ฑัพพาวาลาขณะนำส่งปิ่นโตด้วยจักรยาน
**ฑัพพาวาลา** (ฮินดี: डब्बावाला) หรือ **ฑัพเพวาเล** (डब्बेवाले) คือคนส่งปิ่นโตอาหารร้อน ๆ จากบ้านหรือร้านอาหารไปส่งแก่ลูกค้า ขนส่งโดยใช้วิธีการเดินเท้า จักรยาน หรือแม้แต่การขึ้นรถไฟตั้งแต่เช้าตรู่ และจะไปรับปิ่นโตคืนในช่วงบ่าย นับเป็นอาชีพเก่าแก่ของเมืองมุมไบ ประเทศอินเดีย มีชื่อเสียงยิ่งในด้านความแม่นยำและการตรงต่อเวลาแม้จะปราศจากเทคโนโลยีอำนวยความสะดวก ทั้งยังมีค่าบริการราคาถูก

ปัจจุบันนี้มีฑัพพาวาลาจำนวน 5,000 คน ซึ่งต้องลำเลียงปิ่นโตกว่า 200,000 เถา สู่ลูกค้าในแต่ละวัน

ศัพทมูลวิทยา
------------

"ฑัพพาวาลา" แปลตามตัวอักษรจะมีความหมายว่า "ผู้ถือปิ่นโต" ประกอบด้วยคำ "ฑัพพา" ซึ่งเป็นคำยืมจากภาษาเปอร์เซียว่า دَبّه แปลว่า "ปิ่นโต" ซึ่งเป็นภาชนะทรงกระบอกทำจากอะลูมิเนียม กับอีกคำ คือ "วาลา" คือคำลงท้ายที่หมายถึงคน (agentive suffix) หากแปลเป็นไทยคือ "คนส่งปิ่นโต"

ประวัติ
-------

มีประชากรจำนวนมากอพยพสู่เมืองบอมเบย์ (ปัจจุบันคือมุมไบ) ช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1800 อาหารจานด่วนและร้านอาหารไม่แพร่หลายนัก คนเหล่านี้ต้องออกไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ และออกไปหามื้อเที่ยงด้วยความหิวโหย พวกเขามาจากหลายชุมชนและมีรสนิยมด้านอาหารต่างกัน และพอใจที่จะรับประทานอาหารปรุงเองซึ่งสดใหม่ ด้วยเหตุนี้ Mahadeo Havaji Bachche จึงเริ่มบริการจัดส่งปิ่นโตในบอมเบย์เมื่อ ค.ศ. 1890 โดยมีผู้ชาย 100 คนจัดการส่งปิ่นโต ธุรกิจนี้ไปได้สวยและประสบความสำเร็จ ครั้นใน ค.ศ. 1930 จึงมีการรวมกลุ่มกันอย่างไม่เป็นทางการ และจดทะเบียนทรัสต์เพื่อการกุศลเมื่อ ค.ศ. 1956 ในนาม Nutan Mumbai Tiffin Box Suppliers Trust และจดทะเบียนเชิงพาณิชย์เมื่อ ค.ศ. 1968 ในนาม "สมาคมผู้จัดส่งปิ่นโตมุมไบ" (Mumbai Tiffin Box Suppliers Association)

การดำเนินงาน
------------

ฑัพพาวาลาขณะนำส่งปิ่นโตขึ้นไปยังรถไฟ
ฑัพพาวาลาขณะนำส่งปิ่นโตด้วยการเดิน
ฑัพพาวาลาจะเริ่มการทำงานด้วยการรับปิ่นโตจากบ้านของลูกค้าแต่ละราย จากนั้นจึงนำมารวมกันที่จุดนัดพบ แล้วทำเครื่องหมายรหัสสี อักษร และตัวเลขบนปิ่นโต เพื่อสื่อถึงชื่อและที่อยู่ของผู้รับเพื่อความถูกต้องแม่นยำ ดังนี้

* อักษรย่อ – จุดนัดพบ
* รหัสสี – สถานีเริ่มต้น
* หมายเลข – สถานีปลายทาง
* เครื่องหมาย – จุดหมายในการจัดส่งอาหาร

ทั้งนี้ก็เพราะฑัพพาวาลาส่วนใหญ่มีการศึกษาเพียงเกรด 8 มีความรู้ค่อนข้างจำกัด จึงต้องใช้รหัสสีเหล่านี้ให้เกิดประโยชน์ในการขนส่งที่แม่นยำ หลังจากรับปิ่นโตมาคัดแยกที่จุดนัดพบแล้ว ฑัพพาวาลาจะรวบรวมปิ่นโตออกเป็นกลุ่ม ๆ กลุ่มที่ต้องขนส่งด้วยรถไฟก็จะทำเครื่องหมายระบุปลายทาง เพื่อส่งปิ่นโตไปยังจุดหมาย ฑัพพาวาลาคนหนึ่งจะรับผิดชอบปิ่นโตคนละ 40 เถา ระบบการขนส่งสมัยใหม่อย่างนวีมุมไบเมโทร (Navi Mumbai Metro) ไม่ได้ถูกใช้สำหรับขนส่ง เพราะห้องโดยสารไม่อาจรองรับปิ่นโตนับร้อยได้ หลังจากนั้นฑัพพาวาลาจะดำเนินการจัดส่งด้วยวิธีการต่าง ๆ ทั้งการเดิน การใช้จักรยาน หรือใช้บริการรถไฟไปยังจุดหมายในการจัดส่งให้ทันมื้อกลางวันของลูกค้า หลังสิ้นมื้อกลางวันแล้ว ฑัพพาวาลาจะรวบรวมปิ่นโตในช่วงเวลาบ่ายหรือวันถัดไปเพื่อส่งปิ่นโตคืนเจ้าของ ปัจจุบันสามารถส่งข้อความติดต่อฑัพพาวาลาได้ผ่านบริการสารสั้น (SMS) เฟซบุ๊ก และเว็บไซต์ของตนเอง

