recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ในเรื่องทฤษฎีกราฟ **ขั้นตอนวิธีของเอ็ดมอนส์**เป็นขั้นตอนวิธีที่ใช้ในการหาการแตกกิ่งที่ต่ำที่สุด หรือสูงที่สุด เมื่อจุดยอดถูกเชื่อมด้วยเส้นเชื่อมถ่วงน้ำหนักแบบมีทิศทาง ขั้นตอนวิธีการหาต้นไม้ทอดข้ามต่ำสุดจึงไม่สามารถนำมาใช้ได้ ดังนั้นจึงต้องใช้ขั้นตอนวิธีการหาการแตกกิ่งต่ำสุด ซึ่งขั้นตอนวิธีนี้ถูกเสนอโดย Yoeng-jin Chu และ Tseng-hong Liu ในปี พ.ศ. 2508 และหลังจากนั้น Edmonds ได้เสนอขั้นตอนวิธีเดียวกันในปี พ.ศ. 2510 ในการหาเส้นทางที่ยาวที่สุด เริ่มจากการหาเส้นเชื่อมที่ถ่วงน้ำหนักมากสุด และรอง ๆ มา ตามลำดับ แต่ถ้าเส้นเชื่อมนั้นสร้างวงวนจะถูกลบทิ้ง ในทางกลับกลันระยะทางที่สั้นที่สุดจะสามารถหาได้โดยการหาเส้นเชื่อมถ่วงน้ำหนักต่ำที่สุดก่อน สำหรับกราฟแบบไม่มีทิศทาง เราจะใช้ขั้นตอนวิธีของครูสกาลในการหาต้นไม้แผ่ขยายต่ำสุด

ประสิทธิภาพ
-----------

ประสิทธิภาพของขั้นตอนวิธีนี้คือ *O(EV)* อย่างไรก็ตาม ขั้นตอนวิธีของทาร์จานนั้นมีประสิทธิภาพดีกว่า โดยมีประสิทธิภาพอยู่ที่ *O(ElogV)* สำหรับกราฟเบาบาง และ *O(V2)* สำหรับกราฟหนาแน่น โดยที่วิธีดังกล่าวนั้นมีประสิทธิภาพที่ใกล้เคียงกับขั้นตอนวิธีของพริม ในการหาต้นไม้แผ่ทั่วที่น้อยที่สุด และในปี พ.ศ.2529 Gabow Galil Spencer และ Tarjan ได้คิดค้นขั้นตอนที่เร็วกว่า โดยมีประสิทธิภาพอยู่ที่ *O(E + VlogV)*

ขั้นตอนวิธี
-----------

1. ลบทุกๆเส้นเชื่อมที่มีทิศทางไปยังปมราก
2. เลือกเส้นเชื่อมที่พุ่งเข้าปมในแต่ละปม โดยเลือกเส้นที่มีน้ำหนักน้อยสุด
3. แต่ละวงจรประกอบด้วย
 :\* เส้นเชื่อม m ซึ่งเป็นเส้นเชื่อมในวงจรที่มีน้ำหนักน้อยสุด
 :\* เชื่อมทุกปมในวงจรด้วยปมเทียม k ซึ่งเป็นปมที่สมมติขึ้นมา
 :\* แต่ละเส้นเชื่อม e ที่มีทิศทางสู่ปม k ของกราฟเดิมนั้นจะต้อง
- มีเส้นเชื่อม n เข้าสู่ปม k ในวงจร
- สร้างทางเดินเชื่อมระหว่างเส้นเชื่อม e โดยให้ทางเดินนั้นมีผลรวมน้ำหนักของเส้นเชื่อมน้อยที่สุด ตามสมการ modWeight = weight("e") - ( weight("n") - weight("m") )
4. เพิ่มเส้นเชื่อม e แล้วลบเส้นเชื่อม n ออก

อ้างอิง
-------

* AlgoWiki AlgoWiki - Edmond's Algorithm[*ลิงก์เสีย*]
* การออกแบบและวิเคราะห์อัลกอริทึม (สมชาย ประสิทธิ์จูตระกูล)

เพิ่มเติม
---------

* Implementation of Edmonds's optimum branching algorithm written in C++
* AlgoWiki - Edmond's Algotithm - A public-domain implementation of Edmonds's algorithm written in JAVA
**ศาลเจ้าพ่อกว้าน** เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญในจังหวัดลำปาง ตั้งอยู่หลังบ้านพักผู้พิษากษา หัวหน้าศาล ถนนบุญวาทย์ เป็นศาลทรงไทยขนาดใหญ่ กว้ายาวประมาณ 10 คูณ 20 เมตร สร้างด้วยไม้สัก สลักลวดลายที่หน้าจั่วอย่างสวยงาม เป็นศาลตัดสินความของทางราชการ ภายในศาลมีแท่นสำหรับเจ้านาย หรือบัลลังก์ของจ่าบ้าน หรือผู้พิพากษา 

สมัยโบราณ เมื่อมีคดีความที่จะต้องพิพากษาตัดสินก่อนจะให้การต่อศาล คู่กรณีต้องไปสาบานต่อหน้าหอเล็กๆ ที่กล่าวนี้ คือ ที่สิงสถิตของเจ้าพ่อกว้าน และศาลสถิตยุติธรรมก็พลอยมีชื่อเรียกว่า ศาลเจ้าพ่อกว้านตามไปด้วย 

ต่อมามีการสร้างศาลยุติธรรมขึ้นใหม่ (ศาลจังหวัดปัจจุบัน) การชำระคดี จึงได้ย้ายไปทำกันที่ศาลใหม่ ทางการจึงได้รื้อศาลเจ้าพ่อกว้านหลังเดิมมาสร้างขึ้นใหม่ในบริเวณโรงเรียนบุญวาทย์วิทยาลัย เพื่อเป็นการอนุรักษ์เอาไว้ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2479 และโรงเรียนบุญวาทย์วิทยาลัยได้ใช้ศาลเจ้ากว้านเป็นสโมสรลูกเสือ และใช้เป็นสถานที่อบรมครูจังหวัด ต่อมาได้ใช้เป็นห้องเรียนของนักเรียน ชั้น ม. 1 นักเรียนบุญวาทย์ครั้งนั้นจึงได้ชื่อว่าเป็นลูกเจ้ากว้านด้วย 

ในพ.ศ. 2497 โรงเรียนได้งบประมาณก่อสร้างอาคารเรียนหลังใหม่ ซึ่งมีเนื้อที่ครอบคลุมถึงบริเวณศาลเจ้าพ่อกว้าน ดังนั้นศาลเจ้าพ่อกว้านเดิมจึงถูกรื้อถอน บางส่วนของชิ้นไม้ที่ประกอบเป็นศาลถูกนำไปเก็บรักษาที่พิพิธภัณฑ์วัดเมืองศาสน์บ้าง วัดพระแก้วดอนเต้าบ้าง และทางโรงเรียนได้สร้างศาลเล็กๆ ขึ้นมาแทน เพื่อเป็นที่สถิตย์ของเจ้าพ่อกว้าน ต่อมาได้ย้ายมาสร้างใหม่ให้ใหญ่โตสวยงามขึ้น ณ บริเวณที่ตั้งปัจจุบัน 

ทุกครั้งที่มีงานสำคัญ หรือมีกิจกรรมของโรงเรียน ครูและนักเรียนบุญวาทย์ฯ จะไปบอกกล่าวขอความคุ้มครอง ขอกำลังใจจากเจ้าพ่อกว้าน ทุกคนสำนึกว่า นอกจากความเป็นลูกเจ้าพ่อบุญวาทย์ฯ เลือดแดง - ขาวแล้ว ชาวบุญวาทย์ฯ ยังเป็นลูกเจ้าพ่อกว้านด้วย

เจ้ากว้าน
---------

ตามที่ปรากฏในหนังสือ "ที่ระลึก วันครบ 60 ปี บุญวาทย์" โดยแหลนน้อย กล่าวไว้ว่า เจ้ากว้าน เป็นเจ้าพ่อศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมือง ความสำคัญของเจ้ากว้านคงพอๆ กับเจ้าพ่อหลักเมือง ทั้งนี้สันนิษฐานจากการเซ่นสังเวยทุกครั้งที่มีการสังเวยเจ้าพ่อหลักเมือง จะต้องแบ่งครึ่งหนึ่งของเซ่นไปสังเวยเจ้าพ่อกว้านอยู่เสมอ เมื่อเกิดศึกสงครามทหารจะออกรบ หรือเมื่อตำรวจตามจับผู้ร้ายสำคัญ จะต้องไปบวงสรวงเจ้ากว้านเสียก่อน เครื่องเซ่นมีมีหมูดำปลอด 1 ตัว ไก่คู่ ตีนหมู (สี่ตัว) วัวกีบผึ้ง หางไหม 1 ตัว สมัยก่อนไม่มีที่นั่ง (ม้าขี่คนทรง) การบวงสรวงตกเป็นหน้าที่ของลุงแก่ๆ คนหนึ่ง ชื่อลุงแสน ภวังค์ความศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าพ่อนั้น เป็นที่นับถือตั้งแต่เจ้าผู้ครองนครมาจนถึงราษฏรสามัญ ทุกๆปีจะมีการบวงสรวงเซ่นไหว้ประจำปีในเดือน 9 เหนือ แรม 5ค่ำ ไม่มีการเชิญเข้าทรงและฟ้อนฝี ดังเช่นปัจจุบัน "
**มหายุทธศาสตร์** (อังกฤษ: grand strategy) คือแนวคิดในภาพรวมเพื่อผลประโยชน์สูงสุดของประเทศหนึ่งหรือกลุ่มประเทศหนึ่งทั้งในยามปกติและในยามสงคราม เป็นการวางแผนในระยะยาวเกินกว่าสิบปี ครอบคลุมด้านความมั่นคง, ด้านการทหาร, ด้านเศรษฐกิจ และด้านการต่างประเทศ 

เซอร์แบซิล เฮนรี ลิดเดลล์ ฮาร์ต นักยุทธศาสตร์ทหารชาวอังกฤษเคยกล่าวถึงมหายุทธศาสตร์ไว้ว่า:

