recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**แคล้ว ธนิกุล** (10 เมษายน พ.ศ. 2477 — 5 เมษายน พ.ศ. 2534) อดีตผู้กว้างขวางในพื้นที่กรุงเทพมหานครและอดีตโปรโมเตอร์และผู้จัดการในวงการมวยไทย, มวยสากลและมวยสากลสมัครเล่นในประเทศไทย

ประวัติ
-------

แคล้ว ธนิกุล เกิดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2477 ที่ตำบลดอนมะโนรา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม ในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีน ที่ได้ชื่อว่าแคล้ว เพราะตอนที่เกิดมีคู่แฝดด้วย แต่ว่าคู่แฝดได้เสียชีวิตไปหลังจากคลอดไม่นาน จึงได้ชื่อว่า "แคล้ว" ซึ่งหมายถึง การแคล้วคลาดจากอันตราย แคล้ว สมรสครั้งแรกกับ นางสงัด ธนิกุล มีบุตรชายหญิงด้วยกัน 2 คน แต่ก็ได้หย่าร้างกัน บุตรชายได้แก่ร้อยตรีนุกูล ธนิกุลสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรสงคราม

แคล้ว สมรสครั้งที่สองกับ นางเขมพร ต่างใจเย็น มีบุตรธิดาด้วยกัน 5 คน (ชาย 3 หญิง 2) อาทิ นาย คม ธนิกุล ,นายกริช ธนิกุล ประธานกรรมการบริษัทเขมราชการสร้าง,นางสาว พลอย ธนิกุล เลขานุการนายก องค์การบริหารส่วนจังหวัดจังหวัดกาญจนบุรี,นายยุทธ ธนิกุล ประธานกรรมการบริษัทเขมราชไมนิงกรุ๊ป ,นางสาวแพรว ธนิกุล

เส้นทางสายผู้มีอิทธิพล
----------------------

แคล้ว ธนิกุล ได้เดินทางเข้าสู่กรุงเทพฯครั้งแรกด้วยการตามพี่สาวมาอยู่ที่ย่านสวนมะลิ ต่อมาไปดูการซ้อมมวยเลยรู้จักนักมวยรุ่นพี่ ชื่อ หมึก ตรอกทวาย และก็กลายเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่นั้นมา

จากนั้น แคล้ว ธนิกุล ก็สร้างชื่อด้วยการเป็นผู้กว้างขวางในย่านสวนมะลิ ในชื่อ "เหลา สวนมะลิ" หรือ "เฮียเหลา" มีผู้กว้างขวางเป็นเพื่อนสนิทสนมกันมากมายและมีลูกน้องอีกจำนวนมากด้วยเช่นกัน จนได้รับฉายาว่า "เจ้าพ่อนครบาล" หรือ "เจ้าพ่อเบอร์ 1"

เส้นทางสายกีฬามวย
-----------------

ในแวดวงมวย แคล้ว ธนิกุล เป็นเจ้าของค่ายมวยของตัวเองที่มีชื่อว่า "ส.ธนิกุล" มีนักมวยที่มีชื่อเสียง อาทิ อินทรีน้อย ส.ธนิกุล, สมบัติ ส.ธนิกุล, บุญหลง-บุญหลาย ส.ธนิกุล เป็นต้น และยังเคยดำรงตำแหน่งนายกสมาคมมวยสากลสมัครแห่งประเทศไทย

การเสียชีวิต
------------

แคล้ว ธนิกุล เสียชีวิตในเวลาหัวค่ำของวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2534 ที่ถนนปิ่นเกล้านครชัยศรี ในเขตอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม จากการถูกลอบสังหารด้วยอาวุธสงคราม อาทิ ปืนเอ็ม 16, ปืนอาก้า, เครื่องยิงลูกระเบิดเอ็ม 79 อย่างอุกอาจ ขณะกำลังโดยสารไปในรถกระบะยี่ห้อนิสสันสีดำเพื่อเดินทางกลับบ้านที่จังหวัดสมุทรสงคราม พร้อมด้วยลูกน้องคู่ใจ คือ นายสกุลยุทธ์ ทองสายธาร หรือฉายา "ตี๋ ดำเนิน" หรือ "มือปืนร้อยศพ" สภาพรถทั้งคันพรุนไปด้วยรูกระสุน และศพของทั้งคู่ก็ถูกยิงเลือดโชก โดยเฉพาะนายแคล้วที่นั่งอยู่เบาะหลัง ที่ภายในปากยังอมพระเครื่องอยู่ ด้วยหวังว่าจะช่วยคุ้มครองให้ปลอดภัย ซึ่งสาเหตุการลอบสังหารครั้งนี้ จนปัจจุบันก็ยังไม่สามารถหาผู้กระทำผิดมาลงโทษได้ ซึ่งก่อนหน้านั้นแคล้วเคยถูกลอบสังหารด้วยกระสุนและระเบิดมาแล้วถึง 2 ครั้ง จนกลายเป็นคำร่ำลือกันต่าง ๆ นานา ด้วยในขณะนั้น ทางคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ (รสช.) ซึ่งได้กระทำการรัฐประหารไปก่อนหน้านั้นไม่นาน มีนโยบายปราบปรามผู้มีอิทธิพลต่าง ๆ ซึ่งเชื่อกันว่า แคล้ว ธนิกุล เองก็เป็นหนึ่งในรายชื่อเหล่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  เด็ดข่าวเก่า เล่าข่าวเด่น - สังหาร แคล้ว ธนิกุล 5 เม.ย. 2534
2. ↑  ลืมกันหรือยัง ...กับอดีตเจ้าพ่อเบอร์ 1 คนนี้ แคล้ว ธนิกุล จากเอ็มไทยเก็บถาวร 2009-02-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. ↑  กองบรรณาธิการมติชน, 289 ข่าวดัง 3 ทศวรรษหนังสือพิมพ์มติชน, 2549, ISBN 974-323-889-1 สำนักพิมพ์มติชน
**วัดเขาบันไดอิฐ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนยอดเขาบันไดอิฐ ในตำบลไร่ส้ม อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี

ประวัติ
-------

วัดเขาบันไดอิฐเชื่อกันว่าเป็นศาสนสถานตั้งแต่สมัยสุโขทัยเป็นราชธานี แต่หลักฐานในทางโบราณคดีที่หลงเหลืออยู่เป็นยุคช่วงกลางของกรุงศรีอยุธยา ราว พ.ศ. 2171 ในสมัยสมเด็จพระเชษฐาธิราชได้จับพระศรีศิลป์ (เชื้อสายพระเจ้าทรงธรรม) เนรเทศมาคุมขังในถ้ำภายใต้เขาบันไดอิฐแห่งนี้ ก่อนที่จะนำกลับไปสำเร็จโทษที่อยุธยา 

ส่วนอีกตำนานระบุว่า ราว พ.ศ. 2240 ที่นี่เป็นที่ที่พระอาจารย์แสงผู้ชำนาญเรื่องเวทย์มนต์คาถาและเป็นอาจารย์ของพระเจ้าเสือ เคยอาศัยเป็นที่นั่งวิปัสสนา และพระเจ้าเสือเคยมาที่นี่ประจำก่อนออกศึกทุกครั้ง พระอาจารย์แสงอยู่จนกระทั่งมรณภาพ จึงถือว่า พระอาจารย์แสงเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดเขาบันไดอิฐ อย่างไรก็ตาม เมื่อพระอาจารย์แสงมาจำพรรษาที่นี่ พระเจ้าเสือก็เสด็จมาเยือนหลายครั้ง และนิมนต์กลับกรุงศรีอยุธยาแต่ไม่สำเร็จ จึงได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดเขาบันไดอิฐ สร้างพระพุทธรูปปางประทับยืนไว้ในถ้ำ (ชาวบ้านเรียกพระพุทธเจ้าเสือ) และได้พระราชทานเรือแก่พระอาจารย์เพื่อใช้ในการสัญจรไปมา (ปัจจุบันประทุนเรือยังเก็บไว้ภายในถ้ำพระเจ้าเสือ)

เมื่อครั้งสุนทรภู่เดินทางมาเพชรบุรี ระหว่าง พ.ศ. 2388–2392 ได้ประพันธ์นิราศเมืองเพชร ได้พรรณาถึงวัดเขาบันไดอิฐ

ถ้ำและเสนาสนะ
-------------

ประทุนเรือภายในถ้ำพระเจ้าเสือ
เขาบันไดอิฐ มีลักษณะภูมิประเทศเป็นเขาขนาดเล็กซึ่งมีความสูง 121 เมตร และบนยอดเขาเป็นที่ตั้งของวัดเขาบันไดอิฐ จุดเด่นของวัดแห่งนี้ก็คือมีถ้ำอยู่มากมาย ดังนี้ ถ้ำประทุนสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2475 ถ้ำพระเจ้าเสือมีพระพุทธรูปปางประทานพร (ปางเปลื้องทุกข์) เล่ากันว่าพระเจ้าเสือเคยมาที่นี่ ถ้ำพระนอน มีพระปางไสยาสน์สีทอง ถ้ำพระจันทร์ ด้านบนเหมือนพระจันทร์ทรงกลด ถ้ำพระอาทิตย์ ด้านบนมีช่องกว้างกว่าช่องตรงถ้ำพระจันทร์ ถ้ำปู่ฤาษีตาไฟ มีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่และมีรูปปั้นพ่อปู่ฤาษีห่มหนังเสือ และถ้ำดุ๊ค ซึ่งดยุกจากเยอรมนีสหายรัชกาลที่ 5 ดยุกจอห์นอัลเบิร์ตแห่งเมคเลินบวร์ค (Duke John Albert of Mecklenburg) เคยมานั่งสมาธิที่นี่

