recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**พิศวงไทยทอง** หรือ **พิศวงตานกฮูก** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Thismia thaithongiana*) เป็นพืชอาศัยรา (myco-heterotrophic plant) ชนิดหนึ่ง เป็นพรรณไม้ล้มลุกถิ่นเดียว พบในป่าเต็งรังบนภูเขาหินปูนโดยขึ้นบริเวณต้นเป้งดอยหรือพืชตระกูลปาล์ม ลำต้นสูงประมาณ 2 มิลลิเมตร ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงเวียนเกลี้ยงสีขาวรูปสามเหลี่ยมแคบหรือรูปไข่ ดอกมีสีเขียวอมน้ำเงิน กลีบรวมมี 6 กลีบ วงกลีบหลอดรูปทรงคนโทสูง 7.5–11 มิลลิเมตร ดอกบานช่วงปลายฤดูฝนประมาณเดือนกันยายน–ต้นเดือนพฤศจิกายน ส่วนฤดูอื่นต้นจะพักตัว ปัจจุบันพิศวงไทยทองมีสถานภาพใกล้สูญพันธุ์

การค้นพบ
--------

พบครั้งแรกที่ดอยหัวหมด อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก โดยกนกอร ศรีม่วง นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยพะเยา และสุชาติ จันทร์หอมหวล ช่างภาพอิสระ และได้ประสานงานให้ผู้เชี่ยวชาญพืชสกุลพิศวงในประเทศไทย คือ รองศาสตราจารย์สหัช จันทนาอรพินท์ จากภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ทำการตรวจสอบพบว่าเป็นพืชชนิดใหม่ ต่อมามีการติดตามเก็บตัวอย่างต้นแบบจากดอยหัวหมดโดยสมราน สุดดี ผู้เชี่ยวชาญจากหอพรรณไม้ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ข้อมูลพรรณไม้ชนิดนี้ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร *Phytotaxa* ใน พ.ศ. 2561

ชื่อชนิด *thaithongiana* และชื่อสามัญ "พิศวงไทยทอง" ตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่รองศาสตราจารย์อบฉันท์ ไทยทอง ภาควิชาพฤกษศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และด้วยความที่พืชชนิดนี้มีรูปลักษณ์คล้ายกับนกฮูก จึงได้ชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "พิศวงตานกฮูก"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "นักท่องเที่ยว แห่ชมพิศวงตานกฮูก หรือพิศวงไทยทอง 1 ปีมีครั้งเดียว ออกช่วงปลายฝนต้นหนาว ที่ดอยหัวหมด อ.อุ้มผาง จ.ตาก". *เชียงใหม่นิวส์*. 20 ตุลาคม 2021.
2. ↑  "รู้จัก "พิศวงไทยทอง" พันธุ์ไม้ถิ่นเดียวของไทย หน้าตาน่ารัก พบเฉพาะที่ดอยหัวหมด". *ไทยรัฐ*. 12 ตุลาคม 2021.
3. ↑  Sahut Chantanaorrapint; Somran Suddee (9 มกราคม 2018). "Thismia thaithongiana (Dioscoreaceae: Thismieae), a new species of mycoheterotroph from an unusual habitat". *Phytotaxa*. **333** (2): 287–292. doi:10.11646/phytotaxa.333.2.14. ISSN 1179-3155.
4. ↑  "อวดโฉมแล้ว! "พิศวงตานกฮูก-อุ้มผาง" น่ารัก-เหมือนนกฮูกเป๊ะสมชื่อ". *ผู้จัดการออนไลน์*. 23 ตุลาคม 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "*Thismia thaithongiana* Chantanaorr. & Suddee", *Catalogue of Life*

  


|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q89266548
* GBIF: 10732235
* IPNI: 77176508-1
* NCBI: 2499971
* POWO: urn:lsid:ipni.org:names:77176508-1
* WCSP: 531735

 |
**แพลเน็ตโคสเตอร์** (อังกฤษ: Planet Coaster) เป็นเกมจำลองการสร้างและบริหารจัดการ พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยฟรอนเทียร์ดีเวลล็อปเมนส์ ออกจำหน่ายวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2016 เกมดังกล่าวเป็นเกมที่สืบทอดจากวิดีโอเกมชุดโรลเลอร์คอสเตอร์ไทคูน ซึ่งวิดีโอเกมชุดที่สาม พัฒนาโดยฟรอนเทียร์เช่นเดียวกัน

รูปแบบการเล่น
-------------

ภาพโปรเมตเกมซึ่งลูกค้ากำลังเล่นเครื่องเล่นไพเรตชิป
*แพลเน็ตโคสเตอร์* เป็นเกมจำลองการสร้างและบริหารจัดการ โดยผู้เล่นสามารถสร้างรูปแบบสวนสนุกและรถไฟเหาะที่แตกต่างกันได้ ซึ่งผู้เล่นที่สร้างสถานที่ที่น่าสนใจสามารถเผยแพร่ผ่านเครื่องมือที่เรียกว่า "กลอบัลวิลเลจ" ในเกมมีมาสค็อตถึง 10 ตัวด้วยกัน

ก่อนที่จะเริ่มเกมผู้เล่นต้องสร้างตัวละครของตนเอง หลังจากนั้นผู้เล่นต้องเลือกโหมดเกมระหว่าง 3 โหมดคือ แซนด์บ็อกซ์, ชาเลนจ์ และแคเรียร์ ซึ่งคล้ายคลึงกับ *โรลเลอร์ โคสเตอร์ ไทคูน 3*ที่พัฒนาโดยฟรอนเทียร์ดีเวลลอปเมนต์ส ในโหมดแซนด์บ็อกซ์ผู้เล่นสามารถสร้างรูปแบบของสวนสนุกตัวเองบนพื้นที่ ในโหมดชาเลนจ์ผู้เล่นต้องสร้างสวนสนุกนันทนาการบนพื้นที่ว่าง (เหมือนแซนด์บ็อกซ์) แต่จะถูกจำกัดจำนวนทุน ในแคเรียร์โหมด ผู้เล่นต้องทำบางสิ่งอย่างเล็กกว่าในชาเลนจ์โหมดให้สำเร็จ เช่นการสร้างรถไฟเหาะ หรือจ้างภารโรง การเปิดตัวครั้งแรกของเกมใน อีจีเอกซ์ 2016 ผู้พัฒนาได้เผยฟีเจอร์ใหม่ในเกมที่เรียกว่า "แครชโหมด" ผู้เล่นสามารถสร้างรถไฟเหาะที่ไม่สมบูรณ์และปล่อยให้ชนกับผู้ที่เข้าสวนสนุกได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Greene, Gavin (16 June 2015). "Elite: Dangerous studio debuts Planet Coaster theme-park simulator (update)". *VentureBeat*. สืบค้นเมื่อ 23 June 2015.
2. ↑  Livingston, Christopher (25 November 2016). "The Planet Coaster mascots ranked from worst to best". *PC Gamer*. สืบค้นเมื่อ 26 November 2016.
3. ↑  Harker, Clover (19 November 2016). "Gamereactor UK". *www.gamereactor.eu*. สืบค้นเมื่อ 23 November 2016.
4. ↑  Minotti, Mike (24 September 2016). "Planet Coaster announces a mode dedicated to crashes". *VentureBeat*. สืบค้นเมื่อ 25 September 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ

| * ด
* ค
* ก
ชุดเกม*โรลเลอร์โคสเตอร์ไทคูน* |
| --- |
| เกมหลัก | 
* *โรลเลอร์โคสเตอร์ไทคูน 1*
* *โรลเลอร์โคสเตอร์ไทคูน 2*
* *โรลเลอร์โคสเตอร์ไทคูน 3*
* *โรลเลอร์โคสเตอร์ไทคูนเวิลด์*

 |
| เกมแยก | 
* *3D*
* *4 โมบายล์*
* *คลาสสิก*

 |
| เกมอื่น | 
* *แพลนเน็ตคอสเตอร์*
* *Screamride*
* *Thrillville*

 |
| บริษัทผู้พัฒนา | 
* Atari
* Chris Sawyer Productions
* Frontier Developments
* n-Space

 |
**พระองค์เจ้านโรดม เวชชรา** (เขมร: នរោត្តម វេជ្ជរ៉ា, *นโรตตมฺ เวชฺชฺรา*; 17 สิงหาคม พ.ศ. 2489 — 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2556) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดม สุรามฤต กับคุณเทพกัญญาโสภา (คิมอัน เยียป) เป็นพระขนิษฐาต่างพระชนนีของพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ และเป็นพระปิตุจฉาในพระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดม สีหมุนี

พระประวัติ
----------

พระองค์เจ้านโรดม เวชชรา ประสูติเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2489 ณ กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดม สุรามฤต กับคุณเทพกัญญาโสภา (คิมอัน เยียป) พระองค์เจ้าเวชชราสามารถรับสั่งภาษาฝรั่งเศส ภาษาอังกฤษ และภาษาสเปนได้ พระองค์สำเร็จการศึกษาจาก *Lycées Sisowath* และ *Descalies, Baccalauréat série B degree* เมื่อ พ.ศ. 2489 ต่อมาทรงสำเร็จการศึกษาระดับอุดมศึกษาสาขาวรรณคดีร่วมสมัย มหาวิทยาลัยตูลูส ประเทศฝรั่งเศส เมื่อ พ.ศ. 2511 ต่อมาทรงศึกษาต่อด้านภาษาฝรั่งเศสระหว่างประเทศ จากมหาวิทยาลัยตูลูส ประเทศฝรั่งเศส จนสำเร็จการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2512 และทรงสำเร็จการศึกษาสถาบันการศึกษานานาชาติระหว่างประเทศและพัฒนาด้านรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยตูลูส ในปี พ.ศ. 2513

พระองค์เจ้าเวชชราเสกสมรสครั้งแรกกับเทพ สมพารา เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2509 ต่อมาภายหลังได้ทรงหย่า และเสกสมรสใหม่กับอีฟ ดูมงต์ (Yves Dumont) ซึ่งเป็นประธานของ *Champagne laurent perrier* และมีพระโอรสด้วยกัน 1 คน

หน้าที่การงาน
-------------

พระองค์เจ้าเวชชราทรงมีความรู้เกี่ยวกับด้านการศึกษาเกี่ยวกับกัมพูชาศึกษา นอกจากนี้เป็นสมาชิกรัฐสภาประเทศกัมพูชาตั้งแต่กันยายน ค.ศ. 1998 โดยพระองค์เล่นในนามพรรคฟุนซินเปค พระองค์ได้ดำรงตำแหน่งประธานของคณะกรรมการรัฐสภาเป็นเวลากิจการเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ และทรงเป็นนักหนังสือพิมพ์ข่าวต่างประเทศ

