recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**เจ้าพระยาทิพากรวงศมหาโกษาธิบดี** นามเดิม ขำ ตระกูลบุนนาค (1 ตุลาคม พ.ศ. 2356 — 12 มิถุนายน พ.ศ. 2413) เป็นขุนนางและนักเขียนชาวไทย

ประวัติ
-------

เจ้าพระยาทิพากรวงศมหาโกษาธิบดีเกิดเมื่อปี 2356 ในตระกูลบุนนาค ซึ่งเป็นตระกูลขุนนางไทยที่ทรงอิทธิพลและมีเชื้อสายเปอร์เซีย บิดาของท่านคือ สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยุรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) ซึ่งต่อมาดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และพี่ชายของท่านคือ เจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ว่าสมุหพระกลาโหมต่อมาเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

ชีวิตราชการ
-----------

เจ้าพระยาทิพากรวงศ์เข้ารับราชการในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวในตำแหน่งขุนนางในกรมท่า หลังจากการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวในปี 2394 ตระกูลบุนนาคก็มีบทบาทสำคัญในการคัดเลือกผู้สืบราชบัลลังก์ การสนับสนุนพระภิกษุเจ้าฟ้ามงกุฎขึ้นสู่ราชบัลลังก์ ทำให้ท่านได้รับตำแหน่งเป็นเสนาบดีกรมท่าในปี 2396 เสนาบดีพระคลังในปี 2398 และตำแหน่งเจ้าพระยารวิวงศ์มหาโกษาธิบดีในปี 2408 (ก่อนจะเปลี่ยนเป็นทิพากรวงศ์)

ผลงาน
-----

หลังจากสุขภาพไม่ดีจนต้องเกษียณอายุราชการในปี 2410 เจ้าพระยาทิพากรวงศ์ก็ใช้เวลาที่เหลือของชีวิตเขียนหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และศาสนา ในปี 2410 ท่านได้เขียนหนังสือชื่อ หนังสือแสดงกิจจานุกิจ เจ้าพระยาทิพากรวงศ์ได้รับพระบัญชาจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวให้เขียนพระราชพงศาวดารของกษัตริย์สี่รัชกาลแรกในราชวงศ์จักรีชื่อ *พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์* ซึ่งท่านเขียนเสร็จก่อนอสัญกรรมในปี 2413 แม้ว่าพระราชพงศาวดารทั้ง 4 เล่มจะแล้วเสร็จภายในปี 2413 แต่ พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 3 ก็ไม่ได้รับการตีพิมพ์จนถึงปี 2477 ผลงานทางประวัติศาสตร์ของเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ชุดนี้ได้รับการชำระเนื้อหาโดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร กรมพระยาดำรงราชานุภาพ (สำหรับพระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์รัชกาลที่ 5 นิพนธ์โดยสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ)

ครอบครัว
--------

ภรรยาของเจ้าพระยาทิพากรวงศมหาโกษาธิบดีคือ**ท่านผู้หญิงหนู** บุตรีของเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (พัฒน์ ณ นคร) บิดานำถวายพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ทรงโปรดให้เป็นละครหลวง ถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงโปรดให้เป็นเจ้าจอมอยู่งาน และในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานให้เป็นภรรยาเจ้าพระยาทิพากรวงศ์มหาโกษาธิบดี 

จนถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านป่วยเป็นวัณโรค และถึงแก่กรรมในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2413 เวลาเช้า 4 โมงเศษ สิริอายุ 78 ปี พระราชทานหีบทองตามเกียรติยศ

อ้างอิง
-------

* *วิมล พงศ์พิพัฒน์* **เจ้าพระยาทิพากรวงศ์มหาโกษาธิบดี** สารานุกรมไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน เล่ม 14 พ.ศ. 2527 -2528 หน้า 8681

1. 1 2 3  Bentiage, Bjorn, Eggert, Marion, Kramer, Hans-Martin, and Reichmuth, Stefan "Religious Dynamics Under the Impacts of Imperialism and Colonialism: A Sourcebook" pp.63-4
2. ↑  Bentiage pp. 67-69
3. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ข่าวตาย, เล่ม 7, ตอน 35, 30 พฤศจิกายน 2433, หน้า 311-312

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิซอร์ซมีงานต้นฉบับซึ่งเป็นผลงานของหรือเกี่ยวข้องกับ:  
***เจ้าพระยาทิพากรวงศ์มหาโกษาธิบดี***

* *ชมรมสายสกุลบุนนาค* เก็บถาวร 2007-11-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ราเกซ เชอร์มา** (เกิด 13 มกราคม ค.ศ. 1949) เป็นอดีตนักบินกองทัพอากาศอินเดียซึ่งบินบนยานโซยุซ ที-11 ซึ่งปล่อยวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1984 เป็นส่วนหนึ่งของโครงการอินเตอร์คอสมอส เชอร์มาเป็นชาวอินเดียคนแรกที่เดินทางในอวกาศ

ชีวิตช่วงต้น
------------

ราเกซ เชอร์มาเกิดวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 1949 ที่ปาเตียลา รัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย เขาเข้าศึกษาที่โรงเรียนไวยากรณ์เซนต์จอจส์ ไฮเดอราบาด เขาสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยนีซัม เขาเข้าร่วมนักเรียนนายทหารกองทัพอากาศใน ค.ศ. 1966

อาชีพ
-----

เขาเป็นศิษย์เก่าวิทยาลัยกลาโหมแห่งชาติรุ่นที่ 35 เข้าร่วมเป็นนักบินทดสอบในกองทัพอากาศอินเดียใน ค.ศ. 1970 เขาบินอากาศยานมีโคยัน-กูเรวิชหลายเที่ยวตั้งแต่ ค.ศ. 1971 ราเกซก้าวหน้าอย่างรวดรเวผ่านหลายระดับ และใน ค.ศ. 1984 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นหัวหน้าฝูงบินและนักบินในกองทัพอากาศอินเดีย เขาได้รับเลือกเมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1982 ให้เป็นนักบินอวกาศและเป็นส่วนหนึ่งของโครงการร่วมระหว่างองค์การวิจัยอวกาศอินเดียและโครงการอวกาศอินเตอร์คอสมอสของโซเวียต

เขาเกษียณจากยศผู้บังคับการกองบิน และเข้าร่วมการบินฮินดูสถาน จำกัด (HAL) ใน ค.ศ. 1987 และเป็นหัวหน้านักบินทดสอบในกองนาชิก (Nashik) ของ HAL จน ค.ศ. 1992 ก่อนย้ายไปบังกาลอร์เพื่อทำงานเป็นหัวหน้านักบินทดสอบของ HAL เขายังสัมพันธ์กับอากาศยานรบเบา เธจัส

### การบินอวกาศ

ใน ค.ศ. 1984 เขาเป็นพลเมืองอินเดียคนแรกที่ไปอวกาศเมื่อเขาบินบนจรวดโซยุซ ที-11 ของโซเวียตที่ปล่อยจากไบโคนูร์ คอสโมโดรมในสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค วันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1984 เขาใช้เวลาบนยาน 7 วัน 21 ชั่วโมง 40 นาทีระหว่างที่ทีมทำการศึกษาทางวิทยาศาสตร์และเทคนิคซึ่งมีช่วงทดลอง 43 ช่วง เขาทำงานเป็นหลักในสาขาชีวการแพทย์และการสัมผัสระยะไกล ประเทศอินเดียกลายเป็นชาติที่ 14 ที่ส่งคนสู่อวกาศ

รางวัล
------

เขาได้รับเกียรติวีรบุรุษแห่งสหภาพโซเวียตเมื่อกลับจากอวกาศ รัฐบาลอินเดียมอบรางวัลวีรคติสูงสุด (ระหว่างยามสงบ) อโศกจักร (Ashoka Chakra) แก่เขาและสมาชิกโซเวียตสองคนในภารกิจนั้น มาลีเชฟและสเตรคาลอฟ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Cosmonaut Biography: Rakesh Sharma". Spacefacts.de. สืบค้นเมื่อ 2012-07-06.
2. ↑  "Rakesh Sharma". Mapsofindia.com. สืบค้นเมื่อ 2012-07-06.
3. ↑  "Rakesh Sharma". *aerospaceguide.net*. สืบค้นเมื่อ 4 June 2014.
4. 1 2 3 4 5  Srinivasan, Pankaja (2010-04-04). "The down to earth Rakesh Sharma". *The Hindu*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-07-24. สืบค้นเมื่อ 2014-04-05.
**น้ำตกสาริกา** บ้างเรียก **น้ำตกตาดสาริกา** เป็นน้ำตกตั้งอยู่ที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ในตำบลสาริกา อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก เป็นน้ำตกขนาดใหญ่มี 9 ชั้น ไหลตกจากหน้าผาชัน สูง 100 เมตร

ในแต่ละชั้นก็จะมีหินธรรมชาติและมีแอ่งน้ำขนาดเล็ก ๆ อยู่ทั่วบริเวณ น้ำตกสาริกามีน้ำไหลเกือบตลอดปี มีน้ำมากในฤดูฝน ส่วนบริเวณใกล้น้ำตกจะมีถ้ำสาริกาซึ่งเป็นสถานที่ที่หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต เคยมานั่งบำเพ็ญธรรม และบริเวณทางขึ้นของน้ำตกสาริกาประดิษฐาน เจ้าพ่อปลัดจ่างและเจ้าแม่สาริกาที่แกะสลักจากไม้คูน

ชั้นหินที่สำคัญในแนวน้ำตกประกอบด้วยหินแกรนิต ลักษณะภูมิประเทศ เป็นหน้าผาสูงชัน ล้อมรอบด้วยเขากะลืม เขาสาริกา และเขามดดำ อยู่บริเวณหุบเขาที่ระดับความสูงประมาณ 100 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง พืชพรรณ มีลักษณะเป็นป่าเบญจพรรณ ประกอบด้วยไม้ยืนต้นประเภทผลัดใบ เช่น มะค่าโมง ประดู่ ตะแบก ตะเคียนหนู แดง นนทรี สมอพิเภก และตะคล้ำ เป็นต้น พืชชั้นล่างมีไม้ไผ่และหญ้าต่าง ๆ สัตว์ป่าที่พบบ่อยได้แก่ เลียงผา เม่น ชะนี พญากระรอก กระต่ายป่า และนกชนิดต่าง ๆ ที่พบได้แก่ นกเงือก นกขุนทอง นกขุนแผน นกแต้วแร้ว นกโพระดก และนกแซงแซว เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. *อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย เล่ม ๔ (อักษร ย-ฮ) ฉบับราชบัณฑิตยสภา*. พิมพ์ครั้งที่ ๔. กรุงเทพมหานคร : สหมิตรพริ้นติ้งแอนด์พับลิสชิ่ง, ๒๕๖๑. (แก้ไขปรับปรุงข้อมูลเมื่อ พ.ศ. ๒๕๖๓)
2. ↑  "น้ำตกสาริกา - อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่". สำนักอุทยานแห่งชาติ.
3. ↑  "น้ำตกสาริกา". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
4. ↑  "น้ำตกสาริกา". ระบบฐานข้อมูลสิ่งแวดล้อมธรรมชาติ.
ซีรีส์ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น

