recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**นายศักดา นพสิทธิ์** เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม เป็นประธานแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) จังหวัดชลบุรี และเป็นอดีตโฆษกพรรคเพื่อไทย เป็นอดีตรองเลขาธิการพรรคเพื่อชาติ

ประวัติ
-------

ศักดา นพสิทธิ์ เกิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2506 เป็นบุตรของนายมานพ นพสิทธิ์ กับนางสมาน นพสิทธิ์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และระดับปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยบูรพา

การทำงาน
--------

ศักดา นพสิทธิ์ เคยลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่แพ้ให้กับนายวิทยา คุณปลื้ม จากพรรคชาติไทย และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 แพ้ให้กับนายอัมรินทร์ ตั้งประกอบ จากพรรคไทยรักไทย ต่อมาในปี พ.ศ. 2551 เขาได้เข้าร่วมงานและได้รับแต่งตั้งเป็นโฆษกพรรคเพื่อไทย รวมทั้งเป็นประธาน นปช.จังหวัดชลบุรี

ศักดา นพสิทธิ์ เป็นหนึ่งในสมาชิก นปช. ที่มีบทบาทในการชุมนุมระหว่างการประชุมผู้นำประเทศอาเซียน ที่พัทยาด้วยเขาเคยจำคุกในคดี เหตุการณ์ก่อความไม่สงบของกลุ่ม นปช. เมษายน พ.ศ. 2552 ในศาลชั้นต้น ในวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2558 ต่อมาใน วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2558 เขาได้รับการประกันตัวในวงเงิน 8 แสน บาท เขาจำคุกในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2560 ตามคำตัดสินของศาลอุทธรณ์ในคดีดังล่าว และไม่ได้รับการประกันตัวในวันดังกล่าว

ในปี พ.ศ. 2561 เขาได้ย้ายไปร่วมงานกับพรรคเพื่อชาติ

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  ประวัติผู้สมัคร ส.ส.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  เลือกตั้ง 54 ซู่ซ่า ดารา-นักกีฬา--ไฮโซ-คนดัง ว่าที่ผู้สมัครส.ส. เลือดใหม่ ใครเป็นใครมาดูกัน

| * ด
* ค
* ก
พรรคเพื่อไทย |
| --- |
| หัวหน้าพรรค | 
* บัณจงศักดิ์ วงศ์รัตนวรรณ
* สุชาติ ธาดาธำรงเวช
* ยงยุทธ วิชัยดิษฐ
* วิโรจน์ เปาอินทร์ *(รักษาการ)*
* จารุพงศ์ เรืองสุวรรณ
* วิโรจน์ เปาอินทร์
* ปลอดประสพ สุรัสวดี *(รักษาการ)*
* สมพงษ์ อมรวิวัฒน์
* ชลน่าน ศรีแก้ว
* ชูศักดิ์ ศิรินิล *(รักษาการ)*
* **แพทองธาร ชินวัตร**

 |  |
| เลขาธิการพรรค | 
* โอฬาร กิจเลิศไพโรจน์
* สุณีย์ เหลืองวิจิตร
* สุพล ฟองงาม
* จารุพงศ์ เรืองสุวรรณ
* ภูมิธรรม เวชยชัย
* อนุดิษฐ์ นาครทรรพ
* ประเสริฐ จันทรรวงทอง
* **สรวงศ์ เทียนทอง**

 |
| โฆษกพรรค | 
* เจษฎา แรงสูงเนิน
* ศักดา นพสิทธิ์
* พร้อมพงศ์ นพฤทธิ์
* ลดาวัลลิ์ วงศ์ศรีวงศ์
* อนุสรณ์ เอี่ยมสะอาด
* อรุณี กาสยานนท์ (1)
* ธีรรัตน์ สำเร็จวาณิชย์
* ลิณธิภรณ์ วริณวัชรโรจน์ (2)
* **ดนุพร ปุณณกันต์**

 |
| ผู้นำเลือกตั้ง | 
* ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
* สุดารัตน์ เกยุราพันธุ์
* แพทองธาร ชินวัตร

 |
| นโยบายพรรค | 
* โครงการรับจำนำข้าว
* โครงการเติมเงินผ่านกระเป๋าเงินดิจิทัล 10,000 บาท
* 1 ครอบครัว 1 ซอฟต์พาวเวอร์

 |
| ดูเพิ่ม | 
* บ้านเลขที่ 111
* พรรคไทยรักไทย
* พรรคพลังประชาชน
* พรรคไทยรักษาชาติ
* ครอบครัวเพื่อไทย

 |
**วัดเทพราชปวราราม** หรือ **วัดเทพราช** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเทพราช อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดเทพราชปวรารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2424 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2482 เป็นวัดเก่าแก่ที่มีประวัติศาสตร์เกี่ยวข้องกับพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเสด็จประพาสต้น เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2451 ณ วัดเทพราชปวราราม พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานถวายบาตร ตาลปัตร เรือพาย เชี่ยนหมาก กระโถน ให้แก่พระที่จำพรรษาที่วัดนี้ด้วย

ภายในวัดมีโดยพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดเทพราช ภายในพิพิธภัณฑ์ได้จัดแสดงเครื่องไทยธรรมที่รัชกาลที่ 5 ได้พระราชทานถวายแด่พระสงฆ์จำพรรษาครั้งเสด็จประพาส นอกจากนี้ยังมีการจัดแสดงเครื่องมือเครื่องใช้เก่าในสมัยโบราณของชาวบ้านโดยสิ่งของเหล่านี้ได้รับการบริจาคมาจากชาวบ้าน วัดยังมีรอยพระพุทธบาทจำลอง มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า เป็นโลหะหล่อมีความลึกจากขอบลงไป 0.05 เมตร ประดิษฐานอยู่ในมณฑป มีพระปรางค์เก่าแก่ และมีหอพระธรรมเก็บรักษาพระไตรปิฎก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเทพราชปวราราม(เทพราช)". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดเทพราช". ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
3. ↑  "วัดเทพราชปวราราม". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
**สิงหนวัติกุมาร** เป็นตำนานที่ว่าด้วยประวัติศาสตร์เรื่องหนึ่งที่แพร่หลายทางภาคเหนือของประเทศไทย กล่าวถึงอาณาเขตเมืองเชียงแสน เนื้อหาพยายามเชื่อมโยงกับพุทธศาสนา แสดงคำทำนายหรือพุทธพยากรณ์ในตำนาน ขณะที่เรื่องราวทางประวัติศาสตร์กล่าวถึงการสร้างเมืองของสิงหนวัติกุมารในเขตราบลุ่มน้ำกก การตั้งเมืองนาคพันธุสิงหนวตินคร

การตีพิมพ์
----------

ตำนานได้ตีพิมพ์อยู่ในหนังสือหนังสือประชุมพงศาวดารภาคที่ 61 ซึ่งกรมศิลปากรจัดพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2479 แต่ฉบับพิมพ์นี้มีการตัดทอนข้อความบางตอนออกไปด้วยคิดว่าไม่มีความสำคัญในทางประวัติศาสตร์ นอกจากนั้นยังมีการพิมพ์โดยปริวรรตจากภาษาไทยล้านนาในพับสาฉบับของขุนนิวรณ์โรคาพาธ จังหวัดเชียงราย สงวน โชติสุขรัตน์ เผยแพร่ในประชุมตำนานลานนาไทยภาคที่ 1 พ.ศ. 2515 และตำนานสิงหนวัติกุมาร ฉบับสอบค้นของมานิต วัลลิโภคม

เนื้อหา
-------

ตำนานมีความย่อว่าพระเจ้าสิงหนวัติได้อพยพผู้คนเดินทางลงมาจากทางตอนใต้ โดยได้ร่วมกับชนพื้นเมืองในการก่อตั้งอาณาจักรขึ้นมาและเรียกว่า *นาคพันธุสิงหนวัตินคร* (อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย) มีเมืองเชียงแสนเป็นราชธานี ต่อมามีอาณาเขตกว้างใหญ่ ทางทิศตะวันออกตั้งแต่แคว้นตังเกี๋ยของเวียดนามปัจจุบัน ไปจดแม่น้ำสาละวิน รัฐฉาน ประเทศพม่า ทางเหนือจากบริเวณเมืองหนองแส มณฑลยูนนานของจีนลงมาถึงที่ราบลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาตอนบน ถึงสมัยพระเจ้าพังคราช อาณาจักรโยนกเชียงแสนถูกขอมรุกรานจนต้องอพยพราษฎรไปสร้างเมืองใหม่ที่เวียงสีทอง ริมฝั่งแม่น้ำแม่สาย ต่อมาพระเจ้าพรหมมหาราชซึ่งเป็นราชโอรสขับไล่ขอมได้สำเร็จ จึงเชิญเสด็จพระเจ้าพังคราชกลับไปครองเชียงแสนตามเดิม ส่วนพระเจ้าพรหมมหาราชได้พาผู้คนไปสร้างเมืองไชยปราการทางใต้ของเชียงแสน เพื่อให้เป็นเมืองหน้าด่านป้องกันขอมกับมาขึ้นไปรุกราน