"มหายุทธศาสตร์เป็นการผสมผสานและกำหนดทิศทางต่อทรัพยากรทั้งปวงของประเทศหรือกลุ่มประเทศ เพื่อการบรรลุวัตถุประสงค์ทางการเมืองหรือการสงคราม"
"มหายุทธศาสตร์ควรจะมีทั้งการคำนวณและการพัฒนาพลังอำนาจทางเศรษฐกิจและพลังอำนาจแห่งชาติด้านประชากร เพื่อที่จะให้มีประชากรที่เพียงพอทั้งด้านปริมาณและคุณภาพ เพื่อนำไปใช้ในการสู้รบในสงคราม เช่นเดียวกันกับพลังอำนาจด้านขวัญกำลังใจในการสู้รบในอันที่จะกระตุ้นพลังอำนาจทางด้านจิตใจของประชาชนในชาติ เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของพลังอำนาจของชาติโดยรวม"
สหราชอาณาจักรนิยามคำว่ามหายุทธศาสตร์ว่ามีความหมายเดียวกับ **ยุทธศาสตร์ชาติ** (national strategy) สหรัฐอเมริกากำหนดให้มหายุทธศาสตร์เป็น **ยุทธศาสตร์ความมั่นคงแห่งชาติ** (national security strategy) และถือเป็นยุทธศาสตร์ชาติในเวลาเดียวกัน

มหายุทธศาสตร์มีองค์ประกอบสำคัญห้าส่วนได้แก่: เป้าหมาย (end), วิธีการ (way), ทรัพยากร (mean), การทดสอบยุทศาสตร์ (strategic test), การประเมินและจัดการความเสี่ยง (assessment/management) ดังนั้น การจะตั้งมหายุทธศาสตร์จำเป็นต้องกำหนดเป้าหมายหรือความมุ่งประสงของชาติเสียก่อน

อ้างอิง
-------

1. ↑  วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร. พจนานุกรมศัพท์ทหาร อังกฤษ-ไทย ฉบับใช้ร่วมสามเหล่าทัพ พ.ศ. 2558 เก็บถาวร 2021-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน หน้า 134
2. 1 2  โสภณ ศิริงาม (2559-2560). วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร สถาบันวิชาการป้องกันประเทศ. ตัวแบบในการกำหนดยุทธศาสตร์และยุทธศาสตร์ชาติในศตวรรษที่ 21 เก็บถาวร 2021-05-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. ↑  
Liddell Hart, B. H. *Strategy* London: Faber & Faber, 1967. 2nd rev. ed. p.322
4. ↑  พจน์ พงศ์สุวรรณ (2536). หลักยุทศาสตร์ หน้า 61
5. ↑  Bassani (2006) หน้า 16
การทดสอบความแข็งวิกเกอส์
**Vickers Hardness** คือหน่วยวัดค่าความแข็งของวัตถุ ในเชิงอุตสาหกรรม ชนิดหนึ่ง เป็นหน่วยแสดงค่าความแข็งในการกด โดยในปีค.ศ. 1925 ได้มีการทดลองนำวัตถุ ทรงปิรามิดด้านเท่า องศา α =136° กดลงบนพื้นผิววัสดุทดลอง โดยหลังจากที่ดึงวัตถุนั้นออกจากพื้นผิว จะนำความยาวเส้นทแยงมุม ของรอยบุ๋ม/รอยกด นั้นd (mm) มาคำนวณพื้นที่ s (mm²) หากนำน้ำหนักวัตถุF (N) ที่ใช้ทดลอง มาหารด้วยพื้นที่ ที่คำนวณไว้ข้างต้นs (mm²) ค่าที่ได้ คือ ค่าความแข็งของวัตถุนั้นๆ (HV) หรือเรียกว่า ค่า วิกเกอรส์ (Vickers Hardness) (สามารถเข้าดูสูตรโดยเข้าดูที่ วิกิพีเดีย ญี่ปุ่นโดยค้นหา ด้วยคำว่าVickers Hardness เช่นกัน) HV=0.102F/S=0.102sinα/2 2F/d²=0.1831F/d²

สูตรดังกล่าวได้มีการนำ 0.102 ไปใส่ไว้เนื่องจากน้ำหนักมีหน่วยเป็น N หากเป็น kgf ก็ไม่จำเป็นต้องนำ 0.102 ไปใส่ในสูตรแต่อย่างใด

คุณลักษณะเด่นของหน่วยวัดค่าความแข็งนี้ คือ สามารถนำไปใช้ได้กับโลหะทุกชนิดโดยไม่คำนึงถึงขนาดใหญ่เล็ก จึงมีการนำมาใช้อย่างแพร่หลายมากกว่า วิธีการทดสอบหาค่าความแข็ง อื่นๆ เพราะฉะนั้นถึงแม้น้ำหนักจะเปลี่ยน แต่รูปทรงของรอย ที่เกิดจากการกดจะเหมือนกัน ถึงแม้จะเป็นวัสดุต่างชนิดกัน ก็สามารถหาความแข็งได้โดยแค่เปลี่ยนน้ำหนักเท่านั้น อีกทั้งยังสามารถนำค่าที่ได้มาใช้ในการเปรียบเทียบได้อีกด้วย

อ้างอิง
-------

* R.L. Smith & G.E. Sandland, "An Accurate Method of Determining the Hardness of Metals, with Particular Reference to Those of a High Degree of Hardness," Proceedings of the Institution of Mechanical Engineers, Vol. I, 1922, p 623–641.
**วัดตรีจินดาวัฒนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกุ้ง อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดตรีจินดาวัฒนาราม เดิมชื่อว่า **วัดใหม่สามจีน** เพราะมีจีนพี่น้องสามคน เป็นผู้สร้างวัด คือ ขุนศรีโสภณ (เส็ง แซ่ตัน) ขุนท่องวารี (โป๊ แซ่ตัน) และขุนมณีพาณิช (ฮก แซ่ตัน) ได้รวมทุนกันสร้างวัด เริ่มสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2378 ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดตรีจินดาวัฒนาราม" เมื่อ พ.ศ. 2483 โดยยังคงความหมายเดิม ประชาชนมักเรียกว่า **วัดไทรโยค** เพราะตั้งอยู่ปากคลองไทรโยค วัดได้สร้างอุโบสถหลังใหม่แทนอุโบสถหลังเก่า ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2529

อาคารและเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถฝากระดาน 1 หลัง วิหารก่ออิฐ 1 หลัง เป็นอาคารตรีมุข ก่ออิฐถือปูนหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ช่อฟ้าใบระกาปูนปั้นประดับกระจก หน้าบันปูนปั้นรูปเทพนมด้านข้างมีลวดลายก้านขดตกแต่ง หอสวดมนต์ 1 หลัง กุฏิวิปัสสนาหน้าวิหาร 1 หมู่ กุฏิใหญ่ 1 หมู่ หอระฆัง 1 หอ ศาลาท่าน้ำ 3 หลัง เสร็จเรียบร้อยทำพิธีฉลอง เมื่อ พ.ศ. 2381 ศาลาการเปรียญไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 เป็นอาคารไม้ทรงไทยสองชั้นยกพื้นสูงหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี ด้านข้างมีชายคาปีกนกยื่นออกมามีเสาไม้กลมรองรับ 

ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถเป็นพระปูนปั้นปางมารวิชัย เดิมประดิษฐานอยู่ในอุโบสถวัดกลางใต้ อัญเชิญมาไว้ เมื่อ พ.ศ. 2484 พระพุทธบาทจำลอง 4 รอยในวิหารเล็ก ๆ มีทั้งเขียนลวดลายบนไม้ลายรดน้ำ ลงรักปิดทอง และหล่อด้วยโลหะ เป็นพระพุทธบาทที่แกะสลักแบบนี้พบมากในพม่า มีแห่งเดียวในจังหวัดสมุทรสงคราม ส่วนใบเสมาหินทรายแดงส่วนบนโค้งแหลมและเรียวเล็กลงมีลายสันหน้ากระดานเป็นแถบยาวตรงกึ่งกลางใบเสมา ด้านล่างเป็นรูปดอกไม้สามเหลี่ยม ตัวเหงาเสมาเป็นรูปเศียรนาค สมัยรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตรีจินดาวัฒนาราม". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดตรีจินดาวัฒนาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดตรีจินดาวัฒนาราม". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**วัดตาก้อง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาก้อง อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

วัดตาก้องสร้างเมื่อ พ.ศ. 2225 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2525 เดิมทีบริเวณหน้าวัดมีแม่น้ำสายโบราณสายหนึ่งที่ใช้เป็นเส้นทางเดินเรือไปบ้านยางพระแท่นดงรัง จังหวัดกาญจนบุรี วัดตั้งอยู่ตรงหมู่บ้านตาก้อง เดิมเรียกว่า *บ้านอ้ายก้อง* สันนิษฐานว่าคงเรียกตามชาวจีนซึ่งมีฐานะร่ำรวยเป็นเจ้าของโรงหีบอ้อย จากคำบอกเล่าวัดตาก้อง เดิมมีชื่อว่า **วัดไพรวัลย์นิกาวาส** เหตุที่ใช้ชื่อนี้เพราะที่ตั้งของวัดยังเป็นป่าอยู่ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการแบ่งเขตการปกครองเป็นหมู่บ้าน ตำบล และอำเภอ ในครั้งนั้นหมู่บ้านอ้ายก้องได้ยกฐานะเป็นตำบลชื่อว่า ตำบลตาก้อง จึงสันนิษฐานว่าเปลี่ยนชื่อวัดตามชื่อตำบล

วัดตาก้อง มีหลวงพ่อแช่มซึ่งเป็นที่ศรัทธาของศิษยานุศิษย์ โบสถ์มหาอุดอายุมากกว่า 200 ปี ใช้วิธีการสร้างโบสถ์ของคนโบราณ ก่อผนังทึบ ไม่มีช่องหน้าต่างและมีประตูเข้าแค่ทางเดียว เจาะช่องเล็ก ๆ ไว้บนผนังด้านหลังพระประธาน อุโบสถหลังใหม่ประดิษฐานพระพุทธรูปขัดสมาธิ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระจุฬามณีเจดีย์ สร้างด้วยแก้วอินทนิล ยอดเจดีย์ทำด้วยทองคำแท้ ประดับด้วยรัตนะคือแก้ว 7 ประการ ล้อมรอบด้วยกำแพงทองประดับด้วยธงทิวสีต่าง ๆ เจดีย์บรรจุพระเกศธาตุกับพระเขี้ยวแก้วขวาของพระพุทธเจ้า พระจุฬามณีเจดีย์สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2465 และวัดยังมีรูปปั้นของครูสุรพล สมบัติเจริญ เหตุเพราะสุรพล สมบัติเจริญ เป็นศิษย์ของหลวงพ่อแช่ม

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระเทียน
* พระอินทร์
* พระ ปลั่ง
* พระเกริ่น
* พระกร่าย อินฺทโชโต
* พระอธิการเปลี่ยน ชินปุตฺโต
* พระครูภัทรกิจรังสรรค์ (ร่อน ฐานิสฺสโร)
* พระครูอุดมจารุวัตร (กิมฮง นาคสโม)
* พระครูสาราภิวัฒน์ (วีระวงศ์ เตชฺสมฺปนฺโน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตาก้อง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 114 จังหวัดนครปฐม". p. 58–59.
3. ↑  "วัดตาก้องจัดงานบุญประจำปี'๑๓-๑๗ ก.พ.'". คมชัดลึก. 11 กุมภาพันธ์ 255.
4. ↑  "พบหุ่นครูสุรพลเท่าตัวจริง โผล่วัดตาก้อง นครปฐม". คมชัดลึก.
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ วัดตองปุ

