recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**กองพลทหารราบสรรพาวุธที่ 36 แห่งเอ็สเอ็ส** (เยอรมัน: *36. Waffen-Grenadier-Division der SS*), เป็นที่รู้จักกันคือ ***SS-Sturmbrigade Dirlewanger*** (1944) หรือจากตัวอย่างที่เรียกว่า **กองพลน้อยเดียร์เลอวังเงอร์**,เป็นหน่วยทหารของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งประกอบไปด้วยเหล่าอาชญากรที่คาดหวังว่าจะสู้รบจนตัวตายในแนวหน้า หน่วยนี้อยู่ภายใต้การนำของอ็อสคาร์ เดียร์เลอวังเงอร์ แต่เดิมที่ได้ก่อตั้งขึ้นมาสำหรับการต่อต้านพลพรรคเพื่อประจัญหน้ากับการต่อต้านของโปแลนด์ ในท้ายที่สุด หน่วยนี้ได้แสดงให้เห็นในการปฏิบัติหน้าที่ในสโลวาเกีย, ฮังการี และต่อกรกับกองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตจนกระทั่งสงครามใกล้ยุติลง ในช่วงระหว่างปฏิบัติการได้เข้าไปมีส่วนร่วมในการข่มขืน, ปล้นสะดม และสังหารหมู่ต่อพลเรือน

หน่วยนี้ได้เข้าไปมีส่วนร่วมในบางครั้งของการทัพที่อื้อฉาวที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สองของความหวาดกลัวในด้านตะวันออก ในช่วงเวลาที่หน่วยอยู่ในดินแดนรัสเซีย เดียร์เลอวังเงอร์ได้ทำการเผาผู้หญิงและเด็กทั้งเป็นและปล่อยให้สุนัขที่หิวโหยรุมขย้ำเหยื่อเพื่อเป็นอาหารของพวกมัน หน่วยเป็นที่รู้จักจากการเป็นขบวนการขนาดใหญ่ที่ก่อตั้งขึ้นโดยมีเป้าหมายเพียงอย่างเดียวคือการฉีดยาพิษชาวยิวด้วยสตริกนิน หน่วยเดียร์เลอวังเงอร์เข้าไปมีส่วนร่วมในการยึดครองเบลารุส ได้จารึกชื่อเสียงในหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สสำหรับการกระทำที่โหดเหี้ยม กองทัพต่าง ๆ และผู้บัญชาการเอ็สเอ็สได้พยายามที่จะถอดถอนเดียร์เลอวังเงอร์ออกจากหน่วยเอ็สเอ็สและยุบหน่วยนี้ทิ้ง แต่ว่าหน่วยมีผู้อุปถัมภ์ภายในเครื่องมือนาซีได้เข้ามาแทรกแซงในนามของเขา หน่วยได้เป็นที่จดจำมากที่สุดจากชื่อเสียงในการร่วมทำลายกรุงวอร์ซออย่างราบคาบ และการสังหารหมู่ประชากรจำนวน 100,000 คนของเมืองในช่วงการก่อการกำเริบวอร์ซอ และได้เข้าไปมีส่วนร่วมในการปราบปรามอย่างโหดเหี้ยมของการก่อการกำเริบชาติสโลวาเกียในปี ค.ศ. 1944 กองพลเดียร์เลอวังเงอร์แห่งหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สได้สร้างความหวาดกลัวให้กับองค์กรวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส รวมทั้ง SS-Führungshauptamt (กองบัญชาการทหารสูงสุดเอ็สเอ็ส) และมีชื่อเสียงด้านลบอย่างร้ายแแรงมากที่สุดในฐานะอาชญากรและชั่วร้ายมากที่สุดของหน่วยเอ็สเอ็สในเครื่องจักรสงครามของฮิตเลอร์

เชิงอรรถและอ้างอิง
------------------

1. ↑  บัญญัติเป็นทางการในภาษาเยอรมันว่า „Bundesarchiv-Militärarchiv" ในไฟรบวร์คอิมไบรส์เกา, หน่วยเสบียงของแวร์มัคท์และวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส
2. ↑  Gordon Williamson (20 มีนาคม 2012). *The Waffen-SS: 24. to 38. Divisions, & Volunteer Legions*. Stephen Andrew. London: Bloomsbury Publishing. pp. 16, 36. ISBN 1-78096-578-8. OCLC 1021804878.
***เร็นโซกุเทเรบิโชเซ็ตสึ*** (ญี่ปุ่น: 連続テレビ小説; โรมาจิ: *Renzoku Terebi Shōsetsu*; "ละครโทรทัศน์ตอนต่อเนื่องอิงจากนิยาย") หรือที่รู้จักกันในชื่อ ***อาซาโดระ*** (ญี่ปุ่น: 朝ドラ; โรมาจิ: *Asadora*; อาซาโดระ) เป็นละครโทรทัศน์ตอนต่อเนื่องที่ออกอากาศในช่วงเช้าผ่านสถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค ปีละ 2 เรื่อง โดยในแต่เรื่องมีความยาว 15 นาที ต่อ 1 ตอน อาซาโดระถูกออกอากาศเป็นครั้งแรกในปี 1961 กับเรื่อง Musume to Watashi (ญี่ปุ่น: 娘と私; ลูกสาวกับฉัน) ตั้งแต่วันจันทร์ ถึงวันศุกร์ในช่วงเช้า ตั้งแต่ปี 1975 เป็นต้นไป อาซาโดระครึ่งปีแรกถูกสร้างโดยสถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค โตเกียว และครึ่งปีหลังจะถูกสร้างโดยสถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค โอซากะ

ในช่วงปี 1960 ถึง 1970 นั้นมีการลบข้อมูลในวิดีโอเทป และใช้ซ้ำอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากโอกาสที่จะมีการฉายซ้ำนั้นเป็นไปได้ยาก อีกทั้งค่าใช้จ่ายในการซื้อวีดิโอเทปในสมัยนั้นค่อนข้างสูง ทำให้มีอาซาโดระอยู่น้อยตอนเท่านั้นที่ยังคงถูกเก็บรักษาไว้ มีอาซาโดระที่มีบางส่วนของเรื่องถูกเก็บไว้อยู่ 16 เรื่อง แต่อาซาโดระที่ออกอากาศในอดีตส่วนใหญ่กลับไม่มีตอนใดที่ถูกเก็บไว้ได้เลย

ในปัจจุบัน อาซาโดระออกอากาศในทุกวันจันทร์ ถึงวันเสาร์ผ่านช่อง "เอ็นเอชเค-จี" ตั้งแต่ 8:00 น. ถึง 8:15 น. และฉายซ้ำในวันเดียวกัน 12:25 น. ถึง 13:00 น.

เกือบทุก ๆ เรื่องจะให้ความสนใจกับนางเอกที่ต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคในขณะที่กำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำตามความฝัน นักแสดงหลักจะถูกรับเลือกผ่านการคัดตัว (ออดิชัน) และการสัมภาษณ์ โดยในแต่ละรอบของการคัดตัวจะมีผู้สมัครราวหนึ่งพันคน ผู้ที่ผ่านการคัดตัวเป็นนักแสดงจะไม่ได้เป็นเพียงแค่แสดงในอาซาโดระเท่านั้น แต่ยังสามารถเป็นผู้ประกาศข่าวช่องเอ็นเอชเคได้ด้วย และบ่อยครั้งอาจได้รับหน้าที่ในงานเอ็นเอชเค โคฮากุอูตะกัสเซ็ง (งานขาวแดง) ประจำปีอีกด้วย[]

อาซาโดระเรื่องปัจจุบันคือ*ไมอางาเระ!* (2022–23)

ดูเพิ่ม
-------

* ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น
* ละครไทกะ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "Men and Women of Character". *50 Years of NHK Television*. NHK. สืบค้นเมื่อ 8 October 2011.
**คลองทับนาง** เป็นคลองที่ไหลแยกจากคลองสำโรง เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองบางส่วนระหว่างตำบลเทพารักษ์ และตำบลแพรกษาใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการ กับตำบลบางพลีใหญ่ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ สภาพในปัจจุบันไม่ได้เป็นคลองยาวต่อเนื่อง บางส่วนตื้นเขิน ถูกบ่อขยะทับถม ช่วงท้ายคลองเป็นเพียงท้องร่องเล็กๆ ไหลลงสู่คลองชลประทานเลียบถนนสุขุมวิท ไม่ได้ต่อถึงคลองปากน้ำไหลลงอ่าวไทยเช่นในอดีต คลองทับนางจึงกลายสภาพมาเป็นเพียงคลองทดน้ำสู่ไร่นาเท่านั้น จากข้อมูลขององค์การบริหารส่วนตำบลบางพลีใหญ่ ระบุว่าคลองทับนาง มีความกว้าง 10 เมตร ยาว 5,100 เมตร

คลองทับนางเป็นคลองโบราณ ราว พ.ศ. 2041 สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 โปรดให้ขุดลอกชำระคลองสำโรงกับคลองทับนางให้กว้างขึ้น ในพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาระบุว่า "ในศักราช 860 (พ.ศ. 2041) ปีมะเมียสัมฤทธิศก สมเด็จพระรามาธิปดีที่ 2 มีรับสั่งให้ขุดซ่อมคลองสำโรงและคลองทับนางเพื่อให้เรือใหญ่ไปมาได้ ทั้งนี้ เพราะเดิมคลองสำโรงซึ่งอยู่ตำบลศรีษะจระเข้กับคลองทับนางตื้นเขินจะต้องชำระใหม่"

บริเวณทางแยกระหว่างสองคลองมีการค้นพบเทวรูปสัมฤทธิ์ 2 องค์ เรียกภายหลังว่า *พระยาแสนตา* องค์หนึ่ง กับ *บาทสังขกร* อีกองค์หนึ่ง

ในพงศาวดารยังกล่าวว่ามีการขุดลอกคลองทับนางต่อไปทางใต้จนถึงคลองปากน้ำ (สมัยที่ยังไม่ได้สร้างเมืองสมุทรปราการ)

สุนทรภู่ได้แต่ง *นิราศเมืองแกลง* ระหว่างการเดินทางไปเมืองแกลงเมื่อ พ.ศ. 2350 กล่าวถึงคลองทับนางว่า

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ถึงทับนางวางเวงฤทัยวับ |  | เห็นแต่ทับชาวนาอยู่อาศัย |
| นางชาวนาก็ไม่น่าจะชื่นใจ |  | คราบขี้ไคลคร่ำคร่าดังทาคราม |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| อันนางในนคราถึงทาสี |  | ดีกว่านางทั้งนี้สักสองสาม |
| โอ้พลัดพรากจากบุรินแล้วสิ้นงาม |  | ยิ่งคิดความขวัญหายเสียดายกรุง |

