recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดพระธาตุดอยน้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอยหล่อ อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่

ประวัติ
-------

วัดพระธาตุดอยน้อยสร้างโดยพระนางจามเทวี เมื่อครั้งเสด็จมาครองเมืองลำพูน พ.ศ. 1201 ตามคำเชิญของสุเทวฤๅษี ทรงสร้างเจดีย์เพื่อประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 1997 ได้ค้นพบตำนานพระเจดีย์ของพระนางจามเทวีซึ่งองค์พระเจดีย์ในขณะนั้นปรักหักพังเหลือแต่ฐานจึงได้ปฏิสังขรณ์ใหม่ และให้ช่างทำจารึกเรื่องการปฏิสังขรณ์ไว้เป็นหลักฐาน หลักจารึกที่อยู่บนพระธาตุดอยน้อย จารึกไว้ว่า เมื่อ จ.ศ. 926 (สมัยพระเมกุฏิสุทธิวงศ์) ได้ทำการบูรณะองค์พระธาตุ แต่เดิมตามจารึกปรากฏเพียงองค์พระธาตุและพัทธสีมาเท่านั้น 

ผ่านไปอีกหลายร้อยปี องค์เจดีย์มีความชำรุดทรุดโทรม ถึงปี พ.ศ. 2430 ครูบามหาวัน เจ้าอาวาสวัดพระธาตุศรีจอมทองวรวิหารทำการบูรณะแต่มีเหตุขัดข้องมิอาจทำได้สำเร็จ จนเมื่อ พ.ศ. 2440 ครูบาศรีวิชัยจึงได้ดำเนินการต่อกระทั่งสำเร็จ อย่างไรก็ดี ข้อมูลจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าวัดพระธาตุดอยน้อยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300

อาคารและเสนาสนะ
---------------

บริเวณวัดตั้งอยู่บนภูเขาติดลำน้ำปิงมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบทุกทิศทาง มีบันไดนาคขึ้นไป 241 ขั้น

พระธาตุดอยน้อยเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่มีขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียว สีดอกพิกุลแห้ง ปัฏฐานกลมเกลี้ยง ซึ่งได้อัญเชิญมาจากวัดพระธาตุศรีจอมทองวรวิหารเมื่อ พ.ศ. 2457 ปัจจุบันทางวัดได้ถือเอาวันเพ็ญ ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 8 เหนือ เป็นงานประเพณีสรงน้ำพระธาตุที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี

เจดีย์เป็นเจดีย์ทรงล้านนาตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมถัดขึ้นไปเป็นชั้นลูกแก้วย่อเก็จจากนั้นเป็นชั้นมาลัยเถาสามชั้นรองรับองค์ระฆังบัลลังก์และปล้องไฉน เจดีย์ทรงพม่าตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยม มีบัวคว่ำและบัวหงาย มีลวดบัวรัดหนึ่งเส้นเรือนธาตุสี่เหลี่ยม มีซุ้มพระประจำทิศด้านละสององค์ และมีเจดีย์รายประจำทิศทั้งสี่มุม ถัดขึ้นไปเป็นเรือนธาตุขนาดเล็กมีซุ้มพระประจำทิศด้านละองค์ ถัดขึ้นไปเป็นมาลัยเถาสามชั้นรองรับองค์ระฆัง และปล้องไฉนไม่มีบัลลังก์ ลักษณะลวดลายเป็นศิลปะพม่า วิหารก่ออิฐถือปูนมีมุขยื่นออกด้านข้างหลังคา 2 ชั้นภายในมีภาพจิตกรรมเป็นภาพเทวดาและนางกินรีด้านหลังพระประธาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พายุฝนถล่ม "วัดพระธาตุดอยน้อย" อ.ดอยหล่อ วัดคู่บ้านคู่เมือง อายุกว่า 1,400 ปี จนท.เร่งสำรวจซ่อมแซม". เชียงใหม่นิวส์.
2. ↑  ก้อง กังฟู. "เปิดปูม...พระธาตุดอยน้อย แฝงปริศนาธรรม..พันปีจามเทวี". ไทยรัฐ.
3. ↑  "วัดพระธาตุดอยน้อย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "วัดพระธาตุดอยน้อย". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
5. ↑  "วัดพระธาตุดอยน้อย". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดพระธาตุดอยน้อย**
**วัดยอดพระพิมล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านวัดยอดพระพิมล ตำบลขุนศรี อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี

วัดยอดพระพิมลตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 เดิมชื่อ **วัดสุคนธาราม** ชาวบ้านเรียกว่า **วัดคลองตัน** บริเวณที่สร้างวัดนี้เดิมเป็นป่า ต่อมาชาวบ้านไร่จังหวัดสมุทรสาครได้มาจับจองที่ดินและสร้างวัดขึ้น ได้รับการปรับปรุงสร้างเพิ่มเติมจนเจริญขึ้นมาตามลำดับ ต่อมาได้เปลี่ยนเป็น "วัดยอดพระพิมล" ตามนามท้องที่ตั้งวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2518 ปัจจุบันมีพระครูนนทสีลวิมล (ถมยา เขมทตฺโต) เป็นเจ้าอาวาส

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2524 ลักษณะเป็นทรงไทยเสริมด้วยคอนกรีดเสริมเหล็ก มีช่อใบระกา หางหงส์ หน้าบัน ซุ้มประตูหน้าต่างศิลปะลวดลาย ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานนามว่า *พระพุทธพิมลชัย* เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย เนื้อศิลาแดง ศิลปะสมัยอู่ทอง นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปปางต่าง ๆ จำนวน 3 องค์ คือพระมหามาลัยเถระ พระพุทธศิลาขาว และหลวงพ่อพุทธฉันทนา อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์จำนวน 1 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ และหอระฆัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดยอดพระพิมล". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดยอดพระพิมล". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "ประวัติสถานที่สำคัญของตำบลขุนศรี". องค์การบริหารส่วนตำบลขุนศรี.
เฉดสีแสดงอายุของแผ่นเปลือกโลกภาคพื้นสมุทร สีแดงเป็นแผ่นเปลือกโลกอายุน้อยสุดไล่ไปตามสเกลจนถึงสีม่วงที่มีอายุมากสุด
**เปลือกโลกภาคพื้นสมุทร** เป็นเปลือกแข็งชั้นนอกสุดที่เป็นฐานแก่มหาสมุทร แบ่งเป็น เปลือกโลกภาคพื้นสมุทรชั้นบน ประกอบด้วยหินละลายรูปหมอนและผนังที่ซับซ้อน กับ เปลือกโลกภาคพื้นสมุทรชั้นล่าง ประกอบด้วยหินทรอกโทไลต์ หินแกบโบรและหินคูมูเลต เปลือกโลกทอดตัวอยู่เหนือเนื้อโลกชั้นบนที่มีลักษณะแข็ง เปลือกโลกและชั้นเนื้อโลกแข็งรวมกันเป็นธรณีภาค

เปลือกโลกภาคพื้นสมุทรส่วนใหญ่ประกอบด้วยหินเมฟิกและหินไซมาที่อุดมไปด้วยเหล็กและแมกนีเซียม เปลือกโลกภาคพื้นสมุทรบางกว่าเปลือกโลกภาคพื้นทวีปมาก โดยทั่วไปมีความหนาเฉลี่ยน้อยกว่า 10 กิโลเมตร มีความหนาแน่นเฉลี่ยประมาณ 3.0 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร มากกว่าเปลือกโลกภาคพื้นทวีปที่มีความหนาแน่นเฉลี่ยอยู่ที่ 2.7 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gillis et al (2014). Primitive layered gabbros from fast-spreading lower oceanic crust. Nature 505, 204-208
2. ↑  Pirajno F. (2013). *Ore Deposits and Mantle Plumes*. Springer. p. 11. ISBN 9789401725026.
3. ↑  Cogley 1984 harvnb error: no target: CITEREFCogley1984 (help)
4. ↑  Rogers, N. บ.ก. (2008). *An Introduction to Our Dynamic Planet*. Cambridge University Press and The Open University. p. 19. ISBN 978-0-521-49424-3.
ด้านหน้าของวัด ที่มีประติมากรรมหินสลักรูปม้าขาว

|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**วัดม้าขาว** หรือ **ไป๋หม่าซื่อ** (สำเนียงจีนกลาง) หรือ **แป๊ะเบ๊ยี่** (สำเนียงแต้จิ๋ว) (จีน: 白馬寺, อังกฤษ: White Horse Temple, พินอิน: Báimǎ Sì) เป็นวัดทางพุทธศาสนาแห่งแรกที่ตั้งขึ้นในประเทศจีน อยู่ที่เมืองลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน ซึ่งประวัติความเป็นมา คือ ในปี ค.ศ. 66 ในรัชสมัยจักรพรรดิมิ่งตี้ แห่งราชวงศ์ฮั่น หลังจากได้มีการส่งคณะทูต 18 คน ไปสืบพุทธศาสนาที่ประเทศอินเดีย โดยใช้เวลา 3 ปี คณะทูตก็ได้เดินทางกลับ พร้อมด้วยพระพุทธรูป พระภิกษุอีก 2 รูป คือ พระกัศยป มาตังคะ (迦葉摩騰)และพระธรรมรัตน์ โคภรณ์ (竺法蘭) และคัมภีร์ทางพุทธศาสนามาส่วนหนึ่งด้วย โดยบรรทุกมาบนหลังม้าสีขาวตัวหนึ่ง ในปี ค.ศ. 68 จึงได้โปรดให้มีการสร้างวัดแห่งนี้ขึ้นที่ชานเมืองลั่วหยาง เพื่อเป็นที่เก็บพระคัมภีร์ และให้พระภิกษุทั้ง 2 จำพรรษา ณ วัดแห่งนี้ และพระราชทานนามให้ว่า "วัดม้าขาว" เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ม้าขาวตัวนั้น 

วัดม้าขาว กลายมาเป็นต้นกำเนิด และศูนย์กลางของพุทธศาสนาในประเทศจีน ซึ่งต่อมาได้มีพระภิกษุอีกนับพันรูปได้จำพรรษา ณ วัดแห่งนี้ รวมทั้งพระอันซื่อกาว พระเสวียนจั้ง หรือ พระถังซัมจั๋ง ด้วย ซึ่งก่อนออกเดินทางไปจารึกแสวงบุญยังประเทศอินเดีย ก็ได้เริ่มต้นการเดินทางจากที่นี่ และเดินทางกลับมายังประเทศจีน ในปี ค.ศ. 645 และมาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ซึ่งปัจจุบันอัฐิของท่านก็ถูกบรรจุอยู่ในเจดีย์องค์หนึ่งที่วัดแห่งนี้ 

