recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
มีซ็องปลัสในครัวของภัตตาคาร
**มีซ็องปลัส** (ฝรั่งเศส: *mise en place*, ออกเสียง: [mi zɑ̃ ˈplas]) เป็นวลีเกี่ยวกับการทำอาหารในภาษาฝรั่งเศสซึ่งหมายถึง "วางประจำที่" หรือ "รวบรวม" วลีนี้สื่อถึงการเตรียมการต่าง ๆ ที่จำเป็นก่อนลงมือทำอาหาร และมักใช้ในครัวตามภัตตาคารหรือร้านอาหารขนาดใหญ่เพื่อสื่อถึงการจัดเรียงส่วนผสมต่าง ๆ เช่นเนื้อสัตว์ ผักดอง ซอส ส่วนผสมที่ทำให้สุกบางส่วนไปแล้ว เครื่องเทศ ผักที่หั่นเรียบร้อยแล้ว และส่วนผสมอื่น ๆ ที่คนครัวต้องใช้สำหรับเมนูต่าง ๆ ที่คาดว่าจะต้องปรุงในช่วงเวลาทำการ

Mise En Place Bowlsมีซ็องปลัสสำหรับการผัดถั่ว
ส่วนผสมสำหรับทำถั่วตัดจัดเรียงไว้ก่อนลงมือทำ
นอกจากในร้านอาหารแล้ว ธรรมเนียมนี้ยังสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในครัวเรือนได้เช่นกัน

วลี "มีซ็องปลัส" ในบริบทการทำอาหารสามารถเป็นได้ทั้งคำนามและคำกริยาสื่อถึงการเตรียมวัตถุดิบหรือส่วนผสมก่อนลงมือทำ และยังใช้สื่อถึงสภาพจิตหรือกรอบความคิดได้ด้วยเช่นกัน วลีนี้ยังสามารถนำไปใช้ในสถานการณ์อื่น ๆ นอกเหนือจากการทำอาหาร เช่นในห้องเรียน ในโรงพยาบาล ในฝ่ายเทคโนโลยีสารสนเทศของสำนักงาน เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Montagné, Prosper. *Larousse Gastronomique*. Jennifer Harvey Lang (ed.). New York: Crown, 1988. Second English edition.
2. ↑  "The Reluctant Gourmet, "Mise en place"". 17 July 2012. สืบค้นเมื่อ 10 February 2013.
3. ↑  Ruhlman, Michael (14 September 2018). *Ruhlman's Twenty*. Chronicle Books. p. 13. ISBN 978-0811876438. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-23. สืบค้นเมื่อ 27 January 2015. There's no reason it won't work for you in your kitchen at home.
4. 1 2  Charnas, Dan (2016). *Work Clean: The life-changing power of mise-en-place to organize your life, work, and mind* (ภาษาอังกฤษ). Rodale. ISBN 9781623365936.
แผนที่บางส่วนของนิวฮอลแลนด์ จัดทำโดย วิลเลียม แดมเปียร์ ค.ศ. 1699
**นิวฮอลแลนด์** เป็นชื่อเรียกในประวัติศาสตร์ของทวีปเกาะออสเตรเลีย ชื่อดังกล่าวได้ถูกใช้หมายถึงออสเตรเลียเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1644 โดยนักเดินเรือชาวดัตช์ แอเบล แทสมัน ว่า *โนวา ฮัลลันเดีย* ตั้งชื่อตามจังหวัดหนึ่งของฮอลแลนด์ และเป็นชื่อที่ใช้กันมานานถึง 180 ปี ในปูมการสำรวจภูมิภาคของวิลเลียม แดมเปียร์ ก็ได้ใช้ชื่อนี้ด้วยเช่นกัน

หลังจากการก่อตั้งถิ่นฐานที่นิวเซาท์เวลส์ในปี ค.ศ. 1788 ซึ่งครอบคลุมส่วนตะวันออกของทวีป คำว่า *นิวฮอลแลนด์* จึงมักถูกใช้หมายถึงดินแดนส่วนที่ยังไม่ผนวกเข้ากับนิวเซาท์เวลส์เท่านั้น ซึ่งก็คือ ดินแดนที่ในปัจจุบันคือรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย

ชื่อดังกล่าวเลิกใช้ หลังจากแมธธิว ฟลินเดอร์สได้ใช้คำว่าออสเตรเลียเรียกทวีปดังกล่าว และได้แนะนำให้ปรับใช้อย่างเป็นทางการ ในตอนแรก ข้อแนะนำดังกล่าวถูกปฏิเสธ แต่ในปี ค.ศ. 1824 การเปลี่ยนชื่อได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการจากสหราชอาณาจักร แต่ในเนเธอร์แลนด์ *Nieuw Holland* ยังคงเป็นชื่อเรียกโดยตัวไปของภูมิภาคแห่งนี้จนกระทั่งปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ในปัจจุบัน ไม่มีการใช้คำนี้อีกแล้ว โดยใช้คำว่า *Australië* ในความหมายถึงออสเตรเลียในปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑   Dampier, William,(1981) *A voyage to New Holland : the English voyage of discovery to the South Seas in 1699* edited with an introduction by James Spencer. Gloucester : Alan Sutton. ISBN 0904387755
ภาพพของซาร์ยาในอวกาศ
**ซาร์ยา** (อังกฤษ: Zarya ในภาษารัสเซียแปลว่า รุ่งอรุณ) เป็นส่วนประกอบแรกของสถานีอวกาศนานาชาติ (อังกฤษ: International Space Station; ISS)

ข้อมูลทั่วไป
------------

ทำหน้าที่ผลิตกระแสไฟฟ้าขับเคลื่อนและนำทางการประกอบในช่วงต้น ตอนนี้ทำหน้าที่เป็นโมดูลสำหรับเก็บของทั้งด้านในโมดูลและถังน้ำมันด้านนอก มีน้ำหนัก 19,300 กิโลกรัม (42,600 ปอนด์) ยาว 12.55 เมตร (41.2 ฟุต) ส่วนกว้างที่สุด 4.1 เมตร (13.5 ฟุต) ถูกพัฒนามาจากยานอวกาศซัลยุต สร้างขึ้นที่สถานีวิจัยและอุตสหกรรมทางอวกาศครุนนิเชฟ (ภาษาอังกฤษ Khrunichev State Research and Production Space Center; KhSC) ที่กรุงมอสโก ประเทศรัสเซีย แต่บางส่วนผลิตขึ้นโดยบริษัทลอคฮีดของสหรัฐอเมริกา ส่วนผู้ออกเงินและเป็นเจ้าของจริงๆ ก็คือสหรัฐอเมริกา ใช้เวลาในการสร้างตั้งแต่ ธันวาคม ค.ศ. 1994 - มกราคม ค.ศ. 1998 มีท่าเทียบจอด 3 จุด คือด้านหน้าใช้สำหรับเชื่อมต่อกับยาน Unity Module ด้านหลังใช้สำหรับเชื่อมต่อกับยาน Zvezda ด้านข้างใช้สำหรับเชื่อมต่อกับยานโซยูซ หรือ ยานโปรเกรซ ของรัสเซีย หรือ Docking Cargo Module 

ซาร์ยามีแผงรับพลังงานแสงอาทิตย์ 2 อัน เพื่อใช้ในการผลิตพลังงานทางด้านข้าง ขนาด 10.67 เมตร คูณ 3.35 เมตร และแบตเตอรรี่ชนิด nickel-cadmium 6 ตัว ที่ให้พลังงานราว 3 กิโลวัตต์ ซาร์ยาถูกส่งจากพื้นโลกขึ้นไปยังอวกาศโดยจรวดโปรตอน ของประเทศรัสเซีย ที่ฐานยิงจรวด Baikonur Cosmodrome ประเทศคาซัคสถาน เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1998 ไปที่ความสูง 400 กิโลเมตร (250 ไมล์) และออกแบบมาให้ใช้งานได้นานอย่างน้อย 15 ปี และในวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1998 กระสวยอวกาศ Endeavour ได้นำส่ง Unity module ที่ทำขึ้นโดยสหรัฐอเมริกาไปเชื่อมต่อ แล้วต้องรอนานเกือบ 6 ปี (ล่าช้าจากที่วางแผน 1 ปีครึ่ง) ส่วน Zvezda Module ที่ทำขึ้นโดยรัสเซีย ได้ไปเชื่อมต่อเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 2000
**โรเจอร์ กามาจอร์จ** (อังกฤษ: Roger Gamayot) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2510 ที่เมือง Cagayan de Oro ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 60 ครั้ง ชนะ 33 (น็อค 3) เสมอ 3 แพ้ 23

ประวัติ
-------

คามาจอร์จขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 ชนะคะแนน โทนี เด ลาครูซ การชกของเขาในช่วงแรกชกแพ้และเสมอบ่อยครั้ง จนตั้งแต่ พ.ศ. 2529 เป็นต้นมาจึงชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยชกชนะคะแนน เนลสัน พูริสมา จน 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 จึงได้เดินทางมาชิงแชมป์เงารุ่นสตรอเวท WBC ในไทย แต่ทำได้เพียงแพ้น้ฮค อัศวิน ศ.ดุสิต ยก 2 จากนั้น คามาจอร์จยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่องที่ฟิลิปปินส์ เคยชกชนะคะแนน เรย์ ลีกัส อัลฟอง นาวายา รูดี้ อีดาโน่ และเคยมาชกนอกรอบกับสงคราม ป.เปาอินทร์เมื่อ พ.ศ. 2536 ปรากฏว่าคามาจอร์จแพ้น็อคไปแค่ยก 2 และได้ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBC ที่ว่างเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 แพ้น็อค จ้าวสิงห์ทอง นครหลวงโปรโมชัน ยก 2 ไม่ได้แชมป์ หลังจากนั้น คามาจอร์จยังมีโอกาสได้ชิงแชมป์อีก 2 ครั้งคือ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 แพ้น็อค ชาง ยังซุน ยก 1 และชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2537 แพ้คะแนน แอบดี้ โปฮันที่ อินโดนีเซีย หลังจากชกแพ้โปฮันแล้ว คามาจอร์จชกแพ้ตลอด รวมทั้งมาชกแพ้คะแนน เอกวิทย์ สิงห์ชัชวาลย์ในไทยเมื่อ พ.ศ. 2538 ด้วย หลังจากที่คามาจอร์จชกแพ้คะแนน เซลโซ่ แดงก๊อดเมื่อ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2538 แล้ว คามาจอร์จก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์เงารุ่นสตรอเวท WBC เมื่อ 27 กรกฎาคม 2533 แพ้น็อค อัศวิน ศ.ดุสิต ยก 2 ที่ พัทยา
	+ ชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2537 แพ้น็อค จ้าวสิงห์ทอง นครหลวงโปรโมชั่น ยก 2 ที่ กทม.
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท เมื่อ 1 กรกฎาคม 2537 แพ้น็อค ชาง ยังซุน ยก 1 ที่ เกาหลีใต้
	+ ชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 20 ธันวาคม 2537 แพ้คะแนน แอปดี้ โปฮัง ที่ อินโดนีเซีย

