recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ปลาหมอเทศ** (ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Oreochromis mossambicus*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) 

ปลาหมอเทศมีลักษณะรูปร่างทั่วไปคล้ายปลานิล (*O. niloticus*) ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในวงศ์เดียวกันและสกุลเดียวกัน แต่ว่า ปลาหมอเทศมีรูปร่างที่เล็กกว่า มีลำตัวแบนข้าง หัวสั้น ปากกว้าง มีฟันซี่เล็กละเอียด ครีบอกยาวแหลม ครีบก้นมีก้านแข็ง 3 ชิ้น ปลายครีบหางตัดตรง มีเกล็ดตั้งแต่บริเวณแก้ม หัว ถึงโคนหาง เกล็ดเป็นแบบเกล็ดสาก เส้นข้างลำตัวขาดช่วง ด้านบนลำตัวมีสีคล้ำอมเขียวหรือน้ำเงิน แก้มมีสีจางเป็นปื้น ลำตัวมีแถบสีคล้ำ 8–9 แถบ พาดตามแนวตั้ง ท้องสีจางหรือเหลืองอ่อน ขอบครีบมีสีแดงหรือน้ำตาลรวมถึงครีบอก ปลาขนาดเล็กมีสีคล้ำหรือสีเทา มีความแตกต่างจากปลานิล คือ ปากยาวกว่า และไม่มีแถบหรือลายบนครีบ แต่มีปื้นสีจางบนแก้มของปลาตัวผู้ 

ปลาหมอเทศมีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 40 เซนติเมตร โดยเฉลี่ยประมาณ 20–30 เซนติเมตร เป็นปลาที่กินได้ทั้งพืชและสัตว์ รวมถึงตะกอนอินทรียสาร ขยายพันธุ์โดยปลาตัวผู้ขุดหลุมบนพื้นท้องน้ำเหมือนหลุมขนมครก ปลาตัวเมียอมไข่ในปากไว้ประมาณ 10–15 วัน ก่อนจะปล่อยลูกปลาให้ออกมาว่ายวนรอบ ๆ ตัวแม่ปลา

ปลาหมอเทศมีถิ่นกำเนิดอยู่ในทวีปแอฟริกา แถบแอฟริกาตะวันออกเฉียงใต้ ในแหล่งน้ำต่าง ๆ และถูกนำเข้าไปในประเทศใกล้เคียง ก่อนจะกลายเป็นปลาเศรษฐกิจที่ถูกนำเข้าไปในหลายประเทศในหลายทวีปทั่วโลก ในประเทศไทยมีการนำเข้ามาใน พ.ศ. 2492 โดยศาสตราจารย์ (พิเศษ) บุญ อินทรัมพรรย์ แห่งคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดยนำผ่านมาจากปีนัง เพื่อส่งเสริมเกษตรกรเลี้ยงเป็นอาชีพ แต่ความนิยมในการบริโภคสู้ปลานิลไม่ได้ เนื่องจากเนื้อค่อนข้างแข็งและมีขนาดตัวเล็ก ดังนั้นจึงมีราคาจำหน่ายที่ต่ำกว่าปลานิล และถูกปล่อยลงตามแหล่งน้ำต่าง ๆ ทั้งน้ำจืดและน้ำกร่อย กลายเป็นผลพลอยได้จากการเลี้ยงกุ้ง

ในปี พ.ศ. 2511 มีการผสมข้ามสายพันธุ์ระหว่างปลาหมอเทศกับปลานิล ได้เป็นปลาลูกผสมเรียกว่า "ปลานิลแดง" โดยสถานีประมงน้ำจืดจังหวัดอุบลราชธานี ต่อมามีการคัดมาเพาะและขยายพันธุ์ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี  ได้ทรงปล่อยพันธุ์ปลานิลแดงเพื่อเพาะขยายพันธุ์ที่บ่อปลาภายในพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bills, R. (2019). "*Oreochromis mossambicus*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2019**: e.T63338A174782954. doi:10.2305/IUCN.UK.2019-3.RLTS.T63338A174782954.en. สืบค้นเมื่อ 19 November 2021.
2. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 257 หน้า. หน้า 161. ISBN 974-00-8738-8
3. ↑  ดร.ชวลิต วิทยานนท์. *ปลาน้ำจืดไทย*. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์, 2544. 101 หน้า. หน้า 116. ISBN 974-475-655-5
4. ↑  หน้า 8 ข่าวเศรษฐกิจไทยรัฐ, *ในหลวงผู้ทรงงานหนักตลอดการครองราชย์ 70 ปี* โดย ทีมเศรษฐกิจ. **ไทยรัฐ**ปีที่ 67 ฉบับที่ 21356: วันจันทร์ที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 ขึ้น 7 ค่ำ เดือน 8 ปีวอก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาหมอเทศ**

* Photo of "Florida Red" hybrid. Retrieved 12 July 2007.
* รูปและข้อมูลปลาหมอเทศ

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q1348685
* Wikispecies: Oreochromis mossambicus
* ADW: Oreochromis\_mossambicus
* BOLD: 24807
* FishBase: 3
* GBIF: 2372396
* iNaturalist: 107889
* IRMNG: 10155180
* ITIS: 170015
* IUCN: 63338
* NBN: NHMSYS0021203003
* NCBI: 8127
* Plazi: 74BC29B4-7642-BA0D-A839-6571FB6ACD16
* WoRMS: 218777

 |
บทความนี้เกี่ยวกับปลาน้ำจืดในสกุล Botia สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ปลาหมู (แก้ความกำกวม)

**ปลาหมู** เป็นชื่อสกุลของปลาน้ำจืดสกุลหนึ่งในวงศ์ปลาหมู (Botiidae) ในชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Botia* มีรูปร่างโดยรวม คือ ป้อมสั้น เกล็ดมีขนาดเล็กละเอียด นัยน์ตาไม่มีหนังปกคลุม ใต้นัยน์ตามีเงี่ยงแข็งปลายสองแฉกอยู่หนึ่งชิ้น ซึ่งเมื่อกางออกมาแล้วจะตั้งฉากกับแก้ม จุดเริ่มต้นของครีบหลังอยู่หน้าหรือตรงข้ามกับจุดเริ่มต้นของครีบท้อง มีหนวดที่ปลายจะงอยปากสองคู่ และหนวดที่มุมปากบนอีกหนึ่งคู่รวมเป็นสามคู่ ครีบหางเว้าลึกเป็นแฉก

พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่อนุทวีปอินเดียจนถึงเอเชียอาคเนย์และทางตอนใต้ของจีน หากินตามพื้นท้องน้ำ โดยอยู่รวมเป็นฝูงในแหล่งน้ำที่มีคุณภาพน้ำค่อนข้างดี มีปริมาณออกซิเจนละลายในน้ำสูง ได้แก่ อินทรียสาร ซากพืช ซากสัตว์ ตลอดจนแมลงน้ำและสัตว์น้ำขนาดเล็กต่าง ๆ

เดิมปลาในสกุลนี้เคยถูกรวมกันเป็นสกุลใหญ่ แต่ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 21 นักมีนวิทยาได้ทำการอนุกรมวิธานใหม่ จนได้มีการแยกสกุลออกไปเป็นสกุลใหม่อีกสามสกุล คือ *Chromobotia* (มีเพียงชนิดเดียว คือ ปลาหมูอินโด), *Syncrossus* (ปลาหมูลายเสือ) และ *Yasuhikotakia* (ปลาหมูขนาดเล็กที่พบได้ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาและแม่น้ำโขง) ส่วนสกุล *Botia* นี้จะเหลือเพียงแต่ปลาที่พบในอนุทวีปอินเดียจนถึงพม่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Botia*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
2. ↑   หน้า 200 หนังสือสาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ พ.ศ. 2547 ISBN 974-00-8701-9
3. ↑  เอกสารดาวน์โหลด

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาหมู**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ ปลาหมู ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาหมอแคระแม่กลอง** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Badis khwae*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอแคระ (Babidae)

มีช่วงลำตัว ช่วงระหว่างตา และจุดเริ่มต้นของครีบหลังยาว โดยรวม จึงเป็นปลาที่มีลำตัวค่อนข้างยาวอาศัยอยู่ในลำธารที่มีระบบนิเวศจำเพาะ ที่มีปรับเปลี่ยนหมุนเวียนไปตามฤดูกาล ร่วมกับสิ่งมีชีวิตอีกหลายชนิดที่อาศัยอยู่ในที่เดียวกันและได้วิวัฒนาการปรับตัวตามการผันแปรตามฤดูกาลของลำธาร

ค้นพบครั้งแรกโดย นณณ์ ผาณิตวงศ์ นักสำรวจธรรมชาติและนักมีนวิทยาชาวไทยที่ต้นแม่น้ำแควน้อย ในพื้นที่อำเภอสังขละบุรี และ อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรีเท่านั้น จึงเป็นปลาประจำถิ่นของประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Allen, D. (2012). "*Badis khwae*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 20 July 2011.
2. ↑  **Kullander, S.O. and R. Britz. 2002** - Ichthyological Exploration of Freshwaters 13(4): 295-372
Revision of the family Badidae (Teleostei: Perciformes), with description of a new genus and ten new species.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Badis khwae ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาหมอเท็กซัสเขียว** (อังกฤษ: Pearlscale cichlid, Lowland cichlid, Green texas cichlid; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Herichthys carpintis*) ปลาน้ำจืดกระดูกแข็งชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) 

ปลาหมอเท็กซัสเขียว ลักษณะคือ มีลักษณะเด่นเป็นปื้นสีดำหรือมาร์คกิ้ง ที่ลำตัวประมาณ 1-3 จุด และมีจุดกลมเล็ก ๆ คล้ายมุกกระจายทั่วตัว สีลำตัวออกเขียวหรือสีฟ้า ตัวผู้มีส่วนหัวที่โหนกนูน 

เป็นปลาหมอสีชนิดหนึ่งที่มีนิสัยก้าวร้าวหวงถิ่น มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 6-10 นิ้ว  พบกระจายพันธุ์ในตอนเหนือของประเทศเม็กซิโก ในแม่น้ำเวอร์เต้ตามปากแม่น้ำพีนูโกที่ลาดลงสู่มหาสมุทรแอตแลนติก