***อามะจัง สาวน้อยแห่งท้องทะเล*** (ญี่ปุ่น: あまちゃん; โรมาจิ: *Amachan*) เป็นซีรีส์ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น เริ่มฉายเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2556 จนถึงวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2556 เขียนบทโดยคังกูโร คูโด และแสดงนำโดยเรนะ โนเน็งในบทอามาโนะ อาคิ นักเรียนมัธยมปลายหญิงจากเกียวโตผู้ย้ายมาอยู่ชายฝั่งซันริกุในภูมิภาคโทโฮกุและกลายมาเป็น*อามะ*หรือนักดำน้ำหญิง ภายหลังเธอกลายมาเป็นไอดอลท้องถิ่น และกลับไปโตเกียวเพื่อพยายามจะกลายเป็นไอดอลที่แท้จริง ก่อนที่ในท้ายที่สุดจะกลับมายังโทโฮกุเพื่อช่วยฟื้นฟูชุมชมหลังเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ พ.ศ. 2554 ละครโทรทัศน์ *อามะ สาวน้อยแห่งท้องทะเล* เป็น*อาซาโดระ*ลำดับที่ 88 ของเอ็นเอชเค ซึ่งไม่เพียงประสบความสำเร็จด้านเรตติงแต่ยังนำผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจมาสู่ภูมิภาคโทโฮกุ และถือว่าเป็นปรากฏการณ์ทางการสังคม ละครชนะเลิศรางวัลกาแลกซีในสาขารายการโทรทัศน์ยอดเยี่ยมในปี พ.ศ. 2556 

ละครโทรทัศน์ *อามะ สาวน้อยแห่งท้องทะเล* ออกอากาศในประเทศไทยทางช่องไทยพีบีเอสตั้งแต่วันที่ 12 มิถุนายนถึง 3 ธันวาคม พ.ศ. 2559

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Nounen Rena cast as heroine for next year's morning drama 'Amachan'". *Tokyo Hive*. สืบค้นเมื่อ 14 February 2013.
2. ↑  "ซีรีส์ญี่ปุ่น อามะจัง สาวน้อยแห่งท้องทะเล". *ไทยพีบีเอส*. สืบค้นเมื่อ 29 November 2023.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *อามะจัง สาวน้อยแห่งท้องทะเล* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**จ้าว เต๋อฟาง** (จีน: 趙德芳; ราว ค.ศ. 959–981) เป็นเจ้าชายในราชวงศ์ซ่งซึ่งปกครองจักรวรรดิจีน

จ้าว เต๋อฟาง เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 4 ของจักรพรรดิซ่งไท่จู่ (宋太祖) และเป็นพระอนุชาของจ้าว เต๋อเจา (趙德昭) พระโอรสพระองค์ที่ 2 และรัชทายาทของซ่งไท่จู่ นอกจากนี้ จ้าว เต๋อฟาง ยังเป็นพระปัยกา (ปู่ทวด) ลำดับที่ 3 ของจักรพรรดิซ่งเซี่ยวจง (宋孝宗)

ครอบครัว
--------

จ้าว เต๋อฟาง มีพระชายา ราชบุตร และราชบุตรเขย ดังนี้

* นางเจียว (焦氏) ธิดาของเจียว จี้ซฺวิน (焦继勋)
	+ จ้าว เหฺวย์ซฺวี่ (趙惟敘; ค.ศ. 977–1011) พระโอรสหัวปี
	+ จ้าว เหฺวย์เซี่ยน (趙惟憲; ค.ศ. 979–1016) พระโอรสพระองค์ที่ 2
* นางฝูจากรัฐเว่ย์ (卫国符氏) หลานของฝู ย่างชิง (符彥卿)
	+ จ้าว เหวย์เหนิง (趙惟能; ค.ศ. 979 – 1008) พระโอรสพระองค์ที่ 3
* นางหวังจากรัฐฉิน (秦国王氏)
* นางหลี่จากหยิงชวน (颖川李氏)
* ไม่ปรากฏนาม
	+ ธิดา ได้เป็นเจ้าหญิงนาม หย่งโช่วเซี่ยนจู๋ (永寿县主)
		- เสกสมรสกับ ชุย ฉงฉือ (崔从湜)

ประวัติ
-------

ใน ค.ศ. จ้าว เต๋อฟาง ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งทางราชการเป็นครั้งแรก โดยเป็นตำแหน่งกุ้ยโจวฝางยฺวี่ฉื่อ (贵州防御使) คือ ข้าหลวงกลาโหมประจำกุ้ยโจว (贵州) จากนั้นได้รับตำแหน่งซิ่ง-ยฺเหวียนหยิ่น (兴元尹) คือ เจ้าเมืองซิ่ง-ยฺเหวียน (兴元) ซึ่งปัจจุบันคือนครฮั่นจง (汉中市) และตำแหน่งชานหนานซีเต้าเจี๋ยตู้ฉื่อ (山南西道节度使) คือ ข้าหลวงฝ่ายทหารประจำภูมิภาคชานหนานซีเต้า (山南西道) ซึ่งปัจจุบันอยู่บริเวณมณฑลซื่อชวน (四川省) จากนั้นได้รับตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี เรียกว่า ถงผิงจางชื่อ (同平章事) ครั้นฤดูหนาว ค.ศ. 978 จ้าว เต๋อฟาง ได้รับตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายทหาร เรียกว่า เจี่ยนเซี่ยวไท่เว่ย์ (檢校太尉) กระทั่ง ค.ศ. 981 จ้าว เต๋อฟาง ประชวรจนสิ้นพระชนม์ พระชันษาเพียง 23 ปี จักรพรรดิซ่งไท่จง (宋太宗) ผู้เป็นพระเจ้าอา เสด็จไปเยี่ยมพระศพด้วยความโทมนัส และประกาศงดประชุมราชสำนัก 5 วันเพื่อไว้ทุกข์ให้

ในบันเทิงคดี
------------

ในบันเทิงคดีหลายเรื่อง ซึ่งรวมถึงตำนานเกี่ยวกับขุนศึกตระกูลหยาง และเจ็ดผู้กล้าห้าผู้ทรงธรรม จ้าว เต๋อฟาง ได้ชื่อว่า "อ๋องแปด" (八王) แต่ตัวละครอ๋องแปดนี้มาจากการผสมผสานจ้าว เต๋อฟาง เข้ากับบุคคลอีกคนในประวัติศาสตร์ คือ จ้าว ยฺเหวียนหย่าน (趙元儼)

ข้อสังเกต:

| จ้าว เต๋อฟาง (ตัวละคร) | จ้าว เต๋อฟาง (ตามประวัติศาสตร์) | จ้าว ยฺเหวียนหย่าน (ตามประวัติศาสตร์) |
| --- | --- | --- |
| เป็นพระโอรสของจักรพรรดิไท่จู่เป็นพระนัดดาของจักรพรรดิไท่จงเป็นพระญาติ (ลูกพี่ลูกน้อง) กับจักรพรรดิเจินจง | เป็นพระโอรสของจักรพรรดิไท่จู่เป็นพระนัดดาของจักรพรรดิไท่จงเป็นพระญาติ (ลูกพี่ลูกน้อง) กับจักรพรรดิเจินจง | เป็นพระนัดดาของจักรพรรดิไท่จู่เป็นพระโอรสของจักรพรรดิไท่จงเป็นพระอนุชาของจักรพรรดิเจินจง |
| พระนามลำลองว่า "อ๋องแปด" | เป็นพระโอรสองค์ที่ 4 ของจักรพรรดิไท่จู่ไม่เป็นที่รู้จัก | [เป็นพระโอรสองค์ที่ 8 ของจักรพรรดิไท่จงมีคุณธรรมเป็นที่รู้จัก |
| ทรงเจริญวัยในรัชกาล จักรพรรดิไท่จง (976–997) | พระราชสมภพในปี ค.ศ. 959 | พระราชสมภพในปี ค.ศ. 985 |
| ดำรงพระยศในรัชกาล จักรพรรดิเจินจง (997–1022) ดำรงพระยศและสวรรคตในรัชกาล จักรพรรดิเหรินจง (1022–1063) | สวรรคตในปี ค.ศ. 981 | สวรรคตในปี ค.ศ. 1044 |

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  *Song Shi*, vol. 244 (Prince of Qin, Defang)

อ้างอิง
-------

* Toqto'a; และคณะ (1346). *Song Shi* (宋史) [*History of Song*] (ภาษาจีน).
Full-lengthต้นซักกูมตามจินตนาการ และอายะฮ์จากซูเราะฮ์ที่ 37
ตามความในอัลกุรอาน **ซักกูม** (อาหรับ: زقوم) เป็นต้นไม้ที่ "โตมาจากก้นลึกของนรกญะฮันนัม" ซึ่งเป็น "ต้นไม้ที่ถูกสาป" ตามที่อธิบายในซูเราะฮ์ที่ 17:60  37:62-68, 44:43, และ 56:52

มุมมองทางศาสนา
--------------

ในอัลกุรอานได้อธิบายไว้ว่า:

[44.43] แท้จริงต้นซักกูม
[44.44] จะเป็นอาหารของผู้ทำบาปมาก
[44.45] เช่นทองแดงที่ถูกหลอมเดือด มันจะต้มเดือดอยู่ในท้อง
[44.46] เช่นการเดือดพล่านของน้ำร้อน
ผลของต้น *ซักกูม* มีรูปร่างเหมือนหัวปิศาจ (กุรอาน 37:62-68). โดยคนที่อยู่ในนรกจะต้องกินผลของมัน ซึ่งจะทำให้ร่างของพวกเขาถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ เพื่อเป็นการลงโทษอันเป็นผลจากกรรมเมื่อตอนที่ยังมีชีวิตในโลกนี้ อุมัร สุไลมาน อัล-อัชกอร์ นักวิชาการซาลาฟี และศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยจอร์แดน กล่าวว่า เมื่อคนบาปกินมันเสร็จแล้ว ผลของมันจะเดือดเหมือนน้ำมันเดือดในท้องของพวกเขา นักวิชาการบางท่าน เสนอว่าต้นไม้นี้เติบโตด้วยบาปของผู้ที่ทำบาป ดังนั้นผลปิศาจจึงเป็นสิ่งที่ไม่ดีของผู้ที่ทำบาปในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งอิบน์ อะรอบีกล่าวไว้ว่า ต้นนี้แสดงถึงความหยิ่งยะโสของตนเอง.