ปัจจุบัน วัดม้าขาวมีเนื้อที่ราว 80 ไร่เศษ ซึ่งในปี ค.ศ. 1992 พุทธศาสนิกชนชาวไทยและชาวจีนได้ร่วมกันบริจาคเงินสร้างวิหารหลังหนึ่งในรูปแบบสถาปัตยกรรมไทย ขึ้นทางด้านทิศตะวันตกของวัด ซึ่งในปัจจุบัน วัดม้าขาวถือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่ง ของเมืองลั่วหยาง และมณฑลเหอหนาน โดยมีผู้มาเยือนจากทั่วโลกไม่ขาดสายในแต่ละปี

ดูเพิ่ม
-------

* ศาสนาพุทธในประเทศจีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  บัวลอย, '*วัดม้าขาว' อารามแห่งแรกของจีน* หนังสือธรรมลีลาฉบับที่ 105: สิงหาคม 2552

* flagสถานีย่อยประเทศจีน
* สถานีย่อยประวัติศาสตร์
* iconสถานีย่อยพระพุทธศาสนา


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดม้าขาว**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------
ตัวอย่างก้อนอุลกมณีที่พบบนพื้นผิวโลก
**อุลกมณี** มีหลายชื่อที่เรียกหากัน อุกกามณี แก้วข้าว สะเก็ดดาว เหล็กไหลต่างดาว คดปลวก พลอยจันทรคราส หยดน้ำฟ้า(ตามรูปร่างที่ปรากฏ) สะเก็ดดาว หรืออุลกมณี ตรงกับคำว่า "tektite" ในภาษาอังกฤษ โดยมีรากศัพท์มาจากคำว่า Tektos ในภาษากรีก แปลว่า หลอมละลาย อุลกมณีที่พบจะมีเนื้อแก้ว ส่วนใหญ่สีดำทึบคล้ายนิล บางชิ้นมีเนื้อในสีน้ำตาลใส บางชิ้นก็มีเนื้อโปร่งแสงสีเขียว ผิวของอุลกมณีจะเป็นหลุมเล็ก ๆ โดยรอบ รูปลักษณ์สัณฐานของอุลกมณีไม่แน่นอน อาจเป็นก้อนกลม ยาวแบน แท่งกลมยาว คนไทยบางท่านเชื่อว่าสามารถแบ่งอุลกมณี เป็นชนิดต่างๆตามรูปร่าง เช่น ตัวผู้(รูปทรงเป็นแท่งคล้ายลึงค์) หรือตัวเมีย(รูปทรงกลม) มนุษย์เรารู้จักอุลกมณีมานานแล้ว โดยเชื่อกันว่าเป็นสะเก็ดดาวจากนอกโลก ที่ตกเข้ามายังพื้นผิวโลก

แต่ปัจจุบัน นักวิทยาศาสตร์ได้ทำการศึกษาและทราบว่าแท้จริงแล้ว อุลกมณี หรือ tektite เป็นทรายที่เกิดบนโลกที่เกิดการหลอมละลายจากความร้อนจากการพุ่งชนของอุกกาบาต ขณะที่ทรายหลอมละลายจะกระเซ็นขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วเกิดการเย็นและแข็งตัวกลางอากาศ ก่อนจะตกกลับคืนสู่พื้นดิน จึงทำให้เกิดรูปร่างหลากหลายแบบ สีของ อุลกมณีจะมีความแตกต่างกันจากการเกิด ว่าเมื่อเกิด มีแร่ธาตุอะไรเข้าไปผสมอยู่ด้วย

อ้างอิง
-------

* J. Baier: *Zur Herkunft und Bedeutung der Ries-Auswurfprodukte für den Impakt-Mechanismus* เก็บถาวร 2009-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. - Jber. Mitt. oberrhein. geol. Ver. N. F. 91, 9-29, 2009.
* J. Baier: *Die Auswurfprodukte des Ries-Impakts, Deutschland*, in *Documenta Naturae*, Vol. 162, München, 2007. ISBN 978-3-86544-162-1

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อุลกมณี**
สำหรับปลาน้ำจืด ดูที่ ปลากระเบนลายเสือ
สำหรับปลากระเบนอีกชนิดหนึ่ง ดูที่ ปลากระเบนแมลงวัน
**ปลากระเบนลายแมลงวัน** หรือ **ปลากระเบนลายเสือ** หรือ **ปลากระเบนเสือดาว** (อังกฤษ: Reticulate whipray, Honeycomb whipray) เป็นปลากระเบนชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Himantura uarnak* อยู่ในวงศ์ Dasyatidae

มีรูปร่างเหมือนกับปลาชนิดอื่นที่อยู่ในสกุล *Himantura* เช่นเดียวกัน มีจุดเด่นอยู่ที่ลวดลายของลำตัวด้านบนที่เป็นจุดดำบนสีพื้นสีเหลืองหรือสีน้ำตาลที่เหมือนกับลายของเสือดาว จะงอยปากแหลม ขณะที่ปลายังเล็กอยู่ ลวดลายเหล่านี้จะแตกออกเป็นแขนงเหมือนลายของตาข่าย และจะงอยปากไม่แหลมเหมือนปลาที่โต ขอบครีบทั้งสองข้างป้าน

มีขนาดโตเต็มที่กว้างได้ถึง 2 เมตร น้ำหนักเต็มที่ได้ถึง 200 กิโลกรัม พบกระจายพันธุ์ในชายฝั่งตามแนวปะการังของอินโด-แปซิฟิก ชายฝั่งของแอฟริกาตะวันออก,แอฟริกาใต้ ทะเลแดง อ่าวเปอร์เซีย อ่าวไทย และออสเตรเลีย บางครั้งอาจเข้ามาหากินในบริเวณปากแม่น้ำที่เป็นน้ำกร่อยได้อีกด้วย สามารถดำน้ำได้ลึกถึง 50 เมตร

ปลากระเบนลายแมลงวันนี้ ถือเป็นต้นแบบของปลาในสกุล *Himantura* โดยถือเป็นปลาที่ทำให้นักมีนวิทยาทำการแยกสกุลออกจากปลาในสกุล *Pastinachus* (ซึ่งในขณะนั้นยังคงใช้ชื่อสกุลว่า *Raja*)

เป็นปลากระเบนอีกชนิดหนึ่งที่มีความสวยงาม จึงทำให้นิยมเลี้ยงกันในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำต่าง ๆ อาทิ สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำสวนสัตว์เชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ หรือ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำดาวน์ทาวน์ โคโลราโด ในเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด สหรัฐอเมริกา เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Beverley-Burton, M. and A. Williams (1989). "*Merizocotyle icopae*, Sp-Nov, and *Thaumatocotyle australensis*, Sp-Nov, (Monogenea, Monocotylidae) From the Nasal Cavities of Rajiform Elasmobranchs of the Great-Barrier-Reef". *Australian Journal of Zoology*. **37** (1): 25–35. doi:10.1071/ZO9890025.
2. ↑  เชียงใหม่ ซู อควาเรียม เพิ่มสมาชิกใหม่ ช่วงเทศกาลสงกรานต์
3. ↑  Reticulate Whipray

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Himantura uarnak***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
**ปลากรายอินเดีย** (เบงกอล: চিতল, ทมิฬ: அம்பட்டன்வாளை, சொட்டைவாளை, அம்புட்டன் வாழ; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Chitala chitala*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากราย (Notopteridae) มีรูปร่างทั่วไปคล้ายปลากราย (*C. ornata*) เพียงแต่ปลากรายอินเดียจะมีรูปร่างที่เพรียวกว่า เกล็ดมีขนาดเล็กกว่า บริเวณสันหลังยังมีสีเหลือบทองและยังมีแถบสีเงินเป็นบั้ง ๆ ซึ่งในปลากรายจะไม่มี ลายจุดจะมีลักษณะคล้ายปลาตองลาย (*C. blanci*) คือ เป็นจุดเล็กกว่าปลากราย แต่ปลากรายอินเดียจะไม่มีจุดมากเท่าปลาตองลาย หรือในบางตัวอาจไม่มีเลย และจุดดังกล่าวเป็นแต้มสีดำไม่มีขอบขาวเป็นวงรอบ และอยู่ค่อนข้างไปทางท้ายลำตัว ปลาในวัยเล็กจะยังไม่มีบั้งสีเงิน

พบในภูมิภาคเอเชียใต้ ซึ่งปลาชนิดนี้ในความเชื่อของศาสนาฮินดู พระนารายณ์ได้อวตารลงมาเป็นปลากรายทองในชื่อปาง "มัตสยาวตาร" ชาวฮินดูจึงถือว่าปลาชนิดนี้เป็นปลาศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็นิยมใช้บริโภคในท้องถิ่น 

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แต่มีราคาสูง เนื่องจากเป็นปลาที่หายาก 

อนึ่ง โดยมากแล้วในการอ้างอิงทางอนุกรมวิธาน มักจะจัดให้ปลากรายอินเดียเป็นชนิดเดียวกับปลากราย โดยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ซ้ำซ้อนกัน แต่ความจริงแล้ว ปลาทั้งสองชนิดนี้เป็นปลาคนละชนิดกัน

ดูเพิ่ม
-------

* ปลากราย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Chitala chitala*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 3.1*. 2010. สืบค้นเมื่อ June 30, 2011.
2. ↑  "กระจกสลับสี แสดงภาพมงคล ๘ ประการ ในศาสนาพราหมณ์". อนุสรณ์สถานแห่งชาติ. สืบค้นเมื่อ 14 May 2014.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  Roberts, T.R. (1992). *Systematic revision of the old world freshwater fish family Notopteridae*. Ichthyol. Explor. Freshwat. 2(4):361-383.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Chitala chitala***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลปลากรายอินเดีย

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Chitala chitala ที่วิกิสปีชีส์
สำหรับปลากระเบนอีกชนิดหนึ่ง ดูที่ ปลากระเบนลายแมลงวัน
**ปลากระเบนแมลงวัน** หรือ **ปลากระเบนจุดขาว** (อังกฤษ: Whitespotted whipray, Banded whip-tail stingray) เป็นปลากระเบนที่มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Himantura gerrardi* ในวงศ์ปลากระเบนธง (Dasyatidae)

