recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดศรีเรืองบุญ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านตลาดศรีประวัติ ตำบลปลายบาง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน 43 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 13 ตารางวา

วัดศรีเรืองบุญสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 โดยนายศรีและนางเรืองเป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด เดิมมีชื่อว่า **วัดท้ายยาง** ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดศรีเรืองบุญ" เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2474 ตามชื่อผู้สร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2475

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 หอสวดมนต์ เป็นอาคารไม้คอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 518–519. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "วัดศรีเรืองบุญ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดท่าสุทธาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเสด็จ อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง

วัดท่าสุทธาวาส ชาวบ้านมักเรียกสั้น ๆ ว่า **วัดท่า** สร้างขึ้นเป็นวัดมานานไม่มีหลักฐานใดที่จะยืนยันได้ แต่กำหนดเอาว่าประมาณ พ.ศ. 2175 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2200 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 9.40 เมตร ยาว 23.50 เมตร เดิมทีพื้นที่บริเวณนี้เป็นเส้นทาง เดินทัพข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ปัจจุบันสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีทรงรับไว้ในพระอุปถัมภ์ โดยมีการจัดสร้างพลับพลาที่ประทับกลางสระน้ำ ข้างพลับพลาที่ประทับเป็นที่ประดิษฐานของพระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวรมหาราชและสมเด็จพระเอกาทศรถ

อุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานลงมาว่าให้เขียนเรื่อง *พระมหาชนก* เขียนไว้ที่ฝาผนังบนคอสอง และมีภาพไตรภูมิ ภาพลายรวงข้าว สัญลักษณ์ของจังหวัดอ่างทอง ภาพเรื่องสงครามยุทธหัตถี ภาพเรื่องเมืองอ่างทอง เรื่องตำบลบางเสด็จ และภาพครั้งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง พระราชโอรส พระราชธิดา เสด็จประทับ ณ พระราชวังบางปะอิน

นอกจากนี้ภายในบริเวณวัดยังเป็นศูนย์ตุ๊กตาชาววัง ซึ่งเป็นโครงการตามพระราชประสงค์ด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท่าสุทธาวาส". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "เชิญชมความงามจิตรกรรมฝาผนัง ที่วัดท่าสุทธาวาส จ.อ่างทอง". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "วัดท่าสุทธาวาส". กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด สำนักงานจังหวัดอ่างทอง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-02. สืบค้นเมื่อ 2021-06-01.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดท่าสุทธาวาส**
**วัดศรีศรัทธาธรรม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองเขิน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม อยู่ในในสวนลึก หมู่บ้านสวนทุ่ง ด้านหน้าวัดจดคลองขุดหรือคลองเจ๊ก

วัดศรีศรัทธาธรรมจดทะเบียนเป็นวัด เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2512 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2517 โดยคุณศรี หอมรสระรื้น มีความศรัทธาในพระพุทธศาสนา ได้อุทิศที่ดินจำนวน 9 ไร่เศษ ให้สร้างวัด ต่อมาทางวัดได้ซื้อที่ดินขยายออกไปอีก ปีละ 1–2 ไร่ ปัจจุบันบริเวณวัดมีเนื้อที่กว้างขวางพอสมควร

บริเวณวัดร่มรื่น ด้วยสวนผลไม้ และสวนมะพร้าว อาคารเสนาสนะที่สำคัญในวัด ได้แก่ อุโบสถปัจจุบันสร้างใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2522 ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์ ประชาชนในหมู่บ้าน และสถานที่ใกล้เคียงได้ร่วมกันบริจาคบ้านเรือนของตน คนละ 1–2 หลัง ให้แก่วัด และร่วมกันสร้างวัด ศาสนสถานของวัดจึงยังมีสภาพเป็นเรือนไม่อยู่ และยังต้องพัฒนาอีกมาก วัดนี้มีหมอพระ รักษาคนไข้ด้วยสมุนไพรไทย มีคนไปหาให้ช่วยรักษา จำนวนมากทุกวัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีศรัทธาธรรม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดศรีศรัทธาธรรม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**กองพลยานเกราะที่ 1 แห่งเอ็สเอ็ส "เอ็สเอ็สองครักษ์ อดอล์ฟ ฮิตเลอร์"** (เยอรมัน: *1. SS-Panzerdivision Leibstandarte SS Adolf Hitler*) ในช่วงเริ่มต้นได้กลายเป็นผู้คุ้มกันส่วนตัวของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์,ได้มีหน้าที่ผิดชอบในการคุ้มครองคนของฟือเรอร์ สำนักงานและที่อยู่อาศัย ในช่วงแรกมีขนาดกรมทหาร จนในที่สุดก็ได้เติบโตจนกลายเป็นหน่วยขนาดกองพล

กองพลยานเกราะเอ็สเอ็สที่ 1 ได้เข้าร่วมรบในช่วงการบุกครองโปแลนด์ และได้ถูกรวมเข้ากับหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สพร้อมกับหน่วยเอ็สเอ็ส-เวอร์ฟือกุนจ์สทรูปเปอร์ (SS-VT) และหน่วยกำลังรบของหน่วยเอ็สเอ็ส-โทเทินคอฟเฟอร์แบนเดอ (SS-TV) ก่อนที่ปฏิบัติการบาร์บารอสซาในการรุกรานสหภาพโซเวียตจะเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1941 ในช่วงปลายของสงครามโลกครั้งที่สองก็ได้มีการเพิ่มขนาดจากกรมทหารไปยังกองพลพันเซอร์

สมาชิกของกองพลยานเกราะเอ็สเอ็สที่ 1 ได้กระทำทารุณโหดร้ายต่อผู้คนไปจำนวนมากและก่ออาชญากรรมสงคราม รวมทั้งการสังหารหมู่ที่มาลเมดีย์ พวกเขาได้สังหารเชลยศึกประมาณ 5,000 คนในช่วงปี ค.ศ. 1940-1945,ส่วนใหญ่อยู่แนวรบด้านตะวันออก

ผู้บัญชาการ
-----------

* *เอ็สเอ็ส-โอเบิร์ช-กรุพเพินฟือเรอร์* เซ็พ ดีทริช ระหว่าง 15 สิงหาคม 1938 –4 กรกฎาคม 1943
* *เอ็สเอ็ส-บริดาเดอฟือเรอร์* เทโอดอร์ เวียร์ช ระหว่าง 4 กรกฎาคม 1943 –20 สิงหาคม 1944
* *เอ็สเอ็ส-บริดาเดอฟือเรอร์* วิลเฮ็ล์ม โมนเคอ ระหว่าง 20 สิงหาคม 1944 –6 กุมภาพันธ์ 1945
* *เอ็สเอ็ส-บริดาเดอฟือเรอร์* อ็อทโท คุม ระหว่าง 6 กุมภาพันธ์ 1945 –8 พฤษภาคม 1945
**สำนักพิมพ์สำนักนิสิตสามย่าน** (อังกฤษ: Sam Yan Press) เป็นสำนักพิมพ์อิสระที่ก่อตั้งขึ้นในปี 2560 โดยนักกิจกรรมนิสิตนักศึกษา และมีเนติวิทย์ โชติภัทร์ศาล นักกิจกรรมนิสิตนักศึกษาชาวไทย หลังจากที่เขาถูกปลดออกจากประธานสภานิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในปี 2560 สำนักพิมพ์ฯ เป็นที่รู้จักจากหนังสือและงานแปลที่เน้นเรื่องเสรีภาพในการแสดงออก สิทธิมนุษยชน และประชาธิปไตย ซึ่งรวมถึงความคิดเห็นเชิงวิพากษ์เกี่ยวกับรัฐบาลจีน และก่อตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นพื้นที่ให้นิสิตนักศึกษาได้ฝึกคิดและแปลหนังสือการเมืองและสังคมจากภาษาต่างประเทศเป็นภาษาไทย ส่วนชื่อ 'สามย่าน' มาจากชื่อท้องถิ่นบริเวณจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

สำนักพิมพ์ฯ ได้จัดพิมพ์หนังสือและแปลหนังสือในประเด็นต่างๆ เช่น สิทธิสัตว์ พันธมิตรชานม สิทธิสตรี เป็นต้น

นักธุรกิจชาวจีนติดต่อเพื่อปิดสำนักพิมพ์ พ.ศ. 2565
-------------------------------------------------

ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2565 เนติวิทย์ โชติภัทร์ไพศาล นักเคลื่อนไหวชาวไทยและผู้ก่อตั้งสำนักพิมพ์สามย่าน ได้รับอีเมลจากเจ้าหน้าที่สืบสวนเอกชนรายหนึ่งในกรุงเทพฯ ที่ต้องการนัดพบระหว่างสำนักพิมพ์ฯ กับนักธุรกิจชาวจีน เนติวิทย์กล่าวว่า เขาและทีมของเขาเพิกเฉยต่อการติดต่อมาเพราะเชื่อว่าเป็นการหลอกลวง ต่อมาในเดือนกรกฎาคม เจ้าหน้าที่นักสืบได้ติดต่อสมาชิกคนอื่นในทีมผู้บริหารพร้อมแจ้งว่านักธุรกิจชาวจีนต้องการเสนอเงินให้สำนักพิมพ์ฯ จำนวน 4 ล้านบาท เพื่อปิดการดำเนินงานสำนักพิมพ์ฯ เจ้าหน้าที่นักสืบรายนี้อธิบายว่าจุดประสงค์ของนักธุรกิจชาวจีนคนนั้นคือเพื่อแสดงให้รัฐบาลจีนเห็นว่าเขามีอิทธิพลในประเทศไทย

ในเดือนกันยายน ตามโพสต์ของสำนักพิมพ์ฯ กล่าวว่าทีมผู้บริหารได้รับอีเมลอีกฉบับจากบริษัทสืบสวน ครั้งนี้พวกเขาได้รับข้อเสนอ 2 ล้านบาท หากยอมเซ็น "เอกสารการเลิกกิจการ" เพื่อปิดบริษัท หลังจากปรึกษาทนายความแล้ว ทีมงานสำนักพิมพ์ฯ จึงได้นัดพบเจ้าหน้าที่สืบสวนคนนั้น เพื่อพยายามถามว่านักธุรกิจชาวจีนคนนั้นคือใคร และในฐานะนักเคลื่อนไหวนิสิตนักศึกษา สำนักพิมพ์ฯ ได้ปฏิเสธข้อเสนอทั้งหมด โดยกล่าวว่าข้อเสนอนี้เป็นการ "ทรยศ" ต่อสิ่งที่พวกเขายืนหยัด

