recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**การลงประชามติว่าด้วยการเลื่อนฐานะเป็นจังหวัดโพ้นทะเลของฝรั่งเศส** ได้จัดขึ้นในมายอต เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2552 มายอตได้เป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่ พ.ศ. 2546 ข้อแตกต่างกับอีกสี่แคว้นที่คล้ายกัน (กัวเดอลุป มาร์ตีนิก เรอูว์นียง และเฟรนช์เกียนา) มายอตจะไม่เปลี่ยนสถานภาพไปเป็นจังหวัดโพ้นทะเลและแคว้นโพ้นทะเล แต่จะมีสภานิติบัญญัติเดียว ส่วนอีกสี่แคว้นนั้นจะมีทางเลือกว่าจะเปลี่ยนสถานภาพมาเป็นแบบนี้ด้วยเช่นกัน

มายอตกลายมาเป็นจังหวัดที่ 101 ของประเทศฝรั่งเศส และเป็นจังหวัดแรกที่มีประชากรชาวมุสลิมมากถึงร้อยละ 95 ในปี พ.ศ. 2554 ตามผลของการลงประชามติเห็นชอบ

การเคลื่อนไหวดังกล่าวได้รับการคัดค้านโดยสหภาพแอฟริกาและคอโมโรส ผู้ซึ่งระบุว่ามันเป็น "การยึดครองโดยต่างชาติ" และมีการประท้วงเกิดขึ้นหลายครั้งในโมโรนี เมืองหลวงของคอโมโรส ทางรองประธานาธิบดีของคอโมโรสระบุว่า การลงประชามติดังกล่าวเป็น "การประกาศสงคราม"

เบื้องหลัง
----------

เชื่อกันว่าหนึ่งในสามของประชากรมายอตเป็นผู้เข้าเมืองผิดกฎหมาย ซึ่งส่วนใหญ่มาจากประเทศเพื่อนบ้านที่ยากจน หมู่เกาะคอโมโรส การรวมกลุ่มเป็นสหภาพการเมืองกับฝรั่งเศสทำให้มายอตยังค่อนข้างมั่งคั่งอยู่ อย่างน้อยก็เมื่อเปรียบกับมาตรฐานในภูมิภาค เมื่อเปรียบเทียบกับคอโมโรสที่เป็นเอกราช คอโมโรสประสบกับความไร้เสถียรภาพทางเศรษฐกิจและการเมืองนับตั้งแต่ได้รับเอกราช และยังคงอ้างสิทธิ์เหนือมายอตว่าเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของตน

ประธานาธิบดีฝรั่งเศส นีกอลา ซาร์กอซี สัญญาว่าจะจัดการลงประชามติกำหนดสถานภาพในอนาคตของมายอตระหว่างการเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ค.ศ. 2007

ชาวมายอตจำนวนมากหวังที่จะได้รับประโยชน์ทางเศรษฐกิจในอนาคตจากการลงมติเห็นชอบในการเลื่อนฐานะดังกล่าว อัตราการว่างงานในมายอตอยู่ที่มากกว่า 25% ในเวลาที่มีการลงประชามติ พ.ศ. 2552 ดังกล่าว

ผล
--

การสำรวจความคิดเห็นล่วงหน้าระบุว่า มีผู้ลงคะแนนเสียง "เห็นชอบ" อย่างน้อยร้อยละ 95.2 ของผู้มาใช้สิทธิ์ทั้งหมด  มีผู้มาใช้สิทธิ์เพียง 4.8% เท่านั้นที่คัดค้าน อัตราการลงคะแนนเลือกตั้งที่ประมาณการไว้คือ ชาวมายอตที่อ่านออกเขียนได้สูงถึงร้อยละ 61

| การลงประชามติว่าด้วยสถานภาพของมายอต พ.ศ. 2552 |
| --- |
| ทางเลือก | คะแนนเสียง |  % |
| Referendum passed **เห็นชอบ** | **41,492** | **95.22%** |
| ไม่เห็นชอบ | 2,084 | 4.78% |
| บัตรดี | 43,576 | 99.14% |
| บัตรเสียหรือไม่ลงคะแนน | 380 | 0.86% |
| **คะแนนเสียงทั้งหมด** | **43,956** | **100.00%** |
| อัตราการลงคะแนน | 61.02% |
|
|
| แหล่งอ้างอิง: malango.fr |

อ้างอิง
-------

1. ↑  Départementalisation de Mayotte : début d'une campagne d'explication เก็บถาวร 2009-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *La Gazette*, 9 January 2009 (ฝรั่งเศส)
2. ↑   Bodin, Johan (2009-03-29). "Mayotte readies for referendum on overseas department status". *France 24*. สืบค้นเมื่อ 2009-03-29.
3. ↑  Mayotte to hold referendum on whether to become France's 101st département, *Telegraph*, 27 March 2009
4. ↑  Comorans demonstrate against French referendum for Mayotte, *Afrique en ligne*, 28 March 2009
5. ↑  Mayotte backs French connection, *BBC News*, 29 March 2009
6. 1 2 3 4 5 6 7 8   Bauer, Christophe (2009-03-29). "Mayotte votes for full French integration". *France 24*. สืบค้นเมื่อ 2009-03-29.
7. ↑  Mayotte : 95.2% de "oui" au final, *Le Figaro*, March 29, 2009 (ฝรั่งเศส)
นักดนตรี
**แมงโก้** เป็นชื่อบนเวทีของ **จูเซปเป แมงโก้** (อิตาลี: *Giuseppe Mango*; 6 พฤศจิกายน 1954 – 7 ธันวาคม 2014) เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง และนักดนตรีชาวอิตาลี เขาเป็นที่รู้จักกันดีในสไตล์เพลงแนว ป๊อบ, ร็อก, เพลงพื้นเมือง, เวิลด์มิวสิก และมีช่วงเสียงกว้าง เขาเป็นที่รู้จักกันดีในเพลง "Oro" จากอัลบั้ม *Odissea* ในปี ค.ศ. 1986 เพลงฮิตอื่นๆ ได้แก่ "Lei verrà", "Mediterraneo", "Bella d'estate", "Amore per te", "Come Monnalisa", "Nella mia città" และ "La rondine"

แมงโก้ได้รับการยกย่องโดยผู้แต่งเพลงชาวอิตาลี มาริโอ้ ลูซแซททู ว่าเป็น "ผู้ริเริ่มที่แท้จริงของวงการเพลงป๊อบอิตาลี" และออลมิวสิก คิดว่าเขาเป็น "ผู้ริเริ่มอิตาเลียนร็อคฟิวชั่น

เขาแต่งเพลงให้กับศิลปินชาวอิตาลีหลายคน เช่น แพตตี้ พราโว, โมดาน่า เบิร์ต, อันเดรอา โบเชลลี, เมตต้า และเพลงบางส่วนของเขาได้ถูกนำมารีมิกซ์ใหม่ โดยนักดนตรีอิตาลีและนักร้องต่างประเทศ รวมถึง มีน่า, เมีย มาตินี่, ลีโอ เซเยอร์, เอแลน ซีการ่า และ เอเลเฮอร์เอีย อาร์แวนอิอะคิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mario Luzzatto Fegiz. "Mango, la voce divenuta strumento che ha rinnovato la musica leggera" (ภาษาอิตาลี). corriere.it. สืบค้นเมื่อ 20 December 2014.
2. ↑  Evan C. Gutierrez. "Mango - Biography". allmusic.com. สืบค้นเมื่อ 29 December 2014.
**วัดดอนมูลชัย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวเดียด อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก

วัดดอนมูลชัยสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2434 เดิมชาวบ้านเรียกกันว่า **วัดสันป่าข่อย** เนื่องจากมีต้นข่อย อยู่เป็นจำนวนมากและเป็นที่ลุ่มน้ำขัง ต่อมาชาวบ้านได้ช่วยกันปรับพื้นที่ โดยนำทรายมาถมให้สูงขึ้น จึงให้มีนามว่า "วัดดอนมูลชัย" อย่างไรก็ตามจากจารึกอักษรธรรมล้านนาและอักษรไทยระบุปีที่สร้างวัดว่า "ครูบาเปิ้นท่านได้สร้างวัดเมื่อพระพุทธศักราช 2438 และได้สร้างกำแพงเมื่อพระพุทธศักราช 2466" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2490

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 และกุฎิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว 3 หลัง เป็นตึกคอนกรีต 2 ชั้น 1 หลัง และหอไตรได้ย้ายมาอยู่บนบก โบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ ภาพเขียนพระเวสสันดรชาดกบนแผ่นไม้ยุค พ.ศ. 2465 ปัจจุบันติดอยู่บนหอสวดมนต์ และมีหีบธรรมอยู่ในหอสวดมนต์ บรรจุคัมภีร์โบราณและพับสา มีอยู่ 5 หีบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดอนมูลชัย". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "ภาพจิตรกรรมวัดดอนมูลชัย".
**วัดดิสหงษาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงมักกะสัน เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 10 ไร่ 81 ตารางวา ปัจจุบัน พระครูสุนทรพัฒนวิมล (วิฑูรย์ ธมฺมทตฺโต) เป็นเจ้าอาวาส

ประวัติ
-------

วัดดิสหงษารามสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2376 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2390 เดิมชื่อว่า **วัดบางกะสัน** เพราะตั้งอยู่บริเวณคลองบางกะสัน ต่อมาทางราชการได้สร้างสถานีรถไฟมักกะสันขึ้น จึงเรียกชื่อวัดเป็น **วัดมักกะสัน** ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2485 ได้มีผู้มีจิตศรัทธานามว่า ดิส และ สา ร่วมกันบริจาคทรัพย์บูรณปฏิสังขรณ์วัด จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดดิสหงษาราม"

วัดแห่งนี้เคยเป็นที่ประหารชีวิต เช่นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ประหารขุนสุวรรณกับเจ้าจอมช้อย ในรัชกาลที่ 4 ข้อหาเป็นชู้กัน

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 25 เมตร หลังคาลด 2 ชั้น มุงกระเบื้องเคลือบประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ซุ้มหน้าต่างลงรักปิดทองและเขียนภาพลายรดน้ำ ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธชินราชจำลอง ขนาดหน้าตักกว้าง 68 นิ้ว วิหารเป็นอาคารใหม่ เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป *หลวงพ่อสัมฤทธิ์*

