พิกัดภูมิศาสตร์: 22°16′N 114°09′E﻿ / ﻿22.267°N 114.150°E﻿ / 22.267; 114.150
**ฮ่องกงของบริเตน** (อังกฤษ: British Hong Kong; จีน: 英屬香港; ยฺหวิดเพ็ง: *Jing1 suk6 hoeng1 gong2*) หรือเรียกอย่างง่ายว่า **ฮ่องกง** เป็นช่วงสมัยที่ฮ่องกงอยู่ภายใต้การปกครองของ**สหราชอาณาจักร**ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1841 ถึง 1997 (ยกเว้นช่วงที่ถูกญี่ปุ่นยึดครองระหว่าง ค.ศ. 1941 ถึง 1945) เมื่อแรกจัดตั้งมีสถานะเป็นอาณานิคมในพระองค์ ก่อนที่ในปี ค.ศ. 1781 จะมีสถานะเป็นดินแดนโพ้นทะเลของบริเตน ราชวงศ์ชิงจำยอมต้องยกเกาะฮ่องกงให้แก่บริเตนใหญ่ภายหลังจีนพ่ายแพ้ในสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง และจำยอมต้องยกคาบสมุทรเกาลูนให้อีกเมื่อพ่ายแพ้ในสงครามฝิ่นครั้งที่สอง ในที่สุดก็มีการทำสนธิสัญญาใหม่ขึ้นใน ค.ศ. 1898 ซึ่งให้สิทธิการเช่าฮ่องกงเป็นเวลา 99 ปี ทางสหราชอาณาจักรได้ส่งคืนฮ่องกงแก่จีนเมื่อสัญญาเป็นอันสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1997 การส่งมอบเกาะฮ่องกงในครั้งนั้นถูกมองว่าเป็นจุดสิ้นสุดจักรวรรดิบริเตน

แม้ว่าเกาะฮ่องกงและเกาลูนจะถูกยกให้เป็นการถาวร แต่พื้นที่เช่าบริเวณนิวเทร์ริทอรีส์นั้นเป็นดินแดนส่วนใหญ่ และอังกฤษถือว่าไม่มีทางเป็นไปได้ในการแบ่งแยกอาณานิคมที่เป็นเอกภาพออกเป็นส่วน ในขณะที่พรรคคอมมิวนิสต์จีนจะไม่พิจารณาขยายสัญญาเช่าหรืออนุญาต หลังจากสิ้นสุดระยะเวลาการบริหารของอังกฤษ ในที่สุดสหราชอาณาจักรก็ตกลงที่จะทำการถ่ายโอนอำนาจอธิปไตยเหนือฮ่องกงทั้งหมดให้กับจีนเมื่อสัญญาเช่านั้นหมดอายุลงในปี ค.ศ. 1997 หลังจากได้รับ "การค้ำประกัน" ที่จะ "รักษาระบบการปกครอง เสรีภาพ และวิถีชีวิต" เป็นเวลาอย่างน้อย 50 ปี

ประวัติศาสตร์
-------------

รัฐบาล
------

สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2  
กษัตริย์  
 (1952–1997)คริส แพตเตน  
ผู้สำเร็จราชการ  
 (1992–1997)แอนสัน ชาน  
รัฐมนตรีอาวุโสด้านบริหาร  
 (1993–1997)
ฮ่องกงเป็นอาณานิคมในพระองค์ของสหราชอาณาจักรและดำเนินการบริหารตามแบบของระบบเวสต์มินสเตอร์ พระราชเอกสารสิทธิเป็นพื้นฐานของรัฐธรรมนูญของรัฐบาลอาณานิคม โดยพระราชโองการเป็นการกำหนดรายละเอียดการปกครองและจัดระเบียบดินแดนของอาณานิคม

ผู้สำเร็จราชการเป็นหัวหน้ารัฐบาลและได้รับการแต่งตั้งจากพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร ให้ทำหน้าที่เป็นผู้แทนของสถาบันกษัตริย์ในอาณานิคม อำนาจบริหารมีการรวมศูนย์อยู่ที่ผู้สำเร็จราชการซึ่งเป็นผู้แต่งตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัติและสภาผู้บริหารเกือบทั้งหมด และยังดำรงตำแหน่งประธานของทั้งสององค์กรด้วย รัฐบาลอังกฤษให้การดูแลรัฐบาลอาณานิคม โดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหราชอาณาจักรได้รับอนุมัติอย่างเป็นทางการในการเข้าร่วมสังเกตการณ์ในการประชุมของสภานิติบัญญัติและสภาผู้บริหาร และกษัตริย์มีพระราชอำนาจเพียงพระองค์เดียวในการแก้ไขพระราชเอกสารสิทธิและพระราชโองการ