สิ้นพระชนม์
-----------

พระองค์เจ้านโรดม เวชชรา สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 ที่ประเทศฝรั่งเศส ด้วยโรคมะเร็งในพระปัปผาสะ สิริพระชนมายุได้ 66 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "BIOGRAPHY OF HER ROYAL HIGHNESS PRINCESS NORODOM VACHEAHRA". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-12-04. สืบค้นเมื่อ 2021-09-26.
2. ↑  "Election results" เก็บถาวร 2008-06-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Cambodia National Election Committee. Accessed June 18, 2008.
3. ↑  "Sister of Cambodia's late King dies of lung cancer in France". July 29, 2013. สืบค้นเมื่อ July 29, 2013.
พลตรี **เมธี ธรรมรังสี** (13 กันยายน พ.ศ. 2478 - 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554) จบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้ารุ่นที่ 7 (จปร.7) จบการศึกษาจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักรรุ่นที่ 31 รับราชการเหล่าทหารม้าในค่ายอดิศร ศูนย์การทหารม้า อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี มาตลอดชีวิตราชการจนกระทั่งเกษียณในปี พ.ศ. 2538

ชีวิตส่วนตัว พล.ต.เมธี มีชื่อเล่นเรียกว่า *เฮง* สื่อมวลชนและบุคคลในแวดวงมวยจึงนิยมเรียกว่า *เสธ.เฮง* ขณะที่เพื่อนร่วมรุ่นจะเรียกว่า *ไอ้เฮง* และมีฐานะเป็นประธานรุ่น จปร.7 อีกด้วย

การเมือง
--------

หลังเกษียณแล้ว พล.ต.เมธี ได้เข้าสู่แวดวงการเมืองท้องถิ่นด้วยการสมัครตำแหน่งสมาชิกสภาเทศบาลเมืองสระบุรี (ส.ท.) ในนามของทีมรักเมืองเพรียว ได้รับเลือกให้เป็นนายกเทศมนตรี เป็นเวลาถึง 4 สมัย

ในการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 ที่ทำเนียบรัฐบาล ทางที่ชุมนุมเกิดขาดแคลนห้องน้ำ พล.ต.เมธี ก็ได้ส่งห้องน้ำแบบน็อคดาวน์หรือแบบเคลื่อนที่ได้ให้กับทางกลุ่มพันธมิตรฯ ด้วย

การกีฬา
-------

นอกจากนี้แล้ว พล.ต.เมธี ยังมีบทบาทในแวดวงมวยไทยเนื่องจากเป็นโปรโมเตอร์และเป็นเจ้าของค่ายมวย "ส.ธรรมรังสี" เป็นผู้จัดรายการครั้งใหญ่หลายครั้งทั้งเวทีมวยราชดำเนินและสนามมวยเวทีลุมพินี อีกทั้งเป็นที่ปรึกษาของบริษัท เพชรยินดี บ็อกซิ่ง โปรโมชั่น จำกัด ของนายวิรัตน์ วชิรรัตนวงศ์ รวมทั้งเคยเป็นประธานจัดการแข่งขันมวยสากลที่จังหวัดสระบุรีอีกด้วย

การเสียชีวิต
------------

พล.ต.เมธี ธรรมรังสี เสียชีวิตเมื่อเวลา 06.00 น. ของวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ด้วยโรคชรา ที่โรงพยาบาลศูนย์สระบุรี หลังจากเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลแห่งนี้มานานกว่า 7 เดือน สิริอายุได้ 76 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ณ วัดทองพุ่มพวง อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2536 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
* พ.ศ. 2531 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
* พ.ศ. 2513 –  เหรียญพิทักษ์เสรีชน ชั้นที่ 2 ประเภทที่ 2 (ส.ช.)
* พ.ศ. 2513 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  สิ้น "พล.ต.เมธี ธรรมรังสี" นายกเล็กสระบุรี โปรโมเตอร์-เจ้าของค่ายมวยชื่อดัง, มติชนออนไลน์ 12 พฤศจิกายน 2554
2. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2015-09-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๐ ตอนที่ ๒๐๐ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๕, ๓ ธันวาคม ๒๕๓๖
3. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๐๕ ตอนที่ ๒๐๑ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๑๑, ๓ ธันวาคม ๒๕๓๑
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญพิทักษ์เสรีชน, เล่ม ๘๗ ตอนที่ ๙๗ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๓๔, ๒๑ ตุลาคม ๒๕๑๓
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญจักรมาลาและเหรียญจักรพรรดิมาลา, เล่ม ๘๗ ตอนที่ ๑๒๒ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๗๘๘, ๓๑ ธันวาคม ๒๕๑๓

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* คอลัมน์ : นอกชายคา : บิ๊กเฮง ขวัญใจชาวเมืองเพรียว
* เสธ.เฮงจับมือลพน.จัดมวยนัดยิ่งใหญ่ศึกจปร. 7
**โรงพยาบาลบางมด** เป็นโรงพยาบาลทั่วไปขนาดใหญ่ขนาด 400 เตียงที่ให้บริการรักษาโรค เช่น สูตินรีเวช ศัลยกรรมกระดูก ศัลยกรรมทั่วไป กุมารเวช 24 ชั่วโมง และอายุรกรรม ฯลฯ ตั้งอยู่เลขที่ 747 ถนนพระรามที่ 2 แขวงบางมด เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร บนเนื้อที่ประมาณ 2 ไร่

โรงพยาบาลบางมดเป็นโรงพยาบาลเอกชนแห่งแรกบนถนนพระรามที่ 2 โดยเริ่มต้นจากการเป็นคลินิก ขยายเป็นโพลิคลินิก ขยายเป็นโรงพยาบาลขนาด 50 เตียงเมื่อ พ.ศ. 2526 ขยายขนาด 100 เตียงและตั้งขึ้นเป็นโรงพยาบาลเมื่อวันที่ 11 กรกฏาคม พ.ศ. 2531 โดยจดทะเบียนเป็นนิติบุคคลในนาม บริษัท โรงพยาบาลบางมด จำกัด เมื่อ พ.ศ. 2552 ได้ปรับเปลี่ยน โรงพยาบาลเป็นขนาด 203 เตียงตามสำนักสถานพยาบาลและกองประกอบโรคศิลปะ จนขยายขนาดเป็น 400 เตียง ตามลำดับ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2565 มีโครงการโรงพยาบาลศัลยกรรมความงามภายใต้ชื่อ Bangmod Aesthetic & Wellness Hospital กำหนดบริการในปี พ.ศ. 2569 ตั้งในพื้นที่เดียวกับโรงพยาบาลบางมด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ทำความรู้จัก "รพ.บางมด" รพ.ยืนหนึ่งตำนานศัลยกรรมไทย กว่าสามทศวรรษ". ข่าวสด.
2. ↑  ""รพ.บางมด" อัดงบ 3 พันล้านเปิดโรงพยาบาลศัลยกรรมระดับอัลตร้าลักซูรี เล็ง 3 ปีเข้าตลาดหลักทรัพย์ฯ". สยามรัฐออนไลน์.
3. ↑  "รพ.บางมด เดินหน้าขยายธุรกิจศัลยกรรมความงาม ทุ่มงบเปิด "Bangmod Aesthetic & Wellness Hospital" ตอกย้ำเบอร์หนึ่งเรื่องศัลยกรรมในประเทศไทย". brandbuffet.
4. ↑  "รพ.บางมด ลงทุน 3 พันล. เปิดเฉพาะทางความงาม เจาะตลาดศัลยกรรมฯ 3 หมื่นล". thebetter.
รถไฟอู-บาห์น ขณะกำลังข้ามสะพานโอแบร์เบาม์
**สะพานโอเบอร์เบาม์** (เยอรมัน: *Oberbaumbrücke*) เป็นสะพานสองชั้นข้ามแม่น้ำซเปรในเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี และเป็นหนึ่งในจุดหมุดหมายของนครเบอร์ลิน สะพานเชื่อมต่อพื้นที่ฟรีดริชไชน์ กับ คร็อยซ์แบร์ก ทั้งสองเป็นอดีตเขตที่เคยถูกแยกขาดจากกันด้วยกำแพงเบอร์ลิน สะพานจึงกลายมาเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของการรวมนครเบอร์ลิน ชั้นล่างของสะพานเป็นทางเดินเท้าและทางเดินรถซึ่งเชื่อมต่อโอเบอร์เบาม์สตรัสทางใต้ของแม่น้ำ เข้ากับวาร์เชาเออร์สตรัสทางเหนือ ส่วนชั้นบนของสะพานเป็นทางรถไฟของอู-บาห์น สาย U1 และ U3 ระหว่างสถานีชเลซีสเชิสทอร์ กับ วาร์เชาเออร์สตรัส

สะพานสร้างขึ้นแทนที่สะพานไม้เดิม และเปิดในปี 1896 หลังก่อสร้างนานสองปี ไม่นานก่อนที่จะเริ่มมหกรรมการค้าเบอร์ลินในปีนั้น เจ้าหน้าที่รัฐและสถาปนิก อ็อตโต ซทาห์น (1859–1930) ออกแบบสะพานนี้โดยใช้รูปแบบกอธิกอิฐแบบเยอรมนีเหนือ ตกแต่งด้วยองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมต่าง ๆ ดังที่พบได้ในประตูและกำแพงเมืองโบราณ หอคอยทั้งสองของสะพานได้รับแรงบันดาลใจมาจากหอประตูกลาง (มิทเทิลทอร์ทวร์ม; *Mitteltorturm*) ในเมืองเพรนซเลา ในทางเหนือของบรันเดินบวร์ก เพื่อเป็นเมือนสัญลักษณะของประตูสู่แม่น้ำในเบอร์ลิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Europe's most beautiful bridges". *Deutsche Welle* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 8 April 2019. สืบค้นเมื่อ 2020-09-29.
2. ↑  Martin, Guy (2015-08-31). "Berlin's Waterfront Heats Up for Travelers". *Wall Street Journal* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ISSN 0099-9660. สืบค้นเมื่อ 2020-09-29.
**พระบาอาต** หรือ **พระบาอัฐ** (**เขมร**: បាសាត) พระมหากษัตริย์แห่งจักรวรรดิเขมร ภายใต้การปกครองของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 แห่งอาณาจักรอยุธยา

พระบาอาต พงศาวดารเขมรในประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๑ ระบุว่าเป็นพระโอรสของพระบรมลำพงษ์ราชา พระมหากษัตริย์เขมรพระองค์ก่อน แต่พงศาวดารเขมร ฉบับนักองค์เองระบุแตกต่างออกไปว่าเป็นพระโอรสของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 แห่งอาณาจักรอยุธยา

หลังจากกองทัพอยุธยาซึ่งนำโดยสมเด็จพระบรมราชาธิราช (ขุนหลวงพะงั่ว) สามารถตีนครธม ราชธานีเขมรแตกแล้วสมเด็จพระบรมราชาธิราชจึงแต่งตั้งพระบาสาต พระราชโอรสของพระบรมลำพงษ์ราชาหรือสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์เขมร เมื่อ พ.ศ. 1895 โดยขึ้นต่ออาณาจักรอยุธยา 