ทีมผู้บริหารได้รับอีเมลเพิ่มเติมจากบริษัทสืบสวนเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม โดยยืนยันว่านักธุรกิจรายนี้ไม่ได้เป็นสมาชิกของรัฐบาลจีนและมีสำเนาหนังสือเดินทางของเขาอยู่ด้วย สำนักพิมพ์ฯ ปฏิเสธข้อเสนออีกครั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "CU denies forcing students to prostrate in the rain in oath-taking ritual - Thai PBS English News". *web.archive.org*. 2017-11-09. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-11-09. สืบค้นเมื่อ 2021-12-09.
2. ↑  "Samnak Nisit Sam Yan Press - Writing and Translating as ways to Protect and Promote Democracy in Thailand | SAMYANPRESS". *SAMYANPRESS* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2021-12-09.
3. 1 2  "Thai Student Publisher Rejects China Businessman's Request to Shut Down". *VOA* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-11-16.
4. ↑  Wasserstrom, Jeffrey. "Reading Havel in Hong Kong — and Arendt in Bangkok". *BLARB* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2021-12-09.
5. ↑  "Pro-democracy publishing house in Thailand targeted for shutdown by Chinese buyer". *Radio Free Asia* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-11-16.
6. ↑  "Thailand: Student publisher bribed to shut down / IFJ". *www.ifj.org* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-11-16.
7. ↑  ASEAN：Indochina, 關鍵評論網 (2022-10-28). "中國商人出巨資要求關閉泰國獨立出版社，創辦人反擊稱不再對侵犯行為保持沈默". *The News Lens 關鍵評論網* (ภาษาจีน). สืบค้นเมื่อ 2022-11-16.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ งานฝังประดับ

รถม้าขับโดยองค์รักษ์เพรทอเรียนและผู้ติดตาม, บาซิลิกาจูเนียส บาสซัส, โรม
**งานฝังประดับวัสดุ** (อังกฤษ: Opus sectile) เป็นกรรมวิธีในการสร้างงานศิลปะที่เป็นที่นิยมกันในกรุงโรม โดยการตัดวัสดุแล้วฝังประดับเข้าไปในผนังหรือพื้นเพื่อสร้างเป็นภาพหรือลวดลาย วัสดุที่ใช้กันโดยทั่วไปก็ได้แก่หินอ่อน, มุก และ แก้ว วัสดุที่ใช้จะถูกตัดเป็นชิ้นบางๆ, ขัดเงา และ ตัดแบ่งออกไปอีกตามแบบที่ต้องการ งานฝังประดับวัสดุต่างจากงานโมเสกตรงที่งานโมเสกจะเป็นการเรียงชิ้นส่วนที่มีขนาดไร่เรียงกันเพื่อสร้างเป็นลวดลาย ส่วนชิ้นวัสดุที่ตัดขึ้นเพื่อใช้ในการสร้างงานฝังประดับวัสดุจะเป็นชิ้นวัสดุที่มีขนาดใหญ่กว่า และรูปทรงของชิ้นก็จะขึ้นอยู่กับรูปแบบของแบบที่ออก

ที่มา
-----

การใช้สมัยแรกๆ พบในอียิปต์ และ อานาโตเลีย แต่ตัวอย่างงานที่สำคัญเป็นงานของโรมที่ทำกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 งานชิ้นใหญ่ที่ยังมีเหลืออยู่ให้เห็นคืองานที่บาซิลิกาจูเนียส บาสซัสในกรุงโรมที่เป็นภาพรถม้าขับโดยองค์รักษ์เพรทอเรียนและผู้ติดตาม ความนิยมใช้กรรมวิธีในการสร้างงานศิลปะประเภทนี้นิยมกันมาจนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 6 และมีอิทธิพลไกลไปจนถึงคอนสแตนติโนเปิล

การใช้ต่อมา
-----------

แม้ว่าจะหมดความนิยมกันไปในกรุงโรมพร้อมกับการล่มสลายของจักรวรรดิ แต่กรรมวิธีนี้ก็ยังคงใช้กันอยู่มาในคริสต์ศาสนสถานของไบแซนไทน์โดยเฉพาะในการออกแบบพื้น จากไบแซนไทน์กรรมวิธีนี้ก็หวนกลับมาใช้กันอีกครั้งในอิตาลี และ ซิซิลีในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในรูปแบบของลายคอสมาติที่เน้นการใช้ลวดลายเรขาคณิต ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของการฟื้นฟูของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีในรูปแบบของงานฝังประดับเพียทราดูรา แต่งานเพียทราดูรามักจะใช้ในการสร้างงานที่มีขนาดเล็ก และใช้ในการสร้างเฟอร์นิเจอร์ ส่วนงานสถาปัตยกรรมอื่นที่ใช้กรรมวิธีดังกล่าวในสมัยต่อมามักจะเรียกกันว่า "งานฝังประดับอินทาร์เซีย"

ในอังกฤษกรรมวิธีดังกล่าวรื้อฟื้นขึ้นมาทำกันอีกในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยกลุ่มขบวนการศิลปะและงานฝีมือ งานของชาร์ลส์ ฮาร์ดเกรฟเป็นนักออกแบบคนสำคัญคนหนึ่งของการใช้กรรมวิธีฝังประดับวัสดุ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถาน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-15. สืบค้นเมื่อ 2010-05-28.

ดูเพิ่ม
-------

* งานฝังประดับ
* งานโมเสก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ งานฝังประดับวัสดุ

* James, Liz. "Opus sectile". Grove Art Online. Oxford University Press.
การถ่ายภาพขยายเพื่อให้ได้ภาพมด**การถ่ายภาพขยาย** หรือ **การถ่ายภาพมหัพภาค** (macrophotography, photomacrography หรือ macrography) เป็นวิธีการถ่ายภาพแบบหนึ่ง โดยเป็นการถ่ายวัตถุที่ระยะใกล้ โดยจับภาพให้ขยายเห็นรายละเอียดของวัตถุขนาดเล็กอย่างชัดเจน

ภาพรวม
------

การถ่ายภาพขยายนั้นส่วนใหญ่จะใช้สำหรับการถ่ายภาพวัตถุขนาดเล็ก เช่น ดอกไม้ และ แมลง ในระยะใกล้ เนื่องจากช่วงความชัดค่อนข้างตื้นในระยะใกล้ ฉากหลังและพื้นหน้าจะเป็นภาพเบลอ

วิธีการต่อไปนี้มักใช้เพื่อทำการถ่ายภาพขยาย

### ใช้เลนส์เฉพาะ

เลนส์ถ่ายภาพที่ออกแบบมาสำหรับการถ่ายภาพขยาย เช่น เลนส์ที่เรียกว่า **เลนส์มหัพภาค** (macro lens) ซึ่งใช้ใน กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว นอกจากนี้ยังอาจใช้ตัวแปลงเลนส์ที่เรียกว่าเลนส์ถ่ายใกล้ (close-up lens) ติดอยู่ที่ส่วนปลายของเลนส์ที่มีอยู่เดิม

หากใช้เลนส์สำหรับการถ่ายภาพทั่วไป (ส่วนใหญ่เป็นเลนส์มาตรฐาน) ติดเข้ากับตัวกล้องโดยใส่กลับด้านผ่านวงแหวนต่อ อาจสามารถใช้เลนส์นี้เป็นเลนส์สำหรับถ่ายภาพขยายที่มีประสิทธิภาพเชิงแสงค่อนข้างดีได้

### ใช้อุปกรณ์ถ่ายภาพเฉพาะ

นอกจากการใช้เลนส์ข้างต้นแล้ว การถ่ายภาพระยะใกล้ยังสามารถทำได้โดยการใส่กระบอกต่อ (extension tube) หรือ ส่วนพับยืด (bellows) ระหว่างเลนส์ที่มีอยู่กับตัวกล้อง

### ใช้ฟังก์ชันเฉพาะที่ติดตั้งในกล้อง

ทุกวันนี้มีกล้องถ่ายภาพหลายแบบที่มีฟังก์ชันการถ่ายภาพขยาย (โหมดมหัพภาค) พร้อมกับฟังก์ชันซูม อย่างไรก็ตาม กำลังขยายในการถ่ายภาพและคุณภาพของภาพจะด้อยกว่าเลนส์มหัพภาคโดยเฉพาะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Webster, Merriam (1996). *Collegiate Dictionary, 10th Ed*. Merriam-Webster, Inc. p. 698. ISBN 0-87779-711-0.
2. ↑  Thomas Clark (2011). *Digital Macro and Close-Up Photography For Dummies*. John Wiley & Sons. p. 29. ISBN 978-1-118-08920-0.
3. ↑  Freeman, Michael (2010). *Mastering Digital Photography*. UK: ILEX Press. p. 336. ISBN 978-1-907579-00-4.
4. ↑  Graham Saxby (2010). *The Science of Imaging: An Introduction* (2nd ed.). CRC Press. p. 269. ISBN 978-1-4398-1286-0.
**เจ้าหญิงซอร์กาแห่งมอนเตเนโกร** (อังกฤษ: Princess Zorka of Montenegro) เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 2407 ณ เซติเญ ประเทศมอนเตเนโกร ทรงเป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่และพระองค์แรกใน พระเจ้านิโคลัสที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร กับ สมเด็จพระราชินีมิเลนาแห่งมเนเตเนโกร ทรงมีพระขนิษฐาและพระอนุชาร่วมพระอุทรถึง 11 พระองค์ โดย 1 ในนั้นคือ เอเลนาแห่งมอนเตเนโกร สมเด็จพระราชินีแห่งอิตาลี ทรงเป็นพระราชมาตุจฉา (ป้าฝ่ายแม่ใน) พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 พระองค์ทรงสำเร็จการศึกษาในรัสเซีย ก่อนที่จะเสด็จกลับไปประเทศมอนเตเนโกร โดยการกลับไปครั้งนี้ พระองค์ทรงเข้าพระราชพิธีหมั้นกับ ปีเตอร์ คาร์ราดอเจวิช หรือต่อมาทรงเสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติเป็น **สมเด็จพระเจ้าปีเตอร์ที่ 1 แห่งเซอร์เบีย** หลังจากนั้นทรงอภิเษกสมรสกันในวันที่ 1 สิงหาคม 2426 ทรงมีพระราชบุตรดังนี้