พฤกษศาสตร์
----------

ชื่อของต้น *ซักกูม* ถูกใช้กับสปีชีส์ของ *Euphorbia abyssinica* โดยชาวบีจาที่อาศัยอยู่ทางตะวันออกของประเทศซูดาน. ส่วนในประเทศจอร์แดน จะใช้ชื่อนี้กับสปีชีส์ของ *Balanites aegyptiaca*. และในประเทศตุรกี จะใช้ชื่อนี้กับต้นยี่โถ.[]

ดูเพิ่ม
-------

* ตูบา ต้นไม้ในสวรรค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  อัลกุรอาน 17:60
2. ↑  อัลกุรอาน 37:62-68
3. ↑  อัลกุรอาน 44:43
4. ↑  อัลกุรอาน 56:52
5. ↑  Farooqi, M.I.H. "Zaqqum in light of the Quran". *Islamic Research Foundation International, Inc*. สืบค้นเมื่อ 30 December 2014.
6. ↑  อัลกุรอาน 44:43 Translation of M. H. Shakir.
7. ↑  Sarah R. bin Tyeer *The Qur’an and the Aesthetics of Premodern Arabic Prose* Springer 2016 ISBN 978-1-137-59875-2 page 82
8. ↑  Muhittin Akgul *The Qu'ran in 99 Questions* Tughra Books 2008 ISBN 978-1-597-84640-0
9. ↑  Trees in the Koran and the Bible, L. J. Musselman, *Unasylva: an international journal of forestry and forest industries*, #213: Perceptions of forests (**54**, #2, 2003).
10. ↑  The Waters That Heal เก็บถาวร 2007-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Kirk Albrecht and Bill Lyons, *Saudi Aramco World*, March/April 1995, pp. 34-39.
**นกกระจ้อยญี่ปุ่น** (*Horornis diphone*), รู้จักกันในชื่อภาษาญี่ปุ่นว่า *อุงุยสึ* (鶯; ญี่ปุ่น: ウグイス), เป็นนกจาบปีกอ่อน (passerine) สายพันธ์หนึ่งที่พบได้ยาก เนื่องจากมีธรรมชาติชอบหลบซ่อน แต่เสียงร้องของมันสามารถได้ยินในพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศญี่ปุ่นในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ นกกระจ้อยญี่ปุ่นมักมีสีคล้ายใบมะกอกแก่ (brown) แต่โทนสีค่อนข้างหม่น มีพฤติกรรมชอบหลบซ่อนสายตามนุษย์แต่ชอบร้องส่งเสียง มีความยาวลำตัวประมาณ 15.5 เซนติเมตร (6.1 นิ้ว)  และมีโภชนาการเป็นแมลงขนาดเล็ก 

เนื่องจากพฤติกรรมที่ชอบร้อง(เพลง)ส่งเสียง จึงทำให้นกชนิดนี้มีชื่อเล่นภาษาอังกฤษว่า "Japanese Nightingale" และมีผู้นิยมจับนกกระจ้อยญี่ปุ่นใส่กรงขังไว้เพื่อฟังเสียงของมัน นอกจากนี้เสียงที่ไพเราะของนกกระจ้อยญี่ปุ่นก็เป็นธีม หรือหัวข้อที่สำคัญในบทกวีของญี่ปุ่น โดยมีงานประพันธ์ร้อยกรองทั้งประเภทไฮกุและเร็งกะที่เอ่นถึงชื่อนก "อุงุยสึ" เพื่อแสดงการมาถึงของฤดูใบไม้ผลิ และการเบ่งบานของดอกซากุระ

อ้างอิง
-------

1. ↑  {{{assessors}}} (2008). *Cettia diphone*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 2010-01-05.
2. ↑  Wild Bird Society of Japan; Joseph A. Massey; Shogo Matsui; Tsutomu Suzuki; Elizabeth P. Swift; Akira Hibi; Noritaka Ichida; Yozo Tsukamoto; Koichiro Sonobe (1990). Koichiro Takano; Jane Washburn Robinson (บ.ก.). *A Field Guide to the Birds of Japan* (Seventh Printing, First ed.). Tokyo and New York: Kodansha International, LTD. p. 254. ISBN 0-87011-746-7.
3. ↑  Reynolds, Frank; Carbine, Jason A. (2000). *The Life of Buddhism*. Berkeley: University of California Press. p. 32.
**อาร์ตีกา ซารี เดวี** (อินโดนีเซีย: *Artika Sari Devi*, 29 กันยายน พ.ศ. 2522) เป็น นักแสดง นางแบบ ชาวอินโดนีเซีย รู้จักในฐานะ ปูเตอรีอินโดเนซียา 2004 และหนึ่งในผู้เข้ารอบ 15 คนสุดท้าย นางงามจักรวาล 2005 ที่จัดขึ้นในประเทศไทย

อาชีพ
-----

### การประกวดนางงาม

อาร์ตีกา มีความสูงประมาณ 168 เซนติเมตร และน้ำหนัก 47 กิโลกรัม เป็นตัวแทนของหมู่เกาะบังกาเบอลีตุง ในการประกวด ปูเตอรีอินโดเนซียา 2004 อาร์ตีกาในวัย 25 ปี ชนะการประกวด และได้เดินทางไปประกวด นางงามจักรวาล 2005 ที่ประเทศไทย แม้ว่าเธอได้รับการต่อต้านหลาย ๆ ด้าน ในการประกวด นางงามจักรวาล 2005 เธอได้ผ่านเข้ารอบ 15 คนสุดท้าย โดยเธอเป็นตัวแทนคนเดียวจากทวีปเอเชียที่ผ่านเข้ารอบ ก่อนการประกวดนางงามจักรวาล อาร์ตีกา มีภาพหลุดคล้ายเธอ ในลักษณะเปลือยหน้าอก ซึ่งเธอได้ปฏิเสธในภายหลังว่าไม่ใช่เธอ

### วงการบันเทิง

หลังจากเสร็จสิ้น อาร์ตีกา ได้เข้าวงการบันเทิงอย่างเต็มตัวโดยการแสดงหนัง โฆษณา หรือเป็นนางแบบ และเธอก็ได้เล่นภาพยนตร์ในอีหลายเรื่องต่อมา *โอเปร่าชวา* (**Opera Jawa**) (2006) และ Planet Mars (2008) และอาร์ตีกา ก็ได้รับรางวัล นักแสดงหญิงภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในเทศกาลภาพยนตร์ 3 ทวีป ใน เมืองน็องต์ ฝรั่งเศส  และเธอเองก็ยังได้รับรางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติอิสระ ใน บรัสเซลส์ เบลเยียม ระหว่างวันที่ 4 - 9 พฤศจิกายน 2008  และเธอเองก็ยังได้เล่นภาพยนตร์เรื่อง Mati Bujang Tengah Malam ซึ่งรับบทเป็นอินดี้ 

### การเข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาล 2005

อาร์ตีกา ซารี เดวี ได้เข้าร่วมการประกวด นางงามจักรวาล 2005 โดยเธอได้รับการวิจารณ์อย่างหนักจากผู้ที่ไม่เห็นด้วย โดยทั้งผู้ที่ไม่เห็นเรียกร้องให้ให้เธอถอนตัวออกจากประกวด

ผลงาน
-----

* *Opera Jawa* (2006)
* *Mati Bujang Tengah Malam* (2007) รับบท อินดี้
* *Planet Mars* (2008)
* *Lastri* (2008)
* *Roman Picisan* (2010)
* *Sang Pemberani* (2014)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Artika Sari Devi Sangkal Berpose Topless, KapanLagi.com, ในวันที่ 8 เมษายน 2008
2. ↑  'PLANET MARS' Keabadian dan Kesetiaan Mars, สืบค้นข้อมูล 8 April 2008
3. ↑  "Opera Jawa" Raih Best Film เก็บถาวร 2008-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Suaramerdeka.com, สืบค้นข้อมูล 8 April 2008
4. ↑  [Penghargaan internasional Artika]. Gatra daring. Edisi 22 November 2008. Diakses 22-11-2008.
5. ↑  Artika Sari Devi - Erros So7, Pacaran? เก็บถาวร 2008-04-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, diakses 8 April 2008
6. ↑  อินโดฯประท้วง นางงามแต่งโป๊, กองประกวดฯไม่สน จับตามิส"จีน-เกาหลี"เคร่งไม่แพ้กัน[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* [ประวัติของ อาร์ตีกา ซารี เดวี] เก็บถาวร 2008-04-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน di KapanLagi.com


| ก่อนหน้า |  | อาร์ตีกา ซารี เดวี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **เดียน กริสนา นาวาวี** |  | **ปูเตอรีอินโดเนเซีย** (2547) |  | **นาดีน ชานดราวินาตา** |
| **อัลยา โรฮาลี** |  | **มิสยูนิเวิร์สอินโดนีเซีย** (ค.ศ. 2005) |  | **นาดีน ชานดราวินาตา** |
**พระองค์เจ้าเกิด** หรือ **พระองค์เจ้าฉาย** หรือ **พระองค์เจ้าฉัตร** เป็นพระราชธิดาในเจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์ ประสูติแต่หม่อมเหม

พระประวัติ
----------

พระองค์เจ้าเกิด เป็นพระราชธิดาในเจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์ ประสูติแต่หม่อมเหม ทรงมีพระนามอื่นอีกว่า พระองค์เจ้าฉาย หรือ พระองค์เจ้าฉัตร

พ.ศ. 2278 ในต้นรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ขณะที่ทรงพระประชวรอยู่นั้น กรมขุนสุเรนทรพิทักษ์ซึ่งทรงผนวชอยู่ที่วัดยอดเกาะ ได้เสด็จย้ายมาอยู่ที่วัดโคกแสง ภายในพระนคร เมื่อได้ทราบว่าพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศประชวรจึงได้มาเข้าเฝ้าอยู่เนือง ๆ เนื่องจากกรมขุนสุเรนทรพิทักษ์ ทรงสนิทกับสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศอย่างมาก ทำให้เจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์เกิดความระแวงขึ้น พระองค์จึงตรัสให้พระองค์เจ้าชื่นและพระองค์เจ้าเกิดไปนิมนต์เจ้าพระกรมขุนสุเรนทรพิทักษ์เข้ามายังพระราชวังหน้าเพื่อมาเยี่ยมพระราชบิดา เมื่อเจ้าพระกรมขุนสุเรนทรพิทักษ์เสด็จมาถึง พระองค์ได้ใช้พระแสงดาบฟันเจ้าพระกรมขุนสุเรนทรพิทักษ์ แต่ไม่ทรงได้รับบาดเจ็บเพียงถูกแต่ผ้าจีวรขาดเท่านั้น เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเห็นดังนั้นจึงเกรงพระราชอาญาแล้วจึงเสด็จไปยังตำหนักกรมหลวงอภัยนุชิต