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2014-03-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**ป้อมปราการสกอเปีย** (มาซิโดเนีย: Скопско Кале; แอลเบเนีย: *Kalaja e Shkupit*; ตุรกี: *Üsküp Kalesi*) หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า **กาแล** (มาจากคำ *kale* ซึ่งแปลว่า "ป้อมปราการ" ในภาษาตุรกี) เป็นป้อมปราการเก่าแก่ที่ตั้งอยู่ในเมืองเก่าของสกอเปีย เมืองหลวงของมาซิโดเนียเหนือ ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลแซนตาร์ และตั้งอยู่บนจุดที่สูงที่สุดในเมืองที่มองเห็นแม่น้ำวาร์ดาร์ ป้อมปราการนี้ปรากฏในตราอาร์มของสกอเปียซึ่งรวมอยู่ในธงประจำเมืองด้วย

ประวัติศาสตร์
-------------

ป้อมปราการรุ่นแรกสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 6 บนพื้นที่ที่มีผู้คนอาศัยอยู่ในช่วงยุคหินใหม่และยุคสำริด (ประมาณ 4,000 ปีก่อนคริสต์ศักราชเป็นต้นมา) โดยสร้างด้วยหินปูนสีเหลืองและแทรเวอร์ทีน พร้อมกับชิ้นส่วนของจารึกภาษาละติน วัสดุสำหรับสร้างป้อมปราการมีต้นกำเนิดมาจากเมืองสกูปีของโรมันซึ่งถูกทำลายจากแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 518

เชื่อกันว่าป้อมปราการแห่งนี้สร้างขึ้นในสมัยการปกครองของจักรพรรดิยุสตินิอานุสที่ 1 และสร้างเพิ่มเติมในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10 และ 11 ทับซากเดิมจากสมัยจักรพรรดิยุสตินิอานุส ซึ่งอาจถูกทำลายเนื่องจากสงครามและการสู้รบในภูมิภาค เมืองนี้เป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 ระหว่าง ค.ศ. 992–1015 และเป็นศูนย์กลางของการลุกฮือของจักรวรรดิบัลแกเรียเพื่อต่อต้านจักรวรรดิไบแซนไทน์ภายใต้การปกครองของแปเตอร์ แดลยัน ไม่ค่อยมีใครรู้เกี่ยวกับป้อมปราการในสมัยกลางนอกเหนือจากเอกสารบางส่วนที่อธิบายลักษณะของป้อมปราการไว้เพียงเล็กน้อย

ใน ค.ศ. 1346 ที่ป้อมปราการสกอเปีย สแตฟันได้รับตำแหน่งจักรพรรดิในพิธีราชาภิเษกและได้ย้ายเมืองหลวงของจักรวรรดิเซอร์เบียมายังสกอเปีย

ใน ค.ศ. 1660 เอฟลียา เชเลบี ผู้บันทึกเหตุการณ์ของจักรวรรดิออตโตมันได้เขียนเรื่องราวเชิงลึกเกี่ยวกับลักษณะของป้อมปราการขณะเดินทางผ่านดินแดนของจักรวรรดิ

ป้อมปราการถูกทำลายบางส่วนอีกครั้งจากแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 1963 แต่ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้[*เมื่อไร?*]

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Official portal of the city of Skopje". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-09-29. สืบค้นเมื่อ 2020-11-08.
2. ↑  Natalija Matić Zrnić, Jill A. Irvine, Carol S. Lilly (2008). *Natalija*. Central European University Press. p. 155. ISBN 9789639776234.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
3. ↑  Natalija Matić Zrnić, Jill A. Irvine, Carol S. Lilly (2008). *The Cambridge Medieval History Series volumes 1-5*. Plantagenet Publishing.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
4. ↑  "Monastery and Churches of The City Leshok, Tetovo in Macedonia". *Culture*. July 18, 2019.
ด็อกแท็ก มักนิยมทำเป็นคู่
**ด็อกแท็ก** (อังกฤษ: dog tag) เป็นชื่ออย่างไม่เป็นทางการสำหรับแถบป้ายประจำตัวที่สวมใส่โดยกำลังพล ได้ชื่อด็อกแท็ก หรือป้ายชื่อห้อยคอสุนัข เนื่องจากมีลักษณะคล้ายแถบสุนัขจริง ๆ แท็กนี้ส่วนใหญ่ใช้เพื่อระบุตัวตนของผู้เสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บ และให้ข้อมูลการแพทย์เบื้องต้นที่สำคัญแก่การรักษาผู้บาดเจ็บ เช่น หมู่เลือด และประวัติการฉีดวัคซีน เช่นเดียวกับความพึงใจทางศาสนา ด็อกแท็กโดยปกติผลิตจากโลหะหรืออัลลอยที่ทนการกัดกร่อนหลายชนิดรวมกัน เช่น อะลูมิเนียม โมเนลหรือเหล็กกล้าไร้สนิม อย่างไรก็ดี ในช่วงสงคราม ด็อกแท็กอาจผลิตขึ้นจากโลหะอะไรก็ตามที่หาได้ ในกองทัพสหรัฐ หากทหารมีภาวะทางการแพทย์ซึ่งต้องการความสนใจเป็นพิเศษ จะมีการเพิ่มแถบสีแดงซึ่งมีข้อมูลตรงประเด็นระบุอยู่และใส่ด้วยกันกับด็อกแท็ก

ในกองทัพสหรัฐ กำหนดให้ทหารทุกนายในสนามต้องสวมใส่แถบป้ายตลอดเวลา แถบนี้อาจมีสองสำเนาข้อมูลและถูกออกแบบให้หักได้ง่ายเป็นสองชิ้น ซึ่งเป็นผลให้ป้ายครึ่งหนึ่งสามารถเก็บได้เพื่อการประกาศ และอีกครึ่งหนึ่งเก็บไว้กับตัวเมื่อสถานะการรบไม่เอื้อให้ผู้ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตเก็บกู้ได้ทันที อีกทางหนึ่ง ในกองทัพสหรัฐ มีการออกแถบป้ายสองแถบที่เหมือนกัน ป้ายหนึ่งสวมบนโซ่ยาวรอบคอ ส่วนป้ายที่สองบนโซ่ที่เล็กกว่ามากที่ติดกับโซ่อันแรก ในกรณีที่ผู้สวมเสียชีวิต แถบที่สองจะถูกเก็บรวบรวมไป และแถบแรกยังอยู่กับศพ อีกทางหนึ่ง บางหน่วยอนุญาตหรือกำหนดให้ทหารแต่ละนายสวมปักอยู่ในบูตของพวกเขาแทน และอันที่สองสวมไว้รอบคอ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ด็อกแท็ก**

1. ↑  *U.S. Soldiers "tagged" for blood transfusion*, Popular Science, February 1942, p71, Scanned by Google Books:
ระวังสับสนกับ วัดพิชัยสงคราม (จังหวัดสมุทรปราการ)

**วัดพิชัยสงคราม** หรือ **วัดพิชัย** หรือ **วัดพิไชย** วัดโบราณในเขตเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยาในสังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ ตำบลกะมัง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันมี พระปลัดตรีพรหม ทีปงฺกโร ผู้ช่วยเจ้าอาวาสเป็นรักษาการเจ้าอาวาส

วัดพิชัยสงครามมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในช่วงก่อนเสีย กรุงศรีอยุธยา ครั้งที่ 2 เมื่อ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ได้ตีฝ่าวงล้อมของกองทัพพม่าออกไปยัง เมืองจันทบูร จากวัดแห่งนี้ซึ่งขณะนั้นเป็นวัดร้างเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2309 หรือก่อนเสียกรุงได้ไม่นาน

จากนั้นในสมัย กรุงรัตนโกสินทร์ ช่วงรัชกาลที่ 4 – รัชกาลที่ 5 ได้มีชาวบ้านเข้ามาบูรณะปฏิสังขรณ์วัดพิชัยจนกลับมาอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์พร้อมกับเปลี่ยนชื่อวัดเป็น **วัดพิชัยสงคราม** เพื่อเป็นสิริมงคลและเพื่อเป็นการระลึกถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้น

วัดพิชัยสงครามได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดย กรมศิลปากร เมื่อ พ.ศ. 2504 โดยวัดพิชัยสงครามมีอดีตเจ้าอาวาสที่มีชื่อเสียงคือ **พระครูวิชัยกิจจารักษ์ (อุดม อุตฺตมปฺญโญ)** ซึ่งมรณภาพไปเมื่อวันเสาร์ที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2565

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สิ้นเกจิดังเมืองกรุงเก่า หลวงพ่ออุดม อุตฺตมปญฺโญ วัดพิชัยสงคราม". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-12-31. สืบค้นเมื่อ 2022-12-31.
2. ↑  เปิดประวัติหลวงพ่ออุดม เกจินักพัฒนา แห่งเมืองกรุงเก่า
**วัดพิรุณศาสตร์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน 99 ตารางวา

วัดพิรุณศาสตร์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2443 ได้รับบริจาคที่ดินจากตาหรุ่น และนางสาด ไม่ทราบนามสกุล อุทิศที่ดิน จำนวน 58 ไร่ 70 ตารางวา และดำเนินการสร้างวัดนี้ขึ้น ขนานนามว่า **วัดอรุณศาสตร์** เพื่อให้สอดคล้องกับนามผู้สร้างวัด ต่อมาชาวบ้านได้เรียกเพี้ยนไปเป็น "วัดพิรุณศาสตร์" และได้กลายเป็นนามวัดในปัจจุบัน ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2507 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลในเนื้อที่ของ วัดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2533

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฏิสงฆ์ 7 หลัง หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในพระอุโบสถ นามว่า *หลวงพอเพชร* ปางมารวิชัย ประดิษฐานในวิหาร สร้างในสมัยพระครูธัญวุฒาจารย์ (หลวงปู่ธูปธมฺมปาโล) เป็นเจ้าอาวาส