ถ้าพระบาอาต เป็นพระโอรสของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 จริงสามารถอธิบายการปกครองในลักษณะนี้ได้ว่า สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 ทรงส่งพระโอรสของพระองค์ทั้ง 3 ไปปกครองจักรวรรดิเขมรแทนพระราชวงศ์เดิม ส่วนหนึ่งเพราะต้องการผนวกอำนาจการปกครองของเขมรให้มาอยู่ภายใต้อำนาจของอยุธยา โดยอาศัยฐานะรัฐเครือญาติ

พระบาอาต ขึ้นครองราชย์สืบต่อจากพระเชษฐาอีก 2 หรือ 3 ปี (พ.ศ. 1897-1900 หรือ 1898-1900) ก็สวรรคตอีกพระองค์หนึ่ง พระกฎุมบงพิสี พระอนุชาอีกพระองค์จึงขึ้นครองราชย์ต่อมาอีก 1 เดือน (ใน พ.ศ. 1900) แล้วพระศรีสุริโยวงษ์ (เจ้าพญากลเมฆ (นักโพรก) ตามพงศาวดารเขมร ฉบับนักองค์เอง) พระราชวงศ์เขมรเดิมจึงได้ครองราชย์สืบต่อมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัติ The Series ชุด พระมหากษัตริย์ในอาเซียน ตอน พระบาสาต พระบาอาต และพระกฎุมบงพิสี
2. ↑  ราชพงษาวดารกรุงกัมพูชา แปลโดย พันตรีหลวงเรืองเดชอนันต์ (ทองดี ธนรัชต์). นนทบุรี. สำนักพิมพ์ศรีปัญญา. 2550[*ระบุข้อมูลทางบรรณานุกรมไม่ครบ*]
**สมาคมมวยแห่งทวีปเอเชีย** หรือที่นิยมเรียกกันว่า **พาบา** หรือ 
'**พีเอบีเอ**(อังกฤษ: Pan Asian Boxing Association; ตัวย่อ: PABA) เป็นสถาบันมวยในเครือข่ายของสมาคมมวยโลก (WBA)

ประวัติ
-------

ถือกำเนิดขึ้นจากการประชุมที่กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน เมื่อ 27 มีนาคม พ.ศ. 2538 โดยมีประเทศร่วมก่อตั้ง 10 ประเทศ คือ รัสเซีย มองโกเลีย อุซเบกิสถาน คาซัคสถาน นิวซีแลนด์ คีร์กีซสถาน เติร์กเมนิสถาน จีน เวเนซุเอลา และเกาหลีใต้ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้

PABA เริ่มจัดอันดับครั้งแรกเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2538 และมีสมาชิกเพิ่มอีก 4 ประเทศคือ ไทย เนปาล อินโดนีเซียและออสเตรเลีย ไทยได้เสนอจัดชิงแชมป์ PABA เป็นประเทศแรก โดยมวยชิงแชมป์ PABA คู่แรกมีขึ้นเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2538 โดย พิชิต ช.ศิริวัฒน์ ชิงแชมป์รุ่นไลท์ฟลายเวทที่ว่าง ชนะคะแนน อารีส เฮตูบัน (อินโดนีเซีย) โดยมี ทรงชัย รัตนสุบรรณ เป็นโปรโมเตอร์

* ประธาน PABA คณะบุคลากรที่สำคัญของมวยระดับโลก
	+ ประธานคนที่ 1 ม.ร อลัน คิม ชาวเกาหลีใต้ ดำรงตำแหน่งปี พ.ศ. 2538-2555
	+ ประธานคนที่ 2 ม.ร ยัง ซุบชิม ชาวเกาหลีใต้ ดำรงตำแหน่งปี พ.ศ. 2556-2561

ปัจจุบันสถาบันมวยนี้ได้ยกเลิกการดำเนินการแข่งขันแล้ว เพื่อให้สอดรับกับสถาบันมวยย่อยของสมาคมมวยโลกในภูมิภาคอื่นที่ก่อตั้งขึ้นภายหลัง

อ้างอิง
-------

* บ็อกซิ่ง บอย. สัพเพเหระมวยโลก: ขอดเกล็ด PABA. นิตยสารมวยโลก. ปีที่ 11 ฉบับที่ 885. เมษายน 2544 หน้า 46 -48.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ PABA (อังกฤษ)
บทความนี้เกี่ยวกับสถานที่ซื้อขายสินค้า สำหรับความหมายทางเศรษฐศาสตร์ ดูที่  ตลาด (เศรษฐศาสตร์)
ตลาดสดในสิงคโปร์
**ตลาด** เป็นการชุมนุมกันทางสังคม แลกเปลี่ยนสินค้ากัน ในภาษาทั่วไป ตลาดหมายความรวมถึงสถานที่ที่มนุษย์มาชุมนุมกันเพื่อค้าขาย ในทางเศรษฐศาสตร์ ตลาดหมายถึงการแลกเปลี่ยนซื้อขาย โดยไม่มีความหมายของสถานที่ทางกายภาพ 

การค้าขายของไทยสมัยก่อนนั้น เน้นทางน้ำเป็นหลัก เพราะการคมนาคมทางน้ำเป็นการคมนาคมหลักของคนไทย ซึ่งอาจจะเห็นได้จากการมีตลาดน้ำต่าง ๆ ในสมัยรัตนโกสินทร์

เป็นการเปิดโอกาสให้คนในชุมชนได้ดำเนินกิจกรรมการแลกเปลี่ยน ซื้อขายสินค้าและบริการตามความถนัดของแต่ละครอบครัว เป็นแหล่งรายได้ที่สุจริตของแต่ละครอบครัว เกิดการหมุนเวียนเศรษฐกิจภายในชุมชนรวมถึงจากภายนอกเข้าสู่ชุมชนด้วย และยังก่อให้เกิดความสัมพันธ์อันดีในระดับชุมชน รวมถึงการช่วยธำรงรักษาวัฒนธรรมประเพณีในชุมชน ในกรณีของชุมชนที่มีวัฒนธรรมความเป็นมา จากการที่กลุ่มคนในชุมชนมีการสร้างปฏิสัมพันธ์อันดีด้วยกัน

ประวัติศาสตร์
-------------

  

### ตลาดไทยก่อนสมัยรัตนโกสินทร์

### ในสมัยสุโขทัย

ในสมัยสุโขทัยนั้น ได้มีข้อความในจารึกว่า "เบื้องตีนนอนสุโขทัยนี้ มีตลาดปสาน มีพระอจนะ มีปราสาท มีป่าหมากพร้าว มีป่าหมากลาง มีไร่นา มีถิ่นฐาน มีบ้านใหญ่บ้านเล็ก" ซึ่งแสดงถึงว่าตลาด มีมาตั้งแต่ในสมัยโบราณแล้ว

### ในสมัยกรุงศรีอยุธยา

ตลาดในสมัยกรุงศรีอยุธยามีทั้งทางบกและทางน้ำ โดยตลาดน้ำจะตั้งอยู่ตามบริเวณท้องน้ำหรือปากน้ำต่างๆ เหล่าพ่อค้าแม่ค้าก็จะขนของมาขาย ส่วนตลาดบกจะตั้งอยู่ตามแหล่งชุมชนโดยตั้งชื่อตามสินค้าที่วางขาย และตลาดขายสินค้าต่างๆในกรุงศรีอยุธยาจะเรียกกันว่าป่า เช่น ป่าตะกั่วขายลูกแหและสิ่งที่ทำมาจากตะกั่ว , ป่าผ้าไหมขายผ้าไหม , ป่ามะพร้าวขายมะพร้าว , ป่าสังคโลกขายชามสังคโลก , ป่าฟูกขายสินค้าเครื่องนอน เป็นต้น

ประเภทของตลาด
-------------

### ตลาดน้ำ

ตลาดน้ำ หรือ ตลาดเรือ เกิดขึ้นตามลำคลองที่เป็นแหล่งชุมนุมใหญ่ๆของคนไทย นอกจากชาวบ้านในยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์จะค้าขายกันในเรือแล้ว มีการสร้างเรือนแพรับฝากขายสินค้านานาชนิดอีกด้วย เช่น ย่านคลองบางปะกอก ย่านท่าเตียน ย่านคลองมหานาค ย่านวัดไทร ตลาดน้ำตลิ่งชัน ตลาดน้ำดำเนินสะดวก ตลาดน้ำดอนหวาย ตลาดน้ำอัมพวา ตลาดน้ำ4ภาค ตลาดน้ำอโยธยา ตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง ตลาดน้ำวัดลำพญา  เป็นต้น เมื่อการค้าขายคับคั่งจอแจมากขึ้นในทางน้ำ ก็เริ่มขยับขยายมาขายบนบก ซึ่งเราเรียกกันว่า "ตลาดบก"

### ตลาดบก

ตลาดบก เกิดขึ้นเมื่อ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ได้ทำสนธิสัญญาเบาริ่งกับประเทศอังกฤษ ในสมัย พ.ศ. 2398 ย่านการค้าขายที่คับคั่งทางแม่น้ำลำคลองก็ย้ายขึ้นมาบนบก ตามแผนพัฒนาประเทศของพระองค์ มีการสร้างถนน และตึกรามบ้านช่อง การเกิดตลาดบกเกิดขึ้นในยุคสมัยของพระองค์ โดยมีตลาดนางเลิ้งเป็นตลาดบกแห่งแรกอย่างเป็นกิจลักษณะของประเทศไทย มีห้างร้านที่ค้าขายเกิดขึ้นมากมายบนถนนเจริญกรุง ถนนสี่พระยา ถนนตะนาว

### ตลาดเทศกาล

ตลาดเทศการ (Trade fair) เป็นการนำผลิตภัณฑ์และบริการต่างๆ มาจำหน่ายและแสดงตัวอย่างในพื้นที่กว้าง มักจะมีการจัดขึ้นที่สถานที่กว้าง เช่น ศูนย์การค้า ห้องประชุม หรือสนามบิน เพื่อเป็นการแสดงผลิตภัณฑ์ของบริษัทหรือผู้ผลิตต่างๆ ให้แก่ผู้สนใจ ซึ่งมักจะเป็นการจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี หรือบางครั้งจะเป็นการจัดขึ้นระยะสั้นๆ ตามงบประมาณของผู้จัดงาน

ดเพิ่ม
------

* รายชื่อตลาดในประเทศไทย
* รายชื่อตลาดในกรุงเทพมหานคร

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-02-15. สืบค้นเมื่อ 2018-02-28.
**อิราวดี นวมานนท์** (18 มีนาคม พ.ศ. 2494 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2540) หรือนามปากกา **น้ำอบ** เป็นนักเขียนชาวไทย ผู้เขียน *คือหัตถาครองพิภพ* และ *ผู้ชายไม้ประดับ*

