recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ชูบุงกิ้น
**ชูบุงกิ้น** (อังกฤษ: Shubunkin; ญี่ปุ่น: シュブンキン; โรมะจิ: *shubunkin*) ปลาทองชูบุงกิ้น มีชื่อเรียกภาษาอังกฤษอยู่ด้วยกันหลายชื่อ อาทิเช่น SPECKLED GOLDFISH, HARLEQUIN GOLDFISH, VERMILION GOLDFISH และ RED BROCADE เป็นปลาที่เพิ่งเกิดขึ้นในต้นศตวรรษที่ 20 นี้ โดยนักเพาะพันธุ์ปลาทองจากนครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น คือ นาย Kichigoro Akiyama โดยนำปลาทอง 3 ชนิด คือ ปลาทองพันธุ์ตาโปน 3 สี (5สี) มาผสมข้ามพันธุ์กับปลาทองพันธุ์วากิ้น ซึ่งมีหางสี่ แบบสั้น ต่อมาก็นำมาผสมกับปลาทองพันธุ์ ฮิบุนะ(ปลาทองธรรมดา) จากนั้นเขาก็ได้คัดเลือกลูกปลาขึ้นมาราว 14-15 ตัว จากจำนวนปลาทั้งสิ้น 2 หมื่นกว่าฟอง ซึ่งลูกปลาที่เขาเพาะพันธุ์ขึ้นได้มีหางยาวมีเกล็ดบางใส และมีสีหลากหลายสีอยู่ในตัวเดียวกัน ซึ่งนาย Shinnosuke Matsubara ได้ขนานนามให้ปลาตัวนี้ว่า "Red Marked Calico" หรือ "Shubunkin"

ต่อมาลูกปลาทองชูบุงกิ้นได้เข้าไปแพร่หลายในประเทศอังกฤษในสมัยราชาภิเษกอวยพรเจ้ายอร์ชที่ 6 ในสมัยนั้นได้มีพ่อค้าปลาบางรายได้ตั้งชื่อปลาชนิดนี้ว่า "Coronation Fish" หรือปลาราชาภิเษก ทั้งนี้เพราะปลาชนิดนี้มีจุดประขึ้นเป็นสีต่าง ๆ แต่ชื่อนี้ก็ใช้เพียงเพื่อผลประโยชน์ในเชิงการค้าเท่านั้น และในเวลาต่อมาปลาทองชนิดนี้ ก็ได้วิวัฒนาการจนได้ปลาทอง 2 สายพันธุ์ London Shubunkin และ Bristol Shubunkin ซึ่งปลาทองทั้ง 2 สายพันธุ์จะมีรูปร่างและสีสันที่เหมือน ๆ กัน ต่างกันตรงที่ปลาทอง Bristol Shubunkin จะมีครีบและหางยื่นยาวและสูงกว่า แต่แบบ London Shubunkin ดูจะได้รับความนิยมมากว่าในประเทศอังกฤษ

ปลาทองชูบุงกิ้นเป็นปลาทองที่มีความแข็งแรงอดทนมากชนิดหนึ่ง มีเกล็ดบางใสแต่ไม่เงาแวววาวเหมือนปลาทองทั่ว ๆ ไป ลำตัวมีลักษณะคล้ายปลาทองสามัญแต่จะเพรียวกว่า มีครีบที่สมบรูณ์และยาวกว่า ปลายหางจะมนกลม เป็นปลาที่ว่ายน้ำได้รวดเร็วและต้องการพื้นที่ในที่เลี้ยงพอสมควร ปลาทองชนิดนี้เมื่อโตเต็มที่จะมีขนาดถัวเฉลี่ยราว 9 นิ้ว มีอายุยืนยาวราว 10-20 ปี จัดว่าเป็นปลาทองที่ค่อนข้างเลี้ยงง่าย สามารถเลี้ยงได้ในกลางแจ้งตลอดทั้งปี เป็นปลาที่สามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมได้เป็นอย่างดี สามารถเลี้ยงได้ในที่ ๆ แม้มีอุณหภูมิต่ำ แต่ไม่ควรให้ปลาอยู่ในที่ ๆ มีอุณหภูมิต่ำกว่า 60 องศาฟาเรนไฮต์ เป็นระยะเวลานาน ๆ เพราะความเย็นอาจทำให้กระเพาะลมของปลาเกิดการผิดปกติ ปลาชนิดนี้มีด้วยกันหลากหลายสี อาทิเช่น สีแดง ขาว ส้ม ทอง น้ำตาล ดำ เหลือง ม่วงเข้ม น้ำเงิน เทา

สำหรับในบ้านเราปลาทองพันธุ์ชูบุงกิ้นมันรู้จักดีในนามของ "ปลาทองหางซิว" แต่ไม่ค่อยได้รับความนิยมเป็นที่แพร่หลายนัก ทั้งนี้อาจเนื่องมาจากเป็นปลาทองที่รูปร่างธรรมดา ๆ จึงทำให้ไม่ค่อยเป็นที่สนใจกันเท่าใด

อ้างอิง
-------

1. ↑   เก็บถาวร 2012-06-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนwww.thaigoodview.com

  


| * ด
* ค
* ก
สายพันธุ์ปลาทอง |
| --- |
| สายพันธุ์ | สิงห์จีน • สิงห์ญี่ปุ่น • รันชู • สิงห์ลูกผสม • ลักเล่ห์ • แพนด้า • เดเมกิ้น • ลูกโป่ง • ออรันดา • เกล็ดแก้ว • โคเมทโทะซะกิน • ริวกิ้น • สิงห์ดำตามิด • ชูบุงกิ้น • จิกิ้น • ตากลับ • วากิ้น • ฟุนะ • ฮิบุนะ • วาโตไน |  |
เสือจาร์กัว เป็นทั้งสายพันธุ์คีย์สโตน, สายพันธุ์ให้ร่มเงา, และเป็นผู้ล่าอันดับบนสุดของห่วงโซ่อาหาร
**ชนิดหลัก** (อังกฤษ: Keystone species) เป็นสายพันธุ์สิ่งมีชีวิต (สปีชีส์) ที่มีผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ และระบบนิเวศ เมื่อเทียบกับจำนวนประชากรของมัน สายพันธุ์ดังกล่าวมีบทบาทสำคัญ ในการรักษาโครงสร้างของชุมชนระบบนิเวศ ทำให้มีผลต่อสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ อีกมากมายในระบบนิเวศ และมีบทบาทในการกำหนดประเภทและจำนวนของสายพันธุ์อื่น ๆ ในชุมชน. สายพันธุ์คีย์สโตนเป็นพืชหรือสัตว์ ที่มีบทบาทสำคัญเป็นเอกลักษณ์ สำหรับการทำงานและคงอยู่ของระบบนิเวศ หากไม่มีสายพันธุ์คีย์สโตน ระบบนิเวศก็จะผันแปรไปอย่างคาดไม่ถึง หรืออาจถึงขนาดสูญสิ้นไปเลยก็ได้. สายพันธุ์คีย์สโตนบางสายพันธุ์ เป็นผู้ล่าอันดับบนสุดของห่วงโซ่อาหาร เช่น หมาป่าสีเทา แต่ก็มีบางสายพันธุ์ที่ทำหน้าที่อื่น เช่น เป็นสายพันธุ์สมชีพ (symbiont) ร่วมกับสายพันธุ์อื่น

แนวคิด (มโนทัศน์) ในเรื่องสายพันธุ์คีย์สโตน ถูกนำเสนอเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1969 โดยนักสัตว์วิทยา โรเบิร์ต ที. เพน (Robert T. Paine) เพื่ออธิบายถึงสายพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตบางจำพวก ซึ่งการโต้ตอบกับสภาพแวดล้อมของมันมีผลกระทบแบบบนลงล่าง (top-down effect) ต่อความหลากหลายทางสายพันธุ์ และการแข่งขันในระบบนิเวศของกลุ่ม อย่างใหญ่หลวงเมื่อเทียบกับมวลชีวภาพของมัน. คำว่า "คีย์สโตน" เป็นคำอุปมาที่ยืมมาจากสถาปัตยกรรมประตูหินโค้ง (archway) ที่ต้องมีประแจหิน (keystone) เสียบอยู่บนยอดเพื่อให้โครงสร้างทั้งหมดคงอยู่ได้ ด้วยน้ำหนักของกันและกัน แนวคิดเรื่องคีย์สโตนจึงมีความคาบเกี่ยวกับ แนวคิดว่าด้วยความสัมพันธุ์ระหว่างระบบนิเวศ-สายพันธุ์อื่น ๆ เช่น สายพันธุ์ให้ร่มเงา (umbrella species)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Paine, R. T. (1995). "A Conversation on Refining the Concept of Keystone Species". *Conservation Biology*. **9** (4): 962–964. doi:10.1046/j.1523-1739.1995.09040962.x.
2. ↑  Davic, Robert D. (2003). "Linking Keystone Species and Functional Groups: A New Operational Definition of the Keystone Species Concept". Conservation Ecology. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2003-08-26. สืบค้นเมื่อ 2011-02-03.
3. ↑  Maehr, David; Noss, Reed F.; Larkin, Jeffery L. (2001). *Large Mammal Restoration: Ecological And Sociological Challenges In The 21St Century*. Island Press. p. 73. ISBN 978-1-55963-817-3.
**สี จ้งซฺวิน** (จีนตัวย่อ: 习仲勋; จีนตัวเต็ม: 習仲勳; 15 ตุลาคม ค.ศ. 1913 – 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2002) เป็นนักปฏิวัติชาวจีนและต่อมาเป็นข้าราชการการเมืองในสาธารณรัฐประชาชนจีน ถือกันว่า เขาเป็นหนึ่งในผู้นำรุ่นที่ 1 และรุ่นที่ 2 ของจีน เขามีส่วนร่วมในการปฏิวัติคอมมิวนิสต์จีนและการพัฒนาสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งแต่การก่อตั้งฐานกองโจรคอมมิวนิสต์ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีนในคริสต์ทศวรรษที่ 1930 จนถึงการเริ่มต้นการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจ ทางตอนใต้ของจีนในคริสต์ทศวรรษที่ 1980 บุตรชายคนที่ 2 ของเขาคือสี จิ้นผิง เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนคนปัจจุบัน

ประวัติและการศึกษา
------------------

สีเกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1913 ในครอบครัวที่เป็นเจ้าของที่ดินในชนบทของเทศมณฑลฟู่ผิง มณฑลฉ่านซี เขาเข้าร่วมยุวชนพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1926 และเข้าร่วมการเดินขบวนของนักเรียนในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1928 ด้วยเหตุนี้ เขาจึงถูกเจ้าหน้าที่ฝ่ายก๊กมินตั๋งซึ่งกำลังอยู่ในอำนาจสั่งจำคุก ในคุก เขาเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนในปี ค.ศ. 1928