ตำนานสิงหนวัติมีปัญหาที่ถกเถียงกันมาแต่เดิมคือเรื่องของเวลา คือตัวเลขศักราช เนื่องจากเป็นเอกสารต้นฉบับตัวเขียนที่คัดลอกกันต่อ ๆ มา และแพร่กระจายอย่างกว้างขวาง ทำให้เกิดความผิดพลาดในการคัดลอก อีกทั้งศักราชที่ใช้ในตำนานปรากฏว่ามีถึง 3 แบบ ซึ่งตำนานเรียกว่าโบราณศักราช ทุติยศักราช และตติยศักราช โดยไม่บอกว่าเป็นศักราชอะไร ทำให้มีการแปลความหมายเวลาในตำนานผิดพลาดมาแต่สมัยโบราณ แต่มีการวิเคราะห์ว่า โบราณศักราชนั้นคืออัญชนะศักราช ซึ่งเก่ากว่าพุทธศักราช 148 ปี ทุติยศักราช คือพุทธศักราช เป็นปีหลังจากพระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพาน และตติยศักราช คือมหาศักราช ซึ่งหลังกว่าพุทธศักราช 621 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  ไข่มุก อุทยาวดี. "เนื้อหาของตำนานในท้องถิ่นของประเทศไทย" (PDF).
2. ↑  "ตำนานสิงหนวัติกุมาร" (PDF). สำนักนายกรัฐมนตรี.
3. ↑  "เมืองโยนกนาคพันธุ์สิงหนวัตินคร". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
4. ↑  "พระเจ้าพรหมมหาราช ในตำนานล้านนา นัยสำคัญของกษัตริย์สืบสายทางธรรม VS สายเลือด". ศิลปวัฒนธรรม.
**การอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีไทย พฤศจิกายน พ.ศ. 2554** เป็นการประชุมสภาผู้แทนราษฎรเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีเป็นรายบุคคล จำนวน 1 คน คือ พลตำรวจเอกประชา พรหมนอก รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม โดยสภาผู้แทนราษฎรได้กำหนดกรอบการอภิปราย 1 วัน คือ วันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554

การยื่นญัตติขอเปิดการอภิปราย
----------------------------

นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ผู้นำฝ่ายค้าน และคณะจำนวน 153 คน ได้เสนอต่อที่ประชุมเพื่อพิจารณาขอเปิดอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีเป็นรายบุคคล จำนวน 1 ราย คือ พลตำรวจเอกประชา พรหมนอก รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม ในประเด็นของการบริหารราชการที่ผิดพลาดล้มเหลว โดยเฉพาะการแก้ไขปัญหาอุทกภัย (ในฐานะผู้อำนวยการ ศปภ.) และไม่ไว้วางใจการบริหารราชการแผ่นดินในกระทรวงยุติธรรม โดยสภาผู้แทนราษฎรได้กำหนดกรอบการอภิปราย 1 วัน คือ วันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554

ผู้อภิปราย
----------

การอภิปราย
----------

การลงมติ
--------

ที่ประชุมได้ลงมติเห็นชอบด้วยกับญัตติ (ไม่ไว้วางใจ) 188 เสียง ไม่เห็นชอบด้วยกับญัตติ (ไว้วางใจ) 273 เสียง งดออกเสียง 5 เสียง และไม่ลงคะแนนเสียง 15 เสียง

อ้างอิง
-------

1. ↑

| ก่อนหน้า |  | การอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีไทย พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **การอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีไทย มีนาคม พ.ศ. 2554** |  |  **การอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีไทย**  |  | **การอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีไทย พ.ศ. 2555** |
ใบเสมาวัดพระศรีรัตนศาสดาราม
ใบเสมาวัดมหาพฤฒาราม
ซุ้มสีมาทรงกูบ วัดช่องนนทรี กรุงเทพมหานคร
**ใบสีมา** เป็นหลักกำหนดเขตเพื่อทำพิธีกรรมทางศาสนาพุทธ นิยมทำด้วยแผ่นหินสกัดเป็นแผ่นหนาประมาณ 5-7.5 เซนติเมตร มีรูปทรงเฉพาะ บางแห่งสกัดเป็นลายเส้นรูปธรรมจักรเพิ่มความสวยงาม ประดิษฐานไว้ในซุ้มที่สร้างคร่อมนิมิตทั้ง 8 ทิศของโบสถ์ คล้ายเป็นสัญลักษณ์แทนนิมิต ถ้าเป็นวัดราษฎร์นิยมทำซุ้มละแผ่นเดียว ถ้าเป็นวัดหลวงนิยมทำซุ้มละสองแผ่นเรียกว่า **สีมาคู่** นัยว่าเพื่อเป็นข้อสังเกตให้ทราบว่าเป็นวัดราษฎร์หรือวัดหลวง

ความหมาย
--------

**สีมา** แปลว่า *เขต, แดน,* *เครื่องหมายบอกเขต* ใช้ว่า **เสมา** ก็มี

**สีมา** หมายถึงเขตหรือแดนที่กำหนดไว้สำหรับทำสังฆกรรมต่างๆ กำหนดเขตแดนด้วยเครื่องหมายบอกเขตที่เรียกว่า **นิมิต** ที่เหนือนิมิตนิยมสกัดหินเป็นแผ่นประดิษฐานไว้ในซุ้มที่สร้างครอบนิมิต ถือเป็นสัญลักษณ์แทนนิมิต เรียกแผ่นหินนั้นว่า **ใบสีมา** หรือ **ใบเสมา** เรียกซุ้มนั้นว่า **ซุ้มสีมา** หรือ **ซุ้มเสมา**

**สีมา** ยังหมายถึงอุโบสถได้ด้วย

*พระไตรปิฎก ฉบับหลวง* ระบุว่า ใบเสมาคือนิมิต ในขณะที่พระไตรปิฏกแสดงว่าเสมาเป็นเครื่องหมายอย่างหนึ่งซึ่งใช้กำหนดเขตพระอุโบสถอันเป็นที่ทำสังฆกรรมของพระสงฆ์

ประวัติ
-------

ใบเสมาว่ามีวิวัฒนาการมาจากวัฒนธรรมหินตั้ง

ในอดีตใบเสมามักจำหลักภาพที่สื่อธรรมเกี่ยวเนื่องพระพุทธศาสนา เช่น ใบเสมาที่สลักภาพตอนที่พระพุทธเจ้าเสด็จกลับจากกรุงกบิลพัสดุ์พบที่เมืองฟ้าแดดสงยาง จังหวัดกาฬสินธุ์ ในปัจจุบันจะไม่ปรากฏใบเสมาที่จำหลักภาพที่เกี่ยวเนื่องในพระพุทธศาสนาหรือเล่าเรื่องเกี่ยวกับพระพุทธเจ้าหรือชาดกต่าง ๆ ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าด้วยขนาดของใบเสมาที่ดั่งเดิมที่นิยมใช้หินขนาดใหญ่ ไม่มีความคล่องตัวในการขนย้ายหินขนาดใหญ่หายากมากขึ้น ทำให้ใบเสมาในสมัยต่อมามีขนาดเล็กลงและไม่นิยมสลักภาพที่เล่าเรื่องราว

ใบเสมาในสมัยสุโขทัย ส่วนใหญ่เป็นใบแผ่นหินชนวนขนาดใหญ่ปักอยู่บนดิน ยังไม่มีแท่น หรือฐานมารองรับ เช่นที่วัดมหาธาตุ วัดช้างล้อม จังหวัดสุโขทัย

ในสมัยอยุธยาตอนต้นและกลาง ยังคงสืบเนื่องจากสมัยสุโขทัย ใบเสมายังคงทำจากหินที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ เช่น วัดมหาธาตุ และวัดราชบูรณะ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สมัยอยุธยาตอนปลาย ใบเสมามีขนาดเล็กกว่าเดิมและมีความหนาไม่มากนัก มีการทำฐานหรือแท่นสูงเพื่อรองรับใบเสมา เรียกว่า *เสมานั่งแท่น* เช่น ที่วัดสระบัว จังหวัดเพชรบุรี

ต่อมาเริ่มมีการสร้างซุ้มครอบใบเสมา เรียกว่า *ซุ้มสีมา* ไม่ปรากฏว่าสร้างเมื่อใดแต่สันนิษฐานว่าคงสร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย ตั้งแต่ปลายสมัยพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศเป็นต้นมา ซุ้มสีมานี้ได้รับความนิยมสร้างในสมัยรัตนโกสินทร์แต่เริ่มหมดความนิยมในสมัยรัชกาลที่ 4

ดูเพิ่ม
-------

* นิมิต (๑)
* พัทธสีมา
* วิสุงคามสีมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  รุ่งโรจน์ ธรรมรุ่งเรือง, (2558). ใบเสมา ทวารวดีในอีสาน. กรุงเทพ ฯ : สำนักพิมพ์มติชน, 54.
2. ↑  "เสมา : ประวัติศาสตร์คุณค่าและการจัดการการอนุรักษ์ของ องค์กรพระพุทธศาสนาในจังหวัดบุรีรัมย์". วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
3. ↑  ภาวิดา จินประพัฒน์. "ซุ้มสีมาสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.

### บรรณานุกรม

* พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช) ป.ธ. ๙ ราชบัณฑิต *พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ ชุด **คำวัด,***  วัดราชโอรสาราม กรุงเทพฯ พ.ศ. 2548
"Career education" เปลี่ยนทางที่นี่ เพื่อไม่ให้สับสนกับ Professional development
สถาบันอาชีวศึกษาวิทยาลัยจอห์น เอฟ. รอสส์ เป็นสถาบันการศึกษาสายอาชีพในเมืองเกวลฟ์ รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา ซึ่งถือว่าเป็นหนึ่งในสถาบันแห่งแรก ๆ ในประเทศ
นิทรรศการอาชีวศึกษาของวิทยาลัยเกษตรออริกอน ในงานแสดงสินค้ารัฐออริกอน ปี พ.ศ. 2464
**อาชีวศึกษา** หรือ **การศึกษาสายอาชีพ** (Vocational education) คือการศึกษาที่มุ่งเตรียมความพร้อมให้กับผู้เรียนเพื่อประกอบอาชีพเฉพาะทาง โดยมุ่งเน้นไปที่การฝึกฝนทักษะที่จำเป็นในการเป็นช่างฝีมือ ช่างเทคนิค หรือผู้ประกอบวิชาชีพอื่น ๆ อาชีวศึกษายังสามารถถือได้ว่าเป็นการให้ความรู้อย่างเฉพาะเจาะจง เพื่อเตรียมความพร้อมให้ผู้เรียนสามารถทำงานประจำหรือประกอบอาชีพอิสระ ด้วยทักษะที่จำเป็นและเพียงพอ การศึกษาสายอาชีพเป็นที่รู้จักในหลากหลายชื่อ ขึ้นอยู่กับประเทศที่เกี่ยวข้อง ตัวอย่างเช่น **การศึกษาด้านอาชีพและเทคนิค** (career and technical education) ในสหรัฐอเมริกา, **การฝึกอบรมด้านเทคนิคและอาชีวศึกษา** (TVET) ในประเทศที่กำลังพัฒนา และ**การศึกษาด้านเทคนิคและการศึกษาต่อเนื่อง** (TAFE) ในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์