มีรูปร่างเหมือนปลากระเบนในวงศ์นี้ชนิดอื่น ๆ ส่วนหัวไม่แยกออกจากครีบหู แผ่นปีกของลำตัวค่อนข้างกลมมน ความกว้างของปีกเกือบเท่าความยาวของลำตัว มีหางยาวคล้ายแส้และมีตุ่มแข็งอยู่กึ่งกลางหลัง พื้นลำตัวสีน้ำตาลเขียวอมทอง มีจุดกลมสีขาวกระจายอยู่ทั่ว โคนหางมีเงี่ยงที่มีปลายแหลม 1 หรือ 2 อัน มีรอยคาดสีขาวเป็นปล้องสลับกันไปตามความยาวของหาง ซึ่งเมื่อปลายังเล็กอยู่จุดบนลำตัวดังและปล้องที่ข้อหางจะไม่ปรากฏ ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 24-120 เซนติเมตร พบใหญ่สุดได้ถึง 2 เมตร

จัดเป็นปลาทะเลที่อาศัยอยู่ในแนวปะการังหรือชายฝั่ง พบได้ในทะเลตั้งแต่ชายฝั่งแอฟริกาตะวันออก, ทะเลแดง, แถบอินโด-แปซิฟิก ไปจนถึงภาคใต้ของญี่ปุ่น บางครั้งอาจว่ายเข้ามาหากินในแถบน้ำกร่อยหรือน้ำจืดตามปากแม่น้ำได้ โดยมีรายงานว่าเคยพบที่แม่น้ำคงคาด้วย สำหรับในประเทศไทยพบมากที่จังหวัดจันทบุรี

เป็นปลาที่ใช้เนื้อในการบริโภคและทำเป็นปลาแห้ง และมีการจับขายเป็นปลาสวยงามด้วย แต่โดยมากมักจะเลี้ยงไม่รอด เพราะปลาไม่สามารถที่จะปรับตัวให้อยู่ในน้ำจืดสนิทหรือในสภาพที่เลี้ยงได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "กระเบนแมลงวัน, กระเบนจุดขาว". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-08-23. สืบค้นเมื่อ 2010-11-16.
2. 1 2   เก็บถาวร 2016-03-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนจาก fishbase.org

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลากระเบนแมลงวัน เก็บถาวร 2016-03-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Himantura gerrardi***
**วัดอู่ข้าว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 ตำบลคลองเจ็ด อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี

วัดอู่ข้าวสร้างเมื่อ พ.ศ. 2453 โดยนายจั่นและนางอิ่มเป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้าง เรียกกันว่า **วัดอู่เข้า** ต่อมาได้เรียกเพี้ยนมาเป็น "วัดอู่ข้าว" และใช้มาจนถึงปัจจุบัน วัดอู่ข้าวได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2465 กว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2470 ภายหลังได้สร้างอุโบสถและขอวิสุงคามสีมาใหม่เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2551 กว้าง 22 เมตร ยาว 40 เมตร และได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2546 และได้ใช้มาจนถึงปัจจุบัน ทางวัดแบ่งที่ดินเนื้อที่ 5 ไร่ ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนระดับประถมศึกษาพร้อมด้วยบ้านพักครู โรงอาหาร และสนามกีฬา คือโรงเรียนวัดอู่ข้าว

อาคารเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 มีพระประธานหน้าตักกว้าง 49 นิ้ว และหลวงพ่อโต๊ะ หน้าตักกว้าง 26 นิ้ว ซึ่งร้อยตรี โต๊ะ รัตนเดชา ได้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2473 และมอบให้แก่วัด กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ และฌาปนสถาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอู่ข้าว". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "หลวงพ่อโต๊ะ วัดอู่ข้าว". องค์การบริหารส่วนตำบลคลองเจ็ด.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดอู่ตะเภา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลำผักชี เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน อาณาเขตทิศเหนือยาว 4 เส้น ติดต่อกับลำรางอู่ตะเภา ทิศตะวันออกยาว 5 เส้น 7 วา ติดต่อกับคลองอู่ตะเภา ทิศใต้ยาว 2 เส้น และทิศตะวันตกยาว 5 เส้น 8 วา ปัจจุบันพระครูสีลพลาธร (มานพ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดอู่ตะเภาได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2410 โดยนายทิศได้บอกบุญรวบรวมเงินเพื่อซื้อที่ดินสร้างวัด สันนิษฐานกันว่าแต่เดิมบริเวณวัดน่าจะเป็นอู่เรือ เพราะในช่วงเริ่มสร้างวัดนั้นได้พบเสากระโดงเรือสำเภา เมื่อสร้างวัดเสร็จก็ตั้งชื่อว่า "วัดอู่ตะเภา" ตามที่ตั้งวัดซึ่งอยู่ติดกับคลองอู่ตะเภา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร และได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2476

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 มีกำแพงล้อมรอบสี่ด้าน ภายในประดิษฐานพระประธาน หน้าตักกว้าง 1.17 เมตร สูง 1.28 เมตร พระศรีอริยเมตไตรย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2477 พระพุทธชินราชจำลอง และพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์ 6 องค์ ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 กุฏิสงฆ์ จำนวน 11 หลัง หอสวดมนต์ทรงไทยประยุกต์ 2 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูกลิ่น
* อาจารย์หยี
* อาจารย์ถนอม
* อาจารย์แดง
* อาจารย์เผือก
* พระครูถาวรกิจโสภณ
* พระครูสีลพลาธร (มานพ)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอู่ตะเภา". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-02-11.
3. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 369–370. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดอุปคุต** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดอุปคุตตั้งชื่อตามพระอุปคุตหรือพระบัวเข็ม พระภิกษุในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช วัดอุปคุตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2456 วัดอุปคุตมีประเพณีที่สำคัญคือประเพณีใส่บาตรพระอุปคุต ชาวเหนือเชื่อว่าหากเดือนใดมีวันเพ็ญที่ตรงกับวันพุธ หรือที่เรียกว่า *เป็งปุ๊ด* พระอุปคุตจะปลอมเป็นสามเณรมาบิณฑบาตตอนเที่ยงคืน จึงมีประเพณีใส่บาตรตอนเที่ยงคืน

มีตำนานเล่าว่า สามีภรรยาฐานะยากจนคู่หนึ่งตั้งบ้านเรือนอยู่นอกเมืองเชียงใหม่ ทั้งคู่ข้ามแม่น้ำปิงมาฝั่งตะวันตก เข้าถนนท่าแพ ขณะนั้นยังเป็นเวลาเช้ามืด และเป็นวันพระขึ้น 15 ค่ำ ในคืนพระจันทร์เต็มดวง ก็ได้พบกับสามเณรน้อยรูปหนึ่ง จึงได้แบ่งสิ่งของที่ตั้งใจนำไปขาย ยกขึ้นอธิษฐานแล้วใส่ในบาตรของสามเณร หลังจากรับพรจากสามเณรแล้ว นับจากนั้นสองสามีภรรยาก็เจริญรุ่งเรือง ขึ้นตามลำดับ ต่อมาจึงทราบจากพระผู้เฒ่ารูปหนึ่ง ว่าที่เจริญก้าวหน้าค้าขายร่ำรวยนั้น เนื่องจากอานิสงส์ที่ได้ตักบาตรกับสามเณร ซึ่งก็คือ พระอุปคุตมหาเถระที่เข้านิโรธสมาบัติอยู่ใต้สะดือทะเล ครั้นถึงวันพระขึ้น 15 ค่ำ ท่านจะแปลงเป็นสามเณรน้อย ออกบิณฑบาตแต่เช้าตรู่เพื่อโปรดสัตว์ ภายหลังสามีภรรยาจึงได้สร้างวัดขึ้นตรงบริเวณที่พบสามเณรน้อย

วิหารประดิษฐานพระอุปคุตซึ่งเป็นพระประธาน มีภาพจิตรกรรมฝาผนังสีน้ำมันเรื่องพระเวสสันดรชาดก วาดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2470 โดยพ่อบุญปั๋ง พงษ์ประดิษฐ์ ศิลปินล้านนา หอเก็บของวัดมีทรงลูกบาศก์ ยกพื้นสูงมีลายปูนปั้นประดับอยู่โดยรอบผนังด้านนอก ทวารบาลเป็นยักษ์ปูนปั้น บานประตูลงรักปิดทอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอุปคุต". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดอุปคุต". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "วัดอุปคุต! วัดผู้คุ้มครองรักษาภยันตรายแห่งเมืองล้านนา". เชียงใหม่นิวส์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดอุปคุต**
**วัดเกริน** [เกฺริน] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 1 บ้านเกริน ตำบลบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี

วัดเกรินตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2468 แต่หากพิจารณาลักษณะอุโบสถสภาพก่อนการปฏิสังขรณ์ซึ่งเป็นแบบมหาอุดและพระประธานที่ประดิษฐานอยู่ภายใน พออนุมานได้ว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย อุโบสถปัจจุบันได้รับการปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2547 เนื่องจากชำรุดทรุดโทรมมาก ทางวัดจึงกะเทาะปูนเก่าออก แต่ยังคงโครงสร้างและฐานรากเดิมไว้ ใต้ฐานอุโบสถมีท่อนซุงไม้สักเรียงรายรองรับอยู่ ซึ่งเป็นวิธีการสร้างอาคารบนพื้นที่ลุ่มน้ำท่วมถึง ส่วนพระประธานในอุโบสถเดิมปรากฏรอยคมเลื่อยปาดพระศอไปครึ่งหนึ่ง ทางวัดจึงบูรณะและปิดทองใหม่ทั้งองค์ หลังจากปฏิสังขรณ์อุโบสถแล้วเสร็จ ช่างหนุ่มสาวซึ่งเป็นอดีตนักศึกษาวิทยาลัยเพาะช่างได้เขียนจิตรกรรมเรื่องพุทธประวัติไว้บนผนังภายในโดยรอบ

