recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับเมืองที่ก่อตั้งขึ้นในปี 2016 ดูที่ แชร์บูร์ก-อ็อง-โกต็องแต็ง สำหรับความหมายอื่น ดูที่ แชร์บูร์ก (แก้ความกำกวม)**แชร์บูร์ก** (ฝรั่งเศส: *Cherbourg*; นอร์มัน: *Chèrbourg*)  เป็นอดีตเทศบาลและจังหวัดย่อยที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุดของ คาบสมุทรโกต็องแต็ง ในจังหวัดม็องช์ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส มันถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดแชร์บูร์ก-ออคเตอวีล (Cherbourg-Octeville) เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000 ต่อมาถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดแชร์บูร์ก-อ็อง-โกต็องแต็ง (Cherbourg-en-Cotentin) ที่ก่อตั้งขึ้นใหม่เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016 

แชร์บูร์กมีท่าเรือแชร์บูร์ก ตั้งอยู่ระหว่างจังหวัดลาเฮก (La Hague) และ จังหวัดวาลเดอซายร์ (Val de Saire) และเมืองนี้เป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญในช่วงหลายศตวรรษที่ผ่านมา ซึ่งเป็นข้อพิพาทระหว่างอังกฤษและฝรั่งเศส แชร์บูร์กกลายเป็นท่าเรือทางทหารชั้นนำภายใต้การนำของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 และเป็นที่คลังแสงของกองทัพเรือฝรั่งเศส แชร์บูร์กเป็นจุดแวะสำหรับเรือเดินสมุทรข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 ต่อาได้เป็นเป้าหมายหลักของกองทัพสหรัฐฯ ในการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดี ในปี ค.ศ. 1944

นอกจากจะใช้เป็นท่าเรือทางการทหาร ท่าเรือประมง และเรือยอชท์แล้ว ที่นี่ยังเป็นท่าเรือข้ามช่องแคบอังกฤษ โดยมีปลายทางไปยังท่าเรือพูล และพอร์ตสมัทของอังกฤษ, ท่าเรือรอสส์แลร์ และดับลิน ของไอร์แลนด์ และเซนต์เฮลิเยอร์ ในเจอร์ซีย์

1. ↑  "Cherbourg". *Collins English Dictionary*. HarperCollins. สืบค้นเมื่อ 28 July 2019.
2. ↑  "Cherbourg". *Lexico UK English Dictionary*. Oxford University Press. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-27.
3. ↑  "Cherbourg". *The American Heritage Dictionary of the English Language* (5th ed.). HarperCollins. สืบค้นเมื่อ 28 July 2019.
4. ↑  "Cherbourg". *Merriam-Webster Dictionary*.

1. ↑  /ˈʃɛərbɜːrɡ, ˈʃɛərbʊərɡ/ *SHAIR-**burg**-,\_-**shair**-boorg*, also UK: /ˈʃɜːrbʊərɡ/ ***shur**-boorg*, US: /ˈʃɛərbʊər, ʃɛərˈbʊər/ *SHAIR-**boor**-,\_-**shair**-BOOR*, ภาษาฝรั่งเศส: [ʃɛʁbuʁ] ( ฟังเสียง); Norman: *Chèrbourg* or *Tchidbouo*.
**ปลากินยุง**, ปลาแกมบูเซีย (อังกฤษ: Mosquitofish) (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Gambusia affinis)* เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสอด (Poeciliidae) 

มีลักษณะทั่วไปคล้ายปลาหางนกยูง ซึ่งเป็นปลาในวงศ์เดียวกัน แต่ปลากินยุงมีขนาดที่ใหญ่กว่า ปากแหลมกว่าและปลายปากจะเชิดขึ้นด้านบน ที่ตามีเส้นสีเข้มพาดในแนวดิ่งผ่านรูม่านตาลงมาถึงใต้ตา ลำตัวกลม ครีบหลังมีก้านครีบ 7 ซี่ ครีบก้นและครีบท้องมีก้านครีบ 6 ซี่ มีเกล็ดที่เส้นข้างลำตัว 27-30 อัน

ตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้ เมื่อโตเต็มที่อาจจะมีขนาดยาวได้ถึง 3 นิ้ว ในขณะที่ตัวผู้มีขนาดยาวเพียง 1.5 นิ้ว ทั้งนี้ปลาตัวเมียและตัวผู้มีจุดสีเข้ม ซึ่งมักเห็นได้ชัดเจนเมื่อยังเล็ก ต่อเมื่อโตขึ้นจุดดังกล่าวมักจางลง หากดูด้านข้างของปลาตัวเมียในที่สว่างจ้าจะเห็นสีเหลือบของสีเขียว, สีฟ้า และสีเหลือง

ปลากินยุงเป็นปลาที่มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมอยู่ที่ทวีปอเมริกาเหนือ แถบรัฐเท็กซัส โดยมีพฤติกรรมเหมือนเช่นปลาในวงศ์ปลาสอดชนิดอื่น ๆ กล่าวคือ เป็นปลาที่หากินอยู่บริเวณผิวน้ำ อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง สามารถปรับตัวอยู่ได้ทุกสภาพแหล่งน้ำ ทั้งห้วย, หนอง, คลอง, บึง หรือในที่ ๆ ที่แหล่งน้ำไม่สะอาด มีออกซิเจนต่ำ

ปลากินยุง มีอายุขัยตลอดชีวิตอยู่ได้ราว 12 เดือน จนอาจถึง 15 เดือน กินอาหารหลากหลาย ทั้งตัวอ่อนของแมลง แพลงก์ตอนพืช, แพลงก์ตอนสัตว์ และ ตะไคร่น้ำ ลูกปลาที่เกิดใหม่มีขนาดยาวประมาณ 7-10 มิลลิเมตร และสามารถกินลูกน้ำได้ทันที เฉลี่ยแล้วในหนึ่งวัน ปลากินยุงตัวหนึ่งอาจกินลูกน้ำได้เป็นร้อยตัว ซึ่งนับได้ว่ากินเก่งกว่าปลาหางนกยูงมาก ปลาตัวเมียเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 6-8 สัปดาห์ ปลาตัวเมียมีถุงพิเศษใช้เก็บน้ำเชื้อของตัวผู้ ซึ่งการผสมพันธุ์หนึ่งครั้งจะมีน้ำเชื้อมากพอสำหรับใช้ผสมกับไข่ได้หลายท้อง ปลากินยุงออกลูกเป็นตัวโดยจะออกลูกท้องละ 40-100 ตัว (ใช้เวลาออกลูก 21-28 วันต่อหนึ่งท้อง) แต่ละท้องห่างกันประมาณ 6 สัปดาห์ และตลอดชีวิตของปลากินยุงจะตั้งท้องได้ 3-4 ครั้ง

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาหางนกยูง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Whiteside, Bobby; Bonner, Timothy; Thomas, Chad; Whiteside, Carolyn. "*Gambusia affinis* western mosquitofish". Texas State University. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-04-25. สืบค้นเมื่อ 25 October 2011.
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  ยกม.แม่โจ้ เป็น มหาวิทยาลัยสร้างเสริมสุขภาพ[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "แกมบูเซีย..ปลาจอมตะกละ เลี้ยงสวยงามช่วยกำจัดไข่ยุง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2010-06-09.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Gambusia affinis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลากินยุง
**กุ้งมังกรเจ็ดสี** หรือ **กุ้งมังกรหัวเขียว** หรือ **กุ้งหัวโขนเขียว** (อังกฤษ: Painted spiny lobster; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Panulirus versicolor*) เป็นกุ้งมังกรชนิดหนึ่ง

ส่วนของกระดองมีลวดลายสีเขียว, สีขาวและสีน้ำเงิน ลำตัวเป็นสีน้ำเงินหรือสีเขียว มีแถบสีขาวและสีดำพาดขวางลำตัว ขาเดินมีเส้นสีขาวพาดตามยาว ส่วนต้นของหนวดคู่ที่ 2 เป็นสีชมพู อาศัยอยู่ตามแนวโขดหิน ที่ระดับความลึกไม่เกิน 16 เมตร ในกระแสน้ำค่อนข้างเชี่ยว ในเวลากลางวันจะหลบอยู่ตามซอกหินหรือที่กำบังโผล่มาเฉพาะส่วนหนวดและตา ในเวลากลางคืนถึงจะออกจากที่กำบังมาหากิน มีความยาวประมาณ
20–30 เซนติเมตร และพบยาวที่สุดถึง 40 เซนติเมตร

กุ้งมังกรเจ็ดสี พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในกระแสน้ำอุ่นของมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย ตั้งแต่ทะเลแดง, อ่าวเปอร์เซีย, แอฟริกาตะวันออก, ทะเลอาหรับ, อินเดีย, พม่า, ไทย จนถึงอินโดนีเซีย, ทะเลญี่ปุ่น, ไมโครนีเซีย, โพลีนีเซีย และออสเตรเลีย

กุ้งมังกรเจ็ดสี เป็นกุ้งมังกรอีกชนิดหนึ่งที่นิยมรับประทานกัน ในประเทศไทยมีราคาซื้อขายจากชาวประมงที่ลงอวนจับกิโลกรัมละ 1,500 บาท และยังเลี้ยงเป็นสัตว์น้ำสวยงามได้อีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "*Panulirus versicolor*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 3.1*. 2009. สืบค้นเมื่อ August 22, 2011.
2. 1 2  "กุ้งมังกร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-05-04. สืบค้นเมื่อ 2013-01-07.
3. ↑  Lipke B. Holthuis (1991). "*Panulirus versicolor*". *FAO Species Catalogue, Volume 13. Marine Lobsters of the World*. FAO Fisheries Synopsis No. 125. Food and Agriculture Organization. pp. 156–157. ISBN 92-5-103027-8. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-16. สืบค้นเมื่อ 2013-01-07.
4. ↑  *กุ้งมังกร*, "กบนอกกะลา" สารคดีทางช่อง 9: อาทิตย์ที่ 16 ธันวาคม 2555
5. ↑  ""Blue Lobster" Pet Solutions". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-09-25. สืบค้นเมื่อ 2013-01-07.
6. ↑  "Farmed aquarium products from Solomon Islands: creating new rural livelihoods from sustainable culture of ornamentals" World Wildlife Fund[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Panulirus versicolor***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Panulirus versicolor ที่วิกิสปีชีส์
บรรยากาศอาหารข้างถนนระหว่างประเพณีบุญบั้งไฟ ในจังหวัดยโสธร
**อาหารข้างถนนในประเทศไทย** มีอาหารหลากหลายประเภททั้งอาหารคาว, ของหวาน, ผลไม้ และเครื่องดื่ม ร้านขายอาหารอาจจะเป็นหาบเร่ หรือรถเข็นขายอาหาร ซึ่งสามารถเห็นได้ทั่วไปในประเทศไทย อาหารข้างถนนในประเทศไทยได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวเป็นอย่างมาก เนื่องจากสามารถหาอาหารไทยรับประทานได้โดยง่าย ในปี พ.ศ. 2561 สำนักข่าวซีเอ็นเอ็น ได้จัดอันดับว่ากรุงเทพมหานคร เป็นเมืองที่มีอาหารข้างถนนที่ดีที่สุดในโลก

ลักษณะของร้านขายอาหาร
---------------------

แม่ค้ากำลังขายบาร์บีคิวเนื้อริมถนนในกรุงเทพมหานคร
อาจจะมีอาหารไทยบางชนิดที่ไม่สามารถหาซื้อได้จากตลาดในประเทศไทย ซึ่งแม่ค้าหรือพ่อค้าอาจจะเชี่ยวชาญในการทำอาหารเพียงแค่ 1 หรือ 2 จานเท่านั้น โดยทำอาหารแข่งกับร้านอาหารต่าง ๆ บางร้านอาจจะขายอาหารสำหรับนำไปปรุงที่บ้าน หรือบางร้านอาจจะเป็นร้านอาหารตามสั่ง โดยร้านอาหารตามสั่งนั้นจะมีรายการอาหารที่สามารถทำอาหารได้อย่างรวดเร็ว เช่น ข้าวผัดกะเพราหมู หรือ ข้าวผัดคะน้า ส่วนแกงในร้านอาหารริมถนน เช่น ปลาดุกผัดเผ็ด

ส่วนอาหารที่ขายในตลาดสด ส่วนใหญ่จะเป็นอาหารสำหรับนำไปปรุงที่บ้าน เช่นเดียวกันกับร้านข้างถนน ผู้คนจะซื้อไปรับประทานที่ที่ทำงาน หรือ อาจจะซื้อกลับบ้าน เป็นภาพที่ชินตาหากเห็นผู้คนถือถุงอาหาร ของหวาน หรือผลไม้อยู่เต็มมือ โดยอาหารจะอยู่ในรูปแบบของถุงพลาสติกหรือกล่องโฟม ซึ่งจะนำไปรับประทานร่วมกันที่บ้านหรือที่ทำงาน โดยอาหารหลากหลายชนิดมีรสชาติเหมือนการปรุงเองที่บ้าน อาหารข้างถนนจึงเป็นที่ที่ดีสำหรับการหาซื้ออาหารท้องถิ่นที่มีรสชาติที่ดี

ตลาดสดในประเทศไทยจะเป็นตลาดเปิดขนาดใหญ่และร้านค้าแบบตั้งถาวร ผู้ขายจะมีโต๊ะของตนเองไว้บริการ แม้ว่าในบางตลาดจะมีลักษณะคล้ายกับศูนย์อาหารตามห้างสรรพสินค้าหรือซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ ที่มีร้านอาหารและโต๊ะรวม ศูนย์อาหารและตลาดสดมีร้านอาหารมากมายเหมือนกับร้านอาหารข้างถนน เช่นเดียวกัน จะมีทั้งแบบที่ซื้อสำหรับนำกลับไปปรุง และแบบที่เป็นอาหารตามสั่ง ส่วนตลาดกลางคืนจะเป็นรูปแบบของร้านค้าข้างถนน และร้านค้าชั่วคราว ส่วนใหญ่จะวางขายกันในลานจอดรถขนาดใหญ่ หรือในเทศกาลงานวัดช่วงตอนเย็น เพราะอากาศจะไม่ร้อนเท่าตอนกลางวันและผู้คนกลับจากการทำงานแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Chawadee Nualkhair. "Bangkok's best street food: a guide to dishes and districts". *The Guardian*.
2. ↑  "23 best street food cities". *CNN*.
3. ↑  "The world's best street food". *The Guardian*. London. 24 February 2012.
**กุ้งดีดขัน** หรือ **กุ้งกระเตาะ** (อังกฤษ: Snapping shrimps) เป็นครัสเตเชียนจำพวกหนึ่งในวงศ์ Alpheidae จัดเป็นกุ้งขนาดเล็ก ลำตัวใส ส่วนหัวมีขนาดใหญ่เรียวเล็กลงไปถึงหาง นัยน์ตาเล็กและมีหนวดยาว มีก้ามใหญ่โต โดยเฉพาะข้างหนึ่งจะใหญ่กว่าอีกข้างหนึ่ง มีความสามารถงับก้ามทำให้เกิดเสียงดัง "แป๋ง ๆ "โดยเฉพาะเมื่อกระทบขันน้ำโลหะเสียงจะดังยิ่งขึ้น จึงได้ชื่อว่า "กุ้งดีดขัน" ซึ่งการที่ทำแบบนี้ได้ก็เพื่อทำให้ศัตรูตกใจ จากนั้นจะใช้ก้ามอีกข้างหนึ่งที่เล็กกว่าบีบน้ำใส่หน้าของศัตรูแล้วหนีไป มีพฤติกรรมชอบหลบซ่อนอยู่ตามซอกวัสดุต่าง ๆ ริมฝั่งทั้งในน้ำเค็มและน้ำกร่อย และในน้ำจืดบางชนิด ซึ่งบางครั้งพบได้ในท้องร่องสวนบางที่ หรือตามลำห้วยที่ไหลมาจากน้ำตกได้อีกด้วย

แรงดันของน้ำที่เกิดจากก้ามของกุ้งดีดขันมีมากได้ถึง 80 kPa ในรัศมี 4 เซนติเมตร ซึ่งมีความรุนแรงที่ทำให้ปลาตัวเล็ก ๆ ช็อกตายได้ และเสียงจากการกระทำดังนี้มีความดังถึง 218 dB/µPa/m (เดซิเบล/ไมโครปาสคาล/เมตร) เมื่อเทียบกับเสียงของน้ำตกไนแองการาซึ่งดังเพียง 90 dB เสียงในโรงงานอุตสาหกรรมดังเพียง 80 dB เสียงพูดคุยปกติธรรมดา 30 dB นับว่ากุ้งดีดขันสามารถทำเสียงได้ดังกว่า

มีทั้งหมด 45 สกุล ชนิดที่พบเจอบ่อย ๆ ได้แก่ *Alpheus microrhynchus* ซึ่งพบในน้ำจืด และ *A. digitalis* เป็นต้น เฉพาะสกุล *Alpheus* นั้นพบในประเทศไทยทั้งหมด 35 ชนิด โดยพบในอ่าวไทย 8 ชนิด ทะเลอันดามัน 5 ชนิด และพบทั้งสองฟากทะเล 22 ชนิด

กุ้งดีดขันมีความสำคัญในแง่ของการประมง ที่บังกลาเทศ, ญี่ปุ่น, ออสเตรเลียตอนเหนือ นิยมนำมารับประทาน และยังนิยมทำเป็นเหยื่อตกปลาอีกด้วย นอกจากนี้แล้วจากความสามารถที่ทำเสียงดังได้ ทำให้กุ้งดีดขันมักถูกจับมาขายเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงาม ซึ่งชนิดที่มักถูกจับมาขายเป็นสัตว์เลี้ยง คือ *A. cyanoteles* ซึ่งเป็นชนิดที่พบได้ในน้ำจืดสนิท

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  หน้า 88-91. *กุ้งดีดขัน เจ้านักเลงปืนโต*, "Aquarium Pets" โดย สุริศา ซอมาดี. นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 41 ปีที่ 4: พฤศจิกายน 2013
2. ↑  Sammy De Grave; N. Dean Pentcheff; Shane T. Ahyong; และคณะ (2009). "A classification of living and fossil genera of decapod crustaceans" (PDF). *Raffles Bulletin of Zoology*. Suppl. 21: 1–109. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-06-06.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สิทธิ กุหลาบทอง และสาวิกา กัลปพฤกษ์. 2554. บทความปริทัศน์: ชีววิทยาของกุ้งและปูน้ำจืดในแม่น้ำเจ้าพระยา

จังหวัดนนทบุรี. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 4 (1) : 942-951.


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**กุ้งดีดขัน**

วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Alpheidae***
**กุ้งการ์ตูน** หรือ **กุ้งตัวตลก** (อังกฤษ: Harlequin shrimp, Painted shrimp, Clown shrimp, Dancing shrimp) เป็นกุ้งทะเลขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีลวดลายและสีสันสวยงาม มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Hymenocera picta* จัดเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Hymenocera*  (ในกรณีนี้ในหลายข้อมูลมีการแบ่งออกเป็น 2 ชนิด โดยอีกชนิดหนึ่งนั้นคือ *H. elegans* ซึ่งจำแนกจากสีสันและแหล่งที่อยู่อาศัย แต่ทว่าก็มีความเป็นไปได้ว่าเป็นชนิดเดียวกัน ซึ่งความแตกต่างของสีสันเกิดจากสีของกุ้งที่เปลี่ยนไป)

มีลักษณะลำตัวมีเปลือกแข็งสีขาว แต้มด้วยลายจุดสีฟ้า สีน้ำตาลตัวผู้มีเปลือกสีขาวค่อนไปทางเหลือง แต่ไม่มีจุดสีน้ำเงิน ส่วนตัวเมียจะมีสีจุดน้ำเงินชัดเจน มีขนาดลำตัวยาวเต็มที่ประมาณ 10–15 เซนติเมตร

กินอาหารจำพวก ดาวทะเล, ปลิงทะเล และเม่นทะเล ในบางครั้งจะช่วยกันยกดาวทะเลไปไว้ในที่อาศัยเพื่อที่จะเก็บไว้กินได้ในหลายวัน

พบอาศัยอยู่ตามแนวปะการังหรือโพรงหินตั้งแต่ชายฝั่งแอฟริกาตะวันออก, ทะเลแดง, อินโด-แปซิฟิก, ตอนเหนือของออสเตรเลีย จนถึงหมู่เกาะกาลาปากอส ในน่านน้ำไทยจะพบมากบริเวณหมู่เกาะพีพี ในเขตทะเลอันดามัน

กุ้งการ์ตูนวัยเจริญพันธุ์สามารถผสมพันธุ์และมีลูกกุ้งได้ คือวัย 7 เดือน ถึง 1 ปี ขึ้นไป โดยสามารถให้ลูกได้ตั้งแต่ 700–2,000 ตัว บางครั้งอาจให้ลูกถึง 3,000 ตัว ขึ้นอยู่กับช่วงวัย หากเป็นกุ้งที่มีอายุมาก จำนวนลูกก็จะยิ่งมาก ในลูกกุ้งวัยอ่อนจะกินแพลงก์ตอนทั้งแพลงก์ตอนพืชและแพลงก์ตอนสัตว์ 

ด้วยความที่มีขนาดเล็ก และสวยงาม จึงทำให้นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงามในตู้กระจก ซึ่งในปัจจุบัน กุ้งการ์ตูนสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Hymenocera* Latreille, 1819. จาก *ITIS.gov*. (ภาษาอังกฤษ).
2. ↑  สถาบันวิทยาศาสตร์ทางทะเล ม.บูรพา บางแสน (มกราคม 2014). *รู้เฟื่องเรื่อง กุ้งทะเลสวยงาม*. "Blue Planet". นิตยสาร Aquarium Biz. นครปฐม: ชบาเงิน. ปีที่ 4 ฉบับที่ 43 หน้า 108. ISSN 1906-9243.
3. ↑  "อัศจรรย์โลกใต้น้ำ ตอนที่ 11". ช่อง 7. 15 มกราคม 2015. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 มกราคม 2015. สืบค้นเมื่อ 15 มกราคม 2015.
4. ↑  อุราณี ทับทอง (15 พฤษภาคม พ.ศ. 2552). *เพาะเลี้ยง "กุ้งการ์ตูน" สีสันแห่งโลกทะเลในตู้ใส*. คอลัมน์ เทคโนฯ สัตว์เลี้ยง. วารสารเทคโนโลยีชาวบ้าน. กรุงเทพฯ: มติชน. ปีที่ 21 ฉบับที่ 455. ISSN 0858-141X.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Hymenocera picta***

* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Hymenocera ที่วิกิสปีชีส์

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q2715679
* ADW: Hymenocera\_picta
* GBIF: 2225510
* iNaturalist: 49718
* IRMNG: 10840198
* ITIS: 659886
* NCBI: 343320
* uBio: 4799075
* WoRMS: 210554

 |
**รัฐบาลรักษาการ** (อังกฤษ: caretaker government) เป็นรัฐบาลประเภทหนึ่งที่ปกครองประเทศชั่วคราวจนกว่ารัฐบาลทั่วไปจะผ่านการเลือกตั้งหรือจัดตั้งขึ้น

คำนิยาม
-------

รัฐบาลรักษาการอาจเกิดขึ้นเมื่อรัฐบาลในระบบรัฐสภาแพ้ญัตติไม่ไว้วางใจ หรือในกรณีที่สภาซึ่งรัฐบาลรับผิดชอบต่อนั้นถูกยุบไป เพื่อปกครองประเทศเป็นการชั่วคราวจนกว่ามีการจัดการเลือกตั้งและตั้งรัฐบาลใหม่ ในความหมายนี้ บางประเทศซึ่งใช้ระบบการปกครองแบบเวสต์มินสเตอร์ รัฐบาลรักษาการจึงมักเป็นเพียงรัฐบาลซึ่งปฏิบัติหน้าที่ โดยมีความมุ่งหมายจัดการเลือกตั้งและตั้งรัฐบาลใหม่หลังทราบผลการเลือกตั้ง กิจกรรมของรัฐบาลรักษาการถูกจำกัดด้วยจารีตประเพณีและขนบธรรมเนียม ต่างจากยามปกติ 

ในระบบซึ่งมีรัฐบาลผสมบ่อย อาจมีการตั้งรัฐบาลรักษาการชั่วคราวขณะมีการเจรจาตั้งรัฐบาลผสมใหม่ ซึ่งเหตุการณ์นี้ปกติเกิดขึ้นทันทีหลังการเลือกตั้งซึ่งไม่มีผู้ชนะชัดเจน หรือเมื่อรัฐบาลผสมชุดหนึ่งล้มลงและจำต้องมีการเจรจาตั้งรัฐบาลผสมชุดใหม่ รัฐบาลรักษาการถูกคาดให้จัดการปัญหาประจำวันและเตรียมงบประมาณเพื่ออภิปราย แต่มิได้ถูกคาดหมายให้ผลิตแนวนโยบายของรัฐบาลหรือเสนอร่างกฎหมายอันเป็นที่โต้เถียง

รัฐบาลรักษาการมักจัดตั้งในระหว่างสงครามกระทั่งสามารถฟื้นฟูหรือจัดตั้งการปกครองระบอบประชาธิปไตยที่เสถียรได้ ซึ่งในกรณีนี้มักเรียกว่า รัฐบาลเฉพาะกาล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "CARETAKER GOVERNMENT (noun) definition and synonyms - Macmillan Dictionary". *www.macmillandictionary.com* (ภาษาอังกฤษ).
2. ↑  "CARETAKER GOVERNMENT - meaning in the Cambridge English Dictionary". *dictionary.cambridge.org* (ภาษาอังกฤษ).
3. ↑  Hasanuzzaman, Al Masud (2012). "Caretaker Government". ใน Islam, Sirajul; Jamal, Ahmed A. (บ.ก.). *Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh* (Second ed.). Asiatic Society of Bangladesh.

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* เช็กเกีย

 |
**ปูม้า** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Portunus armatus* อดีตคือ *Portunus pelagicus*) จัดเป็นปูที่อาศัยอยู่ในทะเลชนิดหนึ่ง ที่อยู่ในสกุล *Portunus* ซึ่งพบทั้งหมด 90 ชนิดทั่วโลก และพบในน่านน้ำไทยราว 19 ชนิด

ลักษณะ
------

ลักษณะทั่วไปแบ่งออกเป็น 3 ส่วนคือ ส่วนตัว, อก และท้อง ส่วนหัวและอกยุบรวมกัน มีกระดองหุ้มอยู่ตอนบน ทางด้านข้างทั้งสองของกระดองจะเป็นรอยหยักคล้ายฟันเลื่อยเป็นหนามแหลมข้างละ 9 อัน มีขาเดิน 5 คู่ คู่แรกเปลี่ยนแปลงไปเป็นก้ามใหญ่เพื่อใช้ป้องกันตัวและจับอาหาร ขาคู่ที่ 2, 3 และ 4 จะมีขนาดเล็กปลายแหลมใช้เป็นขาเดิน ขาคู่สุดท้ายตอนปลายมีลักษณะเป็นใบพายใช้ในการว่ายน้ำ ขนาดกระดองสามารถโตเต็มที่ได้ราว 15–20 เซนติเมตร

การกระจายพันธุ์
---------------

สำหรับปูม้าในประเทศไทยสามารถพบได้แทบทุกจังหวัดทั้งฝั่งทะเลอันดามันและอ่าวไทย โดยอาศัยอยู่บริเวณปากแม่น้ำและแถบชายฝั่งทะเล หากินในเวลากลางคืน โดยจะฝังตัวอยู่ใต้พื้นทราย แล้วโผล่มาแค่ลูกตา จะพบได้ในระดับน้ำลึกที่ตื้นกว่า 40 เมตร พบได้ชุกชุกชุมที่ระดับ 7–30 เมตร

การขยายพันธุ์
-------------

ปูม้าตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะแตกต่างกันที่จับปิ้งและสี ตัวผู้มีก้ามยาวเรียวกว่า มีสีฟ้าอ่อนและมีจุดขาวตกกระทั่วไปบนกระดองและก้าม พื้นท้องเป็นสีขาว จับปิ้งเป็นรูปสามเหลี่ยมเรียวสูง ตัวเมียจะมีก้ามสั้นกว่ากระดองและก้ามมีสีฟ้าอมน้ำตาลอ่อนและมีจุดขาวประทั่วไปทั้งกระดองและก้าม เมื่อถึงฤดูกาลวางไข่ ปูม้าตัวเมียจะมีไข่ติดอยู่บริเวณระยางค์ซึ่งเคยเป็นขาว่ายน้ำในระยะวัยอ่อน โดยในระยะแรกไข่จะอยู่ภายในกระดองต่อมากระดองทางหน้าท้องเปิดออกมาทำให้สามารถเห็นไข่ชัดเจน จึงมักเรียกปูม้าในระยะนี้ว่าปูม้าที่มีไข่นอกกระดอง ไข่นอกกระดองนี้ในขณะที่เจริญแบ่งเซลล์อยู่ภายในเปลือกไข่ สีของไข่จะค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีเหลืองอมส้มเป็นสีเหลืองปนเทา สีเทาและสีเทาอมดำ ปูม้าที่มีไข่สีเทาอมดำนั้นจะวางไข่ภายใน 1–2 วัน วางไข่ได้ตลอดทั้งปี ตัวหนึ่งมีไข่ได้ถึง 120,000–1,300,000 ฟอง มีระยะเวลาการผสมพันธุ์นานถึง 12 วัน หลังผสมพันธุ์ ตัวผู้จะยังเกาะหลังตัวเมียต่อไปอีก 2 วัน

ความสำคัญทางเศรษฐกิจ
--------------------

ปูม้า นับเป็นปูอีกชนิดหนึ่งที่มนุษย์ใช้ปรุงเป็นอาหารเช่นเดียวกับปูทะเล (*Scylla* sp*.*) โดยใช้ปรุงได้ทั้งอาหารยุโรป, อาหารจีน, อาหารญี่ปุ่นและอาหารไทย สำหรับอาหารไทยนั้นยังอาจปรุงเป็นส้มตำปูม้าได้อีกด้วย

ปูม้า จึงเป็นสัตว์เศรษฐกิจอีกชนิดหนึ่งที่หน่วยงานภาครัฐ คือ กรมประมงได้ทำการเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงและส่งเสริมให้เกษตรกรชาวไทยเลี้ยงในเชิงพาณิชย์ เช่น ที่จังหวัดกระบี่ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Craig, John F. (2016-01-12). *Freshwater Fisheries Ecology*. Wiley. pp. 57–. ISBN 9781118394403. สืบค้นเมื่อ 2 November 2017.
2. ↑  "ปูม้า". *crab-tef*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-08-06. สืบค้นเมื่อ 2010-06-11.
3. ↑  "การเพาะเลี้ยงปูม้า". *กรมประมง*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-06-05. สืบค้นเมื่อ 2010-06-11.
4. ↑  ""ปูม้า" อาชีพยั่งยืนของคนบ้านติงไหร". *pamame*.[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Portunus armatus***
**มุฮัมมัด อิบน์ ซีรีน** (อาหรับ: محمد بن سيرين) (เกิดที่บัศราะฮ) เป็นมุสลิมตาบิอีน ที่อาศัยอยู่ในศตวรรษที่ 8 เขาเป็นคนร่วมสมัยกับอะนัส อิบน์ มาลิก บางคนอ้างว่าเขาเคยเป็นนักทำนายความฝัน แม้ว่าคนอื่นๆ จะถือว่าหนังสือนั่นถูกบอกว่าเป็นของเขาอย่างไม่เป็นความจริง

ชีวประวัติ
----------

อะบูบักร์ มุฮัมมัด อิบน์ ซีรีน อัลอันศอรี (ฮ.ศ. 33-110; ค.ศ. 653–728) เกิดที่เมืองบัศเราะฮ์ ในปี ค.ศ. 653 หรือ ฮ.ศ. 33 เขาเกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อนการสิ้นสุดการปกครองของเคาะลีฟะฮ์อุษมาน อิบน์ อัฟฟาน

พ่อของมูฮัมหมัด (ชื่อ อะบูบักร์) เป็นหนึ่งในเชลยจำนวนมากที่คอลิด อิบน์ อัลวะลีด จับตัวไปหลังยุทธการที่อัยนุลตัมร์ เขาเป็นช่างทองแดงจากเมืองชื่อ ญิรญิรอยา (เจอร์ซียา) (อาหรับ: جرجرايا ทางตะวันออกเฉียงใต้ของกรุงแบกแดด) ตั้งรกรากและทำงานที่นั่น ซึ่งมีการสู้รบชี้ขาดในปีที่ 12 มารดาของอิบน์ ซีรีน คือเศาะฟียะฮ์เป็นคนรับใช้ของเคาะลีฟะฮ์อะบูบักร์ ได้รับการยกย่องในชุมชนว่าเมื่อนางเสียชีวิตภรรยาของนบีมุฮัมมัด สามคนและบรรดาบัดรีสิบแปดคน (ทหารผ่านศึกจากการต่อสู้ที่บัดร์) นำโดย อุบัยย์ อิบน์ กะอ์บ อยู่ในการละหมาดญะนาซะฮ์ของนาง อุมัรได้ส่งเขาเป็นของขวัญส่งตรงถึงอะนัส อิบน์ มาลิกหรือส่งครั้งแรกให้กับชายคนหนึ่งชื่อ ฏ็อลฮะฮ์ อัลบุคอรี ซึ่งในที่สุดเขาก็มอบให้แก่อะนัส

อ้างอิง
-------

1. ↑  Encyclopedia of Islam, Vol. 1, p.546, Edition. I, 1964
2. ↑  Maria Mavroudi, *A Byzantine Book on Dream Interpretation: the* Oneirocriticon *of Achmet and its Arabic Sources*, (Leiden, Boston, and Köln: Brill, 2002).
3. ↑  Yehia Gouda's reference book on Muslim oneiromancy *Dreams and Their Meanings* (ISBN, published in 1991),
4. ↑  *Encyclopedia of Islam* (London; Leiden & E.J. Brill, 1971), vol. 3, p. 947
**ปลากระเบนลาว** หรือ **ปลากระเบนแม่น้ำโขง** (อังกฤษ: Mekong stingray, Mekong freshwater stingray; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Dasyatis laosensis*) ปลากระเบนน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลากระเบนธง (Dasyatidae) 

มีรูปร่างคล้ายปลากระเบนในวงศ์นี้ทั่วไป แต่ส่วนหัวจะออกเป็นรูปทรงห้าเหลี่ยม ตาโต หางมีริ้วหนังบาง ๆ โคนหางมีเงี่ยงแหลมมีพิษ 1 หรือ 2 ชิ้น ที่เมื่อหลุดหรือหักไปแล้วสามารถงอกใหม่ทดแทนได้ ลำตัวด้านบนสีน้ำตาลนวล กลางหลังมีเกล็ดเป็นตุ่มหยาบ ๆ ลำตัวด้านล่างสีขาว และมีปื้นสีเหลืองอ่อนหรือส้มปน ความกว้างของลำตัวประมาณ 40 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุด 80 เซนติเมตร ส่วนหางยาว 1.2 เมตร น้ำหนักมากที่สุดมากกว่า 10 กิโลกรัม หากินตามพื้นท้องน้ำ อาหารได้แก่ สัตว์หน้าดิน, ปลาขนาดเล็ก และสัตว์มีเปลือกต่าง ๆ จะว่ายขึ้นมาหากินบริเวณผิวน้ำบ้างเป็นบางครั้ง

พบเฉพาะแม่น้ำโขงตอนกลาง ในช่วงของประเทศกัมพูชา, ลาว, ไทย และอาจพบได้จนถึงจีนตอนล่าง

โดยค้นพบครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1968 โดยยะสุฮิโกะ ทะกิ นักมีนวิทยาชาวญี่ปุ่น โดยเรียกว่า *Dasyatis* sp. และไม่ได้มีคำอธิบายเพิ่มเติมในทางวิชาการ และตัวอย่างต้นแบบของทะกิได้สูญหายไป จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1987 ไทสัน อาร์. โรเบิร์ตส์ นักมีนวิทยาชาวอเมริกัน และจรัลธาดา กรรณสูต นักวิชาการประมงชาวไทยของกรมประมง ได้ร่วมกันอนุกรมวิธานลงในวารสาร *Environmental Biology of Fishes* โดยชนิดต้นแบบเป็นปลาตัวผู้ขนาดยังไม่โตเต็มที่ความยาว 23 เซนติเมตร (9.1 นิ้ว) จับได้จากแม่น้ำโขงในเขตจังหวัดเชียงราย

เป็นปลาที่พบน้อย แต่เป็นปลาที่มีรสชาติดี จึงมักถูกจับขึ้นมาทำเป็นอาหาร และมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย โดยมีรายงานการพบที่เป็นปลาเผือกอยู่ 3 ครั้งในช่วงกว่า 13 ปี และจากการศึกษาวงศ์วานวิทยาบนพื้นฐานของไซโตโครมบี เมื่อปี ค.ศ. 1999 พบว่ามีความสัมพันธ์ใกล้กับปลากระเบนสกุลด้วยกันชนิดอื่นที่พบในอ่าวไทยด้วย

มีชื่อเรียกในภาษาอีสานว่า "ปลาฝา" หรือ "ฝาไล"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Compagno, L.J.V. (2005). *Dasyatis laosensis*. In: IUCN 2005. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on December 4, 2009.
2. ↑  Roberts, T.R. & J. Karnasuta (1987). "*Dasyatis laosensis*, a new whiptailed stingray (family Dasyatidae), from the Mekong River of Laos and Thailand". *Environmental Biology of Fishes*. **20** (3): 161–167. doi:10.1007/BF00004951.
3. ↑  หน้า 102-120, *กระเบนน้ำจืดแห่งชาติ*. "Wild Ambition" โดย กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์, ชวลิต วิทยานนท์. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 51: กันยายน 2014
4. ↑  Sezaki, K. R.A. Begum, P. Wongrat, M.P. Srivastava, S. SriKantha, K. Kikuchi, H. Ishihara, S. Tanaka, T. Taniuchi and S. Watabe (August 1999). "Molecular phylogeny of Asian freshwater and marine stingrays based on the DNA nucleotide and deduced amino acid sequences of the cytochrome b gene". *Fisheries Science*. **65** (4): 563–570.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
5. ↑  Roberts, T.R. and J. Karnasuta (1987). *Dasyatis Zaosensis*, a new whiptailed stingray (family Dasyatidae), from the Mekong River of Laos and Thailand". Environmental Biology of Fishes 20 (3): 161–167. doi:10.1007/BF00004951.
6. ↑  Rainboth, W.J. (1996). *Fishes of the Cambodian Mekong*. Food and Agriculture Organization of the United Nations. p. 53. ISBN 9251037434.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลกระเบนลาว

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dasyatis laosensis ที่วิกิสปีชีส์
**ปลากระเบนหางหนาม** (อังกฤษ: Jenkins' whipray; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Himantura jenkinsii*) ปลาทะเลกระดูกอ่อนชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากระเบนธง (Dasyatidae)

มีรูปร่างคล้ายสี่เหลี่ยมด้านเท่า จะงอยปากแหลมเล็กน้อย ขอบปีกด้านข้างเป็นมุมมน ด้านหลังมีตุ่มแหลมมาก มีแกนกลางเป็นตุ่มใหญ่ไปจนถึงโคนหาง หางมีตุ่มหยาบมาก ลำตัวสีน้ำตาลแดง ด้านท้องสีขาว หางสีคล้ำ

มีขนาดความกว้างได้ถึง 150 เซนติเมตร จากปีกด้านหนึ่งไปอีกยังด้านหนึ่ง อาศัยอยู่ตามพื้นทรายหรือพื้นที่มีโคลนปนตามแถบชายฝั่งจนถึงแนวปะการัง ตั้งแต่ชายฝั่งของแอฟริกาตะวันออก, แอฟริกาใต้, อ่าวเปอร์เซีย, ทะเลอาหรับ, ทะเลแดง, ทะเลอันดามัน, อ่าวไทย, ทะเลฟิลิปปิน ไปจนถึงตอนเหนือออสเตรเลีย

เป็นปลาที่หากินสัตว์น้ำหน้าดินต่าง ๆ เป็นอาหาร เช่น หอย, ปู ในน่านน้ำไทยถือเป็นปลาที่พบได้น้อย หายาก แต่ที่มัลดีฟส์ เป็นปลาที่พบได้ง่าย โดยมักจะว่ายเข้ามาหานักท่องเที่ยวเพื่อขออาหารกิน

รูปภาพ
------

* ปลากระเบนหางหนามที่มัลดีฟส์ปลากระเบนหางหนามที่มัลดีฟส์
* ภาพวาดภาพวาด
* ปลากระเบนหางหนามที่มัลดีฟส์ปลากระเบนหางหนามที่มัลดีฟส์

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  "*Himantura jenkinsii*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
3. ↑  ["Stingray | Maldives Marine Life (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-08-22. สืบค้นเมื่อ 2012-08-22. Stingray | Maldives Marine Life (อังกฤษ)]
4. ↑  หน้า 101, *คู่มือปลาทะเล* โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (ตุลาคม, 2551) ISBN 978-974-484-261-9

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Himantura jenkinsii***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Himantura jenkinsii ที่วิกิสปีชีส์

* เก็บถาวร 2007-08-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำหรับขนมไทย ดูที่ ปลากริมไข่เต่า
**ปลากริม** เป็นสกุลปลาน้ำจืดขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง มีชื่อสกุลว่า *Trichopsis* (/ไทร-ช็อป-ซิส/) ในวงศ์ Macropodusinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae

มีรูปร่างโดยทั่วไปคล้ายปลาในสกุลปลากัด (*Betta* spp.) แต่มีรูปร่างและขนาดที่เล็กกว่า ส่วนหัวจะแหลมกว่า จะมีแถบลายพาดขวางในแนวนอนประมาณ 2-3 แถบที่ข้างลำตัว และมีสีสันไม่สดเท่า ครีบท้องมีก้านครีบเดี่ยวยื่นออกมาเป็นเส้นยาว ครีบหางปลายแหลมคล้ายใบโพ ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยว 2-6 ก้าน และก้านครีบแขนง 19-28 ก้าน 

พบได้ทั่วไปในทุกแหล่งน้ำของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทั้งในนาข้าว, ท้องร่องสวน จนถึงแม่น้ำลำคลองขนาดใหญ่ มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมเป็นฝูงขนาดเล็ก มีอุปนิสัยก้าวร้าวพอสมควร มีกัดกันเองบ้างในฝูง แต่ไม่ถึงขั้นกัดกันถึงตายเหมือนเช่นปลาในสกุลปลากัดบางชนิด อาทิ *Betta spendens* แต่มีจุดเด่น คือ สามารถส่งเสียงดัง "แตร็ก ๆ ๆ" ได้ พร้อมกับกางครีบ เมื่อต้องการขู่ผู้รุกราน ซึ่งเป็นเสียงของการเกร็งกล้ามเนื้อที่อยู่ข้างถุงลม เป็นปลาที่จำแนกเพศได้ยากกว่าปลาในสกุลปลากัด แต่ทว่าก็มีลักษณะใกล้เคียงกัน คือ ตัวเมียจะมีขนาดเล็กและครีบต่าง ๆ สั้นกว่า รวมถึงสีสันก็อ่อนกว่าตัวผู้ เมื่อผสมพันธุ์จะจับคู่กันเองในฝูง โดยที่ตัวผู้เป็นฝ่ายก่อหวอดและเฝ้าดูแลไข่จนฟักเป็นตัว และเลี้ยงดูในระยะแรก

ปัจจุบัน พบทั้งหมด 3 ชนิด ได้แก่

* ปลากริมทับทิม (*Trichopsis pumila*) เป็นปลากริมที่มีสีสันสดใสที่สุด และมีขนาดเล็กที่สุด

* ปลากริมข้างลาย (*Trichopsis vittata*) เป็นชนิดที่พบเห็นได้ทั่วไป

* ปลากริมอีสาน (*Trichopsis schalleri*) เป็นชนิดที่ค้นพบใหม่เมื่อไม่นานมานี้ โดยพบทางแถบภาคอีสานของไทย

ซึ่งปลากริม มีชื่อเรียกในภาษาถิ่นอีสานว่า "หมัด" และมีชื่อเรียกอื่น เช่น "ปลากัดป่า" เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* ปลากัด
* ปลากระดี่

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ความหมายของคำว่า กริม ในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
2. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒*. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว, 2547. 257 หน้า. หน้า 213. ISBN 974-00-8738-8
3. ↑  ธีรวัฒน์ อุทาพงษ์, *ปลากริม ในประเทศไทย* คอลัมน์ Mini Fishes หน้า 107 นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 19 ปีที่ 2: มกราคม 2012
4. ↑  วันนี้ที่ดีขึ้น...ของ กุดทิง และบึงโขงหลง
5. ↑  กระแสปลากริมกำลังมาแรงมีบทความมาให้อ่าน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Trichopsis ที่วิกิสปีชีส์
**ปลากระเบนเฮนไล** หรือ **ปลากระเบนโปลกาด๊อทจุดเหลือง** (อังกฤษ: Bigtooth river stingray, Tocantins river ray) เป็นปลากระเบนน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากระเบนหางสั้น (Potamotrygonidae) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Potamotrygon henlei*

มีรูปร่างลักษณะคลายกับปลากระเบนโปลกาด๊อท (*P. leopoldi*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกันมาก แต่ปลากระเบนเฮนไลจะมีสีบนลำตัวอ่อนกว่า โดยจะเป็นสีเทาหรือสีน้ำตาลดำ และจุดเป็นลำตัวจะออกไปทางสีขาวปนเหลือง จึงทำให้ได้อีกชื่อหนึ่งว่า "ปลากระเบนโปลกาด๊อทจุดเหลือง" และจุดดังกล่าวจะลามไปจนถึงใต้ท้อง ซึ่งปลากระเบนโปลกาด๊อทไม่มีลักษณะเช่นนี้

มีความกว้างของลำตัวประมาณ 30 เซนติเมตร ซึ่งนับว่าเล็กกว่าปลากระเบนโปลกาด๊อทเล็กน้อย และพบในแม่น้ำริโอ โตคานทินส์ ในประเทศบราซิลเท่านั้น 

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเช่นเดียวกับปลากระเบนโปลกาด๊อทและปลากระเบนชนิดอื่น ๆ ในวงศ์เดียวกัน โดยมีรหัสทางการค้าว่า P12

อ้างอิง
-------

* Bigtooth River Stingray - Potamotrygon henlei
* นิตยสารอควาเรี่ยมบิส Vol.1 issue 3 ฉบับเดือนกันยายน 2010 คอลัมน์ มหากาพย์ UFO สีดำ โดย Pro Aqua Club


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Potamotrygon henlei***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลากระเบนเฮนไล
**วัดเพชรวราราม** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุตินิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์

ประวัติ
-------

วัดเพชรวรารามได้เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 โดยคณะพุทธศาสนิกชน ชาวบ้านกกเบน บ้านไทรงาม ตำบลสะเดียง อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์ พร้อมด้วยประชาชนหมู่บ้านใกล้เคียง โดยได้ทำการบูรณะวัดพระแก้ว ซึ่งเป็นวัดร้างใกล้บ้าน ให้กลับเป็นวัดที่มีพระสงฆ์จำพรรษาขึ้นใหม่ อีกทั้งได้ขอพระสงฆ์จากพระครูสีตลาภิรัต (เคลือบ ถามโก) วัดสามัคคีวัฒนา อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ มีพระสงฆ์จำนวน 5 รูป จากวัดสามัคคีวัฒนา มาจำพรรษา ณ วัดพระแก้ว ต่อมามีปัญหาเรื่องที่ดินวัดพระแก้ว

นายสวัสดิ์ เพชระบูรณิน ซึ่งเป็นคนหนึ่งในคณะผู้ดำริสร้างวัด จึงได้นิมนต์พระสงฆ์จากวัดพระแก้ว ไปพำนักอยู่ในที่ดินอันเป็นสวนของตน ภายหลังได้มอบที่ดินเพื่อตั้งวัดเพชรวราราม ซึ่งอยู่ห่างจากวัดพระแก้ว ราวเมตรเศษ เมื่อ พ.ศ. 2499 นายสวัสดิ์ เพชระบูรณิน จึงได้ดำเนินการขอสร้างวัด จนตั้งเป็นวัดเมื่อ วันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2502 ต่อมาได้รับฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ เมื่อ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประกาศสํานักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง ยกวัดราษฎร์เป็นพระอารามหลวง
2. ↑  "รายงานกิจการคณะสงฆ์ เพชรบูรณ์ (ธ)". pp. 16–17.
3. ↑  "วัดเพชรวราราม พระอารามหลวง". พระสังฆาธิการ.
**วัดอ่าวพร้าว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะกูด อำเภอเกาะกูด จังหวัดตราด มีเนื้อที่ประมาณ 17 ไร่ 8 งาน มีพระสงฆ์ประจำวัด ประมาณ 3–5 รูป 

วัดอ่าวพร้าวได้ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2531

วัดอ่าวพร้าวตั้งอยู่บริเวณอ่าวพร้าว อยู่ทางด้านตะวันตก ใกล้กับแหลมเทียน ซึ่งเป็นอ่าวสุดท้ายใต้สุดของเกาะกูด เป็นชายหาดขาว โค้งเว้า ยาวประมาณ 800 เมตร ลึกเข้าไปจึงเป็นวัดอ่าวพร้าวซึ่งไม่ห่างจากหาด บริเวณวัดเป็นที่ประดิษฐาน รูปปั้นของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ บิดาแห่งกองทัพเรือไทย และวิหารหลวงพ่อดำ ที่เคารพบูชาของชาวเกาะกูด ใกล้วัดมีชุมชนและเป็นที่ตั้งของโรงเรียนบ้านอ่าวพร้าว ด้านหน้าอุโบสถของวัดมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอ่าวพร้าว". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดตราด". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดอ่าวพร้าว". พระสังฆาธิการ.
4. ↑  "หมู่เกาะช้าง". กลุ่มงานข้อมูลสารสนเทศและการสื่อสาร สำนักงานจังหวัดตราด. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-08. สืบค้นเมื่อ 2021-09-08.
**วัดเกวียนหัก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกวียนหัก อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี

ประวัติ
-------

วัดเกวียนหัก เดิมชื่อ **วัดช่องลม** ตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2130 ปรากฏหลักฐานจากอุโบสถหลังเก่าที่มีรูปทรงและลวดลายซึ่งสร้างโดยช่างสกุลอยุธยา คาดว่าสร้างหลังวัดตะปอนน้อยเป็นเวลา 5 ปี ซึ่งใบเสมาอุโบสถวัดตะปอนน้อยสลักไว้ พ.ศ. 2125 แต่วัดเกวียนหักนั้นมีหลักฐานบันทึกว่าสร้างเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2130

มีตำนานเล่าขานว่า เป็นวัดที่เคยเป็นที่พักทัพของพระเจ้าตากสิน เมื่อครั้งที่ยกกองทัพไปโจมตีชมรมชาวพ่อค้าสำเภาที่ทุงใหญ่ (ตราด) ดังปรากฏในเอกสารประชุมพงศาวดารภาคที่ 65 พระราชพงศาวดารกรุงธนบุรี ฉบับพันทนุมาศ (เจิม) ร่องรอยการพักทัพ เช่น มีการขุดพบพระยอดธง และสระน้ำโบราณที่เชื่อกันว่าพระเจ้าตากสินขุดให้กองทัพดื่มและใช้ อีกทั้งมีร่องรอยของร่องนำน้ำลึกติดต่อกับทะเลที่เรือใหญ่สามารถเข้ามาถึงหน้าวัดเกวียนหัก ปัจจุบันเป็นคลองเล็ก ๆ ที่มีน้ำทะเลไหลเข้ามาได้และอยู่ใกล้สระโบราณ

การบูรณะวัดเกวียนหักปรากฏหลักฐานว่า คุณพระจินดา พรหมฤทธิ์ (ตำแหน่งนายอำเภอขณะนั้น) ได้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษรไว้บนผนังอุโบสถหลังเก่าว่า "พระจินดา มานะ สละหิรัญ ซื้อสุวรรณปิดพระทั้งสององค์ กับออกทรัพย์ซ่อมแซมอุโบสถ โดยกำหนดพันเศษตามประสงค์ ขอให้สมปรารถนา ปัญญายงค์ สมประสงค์ ปณิธาน นิพพานเอย"

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถหลังเก่า สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย เป็นอาคารก่ออิฐฉาบปูน  ผังอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องทรงจั่ว ด้านข้างชักปีกนก หน้าบันตกแต่งด้วยลายเทพนมประดับลายก้านขด ซุ้มประตูหน้าต่างประดับลวดลายปูนปั้น หน้าบันมีลายเขียนสี ภายในพระอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย พระพุทธรูปยืนปางประทานอภัยทรงเครื่องและพระอัครสาวก เดิมเคยมีจิตรกรรมฝาผนังแต่ถูกทาสีทับ ที่มุมอุโบสถทั้ง 4 มุม มีเจดีย์ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้สิบสองสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น

อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 นำรูปแบบของอุโบสถหลังเก่ามาสร้างแต่ขนาดใหญ่ขึ้นและนำเครื่องถ้วยเคลือบประดับหน้าบันช่อฟ้าใบระกาและได้รับการบูรณะทาสีใหม่เมื่อ พ.ศ. 2544 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2487 เป็นอาคารคอนกรีตโครงสร้างหลังคาไม้ ยกพื้นใต้ถุนโปร่งด้านข้างก่ออิฐฉาบปูนรูปวงโค้งเป็นช่วงทั้ง 4 ด้าน อาคารเรียนหลังเก่า สร้างเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2496 เป็นอาคารคอนกรีตโครงสร้างไม้ รูปตัวแอล หลังคามุงด้วยกระเบื้องลอนคู่ มีบันไดทางขึ้น 1 บันได ใต้ถุนโปร่งสูง มีการก่ออิฐฉาบปูนเป็นวงโค้งรอบอาคารเหมือนศาลาการเปรียญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เที่ยวสวนทุเรียน..ตะปอนใหญ่ ตามรอย 'พระเจ้าตาก' ที่วัดเกวียนหัก". ไทยรัฐฉบับพิมพ์. 8 เมษายน 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "วัดเกวียนหัก". ระบบฐานข้อมูลท้องถิ่นจังหวัดจันทบุรี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-11. สืบค้นเมื่อ 2021-04-09.
3. ↑  "วัดเกวียนหัก". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**วัดอุโปสถาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสะแกกรัง ในตำบลสะแกกรัง อำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี

วัดอุโปสถารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2324 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425 เดิมชื่อ **วัดโบสถ์มโนรมย์** ชาวบ้านเรียกว่า **วัดโบสถ์** วัดได้รับการประกาศในราชกิจจานุเบกษา เป็นการขึ้นทะเบียนตามพระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พ.ศ. 2508 เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2536 เล่ม 110

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นภาพพุทธประวัติ ส่วนในวิหารเขียนเป็นภาพพระพุทธเจ้าเสด็จโปรดเทพยดาบนสวรรค์และภาพปลงสังขาร ด้านบนฝาผนังเป็นพระสงฆ์สาวกชุมนุมสลับกับพัดยศเหมือนจะไหว้พระประธานในวิหาร นอกวิหารมีภาพถวายพระเพลิงศพพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและภาพชีวิตชาวบ้านที่เกี่ยวกับพุทธศาสนา ภายในวิหารประดิษฐานพระประธานปางห้ามญาติ ซึ่งมีฉัตรห้าชั้นประดับอยู่เหนือเศียร ด้านซ้ายและขวาของพระประธานประดิษฐานพระพุทธรูปยืนทำด้วยไม้แก่นจันทน์สององค์ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยจำนวนห้าองค์ซึ่งอยู่บนฐานชุกชีเดียวกัน

มณฑปแปดเหลี่ยม สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2442 โดยหลวงพิทักษ์ภาษา (บุญเรือง พิทักษ์อรรณนพ) สร้างถวายแด่พระสุนทรมุนี (จัน) หรือพระครูอุไททิศธรรม ซึ่งเคยเป็นเจ้าอาวาสวัด มณฑปเป็นอาคารแปดเหลี่ยม สองชั้น มีบันไดวนอยู่ด้านนอกอาคาร ซุ้มหน้าต่างเป็นวงโค้งแบบอาคารในยุคอาณานิคม ลายปูนปั้นบนผนังด้านนอกที่เป็นภาพพระพุทธรูปปางถวายเนตรท่ามกลางหงส์และนกกระสา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอุโปสถาราม". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดอุโปสถาราม". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดอุทัยธานี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-11-02. สืบค้นเมื่อ 2021-11-02.
ดับเบิลยูเอเอสพี-104บี (อังกฤษ: WASP-104b) เป็นดาวเคราะห์นอกระบบจำพวกดาวพฤหัสบดีร้อนที่โคจรรอบดาวฤกษ์ดับเบิลยูเอเอสพี-104 ดาวเคราะห์ดวงนี้เป็นดาวเคราะห์ที่ดำที่สุดเท่าที่เคยค้นพบ ดาวเคราะห์ดวงนี้ถูกพบใน พ.ศ. 2557 ในการค้นพบครั้งแรกมันถูกคิดว่าผิวของมันสามารถดูดซับแสงได้ 60% แต่จากการศึกษาของมหาวิทยาลัยคีลใน พ.ศ. 2561 แสดงให้เห็นว่าผิวของมันดูดซับแสงได้มากกว่า 97% เนื่องบรรยากาศของมันมีโซเดียมและโพแทสเซียมอยู่อย่างหนาแน่น

ความดำ
------

ดับเบิลยูเอเอสพี-104บีได้รับการยอมรับจากนักวิจัยว่ามันเป็นหนึ่งหนึ่งในดาวเคราะห์นอกระบบที่ดำที่สุดเท่าที่ค้นพบ พ.ศ. 2561 นักวิทยาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยคีลได้กล่าวว่าผิวของมันดูดซับแสงได้มากกว่า 97% เพราะมีโซเดียมและโพแทสเซียมจำนวนมากบนชั้นบรรยากาศ หนังสือพิมพ์หกหน้าที่แผยแพร่ในหอสมุดมหาวิทยาลัยคอร์เนลล์อธิบายเกี่ยวกับดาวเคราะห์นอกระบบดวงนี้ว่า "ดำกว่าถ่าน" และเห็นด้วยกับคำที่ว่า "หนึ่งในดาวเคราะห์ที่สะท้อนแสงน้อยที่สุดเท่าที่พบในปัจจุบัน" มีการพิจารณาว่ามีดาวเคราะห์อีกสองดวงที่ดำกว่าดับเบิลยูเอเอสพี-104บี คือทีอาร์อีเอส-2บีและดับเบิลยูเอเอสพี-12บี แสงดาวของมันถูกนำไปเปรียบเทียบกับดับเบิลยูเอเอสพี-12บีเพราะดับเบิลยูเอเอสพี-12บีสามารถดูดซับแสงได้ 94%

ลักษณะ
------

### ขนาด รัศมีและอุณหภูมิ

ดับเบิลยูเอเอสพี-104บีมีขนาดใกล้เคียงกับดาวพฤหัสบดีโดยมีมวลมากกว่า 1.272 เท่าและมีรัศมีมากกว่า 1.137 เท่า มีความหนาแน่นต่ำเนื่องจากส่วนมากประกอบด้วยก๊าซ

### วงโคจรและดาวฤกษ์

ดับเบิลยูเอเอสพี-104บีเป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่รู้จักเพียงดวงเดียวที่หมุนรอบดาวฤกษ์ดับเบิลยูเอเอสพี-104 ซึ่งเป็นดาวฤกษ์ที่มีอายุ 3 พันล้านปีและเป็นดาวฤกษ์ประเภทG8 ดับเบิลยูเอเอสพี-104บีใช้เวลา 2 วันในการโคจรรอบดาวฤกษ์ที่อยู่ห่างจากมัน 2.6 ล้านไมล์ มีรัศมีวงโคจรที่ 0.02918 AU มันอยู่ในกลุ่มดาวสิงโตและห่างจากดวงอาทิตย์ประมาณ 466 ปีแสง

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6  "WASP-104b". Exoplanet Exploration. 2014.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Lozovschi, Alexandra (23 April 2018). "'Darker Than Coal': Researchers Find A 'Hot Jupiter' That Absorbs Nearly 99 Percent Of Light". *Inquisitr*.
3. ↑  "Distant Jupiter-like world may be the darkest planet ever found". New Scientist. 20 April 2018.
4. ↑  Hignett, Katherine (23 April 2018). "Wasp-104b: Hot Jupiter Could Be Darkest Planet Ever Discovered". Newsweek.
5. ↑  Močnik, T; Hellier, C; Southworth, J (2018). "WASP-104b is Darker than Charcoal". arXiv:1804.05334 [astro-ph.EP].
6. ↑  Anthony (24 April 2018). "A Distant Hot Jupiter WASP-104b May Be The Most Black Planet Ever Found". *Upcosmos.com*.[*ลิงก์เสีย*]
7. 1 2  "WASP-104 b". *Exoplanet Data Explorer*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-04-24. สืบค้นเมื่อ 2018-05-13.
**วัดคลองขุดเล็ก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแพรกหนามแดง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม พื้นที่หลังวัดติดคลองขุดซึ่งมีตำนานเรื่องพญานาค ปัจจุบันมีพระครูปลัดมงคลวรวัฒน์ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดคลองขุดเล็ก แต่เดิมตั้งเป็น สำนักสงฆ์ชื่อว่า **สำนักสงฆ์ศรีทองใบ** ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2526 ผู้ริเริ่มก่อตั้งวัด คือ พระปลัด บุญเลิศ จนฺทโสภโณ และนายช้วน ขุนนุช โดยมีประชาชนบริจาคที่ดินให้ จำนวน 10 ไร่ 16 ตารางวา และได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2537 กรรมการมหาเถรสมาคมพิจารณาให้ชื่อวัดว่า "วัดคลองขุดเล็ก" ตามชื่อของหมู่บ้าน และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542

สภาพเดิมของวัดคลองขุดเล็ก เป็นสวนมะพร้าว หน้าวัด คือ คลองขุดสมบูรณ์ ติดต่อกับคลองแขก สถานที่ตั้งวัดค่อนข้างกันดาร หมู่บ้านน้อย และอยู่ใกล้กับสุเหร่าของศาสนาอิสลาม ประชาชนนับถือพุทธมีจำนวนน้อย ต้องอาศัยพุทธศาสนิกชนต่างถิ่นมาช่วยเหลือบูรณปฏิสังขรณ์ วัดมีเจ้าอาวาสรูปแรก คือ พระปลัดบุญเลิศ จนฺทโสภโณ ท่านเป็นเจ้าของน้ำมันนวดสมุนไพร *น้ำมันทิพย์มนต์* แก้ปวด แก้เมื่อย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา [วัดคลองขุดเล็ก]" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
2. ↑  "วัดคลองขุดเล็ก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดอุทุมพร** ตั้งอยู่ที่ ตำบลท่าขุนราม อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 80 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือยาว 72 วา ติดต่อกับลำคลองสวนหมาก ทิศใต้ยาว 72 วา ติดต่อกับที่ดินของนายพูล สุวรรณดี ทิศตะวันออกยาว 40 วา ติดต่อกับที่ดินของนางเทอม ขำแนม ทิศตะวันตกยาว 40 วา ติดต่อกับคลองซอย และที่ดินของนายยม ป้อมภา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ อยู่ริมคลองสวนหมาก อาคารเสนาสนะต่างๆ มี ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 58 เมตร สร้าง พ.ศ. 2522 กฎีสงฆ์ จำนวน 4 หลัง สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานรูปปั้น 1 องค์ (หลวงพ่อสัมฤทธิ์)

วัดอุทุมพร กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดนับตั้งแต่ พ.ศ. 2420 ชาวบ้านเรียก **วัดท่าเดื่อ** ตามชื่อบ้าน มีพระภิกษุอยู่จำพรรษา 5 รูป สามเณร 1 รูป มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการทางตั้งอยู่ในวัดนี้ด้วย ซึ่งทางวัดได้ให้การอนุเคราะห์ด้วยดีตลอดมา

เจ้าอาวาสมี 7 รูป คือ รูปที่ 1 พระอาจารย์ยุทธ รูปที่ 2 พระอาจารย์ปุ่น รูปที่ 3 พระอาจารย์จำรอง รูปที่ 4 พระอาจารย์สนิท รูปที่ 5 พระอาจารย์เชื้อ รูปที่ 6 พระอาจารย์วอ รูปที่ 7 พระอธิการวงษ์ ภูริปญฺโญ ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2511 เป็นต้นมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอุทุมพร". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**วัดคงคารามวรวิหาร** เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 2 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 9 แปลง เนื้อที่ 118 ไร่ 25 ตารางวา

วัดคงคารามวรวิหารตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 จากจารึกที่หน้าหอสวดมนต์ระบุว่าพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงบูรณปฏิสังขรณ์ ระหว่าง พ.ศ. 2367–2394 พระองค์ทรงยกเงินพระคลังข้างที่จำนวนหมื่นชังกับทองร้อยชั่ง ไว้สำหรับการปฏิสังขรณ์พระอาราม วัดคงคารามวิหารได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2522 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 22.70 เมตร ยาว 41.30 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9.60 เมตร ยาว 26.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย มณฑปสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2458 มีหลังคาลดถึง 5 ชั้น เป็นทรงสูงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ทรงจอมแหเหยียบมุขจตุรมุข มีเครื่องลำยอง ช่อฟ้า ใบระกา ก่ออิฐถือปูน ยกพื้นสูง มีระเบียงรอบ มีบันไดขึ้นสี่ทิศ เสาผนังก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญ กว้าง 9.90 เมตร ยาว 26.80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น ครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้ 5 หลัง หอสวดมนต์ กว้าง 9.30 เมตร ยาว 13.40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคารไม้ทรงไทย าลาอเนกประสงค์ กว้าง 19.20 เมตร ยาว 13.10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น ครึ่งตึกครึ่งไม้ และหอไตรกลางน้ำ วัดมีโบราณวัตถุ คือ ตู้เก็บพระไตรปิฎกโบราณ ใบเสมาโบราณ ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์โบราณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดคงคารามวรวิหาร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-10. สืบค้นเมื่อ 2021-08-10.
2. ↑  "มณฑปวัดคงคารามวรวิหาร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดคงคารามวรวิหาร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดขุนพรหม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาไม่ไกลจากป้อมเพชรมากนัก ในตำบลสำเภาล่ม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ชุมชนแถบวัดขุนพรหมมีชื่อเสียงด้านผลิตผ้าพิมพ์มาตั้งแต่อดีต เนื่องจากผู้คนในสมัยกรุงศรีอยุธยานิยมมอบผ้าลักษณะต่าง ๆ ให้แก่กันเพื่อแสดงถึงฐานะและตำแหน่งของผู้สวมใส่ พระเจ้าแผ่นดินก็ทรงมอบผ้าให้เป็นบำเหน็จรางวัลแก่ข้าราชการที่ทำความดีความชอบให้แก่บ้านเมือง จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2100 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2120

เดิมวัดมีศาลาการเปรียญอายุกว่า 100 ปี แต่ถล่มลงมาขณะซ่อมแซม แต่พระประธานในศาลาการเปรียญไม่ได้รับความเสียหาย วัดมีศาลพระพรหมขนาดใหญ่หันหน้าออกแม่น้ำเจ้าพระยา และมีปูชนียวัตถุสมัยทวารวดี คือพระศิลาขาวประดิษฐานอยู่หน้าอุโบสถ ชิ้นส่วนต่าง ๆ ไม่ครบ เชื่อว่าพระมหาเถรศรีศรัทธา (หลานพ่อขุนผาเมือง) เจ้านายรัฐสุโขทัย เก็บรวบรวมซากปรักหักพังพระพุทธรูปหินทรายนั่งห้อยพระบาท 4 องค์ จากวัดพระเมรุ (นครปฐม) เก็บไว้ที่นครปฐม 2 องค์ อีก 2 องค์ ขนลงเรือไปที่วัดพญากง อยุธยา ต่อมามีผู้ขนย้ายเศษซากพระพุทธรูปหินทรายบางส่วนจากวัดพญากงไปไว้วัดขุนพรหม บางส่วนถูกขโมยไปขาย เช่น เศียรขนาดใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดพระนครศรีอยุธยา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "พระศิลา…ทวารวดีที่นครปฐม : ตอน ๒ พระศิลามีกี่องค์". ศูนย์ข้อมูลภาคตะวันตก.
3. ↑  สุจิตต์ วงษ์เทศ. "พระพุทธรูปทวารวดี จากนครปฐม พบที่วัดพญากง อยุธยา". มติชน.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดขุนพรหม**
**โทกูงาวะ สึนาชิเงะ** (徳川綱重; 28 มิถุนายน 2187 – 29 ตุลาคม 2221) ไดเมียว หรือเจ้าแคว้นโคฟุคนที่ 3 เป็นบุตรชายคนที่ 2 ของ โทกูงาวะ อิเอมิตสึ โชกุนลำดับที่ 3 แห่งรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะที่เกิดกับ จุงโชอิง ผู้เป็นอนุภรรยาของอิเอมิตสึแต่เดิมสึนาชิเงะมีศักดิ์เป็นบุตรชายคนที่ 3 แต่เพราะ โทกูงาวะ คาเมมัตสึ บุตรชายคนที่ 2 พี่ชายต่างมารดาของสึนาชิเงะถึงแก่กรรมเมื่อยังเยาว์เขาจึงเป็นบุตรชายคนที่ 2 แทน

สึนาชิเงะได้รับแต่งตั้งเป็นไดเมียวหรือเจ้าแคว้นโคฟุเมื่อ พ.ศ. 2204 สืบต่อจาก โทกูงาวะ ทาดานางะ ผู้เป็นน้องชายของอิเอมิตสึและเป็นอาของสึนาชิเงะกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2221 ขณะอายุเพียง 34 ปีโดยมี โทะกุงะวะ สึนะโทะโยะ บุตรชายคนโตวัยเพียง 12 ปีขึ้นดำรงตำแหน่งแทนซึ่งสึนะโทะโยะได้เป็นบุตรบุญธรรมของ โทกูงาวะ สึนาโยชิ โชกุนลำดับที่ 5 ผู้เป็นอาเมื่อ พ.ศ. 2252 ก่อนที่โชกุนสึนะโยะชิจะถึงแก่อสัญกรรมได้ไม่นานพร้อมกับเปลี่ยนชื่อเป็นโทกูงาวะ อิเอโนบุ เมื่อโชกุนสึนาโยชิถึงแก่อสัญกรรมอิเอโนบุจึงได้ขึ้นเป็นโชกุนลำดับที่ 6 สืบต่อมา

ครอบครัว
--------

ปู่ทวด : โทะกุงะวะ อิเอะยะซุ

ปู่ : โทะกุงะวะ ฮิเดะทะดะ

ย่า : โอะเอะโยะ

พ่อ: โทะกุงะวะ อิเอะมิสึ

แม่ : ทะกะสึกะซะ ทะกะโกะ ต่อมาคือ ฮงริอิง

พี่ชาย :

* โทะกุงะวะ อิเอะสึนะ

* โทะกุงะวะ คะเมะมะสึ

น้องชาย : โทะกุงะวะ สึนะโยะชิ

ภรรยาเอก : ธิดาของ นิโจ มิสึฮิระ

ภรรยาน้อย : โอะฮะระ โนะ คะตะ ต่อมาคือ โชโชอิง

บุตรชาย : 

* โทะกุงะวะ สึนะโทะโยะ เกิดกับ โชโชอิง ต่อมาคือ โทะกุงะวะ อิเอะโนะบุ โชกุนลำดับที่ 6

* มะสึไดระ คิโยะทะเกะ
**ราชสำนักใต้** (ญี่ปุ่น: 南朝; โรมาจิ: *Nanchō*) ราชสำนักที่จักรพรรดิ 4 พระองค์ปกครองในช่วง ยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ โดยปกครองในช่วงปี ค.ศ. 1338 - ค.ศ. 1392 ซึ่งยุคนี้ได้สิ้นสุดลงเมื่อ จักรพรรดิโกะ-คะเมะยะมะ จักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งราชสำนักใต้ได้ประกาศยอมแพ้ต่อ จักรพรรดิโกะ-โคะมะสึ แห่ง ราชสำนักเหนือ

ที่มาของชื่อมาจากที่ตั้งเมืองหลวงของราชสำนักใต้คือโยชิโนะ (ปัจจุบันคืออำเภอหนึ่งใน จังหวัดนาระ) นั้นตั้งอยู่ทางใต้ของ นครหลวงเคียวโตะ เมืองหลวงของ ราชสำนักเหนือ ซึ่งบางทีก็เรียกว่า **ราชสำนักโยะชิโนะ**

โดยราชสำนักใต้มีชื่อราชสกุลว่า **ไดกากูจิ** ซึ่งมีที่มาจากชื่อพระตำหนักที่ใช้ว่าราชการในวัดของ จักรพรรดิโกะ-อุดะ พระราชโอรสของ จักรพรรดิคะเมะยะมะ ผู้เป็นต้นราชสกุล

จุดเริ่มต้น
-----------

แผนที่แสดงที่ตั้งเมืองหลวงของทั้งสองราชสำนัก   
 เมืองหลวงของราชสำนักเหนือ : เคียวโตะ   
 เมืองหลวงของราชสำนักใต้ : โยะชิโนะ
จุดเริ่มต้นของความขัดแย้งก่อนที่จะกลายมาเป็นยุคราชสำนักเหนือ-ใต้เริ่มต้นมาจากการที่ จักรพรรดิโกะ-ซะงะ ซึ่งครองสิริราชสมบัติระหว่างปี ค.ศ. 1242 - ค.ศ. 1246 และทรงเป็น ไดโจโฮโอ (มหาธรรมราชา) ได้บีบบังคับ จักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะ สละราชบัลลังก์ให้กับ **เจ้าชายสึเนะฮิโตะ** ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิคะเมะยะมะ เมื่อปี ค.ศ. 1260 หลังจากนั้นเจ้าชายจากราชสกุล จิเมียวอิง ที่สืบเชื้อสายจากจักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะและราชสกุล ไดกะกุจิ ที่สืบเชื้อสายจากจักรพรรดิคะเมะยะมะก็ได้ผลัดกันเป็นจักรพรรดิสืบต่อกันมาจนถึงรัชสมัย จักรพรรดิโกะ-ไดโงะ ที่ขึ้นสืบราชบัลลังก์เมื่อปี ค.ศ. 1318 สืบต่อจาก จักรพรรดิฮะนะโซะโนะ ที่มาจากราชสกุลจิเมียวอิง

จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1331 จักรพรรดิโกะ-ไดโงะทรงพยายามก่อการโค่นอำนาจ รัฐบาลโชกุนคะมะกุระ แต่ไม่สำเร็จจึงถูกเนรเทศไปเจ้าชายคะซุฮิโตะที่รัชทายาทจากราชสกุลจิเมียวอิงจึงได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิโคงง

ราชสำนักเหนือ
-------------

อ้างอิง
-------
จานดราเซงกาลา (Candra Sengkala) หนึ่งในวิหารในหมู่เปอนาตารัน
**จัณฑิเปอนาตารัน** (อินโดนีเซีย: *Candi Penataran*) เป็นหนึ่งในหมู่จัณฑิฮินดูที่ใหญ่ที่สุดในอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ในจังหวัดชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย ราว 12 กิโลเมตรทางตะวันออกเฉียงเหนือของบลีตาร์ เข้าใจว่าสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 12 ถึง 15 และมีบทบาทสำคัญยิ่งในรัชสมัยฮายัมวูรุกแห่งอาณาจักรมัชปาหิต กษัตริย์ฮายัมวูรุกทรงถือให้จัณฑินี้เป็นวิหารโปรดของพระองค์:241

จัณฑิเปอนาตารันเป็นเทวสถานบูชาพระศิวะ และยังเป็นแหล่งรวมประติมากรรมนูนต่ำแสดงพระประวัติและอวตารต่าง ๆ ของพระวิษณุที่ใหญ่ที่สุดในอินโดนีเซีย นอกจากนี้ ภาพแกะสลักนูนต่ำยังรวมถึงเรื่องราวของพระรามในรามายณะแบบชวา และเรื่องราวของพระวิษณุในมหากาพย์กฤษณยาน:158 งานแกะสลักนูนต่ำแสดงมหากาพย์ของฮินดูที่พบที่เปอนาตารันกับที่ปรัมบานันในยกยาการ์ตาเป็นที่สนใจของนักโบราณคดีมาก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Lydia Kieven (2013). *Following the Cap-Figure in Majapahit Temple Reliefs: A New Look at the Religious Function of East Javanese Temples, Fourteenth and Fifteenth Centuries*. BRILL. pp. 161–175. ISBN 978-90-04-25865-5.
2. ↑  "Penataran Temple - One of Majapahit Inheritance in Blitar". East Java.com. สืบค้นเมื่อ 6 May 2012.
3. 1 2  Cœdès, George (1968). *The Indianized states of Southeast Asia*. University of Hawaii Press. ISBN 9780824803681.
4. ↑  Jan Fontein (1973), The Abduction of Sitā: Notes on a Stone Relief from Eastern Java, Boston Museum Bulletin, Vol. 71, No. 363 (1973), pp. 21-35
5. ↑  James R. Brandon (2009). *Theatre in Southeast Asia*. Harvard University Press. pp. 15–27. ISBN 978-0-674-02874-6.
6. ↑  Willem Frederik Stutterheim (1989). *Rāma-legends and Rāma-reliefs in Indonesia*. Abhinav Publications. pp. 109–111, 161–172. ISBN 978-81-7017-251-2.
ภาพที่แสดงปากช่อง (รูเปิดช่องคลอด) เทียบกับโครงสร้างแวดล้อม โดยผู้ตรวจใช้นิ้วแหวกแคมระหว่างการตรวจเชิงกราน
**การตรวจเชิงกราน**, **การตรวจช่องคลอด** หรือนิยมเรียกว่า**การตรวจภายใน** เป็นการตรวจอวัยวะเชิงกรานของหญิง แบ่งกว้าง ๆ เป็นการตรวจภายนอกและการตรวจภายใน

ในเดือนกรกฎาคม 2557 วิทยาลัยแพทย์อเมริกา (ACP) ออกแนวทางไม่แนะนำการตรวจเชิงกรานเพื่อตรวจคัดโรคในหญิงผู้ใหญ่ไม่ตั้งครรภ์ไม่มีอาการ (แนวทางนี้ไม่พิจารณาการทดสอบแพป) ACP กล่าวว่าไม่มีหลักฐานประโยชน์สนับสนุนการตรวจ แต่มีหลักฐานอันตราย ซึ่งรวมความอึดอัดและการผ่าตัดที่ไม่จำเป็น อันนี้เป็นการแนะนำอย่างเข้ม (strong recommendation) โดยยึดหลักฐานคุณภาพปานกลาง แต่วิทยาลัยสูติแพทย์และนรีแพทย์อเมริกา (ACOG) ไม่เห็นด้วย แม้พวกเขาตอบรับว่าการตรวจเชิงกรานประจำปีเป็นประจำนั้นไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์สนับสนุน แต่ได้รับการสนับสนุนจากประสบการณ์ทางคลินิกของนรีแพทย์ที่รักษาผู้ป่วย การตรวจเชิงกรานเป็นโอกาสให้นรีแพทย์ทราบปัญหาอย่างการกลั้นไม่อยู่และความผิดปกติทางเพศ และอภิปรายความกังวลของผู้ป่วยโดยทั่วไป

การตรวจ
-------

### การตรวจภายนอก

การตรวจภายนอกมีการดูกายวิภาค รอยโรคผิวหนัง และการคลำบริเวณท้อง

### การตรวจภายใน

* การตรวจโดยใช้เครื่องถ่างตรวจ เพื่อหารูเปิดปากมดลูกภายนอก การตรวจหาสิ่งแปลกปลอมและป้ายกวาดปากช่องคลอด ณ จุดนี้ในการตรวจ สิ่งป้ายกวาดชั้นเยื่อบุของปากมดลูกนี้เรียก การทดสอบแพป (แพปสเมียร์) อาจทำการป้ายตรวจช่องคลอดอื่นเพื่อทดสอบโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์
* ใช้สองนิ้วสอดเข้าไปในช่องคลอดจนแยกปากมดลูก แล้วเจ้าหน้าที่สาธารณสุขทดสอบหาอาการกดเจ็บเมื่อโยกปากมดลูก ซึ่งเป็นอาการคลาสสิกที่พบในโรคอักเสบของเชิงกราน ผู้ตรวจคลำมดลูก ซึ่งรวมตำแหน่งของก้นมดลูกและโครงสร้างปีกมดลูก

ความไม่สบาย
-----------

การตรวจนี้ไม่ควรให้รู้สึกอึดอัดมากเกิน แต่หญิงที่มีการติดเชื้อของช่องคลอดหรืออาการช่องคลอดหดเกร็งอาจรู้สึกเจ็บเมื่อสอดเครื่องถ่างตรวจ การใช้เครื่องถ่างตรวจขนาดเล็กสุดอาจช่วย ระหว่างการตรวจสองมือ การคลำรังไข่อาจเจ็บได้ การทดสอบแพปอาจทำให้เกิดอาการเกร็งบ้างเช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Examination of the Female Pelvis". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2001-11-15. สืบค้นเมื่อ 2007-12-09.
2. ↑  Qaseem, A; Humphrey, LL; Harris, R; Starkey, M; Denberg, TD; Clinical Guidelines Committee of the American College of, Physicians (Jul 1, 2014). "Screening pelvic examination in adult women: a clinical practice guideline from the American College of Physicians". *Annals of internal medicine*. **161** (1): 67–72. doi:10.7326/M14-0701. PMID 24979451.[Free text]
3. ↑  ACOG Practice Advisory on Annual Pelvic Examination Recommendations เก็บถาวร 2014-07-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน June 30, 2014