ปลาหมอเท็กซัสเขียว นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามทั่วไป ในประเทศไทยมีการเลี้ยงกันมาไม่ต่ำกว่า 20 ปี และเป็นปลาที่ได้รับการพัฒนาสายพันธุ์หรือผสมข้ามพันธุ์กับปลาหมอเท็กซัสในสกุลเดียวกัน เช่น ปลาหมอเท็กซัส (*H. cyanoguttatus*) หรือผสมกับปลาหมอสีในสกุล *Amphilophus* ซึ่งต่างสกุลกัน เป็นปลาสายพันธุ์ใหม่ที่มีความสวยงามขึ้นและมีพื้นลำตัวสีแดงสด คือ ปลาหมอเท็กซัสแดง

อ้างอิง
-------

1. ↑  ลักษณะสายพันธุ์ เทคซัสเขียว แบบต่างๆ
2. ↑  *Herichthys carpintis* (อังกฤษ)

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q966806
* EoL: 215334
* FishBase: 26772
* GBIF: 2373122
* iNaturalist: 317138
* IRMNG: 11228800
* ITIS: 648685
* IUCN: 192894
* NCBI: 131405
* WoRMS: 1026797

 |
**ปลาหมอแคระอกาสซิสสิอาย** หรือ **ปลาหมอแคระอกาสซิสซี่** (อังกฤษ: Agassiz' dwarf cichlid; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Apistogramma agassizii*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae)

จัดเป็นปลาหมอแคระในสกุลอพิสโตแกรมมาชนิดหนึ่ง ซึ่งถือได้ว่าเป็นชนิดที่ได้รับการอนุกรมวิธานไว้เก่าแก่มากที่สุดชนิดหนึ่งของสกุลนี้ โดยถูกตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ หลุยส์ อกาสซี นักธรณีวิทยาและนักมีนวิทยาชาวสวิสเซอร์แลนด์ ที่บั้นปลายใช้ชีวิตพำนักในสหรัฐอเมริกา

เป็นปลาขนาดเล็ก มีขนาดความยาวไม่เกิน 10 เซนติเมตร มีครีบหางปลายแหลมเหมือนเปลวเทียน ลำตัวยาว มีลายคาดลำตัวขนาดหนา และมีสีสันสดใสสวยงาม กระจายพันธุ์อยู่ทั่วแม่น้ำอเมซอน ตั้งแต่ตอนบนซึ่งอยู่ค่อนมาทางด้านตะวันตกของทวีปอเมริกาใต้ตามลุ่มแม่น้ำต่าง ๆ บริเวณสามเหลี่ยมชายแดนประเทศโคลัมเบีย, เปรู และบราซิล ต่อเนื่องไปยังแม่น้ำพูทูมาโย, เทเฟ, จาปูรา และริโอเนโกร ผ่านเมืองซานตาเรมที่ตั้งอยู่บนปากแม่น้ำทาปาโฮส และไล่ต่อเนื่องไปทางทิศตะวันออกของเมืองเบเล็มที่ปากแม่น้ำอเมซอน โดยพบในแหล่งน้ำที่มีน้ำสีชา และมีค่าความเป็นกรดเป็นด่างต่ำกว่ามาตรฐานปกติ (ต่ำกว่า 6.5 pH) แต่ก็อาจพบได้ในแหล่งน้ำใส หรือแหล่งน้ำขุ่นได้เช่นกัน

โดยปลาในแต่ละพื้นที่จะมีสีสันของลำตัวและครีบต่าง ๆ แตกต่างกัน รวมถึงลวดลายต่าง ๆ เช่น ปลาที่พบในแม่น้ำเทเฟ จะไม่มีลายซิกแซก แต่จะมีสีสันและลวดลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ เป็นต้น 

เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้จนมีสายพันธุ์ที่มีลักษณะสวยงามแปลกไปจากปลาที่พบในธรรมชาติ เช่น "ดับเบิลเรด" หรือ "ซุปเปอร์เรด" ที่มีครีบสีแดง "เรดโกลด์" ที่มีส่วนท้องเป็นสีเหลืองเข้ม หรือ "ไฟร์เรด" ที่เป็นปลาที่มีเม็ดสีผิดปกติ ขนาดเม็ดสีดำบนลำตัวและครีบต่าง ๆ ทำให้สีลำตัวเป็นสีขาว หรือสีทองตัดกับครีบสีต่าง ๆ เป็นต้น

มีพฤติกรรมผสมพันธุ์ โดยตัวผู้หนึ่งตัวจะเฝ้าอาณาเขตของตัวเอง และจะผสมพันธุ์กับตัวเมียหลายตัวที่จับจองพื้นที่ในอาณาเขตนั้น 

ปลาหมอแคระอกาสซิสสิอาย จัดได้ว่าเป็นปลาหมอแคระชนิดที่มีราคาซื้อขายสูงสุด และได้รับความนิยมมากที่สุดในแง่ของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยนิยมเลี้ยงและเพาะขยายพันธุ์ในตู้ไม้น้ำ ในประเทศไทยได้ถูกนำเข้าจากต่างประเทศราวปี พ.ศ. 2545-พ.ศ. 2546 ในแง่ของการเพาะขยายพันธุ์ให้ได้ผลผลิตและต่อยอดออกไป ยังต้องนำเข้าพ่อแม่พันธุ์จากต่างประเทศกันอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Froese, Rainer and Pauly, Daniel, eds. (2018). "*Apistogramma agassizii*" in FishBase. June 2018 version.
2. ↑  Christopher Scharpf & Kenneth J. Lazara (22 September 2018). "Order CICHLIFORMES: Family CICHLIDAE: Subfamily CICHLINAE (d-w)". *The ETYFish Project Fish Name Etymology Database*. Christopher Scharpf and Kenneth J. Lazara. สืบค้นเมื่อ 17 November 2018.
3. ↑  *อกาสซิสสิอาย เปลวเทียนแห่งลุ่มน้ำอเมซอน* โดย Apistoensis คอลัมน์ Dwarf Cichlid หน้า 86-93 นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 2 ฉบับที่ 27: กันยายน 2010

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Froese, Rainer and Pauly, Daniel, eds. (2006). "*Apistogramma agassizii*" in FishBase. April 2006 version.
* Aggassizi Cichlid in Animal-World


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาหมอแคระอกาสซิสสิอาย**

วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Apistogramma agassizii***

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q390808
* Wikispecies: Apistogramma agassizii
* BOLD: 180494
* EoL: 357235
* FishBase: 26703
* GBIF: 2371326
* iNaturalist: 418118
* IRMNG: 10162573
* ITIS: 169863
* NCBI: 284746
* WoRMS: 1015817

 |
**ปลาหมอสีไซไพรโครมิส** เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) ใช้ชื่อสกุลว่า *Cyprichromis* (/ไซ-ไพร-โคร-มิส/)

จัดเป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวเต็มที่ประมาณ 5-6 นิ้ว โดยเฉลี่ยประมาณ 3.5 นิ้ว จัดเป็นปลาที่มีนิสัยรักสงบ มีพฤติกรรมอยู่รวมตัวกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ตั้งแต่หลักร้อยจนถึงหลักพัน มีรูปร่างเรียวยาว ตากลมโต ปลายปากยาว ตัวผู้มีสีสันที่สดใสสวยงาม มักมีสีต่าง ๆ เช่น ฟ้า, เหลือง, ดำ, ม่วง หรือมีเหลือบสีขาว และมีการพัฒนาการของสีตามช่วงวัย มักอาศัยอยู่ตามโขดหินหรือตามหลีบซอกของวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ หากินบริเวณกลางน้ำและผิวน้ำ กินอาหารจำพวก แพลงก์ตอนและสัตว์น้ำขนาดเล็กที่ลอยตามกระแสน้ำ

ขณะที่ปลาตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่า พฤติกรรมเมื่อผสมพันธุ์ ปลาตัวผู้ที่มีขนาดใหญ่สุดจะเป็นจ่าฝูง จะคอยกางครีบและขับสีออกมาเรียกร้องความสนใจจากตัวเมียภายในฝูง และข่มตัวผู้ตัวอื่น ๆ เมื่อผสมพันธุ์กัน ตัวผู้จะงอตัวและทำปากห่อ เพื่อกระตุ้นให้ตัวเมียปล่อยไข่ออกมา เมื่อไข่ถูกปล่อยออกมา ตัวเมียจะงับน้ำเชื้อจากตัวผู้ที่ปล่อยออกมา ให้ผสมกับไข่ที่อยู่ในปาก จำนวนของไข่ขึ้นอยู่กับขนาดของปลาตัวเมีย โดยมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 0.3 เซนติเมตร จำนวนไข่ในแต่ละครั้งประมาณ 5-25 ฟอง โดยตัวเมียจะอมไข่จนกว่าไข่จะฟักเป็นตัวใช้เวลาประมาณ 18-20 วัน โดยไม่กินอะไรเลย

ปลาในสกุลไซไพรโครมิสนี้พบกระจายพันธุ์ในส่วนต่าง ๆ ของทะเลสาบแทนกันยีกา ในตอนกลางและตะวันออกของทวีปแอฟริกา

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามที่ได้รับความนิยมกันมาอย่างยาวนานแล้ว โดยมีชนิดที่ค้นพบใหม่ ๆ ขึ้นเรื่อย ๆ โดยมีชนิดที่รู้จักกันดีที่สุด คือ ปลาหมอสีเลบโตโซม่า (*C. leptosoma*)

ชนิด
----

* *Cyprichromis coloratus*
* *Cyprichromis leptosoma*
* *Cyprichromis microlepidotus*
* *Cyprichromis pavo*
* *Cyprichromis zonatus*

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 49-60 คอลัมน์ Cichild Conner ตอน ดำดิ่งสู่ Lake Tanganyika โดย ปลาบ้านโรม นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับเดือนสิงหาคม 2011
2. ↑  จาก ITIS.gov
**กวาวเครือแดง** ชื่อวิทยาศาสตร์: *Butea superba* Roxb. เป็นพืชในวงศ์ Leguminosae วงศ์ย่อย Papilionoideae ชื่ออื่นๆคือ กวาวหัว จานเครือ จอมทอง ตานจอมทอง เป็นพืชที่มีหัวใต้ดิน รูปทรงกระบอกยาว มีหลายขนาด เมื่อสะกิดที่เปลือก จะมียางสีแดงข้น คล้ายเลือดไหลออกมา  สารออกฤทธิ์ในกวาวเครือแดงเป็นสารกลุ่มฟลาโวนอลและฟลาโวนอยด์