พระเครื่อง
----------

วัดดิสหงษารามมีพระเครื่องที่มีชื่อเสียง สร้างโดยพระครูสอน ชื่อพระเครื่องที่เรียกคือ *พระชัยวัฒน์พระครูสอนวัดมักกะสัน* สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2484 ในช่วงมหาสงครามเอเชียบูรพา วัดได้สร้างวัตถุมงคลออกแจกจ่ายแก่ทหารที่เตรียมออกรบ ตามคำร้องขอของทางราชการ พระชัยวัฒน์ของพระครูสอนเป็นพระหล่อโบราณ เนื้อโลหะแก่ทองเหลือง องค์พระประทับนั่งปางสมาธิบนอาสนะฐานเขียง แบ่งออกเป็น 2 พิมพ์ คือ พิมพ์หน้าเดียวและพิมพ์สองหน้า มีพุทธคุณไปทางด้านมหาอุด คงกระพันชาตรีเป็นหลัก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-12-09.
2. ↑  "วัดในกรุงเทพฯที่อดีตเคยใช้เป็นลานประหารชีวิต". เอ็มไทย.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดดิสหงษาราม" (PDF). กรมการศาสนา.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "พระชัยวัฒน์พระครูสอนวัดมักกะสัน พิมพ์หน้าเดียว : ปกิณกะพระเครื่อง โดย.......ฐกร บึงสว่าง". คมชัดลึก.
**วัดดอนแก้ว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองหลวง อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 26 ไร่ 2 งาน 80.20 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือยาว 280 เมตร ติดต่อกับถนนเทศบาล 1 ทิศใต้ยาว 436 เมตร ติดต่อกับทางสาธารณะ ทิศตะวันออกยาว 155 เมตร ติดต่อกับทางสาธารณะ ทิศตะวันตกยาว 57.50 เมตร ติดต่อกับถนนมหาดไทยบำรุง โดยมีโฉนดที่ดินเลขที่ 3431 เป็นหลักฐาน และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 15 ไร่ 11.6 ตารางวา ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 593, 3432, 3433, 3434

วัดดอนแก้วตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2448 ประชาชนร่วมใจกันสร้างวัดนี้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2519

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 วิหารกว้าง 15 เมตร ยาว 26.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 หอสวดมนต์กว้าง 8 เมตร ยาว 12.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2491 เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น กุฎีสงฆ์จำนวน 5 หลัง และหอไตรกลางน้ำ สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานในวิหารปางมารวิชัย มีพระพุทธรูปบูชาไม้แกะสลัก 3 องค์ ดินปั้น 1 องค์ ทองสัมฤทธิ์ 1 องค์ เจดีย์ทรงกลม 1 องค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดอนแก้ว". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  กรมศิลปากร. "ดอนแก้ว" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 12 กรกฎาคม 2566. เข้าถึงจาก
**วัดดาวโด่ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองเขิน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม

ประวัติ
-------

สภาพที่ตั้งเดิมเป็นป่ารกชัฎมาก เป็นที่ดินของชาวตำบลนี้ที่ชื่อ นายช้าง ได้อุทิศที่ดินของตนให้ตั้งสำนักสงฆ์ขึ้น สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยถึงพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว จดทะเบียนเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 ส่วนอุโบสถคงสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยพระวินัยธรรม (บัว) เจ้าคณะจังหวัดสมุทรสงคราม ได้ชักชวนพุทธศาสนิกชนร่วมกันบูรณะวัดนี้ ต่อมาพระอุโบสถหลังเก่าชำรุดทรุดโทรมลงมาก จึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นทำการผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2493 

เมื่อสร้างอุโบสถหลังใหม่นั้น ได้ขุดลูกนิมิตของอุโบสถหลังเก่า พบเงินพดด้วงและเงินเหรียญเฟื้องเป็นจำนวนมาก ซื่งทำในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงสันนิษฐานได้ว่า อุโบสถนี้สร้างในสมัยนี้ เดิมวัดนี้ชื่อว่า **วัดดุสิดาราม** โดยหลวงพ่อเต็ม สมภารรูปแรกของวัดเป็นผู้ตั้งขึ้น ต่อมาสมัยหลวงพ่อโพธิ์ เป็นเจ้าอาวาสได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดดาวโด่ง" เพื่อให้พ้องกับทางราชการว่าตำบลวัดดาวโด่ง นอกจากนั้นพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จทอดพระเนตรวัดนี้ถึง 2 ครั้ง

ศิลปกรรม
--------

พระประธานในอุโบสถรับคำชมเชยว่าเป็นพระประธานที่งดงามมาก เป็นพระพุทธรูปปางปฐมเทศนา ถ่ายแบบมาจากวัดหน้าพระเมรุ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา หล่อด้วยทองเหลือง หน้าตักกว้าง 3 ศอก 1 คืบ ส่วนสูงจากพระบาทถึงพระเกตุมาลา 7 ศอก 1 คืบ 6 นิ้ว น้ำหนัก 5,000 กิโลกรัม แบบห้อยพระบาท 

ภาพจิตรกรรมที่คอสองศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ที่บูรณะขึ้นใหม่แทนหลังเดิม ลักษณะเป็นศาลาโถง หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี มีการเรียงกระเบื้องเป็นอักษรระบุปีศักราช ที่บูรณะใหม่ว่า 2504 พื้นศาลาเป็นซีเมนต์ยกพื้นสูง ภายในที่ไม้คอสองมีภาพจิตรกรรม เขียนเรื่องราวชาดกต่าง ๆ เช่น พระมหาชนก พระเตมีย์ใบ้ ฯลฯ วัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดดาวโด่ง รวบรวมวัตถุโบราณเป็นจำนวนมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดาวโด่ง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดดาวโด่ง". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**วัดดอยแท่นพระผาหลวง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าไผ่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่

ประวัติ
-------

วัดดอยแท่นพระผาหลวงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1900 ประวัติวัดระบุว่าตั้งเมื่อ พ.ศ. 1924 มีตำนานเล่าว่าก่อนที่พระพุทธเจ้าจะเสด็จดับขันธ์ปรินิพพาน ได้เคยมาเสวยภัตกิจ ณ แท่นหินศิลาขนาดใหญ่ และได้ทรงตรัสกับพระอานนท์ว่า ภายหน้าหินก่อนนี้จะปรากฏชื่อ *ผาหลวงแท่นพระ* ซึ่งคือที่ตั้งวัดปัจจุบัน

ครูบาเจ้าศรีวิชัยเคยมาจำพรรษาที่วัดนี้ หลังจากนั้นจึงได้ถูกทิ้งร้างไป จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2519 พระอาจารย์วัลลภกิตติภัทโต อดีตเจ้าอาวาสวัดดอยแท่นพระผาหลวง ได้พบวัดนี้ระหว่างธุดงค์และได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดขึ้น ภายหลังพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้เสด็จมายังบ่อน้ำของวัด เพื่อทอดพระเนตรสภาพผืนป่า ทรงมีรับสั่งให้มหาวิทยาลัยแม่โจ้ กรมชลประทาน และหน่วยงานภาคส่วนต่าง ๆ ร่วมกันฟื้นฟูผืนป่าบ้านโปปง

เสนาสนะและปูชนียวัตถุ
---------------------

อุโบสถมีลักษณะเก่าเป็น 4 เหลี่ยมผืนผ้าเป็นไม้สักทั้งหลังและชั้นเดียว พระที่อยู่ด้านในจะหันหลังให้ ส่วนประตูมีนางเทวดาติดที่ประตูและมีค้านกันให้เดินเข้าไปและมีรูปวาดติดประตูที่ต่างจากวัดอื่นและอุโบสถ์ตั้งอยู่หลังก้อนหินหรือแท่นพระ เจดีย์สีเงินและรอบเจดีย์มีนักสัตว์ซึ่งยอดเจดีย์เป็นสีทองและตรงด้านล่างของเจดีย์ประดับไปด้วยแก้วที่มีหลากหลายสีติดรอบเจดีย์และตั้งอยู่ที่สูงมีบันได 100 กว่าขั้น บันไดทางขึ้นมีรูปปั้นพญานาคอยู่ขนาบทั้ง 2 ข้าง ระหว่างทางเดินขึ้นบันไดมีระฆังแขวน

ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานศิลปะเชียงแสนยุคต้น อายุกว่า 700 ปี แท่นผาหินก้อนใหญ่ รอยพระพุทธบาท จารึกแผ่นไม้ รั้วเหล็กที่มีการจารึกอักษรล้านนาโบราณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดอยแท่นพระผาหลวง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ตำนานดอยแท่นพระผาหลวง". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดเชียงใหม่.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดดอยแท่นพระผาหลวง". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
4. ↑  "หนี่งเดียวในล้านนา ความมหัศจรรย์ ที่วัดดอยแท่นพระผาหลวง -แม่โจ้". เชียงใหม่นิวส์.
**สัปดาห์แฟชั่นนิวยอร์ก** (อังกฤษ: New York Fashion Week) หรือเรียกย่อ ๆ **เอ็นวายเอฟดับเบิ้ลยู** (NYFW) เป็นงานจัดแสดงเสื้อผ้าและแฟชั่น ซึ่งจัดขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์และกันยายนของทุกปี เป็นงานที่จัดขึ้นเป็นประจำทุก ๆ ครึ่งปี (โดยทั่วไปคือ 7-9 วัน) เป็นหนึ่งในสี่งานที่สำคัญของสัปดาห์แฟชั่นทั่วโลกที่เรียกว่า "บิ๊ก 4" คือปารีส ลอนดอน และมิลาน สภานักออกแบบแฟชั่นแห่งอเมริกา (ซีเอฟดีเอ) ได้สร้างแนวคิดใหม่ของสัปดาห์แฟชั่นนิวยอร์กในปี ค.ศ. 1993 ในปี ค.ศ. 1980 ได้เปลี่ยนชื่อเหมือนกับเมืองอื่น ๆ เช่นลอนดอนที่ใช้คำสัปดาห์แฟชั่นร่วมด้วย โดยชื่อเดิมของสัปดาห์แฟชั่นนิวยอร์กคือใช้คำว่า "เพรสส์วีก"  สัปดาห์แฟชั่นนิวยอร์กสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจได้ประมาณ 887 ล้านดอลลาร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bradford, Julie (2014). *Fashion Journalism*. Routledge. p. 129.
2. ↑  Dillon, Susan (2011). *The Fundamentals of Fashion Management*. A&C Black. p. 115.
3. ↑  "History of New York Fashion Week – New York Fashion Week". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-05-05. สืบค้นเมื่อ 2018-07-08.
4. ↑  "NYFW Memo from the CFDA". *cfda.com*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สัปดาห์แฟชั่นนิวยอร์ก**

