recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดบัวขวัญ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางสะแก ในตำบลลาดหลุมแก้ว อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี

วัดบัวขวัญสร้างมื่อราว พ.ศ. 2424 โดยมีนายสง ทองหะเหนิด ชาวมอญ เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ ได้ถวายที่สร้างวัดอีก เดิมมีนามว่า **วัดสะแกหลักเมตร** หรือ **วัดเม็ด** ต่อมาปี พ.ศ. 2482 ได้เปลี่ยนนามเป็น "วัดบัวขวัญ" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2519

ภายในวัดมีสิ่งที่น่าสนใจได้แก่ มีพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์ ปางบำเพ็ญทุกขกิริยา สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เรียกว่า *พระผอม* นอกจากนี้ยังมีรอยพระพุทธบาทจำลอง ซึ่งจำลองมาจากวัดพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี และพลับพลาที่ประทับแรกนาขวัญ สมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นไม้สักสถาปัตยกรรมสวยงาม เรียกว่า *ศาลาแดง* เดิมอยู่ที่วังพญาไท (โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า) ตัวอาคารเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 15.20 เมตร ลักษณะเป็นอาคารเครื่องไม้ชั้นเดียวยกพื้นสูง มีผนังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาด 6x15.20 เมตร หลังคาทรงจั่วซ้อนลด 2 ชั้น มุงด้วยแป้นเกร็ดกระเบื้องไม้ ออกปีกนกคลุมโดยรอบ ฝ้าเพดานเป็นกระดานแผ่นเรียบตีทับแนว พื้นปูด้วยไม้ เรือนประธานมีขนาด 4 ห้อง ยกพื้นสูงและแบ่งกั้น 1 ห้อง รอบ ๆ เรือนประธานทำเป็นพื้นระเบียงทั้ง 4 ด้าน พร้อมราวระเบียงกั้นกันตก มีบันไดขึ้น 2 ข้างที่ด้านสกัด อาคารส่วนใหญ่ทาสีน้ำมันสีแดง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบัวขวัญ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดบัวขวัญ". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "ชาวลาดหลุมแก้วชวนชมพลับพลาแรกนาขวัญสมัยร.6แห่งแรกของประเทศ ที่วัดบัวขวัญ". บ้านเมือง.
**ปลาเอ็กโซดอน** (อังกฤษ: Bucktooth tetra; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Exodon paradoxus*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาคาราซิน (Characidae) ในอันดับปลาคาราซิน

เป็นปลาขนาดเล็ก มีครีบก้นสีเหลือง ครีบอื่นเป็นสีแดง ลำตัวเป็นสีเงินสะท้อนแสงสีเหลืองวาว ดวงตากลมโตมีขอบตาเหลือง และมีจุดสีดำขนาดใหญ่ 2 จุด จุดแรกอยู่ที่โคนหาง อีกจุดอยู่ตรงกลางตัวบริเวณโคนครีบหลัง หากอยู่ในที่มืดจะสะท้อนแสงแวววาวมาก ในปากไม่พบฟัน

จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Exodon* ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 6-8 นิ้ว อายุเต็มที่ประมาณ 8 ปี ตัวผู้จะมีลักษณะผอมกว่าตัวเมียและมีครีบก้นกับครีบหลังยาวกว่า 

กระจายพันธุ์อยู่ในแม่น้ำสายใหญ่ที่มีกระแสน้ำไหลตลอดในอเมริกาใต้ เช่น ริโอบรานโก, ริโอเนโกรในบราซิลและกายอานา

มีพฤติกรรมชอบอาศัยอยู่เป็นฝูง เป็นปลาที่นิสัยดุร้ายก้าวร้าว มักที่จะชอบรุมกัดครีบหรือเกล็ดปลาชนิดอื่น เนื่องจากในกระเพาะมีกรดที่สามารถย่อยเกล็ดปลาชนิดอื่นได้ และถึงแม้จะเป็นปลาที่มีตัวใหญ่กว่าก็ตาม เช่น ปลาปิรันยา ก็ยังโดนรุมกัด นอกจากนี้แล้วยังสามารถกัดกินต้นไม้น้ำได้อีกด้วย

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ในสถานที่เลี้ยงสามารถฝึกให้กินอาหารเม็ดได้โดยง่าย แต่ไม่ควรเลี้ยงรวมกับปลาชนิดอื่นจากพฤติกรรมที่กล่าวมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  exodon (*Exodon paradoxus*)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Exodon paradoxus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลและวิดีโอคลิปปลาเอ็กโซดอน เก็บถาวร 2010-03-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ปีแยร์ บรีโก** (ฝรั่งเศส: *Pierre Brigot*, 1 กันยายน 2256-8 พฤศจิกายน 2334) เป็นมิชชันนารีคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีสชาวฝรั่งเศส และอดีตประมุขมิสซังสยามระหว่าง พ.ศ. 2298-2310

ประวัติ
-------

บรีโกเกิดเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2256 ที่ซุนลี ชู ลัวร์ ในมุขมณฑลออร์เลอ็อง เขาเข้าร่วมคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีสและถูกส่งมายังกรุงศรีอยุธยาเมื่อ พ.ศ. 2284

ภารกิจในสยาม
------------

ใน พ.ศ. 2298 หรือ 14 ปีหลังเดินทางมาเผยแพร่ศาสนาคริสต์ยังสยาม บาทหลวงบรีโกก็ได้รับตำแหน่งเป็นประมุขมิสซังสยามสืบต่อจากฌ็อง เดอ ลอลีแยร์-ปุยกงตา ที่ถึงแก่กรรม

ระหว่างการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองเมื่อ พ.ศ. 2310 บาทหลวงบรีโกก็ได้ถูกทหารพม่ากวาดต้อนกลับไปแต่ก็ได้รับความช่วยเหลือจนได้เดินทางกลับฝรั่งเศส

ต่อมาฟร็องซัว-อ็องรี ตูร์แป็ง นำบันทึกของบรีโกมาดัดแปลงเป็นหนังสือเกี่ยวกับกรุงศรีอยุธยา

อ้างอิง
-------

1. ↑  P. A. Sampath Kumar; Carof, André (1999). *History of Pondicherry Mission: An Outline (a translation from French)*. Chennai: Department of Christian Studies, University of Madras. pp. 34–44.
**เห็ดร่างแห** (Phallus indusiatus') หรือ **เห็ดเยื่อไผ่** มีเขตกระจายพันธุ์ทั่วทุกภาคของประเทศไทย มักขึ้นเป็นดอกเดี่ยวบนพื้นดินที่มีใบไม้เน่าเปื่อยผุพัง พบมากในช่วงฤดูฝน ลักษณะเด่นอันเป็นที่มาของขื่อคือ ที่ใต้หมวกดอกเห็ดมีเยื่อบางๆ คล้ายร่างแหกางห้อยลงมาคลุมก้านดอก ดูคล้ายสุ่มร่างแห ยามที่โดนลม สุ่มนี้จะพัดแกว่งไกวราวกับสตรีใส่กระโปรงลูกไม้เต้นระบำอยู่ เป็นที่มาของชื่อ Dancing mushroom อีกชื่อหนึ่ง

ลักษณะทั่วไป
------------

**ดอกเห็ด** เมื่อยังอ่อนมีเยื่อหุ้มรูปไข่สีเหลืองอ่อน เมื่อเจริญขึ้นจะปริแตกเห็นก้านและฐานดอกรูประฆังสีเหลือง คงเหลือเยื่อหุ้ม ฐานดอกกว้าง 4 เซนติเมตร สูง 3 เซนติเมตร ปลายเป็นแป้นกลม เส้นผ่านศูนย์กลาง 1 เซนติเมตร ผิวฐานดอกแบ่งเป็นห้องๆ ภายในมีน้ำเมือกสีน้ำตาลอมเขียวหม่น รสหวานและมีกลิ่นเหม็นรุนแรง ซึ่งส่งกลิ่นไปได้ไกล เป็นสื่อล่อแมลงมาดูดกิน ใต้ฐานดอกมีเยื่อบางๆ คล้ายร่างแห แขวนกางห้อยลงมา คล้ายสุ่มรอบก้านดอก ก้านสีขาว เนื้อเป็นรูพรุนคล้ายฟองน้ำ ยาว 10-15 เซนติเมตร ปลายเรียวเล็กกว่าโคนเล็กน้อย ภายในก้านกลวง ด้านล่างของเยื่อหุ้ม มีเส้นใยหยาบสีขาวคล้ายเส้นด้าย อยู่ติดกับดิน

การใช้ประโยชน์
--------------

เห็ดร่างแหที่จะนำมาทำเป็นอาหาร
ในประเทศจีนมีเห็ดประเภทนี้ 9 ชนิด กินได้เพียง 4 ชนิด ในประเทศไทย ภาคอีสานพบ 4 ชนิด คือเห็ดร่างแหกระโปรงยาวสีขาว เห็ดร่างแหกระโปรงสั้นสีขาว เห็ดร่างแหกระโปรงสีส้ม และเห็ดร่างแหกระโปรงสีแดง ที่นิยมนำมากินคือชนิดกระโปรงยาวสีขาวและกระโปรงสั้นสีขาว ชาวจีนรู้จักใช้ประโยชน์เห็ดชนิดนี้ตั้งแต่เมื่อประมาณ 3,000 ปีมาแล้ว โดยจัดเป็นส่วนผสมในยา รวมถึงปรุงเป็นอาหาร ด้วยความเชื่อว่าสามารถลดคอเลสเตอรอล ลดความดันโลหิต บำรุงร่างกาย บรรเทาโรคที่เกี่ยวกับไต ตา ปอด ตับอักเสบ หวัด ช่วยระบบขับลม ลดความอ้วน จากการศึกษารวมทั้งมีรายงานระบุว่า นำมาเป็นส่วนผสมน้ำมันนวดแก้โรคเกาต์และรูมาติซึมได้ ส่วนประเทศแถบเอเชียนิยมกินเห็ดที่ตากแห้ง โดยเติมน้ำร้อนและสามารถดื่มได้ทันที สำหรับประเทศไทยนิยมนำมาประกอบเป็นอาหาร เช่น ซุปเยื่อไผ่ แกงจืดเยื่อไผ่

คุณค่าทางโภชนาการ
-----------------

สำหรับสารอาหาร ประเทศที่จำหน่ายเห็ดระบุว่า เห็ดเยื่อไผ่แห้งจำนวน 100 กรัม ประกอบด้วย