กลุ่มโบราณสถานสำคัญตั้งอยู่บนไหล่เขาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ประกอบด้วย อุโบสถ อาคารก่ออิฐถือปูนมีฐานปัทม์อ่อนโค้ง หน้าบันตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นเป็นลายกระหนกก้านขด หางโตมีก้านลายเป็นภาพครุฑ อันเป็นลวดลายปูนปั้นที่งดงาม โครงสร้างไม้หลังคาทุกชิ้นเขียนลายสีขาวบนพื้นแดง ทางด้านทิศตะวันออกของอุโบสถมีวิหารตั้งเรียงต่อในแนวเดียวกัน ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนฐานปัทม์อ่อนโค้ง เจดีย์อยู่ระหว่างอุโบสถและวิหาร ฐานเจดีย์เป็นฐานสิงห์ มีระเบียงเตี้ย ๆ ล้อมรอบ ตัวระเบียงมีกระเบื้องเคลือบปรุลายจีนสีเขียวประดับ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์แสง ในสมัยพระเจ้าเสือแห่งกรุงศรีอยุธยา
* หลวงพ่อมั่น
* หลวงพ่อแดง
* พระอธิการทองอยู่
* พระอธิการมี
* พระอธิการแดง
* พระอธิการชิต
* พระอธิการเปลี่ยน
* พระครูญาณวิลาศ (แดง รตฺโต)
* พระครูโสภณพัฒนกิจ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ก้อง กังฟู. "โบสถ์เมียหลวง-วิหารเมียน้อย ปริศนาธรรม-คุณค่าปรองดอง". ไทยรัฐ.
2. ↑  "วัดเขาบันไดอิฐ". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-05-21. สืบค้นเมื่อ 2021-05-27.
3. ↑  "วัดเขาบันไดอิฐ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเขาบันไดอิฐ**
**วัดโพรงอากาศ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพรงอากาศ อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระอธิการสมชาย พุทธสโร ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส

วัดโพรงอากาศสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2520 เกิดจากชาวบ้านที่เลื่อมใสในตัวพระอาจารย์สมชาย พุทฺธสโร ระหว่างออกธุดงด์ จึงได้บริจาคที่ดินบริเวณตำบลโพรงอากาศ อำเภอบางน้ำเปรี้ยว รวมเนื้อที่ทั้งหมด 48 ไร่ และพระอาจารย์สมชาย พุทฺธสโร ได้เริ่มก่อสร้างอุโบสถในปี พ.ศ. 2539 อุโบสถใหญ่ที่สร้างแล้วเสร็จเป็นทรงมหาเจดีย์ องค์สีทอง ได้แนวคิดมาจากทัชมาฮาล ประเทศอินเดีย โดยมีลักษณะเป็นเจดีย์ 3 องค์ องค์กลางเป็นพระสถูปใหญ่ ด้านข้างเป็นพระสถูปบริวาร ภายในวัดมีอุทยานพระพิฆเนศซึ่งมีองค์พระพิฆเนศปางนั่งประทานพรองค์ใหญ่ โดยใช้เสาทั้งหมด 196 ต้น และยังเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุจากประเทศอินเดีย 

นอกจากนี้วัดยังมีหลวงพ่อโสธร หลวงพ่อวัดบ้านแหลม หลวงพ่อโต หลวงพ่อวัดไร่ขิง และหลวงพ่อวัดเขาตะเครา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพรงอากาศ". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-27. สืบค้นเมื่อ 2021-05-27.
2. ↑  "วัดโพรงอากาศ พระอาจารย์สมชาย อําเภอ บางน้ําเปรี้ยว ฉะเชิงเทรา". องค์การบริหารส่วนตำบลบางขวัญ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-27. สืบค้นเมื่อ 2021-05-27.
3. ↑  "เที่ยวเมืองแปดริ้วสักการะ'มหาเจดีย์สีทองอร่าม'ชมอุทยานพระพิฆเนศวัดโพรงอากาศ". แนวหน้า.
4. ↑  "วัดโพรงอากาศ". มิวเซียมไทยแลนด์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดโพรงอากาศ**
**วัดท่าอิฐ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านสุเหร่าแดง ตำบลท่าอิฐ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
-------

วัดท่าอิฐสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2316 เดิมเป็นวัดร้างอยู่บนที่ดอน ต่อมาจึงได้ย้ายมาตั้งใกล้แม่น้ำเจ้าพระยาช่วงที่เรียกว่า "แม่น้ำอ้อมเกร็ด" อยู่ฝั่งตรงข้ามกับวัดศาลากุล การย้ายมาเป็นไปเพื่อความสะดวกในการคมนาคม ชื่อของวัดมาจากประชาชนในสมัยนั้นส่วนมากมีอาชีพปั้นอิฐและเป็นท่าขึ้นลงจึงได้นามเช่นนั้น ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้พระยาพลเทพ (บุญนาค) นำชาวมุสลิมมาอาศัยอยู่เป็นชุมชนใหญ่นี้ วัดท่าอิฐได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2525

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 มีพระประธานคือ หลวงพ่อเพ็ชร วิหารมหาอุดภายในประดิษฐานหลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปที่สร้างในสมัยอยุธยา พระธาตุเจดีย์ศรีโพธิ์ทอง เป็นเจดีย์ทรงแปดเหลี่ยม มีองค์ระฆังและปล้องไฉน 32 ปล้อง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 มีความกว้าง 40 เมตร สูง 73 เมตร รูปแบบศิลปะลังกา-อยุธยาและรัตนโกสินทร์ มีสีทองโดดเด่น ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 ภายในมีพระประธานคือ พระพุทธชินราชจำลอง หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2415 กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 ศาลาอเนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 ศาลาบำเพ็ญกุศลเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กและครึ่งตึกครึ่งไม้ และมณฑปเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ไหว้พระ 9 วัด "รอบเกาะเกร็ด" ทริปดีๆ วัน "เข้าพรรษา"". *สนุก.คอม*.
2. ↑  "วัดท่าอิฐ". *กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา*.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดท่าอิฐ". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.[*ลิงก์เสีย*]
ส่วนหนึ่งของการทัพโดยม้าเฉียวเพื่อชิงมณฑลเลียงจิ๋วคืน (ค.ศ. 213)

| * ด
* ค
* ก
ความขัดแย้งช่วงอวสานราชวงศ์ฮั่น |
| --- |
| 
* หือฉง
* โจรโพกผ้าเหลือง
* เลียงจิ๋ว
* การสังหารหมู่ขันที
* ตั๋งโต๊ะ  (เอ๊งหยง)
* เยียงเซีย
* เจี้ยเฉียว
* ซงหยง
* เตียงฮัน
* เฟิงชิว
* ชีจิ๋ว
* กุนจิ๋ว
* กังตั๋ง
* โจโฉรบเตียวสิ้ว
* แห้ฝือ
* อี้จิง
* อ้วนสุด
* กัวต๋อ
* พกบ๋อง
* แฮเค้า
* ภาคเหนือของจีน  (ลิหยง • เงียบกุ๋น • ลำพี้ • เป๊กลงสาน)
* กังแฮ
* เซ็กเพ็ก
* ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน  (ตงก๋วน • กิจิ๋ว • โลเสีย • กิสาน (ค.ศ. 214) • เองเปงก๋วน)
* เอ๊กจิ๋ว
* ยี่สู (ค.ศ. 213)
* หับป๋า
* เกงจิ๋ว (ค.ศ. 215)
* ปา (ค.ศ. 215-216)
* ยี่สู (ค.ศ. 217)
* ฮันต๋ง
* อ้วนเสีย
* เกงจิ๋ว (ค.ศ. 219)
* *สามก๊ก* →

 |

| * ด
* ค
* ก
การทัพภาคตะวันตกเฉียงเหนือของโจโฉ |
| --- |
| 
* ตงก๋วน
* กิจิ๋ว
* โลเสีย
* กิสาน (ค.ศ. 214)
* เองเปงก๋วน

 |

**การล้อมกิจิ๋ว** (จีน: 冀城之圍) เป็นส่วนหนึ่งของการทัพที่ม้าเฉียวริเริ่มเพื่อพยายามจะชิงมณฑลเลียงจิ๋วคืน หลังทัพพันธมิตรกวานซี (ตะวันตกของด่านหานกู่) พ่ายแพ้ในยุทธการที่ด่านตงก๋วนในฤดูหนาว ค.ศ. 211 ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก

ภูมิหลัง
--------

หลังทัพพันธมิตรกวานซีสลายตัว ม้าเฉียวนำทหารที่เหลือไปยังลำฉัน (藍田 *หลานเถียน*) เพื่อเตรียมการยืนหยัดสู้กับโจโฉต่อไป บังเอิญว่าในเวลานั้นซู ปั๋ว (苏伯) ในเมืองโฮกั้น (河閒 *เหอเจียน*) ก่อกบฏ โจโฉตัดสินนำทัพหลักยกเข้าปราบกบฏ ทำให้ม้าเฉียวมีเวลาได้พักฟื้น ม้าเฉียวจึงค่อย ๆ ฟื้นคืนกองกำลังของตนและมีอิทธิพลอย่างมากเหนือชนเผ่าที่ไม่ใช่ชาวฮั่นอีกครั้ง ม้าเฉียวคัดเลือกทหารชาวเกี๋ยงและชาวหูจำนวนมาก และได้รับกำลังเสริมจากเตียวฬ่อแห่งฮันต๋ง ม้าเฉียวจึงวางแผนจะเข้ายึดทุกอำเภอในหลงเส (陇西 *หล่งซี*; ทางตะวันตกของสันเขาหล่ง) และภายในหนึ่งปี ทุกอำเภอยกเว้นกิจิ๋ว (冀城 *จี้เฉิง*; ที่ตั้งที่ว่าการของเมืองเทียนซุย) ในพื้นที่นั้นก็ยอมจำนนให้กองกำลังพันธมิตรของม้าเฉียว

การปิดล้อม
----------

ในปี ค.ศ. 213 ม้าเฉียวเริ่มปิดล้อมกิจิ๋ว แต่กลายเป็นการศึกที่ยากลำบาก แม้ว่าอุยของข้าหลวงของมณฑลเลียงจิ๋วเสียเปรียบเป็นอย่างมาก แต่เอียวหูผู้ช่วยของอุยของก็ช่วยในเรื่องป้องกันเป็นอย่างดีโดยทำหน้าที่เป็นผู้นำในการปกป้องเมือง เอียวหูคัดเลือกบัณฑิตและพรรคพวกราว 1,000 คนให้อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของหยาง เยฺว่ (杨岳) ที่เป็นลูกพี่ลูกน้อง ตัวเอียวหูเองทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษากลยุทธ์ของหยาง เยฺว่ เอียวหูบอกกับหยาง เยฺว่ให้สร้างค่ายกลรูปจันทร์เสี้ยวบนบนกำแพงเมืองเพื่อตอบโต้การปิดล้อมของม้าเฉียวและรอกำลังหนุนจากทางตะวันออก อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่เดือนหนึ่งถึงเดือนแปดก็ไม่มีวี่แววว่ากำลังหนุนจะเดินทางมาก อุยของจึงส่งผู้ใต้บังคับบัญชาชื่อเหยียน เวิน (阎温) ให้ลอบเดินทางออกไปในเวลากลางคืนเพื่อไปขอความช่วยเหลือจากแฮหัวเอี๋ยนซึ่งประจำการอยู่ที่เตียงฮัน

ผลสืบเนื่อง
-----------

ในวัฒนธรรมประชานิยม
-------------------

หมายเหตุ
--------

1. 1 2  ชื่อ "กิจิ๋ว" ปรากฏใน*สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน)* ตอนที่ 53 ชื่อในภาษาจีนกลางคือ "จี้เฉิง" (冀城) เป็นคนละชื่อกับ "กิจิ๋ว" ที่เป็นชื่อมณฑลซึ่งมีชื่อในภาษาจีนกลางว่า "จี้โจว" (冀州)

อ้างอิง
-------

### รายการอ้างอิง

1. 1 2 3  ตันซิ่ว. *จดหมายเหตุสามก๊ก*, เล่มที่ 25, บทชีวประวัติซินผี เอียวหู และเถาถัง หลง
2. ↑  "สามก๊ก ตอนที่ ๕๓". *วัชรญาณ*. สืบค้นเมื่อ May 24, 2023.