ประวัติ
-------

อิราวดี นวมานนท์ เกิดเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2494 เป็นบุตรของไฉน กับนารี นวมานนท์ บรรพบุรุษฝ่ายบิดามีเชื้อสายจีน เป็นเจ้ากิจการน้ำอบนางลอย ส่วนบรรพบุรุษฝ่ายมารดาคือพระยาวาสุเทพ (กุสตาฟ เชา) เข้ารับราชการตำรวจตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีชื่อเล่นว่า**หน่อย** และมีน้องสาว1คน คือสีตลา เรืองศิรินักร้องชื่อดัง เริ่มเข้าเรียนระดับอนุบาลที่โรงเรียนอนุบาลหลังสวน ระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนราชินีบน จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ตอนนั้นเองที่อิราวดีเริ่มสนใจการเขียนนิยาย จากการอ่านนิยายของดอกไม้สด (หม่อมหลวงบุปผา นิมมานเหมินท์) ต่อมาอิราวดีไปเรียนต่อที่คอนแวนต์ในเมืองดาร์จีลิง ประเทศอินเดีย ก่อนจะกลับมาเรียนต่อที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า และระดับปริญญาตรีที่คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เอกภาษาฝรั่งเศสและภาษาสเปน โดยสำเร็จการศึกษาด้วยเกียรตินิยม อิราวดีเรียนต่อระดับปริญญาโทในสาขาภาษาฝรั่งเศส ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา

อิราวดี นวมานนท์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ด้วยอาการป่วยตรอมใจ หลังเสีย บุตรชายไปไม่นาน สิริอายุ 46 ปี

ชีวิตส่วนตัว
------------

อิราวดีสมรสกับนายแพทย์วิรุณ โทณะวณิก แต่หย่าร้างในเวลาต่อมา ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 1 คน คือ ธรรม์ โทณะวณิก อดีตพระเอกชื่อดังและได้สมรสใหม่มีบุตรอีก 1 คน คือ ศีล เหล่าเกษม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "หนังสืออนุสรณ์ของน้ำอบ (อิราวดี นวมานนท์)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2015-04-05.
2. ↑  สืบ..เรื่องสั้น ตอน มายา ภาค 1 (ธรรม์ โทณะวณิก)
3. ↑  "แด่เธอที่รัก... ผู้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ". *ไทยรัฐออนไลน์*. 30 กรกฎาคม 2558. สืบค้นเมื่อ 30 กรกฎาคม 2558. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
4. ↑  ทำเนียบนักประพันธ์ -- สำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์น[*ลิงก์เสีย*]
**ฮุนได เอ็กเซล** (อังกฤษ: Hyundai Excel) เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก (Subcompact Car) ผลิตโดยฮุนได ผู้ผลิตรถยนต์สัญชาติเกาหลีใต้ เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2528 เพื่อมาทดแทนรุ่นเก่า **ฮุนได โพนี่** (อังกฤษ: Hyundai Pony) และเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2537 เพื่อเปิดทางให้กับ **ฮุนได แอคเซนท์** รถยนต์นั่งขนาดเล็กมากรุ่นใหม่ที่เปิดตัวในปี พ.ศ. 2537 มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 2 Generation (รุ่น) ดังนี้

รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2528-2532)
--------------------------

ฮุนได เอ็กเซล รุ่นที่ 1
ฮุนได เอ็กเซล รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2528 รหัสประจำตัวรถคือ X1 ถือเป็นรถรุ่นเปลี่ยนโฉมของฮุนได โพนี่ รุ่นนี้ มีฐานการประกอบที่ประเทศเกาหลีใต้ และส่งออกไปจำหน่ายในบางประเทศ เช่น สหราชอาณาจักร (อังกฤษ) สหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย มีตัวถังแฮทช์แบค 3 และ 5 ประตู และซีดาน 4 ประตู เครื่องยนต์ส่วนใหญ่จะเป็นเครื่องยนต์ 1.5 ลิตร แต่ในตลาดสหราชอาณาจักร จะเป็นเครื่องยนต์ 1.3 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 4 และ 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 3 สปีด นอกจากนี้ ในสหรัฐอเมริกายังเคยถูกโหวตให้เป็นผลิตภัณฑ์ที่ดีที่สุด 10 อันดับ โดยนิตยสารฟอร์จูน แต่ในภายหลังเริ่มไม่ประสบความสำเร็จเนื่องจากคุณภาพในการประกอบรถยนต์ของเกาหลีใต้ในสมัยนั้นยังด้อยกว่ารถญี่ปุ่น รถยุโรปและรถอเมริกา

รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2532-2537)
--------------------------

ฮุนได เอ็กเซล รุ่นที่ 2
ฮุนได เอ็กเซล รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2532 รหัสประจำตัวรถคือ X2 เป็นรุ่นแรกที่เริ่มส่งออกไปยังหลายๆ ประเทศทั่วโลก รวมถึงประเทศไทย หลังจากที่เคยส่งออกไปยังสหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา และออสเตรเลีย เครื่องยนต์เป็นเครื่องยนต์ 1.3 และ 1.5 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 4 และ 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 3 และ 4 สปีด ส่วนตัวถังยังคงเหมือนเดิม คือ แฮทช์แบค 3 และ 5 ประตูและซีดาน 4 ประตู

ในประเทศไทย ฮุนได เอ็กเซล เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2535 เป็นเอ็กเซลรุ่นแรกและรุ่นเดียวที่มีการเปิดตัวในประเทศไทย เปิดตัวพร้อมกับการแนะนำรถยนต์แบรนด์ Hyundai ในประเทศไทยเป็นครั้งแรก พร้อมกับรุ่น Elantra และ Sonata ในงานมหกรรมยานยนต์ปี 2535 โดยบริษัท ยูไนเต็ด โอโตเซลส์ (ประเทศไทย) จำกัด บริษัทลูกในเครือพระนครยนตรการ โดยรุ่นที่นำมาขาย เป็นรุ่นเครื่องยนต์ 1.3 และ 1.5 ลิตร ตัวถังซีดาน 4 ประตู เป็นรถนำเข้าทั้งคัน เคยสร้างความฮือฮาให้กับตลาดรถยนต์ด้วยราคาที่ถูกกว่ารถยนต์ญี่ปุ่นในยุคที่ญี่ปุ่นยังไม่เปิดตัวรถยนต์ B-Segment โดยลุยตลาดใหม่แบบจริงจังรุ่นแรกในปี พ.ศ. 2539 คือ Honda City และ Toyota Soluna (ในยุคนั้นมีแต่รถยนต์ B-Segment ที่เปิดตลาดแบบลองเชิงเช่น Suzuki Swift (คนละรุ่นกับที่ขายในปัจจุบัน) Daihatsu Charade Mazda 121 เป็นต้น) ก่อนที่จะค่อยๆ หายไปจากตลาดในช่วงปี พ.ศ. 2538 เพื่อเปิดทางให้กับฮุนได แอคเซนท์ รถยนต์ขนาดเล็กรุ่นใหม่ของฮุนได ที่มีรูปทรงโค้งมนกว่า

รุ่นที่ 2 (X3; พ.ศ. 2537–2543)
------------------------------

ฮุนได เอ็กเซล รุ่นที่ 3
ข้อมูลเพิ่มเติม: ฮุนได แอคเซนท์ § รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2537-2542)
**กองทัพรัฐฉานใต้** (อังกฤษ: Shan State Army-South; พม่า: ရှမ်းပြည် တပ်မတော် (တောင်ပိုင်း); ไทใหญ่: တပ်ႉသိုၵ်းၸိုင်ႈတႆး - ပွတ်းၸၢၼ်း) เป็นกลุ่มกอบกู้เอกราชของชนชาติไตหรือไทใหญ่ในแผ่นดินรัฐฉานที่ใหญ่ที่สุดที่ยังต่อสู้เพื่อต่อต้านพม่า ผู้นำคนปัจจุบันของกองทัพรัฐฉานใต้คือเจ้ายอดศึก เมื่อ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 เจ้ายอดศึกได้ประกาศว่าไม่มีการแบ่งแยกระหว่างกองทัพรัฐฉานใต้และเหนือ ณ ที่มั่นที่กองทัพที่ดอยไตแลง โดยเจ้าจายทูรองผู้บัญชาการกองทัพรัฐฉานเหนือได้ยืนยันถึงการรวมตัวเป็นพันธมิตรระหว่างกองทัพทั้งสองด้วย

เขตพื้นที่
----------

กองทัพรัฐฉานใต้มีฐานที่มั่น 5 แห่งตามแนวชายแดนไทย-พม่าได้แก่ ดอยไตแลงเป็นฐานที่มั่นหลักตรงข้ามอำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน ดอยมูนเมิง อยู่ตรงข้ามอำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ดอยดำ อยู่ตรงข้ามอำเภอเวียงแหง จังหวัดเชียงใหม่ ดอยสามสิบ อยู่ตรงข้ามอำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ ดอยก่อวันอยู่ตรงข้ามอำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย

ขนาด
----

ประมาณว่าในปัจจุบันกองทัพรัฐฉานมีทหารราว8,000-14,000 คน[] โดยมีเจ้ายอดศึกเป็นผู้นำ แม้จะมีฐานที่มั่นโดดเดี่ยวบนยอดเขาแต่เชื่อว่าได้รับการสนับสนุนด้านอาวุธจากจีนและสหรัฐ[]

พันธมิตร
--------

เมื่อ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 กองทัพรัฐฉานใต้ได้ร่วมมือกับกองทัพแห่งชาติรัฐฉานในการต่อต้านรัฐบาลทหารพม่าเพื่อให้ได้การปกครองตนเอง ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551 ได้จัดตั้งสภารัฐฉานที่ดอยไตแลงภายใต้การนำของเจ้ายอดศึกโดยรวมกลุ่มที่ไม่ใช่ชาวไทใหญ่ด้วย คือสหภาพประชาธิปไตยลาหู่ องค์กรปลดปล่อยแห่งชาติปะโอ สภาฟื้นฟูแห่งรัฐฉาน คณะกรรมการความร่วมมือไต องค์กรแห่งชาติว้า และยังเป็นพันธมิตรกับกองทัพก้าวหน้าแห่งชาติกะเหรี่ยงแดง พรรคเสรีภาพอาระกัน แนวร่วมแห่งชาติชีน สหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยง และองค์การแห่งชาติกะชีน นอกจากนั้น เจ้ายอดศึกยังแสดงความต้องการให้จัดการเลือกตั้ง พ.ศ. 2553 ใหม่[]

