recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**หอดูดาวหอดูดาวสทราซบูร์** (ฝรั่งเศส: *Observatoire astronomique de Strasbourg*) เป็นหอดูดาวในเมืองสทราซบูร์ ประเทศฝรั่งเศส

หลังจากสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียในปี 1870–1871 สทราซบูร์ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของ จักรวรรดิเยอรมัน มหาวิทยาลัยสทราซบูร์ได้รับการสร้างขึ้นใหม่ในปี 1872 และในปี 1875 ได้มีการก่อสร้างหอดูดาวแห่งใหม่ขึ้น อุปกรณ์หลักคือกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงขนาด 50 ซม. ซึ่งเริ่มแสงแรกในปี 1880 เป็นอุปกรณ์ที่ใหญ่ที่สุดในจักรวรรดิเยอรมันในเวลานั้น ในปี 1881 การประชุมสมาคมดาราศาสตร์เยอรมนีครั้งที่ 9 จัดขึ้นที่เมืองสทราซบูร์เพื่อเฉลิมฉลองการเปิดตัว

หอดูดาวแห่งนี้ตั้งอยู่ที่นี่เพื่อวัตถุประสงค์ในการสอนและสัญลักษณ์ทางการเมืองเป็นหลัก ไม่ใช่เพื่อคุณภาพในการสังเกตการณ์ เพราะบริเวณนี้เป็นที่ลุ่มต่ำซึ่งมีแนวโน้มที่จะเกิดหมอกควัน ในช่วงก่อนปี 1914 มีเจ้าหน้าที่น้อยเกินไปที่จะใช้งานเครื่องมือนี้ งานวิจัยทางวิชาการจึงได้รับการตีพิมพ์เพียงเล็กน้อยก่อนสงครามโลกครั้งที่ 1 วัตถุท้องฟ้าหลักที่สังเกตการณ์คือดาวหางและดาวแปรแสง หลังปี 1909 เครื่องมือเหล่านี้ยังใช้ในการสังเกตระบบดาวคู่และการวัดแสงของเนบิวลา

ปัจจุบันหอดูดาวแห่งนี้เป็นที่ตั้งของศูนย์ข้อมูลดาราศาสตร์สทราซบูร์ซึ่งเป็นฐานข้อมูลที่รวบรวมและเผยแพร่ข้อมูลทางดาราศาสตร์ รวมถึง SIMBAD (ฐานข้อมูลวัตถุท้องฟ้า), VizieR (สารบัญแฟ้มทางดาราศาสตร์) และ Aladin Sky Atlas (แผนที่ดาวเชิงโต้ตอบ) หอดูดาวแห่งนี้ล้อมรอบด้วยสวนพฤกษศาสตร์มหาวิทยาลัยสทราซบูร์

ในห้องใต้ดินด้านล่างหอดูดาวมีพิพิธภัณฑ์ที่ดำเนินการโดยมหาวิทยาลัย เรียกว่า *คริปโตเซตวล* (*Crypte aux étoiles*) ที่นี่จัดแสดงกล้องโทรทรรศน์เก่าและอุปกรณ์ทางดาราศาสตร์โบราณอื่น ๆ เช่น นาฬิกา อุปกรณ์วัดตำแหน่ง เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  
Heck, André (2005). *The Multinational History of Strasbourg Astronomical Observatory*. Springer. pp. 221–222. ISBN 1-4020-3643-4.
2. ↑  
Wolfschmidt, G. (2005). *The Multinational History of Strasbourg Astronomical Observatory*. Springer. pp. 63–87. Bibcode:2005ASSL..330...63W. doi:10.1007/1-4020-3644-2\_2. ISBN 1-4020-3643-4.
3. ↑  
Hutchins, Roger (2008). *British University Observatories, 1772–1939*. Ashgate Publishing. p. 240. ISBN 0-7546-3250-4.
โรงแรมเลอ เมอริเดียน ไซเบอร์พอร์ต, ฮ่องกง
**เลอ เมอริเดียน** (Le Méridien) เป็นเครือโรงแรมระดับบน ซึ่งเป็นเจ้าของโดยกลุ่มบริษัทสตาร์วูด โฮเท็ล แอนด์ รีสอร์ท ประกอบไปด้วยโรงแรมในเครือกว่า 120 แห่ง ใน 50 ประเทศทั่วโลก

ประวัติ
-------

เลอ เมอริเดียน ถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ.1972 โดยสายการบินแอร์ฟรานซ์ โรงแรมแห่งแรก คือ โรงแรมเลอ เมอริเดียน เอตวลล์ (Le Méridien Étoile) ประกอบด้วยห้องพักจำนวน 1,000 ห้อง ภายในเวลา 2 ปีของการดำเนินงาน ได้มีโรงแรมในเครือเพิ่มขึ้นเป็น 10 แห่งในยุโรป และแอฟริกา และเติบโตเรื่อยมา จนกระทั่งในปี ค.ศ.1991 มีจำนวนโรงแรมในเครือถึง 58 โรงแรมทั่วโลก

ในปี ค.ศ. 1994 เลอ เมอริเดียน ได้ถูกซื้อโดยกลุ่มบริษัทโรงแรมในเครือ ฟอร์เต้ แห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งในภายหลังได้ถือซื้อโดยบริษัทกรานาดา ในปี ค.ศ. 1996 

ในปี ค.ศ. 2000 ได้มีการร่วมทุนระหว่างกลุ่มกรานาดา กับกลุ่มคอมพาส จนกระทั่งทั้งสองบริษัทได้ประกาศแยกตัวกันในปีค.ศ. 2001 ซึ่งได้กลายมาเป็นโรงแรมในกลุ่มคอมพาส จนได้ถูกซื้ออีกครั้งหนึ่งโดยกลุ่มโนมุระ ในเดือนพฤษภาคม ปี ค.ศ. 2001 และในปี ค.ศ. 2003 เลแมน บราเธอร์ โฮลดิ้งส์ ได้ซื้อหนี้ส่วนใหญ่ของกลุ่มเลอ เมอริเดียน และในปี ค.ศ. 2005 กลุ่มสตาร์วูด โฮเท็ล แอนด์ รีสอร์ท ได้มาเป็นเจ้าของเต็มตัวของแบรนด์เลอ เมอริเดียน รวมถึงลิขสิทธิ์ในการบริหารจัดการทั้งหมด

ดูเพิ่ม
-------

*
**ทูริน ทูรัมบาร์** (ฝรั่งเศส: *Túrin Turambar*) เป็นตัวละครเอกตัวหนึ่งในจินตนิยายชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือซิลมาริลลิออน และต่อมาได้เป็นตัวละครเอกในนิยายเรื่อง ตำนานบุตรแห่งฮูริน

ทูรินเป็นตัวละครที่โทลคีนสร้างขึ้นในลักษณะ anti-hero แบบหนึ่ง คือเป็นวีรบุรุษในโศกนาฏกรรม เขาเป็นมนุษย์ ที่มีชีวิตอยู่ในยุคที่หนึ่งของอาร์ดา บิดาของทูรินคือ ฮูริน ประมุขของตระกูลฮาดอร์ เขาถูกมอร์กอธจับตัวไปได้หลังจากสงครามเนียร์นายธ์อาร์นอยดิอัด แต่ฮูรินไม่ยอมจำนนต่อมอร์กอธ ทำให้มอร์กอธสาปแช่งตระกูลของฮูรินทั้งตระกูลให้ประสบหายนะ

ที่มาของตัวละคร
---------------

โทลคีนกล่าวถึงตัวละคร *ทูริน* ในจดหมายฉบับหนึ่งของเขา สื่อว่าเขาได้รับแรงบันดาลใจมาจากตำนานนอร์สโบราณ เรื่อง *ซีกุร์ด เดอะ โวลซุง* (Sigurd the Volsung) และจากตัวละคร *คุลแลร์โว* (Kullervo) จากมหากาพย์คาเลวาลา (Kalevala) ของชาวฟินแลนด์ อันเป็นตัวละครที่ประสบเคราะห์กรรมร้ายกาจในชีวิต

ประวัติ
-------

ทูรินเป็นบุตรชายคนเดียวของ ฮูริน ธาลิออน ประมุขแห่งตระกูลฮาดอร์ ซึ่งเป็นผู้ครองแคว้นดอร์-โลมิน มารดาของเขาคือ มอร์เวน แห่งตระกูลเบออร์ เขามีน้องสาวสองคน หนึ่งคืออัวร์เวน หรือลาไลธ์ ซึ่งเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก และสองคือ นิเอนอร์ นีนิเอล ผู้ต้องประสบชะตากรรม ตกในบ่วงคำสาปร่วมกันกับเขา

เมื่อทูรินอายุได้ 8 ปี เอลฟ์และมนุษย์ร่วมกันจัดทัพยกไปหมายจะปราบปรามมอร์กอธให้สิ้นซาก แต่เหตุการณ์กลับตาลปัตร กลายเป็นสงครามเนียร์นายธ์อาร์นอยดิอัด ทัพเอลฟ์และมนุษย์แตกพ่ายยับเยิน กษัตริย์ฟิงกอนสิ้นพระชนม์ แว่นแคว้นของฮูรินก็ถูกพวกอีสเตอร์ลิงเข้ามายึดครอง มอร์เวนจำต้องส่งทูรินให้หนีไปเสียเพื่อมิให้ตกเป็นทาส ทูรินกับผู้ติดตามสองคนจึงเดินทางไปสู่ราชสำนักโดริอัธ ขอความอุปถัมภ์จากกษัตริย์ธิงโกลและเทพีเมลิอัน

ที่โดริอัธ ทูรินได้เป็นศิษย์และสหายของเบเล็กจอมธนู นายทหารเอลฟ์ผู้เก่งกาจ ต่อมาทูรินมีเหตุวิวาทจนซายรอส คู่กรณีเสียชีวิต ทูรินจึงหนีออกจากโดริอัธไปใช้ชีวิตเป็นโจรอยู่กับพวกกองโจรในป่าทางตะวันตกของโดริอัธ วันหนึ่งกองโจรจับตัวคนแคระมีมได้ และให้แลกอิสรภาพกับที่อยู่อาศัย คนแคระมีมจึงยกบ้านของตนบนเขาหัวโล้นหรืออะมอนรูธให้แก่พวกโจร

ธิงโกลส่งคนออกติดตามหาทูริน หลังจากสอบถามพยานหลักฐานต่างๆ แล้วว่า ทูรินไม่มีความผิดในการตายของซายรอส แต่ไม่มีใครหาทูรินเจอ จนกระทั่งเบเล็กเที่ยวออกติดตามไปนอกเขตอาณาจักรและเจอทูรินในที่สุด แต่ทูรินก็ไม่ยอมหวนกลับโดริอัธ เบเล็กจึงพำนักอยู่กับทูรินและพวกโจร