* สัปดาห์แฟชั่นออนไลน์
**นักโทษ** หมายถึง ผู้ต้องขังที่อยู่ภายในทัณฑสถาน 

ก่อนหน้านี้ ผู้กระทำผิดซึ่งศาลตัดสินให้ต้องโทษจำคุกถูกเรียกว่า "นักโทษ" (prisoner) แต่ต่อมาถูกเปลี่ยนเป็น "ผู้ต้องขัง" (inmate) เนื่องจากการเปลี่ยนแนวคิดเรื่องการลงโทษในประเทศสหรัฐอเมริกาจากการลงโทษเพื่อลงโทษมาเป็นเพื่อแก้ไขฟื้นฟู

ประเทศไทย
---------

พระราชบัญญัติราชทัณฑ์ พ.ศ. 2479 มาตรา 4 (2) – (6) ระบุว่า ผู้ต้องขัง หมายถึง "นักโทษเด็ดขาด คนต้องขังและคนฝาก" โดยนักโทษเด็ดขาด คือ "บุคคลซึ่งถูกขังไว้ตามหมายจำคุกภายหลังคำพิพากษาถึงที่สุด และหมายความรวมถึงบุคคลซึ่งถูกขังไว้ตามคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายให้ลงโทษด้วย" และคนต้องขัง คือ "บุคคลที่ถูกฝากขังไว้ตามหมายขัง" นอกจากนี้ยังมีผู้ต้องขังอีก 2 ประเภทคือ คนฝาก หมายถึง "บุคคลที่ถูกฝากให้ควบคุมไว้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาหรือ กฎหมายอื่น โดยไม่มีหมายอาญา" และ นักโทษพิเศษ ซึ่งเป็น "นักโทษเด็ดขาดซึ่งส่งไปอยู่ทัณฑนิคมตามพระราชบัญญัตินี้" 

ต่อมาในพระราชบัญญัติราชทัณฑ์ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 เปลี่ยนความหมายของนักโทษเด็ดขาดเป็น "บุคคลซึ่งถูกขังไว้ตามหมายจำคุกภายหลังคำพิพากษาถึงที่สุด และหมายความรวมถึงบุคคลซึ่งถูกขังไว้ตามคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมาย ให้ลงโทษด้วย"
***ปะฉะดะ คนเหนือยุทธ*** (จีน: 龍虎門; อังกฤษ: Dragon Tiger Gate) เป็นภาพยนตร์ ค.ศ. 2006 แนวแอ็คชั่นศิลปะการต่อสู้ กำกับการแสดงโดย วิลสัน ยิป และออกแบบท่าต่อสู้โดย ดอนนี่ เยน ผู้ซึ่งร่วมแสดงในภาพยนตร์ ภาพยนตร์ชุดนี้อิงจากการ์ตูนฮ่องกง *สำนักพยัคฆ์มังกร* ซึ่งใช้ชื่อในฉบับภาษาจีนเช่นเดียวกับชื่อภาพยนตร์ การเปิดตัวภาพยนตร์ชุดนี้ในทุกเขตพื้นที่ที่ใช้ภาษาอังกฤษได้รับการจัดการโดยบริษัทไวน์สไตน์

กระสอบทรายที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ในภาพยนตร์ วัดความสูงได้ประมาณ 8 ฟุต (2.4 เมตร), กว้าง 5 ฟุต (1.5 เมตร) และมีน้ำหนักที่ประมาณ 400 ปอนด์ ซึ่งได้รับการรับรองว่าเป็นขนาดที่ใหญ่ที่สุดในโลกโดยกินเนสส์เวิลด์เรคอร์ด

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เป็นเรื่องราวของสองพี่น้องผู้ใช้ศิลปะการต่อสู้เพื่อผดุงความยุติธรรม หวังเสี่ยวหู่ และ หวังเสี่ยวหลง ที่ได้พลัดพรากจากกันเมื่อเยาว์วัย ก่อนที่จะโคจรมาพบกันที่ภัตตาคารแห่งหนึ่ง โดยหวังเสี่ยวหลงเป็นฝ่ายทำงานให้พรรคพรรคโรซา ซึ่งมีหม่าคุนเป็นหัวหน้าแก๊ง ทั้งคู่ได้ประมือกันครั้งหนึ่งก่อนที่จะแยกย้ายไป แล้วก็มาพบกันอีกครั้ง ณ ภัตตาคารอาหารญี่ปุ่น ในครั้งนี้ทั้งคู่ได้พบกับ สือเฮยหลง ผู้ชำนาญยุทธเพลงกระบองสองท่อน แล้วหวังเสี่ยวหู่กับสือเฮยหลง ก็ได้เดินทางมาเพื่อขอฝึกวิชากับสำนักพยัคฆ์มังกร ในเวลาต่อมา สำนักพยัคฆ์มังกรแห่งนี้ก็ถูกเทพเพลิงเมฆาถล่มจนพินาศ

นักแสดงนำ
---------

* ดอนนี่ เยน รับบทเป็น หวังเสี่ยวหลง
* เซียะ ถิงฟง รับบทเป็น หวังเสี่ยวหู่
* หยู เหวินเล่อ รับบทเป็น สือเฮยหลง
* กู่ เทียนเล่อ พากย์เสียง จอมมารชิบุมิ (เทพเพลิงเมฆา)
* หยวน หัว รับบทเป็น อาจารย์หวัง
* หวงยี่หลาง รับบทเป็น อาจารย์ฉี

ภาคต่อ
------

ในการให้สัมภาษณ์ของลูกทีมผลิตที่ฮ่องกง ได้มีการกล่าวถึงนักแสดงรวมถึงทีมงานต่างมีความมุ่งมั่นจะสร้างภาคต่อเพื่อขยายเนื้อเรื่องนับจากฤดูร้อน ค.ศ. 2007 อย่างไรก็ตาม ข้อผูกมัดด้านการคัดเลือกนักแสดงชุดเดิมนั้นมีรายชื่อติดอยู่ในโครงการอื่น จึงยังไม่มีสัญญาณในการผลิตหรือวันประกาศการเสร็จสิ้น ขณะที่ ค.ศ. 2010 ก็มิได้มีการประกาศถึงภาคต่อ และอย่างเป็นนัยใด ๆ โดยภาคต่อนี้ได้รับการละเลยไปอย่างเงียบ ๆ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก siamzone.com
2. ↑  Weinstein Watch: Dragon Tiger Gate เก็บถาวร 2006-09-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Twitchfilm.net, 11 April 2006 (retrieved 26 July 2006).
3. ↑  Dragon Tiger Gate Enters Guinness World Records เก็บถาวร 2006-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, CRIENGLISH.com, 9 July 2006 (retrieved 26 July 2006).
4. ↑  "Dragon Tiger Gate ฮิตจนเตรียมทำภาคต่อ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2012-09-03.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ปะฉะดะ คนเหนือยุทธ* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *ปะฉะดะ คนเหนือยุทธ* ที่ออลมูวี
* *Dragon Tiger Gate* at the Hong Kong Movie Database
* *Dragon Tiger Gate* เก็บถาวร 2017-10-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on LoveAsianFilm.com
* *Dragon Tiger Gate* plot synopsis on donnieyen.com เก็บถาวร 2006-07-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* *Dragon Tiger Gate* film review
***เกจัก*** (อักษรโรมัน: Kecak, แม่แบบ:IPA-may; หรือสะกดว่า kechak, keyjak หรือในอินโดนีเซีย: *tari kecakilolahhe*) เป็นนาฏศิลป์ฮินดูแบบบาหลีพื้นถิ่นที่พัฒนาขึ้นในทศวรรษที่ 1930 ในเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย นักแสดงหลักของเกจักเป็นผู้ชาย ส่วนการแสดงเกจักโดยผู้หญิงเพิ่งเริ่มมีในปี 2006 เป็นครั้งแรก นาฏศิลป์นี้มีพื้นฐานมาจากเรื่องราวของรามายณะและตามธรรมเนียมแล้วจะแสดงในปูราและหมู่บ้าน

การร่ายรำประกอบด้วยผู้แสดงที่อาจมากถึง 150 คน ล้อมวงเป็นวงกลม ร้องขานเสียง "จัก" ("*chak*") พร้อมทั้งขยับแขนกับขา การแสดงเป็นการแสดงถึงเหตุการณ์การสู้รบในรามายณะ ที่ซึ่งพวกลิงซึ่งนำโดยหนุมาน ไปช่วยพระรามต่อสู้กับทศกัณฑ์ *เกจัก* มีที่มาจากการร่ายรำ *ซังฮียัง* ที่ใช้ในการไล่วิญญาณชั่วร้าย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Cultural Liberty Under Spotlight at Women Playwrights" เก็บถาวร 2012-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *Jakarta Post*, 3 December 2006, accessed 13 August 2010
2. ↑  "Kecak Dance - Indonesia Travel". *www.indonesia.travel* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-09-26.
3. ↑  Michel Picard (April 1990). "'Cultural Tourism' in Bali: Cultural Performances as Tourist Attraction, *Indonesia*" (Vol. 49 ed.). Southeast Asia Program Publications, Cornell University: 37–74. `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)
ในสาขาวิชาอิเล็กทรอนิกส์ **เกน** เป็นการวัดความสามารถของวงจรอิเล็กทรอนิกส์สองพอร์ต (มักจะเป็นตัวขยายสัญญาณ) เพื่อเพิ่มพลังหรือความสูง (อังกฤษ: amplitude) ของสัญญาณจากพอร์ตอินพุทไปยังพอร์ตเอาท์พุท โดยการเพิ่มพลังงานที่ถูกแปลงจากแหล่งจ่ายไฟไปเป็นสัญญาณ มันมักจะถูกกำหนดให้เป็นอัตราส่วนเฉลี่ยของขนาดสัญญาณหรือกำลังงานที่พอร์ตเอาท์พุทต่อขนาดสัญญาณหรือกำลังงานที่พอร์ตอินพุต มันมักจะแสดงค่าโดยใช้หน่วยเป็นเดซิเบล (dB)("dB gain") เกนที่มากกว่าหนึ่ง (ศูนย์เดซิเบล) เป็นการขยายสัญญาณและเป็นคุณสมบัติที่กำหนดให้กับองค์ประกอบหรือวงจรแบบแอคทีฟ (อังกฤษ: active element) ในขณะที่วงจรแบบ passive จะมีเกนน้อยกว่าหนึ่ง