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์คอน ติสฺสวํโส
* พระครูธัญญวุฒาจารย์ (ธูป ธมฺมปาโล)
* พระอธิการพยนต์ ภทฺทโก
* พระครูวิรุฬห์สุตคุณ (อุดมศักดิ์ อุตฺตมสกฺโก ป.ธ.4)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพิรุณศาสตร์". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดพิรุณศาสตร์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**ระบบบัดดี** (อังกฤษ: buddy system) เป็นกระบวนการที่บุคคลสองคนคือ "เพื่อน" ทำงานร่วมกันเป็นหน่วยเดียวเพื่อให้พวกเขาสามารถตรวจสอบและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ตามพจนานุกรมเมอร์เรียม-เว็บสเตอร์ การใช้วลี "ระบบบัดดี" ที่รู้จักกันครั้งแรกนั้นย้อนกลับไปถึง ค.ศ. 1942 เว็บสเตอร์ยังคงนิยามระบบบัดดี้ว่าเป็น "ข้อตกลงที่มีการจับคู่บุคคลสองคน (เพื่อความปลอดภัยร่วมกันในสถานการณ์อันตราย)" ระบบบัดดีนั้นโดยทั่วไปจะทำงานร่วมกันเป็นคู่ในกลุ่มใหญ่หรือตามลำพัง บุคคลทั้งสองต้องทำงาน งานอาจทำให้มั่นใจได้ว่างานจะเสร็จอย่างปลอดภัย หรือโอนถ่ายทักษะ/การเรียนรู้อย่างมีประสิทธิภาพจากบุคคลหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่ง

ข้อดี
-----

ในกิจกรรมผจญภัยหรืออันตราย ในกรณีที่จำเป็นต้องมีเพื่อน ประโยชน์หลักของระบบคือการปรับปรุงความปลอดภัย ซึ่งแต่ละคนสามารถป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายกลายเป็นผู้บาดเจ็บหรือช่วยเหลือผู้อื่นได้ในยามวิกฤต

เมื่อระบบนี้ถูกใช้เป็นส่วนหนึ่งของการฝึกหรือการริเริ่มของผู้มาใหม่สู่องค์กร เพื่อนที่มีประสบการณ์น้อยเรียนรู้ได้เร็วขึ้นจากการใกล้ชิดและติดต่อบ่อยครั้งกับเพื่อนที่มีประสบการณ์มากกว่าเมื่อปฏิบัติการตามลำพัง

การจัดตั้ง
----------

ระบบบัดดีได้รับการใช้ในกองทัพสหรัฐ และเรียกตามชื่อต่าง ๆ ในแต่ละเหล่าทัพ ("วิงแมน" ในกองทัพอากาศ, "แบตเทิลบัดดี" ในกองทัพบก, "ชิปเมต" ในกองทัพเรือ) ตลอดจนลูกเสือของอเมริกา และเนตรนารีของสหรัฐ

นอกจากนี้ ยังใช้โดยองค์กรทางศาสนา เช่น ศาสนจักรของพระเยซูคริสต์แห่งวิสุทธิชนยุคสุดท้าย สมาชิกในคณะเผยแผ่ในรูปแบบความเป็นเพื่อนประกอบด้วยมิชชันนารีสองท่านหรือมากกว่าบางครั้ง ซึ่งไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ท่านเดียวเป็นเวลาสองปี ตามคติ "อยู่ด้วยกัน อย่าอยู่คนเดียว เป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งที่คุณต้องอยู่กับเพื่อนของคุณตลอดเวลา"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "What is the buddy system?". *FAQs*. Boy Scouts of America. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 September 2011. สืบค้นเมื่อ 9 June 2011.
2. ↑  "Definition of BUDDY SYSTEM".
3. ↑  "Independent Electrical Contractors". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-27. สืบค้นเมื่อ 2020-07-27.
4. ↑  "Buddy System in Swimming, Boating, Rappelling and other activities". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-10-30. สืบค้นเมื่อ 10 October 2011.
5. ↑  "LDS Missionary Handbook".

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ระบบบัดดี**

* Boy Scout FAQs
**ระบบตอนอัตโนมัติ** (อังกฤษ: Automatic block signalling) หมายถึง ระบบอาณัติสัญญาณรถไฟซึ่งใช้สัญญาณห้ามและสัญญาณเตือนวางไว้เป็นช่วง ๆ ระหว่างทางให้ถี่พอจะรองรับขบวนรถได้หลายขบวน สัญญาณหนึ่งชุดจะอนุญาตให้ขบวนรถเข้าสู่ตอนที่สัญญาณนั้นดูแลไปจนถึงตอนถัดไป ระบบตอนอัตโนมัติต่างจากระบบตอนสมบูรณ์ตรงที่เมื่อขบวนรถถึงตอนถัดไปแล้ว ทางสะดวกจะถูกคืนโดยอัตโนมัติไม่ต้องคืนทางสะดวกโดยคน

ในอดีต นอกเหนือจากการใช้โทรเลขไฟฟ้าขอและให้ทางสะดวกผ่านระบบตอนสมบูรณ์ (ซึ่งประดิษฐ์เป็นครั้งแรกในสหราชอาณาจักรก่อนจะแพร่หลายมายังสหรัฐอเมริกา)แล้ว ยังมีการใช้ตั๋วทางสะดวกสำหรับแจ้งพนักงานขับรถให้ทำขบวนเข้าสู่ตอนนั้น ๆ หรืออาจออกตั๋วไม่ได้ทางสะดวกหากต้องการให้ขบวนรถมากกว่าหนึ่งขบวนเข้าสู่ตอนหนึ่งตอน ในบางกรณีหากมีขบวนรถล่าช้า อาจจะเปลี่ยนสถานที่หลีกขบวนรถจากสถานีที่ทำการนี้ประจำเป็นอื่นได้ (เรียกว่าการเปลี่ยนหลีก การกระทำทั้งหมดนี้กำกับดูแลโดยพนักงานควบคุมการเดินรถแขวง การออกตั๋วไม่ได้ทางสะดวกถือว่าอันตรายมาก และจะกระทำเมื่อจำเป็นอย่างแท้จริง หากมีสัญญาณอัตโนมัติระหว่างทาง ก็จะช่วยทำให้ไม่ต้องออกตั๋วไม่ได้ทางสะดวก และทำให้สามารถเพิ่มจำนวนขบวนรถได้ง่ายและปลอดภัยขึ้น ระบบตอนอัตโนมัติประดิษฐ์ขึ้นครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาเมื่อ พ.ศ. 2414 ในเส้นทางรถไฟสายตะวันออกรัฐเพนซิลเวเนีย แม้ราคาจะแพงกว่าอาณัติสัญญาณปกติมาก แต่ต่อมาเมื่อระบบได้พิสูจน์ว่าคุ้มราคาแล้วจึงมีการใช้แพร่หลาย

ดูเพิ่ม
-------

* ตราทางสะดวก
* ระบบอาณัติสัญญาณรถไฟ
* ระบบตอนสมบูรณ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Report of the Interstate Commerce Commission on Block-Signal Systems and Appliances for the Automatic Control of Railroad Trains*. Washington: Government Printing Office. 1907. pp. 6–9. สืบค้นเมื่อ 2013-12-01.
2. ↑  Gwyer, William L. (2006-05-01)."Train Orders." *ABC's of Railroading.* *Trains* magazine. Accessed December 6, 2013.
3. ↑  ฝ่ายการเดินรถ (31 ธันวาคม 2550). "ข้อบังคับและระเบียบการเดินรถ พ.ศ. 2549". การรถไฟแห่งประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 17 พฤศจิกายน 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` และ `|date=` (help) (หมวด 3)
**วัดแขนน** [—ขะ-แหฺนน] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเทพกระษัตรี อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต

วัดแขนนตั้งวัดเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ.2544 ยังไม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา แต่เดิมเป็นวัดร้าง เชื่อว่า อดีตพระที่มีความศักดิ์สิทธิ์เคยจำพรรษามาก่อน และดวงวิญญาณของท่านยังคงสถิตอยู่ที่วัดนี้จนถึงปัจจุบัน เพราะทุกกิจกรรมที่สำคัญในหมู่บ้าน ไม่ว่าจะเป็นงานบวช งานแต่ง การทำบุญต้องมีการสักการบูชาดวงวิญญาณพระสงฆ์ที่เรียกนามว่า *พ่อท่านไชยคีรี* ทางทิศตะวันตกของวัดมีซากเจดีย์ขนาดเล็กตั้งอยู่เรียงกัน 3 องค์ สันนิษฐานว่าเป็นที่เก็บกระดูกของบุคคลสำคัญ ชาวบ้านเรียก *เจดีย์พ่อท่านไชยคีรี* จากคำบอกเล่า เจดีย์องค์ที่ 1 บรรจุกระดูก แม่ชี เจดีย์องค์ที่ 2 บรรจุกระดูก พ่อท่านไชยคีรี และเจดีย์องค์ที่ 3 บรรจุกระดูก ทหารของท้าวเทพกษัตรี ท้าวศรีสุนทร

ลักษณะเจดีย์ทั้ง 3 องค์ ตั้งเรียงกัน องค์เจดีย์ปกคลุมด้วยจอมปลวกและต้นไม้ใหญ่ ว่าที่ร้อยตรีบัญญัติ จริยะเลอพงษ์ ได้ก่อเจดีย์ใหม่ครอบ เมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นเจดีย์ทรงกลม ทรงลอมฟางคล้ายฝาชี เปลือกเจดีย์ก่ออิฐชั้นเดียวข้างในกลวง มีช่องสามเหลี่ยมเจาะอยู่ตรงกลาง ด้านหน้าเจดีย์ทั้ง 3 องค์ มีอิฐบล็อกก่อเรียงเป็นขอบฐานรองรับเจดีย์ที่ก่อครอบใหม่ทั้ง 3 องค์

นอกจากนั้นยังพบภาชนะดินเผาพื้นเมืองบรรจุกระดูกที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์และไม่สมบูรณ์ มีทั้งเนื้อดินธรรมดา (Earthenware) และเนื้อดินหยาบหนา ขึ้นรูปด้วยแป้นหมุน มีสีผิว สีเนื้อดิน สีน้ำตาลแดง สีเทา สีดำ ตกแต่งผิวด้านนอกด้วยลายขูดขีด ลายเชือกทาบ ลายกดประทับ และแบบผิวเรียบไม่มีลาย กาน้ำชาเคลือบสีน้ำตาล ศิลปะจีน สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น กระปุกเคลือบสีน้ำเงินขาว ศิลปะจีน โถเคลือบสีน้ำตาล มีฝาปิด ตกแต่งฝาด้วยลายดอกไม้สีน้ำตาล ชิ้นส่วนปล้องไฉนส่วนยอดเจดีย์ดินเผา หินสีเขียวทรงกลมแบนคล้ายเม็ดกระดุม และขันสำริด ส่วนก้นเจาะรูตรงกลาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแขนน (Wat Kha Naen)". องค์การบริหารส่วนตำบลเทพกระษัตรี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-30. สืบค้นเมื่อ 2021-09-30.
2. ↑  "เจดีย์วัดแขนน". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.
**สหภาพประชาชนมาร์แฮนอินโดนีเซีย** (Indonesian Marhaen People's Union; อินโดนีเซีย: *Persatuan Rakyat Marhaen Indonesia*) เป็นที่รู้จักกันในชื่อย่อว่า**เปอร์ไม** (Permai) เป็นขบวนการทางสังคมในอินโดนีเซีย ทำงานทั้งในรูปพรรคการเมืองและสมาคมอาบังงัน ก่อตั้งเมื่อ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2488 ผู้นำคือเมย การ์ตาวินาตา