วันหนึ่งพวกออร์คจับตัวมีมได้ และบังคับให้มีมทรยศต่อกองโจรของทูริน พวกออร์คสังหารคนของทูรินจนหมดแล้วจับตัวทูรินไป คงเหลือแต่เบเล็กที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส เบเล็กออกติดตามทูรินไปจนถึงป่าเทาร์-นู-ฟูอิน ได้พบกวินดอร์ แห่งนาร์โกธรอนด์ที่นั่น ทั้งสองคนลอบเข้าค่ายออร์ค ชิงเอาตัวทูรินคืนมาได้ แต่แล้วทูรินกลับสังหารเบเล็กด้วยความเข้าใจผิดคิดว่าเป็นศัตรู

กวินดอร์พาทูรินที่เศร้าโศกจนไม่มีสติกลับมายังนาร์โกธรอนด์ เมื่อทูรินกลับฟื้นดีขึ้นแล้ว ก็ไม่ยอมใช้ชื่อเดิม ปกปิดความจริงไว้ด้วยหวาดกลัวในชะตากรรมของตนเองและผู้อยู่ใกล้

ชื่อต่างๆ ของทูริน
------------------

* เนย์ธัน
* กอร์โธล
* อการ์วายน์ บุตรแห่งอูมาร์ธ
* อดาเนเดล
* มอร์เมกิล หรือ จอมดาบดำ
* ธูริน
* ทูรัมบาร์
* ดักเนียร์ เกลารุงกา หรือ ยมทูตแห่งเกลารุง
**วิหารไดอานา** หรือ **วิหารไดอานาแห่งเอฟิซูส** ตั้งอยู่ที่เมืองเอฟิซูส ประเทศกรีซ วิหารแห่งนี้สร้างด้วยหินอ่อนเมื่อประมาณ 550 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในสมัยของกษัตริย์ครอยซุสแห่งลิเดีย ตัววิหารกว้าง 160 ฟุต ยาว 342 ฟุต เมื่อมองจากด้านกว้างจะพบเสาหินอ่อนเรียงกันอยู่ทั้งสิ้น 8 ต้น แต่ถ้ามองจากด้านยาวจะเห็นเสาหินอ่อนเรียงกันอยู่ 20 ต้น โดยเสาแต่ละต้นมีความสูง 60 ฟุต และมีเส้นผ่านศูนย์กลางยาว 6 ฟุต หลังคาวิหารทำด้วยไม้มุงกระเบื้องหินอ่อน ขนาดของวิหารครอบคลุมพื้นที่ 54,720 ตารางฟุต เป็นวิหารที่สามารถกล่าวได้ว่ามีความสวยงามมากที่สุดในสมัยนั้น **ประวัติการสร้างวิหารแห่งนี้** มีตำนานเล่าสืบต่อกันมาว่า วิหารแห่งนี้ถวายสร้างขึ้นแด่เทพธิดาไดอานาหรืออาร์เทมิสที่เสด็จลงมาจากสรวงสวรรค์เพื่อช่วยชาวเมnองให้พ้นจากภัยพิบัติและความหายนะทั้งปวง เมื่อเทพธิดาไดอานาหรืออาร์เทมิสได้ช่วยเหลือผู้คนให้รอดพ้นหายนะดังกล่าวแล้ว ชาวเมืองต่างซาบซึ้งในบุญคุณยิ่งนัก ด้วยความศรัทธาทั้งหลายทั้งปวง ชาวเมืองต่างร่วมใจกันสร้างวิหารแห่งนี้ขึ้นมาอย่างใหญ่โตวิจิตรงดงาม

ต่อมาวิหารไดอานาได้ทรุดโทรมลงตามกาลเวลาโดยไม่มีใครสนใจจนกระทั่งเมื่อ ค.ศ. 186 พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชได้บูรณะซ่อมแซมขึ้นใหม่เนื่องจากถูกไฟไหม้ แม้ว่าวิหารไดอานาจะเสียหายไปมากทว่าความงดงามของโครงร่างสถาปัตยกรรมแบบกรีกที่สวยงามยังคงตั้งตระหง่านอย่างโดดเด่นให้บรรดานักวิชาการ ผู้สนใจทั่วไป รวมถึงนักท่องเที่ยวได้ศึกษาและเดินทางมาชมความงดงามของวิหารแห่งนี้กันสืบไป
ภาพเหมืองหินปูนในทูรา

|  |
| --- |
|  |
| rꜣ-ꜣw |
|  |
|  |
|  |
| ไฮเออโรกลีฟอียิปต์ |

**ทูรา** (อาหรับอียิปต์: طرة Tora IPA: [ˈtˤoɾˤɑ], คอปติก: ⲧⲣⲱⲁ, กรีกโบราณ: Τρωια or Τρωη) เป็นเหมืองหินปูนหลักในอียิปต์โบราณ เป็นสถานที่ซึ่งชาวอียิปต์โบราณรู้จักกันในนาม *โทรยู* หรือ *โรยู* ซึ่งตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างกรุงไคโรและเมืองฮัลวานในปัจจุบัน ชื่ออียิปต์โบราณของเมืองดังกล่าวถูกตีความผิดโดยสตราโบ ซึ่งเป็ฯนักภูมิศาสตร์ชาวกรีกโบราณ โดยคิดว่าเมืองนี้หมายถึงชาวโทรจันอาศัยอยู่ ดังนั้นเมืองในช่วงเฮลเลนิสติกจึงได้ชื่อว่าเมือง*ทรอยอา* สถานที่ดังกล่าวตั้งอยู่ที่เมือง*ฏอเราะฮ์*ในเขตผู้ว่าการไคโร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Peust, Carsten. "Die Toponyme vorarabischen Ursprungs im modernen Ägypten" (PDF). p. 99.
2. ↑  Grimal, Nicholas. *A History of Ancient Egypt.* p. 27. Librairie Arthéme Fayard, 1988
3. ↑  Grimal, Nicholas. *A History of Ancient Egypt.* p. 111. Librairie Arthéme Fayard, 1988
4. ↑  Quarries of Masara and Tura เก็บถาวร 2007-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Accessed July 28, 2006
5. ↑  Talbert, Richard. *Barrington Atlas of the Greek and Roman World.* p. 74. (ISBN 0-691-03169-X)
**หลวงพ่อเกิด วัดสะพาน** (6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2415 - 27 ธันวาคม พ.ศ. 2499) เหรียญของท่านเสมือนอัญมณีชิ้นเอกของเมืองนครนายกวัตถุมงคลของท่านช่วยคุ้มครองป้องกันภัยนานาประการ และดลบันดาลแต่สิ่งที่เป็นมงคลศิษย์เอกขงอท่านที่ได้รับการถ่ายทอดวิชาจากท่านคือ หลวงพ่อภู่ วัดช้าง อำเภอบ้านนา

ประวัติ
-------

**หลวงพ่อเกิด** ท่านเกิดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2415 ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 5 เป็นบุตรของนายฉุย และนางพุ่ม สมพงษ์ เป็นบุตรคนสุดท้องในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 7 คน อุปสมบทเมื่อมีอายุ 21 ปีตรงกับวันที่23 พฤษภาคม พ.ศ. 2436 โดยมีหลวงพ่อวัตร วัดพิกุลแก้ว เป็นพระอุปัชฌาย์ หลวงพ่อดี วัดกุฏิเตี้ย เป็นพระกรรมวาจาจารย์ หลวงพ่อเพ็ง วัดพระโต เป็นพระอนุสาวนาจารย์ มีฉายาว่า **ปุณณปัญโญ** ได้อยู่ศึกษากับหลวงพ่อดี ผู้มีความชำนาญด้านรุกขมูล วิปัสสนากรรมฐาน และแพทย์แผนโบราณ มีวิทยาคมอันแก่กล้ารูปหนึ่งในสมัยนั้น จากนั้นท่านได้ย้ายมาจำพรรษาอยู่ที่วัดสะพานตลอดมา ท่านได้ธุดงค์ไปยังเมืองเขมรและมีโอกาสศึกษาเล่าเรียนวิชาจากอาจารย์ต่างๆ อีกหลายรูป

ความเมตตา
---------

ท่านมีใจเมตตากรุณาโดยไม่เลือกชั้นวรรณะ มีบุตรบุญธรรมมากมาย ท่านเป็นคนมองการณ์ไกลเกี่ยวกับการศึกษา ได้สร้างโรงเรียนขึ้นเพื่อประสิทธิ์ประสานวิชาให้กับกุลบุตรและกุลธิดาในละแวกนั้น ใครเจ็บไข้ได้ป่วยไม่สบาย ท่านจะสงเคราะห์รักษาให้ และยังได้ปรุงยาแก้ลมไว้แจกให้กับลูกศิษย์ของท่านอีกด้วย และท่านได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็น **พระครูพิศาลธรรมประยุต** ในปี พ.ศ. 2494 จากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และมีวัตถุมงคลของท่านอีกมากมาย ทั้งตะกรุด ตะกรุดโทน เหรียญรุ่นต่างๆ ตะกรุด คลอดลูกง่าย ผ้ายันต์ ผ้าประเจียด สำหรับผ้ายันต์สีขาวลงยันต์สี่ด้วยหมึกสีแดงคล้ายชาดและเขียนชื่อกำกับไว้ ลายมือของท่านสวยงามมาก ส่วนเหรียญรุ่นแรกของท่านสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2479 เหรียญรุ่นที่ 2สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2484 เหรียญรุ่นทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2492 และเหรียญรุ่นสุดท้ายสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2496 ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2499

อ้างอิง
-------

1. **หนังสือรวมสุดยอดพระคณาจารย์ทั้งหมด 180 พระองค์**
2. ประวัติหลวงพ่อเกิด วัดสะพาน เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. พระเครื่องหลวงพ่อเกิด เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
4. หลวงพ่อเกิด วัดสะพาน[*ลิงก์เสีย*]
แม่หมาป่าคาปิโตลีนา สัญลักษณ์อำนาจของกษัตริย์แห่งโรม
**กษัตริย์แห่งโรม** (ละติน: *Rex Romae*) เป็นตำแหน่งผู้ปกครองสูงสุดของราชอาณาจักรโรมัน มีอำนาจในฐานะหัวหน้าฝ่ายบริหาร ตุลาการ และนิติบัญญัติ ตามตำนานแล้ว กษัตริย์คนแรกคือโรมุลุส ซึ่งได้สร้างกรุงโรมขึ้นเมื่อ 753 ปีก่อนคริสต์ศักราชบนเขาแพละไทน์ กรุงโรมมีกษัตริย์ทั้งหมด 7 คนซึ่งปกครองกรุงโรมจนถึง 509 ปีก่อนคริสต์ศักราช กษัตริย์คนที่เจ็ดถูกโค่นจากอำนาจจากเหตุข่มขืนลูเครเชีย แม้จะมีชื่อตำแหน่งว่าเป็นกษัตริย์แต่ก็เป็นเพียงชื่อตำแหน่งในทางปกครองเท่านั้น กษัตริย์แต่ละคนมาจากการเลือกตั้งแบบปลอดการแข่งขัน และไม่จำเป็นต้องเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับกษัตริย์คนก่อน ระบอบการปกครองเช่นนี้จึงไม่มีชนชั้นราชวงศ์