### บรรณานุกรม

* Chen Shou (2002). *Records of Three Kingdoms*. Yue Lu Shu She. ISBN 7-80665-198-5.
**จอห์น ซิดนีย์ แมคเคน ที่ 3** (อังกฤษ: John Sidney McCain III; 29 สิงหาคม ค.ศ. 1936 - 25 สิงหาคม ค.ศ. 2018) เป็นสมาชิกของวุฒิสภาสหรัฐอเมริกาจากรัฐแอริโซนาต่อเนื่องตั้งแต่ปี 1987 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในปี 2018 และเป็นตัวแทนพรรครีพับลิกันในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 2008

ประวัติ
-------

ทั้งปู่และพ่อของแมคเคนนั้นเป็นพลเรือเอกของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา แมคเคนยังเคยเข้าศึกษาในโรงเรียนนายเรือแอนนาโปลิสแห่งสหรัฐอเมริกาอีกด้วย และจบการศึกษาด้วยอันดับเกือบท้ายสุดของห้องในปี 1958 ต่อมา แมคเคนได้มาเป็นนักบินเครื่องบินจู่โจมจากเรือบรรทุกเครื่องบิน ได้มีส่วนร่วมในสงครามเวียดนาม จนเกือบเสียชีวิตในสมรภูมิในปี 1967 จากเหตุการณ์ Forrestal fire จากนั้น ในระหว่างการปฏิบัติภารกิจทิ้งระเบิดในเวียดนามเหนือช่วงปลายปี 1967 นั้น เขาถูกยิงและได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาตกเป็นเชลยศึกของฝ่ายตรงข้ามเป็นเวลากว่า 5 ปีครึ่ง แถมยังได้รับความทุกข์ทรมาน ก่อนจะถูกปล่อยตัวในปี 1973 หลังจากสหรัฐอเมริกาได้มีการลงนามสงบศึกที่กรุงปารีส

ต่อมาแมคเคนลาออกจากกองทัพเรือสหรัฐอเมริกาในปี 1981 และย้ายภูมิลำเนาไปอยู่ที่แอริโซนาก่อนจะหันไปเล่นการเมือง ในปี 1982 เขาชนะการเลือกตั้งและได้รับตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอเมริกาจากรัฐแอริโซนา หลังจากรับตำแหน่งได้ 2 ปีนั้น เขาได้รับเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกวุฒิสภาสหรัฐอเมริกาจากรัฐแอริโซนาในปี 1986 และได้ชนะการเลือกตั้งอีกครั้งในปี 1992, 1998 และปี 2004 โดยทั่วไปแล้ว เขาเป็นนักอนุรักษนิยมชาวอเมริกันคนหนึ่งเลยทีเดียว เขามีชื่อเสียงมาจากการเป็นผู้ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดในทางการเมือง ด้วยความตั้งใจที่จะท้าทายความเชื่อดั้งเดิมของพรรคริพับลิกันในเรื่องของผลประโยชน์บางข้อ หลังจากรอดจากกรณีอื้อฉาว มาได้ เขาก็ได้รณรงค์ให้มีการปฏิรูปทางการเงิน อันเป็นหนึ่งในความตั้งใจของเขา จนในที่สุดได้นำไปสู่การปฏิรูป ในปี 2002 ได้ในที่สุด

แมคเคนได้ลงสมัครชิงตำแหน่งตัวแทนพรรครีพับลิกัน เพื่อสมัครเข้ารับการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 2000 แต่พ่ายให้กับจอร์จ ดับเบิลยู บุช ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา และในปี 2008 นั้น เขากลับมาลงสมัครอีกครั้งและเป็นตัวเต็งว่าจะได้เป็นตัวแทนของพรรครีพับลิกันในการเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีครั้งนี้ มีคู่แข่งคนสำคัญคือ รอน พอล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรัฐเท็กซัส แมคเคนได้เดเลเกตเพียงพอที่เป็นตัวแทนจากพรรครีพับลิกันในวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2008

ถึงแก่อสัญกรรม​
---------------

แมคเคน ถึงแก่อสัญกรรมด้วยโรคมะเร็ง เมื่อวันที่​ 26​ สิงหาคม​ ค.ศ.2018 ด้วยสิริอายุรวม 81 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Clinton wins key primaries, CNN projects; McCain clinches nod CNN.com (อังกฤษ)
2. ↑   มะเร็งคร่าชีวิต จอห์น แมคเคน วุฒิสภาสหรัฐฯ
**วัดป่าชัยรังสี** เป็นวัดสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกายในหมู่ที่ 4 บ้านบางปลา ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร เป็นวัดที่มีศิลปะการก่อสร้างหลายแบบแปลกตา บนเนื้อที่ 200 ไร่ ปี พ.ศ. 2526 พระอาจารย์จันทร์ ครวสโก เจ้าอาวาสได้ออกแบบวัดโดยนำรูปแบบสถาปัตยกรรมล้านนามาตกแต่ง เช่น มีรั้วเป็นพญานาคขนาดใหญ่โอบล้อมรอบโบสถ์ ได้พระราชทานมงคลนามอุโบสถว่า *อุโบสถพระพุทธภูมิรังสี* ที่ประตูทางเข้าก็สร้างเป็นพญานาคหกเศียรอย่างวิจิตรพิสดาร อาคารโบสถ์มีสองชั้น ชั้นล่างก่อด้วยหินก้อนใหญ่ ชั้นบนเป็นไม้เนื้อแข็ง มีหลังคาซ้อนหลั่น 3 ชั้น ยอดจั่วประดับไม้กาแลแทนช่อฟ้า พระประธาน คือ *พระพุทธชัยรังสีมงคลทศพลมหากรุณาสาคร* หลังพระประธานในอุโบสถประดับด้วยท่อนซุงขนาดใหญ่ แกะสลักเป็นต้นพระศรีมหาโพธิ์แผ่กิ่งก้านใบ ด้านซ้ายแกะสลักเป็นเรื่องพุทธประวัติตอนประสูติ และด้านขวาเป็นตอนปรินิพพาน ยังได้สร้างตำหนักสมเด็จพระสังฆราชขึ้น 1 หลัง กุฏิเรือนไทย เพื่อเป็นที่พักแก่พระภิกษุสามเณร 12 หลัง กุฏิคณะญาติธรรมเนรมิตรังสี 6 หลัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาตั้งเป็นวัดเมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2530

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระมหาประกอบ ธมฺมชีโว (พระครูสิริสุตวราภรณ์)
* พระเทพสิทธิญาณรังสี (พระอาจารย์จันทร์ คเวสโก) ผู้ก่อตั้งวัด
* พระครูปรีชาธรรมรังสี (พระมหาประมวล ปิยะธมฺโม)
* พระครูศรีปริยัติวิธาน (พระมหาแม้น คุปตรํสี)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าชัยรังสี". *การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย*.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดป่าชัยรังสี". *สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดสมุทรสาคร*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-17. สืบค้นเมื่อ 2020-07-17.
**วัดบางไผ่** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีเนื้อที่ประมาณ 38 ไร่ ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองนิ้วค่อม ตำบลบางรักพัฒนา อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี

เดิมเป็นวัดราษฎร์ชื่อว่า "วัดบางไผ่" ตั้งเมื่อประมาณ พ.ศ. 2309 โดยมีเศรษฐีถวายที่ดินในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2315 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 10 เมตร ยาว 17 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2315 อุโบสถหลังใหม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2529 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 24.25 เมตร ยาว 42.50 เมตร โดยมีสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช (เจริญ สุวฑฺฒโน) เจ้าอาวาสวัดบวรนิเวศวิหาร เป็นประธานวางศิลาฤกษ์อุโบสถ 

ลักษณะเด่นของวัดคือ กำแพงวัดที่มีลักษณะสร้างเลียนแบบป้อมปราการของทหาร มีถาวรวัตถุสำคัญ เช่น หอพระไตรปิฎกกลางน้ำทรงจตุรมุขสำหรับเก็บหนังสือพระไตรปิฎกและเป็นที่ประดิษฐานพระแก้วมรกตจำลอง ภายในพระอุโบสถหลังเก่ามี *พระพุทธมงคลศรีสุโขทัย* หรือ *หลวงพ่อทอง* เป็นพระประธานปางมารวิชัยนั่งขัดสมาธิ องค์พระเป็นเนื้อทองคำ ทั้งยังมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมรูปแบบทรงไทยและศาลาทีปังกรรัศมีโชติเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางไผ่". *กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-23. สืบค้นเมื่อ 2020-09-18.
2. ↑  "วัดบางไผ่". *การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย*.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดบางไผ่**
**วัดพระบรมธาตุ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะตะเภา อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก นอกจากนี้ ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดพระบรมธาตุ ซึ่งจัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2544–2545 ภายในจัดแสดงและเก็บรักษาพระพุทธรูปไม้ หีบธรรม ตู้ธรรม ถ้วยชามสังคโลก อาวุธโบราณ เงินโบราณ เครื่องใช้โบราณ และวัตถุโบราณอื่น ๆ

ประวัติ
-------

วัดพระบรมธาตุ เดิมเป็นวัดร้าง ต่อมาราว พ.ศ. 2440 ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 

