**คองโกของเบลเยียม** หรือ **เบลเจียนคองโก** (อังกฤษ: Belgian Congo; ฝรั่งเศส: *Congo Belge*; ดัตช์: เกี่ยวกับเสียงนี้ Belgisch-Kongo  (วิธีใช้·ข้อมูล) ) เป็นชื่อทางการในอดีตของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (DRC) ในปัจจุบัน เป็นช่วงระหว่างที่พระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียมทรงปลดปล่อยการควบคุมดินแดนในฐานะดินแดนส่วนพระองค์ให้กับราชอาณาจักรเบลเยียมเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1908 กับการประกาศอิสรภาพของคองโก เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1960

การปกครองแบบอาณานิคมในคองโกเริ่มขึ้นในปลายศตวรรษที่ 19 กษัตริย์เลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียมทรงพยายามชักชวนรัฐบาลเบลเยียมให้สนับสนุนการขยายอาณานิคมรอบ ๆ ลุ่มน้ำคองโกซึ่งส่วนใหญ่ยังมิได้ใช้ประโยชน์ในขณะนั้น ความสับสนวุ่นวายของพวกเขาส่งผลให้พระองค์สถาปนาอาณานิคมด้วยตัวเอง ด้วยการสนับสนุนจากประเทศตะวันตกหลายประเทศ เบลเยียมจึงได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติต่อเสรีรัฐคองโกในปี 1885 ในช่วงเปลี่ยนศตวรรษ ความรุนแรงที่เจ้าหน้าที่ของเสรีรัฐใช้ต่อชนพื้นเมืองคองโก และระบบการแสวงประโยชน์ทางเศรษฐกิจที่โหดเหี้ยม ทำให้เกิดแรงกดดันทางการทูตอย่างรุนแรงต่อเบลเยียมให้เข้าควบคุมคองโกอย่างเป็นทางการ ซึ่งเกิดขึ้นโดยการก่อตั้งเบลเจียนคองโกในปี 1908

การปกครองของเบลเยียมในคองโกมีพื้นฐานอยู่บน "หลักการอาณานิคมสามข้อ" (*trinité coloniale*) โดยมีผลประโยชน์ของรัฐ มิชชันนารี และบริษัทเอกชน สิทธิพิเศษของผลประโยชน์ทางการค้าของเบลเยียมหมายความว่าเงินทุนจำนวนมากไหลเข้าสู่คองโกหลายครั้ง ผลประโยชน์ของรัฐบาลและองค์กรเอกชนมีการเชื่อมโยงกันอย่างใกล้ชิด และรัฐได้ช่วยเหลือบริษัทต่าง ๆ ทำลายการนัดหยุดงาน และขจัดอุปสรรคอื่น ๆ ที่เกิดจากประชากรพื้นเมือง อาณานิคมถูกแบ่งออกเป็นเขตการปกครองที่มีการจัดระเบียบตามลำดับชั้นและดำเนินไปอย่างเท่าเทียมกันตาม "นโยบายดั้งเดิม" ที่กำหนดไว้ (*politique indigène*) สิ่งนี้แตกต่างไปจากแนวปฏิบัติของนโยบายอาณานิคมของอังกฤษและฝรั่งเศส ซึ่งโดยทั่วไปสนับสนุนระบบการปกครองทางอ้อม โดยยังคงรักษาผู้นำแบบดั้งเดิมไว้ในตำแหน่งที่มีอำนาจภายใต้การกำกับดูแลของอาณานิคม

ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1940 และ 1950 เบลเจียนคองโกเผชิญกับการขยายตัวของเมืองอย่างกว้างขวาง และการบริหารอาณานิคมได้เริ่มโครงการพัฒนาต่าง ๆ มุ่งเป้าไปที่การทำให้ดินแดนนี้กลายเป็น "อาณานิคมต้นแบบ" ผลลัพธ์ประการหนึ่งคือการพัฒนาชนชั้นกลางชาวแอฟริกันในรูปแบบชาวยุโรปกลุ่มใหม่ในเมือง ในทศวรรษที่ 1950 คองโกมีกำลังแรงงานที่ได้รับค่าจ้างมากกว่าในอาณานิคมอื่น ๆ ของแอฟริกาถึงสองเท่า

ในปี 1960 อันเป็นผลมาจากขบวนการเรียกร้องเอกราชที่แพร่หลายและรุนแรงมากขึ้น เบลเจียนคองโกจึงได้รับเอกราช และกลายเป็นสาธารณรัฐคองโกภายใต้นายกรัฐมนตรีปาทริส ลูมูมบา และประธานาธิบดีโฌแซ็ฟ คาซา-วูบู ความสัมพันธ์ที่ย่ำแย่ระหว่างกลุ่มการเมืองในคองโก และการมีส่วนร่วมอย่างต่อเนื่องของเบลเยียมในกิจการคองโก และการแทรกแซงของพรรคการเมืองสำคัญ ๆ (โดยเฉพาะสหรัฐอเมริกาและสหภาพโซเวียต) ในช่วงสงครามเย็นนำไปสู่วิกฤติที่กินเวลานานห้าปีและ ความไม่มั่นคงทางการเมืองหรือที่เรียกว่าวิกฤตการณ์คองโก ตั้งแต่ปี 1960 ถึง 1965 ซึ่งจบลงด้วยการยึดอำนาจโดยโฌแซ็ฟ-เดซีเร โมบูตู ในเดือนพฤศจิกายน 1965

อ้างอิง
-------

1. ↑  République démocratique du Congo เก็บถาวร 2012-11-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Laval University, Canada (ฝรั่งเศส)
2. ↑  Vlamingen en Afrikanen—Vlamingen in Centraal Afrika เก็บถาวร 2016-07-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Faculteit Sociale Wetenschappen, Katholieke Universiteit Leuven, Belgium (ดัตช์)
3. ↑  Georges Nzongola-Ntalaja (2002). *The Congo from Leopold to Kabila: A People's History*. Zed Books. ISBN 1-84277-053-5.
4. ↑  Pakenham 1992, pp. 253–5. sfn error: no target: CITEREFPakenham1992 (help)
5. 1 2  Turner 2007, p. 28. sfn error: no target: CITEREFTurner2007 (help)
6. 1 2  Freund 1998, pp. 198–9. sfn error: no target: CITEREFFreund1998 (help)
7. ↑  Freund 1998, p. 198. sfn error: no target: CITEREFFreund1998 (help)

บรรณานุกรม
----------

* Vanthemsche, Guy (2012). *Belgium and the Congo, 1885-1980*. New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-19421-1.
* Ndaywel è Nziem, Isidore (1998). *Histoire générale du Congo*. Paris and Brussels: De Boeck & Larcier.
* Stengers, Jean (2005). *Congo, Mythes et réalités*. Brussels: Editions Racines.
* Van Reybrouck, David (2010). *Congo, Een geschiedenis*. Amsterdam: De Bezige Bij.