recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ภยเภรวสูตร** เป็นพระสูตรในพระสุตตันตปิฎก หมวดมัชฌิมนิกาย หมวดมูลปัณณาสก์ อยู่ในวรรคชื่อมูลปริยายวรรค สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงพระสูตรนี้ แก่พระภิกษุทั้งหลาย ณ วัดเชตวันมหาวิหาร ที่สร้างโดยท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐีในนครสาวัตถี โดยสมเด็จพระบรมศาสดาทรงแสดงพระสูตรแก่ ชาณุสโสณิพราหมณ์ซึ่งเข้าไปเฝ้า ทั้งนี้ ชาณุสโสณีนั้น ในคัมภีร์ปปัญจสูทนี อรรถกถามัชฌิมนิกาย ระบุว่า ไม่ใช่ชื่อที่บิดามารดาของพราหมณ์นั้นตั้งให้ แต่ว่าเป็นชื่อที่ได้มาจากการได้ตำแหน่ง ว่ากันว่าตำแหน่งชาณุสโสณีนั้นเป็นตำแหน่งปุโรหิต พระราชาได้พระราชทานตำแหน่งปุโรหิตนั้นให้แก่เขาฉะนั้นคนทั้งหลายจึงเรียกเขาว่า ชาณุสโสณี

เนื้อหา
-------

ชาณุสโสณิพราหมณ์ กราบทูลสรรเสริญว่าทรงเป็นหัวหน้า เป็นผู้มีอุปการะมาก เป็นผู้แแนะนำกุลบุตรที่ออกบวชอุทิศพระองค์ แล้วกราบทูลต่อไปว่า เสนาสนะอันสงัดอันตั้งอยู่ในป่าและราวป่า อดทนได้ยาก ความสงัดความเป็นผู้อยู่ผู้เดียวทำได้ยาก ยินดีได้ยาก ประหนึ่งว่าป่าจะนำใจของภิกษุผู้ไม่ได้สมาธิไปเสีย พระผู้มีพระภาคตรัสรับว่า เมื่อก่อนตรัสรู้ ยังเป็นพระโพธิสัตว์ พระองค์ก็ทรงเคยคิดถึงเสนาสนะป่าในทำนองเช่นนั้น แล้วได้ทรงแสดงความคิดของพระองค์ก่อนตรัสรู้

จากนั้น ทรงแสดงความที่พระองค์มี กายกรรม วจีกรรม มโนกรรม อาชีวะ บริสุทธิ์ ไม่มีความอยากได้มาก มีจิตตั้งมั่น มีปัญญา ย่อมเป็นผู้มีขนเรียบ (ไม่หวาดกลัว ไม่ขนพอง) เมื่ออยู่ในป่า ทั้งนี้ เมื่อครั้งยังทรงเป็นพระโพธิสัตว์ พระพุทธองค์กำจัดความกลัวโดยเข้าไป ยังสถานที่ที่น่ากลัวยิ่งขึ้น ถ้าความกลัวเกิดขึ้นอิริยาบถใด จะไม่เปลี่ยนอิริยาบถนั้น จนกว่าความกลัวนั้น จะหายไป 
ครั้นแล้วทรงแสดงข้อปฏิบัติของพระองค์ คือการตั้งสติจนมีอารมณ์เป็นอันเดียว ได้ฌานที่ 1 ถึงฌานที่ 4 แล้วทรงได้วิชชาและแสงสว่าง ประเภทระลึกชาติได้ในยามที่ 1 ประเภททิพย์จักษุ เห็นการเกิดการตายของสุตว์ทั้งหลายในยามกลาง , ประเภททำอาสวะให้สิ้นในยามสุดท้าย แล้วตรัสสรูปในที่สุดว่า อาจมีผู้คิดว่าพระองค์ยังไม่หมดราคะ โทสะ โมหะ จึงต้องเสพเสนะสนะอันสงัดอันตั้งอยู่ในป่า ซึ่งไม่ควรคิดเช่นนั้น

ทั้งนี้ พระพุทธองค์ ทรงเห็นอำนาจประโยชน์ 2 อย่าง คือ 1. เห็นความอยู่เป็นสุขในปัจจุบันของตน 2. อนุเคราะห์ประชุมชนผู้เกิด ณ ภายหลังจึงเสพเสนาสนะ อันสงัดที่เป็นป่า และเป็นป่าเปลี่ยว

หลังจากสดับพระธรรมเทศนาแล้ว ชาณุสโสณิพราหมณ์ก็รับรองว่าทรงอนุเคราะห์คนรุ่นหลังอย่างแท้จริง แล้วประกาศความเลื่อมใสในพระธรรมเทศนา แสดงตนเป็นอุบาสกถึงพระรัตนตรัยตลอดชีวิต

อ้างอิง
-------

1. ↑  พระไตรปิฎกมหามกุฏราชวิทยาลัย. ปปัญจสูทนี อรรถกถามัชฌิมนิกาย, ภยเภรวสูตร หน้า 274
2. ↑  สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2550) หน้า 207 - 208
3. ↑  มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ เล่ม 1 ภาค 1, ภยเภรวสูตร หน้า 261 - 268
4. ↑  สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2550) หน้า 207 - 208
5. ↑  มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ เล่ม 1 ภาค 1, ภยเภรวสูตร หน้า 272
6. ↑  สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2550) หน้า 208

บรรณานุกรม
----------

* พระไตรปิฎกมหามกุฏราชวิทยาลัย. พระสุตตันตปิฎก มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ เล่ม 1 ภาค 1, ภยเภรวสูตร
* พระไตรปิฎกมหามกุฏราชวิทยาลัย. ปปัญจสูทนี อรรถกถามัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ เล่ม 1 ภาค 1,
* สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2550). พระไตรปิฎกฉบับประชาชน. กรุงเทพมหานคร. กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม.

ตัวบท
-----

ภยเภรวสูตร

Bhaya-bherava Sutta: Fear & Terror
**เจ้าชายคาร์ล ฟรันทซ์แห่งปรัสเซีย** (อังกฤษ: Prince Karl Franz of Prussia) ประสูติเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2459 ณ พ็อทส์ดัม ประเทศเยอรมนี เป็นพระโอรสเพียงพระองค์เดียวใน เจ้าชายโจอาคิมแห่งปรัสเซีย และ เจ้าหญิงมารี-เอากุสเทอแห่งอันฮัลท์ เป็นพระราชนัดดาใน จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี เมื่อครั้นยังทรงพระเยาว์เกิดการล่มสลายของ ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี ซึ่งเป็นสมเด็จพระบรมอัยยกาธิราช (ปู่) ของพระองค์ ต้องสละราชบัลลังก์ ในปี 2461 และเจ้าชายโจอาคิมพระบิดาของพระองค์ฆ่าตัวตายในปี 2463 ในช่วงเวลาที่จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 สละราชสมบัติ พระองค์ทรงอยู่ในลำดับที่ 12 ในการสืบราชบัลลังก์ หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระบิดา พระองค์ทรงถูกอบรมเลี้ยงดูจ่ก เจ้าชายไอเทิล ฟรีดริช แห่งปรัสเซีย พระปิตุลา (ลุงฝ่ายพ่อ) ซึ่งทรงมีสิทธิ์เด็ดขาด ซึ่งเป็นไปตามพระบรมราชโองการของ จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 ในปี 2465 พระมารดาของพระองค์ได้มีคดีความเกี่ยวกับพระราชทรัพย์ของพระสวามีต่อองค์จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 โดยทนายประจำราชสำนักให้การว่า องค์จักรพรรดิไม่มีอำนาจมากมายในเรื่องนี้ พระมารดาจึงต้องจำใจยอมสละพระราชทรัพย์ของพระบิดาไปในที่สุด 

ในปี 2469 พระมารดาของทรงเสกสมรสกับโยฮันเนส-ไมเคิล บารอนฟอน ลอร์น ก่อนจะหย่าร้างในปี 2478 ในสงครามโลกครั้งที่สอง พระองค์ทำหน้าที่เป็นผู้บังคับในแผนกรถหุ้มเกราะโดยประจำการอยู่ที่แนวรบของโปแลนด์

เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2483 พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงเฮ็นรีเอ็ทเทอแห่งเชอไนช์-คาโรลัท พระธิดาพระองค์สุดท้องใน เออร์มิน ร็อยส์แห่งเกรซ ผู้ซึ่งเป็นพระวรราชชายาของจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 ที่ทรงอภิเษกสมรสกันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2465 และหย่าร้างกันเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2489 โดยพระชายา รับพระราชทานพระอิสริยยศ **เจ้าหญิงแห่งปรัสเซีย พระชายา** มีพระโอรส 3 พระองค์ คือ

* เจ้าชายฟรันทซ์ วิลเฮล์มแห่งปรัสเซีย
* เจ้าชายฟรีดริช คริสทิอัน
* เจ้าชายฟรานซ์ ฟรีดริช

เจ้าชายคาร์ล ฟรานซ์ทรงเสกสมรสครั้งที่ 2 อย่างถูกต้อง เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2489 กับหลุยส์ ดอร่า ฮาร์ทมันน์ (5 กันยายน พ.ศ. 2452 ฮัมบูร์ก เยอรมนี – 23 เมษายน พ.ศ. 2504 ฮัมบูร์ก ประเทศเยอรมนี) ทั้งคู่ไม่มีพระบุตรและหย่าร้างกันในปี 2502

เจ้าชายคาร์ล ฟรานซ์ ทรงเสกสมรสครั้งที่ 3 เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2502 ในกรุงลิมา ประเทศเปรู กับ ดอนนา มาเรีย เฮรารา อี วัลเดวันโน (10 มิถุนายน พ.ศ. 2465 ลิมา เปรู – 6 มีนาคม พ.ศ. 2530 ลิมา เปรู) มีพระบุตรคือ 