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ตารางแสดงแหล่งน้ำธรรมชาติในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางพลีใหญ่". องค์การบริหารส่วนตำบลบางพลีใหญ่. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-06-29. สืบค้นเมื่อ 2022-06-20.
2. ↑  พิมพ์อุมา โตสินธพ. "คลองเชื่อมกับพัฒนาการของชุมชนในลุ่มแม่น้ำบางปะกง ระหว่าง พ.ศ. 2420-2500" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 44.
3. ↑  "ความเป็นมาของชื่อ พระประแดง (ที่สมุทรปราการ) เกี่ยวข้องกับการขุดพบเทวรูป 2 องค์ ใน คลองสำโรง". คมชัดลึก.
4. ↑  "ทับนาง" (PDF).
5. ↑  "นิราศเมืองแกลง นิราศเรื่องแรกและเป็นนิราศที่ยาวที่สุด ของท่านสุนทรภู่". เอ็มไทย. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-11-28. สืบค้นเมื่อ 2022-06-20.
**MYTEEN** (ภาษาเกาหลี:마이틴) ย่อมาจาก **M**ake **Y**our **T**eenager เป็นกลุ่มบอยแบนด์ประเทศเกาหลีใต้ที่ก่อตั้งโดยบริษัท The Music Works ในปี 2016 และเปิดตัวครั้งแรกในปี 2017 ด้วยรายการเรียลลิตี้ MYTEEN GO! กลุ่มประกอบด้วยสมาชิก 7 คน ได้แก่ แทบิน ชอนจิน อึนซู ชีฮอน จุนซอบ ยูบิน ฮันซึล และอดีตสมาชิก แทบิน ออกจากวงเมื่อ 30 ธันวาคม 2018

ประวัติ
-------

### ก่อนเดบิวต์

ยูบินเข้าแข่งขันในรายการประกวดร้องเพลง Superstar K6 ในปี 2014 จบรายการด้วยอันดับ TOP4 ต่อมาเขาได้เซ็นสัญญากับ The Music Works และเปิดตัวในฐานะศิลปินเดี่ยวพร้อมปล่อยซิงเกิ้ล "To To Bone It You" กับ มินฮยอก BTOB ในวันที่ 30 พฤษภาคม 2016 หลังจากนั้น 1 เดือน ยูบิน เข้าร่วมกลุ่มกับสมาชิกอีก 6 คนในปี 2017 เปิดตัวด้วยชื่อ **MYTEEN** โดยนำคำว่า "MY" และ "TEENAGER" มาประกอบกัน สมาชิกที่เหลืออีก 6 คนคือ แทบิน, ชอนจิน, อึนซู, ชีฮอน, จุนซอบ, ฮันซึล

ในเดือนมกราคม 2017 พวกเขาจัดแฟนมีตติ้งที่ฮ่องกง และมีรายการเรียลลิตี้ครั้งแรกของพวกเขา Trainee Escape - Myteen Go! (ภาษาเกาหลี: 연습생 탈출 프로젝트 - 마이틴 GO!) ออกอากาศทางช่อง MBC Music

#### 2017: MYTEEN GO! และ MIXNINE

เดบิต์ครั้งแรกในวันที่ 26 กรกฎาคม ด้วยอัลบั้มแรก มีชื่อว่า MYTEEN GO! เพลงโปรโมทของพวกเขาคือ "Amazing" จัดแสดงที่ Ilchi Art Hall ในวันเดียวกันกับที่ปล่อยอัลบั้ม

ในเดือนตุลาคม 2017 สมาชิก 4 คน (ชอนจิน, อึนซู, ชีฮอน และ จุนซอบ) เข้าร่วมรายการ MIXNINE ซึ่งมีสมาชิกเพียงสามคนเท่านั้น (ชอนจิน, ชีฮอน และ จุนซอบ) ผ่านการคัดเลือก และเข้าสู่ Top 170. ชอนจิน และ จุนซอบ ตกรอบในตอนที่ 7 และ 10 ตามลำดับในขณะที่ จีฮอน ผ่านเข้ารอบสุดท้าย แต่ไม่ได้เดบิวต์กับทางรายการ

#### 2018: FUZZLE , เดบิวต์ในประเทศญี่ปุ่นและแทบินลาออกจากวง

MYTEEN ปล่อยอัลบั้ม FUZZLE ในวันที่ 10 กรกฎาคม 2018 โดยมีทั้งหมด 7 เพลง รวมถึงเพลงโปรโมท "She Bad" พวกเขายังจัดแสดงคัมแบ็กที่ Ilchi Art Hall ในวันเดียวกันกับที่ปล่อยอัลบั้ม

MYTEEN เดบิวต์ที่ญี่ปุ่นด้วยซิงเกิลอัลบั้มแรกของพวกเขาในญี่ปุ่น 'SHE BAD (เวอร์ชันญี่ปุ่น)' ในวันที่ 24 ตุลาคม 2018

ในวันที่ 30 ธันวาคม 2018 ทางค่าย The Music Works ออกมายืนยันว่าแทบินลาออกจากวง และทำอาชีพนักแสดงแทน

#### การเปลี่ยนตำแหน่งหัวหน้าวง

อดีตหัวหน้าวง : อึนซู (26/07/2017 - 25/10/2018)

หัวหน้าวง : ชีฮอน (26/10/2018 - ปัจจุบัน)

สมาชิก
------

| ชื่อในวงการ | ชื่อจริง | วันเกิด | ตำแหน่ง | กรุ๊ปเลือด |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ไทย | โรมัน | ฮันกึล | ไทย | โรมัน | ฮันกึล |
| ชอนจิน | Chunjin | 천진 | คิม-ซังจิน | Kim Sang-Jin | 김상진 | 22 ธันวาคม พ.ศ. 2539 (26 ปี) | **พี่ใหญ่**, นักร้องเสริม, นักเต้นหลัก | B |
| อึนซู | Eunsu | 은수 | ชเว-อึนซู | Choi Eun-Su | 최은수 | 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 (26 ปี) | **อดีตหัวหน้าวง**, แร็ปเปอร์นำ, นักร้องสนับสนุน | O |
| ชีฮอน | Xiheon | 시헌 | คิม-กุกฮอน | Kim Kook-Heon | 김국헌 | 15 เมษายน พ.ศ. 2540 (26 ปี) | **หัวหน้าวง**, นักร้องเสียงหลัก, นักเต้นหลัก | A |
| จุนซอบ | Junseop | 준섭 | ชิน-จุนซอบ | Shin Jun-Seop | 신준섭 | 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 (25 ปี) | **ภาพลักษณ์ของวง**, แร็ปเปอร์หลัก, นักร้องสนับสนุน | A |
| ยูบิน | Yuvin | 유빈 | ซง-ยูบิน | Song Yu-Vin | 송유빈 | 28 เมษายน พ.ศ. 2541 (25 ปี) | นักร้องเสียงหลัก | A |
| ฮันซึล | Hanseul | 한슬 | พัค-มินจุน | Park Min-Chun | 박민준 | 8 มกราคม พ.ศ. 2544 (22 ปี) | **น้องเล็ก**, แร็ปเปอร์นำ, นักเต้นนำ | O |
| อดีตสมาชิก |
| แทบิน | Taevin | 태빈 | อี-เซอุง | Lee Sae-Ung | 이세웅 | 22 มกราคม พ.ศ. 2539 (27 ปี) | แร็ปเปอร์เสริม, นักร้องสนับสนุน | B |

อ้างอิง
-------


1. ↑
2. ↑
3. ↑
**ชนเดนส์** (อังกฤษ: **Danes**) เป็นชนเจอร์มานิคที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ทางใต้ของสวีเดนในปัจจุบันและเกาะของเดนมาร์กและต่อมาในคาบสมุทรจัตแลนด์ และกล่าวถึงโดยจอร์แดนนักประวัติศาสตร์ชาวโรมันในหนังสือ "Getica", โดยนักปราชญ์โพรโคเพียส (Procopius) และโดยนักบุญเกรกอรีแห่งทัวร์ส

ในการบรรยายถึงกลุ่มชนสแกนด์ซา (Scandza) ในสแกนดิเนเวียจอร์แดนกล่าวถึงชน "Dani" ว่าเป็นกลุ่มเดียวกับ "Suetidi" (ชนสวีด (สวีเดน) หรือ "Svitjod"?) และเป็นกลุ่มชนที่ขับไล่และยึดที่ดินของชน "Heruli"

เสวน แอกเกเสน (Svend Aggesen) นักประพันธ์จากคริสต์ศตวรรษที่ 12 กล่าวถึงกษัตริย์แดนผู้ที่เป็นที่มาของชื่อชนกลุ่มนี้ "เดนส์"

ชนเดนส์ในบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
-------------------------------

ดูบทความหลักที่: บริเวณเดนลอว์
ชนเดนส์เริ่มเข้ามารุกรานบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ ราว ค.ศ. 800 และตามมาด้วยผู้มาตั้งถิ่นฐานเป็นระลอก ๆ ที่เริ่มราว ค.ศ. 865 โดยพี่น้องฮาล์ฟดัน รากนาร์สสัน (Halfdan Ragnarsson) และไอวาร์เดอะโบนเลสส์ (Ivar the Boneless) ที่มาพำนักในช่วงฤดูหนาวที่ในบริเวณอีสต์แองเกลีย จากนั้นฮาล์ฟดันและไอวาร์ก็เดินทางขึ้นไปทางเหนือและยึดนอร์ทธัมเบรียได้ในปี ค.ศ. 867 และต่อมายอร์ค ชนเดนส์รุกรานไอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 853 ตามด้วยผู้ไปตั้งถิ่นฐานผู้กลืนไปกับผู้ตั้งถิ่นฐานอยู่แต่เดิมและกลายเป็นคริสต์ศาสนิกชน

กลุ่มไวกิงที่มีชื่อเสียงที่สุดก็ได้แก่กลุ่มทิลสเต็ด (Tilsted Clan) ผู้นำของกลุ่มนี้คือ "The Grey" เป็นหัวหน้าเผ่าคนโปรดคนหนึ่งของสเวน ฟอร์คเบียร์ด กลุ่มทิลสเต็ดเป็นกลุ่มที่ในปี ค.ศ. 991 เป็นผู้นำในการการโจมตีของเดนส์ในเอสเซ็กซ์ในยุทธการมาลดอน (Battle of Maldon) ผู้หว่านล้อมให้อัครบาทหลวงซิเจอริคแห่งแคนเตอร์บรีให้ถวายคำแนะนำให้พระเจ้าเอเธลเรดจ่ายเงินให้เดนส์เป็นจำนวนหมื่นปอนด์เพื่อให้หยุดยั้งการรุกราน[].