คำว่า *เกน* เฉย ๆ จะกำกวมไม่ชัดเจนและสามารถหมายถึงอัตราส่วนของเอาท์พุทต่ออินพุตของแรงดันไฟฟ้า (*เกนแรงดันไฟฟ้า*) ของกระแส (*เกนกระแสไฟฟ้า*) หรือของกำลังงานไฟฟ้า (*เกนกำลังงานไฟฟ้า*) ก็ได้ ในด้านเสียงและตัวขยายสัญญาณอเนกประสงค์, โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ออปแอมป์ คำนี้มักจะหมายถึงเกนแรงดันไฟฟ้า แต่ในตัวขยายสัญญาณคลื่นความถี่วิทยุ มันมักจะหมายถึงเกนกำลังงาน นอกจากนี้คำว่าเกนยังถูกนำไปประยุกต์ใช้ในระบบเซ็นเซอร์ที่ input และ output มีหน่วยที่แตกต่างกัน ในกรณีดังกล่าวหน่วยของเกนจะถูกระบุใหม่ เช่นเป็น "5 microvolts ต่อโฟตอน" สำหรับค่าความสามารถในการตอบสนอง (อังกฤษ: responsivity) ของตัวตรวจจับแสง (อังกฤษ: photosensor) เป็นต้น. "เกน" ของทรานซิสเตอร์สองขั้ว (อังกฤษ: bipolar transistor) ปกติจะหมายถึงอัตราการถ่ายโอนกระแสไปข้างหน้า หรือ *h*FE ( "เบต้า" ซึ่งเป็นอัตราส่วนคงที่ของ *I**c* หารด้วย *I*b ที่จุดปฏิบัติการ) หรือบางครั้ง *h*fe (เกนกระแสสัญญาณขนาดเล็ก ความลาดชันของกราฟของ *I**c* เมื่อเทียบกับ *I**b* ที่จุดหนึ่ง)

เกน ของอุปกรณ์หรือวงจรอิเล็กทรอนิกส์โดยทั่วไปจะขึ้นอยู่กับความถี่ของสัญญาณที่ใส่เข้าไป ยกเว้นที่ระบุไว้เป็นอย่างอื่น คำนี้หมายถึงเกนสำหรับความถี่ใน passband ซึ่งเป็นช่วงความถี่ปฏิบัติการของอุปกรณ์ที่ถูกออกแบบไว้ คำว่า*เกน*มีความหมายที่แตกต่างกันในการออกแบบสายอากาศ; เกนสายอากาศจะเป็นอัตราส่วนของความเข้มของคลื่นจากเสาอากาศตามทิศทางต่อ {\displaystyle P\_{\text{in}}/4\pi } (ความเข้มเฉลี่ยของคลื่นจากสายอากาศที่ไม่มีการสูญเสียเลย)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Graf, Rudolf F. (1999). *Modern Dictionary of Electronics* (7 ed.). Newnes. p. 314. ISBN 0080511988.
2. 1 2  Basu, Dipak (2000). *Dictionary of Pure and Applied Physics*. CRC Press. p. 157. ISBN 1420050222.
3. ↑  Bahl, Inder (2009). *Fundamentals of RF and Microwave Transistor Amplifiers*. John Wiley and Sons. p. 34. ISBN 0470462310.
4. 1 2 3 4  White, Glenn; Louie, Gary J (2005). *The Audio Dictionary* (3 ed.). University of Washington Press. p. 18. ISBN 0295984988.
**มะริด** ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Diospyros blancoi* เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Ebenaceae ผลัดใบ สูงได้ถึง 20 เมตร แตกกิ่งก้านสาขาได้มาก เนื้อไม้แข็งและเหนียว มีลายตามธรรมชาติเป็นสีดำปนสีชมพูหรือสีขาวหรือสีนวลคล้ายสีกาแฟนมคนยังไม่เข้ากัน ลักษณะพืชแยกเพศ ใบอ่อนสีเขียวอ่อนหรือออกสีชมพู มีขนเป็นมันปกคลุม ลักษณะดอก ออกเป็นช่อที่ซอกใบ แต่ละช่อประกอบด้วยดอกย่อยหลายดอก ดอกตัวผู้ออกเป็นกระจุก กลีบเลี้ยงรูปท่อ ปลายเว้าเป็นสี่กลีบ กลีบดอกสีขาวอมเหลือง ดอกตัวเมียเป็นดอกเดี่ยว ก้านดอกสั้นมากดอกใหญ่กว่าดอกตัวผู้เล็กน้อย มีกลิ่นหอม เวลามีดอกบานทั้งต้นจะสวยงามและส่งกลิ่นหอมเป็นที่ชื่นใจ ลักษณะกลมแป้นคล้ายผลท้อ มีเมล็ด ผลเปลือกบางมีขนสั้นๆสีน้ำตาลแดงปกคลุม กลิ่นคล้ายเนยแข็ง เนื้อสีขาว รสหวานฝาด ผลสุกสีเหลืองหรือสีส้ม รับประทานได้ รสหวาน โดยรวมลักษณะต้นใบดอกและผลต่างจากต้นเพกา หรือ"มะลิดไม้"อย่างชัดเจน

ผลมะริด
ผลมะริด (หั่นบาง ๆ)
ผลมะริด
มะริดเป็นไม้พื้นเมือง ขึ้นได้ทั่วไปในฟิลิปปินส์ ผลสุกรับประทานได้ รสหวาน เนื้อไม้ของ "มะริด" จะมีลวดลายและสีสันงดงามเป็นธรรมชาติไม่ต้องแต่งเติมอะไรดูสวยงามมีลายตามธรรมชาติเป็นสีดำปนสีน้ำตาลมีสีชมพูหรือสีขาวหรือสีนวลแซมคล้ายสีกาแฟนมที่ยังคนไม่เข้ากัน ผิวเรียบทนทาน ในฟิลิปปินส์หรือแม้แต่ในไทย นิยมใช้ในงานหัตถกรรม แกะสลักทำเครื่องใช้ โดยเฉพาะทำเครื่องดนตรีประเภทตีและเป่า ทั้งรางระนาดและขลุ่ย เพราะเนื้อไม้มีความแกร่งทำให้เกิดเสียงก้องกังวาน

ชื่อพ้อง
--------

  

* *Cavanillea philippensis* Desr.

* *Diospyros discolor* Willd. (*nom. illeg.*)

* *Diospyros philippensis* (Desr.) Gürke (*nom. illeg.*)
* DOSOYROS BLAN-DOI A.-DC.

อ้างอิง
-------

* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 2: ไม้ผลและไม้ผลเคี้ยวมัน. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 205 -206
หินอัลนัสลาเมื่อปี 2021
**หินอัลนัสลา** (อักษรโรมัน: Al Naslaa) เป็นธรณีสันฐานตั้งอยู่กลางทะเลทราย ระยะทาง 50 กิโลเมตรทางใต้ของโอเอซิสเตย์มาในซาอุดิอาระเบีย หินนี้แบ่งตรงกลางออกเป็นสองส่วน และสามารถคงตัวสมดุลอยู่ได้บนฐานเล็ก ๆ รูปลักษณ์โดยรวมของหินอาจเกิดจากการกร่อนของลมและเคมีที่เกิดขึ้นได้จากสภาวะที่ชื้นภายในหิน เชื่อว่าหินแตกเป็นสองส่วนจาก"joint" กระนั้นความน่าจะเป็นที่จะเป็นเช่นนั้นยังน่าตั้งคำถามอยู่

หินมีความสูงประมาณ 6 เมตร และกว้างปนะมาณ 9 เมตร พื้นผิวทางตะวันออกเฉียงใต้คลุมด้วยเพโทรกลิฟจำนวนมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ilya (7 September 2014). "Al Naslaa Rock Formation". *Unusual Places* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 18 September 2021.
2. ↑  Tamara, Abueish (24 February 2020). "Laser or erosion? Find out what caused the perfect split in Saudi Arabia's Al Naslaa rock". *Al Arabiya English* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 18 September 2021.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
3. ↑  "Al Naslaa, Tayma – Arabian Rock Art Heritage". *saudi-archaeology.com* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). Layan Cultural Foundation Project. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-10-07. สืบค้นเมื่อ 18 September 2021.