* เจ้าหญิงอเล็กซานดรา มาเรีย
* เจ้าหญิงเดซีเร อนัตตาเซีย

อ้างอิง
-------

* "Kaiser's Youngest Son, Joachim Shoots Himself", The New York Times, Berlin, 18 July 1920
* "New Grandson For Kaiser", The New York Times, Berlin, 16 December 1916
* "Get's Ex-Kaiser's Grandson", The New York Times, Berlin, 14 October 1921
* "Hohenzollern Laws Ruled Out of Court", The New York Times, Berlin, 28 July 1921
* "Widow of Young Prince Sues Kaiser For Support", The New York Times, Berlin, 6 January 1922
* "Princess Joachim Weds", The New York Times, Berlin, 29 September 1926
* "Kaiser's Grandson is Killed in Action", The New York Times, Berlin, 17 September 1939
* "German Prince Married", The New York Times, Doorn, Netherlands, 2 October 1940
* "Ex-Kaiser's Stepdaughter To Marry His Grandson", The New York Times, Amsterdam, 7 August 1940
* (in German) Röd, Ildiko, "Schlager-Sängerin Cora geht in die Politik", Märkische Allgemeine, 11 March 2014.
**วัดสุทธาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองพระองค์เจ้าไชยานุชิต ในตำบลคลองหลวงแพ่ง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ในการสร้างวัด จำนวน 16 ไร่ 1 งาน 25 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูโอภาสสราธิคุณ (ชาตรี) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดสุทธาวาสตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2526 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2537 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 39 เมตร ผู้ดำเนินการก่อสร้าง คือ ร้อยเอกทวี ทิวแก้ว ผู้ใหญ่จำเนียร เล็กใจซื่อ พร้อมประชาชน ผู้มีจิตศรัทธา โดยมีพระชื้น ช่อสายหยุด ผู้จัดหาวัสดุ และค่าจ้าง ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด คือ นางเพิ่ม วรอุไร ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย วัดสุทธาวาสได้ปรับที่พักวิปัสสนาเป็นศูนย์พักคอย

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัย พระประธานในพระอุโบสถ และรูปปั้นหลวงปู่ทวด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุทธาวาส". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดสุทธาวาส". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดสุทธาวาสฉะเชิงเทรา ปรับที่พักวิปัสสนา เป็นศูนย์พักคอยผู้ป่วยโควิด". บ้านเมือง.
**วัดสีหยัง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อตรุ อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 33 ไร่ 3 งาน

หนังสือ *กัลปนาวัดหัวเมืองพัทลุง* ระบุว่า สร้างในสมัยศรีวิชัย ในสมัยอยุธยาเรียกชื่อวัดนี้ว่า **วัดศรีกูยัง** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 ในแผนที่กัลปนาวัดเมืองพัทลุง เรียกชื่อวัดนี้ว่า "วัดสีกุหยัง" เป็นวัดที่หลวงปู่ทวด เมื่อครั้งเป็นสามเณรได้มาศึกษาธรรมบททศชาติที่วัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2320 ต่อมา พ.ศ. 2528 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน

บริเวณวัดมีคูขุดล้อมรอบไว้ทั้ง 4 ด้าน เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสมีความกว้างประมาณ 200 เมตร คูกว้าง 30 เมตร ไม่ปรากฏคันดินชัดเจนคูเมืองด้านทิศใต้ แนวคูเมืองบางส่วนถูกตัดออกและส่วนที่เหลือถูกถมปรับในบางส่วนบริเวณด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ของมุมคูเมือง จะปรากฏสระน้ำรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้างประมาณ 40 เมตร ยาว 60 เมตร เมื่อ พ.ศ. 2522 หน่วยศิลปากรที่ 9 สงขลา กองโบราณคดี ได้สำรวจขุดแต่งบูรณะวัดสีหยังพบว่ามีซากสถูปก่อด้วยอิฐตั้งอยู่ในเนินดินเป็นสถูปทรงสี่เหลี่ยมจตุรัส ส่วนบนหักหายไปมีการใช้หินปะการังซึ่งมีอยู่ในท้องถิ่นมาทำเป็นรูปบัวของสถูปแทนอิฐ และพบเศษภาชนะดินเผาเนื้อดินธรรมดาและแบบเคลือบ ประติมากรรมสำริดในบริเวณใกล้เคียงเป็นเทวรูปสำริดพระกรถือรวงข้าว (ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่วัดสีหยัง) และบริเวณรอบ ๆ สถูปยังปรากฏคันคูดินโบราณ ที่บ่งบอกถึงความเป็นชุมชนโบราณอยู่ด้วย

โบราณสถานที่สำคัญ ได้แก่ ซากฐานเจดีย์มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยม มีเสาติดผนังมีบันไดทางขึ้นอยู่ทางด้านหน้าเพียงด้านเดียว เจดีย์มีขนาดกว้าง 7.63 เมตร ยาว 7.76 เมตร ฐานสูงประมาณ 1.86 เมตร มีบันไดทางขึ้นด้านทิศเหนือ อิฐที่ใช้ก่อ มีขนาดกว้าง 16 เซนติเมตร ยาว 32 เซนติเมตร หนา 6 เซนติเมตร อุโบสถเก่าก่ออิฐถือปูน ตั้งอยู่บนฐานปัทม์ที่สูง มีประตูทางเข้าด้านหน้าเพียงด้านเดียว เจาะช่องหน้าต่างด้านละ 2 ช่อง บริเวณเหนือหน้าต่างมีลายปูนปั้นเป็นวงโค้ง บริเวณหน้าบันเป็นรูปลายก้านขดสี่วง รูปรามสูรขว้างขวาน และเมขลาล่อแก้ว และศาลาไม้หรือวิหารโถงไม้ มีหลังคาทรงปั้นหยา มุงด้วยกระเบื้องดินเผา ยอดหลังคาประดับด้วยรูปครุฑและพญานาค

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสีหยัง (Wat Siyang)". ฐานข้อมูลท้องถิ่นภาคใต้-มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
2. ↑  "วัดสีหยัง". เทศบาลตำบลบ่อตรุ.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดสีหยัง**
**วัดสี่ร้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำน้อย ในตำบลสี่ร้อย อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 21 ไร่ 3 งาน

วัดสี่ร้อยสร้างเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2314 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2452 มีตำนานเล่าว่า เมื่อปี พ.ศ. 2302 พระเจ้าอลองพญากษัตริย์พม่า ได้ให้มังระและมังฆ้องนรธา ยกกองทัพพม่ามาตีเมืองตะนาวศรีและเมืองมะริดของไทย เหตุการณ์ครั้งนี้ ขุนรองปลัดชู กรมการเมืองวิเศษไชยชาญ จำนวนทั้งสิ้น 400 คน เข้าสมทบกองทัพของพระยารัตนาธิเบศร์ โดยให้ชื่อว่า กองอาฑมาต ขุนรองปลัดชู ได้รับคำสั่งให้ไปตั้งสกัดทัพพม่าในเขตท้องที่ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ณ อ่าวหว้าขาว พอพม่ายกกองทัพมา ขุนรองปลัดชูจึงควบคุมทหารโจมตีด้วยอาวุธสั้นถึงขั้นตะลุมบอนได้ปะทะกับมังระ และมังฆ้องนรธา แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะกองทัพพม่าที่หนุนเนืองกันมาอย่างไม่ขาดด้วยกำลังที่น้อยกว่า เมื่อทราบข่าวต่างเศร้าโศกเสียใจ ประชาชนจึงได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นเป็นอนุสรณ์แก่อนุชนรุ่นหลังของชาวแขวงวิเศษไชยชาญ โดยให้ชื่อวัดว่า "วัดสี่ร้อย" ต่อมาได้สร้างเจดีย์สำหรับเคารพบูชาดวงวิญญาณของชาววิเศษไชยชาญที่พลีชีพในครั้งนี้จำนวน 400 คน

อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มี อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 40 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร หอสวดมนต์กว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร สร้าง พ.ศ. 2517 และกุฏิสงฆ์ จำนวน 15 หลัง จุดเด่นของวัด คือ หลวงพ่อโต ปางป่าเลไลย์ หน้าตักกว้าง 6 เมตรเศษ สูง 21 เมตร ชาวบ้านได้มากราบขอพรและจุดประทัด หรือพลุเพื่อเป็นการบูชาท่าน และเมื่อ พ.ศ. 2530 มีโลหิตไหลออกมาจากพระนาสิกของหลวงพ่อโตวัดสี่ร้อย ทำให้ชาวบ้านหลั่งไหลกันมากราบสักการะ และเรียกว่า *หลวงพ่อร้องไห้*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสี่ร้อย". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดสี่ร้อย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดสี่ร้อย". กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด สำนักงานจังหวัดอ่างทอง ศาลากลางจังหวัดอ่างทอง.[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดสี่ร้อย**
**วัดสุนทรวารี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางโกระ อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอโคกโพธิ์ ประมาณ 4 กิโลเมตร ห่างจากที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลบางโกระ ประมาณ 0.5 กิโลเมตร และอยู่ใกล้กับโรงเรียนวัดสุนทรวารี

วัดสุนทรวารี เดิมชื่อวัดว่า **วัดป่าทุ** ได้เปลี่ยนเป็น "วัดสุนทรวารี" เนื่องจากวัดตั้งอยู่ใกล้ลำธารซึ่งมีน้ำในสะอาด สร้างขึ้นเป็นวัดเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2479 ปัจจุบันเจ้าอาวาส คือ พระครูไพศาลธรรมสุนทร สภาพที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ 

สภาพแวดล้อมเป็นป่าไม้สวนยางและบ้านเรือนประชาน อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 23 เมตร โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 สร้างเป็นอาคารไม้ และกุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น เมื่อ พ.ศ. 2560 เกิดเพลิงไหม้ที่กุฏิเจ้าอาวาส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด จังหวัดปัตตานี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดสุนทรวารี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "เพลิงไหม้กุฏิเจ้าอาวาสวัดสุนทรวารี จ.ปัตตานี วอดทั้งหลัง คาดเกิดจากไฟฟ้าลัดวงจร". ผู้จัดการออนไลน์.
**วัดสีตลาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลระแหง อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก

วัดสีตลารามเป็นวัดมอญ เดิมเรียก **วัดน้ำหัก** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2437 วัดสร้างโดย หลวงจิตรจำนง (บุญเย็น) หลวงบริรักษ์ประชากร (ทองอยู่) หลวงอุดรพันธ์พานิช (อากรเต็ง) และพระยาสุจริต รักษาผู้ว่าราชการ พร้อมด้วย พระพรหมเทพาจารย์ (เอี่ยม) เจ้าคณะใหญ่เมืองตาก ได้รับพระราชทานนามว่า "วัดสีตลาราม" จากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปี พ.ศ. 2448 ซึ่งคำว่า สีตลา ที่แปลว่า "เย็น" นั้นน่าจะหมายถึงผู้สร้างวัดที่มีชื่อว่าบุญเย็น เพื่อเป็นอนุสรณ์ระลึกถึงท่าน ส่วนชื่อ "วัดน้ำหัก" ที่ชาวบ้านเรียกกันเพราะในสมัยก่อนบริเวณด้านตะวันตกของวัด เป็นแม่น้ำปิงซึ่งมีกระแสน้ำไหลหักวนเนื่องจากเมื่อถึงหน้าน้ำหลาก น้ำไหลแรงมาก น้ำจากห้วยแม่ท้อได้ไหลตัดกระแสน้ำของแม่น้ำปิงให้เบนหักมายังท่าน้ำหน้าวัดนี้ ต่อมาได้มีการถมดินสองฝั่งแม่น้ำ ร่องน้ำเปลี่ยนไปจึงไม่มีคุ้งน้ำที่มีกระแสน้ำไหลวนให้เห็นอีก

อุโบสถเป็นอาคารเรือนไม้สร้างตามศิลปะยุโรป อุโบสถของวัดเคยถูกไฟไหม้แต่ได้มีการสร้างขึ้นใหม่ หน้าอุโบสถมีวิหารคด สร้างด้วยไม้แกะสลักลวดลาย ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยอยุธยา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสีตลาราม (วัดน้ำหัก)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดสีตลาราม (วัดน้ำหัก)". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "วัดสีตลาราม". สำนักงานจังหวัดตาก ศาลากลางจังหวัดตาก.[*ลิงก์เสีย*]
**โรงพยาบาลสิชล** เป็นโรงพยาบาลทั่วไป ขนาด 300 เตียง ตั้งอยู่เลขที่ 189 หมู่ที่ 5 ถนนศุภโยคพัฒนา ตำบลสิชล อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครศรีธรรมราช

โรงพยาบาลสิชลพัฒนามาจาก *สุขศาลา* ซึ่งก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2481 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2507 พัฒนาเป็นสถานีอนามัยชั้น 2 และ ยกฐานะเป็นสถานีอนามัยชั้น 1 และมีแพทย์ประจำตั้งแต่ พ.ศ. 2513 จนเมื่อ พ.ศ. 2521 ยกฐานะเป็นโรงพยาบาลอำเภอสิชล ขนาด 10 เตียง ยกฐานะเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาด 30 เตียง เมื่อ พ.ศ. 2526 ได้รับอนุมัติให้ยกฐานะเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาด 60 เตียง เมื่อ พ.ศ. 2536 และได้รับอนุมัติให้ยกฐานะเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาด 120 เตียง เมื่อ พ.ศ. 2541 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2565 สร้างอาคารแห่งใหม่ 1 หลังสำหรับการผ่าตัด มีจำนวน 6 ชั้น ประกอบด้วยห้องผ่าตัดระดับมาตรฐาน 6 ห้อง (รวมเป็น 13 ห้อง) และห้องสวนหัวใจและเอ็กซ์เรย์หลอดเลือดอีก 1 ห้อง

โรงพยาบาลให้บริการให้หลายกลุ่มโรค เช่น จักษุ ทันตกรรม รังสีวินิจฉัย เวชกรรมฟื้นฟู ไตเทียม แพทย์แผนไทยและแพทย์ทางเลือก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "'รพ.สิชล' ต้นแบบ รพ.พึ่งตนเอง เพิ่มรักษาโรคเฉพาะทางอำนวยความสะดวก สร้างรายได้".
2. ↑  "รพ.สิชล ยกระดับบริการ สร้างอาคารผ่าตัดแห่งใหม่ เพิ่มขนาดเป็น 400 เตียง เสริมศักยภาพรักษาโรคซับซ้อน". The Coverage.
3. ↑  "สิชล ต้นแบบ รพ.พึ่งตนเอง เพิ่มรักษาโรคเฉพาะทางอำนวยความสะดวกสร้างรายได้". สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-08-23. สืบค้นเมื่อ 2022-08-23.
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**ราชรัฐมุขนายกเรเกินส์บวร์ค** (อังกฤษ: Bishopric of Regensburg, เยอรมัน: *Bistum Regensburg*) เป็นราชรัฐมุขนายกขนาดเล็กของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ต่อมาได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นราชรัฐเรเกินส์บวร์คในปี ค.ศ. 1803 หลังจากการยุบรัฐผู้คัดเลือกไมนทซ์ และกลายมาเป็นรัฐมุขนายกอีกครั้งหนึ่งในปี ค.ศ. 1817

ประวัติ
-------

นักบุญบอนิเฟซก่อตั้งมุขมณฑลเรเกินส์บวร์คขึ้นในปี ค.ศ. 739 เดิมอยู่ในกำกับของอาร์ชบิชอปแห่งซาลซ์บูร์ก ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 รัฐมุขนายกเรเกินส์บวร์คก็กลายเป็นรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในการปฏิรูปดินแดนในปี ค.ศ. 1803 รัฐนี้ก็รวมกับดินแดนต่าง ๆ เข้าเป็นรัฐอัครมุขนายกเรเกินส์บวร์คโดยมีคาร์ล เทโอดอร์ ฟอน ดัลแบร์ก (Karl Theodor von Dalberg) เป็นอาร์ชบิชอป ในปี ค.ศ. 1810 ราชรัฐเรเกินส์บวร์คก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรบาวาเรีย แต่ก็ยังรักษาฐานะเป็นมุขมณฑลอยู่ หลังจากดาลเบิร์กเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1817 เรเกินส์บวร์คก็ถูกลดฐานะลงเป็นมุขมณฑลที่ขึ้นกับอาร์ชบิชอปแห่งมึนเชินและไฟรซิง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Holy Roman Empire

ดูเพิ่ม
-------

* จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
* เจ้าชายมุขนายก
ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศหรือ *ทากามิกูระ* ในท้องพระโรง *ชิชินเด็น* ที่พระราชวังหลวงโตเกียว ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะในปี พ.ศ. 2562​
**ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ** (อังกฤษ: Chrysanthemum Throne , ญี่ปุ่น: 高御座; โรมาจิ: *ทากามิกูระ*) ราชบัลลังก์ที่ใช้ประกอบ พระราชพิธีราชาภิเษกของจักรพรรดิญี่ปุ่น ซึ่งประดิษฐานอยู่ ณ ท้องพระโรง ชิชินเด็น ในพระราชวังหลวงเคียวโตะ โดยจักรพรรดิพระองค์ล่าสุดที่ได้ประทับบนราชบัลลังก์นี้คือสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะ ในคราวพระราชพิธีราชาภิเษกเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2019

ประวัติ
-------

ท้องพระโรงนี้ในยุคเมจินั้นถูกใช้โดยจักรพรรดิโชวะ ซึ่งท้องพระโรงดังกล่าวนั้น ได้ถูกทำลายไปในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2
ประเทศญี่ปุ่นนั้นเป็นประเทศที่มีการสืบทอดสันตติวงศ์มายาวนานที่สุดในโลก ซึ่งมีความคล้ายคลึงกันกับราชวงศ์อังกฤษ ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศนั้นเกิดขึ้นจากแนวคิดนามนัย ที่แสดงถึงพระจักรพรรดิและอำนาจทางกฎหมายในการดำรงอยู่ของรัฐบาล ซึ่งแตกต่างจากอังกฤษ แนวคิดของสถาบันพระมหากษัตริย์ในญี่ปุ่นนั้นพัฒนามา โดยแตกต่างจากแนวคิดเดิมในช่วงก่อนปี ค.ศ. 1947 ตัวอย่างเช่น การไม่ให้มีการรับรู้ถึงการแยกทรัพย์สินของรัฐชาติออกจากตัวบุคคล และการครอบครองทรัพย์สินส่วนพระองค์ของพระจักรพรรดิ

ตามตำนานกล่าวว่า ราชวงศ์ญี่ปุ่นนั้นได้สถาปนาขึ้นในช่วง 660 ปีก่อนคริสตกาล โดยจักรพรรดิจิมมุ และในปัจจุบันนั้น สมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะ ได้ขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศมาเป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 126 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่น และตามบันทึกประวัติศาสตร์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่นั้น ได้พาย้อนกลับไปในรัชสมัยของจักรพรรดิโอจิง ว่าพระองค์ได้ทรงครองราชสมบัติในช่วงต้นศตวรรษที่ 4

ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 เจ้าชายฮิโระฮิโตะ มกุฎราชกุมารแห่งญี่ปุ่น ได้ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในช่วงเวลาหลายปีในการปกครองของพระราชบิดา เมื่อจักรพรรดิไทโชพระราชบิดา มีพระวรกายที่ไม่สามารถปฏิบัติพระราชกรณียกิจใด ๆ ได้ ถึงอย่างไรก็ตาม เจ้าชายฮิโระฮิโตะนั้น ก็ยังคงขาดพระราชอำนาจ นั้นก็คือการครองราชย์บนพระราชบัลลังก์ ซึ่งพระองค์นั้นสามารถมีพระราชอำนาจได้อย่างสมบูรณ์ ก็ต่อเมื่อพระราชบิดาของพระองค์ได้เสด็จสวรรคตลงแล้วเท่านั้น

รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันของญี่ปุ่น ถือว่าพระจักรพรรดินั้นเป็น "สัญลักษณ์ของรัฐและความสามัคคีของประชาชน" โดยให้องค์พระจักรพรรดินั้นทรงปกครองตามระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ความหมายเชิงนามนัยของ "ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ" นั้นได้รวมถึงสถาบันพระมหากษัตริย์ในปัจจุบันและรายพระนามพระจักรพรรดิตามลำดับทั้งในตำนานและในประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ญี่ปุ่น