ความเป็นพิษ
-----------

พืชชนิดนี้มีฤทธิ์เป็นยาเช่นเดียวกับกวาวเครือขาว แต่มีพิษมาก รับประทานมากจะเป็นอันตรายได้ ทำให้มึนเมา คลื่นไส้อาเจียน มีพิษเมามากกว่ากวาวเครือขาว ชายไทยเชื่อว่าพืชชนิดนี้ส่งเสริมสมรรถภาพทางเพศได้การศึกษาความเป็นพิษในหนูวิสตาร์เพศผู้พบว่าหนูที่รับผงกวาวเครือแดงในขนาด 200 มก./กก/วัน ทำให้เม็ดเลือดขาวลดลง ระดับฮอร์โมนเพศชายลดลง หนูแรทที่ได้รับกวาวเครือแดงแบบผงป่นละลายน้ำเข้มข้น 0.5 และ 5 มก./มล. เป็นเวลา 21 วัน ทำให้น้ำหนักตัวของหนูแรท และปริมาณอสุจิเพิ่มขึ้น และหนูแรทที่ได้รับสารสกัดเอทานอลเข้มข้น 5 มก./มล. 21 วัน มีน้ำหนักสัมพัทธ์ของต่อมลูกหมาก และความยาวขององคชาติเพิ่มขึ้น ส่งผลให้หนูแรทมีพฤติกรรมการสืบพันธุ์เพิ่มมากขึ้น แต่ผลของกวาวเครือแดงในระยะยาว และในปริมาณสารสกัดที่มากขึ้น พบว่าทำให้ระดับฮอร์โมนเพศชายของหนูแรทลดลง และปริมาณเอนไซม์ตับสูงขึ้น ซึ่งอาจทำให้เกิดพิษต่อตับได้

การใช้ประโยชน์
--------------

กวาวเครือแดงในตำรายาไทย หัว บำรุงเนื้อหนังให้เต่งตึง บำรุงสุขภาพ แก้ปวดเมื่อยตามร่างกาย ทำให้หน้าอกโต บำรุงความกำหนัด ราก แก้ลมอัมพาต แก้โลหิต ผสมรากสมุนไพรอื่นอีกแปดชนิดเรียกว่า พิกัดเนาวโลหะ ใช้แก้โรคดี เสมหะ ลมที่เป็นพิษ แก้ริดสีดวง ทำลายพยาธิ ดับพิษ ถอนพิษ ชำระล้างลำไส้ แก้โรคตับ แก้ลม ขับระดูร้าย สมานลำไส้ เปลือกเถา รสเย็นเบื่อเมา แก้พิษงู

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  กวาวเครือแดง-ฐานข้อมูลเครื่องยา
2. ↑  Roengsamran S, Petsom A, Ngamrojanavanich N, Rugsilp T, Sittiwichienwong P, Khorphueng P, และคณะ (2000). "Flavonoid and flavonoid glycoside from Butea superba Roxb. and their cAMP phosphodiesterase inhibitory activity". *J Sci Res Chula Univ*. **25**: 169–76.
3. ↑  Suntara A. The remedy pamphlet of Kwao Krua tuber of Luang Anusarnsuntarakromkarnphiset. Chiang Mai, Thailand: Chiang Mai Upatipongsa Press; 1931.
4. ↑  พิชานันท์ ลีแก้ว.2553. โรคหย่อนสมรรถภาพทางเพศ. ใน จุลสารข้อมูลสมุนไพร 28 (1):12-13.
รูปสลักหินส่วนล่างของราชมนตรี ซึ่งน่าจะเป็นอินเตฟอิเกอร์ ในพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน ณ มหานครนิวยอร์ก (09.180.12)

|  |
| --- |
|  |
| อินเตฟอิเกอร์ |
| สมัย: ราชอาณาจักรกลาง(2055–1650 BC) |
|  |
|  |
| ไฮเออโรกลีฟอียิปต์ |

**อินเตฟอิเกอร์** (*ỉnỉ-ỉt.f ỉqr*) เป็นขุนนางแห่งอียิปต์โบราณและยังเป็น*ผู้ดูแลนคร* (*overseer of the city*) และราชมนตรีภายใต้รัชสมัยของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 1 และฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 ในช่วงต้นของราชวงศ์ที่สิบสองแห่งอียิปต์ (ระหว่าง 1991–1802 ปีก่อนคริสตกาล) เขาเป็นที่ทราบจากจารึกหินหลายชิ้นในบริเวณนิวเบียล่าง ซึ่งแสดงให้เห็นว่า เขาเป็นส่วนหนึ่งของการดำเนินการทางทหารในภูมิภาคนี้ เขาปรากฏในบันทึกที่มีว่าปาปิรุสไรส์เนอร์ที่พบที่ชายฝั่งทะเลแดง และจารึกหินสองชิ้นในนิวเบียล่างได้กล่าวถึงเขา ซึ่งดูเหมือนว่าจะชี้ให้เห็นว่า เขามีส่วนร่วมในการดำเนินการทางทหารในภูมิภาคนี้ แต่จารึกทั้งสองไม่ลงช่วงเวลาไว้ ส่วนจารึกอื่น ๆ ในบริเวณแถบดังกล่าวดูเหมือนจะบันทึกถึงการดำเนินการทางทหารในปีที่ 29 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 1 ซึ่งสอดคล้องกับปีที่ 9 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 และอินเตฟอิเกอร์ ยังเป็นที่ทราบจากภาพสลักที่พบในวาดิ เอล-ฮูดิ โดยลงช่วงเวลาปีที่ 20 ซึ่งรายงานเกี่ยวกับการนำมาซึ่งแร่อเมทิสต์

หลุมฝังศพของนางเซเนต ซึ่งเป็นมารดาของเขาในเมืองธีบส์ อยู่ในซิค อับด์ เอล-กุรนา ในหมู่สุสานแห่งธีบส์ ที่ตั้งอยู่ตรงข้ามกับเมืองลักซอร์ และอินเตฟอิเกอร์ถูกฝังอยู่ในสุสานมาสตาบาที่ลิษต์ โดยสุสานของเขาอยู่ถัดจากพีระมิดแห่งอเมนเอมฮัตที่ 1

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hermann Ranke: Die ägyptische Persönennamen. Verlag von J. J. Augustin in Glückstadt, 1935. p.34
2. ↑  Z.Zaba: *The Rock Inscriptions of Lower Nubia*, Prague 1974, p. 39 (no. 10), 99, (no. 73)
3. ↑  Ashraf I. Sadek: *The Amethyst Mining Inscriptions I, Text, Warminster 1980, p. 22-24 (no. 8)*
4. ↑  Baikie, James (1932). *Egyptian Antiquities in the Nile Valley*. Methuen. pp. 575.
5. ↑  D. Arnold: *Middle Kingdom Tomb Architecture at Lisht*, New York 2008, S. 69-71, pls. 62-92, pl. 129-133 ISBN 978-1-58839-194-0
**ภาษาพรัช** (ब्रज भाषा; Braj Bhasa) หรือพรัช ภาษา หรือภาษาไทหาอาตี เป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยันใกล้เคียงกับภาษาฮินดี โดยมากมักถือเป็นสำเนียงของภาษาฮินดี และมีวรรณคดีภาษาฮินดีเขียนด้วยภาษานี้เป็นจำนวนมากก่อนจะเปลี่ยนไปใช้บบภาษาขาริโพลีลลเป็นสำเนียงมาตรฐานหลังจากได้รับเอกราช 

มีผู้พูดมากกว่า 42,000 คน ในบริเวณ พรัช ภูมีที่เคยเป็นรัฐในสมัยมหาภารตะ หลักฐานจากศาสนาฮินดูโบราณเช่น ภควัตคีตา อาณาจักรของกษัตริย์กัมส์อยู่ในบริเวณพรัช (รู้จักในชื่อวิรัชหรือวิราฏ) ซึ่งเป็นดินแดนที่พระกฤษณะเกิดและใช้ชีวิตวัยเด็กที่นั่น บริเวณดังกล่าวนี้อยู่ในบริเวณอังคระ-มถุรา ซึ่งขยายออกไปได้ไกลถึงเดลฮี ในอินเดียสมัยใหม่ ดินแดนนี้อยู่ทงตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐอุตตรประเทศ ตะวันออกสุดของรัฐราชสถาน และทางใต้สุดของรัฐหรยณะ ปัจจุบัน พรัช ภูมีเป็นที่รู้จักในนามเขตวัฒนธรรมมากว่ารัฐในอดีต ภาษาพรัชเป็นภาษาพื้นเมืองของบริเวณนี้และมีกวีที่มีชื่อเสียงมากมาย ใกล้เคียงกับภาษาอวธีที่ใช้พูดในบริเวณใกล้เคียงคือเขตอวัธมาก

วรรณคดี
-------

วรรณคดีส่วนใหญ่เป็นวรรณคดีศักดิ์สิทธิ์บอกถึงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับพระเจ้า นอกจากนั้นเป็นงานเขียนในมุมมองของผู้หญิงที่แต่งโดยกวีผู้ชาย ตัวอย่างได้แก่ พุทธจริต แต่งโดย จรยา ราม จันทรา ศุขลา บทกวีซูฟี แต่งโดย อามีร์ ขุสโร และงานเขียนของภักติ
**วัดพญาปราบปัจจามิตร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมคลองลัดหลวง ทางฝั่งตะวันตกติดกับวัดกลาง (ปัจจุบันเป็นตลาดสด) อยู่ในตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ

วัดพญาปราบปัจจามิตรตั้งเมื่อ พ.ศ. 2357 สร้างขึ้นโดยชาวมอญบ้านทะมังที่อพยพมาจากเกาะทะมัง ประเทศพม่า มาอยู่ที่เมืองประทุมธานี พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยโปรดให้ชาวมอญเหล่านี้อพยพมาอยู่ที่นครเขื่อนขันธ์เพื่อเป็นกำลังในการสร้างเมืองใหม่ ต่อมาได้สร้างวัดนี้ขึ้น โดยพญาปราบปัจจามิตรเป็นหัวหน้าดำเนินการสร้างวัดใหม่ จึงได้ขนานนามว่า "วัดพญาปราบปัจจามิตร" ตามชื่อผู้สร้าง แต่ชาวบ้านละแวกนั้นยังคงเรียกว่า **วัดมะมอ** วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2357 ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370

อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2357 ลักษณะทรงไทยโบราณ ฐานเป็นบัวคว่ำบัวหงาย ศาลาการเปรียญทรงโบราณสร้างเมื่อ พ.ศ. 2468

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพญาปราบปัจจามิตร". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.
2. ↑  "วัดพญาปราบปัจจามิตร". *หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ*.
3. ↑  "พระอุโบสถ วัดพญาปราบปัจจามิตร". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.
4. ↑  "ศาลาการเปรียญ วัดพญาปราบปัจจามิตร". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.
เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม วิคทอร์แห่งปรัสเซีย (อังกฤษ: His Royal Highness Prince Wilhelm Victor of Prussia) ประสูติเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1919 ณ คีล ชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ ประเทศเยอรมนี เป็นพระโอรสพระองค์เล็กและพระองค์เดียวในเจ้าชายอาดัลแบร์ทแห่งปรัสเซีย (ค.ศ. 1884–1948) และเจ้าหญิงอเดลาอีเดอแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน เป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี และเป็นพระญาติชั้นที่ 1 ในเกออร์ค ฟรีดริช เจ้าชายแห่งปรัสเซีย มีพระเชษฐภคินี 2 พระองค์

* เจ้าหญิงวิคโทรีอา มารีนา (*Victoria Marina*); สิ้นพระชนม์แรกคลอดเมื่อ 4 กันยายน ค.ศ. 1915
* เจ้าหญิงวิคโทรีอา มารีนา (*Victoria Marina*); 11 กันยายน ค.ศ. 1917 – 21 มกราคม ค.ศ. 1981

จากการเสกสมรสของพระบิดาและพระมารดา ทำให้พระสถานะของพระองค์นั้นเป็นที่ถกเถียงว่า มีสิทธิ์ได้รับการสืบตำแหน่ง เจ้าชายพระประมุขแห่งราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น หรือไม่ ปัจจุบันพระองค์ทรงงานในด้านการทหารและการทูต

เสกสมรส
-------

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ มารี อ็องตัวแน็ต เคาน์เตสแห่งโอโยส เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1944 มีพระบุตรดังนี้

1. เจ้าหญิงมารี ลูอีเซอแห่งปรัสเซีย
2. เจ้าชายอาดัลแบร์ท อเล็กซานเดอร์แห่งปรัสเซีย

ถึงแม้ว่าพระองค์จะมีพระสถานะที่ถกเถียงในเรื่องการสืบตำแหน่งพระประมุขแห่งราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น แต่พระบุตรได้รับพระอิสริยยศ เจ้าชาย/หญิงแห่งปรัสเซีย พร้อมฐานันดรรอยัลไฮเนส เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม วิคทอร์ สิ้นพระชนม์ลงเมื่อ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 ซึ่งเป็นวันก่อนครบรอบวันประสูติปีที่ 70 เพียง 8 วัน

อ้างอิง
-------

* www.preussen.de เก็บถาวร 2014-12-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Prince Wilhelm Viktor photo
**วัดผาณิตาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกรูด อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 99 ตารางวา

วัดผาณิตารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2447 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 26 เมษายน 2523 พ.ศ. 2523 ที่ตั้งวัดตั้งอยู่ ฝั่งขวาของแม่น้ำบางปะกงตรงคุ้งน้ำ ซึ่งเดิมเรียกว่า *บ้านบางเฟื้อ* บริเวณที่ตั้งเดิมเป็นที่ดินของนายเสือ และนางปิ่น (ไม่ทราบนามสกุล) ผู้ริเริ่มสร้างวัดผาณิตาราม ได้แก่ นางผึ้ง วัฒนสินธุ์ และนางสาวพุ่ม พุ่มตระกูล ได้เจรจาขอซื้อที่ดินเนื้อที่ 5 ไร่ 99 ตารางวา เป็นเงินจำนวน 3 ชั่ง (หรือ 240 บาท) นายเสือและนางปิ่น ได้ยินยอมขายที่ดิน

วัดผาณิตารามมีศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้สักเก่าแก่อายุกว่า 100 ปี และมีหอระฆังไม้ วัดผาณิตารามเป็นศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติ และเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดฉะเชิงเทรา แห่งที่ 5 ทางวัดจัดอบรมวิปัสสนากรรมฐานสำหรับบุคคลทั่วไปและสำหรับเยาวชนเป็นประจำทุกปี โดยใช้หลักสูตรพัฒนาจิต เพื่อให้เกิดปัญญาและสันติสุขของคุณแม่ สิริ กรินชัย และได้รับการคัดเลือกให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการสร้อย
* พระอธิการเย็น
* พระอธิการขาว
* พระอธิการเย็ก
* พระอธิการแดง
* พระครูอนุกูลธรรมกิจ
* พระครูธรรมประยุต

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดผาณิตาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดผาณิตาราม (ศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติ)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
**เจ้าชายลูทวิช ฟิลลิพแห่งทวร์นและทัคซิส** (อังกฤษ: His Serene Highness Prince Ludwig Philipp of Thurn and Taxis) ประสูติเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2444 เป็นพระโอรสใน  อัลแบร์ท เจ้าชายที่ 8 แห่งทวร์นและทัคซิส และ อาร์ชดัชเชสมาร์เกรเธอ คลิเมนไทน์แห่งออสเตรีย โดยพระมารดาของพระองค์ เป็นพระราชปนัดดาใน จักรพรรดิเลโอพ็อลท์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระองค์เป็นพระอนุชาใน ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ เจ้าชายที่ 9 แห่งทวร์นและทัคซิส และ คาร์ล ออกุส เจ้าชายที่ 10 แห่งทวร์นและทัคซิส

เจ้าชายลูทวิช ฟิลลิพแห่งทวร์นและทัคซิส ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งลักเซมเบิร์ก (พ.ศ. 2444–2493) พระธิดาใน แกรนด์ดยุกวิลเลมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์ก พระน้องนางเธอใน แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดแห่งลักเซมเบิร์ก และ แกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2465 พระชายารับพระราชทานพระอิสริยยศ **เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งทวร์นและทัคซิส พระชายา** มีพระบุตร คือ

* เจ้าชายอันเซล์มแห่งทวร์นและทัคซิส
* เจ้าหญิงอีนีกาแห่งทวร์นและทัคซิส

พระองค์ทรงประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนสิ้นพระชนม์ เมื่อวันที่ 22 เมษายน 2476 สิริพระชันษา 32 ปี

อ้างอิง
-------

* Dallmeier/Schad: Das fürstliche Haus Thurn und Taxis. Pustet Regensburg 1996
**วัดพรหมคุณาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชัยมงคล อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 43 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 33 ตารางวา

ประวัติ
-------

วัดพรหมคุณาราม แต่เดิมเป็นวัดร้างอยู่ ผู้ที่เริ่มการสร้างวัดนี้ คือ พระราชสาครมุนี (เจ้าคณะจังหวัดสมุทรสาคร) ได้รับแจ้งว่ามีวัดร้าง พบซากอิฐโบราณซึ่งเป็นอิฐดินเผา พระพุทธรูปยืนสภาพชำรุด ฐานเจดีย์เก่า เสาตอม่อตั้งเรียงเสมอดินในสภาพเหมือนศาลาอยู่ใกล้กับพระพุทธรูปยืน และชาวบ้านที่เข้าไปตัดไม้ยังพบพระพุทธรูปดินเผาอีกจำนวนมาก และพบซุ้มคล้ายประตูเก่าเขียนว่า *พรหมคุณาราม* จึงได้ขอแรงชาวบ้านช่วยกันถางป่า แล้วได้ไปนิมนต์ พระครูเตี้ย สุวณฺณโชโต มาพัก ได้รับการประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2527 ในชื่อ "วัดพรหมคุณาราม" ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น **วัดบางตะคอย** ต่อมาเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 เปลี่ยนชื่อกลับมาเป็นชื่อเดิม คือ "วัดพรหมคุณาราม" สาเหตุที่กลับมาใช้ชื่อเดิมเพราะเห็นว่า ชื่อเดิมที่ใช้มาก่อนนั้น เป็นคำที่ไพเราะ มีความหมายที่ดี ส่วนคำว่า "วัดบางตะคอย" บางทีคำว่าคอย อาจมีความหมายถึง การรอคอย

แต่เดิมวัดมีที่ดินมากกว่านี้ แต่เมื่อตำบลบ้านบ่อได้แยกเป็นตำบลชัยมงคล ได้มีราษฎรบุกรุกเข้าไปอยู่ในที่ดินของวัด จนเหลือเนื้อที่เพียง 3 งาน ต่อมาเจ้าของที่ดินบางรายทราบว่าเป็นที่วัดร้างมาก่อน จึงมอบคืนให้กรมการศาสนา แต่บางส่วนถูกถนนตัดผ่าน ปัจจุบันที่ของวัดจึงเหลือที่ดินเช่นปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2533 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถ กว้าง 8.50 เมตร ยาว 22.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐาน พระพุทธชินราชจำลอง และมีพระพุทธรูปซึ่งมีนามที่ชาวบ้านนิยมเรียก คือ*หลวงพ่อรวย* หน้าตักกว้าง 4 ศอก 9 นิ้ว ศาลาการเปรียญ กว้าง 12.5 เมตร ยาว 21.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารไม้ ฝาคอนกรีต หอสวดมนต์ กว้าง 9 เมตร ยาว 27 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 5 หลัง และตึก 2 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก โรงครัว หอชี และศาลาทรงไทย เป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อหลวงพ่อโต