การทำงาน
--------

### กองทัพแดง

ในปี ค.ศ. 1930 สีได้รับแต่งตั้งจากพรรคให้ทำงานในกองทัพแห่งชาติ ภายใต้หยาง หู่เฉิง ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1932 เขาเป็นผู้นำการจลาจลภายในกองทัพที่ไม่ประสบความสำเร็จในอำเภอเหลี่ยงตัน มณฑลกานซู่ ต่อมาเขาได้เข้าร่วมกองโจรคอมมิวนิสต์ทางตอนเหนือของแม่น้ำเว่ย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Đình Nguyễn. "Tập Cận Bình – 'Lãnh đạo tương lai' của Trung Quốc" (ภาษาเวียดนาม). Vnexpress. สืบค้นเมื่อ 19 October 2010.
2. 1 2 3 4  习仲勋的故事（全本）前中央书记处书记习仲勋的战斗一生 - 第1章 习仲勋生平（1） (ภาษาChinese (China)). Ifeng Books. สืบค้นเมื่อ 19 February 2012.
3. ↑  "《习仲勋的故事》\_共产党员网". *fuwu.12371.cn*. สืบค้นเมื่อ 4 November 2021.
4. ↑  晨雨 (Chenyu), 杨 (Yang) (11 June 2009). "两当兵变的特点和历史地位-两当|兵变|特点|历史地位-每日甘肃-陇南日报 (The characteristics and the historical status of the Liangdang Uprising)". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 May 2019.
**วัดแก้ว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่แขวงบางพรม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

วัดแก้วสร้างประมาณ พ.ศ. 2366 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2501 วัดไม่ติดกับลำคลองใด ๆ คลองที่ใกล้ที่สุดคือคลองชักพระและคลองบางพรม สิ่งก่อสร้างหลักของวัดหันหน้าสู่คลองชักพระ และยังพบศาลาท่าน้ำตั้งอยู่กลางลานวัด จึงสันนิษฐานว่าแต่เดิมวัดแห่งนี้คงติดกับคลองชักพระมาก่อน แต่ต่อมาเมื่อมีการขุดคลองลัดทำให้แผ่นดินงอกหรือคลองชักพระซึ่งเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิมแคบเข้า ทำให้วัดค่อย ๆ ห่างกับคลอง ปัจจุบันยังคงเห็นทางน้ำตื้นเขินที่แยกจากคลองชักพระ

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ พระอุโบสถเดิมซึ่งถูกรื้อก่อนปี พ.ศ. 2513 แล้วสร้างเป็นอุโบสถหลังใหม่ขนาด 5 ห้อง โดยใช้ใบเสมาเดิม มีพระประธานในอุโบสถ รูปหล่อด้วยทองเหลืองของหลวงพ่อขำ อดีตเจ้าอาวาส พระวิหารขนาด 5 ห้อง ไม่มีเสาร่วมใน น่าจะเป็นอาคารเดิมแล้วมาปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว มีใบเสมาหินทรายแดงสมัยอยุธยาตอนต้น ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยอยุธยาตอนต้นและกลาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  วัดแก้ว พระสังฆาธิการ
2. 1 2  "วัดแก้ว" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 137.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดแก้ว**
**วัดเอนกดิษฐาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านเจ้า ตำบลบางใหญ่ อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี วัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 1 งาน

วัดเอนกดิษฐารามสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2240 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง เดิมชื่อ **วัดบ้านใหม่** ต่อมาเกิดเพลิงไหม้อุโบสถและวิหาร ได้พระรูปหนึ่งที่มาจากสุพรรณบุรีมาบูรณะซ่อมแซมใหม่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2415 ในปี พ.ศ. 2450 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จมาทรงพักแรมที่วัดนี้ และได้พระราชทานนามวัดให้ใหม่ว่า "วัดเอนกดิษฐาราม"

พระอุโบสถกว้าง 8.67 เมตร ยาว 20.67 เมตร มีมุขพาไลทางด้านหน้าอุโบสถ ตัวอาคารเป็นฐานปัทม์ ฐานเฉลียงเป็นฐานเขียง หลังคาทรงจั่วแบบมีไขรา มีชั้นซ้อน 2 ชั้น และมุขลดด้านหน้า หลังคาซ้อน 2 ตับ หน้าบันประดับลวดลายซึ่งสันนิษฐานว่าบูรณะใหม่ ภายในไม่มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2020-10-07.
2. ↑  "จังหวัดนนทบุรี". *หอมรดกไทย*.
3. ↑  ปัทมา เจริญกรกิจ. "พระอุโบสถและพระวิหารสมัยอยุธยาตอนปลาย - รัตนโกสินทร์ตอนต้น ในพื้นที่คลองอ้อมนนท์ จังหวัดนนทบุรี" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 123.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเอนกดิษฐาราม**
**วัดเวียคะดี้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองลู อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี

วัดเวียคะดี้เป็นวัดในหมู่บ้านเวียคะดี้ ซึ่งเป็นชุมชนกะเหรี่ยงโบราณ อายุ 200 ปี คำว่า "เวีย" ภาษากะเหรี่ยงแปลว่าทุ่ง ส่วนคำว่า "คะดี้" แปลว่า หวายขม เมื่อรวมกันแปลว่า "ทุ่งหวายขม"

วัดมีเจดีย์ 2 องค์ สร้างในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ที่สำคัญบริเวณนี้ยังเป็นจุดแลกเปลี่ยนตัวประกันระหว่างสมเด็จพระนเรศวรมหาราชกับพระสุพรรณกัลยา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484

วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ *พระพุทธศรีโพธิญาณมุนี* เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย เป็นศิลปะแบบพม่าองค์ใหญ่ ภายในวัดมีต้นลีลาวดี มีลำต้นที่ใหญ่มากมีขนาดใหญ่ถึง 3 คนโอบ ส่วนความสูงประมาณ 1.5 เมตร และมีกิ่งก้านที่แตกแยกออกไปจำนวนมาก แต่มีใบน้อยมาก เชื่อว่ามีอายุกว่า 400 ปี

เสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถสร้างแบบง่าย ๆ ใช้งานเพียงชั่วคราว โดยต้องสร้างหลังใหม่แทนหลังเก่าเกือบทุกปี กุฎิขนาดเล็ก 4 หลัง มีสภาพค่อนข้างทรุดโทรม และศาลาการเปรียญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บ้านเวียคะดี้ ด่านเจดีย์ 2 องค์". สนุก.คอม.
2. ↑  "เวียคะดี้ ชุมชนกะเหรี่ยง 200 ปี แห่งเมืองสังขละฯ". แนวหน้า.
3. ↑  "วัดเวียคะดี้". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "ผู้ว่าฯกาญจน์ ลุย "วัดเวียคะดี้" พิสูจน์ลีลาวดี 400 ปี สั่งหาข้อมูลเพิ่มดันเป็นแหล่งเที่ยว". ผู้จัดการออนไลน์.
**วัดแก้วฟ้า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 10 บ้านแก้วฟ้า ตำบลบ้านปรก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ด้านใต้ของวัดติดกับแม่น้ำแม่กลอง ด้านเหนือติดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 325 ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูนิเทศสมุทรคุณ

วัดแก้วฟ้าเดิมเป็นวัดเก่าแก่ร้างมานานหลายปี ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2426 จากหลักฐานปรากฏว่า เจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) ได้มาปฏิสังขรณ์และสร้างขึ้นใหม่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระปลัดทองดี มาเป็นเจ้าอาวาส วัดเจริญรุ่งเรืองมากในระยะเริ่มต้น ต่อมาเมื่อสิ้นบุญของท่านเจ้าพระยาและพระปลัดทองดีแล้ว วัดก็ทรุดโทรมลง เพียงแต่คงสภาพอยู่ได้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2540

อาคารเสนาสนะของวัด ได้แก่ เจดีย์องค์ใหญ่ริมแม่น้ำแม่กลอง มีทรวดทรงค่อนข้างแปลกตาและสวยงาม อุโบสถหลังใหม่ที่มีสระบัวล้อมรอบและมีใบเสมาอยู่กลางสระ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแก้วฟ้า". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "สมุทรสงคราม - รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-01-20.
3. ↑  "วัดแก้วฟ้า". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**อริชัย อรัญนารถ** (ชื่อเล่น เอ) เกิดเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2509 ที่จังหวัดกรุงเทพมหานคร เป็นบุตรชายของคุณอนุวัฒน์ และคุณสุภาพรรณ อรัญนารถ มีน้องชายและน้องสาวอย่าง 1 คน ศึกษาอนุบาลจากโรงเรียนดวงถวิลและโรงเรียนทวาภิรักษ์ ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง 5 ที่โรงเรียนวัดปรินายก จากนั้นจึงย้ายมาศึกษาต่อจนจบมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนสาธิตปทุมวัน และระดับปริญญาตรีที่คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย 

เริ่มเข้าสู่วงการเพลงพร้อมกับจอนนี่ แอนโฟเน่ จากการชักนำของคุณนคร เวชสุภาพร หัวหน้าวงแกรนด์เอ็กซ์ โดยได้ร่วมออกอัลบั้มในนามของ Grand Ex' Family ที่มีชื่อว่า *ขวดโหล* เมื่อปี พ.ศ. 2528 และเริ่มเป็นที่รู้จักในตำแหน่งเบส/แซ็กโซโฟน/นักร้องนำ เขามีชื่อเสียงร่วมกับจอนนี่ แอนโฟเน่, โอ๋ ไอศูรย์ วาทยานนท์, ไก่ สุธี แสงเสรีชน และเพชร พิทพล โชติสรยุทธ์ โดยมีนคร เวชสุภาพร เป็นหัวหน้าวง ทั้งหมดได้ร่วมออกอัลบั้มอีก 4 ชุดคือ *ขวดโหล* (2529), *นิรันดร์กาล* (2529), *อยากให้ความรักแก่คนทั้งโลก* (2530) และ *ได้ไหม* (2531) ซึ่งระหว่างที่ออกอัลบั้ม เขาและเพื่อนทั้งสี่ได้รับการสัมภาษณ์และถ่ายแบบในนิตยสารต่าง ๆ  นอกจากนี้ยังได้แสดงละครเรื่อง *หน้ากากแก้ว* ร่วมกับ อรพรรณ พานทอง, กันตา ดานาว, อธิวัฒน์ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา และ โมนิก้า แมดดอกซ์ จากนั้นจึงมีละครตามมาอีก คือ *บัวแล้งน้ำ* และ *ข้าวนอกนา* ทางช่อง 7 ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 จึงได้กลับมามีผลงานเพลงอีกครั้งในแนวอาร์และบีร่วมกับ เพชร พิทพล โชติสรยุทธ์ และโอ๋ ไอศูรย์ วาทยานนท์ ในนามของ *G-Three* โดยออกอัลบั้มที่มีชื่อว่า *G-Three/3 in 1* สังกัด *X-Spec Records* ในเครือของแกรมมี่ เมื่อปี พ.ศ. 2541

ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปฝ่ายขายการตลาด และ ฝ่ายปฏิบัติการ ที่บริษัท โตโยต้า ทูโช (ไทยแลนด์) จำกัด

ผลงาน
-----

### ละครโทรทัศน์

* 2532 หน้ากากแก้ว (ช่อง 7)
* 2533 บัวแล้งน้ำ (ช่อง 7)
* 2533 ข้าวนอกนา (ช่อง 7)
* 2535 กลัวจนหายกลัว (ละครสั้น ชุด ปากกาทอง) (ช่อง 7)
* 2536 เทพบุตรสุดเวหา (ช่อง 5)
* 2537 ครูซ่อนกลิ่น (ละครสั้น ชุด ปากกาทอง) (ช่อง 7)
* 2537 บัวสีน้ำเงิน (ละครสั้น ชุด ปากกาทอง) (ช่อง 7)
* 2539 ความสมหวังของแก้ว (ละครสั้น ชุด ปากกาทอง) (ช่อง 7)

ผลงานเพลงในนาม
--------------

แกรนด์เอ็กซ์

* อัลบั้ม ขวดโหล 2 (กุมภาพันธ์ 2529)
* อัลบั้ม นิรันดร์กาล (พฤษภาคม 2529)
* อัลบั้ม อยากให้ความรัก(แก่คนทั้งโลก) (กุมภาพันธ์ 2530)
* อัลบั้ม ชุดพิเศษบทเพลงพระราชนิพนธ์ (ดวงใจกับความรัก) (ธันวาคม 2530)
* อัลบั้ม ได้ไหม (พฤศจิกายน 2531)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัติของ เอ อริชัย อรัญนารถ
2. ↑  "แกรนด์เอ็กซ์" วงไข่ใหญ่ ผู้สร้างตำนานล้านตลับ/บอน บอระเพ็ด[*ลิงก์เสีย*]
สำหรับดาราศาสตร์ ดูที่ ต้นยุคอ้างอิง (ดาราศาสตร์)

|  |
| --- |
| ตัวอย่างต้นยุคอ้างอิง |
| คริสต์ศักราชเป็นต้นยุคอ้างอิงของปฏิทินกริกอเรียนและปฏิทินจูเลียน
ก่อนปัจจุบัน (Before Present) อิงถึงวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1950 ถูกใช้เป็นการระบุวันจากการหาอายุของคาร์บอน
การปฏิวัติซินไฮ่ถูกใช้เป็นต้นยุคอ้างอิงของปฏิทินหมินกั๋ว
การสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ ถือเป็นจุดเริ่มต้นของรัตนโกสินทร์ศก |

ในสาขาวิทยาการลำดับเวลาและการแบ่งยุค **ต้นยุคอ้างอิง** (อังกฤษ: epoch) หมายถึง เหตุการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นและถูกเลือกให้เป็นจุดเริ่มต้นของยุคสมัยหนึ่ง "ต้นยุคอ้างอิง" จึงเป็นเสมือนจุดอ้างอิงจากเวลาที่วัด หน่วยการวัดเวลาจะถูกนับจากต้นยุคอ้างอิง เพื่อที่ว่าวันที่และเวลาของเหตุการณ์จะสามารถระบุได้อย่างชัดเจน

ส่วนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนต้นยุคอ้างอิงนั้นสามารถกำหนดวันที่ได้โดยการนับย้อนหลังต้นยุคอ้างอิงไป แม้ว่าในทางปฏิบัติแล้ว จะมีต้นยุคอ้างอิงนิยามไว้ในอดีต และต้นยุคอ้างอิงถูกใช้เพื่อเป็นจุดเริ่มต้นของยุคสมัยต่อไป จึงเป็นเสมือนจุดสิ้นสุดของยุคสมัยก่อนหน้าด้วย วัตถุประสงค์และเกณฑ์การนิยามดังนี้เพื่อสร้างความชัดเจนและประสานวิชาเกี่ยวกับช่วงเวลา ซึ่งในบางครั้งสามารถใช้ได้แก่ศาสตร์หลายแขนง

ต้นยุคอ้างอิงโดยทั่วไปแล้วจะถูกเลือกให้สะดวกหรือสำคัญโดยมติของผู้ใช้เดิมของมาตรกาล (time scale) หรือโดยคำสั่งของผู้ปกครอง ต้นยุคอ้างอิงมักถูกนิยามโดยเหตุการณ์สำคัญอย่างหนึ่ง เงื่อนไขหรือเกณฑ์ ซึ่งช่วงเวลาหรือยุคสมัยนั้นมักถูกอธิบายหรือแสดงลักษณะ
**วัดบางหัวเสือ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านวัดบางหัวเสือ ตำบลบางหัวเสือ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ

ประวัติ
-------

วัดบางหัวเสือสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 บ้างสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2370 (ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย) เนื่องจากสันนิษฐานได้ว่าหลวงพ่อบัวเป็นเจ้าอธิการองค์แรกและเป็นพระอุปัชฌาย์องค์แรก ท่านเกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2358 ชื่อเดิมของวัดคือ **วัดบางศีศะเสือ** ต่อมาได้ปรับเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดบางหัวเสือ" แทนให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงภาษา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2400 และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2400 การศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2477

อาคารเสนาสนะ
------------

พระอุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2410 ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย หน้าตักกว้าง 95 เซนติเมตร สูง 153 เซนติเมตร จำนวน 3 องค์ กุฏิสงฆ์จำนวน 18 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารห้องแถวหอฉัน หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 ศาลาการเปรียญบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2504 หอพระไตรปิฏกสร้างสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดยังมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านที่รวบรวมของเก่าล้ำค่าหาชมยาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางหัวเสือ".[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดบางหัวเสือ". *เทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-01-12. สืบค้นเมื่อ 2020-09-28.
**วัดวังกระโจม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าช้าง อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก

วัดวังกระโจมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2453 เดิมเรียกว่า **วัดกำแพง** เป็นวัดเก่าแก่ที่สร้างมานานกว่า 300–400 ปี ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นวัดคณะสงฆ์ธรรมยุตวัดแรกของจังหวัดนครนายก โดยมีพระครูพิศาลสมณกิจ เป็นเจ้าอาวาสในช่วงแรก และได้รับการพัฒนาและบูรณะมาตามลำดับ ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสเสด็จตรวจเยี่ยมวัดที่จังหวัดนครนายก และได้เปลี่ยนชื่อวัดกำแพงเป็น "วัดวังกระโจม"" เมื่อ พ.ศ. 2459 และใช้ชื่อนี้มาจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2459 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อ พ.ศ. 2502

ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ *พระพุทธมงคลนายก* พระประธานพระอุโบสถ วัดวังกระโจม เป็นพระพุทธรูปศิลปะสุโขทัย ขนาดหน้าตักกว้าง 2.9 เมตร สูงประมาณ 3 เมตร โดยในช่วงบ่ายของวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2508 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้เสด็จพระราชดำเนินประกอบพิธีเททองพระพุทธรูป พระราชทานนามว่า "พระพุทธมงคลนายก" ทั้งยังทรงประกอบพิธีเบิกพระเนตร ณ มณฑลพิธีหน้าอุโบสถวัดเทพศิรินทราวาส และทรงมีพระบรมราชานุญาตให้อัญเชิญพระปรมาภิไธยย่อ ภปร. ประดิษฐานที่หน้าบันอุโบสถวัดวังกระโจม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดวังกระโจม". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดวังกระโจม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "สาธุ!!!วัดวังกระโจมจัดพิธีเททองหล่อพระพุทธมงคล รูปเหมือนเจ้าคุณนรฯ รูปเหมือนพระครูเขมาจารคุณ!!ศิษยานุศิษย์เนืองแน่น". ทีนิวส์.
4. ↑  "ครั้งที่ ๒ การเสด็จพระราชดำเนินจังหวัดนครนายก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-08-15. สืบค้นเมื่อ 2022-08-15.
สวนประติมากรรมจิ้งอัน (จีน: 静安雕塑公园; พินอิน: *jìng'ān diāosù gōngyuán*; อังกฤษ: Jingan Sculpture Park) เป็นสวนประติมากรรม ตั้งอยู่ทางตะวันออกของในเขตจิ้งอัน ของเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 65,000 ตารางเมตร สวนประติมากรรมนี้อยู่ในพื้นที่เดียวกันกับพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติเซี่ยงไฮ้ และไม่ไกลจากถนนหนานจิงซี

ประวัติ
-------

สวนระยะแรก มีพื้นที่ 30,000 ตารางเมตร เริ่มก่อสร้างในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 แล้วเสร็จในปี พ.ศ.2551 ต่อมาในเดือนเมษายน พ.ศ.2553 การขยายพื้นที่สวนระยะที่สองแล้วเสร็จสมบูรณ์

ในเดือนเมษายน 2558 ของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติเซี่ยงไฮ้ เปิดอย่างเป็นทางการ ภายในพื้นที่สวนประติมากรรมจิ้งอัน

ผังภายในสวน
-----------

### พื้นที่ชมทัศนียภาพสวนบ๊วย

พื้นที่ชมทัศนียภาพสวนบ๊วย (梅园景区) ใช้แนวคิดของการทำสวนแบบดั้งเดิมผสมผสานการจัดแสดงแบบสวนสมัยใหม่ ที่สร้างขึ้นในพื้นที่เกือบหนึ่งหมื่นตารางเมตร จุดเด่นคือกำแพงหินสลักวัฒนธรรม "การชมดอกเหมย์บาน" (ดอกบ๊วย) ซึ่งมีประวัติยาวนานกว่า 1,700 ปี

### พื้นที่แกเลอรีด้านใต้

พื้นที่แกเลอรีด้านใต้ (长廊南广场; South Square Gallery) ติดกับทางเข้าที่ 1 ของสวนประติมากรรมจิ้งอัน เป็นทางเดินยาวที่รายรอบด้วยต้นซากุระ วลาที่ดีที่สุดในการดูดอกซากุระบานคือ เดือนมีนาคม