พิกัดภูมิศาสตร์: 27°13′46″N 38°34′18″E﻿ / ﻿27.22945°N 38.57158°E﻿ / 27.22945; 38.57158
**พุทราอินเดีย** (ชื่อวิทยาศาสตร์ : *Ziziphus mauritiana* Lam.) หรือ **เบอร์** (อังกฤษ: ber) เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Rhamnaceae มีถิ่นกำเนิดในแถบประเทศอินเดีย

ลักษณะทั่วไป
------------

พุทราอินเดียเป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง ใบรูปทรงไข่แกมกลมขนาดประมาณ 1 นิ้ว บริเวณลำต้นและกิ่งจะมีหนามแหลม ดอกจะออกเป็นช่อเล็ก ๆ สีเหลือง มีกลิ่นเหม็น ผลมีเปลือกสีเขียว รูปทรงมีทั้งที่เป็นแบบทรงกลมถึงรูปรี ปลายผลรูปร่างกลมถึงแหลม มีหลายขนาด ผลแก่จะมีสีเหลือง แก่จัดจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล รสชาติมีทั้งแบบที่หวานสนิท เปรี้ยวอมหวานหรือฝาด มีเมล็ดเดียวอยู่กลางลูก

การขยายพันธุ์
-------------

โดยทั่วไป ต้นพุทรามักจะเกิดขึ้นเองในที่ราบสภาพดินทั่วไปในป่า ซึ่งการขยายพันธุ์ สามารถทำได้ทั้งเพาะเมล็ด และตอนกิ่ง

การใช้ประโยชน์
--------------

1. เปลือกลำต้น ใช้ต้มกินแก้อาการจุกเสียด แก้ท้องเสีย ท้องร่วง แก้อาเจียน
2. ใบ นำมาตำสด ๆ ใช้สุมศีรษะ แก้อาการเป็นหวัดคัดจมูก
3. ผลสุก เป็นผลไม้ทานสดหรือแปรรูปโดยการกวนหรือดอง มีสรรพคุณทางยาคือ ช่วยขับเสมหะ แก้ไอ และคุณสมบัติเป็นยาระบาย
4. ผลดิบ มีรสฝาด ใช้รักษาอาการไข้

อ้างอิง
-------

* เก็บถาวร 2009-07-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
*
**สโมสรฟุตบอลสมาคมฮากกาแห่งประเทศไทย** เป็นสโมสรฟุตบอลสมัครเล่นในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันลงแข่งขันในระดับไทยลีก อเมเจอร์ ทัวร์นาเมนต์ กลุ่มภาคตะวันออก

โดยสโมสรฟุตบอลสมาคมฮากกาแห่งประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นในชื่อสมาคมหัวเฉียวจีนแคะ เป็นหนึ่งในสโมสรฟุตบอลเก่าแก่ที่สุดสโมสรหนึ่ง ที่ยังคงส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันในรายการของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยอยู่จนถึงปัจจุบัน และเคยประสบความสำเร็จด้วยการคว้าแชมป์ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ก. ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลในระดับสูงที่สุดของประไทยในขณะนั้น ได้ 1 สมัย ในปี พ.ศ. 2497 

หลังจากนั้น สมาคมหัวเฉียวจีนแคะ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น *สมาคมหัวเฉียวจีนแคะแห่งประเทศไทย* และเป็น 1 ในภาคีสโมสร ที่ร่วมก่อตั้ง ควีนสคัพขึ้น โดยในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 ได้เปลี่ยนชื่อจากสมาคมหัวเฉียวจีนแคะแห่งประเทศไทย เป็น **สมาคมฮากกาแห่งประเทศไทย**

ประวัติ
-------

เดือนธันวาคม พ.ศ. 2470 สมาคมจีนแคะ ซึ่งเป็นการรวมตัวกันของชาวจีนฮากกาที่อาศัยอยู่ในประเทศไทย ได้จดทะเบียนในชื่อ สมาคมหัวเฉียวจีนแคะ และได้ส่งทีมฟุตบอลของสมาคมลงแข่งขันในฟุตบอลถ้วยพระราชทาน โดยในปี พ.ศ. 2497 สโมสรฟุตบอลจีนแคะ ประสบความสำเร็จสูงสุดเมื่อคว้าแชมป์ฟุตบอลถ้วยพระราชทานประเภท ก. ได้สำเร็จ

หลังจากได้แชมป์ถ้วยพระราชทาน ก. สโมสรกลับมีผลงานที่ตกต่ำลงไปอย่างต่อเนื่อง จนกลายเป็นสโมสรแรกที่ตกชั้นจากถ้วย ก. ลงมาแข่งขันในฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ค.

แต่สโมสรฟุตบอลฮากกาไม่เคยพลาดที่จะร่วมเข้าแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนสคัพ แม้แต่ครั้งเดียว โดยสโมสรฟุตบอลฮากกา จะรวมเอานักเตะระดับถ้วย ก. ที่ไม่ติดทีมทีมควีนสคัพของสโมสรอื่น มารวมตัวกันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลฮากกา นักเตะของฮากกาบางคนโชว์ฟอร์มได้ดี ในฟุตบอลควีนส์ คัพ จนได้ติดทีมชาติร่วมแข่งขันฟุตบอล คิงสคัพก็มี เช่น ชาญชัย กันอริ (ฟุตบอลควีนสคัพ แข่งเดือนตุลาคม ฟุตบอลคิงสคัพ แข่งเดือนธันวาคม ปีเดียวกัน) มีครั้งหนึ่งที่สโมสรฮากกาได้ยกเอาทีมพนักงานยาสูบ (เล่นในถ้วย ค.) หรือทีมจังหวัดตราด (เล่นกีฬาเขต) มาเล่นฟุตบอลควีนส์ คัพ ในนามสโมสรฮากกา และทีมยาสูบทีมนี้สามารถ ปราบทีมถ้วย ก. จนผ่านถึงรอบรองชนะเลิศ นิตยสารฟุตบอลสยาม ยกย่องทีมยาสูบทีมนี้ว่า นักเตะบางคนมีความสามารถเล่นในระดับทีมชาติได้สบาย ๆ เช่น ผู้รักษาประตูสุริยา บุญเลิศ, ชาลี ภิรมย์ , อภิสิทธิ กันหสุต แต่ไม่ยอมเลื่อนชั้นขึ้นมาเพราะต้องการจะเล่นเพียงกีฬาเขต หรือกีฬาแห่งชาติ ในยุคปัจจุบัน เท่านั้น

ผลงาน
-----

* ฟุตบอลถ้วยพระราชทานประเภท ก.
	+ ชนะเลิศ : พ.ศ. 2497 ( *ในชื่อสมาคมหัวเฉียวจีนแคะ* )
* ฟุตบอลถ้วยพระราชทานประเภท ค.
	+ ชนะเลิศ : พ.ศ. 2510 ( *ในชื่อสมาคมหัวเฉียวจีนแคะแห่งประเทศไทย* )
	+ ชนะเลิศ : พ.ศ. 2511 ( *ในชื่อสมาคมหัวเฉียวจีนแคะแห่งประเทศไทย* )
	+ ชนะเลิศ : พ.ศ. 2555 ( *ในชื่อสมาคมฮากกาแห่งประเทศไทย* )

ที่มา
-----

 เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ราสมุส จอห์นสัน** (สวีเดน: *Rasmus Jönsson*; 27 มกราคม ค.ศ. 1990 —) เป็นนักฟุตบอลชาวสวีเดนในตำแหน่งกองหน้า ปัจจุบันเล่นให้กับเฮลซิงบอร์ในออลสเวนส์คาน เขาเคยเล่นให้กับว็อลฟส์บวร์คในบุนเดสลีกา และบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ในไทยลีก เขาเคยชนะเลิศเดนิชคัพกับออลบอร์ในฤดูกาล 2013–14 และสวีดิชคัพกับเฮลซิงบอร์ในฤดูกาล 2010

สโมสรอาชีพ
----------

### สโมสรในทวีปยุโรป

จอห์นสันเริ่มต้นอาชีพกับเฮลซิงบอร์ โดยเขาสามารถทำได้สี่ประตูในฤดูกาล 2008 ซึ่งเป็นฤดูกาลแรกที่เขาลงเล่น ต่อมาในวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 จอห์นสันทำประตูชัยในการแข่งขันสวีดิชคัพนัดชิงชนะเลิศ ช่วยให้เฮลซิงบอร์เอาชนะฮัมมาร์บีไปได้ 1–0 ต่อมาในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2011 จอห์นสันได้ย้ายไปเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค อย่างเป็นทางการ และได้ลงเล่นนัดแรกในนัดที่พบกับชัลเคอ 04 โดยในนัดนั้น เขาสามารถแอสซิสต์ให้มาริออ มันจูคิช ทำประตูได้ อย่างไรก็ตาม ในช่วงครึ่งหลังของฤดูกาล 2012–13 จอห์นสันได้ถูกปล่อยยืมตัวให้กับเอ็ฟแอ็สเฟา ฟรังค์ฟวร์ท และในฤดูกาล 2013–2014 เขาก็ถูกปล่อยยืมตัวอีกครั้งให้กับออลบอร์ ต่อมาในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 2016 จอห์นสันได้ย้ายไปโอเดนเซ ซึ่งนับเป็นการหวนกลับมาร่วมงานกันกับหัวหน้าผู้ฝึกสอนอย่างเคนต์ เนียลเซน

### บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด

ในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 เฮลซิงบอร์ได้โพสต์ข้อความผ่านทางอินสตาแกรมว่า บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ได้บรรลุข้อตกลงในการคว้าตัว ราสมุส จอห์นสัน เป็นที่เรียบร้อยแล้ว และในวันถัดมา เนวิน ชิดชอบ ประธานสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ได้เปิดตัวจอห์นสันอย่างเป็นทางการ โดยจอห์นสันจะสวมเสื้อหมายเลข 20 ซึ่งเป็นหมายเลขเก่าของฆาบิเอร์ ปาติญโญ ที่ถูกปล่อยยืมตัวให้กับราชบุรี มิตรผล ต่อมาในวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 โตโยต้า ลีกคัพ รอบ 16 ทีมสุดท้าย จอห์นสันลงเล่นนัดแรกให้กับสโมสร ในนัดที่บุรีรัมย์บุกไปชนะเจแอล เชียงใหม่ ยูไนเต็ด ที่สนามกีฬาสมโภชฯ ในช่วงต่อเวลาพิเศษ 2–1 ผ่านเข้าสู่รอบ 8 ทีมสุดท้ายได้สำเร็จ ต่อมาในวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 2019 จอห์นสัน ทำประตูแรกในนามสโมสร ในเกมไทยลีก นัดที่บุรีรัมย์บุกไปเอาชนะ นครราชสีมา ที่สนามเฉลิมพระเกียรติฯ 3–2