*ทากามิกูระ*
------------

ราชบัลลังก์ *ทากามิกูระ* ที่ถูกเก็บไว้ในพระราชวังหลวงเกียวโต
ราชบัลลังก์ *ทากามิกูระ* (ญี่ปุ่น: 高御座) จริง ๆ นั้นตั้งอยู่ที่พระราชวังหลวงเกียวโต เป็นราชบังลังก์ที่เก่าแก่ที่สุดที่ถูกใช้โดยราชวงศ์ญี่ปุ่น และยังคงอยู่มาจนถึงยุคปัจจุบัน รูปแบบราชบัลลังก์ในปัจจุบัน ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของจักรพรรดิไทโช ในปี ค.ศ. 1912 โดยราชบัลลังก์นั้น จะตั้งอยู่บนแท่นยกพื้นรูปแปดเหลี่ยม ขนาดสูง 5 เมตร (16 ฟุต) เหนือพื้น ซึ่งจะแบ่งตามส่วนที่ว่างของห้องราชบัลลังก์ด้วยผ้าม่าน

ดูเพิ่ม
-------

* เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันสูงส่งยิ่งดอกเบญจมาศ
* รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น
* ราชวงศ์ญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  McNeill, David. "The Girl who May Sit on Chrysanthemum Throne," *The Independent* (London). 23 กุมภาพันธ์ 2005
เจ้าชายคาร์ล เจ้าชายแห่งวีท (อังกฤษ: Carl, Prince of Wied) ประสูติเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม 2504 เป็นพระโอรสใน เจ้าชายฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งวีท และ เจ้าหญิงกูดาแห่งวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์ ทรงเป็นพระปนัดดาใน เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เจ้าชายแห่งวีท ทรงสืบเชื้อสายมาจาก พระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ ผ่านทางพระบิดา และทางพระมารดานั้น ทรงเป็นพระญาติชั้นที่ 5 ใน สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์ แม่พระนามของพระองค์นี่นจะมี ฟรีดริช ออกัส ซึ่งควรจะเป็นพระนามหลัก แต่พระองค์กลับทรงเลือกใข้พระนามสุดท้ายอย่าง คาร์ล โดยทรงให้เหตุผลว่า เป็นพระประสงค์ส่วนพระองค์ และด้วยพระมารดานั้นทรงสืบเชื้อสายมาจาก พระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่ พระองค์เองจึงมีสิทธิในการสืบราชบัลลังก์สหราชอาณาจักร

เสกสมรส
-------

เจ้าชายคาร์ล เจ้าชายแห่งวีท ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงอิซาเบลแห่งอีสเตนเบิร์ก พระขนิษฐาใน เจ้าหญิงโซฟี เจ้าหญิงแห่งปรัสเซีย เมื่อวันที่ 26 เมษายน 2541 มีพระบุตรดังนี้

1. เจ้าชายแม็กซิมิเลียน เจ้าชายแห่งวีท
2. เจ้าชายฟรีดริช วิลเลียม
3. เจ้าหญิงมารี เอลิซเบธ
4. เจ้าหญิงลุยอิซ

เจ้าชายคาร์ล เจ้าชายแห่งวีท สิ้นพระชนม์แบบกะทันหันด้วยพระอาการพระหทัยวายเฉียบพลันเมื่อวันที่ 12 มีนาคม 2558 สิริพระชันษา 53 ปี ทำให้ตำแหน่ง **เจ้าชายแห่งวีท** ตกเป็นของพระโอรสองค์ใหญ่

อ้างอิง
-------

* thePeerage.com - Friedrich August Maximilian Wilhelm Carl Fürst zu Wied
* Genealogics - Leo van de Pas - Carl, 8.Fürst zu Wied[*ลิงก์เสีย*]
* Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser, Band XIX, 2011
**วัดสีกัน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงดอนเมือง เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูธรรมรัตนวิมล (ทองใบ)

วัดสีกันตั้งวัดเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 ได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 สร้างขึ้นด้วยแรงศรัทธาจากประชาชน ข้าราชการ ทหาร และตำรวจซึ่งได้ร่วมบริจาคที่ดินและทุนทรัพย์เพื่อสร้างวัดนี้ขึ้น เดิมชื่อว่า **วัดพุทธสยาม** ต่อมาได้พิจารณาเปลี่ยนแปลงชื่อเสียใหม่เป็น "วัดสีกัน" เพื่อให้เป็นการเหมาะสมและสอดคล้องกับสถานที่ตั้ง

สภาพวัดโดยทั่วไป เดิมเป็นพื้นที่สูงพ้นจากน้ำท่วม ปลูกสร้างเป็นอาคารปูนชั้นเดียว แบบยกพื้นสูง ด้านหน้ามีป้ายระบุข้อความว่า กุฏิพิพิธภัณฑ์ธรรมรัตน์ การุณย์ โหสกุล สถาปัตยกรรมที่โดดเด่นคือ พระอุโบสถทรงไทยภายในประดิษฐานพระประธาน นามว่า *สมเด็จพระบรมพุทโธ* ที่เชิงบันไดนาคด้านหน้าโบสถ์ปรากฎรูปปั้นยักษ์มีนามว่า *สมเด็จท้าวเวสสุวรรณฯ* วัดมีวิหารจัตุรมุข ภายในประดิษฐานพระประธานองค์พระพุทธสมเด็จมหาราชทรงครุฑ ภปร. ขนาดหน้าตัก 69 นิ้ว สูง 119 นิ้ว

วัดสีกันมีวัตถุมงคลที่จัดอยู่ในรายการประกวดพระเครื่องพระบูชาไทยของสมาคมเกือบทุกงาน คือ *พระสมเด็จทรงครุฑ* มีพุทธคุณด้านแคล้วคลาด ครบเครื่องเรื่องปลอดภัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสีกัน". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดสีกัน ถนนสรงประภา แขวงสีกัน เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร". ทัวร์วัดไทย.
3. ↑  "วัดสีกัน".
พิกัดภูมิศาสตร์: 37°06′06″N 139°59′55″E﻿ / ﻿37.1016692°N 139.9985806°E﻿ / 37.1016692; 139.9985806

เซ็ชโชเซกิ
**เซ็ชโชเซกิ** (ญี่ปุ่น: 殺生石; โรมาจิ: *Sesshōseki*) เป็นหินก้อนหนึ่งในเทือกเขาภูเขาไฟในพื้นที่นาซุ จังหวัดโทจิงิ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีชื่อเสียงเรื่องอนเซ็ง ตำนานของญี่ปุ่นเล่าว่าหินนี้จะทำให้ผู้ใดที่สัมผัสมันถึงแก่ความตาย ในญี่ปุ่น หินและหินใหญ่ในพื้นที่ที่มีควันพิษภูเขาไฟมักเรียกว่า *Sessho-seki* (殺生石) ซึ่งแปลว่าหินแห่งความตาย หินนี้ยังมีความเกี่ยวพันกับตำนานพื้นถิ่นเรื่องทามาโมะโนมาเอะ และจิ้งจอกเก้าหาง

ตำนาน
-----

เชื่อกันว่าหินนี้เป็นศพของทามาโมะโนมาเอะ สาวงามที่ถูกเปิดโปงว่าเป็นจิ้งจอกเก้าหางและทำงานให้แก่ปีศาจ *ไดเมียว* รวมถึงวางแผนจะสังหารจักรพรรดิโทบะเพื่อแย่งชิงราชบัลลังก์ ตามที่ระบุใน *โอโตงิโซชิ* หลังจิ้งจอกเก้าหางนางนี้ถูกสังหารโดยนักรบชื่อดัง มิอูระโนะซูเกะ ร่างของเธอกลายเป็นหินเซ็ชโชเซกินี้ ต่อมา มีพระสงฆ์รูปหนึ่งนามว่าเก็นโนะ (Genno) เดินทางมาพักอยู่ข้างกับหินนี้แล้วถูกดวงวิญญาณของนางทามาโนะโนมาเอะคุกคาม เก็นโนะจึงทำพิธีไล่ผี และร้องของให้นางพ้นจากบาป นางยอมต่อพระเก็นโนะและสัญญาจะไม่หลอกหลอนอยู่ในหินนี้อีก

หินแตก
------

ในวันที่ 5 มีนาคม 2022 มีรายงานว่าหินแตกออกเป็นสองส่วน เป็นไปได้สูงว่าเป็นผลจากการสึกกร่อนตามกาลเวลา อย่างไรก็ตามในโลกอินเทอร์เน็ตมีผู้คนจำนวนมากออกมาแสดงความเห็นเกรงกลัวว่าวิญญาณของจิ้งจอกเก้าหางที่ถูกมัดเก็บในหินได้แตกออก และจะออกมาหลอกหลอนผู้คนอีก ในวันที่ 26 มีนาคม 2022 รัฐบาลท้องถิ่นได้นิมนต์พระสงฆ์ในพื้นที่มาประกอบพิธีเพื่อสงบดวงวิญญาณจิ้งจอกเก้าหางลง ในพิธีมีการสวดมนต์ ถวายเครื่องสักการะ และโบกพัด *ฮาราเองูชิ* บนหินที่แตก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "殺生石 真っ二つ 以前からひび、自然現象か 那須｜社会,県内主要｜下野新聞「SOON」ニュース｜下野新聞 SOON(スーン)". *下野新聞 SOON* (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 2022-03-06.
2. 1 2  Sessho-seki. Kotobank.
3. ↑  McCurry, Justin (7 March 2022). "Japan's 'killing stone' splits in two, releasing superstitions amid the sulphur springs". *The Guardian* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 7 March 2022.
4. ↑  McGee, Oona (2022-03-28). "Mist descends upon Japan's "Killing Stone" after ceremony to appease nine-tailed fox spirit". *Sora News 24* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-03-30.
**วัดสุทธาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านคลองบางสะแก ตำบลลาดหลุมแก้ว อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 29 ไร่ 2 งาน 68 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสุทธาภิรมณ์ (พระอาจารย์สุนทร ฐานวโร) เป็นเจ้าอาวาส

วัดสุทธาวาสได้รับอนุญาตให้สร้างได้เมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2485 โดยมีนายแฉ่ง นายทอง และนางสุดใจ ตระกูลเจริญสุข เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัดบนที่ดินเนื้อที่ 16 ไร่ 3 งาน 7 ตารางวา ซึ่งนางสุด ไวว่อง ได้บริจาคให้สร้างวัด นายพุ่ม เจริญสุข บริจาคเรือน 2 หลังมาให้สร้างกุฏิสงฆ์ พระปทุมวรนายก เจ้าคณะจังหวัดสมัยนั้น ได้ขนานนามให้ว่า "วัดสุทธาวาส" ชาวบ้านนิยมเรียกว่า **วัดใหม่ยายสุด** ตามนามผู้บริจาคเจ้าของที่ดิน

