recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดเขาช่องพราน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเตาปูน อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี

ประวัติ
-------

ตามตำนาน เรื่อง *เขาช่องพราน* ที่เล่าสืบต่อกันมาว่าพระรามัญญาธิบดีที่ 2 อดีตเจ้าอาวาสวัดคงคาราม เป็นผู้พบเขาช่องพรานและถ้ำในบริเวณนี้หลายแห่ง เห็นเป็นทำเลดีจึงได้ชักชวนชาวมอญมาตั้งรกรากทำมาหากินในท้องถิ่นนี้ และสร้างวัดขึ้นติดกับเขาทางด้านใต้ ส่วนอีกเรื่องหนึ่งกล่าวว่า วัดเขาช่องพรานนั้น พระยาเทพอรชุน (ปั้น ปันยารชุน) ร่วมกับพระอาจารย์ศาลเจ้าอาวาส พร้อมกับครอบครัวชาวมอญร่วมกันสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2409 และใน พ.ศ. 2457 พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงนำกองเสือป่าไปทำการซ้อมรบและเสด็จประทับแรมในบริเวณวัดเขาช่องพราน พระยาเทพอรชุน พระยาราชสงคราม และพระยาปรีชานุสาสน์ได้ตามเสด็จด้วยเมื่อเห็นสภาพของวัดและอุโบสถ ชำรุดทรุดโทรมมาก จึงได้ร่วมกันบูรณะซ่อมแซมจนเสร็จเรียบร้อยเมื่อ พ.ศ. 2460 

อีกเรื่องเล่า สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชได้รับสั่งให้พระยาอินทรอภัยยกกำลังไปตั้งรักษาหนองน้ำที่เขาช่องพรานเพื่อสกัดกั้นกองทัพพม่าที่มาใช้น้ำจากหนองน้ำแห่งนี้ เลี้ยงช้างเลี้ยงม้าของตนและใช้ช่องเขานี้เป็นทางลำเลียงเสบียงอาหารด้วย พระยาเทพประชุน ได้นำคนไปสร้างวัดนี้ เมื่อแล้วเสร็จได้ให้คนเหล่านั้นอาศัยบริเวณวัดต่อไป เพื่อช่วยปลูกข้าวถวายให้แก่พระภิกษุสามเณรที่จำพรรษาที่วัด โดยมอบเนื้อที่ทำนาให้ประมาณ 80 ไร่และเล่ากันต่อมาว่ามีคนอาศัยทำนาประมาณ 10 ครอบครัว วัดเริ่มสร้างเพียงศาลาและกุฎิหลังเล็ก ๆ มีพระประจำวัดค่อย ๆ เพิ่มจำนวนมากขึ้นตามลำดับ โดยมีพระครูรามัญดี (พระอาจารย์ศาล) เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่ทรงจัตุรมุข ซุ้มประตูหน้าต่างประดับลายปูนปั้น ถ้ำพระนอนมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ซึ่งเป็นพระนอนองค์ใหญ่มีความยาว 8 เมตร สูง 1 เมตร พบพระพุทธรูปหินทรายแดงปางต่าง ๆ พระแผงไม้แกะเป็นพระพิมพ์องค์เล็ก ๆ จำนวน 2 แผง ถ้ำนี้มีฝูงค้างคาวจำนวนนับร้อยล้านตัวที่บินออกจากถ้ำเป็นสายสีดำเคลื่อนไหวไปมา ในช่วงเวลาประมาณ 17.30 น. เจดีย์มอญเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนมีลวดลายปูนปั้นประดับ และบนยอดเขามีพระบรมธาตุบวรวิสุทธิเจดีย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ค้างคาวร้อยล้าน วัดเขาช่องพราน". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-02. สืบค้นเมื่อ 2021-05-31.
2. ↑  "วัดเขาช่องพราน". ข้อมูลท้องถิ่นจังหวัดราชบุรี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-02. สืบค้นเมื่อ 2021-05-31.
3. ↑  "ถ้ำค้างคาวเขาช่องพราน". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเขาช่องพราน**
**มัสยิดใหญ่เกามัน** (อังกฤษ: Kauman Great Mosque) หรือ **มัสยิดเกเดเกามัน** (ชวา: Mesjid Gedhe Kauman) เป็นมัสยิดใหญ่ประจำรัฐสุลต่านยกยาการ์ตาบนเกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย มัสยิดตั้งอยู่บน *อาลุนอาลุน* เหนือของยกยาการ์ตากราเติน (Yogyakarta Kraton)

มัสยิดใหญ่เกามันสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมศาสนสถานแบบชวา หลังคาสามชั้น ไม่มีหออะษาน และมีเซอรัมบี (serambi) มัสยิดล้อมรอบอยู่หลังกำแพง ประตูทางเข้าหลักในพิธีการอยู่ทางตะวันออกและทางเหนือ มินบัรสามชั้นตั้งอยู่ทางทิศกิบละฮ์ เฉลียงใต้ชายคาหรือ *เซอรัมบี* (*serambi*) เป็นลักษณะพื้นฐานของสิ่งปลูกสร้างแบบชวา ส่วนเฉลียงนี้ยังล้อมรอบด้วยบ่อน้ำขนาดเล็กสำหรับใช้ล้างเท้าก่อนเข้าไปภายในมัสยิด

ลานด้านหน้ามัสยิดปลูกต้นไม้ที่ถือว่ามีคุณประโยชน์ในทางสัญลักษณ์วิทยาของชวา ทางเหนือและใต้ของลานมีศาลาทรงสูง เรียกว่า ปาโกงัน (*pagongan*) โดยอันทางเหนือเรีนกว่า ปาโกงันเลร์ (Pagongan Ler) อันทางใต้เรียก ปาโกงันกีดูล (Pagongan Kidul) ในระหว่างพิธีเซกาเติน ปาโกงันเลร์ จะเป็นที่สำหรับตั้งกาเมลันชุดกไยนากาวีลากา (Kyai Naga Wilaga) ส่วนปาโกงันกีดูลเป็นสำหรับชุดกันเจิงกไยกูนตูร์มาดู (Kangjeng Kyai Guntur Madu)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Marcus Zahnd (2008). *Model baru perancangan kota yang kontekstual: kajian tentang kawasan tradisional di kota Semarang dan Yogyakarta : suatu potensi perancangan kota yang efektif* (ภาษาอินโดนีเซีย). Kanisius. pp. 93–104. ISBN 9789792119299.
2. 1 2  Olivia Lewi Pramesti (5 August 2011). "Masjid Kaum Duafa". *nationalgeographic.co.id/*. National Geographic Indonesia. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 January 2015. สืบค้นเมื่อ 24 May 2015.
**วิกฤตการณ์รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2536** เป็นความขัดแย้งทางการเมืองระหว่างประธานาธิบดีรัสเซียและรัฐสภารัสเซียซึ่งระงับด้วยการใช้กำลังทหาร ความสัมพันธ์ระหว่างประธานาธิบดีและรัฐสภาเสื่อมลงเป็นเวลาหนึ่งแล้ว วิกฤตการณ์รัฐธรรมนูญดังกล่าวถึงจุดสูงสุดเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2536 เมื่อประธานาธิบดีบอริส เยลต์ซินมุ่งยุบสภานิติบัญญัติของประเทศรัสเซีย (คือ สภาประชาชนและสภาโซเวียตสูงสุด) แม้ประธานาธิบดีไม่มีอำนาจยุบรัฐสภาตามรัฐธรรมนูญ เยลต์ซินใช้ผลการลงประชามติเมื่อเดือนเมษายน 2536 เพื่อหนุนความชอบธรรมของตน รัฐสภาสนองโดยประกาศให้คำวินิจฉัยของประธานาธิบดีไม่มีผลและเป็นโมฆะ ฟ้องให้ขับเยลต์ซินจากตำแหน่ง และประกาศให้รองประธานาธิบดีอะเล็กซันดร์ รุตสคอยรักษาราชการในตำแหน่งประธานาธิบดี

สถานการณ์เลวร้ายลงเมื่อย่างเข้าเดือนตุลาคม วันที่ 3 ตุลาคม ผู้เดินขบวนนำแถวตำรวจรอบรัฐสภาออก และยึดสำนักงานนายกเทศมนตรีและพยายามล้อมศูนย์โทรทัศน์ออสตันคีโนด้วยการกระตุ้นจากแกนนำ กองทัพ ซึ่งทีแรกประกาศตนเป็นกลาง ปฏิบัติตามคำสั่งของเยลต์ซินล้อมอาคารสภาโซเวียตสูงสุดในเช้าวันที่ 4 ตุลาคมและจับกุมผู้นำการต่อต้าน

ความขัดแย้งนานสิบวันนี้กลายเป็นเหตุการณ์การต่อสู้บนท้องถนนเดี่ยวครั้งนองเลือดที่สุดในประวัติศาสตร์กรุงมอสโกนับแต่การปฏิวัติรัสเซีย พ.ศ. 2460 ตามการประเมินของรัฐบาล มีผู้เสียชีวิต 187 คน และได้รับบาดเจ็บ 437 คน ส่วนการประเมินจากแหล่งนอกภาครัฐกำหนดยอดผู้เสียชีวิตไว้สูงถึง 2,000 คน
**วัดต้นเชือก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดต้นเชือก ตำบลบ้านใหม่ อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี

วัดต้นเชือกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2324 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ในอดีตการพัฒนาบูรณะวัดเป็นไปอย่างช้า ๆ เนื่องจากประชาชนส่วนใหญ่มีฐานะไม่มั่นคงนัก พระสงฆ์ที่จะอยู่จำพรรษาก็หายาก บางปีแทบจะกลายเป็นวัดร้าง วัดเพิ่งจะมาเจริญรุ่งเรืองเมื่อประมาณ พ.ศ. 2490 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2493 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2493

อาคารเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2491 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กลักษณะทรงไทย ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 วิหารซึ่งภายในประดิษฐาน *หลวงพ่อวิหาร* และกุฏิสงฆ์ วัดยังมีพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงกุฏิ 3 เจ้าอาวาส และภาพเก่าเล่าเรื่อง เนื้อหาส่วนใหญ่นำมาจากหนังสือหลายเล่มจากหอสมุดแห่งชาติ เช่น *ชีวิตและงานของสุนทรภู่* เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 407.
2. ↑  "วัดต้นเชือก". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดต้นเชือก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "พิพิธภัณฑ์วัดต้นเชือก". มิวเซียมไทยแลนด์.
"พีช" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พีช (แก้ความกำกวม)

**ท้อ** (จีน: 桃; อังกฤษ: peach; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Prunus persica*) เป็นไม้ที่มีถิ่นกำเนิดในประเทศจีน จัดเป็นไม้พุ่มผลัดใบ อยู่ในสกุล *Prunus* อันเป็นสกุลเดียวกันกับ ซากุระ, บ๊วย, เชอร์รี่ หรือนางพญาเสือโคร่ง

ท้อจัดเป็นไม้เมืองหนาวที่จะขึ้นได้ดีในที่ ๆ มีความสูงตั้งแต่ 3,000 ฟุตขึ้นไป อุณหภูมิโดยเฉลี่ย 10 องศาเซลเซียส ทนแล้งได้ดี เป็นไม้ใบเดี่ยว เรียงสลับ ขอบใบจัก ดอกเดี่ยว มักออกเป็นกระจุก กลีบเลี้ยง 5 กลีบ กลีบดอก 5 กลีบ สีขาวหรืออาจเป็นสีแดง หรือชมพู ดอกจะแตกออกมาก่อนใบ ผลเป็นผลสดเมล็ดเดี่ยว มีขนปกคลุมทั่วบริเวณผิว 

ท้อนับเป็นผลไม้ที่ใช้ประโยชน์ในการรับประทานมาอย่างยาวนาน และได้รับความนิยมไปทั่วโลก นอกจากนี้แล้วในวัฒนธรรมของชนชาติต่าง ๆ จะมีท้อเข้ามาร่วมอยู่ด้วย ได้แก่ ชาวจีนมีความเชื่อว่า ท้อเป็นสัญลักษณ์ของการมีอายุยืนยาว และเกี่ยวข้องกับการกับการป้องกันสิ่งชั่วร้าย ถ้าดอกท้อของบานในระหว่างการฉลองวันปีใหม่ หมายถึง ปีต่อไปจะเป็นปีของโชคลาภ และดอกท้อยังใช้ประดับตกแต่งภายในบ้านเพื่อความเป็นสิริมงคล ป้องกันสิ่งชั่วร้ายอีกด้วย นอกจากนี้แล้วในสมัยโบราณ การเขียนป้ายคำอวยพรก็นิยมเขียนลงไม้ที่ทำมาจากต้นท้อ

ในนิทานพื้นบ้านของญี่ปุ่น โมโมทาโร่ (桃太郎) ซึ่งเป็นเด็กชายที่มีพละกำลังมากมายและเป็นผู้นำในการปราบปีศาจ ก็กำเนิดมาจากท้อ เป็นต้น

สำหรับในประเทศไทย ท้อมีการนำเข้ามาปลูกในพื้นที่ภาคเหนือ เช่น โครงการหลวง โดยมีชื่อท้องถิ่นอื่น ๆ เช่น *มะฟุ้ง, มักม่น, มักม่วน, หุงคอบ, หุงหม่น* เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
2. ↑  "15 ไม้มงคลตามความเชื่อจีน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-12-31. สืบค้นเมื่อ 2012-01-30.
3. ↑  Ozaki, Yei Theodora (1903). "Momotaro, or the story of the Son of a Peach". The Japanese Fairy Book. Archibald Constable & Co.. .
4. ↑  ท้อ

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Prunus persica***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Prunus persica ที่วิกิสปีชีส์
**มียอเวน** (โรมาเนีย: *Mioveni*, ออกเสียง: [mi.oˈvenʲ]) เป็นเมืองในเทศมณฑลอาร์เจช ประเทศโรมาเนีย ตั้งอยู่ห่างจากปีเตชต์ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือราว 15 กิโลเมตร ประชากรในปี 2011 อยู่ที่ 31,998 คน

มียอเวนพัฒนาขึ้นอย่างมากในคริสต์ทศวรรษ 1970 หลังการก่อสร้างโรงงานผลิตของยานยนต์ดาชียาในปี 1968 มียอเวนยังเป็นที่ตั้งของสถาบันวิจัยนิวเคลียร์และโรงงานซึ่งผลิตวัสดุอุปกรณ์ให้กับโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชร์นาวอเดอ และเรือนจำความปลอดภัยสูงหนึ่งแห่ง มียอเวนได้รับสถานะเมือง (town) อย่างเป็นทางการในปี 1989 หลังโครงการจัดระเบียบชนบทโรมาเนีย ก่อนหน้านี้ มียอเวนเป็นเพียงเทศบาลชื่อ "กอลีบัช" (*Colibași*) จากนั้นมีการนำชื่อมียอเวนซึ่งเป็นชื่อในประวัติศาสตร์กลับมาใช้อีกครั้งในปี 1996 เป็นต้นมา

ยานยนต์ดาชียา บริษัทผู้ผลิตรถยนต์รายใหญ่ของโรมาเนีย มีสำนักงานใหญ่และโรงงานผลิตแห่งเดียวของบริษัทอยู่ที่มียอเวน โรงงานที่มียอเวนนี้มีขีดการผลิตรถยนต์อยู่ที่ 350,000 คันต่อปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  (ในภาษาโรมาเนีย) Mioveni เก็บถาวร 2013-07-02 ที่ archive.today at the Argeș County Council site; accessed July 2, 2013
2. ↑  "Uzina Vehicule" (ภาษาโรมาเนีย). Dacia. 14 May 2012. สืบค้นเมื่อ 2 January 2014.
**วัดท่าบันเทิงธรรม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางใหญ่ ในหมู่ที่ 1 บ้านบางโสน ตำบลบางใหญ่ อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี

วัดท่าบันเทิงธรรมเป็นวัดโบราณ ได้รับการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2386 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ผู้บูรณะคือ หม่อมเจ้าหญิงคอยท่า ปราโมช ชาวบ้านเรียกว่า **วัดท่า** ตามชื่อผู้บูรณะ จากแหล่งข้อมูลอีกแหล่ง ชาวบ้านเล่ากันว่า เดิมมีชื่อว่า **วัดหน้า** คู่กับวัดหลัง (ปัจจุบันคือวัดหลังบาง) และได้รับการทำนุบำรุงให้เจริญขึ้นตามลำดับ จนเมื่อ พ.ศ. 2491 ได้เพิ่มเติมนามวัดเป็น "วัดท่าบันเทิงธรรม"

ในวัดท่าบันเทิงธรรมแห่งนี้มีพระพุทธรูปคู่วัดที่มีอายุยาวนานโดยประมาณ 100-200 ปี คือ หลวงพ่อขาว หลวงพ่อหมอ เป็นที่กราบสักการะบูชาอย่างยิ่ง มีเจดีย์ใหญ่อยู่บริเวณริมคลอง ที่ทางกรมศิลปากรวิเคราะห์สันนิษฐานว่า เป็นเหมือนสถูปของผู้สร้างวัด มีอายุกว่า 150 ปีมาแล้ว

อุโบสถเก่ามีฐานตัวอาคารหลักเป็นฐานสิงห์ ส่วนฐานเฉลียงเป็นฐานปัทม์ ประตูหน้าต่างไม่มีประดับลวดลาย หลังคาเป็นทรงจั่วแบบมีไขรา ซ้อน 2 ชั้นและมุขลดด้านหน้า หลังคาอาคารหลักและมุขลดซ้อน 3 ตับ ตับสุดท้ายมีทวยรับ หน้าบันรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ล้อมกรอบด้วยลายกระหนก ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย ชาวบ้านเรียกว่า *องค์หลวงพ่อหมอ*เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ปิดทองคำเหลวแท้ทั้งองค์ และวัดมีรอยพระพุทธบาทจำลอง สร้างในปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว มีงานสมโภชและปิดทองพระเป็นประจำทุกปี 

เมื่อปี พ.ศ. 2538 สมเด็จพระสังฆราชองค์ที่ 19 ได้เสด็จมาวางศิลาฤกษ์อุโบสถ ณ วัดท่าบันเทิงธรรม และได้อัญเชิญพระพุทธรูปหลวงพ่อใหญ่มาเป็นที่สักการบูชา เป็นอุโบสถใหญ่และใช้ทำกิจสงฆ์และกิจอื่นๆในปัจจุบัน

ปัจจุบัน (2564) ได้มีเจ้าอาวาส คือ พระครูประโพธธรรมนาท (ประสิทธิ์) เป็นพระผู้พัฒนา เป็นผู้มีเมตตา ชอบช่วยเหลือพระ เณร ที่ต้องการบวชเรียน มีทุนการศึกษาให้ รวมไปถึงโยมท่านใดที่มีความประสงค์จะบวชแต่ขาดทุนทรัพย์จริงๆ จะให้บวชฟรี ได้ทำการสนับสนุนมอบทุนการศึกษา ร่วมกิจกรรม กับทางโรงเรียนสังกัดวัดท่าบันเทิงธรรมมาโดยตลอดนอก ซึ่งเปิดสอนระดับอนุบาลไปจนถึงมัธยมศึกษาปีที่ 3

ทางวัดมีสถาบันพลังจิตตานุภาพเมื่อปี พ.ศ. 2557 สาขา 172 โดยมีรุ่น 39 เป็นรุ่นแรก เป็นสถาบันเกี่ยวกับการฝึกเรียนรู้ปฏิบัติทำสมาธิ เจริญจิตภาวนา

ได้ทำการพัฒนาปรับปรุงต่อเติมอาคารกุฏิพระสงฆ์ ศาลา ห้องน้ำ สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ปรับภูมิทัศน์ให้ดูร่มรื่น สงบ สวยงาม มีธรรมชาติและศิลปะ มีสถานที่ให้นั่งพักผ่อน สงบจิตสงบใจ มีร้านกาแฟของทางวัดเองและผลักดันคนในชุมชนวัดท่าจนได้เป็นชุมชนคุณธรรมของ จังหวัดนนทบุรี

ในอนาคตอันใกล้นี้ ทางวัดท่าบันเทิงธรรม จะทำการสร้างอาคารเพื่อการเรียนรู้และกิจกรรมอื่นๆ 6 ชั้น ชื่อว่าอาคารหลวงพ่อหมอ 200 ปีและโครงการตลาดน้ำลานธรรม 3 ตำบลขึ้น

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* (ปัจจุบัน) พระครูประโพธธรรมนาท (ประสิทธิ์ ติกฺขปญฺโญ)
* พระวิจิตรธรรมภาณี (สิงห์ สุขปุญฺโญ)
* พระครูมงคลธรรมมานุวัตร (จำนงค์)
* พระครูประสานวัตรคุณ (ประสาน)
* พระครูวุฒิการโกศล (วุฒิ)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท่าบันเทิงธรรม". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  ปัทมา เจริญกรกิจ. "พระอุโบสถและพระวิหารสมัยอยุธยาตอนปลาย - รัตนโกสินทร์ตอนต้น ในพื้นที่คลองอ้อมนนท์ จังหวัดนนทบุรี" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 117.
3. ↑  "วัดท่าบันเทิงธรรม". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "สถาบันพลังจิตตานุภาพ". *www.samathi.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-07. สืบค้นเมื่อ 2021-12-07.
นโปเลียนกับม้ามาเร็งโก
โครงกระดูกของมาเร็งโก
**มาเร็งโก** (Marengo) คือม้าที่มีชื่อเสียงของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ม้าตัวนี้ถูกตั้งชื่อตามยุทธการที่มาเร็งโกในปี 1800 ซึ่งเป็นยุทธการสำคัญที่ขจัดอำนาจของราชวงศ์ออสเตรียออกจากแผ่นดินอิตาลี มาเร็งโกเป็นม้าอาหรับสีเทาที่ถูกนำเข้าจากประเทศอียิปต์ภายหลังยูทธการที่อาบูคีร์ในปี 1799 ขณะมีอายุหกปี ซึ่งในช่วงนั้น นโปเลียนมีตำแหน่งเป็นกงสุลเอกแห่งฝรั่งเศส

มาเร็งโกได้รับบาดเจ็บแปดครั้งตลอดช่วงเวลาที่รับใช้นโปเลียน เช่นในยุทธการที่เอาสเทอร์ลิทซ์, ยุทธการที่เยนา–เอาเออร์ชเต็ท , ยุทธการที่วากรัม และยุทธการที่วอเตอร์ลู และเป็นหนึ่งในม้าพ่อพันธุ์จำนวน 52 ตัวของนโปเลียน 

มาเร็งโกถูกข้าศึกจับได้ในยุทธการที่วอเตอร์ลูโดยวิลเลียม เปเตอร์ และถูกนำกลับประเทศอังกฤษ หลังจากนั้นมันถูกขายให้แก่พันโทแอนเจอร์สไตน์ นายพันโทพยายามทำพ่อพันธุ์แต่ไม่สำเร็จ มาเร็งโกเสียชีวิตในปี 1831 ในวัย 38 ปี โครงกระดูกของมันถูกจัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์ทหารบกแห่งชาติ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Marengo's makeover". National Army Museum. สืบค้นเมื่อ 20 October 2019.
**แดวู เอสเปอโร** (อังกฤษ: Daewoo Espero) เป็นรถยนต์นั่งขนาดกลาง (Mid-Size Car) ผลิตโดย แดวู เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2533 และเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2540 โดยเป็นรถยนต์นั่งขนาดกลางรุ่นแรกของแดวู มอเตอร์ส ออกแบบโดย Gruppo Bertone ใช้แพลตฟอร์มของ GM ตระกูล GM J platform มีตัวถัง 1 แบบคือซีดาน 4 ประตู ใช้เครื่องยนต์ 1.5 ,1.8 และ 2.0 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด ระยะฐานล้อ 2,620 มม. ความยาว 4,615 มม. ความกว้าง 1,718 มม. ความสูง 1,388 มม. น้ำหนัก 1,108 กก. มีฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศเกาหลีใต้ ,อิหร่าน ,โปแลนด์และโรมาเนีย

ในประเทศที่พูดภาษาสเปนยกเว้นชิลี แดวู เอสเปอโรจะถูกเปลี่ยนชื่อไปเป็น **แดวู อราโนส** เนื่องจากคำว่า Espero แปลว่า ฉันรอ ซึ่งเป็นความหมายที่ไม่ดี หากใช้ชื่อนี้ก็อาจจะทำให้ยอดขายตกต่ำได้

ในประเทศไทย แดวู เอสเปอโร เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2537 เป็นรถนำเข้าทั้งคัน พร้อมกับการเปิดตัวและสื่อสารแบรนด์ Daewoo ในประเทศไทย โดยบริษัท ไทยแดวูมอเตอร์เซลส์ จำกัด (เดิมคือบริษัท เรโนลต์ (ประเทศไทย) จำกัด ผู้ผลิต นำเข้าและจัดจำหน่ายรถยนต์เรโนลต์ในประเทศไทยที่ได้ถอนการลงทุนในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2538) เมื่อปี พ.ศ. 2537 โดยนำมาเปิดตัวพร้อมกับรถยนต์ขนาดเล็กรุ่น Fantasy เอสเปอโรเปิดตัวเพื่อแข่งกับรถขนาดกลางจากเกาหลีใต้อีกรุ่นหนึ่ง คือ Hyundai Sonata ในยุคที่รถเกาหลีเริ่มได้รับความนิยมในประเทศไทย ก่อนจะค่อยๆ เลิกนำเข้าและจำหน่ายไปในปี พ.ศ. 2542 เป็นปีเดียวกับที่แดวูตัดสินใจถอนการลงทุนจากประเทศไทยโดยสิ้นเชิง
**เซนติเมตร** (centimetre) เป็นหน่วยความยาวที่มีค่าเท่ากับ 1/100 เมตรในระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศ (SI) มีที่มาจากคำว่า "เมตร" ซึ่งเป็นหน่วยหน่วยฐานเอสไอ และหน่วยคำอุปสรรคเอสไอ "เซนติ" ซึ่งหมายถึง 1/100 มักใช้ตัวย่อเป็น **cm** ส่วนในภาษาไทยจะย่อเป็น **ซม.**

* 1 cm = 0.01 m = 10 mm
* 1 cm3 = 1 mL

มิลลิเมตร ≪ **เซนติเมตร** ≪ เดซิเมตร ≪ เมตร

ภาพรวม
------

เซนติเมตรเป็นหน่วยพื้นฐานในระบบเซนติเมตร–กรัม–วินาที

ในสัญกรณ์ของปริมาณทางกายภาพนั้น วิศวกรและนักวิทยาศาสตร์จะนิยมใช้คำอุปสรรคเอสไอที่เป็นทวีคูณของ 103 เช่น นาโน (n), ไมโคร (µ), มิลลิ (m), กิโล (k), เมกะ (M) และ กิกะ (G) ในขณะที่เซนตินั้นมีค่าเป็น 10-2 ถึงอย่างนั้นหน่วยเซนติเมตรก็ได้รับความนิยมในฐานะหน่วยวัดความยาวที่ถูกใช้ทั่วไปในชีวิตประจำวัน

ในระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศ หน่วยที่หมายถึง "10-2 (1/100)" จะขึ้นต้นด้วย "เซนติ" ซึ่งอาจหมายถึงหน่วยอื่น ๆ นอกจากเมตร แต่ว่าหน่วยเซนติอื่นๆถูกใช้น้อยมาก สำหรับในไทยแล้วเมื่อพูดว่า "เซน" ปกติมักจะหมายถึงเซนติของเมตร นั่นคือ เซนติเมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  国際単位系（SI）第9版（2019）日本語版 เก็บถาวร 2023-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน p.112、 産業技術総合研究所、計量標準総合センター、2020年4月
**วัดพระเงิน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านหัวคูนอก ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี

วัดพระเงินสร้างเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2364 ผู้ริเริ่มสร้างคือ พระอาจารย์เสือ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ในสมัยหลวงปู่คล้ามหรือเจ้าอธิการคร้าม อินทสโร เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ก่อตั้งโรงเรียนปริยัติธรรมอินทสโรหรือโรงเรียนวัดพระเงิน สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2483 

วัดพระเงินมีหอไตรเก่าแก่ เป็นอาคารไม้ ตัวหอขนาด 2 ห้อง ตั้งอยู่เหนือคานและเสาคอนกรีตเสริมเหล็กซึ่งปักอยู่กลางสระน้ำ มีเฉลียงโดยรอบ หลังคาเป็นชั้นซ้อนกัน 2 ชั้น ประดับด้วยเครื่องลำยอง ไม้จำหลักปิดทอง ประดับกระจกหน้าบันไม้กระดานเรียบ

หลวงปู่คล้ามเป็นพระเกจิอาจารย์ ท่านเริ่มสร้างวัตถุมงคลเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2435 โดยส่วนมากเป็นพิมพ์พระสมเด็จ รวมถึงพิมพ์อื่น เช่น พระสมเด็จหลังยันต์เต่า หลังยันต์นะมหาอุด หลังยันต์ตุ๊กตา หลังยันต์น้ำเต้า และหลังเรียบ พระปิดตา หลังยันต์นะมหาอุด พิมพ์สมาธิแขนหักศอก หลังยันต์นะมหาอุตน์ และหลังยันต์เต่า พระพิมพ์ห้าเหลี่ยม หลังยันต์เต่า ส่วนมากมักจะเป็นเนื้อผงใบลาน และล็อกเกตหลวงปู่คล้าม (สร้างเพียงไม่กี่ชิ้น) ด้านพุทธคุณ วัตถุมงคลของท่านเด่นทางด้านเมตตามหาเสน่ห์ โชคลาภ แคล้วคลาด เป็นเยี่ยม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2020-12-16.
2. ↑  "สารสนเทศตำบลต้นแบบเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิต ระดับจังหวัด ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี" (PDF).[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดพระเงิน". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดศรีรองเมือง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสบตุ๋ย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง

วัดศรีรองเมืองสร้างโดยพ่อเฒ่าจองตะก่าอินต๊ะ คหบดีชาวไทใหญ่ ที่เข้ามาทำไม้ในเมืองลำปาง ของบริษัท บอมเมย์เบอร์ม่า สร้างวัดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2447 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เหตุที่มีอาชีพตัดไม้ โค่นต้นไม้ในป่า จึงได้สร้างวัดศรีรองเมืองนี้ได้เพื่อเป็นที่พึ่งทางจิตใจ ขอขมาต่อธรรมชาติ โดยใช้ช่างฝีมือชาวพม่าในการบูรณะจากวัดเดิมที่มีอยู่ก่อน ชื่อวัดศรีรองเมืองสะกดเพี้ยนมาจากชื่อเดิมที่เรียก **วัดศรีสองเมือง** ซึ่งสร้างขึ้นบนพื้นที่ของสำนักสงฆ์อันมีชื่อตามนามสกุลของผู้บริจาคที่ดิน **สำนักสงฆ์ศรีสองเมือง** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2434 วัดนี้เดิมชื่อ **วัดท่าคราวน้อยพม่า** ต่อมาใน พ.ศ. 2524 กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดขอบเขตวิหารของวัดศรีรองเมืองไว้ในราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 98 ตอนที่ 177 ลงวันที่ 27 ตุลาคม 2524

วิหารมีลักษณะแบบวิหารไทใหญ่ในภาคเหนือซึ่งมีลวดลายสลักปิดทองและเครื่องไม้ประดับที่สวยงาม วิหารเป็นอาคาร 2 ชั้นมีหลังคาซ้อนกันแบบพม่า ชั้นล่างก่ออิฐถือปูน ส่วนชั้นบนทำด้วยไม้ ภายในวิหารประดิษฐานพระประธานที่ทำจากไม้ขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางของเรือนยอด บนวิหารที่เป็นเรือนไม้นั้นมีเสากลมใหญ่เรียงรายกันหลายต้น แต่ละต้นประดับประดาด้วยลวดลายจำหลักไม้และกระจกสีแวววับสวยสดงดงาม *พระพุทธรูปบัวเข็ม* เป็นพระประธานของวิหาร แกะสลักจากไม้ศิลปะพม่า มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับพระพุทธรูปองค์นี้ว่า สมัยก่อนมีไม้สักท่อนขนาดมหึมาไหลมาตามแม่น้ำวังแล้วมาติดอยู่ที่ท่าน้ำหลังวัดศรีรองเมือง ชาวบ้านจึงได้ช่วยกันนำท่อนไม้สักมาเก็บรักษาไว้ที่วัดและกราบไหว้กัน จนวันหนึ่งมีฝนตกฟ้าร้องลมพัดแรงมากปรากฏว่าเทียนที่จุดไว้บนท่อนไม้ไม่ยอมดับ ศรัทธาชาวบ้านพร้อมด้วยพ่อเฒ่าจองตะก่าอินต๊ะจึงได้ให้ช่างมาแกะสลักเป็นพระพุทธรูปแบบพม่าแล้วจึงนำมาประดิษฐานไว้ที่วิหารวัด

วัดยังมีสิ่งก่อสร้างที่สวยงามอีกมากมาย เช่น เว็จกุฏีหรือส้วมพระที่มีลักษณะแปลกตาและงดงามตามศิลปะการก่อสร้างของไทยใหญ่เว็จกุฏีนี้ตั้งอยู่ห่างจากแนวโบราณสถานเดิม (วิหาร) ประมาณ 15 เมตร โดยตั้งอยู่ชิดกำแพงวัดทางด้านทิศตะวันตก ใน พ.ศ.2544 ได้มีหนังสือขอให้ดำเนินการขึ้นทะเบียนเว็จกุฏีแห่งนี้เพิ่มเติม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีรองเมือง". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-06. สืบค้นเมื่อ 2021-06-06.
2. ↑  "ไทยทัศนา : (34) จองพม่า-ไทใหญ่ วัดศรีรองเมือง ลำปาง". วอยซ์ทีวี.
3. ↑  จักรพงษ์ คำบุญเรือง. "ศิลปกรรมพม่าที่วัดศรีรองเมืองลำปาง". เชียงใหม่นิวส์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดศรีรองเมือง**
**วัดพระนอน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองบางทอง ตำบลบางแม่นาง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน 18 ตารางวา ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูรัตนาสุตาภิรักษ์ (รตสีโล สมชาย แสงรัตน์)

วัดพระนอนสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2388 ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ นามว่า *หลวงพ่อพระนอน* และพระพุทธรูปนั่ง และมีเจดีย์อยู่ด้านซ้ายของอุโบสถ ชาวบ้านขนานนามวัดนี้ว่า "วัดพระนอน" โดยถือเอาเหตุที่วัดนี้มีพระนอนศักดิ์สิทธิ์มาแต่เดิม ในปีที่อำเภอบางใหญ่ประสบอุทกภัย สถานที่โดยรอบบริเวณวัดจะได้รับความเสียหายจากน้ำท่วม แต่น้ำไม่ท่วมบริเวณอุโบสถวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2440 วัดแห่งนี้รวมอยู่ในรายการท่องเที่ยวล่องแม่น้ำเจ้าพระยา ทำบุญไหว้พระเก้าวัดภายในจังหวัดนนทบุรี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระนอน". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดพระนอน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-02-23.
**วัดธัญญะผล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำลูกกา อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี

วัดธัญญะผลสร้างเมื่อ พ.ศ. 2410 โดยมีอำแดงพุก นางเอี่ยม และสมภารหลง เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัดและได้ขนานนามว่า **วัดพุทธนิมิตยาราม** ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดธัญญะผล" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 11 เมตร ยาว 20 เมตร มีการบูรณะวัดในสมัยพระครูโกวิทอรรถวิบูลย์ เจ้าอาวาสรูปที่ 9 และต่อมาในสมัยพระครูโกวิทอรรถวิบูลย์ เป็นเจ้าอาวาส ปี พ.ศ. 2530 ได้สร้างอุโบสถหลังใหม่เนื่องจากเห็นว่าอุโบสถหลังเดิมมีสภาพทรุดโทรมมาก แต่พระครูโกวิทอรรถวิบูลย์มรณภาพไปก่อน อุโบสถได้พระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ในสมัยพระครูสุวรรณวรการเป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส ต่อมาในสมัยพระมหากล้า กตปุญฺโญ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ได้ใช้อุโบสถหลังเก่าทำสังฆกรรมตลอดมาจนถึง พ.ศ. 2542 เมื่อได้สร้างอุโบสถหลังใหม่แล้วเสร็จ จึงได้มีการยกเลิกการใช้อุโบสถหลังเก่า จากนั้นมาไม่มีการใช้อุโบสถหลังเก่าอีกเลย

อาคารเสนาสนะอื่น ๆ นอกเหนือจากอุโบสถ ได้แก่ กุฎิ หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปนามว่า *หลวงพ่อยิ้ม* เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ มีประวัติคือ หลวงพ่อยิ้มลอยน้ำมาโผล่ที่ปากคลองแปดระหว่างเขตวัดกับบ้านเถ้าแก่พูน ประมาณ ต้น พ.ศ. 2410 โผล่แต่ส่วนเกศ ปู่โต๊ะเป็นคนอัญเชิญขึ้นมาประดิษฐานไว้หน้าโบสถ์หลังเก่า ต่อมานำไปไว้ที่ศาลาฤๅษีและต่อมาได้อัญเชิญมาประดิษฐานที่หน้าวัด ปัจจุบันได้อัญเชิญมาประดิษฐานอยู่หน้าศาลาการเปรียญของวัดธัญญะผล

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระหลง
* พระอธิการภู่
* พระอธิการแขก
* พระชิต
* พระอธิการเลียบ
* พระเวก
* พระจรูญ
* พระอธิการแป้ง
* พระครูโกวิทอรรถวิบูลย์
* พระครูโสภิตปุญญากร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดธัญญะผล (วังมัจฉา)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดธัญญะผล". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดศรีชุม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระบาท อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง เป็นหนึ่งในวัดพม่า 31 แห่งของประเทศไทย

วัดศรีชุมสร้างในเมื่อ พ.ศ. 2436 โดยคหบดีพม่าชื่อ จองตะก่าอูโย พ่อเลี้ยงหม่องยีและแม่เลี้ยงป้อม ที่อาศัยอยู่ในลำปาง ครั้งเมื่อบริษัทของชาวอังกฤษเข้ามาทำสัมปทานป่าไม้ที่ลำปาง ตั้งชื่อเป็นภาษาพม่าว่า **หญ่องไวง์จอง** ต่อมาเปลี่ยนเป็นชื่อ "วัดศรีชุม" ซึ่งแปลว่า ต้นโพธิ์

วิหารสร้างเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศิลปะการตกแต่งภายใน ร่วมสมัยระหว่างศิลปะล้านนาและศิลปะพม่า หลังคาเครื่องไม้ยอดแหลมแกะสลัก จนเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2535 เกิดเหตุเพลิงไหม้วิหารหลังนี้ คงเหลือเพียงไม้แกะสลักตรงซุ้มประตูเป็นลวดลายพรรณพฤกษาฉลุโปร่งเท่านั้น ปัจจุบันได้สร้างวิหารขึ้นใหม่เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปศิลปะแบบพม่า หลังคาเครื่องไม้ยอดแหลม แกะสลักเป็นลวดลายบานปะตูเป็นไม้สัก ฉลุลวดลายโป่ง ภายในวิหารมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่อง พุทธประวัติและภาพจำลองแผนผังของวัด

วัดมีพระบรมธาตุซึ่งเป็นพระบรมธาตุสีทองศิลปะแบบพม่าและมอญ ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่อันเชิญจากพม่า และโบสถ์ทรงมณฑปแบบพม่า 1 หลัง จัตุรมุขทรงพระยาธาตุ สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2444 อุโบสถมีกำแพงแก้วล้อมรอบ ทางเข้าอุโบสถทำเป็นซุ้มประตูก่อด้วยอิฐ หลังคาซ้อนกัน 7 ชั้นส่วนยอดประดับด้วยฉัตรทอง เชิงชายของหลังคาแต่ละชั้นตกแต่งด้วยลวดลายฉลุโลหะ ในส่วนของมุขทั้งสี่ก็ทำหลังคาซ้อนกัน 5 ชั้นลดหลั่นกันขึ้นไป ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปศิลปะแบบพม่าปางเสกผลไม้ เพดานประดับด้วยลวดลายเครื่องไม้ปิดทองประดับกระจกสีลายอุบะ และกุฏิและซุ้มประตูแบบพม่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีชุม". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-07. สืบค้นเมื่อ 2021-06-07.
2. ↑  "คำนึงถึงรอยอดีต…วัดศรีชุมเมืองลำปาง". เชียงใหม่นิวส์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดศรีชุม**
**วัดสพานสูง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านแหลมเหนือ ตำบลคลองพระอุดม อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

วัดสพานสูงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2395 เดิมชื่อว่า **วัดสว่างอารมณ์** ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสด็จมาตรวจคณะสงฆ์ที่วัดนี้ พระองค์ทอดพระเนตรเห็นสะพานสูงข้ามคลองบ้านแหลม (คลองพระอุดมในปัจจุบัน) จึงประทานชื่อใหม่ว่า "วัดสพานสูง"

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มีช่อฟ้า ใบระกา คันทวย หน้าบันลงรักปิดกระจก ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น มีมุข 3 ด้าน ลงรักปิดกระจกและปิดทองช่อฟ้าใบระกา หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ วิหาร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ส่วนปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 และพระประธานประจำศาลาการเปรียญปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| **ลำดับที่** | **รายนาม** | **เริ่มวาระ** | **สิ้นสุดวาระ** |
| 1 | หลวงปู่เอี่ยม ปฐมนาม | พ.ศ. 2395 | พ.ศ. 2438 |
| 2 | พระครูโสภณศาสนกิจ (กลิ่น จนฺทรํสี) | พ.ศ. 2438 | พ.ศ. 2490 |
| 3 | พระครูนนทกิจโสภณ (ทองสุข อินฺทสาโร) | พ.ศ. 2490 | พ.ศ. 2525 |
| 4 | พระครูสมุห์สอน สิริธมฺโม | พ.ศ. 2525 | พ.ศ. 2530 |
| 5 | พระครูอมรศุภการ (สมทรง อมโร) | พ.ศ. 2530 | พ.ศ. 2562 |
| 6 | พระครูสุทธิกิจโกศล (สมภพ สุวโจ) | พ.ศ. 2562 | ปัจจุบัน |

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสะพานสูง". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดสะพานสูง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดสะแก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านบางสะแก ตำบลบางเลน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 3 งาน 3 ตารางวา

วัดสะแกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2305 ไม่ปรากฏนามและประวัติผู้สร้าง เดิมมีชื่อว่า **วัดกลางคลอง** ซึ่งตั้งตามลักษณะภูมิประเทศที่ตั้งวัดมาแต่เดิม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2310

อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2486 ลักษณะทรงไทยโบราณ สร้างด้วยหินอ่อน บานประตูและหน้าต่างเป็นไม้สักแกะสลักตัวนูน ภายในมีภาพฝาผนังลายเส้นอสีติมหาสาวกและมีพระประธานสมัยอยุธยาปางสมาธิ เนื้อหินทราย มีชื่อว่า *หลวงพ่อพุทธมหามงคล* กุฏิสงฆ์ จำนวน 11 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้แบบโบราณ หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ

วัดยังมีวัตถุมงคลคือ พระผงรูปเหมือนพระครูสินิทนนทคุณ ด้านหลังเป็นยันต์นะคงคา เชื่อกันว่าใช้รักษาโรคได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสะแก". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดสะแก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 532.
4. ↑  "วัดสะแก". เทศบาลตำบลบางเลน.
**วัดห้วยตะโก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านห้วยตะโก ตำบลพะเนียด อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

วัดห้วยตะโกเป็นวัดเก่าแก่ ไม่พบประวัติความเป็นมาที่แน่ชัด ข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2342 แต่จากหลักฐานทางโบราณวัตถุที่พบในวัดสันนิษฐานกันว่าน่าจะสร้างในสมัยอู่ทอง โดยดูจากลวดลายของใบเสมาหินทรายแดงแกะสลักที่อยู่รอบอุโบสถหลังเก่าของวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2554

หลักฐานที่พบคือพระพุทธรูปปางห้ามสมุทรจำนวน 1 องค์ อยู่ในอิริยาบถประทับยืนบนฐานบัว ลงรักปิดทองทั่วทั้งองค์ จากประวัติกล่าวว่าอัญเชิญมาจากวัดโคกมะขาม (ร้าง) เดิมน่าจะเป็นพระพุทธรูปปางแสดงธรรมในพุทธศิลปะแบบทวารวดี แต่ได้ชำรุดไปและคงเหลือเพียงบางส่วน จึงมีการต่อเติมในภายหลังทั้งพระเศียร พระกร และส่วนฐานพระ ปัจจุบันเป็นที่เคารพสักการะของพุทธศาสนิกชนในนาม *หลวงพ่อหิน*

พระครูสังฆรักษ์ไพบูลย์ กตปุญฺโญ เจ้าอาวาส มีความคิดอยากที่จะอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้านของไทยจึงได้ริเริ่มจัดตั้งพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดห้วยตะโกขึ้นมา ท่านยังสนใจศิลปะเขมร จึงมีแนวคิดที่จะผสมผสานรูปแบบศิลปะดังกล่าวเข้ามาไว้ในวัดโดยเฉพาะอุโบสถหลังใหม่ โดยนำแนวคิดมาจากบรรณาลัยของปราสาทหินพนมรุ้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดห้วยตะโก". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
2. ↑  "พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดห้วยตะโก". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดราษฎร์ศรัทธากะยาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดราษฎร์ ตำบลหลักสาม อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ปัจจุบัน พระรามัญมุนี (ศักดิ์ดา อกฺนิฏฺโฐ ป.ธ.๓) เป็นเจ้าอาวาสวัด

วัดราษฎร์ศรัทธากะยารามตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2309 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2463 ชาวบ้านเรียกว่า **วัดมอญ** เพราะเป็นวัดที่ชาวมอญสร้างขึ้น ตั้งอยู่ต้นคลองตาปลั่งซึ่งเป็นคลองลัดเชื่อมระหว่างอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร กับอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม พุ่มไม้ในบริเวณวัดยังเป็นที่อาศัยของนกกาน้ำ มีนกกระยางขาวเป็นจำนวนมาก ซึ่งได้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวมาดูนกกัน

อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ เจดีย์ ศาลาการเปรียญ และศาสนวัตถุเป็นศิลปะมอญ วัดมีศาลพ่อปู่เทพา ซึ่งเป็นศาลมอญ ตามธรรมเนียมมอญก่อนที่นาคจะเข้าอุปสมบทจะมุ่งหน้ามาที่ศาลนี้ การอุปสมบทกระทำเป็นสองภาษา คือ สวดบาลีอย่างไทยกับภาษามอญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-12-22. สืบค้นเมื่อ 2020-09-30.
2. ↑  "วัดราษฎร์ศรัทธากะยาราม". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม จังหวัดสมุทรสาคร*.
3. ↑  "วัดราฎร์ศรัทธากระยาราม". *สนุก.คอม*.
4. ↑  "วัดราษฎร์ศรัทธากะยาราม". *กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา*.[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  สมรักษ์ ชัยสิงห์กานานนท์ และจักรี โพธิมณี. "บวชนาคมอญที่บ้านแพ้ว".
วิดีโอเกม ค.ศ. 1991

***วอริเออร์เบลด: ราสตานซากาเอพพิโซด III*** (อังกฤษ: *Warrior Blade: Rastan Saga Episode III*) เป็นเกมอาร์เคดแนวบีตเอ็มอัปที่เปิดตัวโดยบริษัทไทโทใน ค.ศ. 1991 เกมนี้เป็นภาคต่อของ*ราสตานซากา II* ซึ่งเป็นเกมนักสู้อาวุธที่คล้ายกับ*โกลเดนแอกซ์* ส่วนคุณสมบัติหลักของเกมนี้คือการใช้หน้าจอคู่เพื่อแสดงภาพแอ็กชัน โดยมีตัวละครสามตัวให้เลือก ได้แก่ นักรบชื่อราสตาน, ทหารรับจ้างชื่อดูอี และโจรชื่อโซเฟีย แม้ว่าเกมดังกล่าวจะวางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น แต่ข้อความก็มีทั้งภาษาญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษ ต่อมา เกมดังกล่าวได้รับการเผยแพร่อีกครั้งโดยเป็นส่วนหนึ่งของ*ไทโทเมมโมรีส์*

รูปแบบการเล่น
-------------

*วอริเออร์เบลด: ราสตานซากาเอพพิโซด III* คล้ายกับ*โกลเดนแอกซ์* ที่เป็นเกมบีตเอ็มอัป รวมถึงมีการใช้คัตซีนเพื่อนำเสนอเรื่องราว และยังมีเส้นทางที่แตกแขนงโดยเสนอให้ผู้เล่นเลือเลเวลที่แตกต่างกันในบางจุดในเกม ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นคุณสมบัติที่ไม่ธรรมดาสำหรับเกมอาร์เคดในยุคนั้น

การตอบรับ
---------

ในประเทศญี่ปุ่น *เกมแมชชีน*ฉบับวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1992 ได้จัดอันดับให้*วอริเออร์เบลด: ราสตานซากาเอพพิโซด III* เป็นยูนิตอาร์เคดแบบตั้งตรง/ที่นั่งคนขับที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดอันดับที่สิบเอ็ดของเดือน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Game Machine's Best Hit Games 25 - アップライト, コックピット型TVゲーム機 (Upright/Cockpit Videos)". *Game Machine* (ภาษาญี่ปุ่น). No. 429. Amusement Press, Inc. 1 July 1992. p. 29.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Gaming History
* The Arcade Flyer Archive
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ วัดเชิงเลน

**วัดเชิงเลน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 8 บ้านหัวเตย ตำบลท่าอิฐ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี มีเนื้อที่ตั้งวัด 16 ไร่

สันนิษฐานว่าวัดเชิงเลนสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนกลาง พร้อมกับวัดท้ายอ่าวและวัดเชิงท่าทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำ แต่วัดท้ายอ่าวและวัดเชิงท่าไม่มีภิกษุจำพรรษาจึงกลายเป็นวัดร้างไป แต่เดิมนั้นบริเวณวัดเป็นที่สระหรือเชิงเลน จึงมีนามว่า "วัดเชิงเลน" ตามลักษณะภูมิประเทศที่ตั้งวัด ต่อมาใน พ.ศ. 2450 นายเอี่ยมและนางพร อำแดง ได้บริจาคที่ดินและปรับปรุงวัด ต่อมาได้เปลี่ยนแปลงปรับปรุงใหม่จากกุฏิทรงโบราณเป็นทรงปั้นหยา วัดได้รับการอุปภัมภ์จากตระกูลนุ่มไทย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2456 ในสมัยพระครูนนทคุณพิพัฒน์ เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน ได้พัฒนาวัดโดยสร้างอาสนะต่าง ๆ รวมทั้งจัดการศึกษาและสาธารณูปโภค

อาคารเสนาสนะที่สำคัญได้แก่ อุโบสถ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545 และศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ ธรรมาสน์แบบโบราณ 1 หลัง และตู้พระไตรปิฎก 1 หลัง นอกจากนั้นยังมีพระพุทธรูปอยู่ในศาลาการเปรียญอีก 1 องค์

เชิงอรรถและอ้างอิง
------------------

1. ↑  ต่อมากรมชลประทานได้ย้ายหน่วยงานบางส่วนมาจากเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร มาตั้งที่อำเภอปากเกร็ดและอำเภอเมืองนนทบุรี จึงเวนคืนที่ดินตั้งแต่ที่ติดกับถนนติวานนท์ฝั่งตะวันตกจรดถึงแม่น้ำเจ้าพระยา วัดท้ายอ่าวและวัดเชิงท่าอยู่ในเขตพื้นที่เวนคืนที่ดินของกรมชลประทาน ประกอบด้วยไม่มีพระภิกษุและสามเณรจำพรรษา กรมการศาสนาจึงประกาศยกเลิกวัดท้ายอ่าวและวัดเชิงท่า ภายหลังชาวบ้านพากันเรียกชื่อวัดท้ายอ่าวว่าวัดหน้าโบสถ์บ้าง วัดหลวงพ่อเสือบ้าง
2. ↑  "วัดเชิงเลน". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดเชิงเลน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 403.
**วัดบางจาก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านวัดบางจาก ตำบลคลองพระอุดม อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

วัดบางจากสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2365 เดิมตั้งอยู่ใกล้ปากคลองบางภูมิและมีชื่อว่า **วัดบางภูมิ** แต่บริเวณนั้นเป็นที่ลุ่มมาก ต่อมาจึงได้ย้ายวัดมาสร้างใหม่ในที่ตั้งปัจจุบันและเรียกว่า "วัดบางจาก" เป็นวัดที่ชาวรามัญร่วมกันสร้างขึ้นในสมัยที่ได้อพยพเข้ามาในประเทศไทยและเข้ามาอาศัยอยู่ที่อำเภอปากเกร็ด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2466

ประชาชนมักมาไหว้สักการะหลวงพ่อหนุนดวง หลวงพ่อค้ำดวง และพระพุทธรูปหลวงพ่อโตหรือสมเด็จพระพุทธมงคลชัยซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดหน้าตักกว้าง 19 เมตร และถือว่าเป็นพระพุทธรูปที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดนนทบุรี นอกจากนั้นยังมีบ่อน้ำพันปี ที่ผู้คนเชื่อว่าเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์และนำน้ำไปดื่มและอาบไปกินกันจำนวนมาก

อุโบสถมีลักษณะทรงไทย สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก มี 2 ชั้น เดิมมีเพียงชั้นเดียว แต่เมื่อถึงฤดูน้ำหลากน้ำจะไหลท่วมอุโบสถ ทางวัดจึงขุดเจาะฐานอุโบสถเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2552 เพื่อต่อเติมเป็น 2 ชั้น ขณะที่เครื่องขุดเจาะไปกระทบวัตถุแข็งอย่างหนึ่งเข้า คนงานช่วยกันขุดดินกับทรายออก จึงพบว่าใต้ฐานอุโบสถเป็นอุโมงค์ แล้วเจาะไปถูกองค์พระโมคคัลลานะ ทำให้บริเวณใบหน้ากับแขนขวาชำรุด ยังขุดพบสิ่งศักดิ์สิทธิ์โบราณมากมาย ชาวบ้านแห่มาปิดทององค์พระและลูกนิมิต พร้อมกับนำน้ำที่ไหลออกข้างอุโมงค์กลับไปกินกันจำนวนมาก เพราะเชื่อว่าเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์ รอบอุโบสถมีกำแพงแก้ว มีกุฏิสงฆ์ สร้างด้วยไม้ทรงปั้นหยา หอสวดมนต์สร้างเป็นลักษณะทรงไทยโบราณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ไหว้พระ 9 วัด "รอบเกาะเกร็ด" ทริปดีๆ วัน "เข้าพรรษา"". *สนุก.คอม*.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2020-10-01.
3. ↑  "วัดบางจาก". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.
4. ↑  "ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง!! เปิดประวัติ "วัดบางจาก" นนทบุรี เผยตำนาน.. "หลวงพ่อค้ำดวง หลวงพ่อหนุนดวง" อรหันตสาวกคู่บารมีพระพุทธเจ้า #ลอดโบสถ์เก่า !!". *ทีนิวส์*.
5. ↑  "วัดบางจาก". *กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา*.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดอัมพวันเจติยารามวรวิหาร** เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร ตั้งอยู่ในตำบลอัมพวา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม อยู่ติดกับอุทยานพระบรมราชานุสรณ์ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เป็นวัดของตระกูลราชินิกุลบางช้าง

ประวัติ
-------

วัดอัมพวันเจติยารามวรวิหารเดิมเรียกกันว่า **วัดอัมพวา** คาดว่าสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โดยสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินีสร้างถวายแด่สมเด็จพระมารดา (สมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารี) หลังวัดแห่งนี้เคยเป็นนิวาสสถานเก่าของหลวงยกกระบัตร (พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) และคุณนาค (สมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี) และยังเชื่อว่าบริเวณพระปรางค์ของวัดนี้เป็นสถานที่พระราชสมภพของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ โดยพระองค์โปรดเกล้าฯ ให้สร้างกุฏิ พระวิหาร และพระที่นั่งทรงธรรม (ซึ่งแต่เดิมสมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารีทรงบวชเป็นแม่ชีและฟังธรรมในพระที่นั่งนี้) และทรงอัญเชิญพระบรมราชสรีรางคารของสมเด็จพระบรมชนกนาถมาบรรจุไว้ในพระปรางค์ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้ปฏิสังขรณ์พระอุโบสถทั้งหลังและพระราชทานนามใหม่ว่า "วัดอัมพวันเจติยาราม" ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์เสด็จประพาสต้นมาวัดแห่งนี้

กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนวัดอัมพวันเจติยารามเป็นโบราณสถานของชาติในราชกิจจานุเบกษาเมื่อ พ.ศ. 2500 พระอุโบสถตลอดจนถาวรวัตถุในวัดนี้ส่วนใหญ่เป็นศิลปะและสถาปัตยกรรมในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น บริเวณวัดเป็นที่ประดิษฐานพระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี (ณ ขณะนั้น) เป็นประธานบูรณปฏิสังขรณ์ โดยมีกรมศิลปากรดำเนินงานสนองพระราชดำริ วาดจิตรกรรมฝาผนังพระราชประวัติพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย และจัดภูมิทัศน์รอบบริเวณพระอาราม

โบราณสถาน
---------

กุฏิทรงไทยยกพื้นสูงของวัด
พระปรางค์ของวัดมีลักษณะก่ออิฐถือปูน ย่อมุมไม้ยี่สิบ ฐานเป็นสิงห์ซ้อนกันชั้น ๆ เรือนธาตุมีซุ้มทั้งสี่ด้าน มีวิหารคดล้อมรอบซึ่งมีหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ภายในวิหารคดประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนั่งอยู่โดยรอบ ด้านหนึ่งประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์

พระที่นั่งทรงธรรม วิหารทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องมีชายคาปีกนกคลุมทั้งสี่ด้าน ภายในประดิษฐานพระพุทธรูป "หลวงพ่อทรงธรรมหรือหลวงพ่อดำ" และรอยพระพุทธบาทจำลองสี่รอย พระอุโบสถของวัดเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องด้านหน้าและมีพาไลยื่นออกมา หน้าบันประดับกระจกสี ภายในพระอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังซึ่งเขียนช่วงปี พ.ศ. 2540–2542 เป็นภาพแสดงพระราชประวัติพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย และเรื่องราวเกี่ยวกับพระราชนิพนธ์เรื่อง *สังข์ทอง* *ไกรทอง* *คาวี* และ *อิเหนา* และบริเวณประตูด้านหน้าเป็นภาพการเสด็จพระราชดำเนินเลียบพระนครโดยกระบวนพยุหยาตราทางสถลมารค วัดยังมีกุฏิทรงไทยยกพื้นสูง สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "วัดอัมพวันเจติยาราม". *กระทรวงวัฒนธรรม*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-08-20. สืบค้นเมื่อ 2020-07-10.
2. ↑  "ท่องเที่ยววัดอัมพวันเจติยาราม". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม*.
3. ↑  "วัดอัมพวันเจติยาราม". *กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา*.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "วัดอัมพวันเจติยาราม". *ระบบฐานข้อมูลพระกฐินพระราชทาน กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม*.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดอัมพวันเจติยาราม**
**วัดใหม่ปิ่นเกลียว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านปิ่นเกลียว ตำบลนครปฐม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ทั้งหมด 94 ไร่ แบ่งเป็นที่ตั้งวัด 45 ไร่ 2 งาน ได้อนุญาตให้ทางราชการใช้ส่วนหนึ่งเป็นสถานศึกษา คือ กรมการฝึกหัดครู (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม) จำนวน 48 ไร่ 2 งาน ตั้งอยู่ในที่ธรณีสงฆ์ และให้กรมสามัญศึกษาสร้างโรงเรียนศรีวิชัยวิทยาซึ่งเป็นโรงเรียนระดับมัธยม จำนวน 12 ไร่ 2 งาน 89 ตารางวา ตั้งอยู่ในที่วัด

ประวัติ
-------

วัดใหม่ปิ่นเกลียวสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2396 สร้างโดยเจ้าพระยาทิพากรวงศมหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) ในสมัยที่ท่านเป็นนายช่างใหญ่ควบคุมดำเนินการก่อสร้างพระปฐมเจดีย์องค์ใหญ่ ได้สร้างวัดขึ้นในเนื้อที่ดินของท่านแล้วมอบให้เป็นสมบัติของคุณหญิงหนูซึ่งเป็นภริยาของท่านดูแล ต่อมาหม่อมเจ้าหญิงจงกลนีเป็นผู้ดูแลวัดนี้เรื่อยมา จากนั้นวัดอยู่ในความดูแลของชาวบ้านละแวกนั้นเรื่อยมา

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถหลังเก่าขนาด 5 ห้อง มีระเบียงทางเดินและเสารองรับชายคาโดยรอบ ก่ออิฐถือปูนทำเป็นรูปวงโค้งรูปกลีบบัว อาคารมีลักษณะผสมผสานระหว่างศิลปะไทยกับฝรั่งอันเป็นแบบนิยมโดยใช้วัสดุปูพื้นเป็นกระเบื้องหินอ่อนที่มักนำเข้ามาจากต่างประเทศ แม้ปัจจุบันทรุดโทรมมากแล้ว

อุโบสถหลังใหม่กว้าง 16.30 เมตร ยาว 33 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ ปางมารวิชัยเป็นพระพุทธชินราชจำลอง สร้างด้วยโลหะหล่อ มีขนาดสูง 8 ศอก หน้าตักกว้าง 5 ศอก 9 นิ้ว สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2535 ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 และต่อเติมขึ้นมาใหม่ รวมทั้งหลังเก่าและหลังใหม่ กว้าง 37 เมตร ยาว 38 เมตร

ปูชนียวัตถุอื่นได้แก่ *พระพุทธนิมิตมงคล* เป็นพระปูนปั้นปางสุโขทัย สร้างด้วยปูนปั้นขนาดหน้าตัก 49 นิ้ว ได้สร้างศาลาทรงไทยครอบองค์พระพุทธรูปไว้ และยังมีรูปหล่อเหมือนหลวงปู่พูน เกสโร อดีตเจ้าอาวาส หล่อด้วยโลหะ หน้าตักกว้าง 25 นิ้ว

เครื่องราง
----------

หลวงพ่อสมพงษ์ ธีรธัมโม เจ้าอาวาส ท่านเป็นผู้สร้างและปลุกเสกเครื่องรางพ่อปู่ ชูชก จนโด่งดังเป็นที่รู้จักกันไปทั่ว

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงปู่นาค
* หลวงปู่หุ่น
* หลวงปู่เขียว
* หลวงปู่แคล้ว
* หลวงปู่ไพร
* หลวงปู่แม้น ได้รับแต่งตั้งเมื่อประมาณ พ.ศ. 2492
* หลวงปู่แมว
* หลวงปู่พูน เกสโร
* พระครูปราการลักษาภิบาล (สมพงษ์ ธีรธมฺโม ป.ธ.๓)
* พระปลัดพลาธิป กตกุสโล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหม่ปิ่นเกลียว". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  *ปกิณกศิลปวัฒนธรรม เล่ม 15 จังหวัดนครปฐม*. กรมศิลปากร. 2552. p. 96.
3. ↑  "พระอุโบสถเก่าวัดใหม่ปิ่นเกลียว". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดใหม่ปิ่นเกลียว". เทศบาลเมืองนครปฐม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-14. สืบค้นเมื่อ 2021-01-13.
5. ↑  "วัดใหม่ปีนเกลียว". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดตะเคียน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านบางคูเวียง ตำบลบางคูเวียง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี บริเวณวัดมีตลาดน้ำวัดตะเคียนซึ่งมีทั้งตลาดบกและตลาดน้ำ เปิดทำการทุกวัน

ประวัติ
-------

วัดตะเคียนสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2335 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 วัดแห่งนี้ในอดีตมีภิกษุมาจำพรรษาบ้างร้างบ้างสลับกันไป จนมาถึงสมัยที่หลวงปู่แย้ม ปิยวณฺโณ มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ท่านได้พัฒนาวัดให้เจริญเรื่อยมาจนทุกวันนี้ หลวงปู่แย้มศึกษาวิชาแพทย์แผนโบราณจนแตกฉาน รักษาชาวบ้านจนมีชื่อเสียงโด่งดัง และได้สร้างวัตถุมงคล เช่น พระขุนแผนยอดขุนพล พระนางพญา พระขุนแผนใบบัว เสือปืนแตก ตะกรุดคลองตะเคียน เป็นต้น โดยท่านได้จารยันต์คาถาพระเจ้า 5 พระองค์ หรือเรียกว่า แม่ธาตุใหญ่ ซึ่งมีพุทธคุณเหนือยันต์ทั้งปวงลงในตะกรุด ยังมียันต์อีกตัวหนึ่งซึ่งอาจเรียกว่าเป็นยันต์เฉพาะตัวของหลวงปู่แย้ม คือ ยันต์มหาเบา

ในสมัยที่พระครูสมุห์สงบเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้พัฒนาวัดโดยยกอุโบสถให้พ้นน้ำและบูรณะใหม่ทั้งหลัง ขยายศาลาการเปรียญใหม่โดยใช้ไม้สักทองและยกสองชั้น สร้างเมรุเผาศพใหม่ทันสมัย และสร้างเตาเผาสัตว์เลี้ยง

อาคารเสนาสนะและสิ่งศักดิ์สิทธิ์
-------------------------------

คาดว่าพระอุโบสถหลังเก่าคงสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยา มีพระพุทธรูปเก่าแก่ประดิษฐานอยู่ภายใน ภายในพระอุโบสถหลังใหม่เป็นที่ประดิษฐานหลวงพ่อพุทธโคดม ประชาชนมักมานอนโลงศพเพื่อต่อชะตาและลอดโบสถ์เพื่อสะเดาะเคราะห์ ถือเป็นวัดแห่งแห่งเดียวในประเทศไทยที่มีการลอดโบสถ์ โดยสร้างหัวเสือและหัวมังกรให้เป็นประตูเข้าออก วัดมีมณฑปหลวงปู่แย้ม หลวงพ่อธรรมจักร เป็นพระยืนประดิษฐานอยู่ในวิหารหลวงพ่อธรรมจักร ศาลเจ้าแม่ประกายทองประกายมาศที่ชาวบ้านนิยมมาขอหวยแล้วบนด้วยเครื่องแต่งกายชุดไทย นอกจากนั้นยังมีหลวงพ่อโตซึ่งเป็นพระเก่าแก่ ประดิษฐานอยู่หน้าวัด บริเวณนั้นยังมีต้นตะเคียนซึ่งมีความเก่าแก่อายุนับร้อยปีและเหลืออยู่เพียงต้นเดียว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-02-19.
2. ↑  "วัดตะเคียน". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "เจ้าอาวาสวัดตะเคียนทำบุญอายุ 58 ปี ทำดีถวายหลวงปู่เชิดชูวัดดัง". บ้านเมือง. 19 พฤศจิกายน 2560.
4. ↑  หนุ่มลูกทุ่ง (5 เมษายน 2554). "ช้อป-ชิมริมน้ำ ลอดใต้โบสถ์ ไหว้หลวงพ่อโต ที่"วัดตะเคียน" เมืองนนท์". ผู้จัดการออนไลน์.
5. ↑  "วัดตะเคียน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดบางขนุน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านตากแดด ตำบลบางขนุน อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
-------

วัดสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2103 ไม่ทราบนามประวัติผู้สร้างวัด ชื่อของวัดเรียกตามชื่อตำบลที่ตั้งวัด ในอดีตบริเวณวัดบางขนุนเคยเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก หลังจากกรุงศรีอยุธยาแตก มีเจ้านายลี้ภัยการเมืองมาพักที่วัดแห่งนี้และร่วมกันบูรณะวัดในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก วัดบางขนุนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2113 พระอุโบสถ หอไตร และสังเค็ดของวัดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2540

อาคารเสนาสนะและโบราณวัตถุ
-------------------------

พระอุโบสถเป็นอาคารที่มีฐานแอ่นโค้งทรงเรือสำเภาแบบศิลปกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย คาดว่าน่าจะสร้างเพิ่มส่วนมุขด้านหน้า-หลัง และซุ้มประตูหน้าต่างมาภายหลังเมื่อประมาณสมัยรัชกาลที่ 3 มาซ่อมแซมใหม่อีกครั้งในปี พ.ศ. 2524 ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องพระพุทธเจ้าเสด็จลงจากดาวดึงส์ มารผจญ และเทพชุมนุม บานประตูเขียนเป็นภาพเสี้ยวกางทวารบาลทรงสัตว์หิมพานต์ที่มีศีรษะเป็นมนุษย์ สภาพฝาผนังร่วนซุยมาก บูรณะใหม่ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีการก่อกำแพงแก้วขึ้นใหม่เปลี่ยนจากเดิมซึ่งเป็นกำแพงบัวหลังเจียด แต่เสาหัวเม็ดทรงมัณฑ์ที่มุมยังมีรูปทรงเดิม เมื่อปี พ.ศ. 2523 ภายในอุโบสถยังมีสังเค็ด ลวดลายประดับกระจกงดงาม หน้าบันแกะเป็นลวดลายดอกไม้ปิดทอง

หอไตรกลางน้ำเป็นสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยา ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังและบานประตูหน้าต่าง เป็นจิตรกรรมสมัยอยุธยา ภายในมีตู้พระธรรมลายรดน้ำลวดลายพรรณพฤกษา มีอยู่ 6 ใบ ซึ่งมีความงดงามมาก

วัดมีสมุดไทย (สมุดข่อย) ที่เป็นตำราแพทย์โบราณ มีอยู่หลายฉบับ เช่น ตำราเจ็ดคัมภีร์ ภาพทศชาติซึ่งจัดทำขึ้นสมัยรัชกาลที่ 1 ตำราแพทย์โบราณ ตำรากฎหมาย ตำราโหราศาสตร์ทำขึ้นประมาณสมัยรัชกาลที่ 6–7 แต่ในปี พ.ศ. 2561 มีโจรเข้ามาตัดภาพในสมุดข่อยหลายสิบหน้า วัดยังมีธรรมาสน์สมัยอยุธยาตอนปลายแกะสลักลวดลายดอกไม้วิจิตร และมีหินบดยาโบราณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางขนุน". *การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย*.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2020-10-01.
3. ↑  "ประกาศกรมศิลปากร เรื่อง ขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน" (PDF). *ราชกิจจานุเบกษา*. **115** (พิเศษ 3 ง): 5–6. 13 มกราคม 2541.
4. ↑  "วัดบางขนุน". *กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา*.[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  "วัดบางขนุน". *อบต. บางขนุน*.
6. ↑  "วัดบางขนุน ถูกโจรใจบาปลักขโมยตัดภาพโบราณในสมุดข่อย". *ผู้จัดการออนไลน์*. 19 ตุลาคม 2561.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดบางขนุน**
ผู้ตัดสินให้แต้มวาซาอาริโดยการยกแขนขึ้นในแนวขนานกับพื้น
***วาซาอาริ*** (ญี่ปุ่น: 技あり; โรมาจิ: *Waza-ari*) เป็นแต้มที่สูงที่สุดเป็นอันดับสองที่นักกีฬาสามารถได้รับในการแข่งขันกีฬาศิลปะการต่อสู้ญี่ปุ่นที่ใช้การนับแต้มแบบ*อิปปง-วาซาอาริ* มักใช้ในกีฬายูโด คาราเต้ หรือยิวยิตสู

*วาซาอาริ*ในกีฬายูโด
--------------------

*วาซาอาริ* เป็นแต้มที่สูงที่สุดเป็นอันดับสองที่นักกีฬาสามารถได้รับในกีฬายูโด แต้มอื่น ๆ ที่มีค่ารองลงมาได้แก่ *ยูโกะ*และ*โคกะ* ส่วนแต้มสูงที่สุดเป็นอันดับแรกคือ*อิปปง* ซึ่งเมื่อได้รับแล้วการแข่งขันจะจบลงโดยผู้ชนะคือผู้ที่ได้*อิปปง* ผู้ตัดสินให้แต้ม*วาซาอาริ*โดยการยกแขนขึ้นในแนวขนานกับพื้น ค่าของ*วาซาอาริ*สูงกว่าผลรวมของแต้มที่ต่ำกว่าใด ๆ ไม่ว่าจะได้กี่*ยูโกะ*หรือ*โคกะ* เมื่อหมดเวลา *วาซาอาริ*ก็ยังมีค่ามากกว่า

ในกีฬายูโด *วาซาอาริ*จะได้รับหลังจากการทุ่มฝ่ายตรงข้ามอย่างมีการควบคุมและความแม่นยำ แต่ไม่ถึงขอบเขตของ*อิปปง* หรือจับยึดที่หลังเป็นเวลาระหว่าง 15 ถึง 20 วินาทีบนเสื่อ เพื่อให้บรรลุถึงแต้ม*อิปปง* จำเป็นต้องมีองค์ประกอบสี่ประกา ได้แก่ การใช้เทคนิคยูโดทำให้คู่ต่อสู้ลงสู้พื้นเสื่อด้วยหลัง ด้วยแรง ความเร็ว และการควบคุม หากองค์ประกอบทั้งสี่แสดงออกไม่ครบหรือแสดงออกได้ไม่ดี ผู้ตัดสินยังสามารถให้*วาซาอาริ*ได้

ดูเพิ่ม
-------

* *อิปปง*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Judo 101: Rules & scoring | NBC Olympics". *www.nbcolympics.com*.
2. ↑  Thompson, Mark (July 21, 2021). "Judo". *The Japan Times*.[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Scoring *waza-ari*, *yuko* and *koka* on International Judo Federation website
* Guide to judo on BBC Sport Academy
* *Waza-ari* on Judopedia เก็บถาวร 2014-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Tournament guide on JudoInfo.com
**วัดประชาโฆสิตาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดประชา ตำบลปลายโพงพาง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

ประวัติ
-------

วัดประชาโฆสิตารามเดิมมีชื่อว่า **วัดบางนกแขวก** ตามชื่อคลองและชื่อหมู่บ้าน สันนิษฐานว่าสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2251 ตรงกับปลายสมัยพระเจ้าเสือ กษัตริย์องค์ที่ 19 แห่งกรุงศรีอยุธยา ตามประวัติเท่าที่สืบค้นได้ ในสมัยพระอธิการช่อเป็นเจ้าอาวาส ได้มีการย้ายพระอุโบสถหลังเก่าไปทางทิศเหนือของวัด ลักษณะของพระอุโบสถเป็นแบบอาคารไม้มุงด้วยจากและได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่ ต่อมาในสมัยของพระอธิการผึ้งซึ่งเป็นเจ้าอาวาสปกครองต่อ ในราวปี พ.ศ. 2422 นายเมืองและนางขำได้มีจิตศรัทธาปฏิสังขรณ์ขึ้นมาใหม่เปลี่ยนมาเป็นแบบก่ออิฐถือปูน มุงด้วยกระเบื้องดินเผา สร้างทับหลังเก่า และได้สร้างพระประธานขึ้นใหม่หนึ่งองค์ หน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว

ราวปี พ.ศ. 2443 วัดได้ย้ายศาลาการเปรียญจากริมน้ำไปทางทิศใต้และเปลี่ยนแปลงให้กว้างขวางกว่าเดิม ในปีเดียวกันนี้ นายเมืองและนางขำได้สร้างหอสวดมนต์อีกหลังหนึ่ง ต่อมา พ.ศ. 2463 อุโบสถชำรุดทรุดโทรมจึงได้รื้อแล้วปลูกสร้างใหม่โดยก่อสร้างในที่เก่า หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาและสร้างกำแพงแก้วล้อมรอบ

ต่อมา พ.ศ. 2480 นางตาบ กล้ายประยงค์ ได้มอบกรรมสิทธิ์ที่ดินให้ 4 ไร่ 2 งาน 35 ตารางวา โดยได้ปลูกสร้างอาคารเรียนและสร้างโรงเรียน และได้มอบบ้านทรงไทย 2 ชั้น เพื่อปลูกสร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรม จวบจนปี พ.ศ. 2485 ได้เปลี่ยนชื่อวัดจาก "วัดบางนกแขวก" มาเป็น "วัดประชาโฆสิตาราม" อันมีความหมายว่า "วัดเจริญรุ่งเรืองมาได้ก็เนื่องด้วยประชาชนเป็นผู้อุปการะสนับสนุน โดยมีสุนฺทรโฆสิต ภิกขุ เป็นผู้นำ"

ต่อมาในสมัยพระครูสมุทรวิจารณ์เป็นเจ้าอาวาส มีการปลูกสร้างเสนาสนะใหม่ ได้แก่ กุฏิ หอฉัน ศาลาการเปรียญ ศาลาอเนกประสงค์ โรงพิธีศาลาบำเพ็ญกุศล สะพานข้ามคลอง โรงเรียนพระปริยัติธรรม ศาลาท่าน้ำโรงครัว สถานีอนามัย เป็นต้น และปี พ.ศ. 2513 ได้สร้างพระอุโบสถหลังใหม่ขึ้นมาแทนการบูรณะ และได้รับที่ดินจากนางสาวเปรียบ กรสวัสดิ์ จำนวน 2 ไร่ 2 งาน 2 ตารางวา

ปูชนียวัตถุ
-----------

พระประธานในอุโบสถ มีนามว่า พระมงคลโฆสิต เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยหล่อด้วยโลหะหลายอย่าง นายเมือง นางขำ สร้างถวายเมื่อ พ.ศ. 2442

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการช่อ
* พระอธิการผึ้ง
* พระครูสุนทรโฆสิต (หลวงพ่อทองอยู่)
* พระครูสมุทรวิจารณ์ (หลวงพ่อคลี่ฐานวิจาโร (วิจารณ์ศิริสวัสดิ์))

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดประชาโฆสิตาราม". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดประชาโฆสิตาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.