recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**สารชูรส** (อังกฤษ: flavour enhancers) หรือ **ผงชูรส** เป็นวัตถุเจือปนอาหารที่ใส่เพื่อเพิ่มรสชาติของอาหาร ในวัฒนธรรมตะวันตกรสชาติที่ห้าหรืออุมะมิ ไม่ได้รับการยอมรับมาเป็นเวลานาน กล่าวกันว่าผงชูรสไม่มีรสชาติของตัวเอง แต่กระตุ้นการทำงานของต่อมรับรสอุมะมิ และทำให้ผู้ทานผงชูรสรู้สึกถึงรสชาติอาหารที่ดีขึ้น

สารชูรสที่ใช้กันมานานได้แก่กรดกลูตามิกและเกลือของมัน ซึ่งเป็นกรดอะมิโนที่พบได้ในอาหารหลายชนิดในธรรมชาติ มีรายงานว่าการรับประทานสารชูรสในกลุ่มกรดกลูตามิกอาจก่อให้เกิด*อาการภัตตาคารจีน* (Chinese Restaurant Syndrome; CRS)ในผู้บริโภคบางกลุ่มได้ ซึ่งปัจจุบันยังเป็นที่ถกเถียงกันในทางการแพทย์ ทั้งนี้สารชูรสกลุ่มกรดกลูตามิกเป็นวัตถุเจือปนอาหารควบคุมในหลายประเทศ ผู้ผลิตอาหารสำเร็จรูปต้องระบุไว้บนฉลากให้ชัดเจนเพื่อเป็นข้อมูลให้กับผู้บริโภค

นอกจากกรดกลูตามิกแล้วกรดอะมิโนชนิดอื่นๆ เช่น ไกลซีนและลิวซีน ก็ทำหน้าที่เป็นสารชูรสได้ รวมไปถึงเกลือของนิวคลีโอไทด์ เช่น GMP และ IMP

สารชูรสในระบบ E-number
----------------------

กรดกลูตามิกเป็นกรดอะมิโนที่พบได้ในธรรมชาติ
GMP เป็นนิวคลีโอไทด์
IMP เป็นนิวคลีโอไทด์
Malthol เป็นสารสกัดได้จากเปลือก larch
วัตถุเจือปนอาหารต่อไปนี้ใช้เป็นผงชูรส (เรียงตามลำดับ E number ซึ่งใช้ในEurope รวมถึงออสเตรเลียและนิวซีแลนด์)

* กรดกลูตามิกและเกลือของมัน
	+ E620 Glutamic acid
	+ E621 Monosodium glutamate หรือ MSG
	+ E622 Monopotassium glutamate
	+ E623 Calcium diglutamate
	+ E624 Monoammonium glutamate
	+ E625 Magnesium diglutamate
* กรด Guanylic และเกลือของมัน
	+ E626 Guanylic acid
	+ E627 Disodium guanylate หรือ sodium guanylate
	+ E628 Dipotassium guanylate
	+ E629 Calcium guanylate
* กรด Inosinic และเกลือของมัน
	+ E630 Inosinic acid
	+ E631 Disodium inosinate
	+ E632 Dipotassium inosinate
	+ E633 Calcium inosinate
* ของผสมระหว่าง guanylate และ inosinate
	+ E634 Calcium 5'-ribonucleotides
	+ E635 Disodium 5'-ribonucleotides
* Maltol และ ethyl maltol
	+ E636 Maltol
	+ E637 Ethyl maltol
* กรดอะมิโนและเกลือของมัน
	+ E640 Glycine และเกลือโซเดียมของมัน
	+ E641 Leucine

อ้างอิง
-------

1. ↑  Chaudhari N, Landin AM, Roper SD (2000). "A metabotropic glutamate receptor variant functions as a taste receptor". *Nature Neuroscience*. **3** (2): 113–119. doi:10.1038/72053. PMID 10649565.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  Kwok RH M. Chinese restaurant syndrome. N Engl J Med 1968;278-96.
ผ้าทาร์ทันที่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์สทิวเวิร์ต
รอยัลสทิวเวิร์ตทาร์ทันรอยัลสทิวเวิร์ตทาร์ทัน
**รอยัลสทิวเวิร์ต** หรือ **รอยัลสทิวเวิร์ตทาร์ทัน** (อังกฤษ: **Royal Stewart** หรือ **Royal Stuart tartan**) เป็นผ้าทาร์ทัน หรือผ้าลายสกอต ที่รู้จักกันเป็นอย่างดีมีประวัติย้อนหลังไปถึงราชวงศ์สทิวเวิร์ต และยังเป็นแบบผ้าทาร์ทันส่วนพระองค์ในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ลายผ้า (sett) นี้มีการเผยแพร่อย่างเป็นทางการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1831 ในหนังสือ *The Scottish Gael* โดยเจมส์ โลแกน (James Logan) ผ้าลายสกอตนี้สวมใส่โดยนักเป่าปี่สกอตของกองพันทหารราบที่ 3 แห่งสกอตแลนด์ หรือ Black Watch, กองทหารม้ารักษาพระองค์ Royal Scots Dragoon Guards และกองทหารราบรักษาพระองค์ Scots Guards รวมถึงกลุ่มพลเรือนบางกลุ่มที่ได้รับการคัดเลือก กองลูกเสือโบลตันที่ 5 และกองลูกเสือพอตเตอร์สบาร์ที่ 5 สวมผ้าพันคอลายผ้านี้อย่างเป็นทางการโดยได้รับพระบรมราชานุญาตจากสมเด็จพระราชินี วงดุริยางค์ the Queen's Bands จากมหาวิทยาลัยควีนสวมผ้าลายรอยัลสทิวเวิร์ตเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องแบบอย่างเป็นทางการ เช่นเดียวกับวงเครื่องเป่าปี่สกอตของกรมตำรวจวินนิเพก ผ้าลายนี้อาจได้รับการสวมใส่โดยสมาชิกที่เข้าร่วมหลักสูตรฝึกอบรมผู้นำสายตรวจ

ภาพหมวกกันน็อกของแจ็คกี สจวร์ต ที่ประดับด้วยลายผ้ารอยัลสทิวเวิร์ตทาร์ทัน
ตามหลักการผ้าลายรอยัลสทิวเวิร์ตนี้ไม่ควรสวมใส่โดยไม่ได้รับพระบรมราชานุญาตอย่างเป็นทางการ อย่างไรก็ตามหน่วยงาน Scottish Register of Tartans ตั้งข้อสังเกตว่าในทางปฏิบัติ เนื่องจากความนิยม ผ้าลายนี้ได้กลายเป็นผ้าทาร์ทันสากล ที่ใครก็ตามที่ไม่มีผ้าทาร์ทันประจำตระกูลสามารถสวมใส่ได้ "ในลักษณะเดียวกับที่ชนเผ่าจะสวมผ้าทาร์ทันของหัวหน้าเผ่า เป็นการเหมาะสมสำหรับทุกคนที่เป็นพสกนิกรในพระราชินีที่จะสวมผ้าลายรอยัลสทิวเวิร์ต" คอลิน ฮัตเชสัน (Colin W Hutcheson) กล่าวถึงความเป็นสากลนี้ว่า "เกิดจากการทำให้เป็นการค้าในช่วงไม่นานนี้" ตามธรรมเนียมแล้วผ้าลายแบล็กวอต์ช (Black Watch หรือที่รู้จักในชื่อ Old Campbell, Grant Hunting, Universal, Government) และผ้าลายฮันติงสทิวเวิร์ต (Hunting Stewart) ถูกใช้เป็นผ้าทาร์ทันสากลและไม่จำเป็นต้องได้รับการอนุญาต

ในคริสต์ทศวรรษ 1960 ผ้าลายรอยัลสทิวเวิร์ตได้กลายเป็นที่รู้จักกันดีในวงการแข่งรถ โดยแจ็คกี สจวร์ต (Jackie Stewart) แชมป์โลกฟอร์มูลาวัน 3 สมัย จากสกอตแลนด์ใช้ลายผ้าแบบรอยัลสทิวเวิร์ตติดรอบหมวกกันน๊อกของเขา ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 ผ้าลายนี้ได้รับความนิยมนำไปประยุกต์ในแฟชั่นพังก์

ดูเพิ่ม
-------

* แบลมอรัลทาร์ทัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Queen Elizabeth II & Her Tartan". *Lochcarron of Scotland*. 5 มกราคม 2018.
2. ↑  "Tartan Details - Stewart/Stuart, Royal #2". *The Scottish Register of Tartans*. สืบค้นเมื่อ 3 พฤศจิกายน 2011.
3. ↑  Hutcheson, Colin W. "Royal tartans". *Scottish Tartans Authority*. สืบค้นเมื่อ 7 ตุลาคม 2017.
4. ↑  "Top 20 Greatest F1 racers: Sir Jackie Stewart". *sportskeeda*. 14 ธันวาคม 2012. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 มกราคม 2013. สืบค้นเมื่อ 23 สิงหาคม 2013.
5. ↑  Jude Stewart (2 ธันวาคม 2015). "A history of tartan: from Falkirk to Mod". *The Scotsman*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**รอยัลสทิวเวิร์ตทาร์ทัน**

* "History of the Royal Stewart tartan", *History Scotland magazine*, 27 กันยายน 2018, ISSN 1475-5270
**สารบบเว็บ** หรือ **เว็บไดเรกทอรี** (อังกฤษ: web directory) หมายถึงสารบบหนึ่งบนเวิลด์ไวด์เว็บ ที่เชื่อมโยงกับเว็บไซต์อื่นและแบ่งแยกหมวดหมู่ไว้สำหรับการเชื่อมโยงเหล่านั้น

สารบบเว็บไม่ใช่เสิร์ชเอนจิน และไม่แสดงรายการเว็บเพจจากคำหลัก (keyword) แทนที่จะเป็นเช่นนั้น สารบบเว็บจะแสดงรายการเว็บไซต์ตามหมวดหมู่และหมวดหมู่ย่อย ซึ่งการจัดหมวดหมู่นี้แบ่งตามประเภทของเว็บไซต์ทั้งเว็บ มากกว่าการแบ่งทีละหน้าหรือการแบ่งโดยกลุ่มของคำหลัก เว็บไซต์ต่างๆ มักจำกัดให้จัดอยู่ในหมวดหมู่เพียงไม่กี่หมวดหมู่เท่านั้น สารบบเว็บมักอนุญาตให้เจ้าของเว็บไซต์สามารถเพิ่มรายชื่อเว็บไซต์ได้โดยตรง และมีผู้แก้ไขกลั่นกรองข้อมูลเพิ่มเติมอีกชั้นหนึ่ง