สามปีต่อมาในปี ค.ศ. 994 สเวน ฟอร์คเบียร์ดและโอลาฟ ทริกวาสัน (Trygvason) กลับไปล้อมลอนดอนและพยายามเข้าปล้นแต่ไม่สำเร็จ ตำนานกล่าวว่าเพียงแต่เห็นเงาของทิลสเต็ดท่ามกลางกองทัพไวกิงเท่านั้นฝ่ายแองโกล-แซ็กซอนก็จ่ายค่าป้องกันไม่ให้รุกรานแก่เดนส์อีก จำนวนเงินที่ได้รับทำให้ฝ่ายเดนส์เห็นว่าการหาเงินวิธีนี้สะดวกกว่าการรุกรานให้เสียเลือดเสียเนื้อ

ทิลสเต็ดยังคงจงรักภักดีต่อสเวน ฟอร์คเบียร์ด ทิลสเต็ดเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1013 หลังจากที่ล่องเรือขึ้นไปบนลำน้ำฮัมเบอร์และเทร้นท์กับสเวน ฟอร์คเบียร์ดและพระราชโอรสคนูทเพื่อเป็นการยอมรับสเวนเป็นประมุขของบริเวณเดนลอว์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jordanes. Mierow (1908) (บ.ก.). Getica *III (23)*.
2. ↑  Flores Historiarum: Rogeri de Wendover, Chronica sive flores historiarum, p. 298-9. ed. H. Coxe, Rolls Series, 84 (4 vols, 1841-42)
3. ↑  Chronica Sialandie

ดูเพิ่ม
-------

* นอร์มัน
* ชาวนอร์ส
* ชาวไวกิง
**ไทเลอร์ เกรกอรี โอคอนมา** (อังกฤษ: Tyler Gregory Okonma; เกิด 6 มีนาคม ค.ศ. 1991) หรือชื่อในวงการคือ **ไทเลอร์เดอะครีเอเตอร์** (Tyler, the Creator) เป็นแร็ปเปอร์และโปรดิวเซอร์เพลงชาวอเมริกัน เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งของกลุ่มดนตรีอเมริกัน ออดฟิวเจอร์

โอคอนมาออกมิกซ์เทปเปิดตัว *แบสเทิร์ด* ด้วยตนเองในปี 2009 สตูดิโออัลบั้มแรกของเขา *ก็อบลิน* (2011) ทำให้เขาได้รับความสนใจจากกระแสหลัก โดยเฉพาะซิงเกิลนำอย่าง "ยอนเกอส์" ซึ่งถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ สาขาวิดีโอแห่งปี ในระหว่างนี้ ออดฟิวเจอร์ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วและโอคอนมาต้องเผชิญกับความขัดแย้งในเนื้อเพลงของเขา อัลบั้มชุดที่สอง *วูล์ฟ* (2013) โอคอนมาเริ่มเปลี่ยนจากแนวฮอร์เรอร์คอร์ไปสู่ออลเทอร์นาทิฟฮิปฮอป อัลบั้ม *เชอร์รีบอมบ์* ของเขาในปี 2015 ให้ความสำคัญกับทำนองเพลงและผสมเสียงดนตรีแจ๊สมากขึ้น ซึ่งยังคงดำเนินต่อไปตลอดผลงานเพลงของเขาในระยะหลัง อัลบั้มชุดถัดมา *ฟลาวเวอร์บอย* (2017), *อีกอร์* (2019) และ *คอลมีอิฟยูเก็ตลอสต์* (2021) ล้วนได้รับเสียงชื่นชมอย่างกว้างขวาง โดยสองอัลบั้มหลังสามารถเปิดตัวที่อันดับหนึ่งบน*บิลบอร์ด* 200 และแต่ละอัลบั้มก็ได้รับรางวัลอัลบั้มแร็ปยอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลแกรมมี ประจำปี 2020 และ 2022 ตามลำดับ

โอคอนมาได้รับรางวัลแกรมมีสองครั้ง, เบตอะวอดส์สามครั้ง และบริตอะวอดส์อีกหนึ่งครั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kujundzic, Petar. "Tyler, the Creator – Summer Camp Mix". *Hypetrak.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-05-09. สืบค้นเมื่อ 2015-04-24.
2. ↑  Rob Markman (April 26, 2011). "Odd Future Record Deal Is Complete, Manager Confirms". MTV. สืบค้นเมื่อ August 8, 2013.
3. ↑  "Tyler, the Creator Wins Best Rap Album for Call Me If You Get Lost at the 2022 Grammys". *Pitchfork* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2022-04-03. สืบค้นเมื่อ 2022-04-06.
4. ↑  Schwartz, Danny (2019-05-20). "Tyler the Creator's Surreal, Summery 'IGOR'". *Rolling Stone* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2020-01-11.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ไทเลอร์เดอะครีเอเตอร์
**ยางฮีเวียพลัส เอ็มจี** (Heveaplus MG) : ยางธรรมชาติที่มีการปรับสภาพโครงสร้างให้มีโครงสร้างโมเลกุลของเทอร์โมพลาสติกโดยโครงสร้างของยางเป็นสายโซ่หลัก (Backbone chain) และโครงสร้างของพอลิเมทธิลเมทาไครเลท (Polymethyl methacrylate) เป็นสายโซ่ที่มาต่อกับยางธรรมชาติ (Graft chain) เรียกว่า กราฟโคพอลิเมอร์
ยางธรรมชาติที่กราฟด้วยเมทธิลเมทาไครเลท มีชื่อทางการค้า คือ ฮีเวียพลัส เอ็มจี
Heveaplus MG 30 คือ ยางธรรมชาติกราฟด้วยเมทธิลเมทาไครเลท 30 เปอร์เซนต์
Heveaplus MG 49 คือ ยางธรรมชาติกราฟด้วยเมทธิลเมทาไครเลท 49 เปอร์เซนต์
ยางฮีเวียพลัส เอ็มจี สามารถเตรียมโดยเทคนิคแบบอิมัลชันพอลิเมอไรเซชัน โดยใช้น้ำเป็นตัวกลางในการทำปฏิกิริยา ซึ่งประกอบด้วยมอนอเมอร์ สารเริ่มต้นปฏิกิริยา (initiator) ส่วนใหญ่นิยมใช้ cumene hydroperoxide (CHP) และใช้ tetraethylene pentamine (TEP) เป็นสารกระตุ้นให้เกิดปฏิกิริยา และใช้สบู่เพื่อลดความตึงผิว (Surfactant) ทำให้เกิดเป็นอิมัลชันป้องกันน้ำยางสูญเสียสภาพ

อ้างอิง
-------

1. ↑  เสาวนีย์ ก่อวุฒิกุลรังษี, การผลิตยางธรรมชาติ, ภาควิชาเทคโนโลยียางและพอลิเมอร์ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 2547, หน้า 205-206
**ยางสไตรีนบิวตาไดอีน** (Styrene-Butadiene Rubber, SBR) หรือ ยางเอสบีอาร์ เกิดจากการโคพอลิเมอไรเซชันระหว่างมอนอเมอร์สองชนิด คือ สไตรีนและบิวตาไดอีนแบบอิมัลชัน (emulsion polymerization) ยางเอสบีอาร์ถือว่าเป็นยางสังเคราะห์ที่สำคัญและใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดในวงการอุตสาหกรรมยางเนื่องจากยางชนิดนี้มีราคาไม่แพงอีกทั้งสามารถแปรรูปได้ง่ายจึงทำให้ประหยัดทั้งต้นทุนวัตถุดิบและแรงงานการผลิต

ยางเอสบีอาร์จะมีสมบัติด้อยในด้านการเหนียวติด จึงจำเป็นต้องใช้สารเพิ่มความเหนียวติดในการผลิตผลิตภัณฑ์บางชนิด เช่น ยางรถยนต์ ความยืดหยุ่นจะขึ้นอยู่กับปริมาณสไตรีนในโครงสร้างโดยถ้าปริมาณสไตรีนสูงขึ้น ความยืดหยุ่นก็จะลดลง ความทนต่อแรงดึงและความทนต่อการฉีกขาดต่ำกว่ายางธรรมชาติ แต่หากเติมสารตัวเติมเสริมแรงก็จะทำให้ได้สมบัติดีเทียบเท่ากับยางธรรมชาติได้ และยางชนิดนี้มีความเป็นฉนวนสูง มีการกระเด้งตัวต่ำกว่ายางธรรมชาติ อุณหภูมิที่เหมาะสมในการใช้งานตั้งแต่ -50°C ถึง 100°C 

ตัวอย่างการใช้งานของยางเอสบีอาร์ เช่น สายพานลำเลียง ท่อยาง พื้นรองเท้า ฉนวนหุ้มสายไฟ ผลิตภัณฑ์ทางการแพทย์ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  พงษ์ธร แซ่อุย, ยาง : ชนิด สมบัติ และการใช้งาน, 2547, ศูนย์เทคโนโลยีโลหะและวัสดุแห่งชาติ, หน้า 19-24
**ชินจิไต** (ชินจิไต: 新字体; คีวจิไต: 新字體; แปลว่า อักษรแบบใหม่) เป็นรูปแบบของตัวอักษรคันจิที่ใช้ในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่การประกาศใช้ชุดอักษรโทโยคันจิ (当用漢字 *Tōyō kanji*) หรือ "คันจิที่ใช้ทั่วไป" ที่ใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2489 ตัวอักษรชินจิไตบางตัวเป็นตัวอักษรเดียวกับอักษรจีนตัวย่อ แต่อักษรชินจิไตจะมีหลักการย่อตัวอักษรที่แคบกว่าอักษรจีนตัวย่อ อย่างไรก็ตาม อักษรคันจิของญี่ปุ่นในปัจจุบันส่วนใหญ่มีความคล้ายคลึงกับอักษรจีนตัวเต็มมากกว่า แต่มีจำนวนน้อยกว่าตัวอักษรจีนที่ใช้กันในภาษาจีนในปัจจุบันหลายเท่า เนื่องจากมีคำในภาษาญี่ปุ่นจำนวนมากต้องเขียนด้วยอักษรฮิระงะนะเท่านั้น เช่น คำง่ายๆ และคำช่วย เป็นต้น และยังมีคำที่ต้องเขียนด้วยอักษรคะตะคะนะ เช่น คำเลียนเสียงธรรมชาติ คำทับศัพท์ และชื่อสัตว์บางชนิด เป็นต้น

อักษรแบบชินจิไต สร้างมาจากการย่อจำนวนขีดของอักษรแบบคีวจิไต (旧字体/舊字體 *Kyūjitai*) หรืออักษรแบบเก่า ซึ่งเทียบได้กับอักษรจีนตัวเต็ม (ในภาษาญี่ปุ่นจะเรียกว่า "เซจิ" (正字 *seiji*) แปลว่าอักษรที่ถูกต้อง) หลักการย่อ คือ จะย่อส่วนขวาของอักษรคันจิที่เรียกว่า "ทสึคุริ" (旁 *tsukuri*) ซึ่งเป็นส่วนบอกเสียงองของคันจิตัวนั้น โดยนำตัวอักษรที่มีเสียงองเดียวกัน แต่มีจำนวนขีดน้อยกว่ามาใส่แทน อีกวิธีหนึ่ง คือ ย่ออักษรส่วนที่เขียนซับซ้อน ด้วยตัวที่เขียนง่ายกว่า (จำนวนขีดน้อยกว่า)

การย่อตัวอักษร เริ่มมีมาตั้งแต่ช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1950 จนกระทั่งพ.ศ. 2524 ได้มีการประกาศชุดอักษรคันจิที่ใช้ในชีวิตประจำวัน เรียกว่า โจโยคันจิ (常用漢字 *Jōyō kanji*) เป็นมาตรฐานของอักษรคันจิในปัจจุบัน

ประวัติ
-------

การย่อตัวอักษรคันจิของญี่ปุ่น ได้เริ่มขึ้นมาตั้งแต่ทศวรรษที่ 1950 หลังสงครามโลกครั้งที่สอง การย่อตัวอักษรในครั้งนั้น ได้ใช้หลักการย่อตามตัวอักษรเมื่อเขียนด้วยพู่กัน เรียกว่า เรียะคุจิ (略字 *ryakuji*) ที่ใช้กันในสมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง กล่าวคือ เนื่องจากอักษรคันจิมีลักษณะที่ซับซ้อน เมื่อเขียนด้วยพู่กันจึงต้องลดจำนวนขีดลง อักษรเรียะคุจินี่เอง ที่เป็นต้นแบบของอักษรชินจิไต โดยได้คำนึงของความสวยงามของอักษรเมื่อย่อแล้วด้วย 

| คีวจิไต | → | ชินจิไต | เสียงอง | เสียงคุน | คำแปล |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 鐵 | → | 鉄 | *tetsu* |  | (*นาม*) เหล็ก |
| 與 | → | 与 | *yo* | *ata(eru)* | (*กริยา*) กำหนด, เสนอ |
| 學 | → | 学 | *gaku* | *mana(bu)* | (*กริยา*) เรียน |
| 體 | → | 体 | *tai* | *karada* | (*นาม*) ร่ายกาย |
| 臺 | → | 台 | *tai* |  | (*นาม*) ขาตั้ง, คำแรกของชื่อประเทศไต้หวัน |
| 國 | → | 国 | *koku* | *kuni* | (*นาม*) ประเทศ, อาณาจักร |
| 關 | → | 関 | *kan* | *seki* | (*บุพบท*) เกี่ยวข้องกับ |
| 寫 | → | 写 | *sha* | *utsu(su)* | (*กริยา*) ถ่าย(ภาพ), ลอกแบบ |
| 廣 | → | 広 | *kō* | *hiro(i)* | (*คุณศัพท์*) กว้างขวาง |
| 圓 | → | 円 | *en* | *maru(i)* | (*นาม*) เยน (สกุลเงินของญี่ปุ่น); (*คุณศัพท์*) กลม |
คาเพ็ลล์บรึคเคอ
**คาเพ็ลล์บรึคเคอ** (เยอรมัน: *Kapellbrücke*) เป็นสะพานคนเดินข้ามแม่น้ำร็อยส์ในนครลูเซิร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1365 เมื่อแรกสร้างมีความยาว 270 เมตร แต่เนื่องจากตลิ่งแม้น้ำที่งอกเพิ่มขึ้นตลอดหลายร้อยปี ทำให้ในปัจจุบันตัวสะพานเหลือความยาว 204.7 เมตร สะพานนี้ถือเป็นสะพานไม้ที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป และถือเป็นหนึ่งในสะพานแบบโครงที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ในโลก ตลอดลำสะพานมีจิตรกรรมจำนวนมากที่วาดขึ้นในศตวรรษที่ 17 อย่างไรก็ตาม จิตรกรรมกว่า 2 ใน 3 ได้ถูกทำลายจากเหตุเพลิงไหม้ในปี ค.ศ. 1993

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Vor 20 Jahren brannte die Kapellbrücke". *Luzerner Zeitung* (ภาษาเยอรมัน). Lucerne, Switzerland. 18 August 2013. สืบค้นเมื่อ 2017-06-02.
2. ↑  Reinle, Adolf (1953). *Die Stadt Luzern, Teil 1* (ภาษาเยอรมัน). Basel: Birkhäuser Verlag. p. 75.
3. ↑  Lay, M. G. (1999). *Ways of the World: A History of the World's Roads and of the Vehicles That Used Them*. Rutgers University Press. p. 266. ISBN 978-0-8135-2691-1.
4. ↑  "Brückenbilder - Kapellbrücke" (ภาษาเยอรมัน). Stadt Luzern. สืบค้นเมื่อ 2017-06-02.
**สะพานข้ามอ่าวหางโจว** (จีนตัวย่อ: 杭州湾大桥; จีนตัวเต็ม: 杭州灣大橋; พินอิน: Hángzhōu Wān Dàqiáo) ซึ่งเป็นสะพานข้ามทะเลที่ยาวที่สุดในโลก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550 ในมณฑลเจ้อเจียง เริ่มต้นจากเมืองเจียซิงทางทิศเหนือไปสิ้นสุดที่เมืองหนิงปัวทางทิศใต้ มีความยาวทั้งหมด 35.673 กิโลเมตร มี 6 ช่องทางจราจร มีโครงสร้างเป็นสะพานขึง ซึ่งมีส่วนโครงสร้างขึงเคเบิลแยกกันสองชุด ใช้งบประมาณในการก่อสร้าง ราว 54,000 ล้านบาท ช่วยร่นระยะการเดินทางระหว่างหนิงปัวและเซี่ยงไฮ้จาก 400 กิโลเมตร (249 ไมล์) ให้เหลือเพียง 180 กิโลเมตร (112 ไมล์) และลดเวลาการเดินทางจาก 4 เป็น 2 ชั่วโมง 

การก่อสร้างสะพานเสร็จสมบูรณ์เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2550 และพิธีเปิดได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ได้เปิดอย่างเป็นทางการให้ประชาชนทั่วไปเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2551

ประวัติ
-------

การศึกษาความเป็นไปได้ของสะพานที่ใช้ข้ามอ่าวหางโจวมีมานานกว่าทศวรรษก่อนหน้าการอนุมัติแผนการก่อสร้างฉบับสุดท้ายใน พ.ศ. 2546 

โดยแผนก่อนหน้ามีการออกแบบให้วางแนวสะพานออกไปทางทิศตะวันออก ใกล้กับปากอ่าว (ทะเลจีนตะวันออก) มากขึ้น ซึ่งแม้ทำให้มีระยะการเดินทางที่สั้นกว่าระหว่างหนิงปัวและเซี่ยงไฮ้ ภายใต้แผนนี้สะพานจะเริ่มทางเหนือจากเขตจินซาน ชานเมืองของเซี่ยงไฮ้ แต่รัฐบาลท้องถิ่นเซี่ยงไฮ้ปฏิเสธแผนดังกล่าวและมุ่งเน้นไปที่การสร้างสะพานตงไห่ ที่ยาว 32.5 กิโลเมตร (20 ไมล์) เพื่อเชื่อมเซี่ยงไฮ้กับท่าเรือนอกชายฝั่งหยางชาน ที่บริเวณปากอ่าว ซึ่งรัฐบาลเซี่ยงไฮ้พยายามเสนอให้ท่าเรือหยางซานเป็นท่าเรือหลักบนชายฝั่งตะวันออกของจีน และปฏิเสธที่จะอนุญาตให้มีการสร้างสะพานข้ามอ่าวในอาณาเขตของตน ซึ่งขณะเดียวกันแผนเดิมนี้เป็นการสนับสนุนการเข้าถึงท่าเรือหนิงปัวที่เป่ย์หลุน ดีงนี้รัฐบาลมณฑลเจ้อเจียงถูกบังคับให้สร้างสะพานออกไปทางทิศตะวันตกบนอาณาเขตของมณฑลเจ้อเจียงเองทั้งหมด ทำให้ในที่สุดสะพานอ่าวหางโจวเชื่อมต่อฉือซี ซึ่งเป็นนครระดับอำเภอที่เป็นส่วนหนึ่งของนครหนิงปัว กับ ไห่หยาน ซึ่งเป็นอำเภอในนครเจียซิง สะพานอ่าวหางโจวช่วยลดระยะการขับรถระหว่างหนิงปัวกับเมืองต่าง ๆ ของภูมิภาคสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซีอย่างมีนัยสำคัญ และปรับปรุงความสามารถในการแข่งขันของท่าเรือเป่ย์หลุน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "china radio international". *thai.cri.cn*.
2. ↑  "World's longest trans-sea bridge linked up successfully". People's Daily Online. สืบค้นเมื่อ 2008-05-03.
3. ↑  "จีนเปิดตัวสะพานข้ามทะเลอ่าวหังโจว". *mgronline.com*. 2008-05-01.
หยวนเสี่ยวอู่ วาดโดย อุตะงาวะ คุนิโยชิ
หยวนเสี่ยวอู่ (จีนตัวเต็ม : 阮小五 / อังกฤษ : Ruan Xiaowu) สำเนียงแต้จิ๋วคือ อวนเซียวเหงา เป็นตัวละครสมมุติจากซ้องกั๋ง และเป็นผู้กล้าอันดับที่ 29 ของเหลียงซาน มีฉายาคือ **ผู้เสี่ยงชีวิต** (จีน : 短命二郎 / อังกฤษ : Short-lived Second Brother / บางครั้งก็แปลเป็น น้องสองผู้อายุสั้น กับ เพชรฆาตไร้น้ำใจ) เขาเป็นน้องชายของหยวนเสี่ยวเอ้อและเป็นพี่ชายของหยวนเสี่ยวชี อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านสื่อเจี๋ย (石碣村 ท.เจียกัด ; ปัจจุบันคือเขตเหลียงซาน มณฑลซานตง)

ต่อมาได้ร่วมมือกับเฉาไก้ ไปปล้นของขวัญวันเกิดราชครูไช่จิง และได้ขึ้นเขาเหลียงซาน ต่อมาได้รับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการกองเรือรบ ในช่วงศึกฟางล่า เขาได้เป็นสายลับเพื่อคอยดูความเคลื่อนไหวของศัตรูที่เมืองกังหนำ โดยมี หยวนเสี่ยวชี หลี่จุ้น ถงเวย ถงเหมิ่ง เป็นผู้ช่วย ครั้นเมืองกังหนำถูกซ่งเจียงกับหลูจุ้นอี้เข้าตีแตก หยวนเสี่ยวอู่และอีก 4 คน ก็พยายามที่จะออกจากเมืองเพื่อไปพบกับทัพหลักของซ่งเจียง แต่หยวนเสี่ยวอู่หนีไม่ทัน ถูกโหลวหมิ่นจง (婁敏中 ท.ลูเมี้ยนตง) ฆ่าตาย

อ้างอิง
-------

* Keffer, David. "Outlaws of the Marsh: A Somewhat Less Than Critical Commentary". *Poison Pie Publishing House*. Retrieved 19 December 2016.
* Miyamoto, Yoko (2011). "Water Margin: Chinese Robin Hood and His Bandits" เก็บถาวร 2020-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *Demystifying Confucianism*. Retrieved 19 December 2016.
**ซี-เอชทีเอ็มแอล** (อังกฤษ: C-HTML: Compact HTML *เอชทีเอ็มแอลแบบกระชับ*) เป็นส่วนหนึ่งของเอชทีเอ็มแอลที่ใช้งานใน โทรศัพท์เคลื่อนที่ i-mode ของ DoCoMo ซี-เอชทีเอ็มแอลยังเพิ่มหลายความสามารถเพิ่มเติมจากในมาตรฐานเอชทีเอ็มแอล, Shortcut ของหมายเลขโทรศัพท์ที่ติดต่อ และตัวอักขระประจำชาติ อย่าง Shift-JIS (ภาษาญี่ปุ่น) แนวคิดทั้งหมด ถูกนำมาจากครึ่งทางของ HDML/WML

ซี-เอชทีเอ็มแอลถูกพัฒนาขึ้นมาโดย ACCESS และ ผู้ผลิตญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 1998 และซี-เอชทีเอ็มแอลคือทางเลือกของ WML และ XHTML Basic มันถูกคิดว่าเหนือกว่า WML โดยผู้คนจำนวนหนึ่งกล่าวว่า ซี-เอชทีเอ็มแอลเข้ากันได้กับเอชทีเอ็มแอล ดังนั้น เว็บไซต์ที่เขียนด้วยซี-เอชทีเอ็มแอลจึงสามารถเข้าชมได้ด้วยเว็บเบราว์เซอร์มาตรฐาน และสร้างด้วยเครื่องมือสร้างเว็บไซต์มาตรฐาน ด้วยการประมวลผลและการทดสอบความถูกต้องที่น้อยที่สุด

นอกจากนี้ซี-เอชทีเอ็มแอลไม่ต้องมี "การ์ด" ที่เป็นโครงสร้างของ WML ซึ่งเป็นส่วนที่ทำให้ช้า

XHTML Basic หวังว่าซี-เอชทีเอ็มแอลในอนาคตอันใกล้จะมีผู้พัฒนาจำนวนมากให้การยอมรับ (XHTML Basic คือ หน่วยงานที่สนับสนุนโดย au/KDDI's EZ ผู้ให้บริการข้อมูลโทรศัพท์ไร้สายในญี่ปุ่น และโอเปอร์เรเตอร์ WAP อื่นๆ จำนวนมากมายทั่วโลก)

อ้างอิง
-------

* Compact HTML for Small Information Appliances W3C NOTE 09-Feb-1998
หยวนเสี่ยวเอ้อ วาดโดย อุตะงาวะ คุนิโยชิ
หยวนเสี่ยวเอ้อ (จีนตัวเต็ม : 阮小二 / อังกฤษ : Ruan Xiao'er) สำเนียงแต้จิ๋วคือ อวนเซียวยี่ เป็นตัวละครสมมุติจากซ้องกั๋ง และเป็นผู้กล้าลำดับที่ 27 แห่งเขาเหลียงซาน มีฉายาว่า **ยักษ์เฝ้าศาล** (จีน : 立地太歲 / อังกฤษ : Tai Sui Who Stands His Ground) เขาเป็นพี่ชายของหยวนเสี่ยวอู่กับหยวนเสี่ยวชี อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านสื่อเจี๋ย (石碣村 ท.เจียกัด ; ปัจจุบันคือเขตเหลียงซาน มณฑลซานตง)

ต่อมา เขาและน้องชาย ได้เข้าร่วมกับเฉาไก้ ไปปล้นของขวัญวันเกิดราชครูไช่จิง และได้ขึ้นเขาเหลียงซาน ต่อมาเขาได้รับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการกองเรือรบ ในช่วงการศึกกับฟางล่า เขาได้รับคำสั่งจากซ่งเจียง ให้ไปรบกับกองเรือรบของฝ่ายศัตรูที่ริมน้ำใกล้เนินเขามังกรดำ (烏龍嶺 ท.โอวเล่งเนีย ; ปัจจุบันอยู่ในแถวเจ้อเจียง) โดยมี ถงเวย ถงเหมิ่ง และ เมิ่งคัง เป็นผู้ช่วย แต่เสียทีให้กับฝ่ายศัตรู และเขาก็ตายในการรบพร้อมกับเมิ่งคัง

อ้างอิง
-------

* Keffer, David. "Outlaws of the Marsh: A Somewhat Less Than Critical Commentary". *Poison Pie Publishing House*. Retrieved 19 December 2016.
* Miyamoto, Yoko (2011). "Water Margin: Chinese Robin Hood and His Bandits" เก็บถาวร 2020-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *Demystifying Confucianism*. Retrieved 19 December 2016.
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ศาลา, ซุ้ม, ปะรำ หรือ พิดาน

|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

ร้านไม้เลื้อยบนเนินต่างระดับที่เซตตีโมวิตโตเนในบริเวณแคว้นพีดมอนต์ในประเทศอิตาลี
ร้านไม้เลื้อยเป็นอุโมงค์
**ร้านไม้เลื้อย** (อังกฤษ: pergola) เป็นสิ่งก่อสร้างประดับสวน (garden feature) ที่มีลักษณะเป็นซุ้มเหนือทางเดินหรือบริเวณที่นั่งพักผ่อน ที่สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นร่มเงา ตัวสิ่งก่อสร้างประกอบด้วยเสาและโครงหลังคาโปร่งหรือแผงตาตาราง (lattice) เพื่อให้ไม้สามารถเลื้อยได้หรือช่วยรักษารูปทรงของไม้เลื้อยตามทรงหรือโครงสร้างที่ต้องการ ร้านไม้เลื้อยเป็นศาลาสวนประเภทหนึ่ง หรืออาจจะเป็นส่วนที่สร้างติดกับสิ่งก่อสร้างอื่น 

คำว่า "pergula" มาจากภาษาละตินที่หมายถึงชายคาที่ยื่นออกไป คำนี้นำเข้ามาใช้ในภาษาอังกฤษจากภาษาอิตาลีเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1645 โดยจอห์น เอเวลินที่สำนักสงฆ์ตรีนีตาเดย์มอนตี (Trinità dei Monti) ในกรุงโรม และใช้ในอังกฤษในปี ค.ศ. 1654 ในหมู่ของเอิร์ลแห่เพมโบรค เมื่อเอเวลินดูการไล่กระต่ายโดยสุนัขเกรฮาวนด์ใน "ร้านไม้เลื้อย" ที่สร้างเพื่อการนี้โดยเฉพาะ

ร้านไม้เลื้อยเกี่ยวข้องกับศาลา ที่อาจจะเป็นส่วนที่ต่อออกไปจากประตูสิ่งก่อสร้างออกไปยังสวน หรืออาจจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่เป็นอิสระที่ให้ร่มเงาตามทางเดิน

ร้านไม้เลื้อยในปัจจุบันมักจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่ถาวรกว่า "อุโมงค์ไม้เลื้อย" หรือ "อุโมงค์เขียว" ของสวนในปลายยุคกลางหรือต้นสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาที่ใช้การดัดยอดที่ออกใหม่ของไม้ที่ดัดง่าย เช่น หลิวหรือเฮเซิลให้เป็นซุ้มโค้งเป็นระยะ ๆ และสานกันเพื่อให้ไม้เลื้อยได้ และทำเป็นทางเดินที่ให้ร่มเงาและเป็นที่หลบจากความร้อนจากแดดในหน้าร้อน หรืออาจจะพอใช้หลบฝนได้บ้าง คฤหาสน์ลาเปตรายาของตระกูลเมดีชีใช้ร้านไม้เลื้อยที่ในที่สุดก็กลายมาเป็นศาลาสวน

เมื่อการตกแต่งสวนในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 หันมานิยมการจัดสวนแบบธรรมชาติ ร้านไม้เลื้อยก็หมดความนิยมลงไปเพราะถือว่าเป็นสิ่งประดิษฐ์ การก่อสร้างร้านไม้เลื้อยในปัจจุบันมักจะทำด้วยไม้มากกว่าที่จะทำด้วยอิฐซึ่งทำให้ค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างลดน้อยลง และเป็นการช่วยทำให้ร้านไม้เลื้อยเป็นที่แพร่หลายมากยิ่งขึ้นด้วย โดยทั่วไปร้านไม้เลื้อยอาจจะสร้างจากไม้ที่ทนแดดทนฝนเช่นไม้ซีดาร์แดงหรือไม้เรดวูด บางครั้งก็จะทาสีขาวหรือปล่อยให้เป็นสีเนื้อไม้ตามธรรมชาติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด*, s.v. "pergola;" Dictionary.com, "pergola".*
2. ↑  *Diary and Correspondence of John Evelyn, F.R.S*, 22 February 1645.
3. ↑  *Diary and Correspondence of John Evelyn, F.R.S*, 20 July 1654.

ดูเพิ่ม
-------

* ศาลา
* ศาลาสวน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ร้านไม้เลื้อย
**หยวน เจา** (元釗) (526 - 17 พฤษภาคม 528) เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เว่ยเหนือของจีนในช่วงเวลาสั้น ๆ เป็นพระโอรสของหยวน เป่าฮุย (元寶暉) เจ้าชายแห่งหลินเถา ซึ่งเป็นพระราชนัดดาของจักรพรรดิเว่ย์เสี้ยวเหวินและเป็นพระภาดาของจักรพรรดิเว่ย์เสี้ยวหมิง จักรพรรดิผู้ครองราชย์ในขณะที่หยวน เจาประสูติในปี 526

ในปี ค.ศ. 528 จักรพรรดิเว่ย์เสี้ยวหมิงถูกวางยาพิษสวรรตโดยพระมารดาของพระองค์จักรพรรดินีหูหลังจากพยายามควบคุมอำนาจของพระมารดาและพยายามฆ่าเจิ้ง หย่าน (鄭儼) ชายคนรักของพระมารดา จักรพรรดิเว่ย์เสี้ยวหมิงไม่มีพระโอรส และในขณะที่จักรพรรดินีหูพยายามแสร้งทำเป็นว่าพระธิดาของจักรพรรดิเว่ย์เสี้ยวหมิงที่ประสูติกับพระสนมพ่าน เป็นพระโอรส แต่ในไม่ช้าพระองค์ก็ตระหนักว่าพระองค์ไม่สามารถหลอกลวงได้ และพระองค์ก็ตั้งให้หยวน เจาเป็นจักรพรรดิ เพราะยังทรงเพื่อที่จะได้ควบคุมง่าย

นายพลเอ้อจู หรงกับผู้ที่ภักดีต่อจักรพรรดิเว่ยเสี้ยวหมิงคิดกบฏต่อจักรพรรดินีหู และปฏิเสธที่จะยอมรับหยวน เจาเป็นจักรพรรดิ กองกำลังได้ยึดเมืองหลวงลั่วหยางได้อย่างรวดเร็ว กองกำลังของเขาได้ประกาศให้พระโอรสในพระอนุชาของจักรพรรดิเว่ย์เสี้ยวเหวิน หยวน เซี่ย หยวน จือโหยวเป็นจักรพรรดิ ไม่ถึงสองเดือนหลังจากหยวน เจาประกาศเป็นจักรพรรดิ เอ้อจู หรงได้บุกลั่วหยางและจับกุมจักรพรรดินีหูและหยวน เจา หลังจากจักรพรรดินีหูพยายามปกป้องตัวพระนางก่อนเอ้อจู หรง แต่ไม่ประสบความสำเร็จ เอ้อจู หรงก็โยนพระนางและหยวน เจา ลงในแม่น้ำเหลืองให้จมน้ำตาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  兩千年中西曆轉換

| * ด
* ค
* ก
ลำดับจักรพรรดิจีนในราชวงศ์เหนือ |
| --- |
| ราชวงศ์เว่ย์เหนือ | 
* เต้าอู่
* หมิงหยวน
* ไท่อู่
* เจ้าชายแห่งหนานอัน
* เหวินเฉิง
* เซี่ยนเหวิน
* เสี้ยวเหวิน
* เซฺวียนอู่
* เสี้ยวหมิง
* พระราชธิดาในเสี้ยวหมิง
* โย่วจู่
* เสี้ยวจวง
* เจ้าชายแห่งฉางกวง
* เจี๋ยหมิ่น
* โฮ่วเฝย์
* เสี้ยวอู่

 |
| ราชวงศ์เว่ย์ตะวันออก | 
* เสี้ยวจิง

 |
| ราชวงศ์เว่ย์ตะวันตก | 
* เหวิน
* เฟ่ย์
* กง

 |
| ราชวงศ์ฉีเหนือ | 
* เหวินเสวียน
* เฟ่ย์
* เสี้ยวเจา
* อู่เฉิง
* โฮ่วจู่
* โย่วจู่

 |
| ราชวงศ์โจวเหนือ | 
* เสี้ยวหมิน
* หมิง
* อู่
* เสวียน
* จิ้ง

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
คลองกะแดะ
**คลองกะแดะ** หรือ **คลองกะแดะแจะ** เป็นคลองสายหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราชและจังหวัดสุราษฎร์ธานี ต้นน้ำเกิดจากเขาไม่มีชื่อในเขตตำบลเขาน้อย อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช ไหลเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอำเภอสิชลและอำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช กับอำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี เข้าเขตอำเภอกาญจนดิษฐ์ ไปลงอ่าวไทยที่บ้านปากกะแดะ ระหว่างเขตหมู่ที่ 6 ตำบลพลายวาส กับหมู่ที่ 7 ตำบลกะแดะ คลองมีความยาวประมาณ 77 กิโลเมตร ไหลผ่านชุมชน 10 หมู่บ้านในอำเภอกาญจนดิษฐ์ มีเขื่อนกั้นลำคลอง 5 เขื่อน เป็นเขื่อนใหญ่ 1 เขื่อน เขื่อนกักน้ำ 3 เขื่อน และเขื่อนน้ำล้นอีก 1 เขื่อน คลองมีชื่อเรียกเป็นตอน ๆ ตั้งแต่ต้นน้ำว่า คลองอม คลองหวาด และคลองกะแดะ โดยคำว่า "กะแดะ" มาจากชื่อพรรณไม้ชนิดหนึ่ง

บริเวณปากคลองกะแดะเป็นชุมชนเกษตรกรรม ชุมชนริมน้ำ และชุมชนตลาด ประชาชนตั้งบ้านเรือนหนาแน่นตามริมฝั่งคลอง เป็นเรือนแถวไม้ในตลาดและชุมชนประมง ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพค้าขายและทำประมง ในอดีตเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2310 พื้นที่บริเวณนี้เคยเป็นเมืองท่าเรือที่สำคัญ เรือใหญ่จากจีนเข้ามาติดต่อค้าขาย คนในสมัยนั้นเรียกว่า "บ้านท่าทองใหม่"

พื้นที่ปากคลองได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมที่พัดประจำเป็นฤดู 2 ชนิด คือลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือและลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ ทำให้ได้รับไอน้ำและความชุ่มชื้นมาก อุณหภูมิจึงไม่สูงและอากาศไม่ร้อนจัดในฤดูร้อน ป่าชายเลนตรงปากคลองเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศชายฝั่งและขยายพันธุ์สัตว์น้ำ เป็นสถานที่เพาะเลี้ยงหอยนางรมตามธรรมชาติ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. *อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย เล่ม ๒ (อักษร ก-ธ) ฉบับราชบัณฑิตยสภา.* พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ : สำนักงานราชบัณฑิตยสภา.
2. ↑  "วิถีคนวิถีคลอง ที่สุราษฎร์ธานี".
3. ↑  "สุราษฎร์ธานี มาจากไหน?". ศิลปวัฒนธรรม.
4. ↑  "ปากกะแดะ". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
5. ↑  "ปากน้ำกะแดะ – เส้นทางศึกษาธรรมชาติเชิงระบบนิเวศน์ (Walk way)". กองการท่องเที่ยวและกีฬา องค์การบริหารส่วนจังหวัดสุราษฎร์ธานี.
**ดราเคนส์เบิร์ก** (อาฟรีกานส์: Drakensberge, ซูลู: uKhahlamba, โซโท: Maluti, อังกฤษ: Drakensberg) เป็นชื่อเรียกของผาชันใหญ่ส่วนตะวันออกบริเวณที่ราบแอฟริกาใต้ตอนกลาง ผาชันนี้มีระดับความสูง 2,000 ถึง 3,482 เมตร (6,562 ถึง 11,424 ฟุต) สร้างเป็นชายแดนประเทศแอฟริกาใต้กับเลโซโท

แผนที่ประเทศแอฟริกาใต้แสดงเห็นขอบที่ราบของ Great Escarpment และ เทือกเขาเคปโฟลด์ทางทิศใต้ ส่วนสีแดงคือส่วนที่เรียกว่า ดราเคนส์เบิร์ก
ดราเคนส์เบิร์กมีความยาวมากกว่า 1,000 กิโลเมตร (600 ไมล์) เริ่มตั้งแต่ทางใต้ของจังหวัดอีสเทิร์นเคป เมื่อดูจากทิศใต้ไปทิศเหนือ สร้างเป็นเขตแดนกับประเทศเลโซโทกับจังหวัดอีสเทิร์นเคป และสร้างเป็นเขตแดนระหว่างประเทศเลโซโทกับจังหวัดควาซูลู-นาตัล จากนั้นสร้างเขตแดนจังหวัดควาซูลู-นาตัลกับจังหวัดฟรีสเตต จากนั้นสร้างเขตแดนจังหวัดควาซูลู-นาตัลกับจังหวัดพูมาลังกา จากนั้นเคลื่อนตัวไปทางเหนืออีกครั้งไปยังโฮตส์พรุต (Hoedspruit) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดลิมโปโป และเคลื่อนไปทางตะวันตกไปยังทซานีน (Tzaneen) ของจังหวัดลิมโปโป จากนั้นเคลื่อนตัววไปทางตะวันตกอีกครั้งที่โมโคเพน (Mokopane) หรือรู้จักในชื่อ เทือกเขาสไตรด์ปูร์ด (Strydpoort)

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Reader's Digest Atlas of Southern Africa*. Cape Town: Reader's Digest Association South Africa. 1984. pp. 13, 190–192.
2. ↑  *Encyclopædia Britannica* (1975); *Micropaedia* Vol. III, p. 655. Helen Hemingway Benton Publishers, Chicago.
**กริสเตียน ดากีโอ** (อิตาลี: *Christian Daghio*; 4 เมษายน ค.ศ. 1969 – 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018) เกิดที่เมืองการ์ปี เป็นทั้งนักมวยไทยและนักมวยสากลชาวอิตาลี

ประวัติ
-------

กริสเตียน ดากีโอ เริ่มฝึกมวยไทยตั้งแต่อายุ 20 ปี และได้กลายมาเป็นนักมวยไทยระดับอาชีพในปี ค.ศ. 1993 ต่อมา ในปี ค.ศ. 2000 เขาได้รับรางวัลแชมป์ยุโรปของมวยไทยโลก และรวมถึงปีถัดมา เขาเป็นที่ยอมรับในการต่อสู้จากการชนะที่เวทีมวยลุมพินีในกรุงเทพ นับเป็นชาวอิตาลีคนแรกที่ประสบความสำเร็จในเวทีนี้

ตั้งแต่ ค.ศ. 1996 เขาได้พำนักอยู่ที่ประเทศไทยเป็นการถาวรเพื่อสร้างผลงาน จากนั้นในปี ค.ศ. 2006 ก็ได้ทำการเปิดค่ายฝึกสอนมวยไทย ปีถัดมา เขาชนะรายการชิงแชมป์ของประเทศไทย และปี ค.ศ. 2010 ได้รับเข็มขัดผู้ชนะใน WMA กับอีกครั้งใน ค.ศ. 2011 ด้วยผลงานสามเหรียญทองแดงสำหรับทีมชาติอิตาลีในการชิงแชมป์ยุโรปสองรายการ (ที่ นครปาฟอส ประเทศไซปรัส กับ กรุงมอสโก ใน ประเทศรัสเซีย) รวมถึงรายการชิงแชมป์โลกที่แข่งขันในกาโอรเล

สถิติการแข่งขันระดับอาชีพของเขาคือ ชนะ 131 ครั้ง ใน 170 รายการ

### มวยสากล

คริสเตียนชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 ที่เมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี โดยชนะน็อกในยกที่ 2 โดยที่คู่ต่อสู้นั้นยังไม่มีข้อมูลปรากฏแน่ชัด

คริสเตียนได้ขึ้นชิงแชมป์สมาคมมวยแห่งทวีปเอเชีย (พีเอบีเอ) ที่ว่างลง ในรุ่นไลท์เฮฟวีเวท โดยชนะน็อกยกแรก มุฮัมมัด อิมาม นักมวยชาวอินโดนีเซีย เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 ที่หน้าศาลากลางจังหวัดนครราชสีมา ร่วมรายการเดียวกับ น็อคเอาท์ ซีพีเฟรชมาร์ท ป้องกันแชมปโลกเฉพาะกาลสมาคมมวยโลก กับ อเล็กซิส ดิแอซ นักมวยชาวเวเนซุเอลา

เกียรติประวัติ
--------------

### มวยไทย

### มวยสากล

* แชมป์ PABA รุ่นไลท์เฮฟวีเวท
	+ ชิง (ที่ว่าง) 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ชนะน็อคยก 1 มุฮัมมัด อิมาม (อินโดนีเซีย อินโดนีเซีย) ที่ หน้าศาลากลางจังหวัดนครราชสีมา

ชื่อชกมวยอื่น
-------------

* คริสเตียน คอมแบตกรุ๊ป (ชื่อชกมวยสากล)

อ้างอิง
-------

1. ↑  นักมวยรุ่นใหญ่ชาวอิตาลี แพ้น็อก นักมวยไทยกลางเวทีชิงเข็มขัดแชมป์โลก ดับสลด
2. 1 2 3 4  «Daghio torna a casa per calare il tris mondiale - THAI BOXE - Sabato 9 al Casanova Club il titolo Wmf». *Voce.it.* URL consultato in data 26 luglio 2011.
3. 1 2  *Christian Daghio*[*ลิงก์เสีย*]. Pattayakombatvillage.com. URL consultato il 26 luglio 2011.
4. ↑  *Christian Daghio Campione del Mondo WMA*[*ลิงก์เสีย*]. Il guerriero. URL consultato il 26 luglio 2011.

* สถิติการชกมวยสากล

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Christian Daghio Campione del Mondo WMA[*ลิงก์เสีย*]
**คลองชุมพร** เป็นลำน้ำที่เกิดจากเทือกเขาในตำบลปากจั่น อำเภอกระบุรี จังหวัดระนอง ไหลไปทางตะวันออกถึงบ้านดอนสมอ แล้วไหลผ่านตำบลวังไผ่ บ้านขุนกระทิง ตำบลตากแดด อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร ไหลออกทะเลบริเวณตอนเหนือของอ่าวสวี ที่ตำบลทุ่งคา อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร มีความยาว 50 กิโลเมตร

บริเวณปากคลองชุมพรพบพันธุ์ไม้จำพวกลำแพน แสมขาว มีโกงกางใบเล็ก โกงกางใบใหญ่ อยู่บ้างประปราย พันธุ์ไม้ที่พบบนฝั่งเป็นพวกตาตุ่มทะเล ตะบูนขาว หงอนไก่ทะเล ปอทะเล ถั่วขาว หญ้าแปลงหมู และสำมะงา พบนกอย่างน้อย 99 ชนิด เช่น นกยางทะเล นกยางเขียว นกยางไฟธรรมดา นกโกงกางหัวโต นกกระเต็นน้อยธรรมดา นกระสานวล นกกระสาแดง และเหยี่ยวฮอบบี้ เป็นต้น

แต่เดิมนั้นมีเมืองเดิมชุมพรตั้งอยู่ทางฝั่งขวาของคลองชุมพร ซึ่งมีต้นไม้ชนิดหนึ่งที่เรียกกันว่า "มะเดื่อชุมพร" ขึ้นอยู่ทั่วไปเดิมคลองนี้ยังไม่มีชื่อภายหลังจึงถูกตั้งชื่อว่าคลองชุมพรตามชื่อต้นไม้

แหล่งโบราณคดีบริเวณลุ่มน้ำคลองชุมพร ได้แก่ วัดเขาปูน วัดบ้านนา วัดพระขวาง และแหล่งโบราณคดีถ้ำสนุกสุขารมย์ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ทรัพยากรทางธรรมชาติ". สำนักงานจังหวัดชุมพร.
2. ↑  "พื้นที่ชุมน้ำที่มีความสำคัญระดับประเทศ". สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "ประวัติความเป็นมาของจังหวัดชุมพร". สำนักงานจังหวัดชุมพร.
4. ↑  "การศึกษาเส้นทางข้ามคาบสมุทรไทยตอนบน" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
**สินเชื่อซับไพรม์** หรือ **สินเชื่อชั้นรอง** (อังกฤษ: subprime lending เรียกในชื่ออื่น ๆ ว่า *B-paper*, *near-prime*, หรือ *second chance lending*) คือการปล่อยสินเชื่อให้แก่ผู้กู้ยืมซึ่งไม่มีคุณสมบัติครบถ้วนพอจะได้รับอัตราดอกเบี้ยของตลาดที่ดีที่สุด (best market interest rates) อันเนื่องจากมีข้อด่างพร้อยในประวัติการกู้ยืมและชำระเงิน (credit history) 

สินเชื่อซับไพรม์มีความเสี่ยงสูงต่อทั้งผู้ปล่อยและผู้ขอสินเชื่อ เนื่องจากอัตราดอกเบี้ยที่สูง, ประวัติการกู้ยืมและชำระเงินที่ไม่ดี, และสถานการณ์ทางการเงินอันไม่พึงปรารถนาซึ่งผู้ขอกู้ซับไพรม์ไปข้องเกี่ยวด้วย สินเชื่อซับไพรม์จะถูกปล่อยกู้ในอัตราดอกเบี้ยที่สูงกว่า สินเชื่อ A-paper (สินเชื่ออสังหาริมทรัพย์ชั้นหนึ่ง) เพื่อชดเชยกับความเสี่ยงที่สูงขึ้น สินเชื่อซับไพรม์ครอบคลุมตราสารทางการเงินหลายชนิด อาทิเช่น สินเชื่ออสังหาริมทรัพย์, สินเชื่อซื้อรถ และบัตรเครดิต คำว่า **ซับไพรม์** (ซึ่งแปลเป็นไทยได้ว่า "ชั้นรอง") เป็นการอ้างอิงถึงสถานะการกู้ยืมและชำระเงินของผู้กู้ยืม ไม่ใช่ตัวดอกเบี้ยของสินเชื่อแต่อย่างใด

สินเชื่อซับไพรม์เป็นที่ถกเถียงในวงกว้างถึงความเหมาะสม ฝ่ายผู้ต่อต้านกล่าวอ้างว่าบริษัทซึ่งปล่อยสินเชื่อซับไพรม์มักกระทำการปล่อยสินเชื่ออย่างเอารัดเอาเปรียบ (predatory lending) อาทิเช่น จงใจปล่อยสินเชื่อให้แก่ผู้กู้ซึ่งไม่มีวันจะสามารถทำตามเงื่อนไขการกู้ยืมได้ จนทำให้ไม่สามารถชำระเงินคืนตามเวลาที่กำหนด (default), ถูกยึดหลักประกัน และต้องเผชิญกับการยึดทรัพย์ นอกจากนั้น ยังมีข้อกล่าวหาถึงการเลือกปฏิบัติในการปล่อยสินเชื่ออสังหาริมทรัพย์ (morgage discrimination) ตามเชื้อชาติ ในขณะที่ผู้เห็นด้วยกล่าวสนับสนุนว่าการปล่อยสินเชื่อซับไพรม์เป็นการช่วยให้เงินกู้เข้าถึงมือประชาชนผู้ซึ่งโดยปกติไม่อาจเข้าถึงตลาดเงินกู้ได้

ข้อถกเถียงว่าด้วยสินเชื่อซับไพรม์ได้ขยายวงขึ้นอันเป็นผลมาจากวิกฤติการณ์สินเชื่ออสังหาริมทรัพย์ชั้นรอง ปี 2550 อันเรื้อรัง ซึ่งเกิดขึ้นทั้งในอุตสาหกรรมซับไพรม์เอง และตลาดการเงินชั้นสูงกว่า และมีต้นกำเนิดในสหรัฐอเมริกา ปรากฏการณ์นี้ถูกอธิบายว่าเป็น "การแพร่ระบาดทางการเงิน" (financial contagion) ซึ่งนำไปสู่การเข้มงวดกวดขันการเข้าถึงสินเชื่อในตลาดการเงินโลก ผู้กู้หลายพันรายถูกบังคับให้ชำระหนี้ก่อนกำหนด และสถาบันการเงินผู้ปล่อยสินเชื่อซับไพรม์สัญชาติอเมริกันรายใหญ่หลายแห่งก็ถูกฟ้องร้องให้ล้มละลาย

ดูเพิ่ม
-------

* วิกฤติสินเชื่อซับไพรม์

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Study Finds Disparities in Mortgages by Race* The New York Times By MANNY FERNANDEZ Published: October 15, 2007
2. ↑  Goolsbee, Austan (2007-03-29). "'Irresponsible' Mortgages Have Opened Doors to Many of the Excluded". *Economic Scene*. The New York Times. สืบค้นเมื่อ 2007-08-12. Professor Rosen explains, "The main thing that innovations in the mortgage market have done over the past 30 years is to let in the excluded: the young, the discriminated against, the people without a lot of money in the bank to use for a down payment."
**ไทสัน อาร์. รอเบิตส์** หรือ **ไทสัน รอเบิตส์** (อังกฤษ: Tyson R. Roberts, Tyson Royal Roberts, ชื่อย่อ: T. R. Roberts) เป็นนักวิชาการ, นักวิจัย และนักสำรวจทางด้านมีนวิทยาและธรรมชาติวิทยาชาวอเมริกัน

ดร.ไทสัน อาร์. รอเบิตส์ เกิดเมื่อ ค.ศ. 1940 จบการศึกษาระดับปริญญาเอกทางด้านมีนวิทยาจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด เคยเป็นอาสาสมัครช่วยงานมูลนิธิจอร์จ เวนเดอร์บิต มีหน้าที่แกะห่อตัวอย่างปลาที่มีผู้ส่งมาให้ศึกษา จำแนกชนิดของปลา และอายุของปลา เป็นต้น ที่ถูกส่งมาจากมหาสมุทรแปซิฟิก, อ่าวไทย และทะเลอันดามัน

เคยมีประสบการณ์เดินทางไปศึกษาและสำรวจปลามาแล้วหลายที่ของมุมโลก เช่น ทะเลสาบแทนกันยีกา ในทวีปแอฟริกา, แม่น้ำคองโก, แม่น้ำอะเมซอน, ปาปัวนิวกินี, ศรีลังกา, จีน

และเดินทางเข้าสู่ประเทศไทยในปี ค.ศ. 1970 เพื่อค้นหาและศึกษาชนิดของปลาเขตร้อน มีความสนใจในแม่น้ำโขงเป็นพิเศษ โดยเดินทางไปตลอดทั่วแม่น้ำโขงเพื่อพูดคุยกับชาวพื้นเมืองและทำความรู้จัก ซึ่งในทัศนะของ ดร.รอเบิตส์เห็นว่าแม่น้ำโขงเป็นแม่น้ำที่มีความหลากหลายทางชีวภาพมากกว่าแม่น้ำสายใหญ่ ๆ หลายแห่งของโลก เช่น แม่น้ำคงคา, แยงซีเกียง หรือสาละวิน

ได้ร่วมงานกับทางมหาวิทยาลัยมหิดล และเป็นนักวิชาการประจำสถาบันสมิธโซเนียน ได้ศึกษาผลกระทบเกี่ยวกับการสร้างเขื่อนในแม่น้ำโขงและบันไดปลาโจน รวมทั้งมีผลงานด้านการอนุกรมวิธานปลาชนิดใหม่ของโลกหลายชนิด เช่น ปลากระเบนราหูเจ้าพระยา (*Himantura chaophraya*), ปลากระเบนกิตติพงษ์ (*H. kittipongi*) และ *Makararaja chindwinensis* ซึ่งเป็นปลากระเบนน้ำจืดที่พบเฉพาะแม่น้ำชีนดวีน เขตที่ติดต่อกับประเทศพม่าและอินเดียเท่านั้น เป็นต้น

ปัจจุบันพำนักอยู่ยังประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lake Tanganyika: Kigoma, Tanzania and Mpulungu, Zambia". จาก Fishbase.org (อังกฤษ)
2. ↑  จากเว็บไซต์มหาวิทยาลัยมหิดล[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  มาทำความรู้จักปลากระเบนราหู (ไทย)
4. ↑  *Makararaja chindwinensis* , a new genus and species of freshwater dasyatidid Pastinachine stingray from upper Myanmar. by Tyson R.Roberts
5. ↑  บทสัมภาษณ์จากนิตยสารสารคดี, *ดร.ไทสัน อาร์. รอเบิร์ตส์ ฝรั่งบ้าปลาแห่งลุ่มน้ำโขง* ฉบับที่ 186 ประจำเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2543

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Tyson R. Roberts***
**"งานเต้นรำ"** เป็นซิงเกิลของวงดนตรีมัสเกตเทียส์ ในปี พ.ศ. 2557 ประพันธ์เนื้อร้องและทำนองโดยชาครีย์ ลาภบุญเรือง และเรียงเรียงโดย มัสเกตเทียส์

เพลงช้าฟังสบายจังหวะบัลลาดที่เสริมด้วยซา­วด์อิเล็กโทรนิก เพิ่มลูกเล่นความพิเศษเข้าไปในช่วงอินโทรท­ี่นำไวโอลินและเซลโล่มาบรรเลงร่วมให้ความร­ู้สึกว่าฟังแล้วเหมือนกำลังอยู่ในงานเต้นร­ำ

เนื้อหาของเพลงนี้ เปรียบเหมือนกับความรัก ความสัมพันธ์ ของคนเราทุกคนที่กำลังเต้นรำอยู่ในงานเต้น­รำ ต่างคนต่างช่วยกันประคับประคองกัน เพื่อเต้นรำไปตามจังหวะเพลง แต่ไม่มีใครรู้ว่าตอนจบจะมีท่าจบที่สวยงาม หรือจะสะดุดล้มจนต้องเลิกเต้นรำไป เช่นเดียวกับความรักที่ไม่รู้ว่าจะจบลงเมื­่อใด เพราะต่อให้เรารักกันมากแค่ไหนก็ต้องมีเหต­ุให้จากกันอยู่ดีมีแค่สิ่งสุดท้ายที่เหลือ­ไว้เพียงความรักและความทรงจำที่สวยงามเสมอ­เมื่อหวนนึกถึง...

การตอบรับ
---------

เพลง "งานเต้นรำ" ได้อันดับสูงสุดที่ 5 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2557) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 5 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "SEED CHART TOP 20 ประจำวันที่ 27 เมษายน 2557". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-07-04. สืบค้นเมื่อ 2021-09-08.
**ไทเก๊ก หมัดเล็กเหล็กตัน 2** (อังกฤษ: Tai Chi Hero จีน: 太極２ 英雄崛起) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงแนวกังฟู-กำลังภายในจากปี ค.ศ. 2012 กำกับโดย สตีเฟ่น ฟุง ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อของ ไทเก๊ก หมัดเล็กเหล็กตัน นำแสดงโดย เหลียง เจียฮุย, เจย์เดน หยวน, แอนเจลล่าเบบี, เผิง อวี๋เยี่ยน, เฝิง เส้าเฟิง

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

หยางลู่เฉิน เกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์พิเศษในตัว แต่กระนั้นเขาก็ถูกล้อเลียนว่าเป็นตัวตลกประจำเมือง แม่ของหยางจึงกระตุ้นให้เขาฝึกฝนวิชาการต่อสู้ โดยการเดินทางไกลไปหมู่บ้านเฉินอันเลื่องชื่อ เพื่อเรียนเพลงมวยไทเก๊ก ทว่าในหมู่บ้านเฉิน มีกฎเหล็กอยู่หนึ่งข้อคือห้ามเผยแพร่วิชาไทเก๊กแก่คนภายนอก ทันทีที่หยางเดินทางมาถึง เขาก็ถูกคนในหมู่บ้านท้าประลองฝีมือ นับตั้งแต่ผู้ชายแข็งแกร่ง, ผู้หญิงอ้อนแอ้น ไปจนถึงเด็กตัวเล็ก ๆ ทุกคนสามารถเอาชนะหยางได้หมด หลังจากผ่านการต่อสู้อันหนักหน่วง และพ่ายแพ้แก่ อู่เหนียง ลูกสาวคนสวยของ ปรมาจารย์เฉิน เจ้าหนุ่มหยางก็ยิ่งเลื่อมใสในวิชาไทเก๊ก และยิ่งอยากพบปรมาจารย์เฉินเพื่อขอฝากตัวเป็นศิษย์ แต่หยางหารู้ไม่ว่าชายแปลกหน้าซอมซ่อผู้ช่วยเขาไว้ในการประลองกับอู่เหนียง ก็คือปรมาจารย์เฉินนั่นเอง เฉินสัมผัสได้ถึงความพิเศษในตัวชายหนุ่มคนนี้ เขาจึงแอบถ่ายทอดเพลงมวยไทเก๊กให้หยางอย่างลับ ๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง หมู่บ้านเฉินก็ถูกรุกรานโดยการมาเยือนของ ฟาง ซื่อจิ่ง เพื่อนในวัยเด็กของยื่อเหนียง ผู้นำคำสั่งราชการมาบอกให้คนในหมู่บ้านยอมรับว่า เขามีสิทธิ์สร้างทางรถไฟตัดตรงเข้ามายังหมู่บ้าน นั่นทำให้หยางต้องผนึกกำลังกับอู่เหนียง เพื่อขัดขวางไม่ให้ฟาง ซื่อจิ่งและเครื่องจักรพิฆาตของเขาทำงานสำเร็จ ในที่สุดความกล้าหาญของหยางก็สามารถเอาชนะใจอู่เหนียงและคนในหมู่บ้านได้

นักแสดงนำ
---------

* หยวน เหวินคัง รับบท เจ้าชายตุ้น
* เจย์เดน หยวน รับบท หยาง ลู่เฉิน
* แองเจล่าเบบี รับบท เฉิน อู่เหนียง
* ซู ฉี รับบท แม่หยาง
* สตีเฟ่น ฟุง รับบท อาหนาน
* เซียง ซินซิน รับบท ลุงฉิน
* เฉิน ซื่อ รับบท ลุงโทฟุ
* เหว่ย ไอ้ซวน รับบท เจ้าตี้
* เผิง อวี๋เยี่ยน รับบท ฟาง ซื่อจิ่ง
* เฝิง เส้าเฟิง รับบท เฉิน ไซ่หยาง
* อู๋ ตี้ รับบท เฉิน โหยวซื่อ
* เฉิน ซื่อเฉิง รับบท เฉิน เกิงหยุน
* เซียง ไน่จิง รับบท ภรรยาของเฉิน เกิงหยุน
* เหลียง เจียฮุย รับบท เฉิน จางซิ่ง
* เฟิง ชุ้ยฟาน รับบท ลุงแกรนด์
* นิคกิ ชิน-หยิง เชย์ รับบท จิน นู๋เอ๋อ
* แพรทริก สือ รับบท ปรมาจารย์คนที่ 10
* แดเนียล วู รับบท พระโฉด
* ปีเตอร์ สตอร์แมร์ รับบท เฟลมมิ่ง
* หยิง ต๊ะ รับบท ผู้ตรวจการ
* ยฺเหวียน เปียว รับบท หลี่ เฉียนคุน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Elley, Derek (8 January 2013). "Taichi Hero". *Film Business Asia*. สืบค้นเมื่อ 9 January 2013.
2. ↑  Todd Brown (2012-07-17). "Stephen Fung's TAI CHI 0 Going 3D, Releasing Back To Back With Sequel TAI CHI HERO". *Twitch*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-20. สืบค้นเมื่อ 2012-07-23.
3. ↑  Stephen Cremin (2012-07-17). "Tai Chi goes 3-D". *Film Business Asia*. สืบค้นเมื่อ 2012-07-23.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ไทเก๊ก หมัดเล็กเหล็กตัน ภาค 2* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *ไทเก๊ก หมัดเล็กเหล็กตัน ภาค 2* ที่รอตเทนโทเมโทส์
แบนเนอร์งานมหกรรมหนังสือฮ่องกง
**งานมหกรรมหนังสือฮ่องกง** (จีน: 香港書展; อังกฤษ: Hong Kong Book Fair) เป็นงานมหกรรมหนังสือ จัดโดยสภาพัฒนาการค้าฮ่องกง ซึ่งมีการจัดขึ้นทุกปี (โดยปกติในช่วงกลางเดือนกรกฎาคม) ที่ศูนย์การประชุมและงานแสดงฮ่องกง โดยมีการจัดจำหน่ายและแสดงนิทรรศการหนังสือ, สิ่งตีพิมพ์, เครื่องเขียน, การพิมพ์, แผ่นซีดี และการเผยแพร่มัลติมีเดียอื่น ๆ

การจัดนิทรรศการประจำปีที่ซิตีฮอลล์จัดโดยสภาสำนักพิมพ์ฮ่องกง โดยอาจถือได้ว่าเป็นผู้วางรากฐานแก่งานมหกรรมนี้ งานมหกรรมหนังสือฮ่องกงครั้งแรกจัดขึ้นใน ค.ศ. 1990 และปีนี้ถือเป็นปีที่ 29 งานดังกล่าวได้กลายเป็นอีเวนต์สำคัญประจำปีในฮ่องกงที่มีผู้เข้าชมสูงขึ้นทุกปี ทางสภาพัฒนาการค้าฮ่องกง ซึ่งเป็นผู้จัด ได้มุ่งมั่นที่จะส่งเสริมวัฒนธรรมการอ่านระดับภูมิภาค นอกเหนือจากการเชิญชวนประชาชนเยี่ยมชมและซื้อหนังสือ และยังคงขาดกิจกรรมทางวัฒนธรรมที่หลากหลายในระหว่างการจัดงานหนังสือ กับการเพิ่มมุมมองและเพิ่มคุณภาพของงาน

ในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา จำนวนผู้เข้าแสดงงานมีการเติบโตจาก 149 ราย มาเป็น 504 รายใน ค.ศ. 2009 ซึ่งสอดคล้องกับการเติบโตของผู้เข้าร่วมงานจาก 200,000 ราย มาเป็น 900,000 รายใน ค.ศ. 2009 งานมหกรรมได้พัฒนามาจากเวทีการส่งเสริมสำหรับอุตสาหกรรมการอ่าน และงานด้านวัฒนธรรมสำหรับประชาชนในฮ่องกง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Record of Nearly 1.02 Million Attend Hong Kong Book Fair Survey: Average Per Capita Spending HK$902; Fiction & Literature are Most Popular Genres for Fair Visitors - HKTDC

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**งานมหกรรมหนังสือฮ่องกง**

* เว็บไซต์ทางการ
* Hong Kong Bookfair-green-day เก็บถาวร 2010-08-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ชินด์เลอร์ยูเดิน** (''***Schindlerjuden''*** แปลตามตัวอักษรจากภาษาเยอรมันว่า "**ชาวยิวของชินด์เลอร์**) เป็นกลุ่มชาวยิวประมาณ 1,200 คนที่ได้รับความช่วยเหลือจากอ็อสคาร์ ชินด์เลอร์ในช่วงการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุของนาซี พวกเขารอดชีวิตในช่วงยุคระบอบนาซีโดยผ่านการแทรกแซงของชินด์เลอร์ ที่พบว่าพวกเขาได้รับการปกป้องในสถานะเป็นคนงานในโรงงานอุตสาหกรรมที่โรงงานภาชนะเครื่องเคลือบของเขาในกรากุฟ และภายหลังปี ค.ศ. 1944 ในโรงงานผลิตอาวุธยุโธปกรณ์ในเขตยึดครองเชโกสโลวาเกีย ที่นั่นพวกเขาได้รอดพ้นจากการถูกส่งไปยังค่ายมรณะและรอดชีวิตจากสงคราม ชินด์เลอร์ได้ใช้ทรัพย์สินส่วนตัวของเขาในฐานะนักอุตสาหกรรมเพื่อช่วยชืวิตเหล่าชินด์เลอร์ยูเดิน

เรื่องราวของพวกเขาถูกบรรยายในหนังสือชื่อ Schindler's Ark, โดย ทอมัส คนีลลีย์, และภาพยนตร์ของสตีเวน สปีลเบิร์กที่ดัดแปลงมาจากหนังสือนิยายอย่าง *Schindler's List ชะตากรรมที่โลกไม่ลืม* Poldek Pfefferberg หนึ่งในผู้รอดชีวิต เป็นคนชักชวนให้ทอมัส คนีลลีย์ เขียนนิยายและเสนอให้สตีเวน สปีลเบิร์กสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ขึ้น

ในปี ค.ศ. 2012 มีการคาดการณ์ว่า ได้มีบรรดาลูกหลานของเหล่าชินด์เลอร์ยูเดิน จำนวนมากกว่า 8,500 คนอาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกา ยุโรป และอิสราเอล

อ้างอิง
-------

1. ↑  Smith, Larry (28 มีนาคม 2012). "Survivor of the Holocaust tells how Schindler saved her life". *Tribune 242* (ภาษาอังกฤษ). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 ตุลาคม 2018. สืบค้นเมื่อ 24 พฤศจิกายน 2018.
ในทางบัญชีการเงิน **สินทรัพย์** (อังกฤษ: asset) คือทรัพยากรที่อยู่ในความควบคุมของกิจการ ไม่ว่าจะเป็นสินทรัพย์ที่มีตัวตนหรือสินทรัพย์ที่ไม่มีตัวตนที่สามารถเป็นเจ้าของและทำให้เกิดมูลค่าได้ และที่ถือครองโดยองค์กรที่สามารถทำให้เกิดคุณค่าทางบวกทางเศรษฐกิจ สามารถพูดอย่างง่ายว่า สินทรัพย์เป็นตัวแทนของมูลค่าที่สามารถเปลี่ยนเป็นเงินสดได้ (ถึงแม้ว่าเงินสดจะถือว่าเป็นสินทรัพย์ด้วยเช่นกัน)

สามารถแยกสินทรัพย์ได้เป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ คือ สินทรัพย์ที่มีตัวตน และสินทรัพย์ที่ไม่มีตัวตน สินทรัพย์ที่มีตัวตนก็สามารถแยกย่อยได้ เช่น สินทรัพย์หมุนเวียน สินทรัพย์ถาวร สินทรัพย์หมุนเวียนรวมถึงสินค้าคงคลัง ขณะที่สินทรัพย์ถาวร เช่น อาคาร และเครื่องจักรต่าง ๆ ตัวอย่างของสินทรัพย์ที่ไม่มีตัวตน เช่น ค่าความนิยม ลิขสิทธิ์ เครื่องหมายการค้า สิทธิบัตร และโปรแกรมคอมพิวเตอร์ และสินทรัพย์ทางการเงิน เช่น บัญชีลูกหนี้ ตราสารหนี้ และหุ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  O'Sullivan, Arthur; Sheffrin, Steven M. (2003). *Economics: Principles in Action*. Upper Saddle River, New Jersey: Pearson Prentice Hall. p. 272. ISBN 978-0-13-063085-8.
2. ↑  J. Downes, J. E. Goodman, *Dictionary of Finance & Investment Terms*, Barron's Financial Guides, 2003
3. 1 2  
J. Downes, J. E. Goodman, *Dictionary of Finance & Investment Terms*, Barron's Financial Guides, 2003; and J. G. Siegel, N. Dauber & J. K. Shim, *The Vest Pocket CPA*, Wiley, 2005.