มีตำนานเกี่ยวข้องกับพระบรมธาตุ ตามตำนานพระเจ้าเลียบโลกในสมุดข่อยที่พบภายในวัดที่เขียนเป็นภาษาเหนือ กล่าวว่า สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้เสด็จโปรดสัตว์ล่องมาตามลำน้ำปิง เสด็จมายังดอยมะหิยะกะหรือมะหิยังกะ ในเขตตัวเมืองตาก และตรัสกับพระอานนท์ว่าสถานที่นี้เป็นสถานที่สำราญ ร่มรื่น หากเราตถาคตปรินิพพานแล้วให้นำอัฐิและเกศากลับมายังดอยมะหิยังกะ ภายหลังจากสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าปรินิพพาน พระอานนท์ (บางตำนานกล่าวว่าเป็นพระสาวก 4 องค์) ได้นำเอาพระบรมสารีริกธาตุ กับพระเกศา 4 เส้น มาประดิษฐานยังดอยมะหิยังกะแห่งนี้ แล้วก่อเจดีย์รูปทรงสี่เหลี่ยมแล้ว นำพระบรมอัฐิบรรจุไว้ในพระเจดีย์ บางตำนานกล่าวว่าชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างเจดีย์คลุมหลุมที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ 

แต่จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์โบราณคดี สันนิษฐานว่า วัดพระบรมธาตุอาจสร้างขึ้นตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 18 ตรงกับสมัยสุโขทัย

เสนาสนะ
-------

พระบรมธาตุสร้างเลียนแบบเจดีย์ชเวดากอง สันนิษฐานว่าสร้างครอบเจดีย์องค์เดิมไว้โดยพระครูพิทักษ์บรมธาตุ (หลวงพ่อทองอยู่) ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสปกครองวัดพระบรมธาตุตั้งแต่ปี พ.ศ. 2475–2512 เจดีย์ปัจจุบันเป็นทรงแปดเหลี่ยมศิลปะล้านนา บุภายนอกด้วยทองดอกบวบ (ทองเหลืองผสมทองแดง) มีเจดีย์ขนาดเล็ก 16 องค์รายล้อม และมีซุ้มสำหรับประดิษฐานพระพุทธรูปอีก 12 องค์

อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2494 กว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร หน้าบันและจั่วเป็นไม้ หน้าต่างแกะเป็นภาพพุทธประวัติปิดทอง หัวบันไดเป็นนาค ภายในประดิษฐาน *หลวงพ่อทันใจ* เป็นพระพุทธรูปก่ออิฐถือปูน ปางมารวิชัย ลงรักปิดทอง วิหารเก่ามีเพดานสูง 2 ชั้น มีพระพุทธรูปปูนปั้นปิดทองอยู่ภายใน วิหารอีกหลังหนึ่งที่มีลวดลายแกะสลักที่สวยงาม ศาลาการเปรียญ กว้าง 8.5 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2467 และหอสวดมนต์ กว้าง 6.5 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระบรมธาตุ (หลวงพ่อทันใจ)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  คณะกรรมการอำนวยการจัดงานเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว. *วัฒนธรรม พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และภูมิปัญญา จังหวัดตาก*. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว, 2545.
3. ↑  "วัดพระบรมธาตุ". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดพระบรมธาตุ**
**วัดนันตาราม** เดิมเรียก **จองม่าน** หรือ **จองคา** (จอง เป็นคำไทใหญ่หมายถึงวัด) เพราะมุงด้วยหญ้าคา บ้างครั้งเรียก **จองเหนือ** เป็นวัดในตำบลหย่วน อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา เป็นวัดศิลปะแบบพม่า ตัววิหารไม้สัก มีลวดลายฉลุไม้ ทั้งหน้าต่าง หน้าบัน ระเบียง ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์ธนบัตรเก่า เครื่องใช้โบราณ ผ้าลายโบราณ ภาพวาดโบราณ

องค์พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย แกะสลักจากไม้สักทองลงรักปิดทอง ทรงเครื่องแบบไทยใหญ่ ข้างองค์ประธานพระพุทธรูปหินขาว และพระพุทธปฏิมาประธาน ภายในวิหารยังมีธรรมาสน์ฉลุลวดลายสีทอง

วัดสร้างในปี พ.ศ 2467 โดยพ่อหม่องโพธิ์ชิต อริยภา ร่วมกับ พ่อเฒ่าอุบล บุญเจริญ บริจาคที่ดินเนื้อที่ 3 ไร่เศษ มีฐานะเป็น อาราม (ขึ้นตรงต่อคณธสงฆ์พม่าในขณะนั้น) ต่อมาในปี พ.ศ. 2467 พ่อเฒ่าตะก่าจองนันตา (อู๋) วงศ์อนันต์ คหบดีชาวปะโอ (ตองสู้) ได้ทำนุบำรุงปรับปรุงเสนาสนะ ต่อมาแม่เฒ่าจ๋ามเฮิง ประเสริฐกูล ได้ร่วมบริจาคที่ดินจำนวน 5 ไร่ 1 งาน 72 ตารางวา สร้างวิหารหลังใหม่ โดยพ่อตะก่าจองนันตา(อู๋) รับเป็นเจ้าภาพสร้างวิหารหลังปัจจุบัน ได้จ้างช่างชาวพม่าจากจังหวัดลำปาง มาออกแบบและทำการก่อสร้างวิหารไม้ ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมพม่าตอนล่าง อาคารมีหลังคาหน้าจั่วยกเป็นช่อชั้นลดหลั่นกัน มุงด้วยไม้แป้นเกร็ด และได้เปลี่ยนชื่อวัดจาก จองม่าน มาเป็น วัดนันตาราม เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ พ่อเฒ่าตะก่าจองนันตา (อู๋) ต้นตระกูลวงศ์อนันต์

นอกจากวัดแล้วยังเป็นโรงเรียนสอนสามเณร ส่วนอาคารเจาง์ ของวัดนันตารามทำหน้าที่เป็นทั้งวิหารอุโบสถ และศาลาการเปรียญตามรูปแบบของวัดไทย ในวิหารมีประติมากรรมรูปสิงห์ 2 ตัว พร้อมกับเสาสูงสองเสาขนาบข้าง บนยอดสุดมีการประดับประติมากรรมรูปนกยูงส่วนด้านหน้าราวบันไดเป็นประติมากรรมสัตว์ผสม ส่วนถัดไปเป็นโถงเรียกว่า *จองตะกา* ไว้สำหรับทำบุญไหว้พระ สวดมนต์ฟังธรรม ฯลฯ ส่วนถัดไปเรียก *จองพารา* เป็นพื้นที่ที่มีการประดิษฐานพระพุทธรูป ส่วนถัดไปคือ *จองสังฆะ* ใช้เป็นที่จำวัดของเจ้าอาวาส โดยรวมแล้ว วิหารวัดนันตารามมีเสาทั้งหมด 68 ต้น ซึ่งเป็นเสาไม้สักลงทองทุกต้น ส่วนเพดาน ใช้กระจกสีในการประดับตกแต่งลาย ส่วนพระพุทธรูป อัญเชิญมาจากวัดจองเมตตา เป็นพระพุทธรูปไม้สักทองศิลปะมันดาเลย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนันตาราม". *การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย*.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดนันตารามวิหาร ไม้สักทองทั้ง หลังศิลปะพม่าที่ยังคงสวยงาม". *คมชัดลึก*.
3. ↑  "วัดนันตาราม งามล้ำค่าศิลปะพม่า". *มิวเซียมไทยแลนด์*.
4. ↑  "เปิดกรุ 'วัดนันตาราม' ความงดงาม "ไม้สักทองทั้งวิหาร" จากอารยธรรมพม่า". *ประชาชาติธุรกิจ*. 27 กันยายน 2561.
**วัดโบสถ์บน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านบางค้อ ตำบลบางคูเวียง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี เป็นสถานที่สำคัญ 1 ใน 6 แห่งบนเส้นทางมหาปูชนียาจารย์ที่เกี่ยวเนื่องกับพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ครูผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย

วัดโบสถ์บนสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2300 ในสมัยอยุธยา ไม่ทราบประวัติและนามผู้สร้าง กล่าวกันว่าพระมหากษัตริย์ในสมัยกรุงศรีอยุธยาเคยเสด็จมาประทับอยู่บริเวณที่ตั้งวัดนี้ ภายหลังทรงยกที่ดินให้สร้างเป็นวัด โดยโปรดเกล้าฯ ให้สร้างถาวรวัตถุที่เป็นศิลปกรรมแบบอยุธยา มีเอกลักษณ์คือ พระอุโบสถเป็นรูปทรงเรือสำเภา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2310 

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระอุโบสถหลังเดิมซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานในความดูแลของกรมศิลปากร และมีบันทึกของกรมศิลปากรว่าเคยบูรณะเมื่อปี พ.ศ. 2475 เนื่องจากหน้ามุขของพระอุโบสถพังทลายจึงเปลี่ยนหน้ามุขและกระเบื้องมุงหลังคาใหม่ และประมาณปี พ.ศ. 2500 ซ่อมผนังที่เสื่อมสภาพอีกครั้งหนึ่ง ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า *พระพุทธชินราช* และมีพระพุทธรูปบริวาร 28 องค์ และพระอัครสาวก 2 องค์ ส่วนพระประธานในอุโบสถหลังใหม่ พระพุทธบาทจำลองกว้าง 1 ศอกเศษ ยาว 3 ศอกเศษ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) สร้างถวายไว้เมื่อ 100 กว่าปีที่แล้ว เจดีย์เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง 4 องค์ หน้าอุโบสถหลังเดิม หน้าวัดติดกับคลองบางกอกน้อย มีหอนาฬิกาซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ และหอสวดมนต์ซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2520

ใกล้วัดมีตลาดน้ำวัดโบสถ์บน เปิดให้บริการทุกวัน วัดมีการจัดการทำบุญทอดผ้าป่ากลางลำน้ำซึ่งเป็นประเพณีที่หาชมได้ยากยิ่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโบสถ์บน". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดโบสถ์บน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "ตลาดน้ำวัดโบสถ์บน จ.นนทบุรี เสาะหาของกินอร่อย และถวายสังฆทานกลางน้ำแบบวิถีโบราณ". เอ็มไทย. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-21. สืบค้นเมื่อ 2021-01-22.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดโบสถ์บน**
**วัดสมณโกฏฐาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไผ่ลิง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูอาทรบุญวิสุทธิ์

ประวัติ
-------

วัดสมณโกฏฐารามตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1900 และได้รับการปฏิสังขรณ์โดยเจ้าพระยาโกษาธิบดี (เหล็ก) และเจ้าพระยาโกษาธิบดี (ปาน) ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยเรียกชื่อว่า **วัดพระยาพระคลัง** ในจดหมายเหตุของแกมเฟอร์ แพทย์ชาวเยอรมันที่เดินทางเข้ามากรุงศรีอยุธยาเมื่อ พ.ศ. 2233 ในรัชกาลสมเด็จพระเพทราชา ได้เขียนแผนผังประกอบไว้ปรากฏว่าเป็นวัดสมณโกฏฐารามและวัดกุฎีดาว และยังระบุว่าสมเด็จพระเพทราชาได้เสด็จไปที่วัดนี้เพื่อพระราชทานเพลิงศพเจ้าแม่วัดดุสิตซึ่งเป็นมารดาของเจ้าพระยาโกษา (เหล็ก) และเจ้าพระยาโกษา (ปาน) และยังเป็นพระแม่นมของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชเมื่อ พ.ศ. 2233 จึงพอสันนิษฐานได้ว่าวัดนี้น่าจะเป็นวัดที่เจ้าพระยาโกษาธิบดีทั้งสองท่านปฏิสังขรณ์เพื่อให้เป็นวัดประจำตระกูล วัดสมณโกฏฐารามได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 1910

เสนาสนะ
-------

เสนาสนะอยู่ทางด้านทิศใต้ของโบราณสถาน ประกอบด้วยฐานปรางค์ขนาดใหญ่ล้อมด้วยระเบียงคดรูปสี่เหลี่ยมเป็นปรางค์ที่สร้างขึ้นในราวปลายสมัยอยุธยาตอนกลาง ซึ่งสร้างครอบทับเจดีย์ทรงระฆังกลมที่ตั้งอยู่บนลานประทักษิณที่ต่อเชื่อมกับเจดีย์ประจำมุมทั้งสี่และมีกำแพงแก้วล้อมรอบอีกชั้นหนึ่ง ที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนต้นไว้ ถัดออกมาทางด้านทิศตะวันออกนอกระเบียงคดมีวิหารขนาดใหญ่ ซึ่งได้รับการบูรณะเพิ่มเติมอีกครั้งในสมัยอยุธยาตอนปลาย เช่นเดียวกับอุโบสถซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของวัดในแนวเดียวกัน พระประธานในอุโบสถคือ *พระศรีสมณโกฏบพิตร* หน้าตักกว้าง 149 นิ้ว สูง 190 นิ้ว เนื้อองค์พระเป็นหินทราย ปางมารวิชัย สร้างตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น 

มหาธาตุเจดีย์ที่เหลือเพียงซากฐาน และมีบันทึกในคำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม เอกสารจากหอหลวงว่า เป็นมหาเจดีย์ที่เป็นหลักเป็นศรีแห่งพระนคร 1 ใน 5 อีกด้วย คำว่ามหาธาตุเจดีย์ หมายถึง พระบรมธาตุที่บรรจุประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า ตามบันทึกมี 5 องค์ ได้แก่ วัดมหาธาตุ วัดพระราม วัดราชบูรณะ วัดสมณโกฏฐาราม และวัดพุทไธศวรรย์ ภายในวัดยังมีอนุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ศาลโกษาเหล็ก และศาลโกษาปาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสมณโกฏฐาราม". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "ภูมิบ้าน ภูมิเมือง : 'ภูมิสถานบรรพบุรุษ'เจ้าพระยาโกษาธิบดี(ปาน)ในกรุงศรีอยุธยา". แนวหน้า.
3. ↑  "วัดสมณโกฏฐาราม". ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศมรดกศิลปวัฒนธรรม กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-16. สืบค้นเมื่อ 2021-05-16.
4. ↑  "วัดสมณโกฏฐาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**พระสมุห์เจือ ปิยสีโล** อดีตรองเจ้าอาวาสวัดกลางบางแก้ว พระเถระผู้อุดมเวทย์วิทยาคม

ประวัติ
-------

**พระสมุห์เจือ ปิยสีโล หรือ หลวงปู่เจือ ปิยสีโล** ท่านเกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2468 ตรงกับปลายรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธฯ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ บ้านท้ายคุ้ง ตำบลไทยยาวาส อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม บิดา-มารดา ชื่อ นายแพและนางบู่ เนตรประไพ เมื่อครั้นวัยเยาว์ ท่านเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนวัดประชานาถ (วัดโคกแขก) แล้วมาช่วย ครอบครัวทำนา หาเลี้ยงชีพ จนกระทั่งเมื่อมีอายุ 26 ปีจึงกราบลาบิดามารดาไปอุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ พัทธสีมาอุโบสถวัดกลางบางแก้ว โดยมี พระครูพุทธวิถีนายก (เพิ่ม ปุญญวสโน) เจ้าอาวาสวัดกลางบางแก้ว เป็นพระอุปัชฌาย์, พระธรรมธรมูล วัดกลางบางแก้ว เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระครูพุทธไชยศิริ (ผูก) วัดใหม่สุประดิษฐาราม เป็นพระอนุสาวนาจารย์ หลังจากอุปสมบทแล้วท่านก็มา ศึกษาเล่าเรียนพระปริยัติธรรมอย่างมุ่งมั่น สามารถสอบได้นักธรรมชั้นตรี-โท-เอก และได้รับตำแหน่งรองเจ้าอาวาสวัดกลางบางแก้วเมื่อปี พ.ศ. 2528 หลงจากที่ปฏิเสธตำแหน่งเจ้าอาวาสมาครั้งหนึ่ง หลวงปู่ท่านได้สร้างวัตถุมงคลมากมาย มีทั้งเบี้ยแก้ และทางด้านแคล้วคลาด เมตตามหานิยม ป้องกันคุณไสยต่าง ๆ นอกจากนี้ท่านยังสร้างวัตถุมงคลต่าง ๆ แจกให้กับลูกศิษย์ เช่น หลวงปู่เจือ รุ่น 1 พ.ศ. 2534 เนื้อเงิน เนื้อกะไหล่ทอง รูปหล่อลอยองค์ รูปเหมือนบูชา พระพิฆเนศวรบูชา พระกริ่งนเรศวรตรึงไตรภพ พระพิมพ์ปรกโพธิ์เนื้อผง พระนางพญาสะดุ้งกลับเนื้อผงขมิ้นเสก และเนื้อดินเผา พระพิมพ์เศียรโล้น พระพิมพ์ซุ้มแหลม พระขุนแผนเคลือบ เหรียญหล่อหลวงปู่เจือ พระปิดตา เนื้อผง ผ้ายันต์และยาจินดามณี แต่น่าเสียดายที่ท่านได้ถึงแก่มรณภาพอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ในแผ่นดินของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รวมสิริอายุได้ 84 ปี 58 พรรษา

อ้างอิง
-------

1. เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2. ประวัติหลวงปู่เจือ[*ลิงก์เสีย*]
**วัดปากคลองมะขามเฒ่า** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมบริเวณปากคลองมะขามเฒ่า แม่น้ำท่าจีน ในตำบลมะขามเฒ่า อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท

วัดปากคลองมะขามเฒ่า หรือเรียกว่า **วัดปากคลอง** ตามชื่อบ้าน สร้างขึ้นเป็นวัดประมาณ พ.ศ. 2432 เดิมมีนามว่า **วัดอู่ทองปากคลองมะขามเฒ่า** ต่อมาคำว่า "อู่ทอง" ตัดหายไป การสร้างวัดเริ่มมีสองสามีภรรยาได้บริจาคที่ดินเป็นที่สร้างวัด และมีบุตรชายชื่อ "สุข" ต่อมาได้อุปสมบทและได้เป็นเจ้าอาวาสอยู่ปกครองวัดนี้ ซึ่งชาวบ้านเรียกกันว่า "หลวงปู่สุข" ได้ไปบวชที่อื่นและออกธุดงค์เป็นเวลานานประมาณ 10 ปี แล้วกลับมาเยี่ยมโยมบิดามารดาและได้เป็นเจ้าอาวาสวัดปากคลองมะขามเฒ่า วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2440

พระเกจิอาจารย์ชื่อดังในอดีต คือ พระครูวิมลคุณากร (ศุข เกสโร) หรือที่ชาวบ้านรู้จักในนาม หลวงปู่ศุข ประชาชนทั่วไปต่างเลื่อมใสศรัทธาท่านในด้านความศักดิ์สิทธิ์ ด้วยตำนานที่ยังเล่าขานกันสืบมาในเรื่องของวิชาอาคม และเครื่องรางของขลัง ความนิยมในพระเครื่องหลวงปู่ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่า ยังมีอยู่สูงมากในปัจจุบัน แม้ว่าท่านจะมรณภาพไปตั้งแต่ปี พ.ศ. 2466 หลวงปู่ศุขยังได้สร้างพระเครื่อง เครื่องรางของขลัง ซึ่งประชาชนนิยมนำไปสักการะบูชา เชื่อว่าให้คุณทั้งในด้านโชคลาภ เมตตามหานิยม และแคล้วคลาดอยู่ยงคงกระพัน

สิ่งสำคัญภายในวัด ได้แก่ รูปเหมือนหลวงปู่ศุข รูปเหมือนกรมหลวงชุมพร เจ้าแม่กวนอิม มณฑป (หลวงปู่ศุข ได้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2456) อุโบสถซึ่งภายในมีจิตรกรรมฝาผนัง เป็นภาพเขียนฝีพระหัตถ์ของกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์และมีข้าราชบริพารร่วมเขียนด้วย ทั้งหมดเขียนด้วยอักษรขอม ผนังด้านใต้มีภาพเขียนที่บอกเวลาเขียนไว้คือปี พ.ศ. 2433

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปากคลองมะขามเฒ่า". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดปากคลองมะขามเฒ่า (วัดหลวงปู่ศุข)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-04. สืบค้นเมื่อ 2021-05-04.
3. ↑  "วัดปากคลองมะขามเฒ่า". สำนักงานจังหวัดชัยนาท กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด.[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดปากคลองมะขามเฒ่า**
แซนด์วิช
**แซนด์วิช** (อังกฤษ: sandwich) เป็นขนมปังหั่นแบบคู่หนึ่งประกบกัน ตรงกลางมักมีแฮม ชีส ไข่ดาว แตงกวาดอง ทามายองเนส มัสตาร์ด หรือแยม ถ้าเป็นแบบอเมริกันมักใช้ขนมปังทั้งแผ่น บางครั้งปิ้งด้วย ถ้าเป็นแบบอังกฤษมักเป็นชิ้นเล็ก ๆ
แซนด์วิช มีหลากหลายชนิด ที่กินกันโดยทั่วไป จะมี แซนด์วิชแฮมชีส แซนด์วิชหมูหยองน้ำพริกเผา แซนด์วิชปูอัดมายองเนส แซนด์วิชไก่ แซนด์วิชไข่ คลับแซนด์วิช แซนด์วิชทูน่าชีส