เปอร์ไมเรียกหลักการทางศาสนาของตนว่าลัทธิมาร์แฮน ขบวนการต้องการสร้างศาสตร์บริสุทธิ์ เช่น ความเชื่อแบบดั้งเดิมของชวาก่อนการเข้ามาของศาสนาฮินดูและศาสนาอิสลาม กลุ่มนี้สนับสนุนลัทธิชาตินิยมปัญจศีลของอินโดนีเซีย เปอร์ไมต่อต้านอิสลามในฐานะศาสนาของต่างชาติที่ขัดแย้งกับวัฒนธรรมชวา แม้จะปฏิเสธศาสนาฮินดูแต่ได้นำแนวคิดจากศาสนาฮินดูมาใช้อยู่มาก

ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 ขบวนการปฏิวัติประชาชนที่นำโดยตัน มะละกาได้ก่อตั้งขึ้นโดยเปอร์ไมเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการนี้ การต่อต้านอิสลามของเปอร์ไมทำให้พรรคนิยมอิสลามรวมตัวกัน ใน พ.ศ. 2497 ได้มีการประท้วงต่อต้านคำแถลงการณ์ของผู้นำเปอร์ไม เมย การ์ตาวินาตา มีผู้เข้าร่วมการประท้วงราวห้าแสนคน การจัดงานแต่งงานและงานศพแบบเปอร์ไมได้สร้างความเจ็บใจให้แก่องค์กรมุสลิม เปอร์ไมไม่ได้มีสถานะเป็นศาสนา 

ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2498 เปอร์ไมได้รับเลือก 1 ที่นั่ง หลังการเลือกตั้ง เปอร์ไมเข้ารวมกับส่วนความก้าวหน้าแห่งชาติซึ่งประกอบด้วยกลุ่มทางการเมือง 10 กลุ่มจากชวา ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญในพ.ศ. 2498 พรรคนี้ได้ 2 ที่นั่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Terpadu (Sosiologi, Geografi, Ekonomi, Sejarah)[*ลิงก์เสีย*]*. p. 71
2. ↑  Feith, Herbert. *The Decline of Constitutional Democracy in Indonesia*. An Equinox classic Indonesia book. Jakarta [u.a.]: Equinox, 2007. p. 350
3. ↑  Islam, Mazharul. *Folklore: the pulse of the people ; in the context of Indic folklore*. Ranchi anthropology series, 7. New Delhi: Concept Publ. Co, 1985. p. 317
4. ↑  Mulder, Niels. *Mysticism in Java: Ideology in Indonesia[*ลิงก์เสีย*]*. Yogyakarta, Indonesia: Penerbit Kanisius, 2005. pp. 21–22
5. ↑  Gunn, Geoffrey C. *New World Hegemony in the Malay World*. Lawrenceville, NJ: Red Sea Press, 2000. p. 48
6. ↑  Feith, Herbert. *The Decline of Constitutional Democracy in Indonesia*. An Equinox classic Indonesia book. Jakarta [u.a.]: Equinox, 2007. p. 435
7. ↑  Feith, Herbert. *The Decline of Constitutional Democracy in Indonesia*. An Equinox classic Indonesia book. Jakarta [u.a.]: Equinox, 2007. p. 472
8. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-05-11. สืบค้นเมื่อ 2015-02-11.
**อัครบิดรแห่งอะเล็กซานเดรีย** (อังกฤษ: Patriarch of Alexandria) คือประมุขฝ่ายคริสตจักรในเมืองอะเล็กซานเดรีย (ปัจจุบันอยู่ในเขตประเทศอียิปต์) นับเป็น 1 ใน 3 ตำแหน่งประมุขฝ่ายคริสตจักรที่เก่าแก่ที่สุด (อีก 2 ตำแหน่งคือ อัครบิดรแห่งโรมและอัครบิดรแห่งแอนติออก) โดยเฮราคลัส อัครบิดรองค์ที่ 13 แห่งอะเล็กซานเดรียเป็นบุคคลแรกที่ได้รับสมัญญานามว่า "พระสันตะปาปา" (ส่วนอัครบิดรแห่งโรมเริ่มใช้สมัญญานี้ราวคริสต์ศตวรรษที่ 6)

ประวัติ
-------

สภาสังคายนาไนเซียครั้งที่หนึ่งมีมติในปี ค.ศ. 325 ให้แบ่งคริสตจักรสากลออกเป็น 3 เขต คือโรม **อะเล็กซานเดรีย** และแอนติออก โดยประมุขคริสตจักรในอะเล็กซานเดรียถูกยกสถานะจากมุขนายกขึ้นเป็นอัครมุขนายก และในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5 จึงได้รับเฉลิมสมณศักดิ์เป็นอัครบิดร เมื่อเกิดสังคายนาแห่งแคลซีดัน คริสตจักรในกรุงอะเล็กซานเดรียได้แตกออกเป็น 2 ฝ่าย คือฝ่ายที่ไม่ยอมรับมติการสังคายนาซึ่งเรียกว่าคอปติกออร์ทอดอกซ์ และฝ่ายที่ยอมรับการสังคายนาคืออีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ ทั้งสองฝ่ายต่างมีอัครบิดรเป็นของตนเอง ศาสนเภทในครั้งต่อ ๆ มายังทำให้คริสต์ศาสนาในอะเล็กซานเดรียแตกออกเป็นอีกหลายคริสตจักร

คริสตจักรที่อ้างตำแหน่งอัครบิดรแห่งอะเล็กซานเดรียมีทั้งสิ้น 5 คริสตจักร แต่ละคริสตจักรตั้งชื่อตำแหน่งต่าง ๆ ดังนี้

* ในคริสตจักรคอปติกออร์ทอดอกซ์ เรียกว่า "พระสันตะปาปาแห่งอะเล็กซานเดรียและอัครบิดรแห่งแอฟริกาทั้งปวงในสันตะสำนักแห่งนักบุญมาระโกอัครทูต"
* ในคริสตจักรกรีกออร์ทอดอกซ์แห่งอะเล็กซานเดรีย เรียกว่า "พระสันตะปาปาและอัครบิดรแห่งอะเล็กซานเดรียและแอฟริกาทั้งปวง"
* ในคริสตจักรคอปติกคาทอลิก เรียกว่า "อัครบิดรแห่งอะเล็กซานเดรีย"
* ในคริสตจักรเมลไคต์กรีกคาทอลิก เรียกว่า "อัครบิดรแห่งแอนติออกและตะวันออกทั้งปวง แห่งอะเล็กซานเดรียและเยรูซาเล็มแห่งคริสตจักรเมลไคต์กรีกคาทอลิก"
* ในคริสตจักรละติน เรียกว่า "อัครบิดรกิตติคุณแห่งอะเล็กซานเดีย" ตำแหน่งนี้ถูกยกเลิกไปตั้งแต่ปี ค.ศ. 1964

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน, *พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล ฉบับราชบัณฑิตยสถาน*, พิมพ์ครั้งที่ 3, กรุงเททพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2552, หน้า 417
2. ↑  Greek Orthodox Patriarchate of Alexandria เก็บถาวร 2002-06-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
|  |
| --- |
| **ตำแหน่งผู้เล่นบาสเกตบอล** |
|   | พอยต์การ์ด |
| ชู้ตติ้งการ์ด |
| สมอลฟอร์เวิร์ด |
| เพาเวอร์ฟอร์เวิร์ด |
| เซ็นเตอร์ |
| **ตำแหน่งอื่น ๆ** |
|   |
| สวิงแมน |
| พอยท์ฟอร์เวิร์ด |

**เซ็นเตอร์** (อังกฤษ: center) เป็นผู้เล่นตำแหน่งหนึ่งในบาสเกตบอล เซ็นเตอร์มักจะเป็นผู้เล่นที่ตัวสูงที่สุดในทีม และถ้าให้ดีต้องมีกล้ามเนื้อเป็นมัดและมีน้ำหนักตัวมากอีกด้วย เซ็นเตอร์ในเอ็นบีเอโดยทั่วไปสูง 6 ฟุต 10 นิ้ว (2.08 เมตร) หรือมากกว่า

ในหลาย ๆ กรณี บทบาทหลักของเซ็นเตอร์ คือการเป็นตัวผู้เล่นที่ใหญ่มาก และใช้ข้อได้เปรียบเรื่องขนาดมาทำคะแนนหรือป้องกันในจุดที่ใกล้ห่วง เซ็นเตอร์ที่มีขนาดใหญ่และมีทักษะความสามารถทางกีฬาถือเป็นสมบัติที่มีค่าของทีม แชคิล โอนีล (Shaquille O'Neal) จากทีมไมอามี ฮีท มีชื่อเสียงทั้งในเรื่องรูปร่างที่มหึมา สูง 7 ฟุต 1 นิ้ว (2.16 เมตร) และหนักถึง 330 ปอนด์ (150 กิโลกรัม) และยังเคลื่อนไหวใต้แป้นได้อย่างช่ำชอง อีกคนหนึ่งคือ เหยา หมิง (Yao Ming) จากทีมฮิวส์ตัน รอกเก็ตส์ซึ่งสูง 7 ฟุต 6 นิ้ว (2.29 เมตร) ที่มีทั้งความคล่องแคล่ว และความสามารถการชู้ตเป็นต้น

ยังคงเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันว่าผู้เล่นแบบไหนถึงเป็นเซ็นเตอร์ที่แท้จริง ตัวอย่างหนึ่งก็คือ เบน วอลเลส (Ben Wallace) ซึ่งเล่นได้ดีที่ตำแหน่งเซ็นเตอร์ แต่หลายคนก็เถียงว่าจริง ๆ แล้วเขาคือเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ดที่เล่นผิดตำแหน่ง เนื่องจากส่วนสูงเพียง 6 ฟุต 9 นิ้ว (2.06 เมตร) ทำให้เขาตัวเล็กกว่าเซ็นเตอร์อื่นที่เขาต้องประกบ ในทำนองเดียวกันหลายคนก็กล่าวว่า ทิม ดังแคน (Tim Duncan) ถึงแม้ว่าจะเล่นเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ดตลอดอาชีพการเล่นในเอ็นบีเอ จริง ๆ แล้วคือเซ็นเตอร์เนื่องจากสไตล์การเล่นและขนาดของเขา เป็นที่เชื่อกันว่าเมื่อดังแคนเข้าสู่เอ็นบีเอ เขาเล่นเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ดเพื่อจะได้เล่นคู่กับ เดวิด รอบินสัน (David Robinson) เพื่อนร่วมทีมซานแอนโตนิโอ สเปอรส์ ทำให้ทีมมีผู้เล่นตัวใหญ่ในสนามพร้อมกันสองคน แต่ว่าดังแคนยังคงเล่นเป็นเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ดหลังจากที่รอบินสันเลิกเล่นแล้ว การตัดสินใจว่าผู้เล่นคนหนึ่ง ๆ จะเป็นเซ็นเตอร์หรือเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ดไม่ตายตัว และเนื่องจากในปัจจุบันมีนักกีฬาน้อยคนที่จะมีรูปร่างตรงตามความต้องการสำหรับเซ็นเตอร์ ทีมบางครั้งต้องเอาผู้เล่นอื่นมาเล่นในตำแหน่งนี้ถึงแม้ว่าถ้าเล่นเป็นเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ดจะเหมาะสมกว่า

ตัวอย่างเซ็นเตอร์มีชื่อที่เสียงในปัจจุบันเช่น แชคิล โอนีล, เหยา หมิง, เบน วอลเลส, อามาเร สเตาเดอไมร์ (Amare Stoudemire) , แบรด มิลเลอร์ (Brad Miller) และ ซีดรูนัส อิวกัสกัส (Žydrūnas Ilgauskas) เป็นต้น ส่วนเซ็นเตอร์ที่ยิ่งใหญ่ในอดีตเช่น จอร์จ มิคาน (George Mikan) , บิล รัสเซล (Bill Russell) , วิลท์ แชมเบอร์เลน (Wilt Chamberlain) , บิล วอลตัน (Bill Walton) , คารีม อับดุล-จับบาร์ (Kareem Abdul-Jabbar) , รอเบิร์ต แพริช (Robert Parish) , เดวิด รอบินสัน, โมเสส มาโลน (Moses Malone) , ฮาคีม โอลาจูวอน (Hakeem Olajuwon) , แพทริก อิววิง (Patrick Ewing) , วลาดี ดิวาก (Vlade Divac) และในทวีปยุโรป อาร์วีดาส ซาโบนิส (Arvydas Sabonis)

ผู้เล่นที่สูงที่สุดเท่าที่เคยเล่นในเอ็นบีเอ คือ จอร์จ มูเรซาน (Gheorghe Muresan) และ มานูท โบล (Manute Bol) สูง 7 ฟุต 7 นิ้ว (2.31 เมตร) ส่วนผู้เล่นที่สูงที่สุดในประวัติดับบลิวเอ็นบีเอคือ มาร์โก ไดเด็ก (Margo Dydek) สูง 7 ฟุต 2 นิ้ว (2.18 เมตร) เธอยังสูงกว่าแชคิล โอนีลด้วยซ้ำ
**แผนบางกอก** (Bangkok Plot) เป็นชื่อเรียกแผนการต่อต้านพระนโรดม สีหนุแห่งกัมพูชาของกลุ่มเขมรฝ่ายขวาได้แก่ ซ็อม ซารี เซิง งอกทัญ ดาบ ฌวน โดยคาดว่ามีรัฐบาลไทยและเวียดนามใต้อยู่เบื้องหลังและมีสหรัฐเข้ามาเกี่ยวข้อง จากข้อมูลของฝ่ายพระนโรดม สีหนุ กล่าวว่ามีการวางแผนรัฐประหารโดยใช้กองทหารเขมรเสรีของเซิง งอกทัญ

พระนโรดม สีหนุทรงทราบรายละเอียดของแผนการนี้เมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2502 เกี่ยวกับปฏิบัติการทางทหารของดาบฌวน ดาบฌวนพยายามหลบหนี แต่ถูกจับได้ เขาถูกสอบสวนและเสียชีวิตก่อนจะถูกสัมภาษณ์ สีหนุกล่าวหาในภายหลังว่า ลน นล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมในขณะนั้นเป็นผู้ยิงเพื่อหยุดยั้งการก่อรัฐประหาร

ภาพของศพของดาบฌวนได้มีการเผยแพร่ในพนมเปญส่วนผู้ที่ถูกกล่าวหาอีกคนหนึ่งคือ ซ็อม ซารี หายสาบสูญไปใน พ.ศ. 2505 ส่วนเซิง งอกทัญนั้นได้มีส่วนร่วมในการรัฐประหาร พ.ศ. 2513 ที่นำโดยลน นล ก่อนจะเกิดความขัดแย้งกันเองจนต้องไปลี้ภัยในเวียดนามใต้ พี่ชายของดาบฌวนคือ ซลัต เปียวถูกประหารชีวิตในคดีนี้ด้วย

เมื่อพระนโรดม สีหนุหันไปสนใจงานทางด้านการกำกับภาพยนตร์ ได้นำเรื่องนี้ไปเป็นโครงเรื่องของภาพยนตร์เรื่องเงามืดเหนือปราสาท (Shadow over Angkor) โดยสรุปว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเพราะสหรัฐอเมริกาต้องการโค่นล้มระบอบการปกครองของพระองค์ เพราะพระองค์ไปสถาปนาความใกล้ชิดกับสาธารณรัฐประชาชนจีน

อ้างอิง
-------

 Shadow Over Angkor on YouTube

1. ↑  Prados, J. *Lost crusader: the secret wars of CIA director William Colby*, Oxford University Press, 2003, p.67
2. ↑  Prados, p.68
3. ↑  Norodom Sihanouk, *My War with the CIA*, Pelican, p.108
4. ↑  Sihanouk, p.111
**โบสถ์ยิวยูบิแลอุม** (เช็ก: *Jubilejní synagoga*), **โบสถ์ยิวจูบิลี** (อังกฤษ: Jubilee Synagogue) หรือ **โบสถ์ยิวเยรูซาเลม** (อังกฤษ: Jerusalem Synagogue; เช็ก: *Jeruzalémská synagoga*) เป็นโบสถ์ยิวบนถนนเยรูซาเลม กรุงปราก ประเทศเช็กเกีย สร้างขึ้นในปี 1906 ผลงานออกแบบโดยสถาปนิก Wilhelm Stiassny และตั้งชื่อตามวโรกาสรัชดาภิเษก 25 ปี (silver Jubilee) ของจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย

โบสถ์ออกแบบด้วยสถาปัตยกรรมแบบมัวร์ฟื้นฟู ประกอบอาร์ตนูโว ในยุคการปกครองโดยนาซีเยอรมนี โบสถ์ถูกใช้เป็นโกดังเพื่อเก็บทรัพย์สินของชาวยิวที่ถูกยึด และหลังจากสิ้นสุดสงครามก็ไม่ได้เปิดให้บุคคลภายนอกเข้าชมอีกจนกระทั่ง 1 เมษายน 2008 ซึ่งเปิดให้นักท่องเที่ยวและสาธารณะเข้าชมอย่างเป็นทางการ

ดูเพิ่ม
-------

* แผนก่อการร้ายในปราก ค.ศ. 2006

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โบสถ์ยิวยูบิแลอุม**

1. ↑  The Jerusalem Synagogue Reopen to Public (Portal of Prague). Praha.eu.

พิกัดภูมิศาสตร์: 50°05′05″N 14°25′55″E﻿ / ﻿50.08472°N 14.43194°E﻿ / 50.08472; 14.43194

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต (ผ่าน VIAF)

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* อิสราเอล
* เช็กเกีย

 |
**เญิก เดิม** (เขมร: ញឹក ឌឹម; Nhek Dim) (12 กุมภาพันธ์ 1934 - 16 ธันวาคม 1978) เป็นจิตรกร นักประพันธ์ และนักประพันธ์เพลงชาวกัมพูชา

ประวัติ
-------

เญิก เดิม เกิดเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 1934 ในจังหวัดไพรแวง ประเทศกัมพูชา พ่อแม่คือ Nhek Pidaou และ Prom Pul เป็นชาวนาทั้งคู่ เญิกแสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ในการวาดรูปมาตั้งแต่ยังเด็ก เขาเรียนจบโรงเรียนประถมในปี 1949 และด้วยพรสวรรค์ทางศิลปะที่โดดเด่นของเขา พ่อแม่ได้ส่งเขาไปเรียนที่โรงเรียนศิลปะกัมพูชา (School of Cambodian Arts) ที่ซึ่งปัจจุบันคือแผนกศิลปะพลาสติก ราชมหาวิทยาลัยศิลปกรรม ในพนมเปญ เขาจบการศึกษาด้าน "จิตกรรมพื้นถิ่น" ในปี 1954 และเริ่มทำงานให้กับสถาทูตสหรัฐในพนมเปญ เขาสมรสกับ Mao Samen มีบุตรธิดาด้วยกันหกคน รอดชีวิตเพียงสามคน ทั้งหมดเป็นผู้ชาย เขามีโอกาสได้ทำงานรับใช้กษัตริย์แห่งกัมพูชา รวมถึงมีผลงานแสดงในหอศิลป์ และวาดภาพประกอบนิตยสารต่าง ๆ เญิก เสียชีวิตในวันที่ 16 ธันวาคม 1978 เป็นหนึ่งในศิลปินกัมพูชาที่เสียชีวิตในสมัยเขมรแดง

รูปแบบ
------

นักวิจารณ์ศิลปะบางส่วนระบุว่างานของเญิกเป็นภาพแทนภาพฝันในการพัฒนากัมพูชาสู่ความเป็นสมัยใหม่ที่หษัตริย์สีหนุสนับสนุนในทศวรรษ 1960 เขาใช้รูปแบบภาษาทางศิลปะที่เป็นสมัยใหม่ในการแสดงฉากกัมพูชาแบบท้องถิ่น นับตั้งแต่ทศวรรษ 1960 เขาเริ่มผันตัวมาเป็นศิลปิน-นักธุรกิจ งานเขียนของเขาถูกนำไปจัดแสดงในหอศิลป์และขายในร้านขายของหรูหรา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Roger Nelson, "'The Work the Nation Depends On': Landscapes and Women in the Paintings of Nhek Dim," in *Ambitious Alignments: New Histories of Southeast Asian Art, 1945-1990*, ed. by Stephen H Whiteman, Sarena Abdullah, Yvonne Low, and Phoebe Scott, Singapore and Sydney: National Gallery Singapore and Power Publications, 2018, 19–48 (40).

### บรรณานุกรม

* Lors, Chinda (2001). *Nhek Dim*. Phnom Penh, Cambodia: Lors Chinda Art Publishers.
* Nelson, Roger (2018). "'The Work the Nation Depends On': Landscapes and Women in the Paintings of Nhek Dim," in *Ambitious Alignments: New Histories of Southeast Asian Art, 1945-1990*, ed. by Stephen H Whiteman, Sarena Abdullah, Yvonne Low, and Phoebe Scott, Singapore and Sydney: National Gallery Singapore and Power Publications, 19–48.
* Vachon, Michelle. "Painting by Famed Nhek Dim Returns Home". *The Cambodia Daily*, March 20, 2009.

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี
* สหรัฐ

 |
**ค้างคาวแม่ไก่ภาคกลาง** (อังกฤษ: Lyle's flying fox; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pteropus lylei*) เป็นค้างคาวขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ค้างคาวผลไม้ (Pteropodidae)

มีลักษณะเหมือนค้างคาวแม่ไก่ชนิดอื่น ๆ มีขนาดใหญ่กว่าค้างคาวแม่ไก่เกาะแต่เล็กกว่าค้างคาวแม่ไก่ป่าฝน ขนส่วนท้องและหลังสีน้ำตาลทอง ปลายหูแหลม

มีความยาวแขนถึงศอกประมาณ 14.5-16 เซนติเมตร มีน้ำหนักตัว 390-480 กรัม พบกระจายพันธุ์ในพื้นที่ภาคกลางตอนล่าง, ภาคตะวันออก และภาคใต้ตอนบน ของประเทศไทย โดยพบตั้งแต่พื้นที่อ่าวไทยตอนในจรดจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และพบได้ที่กัมพูชาและเวียดนาม โดยอาศัยรวมกันเป็นฝูงใหญ่ เกาะบนต้นไม้   จากการศึกษาพบว่า ค้างคาวแม่ไก่ภาคกลางในประเทศไทย มีพื้นที่อาศัยเกาะนอน 16 แห่ง โดยมักอาศัยอยู่ในป่าดิบชื้นหรือพื้นที่ใกล้สวนผลไม้ ในแต่ละคืน กินพืชเป็นอาหารประมาณ 3.38-8.45 ตัน ซึ่งถือว่ามีปริมาณที่ค่อนข้างมากและยากที่เกษตรกรจะยอมรับได้ โดยเป็นพืชเศรษฐกิจเสียส่วนใหญ่
ปัจจุบัน เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bumrungsri, S. Suyanto, A. & Francis, C. (2008). "*Pteropus lylei*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 3.1*. สืบค้นเมื่อ 24 December 2013.`{{cite web}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  ชนิดค้างคาวในประเทศไทย
3. ↑  ค้างคาวแม่ไก่ภาคกลาง
4. ↑  ประชากรและลักษณะทางประชากรของค้างคาวแม่ไก่ภาคกลาง (*Pteropus lylei*) ที่อาศัยอยู่ในวัดหลวงพรมมาวาส จังหวัดชลบุรี
5. ↑  "สัตว์ป่าคุ้มครองประเภทเลี้ยงลูกด้วยนม มี 201 ชนิด". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-12-03. สืบค้นเมื่อ 2012-07-27.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pteropus lylei***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pteropus lylei ที่วิกิสปีชีส์
**ค้างคาวผลไม้** (อังกฤษ: Megabat, Fruit bat) เป็นอันดับย่อยของค้างคาวอันดับหนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Megachiroptera โดยแบ่งออกไปได้เพียงวงศ์เดียว คือ Pteropodidae

ลักษณะโดยรวมของค้าวคาวในอันดับและวงศ์นี้ ก็คือ มีความยาวได้ถึง 16 นิ้ว ระยะกางปีกสามารถกว้างได้ถึง 5 ฟุต มีจมูกยาว หูเล็ก ดวงตาที่โต ใบหน้าคล้ายกับหมาจิ้งจอก มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ลูกค้างคาวจะถือกำเนิดขึ้นในช่วงต้นของฤดูร้อน ตัวเมียหนึ่งตัวจะให้กำเนิดลูกค้างคาวหนึ่งตัว มักจะอาศัยอยู่ร่วมกันเป็นอาณานิคมใหญ่ โดยปกติแล้วตัวผู้หนึ่งตัวจะอาศัยอยู่ร่วมกับตัวเมียได้ถึง 8 ตัว

ออกหากินในเวลากลางคืน บินเป็นเส้นตรง เนื่องจากใช้สายตาเป็นเครื่องนำทาง มูลที่ถ่ายออกมาไม่เป็นก้อน เพราะกินพืชเป็นหลัก

มักพบในพื้นที่ป่าทึบ หรือป่าที่ใกล้กับชุมชน หากินในเวลากลางคืน โดยที่จะห้อยหัวอยู่กับกิ่งไม้ในเวลากลางวัน
โดยกินอาหาร คือ ผลไม้และน้ำหวานจากดอกไม้ และจะกินใบไม้หากผลไม้และดอกไม้นั้นขาดแคลน

เป็นค้างคาวที่พบได้ทั่วทุกภูมิภาคของโลก ยกเว้นแถบขั้วโลก ในประเทศไทยชนิดที่รู้จักกันดี ก็คือ ค้างคาวแม่ไก่ป่าฝน (*Pteropus vampyrus*) จัดเป็นศัตรูพืชของเกษตรกรชนิดหนึ่ง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  McKenna, M. C.; Bell, S. K. (1997). *Classification of mammals: above the species level*. Columbia University Press. p. 296. ISBN 9780231528535.
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  ค้างคาวผลไม้
4. ↑  "ค้างคาว" ศัตรูไม้ผล…ปัญหาสัตว์ศัตรูพืชอีกชนิดหนึ่งที่ชาวสวนต้องพึงระวัง[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Megachiroptera***
เสาหินสองอันจากเสาหินสาวกทั้ง 12ที่รัฐวิกทอเรีย, ประเทศออสเตรเลีย
**เกาะหินโด่ง** คือ ลักษณะทางธรณีสัณฐาน มีลักษณะเป็นเสาหินที่วางตัวในแนวตั้ง แยกตัวเป็นเสาเดี่ยว ๆ อยู่ใกล้กับชายฝั่ง เกิดมาจากกระบวนการทางธรณีสัณฐานวิทยาชายฝั่ง ซึ่งเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติโดยคลื่น น้ำทะเล และลมเท่านั้น การกัดเซาะและการกระแทกของลมและน้ำทะเลก็จะทำให้หินที่บริเวณแหลมชายหาดเกิดความไม่แข็งแรง เกิดกัดเซาะจนกระทั่งทำให้หินเกิดรอยร้าว เมื่อเวลาผ่านไปเป็นเวลานาน จึงเกิดการพังทลายลง เกิดเป็นสาหินเดี่ยว ๆ หรืออาจเป็นเกาะเล็ก ๆ เลยก็ได้ นอกจากนั้นแล้วเกาะหินโด่งยังเกิดได้จากการที่สะพานโค้งธรรมชาติเกิดการพังทลายจากแรงโน้มถ่วง เกาะหินโด่งยังมีความสำคัญต่อการทำรังของนกทะเล และการปีนเขา

ลักษณะการเกิด
-------------

เกาะหินโด่งนั้นแรกเริ่มมีการกำเนิดมาจากชั้นของหินตะกอน หินตะกอนไฟหรือผาหินปูนก็ได้ ซึ่งหินเหล่านี้มีความแข็งไม่มาก พอที่จะเกิดการกรัดกร่อนได้ง่าย ถ้าหากเป็นหน้าผาของเคลย์ก็จะเกิดการกรัดกร่อนและพังทลายง่ายเป็นพิเศษ แต่ถ้าหากเป็นแกรนิตก็จะใช้เวลาในการเกิดนานกว่ามาก

รูปแบบของการเกิดส่วนมากนั้นจะเกิดจากการที่น้ำทะเลซัดสาดใส่ในแนวที่เป็นรอยแตกในส่วนของแหลมชายฝั่ง จากนั้นรอยแตกก็จะขยายตัวใหญ่ขึ้นจนเป็นถ้ำเล็กๆ เมื่อเวลาผ่านไป ถ้ำเกิดการขยายตัวจนเป็นสะพานโค้งธรรมชาติและถูกกัดกร่อนจากปัจจัยภายนอกและจากแรงโน้มถ่วง เกิดการพังทลายกลายเป็นเกาะหินโด่งในที่สุด นอกจากนั้นแล้วการที่น้ำทะเลหนุนสูงก็ยังทำให้เกิดการกัดกร่อนเป็นอย่างมากอีกด้วย เป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้เกิดเกาะหินโด่งได้

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เกาะหินโด่ง**


| * ด
* ค
* ก
สมุทรศาสตร์กายภาพ |
| --- |
| มหาสมุทรของโลก | 
* มหาสมุทรแปซิฟิก
* มหาสมุทรแอตแลนติก
* มหาสมุทรอินเดีย
* มหาสมุทรอาร์กติก
* มหาสมุทรใต้

 |
| ประเภท | 
* ทะเลปิด
* ทะเลสาบปิด
* ทะเลเปิด
* ทะเลสาบเปิด
* ทะเลชายขอบทวีป‎
* ทะเลสาบ‎
* ทะเลสาบน้ำเค็ม‎
* ทะเลสาบน้ำจืด‎
* เจ็ดสมุทร

 |
| ระดับชั้นน้ำทะเล | 
* ท้องทะเล
* เขตมีแสง
	+ ท้องทะเลตื้น
* ทะเลลึก
* เขตไร้แสง
	+ ท้องทะเลลึกปานกลาง
	+ ท้องทะเลลึก
	+ เขตความลึกก้นสมุทร

 |
| คลื่น | 
* คลื่นใต้น้ำ
* คลื่นสึนามิ

 |
| กฎหมายทะเล | 
* เส้นฐาน
* น่านน้ำภายใน
* น่านน้ำอาณาเขต
* เขตต่อเนื่อง
* เขตเศรษฐกิจจำเพาะ
* น่านน้ำนานาชาติ‎
* การขนส่งทางน้ำนานาชาติ‎
* การประมง‎
* สนธิสัญญาควบคุมอาวุธบนพื้นสมุทร

 |
| ลักษณะภูมิประเทศ | 
* ไหล่ทวีป
* ลาดทวีป
* ลาดตีนทวีป
* ก้นสมุทร
* เนินตะกอนรูปพัดก้นสมุทร
* หุบผาชันใต้ทะเล
* เขายอดราบใต้สมุทร
* แอ่งสมุทร
* ที่ราบก้นสมุทร
* ภูเขาใต้ทะเล
* ภูเขาไฟใต้ทะเล
* ร่องลึกก้นสมุทร
* เทือกเขากลางสมุทร
* พืดหินปะการัง
* อะทอลล์
* ลากูน
* ทะเล
* อ่าว

 |
| การแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาค | 
* ธรณีวิทยาทางทะเล
* การขยายตัวของพื้นมหาสมุทร
* ปล่องแบบน้ำร้อน

 |
| ปรากฏการณ์ | 
* น้ำขึ้นลง
* เอลนีโญ
* ลานีญา
* การกัดเซาะชายฝั่ง
* กระแสน้ำย้อนกลับ

 |
| กระแสน้ำมหาสมุทร | 
* กระแสน้ำกินี
* กระแสน้ำญี่ปุ่น
* กระแสน้ำมหาสมุทร
* กระแสน้ำแลบราดอร์
* กระแสน้ำศูนย์สูตรเหนือ
* กระแสน้ำเบงเกวลา

 |
| ธรณีสัณฐาน | 
* เนินทราย
* เนินทรายรูปพระจันทร์เสี้ยว
* เกาะ
* เกาะเล็ก
* เกาะหินโด่ง
* คอคอด
* ฟยอร์ด
* เฟิร์ธออฟฟอร์ธ
* สะพานแผ่นดิน
* สันดอนจะงอย
* สันดอนเชื่อมเกาะ
* หาด
* ดอนทรายใต้น้ำ
* กลุ่มเกาะ‎
* คาบสมุทร‎
* ช่องแคบ‎
* ชะวากทะเล‎
* ชายฝั่ง‎
* ชายหาด‎
* ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ‎
* ถ้ำ‎
* หน้าผา‎
* แหลม‎

 |
**(a)** นอร์มอลแมพ สร้างจากโมเดล *(b)* และใช้ UV จาก *(c)* โดยค่าสีใน 3 channel (RGB) ของแต่ละ pixel จะถูกนำมาเปลี่ยนเป็นค่า XYZ เพื่อนิยามค่าเวกเตอร์ของ normal ในแต่ละจุดบนพื้นผิวของโพลีกอน **(b)** โมเดลประกอบขึ้นจากสามเหลี่ยม (หรือ tri) 78,642 ชิ้น **(c)** โมเดลที่ถูกลดรายละเอียดจาก *(b)* เหลือสามเหลี่ยม 768 ชิ้น **(d)** โมเดลเดียวกับ *(c)* 768 ชิ้น แต่เร็นเดอร์โดยใช้นอร์มอลแมพจากภาพ *(a)*
normal mapping เป็นการใช้ texture ให้ค่า normal บนแต่ละจุดบนโพลีกอนชิ้นหนึ่งๆ โดยจะทำให้การสะท้อนแสงตรงจุดนั้นเปลี่ยนไป ซึ่งจากหลักการนี้ทำให้เราสามารถสร้างภาพลวงตา เพื่อช่วยให้โมเดลสามมิติที่มีความละเอียดต่ำดูเหมือนมีรายละเอียดมากขึ้นทั้งที่มีจำนวนโพลีกอนเท่าเดิม

การคำนวณ
--------

การคำนวณแสงสะท้อนแบบ Lambertian (หรือ diffuse) ซึ่งไม่ขึ้นกับทิศทางผู้มองนั้นหาค่าความสว่างได้จากผลคูณจุดของเวกเตอร์หนึ่งหน่วยจากจุดที่จะให้สีไปยังจุดกำเนิดแสง กับเวกเตอร์หนึ่งหน่วยนอร์มอลตรงจุดที่จะให้สีนั้น ผลที่ได้คือค่าความเข้มหรือความสว่างของแสงที่จุดนั้น

{\displaystyle I\_{D}=\mathbf {L} \cdot \mathbf {N} \*C\*I\_{L}}

{\displaystyle I\_{D}} ค่าความเข้มแสงที่สะท้อนแบบ diffuse, {\displaystyle \mathbf {L} } ค่าเวกเตอร์หนึ่งหน่วยจากจุดตกกระทบไปยังจุดกำเนิดแสง, {\displaystyle \mathbf {N} } ค่านอร์มอลเวกเตอร์หนึ่งหน่วย, {\displaystyle C} สี และ {\displaystyle I\_{L}} คือความเข้มแสงขาเข้า

ดูเพิ่ม
-------

* Surface normal
* Bump mapping
* Displacement mapping
*บทความนี้มีชื่อเป็นภาษาอื่น หรือใช้อักษรในภาษาอื่น เนื่องจากต้องการคงไว้ตามต้นฉบับ หรือไม่มีชื่อภาษาไทยที่เหมาะสม*
**(a)** mesh ตั้งต้น **(b)** subdivide ด้วยขั้นตอนวิธี Catmull-Clark ที่ level 1 **(c)** ที่ level 2 และ **(d)** ที่ level 3
**Subdivision surface** ในงานคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ หรือที่บางครั้งเรียกย่อๆว่า sub-d (ซับดี) หมายถึงการแบ่งพื้นผิวของโพลีกอนออกเป็นพื้นผิวย่อยๆ โดยอาจใช้ขั้นตอนวิธีต่างๆคำนวณเพื่อเพิ่มจำนวน face (โพลีกอน) โดยในแต่ละขั้นตอนวิธีก็อาจให้ผลที่แตกต่างกันออกไป ในลักษณะงานทั่วไปจะใช้ subdivision surface เพิ่มพื้นผิวเพื่อให้โพลีกอนดูเรียบเนียนขึ้น หรืออาจใช้เพียงเพื่อแบ่งจำนวนหน้าเพิ่มเติมโดยรักษารูปทรงตั้งต้นไว้ก็ได้ ทั้งนี้ อาจทำ subdivision ซ้อนกันหลายชั้น (level) ในลักษณะของ recursion

การเพิ่มความเรียบเนียนให้พื้นผิวแบบจำลองสามมิติ
-----------------------------------------------

ความเรียบของพื้นผิวหลังจาก subdivide มักขึ้นอยู่กับการเรียงตัวของโพลีกอน ในการสร้างแบบจำลองสามมิตินิยมใช้ quad (โพลีกอนสี่เหลี่ยม) มากกว่า tri (โพลีกอนสามเหลี่ยม) หากต้องการให้พื้นผิวที่สร้างขึ้นเรียบไม่ขรุขระ นอกจากนี้ การเรียงตัวของ quad ก็ยังมีผลกับความเรียบของพื้นผิว เช่นแม้จะใช้ quad ในการสร้างแบบจำลองทั้งหมด แต่หากมีจุดที่ vertex มี edge มาบรรจบกันด้วยจำนวนไม่เท่ากับ 4 เช่น 3 หรือ 5 edge บริเวณรอบจุดเหล่านี้ เมื่อถูก subdivide จะมีความเรียบน้อยกว่าบริเวณที่เกิดจาก edge 4 edge มาบรรจบกัน

ในการจำลองพื้นผิวเรียบ subdivision surface มักถูกใช้ร่วมกับการปรับค่า vertex normal เช่น phong shading เพราะการปรับค่า normal เป็นการหลอกค่าสะท้อนแสงให้ผิวดูเรียบโดยไม่จำเป็นต้องสร้างพื้นผิวใหม่จริง และช่วยลดจำนวนโพลีกอนที่ต้องเร็นเดอร์

ดูเพิ่ม
-------

* Normal mapping
* Displacement mapping
* วีดิทัศน์แนะนำ subdivision surface จาก www.guerrillacg.org เก็บถาวร 2009-02-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* pole ในโพลีกอนแบบ quad กับผลกระทบต่อความเรียบของพื้นผิว จากกระดานสนทนาที่ www.subdivisionmodeling.com
**งานแต่งงานของชาวนา** (ดัตช์: *De boerenbruiloft*; อังกฤษ: The Peasant Wedding) เป็นงานจิตรกรรมที่เขียนโดยปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ) (ค.ศ. 1525-1569) จิตรกรชาวเฟลมิชคนสำคัญของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบดัตช์และเฟลมิช เขียนขึ้นเมื่อราวปี ค.ศ. 1567 ถึงปี ค.ศ. 1568 ภาพ "งานแต่งงานของชาวนา" ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะในประเทศออสเตรีย

เนื้อหา
-------

ภาพ "งานแต่งงานของชาวนา" เป็นงานจิตรกรรมหนึ่งในหลายชิ้นของเบรอเคิลที่บรรยายชีวิตของชาวไร่ชาวนา เจ้าสาวนั่งอยู่หน้าพิดานสีเขียวกลางห้อง แต่เจ้าบ่าวไม่ทราบว่าเป็นผู้ใด ซึ่งอาจจะเป็นชายแต่งดำที่นั่งถือเหยือกเบียร์ทางซ้ายสุดของภาพ ทางด้านขวาเป็นกลุ่มนักดนตรี ด้านหน้ามีเด็กนั่งเลียชาม

งานเลี้ยงจัดในโรงนาที่มีมัดฟางสองมัดและคราดห้อยอยู่อยู่บนผนังทางขวาของพิดานเพื่อเป็นเครื่องเตือนถึงฤดูเก็บเกี่ยวและความรับผิดชอบของเกษตรกร ด้านหน้าของภาพทางขวาเป็นชายสองคนแบกอาหารที่ตั้งบนแคร่ที่ทำด้วยประตูที่ถอดมา อาหารหลักที่เห็นก็มีขนมปัง ข้าวต้มจากธัญพืช (porridge) และซุป

อ้างอิง
-------

1. ↑  Web Gallery of Art: Pieter Bruegel the Elder

ดูเพิ่ม
-------

* จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบดัตช์และเฟลมิช
* ภาพเขียนสีน้ำมัน
* ภาพชีวิตประจำวัน
พระสาทิสลักษณ์ของพระนางมาเรียแห่งอารากอน
**พระนางมาเรียแห่งอารากอน** (29 มิถุนายน 2025 - 7 มีนาคม 2059) เป็นเจ้าหญิงแห่งสเปนและพระราชินีแห่งโปรตุเกสในฐานะพระราชินีองค์ที่สองของ พระเจ้ามานูเอลที่ 1 แห่งโปรตุเกส

พระประวัติ
----------

### พระประวัติช่วงต้น

พระนางมาเรียประสูติที่ กอร์โดบา เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1482 ในฐานะพระราชธิดาองค์ที่สามที่รอดชีวิตของ สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยา และ พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน (พระมหากษัตริย์คาทอลิก) พระนางเป็นหนึ่งในสี่ของพระราชบุตรทั้งห้าที่รอดชีวิตและมีพระขนิษฐาฝาแฝดองค์หนึ่งพระนามแอนนา (แม้บางแหล่งข่าวอ้างว่าราชินีกำลังตั้งพระครรภ์ฝาแฝดชายและเมื่อประสูติออกมาก็สิ้นพระชนม์) เหมือนพระขนิษฐาของพระนาง พระนางได้รับการศึกษาอย่างละเอียดไม่เพียงแต่งานบ้านแต่ยังเป็นภาษาละติน ภาษาอื่น ๆ อีกหลายภาษา ประวัติศาสตร์ ปรัชญาและคลาสสิก 

### อภิเษก

ในฐานะเจ้าหญิงแห่งสเปน การอภิเษกของพระนางมีความสำคัญในการเมืองยุโรป ก่อนที่พระนางจะอภิเษกกับมานูเอลที่ 1 แห่งโปรตุเกสพระบิดาและพระมารดาของพระนางก็เพลิดเพลินกับความคิดที่ว่าจะอภิเษกพระนางกับ พระเจ้าเจมส์ที่ 4 แห่งสกอตแลนด์ นี่คือช่วงเวลาที่เจ้าหญิง กาตาลินาแห่งอารากอน พระขนิษฐาของพระนางกำลังวางแผนอภิเษกกับ เจ้าชายอาร์เธอร์ เจ้าชายแห่งเวลส์ เฟอร์ดินานด์และอิซาเบลคิดว่าถ้ามาเรียเป็นราชินีแห่งสกอตแลนด์พระธิดาทั้งสองจะสามารถรักษาความสงบสุขระหว่างพระสวามีของพระนาง อย่างไรก็ตามแผนการเหล่านี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้น เจ้าหญิงอิซาเบล เจ้าหญิงแห่งอัสตูเรียสพระเชษฐภคินีของพระนางเป็นพระราชินีองค์แรกของมานูเอลที่ 1 แต่การสิ้นพระชนม์ของพระนางใน พ.ศ. 2041 ได้สร้างความจำเป็นสำหรับมานูเอลที่จะอภิเษกใหม่;มาเรียกลายเป็นเจ้าสาวคนต่อไปของกษัตริย์โปรตุเกสยืนยันการเชื่อมโยงราชวงศ์กับราชวงศ์สเปน

พระเจ้ามานูเอลและพระนางมาเรียอภิเษกใน Alcácer do Sal เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2043 พระนางมีพระบุตร 10 พระองค์แปดพระองค์เจริญพระชนม์รวมทั้ง พระเจ้าฌูเอาที่ 3 แห่งโปรตุเกส อีซาแบลแห่งโปรตุเกส และ เบียทริซแห่งโปรตุเกส ดัชเชสแห่งซาวอย

### พระราชินี

สมเด็จพระราชินีมาเรียได้รับการอธิบายว่าขาวซีดและผอมไปสู่ภายนอกโดยมีคางที่ยื่นออกและมีพระอุปนิสัยที่จริงจัง อย่างไรก็ตามข้อเท็จจริงที่ว่าพระนางเป็นราชินีในช่วงเวลาที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์โปรตุเกสเมื่อราชสำนักโปรตุเกสเป็นหนึ่งในราชสำนักที่ร่ำรวยที่สุดในยุโรปพระนางไม่ได้มีบทบาทสำคัญในฐานะบุคคล จริงจังและเคร่งศาสนาพระนางอุทิศเวลาให้กับการเย็บการอุทิศอย่างจริงจังและการกำกับดูแลการศึกษาของพระบุตรของพระนางตามหลักการของพระบิดาและพระมารดาของพระนาง
**ฉี เส้าเฉียน** (จีน: 徐少強; พินอิน: *Xu Shao Qiang*, อังกฤษ: Norman Tsui, Norman Tsui Siu-Keung, Norman Chu, Norman Chu Siu-Keung) นักแสดงชื่อดังชาวฮ่องกง เป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีและมีผลงานเป็นที่นิยมโดยเฉพาะในยุคทศวรรษที่ 80

เกิดเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1950 ที่ฮ่องกง เข้าสู่วงการการแสดงเมื่ออายุเลย 30 ไปแล้วเป็นนักแสดงในสังกัดชอว์ บราเธอร์ส มีผลงานที่โดดเด่นและรู้จักกันเป็นอย่างดี คือ การรับบทเป็น *ฮุ้ยปวยเอี้ยง* ในละครโทรทัศน์แนวกำลังภายในเรื่อง *Reincarnated* หรือ *กระบี่ไร้เทียมทาน* ในปี ค.ศ. 1978 และ *เฉียวฟง* ใน *Demi-Gods and Semi-Devils* หรือ *แปดเทพอสูรมังกรฟ้า* ในปี ค.ศ. 1982

ผลงานเรื่องอื่น ๆ ได้แก่ *Reincarnated II* หรือ *กระบี่ไร้เทียมทาน ภาค 2* ในปี ค.ศ. 1993 และรับบท *หยางเย่* ประมุขแห่งตระกูลหยาง ใน*Heroic Legend of the Yang's Family* หรือ *เปาบุ้นจิ้น ขุนศึกตระกูลหยาง* ของ ATV ในปี ค.ศ. 1994 และรับบทร้ายซึ่งเป็นบทรับเชิญในภาพยนตร์เรื่อง *The Duel* ในปี ค.ศ. 2000

นอกจากนี้ มีผลงานการแสดงละครโทรทัศน์ในประเทศไทย ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก เรื่อง แสงเพลิงที่เกริงทอ เมื่อปี พ.ศ. 2539 (ค.ศ. 1996) รับบทเป็น พ.อ. ซากิ ยามาชิดะ  ในแวดวงภาพยนตร์ไทย เคยร่วมแสดง ในเรื่อง *พยัคฆ์ยี่เก* คู่กับ สรพงศ์ ชาตรี ในปี ค.ศ. 1983 และเคยมีข่าวว่าอาจจะรับบท *พระยาจีนจันตุ* ใน *ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๓ ยุทธนาวี* ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2011 ด้วย แต่มิได้แสดงในที่สุด

ผลงานภาพยนตร์
-------------

* เพชรตัดหยก (2525)
* พยัคฆ์ยี่เก (2526)

ผลงานละครโทรทัศน์
-----------------

* แสงเพลิงที่เกริงทอ (2539)
* สัญญารักจักรพรรดิคังซี (2559) - เอ๋าไป้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ยุทธจักรภาพยนตร์...แปดเทพอสูรมังกรฟ้า". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-06. สืบค้นเมื่อ 2011-10-18.
2. ↑  Norman Tsui Siu-Keung (อังกฤษ)
3. ↑  แสงเพลิงที่เกริงทอ
4. ↑  "พยัคฆ์ยี่เก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-10. สืบค้นเมื่อ 2011-10-18.
5. ↑  ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๒ ประกาศอิสรภาพ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* [] ข้อมูลจาก []
ศาลาศาลยุติธรรมสหพันธ์ ในนครคาลส์รูเออ
**ศาลาศาลยุติธรรมสหพันธ์** (เยอรมัน: *Bundesgerichtshof*) เป็นศาลสูงสุดในระบบเขตอำนาจศาลทั่วไป (*ordentliche Gerichtsbarkeit*) และถือเป็นหนึ่งในห้าศาลสูงสุดของสหพันธสาธารณรัฐเยอรมนี ศาลแห่งนี้เป็นศาลอุทธรณ์ชั้นสูงสุดในการพิจารณาพิพากษาคดีอาญาและคดีแพ่งทั้งปวง ผู้พิพากษาศาลนี้จะมาจากคณะกรรมการสรรหา ซึ่งประกอบด้วยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมสหพันธ์ , สมาชิกสภาสหพันธ์จำนวน 16 คน และสมาชิกคณะมนตรีสหพันธ์จำนวน 16 คน โดยมีประธานาธิบดีเป็นผู้ลงนามแต่งตั้ง

ศาลาศาลยุติธรรมสหพันธ์ก่อตั้งในปีค.ศ. 1950 เดิมมีที่ทำการแห่งเดียวในนครคาลส์รูเออ ต่อมาในปีค.ศ. 2020 เปิดที่ทำการแห่งที่สองในนครไลพ์ซิช

อ้างอิง
-------

1. ↑  มาตรา 95 วรรค 2 แห่งกฎหมายพื้นฐานแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี (รัฐธรรมนูญเยอรมนี)
2. ↑  มาตรา 125 วรรค 1 แห่งรัฐบัญญัติธรรมนูญศาล
3. ↑  The President of the Federal Court of Justice (2021). "The Federal Court of Justice" (PDF). สืบค้นเมื่อ 2021-11-01.

| * ด
* ค
* ก
ฝ่ายตุลาการเยอรมนี |
| --- |
| ศาลรัฐธรรมนูญ | 
* ศาลรัฐธรรมนูญสหพันธ์

 | coat of arms of Germany |
| ศาลสูงสุด | 
* ศาลปกครองสหพันธ์ (*Bundesverwaltungsgericht*)
* ศาลาศาลยุติธรรมสหพันธ์ (*Bundesgerichtshof*)
* ศาลาการคลังสหพันธ์ (*Bundesfinanzhof*)
* ศาลแรงงานสหพันธ์ ( *Bundesarbeitsgericht*)
* ศาลสังคมสหพันธ์ (*Bundessozialgericht*)

 |
| ที่ประชุมร่วม | 
* ที่ประชุมใหญ่ศาลาศาลสูงสุด (*Gemeinsamer Senat der Obersten Gerichtshöfe*)

 |
ด้านในสนาม
**สนามกีฬาต่อสู้ญี่ปุ่น** (ญี่ปุ่น: 日本武道館; โรมาจิ: *Nippon Budōkan*; ทับศัพท์: นิปปงบูโดกัง) หรือมักเรียกโดยย่อว่า**บูโดกัง** เป็นสนามกีฬาในร่ม ตั้งอยู่เขตชิโยดะ ใจกลางกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นสนามกีฬาที่สำหรับจัดการแข่งขันกีฬาประเภทศิลปะป้องกันตัวโดยเฉพาะ เช่น คาราเต้ ยูโด มวยสากล เป็นต้น

สนามกีฬาต่อสู้ญี่ปุ่นถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรองรับการแข่งขันยูโด ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 18 ที่ญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพ ใช้ทุนสร้างสองพันล้านเยน และใช้เรื่อยมาจนปัจจุบัน โดยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 สนามนี้จะกลับมาใช้แข่งขันยูโดอีกครั้ง 

สำหรับในส่วนของมวยสากลอาชีพ ใช้เป็นสถานที่ชกชิงและป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกของนักมวยญี่ปุ่นและนักมวยต่างชาติหลายครั้ง เช่น ยูริ อาร์บาชาค็อฟ–ฉัตรชัย สาสะกุล (ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2538), วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น–โฮซูมิ ฮาเซงาวะ (ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2548), โฮซูมิ ฮาเซงาวะ–เฟร์นันโด มอนติเอล ในปี พ.ศ. 2553 เป็นต้น และใช้เป็นสถานที่แสดงคอนเสิร์ตและกิจกรรมอย่างอื่นด้วย ปัจจุบันมีความจุ 14,471 คน 

* ที่นั่งทั้งหมด
	+ ชั้นหนึ่ง : 3,199 ที่นั่ง
	+ ชั้นสองและชั้นสาม : 7,846 ที่นั่ง
	+ ที่ยืน : 480
	+ ที่นั่งสำรอง : 2,946 ที่นั่ง

อ้างอิง
-------

* 1964 Summer Olympics official report. เล่ม 1. ภาค 1. หน้า 128–30.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
* แผนที่ เก็บถาวร 2015-02-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

|  |  |
| --- | --- |
|  | คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:**สนามกีฬาต่อสู้ญี่ปุ่น** |

พิกัดภูมิศาสตร์: 35°41′36″N 139°45′00″E﻿ / ﻿35.69333°N 139.75000°E﻿ / 35.69333; 139.75000