ศาลาการเปรียญซึ่งเดิมตั้งอยู่กลางลานวัด เป็นอาคารไม้โถงยกพื้นสูง แต่ตัวอาคารอยู่ในสภาพทรุดโทรมมาก ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2548 โดยตัดเสาส่วนที่ผุแล้วดีดขึ้นโดยย้ายมาตั้งที่ด้านข้างของลานวัด ยังมีกุฏิซึ่งเดิมสร้างเป็นแบบหมู่เรือนไทยภาคกลางตามประเพณีนิยม กุฏิของท่านพระครูนั้นแยกออกไปต่างหาก เคยพบซากของฐานเจดีย์หลายองค์บรรจุอัฐิเมื่อครั้งปรับพื้นที่ก่อสร้างกุฏิ ต่อมาได้ย้ายอัฐิเหล่านั้นไปบรรจุไว้ใต้ฐานพระประธานในศาลาการเปรียญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด จังหวัดปทุมธานี" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-03-03.
2. ↑  ปาริสุทธิ์ เลิศคชาธาร. "วัดเกริน: บทบาทที่เอื้ออาทรต่อสังคม". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์.[*ลิงก์เสีย*]
**DAN DAN โคโกโระฮิกาเรเตกุ** (ญี่ปุ่น: DAN DAN 心魅かれてく; โรมาจิ: *Dan Dan Kokoro Hikarete'ku*) เป็นซิงเกิลลำดับที่ 4 ของวงเจป็อป ฟีลด์ออฟวิว (FIELD OF VIEW) ออกจำหน่ายในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2539 เพลงดังกล่าวถูกนำไปใช้เป็นเพลงเปิดตลอดการออกอากาศของอนิเมะเรื่อง *ดราก้อนบอล GT* และเป็นเพลงจบของภาพยนตร์ *ดราก้อนบอล วิถีแห่งเจ้ายุทธจักร* ในส่วนของยอดขายซิงเกิลดังกล่าวติดอันดับ 1 ในชาร์ตออริคอนประจำสัปดาห์ในสัปดาห์แรกที่ออกจำหน่าย และติดอันดับที่ 3 ประจำชาร์ตออริคอนของปี 2539

รายชื่อเพลง
-----------

| ลำดับ | ชื่อเพลง | เนื้อเพลง | ทำนอง | ยาว |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | "DAN DAN โคโกโระฮิกาเรเตกุ" (DAN DAN 心魅かれてく - Dan Dan Kokoro Hikarete'ku) | อิซูมิ ซากาอิ | เท็ตสึโร โอดะ |   |
| 2. | "เดียร์โอลด์เดยส์" (Dear Old Days) | ยูยะ อาซาโอกะ | ยูยะ อาซาโอกะ |   |
| 3. | "DAN DAN โคโกโระฮิกาเรเตกุ (ออริจินัลคาราโอเกะ)" (DAN DAN 心魅かれてく (Original Karaoke) - Dan Dan Kokoro Hikarete'ku (Original Karaoke)) |   | เท็ตสึโร โอดะ |   |

เกี่ยวกับเพลง
-------------

เนื้อเพลงของเพลง "DAN DAN โคโกโระฮิกาเรเตกุ" นี้เขียนโดยอิซูมิ ซากาอินักร้องนำของวงซาร์ด ซึ่งเคยเขียนเพลงให้กับวงฟิลด์ออฟวิวมาก่อนในสามซิงเกิลก่อนหน้าของฟิลด์ออฟวิว โดยเนื้อเพลงในเพลงนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ เกี่ยวกับดราก้อนบอลเลย แต่เนื้อเพลงมีเนื้อหาเกี่ยวกับการสารภาพความรักให้กับอย่างอื่นที่สำคัญกว่า อย่างไรก็ดีเพลงดังกล่าวได้ถูกนำไปแปลเป็นหลายภาษาและบางภาษาก็เลือกที่จะใส่เนื้อเพลงที่มีความหมายเกี่ยวกับดราก้อนบอลลงไป ภายหลังซาร์ดได้ร้อง Cover เพลงนี้ในอัลบั้ม **ทูเดย์อีสอะนาเธอร์เดย์** (อังกฤษ: Today is Another Day) ของตนเองโดยเวอร์ชัน Cover ดังกล่าวเรียบเรียงโดยไดซูเกะ อิเกดะ และในส่วนของเวอร์ชันต้นฉบับของฟิลด์ออฟวิวเรียบเรียงโดยฮายามะ ทาเคชิ

ในช่วงที่เพลงนี้ออกวางจำหน่าย จุง อาเบะ (ญี่ปุ่น: 安部 潤; โรมาจิ: *Jun Abe*) ได้ออกจากวงไป ทำให้บนปกของซิงเกิลดังกล่าวมีสมาชิกเพียงสามคนจากสี่คน ทั้งสามคนได้แสดงในรายการมิวสิกสเตชันของทีวีอาซาฮีเพื่อโปรโมตซิงเกิล และในพีวีก็ปรากฏพวกเขาเพียงสามคน โดยพีวีดังกล่าวถ่ายในห้องสมุดของมหาวิทยาลัยโคกากูอิง แสดงภาพเด็กสาวเปิดหนังสือที่หน้าปกชื่อ FIELD OF VIEW แล้วเชื่อมไปยังภาพการแสดงในพีวีของพวกเขา

เวอร์ชันภาษาอื่น
----------------

ในเวอร์ชันภาษาอื่น ได้ถูกมาร้องเพลงถึง 11 ภาษาคือ จีน, อังกฤษ, เยอรมัน, อิสราเอล, โปรตุเกสบราซิล, โปรตุเกสยุโรป, สเปนเม็กซิโก, สเปนชิลี, สเปนกัสติยา, กาตาลา, บาสก์, กาลิเซีย, เกาหลี และไทย โดยประเทศไทยเคยวางจำหน่ายในอัลบั้ม ปาร์ตี้การ์ตูนดังชุดที่ 1 ซึ่งเป็นรวมเพลงแปลงจากอนิเมะที่ฉายทางช่อง 9 ในขณะนั้น

อ้างอิง
-------

* หน้าเกี่ยวกับซิงเกิลบนเว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
* หน้าที่ยาฮูมิวสิก เก็บถาวร 2008-06-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
* หน้าที่โอริคอนสไตล์ เก็บถาวร 2008-06-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)

ดูเพิ่ม
-------

* มาคะฟุชิกิ แอดเวนเจอร์!
* CHA-LA HEAD-CHA-LA
* WE GOTTA POWER
จ่าอากาศเอก **อังคาร ชมพูพวง** ชื่อเล่น **กี้** เกิดเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2524 ที่ตำบลเขาพระงาม อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทย เดิมเคยชกมวยไทยมาก่อนในชื่อ "ผจญศึก ลูกพระบาท" เคยได้แชมป์ในรุ่นเวลเตอร์เวท ของเวทีลุมพินี

จากนั้นได้สร้างชื่อครั้งแรกจากการเป็นนักกีฬาวูซูทีมชาติที่ได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2002 ที่ เมืองปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ จากนั้นได้เปลี่ยนมาชกมวยสากลสมัครเล่นในรุ่นเวลเตอร์เวทจนติดทีมชาติแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2006 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ และมีโอกาสสร้างประวัติศาสตร์ถ้าได้เหรียญทองอีก ก็จะเป็นนักกีฬาคนแรกในประวัติศาสตร์ของทวีปเอเชียที่ได้เหรียญทองเอเชียนเกมส์ถึง 2 ครั้ง จาก 2 ประเภทกีฬา แต่อังคารก็ทำได้เพียงเหรียญเงิน

จากนั้นได้เหรียญทองจากการแข่งขันซีเกมส์ 2007 ที่จังหวัดนครราชสีมา ที่ไทยเป็นเจ้าภาพ อังคารได้มีโอกาสติดทีมชาติเข้าแข่งขันโอลิมปิก 2008 ที่กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน ในรุ่นมิดเดิลเวท แทนที่สุริยา ปราสาทหินพิมาย เจ้าของเหรียญทองแดงในรุ่นนี้จากการแข่งขันโอลิมปิก 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ ที่ต้องถอนตัวไปเนื่องจากบาดเจ็บจากอุบัติเหตุ 

และในการแข่งขันครั้งนี้ ในรอบแรกอังคารสามารถเอาชนะ โช เดือก จิน นักมวยชาวเกาหลีใต้ไปได้ 9-3 หมัด และนับเป็นคนแรกในทีมมวยสากลสมัครเล่นไทย แต่ในรอบสอง อังคารต้องตกรอบเพราะพ่ายแพ้ให้แก่ วิเจนเดอร์ กุมาร นักมวยชาวอินเดียไป 13-3 หมัด เนื่องจากรูปร่างที่สู้ไม่ได้

ต่อมาอังคารจึงหันกลับไปชกมวยไทยอีกครั้ง และเกือบถึงขั้นเป็นอันตรายถึงแก่ชีวิต เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2553 ได้ไปชกมวยเค-วัน ที่กรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส ในแบบมวยรอบคัดเลือกผู้ชนะเพื่อที่จะเข้ารอบชิงชนะเลิศที่ประเทศญี่ปุ่น ในรอบชิงดำ อังคารปักหลักแลกหมัดกับ คาร์โก้ ดราโก้ นักมวยชาวเนเธอร์แลนด์ เชื้อสายอาร์เมเนีย อย่างดุเดือด ก่อนจะแพ้คะแนนไปหวุดหวิด หลังลงเวทีเกิดอาการเจ็บหน้าอกจนทรุด แต่อังคารได้ปฏิเสธที่จะได้รับการตรวจจากแพทย์ และยังแข็งใจเดินทางกลับมายังประเทศไทยได้ เมื่อกลับมาถึงแล้ว ร่างกายทนไม่ไหวจนสลบล้มลงไป ญาติ ๆ ได้นำตัวส่งโรงพยาบาลลำนารายณ์ แพทย์ได้ทำการเอ็กซ์เรย์ พบว่าปอดฉีกและมีเลือดคั่งในปอด ต้องผ่าตัดด่วนเอาเลือดที่คั่งออก และนำส่งเข้าห้องไอซียูทันที 

ในส่วนของการชกรายการนี้ จึงเป็น เข้ม ศิษย์สองพี่น้อง ที่ได้รับสิทธิชกแทน

ผลงาน
-----

* เหรียญทองเอเซียนเกมส์ พ.ศ. 2545 ประเทศเกาหลีใต้ (วูซู)
* เหรียญเงินเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2549 ประเทศกาตาร์ (มวยสากลสมัครเล่น)
* เหรียญทองซีเกมส์ พ.ศ. 2550 ประเทศไทย