**วัดตองปุ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณที่แม่น้ำป่าสักและแม่น้ำลพบุรีไหลมาบรรจบกัน ในตำบลบ้านเกาะ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งเขตวัดเนื้อที่ 21 ไร่ 2 งาน 76 ตารางวา

วัดตองปุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1920 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2499 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2507 ตามประวัติเล่าว่าเป็นวัดที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชสร้างถวายเป็นที่จำพรรษาแด่พระมหาเถรคันฉ่อง พระเถระผู้ใหญ่ชาวรามัญ ต่อมาวัดตองปุกลายสภาพเป็นวัดร้างอยู่ระยะหนึ่ง พระที่เคยจำพรรษาอยู่ก็ย้ายไปประจำ ณ วัดสะแก โดยพระปลัดนาคที่จำพรรษาอยู่วัดสะแก มักมาท่องหนังสือที่วัดตองปุเป็นประจำ จนภายหลังมีการสร้างเพิง ต่อมาชาวบ้านที่เลื่อมใสและเป็นญาติโยมก็หันมาทำบุญ ณ วัดตองปุนี้อีกครั้ง ทำให้วัดตองปุมีการพัฒนาการก่อสร้างเสนาสนะ 

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารหลวงพ่อโต แต่เดิมเป็นอุโบสถมหาอุดหลังเก่า ต่อมาได้บูรณะอุโบสถและหลวงพ่อโต หน้าอุโบสถและพระประธานหันหน้าไปทางทิศตะวันตก ลักษณะโบสถ์รามัญ เดิมสร้างขึ้นเพื่อใช้ประกอบพิธียันกิจ พิธีสวดพระปริตร ปลุกเสกน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ ปลุกเสกเครื่องรางของขลังในสมัยกรุงศรีอยุธยา และเรื่อยมาจนถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตองปุ". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดตองปุ ต.บ้านเกาะ อ.พระนครศรีอยุธยา พระนครศรีอยุธยา". ทัวร์วัดไทย.
**วัดตะปอนใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะปอน อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี

วัดตะปอนใหญ่สร้างในสมัยอยุธยาตอนปลาย เมื่อ พ.ศ. 2290 เดิมชื่อ **วัดโพธิธาราม** เพราะวัดมีต้นโพธิ์ขนาดใหญ่ปกคลุมเจดีย์เก่าอยู่ขึ้นบริเวณริมคลองตะปอนใหญ่ ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดตะปอนใหญ่" ตามชื่อของหมู่บ้าน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2527

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2355 และหลวงพ่อเพชร อินฺทปัญโญ ทำการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อปี พ.ศ. 2455 เป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูนทรงโรง หลังคาเครื่องไม้มุง ภายในประดิษฐานพระพุทธเมตตา (หลวงพ่อสัมฤทธิ์ผล) พระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทอง ทรงประทับนั่งในอิริยาบถแบบวีราสนะแสดงภูมิปรรศมุทรา นอกจากนั้นมีการขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุในวัด 3 รายการคือ ตู้พระธรรมไม้ศิลปะรัตนโกสินทร์ หีบพระธรรมไม้ศิลปะรัตนโกสินทร์ และธรรมาสน์ไม้ลงรักปิดทองศิลปะรัตนโกสินทร์

วัดยังมีประเพณีชักกะเย่อเกวียนพระบาท จัดขึ้นในช่วงใกล้เทศกาลสงกรานต์ ณ วัดตะปอนใหญ่ มีการรดน้ำดำหัวผู้สูงอายุ และการแข่งขันชักกะเย่อเกวียนพระบาท

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตะปอนใหญ่". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ชวนสายบุญเที่ยวสุขใจ ไหว้พระ 5 วัดเก่า เสริมสิริมงคลที่จันทบุรี". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "วัดตะปอนใหญ่". ฐานข้อมูลศิลปวัฒนธรรม CECS.
ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *โทกูงาวะ*

**โทกูงาวะ อิเอ็ตสึงุ** (ญี่ปุ่น: 徳川 家継; โรมาจิ: *Tokugawa Ietsugu*; 8 สิงหาคม ค.ศ. 1709 - 19 มิถุนายน ค.ศ. 1716) เป็นโชกุนคนที่ 7 แห่ง ตระกูลโทกูงาวะ เกิดเมื่อ ค.ศ. 1709 เป็นบุตรชายคนโตของโชกุนโทกูงาวะ อิเอโนบุ เกิดกับนางเก็กโกอิน (Gekkō-in, 月光院) ภรรยาน้อยของโชกุนอิเอโนบุ ในค.ศ. 1712 โชกุนอิเอโนบุถึงแก่อสัญกรรม อิเอ็ตสึงุอายุเพียงสามปีจึงต้องขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นโชกุนคนต่อมา โดยมีขุนนางคนสนิทของโชกุนอิเอโนบุ ได้แก่ อาราอิ ฮากูเซกิ (Arai Hakuseki, 新井白石) และมานาเบะ อากิฟูซะ (Manabe Akifusa, 間部詮房) เป็นผู้สำเร็จราชการแทน 

โชกุนอิเอ็ตสึงุถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1716 หลังจากดำรงตำแหน่งโชกุนมาเพียงสี่ปี ด้วยอายุเพียงเจ็ดปี โดยไม่มีทายาท ทำให้ตระกูลโทกูงาวะสาขาหลักต้องสูญสิ้นไป 


| ก่อนหน้า |  | โทกูงาวะ อิเอ็ตสึงุ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **โทกูงาวะ อิเอโนบุ** |  |  **โชกุนแห่งเอะโดะบะคุฟุ** (ค.ศ. 1712 – 1716) |  | **โทกูงาวะ โยชิมูเนะ** |

| * ด
* ค
* ก
Tokugawa family crest โชกุนแห่งรัฐบาลเอโดะ |
| --- |
| อิเอยาซุ  **·**  ฮิเดตาดะ  **·**  อิเอมิตสึ  **·**  อิเอสึนะ  **·**  สึนาโยชิ  **·**  อิเอโนบุ  **·**  อิเอ็ตสึงุ  **·**  โยชิมุเนะ  **·**  อิเอชิเงะ  **·**  อิเอฮารุ  **·**  อิเอนาริ  **·**  อิเอโยชิ  **·**  อิเอซาดะ  **·**  อิเอโมจิ  **·**  โยชิโนบุ |
ศาสตราจารย์ประเวศ วะสี ได้ให้แนวคิดเรื่องจิตตปัญญาศึกษาว่า **จิตตปัญญาศึกษา** คือ การศึกษาที่ทำให้เข้าใจด้านในของตัวเอง รู้ตัว เข้าถึงความจริง ทำให้เปลี่ยนมุมมองเกี่ยวกับโลกและผู้อื่น เกิดความเป็นอิสระ ความสุข ปัญญา และความรักอันไพศาลต่อเพื่อนมนุษย์และสรรพสิ่ง หรืออีกนัยหนึ่ง เกิดความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ โดยเน้นการศึกษาจากการปฏิบัติ เช่น จากการทำงานศิลปะ โยคะ ความเป็นชุมชน การเป็นอาสาสมัครเพื่อสังคม สุนทรียสนทนา การเรียนรู้จากธรรมชาติ และจิตตภาวนา เป็นต้น

### ที่มาของจิตตปัญญาศึกษา

ด้วยข้อจำกัดของการศึกษา และการเรียนรู้ ทั้งวิชาความรู้มาตรฐาน และวิชาความรู้ชั้นสูง ที่มุ่งเน้นการเรียนรู้เรื่องต่างๆ อันเป็นเรื่องนอกตัว แม้มีความจำเป็น แต่เมื่อขาดการเรียนรู้เรื่องในตัวก็ขาดความสมบูรณ์ในตัวเอง เอียงข้าง แยกส่วน จนมิอาจเชื่อมโยงกับความเป็นจริง เกิดความบีบคั้น ทั้งในตัวเองและระหว่างกันในสังคม เป็นต้นเหตุของปัญหาต่างๆ ในสังคมจนเกิดวิกฤติ
กุญแจแห่งอนาคตของมนุษยชาติจึงอยู่ที่การเรียนรู้เพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐาน (Transformative Learning) ทั้งในตัวเอง (Personal Transformation) เชิงองค์กร (Organizational Transformation) และสังคม (Social Transformation) การเคลื่อนไหว ด้านการศึกษาตามแนวทางจิตตปัญญาศึกษาจึงก่อตัวขึ้น โดยภาคีเครือข่ายจิตตปัญญาศึกษา อันเป็นการรวมตัวอย่างไม่เป็นทางการของกลุ่มผู้ที่สนใจในการเข้าร่วมหารือ เพื่อให้เกิดการขับเคลื่อนงานด้านนี้ขึ้นในสังคมไทย 
สมาชิกในเครือข่ายดังกล่าว อาทิ เครือข่ายผู้ทรงคุณวุฒิ พระไพศาล วิสาโล นายแพทย์ประเวศ วะสี ศาสตราจารย์สุมน อมรวิวัฒน์ และจากที่อื่น ๆ ทั้งที่เป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยมหิดล จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สถาบันอาศรมศิลป์ เสมสิกขาลัย สถาบันการศึกษาสัตยาไส สถาบันขวัญเมือง ศูนย์คุณธรรม สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ เสถียรธรรมสถาน และมูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์ จากหลากหลายสาขาวิชา เช่น วิทยาศาสตร์ สังคมศาสตร์ แพทย์ วิศวกรรม การศึกษา ศาสนา สิ่งแวดล้อม ธุรกิจ เป็นต้น จะพัฒนาตัวเองเป็นวิทยากร และอาจารย์ผู้สอนในหลักสูตรปริญญาโท และปริญญาเอก เพื่อสร้างผู้เชี่ยวชาญขึ้นไว้ในสังคมไทย จำนวนมากขึ้นๆ และเป็นกำลังสำคัญที่จะทำให้การศึกษาตามแนวทางจิตตปัญญาศึกษาเกิดขึ้น เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาทั่วไปในหลักสูตรการศึกษาทุกประเภทและทุกระดับ