ตำแหน่งกษัตริย์เป็นตำแหน่งที่มีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดเหนือผู้คน แม้กรุงโรมจะมีวุฒิสภาแต่ก็เป็นเพียงสภาที่มีอำนาจน้อยนิดในทางปกครองเท่านั้น หน้าที่หลักของวุฒิสภาคือการสนองความปรารถนาของกษัตริย์ นอกจากโรมุลุสผู้เป็นกษัตริย์คนแรกแล้ว กษัตริย์คนต่อมามาจากการเลือกตั้งโดยประชาชนกรุงโรม วุฒิสภาจะแต่งตั้งวุฒิสมาชิกกลุ่มหนึ่งเป็นคณะอินแตร์เรกส์ (Interrex) ซึ่งจะเป็นคณะที่สรรหาและเสนอชื่อผู้ลงสมัครรับเลือกหนึ่งคนเป็นกษัตริย์ หากผู้สมัครคนนั้นแพ้การเลือกตั้ง คณะอินแตร์เรกส์ก็จะสรรหาผู้ลงสมัครรับเลือกคนใหม่ ผู้ที่ถูกเสนอชื่ออาจจะเป็นใครก็ได้โดยไม่เกี่ยงที่มา อาทิ ลูกิอุส ตาร์กวินิอุส ปริสกุส กษัตริย์คนที่ 5 มีต้นกำเนิดเป็นเพียงสามัญชนผู้อพยพมาจากอีทรัสคัน นครรัฐเพื่อนบ้าน อย่างไรก็ตาม ในตอนปลายยุคได้เกิดการแก่งแย่งอำนาจกันขึ้น ทำให้กษัตริย์องค์ที่ 6 และ 7 ไม่ได้มีที่มาจากการเลือกตั้งโดยประชาชน แต่มาจากการลงมติแต่งตั้งของวุฒิสภาเท่านั้น

รายชื่อกษัตริย์แห่งโรม
----------------------

| ภาพ | ชื่อ | ช่วงชีวิต | ครองราชย์ | สิ้นสุดรัชสมัย | ที่มา |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | **โรมุลุส**(ROMVLVS) | 771 – 716 ปีก่อน ค.ศ. (อายุ 53 ปี) | 753 ปีก่อน ค.ศ. | 716 ปีก่อน ค.ศ. | ประกาศตนเป็นกษัตริย์หลังแรมุสผู้เป็นพี่ชายถูกสังหาร |
|  | **นุมา ป็อมปิลิอุส**(NVMA POMPILIVS) | 753 – 672 ปีก่อน ค.ศ. (อายุ 80 ปี) | 716 ปีก่อน ค.ศ. | 672 ปีก่อน ค.ศ. | มาจากการเลือกตั้งโดยประชาชน |
|  | **ตุลลุส ฮ็อสตีลิอุส**(TVLLVS HOSTILIVS) | ? – 640 ปีก่อน ค.ศ. | 672 ปีก่อน ค.ศ. | 640 ปีก่อน ค.ศ. | มาจากการเลือกตั้งโดยประชาชน |
|  | **อังกุส มาร์กิอุส**(ANCVS MARCIVS) | ประมาณ 677 – 616 ปีก่อน ค.ศ. | 640 ปีก่อน ค.ศ. | 616 ปีก่อน ค.ศ. | มาจากการเลือกตั้งโดยประชาชน |
|  | **ลูกิอุส ตาร์กวินิอุส ปริสกุส**(LVCIVS TARQVINIVS PRISCVS) | ? – 578 ปีก่อน ค.ศ. | 616 ปีก่อน ค.ศ. | 578 ปีก่อน ค.ศ. | หลังมาร์กิอุสตายเขาก็เป็นผู้สำเร็จราชการ ต่อมาลงสมัครรับเลือกตั้งและได้รับการเลือกตั้ง |
|  | **แซร์วิอุส ตุลลิอุส**(SERVIVS TVLLIVS) | ? – 534 ปีก่อน ค.ศ. | 578 ปีก่อน ค.ศ. | 534 ปีก่อน ค.ศ. | เป็นเสมือนลูกบุญธรรมของลูกิอุส เข้ายึดอำนาจหลังจากที่บุตรของอังกุสทำการสังหารลูกิอุส  ครองราชย์โดยการลงมติของวุฒิสภา |
|  | **ลูกิอุส ตาร์กวินิอุส ซุแปร์บุส**(LVCIVS TARQVINIVS SVPERBVS) | ? – 495 ปีก่อน ค.ศ. | 534 ปีก่อน ค.ศ. | 509 ปีก่อน ค.ศ. | เป็นลูกหรือหลานของลูกิอุส เข้ายึดอำนาจหลังแซร์วิอุสถูกสังหาร ซึ่งเป็นการจัดฉากโดยเขากับภริยา (ซึ่งเธอเป็นลูกสาวแซร์วิอุส) |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  ติตุส ตาติอุส กษัตริย์แห่งเผ่าชนเซไบน์ เป็นผู้ปกครองโรมร่วมกับโรมุลุสอยู่ห้าปีจนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรม อย่างไรก็ตาม ตามธรรมเนียมเดิมจะไม่นับว่าติตุส ตาติอุส เป็นหนึ่งในกษัตริย์ทั้งเจ็ดแห่งโรม
*ทามาโงกาเกโงฮัง* (ซ้าย) วางด้วยกันกับสึเกโมโนะและซุปมิโซะ
***ทามาโงกาเกโงฮัง*** (ญี่ปุ่น: 卵かけご飯; โรมาจิ: *Tamago kake gohan*; แปลว่า "ข้าวราดไข่") เป็นอาหารเช้าญี่ปุ่นยอดนิยม ประกอบด้วยข้าวญี่ปุ่นหุงสุก ราดหน้าหรือผสมด้วยไข่ดิบและซอสถั่วเหลือง

ภูมิหลัง
--------

ทามาโงกาเกโงฮังเป็นอาหารที่ปรุงโดยนำไข่ดิบมาราดหน้าหรือผสมกับข้าว บางครั้งใช้ไข่ที่ตีแล้วนอกเหนือจากการใช้ไข่ที่ยังไม่ตี บางครั้งใช้เพียงไข่แดง

อาหารนี้มีหลากหลายชื่อเรียกในญี่่ปุ่น เช่น "ทามาโงกาเกโงฮัง" (*โกฮัง/โงฮัง* มีความหมายว่าข้าวหรืออาหาร *กาเกะ/งาเกะ* มีความหมายว่าราด), "ทามาโงกาเกเมชิ" (*เมชิ* มีความหมายว่าข้าวหรืออาหาร), "ทามาโงโงฮัง" หรือเรียกเพียงสั้น ๆ ว่า "ทามาโงกาเกะ" คำว่า *ทามาโงะ* (ไข่) อาจเขียนเป็น 玉子 (ไข่ใช้ทำอาหาร) นอกเหนือจากการเขียนเป็นอักษรตัวเดียวว่า 卵 (ไข่ดิบ)

วิธีปรุง
--------

ข้าวและไข่ก่อนผสม
วิธีปรุงคือการผสมไข่ดิบและข้าวญี่ปุ่นอย่างง่าย ๆ ในชามข้าว ข้าวอาจเป็นข้าวที่เย็นแล้ว ข้าวที่เพิ่งหุงเสร็จ หรือข้าวที่นำไปอุ่นใหม่ก็ได้ ไข่อาจจะตอกใส่ชามข้าวโดยตรง (ก่อนหรือหลังใส่ข้าว) หรืออาจจะตอกใส่ชามที่แยกต่างหากก่อนก็ได้ บางคนขุดกองข้าวเป็นรูป "บ่อน้ำ" สำหรับใส่ไข่เข้าไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  Suzuki, Mami. "A Raw Egg On Rice Is A Japanese Feast". *tofugu.com*.

ดูเพิ่ม
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ทามาโงกาเกโงฮัง**

* ออมไรซ์
* อาหารญี่ปุ่น
**ทามาริสก์** (อังกฤษ: Tamarix ,tamarisk, salt cedar; อาหรับ: الأثل อ่านว่า อัลอัซล์) มี 50- 60 สายพันธุ์เป็นพืชในตระกูล Tamaricaceae เป็นพืชท้องถิ่นในเขตแห้งแล้งของทวีปยุโรป และแอฟริกา ทามาริสก์จะเขียวชอุ่มตลอดปี เป็นพืชผลัดใบและเป็นไม้พุ่ม มีความสูงตั้งแต่ 1-18 เมตร Tamarix aphylla จะเขียวชอุ่มอยู่เสมอและอาจสูงถึง 8 เมตร โดยปกติจะเจริญเติบโตในดินเค็ม มีความอดทนต่อภาวะเป็นพิษของความเค็มถึง 15000 ppm และยังอดทนต่อความเป็นด่าง มีลักษณะแผ่กิ่งก้านเรียวยาว มีใบเขียวอมเทา เปลือกของกิ่งในขณะเป็นต้นอ่อนมีลักษณะเกลี้ยงเรียบ สีน้ำตาลแดง เมื่อตอนมีอายุช่วงสุดท้าย เปลือกไม้จะเป็นร่องมีรอยย่น และเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลม่วง มีใบขนาดเท่า ๆ กัน ยาวประมาณ 1-2 มิลลิเมตร และใบจะทับซ้อนกันตามความยาวของก้าน มักจะมีน้ำเกลือไหลออกมาห่อหุ้มลำต้นอยู่เสมอ จะออกดอกอย่างหนาแน่นตรงปลายรวงของกิ่งยาว 5-10 เซนติเมตร ซึ่งจะออกดอกในเดือนมีนาคม ถึง กันยายน แต่บางสายพันธุ์มีแนวโน้มจะออกดอกในช่วงฤดูหนาว

การใช้ประโยชน์
--------------

ทามาริสก์ใช้เป็นพุ่มไม้ประดับ เป็นสิ่งป้องกันลม และใช้เป็นร่มเงาบังแดด ในประเทศจีน มีโครงการปลูกทามาริสก์ เพื่อทำให้พื้นที่เขตทะเลทรายเขียวชอุ่ม ใช้ในการทำปุ๋ยหมัก