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2550 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 5 เบญจมดิเรกคุณาภรณ์ (บ.ภ.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สุริยา"แจ้งเกิดใหม่ [*ลิงก์เสีย*]จากเดลินิวส์วันพุธที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
2. ↑  ระทึก อังคาร บู๊ K1 เดือด ปอดฉีก
3. ↑  ตัวตาย ตัวแทน ผจญศึก ลูกพระบาท บนแผ่นดินยุโรป..@ มีคลิป @
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ประจำปี ๒๕๕๐ เก็บถาวร 2022-05-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๕ ตอนที่ ๒ ข หน้า ๓๑, ๗ มกราคม ๒๕๕๑

* ประวัตินักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยชุด โอลิมปิก 2008 เก็บถาวร 2011-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**อังตอนียู ดึ อาเบรว** (โปรตุเกส: *António de Abreu*; ประมาณ ค.ศ. 1480 – ประมาณ ค.ศ. 1514) เป็นนักเดินเรือและนายทหารเรือชาวโปรตุเกสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ตามคำสั่งของอาฟงซู ดึ อัลบูแกร์กึ อาเบรวเข้าร่วมการพิชิตฮอร์มุซใน ค.ศ. 1507 และการพิชิตมะละกาใน ค.ศ. 1511 ที่ซึ่งเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส อาเบรวออกเดินทางจากมะละกาในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1511 พร้อมเรือ 4 ลำ ในการเดินทางสำรวจไปยัง "หมู่เกาะเครื่องเทศ" แห่งมาลูกู และนำคณะสำรวจชาวยุโรปชุดแรกไปถึงติมอร์และหมู่เกาะบันดาในอินโดนีเซียใน ค.ศ. 1512

อาเบรวเกิดประมาณคริสต์ทศวรรษ 1480 ที่มาเดรา เป็นบุตรชายของขุนนางฌูเวา ฟือร์นังดึช ดึ อังดราดึ หลังจากรับราชการในโมร็อกโก เขาออกรบในอินเดียและทะเลแดงตามคำสั่งของอาฟงซู ดึ อัลบูแกร์กึ ในวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1511 ระหว่างการพิชิตมะละกา อาเบรวนำเรือสำเภาจีนล่องไปตามแม่น้ำมะละกาในช่วงที่น้ำขึ้น ทำให้กองเรือโปรตุเกสยกพลขึ้นบกและยึดครองเมืองได้ในเดือนสิงหาคม เขาถูกกระสุนปืนคาบศิลายิงเข้าบริเวณปากและเสียฟันไปหลายซี่รวมทั้งลิ้นบางส่วน แต่ปฏิเสธข้อเสนอของอัลบูแกร์กึที่จะให้เขาสละตำแหน่งผู้บัญชาการรบอย่างขุ่นเคือง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ricklefs, M.C. (1991). *A History of Modern Indonesia since c.1300* (2nd ed.). London: Macmillan. p. 24. ISBN 0-333-57689-6.
2. ↑  Hannard, Willard A. (1991). *Indonesian Banda: Colonialism and its Aftermath in the Nutmeg Islands*. Bandanaira: Yayasan Warisan dan Budaya Banda Naira. pp. 7–8.
3. ↑  Howgego, Raymond John, บ.ก. (2003). "Abreu, Antonio de". *Encyclopedia of Exploration to 1800*. Hordern House. ISBN 1875567364.
4. ↑  Diffie, Bailey (1977). *Foundations of the Portuguese Empire, 1415–1580*. University of Minnesota Press. p. 259. ISBN 0-8166-0782-6.
**อำเภอคีจัง** เป็นอำเภอ (*คุน*) หนึ่ง ตั้งอยู่ระหว่างเขตแฮอุนแดและอุลซันในทางตอนเหนือของปูซาน ประเทศเกาหลีใต้

ประวัติศาสตร์
-------------

งานโลหะลายมังกรที่วัดชังอันซา
ชื่อคีจังปรากฏครั้งแรกในจดหมายเหตุ ค.ศ. 757 ในช่วงของอาณาจักรรวมชิลลา ในเวลานั้นคีจังมีฐานะเป็น*ฮย็อน* ส่วนหนึ่งของทงแน-คุน ในบันทึก*ซัมกุก ซากี* ระบุว่าก่อนหน้านี้มีชื่อเรียกว่า คับฮวายังกก (甲火良谷)

สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ในอำเภอนี้ เช่น วัดชังอันซา ซึ่งกล่าวกันว่าสร้างขึ้นครั้งแรกโดยว็อนฮโยในศตวรรษที่ 7

ภูมิศาสตร์และประชากรศาสตร์
--------------------------

หมู่บ้านประมงคีจัง
ท่าเรือแท-บย็อน
อำเภอคีจังเป็นพื้นที่ที่มีความเป็นชนบทที่สุดในปูซาน และพื้นที่ส่วนใหญ่ประกอบด้วยที่ดินเปล่าและที่ดินเกษตรกรรม พื้นที่ประมาณ 156.7 ตารางกิโลเมตร จากทั้งหมด 217.9 ตารางกิโลเมตร เป็นพื้นที่ว่างเปล่าและเป็นป่า ซึ่งส่วนใหญ่มีสภาพเป็นเนินเขา ประชากรของอำเภอเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ปี 1990 ในสมัยที่มีประชากรเพียง 56,847 คน ในอำเภอคีจังมีหมู่บ้านชาวประมงตั้งอยู่ตามแนวชายฝั่ง

เศรษฐกิจ
--------

เนื่องจากตั้งอยู่ริมชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น คีจังจึงเป็นที่รู้จักในฐานะศูนย์กลางการผลิตอาหารทะเลหลากหลายชนิด เหล่านี้รวมถึงปลาแอนโชวี และสาหร่ายสีน้ำตาล (*มีย็อก*)

การท่องเที่ยว
-------------

จุดที่น่าสนใจอื่น ๆ ในพื้นที่อำเภอคีจัง เช่น อุทยานเครื่องปั้นดินเผาโทอัม และหาดอิลกวัง รวมถึงวัดแฮดงยงกุง ที่ตั้งอยู่บนผาริมทะเล หมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องอาหารทะเลสดและซาซิมิ

### วัดแฮดงยงกุง

ดูบทความหลักที่: วัดแฮดงยงกุง
วัดแฮดงยงกุงซามีจุดชมพระอาทิตย์ขึ้นที่มีชื่อเสียง

### ท่าเรือแทจ็อน

ท่าเรือแทจ็อน ตั้งอยู่ห่างจากวัดแฮดงยงกุงซาไปทางเหนือ 4.1 กิโลเมตร ปลาแอนโชวีที่จับได้ที่ท่าเรือนี้คิดเป็น 60% ของที่จับได้ทั่วประเทศ จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ท่าเรือแอนโชวี

เขตการปกครอง
------------

แผนที่เขตการปกครองของอำเภอคีจัง
อำเภอคีจังแบ่งเขตการปกครองออกเป็น

* *อึบ* (เมือง):
	+ ช็องกวัน-อึบ (정관읍, 鼎冠邑)
	+ คีจัง-อึบ (기장읍, 機張邑)
	+ ชังอัน-อึบ (장안읍, 長安邑)
* *มย็อน* (ตำบล):
	+ ช็อลมา-มย็อน (철마면, 鐵馬面)
	+ อิลกวัง-มย็อน (일광면, 日光面)

อ้างอิง
-------

* "Gijang-gun Statistical Yearbook 2005 (online version)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 9, 2006. สืบค้นเมื่อ 2006-08-13.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สำนักงานอำเภอคีจัง

| * ด
* ค
* ก
ปูซาน |
| --- |
| เขต | 
* พุก
* พูซันจิน
* ทง
* ทงแน
* คังซอ
* คึมจ็อง
* แฮอุนแด
* ชุง
* นัม
* ซาฮา
* ซาซัง
* ซอ
* ซูย็อง
* ย็องโด
* ย็อนเจ

 |  |
| อำเภอ | 
* คีจัง

 |

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่

 |
**มังกรทะเลใบหญ้า** (อังกฤษ: Common seadragon, Weedy seadragon; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Phyllopteryx taeniolatus*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathidae) 

เดิมเคยจัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Phyllopteryx*  แต่ในปัจจุบันได้มีการจำแนกออกเป็นชนิดใหม่

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับมังกรทะเลใบไม้ ซึ่งเป็นปลาชนิดที่ใกล้เคียงมากที่สุด เพียงแต่มังกรทะเลใบหญ้ามีระยางค์ต่าง ๆ น้อยกว่า  มีความยาวเต็มที่ได้ถึง 45 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยทั่วไปประมาณ 30 เซนติเมตร

พบกระจายพันธุ์เฉพาะตอนใต้ของออสเตรเลียเท่านั้น และเกาะทัสมาเนีย เหมือนกับมังกรทะเลใบไม้ โดยอาศัยอยู่ตามกองหินและแนวปะการัง หรือกอสาหร่าย พบได้ในระดับความลึกถึง 50 เมตร

เป็นปลาที่มีพฤติกรรมการขยายพันธุ์เช่นเดียวกับปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน คือ ตัวผู้เป็นฝ่ายอุ้มท้อง ตัวเมียจะวางไข่ได้ครั้งละประมาณ 1,200 ฟอง ในหน้าท้องของตัวผู้ ไข่ใช้เวลาประมาณหนึ่งเดือนถึงจะฟักเป็นตัว ตัวอ่อนเมื่อฟักออกมาแล้วจะกินอาหารได้เลยทันทีและว่ายน้ำเป็นอิสระได้เอง

ปัจจุบันมีการเลี้ยงแสดงไว้ตามพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำต่าง ๆ ทั่วโลกประมาณ 50 แห่ง เช่น พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำจอร์เจีย ซึ่งมีความพยายามในการเพาะขยายพันธุ์อยู่

ดูเพิ่ม
-------

* มังกรทะเลใบไม้

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "IUCN Red List". *IUCN Red List*. สืบค้นเมื่อ May 2006. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
2. 1 2  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  Geggel, Laura (February 18, 2015). "Ruby-Red Sea Dragon Is Brand-New Species". *livescience.com*. สืบค้นเมื่อ February 18, 2015.
4. ↑  มังกรทะเลใบไม้
5. ↑  Dragon Search (อังกฤษ)
6. ↑  Endangered sea dragon at Ga. aquarium pregnant จาก USA Today (อังกฤษ)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Phyllopteryx taeniolatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Phyllopteryx taeniolatus ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**มัคส์ เพ็ชชไตน์** (เยอรมัน: *Max Pechstein*; 31 ธันวาคม ค.ศ. 1881 – 29 มิถุนายน ค.ศ. 1955) เป็นศิลปินในลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน และเป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่มดีบรึคเคอ

ชีวิตและผลงาน
-------------

เพ็ชชไตน์ศึกษาที่วิทยาลัยประยุกตศิลป์ในเดรสเดินระหว่าง ค.ศ. 1900–1902 และได้เข้าร่วมกับกลุ่มดีบรึคเคอใน ค.ศ. 1906 จนกระทั่ง ค.ศ. 1908 เขาได้ย้ายไปอยู่ที่เบอร์ลินและได้เป็นสมาชิกของกลุ่มน็อยเออเซทเซ็สซีโอน (*Neue Sezession*) ถัดมาใน ค.ศ. 1911 เขาได้ก่อตั้ง MUIM Stitute (Modern Painting Lessons) ร่วมกับแอ็นสท์ ลูทวิช เคียร์ชเนอร์ เขาได้ออกจากการเป็นสมาชิกของกลุ่มดีบรึคเคอ เนื่องจากได้เข้าไปมีส่วนร่วมกับนิทรรศการของน็อยเออเซทเซ็สซีโอน เพ็ชชไตน์เข้ารับราชการทหารระหว่าง ค.ศ. 1915–1916 หลังจากรับราชการทหารเสร็จสิ้น ก็ได้เป็นสมาชิกสถาบันศิลปะปรัสเซียใน ค.ศ. 1922 สิบปีให้หลัง เขาถูกเหล่านาซีห้ามไม่ให้เขียนภาพอีกต่อไป อีกทั้งผลงานของเขากว่า 326 ชิ้นได้ถูกยึดไป และสตูดิโอของเขาก็ได้ถูกทำลายโดยการโจมตีทางอากาศด้วยเช่นกัน

ลักษณะของผลงาน
--------------

ผลงานของเพ็ชชไตน์เป็นผลงานที่ใช้สีอย่างมีชีวิตชีวา แสดงออกถึงอารมณ์แท้จริงของผู้วาดโดยไม่คำนึงถึงสัดส่วนหรือความเป็นจริงของสิ่งที่วาดมากนัก เพ็ชชไตน์เป็นจิตรกรที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของคริสต์ศตวรรษที่ 20 เขาวาดทั้งสีน้ำและสีน้ำมัน และทำงานภาพพิมพ์เหมือนกับคนอื่น ๆ ในกลุ่ม ทั้งการแกะสลักจากไม้และกะเทาะหิน

ภาพของมัคส์ เพ็ชชไตน์

อ้างอิง
-------

* Barron, Stephanie. *German expressionism.* Munich: Prestel,1988.
* Elger, Dietmar. *Expressionism.* Koln: Taschen, 2002.
* โวล์ฟ, นอร์แบร์ท. *เอกซ์เพรสชั่นนิสม์.* กรุงเทพฯ : เดอะเกรทไฟน์อาร์ท, 2552.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิคำคมมีคำคมเกี่ยวกับ ***มัคส์ เพ็ชชไตน์***

* Arthistory Century 20th Diebrucke
* Bridge เก็บถาวร 2012-10-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* German expressionism
* Max Pechstein
**วัดธัญญารามราษฎร์บำรุง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอำแพง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ประมาณ 13 ไร่

วัดธัญญารามราษฎร์บำรุงสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2477 โดยมีนายแช่มและนางหวาน สู่พิทักษ์ และคณะเป็นผู้ริเริ่มสร้างขึ้น โดยเริ่มสร้างกุฏิ 2 หลัง และมีพระภิกษุจำพรรษาอยู่ 3 รูป และได้ไปนิมนต์ พระภิกษุสุด สุขปาโล จากวัดราษฎร์ศรัทธากะยารามมาจำพรรษา และได้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดธัญญารามราษฎร์บำรุงด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2495 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร 

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องเกล็ดเล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 11 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2485 เป็นอาคารไม้หอสวดมนต์กว้าง 11 เมตร ยาว 17 เมตร เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการสุด สุขปาโล
* พระอธิการงาม ผลปุญโญ
* พระครูสาครวโรทัย (สนิท)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-12-22. สืบค้นเมื่อ 2021-03-16.
2. ↑  "วัดธัญญารามราษฎร์บำรุง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดนครชื่นชุ่ม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกระทุ่มล้ม อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม

วัดนครชื่นชุ่มประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2475 ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างโดยตระกูลกรรณสูต ซึ่งได้กล่าวไว้ว่าภายหลังที่ นายอากร ฮะหยง ซึ่งเป็นน้องชายของพระยาสุนทรบุรีศรีพิไชยสงคราม (อี้ กรรณสูต) ได้ถึงแก่อนิจกรรม ต่อมาอีกไม่นาน นางชุ่มภรรยาของท่านก็ถึงแก่กรรมบุตรแลหลานจึงได้นำเงินที่ได้รับบริจาคในงานครั้งนี้มาสร้างวัดเพื่อเป็นอนุสรณ์สถานแห่งบรรพบุรุษทั้งสอง ตั้งนามวัดว่า **วัดชื่นชุ่ม** ต่อมาวัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยขุนนครรัฐเขตต์ จึงได้ผนวกนามของท่านเข้าไปด้วย และได้ชื่อใหม่ว่า "วัดนครชื่นชุ่ม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2479 ปัจจุบันมีพระครูมงคลประภาส (สนั่น) เป็นเจ้าอาวาส

อุโบสถขนาด 5 ห้อง ด้านขวาของอุโบสถเป็นอนุสรณ์สถานพระครูสุนทรกิจโกศล (ชั้ว บัวหลั่น) ด้านข้างอนุสรณ์สถานพระครูสุนทรกิจโกศล (ชั้ว บัวหลั่น) มีรูปปั้นสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในวัด มีศาลเจ้าแม่ตะเคียนและพ่อปู่ฤๅษี ศาลาแปดเหลี่ยม เจ้าแม่กวนอิม พระสีวลี พระพรหม และพระแม่ธรณีบีบมวยผม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนครชื่นชุ่ม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดนครชื่นชุ่ม". พระสังฆาธิการ.
**วัดนครป่าหมาก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่แขวงตลิ่งชัน เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร สร้างขึ้นเมื่อราวปี พ.ศ. 2400 แต่เดิมชาวบ้านมักเรียกว่า **วัดใน** ในอดีตได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งล่าสุดเมื่อ 19 มีนาคม พ.ศ. 2550

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2520 หน้าบันปูนปั้นเป็นภาพพระพุทธรูปปางมารวิชัย ท่ามกลางเครือเถาลายกนก อุโบสถหลังเดิมเป็นทรงเก่าสมัยอยุธยา แต่ได้รับการปฏิสังขรณ์ใหม่ ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปหินทรายปางสมาธิ ขนาดหน้าตัก 4 ศอกเศษ คาดว่าสร้างขึ้นสมัยอยุธยาตอนต้น ส่วนพระพุทธรูปขนาดย่อมเบื้องซ้าย-ขวาพระประธาน มีลักษณะพระพักตร์ที่มีเค้าศิลปะลพบุรี ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ช่างสมัยปัจจุบัน เขียนขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2547 ผนังด้านข้างเป็นภาพพุทธประวัติ ผนังด้านหน้าเขียนภาพประเพณี 12 เดือน

ศาลาการเปรียญ กว้าง 11 เมตร ยาว 30 เมตร ชั้นบนเป็นอาคารไม้ ชั้นล่างเป็นคอนกรีต มีป้ายว่าเป็นโรงเรียนพระปริยัติธรรม แต่ปัจจุบันใช้เป็นสถานที่ให้บริการนวดและอบสมุนไพร มีการเปิดสอนหลักสูตรการนวดแผนไทย ศาลาร้อยปี หลวงปู่ท้วม หลวงปู่นาค อยู่ทางด้านเหนือของอุโบสถ ภายในประดิษฐานรูปเหมือนอดีตเจ้าอาวาส 2 รูป คือ หลวงปู่ท้วมและหลวงปู่นาค

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนครป่าหมาก". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  ประยูร อุลุชาฏะ (น. ณ ปากน้ำ). *ศิลปกรรมในบางกอก*. พระนคร ; เกษมบรรณกิจ, 2514. หน้า 262.
3. ↑  "วัดนครป่าหมาก". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย*.
4. ↑  ศรัณย์ ทองปาน. โครงการสำรวจเพื่อสร้างฐานข้อมูลของวัดในเขตตลิ่งชัน. กรุงเทพฯ : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน), 2549. หน้า 107–108.
กฎของปัสกาลเป็นเบื้องหลังหลักการทำงานของแม่แรงและเครื่องอัดไฮดรอลิก
**กฎของปัสกาล** หรือ **หลักการส่งผ่านความดันของของไหล** (อังกฤษ: Pascal's law หรือ principle of transmission of fluid-pressure) เป็นหลักการในกลศาสตร์ของไหลที่กล่าวไว้ว่า ความดัน ณ จุดใดจุดหนึ่งมีทิศทางที่เป็นอนันต์ ซึ่งทำให้การเปลี่ยนแปลงความดัน ณ จุดใด ๆ ในของไหลซึ่งไม่อัดกันแน่นในระบบปิด ความดันที่เปลี่ยนแปลงนั้นจะถูกถ่ายทอดออกมาตลอดทุกทิศทางในของไหลนั้น กฎนี้ถูกเผยแพร่โดยแบลซ ปัสกาล นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1647–48

บทนิยาม
-------

ความดันในน้ำและอากาศ ซึ่งกฎของปัสกาลใช้สำหรับในของเหลว
กฎของปัสกาลกล่าวไว้ว่า

>  การเปลี่ยนแปลงความดัน ณ จุดใด ๆ ในของไหลซึ่งอยู่นิ่งในระบบปิด ความดันที่เปลี่ยนแปลงนั้นจะถูกถ่ายทอดไปยังทุก ๆ จุดในของไหลนั้น
> 
> 
> 

กฎของปัสกาลสามารถอธิบายเป็นสมการได้ดังนี้

{\displaystyle \Delta p=\rho g\cdot \Delta h\,}
{\displaystyle \Delta p} คือความดันที่หยุดนิ่ง (หน่วยเป็นปาสกาล ในระบบเอสไอ) หรือความแตกต่างระหว่างความดัน 2 แห่งในของไหลแนวเดียวกันอันเนื่องมาจากน้ำหนักของของไหล
ρ คือความหนาแน่นของของไหล (หน่วยเป็นกิโลกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ในระบบเอสไอ)
g คือความเร่งอันเนื่องมาจากความโน้มถ่วง (โดยปกติจะใช้ความเร่งอันเนื่องมาจากแรงโน้มถ่วงของโลกที่ระดับน้ำทะเล หน่วยเป็นเมตรต่อวินาทีกำลังสอง)
{\displaystyle \Delta h} คือความสูงของของไหลเหนือจากจุดที่วัด หรือความแตกต่างของระดับความสูงระหว่างจุด 2 จุดในแนวเดียวกัน (หน่วยเป็นเมตร)

การประยุกต์ใช้งานกฎปัสกาล
-------------------------

* เป็นพื้นฐานในหลักของแม่แรงไฮดรอลิกและเครื่องอัดไฮดรอลิก
* ใช้ในการขยายแรงในระบบเบรกของยานยนต์ส่วนใหญ่
* ใช้ในการสร้างบ่อน้ำบาดาล หอตั้งถังน้ำ และเขื่อน
* การดำน้ำสกูบาต้องอาศัยหลักการนี้ ตัวอย่างเช่น ณ ระดับความลึก 10 เมตรใต้น้ำ ความดันจะเป็น 2 เท่าของความกดอากาศที่ระดับน้ำทะเล โดยความดันจะเพิ่มขึ้นประมาณ 100 กิโลปาสกาล ในทุก ๆ ความลึก 10 เมตร
* กฎของปัสกาลมักนำมาใช้กับระบบปิด (ของไหลหยุดนิ่ง) แต่เมื่อของไหลไหลอย่างต่อเนื่อง กฎนี้จึงสามารถนำมาใช้กับกลไกการยกตัวของน้ำมัน (ซึ่งสามารถแสดงให้เห็นเป็นหลอดตัวยูที่มีลูกสูบอยู่ทั้ง 2 ข้าง) อย่างไรก็ตามระดับความสูงในการยกตัวนี้จะเป็นระดับไมครอน เพราะพลังงานจะถูกถ่ายออกและความดันจะลดลงหลังจากปะทะกับวัสดุที่ใช้ยก แต่แรงที่ใช้ไปจะเท่ากัน

ดูเพิ่ม
-------

* สถิตยศาสตร์ของไหล

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bloomfield, Louis (2006). *How Things Work: The Physics of Everyday Life (Third Edition)*. John Wiley & Sons. p. 153. ISBN 0-471-46886-X.
2. 1 2  Acott, Chris (1999). "The diving "Law-ers": A brief resume of their lives". *South Pacific Underwater Medicine Society Journal*. **29** (1). ISSN 0813-1988. OCLC 16986801. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-04-02. สืบค้นเมื่อ 2011-06-14.
3. ↑  O'Connor, J.J.; Robertson, E.F. (August 2006). "Étienne Pascal". University of St. Andrews, Scotland. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 April 2010. สืบค้นเมื่อ 5 February 2010.
หุ่นยนต์อาซิโม หุ่นยนต์ของฮอนด้า
**กฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์** ตั้งขึ้นโดย ไอแซค อสิมอฟ เพื่อใช้กับหุ่นยนต์ ในนิยายวิทยาศาสตร์ของเขา. กฎเหล่านี้ ไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับหุ่นยนต์ในชีวิตจริงแต่อย่างใด.

1. หุ่นยนต์มิอาจกระทำการอันตรายต่อผู้ที่เป็นมนุษย์ หรือนิ่งเฉยปล่อยให้ผู้ที่เป็นมนุษย์ตกอยู่ในอันตรายได้  
(A robot may not harm a human being, or, through inaction, allow a human being to come to harm.)
2. หุ่นยนต์ต้องเชื่อฟังคำสั่งที่ได้รับจากผู้ที่เป็นมนุษย์ เว้นแต่คำสั่งนั้นๆ ขัดแย้งกับกฎข้อแรก  
(A robot must obey the orders given to it by human beings, except where such orders would conflict with the First Law.)
3. หุ่นยนต์ต้องปกป้องสถานะความมีตัวตนของตนไว้ ตราบเท่าที่การกระทำนั้นมิได้ขัดแย้งต่อกฎข้อแรกหรือกฎข้อที่สอง  
(A robot must protect its own existence, as long as such protection does not conflict with the First or Second Law.)

โดยกฎเหล่านี้สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนในฉากเริ่มเรื่องของภาพยนตร์ ไอ โรบอท(I, Robot)  

*อ้างอิงจาก คู่มือหุ่นยนต์ศาสตร์ ฉบับแก้ไขครั้งที่ 56 ค.ศ. 2058*

ต่อมาในภายหลัง ได้มีการเพิ่มกฎข้อ 0 ลงไป คือ

0. หุ่นยนต์มิอาจกระทำการอันตรายต่อมนุษยชาติ หรือนิ่งเฉยปล่อยให้มนุษยชาติตกอยู่ในอันตรายได้
(A robot may not injure humanity, or, through inaction, allow humanity to come to harm.)
โดยการกระทำตามกฎข้อ 1, 2 และ 3 จะต้องไม่ขัดกับกฎข้อ 0 นี้

วิวัฒนาการของกฎของหุ่นยนต์
--------------------------

**ค.ศ. 1890**
บริษัทหุ่นยนต์และมนุษย์กลแห่งสหรัฐฯ ทำการดัดแปลงกฎข้อที่ 1 โดยระบุไว้เพียงแค่ว่า

1. หุ่นยนต์จะต้องไม่ทำร้ายมนุษย์
*อ้างอิงจาก "เนสเตอร์ 10" (ข้าคือหุ่นยนต์ #1, แปลโดย ธีรวินท์) : "Little Lost Robot" (I, Robot)*

**ค.ศ.1900**
ซูซาน เคลวิน แสดงความคิดเห็นถึงการมีอยู่ของกฎข้อที่ศูนย์ขึ้นเป็นครั้งแรกว่า

"เครื่องจักรจะต้องไม่ทำร้ายมนุษยชาติ หรือนิ่งเฉยปล่อยให้มนุษยชาติต้องตกอยู่ในอันตราย" กฎข้อแรกถึงข้อที่สามควรถูกปรับเปลี่ยนตามให้สอดคล้องกัน
*อ้างอิงจาก "เครื่องจักร" (ข้าคือหุ่นยนต์ #1, แปลโดย ธีรวินท์) : "The Evitable Conflict" (I, Robot)*

**ค.ศ. 1950**
อีลีจาห์ เบลีย์ แย้งว่า กฎข้อที่หนึ่งมีข้อผิดพลาด และให้ความเห็นว่าน่าจะถูกระบุไว้ว่า

"ภายใต้การรับรู้, หุ่นยนต์จะไม่ทำสิ่งใดที่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ หรือนิ่งเฉยปล่อยให้มนุษย์ตกอยู่ในอันตราย" มากกว่า
*อ้างอิงจาก นครสุริยะ (แปลโดย ประหยัด โภคะฐิติยุกต์) : The Naked Sun*

**ค.ศ. 2000**
ห.จิสการ์ด เพิ่มกฎข้อที่ศูนย์ให้อยู่เหนือกฎของหุ่นยนต์ดั้งเดิมสามข้อ โดยระบุว่า

"หุ่นยนต์จะต้องไม่ทำร้ายมนุษยชาติ หรือนิ่งเฉยปล่อยให้มนุษยชาติ ต้องตกอยู่ในอันตราย" กฎข้อแรกถึงข้อที่สามควรถูกปรับเปลี่ยนตามให้สอดคล้องกัน
*อ้างอิงจาก นครหุ่นยนต์ (แปลโดย ระเริงชัย) : Robot and Empire*

**หลังสถาปนาแห่งปฐมภพ**
ภพมีชีวิต ปฐมภพ (หรือภพไกอา) ได้ปรับกฎข้อแรกให้สอดคล้องกับปรัชญาแห่งตน โดยระบุไว้ว่า

"ปฐมภพจะต้องไม่ทำร้ายสิ่งมีชีวิต หรือนิ่งเฉยปล่อยให้สิ่งมีชีวิตตกอยู่ในอันตราย"
*อ้างอิงจาก สถาบันสถาปนาและปฐมภพ (แปลโดย ทศพล) : Foundation's Edge*

โดยในปัจจุบันได้มีการเติมตรรกะทางความคิดให้มีความสามารถเพิ่มขึ้น
โดยใช้ กฎเพียงข้อเดียวคือ รับรู้และทำตาม
**มุกห์ตารัน บีบี** (ปัญจาบ: อูรดู: مختاراں بی بی) หรือที่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ **มุคตาร มัยน์** (ปัญจาบ: อูรดู: مختار مائی) เกิดเมื่อราวปี พ.ศ. 2515 เป็นหญิงชาวปากีสถานจากหมู่บ้านมีร์วาลา ในแถบชนบทของเคาน์ตีเทห์สีล อำเภอมูซัฟฟาร์กัรฮ์ในปากีสถาน มุคตาร มัยน์เป็นเหยื่อของการรุมโทรมตามคำสั่งของปัญจญัติราช (สภาชนเผ่า) ของเผ่ามาสโตยบาลูจญซึ่งร่ำรวยกว่าและมีอำนาจมากกว่าเมื่อเทียบกับเผ่าตาตลาในพื้นที่นั้น โดยธรรมเนียมแล้ว หญิงชนบทจะถูกคาดหวังว่าจะทำอัตวินิบาตกรรมหลังจากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น แต่เธอกลับลุกขึ้นสู้และติดตามคดี ซึ่งได้รับการหยิบยกขึ้นมาโดยสื่อต่างประเทศหลายสำนัก อันเป็นการสร้างแรงกดดันแก่รัฐบาลปากีสถานและตำรวจให้ติดตามคดีข่มขืนดังกล่าว ท้ายที่สุดแล้วคดีถูกนำขึ้นพิจารณาในศาล และผู้ลงมือถูกจับกุม แจ้งข้อหาและพิสูจน์ว่ามีความผิด แต่ศาลอุทธรณ์กลับคำตัดสินดังกล่าว ศาลสูงสุดปากีสถานในภายหลังประกาศว่าผู้ถูกกล่าวหาเกือบทุกคนไม่มีความผิดยกเว้นเพียงคนเดียวเท่านั้น มุคตารที่กำลังต่อสู้ทางกฎหมายในปากีสถานและทำให้เธอเสี่ยงต่ออันตรายอย่างต่อเนื่อง แต่ถึงกระนั้น เธอได้ริเริ่มองค์การสวัสดิการสตรีมุคตาร์ มัยน์ เพื่อช่วยสนับสนุนและให้การศึกษาแก่สตรีและเด็กหญิงชาวปากีสถาน และเป็นผู้ให้การสนับสนุนด้านสิทธิสตรีอย่างเปิดเผย