การส่งปิ่นโตเป็นที่นิยมมากในมุมไบ สืบเนื่องจากเมืองมีประชากรหนาแน่น สภาวะรถติด อาหารตามร้านมีราคาสูง การนำปิ่นโตทำเองจากบ้านจึงเป็นสิ่งสำคัญ ฑัพพาวาลาแต่ละคนจะมีรายได้เฉลี่ย 8,000-12,000 รูปีต่อเดือน หรือราว 3,400-5,100 บาท ทั้งนี้ฑัพพาวาลาทุกจะต้องบริจาคทรัพย์ขั้นต่ำของทุกคนในรูปแบบสิ่งของ คือ จักรยานสองคัน ลังสำหรับใส่ปิ่นโต ผ้าฝ้ายสีขาว และหมวกแก๊ปคานธีสีขาว แต่ละเดือนจะมีการแบ่งปันรายได้จากแต่ละหน่วย และปรับเงินหากพบว่ามีฑัพพาวาลาดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ สูบบุหรี่ ไม่แต่งเครื่องแบบ หรือขาดงาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "In Pictures: Tiffin time in Mumbai". *BBC news*. 16 February 2014. สืบค้นเมื่อ 2 May 2014.
2. ↑  Das, Mohua (Jun 13, 2021). "Mumbai: Now, dabbawalas to cook your lunch and deliver". *The Times of India*. Mumbai. สืบค้นเมื่อ 2021-06-21.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  "ดับบาวาลา "คนส่งปิ่นโต" ดีลิเวอรี่มุมไบ ธุรกิจเก่าแก่ในโลกดิจิทัลที่คุณต้องทึ่ง!". *ประชาไท*. 20 กันยายน 2560. สืบค้นเมื่อ 12 กันยายน 2564. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
4. 1 2 3 4 5 6 7 8  สุทธาสินี จิตรกรรมไทย เจียจันทร์พงษ์ (24 เมษายน 2563). "ดับบาวาลา ส่งปิ่นโตให้คนอื่นอิ่ม แต่ตัวเองแทบไม่มีกินช่วงโควิด". *The People*. สืบค้นเมื่อ 12 กันยายน 2564. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
5. ↑  Pathak R.C. (1946, Reprint 2000). *The Standard Dictionary of the Hindi Language*, Varanasi: Bhargava Book Depot, pp.300,680
6. ↑  "Bombay Dabbawalas go high-tech". Physorg.com. สืบค้นเมื่อ 15 September 2011.
7. 1 2  Roncaglia, Sara (1 January 2013). "Feeding the city : work and food culture of the Mumbai dabbawalas". OpenBook Publishers. สืบค้นเมื่อ 2 May 2017 – โดยทาง Internet Archive.
8. ↑  Nair, Supriya (27 September 2011). "The Tiffin History of Mumbai". *Livemint*. สืบค้นเมื่อ 8 April 2017.
9. ↑  Thakker, Pradip (11 November 2005). "Mumbai's amazing dabbawalas". *Rediff News*. สืบค้นเมื่อ 8 April 2017.
10. 1 2  Dr. Pawan Agrawal (speaker) (24 February 2011). *TEDxSSN - Dr. Pawan Agrawal - Mumbai Dabbawalas* (YouTube). TEDx Talks. สืบค้นเมื่อ 3 May 2017.
11. ↑  Kadri, Meena (2013). "Dabbawallas: Delivering Excellence". *Works That Work magazine*. No. 1. สืบค้นเมื่อ 2 May 2017.
12. ↑  "NDMC launches new project to make unemployed women self-reliant". *Business Line*. Press Trust of India. 13 July 2014. สืบค้นเมื่อ 2 May 2017.
13. ↑  "Taking the story of Mumbai's dabbawalas to IIM Calcutta". *Business Line*. 20 July 2012. สืบค้นเมื่อ 2 May 2017.
14. ↑  "Mumbai dabbawalas to share success mantra in Dubai". *Business Line*. Press Trust of India. 2 June 2013. สืบค้นเมื่อ 2 May 2017.
15. ↑  Ramper, Johnny. "Dabbawalas: Preserving Tradition in Modern India". Z.E.N. Foods. สืบค้นเมื่อ 8 April 2017.
16. ↑  Vaswani, Karishma (24 July 2006). "India's tiffinwalas fuel economy". *BBC News*. สืบค้นเมื่อ 2 May 2017.
17. 1 2  พาตีเมาะ แนปีแน (19 กุมภาพันธ์ 2564). "วัฒนธรรมปิ่นโตในอินเดีย". *มองเอเชียใต้ผ่านเลนส์*. สืบค้นเมื่อ 12 กันยายน 2564. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฑัพพาวาลา
* เว็บไซต์ทางการ