อ้างอิง
-------
ทัศนียภาพรอบด้านของคาราโครัมเมื่อมองจากด้านตะวันออกเฉียงเหนือของแม่น้ำออร์ค็อง
**คาราคอรม** (ᠬᠠᠷᠠᠬᠣᠷᠣᠮ, อักษรโรมัน: Qaraqorum, อักษรซีริลลิก: Каракорум) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำออร์ค็องทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดโอโวร์คังไก ห่างจากอูลานบาตาร์ เมืองหลวงของประเทศมองโกเลีย ไปทางตะวันตก 230 กม. ตั้งอยู่ตอนกลางของที่ราบสูงมองโกเลีย เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะที่เป็นเมืองหลวงโบราณของอดีตจักรวรรดิมองโกล

ชื่อคาราคอรมเป็นคำภาษาเตอร์กิก / มองโกเลีย หมายถึง "กรวดสีดำ" ในเอกสารเปอร์เซียจะปรากฏเป็นชื่อว่า قراقوروم Qarā- **qūrūm** ส่วนในภาษาจีนจะเรียกว่า **ฮาลาเหอหลิน** (哈剌和林) หรือเรียกย่อว่า **เหอหลิน** (和林) ส่วนในภาษามองโกเลียสมัยใหม่มักเขียนชื่อว่า **คาร์คอรม** (Хархорум) หรือ **คาร์คอริง** (Хархорин)

บริเวณนี้เต็มไปด้วยหินแม่น้ำสีดำเช่นหินแอนดีไซต์และหินบะซอลต์ เรียงรายอยู่โดยรอบแม้จนถึงปัจจุบัน และพื้นดินจะดูเป็นสีดำเมื่อเปียกน้ำฝน สมดังชื่อ "กรวดสีดำ"

ประวัติศาสตร์
-------------

 เต่าปี้ซี่จากในสมัยจักรวรรดิมองโกเลีย ที่รอบนอกของวัดเอร์เดเนโซ ภายในซากปรักหักพังของปราสาทเมืองคาราคอรม
เริ่มแรก เจงกิส ข่านได้สร้างฐานการขนส่งสำหรับการพิชิตแดนตะวันตกขึ้นที่นี่ หลังจากนั้นโอเกเดย์ ข่าน ซึ่งเป็นข่านรุ่นที่สองก็ได้สร้างวังและกำแพงในปี 1235 และกำหนดให้เป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิมองโกล

แม้หลังจากกุบไล ข่าน ซึ่งเป็นข่านองค์ที่ 5 ได้ย้ายเมืองหลวงไปยังเมืองต้าตู (大都, ปัจจุบันคือกรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน) แล้ว เมืองนี้ก็ยังถือว่าเป็นเมืองฐานของแผ่นดินหลักของมองโกเลีย และยังได้กลายเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์หยวนเหนือ หลังจากที่ชาวมองโกเลียถูกไล่ไปทางเหนือโดยจูหยวนจาง ผู้ก่อตั้งราชวงศ์หมิง

ในตอนท้ายของศตวรรษที่ 16 คาราคอรมถูกทิ้งร้างหลังจากการจัดหาวัสดุสำหรับการก่อสร้างวัดเอร์เดเนโซ วัดในพุทธศาสนาในทิเบต หลังจากนั้นก็ได้หายไปจากประวัติศาสตร์ชั่วขณะหนึ่ง แต่เมื่อปลายศตวรรษที่ 19 นีโคไล คีเซลอฟ (Николай Киселёв) นักวิจัยชาวรัสเซีย ได้ค้นพบซากปรักหักพังและการสำรวจการขุดครั้งแรกได้ดำเนินการร่วมกันระหว่างสหภาพโซเวียตกับสาธารณรัฐประชาชนมองโกเลีย ระหว่างปี 1948 ถึง 1949 ผู้นำคณะสำรวจยังไม่เชื่อว่าที่นี่มีวังอยู่ แต่หลังจากการสอบสวนเต็มรูปแบบซึ่งดำเนินการร่วมกับเซียร์เกย์ วลาดีมีโรวิช (Сергей Владимирович) นักโบราณคดีผู้เชี่ยวชาญ ก็ได้สรุปถึงการมีอยู่ของวัง และในปีเดียวกันนั้นคีเซลอฟก็ได้รับรางวัลสตาลินจากความสำเร็จของเขา และได้เข้าเป็นสมาชิกของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งสหภาพโซเวียตในปี 1953 หลังจากนั้นสถาบันวิจัยประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์แห่งมองโกเลียได้ทำการสำรวจตั้งแต่ปี 1976 ถึง 1985 และหลังจากที่มองโกเลียได้เปลี่ยนเป็นระบอบประชาธิปไตยแล้วก็ยังได้ร่วมมือกับนักสำรวจจากญี่ปุ่นในปี 1995 และจากเยอรมนีในปี 1999 ด้วย

สถานที่เที่ยว
-------------

ปัจจุบันซากโบราณสถานคาราคอรมเป็นภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็องและยังเป็นที่รู้จักในฐานะรีสอร์ตน้ำพุร้อนอีกด้วย

* วัดเอร์เดเน โซ
* แหล่งมรดกโลกหุบเขาออร์ค็อง
* เส้นทางทุ่งหญ้า

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  Hans-Georg Hüttel, Der Palast des Ögedei Khan - Die Ausgrabungen des Deutschen Archäologischen Instituts im Palastbezirk von Karakorum, in: Dschingis Khan und seine Erben, p.
2. ↑  カラコルム博物館建設計画(JICA)
**ไวเวิร์น** (อังกฤษ: Wyvern) คือ สิ่งมีชีวิตลักษณะคล้ายมังกรชนิดหนึ่ง แต่มีลำตัวขนาดเล็ก กว่ามังกรทั่วไป มีปีกเป็นค้างคาว ปลายหางเป็นรูปหัวหอก (สามเหลี่ยม) มีขาเพียง 2 ขา(ขาหน้าและปีกเป็นส่วนเดียวกัน) บางตำนานว่าไวเวิร์นนั้นต่างจากมังกรตรงที่ไม่สามารถพ่นไฟได้ แต่ก็มีฤทธานุภาพไม่แพ้มังกรในเผ่าพันธุ์อื่น ๆ อาศัยตามโพรงถ้ำหรือภูเขาสูง 

ไวเวิร์นบนยอดสัญลักษณ์สถานีรถไฟเมืองดาร์บี้ ประเทศอังกฤษ
ไวเวิร์น มักถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของชนชั้นสูงในยุโรปสมัยกลาง เช่น เป็นตราอัศวิน หรือติดตามสัญลักษณ์ของราชวงศ์ต่าง ๆ

ไวเวิร์น ยังมีชื่อเรียกอื่น เช่น **ไวบาน** หรือ **ไวเบิร์น** (Waiban *ออกเสียงตามสำเนียงภาษาญี่ปุ่น*), **วายเวิร์น** (ในเกม magicfortress) เป็นต้น นอกจากนี้แล้วในยุคกลาง ในแคว้นกาตาลุญญาของสเปน ไวเวิร์นถูกเรียกว่า **ไวเบรีย** (Vibria) เป็นมังกรตัวเมียบินได้

อ้างอิง
-------

1. ↑   Lady Gryphon's Mythical Realm: Wyvern
2. ↑  Lost Tapes Season 1 Episode 7: Cave Demons

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ไวเวิร์น**

* Dave's Mythical Creatures and Places: Wyvern
* Dragonsinn: Wyvern Facts
* "Wyvern": Compact OED definition[*ลิงก์เสีย*]
**คว่ำตายหงายเป็น** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Kalanchoe pinnata*) เป็นพืชล้มลุก อวบน้ำ ใบเดี่ยว รูปไข่ โคนและปลายมน ขอบใบจักเป็นฟันตื้น ๆ เนื้อใบอวบหนา ออกดอกเป็นช่อที่ปลายยอด ดอกสีแดงและเขียว ทรงกระบอก ห้อยคว่ำลง ปลายเป็น 4 แฉก ผลเป็นพวง เมล็ดขนาดเล็ก

ในทางสมุนไพร ใช้ใบเผาไฟเล็กน้อย หรือตำพอกแผลไฟไหม้ น้ำร้อนลวก ฝี ตาปลา ใบตำคั้นน้ำแก้บิด ขับปัสสาวะ โรคไขข้ออักเสบ ใบมีรสเย็นเฝื่อน พอกฝีแก้ปวด น้ำคั้นจากใบผสมการบูร ทาถูนวดแก้เคล็ดขัดยอก

จากการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ปัจจุบันพบว่า มีสารต้านอนุมูลอิสระ ลดความดัน เบาหวาน ซึมเศร้า ป้องกันแผลในกระเพาะอาหาร คลายกังวล ต้านการชัก ลดการบีบตัวที่ไวของกระเพาะอาหาร รวมถึงต้านมะเร็ง รวมถึงใช้ยังประโยชน์ในทางพิธีกรรมต่าง ๆ เช่น เอาดอกไปไว้ในยุ้งข้าว บูชารถ ขึ้นบ้านใหม่ เอาใบใส่พานบายศรีสู่ขวัญบ่าวสาว ทำขวัญนาค และปลูกไว้เพื่อความเป็นมงคล

คว่ำตายหงายเป็น ยังมีชื่ออื่น ๆ อีกมากมาย เช่น ต้นตายใบเป็น, ต้นตายปลายเป็น, กระลำเพาะ, นิรพัตร, เบญจฉัตร, กะเร, มะตบ, ล็อบแล็บ, ลุบลับ, ลุมลัง, ตาวาร (3 จังหวัดชายแดนภาคใต้), ประฉู่ชิคะ (ภาษากะเหรี่ยง), ค้ำ (อำเภอนาแห้ว), ปู่ย่า (อำเภอภูหลวง), ประเตียลเพลิง, เพรอะแพระ, ยาเท้า, ส้มเช้า, หญ้าปล่องไฟ, หญ้าหวาน (ภาษาไทใหญ่) และผักเบี้ยใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  ภูมิพิชญ์ สุชาวรรณ. พืชสมุนไพรใช้เป็นยา. กทม. มปท. 2536
2. ↑  สุนทร ปุณโณทก. ยากลางบ้าน. กทม. โรงพิมพ์สุวิทย์ ยี แอด. 2526
3. ↑  หน้า 3, *ต้นตาย ใบเป็น*. "ชักธงรบ" โดย กิเลน ประลองเชิง. **ไทยรัฐ**ปีที่ 67 ฉบับที่ 21421: วันพุธที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2559 ขึ้น 13 ค่ำ เดือน 10 ปีวอก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Kalanchoe pinnata***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Kalanchoe pinnata ที่วิกิสปีชีส์
**ไอ้หนุ่มเหลือขอ** (อังกฤษ: The Prodigal Son, อังกฤษ: 敗家仔, พินอิน: Bai4 Jia1 Zi3) ภาพยนตร์กังฟูสัญชาติฮ่องกง ในปี ค.ศ. 1982 นำแสดงโดย หยวนเปียว, หง จินเป่า, หลิน เจิ้งอิง, เจมส์ เทียน, หลิน เจิ้งอิง, เฉิน ฟ่านฉี กำกับการแสดงโดย หง จินเป่า