### แถบไม้ดอก

อยู่ในช่วงกลางของสวนประติมากรรม ตกแต่งด้วยไม้ดอกในแต่ละฤดู หลากหลายชนิดจากทั่วโลก

* อาคารโค้งด้านหลังสระ คือ พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติเซี่ยงไฮ้อาคารโค้งด้านหลังสระ คือ พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติเซี่ยงไฮ้
* 
* 
* 
* 
*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Jingan Sculpture Park". *Time Out Shanghai*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-12-08. สืบค้นเมื่อ 6 December 2015.
2. ↑  "NYU Shanghai Faculty Visit Jingan Sculpture Park". NYU Shanghai. สืบค้นเมื่อ 6 December 2015.
3. ↑  "Parks of Shanghai – Jing'an Sculpture Park 静安雕塑公园". HKS Architects. 16 March 2015. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-09-11. สืบค้นเมื่อ 6 December 2015.
4. ↑  "2014 Jing'an International Sculpture Project kicks off this weekend, brings acclaimed art to downtown Shanghai". *Shanghaiist*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-11-05. สืบค้นเมื่อ 6 December 2015.
5. ↑  张谷微 (2010-04-28). "静安雕塑公园二期明开园迎客". 新闻晨报. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-11-07. สืบค้นเมื่อ 2015-12-06.
6. ↑  陈诗悦 (2015-04-19). "上海自然博物馆口碑爆棚 全方位解密如何造成". 东方网. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-09-05. สืบค้นเมื่อ 2015-12-06.
**สายล่อฟ้า** เป็นภาพยนตร์แนวอาชญากรรม-คอมเมดี้สัญชาติไทย ปี 2547 เขียนบทและกำกับโดย ต้อม-ยุทธเลิศ สิปปภาค สถานที่ถ่ายทำทั้งหมดถ่ายทำที่พัทยา เป็นเรื่องราวของ 2 เพื่อนสนิทที่ก่อเรื่องวุ่นวายจนกลายเป็นอาชญากรรม

เนื้อเรื่อง
-----------

ตุ่น (โหน่ง ชะชะช่า) และ เต่า (สมชาย เข็มกลัด) เพื่อนสนิทที่ชอบใช้เวลาด้วยกันที่ร้านคาราโอเกะในพัทยา อย่างไรก็ตาม เต่ามีนิสัยเสียคือชอบร้องเพลงเสียงดังอยู่เสมอ โดยเฉพาะเพลง สายล่อฟ้า ของ 2 พี่น้องร็อกเกอร์ชื่อดัง อัสนี-วสันต์ ซึ่งส่งผลให้ เต่า ตุ่น และเพื่อน ๆ โดนไล่ออกจากร้านอยู่เสมอ โดยพี่ช้างซึ่งเป็นเจ้าของร้าน

เต่าเป็นพ่อค้าขายแผ่นดีวีดีและวีซีดีปลอม แต่เขาชอบเล่นการพนันและเขามักจะเดิมพันฟุตบอลพรีเมียร์ลีก ในที่สุดเขาก็ชนะและได้เงินมาจำนวนหนึ่งทำให้เขาตัดสินใจคืนเงิน 100,000 บาทที่ยืมมาจากตุ่นและเลี้ยงตุ่นที่ร้านคาราโอเกะของพี่ช้าง

ที่ร้าน ตุ่น ผู้ขี้อาย และนิสัยดี ได้พบกับหญิงสาวชื่อ นก (พิชญ์นาฏ สาขากร) เขาร้องเพลง ฉันอยู่ตรงนี้ ของวงแบล็คเฮดคู่กับเธอ และลงเอยด้วยการพาเธอกลับไปที่บ้าน เช้าวันต่อมา นกก็หายตัวไป ปรากฎว่าเธอเป็นเด็กของผู้ใหญ่หมี (แบล็ค ผมทอง) ผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น และเต่าจ่ายเงินให้เธอเพื่อไปนอนค้างคืนกับตุ่นเพื่อนของเขา ตุ่น เซียนพระเครื่องชื่อดังหมกมุ่นกับการตามหานก

นักแสดง
-------

* โหน่ง ชะชะช่า รับบท เซียนตุ่น
* สมชาย เข็มกลัด รับบท เต่า
* พิชญ์นาฏ สาขากร รับบท นก
* อรจิรา แหลมวิไล รับบท หนู
* สมชาย ศักดิกุล รับบท กำนันหมู
* แบล็ค ผมทอง รับบท ผู้ใหญ่หมี
* เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ รับบท แมว
* พงศ์เทพ อนุรัตน์ รับบท เป็ด
* ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
* วสันต์ อุตตมะโยธิน

อ้างอิง
-------

* Williamson, Rob. September 2005. "Take it easy chicken: Yuthlert Sippapak interviewed เก็บถาวร 2006-05-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน", *Firecracker*.

### หมายเหตุ

1. ↑  ‘Sai lor fah’ shooting completed in Pattaya, *Pattaya Mail*, May 28- June 3, 2004.
**ปิดตำนานสองคนสองคม** (จีนตัวเต็ม: 無間道III, จีนตัวย่อ: 无间道III, อังกฤษ: Infernal Affairs III) เป็นภาพยนตร์ภาคสามของภาพยนตร์ชุด *Infernal Affairs* และ *Infernal Affairs II* นำแสดงโดย หลิว เต๋อหัว, เหลียง เฉาเหว่ย, หลี่หมิง, เจิ้ง จื้อเหว่ย, เฉิน ฮุ่ยหลิน, เฉิน เต้าหมิง, ตู้ เหวินเจ๋อ กำกับโดย แอนดริว เลา และอลัน มัก

เนื้อเรื่อง
-----------

ตุลาคม ค.ศ. 2003 10 เดือน หลังการเสียชีวิตของ หยั่น (เหลียง เฉาเหว่ย) ที่ หมิง (หลิว เต๋อหัว) ถูกสั่งสอบสวนภายใน และได้ข้อสรุปว่าเขาไม่มีความผิดต่อการตายของหยั่นและเจ้าหน้าที่วิลลี่บนดาดฟ้าอาคาร แต่ก็ถูกลดหน้าที่ให้ไปทำงานธุรการทั่วไปในออฟฟิศ ในขณะเดียวกัน หยาง (หลี่หมิง) ซึ่งเป็นตำรวจมือปราบฝ่ายป้องกันยาเสพติดก็เข้าหยางเป็นนายตำรวจที่ใช้วิธีการปราบปรามเช่นเดียวกับที่หมิงเคยทำ ทำให้หมิงสงสัยในตัวหยาง และเชื่อว่าอาจมีส่วนด้วยในการตายของหยั่น

ด้วยความสงสัยในตัวหยางของหมิงว่า อาจเป็นมือที่สามแฝงตัวเข้ามาเหมือนกัน จึงเริ่มต้นการสืบสวนอย่างลับ ๆ ถึงที่มาของหยาง แต่กลับพบกับเงาลางๆ ของชายที่เรียกตนว่า เฉิน (เฉิน เต้าหมิง) ผู้ซึ่งที่หมิงได้รู้ต่อมาว่าเป็นอดีตหุ้นส่วนธุรกิจของ แซม (เจิ้ง จื้อเหว่ย) แต่ยังมีความสัมพันธ์เชื่อมโยงไปที่หยั่นอีกด้วย

หมิงพยายามกลับตัวเป็นคนดี ด้วยการล้างบาปที่ได้ทำไว้ทั้งหมดในอดีต โดยการพยายามจะจับตัวหยาง แต่ว่ามันก็ไม่ง่ายนัก

เบื้องหลัง
----------

*Infernal Affairs III* นับเป็นภาพยนตร์ภาคสาม อันเป็นภาคสุดท้ายของภาพยนตร์ไตรภาคชุด *Infernal Affairs* ในปี ค.ศ. 2002 ซึ่งในภาคนี้นับเป็นภาคสุดท้าย และเป็นบทสรุปของเรื่องราวทั้งหมด โดยมีเนื้อหาว่าด้วยการพยายามกลับตัวกลับใจของหมิง ซึ่งตัวละครทั้งหมดนั้นเคยสัมพันธ์กันมาก่อนในอดีต แต่ทว่าก็ไม่อาจรอดพ้นเวรกรรมที่ตนเองเคยก่อไว้ได้ โดยที่ยังใช้ทีมงานสร้างชุดเดิม และเพิ่มตัวละครขึ้นมาหนึ่งตัว คือ หยาง ซึ่งแสดงโดย หลี่หมิง หนึ่งในสี่จตุรเทพแห่งฮ่องกง เช่นเดียวกับ หลิว เต๋อหัว และเหลียง เฉาเหว่ย

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปิดตำนาน 2 คน 2 คม จากพันทิปดอตคอม

ดูเพิ่ม
-------

* Infernal Affairs
* Infernal Affairs II

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Infernal Affairs III* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* Official site
* Official site on Miramax เก็บถาวร 2006-01-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**กุ่น** (จีน: 鯀; พินอิน: *Gǔn*) หรือรู้จักกันในชื่อ **ฉงปั๋วกุ่น** (จีน: 崇伯鯀; พินอิน: *Chóngbó Gǔn*) เป็นบุคคลในตำนานพื้นบ้านจีน บางครั้งได้รับการยกย่องว่าเป็นบิดาของพระเจ้าอวี่ ผู้ก่อตั้งราชวงศ์เซี่ย กุ่นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้แก้ไขปัญหาอุทกภัยโดยพระเจ้าเหยา กุ่นใช้วิธีสร้างเขื่อนกั้นน้ำเพื่อหยุดน้ำท่วม แต่เขื่อนก็พังคร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย

ในหลาย ๆ ตำนาน กุ่น ปรากฏเป็นเทพ ในตำนานเขาได้ค้นพบความลับบางอย่างของเทพเจ้า เพื่อที่จะทำเขื่อนกั้นน้ำท่วมเขาขโมยซีรัง (息壤) (ดินที่สร้างขึ้นใหม่ได้เอง) จากเทพเจ้า หลังจากสร้างเขื่อนเสร็จสิ้นเมื่อระดับน้ำสูงขึ้นดินวิเศษของเขื่อนก็เพิ่มขึ้นเพื่อกั้นไม่ให้น้ำออก มันทำงานได้ดีมากในตอนแรก แต่เมื่อน้ำในเขื่อนเพิ่มขึ้นสูงเกินไป (ในตำนานกล่าวว่าเพิ่มขึ้นถึงเก้าเหริน rèn仞 (หน่วยวัดจีนโบราณอยู่ระหว่าง 1 ถึง 3 เมตร)) เขื่อนก็พังทลายลงส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมากในน้ำท่วมที่ตามมา บางตำนานกล่าวว่ากุ่นถูกประหารชีวิตโดยพระเจ้าซุ่นบนภูเขาขนนกด้วยดาบแห่งอู่ แหล่งอื่น ๆ ระบุว่าเขาฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดลงเหวเปลี่ยนเป็นสัตว์และกลายเป็นเทพเจ้าแห่งอเวจี ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตเขาบอกให้ลูกชายของเขา พระเจ้าอวี่ทำงานให้เสร็จ