รูปร่างของตัวแซนด์วิชเองก็มีหลากหลาย แซนด์วิชแบบสามเหลี่ยม สี่เหลี่ยม แบบม้วนเรียกซูชิ แซนด์วิชแบบเย็น แซนด์วิชแบบตัองปิ้งกิน แซนด์วิชแบบอบกิน

แซนด์วิชถูกตั้งชื่อตาม จอห์น มอนทากิว เอิร์ลแห่งแซนด์วิช ซึ่งเป็นผู้คิดค้นมันขึ้นมา

แซนด์วิชแบบต่าง ๆ
-----------------

แซนด์วิชแบบอเมริกันได้แก่ บีแอลที, ชีสแซนด์วิช, คลับแซนด์วิช, Dagwood, French dip, แฮมเบอร์เกอร์, แซนด์วิชมอนเตคริสโต, muffuletta, pastrami บนขนมปังไรย์, แซนด์วิชเยลลี่เนยถั่ว, ชีสสเต็ก, พิลกริม, po' boy, Reuben, sloppy joe, และ แซนด์วิชซับมารีน

* แฮมเบอร์เกอร์แฮมเบอร์เกอร์
* แซนด์วิชรูเบนแซนด์วิชรูเบน
* คลับแซนด์วิชคลับแซนด์วิช
* คร็อก-เมอซีเยอ แซนด์วิชแฮมฝรั่งเศสและชีสแบบร้อนคร็อก-เมอซีเยอ แซนด์วิชแฮมฝรั่งเศสและชีสแบบร้อน
* แซนด์วิชเยลลี่เนยถั่วแซนด์วิชเยลลี่เนยถั่ว
* ซับมารีนแซนด์วิชชนิดหนึ่งสไตล์ฟิลาเดลเฟีย ชีสสเต็ก (cheesesteak)ซับมารีนแซนด์วิชชนิดหนึ่งสไตล์ฟิลาเดลเฟีย ชีสสเต็ก (cheesesteak)
* แซนด์วิชเนื้อรมควันแซนด์วิชเนื้อรมควัน
* แซนด์วิชขนมปังฝรั่งเศสและมันฝรั่งทอดแซนด์วิชขนมปังฝรั่งเศสและมันฝรั่งทอด
* การทำแซนด์วิชการทำแซนด์วิช
* แซนด์วิชชาวาร์มา(shawarma sandwich)แซนด์วิชชาวาร์มา(shawarma sandwich)
* แซนด์วิชโดเนอร์ (โดเนอร์เคบับ)แซนด์วิชโดเนอร์ (โดเนอร์เคบับ)
* แซนด์วิชอกไก่แซนด์วิชอกไก่
* แซนด์วิชเนื้อและชีสโรยด้วยของโรยหน้าหลายอย่างแซนด์วิชเนื้อและชีสโรยด้วยของโรยหน้าหลายอย่าง
* แซนด์วิชแบบเปิดหน้าวางด้วยเนื้อม้ารมควันที่ประเทศเนเธอร์แลนด์แซนด์วิชแบบเปิดหน้าวางด้วยเนื้อม้ารมควันที่ประเทศเนเธอร์แลนด์

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน. *พจนานุกรมคำใหม่ เล่ม ๑ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน*. กรุงเทพฯ : แม็ค, 2550. หน้า 60. ISBN 978-974-412-139-4
2. ↑  What's Cooking America, *Sandwiches, History of Sandwiches*. 2 February 2007.
3. ↑  "Sandwich celebrates 250th anniversary of the sandwich". *BBC News Online*. 12 May 2012. สืบค้นเมื่อ 18 May 2012.
4. ↑  Carlos, Brenda. "Fascinating Facts about the Sandwich". Chefs.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-08-08. สืบค้นเมื่อ 5 October 2011.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**แซนด์วิช**
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ อิกษวากุ (แก้ความกำกวม)

ในมหากาพย์อินเดีย **สุริยวงศ์**, **อิกษวากุ** หรือ **โอกกากะ** เป็นราชวงศ์ที่พระเจ้าอิกษวากุ พระราชาในตำนาน ทรงก่อตั้งขึ้น และประกอบเข้ากับจันทรวงศ์เป็นเชื้อสายหลักเชื้อสายหนึ่งแห่งวรรณะกษัตริย์ พระรามก็เป็นผู้หนึ่งที่มาจากราชวงศ์นี้ ตามเอกสารของศาสนาเชน พระฤษภเทพ ซึ่งเป็นตีรถังกรพระองค์แรกของเชนนั้น ก็คือพระเจ้าอิกษวากุและเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์นี้ ตีรถังกรพระองค์อื่น ๆ อีก 21 พระองค์นั้นก็กำเนิดในราชวงศ์นี้ ส่วนเอกสารและประเพณีของศาสนาพุทธถือว่า พระโคตมพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าพระองค์ปัจจุบัน สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์นี้ พระราชายุคหลัง ๆ อีกหลายพระองค์ในอนุทวีปอินเดียก็อ้างตนว่ามีพื้นเพมาจากราชวงศ์นี้ นอกจากนี้ ศาสนาพุทธถือยังว่า ผู้สถาปนาราชวงศ์นี้ คือ พระเจ้ามหาสมมติ บรรพบุรุษพระองค์หนึ่งของพระเจ้าอิกษวากุ ซึ่งมหาชนสมมุติขึ้นเป็นพระราชาพระองค์แรกแห่งยุคปัจจุบัน มิใช่พระเจ้าอิกษวากุเอง

บุคคลสำคัญของราชวงศ์นี้ เช่น พระเจ้าหริศจันทร์, พระเจ้าทิลีป, พระเจ้าสัคระ, พระเจ้ารฆุ, พระราม, และพระเจ้าปเสนทิโกศล อนึ่ง นอกจากพระโคตมพุทธเจ้า ศาสนาพุทธยังถือว่า พระเจ้าสุทโธทนะ พระบิดาของพระโคตมพุทธเจ้า และพระราหุล พระโอรสของพระโคตมพุทธเจ้า ก็สืบสายพระโลหิตมาจากราชวงศ์นี้เช่นกัน

ต้นกำเนิด
---------

ราชวงศ์นี้เป็นหนึ่งในสองราชวงศ์ใหญ่ที่พบในวรรณกรรมประเภทมหากาพย์และประเภทปุราณะของฮินดู อีกราชวงศ์ คือ จันทรวงศ์ เอกสาร *หริวงศ์* ระบุว่า หลังจากที่ทรงรอดพ้นภัยน้ำท่วมใหญ่แล้ว พระมนูไววัสวัตทรงตั้งเมืองอโยธยาขึ้นที่ฝั่งแม่น้ำสรยูเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรอริยวรรต จากนั้น พระโอรส คือ พระเจ้าอิกษวากุ ซึ่งถือเป็นบรรพบุรุษของสุริยวงศ์ ได้ปกครองต่อมา และมีพระราชาอีกหลายพระองค์ขึ้นครองราชบัลลังก์สืบ ๆ มา เมืองอโยธยาดังกล่าวยังเป็นที่ประสูติของพระรามด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. 1 2  Geography of Rigvedic India, M.L. Bhargava, Lucknow 1964, pp. 15-18, 46-49, 92-98, 100-/1, 136
3. 1 2  Ikshaku tribe The Mahabharata translated by Kisari Mohan Ganguli (1883 -1896), Book 3: Vana Parva: Tirtha-yatra Parva: Section CVI, **p. 228** There was born in the family of the **Ikshaku**, a ruler of the earth named **Sagara**, endued with beauty, and strength..."
4. 1 2  Zimmer 1952, p. 220 harvnb error: no target: CITEREFZimmer1952 (help)
5. 1 2  Zimmer 1952, p. 218 harvnb error: no target: CITEREFZimmer1952 (help)
6. ↑
7. ↑  Malalasekera, G. P. (2007) [1937]. *Dictionary of Pāli Proper Names: A-Dh*. Delhi: Motilal Banarsidass. pp. 461–2. ISBN 978-81-208-3021-9.
8. ↑  A.K.Mazumdar 2008, p. 161. sfn error: no target: CITEREFA.K.Mazumdar2008 (help)
**วัดเทียนถวาย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี

ประวัติ
-------

วัดเทียนถวายสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 1880 เล่ากันว่า พระเจ้าอู่ทองในฐานะเป็นเจ้าเมืองขณะนั้น ทรงสั่งให้สร้างขึ้นในคราวที่ได้อพยพหนีโรคระบาดมาตั้งกองเกวียนพักอาศัยกลางคืนจุดไฟสว่างไสว พักอยู่ประมาณ 1 เดือนเศษ ก่อนที่จะอพยพกลับเมือง ขนานนามวัดว่า **วัดเกวียนไสว** แต่ต่อมาเพี้ยนมาเป็น "วัดเทียนถวาย" ชาวบ้านยังเรียกอีกชื่อว่า **วัดเหล้าจืด** หมายถึงคนเมาสุรามาถึงวัดนี้ก็หายเมาเสมือนกับว่าเหล้าจืด เพราะเกรงกลัวเจ้าอาวาสในสมัยก่อนนี้คือ พระธรรมานุสารี (สว่าง ธมฺม โชโต) 

วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแต่เดิมประมาณ พ.ศ. 1885 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 19.80 เมตร ยาว 29 เมตร พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เคยเสด็จทางชลมารคพร้อมด้วย ข้าราชบริพารเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ร.ศ. 125 (พ.ศ. 2449) ได้พระราชทานพระราชทรัพย์ 20 บาท พร้อมกับโปรดให้ถ่ายพระบรมฉายาลักษณ์ร่วมกับพระธรรมานุสารีเจ้าอาวาสขณะนั้นด้วย

สภาพทางภูมิศาสตร์ของวัด มีต้นไม้โบราณมาก ต้นใหญ่ เช่น ต้นตะเคียน แต่ไม่ปรากฏต้นตาลโตนดตามที่สุนทรภู่ไว้ในนิราศพระบาท เมื่อครั้งพระสัมพันธวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปฐมวงศ์เสด็จไปนมัสการพระพุทธบาทสระบุรี โดยกล่าวว่า "สูงละลิ่วทิวเมฆเป็นหมอกมน สะพรั่งต้นตาลโตนดอนาถครัน" ชาวบ้านเล่าว่า ต้นตาลที่หมดไปเพราะบริเวณนี้น้ำท่วม หลังจากการขุดคลองรังสิตทำให้เกิดน้ำวนและมีพื้นดินงอกเพิ่มขึ้น น้ำจึงท่วมเป็นประจำ ภายหลังจึงได้สร้างเขื่อนกั้นน้ำ แต่ไม่สามารถป้องกันได้ ต้นตาลจึงตายหมด

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ อุโบสถศิลปะสมัยอยุธยา ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยและพระพุทธรูปปางป่าเลไลย์ ที่หน้าบันตกแต่งด้วยลายปูนปั้นเป็นรูปวิทยาธรในป่าหิมพานต์ผุดขึ้นจากดอกไม้ มีลายกระหนกเครือเถาประกอบด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ นอกจากนี้ภายในวัดยังพบเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระธรรมานุสารี (คำนึง ตุสฺสิโก) พ.ศ. 2404
* พระธรรมานุสารี (สว่าง ธมฺมโชโต) พ.ศ. 2435
* พระปทุมวรนายก (สอน พุทฺธิสาโร) พ.ศ. 2496–2504
* พระธรรมานุสารี (คำนึง ตุสฺสิโก) พ.ศ. 2504–2511
* พระครูปทุมรัตนพิทักษ์ (สุวรรณ ฐานิสฺสโร) พ.ศ. 2511–2562
* พระมหาสมเกียรติ รวิวณฺโณ พ.ศ. 2562–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเทียนถวาย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดเทียนถวาย". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดเทียนถวาย". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
ตำแหน่งของอวัธ
**อวัธ** (Awadh; ฮินดี: अवध, อูรดู: اودھ) หรือ**อูธ**เป็นแคว้นที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ทางตอนเหนือของอินเดียตั้งอยู่บริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ำระหว่างแม่น้ำยมุนาทางตะวันตกเฉียงใต้และแม่น้ำคันทักทางตะวันออก คำว่าอวัธมาจากอโยธยาเป็นชื่อเมืองของพระราม อังกฤษเข้ามายึดแคว้นนี้ไปทีละส่วนใน พ.ศ. 2344 และยึดได้ทั้งหมดใน พ.ศ. 2399 พร้อมทั้งตั้งชื่อแคว้นนี้ใหม่ว่าแคว้นอูธ ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของรัฐอุตตรประเทศ

ประวัติศาสตร์
-------------

แคว้นอวัธนี้ปรากฏชื่อในรามายณะ ส่วนในนิทานชาดกทางพุทธศาสนาเรียกแคว้นนี้ว่าแคว้นโกศล และยังคงดำรงสถานะแคว้นต่อมาจนถึงสมัยราชวงศ์โมกุล ประชาชนส่วนใหญ่นับถือศาสนาฮินดูและพูดภาษาฮินดี แคว้นอวัธแยกตัวออกมาจากจักรวรรดิโมกุลเมื่อจักรวรรดิอ่อนแอลง และปกครองโดยข้าหลวงที่เป็นมุสลิมเรียกว่านาวาบ เมืองหลวงอยู่ที่ไฟซาบาด ต่อมาย้ายไปเมืองลักเนา แม้ว่าจะถูกบริษัทอีสต์อินเดียรุกรานเมื่อ พ.ศ. 2319 แต่อวัธก็ยังรักษาสิทธิขาดในการปกครองของตนไว้ได้จนถึง พ.ศ. 2399

ตั้งแต่ พ.ศ. 2344 เป็นต้นมา อวัธเสียดินแดนให้อังกฤษไปกว่าครึ่ง ถูกปิดล้อมด้วยดินแดนของอังกฤษ นาวาบและราชสำนักไม่มีกองกำลังป้องกันตนเองอีกต่อไป อังกฤษเข้ามายึดดินแดนส่วนที่เหลือใน พ.ศ. 2399 ทำให้ชาวอวัธไม่พอใจ และเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เกิดกบฏซีปอยใน พ.ศ. 2400 – 2401 เมืองลักเนาเสียหายอย่างมาก หลังจากนั้น อังกฤษจึงเปลี่ยนชื่ออวัธเป็นแคว้นอูด

อ้างอิง
-------

* ศรีสุรางค์ พูลทรัพย์. *อวัธ* ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2539. หน้า 312 - 313

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* HISTORY OF AWADH (Oudh) เก็บถาวร 2001-09-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* HERALDRY OF AWADH
* Encyploaedia Iranica: AVADH
* The complete genealogy of Safdarjung
* Safdarjung
* Safdarjung coins เก็บถาวร 2001-09-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Tomb of Safdarjung
* Coins of Awadh
***ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ตอน ผจญค่ายกลกระดูก*** เป็นนวนิยายเล่มแรกในชุดปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ประพันธ์โดยริก ไรออร์แดน ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2551 โดยสำนักพิมพ์สกอลาสติก เนื้อเรื่องเริ่มต้นขึ้นที่สองพี่น้องกำพร้า แดนและเอมี่ คาฮิลล์ ทั้งสองค้นพบว่าตนเป็นส่วนหนึ่งของคาฮิลล์ ตระกูลที่มีพลังอำนาจมากที่สุดในโลก ซึ่งสมาชิกในตระกูลต้องฝ่าฟันกันเพื่อค้นหาคำไขปริศนาทั้ง 39 คำ

เรื่องย่อ
---------

เริ่มเรื่องด้วยฉากงานศพของเกรซ คาฮิลล์ ผู้เป็นยายของแดน และเอมี่ คาฮิลล์ เกรซได้มอบทางเลือกให้ญาติแต่ละคนที่มาเข้าร่วมงานศพสองทางเลือก หนึ่งคือรับเงินสองล้านดอลลาร์แล้วกลับบ้านไป และสองคือร่วมเกมปริศนาตามล่าสมบัติที่จะทำให้ผู้ที่ได้รับยิ่งใหญ่กว่าใครในโลก แดนและเอมี่เลือกที่จะเข้าร่วมเกมในครั้งนี้ ทั้งสองได้พบเงื่อนงำแรกจาก 39 เงื่อนงำ ทั้งสองเข้าไปค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมในคฤหาสน์ของเกรซ โดยทั้งคู่ได้พบกับอลิสแตร์ โอลุงชาวเกาหลี ทั้งสามค้นพบห้องสมุดลับในคฤหาสน์และซาลาดิน แมวที่หายไป แต่ไม่ทันไรก็เกิดไปไหม้คฤหาสน์ขึ้น อลิสแตร์หายตัวไป ทิ้งให้เอมี่กับแดนต้องเอาชีวิตรอด เอมี่ค้นพบว่าเงื่อนงำแรกนำไปสู่บุคคลในประวัติศาสตร์ท่านหนึ่ง คือ เบนจามิน แฟรงคลิน ซึ่งภายหลังได้ค้นพบว่าเขาเป็นหนึ่งในสายตระกูลลูเซี่ยน เมื่อสองพี่น้องรอดมาจากการวางเพลิงได้ ทั้งคู่ซมซานไปหาเนลลี่ โกเมซ พี่เลี้ยงของพวกเขา ผู้ใหญ่คนเดียวในตอนนี้ที่ทั้งสองไว้ใจ เงื่อนงำทั้งหมดพาไปสู่ความลับในสุสานกระดูกใต้กรุงปารีส คำไขปริศนาคือ *"เหล็กละลาย"*

ดูเพิ่ม
-------

* ตัวละครในปริศนาสมบัติอัจฉริยะ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ประเทศไทย เก็บถาวร 2014-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เว็บไซต์ทางการของปริศนาสมบติอัจฉริยะ เก็บถาวร 2013-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เว็บไซต์ทางการของ Scholastic เกี่ยวกับปริศนาสมบัติอัจฉริยะ
* เว็บไซต์ทางการของริก ไรออร์แดน เกี่ยวกับปริศนาสมบัติอัจฉริยะ เก็บถาวร 2015-10-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Amazon: The Maze of Bones Retrieved on 2009-04-27.
**นิงเง็น** (อังกฤษ: Ningen; ญี่ปุ่น: ニンゲン) เป็นชื่อที่เรียกสิ่งที่เชื่อว่าเป็นสิ่งมีชีวิตลึกลับชนิดหนึ่งที่อาศัยอยู่ในมหาสมุทร
โดยนิงเง็นเป็นสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งที่รวมอยู่ในตำนานพื้นบ้านของญี่ปุ่น
นิงเง็นมีลักษณะคล้ายวาฬ ได้รับการอ้างว่าพบเห็นโดยชาวประมงหลายราย แต่จนถึงปัจจุบันนี้ยังไม่เป็นที่ยืนยันว่า มันมีจริงหรือไม่

คำว่า "นิงเง็น" แปลมาจากภาษาญี่ปุ่นที่มีความหมายว่า "มนุษย์"

ลักษณะ
------

นิงเง็นได้รับการอธิบายว่ามีขนาดใหญ่เหมือนวาฬ โดยมีความยาวถึง 20–30 เมตร แต่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ คือ
มีส่วนหัวและรยางค์ที่ดูคล้ายแขนและนิ้วมือ บ้างก็อ้างว่ามี 5 นิ้วเหมือนมนุษย์อีกด้วย
ผิวของนิงเง็นสีขาวซีดและไม่มีขน บ้างก็บอกว่ามีหางคล้ายกับพวกเงือก ในปี ค.ศ. 2007 มีการพบเห็นนิงเง็นโดยสถานีล่าวาฬของญี่ปุ่น จนกลายเป็นข่าวโด่งดัง เจ้าหน้าที่ของสถานีล่าวาฬบอกว่านิงเง็นจะปรากฏตัวเฉพาะในเวลากลางคืนและจะหายตัวไปเมื่อมีมนุษย์เข้าใกล้

การพบเห็นนิงเง็นครั้งสุดท้าย เกิดที่มหาสมุทรแอนตาร์กติก โดยนักสำรวจกลุ่มหนึ่ง
แต่ถึงอย่างไรก็ตามไม่มีหลักฐานอะไรยืนยันได้นอกจากคำบอกเล่าจากลูกทีมคณะสำรวจ
แต่ก็มีภาพเคลื่อนไหวบันทึกได้โดยวิดีโออยู่ 2 ชุด แต่ก็เป็นภาพที่แตกพร่าและลางเลือน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ช่วง เด็กพิลึก ตอน นินเจน สัตว์ประหลาดลึกลับใต้ท้องทะเล". *ครอบครัวข่าวเด็ก*. 2015-11-18. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-02-02. สืบค้นเมื่อ 2016-10-02.
2. ↑  "'Ningen' humanoid sea creatures of the Antarctic". *pinktentacle*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* คลิปวิดีโอของนิงเง็น (1)
* คลิปวิดีโอของนิงเง็น (2)
**วัดศรีมหาโพธิ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านศรีมหาโพธิ์ ตำบลศรีมหาโพธิ์ อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ทั้งหมด 56 ไร่ 20 ตารางวา