เนื้อเรื่อง
-----------

เหลียงจ้าน (หยวนเปียว) เป็นลูกชายเศรษฐีหนุ่มที่อาศัยอยู่กับครอบครัว ที่เมืองฝ่อซาน มณฑลกวางตุ้ง ในกลางศตวรรษที่ 19 เหลียงจ้านฝึกกังฟูกับอาจารย์ที่ถูกจ้างมาสอนจนคิดว่าตัวเองเก่งที่สุด เพราะเมื่อประลองกับเหล่าคนรับใช้ ทุกคนต่างพ่ายแพ้หมด โดยไม่รู้ตัว ทุกคนแกล้งยอมแพ้ให้

วันหนึ่ง คณะงิ้วเร่มาเล่นที่ฝ่อซาน เอ้อตี้ (หลิน เจิ้งอิง) นักแสดงนำของคณะได้ประลองฝีมือกับเหลียงจ้าน เหลียงจ้านเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อย่างยับเยิน เมื่อเหลียงจ้านรู้ว่าเป็นคำสั่งของพ่อตัวเองที่จ้างให้ทุกคนแกล้งแพ้เพื่อให้เหลียงจ้านชนะ เหลียงจ้านได้ไล่อาจารย์ออก และติดตามคณะของเอ้อตี้ไปด้วยทุกที่ แต่เอ้อตี้ก็ไม่รับเป็นศิษย์

หนีเฟย (เฉิน ฟ่านฉี) เป็นบุตรชายของท่านอ๋องที่หลงใหลกังฟู พร้อมด้วย 2 องครักษ์ ได้เที่ยวประลองฝีมือกับนักสู้ต่าง ๆ จนได้มาพบกับเอ้อตี้ หนีเฟยอยากทำความรู้จักกับเอ้อตี้ แต่ว่าทั้งคู่เกิดมีเรื่องเข้าใจผิดกัน 2 องครักษ์จึงลอบทำร้ายเอ้อตี้จนบาดเจ็บสาหัส เหลียงจ้านได้เข้ามาช่วย ทำให้เอ้อตี้รับเป็นศิษย์อย่างเต็มใจ เอ้อตี้พักรักษาตัวอยู่ใกล้บ้านของศิษย์ผู้พี่ (หง จินเป่า) ที่เป็นผู้ถ่ายทอดกังฟูให้ ที่สุดเอ้อตี้ก็ต้องตายเพราะ 2 องครักษ์ของหนีเฟย เหลียงจ้านบังเกิดความแค้น จึงต้องฝึกปรนวิชากังฟูเพื่อล้างแค้น

เบื้องหลังและความสำเร็จ
-----------------------

*ไอ้หนุ่มเหลือขอ* เป็นภาพยนตร์กังฟูที่กำกับการแสดงโดย หง จินเป่า ซึ่งเป็นทั้งนักแสดงและผู้กำกับฉากแอ๊คชั่นในเรื่องด้วย โดยมี หยวนเปียว ร่วมแสดงและร่วมกำกับฉากแอ๊คชั่นด้วยกัน และได้ หลิน เจิ้งอิง, เจมส์ เทียน และ เฉิน ฟ่านฉี ซึ่งเป็นนักแสดงประกอบที่ชำนาญกังฟูอยู่ด้วยแล้วร่วมแสดงในเรื่อง

โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับ เหลียงจ้าน ปรมาจารย์กังฟูแบบหย่งชุนที่มีตัวตนจริง ซึ่งเป็นอาจารย์ของ เฉิน หว่านซุน ผู้เป็นอาจารย์ของยิปมัน ปรมาจารย์กังฟูหย่งชุนที่มีชื่อเสียง

ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างมากทั้งรายได้และเสียงวิจารณ์ โดยตัวละครเด่นในเรื่อง คือ เอ้อตี้ ที่รับบทโดย หลิน เจิ้งอิง นับเป็นบทบาทการแสดงที่ดีที่สุดชิ้นหนึ่งในชีวิตการแสดงของหลิน เจิ้งอิง ที่ต่อมาเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีจากบทอาจารย์ปราบผี จากภาพยนตร์เรื่อง *ผีกัดอย่ากัดตอบ* ในปี ค.ศ. 1985

อ้างอิง
-------

1. ↑  ["THE PRODIGAL SON (1982) (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-12-20. สืบค้นเมื่อ 2011-08-29. THE PRODIGAL SON (1982) (อังกฤษ)]
2. ↑  ไอ้หนุ่มกังฟูเลือดเหล็ก[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลจาก IMDb
**ไอ้หนุ่มพลังช้าง ไวอาก้าเรียกพี่** (เกาหลี: 가루지기) เป็นภาพยนตร์ตลกจากประเทศเกาหลีใต้ในปี ค.ศ. 2008 กำกับและเขียนบทโดย ชิน ฮัน-โซล นำแสดงโดย บง แท-กยู, คิม เย-ว็อน และ โอ ดัล-ซู ออกฉายเมื่อวันที่ 30 เมษายน ปี ค.ศ. 2008

สำหรับในประเทศไทยภาพยนตร์เรื่องนี้ทาง ทีมพากย์พันธมิตร ได้เป็นผู้ให้เสียงภาษาไทย

เนื้อเรื่อง
-----------

บยอน คัง-โซ เป็นคนขายเค้กข้าวในหมู่บ้านบนภูเขาที่ห่างไกลในยุคราชวงศ์โชซ็อนของเกาหลี คัง-โซ ถูกล้อเลียนอยู่เป็นประจำเพราะเขามีอวัยวะเพศที่ค่อนข้างเล็ก วันหนึ่ง คัง-โซ ได้รับรู้ถึงยาอมฤตที่ฝังอยู่ในป่าซึ่งยานี้ทำให้เขากลายเป็นที่หมายปองของผู้หญิงทั้งหมู่บ้านรวมถึง สาวแก่ แม่ม่าย และแม่ลูกอ่อน

นักแสดง
-------

* บง แท-กยู รับบทเป็น บยอน คัง-โซ
* คิม เย-ว็อน รับบทเป็น ดัล-แกง
* โอ ดัล-ซู รับบทเป็น คัง มก
* ยูน ยอ-จอง รับบทเป็น หญิงชรา

ฉาย
---

ไอ้หนุ่มพลังช้าง ไวอาก้าเรียกพี่ เปิดตัวในเกาหลีใต้เมื่อวันที่ 30 เมษายน ปี ค.ศ. 2008 และติดอันดับที่ 6 ของบ็อกซ์ออฟฟิศในช่วงสุดสัปดาห์เปิดตัวด้วยจำนวนผู้เข้าชม 89,997 คน เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ภาพยนตร์เรื่องนี้มีผู้เข้าชมทั้งหมด 272,497 คน และ ณ วันที่ 1 มิถุนายน มีรายได้รวมทั้งสิ้น 1,720,621 ดอลลาร์สหรัฐ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "South Korea Box Office May 30–June 1, 2008". *Box Office Mojo*. Retrieved on 25 November 2008.
2. 1 2  "A Tale of Legendary Libido (2008) - 가루지기". *HanCinema*. Retrieved on 25 November 2008.
3. ↑  "Korean Box Office" (Week-end 2008.05.02 ~ 2008.05.04). *HanCinema*. Retrieved on 25 November 2008.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *A Tale of Legendary Libido* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *A Tale of Legendary Libido* ที่ฮันซีเนมา
**คองกามาโต** (อังกฤษ: Kongamato; แปลว่า "ตัวทำลายเรือ") เป็นสัตว์ประหลาดที่กล่าวกันว่ามีรูปร่างคล้ายสัตว์เลื้อยคลานชนิดที่บินได้ จำพวก เทอโรซอ หรือ เทอราโนดอน พบในหนองน้ำทวีปแอฟริกาตอนกลาง

ในปี ค.ศ. 1923 แฟรงก์ เอช.เมลแลนด์ นักเดินทางได้บันทึกไว้ในหนังสือบันทึกการเดินทางตนชื่อ *In Witchbound Africa* ถึงสัตว์ประหลาดที่บินได้ที่พบในหนองน้ำว่า เป็นสัตว์ที่ดุร้าย น่ากลัว สามารถโจมตีเรือขนาดเล็กได้ มีลำตัวสีแดง ความยาวเมื่อกางปีกเต็มที่ราว 4–7 ฟุต จากภาพสเก็ตพบว่า มีลักษณะคล้ายเทอโรซอร์ แต่ลักษณะโดยละเอียดนั้นชาวพื้นเมืองที่เล่าให้เมลแลนด์ฟังไม่มั่นใจ เพราะแทบไม่มีใครที่เห็นสัตว์ตัวนี้ใกล้ ๆ แล้วรอดกลับมา

ในปี ค.ศ. 1956 วิศวกรชื่อ เจ.พี.เอฟ. บราวน์ ได้เห็นสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง 2 ตัว ที่บินได้ในเวลาราว 18.00 น. ใกล้ทะเลสาบบังเวอูลู ประเทศแซมเบีย โดยเขาบอกว่ามันบินช้า ๆ และเงียบมาก สังเกตว่า ความยาวปีกประมาณ 3 ฟุต หรือ 1 เมตร และมีความยาวหาง 4⁄1 ฟุต หรือ 1.5 เมตร ส่วนหัวมีลักษณะแคบและคล้ายสุนัข

ในปีต่อมามีรายงานจากโรงพยาบาลท้องถิ่นถึงการโจมตีของนกต่อมนุษย์ บริเวณบึงบังเวอูลูเมื่อได้ถามถึงลักษณะของนกที่โจมตี ผู้ได้รับบาดเจ็บซึ่งมีแผลฉกรรจ์ที่อกได้อธิบายรูปร่างและพบว่า มีลักษณะคล้ายเทอโรซอร์อีกเช่นกัน แต่รูปสเก็ตไม่อาจจะนำออกสู่สาธารณะได้ และปัจจุบันไม่มีใครทราบว่ารูปสเก็ตนี้อยู่ที่ไหน

มีการสันนิษฐานว่า สัตว์ประหลาดบินได้ที่เรียกว่า คองกามาโต นี้ อาจจะเป็นนกหาปลาขนาดใหญ่จำพวกนกกระสาที่เรียกว่า นกกระสาหน้าผากเหลือง (*Ephippiorhynchus senegalensis*) หรือ นกกระสาปากพลั่ว (*Balaeniceps rex*) ซึ่งเป็นนกขนาดใหญ่ที่มีกรามแข็งแรง และเป็นนกที่หายากมากชนิดหนึ่งของแอฟริกา