เกียรติประวัติ
--------------

Helsingborgs IF
* Svenska Cupen (1): 2010
* Allsvenskan (1): 2011

AaB
* Danish Superliga (1): 2013–14
* Danish Cup (1): 2013–14

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Wolfsburg verleiht Jönsson und Schulze" (ภาษาเยอรมัน). Neue Presse. 9 January 2013. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-08-10. สืบค้นเมื่อ 30 June 2013.
2. ↑  "เฮลซิงบอร์ก แถลงผ่านอินสตราแกรม บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ปิดดีลคว้าตัว ราสมุส จอนส์สัน". สืบค้นเมื่อ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2019. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
3. ↑  "OFFICIAL บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ปิดดีลคว้า แรสมุส ยอนส์สัน ล่าตาข่ายเลก 2". สืบค้นเมื่อ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2019. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
4. ↑  "บุรีรัมย์ต่อเวลาเชือดเจแอล 2-1 ลิ่ว 8 ทีมลีกคัพ". สืบค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 2019. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
5. ↑  "บุรีรัมย์ไม่พลาดบุกเฉือนโคราช 3-2 ศึกอีสานดาร์บี้". สืบค้นเมื่อ 2 ตุลาคม 2019.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลของ ราสมุส จอห์นสัน ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
**ศูนย์ชั่งตวงวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (ขอนแก่น)** ได้รับการประกาศจัดตั้งและมอบอำนาจหน้าที่จาก กระทรวงพาณิชย์ เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2549 ทำหน้าที่เป็นสำนักงานสาขาชั่งตวงวัดเขต 2-1 ขอนแก่น มีเขตอำนาจในท้องที่จังหวัดขอนแก่น จังหวัดกาฬสินธุ์ จังหวัดมหาสารคาม และจังหวัดร้อยเอ็ด และให้มีเขตอำนาจในส่วนที่เกี่ยวกับการสนับสนุนการปฏิบัติงานของสำนักงานสาขาชั่งตวงวัดที่จัดตั้งขึ้นในท้องที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือด้วย

อำนาจหน้าที่ตามพระราชบัญญัติ มาตราชั่งตวงวัด
1.เก็บรักษาแบบมาตราชั่งตวงวัด
2.ออกหนังสือรับรองการประกอบธุรกิจและใบอนุญาต
3.ตรวจสอบและให้คำรับรองเครื่องชั่งตวงวัด
4.จดทะเบียนเครื่องหมายเฉพาะตัว
5.ปฏิบัติการอื่นตามที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติ

1.เก็บรักษาแบบมาตราชั่งตวงวัด

แบบมาตราชั่งตวงวัด มีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับงานตรวจสอบตรวจรับรองเครื่องชั่งตวงวัด 
จะใช้เป็นเครื่องมือในการเปรียบเทียบกับค่าที่เครื่องชั่งตวงวัดนั้นแสดงออกมาว่าผิดไปจากแบบมาตรามาก
น้อยเพียงใด ถูกต้องหรือไม่มากน้อยเพียงใดเกินไปจากที่กฎหมายชั่งตวงวัดได้กำหนดไว้ในกฎกระทรวง
ที่ออกตามพระราชบัญญัติมาตราชั่งตวงวัด เพื่อคุ้มครองให้การวัดใด ๆ ก็ตามในชีวิตประจำวันของประชาชนในประเทศมีความน่าเชื่อถือ สามารถนำไปใช้แลกเปลี่ยนสินค้าและบริการ คำนวณภาษีอากร การควบคุมตามกฎหมายต่าง ๆ การควบคุมความปลอดภัย การดุแลรักษาสุขภาพ และกิจกรรมอื่นได้โดยสะดวก ถูกต้องแม่นยำ
ดังนั้น สำนักงานจึงได้กำหนดมาตรฐานเพื่อดูแลรักษาแบบมาตราของเครื่องชั่งตวงวัดไว้อย่างดี สามารถให้บริการตรวจสอบให้กับตุ้มน้ำหนัก, เครื่องชั่ง, เครื่องตวง, เครื่องวัดต่าง ๆ ได้

2.ออกหนังสือรับรองการประกอบธุรกิจและใบอนุญาต
การประกอบธุรกิจที่เกี่ยวกับการนำเข้า การผลิต ซ่อม ขาย เครื่องชั่งตวงวัดจะต้องขอหนังสือรับรองการประกอบธุรกิจทุกปี และต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบที่สำนักงานกลางกำหนดไว้ 

3.ตรวจสอบและให้คำรับรองเครื่องชั่งตวงวัด
เครื่องชั่งตวงวัดตามกฎหมายชั่งตวงวัดต้องได้รับการตรวจสอบและได้รับคำรับรองของพนักงานเจ้าหน้าที่ชั่งตวงวัดยกเว้นเครื่องชั่งตวงวัดทีรัฐมนตรีประกาศยกเว้น ซึ่งการรับรองกระทำโดยประทับหรือแสดงเครื่องหมาย
คำรับรองและออกหนังสือรับรองประจำเครื่อง แต่ในกรณีที่ไม่สามารถประทับเครื่องหมายได้ เนื่องจากจะเกิดความเสียหายก้สามารถออกหนังสือสำคัญให้อย่างเดียวก็ได้

ดังนั้นผู้ประกอบธุรกิจชั่งตวงวัดที่นำเข้า ผลิต ซ่อม ขาย หรือครอบครองเครื่องชั่งตวงวัดที่ยังไม่มีเครื่องหมายคำรับรองต้องนำเครื่องมารับการตรวจสอบเพื่อให้คำรับรองจากพนักงานเจ้าหน้าที่

4.จดทะเบียนเครื่องหมายเฉพาะตัว
ผู้ประกอบธุรกิจชั่งตวงวัดที่นำเข้า ผลิต ซ่อม ต้องมายื่นขอจดทะเบียนเครื่องหมายเฉพาะตัว
เพื่อไม่ให้ซ้ำกัน แล้วแสดงไว้บนเครื่องชั่งตวงวัดที่ตนเองนำเข้า ผลิต หรือซ่อม

5.ปฏิบัติการอื่นตามที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ศูนย์ชั่งตวงวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (ขอนแก่น)
**ศูนย์ควบคุมโรคแห่งชาติ** (อังกฤษ: National Centre for Disease Control; NCDC) หรือชื่อเดิม **สถาบันโรคติดต่อแห่งชาติ** (อังกฤษ: National Institute of Communicable Diseases) เป็นหน่วยงานภายใต้ส่วนงานบริการสุขภาพแห่งอินเดีย (Indian Directorate General of Health Services) ในกระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการครอบครัว ศูนย์ก่อตั้งขึ้นในเดือนกรกฎาคม 1963 เพื่อการศึกษาวิจัยด้านระบาดวิทยาและการควบคุมโรคติดต่อ และเพื่อจัดการกิจการของสถาบันโรคมาลาเรียแห่งประเทศอินเดีย (Malaria Institute of India; MII) ให้เป็นระบบ ในปัจจุบันศูนย์มี 8 สาขา ตั้งอยู่ที่อัลวาร์, บังคาลอร์, ตริวันดรัม, โกฌิโกเฎ, กูนูร์, ชัคทัลปุระ, ปัฏนา, ราชามุนทรี และพาราณสี โดยมีเป้าหมายเพื่อแนะนำรัฐบาลประจำรัฐต่าง ๆ ใต้การดูแลของแต่ละศูนย์ในเรื่องของสาธารณสุข สำนักงานใหญ่ของศูนย์ตั้งอยู๋ที่ศามนาถมรรค (Sham Nath Marg) ในนิวเดลี

ประวัติ
-------

ประวัติของศูนย์นั้นย้อนกลับไปที่การตั้งสำนักงานโรคมาลาเรียกลาง (Central Malaria Bureau) ในปี 1909 ที่กสาวลีในรัฐหิมาจัลประเทศ จากนั้นเปลี่ยนชื่อเป็นสถาบันโณคมาลาเรียอินเดีย (Malaria Institute of India) ในปี 1938 และจึงเปลี่ยนชื่อเป็น NICD ในปี 1963

NICD ได้รับการจัดระเบียบใหม่และจัดตั้งเพื่อศูนย์กลางของชาติในการสอนและวิจัยในงานด้านต่าง ๆ ของระบาดวิทยาและการควบคุมโรคติดต่อ สถาบัน NICD เป็นเหมือนศูนย์กลางในการจัดการและควบคุมโรคระบาดในประเทศอินเดีย ในปัจจุบันศูนย์ NICD อยู่ภายใต้ความร่วมมือกับสถาบันแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยคุรุโควินทสิงห์ อินทรปรัสถ์ (Guru Gobind Singh Indraprastha University) เดลี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Singal, Manish Kumar (17 November 204). "IN FOCUS: Shaping health experts and aiding research". *Tribune India*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 August 2017. สืบค้นเมื่อ 2020-01-29.
**เรสเกนซี** (Reschensee; ภาษาเยอรมัน: [ˈrɛʃn̩ˌseˑ] ( ฟังเสียง)) หรือ **ทะเลสาบเรเซีย** (อิตาลี: *Lago di Resia* [ˈlaːɡo di ˈrɛːzja]) หรือ **ทะเลสาบเรสเชน** (Lake Reschen) เป็นทะเลสาบมนุษย์สร้างในภูมิภาคตีโรลใต้ ประเทศอิตาลี ราว 2 km (1 mi) ทางใต้ของเรสเชนพาสส์ ที่ซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตแดนกับประเทศออสเตรีย และราว 3 km (2 mi) ทางตะวันออกของเทือกเขาที่เป็นพรมแดนกับประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ทะเลสาบมีความจุ 120 ล้านลูกบาศก์เมตร (97,000 ac·ft) ขึงเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด และด้วยพื้นที่ผิวน้ำ 6.6 km2 (2.5 sq mi) จึงเป็นทะเลสาบที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่ตั้งอยู่สูงกว่า 1,000 m (3,300 ft) ในเทือกเขาแอลป์ แม่น้ำหล่อเลี้ยงสายหลักคือแม่น้ำอะดีจ

ทะเลสาบนี้เป็นที่รู้จักจากหอระฆังจากศตวรรษที่ 14 ที่ถูกท่วมอยู่ในทะเลสาบนี้ มีตำนานเล่าขานกันว่ายังคงได้ยินเสียงระฆังจากหอระฆังนี้ในช่วงฤดูหนาว ถึงแม้ว่าในความเป็นจริง ระฆังของหอคอยนี้ถูกถอดออกตั้งแต่ปี 1950 ราวหนึ่งสัปดาห์ก่อนการรื้อถอนโบสถ์และการสร้างทะเลสาบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Schweizerischer Wasserwirtschaftsverband, *Wasser- und Energiewirtschaft*, Vol. 43-44, p.115

