บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา

**แมนเชสเตอร์** (อังกฤษ: Manchester, /ˈmæntʃɪstər/ⓘ) เป็นนครและโบโรมหานคร ในเทศมณฑลเกรเทอร์แมนเชสเตอร์ ตอนเหนือของประเทศอังกฤษ มีประชากรในปี ค.ศ. 2013 จำนวน 514,417 คน ตั้งอยู่ในพื้นที่เขตเมืองที่มีประชากรมากที่สุดอันดับสองของสหราชอาณาจักร ซึ่งมีมากถึง 2.55 ล้านคน แมนเชสเตอร์ติดต่อกับที่ราบเชชเชอร์ทางทิศใต้ ติดต่อกับเทือกเขาเพนไนน์ทางทิศเหนือและทิศตะวันออก ตัวเมืองของแมนเชสเตอร์นั้นมีแนวโน้มขยายตัวเป็นวงกว้างอย่างต่อเนื่อง โดยมีสภานครแมนเชสเตอร์ เป็นหน่วยงานการปกครองส่วนท้องถิ่น

บันทึกประวัติศาสตร์ของแมนเชสเตอร์เริ่มต้นจากการตั้งถิ่นฐานและการก่อสร้างป้อมปราการในยุคโรมัน ชื่อว่า *มามูคิอุม* หรือ *แมนคูเนียม* ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อประมาณ 79 ปีหลังคริสตกาล บริเวณเนินเขาใกล้จุดบรรจบของแม่น้ำเมดล็อกกับแม่น้ำเออร์เวลล์ ซึ่งอยู่ในเทศมณฑลแลงคาเชอร์ในขณะนั้น ซึ่งต่อมาพื้นที่ทางตอนใต้ของแม่น้ำเมอร์ซีย์ได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเชสเชียร์ในช่วงศตวรรษที่ 20 ตลอดเวลาในยุคกลาง แมนเชสเตอร์ยังคงเป็นเมืองแมนเนอร์เล็ก ๆ แต่เริ่มขยายตัวขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์เมื่อราวย่างเข้าศตวรรษที่ 19 ความเจริญรุ่งเรืองจากการผลิตสิ่งทอในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรม ทำให้มีการพัฒนาของเมืองอย่างรวดเร็ว และส่งผลให้แมนเชสเตอร์กลายเป็นเมืองอุตสาหกรรมแห่งแรกของโลก

แมนเชสเตอร์ได้รับฐานะนครเมื่อปี ค.ศ. 1853 ซึ่งเป็นนครของอังกฤษแห่งในรอบสามร้อยปี คลองเดินเรือสมุทรแมนเชสเตอร์ ซึ่งเป็นคลองเดินเรือที่ยาวที่สุดในโลกในขณะนั้น เปิดใช้ในปี ค.ศ. 1894 ทำให้มีท่าเรือแมนเชสเตอร์ เชื่อมต่อเมืองไปยังทะเลเป็นระยะทาง 36 ไมล์ (58 กิโลเมตร) ไปทางทิศตะวันตก ความเจริญมั่งคั่งได้ซบเซาลงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เนื่องมาจากการเลิกสนับสนุนอุตสาหกรรมการผลิต (en:deindustrialisation) แต่การลงทุนได้กลับมาเริ่มต้นจากเหตุระเบิดในแมนเชสเตอร์ ค.ศ. 1996 ซึ่งนำไปสู่การฟื้นฟูเมืองครั้งใหญ่

ในปี ค.ศ. 2014 เครือข่ายวิจัยโลกาภิวัฒน์และนครโลก (en:Globalization and World Cities Research Network) ได้จัดแมนเชสเตอร์เป็นนครโลกระดับบีตา และทำให้เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของอังกฤษ หากไม่นับลอนดอน  แมนเชสเตอร์เป็นเมืองที่มีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมาเยือนมากที่สุดอันดับสามในสหราชอาณาจักร รองจากลอนดอน และเอดินบะระ และได้การยอมรับจากหลายฝ่ายว่าเป็นเมืองรองของสหราชอาณาจักร แมนเชสเตอร์เป็นเมืองที่มีชื่อเสียงจากการกีฬา ขนส่ง ดนตรี ธุรกิจขนาดใหญ่ ผลผลิตทางวิทยาศาสตร์และวิศวกรรม วัฒนธรรม ศิลปะ สถาปัตยกรรม สื่อ และอุตสาหกรรม มีสถานีรถไฟแมนเชสเตอร์ลิเวอร์พูลโรดเป็นสถานีรถไฟขนส่งผู้โดยสารระหว่างเมืองแห่งแรกของโลก และมีนักวิทยาศาสตร์ในเมืองที่แยกอะตอมได้เป็นครั้งแรก และพัฒนาเครื่องคอมพิวเตอร์แบบเก็บโปรแกรมได้ (en:Manchester Small-Scale Experimental Machine) เครื่องแรกของโลก