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูเตี้ย พ.ศ. 2512–2518
* พระเฉื่อย พ.ศ. 2519–2520
* พระครูปลัดชั้น วรธมโม พ.ศ. 2521–2532
* พระราชสาครมุนี (รัษาการ) พ.ศ. 2533
* พระมหาชอุ่ม สิทธิธีโร พ.ศ. 2534–2539
* พระมหาอ่อน ถิรนนโท พ.ศ. 2540
* พระครูศรีปริยัติสาคร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ขอความเห็นชอบเปลี่ยนแปลงชื่อวัดบางตะคอย เป็น "วัดพรหมคุณาราม" จังหวัดสมุทรสาคร". มหาเถรสมาคม.
2. ↑  พรเพ็ญ (10 พฤศจิกายน 2561). "ขอเปลี่ยนชื่อวัดบางตะคอย". มหาชัยเคเบิลดิจิตอลทีวี. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑  "วัดบางตะคอย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เจ้าชายแห่งวีท** (เยอรมัน: *Wilheim Friedrich, Fürst von Wied*) ประสูติเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1872 ณ ราชอาณาจักรปรัสเซีย เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในเจ้าชายวิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งวีท และเจ้าหญิงมารีแห่งเนเธอร์แลนด์ เป็นพระนัดดาในเจ้าชายเฟรเดอริกแห่งเนเธอร์แลนด์ และพระราชปนัดดาในพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ และ พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 แห่งปรัสเซีย ทั้งพระบิดาและพระมารดานั้น ทรงสืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่ เหมือนกัน และมีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธแห่งโรมาเนีย

เสกสมรส
-------

เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เจ้าชายแห่งวีท ทรงเสกสมรสกับเจ้าหญิงเพาลีเนอแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1898 มีพระบุตรดังนี้

1. เจ้าชายแฮร์มันแห่งวีท
2. เจ้าชายดีทริชแห่งวีท

พระองค์ทรงกลายเป็นเจ้าชายพระประมุขแห่งวีทเมื่อ ค.ศ. 1907 ภายหลังพระบิดาสิ้นพระชนม์ลง จากการปฏิวัติเยอรมัน ค.ศ. 1918–1919 ใน ค.ศ. 1919 มีการยกเลิกตำแหน่งขุนนางทั้งหมด พระองค์จึงมีพระนามเพียงสามัญชนเท่านั้น ต่อมาพระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1945 ก่อนวันประสูติปีที่ 73 เพียง 11 วัน และด้วยเจ้าชายแฮร์มันพระโอรสพระองค์ใหญ่สิ้นพระชนม์ไปใน ค.ศ. 1941 จากพระอาการบาดเจ็บจากสงครามโลกครั้งที่สอง ตำแหน่งเจ้าชายพระประมุขแห่งวีทจึงตกเป็นของเจ้าชายฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งวีท พระนัดดา

อ้างอิง
-------

* Lundy, Darryl. "Friedrich Wilhelm Hermann Otto Karl Fürst zu Wied". The Peerage. p. 11056 § 110557.[*แหล่งอ้างอิงไม่น่าเชื่อถือ*]
* Genealogics - Leo van de Pas - Friedrich, 6.Fürst zu Wied
* The Royal House of Stuart, London, 1969, 1971, 1976, Addington, A. C. Reference: 336
**ร็อกคูน** (อังกฤษ: Rockoon; ญี่ปุ่น: ロックーン） เป็นอัลบั้มชุดที่สี่ ของ ที-สแควร์ ออกวางแผงในปี พ.ศ. 2524

รายละเอียดของอัลบั้ม
--------------------

การลาออกของจุนโกะ และ คาวาอิ ทำให้ ที-สแควร์ได้สมาชิกทดแทนคือ คุเมะ ไดซากุ และ จุน อาโอยาม่า ซึ่งเพิ่งออกจากวง PRISM ซึ่งเป็นวงแนวแจ๊สฟิวชั่นชื่อดังอีกวงของญี่ปุ่น การมาและบทบาทของไดซากุ ช่วยเปลี่ยนแปลงซาวนด์ของที-สแควร์ ให้กลายเป็นวงฟิวชั่นที่เข้าหาตลาดมากขึ้น ซินธิไซเซอร์เข้ามามีบทบาทมากขึ้น อัลบั้มชุดนี้เป็นชุดแรกที่มีเพลงร้องอยู่สามเพลงคือ REALLY LOVE, COME BACK และ IT'S HAPPENING AGAIN ซึ่งแต่งร่วม และร้องโดย ลินดา เฮนดริค

อัลบั้มชุดนี้สร้างเพลงฮิตให้กับทางวงเพลงแรก คือเพลง TOMORROW'S AFFAIR ซึ่งถูกนำไปประกอบละครน้ำเน่าเรื่องหนึ่งของญี่ปุ่น 

อัลบั้มชุดนี้ เป็นอัลบั้มชุดสุดท้ายที่ ยูจิ นากามูระ และ คิโยฮิโกะ เซมบ้า เป็นสมาชิกวง รวมทั้ง ชิโร่ ซางิสึ (ที่แม้ว่าจะไม่ใช่สมาชิกอย่างเป็นทางการ แต่ยังคงมีปรากฏอยู่ในหน้าปกอัลบั้ม) อย่างไรก็ตาม เซมบ้า ยังเล่น Back-Up ให้กับวงจนถึงอัลบั้มชุด TRUTH

รายชื่อเพลง
-----------

ทุกเพลงแต่งโดย มาซาฮิโระ อันโดะ ยกเว้น

1. ROCKOON - แต่งโดย อันโดะ, ไดซากุ และ อาโอยาม่า
2. REALLY LOVE - แต่งโดย อันโดะ และ เฮนดริค
3. TOMORROW'S AFFAIR
4. BANANA
5. 複眼人生 (THE WAY I FEEL) - แต่งโดย เซมบ้า
6. LITTLE POP SUGAR
7. COME BACK - แต่งโดย อันโดะ และ เฮนดริค
8. IT'S HAPPENING AGAIN - แต่งโดย อันโดะ และ เฮนดริค
9. GOOD NIGHT

สมาชิกวง
--------

1.. มาซาฮิโระ อันโดะ - หัวหน้าวง, กีต้าร์
2.. ทาเคชิ อิโต้ - แซ็กโซโฟน
3.. คุเมะ ไดซากุ - คียบอร์ด, เปียโน
4.. ยูจิ นากามุระ - เบส
5.. คิโยฮิโกะ เซมบ้า - เพอร์คัสชั่น
6.. จุน อาโอยาม่า - กลอง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Sony Music Shop『Rockoon』CD
**วัดฝาโถ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวนา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 32 ไร่ งาน 48 เศษสองส่วนสิบ ตารางวา

วัดฝาโถ เดิมชื่อว่า **วัดโบสถ์** ประวัติศาสตร์สันนิษฐานว่าเป็นแหล่งอารยธรรมโบราณสมัยทวารวดี มีการผสมผสานและก่อสร้างศาสนสถานสืบต่อกันมายาวนานจนถึงสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี เจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดและเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา จนมีชาวบ้านไปแผ้วถางป่าพบโบสถ์เก่าและเจดีย์ร้าง จึงมีการทำนุบำรุงขึ้นมาใหม่ ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2530

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 17 เมตร ยาว 38 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533–43 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 32 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547–57 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์เรียงแถว จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้ทั้งหมด ศาลาสังเวช กว้าง 18 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2564 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ พร้อมพระโมคคัลลาน์และพระสารีบุตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "'พระอาจารย์แดง วัดฝาโถ' เพชรเม็ดงามแห่งสุพรรณบุรี". เดลินิวส์.
2. ↑  "วัดฝาโถ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดฝาโถ". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
**เกรดเฟ้อ** (อังกฤษ: grade inflation หรือ grading leniency) คือการให้ระดับผลการเรียนสูงกว่าที่ผู้เรียนควรได้รับ ซึ่งทำให้ผลการเรียนเฉลี่ยของผู้เรียนสูงขึ้น ศัพท์คำนี้ยังใช้ในการอธิบายแนวโน้มของการให้ระดับผลการเรียนที่สูงขึ้นสำหรับภาระงานที่ในอดีตเคยได้ผลการเรียนที่ต่ำกว่า อย่างไรก็ตามสิ่งที่กล่าวมาข้างต้นไม่ใช่ภาวะเกรดเฟ้อ เนื่องจากการได้รับผลการเรียนในระดับสูงไม่ได้เป็นตัวบ่งบอกการเกิดเกรดเฟ้อ หากจะเป็นภาวะเกรดเฟ้อได้นั้นจำเป็นต้องมีการแสดงให้เห็นว่าผู้เรียนไม่สมควรได้ระดับผลการเรียนนั้น หลายประเทศทั่วโลกมีการอภิปรายถึงปัญหาเกรดเฟ้ออยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสหรัฐและอังกฤษ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Arenson, Karen W. (18 April 2004). "Is It Grade Inflation, or Are Students Just Smarter?". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ 6 December 2015.
2. ↑  Gunn, Andrew; Kapade, Priya (25 May 2018), *The university grade inflation debate is going global*, University World News, สืบค้นเมื่อ 30 May 2018
3. ↑  Baker, Simon (28 June 2018), *Is grade inflation a worldwide trend?*, World University Rankings, สืบค้นเมื่อ 13 July 2018
**วัดผาบ่อง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดประมาณ 2 ไร่

วัดผาบ่อง เดิมเรียกว่า **วัดผาบ่องปราสาท** มีเนื้อที่ติดกับวัดปราสาท ผู้ให้การสนับสนุนการสร้างวัดทั้งสองเป็นคนในตระกูลเดียวกัน และมีประตูเล็ก ๆ ไปมาหาสู่กัน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2015 ตามตำนานวัดผาบ่องได้กล่าวว่า ประมาณ พ.ศ. 1967–2030 อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2035 โดยกลุ่มเงี้ยวซึ่งอาศัยอยู่วัดผาบ่อง จังหวัดแม่ฮ่องสอน (แม่ฮ่องสอนมีวัดผาบ่องเหนือและวัดผาบ่องใต้) จากนั้นได้อพยพมาอยู่ที่เชียงใหม่ และได้สร้างวัดผาบ่องซึ่งเรียกตามชื่อของหมู่บ้าน