หลังจากนั้น เจ้าพระกรมขุนสุเรนทรพิทักษ์เสด็จเข้าเฝ้าสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ และพระองค์ตรัสถามว่า เหตุใดผ้าจีวรจึงขาด เจ้าฟ้าพระฯ กรมขุนสุเรนทรพิทักษ์ถวายพระพรว่ากรมขุนเสนาพิทักษ์หยอกท่าน เมื่อเจ้าพระกรมขุนสุเรนทรพิทักษ์ถวายพระพรลาสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศแล้ว กรมหลวงอภัยนุชิตได้เสด็จมาอ้อนวอนและตรัสว่าถ้าท่านไม่ช่วยในคราวนี้เห็นทีกรมขุนเสนาพิทักษ์คงสิ้น เจ้าฟ้าพระฯ กรมขุนสุเรนทรพิทักษ์จึงตรัสว่าคงมีแต่ร่มกาสาวพัตรเท่านั้นที่จะช่วยได้ กรมหลวงอภัยนุชิตจึงพากรมขุนเสนาพิทักษ์เสด็จออกผนวชทันทีที่วัดโคกแสง มีพระนามฉายาว่า "สิริปาโล"

ในครั้งนั้นสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวทรงพระพิโรธกรมขุนเสนาพิทักษ์มาก มีพระราชดำรัสให้ค้นหาตัวจนทั่วพระราชวัง แต่พบเพียงพระองค์เจ้าชื่นและพระองค์เจ้าเกิดที่สมรู้ร่วมคิดเท่านั้น จึงมีพระราชดำรัสให้นำตัวทั้ง 2 พระองค์ไปสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เจ้าฟ้าธรรมธิเบศร". สืบค้นเมื่อ 23 March 2013.[*ลิงก์เสีย*]
*ความหมายอื่น ดูที่: เสือขาว*

เสือโคร่งขาวในสวนสัตว์ไทย
เสือโคร่งขาวชนิดย่อย เสือโคร่งเบงกอล ในสวนสัตว์สิงคโปร์
เสือโคร่งขาวชนิดย่อย เสือโคร่งไซบีเรีย
**เสือโคร่งขาว** (อังกฤษ: white tiger) เป็นลักษณะพิเศษประการหนึ่งของเสือโคร่ง ที่เป็นโดยมากในชนิดย่อยเสือโคร่งเบงกอล 

โดยมีรูปร่างลักษณะเหมือนกับเสือโคร่งเบงกอลทุกประการ เพียงแต่มีลักษณะเด่น คือ แต่มีขนพื้นสีขาวและลายสีน้ำตาลเข้ม ม่านตาสีฟ้า จมูกสีชมพูและสีขาวครีม ซึ่งเกิดจากการผิดปกติของยีน โดยมิใช่สัตว์เผือกโดยแท้จริง (albino) แต่เป็นอาการผิดปกติที่ผิวหนังมีจำนวนเม็ดสีน้อย ที่เรียกว่า "ภาวะด่าง" (leucism)

เสือโคร่งขาวเบงกอลตัวแรกที่มีประวัติบันทึกไว้ในธรรมชาติ พบที่ประเทศอินเดีย ในรอบ 100 ปี พบเพียง 12 ตัวเท่านั้น ปัจจุบันพบได้น้อยมากในธรรมชาติ และด้วยความโดดเด่นในสีผิวจึงนิยมแสดงไว้ตามสวนสัตว์ต่าง ๆ มีการนำไปเพาะเลี้ยงในต่างประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา จนมีแพร่ขยายพันธุ์ออกลูกในที่เลี้ยง ปัจจุบันมีเสือโคร่งขาวประมาณ 200 ตัว ส่วนใหญ่อยู่ตามสวนสัตว์ต่าง ๆ ทั่วโลก รวมทั้งในประเทศไทยด้วย

นอกจากนี้แล้ว เสือโคร่งขาวเบงกอลยังเป็นสัตว์เลี้ยงของบุคคลระดับมหาเศรษฐีด้วย เช่น ไมค์ ไทสัน อดีตแชมป์โลกมวยสากลในรุ่นเฮฟวี่เวทชาวอเมริกัน เป็นต้น

เสือโคร่งขาวในเสือโคร่งชนิดอื่น
-------------------------------

ไม่ปรากฏพบเสือโคร่งขาวในเสือโคร่งชนิดย่อยอื่น kๆ จะมีก็แต่เสือโคร่งไซบีเรีย ที่มีการแสดงในสวนสัตว์ต่าง ๆ เช่น ในประเทศจีน เป็นต้น

เสือโคร่งขาวในประเทศไทย
-----------------------

เสือโคร่งขาวเบงกอลในประเทศไทยเป็นสัตว์ป่านำเข้าจากสวนสัตว์ต่างประเทศ ซึ่งเสือขาวนี้จะจัดแสดงในสวนสัตว์ดุสิต, สวนสัตว์เชียงใหม่, สวนสัตว์เปิดเขาเขียว, สวนสัตว์สงขลา, สวนสัตว์ชัยภูมิสตาร์ไทเกอร์, เชียงใหม่ ไนท์ซาฟารี, สวนสัตว์เขาสวนกวาง, อุทยานหินล้านปีและฟาร์มจระเข้พัทยา, ฟาร์มจระเข้สมุทรปราการ, สวนสัตว์อุบลราชธานี, สวนสัตว์บึงฉวาก และ ไทเกอร์คิงดอม (คุ้มเสือ) ทั้งสาขาเชียงใหม่และภูเก็ต เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* สิงโตขาว

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ["White Bengal Tiger (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-12-05. สืบค้นเมื่อ 2012-11-06. White Bengal Tiger (อังกฤษ)]
2. 1 2  ["เสือโคร่งขาว (ไทย)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-23. สืบค้นเมื่อ 2012-11-06. เสือโคร่งขาว (ไทย)]
3. ↑  สวนสัตว์ดุสิตกำลังถ่ายทอดสัญญาณสดติดตามการคลอดลูกของแม่เสือขาว"เอริก้า" ค่ะ จากสนุกดอตคอม(ไทย)
4. ↑  Mike Tyson's tiger removed from Indiana tattoo parlor (อังกฤษ)
5. ↑  White Siberian Tiger Cub (อังกฤษ)
6. ↑  คลิปน่ารัก หมาเลี้ยงลูกเสือ จากเดลินิวส์ (ไทย)
7. ↑  "สวนสัตว์บึงฉวาก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2012-11-06.
8. ↑  "Tiger Encounters | Thailand | Tiger Kingdom". *tigerkingdomlive* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-03. สืบค้นเมื่อ 2021-12-03.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **เสือโคร่งขาว**
**เกาะบีลู่** (พม่า: ဘီလူးကျွန်း; มอญ: တေကာ့ခမိုင်း; แปลว่า เกาะยักษ์) เป็นเกาะปากแม่น้ำสาละวิน ในอำเภอช่องโซน รัฐมอญ ทางทิศตะวันตกของมอละมไยน์ เกาะนี้มีขนาดประมาณประเทศสิงคโปร์และมีประชากรอาศัยอยู่ 200,000 คน

เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 รัฐบาลรัฐมอญได้เริ่มโครงการก่อสร้างสะพานโบโชะอองซาน ยาว 1,586 เมตร (5,203 ฟุต) เพื่อเชื่อมต่อท่าเทียบเรือมูปุนของมอละมไยน์กับหมู่บ้านกะยอของเกาะบีลู่ ซึ่งเป็นสะพานแห่งแรกที่ได้รับการสร้างขึ้น โครงการนี้ซึ่งคาดว่ามีมูลค่า 60 ล้านดอลลาร์สหรัฐจะได้รับการสร้างขึ้นโดยบริษัทร่วมทุนระหว่างญี่ปุ่นกับพม่า ผู้คนบนเกาะแห่งนี้พึ่งพาอุตสาหกรรมในครัวเรือนที่น่าสนใจ เช่น กระดานดำสำหรับโรงเรียน, หนังยาง, ผลิตภัณฑ์จากอ้อย, ไปป์ไม้, ดินสอ, ปากกาและยาสูบ ปัจจุบันเกาะบีลู่เชื่อมต่อกับโครงข่ายไฟฟ้าแห่งชาติแล้ว

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Introducing Bilu Kyun". *Lonely Planet*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 February 2015. สืบค้นเมื่อ 17 February 2015.
2. ↑  Danmark, Maria (25 March 2013). "Bilu Kyun Island in Mon State: a transport time warp". *Myanmar Times*. สืบค้นเมื่อ 17 February 2015.
3. ↑  "ဘီလူးကျွန်း-သံလွင်တံတား ပန္နက်ရိုက်အခမ်းအနားပြုလုပ်". *လွတ်လပ်သော မွန်သတင်းအေဂျင်စီ* (ภาษาพม่า). 9 February 2015. สืบค้นเมื่อ 17 February 2015.
4. 1 2 3  Naw Say Phaw Waa (16 February 2015). "Ministers break ground on new Mawlamyine bridge". *Myanmar Times*. สืบค้นเมื่อ 17 February 2015.
**วัดพระธาตุนารายณ์เจงเวง** เป็นสถานที่ตั้งพระธาตุนารายณ์เจงเวง ห่างจากตัวเมืองประมาณ 6 กิโลเมตร ตามถนนสายสกลนคร-อุดรธานี ตำบลธาตุนาเวง อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร

ประวัติ
-------

วัดพระธาตุนารายณ์เจงเวง สร้างขึ้นพร้อมกันกับ "พระธาตุนารายณ์เจงเวง" หรือ "อรดีมายานารายณ์เจงเวง" โดยชื่อนี้ตั้งชื่อตามผู้สร้างโดยกลุ่มสตรีของพระนางนาเวงแห่งเมืองหนองหานหลวงมีการแข่งขันกลุ่มบุรุษชาวเมืองหนองหานน้อย เพื่อรอรับพระพระมหากัสสปะเถระ ซึ่งนำพระอุรังคธาตุไปบรรจุยังดอยภูกำพร้า โดยตกลงกันว่าหากฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดสามารถสร้างพระธาตุเจดีย์ใหญ่เสร็จก่อนดาวเพ็กขึ้นฝ่ายนั้นจะเป็นผู้ชนะ

พระธาตุนารายณ์เจงเวง สกลนคร
ตามตำนานอุรังคธาตุกล่าวถึงโบราณสถานแห่งนี้ว่า ยังกล่าวว่า เมื่อพระมหากัสสปเถระและบริวารเดินทางมาถึงเมืองหนองหานหลวง กลุ่มสตรีชาวเมืองหนองหานได้ทูลขอแบ่งอุรังคธาตุ(กระดูกหน้าอก)ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แต่พระมหาเถระผู้ใหญ่มิได้ทรงอนุญาตด้วยผิดวัตถุประสงค์ที่พระพุทธองค์ที่ตรัสไว้ให้นำอุรังคธาตุไปประดิษฐานบรรจุเจดีย์ที่ภูกำพร้า กลางลำน้ำโขง(พระธาตุพนม) แต่มิให้เสียศรัทธา พระมหากัสสัปะเถระผู้ใหญ่จึงมอบให้พระอรหันต์รูปหนึ่งไปนำพระอังคารธาตุจากที่ถวายเพลิงพระศพสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาประดิษฐานไว้ในพระเจดีย์แห่งนี้ จึงนับว่าพระธาตุนารายณ์เจงเวงเป็นโบราณสถานที่สำคัญของเมืองสกลนคร

เมื่อครั้ง พ.ศ. 2449 สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพเมื่อครั้งทรงดำรงตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงมหาดไทย พระองค์ได้เสด็จตรวจราชการมณฑลนครราชสีมา และมณฑลอุดรอีสาน รวม 56 วัน โดยได้นิพนธ์ไว้ในหนังสือเรื่องเที่ยวที่ต่าง ๆ ภาคที่ 4 เกี่ยวกับเมืองสกลนครไว้ว่า "วันที่ 15 มกราคม ขี่ม้าไปบ้านนาเวง ระยะทาง 15 เส้น ไปตามถนนขอมสร้างไว้แต่ดึกดำบรรพ์ มีสะพานหินเปนสพานศิลาแลง ฝีมือขอมทำดีน่าดูอยู่แห่ง 1 เปนของสมัยเดียวกันกับเทวสถาน ที่ตำบลนาเวงมีเทวสถานเรียกว่า "อรดีมายานารายณ์เจงเวง" ตั้งอยู่บนเนินซึ่งมีซุ้มไม้ร่มรื่นดี.."

สิ่งก่อสร้างภายในวัด
--------------------

### พระธาตุนารายณ์เจงเวง

เป็นพระธาตุสร้างด้วยหินทราย มีลักษณะปรางค์แบบขอมที่ส่วนใหญ่สร้วบรางกันในสมัยนั้น ส่วนฐานก่อด้วยศิลาแลงขนาดใหญ่ องค์เจดีย์รูปทรงสี่เหลี่ยมมีซุ้มประตูแต่ละด้าน ภายใต้ซุ้มข้างบนสลักรูปนารายณ์บรรทมสินธุ์ ประดับด้วยกนกด้านขด มุมทั้งสี่ด้านขององค์พระธาตุ เป็นรูปนาคห้าเศียร
ปัจจุบัน มีพระครูศรีปริยัติวุฒิคุณ (สุวัฒน์ โกญทัญโญ ป.ธ ๕ M.A.) เป็นเจ้าอาวาส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระธาตุนารายณ์เจงเวง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-12-25. สืบค้นเมื่อ 2009-01-04.
2. ↑  พระธาตุนารายณ์เจงเวง[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  สะพานขอม[*ลิงก์เสีย*]

1. พระธาตุในสกลนคร
2. ประวัติวัดพระธาตุนารายณ์เจงเวง
**อาร์ชดัชเชสชาร์ลอตแห่งออสเตรีย** (พระนามเต็ม: ชาร์ลอต เฮ็ดวิก ฟรานซิสก้า โจเซฟ่า มาเรีย แอนโตเนีย โรเบิร์ตต้า อ๊อตโตเนีย ปีอา แอนนา อิกเนเชีย; Charlotte Hedwig Franzisca Josepha Maria Antonia Roberta Ottonia Pia Ignatia von Habsburg-Lorraine) ทรงเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย และเจ้าฟ้าหญิงแห่งฮังการี (*Her Imperial and Royal Highness* Archduchess Charlotte, The Princess Imperial of Austria, and the Princess Royal of Hungary)

พระราชประวัติ
-------------

อาร์ชดัชเชสชาร์ลอต ประสูติเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2464 ณ เมืองแพร็งกิ้นส์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นพระราชธิดาองค์ที่ 2 และพระราชบุตรองค์ที่ 7 ใน สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 และพระมเหสี เจ้าหญิงซีต้าแห่งบูร์บอง-ปาร์มา 
พระองค์ประสูติขณะที่พระราชวงศ์อิมพีเรียลกำลังลี้ภัยมาประทับในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ หลังจากที่มีการยุบจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ภายหลังแพ้สงครามโลกครั้งที่ 1 เมื่อปีพ.ศ. 2461 จากนั้น พระองค์และพระราชวงศ์ได้อพยพต่อไปยังเกาะมาไดร่า ประเทศโปรตุเกส ซึ่งเป็นที่ที่สมเด็จพระจักรพรรดิ พระราชบิดา เสด็จสวรรคตด้วยพระอาการไข้ไทฟอยด์ เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2465

หลังจากที่สมเด็จพระราชบิดาเสด็จสวรรคต พระเชษฐาของพระองค์ อาร์ชดยุกอ๊อตโต้ ได้ทรงสืบราชสมบัติต่อจากพระราชบิดา เป็นองค์พระประมุขแห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งออสเตรีย ส่วนสมเด็จพระจักรพรรดินีซีต้า พระราชมารดาก็ทรงพาพระองค์ รวมทั้งพระเชษฐา พระเชษฐภัคินี และพระขนิษฐาอพยพไปยังประเทศเบลเยียม หลังจากนั้น พอเริ่มต้นสงครามโลกครั้งที่ 2 พระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ก็อพยพออกจากยุโรปไปยังประเทศสหรัฐอเมริกา เพื่อหลบหนีการตามล่าจากกลุ่มนาซี

อภิเษกสมรส
----------

เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 อาร์ชดัชเชสชาร์ลอตทรงเข้าพิธีหมั้นกับแกรนด์ดยุกจอร์ชที่ 2 แห่งเม็คเคลนบวร์ก-สเตรอลิตส์ องค์ประมุขแห่งราชรัฐเม็คเคลนบวร์ก-สเตรอลิตส์ หลังจากนั้น ในวันที่ 21 กรกฎาคม ในปีเดียวกัน ทั้ง 2 พระองค์ก็ทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรส ในพระตำหนักเพิ๊กกิ้ง บาวาเรีย ประเทศเยอรมนี

หลังจากนั้น เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 แกรนด์ดยุกจอร์ชเสด็จสวรรคต ทั้ง 2 พระองค์จึงไม่มีพระราชโอรส หรือพระราชธิดาด้วยกันเลย

สิ้นพระชนม์
-----------

อาร์ชดัชเชสชาร์ลอตทรงสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2532 ด้วยโรคไข้ป่า ณ เมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี ซึ่งทรงสิ้นพระชนม์ 3 เดือนหลังจากที่สมเด็จพระจักรพรรดินีซีต้า พระราชมารดาทรงสิ้นพระชนม์ เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2532

อ้างอิง
-------

* Archduchess to Marry, New York Times, 1956-05-16, p. 31
* Darryl Lundy. Charlotte Hedwig Erzherzogin von Österreich. The Peerage

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Charlotte Hedwig Erzherzogin von Österreich
**นายสุกกี้อร่อยจัง** หรือมักรู้จักในชื่อ **สุกี้พระนายกอง** หรือ **สุกี้** เป็นชาวมอญเก่า

ประวัติ
-------

### การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง

บทความหลัก: การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง
ระหว่างสงครามคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง นายทองสุก เดิมเป็นมอญเก่า ได้เข้ากับฝ่ายพม่า ช่วยทำการรบอย่างแข็งขัน จนเนเมียวสีหบดีตั้งให้เป็นตำแหน่งสุกี้หรือสูกี้ สันนิษฐานว่ามาจากภาษาพม่า สูกรี (Thugyi သူကြီး) แปลว่า นายกอง ได้อาสาตีค่ายบางระจันจนสำเร็จ เมื่อพม่าตีได้กรุงศรีอยุธยาแล้วจะยกทัพกลับ เนเมียวสีหบดีแต่งตั้งให้นายทองสุกเป็นนายทัพคุมพลพม่าและมอญตั้งค่ายอยู่ที่ค่ายโพธิ์สามต้น คอยสืบจับผู้คนและเก็บทรัพย์สินสิ่งของต่างๆ ส่งตามไปภายหลัง 

### ชุมนุมสมัยธนบุรี

ดูเพิ่ม: ชุมนุมสมัยกรุงธนบุรี และ การกอบกู้เอกราชของเจ้าตาก
ในพระราชพงศาวดารและพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กล่าวตรงกันถึงการปฏิบัติต่อพระเจ้าเอกทัศอย่างพระมหากษัตริย์ ถึงขนาดทูลสัญญาว่าจะ "สถาปนากลับขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์สยาม" ซึ่ง นิธิ เอียวศรีวงศ์ อธิบายว่า นายทองสุกหวังตั้งตัวเป็นใหญ่ในอาณาจักรอยุธยา โดยอาศัยอดีตพระมหากษัตริย์เป็นเครื่องมือทางการเมือง จึงถือได้ว่า นายทองสุกมีความคิดรื้อฟื้นอาณาจักรอยุธยา

### หลังการรบที่ค่ายโพธิ์สามต้น

พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) เป็นพระราชพงศาวดารฉบับเก่าแก่ที่สุดที่กล่าวถึงเหตุการณ์นี้ และจดหมายเหตุโหร ฉบับพระอมราภิรักขิต (เกิด) กล่าวตรงกันว่า เมื่อสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีเข้าตีค่ายโพธิ์สามต้นฟากตะวันออก และเตรียมที่จะเข้าตีค่ายโพธิ์สามต้นฟากตะวันตก นายทองสุกให้พระยาธิเบศร์บริรักษ์ผู้เป็นที่เจ้าพระยาศรีธรรมาธิราช มาขอยอมสวามิภักดิ์ เชิญเสด็จพระราชดำเนินไปยังจวน พระเจ้ากรุงธนบุรีพระราชทานทรัพย์เสื้อผ้าต่างๆ แก่นายทองสุก เมื่อถวายพระเพลิงพระบรมศพสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์แล้ว จึงตั้งให้นายทองสุกเป็นเสนาบดีผู้รักษากรุงเก่าต่อไป

ภายหลัง พระยาวรวงศาธิราชแห่งชุมนุมเจ้าพิมาย ให้ลงมารับนายทองสุกกับมองย่าขึ้นไปเมืองพิมาย สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีจึงขึ้นไปตีชุมนุมเจ้าพิมาย หลังจากนั้นก็ไม่ปรากฏกล่าวถึงนายทองสุกอีกเลย

สังคีติยวงศ์ พงศาวดารเรื่องสังคายนาพระธรรมวินัย ชำระสมัยโดยสมเด็จพระวันรัตน์ วัดพระเชตุพน กล่าวว่า นายทองสุกหนีไป แต่ภายหลังถูกจับได้ โดนฆ่าพร้อมด้วยญาติมิตร

พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน และพระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา ซึ่งชำระในสมัยหลัง กล่าวว่า นายทองสุกสู้จนตัวตายภายในค่ายโพธิ์สามต้น แต่มองย่าพาพรรคพวกหนีไปหาพระยาวรวงศาธิราช ชุมนุมเจ้าพิมาย