ตำราขุนเขามหาสมุทรบันทึกว่า กุ่น เป็นหลานของ จักรพรรดิเหลือง และพ่อของเขาคือ ลั่วหมิง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Yves Bonnefoy (1993). *Asian mythology* (2nd ed.). University of Chicago Press. p. 255. ISBN 978-0226064567.
**วัดคงคาเลียบ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ทอม อำเภอบางกล่ำ จังหวัดสงขลา มีเนื้อที่ตั้งวัด 12 ไร่ 2 งาน 93 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัด เป็นที่ราบรุ่ม แวดล้อมด้วยหมู่บ้านและสายน้ำ

วัดคงคาเลียบ มีนายไข่ แก้วงาม ได้ถวายที่ดินให้ หลวงพ่อเฟื่อง อินทสุวณโณ เมื่อ พ.ศ. 2487 (บ้างว่า พ.ศ. 2495) เพื่อสร้างเป็นวัดพร้อมกับอุปสมบทเป็นพระภิกษุ เมื่อหลวงพ่อเฟื่องมรณภาพ พระภิกษุไข่ก็ได้เป็นเจ้าอาวาสสืบต่อมา ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2519

สถาปัตยกรรมภายในวัดสร้างรูปแบบศิลปกรรมไทยผสมผสานกับศิลปกรรมจีน อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ วิหารจัตุรมุขประดิษฐาน มณฑปพ่อท่านคล้าย หลวงพ่อปัญญา ญาณวโร หลวงพ่อไข่ ขันติโก และเจดีย์บรรจุอัฐิหลวงพ่อเฟื่อง เจ้าอาวาสรูปแรก ผู้ดำเนินการสร้างวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดคงคาเลียบ". ฐานข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวและผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยวฮาลาล เชื่อมโยงกับประเทศเพื่อนบ้านในกลุ่มความร่วมมือทางเศรษฐกิจสามฝ่าย อินโดนีเซีย-มาเลเซีย-ไทย.
2. ↑  "บางกล่ำ อภินิหาร "หลวงปู่เฟื่อง" สามเณรโค่งให้หวย และบันไดกิ่งมะม่วง (ตอนที่ 2".
3. ↑  "วัดคงคาเลียบ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "วัดคงคาเลียบ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
รูปที่ 1 – เส้นแบ่งครึ่งมุมตัดกันที่จุดศูนย์กลางของรูปวงกลมแนบในของรูปสามเหลี่ยม 

| ตรีโกณมิติ |
| --- |
|  |
| 
ฟังก์ชัน |
| * ฟังก์ชัน
* ฟังก์ชันผกผัน
 |
| 
อ้างอิง |
| * เอกลักษณ์
* ตาราง
* วงกลมหนึ่งหน่วย
 |
| 
กฎและทฤษฎี |
| * กฎของไซน์
* กฎของโคไซน์
* กฎของแทนเจนต์
* กฎของโคแทนเจนต์
* ทฤษฎีบทพีทาโกรัส
 |
| แคลคูลัส |
| * การแทนค่าตรีโกณมิติ
* ปริพันธ์ (ฟังก์ชันผกผัน)
* อนุพันธ์
 |
| * ด
* ค
* ก
 |

ในตรีโกณมิติ **กฎของโคแทนเจนต์** (อังกฤษ: law of cotangents) เป็นความสัมพันธ์ระหว่างความยาวด้านของรูปสามเหลี่ยมและโคแทนเจนต์ของครึ่งหนึ่งของมุมทั้งสาม

เช่นเดียวกับกฎของไซน์ที่ความสัมพันธ์ของปริมาณต่าง ๆ มีค่าเท่ากับรัศมีของวงกลมล้อมรอบสามเหลี่ยม ขณะที่กฎของโคแทนเจนต์สัมพันธ์กับรัศมีของรูปวงกลมแนบในของรูปสามเหลี่ยม

กำหนดให้ชื่อของด้านและมุมเป็นไปตามรูปที่ 1 เมื่อ *a*, *b*, *c* เป็นความยาวด้านทั้งสาม, *A*, *B*, *C* เป็นจุดยอดที่อยู่ตรงข้ามด้านทั้งสามตามลำดับ, *α*, *β*, *γ* เป็นมุมที่จุดยอดนั้น, *s* เป็นครึ่งหนึ่งของเส้นรอบรูปของรูปสามเหลี่ยม (อังกฤษ: semiperimeter) โดยที่ *s* = *a* + *b* + *c*/2, และ *r* เป็นรัศมีของวงกลมแนบใน กฎของโคแทนเจนต์นั้นกล่าวว่า

{\displaystyle {\frac {\cot \left({\tfrac {\alpha }{2}}\right)}{s-a}}={\frac {\cot \left({\tfrac {\beta }{2}}\right)}{s-b}}={\frac {\cot \left({\tfrac {\gamma }{2}}\right)}{s-c}}={\frac {1}{r}}\,}
และนอกจากนี้รัศมีของวงกลมแนบในหาได้จาก

{\displaystyle r={\sqrt {\frac {(s-a)(s-b)(s-c)}{s}}}\,}

ดูเพิ่ม
-------

* กฎของไซน์
* กฎของโคไซน์
* กฎของแทนเจนต์
* รายการเอกลักษณ์ตรีโกณมิติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Universal Encyclopaedia of Mathematics, Pan Reference Books, 1976, page 530. English version George Allen and Unwin, 1964. Translated from the German version Meyers Rechenduden, 1960.

* Silvester, John R. (2001). *Geometry: Ancient and Modern*. Oxford University Press. p. 313. ISBN 9780198508250.
* "Formula sheet database – law of cotangents". สืบค้นเมื่อ October 30, 2013.
**กฎของโพ** (Poe's law) ตั้งชื่อตามนาธาน โพ ผู้คิดค้นทฤษฎีดังกล่าว เป็นคำพังเพยบนอินเทอร์เน็ตที่สะท้อนแนวคิดที่ว่า หากปราศจากข้อบ่งชี้ที่ชัดเจนในเจตนารมณ์ของผู้เขียนแล้ว เป็นเรื่องยากหรือเป็นไปไม่ได้เลยที่จะแยกความแตกต่างระหว่างการแสดงความคิดเห็นแบบสุดโต่งอย่างจริงใจ กับการล้อเลียนความคิดเห็นแบบสุดโต่ง

กฎและความหมาย
-------------

ในความหมายกว้างๆ กฎของโพ คือ:

> หากขาดการแสดงอารมณ์ขันที่ชัดเจนแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่จะล้อเลียนแนวคิดสุดโต่ง โดยที่จะไม่มีใครเข้าใจผิดว่าเป็นของจริง 
> 
> 

ใจความของกฎของโพคือ เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยที่จะแยกแยะระหว่างการล้อเลียนสิ่งที่สุดโต่งอยู่แล้วกับความคิดสุดโต่งอย่างจริงใจ ผลที่ตามมาของกฎของโพคือ ปรากฎการณ์ผันกลับเป็นต้นว่า ความคิดสุดโต่งอย่างจริงใจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นการล้อเลียนของความเชื่อดังกล่าว

ที่มา
-----

สิ่งที่เรียกว่ากฎของโพถูกตั้งขึ้นในปีพ.ศ. 2548 โดย นาธาน โพ บนเว็บไซต์ christianforums.com ระหว่างการถกเถียงเรื่องทฤษฎีสรรสร้างโดยพระเจ้า (Creationism) ประโยคดังกล่าวมีดังนี้:

> ถ้าไม่มีหน้า สไมลีย์ หรือการแสดงอารมณ์ขันที่ชัดเจนอื่นๆ แล้ว แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะล้อเลียนคนสนับสนุนทฤษฎีทรงสร้าง โดยที่ไม่มี "บางคน" เข้าใจผิดว่าเป็นบทความจริง
> 
> 

ทั้งนี้ มีผู้ที่เคยได้แสดงทัศนคติคล้ายโพมาก่อนหน้านี้แล้ว เช่น ในปีพ.ศ. 2526 โดย เจอร์รี่ ชวอตซ์ได้เขียนในกระทู้หนึ่งบน Usenet ว่า:

> 
> 8. หลีกเลี่ยงการใช้คำเหน็บแนมและคำหยิกแกมหยอก
>   
> 
> 
> 
> เมื่อไม่มีโทนเสียงและภาษากายกำกับแล้ว ข้อความดังกล่าวอาจทำให้เกิดการเข้าใจผิดได้ง่าย หน้ายิ้ม :-)กำลังได้รับที่นิยมกันอย่างกว้างขวางบนเน็ต เพื่อแสดงว่า "ฉันล้อเล่น" หากคุณส่งข้อความหยิกแกมหยอกโดยไม่มีสัญลักษณ์หน้ายิ้มดังกล่าว แม้คุณจะคิดว่าเจตนาล้อเล่นของคุณชัดเจนแค่ไหน อย่าแปลกใจถ้าคนจะถือข้อความของคุณอย่างจริงจัง
> 
> 

อีกเหตุการณ์หนึ่งบน Usernet ในปีพ.ศ. 2554 โดย อลัน มอร์แกน ได้อ้างอิงโครงร่างของกฎสามประการของอาร์เธอร์ ซี. คลาร์ก ว่า:

 
> "เกรียนใดที่แก่กล้าพอนั้น ยากที่จะแยกออกจากคนเพี้ยนโดยสันดาน"
> 
>

อ้างอิง
-------

1. ↑  Poe, Nathan (11 August 2005). "Big contradictions in the evolution theory". *christianforums.com*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-05-31. สืบค้นเมื่อ 2014-06-20. Originally Posted by Pete Harcoff "Good thing you included the winky. Otherwise people might think you are serious." - Response - POE'S LAW: Without a winking smiley or other blatant display of humor, it is uttrerly impossible to parody a Creationist in such a way that someone won't mistake for the genuine article.
2. ↑  Aikin, Scott F. (January 23, 2009). "Poe's Law, Group Polarization, and the Epistemology of Online Religious Discourse". *Social Science Research Network*. SSRN 1332169.
3. 1 2  Chivers, Tom (Oct 23, 2009). "Internet rules and laws: the top 10, from Godwin to Poe". *The Telegraph*.: "Without a winking smiley or other blatant display of humour, it is impossible to create a parody of fundamentalism that someone won't mistake for the real thing."
4. ↑  "Big contradictions in the evolution theory". *christianforums.com*. Aug 11, 2005. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-05-22. สืบค้นเมื่อ August 20, 2011.
5. ↑  "Emily Post for Usenet". November 1, 1983. (Emily Post)
6. ↑  "Bush's testing plan". February 1, 2001.
**มือพังโบเช** (อังกฤษ: Pangboche Hand) โครงกระดูกมือลึกลับที่เชื่อกันว่าเป็นกระดูกมือของเยติ หรือมนุษย์หิมะ สัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างใหญ่โตเหมือนมนุษย์ แต่มีขนดกปกคลุมทั้งตัว ยกเว้นใบหน้า ที่มีผู้พบเห็นจำนวนมากและอยู่ในความเชื่อของชาวพื้นเมืองที่เทือกเขาหิมาลัย

กระดูกชิ้นดังกล่าวถูกเก็บอยู่ในวัดทางพุทธศาสนาแบบทิเบตแห่งหนึ่ง ที่พังโบเช ในหมู่บ้านคุมจุง ทางภาคกลางตอนเหนือของเนปาล พร้อมกับสิ่งที่เชื่อกันว่าเป็นหนังหัวของเยติ (ปัจจุบัน หนังหัวชิ้นดังกล่าวได้รับการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์แล้วว่า เป็นหนังหัวของสัตว์กีบจำพวกแอนทิโลปหรือแพะภูเขา) เป็นที่รู้จักจากการที่มหาเศรษฐีและนักผจญภัยกลางแจ้งชาวอเมริกัน ทอม สลิก ได้ออกเดินทางไปเนปาลพร้อมด้วยคณะสำรวจเพื่อตามหาเยติเมื่อปลายยุคทศวรรษที่ 1950 ปีเตอร์ เบิร์น หนึ่งในคณะสำรวจเล่าว่า ในปี ค.ศ. 1959 เขาได้ทราบจากชาวบ้านว่าที่วัดแห่งนี้มีกระดูกมือของเยติอยู่ จึงได้เข้าไปดู ลามะที่วัดให้การต้อนรับเป็นอย่างดี โดยเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีที่วัดในห้องที่ลงกลอนกุญแจอย่างหนาแน่น โดยเก็บไว้ในกล่อง เมื่อหยิบออกมาก็พบเป็นกระดูกมือที่ทำให้แห้ง เป็นมือขนาดเท่ากับมือผู้ชายทั่วไป เมื่อเบิร์นถามว่า ขอได้ไหม ลามะตอบว่า ไม่ได้ แต่อนุญาตให้ถ่ายรูปได้ เบิร์นจึงถ่ายรูปไว้และส่งรูปไปที่ลอนดอน ให้กับนักวานรวิทยา ออสมอน ฮิลล์ ซึ่งฮิลล์ตอบกลับมาว่า ต้องได้มือนั้นมาหรือได้ตัวอย่างบางส่วน ที่สุดลามะรูปที่อาวุโสรูปหนึ่งอนุญาตให้เบิร์นนำชิ้นส่วนที่เป็นนิ้วมือไปได้ และทิ้งที่เหลือเอาไว้ เขาจึงติดต่อไปยังสลิกด้วยโทรเลขว่าได้นิ้วมือมาแล้ว และจะให้ดำเนินการอย่างไรต่อ สลิกตอบมาว่าให้เดินทางไปยังกัลกัตตา เบิร์นจึงออกเดินทางด้วยรถไฟไปยังกัลกัตตา เพื่อพบกับดาราฮอลลีวูดชื่อดัง เจมส์ สจวต และภรรยาของเขา กลอเรีย สจวต ทั้งหมดนัดพบกันที่โรงแรมแกรนด์ เมื่อได้เห็นตัวอย่างนิ้วมือแล้ว คู่สามีภรรยาสจวตกังวลเรื่องด่านศุลกากรที่กัลกัตตา คุณนายสจวตจึงเก็บนิ้วนั้นไว้ในกล่องใส่ชุดชั้นในของเธอ เมื่อไปถึงลอนดอน ปรากฏว่ากล่องชุดชั้นในนั้นหายไป แต่หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วัน ที่โรงแรมคลาริต มีผู้ชายคนหนึ่งมาที่แผนกต้อนรับของโรงแรม แจ้งว่ามีเจ้าหน้าที่ศุลกากรต้องการพบ เจมส์ สจวต จึงบอกให้มา เจ้าหน้าที่ศุลกากรคนหนึ่งได้นำกล่องชุดชั้นในของคุณนายสจวตมาด้วยและยื่นให้เธอ เธอกล่าวขอบคุณและถามว่า คุณไม่ได้เปิดดูใช่ไหม เจ้าหน้าที่ผู้นั้นตอบว่า พนักงานศุลกากรอังกฤษไม่เคยเปิดกล่องชุดชั้นในผู้หญิง ทั้งหมดนั่นคือ วิธีที่นิ้วมือนั้นออกจากเนปาลไปยังอังกฤษเพื่อทำการตรวจสอบโดยนักวิทยาศาสตร์

ออสมอน ฮิลล์ ได้ทำการตรวจสอบอยู่หลายครั้ง พบว่าเป็นนิ้วหัวแม่มือ แต่ไม่ใช่นิ้วมนุษย์ จนกระทั่งฮิลล์ถึงแก่กรรมลงไป ไม่มีใครรู้ว่านิ้วนั้นอยู่ที่ไหน จนกระทั่งในปลายปี ค.ศ. 2011 มีประกาศว่านิ้วมือนั้นมีดีเอ็นเอของมนุษย์อยู่ และกำลังอยู่ในการดำเนินการตรวจสอบที่เอดินบะระ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บันทึกการเดินเท้า ๑๔ วันในหุบเขาโซลู-คุมบู ...บนเส้นทางสู่เอเวอเรสต์". *สารคดี*.
2. 1 2 3  "สารคดี ค้นหาสัตว์ประหลาด ตอน สารคดี ค้นหาสัตว์ประหลาด ตอน l มนุษย์หิมะ เยติ Monsterquest - Yeti". *แอนนิมอล Documentary*. 2016-10-25. สืบค้นเมื่อ 2016-11-16.
3. ↑  "Yeti finger mystery solved by Edinburgh scientists". *บีบีซี*.
ตราประจำมุขมณฑล
**มุขมณฑลแคนเทอร์เบอรี** (อังกฤษ: Diocese of Canterbury) เป็นมุขมณฑลของคริสตจักรแห่งอังกฤษ ครอบคลุมพื้นที่เทศมณฑลเคนต์ตะวันออก มุขมณฑลนี้ก่อตั้งโดยนักบุญออกัสตินแห่งแคนเทอร์เบอรีในปี ค.ศ. 597 มีศูนย์กลางอยู่ที่มหาวิหารแคนเทอร์เบอรี นับเป็นมุขมณฑลที่เก่าแก่ที่สุดของคริสตจักรแห่งอังกฤษ

ประมุขของมุขมณฑลคืออาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี แต่เนื่องจากตำแหน่งนี้ต้องเป็นทั้งมุขนายกมหานครประจำภาคแคนเทอร์เบอรี ไพรเมตแห่งอังกฤษทั้งหมด และผู้นำระดับโลกของแองกลิคันคอมมิวเนียน อาร์ชบิชอปนี้จึงมักปฏิบัติราชการที่พระราชวังแลมเบทที่ลอนดอน ไม่ได้ปฏิบัติงานที่มุขมณฑล ดังนั้นปริมุขนายกในภาคคริสตจักรเดียวกันคือบิชอปแห่งโดเวอร์จึงมาอยู่ประจำการแทนและเรียกว่า "บิชอปในแคนเทอร์เบอรี" มีอำนาจการบริหารเสมือนเป็นมุขนายกประจำมุขมณฑลเอง นอกจากนี้ปริมุขนายกอีกตำแหน่งหนึ่งคือบิชอปแห่งเมดสโตน แต่ตำแหน่งนี้เพิ่งถูกยกเลิกไปในเดือนพฤศจิกายนปี ค.ศ. 2010

ในด้านการจัดระเบียบองค์กร มุขมณฑลแคนเทอร์เบอรีถูกแบ่งออกเป็น 3 เขตอัครพันธบริกร ซึ่งประกอบด้วยดีนารี 16 เขต ได้แก่

* เขตอัครพันธบริกรแคนเทอร์เบอรี ประกอบด้วย Canterbury East Bridge Reculver Thanet และ West Bridge
* เขตอัครพันธบริกรแอชฟอร์ด ประกอบด้วย Ashford Dover Elham และ Sandwich
* เขตอัครพันธบริกรเมดสโตน ประกอบด้วย Cranbrook, Maidstone, North Downs, Romney, Ospringe, Sittingbourne และ Tenterden

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Canterbury Diocese — Synod News". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-15. สืบค้นเมื่อ 2011-04-30.
2. ↑  "Diocese of Canterbury — Order creating the Archdeaconry of Ashford" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-07-25. สืบค้นเมื่อ 2011-04-30.
ร้อยเอก **มัคส์ เอมิล ฟรีดริช ฟ็อน ชเตฟานิทซ์** (เยอรมัน: *Max Emil Freidrich von Stephanitz*; 30 ธันวาคม 1864 - 22 เมษายน 1936) เป็นนายทหารม้าชาวเยอรมัน ผู้ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้พัฒนาสายพันธุ์เยอรมันเชเพิร์ด ตามที่ทราบกันในปัจจุบัน ได้กำหนดแนวทางมาตรฐานสายพันธุ์และได้เป็น ประธานคนแรกของ Verein für Deutsche Schäferhunde (SV)

ประวัติ
-------

ชเตฟานิทซ์ เกิดใน เดรสเดิน ราชอาณาจักรซัคเซิน ในตระกูลขุนนางของเยอรมัน เป็นนายทหารม้าและบางเวลารับราชการที่วิทยาลัยสัตวแพทย์ในกรุงเบอร์ลิน ที่นี่เขาได้รับความรู้อันมีค่าเกี่ยวกับชีววิทยา กายวิภาคศาสตร์ และศาสตร์แห่งการเคลื่อนไหว ซึ่งทั้งหมดนี้เขานำมาประยุกต์ใช้กับการผสมพันธุ์สุนัขในเวลาต่อมา เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นร้อยเอกในปี ค.ศ. 1898 และหลังจากนั้นไม่นานเขาก็ออกจากราชการ