* โปรตีน 26.3 กรัม
* ไขมัน 4.2 กรัม
* คาร์โบไฮเดรต 44.9 กรัม
* กาก 6.4 กรัม
* กรดอะมิโน 16 ชนิด
* วิตามินอีกหลายชนิด

สมุดภาพ
-------

* เห็ดร่างแหกระโปรงยาวสีขาวเห็ดร่างแหกระโปรงยาวสีขาว
* เห็ดร่างแหกระโปรงสั้นสีขาวเห็ดร่างแหกระโปรงสั้นสีขาว
* เห็ดร่างแหกระโปรงยาวสีเหลืองเห็ดร่างแหกระโปรงยาวสีเหลือง

อ้างอิง
-------

1. ↑  เห็ดร่างแห เก็บถาวร 2013-09-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ชมรมออนซอนฟิสิกส์
2. ↑  [*ลิงก์เสีย*].เห็ดร่างแห1
3. ↑  [*ลิงก์เสีย*].เห็ดร่างแห2
4. ↑  [*ลิงก์เสีย*].เห็ดร่างแห2

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* [*ลิงก์เสีย*]BIOGANG
**พรรคสาธารณรัฐ** (เขมร: គណបក្សសាធារណរដ្ឋ *คณบกฺสสาธารณรฎฺฐ* อังกฤษ: Republican Party) เป็นพรรคการเมืองที่มีอายุสั้นในกัมพูชา ในช่วงสาธารณรัฐเขมร (พ.ศ. 2513 – 2518) พรรคนี้เป็นคนละพรรคกับพรรคสาธารณรัฐเขมรที่ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2549

ประวัติ
-------

พรรคสาธารณรัฐเป็นพรรคการเมืองใหม่ที่ก่อตั้งขึ้นหลังจากการรัฐประหารในกัมพูชา พ.ศ. 2513 เพื่อยุติระบอบสังคม (*ซ็องกุม*) ในสมัยพระนโรดม สีหนุ พรรคนี้ก่อตั้งครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2514 ในชื่อสมาคมสาธารณรัฐอิสระ โดยเทพ ฆุนนะซึ่งมีความใกล้ชิดกับพระสีสุวัตถิ์ สิริมตะเป็นผู้นำ ต่อมาจึงจัดตั้งพรรคสาธารณรัฐเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2515 เพื่อเข้าสู่การเลือกตั้งทั่วไปในปีนั้น พระสีสุวัตถ์ สิริมตะเป็นเลขาธิการของพรรค

พรรคนี้เป็นฐานอำนาจของพระสีสุวัตถ์ สิริมตะ และคู่แข่งคือผู้นำรัฐประหารอีกคนหนึ่ง ลน นล และน้องชายของเขาคือ ลน นน ซึ่งจัดตั้งพรรคสาธารณรัฐสังคมนิยมและมีฐานเสียงดีกว่าทั้งนักศึกษาหัวรุนแรงและกองทัพ ส่วนพรรคสาธารณรัฐมีฐานเสียงในเขตเมือง นักธุรกิจชาวกัมพูชาเชื้อสายจีน แม้ว่าทั้งสองพรรคจะมีแนวนโยบายคล้ายกัน ในการเลือกตั้งเมื่อ 3 กันยายน พ.ศ. 2515 พรรคสาธารณรัฐปฏิเสธที่จะเข้าร่วม

สถานการณ์ของพรรคในยุคสาธารณรัฐเขมรแย่ลง ต่อมา 25 มีนาคม พ.ศ. 2516 เทพ ฆุนนะ กลายเป็นเป้าหมายของการลอบสังหารแต่รอดชีวิตมาได้ ซึ่งเป็นที่เชื่อกันโดยทั่วไปในขณะนั้นว่าเป็นฝีมือของลน นน แต่ฝ่ายรัฐบาลกลับเชื่อมโยงว่าเป็นการกระทำของตะวันตก ด้วยแรงกดดันจากสหรัฐที่ต้องการเห็นความร่วมมือในพนมเปญ ลน นนจึงต้องลี้ภัยไปปารีส มีการจัดตั้งสภาสูงซึ่งรวม ลน นล พระสีสุวัตถ์ สิริมตะ เจง เสง และอิน ตัมพรรคสาธารณรัฐได้รับเชิญให้เข้าร่วมในรัฐบาลผสมแต่ไม่สามารถออกเสียงได้ เพราะถูกประกาศให้เป็นพรรคนอกกฎหมายไปแล้ว อย่างไรก็ตาม พระสีสุวัตถ์ สิริมตะและพรรคสาธารณรัฐก็ไม่ได้มีบทบาทใดๆอีกในสาธารณรัฐเขมรจนกระทั่งพนมเปญแตก พ่ายแพ้ให้แก่เขมรแดงเมื่อ พ.ศ. 2518 ลน นลลี้ภัยไปอินโดนีเซีย ส่วนพระสีสุวัตถ์ สิริมตะถูกเขมรแดงสังหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Corfield, J. *The History of Cambodia*, ABC-CLIO, 2009, p.79
2. ↑  Corfield, J. and Summers, L. *Historical dictionary of Cambodia*, Scarecrow Press, p.350
3. ↑  Clymer, K. J. The United States and Cambodia, 1969-2000: a troubled relationship, Routledge, p.69
4. ↑  Corfield, p.80
**จ่างซุน อู๋จี้** (จีน: 長孫無忌; พินอิน: *Zhǎngsūn Wúji*; เวด-ไจลส์: *Chang-sun Wu-chi* , 594 – 659) นามปากกาว่า **ฟู่จี** (พินอิน: *Fǔjī*; เวด-ไจลส์: *Fu-Chi*) ตำแหน่งเมื่อสิ้นชีวิตเป็น **เจ้ากง** (จีน: 趙公; พินอิน: *Zhào Gōng*; เวด-ไจลส์: *Chao Kung*) เป็นขุนนางจีนซึ่งดำรงตำแหน่ง อัครมหาเสนาบดี ในสมัยต้น ราชวงศ์ถัง เป็นพระเชษฐา (พี่ชาย) ของ จักรพรรดินีจางซุน จักรพรรดินีใน จักรพรรดิถังไท่จง จักรพรรดิองค์ที่ 2 และพระมาตุลา (ลุง) ของ จักรพรรดิถังเกาจง จักรพรรดิองค์ที่ 3 

ซึ่งจ่างซุน อู๋จี้ผู้นี้เป็นทั้งที่ปรึกษาและพระสหายของจักรพรรดิไท่จงตั้งแต่ก่อนสถาปนาราชวงศ์ถังครั้งยังเป็น หลี่ซื่อหมิน รวมถึงเมื่อสถาปนาราชวงศ์ถังแล้วและองค์ชายหลี่ซื่อหมินได้เป็นฉินอ๋องและเขาอาจจะเป็นพ่อสื่อให้กับจักรพรรดิไท่จงได้พบรักกับแม่นางจางซุนน้องสาวของเขา

ในเหตุการณ์ที่เรียกว่า เหตุการณ์ที่ประตูเสฺวียนอู่ เมื่อ พ.ศ. 1169 อันตรงกับช่วงปลายรัชสมัย จักรพรรดิถังเกาจู่ ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ถังเขามีส่วนช่วยให้องค์ชายหลี่ซื่อหมินพระราชโอรสองค์รองมีชัยชนะเหนือองค์ชาย หลี่เจี้ยนเฉิง องค์รัชทายาทและองค์ชาย หลี่หยวนจี๋ พระเชษฐาและพระอนุชาร่วมพระมารดาเดียวกับองค์ชายหลี่ซื่อหมินและจากเหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้องค์ชายหลี่ซื่อหมินได้เป็นรัชทายาทส่วนจ่างซุน อู๋จี้ได้รับการปูนบำเหน็จอย่างสูงโดยได้ดำรงตำแหน่งเป็นอัครมหาเสนาบดี

ในช่วงปลายรัชสมัยจักรพรรดิไท่จงเขาได้กราบทูลเสนอพระนามขององค์ชาย หลี่จื้อ พระราชโอรสองค์เล็กซึ่งต่อมาคือ จักรพรรดิถังเกาจง ให้ขึ้นเป็นรัชทายาทแทนองค์ชาย หลี่ไท่ พระราชโอรสองค์รองที่มีจิตใจโหดเหี้ยมทำให้เขามีอำนาจอย่างสูงในราชสำนักรวมถึงได้กลับมาเป็นอัครมหาเสนาบดีอีกสมัยหนึ่งแต่เพราะไปขัดราชโองการของจักรพรรดิเกาจงเรื่องการปลด จักรพรรดินีหวัง ออกจากตำแหน่งทำให้ พระสนมอู่ พระสนมเอกในจักรพรรดิเกาจงซึ่งกำลังก้าวขึ้นมามีอำนาจในราชสำนักขณะนั้นได้ใช้โอกาสนี้จัดการกับจ่างซุน อู๋จี้โดยให้ขุนนางคนสนิทที่สนับสนุนพระนางคือ ซู่จิงจง ป้ายความผิดให้กับจ่างซุน อู๋จี้ว่าจะก่อกบฏพร้อมกับขุนนางอีก 3-4 คนทำให้เขาถูกเนรเทศไปอยู่ชายแดนแต่ก็ถูกบังคับให้ดื่มยาพิษจนเสียชีวิตระหว่างถูกเนรเทศเมื่อ พ.ศ. 1202
**พรรคสามัคคีชาติกัมพูชา** (เขมร: គណបក្សសាមគ្គីជាតិកម្ពុជា *คณบกฺสสามคฺคีชาติกมฺพุชา*; อังกฤษ: Cambodian National Unity Party: CNUP) เป็นพรรคการเมืองที่จัดตั้งโดยเขมรแดงเมื่อ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 เพื่อรองรับการจัดการเลือกตั้งของสหประชาชาติ ในช่วงที่สหประชาชาติเข้ามาอารักขากัมพูชา ผู้นำพรรคคือ เขียว สัมพัน และซอน เซน เป็นพรรคที่สืบเนื่องมาจากพรรคกัมพูชาประชาธิปไตย ที่มีกองทัพแห่งชาติกัมพูชาประชาธิปไตยเป็นกองกำลังติดอาวุธ มีสถานีวิทยุเป็นของตนเองคือ "เสียงจากแนวร่วมแห่งชาติกัมพูชา" ซึ่งออกอากาศจนถึงเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2537