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2540). **การเมืองไทยสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี**. สำนักพิมพ์มติชน. หน้า 138
3. ↑  นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2540). **การเมืองไทยสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี**. สำนักพิมพ์มติชน. หน้า 140-141
4. ↑  พระราชพงศาวดารกรุงธนบุรี ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม), จดหมายรายวันทัพ, อภินิหารบรรพบุรุษ และเอกสารอื่น. กรุงเทพฯ : ศรีปัญญา, 2551. ISBN 978-974-342-931-6.
5. ↑  ศานติ ภักดีคำ. พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน. พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ตรวจสอบชำระจากเอกสารตัวเขียน. กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง, 2558. 558 หน้า. หน้า (35)-(50). ISBN 978-616-92351-0-1 [จัดพิมพ์โดยเสด็จพระราชกุศลในการพระราชทานเพลิงศพพระธรรมปัญญาบดี (ถาวร ติสฺสานุกโร ป.ธ.๔)].
แผนภาพของแฮร์ตสปรอง–รัสเซิลแสดงตำแหน่งดาวยักษ์ใหญ่ยิ่งเหลืองอยู่ด้านบน
**ดาวยักษ์ใหญ่ยิ่งเหลือง** (yellow hypergiant) เป็นดาวฤกษ์มวลมหาศาลที่ประกอบด้วยก๊าซที่ขยายตัวใหญ่มาก ชนิดสเปกตรัมอาจเป็นได้ตั้งแต่ A จนถึง K มีมวลตั้งแต่ 20 เท่าจนถึง 50 เท่าของมวลดวงอาทิตย์

ดาวยักษ์ใหญ่ยิ่งเหลืองอย่างดาว Rho Cassiopeiae ในกลุ่มดาวค้างคาวนั้นจะมองดูแล้วเหมือนมีการระเบิดอยู่เป็นระยะ แต่จริง ๆ แล้วนั่นแค่เกิดจากการลดแสงลงอย่างต่อเนื่อง เชื่อกันว่าดาวยักษ์ใหญ่ยิ่งเหลืองหายากมากภายในเอกภพ เนื่องจากมวลส่วนแกนกลางเกิดการเผาผลาญอย่างรวดเร็วมาก ทำให้ดาวประเภทนี้อยู่ในแถบลำดับหลักเพียงระยะเวลาสั้นประมาณไม่กี่ล้านปีก่อนที่จะเกิดเป็นมหานวดาราหรือไฮเปอร์โนวา ดาวยักษ์ใหญ่ยิ่งเหลืองนั้นเป็นช่วงหลังจากสิ้นสุดการเป็นดาวยักษ์แดง แล้วกำลังเปลี่ยนไปเป็นสีน้ำเงิน อยู่ในบริเวณช่วงว่าง ๆ สีเหลืองภายในแผนภาพของแฮร์ตสปรอง–รัสเซิล ซึ่งแก๊สมีความไม่เสถียรขณะกำลังเปลี่ยนผ่านไปทางสีน้ำเงิน ดาวฤกษ์ชนิดนี้จะเผาผลาญมวลที่แกนกลางจนหมดสิ้นอย่างรวดเร็ว และก่อให้เกิดมหานวดาราประเภท 2 ในที่สุด

โครงสร้างภายใน
--------------

ตามแบบจำลองทางฟิสิกส์ของดาวฤกษ์ในปัจจุบัน ดาวยักษ์ใหญ่ยิ่งเหลืองมีเขตพาความร้อนอยู่ภายในเขตแผ่รังสีซึ่งแตกต่างจากดาวฤกษ์ขนาดเท่าดวงอาทิตย์ซึ่งมีชั้นการแผ่รังสีอยู่ภายในชั้นการพาความร้อน เนื่องจากความกดดันที่รุนแรงบนแกนกลางขอดาวยักษ์ใหญ่ยิ่งเหลือง จึงเชื่อว่าแกนกลางนั้นประกอบด้วยสสารสถานะเสื่อมทั้งหมดหรืออาจแค่บางส่วน

ชั้นโครโมสเฟียร์
----------------

เนื่องจากขนาดที่ใหญ่มาก ดาวยักษ์ใหญ่ยิ่งเหลืองจึงมีสนามแม่เหล็กขนาดใหญ่และปล่อยพลังงานออกมา และมีประสิทธิภาพในการกักเก็บวัสดุบนพื้นผิวน้อยกว่าดาวฤกษ์ประเภทอื่น ๆ ดังนั้นดาวยักษ์ใหญ่ยิ่งเหลืองจึงมีชั้นบรรยากาศที่แผ่ขยายออกไปมาก บางครั้งเห็นจานฝุ่นและก๊าซ และอาจมีระบบดาวเคราะห์ อยู่รอบ ๆ

ตัวอย่างดาวฤกษ์ประเภทนี้
------------------------

| ชื่อ | รัศมีโดยประมาณ |
| --- | --- |
| Rho Cassiopeiae | 450 R☉ |
| V382 Carinae | 747 R☉ |
| V509 Cassiopeiae (HR 8752) | 400 *R*☉ |
| V1302 Aquilae | 357 R☉ |
| HD 33579 | 380 R☉ |
| IRAS 17163-3907 | 1000 R☉ |
| HR 5171 A | 1316 R☉ |

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Stothers, Richard B.; Chin, Chao‐wen (2001). "Yellow Hypergiants as Dynamically Unstable Post–Red Supergiant Stars". *The Astrophysical Journal*. **560** (2): 934–936. Bibcode:2001ApJ...560..934S. doi:10.1086/322438. ISSN 0004-637X.
2. ↑  Seeds, Michael A. (2004). *Astronomy: The Solar System and Beyond* (4th ed.). Brooks Cole. ISBN 978-0534421113.
3. ↑  "'Fried Egg' Nebula Cracks Open Rare Hypergiant Star". Space.com. 2011-09-28. สืบค้นเมื่อ 2017-10-21.
4. ↑  "Feast your Eyes on the Fried Egg Nebula". ヨーロッパ南天天文台. 2011-09-28. สืบค้นเมื่อ 2017-10-21.
5. ↑  Chesneau, O.; และคณะ (2014). "The yellow hypergiant HR 5171 A: Resolving a massive interacting binary in the common envelope phase". *Astronomy & Astrophysics*. **563**: A71. arXiv:1401.2628v2. Bibcode:2014A&A...563A..71C. doi:10.1051/0004-6361/201322421. ISSN 0004-6361.
**ยุคสารสนเทศ** หรือ**ยุคคอมพิวเตอร์** **ยุคดิจิทัล** หรือ**ยุคสื่อใหม่** เป็นยุคสมัยในประวัติศาตร์มนุษย์ซึ่งมีลักษณะเปลี่ยนจากอุตสาหกรรมเดิมตั้งแต่การปฏิวัติอุตสาหกรรมนำมาซึ่งการปรับให้เป็นอุตสาหกรรม มาเป็นเศรษฐกิจที่อิงเทคโนโลยีสารสนเทศ การเริ่มต้นของยุคสารสนเทศสัมพันธ์กับการปฏิวัติดิจิทัล บทนิยามของดิจิทัลหรือสารสนเทศยังเปลี่ยนแปลงตามเวลาเมื่อเทคโนโลยี สิ่งประดิษฐ์ผู้ใช้ วิธีปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์และสิ่งประดิษฐ์อื่นเข้าสู่เขตการวิจัย การพัฒนาและการออกวางจำหน่ายตลาด

ระหว่างยุคสารสนเทศ มีปรากฏการณ์ที่อุตสาหกรรมดิจิทัลสร้างสังคมที่อาศัยความรู้แวดล้อมด้วยเศรษฐกิจโลกไฮเทคที่มีอิทธิพลต่อวิธีที่การผลิตและภาคบริการดำเนินการในวิธีที่มีประสิทธิภาพและสะดวก ในสังคมะาณิชย์ อุตสาหกรรมสารสนเทศสามารถทำให้ปัจเจกสำรวจความต้องการส่วนบุคคลได้ ฉะนั้นจึงทำให้กระบวนวิธีตัดสินใจสำหรับทำธุรกิจง่ายขึ้นและลดค่าใช้จ่ายสำหรับทั้งผู้ผลิตและผู้ซื้อ ผู้เข้าร่วมเศรษฐกิจนี้ยอมรับอย่างล้นหลามตลอดกิจกรรมทางเศรษฐกิจทั้งหมดเพื่อความมุ่งหมายทางประสิทธิพลัง แล้วมีการส่งเสริมฌแพาะถิ่นซึ่งสิ่งสูงใจทางเศรษฐกิจใหม่ เช่น เศรษฐกิจความรู้

ยุคสารสนเทศเกิดจากการใช้ประโยชน์จากความก้าวหน้าการผลิตโดยลดขนาดคอมพิวเตอร์ (computer microminiaturization) วิวัฒนาการเทคโนโลยีชีวิตประจำวันและการจัดระเบียบสังคมนี้นำไปสู่ข้อเท็จจริงว่าการปรับให้สารสนเทศและกระบวนการสื่อสารทันสมัยกลายเป็นกำลังขับเคลื่อนวิวัฒนาการทางสังคม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Castells, M. (1999). The Information Age, Volumes 1-3: Economy, Society and Culture. Cambridge (Mass.); Oxford: Wiley-Blackwell.
2. 1 2  Hilbert, M. (2015). Digital Technology and Social Change [Open Online Course at the University of California] (freely available). Retrieved from
3. ↑  "Technology and Workforce: Comparison between the Information Revolution and the Industrial Revolution" by Mathias Humbert, University of California, Berkeley
4. ↑  Kluver, Randy. "Globalization, Informatization, and Intercultural Communication". United Nations Public Administration Network. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-07-19. สืบค้นเมื่อ 18 April 2013.

คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (i3siam) เมื่อ 2023-03-05. สืบค้นเมื่อ 2023-10-20.
**ศุภลักษณ์ อัมพุช** (เกิด พ.ศ.1498) ชื่อเล่น : แอ๊ว ปัจจุบันเป็นประธานกรรมการบริหารกลุ่มเดอะมอลล์ จากข้อมูลของนิตยสาร *ฟอบส์* ฉบับภาษาไทย ในปี พ.ศ.2566 ศุภลักษณ์เป็นเศรษฐินีที่มีทรัพย์สินอยู่ที่ 69,420 ล้านบาท เป็นลำดับที่ 15 ของไทย

ประวัติ
-------

ศุภลักษณ์ อัมพุช เป็นบุตรคนที่ 2 ของนายศุภชัยและนางบุญเลี้ยง (สกุลเดิม กันเขตต์) มารดาถึงแก่กรรมตั้งแต่เธอยังเด็ก

ศุภลักษณ์สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย ระดับปริญญาตรีที่คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ด้วยเกียรตินิยมอันดับ 1 ศึกษาต่อระดับปริญญาโทในสาขาวิชาเภสัชอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเพอร์ดู สหรัฐ กลับมาเป็นอาจารย์คณะเภสัชศาสตร์ สาขาเภสัชอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยมหิดลอยู่ช่วงหนึ่ง รวมถึงการเป็นผู้แทนขายยา บริษัท แอตแลนติก จำกัด ก่อนตัดสินใจมาช่วงทำงานต่อจากคุณพ่อ นายศุภชัย ผู้ก่อตั้งกลุ่มเดอะมอลล์ ซึ่งขณะนั้นกำลังทำโครงการเดอะมอลล์ ราชดำริ เมื่อ พ.ศ. 2524 แต่ก็ประสบกับภาวะขาดทุนทำให้ต้องปิดสาขานี้ไปเมื่อ พ.ศ. 2531

เมื่อไม่สำเร็จจากโครงการในเมือง เดอะมอลล์เข้าหากลุ่มลูกค้าย่านชานเมืองแทน โดย พ.ศ. 2532 จากพื้นที่สวนมะพร้าวย่านฝั่งธนบุรีถูกพัฒนาเป็นเดอะมอลล์ ท่าพระ ต่อมา พ.ศ. 2534 เปิดเดอะมอลล์ งามวงศ์วาน พ.ศ. 2537 เปิดตัวพร้อมกันทั้งสาขาบางแคและเดอะมอลล์ 8 สาขาบางกะปิ จากนั้นได้จับกลุ่มลูกค้าที่มีรายได้สูงขึ้นเป็นครั้งแรกด้วยการเปิดโครงการเอ็มโพเรียม ร่วมกับกลุ่มโสภณพนิช เมื่อ พ.ศ. 2540 แม้จะเกิดวิกฤตต้มยำกุ้ง แต่รายได้ของดิเอ็มโพเรียมในปีแรกก็ทำได้ดี ภายหลังได้มีโครงการ ดิ เอ็มดิสทริค ประกอบไปด้วย 3 ศูนย์การค้าหลัก คือ เอ็มโพเรียม เอ็มควอเทียร์ และเอ็มสเฟียร์ จนกระทั่งเปิดสยามพารากอนจากการร่วมทุนกับสยามพิวรรธน์ เธอรับบทบาทเป็นกำลังหลักในการสร้างสยามพารากอนให้เป็นจุดหมายปลายทางในการท่องเที่ยวที่สำคัญของกรุงเทพ

ด้านตำแหน่งการทำงาน ศุภลักษณ์เริ่มทำงานในตำแหน่ง ผู้จัดการฝ่ายการค้า บริษัท เดอะมอลล์ ดีพาร์ท เม้นท์สโตร์ จำกัด ปัจจุบันเธอดำรงตำแหน่งรองประธานกรรมการบริหารอาวุโส บริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัด รองประธานกรรมการบริหารอาวุโส บริษัท ดิ เอ็มโพเรียม ช้อปปิ้ง คอมเพล็กซ์ จำกัด และรองประธานกรรมการบริหาร บริษัท สยามพารากอน ดีเวลลอปเม้นท์ จำกัด

พ.ศ. 2564 ศุภลักษณ์ได้รับมอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของประเทศฝรั่งเศส เชอวาลีเยเลฌียงดอเนอร์ ชั้นอัศวิน (Chevalier de la Légion d'Honneur) เพื่อยกย่องและเชิดชูบุคคลที่มีผลงานโดดเด่น ในการส่งเสริมและพัฒนาธุรกิจแฟชั่นแบรนด์หรูของฝรั่งเศสในประเทศไทย จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ.2566 ศุภลักษณ์เป็นเศรษฐินีที่มีทรัพย์สินอยู่ที่ 69,420 ล้านบาท เป็นลำดับที่ 15 ของไทย จากนิตยสาร ฟอบส์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติ ศุภลักษณ์ อัมพุช ประธาน กรรมการบริหาร เดอะมอลล์ กรุ๊ป". ประชาชาติธุรกิจ.
2. ↑  "ย้อนอดีต พลิกอนาคตเดอะมอลล์กรุ๊ป เมื่อ M จะ Transformation เล็กๆ ทำไม่เป็น". marketeeronline.
3. ↑  "ศุภลักษณ์ อัมพุช ผู้หญิงที่กล้าได้กล้าเสีย". positioningmag.
4. ↑  "ศุภลักษณ์ อัมพุช นางสิงห์เหล็ก ค้าปลีก". positioningmag.
5. ↑  ""ศุภลักษณ์ อัมพุช" ปลื้มใจ ได้รับมอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของฝรั่งเศส". ไทยรัฐ.
นักหมากรุกสากลชาวเซอร์เบีย (ค.ศ. 1933–2022)

**บอริสลัฟ อีฟก็อฟ** (เซอร์เบีย: Борислав Ивков; 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1933 – 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022) เป็นแกรนด์มาสเตอร์หมากรุกสากลชาวเซอร์เบีย เขาเป็นผู้ท้าชิงหมากรุกสากลชิงแชมป์โลกใน ค.ศ. 1965 และเล่นในการแข่งระหว่างโซนอลอีกสี่สมัยใน ค.ศ.1967, 1970, 1973 และ 1979

อีฟก็อฟเป็นแชมป์ยูโกสลาเวียสามสมัย (แชมป์ร่วม ค.ศ. 1958, แชมป์ร่วม ค.ศ. 1963, แชมป์ ค.ศ. 1972) และเป็นแชมป์เยาวชนโลกคนแรกใน ค.ศ. 1951

เขาเป็นตัวแทนของประเทศยูโกสลาเวีย 12 สมัยในการแข่งหมากรุกสากลโอลิมเปียด ตั้งแต่ ค.ศ. 1956 ถึง 1980 และหกสมัยในการแข่งชิงแชมป์ทีมยุโรป

อีฟก็อฟชนะการแข่งระดับสูงจำนวนมากในอาชีพของเขา ซึ่งชัยชนะของทัวร์นาเมนต์ที่โดดเด่น ได้แก่ มาร์เดลปลาตา ค.ศ. 1955, บัวโนสไอเรส ค.ศ. 1955, เบเวอร์เวก ค.ศ. 1961, ซาเกร็บ ค.ศ. 1965, ซาราเยโว ค.ศ. 1967, อัมสเตอร์ดัม-ไอบีเอ็ม ค.ศ. 1974 และมอสโก ค.ศ. 1999 โดยเป็นเวลากว่า 15 ปีนับตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1950 เขาเป็นนักหมากรุกชาวยูโกสลาเวียอันดับสองรองจากสแวตอซาร์ กลิกอริช และได้เขียนอัตชีวประวัติ *60 ปีของฉันในหมากรุกสากล*

ชีวิตส่วนตัวและการเสียชีวิต
---------------------------

อีฟก็อฟมีลูกชายหนึ่งคนและหลานชายหนึ่งคนกับโอลกา มาริอา เกซิช ผู้เป็นภรรยา ต่อมา เขามีลูกสองคนกับบรังกา วุยนอวิช ผู้เป็นภรรยาคนที่สอง

อีฟก็อฟเสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 สิริอายุได้ 88 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tuga, Srbija ostala bez VELEMAJSTORA pred kojim su padali svi svetski velikani: Preminuo slavni Bora Ivkov (ในภาษาเซอร์เบีย)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **บอริสลัฟ อีฟก็อฟ**

* บอริสลัฟ อีฟก็อฟ player profile at Chessgames.com
**เขียดจิก** หรือ **กบบัว** หรือ **เขียดเขียว** หรือ **เขียดบัว** (อังกฤษ: Green paddy frog, Red-eared frog, Leaf frog, Common green frog; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Hylarana erythraea*) เป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำขนาดเล็ก ชนิดหนึ่ง ในวงศ์กบนา (Ranidae)

มีลำตัวด้านหลังและด้านข้างลำตัวสีเขียว ขอบด้านล่างของด้านข้างลำตัวสีน้ำตาลเข้ม และมีจุดสีเข้มกระจายอยู่ที่ด้านข้างลำตัวกับบนหลังทางส่วนท้ายของลำตัว ขอบปากบนสีขาว ด้านท้องสีขาว แผ่นเยื่อแก้วหูสีน้ำตาล ขาหน้าและขาหลังสีน้ำตาลและมีแถบสีเข้มพาดตามความยาวของขา
ขาหน้าเรียวและนิ้วตีนยาว ขาหลังเรียวยาวและนิ้วตีนยาว เมื่อพับขาหลังแนบกับลำตัวไปทางด้านหน้า ข้อตีนอยู่ในตำแหน่งช่องเปิดจมูก นิ้วตีนหน้าไม่มีแผ่นหนังระหว่างนิ้ว นิ้วตีนหลังมีแผ่นหนังเกือบเต็มความยาวนิ้ว

มีขนาดจากปลายปากถึงรูก้นประมาณ 70 มิลลิเมตร ลำตัวเรียว ผิวหนังลำตัวเรียบ มีแผ่นหนังหนา สีขาวหรือสีครีมขอบสีน้ำตาลเข้มค่อนข้างกว้างอยู่ที่ขอบด้านนอกลำตัว แผ่นหนังนี้เริ่มต้นจากด้านท้ายตาไปที่ส่วนต้นขาหลัง

ลูกอ๊อดมีขนาดตัวปานกลาง ลำตัวยาวและหัวแบน ด้านหลังสีเขียว ท้องและด้านข้างลำตัวสีน้ำตาลและมีลายร่างแหสีน้ำตาลเข็มที่ข้างตัว หางยาวและมีกล้ามเนื้อแข็งแรง แผ่นครีบหางใหญ่และมีลวดลายเป็นร่างแหสีน้ำตาลเข้ม ปากอยู่ด้านล่างแต่ค่อนข้างสูงขึ้นมาทางด้านหน้าของส่วนหัว ช่องปากเล็ก มีตุ่มฟัน ขอบของจะงอยปากบนและของจะงอยปากล่างมีรอยหยัก จะงอยปากล่างใหญ่กว่าจะงอยปากบน ลูกอ๊อดมีนิสัยการกินอาหารแบบผู้ล่าและมีพฤติกรรมล่าเหยื่อที่อยู่ในน้ำ

จัดได้ว่าเป็นสมาชิกในวงศ์นี้ที่มีขนาดเล็ก มักอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำที่มีกอพืชน้ำขึ้นหนาแน่น เช่น บัว, จอกแหน, ผักตบ เป็นต้น หากินในเวลากลางคืน มีความว่องไวมาก พบกระจายพันธุ์ในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ ในประเทศไทยพบได้ทุกภาค