บริเวณที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ปลายคลองบางสะแกฝั่งใต้ ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 5 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง และอาคารไม้ 1 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ศาลาท่าน้ำ และศาลาบำเพ็ญกุศล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุทธาวาส". องค์การบริหารส่วนตำบลลาดหลุมแก้ว.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดสิรินธรเทพรัตนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอ้อมใหญ่ อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เป็นวัดในพระนามาภิไธยในสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี

วัดสิรินธรเทพรัตนารามเริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เนื่องด้วยสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร วัดบวรนิเวศวิหาร ประทานที่ดินให้สร้างวัดจำนวน 63 ไร่ 2 งาน และเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 พระองค์ได้เสด็จไปทรงเททองหล่อพระประธานทรงวางศิลาฤกษ์ หอฉัน และกุฏิ พร้อมทั้งทรงมอบหมายให้ พระเทพวราจารย์ (พระธรรมวราจารย์) สมณศักดิ์ในขณะนั้นดำเนินการก่อสร้างอาคารสถานที่ต่าง ๆ และปรับปรุงสถานที่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2542

วัดยังตั้งเป็นวิทยาเขตแห่งที่ 2 ของมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ได้รับพระราชทานพระนามาภิไธยเป็นนามวิทยาเขตว่า *วิทยาเขตสิรินธรราชวิทยาลัย* และมีศูนย์เด็กเล็ก นามว่า *ศูนย์เด็กเล็กวิทยาเขตสิรินธรราชวิทยาลัย* มีมูลนิธินามว่า *มูลนิธิสิรินธรราชวิทยาลัย*

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ 2 ชั้น เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 ผนังภายนอกประดับด้วยหินแกรนิตและหินอ่อนบางส่วน หลังคาประดับด้วยช่อฟ้าใบระกา หน้าบันได้รับพระราชทานให้อัญเชิญอักษรพระนามาภิไธย สธ. ซุ้มประตูหน้าต่างประดับด้วยหินอ่อนและเบญจรงค์ หลังคามุงกระเบื้องสีแดง บานประตูหน้าต่างฝังมุขและเบญจรงค์ พระประธานประจำอุโบสถเฉลิมพระเกียรติ ได้รับอนุญาตจากกรมศิลปากร ให้จำลองแบบพระพุทธสิหิงค์ขนาดหน้าตักกว้าง 80 นิ้ว ลงรักปิดทอง กุฏิสงฆ์ 4 หลังและศาลาการเปรียญ 1 หลังทั้งหมดเป็นอาคารคอนกรีตทรงไทยประยุกต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งอุโบสถนั้นสร้างเพื่อเฉลิมพระเกียรติในโอกาสที่สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงเจริญพระชนมพรรษา 48 พรรษา พ.ศ. 2546

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสิรินธรเทพรัตนารามฯ ชุมทางแห่งความรู้สู่ชุมชน". ผู้จัดการออนไลน์.
2. ↑  ไตรเทพ ไกรงู. "วัดสิรินธรเทพรัตนารามฯวัดในพระราชูปถัมภ์ที่สมบูรณ์ตามแนวพระราชดำริ 'บวร' : ท่องไปในแดนธรรม". คมชัดลึก.
3. ↑  "วัดสิรินธรเทพรัตนาราม". เทศบาลตำบลอ้อมใหญ่. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-27. สืบค้นเมื่อ 2021-07-27.
เจเรมี เวด ในปี ค.ศ. 2011
**เจเรมี เวด** (อังกฤษ: Jeremy Wade) เกิดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1960 ที่ซัฟฟอล์ก ประเทศอังกฤษ มีชื่อเต็มว่า **เจเรมี จอห์น เวด** (Jeremy John Wade) เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงจากการเป็นพิธีกรและนักตกปลาจากรายการ River Monsters ที่ออกอากาศทางช่องแอนิมอลแพลนเน็ต (ในประเทศไทยออกอากาศทางช่องดิสคัฟเวอรี ทางทรูวิชันส์)

เวดจบการศึกษาด้านสัตววิทยาจากมหาวิทยาลัยบริสตอล และประกาศนียบัตรการเรียนการสอนด้านชีววิทยาจากมหาวิทยาลัยเคนต์ เคยทำงานเป็นครูสอนวิชาชีววิทยาในโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา และได้เขียนบทความเกี่ยวกับเรื่องทางธรรมชาติและการท่องเที่ยวลงในหนังสือพิมพ์ฉบับต่าง ๆ 

ปัจจุบัน เจเรมี เวด เป็นพิธีกรและนักตกปลาแบบสุดเหวี่ยงในรายการโทรทัศน์ชุด River Monsters อันเป็นรายการสารคดีที่เดินทางไปในแม่น้ำสายต่าง ๆ ทั่วโลก อาทิ แอฟริกา, อะแลสกา, ประเทศไทย เพื่อตกปลาน้ำจืดขนาดใหญ่หลายชนิด ซึ่งบางชนิดมีรายงานว่าทำร้ายมนุษย์ได้ด้วย ซึ่งหลายต่อหลายครั้ง เวดต้องเสี่ยงตายและได้รับบาดเจ็บจากการตกปลาในรายการ เช่น เครื่องบินตกในหนองน้ำที่บราซิล, เกือบถูกฟ้าผ่าที่สุรินัม, เย่อกับปลากระเบนราหูจนเอ็นแขนขวาขาดที่ประเทศไทย, เป็นไข้ป่าใจกลางป่าคองโก เป็นต้น

สถานะทางครอบครัว ปัจจุบันเวดยังคงเป็นโสด

ดูเพิ่ม
-------

* เยคับ วากเนอร์

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-04-26. สืบค้นเมื่อ 2011-01-29.
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-06. สืบค้นเมื่อ 2011-01-29.
4. ↑  *Untold Stories*, "River Monsters With Jeremy Wade". สารคดีทางดิสคัฟเวอรีแชนแนล ทางทรูวิชั่นส์: จันทร์ที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556
5. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-12-27. สืบค้นเมื่อ 2011-01-29.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ส่วนตัว
แผนที่แสดงที่ตั้งของสถานที่ 28 แห่งสุดท้าย (จุดสีแดง) และ 42 ตัวเลือกอื่น ๆ ซึ่งเป็นชื่อสำรอง (จุดสีดำ)
**เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลกยุคใหม่** (อังกฤษ: New7Wonders of Nature) เป็นสถานที่เจ็ดแห่งทางธรรมชาติของโลก ที่ได้รับการเลือกด้วยการลงคะแนน ให้เป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกทางธรรมชาติยุคใหม่เจ็ดแห่ง โดยมูลนิธิเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกทางธรรมชาติ ประกาศผลทางเว็บไซต์ของมูลนิธิในเวลามาตรฐานสากล 11:00 น. ของวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011

โดยคัดเลือกมาจากสถานที่ 440 แห่งทั่วโลกใน 220 ประเทศ แล้วคัดเลือกให้เหลือ 77 แห่ง 28 แห่ง และสุดท้ายคัดเลือกให้เหลือเจ็ดแห่ง โดยมีหลายแห่งที่ได้รับการเสนอชื่อมาแต่ไม่ได้รับการเลือก เช่น เกรตแบร์ริเออร์รีฟ ทางชายฝั่งตะวันออกของออสเตรเลีย, ยอดเขาคิลิมันจาโร ในแทนซาเนีย, ทะเลเดดซี ในอิสราเอล และแกรนด์แคนยอน ในสหรัฐอเมริกา เป็นต้น

ผู้ชนะ
------

| สถานที่ | ประเทศ | ภาพ |
| --- | --- | --- |
| **ป่าแอมะซอน และ แม่น้ำแอมะซอน** | โบลิเวีย โบลิเวีย, บราซิล บราซิล, โคลอมเบีย โคลอมเบีย, เอกวาดอร์ เอกวาดอร์, ฝรั่งเศส เฟรนช์เกียอานา, กายอานา กายอานา, เปรู เปรู, ซูรินาม ซูรินาม, เวเนซุเอลา เวเนซุเอลา |  |
| **เกาะเชจู** | เกาหลีใต้ เกาหลีใต้ |  |
| **อ่าวหะล็อง** | เวียดนาม เวียดนาม |  |
| **น้ำตกอีกวาซู** (อุทยานแห่งชาติ) | อาร์เจนตินา อาร์เจนตินา, บราซิล บราซิล |  |
| **อุทยานแห่งชาติแม่น้ำใต้ดินปวยร์โตปรินเซซา** | ฟิลิปปินส์ ฟิลิปปินส์ |  |
| **เกาะโกโมโด** (อุทยานแห่งชาติ) | อินโดนีเซีย อินโดนีเซีย |  |
| **ภูเขาโต๊ะ** (อุทยานแห่งชาติ) | แอฟริกาใต้ แอฟริกาใต้ |  |

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประกาศ 7 สิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลก ป่าอเมซอน,อ่าวฮาลอง,เกาะโคโมโด ติดโผด้วย". *มติชน*. November 14, 2011. สืบค้นเมื่อ July 3, 2016.[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์มูลนิธิเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกทางธรรมชาติยุคใหม่ (อังกฤษ)

| * ด
* ค
* ก
เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลกยุคใหม่ |
| --- |
| 
* ป่าแอมะซอนและแม่น้ำแอมะซอน
* อ่าวหะล็อง
* น้ำตกอีกวาซู
* เกาะเชจู
* เกาะโกโมโด
* แม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา
* ภูเขาโต๊ะ

 |  |
**บีเอลซิบูโฟ** หรือ **กบปีศาจ** หรือ **คางคกปีศาจ** หรือ **กบจากนรก**
(อังกฤษ: Beelzebufo) เป็นสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกขนาดใหญ่จำพวกกบที่สูญพันธุ์ไปแล้วในยุคก่อนประวัติศาสตร์เมื่อกว่า 65-70 ล้านปีก่อน ในยุคครีเตเชียสตอนปลาย

โดยคำว่า *Beelzebufo* นั้น มาจากคำว่า "บีเอลซิบับ" ซึ่งเป็นปีศาจตนหนึ่งในความเชื่อทางคริสต์ศาสนา เป็นปีศาจแมลงวัน และ *bufo* เป็นภาษาละตินแปลว่า "คางคก" ส่วนชื่อชนิดนั้น *ampinga* หมายถึง "โล่" ในภาษามาลากาซี

บีเอลซีบูโฟ ถูกค้นพบครั้งแรกเป็นฟอสซิลในมาดากัสการ์เมื่อปี ค.ศ. 1993 จากคณะนักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษและอเมริกัน ก่อนที่จะใช้เวลาศึกษานานกว่า 14 ปี จึงได้มีการอนุกรมวิธานอย่างเป็นทางการ โดยบีเอลซีบูโฟนั้นมีความยาวได้ถึง 40 เซนติเมตร (16 นิ้ว) และน้ำหนัก 4 กิโลกรัม (9 ปอนด์) ขนาดพอ ๆ กับลูกโบว์ลิ่ง นับเป็นสัตว์จำพวกกบที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกเท่าที่เคยมีการค้นพบมา โดยพบที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกในยุคปัจจุบัน คือ กบโกไลแอท ในทวีปแอฟริกา ยังมีความยาวเต็มที่เพียง 32 เซนติเมตร (13 นิ้ว) เท่านั้น

ภาพสามมิติของโครงกระดูกขนาดเต็มตัว
บีเอลซีบูโฟ มีส่วนหัวขนาดใหญ่ มีปากที่กว้างและขากรรไกรที่ทรงพลัง รวมทั้งยังมีฟัน และยังมีลักษณะทางกายภาพที่มีกะโหลกค่อนข้างหนา จึงเชื่อว่าสามารถกินสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม หรือสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก หรือตัวอ่อนของไดโนเสาร์ที่เพิ่งฟักออกมาเป็นอาหาร อีกทั้งในวงจรชีวิตไม่ได้เกี่ยวข้องกับน้ำหรือพงหญ้าเหมือนกับสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกทั่วไป หากแต่อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่กึ่งแห้งแล้ง ส่วนรูปแบบการล่าเหยื่ออาจคล้ายกับกบในปัจจุบันคืออำพรางตัวแล้วกระโดดเข้าหาเหยื่อ และเชื่อด้วยว่ามีแรงกัดเทียบเท่ากับสัตว์กินเนื้อและสัตว์นักล่าบนบกในยุคปัจจุบัน เช่น หมาป่า, เสือโคร่ง หรือสิงโต

บีเอลซีบูโฟ จัดอยู่ในวงศ์กบเขา (Ceratophryidae) โดยเฉพาะในสกุล *Ceratophrys* ซึ่งยังเป็นกบที่มีการสืบสายพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน เป็นกบขนาดใหญ่และพบกระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาใต้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Scientists find 'Devil Toad' fossil". Associated Press. 2008-02-19. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-02-20. สืบค้นเมื่อ 2008-02-19.
2. ↑  Hooper, Rowan (2008-02-18). "Giant prehistoric frog hints at ancient land link". New Scientist. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-02-26. สืบค้นเมื่อ 2008-02-19.
3. 1 2 3 4  "ฟอลซิลปิศาจ "กบยักษ์โบราณ" กินลูกไดโนเสาร์เป็นอาหาร". ผู้จัดการออนไลน์. 20 February 2008. สืบค้นเมื่อ 2 January 2014.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  Evans S *et al.* (2013), "Big, bad and bizarre: New material of Beelzebufo, a new hyperossified anuran from the Late Cretaceous of Madagascar, yields further surprises", *Society of Vertebrate Paleontology: Abstracts of papers*, 73rd Annual Meeting, p. 123.
5. ↑  "ท่องโลกกว้าง: อัศจรรย์กบแสนสวย". ไทยพีบีเอส. 2 January 2014. สืบค้นเมื่อ 2 January 2014.[*ลิงก์เสีย*]
6. ↑  หน้า 14 ประชาชื่น-วิทยาการ-ไอที, *กบ"แพคแมน"นักล่าแห่งละตินอเมริกา*. **มติชน**ปีที่ 40 ฉบับที่ 14449: วันจันทร์ที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2560

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Beelzebufo***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ  Beelzebufo ampinga ที่วิกิสปีชีส์
**อัลเบรชท์ วิลเลิม พิม ลีเออร์** (อังกฤษ: Albrecht Willem "Pim" Lier) เป็นทนายความชาวดัตช์ และพระราชมาตุลา (น้าชาย) ใน สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์

ประวัติ
-------

ลีเออร์ เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะ พระโอรสนอกสมรสในดยุกเฮนดริกแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน ที่เกิดกับ พระชายานอกสมรส มิลิน โอบโบ-เวนเนเกอร์ เขาเป็นพระราชอนุชาต่างมารดาคนเดียวใน สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ และเป็นพระราชมาตุลา (น้าชาย) ใน สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นเจ้าเนื่องจากไม่ได้สืบเชื้อสายแห่งพระราชวงศ์ดัตช์ แต่พระราชินีนาถเบียทริกซ์ก็ให้ความเคารพในฐานะพระมาตุลา

สมรส
----

ลีเออร์ สมรสกับ เปรตา เดอไวริส แต่ไม่มีบุตรด้วยกัน

งาน
---

นอกจากเขาจะเป็นทนายความแล้ว เขายังดำรงตำแหน่งประธานCentre Party (Netherlands) หรือผู้อพยพแห่งดัตช์ จนถึงปี ค.ศ. 1986

ฆาตกรและเสียชีวิต
-----------------

เขาได้ยิงภรรยาของตนเองจนเสียชีวิต ทำให้เขาตกเป็นผู้ต้องหากว่า 4 ปีครึ่ง ต่อมาเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 2015 เขาเสียชีวิตด้วยโรคชรา ด้วยวัย 96 ปี โดยศพของเขาถูกฝังในเฮก โดยการนี้ สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์ เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วย เจ้าหญิงเบียทริกซ์ อดีตสมเด็จพระราชินีนาถ พร้อมพระบรมวงศานุวงศ์แห่งเนเธอร์แลนด์ไปในการฝังศพของลีเออร์ด้วย

คำไว้อาลัย
----------

พระราชดำรัสของสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์

> แด่ลีเออร์ผู้มีศักดิ์เป็นตาของข้าพเจ้า เมื่อท่านได้จากเราไป ย่อมนำความเสียใจมาสู่ทุกคน
> 
> — สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์  
> พระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์

พระราชดำรัสของอดีตสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์

> ลีเออร์ผู้เป็นน้าของข้าพเจ้า การจากไปของท่านนั้นทำให้ข้าพเจ้าเสียใจอย่างสุดซึ่ง ท่านและสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาสนิทสนมกันมาก อีกทั้งท่านอุปการะเลี้ยงดูข้าพเจ้าและน้องสาวอีก 3 ของข้าพเจ้า การจากไปของท่าน ย่อมทำให้ข้าพเจ้าเศร้าสลด
> 
> — สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์  
> พระราชภาคิไนย

อ้างอิง
-------

* Het buitenechtelijk kind van das Gepäck prins Hendrik, *Trouw*, 26 augustus 2011
Motor vehicle

**ฟอร์ด เอสเคป** (อังกฤษ: Ford Escape) เป็นรถยนต์เอนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดเล็ก (Compact SUV) ของฟอร์ดมอเตอร์ เริ่มผลิตใน พ.ศ. 2543 และเริ่มจำหน่ายในปี พ.ศ. 2544 โดยใช้ชิ้นส่วนร่วมกับมาสด้า ทริบิวต์ (อังกฤษ: Mazda Tribute) และได้รับความนิยมมากในทุกประเทศที่เปิดตัว โดยในประเทศไทยเริ่มจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2546-ปัจจุบัน โดยปัจจุบัน ฟอร์ด เอสเคป มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 3 Generation (รุ่น) ดังนี้

รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2543-2550)
--------------------------

ฟอร์ด เอสเคป รุ่นที่ 1
ฟอร์ด เอสเคป รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2543-2550 แต่ในประเทศไทย เอสเคปรุ่นนี้เริ่มจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2546-ปัจจุบัน ซึ่งมีระบบขับเคลื่อน 2 รูปแบบ คือระบบขับเคลื่อน 2 ล้อ และ 4 ล้อ

มีตัวถัง 1 รูปแบบ คือเอสยูวี 4 ประตู มีระบบเกียร์ 2 รูปแบบ คือ เกียร์ธรรมดา 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด และมีเครื่องยนต์ 3 ขนาด คือ 2.0 ,2.3 และ 3.0 ลิตร โดยในประเทศไทยในปัจจุบันจะมีจำหน่ายเฉพาะรุ่นเครื่องยนต์ 2.3 ลิตร และเกียร์อัตโนมัติเท่านั้น และมีการไมเนอร์เชนจ์ไปแล้วถึง 3 ครั้งด้วยกัน และรุ่นนี้ ในต่างประเทศ ได้มีการผลิตรุ่นไฮบริด เป็นรุ่นพิเศษ ซึ่งไม่มีขายในประเทศไทย

ในปี พ.ศ. 2550 ฟอร์ดมอเตอร์ ได้ส่งเอสเคปรุ่นที่ 2 สู่ตลาดโลก รุ่นที่ 1 จึงเลิกผลิตไป แต่ในประเทศไทยยังมีจำหน่ายอยู่จนถึงปี 2557

รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2550-2555)
--------------------------

ฟอร์ด เอสเคป รุ่นที่ 2
ฟอร์ด เอสเคป รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2550-2555 ซึ่งมีตัวถังแบบเดียวคือเอสยูวี 4 ประตู มีเกียร์ 3 แบบ คือเกียร์ธรรมดา 5 สปีด ,เกียร์อัตโนมัติ 4 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 6 สปีด และมีเครื่องยนต์ 3 ขนาดคือ 2.3 ,2.5 และ 3.0 ลิตร โดยรุ่นนี้ยังมีการผลิตรุ่นไฮบริดเหมือนรุ่นก่อนหน้านี้ แต่รุ่นนี้ไม่มีการทำตลาดในประเทศไทยแต่อย่างใด

รุ่นที่ 3 (พ.ศ. 2555-2562)
--------------------------

ฟอร์ด เอสเคป รุ่นที่ 3
ฟอร์ด เอสเคป รุ่นที่ 3 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2555-2562 ซึ่งรุ่นนี้ได้เปลี่ยนจากการร่วมผลิตกับมาสด้า ทริบิวต์ ไปผลิตร่วมกับมาสด้า 3 และฟอร์ด โฟกัส โดยรุ่นนี้มีตัวถังแบบเดียวคือตัวถังเอสยูวี 4 ประตู มีเกียร์แบบเดียวคือเกียร์อัตโนมัติ 6 สปีด และมีเครื่องยนต์ 3 ขนาดคือ 1.6 ,2.0 และ 2.5 ลิตร โดยยังไม่มีการผลิตรุ่นไฮบริดแต่อย่างใด

นอกจากนี้ ในยุโรป ฟอร์ด เอสเคปจะมีชื่อในการทำตลาดว่า **ฟอร์ด คูกา** (อังกฤษ: Ford Kuga) แต่ในประเทศไทย ฟอร์ดยังไม่มีแผนนำเอสเคปรุ่นที่ 3 มาทำตลาดในประเทศไทย

รุ่นที่ 4 (พ.ศ. 2563-ปัจจุบัน)
------------------------------

ฟอร์ด เอสเคป รุ่นที่ 4
ฟอร์ด เอสเคป รุ่นที่ 4 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2563-ปัจจุบัน ซึ่งรุ่นนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากสปอร์ตร่วมโชว์รูม ทั้งกระจังหน้าทรง 6 เหลี่ยมขนาดใหญ่จาก Ford Mustang และชายกันชนหน้าด้านล่างจาก Ford GT ด้านมิติตัวถังเตี้ยลง, กว้างขึ้น และยาวขึ้นกว่ารุ่นก่อนหน้า

Ford Escape เปิดตัวเป็นครั้งแรกในปี 2005 ล่าสุด มีทายาทคันล่าสุดมารับช่วงต่อแล้ว โดยผ่านการพัฒนามาให้ดีกว่าเดิมในทุกด้าน ทั้งหน้าตา, ความสะดวกสบาย, ประโยชน์ใช้สอย และการขับขี่ ส่วนขุมพลังมีให้เลือก 4 แบบ ทั้ง EcoBoost, Hybrid และ Plug-in Hybrid

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ฟอร์ด เอสเคป**

* Ford's Escape page
รถยนต์ ฟอร์ด โมเดลที
**ฟอร์ด โมเดลที** (อังกฤษ: Ford Model T) เป็นชื่อรถยนต์ในยุคบุกเบิก ตั้งแต่ พ.ศ. 2451 ถึง พ.ศ. 2470 ผลิตและออกแบบโดย เฮนรี่ ฟอร์ด, ชิลด์ ฮารอลด์ วิลส์ และชาวฮังกาเรียนซึ่งมาตั้งรกรากอยู่ที่สหรัฐอเมริกา 2 คน คือ โจเซฟ เอ กาเลมบ์ กับ ยูจีน ฟาร์กัส เป็นรถยนต์ที่พัฒนามาจากรถยนต์ต้นแบบคือ ฟอร์ด โมเดลเอ็น (มีแค่ที่นั่งเดียว) และยังได้รับสมญานามว่า "ฟอร์ดพลังม้า" รถยนต์ ฟอร์ด โมเดลที จัดว่าเป็นรถที่มีเครื่องยนต์และทรวดทรงที่ปราณีต และยังเป็นแม่แบบให้กับรถยนต์ ฟอร์ด โมเดลเอ

การมาของรถยนต์ ฟอร์ด โมเดลที ต่ออุตสาหกรรมเทคโนโลยีของชาวอเมริกัน เป็นความสำเร็จอย่างยิ่งของ เฮนรี่ ฟอร์ด และสหรัฐอเมริกา ต่อจากนั้นมา รถยนต์ของเขาเป็นที่ต้องการวงกว้างในตลาดของอุตสาหกรรมเทคโนโลยีทั้งยุโรปและสหรัฐอเมริกา 
ซึ่งกำลังเป็นยุคที่บุกเบิกอุตสาหกรรมเทคโนโลยีทุกชนิด และยังทำเงินให้เขาขึ้นทำเนียบเศรษฐี พร้อมกับทำเงินให้ประเทศของเขา และยังเป็นความสำเร็จชิ้นแรกๆ ของบริษัทฟอร์ดที่เขาก่อตั้งขึ้น

คุณสมบัติ
---------

* เครื่องยนต์ 20 แรงม้า
* 
* ระบบขับเคลื่อน ขับเคลื่อนล้อหลัง
* ความจุเชื้อเพลิง 10 แกลลอน

ดูเพิ่ม
-------

* รถยนต์คลาสสิก
**สกุลเพลวิคาโครมิส** เป็นสกุลปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า *Pelvicachromis* อยู่ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) 

เป็นปลาขนาดเล็ก จัดเป็นปลาหมอแคระอีกสกุลหนึ่ง มีถิ่นกำเนิดในแอฟริกากลางและแอฟริกาตะวันตก ตั้งแต่แม่น้ำในประเทศไนจีเรียจนถึงทิศตะวันออกของประเทศแคเมอรูน มีขนาดความยาวลำตัวไม่เกิน 10 เซนติเมตร

ตัวผู้มีขนาดใหญ่และลำตัวยาวกว่าตัวเมีย ขณะที่ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่าและท้องอูมป้อมกลม จุดเด่นของปลาในสกุลนี้คือ ตัวเมียจะมีสีสันที่สวยกว่าตัวผู้ โดยเฉพาะในช่วงฤดูผสมพันธุ์ ช่วงท้องของปลาตัวเมียจะเป็นสีชมพูอมม่วง

ปลาสกุลเพลวิคาโครมิสนี้มีพฤติกรรมคล้ายกับปลาสกุลอพิสโตแกรมมา โดยอาศัยอยู่ในน้ำที่มีค่าความเป็นกรดเป็นด่างประมาณ 5.8-6.5 (pH) มีพฤติกรรมการวางไข่ในถ้ำที่ตีลังกาเช่นเดียวกัน สามารถวางไข่ได้ถึง 300-500 ฟอง โดยปกติแล้ว ปลาตัวเมียจะเป็นผู้ดูแลไข่ แต่บางครั้งตัวผู้อาจจะเข้ามาช่วยดูแลด้วยได้

### ชนิด

* *Pelvicachromis humilis* (Steindachner, 1866)
* *Pelvicachromis pulcher* (Boulenger, 1901)
* *Pelvicachromis roloffi* (Thys van den Audenaerde, 1968)
* *Pelvicachromis rubrolabiatus* Lamboj, 2004
* *Pelvicachromis signatus* (Lamboj, 2004)
* *Pelvicachromis subocellatus* (Günther, 1872)
* *Pelvicachromis taeniatus* (Trewavas, 1935)

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในชนิด *P. pulcher* และ *P. taeniatus*

อ้างอิง
-------

1. ↑  อ๊อด Melanochromis / Apistoensis เปิดคัมภีร์ปลาหมอแคระ (ตอนที่ 1) คอลัมน์ Wild Ambition หน้า 86-87 นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 6 ปีที่ 1 ธันวาคม 2010
ภาพตัดขวางใบของ *Arabidopsis thaliana* ที่ใช้การตรึงคาร์บอนแบบ C3
เป็นวิธีการตรึงคาร์บอนในการสังเคราะห์ด้วยแสงที่พบมากที่สุดในสามวิธีที่เหลือคือ C4 และ CAM กระบวนการนี้จะเปลี่ยนคาร์บอนไดออกไซด์และไรโบรสบิสฟอสเตต (RuBP, น้ำตาล 5 คาร์บอน) เป็น 3-phosphoglycerate 2 โมเลกุล ผ่านปฏิกิริยาต่อไปนี้:

**CO2 + H2O + RuBP → (2) 3-ฟอสโฟกลีเซอเรต**
ปฏิกิริยานี้เป็นขั้นตอนแรกของวัฏจักรคัลวิน โดยในพืช C3 จะตรึงจากอากาศแทนที่จะตรึงมาจากมาเลตตามพืช C4 และ CAM

พืชที่มีชีวิตรอดโดยการตรึงคาร์บอนแบบ C3 อย่างเดียว (พืช C3) มีแนวโน้มที่จะเจริญเติบโตในพื้นที่ที่ความเข้มของแสงแดดอยู่ในระดับปานกลาง อุณหภูมิปานกลาง ความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์อยู่ที่ประมาณ 200 ppm หรือสูงกว่า และมีน้ำใต้จำนวนมาก พืช C3 ที่มีต้นกำเนิดในช่วงยุค Mesozoic และ Paleozoic ก่อนพืช C4 และยังพบในพืชประมาณ 95% ของโลกรวมถึงพืชอาหารที่สำคัญ เช่น ข้าวเจ้า ข้าวสาลี ถั่วเหลือง และข้าวบาร์เลย์

พืช C3 ไม่สามารถเติบโตได้ในพื้นที่ที่ร้อนมากเพราะ RuBisCO รวมออกซิเจนเข้ากับ RuBP มากขึ้นเมื่ออุณหภูมิเพิ่มขึ้น สิ่งนี้นำไปสู่การหายใจแสง ซึ่งนำไปสู่การสูญเสียสุทธิของคาร์บอนและไนโตรเจนจากพืชและจำกัดการเติบโต

พืช C3 สูญเสียน้ำถึง 97% ที่ถูกดูดผ่านรากเพื่อคายน้ำ ในพื้นที่ที่แห้งพืช C3 จะปิดปากใบเพื่อลดการสูญเสียน้ำ แต่สิ่งนี้จะหยุด CO2 จากการเข้าไปในใบไม้และลดความเข้มข้นของ CO2 ในใบ สิ่งนี้จะลดอัตราส่วนของ CO2 ต่อ O2 ทำให้เกิดการหายใจแสงมากขึ้นพืช C4 และ CAM มีการดัดแปลงที่ทำให้พวกมันสามารถอยู่รอดได้ในพื้นที่ร้อนและแห้งดังนั้นจึงสามารถแข่งขันกับ C3 พืชในพื้นที่เหล่านี้ได้

ชื่อ C3 มาจากผลิตภัณฑ์ตัวแรกหลังจากตรึงคาร์บอนมา ซึ่งนั่นก็คือฟอสโฟกลีเซอเรตซึ่งมีคาร์บอนทั้งหมดสามตัว

อ้างอิง
-------

1. ↑  C. Michael Hogan. 2011. "Respiration". *Encyclopedia of Earth*. Eds. Mark McGinley and C. J. Cleveland. National Council for Science and the Environment. Washington, D.C.
2. ↑  Raven, J. A.; Edwards, D. (March 2001). "Roots: evolutionary origins and biogeochemical significance". *Journal of Experimental Botany*. **52** (Supplement 1 แม่แบบ:^): 381–401. doi:10.1093/jexbot/52.suppl\_1.381. PMID 11326045.
**โมบูตู เซเซ เซโก** (Mobutu Sese Seko; เกิด **Joseph-Desiré Mobutu**; 14 ตุลาคม 1930 – 7 กันยายน 1997) เป็นเผด็จการทหารและประธานาธิบดีของประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (ซึ่งโมบูตูเปลี่ยนชื่อเป็นซาอีร์ในปี ค.ศ.1971) ตั้งแต่ปี ค.ศ.1965 ถึง ค.ศ.1997 เขายังเป็นประธานองค์การเอกภาพแอฟริกาในปี ค.ศ.1967–1968

ขณะอยู่ในอำนาจ โมบูตูสร้างระบอบการปกครองแบบอำนาจนิยม สะสมความมั่งคั่งส่วนตัวและพยายามกวาดล้างอิทธิพลจากอารยธรรมของเจ้าอาณานิคมในประเทศ ในขณะที่ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกาเพราะท่าทีที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์

ระหว่างวิกฤตการณ์คองโก กองทัพเบลเยียมช่วยพันเอกโมบูตูทำรัฐประหารต่อรัฐบาลชาตินิยมของ ปาทริส ลูมูมบา ในปี 1960 และได้ประหารชีวิตลูมัมบาโดยการยิงเป้า โมบูตูได้เป็นเสนาธิการกองทัพก่อนที่จะได้รับอำนาจอย่างแท้จริงในรัฐประหารครั้งที่สองในปี 1965 โมบูตูเปลี่ยนชื่อประเทศคองโกเป็นซาอีร์ในปี 1971 และเปลี่ยนชื่อตัวเองเป็น โมบูตู เซเซ เซโก ในปี 1972

โมบูตูเปลี่ยนประเทศเป็นรัฐพรรคการเมืองเดียวซึ่งอำนาจทั้งหมดตกอยู่ในมือเขา เขายังเป็นบุคคลที่ถูกบูชาตามลัทธิบูชาบุคคลอีกด้วย ภายใต้การปกครองของเขา โมบูตูสร้างรัฐที่รวมอำนาจและรวมทรัพย์สมบัติไว้ส่วนตัวผ่านการแสวงหากำไรและคอร์รัปชั่น ทำให้บางคนเรียกการปกครองของเขาว่า "โจราธิปไตย" ประเทศมีอัตราเงินเฟ้อที่ควบคุมไม่ได้ มีหนี้สินมาก และการลดลงของค่าสกุลเงิน ในปี 1991 ความถดถอยทางเศรษฐกิจและความไม่สงบทำให้เขาตกลงที่จะแบ่งอำนาจกับผู้นำฝ่ายค้านแต่เขาใช้กองทัพในการขัดขวางการเปลี่ยนแปลงนี้จนกระทั่งเดือนพฤษภาคม ปี 1997 กองกำลังกบฏนำโดย โลร็อง-เดซีเร กาบีลา ขับไล่เขาออกนอกประเทศ ซาอีร์ถูกเปลี่ยนชื่อกลับเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก เขาเจ็บป่วยจากมะเร็งต่อมลูกหมากและเสียชีวิตในอีกสามเดือนถัดมาที่โมร็อกโก

โมบูตูมีชื่อด้านการคอร์รัปชั่นและการฉ้อฉลเงินระหว่าง 4 ล้าน ถึง 15 ล้านดอลลาร์สหรัฐในช่วงที่เขาปกครองเช่นเดียวกับความฟุ่มเฟือยอย่างเช่นนั่งเครื่องบินคอนคอร์ดบินไปเที่ยวและซื้อของที่ปารีส โมบูตูปกครองประเทศกว่า 3 ทศวรรษ ซึ่งมีการละเมิดสิทธิมนุษยชน โมบูตูยังถูกกล่าวว่าเป็น "ผู้เผด็จการในแอฟริกาตามแบบฉบับ"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Correspondent:Who Killed Lumumba-Transcript". BBC. สืบค้นเมื่อ 21 May 2010. 00.36.57
2. 1 2  "Mobutu Sese Seko". *The Columbia Electronic Encyclopedia*. Columbia University Press. 2012. สืบค้นเมื่อ 30 April 2013.
3. ↑  Acemoglu, Daron; Robinson, James A. & Verdier, Thierry (April–May 2004). "Kleptocracy and Divide-and-Rule: A Model of Personal Rule". *Journal of the European Economic Association*. **2** (2–3): 162–192. doi:10.1162/154247604323067916. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-12-29. สืบค้นเมื่อ 2016-11-29.
4. ↑  Pearce, Justin (16 January 2001). "DR Congo's troubled history". BBC.
5. 1 2  Tharoor, Ishaan (20 October 2011). "Mobutu Sese Seko". *Top 15 Toppled Dictators*. Time Magazine. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-04-24. สืบค้นเมื่อ 30 April 2013.
***เคออสเวิลด์*** (อังกฤษ: *Chaos World*; คาตากานะ: カオスワールド) เป็นวิดีโอเกมเล่นตามบทบาทที่พัฒนาและเผยแพร่โดยบริษัทนัตสึเมะสำหรับแฟมิคอมในประเทศญีปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1991

รูปแบบการเล่น
-------------

เกมดังกล่าวมีโครงเรื่องความดีปะทะความชั่วเป็นมูลฐาน เกมนี้ยังเป็นหนึ่งในไม่กี่เกมสำหรับแฟมิคอมที่มีวัฏจักรกลางวัน/กลางคืน โดยผู้เล่นได้รับอนุญาตให้กำหนดเพศและคลาสอาชีพของตัวละครแรกเริ่ม ซึ่งจะส่งผลต่ออุปกรณ์และคาถาที่พวกเขาสามารถเรียนรู้และได้รับ ตลอดทั้งเกมสามารถรับและเพิ่มตัวละครอื่น ๆ ในหมู่คณะ เกมนี้มีสมาคมอาชีพในเมืองต่าง ๆ ที่ผู้เล่นสามารถกำหนดตัวละครในคณะเพื่อทำ 'งาน' ได้ และเมื่อตัวละครนั้นกำลังทำ 'งาน' พวกเขาจะไม่สามารถใช้ในหมู่คณะของผู้เล่นได้จนกว่าจะเสร็จงานดังกล่าว ซึ่งหลังจากจบงาน ตัวละครนั้นจะกลับไปยังหมู่คณะของผู้เล่น รวมถึงจะได้รับเงินและ/หรืออุปกรณ์พิเศษ

สามารถเลือกรูปขบวนและและยุทธวิธีได้ตั้งแต่เริ่มการต่อสู้ แต่จากนั้นการต่อสู้จะได้รับการจัดการโดยอัตโนมัติ และไอเทม/คาถา/การโจมตีจะใช้เมื่อจำเป็นตามที่คอมพิวเตอร์กำหนด

โครงเรื่อง
----------

พระราชธิดาทรงพระประชวรในขณะที่ราชอาณาจักรถูกยึดครองโดยเหล่ามอนสเตอร์ กษัตริย์มีพระราชประสงค์ให้ผู้เล่นซึ่งบังเอิญเป็นลูกหลานของนักรบผู้ยิ่งใหญ่ นามว่ามาส์ เพื่อตรวจสอบสาเหตุของอุบัติการณ์เหล่านี้ ซึ่งกองกำลังมืดพยายามที่จะยึดครองโลก และผู้เล่นจะต้องขัดขวางพวกมัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  *Chaos World* information at MobyGames
2. 1 2 3 4 5  Chaos World Info – Chaos World Information – Chaos World Release Date
3. ↑  "Chaos World (1991) NES credits".

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* RPGClassics Shrine
โอปาซุย แชแร
**ยาโนช โอปาซุย แชแร** (ฮังการี: *János Apáczai Csere*; โอปาโซ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2168 – คลูช-นาโปกา 31 ธันวาคม พ.ศ. 2202) เป็นครูชาวฮังการี นักปรัชญา ผู้นับถือลัทธิคาลวิน อาศัยอยู่ใน ทรานซิลเวเนีย เขาเป็นบุคคลสำคัญยิ่งทางการศึกษาของฮังการีและพิวริตัน เขาได้เขียนสารานุกรมเล่มแรกเป็นภาษาฮังการี (*Magyar encyclopaedia,* พ.ศ. 2198) และได้นำปรัชญาของ เรอเน เดการ์ตเข้าสู่ฮังการี่

ยาโนช โอปาซุย แชแร เกิดในครอบครัวยากจน เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนที่นับถือลัทธิคาลวิน ในคลูช-นาโปกา และ อัลบาลูเลียในช่วงปี พ.ศ. 2191 ถึง พ.ศ. 2196 เขาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยในประเทศเนเธอร์แลนด์ (เฟรนเกอร์, ไลเดิน, ยูเทรกต์) ในปีพ.ศ. 2194 เขาจบปริญาเอกสาขาเทววิทยา ในฮาเดอเวค หลังจากนั้นในปีพ.ศ. 2196 เขาเดินทางกลับไปอยู่ทรานซิลเวเนีย เป็นอาจารย์ในวิทยาลัยอัลบาลูเลีย แต่ความแตกต่างกับกลุ่มอนุรักษ์นิยม ในปลายปีพ.ศ. 2198 เขาถูกไล่ออกจากวิทยาลัย ในช่วงกลางปีพ.ศ. 2199 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนในคลูช-นาโปกา เป็นที่ที่ซึ่งเขาสามารถแนะนำด้านการศึกษาและการสอนในรูปแบบของเขา ในปลายปีพ.ศ. 2202 เขาถึงแก่กรรมด้วยวัณโรคตอนอายุ34ปี