แม้ว่าจะจัดตั้งขึ้นเพื่อเข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2536 แต่ท่าทีของเขมรแดงกลับมีข้อโต้แย้งต่อสหประชาชาติและมีแนวโน้มที่จะคว่ำบาตรการเลือกตั้งมากขึ้น ในที่สุด สหประชาชาติได้ตัดสินใจไม่จัดการเลือกตั้งในพื้นที่ที่อยู่ภายใต้การยึดครองของเขมรแดง ซึ่งมีประชากรอยู่ในบริเวณนั้น 6% ของชาวกัมพูชา ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2537 พรรคกัมพูชาประชาธิปไตยถูกประกาศให้เป็นพรรคการเมืองที่ผิดกฎหมาย สมาชิกพรรคสามัคคีชาติกัมพูชาออกมาประกาศจัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลเพื่อสหภาพแห่งชาติและการปลดปล่อยแห่งชาติกัมพูชา

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2539 กลุ่มของเอียง ซารีที่คุมอำนาจอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของกัมพูชาได้แยกตัวออกไปก่อตั้งขบวนการสหภาพแห่งชาติประชาธิปไตย และในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2540 กลุ่มของเขียว สัมพันได้ก่อตั้งพรรคเอกภาพแห่งชาติเขมร หลังประกาศแยกตัวออกจากกลุ่มเขมรแดง

อ้างอิง
-------

1. ↑  David Lea & Colette Milward (Ed.). *A Political Chronology of South-East Asia and Oceania*. London: Psychology Press. 2001. p. 33.
2. ↑  Arthur S. Banks, Thomas C. Muller, William Overstreet, Sean M. Phelan, Hal Smith (Ed.). *Political Handbook of the World 1999*. 2000. p. 154.
3. ↑  *Amnesty International Report: 1997*.
4. ↑  Institute of Southeast Asian Studies. *Southeast Asian Affairs 1993*. 1993. p. 135.
5. ↑  CAMBODIA (Radhsphea Ney Preah Recheanachakr Kampuchea - National Assembly)
6. ↑  CPSR - document\_view
7. ↑  Philip Short. *Pol Pot: Anatomy of a Nightmare*. Macmillan. New York: Henry Holt and Company, LLC. 2004. p. 434.
*บทความนี้มีชื่อเป็นภาษาอื่น หรือใช้อักษรในภาษาอื่น เนื่องจากต้องการคงไว้ตามต้นฉบับ หรือไม่มีชื่อภาษาไทยที่เหมาะสม*
จุดยอดของแบบจำลองสามมิติรูปตาข่าย (ภาพล่าง) ถูกเปลี่ยนแปลงความสูงต่ำตามแผนที่ความสูงจากภาพบน
**ดิสเพลซเมนต์แมปปิง** (displacement mapping) เป็นการใช้ แผนที่ความสูง ปรับความสูงของพื้นผิวแบบจำลองสามมิติ เช่นใช้ค่าความสว่างบนแผนที่ความสูงเคลื่อนตำแหน่งจุดยอด ของแบบจำลองไปตามแกนแนวฉากจุดยอด ถ้าสว่างมากก็เคลื่อนมาก สว่างน้อยก็เคลื่อนน้อย เป็นต้น โดยแผนที่ความสูงที่ใช้อาจอยู่ในรูปแบบของเทกซ์เจอร์ และอาจอ้างอิงตำแหน่งโดยใช้กระบวนการทำยูวีแมปปิง ประโยชน์ประการหนึ่งของการทำดิสเพลซเมนต์แมปปิงคือใช้สร้างรายละเอียดพื้นผิว ในลักษณะใกล้เคียงกับ นอร์มัลแมปปิง หรือ บัมป์แมปปิง หรืออาจใช้ในการเปลี่ยนรูปทรงของแบบจำลองเพื่อให้ได้รูปร่างที่ต้องการก็ได้

การใช้งาน
---------

การใช้งาน ดิสเพลซเมนต์แมปปิงมักจำกัดอยู่ในการเร็นเดอร์ภาพนิ่งและวีดิทัศน์ มากกว่าการใช้งานในแบบเรียลไทม์ เช่นในเกมคอมพิวเตอร์สามมิติเมื่อเทียบกับเทคนิคอื่นๆเช่น bump หรือนอร์มัลแมปปิง เพราะดิสเพลซเมนต์แมปปิงจำเป็นต้องมีโพลีกอนอยู่จริง ต่างจากวิธีข้างต้นที่ใช้การเปลี่ยนแปลงการสะท้อนแสงของรายละเอียดพื้นผิว (texture) ดังนั้นหากต้องการใช้ในการเพิ่มรายละเอียดพื้นผิวก็จำเป็นต้องสร้างโพลีกอนเพิ่ม เช่นการใช้ไมโครโพลีกอน หรือการแบ่งเป็นซับดิวิชันเซอร์เฟซ ทำให้ใช้เวลาในการประมวลผลมากขึ้นแต่มีข้อดีคือให้ความสมจริง เพราะโพลีกอนที่ถูกสร้างขึ้นใหม่สามารถทำให้เกิดเงาจริงขึ้น (self-shadow)

ดูเพิ่ม
-------

* นอร์มัลแมปปิง
* Steep Parallax Mapping การใช้งานแบบ real-time
**วัดทุ่งเศรษฐี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงดอกไม้ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยรามคำแหง 2

เดิมบริเวณที่ตั้งวัดนั้นเป็นท้องนาซึ่งชาวบ้านทำนาได้ผลดีจนเรียกกันติดปากว่า *ทุ่งเศรษฐี* เมื่อ พ.ศ. 2528 นางแสวง พัตบุญมา ได้มีจิตศรัทธาบริจาคที่นาเนื้อที่ 18 ไร่ 81 ตารางวา เพื่อถวายให้เป็นที่สร้างวัด การก่อสร้างวัดทุ่งเศรษฐีเริ่มขึ้นตั้งแต่วันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2528 และได้ดำเนินการเรื่อยมา นางแสวงเป็นผู้ขออนุญาตสร้างวัด สมเด็จพระธีรญาณมุนี (สนิธ เขมจารี) กรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าคณะภาค 1 และเจ้าอาวาสวัดปทุมคงคา เป็นประธานอุปถัมภ์การก่อสร้างวัด และหลวงพ่อเณร ญาณวินโย ย้ายจากวัดสลุดมาดำเนินการตั้งวัด โดยเริ่มต้นเป็น **สำนักสงฆ์ทุ่งเศรษฐี** จนกระทั่งได้รับการประกาศตั้งเป็นวัดในวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2529

ในปัจจุบันวัดทุ่งเศรษฐีเน้นการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในด้านวิปัสสนากรรมฐาน มีการจัดงานเทศกาลงานบุญประจำปีในวันสำคัญทางศาสนาโดยมีประชาชนในหมู่บ้านทุ่งเศรษฐีและใกล้เคียงเข้าร่วมพิธีพร้อมกับพระภิกษุสามเณร ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัดคือ *หลวงพ่อทุ่งเศรษฐี* ปัจจุบันพระราชพัฒนโสภณ (วินัย ญาณวินโย) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
2. ↑  "วัดทุ่งเศรษฐี".
3. ↑  "เชิญร่วมงานประจำปีวัดทุ่งเศรษฐี 18-21ก.พ.นี้". 16 กุมภาพันธ์ 2559. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**คริสทีอัน ก็อทฟรีท เอเรินแบร์ค** (เยอรมัน: *Christian Gottfried Ehrenberg*) เป็นนักธรรมชาติวิทยา, นักสัตววิทยา, นักธรณีวิทยา, นักกายวิภาคศาสตร์ และนักจุลทรรศน์วิทยาชาวเยอรมัน และเป็นหนึ่งในนักวิทยาศาสตร์แถวหน้าของโลกในยุคของเขา 

เอเรินแบร์คเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยฟรีดรีช-วิลเฮ็ล์มแห่งเบอร์ลิน เขาเป็นผู้ก่อตั้งวิชาจุลบรรพชีวินวิทยาและวิชาจุลชีววิทยา เขาเป็นคนแรกที่เริ่มใช้คำว่าแบคทีเรียในปี 1838 และได้จำแนกแบคทีเรียเป็นหมวดๆอย่างน้อย 16 สปีชีส์ใน 4 สกุล ตลอดชีวิตของเขาได้สะสมจุลินทรีย์หลายหมื่นสปีชีส์ งานของเขาจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยากรุงเบอร์ลิน

เอเรินแบร์คเกิดที่เมืองเดลิทช์ ใกล้กับนครไลพ์ซิช ตอนแรกเขาเรียนวิชาเทววิทยาที่มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช จากนั้นจึงย้ายมาเรียนแพทยศาสตร์และธรรมชาติวิทยาในเบอร์ลิน และได้กลายเป็นเพื่อนกับนักผจญภัยชื่อดังอย่างอเล็คซันเดอร์ ฟ็อน ฮุมบ็อลท์ เอเรินแบร์คในวัยหนุ่มเดินทางไปยังตะวันออกกลางระหว่างปี 1820–1825 และสามารถเก็บตัวอย่างพืชและสัตว์ได้หลายพันตัวอย่าง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bauer, A. M. (2000). The Symbolae Physicae and the herpetology of Hemprich and Ehrenberg's expedition to Egypt and the Middle East เก็บถาวร 2018-04-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *International Society for the History and Bibliography of Herpetology Newsletter and Bulletin* 2(1): pp. 8-16
**วัดท่านางหอม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลน้ำน้อย อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ 93 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 3 แปลง เนื้อที่ 20 ไร่ 80 ตารางวา

วัดท่านางหอมตั้งวัดวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2210 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2323 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาประมาณ พ.ศ. 2325 ทางวัดได้ให้ราชการสร้างโรงเรียนในที่ดินวัด คือ โรงเรียนวัดท่านางหอม (อุดมสาธุกิจอุปถัมภ์) เปิดทำการสอนครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2474 แรกเริ่มใช้ศาลาการเปรียญในการเรียน

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 60 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 โครงหลังคาทำด้วยไม้ มุงกระเบื้องดินเผา หน้าบันเป็นรูปพญาครุฑและช้างเอราวัณล้อมรอบด้วยลายไทย พื้นอุโบสถปูหินอ่อนมีลวดลาย ล้อมรอบด้วยกำแพงทำด้วยดินเผาเคลือบสีเขียว มีรูปยักษ์ยืนหน้าอุโบสถ ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 โครงสร้างหลังคามุงกระเบื้องเคลือบสี หน้าบันเป็นลายเทพนม กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารไม้ ศาลาวัดมีหน้าบันรูปเทวดาเทินพานรัฐธรรมนูญ เป็นงานปูนปั้นฝีมือช่างท้องถิ่น ล้อมรอบด้วยลายพันธุ์พฤกษา มีจารึกระบุปีว่า "2480 ปีฉลู"