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  Burma center for Ethnic Studies, Jan. 2012, "Briefing Paper No. 1"
3. ↑  www.shanland.org/index.php?option=com\_content&view=article&id=3708:ssa-south-ssa-north-declare-we-are-one-&catid=85:politics&Itemid=266
4. ↑  "Shan army set to cast a wide net". S.H.A.N. 8 June, 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-08-09. สืบค้นเมื่อ 2009-06-12.
5. ↑  "Shan rebels unite against Rangoon". *BBC Burmese*. May 24, 2005. สืบค้นเมื่อ 2008-02-07.
6. ↑  "Shan State Congress formed". S.H.A.N. 24 December, 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-04-29. สืบค้นเมื่อ 2009-06-12.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Photos of United Wa State Army (UWSA) and Shan State Army-South (SSA-S) military outposts along the border of Thailand, Chiang Rai province *Geopium.org*
* More Photos *Militaryphotos.net*
*
การหมุนของแสงโพลาไรซ์เนื่องจากปรากฏการณ์ฟาราเดย์
**ปรากฏการณ์ฟาราเดย์** (Faraday effect) เป็นปรากฏการณ์ที่ระนาบของโพลาไรเซชันเกิดการหมุนเมื่อแสงโพลาไรซ์แบบเส้นตรงแผ่ผ่านสสารในทิศทางที่ขนานกับสนามแม่เหล็ก การหมุนนี้เรียกว่า **การหมุนฟาราเดย์** (Faraday Rotation)

ปรากฏการณ์นี้ถูกค้นพบโดย ไมเคิล ฟาราเดย์ ใน ค.ศ. 1845

คำนิยาม
-------

ให้ \alpha  เป็นการหมุนเชิงแสงเนื่องจากปรากฏการณ์ฟาราเดย์ {\displaystyle H} คือความแรงสนามแม่เหล็ก และ {\displaystyle l} คือความยาวของวัสดุที่แสงโพลาไรซ์ จะได้ว่า

{\displaystyle \alpha =VHl}
โดย {\displaystyle V} เรียกว่า ค่าคงที่แวร์แด (Verdet constant) เป็นค่าคงที่ซึ่งขึ้นอยู่กับชนิดของสสาร ความยาวคลื่นของแสงโพลาไรซ์ และอุณหภูมิ

การประยุกต์ใช้
--------------

ปรากฏการณ์ฟาราเดย์ใช้ในองค์ประกอบที่เรียกว่า **ไอโซเลเตอร์** (isolator) ซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวป้องกันไม่ให้แสงสะท้อนย้อนกลับมายังแหล่งกำเนิดแสง สารที่ให้แสงโพลาไรซ์ผ่านอาจใช้เป็นโกเมน

นอกจากนี้ยังสามารถวัดความแรงของสนามแม่เหล็ก ณ ตำแหน่งหนึ่ง ๆ ได้โดยใช้ปรากฏการณ์ฟาราเดย์ สามารถใช้วัดกระแสไฟฟ้าในวงจรไฟฟ้าที่สร้างสนามแม่เหล็กโดยไม่ต้องใช้แอมมิเตอร์ นอกจากนี้ยังใช้ในการสังเกตการณ์ควอนตัมฟลักซ์แม่เหล็กในสถานะผสมของตัวนำยวดยิ่งชนิดที่สอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  
Faraday, Michael (1933). *Faraday's Diary*. Volume IV, Nov. 12, 1839 – June 26, 1847 (Thomas Martin ed.). London: George Bell and Sons, Ltd. ISBN 0-7503-0570-3.
ถนนจันทน์
**ถนนจันทน์** เป็นถนนที่เชื่อมต่อระหว่างถนนเจริญกรุงกับถนนนางลิ้นจี่ และยังตัดกับถนนนราธิวาสราชนครินทร์ มีจุดขึ้นทางด่วนทางพิเศษศรีรัช ถนนมีความยาวประมาณ 3.5 กิโลเมตร เดิมทีเป็นตรอกเล็ก ๆ เรียกว่า **ตรอกจันทน์** เป็นตรอกซอยเล็กลักษณะคดเคี้ยว เมื่อมีการตัดถนนให้กว้างและเป็นเส้นตรง ถนนจันทน์เส้นเดิมจึงกลายเป็นถนนที่แยกออกไป แล้วก็ได้ชื่อว่า "ถนนจันทน์เก่า"

ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่มีการติดต่อค้าขายกับต่างชาติมากขึ้น พื้นที่ตรอกจันทน์มีคนหลากหลายเชื้อชาติและวัฒนธรรมเข้ามาตั้งถิ่นฐานโดยเฉพาะกลุ่มชาวจีนแต้จิ๋วและจีนกวางตุ้ง ซึ่งสันนิษฐานว่าคงขยับขยายการตั้งถิ่นฐานจากย่านเยาวราชและบางรัก เหตุเพราะทำเลบริเวณนี้ใกล้กับท่าเรือเพื่อทำการค้าซึ่งเป็นอาชีพหลักของชาวจีนที่เข้ามาอาศัยอยู่ในประเทศไทย ตัวอย่างเช่น สำนักงานของบริษัทเจริญโภคภัณฑ์ (CPF) ที่ตั้งอยู่บนถนนจันทน์ นอกจากนั้นยังมีชาวมุสลิมและชาวตะวันตกที่เข้ามาเผยแผ่ศาสนาคริสต์ มีศาสนาสถานเช่นมัสยิดดารุ้ลอาบิดีน หรือ *มัสยิดตรอกจันทน์* สร้างใน พ.ศ. 2455 โบสถ์คริสต์มีวัดนักบุญยอแซฟสร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 ตั้งอยู่ในซอยจันทน์ 43 ซอยเดียวกับวัดไผ่เงินโชตนาราม วัดพุทธอีกแห่งบนถนนจันทน์คือ วัดลุ่มเจริญศรัทธาอยู่ในซอยจันทน์ 42

นับตั้งแต่ พ.ศ. 2555 เป็นต้นมา พื้นที่บริเวณถนนจันทน์ได้รับการพัฒนาเป็นโครงการที่อยู่อาศัย ปรากฏเป็นคอนโดมิเนียมระดับกลางถึงบน ราคาเฉลี่ยต่อตารางเมตรอยู่ที่ราว 100,000–200,000 บาท

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บุก"ตรอกจันทน์" ตามไปชิมข้าวต้มปลาในตำนาน". HAPPENING BKK.
2. ↑  "ส่องทำเลถนนจันทน์ ไลฟ์สไตล์ใกล้ CBD". thelist.
3. ↑  อลิษา ลิ้มไพบูลย์. "ลายแทงศิลปะอิสลามในมัสยิดและอาคารเก่าย่านเจริญกรุง". เดอะคลาวด์.
4. ↑  "เที่ยวตรอกจันทน์ด้วยรถสองแถว แบบ หูย โห เฮ้ย! ตลอดทาง".
5. ↑  "ส่องถนนจันทน์ ทำเลน่าจับตาที่ราคาที่ดินปรับตัวสูงถึง 14%".
**น้ำมันหอมระเหย** (อังกฤษ: essential oil) เป็นน้ำมันที่สกัดได้มาจากพืชเช่น ส่วนดอก ใบ ผล ลำต้น มาใช้ในการบำบัดตามศาสตร์สุคนธบำบัด (Aromatherapy) ซึ่งหมายถึง การบำบัดรักษา โดยการใช้กลิ่นหอมของสารหอมในพืช

โดยทั่วไปน้ำมันหอมระเหยจะถูกสกัดได้หลายรูปแบบ เช่น การกลั่น (Distillation) การสกัดโดยใช้ไขมัน (Enfleurage) การสกัดด้วยตัวทำละลาย (Solvent extraction) การบีบอัด (Expression) การใช้คาร์บอนไดออกไซด์เหลวภายใต้ความดันสูง (Supercritical fluid extraction) ซึ่งการกลั่นหลายประเภทนี้ถูกนำมาใช้ในอุตสาหกรรมน้ำหอม เครื่องสำอาง สบู่ ธูปและผลิตภัณฑ์อื่น ๆ เพื่อเพิ่มความหอม และบางครั้งทำให้คนผ่อนคลายได้ด้วย

ลักษณะของน้ำมันหอมระเหย
-----------------------

น้ำมันหอมระเหย มีลักษณะเป็นน้ำมันของเหลวสีใส ซึ่งมีกลิ่นหอม ซึ่งสามารถระเหยได้ที่อุณหภูมิห้อง สามารถสกัดจากพืชหอมซึ่งพืชเหล่านี้จะมีต่อมหรือท่อที่เก็บสะสมน้ำมันหอมระเหยไว้

วิธีการผลิต
-----------

### การกลั่น

ปัจจุบัน น้ำมันหอมระเหยส่วนใหญ่ เช่น ลาเวนเดอร์ เปปเปอร์มินต์ น้ำมันต้นชาและยูคาลิปตัส มาจากการกลั่น โดยใส่วัตถุดิบพืช ซึ่งประกอบด้วยดอก ใบ ไม้ เปลือกไม้ ราก เมล็ดหรือเปลือกใส่ถ้วยกลั่นเหนือน้ำ เมื่อน้ำร้อนแล้ว ไอน้ำจะผ่านวัตถุดิบพืช เกิดเป็นไอสารประกอบระเหยง่าย ไอไหลผ่านขด ที่ซึ่งจะควบแน่นกลับเป็นของเหลว แล้วมีการเก็บรวบรวมในภาชนะบรรจุ

### รูปแบบการกลั่น

มี 3 วิธีย่อย

1. การกลั่นโดยใช้ไอน้ำ (steam distillation) โดยการนำพืชที่ต้องการน้ำมันหอมระเหย วางไว้ในหม้อกลั่นที่ด้านล่างมีน้ำ จากนั้นต้มน้ำ ไอที่เกิดขึ้นจะวิ่งผ่านพืชที่วางไว้ด้านบน ทำให้น้ำมันหอมระเหยในพืช ระเหยออกมารวมกับไอน้ำ จากนั้นให้ไอน้ำวิ่งผ่านท่อ จนถึง เครื่องควบแน่น (condenser) เพื่อทำให้เย็นลง แล้วกลั่นตัวลงมา ตกลงในภาชนะกักเก็บ จะได้ส่วนน้ำมันหอมระเหยที่แยกชั้นกับน้ำ

2. การกลั่นโดยใช้พืชแช่ในน้ำ (Water or Hydro-Distillation) โดย การนำพืชแช่ในน้ำ แล้วต้มน้ำจนเดือด เซล์พืชจะแตกออก และน้ำมันหอมระเหยจะแยกลอยตัวขึ้นมา พืชที่กลั่นวิธีนี้จะต้องเป็นพืชที่ทนความร้อนสูงได้ดี แต่ควรระวังในการกลั่น เพราะเนื่องจากส่วนของพืชโดนความร้อนโดยตรง อาจทำให้เกิดการไหม้ได้ กลิ่นไหม้ปนไปกับน้ำมันหอมระเหย และมีสารที่ไม่ต้องการปะปนไปด้วย