1. เจ้าหญิงเฮเลนแห่งเซอร์เบีย
2. เจ้าหญิงเมเลนา
3. เจ้าชายจอร์จ มกุฎราชกุมารแห่งเซอร์เบีย
4. สมเด็จพระราชาธิบดีอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งยูโกสลาเวีย
5. เจ้าชายแอนดรูว์

ทิวงคต
------

เจ้าหญิงซอร์กาแห่งมอนเตเนโกร มิได้ดำรงพระอิสริยยศเป็น **สมเด็จพระราชินีแห่งเซอร์เบีย** เนื่องจากพระองค์เสด็จทิวงคตก่อนพระราชสวามีขึ้นครองราชย์ ต่อมาเมื่อพระราชสวามีขึ้นครองราชย์แล้ว ทรงมีพระบรมราชโองการสถาปนาพระองค์ให้มีพระอิสริยยศเทียบเท่าสมเด็จพระราชินี เจ้าหญิงซอร์กาแห่งมอนเตเนโกรทิวงคตลงเมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2433 สิริพระชนมายุเพียง 25 พรรษา พร้อมด้วย เจ้าชายแอนดรูว์ พระราชโอรสพระองค์สุดท้อง

อ้างอิง
-------

* Royal Mausoleum Oplenac เก็บถาวร 2017-11-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* The Njegoskij Fund Public Project : Private family archives-based digital documentary fund focused on history and culture of Royal Montenegro.
* Crnogorska princeza Zorka เก็บถาวร 2008-05-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Crnogorske princeze เก็บถาวร 2008-04-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพวาดของเคโชอิง
สุสานของเคโชอิงที่วัดโยชิมิเนะ
**เคโชอิง** (ญี่ปุ่น: 桂昌院 ; 1627 – 11 สิงหาคม 1705) เป็นอนุภรรยาของโทกูงาวะ อิเอมิตสึ โชกุนคนที่ 3 ของรัฐบาลเอโดะ และเป็นมารดาของโชกุนคนที่ 5 โทกูงาวะ สึนาโยชิ มีชื่อจริงว่า **ทามะ** ตามที่บันทึกไว้ใน "โทกูงาวะ จิกกิ" ซึ่งเป็นบันทึกอย่างเป็นทางการของตระกูลโทกูงาวะกล่าวว่าพ่อของเธอคือฮอนโจ มูเนมาซะ ส่วนแม่ของเธอคือ นาเบตะ เธอมีพี่ชายชื่อ ฮอนโจ มิชิโยชิ และน้องชายชื่อ ฮอนโจ มูเนซูเกะ

ประวัติ
-------

ทามะเกิดใกล้วัดไดโตกุในเกียวโต ตามคำกล่าวใน "โทคุงาวะ จิกกิ" พ่อของเธอคือ ฮอนโจ มูเนมาซะ แต่มีข่าวลือว่าเขามาจากชนชั้นต่ำ ตามบันทึกร่วมสมัยของเคโชอิงคือบันทึกของ ชิเงอากิ อาซาฮี ชื่อ *Nagimukago Chuki* บันทึกว่าเธอเป็นลูกสาวของช่างทอผ้าชื่อ นิชิจิน นอกจากนี้ยังมีทฤษฎีว่าเธอเป็นลูกสาวของผู้ผลิตเสื่อทาทามิใน "โกโตไดกิ" โดย โมซูอิ โทดะ ใน "Enhekikenki" ของ คูโรคาวา มิชิซูเกะ กล่าวว่า คิตาโคจิ มิยาอูจิ ทายาทของตระกูลนิโจได้ให้กำเนิดบุตรสาวคนหนึ่ง ใน "เก็นโชกันกิ" ที่เขียนขึ้นไม่นานหลังจากที่เธอถึงแก่กรรม และใน "เกียวกุโกชิกิ" ที่เขียนขึ้นในภายหลัง พ่อของเธอคือนิซาเอมอนพ่อค้าขายของชำ และพ่อบุญธรรมของเธอคือ ฮอนโจ มูเนมาซะ

ในปีคันเอ ที่ 16 (ค.ศ. 1639) เธอรับใช้โอมาน โนะ กะตะ ซึ่งเป็นอนุภรรยาของอิเอมิตสึในฐานะนางต้นห้อง และต่อมาเธอได้รับความสนใจจากท่านหญิงคาซูงะ และเริ่มรับคำแนะนำจากท่านหญิงคาซูงะให้ใช้ชื่อ 'อากิโนะ' เมื่อเธอโตขึ้น เธอทำหน้าที่แต่งตัวให้กับโชกุน และเมื่ออิเอมิตสึเห็นเธอครั้งแรก เธอก็กลายเป็นอนุภรรยา และในเดือน 1 ปีโชโฮ ที่ 3 (ค.ศ. 1646) เธอให้กำเนิดสึนาโยชิ

เมื่ออิเอมิตสึถึงแก่อสัญกรรมในปีเคอัง ที่ 4 (ค.ศ. 1651) เธอออกจากโอโอะกุ และเข้าไปอยู่ในวัดชิโซกูอิง บนภูเขาสึกูบะ หลังจากการถึงแก่อสัญกรรมของโชกุนคนที่ 4 โทกูงาวะ อิเอสึนะ สึนาโยชิก็เข้ารับตำแหน่งโชกุนในปี ค.ศ. 1680 เธอได้เข้าไปอยู่ในปราสาทเอโดะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  高柳金芳『徳川妻妾記』（2003年、雄山閣）P113
อาสนวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส
**อัครมุขมณฑลปารีส** (ฝรั่งเศส: *Archidiocèse de Paris*) เป็นหนึ่งในอัครมุขมณฑลทั้ง 23 แห่งของคริสตจักรโรมันคาทอลิกในประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ที่กรุงปารีส

อัครมุขมณฑลนี้ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกราวคริสต์ศตวรรษที่ 3 มีสถานะเป็นมุขมณฑล นักบุญเดนิสเป็นมุขนายกองค์แรก ต่อมาในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1622 จึงยกสถานะเป็นอัครมุขมณฑล โดยฌ็อง-ฟร็องซัว เดอ กงดี เป็นอัครมุขนายกองค์แรก

ปัจจุบันอัครมุขมณฑลปารีสมีพื้นที่ 105.4 ตารางกิโลเมตร แบ่งออกเป็น 116 เขตแพริช มีอาสนวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีสเป็นอาสนวิหารประจำอัครมุขมณฑล อัครมุขนายกองค์ปัจจุบันคือพระคาร์ดินัลอ็องเดร แว็ง-ทรัว ซึ่งดำรงตำแหน่งมาตั้งแต่วันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005

ปริมุขมณฑล
----------

อัครมุขมณฑลปารีสมีปริมุขมณฑลในสังกัด 7 มุขมณฑลได้แก่

* มุขมณฑลเครแตย์
* มุขมณฑลเอวรี-กอร์แบย์-เอซอน
* มุขมณฑลโม
* มุขมณฑลน็องแตร์
* มุขมณฑลปงตวซ
* มุขมณฑลแซ็ง-เดอนี
* มุขมณฑลแวร์ซาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Archdiocese of Paris, เรียกข้อมูลวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
2. ↑  André Armand Cardinal Vingt-Trois, เรียกข้อมูลวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
**โรงพยาบาลคลินิกแฟออฟานียา** (ยูเครน: Кліні́чна ліка́рня «Феофа́нія»; อังกฤษ: Feofaniya Clinical Hospital) เป็นโรงพยาบาลการจัดการกิจการของรัฐแห่งประเทศยูเครน ซึ่งกำหนดให้ให้บริการทางการแพทย์แก่เจ้าหน้าที่ยูเครน โรงพยาบาลนี้ตั้งอยู่ในเขตชานเมืองทางใต้ของเคียฟ ถัดจากหมู่บ้านนอวอซิลกือของเขตเคียฟ-สเวียตอชึน และถัดจากโรงพยาบาลยังมีหอดูดาวหลักของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติของประเทศยูเครนตั้งอยู่

ประวัติ
-------

โรงพยาบาลเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 ที่ฟาร์มเลี้ยงผึ้งใหม่ (Nova Pasika khutir) โดยเป็นทรัพย์สินเดิมของอารามถ้ำเคียฟถัดจากป่าฮอลอซียิว ซึ่งอยู่ทางใต้จากเคียฟ ครั้นตั้งแต่ ค.ศ. 1934 ฟาร์มก็ปิดตัวและทรัพย์สินก็ว่าง การก่อสร้างโรงพยาบาลแห่งใหม่เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1961 และใน ค.ศ. 1965 แป.ชูปึก รัฐมนตรีว่าการกระทรวงหลักประกันสุขภาพของยูเครน (สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน) ได้ลงนามในคำสั่ง #75 เพื่อเปิดโรงพยาบาลของคณะบริหารที่ 4 ของกระทรวงหลักประกันสุขภาพ ส่วนผู้ป่วยรายแรกได้รับการดูแลเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995

แรกเริ่มเดิมที โรงพยาบาลนี้มีเตียง 135 เตียง และแผนกรักษา 10 แผนก โดยมีแพทย์ 34 คน และพยาบาล 186 คน ส่วนการสนับสนุนด้านเทคนิคมีให้โดยวิศวกร, ช่างเทคนิค และคนงานอื่น ๆ 113 คน เนื่องจากได้รับการสนับสนุนทางการเงินอย่างสม่ำเสมอจากงบประมาณของประเทศยูเครน โรงพยาบาลจึงมีอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ทันสมัย กระทั่งใน ค.ศ. 2002 โรงพยาบาลได้ย้ายไปอยู่ที่ฝ่ายการจัดการกิจการของรัฐตามคำสั่งของประธานาธิบดียูเครน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "About". *Feofaniya Clinical Hospital*. สืบค้นเมื่อ December 17, 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* Information at the website of the State Management of Affairs
แนวคิดของกิจกรรมทางเพศของมนุษย์ในสภาพไร้น้ำหนักหรือสภาพแวดล้อมสุดโต่งในอวกาศ หรือ**เพศสัมพันธ์ในอวกาศ** แสดงความยากลำบากในการกระทำกิจกรรมต่าง ๆ เนื่องจากกฎข้อที่สามของนิวตัน จากกฎดังกล่าว ถ้าคู่รักยังตัวติดกัน การเคลื่อนไหวของพวกเขาจะต่อต้านกันและกัน จากนั้นอัตราความเร็วในกิจกรรมของพวกเขาจะไม่เปลี่ยนแปลงเว้นแต่ว่ามีวัตถุอื่น ๆ ที่ไม่ได้ติดตัวเข้ามาสัมผัส อาจเกิดความยากลำบากจากการลอยไปสัมผัสกับวัตถุอื่น ๆ ถ้าคู่รักมีอัตราความเร็วสัมพันธ์กับวัตถุอื่น ๆ อาจเกิดการชนขึ้นได้ มีข้อเสนอแนะว่าการปฏิสนธิและการตั้งครรภ์ในสภาพแวดล้อมนอกโลกอาจเป็นปัญหาได้