ภาพนี้ถูกถ่ายโดยนายแพทย์วรกานต์ รุ่งประเสริฐ ในพื้นที่แหล่งน้ำใกล้ป่าพรุในจังหวัดนราธิวาส
เขียดจิก มีเสียงร้อง *"จิ๊ก ๆๆๆๆๆ"* ประกอบกับมักหลบซ่อนอยู่ตามกอบัว อันเป็นที่มาของชื่อ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Hylarana erythraea*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2011.1*. 2011. สืบค้นเมื่อ 30 August 2011.
2. ↑  "เขียดจิก" (PDF).
3. ↑  เขียด ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Hylarana erythraea***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Hylarana erythraea ที่วิกิสปีชีส์
ภาพวาด *The Alchemist in Search of the Philosopher's Stone* โดย โจเซฟ ไรต์ (ค.ศ. 1771)
**ศิลานักปราชญ์** (อังกฤษ: philosopher's stone, ละติน: *lapis philosophorum*) เป็นสสารในวิชาการเล่นแร่แปรธาตุตามตำนานซึ่งกล่าวกันว่าสามารถเปลี่ยนโลหะฐาน (เช่น ตะกั่ว) ให้เป็นทองคำหรือเงิน บ้างเชื่อว่ามีสรรพคุณเสมือนเป็นน้ำอมฤต ทำให้คืนสู่วัยหนุ่มสาว และบรรลุความเป็นอมตะ ศิลานักปราชญ์ถือเป็นเป้าหมายสูงสุดในศาสตร์การเล่นแร่แปรธาตุตะวันตก ศิลานักปราชญ์เป็นสัญลักษณ์ใจกลางของการเล่นแร่แปรธาตุ โดยเป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นอริยสมบูรณ์ การเห็นแจ้ง และความเกษมสุข ความพยายามแสวงหาศิลานักปราชญ์เรียกว่า "มหากิจ" (ละติน: *Magnum opus*)

ในศาสนาพุทธและศาสนาฮินดู จินตามณีเป็นวัตถุที่เทียบเท่ากับศิลานักปราชญ์

คุณสมบัติ
---------

เชื่อกันว่าศิลานักปราชญ์มีคุณสมบัติทางเวทมนตร์หลายอย่าง คุณสมบัติที่มีการบอกเล่ากว้างขวางที่สุด คือ ความสามารถเปลี่ยนโลหะฐานให้เป็นทองคำหรือเงิน รักษาความเจ็บป่วยทุกประเภท และต่อชีวิตได้หากบริโภคศิลานักปราชญ์ส่วนเล็ก ๆ ผสมกับไวน์ คุณสมบัติอื่นมีกล่าวถึงได้แก่ การสร้างตะเกียงที่ลุกไหม้ชั่วกัลปาวสาน การเปลี่ยนผลึกธรรมดาให้เป็นอัญมณีมีค่าและเพชร ชุบชีวิตพืชที่ตายแล้ว การสร้างแก้วที่ยืดหยุ่นหรือนำมาตีเป็นแผ่นได้ หรือการสร้างโคลนหรือฮอมุงกุลุส (มนุษย์จำลอง)

### รูปลักษณ์

สัญลักษณ์ของศาสตร์เล่นแร่แปรธาตุ วงกลมตรงกลางคือศิลานักปราชญ์
มีคำบรรยายลักษณะของศิลานักปราชญ์หลากหลาย ตามตำราเล่นแร่แปรธาตุ ศิลานักปราชญ์มีสองประเภทซึ่งมีวิธีการเตรียมเกือบเหมือนกัน คือ สีขาว (สำหรับทำเงิน) และสีแดง (สำหรับทำทอง) ศิลาสีขาวเป็นรุ่นที่เสร็จสมบูรณ์น้อยกว่าศิลาสีแดง ตำราเล่นแร่แปรธาตุโบราณและสมัยกลางบางเล่มทิ้งคำใบ้ถึงรูปลักษณ์ทางการภาพที่ควรเป็นของศิลานักปราชญ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งศิลาสีแดง ศิลานักปราชญ์มักกล่าวขานกันบ่อยครั้งว่า จะมีสีส้ม (สีหญ้าฝรั่น) หรือแดงเมื่อบดให้เป็นผง หรือในรูปของแข็ง สีกลางระหว่างแดงกับม่วงแดง โปร่งใส คล้ายแก้ว เชื่อกันว่าศิลานักปราชญ์นั้นหนักกว่าทองคำ และละลายได้ในของเหลวทุกชนิด แต่ไม่ติดไฟ

นักประพันธ์เล่นแร่แปรธาตุบางครั้งเสนอว่า การบรรยายรูปลักษณ์ของศิลานั้นเป็นเพียงการอุปมา แม้ถูกเรียกว่าศิลา แต่มิใช่เพราะมันดูเหมือนศิลา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Highfield, Roger. "A history of magic: Secrets of the Philosopher's Stone". *The British Library*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-20. สืบค้นเมื่อ 27 August 2020.
2. ↑  Heindel, Max. "Freemasonry and Catholicism: an exposition and Investigation.*"*. Rosicrucian Fellowship. ISBN 0-911274-04-9
3. ↑  Guénon, René (2004) (1962). *Symbols of Sacred Science*. Sophia Perennis, USA. ISBN 0900588780. pp. 277.
4. 1 2 3 4  Theophrastus Paracelsus. *The Book of the Revelation of Hermes*. 16th century
5. ↑  An Unknown German Sage. *A Very Brief Tract Concerning the Philosophical Stone*. (unknown date, possibly 16th Century)
6. ↑  Theophrastus Paracelsus. *Of the Nature of Things*. 16th century
7. ↑  A German Sage. *A Tract of Great Price Concerning the Philosophical Stone*. 1423.
8. ↑  John Frederick Helvetius. *Golden Calf*. 17th Century.
9. ↑  Anonymous. *On the Philosopher's Stone*. (unknown date, possibly 16th century)
10. ↑  Eirenaeus Philalethes. *A Brief Guide to the Celestial Ruby*. 1694 CE
11. ↑  Charles John Samuel Thompson. Alchemy and Alchemists. p.70

ดูเพิ่ม
-------

* การแปรธาตุ
* นิโคลัส เฟลมเมล
ครีบหลังอันใหญ่เป็นเอกลักษณ์
**ปลากระโทงร่ม** หรือ **ปลากระโทงแทงร่ม** (อังกฤษ: Sailfish)

เป็นปลากระโทงที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในสกุล *Istiophorus*

มีรูปร่างยาวเรียว ลำตัวแบนข้าง ส่วนของสันหลังมีกล้ามเนื้อหนา หัวค่อนข้างโต ปากกว้าง จะงอยปากเรียวยาวและแหลม มีครีบกระโดงหลังสูงใหญ่เวลาแผ่กว้างจะมีลักษณะคล้ายใบเรือ ซึ่งใหญ่กว่าปลากระโทงสกุลอื่น ครีบอกมีขนาดเล็ก ครีบท้องเรียวยาวเหมือนแถบริบบิ้น ครีบก้นแยกเป็นสองอันเล็ก ๆ อันที่สองอยู่ตรงข้ามครีบหลังซึ่งมีขนาดใกล้เคียงกัน สีของลำตัวด้านหลังเป็นสีน้ำเงินเข้มปนดำข้างตัวสีน้ำเงินอ่อนกว่าด้านหลัง ท้องสีขาวเงินมีลายเป็นเส้นประพาดจากด้านหลังลงไปถึงท้อง ครีบทุกครีบมีสีดำ

มีความยาวได้ถึง 3.5 เมตร น้ำหนักตัวประมาณ 100-125 กิโลกรัม

กระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในทะเลเปิดของมหาสมุทรต่าง ๆ ทั้ง มหาสมุทรแปซิฟิก, มหาสมุทรแอตแลนติก, มหาสมุทรอินเดีย ในน่านน้ำไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน เป็นปลาที่มีความปราดเปรียวว่องไวมาก โดยสามารถว่ายน้ำได้เร็วถึง 110 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เนื่องจากเป็นปลาที่มีกล้ามเนื้อแข็งแรงมาก ข้อต่อของกระดูกและครีบต่าง ๆ ที่ช่วยในการเคลื่อนไหวได้เป็นอย่างดี มีการอพยพย้ายถิ่นไปตามกระแสน้ำ

ลูกปลาวัยอ่อนเมื่อฟักออกมาจากไข่มีขนาดเพียง 3 มิลลิเมตรเท่านั้น และจะมีขนาดเหมือนตัวเต็มวัยเมื่อมีความยาวได้ 20 เซนติเมตร ปลาวัยอ่อนจะอาศัยหากินตามผิวน้ำที่ไม่ไกลจากฝั่งมากนัก และบางครั้งอาจเข้าไปหากินใกล้ชายฝั่งหรือใกล้กับเกาะ โดยใช้จะงอยปากที่แหลมยาวและครีบหลังที่ใหญ่ไล่ต้อน ซึ่งอาหารที่ชื่นชอบ คือ ปลาขนาดเล็กและหมึก เมื่อจะล่าเหยื่อ โดยเฉพาะปลาแมกเคอเรล จะเปลี่ยนสีลำตัวเป็นสีฟ้าหรือสีน้ำเงิน เนื่องจากสายตาของปลาแมกเคอเรลไวต่อแสงสีฟ้าหรือสีน้ำเงินมาก รวมทั้งสามารถมองเห็นแสงอัลตราไวโอเลตด้วย การเปลี่ยนเป็นสีฟ้าจะทำให้ปลาแมกเคอเรลสับสน 

ปลากระโทงร่ม เป็นปลาที่เป็นทื่นิยมอย่างมากในการตกเป็นเกมกีฬา ด้วยเป็นปลาที่สู้กับเบ็ดและต้องใช้พละกำลังและเวลาอย่างมากในการตก

การจำแนก
--------

เดิมเคยถูกให้มีเพียงชนิดเดียว แต่ปัจจุบันแบ่งออกเป็น 2 ชนิด โดยไม่มีความแตกต่างกันทางดีเอ็นเอหรือสัณฐาน

* ปลากระโทงร่มแอตแลนติก (*Istiophorus albicans*)
* ปลากระโทงร่มอินโด-แปซิฟิก (*Istiophorus platypterus*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sepkoski, Jack (2002). "A compendium of fossil marine animal genera". *Bulletins of American Paleontology*. **364**: 560. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-23. สืบค้นเมื่อ 2008-01-08.
2. 1 2  McGrouther, M. (2013). *Sailfish, Istiophorus platypterus.* Australian Museum. Retrieved 26 April 2013.
3. ↑  "อัศจรรย์โลกใต้น้ำตอนที่ 5". ช่อง 7. 9 January 2015. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-19. สืบค้นเมื่อ 9 January 2015.
4. ↑  จารุจินต์ นภีตะภัฏ, *ปลากระโทงร่ม*[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
6. ↑  Gardieff, S: *Sailfish.[*ลิงก์เสีย*]* Florida Museum of Natural History. Retrieved 26 April 2013.
7. ↑  Collette, B.B. McDowell, J.R. and Graves, J.E. (2006). *Phylogeny of Recent billfishes (Xiphioidei).* Bull. Mar. Sci. 79(3): 455-468.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ปลากระโทงร่ม**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Istiophorus ที่วิกิสปีชีส์