ภายในวัดมีพระพุทธรูปปางสัมฤทธิ์ทองคำหนัก 680,000 บาท วิหารทรงล้านนา มีมุขยื่นออกมาทางด้านเหนือเจดีย์ เจดีย์ เป็นทรงปราสาท มีซุ้มพระพุทธรูปทั้ง 4 ด้าน และมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ ชาวบ้านมักต่างพากันเดินทางมาขอน้ำไปประกอบพิธีทางศาสนา สะเดาเคราะห์ สืบชะตา ทำน้ำมนต์ ดื่ม และขับไล่สิ่งชั่วร้ายออกจากร่างกาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดผาบ่อง (มังคลาราม) ต.ศรีภูมิ อ.เมือง เชียงใหม่". ทัวร์วัดไทย.
2. ↑  "วัดผาบ่อง".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดผาบ่อง**
**วัดผาลาด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

ชื่อของวัดผาลาด มาจากคำว่า *ผะเลิด* เพราะคนที่ดินตามช้างมาตามลำธารน้ำตก แล้วเกิดลื่นหกล้มกันหลายคน บ้างก็ว่าช้างก็ลื่นเหมือนกัน เมื่อตั้งวัดจึงตั้งชื่อตามน้ำตก

ชื่อของวัดปรากฏหลักฐานในเอกสารตำนานและพงศาวดาร มีประวัติศาสตร์ร่วมกับพระธาตุดอยสุเทพ มีการบันทึกไว้ว่าในสมัยพระเจ้ากือนา พระองค์ได้นำพระบรมสารีริกธาตุที่พระมหาสุมนเถระนำมาจากสุโขทัยอัญเชิญประทับบนหลังช้างเพื่อนำไปประดิษฐาน ณ ดอยสุเทพ ในครั้งพระองค์ทรงแวะพักที่บริเวณผาลาด เดิมเป็นวัดร้างกระทรวงศึกษาธิการประกาศยกเลิกเป็นวัดมีพระสงฆ์ เมื่อ 2 มีนาคม พ.ศ. 2524 ได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ ฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ ให้มีสถานภาพเป็นวัดและสถานที่ปฏิบัติธรรม 

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์เป็นศิลปะพม่าสมัยครูบาศรีวิชัย วิหารสร้างขึ้นในสมัยครูบาศรีวิชัยโดยช่างชาวพม่า ฐานโบราณสถาน (โบสถ์) (วิหารพระเจ้ากือนา) อยู่ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเจดีย์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปเป็นศิลปะพม่า วัดยังมีบ่อน้ำที่มีการสร้างทับซ้อนกันหลายยุคหลายสมัย และศาลาเก่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""วัดผาลาด" ความสวยงามท่ามกลางธรรมชาติ". เชียงใหม่นิวส์.
2. ↑  "วัดผาลาด (สกทาคามี)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดผาลาด**
**วัดพยัคฆอินทาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดพยัคฆอินทารามสร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยพระเกรียงไกรขบวนยุทธ (เสือ) ปลัดเมืองฉะเชิงเทรากับภรรยาชื่อ อิน จากหลักฐานจารึกแผ่นเงินที่พบบริเวณรอยแตกตรงคอระฆังของเจดีย์องค์ใหญ่ภายในวัด ระบุว่าแรกเริ่มสร้างเจดีย์ก่อนเมื่อ พ.ศ.2416 แล้วเสร็จในปี พ.ศ.2418 ส่วนวัดนั้นสร้างเสร็จภายหลังในราวปี พ.ศ.2424 ชื่อของ **วัดพยัคฆอินทร์** เรียกตามชื่อของผู้สร้าง แต่ชาวบ้านโดยทั่วไปจะเรียกกันว่า **วัดเจดีย์** ต่อมาจึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดพยัคฆอินทราราม" และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2424 วัดนี้เคยรุ่งเรืองระดับหนึ่ง แต่ต่อมาได้มีสภาพทรุดโทรมลงขาดการบูรณะปฏิสังขรณ์ จนปี พ.ศ. 2472 พระครูอรุณรัศมี (พิน) ได้ย้ายจากวัดสัมปทวนนอกมาเป็นเจ้าอาวาสวัดนี้ จึงได้บูรณะวัดใหม่ดังที่เห็นในปัจจุบัน กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานสำคัญของชาติเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2525

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ เจดีย์องค์ใหญ่ 1 องค์ เจดีย์องค์เล็ก 2 องค์ วิหารพระพุทธบาท อุโบสถและหอระฆัง เจดีย์องค์ใหญ่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ และพระอรหันตธาตุ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพยัคฆอินทาราม (วัดเจดีย์)". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดพยัคฆอินทาราม(วัดเจดีย์)". สนุก.คอม.
เครื่องถ่ายเอกสาร
**เครื่องถ่ายเอกสาร** เป็นอุปกรณ์สำนักงานอย่างหนึ่งซึ่งใช้ในการสำเนาเอกสาร โดยการใช้ความร้อน หรือหลักไฟฟ้าสถิต ในการอ่านเอกสารต้นฉบับและ พิมพ์เอกสารอีกฉบับออกมา

เครื่องถ่ายเอกสารระบบไฟฟ้าสถิต
------------------------------

เครื่องถ่ายเอกสารระบบไฟฟ้าสถิต เป็นกระบวนการถ่ายเอกสารแบบใช้กระดาษเคลือบ ซึ่งใช้ประจุไฟฟ้าลบในการถ่ายทอดภาพจากต้นฉบับ เช่นเดียวกับเครื่องถ่ายเอกสารแบบใช้กระดาษธรรมดา แต่กระบวนการของระบบไฟฟ้าสถิต ใช้วัสดุและเทคนิคคล้ายกับการอัดรูปถ่าย กล่าวคือ เริ่มต้นด้วยการทำให้กระดาษเคลือบมีประจุไฟฟ้าลบ แล้วปล่อยให้กระดาษเคลือบสัมผัส กับลำแสงที่สะท้อนมาจากต้นฉบับ จากนั้นผ่านกระดาษลงในสารละลายออกและเป่าให้แห้งด้วยอากาศร้อนก่อนออกจากเครื่อง กระดาษเคลือบเป็นกระดาษที่บริษัทผู้ผลิตเครื่องถ่ายเอกสารผลิตขึ้นมาเป็นพิเศษ หน้ากระดาษด้านที่สัมผัสกับแสงเคลือบด้วยซิงค์ออกไซด์ ซึ่งเป็นสารที่มีความไวต่อแสง ส่วนด้านหลังกระดาษเคลือบด้วยสารละลายเรซินซึ่งจะอุดรูพรุนของกระดาษ ทำให้กระดาษ ไม่ดูดซับของเหลวเมื่อถูกจุ่มลงในสารละลาย เนื่องจากกระดาษมีความไวต่อแสง ดังนั้น จึงต้องป้องกันไม่ให้ถูกแสง นอกจากในช่วงเวลาที่ถ่ายเอกสารเท่านั้น

เครื่องถ่ายเอกสารระบบสอดสี
--------------------------

เครื่องถ่ายเอกสารนี้ สามารถให้ภาพสีบนกระดาษธรรมดา โดยการผสมกันของผงหมึกแม่สี 3 สี คือ สีเหลือง (Yellow) , สีฟ้า (Cyan) , และสีม่วง (Magenta) การผสมกันของ ผงหมึกแม่สีทั้งสามสี จะได้สีเขียว (Green) , สีแดง (Red) , สีน้ำเงิน (Blue) และสีดำ (Black) เพิ่มขึ้นมา รวมเป็นสีทั้ง หมด 7 สีด้วยกัน กระบวนการถ่ายเอกสารมีความเร็วมาก การถ่ายเอกสารที่ใช้สีครบเต็มอัตรา ใช้เวลาประมาณ 33 วินาที สำหรับแผ่นแรกและหากใช้ต้นฉบับเดิม แผ่นต่อ ๆ มาจะใช้เวลาแผ่นละประมาณ 18 วินาทีเท่านั้น และหากเลือกจำนวนสีน้อยลง กระบวนการถ่ายเอกสารก็จะยิ่งใช้เวลาน้อยกว่าเดิมอีก บนแผงหน้าปัด ของเครื่องถ่ายเอกสารจะมีปุ่มสำหรับเลือกจำนวนสีและความเข้มที่ต้องการ

อ้างอิง
-------

* R. Schaffert: *Electrophotography*. Focal Press, 1975
* Owen, David (2004). *Copies in Seconds : How a Lone Inventor and an Unknown Company Created the Biggest Communication Breakthrough Since Gutenberg: Chester Carlson and the Birth of the Xerox Machine*. New York: Simon and Schuster. ISBN 0743251172. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|month=` ถูกละเว้น (help)

ดูเพิ่ม
-------

* การถ่ายเอกสาร
เรือปืนแม่น้ำ "บราวน์-วอเตอร์เนวี" ของกองทัพเรือสหรัฐ ใช้นาปาล์มในช่วงสงครามเวียดนาม
**บราวน์-วอเตอร์เนวี** (อังกฤษ: brown-water navy) หรือ **การสงครามแม่น้ำ** (อังกฤษ: riverine warfare) อ้างถึงความหมายที่กว้างที่สุดต่อกองกำลังเรือใด ๆ ที่สามารถปฏิบัติการทางทหารในแม่น้ำหรือสภาพแวดล้อมบริเวณฝั่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่มีตะกอนมากจากดินไหลบ่าหรือน้ำท่วม ซึ่งมีต้นกำเนิดในกองทัพเรือสหรัฐในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกา เมื่ออ้างถึงกองกำลังพันธมิตรลาดตระเวนแม่น้ำมิสซิสซิปปีที่เต็มไปด้วยโคลน และนับแต่นั้นมาได้ใช้อธิบายเรือปืนลำเล็กและเรือตรวจการณ์ที่ใช้กันทั่วไปในแม่น้ำ พร้อมกับ "เรือแม่" ขนาดใหญ่ที่สนับสนุนพวกเขา เรือแม่เหล่านี้รวมถึงเรือแอลซีเอ็มและเรือแอลเอสทีในยุคสงครามโลกครั้งที่สองที่ดัดแปลงแล้ว ท่ามกลางเรือลำอื่น ๆ

บราวน์-วอเตอร์เนวี แตกต่างกับบลู-วอเตอร์เนวี ที่เหมาะกับทะเล ซึ่งสามารถดำเนินการอย่างอิสระในมหาสมุทรเปิด ส่วนกรีน-วอเตอร์เนวี ซึ่งสามารถปฏิบัติการในบริเวณชะวากทะเลน้ำกร่อยและชายฝั่งบริเวณฝั่ง เป็นตัวเชื่อมระหว่างบราวน์-วอเตอร์เนวี กับบลู-วอเตอร์เนวี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Butler, Rhett A. "Diversities of Image - Rainforest Biodiversity." Mongabay.com / A Place Out of Time: Tropical Rainforests and the Perils They Face. 9 January 2006.

บรรณานุกรม
----------

* Friedman, Norman. "US SMALL COMBATANTs", 1987, ISBN 0-87021-713-5
* Steffes, James, ENC Ret. SWIFT BOAT DOWN, 2006, ISBN 1-59926-612-1
* Affield, Wendell. Muddy Jungle Rivers: A river assault boat cox'n's memory journey of his war in Vietnam. 2012, ISBN 0-9847023-0-X

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Riverine Warfare/Brown Water Navy Resources at Texas Tech
* Brown Water Enterprises: History, Hobbies & Militaria
**องค์การพระกิตติคุณสมบูรณ์ในประเทศไทย** (อังกฤษ: The Full Gospel Churches in Thailand) เป็นองค์การทางศาสนาคริสต์ในสังกัดสหกิจคริสเตียนแห่งประเทศไทย ซึ่งมีอิทธิพลต่อการเผยแผ่คำสอนของคณะเพนเทคอสต์ ในกลุ่มคริสต์ศาสนิกชนนิกายโปรเตสแตนต์ชาวไทย

ประวัติ
-------

คำว่า "คริสตจักรพระกิตติคุณสมบูรณ์" นั้น เป็นคำที่เริ่มใช้ในสหรัฐอเมริกา มีความหมายถึงคริสตจักรที่เน้นการดำเนินชีวิตที่พึ่งพาพระวิญญาณบริสุทธิ์และของประทานของพระวิญญาณบริสุทธิ์ ซึ่งเครือข่ายที่เรียกว่าคณะพระกิตติคุณสมบูรณ์ ยังมีในเครือข่ายเพนเทคอสต์แคนาดา อเมริกา และสแกนดิเนเวีย เป็นต้น

องค์การพระกิตติคุณสมบูรณ์ในประเทศไทย ถือกำเนิดมาจากการเริ่มงานของคณะ Finnish Free Foreign Mission ซึ่งปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นองค์การ Fida International ซึ่งเป็นองค์การมิชชั่นของคริสตจักรเพนเทคอสต์ในประเทศฟินแลนด์ เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 1946 ศจ.เวอเนอร์ และ แหม่มฮันนา ราซิน่า ได้เดินทางเข้ามาประเทศไทย ก่อนหน้าที่ท่านทั้งสองจะตัดสินใจมาประเทศไทยนั้น ได้พยายามขอวีซ่าเพื่อเข้าประเทศพม่า แต่พม่าไม่ให้วีซ่า เพราะเพิ่งได้รับเอกราชจากอังกฤษ ท่านทั้งสองจึงคิดที่จะไปเมืองจีน แต่ได้รับนิมิตว่าอีกไม่นานประเทศจีนจะปิดประเทศ ไม่ยอมรับให้มิชชั่นนารีเข้า ดังนั้นท่านจึงได้ตัดสินใจเดินทางมายังกรุงเทพฯ เพราะที่กรุงเทพฯ ยังไม่มีมิชชันนารีเพ็นเทคอสต์ องค์การ Finnish Free Foreign Mission ได้จดทะเบียนในประเทศไทย แล้วได้ดูแลรับผิดชอบเกี่ยวกับงานราชการต่าง ๆ ส่วนสถาบันที่เป็นศูนย์กลางของคริสตจักรในเครือข่าย ได้แก่ พระคริสตธรรมพระกิตติคุณสมบูรณ์ และ มูลนิธิศูนย์พระกิตติคุณสมบูรณ์ (จดทะเบียนมูลนิธิในปี ค.ศ.1969 /พ.ศ.2512)

ต่อมาในปี ค.ศ. 1975 มิชชันนารีและผู้นำคนไทย ในคณะ Finnish Free Foreign Mission ได้ประชุมเพื่อปรึกษากันในเรื่องความเป็นไปได้และแนวทางในการก่อตั้ง "คณะพระกิตติคุณสมบูรณ์ในประเทศไทย" พวกเขาได้เขียนธรรมนูญของคณะขึ้น ซึ่งมีผลบังคับใช้ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1983(ประชุมที่พัทยา) ต่อมาในปี ค.ศ. 2008 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น **องค์การพระกิตติคุณสมบูรณ์ในประเทศไทย**

การแบ่งเขตการงาน
----------------

ตามสถิติ ค.ศ. 1995 องค์การนี้มีคริสตจักร 62 แห่งและสมาชิก 4,154 คนใน 21 จังหวัด ปัจจุบันองค์การนี้มี 160 แห่งในประเทศไทยและมีสมาชิกประมาณ 8,000 คน

* เขต 1 กรุงเทพมหานครและปริมณฑล
* เขต 2 เชียงราย, พะเยา
* เขต 3 ลำปาง, แพร่, น่าน, อุตรดิตถ์
* เขต 4 เชียงใหม่
* เขต 5 แม่ฮ่องสอน
* เขต 6 พิษณุโลก
* เขต 7 เพชรบูรณ์
* เขต 8 สุรินทร์, บุรีรัมย์, นครราชสีมา, มหาสารคาม, ชัยภูมิ, เลย
* เขต 9 ชลบุรี, จันทบุรี, ฉะเชิงเทรา, นครศรีธรรมราช, พังงา
* เขต 10 อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* องค์การพระกิตติคุณสมบูรณ์ในประเทศไทย
* ข้อมูลคริสตจักรโปรเตสแตนต์ทั้งหมดในประเทศไทย (ภาษาไทย)
* ข้อมูลคริสตจักรโปรเตสแตนต์ทั้งหมดในประเทศไทย (ภาษาอังกฤษ)
ธงฉัพพัณณรังสี เป็นธงศาสนาพุทธสากล ซึ่งรับรองโดยองค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก
**องค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก** (อังกฤษ: The World Fellowship of Buddhists) เป็นองค์การทางศาสนาพุทธระหว่างประเทศ อาจารย์สุชีพ ปุญญานุภาพ ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งเป็นหนึ่งในกรรมการบริหารของสำนักงานใหญ่องค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลกเป็นเวลาหลายสิบปีก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต เป็นผู้แปลชื่อองค์การนี้เป็นภาษาไทย

อาจารย์สุชีพ ปุญญานุภาพเข้าไปเกี่ยวข้องกับองค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก ตั้งแต่ท่านยังเป็นพระภิกษุอยู่วัดกันมาตุยาราม เมื่อท่านบุกเบิกให้มีการรื้อฟื้นมหาวิทยาลัยสงฆ์มหามกุฏราชวิทยาลัย จนมหาวิทยาลัยสงฆ์ถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว ท่านได้รับเชิญไปประชุมที่ประเทศศรีลังกา โดยมีพระมหาแสง โฆสธมฺโม (ปัจจุบันคือศาสตราจารย์แสง จันทร์งาม) ร่วมเดินทางไปด้วย การไปประชุมครั้งนั้น เป็นการประชุมของชาวพุทธใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา เพราะเป็นการเชิญทั้งแกนนำชาวพุทธฝ่ายมหายาน เถรวาท และวัชรยานไปพร้อมกัน เพื่อทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาร่วมกัน ผู้นำชาวศรีลังกาที่เชิญชวนให้ชาวพุทธสามัคคีกันเผยแผ่มากกว่าจะต่างคนต่างทำงานกันก็คือ ศ. ดร. คุณปาละ ปิยเสนะ มาลาลาเสเกรา (G. P. Malalasekera) ซึ่งนำไปสู่การก่อตั้งองค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก เพื่อให้ตัวแทนพระพุทธศาสนาจากนิกายและประเทศต่างๆ ได้มีโอกาสมาประชุมปรึกษาหารือการพระศาสนาร่วมกัน

ปัจจุบัน องค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก มีสำนักงานใหญ่ที่ประเทศไทย ถนนสุขุมวิท ด้านหลังอุทยานเบญจศิริ

ประธานองค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก
--------------------------------------

* หม่อมเจ้าพูนพิศมัย ดิศกุล
* สัญญา ธรรมศักดิ์
* แผน วรรณเมธี เลขาธิการสภากาชาดไทย

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์องค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก
**ปลาหมอเฟอร์ซิเฟอร์** (อังกฤษ: Featherfin cichlid; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Cyathopharynx furcifer*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดีัยวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Cyathopharynx* (ขณะที่บางข้อมูลระบุว่าแบ่งออกเป็น 2 ซึ่งอีกชนิดหนึ่งนั้นคือ *C. foai* ซึ่งชนิดหลังนี้จะพบในระดับน้ำที่ลึกกว่าและมีความเข้มของสีลำตัวมากกว่า โดยสีจะออกไปทางโทนเข้มและจัดจ้าน บางแหล่งมีแก้มสีเหลือง โดยทั้ง 2 ชนิดนี้พบได้ในแหล่งน้ำเดียวกัน)

ปลาหมอเฟอร์ซิเฟอร์ เป็นปลาที่พบได้เฉพาะในทะเลสาบแทนกันยีกา เพียงที่เดียวเท่านั้น โดยตัวผู้สามารถเติบโตได้ยาวถึง 22 เซนติเมตร และตัวเมียมีขนาดประมาณ 13-14 เซนติเมตร ส่วนปลาที่ยังมีขนาดเล็ก เช่นขนาด 1-2 นิ้ว จะยังไม่ปรากฏสีสัน มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาหมอสีในสกุล *Ophthalmotilapia* จนแทบจะแยกกันไม่ออก ปลาตัวผู้เมื่อเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ (ขนาด 2.5-4 นิ้ว อายุประมาณ 10 เดือนขึ้นไป) จะมีสีสันสวยงาม ครีบต่าง ๆ จะยาวแลดูงามสง่า ในขณะที่ตัวเ้มียมีสีออกขาวออกเงิน ปลายครีบมนกลมไม่แหลมยาวเหมือนตัวผู้