3. การกลั่นด้วยไอน้ำภายใต้แรงดันสูง (Vacuum Steam Distillation) วิธีนี้จะเหมือนกับ การกลั่นด้วยไอน้ำ แต่จะกลั่นภายใต้แรงดันสูง เพื่อลดจุดเดือดของน้ำและน้ำมันหอมระเหย ทำให้ได้น้ำมันที่ไม่โดนทำลายด้วยอุณหภูมิสูง และน้ำมันหอมระเหยนี้ยังมีประสิทธิภาพ คุณภาพดีกว่า การกลั่นแบบ 2 วิธีแรกอีกด้วย

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**น้ำมันหอมระเหย**

* C of A's and MSDS's for Essential Oils
* Differences between Natural and Synthetic Fragrances
* เก็บถาวร 2016-08-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

อ้างอิงข้อมูล
-------------

* </ref>
**หลิว หย่งชิง** (จีน: 刘永清; พินอิน: *Liú Yǒngqīng*; 3 ตุลาคม พ.ศ. 2483 –) เป็นอดีตสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของหู จิ่นเทา อดีตเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนและประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาชนจีนคนที่ 6 

ตามบทบาทของหลิวแล้วจะทำงานบ้านเป็นหลัก แต่ก็มักจะร่วมเดินทางไปกับสามีของเธอในการเดินทางไปเยือนต่างประเทศอย่างเป็นทางการ และปรากฏตัวต่อหน้าองค์กรการกุศลและสถาบันวัฒนธรรมทั่วโลก

ประวัติ
-------

หลิวในชุดสีแดง ร่วมกับลอรา บุช สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งสหรัฐฯ ณ ทำเนียบขาวเมื่อปี พ.ศ. 2549หลิว หย่งชิง เกิดในปี พ.ศ. 2483 ในเมืองฉงชิ่ง และเข้าศึกษาที่โรงเรียนมัธยมปาชู (巴蜀中学) เธอได้พบกับสามีของเธอที่มหาวิทยาลัยชิงหฺวา ในกรุงปักกิ่ง ต่อมาเธอเข้าทำงานในคณะกรรมการผังเมืองของปักกิ่ง เช่นเดียวกับสามีของเธอ 

ชีวิตและภูมิหลังของหลิวไม่เป็นที่รู้จักมากนักในหมู่ผู้สังเกตการณ์ชาวต่างชาติ เธอแทบไม่ได้รับความสนใจจากสาธารณชนก่อนการเป็นผู้นำของหู จิ่นเทา และตัวหูเองก็ชอบที่จะอยู่ห่างจากสายตาของสาธารณชนและมักจะหลีกเลี่ยงการเปิดเผยต่อสาธารณะในระหว่างการทำงานทางการเมืองของเขา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Needham, Kirsty (24 October 2003). "Well travelled - but not very well known". *The Sydney Morning Herald*.

| * ด
* ค
* ก
คู่สมรสของประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- |
| 
* เจียง ชิง
* Wang Guangmei
* He Lianying
* (Kang Keqing
* *vacant*
* Li Gang)
* *vacant*
* (Li Gang)
* Lin Jiamei
* *vacant*
* หวัง เย่อผิง
* หลิว หย่งชิง
* เผิง ลี่หยวน

 |  |
| 
* Han Zhijun1
* Zhuo Lin2

 |
| 1 - Wife of Hua Guofeng / 2 - Wife of Deng Xiaoping both are the *de facto* paramount leader of the PRC / parentheses - spouse of the *de jure* Head of State under the 1975 Constitution & 1978 Constitution |
ภาพพิมพ์แผ่นเดี่ยวของพระราชกำหนดให้สิ้นสุดสงคราม (ค.ศ. 1945) ประทับพระราชลัญจกรอย่างชัดเจน
**พระราชลัญจกรแห่งญี่ปุ่น** (ญี่ปุ่น: 御璽; โรมาจิ: *Gyoji*; อังกฤษ: Privy Seal of Japan) เป็นหนึ่งในตราประทับแห่งชาติ และเป็นตราประทับอย่างเป็นทางการของจักรพรรดิญี่ปุ่น

ลักษณะ
------

พระราชลัญจกรญี่ปุ่นเป็นทรงสี่เหลี่ยม จารึกด้วยลายมือตราประทับอักษร 天皇御璽 ("พระราชลัญจกรแห่งองค์พระจักรพรรดิ") ในแนวตั้งโดยอักษรฝั่งขวามือประกอบด้วยตัวอักษร 天皇 (*เท็นโน*, "พระจักรพรรดิ") และทางฝั่งซ้ายมือประกอบด้วยอักษร 御璽 (*เกียวจิ*, "บัลลังก์แห่งองค์พระจักรพรรดิ")

พระราชลัญจกรแห่งญี่ปุ่นปัจจุบันทำด้วยทองแท้ ยาว 3 ซุง (ประมาณ 9 ซ.ม.) และมีน้ำหนัก 4.5 กิโลกรัม ผู้จารึกพระราชลัญจกรคือ ริเกโด อาเบอิ (安部井 櫟堂; Abei Rekido) จากเกียวโต ในปี 1874 (ปีเมจิที่ 7) เขาได้รับหน้าที่ให้ผลิตตราแผ่นดินของญี่ปุ่นภายใน 1 ปี โดยเขาได้ใช้หมึกชาดจอแสที่ผลิตโดยกรมการพิมพ์แห่งชาติ ในกรณีที่พระราชลัญจกรไม่ได้นำไปใช้นั้นจะถูกเก็บไว้ในกระเป๋าหนัง

การใช้
------

พระราชลัญจกรแห่งญี่ปุ่นจะนำไปประทับตราในพระราชกฤษฎีกา, ประกาศพระบรมราชโองการในกฎหมาย, คำสั่งคณะรัฐมนตรี, สนธิสัญญา, เอกสารประกอบการให้สัตยาบัน (กฎหมายระหว่างประเทศ), การรับรองสาส์นตราตั้ง, เอกสารให้ออกจากราชการ, หนังสือมอบอำนาจ, หนังสือเสนอชื่อกงสุลกิตติมศักดิ์ (consular commission), เอกสารอนุญาตให้กงสุลต่างประเทศปฏิบัติหน้าที่, หนังสือแต่งตั้งหรือขับออกของข้าราชการซึ่งการแต่งตั้งนั้นจำเป็นที่จะต้องให้จักรพรรดิเป็นผู้รับรอง, หนังสือแต่งตั้ง, เอกสารราชการที่ออกโดยนายกรัฐมนตรีและประธานศาลสูงสุดรวมถึงการให้ออกจากราชการ

การเปลี่ยนรัชกาลในประเทศญี่ปุ่น ค.ศ. 2019 นั้นปรากฏให้เห็นพระราชลัญจกรพร้อมด้วยตราแผ่นดินและไตรราชกกุธภัณฑ์ถึงสองครั้งในระหว่างพระราชพิธี: ระหว่างการสละราชสมบัติของสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะในวันที่ 30 เมษายน และระหว่างการขึ้นครองราชย์ของสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะในวันที่ 1 พฤษภาคม จางวางใหญ่นำพระราชลัญจกรและตราแผ่นดินไปยังโถงต้นสนในพระราชวังหลวงที่ซึ่งจะนำไปวางไว้บนโต๊ะรับรองใกล้องค์พระจักรพรรดิ

หากพระราชลัญจกรหรือตราแผ่นดินถูกนำไปผลิตซ้ำ ผู้ผลิตต้องรับโทษทางอาญาให้ทำงานหนัก (penal servitude) อย่างน้อย 2 ปีหรือมากกว่าตามความในวรรคแรกของมาตรา 164 แห่งประมวลกฎหมายอาญา

ดูเพิ่ม
-------

* ตราแผ่นดินของญี่ปุ่น
* ผู้รักษาพระราชลัญจกรของญี่ปุ่น
* ราชลัญจกรจีน
* พระราชลัญจกรเกาหลีใต้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Privy Seal and State Seal". Imperial Household Agency. สืบค้นเมื่อ 8 December 2015.
2. ↑  "Japan's emperor prays for peace in first abdication in 200 years". *Reuters*. 30 April 2019. สืบค้นเมื่อ 1 May 2019.
3. ↑  "Government to present new era name to Emperor and Crown Prince before April 1". *The Japan Times*. 3 February 2019. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-02-21. สืบค้นเมื่อ 20 February 2019.
4. ↑  "Government to designate May 1, day of new Emperor's accession, as public holiday, creating 10-day Golden Week in 2019". *The Japan Times*. 12 October 2018. สืบค้นเมื่อ 20 February 2018.
5. ↑  Tajima, Nobuhiko (17 January 2019). "Emperor to give final speech at abdication ceremony". *Asahi Shimbun*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-02-15. สืบค้นเมื่อ 20 February 2019.
6. ↑  "刑法 / Penal Code". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-01. สืบค้นเมื่อ 2022-05-03.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สมเด็จพระจักรพรรดิโชวะทรงลงพระปริมาไทยและใช้ตราแผ่นดินและพระราชลัญจกรแห่งญี่ปุ่น
***สติงเงอร์*** (อังกฤษ: *Stinger*) เป็นวิดีโอเกมแนวชูตเอ็มอัปที่พัฒนาและเผยแพร่โดยโคนามิ เกมนี้เริ่มต้นวางจำหน่ายสำหรับแฟมิคอมดิสก์ซิสเต็ม (FDS) ใน ค.ศ. 1986 และต่อมาสำหรับนินเท็นโดเอนเตอร์เทนเมนต์ซิสเตมในทวีปอเมริกาเหนือในปลาย ค.ศ. 1987 ทำให้เป็นหนึ่งในเกมไม่กี่เกมในซีรีส์ที่วางจำหน่ายนอกประเทศญี่ปุ่น เช่นเดียวกับเกมแฟมิคอมดิสก์ซิสเตมอื่น ๆ ของโคนามิ ได้แก่ *คาสเซิลวาเนีย*, *ไบโอมิราเคิลโบคุตเตะอูปะ* ที่ต่อมาได้เปิดตัวอีกครั้งใน ค.ศ. 1993 ในรูปแบบเกมแฟมิคอมมาตรฐานที่มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย *โมเอโระทวินบี*เป็นเกมที่สองในซีรีส์ทวินบี เช่นเดียวกับ*ทวินบี*ภาคแรกของสองภาคต่อที่วางจำหน่ายสำหรับเครื่องแฟมิคอม ตามด้วย*ทวินบี 3: โปโกะโปโกะไดมาโอ* ใน ค.ศ. 1989