สถาบันการอาชีวศึกษา (Vocational school) เป็นสถาบันการศึกษาประเภทหนึ่งที่ออกแบบมาเพื่อจัดให้มีการศึกษาประเภทนี้โดยเฉพาะ

การศึกษาสายอาชีพสามารถเกิดขึ้นได้ในระดับ หลังมัธยมศึกษา การศึกษาต่อเนื่อง หรือระดับอุดมศึกษา และสามารถผสมผสานกับระบบการฝึกงานได้ ในระดับหลังมัธยมศึกษา การศึกษาสายอาชีพมักจัดโดย สถาบันการอาชีวศึกษาเฉพาะทาง วิทยาลัยเทคนิค วิทยาลัยชุมชน วิทยาลัยการศึกษาเพิ่มเติม (สหราชอาณาจักร) มหาวิทยาลัยอาชีวศึกษา และสถาบันเทคโนโลยี (เดิมเรียกว่าสถาบันโพลีเทคนิค)

1. ↑  Lawal, Abdulrahaman W. (2013-09-03). "Technical and Vocational Education, a Tool for National Development in Nigeria". *Mediterranean Journal of Social Sciences* (ภาษาอังกฤษ). **4** (8): 85. ISSN 2039-2117.
2. ↑  "Career and Technical Education". *edglossary.org*. 15 May 2013. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-08-07. สืบค้นเมื่อ 2019-08-07.
ภาพวาดมังกรยุโรปสู้กับอัศวิน
คิงกิโดรา
**มังกรยุโรป** (European dragon) เป็นมังกรในความเชื่อของยุโรปสมัยกลาง แต่มีความแตกต่างจากมังกรจีนหรือมังกรทิเบตมาก ซึ่งเป็นสัตว์กึ่งเทพเจ้ามีอิทธิฤทธิ์ดลบันดาลให้เกิดฝน เกิดความอุดมสมบูรณ์ได้ แต่มังกรของยุโรปเป็นสัตว์ที่เสมือนตัวแทนของความชั่วร้ายหรือปีศาจ เป็นสัตว์ที่มุ่งร้ายต่อมนุษย์ โดยมากมีลักษณะเป็นสัตว์สี่ขา มีปีกกว้างใหญ่คล้ายค้างคาว หางยาวปลายหางเป็นรูปสามเหลี่ยมคล้ายหัวหอก สามารถพ่นไฟได้ 

มังกรในตำนานพื้นบ้านของยุโรป มักเป็นสัตว์ที่เฝ้าสมบัติและหวงทรัพย์สินเหล่านั้น โดยมากมักจับเอาเจ้าหญิงแสนสวยไปขังไว้บนยอดปราสาท และเป็นอัศวินซึ่งเสมือนวีรบุรุษเข้ามาช่วยเจ้าหญิงและฆ่ามังกรนั้นตาย

ตำนานมังกรของยุโรป ที่เป็นที่รู้จัก เช่น ซิคฟรีด (Siegfried) ในตำนานแร็กนาร็อกของยุโรปเหนือ ที่สังหารมังกรแล้วเลือดมังการอาบตัวทำให้เกิดความอมตะ ไม่มีวันตาย เป็นต้น 

กระนั้นมังกรของยุโรป ก็มักใช้เป็นตราสัญลักษณ์ของตระกูลขุนนาง อัศวิน หรือประดับบนธงของบางประเทศ เวลส์ เป็นต้น เพราะถือเป็นการแสดงถึงพลังอำนาจ

ชนิดของมังกรยุโรป
-----------------

มังกรยุโรปแบ่งออกเป็น 6 จำพวกด้วยกัน

* 1 **แดรกอน** (Dragon) เป็นมังกรที่มีลักษณะคล้ายกิ้งก่า มีปีกเหมือนค้างคาว มีนิสัยรักสงบมาก ปกติพวกมันจะไม่กินมนุษย์ เว้นเสียแต่มีคนรุกรานที่อยู่อาศัย
* 2 **ไวเวิร์น** (Wyvern) เป็นมังกรชนิดหนึ่ง มีขาเพียง 2 ขา (ขาหน้าและปีกเป็นส่วนเดียวกัน) ปลายหางเป็นรูปหัวหอก (สามเหลี่ยม)
* 3 **เดรก** (Drake) เป็นมังกรสี่ขาไม่มีปีก
* 4 **ลินด์เวิร์ม** (Lindworm) เป็นมังกรตามตำนานพื้นบ้านของชาวอังกฤษ เยอรมันและสแกนดิเนเวีย ลักษณะของมันคือไม่มีปีก แต่มีสองขาและมีแผงคอ
* 5 **แอมฟิปเทียร์** (Amphiptere) เป็นมังกรที่มีลักษณะคล้ายงู มีปีกเหมือนนกหรือปีกค้างคาว โดยปกติแล้วจะเป็นปีกสีเหลืองแกมเขียว
* 6 **เวิร์ม** (Wyrm) เป็นมังกรที่มีรูปร่างที่ยาว ไม่มีขาหรือขาเล็กมาก

ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
------------------

ในวัฒนธรรมสมัยนิยม มังกรยุโรปถูกใช้เป็นตัวละครหรือสัญลักษณ์ต่าง ๆ มากมาย เช่น ภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่อง *Dragon Heart* ในปี ค.ศ. 1996 หรือ *Reign of Fire* ในปี ค.ศ. 2002 เป็นต้น และในภาพยนตร์ซีรีส์ญี่ปุ่นชุด กอตซิลลา มีสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งชื่อ คิงกิโดรา (King Ghidorah) ที่มีรูปร่างเป็นมังกรยุโรปสีทอง มี 3 หัว 2 หาง และเป็นคู่ปรับที่สำคัญของกอตซิลลา
**วัดเสม็ดเหนือ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสม็ดเหนือ อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระอาจารย์ศุภกิจ จานุกูล เป็นเจ้าอาวาส

วัดเสม็ดเหนือ เดิมชื่อ **วัดทุ่งเสม็ด** สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2419 เริ่มแรกที่ดินมีเนื้อที่เพียง 3 ไร่เศษ ต่อมา พ.ศ. 2445 จีนเล็ก งามสง่า ได้มีจิตศรัทธาบริจาคที่ ดินถวายวัด จำนวน 87 ไร่ และได้ช่วยพัฒนาและอุปถัมภ์วัดมาโดยตลอด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังแรกได้รับอนุญาตให้มีเขตวิสุงคามสีมา มีเนื้อที่กว้าง 5 วา 2 ศอก โดยยาว 8 วา 2 ศอก ได้ทรงยินดีอนุโมทนาอนุญาต ตั้งแต่วันที่ 23 กันยายน รัตนโกสิทร์ศก 125 พ.ศ. 2449 ปัจจุบันได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ใหม่ รวมไปถึงลูกนิมิตสมัยโบราณที่ขุดค้นพบรอบอุโบสถหลังเก่าแห่งนี้ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในวัดได้แก่ องค์พระสีวลี และเรือเจ้าแม่ตะเคียนโบราณ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระเต่า
* พระกวย
* พระจำรัส
* พระครูบริรักษ์วรเขต พ.ศ. 2487–2539
* พระครูศุภกิจจานุกูล พ.ศ. 2541–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเสม็ดเหนือ". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "วัดเสม็ดเหนือ(ราษฎร์ยินดี)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดเสม็ดเหนือ (ราษฎร์ยินดี)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**เวียง วรเชษฐ์** เป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม (นายอิทธิพล คุณปลื้ม) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ด 4 สมัย และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย

ประวัติ
-------

เวียง วรเชษฐ์ เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 ที่อำเภอจตุรพักตรพิมาน จังหวัดร้อยเอ็ด เป็นบุตรของนายชาย กับ นางเหลา วรเชษฐ์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี การศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.) จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตมหาสารคาม (มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ในปัจจุบัน)

การทำงาน
--------

เวียง วรเชษฐ์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ด สมัยแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 สังกัดพรรคชาติประชาธิปไตย สมัยต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 สังกัดพรรคกิจประชาคม (และเป็นกรรมการบริหารพรรค) สมัยที่ 3 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 สังกัดพรรคความหวังใหม่ และสมัยที่ 4 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคความหวังใหม่เช่นเดียวกัน

ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการบริหารพรรคเพื่อแผ่นดิน กระทั่งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 86

ใน พ.ศ. 2561 นายเวียงได้ย้ายมาร่วมงานกับพรรคพลังประชารัฐ และในปี 2562 เขาลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคพลังประชารัฐ ลำดับที่ 36 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
* พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  สรุปข่าวการประชุมคณะรัฐมนตรี 13 สิงหาคม 2562
2. ↑  ประวัติผู้สมัคร ส.ส. เก็บถาวร 2010-02-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน กรมการปกครอง
3. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การยอมรับการเปลี่ยนแปลงของพรรคกิจประชาคม ตามนัยมาตรา ๒๘ แห่งพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. ๒๕๒๔ (เปลี่ยนแปลงคณะกรรมการบริหาร ภาพเครื่องหมาย ที่ตั้งสำนักงานใหญ่ และนโยบายของพรรค)
4. ↑  ประกาศคณะกรรมการการเลือกตั้ง เรื่อง รายชื่อผู้สมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ (พรรคเพื่อไทย)
5. ↑  เปิดชื่อ 120 ปาร์ตี้ลิสต์พลังประชารัฐ หลังผู้มีอำนาจใน รบ.ทุบโต๊ะเปลี่ยนเบอร์ 1
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๔ เก็บถาวร 2022-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๘ ตอนที่ ๒๔ ข หน้า ๓, ๒ ธันวาคม ๒๕๕๔
7. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2022-05-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๐ ตอนที่ ๑๙ ข หน้า ๙, ๑ ธันวาคม ๒๕๔๖
พิพิธภัณฑ์ในเมืองปากเซ ประเทศลาว

**หอพิพิธภัณฑ์แขวงจำปาศักดิ์** (ลาว: ຫໍພິພິທະພັນແຂວງຈຳປາສັກ) เป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นในเมืองปากเซ แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว จัดแสดงประวัติศาสตร์อันเป็นเอกลักษณ์ของแขวง ซึ่งรวบรวมโบราณวัตถุและเอกสารทุกประเภทที่บันทึกประวัติการณ์ของจำปาศักดิ์

สิ่งจัดแสดง
-----------

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้รวบรวมภาพถ่ายในอดีตของกิจกรรมทางวัฒนธรรม การประชุมนานาชาติ รวมถึงภาพของไกสอน พมวิหาน, หนูฮัก พูมสะหวัน และคำไต สีพันดอน ขณะปฏิบัติภารกิจทางภาคใต้ของประเทศ มีการจัดแสดงเครื่องดนตรี ศิลาจารึกอักษรธรรมลาวสมัยพุทธศตวรรษที่ 15 ถึง 18 ภาชนะสมัยพุทธศตวรรษที่ 11 หรือ 12 เครื่องปั้นดินเผาจากทั่วแขวง และยังมีแบบจำลองของโบราณสถานวัดพู ในชั้นบนของพิพิธภัณฑ์ มีการจัดแสดงสิ่งสะสมประเภทสิ่งทอและเครื่องประดับ รวมทั้งเสื้อผ้าประจำชนเผ่าต่าง ๆ 

ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์ย้ายที่ทำการออกไปบริเวณชานเมือง (ຫໍພິພິດຕະພັນ. ສວນຫຼັກ 7) ใกล้กับพิพิธภัณฑ์ศิลปะปากเซ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Champassak Provincial Historic Heritage Museum". *Laos Cultural Profile* (ภาษาอังกฤษ). 14 กันยายน 2005. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 สิงหาคม 2013.
2. ↑  "Reviews of Champasak Historical Heritage Museum". *Trip.com Travel Singapore*.

บรรณานุกรม
----------

* Lenzi, Iola (2004). *Museums of Southeast Asia*. Singapore: Archipelago Press. p. 200. ISBN 981-4068-96-9.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หอพิพิธภัณฑ์แขวงจำปาศักดิ์
**อมันปุรี** (อังกฤษ: Amanpuri, เขียนในรูปแบบ AMANPURI) เป็นรีสอร์ทหรูที่บริหารงานโดย บริษัท อันดามัน รีสอร์ท จำกัด ในเครืออมันรีสอร์ท อินเตอร์เนชันแนล โดยเป็นโครงการระดับเรือธงของเครือ ชื่อของโครงการนี้หมายถึง 'สถานที่แห่งสันติภาพ' ใน ภาษาสันสกฤต ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตกของเกาะภูเก็ต บนสวนมะพร้าวที่มองเห็นทะเลอันดามัน และรวมถึงหาดพันทรีที่ทอดยาว

ประวัติ
-------

เอเดรียน เซชา ผู้ก่อตั้งบริษัทอมันรีสอร์ท ได้มาเที่ยวภูเก็ต และกำลังมองหาสถานที่สำหรับสร้างบ้านพักตากอากาศหรู เขาพบสวนมะพร้าวใกล้หาดพันทรีซึ่งเขามองว่าเป็นทำเลที่ดีเยี่ยม จึงเปลี่ยนแผนเป็นการสร้างบูติกรีสอร์ทขนาดเล็ก โดยความร่วมมือกับเพื่อนของเขา ซึ่งใช้เงินของตัวเองเป็นหลัก เนื่องจากไม่มีธนาคารใดจะให้เครดิตสำหรับโครงการนี้ที่มีห้องพักจำนวนน้อย

รีสอร์ทแห่งนี้มีการวางแผนก่อสร้างมาตั้งแต่ ค.ศ. 1985 และเปิดทำการในปี ค.ศ. 1988 ด้วยมูลค่า 4 ล้านเหรียญสหรัฐ ออกแบบโดยสถาปนิกชาวอเมริกัน เอ็ด ทัทเทิล ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากสถาปัตยกรรมวัดไทยแบบดั้งเดิม โดยเฉพาะในกรุงศรีอยุธยาซึ่งเป็นเมืองหลวงเก่าของไทย

สิ่งอำนวยความสะดวก
------------------

รีสอร์ทประกอบด้วยห้องพักในลักษณะศาลาไทย 40 ห้อง และวิลลา 44 หลัง กระจายอยู่บนพื้นที่ 24 เฮกตาร์ (240,000 ตารางเมตร) บนแหลมทางด้านเหนือของหาดพันทรี วิลล่าแต่ละหลังมีสระว่ายน้ำ, ห้องรับประทานอาหาร, ห้องนั่งเล่น, ห้องครัว และห้องนอนสูงสุด 9 ห้อง

อมันปุรีมีสระว่ายน้ำหลักขนาด 27 เมตร และสระสี่เหลี่ยมขนาด 20 เมตร จากชายหาด มีแพดเดิลบอร์ด, อุปกรณ์ดำน้ำตื้น รวมทั้งอุปกรณ์สำหรับเล่นวินด์เซิร์ฟ, ดำน้ำตื้น และพายเรือคายักบนหาดพันซี รีสอร์ทยังให้บริการล่องเรือไปยังสถานที่ใกล้เคียง ทั้งแบบไปเช้าเย็นกลับและการเช่าเหมาลำแบบค้างคืน นอกจากนี้ยังมีบีชคลับ, ห้องสมุด, สนามเทนนิส 6 สนาม, ห้องออกกำลังกาย, สตูดิโอพิลาทิส, ห้องประชุม และร้านค้าขนาดเล็ก พร้อมด้วยร้านอาหารและบาร์ 4 แห่ง ให้บริการอาหารอิตาลี, อเมริกาใต้ และญี่ปุ่น อีกทั้งยังมีอมันสปาซึ่งมีห้องทรีทเมนท์ 6 ห้องอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "ข้อมูล บริษัท อันดามัน รีสอร์ท จำกัด". *DATA FOR THAI*.
2. ↑  Loring, John (June 6, 2017). "A Coconut Plantation in Phuket Is Transformed Into a Tropical Hideaway". *Architectural Digest*.
3. ↑  COLE, TERESA LEVONIAN (February 7, 2020). "Life lessons". *The Australian*.
4. ↑  DAVIES, SUSAN WARD (February 14, 2012). "Five Of The Best: Honeymoon Hotels In Thailand". *Elle*.
5. ↑  "The best hotels in Phuket". *The Times*. October 8, 2020.
6. ↑  "SPA GUIDE: AMANPURI, PHUKET, THAILAND". *Condé Nast Traveler*.

อ่านเพิ่มเติม
-------------

* Allison Arieff, Bryan Burkhart: "Spa". Published by Taschen. ISBN 3-8228-5890-0.
* Kim Inglis, Jacob Termansen, Pia Marie Molbech: "Asian Style Hotels". Published by Periplus Editions. ISBN 0-7946-0172-3.
* Herbert J. M. Ypma: "Hip Hotels: Orient". Published by Thames & Hudson. ISBN 0-500-28513-6.

พิกัดภูมิศาสตร์: 7°59′05″N 98°16′34″E﻿ / ﻿7.98459°N 98.27615°E﻿ / 7.98459; 98.27615
**ไนดาน ตูฟชินบายา** (มองโกเลีย: Найдангийн Түвшинбаяр; อังกฤษ: Naidangiin Tüvshinbayar) เกิดวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1984 ในไซข่าน จังหวัดบัลแกน เป็นนักยูโดชาวมองโกเลีย เขาได้รับการจัดร่วมอยู่ในอันดับที่ห้าของรุ่นเฮฟวี่เวท (-100 กก.) จากการแบ่งสายและรุ่นน้ำหนักแข่งขันในเอเชียนเกมส์ 2006

และในรุ่นน้ำหนักเดียวกันนี้เอง ที่เขาได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ในกรุงปักกิ่ง ซึ่งส่งผลให้เขาเป็นชาวมองโกเลียคนแรกที่ได้รับเหรียญทองในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก โดยเป็นฝ่ายชนะนักยูโดชาวคาซัคสถานอย่าง อัซคาท ซิทเคเยฟ และในวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 2008 เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนักกีฬาแห่งมองโกเลีย เฉกเช่นเดียวกับวีรบุรุษแห่งผู้ใช้แรงงาน

ไนดาน ตูฟชินบายา เข้าแข่งขันกีฬายูโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 100 กก. โดยเขาได้พบกับ ธีรวัฒน์ หอมกลิ่น ซึ่งเป็นนักยูโดจากประเทศไทย รอบ 32 คนสุดท้าย ในวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2555 และไนดานเป็นฝ่ายชนะ จนถึงรอบชิงชนะเลิศ ซึ่งเขาได้รับรางวัลเหรียญเงิน และได้เป็นนักกีฬาที่ได้เหรียญโอลิมปิกมากกว่าหนึ่งเหรียญคนแรกของมองโกเลีย

ปัจจุบัน เขามีสถานพำนักอยู่ในอูลานบาตาร์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Judo at the 2008 Beijing Summer Games: Men's Half-Heavyweight". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-09-10. สืบค้นเมื่อ 2012-07-30.
2. ↑  'อุ้ม'ขอทุบสถิติไทย-ยูโด'ธีรวัฒน์'เจอแชมป์เก่า[*ลิงก์เสีย*] (ไทย)
3. ↑  "Tüvshinbayar wins gold". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-01. สืบค้นเมื่อ 2012-07-30.
4. ↑  "Hero of labor". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-14. สืบค้นเมื่อ 2012-07-30.
5. ↑  มองโกลลั่น 4 ทองโอลิมปิก "ทุฟชินบายาร์" ยูโดปวศ.นำทัพแดนข่านที่ลอนดอน (ไทย)
6. ↑  ยูโดไทยกระอักชนแชมป์เก่าโอลิมปิก (ไทย)
7. ↑  หนังสือพิมพ์บ้านเมือง » ทัพไทยสู่ อปล. (ไทย)
8. ↑  Олимпийн анхны хос медальтан төрлөө เก็บถาวร 2012-08-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (มองโกเลีย)
ทันตแพทย์ **สุรันต์ จันทร์พิทักษ์** (เกิด 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ เป็นน้องชายของ เภสัชกร วิลาศ จันทร์พิทักษ์ ส.ส.กทม. เขต 31 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์

ประวัติ
-------

สุรันต์ จันทร์พิทักษ์ เกิดเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499 สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ปริญญาตรีจาก คณะวิทยาศาสตร์ และ คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ปริญญาโท สาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยมหิดล

งานการเมือง
-----------

สุรันต์ มีประสบการณ์การเมืองด้วยการเป็นสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (สก.) ในเขตบางกอกใหญ่ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์มาอย่างยาวนานถึง 8 ปี 2 สมัย (พ.ศ. 2541 และ พ.ศ. 2545)

ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2548 สุรันต์ ได้ลาออกจากตำแหน่ง สก. เพื่อลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ในเขต 32 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วยเขตภาษีเจริญ แทนวิลาศ พี่ชายที่ย้ายไปลงในเขตคลองสานแทนที่ ปราโมทย์ สุขุม ที่เลิกเล่นการเมืองไป ซึ่ง สุรันต์ ต้องพบกับ มานะ คงวุฒิปัญญา ผู้สมัครจากพรรคไทยรักไทย ผลการเลือกตั้ง มานะได้รับเลือกไปด้วยคะแนน 46,127 ขณะที่ สุรันต์ได้ 37,252 ต่อมา สุรันต์ ยังคงดำเนินกิจกรรมทางการเมืองกับทางพรรคประชาธิปัตย์อยู่ และลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 และได้รับเลือกตั้งในที่สุด

ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 สุรันต์ ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในเขต 24 (เขตธนบุรี เขตบางกอกใหญ่ และเขตคลองสาน) และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.อีกหนึ่งสมัย

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2556 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
* พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๖ เก็บถาวร 2022-04-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๓๐ ตอนที่ ๓๐ ข หน้า ๑๓, ๖ ธันวาคม ๒๕๕๖
2. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๓ เก็บถาวร 2022-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๗ ตอนที่ ๑๔ ข หน้า ๓๗, ๘ ธันวาคม ๒๕๕๓

* กรุงเทพมหานคร เก็บถาวร 2006-12-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* นายสุรันต์ จันทร์พิทักษ์[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ส่วนตัว ท.พ.สุรันต์ จันทร์พิทักษ์ เก็บถาวร 2007-10-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**เรือหลวง*พระร่วง*** เป็นเรือหลวงลำแรกในประวัติศาสตร์ไทย ซึ่งข้าราชการและประชาชนผู้มีความจงรักภักดีต่อพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว เรี่ยไรทุนทรัพย์ซื้อเรือรบถวายเป็นราชพลี พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จากการจัดตั้งจัดตั้ง ราชนาวีสมาคมแห่งกรุงสยามในพระบรมราชูปถัมภ์ (The Royal Navy League of Siam) ขึ้นเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีความยินดีและเห็นชอบ ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ พระราชทานนามเรือนี้ว่า **"พระร่วง"** อันเป็นสิริมงคลตามวีรกษัตริย์อันเป็นที่นับถือของชาวไทยทั่วไป

รัชกาลที่ 6 ทรงพระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์เป็นจำนวน 80,000 บาท และพระบรมวงศานุวงศ์และข้าราชการได้พร้อมใจกันออกทุนเรี่ยไรถวาย เมื่อครั้งจัดงานพระราชพิธีทวีธาภิเษกในรัชกาลที่ 5 ซึ่งยังเหลือจากการใช้จ่ายเป็นจำนวนเงิน 116,324 บาท ทั้งยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ ซึ่งโปรดเกล้า ฯ พระราชทานทรัพย์อีกเป็นจำนวนเงิน 40,000 บาท เมื่อรวมกับเงินที่เรี่ยไรทั่วพระราชอาณาจักร ได้จำนวนรวมทั้งสิ้น 3,514,604 บาท 1 สตางค์ ในปี พ.ศ. 2463

นายพลเรือโท พระเจ้าพี่ยาเธอ กรมหมื่นชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ ทรงได้รับแต่งตั้งเป็นข้าหลวงพิเศษออกไปจัดซื้อเรือในภาคพื้นยุโรปพร้อมด้วยนายทหารอีก 5 นาย คณะข้าหลวงพิเศษตรวจการซื้อเรือในภาคพื้นยุโรปชุดนี้โดยได้คัดเลือกเรือพิฆาต "เอชเอ็มเอส เรเดียนท์" (*HMS Radiant*) ของบริษัทธอร์นิครอฟท์ (Thornycroft Co.) สร้างที่ เมืองเซาแธมป์ตัน ประเทศอังกฤษ ซึ่งเห็นว่าเหมาะสมแก่ความต้องการของกองทัพเรือและเป็นเรือที่ต่อขึ้นเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2459 ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 ครั้นสงครามยุติลงเมื่อ พ.ศ. 2461 อังกฤษจึงยินดีขาย คณะข้าหลวงพิเศษได้ตกลงซื้อเรือลำนี้เป็นเงิน 200,000 ปอนด์ ส่วนเงินที่เหลือจากการซื้อเรือนั้นได้พระราชทานให้แก่กองทัพเรือไว้สำหรับใช้สอย เรือลำนี้เดินทางจากประเทศอังกฤษเข้ามาถึงประเทศสยามเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2463

สมรรถนะของเรือหลวงพระร่วง
-------------------------

สมรรถนะของเรือหลวงพระร่วงมีดังนี้ คือ มีระวางขับน้ำ 1,046 ตัน ความยาวตลอดลำ 83.57 เมตร ความกว้างสุด 8.34 เมตร กินน้ำลึก 4 เมตร อาวุธปืน 102 ม.ม. 3 กระบอก ปืน 76 ม.ม. 1 กระบอก ต่อมาติดปืน 40 ม.ม. 2 กระบอก ปืน 20 ม.ม. 2 กระบอก มีตอร์ปิโด 21 นิ้ว 4 ท่อ มีรางปล่อยระเบิดลึก และมีแท่นยิงปืนระเบิดลึก 2 แท่น เครื่องจักรเป็นแบบไอน้ำแบบ บี.ซี. เกียร์ เทอร์ไบน์ จำนวน 2 เครื่อง ใบจักรคู่ กำลัง 29, 000 แรงม้า ความเร็วสูงสุด 35 น นอต ความเร็วมัธยัสถ์ 14 นอต รัศมีทำการเมื่อความเร็วมัธยัสถ์ 1,896 ไมล์ ทหารประจำเรือ 135 คน

อ้างอิง
-------

* เรือหลวงพระร่วง
**วัดสุนทรพิชิตาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระอาจารย์ อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก

วัดสุนทรพิชิตาราม หรือ **วัดบึงพระอาจารย์** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2543 มีเรื่องเล่ากันว่า มีพระอาจารย์ผู้เรืองวิทยาคมแปลงกายเป็นจระเข้ใหญ่ ทอดกายต่างสะพาน ให้เหล่าศิษย์ได้ข้ามฟากบึงให้พ้นภัยจากจระเข้เจ้าถิ่น แต่กลับไม่สามารถคืนร่างได้ ลูกศิษย์ได้ทำบาตรน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์คว่ำหกไป จำต้องอาศัยร่างจระเข้กบดานจำศีลภาวนาอยู่ในบึงแห่งนี้ ต่อมาชาวบ้านได้ใช้น้ำในบึงรักษาโรคภัยมานับร้อยปี จนเรียกบึงนี้ว่า "บึงพระอาจารย์" ในปัจจุบัยังถือว่าน้ำในบึงเป็นแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ทางราชการใช้ประกอบพิธีกรรม

วัดมีเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงคือ พระครูเมธีธรรมสาธก หรือ หลวงพ่อหนู เกสโร อดีตเจ้าคณะอำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก ปัจจุบัน พระครูคุณสารโสภิต หรือ หลวงพ่อทองใบ คุณ สาโร เป็นเจ้าอาวาส พัฒนาและบูรณะวัดมาตามลำดับ ท่านได้ร่วมกับชาวบ้านจัดสร้างหลวงพ่อพระพุทธโสธรองค์ใหญ่และองค์จำลอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุนทรพิชิตาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ผ้าป่าวัดบึงพระอาจารย์ สร้าง "พระโสธร" องค์ใหญ่". ข่าวสด.
**ยูโรเปียนคัพ นัดชิงชนะเลิศ 1968** เป็นนัดชิงชนะเลิศของยูโรเปียนคัพ ฤดูกาล 1967–68 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลระดับสโมสรในยุโรป ลงเล่นที่สนามเวมบลีย์ในลอนดอน เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 1968 ระหว่างไบฟีกาของโปรตุเกสและแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดของอังกฤษ ต่อหน้าฝูงชน 92,225 คน เป็นรอบชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพครั้งที่ 5 ของไบฟีกา ซึ่ง 2 ใน 5 ที่พวกเขาชนะคือปี 1961 และ 1962 และเป็นครั้งแรกของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

การแข่งขัน
----------

รอบชิงชนะเลิศเล่นที่สนามกีฬาเวมบลีย์ ในลอนดอน เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 1968 และเริ่มต้นเวลา 19:45 น. (เวลาฤดูร้อนของอังกฤษ) ต่อหน้าฝูงชน 92,225 คน; นอกจากนี้ยังมีผู้ชมโทรทัศน์ทั่วยุโรปประมาณ 250 ล้านคน ผู้ตัดสินคือคอนเชตโต โล เบลโลจากอิตาลี แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เล่นได้ดีในครึ่งแรก แต่การป้องกันอย่างดุดันของไบฟีกา ทำให้พวกเขาไม่สามารถบุกทะลวงได้ จากข้อมูลของเอริค ท็อดด์จากเดอะ การ์เดียน เบสต์ถูกทำฟาวล์ 6 ครั้งในครึ่งแรก; คนละ 3 ครั้งโดยเฟร์นันโด ครูซ และอุมแบร์โต ฟือร์นังดึช ซึ่งคนหลังถูกเตือนในนาทีที่ 20 นาทีที่ 28 ไบรอัน คิดด์ ส่งบอลให้ เดวิด แซดเลอร์ ซึ่งอยู่ห่างจากประตู 10 หลา แต่เขายิงออกไป โอกาสทำประตูที่ดีที่สุด 3 ครั้งของเบนฟิก้าในครึ่งแรกทั้งหมดมาจากเอวแซบียู ซึ่งมีฉายาว่า เสือดำแห่งโมซัมบิก; ครั้งแรกมาจากฟรีคิกซึ่งข้ามกำแพงและเซฟโดยอเล็กซ์ สเต็ปนีย์ ผู้รักษาประตูมือ 1 ของยูไนเต็ด ฟรีคิกอีกลูกยิงข้ามคาน ก่อนที่เขาจะยิงชนคาน โดยที่ท็อดด์อธิบายว่าเป็น "ลูกยิงที่ดีที่สุดของครึ่งแรก"

แอสตันได้ยิง 2 ครั้งในช่วงต้นครึ่งหลัง แต่ทั้งสองครั้งเซฟได้โดยโฮเซ่ เฮนริเก้ ผู้รักษาประตูของไบฟีกา 8 นาทีของครึ่งหลัง โทนี ดันน์จ่ายบอลให้แซดเลอร์ก่อนจ่ายบอลให้บ็อบบี ชาร์ลตัน ซึ่งสวมปลอกแขนกัปตันทีมแทนเดนิส ลอว์ในแมตช์นี้กระโดดและโหม่งบอลเข้าประตูให้ยูไนเต็ดขึ้นนำ 1–0 อย่างไรก็ตามในนาทีที่ 79 ไชเม กราซา ยิงตีเสมอเป็น 1–1 ในช่วง 5 นาทีสุดท้ายของเวลาปกติ เอวแซบียูมีโอกาสทำประตู 2 ครั้ง แต่สเต็ปนีย์เซฟไว้ได้ ซึ่งได้รับการปรบมือให้กับความพยายามของเขาจากกองหน้าชาวโปรตุเกส

สกอร์ยังคงอยู่ที่ 1–1 จนกระทั่งจบช่วงเวลาปกติทำให้การแข่งขันต้องต่อเวลาพิเศษ ในนาทีที่ 3 ของช่วงต่อเวลาพิเศษ สเต็ปนีย์เตะบอลยาว คิดด์โหม่งบอล และเก็บโดยเบสต์; เขาเลี้ยงบอลผ่านแนวรับแล้วล็อคหลบผู้รักษาประตูก่อนที่จะยิงบอลเข้าประตูทำให้ยูไนเต็ดขึ้นนำไบฟีกา 2–1 2 นาทีต่อมา แซดเลอร์โหม่งบอล เฮนริเกเซฟไว้ได้ แต่บอลเด้งมาทางคิดด์ที่โหม่งเข้าประตูให้ยูไนเต็ดขึ้นนำ 3–1 ยูไนเต็ดยังคงครองเกมต่อไป และได้ยิงประตูแต่ยิงชนคาน ชาร์ลตันยิงประตูที่ 4 ในนาทีที่ 9 ของช่วงต่อเวลาพิเศษ จากลูกจ่ายของคิดด์ ทำให้จบเกมยูไนเต็ดชนะไบฟีกา 4–1

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ecclestone, Jake (30 May 1968). "Manchester United make history". *The Times*. No. 57264. p. 1 – โดยทาง Gale.
2. 1 2  Todd, Eric (30 May 1968). "Busby dream comes true at last". *The Guardian*. p. 1 – โดยทาง Newspapers.com.
3. ↑  Barham, Albert (30 May 1968). "Champions of Europe at last!". *The Guardian*. p. 19 – โดยทาง Newspapers.com.
**บทความนี้มีอักษรพม่า** หากอุปกรณ์ของคุณไม่สามารถเรนเดอร์อักษรนี้ได้ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม, อักษรพิเศษ, กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่อักษรพม่า

**นางจันทะมังคะละที่ 2** (พม่า: စန္ဒာမင်းလှ မွေ့အစ်, ออกเสียง: [sàɴdà mɪ́ɴ l̥a̰ mwḛ ʔɪʔ]; ประมาณ ค.ศ. 1340 – 1365) หรือในเรื่อง ราชาธิราช เรียก **นางมุเอียด** พระอัครมเหสีใน พระยาอู่ กษัตริย์องค์ที่ 8 แห่ง อาณาจักเมาะตะมะ-หงสาวดี พระองค์เป็นพระอัครมเหสีพระองค์แรกของพระยาอู่

นางจันทะมังคะละที่ 2 เมื่อแรกประสูติมีพระนามว่า **นางมุเอียด** เป็นธิดาคนโตของเสนาบดีผู้ใหญ่ชื่อ **Than Bon** ซึ่งพระนางและพระขนิษฐาอีก 2 พระองค์คือ นางอำเตียว หรือ **นางมุกอ** และ นางมหาจันทาเทวี หรือ **นางมุชีพ** ได้เป็นพระมเหสีหลังพระยาอู่ขึ้นครองราชย์ ต่อมาพระขนิษฐาอีกพระองค์หนึ่งคือ พระนางสิริมายาเทวี หรือ **นางมุเตียว** ได้เข้ามาเป็นพระมเหสีของพระยาอู่ในอีก 5 ปีต่อมา

เนื่องจากนางจันทะมังคะละที่ 2 ไม่มีพระโอรส-ธิดาพระนางจึงรับพระนัดดาคือ **มะยีกำกอง** (พระโอรสของพระนางสิริมายาเทวีกับมังลังกาพระอนุชาต่างพระมารดาของพระยาอู่) เป็นพระโอรสบุญธรรม พระนางสิ้นพระชนม์ที่ ดอนวุน ประมาณ ค.ศ. 1360 ซึ่งไม่กี่ปีหลังจากพระยาอู่หลบหนีออกจากเมืองเมาะตะมะโดยกองทัพกบฏภายใต้การนำของ สมิงพระตะบะ ซึ่งก่อนพระนางจะสิ้นพระชนม์ได้กราบทูลพระยาอู่มิให้ลงโทษมะยีกำกองจากนั้นไม่นานพระนางก็สิ้นพระชนม์
ระวังสับสนกับ เมงเยสีหตู

**บทความนี้มีอักษรพม่า** หากอุปกรณ์ของคุณไม่สามารถเรนเดอร์อักษรนี้ได้ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม, อักษรพิเศษ, กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่อักษรพม่า

**เมงเยสีหตูที่ 2 แห่งตองอู** (พม่า: မင်းရဲ သီဟသူ, ออกเสียง: [mɪ́ɴjɛ́ θìha̰ðù]; ประมาณ 6 สิงหาคม 1550 – 11 สิงหาคม 1609) เป็นพระเจ้าตองอูในฐานะประเทศราชของหงสาวดีในรัชสมัยพระเจ้านันทบุเรงพระญาติของพระองค์ ระหว่าง ค.ศ. 1584 ถึง 1597 แล้วประกาศเอกราชระหว่าง ค.ศ. 1597 ถึง 1609 อาณาจักรเล็ก ๆ ของพระองค์เป็นหนึ่งในจำนวนหลายรัฐที่แยกตัวหลังจากการล่มสลายของอาณาจักรตองอู

ภายหลังจากการแยกตัว พระองค์ได้เป็นพันธมิตรกับพระเจ้ากรุงยะไข่ และเมื่อเข้ายึดหงสาวดีเมืองหลวงของอาณาจักรตองอูในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1599 พันธมิตรทั้งสองได้เข้าปล้นกรุงหงสาวดีและเผาเมืองทิ้งก่อนที่ไฟจะมอดดับในอีก 2 เดือนถัดมา พร้อมกันนี้ยังได้ตอบโต้การรุกรานของอาณาจักรอยุธยาแห่งสยาม

เมงเยสีหตูที่ 2 สวรรคตเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1609 หรือ 5 วันหลังจากวันคล้ายวันพระราชสมภพขณะมีพระชนมายุครบ 59 พรรษาและก่อนที่อังวะจะมารุกรานตองอูในปีถัดมา

พงศาวลี
-------

| พงศาวลีของเมงเยสีหตูที่ 2 แห่งตองอู |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 4. เมงเยสีหตู |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 2. มังฆ้องที่ 2 แห่งตองอู |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 1. **เมงเยสีหตูที่ 2 แห่งตองอู** |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 3. เลจุนมิบะยา |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
**วัดกอด่อปะลีน** (พม่า: ကန်တော့ပလ္လင်ဘုရား, ออกเสียง: [ɡɔ́dɔ̰pəlɪ̀ɰ̃ pʰəjá]) เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ในพุกาม ประเทศพม่า การก่อสร้างเริ่มขึ้น ค.ศ. 1203 ในรัชสมัยพระเจ้านรปติสี่ตู่ แล้วเสร็จวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1227 ในรัชสมัยพระเจ้าไชยสิงขะ วัดกอด่อปะลีนมีความสูงถึง 55 เมตร (180 ฟุต) ถือเป็นวัดสูงเป็นอันดับสองในพุกาม มีรูปแบบคล้ายกับวัดตะบยีนญุ วัดมีทั้งหมดสองชั้น ชั้นล่างมีระเบียงลดหลั่นสามขั้น และชั้นบนมีระเบียงลดหลั่นสี่ขั้น วัดได้รับความเสียหายอย่างหนักช่วงแผ่นดินไหว ค.ศ. 1975 และได้รับการบูรณะใหม่ในปีต่อ ๆ มา

วัดกานดอปะลิน มีลักษณะเป็นวัดกลวง รูปแบบ *กู่* ตรงข้ามกับเจดีย์ วัดกลวงแบบ *กู่* เป็นการสร้างที่ใช้สำหรับการทำสมาธิ การสักการะพระพุทธรูปและประกอบพิธีกรรมพุทธอื่น ๆ วัดแบบ *กู่* มีสองรูปแบบพื้นฐานคือ มุขหนึ่งด้าน และมุขสี่ด้าน โดยพื้นฐานแล้วจะมีทางเข้าหลักหนึ่งทาง และทางเข้าหลักสี่ทาง นอกจากนี้ยังมีรูปแบบอื่น ๆ เช่น มุขห้าด้านและแบบผสมอยู่ด้วย รูปแบบมุขหนึ่งด้านพัฒนามาจากเบะตะโน่ในคริสต์ศตวรรษที่ 2 และมุขสี่ด้านพัฒนามาจากศรีเกษตรในคริสต์ศตวรรษที่ 7 วัดมีลักษณะหลักคือซุ้มโค้งแหลมและห้องทรงโค้ง มีขนาดใหญ่และดียิ่งขึ้นในสมัยพุกาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dept of History, Yangon University 1986: 29
2. ↑  Coedès 1968: 178
3. ↑  Maha Yazawin Vol. 1 1724: 213
4. ↑  Aung-Thwin 2005: 224–225

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วัดกอด่อปะลีน

* Coedès, George (1968). Walter F. Vella (บ.ก.). *The Indianized States of Southeast Asia*. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.
* Kala, U (1720). *Maha Yazawin* (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2006, 4th printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
* *Pictorial Guide to Pagan*. Rangoon: Ministry of Culture. 1975 [1955].
* Fiala, Robert D. (2002). "Gawdawpalin Pahto Temple". Asian Historical Architecture. สืบค้นเมื่อ 2006-08-12.
* History Dept, Rangoon University (1986). *Glimpses of Glorious Pagan*. Rangoon: Rangoon University Press.
**บทความนี้มีอักษรพม่า** หากอุปกรณ์ของคุณไม่สามารถเรนเดอร์อักษรนี้ได้ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม, อักษรพิเศษ, กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่อักษรพม่า

**นางจันทะมังคะละ** (พม่า: စန္ဒာမင်းလှ, ออกเสียง: [sàɴdà mɪ́ɴ l̥a̰] *สั่นด่ามิงละ*; ? – 1363/64) (พงศาวดารมอญพม่าสะกดว่า**นางจันทรมังคละ**) เป็นพระอัครมเหสีของพระเจ้าเมาะตะมะ 3 พระองค์ พระเจ้ารามมะไตยพระสวามีพระองค์แรกถูกชีปอนลอบปลงพระชนม์ พระนางจึงยกราชสมบัติให้พระยาอายกำกอง (စောအဲကံကောင်း *ซอเอกั่นเกาง์*) ซึ่งเป็นพระราชนัดดาของกษัตริย์แห่งอาณาจักรสุโขทัย ให้เป็นพระเจ้าแผ่นดินรัชกาลที่ 6 แห่งเมาะตะมะ แต่ภายหลังพระนางวางยาพิษปลงพระชนม์พระยาอายกำกอง แล้วเชิญพระยาอายลาว (ဗညားအဲလော *บะญาเอลอ*) พระเชษฐาต่างพระมารดาจากเมืองสะโตงมาเสวยราชสมบัติเป็นรัชกาลที่ 7 นับเป็นพระสวามีพระองค์ที่ 3 ของพระนาง ทำให้สุโขทัยยกทัพมารุกราน พระยาอายลาวทรงพ่ายแพ้ในสงครามครั้งนี้

พระประวัติ
----------

พระนางจันทะมังคะละประสูติในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เป็นพระราชธิดาของพระเจ้ารามประเดิด (ခွန်လော *ขุ่นลอ*) รัชกาลที่ 2 และเป็นพระราชนัดดาของพระเจ้าฟ้ารั่ว (มะกะโท) องค์ปฐมกษัตริย์แห่งเมาะตะมะ พระนางมีพระนามเดิมว่า**นางอำปะ** '(နှင်းအံပို; เสียงอ่านภาษาพม่า: [n̥ɪ́ɴ ʔàɴ pò] *นินอั่นโป่*) มีพระขนิษฐาร่วมพระมารดาเดียวกัน 1 พระองค์คือพระนางตะละชินซอบุต (တလရှင်စောဗုတ်) พระมเหสีในพระยาอายลาวเช่นเดียวกับพระนางจันทะมังคะละและมีพระเชษฐาต่างพระมารดา 1 พระองค์คือพระยาอายลาว

ใน ค.ศ. 1311 พระนางสูญเสียพระราชบิดาเนื่องจากถูกปลงพระชนม์ระหว่างการยึดอำนาจโดยสมิงมังละ (မင်းဗလ มิงบะละ) พระสวามีของนางอุ่นเรือน (နှင်းဥရိုင် *นินอุ๊ไหย่ง์*) ผู้เป็นพระปิตุจฉา (อา) พระขนิษฐาของพระเจ้าฟ้ารั่วและพระเจ้ารามประเดิด ต่อมาสมิงมังละและนางอุ่นเรือนได้จัดการให้พระนางอภิเษกกับเจ้าชายสอเซนพระโอรสองค์ใหญ่ของสมิงมังละและนางอุ่นเรือนโดยมีพระโอรส–ธิดาทั้งสิ้น 3 พระองค์คือ เม้ยเน (Mwei Ne), พระมหาเทวี (မဟာဒေဝီ) และพระยาอู่ (ဗညားဦး *บะญาอู*) กษัตริย์องค์ที่ 8 พระราชบิดาของพระเจ้าราชาธิราช (ရာဇာဓိရာဇ်) หรือ **พญาน้อย** กษัตริย์องค์ที่ 9

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. ↑  *ราชาธิราช*, หน้า 51
2. 1 2  *ประชุมพงศาวดารเล่ม 2*, หน้า 25
3. ↑  *ราชาธิราช*, หน้า 49
4. ↑  *ราชาธิราช*, หน้า 50

บรรณานุกรม

* เจ้าพระยาพระคลัง (หน). *วรรณกรรมสมัยรัตนโกสินทร์ หมวดบันเทิงคดี เรื่อง **ราชาธิราช***. กรุงเทพฯ : สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์, 2546. 500 หน้า. หน้า 17-47.
* *ประชุมพงศาวดารเล่ม 2 (ประชุมพงศาวดารภาค 1 ตอนปลาย และภาค 2)*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2506. 336 หน้า. หน้า 21-24.
สำหรับวัดมหาธาตุแห่งอื่น ดูที่ วัดมหาธาตุ

**วัดมหาธาตุ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน

วัดมหาธาตุ หรือชาวบ้านเรียกว่า **วัดหลวงพ่อใหญ่** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2197 โดยพระยาศรีอรรคฮาด (ทองดี ศรีประเสริฐ) พร้อมการก่อตั้งเมืองเชียงคาน เคยเป็นที่ว่าการงานเมืองของเจ้าเมืองเชียงคานมาหลายสมัย มีบัลลังก์เจ้าเมือง และฆ้องชัยอยู่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2219 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร 

ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระอัปริยัติธรรม แผนกธรรม เปิดสอน พ.ศ. 2515 โรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี เปิดสอน พ.ศ. 2530 โรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญ เปิดสอน พ.ศ. 2531 ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนากันอาทิตย์เปิดสอน พ.ศ. 2515 ศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด เปิดสอน พ.ศ. 2530

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2202 เป็นลักษณะของสิมทึบ ก่ออิฐถือปูน ฐานเตี้ย ผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หันด้านหน้าไปทางทิศตะวันตก วิหารเป็นศิลปะแบบล้านช้างผสมกับอยุธยาตอนปลาย ศาลาการเปรียญ อาคารคอนกรีต หอสวดมนต์ อาคารคอนกรีต กุฏิสงฆ์ 10 หลัง ศาลาอเนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง ซุ้มประตู ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปปางมารวิชัย (หลวงพ่อใหญ่) เจดีย์ พระพุทธรูปไม้ ศิลปะลานช้าง พระพุทธรูปปางประทานพร 9 องค์ นอกจากนี้มีตู้พระธรรมไม้ลงรักปิดทอง หีบพระธรรมไม้ลงรักปิดทอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดมหาธาตุ". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดมหาธาตุ". ฐานข้อมูลทางศิลปกรรมและสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นด้านพุทธศิลป์ในภาคอีสาน.
3. ↑  "วัดมหาธาตุ". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.
**โรงเรียนนานาชาติเคนต์เกาหลี** (เกาหลี: 한국켄트외국인학교; อังกฤษ: Korea Kent Foreign School) ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1999 โดยมีวัตถุประสงค์ให้แก่นักศึกษาต่างชาติในโซล ประเทศเกาหลีใต้ กับตัวแทนของนักเรียนกว่า 30 ประเทศ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักเรียนที่มาจากประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีนักเรียนที่ลงทะเบียนเรียนราวสามร้อยคน ตั้งแต่ระดับอนุบาล จนถึงระดับไฮสคูล

โรงเรียนแห่งนี้ได้รับการแต่งตั้งโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ แห่งสาธารณรัฐเกาหลี สมาชิกของสภาภูมิภาคเอเชียตะวันออกแห่งโรงเรียนโพ้นทะเล และได้รับการรับรองโดยสมาคมโรงเรียนและวิทยาลัยตะวันตก

โรงเรียนได้เริ่มขึ้นในฐานะสถาบันโรงเรียนมัธยมเท่านั้น หากแต่ ณ วันนี้ ทางโรงเรียนได้มีชั้นเรียนตั้งแต่ระดับชั้นอนุบาลไปจนถึงเกรดสิบสอง ปัจจุบันโรงเรียนตั้งอยู่ในควังจินกู โดยมีการออกแบบที่ทันสมัยเป็นอย่างมาก

ทุกชั้นเรียนจะสอนเป็นภาษาอังกฤษเท่านั้น ซึ่งเป็นหลักสูตร ESL (ภาษาอังกฤษในฐานะภาษาที่สอง) ซึ่งมีชั้นเรียนเสริมเพื่อสนับสนุนนักเรียนที่ขาดระดับความสามารถในภาษาอังกฤษ

ทางโรงเรียนมีนักศึกษาประมาณหนึ่งร้อยคนที่ลงทะเบียนเรียนในแต่ละระดับการศึกษา จากระดับประถมศึกษา, มัธยมต้น จนถึงมัธยมปลาย

กีฬา
----

โรงเรียนนานาชาติเคนต์เกาหลี ได้เข้าร่วมแข่งขันในรายการ ดิวิชัน II ออฟเดอะโคเรียน-อเมริกันอินเตอร์สกอลาสติคแอ็คติวิตี้คอนเฟอเรนซ์ (KAIAC) ในวอลเลย์บอลชายและหญิง, บาสเกตบอลชายและหญิง รวมถึงฟุตบอลชายและหญิง และโรงเรียนนี้ยังได้ร่วมแข่งขันในกีฬาว่ายน้ำกับการแข่งขันข้ามประเทศ ซึ่งสองรายการนี้ยังไม่ได้มีการแบ่งระดับอีกด้วย ซึ่งทางโรงเรียนได้เข้าร่วมสมาคมใน ค.ศ. 2003 ทีมบาสเกตบอลชายได้ชนะการแข่งขันสมาคม KAIAC ใน ค.ศ. 2007 และ 2008 โดยในฤดูกาล 2008-2009 ทีมวาซิตี้ซอคเกอร์ชายชนะทั้งการแข่งขันของสมาคม KAIAC รวมถึงการแข่งขันแบบทัวร์นาเมนท์ ส่วนทีมวอลเลย์บอลหญิงชนะการแข่งขัน KAIAC ใน ค.ศ. 2010 และ 2011 รวมถึงชนะรายการของสมาคม KAIAC ใน ค.ศ. 2011

ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง
-----------------------

* เจสสิก้า จอง และ ทิฟฟานี่ ฮวัง นักร้องวงเกิลส์เจเนอเรชัน
* คริสตัล จอง นักร้องวงเอฟ(เอกซ์)
* แอนดี้ ลี นักร้องวงชินฮวา
* โบอา นักร้องหญิง
* ไอโคนิค นักร้อง, นักแสดงหญิง
* เอเจ นักร้องวง ยูคิส
* แดเนียล แช นักร้องวง ดัลเมเชียน
* ชลนสร สัจจกุล นักร้องวง ซีแอลซี

อ้างอิง
-------

1. ↑  호주유학뉴스 - 국제 학교WASC 인증 이란?[*ลิงก์เสีย*] (เกาหลี)
2. ↑  Hi Seoul, SOUL OF ASIA - Foreign Schools in Seoul เก็บถาวร 2012-12-03 ที่ archive.today (อังกฤษ)
3. ↑  Oct 2011 - International Christian School[*ลิงก์เสีย*] (อังกฤษ)
4. ↑  엠파스 - 인물검색 (เกาหลี)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official Site
ระหว่างสงครามยูโกสลาเวียในคริสต์ทศวรรษ 1990 และต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 มีการกำหนดวิธีการบังคับหลายรอบต่ออดีตสาธารณรัฐยูโกสลาเวียอย่างเซอร์เบียและมอนเตเนโกรซึ่งในขณะนั้นก่อตั้งประเทศใหม่ที่เรียกว่าสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย

การกำหนดวิธีการบังคับรอบแรกเป็นไปเพื่อตอบโต้สงครามบอสเนียและสงครามในโครเอเชียระหว่างเดือนเมษายน 1992 ถึงตุลาคม 1995 ยูโกสลาเวียอยู่ภายใต้วิธีการบังคับของสหประชาชาติ (ยูเอ็น) วิธีการบังคับถูกยกเลิกหลังจากการลงนามยุติความขัดแย้งในความตกลงเดย์ตัน

ระหว่างสงครามคอซอวอในปี 1998–1999 ยูโกสลาเวียถูกสหประชาชาติ สหภาพยุโรป (อียู) และสหรัฐกำหนดวิธีการบังคับอีกรอบ และหลังจากการโค่นล้มประธานาธิบดีสลอบอดัน มีลอเชวิช ในเดือนตุลาคม 2000 วิธีการบังคับยูโกสลาเวียได้ถูกยกเลิกอย่างเต็มรูปแบบในวันที่ 19 มกราคม 2001

วิธีการบังคับมีผลกระทบสำคัญต่อเศรษฐกิจและสังคมของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร เซอร์เบียได้รับผลกระทบหนักที่สุด โดยจีดีพีลดลงจาก 2.4 หมื่นล้านดอลลาร์ในปี 1990 เหลือต่ำกว่า 1 หมื่นล้านดอลลาร์ในปี 1993 และ 8.66 พันล้านดอลลาร์ในปี 2000 นอกจากนี้ยังส่งผลกระทบร้ายแรงต่ออุตสาหกรรมยูโกสลาเวียด้วย มีประชาชนประมาณ 300,000 คนอพยพออกจากเซอร์เบียในช่วงทศวรรษ 1990 โดยร้อยละ 20 ของจำนวนนี้มีการศึกษาระดับอุดมศึกษา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Agence France Presse 2000. sfn error: no target: CITEREFAgence\_France\_Presse2000 (help)
2. ↑  Jovanovic & Sukovic 2001. sfn error: no target: CITEREFJovanovicSukovic2001 (help)
3. ↑  Becker 2005. sfn error: no target: CITEREFBecker2005 (help)
4. ↑  IMF 2014. sfn error: no target: CITEREFIMF2014 (help)
5. ↑  The Mandala Projects 2012. sfn error: no target: CITEREFThe\_Mandala\_Projects2012 (help)
6. ↑  "Serbia seeks to fill the '90s brain-drainage gap". EMG.rs. 5 September 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 29, 2012.
7. ↑  "Survey S&M 1/2003". Yugoslav Survey. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-11. สืบค้นเมื่อ 2016-06-18.
ในทางคอมพิวเตอร์ **วิจิททูลคิท** (อังกฤษ Widget toolkit) หมายถืงชิ้นส่วนพื้นฐานในการสร้างส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ (GUI) วิจิททูลคิทมักอยู่ในรูปไลบรารี หรือ application framework

คุณลักษณะของวิจิททูลคิท
-----------------------

วิจิททูลคิท จะมี API ที่ใช้จัดการการสร้างและการทำงานของส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ ดังนี้

* ส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ มักถูกสร้างอยู่ในรูปของวิจิทเชื่อมต่อกัน บางตัวเช่น (ปุ่มกด ตัวเลือก ข้อความ) มีไว้สำหรับติดต่อกับผู้ใช้ ส่วนที่เหลือ (หน้าต่าง) ใช้บรรจุวิจิทอื่น ๆ ลงไป
* สามารถเพิ่มหรือลบวิจิทได้ระหว่างที่โปรแกรมกำลังทำงาน
* ทูลคิทยังทำหน้าที่รับเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับวิจิท เช่น การคลิกบนปุ่ม และส่งต่อไปให้ตัวจัดการเหตุการณ์ (event handler) ภายในโปรแกรม

วิจิททูลคิท อาจกำหนดหน้าตาของวิจิทไว้ตายตัวในโปรแกรม หรือให้ผู้เขียนโปรแกรมสามารถปรับแต่งได้

วิจิททูลคิท แบ่งได้เป็นระดับต่ำหรือระดับสูง ขึ้นอยู่กับว่าต้องเขียนโปรแกรมละเอียดแค่ไหนในส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ ถ้าเป็นระดับสูง ทูลคิทจะช่วยจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้มากกว่า ทำให้เขียนโปรแกรมได้สั้นและสะดวกกว่า

วิจิททูลคิทที่นิยมใช้
---------------------

### วิจิททูลคิทระดับต่ำ

ตัวอย่างทูลคิทประเภทนี้ที่อยู่รวมกับระบบปฏิบัติการเช่น

* Windows API ในไมโครซอฟท์วินโดวส์
* Carbon ในแมคโอเอส

ส่วนทูลคิทที่แยกออกจากระบบปฏิบัติการเช่น

* Intrinsics ใน X Window System

### วิจิททูลคิทระดับสูง

* ตัวอย่างบนแมคโอเอส เช่น Cocoa, MacApp
* ในไมโครซอฟท์วินโดวส์ เช่น MFC, Windows Forms
* บนยูนิกซ์ เช่น Xaw, Motif
* ทำงานได้หลายระบบเช่น XUL, Swing, AWT, Tk, GTK+, Qt, wxWidgets, FLTK
**ซน ซัง-ย็อน** (เกาหลี: 손상연; เกิด 2 เมษายน ค.ศ. 2002) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขาเปิดตัวในฐานะสมาชิกในรายการวาไรตี้โชว์ของ Tooniverse ปี พ.ศ. 2559 ชื่อ Maknae Show 7 และได้ร่วมแสดงในรายการวาไรตี้ ละครโทรทัศน์ เว็บซีรีส์ ภาพยนตร์ และมิวสิกวิดีโออื่น ๆ ซนเปิดเป็นนักแสดงรุ่นเยาว์โดยแสดงบทบาทเป็นนักแสดงนำรุ่นเยาว์ในเรื่อง *Sspiring Partner* (2017), *หัวใจไม่มีกรอบ* (2017) และ *สะอาดนักต้องรักให้เข็ด* (2018) เขาโดดเด่นจากละครชุดทางโทรทัศน์เรื่อง *แร็กเก็ต บอยส์* ปี ค.ศ. 2021 ในบท พัง ยุนดัม ซึ่งเขาได้รับรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมจาก 2021 SBS Drama Awards ในปี ค.ศ. 2022 เขาได้แสดงซีรีส์ของเน็ตฟลิกส์เรื่อง *มัธยมซอมบี้* ในบท ชัง อูจิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Son Sang-yeon (손상연)". *HanCinema*. สืบค้นเมื่อ January 2, 2022.
2. ↑  Lee Dong-hoon (December 31, 2021). "손상연, SBS 연기대상 신인연기상 수상[★포토]" [Son Sang-yeon, SBS Drama Awards Rookie of the Year Award [Photo]]. *Star News* (ภาษาเกาหลี). Naver. สืบค้นเมื่อ January 2, 2022.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official website
* ซน ซัง-ย็อน ที่ฮันซีเนมา