ประวัติศาสตร์ความเชื่อ
----------------------

กุรอาน 34;16 ระบุว่า *"แต่พวกเขาผินหลังให้ (ไม่ยอมรับศรัทธา) เราจึงส่งอุทกภัยทำลายล้างพวกเขา แล้วเราได้เปลี่ยนสวนทั้งสองของพวกเขาให้เป็นสองสวนที่มีสิ่งบริโภคอันขมขื่นและมีต้นทามาริสก์ (ต้นอะซัล) รวมทั้งมีผลพุทราเพียงเล็กน้อย"*

ปฐมกาล 21;33 "อับราฮัมปลูกต้นทามาริสก์ไว้ที่เบเออร์เชบา (Beer-sheba) และนมัสการออกพระนามพระเยโฮวาห์พระเจ้านิรันดร์ที่นั่น"

ในสารานุกรมเทพนิยายของ ละรูส (Larousse) ทามาริสก์เป็นพืชที่เทพเจ้าอพอลโล ทรงชื่นชอบ

Tamarix in Ateybeh Village ,Boushehr ,Iran

สปีชีส์
-------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| * *Tamarix africana*
* *Tamarix androssowii*
* *Tamarix aphylla*
* *Tamarix arceuthoides*
* *Tamarix austromongolica*
* *Tamarix boveana*
* *Tamarix canariensis*
 | * *Tamarix chinensis*
* *Tamarix dalmatica*
* *Tamarix dioica*
* *Tamarix elongata*
* *Tamarix gallica*
* *Tamarix gansuensis*
* *Tamarix gracilis*
 | * *Tamarix hampeana*
* *Tamarix hispida*
* *Tamarix hohenackeri*
* *Tamarix indica*
* *Tamarix jintaenia*
* *Tamarix juniperina*
* *Tamarix karelinii*
 | * *Tamarix laxa*
* *Tamarix leptostachys*
* *Tamarix meyeri*
* *Tamarix mongolica*
* *Tamarix parviflora*
* *Tamarix ramosissima*
 | * *Tamarix sachuensis*
* *Tamarix smyrnensis*
* *Tamarix taklamakanensis*
* *Tamarix tarimensis*
* *Tamarix tenuissima*
* *Tamarix tetrandra*

  |

 |

อ้างอิง
-------

* veritt, B. L. (1980), "Ecology of Saltcedar - A plea for research.", Environmental Geology 3 (3): 77–84, doi:10.1007/BF02473474.
* Everitt, B. L. (1998), "Chronology of the spread of Tamarisk in the central Rio Grande.", Wetlands (18): 658–668.
**วัดโพธิ์ปากพลี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากพลี อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก

วัดโพธิ์ปากพลีเป็นวัดเก่าแก่ น่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาแต่ไม่ทราบสร้างเมื่อปีใด แต่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นคณะสงฆ์อนุญาตสร้างวัดเมื่อราว พ.ศ. 2280 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2482 ซึ่งน่าจะมีอายุสมัยรุ่นเดียวกับวัดท้าวอู่ทอง จังหวัดปราจีนบุรี เนื่องจากมีผู้สูงวัยเล่าว่า มีการสร้างวัดโพธิ์ปากพลีสร้างแข่งขันคู่กันมากับวัดท้าวอู่ทอง แต่เดิมนั่นวัดโพธิ์ปากพลี เป็นวัดไม่ใหญ่โตนัก สร้างด้วยไม้มุ่งแฝกมีกุฎิเพียง 2–3 หลัง ศาลาการเปรียญและอุโบสถเล็ก ๆ ครั้นกาลล่วงมาอุโบสถชำรุดจึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ พระภิกษุในวัดแต่เดิมนั้นเป็นพระลาว ต่อมาจึงมีแต่พระไทย

ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์เริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2540 โดยผู้ช่วยศาสตราจารย์อาจารย์น้อม งามนิสัย อาจารย์ประจำคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร โดยได้งบประมาณสนับสนุนมาจากบริษัทเอสโซ่ (ประเทศไทย) จำกัด อาจารย์น้อมเป็นคนในพื้นที่และกรมศิลปากร ร่วมขุดค้นแหล่งโบราณคดีโคกกระโดน ตำบลปากพลี ลักษณะเป็นเนินในท้องนาที่ชาวบ้านเรียกว่า มาบไข่เน่า อยู่ห่างจากวัดออกไปประมาณ 2 กิโลเมตร มีการพบโบราณวัตถุเป็นจำนวนมาก เช่น ของมีค่าาพวกทองคำ สำริด จึงเข้าใจว่าบ้านปากพลีเคยรุ่งเรือง เป็นเมืองท่าเรือสำคัญ ภายหลังได้นำวัตถุโบราณเหล่านี้มาจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ ภายในวัดยังมีต้นยางนาเก่าแก่ 400 ปี ขึ้นทะเบียนเป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน เมื่อ พ.ศ. 2560

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิ์ปากพลี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "พิพิธภัณฑ์วัดโพธิ์ปากพลี". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
3. ↑  "ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม นครนายก". ผู้จัดการออนไลน์.
**วัดโพธิ์เรียง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่แขวงบ้านช่างหล่อ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันพระครูอุปถัมภ์สุตคุณ (อำนวย วิสุทฺโธ ป.ธ.๔) เป็นเจ้าอาวาสวัดโพธิ์เรียง วัดมีที่ดิน 11 ไร่ 1 งาน 72 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์มีเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 81 ตารางวา

ประวัติของวัดโพธิ์เรียงไม่พบหลักฐานที่แน่นอนว่าสร้างขึ้นในสมัยใดและใครเป็นผู้สร้าง สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว อุโบสถและวิหารได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2444 และได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาเสียใหม่และได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาใหม่เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2449 ชื่อวัดสันนิษฐานว่าวัดน่าจะมีต้นโพธิ์ตั้งอยู่เรียงรายหลายตัน

อุโบสถเป็นโบสถ์มหาอุด ด้านขวามีวิหารตั้งอยู่มีรูปทรงสัณฐานเป็นแบบเดียวกัน มีความกว้างความยาวเท่ากัน คืออุโบสถมีความยาว 15 เมตร กว้าง 10 เมตร ก่ออิฐถือปูนมุงกระเบื้อง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิ์เรียง". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-09-25.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดโพธิ์เรียง**
**วัดโพธิ์นิ่มรัตตาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงรากน้อย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 14 ไร่เศษ หน้าวัดมีคลองชลประทานและถนนเปรมประชากรตัดผ่าน

**วัดคลองขุด** หรือ วัดโพธิ์นิ่มรัตตาราม เรียกชื่อวัดคลองขุดตามคลองที่ขุด จากหลักฐานที่ได้จากแผนกศึกษาธิการอำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานีทำให้ทราบว่า วัดคลองขุดได้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2360 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาวัดได้ขาดการทำนุบำรุงมีสภาพเป็นวัดร้างอยู่เป็นเวลานาน ต่อมา พ.ศ. 2492 ขุนพหิเขตและคุณแม่โฉม โพธิ์นิ่มแดงได้ถวายบ้านทรงไทยมาสร้างเป็นกุฏิวัด 6 ห้องและสร้างเสนาสนะอื่น ๆ พร้อมกับนิมนต์พระมาอยู่จำพรรษาเป็นเจ้าอาวาส 

พ.ศ. 2497 มีการสร้างอุโบสถด้วยไม้เป็นการชั่วคราวและได้สร้างใหม่เป็นคอนกรีตเสริมเหล็กเมื่อ พ.ศ. 2508 ปัจจุบันยังรักษาไว้แต่ไม่อาจใช้ทำสังฆกรรมได้แล้ว เมื่อ พ.ศ. 2537 คุณแม่แหวว โพธิ์นิ่มแดงพร้อมบุตร ธิดาและญาตมิตรรับเป็นเจ้าภาพสร้างอุโบสถขึ้นใหม่แทนอุโบสถหลังเดิม จากนั้นได้สร้างพระประธานและเสนาสนะต่างมากมาย อุโบสถหลังใหม่เป็นอาคารคอนกรีตยกพื้นสูงชั้นล่างเป็นที่เก็บสิ่งของเครื่องใช้ มีราวบันไดนาค หลังคาโบถส์มุงกระเบื้องซ้อน 3 ชั้น มีชั้นลดด้านละ 2 ตัดมีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์หน้าบรรณเป็นตราสัญลักษณ์ ฉลองสิริราชสมบัติ 60 ปี ซุ้มประตูหน้าต่างทรงมงกุฎ พระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีพระโมคคัลลานะ พระสารีบุตรอยู่ซ้ายขวา บานประตูและหน้าต่างแกะสลักไม้เป็นเทพทวารบาน วัดคลองขุดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2541

เสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ มณฑปหลวงพ่อจันทน์ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานหลวงพ่อจันทน์ พระพุทธรูปปางห้ามญาติที่อาราธนามาจากวัดไก่เตี้ย รอยพระพุทธบาทจำลอง เบื้องหน้ามีรูปปั้นอดีตท่านเจ้าอาวาส

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 574–575. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "วัดคลองขุด". พระสังฆาธิการ.
**วัดโพธิ์ประสิทธิ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระยาบันลือ อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันพระครูอาทรพัฒนานุกิจ (สมชาย) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดดโพธิ์ประสิทธิ์ เดิมชื่อ **วัดโพธิ์ประสิทธิ์ปิ่นทองหงสประภาสราษฎร์บูรณะ** ต่อมาเปลี่ยนชื่อเหลือมาเป็น "วัดโพธิ์ประสิทธิ์" ตั้งวัดเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2516 ผู้ขออนุญาตสร้างวัด คือ นายทองใบ เนื่องเสวก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521

วัดโพธิ์ประสิทธิ์มีอาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญสร้างด้วยคอนกรีต หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์เป็นอาคารครึ่ง ตึกครึ่งไม้ 2 ชั้นทรงปั้นหยา จำนวน 6 หลัง ศาลาท่าน้ำ ศาลาอเนกประสงค์ และภาพจิตรกรรมฝาผนัง มีเรื่องราวเกี่ยวกับพระเจ้าสิบชาติ พระเวสสันดรชาดก และพุทธประวัติ มีปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิ์ประสิทธิ์". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา "วัดโพธิ์ประสิทธิ์"" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
3. ↑  "วัดโพธิ์ประสิทธิ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "วัดโพธิ์ประสิทธิ์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**พิงก์แฟรีอาร์มาดิลโล** หรือ **แฟรีอาร์มาดิลโลเล็ก** (อังกฤษ: Pink fairy armadillo, Lesser fairy armadillo; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Chlamyphorus truncatus*) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กจำพวกอาร์มาดิลโลชนิดหนึ่ง นับเป็นสัตว์เพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Chalamyphorus*