รูปแบบการเล่น
-------------

*โมเอโระทวินบี*สามารถเล่นได้โดยผู้เล่นสูงสุดสามคนพร้อมกัน: ผู้เล่นสองคนแรกควบคุมทวินบี และวินบี (ยานจากเกมภาคก่อน) โดยใช้คอนโทรลเลอร์แฟมิคอมมาตรฐาน ในขณะที่ผู้เล่นคนที่สามควบคุมกวินบี (ยานสีเขียว) โดยเชื่อมต่อคอนโทรลเลอร์เพิ่มเติมลงในพอร์ตขยายของเครื่องเล่น ส่วนแตกต่างจาก*ทวินบี*ดั้งเดิมที่มีเฉพาะการเลื่อนฉากแนวตั้ง คือ*โมเอโระทวินบี*ได้เพิ่มการเลื่อนฉากแนวนอน เกมนี้มีเจ็ดสเตจ โดยสเตจที่ 1, 3, และ 7 เป็นแบบเลื่อนฉากด้านข้าง ส่วนสเตจที่เหลือเป็นแบบเลื่อนฉากแนวตั้ง การควบคุมยังคงเหมือนเดิมระหว่างรูปแบบการเล่นทั้งสองรูปแบบ โดยมีข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือในส่วนการเลื่อนฉากด้านข้าง ปุ่ม A จะยิงหัวใจออกจากยานแทนที่จะทิ้งระเบิดลงบนพื้นเหมือนส่วนที่มีการเลื่อนฉากแนวตั้ง ซึ่งช่วยให้ผู้เล่นเก็บกระดิ่งเพิ่มพลังในสเตจเลื่อนฉากด้านข้าง

ไอเทมเสริมพลังหลักของผู้เล่นคือกระดิ่งเปลือยเปล่าโดยการยิงเมฆที่ลอยไปทั่วทั้งด่าน โดยมีกระดิ่งหกแบบในภาคนี้ ได้แก่ กระดิ่งสีเหลืองปกติจะให้คะแนนโบนัสแก่ผู้เล่นตามปกติ, กระดิ่งสีฟ้าจะเพิ่มความเร็วของยาน, กระดิ่งสีขาวอัพเกรดปืนของผู้เล่นให้เป็นปืนใหญ่คู่, กระดิ่งสีชมพูให้ปืนใหญ่ลำแสงเลเซอร์แก่ผู้เล่น, กระดิ่งสีชมพู/ขาวที่กระพริบให้ออปชันยานร่างกระจกเงาแก่ผู้เล่นเพื่อเพิ่มอำนาจการยิง และกระดิ่งสีฟ้า/ขาวที่กระพริบจะล้อมรอบเรือของผู้เล่นด้วยบาเรียเพื่อการป้องกันเพิ่มเติมจากการยิงของศัตรู การเพิ่มพลังบางอย่างจะใช้ร่วมกันไม่ได้ เช่น กระดิ่งสีขาวและสีชมพู การเพิ่มพลังอื่น ๆ สามารถหาได้จากการทำลายศัตรูภาคพื้นดิน เช่น ไอเทมดวงจันทร์และไอเทมดาว ซึ่งทำให้เรือของผู้เล่นสามารถยิงสามทางและห้าทางตามลำดับ หากผู้เล่นสองคนกำลังเล่นเกมนี้ พวกเขาสามารถจัดแนวยานเข้าด้วยกันเพื่อเปลี่ยนปืนให้เป็นเลเซอร์ระลอกคลื่น

หมายเหตุ
--------

1. ↑  วางจำหน่ายในญี่ปุ่นในชื่อ ญี่ปุ่น: もえろツインビー シナモン博士を救え!; ทับศัพท์: **โมเอโระทวินบี: ชินเอมอน-ฮากาเซะโอะซูกูเอะ!**

อ้างอิง
-------

1. ↑
แม่แบบ:Infobox Romanian subdivision

**เมอเรอเชชท์** (โรมาเนีย: *Mărășești*; เสียงอ่านภาษาโรมาเนีย: [mərəˈʃeʃtʲ] ( ฟังเสียง)) เป็นเมืองขนาดเล็กในเทศมณฑลวรันชา ประเทศโรมาเนีย โดยมีหมู่บ้านหกแห่งภายใต้การปกครอง ได้แก่: เชอลีเมอเนชท์ (Călimănești), ฮาเรท (Haret), มอดรูเซน (Modruzeni), เปอดูเรน (Pădureni), ซีเรตู (Siretu) และ ทีชีซา (Tișița)

ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในปี 1917 การยุทธ์ที่เมอเรอเชชท์ระหว่างอาณาจักรโรมาเนียกับจักรวรรดิเยอรมันเกิดขึ้นใกล้กับเมืองนี้ การรบในครั้งนั้นถือเป็นการยุทธ์ครั้งสำคัญครั้งสุดท้ายระหว่างจักรวรรดิเยอรมันกับอาณาจักรโรมาเนียในแนวรบโรมาเนียระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อนุสรณ์ศพซึ่งบรรจุศพของทหารโรมาเนียรวม 5,037 ร่าง สร้างขึ้นที่นี่เพื่อฉลองชัยชนะของโรมาเนีย มารีอา ซาฮารีอา (1905–1917) เกิดที่หมู่บ้านเปอดูเรน (Pădureni) และทำงานเป็นผู้สังเกตุการณ์ปืนใหญ่ในยามฉุกเฉิน ให้กีบกองทัพโรมาเนีย เธอเสียชีวิตระหว่างการยุทธ์ที่เมอเรอเชชท์ ร่างของเธอถูกบรรจุไว้ในอนุสรณ์ศพที่นี่ ถือเป็นศพที่อายุน้อยที่สุดในอนุสรณ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Borcea, Ștefan (3 October 2015). "Cea mai tânără eroină din istoria României. Povestea tulburătoare a Măriucăi, "ofițerul de informații" al armatei în Primul Război Mondial". *Adevărul* (ภาษาโรมาเนีย). สืบค้นเมื่อ 28 July 2021.
ประลัยอิเล็กตรอน-โพซิตรอนเกิดขึ้นตามธรรมชาติเป็นผลมาจากการสลายตัวเบต้าบวก
แผนภาพไฟน์แมนของประลัยอิเล็กตรอน-โพสิตรอน
**ประลัยอิเล็กตรอน–โพซิตรอน** (Electron–positron annihilation) เกิดขึ้นเมื่ออิเล็กตรอน (e-) และโพซิตรอน (e+), ปฏิยานุภาคของอิเล็กตรอน) เข้าปะทะกัน ผลจากการปะทะกันคือประลัยของอิเล็กตรอนและโพซิตรอนและมีการสร้างโฟตอนรังสีแกมมาหรืออนุภาคพลังงานสูงอื่น ๆ

e- + e+ → γ + γ

กระบวนการต้องเป็นไปตามกฎการอนุรักษ์ อันได้แก่ :

* การอนุรักษ์ประจุไฟฟ้า ประจุสุทธิก่อนและหลังเป็นศูนย์
* การอนุรักษ์โมเมนตัมเชิงเส้นและพลังงานทั้งหมด ซึ่งห้ามสร้างรังสีแกมมาเดี่ยว ๆ อย่างไรก็ตามในทฤษฎีสนามควอนตัมขั้นตอนนี้จะยอมอนุญาตให้ได้ ดูตัวอย่างของประลัย.
* การอนุรักษ์โมเมนตัมเชิงมุม

เช่นเดียวกับวัตถุสองประจุใด ๆ, อิเล็กตรอนและโพสิตรอนก็อาจเกิดปฏิกิริยากับแต่ละอนุภาคอื่น ๆ โดยไม่ต้องมีประลัยในกรณีทั่ว ๆ ไปโดยเกิดการกระเจิงแบบยืดหยุ่น (elastic scattering)

กรณีพลังงานต่ำ
--------------

มีเพียงกลุ่มอนุภาคที่จำกัดมากของความเป็นไปได้สำหรับสถานะขั้นสุดท้าย ที่เป็นไปได้มากที่สุดคือการถูกสร้างขึ้นของโฟตอนรังสีแกมมาจำนวนสองอนุภาคหรือมากกว่านั้น การอนุรักษ์พลังงานและโมเมนตัมเชิงเส้นนั้นห้ามการสร้างเพียงโฟตอนเพียงอนุภาคเดียว (ข้อยกเว้นของกฎนี้สามารถเกิดขึ้นได้สำหรับพันธะอิเล็กตรอนของอะตอมอย่างแน่นหนา ) ในกรณีที่พบมากที่สุด, โฟตอนสองอนุภาคจะถูกสร้างขึ้น, แต่ละอนุภาคจะมีพลังงานเท่ากับพลังงานนิ่งของอิเล็กตรอนหรือโพสิตรอน (511 กิโลอิเล็กตรอนโวลต์)  เป็นความสะดวกต่อการอ้างอิงถึงกรอบอ้างอิง (frame of reference) ที่อยู่ในระบบซึ่งไม่มีโมเมนตัมเชิงเส้นสุทธิ (no net linear momentum) ก่อนเกิดประลัย; ดังนั้นหลังจากการชนกัน, รังสีแกมมาก็จะถูกปลดปล่อยออกมาในทิศทางตรงข้ามกัน

ดูเพิ่ม
-------

* Annihilation
* Pair production
* Bhabha scattering
* Meitner–Hupfeld effect
* List of particles
* Positronium

อ้างอิง
-------

1. ↑  
L. Sodickson, W. Bowman, J. Stephenson, R. Weinstein (1970). "Single-Quantum Annihilation of Positrons". *Physical Review*. **124**: 1851. Bibcode:1961PhRv..124.1851S. doi:10.1103/PhysRev.124.1851.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  
W.B. Atwood, P.F. Michelson, S.Ritz (2008). "Una Ventana Abierta a los Confines del Universo". *Investigación y Ciencia*. **377**: 24–31.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์) (สเปน)
**การแจกแจงเอกซ์โพเนนเชียล (exponential distribution)** เป็นการแจกแจงที่มีความสัมพันธ์กับการแจกแจงปัวซง เนื่องจากการแจกแจงแบบเอกซ์โพเนนเชียลจะเป็นการแจกแจงของระยะเวลาที่รอคอยจนกว่าจะเกิดเหตุการณ์ที่สนใจขึ้นเป็นครั้งแรก โดยจำนวนครั้งของเหตุการณ์ที่สนใจที่เกิดขึ้นนั้นมีการแจกแจงปัวซง เช่น จำนวนลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการในเวลา 1 ชั่วโมงมีการแจกแจงแบบปัวซง เวลาห่างระหว่างลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการก็จะมีการแจกแจงเอกซ์โพเนนเชียล การนับเวลาติดต่อกันไปเรื่อยๆจนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ปัวซงขึ้น ถ้า X เป็นเวลาที่นับติดต่อกันนี้ X จะเป็นตัวแปรสุ่มที่มีการแจกแจงแบบเอกซ์โพเนนเชียล ซึ่งมีฟังก์ชันความน่าจะเป็นดังนี้

ตัวแปรสุ่ม X แทนเวลาที่รอการเกิดเหตุการณ์ครั้งแรก หรือแทนเวลาระหว่างการเกิดเหตุการณ์ 2 ครั้งติดต่อกัน มีอัตราการเกิดต่อหน่วยเวลาเท่ากับ \lambda  แล้ว X จะมีการแจกแจงแบบเอกซ์โพเนนเชียล
{\displaystyle f(x)=\lambda e^{-\lambda x};0<x<\infty ,\lambda >0}
และมีค่าคาดหวังและค่าความแปรปรวนดังนี้

{\displaystyle E(X)={\frac {1}{\lambda }}}
{\displaystyle V(X)={\frac {1}{\lambda ^{2}}}}
การคำนวณค่าความน่าจะเป็นจะอาศัยความน่าจะเป็นสะสม

{\displaystyle F(X)=1-e^{-\lambda x};x>0}

อ้างอิง
-------
ส่วนหลงเหลือของฮาลุดวิหาร
**ฮาลุดวิหาร** (อักษรโรมัน: *Halud Vihara*) เป็นบริเวณที่อยู่ห่าง 14.5 กิโลเมตร (9.0 ไมล์) ทางตะวันตกเฉียงใต้จากแหล่งมรดกโลกของโสมปุระมหาวิหาร (Somapura Mahavihara) ที่ปาหปูร์ (Pahapur) ในอำเภอเนาเกาน์ของประเทศบังกลาเทศ ลักษณะเฉพาะของบริเวณนี้คือ "เนินขนาดใหญ่ที่กว้าง 100 ฟุตกับสูง 25 ฟุต" แต่ยังมีเนินอื่นและส่วนโครงสร้างอิฐที่ยังหลงเหลืออยู่ ประติมากรรมบางส่วนถูกนำออกไปจากบริเวณ เพราะเกิดจากชาวบ้านนำอิฐมาใช้ใหม่ บริเวณนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านฮาลุดวิหาร ซึ่งรู้จักกันในชื่อท้องถิ่นว่า ทวิปกันจ์ (Dvipganj) การขุดค้นแสดงให้เห็นถึงบริเวณของศาสนาพุทธในสมัยกลางตอนต้น ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับสมปุระมหาวิหารกับสิตโคตวิหาร (Sitakot Vihara) ในนวับกันจ์ อุปศิลาแห่งอำเภอดีนาจปูร์

สถานะมรดกโลก
------------

ทางยูเนสโกได้เพิ่มบริเวณนี้ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999 ในหมวดหมู่วัฒนธรรม

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อแหล่งโบราณคดีในประเทศบังกลาเทศ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Halud Vihara, UNESCO World Heritage Centre
2. 1 2  Nazimuddin Ahmed (2012), "Halud Vihara", ใน Sirajul Islam and Ahmed A. Jamal (บ.ก.), *Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh* (Second ed.), Asiatic Society of Bangladesh
3. ↑  SS Mostafizur Rahman (2012), "Sitakot Vihara", ใน Sirajul Islam and Ahmed A. Jamal (บ.ก.), *Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh* (Second ed.), Asiatic Society of Bangladesh

พิกัดภูมิศาสตร์: 24°55′57″N 88°58′17″E﻿ / ﻿24.9324°N 88.9714°E﻿ / 24.9324; 88.9714
**ปิยพันธุ์ นิมมานเหมินท์** สมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 12 อดีตกรรมการตรวจเงินแผ่นดิน อดีตสมาชิกวุฒิสภาแบบสรรหา (ชุดปี 2554) และอดีตอธิบดีกรมบัญชีกลาง เกิดเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2492 เป็นบุตรของนายพิสุทธิ์ นิมมานเหมินท์ กับหม่อมราชวงศ์พันธุ์ชมพูนุท นิมมานเหมินท์ (สกุลเดิม ทองแถม)

การศึกษา
--------

ปิยพันธุ์ นิมมานเหมินท์ จบการศึกษาบัญชีบัณฑิต จากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2515 ปริญญาโทด้านรัฐประศาสนศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียสเตต (สหรัฐอเมริกา) ในปี พ.ศ. 2517 และปริญญาตรีนิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปี พ.ศ. 2529

นอกจากนั้นยังผ่านการศึกษาอบรมจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (วปอ.) รุ่นที่ 42 ปี พ.ศ. 2542

การทำงาน
--------

ปิยพันธุ์ นิมมานเหมินท์ เริ่มรับราชการในสังกัดกระทรวงการคลัง เคยดำรงตำแหน่งผู้ช่วยปลัดกระทรวงการคลัง ในปี พ.ศ. 2538 เป็นรองอธิบดีกรมธนารักษ์ ในปี พ.ศ. 2539 เป็นหัวหน้าผู้ตรวจราชการกระทรวงการคลัง ในปี พ.ศ. 2543 จากนั้นปี พ.ศ. 2548 ได้รับตำแหน่งปลัดกระทรวงการคลัง และอธิบดีกรมบัญชีกลางในปีถัดมา จนเกษียณอายุราชการในปี พ.ศ. 2552

ปิยพันธุ์ เป็น กรรมการนโยบายตำรวจแห่งชาติผู้ทรงคุณวุฒิ ในปี พ.ศ. 2551 - 2552 เคยเป็นกรรมการธนาคารนครหลวงไทย เป็นประธานกรรมการธนาคารอาคารสงเคราะห์

ในปี พ.ศ. 2554 ปิยพันธุ์ นิมมานเหมินท์ ได้รับการสรรหาให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาด้วย ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นกรรมการตรวจเงินแผ่นดินเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2557

ในปี พ.ศ. 2562 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา และมีบทบาทในการเป็นกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาร่างพระราชบัญญัติงบประมาณรายจ่ายประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2563

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2549 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
* พ.ศ. 2544 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
* พ.ศ. 2543 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  ปิยพันธุ์ นิมมานเหมินท์จาก ไทยรัฐ สืบค้นวันที่ 18 สิงหาคม 2563
2. ↑
3. ↑
4. ↑  ประกาศคณะกรรมการการเลือกตั้ง เรื่อง ผลการสรรหาสมาชิกวุฒิสภา[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  พระบรมราชโองการ ประกาศแต่งตั้งประธานกรรมการและกรรมการตรวจเงินแผ่นดิน
6. ↑   พระบรมราชโองการ ประกาศ แต่งตั้งสมาชิกวุฒิสภา
7. ↑  วุฒิสภาตั้งคณะกมธ. 40 คนพิจารณางบประมาณ 2563[*ลิงก์เสีย*]
8. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2007-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๓ ตอนที่ ๒๓ ข หน้า ๓, ๑๘ ธันวาคม ๒๕๔๙
9. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2017-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๘ ตอนที่ ๒๑ ข หน้า ๑๐, ๔ ธันวาคม ๒๕๔๔
10. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญจักรมาลาและเหรียญจักรพรรดิมาลา เก็บถาวร 2017-11-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๘ ตอนที่ ๔ ข หน้า ๒๐๕, ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๔
นักดนตรี
**ยาน ลีเชตสกี** (Jan Lisiecki) เป็นนักเปียโนคลาสสิกชาวแคนาดาเชื้อชาติโปแลนด์ เขาเป็นนักดนตรีคลาสสิกที่ได้บันทึกเสียงให้แก่ค่ายเพลง Deutsche Grammophon ตั้งแต่อายุสิบห้าปี

ประวัติ
-------

ยาน ลีเชตสกี เกิดที่เมืองแคลกะรี รัฐแอลเบอร์ตา ประเทศแคนาดา เขาเริ่มเรียนเปียโนในวัยห้าปี และเริ่มออกแสดงร่วมกับวงดุริยางค์ในวัยเก้าปี ต่อมาเมื่อเขามีอายุสิบสามปี เขาได้รับเชิญให้ร่วมประกวดแข่งขันในมหกรรมดนตรีนานาชาติ กรุงวอร์ซอ ประเทศโปแลนด์ ที่ซึ่งเขาได้บรรเลง เปียโนคอรแชร์โตหมายเลข 2 ของชอแป็ง ร่วมกับวง Sinfonia Varsovia และสร้างเสียงฮือฮาเป็นอย่างมาก ในปีต่อมาเขากลับมาเข้าร่วมในเทศกาลที่กรุงวอร์ซออีกครั้ง ในครั้งนี้เขาได้บรรเลงเปียโนคอรแชร์โตหมายเลข 1 ของชอแป็ง ร่วมกับวงเดิม

ชื่อเสียงของเขารับเป็นที่รับรู้ในระดับสากลในปี 2010 เมื่อสถาบันเฟรเดริก ชอแป็ง นำผลงานของเขาในเทศกาลดังกล่าวจัดเข้าอัลบั้มและวางตลาด ผลงานของเขาได้ได้รับเสียงชื่นชมจากนักวิจารณ์ดนตรี ซึ่งภายหลังการวางอัลบั้มดังกล่าว ด็อยท์เชอกรัมมาโฟน อันเป็นค่ายเพลงคลาสสิกอันดับหนึ่งของโลก ก็เซ็นสัญญากับลีเชตสกีขณะมีวัยสิบห้าปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  [*ลิงก์เสีย*] Deutsche Grammophon announcement
2. ↑   Ottawa Citizen, September 27, 2006
3. ↑   Culture.pl, September 2, 2013
4. ↑  [*ลิงก์เสีย*] Deutsche Grammophon announcement
**ป้อมปราการโฮเอินซัลทซ์บวร์ค** (เยอรมัน: *Festung Hohensalzburg*) เป็นป้อมปราการบนเขาเฟ็สทุงส์แบร์ค (Festungsberg *เขาปราการ*) ที่ระดับความสูง 506 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล เป็นภูเขาขนาดเล็กในเมืองซัลทซ์บวร์คของประเทศออสเตรีย ป้อมปราการหลังนี้เคยถูกใช้เป็นที่พำนักของเจ้าชายอัครมุขนายกแห่งซัลทซ์บวร์ค มีความยาว 250 เมตร และกว้าง 150 เมตร ป้อมปราการแห่งนี้เริ่มก่อสร้างใน ค.ศ. 1077 ในสมัยอัครมุขนายกเกิบฮาร์ด ฟอน เฮลเฟินชไตน์ และมีการต่อเติมขยายขนาดเรื่อย ๆ จนถึง ค.ศ. 1519 จัดเป็นหนึ่งในป้อมปราการที่ใหญ่ที่สุดที่สร้างขึ้นในสมัยกลาง เมื่อมีการสร้างรถรางเคเบิลขึ้นภูเขาแห่งนี้ใน ค.ศ. 1892 ป้อมปราการโฮเอินซัลทซ์บวร์คได้รับการบูรณะและตกแต่งใหม่เพื่อเป็นแหล่งท่องเที่ยวของเมือง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Hohensalzburg Castles Altitude and Location". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-04-30. สืบค้นเมื่อ 2017-08-21.
2. ↑  de Fabianis, Valeria, ed. Castles of the World. Metro Books, 2013, p. 167. ISBN 978-1-4351-4845-1

พิกัดภูมิศาสตร์: 47°47′42″N 13°02′50″E﻿ / ﻿47.79500°N 13.04722°E﻿ / 47.79500; 13.04722