ข้อมูลปี ค.ศ. 2009 แผนภารกิจระยะยาวของนาซาในการตั้งถิ่นฐานบนดวงจันทร์โดยมีเป้าหมายเพื่อสำรวจและตั้งถิ่นฐานในอวกาศ ประเด็นดังกล่าวถือเป็นสิ่งน่าเชื่อถือในวิทยาศาสตร์ชีวภาพ นักวิทยาศาสตร์ สตีเฟน ฮอว์คิง สรุปใน ค.ศ. 2006 ว่ามนุษย์อาจเอาชีวิตรอดได้หรือไม่ขึ้นกับการรับมือกับสภาพแวดล้อมสุดโต่งในอวกาศได้มากน้อยเพียงใด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Monks, Keiron (April 9, 2012). "Thrusters on full: Sex in space". *Metro*. Free Daily News Group Inc./Star Media Group. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 12, 2015. สืบค้นเมื่อ June 12, 2015.
2. ↑  Boyle, Alan (July 24, 2006). "Outer-space sex carries complications". *NBCNews.com*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 12, 2015. สืบค้นเมื่อ June 12, 2015.
3. ↑  Seks in de ruimte: is het mogelijk?, By Caroline Hoek; 7 April 2012
4. ↑  S’envoyer en l’air dans l’espace Par Kieron Monks, Metro World News; 11 Avril 2012
5. ↑  Hui, Sylvia (June 13, 2006). "Hawking Says Humans Must Colonize Space". *Space.com*. Purch. Associated Press. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 11, 2008. สืบค้นเมื่อ January 3, 2009.
6. ↑  Hui, Sylvia (June 13, 2006). "Hawking: Humans Must Spread Out in Space". *The Washington Post*. สืบค้นเมื่อ June 12, 2015.
7. ↑  Delange, Catherine (May 20, 2012). "The importance of sex in space". *Cosmos*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 12, 2015. สืบค้นเมื่อ June 12, 2015.
**ยางผง**  (Powder Rubber)เป็นยางที่ผลิตออกมาในลักษณะที่เป็นเม็ด เพื่อให้สะดวกในการใช้งานกล่าวคือ สามารถใช้งานในลักษณะการผลิตแบบต่อเนื่องได้และสามารถใช้ได้ทันทีโดยไม่ต้องผ่านการบดหรือตัดยาง

**การเตรียมยางผง**
สามารถเตรียมได้จากน้ำยางและยางแห้งได้ดังนี้

* **เตรียมจากน้ำยาง**

เตรียมโดย นำน้ำยางข้นชนิดครีมมาพ่นเป็นฝอย เข้าไปในห้องร้อนมีอุณหภูมิประมาณ 93 องศาเซลเซียส และมีการพ่นสารป้องกันการติดเข้ามาในห้องนี้ด้วย ส่วนที่เป็นน้ำในเม็ดยางก็จะระเหยออก จะได้ส่วนที่เป็นเม็ดยางตกลงมา และเข้าสู่กระบวนการทำให้เม็ดยางมีขนาดเล็กลงด้วยเครื่องแฮมเมอร์มิล จากนั้นก็แยกขนาดเม็ดยางโดยผ่านตะแกรงและมีการเคลือบสารป้องกันการติดบนเม็ดยางอีกครั้งก่อนจะบรรจุถุงจำหน่าย

* **เตรียมจากยางแห้ง**

นำยางมาตัดเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วทำให้ยางมีสภาพที่แข็งกรอบโดยใช้ก๊าซไนโตรเจน จากนั้นใช้ลูกกลิ้งบดยางให้เป็นผงและเคลือบผิวเม็ดยางด้วยสารป้องกันการติด

**การใช้งาน**
ใช้งานในลักษณะเดียวกันกับยางสังเคราะห์ทั่วไปโดยใช้ทำผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ซึ่งข้อดีของยางผงคือสามารถลดพลังงานและเวลาในการแปรรูปได้

อ้างอิง
-------

1. ↑   เสาวนีย์ ก่อวุฒิกุลรังษี, 2546, การผลิตยางธรรมชาติ, ภาควิชาเทคโนโลยียางและพอลิเมอร์ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, หน้า 228-229
***ชินมหานิทาน*** เป็นคัมภีร์ประเภทตำนานหรือประวัติ เป็นเรื่องราวของพระพุทธเจ้าตั้งแต่อดีตครั้งเสวยพระชาติเป็นพระโพธิสัตว์จนกระทั่งถึงเสด็จดับขันธปรินิพพานและแจกพระบรมสารีริกธาตุเป็นที่สุด คำว่าชินมหานิทานแยกได้ 3 คำ คำว่า *ชิน* อ่านว่า ชินะ เป็นพระนามของพระพุทธเจ้า คำว่า *มหา* แปลว่าใหญ่ พิสดาร คำว่า *นิทาน* แปลว่า เรื่องประวัติ รวมกันเป็น "ชินมหานิทาน" หมายถึง พุทธประวัติ คือ ประวัติของพระพุทธเจ้า

คัมภีร์นี้เดิมเป็นอักษรขอมภาษาบาลี มีทั้งร้อยแก้วและร้อยกรอง แต่ส่วนมากเป็นร้อยแก้ว จารลงในใบลานตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1–3 มีอยู่ในหอสมุดแห่งชาติ 9 ฉบับ มีเนื้อเรื่องเหมือนกันทุกฉบับ ไม่ปรากฏนามผู้แต่ง สันนิษฐานว่าแต่งโดยปราชญ์ในสมัยกรุงศรีอยุธยา แต่งขึ้นในช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 20–ต้นพุทธศตวรรษที่ 21 สันนิษฐานว่าแต่งก่อน *ตำนานเมืองเชียงแสน* เนื่องจากเนื้อความใน *ชินมหานิทาน* ตอนที่กล่าวถึงการเสด็จออกจากครรภ์มารดาของพระโพธิสัตว์นั้น ผู้แต่งได้เปรียบพระองค์ประดุจดังบุรุษก้าวลงจากบันได และปรากฏเป็นเหมือนมีพระชนม์ 16 พรรษา การเปรียบดังบุรุษนี้ปรากฏใน *ตำนานเมืองเชียงแสน* ด้วย กรมศิลปากรได้พิมพ์เป็นอักษรไทยโดยแปลเป็นภาษาบาลีก่อน มีนายวิรัตน์ อุนนาทรวรางกูล ถ่ายทอดและมอบให้นักภาษาโบราณ 7 คน แปลเป็นภาษาไทย และได้มอบให้นายสุวัฒน์ โกพลรัตน์ เป็นผู้ตรวจสอบและค้นหาที่มาในภาคภาษามคธพิมพ์คู่กัน

*ชินมหานิทาน* มีทั้งหมด 85 ตอน แต่ละตอนมีเนื้อหาไม่ยาวมาก เรียงไปตามลำดับตั้งแต่ประสูติกระทั่งปรินิพพาน เชื่อว่าผู้แต่งได้ตรวจสอบเนื้อหาพุทธประวัติจากพระไตรปิฎก เพราะได้ตัดส่วนที่ต่างออกไปจากพระไตรปิฎก คือ ประวัติพระพุทธเจ้าอันไกลโพ้นอย่างที่ปรากฏอยู่ในสัมภารวิบากคงเหลือเพียงประวัติพระพุทธเจ้า 28 พระองค์อย่างที่ปรากฏในพระไตรปิฎก อีกทั้งยังเพิ่มขยาย อธิบาย เนื้อหาสาระธรรม ให้มากขึ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ชินมหานิทาน". วัดบวรนิเวศวิหาร.
2. 1 2  "ชินมหานิทาน เล่ม ๑ ภาคภาษาบาลี". กรมศิลปากร กองหอสมุดแห่งชาติ.
3. ↑  "พัฒนาการวรรณกรรมพุทธประวัติ". มหาวิทยาลัยทักษิณ.
**ยาคูลท์** (ญี่ปุ่น: ヤクルト; โรมาจิ: *Yakuruto*; โรมัน: Yakult) เป็นเครื่องดื่มอย่างนมโปรไบโอติกส์ เกิดจากกระบวนการหมักของนมพร่องมันเนยกับน้ำตาลและแบคทีเรียแลคโตบาซิลลัส 
(*Lactobacillus casei* Shirota) ซึ่งเป็นแบคทีเรียที่พบในระบบดูดซึมอาหารของมนุษย์ ซึ่งส่งผลช่วยให้ระบบในร่างกายของมนุษย์ทำงานได้ดีขึ้น ชื่อของยาคูลท์มาจากภาษาเอสเปรันโต คำว่า jahurto รูปเก่าของ jogurto ซึ่งหมายถึงโยเกิร์ต

ยาคูลท์นั้น ศาสตราจารย์มิโนรุ ชิโรตะ อาจารย์จากมหาวิทยาลัยเกียวโต คิดค้นขึ้นใน พ.ศ. 2473 และต่อมาใน พ.ศ. 2478 เขาได้ก่อตั้งบริษัทยาคูลท์ (Yakult Honsha Co. Ltd.) ที่เขตมินาโตะ จังหวัดโตเกียว ปัจจุบันได้มีการผลิตและจำหน่ายยาคูลท์ไปทั่วโลก 

ทีมเบสบอลโตเกียวยาคูลท์สวอลโลวส์ (Tokyo Yakult Swallows) ได้รับการตั้งชื่อตามบริษัทยาคูลท์ภายหลังที่บริษัทยาคูลท์ได้ซื้อทีมในปี พ.ศ. 2513

พ.ศ. 2514 ยาคูลท์ เริ่มวางจำหน่ายในประเทศไทย

คุณค่าทางโภชนาการ
-----------------

ยาคูลท์มาตรฐาน (ไม่รวมรูปแบบที่มีการเปลี่ยนแปลง เช่นในยาคูลท์ไลท์) ประกอบด้วย: 

* น้ำตาล (ซูโครสเดกซ์โทรส) เพื่อความสมดุลของรสเปรี้ยวกับความหวาน
* ผงนมไขมันต่ำ
* รสธรรมชาติ
* สิ่งมีชีวิตแบคทีเรียแลกโตบาซิลลัส คาเซอิ สายพันธุ์ ชิโรต้า (Lactobacillus Casei Shirota) จำนวน 8 พันล้านตัว ต่อ 1 ขวดขนาด 80 มิลลิลิตร (ความเข้มข้น 10 8 CFU/ml)
* น้ำ

ยาคูลท์มาตรฐานประกอบด้วยน้ำตาล 18 กรัม ในทุก ๆ 100 กรัม, ซึ่งอยู่ในรูปแบบขวดขนาด 80 มิลลิลิตร นี่คือความเข้มข้นที่สูงกว่าระดับที่กำหนดไว้ที่ระดับ "HIGH" โดยสำนักงานมาตรฐานอาหารแห่งสหราชอาณาจักร (ตามที่ได้กำหนดความเข้มข้นของน้ำตาลไว้ที่ระดับสูงกว่า 15 กรัม ต่อ 100 กรัม)

ดูเพิ่ม
-------

* บีทาเก้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ที่มาของชื่อยาคูลท์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-20. สืบค้นเมื่อ 2006-04-14.
2. ↑  "Yakult Australia – Nutritional Information". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-15. สืบค้นเมื่อ 2007-01-16.
3. ↑  "Food Standards Agency – Healthy Diet – Sugars". Eatwell.gov.uk. 2011-03-29. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-01-11. สืบค้นเมื่อ 2011-11-17.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ยาคูลท์**

* เว็บไซต์ทางการ
**ยางน่องเถา** หรือ**ยางน่องเครือ** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Strophanthus caudatus*) เป็นไม้พุ่มเลื้อย ทุกส่วนของต้นมีน้ำยางสีขาว ใบเดี่ยว เรียงตรงกันข้ามกัน แผ่นใบหนา สีเขียวเข้มเป็นมัน ดอกออกเป็นช่อกระจุกที่ปลายกิ่ง กลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอดที่โคน สีขาว กางดอกสีเหลืองอ่อน ปลายกลีบดอกแผ่แยกเป็น 5 กลีบ

ชื่อพื้นเมืองอื่น : เครืองน่อง (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แม่ฮ่องสอน) ตะเกาะแบเวาะ (มลายู ภาคใต้) น่อง (ภาคกลาง นครราชสีมา) บานบุรีป่า (ภาคใต้) ยางน่องเครือ (อุบลราชธานี) ยางน่องเถา (จันทบุรี ปราจีนบุรี)

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

ยางน่องเถา เป็นไม้พุ่มเลื้อย ทุกส่วนของต้นมีน้ำยางสีขาว ใบเดี่ยว เรียงตรงกันข้ามกัน แผ่นใบหนา สีเขียวเข้มเป็นมัน ดอกออกเป็นช่อกระจุกที่ปลายกิ่ง กลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอดที่โคน สีขาว กางดอกสีเหลืองอ่อน ปลายกลีบดอกแผ่แยกเป็น 5 กลีบ ปลายกลีบเป็นแถบแคบยาว สีแดงเข้ม ผลเป็นฝักคู่ รูปทรงกระบอก ยาว 10-30 เซนติเมตร เมล็ดสีน้ำตาลมีกระจุกขนสีขาว

การกระจายพันธุ์
---------------

ในธรรมชาติสามารถค้นพบต้นยางน่องเถาได้ตามบริเวณขอบป่าดิบแล้งและป่าดิบชื้นโดยเฉพาะภาคตะวันออกเฉียงเหนือแถบจังหวัดนครพนม อุบลราชธานี นครราชสีมา ภาคตะวันออกและภาคใต้

ประโยชน์และโทษ
--------------

ประโยชน์ของยางน่องเถานั้นมีประโยชน์ในการทาลูกหน้าไม้ล่าสัตว์ซึ่งชาวบ้านใช้ยางจากยางน่องเถา ผสมกับยาพิษชนิดอื่น มีความเป็นพิษเช่นเดียวกับแย้มปีนัง แต่ก่อนรับประทานเนื้อสัตว์ให้เฉือนเอาเนื้อร้ายที่มีสีเขียวออกจนหมด จึงจะรับประทานเนื้อสัตว์นั้นได้ ยางน่องเถามีคาร์ดิแอกไกลโคไซด์จึงทำให้เป็นพิษต่อหัวใจ

วรรณกรรม
--------

ยางน่องเถาปรากฏในวรรณกรรมเรื่อง **นิราศสุพรรณ** บทกวีของสุนทรภู่

|  |  |
| --- | --- |
| **ยางน่อง**ต้องช้างคลั่ง | ประดับเสียง |
| เพื่อนหน่วงงวงประคองเคียง | เค่าไม้ |
| ต่างห่างต่างมุ่งเมียง | ชม้ายม่าย หมายแฮ |
| เหลือจลี้หนีได้ | เด็กน้อยหง่อยเหงา |   |

ยางน่องเถาปรากฏในวรรณกรรมเรื่อง กาพย์ห่อโคลงประพาสธารทองแดง บทกวีของเจ้าฟ้าธรรมธิเบศรไชยเชษฐ์สุริยวงศ์หรือเจ้าฟ้ากุ้ง

|  |  |
| --- | --- |
| แทงทวยกล้วยกุตีบ | ต้นปีบไสวไข่เน่าหอม |
| พองลมพนมพนอม | **น่อง**โลดเลียบหลาหลกปะโลง ฯ |
|  |  |
| แทงทวยกล้วยตีบเลื้อย | เครืองอม |
| ปีบไสวไข่เน่าหอม | ทั่วเบื้อง |
| พองลมพนมพนอม | ลำเจียก |
| โลดเลียบหลาหลกเหนื้อง | **น่อง**ต้นปะโลงสาร ฯ |

อ้างอิง
-------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Strophanthus caudatus***

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ยางน่องเถา**

1. ↑  เต็ม สมิตินันทน์ *ชื่อพรรณไม้แห่งประเทศไทย* เก็บถาวร 2010-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สำนักงานหอพรรณไม้ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช, พ.ศ. 2549
2. ↑  *Administrator.* ยางน่องเถา[*ลิงก์เสีย*]. ศูนย์วิจัยพืชสวนชุมพร กรมวิชาการเกษตร กระทรวงเกษตรและสหกรณ์
3. ↑  ข้อมูลของ "ยางน่องเถา" เก็บถาวร 2012-06-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. อุทยานธรรมชาติวิทยาสิรีรุกขชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล
4. ↑  ยางน่องเครือ
5. ↑  จำลอง เพ็งคล้าย. พืชมีพิษในประเทศไทย (1)[*ลิงก์เสีย*]. ศูนย์ข้อมูลพิษวิทยา
ชื่อนี้เป็นชื่อบุคคลเกาหลีที่มีนามสกุลว่า *ชิน*


|  |  |
| --- | --- |
|  | **บทความนี้อักษรเกาหลีปรากฏอยู่** คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถามหรือสัญลักษณ์อื่นแทนตัวอักษร หากคอมพิวเตอร์ของคุณไม่สามารถแสดงผลอักษรฮันกึลและอักษรฮันจาได้อย่างถูกต้อง |

**ชินซูกึน** (신수근; 1993–2049) ขุนนางเกาหลีในยุค ราชวงศ์โชซ็อน เป็นราชเลขาในรัชสมัย เจ้าชายย็อนซัน พระราชาลำดับที่ 10 และเป็นพระบิดาของ พระนางทันกย็อง พระมเหสีองค์แรกของ พระเจ้าจุงจง พระราชาลำดับที่ 11 

ชินซูกึนมีบทบาทสำคัญในการทำให้บ้านเมืองในยุคนั้นเกิดการนองเลือดอย่างหนักเมื่อเขาร่วมมือกับ อิม ซาฮง อดีตราชเลขาในรัชสมัย พระเจ้าซ็องจง พระราชาลำดับที่ 9 พระราชบิดาของเจ้าชายย็อนซันทูลยุยงเจ้าชายย็อนซันให้จัดการกับผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในการทำให้ พระมเหสีเจฮ็อน อดีตพระมเหสีของพระเจ้าซ็องจงและพระราชมารดาของเจ้าชายย็อนซันต้องสิ้นพระชนม์

ทำให้มีขุนนางกลุ่มหนึ่งภายใต้การนำของ พัก วอนจง ที่ไม่พอใจในการกระทำของเจ้าชายย็อนซันได้ก่อการรัฐประหารต่อเจ้าชายย็อนซันเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2049 ซึ่งการรัฐประหารครั้งนี้เรียกว่า รัฐประหารพระเจ้าจุงจง

ส่งผลให้ชินซูกึนถูกสังหารในวันนั้นส่วน อิม ซาฮง ถูกเนรเทศและประทานยาพิษในภายหลัง ทางด้าน คิม จา-ว็อน ซึ่งเป็นมหาดเล็กหรือขันทีคนสนิทของเจ้าชายย็อนซันและในขณะนั้นเป็นเจ้ากรมมหาดเล็กที่ได้ชักจูงให้เจ้าชายย็อนซันลุ่มหลงในสุรานารีจนลืมราชกิจก็ถูกคณะรัฐประหารสังหารในวันนั้นเช่นกันและเจ้าชายย็อนซันก็ถูกปลดออกจากราชบัลลังก์พร้อมกับเนรเทศไปอยู่ที่ เกาะคังฮวา และสวรรคตในเวลาต่อมา รวมถึงพระสนม ชัง นก-ซู พระสนมองค์โปรดของเจ้าชายย็อนซันก็ถูกสังหารตามไปด้วย
ภาพสามมิติของการสำเร็จความใคร่แบบกลุ่มในเพศชาย
**การสำเร็จความใคร่แบบกลุ่มในเพศชาย** (อังกฤษ: Circle jerk) หรืออาจเรียกในภาษาง่าย ๆ ว่า "ชักว่าวหมู่" หรือ "แข่งชักว่าว" เป็นกิจกรรมทางเพศที่กลุ่มชายหรือเด็กชายรวมตัวกันเป็นกลุ่มเพื่อทำการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองพร้อมกัน 

การสำเร็จความใคร่แบบกลุ่มในเพศชาย มักจะทำร่วมกันในรูปแบบกิจกรรมการแข่งขันซึ่งจะมี "ผู้ชนะ" ตามกติกาหลาย ๆ รูปแบบตามแต่จะกำหนดขึ้น ซึ่งโดยทั่วไปมักจะอาศัยการตัดสินจากรูปแบบหลั่งน้ำอสุจิ เช่น ผู้ที่หลั่งน้ำอสุจิไวที่สุด, หลั่งช้าที่สุด, ปริมาณน้ำอสุจิมากที่สุด, หรือน้ำอสุจิพุ่งไกลที่สุด เป็นต้น กิจกรรมเช่นนี้อาจจะถูกใช้เป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ทางเพศระหว่างผู้ชาย หรือถูกใช้เป็นวิธีการปลดปล่อยทางเพศของชายบางช่วงอายุหรือบางสถานการณ์ซึ่งความสัมพันธ์ทางเพศในรูปแบบปกติกับบุคคลอื่นไม่สามารถทำได้

ในขณะที่การสำเร็จความใคร่แบบกลุ่มมักจะถูกตีความถึงความสัมพันธ์ในรูปแบบ การรักร่วมเพศ แต่ผู้เชียวชาญบางคนอาจตีความกิจกรรมดังกล่าวของเด็กชายช่วงวัยรุ่นว่าเป็นพฤติกรรมปกติที่จะเริ่มเรียนรู้การสร้างความสัมพันธ์แบบรักต่างเพศ และเรียนรู้ลักษณะเด่นทางเพศของผู้ชายจากเพื่อนในกลุ่ม

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Peter Francis Murphy (12 February 2001). *Studs, tools, and the family jewels: metaphors men live by*. University of Wisconsin Press. pp. 66–67. ISBN 978-0-299-17130-8. สืบค้นเมื่อ 20 February 2011.
2. 1 2  Jay Mechling (1 May 2004). *On My Honor: Boy Scouts and the Making of American Youth*. University of Chicago Press. p. 292. ISBN 978-0-226-51705-6. สืบค้นเมื่อ 20 February 2011.
3. ↑  Bernard Lefkowitz (11 July 1997). *Our guys: the Glen Ridge rape and the secret life of the perfect suburb*. University of California Press. pp. 243–244. ISBN 978-0-520-20596-3. สืบค้นเมื่อ 20 February 2011.
เจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ พระราชสามีของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร และประเทศอื่น ๆ ในราชอาณาจักรเครือจักรภพ และทรงเป็นคู่อภิเษกสมรสที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ของบริติช ทรงสิ้นพระชนม์ในปราสาทวินด์เซอร์ เมื่อมีพระชันษา 99 ปี เมื่อช่วงเช้าของวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 2021 อีกเพียงสองเดือนก่อนที่พระองค์จะครบพระชันษา 100 ปี คำแถลงการณ์อย่างเป็นทางการของเหล่าราชวงศ์ได้กล่าวว่า พระองค์"ทรงสิ้นพระชนม์อย่างสงบ" พิธีฝังพระศพของพระองค์ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 17 เมษายน ใบมรณบัตรถูกรับรองโดย เซอร์ ฮิว โทมัส หัวหน้าสำนักแพทย์หลวง ระบุสาเหตุของการสิ้นพระชนม์ของพระองค์คือ "โรคชราภาพ"

การสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายฟิลิปได้ริเริ่ม**ปฏิบัติการสะพานฟอร์ท** ซึ่งเป็นแผนการที่มีรายละเอียดขั้นตอนต่าง ๆ รวมถึงการเผยแพร่ข้อมูลข่าวสาร การไว้ทุกข์ระดับประเทศ และงานพระศพของพระองค์ เจ้าชายฟิลิปทรงกล่าวความปราถนาครั้งสุดท้ายที่จะให้มีการจัดงานพระศพของพระองค์เพียงขนาดเล็กและเรียบง่าย แม้ว่าจะยังคงมีการแก้ไขแผนการที่จะให้ดำเนินพิธีพระศพของพระองค์ตามระเบียบข้อบังคับในการป้องกันโรคระบาดโควิด-19 รวมทั้งการกักตัวสมาชิกครอบครัวของเจ้าชายฟิลิปที่เดินทางมาจากต่างประเทศ

ตัวแทนของประเทศและกลุ่มต่าง ๆ ทั่วโลกได้แสดงความเสียใจไปยังพระราชินี ชาวบริติช และพลเมืองเครือจักรภพ ดอกไม้และข้อความแสดงความเสียใจได้ถูกทิ้งไว้โดยสาธารณชนที่พระราชวังบักกิงแฮมและปราสาทวินด์เซอร์ พร้อมกับสมาชิกของราชวงศ์ได้ร่วมกันยกย่องสรรเสริญแก่เจ้าชายฟิลิปต่อที่สาธารณะในวันหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระองค์
ธีโอดอร์ กิลล์
**ธีโอดอร์ กิลล์** (อังกฤษ: Theodore Gill) นักมีนวิทยาและสัตววิทยาชาวอเมริกัน มีชื่อเต็มว่า **ธีโอดอร์ นิโคลัส กิลล์** (Theodore Nicholas Gill)

เกิดเมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1837 ที่นิวยอร์กซิตี้ เริ่มศึกษาภายใต้การสอนของภาคเอกชน กิลล์มีความสนใจในวิชาประวัติศาสตร์ธรรมชาติวิทยา และมีความสัมพันธ์อันดีกับเจ. คาร์สัน เบรวูร์ท ในการจัดเรียงอันดับของกีฏวิทยาและงานสะสมมีนวิทยา ก่อนที่จะเดินทางไปวอชิงตัน ดี.ซี. ในปี ค.ศ. 1863 เพื่อทำงานที่สถาบันสมิธโซเนียน กิลล์ทำงานด้านจัดหมวดหมู่ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม, ปลาและหอย และยังเป็นบรรณารักษ์ที่สถาบันแห่งนี้และยังเป็นผู้ช่วยอาวุโสห้องสมุดของสภาคองเกรสอีกด้วย

กิลล์เป็นศาสตราจารย์ด้านสัตววิทยาที่มหาวิทยาลัยจอร์จวอชิงตัน และเป็นสมาชิกของสโมสรเมกาเธอเรี่ยม ที่สถาบันสมิธโซเนียน ในวอชิงตัน ดี.ซี. และเป็นประธานของสมาคมอเมริกันเพื่อความก้าวหน้าของวิทยาศาสตร์ในปี ค.ศ. 1897

ธีโอดอร์ กิลล์ มีผลงานเขียนทางด้านเอกสารในทางวิชาการด้านสัตววิทยามากกว่า 400 หน้า และถึงแก่กรรมในวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1914

อ้างอิง
-------

1. ↑  Abbott, R.T. and M.E. Young (eds.). 1973. American Malacologists: A national register of professional and amateur malacologists and private shell collectors and biographies of early American mollusk workers born between 1618 and 1900. American Malacologists, Falls Church, Virginia. Consolidated/Drake Press, Philadelphia. 494 pp.
2. ↑  Obituary in The Auk, October 1914, Number 4.
3. ↑  Appleton's Cyclopedia of American Biography, edited by James Grant Wilson, John Fiske and Stanley L. Klos. Six volumes, New York: D. Appleton and Company, 1887–1889

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ธีโอดอร์ กิลล์**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ชีวประวัติ (อังกฤษ)
* เก็บถาวร 2013-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน


วิกิซอร์ซ มีงานต้นฉบับเกี่ยวกับ:
**Author:Theodore Gill**
ในกายวิภาคศาสตร์มนุษย์ **หลอดเลือดดำเบซิลิค** (Basilic vein) เป็นหลอดเลือดดำชั้นผิวขนาดใหญ่ของรยางค์บนซึ่งช่วยระบายเลือดจากส่วนของมือและปลายแขน เริ่มต้นจากร่างแหหลอดเลือดดำหลังมือด้านใกล้ลำตัว (หรือด้านกระดูกอัลนา) มาตามฐานของปลายแขนและต้นแขน แนวเส้นทางของเส้นเลือดส่วนใหญ่อยู่ในชั้นผิว โดยทั่วไปหลอดเลือดนี้มาตามชั้นไขมันและพังผืดอื่นๆ ที่อยู่ในชั้นตื้นต่อกล้ามเนื้อของรยางค์บน ดังนั้นเราสามารถเห็นเส้นเลือดนี้ได้ผ่านผิวหนัง

ใกล้บริเวณด้านหน้าของแอ่งแขนพับ (cubital fossa) หลอดเลือดดำเบซิลิคมักจะเชื่อมกับหลอดเลือดดำชั้นผิวขนาดใหญ่อื่นๆ ในรยางค์บนนั่นคือ หลอดเลือดดำเซฟาลิค (cephalic vein) โดยผ่านหลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล (median cubital vein) ลักษณะของหลอดเลือดดำชั้นผิวของปลายแขนมีความแปรผันมากในแต่ละบุคคล ทำให้มีหลอดเลือดดำชั้นผิวจำนวนมากที่เชื่อมกับหลอดเลือดดำเบซิลิคที่ไม่มีชื่อ

เมื่อหลอดเลือดมาถึงประมาณครึ่งทางของต้นแขน (ครึ่งหนึ่งที่อยู่ระหว่างไหล่และข้อศอก) หลอดเลือดดำเบซิลิคจะลงไปในชั้นลึกมากขึ้น และไหลใต้กล้ามเนื้อ บริเวณขอบล่างของกล้ามเนื้อเทเรส เมเจอร์ 
(teres major muscle) จะมีหลอดเลือดดำรอบกระดูกต้นแขนด้านหน้าและด้านหลังไหลเข้ามาเชื่อม ก่อนที่จะเชื่อมกับหลอดเลือดดำแขน (brachial veins) แล้วกลายเป็นหลอดเลือดดำรักแร้ (axillary vein)

เช่นเดียวกับหลอดเลือดดำชั้นผิวของปลายแขน การเจาะหลอดเลือดดำ (venipuncture) สามารถใช้หลอดเลือดแดงเบซิลิคได้

ภาพอื่นๆ
--------

* ภาพตัดขวางผ่านตรงกลางของต้นแขนภาพตัดขวางผ่านตรงกลางของต้นแขน
* ภาพตัดขวางผ่านตรงกลางของปลายแขนภาพตัดขวางผ่านตรงกลางของปลายแขน
* หลอดเลือดแดงแขนหลอดเลือดแดงแขน
* หลอดเลือดดำบนหลังมือหลอดเลือดดำบนหลังมือ

ดูเพิ่ม
-------

* หลอดเลือดดำเซฟาลิค
* หลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* SUNY Labs เก็บถาวร 2007-11-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* SUNY Radiology เก็บถาวร 2007-11-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Illustration เก็บถาวร 2006-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ธุรกิจการแสดง** (อังกฤษ: Show business) หรือที่รู้จักกันในชื่อ **โชว์บิซ** (อังกฤษ: show biz หรือ showbiz; ตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 1945) เป็นคำภาษาย่อยสำหรับทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมบันเทิง ในแง่ธุรกิจ (รวมถึงผู้จัดการ ตัวแทน ผู้ผลิต และผู้จัดจำหน่าย) คำนี้ใช้กับองค์ประกอบที่สร้างสรรค์ (รวมถึง ศิลปิน นักแสดง นักเขียน นักดนตรี และช่างเทคนิค) และใช้กันทั่วไปตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 20 แม้ว่าจะมีการใช้ครั้งแรกในวันที่พิมพ์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1850 ในเวลานั้นและจากนั้นอีกหลายสิบปี โดยทั่วไปจะมีคำว่า *the* ขึ้นต้นด้วย ในช่วงหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีคุณภาพที่ซับซ้อนขึ้นเนื่องจากเป็นยุคของวาไรตีโชว์ แต่คำนี้ยังคงใช้งานอยู่ในอุตสาหกรรมบันเทิงสมัยใหม่ และยังมีความเกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมแฟชั่น (การสร้างเทรนด์และแฟชั่น) และการได้รับสิทธิ์ในทรัพย์สินทางปัญญาจากการวิจัยที่ลงทุนในธุรกิจบันเทิง

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  *Oxford English Dictionary* 2nd Ed. (1989)
2. ↑  The term is used to describe any and every aspect of the entertainment industry, with the "show" being the forms of entertainment and "business" being the goings on behind the scenes of those entertainment events
3. ↑  "Slanguage Dictionary". *Variety*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 December 2015. สืบค้นเมื่อ 20 December 2015.
4. ↑  T. Ford (1850) *Peep behind Curtain* vii. 26 (cited by the OED)
5. ↑  "Archived copy" (PDF). เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 3 September 2013. สืบค้นเมื่อ 14 July 2017.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
**บรอมีเลน** (อังกฤษ: bromelain) เป็นเอนไซม์ตามธรรมชาติจากพืชที่สามารถพบได้ทุกส่วนของสับปะรดทั้งใบ ลำต้น หรือผล แต่มีสารนี้มากที่สุดที่แกนลำต้น และเหง้า บรอมีเลน เป็นสารที่สามารถย่อยโปรตีนได้เช่น เนื้อ วัว หมู ไก่ ปลา ฯลฯ มีคุณสมบัติคล้ายตัวยาแอสไพริน ซึ่งสามารถลดการจับตัวของเกล็ดเลือดได้โดยมีฤทธิ์ยับยั้งการรวมตัวกันของเกล็ดเลือด ชักนำการหลั่งไซโทไคน์ที่มีความสามารถชักนำให้เซลล์เม็ดเลือดขาวกำจัดเซลล์มะเร็งได้ มีการนำสารบรอมีเลนไปใช้ในทางการแพทย์อื่นๆ

ประโยชน์ด้านโภชนาการ
--------------------

บรอมีเลน มีฤทธิ์ช่วยในระบบการย่อยอาหารและช่วยในการสมานแผลในกระเพาะอาหารเนื่องจากมีคุณสมบัติสามารถย่อยโปรตีนให้มีโมเลกุลเล็กลง หรือเมื่อมีอาการแน่นท้องหลังจากกินอาหารประเภทเนื้อสัตว์มากๆ ให้ดื่มน้ำสับปะรดหรือทานเนื้อสับปะรดหลังอาหารเพื่อช่วยลดอาการแน่นท้องได้

ประโยชน์ด้านการแพทย์
--------------------

ใช้บรอมีเลนควบคุมการเจริญเติบโตของเนื้องอก และชิ้นส่วนเนื้อร้าย(มะเร็ง) ใช้ในการช่วยสมานแผล เช่น ลดการอักเสบ แผลจากการผ่าตัด และช่วยให้รอยแผลเป็นดูดีขึ้นได้ ใช้บรอมีเลนในการสลายลิ่มเลือด หรือลดการจับตัวของเกล็ดเลือด และช่วยลดการเกิดโรคที่เกิดจากการอุดตันในเส้นเลือดเช่น หลอดเลือดอุดตัน และโรคหัวใจ

ประโยชน์ด้านอุตสาหกรรม
----------------------

อุตสาหกรรมผลิตเนื้อสัตว์เช่น ผสมน้ำสับปะรดในการหมักเนื้อ ผลิตเบียร์ ไวน์ และน้ำผลไม้ ผลิตอาหารสัตว์ รวมถึงอุตสาหกรรมการฟอกหนัง การทำยาสีฟันและสารซักฟอก อุตสาหกรรมเส้นใย การทำกระดาษ อุตสาหกรรมผลิตยา ได้แก่ ยาลดการอักเสบบางชนิด และยาช่วยย่อย อีกทั้งในปัจจุบันมีการนำบรอมีเลนไปใช้เป็นอาหารเสริมกันมาก เพราะความเชื่อที่ว่าทำให้มนุษย์สร้างภูมิคุ้มกันโรคและมีสุขภาพแข็งแรง

* สับปะรดหั่นเป็นชิ้นสับปะรดหั่นเป็นชิ้น
* เนื้อหมักเนื้อหมัก

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. 1 2  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2012-09-06.
3. 1 2
**สำนักพิมพ์ตะวันส่อง**ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2540 เริ่มด้วยการจัดพิมพ์หนังสือเพื่อการศึกษา หนังสือนิทานสองภาษา และสารานุกรม
ต่อมาในปี 2549 ได้มีการเปิดตัวสำนักพิมพ์อีกครั้ง โดยปรับรูปแบบให้ทันสมัยยิ่งขึ้น หนังสือที่ใช้ในการเปิดตัวคือ **ภูมิแพ้แก้ไม่ยาก**
จากนั้นเป็นต้นมาสำนักพิมพ์ได้มุ่งเน้นที่จะผลิตหนังสือพ๊อคเก็ตบุ๊คที่ทันสมัย และเหมาะกับไลฟ์สไตล์ของคนปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นหนังสือสำหรับวัยทำงานที่ใส่ใจ สุขภาพและการปรับปรุงตนเองในแง่มุมต่างๆ
หรื่อหนังสือสำหรับเยาวชน ที่สนใจอ่านงานวรรณกรรมแฟนตาซี หรือเรื่องราวลึกลับผจญภัย

หนังสือประเภท non-fiction
-------------------------

* ภูมิแพ้แก้ไม่ยาก
* คู่มือรักษาชีวิตสำหรับผู้ใช้ชีวิตแบบไม่ใส่ใจสุขภาพ
* 52 วิธีในการบริหารเสน่ห์
* สวมวิญญาณยัยตัวร้ายพิชิตใจหนุ่มแสนดี

หนังสือประเภท fiction
---------------------

  

**วรรณกรรมไทย**

* Disconnect เกมคร่าชีวิต
* Disconnect 2 เกมคร่าวิญญาณ
* The Curse 1 แผลเป็นต้องคำสาป
* The Curse 2 ศึกทวงบัลลังก์
* The Curse 3 ศึกสายเลือด
* เจ้าหญิงศพ
* สายเลือดอสูร
* ทีนอส
* กล่องปริศนา

ฯลฯ

**วรรณกรรมแปล**

* Brother Grimm นิทรานาฏฆาตกรรม
* Jeremy Golden เจอเรมี่ โกลเด้น กับจอมปิศาจเงา
* The Christmas Shoes รองเท้าแห่งวันคริสต์มาสต์
* I Hope They Serve Beer in Hell อยากจิบเบียร์ในนรกครับ

ฯลฯ

เว็บไซต์
--------

เว็บไซต์สำนักพิมพ์ตะวันส่อง เก็บถาวร 2009-01-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**อี อิก** (เกาหลี: 이익, 1681 ~ 1763) เป็นขุนนางคนสำคัญในรัชสมัยพระเจ้าซุกจง-ยองโจที่ได้นำวิชาการจากตะวันตกเข้ามายังโชซอน

ประวัติ
-------

**อี อิก** เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1681 ตรงกับรัชสมัย พระเจ้าซุกจง ในตระกูลลีซึ่งเป็นตระกูลขุนนางที่รับใช้ ราชวงศ์โชซอน มายาวนานหลังจากที่ผ่านการสอบ ควากอ จนได้เป็นขุนนางเขาเข้ารับราชการในรัชสมัยพระเจ้าซุกจง

รับราชการ
---------

อี อิกเมื่อได้เป็นขุนนางก็ได้เป็นขุนนางระดับสูงทันทีเพราะมาจากตระกูลใหญ่ซึ่งตระกูลลีของเขาเป็นขุนนางฝ่ายใต้จึงทำให้เขาต้องเป็นขุนนางฝ่ายใต้ไปโดยปริยาย

นำวิทยาการตะวันตกเข้าโชซอน
--------------------------

ในรัชกาลพระเจ้ายองโจฝ่ายใต้ได้รวมตัวกับฝ่ายโซนนแล้วหันมาศึกษาด้านวิทยาการสมัยใหม่ซึ่งทางตัวของอี อิกเองได้เดินทางไปยังจีนเพื่อไปศึกษาเรื่องวิทยาการจากตะวันตกและได้นำเข้ามาเผยแพร่ในโชซอนทำให้ไม่เป็นที่พอใจของฝ่ายโนนนซึ่งได้รวมตัวกับฝ่ายตะวันตกที่เป็นพวกอนุรักษนิยม

เปิดสำนักซองโฮ
--------------

หลังจากที่กลับมาโชซอนได้ไม่นานอี อิกก็เปิดสำนักที่ให้ความรู้เกี่ยวกับวิทยาการสมัยใหม่โดยใช้ชื่อว่า **ซองโฮ** ซึ่งตัวเขามีลูกศิษย์มากมายและลูกศิษย์ของเขาส่วนมากก็เข้ารับราชการเป็นขุนนางใหญ่ฝ่ายโซนนในเวลาต่อมา

ถึงแก่อสัญกรรม
--------------

อี อิกถึงแก่อสัญกรรมเมื่อปี ค.ศ. 1763 ในรัชกาลพระเจ้ายองโจขณะอายุได้ 82 ปี

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Bibliography
**กระรอกบิน** เป็นกระรอกจำพวกหนึ่ง ที่อยู่ในเผ่า Pteromyini หรือ Petauristini มีลักษณะพิเศษที่แตกต่างจากกระรอกจำพวกอื่น คือ มีแผ่นหนังลักษณะคล้ายพังผืดที่บริเวณข้างลำตัวตั้งแต่ขาหน้าถึงขาหลัง สำหรับกางเพื่อร่อนจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่ง โดยมีหางและกระดูกอ่อนพิเศษที่ยื่นออกมาจากข้อเท้าหน้าเพื่อช่วยในการควบคุมทิศทาง

กระรอกบินมีพฤติกรรมที่แตกต่างไปจากกระรอกในกลุ่มอื่น คือ หากินในเวลากลางคืน มีดวงตากลมโตสีดำสะท้อนแสงไฟ กระรอกบินจะอาศัยอยู่เฉพาะในป่าดิบที่อุดมสมบูรณ์ อาหารหลัก คือ แมลง หากินหลักอยู่บนต้นไม้ แต่ก็สามารถลงมาหากินบนพื้นดินได้ในบางครั้ง

แม้จะได้ชื่อว่า กระรอกบิน แต่แท้ที่จริงแล้วกระรอกบินก็ทำได้เพื่อแค่ร่อน หรือโต้อากาศโดยใช้พังผืดนี้อยู่กลางอากาศได้เพียงสั้น ๆ เท่านั้น โดยการกระโจนจากต้นไม้อีกต้นไปยังอีกต้นหนึ่งเท่านั้น

กระรอกบินมีทั้งหมด 44 ชนิด ใน 15 สกุล พบได้ในทวีปอเมริกาเหนือ, ทวีปยุโรปตอนเหนือและทวีปเอเชีย บางชนิดจัดเป็นกระรอกขนาดใหญ่เทียบเท่าพญากระรอก เช่น พญากระรอกบินสีดำ (*Aeromys tephomelas*) บางชนิดอยู่ในสถานะใกล้สูญพันธุ์แล้ว เช่น กระรอกบินเล็กแก้มขาว (*Hylopetes phayrei*) เป็นต้น ในประเทศไทยพบทั้งหมด 13 ชนิด จาก 6 สกุล ได้แก่

* พญากระรอกบินสีดำ (*Aeromys tephomelas*)
* กระรอกบินเท้าขน (*Belomys pearsoni*)
* กระรอกบินเล็กเขาสูง (*Hylopetes alboniger*)
* กระรอกบินเล็กแก้มขาว (*Hylopetes phayrei*)
* กระรอกบินแก้มเทา (*Hylopetes lepidus*)
* กระรอกบินแก้มสีแดง (*Hylopetes spadiceus*)
* พญากระรอกบินหูดำ (*Petaurista elegans*)
* พญากระรอกบินหูแดง (*Petaurista petaurista*)
* พญากระรอกบินหูขาว (*Petaurista alborufus*)
* พญากระรอกบินหูดำหางเข้ม (*Petaurista philippensis*)
* กระรอกบินจิ๋วท้องขาว (*Petinomys setosus*)
* กระรอกบินจิ๋วมลายู (*Petinomys vordermanni*)
* กระรอกบินสีเขม่า (*Pteromyscus pulverulentus*)

นอกจากนี้แล้ว ยังมีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกอื่น ที่มีลักษณะและพฤติกรรมคล้ายคลึงกระรอกบินมาก ได้แก่ บ่าง (*Galeopterus variegatus*) ที่อยู่ในอันดับบ่าง และจิงโจ้บิน หรือ ชูการ์ไกล์เดอร์ (*Petaurus breviceps*) ซึ่งอยู่ในอันดับสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้อง ซึ่งสัตว์ทั้ง 2 จำพวกนี้มิใช่สัตว์ในอันดับสัตว์ฟันแทะอย่างกระรอก แม้จะมีรูปหน้าหน้าตาและพฤติกรรมคล้ายกับกระรอกบินก็ตาม แต่กระนั้นก็ยังมีผู้เข้าใจผิดเสมอ ๆ ว่า สัตว์ทั้ง 2 จำพวกนี้เป็นกระรอกบิน อีกทั้งในภาษาเหนือและภาษาอีสานของไทย ก็ยังเรียกกระรอกบินขนาดใหญ่ ว่า บ่าง ด้วยเช่นกัน

อ้างอิง
-------

* iconสถานีย่อยโลกของสัตว์

1. 1 2  "Pteromyinae". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
2. 1 2  Wilson, D. E. & Reeder, D. M. (eds.) (2005). *Mammal Species of the World*. A Taxonomic and Geographic Reference. Third edition. ISBN 0801882214
3. ↑  "เกี่ยวกับกระรอกบิน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-04-18. สืบค้นเมื่อ 2010-04-13.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Pteromyini***

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**กระรอกบิน**
**มาเรีย ลินดา รอนสตัดต์** (อังกฤษ: Maria Linda Ronstadt) หรือ**ลินดา รอนสตัดต์** (อังกฤษ: Linda Ronstadt) เกิดเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1946 เป็นนักร้องชาวอเมริกัน ที่มีสไตล์เสียงร้องหลากหลายแนว ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในอาชีพของเธอกว่า 4 ทศวรรษ เธอเคยได้รับรางวัลแกรมมี่มาแล้วหลายครั้ง, 2 รางวัลคันทรีมิวสิกอวอร์ดส, 1 รางวัลเอมมี และ 1 รางวัลอัลมา และในสหรัฐอเมริกาเธอได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ รางวัลแผ่นเสียงทองคำขาว จากหลายอัลบั้ม นอกจากนี้ ยังเคยได้รับการเสนอชื่อรางวัลโทนีและรางวัลลูกโลกทองคำอีกด้วย

นอกจากเธอจะเป็นทั้งนักร้อง-นักแต่งเพลง เธอยังเป็นโปรดิวเซอร์เพลง เธอยังเป็นที่รู้จักในฐานะนักแปลความหมายของเพลง

เธอมีผลงานอัลบั้มเพลงในฐานะศิลปินเดี่ยวกว่า 30 ชุด มีอัลบั้มรวมเพลงกว่า 15 ชุด เคยร่วมงานกับศิลปินหลากหลายกว่า 120 อัลบั้ม เธอมีซิงเกิลติดชาร์ตบิลบอร์ดฮ็อต 100 อยู่ 38 ซิงเกิล ซึ่งมี 21 ซิงเกิลติดท็อป 40 และมี 10 ซิงเกิลติดท็อป 10 และมี 3 ซิงเกิลขึ้นสูงสุดอันดับ 2 และมีซิงเกิลอันดับ 1 คือเพลง "You're No Good"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "San Diego Union Tribune, November 2004". *A 'song interpreter' for her times, George Varga*. สืบค้นเมื่อ 2008-08-01.
2. ↑  "Linda Ronstadt". *Album and Guest Appearances, research by Eric Herni*. สืบค้นเมื่อ 2008-07-25.
3. ↑  "Linda Ronstadt Guest Appearances and Unique Recordings" (PDF). *update as of Sept 12, 2006, work in progess, courtesy of unofficial Linda Ronstadt website*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2008-05-09. สืบค้นเมื่อ 2007-08-30.
**ชีเบล คัมค็อพแทร์ เอส-100** (เยอรมัน: *Schiebel Camcopter S-100*) เป็นอากาศยานไร้คนขับ (UAV) จากออสเตรียที่ใช้การออกแบบอากาศยานปีกหมุน

การออกแบบและพัฒนา
-----------------

ผลิตโดยบริษัทชีเบลของออสเตรีย ซึ่งได้รับการพัฒนาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 ถึง 2548 ด้วยน้ำหนักบินขึ้นสูงสุด (MTOW) 200 กิโลกรัม (440 ปอนด์) ความทนทานในการบินต่อเนื่องถึง 6 ชั่วโมง (ยืดได้นานกว่า 10 ชั่วโมง เมื่อติดตั้งถังเชื้อเพลิงน้ำมันอากาศยานสำหรับเครื่องยนต์ลูกสูบเสริมภายนอก) มีความเร็วสูงสุด 220 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (140 ไมล์ต่อชั่วโมง) และเพดานบินสูงสุด 5,500 เมตร (18,000 ฟุต) ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ไดมอนด์ 55 แรงม้า (41 กิโลวัตต์) รวมถึงสามารถรับน้ำหนักบรรทุกได้หลากหลาย เช่น เซนเซอร์อิเล็กโทรออปติกส์ และอินฟราเรด

เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2555 ชีเบลประกาศว่า บริษัทประสบความสำเร็จในการทดสอบเครื่องยนต์ ที่ใช้น้ำมันเชื้อเพลิงชนิดหนักที่พัฒนาโดยบริษัท ที่สามารถเปลี่ยนได้กับเครื่องยนต์ไดมอนด์มาตรฐาน เครื่องยนต์ที่ใช้น้ำมันเชื้อเพลิงชนิดหนักนี้สามารถใช้เชื้อเพลิงอากาศยานเจพี-5, เจ็ต เอ-1 หรือเจพี-8 เชื้อเพลิงเหล่านี้ ซึ่งเป็นมาตรฐานสำหรับเรือเดินทะเล มีความปลอดภัยในการจัดเก็บและจัดการมากกว่าแก๊สโซลีน

ในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ชีเบลได้จัดเที่ยวบินทดสอบระบบเรดาร์ตรวจการณ์แตเลซกรุป ไอ-มาสเตอร์ บนคัมค็อพแทร์ที่โรงงานวีเนอร์น็อยชตัท ประเทศออสเตรีย ระบบไอ-มาสเตอร์ ที่มีน้ำหนัก 30 กิโลกรัม (66 ปอนด์) นั้นเอื้ออำนวยตัวบ่งชี้การเคลื่อนย้ายเป้าหมายภาคพื้นดิน และการทำงานของเรดาร์ช่องเปิดสังเคราะห์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "AAIB Bulletin" (PDF). Air Accidents Investigation Branch. 8 June 2017. p. 66.
2. ↑  Caroline Rees, บ.ก. (12 March 2012). "Maiden Flight of the Camcopter S-100 with Schiebel's New Heavy Fuel Engine". Unmanned Systems Technology. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 November 2017. สืบค้นเมื่อ 21 May 2020.
3. ↑  Hoyle, Craig (19 February 2013). "Camcopter UAV flies with Thales dual-mode radar". *Flight International via FlightGlobal.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 March 2013. สืบค้นเมื่อ 27 May 2013.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ชีเบล คัมค็อพแทร์ เอส-100**

* Schiebel website
* Camcopter S-100 at Defense-Update.com