สภาผู้บริหารเป็นผู้กำหนดนโยบายของการบริหารและพิจารณาร่างกฎหมายหลักก่อนที่จะส่งต่อไปยังสภานิติบัญญัติเพื่อพิจารณาอนุมัติ หน่วยงานที่ปรึกษานี้ยังออกกฎหมายลำดับรองภายใต้กฎหมายอาณานิคมที่จำกัด สภานิติบัญญัติอภิปรายการเสนอกฎหมายและรับผิดชอบในการพิจารณางบประมาณ สภาได้รับการปฏิรูปในช่วงปีท้าย ๆ ของการปกครองอาณานิคมเพื่อริเริ่มการมีผู้แทนประชาชนที่เป็นประชาธิปไตยมากขึ้น การเลือกสมาชิกสภาทางอ้อมในเขตเลือกตั้งตามกลุ่มผลประโยชน์ทางวิชาชีพ (functional constituency) เริ่มต้นในปี ค.ศ. 1985 และการเลือกสมาชิกสภาตามความนิยมในเขตเลือกตั้งทางภูมิศาสตร์เริ่มในปี ค.ศ. 1991 การปฏิรูปการเลือกตั้งเพิ่มเติมในปี ค.ศ. 1994 ทำให้สภานิติบัญญัติมีผู้แทนที่หลากหลาย การบริหารกิจการพลเรือนนำโดยเลขาธิการแห่งรัฐอาณานิคม (ภายหลังคือ รัฐมนตรีอาวุโสด้านบริหาร) ซึ่งเป็นรองผู้สำเร็จราชการโดยตำแหน่ง

ทำเนียบรัฐบาลฮ่องกง c. 1873
ระบบตุลาการตั้งอยู่บนพื้นฐานของกฎหมายอังกฤษ โดยกฎหมายจารีตประเพณีจีนมีบทบาทรองในคดีแพ่งที่เกี่ยวข้องกับชาวจีน ศาลฎีกาฮ่องกงเป็นศาลสูงสุด ทำหน้าที่ตัดสินคดีแพ่งและคดีอาญาทั้งหมดในอาณานิคม ในช่วงต้นยุคอาณานิคมมีการพิจารณาคดีคำร้องสิทธิสภาพนอกอาณาเขตจากภูมิภาคอื่น ๆ ของจีนที่เกี่ยวข้องกับชาวอังกฤษในศาลนี้ด้วย คณะกรรมการตุลาการของคณะองคมนตรีทำหน้าที่รับการอุทธรณ์เพิ่มเติมจากศาลฎีกาโดยวินิจฉัยออกคำพิพากษาขั้นสุดท้ายในอาณาเขตจักรวรรดิอังกฤษทั้งหมด

### นักเรียนนายทหาร

ในปี ค.ศ. 1861 ผู้สำเร็จราชการเซอร์เฮอร์คิวลีส โรบินสัน ได้ก่อตั้งโรงเรียนนายทหารฮ่องกง ซึ่งคัดเลือกผู้สำเร็จการศึกษารุ่นใหม่จากสหราชอาณาจักร ให้เรียนภาษาจีนกวางตุ้งและการเขียนภาษาจีนเป็นเวลาสองปีก่อนที่จะรับเข้าปฏิบัติราชการอย่างรวดเร็ว นักเรียนนายทหารค่อย ๆ เป็นกำลังหลักของการบริหารราชการ หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ผู้มีเชื้อสายจีนได้รับอนุญาตให้เข้ารับการศึกษา และต่อมาผู้หญิงก็ได้เข้าศึกษาเช่นกัน นักเรียนนายทหารถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเจ้าหน้าที่บริหารในปี ค.ศ. 1950 และพวกเขายังคงเป็นแกนนำของข้าราชการพลเรือนในช่วงที่อังกฤษปกครอง

เศรษฐกิจ
--------

เสถียรภาพ ความปลอดภัย และความสามารถในการคาดเดาได้ของฝ่ายบริหารและระบบกฎหมายอังกฤษ ทำให้ฮ่องกงมีความเจริญรุ่งเรืองในฐานะศูนย์กลางการค้าระหว่างประเทศ ในทศวรรษแรกของอาณานิคมรายได้จากการค้าฝิ่นเป็นแหล่งทุนหลักของรัฐบาล ความสำคัญของฝิ่นลดลงเมื่อเวลาผ่านไป แต่รัฐบาลอาณานิคมยังคงมีรายได้จากฝิ่นจนกระทั่งญี่ปุ่นเข้ายึดครองฮ่องกงในปี ค.ศ. 1941 แม้ว่าธุรกิจที่ใหญ่ที่สุดในอาณานิคมยุคแรกจะดำเนินการโดยชาวอังกฤษ อเมริกัน และชาวต่างชาติอื่น ๆ แต่คนงานชาวจีนเป็นกำลังแรงงานหลักในการพัฒนาเมืองท่าแห่งใหม่นี้

ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 คนเชื้อสายจีนจำนวนมากได้กลายเป็นบุคคลสำคัญทางธุรกิจในฮ่องกง เช่น เซอร์ลี กาชิง ซึ่งกลายเป็นหนึ่งในบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดของอาณานิคมในเวลานั้น

เชิงอรรถ
--------

อ้างอิง
-------

1. ↑  Main Results (PDF). *1996 Population By-Census* (Report). Census and Statistics Department. ธันวาคม 1996. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 13 ตุลาคม 2018. สืบค้นเมื่อ 7 กันยายน 2018.
2. 1 2  "Hong Kong". International Monetary Fund. สืบค้นเมื่อ 6 September 2018.
3. ↑  Gini Coefficient Fact Sheet (PDF) (Report). Legislative Council. ธันวาคม 2004. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 3 มีนาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 7 กันยายน 2018.
4. ↑  Hong Kong (PDF). *Human Development Report 2016* (Report). United Nations Development Programme. 2016. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 13 กรกฎาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 7 กันยายน 2018.
5. ↑  *A Draft Agreement Between the Government of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland and the Government of the People's Republic of China on the Future of Hong Kong* (1984). pp. 1, 8.
6. 1 2 3 4  Hong Kong Government (July 1984). *Green Paper: The Further Development of Representative Government in Hong Kong*. Hong Kong: Government Printer.
7. ↑  Lewis, D. J. (April 1983). "A Requiem for Chinese Customary Law in Hong Kong". *The International and Comparative Law Quarterly* **32** (2) : 347–379. Cambridge University Press. JSTOR 759499.
8. ↑  Jones, Oliver (2014). "A Worthy Predecessor? The Privy Council on Appeal from Hong Kong, 1853 to 1997". In Ghai, Y.; Young, S. *Hong Kong's Court of Final Appeal: The Development of the Law in China's Hong Kong*. Cambridge: Cambridge University Press. SSRN 2533284.
9. ↑  Tsang 2004, pp. 25–26.
10. 1 2  Tsang 2004, p. 57.
11. ↑  Tsang 2004, p. 58.

### บรรณานุกรม

* Snow, Philip (2004). *The Fall of Hong Kong: Britain, China and the Japanese Occupation*. Yale University Press. ISBN 0300103735.
* Tsang, Steve (2004). *A Modern History of Hong Kong*. I. B. Tauris. ISBN 978-1-84511-419-0.

ดูเพิ่ม
-------

* Carroll, John M. (2007). *A Concise History of Hong Kong*. Rowman & Littlefield. ISBN 9780742574694.
* David Clayton (15 April 2007). *Hong Kong since 1945: An Economic and Social History* (1st ed.). Routledge. ISBN 978-0415202664.
* Endacott, G. B. (1964). *An Eastern Entrepot: A Collection of Documents Illustrating the History of Hong Kong*. Her Majesty's Stationery Office. p. 293. ASIN B0007J07G6. OCLC 632495979.
* Lui, Adam Yuen-chung (1990). *Forts and Pirates – A History of Hong Kong*. Hong Kong History Society. p. 114. ISBN 962-7489-01-8.
* Liu, Shuyong; Wang, Wenjiong; Chang, Mingyu (1997). *An Outline History of Hong Kong*. Foreign Languages Press. p. 291. ISBN 978-7-119-01946-8.
* Ngo, Tak-Wing (1 August 1999). *Hong Kong's History: State and Society Under Colonial Rule*. Routledge. p. 205. ISBN 978-0-415-20868-0.
* Tsang, Steve (1995). *Government and Politics: A Documentary History of Hong Kong*. Hong Kong University Press. ISBN 962-209-392-2.
* Welsh, Frank (1993). *A Borrowed place: the history of Hong Kong*. Kodansha International. p. 624. ISBN 978-1-56836-002-7.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

WikiquoteWikiquote
วิกิคำคมภาษาอังกฤษ มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ: **British Hong Kong**

* "Official web site of the British Hong Kong Government". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 December 1996. สืบค้นเมื่อ 26 March 2013.
* ฮ่องกงของบริเตน ที่เฟซบุ๊ก

  


|  |  |
| --- | --- |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* VIAF

 |



1. ↑  No specific variety of Chinese was listed in legislation, but Cantonese was the *de facto* standard.
2. ↑  The office of Colonial Secretary was renamed to Chief Secretary in 1976.