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ทะเลสาบเรเซีย**

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต (ผ่าน VIAF)

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี
* เช็กเกีย

 |
**สกุลเต่าร้าง** หรือ **สกุลเต่ารั้ง** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Caryota*) เป็นสกุลของปาล์มที่อยู่ในสกุล *Caryota* มีลักษณะพิเศษที่สังเกตได้ชัดคือดอกอยู่รวมกันเป็นช่อใหญ่ยาวย้อยลงมา และใบคู่สุดท้ายที่ปลายก้านมีลักษณะคล้ายหางปลา มักขึ้นในป่าทึบหรือตามสวนยางที่ร่มครึ้ม สามารถขึ้นได้ดีในที่ร่ม บางชนิดมีลำตัวที่สูงได้ถึง 8-12 เมตร ออกลูกเป็นทลาย พืชในสกุลเต่าร้างเป็นพืชพื้นเมืองของทวีปเอเชีย ทางแถบเอเชียแปซิฟิก ปัจจุบันมีการนำเข้าไปปลูกในสหรัฐอเมริกา แถบรัฐฟลอริดา

ประโยชน์ คือ ใช้ยอดอ่อนทำแกง, รากใช้ทำยา, น้ำหวานจากงวงใช้ทำน้ำตาล และยังปลูกกันเป็นไม้ประดับ

การจำแนก
--------

สกุลเต่าร้างจำแนกออกเป็นได้ทั้งหมด 13 ชนิด เช่น

* *Caryota cumingii* (เต่าร้างฟิลิปปินส์)
* *Caryota gigas*
* *Caryota maxima*‎ (เขืองหลวง)
* *Caryota mitis* (เต่าร้างแดง)
* *Caryota obtusa* (เต่าร้างยักษ์น่าน)
* *Caryota ochlandra*
* *Caryota rumphiana* (เต่าร้างยักษ์)
* *Caryota urens* (เต่าร้าง)
* *Caryota zebrina*

อ้างอิง
-------

1. ↑  เต่าร้าง จากราชบัณฑิตยสถานแห่งประเทศไทย
2. ↑  USDA Plants Profile
3. ↑  "GRIN Species list". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-01-20. สืบค้นเมื่อ 2013-06-22.
4. ↑  Palm Guide

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เต่าร้าง**

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Caryota ที่วิกิสปีชีส์
**ศูนย์ข้อมูล** (อังกฤษ: data center) เป็นพื้นที่ที่ใช้จัดวางระบบประมวลผลกลางและระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ขององค์กร โดยมากผู้ใช้งานหรือลูกค้าจะเชื่อมต่อมาใช้บริการผ่านระบบเครือข่ายที่มาจากภายนอก Data Center จึงเปรียบได้กับสมองขององค์กรนั่นเอง การออกแบบ Data Center นั้น โดยมากจะมีหลักการออกแบบโดยคำนึงถึงปัจจัยสำคัญ ต่างๆดังนี้ อาทิเช่น

* ความมีเสถียรภาพ
* ความพร้อมใช้งาน
* การบำรุงรักษา
* ความเหมาะสมในการลงทุน
* ความปลอดภัย
* การรองรับการขยายในอนาคต

ความมีเสถียรภาพ
---------------

เนื่องจากศูนย์ข้อมูลส่วนใหญ่ต้องให้บริการตลอดเวลา ไม่มีวันหยุด เสถียรภาพของศูนย์ข้อมูลจึงเป็นสิ่งที่ต้องออกแบบและก่อสร้างให้ได้อย่างถูกต้อง ก่อนอื่นต้องทำความเข้าใจก่อนว่าสิ่งที่อยู่ในศูนย์ข้อมูลคือ เครื่องคอมพิวเตอร์แม่ข่าย (Server) , เครื่องประมวลผลขนาดใหญ่ (Main frame) , เครื่องบันทึกข้อมูล (Storage) , อุปกรณ์เครือข่าย (Network switch) , ข่ายสายสัญญาณ (Data cabling system) และอุปกรณ์สื่อสารต่างๆ

เพื่อให้อุปกรณ์ต่างๆเหล่านี้สามารถทำงานได้ มีอยู่ 4 ประการดังนี้

1. พื้นที่
2. ระบบไฟฟ้า
3. ระบบปรับอากาศ
4. ระบบเครือข่าย
**พระเจ้าโจวลี่** (จีน: 周厲王; พินอิน: *Zhōu Lì Wáng*; อังกฤษ: King Li of Zhou; สิ้นพระชนม์ 828 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่สิบแห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เสวยราชย์ราว 877–841 หรือ 857–842 ปีก่อนคริสตกาล

พระเจ้าโจวลี่ทรงเป็นผู้ปกครองที่ฉ้อฉลกักขฬะ ทรงขึ้นภาษีและสร้างความเดือดร้อนนานาให้แก่ราษฎรเพื่อประโยชน์สุขส่วนพระองค์ ทรงห้ามสามัญชนใช้ประโยชน์จากป่าและแม่น้ำสาธารณะ ทั้งทรงตรากฎหมายให้อำนาจพระองค์ประหารผู้ใดก็ตามที่พูดจาขัดพระทัย เป็นเหตุให้ประชาชนและขุนนางก่อกบฏในราว 842 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์เสด็จลี้ภัยไปยังสถานที่หนึ่งซึ่งอยู่ใกล้กับหลินเฝิน (臨汾) ในปัจจุบัน ทำให้ราชบัลลังก์ว่างลง นอกจากนี้ ขุนนางคนหนึ่งยังเอาพระโอรสองค์หนึ่งของพระองค์ไปซ่อนไว้ จึงมีการตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เป็นภาวะที่เรียกว่า ก้งเหอ (共和)

เมื่อพระเจ้าโจวลี่สิ้นพระชนม์ใน 828 ปีก่อนคริสตกาลขณะลี้ภัย พระโอรสองค์หนึ่งก็ขึ้นสืบราชย์ต่อ ทรงพระนาม พระเจ้าโจวเซฺวียน (周宣王)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Feng, Li (2006), *Landscape and Power in Early China: The Crisis and Fall of the Western Zhou 1045–771 BC*, Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-85272-2.
2. ↑  *Sources of Western Zhou History: Inscribed Bronze Vessels* by Edward L. Shaughnessy
3. ↑  Sima Qian. *Records of the Grand Historian*. Vol. 4.
**สมเด็จพระเจ้าโปมาเรที่ 5 แห่งตาฮีตี** (อังกฤษ: King Pōmare V of Tahiti) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งตาฮีตีพระองค์สุดท้าย พระองค์ทรงครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1877 จนกระทั่งทรงถูกบีบบังคับให้สละราชสมบัติในปี ค.ศ. 1880 พระองค์เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระราชินีนาถโปมาเรที่ 4 แห่งตาฮีตี ได้ดำรงตำแหน่งรัชทายาทและมกุฎราชกุมารหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเชษฐาเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1855 และทรงขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ตาฮีตีหลังการสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถโปมาเรที่ 4 พระบรมราชชนนี เมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1877 พระราชพิธีบรมราชาภิเษกจัดขึ้นในเมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1877

พระองค์ทรงราชาภิเษกสมรสสองครั้ง ครั้งแรกวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1857 เตมาริอิมาอิฮารา เจ้าหญิงแห่งฮูอาฮีเน พระองค์ทรงหย่าเจ้าหญิงเมื่อ 5 สิงหาคม 1861 ทรงราชาภิเษกสมรสครั้งที่สองกับ โจฮันนา มาเรา ตาอาโรอา เตเปา ซัลมอน (ต่อมาพระองค์ได้รับการสถาปนาเป็น "สมเด็จพระราชินีโจฮันนา มาเรา ตาอาโรอา แห่งตาฮีตี") เมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1875 พระองค์ทรงหย่าเมื่อ 25 มกราคม ค.ศ. 1888

ในวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1880 พระองค์ก็สละราชบัลลังก์ พระองค์ได้รับเงินบำนาญจากรัฐบาลฝรั่งเศสและยศตำแหน่งของเจ้าหน้าที่ตามคำสั่งของกองทหารเกียรติยศ

พระองค์เสด็จสวรรคตเนื่องจากโรคพิษสุราเรื้อรัง ที่พระราชวังปาเปเอเต พระบรมศพของพระองค์ได้รับการฝังที่สุสานกษัตริย์

พระอิสริยยศ
-----------

* **3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1839** – **13 พฤษภาคม ค.ศ. 1855** เจ้าชายเตราตาเน มกุฎราชกุมาร
* **13 พฤษภาคม ค.ศ. 1855** – **17 กันยายน ค.ศ. 1877** มกุฎราชกุมารแห่งตาฮีตี
* **17 กันยายน ค.ศ. 1877** – **29 มิถุนายน ค.ศ. 1880** พระมหากษัตริย์แห่งตาฮีตี
* **29 มิถุนายน ค.ศ. 1880** – **12 มิถุนายน ค.ศ. 1891** พระเจ้าโปมาเรที่ 5 แห่งตาฮีตี

  



| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าโปมาเรที่ 5 แห่งตาฮีตี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **สมเด็จพระราชินีนาถโปมาเรที่ 4 แห่งตาฮีตี** |  |  **พระมหากษัตริย์แห่งตาฮีตี** (17 กันยายน ค.ศ. 1877 - 29 มิถุนายน ค.ศ. 1880) |  | **สิ้นสุดระบอบราชาธิปไตย** |

| * ด
* ค
* ก
พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรตาฮีตี |
| --- |
| 
* พระเจ้าโปมาเรที่ 1
* พระเจ้าโปมาเรที่ 2
* พระเจ้าโปมาเรที่ 3
* สมเด็จพระราชินีนาถโปมาเรที่ 4
* พระเจ้าโปมาเรที่ 5

 |  |
**ฟ้าคำรณ วิบูลย์ชัย** นักมวยสากลชาวไทย สถิติการชก 6 ครั้ง ชนะ 2 (น็อค 2) แพ้ 4