จุดเริ่มต้นของการสร้างมาตรฐานสายพันธุ์เยอรมันเชเพิร์ด
-----------------------------------------------------

ชเตฟานิทซ์เริ่มทดลองเพาะพันธุ์สุนัข เขาใช้เทคนิคหลายอย่างที่ผู้เพาะพันธุ์สุนัขชาวอังกฤษในยุคนั้นใช้ เขาสนใจที่จะปรับปรุง เยอรมันเชเพิร์ด เป็นหลักเพราะเป็นสุนัขท้องถิ่นและเป็นสุนัขทำงานในยุคของเขา ชเตฟานิทซ์สนุกกับการเข้าร่วมการแสดงสุนัขและสังเกตว่ามีสุนัขต้อนแกะหลายประเภทที่ใช้ในเยอรมนี แต่ไม่มีมาตรฐานสายพันธุ์ เขาชื่นชอบสุนัขที่มีลักษณะเหมือนหมาป่า ฉลาด มีความรู้สึกเฉียบแหลมและเต็มใจที่จะทำงาน และเชื่อว่าเขาสามารถสร้างสุนัขที่ทำงานได้ดีขึ้นซึ่งสามารถใช้ได้ทั่วประเทศเยอรมนี

เขาซื้อสุนัขตัวแรกของเขาคือ Hektor Linksrhein ในปี ค.ศ. 1899 และเปลี่ยนชื่อเป็น Horand von Grafrath ซึ่ง Horand ถูกใช้เป็นพ่อแม่พันธุ์หลักโดย ชเตฟานิทซ์ และผู้เพาะพันธุ์คนอื่น ๆ และเป็นผู้วางรากฐานสายพันธุ์ เยอรมันเชเพิร์ด อย่างที่เราทราบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Police Dog Service Training Centre, Depot Division. Rcmp-grc.gc.ca (2009-02-16). Retrieved on 2012-12-22.
**วัดธรรมาวุธสรณาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปกาสัย อำเภอเหนือคลอง จังหวัดกระบี่

วัดธรรมาวุธสรณาราม หรือ **วัดคลองเสียด** เดิมชื่อว่า **วัดบ่อพอ** เป็นวัดที่ตั้งอยู่ในชุมชนที่อยู่บริเวณค่ายปกาไส มาตั้งแต่สมัยพระปลัดเมืองนครศรีธรรมราช มาตั้งเพนียดจับช้าง ใช้ชื่อว่าวัดบ่อพอตามสภาพของสิ่งแวดล้อมเดิม ที่ภายในวัดมีบ่อน้ำบ่อหนึ่งอยู่ใกล้กับตอไม้หลุมพอ จึงได้ชื่อว่าวัดบ่อพอ น้ำในบ่อนี้มีอยู่ตลอดปี เพียงพอกับการใช้ของชาวบ้านทุกฤดูกาล วัดนี้ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดธรรมาวุธสรณาราม" เมื่อ พ.ศ. 2478 ข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2449 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2459

วัดมีพระพุทธรูปหินอ่อนศิลปะพม่า มีประวัติเล่าว่า สองสามีภรรยาอยู่ที่บ้านเหนือคลอง เป็นคหบดีมีเรือสำเภา เดินเรือค้าขายระหว่างเมืองกระบี่กับสิงคโปร์ พม่า เรือสำเภาบรรทุกสินค้าประเภทวัว ควาย ถ่าน และพืชผลทางเกษตรกรรม ได้มีการซื้อพระพุทธรูปหินอ่อนมาจากพม่าสององค์ ขนาดหน้าตักกว้าง 49 นิ้ว องค์หนึ่ง และ 30 นิ้วอีกองค์หนึ่ง บรรทุกเรือมาขึ้นที่บ้านท่าม่วง ในตัวเมืองกระบี่ แล้วใช้เรือแจวสองลำผูกไม้ขนานกัน จนมาถึงที่ท่ากรวด บ้านเหนือคลอง แล้วขอแรงชาวบ้าน ชักลากพระองค์ใหญ่อัญเชิญไปประดิษฐานที่วัดบ่อพอ ส่วนพระพุทธรูปองค์เล็กได้อัญเชิญไปประดิษฐานที่วัดท่านุ่น ภายหลังวัดท่านุ่นร้างลง ชาวบ้านจึงได้อัญเชิญไปประดิษฐานที่วัดโพธิ์เลื่อน อำเภอเขาพนม ภายในวัดยังมีต้นจามจุรียักษ์สูง 25 เมตร เส้นรอบวง 8.12 เมตร อายุกว่า 200 ปี ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูธรรมมาวุธวิสิฐ (เกตุ) เจ้าอาวาสวัดบ่อพอ
* พระธรรมาวุธวิศิษฐ์ (ชูสิทธิ์ จาครโต ป.ธ.4) เจ้าอาวาสวัดธรรมาวุธสรณาราม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดธรรมาวุธสรณาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดธรรมาวุธสรณาราม". องค์การบริหารส่วนตำบลปกาสัย.
**วัดธรรมิกาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพงาม อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 59 ไร่ 2 งาน 93 ด้านทิศตะวันออกของวัดติดต่อกับแม่น้ำน้อย เป็นวัดที่มีป่ายางสูง มีฝูงลิงอาศัยอยู่จำนวนมาก

วัดธรรมิกาวาส เดิมเป็นวัดร้างชื่อว่า **วัดค้างคาว** บ้างสะกดว่า **วัดคังคาว** ต่อมาเมื่อได้มีประชาชนมาตั้งถิ่นฐานอยู่หนาแน่น จึงได้ทำการบูรณะก่อสร้างวัดขึ้นมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2395 ครั้นถึง พ.ศ. 2483 ได้เปลี่ยนนามวัดเป็น "วัดธรรมิกาวาส" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาราว พ.ศ. 2408 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2470 มีโรงเรียนประถมศึกษาตั้งอยู่วัดนี้ด้วย ปัจจุบันมีพระอธิการนพรัตน์ ขนฺติธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.25 เมตร ยาว 15.75 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 สร้างด้วยอิฐแผ่นใหญ่แบบโบราณ ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 เป็นอาคารไม้ และกุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และเป็นอาคารไม้ ภายในวัดมีรูปหล่อหลวงพ่อเฒ่าองค์ใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "SBL บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 102 - จังหวัดชัยนาท". SBL Magazine.
2. ↑  "วัดธรรมิกาวาส". เทศบาลตำบลโพงาม.
3. ↑  "วัดธรรมิกาวาส". พระสังฆาธิการ.
4. ↑  "วัดธรรมิกาวาส". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**วัดธาตุศรีมงคล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวาริชภูมิ อำเภอวาริชภูมิ จังหวัดสกลนคร

วัดธาตุศรีมงคลตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เริ่มแรกมีชาวบ้านจากเมืองวารี (อำเภอวาริชภูมิในปัจจุบัน) มีนายเวียงแก โฮมวงศ์ เป็นหัวหน้า พร้อมด้วยหลวงสุวรรณราช (กะยะ) นายเมืองกาง หัศกรรจ์ หลวงแก้ว (ไม่ทราบนามสกุล) นายบุตราช บุญรักษา และนายจันด้วง แก้วคำแสน ได้พากันออกมาหักร้างถางพงไพร เพื่อทำไร่ แต่พอถางลึกเข้าไปก็พบองค์พระธาตุร้างอยู่ในดง จึงได้นิมนต์ท่านพระครูหลักคำ ประธานสงฆ์เมืองวารี มาพิจารณา ท่านเห็นว่าสถานที่บริเวณนี้เป็นมงคล เหมาะที่จะสร้างหมู่บ้าน จึงได้ตั้งหมู่บ้านชื่อว่า *บ้านธาตุ* และสร้างวัดตรงนั้น ตั้งชื่อพระธาตุร้างนั้นว่า *พระธาตุศรีมงคล* และตั้งชื่อวัดว่า "วัดธาตุศรีมงคล" มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ ท่านพระครูพร

พระธาตุศรีมงคลสร้างขึ้นในสมัยใดไม่ทราบแน่ชัด กล่าวกันว่า พระธาตุศรีมงคลนี้ได้สร้างคู่กับพระธาตุดงเชียงเครือ ซึ่งตั้งอยู่ห่างไปทางทิศเหนือประมาณ 500 เมตร บ้างสันนิษฐานว่า สร้างในสมัยสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช ผู้ครองเมืองเวียงจันทน์ พระธาตุมีลักษณะเป็นเจดีย์ฐานสี่เหลี่ยม ยอดแหลม ตกแต่งด้วยศิลปกรรมยุคใหม่ก่ออิฐถือปูนประดับด้วยลายปั้นดินเผา บริเวณฐานเป็นพุทธประวัติสร้างด้วยดินเผาที่สร้างขึ้นครอบพระธาตุองค์เดิม ซึ่งเป็นศิลาแลงที่ชำรุด ภายในพระธาตุมีวัตถุโบราณ เช่น พระพุทธรูปที่ทำด้วยทองคำบ้าง ทองสัมฤทธิ์บ้าง และทำด้วยวัตถุอย่างอื่นอีกมากมาย จะเห็นได้จากเมื่อพระธาตุสลักหักพังลงมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดธาตุศรีมงคล". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "พระธาตุศรีมงคล". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "พระธาตุศรีมงคล". องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดธาตุศรีมงคล**
**คูวาจิโร โฮริเอะ** (ญี่ปุ่น: 堀江 鍬次郎; โรมาจิ: *Horie Kuwajirō* 1831 – 1866) เป็นช่างภาพยุคบุกเบิกชาวญี่ปุ่น และเป็นนักเขียนแนววิทยาศาสตร์