 ชื่อเมือง
----------

ชื่อแมนเชสเตอร์มาจากชื่อในภาษาละติน คือ *Mamucium* หรือ *Mancunium* ซึ่งยังคงเป็นคำที่ใช้เรียกชาวเมืองแมนเชสเตอร์อยู่ คือ *แมนคูเนียน* (Mancunians, /mæŋkˈjuːnɪənz/) มีการสันนิษฐานว่าเป็นการถอดคำเดิมในภาษาไบรโตนิกเป็นอักษรละติน ซึ่งอาจมาจากคำว่า *mamm-* ("เต้านม" หมายถึง "เนินรูปเต้านม") หรืออาจมาจากคำว่า *mamma* ("แม่" หมายถึง เทพธิดาแห่งแม่น้ำเมดล็อก) โดยความหมายทั้งสองปรากฏในภาษาที่สืบทอดมาจากภาษาไบรโตนิก นั่นคือ คำว่า *mam* หมายถึง "เต้านม" ในภาษาไอริช และหมายถึง "แม่" ในภาษาเวลส์ และมีการเติมคำปัจจัย -chester ซึ่งมาจากคำในภาษาอังกฤษเก่า คือ *ceaster* ("ป้อมปราการ; เมืองที่มีกำแพงป้องกัน")

ประวัติศาสตร์
-------------

### ประวัติศาสตร์ยุคเริ่มต้น

แมนเชสเตอร์ไม่มีหลักฐานการอยู่อาศัยของยุคก่อนประวัติศาสตร์มากนัก มีเพียงการค้นพบชุมชนกสิกรรมขนาดใหญ่ระหว่างการก่อสร้างลานวิ่งที่สองของท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์

มีการตั้งรกรากในแมนเชสเตอร์แล้วในยุคโรมันเป็นอย่างช้า นายพลโรมัน ไนอุส ยูลิอุส อากริโคลา (*Gnaeus Julius Agricola*) ได้ก่อสร้างป้อมที่มีชื่อว่า มามูคิอุม ราว 70 ปีหลังคริสตกาล ที่บริเวณเนินเขา ซึ่งแม่น้ำเมดลอกและแม่น้ำเออร์เวลล์ มาบรรจบกัน ฐานของป้อมรุ่นสุดท้ายยังคงปรากฏอยู่ที่คาสเซิลฟิลด์ ชาวโรมันถอนตัวออกในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 และการตั้งถิ่นฐานได้ย้ายไปยังจุดที่แม่น้ำเออร์เวลล์และแม่น้ำเอิร์กบรรจบกันตั้งแต่ก่อนชัยชนะของชาวนอร์แมนที่อังกฤษในปีพ.ศ. 1609

แผนที่เมืองแมนเชสเตอร์ราว ค.ศ. 1650
โทมัส เดอลาแวร์ เจ้าคฤหาสน์ ได้ก่อตั้งโบสถ์ของวิทยาลัยขึ้นสำหรับตำบลในปีพ.ศ. 1964 โดยปัจจุบันเป็นมหาวิหารแมนเชสเตอร์ และสถานที่วิทยาลัยได้เป็นที่ตั้งของห้องสมุดเชแทมและโรงเรียนดนตรีเชเทม

ราวคริสต์ศตวรรษที่ 14 แมนเชสเตอร์มีช่างทอผ้าชาวฟลามส์ไหลบ่ามาจำนวนมาก โดยมักถือว่าเป็นรากฐานของอุตสาหกรรมสิ่งทอในภูมิภาค แมนเชสเตอร์กลายมาเป็นศูนย์กลางสำคัญของการผลิตและค้าขายขนแกะและลินิน

เริ่มมีการใช้ฝ้ายปริมาณมากในช่วงเริ่มต้นศตวรรษที่ 17 โดยเริ่มต้นที่ผ้าฝ้ายผสมลินินเนื้อหยาบ แต่เมื่อประมาณกลางศตวรรษที่ 18 ผ้าฝ้ายบริสุทธิ์ก็เริ่มมีการผลิตและก็ได้เป็นวัสดุสำคัญแทนที่ขนสัตว์ แม่น้ำเออร์เวลล์และเมอร์ซีย์สามารถแล่นเรือผ่านได้ในปี พ.ศ. 2279 เปิดเส้นทางจากแมนเชสเตอร์ไปยังท่าเรือนฝั่งเมอร์ซีย์ คลองบริดจ์วอเทอร์ (*Bridgewater canal*) เปิดใช้ในปี พ.ศ. 2304 นำถ่านหินจากเหมืองที่เวอร์สลีย์มายังใจกลางแมนเชสเตอร์ คลองนี้ขยายต่อไปยังเมอร์ซีย์ในปีพ.ศ. 2319 การแข่งขันและประสิทธิภาพที่พัฒนาขึ้นทำให้ต้นทุนถ่านหินและค่าขนส่งฝ้ายดิบลดลงถึงครึ่งหนึ่ง แมนเชสเตอร์กลายมาเป็นตลาดสำคัญของสิ่งทอจากเมืองรอบๆ ตลาดแลกเปลี่ยนสินค้า เปิดขึ้นในปีพ.ศ. 2272 และคลังสินค้าจำนวนมาก ช่วยพัฒนาการพานิชย์ของเมือง ในปีพ.ศ. 2323 ริชาร์ด อาร์กไรท์ (*Richard Arkwright*) เริ่มก่อสร้างโรงฝ้ายแห่งแรกของแมนเชสเตอร์

### การปฏิวัติอุตสาหกรรม

การปั่นฝ้ายส่วนใหญ่เกิดขึ้นที่แลงคาเชอร์ใต้และเชสเชอร์เหนือ เขตรอบนอกของแมนเชสเตอร์ และในช่วงหนึ่งแมนเชสเตอร์ได้เป็นศูนย์กลางการผลิตฝ้ายที่มีการผลิตมากที่สุด และในเวลาต่อมา เป็นตลาดสินค้าฝ้ายที่ใหญ่ที่สุดในโลก แมนเชสเตอร์มีฉายาว่า "คอตตอโนโพลิส" และ "แวร์เฮาส์ซิตี" ในยุควิกตอเรีย

แมนเชสเตอร์พัฒนาอุตสาหกรรมในหลากหลายสาขา ทำให้ได้รับยกย่องว่า ในปี พ.ศ. 2378 "แมนเชสเตอร์เป็นเมืองอุตสาหกรรมแรกและที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกอย่างไม่มีข้อสงสัย" ธุรกิจทางวิศวกรรมเริ่มแรกเกี่ยวข้องกับการค้าฝ้าย แต่ภายหลังขยายไปยังการผลิตทั่วไป อุตสาหกรรมเคมีก็เริ่มต้นจากการผลิตน้ำยาฟอกสีและย้อมสี และจึงขยายไปยังสาขาอื่น การค้าขายได้รับการสนับสนุนจากธุรกิจการเงิน เช่น การธนาคารและการประกันภัย การค้าขายและประชากรที่เพิ่มขึ้นจำเป็นต้องมีระบบขนส่งและจัดจำหน่าย ทำให้มีการขยายระบบคลอง และแมนเชสเตอร์กลายมาเป็นเมืองปลายทางหนึ่งในทางรถไฟโดยสารระหว่างเมืองสายแรกของโลก นั่นคือทางรถไฟลิเวอร์พูล-แมนเชสเตอร์ การแข่งขันระหว่างการขนส่งหลากหลายรูปแบบทำให้ต้นทุนการขนส่งต่ำ ในปีพ.ศ. 2421 จีพีโอ หรือสำนักงานไปรษณีย์ ให้บริการโทรศัพท์ครั้งแรกกับบริษัทในแมนเชสเตอร์

มีการขุดคลอง *แมนเชสเตอร์ ชิป เคอนาล (Manchester Ship Canal)* ช่วยให้เรือจากมหาสมุทรตรงเข้าสู่ท่าเรือแมนเชสเตอร์ได้ โดยนิคมอุตสาหกรรมแห่งแรกของโลกเกิดขึ้นบนชายฝั่งคลองนี้ที่แทรฟฟอร์ดพาร์ก ในฐานะศูนย์กลางของระบอบทุนนิยม ก็ได้มีการจลาจลจากกลุ่มชนชั้นแรงงาน แมนเชสเตอร์เป็นหัวข้อศึกษาในเรื่อง *ความเป็นอยู่ของชนชั้นแรงงานในอังกฤษ (Die Lage derarbeitenden Klasse in England)* ของฟรีดริช เองเงิลส์ โดยเองเงิลส์ได้ใช้เวลาพอสมควรในและรอบๆแมนเชสเตอร์
จำนวนโรงปั่นฝ้ายในแมนเชสเตอร์ขึ้นถึงจุดสูงสุด 108 แห่งในปีพ.ศ. 2396 ในปีพ.ศ. 2456 ร้อยละ 65 ของฝ้ายในโลกผลิตขึ้นในบริเวณนี้ แต่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งลดโอกาสการส่งออกในเวลาต่อมา

### สงครามโลกครั้งที่สอง

ตู้ไปรษณีย์ที่รอดจากเหตุการณ์ระเบิด บนตู้มีแผ่นป้ายเขียนว่า "ตู้ไปรษณีย์นี้แทบไม่ได้รับความเสียหายในวันที่ 15 มิถุนายน 1996 เมื่อบริเวณนี้ถูกระเบิดทำลายอย่างหนัก ตู้นี้ถูกนำออกระหว่างการฟื้นฟูใจกลางเมือง และนำมาตั้งไว้ที่เดิมเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 1999"
บริเวณแมนเชสเตอร์มีการระดมกำลังอย่างหนัก เช่นเดียวกับส่วนอื่นๆของสหราชอาณาจักรในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง แมนเชสเตอร์เป็นเป้าหมายหลักแห่งหนึ่งของกองทัพอากาศเยอรมนี และการโจมตีทางอากาศได้ขยายไปยังเป้าหมายพลเรือนด้วย พื้นที่ส่วนใหญ่ของศูนย์กลางเมืองถูกทำลาย มีผู้เสียชีวิต 376 คนและบ้านถึง 30,000 หลัง มหาวิหารแมนเชสเตอร์เป็นที่หนึ่งที่โดนโจมตีอย่างหนัก โดยต้องใช้เวลาฟื้นฟูถึง 20 ปี

หลังจากสงครามสงบลง อุตสาหกรรมและการค้าฝ้ายยังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง และตลาดแลกเปลี่ยนได้ปิดตัวลงในพ.ศ. 2511 ในปีพ.ศ. 2506 ท่าเรือแมนเชสเตอร์เป็นท่าเรืออันดับสามของประเทศ มีการจ้างงานกว่า 3,000 คน แต่คลองไม่สามารถรองรับเรือบรรทุกขนาดใหญ่ได้ การจราจรจึงลดลง และท่าเรือต้องปิดในปีพ.ศ. 2525 อุตสาหกรรมหนักซบเซาลงตั้งแต่ช่วงหลังปีพ.ศ. 2500 และลดจำนวนลงอย่างมากหลังการปฏิรูปเศรษฐกิจในรัฐบาลของมาร์กาเรต แทตเชอร์ (ตั้งแต่พ.ศ. 2522) แมนเชสเตอร์มีงานน้อยลงถึง 150,000 งานระหว่างปีพ.ศ. 2504 และ 2526

การฟื้นฟูเริ่มต้นขึ้นในช่วงต้นทศวรรษ 2530 โดยมีสิ่งใหม่ๆเช่น เมโทรลิงก์ บริดจ์วอเทอร์คอนเสิร์ตฮอลล์ และแมนเชสเตอร์อีฟนิงนิวส์อารีนา การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิก เป็นส่วนหนึ่งของแผนการเพิ่มชื่อเสียงในต่างประเทศ

### เหตุการณ์ระเบิด

วันเสาร์ที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2540 กลุ่มกองทัพสาธารณรัฐไอร์แลนด์ (ไออาร์เอ หรือพีไออาร์เอ) วางระเบิดขนาดใหญ่ใกล้ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง มีผู้ได้รับบาดเจ็บกว่า 200 คน สร้างความเสียหายอย่างหนักแก่อาคารโดยรอบ มีการจ่ายเงินประกันภัยสูงถึงกว่าสี่ร้อยล้านปอนด์

จากการลงทุนหลังเหตุระเบิดและคอมมอนเวลท์เกมส์ครั้งที่ 17 ศูนย์กลางของเมืองแมนเชสเตอร์ได้มีการปฏิรูปหลายสิ่ง มีหลายแห่งที่สร้างขึ้นหรือปรับปรุงใหม่ และได้กลายมาเป็นแหล่งชอปปิ้งและบันเทิงยอดนิยม แมนเชสเตอร์แอมเดลเป็นศูนย์การค้ากลางเมืองที่ใหญ่ที่สุดในสหราชอาณาจักร

การปกครอง
---------

ภูมิศาสตร์
----------

แม่น้ำเออร์เวลล์มองจากสะพานแบล็กไฟเออส์

แมนเชสเตอร์ตั้งอยู่ที่พิกัด 53°28′0″N 2°14′0″W﻿ / ﻿53.46667°N 2.23333°W﻿ / 53.46667; -2.23333 ห่างจากกรุงลอนดอนไปทางตะวันตกเฉียงเหนือระยะทาง 160 ไมล์ (260 กิโลเมตร) ตั้งอยู่ในพื้นที่แอ่งกระทะติดต่อกับเทือกเขาเพนไนน์ทางทิศเหนือและทิศตะวันออก เป็นเทือกเขาที่พาดตัวไปตามนอร์ทเทิร์นอิงแลนด์ และติตด่อกับที่ราบเชสเชอร์ทางทิศใต้ แมนเชสเตอร์อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของลิเวอร์พูล 35.0 ไมล์ (56.3 กิโลเมตร) และอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเชฟฟีลด์ 35.0 ไมล์ (56.3 กิโลเมตร) ทำให้นครแห่งนี้อยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองนคร ใจกลางเมืองแมนเชสเตอร์อยู่ทางฝั่งตะวันออกของแมน้ำเออร์เวลล์ ใกล้จุดบรรจบกับแม่น้ำเมดล็อกและแม่น้ำเอิร์ก และอยู่ในพื้นที่ค่อนข้างต่ำ คือ อยู่ระหว่าง 35 เมตร ถึง 42 เมตร (115 ฟุต ถึง 138 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล แม่น้ำเมอร์ซีย์ไหลผ่านทางใต้ของแมนเชสเตอร์ ส่วนมากของเมืองชั้นใน โดยเฉพาะทางใต้ที่เป็นที่ราบ สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเชิงเขาและทุ่งโล่งของเทือกเขาเพนไนนส์จากตึกสูงหลายที่ในเมือง ซึ่งมักจะปกคลุมด้วยหิมะในฤดูหนาว ลักษณะทางภูมิศาสตร์ของแมนเชสเตอร์มีอิทธิพลอย่างมากในการพัฒนาเป็นเมืองอุตสาหกรรมแห่งแรกของโลก ซึ่งก็คือสภาพอากาศ ความใกล้ชิดกับท่าเรือทะเลของลิเวอร์พูล การใช้พลังงานจากแม่น้ำ และแหล่งสำรองถ่านหินที่อยูใกล้เคียง

นครแมนเชสเตอร์ แสดงการใช้ประโยชน์ที่ดินที่ขยายเกินเขตเมือง

| ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์ ค่าระดับ: 69 m หรือ 226 ft (1981-2010) extremes (1958-2004) |
| --- |
| เดือน | ม.ค. | ก.พ. | มี.ค. | เม.ย. | พ.ค. | มิ.ย. | ก.ค. | ส.ค. | ก.ย. | ต.ค. | พ.ย. | ธ.ค. | ทั้งปี |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 14.3(57.7) | 16.5(61.7) | 21.7(71.1) | 25.1(77.2) | 26.7(80.1) | 31.3(88.3) | 32.2(90) | 33.7(92.7) | 28.4(83.1) | 25.6(78.1) | 17.7(63.9) | 15.1(59.2) | 33.7(92.7) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 7.3(45.1) | 7.6(45.7) | 10.0(50) | 12.6(54.7) | 16.1(61) | 18.6(65.5) | 20.6(69.1) | 20.3(68.5) | 17.6(63.7) | 13.9(57) | 10.0(50) | 7.4(45.3) | 13.5(56.3) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 4.5(40.1) | 4.6(40.3) | 6.7(44.1) | 8.8(47.8) | 11.9(53.4) | 14.6(58.3) | 16.6(61.9) | 16.4(61.5) | 14.0(57.2) | 10.7(51.3) | 7.1(44.8) | 4.6(40.3) | 10.0(50) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย °C (°F) | 1.7(35.1) | 1.6(34.9) | 3.3(37.9) | 4.9(40.8) | 7.7(45.9) | 10.5(50.9) | 12.6(54.7) | 12.4(54.3) | 10.3(50.5) | 7.4(45.3) | 4.2(39.6) | 1.8(35.2) | 6.6(43.9) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | -12.0(10.4) | -13.1(8.4) | -9.7(14.5) | -4.9(23.2) | -1.7(28.9) | 0.8(33.4) | 5.4(41.7) | 3.6(38.5) | 0.8(33.4) | -4.7(23.5) | -7.5(18.5) | -13.5(7.7) | −13.5(7.7) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 72.3(2.846) | 51.4(2.024) | 61.2(2.409) | 54.0(2.126) | 56.8(2.236) | 66.1(2.602) | 63.9(2.516) | 77.0(3.031) | 71.5(2.815) | 92.5(3.642) | 81.5(3.209) | 80.7(3.177) | 828.8(32.63) |
| ความชื้นร้อยละ | 87 | 86 | 85 | 85 | 85 | 87 | 88 | 89 | 89 | 89 | 88 | 87 | 88 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 13.1 | 9.7 | 12.3 | 11.2 | 10.4 | 11.1 | 10.9 | 12.0 | 11.1 | 13.6 | 14.1 | 13.5 | 142.9 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย | 6 | 5 | 3 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 3 | 20 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 52.5 | 73.9 | 99.0 | 146.9 | 188.3 | 172.5 | 179.7 | 166.3 | 131.2 | 99.3 | 59.5 | 47.1 | 1,416.2 |
| *แหล่งที่มา 1: Met Office NOAA (relative humidity and snow days 1961-1990)* |
| *แหล่งที่มา 2: KNMI* |

ประชากรศาสตร์
-------------

| **เปรียบเทียบข้อมูลประชากร** |
| --- |
| **สำมะโนประชากร 2544** | **แมนเชสเตอร์** | **มหานครแมนเชสเตอร์**(Greater Manchester) | **อังกฤษ** |
| ประชากรทั้งหมด | 441,200 | 2,547,700 | 49,138,831 |
| เกิดในต่างประเทศ | 15.0% | 7.2% | 9.2% |
| ผิวขาว | 81.0% | 91.0% | 91.0% |
| เอเชีย | 9.1% | 5.7% | 4.6% |
| ผิวดำ | 4.5% | 1.2% | 2.3% |
| อายุ 75 ปีขึ้นไป | 6.4% | 7.0% | 7.5% |
| คริสต์ | 62.4% | 74% | 72% |
| มุสลิม | 9.1% | 5.0% | 3.1% |

จากการสำรวจจำนวนประชากรในปีพ.ศ. 2544 แมนเชสเตอร์มีประชากร 392,819 คน ลดลงจากปีพ.ศ. 2534 9.2 เปอร์เซนต์ ในจำนวนนี้ ประมาณ 8.3 หมื่นคนอายุต่ำกว่า 16 ปี 2.85 แสนคนอายุระหว่าง 16-74 ปี และ 2.5 หมื่นคนอายุ 75 ปีขึ้นไป

75.9 เปอร์เซนต์ของประชากรแมนเชสเตอร์ระบุว่าตนเกิดในสหราชอาณาจักร แมนเชสเตอร์มีอัตราการจ้างงานต่อประชากรต่ำเป็นลำดับสองของสหราชอาณาจักร โดยให้เหตุผลว่า มีประชากรที่เป็นนักศึกษาจำนวนมาก จากการประมาณการกลางปี พ.ศ. 2549 แมนเชสเตอร์มีประชากรประมาณ 4.52 แสนคน เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในอังกฤษตะวันตกเฉียงเหนือ ในประวัติศาสตร์ ประชากรของแมนเชสเตอร์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเพียงยุควิกตอเรีย โดยพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุดที่ 766,311 ในปีพ.ศ. 2474 ก่อนที่จะลดลงอย่างรวดเร็วหลังจากนั้น

เศรษฐกิจ
--------

สถานที่สำคัญ
------------

บ้านแลงคาสเตอร์ในสถาปัตยกรรมแบบนีโอ-บารอก เป็นคลังสินค้าของเมืองที่สำคัญ
ตึกและอาคารของแมนเชสเตอร์มีรูปแบบสถาปัตยกรรมที่หลากหลาย ตั้งแต่รูปแบบวิกตอเรีย ไปจนถึงรูปแบบร่วมสมัย 
การใช้อิฐแดงอย่างแพร่หลายทำให้เกิดลักษณะเฉพาะของเมือง ซึ่งสถาปัตยกรรมส่วนใหญ่เกิดจากสมัยที่แมนเชสเตอร์เป็นศูนย์กลางการค้าฝ้ายที่สำคัญของโลก

บริเวณนอกใจกลางเมืองแมนเชสเตอร์ มีอดีตโรงงานผลิตฝ้ายจำนวนมากซึ่งบางแห่งถูกทิ้งร้างนับตั้งแต่ปิดตัวลง ในขณะที่หลายแห่งได้รับการปรับปรุงใหม่กลายเป็นอพาร์ตเมนต์และสำนักงาน

ศาลาว่าการแมนเชสเตอร์บริเวณจัตุรัสอัลเบิร์ต
ศาลาว่าการแมนเชสเตอร์ในจัตุรัสอัลเบิร์ตถูกสร้างขึ้นในสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิก และถูกมองว่าเป็นอาคารรูปแบบวิกตอเรียที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศอังกฤษ

อาคาร CIS ในแมนเชสเตอร์เคยเป็นอาคารที่สูงที่สุดในสหราชอาณาจักร ระหว่างปี ค.ศ. 1962-1963
แมนเชสเตอร์มีตึกระฟ้าจำนวนมากที่ถูกสร้างขึ้นในระหว่างปี ค.ศ. 1960 และ ค.ศ. 1970 ซึ่งตึกที่สูงที่สุดในปัจจุบัน คือ Deansgate Square South Tower มีความสูง 201 เมตร

การขนส่ง
--------

วัฒนธรรม
--------

ศาลาว่าการเมืองแมนเชสเตอร์ เป็นตัวอย่างของสถาปัตยกรรมแบบวิกตอเรีย ที่พบในแมนเชสเตอร์ และเป็นที่ตั้งของสภาเมืองแมนเชสเตอร์
แมนเชสเตอร์มีชื่อเสียงมากในเรื่องชีวิตกลางคืน วัฒนธรรมคลับดีเจสมัยใหม่เริ่มขึ้นที่เมืองนี้ และคลับที่นี่มีส่วนสำคัญในการพัฒนาดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ การเริ่มต้นของดนตรีเฮาส์ แมดเชสเตอร์ซาวนด์ (Madchester sound) และดนตรีแนว Ibiza 

ในเมืองมีโรงละคร ศูนย์แสดงงานศิลปะ และพิพิธภัณฑ์จำนวนมาก

ยกเว้นลอนดอนแล้ว แมนเชสเตอร์มีประชากรเกย์และเลสเบี้ยนมากที่สุดในประเทศ

### ดนตรี

ดูเพิ่ม: แมดเชสเตอร์
สองพี่น้องตระกูลกัลลาเกอร์แห่งวงโอเอซิส
แมนเชสเตอร์เป็นต้นกำเนิดของวงดนตรีที่มีชื่อเสียงมากมาย ทั้งระดับท้องถิ่น และระดับนานาชาติ ตัวอย่างเช่น นิวออร์เดอร์, เดอะสมิธส์, เดอะเคมิคอลบราเทอร์ส, เอ็มพีเพิล, แบดลีดรอนบอย, โอเอซิส, เอลโบว์, ซิมพลีเรด, เทกแดต และ เดอะสโตนโรสเซส

การศึกษา
--------

กีฬา
----

แมนเชสเตอร์ เป็นเมืองที่เป็นที่รู้จักในฐานะเมืองกีฬา มีสโมสรพรีเมียร์ลีก 2 สโมสรที่ใช้ชื่อเมืองในชื่อของสโมสร คือ สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี และ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด โดยแมนเชสเตอร์ซิตีมีสนามเหย้าคือ สนามกีฬาซิตีออฟแมนเชสเตอร์ จุคนได้เกือบ 48,000 คน ส่วนแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดมีสนามเหย้าคือ โอลด์แทรฟฟอร์ด ซึ่งเป็นสนามฟุตบอลสโมสรที่ใหญ่ที่สุดในสหราชอาณาจักร จุคนได้ 74,140 คน ถือเป็นสนามกีฬาในอังกฤษแห่งเดียวที่เคยได้จัดการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกนัดชิงชนะเลิศในปี ค.ศ. 2003 และยังเป็นสนามที่จัดซูเปอร์ลีกแกรนด์ไฟนอลของรักบี้ลีก สโมสรคริกเกตแลนคาเชียร์เคาน์ตี ก็ใช้สนามโอลด์แทรฟฟอร์ดเป็นกีฬาเหย้าเช่นกัน

สื่อ
----

ดูเพิ่ม
-------

* แมดเชสเตอร์

ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
-------------------------

* เนเธอร์แลนด์ อัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ (ค.ศ. 2007)
* ตุรกี ไอดึน ประเทศตุรกี
* นิการากัว บิลวี ประเทศนิการากัว
* เยอรมนี เค็มนิทซ์ ประเทศเยอรมนี (ค.ศ. 1983)
* สเปน กอร์โดบา ประเทศสเปน
* ปากีสถาน ไฟซาลาบาด ประเทศปากีสถาน (ค.ศ. 1997)
* สหรัฐ ลอสแอนเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา (ค.ศ. 2009)
* อิสราเอล เรโควอต ประเทศอิสราเอล
* รัสเซีย เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ประเทศรัสเซีย (ค.ศ. 1962)
* จีน อู่ฮั่น ประเทศจีน (ค.ศ. 1986)
* ออสเตรเลีย เมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย

แมนเชสเตอร์เป็นที่ตั้งของสถานกงสุลที่มากที่สุดในสหราชอาณาจักรนอกกรุงลอนดอน การขยายตัวของการเชื่อมโยงการค้าระหว่างประเทศในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรมนำไปสู่การเปิดสถานกงสุลแห่งแรกในทศวรรษที่ 1820 และตั้งแต่นั้นมามีกงสุลมากกว่า 800 คนจากทั่วทุกมุมโลกได้ประจำอยู่ในแมนเชสเตอร์ โดยแมนเชสเตอร์เป็นเมืองที่ให้บริการกงสุลในพื้นที่ส่วนใหญ่ทางตอนเหนือของอังกฤษ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Oxford Dictionaries. "Manchester เก็บถาวร 2015-10-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน". Oxford University Press, 2013. Accessed 27 August 2013.
2. ↑  "UK population estimates". Office for National Statistics. 26 June 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-08-10. สืบค้นเมื่อ 9 August 2014.
3. ↑  "2011 Census – Built-up areas". ONS. สืบค้นเมื่อ 1 July 2013.
4. ↑  The first to be included, Wythenshawe, was added to the city in 1931.
5. ↑  Aspin, Chris (1981). *The Cotton Industry*. Shire Publications Ltd. p. 3. ISBN 0-85263-545-1.
6. ↑  Kidd, Alan (2006). *Manchester: A History*. Lancaster: Carnegie Publishing. ISBN 1-85936-128-5.  
• Frangopulo, Nicholas (1977). *Tradition in Action. The historical evolution of the Greater Manchester County*. Wakefield: EP Publishing. ISBN 0-7158-1203-3.  
• "Manchester – the first industrial city". Entry on Sciencemuseum website. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-09. สืบค้นเมื่อ 17 March 2012.
7. ↑  "The World According to GaWC 2012". Globalization and World Cities Research Network. สืบค้นเมื่อ 25 March 2014.
8. ↑  "BBC NEWS – London visited by 50% of UK's tourists". British Broadcasting Corporation. สืบค้นเมื่อ 21 May 2013.
9. ↑  "Manchester 'England's second city'", BBC, 12 กันยายน ค.ศ. 2002, เรียกดู 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2006.
10. ↑  "Manchester 'close to second city'", BBC, 29 กันยายน ค.ศ. 2005, เรียกดู 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2006.
11. ↑  The Antiquaries Journal (ISSN 0003-5815) 2004, vol. 84, pp. 353–357
12. ↑  Mills, A.D. (2003). *A Dictionary of British Place-Names*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-852758-6. สืบค้นเมื่อ 7 November 2013.
13. 1 2 3 4 5  Hartwell, Clare (2001). *Pevsner Architectural Guides: Manchester*. London: Penguin Books. pp. 11–17, 155, 256, 267–268. ISBN 0-14-071131-7.
14. ↑  Rogers, Nicholas (2003). *Halloween: from Pagan Ritual to Party Night*. Oxford University Press. p. 18. ISBN 0195168968.[*ลิงก์เสีย*]
15. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  Kidd, Alan (2006). *Manchester: A History*. Lancaster, Lancashire: Carnegie Publishing Ltd. pp. 12, 15–24, 224. ISBN 1859361285. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-12-27. สืบค้นเมื่อ 2007-12-02.
16. ↑  Pevsner, Nikolaus (1969). *Lancashire, The Industrial and Commercial South*. London, England: Penguin Books Ltd. p. 265. ISBN 0-14-071036-1.
17. 1 2  Hylton, Stuart (2003). *A History of Manchester*. Phillimore & Co Ltd. pp. 1–10, 22, 25, 42, 63–67, 69. ISBN 1860772404. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-01-12. สืบค้นเมื่อ 2007-12-03.
18. 1 2 3  McNeil, R. & Nevell, M (2000). *A Guide to the Industrial Archaeology of Greater Manchester*. Association for Industrial Archaeology. ISBN 0-9528930-3-7.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
19. 1 2  Hall, Peter (1998). "The first industrial city: Manchester 1760-1830". *Cities in Civilization*. London: Weidenfeld & Nicolson. ISBN 0-297-84219-6.
20. ↑  "Events in Telecommunications History". BT Archives. 1878. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-07-15. สืบค้นเมื่อ 2007-07-30.
21. ↑   "Marx-Engels Internet Archive – Biography of Engels" (ภาษาอังกฤษ). Marx/Engels Biography Archive. 1893. สืบค้นเมื่อ 2007-12-21.
22. ↑   Hardy, Clive (2005). "The blitz". *Manchester at War* (ภาษาอังกฤษ) ((2nd edition) ed.). First Edition. pp. 75–99. ISBN 1-84547-096-6.
23. ↑  "Manchester Cathedral – Historical Timeline" (ภาษาอังกฤษ). Manchester Cathedral Online. 2004. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-02-06. สืบค้นเมื่อ 2007-12-21.
24. ↑    
• Pevsner, Nikolaus (1969). *Lancashire, The Industrial and Commercial South* (ภาษาอังกฤษ). London, England: Penguin Books Ltd. p. 267. ISBN 0140710361. Parkinson-Bailey, John J (2000). *Manchester: an Architectural History* (ภาษาอังกฤษ). Manchester: Manchester University Press. p. 127. ISBN 0719056063. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-12-27. สืบค้นเมื่อ 2007-12-21.
25. ↑  "Manchester Ship Canal and The Docks" (ภาษาอังกฤษ). Salford City Council. 2005. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-03-30. สืบค้นเมื่อ 2007-07-06.
26. 1 2  Hartwell, Clare (2001). *Pevsner Architectural Guides: Manchester*. London: Penguin Books. ISBN 0-14-071131-7.  
 Parkinson-Bailey, John J (2000). *Manchester: an Architectural History*. Manchester: Manchester University Press. ISBN 0-7190-5606-3.  
 Hartwell, Clare; Hyde, Matthew; Pevsner, Nikolaus (2004). *Lancashire: Manchester and the South-East*. New Haven & London: Yale University Press. ISBN 0-300-10583-5. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 January 2012. สืบค้นเมื่อ 7 November 2013.
27. ↑   "Panorama – The cost of terrorism" (ภาษาอังกฤษ). BBC. 2004. สืบค้นเมื่อ 2007-07-09.
28. ↑   "Manchester Arndale – UK's largest in-town shopping centre" (ภาษาอังกฤษ). Prudential plc. 2007. สืบค้นเมื่อ 2007-09-06.
29. ↑  Kidd, Alan (2006). *Manchester: A History*. Lancaster: Carnegie Publishing. p. 11. ISBN 1-85936-128-5.
30. ↑  "The Manchester Coalfields" (PDF). Museum of Science and Industry in Manchester. 2001. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 27 March 2009. สืบค้นเมื่อ 5 May 2009.
31. ↑  "Manchester 1981-2010 Averages". Met Office. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-16. สืบค้นเมื่อ 30 January 2016.
32. ↑  "Manchester Ringway 1961-1990". NOAA. สืบค้นเมื่อ 30 January 2016.
33. ↑  "Manchester ringway extreme values". KNMI. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-02-02. สืบค้นเมื่อ 30 January 2016.
34. ↑  United Kingdom Census 2001 (2007-01-17). "2001 Census; Key facts sheets". manchester.gov.uk. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-07-21. สืบค้นเมื่อ 2007-07-10.
35. ↑  United Kingdom Census 2001 (2001). "Manchester (Local Authority)". neighbourhood.statistics.gov.uk. สืบค้นเมื่อ 2007-07-10.[*ลิงก์เสีย*]
36. 1 2  "Manchester profile of 2001 census". Office for National Statistics. 2003. สืบค้นเมื่อ 2006-10-25.
37. ↑  "Mid-year estimates for 2006". Office of National Statistics. 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (XLS)เมื่อ 2011-08-17. สืบค้นเมื่อ 2007-09-13.
38. ↑  Shapely, Peter (March 2002). "The press and the system built developments of inner-city Manchester" (PDF). *Manchester Region History Review*. Manchester: Manchester Centre for Regional History. **16**: 30–39. ISSN 0952-4320. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2007-02-21. สืบค้นเมื่อ 2007-11-22.
39. ↑  Robinson, John Martin (1986). *The Architecture of Northern England*. Macmillan. p. 153. ISBN 9780333373965.
40. ↑  "Football fever". *Visit Manchester web pages*. Visit Manchester. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-27. สืบค้นเมื่อ 6 October 2008.  
• "Sporting heritage". *Visit Manchester web pages*. Visit Manchester. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-17. สืบค้นเมื่อ 6 October 2008.
41. ↑  ในสมัยที่มีการตกลงเป็นเมืองแฝด เมืองนี้ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเยอรมนีตะวันออกและใช้ชื่อว่าคาร์ลมาร์กซ์สตัดท์ (Karl-Marx-Stadt)
42. ↑  ในสมัยที่มีการตกลงเป็นเมืองแฝด เมืองนี้ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียตและใช้ชื่อว่าเลนินกราด (Leningrad)
43. ↑  Fox, David (2007). *Manchester Consuls*. Lancaster: Carnegie Publishing. pp. vii–ix. ISBN 978-1-85936-155-9.  
"Manchester Consular Association". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 January 2019.  
"List of Consulates, Consulate Generals and High Commissioners". MCA (subsidiary of Sheffield University). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 December 2013. สืบค้นเมื่อ 5 January 2007.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สภานครแมนเชสเตอร์
* Official tourist board site of Manchester
* Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets

| * ด
* ค
* ก
นครในสหราชอาณาจักร |
| --- |
| อังกฤษ | 
* กลอสเตอร์
* คอเวนทรี
* คาร์ไลล์
* คิงส์ตันอะพอนฮัลล์
* เคมบริดจ์
* แคนเทอร์บรี
* โคลเชสเตอร์
* ชิชิสเตอร์
* เชฟฟีลด์
* เชสเตอร์
* ซอลฟอร์ด
* ซอลส์บรี
* ซันเดอร์แลนด์
* เซนต์ออลบันส์
* เซาท์เอนด์-ออน-ซี
* เซาแทมป์ตัน
* ดองคัสเตอร์
* ดาร์บี
* เดอรัม
* ทรูโร
* นครเวสต์มินสเตอร์
* นครหลวงลอนดอน
* นอตทิงแฮม
* นอริช
* นิวคาสเซิลอะพอนไทน์
* บริสตอล
* บาธ
* เบอร์มิงแฮม
* แบรดฟอร์ด
* ไบรตันและโฮฟ
* พลิมัธ
* พีเทอร์เบรอห์
* เพรสตัน
* มิลตันคีนส์
* แมนเชสเตอร์
* ยอร์ก
* ริพพอน
* ลิงคอล์น
* ลิชฟีลด์
* ลิเวอร์พูล
* ลีดส์
* เลสเตอร์
* แลงคาสเตอร์
* วินเชสเตอร์
* วุร์สเตอร์
* วุลเวอร์แฮมป์ตัน
* เวกฟีลด์
* เวลล์ส
* สโตก-ออน-เทรนต์
* ออกซฟอร์ด
* อีลี
* เอ็กซิเตอร์
* เฮริฟอร์ด

 |
| สกอตแลนด์ | 
* กลาสโกว์
* ดันดี
* ดันเฟิร์มลีน
* เพิร์ท
* สเตอร์ลิง
* อินเวอร์เนสส์
* เอดินบะระ
* แอเบอร์ดีน

 |
| เวลส์ | 
* คาร์ดิฟฟ์
* เซนต์เดวิดส์
* เซนต์แอซัฟ
* นิวพอร์ต
* แบงกอร์
* เรกซัม
* สวอนซี

 |
| ไอร์แลนด์เหนือ | 
* เดร์รี
* นิวรี
* เบลฟาสต์
* แบงเกอร์
* ลิสเบิร์น
* อาร์มา

 |