recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**โอม ประกาศ ชินทัล** (อักษรโรมัน: Om Prakash Jindal, 7 สิงหาคม 1930 – 31 มีนาคม 2005) หรือเป็นที่รู้จักทั่วไปในชื่อ **โอ.พี. ชินทัล** (อักษรโรมัน: O.P. Jindal) เป็นนักธุรกิจและนักการเมืองชาวอินเดีย เกิดที่เมืองฮิสซาร์ รัฐหรยาณา เขาประสบความสำเร็จในทางธุรกิจจากการก่อตั้งบริษัทเหล็กกล้าและพลังงานชินทัล เขาได้รับรางวัล "ความสำเร็จแห่งช่วงชีวิต" (Life Time Achievement Award) ในเดือนพฤศจิกายน 2004 โดยหอการค้าและอุตสาหกรรมเบงกอลจากส่วนร่วมในการพัฒนากิจการอุตสาหกรรมเหล็กกล้าและพลังงาน ในรายชื่อปี 2005 ของฟอบส์ ก่อนเขาเสียชีวิต เขาเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดเป็นอันดับที่ 13 ของอินเดีย และ 548 ของโลก ชินทัลเสียชีวิตในเหตุเฮลิคอปเตอร์ตกเมื่อวันที่ 31 มีนาคม อินเดียไทมส์เรียกขานเขาว่าเป็น "ชายผู้พูดคุยกับเครื่องจักรได้"

ชิลทัลได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีกรมพลังงานในรัฐบาลรัฐหรยาณาและดำรงตำแหน่งนี้จนเสียชีวิต เขายังชนะการเลือกตั้งเป็นผู้แทนเขตเลือกตั้งฮิสซาร์ในสภานิติบัญญัติรัฐหรยาณาสามสมัยติดต่อกันนับตั้งแต่กุมภาพันธ์ 2005 รวมถึงยังเป็นสมาชิกของคณะกรรมการการกระจายสาธารณะ อาหาร และสิ่งจำเป็นแก่พลเมือง

เขาเป็นประธานคณะกรรมการของทรัสต์การกุศล เอ็น.ซี. ชินทัล (N.C. Jindal Charitable Trust), เป็นผู้อุปถัมภ์ของอโครหะวิกาส ทรัสต์ (Agroha Vikas Trust) และวิทยาลัยแพทยศาสตร์อโครหะ (Agroha Medical College)

เขามีบุตรรวมสี่คน คือ ปฤถวีราช ชินทัล (Prithviraj Jindal), สัชชัน ชินทัล, รัตตัน ชินทัล (Ratan Jindal) และ นวีน ชินทัล ซึ่งสืบทอดธุรกิจอุตสาหกรรมเหล็กกล้าของเขา ภรรยาหม้ายของเขา สาวิตรี ชินทัล เป็นรัฐมนตรีกรมรายรับ, กรมบริหารจัดการอุบัติภัย, กรมกิจการฟื้นฟู และกรมกิจการที่อยู่อาศัย ประจำรัฐบาลของรัฐหรยาณา ส่วนนวีนเป็นสมาชิกในรัฐบาลอินเดีย

ดูเพิ่ม
-------

* มหาวิทยาลัยโลก โอ.พี. ชินทัล
* มหาวิทยาลัย โอ.พี. ชินทัล
* สถาบันวิทยะ เทวี ชินทัล

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "O P Jindal: Man Who Could Talk To Machines, The Inspiring Story Of India's Original Steel Tycoon". *IndiaTimes* (ภาษาIndian English). 2021-10-09. สืบค้นเมื่อ 2021-12-30.
2. ↑  "From farmer's son to billionaire industrialist". *www.rediff.com*. 2005-03-31. สืบค้นเมื่อ 2021-12-30.
3. ↑  Savitri Jindal, A Jain Devotee From Terapanth Sector Declared the Richest Woman in India "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2009. สืบค้นเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ 2009.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official website
* Official website
ภาพจิตรกรรมฝาผนังอีกาสามขา ในยุคราชวงศ์ฮั่น 
(มณฑลเหอหนาน, ประเทศจีน)
ภาพจิตรกรรมฝาผนังอีกาสามขา ในยุคราชวงศ์โกคูรยอ
**อีกาสามขา** (อังกฤษ: Three-legged crow; ญี่ปุ่น: 八咫烏; โรมะจิ: *Yatagarasu*; ฮันกึล: 삼족오; ฮันจา: 三足烏; จีน: 陽烏; พินอิน: *yángwū*) เป็นนกที่ปรากฏในปกรณัมของชนชาติในภูมิภาคเอเชียตะวันออก ทั้งญี่ปุ่น, จีน และเกาหลี

ปกรณัมจีน
---------

อีกาสามขา เป็นอีกาตัวสีดำ มีขาสามขา หลังการสร้างโลก ในสมัยฮ่องเต้เหยา มีดวงอาทิตย์ปรากฏพร้อมกันถึง 10 ดวง อีกาสามขาเป็นนกประจำดวงอาทิตย์ เช่นเดียวกับกระต่ายแห่งดวงจันทร์ สร้างความเดือดร้อนแก่มนุษย์เป็นอย่างยิ่ง เง็กเซียนฮ่องเต้จึงมีบัญชาให้โฮวอี้ใช้ธนูยิงให้ตก ด้วยความคะนองของโฮวอี้จึงยิงตกไป 9 ดวง เหลือแค่ดวงเดียว

ปกรณัมญี่ปุ่น
-------------

อีกาสามขา เป็นนกประจำองค์อามาเตราซุ เทพีแห่งดวงอาทิตย์ ในนิฮนโชกิ อันเป็นพงศาวดารญี่ปุ่น ได้บันทึกว่า จักรพรรดิจิมมุ ซึ่งทรงเป็นปฐมจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น เมื่อครั้งยังทรงเป็นนักรบธรรมดา เมื่อพระองค์ทรงรบแพ้นางาซูเนฮิโกะ พระองค์ทรงตระหนักว่าการที่พระองค์และพรรคพวกรบแพ้ เพราะเป็นการรบที่หันหน้าไปทางทิศตะวันออกซึ่งเข้าหาดวงอาทิตย์ ดังนั้นแล้ว พระองค์จึงตัดสินใจย้ายมาอยู่ทางด้านตะวันออกของคาบสมุทรคิอิ เพื่อที่จะรบไปทางทิศตะวันตก ทั้งนี้เป็นการชี้นำโดยอีกาสามขา ชาวญี่ปุ่นจึงถือว่าอีกาสามขาเป็นนกศักดิ์สิทธิ์ ด้วยเป็นผู้ที่ทำให้ญี่ปุ่นได้สร้างชาติขึ้นมา จนถึงปัจจุบันนี้ อีกาสามขายังได้ปรากฏอยู่ในสัญลักษณ์หลายประการของญี่ปุ่น เช่น ฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่น เป็นต้น

ปกรณัมเกาหลี
------------

ในปกรณัมเกาหลี อีกาสามขามีความสอดคล้องกับปกรณัมญี่ปุ่นตรงที่เป็นเรื่องราวของการสร้างชาติ ในอาณาจักรโคกูรยอ อีกาสามขาได้ถูกใช้เป็นสัญลักษณ์แห่งสติปัญญาและอำนาจ และเป็นสัญลักษณ์ประจำราชวงศ์โคกูรยอ และพระเจ้าทงมย็องซ็อง ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์โคกูรยอ ปัจจุบันใช้เป็นสัญลักษณ์ของการเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาติ

ดูเพิ่ม
-------

* เท็งงุ
* ฟีนิกซ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  *เรื่องของฉางอี้*, หน้า 184-191. สนุกกับเทศกาลเฉลิมฉลอง Goh Pei Ki เขียน แสงจินดา กันยาทิพย์ แปลและเรียบเรียง (พิมพ์ครั้งที่สอง: พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 สำนักพิมพ์ดอกหญ้า) ISBN 974-604-217-3
2. ↑   Ponsonby-Fane, Richard. (1962). *Studies in Shinto and Shrines*, pp. 143-152.
3. ↑  นกสามขา[*ลิงก์เสีย*]
ทะเลสาบน้ำเกลือใต้ดินของซาลีนาตูร์ดา ในส่วนที่เป็นเหมืองเตเรซียาในอดีต ปัจจุบันเป็นจุดพายเรือ
**ซาลีนาตูร์ดา** หรือ **เหมืองเกลือตูร์ดา** (โรมาเนีย: *Salina Turda*) เป็นเหมืองเกลือในบริเวณดูร์เกิว-วาเลอาเซอราเตอ (*Durgău-Valea Sărată*) ในตูร์ดา เมืองใหญ่สุดอันดับสองของเทศมณฑลกลุฌในทรานซิลเวเนีย ประเทศโรมาเนีย เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมในปี 1992 และมียอดผู้เข้าชมอยู่ที่ 618,000 คนในปี 2017 ทั้งชาวโรมาเนียและชาวต่างชาติ ซาลีนาตูร์ดาได้รับการจัดอันดับในปี 2013 โดย *บิสเนสอินไซเดอร์* ให้เป็นหนึ่งใน "25 สถานที่ลับอันล้ำค่าทั่วโลกที่คุ้มค่าการเดินทางไปแม้ทุลักทุเล"

มีการขุดเอาเกลือในบริเวณนี้ครั้งแรกมาตั้งแต่สมัยโบราณ เหมืองเกลือที่นี่ผลิตเกลือแกงอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่สมัยกลาง และปรากฏการกล่าวถึงเหมืองเกลือที่นี่เป็นครั้งแรกในปี 1075 ในศตวรรษที่ 17 เริ่มมีโรงงานสำหรับขุดเอาเกลือที่นี่ โดยโถงที่ใช้ขุดเอาเกลือเป็นที่รู้จักในชื่อห้องเตเรซียา (*Terezia*) ไม่นานหลังจากนั้น เหมืองนักบุญอันตอน (*Sfântul Anton*) ก็เปิดตัวขึ้นในแถบนี้ มีการขุดเอาเกลือจนถึงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20

หลังการขุดเอาเกลือสิ้นสุดลง นับตั้งแต่ปี 1992 เหมืองเกลือตูร์ดาเป็นศูนย์กลางการรักษาด้วยเกลือ ในปี 2008 มีโครงการปรับปรุงเหมืองเกลือครั้งใหญ่ให้เป็นสมัยใหม่ ภายใต้โครงการ PHARE 2005 ESC มูลค่าหกล้านยูโร มีการปรับปรุงเหมืองเกลือตูร์ดาใหม่ครั้งใหญ่เพื่อเปิดเป็นสถานที่ท่องเที่ยวในปี 2010 ด้วยเงินลงทุนมูลค่า 5,888,000 ยูโร เหมืองเกลือที่ปรับปรุงใหม่นี้แปรสภาพเป็นสวนสนุกและสถานที่ท่องเที่ยวใต้ดิน เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในเดือนมกราคม 2010

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Impresionant! Un nou record pentru Salina Turda" (ภาษาโรมาเนีย). inturda.ro. 20 September 2018.
2. ↑  Megan Willett (26 December 2013). "25 Unbelievable Travel Destinations You Never Knew Existed". *Business Insider*.
3. ↑  Turda - 1000 de ani de bunăstare provenită din exploatarea sării
4. ↑  "Scurt istoric". *Salina Turda* (ภาษาโรมาเนีย). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-01-27. สืบค้นเมื่อ 2014-07-21.
5. ↑  Salina Turda are efect terapeutic! Specialistii au demonstrat acest lucru pe soricei imbolnaviti intentionat
6. ↑  Nou record de turişti la Salina Turda, anul trecut: Numărul s-a apropiat de populaţia Clujului
7. ↑  "Salina Turda, spectacol pe bani europeni" (ภาษาโรมาเนีย). gazetadecluj.ro.
8. ↑  "Salina Turda a fost modernizată". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-04-15. สืบค้นเมื่อ 2019-01-11.
***ทานิน*** (ตุรกี: *Tanin* แปลว่า "การสั่นสะท้อน") เป็นหนังสือพิมพ์ในประเทศตุรกีที่ก่อตั้งโดยเทฟฟิค ฟิกเรท (Tevfik Fikret; ค.ศ. 1867–1915) กวีชาวออตโตมันที่ถือกันว่าเป็นผู้ก่อตั้งสำนักกวีภาษาตุรกีสมัยใหม่ ใน ค.ศ. 1908 หลังการปฏิวัติยังเติร์ก โดยเป็นสื่อที่สนับสนุนคณะกรรมาธิการสหภาพและความก้าวหน้า (CUP; ตุรกี: *Ittihat ve Terakki Cemiyeti*) อย่างแข็งขัน และสามารถพบพหุนิยมและความหลากหลายในเนื้อหาหนังสือพิมพ์

ใน ค.ศ. 1909 ในระหว่างการปฏิวัติที่ขับสุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 ออกไป สำนักงาน *ทานิน* กับ *Shuraï-Ummett* ถูกทำลายลง ในตอนนั้น จาฮิด เบย์ (Djahid Bey) บรรณาธิการของ *ทานิน* ได้หลบหนีไปยังออแดซา

ท้ายที่สุดจึงยุติไปใน ค.ศ. 1947 ถึงแม้ว่าเทฟฟิค ฟิกเรท เป็นผู้สนับสนุนการปฏิรูปประชาธิปไตยของคณะกรรมาธิการสหภาพและความก้าวหน้า แต่บรรดาผู้นำไม่ค่อยพอใจ และเขาลาออกจากตำแหน่งในสำนักพิมพ์

นักข่าวคนสำคัญ
--------------

ฮือเซยิน จาฮิท ยัลชึน (Hüseyin Cahit Yalçın)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gawrych, George (27 October 2006). *The Crescent and the Eagle: Ottoman Rule, Islam and the Albanians, 1874-1913*. p. 185. ISBN 9781845112875.
2. ↑  McCullagh, Francis (1910). *The Fall of Abd-ul-Hamid*. London: Methuen & Co. Ltd. p. 134.
3. ↑  Guillemarre-Acet, Dorothée (2009). *Impérialisme et nationalisme: l'Allemagne, l'Empire ottoman et la Turquie (1908-1933)* (ภาษาฝรั่งเศส). Dietrich, Dr. Hans-Jurgen, Ergon Verlag. p. 80. ISBN 978-3-89913-694-4.
**วัดเขาตะเกียบ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บนเขาตะเกียบ ในตำบลหนองแก อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 152 ไร่ 

วัดเขาตะเกียบตั้งวัดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 แต่น่าจะเป็นวัดเก่าแก่ ปรากฏหลักฐานในการเสด็จเยี่ยมวัดของสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี เมื่อ พ.ศ. 2477 แต่เมื่อ พ.ศ. 2509 วัดเขาตะเกียบได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง เนื่องจากไม่มีพระภิกษุอยู่จำพรรษา จน พ.ศ. 2528 ราษฎรหมู่บ้านเขาตะเกียบ และคณะสงฆ์อำเภอหัวหิน ได้ดำเนินการขอยกวัดร้างเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ โดยพระภิกษุวีระศักดิ์ กิตฺติวโร ได้มาบูรณะและปฏิสังขรณ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2530

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารกว้าง 6 เมตร ยาว 14 เมตร ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 6 เมตร ยาว 17.80 เมตร หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 7 เมตร ยาว 20.90 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 6 เมตร ยาว 34 เมตร ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิแม่ชี เรือนพักรับรอง ห้องสมุด และหอประชุม 1 หลัง

วัดเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางห้ามสมุทรองค์ใหญ่หันหน้าออกสู่ทะเล บนยอดเขาตะเกียบคือที่ตั้งประดิษฐานพระเขี้ยวแก้ว และยังมีเก๋งจีนกับองค์เจ้าแม่กวนอิมพันมือขนาดใหญ่ วัดเขาตะเกียบจึงกลายเป็นสถานที่ที่นักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวจีนนิยมมาสักการะจำนวนมาก

จุฬามณีเจดีย์ วัดเขาตะเกียบ
เก๋งจีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาตะเกียบ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "เขาตะเกียบ". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "วัดเขาตะเกียบ". มิวเซียมไทยแลนด์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเขาตะเกียบ**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ www.touronthai.com เขาตะเกียบ
นายแพทย์ **ปรีชา ดีสวัสดิ์** แพทย์ชาวไทย อดีตรองปลัดกระทรวงสาธารณสุข เป็นบุคคลที่ได้รับรางวัลคนไทยตัวอย่าง เป็นคนแรก เมื่อปี พ.ศ. 2519

ประวัติ
-------

เป็นบุตรของนายสม ดีสวัสดิ์ และ นาง ชม มีศุขเสมอ เกิดเมื่อวัน ที่ 20​ กรกฎาคม พ.ศ. 2477 ในกรุงเทพมหานคร ในครอบครัวของชาวสวนแถบย่านสาธุประดิษฐ์ เป็นลูกของชาวสวน หรือเกษตรกร ของประเทศ ทำให้การรักชีวิตแบบเรียบง่าย และมุ่งมั่นที่จะพัฒนาชีวิตของชนชั้นกลางและคนยากจนอยู่ในสายเลือดของเด็กชายคนนี้

เมื่อ นพ.ปรีชา ดีสวัสดิ์ เรียนจบจากคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ด้วยเกียรตินิยม อันดับหนึ่ง เขาได้เลือกที่จะเดินทางไปใช้ทุนการศึกษา ยังที่ไกลกันดารที่สุดแห่งหนึ่งในสมัยนั้น คือ อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี

เขาได้ทุนปริญญาโทจากประอเมริกาให้ไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์ สาขาสาธารณสุข นั่นทำให้เขาหันไปสนใจวิชาทางสาธารณสุขมากขึ้น โดยมีจุดมุ่งหมายจะกลับมาพัฒนาชีวิตความเป็นอยู่ของคนชนบทในประเทศไทย และเมื่อ นพ.ปรีชา ได้กลับมายังเมืองไทย เขายังคงหันหลังให้กับการใช้ชีวิตอย่างคนเมือง โดยมุ่งมั่นจะไปเป็นหมอชนบทรักษาคนจนให้ได้ เส้นทางต่อไปของเขาคือ อ.แม่ฮ่องสอน จ.เชียงใหม่ ที่นั่น คุณหมอ เพิ่งเข้าใจว่า เป็นหมอในเมืองไทย จำต้องพกปืนด้วยเช่นกัน 

ความตั้งใจจะช่วยสังคม ไม่ได้เป็นความว่างเปล่า เมื่อเขาได้รับรางวัลอันทรงเกียรติอันหนึ่งของคนทำงาน คือ รางวัล คนไทยตัวอย่าง มูลนิธิสายใจไทย (ธารน้ำใจ)
จากนั้นได้ร่วมกับบุคคลสำคัญทางสาธารณสุข เช่น นพ.เสม พริ้งพวงแก้ว นพ.ไพโรจน์ นิงสานนท์ และ นพ.ประเวศ วะสี ช่วยกันเคลื่อนไหวการก่อตั้ง "มูลนิธิแพทย์ชนบท" ขึ้นด้วย เมื่อ นพ. ปรีชา ได้ย้ายไปประจำที่เชียงใหม่ เริ่มต้นที่ สถานีอนามัย อำเภอสารภี ก็ได้เริ่มสร้างโมเดลของอนามัยชนบท โดยรณรงค์ให้เด็กก่อนวัยเรียนได้รับประทานนมและไข่ทุกวัน เนื่องจากเด็กชนบทขาดแคลนวิตามินที่สำคัญในการพัฒนาร่างกาย โครงการนี้ ถือว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงของกระทรวงสาธารณสุข จนขับให้เกิด สาธารณสุขมูลฐานขึ้นได้ในที่สุด  </ref>

รางวัลและตำแหน่งงาน
-------------------

คนไทยตัวอย่าง มูลนิธิสายใจไทย ปี 2519 (ถือเป็นคนแรกของรางวัลคนไทยตัวอย่าง) 

รองอธิบดีกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์

รองปลัดกระทรวงสาธารณสุข

ผลงานที่ริเร่ม
--------------

ผู้ริเริ่มและดำเนินโครงการหมอเท้าเปล่า 

สร้างโมเดลอนามัยชนบท ด้วยการเปิดโรงเรียนเด็กเล็กก่อนวัยเรียน

ร่วมก่อตั้งมูลนิธิแพทย์ชนบท และ อสม.

ผลงานวิชาการ (หนังสือ และ วารสาร)
---------------------------------

```
หมู่บ้านเป็นโครงสร้างพื้นฐานของความมั่นคงแห่งชาติ 2534 อ้างอิงจาก 
```

การสาธารณสุขมูลฐานกับการพัฒนาประเทศ 

ปัญหาคนพิการกับการสาธารณสุขมูลฐาน

เทคโนโลยีที่เหมาะสมในสาธารณสุขมูลฐาน 

การรวบรวมและวิเคราะห์ ผลงานศึกษาวิจัย ด้านการสาธารณสุขมูลฐาน (Collection and analysis of research information of PHC activities ) ปรีชา ดีสวัสดิ์

ประวัติครอบครัว
---------------

นพ. ปรีชา ดีสวัสดิ์ มีบุตรกับ นาง ศรีเชื้อ ดีสวัสดิ์ ด้วยกันสามคน คือ ประพิมพร, พิมปรีชา และ นลินณัฐ ดีสวัสดิ์ 

นพ.ปรีชา ดีสวัสดิ์ เสียชีวิต พร้อมบุตรสาวคนโต ขณะเดินทางไปปฏิบัติหน้าที่ ที่จังหวัด กำแพงเพชร เมื่อวันที่ 28​ ธันวาคม ปี 2532

อ้างอิง
-------

1. ↑  จากบทความ ความเป็นมา วัตถุประสงค์ และวิวัฒนาการของมูลนิธิแพทย์ชนบท
2. ↑  การสาธารณสุขมูลฐานกับการพัฒนาประเทศ โดยนายแพทย์ ปรีชา ดีสวัสดิ์ จาก วารสารข้าราชการ 30, 4 (เม.ย.28) 31-38
3. ↑
4. ↑
5. ↑   อ้างอิงจาก ข้าราชการปีที่ 30 ฉบับที่ 4 (เม.ย.2528) หน้า 31-38)
6. ↑  อ้างอิงจาก คุรุปริทัศน์ปีที่ 6 ฉบับพิเศษ (2524) หน้า 24-25)
7. ↑  อ้างอิง เอกสารการสอน ชุดวิชาความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับสาธารณสุข (2526)
**ตราแผ่นดินของประเทศซูดานใต้** มีการประกาศใช้ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554 หลังได้รับเอกราชจากประเทศซูดาน โดยก่อนหน้าได้รับเอกราช ซูดานใต้เป็นเขตปกครองตนเองของซูดาน

แบบของตราแผ่นดินนั้นได้รับการอนุมัติโดยคณะรัฐมนตรีของรัฐบาลปกครองตนเองซูดานใต้ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2554 โดยก่อนหน้านี้ได้รับการเห็นชอบโดยสภานิติบัญญัติซูดานใต้ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2554

ตราแผ่นดินเป็นรูปนกอินทรีแม่น้ำแอฟริกันยืนพิงกับโล่และหอก ตัวนกอินทรีนั้นวาดให้เหมือนกำลังมองไปทางไหล่ขวาและปีกสยายออกไป ในกรงเล็บถือม้วนกระดาษซึ่งมีชื่อของรัฐ นกอินทรีนั้นหมายถึงความแข็งแกร่ง ความยืดหยุ่นและวิสัยทัศน์ ส่วนโล่และหอกนั้นสะท้อนถึงการคุ้มครองรัฐใหม่นี้

ประวัติศาสตร์
-------------

รัฐบาลปกครองตนเองซูดานใต้มีขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 เป็นต้นมา และใช้ตราสัญลักษณ์ซึ่งประกอบด้วยตราแผ่นดินของซูดานล้อมรอบด้วยคำว่า "GOVERNMENT OF SOUTHERN SUDAN" และ "GOSS" ตราแผ่นดินของซูดานใต้เป็นภาพนกเลขานุการแบกโล่โบราณ มีม้วนกระดาษสองม้วนปรากฏอยู่บนตราอาร์ม ม้วนที่อยู่ด้านบนแสดงคำขวัญประจำชาติ "ชัยชนะของเรา" และม้วนที่อยู่ด้านล่างแสดงชื่อรัฐ "สาธารณรัฐซูดานใต้" ในภาษาอังกฤษ

ตราสัญลักษณ์อีกตราหนึ่งใช้โดยบางองค์กรและหน่วยงานของรัฐบาลปกครองตนเองซูดานใต้ ตราแผ่นดินนี้คล้ายกับตราอาร์มของรัฐเครือจักรภพประเทศเพื่อนบ้านอย่างเคนยาและยูกันดา เป็นภาพโล่แอฟริกันโบราณและแบบของธงชาติเซาท์ซูดาน และมีหลาวไขว้ ตัวโล่ถูกพยุงโดยนกชูบิลและแรดอย่างละตัว ส่วนกั้นแยกแสดงธัญชาติท้องถิ่นและแม่น้ำไนล์ และมีม้วนกระดาษเขียนคำขวัญ "ความยุติธรรม ความเสมอภาค ความสง่างาม"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-20. สืบค้นเมื่อ 2011-07-17.
2. ↑
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-04. สืบค้นเมื่อ 2011-07-17.
4. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-13. สืบค้นเมื่อ 2011-07-17.
5. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-29. สืบค้นเมื่อ 2011-07-17.
6. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-04-29. สืบค้นเมื่อ 2011-07-17.
7. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-08-12. สืบค้นเมื่อ 2011-07-17.
8. ↑
9. ↑

ดูเพิ่ม
-------

* ธงชาติเซาท์ซูดาน
**แม่พระแห่งสุขภาพดี** (อังกฤษ: Our Lady of Good Health) หรือ **แม่พระอาโรคคิยะอันไน** (ทมิฬ: ஆரோக்கிய அன்னை *Ārōkkiya annai*) หรือรู้จักกันในนาม **แม่พระประจักษ์แห่งไวลันกันนี** (Our Lady of Vailankanni) เป็นสมัญญานามของพระแม่มารีย์ที่เกี่ยวเนื่องกับการประจักษ์ของพระแม่มารีย์ถึงสองครั้งต่อเด็กขายนมเนยในเมืองไวลันกันนี รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย ในระหว่างคริสต์ศตวรรศที่ 16 ถึง 17 ตามตำนานได้เล่าถึงการประจักษ์ฯ ต่อเด็กชายผู้อยู่ระหว่างทางไปส่งนมเนยให้กับลูกค้าที่อยู่ห่างไกลออกไป เขาได้พักระหว่างทางใต้ต้นบันยันและพบกับหญิงสาวรูปงามอุ้มทารกในมือได้ขอน้ำนมจากเขาเพื่อให้ลูกของนางดื่ม ซึ่งเขาก็ได้มอบให้ก่อนจะออกเดินทางต่อ หลังเขาไปส่งนมเนยถึงมือลูกค้า เขาได้ขอโทษขอโพยในความล่าช้า และน้ำนมอาจมีไม่เต็มขวดเพราะได้มอบให้เด็กทารกดื่มระหว่างทาง แต่น่าอัศจรรย์ใจเมื่อเปิดฝาออกมา น้ำนมทั้งหมดกลับมีอยู่เต็มขวด และการประจักษ์อีกครั้งก็เกิดในลักษณะคล้ายกันกับเด็กหนุ่มผู้ขายนมเนยให้กับผู้คนที่สัญจรไปมาภายใต้ต้นบันยัน ในวันนั้นเขาไม่มีลูกค้าเลย บวกกับเขาป่วยและอากาศร้อนระอุ ไม่นานนักก็มีหญิงสาวรูปงามที่อุ้มทารกในมือได้มาขนมเนยจากเขา หลังได้รับนมเนยแล้ว ครั้งนี้หญิงสาวรูปงามได้ขอร้องให้เขาเดินทางไปนาคปัตตินาม ตามหาชาวคาทอลิกในเมืองนั้นให้สร้างโบสถ์ขึ้นที่ไวลันกันนีเพื่อถวายเกียรติแด่นาง ทันใดที่นางพูดจบเขาได้หายจากอาการป่วยที่มีทันที อันเป็นที่มาของพระสมัญญานาม *อโรคียาอันไน* ในภาษาทมิฬ ซึ่ง *อโรคิยะ* คือ *อโรค* คือปราศจากโรคภัย และ *อันไน* แปลว่า พระนางหรือคุณแม่

การประจักษ์นี้ไม่เคยได้รับการรับรองจากศาสนจักรคาทอลิก อย่างไรก็ตาม สามารถพบโบสถ์ บาซิลิกา และรูปเคารพอัยเน่องจากการประจักษ์ฯ นี้ได้ทั่วโลก เช่น โบสถ์กราฮามาเรียอันไนเวลังกันนี (Graha Maria Annai Velangkanni) ที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมอินโดนีเซียในเมดัน อินโดนีเซีย เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Description of the miracles at the Velankanni Shrine
**เสกสรรค์ ขวัญอ่างทอง**เป็นนักร้องลูกทุ่งชายสมัยกลาง มีแนวการร้องอยู่ในกลุ่มนักร้องดังอย่าง เมืองมนต์ สมบัติเจริญ , สร้อยเพชร พรสุพรรณ , ประกายเพชร สรหงส์

ประวัติ
-------

เสกสรรค์ ขวัญอ่างทอง มีชื่อจริงว่า **อาบ** (นามสกุลยังไม่พบข้อมูล) ภูมิลำเนา เป็นคนบ้านวังพง อำเภอทัพทัน จังหวัดอุทัยธานี เป็นคนบ้านเดียวกับ แวว อาภัสรา นักร้องดังวงพร พรนารายณ์ เรียนหนังสือจบการศึกษาภาคบังคับจากบ้านเกิด แล้วไปได้แฟนเป็นคนท่าอิฐ อำเภอเมือง จังหวัดอ่างทอง

เข้าสู่วงการ
------------

เริ่มร้องเพลงครั้งแรกโดยไปสมัครเชียร์รำวง กับคณะ "เดือนเพ็ญ ลูกอ่างทอง "ซึ่งเป็นวงพี่ชายภาวนา ชบาไพร เจ้าของเพลงดัง "ดัชนีขอลา "ต่อมาลูกศิษย์คนสำคัญของ ครูสุรพล สมบัติเจริญ นำมาปลุกปั้น และตั้งวงดนตรีให้ เขาทำวงอยู่ราว 3 ปีกว่า เกิดปัญหาบางประการ จึงยุบวงในที่สุด 

ชื่อ" เสกสรรค์ ขวัญอ่างทอง "มนต์ เมืองทอง อดีตนักร้องประจำวงดนตรีสุรพล สมบัติเจริญ ซึ่งเป็นพี่ชายคุณภาวนาเป็นคนตั้ง เขาร้องเพลงบันทึกแผ่นเสียงเพลงแรก คือเพลง หนุ่มท้องนา งานประพันธ์ของครูจิ๋ว พิจิตร เมื่อ พ.ศ. 2516 เพลงที่บันทึกเสียงตามมา อาทิ ลูกเสือชาวบ้าน , ลูกเสือร้องไห้ , ฝากแฟนไว้ด้วย , สวยกว่าเก่า , ควายไม่มีเขา เพลงส่วนใหญ่ของเสกสรรค์ จะถูกโฉลกกับงานประพันธ์ของ **ครูสันต์ ปานสี** อดีตข้าราชการครูของจังหวัดอ่างทอง

ผลงานเพลงดัง
------------

* หนุ่มท้องนา
* ลูกเสือชาวบ้าน
* ลูกเสือร้องไห้
* ฝากแฟนไว้ด้วย
* สวยกว่าเก่า
* ควายไม่มีเขา

ปัจจุบัน
--------

เสียชีวิตแล้ว ด้วยโรคอัมพฤกษ์ ที่บ้านอิฐ อ.เมือง จ.อ่างทอง ปี 2547
**กีฬามวยฝรั่งเศส** ได้รับนำเสนอให้เป็นกีฬาสาธิตในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนในปี ค.ศ. 1924 จัดแข่งขันที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส แข่งขัน 2 รายการ

การสาธิตรายการ La canne มีความเกี่ยวข้องกับการแสดงการต่อสู้ระหว่างระหว่างศาสตราจารย์ Prévot และผู้ชนะการแข่งขันชาวฝรั่งเศสชื่อ Beauduin

มวยฝรั่งเศสเป็นกีฬาของฝรั่งเศส หรือที่รู้จักกันในชื่อ Boxe Française หรือ French Kickboxing เป็นศิลปะการต่อสู้ที่ใช้ทั้งมือและเท้าเป็นอาวุธ มวยฝรั่งเศสได้รับการสาธิตในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1924 ซึ่งเป็นเพียงครั้งเดียวที่ปรากฏในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก มีนักกีฬา 19 คนเข้าแข่งขัน โดย 16 คนจากฝรั่งเศส และ 3 คนจากเบลเยียม

ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน
------------------------

* เบลเยียม
* ฝรั่งเศส

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bill Mallon, Jeroen Heijmans (2011). *Historical Dictionary of the Olympic Movement*. p. 72. ISBN 9780810875227.
2. ↑  "Savate, Men". *Olympedia*. สืบค้นเมื่อ 1 October 2023.

| * ด
* ค
* ก
รายการแข่งขันกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1924 (ปารีส ประเทศฝรั่งเศส) |
| --- |
| 
* กรีฑา
* มวยสากล
* *เปโลตาบาสก์ (สาธิต)*
* *เรือแคนู (สาธิต)*
* จักรยาน
* กระโดดน้ำ
* ขี่ม้า
* ฟันดาบ
* ฟุตบอล
* ยิมนาสติก
* ปัญจกีฬาสมัยใหม่
* โปโล
* เรือพาย
* รักบี้
* เรือใบ
* *มวยฝรั่งเศส (สาธิต)*
* ยิงปืน
* ว่ายน้ำ
* เทนนิส
* โปโลน้ำ
* ยกน้ำหนัก
* มวยปล้ำ
* *การแข่งขันศิลปะ (ไม่ทางการ)*

 |
**หนอนนก** (อังกฤษ: Mealworm) เป็นชื่อสามัญที่เรียกสำหรับหนอนของแมลงปีกแข็งชนิด *Tenebrio molitor* ปัจจุบันนิยมเพาะเลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจ โดยมีความสำคัญใช้เป็นอาหารสำหรับสัตว์เลี้ยงชนิดต่าง ๆ โดยเฉพาะ สัตว์เลี้ยงสวยงาม เช่น ปลาสวยงาม, นกสวยงาม, สัตว์เลื้อยคลาน รวมถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กบางชนิด เช่น แฮมสเตอร์ หรือ กระรอก

รูปร่างของหนอนนก เป็นหนอนที่มีเปลือก มีลำตัวยาวเรียวทรงกระบอกสีน้ำตาลอมเขียว เมื่อโตเต็มที่มีความกว้างลำตัว 0.28-3.2 มิลลิเมตร ยาว 29-35 มิลลิเมตร น้ำหนัก 0.2-0.24 กรัม มีอายุประมาณ 55-75 วัน ก่อนจะเข้าสู่ภาวะดักแด้ ซึ่งจะมีอายุในวงจรนี้ราว 5-7 วัน จากนั้นจะลอกคราบเป็นตัวโตเต็มวัย ซึ่งจะเป็นแมลงปีกแข็งลำตัวสีน้ำตาลอมดำ ซึ่งจัดเป็นแมลงศัตรูพืช มีถิ่นกำเนิดในทวีปยุโรปในที่ ๆ ที่มีอากาศค่อนข้างหนาวเย็น ซึ่งตัวเต็มวัยจะมีอายุเฉลี่ยประมาณ 3-6 เดือน ตัวเมีย 1 ตัว วางไข่ได้ 1-2 ฟอง/วัน หรือ 80-85 ฟอง/ตลอดวงจรชีวิต

คุณค่าของหนอนนก คือ เป็นอาหารที่มีทั้งโปรตีนและไขมันค่อนข้างสูง โดยเฉพาะไขมัน ในปลาสวยงามบางชนิด เช่น ปลาอะโรวาน่า หากให้หนอนนกในปริมาณที่มาก ปลาจะติดใจในบางตัวอาจจะไม่ยอมกินอาหารชนิดอื่นเลยก็เป็นได้ และจะสะสมไขมันในตัวซึ่งจะนำมาซึ่งอาการตาตก

นอกจากนี้แล้ว ในบางพื้นที่ ยังมีผู้รับประทานหนอนนกเป็นอาหารอีกด้วย ด้วยการทอดเช่นเดียวกับแมลงชนิดอื่น ๆ ที่รับประทานได้

ปัจจุบัน ได้มีผู้เพาะเลี้ยงหนอนนกเป็นสัตว์เศรษฐกิจ โดยโรงเรือนที่เพาะต้องเป็นสถานที่ ๆ โปร่ง อากาศถ่ายเทได้สะดวก ที่สำคัญคือ ต้องไม่ชื้น หากชื้นหนอนนกจะตายด้วยเชื้อราและไม่มีศัตรูตามธรรมชาติมารบกวน เช่น จิ้งจก, ตุ๊กแก หรือ มด ผู้ที่เลี้ยงสัตว์ เมื่อซื้อหนอนนกไปแล้ว จะนิยมเก็บด้วยการเทใส่ถาดหรือถังพลาสติกที่มีความสูงพอสมควรที่หนอนนกไม่สามารถปีนออกมาได้ ปิดฝาด้วยภาชนะแบบตะแกรง อาหารที่ให้สามารถให้ได้หลากหลาย ทั้ง ผักชนิดต่าง ๆ อาหารปลาเม็ด หรือ รำข้าว และต้องมีตะแกรงรองพื้น เพื่อช่วยในการร่อนมูลและเปลือกของหนอนนกที่ถ่ายออกมาด้วย 

นิยมขายปลีกกันที่ขีดละ 40-80 บาท กิโลกรัมละ 300-500 บาท

ดูเพิ่ม
-------

* หนอนยักษ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  หนอนนก
2. ↑  Nanconnection. *(แอบ) คุยเรื่องปลาตู้โครงการ 2. ตอน ปลาอโรตัวเป็นวาน่าเลี้ยง*. กรุงเทพฯ : ซีเอ็ดยูเคชั่น, 2546. 224 หน้า. ISBN 9745348651

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เก็บถาวร 2010-03-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน การเพาะเลี้ยงหนอนนก โดยเว็บไซต์ของกรมประมง


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Tenebrio molitor***
ภาพเขียนชาวเรือตะวันตกกำลังดื่ม วลี "มัตซัลเละฮ์" น่าจะมาจาก "แมดเซเลอร์" (*mad sailor*; "ชาวเรือคลั่ง") ซึ่งเป้นคำเรียกเชิงดูหมิ่นชาวเรือผิวขาวที่มาดื่มในมาเลเซีย
***มัตซัลเละฮ์*** (มลายู: *Mat Salleh*) เป็นคำภาษาปากในภาษามลายูที่ใช้เรียกคนขาว ที่มาแน่ชัดของวลีนี้ไม่ทราบแน่ชัด โดยเฉพาะเนื่องมาจากเป็นคำที่พูดกันปากต่อปากและไม่มีการบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษรมากนัก คำนี้มีขึ้นมาตั้งแต่สมัยมลายูใต้อาณานิคมอังกฤษและยังคงใช้เรื่อยมาถึงปัจจุบัน

ศัพทมูล
-------

เรื่องราวศัพทมูลหนึ่งอ้างว่าคำนี้อาจมากจากคำเรียกรวม ๆ ภาษาอังกฤษว่า "แมดเซลเลอร์" (*mad sailor*; "ชาวเรือคลั่ง") ซึ่งชาวมาเลเซียจำนวนมากอาจเจอกับคนขาวครั้งแรกมักเป็นเจ้าหน้าที่อาณานิคมชนชั้นสูง ซึ่งนำไปสู่การเชื่อว่าคนขาวจะเป็นเช่นนี้ไปทุกคน แต่ต่อมาเมื่อเรือรบเริ่มมายังท่าเรือของมาเลเซีย บรรดาชาวเรือได้รับอนุญาตให้ลงจากเรือและมาใช้เวลาในท่าเรือ ชาวเรือเหล่านี้มักเป็นคนชนชั้นแรงงาน ซึ่งชื่นชอบการเมาสุรา และการใช้ความรุนแรงต่อกันและกัน พฤติกรรมเช่นนี้ขัดกับความเชื่อที่ชาวมาเลเซียมีต่อคนขาวว่าต้องมีมารยาทเหมือนเจ้าหน้าที่อาณานิคมชนชั้นสูงไปหมด เจ้าหน้าที่รัฐชั้นสูงได้เรียกพวกชาวเรือเหล่านี้ว่า "แมดเซลเลอร์" เพื่อแยกคนเหล่านี้ออกจากตนและเพื่อไม่ให้คนมาเลเซียเข้าใจผิดและเหมารวมตนเข้ากับคนพวกนี้

อีกเรื่องเล่าศัพทมูลอ้างว่าคำนี้มาจากคำเรียกชาวเรือที่เรือล่มและถูกพัดมาติดฝั่งของมาเลเซีย เมื่อเจอกับชาวมลายูพื้นถิ่นก็ตกใจวิ่งหนีไปเพราะคิดว่าคนมลายูเป็นพวกกินคน การกระทำเช่นนี้ทำให้ชาวตะวันตกคนอื่น ๆ ที่ชาวมาเลเซียเจอถูกเรียกว่าเป็น "แมดเซลเลอร์" เหมือนกัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Arope, Ani (December 29, 1992). "Possible Origin of Mat Salleh term". *New Straits Times*. Kuala Lumpur. สืบค้นเมื่อ 21 November 2020.
2. ↑  Chin, Grace (January 2009). ""Reading the Postcolonial Allegory in Beth Yahp's The Crocodile Fury: Censored Subjects, Ambivalent Spaces, and Transformative Bodies."". *Nebula*. **6** (1): 93–115. สืบค้นเมื่อ 21 November 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Pusat Rujukan Persuratan Melayu
* Kamus Bahasa Indonesia dalam jaringan
พิกัดภูมิศาสตร์: 29°53′11″N 107°43′33″E﻿ / ﻿29.8863°N 107.7257°E﻿ / 29.8863; 107.7257

รูปปั้น "ผีกินพวงดอกไม้" (食蔓鬼) ในเมืองผีเฟิงตู ตามตำนานเชื่อว่าผีนี้เมื่อครั้งมีชีวิตอยู่เป็นเด็กหญิงที่ไปเอาดอกไม้จากพวงดอกไม้ไหว้พระมาประดับตกแต่งตนเอง เมื่อเสียชีวิตจึงถูกลงโทษไม่ให้สามารถกินอาหารที่คนเป็นประกอบพิธีมาให้ จะสามารถกินได้ก็แค่พวงดอกไม้
**เมืองผีเฟิงตู** (จีนตัวย่อ: 丰都鬼城; จีนตัวเต็ม: 豐都鬼城; พินอิน: *Fēngdū Guǐ Chéng* หรือชื่อเดิม 酆都鬼城 "Fengdu Ghost City") เป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยศาลเจ้า วัด อาราม ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตหลังความตาย ตั้งอยู่ในภูเขาหมิง เทศมณฑลเฟิงตู เทศบาลฉงชิ่ง ประเทศจีน ตั้งอยู่ห่างไป 170 กิโลเมตร (110 ไมล์) ทางน้ำจากฉงชิ่งบนฝั่งทางเหนือของแม่น้ำแยงซี

เมืองผีนี้สร้างขึ้นโดยจำลองจากเมืองยัวตู ราชธานีของตี้ยู่หรือเมืองนรกในคติพุทธแบบจีน หลังเขื่อนสามผาเปิดใช้งานและระดับน้ำในแม่น้ำสูงขึ้น เมืองผีเฟิงตูถูกแยกขาดจากนครเฟิงตู และถูกสร้างขึ้นใหม่ริมเขาทางใต้ของแม่น้ำแทน เมืองผีเฟิงตูกลายมาเป็นสถานที่ท่องเที่ยว และมีเรือล่องแม่น้ำแยงซีสำหรับนักท่องเที่ยวจากฉงชิ่งลงจอดใกล้กับที่นี่

ตามตำนานว่ากันว่าเมืองผีเฟิงตูมีอายุมากกว่าสองพันปี แนวคิดที่ปรากฏเป็นความเชื่อของทั้งจากลัทธิเต๋า, ลัทธิขงจื๊อ และศาสนาพุทธ เมืองผีเฟิงตูยังปรากฏในวรรณกรรมจีนธรรมเนียมมากมาย เช่น *ไซอิ๋ว*, *สถาปนาเทวดา* และ *โปเยโปโลเย*

อ้างอิง
-------

1. ↑   现代汉语词典(第七版) [*A Dictionary of Current Chinese*] (7th ed.). Beijing: The Commercial Press. 1 September 2016. p. 395. ISBN 978-7-100-12450-8. 【酆都城】 *Fēngdūchéng* 名 迷信传说指阴间。
2. 1 2 3  "Fengdu Ghost City on Ming Mountain". *Travel China Guide*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 December 2014. สืบค้นเมื่อ 22 August 2014.
3. ↑  "Fengdu Ghost City". *Online China Tours*. สืบค้นเมื่อ 17 September 2014.
4. ↑  Zich, Arthur; Sacha, Bob (September 1997). "China's Three Gorges: Before the Flood". *National Geographic*. Vol. 192 no. 3. pp. 16–17 – โดยทาง Internet Archive.
**หลวงศรีประกาศ** นามเดิม **ฉันท์ วิชยาภัย** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรกของจังหวัดเชียงใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2476 และเป็นนักธุรกิจชาวเชียงใหม่ เจ้าของกิจการโรงแรมศรีประกาศ

ประวัติ
-------

หลวงศรีประกาศ เดิมชื่อ ฉันท์ เกิดที่จังหวัดจันทบุรีเมื่อปี พ.ศ. 2428 เป็นเหลนพระยาวิชยาธิบดี (โต) 

ฉันท์ได้ติดตามพระยามโหสถศรีพิพัฒน์ (เชิญ ปริชญานนท์) มาอยู่จังหวัดเชียงใหม่ ทำงานเป็นเสมียนศาลมณฑลพายัพ พบกับเรือนแก้ว ไชยวัณณ์ ได้สมรสกันแต่ไม่มีบุตรธิดา ได้รับพระราชทานนามสกุล*วิชยาภัย*

หลวงศรีประกาศ ประกอบอาชีพทนายความ และต่อมาได้เป็นกรรมการสุขาภิบาล โดยได้วางแผนผังสุขาภิบาลสร้างอาคารชั้นเดียวสุขาภิบาล ริเริ่มให้มีการสร้างสะพาน ถนน ตรอกซอยอีกหลายแห่ง ในปี พ.ศ. 2476 ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ กระทั่งได้รับเลือกตั้งเป็นนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่ รวม 6 สมัย ระหว่างปี พ.ศ. 2483 - 2487 ยกเว้นในปี พ.ศ. 2486

หลวงศรีประกาศ (ฉันท์ วิชยาภัย) เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2512 อายุ 83 ปี

ผลงาน
-----

หลวงศรีประกาศ มีแนวความคิดที่จะขยายเขตไฟฟ้าไปยังวัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร จึงได้นำเรื่องไปปรึกษากับครูบาศรีวิชัย และเป็นที่มาของการร่วมกันในการก่อสร้างถนนศรีวิชัยจากบ้านห้วยแก้วขึ้นสู่พระธาตุดอยสุเทพ ใช้เวลาสร้าง 5 เดือน 22 วัน โดยไม่ได้ใช้งบของทางราชการ และในการทนุบำรุงศาสนา ก็ได้มีส่วนในการจัดตั้งพุทธสถานเชียงใหม่ และมีผลงานในการริเริ่มโครงการสำคัญหลายแห่งในจังหวัดเชียงใหม่

เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่ มีผลงานในการพัฒนาระบบสุขาภิบาลทั่วเมืองรวม ทั้งได้ก่อสร้างโรงพยาบาลเทศบาลนครเชียงใหม่ และสนามกีฬาเทศบาลนครเชียงใหม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  อาร์วายทีไนน์,สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากการเลือกตั้งครั้งแรก
2. ↑  ประกาศสภาผู้แทนราษฎร รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรปรเภทที่ 1
3. ↑  ศรีประกาศ : เมื่อคนเชียงใหม่ใช้น้ำใจเปลี่ยนโรงแรมอายุร้อยปีให้ชิคขนาด
4. ↑  ชมรมฮักตั๋วเมือง สำนักส่งเสริมศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (1 กันยายน 2561). "รู้จัก 'หลวงศรีประกาศ' ผู้สร้างประวัติศาสตร์ให้ 'เชียงใหม่'". มติชนสุดสัปดาห์. สืบค้นเมื่อ 5 ตุลาคม 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
5. ↑  konlanna (29 พฤศจิกายน 2562). "ผู้ช่วยเหลือ ครูบาศรีวิชัย สร้างถนนขึ้นดอยสุเทพ". คนล้านนา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-11. สืบค้นเมื่อ 5 ตุลาคม 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
6. ↑  "ประกาศพระราชทานนามสกุล ครั้งที่ ๘๗" (PDF). *ราชกิจจานุเบกษา*. **37** (0): 256. 2 พฤษภาคม 2463. สืบค้นเมื่อ 5 ตุลาคม 2563. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
7. ↑  มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับวันที่ 26 ธันวาคม 2557 - 1 มกราคม 2558 **"ปริศนาโบราณคดี"** เพ็ญสุภา สุขคตะ.
8. ↑  นักการเมืองถิ่นจังหวัดเชียงใหม่
9. 1 2  หลวงศรีประกาศ[*ลิงก์เสีย*]จากเว็บไซต์ เชียงใหม่ มรดกโลก
10. ↑  บุญเสริม ศาสตราภัย และสังคีต จันทนะโพธิ. (2520) **อดีตลานนา** กรุงเทพฯ : กรุงสยามการพิมพ์
11. ↑  มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับวันที่ 24 - 30 สิงหาคม 2561ออนไลน์ สืบค้นเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2562
ถนนบางขุนนนท์
**ถนนบางขุนนนท์** ตั้งอยู่ในแขวงบางขุนนนท์ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร เริ่มตั้งแต่แยกบางขุนนนท์ที่ตัดกับถนนจรัญสนิทวงศ์ ตัดกับคลองชักพระ จากนั้นเชื่อมต่อกับถนนชัยพฤกษ์

แต่เดิมบริเวณถนนบางขุนนนท์เป็นพื้นที่สวนมานาน ถือเป็นสวนผลไม้ที่มีชื่อเสียงในกรุงเทพมหานครโดยเฉพาะทุเรียน

ต้นถนนบางขุนนนท์เป็นที่ตั้งของตลาดบางขุนนนท์ ขายทั้งของสด ของแห้ง อาหารการกินต่าง ๆ รวมถึงข้าวของเครื่องใช้นานาชนิด ตลอดสองข้างทางบนถนนบางขุนนนท์ มีร้านรวงเรียงราย รวมถึงมีร้านอาหาร โดยเฉพาะมีร้านก๋วยเตี๋ยวจำนวนมากจนได้ชื่อว่าเป็น "ถนนเส้นก๋วยเตี๋ยว" เช่น ร้านก๋วยเตี๋ยวเครื่องในหมูใบตำลึงตั้งอยู่เชิงสะพานชักพระ ตรงข้ามกรมบังคับคดี ที่ร้านนี้ขึ้นมาบนบกเมื่อ พ.ศ. 2510 ก๋วยเตี๋ยวตำลึงนายอ้วนบางขุนนนท์ เดิมพายเรือขายในคลองชักพระ จนเมื่อ พ.ศ. 2519 ได้เริ่มมาเปิดตึกขาย

นอกจากนั้นยังเป็นที่ตั้งของวัดหลายวัด ได้แก่ วัดใหม่ (ยายแป้น) วัดศรีสุดาราม วัดบางขุนนนท์ วัดภาวนาภิรตาราม และวัดเจ้าอาม

ถนนบางขุนนนท์มีรถประจำทางสายที่ผ่านคือ 57 และ 79 และยังมีบริการรถสองแถวเล็กวิ่ง บริเวณแยกบางขุนนนท์เป็นที่ตั้งของสถานีบางขุนนนท์หนึ่งในสถานีสายสีน้ำเงิน ช่วงเตาปูน–ท่าพระ และในอนาคตรถไฟฟ้าสายสีนํ้าเงินสถานีบางขุนนนท์เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าสายสีส้มช่วงตะวันตก บางขุนนนท์-ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย สามารถเปลี่ยนไปใช้บริการรถไฟฟ้าสายสีส้มตะวันตกได้ และรถไฟฟ้าชานเมือง สายนครวิถี เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าทั้ง 2 สาย สามารถเปลี่ยนไปใช้บริการรถไฟฟ้าชานเมือง สายนครวิถีได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  วุฒิพงษ์ ทวีวงศ์และ สิกิต อริฟวิโดโด. "ภูมิทัศน์สวนในบางกอก: การตีความจากแผนที่และภาพถ่ายโบราณ". ภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
2. ↑  "บางขุนนนท์ คลองชักพระและถนนก๋วยเตี๋ยว". ไทยพีบีเอส.
3. ↑  "'บางขุนนนท์' สืบเรื่องก๋วยเตี๋ยวที่ย่านกินเส้น". urbancreature.
4. ↑  ""บางขุนนนท์" แหล่งของกิน ถิ่นวัดเก่า". ผู้จัดการออนไลน์.
**วัดป่าสักคำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา ที่ดินของวัดมีจำนวน 7 ไร่ 11.6/10 ตารางวา ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 52945

วัดป่าสักคำมีพระธาตุ ชาวบ้านสมัยโบราณเรียกว่า *ม่อนเวียงปู่ล่าม*, *พระธาตุดอยม่อน* หรือ *พระธาตุจอมก๊อ* ตามแต่จะเรียก พระธาตุอาจสร้างในสมัยพ่อขุนจอมธรรม พ่อขุนเจืองธรรมิกราช หรือพ่อขุนงำเมือง จนกระทั่งวัดแห่งนี้ได้ล่มสลายเป็นวัดร้างมานาน แล้วหลายร้อยปีที่ผ่านมา มีพระสงฆ์มาธุดงค์จำพรรษา จึงได้ปรับปรุงพัฒนาวัด เพิ่งตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2554

อาคารเสนาสนะที่สร้างแล้ว คือ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ 14 หลัง วิหาร พระธาตุเจดีย์ โดยกุฏิรับรองห้องที่ 2 ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกใกล้กับองค์พระธาตุ เห็นภาพเงาขององค์พระธาตุส่องลอดฝาประตูห้องหน้ากุฏิเข้ามาภายในกุฏิ เห็นเงาองค์พระธาตุกลับหัวและเป็นภาพเหมือนจริงทุกอย่าง ซึ่งปรากฏการณ์นี้เกิดจากการหักเหของแสง นับว่าองค์พระธาตุวัดป่าสักคำ เป็น 1 ใน 3 ของภาคเหนือ และเป็น 1 ใน 6 ของประเทศไทย ที่มีการเกิดเงาเช่นนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เรื่อง การขอยก วัดป่าสักคำ (ร้าง) จังหวัดพะเยา ขึ้นเป็นวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา". มหาเถรสมาคม.
2. ↑  "วัดป่าสักคำ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "อันซีนเมืองพะเยา เงาพระธาตุกลับหัว ที่วัดป่าสักคำ". ไทยรัฐ.
4. ↑  "ทึ่ง แปลก เงาพระธาตุ กลับหัว อายุกว่าพันปี ที่วัดป่าสักคำ". เชียงใหม่นิวส์.
**ชื่อ** From the people คือสิ่งที่มนุษย์ได้สร้างขึ้นเป็นคำต่าง ๆ เพื่อใช้แทนคน สัตว์ สิ่งของ โดยทั่วๆ ไปหรือโดยเฉพาะเจาะจง หรือสิ่งที่เป็นนามธรรมที่สามารถสัมผัสหรือรู้สึกได้ เพื่อนำมาเรียกหรืออ้างถึง การใช้ชื่อเรียกแทนบุคคลเป็นสิ่งที่ควรที่ตั้งแต่เกิดหากไม่ได้เป็นคนเร่ร่อน ตามกฎหมายแล้วบังคับให้ประชาชนทุกคนต้องมีชื่อตั้งแต่เกิด ซึ่งชื่ออาจจะซ้ำกันได้

ความเชื่อเกี่ยวกับชื่อ
----------------------

เซอร์เจมส์ จอร์จ เฟรเซอร์ นักมานุษยวิทยาชาวอังกฤษ เคยกล่าวไว้ว่า อารยชนมักจะตั้งชื่อ คน สัตว์ สิ่งของ ด้วยความประสงค์ที่ว่า ต้องการให้มันแทนสิ่งนั้นจริง ๆ หรืออาจกล่าวได้ว่าชื่อนั้นเป็นตัวตนที่แท้จริงของวัตถุที่บอกเล่าเอกลักษณ์ต่าง ๆ ไว้เช่น ผม ขน เล็บ ฯลฯ ดังนั้นในหลายวัฒนธรรม ชื่อจริงจึงเป็นสิ่งต้องห้ามเนื่องจากหากล่วงรู้ก็หมายถึงชีวิตต้องตกอยู่ในมือผู้อื่น อาจโดนทำไสยศาสตร์เช่นใดก็ได้ ทำให้ในกาลต่อมาความหวาดระแวงนี้พัฒนาเป็นมารยาทที่ต้องเอ่ยนามตัวเองก่อนถามนามผู้อื่นนั่นเอง กล่าวโดยย่อก็คือในวัฒนธรรมโบราณ ชื่อจริงนั้นเป็นสิ่งสำคัญมากเพราะอาจถูกเอาไปทำไสยศาสตร์ คนโบราณเลยมักไม่บอกกัน หากชื่อคือตัวตน ชื่อของคนย่อมส่งผลกับตัวตนเช่นกัน ผู้คนโดยมากจึงนิยมตั้งชื่อมนุษย์ให้สื่อถึงความเข้มแข็งทางวิญญาณ อีกนัยหนึ่งชื่อก็เป็นวิชาไสยเวทประเภทหนึ่ง ในตระกูลทรัมปูแห่งซูลาเวซี ประเทศอินโดนีเซีย ถึงกับมีการเอาชื่อของคนในเกาะมาเก็บไว้ เพราะเชื่อว่าการได้ครอบครองชื่อ ก็เหมือนประหนึ่งได้ครอบครองวิญญาณของผู้นั้น

สำหรับความเชื่อของคนไทยแล้ว ชื่อไม่เป็นเพียงแค่สิ่งสมมุติที่ใช้เรียกขานแทนตัวเท่านั้น แต่ยังจะมีบทบาทและแสดงถึงสภาพของเจ้าของชื่อด้วย โดยจะส่งผลถึงความเป็นสิริมงคลและกาลกิณีให้เกิดแก่เจ้าของชื่อได้ จึงมีความเชื่อมาแต่โบราณว่า การเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นกลวิธีหนึ่งที่จะช่วยให้หายเจ็บป่วยหรือเคราะห์ร้ายต่าง ๆ เพราะเชื่อว่า เด็กเกิดจากผีปั้น เมื่อคลอดออกมาแล้วผีก็ยังจะคอยมาเอาชีวิตกลับคืนไป ดังนั้นการเปลี่ยนชื่อจึงเป็นการหลอกให้ผีเข้าใจว่าเป็นคนละคนกัน

เสฐียรโกเศศ กล่าวว่า ชื่อเก่าที่มีผู้ชื่อ เช่น หมู หมา กบ เขียด ด้วง เป็นต้น คงเป็นชื่อตั้งขึ้นเพื่อหลอกลวงผีว่าไม่ใช่คนแต่เป็นหมูหมา ผีจะได้ตายใจไม่เอาตัวไป เป็นลักษณะที่ใช้ในภาษาอังกฤษเรียกว่า cacophonism ซึ่งมีอยู่ในประเพณีดั้งเดิมของทุกชาติทุกภาษา

ความเชื่อเรื่องชื่อในสังคไทยสะท้อนออกมาให้เห็นในแง่มุมต่าง ๆ เช่น วรรณคดีพื้นบ้านเรื่อง *ขุนช้างขุนแผน* ที่นาง *พิมพิลาไล* เปลี่ยนชื่อเป็น *วันทอง* ตามคำทักของขรัวตาจูหลังจากที่เจ็บป่วยออด ๆ แอด ๆ มาตลอด

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมชาย สำเนียงงาม ผศ.ดร. "ชื่อใหม่" ในสมัยรัฐบาลคิดใหม่ทำใหม่ *รู้ทันภาษา รู้ทันทักษิณ* หน้า 302-303 (ตุลาคม, พ.ศ. 2547) ISBN 974-92552-6-7

ดูเพิ่ม
-------

* ชื่อบุคคล
* นามสกุล

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สถิติ ชื่อคนที่นิยมใช้ ของชาวสหรัฐอเมริกา (อังกฤษ)
**วัดบางแขม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านศีรษะคู้ ตำบลบางแขม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม มีคลองบางแขมไหลผ่านพื้นที่วัดทั้งทางด้านทิศตะวันตกและด้านทิศใต้ ส่วนด้านทิศตะวันออกเป็นโรงเรียนวัดบางแขม

วัดบางแขมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2324 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550

ภายในวัดประกอบไปด้วยอุโบสถจำนวน 3 หลัง อุโบสถเก่าหลังแรกเป็นอุโบสถขนาดเล็กจำนวน 5 ห้อง มีประตูทางเข้าด้านหน้าและด้านหลังด้านละ 1 ช่อง มีพาไลยื่นออกมาด้านหน้า คันทวยเป็นรูปนาคยื่นรับชายคาโดยรอบ หน้าบันปั้นปูนเป็นรูปต้นไม้และใบไม้ สร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น อุโบสถหลังนี้ได้รับการซ่อมแซมแล้วโดยทางวัดและชุมชน ส่วนอุโบสถหลังที่สองเป็นอุโบสถที่มีขนาดใหญ่กว่า โครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก มีระเบียงโดยรอบและเสาภายนอกรองรับชายคาโดยรอบ เครื่องหลังเป็นไม้มุงกระเบื้องเคลือบสี ส่วนหลังคาซ้อนกัน 3 ชั้น ประกอบด้วยช่อฟ้า ใบระกา ลำยอง นาคสะดุ้ง หางหงส์ หน้าบันประดิษฐานพระพุทธรูปอิริยาบถพนมมือภายในซุ้มเรือนแก้ว แวดล้อมด้วยลายพรรณพฤกษา อุโบสถหลังนี้อยู่ในสภาพชำรุด เหล็กโครงสร้างเป็นสนิมระเบิดเนื้อปูนออกมา เครื่องหลังคาก็อยู่ในสภาพทรุดโทรม ทำให้ทางวัดและชุมชนได้ดำเนินการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ซึ่งดูจะมีขนาดใหญ่กว่าหลังที่สองนี้

เจดีย์รายตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถหลังที่ 1 มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังเหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง ตั้งอยู่บนชุดฐานบัวซ้อนกัน 3 ชั้น บนฐานเขียงยกสูง ส่วนประกอบด้วยบัลลังก์ ปลียอด และหยดน้ำค้าง

วัดบางแขมได้พบกรุพระเครื่องใต้ฐานพระประธานในอุโบสถหลังเก่า อายุร่วม 100 ปี โดยพบพระเนื้อดินหลายพิมพ์หลายองค์และยังพบพระบูชาสมัยรัตนโกสินทร์ทั้งพิมพ์นั่งและยืน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "นครปฐม - รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-02-05.
2. ↑  "อุโบสถเก่า (หลักแรก)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดบางแขม". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดดังนครปฐมเปิดกรุพระอายุร่วม100ปี ชาวบ้านแห่ดูแน่น". ไทยรัฐ.
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ การงดเว้น (แก้ความกำกวม)
แหวนพรหมจรรย์ถูกสวมโดยวัยรุ่นที่สัญญาจะงดเว้นการมีเพศสัมพันธ์
**การงดเว้น** (อังกฤษ: abstinence) เป็น การบังคับตนเองให้ละเว้นจากกิจกรรมที่ให้สุขารมณ์ มักหมายถึงการงดเว้นการมีเพศสัมพันธ์ (sexual abstinence) หรือ การงดเว้นจากการดื่มแอลกอฮอล์หรือการกินอาหาร การกระทำอาจเกิดจากความเชื่อทางศาสนาหรือข้อคำนึงทางปฏิบัติอื่น ๆ โดยอาจเหมายถึงการงดเว้นจากยาเสพติด เช่น การงดเว้นการสูบบุหรี่ การงดเว้นมีหลายแบบ ปกติแล้วมักหมายถึงการอดอาหาร ด้วยความที่เป็นข้อกำหนดที่เกิดจากความตั้งใจทำให้การงดเว้นแตกต่างกับการกดเก็บ (repression) ที่เกิดขณะไม่รู้ตัว และมักส่งผลเสียต่อสุขภาพ

อ้างอิง
-------

1. ↑  O'Brien, Jodi (2009). *Encyclopedia of Gender and Society*. SAGE Publications. p. 155. ISBN 9781412909167. In this subset of abstinence-only education programs, young people vow chastity until marriage and wear a "purity ring" to demonstrate a commitment to sexual abstinence.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "Abstinence". *Collier's New Encyclopedia*. 1921.
* "Abstinence". *สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911* (11 ed.). 1911.
พ็อทซ์ดาเมอร์พลัทซ์เมื่อปี 2016
**พ็อทซ์ดาเมอร์พลัทซ์** (เยอรมัน: *Potsdamer Platz*, ออกเสียง: [ˈpɔt͡sdamɐ plat͡s] ( ฟังเสียง); แปลว่า จัตุรัสพ็อทซ์ดัม) เป็นจัตุรัสสาธารณะและทางแยกจราจรในใจกลางของเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ห่างจากประตูบรันเดินบวร์คและอาคารรัฐสภาไปทางทิศใต้ 1 กิโลเมตร (1,100 หลา) ใกล้กับมุมด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ของสวนเทียร์การ์เทิน จัตุรัสนี้ตั้งชื่อตามเมืองพ็อทซ์ดัมซึ่งอยู่ห่างออกไป 25 กิโลเมตร (16 ไมล์) เป็นจุดที่ถนนเก่าจากพ็อทซ์ดัมผ่านกำแพงนครเบอร์ลินที่ประตูพ็อทซ์ดัม พื้นที่นี้ถูกทำลายราบในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง และถูกทิ้งไว้โดยไม่ได้พัฒนาในระหว่างสงครามเย็นที่ซึ่งกำแพงเบอร์ลินผ่ากลาง กระทั่งการรวมประเทศเยอรมนีเป็นต้นมา จัตุรัสนี้จึงมีโครงการการพัฒนาใหญ่ ๆ เกิดขึ้น

ในการพัฒนาใหญ่หลังการรวมชาติ พื้นที่ของจัตุรัสแบ่งเป็นสี่ส่วน โดยส่วนที่ใหญ่ที่สุดเป็นของไดม์เลอร์-เบนซ์ซึ่งว่าจ้างเรนโซ ปีอาโน สถาปนิกชาวอิตาลี เป็นผู้ออกแบบโดยรวม โครงการส่วนไดม์เลอร์นี้ใช้งบประมาณ 2 พันล้านดอลลาร์ และประกอบไปด้วยราวอาคารเดี่ยวที่สถาปนิกคนอื่น ๆ ออกแบบประมาณ 19 อาคาร พื้นที่ส่วนที่สองซึ่งมีขนาดรองลงมาเป็นของโซนี่ซึ่งสร้างโซนี่เซ็นเตอร์เป็นสำนักงานใหญ่ภาคยุโรป ออกแบบโดยเฮลมุต ยาห์น และได้รับแรงบันดาลใจมาจากภูเขาฟูจิ นอกจากนี้ยังมีส่วนของอาคารสูง 26 ชั้น ซึ่งเป็นสำนักงานของด็อยท์เชอบาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Weitz, Eric D. *Weimar Germany*, 2007, Princeton University Press, ISBN 0-691-01695-X, page 43
2. ↑  Ferdinand Protzman (8 February 1994), Building Cranes Rule the Congested Sky of Berlin *New York Times*.
3. ↑  Ferdinand Protzman (28 November 1994), Companies Join Huge Berlin Project *New York Times*.
**มินา** (อาหรับ: مِنَى) เป็นย่าน (Neighborhood) แห่งหนึ่งของเมืองมักกะฮ์ ซึ่งอยู่ในแคว้นมักกะฮ์ที่อยู่ทางภาคตะวันตกของประเทศซาอุดีอาระเบีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมักกะฮ์ไป 5 กิโลเมตร โดยมีพื้นที่ประมาณ 20 ตารางกิโลเมตร และตั้งอยู่บนถนนระหว่างใจกลางมักกะฮ์และเขาอารอฟัต

ภาพรวม
------

มินาเป็นที่รู้จักในช่วงที่ผู้แสวงบุญมาทำพิธี *ฮัจญ์* โดยที่หุบเขาของมินา มีสะพานญะมะรอตอยู่ ซึ่งเป็นที่ที่ทำพิธีการขว้างหินใส่เสาหิน โดยจะทำพิธีนี้ในช่วงตะวันขึ้นจนถึงตะวันตกในวันสุดท้ายของพิธีฮัจญ์. มินาเป็นสถานที่ที่ผู้แสวงบุญมาขว้างหิน เพื่อรำลึกถึงนบีอิบรอฮีม (อับราฮัม) ที่ขว้างหินใส่มารร้ายที่มาระหว่างเขากับอัลลอฮ์. ผู้แสวงบุญหลายคนได้เดินวนรอบกะอ์บะฮ์เจ็ดรอบ แล้วไปเยี่ยมชมบ่อซัมซัม. ส่วนใหญ่จะใช้เวลาคืนแรกที่ทุ่งมินา เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่แปดถึงสิบสองของพิธีฮัจญ์ ตอนอยู่ที่มินานั้น ผู้ชายกับหญิงไม่สามารถนอนด้วยกันได้[]

ในระหว่างสงครามกลางเมืองซีเรีย ทางประชาคมระหว่างประเทศ (international community) ได้กดดันซาอุดอาระเบียให้แปลงเต้นท์ที่ไม่มีใครอยู่เป็นบ้านสำหรับผู้ลี้ภัยทางสงคราม

เหตุเหยียบกันในปีค.ศ. 2015
--------------------------

บทความหลัก: เหตุเหยียบกันที่มินาในปีค.ศ. 2015
เมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 2015 ได้เกิดเหตุการณ์เหยียบกันที่สี่แยกของถนนสาย 204 และ 223 ซึ่งเป็นถนนที่ไปยังสะพานญะมะรอต ทำให้ผู้คนกว่า 2,000 คนหายใจไม่ออกและถูกเหยียบจนเสียชีวิต ในขณะที่อีก 934 คนแค่บาดเจ็บ มันเป็นอุบัติเหตุที่ร้ายแรงที่สุดนับตั้งแต่ปีค.ศ.1990 ซึ่งมีผู้เสียชีวิตไป 1,426 คน และเป็นการเหยียบกันตายมากที่สุดของศตวรรษที่ 21 โดยทำให้มีผู้เสียชีวิตไปอย่างน้อย 2,236[update] คน ส่วนทาง Associated Press รายงานว่ามีคนเสียชีวิตไป 2,411[update] คน

ภาพ
---

* ผู้แสวงบุญขว้างหินที่เสาหิน เพื่อรำลึกถึงอิบรอฮีม (อับราฮัม)ผู้แสวงบุญขว้างหินที่เสาหิน เพื่อรำลึกถึงอิบรอฮีม (อับราฮัม)
* ค่ายลูกเสือในช่วงพิธีฮัจญ์ค่ายลูกเสือในช่วงพิธีฮัจญ์
* มัสยิด อัลคัยฟ์ (อาหรับ: مَسْجِد ٱلْخَيْف)*มัสยิด อัลคัยฟ์* (อาหรับ: مَسْجِد ٱلْخَيْف)

ดูเพิ่ม
-------

* ภูเขาฮิญาซ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Saudi Arabia Refugee Policy Controversy: King Salman Condemns 'False Accusations' Over Resettlement Policy". 15 September 2015.
2. ↑  "Iran says tests will show cause of diplomat's death in Saudi". *AFP*. 27 November 2015. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 November 2015. สืบค้นเมื่อ 29 November 2015.
3. ↑  Gambrell, Jon; Ahmed, Baba (9 December 2015). "Hajj Stampede in September Killed Over 2,400, New Count Finds". *The New York Times*. Associated Press. สืบค้นเมื่อ 9 December 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มินา**

* Mina photograph gallery
ตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก
บทความนี้เกี่ยวกับเอียวเหลงที่เป็นนายทหารของฮันเหียน สำหรับเอียวเหลงที่เป็นเจ้าเมืองลำอั๋นของวุยก๊ก ดูที่ เอียวเหลง (วุยก๊ก)

**เอียวเหลง** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **หยาง หลิง** (จีน: 楊齡; พินอิน: *Yáng Líng*) เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนเรื่อง*สามก๊ก*ในศตวรรษที่ 14 เป็นนายทหารของฮันเหียนเจ้าเมืองเตียงสา

เอียวเหลงเป็นตัวละครสมมติในนวนิยาย*สามก๊ก* ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

ในนิยาย*สามก๊ก*
---------------

เอียวเหลงปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยาย*สามก๊ก*ตอนที่ 53 เอียวเหลงเป็นนายทหารของฮันเหียนเจ้าเมืองเตียงสา (長沙 *ฉางชา*) มีตำแหน่งเป็นนายกองคุมทัพ (管軍校尉 *กว่านจฺวินเซี่ยวเว่ย์*)

เมื่อเล่าปี่ให้กวนอูนำทหารห้ารร้อยเข้าโจมตีเมืองเตียงสา ฮองตงอาสาฮันเหียนขอออกรบ เอียวเหลงจึงพูดขึ้นว่า "ซึ่งจะไปรบกับกวนอูนั้นอย่าเพ่อให้ร้อนถึงฮองตงก่อนเลย ข้าพเจ้าจะอาสาไปจับกวนอูมาให้ได้" ฮันเหียนจึงให้เอียวเหลงคุมทหารหนึ่งพันนายยกออกจากเมืองไปรบกับกวนอู เอียวเหลงยกออกจากเมืองมาได้ 50 ลี้ก็พบกับทัพของกวนอูมาถึง เอียวเหลงถือทวนขับม้าออกมาหน้ากระบวนทัพและร้องด่าท้ากวนอูรบ กวนอูได้ฟังก็โกรธมากจึงขับม้าถือง้าวตรงเข้าหาเอียวเหลง เอียวเหลงก็ถือทวนเข้ารับ รบกันได้ไม่ถึงสามเพลงกวนอูก็ใช้ง้าวฟันเอียวเหลงตกม้าตาย

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
* รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก

หมายเหตุ
--------

1. ↑  ตรงกับ*สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน)* ตอนที่ 44

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "สามก๊ก ตอนที่ ๔๔". *วัชรญาณ*. สืบค้นเมื่อ September 5, 2023.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
2. ↑  *สามก๊ก* (*ซันกั๋วเหยี่ยนอี้*) ตอนที่ 53.

### บรรณานุกรม

* ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). *สามก๊ก* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*).
**วัดตึก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่ถนนอู่ทองห่างจากทางแยกไปวัดภูเขาทอง (ถนนสาย 309) ประมาณ 300 เมตร 

วัดตึกสร้างขึ้นเป็นวัดมาตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2240 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา พระเจ้าเสือ (สมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี) ทรงสถาปนาวัดนี้ขึ้นราว พ.ศ. 2240–2249 โดยมีพระตำหนักที่ประทับปรากฎอยู่ต่อมาได้แปลงเป็นวิหาร ครั้นถึง พ.ศ. 2310 ได้กลายสภาพเป็นวัดร้างไปช่วงระยะหนึ่งและได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ให้เป็นวัดมีพระสงฆ์สืบต่อมา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2249 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 14.50 เมตร ยาว 25 เมตร

สิ่งก่อสร้างภายในวัด ได้แก่อุโบสถเป็นอุโบสถมหาอุด ศาลพันท้ายนรสิงห์ซึ่งอยู่ด้านหน้าอุโบสถ เมื่อเลี้ยวรถเข้ามาในวัดย่อมได้เห็นศาลพันท้ายนรสิงห์วัดตึกนี้ก่อนเสมอ ภายในวัดที่ไม่กว้างขวางมากนักอย่างวัดตึก มีต้นไม้ร่มรื่น ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่องค์พระนอน ด้านหน้าวัดมีพระพุทธรูปปางมารวิชัย 2 องค์ตั้งเด่นอยู่หน้าทางเข้า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตึก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดตึก". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดตึก (พระตำหนักพระเจ้าเสือ)".
**เมรุลอย** คือเมรุเผาศพชั่วคราวชนิดเคลื่อนย้ายได้ของสามัญชน ทำเพื่อเผาศพของบุคคลสำคัญหรือผู้มีหน้ามีตาในสังคม ส่วนพระเมรุหรือพระเมรุมาศใช้สำหรับพระมหากษัตริย์ พระบรมวงศานุวงศ์และพระสงฆ์ชั้นสมเด็จพระสังฆราชเท่านั้น

เมรุลอยโดยทั่วไปมักมีลักษณะเป็นมณฑป เป็นสถาปัตยกรรมที่ตั้งอยู่บนพื้นดินไม่มีการฝังรากฐานลงไปในพื้นดิน สามารถสร้างและถอดออกนำไปประกอบใหม่ในที่แห่งใหม่ได้

กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ประกาศขึ้นทะเบียนเมรุลอยเป็นหนึ่งในสิบสี่ของมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ ประจำปี พ.ศ. 2565

ประวัติ
-------

ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าสร้างขึ้นครั้งแรกเมื่อใด แต่พบว่ามีกลุ่มผู้สร้างเมรุลอยในตำบลหัวเวียง อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เริ่มสร้างเป็นครั้งแรกประมาณ พ.ศ. 2480 ในงานปลงศพโยมแม่ของหลวงพ่อเจาะ เจ้าอาวาสวัดประดู่โลกเชษฐ์ ผู้ออกแบบและควบคุมการก่อสร้าง คือ พระอาจารย์เทียม อดีตเจ้าอาวาสวัดกษัตราธิราช ภายหลังได้รับความนิยมในท้องถิ่นและพื้นที่ใกล้เคียง จนกระทั่ง พ.ศ. 2506 บรรดาช่างที่เคยดูแลการติดตั้งเมรุลอยเริ่มเกิดความชำนาญจึงมีการพัฒนารูปแบบลวดลาย มีช่างประกอบอาชีพทำเมรุลอย ทั้งรับจ้างสร้างและให้เช่าเมรุลอยมากขึ้นตามลำดับ

อีกแหล่งข้อมูลระบุว่ามีการทำเมรุลอยที่จังหวัดเพชรบุรีมาอย่างน้อยสมัยต้นรัตนโกสินทร์ ปรากฏการอ้างถึงหมายรับสั่งของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชานุญาต เมื่อ พ.ศ. 2403 ความว่า "อันบ้านอื่นเมืองใดในหัวเมืองนั้น การจัดทำเมรุตั้งศพนั้นขอเสียเถิด อย่าริทำให้เป็นการเทียมเจ้านายเลย ยกให้แต่เมืองเพชรบุรีเขาเมืองหนึ่ง เพราะเขาทำกันมาช้านานแล้ว"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระมหาสัมฤทธิ์ กับการอนุรักษ์ "เมรุลอยนางลอย"". คมชัดลึก.
2. ↑  "ขึ้นทะเบียน 14 มรดกภูมิปัญญาวัฒนธรรมชาติ". ไทยโพสต์.
3. ↑  "เมรุลอยอยุธยา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  เสรี เหล่ารอด, *เพชรบุรีประชุมใหญ่สมาคมพุทธศาสนาทั่วราชอาณาจักร ครั้งที่ 27* (เพชรบุรี: พุทธสมาคมจังหวัดเพชรบุรี, 2527), 135.
**วัดพิมพาวาส (เหนือ)** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 บ้านคลองวังขื่อ ตำบลพิมพา อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัด 7 ไร่ 92 ตารางวา บริเวณใกล้เคียงยังมีวัดพิมพาวาส (ใต้) ซึ่งเป็นวัดมอญเช่นเดียวกันแต่สังกัดธรรมยุติกนิกาย

วัดพิมพาวาส (เหนือ) ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2451 ผู้ดำเนินการก่อสร้างวัด คือ นายสง นางนะ สีล้ง นายกรุด นางจันทรา การะเกตุ บริจาคทรัพย์และที่ดิน โดยร่วมกับชาวบ้านตำบลพิมพา ต่อมาประชาชนในท้องถิ่นมีความเห็นไม่ตรงกันระหว่างกลุ่มเชื้อสายไทยแท้กับกลุ่มเชื้อสายไทยรามัญจึงได้แยกเป็น 2 วัด คือวัดพิมพาวาส (เหนือ) และ วัดพิมพาวาส (ใต้) 

วัดพิมพาวาส (เหนือ) ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2500 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 โดยถือว่าเจ้าอาวาสรูปแรกคือพระหนูซึ่งปกครองทั้งสองวัด ในสมัยที่พระครุฑรักษาการเจ้าอาวาส พระทั้งสองนิกายอยู่ร่วมกันในวัดเดียวแต่แยกอุโบสถสังฆกรรม จนเมื่อ พ.ศ. 2500 ได้แบ่งวัดเป็นฝ่ายละครึ่งโดยให้ฝ่ายมหานิกายเลือกที่ดินวัดก่อน ทางฝั่งมหานิกายเลือกที่ดินที่ไม่มีอุโบสถ จึงได้ขอสร้างอุโบสถในเวลาต่อมา

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตกึ่งไม้ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ 6 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ และมีศิลปวัตถุ ได้แก่ หงษ์หล่อด้วยทองสำริด สูง 80 เซนติเมตร ยาว 55 เซนติเมตร กว้าง 40 เซนติเมตร ซึ่งได้มาจากเมืองหงสาวดี ประเทศพม่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพิมพาวาส (เหนือ)". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "กระบวนการสืบสานประเพณีแห่ธงตะขาบ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-06-08. สืบค้นเมื่อ 2022-06-22.
3. ↑  "วัดพิมพาวาส (เหนือ)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
ตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก
หน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ *หาน (韓)*

**ฮันเต๊ก** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **หาน เต๋อ** (จีน: 韓德; พินอิน: *Hán Dé*) เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่อง*สามก๊ก* เป็นขุนพลของมณฑลเลียงจิ๋วแห่งรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก เชี่ยวชาญการใช้ขวานใหญ่เป็นอาวุธ

ฮันเต๊กเป็นตัวละครสมมติในนวนิยาย*สามก๊ก* ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

ในนิยาย*สามก๊ก*
---------------

ฮันเต๊กปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยาย*สามก๊ก*ตอนที่ 92 ตามความในนวนิยาย*สามก๊ก* เมื่อจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งรัฐจ๊กก๊กนำทัพบุกขึ้นเหนือครั้งแรกในปี ค.ศ. 228 ฮันเต๊กนำกองกำลังชนเผ่าเสเกี๋ยง (西羌 *ซีเชียง*) หรือเกี๋ยงตะวันตกแปดหมื่นนายยกมาสนับสุนนแฮหัวหลิมแม่ทัพวุยก๊กในการรบกับจ๊กก๊ก ฮันเต๊กมีบุตรชาย 4 คนที่ล้วนมีความสามารถในการรบ เชี่ยวชาญการขี่ม้าและยิงเกาทัณฑ์ และติดตามฮันเต๊กผู้บิดามาร่วมรบด้วย บุตรชายทั้ง 4 คนได้แก่ ฮันเอ๋ง (韓瑛 *หาน อิง*) บุตรชายคนโต ฮันเอี๋ยว (韓瑤 *หาน เหยา*) บุตรชายคนรอง ฮันเขง (韓瓊 *หาน ฉฺยง*) บุตรชายคนที่สาม และฮันกี๋ (韓琪 *หาน ฉี*) บุตรชายคนทีสี่

ฮันเต๊กและบุตรชายรวม 5 คนเข้ารบกับเตียวจูล่งขุนพลจ๊กก๊กที่เขาฮองเบงสัน (鳳鳴山 *เฟิ่งหมิงชาน*) ฮันเอ๋ง ฮันเขง และฮันกี๋ถูกเตียวจูล่งสังหารในที่รบ ส่วนฮันเอี๋ยวถูกเตียวจูล่งจับเป็น ฮันเต๊กไม่สามารถต้านทานการรบของเตียวจูล่งได้จึงล่าถอยแล้วไปร้องไห้แจ้งเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับแฮหัวหลิม แฮหัวหลิมจึงนำทัพไปยังแนวหน้าด้วยตนเอง ฮันเต๊กที่ติดตามแฮหัวหลิมมาด้วยขับม้าออกรบเป็นคนแรก และถูกเตียวจูล่งแทงตกจากหลังม้าเสียชีวิตภายในสามเพลงรบ

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
* รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก

หมายเหตุ
--------

1. ↑  ตรงกับ*สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน)* ตอนที่ 70

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "สามก๊ก ตอนที่ ๗๐". *วัชรญาณ*. สืบค้นเมื่อ July 19, 2023.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
2. ↑  *สามก๊ก* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*) ตอนที่ 92.

* ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). *สามก๊ก* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*), ตอนที่ 92.