จัดเป็นอาร์มาดิลโลที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก มีรูปร่างลักษณะประหลาด คือ มีรูปร่างเป็นทรงกระบอก ขณะที่ส่วนท้ายลำตัวมีแผ่นปิดอยู่เป็นแผงขนยาว ส่วนหางสั้น มีเกราะหุ้มตัวเฉพาะแค่ด้านหลัง ขณะที่ด้านข้างและด้านล่างลำตัวเป็นขนอ่อนนุ่มสีชมพู มีกรงเล็บหน้าที่แหลมคม โดยเฉพาะตีนหน้า

พิงก์แฟรีอาร์มาดิลโลมีความยาวเพียง 4-6 นิ้วเท่านั้น อาศัยอยู่เฉพาะแถบตะวันตกของประเทศอาร์เจนตินา เช่น ตอนใต้ของรัฐเมนโดซา, ตอนเหนือของรัฐริโอเนโกร และตอนใต้ของรัฐบัวโนสไอเรสเท่านั้น โดยอาศัยในพื้นที่แห้งแล้งแบบทะเลทรายเท่านั้น พิงก์แฟรีอาร์มาดิลโลมีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า "ปีชีเซียโก" (*pichi ciego*) เป็นสัตว์ที่ออกหากินเฉพาะในเวลากลางคืน โดยกินแมลงต่าง ๆ เป็นอาหาร รวมถึงซากสัตว์ขนาดใหญ่ด้วย เช่น ซากวัว ในบางครั้งจะขุดโพรงใต้ดินอยู่ใต้พื้นที่ซากสัตว์นั้นตาย เพื่อง่ายต่อการกินหนอนหรือแมลงที่มาตอมซาก

พิงก์แฟรีอาร์มาดิลโลเป็นสัตว์ที่ไม่อาจจะพบเห็นตัวได้ง่าย และเป็นหนึ่งในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีข้อมูลน้อยมาก ชาวพื้นเมืองของอาร์เจนตินากล่าวว่า จะพบเห็นได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้นในแต่ละปี โดยเฉพาะเวลาหลังฝนตก ซึ่งพื้นที่ที่มันอยู่อาศัยนั้นมีปริมาณฝนตกต่อปีน้อยกว่า 200 มิลลิเมตรเสียด้วยซ้ำ พิงก์แฟรีอาร์มาดิลโลจะโผล่ออกมาจากโพรงหลังฝนตก เป็นเพราะน้ำท่วมโพรง และออกมาหาแมลงกินอีกประการหนึ่ง โดยปกติแล้ว พวกมันจะอาศัยและเดินทางในโพรงใต้ดินด้วยการขุดโพรงไปเรื่อย ๆ เหมือนตุ่นสีทองในทวีปแอฟริกา หรือตุ่นมาร์ซูเปียล ที่เป็นสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้อง ในทะเลทรายของออสเตรเลียตะวันตก

รูปภาพ
------

* พิงก์แฟรีอาร์มาดิลโลที่ยังมีชีวิตอยู่พิงก์แฟรีอาร์มาดิลโลที่ยังมีชีวิตอยู่
* ภาพใต้ท้องภาพใต้ท้อง
* ภาพวาดภาพวาด

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN
2. ↑  จาก itis.gov
3. ↑  Borghi, C. E; Campos, C. M.; Giannoni, S. M.; Campos, V. E.; Sillero-Zubiri, C. (2011). "Updated Distribution of the Pink Fairy Armadillo, *Chlamyphorus truncatus*, the World's Smallest Armadillo". *Sloth and Armadillo Specialist Group*. **1**: 14–19. doi:10.5537/020.012.0103. hdl:11336/56208.
4. ↑  *Pink Fairy Armadillo*, "Nick Baker's Weird Creatures". สารคดีทางอนิมอลพลาเน็ต ทางทรูวิชั่นส์: พฤหัสบดีที่ 17 มกราคม 2556

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Chlamyphorus truncatus***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Chlamyphorus truncatus ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาช่อนทะเล** (อังกฤษ: Cobia, Black kingfish, Black salmon, Ling, Lemon fish, Crabeater, Aruan tasek) เป็นปลาทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Rachycentron canadum* อยู่ในวงศ์ Rachycentridae อันดับปลากะพง (Perciformes) จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์นี้และสกุลนี้

มีความยาวได้เต็มที่ถึง 2 เมตร มีน้ำหนักได้ถึง 68 กิโลกรัม ลำตัวมีรูปร่างยาวและกว้างในช่วงตอนกลางและแคบลงในตอนปลายหาง ส่วนหัวแบน ตามีขนาดเล็ก ขากรรไกรล่างยื่นยาวกว่าขากรรไกรบนเล็กน้อย มีฟันแบบเล็กละเอียดและเรียวขึ้นบนอยู่บนขากรรไกร, ลิ้น และเพดานปาก ลำตัวเรียบ มีเกล็ดเล็กละเอียด มีสีน้ำตาลเข้มแล้วจางเป็นสีขาวบริเวณ ส่วนท้อง ด้านข้างลำตัวมีแถบสีน้ำตาลเข้มเป็นแนวยาว 2 แถบ ซึ่งจะเห็นแถบได้ชัดในช่วงฤดูผสมพันธุ์วางไข่ ครีบหลังอันแรกเป็นหนามแหลมสั้น เรียงแยกกันเป็นอิสระ 6-9 อัน ซึ่งทำให้จัดอยู่ในวงศ์ต่างหาก

ในวัยเจริญพันธุ์มีหางแบบเว้าลึก หรือแบบเสี้ยวพระจันทร์ ส่วนของครีบมีสีน้ำตาลเข้ม เป็นปลาที่ไม่มีถุงลมมีลักษณะคล้ายปลาเหาฉลาม (Echeneidae) แต่ไม่มีแผ่นเกาะด้านหลัง มีลำตัวที่แข็งแรง และมีส่วนหางที่พัฒนาดีกว่า โดยส่วนหางพัฒนาจากกลมมนเป็นเว้าลึกในตัวเต็มวัย ในปลาช่วงวัยรุ่นมีแถบสีขาวและดำชัดเจน เป็นมีพฤติกรรมชอบอาศัยอยู่บริเวณผิวน้ำ ชอบอยู่เดี่ยว ๆ ยกเว้นในช่วงผสมพันธุ์จะมารวมกันตามแนวหิน ซากปรักหักพัง ท่าเรือ แนวก่อสร้าง บางครั้งยังอพยพไปปากแม่น้ำและป่าชายเลนเพื่อหาสัตว์น้ำขนาดเล็กต่าง ๆ กินเป็นอาหาร

วางไข่บริเวณผิวน้ำ โดยเป็นไข่ลอยขนาดเล็ก 0.12 มิลลิเมตร ล่องลอยเป็นอิสระตามกระแสน้ำจนกว่าจะฟักเป็นตัว ลูกปลาวัยอ่อนมีสภาพเหมือนแพลงก์ตอน ซึ่งในช่วงสัปดาห์แรกจะยังไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ต้องรอจนกว่าตาและปากได้พัฒนาให้สมบูรณ์ขึ้น ในตัวผู้จะสมบูรณ์เพศเมื่ออายุ 2 ปี ส่วนในตัวเมียจะสมบูรณ์เพศเมื่ออายุ 3 ปี มีอายุขัยประมาณ 15 ปี หรือมากกว่านั้น การผสมพันธุ์วางไข่จะรวมกลุ่มบริเวณชายฝั่ง ในช่วงเดือนเมษายน-กันยายน ซึ่งใช้เวลาประมาณ 1-2 สัปดาห์

พบกระจายพันธุ์ในเขตอบอุ่นและเขตร้อนทั่วโลก

เป็นปลาที่นิยมตกกันเป็นเกมกีฬา และเป็นปลาเศรษฐกิจที่นิยมบริโภคกันด้วยมีเนื้อรสชาติอร่อย สามารถปรุงได้ทั้งสดและแปรรูปเป็นปลาแห้ง โดยเฉพาะในประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันเป็นปลาที่ทางการโดย กรมประมงสนับสนุนให้ชาวประมงเลี้ยงกันในเชิงพาณิชย์ ซึ่งในต่างประเทศมีการเพาะเลี้ยงกันมาอย่างยาวนานแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
2. ↑  "การเลี้ยงปลาช่อนทะเล". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-01-14. สืบค้นเมื่อ 2011-10-04.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Rachycentron canadum***

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
* เก็บถาวร 2011-10-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน การรวมฝูงของปลาช่อนทะเล/วินิจ รังผึ้ง จากผู้จัดการออนไลน์
ปลาซิวข้างขวานเล็ก (*Trigonostigma espei*)
**ปลาซิว** (อังกฤษ: Minnow; ในไอร์แลนด์เรียก Pinkeens) เป็นชื่อสามัญในภาษาไทยที่เรียกปลาน้ำจืดขนาดเล็กหลายชนิด ในหลายสกุล ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) อันดับปลากินพืช เช่น สกุล *Rasbora* ที่มีลำตัวยาว ตัวใส, สกุล *Danio*, สกุล *Esomus* ที่มีหนวดยาวเห็นชัดเจน, สกุล *Laubuca* ที่มีรูปร่างอ้วนป้อม โดยมากแล้วเป็นปลาที่อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ ขนาดลำตัวไม่เกิน 5 เซนติเมตร หากินบริเวณผิวน้ำ 

แต่ก็ยังมีหลายสกุล หลายชนิดที่กินเนื้อหรือกินลูกปลาเล็กเป็นอาหาร และมีขนาดลำตัวใหญ่กว่านั้น เช่น ปลาซิวอ้าว (*Luciosoma bleekeri*) หรือ ปลาสะนาก (*Raiamas guttatus*) เป็นต้น 

โดยปลาจำพวกปลาซิวที่มีขนาดใหญ่ที่สุด คือ ปลาบ้า (*Leptobarbus hoevenii*) ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดได้ถึง 80 เซนติเมตร

นอกจากนี้แล้ว ปลาซิว ยังอาจจะเรียกรวมถึงปลาในวงศ์อื่นหรืออันดับอื่นได้อีกด้วยที่มีรูปร่าง ลักษณะคล้ายเคียงกัน เช่น ปลาซิวแก้ว (*Clupeichthys aesarnensis*) ในวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupeidae) อันดับปลาหลังเขียว หรือ ปลานีออน (*Paracheirodon innesi*) ในวงศ์ปลาคาราซิน (Characidae) อันดับปลาคาราซิน เป็นต้น