*สารบบอาร์เอสเอส* (RSS directory) มีลักษณะคล้ายกับสารบบเว็บ แต่เป็นการรวบรวมแหล่งข้อมูลป้อนเข้าสำหรับอาร์เอสเอส แทนที่จะป็นการเชื่อมโยงไปยังเว็บไซต์

ขอบเขตของรายการ
---------------

สารบบเว็บ หรือ "เว็บไดเร็คทอรี่" ส่วนมากมีขอบเขตที่ไม่เฉพาะเจาะจง และแสดงรายการเว็บไซต์ข้ามหมวดหมู่ ภูมิภาค และภาษาอย่างกว้างขวาง แต่ก็มีสารบบเว็บจำนวนมากที่สงวนไว้สำหรับภูมิภาคจำกัด ภาษาเดียว หรือส่วนของผู้ชำนาญเฉพาะทาง เป็นต้น ประเภทหนึ่งในจำนวนนี้ที่มีอยู่จริงเช่น สารบบการเลือกซื้อ (shopping directory) จะรวบรวมเว็บไซต์เฉพาะที่เกี่ยวข้องกับการพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์

สารบบเว็บแห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีเช่น Open Directory Project (ODP) ซึ่งมีความสำคัญเนื่องจากการแบ่งหมวดหมู่ที่สามารถขยายเพิ่มเติมไปได้เรื่อยๆ มีรายการเว็บไซต์จำนวนมาก และเป็นเนื้อหาเสรีที่สามารถนำไปใช้โดยเสิร์ชเอนจินและสารบบเว็บอื่นๆ

อย่างไรก็ตาม ข้อถกเถียงเกี่ยวกับคุณภาพของสารบบและฐานข้อมูลก็ยังคงดำเนินอยู่ ดังเช่นในเสิร์ชเอนจินที่ใช้เนื้อหาของ ODP โดยไม่มีการรวมเข้ากับสิ่งที่เป็นจริง และการทดลองบางอย่างที่ใช้การกระจายข้อมูล (data clustering) มีความพยายามหลายอย่างเรื่อยมาที่จะทำให้การพัฒนาสารบบสามารถทำได้ง่ายขึ้น อาทิการส่งข้อมูลเว็บไซต์ที่เกี่ยวข้องถึงกันโดยอัตโนมัติด้วยสคริปต์หรือโปรแกรม เมื่อไม่นานมานี้ซอฟต์แวร์ทางสังคม (social software) ได้ใช้เทคนิคใหม่โดยการใช้แท็ก (tag) เข้ามาช่วยในการจัดแบ่งหมวดหมู่

สารบบเว็บมีคุณลักษณะของการแสดงรายการที่แตกต่างกันไป ซึ่งมักขึ้นอยู่กับการจ่ายค่าธรรมเนียมเพิ่มเติมเพื่อให้ได้คุณลักษณะใหม่ ตัวอย่างเช่น

* รายการแบบฟรี – คุณลักษณะนี้ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆ สำหรับการเรียกดูรายชื่อเว็บไซต์
* รายการแบบจ่าย – อาจเป็นค่าธรรมเนียมจ่ายครั้งเดียวหรือจ่ายเพื่อต่ออายุ สำหรับการเรียกดูรายชื่อเว็บไซต์
* ลิงก์เชื่อมโยงกลับ – เป็นลิงก์ที่กลับมายังสารบบเว็บสำหรับเพิ่มลงในเนื้อหาเว็บไซต์ เพื่อให้เว็บไซต์นั้นมีตัวตนอยู่ในสารบบและสามารถเก็บสถิติได้
* ไม่อนุญาตให้ตามลิงก์ – คุณลักษณะนี้เป็นตัวบ่งบอกเสิร์ชเอนจินว่าไม่ให้วิ่งตามลิงก์ออกไปเว็บไซต์อื่น โดยการใส่คุณสมบัติ `rel="nofollow"` เป็นต้น
* รายการผู้สนับสนุน – ลิงก์ของเว็บไซต์จะอยู่ในตำแหน่งพิเศษในหมวดหมู่ซึ่งจะสังเกตเห็นได้ชัดเจนกว่าตำแหน่งปกติ
* การประมูลตำแหน่ง – การแสดงรายชื่อในตำแหน่งพิเศษจะต้องประมูลเพื่อให้ได้มา
* ลิงก์ในเครือ – สารบบเว็บจะเป็นผู้จ่ายค่าคอมมิชชันให้ผู้ที่สามารถดึงลูกค้าเข้ามาสมัครกับเว็บไซต์ที่ลงทะเบียนไว้

อ้างอิง
-------

1. ↑  เว็บไดเร็คทอรี่ Web Directory คืออะไร[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  Paul Festa (December 27, 1999), Web search results still have human touch[*ลิงก์เสีย*], *CNET News.com*, retrieved September 18, 2007
ตัวอย่างเว็บไดเร็กทอรี่แบบเสียค่าใช้จ่าย
**วิบูลย์ ลี้สุวรรณ** (19 ตุลาคม พ.ศ. 2490 -) ศิลปินสาขาจิตรกรรม ศาสตราจารย์สาขาทัศนศิลป์ ภาควิชาทัศนศิลป์ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ นครปฐม ราชบัณฑิต ประจำสำนักศิลปรรม ราชบัณฑิตยสภา สาขาวิจิตรศิลป์

ชีวิตวัยเยาว์และการศึกษา
------------------------

**วิบูลย์ ลี้สุวรรณ** เกิดที่อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง มีพี่น้อง 3 คน จบการศึกษามัธยมศึกษาที่โรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร

ผลงาน
-----

**วิบูลย์ ลี้สุวรรณ** มีบทบาทในด้านการค้นคว้าและทำการศึกษาวิจัยงานด้านศิลปะและวัฒนธรรมรวมทั้งเครื่องจักสานติดต่อกันมาอย่างต่อเนื่องมากกว่า 30 ปี และยังได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับ ศิลปะไทย ศิลปะพื้นบ้าน และศิลปะสมัยใหม่เป็นจำนวนมาก รวมทั้งการรวบรวมผลงานของ "ขรัวอินโข่ง" จิตรกรภาพเขียนฝาผนังผู้บุกเบิกงานจิตรกรรมแบบตะวันตกของประเทศไทย เคยได้รับรางวัลจากการเขียนหนังสือต่างๆ หลายครั้ง เช่น ได้รับรางวัลดีเด่นประเภทสารคดีประจำปี พ.ศ. 2519 จากหนังสือ ศิลปะชาวบ้าน พ.ศ. 2520 ได้รับรางวัลจาก สมาคมผู้ผลิตและจัดจำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทยและ คณะกรรมการจัดงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ได้รางวัลชมเชยประเภทสารคดีจาก หนังสือ *5 นาทีกับศิลปะไทย* จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ พ.ศ. 2522 ได้รางวัลหนังสือดีเด่นประเภทหนังสือสารคดีจากหนังสือ *ศิลปะน่ารู้ในสองศตวรรษ* จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ พ.ศ. 2523 รางวัลชมเชยประเภทสารคดีจากหนังสือ *นำชมศิลปกรรมตามวัด* จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ พ.ศ. 2541 และได้รางวัลประเภทการสร้างสรรค์ศิลปวัฒนธรรมประจำปี พ.ศ. 2530 - 2532 จากกระทรวงศึกษาธิการ 

นอกจากการเขียนหนังสือสำหรับคนทั่วไปแล้ว วิบูลย์ ลี้สุวรรณยังสนใจด้านการพัฒนาเยาวชนด้านศิลปะอีกด้วย โดยเมื่อ พ.ศ. 2525 เขาได้รับรางวัลชมเชยประเภทสารคดีจากหนังสือ สำหรับเด็กก่อนวัยรุ่นจากหนังสือ *จิตรกรรมไทย* จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือของคณะกรรมการแห่งชาติว่าด้วยการศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ หรือยูเนสโก

วิบูลย์ ลี้สุวรรณมีผลงานสร้างสรรค์ด้านศิลปะจำนวนมากเช่นกันและยังเคยได้รับเชิญให้ไปดูงานและไปแสดงผลงานศิลปกรรมของเขาทั้งในและต่างประเทศอยู่เสมอ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2550 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
* พ.ศ. 2544 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
* พ.ศ. 2543 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2010-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๔ ตอนที่ ๑๘ ข หน้า ๔, ๕ ธันวาคม ๒๕๕๐
2. ↑  ราชกิจจ่นุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2017-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๘ ตอนที่ ๒๒ ข หน้า ๑๔, ๔ ธันวาคม ๒๕๔๔
3. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญจักรมาลาและเหรียญจักรพรรดิมาลา เก็บถาวร 2022-01-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๘ ตอนที่ ๔ ข หน้า ๓๒๑, ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๔
บทความนี้เกี่ยวกับภาพยนตร์อเมริกัน สำหรับบทประพันธ์ของลอเรน ไวส์เบอร์เกอร์ ดูที่ นางมารสวมปราด้า (บทประพันธ์)

**นางมารสวมปราด้า** (อังกฤษ: The Devil Wears Prada) เป็นภาพยนตร์แนวตลก/ดราม่า ของประเทศสหรัฐอเมริกา ที่ออกแพร่ภาพในปี พ.ศ. 2549 และถูกนำเข้ามาฉายในประเทศไทยในปีเดียวกัน ดัดแปลงมาจากบทประพันธ์ The Devil Wears Prada ของ ลอเรน ไวส์เบอร์เกอร์ ซึ่งได้รับความนิยมเป็นอย่างมากในกลุ่มผู้อ่านทั่วโลก จากเนื้อหาที่เปิดเผยเรื่องราวการทำงานในวงการแฟชั่น ชีวิตและปัญหาของคนหนุ่มสาวที่อยู่ในวงการนั้นๆ ตลอดจนมุมมองและแนวคิดอย่างคนใน ซึ่งคนทั่วๆ ไปอาจไม่เคยได้สัมผัส

ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้มีการดัดแปลงเนื้อหาบางส่วน โดยใช้มุมมองและความคิดเห็นจากทั้งโปรดิวเซอร์ ผู้กำกับการแสดง รวมทั้งนักแสดงหลัก จึงมีความแตกต่างจากบทประพันธ์ดั้งเดิมอยู่ในบางจุด

นอกจากนี้ จุดเด่นของ**นางมารสวมปราด้า**ในภาคภาพยนตร์ ยังอยู่ที่บรรดาเสื้อผ้า รองเท้า และเครื่องประดับที่ได้รับการสนับสนุนจากเหล่าดีไซน์เนอร์จากแบรนด์ชั้นนำทั่วโลก รวมถึงการปรากฏตัวเป็นนักแสดงรับเชิญในหลายๆ ส่วนของภาพยนตร์ ของผู้มีชื่อเสียงในวงการแฟชั่น เช่น วาเลนติโน่ การาวานี่, จีเซลล์ บุนด์เซล, ไฮดี้ คลุม หรือแม้แต่เจ้าของบทประพันธ์อย่าง ลอเรน ไวส์เบอร์เกอร์เอง

เนื้อเรื่อง
-----------

แอนเดรีย แซคส์ เป็นเหมือนนักศึกษาจบใหม่ทั่วไป ที่ต้องออกตระเวนสมัครงานไปตามที่ต่างๆ เนื่องจากแอนเดรียมีความฝันอยากทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์ เธอจึงส่งจดหมายสมัครงานไปยังสำนักพิมพ์ต่างๆ หลายแห่ง แต่โชคร้ายที่ไม่มีแห่งใดตอบรับเธอกลับมาเลย

วันหนึ่ง แอนเดรียก็ได้รับแจ้งเรียกตัวเข้ารับการสอบสัมภาษณ์จากสำนักพิมพ์ยักษ์ใหญ่ *อีเลียส คลาร์กส* ซึ่งเป็นเจ้าของนิตยสารและวารสารขายดีหลายฉบับ แอนเดรียตื่นเต้นเป็นอย่างมาก แต่เมื่อเธอไปถึง ก็ได้พบว่างานที่ถูกเรียกมาสัมภาษณ์นั้น เป็นตำแหน่งงานผู้ช่วยของ*มิแรนด้า พรีสท์ลี่* บรรณาธิการบริหารของนิตยสารแฟชั่นอันดับ 1 อย่างรันเวย์ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นตำแหน่งที่หญิงสาวนับล้านคนยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มา แอนเดรียซึ่งไม่เคยสนใจในเรื่องแฟชั่นมาก่อน ถึงกับหมดหวังที่จะผ่านการสอบสัมภาษณ์ แต่ทว่าความแตกต่าง ไม่เหมือนใครของเธอ กลับทำให้มิแรนด้าสนใจ และตกลงรับเธอเข้าทำงาน

แอนเดรียดีใจที่ได้งาน แต่แล้วเธอก็ได้รู้ว่าฝันร้ายเพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น เมื่อตำแหน่งงานผู้ช่วยนี้ ทำให้เธอแทบจะไม่มีเวลาเป็นของตนเอง นอกจากนี้เธอยังต้องคอยทำงานทุกอย่างที่มิแรนด้าส่งมาให้ ไม่ว่างานนั้นจะเกี่ยวกับงาน หรือเรื่องส่วนตัวของมิแรนด้า 

อย่างไรก็ตาม แอนเดรียได้เรียนรู้ว่า การทำงานในวงการแฟชั่นนั้น แม้ภายนอกจะดูสวยงาม เลิศหรู แต่เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งเหล่านี้ กลุ่มคนที่ทำงานอยู่เบื้องหลัง ล้วนแต่ต้องใช้ความพยายาม และความทุ่มเทอย่างเต็มที่ เพื่อให้ได้ผลงานที่มีคุณภาพ เป็นที่ยอมรับออกมา ความร้ายกาจ ความเข้มงวด ความจุกจิกจู้จี้ และเอาแต่ใจจนดูเหมือนไร้เหตุผลของมิแรนด้า กลับเป็นส่วนประกอบสำคัญที่ทำให้นิตยสารอย่างรันเวย์ ยังคงครองความนิยมเป็นอันดับ 1 อยู่ได้ 

แต่แอนเดรียจะทำอย่างไร เมื่องานในวงการแฟชั่น ไม่ได้ต้องการแค่คนตั้งใจทำงานเพียงอย่างเดียว แต่ต้องมีทั้งความทุ่มเท และจิตใจที่มุ่งมั่นและรักในงานแฟชั่นอย่างจริงจัง

ตัวละคร
-------

* แอนเดรีย แซคส์ - แอนน์ แฮททาเวย์
* มิแรนด้า พรีสท์ลี่ - เมอรีล สตรีป
* เอมิลี่ ชาร์ลสตัน - เอมิลี่ บลันท์
* ไนเจล - สแตนลีย์ ทุชชี

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Siamzone - นางมารสวมปราด้า
* *The Devil Wears Prada* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**กรมงุย**หรือ**งย** (ภาษาเขมร: ក្រមង៉ុយ) เป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงของกัมพูชา เกิดเมื่อ พ.ศ. 2408 ที่จังหวัดกันดาล เดิมชื่ออุก อู แต่มักเรียกว่างุยหรืองยจนเป็นที่รู้จักทั่วไป ในวัยเด็ก ได้ศึกษาที่วัดองค์บึงจอก เมื่ออายุครบบวชจึงบวชเป็นพระภิกษุ ได้เรียนหนังสือในวัดด้านพระไตรปิฎก วิปัสสนากรรมฐาน เมื่อลาสิกขาก็แต่งงานและทำนาอยู่ในพนมเปญ มีตำแหน่งเป็น*กรม* ซึ่งในสมัยนั้นหมายถึงผู้ประสานงานระหว่างเจ้าหน้าฝ่ายรัฐกับประชาชนในตำบล คนทั่วไปจึงเรียกท่านว่ากรมงุย

กรมงุยมีความเชี่ยวชาญในการแต่งคำกาพย์และเพลงพื้นบ้านจนมีชื่อเสียง ได้รับฉายาจากชาวบ้านในสมัยนั้นว่า *ภิรมย์งุย* ความทราบถึงพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์จึงโปรดฯให้เข้าเฝ้าและกรมงุยได้แต่งกาพย์ถวายพระองค์ จึงได้แต่งตั้งให้เป็นพระภิรมย์ภาษา นอกจากนั้น สำนักฝรั่งเศสแห่งปลายบูรพาทิศยังสนับสนุนให้พุทธศาสนบัณฑิตตีพิมพ์ผลงานกาพย์กลอนของท่าน โดยได้ค่าลิขสิทธิ์เล่มละ 1 เหรียญ กรมงุยเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2479 รวมอายุได้ 71 ปี บุตรชายของท่านชื่อ จุงหรือจ็งเป็นกวีเช่นเดียวกับบิดา แต่เสียชีวิตไปเมื่อ พ.ศ. 2498 ในคุก หลังจากถูกจับกุมในการเลือกตั้งในปีนั้น

อ้างอิง
-------

* บัญญัติ สาลี. วรรณกรรมเขมรปัจจุบัน. มหาสารคาม. อภิชาตการพิมพ์. 2551
**วัดทองรำไพ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านคลองตาเพิ่ม ตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ ทางทิศเหนือของวัดจรดคลองหลวงศุภนัย

วัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 ตามประกาศกระทรวงศึกษาธิการในราชกิจจานุเบกษา โดยนางกิมเอี๋ย คุ้มรำไพ ได้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดในศาสนาพุทธอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 โดยใช้ชื่อว่า "วัดทองรำไพ" เพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์แก่นางกิมเอี๋ย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2517

ภายในวัดทองรำไพมีอาคารเสนาสนะคือ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร ภายในอุโบสถประดิษฐานหน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว และหลวงพ่อพุทธโสธรหน้าตัก 80 นิ้ว กุฎีสงฆ์ 7 หลัง หอสวดมนต์สร้าง พ.ศ. 2510 ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 20 เมตร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูสุวรรณสุทธิรังษี (ชุมพล โกวิโท)
* พระครูใบฏีกาบุญเชิด สิริภทฺโท

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ตั้งวัดทองรำไร" (PDF). *ราชกิจจานุเบกษา*.
2. ↑  "ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง ตั้งวัดทองรำไพ" (PDF). *ราชกิจจานุเบกษา*. **87** (67 ง): 2223. 21 กรกฎาคม 2513. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑  "วัดทองรำไพ".
4. ↑  "วัดทองรำไพ". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม จังหวัดสมุทรปราการ*.
**สำนักงานดับเพลิง** (ญี่ปุ่น: 消防庁; โรมาจิ: *Shōbōchō*) หรือ **หน่วยดับเพลิงและการจัดการภัยพิบัติ** (อังกฤษ: Fire and Disaster Management Agency) หรือที่รู้จักในชื่อย่อ **FDMA** เป็นหน่วยกำกับดูแลหน่วยดับเพลิง ที่ดำเนินด้านการจัดการเหตุฉุกเฉิน, การค้นหาและกู้ภัย รวมถึงการดับเพลิง ซึ่งเป็นหน่วยงานอิสระสังกัดกระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร

ภูมิหลัง
--------

หน่วยงานบริหารจัดการอัคคีภัยและภัยพิบัติก่อตั้งขึ้นตามมาตรา 3 วรรค 2 ของพระราชบัญญัติองค์การรัฐบาลแห่งชาติ พ.ศ. 2491 และมาตรา 2 ของกฎหมายสำนักงานดับเพลิง พ.ศ. 2490 หน่วยงานมีหน้าที่กำกับดูแลความพยายามในการดับเพลิงตลอดจนการวางแผนโครงการ การบังคับใช้กฎหมาย และการกำหนดมาตรฐานและนโยบายเกี่ยวกับการดับเพลิง

หน่วยงานไม่ได้ดูแลเรื่องการดับเพลิง, การจัดการโดยตรง หรือกิจกรรมประจำวันของหน่วยงานเทศบาลแต่ละแห่ง แต่เป็นเจ้าของและบำรุงรักษารถดับเพลิง, เฮลิคอปเตอร์ และยานพาหนะสนับสนุนอื่น ๆ ที่หน่วยงานต่าง ๆ ทั่วประเทศใช้ พวกเขายังให้การฝึกอบรม คำแนะนำ และการสนับสนุนอื่น ๆ สำหรับแต่ละหน่วย

มีสำนักงาน FDMA ในจังหวัดทั่วประเทศญี่ปุ่นเพื่อช่วยจัดการกับภัยธรรมชาติ, การโจมตีของผู้ก่อการร้าย และอื่น ๆ โครงสร้างบางส่วนตั้งแต่ปี 2546 ได้รับการออกแบบตามสำนักจัดการภาวะฉุกเฉินกลางในสหรัฐ จัดตั้งขึ้นเพื่อให้แนวทางที่เป็นหนึ่งเดียวในการรับมือและจัดการกับภัยพิบัติทุกประเภท โดยปี 2563 มีงบประมาณ ¥16,344,273,000 เยน

ความร่วมมือกับต่างประเทศ
------------------------

กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยของประเทศไทย ได้ร่วมลงนามความร่วมมือกับ FDMA ในวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 เพื่อแลกเปลี่ยนความรู้ และพัฒนาศักยภาพในการบริหารจัดการ เนื่องด้วยประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ประสบภัยธรรมชาติค่อนข้างมากแต่มีความก้าวหน้าด้านเทคโนโลยี ซึ่งความร่วมมือดังกล่าว จัดเป็นความร่วมมือในรูปแบบทวิภาคี รวมถึงคณะเจ้าหน้าที่หน่วยงาน FDMA ยังเคยเดินทางมาเพื่อร่วมดูงานที่ศูนย์ป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย เขต 3 ปราจีนบุรี ที่จัดขึ้นในประเทศไทย เพื่อชมการสาธิตการช่วยเหลือผู้ประสบอุบัติเหตุทางถนน โดยเทศบาลตำบลประจันตคามร่วมกับศูนย์ป้องกันภัย เมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2552

ดูเพิ่ม
-------

* สำนักงานตำรวจแห่งชาติ (ญี่ปุ่น)

อ้างอิง
-------

1. ↑  令和2年度一般会計予算 [2020 Fiscal Year General Accounting Budget] (PDF) (ภาษาญี่ปุ่น). National Diet. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 25 May 2020. สืบค้นเมื่อ 23 July 2020.
2. ↑  "ไทย-ญี่ปุ่น ร่วมมือทวิภาคีด้านจัดการสาธารณภัย". *กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย*. ทศางค์. 6 กรกฎาคม 2005. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 มิถุนายน 2013. สืบค้นเมื่อ 24 กรกฎาคม 2012.
3. ↑  "คณะเจ้าหน้าที่จาก FDMA และ Clair เยี่ยมชม ศูนย์ ปภ. เขต 3 ปราจีนบุรี". *กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย*. 24 มีนาคม 2009. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 กรกฎาคม 2013. สืบค้นเมื่อ 24 กรกฎาคม 2012.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 総務省消防庁 (FDMA JAPAN) ในทวิตเตอร์ (ภาษาญี่ปุ่น)
* 消防庁 (ภาษาญี่ปุ่น)

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* ญี่ปุ่น
* ออสเตรเลีย

 |
| ฐานข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ | 
* CiNii (Japan)

 |
**วัดทุงยู** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดทุงยูตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2119 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2516 เดิมชื่อ **วัดตุงยู**

วัดนี้ปรากฏในโคลงนิราศหริภุญชัย ความว่า

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ๏ ทุงยูศรีเกิดใกล้ |  | ปราเกียร |
| สามสี่อาวาเจียน |  | จิ่มไหว้ |
| กุศลพี่ทำเพียร |  | นพราช เดียวเอ่ |
| มิใช่จงห้องใต้ |  | แต่พื้นรสาดล |
| — **โคลงนิราศหริภุญชัย** |

คำว่า *ทุยยู* ปรากฏในวรรณกรรมและกฎหมายโบราณ หมายถึง ร่มที่เป็นเครื่องประดับยศเจ้านาย วัดทุงยูได้รับการบูรณะและฟื้นฟูจากเจ้าหลวงเชียงใหม่สืบต่อมา เช่นเมื่อ พ.ศ. 2452 เจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์ เจ้าหลวงเชียงใหม่ องค์ที่ 8 โปรดให้สร้างฉัตรและเจดีย์

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถศิลปะล้านนา สร้างด้วยคอนกรีตหินอ่อนลงรักปิดทอง เครื่องบนมีช่อฟ้าใบระกา ทำด้วยไม้สักปิดทองที่ได้รับการบูรณะใหม่ โก่งคิ้วเป็นรูปโค้งไม่มีรวงผึ้งหน้าบันประดับปูนปั้นลวดลายเครือเถาประดับกระจกอังวะ ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ วิหารทรงล้านนา และเจดีย์ทรงกลม แต่เดิมเป็นแบบล้านนาตั้งบนเรือนธาตุ ต่อมาได้รับการบูรณะโดยเป็นรูปแบบอิทธิพลทรงพม่า–มอญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทุงยู". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "โคลงนิราศหริภุญชัย". วัชรญาณ.
3. ↑  "วัดทุงยู (Thung Yu Temple)". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดเชียงใหม่. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-11-02. สืบค้นเมื่อ 2021-11-02.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดทุงยู**
**วัดทุ่งน้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแหลมบัว อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

วัดทุ่งน้อยเริ่มก่อสร้างขึ้นในที่ดินรกร้างว่างเปล่า จำนวน 23 ไร่ เมื่อ พ.ศ. 2447 โดยย้ายมาจากวัดคอกช้าง ซึ่งอยู่ห่างกันประมาณ 1 กิโลเมตร และเป็นวัดที่สร้างมาในสมัยใดไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถยังไม่มีการปรากฏปีศักราชที่สร้างแน่ชัด แต่เป็นการสร้างด้วยศิลปะรัตนโกสินทร์แบบประยุกต์ มีการตกแต่งประตูและหน้าบันด้วยการลงรักปิดทอง หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบสีแดง วิหารหลวงพ่อดำ ภายในประดิษฐานรูปปั้นของอดีตเจ้าอาวาสวัดทุ่งน้อย คือ หลวงพ่อมา ปทุมฺรตฺน มีข้อความจารึกที่ฐานว่า เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2516 และมีรูปปั้นของหลวงพ่อเจ้าพระคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)

โบราณวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปศิลาแลง ประทับนั่งขัดสมาธิราบ ปางมารวิชัย หน้าตัก 3 ศอก สมัยอยุธยาตอนปลาย ลงรักปิดทองทั้งองค์ มีพระนามว่า *พระพุทธศิลามนต์* แต่ชาวบ้านทั่วไปนิยมเรียกว่า *หลวงพ่อดำ* ประดิษฐานอยู่ในวิหาร พระพุทธรูปศิลาแลง ประทับนั่งขัดสมาธิราบ ปางสมาธิ หน้าตัก 3 ศอก สมัยอยุธยาตอนปลาย ลงชาดทั้งองค์ มีพระนามว่า *หลวงพ่อทอง* ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ พระพุทธรูปทั้งสององค์นี้หลวงพ่อมา ปทุมฺรตโน พบที่อุโบสถเก่า ตำบลวัดละมุด อำเภอนครชัยศรี ซึ่งเป็นวัดร้าง อยู่ห่างจากวัดทุ่งน้อยประมาณ 4 กิโลเมตร จึงอัญเชิญมาทางเรือมาขึ้นที่วัดทุ่งน้อย และพระพุทธรูปปูนปั้น ปางไสยาสน์ ศิลปะสุโขทัย ประทับหงายพระองค์ พระหัตถ์ทั้งสองเหยียดประสานกันบนพระนาภี (สะดือ) มีขนาดยาว 5.70 เมตร กว้าง 1.50 เมตร ซึ่งถือว่าใหญ่ที่สุดในโลก หลวงพ่อมา ปทุมฺรตโน เป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2480 โดยมีหลวงพ่อช้าง วัดทอง คลองบางกอกน้อย ธนบุรี เป็นช่างปั้น และตั้งพระนามว่า *หลวงพ่อสนอง* และได้รับการบูรณะใหม่ในเมื่อ พ.ศ. 2543

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทุ่งน้อย". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "อุโบสถ วัดทุ่งน้อย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วิหารหลวงพ่อดำ วัดทุ่งน้อย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดทองย้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านนา อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก มีที่ดิน 21 ไร่ มีที่ ธรณีสงฆ์ จำนวน 11 แปลง 235 ไร่ 

วัดทองย้อยตั้งเมื่อ พ.ศ. 2125 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2175

สันนิษฐานว่ามีคณะบุคคลเดินทางมาจากกรุงศรีอยุธยาเห็นสถานที่มีความอุดมสมบูรณ์เพราะมีลำคลองเล็ก ๆ (คลองบ้านนา) มีแม่น้ำนครนายกอยู่โดยรอบ มีป่าไม้อันเขียวชอุ่มทั้งปีคณะบุคคลจึงพากันสร้างวัด ภายในวัดมีรอยพระพุทธบาทอายุกว่า 100 ปี โดยฝีมือช่างชาวมอญ อยู่ภายในมณฑป มีรอยซ้อนกัน 4 รอย โดยทางวัดจะจัดให้มีงานนมัสการทุกวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปี

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ คอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ 4 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ เป็นอาคารไม้ และเมรุเผาศพ เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูอุปัชฌาย์ทัต
* พระครูคง
* หลวงพ่อร้าย
* หลวงพ่อเหล็ก
* หลวงพ่อน้อย
* หลวงพ่อมี
* หลวงพ่อคูณ
* พระอุปัชฌาย์จ้อย
* พระครูพูน (เจ้าคณะแขวง)
* พระครูวุฒิกรอุดมเขต (เจ้าคณะอำเภอบ้านนา)
* พระครูวุฒิกรอุดมคุณ (เจ้าคณะอำเภอบ้านนา)
* พระครูอาทรสมนวัฒน์(เจ้าคณะอำเภอบ้านนา)
* พระครูวิมลวุฒิกร(เลขาเจ้าคณะอำเภอบ้านนา)
* พระปลัดซุ่นเฮง อาจารสัมปันโน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทองย้อย ต.บ้านนา อ.บ้านนา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "รอยพระพุทธบาท (วัดทองย้อย)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
**วัดทางกลาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทางกลาง อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อยู่ริมฝั่งขวาของแม่น้ำลพบุรี มีที่ดินเป็นพื้นที่ตั้งวัดเนื้อที่ 40 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูไพบูลปัญญารักษ์ (สายัณห์ ติกฺขปญฺโญ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดทางกลาง หรือบ้างเรียก **วัดทองกลาง** สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2310 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2315 ได้เริมเปิดสอนพระปริยัติธรรม เมื่อ พ.ศ. 2499 ด้านการศึกษาทางวัดได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนประถมศึกษาในที่ดินวัด คือ โรงเรียนวัดทางกลาง (ประชาสามัคคีอุปถัมภ์) เปิดทำการสอนตั้งแต่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2477 เริ่มแรกใช้ศาลาการเปรียญของวัดทางกลางเป็นที่เรียน ต่อมาได้สร้างอาคารใหม่ และวัดยังเป็นที่ตั้งของสถานีอนามัยอีกด้วย

อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ฌาปนสถาน กุฏิ ฯลฯ มีปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ *หลวงพ่อขาว* พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ขนาด 2 เท่าของคนจริง เป็นที่เคารพ เชื่อถือศรัทธาของชาวบ้าน ของแก้บนที่นิยมกันมากที่สุดคือ หัวหมู และละคร ภายในวัดยังมีต้นไม้ใหญ่คือต้นสาละปลูกไว้ในบริเวณวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทางกลาง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดทางกลาง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดทับกระดาน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อสุพรรณ อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี

วัดทับกระดานเริ่มตั้งเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2476 ที่ตั้งของสำนักสงฆ์เดิมอยู่ทางทางทิศใต้ของวัดทับกระดานปัจจุบัน ห่างจากวัดประมาณ 1 กิโลเมตร ครั้งนั้น ปู่บุญ ดอกไม้หอม และปูเสา โพธิ์คา ได้ดำเนินการขออนุญาต สร้างวัด เริ่มก่อสร้างเสนาสนะด้วยเสาไม้ นำไม้ไผ่ทำเครื่องบนใช้แฝกมุงหลังคาและสร้างศาลาด้วย เครื่องไม้มุงแฝกเช่นกัน เมื่อสร้างเสร็จจึงนิมนต์พระมาอยู่ คือ หลวงตาคง อาจารย์บุญ อาจารย์สม อาจารย์เปิ่น อาจารย์พลอย และอาจารย์ยอด จน พ.ศ. 2484 เกิดสงครามโลกครั้งที่สอง จึงประชุมกันย้ายที่ตั้งวัดโดยมีปูบุญ ดอกไม้หอม ปู่เสา โพธิ์คา ปู่แจ่ม เพชรป่านกัน ได้ร่วมกับชาวบ้านในละแวกนั้น ช่วยกันยกวัดและศาลาทั้งหลังซึ่งมุงด้วยแฝก

เมื่อ พ.ศ. 2487 ปู่บุญได้นิมนต์พระจาก คณะหมวด คือ หลวงพ่อแดง วัดทุ่งคอก ให้พระแหวว มาเป็นรักษาการรูปแรกของวัดทับกระดาน ต่อมา พ.ศ. 2489 พระครูสุธรรมรัตหรือหลวงพ่อบวช ตุลายโก ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส และได้สร้างวัดให้มีความเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น มีการสร้างอุโบสถ ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517

วัดทับกระดานเป็นที่เก็บอัฐิของพุ่มพวง ดวงจันทร์ ทางวัดเก็บเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ในการร้องเพลง รวมทั้งรูปถ่ายจากข่าวหนังสือพิมพ์ไว้ในอุโบสถ บริเวณศาลาท่าน้ำมีรูปวาดของพุ่มพวง ดวงจันทร์ ที่มีคนนำมาให้เพื่อแก้บน ส่วนศาลาริมสระน้ำมีการสร้างหุ่นพุ่มพวง โดยทุก ๆ วันที่ 13 มิถุนายนของทุกปี ซึ่งเป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของพุ่มพวง ดวงจันทร์ ทางวัดจะมีการจัดงานรำลึกถึงเธออยู่เรื่อยมานับตั้งแต่ พ.ศ. 2536

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูสุธรรมรัตน์ (หลวงพ่อบวช ตุลายโก)
* พระอธิการประสงค์ คุณากโร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทับกระดาน". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
2. ↑  "29 ปี "พุ่มพวง" ปี 64 วัดทับกระดาน เงียบเหงา ขณะที่เลขเด็ดหมดเกลี้ยงแผง". ไทยรัฐ.
3. ↑  "วัดทับกระดาน". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**วัดทาร้องเรือ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทาสบเส้า อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 3 งาน 12 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน 21 ตารางวา 

วัดทาร้องเรือตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2435 ตามประวัติวัดแจ้งว่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2392 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2472 วัดมีหลายชื่อตั้งแต่ **วัดฝั่งหมิ่น** **วัดบ้านไร่** และ **วัดหนองเรือ** เดิมวัดตั้งอยู่ ริมแม่น้ำทา น้ำได้เซาะตลิ่งพังเข้ามาใกล้วัด จึงได้ทำการย้ายมาตั้ง ณ ที่ปัจจุบัน ต่อมาพระคำมูลได้เป็นเจ้าอาวาส มีชาวบ้านขว้างหนองเรือมาตั้งบ้านอยู่ในหมู่บ้านนี้ มีบริษัทรับเหมาประมูลไม้สักได้ใช้ช้างชักลากซุงมาลงที่แม่น้ำทาโดยต่อเป็นแพ พระคำมูลจึงได้นำชื่อบริษัททำแพเรือมาตั้งชื่อบ้านและวัดว่า "วัดทาร้องเรือ"

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหาร ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ และศาลาบำเพ็ญกุศล ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 พระประธานในวิหารเป็นพระพุทธรูปสร้างด้วยอิฐถือปูน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 พระพุทธบาทจำลอง พระเจ้าทันใจสร้างด้วยอิฐถือปูนและเจดีย์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระเกี๋ยง พ.ศ. 2392–2397
* พระหลวงแก้ว พ.ศ. 2397–2451
* พระสุริยะ อุรญาโณ พ.ศ. 2451–2452
* พระแสน ปภศฺสโร พ.ศ. 2454–2456
* พระลุ่ม พ.ศ. 2456–2458
* พระสม สุริย พ.ศ. 2458–2463
* พระครูอุปโลปมคุณ พ.ศ. 2463–2526
* พระครูหล้า กนฺตจารี พ.ศ. 2527–
* พระครูโสภณปิยาจาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทาร้องเรือ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ประวัติวัดทาร้องเรือ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดทองสะอาด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองพระอุดม ในตำบลคลองพระอุดม อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 26 ไร่ 1 งาน 6 ตารางวา

วัดทองสะอาดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2436 โดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ทรงสร้างวัดขึ้นในที่ดินของพระองค์ ได้รื้อบ้านพักมา สร้างมีลักษณะคล้ายกระโจมชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า **วัดกระโจมทอง** ต่อมาพระอธิการเล็ก งามสะอาดเป็นเจ้าอาวาสได้เปลี่ยนนามเป็น "วัดทองสะอาด" โดยใช้นามของผู้สร้างและคำลงท้ายชื่อสกุลเจ้าอาวาส ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม ตั้งแต่เมื่อ พ.ศ. 2502 

สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ได้เสด็จถวายผ้าพระกฐิน เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2525 วัดทองสะอาดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2525 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จทรงตัดลูกนิมิตรในพิธีด้วย ปัจจุบันทางวัดมีชื่อเสียงในด้านพระบูชา ครูบาสุบิน กุมาร และเครื่องรางของขลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "วัดทองสะอาด". พระสังฆาธิการ.
**วัดทองบางเชือกหนัง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางเชือกหนัง เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร ภายในมีอาคารเรียนพระปริยัติธรรม

ประวัติ
-------

วัดทองบางเชือกหนังสร้างโดยนายทอง ธูปทอง เมื่อราว พ.ศ. 2390 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่มาเสร็จเรียบร้อยในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เล่ากันว่านายทองเป็นหนึ่งในพี่น้อง 3 คน เมื่อเสร็จจากการปราบข้าศึก พี่น้องแต่ละคนจึงสร้างวัดเพื่อชำระจิตใจให้สะอาด คนหนึ่งสร้างวัดเกตุ อีกคนหนึ่งสร้างวัดสิงห์ ส่วนนายทองสร้าง **วัดทอง** ทั้งสามวัดอยู่ติดกัน มีวัดทองอยู่ตรงกลาง ภายหลังวัดเกตุและวัดสิงห์ได้ร้างไป และชาวบ้านนิยมเรียกวัดทองว่า "วัดทองบางเชือกหนัง" อุโบสถหลังใหม่ของวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2546

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถเดิมเป็นอาคารทรงไทย กว้าง 6 เมตร ยาว 14 เมตร ซ่อมแซม พ.ศ. 2514 ภายในมีพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยหน้าตัก 1.5 เมตร ศิลปะแบบสมัยอยุธยา เช่นเดียวกับพระอัครสาวกที่ประดิษฐานอยู่ด้วยกัน มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเก่าแก่ที่ประตูอุโบสถ แสดงเรื่องราวในชาดก

อุโบสถหลังใหม่สร้างประชิดอุโบสถเดิมด้านทิศใต้ เริ่มสร้าง พ.ศ. 2536 เป็นอุโบสถ 2 ชั้น หน้าบันเป็นรูปพระนารายณ์ทรงครุฑ ผนังบุกระเบื้อง ก่อสร้างด้วยแรงงานของพระสงฆ์ในวัดเป็นหลัก ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยที่ทางวัดจัดสร้างขึ้นใหม่

อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญซึ่งเป็นของเดิม ซ่อมแซมใน พ.ศ. 2476 และ พ.ศ. 2547 วิหารกระจาดทองซึ่งประดิษฐานรูปเหมือนพระครูปราจิณมุนี (อดีตเจ้าอาวาส) เจดีย์ซึ่งเป็นเจดีย์ทรงกลม กุฏิสงฆ์ซึ่งเป็นเรือนไม้ 2 ชั้น ราว 10 หลัง หอระฆังซึ่งสร้างขึ้นใหม่ หลังคาเป็นหน้าจั่ว 2 ด้าน ก่ออิฐถือปูนหน้าบันเป็นไม้ มีลวดลายเทพนม มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ และศาลาซึ่งประดิษฐานรูปหล่อหลวงพ่อวัดบ้านแหลม หลวงพ่อพุทธโสธรจำลอง พระสังกัจจายน์ หลวงปู่แจ้ง และหลวงปู่เอม (อดีตเจ้าอาวาส)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศรัณย์ ทองปาน. โครงการสำรวจเพื่อสร้างฐานข้อมูลของวัดในเขตตลิ่งชัน. กรุงเทพฯ : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน), 2549. หน้า 125.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-10-14.
3. ↑  ประยูร อุลุชาฏะ (น. ณ ปากน้ำ). *ศิลปกรรมในบางกอก*. พระนคร ; เกษมบรรณกิจ, 2514. หน้า 105
4. ↑  วลัยลักษณ์ ทรงศิริ. การศึกษาภูมิหลังและการเปลี่ยนแปลงทางสังคมวัฒนธรรมชุมชนในพื้นที่ตลิ่งชัน. กรุงเทพฯ : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน), 2552. หน้า 184
5. ↑  "วัดทอง". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย*.
**โคอาที** (Coati) จากสกุล *Nasua* and *Nasuella* เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมจากวงศ์แร็กคูนชนิดหนึ่ง เป็นสัตว์ออกหากินในเวลากลางวัน ซึ่งแตกต่างจากสัตว์ในวงศ์แร็กคูนส่วนใหญ่ ซึ่งเป็นสัตว์กลางคืน โคอาทีมีถิ่นกำเนิดในอเมริกาใต้ อเมริกากลาง และบริเวณทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอเมริกาเหนือ

นิรุกติศาสตร์
-------------

คำว่า "โคอาที" หรือ "โกอาตี" มาจากภาษากวารานี ภาษาท้องถิ่นในกลุ่มภาษาตูปี-กวารานีแห่งอเมริกาใต้ มีความหมายตามตัวอักษรว่า "จมูกยาว" ประกอบด้วยสองหน่วยคำ คือ coá- (โกอา แปลว่า "ยาว") และ -tî (ตี แปลว่า "จมูก")

แหล่งที่อยู่
------------

โดยทั่วไป โคอาทีมีแหล่งอาศัยหลากหลายที่ โดยอาศัยอยู่ในบริเวณที่ร้อน แห้ง ชื้น เช่น ป่าดิบชื้นแอมะซอน บริเวณที่หนาวเย็นและสูงชัน เช่น ภูเขาแอนดีส (อเมริกาใต้) หรือบริเวณทุ่งหญ้าและตามพุ่มไม้ แหล่งอาศัยเริ่มต้นตั้งแต่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐ (ตอนใต้ของรัฐแอริโซนา นิวเม็กซิโก และเท็กซัส) จนถึงตอนเหนือของประเทศอุรุกวัยบ้างเชื่อว่า มีโคอาทีประมาณ 10 ตัว ขยายพันธุ์อยู่ที่มณฑลคัมเบรีย ของสหราชอาณาจักร

ช่วงชีวิต
---------

ในป่า โคอาทีมีอายุได้ถึงประมาณ 7 ถึง 8 ปี แต่เมื่ออยู่กับมนุษย์ โคอาทีสามารถมีอายุได้ถึง 15 ถึง 16 ปี

การกิน
------

โคอาทีเป็นสัตว์ที่กินได้ทั้งพืชและเนื้อสัตว์ อาหารที่มักกิน ได้แก่ ผลไม้ สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังจำพวกแมลง (เช่น บึ้ง) และสัตว์มีกระดูกสันหลังขนาดเล็ก (เช่น กิ้งก่า หนู สัตว์ปีกขนาดเล็ก ไข่นก และไข่จระเข้) โคอาทีมีจมูกที่ดี และมีเท้าหน้าที่สามารถใช้ขุดเอาสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังออกมาจากดินได้

สัตว์ที่ล่าเป็นเหยื่อในธรรมชาติ
-------------------------------

สัตว์ที่ล่าโคอาทีเป็นเหยื่อ ได้แก่ แมวจากัวรันดี งูโบอาหางแดง จิ้งจอก หมา เพียงพอนไทรา แมวออเซลอต และเสือจากัวร์ นอกจากนี้ ยังมีสัตว์นักล่าจำพวกสัตว์ปีกตัวใหญ่ ได้แก่ อินทรี-เหยี่ยวหรูหรา เหยี่ยวสีเกาลัดและดำ และอินทรีฮาร์ปี ส่วนลิงแคพิวชินหัวขาว มักล่าลูกของโคอาทีเป็นอาหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Beisiegel, B. M. (2001). "Notes on the coati, Nasua nasua (Carnivora: Procyonidae) in an Atlantic Forest area". *Brazilian Journal of Biology*. **61** (4): 689–692. doi:10.1590/S1519-69842001000400020. ISSN 1519-6984.
2. ↑  "Exotic animals 'found wild in UK'". *BBC News*. 2010-06-21.
3. ↑  Southern Coatimundi. itech.pjc.edu
4. ↑  Perry S.; Rose L. (1994). "Begging and transfer of coati meat by white-faced capuchin monkeys, *Cebus capucinus*" (PDF). *Primates*. **35** (4): 409–415. doi:10.1007/bf02381950.
**เลดูเอตอร์รี** (อิตาลี: *Le due torri*; แปลว่า หอคอยทั้งสอง) เป็นหอคอยเอียงสองหอ สัญลักษณ์หนึ่งของเมืองโบโลญญา ประเทศอิตาลี เป็นหอคอยที่สำคัญที่สุดของบรรดาหอคอยแห่งโบโลญญา หอที่สูงกว่าชื่อว่า "อาซีเนลลี" (*Asinelli*) ส่วนหอที่เตี้ยกว่าและเอียงกว่าชื่อว่า "การีเซนดา" (*Garisenda*) ชื่อทั้งสองมาจากตระกูลที่ตามธรรมเนียมถือว่าเป็นผู้ก่อสร้างหอคอยขึ้นในระหว่างปี 1109 ถึง 1119

เข้าใจกันว่าหอคอยทั้งสองเป็นการก่อสร้างแข่งกันระหว่างสองตระกูลเพื่อประชันอำนาจกัน อย่างไรก็ตาม ไม่ปรากฏหลักฐานลายลักษณ์อักษรจากช่วงเวลานั้นมากนัก อย่างชื่อของตระกูลอาซีเนลลีก็ปรากฏในเอกสารเก่าแก่ที่สุดจากปี 1185 หรือราว 70 ปีหลังหอคอยสร้างเสร็จ

หอคอยการีเซนดาเคยปรากฏอยู่ในงานเขียน *ดีวีนากอมเมเดีย* และ *เลรีเม* ของดันเตอยู่หลายครั้ง นอกจากนี้ยังปรากฏใน *อีทาลีเอนิชเชอไรเซอ* ของเกอเทอ และหอคอยทั้งสองยังปรากฏกล่าวถึงใน *พิกเจอส์ฟรอมอิตาลี* โดยชาลส์ ดิกเคนส์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Naomi Miller (1989). *Renaissance Bologna: a study in architectural form and content*. P. Lang. ISBN 978-0-8204-0885-9.
2. ↑  *Atkinson's Casket*. Sam. C. Atkinson. 1832. pp. 409–.
3. ↑  *Proceedings of the Massachusetts Historical Society*. The Society. 1918.
4. ↑  Luciano Mangiafico (2007). *Italy's Most Wanted: The Top 10 Book of Roman Ruins, Wonderful Wines, and Renaissance Rarities*. Potomac Books, Inc. pp. 301–. ISBN 978-1-61234-046-3.
5. ↑  Charles Dickens. *American Notes, Pictures from Italy ~ Paperbound*. Classic Books Company. pp. 392–. ISBN 978-0-7426-9686-0.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บทางการ


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เลดูเอตอร์รี**

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เลดูเอตอร์รี**

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |

พิกัดภูมิศาสตร์: 44°29′39″N 11°20′48″E﻿ / ﻿44.4943°N 11.3468°E﻿ / 44.4943; 11.3468
| * ด
* ค
* ก
ความขัดแย้งช่วงอวสานราชวงศ์ฮั่น |
| --- |
| 
* หือฉง
* โจรโพกผ้าเหลือง
* เลียงจิ๋ว
* การสังหารหมู่ขันที
* ตั๋งโต๊ะ  (เอ๊งหยง)
* เยียงเซีย
* เจี้ยเฉียว
* ซงหยง
* เตียงฮัน
* เฟิงชิว
* ชีจิ๋ว
* กุนจิ๋ว
* กังตั๋ง
* โจโฉรบเตียวสิ้ว
* แห้ฝือ
* อี้จิง
* อ้วนสุด
* กัวต๋อ
* พกบ๋อง
* แฮเค้า
* ภาคเหนือของจีน  (ลิหยง • เงียบกุ๋น • ลำพี้ • เป๊กลงสาน)
* กังแฮ
* เซ็กเพ็ก
* ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน  (ตงก๋วน • กิจิ๋ว • โลเสีย • กิสาน (ค.ศ. 214) • เองเปงก๋วน)
* เอ๊กจิ๋ว
* ยี่สู (ค.ศ. 213)
* หับป๋า
* เกงจิ๋ว (ค.ศ. 215)
* ปา (ค.ศ. 215-216)
* ยี่สู (ค.ศ. 217)
* ฮันต๋ง
* อ้วนเสีย
* เกงจิ๋ว (ค.ศ. 219)
* *สามก๊ก* →

 |

| * ด
* ค
* ก
ศึกผาแดง |
| --- |
| 
* เตียงปัน
* ผาแดง
* อิเหลง
* หลู่
* หับป๋า
* กังเหลง

 |

ภาพอุกิโยะของญี่ปุ่น แสดงให้เห็นถึงเตียวหุย ดักรอบุนเพ่ง หนึ่งในขุนพลของโจโฉที่สะพานเตียงปันเกี้ยว
**ยุทธการที่เตียงปัน** (อังกฤษ: Battle of Changban ; จีน: 長坂之戰; พินอิน: *Chángbǎn zhī zhàn*) เกิดขึ้นในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก กองทัพของโจโฉไล่ตามกองทัพของเล่าปี่ที่เตียงปันใกล้เมืองตังหยาง มณฑลเกงจิ๋ว ถือได้ว่ายุทธการครั้งนี้เป็นด่านหน้าของยุทธการที่ผาแดง

จุดเกิดของศึกสงคราม
-------------------

ในศักราชเจี้ยนอัน ปีที่ 7 (ค.ศ. 202) แฮหัวตุ้นนำกองทัพของโจโฉรบกับกองทัพของเล่าปี่ที่ทุ่งพกบ๋อง จากนั้นกองทัพของแฮหัวตุ้นก็ล่าถอย หลังจากยุทธการที่เขาเป๊กลงสานในปี ค.ศ. 207 ก็ทำให้สถานการณ์ทางเหนือสงบลง ในปี ค.ศ. 208 กองทัพของโจโฉได้เคลื่อนลงใต้ไปยังเกงจิ๋ว ในเดือน 8 ของปีนั้นเล่าเปียวเจ้าแคว้นเกงจิ๋วถึงแก่อสัญกรรม หลังจากเล่าจ๋องบุตรชายคนที่ 2 ของเขาขึ้นดำรงตำแหน่งเจ้าแคว้นก็ยอมจำนนโดยไม่มีการต่อสู้ ก่อนที่เล่าปี่ซึ่งอยู่ที่ซินเอี๋ยจะทราบข่าวและถอยไปที่กังแฮ และอพยพไปยังกังเหล็งเขายังแจ้งให้กวนอู นำกองทัพเรือร่วมเดินทางไปกังเหล็งโดยมีผู้คนมากกว่า 100,000 คนติดตามเขาไป โดยกังเหล็งเป็นคลังเสบียงและอาวุธของเกงจิ๋ว ในเดือน 9 โจโฉกลัวว่าเล่าปี่จะเข้ายึดครองกังเหล็ง เขาและโจซุนจึงนำทหารม้าอัศวินพยัคฆ์เสือดาว (虎豹騎) จำนวน 5,000 นายเข้าโจมตีและไล่ติดตามกองทัพของเล่าปี่

การรบ
-----

กองทัพของเล่าปี่มีทหารไม่กี่นาย และเล่าปี่ถูกบังคับให้ละทิ้งผู้คนและหลบหนี ดังนั้นเตียวหุยจึงนำทหารม้ายี่สิบนายไปขัดขวางโจโฉและเตียวหุยทำให้กองทัพของโจโฉหวาดกลัวด้วยการตะโกน ในเวลาเดียวกันจูล่งรับผิดชอบในการคุ้มกันนางกำฮูหยินและเล่าเสี้ยนภรรยาและบุตรชายของเล่าปี่ ในระหว่างการต่อสู้ บุตรสาวสองคนของเล่าปี่ถูกจับเป็นเชลย

หลังสงครามเล่าปี่ละทิ้งแผนการที่จะลงใต้และหนีไปกังเหล็งและหันไปทางทิศตะวันออกเพื่อเข้าร่วมกองทัพเรือของกวนอูที่ออกเดินทางมาล่วงหน้า และหนีไปกังแฮเพื่อเข้าร่วมกับเล่ากี๋บุตรชายคนโตของเล่าเปียว

ผลลัพธ์
-------

โจหยิน (ลูกพี่ลูกน้องของโจโฉ) และโจซุนโจมตีกังเหล็ง จูล่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งตอบแทนการคุ้มครองครอบครัวของเล่าปี่ แม่ของชีซีถูกโจโฉจับตัวไประหว่างการสู้รบครั้งนี้ ดังนั้นชีซีจึงเปลี่ยนมาทำงานกับโจโฉในภายหลัง

โลซกทูตของง่อก๊กเดินทางมาเคารพศพของเล่าเปียว พร้อมกับเกลี้ยกล่อมเล่าปี่ให้เข้าร่วมกับซุนกวนเพื่อต่อต้านโจโฉและจูกัดเหลียงถูกส่งไปที่ง่อก๊กเพื่อหารือเกี่ยวกับการเป็นพันธมิตร

ดูเพิ่ม
-------

* สามก๊ก
* กลศึกสามก๊ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  s:三國志無載年份。s:資治通鑒\_(胡三省音注)/卷064：建安七年……劉表使劉備北侵，至葉，曹操遣夏侯惇、于禁等拒之。備一旦燒屯去，惇等追之。裨將軍鉅鹿李典曰：「賊無故退，疑必有伏。南道窄狹，草木深，不可追也。」惇等不聽，使典留守而追之，果入伏裏，兵大敗。典往救之，備乃退。
เลดีเอ็ดวีนา กรอสเวอร์เนอร์ (อังกฤษ: Lady Edwina Grosvenor) เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2524 เป็นธิดาของของ เกราล์ด กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 6 แห่งเวสต์มินสเตอร์ และ นาตาเลีย กรอสเวอร์เนอร์ ดัชเชสแห่งเวสต์มินสเตอร์ เป็นพี่นสาวของ ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์ เธอมีพระมารดาทูลหัวคือ ไดอานา เจ้าหญิงแห่งเวลส์ ตัวเธอนั้นมีภูมิหลังที่ไม่ดีนัก เริ่มด้วยการใช้สารเสพติด ต่อมาเธอสามารถเลิกได้ และได้เข้าไปทำงานในคุกที่ กาฐมาณฑุ โดยทำงานเพื่อช่วยเหลือเด็กที่ไม่มีความผิดให้พ้นโทษ 

เลดีเอ็ดวีนา กรอสเวอร์เนอร์ มีความสนใจในเรื่องสตรีที่มีคดี เธอจึงมุ้งเน้นในเรื่องสตรีที่กระทำความผิด และมีงานวิจัยของเธอที่เกี่ยวกับความผิดของสตรี

สมรส
----

เลดีเอ็ดวีนา กรอสเวอร์เนอร์ สมรสกับ แดน สโนว์ พิธีกรรายการและนักโทรทัศน์ชื่อดังของอังกฤษ เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2553 ทั้ง 2 มีบุตรดังนี้

1. เซีย สโนว์
2. โวล์ฟ โรเบิร์ต สโนว์
3. ออรา สโนว์

อ้างอิง
-------





1. ↑   Levin, Angela (2013-10-01). "Lady Edwina Grosvenor: 'I see my wealth as a gift that I should put to good use'". ISSN 0307-1235. Retrieved 2018-12-29.
2. ↑   "Person Page". thepeerage.com. Retrieved 2018-12-29.
3. ↑   "Lady Edwina Grosvenor - Latest news, opinion, advice, pictures, video - Cheshire Live". cheshire-live.co.uk. Retrieved 2018-12-29.
4. ↑   "The Clink Charity appoints new Clink Trustees & Ambassador". Custard Communications. 2018-08-06. Retrieved 2018-12-29.
วัดนักแสวงบุญที่เมืองชไตน์เฮาเซิน
**โดมีนีคุส ซิมเมอร์มัน** (เยอรมัน: *Dominikus Zimmermann*) เกิดเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1685 เสียชีวิตวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1766 ที่โบสถ์วีส ประเทศเยอรมนี เป็นสถาปนิกและช่างปูนปั้นแบบแบบโรโคโคของประเทศเยอรมนี

ประวัติ
-------

โดมีนีคุส ซิมเมอร์มัน เกิดที่หมู่บ้านไกส์พ็อยนต์ (Gaispoint) ใกล้เมืองเว็สโซบรุน (Wessobrunn) เมื่อปี ค.ศ. 1685 เช่นเดียวกับพี่ชายชื่อโยฮัน บัพทิสท์ ซิมเมอร์มัน โดมีนีคุสก็เป็นสถาปนิกและช่างปูนปั้น ทั้งพี่และน้องมาจากครอบครัวศิลปินและช่างทึ่ตามแบบโรโคโคเว็สโซบรุน เริ่มแรกโดมีนีคุสเป็นช่างปูนปั้น ต่อมาก็ได้เป็นมาสเตอร์ช่างก่อสร้างและสถาปนิก โดมีนีคุสอาศัยอยู่ที่เมืองลันทซ์แบร์คอัมเล็ช และได้เป็นนายกเทศมนตรีของเมืองนี้ระหว่างปี ค.ศ. 1748 ถึงปี ค.ศ. 1753 โดมีนีคุสเสียชีวิตใกล้ ๆ โบสถ์วีสเมื่อปี ค.ศ. 1766

สถาปัตยกรรม
-----------

ภายในโบสถ์วีสที่เมืองชไตน์กาเดิน (Steingaden)

| ปี | ที่ตั้ง |
| --- | --- |
| ค.ศ. 1716–1725 | สำนักสงฆ์ (Abbey church) ที่เมืองเมอดิงเงิน (Mödingen) |
| ค.ศ. 1728–1733 | วัดนักแสวงบุญที่เมืองชไตน์เฮาเซิน (Steinhausen an der Rottum) |
| ค.ศ. 1745–1754 | โบสถ์วีสที่เมืองชไตน์กาเดิน |
| ค.ศ. 1752 | ตึกเทศบาลเมืองและวัดเซ็นต์จอห์น ที่เมืองลันทซ์แบร์คอัมเล็ช |

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

* ศิลปะโรโคโค
* โบสถ์วีส

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โดมีนีคุส ซิมเมอร์มัน**

* Johan and Dominikus Zimmerman (ภาษาอังกฤษ)
* Dominikus Zimmermann เก็บถาวร 2007-10-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ภาษาเยอรมัน)
* ชีวประวัติโดมีนีคุส ซิมเมอร์มัน (ภาษาเยอรมัน)
* ชีวประวัติโดมีนีคุส ซิมเมอร์มัน (archINFORM) (ภาษาอังกฤษ)
เลดีเบียร์กิด กินเนสส์ (อังกฤษ: Lady Brigid Guinness)

ประวัติ
-------

เลดีเบียร์กิด กินเนสส์ เกิดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1920 ณ กรุงลอนดอน เป็นธิดาคนสุดท้องใน รูเพิร์ต กินเนสส์ เอิร์ลที่ 2 แห่งไอวีฟ และ เกวนโดเลน กินเนสส์ เคาน์เตสแห่งไอวีฟ โดยครอบครัวของเธอได้ประกอบธุรกิจหลายอย่างจนมีฐานะร่ำรวย อาทิ โรงเบียร์ ธนาคาร การเล่นการเมืองของและการเป็นการทูตของบิดา 

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เธอได้อาสาเป็นพยาบาลเสริม และนี่เองทำให้ได้พบกันพระสวามีในอนาคต เจ้าชายเฟรเดอริกแห่งปรัสเซีย ขณะที่เจ้าชายทรงได้รับอุบัติเหตุทางรถยนต์ ต่อมาทั้ง 2 เริ่มจะติดต่อสื่อสารและเป็นบ่อเกิดของความรัก

เสกสมรส
-------

เลดีเบียร์กิด เสกสมรสกับ เจ้าชายเฟรเดอริกแห่งปรัสเซีย และได้รับพระราชทานพระนามและพระอิสริยยศเป็น **เจ้าหญิงเฟรเดอริกแห่งปรัสเซีย พระชายา** (Her Royal Highness Princess Frederick of Prussia) พร้อมฐานันดรรอยัลไฮเนส โดยมีพระบุตรดังนี้

1. เจ้าชายเฟรเดอริก
2. เจ้าชายวิลเลียม
3. เจ้าหญิงวิกตอเรีย มารีนา
4. เจ้าชายรูเพิร์ต
5. เจ้าหญิงอันโทเนีย ดัชเชสแห่งเวลลิงตัน