โดยปกติในธรรมชาติ จะอาศัยอยู่ในระดับความลึกประมาณ 3-50 เมตร โดยแหล่งที่อยู่อาศัยจะครอบคลุมพื้นทรายกับก้อนหิน และก้อนกรวด อันเป็นแหล่งที่มีอาหารอยู่มากที่สุด จึงอาศัยอยู่ร่วมกับปลาหมอสีชนิดและสกุลอื่น ๆ ด้วย

เมื่อจะขยายพันธุ์ ตัวผู้จะทำการขุดรังเป็นปล่องคล้ายภูเขาไฟ มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 2 ฟุต พฤติกรรมจะไม่ก้าวร้าวมากนัก แต่จะมักไล่ปลาอื่นที่เข้ัามารบกวนบริเวณรัง ปลาตัวผู้ที่พร้อมจะผสมพันธุ์จะมีสีสันสวยงาม ครีบต่าง ๆ จะยาวสลวย จะว่ายน้ำสะบัดตัวเชิญชวนตัวเมียให้เข้ามาวางไข่ที่ปล่อง การผสมพันธุ์จะกระทำกันในปล่อง ใช้เวลาประมาณ 2-3 ชั่วโมง ตัวผู้จะว่ายวนรอบตัวเมียเพื่อฉีดน้ำเชื้อให้ตัวเมียรับไปผสมกับไข่ในปาก เมื่อผสมพันธุ์เสร็จแล้ว ตัวเมียจะเป็นผู้ดูแลไข่ โดยเก็บรักษาไข่ไว้ในปากโดยไม่กินอาหารเลย ไข่ใช้เวลาฟักประมาณ 20-25 วัน จำนวนไข่มีประมาณ 10-60 ฟอง ขึ้นอยู่กับความสมบูรณ์ของแม่ปลา

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยสามารถที่จะเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้ ซึ่งการขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงนั้น ผู้เลี้ยงสามารถที่จะง้างปากแม่ปลาเพื่อนำไข่ออกมาอนุบาลเองได้ เมื่อเข้าสู่วันที่ 8 ของการอมไข่ เพื่อให้อัตราการรอดของลููกปลามีจำนวนมากขึ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN
2. ↑  จาก fishbase.org
3. ↑  จาก itis.gov
4. 1 2  หน้า 108-115, *Cyathopharynx อัญมณีสายรุ้งแห่งแทนแกนยิกา* โดย ปลาบ้านโรม คอลัมน์ Cichild Corner. นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 34 ปีที่ 3: เมษายน 2013

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Cyathopharynx furcifer***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ) เก็บถาวร 2013-04-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cyathopharynx furcifer ที่วิกิสปีชีส์
*สำหรับปลาที่เป็นปลาทะเลหรือปลาน้ำกร่อยดูที่: ปลามงโกรย*

**ปลาหมากผาง** (อังกฤษ: Freshwater herring, Mekong shad, Laotian shad) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Tenualosa thibaudeaui* อยู่ในวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupeidae)

ลักษณะ
------

มีรูปร่างป้อมสั้น ลำตัวกว้าง แบนข้างมาก ปากกว้าง กรามล่างยื่นยาวกว่ากรามบน ตามีเยื่อคลุม เกล็ดใหญ่แต่หลุดร่วงง่าย ลำตัวสีเงิน ด้านข้างมีแต้มสีน้ำเงินอมม่วงสด มีขนาดลำตัวโตเต็มที่ประมาณ 1 ฟุต

ที่อยู่
-------

พบอาศัยอยู่เฉพาะแม่น้ำโขงและลำน้ำสาขาที่เดียวเท่านั้น มีพฤติกรรมอพยพขึ้นลงในแม่น้ำเพื่อวางไข่และหากิน โดยอาหารจะกินได้เพียง แพลงก์ตอนและอินทรียสารเท่านั้น

ชื่อเรียกอื่น
-------------

ปัจจุบัน เป็นปลาที่อยู่ในสถานภาพใกล้สูญพันธุ์ ใช้บริโภคในท้องถิ่น และเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย แต่เป็นปลาที่เลี้ยงให้รอดยาก เนื่องจากกินได้แต่เฉพาะอาหารขนาดเล็ก 

ปลาหมากผาง มีชื่อเรียกอื่นว่า ปลามงโกรย, ปลาขมงโกรย, ปลาลินโกรย หรือ ปลามงโกรยน้ำจืดเป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Vidthayanon, C. 2011. *Tenualosa thibaudeaui*. In: IUCN 2012. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.2. <www.iucnredlist.org>. Downloaded on 27 October 2012.
2. ↑  ชวลิต วิทยานนท์. *คู่มือปลาน้ำจืด*. กรุงเทพฯ : สารคดี, 2547. 118 หน้า. หน้า 44. ISBN 9744841486
3. ↑  ความหมายของ มงโกรย (2) ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาหมากผาง
**เครื่องหมายดีเอ็นเอ** (DNA Marker) หมายถึง ลำดับเบสช่วงหนึ่งของดีเอ็นเอที่ใช้เป็นเครื่องหมายบ่งชี้ความเป็นเอกลักษณ์ของสิ่งมีชีวิต โดยอาจมีตำแหน่งบนโครโมโซม ในนิวเคลียส (nuclear DNA) หรือใน ออร์แกเนลล์ (mitochondria DNA หรือ chloroplast DNA) และสามารถถ่ายทอดไปยังรุ่นลูกได้ พืชแต่ละชนิดแต่ละสายพันธุ์ มีการจัดเรียงตัวของนิวคลีโอไทด์ในโมเลกุลของดีเอ็นเอที่เป็นเอกลักษณ์ ความแตกต่างหรือโพลีมอร์ฟิซึม การใช้ดีเอ็นเอเป็นเครื่องหมายในการบ่งบอกความแตกต่างของสิ่งมีชีวิต สามารถทำได้โดยการเปรียบเทียบลักษณะของดีเอ็นเอของสิ่งมีชีวิตนั้น ๆ โดยเทคนิคทางอณูชีววิทยา ซึ่งเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า(polymorphisms) ของลำดับเบสในโมเลกุลของดีเอ็นเอนี่เอง ที่ทำให้สิ่งมีชีวิตมีความแตกต่างกัน และสามารถนำมาประยุกต์ใช้เป็นเครื่องหมายโมเลกุลได้ "ลายพิมพ์ดีเอ็นเอ" (DNA Fingerprinting) ซึ่งความแตกต่างที่เกิดขึ้น หมายถึง แบบแผนดีเอ็นเอที่จำเพาะของสิ่งมีชีวิตหนึ่งๆ นั่นเอง สามารถนำมาตรวจสอบความแตกต่างหรือโพลีมอร์ฟิซึมของสิ่งมีชีวิตหรือสายพันธุ์พืชที่ต้องการตรวจสอบได้

**อ้างอิง**
-----------

* KeyGene Quantar Suite เก็บถาวร 2008-05-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *Versatile marker scoring software*
* SoftGenetics ***GeneMarker*** fragment analysis software
**ปลาหมอแคระแรมเจ็ดสี** หรือ **ปลาหมอแรมเจ็ดสี** (อังกฤษ: Ram, Blue ram, German blue ram, Asian ram, Butterfly cichlid, Ramirez's dwarf cichlid, Dwarf butterfly cichlid, Ram cichlid, Ramirezi) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Mikrogeophagus ramirezi* อยู่ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae)

จัดเป็นปลาหมอแคระชนิดหนึ่ง ปลาตัวผู้เมื่อโตเต็มที่จะมีความยาวประมาณ 7 เซนติเมตร ส่วนตัวเมีย 4-5 เซนติเมตร ลักษณะรูปร่างแบนข้าง ลำตัวกว้าง ส่วนหัวค่อนข้างใหญ่เมื่อเทียบสัดส่วนกับลำตัว ครีบหางสั้นเป็นรูปสามเหลี่ยม ครีบหลังเชื่อมยาวต่อกันตั้งสูงชันคล้ายกำแพง ก้านครีบแข็ง 3-4 ก้านแรกของครีบหลังมีสีดำตั้งสูงชันขึ้นมาคล้ายหงอนของนกกระตั้ว ดวงตามีสีแดง มีเส้นสีดำพาดตาจากบนหัวลงมาเกือบถึงใต้คอ มีจุดดำขนาดค่อนข้างใหญ่อยู่บริเวณปลายตัวเห็นเด่นชัด 

สีของปลาหมอแคระแรมเจ็ดสี มีสีสันที่สวยสด โดยเป็นสีเหลือบเขียวและเหลือง มีจุดฟ้าแวววาว และจะยิ่งสดสวยขึ้นเมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์ ซึ่งปลาตัวผู้จะขับสีออกมาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากปลาตัวเมีย อันเป็นที่มาของชื่อเรียก

พบกระจายพันธุ์ในแม่น้ำโอรีโนโก ในเขตประเทศเวเนซุเอลาและโคลัมเบีย

เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม กันมาอย่างยาวนาน โดยเฉพาะในตู้ไม้น้ำ แต่เป็นปลาที่มีนิสัยก้าวร้าวกว่าปลาหมอแคระจำพวกอื่น ๆ มักจะข่มขู่และกัดกันเองอยู่ในฝูงอยู่เสมอ 

ปัจจุบัน เป็นปลาที่ได้รับการเพาะขยายพันธุ์จากมนุษย์จนมีความหลากหลายทางสายพันธุ์มากกว่าปลาที่พบในธรรมชาติ เช่น ปลาที่มีลำตัวสั้นกว่าปกติ หรือ ปลาบอลลูน และปลาที่มีหางยาวเหมือนปลาทอง หรือ ปลาที่มีสีฟ้าแวววาวตลอดทั้งตัว หรือสีเหลืองตลอดทั้งตัว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Myers GS, Harry RR (1948) The Ramirezi dwarf cichlid identified. Aquarium, Philad. 77.
2. ↑  แรม 7 สี...ปลาหมอแคระ ที่น่ารัก น่าเลี้ยง (เทคโนโลยีชาวบ้าน) จากกระปุกดอตคอม
3. ↑  อ๊อด Melanochromis / Apistoensis เปิดคัมภีร์ปลาหมอแคระ (ตอนที่ 1) คอลัมน์ Wild Ambition หน้า 85 นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 6 ปีที่ 1 ธันวาคม 2010

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Mikrogeophagus ramirezi***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เก็บถาวร 2011-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Mikrogeophagus ramirezi ที่วิกิสปีชีส์