นอกจากนี้แล้ว คำว่า ปลาซิวในนัยทางภาษาไทยใช้เปรียบเทียบกับคนขี้ขลาดหรือใจไม่สู้ ว่า *"ใจปลาซิว"* เพราะปลาซิวโดยมากเป็นปลาที่ตายง่ายมากเมื่อพ้นจากน้ำ นอกจากนี้แล้วยังมักถูกหยิบยกมาเปรียบเทียบคู่กับปลาสร้อยว่า *"ปลาซิว ปลาสร้อย"* หมายถึง สิ่งที่เล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่มีความสำคัญนัก เพราะปลาทั้งสองจำพวกนี้เป็นปลาขนาดเล็ก พบได้ทั่วไป ซึ่งสอดคล้องกับสำนวนในภาษาอังกฤษด้วย โดยคำว่า *"Minnow"* นั้นก็มีความหมายว่า สิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่สำคัญ หรือสิ่งหรือบุคคลที่ถูกมองข้าม เป็นต้น

ตัวอย่างสกุลปลาซิว
------------------

### (ที่อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน)

* *Amblypharyngodon* (สกุลปลาซิวเจ้าฟ้า)
* *Boraras* (สกุลปลาซิวแคระ)
* *Danio* (สกุลปลาซิวใบไผ่)
* *Elopichthys* (สกุลปลาแบมบูซ่า)
* *Esomus* (สกุลปลาซิวหนวดยาว)
* *Laubuca* (สกุลปลาท้องพลุ)
* *Leptobarbus* (สกุลปลาบ้า)
* *Luciosoma* (สกุลปลาซิวอ้าว หรือ ซิวควาย)
* *Raiamas* (สกุลปลาสะนาก)
* *Rasbora* (สกุลปลาซิว)
* *Sawbwa* (สกุลปลาซิวซอ-บวา)
* *Trigonostigma* (สกุลปลาซิวข้างขวาน)

### (ที่อยู่นอกวงศ์ปลาตะเพียน)

* *Clupeichthys* (สกุลปลาซิวแก้ว)
* *Paracheirodon* (สกุลปลานีออน)
* *Oryzias* (สกุลปลาซิวข้าวสาร)

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาสร้อย
* ปลาท้องพลุ

อ้างอิง
-------

1. ↑  cf. *pinkeen* and *pink*, Oxford English Dictionary, Second Edition.Pinkeen Merriam-Webster Dictionary. Retrieved: 2011-12-11.
2. ↑  ชวลิต วิทยานนท์. *ปลาน้ำจืดไทย*. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์, 2544. 116 หน้า. หน้า 39. ISBN 974-475-655-5
3. ↑  ความหมายของคำว่า "ซิว" ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
4. ↑  "ยูโร 2016 ใครชนะใครแชมป์ 03 07 59". *ฟ้าวันใหม่*. July 3, 2016. สืบค้นเมื่อ July 4, 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ปลาซิว จากมหาวิทยาลัยแม่โจ้
**ปลาช่อนบานคาน** หรือ **ปลาช่อนบังกา** (อังกฤษ: Bangka snakehead; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Channa bankanensis*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae) 

ปลาช่อนบานคาน เป็นปลาช่อนชนิดหนึ่ง มีลักษณะเหมือนปลากระสง (*C. lucius*) แต่ส่วนหัวไม่เรียวแหลมเหมือนปลากระสง และรูปทรงลำตัวค่อนข้างจะกลมเป็นทรงกระบอกมากกว่า มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 23.5 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในตอนใต้ของมาเลเซีย, เกาะสุมาตรา, เกาะกาลีมันตัน และเกาะบังกาในอินโดนีเซีย ในแหล่งน้ำในป่าพรุที่มีค่าพีเอช (pH) ไม่เกิน 4 

เป็นปลาสวยงามที่หาได้ยาก ในประเทศไทยเคยมีเข้ามาจำหน่ายเพียงครั้งเดียวเท่านั้น โดยการเลี้ยงในตู้ปลาสามารถปรับค่าพีเอชของน้ำให้อยู่ที่ราว 5.5-6 ได้ สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในตู้กระจก โดยวางไข่แบบไข่ลอย แม่ปลาคอยดูแลลูกปลา กินอาหารจำพวกแมลง และปลาขนาดเล็ก มีอุปนิสัยดุร้าย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Catalogue of Life: 2012 Annual Checklist (อังกฤษ)
2. ↑  หน้า 121, *CHANNA CRAZY คนคลั่งช่อน*, "Wild Ambition" โดย ชวิน ตันพิทยคุปต์ และชัยพัทธ์ งามบุษบงโสภิน. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 42: ธันวาคม 2013

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Channa bankanensis ที่วิกิสปีชีส์

*
**เขตเลือกตั้ง** (อังกฤษ: electoral district, voting district, constituency) เป็นหน่วยย่อยของรัฐที่ใหญ่กว่า เช่น ประเทศ เขตการปกครอง เป็นต้น กำหนดขึ้นเพื่อแบ่งส่วนประชากรตามจำนวนผู้มีสิทธิเลือกตั้งในเขตนั้นตามสัดส่วนต่อประชากรทั้งประเทศสำหรับลงคะแนนเลือกตั้งและกำหนดอาณาเขตของแต่ละเขตเลือกตั้ง และใช้กำหนดจำนวนผู้แทนต่อเขตเลือกตั้งด้วย

โดยปกติแล้ว เฉพาะผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตเลือกตั้งจะได้สิทธิให้ลงคะแนนเสียงในเขตเลือกตั้งของตน ผู้แทนในเขตนั้นมาจากการลงคะแนนเสียงในระบบคะแนนสูงสุด ระบบสัดส่วน หรือระบบอื่น ๆ โดยการเลือกตั้งสามารถกระทำได้ทั้งแบบเลือกตั้งทั่วไป แบบเลือกตั้งทางอ้อม หรือแบบอื่น ๆ

หลักเกณฑ์
---------

### ประเทศไทย

 
หลักเกณฑ์ของการแบ่งเขตเลือกตั้งมีอยู่ 3 ข้อ ตามมาตรา 26 ของพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่ประกาศบังคับใช้ กำหนดว่า

1. การแบ่งเขตแต่ละเขตเลือกตั้งจะต้องมีพื้นที่ติดต่อกัน
2. ต้องจัดให้มีจำนวนประชาชนในแต่ละเขตใกล้เคียงกัน
3. ต้องให้ประชาชนทราบล่วงหน้าก่อนการเลือกตั้งเพื่อให้ทราบว่าภูมิลำเนาอยู่ในเขตไหน

การลงคะแนนแบบไม่แบ่งเขตเลือกตั้ง
--------------------------------

ในการลงคะแนนในระบอบประชาธิปไตยไม่จำเป็นต้องแบ่งเขตเลือกตั้งก่อนการลงคะแนนเสมอไป ตัวอย่างเช่น อิสราเอลมีการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาโดยทั้งประเทศถือเป็นหนึ่งเขตเลือกตั้งเขตเดียว ในขณะที่เขตเลือกตั้งทั้ง 26 เขตในอิตาลี และ 20 เขตในเนเธอร์แลนด์นั้นมีบทบาทในการเลือกตั้งทั่วไป แต่ไม่ได้ใช้ในการหาคำนวณหาจำนวนที่นั่งสำหรับเขตเลือกตั้งนั้น ๆ นอกจากนี้ยูเครนยังใช้เขตเลือกตั้งเพียงเขตเดียวสำหรับการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาจำนวนครึ่งสภาเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2012

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ความสำคัญของการแบ่งเขตเลือกตั้ง" เก็บถาวร 2021-06-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สยามรัฐออนไลน์, บทบรรณาธิการ, เข้าดูเมื่อ 12 มิถุนายน 2021
2. ↑  "Parliament Passes Law on Parliamentary Elections", *Kyiv Post*, 17 November 2011.
**กองกำลังรบนอกประเทศบริติช** (British Expeditionary Force - BEF) เป็นหกกองพลของกองทัพบกบริติชที่ถูกส่งไปยังแนวรบด้านตะวันตกในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แผนการสำหรับกองกำลังรบนอกประเทศบริติชได้เริ่มต้นในปี ค.ศ. 1906 - ค.ศ. 1912 การปฏิรูปของฮาลเดนของกองทัพบกบริติชได้ดำเนินการโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงคราม ริชาร์ด ฮาลเดน ภายหลังจากสงครามบัวร์ครั้งที่สอง (ค.ศ. 1899-ค.ศ. 1902)

คำว่า"กองกำลังรบนอกประเทศบริติช" มักจะถูกใช้เพื่อเรียกโดยเฉพาะกองกำลังที่อยู่ในฝรั่งเศสก่อนที่จะสิ้นสุดลงในยุทธการที่อิพร์ครั้งแรกในวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1914 ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1914 ภายหลังการสู้รบที่มงส์, Le Cateau, Aisne และอิพร์ การมีอยู่ของกองกำลังรบนอกประเทศบริติชแทบจะหมดลง แม้ว่ามันจะช่วยยัยยั้งการรุกคือของเยอรมันไว้ได้ จุดสิ้นสุดทางเลือกของกองกำลังรบนอกประเทศบริติช คือ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1914 เมื่อได้มีการแบ่งแยกออกเป็นกองทัพที่หนึ่งและที่สอง(กองทัพที่สาม สี่ และห้าถูกสร้างขึ้นในภายหลังในสงคราม) กองกำลังรบนอกประเทศบริติชยังคงเป็นชื่อทางการของกองทัพบกบริติชในฝรั่งเศสและฟลานเดอร์ ตลอดในช่วงสงครามโลกครั้งหนึ่ง

จักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี ผู้ซึ่งมีชื่อเสียงในเรื่องไม่สนใจใยดีต่อกองกำลังรบนอกประเทศบริติช ซึ่งถูกกล่าวหาว่าได้ออกคำสั่งเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1914 เพื่อ"กำจัด...ชาวอังกฤษที่ทรยศและให้เดินข้ามกองกำลังขนาดเล็กที่น่ารังเกียจของนายพลเฟรนซ์" ดังนั้น ในปีต่อมา ผู้รอดชีวิตจากกองทัพประจำการจึงได้ขนานนามตัวเองว่า "ผู้ถูกเหยียดหยามเก่า"(The Old Contemptibles) ไม่เคยพบหลักฐานใดๆ เกี่ยวกับคำสั่งดังกล่าวที่ถูกออกโดยพระเจ้าไกเซอร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Baker, Chris. "Some British Army statistics of the Great War". The Long Long Trail. สืบค้นเมื่อ 21 November 2009.
2. ↑  Tucker & Roberts (2005), p.504
3. ↑  Chandler (2003), p.211
เขตภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร ตามระบบการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน ชนิด "Cfb", "Cfc", "Cwb" and "Cwc"
**ภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร** เป็นภูมิอากาศในเขตชายฝั่งตะวันตกและบริเวณละติจูดกลางของทวีปส่วนใหญ่บนโลก ภูมิอากาศแบบนี้มักมีฤดูร้อนซึ่งอบอุ่น (แต่ไม่ร้อน) และฤดูหนาวซึ่งเย็นสบาย (แต่ไม่หนาวเย็นจนเกินไป) มีช่วงอุณหภูมิในแต่ละปีค่อนข้างแคบ ไม่ค่อยพบฤดูแล้ง ปริมาณหยาดน้ำฟ้ากระจายตัวทั่วทั้งปี ภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทรมีอิทธิพลมากบริเวณตอนเหนือของยุโรปตะวันตก บางส่วนของเทือกเขาแอปพาเลเชียน บางส่วนของทวีปอเมริกาใต้ และพื้นที่ส่วนน้อยในทวีปแอฟริกา, ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์

ตามระบบการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน ตัวอย่างของเขตซึ่งมีลักษณะภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทรจะแทนด้วยตัวอักษร *Cfb* บางครั้งพื้นที่ซ่งแทนด้วยตัวอักษร *Csb* หรือพื้นที่บริเวณ*ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน*ก็ไม่ได้มีภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน แต่กลับมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทรแทน (*Cfb*)

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

* การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "GLOBAL ECOLOGICAL ZONING FOR THE GLOBAL FOREST RESOURCES ASSESSMENT 2000". Fao.org. สืบค้นเมื่อ 2010-08-18.
การศึกษาทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับภูมิอากาศซึ่งเป็นสภาพของลมฟ้าอากาศเฉลี่ยในช่วงระยะเวลาหนึ่ง
ภูมิอากาศวิทยาเป็นการศึกษาทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับภูมิอากาศ
**ภูมิอากาศวิทยา** (อังกฤษ: climatology จากภาษากรีก κλίμα, *klima* แปลว่า "สถานที่ หรือเขต" และ-λογία หรือ *-logia*) หรือ **ภูมิอากาศศาสตร์** (climate science) คือการศึกษาทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับภูมิอากาศซึ่งนิยามทางวิทยาศาสตร์ว่าคือสภาพของลมฟ้าอากาศเฉลี่ยในช่วงระยะเวลาหนึ่ง ในสาขาการศึกษาสมัยใหม่ถือเป็นสาขาหนึ่งของบรรยากาศศาสตร์และสาขาย่อยของภูมิศาสตร์กายภาพซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของวิทยาศาสตร์โลก ภูมิอากาศวิทยาปัจจุบันศึกษาทั้งสมุทรศาสตร์และชีวธรณีเคมี องค์ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับภูมิอากาศสามารถนำมาใช้ในการพยากรณ์อากาศระยะสั้นโดยใช้เทคนิคแอนะล็อก เช่น เอลนีโญ-ความผันผวนซีกโลกใต้ (El Niño–Southern Oscillation: ENSO) ความผันผวนแมดเดน–จูเลียน (Madden–Julian oscillation: MJO) ความผันผวนแอตแลนติกเหนือ (North Atlantic oscillation: NAO) ภาวะวงแหวนซีกโลกเหนือ (Northern Annular Mode: NAM) ซึ่งเรียกอีกอย่างว่าความผันผวนอาร์กติก (Arctic oscillation: AO) ดัชนีแปซิฟิกเหนือ (Northern Pacific: NP) ความผันผวนทศวรรษแปซิฟิก (Pacific Decadal Oscillation: PDO) และความผันผวนระหว่างทศวรรษแปซิฟิก (Interdecadal Pacific Oscillation: IPO) แบบจำลองภูมิอากาศถูกนำมาใช้เพื่อจุดประสงค์ที่หลากหลายสำหรับการศึกษาตั้งแต่การศึกษาพลวัตของลมฟ้าอากาศและระบบภูมิอากาศไปจนถึงการคาดการณ์ภูมิอากาศในอนาคต ลมฟ้าอากาศเป็นที่รู้จักกันว่าคือสภาพของบรรยากาศในช่วงเวลาหนึ่ง ในขณะภูมิอากาศเกี่ยวข้องกับสภาพบรรยากาศในช่วงเวลานาน

ดูเพิ่ม
-------

* ชีวธรณีเคมี
* ธรณีฟิสิกส์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Climate Prediction Center. Climate Glossary. เก็บถาวร 2006-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Retrieved on November 23, 2006.
2. ↑  "What is Climatology?". *drought.unl.edu* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-08-02. สืบค้นเมื่อ 2017-02-27.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Climate Science Special Report – โครงการวิจัยการเปลี่ยนแปลงโลกสหรัฐ
* The Earth's climate – Centre national de la recherche scientifique (CNRS – France)
* Climatology News สิ่งพิมพ์รายวันพร้อมข่าวทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับภูมิอากาศวิทยาพร้อมฟีดข่าวฟรีสำหรับเว็บมาสเตอร์
* Climate Prediction Center
* KNMI Climate Explorer แผนภูมิการสำรวจภูมิอากาศของความสัมพันธ์ทางภูมิอากาศของข้อมูลเชิงพื้นที่และเชิงเวลาโดยราชสถาบันอุตุนิยมวิทยาเนเธอร์แลนด์
* Climatology as a Profession เก็บถาวร 2007-07-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน รายการของสถาบันฟิสิกส์อเมริกันเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของสาขาวิชาทางภูมิอากาศวิทยาในศตวรรษที่ 20
* Sunpreview annual and global weather project
* NOAA Weather Service

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* ญี่ปุ่น
* เช็กเกีย

 |
| อื่น ๆ | 
* Historical Dictionary of Switzerland
* National Archives (US)

 |
**ปลาช่อนบาร์กา** (อังกฤษ: Barca snakehead) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Channa barca* ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae) มีความยาวเต็มที่ประมาณ 90 เซนติเมตร เป็นปลาที่มีสีสันสวยงามมาก โดยมีสีเขียวและเหลืองประกอบกับจุดสีดำและแดงกระจายทั่วบริเวณส่วนหัว, ลำตัว และครีบ ส่วนหัวมีขนาดโตและปากกว้างมาก จนได้ชื่อว่าเป็นปลาช่อนที่มีความสวยงามที่สุดในโลก

มีถิ่นกระจายพันธุ์อยู่ในแม่น้ำพรหมบุตรและแม่น้ำคงคาในรัฐอัสสัมและรัฐเบงกอลตะวันตก ในประเทศอินเดีย และบางส่วนของบังกลาเทศเท่านั้น

ปลาช่อนบาร์กา เป็นที่รู้จักครั้งแรก ในปี ค.ศ. 1822 โดย ฟรานซิส บูชาแนน แฮมิลตัน ซึ่งเป็นนายแพทย์และนักชีววิทยาประจำกองทัพจักรวรรดิอังกฤษที่ปกครองอินเดียอยู่ ได้ศึกษาธรรมชาติในรัฐเบงกอลและได้ค้นพบปลาน้ำจืดชนิดใหม่ ๆ ได้ถึง 100 ชนิด หนึ่งในนั้นคือ ปลาช่อนชนิดนี้ พร้อมกับได้เขียนภาพประกอบไว้ โดยได้ตีพิมพ์ในหนังสือชื่อ *An account of the fishes found in the river Ganges and its branches* โดยบรรยายไว้เกี่ยวกับปลาช่อนบาร์กาว่า ความยาวเต็มที่ได้ถึง 90 เซนติเมตร และทำรังโดยขุดรูขึ้นบริเวณริมฝั่งโผล่และเฉพาะส่วนหัวออกมาเพื่อหาอาหาร เพศของปลาชนิดนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับสีแต่ขึ้นอยู่กับรูปร่างครีบปลาลำตัว แต่ในปลาตัวผู้นั้นจะมีครีบหลัง ครีบอก ครีบก้นที่ใหญ่กว่าตัวเมียและลำตัวผอมยาวอย่างเห็นได้ชัดแต่ตัวเมียนั้นมีครีบที่เล็กกว่าอย่างเห็นได้ชัด และในตัวเมียมีลำตัวมีลักษณะข้อนข้างป้อมสั้นกว่าตัวผู้ส่วนเรื่องสีของปลาชนิดนี้ก็จะขึ้นอยู่กับค่าน้ำสภาพแวดล้อม และอื่นๆ

ปลาช่อนบาร์กา จัดไว้เป็นหนึ่งในปลาช่อนที่หายากที่สุดในโลก จากคุณสมบัติทั้งหมดดังกล่าว ทำให้เป็นปลาสวยงามที่มีราคาแพงมากชนิดหนึ่ง และสำหรับในประเทศไทยเป็นปลาที่มีการนำเข้ามาจำหน่ายเพียงแค่ไม่กี่ตัว และเคยมีการหลอกขายโดยเอาปลาช่อนชนิดอื่นมาขายกันแล้วในชื่อต่าง ๆ รวมทั้งเคยสับสนกับปลาช่อนชนิดอื่นที่มีความใกล้เคียงกันด้วย พฤติกรรมในที่เลี้ยงเป็นปลาที่มีดุร้ายก้าวร้าวมาก ไม่สามารถเลี้ยงรวมกันโดยเฉพาะตัวผู้หลาย ๆ ตัวได้เลย เพราะจะกัดกันทันทีแม้กระทั่งเพิ่งเทจากถุงลงตู้กระจก แต่การเลี้ยงรวมกับตัวเมียสามารถกระทำได้อย่างง่ายดาย

เป็นปลาที่สามารถเลี้ยงในห้องที่เปิดเครื่องปรับอากาศได้ตลอด 24 ชั่วโมง เพราะอาศัยอยู่ในที่ ๆ มีอุณหภูมิระหว่าง 10-24 องศาเซลเซียส มีพฤติกรรมการกินอาหารเพียงแค่ แมลง หรือกุ้งฝอย หรือเนื้อกุ้งชิ้นเท่านั้น โดยไม่กินปลาเหยื่อหรือลูกปลาขนาดเล็กเลย