ปัจจุบันมีรายงานการพบเห็นสัตว์ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน โดยไม่มีรายละเอียดมากไปกว่านี้ จากแซมเบีย, ซิมบับเว, สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก, นามิเบีย, แทนซาเนียและเคนยา

ดูเพิ่ม
-------

* ปีศาจเจอร์ซีย์

อ้างอิง
-------

* "THE "KONGAMATO" OF AFRICA". *genesispark*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-05-16. สืบค้นเมื่อ 2008-03-16.
**จาง สวิน** (จีนตัวย่อ: 张巡; จีนตัวเต็ม: 張巡; พินอิน: *Zhāng Xún*; ค.ศ. 709 – 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 757) เป็นขุนพลในราชวงศ์ถังของจีน เป็นที่รู้จักเพราะในช่วงที่เกิดกบฏอาน ลู่ชาน (安祿山) ได้ป้องกันเมืองยงชิว (雍丘) กับเมืองซุยหยาง (睢陽) โดยสกัดทัพกบฏของต้าย่าน (大燕) มิให้เข้าโจมตียึดแย่งอาณาเขตอันอุดมสมบูรณ์ใต้แม่น้ำหฺวาย (淮河) เป็นผลสำเร็จ แต่การที่เขาสนับสนุนให้กินเนื้อมนุษย์ในการรบที่ซุยหยาง (睢陽之戰) ทำให้เขาถูกวิจารณ์อย่างหนักจากบุคคลร่วมสมัยหลายคนรวมถึงนักประวัติศาสตร์ในสมัยหลังว่า ไร้มนุษยธรรม มีนักประวัติศาสตร์บางคนชื่นชมเขาที่ซื่อสัตย์ภักดีต่อราชวงศ์ถังอย่างยิ่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  兩千年中西曆轉換
2. ↑  See, e.g. the defense of Zhang Xun by Li Han (李翰) cited in the *Zizhi Tongjian*, vol. 220.
3. ↑  See, Wang Fuzhi's criticism, cited in the *Bo Yang Edition of the Zizhi Tongjian*, vol. 53 [757].
4. ↑  See, e.g. *Old Book of Tang*, vol. 187, part 2 เก็บถาวร มิถุนายน 21, 2008 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน [listing Zhang among the "faithful and righteous"] and *New Book of Tang*, vol. 192 เก็บถาวร ธันวาคม 26, 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน [same].
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

|  |
| --- |
|  |
| **"ฉากกางเขนเฮริฟอร์ด"** |
| **Hereford Screen** |
| เซอร์จอร์จ กิลเบิร์ต สกอตต์ |
| ฟื้นฟูกอทิก |
|  |
| ค.ศ. 1862 |
|  |
| งานศิลปกรรมโลหะ |
| พิพิธภัณฑ์วิคตอเรียและอัลเบิร์ต, ลอนดอน สหราชอาณาจักร |

**ฉากกางเขนเฮริฟอร์ด** (อังกฤษ: Hereford Screen) เป็นฉากกางเขนที่ออกแบบโดยเซอร์จอร์จ กิลเบิร์ต สกอตต์และสร้างโดยบริษัทงานโลหะสคิดมอร์และบริษัทสำหรับมหาวิหารเฮริฟอร์ดในปี ค.ศ. 1862 ฉากกางเขนเฮริฟอร์ดเป็นงานศิลปะที่ทำด้วยเหล็กชิ้นสำคัญของศิลปะสมัยฟื้นฟูกอทิกของคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อเปิดแสดงครั้งแรกแก่สาธารณชนในงานแสดงมหกรรมนานาชาติ ค.ศ. 1862 ก็ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นงานที่ "งานที่ใหญ่และยิ่งใหญ่ที่สุดของศิลปะสถาปัตยกรรมสมัยใหม่" ฉากมีน้ำหนักทั้งหมดกว่าแปดตัน วัสดุที่ใช้สร้างประกอบด้วยเหล็กดัด ทองเหลือง ทองแดง หินมีค่า และโมเสก ฉากรองรับประติมากรรมของพระเยซูและเทวดา ในปี ค.ศ. 1967 ฉากได้รับการถอดออกจากมหาวิหารเพราะเห็นกันว่าเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมกับกาลเวลาสำหรับการตั้งอยู่ในคริสต์ศาสนสถาน พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียและอัลเบิร์ตทำการซื้อในปี ค.ศ. 1984 แต่ฉากอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรม ในปี ค.ศ. 2001 หลังจากการรณรงค์โดยพิพิธภัณฑ์ในการหาทุนซ่อมจำนวนมากที่สุดสำหรับงานอนุรักษ์ งานชิ้นเอกที่ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ก็ได้นำมาติดตั้งอย่างเด่นเป็นสง่าหน้าประตูหลักของพิพิธภัณฑ์

ดูเพิ่ม
-------

* ฉากกางเขน
* มหาวิหารเฮริฟอร์ด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jackson, Anna, บ.ก. (2001). *V&A: A Hundred Highlights*. V&A Publications. ISBN 1-851-77365-7.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "The Hereford Screen". *Metalwork*. Victoria and Albert Museum. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 เมษายน 2008. สืบค้นเมื่อ 26 สิงหาคม 2008.
**ฉาวปฑี** (เนปาล: छाउपडी; Chhaupadi, [t͡sʰau̯pʌɽi] ( ฟังเสียง)) เป็นรูปแบบของเรื่องต้องห้ามเกี่ยวกับสตรีมีประจำเดือน ซึ่งห้ามไม่ให้สตรีที่กำลังมีประจำเดือนเข้าร่วมในกิจกรรมธรรมดาทั่วไปของครอบครัว เนื่องจากถือว่ามีความ "ไม่บริสุทธิ์" ความเชื่อนี้มีปฏิบัติทั่วไปในประเทศเนปาลโดยอาจมีชื่อเรียกที่แตกต่างกันไปตามท้องถิ่น ขณะฉาวปฑี สตรีจะไม่สามารถเข้าบ้านได้และต้องไปอาศัยในเพิงวัวควาย หรือในที่อยู่อาศัยพิเศษที่สร้างขึ้น เรียกว่า กระท่อมประจำเดือน จนกว่าจะหมดประจำเดือน การคลอดบุตรในเนปาลก็จบลงที่ต้องขังตนเองในกระท่อมเช่นนี้เหมือนกัน นอกจากนี้ขณะมีประจำเดือน สตรียังห้ามมีปฏิสัมพันธ์กับคนในชุมชน รวมถึงยังห้ามเข้าร่วมกิจกรรมใด ๆ ของครอบครัว ชื่ออื่น ๆ ของฉาวปฑี เช่น ‘chhue’ หรือ ‘bahirhunu’ ในฑเฑลธูระ, ไพตาฑี และ ฑรจุละ, ‘chhaupadi’ ในอฉาม และ ‘chaukulla’ หรือ ‘chaukudi’ ในพัชฌัง

คำว่า "ฉาวปฑี" มีที่มาจากเนปาลตะวันตก ซึ่งมาจากความเชื่อว่าประจำเดือนทำให้บุคคลนั้นไม่บริสุทธิ์เป็นเวลาชั่วคราว ซึ่งมีที่มาจากตำนานว่าพระอินทร์สร้างประจำเดือนขึ้นมาเพื่อเป็นวิธีในการสาปแช่ง ในระบบความเชื่อนี้ สตรีมีประจำเดือนหากไปสัมผัสต้นพืชก็จะไม่มีพืชผลอีก, หากเธอดื่มนม วัวตัวนั้นก็จะไม่ให้นมอีก, หากเธออ่านหนังสือ เทวีแห่งการเรียนรู้ พระสรัสวตี จะพิโรธ และหากเธอแตะต้องตัวผู้ชาย ชายคนนั้นจะเจ็บป่วย

ถึงแม้จะไม่มีจำนวนชัดเจน แต่ทุก ๆ ปีมีสตรีและเด็กหญิงเสียชีวิตเพราะฉาวปฑี โดยเฉพาะในแถบตะวันตกของประเทศ การเสียชีวิตส่วนใหญ่เกี่ยวกับกระท่อมประจำเดือนที่พวกเธอต้องถูกกักตัวไว้ สาเหตุมีหลากหลาย ตั้งแต่ถูกสัตว์ทำร้าย ถูกงูพิษหรือตะขาบกัด ไปจนถึงการถูกสารพิษอื่น ๆ ในปัจจุบันมีความพยายามจากหลายภาคส่วนในการให้ความรู้และพยายามถอนความเชื่อเรื่องฉาวปฑี ศาลสูงสุดเนปาลได้ตรากฎหมายให้การทำฉาวปฑีเป็นสิ่งผิดกฎหมายในปี 2005

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ghimire, Laxmi (May 2005). "Unclean & Unseen" (PDF). *Student BMJ*. **330**: 0505206. doi:10.1136/sbmj.0505206. S2CID 220092216. สืบค้นเมื่อ December 3, 2008.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  United Nations Resident and Humanitarian Coordinator's Office (April 1, 2011). [://www.ohchr.org/Documents/Issues/Water/ContributionsStigma/others/field\_bulletin\_-\_issue1\_april\_2011\_-\_chaupadi\_in\_far-west.pdf "FIELD BULLETIN: Chaupadi In The Far-West"] (PDF). *United Nations Office of Human Rights*. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ August 3, 2018. สืบค้นเมื่อ July 31, 2018. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่า `|url=` (help)
3. ↑  Jaishankar, K. (2013). *Second International Conference of the South Asian Society of Criminology and Victimology (SASCV)*. Kanyakumari, Tamil Nadu, India: South Asian Society of Criminology and Victimology. p. 142. ISBN 9788190668750.
4. ↑  Gupta, Gargi (Dec 6, 2015). "Menstruation and the religious taboos for women". *dna*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 1, 2018. สืบค้นเมื่อ July 31, 2018.
5. ↑  "Archived copy" (PDF). เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-21. สืบค้นเมื่อ 2019-02-01.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
6. ↑  "Nepal: Emerging from menstrual quarantine". Integrated Regional Information Networks. 3 August 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 November 2014. สืบค้นเมื่อ 13 June 2013.
ส่วนของ ระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์ (Anatomical Therapeutic Chemical Classification System)

D ระบบผิวหนัง (Dermatologicals)

D06A Antibiotics for topical use
--------------------------------

### D06AA Tetracycline and derivatives

D06AA01 Demeclocycline
D06AA02 Chlortetracycline
D06AA03 Oxytetracycline
D06AA04 Tetracycline
### D06AX Other antibiotics for topical use