ตามข้อมูลจากหนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กไทมส์ มุคตาร มัยน์ พร้อมด้วยเพื่อน เพื่อนร่วมงานและครอบครัวของเธออยู่ในความเสี่ยงใหญ่หลวงจากความรุนแรงโดยเจ้าศักดินาท้องถิ่น และรัฐบาลปากีสถาน ด้านพลเอกเปอร์เวซ มูชาร์ราฟ อดีตประธานาธิบดีปากีสถาน ได้ยอมรับในบล็อกส่วนตัวของเขาว่า เขาสั่งจำกัดการเคลื่อนไหวของเธอในปี พ.ศ. 2548 เนื่องจากเขาเกรงว่าผลงานของเธอและชื่อเสียงของมันอาจทำลายภาพลักษณ์ในเวทีนานาชาติของปากีสถาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kristof, N & Wudunn, S, (2009), "Half The Sky", Virago
2. ↑  Journey into Islam: the crisis of globalization, Akbar S. Ahmed, Brookings Institution Press, 2007, pp.99
3. ↑  "A Marriage of Convenience?". Inter Press Service. 2009-04-11. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-08-13. สืบค้นเมื่อ 2010-06-07.
4. ↑  Sentenced to Be Raped
5. ↑  Pakistani Woman Who Shattered Stigma of Rape Is Married
6. ↑  Pakistani rape survivor turned education crusader honoured at UN
7. ↑  Feudals vs. Mukhtar
8. ↑  "General Pervez Musharraf - Write to the President: The President Responds". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-08-19. สืบค้นเมื่อ 2011-06-26.
***มือเพลิง*** (อังกฤษ: Burning, เกาหลี: 버닝) เป็นภาพยนตร์แนวระทึกขวัญจิตวิทยาจากประเทศเกาหลีใต้ เป็นผลงานการเขียนบท อำนวยการสร้าง และกำกับโดย Lee Chang-dong ดัดแปลงจากเรื่องสั้น *มือเพลิง* (อังกฤษ: Barn Burning) ของฮารูกิ มูราคามิ ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากเรื่องสั้น *Barn Burning* ของ William Faulker อีกทีหนึ่ง นำแสดงโดย ยู อา-อิน, Steven Yeun, และ Jeon Jong-seo เล่าเรื่องของจองซู ชายหนุ่มผู้รับจ้างส่งของทั่วไป ซึ่งบังเอิญได้เจอกับแฮมี เพื่อนสาวสมัยเด็ก ก่อนที่ทั้งสองจะได้พบกับเบน ชายหนุ่มผู้ลึกลับ ซึ่งจองซูเห็นว่าเป็นคนน่าสงสัย และเป็นห่วงว่าแฮมีจะตกอยู่ในอันตราย

ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายครั้งแรกเมื่อ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 ที่เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ครั้งที่ 71 สายรางวัล และได้รับรางวัล FIPRESCI International Critics' Prize เป็นการทิ้งช่วงจากภาพยนตร์เรื่องก่อนของ Lee นานถึง 8 ปี 

*มือเพลิง*ได้รับคำวิจารณ์ในทางบวกอย่างล้นหลาม โดยเฉพาะในแง่การสร้างบรรยากาศไม่น่าไว้ใจ การดำเนินเรื่องที่เปิดช่องว่างให้ตีความ และการแสดง ได้รับคัดเลือกให้เป็นตัวแทนภาพยนตร์จากประเทศเกาหลีใต้เพื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม แม้สุดท้ายจะไม่ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลในขั้นตอนสุดท้ายแต่ก็เป็นภาพยนตร์จากประเทศเกาหลีเรื่องแรกที่เข้าไปถึงรอบ 9 เรื่องสุดท้าย ก่อนที่ภาพยนตร์*ชนชั้นปรสิต* (2019) จะได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในปีถัดมา นอกจากนี้แล้วภาพยนตร์เรื่องนี้ยังได้รับรางวัลหลายรางวัลด้วยกัน และได้รับการจัดอันดับให้เป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุด 10 อันดับแรก จากนักวิจารณ์หลายคน เช่น นักวิจารณ์จาก*เดอะนิวยอร์กไทมส์*, *ลอสแอนเจลิสไทมส์* เป็นต้น นักวิจารณ์บางคนยกให้เป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 21 และได้รับการลงคะแนนเสียงให้เป็นภาพยนตร์เกาหลีที่ดีที่สุดตลอดกาล จากการลงคะแนนของนักวิจารณ์ 150 คน จาก 28 ประเทศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Noh, Jean (May 23, 2018). "Cannes jury grid hit 'Burning' scores key deals including UK, Japan and Spain". *Screen International*. สืบค้นเมื่อ May 24, 2018.
2. ↑  "Beoning (2018)". *The Numbers*. สืบค้นเมื่อ March 8, 2019.
ปลาช่อนงูเห่าในสวนสัตว์พาต้า
**ปลาช่อนงูเห่า** หรือ **ปลาช่อนดอกจันทน์** (อังกฤษ: Great snakehead) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae) ไม่จัดว่าเป็นปลาเศรษฐกิจ เนื่องจากเป็นปลาหายาก พบไม่บ่อยนักในธรรมชาติ มีลักษณะลำตัวค่อนข้างกลมยาว หัวมีขนาดเล็กกว่าปลาช่อนชนิดอื่น ๆ สีลำตัวจะเปลี่ยนไปตามวัยและสภาพแวดล้อม ปกติพื้นลำตัวจะเป็นสีคล้ำเช่น น้ำตาลแกมเขียว หรือสีดำ เมื่อยังเป็นลูกปลาจะมีแถบสีส้มคาดตามความยาวจากหัวจรดโคนหาง โดยบริเวณโคนหางจะมีจุดสีดำล้อมรอบด้วยวงสีส้มสด แลดูคล้ายเครื่องหมายดอกจันทน์ เมื่อปลาเริ่มโตขึ้นจะมีแถบดำราว 5-6 แถบคาดขวางลำตัวส่วนที่อยู่ค่อนไปทางท้าย ใต้ท้องสีจาง ลำตัวด้านท้าย ครีบหลัง หาง และครีบท้องจะมีจุดสีตะกั่วเหลือบแวววาวกระจายอยู่ทั่ว

ปลาช่อนชนิดนี้ มีขนาดโตเต็มที่ราว 40-90 เซนติเมตร แต่ก็มีบางรายงานพบว่ายาวได้ถึง 183 เซนติเมตร น้ำหนักถึง 30 กิโลกรัม มีรูปร่างเรียวยาวกว่าปลาช่อนชนิดอื่น ๆ ประกอบกับส่วนหัวที่เล็ก ทำให้แลดูคล้ายงูเห่า จึงเป็นที่มาของชื่อ "ปลาช่อนงูเห่า" เมื่อชาวบ้านจับปลาชนิดนี้ได้ บางคนไม่กล้ากินเนื่องจากเชื่อว่าเป็นปลาช่อนผสมงูเห่า มีพิษร้ายแรงกว่างูเห่าทั่วไป แต่ความเป็นจริงแล้ว ปลาช่อนงูเห่าไม่ได้มีพิษแต่อย่างใด 

มีการกระจายพันธุ์ในไทย, พม่า, กัมพูชา, มาเลเซีย โดยพฤติกรรมมักอยู่อาศัยตามแม่น้ำชายฝั่งที่มีพืชน้ำและพรรณไม้ขึ้นชายฝั่งมีเงาร่ม อาหารได้แก่ ปลา, กุ้ง, สัตว์น้ำขนาดเล็กและสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำขนาดเล็ก เช่น กบ, เขียด รวมถึงแมลงชนิดต่าง ๆ ด้วย

อุปนิสัยเป็นปลาที่ค่อนข้างดุร้ายก้าวร้าว โดยมักจะกบดานตัวนิ่ง ๆ กับพื้นท้องน้ำหรือไม่ก็ลอยตัวอยู่ปริมน้ำ เมื่อพบอาหารจะพุ่งฉกด้วยความเร็วและดุดัน

ปลาช่อนงูเห่า นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามที่มีขายในตลาดปลาสวยงามเป็นบางครั้ง

มีชื่อเรียกในภาษาถิ่นต่าง ๆ เช่น "หลิมหางกวั๊ก" ที่ จังหวัดแม่ฮ่องสอน "ก๊วน" ในภาษาเหนือและภาษาอีสาน "ล่อน", "กะล่อน" หรือ "อ้ายล่อน" ในภาษาใต้ เป็นต้น

อนึ่ง ปลาช่อนงูเห่า ยังไม่มีชื่อวิทยาศาสตร์ที่ถูกต้องแน่นอน โดยมากจะใช้ชื่อว่า *Channa marulius* อันเป็นชื่อเดียวกับปลาช่อนงูเห่าอินเดีย แต่ในทัศนะของนักมีนวิทยาที่ทำการศึกษาเรื่องปลาช่อน เห็นว่า ควรใช้ *Channa aurolineatus* (Day, 1870) หรือ *Channa* aff. *aurolineatus*

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาช่อนงูเห่าอินเดีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  สุรศักดิ์ วงศ์กิตติเวช. *สารานุกรมปลาไทย*. กรุงเทพฯ : เอม ซัพพลาย, 2540. 170 หน้า. หน้า 119. ISBN 9789748990026
2. ↑  หน้า 112-113, *CHANNA CRAZY คนคลั่งช่อน*, "Wild Ambition" โดย ชวิน ตันพิทยคุปต์ และชัยพัทธ์ งามบุษบงโสภิน. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 42: ธันวาคม 2013

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Channa aurolineatus* (ไทย)
* คลิปปลาช่อนงูเห่า จากช่วงเพื่อนเกษตร ทางรายการเช้าข่าว 7 สี ทางช่อง 7: จันทร์ที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2557 (ไทย) เก็บถาวร 2016-03-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน