recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ตัคติบาเฮ** (ปาทาน/อูรดู: تختِ باہی, แปลตรงตัว 'บัลลังก์แห่งน้ำพุ'; Takht-i-Bahi) เป็นแหล่งโบราณคดี ซากของอดีตอารามในศาสนาพุทธ ในมาร์ดัน แคว้นไคเบอร์ ประเทศปากีสถาน เป็นหนึ่งในพุทธศาสนสถานที่สำคัญที่สุดในแถบคันธาระ และได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี

อารามนี้ตั้งขึ้นในศตวรรษที่ 1 และมีการใช้งานเรื่อยมาถึงศตวรรษที่ 7 และได้รับการยอมรับโดยนักโบราณคดีว่าเป็นตัวแทนชิ้นสำคัญของสถาปัตยกรรมอารามในศาสนาพุทธจากยุคสมัยนี้ แหล่งโบราณคดีนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกยูเนสโกในปี 1980

ซากโบราณสถานนี้ตั้งอยู่ห่างไป 15 กิโลเมตร (9.3 ไมล์) จากเมืองมาร์ดัน ในแคว้นแคบาร์ปัคตูนควา ใกล้กันยังมีซากของเมืองที่มีกำแพงล้อมรอบขนาดเล็ก สร้างขึ้นในสมัยเดียวกัน ตั้งอยู่ ซากโบราณคดีนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านซึ่งเป็นนิคมที่มีการอยู่อาศัยในยุคปัจจุบันและใช้ชื่อเดียวกัน ตัคติบาเฮตั้งอยู่บนเขาที่ความสูง 150 เมตร (500 ฟุต) และห่างไปราว 2 km (1.2 mi) จากตลาดปสานของหมู่บ้าน พื้นที่โดยรอบในปัจจุบันเป็นพื้นที่ทำการเกษตร

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  "Buddhist Ruins of Takht-i-Bahi and Neighbouring City Remains at Sahr-i-Bahlol". *UNESCO World Heritage Centre* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-09-09.
2. 1 2 3  *Takht-i-Bahi*, UNESCO Office, Islamabad, Pakistan, 2002
3. ↑  UNESCO Advisory Body Evaluation of Takht Bhai
4. 1 2  Khaliq, Fazal (1 June 2015). "Takht-i-Bhai: A Buddhist monastery in Mardan". *DAWN.COM*. สืบค้นเมื่อ 8 November 2015.
5. ↑  UNESCO Periodic Report
**เจค็อบ วิลเลียม เดวิส** (อังกฤษ: Jacob William Davis; 1831–1908) เป็นช่างตัดเสื้อชาวรัสเซีย–อเมริกันเชื้อสายยิว ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้คิดค้นกางเกงยีนส์สมัยใหม่ เติบโตขึ้นมาในจักรวรรดิรัสเซีย เขาอพยพไปยังสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ยังเป็นชายหนุ่ม และใช้เวลาอยู่ที่แคนาดาด้วย เขาคิดค้นกางเกงยีนส์โดยใช้เนื้อผ้าที่แข็งแรงทนทานและหมุดย้ำเพื่อเสริมจุดอ่อนในตะเข็บ และร่วมมือกับลีวาย สเตราส์เพื่อผลิตกางเกงยีนส์เหล่านี้ในปริมาณมาก

ชีวิตในวัยเด็ก
--------------

เดวิสเกิดในครอบครัวชาวยิวในเมืองรีกาในปี 1831 ในช่วงเวลานี้ เขาได้ฝึกฝนและทำงานเป็นช่างตัดเสื้อ

อพยพไปสหรัฐอเมริกา
------------------

ในปี 1854 เมื่ออายุ 23 ปี เขาอพยพไปยังสหรัฐอเมริกา และมาถึงนิวยอร์กซิตีซึ่งเขาได้เปลี่ยนชื่อและนามสกุลเป็นเจค็อบ เดวิส ที่นั่นเขาเปิดร้านตัดเสื้อก่อนที่จะย้ายไปเมน จากนั้นในปี 1856 ไปซานฟรานซิสโก ก่อนที่จะย้ายไปวีฟเวอร์วิลล์

ช่วงเวลาในแคนาดา
----------------

หลังจากการเดินทางครั้งนี้ในอเมริกา เชื่อกันว่าในช่วงเวลานั้นเขาทำงานเป็นช่างตัดเสื้อให้กับนักเดินทาง ในปี 1858 เดวิสออกจากแคลิฟอร์เนียและย้ายไปแคนาดาตะวันตกเพื่อพยายามหางานที่ทำกำไรได้มากขึ้น ที่นั่น เดวิสได้พบกับแอนนี่ พาร์คเชอร์ หญิงสาวผู้อพยพชาวเยอรมันซึ่งเขาแต่งงานและอยู่ด้วยกัน จาค็อบและแอนนี่มีลูก 6 คน ในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในแคนาดา เดวิสทำงานร่อนหาทองที่แม่น้ำเฟรเซอร์

กลับสู่อเมริกา
--------------

ในเดือนมกราคม 1867 เดวิสกลับไปซานฟรานซิสโกพร้อมกับแอนนี่และครอบครัวของเขา ต่อมาในปีนั้น พวกเขาย้ายไปที่เวอร์จิเนียซิตี รัฐเนวาดา ซึ่งเขาขายยาสูบและเนื้อหมูขายส่งก่อนเริ่มทำงานเป็นช่างตัดเสื้ออีกครั้ง ในปี 1868 ครอบครัวได้ย้ายไปที่เมืองรีโน รัฐเนวาดา ซึ่งในเวลานั้นเป็นเมืองทางรถไฟเล็กๆ และที่นั่นเขาได้ช่วยเฟรดเดอริก เฮอร์ทลีนสร้างโรงเบียร์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Jacob Davis: Pioneer Jewish Tailor of Nevada & His Copper Rivets That Made History". *Jewish Museum of the American West*. Jewish Museum of the American West. สืบค้นเมื่อ March 28, 2015.
2. ↑  Kelly, Kate (January 9, 2014). "The True Inventor of Blue Jeans". *America Comes Alive*. Kate Kelly, America Comes Alive. สืบค้นเมื่อ March 28, 2015.
3. ↑  "Fascinating facts about Jacob Davis co-inventor of Blue Jeans in 1873". *The Great Idea Finder*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 17, 2010. สืบค้นเมื่อ April 10, 2014.
4. ↑  Jacob Davis and the Copper-riveted Jeans เก็บถาวร ธันวาคม 21, 2010 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**พระครูปลัดสุวัฒนโพธิคุณ** ฉายา **ฐานวุฑโฒ** นามเดิม **ดร.สมชาย วัชรศรีโรจน์** เป็นพระครูปลัดมีราชทินนาม ฐานานุกรมพระราชาคณะเจ้าคณะรองชั้นหิรัญบัฏในพระมหาโพธิวงศาจารย์,ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย, เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกายโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น, อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมกายแคลิฟอร์เนีย, ผู้อำนวยการศูนย์พุทธศาสตร์ศึกษา DCI

ประวัติ
-------

- เกิดวันพุธที่ 15 พฤศจิกายน 2504 จังหวัดนราธิวาส

- พ.ศ. 2514 ครอบครัวย้ายไปอยู่ที่จังหวัดสกลนคร

- พ.ศ. 2520 เข้ามาศึกษาต่อในกรุงเทพมหานคร

การศึกษา
--------

- ม.ศ.1 - ม.ศ.3 โรงเรียนสกลราชวิทยานุกูล จังหวัดสกลนคร

- ม.ศ.4 - ม.ศ.5 โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา กรุงเทพมหานคร 

- ระดับปริญญาตรีแพทยศาสตรบัณฑิต รุ่นที่ 35 จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

- ระดับปริญญาโท และปริญญาเอก ทางด้านพุทธศาสตร์ศึกษา (Buddhist Studies) มหาวิทยาลัยโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
  

- เปรียญธรรม 3 ประโยค

อุปสมบท
-------

อุปสมบทวันที่ 2 มิถุนายน 2528 (วันวิสาขบูชา) ณ อุโบสถ วัดพระธรรมกาย โดยมีสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) (ขณะดำรงสมณศักดิ์ที่พระธรรมปัญญาบดี) วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระไชยบูลย์ ธมฺมชโย อดีตเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระเผด็จ ทตฺตชีโว รองเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาทางพระพุทธศาสนาว่า **ฐานวุฑโฒ**

สมณศักดิ์
---------

พ.ศ. 2558 ได้รับแต่งตั้งจากพระมหาโพธิวงศาจารย์ (ทองดี สุรเตโช) ให้ดำรงตำแหน่งฐานานุกรมพระราชาคณะเจ้าคณะรอง ชั้นหิรัญบัฏ ในราชทินนามปรากฏตามสัญญาบัตร ที่ *พระครูปลัดสุวัฒนโพธิคุณ ไพบูลศาสนภารธุราทร บวรสังฆานุนายก*

หน้าที่
-------

- ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย ดูแลงานการศึกษาและเผยแผ่ธรรมะ

- เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกายโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

- อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมกาย แคลิฟอร์เนีย 

- ผู้ก่อตั้งวัดไทยในโตเกียว โอซาก้า นางาโน่ โทชิหวิ คานากาว่า อิบาราขิ และไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น

- ผู้อำนวยการศูนย์พุทธศาสตร์ศึกษา DCI

การทำงาน
--------

- ประธานคณะทำงานฝ่ายไทย ร่วมมือกับมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ประเทศจีน ในโครงการแปลพระไตรปิฎกบาลีเป็นภาษาจีน

- ประธานคณะกรรมการโครงการพระไตรปิฎกคอมพิวเตอร์ ฉบับสมาคมบาลีปกรณ์ (Pali Text Society) ประเทศอังกฤษ

- ประธานอำนวยการสร้างวัดไทยในประเทศญี่ปุ่น

- ประธานอำนวยการสร้างศูนย์การศึกษาเขาแก้วเสด็จ จังหวัดปราจีนบุรี

- มีผลงานหนังสือธรรมะ แถบบันทึกเสียง และ VCD รวมกว่า 200 รายการ รวมยอดการเผยแพร่กว่า 3,000,000 เล่ม/ชิ้น

ผลงาน
-----

- หนังสือธรรมะ แถบบันทึกเสียง MP3, VCD และ DVD รวมกว่า 200 รายการ 

รวมยอดการเผยแผ่กว่า 3,000,000 เล่ม/ชิ้น

- หนังสือมงคลชีวิต 38 ประการ "ฉบับทางก้าวหน้า"

- ช่อง Youtube และเพจ Facebook ชื่อ พระมหาสมชาย ฐานวุฑฺโฒ มีผู้ติดตามจำนวนมาก

รางวัล
------

ได้รับพระราชทานรางวัลเสาเสมาธรรมจักร งานวิสาขบูชาปี พ.ศ. 2557 สาขาแต่งหนังสือทางพระพุทธศาสนา

รางวัลพิเศษ
-----------

พ.ศ. 2522 ชนะเลิศการสอบแข่งขันทางฟิสิกส์และคณิตศาสตร์ ระหว่างนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายทั่วประเทศจำนวน 3600 คน จัดสอบโดยคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตาศาสตร์

พ.ศ. 2522 ชนะเลิศการสอบแข่งขันทางฟิสิกส์ ซึ่งจัดโดยสถาบันฟิสิกส์เซ็นเตอร์

พ.ศ. 2523 ชนะเลิศการสอบแข่งขันทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งจัดโดยคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยเป็นตัวแทนของคณะแพทย์เข้าแข่งขัน

พ.ศ. 2526 ได้รับคัดเลือกเป็นนิสิตผู้มีความประพฤติดีของพุทธสมาคมแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ เนื่องในวันวิสาขบูชา 26 พฤษภาคม 2526
**รางจืด** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Thunbergia laurifolia*) เป็นชื่อของพืชสมุนไพรประเภทไม้เลื้อยหรือไม้เถาในวงศ์เหงือกปลาหมอ มีลักษณะเนื้อแข็ง เลื้อยพาดพันไปตามต้นไม้ เถาจะมีลักษณะเป็นข้อปล้องกลมมีสีเขียวสดหรือสีเขียวเข้ม ดอกจะเป็นสีม่วงอ่อน ๆ หรือสีคราม ออกดอกเป็นช่อห้อยลงตามซอกใบ รางจืดได้รับการขนานนามว่าเป็น "ราชาแห่งการถอนพิษ" มีสรรพคุณทางยาในด้านการถอนพิษต่าง ๆ หรือใช้เป็นยาพอกบาดแผล น้ำร้อนลวก ไฟไหม้ รวมถึงใช้เป็นยารับประทานเป็นยาแก้ร้อนในกระหายน้ำ

รางจืดมีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ ได้แก่ กำลังช้างเผือก เครือเขาเขียว ขอบชะนาง ยาเขียว (ภาคกลาง) คาย รางเย็น (ยะลา) จอลอดิเออ ซั้งกะ ปั้งกะล่ะ พอหน่อเตอ (กะเหรี่ยง-แม่ฮ่องสอน) ดุเหว่า (ปัตตานี) ทิดพุด (นครศรีธรรมราช) น้ำนอง (สระบุรี) ย่ำแย้ แอดแอ (เพชรบูรณ์)

ลักษณะทางพฤษศาสตร์
------------------

ไม้เลื้อยหรือไม้เถา มีลักษณะเนื้อแข็ง ลำต้นหรือเถานั้นจะกลมเป็นปล้อง มีสีเขียวสดหรือสีเขียวเข้ม ใบ จะมีลักษณะเป็นใบเดี่ยว ลักษณะของใบเป็นรูปหัวใจ ตรงโคนใบจะเว้า ปลายใบจะเรียวแหลม กว้าง 4-7 ซม. ยาว 8-14 ซม. ส่วนดอกจะมีสีม่วงอมฟ้า ใบประดับ สีเขียวประสีน้ำตาลแดง ออกเป็นช่อห้อยลงตามซอกใบ

การปลูกเลี้ยง
-------------

นิยมใช้เถาในการปักชำ ในการชำเถา ให้เลือกเถาแก่มาตัดเป็นท่อน ยาวประมาณ 6-8 นิ้ว ให้มีตาติดอยู่ 2-3 ตา ถ้าชำเถาในฤดูฝนจะออกรากเร็วกว่า

สรรพคุณ
-------

รากและใบ รับประทานเป็นยาแก้ร้อนใน กระหายน้ำ ใบและรากใช้ปรุงเป็นยาถอนพิษไข้ ยาพอกบาดแผล ใช้สำหรับถอนพิษยาฆ่าแมลง สำหรับผู้ป่วยที่ดื่มยาฆ่าแมลงเข้าไปเป็นการบรรเทาอาการก่อนถึงโรงพยาบาล แก้พิษแอลกอฮอล์ บรรเทาอาการเมาค้าง บรรเทาอาการผื่นแพ้ ชาวกะเหรี่ยงเรียกว่า *จอลอดี่เดอ* ตัดลำต้นเป็นชิ้นเล็กพกติดตัว เชื่อว่าป้องกันงูได้

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑  ขวัญฤทัย คำฝาเชื้อ 2551 พฤกษศาสตร์พื้นบ้านของชาวกะเหรี่ยง ที่ตำบลบ้านจันทร์และแจ่มหลวง อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ วิทยานิพนธ์ (วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่271 หน้า ดูฉบับเต็ม เก็บถาวร 2021-06-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

* ITIS 34350 เก็บถาวร 2004-07-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Burkill, I.H. (1966). "A Dictionary of the Economic Products of the Malay Peninsula. Volume II (I–Z)". Ministry of Agriculture and Cooperatives, Kuala Lumpur.
* Chan, E.W.C. Lim, Y.Y. (2006). "Antioxidant activity of Thunbergia laurifolia tea". *Journal of Tropical Forest Science* **18** (2): 130–136. .
* Kanchanapoom, T. *et al.* (2002). "Iridoid glucosides from *Thunbergia laurifolia*". *Phytochemistry* **60**: 769–771. doi:10.1016/S0031-9422(02)00139-5.
* NRM (2003). "*Thunbergia*: Blue trumpet vine". Natural Resources and Mines, Queensland. .
* Schonenberger, J. (1999). "Floral structure, development and diversity in *Thunbergia* (Acanthaceae)". *Botanical Journal of the Linnean Society* **130**: 1–36.
* Starr, F. *et al.* (2003). "Thunbergia laurifolia". .

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Thunbergia laurifolia***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Thunbergia laurifolia ที่วิกิสปีชีส์
**วัดกลางเกร็ด** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านปากด่าน ตำบลบางตลาด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี อยู่ในพื้นที่ราบลุ่มริมแม่น้ำลัดเกร็ด ไม่ไกลจากวัดสนามเหนือ

ประวัติ
-------

วัดสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย สันนิษฐานว่าวัดนี้น่าจะสร้างขึ้นมาตั้งแต่ครั้งที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระทรงโปรดฯ ให้ขุดคลองลัดนี้ในสมัยอยุธยา พม่ายึดเมืองนนทบุรีได้และมาตั้งค่ายอยู่ที่หลังวัดกลางเกร็ด เพื่อรวบรวมพลไปตีกรุงศรีอยุธยา เมื่อกรุงศรีอยุธยาเสียแก่พม่า เมื่อ พ.ศ. 2310 พม่าได้มายึดด่านปากเกร็ดเป็นด่านตรวจจับคนไทยที่ผ่านด่านนี้ วัดกลางเกร็ดจึงถูกทิ้งร้างไประยะหนึ่ง จนสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงโปรดเกล้าฯ ให้คนมอญตั้งบ้านเรือนอยู่ที่บ้านปากเกร็ดใกล้ด่านปากเกร็ด วัดกลางเกร็ดจึงได้รับการดูแลจากคนมอญ ต่อมาคนไทยได้เข้ามาทำหน้าที่รักษาด่านและมาตั้งบ้านเรือนอยู่ที่บ้านปากด่านบริเวณปากคลองลัดเกล็ดด้านใต้จำนวนมาก ได้ร่วมกันปฏิสังขรณ์และทำบุญที่วัด จึงมีคนไทยมากกว่าคนมอญ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2332

อาคารเสนาสนะและโบราณวัตถุ
-------------------------

พระอุโบสถมีหน้าบันไม้แกะสลักลายก้านขด พระประธานที่อยู่ภายในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยที่มีขนาดหน้าตัก 3 ศอกคืบ มีหอไตรกลางน้ำฝีมือช่างท้องถิ่น พระพุทธรูปสำคัญของวัด คือ พระพุทธไสยาสน์ หรือ หลวงพ่อพระนอน เดิมประดิษฐานอยู่กลางแจ้ง เป็นพระพุทธรูปเก่าไม่ปรากฏว่าสร้างในสมัยใด ต่อมาชำรุดทรุดโทรมมากจึงได้มีการบูรณะขึ้นใหม่ทั้งองค์ พระพุทธไสยาสน์องค์ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ในวิหาร ประทับนอนสีหไสยาสน์ พระพาทาและพระกรพับขึ้นตั้งรับพระเศียรอยู่หน้าพระเขนย พระหัตถ์ขวารองรับพระเศียรอยู่บนพระเขนย กลวงฝ่าพระบาทมีรูปจักร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เที่ยวใกล้กรุง ล่องเรือไหว้พระ 9+1วัด". *กรุงเทพธุรกิจ*. 16 มกราคม 2558.
2. ↑  "วัดกลางเกร็ด ตำบลปากเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี". คลังทรัพยากรการศึกษาแบบเปิด.
3. ↑  "วัดกลางเกร็ด". *การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย*.
4. ↑  "วัดกลางเกร็ด". *กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-06-05. สืบค้นเมื่อ 2020-08-21.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดกลางเกร็ด**
ห้างแบดแมน ภาพจาก *Twentieth Century Impressions of Siam*
**ห้างแบดแมน** (อังกฤษ: Harry A. Badman & Co.) เป็นห้างสรรพสินค้าในอดีตในกรุงเทพมหานคร เริ่มดำเนินกิจการในช่วงสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ปัจจุบันถูกรื้อถอนและทำเป็นลานจอดรถกองสลาก

ประวัติ
-------

ประวัติการก่อตั้งมีสองข้อมูลที่แตกต่างกันไป *Twentieth Century Impressions of Siam* ระบุว่าก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2427 ส่วน *Seaport of the Far East* ระบุว่าก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2422

แต่เดิมนั้นห้างแบดแมนตั้งอยู่บนถนนบำรุงเมือง ต่อมาได้ย้ายมายังบริเวณเชิงสะพานผ่านพิภพลีลา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ ไปทรงทำพิธีเปิดอาคารห้างใหม่ของนายแบดแมนด้วยพระองค์เองในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2450 ต่อมานายแบดแมนเกษียณอายุแล้วกลับไปเปิดร้านชื่อเดียวกันที่บ้านเกิดในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ภายหลังห้างเลิกกิจการ ทางราชการได้ใช้เป็นตึกกรมโฆษณาการในสมัยประชาธิปไตยในช่วงของการเปลี่ยนแปลงการปกครอง คณะราษฎรได้พัฒนาเป็นสำนักงานโฆษณาการ กรมโฆษณาการ และกรมประชาสัมพันธ์ ต่อมามีการรื้อถอนทั้งหมดหลังถูกเพลิงไหม้เสียหายจากเหตุพฤษภาทมิฬ

ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พ.ศ. 2562 พื้นที่ดังกล่าวได้ใช้ตั้งพลับพลาชั่วคราวสำหรับพระบรมวงศานุวงศ์ทอดพระเนตรกระบวนพยุหยาตราสถลมารค

การดำเนินกิจการ
---------------

ห้างแบดแมนเป็นห้างที่จำหน่ายสินค้าหรูหรา เป็นข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ที่นำมาขายแต่เป็นของฝรั่งทันสมัย เช่น สุรา ยารักษาโรค พืชไร่ที่ต้องสั่งเข้ามาจากต่างประเทศ เครื่องเงิน เครื่องเงินลงยา นาฬิกาข้อมือ เครื่องเพชรนิลจินดา อานม้าหรือบังเหียนม้า เครื่องเรือนที่ชาวจีนผลิต เครื่อนเรือนเลียนแบบเครื่องเรือนโบราณ เครื่องแบบข้าราชการทั้งพลเรือนและทหาร ห้างแบดแมนจึงกลายเป็นห้างที่เจ้านายและพระบรมวงศานุวงศ์เข้ามาซื้อสินค้ากันมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  อรรถชัย ลิ้มเลิศเจริญวนิช. "การใช้พื้นที่ของถนนราชดำเนินและบริเวณใกล้เคียงนับแต่แรกเริ่ม-ปัจจุบัน (พ.ศ.2442-2548)" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 35.
2. ↑  "กำเนิด "แบดแมน" อดีตห้างดัง ใหญ่ที่สุดในกรุงเทพฯ ฮิตในหมู่ขุนนาง-ชนชั้นสูง". ศิลปวัฒนธรรม.
3. ↑  "พระราชพิธีบรมราชาภิเษก: กรมสมเด็จพระเทพฯ-ฟ้าหญิงสิริวัณณวรี ทอดพระเนตรขบวนเสด็จฯ เลียบพระนคร". *www.sanook.com/news*. 2019-05-05.
4. ↑  "เปิดตำนานห้างหรู ณ บางกอก". หอจดหมายเหตุ อัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯ.
**บิลบอร์ด** (อังกฤษ: Billboard) เป็นนิตยสารทางด้านเกี่ยวกับอุตสาหกรรมเพลงฉบับหนึ่งในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีลักษณะของชาร์ทเพลงและอัลบั้ม ออกเป็นรายสัปดาห์ โดยนิตยสารฉบับนี้จะมีตารางจัดอันดับเพลงและอัลบั้มยอดนิยมตามแนวเพลงในแต่ละสัปดาห์ แต่ตารางอันดับเพลงซึ่งคนทั่วโลกเป็นที่รู้จักมากที่สุดคือ "**Billboard Hot 100**" ชาร์ทเพลงอันดับ 1 ของโลก เป็นการจัดอันดับเพลง 100 อันดับ โดยไม่แบ่งประเภทหรือแนวเพลง และอีกตารางคือ "**Billboard 200**" ซึ่งเป็นการจัดอันดับอัลบั้มที่มียอดจำหน่ายสูงสุด 200 อัลบั้มตามผลสำรวจ

ประวัติ
-------

เริ่มก่อตั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1894 โดย วิลเลียม เอช โดนัลด์สัน และ เจมส์ เอช เฮนเนแกน ในตอนแรกจะเป็นหนังสือรายเดือนเกี่ยวกับการค้าสำหรับการลงประกาศโฆษณา ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้ใช้ชื่อว่า "บิลบอร์ด" จากนั้นอีกไม่กี่ปี ทางบิลบอร์ดจึงเพิ่มเรื่องข่าวเกี่ยวกับกิจกรรมกลางแจ้งเข้าไป ซึ่งสุดท้ายแล้ว บิลบอร์ดก็กลายเป็นแหล่งประชาสัมพันธ์สำหรับบรรดา ละครสัตว์ เทศกาลคาร์นิวัล งานรื่นเริง และกิจกรรมบันเทิงต่างๆเป็นส่วนมาก

ในนิตยสารฉบับวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1961 ทางนิตยสารบิลบอร์ดได้หันมาเสนอข่าวเกี่ยวกับอุตสาหกรรมดนตรีเพียงอย่างเดียว โดยได้ยกส่วนที่เป็นกิจกรรมบันเทิงต่างๆไปไว้ที่นิตยสารเล่มใหม่ชื่อ "Amusement Business" (ปัจจุบันยังคงมีอยู่) พร้อมกันนั้น ทางบิลบอร์ดยังได้เปลี่ยนชื่อเป็น Billboard Music Week แต่ในอีก 2 ปี ทางนิตยสารก็กลับมาใช้ชื่อ Billboard ตามเดิมจนถึงปัจจุบัน

### บิลบอร์ดชาร์ต

เริ่มมีชาร์ตเพลงเมื่อฉบับ 4 มกราคม ค.ศ. 1936 จัดอันดับในลักษณะของ Hit Parade และในฉบับ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1940 ก็ถูกจัดอันดับในชาร์ตเพลงที่เป็นที่นิยมเป็นครั้งแรก จนกระทั่งใน ค.ศ. 1958 อันดับเพลง บิลบอร์ดฮอต 100 ก็ถูกตีพิมพ์โดยคำนวณจากยอดการออกอากาศและยอดขายซิงเกิล
ศิลปินที่ประสบความสำเร็จในบิลบอร์ดชาร์ต เช่น เดอะบีตเทิลส์, มารายห์ แครี, เอลวิส เพรสลีย์, มาดอนน่า, ไมเคิล แจ็กสัน, บิง ครอสบี, ไดอาน่า รอสส์, เจเน็ท แจ็กสัน‎ และเอลตัน จอห์น

บิลบอร์ดในปัจจุบันได้ครอบคลุมอันดับดีวีดี ยอดการขายวิดีโอ รวมถึงการดาวน์โหลดเพลง นอกจากนั้นยังมีข้อมูลข่าวสาร และบทความเห็นของผู้คร่ำหวอดในวงการอย่างค่ายเพลงหรือดีเจ ทั้งนี้บิลบอร์ดก็ยังเป็นที่คงเลื่องชื่อเกี่ยวกันอันดับเพลงอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Media Kit" (PDF). *Billboard*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ August 6, 2019. สืบค้นเมื่อ June 15, 2016.
2. ↑  4 มกราคม ค.ศ. 1936 ในประวัติ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* billboard.com
|  |  |
| --- | --- |
| **ชื่อ** | นาวาอากาศโทปิยะ ตรีกาลนนท์ |
| **ตำแหน่งงานปัจจุบัน** | ประธานกรรมการฝ่ายบริการ |
| **เชื่อชาติ** | ไทย |
| **สัญชาติ** | ไทย |

ปิยะ ตรีกาลนนท์ หรือ กัปตันปิยะ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานกรรมการบริหาร บริษัท บางกอกเอวิเอชั่นเซ็นเตอร์ จำกัด (มหาขน) หรือ โรงเรียนการบินกรุงเทพ องครักษ์ (BAC) ซึ่งเป็นโรงเรียนด้านการบินเอกชนแห่งแรกในไทย ที่เปิดสอนหลักสูตรด้านการบิน

**ประวัติความเป็นมา**
---------------------

นาวาอากาศโทปิยะ ตรีกาลนนท์ เกิดวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2509 เข้าเป็นนักศึกษาเตรียมทหารรุ่นที่ 27 และเข้าฝึกบินในโรงเรียนการบินกองทัพอากาศ และเริ่มรับราชการกองทัพอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ 2526 

### **การศึกษา**

ปี พ.ศ 2533           :  ปริญญาตรี วิทยาศาสตรบัณฑิต ( สาขาคอมพิวเตอร์) โรงเรียนนายเรืออากาศ  

ปี พ.ศ 2534           :  ประจำ โรงเรียนการบินกำแพงแสน  กองทัพอากาศ 

ปี พ.ศ 2540           : โรงเรียนนายทหารชั้นผู้บังคับฝูง รุ่นที่ ๘๘

ปี พ.ศ 2545           : โรงเรียนเสนาธิการกองทัพอากาศ รุ่นที่ ๔๖

### **การทำงาน**

**ตำแหน่งงานปัจจุบัน**

:  ประธานกรรมการบริหาร บริษัท บางกอกเอวิเอชั่นเซ็นเตอร์ จำกัด (มหาชน)

**ตำแหน่งงานที่ผ่านมา**

: ตำแหน่ง นายทหารตรวจสอบมาตราฐาน กองทัพอากาศ

:  อนุกรรมการ ในคณะอนุกรรมการอากาศวิถี

#### **หน้าที่พิเศษ**

:  นักบินที่ ๑ ประจำอากาศยานแบบ C-130

:  นักบินที่ ๑ ประจำอากาศยานแบบ Boeing 737-200, -400

:  นักบินเครื่องบินพระที่นั่ง Boeing 737-400 

 : ราชองครักษ์เวร

:  ครูการบิน Boeing 737-200, -300, -400 

:  นักบินยืมตัวบริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน)

 :  Instructor Pilot บริษัท ไทยแอร์เอเซีย จำกัด

:  อาจารย์พิเศษภาควิชาเทคโนโลยีนักบินพาณิชย์ มหาวิทยาลัยรังสิต

:  อาจารย์พิเศษภาควิชาวิศวกรรมอากาศยาน มหาวิทยาลัยอัญสัมชัน (ABAC)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-08-21. สืบค้นเมื่อ 2018-09-19.
2. ↑
3. ↑
**วัดตาล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 1 บ้านตาล ตำบลบางตะไนย์ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

วัดตาลสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2322 โดยชาวมอญที่อพยพเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ได้ร่วมกันสร้างวัดนี้ เนื่องจากชาวมอญที่มาตั้งหลักแหล่งอยู่ในบริเวณนี้มาจากกวานตาหรือบ้านตาลซึ่งเป็นตำบลหนึ่งในเมืองมอญ และในบริเวณที่สร้างวัดมีต้นตาลมากเหมือนเช่นที่บ้านตาลในเมืองมอญ จึงเรียกชื่อวัดว่า "วัดตาล" (หรือ "เภี่ยะตา" ในภาษามอญ) ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2371 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าพระยามหาโยธา (ทอเรียะ คชเสนี) นำชาวมอญเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร จึงโปรดเกล้าฯ ให้มาอยู่บริเวณใกล้วัดตาลและวัดบางตะไนย์ วัดตาลได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2423 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2322 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 และศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ส่วนปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัยและพระประธานประจำศาลาการเปรียญปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตาล". คลังทรัพยากรการศึกษาแบบเปิด.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดตาล". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดท้องคุ้งแห่งอื่น ดูที่ วัดท้องคุ้ง

**วัดท้องคุ้ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านคลองพระอุดม ตำบลคลองพระอุดม อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
-------

วัดท้องคุ้งเป็นวัดโบราณที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา แต่กลายเป็นวัดร้างไปเมื่อพม่ายกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยาจนถึง พ.ศ. 2325 ชาวมอญจากเกาะปิ้น เมืองเมาะลำเลิง ที่เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารในพระราชอาณาจักรไทย ได้มาปฏิสังขรณ์วัดนี้และตั้งชุมชนอยู่ใกล้วัด ตั้งชื่อวัดว่า **วัดเกาะปิ้น** หรือ **เภี้ยะเก้าฮ์ปิ้น** ในภาษามอญ มีพระเถระจากเมืองมอญมาอยู่ประจำที่วัดนี้มาโดยตลอด จนในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีการบูรณะวัดครั้งใหญ่ เจ้าสัวฉิมเป็นผู้ดำเนินการบูรณะ ชื่อไทยตามปรากฏในหนังสือทำเนียบคณะสงฆ์ กระทรวงธรรมการพิมพ์เมื่อ ร.ศ. 123 (พ.ศ. 2448) เรียก **วัดบ้านแหลมกลาง** ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดท้องคุ้ง" บ้างว่าเจ้าสัวฉิมผู้บูรณะมีภรรยาชื่อ "คุ้ง" จึงใช้ชื่อนี้ บ้างว่าเปลี่ยนชื่อวัดเนื่องจากมีชื่อบ้านแหลมหลายวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542

อุโบสถ
------

อุโบสถเป็นอาคารทรงสูง ขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 11.30 เมตร หลังคาโครงไม้มุงกระเบื้อง ช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ เป็นไม้แกะสลัก หน้าบันเป็นปูนปั้นนูนสูงลายดอกพุดตานระบายสี ด้านหน้า มีพาไลและประตูด้านเดียว ซุ้มประตู หน้าต่าง ลายปูนปั้นเหนือขอบหน้าต่างงดงามมาก เป็นทรงจอมแห ลวดลายดอกพุดตานผสมรักร้อยระบายสี ที่ผนังเหนือระดับหน้าต่างมีเสมา 8 ทิศ ติดอยู่โดยรอบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท้องคุ้ง". คลังทรัพยากรการศึกษาแบบเปิด. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-06. สืบค้นเมื่อ 2020-10-02.
2. ↑  "วัดท้องคุ้ง". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "โบสถ์วัดท้องคุ้ง". *แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์*.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดท้องคุ้ง**
**ระฆังพระเจ้าแสรกแมง** (သာယာဝတီမင်း ခေါင်းလောင်းတော်) หรือรู้จักในอีกชื่อ **ระฆังมหาติสัททะฆัณฏา** ระฆังขนาดใหญ่ตั้งอยู่ที่ เจดีย์ชเวดากอง ย่างกุ้ง ประเทศพม่า ได้รับการสร้างถวายปี พ.ศ. 2384 โดย พระเจ้าแสรกแมง แห่ง ราชวงศ์โก้นบอง ชื่ออย่างเป็นทางการในภาษาบาลีของระฆังใบนี้คือ มหาติสัททะฆัณฏา ซึ่งแปลว่า "ระฆังเสียงเพราะสามโทน"

ประวัติ
-------

ในวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2384 (ขึ้น 10 ค่ำ เดือนตะดี้นจุ มรันมศักราช/จุลศักราช 1203) พระเจ้าแสรกแมง มีพระบัญชาให้สร้างระฆังชื่อ มหาติสัททะฆัณฏา ขนาด 42 ตัน และชุบทอง 20 กิโลกรัม ที่เจดีย์ชเวดากองเมืองย่างกุ้ง พระเจ้าแสรกแมงโปรดเกล้าฯ ให้เสนาบดีสองคน มหาสีตู และมหามินจอสิงคะ เป็นผู้ควบคุมการหล่อ ซึ่งเริ่มในวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2385 (ขึ้น 10 ค่ำ เดือนดะโบ่-ดแว มรันมศักราช/จุลศักราช 1203)

สถานะปัจจุบัน
-------------

ระฆังตั้งอยู่ในศาลาทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเจดีย์

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Maung Maung Tin (1905). *Konbaung Set Yazawin*. Vol. 3 (2004, 4th ed.). p. 32.
2. 1 2 3  "Shwedagon Pagoda - Yangon, Burma". Sacred-destinations.com. สืบค้นเมื่อ 2014-04-06.
3. 1 2  "History of the Shwedagon Pagoda". Shwedagon.org. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-05-20. สืบค้นเมื่อ 2014-04-06.
4. 1 2  "Great Bells - Asia and the Pacific Rim". Towerbells.org. สืบค้นเมื่อ 2014-04-06.
**โฟลว์ไรเดอร์** (อังกฤษ: Flowriding) เป็นกีฬาเอ็กซ์ตรีมประเภทหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลมาจากกีฬาหลายชนิด เช่น สเก็ตบอร์ด การโต้คลื่น สโนว์บอร์ด และเวคเบอร์ด ที่มีวิธีการเล่นโดยให้ผู้เล่นโต้คลื่นบนเครื่องจำลองคลื่นเทียมซึ่งมีความเร็ว 38 กม./ชม. ถึง 48 กม./ชม. กีฬาชนิดนี้ถูกคิดค้นขึ้นในปี พ.ศ.2531 ที่รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา โดยทอม ล็อชท์เฟลด์ ผู้ก่อตั้งเวฟล็อก บริษัทผลิตเครื่องเล่นและอุปกรณ์ในการเล่นโฟลว์ไรเดอร์รายใหญ่ ในประเทศไทยมีสนามโฟลว์ไรเดอร์เปิดให้บริการเป็นแห่งแรกในปี พ.ศ.2555 คือโฟลว์ เฮ้าส์ แบงค์ค็อก การเล่นโฟลว์ไรเดอร์แบ่งออกเป็น 2 ประเภทคือ โฟลว์บอร์ดและบอร์ดี้บอร์ด

โฟลว์บอร์ด
----------

โฟลว์บอร์ด หรือ สแตนด์อัพบอร์ด เป็นการเล่นในท่ายืน โดยอุปกรณ์ของโฟลว์บอร์ดจะมีความแตกต่างกับเซิร์ฟบอร์ดและเวคบอร์ดตรงที่มีขนาดเล็กกว่า เนื่องจากการเคลื่อนที่ของน้ำในเครื่องโฟลว์ไรเดอร์มีแรงตึงผิวมากกว่าทำให้สามารถใช้บอร์ดขนาดเล็กได้ ท่าต่างๆในการเล่นโฟลว์บอร์ดได้รับแรงบันดาลใจมาจากสเก็ตบอร์ด ซึ่งแต่ละท่าก็จะมีระดับความยากแตกต่างกันไป เช่น ออลลี่ (กระโดดขึ้นเหนือน้ำ) ป๊อป โชฟ อิท (กระโดดขึ้นและหมุน) และอื่นๆอีกมากมาย

บอร์ดี้บอร์ด
------------

บอร์ดี้บอร์ด เป็นการเล่นที่เหมาะสำหรับผู้เริ่มต้นเล่นโฟลว์ไรเดอร์ เพราะง่ายในการทรงตัว และมีอันตรายน้อย โดยมีวิธีการเล่น 3 ประเภทคือประเภทนอนคว่ำ ประเภทคุกเข่าคู่ และประเภทชันเข่าหนึ่งข้าง ซึ่งแต่ละประเภทจะใช้ทักษะที่แตกต่างกันไป ในการแข่งขันทั่วไปจะแบ่งรายการผู้เข้าแข่งขันบอร์ดี้บอร์ดแต่ละประเภทแยกออกจากกัน

การแข่งขัน
----------

โฟลว์ทัวร์ เป็นรายการการแข่งขันโฟลว์ไรเดอร์ที่จัดขึ้นในหลายทวีป ทั้งเอเชีย ยุโรป และอเมริกา โดยในปี พ.ศ.2558 ได้มีการจัดแข่งขันเอเชียโฟลว์ทัวร์ในหลายประเทศรวมถึงประเทศไทย ซึ่งมีสถานที่ที่ใช้ในการจัด 2 แห่งคือ โฟลว์ เฮ้าส์ แบงค์ค็อก ในรอบคัดเลือกของประเทศไทย และที่สวนน้ำการ์ตูนเน็ทเวิร์ค อเมโซน ในรอบชิงชนะเลิศเอเชีย

เซิร์ฟอารีน่า สนามโฟลว์ไรเดอร์ที่สวนน้ำการ์ตูนเน็ทเวิร์ค อเมโซน พัทยา โดยผู้เล่นสามารถเล่นได้ไม่จำกัดรอบตลอดทั้งวัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Flow Rider กีฬาเอ็กซ์ตรีมรับหน้าร้อน - VoiceTV[*ลิงก์เสีย*] 17-3-2557 สืบค้นเมื่อ 03-03-2559
2. ↑  | Wave Rides and Prices | Wave House Sentosa สืบค้นเมื่อ 07-03-2559
3. ↑  ท้าทาย คลายร้อน กับ 4 สุดยอดกีฬาเอ็กซ์ตรีมรูปแบบใหม่ล่าสุด - Marsmag - Manager Online เก็บถาวร 2014-05-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 09-05-2557 สืบค้นเมื่อ 03-03-2559
4. ↑  โฟลว์ไรเดอร์ผุดศูนย์โต้คลื่นในร่ม - โพสต์ทูเดย์ ข่าวธุรกิจ-ตลาด[*ลิงก์เสีย*] 03-01-2556 สืบค้นเมื่อ 03-03-2559
5. ↑  An Introduction To Flowriding | Men's Health Singapore เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 06-10-2553 สืบค้นเมื่อ 05-03-2559
6. ↑  Riding Bangkok's waves - The Nation เก็บถาวร 2013-05-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 24-02-2556 สืบค้นเมื่อ 05-03-2559
7. ↑  ท้าทาย คลายร้อน กับ 4 สุดยอดกีฬาเอ็กซ์ตรีมรูปแบบใหม่ล่าสุด - Marsmag - Manager Online เก็บถาวร 2014-05-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 09-05-2557 สืบค้นเมื่อ 03-03-2559
8. ↑  Abu Dhabi Part 2 - World Flowboarding Championships Invade YAS Waterworld - Flowhouse เก็บถาวร 2016-05-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สืบค้นเมื่อ 07-03-2559
9. ↑  FLOW Tour - FlowRider | The Ultimate Surf Machine | Buy A FlowRider สืบค้นเมื่อ 3-3-2559
10. ↑  ASIA FLOW TOUR 2015 | Wave House Sentosa เก็บถาวร 2015-11-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 26-09-2558 สืบค้นเมื่อ 03-03-2559
**วัดป่าเชต์มหาราชฐาน** หรือ **วัดป่าเจ** (จีน: 西双版纳总佛寺, อังกฤษ: Zongfo Temple) เป็นวัดในพระพุทธศาสนา นิกายเถรวาท ในเมืองเชียงรุ่ง จังหวัดปกครองตนเองชนชาติไท สิบสองปันนา มณฑลยูนนาน ประเทศจีน เป็นวัดของชาวไทลื้อ เป็นจุดศูนย์รวมชาวไทลื้อที่นับถือศาสนาพุทธ มีเนื้อที่ประมาณ 3,000 ตารางเมตร ปัจจุบันมีสมเด็จพระสังฆราชหลวงจอมเมือง วรรณศิริ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดป่าเชต์มหาราชฐานสร้างเมื่อ พ.ศ. 1158 ตำนานเล่าว่ามีพระสงฆ์พม่าสองรูปเดินทางมาแสวงบุญที่สิบสองปันนา แล้วสร้างวัดขึ้น ในอดีตเป็นวัดที่ใหญ่ และยังเป็นวิทยาลัยสงฆ์ของเมืองเชียงรุ่ง เป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาของชนชั้นปกครองในสิบสองปันนา วัดเคยถูกทำลายในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรมจีน

อาคารและเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ เจดีย์ขาว เจดีย์แปดเหลี่ยม วิหาร อุโบสถ กุฏิพระภิกษุสามเณร และสถาบันทางพระพุทธศาสนา คือ วิทยาลัยพระพุทธศาสนาของมณฑลยูนนาน สิ่งก่อสร้างในวัดแห่งนี้ ส่วนหนึ่งได้รับทุนงบประมาณการก่อสร้างจากสาธุชนชาวไทย ด้านหลังของวัดมีต้นพระศรีมหาโพธิ์ซึ่งสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีได้ทรงปลูกไว้เมื่อครั้งเสด็จมาเยือนเมื่อ พ.ศ. 2536

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าเชต์มหาราชฐาน(วัดป่าเจ)". คลังทรัพยากรการศึกษาแบบเปิด.
2. ↑  "ทีมสำรวจ 'โพธิคยา' เข้านมัสการเจ้าอาวาสวัดป่าเชต์ เชียงรุ่ง หารือจัด 'ธรรมยาตรา 6 ปท.' (คลิป)". มติชน.
3. ↑  "Zongfo Temple, a holy place revered in the hearts of believers in Xishuangbanna". INEWS.
4. ↑  "วัดป่าเจ".
5. ↑  ""ทักษิณ" ทำบุญ-ไหว้พระ สิบสองปันนา สัมผัสบรรยากาศล้านนา-อู้กำเมือง".
6. ↑  ""สิบสองปันนา" ดินแดนแห่งวัฒนธรรมชาวไทลื้อ เรื่องดีดีทั่วไทย". TNNช่อง16.
***เวอร์มีลแห่งเวทสีทอง ~นักอาคมหวิดซิ่วกับอสูรรับใช้สุดแกร่งบุกตะลุยโลกเวทมนตร์~*** (ญี่ปุ่น: 金装のヴェルメイユ～崖っぷち魔術師は最強の厄災と魔法世界を突き進む～; โรมาจิ: *Kinsō no Verumeiyu: Gakeppuchi Majutsushi wa Saikyō no Yakusai to Mahō Sekai o Tsukisusumu*) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยโคตะ อามานะ และวาดภาพโดยโยโกะ อูเมซุ ตีพิมพ์ในนิตยสาร*โชเน็งกังกังรายเดือน* นิตยสารมังงะแนว*โชเน็ง*ของบริษัทสแควร์เอนิกซ์ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2561 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (*ทังโกบง*) ถึงเล่มที่ 6 ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2565 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Staple Entertainment ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2565

ตัวละคร
-------

อัลโต โกลด์ฟีลด์ (アルト・ゴールドフィルド, *Aruto Gōrudofirudo*)
ให้เสียงโดย: ยูยะ ฮิโรเซะ
เวอร์มีล (ヴェルメイ, *Verumei*)
ให้เสียงโดย: มาอายะ อูจิดะ
ลิเลีย คูเดลเฟต (リリア・クーデルフェイト, *Riria Kūderufeito*)
ให้เสียงโดย: วากานะ คุราโมจิ
Marcus Parston (マルクス・パールストン, *Marukusu Pārusuton*)
ให้เสียงโดย: Yū Okano
Sharol Iridescence (シャロル・イリデッセンス, *Sharoru Iridessensu*)
ให้เสียงโดย: Kaori Ishihara
Francois (フランソワ, *Furansowa*)
ให้เสียงโดย: Sakura Nakamura
Elena Kimberlight (エレナ・キンバーライト, *Erena Kinbāraito*)
ให้เสียงโดย: Kana Hanazawa
Shinōji Ryūga (シンオウジ・リューガ)
ให้เสียงโดย: Kazuyuki Okitsu
Jessica Schwarz (ジェシカ・シュバルツ, *Jeshika Shubarutsu*)
ให้เสียงโดย: Riho Sugiyama
Chris Westland (クリス・ウェストランド, *Kurisu Wesutorando*)
ให้เสียงโดย: Yurina Amami
Obsidian (オブシディアン, *Obushidian*)
ให้เสียงโดย: Takehito Koyasu

อ้างอิง
-------

1. ↑  少年魔術師が"危険なお姉さん"を使い魔に！「金装のヴェルメイユ」1巻. *Natalie* (ภาษาญี่ปุ่น). Natasha, Inc. April 12, 2019. สืบค้นเมื่อ March 10, 2022.
2. 1 2 3 4  Pineda, Rafael Antonio (March 10, 2022). "Kinsō no Vermeil Magical Romantic Comedy Manga Gets TV Anime in July". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ March 10, 2022.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8  Pineda, Rafael Antonio (May 10, 2022). "Kinsō no Vermeil Anime's Video Reveals More Cast, Theme Songs, July 5 Premiere". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ May 10, 2022.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของมังงะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
* *เวอร์มีลแห่งเวทสีทอง ~นักอาคมหวิดซิ่วกับอสูรรับใช้สุดแกร่งบุกตะลุยโลกเวทมนตร์~* (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**สุภาพบุรุษนักฝัน** หรือ **หัวใจไม่ไร้ฝัน** (อังกฤษ: Saving Mr. Banks) เป็นภาพยนตร์ราม่าชีวประวัติ กำกับโดยจอห์น ลี แฮนค็อค และ เขียนบทโดยเคลลี่ มาร์เซลและซู สมิธ การเล่าเรื่องของพี.แอล. เทรเวอร์สและวอลต์ ดิสนีย์ และ การพัฒนาสร้างหนังแมรี่ ป๊อปปินส์ปีพ.ศ. 2507 ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2556 และ ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2556 และ ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศออสเตรเลียเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2557 ส่วนออกฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศไทยเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 เฉพาะซับไทยเท่านั้น อย่างไรก็ตามได้พากย์เสียงไทยออกฉายในช่อง 7 สีรายการบิ๊ก ซีเนม่าและมีการเปลี่ยนชื่อภาพยนตร์ว่า **หัวใจไม่ไร้ฝัน** เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2560 และ ออกฉายในดิสนีย์+ ฮอตสตาร์เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2564

เรื่องย่อ
---------

พี.แอล. เทรเวอร์ส นักเขียนหญิงจากอังกฤษต้องเดินทางจากลอนดอนไปฮอลลีวูดเมื่อวอลท์ ดิสนีย์ดัดแปลงนิยายของเธอ แมรี่ ป๊อปปินส์ไปทำเป็นภาพยนตร์และต้องการให้เธอช่วยสร้างความมหัศจรรย์

นักแสดง
-------

หมายเหตุ
--------

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*SAVING MR. BANKS* (PG)". *Walt Disney Studios Motion Pictures*. British Board of Film Classification. September 18, 2013. สืบค้นเมื่อ September 30, 2013.
2. ↑  "Saving Mr. Banks (2013)". Box Office Mojo. สืบค้นเมื่อ March 9, 2016.
3. ↑  "Big Cinema เรื่อง Saving Mr.Banks หัวใจไม่ไร้ฝัน 23 ธ.ค.60".

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------
ประติมากรรมหินแดแกบาลุส ด้านล่างมองเห็นแม่น้ำดานูบ
**ประติมากรรมหินแดแกบาลุส** (โรมาเนีย: *Sculptura în stâncă a lui Decebal*) หรือ **รูปหน้าของกษัตริย์แดแกบาลุส** (*Chipul regelui dac Decebal*) เป็นงานแกะสลักขนาดมหึมาแสดงรูปใบหน้าของกษัตริย์แดแกบาลุส (ครองราชย์ ค.ศ. 87–106) กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งเดเชีย ผู้ต่อสู้ต้านทานจักรพรรดิดอมิติอานุสและจักรพรรดิไตรยานุสแห่งจักรวรรดิโรมัน เพื่อปกป้องเอกราชของอาณาจักรของตนซึ่งมีอาณาเขตใกล้เคียงกับประเทศโรมาเนียในปัจจุบัน

ประติมากรรมนี้ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองออร์ชอวา เทศมณฑลเมเฮดินตส์ สร้างขึ้นในระหว่างปี 1994 ถึง 2004 บนพื้นที่หินโผล่ริมแม่น้ำดานูบในช่วงประตูเหล็กซึ่งทำหน้าที่เป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างประเทศโรมาเนียกับประเทศเซอร์เบีย ประติมากรรมนี้ถือเป็นงานสลักหินนูนต่ำที่สูงที่สุดในยุโรป ด้วยความสูง 55 เมตร (180 ฟุต) และความกว้าง 25 เมตร (82 ฟุต)

การสร้าง
--------

ยอซิฟ กอนสตันติน เดรอกัน นักธุรกิจชาวโรมาเนีย มอบหมายว่าจ้างให้สร้างประติมากรรมนี้ขึ้น โดยใช้เวลา 10 ปี กับประติมากร 12 คน กว่าที่การก่อสร้างจะแล้วเสร็จ หัวหน้าประติมากรคือฟลอริน กอตาร์ชา ชาวออร์ชอวา นักธุรกิจผู้นี้ได้ซื้อบริเวณหินโผล่นี้ในปี 1992 และมอบหมายให้มารีโอ กาเลออตตี นักออกแบบชาวอิตาลี มาประเมินสถานที่จริงและสร้างแปลนแรกเริ่ม หกปีแรกของการก่อสร้างหมดไปกับการระเบิดหินให้เป็นรูปพื้นฐานอย่างง่าย และอีกสี่ปีที่เหลือเป็นการแกะสลักรายละเอียด

ด้านล่างใบหน้าของกษัตริย์แดแกบาลุสมีจารึกภาษาละตินว่า "DECEBALUS REX—DRAGAN FECIT" ("กษัตริย์แดแกบาลุส — สร้างขึ้นโดยเดรอกัน") ประติมากรรมนี้ตั้งอยู่ตรงข้ามกับป้ายระลึกแกะสลักที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำดานูบในเซอร์เบียและหันหน้าเข้าสู่โรมาเนีย ป้ายระลึกนี้มีชื่อว่าตราบูลาไตรยานา ซึ่งจารึกเชิดชูความสำเร็จของจักรพรรดิไตรยานุสในการสร้างถนนทางทหารไปตามลำน้ำดานูบ จึงเป็นการระลึกถึงการที่กษัตริย์แดแกบาลุสปราชัยแก่จักรพรรดิไตรยานุสในปี 105 เป็นผลให้อาณาจักรเดเชียตกเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมัน นอกจากนี้ เดรอกันยังต้องการให้ชาวเซอร์เบียฝั่งตรงข้ามแกะสลักรูปศีรษะของจักรพรรดิโรมันองค์นี้ให้ประจันหน้ากับใบหน้าของกษัตริย์แดแกบาลุส แต่ทางเซอร์เบียปฏิเสธ

ความสำคัญ
---------

เดรอกันเป็นหนึ่งในผู้นำของขบวนการ protochronism และ Dacianism ซึ่งเป็นแนวคิดชาตินิยมที่พยายามจะแสดงภาพโรมาเนียในฐานะอู่อารยธรรมหลักผ่านการระบุโรมาเนียเป็นจักรวรรดิเดเชียและธราเชีย ซึ่งเข้าใจกันว่าในเวลานั้นครอบครองพื้นที่ยุโรปกลางได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Daniela Schily, Matthias Eickhoff, *Donau: von Regensburg zum Schwarzen Meer*, DuMont Reiseverlag, 2010, p.237.
2. ↑  "Fundatia Europeana Dragan, DECEBALUS REX DRAGAN FECIT, History of the monument". Decebalusrex.ro. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-08-14. สืบค้นเมื่อ 2014-08-15.
3. ↑  Thorpe, Nick, *The Danube: A Journey Upriver from the Black Sea to the Black Forest*, Yale University Press, 2014. p.336.
4. ↑  Katherine Verdery, National Ideology under Socialism. Identity and Cultural Politics in Ceaușescu's Romania, University of California Press, 1991
5. ↑  Lucian Boia, *History and Myth in Romanian Consciousness*, Central European University Press, Budapest, 2001, p.105

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Sculpture of Decebalus (ในภาษาโรมาเนีย)
* Official website: Dragan European Foundation

พิกัดภูมิศาสตร์: 44°38′26″N 22°17′29″E﻿ / ﻿44.64056°N 22.29139°E﻿ / 44.64056; 22.29139
ธนาคารแห่งประเทศอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1694
**ธนาคารกลาง** (อังกฤษ: central bank, reserve bank หรือ monetary authority) เป็นหน่วยงานที่จัดตั้งขึ้นเพื่อใช้เป็นหน่วยงานกลางในการดำเนินการทางด้านการเงินของประเทศ ในประเทศไทยหน่วยงานที่ทำหน้าที่ธนาคารกลางคือ ธนาคารแห่งประเทศไทย

ประวัติ
-------

ธนาคารกลางเริ่มมีมาตั้งแต่สมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งในระยะแรกธนาคารกลางยังมีไม่มาก แต่ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เกิดความยุ่งยากทางด้านการเงินและวิกฤตทางเศรษฐกิจบทบาทของธนาคารกลางจึงได้รับการยอมรับมากขึ้น โดยธนาคารกลางได้เข้ามามีบทบาทในการแก้ปัญหาทางเศรษฐกิจและการเงิน ทำให้ประเทศต่าง ๆ จัดตั้งธนาคารของตนเองขึ้นในหลายประเทศ

ธนาคารกลางแห่งแรกของโลกคือ Riks Bank of Sweden จัดตั้งขึ้นในปี 1668 ส่วนธนาคารกลางที่จัดว่ามีชื่อเสียงมากที่สุดคือ Bank of England ธนาคารกลางของสหรัฐฯ หรือ Federal Reserve System มีความแตกต่างกับธนาคารกลางของประเทศอื่น ๆ

ในประเทศไทยมีความคิดริเริ่มการจัดตั้งธนาคารกลางขึ้นหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองปี พ.ศ. 2475 แต่กฎหมายจัดตั้งธนาคารกลางของไทยได้ประกาศในราชกิจานุเบกษาเมื่อ วันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2482 ทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2483 ซึ่งเป็นวันชาติในสมัยนั้น

หน้าที่
-------

* ดำเนินนโยบายการเงิน
* กำหนดอัตราดอกเบี้ย
* ควบคุมปริมาณเงินของประเทศ
* เป็นนายธนาคารของรัฐบาลและธนาคารของนายธนาคาร ("ผู้ให้กู้ยืมแหล่งสุดท้าย")
* จัดการการเปลี่ยนต่างประเทศและปริมาณทองคำสำรองของประเทศ และทะเบียนหุ้นของรัฐบาล
* กำกับและดูแลอุตสาหกรรมการธนาคาร
* ตั้งอัตราดอกเบี้ยอย่างเป็นทางการ ซึ่งใช้จัดการทั้งภาวะเงินเฟ้อและอัตราแลกเปลี่ยนของประเทศ และรับประกันว่าอัตรานี้มีผลผ่านกลไกนโยบายต่าง ๆ

ดูเพิ่ม
-------

รายชื่อธนาคารกลาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ความหมายและประวัติความเป็นมาของธนาคารกลาง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-22. สืบค้นเมื่อ 2012-03-21.
2. ↑  "ธนาคารแห่งประเทศไทย (PDF)" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2012-03-21.
3. ↑  "ประวัติธนาคารแห่งประเทศไทย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-23. สืบค้นเมื่อ 2012-03-21.
**วัดชมภูเวก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกายในตำบลท่าทราย อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
-------

พระมุเตา
สันนิษฐานชาวมอญ ที่ลี้ภัยจากพม่าในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายประมาณ พ.ศ. 2300 โบราณสถานแห่งแรกคือ พระมุเตา (เจดีย์แบบมอญ) สร้างราว พ.ศ. 2225 ถัดมาใน พ.ศ. 2460 ได้ทำการบูรณะสร้างพระมุเตาให้สูงใหญ่กว่าเดิมและสร้างเจดีย์รายที่มุมพระมุเตาทั้งสี่ของฐาน ต่อมาได้มีการสร้างวัดขึ้นในชื่อ วัดชมภูเวก อันหมายถึง *ขอสรรเสริญเนินสูงที่มีความวิเวก (เงียบสงบ)* วัดแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2517

อาคารเสนาสนะ
------------

จิตรกรรมฝาผนังพระแม่ธรณีบีบมวยผม
อุโบสถหลังเดิมทรงมหาอุด จัดเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบวิลันดา อยู่หลังเจดีย์ที่มีรูปแบบเดียวกับเจดีย์ที่เมืองหงสาวดี ปลายผนังสอบเข้าเพื่อรับน้ำหนักแทนเสา ด้านหน้ามีพาไลหน้าบันประดับปูนปั้นลายดอกพุดตานกลางดอก เป็นเครื่องถ้วยลายครามและเบญจรงค์ ซุ้มประตูและหน้าต่างเป็นปูนปั้นลายพฤกษาบนผนังทั้งสี่ด้านมีภาพจิตรกรรมสีฝุ่นผสมกาวตามแบบอยุธยาตอนกลาง ฝีมือช่างสกุลนนทบุรีในยุคนั้นแสดงเรื่องราวทศชาติชาดกและพุทธประวัติโดยมีรูปพระแม่ธรณีบีบมวยผมในท่วงท่าที่อ่อนช้อยงดงามอยู่ในซุ้มเรือนแก้วยอดแหลม กรมศิลปากรยกย่องและรับรองว่าเป็นแบบอย่าง *ภาพเขียนแม่พระธรณีที่งดงามที่สุดในโลก*

อุโบสถหลังใหม่ ลักษณะเป็นทรงไทย สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2520 เป็นลักษณะทรงไทยใต้ถุนสูง 2 ชั้น หลังคาลดหลั่น 3 ชั้น มีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ หน้าบัน ซุ้มหน้าต่าง และประตูประดับด้วยกระจก จิตรกรรมฝาผนังภายในอุโบสถหลังใหม่นี้ เป็นภาพเขียนเกี่ยวกับเรื่องราวพุทธประวัติ ตามบานประตูหน้าต่างเขียนลายเทพพนม เป็นที่ประดิษฐานพระประธานศิลปะสุโขทัยและพระพุทธรูปยืนอีก 2 องค์

พระมุเตา หรือ เจดีย์ทรงมอญ มีเจดีย์รายที่มุมพระมุเตาทั้งสี่ของฐาน นอกจากนั้นได้สร้างเจดีย์อีกสององค์ด้านหลังพระมุเตาเพื่อบรรจุอัฐธาตุอดีตเจ้าอาวาส ส่วนพระมุเตาสันนิษฐานว่าสร้างเพื่อบรรจุพระบรมธาตุ

วิหาร ตั้งอยู่หลังอุโบสถเก่า มีลักษณะคล้ายอุโบสถหลังเก่ามีขนาดไล่เลี่ยกัน แต่ผนังวิหารเป็นแนวตั้งตรง หลังคาไม่มีกันสาด ไม่มีพาไล มีประตูทางด้านหน้าและหลัง หน้าบันและซุ้มประตูหน้าต่างประดับด้วยลวดลายปูนปั้นพันธ์พฤกษาแบบลายฝรั่ง ลายดอกพุดตานหรือดอกโบตั๋น

วัดมีเสาหงส์อันเป็นเอกลักษณ์ของวัดมอญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดชมภูเวก". *กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-05-11. สืบค้นเมื่อ 2020-08-05.
2. ↑  วิษณุ สมบุญปีติ. "อาคารแบบวิลันดา : อิทธิพลของโบสถ์คาทอลิกสมัยอยุธยาตอนปลาย" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
3. ↑  หนุ่มลูกทุ่ง (21 กุมภาพันธ์ 2555). "ชมพระแม่ธรณีฯงามที่สุดในโลกที่ "วัดชมภูเวก"". *ผู้จัดการออนไลน์*.
4. ↑  "วัดชมภูเวก". *การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย*.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดชมภูเวก**
**วัดสาลีโขภิตาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในคลองห่างจากแม่น้ำเจ้าพระยาประมาณ 500 เมตร ในหมู่ที่ 3 บ้านระแหง ตำบลบางพลับ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ฝั่งตรงข้ามคลองหน้าวัดเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดสาลีโขภิตาราม (อุ่น-อนุสรณ์)

วัดสาลีโขภิตารามเป็นวัดโบราณตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา กลายเป็นวัดร้างเมื่อครั้งที่พม่าเข้ามาตีกรุงศรีอยุธยาใน พ.ศ. 2310 และได้สร้างเป็นวัดอีกครั้งเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2399 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยนางบุญมีและนางบุญมาสองพี่น้องต้องการทำนาจึงตั้งจิตอธิษฐานในฤดูทำนา เมื่อทำนาสำเร็จดังคำอธิษฐานจึงบริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัดนี้ขึ้นและให้ชื่อว่า **วัดสัลเลโข** ซึ่งแปลว่า "วัดแห่งการขัดเกลากิเลส" หรือ **วัดสาลีโข** ซึ่งแปลว่า "วัดที่มีข้าวมาก" แต่ชาวบ้านส่วนใหญ่เรียกว่า "วัดสาลีโข" และเนื่องจากชาวบ้านบริเวณนั้นทำนาเป็นอาชีพหลัก วลี *สาลีโข* จึงเป็นสิริมงคลแก่ชุมชนด้วย

อาคารและเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้ อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก และไม้ ปูชนียวัตถุต่าง ๆ ได้แก่ หลวงพ่อคำ หลวงพ่อศิลาแลง รูปหล่อหลวงปู่เผือก รูปหล่อหลวงพ่อจำปา พระพุทธชินราช พระพุทธโสธร หลวงปู่ทวด รอยพระพุทธบาทจำลอง และท้าวมหาพรหม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสาลีโขภิตาราม ตำบลบางพลับ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี". คลังทรัพยากรการศึกษาแบบเปิด.
2. ↑  "วัดสาลีโขภิตาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดสำเภา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนถนนราชดำเนิน ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ อยู่ตรงข้ามกับวัดพันอ้น ในเขตคูเมืองเชียงใหม่ ห่างจากประตูท่าแพ 250 เมตร

วัดสำเภาสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์มังราย ชื่อเดิมคงไม่ใช่ชื่อนี้ ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง ในตอนนั้นมีพ่อค้าชาวเมืองระแหง (จังหวัดตากในปัจจุบัน) เดินทางมาค้าขายในเมืองเชียงใหม่ เกิดศรัทธาต่อพุทธศาสนาจึงสร้างสำเภาทองบรรจุในเจดีย์ของวัดแห่งนี้ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2113 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2362 พระยาธรรมลังกา เจ้าหลวงเชียงใหม่องค์ที่ 2 ได้มาทำบุญถาวรวัตถุ และเจ้าสุริยวงศ์ (คำตัน สิโรรส) ได้ทำนุบำรุงสืบมา

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา ตัวอาคารตั้งอยู่บนฐานยกสูง หลังคาซ้อนกันสามชั้น หน้าบันตลอดจนตัวเสาประดับด้วยลายปูนปั้นเป็นรูปเทวดา ลายพรรณพฤกษาและสัตว์ต่าง ๆ บันไดทางขึ้นเป็นมกรคายนาค ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยเป็นพระประธาน เจดีย์ศิลปะล้านนา ตั้งอยู่ด้านหลังวิหาร ฐานด้านล่างสุดเป็นสี่เหลี่ยม รับฐานบัวย่อเก็จยกสูง ถัดขึ้นไปเป็นชั้นมาลัยเถาซ้อนกันห้าชั้น รับกับองค์ระฆังทรงกลมสีทอง หุ้มด้วยทองจังโก ส่วนยอดประดับฉัตรสีทองห้าชั้น และอุโบสถ ตั้งอยู่ด้านข้างวิหาร หลังคาซ้อนกันสองชั้น ช่อฟ้ายังคงเป็นของเดิม ส่วนนาคสะดุ้งทำขึ้นใหม่ ด้านหน้าประดับด้วยลายปูนปั้นรูปพรรณพฤกษาและกระจกหลากสี ประตูทางเข้าแกะไม้เป็นรูปเทวดาสององค์เฝ้าประตูอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสำเภา เชียงใหม่". คลังทรัพยากรการศึกษาแบบเปิด.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดสำเภา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดสำเภา". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดสำเภา**
**วัดเต็มรักสามัคคี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านหนองผักตบ ตำบลบางคูรัด อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
-------

วัดเต็มรักสามัคคีสร้างเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 เดิมในชุมชนไม่มีวัด นายวัฒนา นางปลั่ง และนางปลอด เต็มรัก เห็นว่าในบริเวณนี้ควรมีวัดในชุมชน นางปลั่งและนางปลอดจึงได้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด จำนวน 13 ไร่ 2 งาน 85 ตารางวา ส่วนนายวัฒนาเป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศจัดตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2515 และใช้ชื่อวัดว่า "วัดเต็มรักสามัคคี" ตามนามสกุลของผู้บริจาคที่ดินและผู้ดำเนินการจัดตั้งและก่อสร้างวัด

อาคารเสนาสนะ
------------

เมื่อแรกสร้างวัดไม่มีอุโบสถ มีแต่ศาลาการเปรียญ หมู่กุฏิ และหอสวดมนต์ จนได้สร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2521 กว้าง 6 เมตร 22 เมตร ขนาด 5 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น มีหลังคา 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังเป็นมุขคลุมชานชาลาทั้ง 2 ด้าน อุโบสถตั้งอยู่บนฐานเอวขันแบบฐานปัทม์

วิหารจัตุรมุขอยู่ติดกับอุโบสถทางด้านทิศเหนือ ผนังเป็นหินอ่อนมีมุข 4 มุข ส่วนยอดเป็นทรงมณฑปยอดเหมแต่ละมุขมีหลังคาลด 3 ชั้น วัดมีพระปฐมเจดีย์จำลองตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของวิหาร ภายในอาคารนี้ใช้เป็นที่บำเพ็ญกุศลของชาวบ้าน ศาลาการเปรียญมีหลังคาไม่มีชั้นลด พาไลต่อออกเป็นชายคาทั้ง 4 ด้าน มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเต็มรักสามัคคี". คลังทรัพยากรการศึกษาแบบเปิด. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-08. สืบค้นเมื่อ 2021-01-07.
2. ↑  พิศาล บุญผูก (2551). *วัดในอำเภอบางบัวทอง* (PDF). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. p. 15–25. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-01-08. สืบค้นเมื่อ 2021-02-05.
บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา

**โบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซี** (อิตาลี: *Chiesa di San Luigi dei francesi*; อังกฤษ: Church of Saint Louis of France) เป็น[[คริสต์ศาสนสถาน|โบสถ์]โรมันคาทอลิกตั้งอยู่ที่จตุรัสนาโวนาในกรุงโรมในประเทศอิตาลี ชื่อโบสถ์แปลว่า "นักบุญหลุยส์แห่งฝรั่งเศส" สร้างในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา

ตัวโบสถ์ออกแบบโดยจาโกโม เดลลา ปอร์ตา (Giacomo della Porta) และสร้างโดยสถาปนิกโดเมนีโก ฟอนตานา (Domenico Fontana) ระหว่างปี ค.ศ. 1518 ถึงปี ค.ศ. 1589 วัดสร้างเสร็จด้วยความอุปถัมภ์ของพระราชินีนาถแคทเธอรีน เดอ เมดิชิแห่งฝรั่งเศสผู้ทรงอุทิศทรัพย์สมบัติบางส่วนของบริเวณวัด วัดซานลุยจิเดอิฟรานเชซิเป็นวัดประจำชาติของฝรั่งเศสในกรุงโรมที่อุทิศให้แก่พระแม่มารีย์ นักบุญเดนิส และนักบุญหลุยส์ผู้เป็นพระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศสมาก่อนเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ลักษณะแบบฝรั่งเศสเห็นได้ชัดในการออกแบบด้านหน้าของวัดที่เป็นที่ตั้งของประติมากรรมหลายรูปที่ทำให้รำลึกถึงประวัติศาสตร์ที่รวมทั้ง[ชาร์เลอมาญ]] พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 นักบุญโคลทิลด์, นักบุญเดนีส์ และ นักบุญฌานแห่งวาลัว ภายในตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังบรรยายเรื่องราวของนักบุญหลุยส์ (โดยชาร์ลส์-โจเซฟ นาตัวร์ (Charles-Joseph Natoire)), นักบุญเดนีส์ และพระเจ้าโคลวิสที่ 1 (Clovis I)

โบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซีได้รับเลือกให้เป็นที่บรรจุศพของนักบวชคนสำคัญ ๆ และบุคคลที่เป็นสมาชิกของชุมชนฝรั่งเศสที่อยู่ในกรุงโรมที่รวมทั้วพอลลีน เดอ โบมองต์ที่เสียชีวิตด้วยวัณโรคในปี ค.ศ. 1805 ที่คนรักฟร็องซัว-เรอแน เดอ แชโตบรีอาน สร้างอนุสรณ์ให้นักเศรษฐศาสตร์หัวใหม่เฟรเดริก บัสติยาท์ (Frédéric Bastiat) พระคาร์ดินัล ฟร็องซัว-ฌออาคิม เดอ ปีแยร์ เดอ แบร์นี (François-Joachim de Pierre de Bernis) และราชทูตของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 และพระเจ้าหลุยส์ที่ 16

โดเม็นนิโค แซมเปียริเขียนงานจิตรกรรมฝาผนังชิ้นเอกชิ้นหนึ่งภายในวัดที่บรรยายประวัติของนักบุญเซซิเลีย จิตรกรอื่นที่ตกแต่งวัดนี้ก็ได้แก่ คาวาลิเยร์ ดาร์ปิโน (Cavalier D'Arpino), ฟรานเชสโค บาซซาโน (ผู้ลูก) (Francesco Bassano the Younger), จิโรลาโม มูซิอาโน (Girolamo Muziano), โจวันนี บากลีโอเน จีโรลาโม ซีชีโอลันเต ดา แซร์โมเนตา (Girolamo Siciolante da Sermoneta) จาโกปีโน เดล กอนเต (Jacopino del Conte), เพลเลกริโน ทิบัลดิ (Pellegrino Tibaldi) และ อองตวน เดริเซต์ (Antoine Derizet) 

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดและทำให้วัดเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปคือภาพเขียนภายในชาเปลคอนทราเรลลิที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรคนสำคัญของยุคบาโรกระหว่างปี ค.ศ. 1599 ถึงปี ค.ศ. 1600 ที่เป็นฉากชีวิตของนักบุญแม็ทธิวที่รวมทั้งภาพ: "พระเยซูเรียกนักบุญมัทธิว", "การดลใจนักบุญมัทธิว" และ "การพลีชีพของนักบุญมัทธิว"

อ้างอิง
-------

* Claudio Rendina, *Enciclopedia di Roma*. Netwon Compton, Rome, 1999.

ดูเพิ่ม
-------

* คริสต์ศาสนสถาน
* สถาปัตยกรรมเรอเนซองส์
* แผนผังมหาวิหาร
* ชาเปลคอนทราเรลลิ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซี

* (อังกฤษ) โบสถ์คริสต์ในกรุงโรมโดยไนบอร์ก
* (อังกฤษ) ที่ตั้งของโบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซี เก็บถาวร 2007-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

ระเบียงภาพ
----------

* ภายในภายใน
* ภายในภายใน
* โดมตะเกียงโดมตะเกียง
* เพดานเพดาน
* เพดานเพดาน
* ออร์แกนออร์แกน
* แท่นเทศน์แท่นเทศน์
* อนุสรณ์สำหรับทหารผู้เสียชีวิตชาวฝรั่งเศสอนุสรณ์สำหรับทหารผู้เสียชีวิตชาวฝรั่งเศส
* ภายในชาเปลคอนทราเรลลิภายในชาเปลคอนทราเรลลิ
* อนุสรณ์ของ Just Pons Florimond de Faÿ ทูตฝรั่งเศสประจำวาติกันอนุสรณ์ของ Just Pons Florimond de Faÿ ทูตฝรั่งเศสประจำวาติกัน
**วัดโพธิ์บ้านอ้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 4 บ้านลาว (โพธิ์บ้านอ้อย) ตำบลบางพูด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
-------

วัดโพธิ์บ้านอ้อยสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2137 เดิมชื่อ **วัดลาว** ไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้าง แต่สันนิษฐานว่าชาวลาวเป็นผู้สร้างและร้างไปเมื่อครั้งพม่าเข้ามาตีกรุงศรีอยุธยา เมื่อสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงขับไล่พม่าและสถาปนากรุงธนบุรีเป็นราชธานีแล้ว วัดนี้จึงมีราษฎรมาบำรุงและมีพระสงฆ์ปกครองเรื่อยมา ต่อมาในสมัยที่พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า ทรงดำรงตำแหน่งสมเด็จพระสังฆราช พระองค์ประทานนามวัดให้ใหม่ว่า "วัดโพธิ์บ้านอ้อย" เนื่องจากบริเวณวัดมีความร่มรื่นด้วยร่มเงาของต้นโพธิ์ที่ขึ้นอยู่ในวัด และโดยที่บริเวณใกล้เคียงมีวัดชื่อวัดโพธิ์หลายวัด จึงต้องเพิ่มสร้อยนามให้ชัดเจนว่าเป็นวัดใด สันนิษฐานกันว่าบริเวณบ้านลาวในสมัยนั้นคงมีการปลูกอ้อยกันมาก จึงใช้สร้อยนามวัดว่า "บ้านอ้อย" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2484

อาคารเสนาสนะ
------------

วัดโพธิ์บ้านอ้อยเดิมตั้งอยู่ที่บริเวณที่เป็นโรงเรียนโพธินิมิตวิทยาคมในปัจจุบัน อุโบสถหลังเดิมยังคงอยู่ในบริเวณโรงเรียน อาคารเสนาสนะในปัจจุบันได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 เป็นอาคารครึ่งไม้ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 มีนามว่า *หลวงพ่อขาว* หรือ *หลวงพ่อโพธิ์นิมิตร* ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิ์บ้านอ้อย". คลังทรัพยากรการศึกษาแบบเปิด.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-02-19.
3. ↑  "วัดโพธิ์บ้านอ้อย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับสถานที่อื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ วัดกู่คำ

**วัดดู่พงษ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดู่พงษ์ อำเภอสันติสุข จังหวัดน่าน ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 11 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง มีเนื้อที่รวม 1 งาน 13 ตารางวา

วัดดู่พงษ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2444 โดยชาวบ้านอพยพมาจากประเทศลาวที่มาตั้งถิ่นฐานอยู่ปากแม่น้ำพงษ์ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2533 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 25 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2550 ภายในอุโบสถเขียนภาพตำนานวัวโพงซึ่งเป็นเรื่องเล่ามุขปาฐะในอำเภอสันติสุข ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 22 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 กุฏิสงฆ์ จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารไม้ หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง และเรือนพัสดุ 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 1.50 เมตร สูง 2 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2367 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 1 เมตร สูง 1.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 วัดยังมีหีบธรรม 2 หลัง คัมภีร์โบราณปั๊บสา

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระสตถิต พ.ศ. 2515–2520
* พระกมลพัน พ.ศ. 2536–2548
* พระครูวิชานนันทคุณ พ.ศ. 2551–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดู่พงษ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  รัตนพล ชื่นค้า. "การถ่ายทอดเรื่องเล่าพื้นบ้าน "ตำนานวัวโพง" ในอำเภอสันติสุข จังหวัดน่าน". มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
3. ↑  "ประวัติวัด ทั่วราชอาณาจักร จังหวัดน่าน" (PDF). สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดน่าน.