ต่อมาเมื่อปี ค.ศ. 1966 เจ้าชายเฟรเดอริก พระสวามีสิ้นพระชนม์ พระองค์จึงทรงลาออกจากฐานันดรและเสกสมรสใหม่กับ เมเจอร์ อันโทนี แพทริค เนส เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1967 แต่ไม่มีบุตร-ธิดา
**ขยี้** เป็นภาพยนตร์ไทยในปี พ.ศ. 2534 กำกับโดยปุ๊ก ยังเติร์ก ภาพยนตร์ได้รับ 4 รางวัลจากเวทีรางวัลตุ๊กตาทอง ในปี พ.ศ. 2534 โดยเป็นครั้งเดียวในประวัติศาสตร์ที่ดารานำชาย 2 คน ลิขิต เอกมงคล และ สามารถ พยัคฆ์อรุณ ได้รับรางวัลเดียวกันจากหนังเรื่องเดียวกัน โดยภาพยนตร์ไม่ได้ฉายในโรงภาพยนตร์ จนในปัจจุบันภาพยนตร์ก็ยังไม่ได้ออกฉาย

อุปสรรคของภาพยนตร์เรื่องนี้มีมากมาย ตั้งแต่มีอุบัติเหตุสตันต์แมนโดนลูกปืนเสียชีวิต ทำให้เกิดปัญหาหยุดถ่ายไป 3 เดือน และต้องทำเรื่องดูแลและค่าทดแทนผู้เสียชีวิต อีกทั้งผู้กำกับยังทำงานละเอียดมาก เมื่อถ่ายหนังเสร็จแล้วแต่อยู่ในกระบวนการตัดต่อ จึงได้ส่งวิดีโอไปประกวดรางวัล ปิดกล้องด้วยทุนสร้าง 10 ล้านบาท ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงสาขาใหญ่แทบทุกรางวัล และได้รางวัลไปหลายรางวัล

แต่ด้วยที่คุณปุ๊กทำงานละเอียด อันไหนไม่ดี ก็ตัดทิ้ง ถ่ายทำใหม่ ทำให้เกิดความล่าช้า และมีฉากบู๊ฉากหนึ่งที่เมื่อดูแล้วเหมือนหนังเรื่อง *โหด เลว ดี* ก็กลัวจะหาว่าลอกเลียนแบบ จึงอยากจะรื้อถ่ายใหม่ เพิ่มการระเบิดรถราคาแพง 8 คันรวดกลางสนามบินใช้ตัวประกอบนับร้อย นอกจากนั้นยังใช้เวลาตกแต่งหลายซีนอยู่ถึง 4 ปี กับจำนวนฟิล์มรวมแล้วมากกว่า 450 ม้วน ทำให้ทุนสร้างขยับไปที่ 15 ล้านบาท แต่ท้ายสุดหนังก็ไม่ได้เข้าฉาย

เรื่องย่อ
---------

ลิขิต เอกมงคล กับ สามารถ พยัคฆ์อรุณ ที่รับบทเป็นพี่น้องกำพร้าที่ทั้งคู่แยกกันแต่เล็ก โดยลิขิตเติบโตขึ้นมาเป็นมือขวาเจ้าพ่อ สามารถได้รับเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมของผู้มีอิทธิพล ทั้งคู่ต้องกลับมาเจอกันโดยบังเอิญ

ฝ่ายลิขิตรับภารกิจจากนายให้มาสังหารพ่อบุญธรรมของสามารถ ส่วนฝ่ายสามารถที่กำลังเรียนอยู่ต่างประเทศ พอรู้ข่าวจึงกลับมาแก้แค้น โดยสืบถึงมือสังหาร โดยมีกันตา ดานาว รับบทเป็นตัวเชื่อมทั้ง 2 คน

รางวัล
------

รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ครั้งที่ 15 ประจำปี พ.ศ. 2534
* ผู้แสดงนำชายยอดเยี่ยม – ลิขิต เอกมงคล และ สามารถ พยัคฆ์อรุณ
* ผู้แสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม – กันตา ดานาว
* บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม - รัญ เมืองลพ
* บันทึกเสียงยอดเยี่ยม – พูนศักดิ์ อุทัยพันธุ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-24. สืบค้นเมื่อ 2010-08-20.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-01-18. สืบค้นเมื่อ 2010-08-20.
3. ↑  สืบสกุล แสงสุวรรณ, นิตยสารแฮมเบอร์เกอร์ ฉบับที่ 40 ปี 2547
ระวังสับสนกับ พิพิธภัณฑ์โซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์

**พิพิธภัณฑ์กุกเกนไฮม์ บิลบาโอ** (สเปน: *Museo Guggenheim Bilbao*; บาสก์: *Guggenheim Bilbao Museoa*) เป็นอาคารพิพิธภัณฑ์งานศิลปะสมัยใหม่และร่วมสมัย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเนร์บีออน (Nervion) (แม่น้ำซึ่งไหลผ่านเมืองบิลบาโอสู่ทะเลกันตาเบรียในมหาสมุทรแอตแลนติก) ณ เมืองบิลบาโอ แคว้นบาสก์ ประเทศสเปน อาคารได้รับการออกแบบโดยแฟรงก์ เกห์รี สถาปนิกรางวัลพริตซ์เกอร์สัญชาติแคนาดา-อเมริกา เปิดตัวเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1997 โดยสมเด็จพระราชาธิบดีควน การ์โลสที่ 1 กษัตริย์สเปน ทรงให้เกียรติเป็นประธานเปิดอาคาร พิพิธภัณฑ์กุกเกนไฮม์เป็นหนึ่งในหลายพิพิธภัณฑ์ที่เป็นของมูลนิธิโซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์ (Solomon R. Guggenheim Foundation) ซึ่งยังรวมถึงพิพิธภัณฑ์โซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์ นครนิวยอร์ก ที่ออกแบบโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ ด้วย อาคารแห่งนี้ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้จัดแสดงงานศิลปะต่าง ๆ จากทั้งศิลปินชาวสเปนและทั่วโลก พิพิธภัณฑ์กุกเกนไฮม์ บิลบาโอ ยังถือได้ว่าเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในสเปน มีสถิติผู้เยี่ยมชมสูงถึง 1,103,211 คน

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้เริ่มขึ้นเมื่อรัฐบาลแคว้นบาสก์เสนอมูลนิธิโซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์ ให้มาสร้างพิพิธภัณฑ์บริเวณท่าเรือเก่าริมฝั่งแม่น้ำในเมืองบิลบาโอ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นแหล่งสร้างรายที่สำคัญได้ให้กับเมือง โดยรัฐบาลได้ออกค่าก่อสร้างในวงเงินจำนวน 100 ล้านดอลลาร์ ค่าระบบเสียงภายในจำนวน 50 ล้านดอลลาร์ ค่าจ้างทั้งหมด-จ่ายครั้งเดียวจำนวน 20 ล้านดอลลาร์ และกองทุนอุดหนุนอีก 12 ล้านดอลลาร์

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ถือเป็นหนึ่งในงานที่รับคำชื่นชมเป็นอย่างมากในงานสถาปัตยกรรมร่วมสมัย โดยได้รับการสรรเสริญว่า "เป็นช่วงเวลาสำคัญทางวัฒนธรรมสถาปัตยกรรม" เนื่องจากอาคารเป็นตัวแทนของ "หนึ่งในช่วงเวลาที่หาได้ยากยิ่งเมื่อทั้งคำวิจารณ์ หลักวิชาการ และความเป็นสาธารณะทั่วไปได้มารวมอยู่ในที่แห่งเดียว" พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้รับคำยกย่องอย่างกว้างขวางในฐานะหนึ่งในงานออกแบบทางสถาปัตยกรรมที่มีความสำคัญมากที่สุดนับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นต้นมา จากการลงคะแนนโดยสถาปนิกที่เชียวชาญใน *เวิลด์อาร์คิเท็กเจอร์เซอร์เวย์* (World Architecture Survey) ค.ศ. 2010

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Balance 2015* (Guggenheim Bilbao).
2. ↑  Templar, Karen. "Frank Gerry", *Salon*, October 5, 1997, accessed March 21, 2012
3. ↑  "Guggenheim Museum Bilbao", The Solomon R. Guggenheim Foundation, accessed April 4, 2012
4. ↑  Security tight before Guggenheim Museum opens in Basque city[*ลิงก์เสีย*], *CNN*, October 18, 1997
5. 1 2  Tyrnauer, Matt (June 30, 2010). "Architecture in the Age of Gehry". *Vanity Fair*. สืบค้นเมื่อ July 22, 2010.
**โคล่า** (***Cola***) เป็นพืชไม่ผลัดใบสกุลหนึ่ง มีด้วยกันประมาณ 125 สปีชีส์ เป็นพืชพื้นเมืองในเขตป่าดงดิบของทวีปแอฟริกา จำแนกอยู่ในวงศ์ Malvaceae วงศ์ย่อย Sterculioideae (หรืออาจแยกเป็นวงศ์ Sterculiaceae ต่างหาก ก็มี) ถือว่ามีความสัมพันธ์กับพืชสกุล *Theobroma* (โกโก้) ในทวีปอเมริกาใต้ ต้นโคล่านั้นมีความสูงเต็มที่ 20 เมตร มีใบมันวาว คล้ายรูปไข่ ยาวเต็มที่ 30 เซนติเมตร 

สปีชีส์อื่นๆ
* *Cola acuminata* - Abata Cola
* *Cola anomala*
* *Cola gigantea*
* *Cola heterophylla*
* *Cola nitida* - Goro
* *Cola pachycarpa*
* *Cola vera*
* *Cola verticillata*

### ประโยชน์

เมล็ดโคล่ามีรสขมเล็กน้อย มีปริมาณคาเฟอีนอยู่พอสมควร และนิยมนำมาเคี้ยวในหลายวัฒนธรรมแถบแอฟริกาตะวันตก และมักนำไปใช้ในพิธีกรรม หรือเอาไว้รับแขก (ทำนองเดียวกับหมากในวัฒนธรรมไทย)

โคล่านั้นเดิมมีการใช้เพื่อผลิตเครื่องดื่มโคล่า แต่ปัจจุบันนี้การผลิตน้ำดื่มโคล่าในเชิงอุตสาหกรรมนิยมใช้สารแต่งกลิ่นและรสเทียม ยกเว้น Red Cola ของ A.G. Barr plc, Harboe Original Taste Cola, Blue Sky Organic Cola และ "Cricket Cola" อย่างหลังนี้ผลิตจากเมล็ดโคล่าและชาเขียว 

ภายนอกทวีปแอฟริกานั้น มีการปลูกโคล่าบางสปีชีส์เพื่อใช้เมล็ด เช่น ในอินโดนีเซีย บราซิล จาไมก้า และท้องถิ่นอื่นๆ ในเขตร้อนชื้น

อ้างอิง
-------

* Germplasm Resources Information Network: *Cola* เก็บถาวร 2009-01-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน