**โบอิง 787 ดรีมไลเนอร์** (Boeing 787 Dreamliner) เป็นเครื่องบินโดยสารเจ็ตขนาดกลางลำตัวกว้างพิสัยไกล แบบใช้เครื่องยนต์คู่ ออกแบบโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง รองรับผู้โดยสารได้ลำละ 210 ถึง 290 คน ขึ้นอยู่กับรุ่น โบอิ้งแถลงว่า เครื่องบินดังกล่าวเป็นเครื่องบินโดยสารที่ประหยัดเชื้อเพลิงที่สุดของบริษัท และเป็นเครื่องบินโดยสารสำคัญแบบแรกของโลกที่ใช้วัสดุผสมในการก่อสร้างเป็นส่วนใหญ่ โบอิง 787 บริโภคเชื้อเพลิงน้อยกว่าโบอิง 767 ที่มีขนาดเท่ากันถึง 20% ลักษณะที่แตกต่างที่สุดมีทั้งที่กันลมสี่แผง เชฟรอนลดเสียงบนส่วนแยกเครื่องยนต์ (engine nacelle) และเส้นระดับเสียง (nose contour) ที่เรียบขึ้น

ชื่อเดิมของเครื่องบินที่กำหนดคือ **7E7** ก่อนเปลี่ยนชื่อเป็นอย่างในปัจจุบันในเดือนมกราคม พ.ศ. 2548 โบอิง 787 ลำแรกเผยโฉมในพิธีเปิดตัวเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ที่โรงงานประกอบเอเวอร์เร็ตต์ของโบอิง โดยที่มันได้กลายมาเป็นเครื่องบินโดยสารลำตัวกว้างที่ขายเร็วที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยมียอดสั่งถึง 677 ลำ จนถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2554 มีการสั่งซื้อโบอิง 787 จำนวน 797 ลำ เข้ามาจากผู้ให้บริการสายการบิน 57 ราย

การพัฒนาและการผลิตโบอิง 787 เกี่ยวข้องกับความร่วมมือระหว่างผู้ผลิตวัตถุดิบหลายรายทั่วโลก การประกอบขั้นสุดท้ายประกอบขึ้นที่โรงงานเอเวอร์เร็ตต์โบอิงในเอเวอร์เร็ตต์ รัฐวอชิงตัน เครื่องบินจะยังมีการประกอบขึ้นที่โรงงานแห่งใหม่ในนอร์ทชาลสตัน รัฐเซาท์แคโรไลนา โรงงานทั้งสองจะส่งมองเครื่อง 787 ให้แก่ผู้ให้บริการเครื่องบินโดยสาร โครงการดังกล่าวต้องล่าช้าออกไปหลายครั้ง จากที่เคยวางแผนจะให้บริการตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 การขึ้นบินครั้งแรกของเครื่องมีขึ้นเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2552 และสิ้นสุดการทดสอบการบินในกลาง พ.ศ. 2554 เอกสารรับรองของสำนักงานควบคุมความปลอดภัยการบินแห่งยุโรปสุดท้ายได้รับในปลายเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2554 และโมเดลแรกถูกส่งมอบในปลายเดือนกันยายน พ.ศ. 2554 และเข้าให้บริการเชิงพาณิชย์ตั้งแต่วันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2554

ข้อมูลเบื้องต้น
---------------

ในช่วงแรกนั้น โบอิง ต้องการจะพัฒนาเครื่องบินุร่นใหม่เพื่อทดแทน 767 ที่มียอดสั่งซื้อชะลอตัวลง เพื่อจะแข่งขันกับเครื่องบินแอร์บัส เอ 330-200 แต่ใช้เชื้อเพลิงในปริมาณที่เท่ากับ 767 และ เอ330 แต่ภายหลังเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544และวิกฤติราคาน้ำมัน ทำให้ไม่เป็นที่ตอบรับมากนัก โบอิงจึงปรับเปลี่ยนโครงการมาพัฒนาเครื่องบินโดยสารโดยนำเครื่องเทคโนโลยีที่ได้จากการพัฒนาเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงมาใช้แทน และใช้ชื่อว่า 7E7 (มีรหัสระหว่างการพัฒนาว่า Y2 ในโครงการโบอิงเยลโลสโตนโปรเจกต์)

จนในวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2548 โบอิงได้เปลี่ยนชื่อรุ่นมาเป็น 787 และได้เปิดเผยแบบขั้นสุดท้ายในวันที่ 26 เมษายน ในปีเดียวกัน โดยโบอิงจะผลิตออกมา 3 รุ่น คือ

* 787-8 พิสัยบินระยะไกล (13,620 กิโลเมตร) เพื่อทดแทนรุ่น 757-300, 767-200 และ-300 โดยมีลักษณะของปลายปีกเครื่องบินที่แตกแต่างจากรุ่นอื่น และมีออลนิปปอนแอร์เวย์เป็นสายการบินส่งมอบรายแรก และเจแปนแอร์ไลน์เป็นลูกค้าอีกหนึ่งราย
* 787-9 เป็นรุ่นที่เป็นโครงสร้างพื้นฐานของ 787 มีพิสัยบินระยะไกล (14,140 กิโลเมตร) เพื่อทดแทนรุ่น โบอิง 767-200ER และ โบอิง 767-300ER และจะเป็นรุ่นแรกของ 787 ที่จะเริ่มให้บริการในปีพ.ศ. 2551
* 787-10 มีพิสัยบินระยะไกล (11,910 กิโลเมตร) เป็นรุ่นที่ขยายลำตัวให้ยาวขึ้นจาก 787-8 เพื่อทดแทนรุ่น โบอิง 767-400ER โดยมีสิงคโปร์ แอร์ไลน์ เป็นสายการบินที่ส่งมอบรายแรก

รุ่น
----

เครื่องบินดรีมไลเนอร์รุ่น 787-8 ซึ่งเป็นรุ่นที่สั้นที่สุดได้เริ่มทำการบินครั้งแรกเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2009 และรุ่น 787-9 ซึ่งมีพิสัยการบินไกลกว่าเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2013 ส่วนรุ่นที่สามารถบินได้ไกลที่สุดคือ 787-10 โดยยังไม่ได้เริ่มทำการบิน

### 787-8

787-8 ของ การบินไทย 
เครื่องบินรุ่น 787-8 ซึ่งเป็นรุ่นแรกที่เริ่มทำการบินตั้งแต่ปีค.ศ. 2011 นั้นสามารถจุผู้โดยสารได้ 242 คน โดยมีพิสัยบินที่ 7,355 ไมล์ทะเล (13,621 กิโลเมตร) เพื่อใช้มาทดแทนรุ่น 767-200ER และ 767-300ER รวมถึงเพื่อใช้ทำการบินแบบไม่หยุดพักโดยไม่ต้องใช้เครื่องบินที่ใหญ่เกินกว่าความสามารถทางการตลาด เครื่องบินรุ่น 787-8 มีสัดส่วนการผลิตถึง 33% (ข้อมูล ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2017) โดยได้ทำการส่งมอบแล้ว 348 ลำ

### 787-9

โบอิง 787-9 เผยโฉมครั้งแรกในการบินพาณิชย์กับแอร์นิวซีแลนด์ โดยกำลังลดระดับลงสู่ท่าอากาศยานเพิร์ธเป็นครั้งแรกเครื่องบินรุ่น 787-9 ได้มีการเพิ่มความยาวจากรุ่น 787-8 ถึง 20 ฟุต (6.1 เมตร) และความแข็งแรงของบริเวณลำตัว โดยสามารถมีน้ำหนักบรรทุกสูงสุดถึง 54,500 ปอนด์ (24,700 กก.) และจุผู้โดยสารได้ถึง 280 คน (สำหรับสามชั้นโดยสาร) โดยมีพิสัยบินไกลถึง 7,635 ไมล์ทะเล (14,140 กิโลเมตร) มีจุดประสงค์หลักเพื่อทดแทนเครื่องบินรุ่น 767-400ER และแข่งขันกับแอร์บัส เอ 330 และเพื่อทำการบินระยะไกลแบบไม่ต้องหยุดพัก

ในปีค.ศ. 2005 โบอิงได้วางแผนไว้ว่าจะสามารถเริ่มให้บริการได้ในปีค.ศ. 2010 โดยสารการบินต่างๆ ได้ข้อสรุปสำหรับการตกแต่งภายในห้องโดยสารได้แล้วเสร็จเมื่อ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 และได้เริ่มต้นส่งมอบในปีค.ศ. 2014

เครื่องบินต้นแบบของรุ่น 787-9 ได้ทำการขึ้นบินทดสอบครั้งแรกเมื่อ 17 กันยายน ค.ศ. 2013 และได้ถูกนำมาจัดแสดงก่อนการส่งมอบในงานฟาร์นโบโรแอร์โชว์ในปค.ศ. 2014 ต่อมาเมื่อ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2014 แอร์นิวซีแลนด์ ซึ่งเป็นสายการบินปฐมฤกษ์สำหรับเครื่องบินรุ่นนี้ ได้ทำการบินครั้งแรกในพิธีส่งมอบจากสนามบินเพนฟีล โดยเป็นเครื่องบินรุ่นพิเศษตัวถังสีดำ โดยแอร์นิวซีแลนด์ได้เริ่มใช้บินเพื่อการพาณิชย์เป็นครั้งแรกจากออกแลนด์ไปยังซิดนีย์ในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 2014

สายการบินออล นิปปอน แอร์เวย์ ได้เริ่มทำการบินเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2014 ยูไนเต็ด แอร์ไลน์จะเริ่มทำการบินแบบต่อเนื่องจากลอสแอนเจลิสถึงเมลเบิร์นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2014 แอร์ไชน่าเริ่มทำการบินระหว่างปักกิ่งถึงเฉิงตูในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2016 โดย ณ เดือนตุลาคม ค.ศ.​ 2017 54% ของเครื่องบินรุ่นโบอิง 787 เป็นรุ่น 787-9 โดยมีการส่งมอบไปแล้วกว่า 265 ลำ

ความยาวของเครื่องบินที่เพิ่มขึ้นนั้นเกิดขึ้นจากการเพิ่มชิ้นส่วนขนาดยาวสิบฟุตบริเวณลำตัวเครื่องบินด้านหน้าและด้านท้าย โดยเครื่องบินรุ่น 787-8 และ 787-9 ใช้ชิ้นส่วนอะไหล่ร่วมกับถึง 50% โดยส่วนปีก ลำตัว และระบบการบินของรุ่น 787-8 ได้ถูกนำมาปรับปรุงใหม่เพื่อให้ได้ระยะการบินและน้ำหนักบรรทุกสำหรับรุ่น 787-9

### 787-10

งานเปิดตัวโดยประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ เมื่อ 17 ก.พ. ค.ศ. 2017
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2005 โบอิงได้เริ่มทำโครงการศึกษาความเป็นไปได้ในการขยายขีดความสามารถในการจุผู้โดยสารของรุ่น 787-9 ซึ่งจากเดิมคือ 290 คน เป็น 310 คน โดยเกิดจากการผลักดันของสายการบินที่สนใจคือ เอมิเรตส์ และควอนตัส โดยจะเรียกเป็นชื่อรุ่นว่า 787-10 ซึ่งจะสามารถเทียบได้กับเครื่องบินรุ่นแอร์บัส เอ 350-900 และโบอิง 777-200ER โดยต่อมาได้มีการพูดคุยกันระหว่างสายการบินกับโบอิงจนถึงราวต้นปีค.ศ. 2006 ได้มีการเปิดเผยว่าจะมีการพัฒนาเครื่องบินรุ่นนี้ขึ้นแน่นอนเนื่องจากมีสายการบินอื่นที่ให้ความสนใจตามเอมิเรตส์

ต่อมาเมื่อ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 สิงค์โปร์แอร์ไลน์ได้ตกลงเป็นสายการบินปฐมฤกษ์โดยตกลงสั่งซื้อเป็นจำนวน 30 ลำ โดยคาดว่าจะส่งมอบได้ราวปีค.ศ. 2018-2019 และเมื่อ 18 มิถุนายน ค.ศ. 2013 โบอิงได้ทำการเปิดตัวเครื่องบินรุ่น 787-10 อย่างเป็นทางการที่งานปารีสแอร์โชว์ โดยมีคำสั่งซื้อถึง 102 ลำ (แอร์ลีสคอร์เปอเรชั่น 30 ลำ สิงคโปร์แอร์ไลน์ 30 ลำ ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ 20 ลำ บริติชแอร์เวย์ 12 ลำ และจีอีแคปิตอล เอวิเอชันเซอร์วิส 10 ลำ)

เครื่องบินรุ่น 787-10 ได้ถูกออกแบบมาเพื่อทดแทนโบอิง 777-200ER แอร์บัส เอ 330 และแอร์บัส เอ 340 โดยจะแข่งขันโดยตรงกับรุ่นเอ 350-900 โดยโบอิงกล่าวว่าสามารถประหยัดเชื้อเพลิงได้ดีกว่าในระยะบินที่ใกล้ โดยรุ่น 787-10 จะมีความยาว 224 ฟุต (68 เมตร) โดยจุผู้โดยสารได้ถึง 330 คนในการจัดที่นั่งแบบสองชั้นโดยสาร และมีพิสัยบินที่ 6,430 ไมล์ทะเล (11,910 กิโลเมตร)

โดยการออกแบบนั้น โบอิงได้สรุปแบบของเครื่องบินรุ่น 10 เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2015 และได้เริ่มการประกอบในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2016 ผู้ออกแบบได้คาดการณ์ว่าจะสามารถใช้ชิ้นส่วนอะไหล่ร่วมกันกับรุ่น 787-9 ถึง 90% ซึ่งสุดท้ายสามารถทำให้เป็นถึง 95% ส่วนต่อขยายซึ่งมีความยาว 18 ฟุต นั้นอยู่ที่บริเวณด้านหน้าของลำตัว 10 ฟุต และส่วนท้าย 8 ฟุต และยังได้เพิ่มความแข็งแรงของปริเวณฐานปีกสำหรับการรับน้ำหนักบรรทุกที่เพิ่มขึ้น โดยความยาวที่เพิ่มขึ้นนั้นทำให้ต้องมีความเสริมการป้องกันในการเกิตอุบัติเหตุที่ส่วนหางในยามนำเครื่องขึ้นและลง และระบบปรับอากาศนั้นมีความจุมากขึ้นถึง 15% เครื่องยนต์นั้นได้มีการใช้ Rolls-Royce Trent 1000 สำหรับรุ่นแรก และรุ่นที่สาม ส่วนรุ่นที่สองนั้นใช้เครื่องยนต์จากคู่แข่ง ได้แก่ General Electric GEnx-1B

ภายในงานดูไบแอร์โชว์ 2017 ได้มีคำสั่งซื้อ 787-10 ถึง 171 ลำ โดยเอมิเรตส์ได้สั่งซื้อจำนวน 40 ลำ โดยมีทั้งรุ่นที่ให้บริการสองชั้นโดยสาร และสามชั้นโดยสาร ซึ่งสามารถจุผู้โดยสารได้ตั้งแต่ 240-330 คน โดยคาดว่าจะส่งมอบได้ในปีค.ศ. 2022

ข้อมูลจำเพาะ
------------

Diagrams of outlines of three different aircraft imposed over one another.เปรียบเทียบขนาดของดรีมไลเนอร์กับโบอิงรุ่นอื่นๆ; 787-8 (**เส้นทึบสีดำ**) กับ 777-300 (เทา), 767-300 (ฟ้า), และ 737-800 (น้ำเงิน).

| รุ่น | Boeing 787-8 Dreamliner |
| --- | --- |
| จำนวนนักบิน | สอง |
| ความจุผู้โดยสาร | 242 - 381 |
| ความยาว | 56.72 เมตร (186 ฟุต 1 นิ้ว) |
| ความกว้างของปีก | 60.1 เมตร (197 ฟุต 3 นิ้ว) |
| ความสูง | 16.92 เมตร (55 ฟุต 6 นิ้ว) |
| ความจุห้องสินค้า | 137 ลบ.ม. |
| น้ำหนักบรรทุกเปล่า | 118,000 กก.  (259,500 ปอนด์) |
| น้ำหนักสูงสุดขณะทะยานขึ้น | 228,000 กก.  (502,500 ปอนด์) |
| ความเร็วปกติ | 0.85 มัค (913 กม./ชั่วโมง ที่ความสูง 35,000 ฟุต) |
| ความเร็วสูงสุด | 0.90 มัค (950 กม./ชั่วโมง ที่ความสูง 35,000 ฟุต) |
| พิสัยบิน เมื่อบรรทุกเต็มลำ | 14,500 กม. |
| ความจุเชื้อเพลิงสูงสุด | 126,210 ลิตร |
| เพดานบิน | 13,100 เมตร (43,100 ฟุต) |
| เครื่องยนต์ (2×) | General Electric GEnx-1B *หรือ* Rolls-Royce Trent 1000 |
| แรงผลักดันสูงสุด | 280 กิโลนิวตัน |

* เครื่องยนต์ General Electric GEnx-1Bเครื่องยนต์ General Electric GEnx-1B
* เครื่องยนต์ Rolls-Royce Trent 1000เครื่องยนต์ Rolls-Royce Trent 1000

การให้บริการ
------------

### ผู้ให้บริการ

ล็อตโปแลนด์ เป็นผู้ให้บริการโบอิง 787 รายแรกของยุโรปบทความหลัก: รายชื่อผู้ให้บริการโบอิง 787 ดรีมไลเนอร์
### คำสั่งซื้อและการส่งมอบ

คำสั่งซื้อและการส่งมอบ B787  
 แบ่งตามรุ่นย่อย| * ดู
* คุย
* แก้
 | สั่งซื้อรวม | ส่งมอบรวม | รวมกัน |
| 787-8 | 426 | 370 | 56 |
| 787-9 | 866 | 525 | 341 |
| 787-10 | 193 | 50 | 143 |
| **ทั้งหมด** | **1,485** | **945** | **540** |

คำสั่งซื้อและการส่งมอบ โบอิง 787 แบ่งตามปี|  |  | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | ทั้งหมด |
| **ยอดสั่งซื้อสุทธิ** |  | 56 | 235 | 157 | 369 | 93 | -59 | -4 | 13 | -12 | 182 | 41 | 71 | 58 | 94 | 109 | 82 | – | **1,485** |
| **ส่งมอบ** | 787-8 | – | – | – | – | – | – | – | 3 | 46 | 65 | 104 | 71 | 35 | 26 | 10 | 10 | – | **370** |
| 787-9 | – | – | – | – | – | – | – | – | – | – | 10 | 64 | 102 | 110 | 120 | 114 | 5 | **525** |
| 787-10 | – | – | – | – | – | – | – | – | – | – | – | – | – | – | 15 | 34 | 1 | **50** |
| **ทั้งหมด** | **–** | **–** | **–** | **–** | **–** | **–** | **–** | **3** | **46** | **65** | **114** | **135** | **137** | **136** | **145** | **158** | **6** | **945** |

**คำสั่งซื้อและการส่งมอบ โบอิง 787 (ยอดสะสมรายปี):**  


  

 คำสั่งซื้อ

  ส่งมอบแล้ว

ข้อมูล ณ มกราคม 2020

### แบ่งตามสายการบิน

แผนภูมิสีฟ้าคือยอดสั่งซื้อ และสีเขียวคือจำนวนที่ส่งมอบแล้ว 

ข้อมูล ณ 31 มกราคม 2020

เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน
-------------------------

### รุ่นที่ใกล้เคียงกัน

* โบอิงโซนิคครุยเซอร์
* โบอิง 747-8
* โบอิง Y1/737RS
* โบอิง Y2
* โบอิง Y3

### เครื่องบินที่คล้ายกัน

* โบอิง 767-300ER/-400ER
* แอร์บัส เอ 330-200
* แอร์บัส เอ 350-900

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Boeing: Orders and Deliveries (updated monthly)". *The Boeing Company*. October 31, 2021. สืบค้นเมื่อ November 10, 2021.
2. 1 2 3  "Boeing Commercial Airplanes prices". Boeing. สืบค้นเมื่อ August 15, 2013.
3. ↑  Norris G, Thomas G, Wagner M, Forbes Smith C (2005). *Boeing 787 Dreamliner – Flying Redefined*. Aerospace Technical Publications International. ISBN 0-9752341-2-9.
4. ↑  "Commercial Airplanes – 787 Dreamliner – Background" (Press release). Boeing. สืบค้นเมื่อ December 14, 2010.
5. ↑  "Boeing Gives the 7E7 Dreamliner a Model Designation" (Press release). Boeing. January 28, 2005. สืบค้นเมื่อ June 14, 2011.
6. ↑  "Boeing Celebrates the Premiere of the 787 Dreamliner" (Press release). Boeing. July 8, 2007. สืบค้นเมื่อ January 21, 2011.
7. 1 2 3  "Boeing 787: Orders and Deliveries (updated monthly)". *The Boeing Company*. January 31, 2020. สืบค้นเมื่อ February 11, 2020.
8. ↑  Tim Kelly (October 26, 2011). "Dreamliner carries its first passengers and Boeing's hopes". *Reuters*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-28. สืบค้นเมื่อ October 28, 2011.
9. ↑  ออลนิปปอนแอร์เวย์สั่งซื้อเครื่องบินโบอิง 787-3 จำนวน 30 ลำ
10. ↑  โบอิงและเจแปนแอร์ไลน์แถลงข่าวการสั่งซื้อเครื่องบินโบอิง 787
11. ↑  James Wallace (December 21, 2005). "Everett work force for 787 pegged at 1,000". *Seattle Post-Intelligencer*.
12. ↑  Baseler, Randy (February 8, 2006). "Dash 10". *Boeing Blog*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-11-19. สืบค้นเมื่อ 2017-11-22.
13. ↑  Lunsford, J. Lynn (March 28, 2006). "Boeing to Offer Larger Version of 787 Dreamliner". *The Wall Street Journal*.
14. ↑  Kaminski-Morrow, David (May 30, 2013). "Singapore to launch 787-10X with order for 30". *Flight International*.
15. ↑  Flynn, David (May 30, 2013). "Singapore Airlines signs up for Boeing's 787-10X Dreamliner". Australian Business Traveller.
16. ↑  "Boeing Launches 787-10 Dreamliner". Boeing. June 18, 2013.
17. ↑  "Air Lease's Hazy Says Boeing 787-10 Beats Airbus on Fuel". Bloomberg. June 18, 2013.
18. ↑  "787-10 Fact Sheet" (PDF). Boeing. July 2015.
19. ↑  ข้อมูล โบอิง 787-3 ดรีมไลน์เนอร์
20. ↑  ข้อมูล โบอิง 787-8 ดรีมไลน์เนอร์
21. ↑  ข้อมูล โบอิง 787-9 ดรีมไลน์เนอร์
22. ↑  "European safety agency to ground 787 in line with FAA". *Reuters*. January 16, 2013. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-03-20. สืบค้นเมื่อ August 21, 2013.
23. ↑  "Orders & Deliveries". *The Boeing Company*. January 31, 2020. สืบค้นเมื่อ February 11, 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **โบอิง 787 ดรีมไลเนอร์**

* เว็บไซต์หลักของโบอิง 787 ดรีมไลน์เนอร์ (ในภาษาอังกฤษ)
* ข้อมูล 787 ในเว็บไซต์โบอิง (ในภาษาอังกฤษ)
* ข่าวการเผยโฉม 787 ใน Wikinews (ในภาษาอังกฤษ)

  


| * ด
* ค
* ก
เครื่องบินโบอิง |
| --- |
| เครื่องบินโดยสาร | 

|  |  |
| --- | --- |
| เครื่องยนต์พิสตัน | 40เอ **·** 80 **·** 221 **·** 247 **·** 307 **·** 314 **·** 377 |
| เครื่องยนต์เจ็ต | 367-80 **·** 707/720 **·** 717 **·** 727 **·** 737 **·** 737 MAX **·** 747 **·** 747SP **·** 747-400 **·** 747-8 **·** 757 **·** 767 **·** 777 **·** 787 **·** BBJ |
| อยู่ระหว่างการพัฒนา | 777X |
| อยู่ระหว่างการเสนอโครงการ | Y1 **·** Y3 **·** New Midsize Airplane |
| ยุติโครงการไปแล้ว | 2707 **·** 7J7 **·** New Large Airplane **·** โซนิค ครุยเซอร์ |

 |
| เครื่องบินฝึกหัด/  เครื่องบินยูทิลิตี้ | บี-1 **·** 6 **·** 6ดี **·** 7 **·** 8 **·** 40 **·** 64 **·** 81 **·** 95 **·** 200 โมโนเมล **·** 203 **·** 204 **·** 213 ทอแทม **·** 221 โมโนเมล |

|  |  |
| --- | --- |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* โปแลนด์

 |