โฮริเอะศึกษารังงะกุ ด้านเคมีที่ศูนย์ฝึกทหารเรือนางาซากิ (Nagasaki Naval Training Center) โดยมีเย. แอ็ล. เซ. โปมเปอ ฟัน เมร์เดอร์โฟร์ต เป็นผู้สอน นอกจากเคมีแล้วโปมเปอ ฟัน เมร์เดอร์โฟร์ตยังสอนการถ่ายภาพ จนเมื่อช่างภาพชาวสวิส ปีแยร์ รอซีเยเดินทางมาถึงญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1858 ที่เขาได้รับการมอบหมายงานจากบริษัท *เนเกรตตีและแซมบรา* (Negretti and Zambra) เขาได้สอนการถ่ายภาพจากกระบวนการกระจกเปียกให้แก่โฮริเอะและผู้อื่น รวมถึงเพื่อนของเขา ฮิโกมะ อูเอโนะ (1838 – 1904) และ เก็นโซ มาเอดะ (1831 – 1906) เป็นไปได้ว่าโฮริเอะได้ร่วมถ่ายภาพกับปีแยร์ รอซีเย ขณะที่เขาอยู่ที่นางาซากิ โดยถ่ายภาพพระ ขอทาน ผู้ชมซูโม่ ที่อยู่ของชาวต่างชาติ และภาพถ่ายหลายภาพของบุตรชาย ฟีลิพพ์ ฟรันทซ์ ฟ็อน ซีบ็อลท์ ที่ชื่อ อาเล็กซันเดอร์ และภาพซามูไร

ในปี ค.ศ. 1860 หรือ 1861 โฮริเอะซื้อกล้องถ่ายรูป (กระจกเปียก) รวมถึงสารเคมีสำหรับถ่ายภาพ จากเงินทุนของไดเมียว โทโด ทากายูกิ ด้วยราคา 150 เรียว ในปี ค.ศ. 1861 โฮริเอะถ่ายภาพอูเอโนะที่ทำงานอยู่ที่ห้องปฏิบัติการตระกูลสึในเอโดะ ต่อมาในปี ค.ศ. 1862 อูเอโนะและโฮริเอะร่วมกันเขียนหนังสือชื่อว่า *Shamitsu kyoku hikkei* ที่มีการแปลหนังสือคู่มือวิทยาศาสตร์ภาษาดัชต์ และรวมภาคผนวกโดยใช้ชื่อว่า *Satsueijutsu* (เทคนิคการถ่ายภาพ) ที่อธิบายเทคนิคการถ่ายรูปด้วยกระบวนการกระจกเปียก และวิธีการพิมพ์แอสฟัลต์ของ นีเซฟอร์ เนียปส์ ภาคผนวกนี้ยังมีการตีพิมพ์บรรยายครั้งแรกของญี่ปุ่นในเรื่องการพิมพ์ภาพพิมพ์หิน โฮริเอะยังได้สอนเรื่องเภสัชศาสตร์ให้แก่อุชิดะ คุอิชิ ที่ต่อมาได้เป็นช่างภาพ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bennett gives the transliterated title of the book as *Seimikyoku Hikkei*, "A Handbook to Science". Bennett, p. 49.

### บรรณานุกรม

* Bennett, Terry. *Early Japanese Images.* (Rutland, Vermont: Charles E. Tuttle, 1996), p. 49.
* Himeno, Junichi. "Encounters With Foreign Photographers: The Introduction and Spread of Photography in Kyushu". In *Reflecting Truth: Japanese Photography in the Nineteenth Century*, ed. Nicole Coolidge Rousmaniere, Mikiko Hirayama. (Amsterdam: Hotei Publishing, 2004), pp. 21–25.

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต (ผ่าน VIAF)

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* ญี่ปุ่น

 |
| สถาบันวิจัยศิลปะ | 
* Photographers' Identities
* Artist Names (Getty)

 |
**วัดขุมทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงขุมทอง เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัด 11 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือยาว 4 เส้น 3 วา ติดต่อกับที่ดินเอกชน ทิศใต้ยาว 4 เส้น 3 วา ติดต่อกับคูน้ำ ทางรถไฟสายอรัญประเทศ ทิศตะวันออกยาว 3 เส้น ติดต่อกับที่ดินเอกชน ทิศตะวันตกยาว 3 เส้น ติดต่อกับคลองตาสอนและโรงเรียนวัดขุมทอง มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ ปัจจุบันพระครูโสภณสุวรรณนิธิ (พุทธิพงษ์) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดขุมทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 โดยที่นายทองและนางเจียม คงชุ่ม บริจาคที่ดิน 7 ไร่ เพื่อสร้างวัด ขนานนามว่า "วัดขุมทอง" ต่อมาวัดเกิดไฟไหม้ ชาวบ้านจึงเรียกอีกนามว่า **วัดไฟไหม้** วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2467 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2500 นอกจากนั้นยังมีโรงเรียนวัดขุมทอง สอนระดับประถมศึกษาของกรุงเทพมหานครอีกด้วย

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ลุ่มสภาพสิ่งแวดล้อมเป็นทุ่งนา ด้านหน้าวัดอยู่ทางทิศใต้ อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 23 เมตร ภายในประดิษฐานพระประธาน นามว่า *หลวงพ่อขาว* กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อเผือก
* พระอาจารย์เล็ก
* พระอาจารย์เจิม
* พระอาจารย์บุญนาค
* พระอาจารย์ต่วน
* พระอาจารย์วงศ์
* พระครูมนูญสีลขันธ์
* พระครูโสภณสุวรรณนิธิ (พุทธิพงษ์)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดขุมทอง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-02-04.
3. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 36. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**แบบจำลองคือเบลอร์-รอสส์** (อังกฤษ: Kübler-Ross model) เป็นชุดขั้นทางอารมณ์ที่ผู้เผชิญการเสียชีวิตของบุคคลสนิทประสบ แบ่งเป็นห้าขั้น คือ ปฏิเสธ โกรธ ต่อรอง ซึมเศร้าและยอมรับ

จิตแพทย์ชาวสวิส เอลิซาเบธ คือเบลอร์-รอสส์ (Elisabeth Kübler-Ross) เริ่มแบบจำลองนี้ในหนังสือ *ว่าด้วยความตายและการตาย* (*On Death and Dying*) ของเธอในปี 2512 ซึ่งได้รับบันดาลใจจากงานของเธอกับผู้ป่วยระยะสุดท้าย โดยมีแรงจูงใจจากการขาดหลักสูตรในโรงเรียนแพทย์เรื่องความตายและการตาย คือเบลอร์-รอสส์จึงพิจารณาความตายและผู้ที่เผชิญความตายที่โรงเรียนแพทย์มหาวิทยาลัยชิคาโก โครงการของคือเบลอร์-รอสส์พัฒนาเป็นชุดสัมมนาซึ่งร่วมกับการสัมภาษณ์ผู้ป่วยและการวิจัยก่อน ๆ กลายเป็นรากฐานของหนังสือเธอ นับแต่การจัดพิมพ์ *ว่าด้วยความตายและการตาย* แบบจำลองคือเบลอร์-รอสส์ได้กลายเป็นที่ยอมรับของสาธารณชน

คือเบลอร์-รอสส์บันทึกในภายหลังว่าขั้นต่าง ๆ นั้นไม่ใช่ความก้าวหน้าเป็นเส้นตรงและพยากรณ์ได้ และเธอเสียใจที่เขียนแบบจำลองนี้โดยทำให้เข้าใจผิด ทว่า มีห้าประสบการณ์ร่วมที่เกิดกับผู้สูญเสียที่เกิดในลำดับใดก็ได้ ถ้ามี

การวิจารณ์
----------

ในหนังสือของจอร์จ โบนันโน (George Bonanno) *อีกข้างหนึ่งของความเศร้า: สิ่งที่วิทยาศาสตร์การพรากใหม่บอกเราเกี่ยวกับชีวิตหลังการสูญเสีย* (*The Other Side of Sadness: What the New Science of Bereavement Tells Us About Life After a Loss*) เขาสรุปการวิจัยการทบทวนระดับเดียวกันที่อิงหลายพันเรื่องเป็นเวลากว่าสองทศวรรษและสรุปว่า การหายเองตามธรรมชาติเป็นองค์ประกอบสำคัญของความโศกเศร้า ตรรกะคือ หากไม่มีความโศกเศร้า ก็ไม่มีขั้นของความโศกเศร้าให้ผ่าน งานของโบนันโนยังแสดงว่าการขาดความโศกเศร้าหรืออาการบาดเจ็บเป็นผลลัพธ์ที่ดี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Broom, Sarah M. (Aug 30, 2004). "Milestones". TIME. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-08-17. สืบค้นเมื่อ 2016-02-02.
2. ↑  On Grief and Grieving: Finding the Meaning of Grief Through the Five Stages of Loss. Elisabeth Kübler-Ross and David Kessler
3. ↑  Bonanno, George A. (January 2004). "Loss, trauma, and human resilience: have we underestimated the human capacity to thrive after extremely aversive events?". *The American Psychologist*. **59** (1): 20–8. doi:10.1037/0003-066X.59.1.20. PMID 14736317.
4. ↑  The Neuroscience of True Grit. Gary Stix, 15 February 2011. Scientific American.
5. ↑  "New Ways to Think About Grief. Ruth Davis Konigsberg, 29 January, 2011, Time Magazine". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-05-13. สืบค้นเมื่อ 2016-02-02.
**วัดคงคาวดี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรัตภูมิ อำเภอควนเนียง จังหวัดสงขลา ปัจจุบันมีพระครูวิมลสิริสุนทร เป็นเจ้าอาวาส

วัดคงคาวดีเดิมเรียกว่า **วัดปากบางภูมี** ตามชื่อเดิมของหมู่บ้าน บ้างเรียกว่า **วัดหลวงพ่อสงค์** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2455

ศาลาการเปรียญรวมถึงที่อุโบสถของวัดคงคาวดีมีภาพจิตรกรรมฝาผนังซึ่งวาดโดยครูจูหลิง ปงกันมูลกับครูและเพื่อนนิสิตรวม 7 คนเมื่อ พ.ศ. 2545 ในช่วงก่อนที่ครูจูหลิงจะสอบบรรจุเป็นครูศิลปะในจังหวัดนราธิวาสได้ โดยเขียนไว้บนผนังด้านในบริเวณเหนือหน้าต่างทั้งสี่ด้าน และมีกุฏิดิน

วัดมีเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงคือหลวงปู่สงค์ ศรีสุวรรณโณ มีชื่อเสียงในด้านคงกระพันชาตรีและเมตตามหานิยม ท่านได้สร้างถนน และโรงเรียนภายในวัดคงคาวดี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดคงคาวดี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดคงคาวดี (ปากบาง) ต.รัตภูมิ อ.ควนเนียง จ.สงขลา". องค์การบริหารส่วนตำบลรัตภูมิ.
3. ↑  "วัดคงคาวดี (ปากบาง)". ฐานข้อมูลการท่องเที่ยว 5 จังหวัดชายแดนใต้.
4. ↑  "วัดหลวงพ่อสงค์ (วัดคงคาวดี) ตอน "ห้ามเอาแมวออกจากวัดเด็ดขาด"".