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระเพลากว้าง 2 เมตร สูง 3 เมตร ปางมารวิชัย พระสารีบุตร และพระโมคคัลลาน์ ขนาดสูง 1 เมตร พระพุทธรูปในศาลาการเปรียญพระเพลากว้าง 1 เมตร ปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 โดยคณะนางสมบูรณ์ ประธานราษฎร์นิกร นางสงวน รัตนประการ และนางพูนสุข ปรีชาพานิช เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยสัมฤทธิ์ และมีเจดีย์สูง 4 เมตร ก่ออิฐถือปูน บรรจุอัฐอดีตเจ้าอาวาส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "โรงเรียนวัดท่านางหอม (อุดมสาธุกิจอุปถัมภ์)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-09. สืบค้นเมื่อ 2021-12-09.
2. ↑  "วัดธรรมนูญ". เดอะคลาวด์.
3. ↑  "วัดท่านางหอม". เทศบาลตำบลน้ำน้อย.
ฟองสบู่ดูเป็นสีเนื่องจากการแทรกสอดฟิล์มบาง
 การแทรกสอดของคลื่น 2 ลูก
 รูปแบบการแทรกสอดสำหรับการแทรกสอดของคลื่น 2 ลูกในแบบต่าง ๆ
**การแทรกสอด** (interference) ของคลื่น คือการสร้างรูปคลื่นใหม่โดยการซ้อนทับกันของคลื่น 2 ลูกขึ้นไป การแทรกสอดจะเห็นได้ชัดเจนเมื่อคลื่นเป็นอาพันธ์ (สหสัมพันธ์สูง) คลื่นดังกล่าวควรเป็นคลื่นที่มาจากแหล่งกำเนิดเดียวกันหรือคลื่นที่มีความถี่เท่ากันหรือใกล้เคียงกัน

ภาพรวม
------

หลักการของการซ้อนทับของคลื่นคือ แอมพลิจูดของคลื่นที่เกิดขึ้น ณ จุดหนึ่งจะเท่ากับผลรวมของแอมพลิจูดของคลื่นทั้งหมดที่กระทบกับจุดนั้น การแทรกสอดระหว่างส่วนยอดหรือส่วนร่องที่จุดเดียวกันจะเพิ่มค่าสัมบูรณ์ของแอมพลิจูด และการแทรกสอดระหว่างส่วนยอดและส่วนร่องจะลดค่าสัมบูรณ์ของแอมพลิจูด

การแทรกสอดของคลื่นยังเกี่ยวข้องกับการทดลองการแทรกสอดสลิตคู่ของ โทมัส ยัง (การทดลองของยัง) ในการทดลองนี้เขาได้แสดงให้เห็นว่าคลื่นแสง 2 ลูกที่เป็นอาพันธ์สามารถแทรกสอดซึ่งกันและกันแล้วสร้างริ้วของการแทรกสอด คลื่นแสง 2 ลูกจากสลิตหลายตัวมาจากแหล่งกำเนิดคลื่นเดียวกันและมีการกระจายความยาวคลื่นเท่ากัน ที่ศูนย์กลางของริ้วการแทรกสอดคลื่นทั้งสองนี้มีเฟสเดียวกัน โดยทั่วไปแล้ว การแทรกสอดแบบนี้มักจะเกิดขึ้นกับคลื่นที่มีต้นกำเนิดจากแหล่งเดียวและแพร่กระจายผ่านสองเส้นทางที่แตกต่างกัน คลื่นจากหลายแหล่งจะแทรกสอดกันได้เฉพาะเมื่อสามารถปรับความสัมพันธ์ของเฟสให้สอดคล้องกันได้ เนื่องจากคลื่นที่มีการปรับเปลี่ยนความสัมพันธ์ของเฟสสามารถถือได้ว่ามาจากแหล่งเดียว (ดูที่หลักการของเฮยเคินส์) ภายในริ้วการแทรกสอดจะมีพื้นที่สว่าง ซึ่งคลื่นเสริมซึ่งกันและกัน และบริเวณมืด ซึ่งคลื่นจะหักล้างซึ่งกันและกัน ตามกฎทรงพลังงานแล้วต้องมีการเกิดทั้งส่วนมืดและส่วนสว่างสลับกันไป

แหล่งกำเนิดแสงใด ๆ สามารถสร้างริ้วการแทรกสอดได้ ตัวอย่างเช่น สามารถสังเกตเห็นวงแหวนนิวตันได้ในแสงแดด อย่างไรก็ตาม เนื่องจากแสงสีขาวเป็นการผสมกันของทุกสีในสเปกตรัม จึงเกิดริ้วการแทรกสอดที่ความกว้างต่าง ๆ กันไป ทำให้ไม่อาจเห็นขอบของการแทรกสอดที่ชัดเจนได้ ในทางกลับกัน หลอดโซเดียมให้แสงที่ใกล้เคียงกับ แสงสีเดียว ดังนั้นจึงเป็นไปได้ที่จะเห็นริ้วการแทรกสอดที่ชัดเจน ส่วนเลเซอร์ซึ่งสามารถฉายแสงสีเดียวได้เกือบสมบูรณ์แบบสามารถสร้างริ้วการแทรกสอดที่ชัดเจนที่สุด

หลักการแทรกสอด
--------------

 การแทรกสอดแบบเสริมกัน (ซ้าย) และการแทรกสอดแบบหักล้างกัน (ขวา)
เมื่อคลื่นสองคลื่นทับซ้อนกัน รูปคลื่นที่เกิดขึ้นจะขึ้นอยู่กับความถี่ (หรือความยาวคลื่น) และแอมพลิจูด ตลอดจนความสัมพันธ์ของเฟส ถ้าคลื่นสองลูกมีแอมพลิจูด *A* เท่ากันและความยาวคลื่นเท่ากัน แอมพลิจูดจะอยู่ระหว่าง 0 ถึง 2 *A* ขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ของเฟสของคลื่นทั้งสอง

เมื่อคลื่น 2 คลื่นอยู่ในเฟส (ความแตกต่างของเฟสคือ 0°) เช่น เมื่อจุดสูงสุดและต่ำสุดของคลื่นตรงกัน และแอมพลิจูดทั้งสองคือ *A1* และ *A2* ตามลำดับ แอมพลิจูดของแสงหลังจากการแทรกสอดคือ *A* จะเป็น *A*=*A1*+*A2* แบบนี้เรียกว่า **การแทรกสอดแบบเสริมกัน**

ถ้าคลื่นทั้งสองเฟสกลับกัน (ความต่างเฟส 180°) คลื่นจะตีกัน และแอมพลิจูด *A* ของแสงหลังจากการแทรกสอดคือ *A*=|A1−A2| และถ้าหาก *A1*=*A*2 แอมพลิจูดจะเป็น 0 แบบนี้เรียกว่า **การแทรกสอดแบบหักล้าง**

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ockenga, Wymke. Phase contrast. Leika Science Lab, 09 มิถุนายน 2011
**วัดทุ่งสามัคคีธรรม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองผักนาก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา มีที่ดินธรณีสงฆ์ จำนวน 36 แปลง เนื้อที่ 189 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา

วัดทุ่งสามัคคีธรรม เดิมวัดชื่อ **วัดทุ่ง** เป็นวัดร้าง สันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย ต่อมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2499 หลวงพ่อสังวาลย์ เขมโก ได้ธุดงค์ออกจากป่าช้าวัดบ้านทึงและได้มาปักกลดอยู่ที่วัดทุ่งสามัคคีธรรม ท่านอาศัยอยู่ในวิหารร้าง ในครั้งแรกมีพระอยู่เพียงรูปเดียว หลวงปู่สังวาลย์ได้เริ่มพัฒนาวัดทุ่งให้เป็นสถานที่ปฏิบัติภาวนาแก่ญาติโยมผู้ศรัทธา จนเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ.2510 ได้ยกวัดร้างขึ้นเป็นวัดมีพระสงฆ์ และต่อมา พ.ศ. 2533 เปลี่ยนชื่อจาก "วัดทุ่ง" มาเป็น "วัดทุ่งสามัคคีธรรม" โดยหลวงพ่อสังวาลย์ได้พัฒนาด้านศาสนวัตถุอันได้แก่ โบสถ์ วิหาร ศาลาการเปรียญ และกุฏิอีกหลายหลัง รวมถึงการขยายที่ดินวัดออกไปอีกหลายร้อยไร่แล้ว วัดทุ่งสามัคคีธรรมได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ.2530 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 31.35 เมตร ยาว 40 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสองชั้น กว้าง 31.35 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 ชั้นล่างใช้สำหรับเจริญกัมมัฏฐานวิปัสสนา ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 54 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 4.30 เมตร ยาว 9.50 เมตร หอสวดมนต์ กว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 กุฏิสงฆ์ จำนวน 25 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง และตึก 15 หลัง เป็นต้น

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระมาลัย ปญฺญาสโร พ.ศ. 2525–2536
* พระสังวาล เขมโก พ.ศ. 2536–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "หลวงปู่สังวาลย์ เขมโก ผู้มากบารมีแห่งเมืองสุพรรณ". โพสต์ทูเดย์.
2. ↑  "วัดทุ่งสามัคคีธรรม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดอดิศร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 1 งาน 81 ตารางวา

วัดอดิศรสร้างเมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2440 เดิมเป็นที่ทุ่งนานามว่า **วัดดิษฎาวาสราษฎร์บำรุง** ต่อมาหลังจากที่ขุดคลองซอยที่ 11 สายกลาง พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงอดิศรอุดมเดชได้ถวายที่ดิน 9 ไร่ 1 งาน 47 ตารางวา ให้ทำการย้ายวัดมาที่ปัจจุบัน แล้วเปลี่ยนนามวัดใหม่ว่า "วัดอดิศร" เมื่อ พ.ศ. 2443 ต่อมาทางวัดได้บูรณะพัฒนา มีผู้ถวายที่ดินเพิ่มเติม คือ นายนวล ถวาย 2 ไร่ 3 งาน 96 ตารางวา นายผิน บุญบุตร ถวาย 1 ไร่ 38 ตารางวา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2479 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ทางได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมา ตั้งแต่ พ.ศ. 2496 นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลขึ้นในที่ดินวัดเนื้อที่ประมาณ 7 ไร่ พร้อม อาคารต่าง ๆ และสนามอีกด้วย

ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 กว้าง 14 เมตร ยาว 22 เมตร และศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 กว้าง 16 เมตร ยาว 24 เมตร หอฉัน วิหารเล็ก 2 หลัง อยู่ที่มุมกำแพงอุโบสถ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธชินราชจำลองหน้าตักกว้าง 56 นิ้ว พร้อมพระอัครสาวกและพระพุทธรูปปางอื่น ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอดิศร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 728–729. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**อาโทส** (ดัตช์: *Atos*) ชื่อเดิม **อาโทส ออริจิน** (ดัตช์: *Atos Origin*) เป็นบริษัทเทคโนโลยีสารสนเทศนานาชาติ ซึ่งตั้งใน 42 ประเทศทั่วโลก โดยมีพนักงานกว่า 78,500 คน บริษัทให้บริการด้านไอทีใหญ่ที่สุดในยุโรป เป็นบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ยูโรเน็กซต์ปารีส และเป็นสมาชิกของดัชนีตลาดหลักทรัพย์ CAC Mid 60

ใน ค.ศ. 2013 อาโทสได้รับการกล่าวถึงในเรื่องของการจัดการที่ดีของความขัดแย้งในสหราชอาณาจักร

ข้อมูลบริษัท
------------

อาโทส เป็นบริษัทให้บริการด้านไอที เช่น การให้คำปรึกษา, บูรณาการระบบและการดำเนินงานการจัดการ ตลอดจนบริการเช่น บริการธุรกรรมการชำระเงินแบบไฮเทค อาโทสมีพนักงาน 78,000 คนและมีฐานลูกค้าของบริษัทระหว่างประเทศทุกภาคส่วนของตลาดแบบดั้งเดิม

รายได้ประจำปีของบริษัทคือ 5.1 พันล้านยูโร และได้รับการอ้างถึงในตลาดซื้อขายปารีสยูโรลิสท์ในชื่อ อาโทสเวิลด์กริด, อาโทสเวิลด์ไลน์ และอาโทสคอลซัลติ้ง

อาโทสเป็นผู้ประสานงานด้านไอทีอย่างเป็นทางการในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ตั้งแต่ ค.ศ. 2002 จนถึง ค.ศ. 2016

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6  "Annual Report 2010" (PDF). Atos Origin. สืบค้นเมื่อ 3 May 2011.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  อาโทส ออริจิน ประเทศไทย แถลงข่าวการเปลี่ยนแปลงฝ่ายบริหาร  เก็บถาวร 2009-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ไทย)
3. ↑  Cohen, M.L. (2006). "Atos Origin S.A.". *International Directory of Company Histories*. The Gale Group. สืบค้นเมื่อ 2 September 2010.
4. ↑  ข่าวบีบีซี 16 พฤษภาคม 2013
5. ↑  Warwick to take part in ATOS challenge

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
**โซลฟลาย** (อังกฤษ: Soulfly) เป็นวงเฮฟวีเมทัลจากเมืองฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา เนื้อเพลงและปกอัลบั้มของวงช่วงแรกมักจะเป็นความเชื่อเรื่องจิตวิญญาณ การเมือง ศาสนา ในอัลบั้มชุดหลังได้เพิ่มเนื้อเพลงเกี่ยวกับ สงคราม ความรุนแรง การล่วงละเมิด ทาส ความเกลียดชังและความโกรธ โซลฟลายได้ถูกก่อตั้งขึ้นโดย แม็กซ์ กาวาเลรา อดีตฟรอนต์แมนวงเซปุลตูราที่แยกตัวจากวงในปี 1996 อัลบั้มเปิดตัว *โซลฟลาย* ได้วางตลาดเมื่อวันที่ 21 เมษายน ปี 1998 ในขณะที่อัลบั้มล่าสุดของพวกเขา *อาร์กแองเจิล* วางตลาดเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม ปี 2015 ชื่อของวงได้นำจากเนื้อร้องในเพลง *Headup* ของ Deftones มาตั้งเป็นชื่อวง

โซลฟลายรวมดนตรีเมทัลหลายประเภทรวมทั้งดนตรีชนเผ่าบราซิลและเวิลด์มิวสิก ใน 6 อัลบั้มแรกได้ติดชาร์ตบิลบอร์ด 200 ของสหรัฐอเมริกา โดยเฉพาะอัลบั้มชุดที่สอง *Primitive* ได้ขึ้นอันดับที่ 32  โซลฟลายได้ถูกรับรองจากรางวัลทองคำของสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Top Music Charts - Hot 100 - Billboard 200 - Music Genre Sales". Billboard Music Charts. สืบค้นเมื่อ 2009-02-28. [*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "GOLD AND PLATINUM - Searchable Database". RIAA. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-06-26. สืบค้นเมื่อ 2009-02-28.
ภูเขาไฟฟูจิกรวยภูเขาไฟสลับชั้นที่ยังไม่ดับในประเทศญี่ปุ่น ล่าสุดที่ปะทุขึ้นในปี 1707-08
Tavurvur กรวยภูเขาไฟสลับชั้นที่ยังไม่ดับใกล้กับRabaul ในประเทศปาปัวนิวกินี
**กรวยภูเขาไฟสลับชั้น** หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ **ภูเขาไฟชนิดประกอบ** ความสูงของภูเขาไฟทรงกรวยก่อขึ้นโดยชั้นหินซึ่งเกิดจากการแข็งตัวของหินหลอมเหลวหลายชั้น, เทฟรา, หินภูเขาไฟ และเถ้าภูเขาไฟ สิ่งที่ทำให้กรวยภูเขาไฟสลับชั้นแตกต่างจากภูเขาไฟโล่คือ กรวยภูเขาไฟสลับชั้นถูกจำแนกโดยลักษณะที่สูงชัน และรอบของการปะทุที่จะสลับไปมาระหว่างการปะทุแบบระเบิดรุนแรงและการปะทุแบบต่อเนื่อง ถึงแม้กรวยภูเขาไฟสลับชั้นบางลูกจะมีแอ่งภูเขาไฟรูปกระจาดที่เกิดจากการถล่มลงมาของปากปล่องภูเขาไฟก็ตาม หินหลอมเหลวที่ไหลจากกรวยภูเขาไฟสลับชั้นมักจะเย็นตัวลงและแข็งตัวก่อนที่จะแพร่กระจายไปไกลเนื่องจากมีความหนืดสูง หินหนืดที่เป็นส่วนประกอบของหินหลอมเหลวนี้มักจะเป็นหินเฟลสิกมากกว่า ซึ่งมีซิลิก้ากลางถึงสูง (เช่นเดียวกับในหิน ไรโอไลต, ดาไซต์ หรือแอนเดไซต์) และมีหินเมฟิกที่มีความหนืดต่ำน้อยกว่า การไหลของหินหนืดประเภทหินเฟลสิกที่ครอบคลุมระยะทางไกลนั้นเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก การครอบคลุมระยะทางไกลที่สุดคือ 15 กม.(9.3 ไมล์)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Principal Types of Volcanoes

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**กรวยภูเขาไฟสลับชั้น**
***แทกทิเคิลเมเนเจอร์*** (อังกฤษ: *Tactical Manager*) เป็นวิดีโอเกมจำลองการจัดการฟุตบอลสำหรับแพลตฟอร์มอามิกา, อาตาริ เอสที และดอส เกมนี้ได้รับการพัฒนาโดยเคมี แมร์เตนส์ แห่ง*ทอล์กกิงเบิดส์* ซึ่งเป็นบริษัทผู้พัฒนาในสหราชอาณาจักรที่เอสเซกซ์ซึ่งเลิกกิจการไปแล้วในสมัยนั้น และเผยแพร่โดยบริษัทแบล็กเลเจนด์ซอฟต์แวร์ใน ค.ศ. 1994

รูปแบบการเล่น
-------------

*แทกทิเคิลเมเนเจอร์*เป็นเกมจำลองการจัดการฟุตบอลที่ให้ผู้เล่นหนึ่งถึง 46 คนเล่นพร้อมกันได้ โดยไม่มีเป้าหมายที่แน่นอน แต่เป้าหมายคือการจัดการทีมฟุตบอลให้ประสบความสำเร็จมากที่สุด เพื่อให้บรรลุสิ่งนี้ ผู้เล่นสามารถเลือกทีม, กำหนดกลยุทธ์ รวมทั้งซื้อและขายนักฟุตบอล

การตอบรับ
---------

*แทกทิเคิลเมเนเจอร์*ได้รับการวิจารณ์ที่หลากหลาย นิตยสารซียู อามิกา ให้คะแนนเกมนี้ที่ 87 เปอร์เซ็นต์ โดยกล่าวถึงเกมนี้ว่า "เอาใจใส่อย่างยิ่ง" ในขณะที่นิตยสารอามิกายูสเซอร์อินเตอร์เนชันแนลให้คะแนนเกมนี้ที่ 45 เปอร์เซ็นต์ และกล่าวว่าเกมนี้ดูล้าสมัยเมื่อเทียบกับเกมการจัดการอื่น ๆ ที่มีให้ กระทั่งต่อมา ได้มีการเปิดตัวภาคใหม่ในชื่อ*แทกทิเคิลเมเนเจอร์ 2*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Talking Bird Ltd's Contact page". *Talking Birds Ltd's official website*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 February 2005. สืบค้นเมื่อ 7 April 2022.
2. ↑  Black Legend (1994), *Tactical Manager manual*, Black Legend
3. ↑  Dillon, Tony (June 1994). "Tactical Manager review". *CU Amiga*. EMAP.
4. ↑  "Tactical Manager review". *Amiga User International*. AUI Ltd. October 1994.
**กรอร์** หรือ **โกรร์** (อักษรโรมัน: crore, /krɔːr/; ย่อเป็น **cr**) มีค่าเท่ากับ สิบล้าน (10,000,000 หรือสัญกรณ์วิทยาศาสตร์: 107) หรือเท่ากับ 100 ลาข ในระบบการนับแบบอินเดีย หรือเขียนเป็น 1,00,00,000 ตามรูปแบบการจัดเรียงจุลภาคแบบอินเดีย

*กรอร์* ปรากฏใช้ในทั้งในระบบของราชการเช่นกัน และนิยมใช้ทั่วไปในอัฟกานิสถาน, บังกลาเทศ, ภูฏาน, อินเดีย, เมียนมาร์, เนปาล, ปากีสถาน และ ศรีลังกา

เงินจำนวนมาก ๆ ในบังกลาเทศ, เนปาล, อินเดีย และ ปากีสถาน มักจะเขียนในรูปของ "โกฏิ" (*Koti*) หรือ "กรอร์" (*crore*) เช่น "₹15 crore" หรือ "₹15 cr" แปลว่า "ร้อยห้าสิบล้านรูปี" เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* ลาข
* โกฏิ
* คำเรียกเลขจำนวนมาก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Knowing our Numbers". *Department of School Education And Literacy*. National Repository of Open Educational Resources. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 February 2016. สืบค้นเมื่อ 13 February 2016.
2. ↑  Posamentier, Alfred S.; Poole, Peter (2020-03-23). *Understanding Mathematics Through Problem Solving*. World Scientific. ISBN 978-981-4663-69-4.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* IINRG, Ranchi. "Government Organisation". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 September 2018. สืบค้นเมื่อ 22 February 2020.
**กรอบมาตรฐานคุณวุฒิ** (อังกฤษ: Thailand Qualifications Framework) นิยมย่อว่า **ทีคิวเอฟ** (TQF) เป็นกรอบงานสำหรับใช้เป็นฐานในการถ่ายโอนหน่วยกิตของสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย จัดทำโดยวิธีการควบคุมคุณภาพการสอน พัฒนาโดยสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กรอบมาตรฐานคุณวุฒิของไทยพัฒนามาจากแนวคิด National Qualifications Framework ที่เป็นระบบควบคุมคุณภาพสำหรับการถ่ายโอนหน่วยกิต ของนักเรียนในระดับมัธยมศึกษาและอุดมศึกษาในสหราชอาณาจักร

เป้าหมายในอนาคตของทีคิวเอฟเพื่อให้นักศึกษาในประเทศกลุ่มอาเซียนสามารถถ่ายโอนหน่วยกิตกันได้ โดยในปัจจุบันมีอยู่สามประเทศที่เข้าร่วมโครงการนี้คือ ประเทศไทย ประเทศมาเลเซีย และ ประเทศอินโดนีเซีย

ทีคิวเอฟมีกระแสการคัดค้านจากนักวิชาการหลายท่าน รวมถึงการร่วมลงชื่อคัดค้านกว่า 400 คน

เป้าปัจจัย
----------

กรอบความรู้ของทีคิวเอฟ เน้นให้นักศึกษามหาวิทยาลัยมีการเรียนรู้ในด้าน (1) คุณธรรมและจริยธรรม (2) ความรู้ (3) ปัญญา (4) ความรับผิดชอบ และ (5) ทักษะอื่นที่เกี่ยวข้องในการทำงาน

สาขาวิชา
--------

ทีคิวเอฟเริ่มประกาศใช้เมื่อปี พ.ศ. 2552 โดยสำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษาแห่งชาติ บังคับใช้เฉพาะ 4 สาขา คือ การท่องเที่ยว พยาบาลศาสตร์ โลจิสติกส์ และ เทคโนโลยีสารสนเทศ สำหรับหลักสูตรที่ตั้งภายหลังปี 2553 และในปี พ.ศ. 2555 หลักสูตรที่ถูกจัดตั้งก่อนหน้าจำเป็นต้องสอดคล้องกับกรอบมาตรฐานนี้

ในสาขาอื่นที่จะมีผลบังคับใช้ตามมาได้แก่ วิศวกรรมศาสตร์ การบัญชี อุตสาหกรรมการเกษตร ครุศาสตร์ และ ศึกษาศาสตร์ซึ่งอยู่ในขั้นตอนการพิจารณาลงนาม

สำหรับสาขาอื่น ทางคณะอนุกรรมการได้เห็นชอบในการดำเนินการ ซึ่งได้แก่สาขาวิชา สัตวแพทยศาสตร์, วิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์, การแพทย์แผนไทยประยุกต์ (ตรี-บัณฑิตศึกษา), พยาบาลศาสตร์ (บัณฑิตศึกษา), บริหารธุรกิจ, เศรษฐศาสตร์, เกษตรศาสตร์ ป่าไม้และประมง, สถาปัตยกรรมศาสตร์, ภาษาไทย, ภาษาต่างประเทศ, สาธารณสุขศาสตร์, กายภาพบำบัด, สิ่งแวดล้อม, ศิลปกรรมศาสตร์, นิเทศศาสตร์, แพทยศาสตร์, เภสัชศาสตร์, ทันตแพทยศาสตร์, การบริหารการศึกษา, ครุศาสตร์อุตสาหกรรม, คติชนวิทยา

อ้างอิง
-------

1. ↑  สำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา, *National Qualifications Framework for Higher Education in Thailand เก็บถาวร 2010-09-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน*
2. ↑  เสวนาสภาอาจารย์ฯ ครั้งที่ 7/2553 เรื่อง "TQF : อวสานชีวิตอาจารย์ในมหาวิทยาลัยหรือไม่"
3. ↑  ประชาไท, *รายงาน: สำรวจกระแสค้าน'TQF' ยกเครื่องใหญ่อุดมศึกษารับเปิดเสรี*
4. ↑  ประชาไท, *400 อาจารย์ลงชื่อค้านTQF ชี้ไม่สะท้อนคุณภาพ-สร้างภาระ-ลิดรอนเสรีภาพการสอน*
5. 1 2 3  สำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษาแห่งชาติ, *สาขา/สาขาวิชา ที่อยู่ระหว่างดำเนินการโครงการวิจัยเรื่อง การจัดทำมาตรฐานคุณวุฒิสาขา/สาขาวิชา เก็บถาวร 2010-08-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* กรอบมาตรฐานคุณวุฒิ เก็บถาวร 2010-08-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, สำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษาแห่งชาติ
* การพัฒนารายละเอียดของหลักสูตร ตาม มคอ.2 และ TQF เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วิดีโอเกม ค.ศ. 1995

***แทกทิเคิลเมเนเจอร์ 2*** (อังกฤษ: *Tactical Manager 2*) เป็นวิดีโอเกมจำลองการจัดการฟุตบอลสำหรับระบบอามิกา และวินโดวส์ ที่ได้รับการพัฒนาโดยเคมี แมร์เตนส์ แห่ง*ทอล์กกิงเบิดส์* ซึ่งเป็นบริษัทผู้พัฒนาในสหราชอาณาจักรที่เอสเซกซ์ซึ่งเลิกกิจการไปแล้วในสมัยนั้น และเผยแพร่โดยแบล็กเลเจนด์ซอฟต์แวร์ใน ค.ศ. 1995

รูปแบบการเล่น
-------------

*แทกทิเคิลเมเนเจอร์*เป็นเกมจำลองการจัดการฟุตบอลที่ให้ผู้เล่นหนึ่งถึง 46 คนเล่นพร้อมกันได้ โดยไม่มีเป้าหมายที่แน่นอน แต่เป้าหมายคือการจัดการทีมฟุตบอลให้ประสบความสำเร็จมากที่สุด เพื่อให้บรรลุสิ่งนี้ ผู้เล่นสามารถเลือกทีม, กำหนดกลยุทธ์ รวมถึงซื้อและขายนักฟุตบอล

รายละเอียดผลิตภัณฑ์
-------------------

ควบคุมทีมที่ผู้เล่นชื่นชอบ และพาพวกเขาไปสู่ถ้วยรวมถึงชัยชนะลีกในแทกทิเคิลเมเนเจอร์ 2 ซึ่งเป็นภาคต่อของหนึ่งในเกมการจัดการฟุตบอลที่ได้รับการจัดอันดับสูงสุดเท่าที่เคยมีมา ซึ่งเน้นที่ความสมจริงเป็นพิเศษ และผู้เล่นจะต้องใช้ทุกเคล็ดลับในตำราเพื่อเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของสโมสร นอกจากนี้ ผู้เล่นยังสามารถดูไฮไลต์การแข่งที่มีรายละเอียดสามระดับ ได้แก่: การทำประตูเท่านั้น, ไฮไลต์ และแบบเรียลไทม์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Talking Bird Ltd's Contact page". *Talking Birds Ltd's official website*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 February 2005. สืบค้นเมื่อ 7 April 2022.
2. ↑  Black Legend (1995), *Tactical Manager manual*, Black Legend
ด้านหลังของบรูเนลคือโซ่ของเรือเอสเอสเกรตอีสเทิร์น ซึ่งได้ถ่ายไว้ในปี ค.ศ. 1857 โดยโรเบิร์ต ฮาวเลตต์ ภาพนี้ถือว่าเป็นภาพที่มีชื่อเสียงที่สุดภาพหนึ่งของเขา
**อิซัมบาร์ด คิงดอม บรูเนล** (อังกฤษ: Isambard Kingdom Brunel; 9 เมษายน ค.ศ. 1806 – 15 กันยายน ค.ศ. 1859) เป็นวิศวกรเครื่องกลและวิศวกรโยธาชาวอังกฤษ ผู้ออกแบบสถานีรถไฟที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของอังกฤษนามว่า เกรตเวสเทิร์นเรลเวย์ (Great Western Railway) ผู้ออกแบบอู่ท่าเรือหลายแห่งในสมัยนั้น รวมถึงเรือกลไฟบรูเนล เป็นคนแรกที่สามารถออกแบบเรือกลไฟของเขาให้สามารถข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก นอกจากนี้ บรูเนลยังออกแบบอุโมงค์และสะพานที่สำคัญจำนวนมาก ความสามารถของเขานั้นไม่ธรรมดา ถึงขนาดเคยออกแบบสะพานข้ามแม่น้ำอันเชี่ยวกราก และออกแบบอุโมงค์ลอดใต้แม่น้ำเทมส์ ซึ่งเป็นสิ่งที่แทบจะเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เลยในช่วงนั้น จึงกล่าวได้ว่า เขาคือผู้บุกเบิกการปฏิวัติอุตสาหกรรมคนสำคัญของอังกฤษ 

ถึงแม้ว่า โครงการต่าง ๆ ที่เขาตั้งใจไว้จะไม่สำเร็จเสมอไปเพราะพวกเขามักจะมีปัญหาด้านวิศวกรรมอยู่บ่อยครั้ง แต่ถึงอย่างไรก็ดี เขาก็ยังได้ขึ้นชื่อว่าเป็น "คนแรก" ในหลาย ๆ ด้านทางวิศวกรรม โดยเฉพาะหลักการของเขาที่สามารถช่วยสร้างอุโมงค์ข้ามแม่น้ำ ซึ่งยากต่อการสร้างได้ และเขายังเป็นผู้พัฒนาออกแบบเรือเอสเอสเกรตบริเตน (SS Great Britain) ซึ่งเป็นเรือที่ทำด้วยเหล็กกล้าและใช้ใบจักรแบบสกรูครั้งแรกของโลก และได้ถูกนำไปใช้ในการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเป็นลำแรกของโลก และนอกจากนี้ยังเป็นเรือที่ใหญ่สุดในโลกเท่าที่มีการสร้างมาในขณะนั้น ในปี ค.ศ. 1843 และเรือที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคือ เรือเอสเอสเกรตอีสเทิร์นซึ่งครองตำแหน่งเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดในโลกยาวนานถึง 34 ปี เป็นเรือที่มีขนาดก้าวกระโดดกว่าลำใด ๆ ในยุคนั้น 

บรูเนลได้รับการยอมรับจากชาวอังกฤษให้เป็นชาวบริติชผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด (100 Great Britons) อันดับ 2 รองจากวินสตัน เชอร์ชิลล์

ประวัติ
-------

บรูเนล เกิดเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1806 ที่ย่านถนนไบรแทน เป็นลูกชายของวิศวกรชาวฝรั่งเศส-อังกฤษ เซอร์มาร์ซ คิงดอม บรูเนล และโซเฟีย คิงดอม เมื่ออายุได้ 14 ปีก็ไปศึกษาที่โรงเรียนมัธยมแห่งแรกของเขา ชื่อว่า โรงเรียนก็อง (College of Caen) ที่นอร์ม็องดี ต่อจากนั้นก็ย้ายไปศึกษาที่โรงเรียนมัธยมอ็องรีที่ 4 (Lycée Henri-IV) ในปารีส พ่อของเขานั้นติดหนี้มาก โดยรวมแล้วประมาณ 5,000 ปอนด์ จึงได้ไปอยู่ในคุกของลูกหนี้ แต่ในที่สุดเขาก็ยอมที่จะลาออกจากการเป็นวิศวกรที่มีประสบการณ์คนหนึ่งของอังกฤษ รัฐบาลอังกฤษก็ยอมจ่ายค่าหนี้ค้างชำระทั้งหมดของเขาให้หมดโดยมีข้อเสนอให้เขาต้องอยู่ในอังกฤษห้ามไปไหน เมื่อบรูเนลจบการศึกษาในปี ค.ศ. 1822 พ่อของเขาก็ส่งเขาไปศึกษาต่อที่เอกอลปอลีแต็กนิก (École Polytechnique) จนจบ แล้วจึงกลับไปทำงานที่อังกฤษ เขาทิ้งภรรยาและลูกทั้งสาม: อิซัมบาร์ด บรูเนลจูเนียร์ (1837-1902), เฮนรี่มาร์คบรูเนล (1842-1903) และฟลอเรนซ์แมรี่บรูเนล (1847-1876) เฮนรี่มาร์คตามรอยพ่อและปู่ของเขาในการเป็นที่ประสบความสำเร็จวิศวกรโยธา

บรูเนลในพิธีเปิดโอลิมปิก
------------------------

เซอร์เคนเนท แบรนา (Sir Kenneth Branagh) เป็นผู้แสดงเป็นบรูเนลในพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ในฉากอุตสาหกรรม โดยแต่งกายชุดสูทสีดำพร้อมกับใส่หมวกทรงสูง ซึ่งเป็นเอกลักษณ์การแต่งตัวของบรูเนล

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-22. สืบค้นเมื่อ 2012-12-11.
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-10-24. สืบค้นเมื่อ 2012-12-12.
4. ↑
ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ **แถวลำดับซัฟฟิกซ์** (อังกฤษ: suffix array) คือการจัดเรียง อาร์เรย์ ของ ข้อความทั้งหมดจากท้ายข้อความ เป็นโครงสร้างข้อมูลที่ใช้ในดัชนีข้อความแบบเต็ม อัลกอริทึมการบีบอัดข้อมูลและภายในเขตข้อมูลของ bibliometrics

แถวลำดับซัฟฟิกซ์ ถูกเป็นแนะนำโดย Manber & Myers (1990) เป็นเรื่องง่ายสำหรับ suffix trees

นิยาม
-----

ให้ {\displaystyle S=S[1]S[2]...S[n]} เป็นข้อความและให้ {\displaystyle S[i,j]} หมายถึงสตริงย่อยของ {\displaystyle S} ตั้งแต่ {\displaystyle i} ถึง {\displaystyle j}

{\displaystyle A} ของ {\displaystyle S} ถูกกำหนดให้เป็นอาร์เรย์ของจำนวนเต็ม ให้ตำแหน่งเริ่มต้นของส่วนต่อท้าย {\displaystyle S} ใน lexicographical order ซึ่งหมายความว่า รายการ {\displaystyle A[i]} มีตำแหน่งเริ่มต้นของ {\displaystyle i}-คำต่อท้ายที่เล็กที่สุดใน {\displaystyle S} และสำหรับทั้งหมด {\displaystyle {\displaystyle 1<i\leq n}}: {\displaystyle {\displaystyle S[A[i-1],n]<S[A[i],n]}}

ตัวอย่างเช่น
------------

พิจารณาข้อความ {\displaystyle S}=`banana$` เพื่อสร้างดัชนี:

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| i | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| {\displaystyle S[i]} | b | a | n | a | n | a | $ |

ข้อความสิ้นสุดให้ลงท้ายด้วยเครื่องหมายนพิเศษ `$` ที่มีลักษณะเฉพาะและมีขนาดเล็กกว่าตัวอักษรอื่น ๆ ข้อความที่มีคำต่อท้ายดังต่อไปนี้:

| Suffix | i |
| --- | --- |
| banana$ | 1 |
| anana$ | 2 |
| nana$ | 3 |
| ana$ | 4 |
| na$ | 5 |
| a$ | 6 |
| $ | 7 |

คำเหล่านี้สามารถจัดเรียงตามลำดับจากน้อยไปมาก:

| Suffix | i |
| --- | --- |
| $ | 7 |
| a$ | 6 |
| ana$ | 4 |
| anana$ | 2 |
| banana$ | 1 |
| na$ | 5 |
| nana$ | 3 |

อาร์เรย์ {\displaystyle A} มีตำแหน่งเริ่มต้นของส่วนต่อท้ายที่เรียงลำดับเหล่านี้:

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| i | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| {\displaystyle A[i]} | 7 | 6 | 4 | 2 | 1 | 5 | 3 |

suffix array เขียนไว้ในแนวตั้งเพื่อความชัดเจน:

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| i | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| {\displaystyle A[i]} | 7 | 6 | 4 | 2 | 1 | 5 | 3 |
| 1 | $ | a | a | a | b | n | n |
| 2 |  | $ | n | n | a | a | a |
| 3 |  |  | a | a | n | $ | n |
| 4 |  |  | $ | n | a |  | a |
| 5 |  |  |  | a | n |  | $ |
| 6 |  |  |  | $ | a |  |  |
| 7 |  |  |  |  | $ |  |  |

ตัวอย่างเช่น {\displaystyle A[3]} มีค่า 4 ดังนั้นจึงหมายถึงส่วนต่อท้ายที่เริ่มต้นที่ตำแหน่งที่ 4 ภายใน {\displaystyle S} ana$
ความพ่ายแพ้ในยุทธการที่อัจญ์นะดัยน์ทำให้ซีเรียตกเป็นเป้าหมายการรุกรานจากฝ่ายมุสลิม คอลิด อิบน์ อัลวะลีดตัดสินใจยึดดามัสกัสซึ่งเป็นฐานที่มั่นของจักรวรรดิไบแซนไทน์ ที่ดามัสกัส โทมัส พระชามาดา (ลูกเขย) ของจักรพรรดิเฮราคลิอัสแห่งไบแซนไทน์เป็นผู้บัญชาการ ได้ข่าวกรองว่ากองทัพของคอลิดเดินทางมายังดามัสกัส พระองค์จึงเขียนจดหมายถึงจักรพรรดิเฮราคลีอัสซึ่งอยู่ในเอเมซาในขณะนั้นเพื่อขอกำลังเสริม ที่มากไปกว่านั้น โทมัสส่งทหารบางส่วนไปขัดขวางกองทัพของคอลิดเพื่อที่จะได้มีเวลาเตรียมการยึดเพิ่มขึ้น หรือถ้าเป็นไปได้ ก็หยุดขบวนทหารของคอลิดเสียเลย กองทัพหนึ่งของเขาพ่ายแพ้ในยุทธการที่อัลยากูเศาะฮ์ ในช่วงกลางเดือนสิงหาคม ค.ศ. 634 ใกล้ทะเลสาบทิเบเรียส ห่างจากดามัสกัส 150 กิโลเมตร ส่วนอีกกองทัพก็พ่ายแพ้ในยุทธการที่มัรญุศเศาะฟัรในวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 634

นักเขียนช่วงแรกบางคนซึ่งรวมถึงอัฏเฏาะบะรี สับสนที่ตั้งสงครามอัลยากูเศาะฮ์ (الياقوصة) กับยุทธการที่อัลยัรมูกซึ่งเกิดในบริเวณเดียวกัน และให้ปีที่ยัรมูกเป็น ฮ.ศ. 13 ซึ่งไม่ถูกต้อง

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Khalid Bin Al-Waleed Sword Of Allah by A.I. Akram Appendix Page 6
2. ↑  Abu Bakr and Military Expansion - Islamic Books
3. ↑  *Battles of Byzantine* by John Haldon

พิกัดภูมิศาสตร์: 32°45′37″N 35°43′52″E﻿ / ﻿32.76015°N 35.73100°E﻿ / 32.76015; 35.73100
การประหารชีวิตอิชิกาวะ โกเอมง และบุตรชาย ด้วยการต้มในน้ำเดือด (ภาพอูกิโยะในสมัยเมจิ)
**อิชิกาวะ โกเอมง** (คันจิ: 石川五右衛門, ฮิรางานะ: いしかわ ごえもん, *Ishikawa Goemon*, พ.ศ. 2101 - พ.ศ. 2137) นักรบนินจาและจอมโจรที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ถูกประหารชีวิตหลังจากที่ลอบสังหารโทโยโตมิ ฮิเดโยชิไม่สำเร็จ โกเอมงถูกต้มในน้ำเดือดจนตายพร้อมกับลูกชาย โดยตำนานกล่าวไว้ว่าโกเอมงได้อุ้มลูกชายเหนือน้ำจนกระทั่งตัวตาย อ่างอาบน้ำที่มีรูปทรงกะทะในประเทศญี่ปุ่นได้ตั้งชื่อตามว่าโกเอมงบูโระ

โกเอมงได้มาเป็นตำนานพื้นบ้านของญี่ปุ่น และเป็นตัวละครที่นิยมนำมาเล่นในละครคาบุกิ โดยเฉพาะตอนต่อสู้ที่ด่านนันเซนจิในเกียวโต


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เบ็งเก**

การอ้างอิงในวัฒนธรรมสมัยนิยม
----------------------------

* โกเอมงได้เป็นตัวละครในวิดีโอเกมหลายเกม ได้แก่ กัมบาเระ โกเอมอนของโคนามิ และซามูไรวอริเออร์ของโคเอ
* ในการ์ตูนเรื่องลูแปง ตัวละครหลักที่เป็นขโมยร่วมกับลูแปงมีชื่อว่าโกเอมอน ที่ 13
* ทีวีซีรีส์โทคุซัทสึของญี่ปุ่นเรื่องมาสค์ไรเดอร์โกสต์ มีการใช้วิญญาณของโกเอมอนมาเป็นร่างต่อสู้ของมาสค์ไรเดอร์โกสต์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อิชิกาวะ โกเอมง**

* Goemon Ishikawa (character) เก็บถาวร 2015-07-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the Internet Movie Database
ข้อมูลพิมพ์จากอิเล็กโทรฟีโรแกรม (Electropherogram) จากเครื่องลำดับดีเอ็นเออัตโนมัติ แสดงส่วนของลำดับดีเอ็นเอ
**ลำดับดีเอ็นเอ** หรือ **ลำดับพันธุกรรม** (อังกฤษ: DNA sequence or genetic sequence) เป็นชุดของอักษรที่แทนโครงสร้างปฐมภูมิ (primary structure) ของโมเลกุลหรือสายดีเอ็นเอซึ่งมีความสามารถที่จะขนส่งข้อมูลทางพันธุกรรม

อักษรที่ใช้ในลำดับดีเอ็นเอได้แก่ *A*, *C*, *G*, และ *T* ซึ่งแทนหน่วยย่อยนิวคลีโอไทด์ (nucleotide) ของสายดีเอ็นเอได้แก่เบสอะดีนีน (adenine) , ไซโตซีน (cytosine) , กัวนีน (guanine) และ ไทมีน (thymine) ตามลำดับซึ่งต่อกันด้วยพันธะโคเวเลนท์กับแกนหลักฟอสเฟต (phospho-backbone) โดยทั่วไปแล้วลำดับจะถูกพิมพ์ชิดกับอักษรตัวต่อไปโดยไม่มีช่องวรรคจากด้าน 5' ไป 3' จากซ้ายไปขวา เช่นในลำดับ AAAGTCTGAC ชุดของนิวคลีโอไทด์ที่มีลำดับเบสมากกว่า 4 ตัวจะเรียกว่า ลำดับดีเอ็นเอ 

การทำงานทางชีวภาพของลำดับดีเอ็นเอจะขึ้นกับข้อมูลที่อยู่ในลำดับดีเอ็นเอ ลำดับนี้อาจ *sense* (มีนัย) หรือ *anti-sense* (ไม่มีนัย) หรืออาจเป็นส่วนที่ถอดรหัสพันธุกรรม (coding) หรือไม่ถอดเป็นรหัสพันธุกรรม (noncoding) ลำดับดีเอ็นเอนั้นอาจบรรจุข้อมูล ดีเอ็นเอขยะ (junk DNA)

ลำดับดีเอ็นเออาจถอดมาได้จากวัตถุดิบทางชีวภาพผ่านกระบวนการที่เรียกว่า การลำดับดีเอ็นเอ (DNA sequencing)

ในบางครั้ง อาจมีอักษรอื่นๆ นอกเหนือจาก A, T, C, และ G ปรากฏในลำดับดีเอ็นเอ ซึ่งแสดงถึงความกำกวม (ambiguity) ในโมเลกุลดีเอ็นเอตัวอย่างทั้งหมดอาจมีนิวคลีโอไทด์มากกว่า 1 ชนิดที่อยู่ในตำแหน่งนั้น ระบบการเรียกชื่อสารเคมีของ IUPACได้กำหนดกฎมาเป็นดังนี้

```
       A = adenine           
       C = cytosine            
       G = guanine             
       T = thymine           
       R = G A (purine)        
       Y = T C (pyrimidine)    
       K = G T (keto)    
       M = A C (amino)
       S = G C (strong bonds)
       W = A T (weak bonds)
       B = G T C (all but A)
       D = G A T (all but C)
       H = A C T (all but G)
       V = G C A (all but T)
       N = A G C T (any)
```

ดูเพิ่ม
-------

* ดีเอ็นเอ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* A bibliograph on features, patterns, correlations in DNA and protein texts เก็บถาวร 2008-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ตรินโคมาลี** (อังกฤษ: Trincomalee), **ติรุโกณมไล** (ทมิฬ: திருகோணமலை) หรือ **ตริกุณามฬยะ** (สิงหล: ත්‍රිකුණාමළය) เป็นศูนย์กลางการปกครองของเขตตรินโคมาลีและเป็นเมืองท่าพักตากอากาศที่สำคัญของจังหวัดตะวันออก ประเทศศรีลังกา ตั้งอยู่บนชายฝั่งทิศตะวันออกของเกาะ โดยเป็นที่ตั้งของท่าเรือตรินโคมาลี ห่างจากเมืองแจฟฟ์นาไปทางทิศใต้ 113 ไมล์ และห่างจากเมืองแบตทิคาโลอาไปทางทิศเหนือ 69 ไมล์ เมืองตรินโคมาลีเป็นหนึ่งในเมืองศูนย์กลางที่สำคัญของวัฒนธรรมภาษาทมิฬมามากกว่า 2,000 ปี เมืองมีประชากร 99,135 คน เมืองตั้งอยู่บนคาบสมุทรตรินโคมาลี เป็นที่ตั้งของวัดโกเนสวารามและมีซากของวัดโบราณชื่อ วัดพันเสา มีศูนย์วัฒนธรรมตรินโคมาลีที่เปิดในปี ค.ศ. 1897 ยังเป็นที่ตั้งของวิทยาลัยฮินดูตรินโคมาลี เป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟตรินโคมาลี

จากบันทึกทางประวัติศาสตร์ เมืองตรินโคมาลีมีอายุมากกว่า 2,500 ปี เริ่มต้นจากการตั้งรกรากโดยเกี่ยวข้องกับวัดโกเนสวาราม ในยุคก่อนสมัยใหม่ ถือเป็นเมืองหนึ่งที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชีย เป็นเมืองท่าเรือทางทะเลที่สำคัญและมีการค้าระหว่างประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  ในยุคโบราณเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรตะวันออกของประเทศวันนี ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ปัลวะ ราชวงศ์โจฬะ ราชวงศ์พันด์ยัน ส่วนเขตเมืองตรินโคมาลีก็ได้สร้างเมืองป้อมปราการขึ้นมาหลังจากที่โปรตุเกสมีชัยเหนืออาณาจักรแจฟฟ์นา โปรตุเกสได้ยึดครองในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 ชาวฮอลันดาและชาวฝรั่งเศสผลัดเปลี่ยนกันครอบครองหลายครั้งก่อนตกเป็นของอังกฤษใน ค.ศ. 1795 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นฐานทัพเรือสำคัญของอังกฤษในตะวันออกไกล หลังจากอังกฤษสูญเสียสิงคโปร์ให้แก่ญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1942 ต่อมาใน ค.ศ. 1957 อังกฤษยกฐานทัพให้แก่ศรีลังกา

ท่าเรือมีชื่อเสียงเรื่องเป็นท่าเรือที่ใหญ่โตและการรักษาความปลอดภัย ซึ่งแตกต่างจากที่อื่นในมหาสมุทรอินเดีย สามารถเดินทางได้สะดวกทุกฤดูและหลากหลายยานพาหนะ จุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยว เช่น ชายหาดที่สวยงามอย่าง หาดอัปปูเวลี หาดซัลลี หาดนิลาเวลี มีวัดเก่าแก่ โต้คลื่น ดำน้ำ ตกปลา ดูวาฬ และมีบ่อน้ำพุร้อน ตรินโคมาลียังมีมหาวิทยาลัยอีสเทิร์น ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจทางด้านกวี ภาพยนตร์ ดนตรี วรรณกรรม มาหลายศตวรรษทั้งชาวศรีลังกาเองและชาวต่างชาติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Sri Lanka: largest cities and towns and statistics of their population". World Gazetteer.[*ลิงก์เสีย*]
ระวังสับสนกับ ยุทธการที่อิเหลง

| * ด
* ค
* ก
ศึกผาแดง |
| --- |
| 
* เตียงปัน
* ผาแดง
* อิเหลง
* หลู่
* หับป๋า
* กังเหลง

 |

**ยุทธการที่อิเหลง** (จีน: 夷陵之战 (208年)) เป็นการต่อสู้ระหว่างขุนศึก ซุนกวน และ โจโฉ ในปี ค.ศ. 208 ในช่วงปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก โดยสมรภูมิรบครั้งนี้เกิดขึ้นที่อิเหลงตำบลเล็ก ๆ ในเขตเมืองกังเหลงซึ่งอยู่ในเขตแดนของจังหวัด เกงจิ๋ว โดยเป็นการปะทะกันของกองทัพซุนกวนภายใต้การนำทัพของแม่ทัพใหญ่ **จิวยี่** และกองทัพโจโฉภายใต้การนำทัพของแม่ทัพใหญ่แห่งวุยก๊ก **โจหยิน**

จุดเริ่มต้นของสงครามครั้งนี้เกิดขึ้นภายหลังจากความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับของโจโฉในยุทธการที่ผาแดงกองทัพโจโฉได้แตกกระสานซ่านเซ็นไปคนละทิศคนละทางซึ่งโจหยินได้คุมทหารม้าจำนวน 6,000 นายมารักษาเมืองกังเหลงจนเจอกับทัพของจิวยี่จำนวน 31,000 นายซึ่งมาตั้งค่ายพักอยู่ริมฝั่งด้านใต้ของ แม่น้ำแยงซี เพื่อดักโจมตีกองทัพโจโฉ

ขณะเดียวกันแม่ทัพที่ เล่าเจี้ยง ส่งมาช่วยโจโฉรบนามว่า **Xi Su** กลับไม่ชอบโจโฉและได้แปรพักตร์ไปรับใช้ซุนกวนโดยไม่มีการต่อสู้ต่อ กำเหลง รองแม่ทัพของจิวยี่เมื่อโจหยินเจอกับทัพของจิวยี่ก็ถูกโจมตีจนแตกพ่ายไปโจหยินนำทหารม้าที่เหลืออยู่ประมาณ 3,000 นายหนีกลับขึ้นไปทางเหนือ