D06AX01 Fusidic acid
D06AX02 Chloramphenicol
D06AX04 Neomycin
D06AX05 Bacitracin
D06AX07 Gentamicin
D06AX08 Tyrothricin
D06AX09 Mupirocin
D06AX10 Virginiamycin
D06AX11 Rifaximin
D06AX12 Amikacin

D06B Chemotherapeutics for topical use
--------------------------------------

### D06BA Sulfonamides

D06BA01 Silver sulfadiazine
D06BA02 Sulfathiazole
D06BA03 Mafenide
D06BA04 Sulfamethizole
D06BA05 Sulfanilamide
D06BA06 Sulfamerazine
D06BA51 Silver sulfadiazine, combinations
### D06BB ยาต้านไวรัส

D06BB01 ไอดอกซูริดีน (Idoxuridine)
D06BB02 โทรแมนตาดีน (Tromantadine)
D06BB03 อะไซโคลเวียร์ (Aciclovir)
D06BB04 โปโดไฟล์โลทอกซิน (Podophyllotoxin)
D06BB05 อินโนซีน (Inosine)
D06BB06 เพนซิโคลเวียร์ (Penciclovir)
D06BB07 ไลโซไซม์ (Lysozyme)
D06BB08 ไอแบคซิตาบีน (Ibacitabine)
D06BB09 อีดอกซูดีน (Edoxudine)
D06BB10 อีมิควิมอด (Imiquimod)
D06BB11 โดโคซานอล (Docosanol)
### D06BX Other chemotherapeutics

D06BX01 Metronidazole

D06C Antibiotics and chemotherapeutics, combinations
----------------------------------------------------
"**ซัมไนตส์**" (อังกฤษ: Some Nights) เป็นเพลงของวงดนตรีอินดี้ป็อปชาวอเมริกัน ฟัน ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เป็นซิงเกิลลำดับที่ 2 และเป็นแทร็กลำดับแรกจากสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ที่มีชื่อเดียวกันกับชื่อเพลงนี้ เพลงนี้ประพันธ์โดย Jeff Bhasker, Nate Ruess, Andrew Dost, และ Jack Antonoff ในด้านดนตรี เพลง "ซัมไนตส์" เป็นเพลงประเภทอินดี้ป็อป ที่มีองค์ประกอบของพาวเวอร์ป็อป และอัฟโฟรบีต ส่วนด้านเนื้อหาของเพลง แสดงให้เห็นถึงเรื่องวิกฤตอัตถิภาวนิยม

ในสหรัฐอเมริกา เพลง "ซัมไนตส์" ได้เป็นเพลงสลีปเปอร์ฮิต อยู่ในชาร์ต*บิลบอร์ด*ฮอต 100เป็นระยะเวลาประมาณ 7 เดือน ก่อนที่จะเข้าสู่อันดับสูงสุดในอันดับ 3 เป็นเวลา 6 สัปดาห์ไม่ต่อเนื่องกัน เริ่มต้นในสัปดาห์ของวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2555 เพลงนี้กลายเป็นซิงเกิลที่ 2 ของฟันที่เข้าสู่ 10 อันดับแรกในชาร์ต ตลอดจนเป็นเพลงที่ 2 ที่ได้รับการรับรองในระดับทองคำขาวในสหรัฐอเมริกา หลังจากซิงเกิลที่แล้ว "วีอาร์ยัง" โดยเพลง "ซัมไนตส์" ได้เป็นซิงเกิลหนึ่งที่ประสบความสำเร็จในหลาย ๆ ประเทศทั่วโลก

ในปี พ.ศ. 2555 วงดนตรีเมทัลคอร์ Like Moths To Flames ได้คัฟเวอร์เพลงนี้ และรวมอยู่ในอัลบั้มรวมเพลง *พังก์โกส์ป็อป 5*

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เนื้อเพลงเต็มของเพลงนี้ ที่เมโทรลิริกส์
* "Some Nights" music video ที่ยูทูบ

| * ด
* ค
* ก
ฟัน |
| --- |
| 
* **เนต รูส**
* **แอนดรูว์ ดัสต์**
* **แจ็ก แอนโตนอฟฟ์**

 |
| สตูิโออัลบั้ม | 
* *เอมแอนด์อิกไนต์* (2009)
* *ซัมไนตส์* (2012)

 |
| อีพี | 
* *บีฟอร์เชนเวนต์ทูบางกอก: ไลฟ์อินเดอะยูเอสเอ* (2013)

 |
| ซิงเกิล | 
* "วีอาร์ยัง"
* "ซัมไนตส์"
* "แคร์รีออน"

 |
| บทความที่เกี่ยวข้อง | 
* ผลงาน
* รางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิง

 |
**กอนซูเอโล เบลาสเกซ ตอเรส** (สเปน: Consuelo Velázquez Torres) (เมือง Ciudad Guzmán Zapotlán el Grande, ฮาลิสโก, 21 สิงหาคม 1961 - 22 มกราคม 2005) (หรือเป็นที่รู้จักในนาม **Consuelito Velázquez**[]) เป็นนักเปียโนคอนเสิร์ต นักแต่งเพลงและศิลปินชาวเม็กซิกัน (อย่างไรก็ตามแหล่งข้อมูลด้านดนตรีส่วนใหญ่ระบุว่าวันเกิดของเธอคือวันที่ 29 สิงหาคม 1924[])

อาชีพ
-----

เบลาสเกซ เกิดในซิวดัดกุซมัน เม็กซิโกในปี 1916 เธอเป็นลูกสาวคนที่สี่จากทั้งหมดห้าคน

เบลาสเกซเป็น นักแต่งเพลง และนักแต่งเนื้อเพลงของเพลงเม็กซิโกยอดนิยมมากมาย เช่น *Amar y vivir* , *Verdad amarga*, *Franqueza*, *Que seas feliz, Abuela abuela*, *Cachito*, *Enamorada* และที่โดดเด่นที่สุดคือยุคปีค.ศ. 1940 *Bésame mucho* ซึ่งเป็นเพลงบัลลาดโรแมนติกที่ถูกร้องโดยศิลปินทั่วโลกไม่ช้าหลังจากนั้น ทำให้มีชื่อเสียงในระดับนานาชาติ โดยวง The Beatles ผู้โด่งดังได้เลือกเพลงนี้เป็นส่วนหนึ่งของการคัดเลือกเข้า Decca Executives เมื่อวันที่ 1 มกราคม 1962 อย่างไรก็ตามผู้บริหารของ Decca ตัดสินให้พวกเขาไม่ผ่านการคัดเลือก เพลงนี้ได้แรงบันดาลใจจากการเห็นคู่รักจูบกันบนถนน

เบลาสเกซเริ่มเล่น เปียโน ตั้งแต่อายุสี่ขวบ และเริ่มอาชีพการเป็นนักเปียโนคอนเสิร์ต ดนตรีคลาสสิก โดยการแสดงที่ Palacio de Bellas Artes และ XEQ Radio แต่ต่อมากลายเป็นนักร้องและศิลปิน เบลาสเกซ กล่าวว่าเธอเองได้รับอิทธิพลอย่างมากจาก นักแต่งเพลง ชาวสเปน เอ็นริเก กรานาโดส (Enrique Granados) เบลาสเกซ ยังได้รับเลือกเข้าสู่สภาคองเกรสเม็กซิกันเธอทำหน้าที่เป็นประธานของ SACM (สมาคมนักเขียนและนักแต่งเพลงแห่งเม็กซิโก) และเธอยังดำรงตำแหน่งรองประธานของ CISAC (สมาพันธ์ระหว่างประเทศของสมาคมผู้แต่งและนักแต่งเพลง)

การเสียชีวิต
------------

ใบมณบัตรระบุว่าเธอเสียชีวิตด้วยวัย 88 ปีใน เม็กซิโกซิตี เนื่องจากปัญหาทางเดินหายใจ เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2005 ก่อนหน้านั้น Velázquez เข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลเนื่องจากเธอลื่นล้มเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2004

มรดกสืบทอด
----------

ในปี 2003 ประติมากร Sergio Peraza ทำให้ Velázquez เป็นอมตะด้วยการปั้นรูปปั้นของเธอที่เม็กซิโกซิตี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tuckman, Jo (2005-01-26). "Obituary: Consuelo Velázquez". *the Guardian* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-05-01.
2. ↑  Fox, Margalit (2005). "Consuelo Velázquez Dies; Wrote 'Bésame Mucho'". *The New York Times* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ 2018-05-01.
3. ↑  Tuckman, Jo (2005-01-26). "Obituary: Consuelo เบลาสเกซ". *the Guardian* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-05-01.
4. ↑  Tuckman, Jo (2005-01-26). "Obituary: Consuelo เบลาสเกซ". *the Guardian* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-05-01.
5. ↑  Ankeny,Jason. "Artist Biography: Consuelo Velázquez". *AllMusic.com*. สืบค้นเมื่อ December 12, 2016.
6. ↑  Fox, Margalit (January 30, 2005). "Consuelo Velázquez Dies; Wrote 'Bésame Mucho'". *The New York Times*.
7. ↑  "Channelnewsasia.com". 2005-01-24. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2005-01-24. สืบค้นเมื่อ 2018-05-01.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
8. ↑  Ankeny, Jason. "Artist Biography: Consuelo Velázquez". *AllMusic.com*. `{{cite web}}`: `|access-date=` ต้องการ `|url=` (help); `|url=` ไม่มีหรือว่างเปล่า (help)
**คาราเต้** (ญี่ปุ่น: 空手; โรมาจิ: *karate*; ทับศัพท์: คะระเตะ) หรือ **คาราเต้โด** (ญี่ปุ่น: 空手道; โรมาจิ: *karatedō*; ทับศัพท์: คะระเตะโด; วิถีมือเปล่า) เป็นศิลปะการต่อสู้ถือกำเนิดที่จังหวัดโอะกินะวะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นการผสมผสานระหว่างการต่อสู้ของชาวโอะกินะวะและชาวจีน คาราเต้ได้เผยแพร่เข้าสู่ญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2464 (ค.ศ. 1921) เมื่อชาวโอะกินะวะอพยพเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่น และได้เผยแพร่เข้าสู่ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2508 (ค.ศ. 1965)

ประวัติ
-------

คาราเต้เริ่มเข้ามาเผยแพร่เข้ามากับนักท่องเที่ยวในช่วงปี พ.ศ. 2500 ซึ่งจะรู้จักกันในนามของมวยญี่ปุ่น ต่อมาในปี พ.ศ. 2506-2507 ได้มีการจัดแข่งขันมวยไทยปะทะคาราเต้ขึ้น ทำให้เริ่มมีคนรู้จักคาราเต้เพิ่มมากขึ้น 

ในปี 2508 ได้มีการจัดการสาธิตคาราเต้ต่อหน้าพระที่นั่งสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชสยามมกุฎราชกุมาร ในการแข่งขันการแข่งขันยูโดโดยมีสโมสรยูโดช่างกลปทุมวันเป็นเจ้าภาพ ณ อาคารยิมเนเซียม 1 กรีฑาสถานแห่งชาติ โดยเซอิจิ มูราคามิเป็นผู้แสดง พระองค์ทรงสนพระทัยสอบถามเรื่องราวของคาราเต้กับผู้เข้าเฝ้า นับเป็นนิมิตหมายอันดีที่คาราเต้ได้แสดงต่อหน้าพระที่นั่งและประชาชนทั่วไป เพราะเป็นของแปลกและใหม่ คาราเต้จึงเริ่มเป็นที่สนใจของคนไทย และได้เริ่มฝึกสอนกันในบ้านของนายเซอิจิ มูราคามิ โดยมีลูกศิษย์รุ่นแรกเพียง 4–5 คนเท่านั้น 

ต่อมาเท็ตซึโอะ ซาดาฮิโร่ได้มาช่วยสอนอย่างจริงจังในปี พ.ศ. 2509 ซึ่งในขณะนั้นได้มีภาพยนตร์ทีวีเกี่ยวกับคาราเต้ออกอากาศในช่องทีวีของไทย ทำให้ชาวไทยสนใจและตื่นตัว หันมาสนใจกีฬาคาราเต้กันมากพอควร 

ปี พ.ศ. 2519 ได้ก่อตั้งสมาคมสหพันธ์คาราเต้-โดแห่งประเทศไทย The Federation of All Thailand Karate-do Organizations (FATKO) ขึ้น

สถานที่ฝึกคาราเต้(โดโจ)แห่งแรกอยู่ที่ไปรษณีย์กลาง ต่อมาได้มีการเผยแพร่สู่ระดับมหาวิทยาลัยในรูปชมรม โดยชมรมคาราเต้แห่งแรกของประเทศไทยคือ **ชมรมคาราเต้ ม.หอการค้าไทย** ในปี พ.ศ. 2513 โดยมีนายอัศวิน ปุณศรีเป็นผู้ก่อตั้งชมรม

ปัจจุบันการจัดการแข่งขันคาราเต้ มีหลายระดับทั้งในและต่างประเทศ เช่น การแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ซีเกมส์ เอเชี่ยนเกมส์ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Karate vs Muay Thai: Legendary Kickboxer Tadashi Sawamura (沢村忠) 's rare fight in Thailand
2. ↑  "นิตยสารจากญี่ปุ่น ฉบับที่ 3/2555" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2013-07-02. สืบค้นเมื่อ 2015-06-27.
3. ↑  ประวัติอ.ซาดาฮิโร่
4. ↑  Martial Technique คัมภีร์นักสู้ : ศาสตร์การต่อสู้คาราเต้ โดย ครูปรัศนีย์ กิจไกรลาส [1/4] Full HD
5. ↑  ประวัติชมรมคาราเต้ ม.หอการค้าไทย
ส่วนของ ระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์ (Anatomical Therapeutic Chemical Classification System)

A ทางเดินอาหารและกระบวนการสร้างและสลาย (Alimentary tract and metabolism)

A12A Calcium
------------

### A12AA Calcium

A12AA01 Calcium phosphate
A12AA02 Calcium glubionate
A12AA03 Calcium gluconate
A12AA04 Calcium carbonate
A12AA05 Calcium lactate
A12AA06 Calcium lactate gluconate
A12AA07 Calcium chloride
A12AA08 Calcium glycerylphosphate
A12AA09 Calcium citrate lysine complex
A12AA10 Calcium glucoheptonate
A12AA11 Calcium pangamate
A12AA12 Calcium acetate anhydrous
A12AA20 Calcium (different salts in combination)
A12AA30 Calcium laevulate
### A12AX Calcium, combinations with other drugs

A12B Potassium
--------------

### A12BA Potassium

A12BA01 Potassium chloride
A12BA02 Potassium citrate
A12BA03 Potassium hydrogentartrate
A12BA04 Potassium hydrogencarbonate
A12BA05 Potassium gluconate
A12BA30 Combinations
A12BA51 Potassium chloride, combinations

A12C Other mineral supplements
------------------------------

### A12CA Sodium

A12CA01 Sodium chloride
A12CA02 Sodium sulfate
### A12CB Zinc

A12CB01 Zinc sulfate
A12CB02 Zinc gluconate
A12CB03 Zinc protein complex
### A12CC Magnesium

A12CC01 Magnesium chloride
A12CC02 Magnesium sulfate
A12CC03 Magnesium gluconate
A12CC04 Magnesium citrate
A12CC05 Magnesium aspartate
A12CC06 Magnesium lactate
A12CC07 Magnesium levulinate
A12CC08 Magnesium pidolate
A12CC09 Magnesium orotate
A12CC10 Magnesium oxide
A12CC30 Magnesium (different salts in combination)
### A12CD Fluoride

A12CD01 Sodium fluoride
A12CD02 Sodium monofluorophosphate
A12CD51 Fluoride, combinations
### A12CE Selenium

A12CE01 Sodium selenate
A12CE02 Sodium selenite
### A12CX Other mineral products
***Tribolium*** เป็นกลุ่มทางอนุกรมวิธานระดับสกุล มีรายงานแล้ว 36 ชนิด แบ่งเป็น 5 กลุ่ม ที่สัมพันธ์กับการแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์ ได้แก่ กลุ่ม *breviocornis* (North and South America, 7 ชนิด) กลุ่ม *confusum* (Africa, 14 ชนิด) กลุ่ม *alcine* (Madagasca, 3 ชนิด) กลุ่ม *castaneum* (South and Southeast Asia, 10 ชนิด) กลุ่ม myrmecophilum (Australia, 2 ชนิด)  การศึกษาความสัมพันธ์เชิงวิวัฒนาการของมอดในกลุ่ม *breviocornis*, *confusum* และ *castaneum* โดยใช้ข้อมูลทางพันธุกรรม (nuclear marker ยีน ได้แก่ cytochrome oxidase I, 16s ribosomal DNA, 28s ribosomal DNA, wingless, histone H3) พบว่า มอดในกลุ่ม *castaneum* และ *confusum* เป็น monophyletic group ทั้งคู่ และทั้งสองกลุ่มเป็น sister group กัน แต่ความสัมพันธ์กับกลุ่ม *breviocornis* ยังไม่แน่ชัด รูปความสัมพันธ์เชิงวิวัฒนาการของมอดแป้งและญาติ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Angelini DR, Jockusch EL (2008) Relationships among pest flour beetles of the genus Tribolium (Tenebrionidae) inferred from multiple molecular markers. Molecular Phylogenetics and Evolution 46 (1):127-141. doi:
ส่วนของ ระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์ (Anatomical Therapeutic Chemical Classification System)

C ระบบหัวใจและหลอดเลือด

C05A Antihemorrhoidals for topical use
--------------------------------------

### C05AA Products containing corticosteroids

C05AA01 Hydrocortisone
C05AA04 Prednisolone
C05AA05 Betamethasone
C05AA06 Fluorometholone
C05AA08 Fluocortolone
C05AA09 Dexamethasone
C05AA10 Fluocinolone acetonide
C05AA11 Fluocinonide
### C05AB Products containing antibiotics

### C05AD Products containing local anesthetics

C05AD01 Lidocaine
C05AD02 Tetracaine
C05AD03 Benzocaine
C05AD04 Cinchocaine
C05AD05 Procaine
C05AD06 Oxetacaine
C05AD07 Pramocaine
### C05AX Other antihemorrhoidals for topical use

C05AX01 Aluminium preparations
C05AX02 Bismuth preparations, combinations
C05AX03 Other preparations, combinations
C05AX04 Zinc preparations
C05AX05 Tribenoside

C05B Antivaricose therapy
-------------------------

### C05BA Heparins or heparinoids for topical use

C05BA01 Organo-heparinoid
C05BA02 Sodium apolate
C05BA03 Heparin
C05BA04 Pentosan polysulfate sodium
C05BA51 Heparinoid, combinations
C05BA53 Heparin, combinations
### C05BB Sclerosing agents for local injection

C05BB01 Monoethanolamine oleate
C05BB02 Polidocanol
C05BB03 Invert sugar
C05BB04 Sodium tetradecyl sulfate
C05BB05 Phenol
C05BB56 Glucose, combinations
### C05BX Other sclerosing agents

C05BX01 Calcium dobesilate
C05BX51 Calcium dobesilate, combinations

C05C Capillary stabilising agents
---------------------------------

### C05CA Bioflavonoids

C05CA01 Rutoside
C05CA02 Monoxerutin
C05CA03 Diosmin
C05CA04 Troxerutin
C05CA05 Hidrosmin
C05CA51 Rutoside, combinations
C05CA53 Diosmin, combinations
C05CA54 Troxerutin, combinations
### C05CX Other capillary stabilising agents

C05CX01 Tribenoside
ส่วนของ ระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์ (Anatomical Therapeutic Chemical Classification System)

C ระบบหัวใจและหลอดเลือด

C08C Selective calcium channel blockers with mainly vascular effects
--------------------------------------------------------------------

### C08CA Dihydropyridine derivatives

C08CA01 Amlodipine
C08CA02 Felodipine
C08CA03 Isradipine
C08CA04 Nicardipine
C08CA05 Nifedipine
C08CA06 Nimodipine
C08CA07 Nisoldipine
C08CA08 Nitrendipine
C08CA09 Lacidipine
C08CA10 Nilvadipine
C08CA11 Manidipine
C08CA12 Barnidipine
C08CA13 Lercanidipine
C08CA14 Cilnidipine
C08CA15 Benidipine
C08CA55 Nifedipine, combinations

C08CX Other selective calcium channel blockers with mainly vascular effects
---------------------------------------------------------------------------

C08CX01 Mibefradil

C08D Selective calcium channel blockers with direct cardiac effects
-------------------------------------------------------------------

### C08DA Phenylalkylamine derivatives

C08DA01 Verapamil
C08DA02 Gallopamil
C08DA51 Verapamil, combinations
### C08DB Benzothiazepine derivatives

C08DB01 Diltiazem

C08E Non-selective calcium channel blockers
-------------------------------------------

### C08EA Phenylalkylamine derivatives

C08EA01 Fendiline
C08EA02 Bepridil
### C08EX Other non-selective calcium channel blockers

C08EX01 Lidoflazine
C08EX02 Perhexiline

C08G Calcium channel blockers and diuretics
-------------------------------------------

### C08GA Calcium channel blockers and diuretics

C08GA01 Nifedipine and diuretics