ประวัติ
-------

ฟ้าคำรณขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2519 แพ้คะแนน แดน พิศาลชัย ที่กรุงเทพฯ จากนั้น ขึ้นชกชนะน็อค โรเจอร์ ริเชนส์ ยก 3 ที่กรุงเทพฯ ใน พ.ศ. 2520 อีกเพียงครังเดียว ก็ได้เดินทางไปชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทของสภามวยโลก ที่สหรัฐ ปรากฏว่าฟ้าคำรณเป็นฝ่ายสู้กับคันโตได้อย่างสนุกตื่นเต้นและเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปอย่างสูสี หลังจากชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ ฟ้าคำรณขึ้นชกอีกเพียง 3 ครั้ง ชนะน็อค เรียว ไกอนจิ ยก 5 ที่ เวทีราชดำเนินเมื่อ พ.ศ. 2522 แล้วมาแพ้น็อค ปราบธรณี ลูกลำผักชี ยกแรก ใน พ.ศ. 2524 จากนั้น เดินทางไปชกกับ โคจิ โคบายาชิที่ญี่ปุ่นเมื่อ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 ซึ่งฟ้าคำรณแพ้น็อคไปแค่ยก 2 จากนั้น ฟ้าคำรณก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 20 พ.ย. 2521 แพ้คะแนน มิเกล คันโต (เม็กซิโก) ที่ เท็กซัส, สหรัฐ

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com[*ลิงก์เสีย*] (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เทปการชกระหว่างฟ้าคำรณกับคันโต ยก 13-15
**สกุลเหลี่ยงเคี้ยว** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Forsythia*) เป็นสกุลหนึ่งของพืชในวงศ์มะลิ ที่เป็นที่รู้จักทั่วไปคือสายพันธุ์ *Forsythia suspensa* (ดอกเหลี่ยงเคี้ยว)

ชื่อสกุล *Forsythia* นี้มีที่มาจากชื่อของวิลเลียม ฟอร์ไซธ์ (William A. Forsyth) ซึ่งเป็นผู้ดูแลสวนพฤกษศาสตร์หลวงของอังกฤษในช่วงต้น ศตวรรษที่ 19

 *Forsythia suspensa* ที่กำลังบานสะพรั่ง
 ดอกเหลี่ยงเคี้ยวที่เมืองคิโฮกุ จังหวัดเอฮิเมะ
 เหลี่ยงเคี้ยวในสวนฟุโรเอ็ง (เมืองโคฟุ จังหวัดยามานาชิ)

การแบ่งสายพันธุ์
----------------

สกุล *Forsythia* มี 7 สายพันธุ์ (6 ชนิดใน เอเชีย และ 1 ชนิดในยุโรป) และยังมีลูกผสม ทุกสายพันธุ์มีลักษณะเป็นดอก 4 กลีบสีเหลือง มีการปลูกกันอย่างแพร่หลายในจีน คาบสมุทรเกาหลี และ ทวีปยุโรป และเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นดอกไม้ที่ประกาศการมาถึงของฤดูใบไม้ผลิ

* *Forsythia suspensa* - มีถิ่นกำเนิดในประเทศจีน
* *Forsythia giraldiana* - มีถิ่นกำเนิดในประเทศจีน
* *Forsythia viridissima* - มีถิ่นกำเนิดในประเทศจีน
* *Forsythia ovata* - มีถิ่นกำเนิดในคาบสมุทรเกาหลี
* *Forsythia japonica* - พบได้ในพื้นที่หินปูนในภูมิภาคชูโกกุ
* *Forsythia togashii* - พบได้ในพื้นที่หินปูนของเกาะโชโดชิมะใน ทะเลเซโตะใน
* *Forsythia europaea* - มีถิ่นกำเนิดในคาบสมุทรบอลข่าน ในบางส่วนของแอลเบเนีย เซอร์เบีย และ มอนเตเนโกร

* Forsythia viridissima*Forsythia viridissima*
* Forsythia ovata*Forsythia ovata*
* Forsythia europaea*Forsythia europaea*
ด้านหน้าอาสนวิหารพระหฤทัย
**อาสนวิหารพระหฤทัย โยโกฮามะ** หรือที่มักเรียกว่า **โบสถ์คาทอลิกยามาเตะ** (ญี่ปุ่น: カトリック山手教会; โรมาจิ: *Katorikku Yamate Kyōkai*; ทับศัพท์: คาโตริกกุยามาเตะเกียวไก) เป็นอาสนวิหารประจำมุขมณฑลโยโกฮามะ ตั้งอยู่เลขที่ 44 ยามาเตะโช, นากะคุ, เมืองโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ซึ่งกินพื้นที่ในเขตจังหวัดคานางาวะ ชิซูโอกะ นางาโนะ และยามานาชิ

เดิมโบสถ์แห่งนี้เป็นอาคารก่ออิฐและมีหอระฆังสองหลัง ถูกก่อสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2449 ต่อมาเมื่อเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโต พ.ศ. 2466 ทำให้โบสถ์เสียหายหนัก ส่วนโบสถ์ในปัจจุบันได้รับการออกแบบจากยาน โยเซฟ ชวากร์ (Jan Josef Švagr เกิด พ.ศ. 2428-2512) สถาปนิกชาวเช็ก ซึ่งได้ออกแบบศาสนสถานแห่งนี้ด้วยสถาปัตยกรรมนีโอ-กอทิก และเปิดให้ปฏิบัติศาสนกิจได้ในปี พ.ศ. 2476 ต่อมาเมื่อมีการก่อตั้งมุขมณฑลโยโกฮามะขึ้นในปี พ.ศ. 2480 โบสถ์ยามาเตะก็ได้รับการสถาปนาเป็นอาสนวิหารในเวลาต่อมา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Sacchi, Livio. (2004) *Tokyo: City and Architecture* Universe, p.130
2. ↑  Watanabe, Hiroshi. (2001) *The Architecture of Tōkyō* Edition Axel Menges (2001), p.107
3. ↑  Diocese of Yokohama at *catholic-hierarchy.org*. Retrieved 2011-10-28.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* History of Diocese of Yokohama
* Diocese of Yokohama at *Catholic-Hierarchy.org*
* Sacred Heart Cathedral homepage เก็บถาวร 2007-10-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
**ไมเคิล ดี. โคล** (เกิด ค.ศ. 1929) เป็นนักโบราณคดี นักมานุษยวิทยา นักภาษาศาสตร์จารึกและนักประพันธ์ เป็นที่รู้จักกันดีในผลงานวิจัยในสาขาวิชาการศึกษาเมโสอเมริกันยุคก่อนโคลัมเบียน (และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง สำหรับผลงานเกี่ยวกับอารยธรรมมายา โดยเขาถูกจัดให้เป็นหนึ่งในนักวิชาการมายันนิสต์ที่สำคัญที่สุดในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20) นอกจากนี้ โคลยังได้ทำการขุดค้นอย่างกว้างขวางในแหล่งโบราณคดีอีกหลายแห่งในทวีปอเมริกาเหนือและทวีปอเมริกาใต้ เขายังมีความเชี่ยวชาญในการศึกษาร่วมสมัยของอารยธรรมป่าร้อนชื้นโบราณ อย่างเช่น ในอเมริกากลางและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ปัจจุบัน (ค.ศ. 2005) โคลดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์อุปารการคุณชาร์ลส์ เจ. แม็กเคอร์ดี แห่งสาขาวิชามานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยเยล และเป็นภัณฑารักษ์อุปารการคุณของงานแสดงด้านมานุษยวิทยาในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติพีบอดี ซึ่งเขาเริ่มดำรงตำแหน่งภัณฑารักษ์ตั้งแต่ ค.ศ. 1968 ถึง ค.ศ. 1994

โคลยังได้เคยทำงานกับซีไอเอ ในฐานะเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทข้ามชาติตะวันตกบังหน้าในไต้หวันซึ่งจัดตั้งขึ้นเพื่อพยายามล้มล้างสาธารณรัฐประชาชนจีนของเหมา เจ๋อตุง

ด้วยประสบการณ์การวิจัยอย่างต่อเนื่องมานานกว่าสี่ทศวรรษ โคลเป็นนักประพันธ์ทางด้านวิทยาศาสตร์ที่มีผลงานออกมาเป็นจำนวนมาก ครอบคลุมหลายสาขาวิชา ทั้งโบราณคดี มานุษยวิทยาและประวัติศาสตร์เชื้อชาติ เขายังได้ประพันธ์ผลงานที่มีชื่อเสียงอีกจำนวนหนึ่งสำหรับผู้อ่านที่มิได้เป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง โดยผลงานหลายเล่มติดอันดับหนังสือขายดีและต้องได้รับการตีพิมพ์เป็นจำนวนมาก อย่างเช่น เดอะมายา (1966) และเบรกกิงเดอะมายาโค้ด (1992) เขายังได้เขียนหนังสือ เม็กซิโก: ฟรอมโอลเมกทูแอซเท็ค ร่วมกับเร็กซ์ คูอนทซ์

โคลสำเร็จปริญญาเอกด้านมานุษยวิทยาจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 ไม่นานนักหลังจากสำเร็จการศึกษา ในปี ค.ศ. 1955 เขาได้แต่งงานกับลูกสาวของนักชีววิทยาวิวัฒนาการและผู้อพยพชาวรัสเซีย ธีโอโดซีอุส โดบแซนสกี โซฟี ผู้ซึ่งในเวลาต่อมาได้เป็นนักศึกษาระดับปริญญาตรีที่วิทยาลัยแรดคลิฟต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Peabody Museum staff (2005).
2. ↑  Coe (1992), p.154.

บรรณานุกรม
----------

* Coe, Michael D. (1992). *Breaking the Maya Code*. London: Thames & Hudson. ISBN 0-500-05061-9. OCLC 26605966.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
* Museo Popol Vuh staff (n.d.). "Dr. Michael D. Coe - Orden del Pop 2006". *Orden del Pop*. Guatemala City: Museo Popol Vuh, Universidad Francisco Marroquín. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-07-19. สืบค้นเมื่อ 2007-02-12.`{{cite web}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์) (สเปน)
* Peabody Museum of Natural History staff (2005). "Anthropology - Michael D. Coe". *The Collections*. New Haven, CT: Peabody Museum of Natural History, Yale University. สืบค้นเมื่อ 2007-02-12.`{{cite web}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)