ประวัติ
-------

สันนิษฐานกันว่าวัดศรีมหาโพธิ์สร้างขึ้นในสมัยอยุธยา จากคำบอกเล่าของชาวบ้านนั้น ในอดีตบริเวณที่ตั้งวัดมีต้นโพธิ์ลอยทวนกระแสน้ำในคลองบางพระ (แยกจากแม่น้ำท่าจีน) จึงได้นำต้นโพธิ์ขึ้นมาปลูกไว้ในบริเวณนี้ และเนื่องจากใต้ต้นโพธิ์นั้นมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ติดอยู่ด้วย จึงได้อัญเชิญพระพุทธรูปขึ้นประดิษฐานและก่อตั้งเป็นวัดมีนามว่า "วัดศรีมหาโพธิ์" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516

เสนาสนะและปูชนียวัตถุ
---------------------

วิหารมีขนาดค่อนข้างเล็ก ฐานมีลักษณะแอ่นโค้งลงแบบตกท้องช้าง หลังคามุงด้วยกระเบื้องกาบกล้วย ประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ไม่มีนาคสะดุ้ง ด้านหน้าประตูทางเข้ามีเพียงบานเดียว ตรงสันอกเสาแกะสลักลายไข่ปลาและลายแข้งสิงห์ ผนังทั้งสองข้างไม่มีหน้าต่าง มีหน้าต่างเพียงด้านหน้า 1 บาน เพดานวางขื่อลอยแบบสมัยอยุธยา เพดานด้านบนตรงพระประธานมีลวดลายเขียนด้วยสีรงค์บนพื้นแดง ตัวลายกระหนกเขียนคล้ายลายอ่อนอย่างจีน ส่วนลวดลายดาวเขียนอย่างไทย ลายเชิงและลายประจำยามก้ามปูเขียนได้สมบูรณ์ วิหารหลังนี้คาดว่าสร้างขึ้นในช่วงปลายสมัยอยุธยาตอนกลางหรือช่วงต้นสมัยอยุธยาตอนปลาย โดยพิจารณาจากเครื่องหลังคาที่ไม่ทำนาคสะดุ้งและทำขื่อลอยไม่มีฝ้าเพดาน ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปเก่าแก่ 9 องค์ คือ พระประธานองค์ใหญ่ 1 องค์ เป็นพระพุทธรูปสลักขึ้นจากเนื้อหินทรายแดง

วัดมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ มีเนื้อเป็นหินทรายแดง จึงได้นามว่า *หลวงพ่อแดง* ต่อมาไม่นานมีผู้พบเห็นแสงเป็นดวงลอยอยู่รอบ ๆ องค์พระ จึงตั้งนามให้ใหม่ว่า *หลวงพ่อแดงแสงกายสิทธิ์*

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์เฉ่ง
* พระอาจารย์ทัด
* พระอาจารย์ย้อย อินฺทโร ประมาณ พ.ศ. 2486–2489
* หลวงตาปลื้ม นิยะมะ พ.ศ. 2489–2490
* หลวงตาพวง พ.ศ. 2490–2492
* หลวงตาหรั่ง พ.ศ. 2492–2495
* พระอธิการพิง จนฺทสโร พ.ศ. 2495–2507
* พระอธิการศรี ธมฺมวโร พ.ศ. 2507–2517
* พระครูพิทักษ์โพธิวัฒน์ พ.ศ. 2517–

อ้างอิง
-------

1. ↑  *ปกิณกศิลปวัฒนธรรม เล่ม 15 จังหวัดนครปฐม*. กรมศิลปากร. 2552. p. 102.
2. ↑  "วัดศรีมหาโพธิ์". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
มุสลิมหญิงสวมฮิญาบ (ผ้าคลุมหัว)
**ฮิญาบ** (อาหรับ: حجاب) หรือภาษามลายูปัตตานีว่า **กาเฮงกลูบง** เป็นผ้าคลุมที่สวมโดยหญิงมุสลิมบางคนตอนไปในบริเวณของผู้ชายที่ไม่ใช่คนในครอบครัวของตน ซึ่งมักคลุมหัวและหน้าอก *ฮิญาบ* อาจอิงถึงการแยกตัวของผู้หญิงจากผู้ชายในปริมณฑลสาธารณะ หรืออาจแสดงถึงมิติทางอภิปรัชญา เช่น อิงถึง "ผ้าคลุมที่แยกผู้ชายหรือโลกจากพระเจ้า"

ในอัลกุรอาน, ฮะดีษ และข้อความภาษาอาหรับคลาสสิก คำว่า คิมาร (อาหรับ: خِمار) ถูกใช้กับผ้าคลุมศีรษะ และ ฮิญาบ ถูกใช้กับฉาก, ม่าน หรือถูกใช้เป็นกฎความความพอประมาณและการแต่งกายในศาสนาอิสลามสำหรับผู้หญิงโดยทั่วไป

ตามธรรมเนียม ผู้หญิงมักสวมเพื่อรักษาความถ่อมตัวและความเป็นส่วนตัวจากชายที่ไม่รู้จัก รายงานจาก *สารานุกรมอิสลามและโลกมุสลิม* ความถ่อมตัวในอัลกุรอานเกี่ยวกับ "สายตา, การเดิน, เสื้อผ้า และอวัยวะสืบพันธุ์" ทั้งชายและหญิง กุรอานได้ใช้ให้หญิงมุสลิมแต่งกายสุภาพเรียบร้อย บางระบบกฎหมายอิสลามกล่าวถึงประเภทของเสื้อสุภาพว่าต้องคลุมทุกอย่างยกเว้นใบหน้าและมือถึงข้อมือ ข้อชี้แนะสามารถพบได้ในฮะดีษกับฟิกฮ์ แต่บางส่วนมาจากโองการ (อายะฮ์) ในอัลกุรอาน บางคนเชื่อว่ากุรอานไม่ได้บังคับว่าผู้หญิงต้องสวมฮิญาบ

ในอัลกุรอาน คำว่า *ฮิญาบ* อิงถึงที่กั้นหรือม่านโดยตรงหรือเชิงเปรียบเทียบ โองการที่ถูกใช้มักเข้าใจโดยตรงว่า อิงถึงม่านกั้นระหว่างแขกในบ้านของมุฮัมมัดกับห้องที่พักภรรยาของท่าน นำมาซึ่งข้อโต้แย้งว่า โองการจากอัลกุรอานสั่งให้ภรรยาของมุฮัมมัดสวมฮิญาบ ไม่ใช่ผู้หญิงทั่วไปหรือไม่

ทุกวันนี้การสวมฮิญาบเป็นข้อกำหนดในอิหร่านและอัฟกานิสถาน บางประเทศในยุโรปกับโลกมุสลิม ได้ผ่านกฎหมายห้ามฮิญาบบางส่วนหรือทั้งหมดในที่สาธารณะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  แพร ศิริศักดิ์ดำเกิง (2009). *ทักษะวัฒนธรรม* (PDF). กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร. p. 56.[*ลิงก์เสีย*]
2. 1 2  Glasse, Cyril, *The New Encyclopedia of Islam*, Altamira Press, 2001, p.179-180
3. ↑  Lane's Lexicon page 519 and 812
4. ↑  Contemporary Fatwas by Sheik Yusuf Al Qaradawi, vol. 1, pp. 453-455
5. ↑  Ruh Al Ma’ani by Shihaab Adeen Abi Athanaa’, vol. 18, pp. 309, 313
6. 1 2  *Encyclopedia of Islam and the Muslim World* (2003), p. 721, New York: Macmillan Reference USA
7. ↑  Martin et al. (2003), Encyclopedia of Islam & the Muslim World, Macmillan Reference, ISBN 978-0028656038
8. ↑  Fisher, Mary Pat. Living Religions. New Jersey: Pearson Education, 2008.
9. ↑  "Irfi.org". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-12-21. สืบค้นเมื่อ 2015-12-26.
10. ↑  "Moroccoworldnews.com". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-12-27. สืบค้นเมื่อ 2015-12-26.
11. ↑  Aslan, Reza, *No God but God*, Random House, (2005), p.65–6
12. ↑  Ahmed, Leila (1992). *Women and Gender in Islam: Historical Roots of a Modern Debate*. ISBN 9780300055832. สืบค้นเมื่อ 2013-04-20.
**วัดอ่างทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ริมแม่น้ำท่าจีน ในหมู่ที่ 11 บ้านอ่างทอง ตำบลบางยาง อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ภายในวัดมีตลาดนัดเศรษฐี เปิดทุกวันอาทิตย์ตั้งแต่ 08.00–14.00 น.

ประวัติ
-------

วัดอ่างทองสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2404 ไม่ปรากฏหลักฐานนามผู้สร้างและผู้บริจาค วัดได้ฝังลูกนิมิตผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479 ตามตำนานเล่าว่า มีต้นไม้ใหญ่ 1 ต้น และจำเป็นต้องโค่นไม้นี้เพื่อสร้างวัด ในคืนก่อนทำการโค่น เกิดแสงประหลาดพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดิน สูงคล้ายดอกไม้เพลิงสว่างโชติช่วง ตามโบราณกล่าวว่าทรัพย์แผ่นดินเคลื่อนที่ จึงสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นทอง ซึ่งเป็นทรัพย์แผ่นดินฝังอยู่และเคลื่อนที่ไปอยู่ที่อื่น จึงเป็นเหตุให้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดอ่างทอง" อีกนัยหนึ่ง บริเวณสถานที่ที่สร้างวัดมีรูปลักษณ์คล้ายอ่าง โดยมีแม่น้ำท่าจีนรอบล้อมอยู่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2478 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 10 เมตร ยาว 30 เมตร

ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500 และโรงเรียนผู้ใหญ่วัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2540 นอกจากนี้มีโรงเรียนประถมศึกษาตั้งอยู่ในที่ดินวัด

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 2 เมตร สูง 3 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์กว้าง 12 เมตร ยาว 44 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 2 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระยา
* พระสงวน
* พระชุ่ม พ.ศ. 2453–2475
* พระเป๊า อินทสโร พ.ศ. 2475–2486
* พระสมบุญ พ.ศ. 2486–2498
* พระเป๊า อินทสโร พ.ศ. 2498–2502
* พระครูเก๊า ธมมโชติ พ.ศ. 2502–2518
* พระครูสาครวุฒิสาร พ.ศ. 1518–2528
* พระครูสาครสุวรรณาภรณ์ พ.ศ. 2529–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอ่างทอง". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วันหยุดเที่ยวใกล้ๆ ที่วัดอ่างทอง ริมแม่น้ำท่าจีน สมุทรสาคร". สำนักข่าว ไอ.เอ็น.เอ็น. 13 ธันวาคม 2562.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดอ่างทอง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.