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาช่อนออแรนติ
* ปลาช่อนเชล


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Channa barca***

อ้างอิง
-------

1. ↑  Chaudhry, S. (2010). "*Channa barca*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2010**: e.T166596A6244166. สืบค้นเมื่อ 22 December 2019.unknown url
2. ↑  หน้า 107-108, *CHANNA CRAZY คนคลั่งช่อน*, "Wild Ambition" โดย ชวิน ตันพิทยคุปต์ และชัยพัทธ์ งามบุษบงโสภิน. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 42: ธันวาคม 2013
ผู้เก็บข้อมูลสำมะโนขณะเยี่ยมครอบครัวชาวโรมานีที่อาศัยอยู่ในคาราวาน ประเทศเนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1925
**สำมะโน** (อังกฤษ: census) เป็นวิธีดำเนินการได้มาซึ่งและบันทึกสารสนเทศอย่างเป็นระบบเกี่ยวกับสมาชิกของประชากรหนึ่ง ๆ คำนี้ใช้เชื่อมโยงกับสำมะโนประชากรและเคหะมากที่สุด แต่สำมะโนที่พบบ่อยชนิดอื่นได้แก่ สำมะโนเกษตรกรรม ธุรกิจและจราจร สหประชาชาตินิยามลักษณะสำคัญของสำมะโนประชากรและเคหะว่า "การแจกนับปัจเจกซึ่งเป็นสากลในดินแดนตามที่กำหนด ความเป็นเวลาเดียวกันและมีภาวะเป็นคาบตามที่กำหนด" และแนะนำให้จัดทำสำมะโนประชากรอย่างน้อยทุก 10 ปี ข้อแนะนำของสหประชาชาติยังครอบคลุมหัวข้อสำมะโนที่ควรรวบรวม บทนิยามอย่งเป็นทางการ และสารสนเทศที่เป็นประโยชน์อย่างอื่นเพื่อประสานงานการปฏิบัติระหว่างประเทศ

คำว่า "census" เป็นคำภาษาละติน ระหว่างสาธารณรัฐโรมัน เซนซัสเป็นรายการที่เก็บติดตามชายฉกรรจ์ที่พร้อมรับราชการทหาร สำมะโนสมัยใหม่มีความสำคัญต่อการเปรียบเทียบระหว่างประเทศสำหรับสถิติทุกชนิด และสำมะโนเก็บข้อมูลลักษณะเฉพาะหลายอย่างของประชากร ไม่เพียงแต่ว่ามีจำนวนประชากรเท่าใดเท่านั้น แต่ปัจจุบันสำมะโนเกิดในระบบแบบสำรวจซึ่งตรงแบบเริ่มต้นด้วยการเก็บรวบรวมข้อมูลประชากรศาสตร์ของชาติเท่านั้น แม้ประมาณการประชากรยังเป็นหน้าที่สำคัญของสำมะโน รวมทั้งการรวมการกระจายทางภูมิศาสตร์อย่างแน่ชัดของประชากร แต่สถิติยังสามารถสร้างได้จากการรวมลักษณะเฉพาะ เช่น การศึกษาแบ่งตามอายุและเพศในภูมิภาคต่าง ๆ ระบบข้อมูลบริหารราชการแผ่นดินปัจจุบันทำให้การแจงนับแนวทางอื่นมีระดับรายละเอียดเดียวกัน แต่ทำให้เกิดความกังวลเกี่ยวกับภาวะเฉพาะส่วนตัวและโอกาสที่ประมาณการเกิดความลำเอียงได้

สำมะโนอาจแตกต่างจากการชักตัวอย่างที่สารสนเทศจะได้มาจากเซตย่อยของประชากรเท่านั้น ซึ่งตรงแบบประมาณการประชากรหลักมีการปรับตามประมาณการระหว่างสำมะโนดังกล่าว ข้อมูลสำมะโนสมัยใหม่มีใช้แพร่หลายเพื่อการวิจัย การตลาดธุรกิจ และการวางแผน และเป็นเส้นฐานสำหรับออกแบบแบบสำรวจตัวอย่างโดยให้กรอบชักตัวอย่าง เช่น ทะเบียนเลขที่อยู่ ยอดของสำมะโนจำเป็นต่อการปรับตัวอย่างเพื่อให้เป็นตัวแทนของประชากรโดยการถ่วงน้ำหนักที่ใช้บ่อยในการสำรวจความเห็น ในทำนองเดียวกัน การจัดช่วงชั้นต้องอาศัยความรู้ขนาดโดยสัมพัทธ์ของช่วงชั้นประชากรต่าง ๆ ซึ่งได้มาจากการแจงนับในสำมะโน สำมะโนในบางประเทศยังให้ยอดอย่างเป็นทางการที่ใช้กำหนดจำนวนผู้แทนตามส่วนของพลเมือง (apportion) แก่ภูมิภาคต่าง ๆ ในหลายกรณี ตัวอย่างที่สุ่มเลือกอย่างระมัดระวังสามารถให้สารสนเทศแม่นยำกว่าพยายามทำสำมะโนประชากร

อ้างอิง
-------

1. ↑  United Nations (2008). Principles and Recommendations for Population and Housing Censuses. Statistical Papers: Series M No. 67/Rev.2. p8. ISBN 978-92-1-161505-0.
2. ↑  "CES 2010 Census Recommendations" (PDF). *Unece.org*. สืบค้นเมื่อ 2013-11-19.
3. ↑  "History and Development of the Census in England and Wales". *theforgottenfamily.wordpress.org*. สืบค้นเมื่อ 2017-01-20.
4. ↑  Salant, Priscilla, and Don A. Dillman. "How to Conduct your own Survey: Leading professional give you proven techniques for getting reliable results." (1995).
**ปลาซิวข้างขวาน** หรือ **ปลาซิวขวาน** เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กสกุลหนึ่งจำพวกปลาซิว ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ใช้ชื่อสกุลว่า *Trigonostigma*

เดิมปลาในสกุลนี้เคยถูกจัดให้อยู่ในสกุล *Rasbora* แต่ปัจจุบันนี้ได้ถูกแยกออกมาต่างหาก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999 โดยมีลักษณะเด่นคือ มีแถบสีดำใต้จุดเริ่มต้นของครีบหลังถึงกลางของฐานครีบหาง และมักจะเป็นแถบกว้างด้านหน้า โดยมีลักษณะเป็นสามเหลี่ยมหรือเป็นรูปขวาน ในขณะที่บางชนิดจะเป็นเพียงแถบบาง ๆ และมีพฤติกรรมการวางไข่ โดยวางติดกับใบของพืชน้ำ

เป็นปลาที่มีขนาดเล็ก นิยมอยู่เป็นฝูง จึงมีความสำคัญต่อระบบนิเวศในน้ำในแง่ของการเป็นห่วงโซ่อาหารของสัตว์ที่มีขนาดใหญ่กว่า และมีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งมักจะเลี้ยงกันในตู้ไม้น้ำ โดยมีพฤติกรรมในที่เลี้ยง คือ มักจะรวมฝูงว่ายกันอยู่ในระดับกลางน้ำ

พบกระจายพันธุ์ในภาคตะวันออกและภาคใต้ของไทย ไปจนถึงกัมพูชา, เกาะสุมาตรา และเกาะบอร์เนียว

ปัจจุบันได้มีการอนุกรมวิธานไว้แล้วทั้งหมด 4 ชนิด ได้แก่

* *Trigonostigma espei* (Meinken, 1967)
* *Trigonostigma hengeli* (Meinken, 1956)
* *Trigonostigma heteromorpha* (Duncker, 1904)
* *Trigonostigma somphongsi* (Meinken, 1958)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปลาซิว, หน้า 97 ปลาสำหรับตู้พรรณไม้น้ำ คอลัมน์ Mini Fishes โดย อ๊อด Melanochromis / Apistoensis. นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 25 ปีที่ 2 กรกฎาคม 2012
2. ↑  "การศึกษาชีววิทยาบางประการของปลาซิวข้างขวาน (*Trigonostigma espei*) ในจังหวัดจันทบุรี เอกสารดาวน์โหลด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2015-12-06.
3. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ ปลาซิวข้างขวาน ที่วิกิสปีชีส์
**ภูมิสถาปนิก** ถือว่าเป็นนักวิชาชีพผู้ประกอบวิชาชีพภูมิสถาปัตยกรรม ซึ่งเป็นหนึ่งในวิชาชีพควบคุมลักษณะเดียวกันกับแพทย์และนักกฎหมายเนื่องจากบุคคลเหล่านี้ จะต้องได้รับการศึกษาเป็นการพิเศษเฉพาะ และจะต้องมีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเช่นเดียวกับผู้ประกอบวิชาชีพอื่น เฟรเดอริก ลอว์ ออล์มสเตด ชาวสหรัฐฯ ผู้ได้รับการยกย่องเป็น "บิดาแห่งภูมิสถาปัตยกรรมสมัยใหม่" เป็นผู้ขนานนามผู้ประกอบวิชาชีพนี้ว่า *Landscape architect* เป็นครั้งแรก

ในต่างประเทศ การเข้าสู่สายวิชาชีพจะต้องผ่านการศึกษาเล่าเรียนขั้นสูง ผ่านการฝึกหัดงานและผ่านการสอบรับใบอนุญาต เพื่อป้องกันความเสียหายจากสถาปนิกที่ไม่มีคุณภาพ หรือไม่มีจรรยาบรรณ

ผู้ปฏิบัติวิชาชีพภูมิสถาปัตยกรรมจะรวมตัวกันตั้งสมาคมวิชาชีพขึ้นเพื่อร่วมกันจรรโลงสาขาวิชาชีพแห่งตนให้เข้มแข็ง ในสหรัฐอเมริกาใช้ชื่อว่า **สมาคมภูมิสถาปนิกอเมริกัน** (American Society of Landscape Architects - ASLA) ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2442 นับเป็นสมาคมวิชาชีพภูมิสถาปัตยกรรมแห่งแรกของโลก สำหรับประเทศไทย **สมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย** Thai Association of Landscape Architects-TALA ได้ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2530 หลังสหรัฐอเมริกา 88 ปี 

อาจกล่าวได้วิชาชีพภูมิสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ในประเทศไทยที่มีการออกแบบเฉพาะโดยภูมิสถาปนิกโดยตรง และมีการแยกสัญญาจากงานสถาปัตยกรรมเริ่มเมื่อประมาณ พ.ศ. 2515 โดยข้อกำหนดของธนาคารโลกในโครงการเงินกู้เพื่อพัฒนาวิทยาเขตใหม่ของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ที่บ่งให้ใช้ภูมิสถาปนิก ปัจจุบัน ประเทศไทยมีสำนักงานภูมิสถาปนิกมากกว่า 30 แห่ง วิชาชีพภูมิสถาปัตยกรรมของประเทศไทยอยู่ภายใต้การควบคุมตามพระราชบัญญัติสถาปนิก พ.ศ. 2543 ซึ่งใช้แทนพระราชบัญญัติควบคุมวิชาชีพสถาปัตยกรรม พ.ศ. 2508

ดูเพิ่ม
-------

สัญลักษณ์สมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย
* สมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

สมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย เก็บถาวร 2006-06-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน