recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
กัวยานาเอเซกิบา
**กัวยานาเอเซกิบา** (สเปน: *Guayana Esequiba*) บางครั้งเรียกว่า **เอเซกิโบ** (สเปน: *Esequibo*) หรือ **เอสซิควีโบ** (อังกฤษ: *Essequibo*) เป็นดินแดนพิพาทที่ครอบคลุมพื้นที่ 159,500 ตารางกิโลเมตร (61,600 ตารางไมล์) ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเอสซิควีโบซึ่งประเทศกายอานาควบคุมและปกครอง แต่ประเทศเวเนซุเอลาอ้างสิทธิ์ครอบครอง ข้อพิพาทเรื่องเขตแดนนี้ตกทอดมาจากมหาอำนาจเจ้าอาณานิคม (สเปนในกรณีของเวเนซุเอลา กับเนเธอร์แลนด์และสหราชอาณาจักรในกรณีของกายอานา) และมีความซับซ้อนขึ้นหลังจากกายอานาเป็นเอกราชจากสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 1966

สถานะของกัวยานาเอเซกิบาอยู่ภายใต้ความตกลงเจนีวาซึ่งสหราชอาณาจักร เวเนซุเอลา และบริติชกีอานาร่วมลงนามเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 สนธิสัญญาดังกล่าวกำหนดว่าทุกฝ่ายต้องตกลงที่จะหาแนวทางแก้ไขข้อพิพาทที่ปฏิบัติได้จริงโดยสันติและเป็นที่พอใจสำหรับทุกฝ่าย หากเกิดทางตันและจำเป็นต้องตัดสินใจ จะต้องส่งเรื่องไปให้ "องค์กรระหว่างประเทศที่เหมาะสม" พิจารณา หรือหากยังตกลงกันไม่ได้อีกก็ให้ส่งเรื่องต่อไปยังเลขาธิการสหประชาชาติ เลขาธิการสหประชาชาติได้ส่งเรื่องต่อไปยังศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ และเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 2020 ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศรับคำร้องของกายอานาไว้พิจารณาเพื่อยุติข้อพิพาท

ในปัจจุบัน เวเนซุเอลาอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนทั้งหมดทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเอสซิควีโบซึ่งเวเนซุเอลาเรียกว่า "พื้นที่อ้างสิทธิ์" (*Zona en Reclamación*)[] ในอดีตพื้นที่อ้างสิทธิ์ของเวเนซุเอลาไม่ได้ครอบคลุมถึงลำน้ำสาขาของแม่น้ำแอมะซอนและพื้นที่ปีราราซึ่งเพิ่งจะมารวมกับบริติชกีอานาเมื่อ ค.ศ. 1904 จากการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทระหว่างสหราชอาณาจักรกับบราซิลเท่านั้น แนวพรมแดนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของกัวยานาเอเซกิบาเป็นไปตามเขตแดน ค.ศ. 1905 ที่คณะกรรมาธิการเขตแดนร่วมผสมสหราชอาณาจักร–เวเนซุเอลาปักปันไว้ตาม *คำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ วันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1899* แต่หลังจากนั้นเวเนซุเอลาพยายามที่จะบอกเลิกเขตแดนดังกล่าวและยอมรับเฉพาะแนวพรมแดนที่ใช้แม่น้ำเอสซิควีโบเป็นเส้นแบ่งเท่านั้น

กายอานาแบ่งเขตการปกครองในกัวยานาเอเซกิบาออกเป็น 6 แคว้น ได้แก่ บารีมา-ไวนี, คูยูนี-แมซารูนี, โพเมอโรน-ซูเพอนาม, โพทาโร-ซิพารูนี, อัปเปอร์ทาคูทู-อัปเปอร์เอสซิควีโบ และเอสซิควีโบไอแลนดส์-เวสต์เดเมอรารา เวเนซุเอลามักแสดงดินแดนนี้เป็นพื้นที่ที่มีลายทางบนแผนที่

อ้างอิง
-------

1. ↑  *British Guiana Boundary: Arbitration with the United States of Venezuela. The Case (and Appendix) on Behalf of the Government of Her Britannic Majesty* Volume 7. Printed at the Foreign office, by Harrison and sons, 1898.
2. ↑  "Caribbean Nations Have High Hopes For the Biden-Harris Administration". *South Florida Caribbean News* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2021-01-20. สืบค้นเมื่อ 2021-01-20.
3. ↑  Agreement to resolve the controversy over the frontier between Venezuela and British Guiana (Treaty of Geneva, 1966) from UN
4. ↑  Summary of the Judgement of 18 December 2020
***มือถือไมค์ หัวใจปิ๊งรัก 3*** (อังกฤษ: High School Musical 3: Senior Year) เป็นภาพยนตร์ภาคที่ 3 ในภาพยนตร์ชุด *มือถือไมค์ หัวใจปิ๊งรัก* และเป็นภาคแรกที่ออกฉายในโรงภาพยนตร์ โดยเข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมี เคนนี่ ออร์เทก้า เป็นผู้กำกับเหมือนทั้ง 2 ภาคที่ผ่านมา รวมทั้งนักแสดงนำทั้ง 6 คนด้วย

ภาคล่าสุดของซีรีส์ *มือถือไมค์ หัวใจปิ๊งรัก* ยังเป็นเรื่องราวของทรอยและกาเบรียลลา หลังจากที่ทั้งสองคนต้องฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆมาด้วยกัน โดยชีวิตในวัยมัธยมนั้นกำลังจะสิ้นสุดลง รวมถึงเพื่อนๆในทีม *ไวลด์แคตส์* ละครเวทีมิวสิกเคิลประจำฤดูใบไม้ผลิ และความกลัวที่มีต่ออนาคตของพวกเขา 

ตัวภาพยนตร์ได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวกลบปนกันไป หลังจากเข้าฉายไป 3 วัน สามารถทำรายได้กว่า 42 ล้านดอลล่าร์ในทวีปอเมริกาเหนือ และอีกกว่า 40 ล้านดอลล่าร์ในต่างประเทศ โดยสามารถทำลายสถิติรายรับสูงสุดสำหรับภาพยนตร์มิวสิกเคิลที่ออกฉายในช่วงสุดสัปดาห์

อ้างอิง
-------

1. ↑  HIGH SCHOOL MUSICAL 3: SENIOR YEARboxofficemojo.com

| * ด
* ค
* ก
มือถือไมค์ หัวใจปิ๊งรัก |
| --- |
| มือถือไมค์ หัวใจปิ๊งรัก • มือถือไมค์ หัวใจปิ๊งรัก 2 • มือถือไมค์ หัวใจปิ๊งรัก 3 • มือถือไมค์ หัวใจปิ๊งรัก 4 |
| นักแสดงนำ | 
* แซค แอฟรอน
* วาเนสซ่า แอนน์ ฮัดเจนส์
* แอชลีย์ ทีสเดล
* ลูคัส แกรบีล
* คอร์บิน บลูย์
* โมนิค โคลแมน

 |
| ส่วนเกี่ยวข้อง | 
* Disney Channel
* ดิสนีย์

 |
**วัดธรรมสถิติ์วราราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขันแตก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดธรรมสถิติ์วราราม ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง จากคำบอกเล่าของผู้สูงอายุ ได้ความว่า พ.ศ. 2300 มีเจ้าอาวาสแล้ว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2400 สมัยโบราณเรียกว่า **วัดคู้ธรรมศาลา** ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น **วัดคู้โพงพาง** เมื่อ พ.ศ. 2454 เพื่อให้พ้องกับชื่อตำบล พ.ศ. 2465 ยุบตำบลโพงพางรวมกับตำบลบางขันแตกเป็นตำบลเดียวกัน จึงเปลี่ยนชื่อวัดอีกว่า **วัดคู้บางขันแตก** เพื่อให้พ้องกับชื่อตำบล ต่อมาพระเทพเวที (สนิธ เขมจารี) เห็นวัดนี้ชื่อพ้องกับวัดบางขันแตก จึงแนะนำให้เปลี่ยนชื่อใหม่ว่าเป็น **วัดคู้ธรรมสถิตติ์** ตามนามของพระครูธรรมวิถีสถิตติ์ (โต สิทธิชัย) อดีตเจ้าอาวาส ผู้สร้างความเจริญให้แก่วัด ต่อมาทางราชการได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดธรรมสถิตติ์วราราม" จนถึงปัจจุบัน

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถเก่า ลวดลายหน้าบันสวยงาม ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถ เป็นพระปั้นด้วยปูนปางมารวิชัย ของโบราณ ขนาดหน้าตักกว้าง 4 ศอก 1 คืบ สูง 6 ศอก 11 นิ้ว และพระสังกัจจายน์ มีงานปิดทองกลางเดือน 3 ของทุกปี วัดยังมีพิพิธภัณฑ์เรือ รวบรวมเรือชนิดต่างๆ ไว้มากมาย โดยพระมหานรินทร์ เตชธฺมโม เจ้าอาวาส เป็นผู้เก็บรวบรวมไว้ มีเรือขุดด้วยไม้ตะเคียน เรือกง เรือมาด เรือสำปั้น และเรือชนิดต่างๆ มากมายกว่า 30 ลำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดธรรมสถิตติ์วราราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดธรรมสถิติ์วราราม (วัดคู้)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
3. ↑  "พิพิธภัณฑ์เรือ วัดธรรมสถิตติ์วราราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
ดอยหลวงเชียงดาวในเดือนกันยายน พ.ศ. 2565
พระอาทิตย์ตกบนยอดดอยเชียงดาว
**ดอยเชียงดาว** หรือ **ดอยหลวงเชียงดาว** (อังกฤษ: Doi Chiang Dao, Doi Luang Chiang Dao) เป็นดอยหรือยอดเขาที่มีความสูงเป็นอันดับ 3 ของประเทศไทย รองมาจากดอยอินทนนท์และดอยผ้าห่มปก ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ มีความสูง 2,275 เมตร (7,136 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ชื่อในสมัยก่อนเรียกว่า "ดอยอ่างสลุง" ชื่อกันตามตำนานพื้นเมืองว่าเป็นสถานที่ที่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เสด็จมาพร้อมพระอรหันต์ 8 รูป ทรงลงสรงน้ำในสลุงทองคำหรือบริเวณอ่างสลุง จึงเรียกดอยแห่งนี้ว่า "ดอยหลวง" เนื่องจากเป็นดอยที่มีขนาดสูงใหญ่ ("หลวง" ในภาษาเหนือ หมายถึง "ใหญ่" ) เพี้ยนเป็น "ดอยหลวงเพียงดาว" (ดอยหลวงเปียงดาวในภาษาเหนือ) จนกลายมาเป็น "ดอยหลวงเชียงดาว" หรือ "ดอยเชียงดาว" ในปัจจุบัน

เป็นที่ตั้งของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเชียงดาว อุณหภูมิตามปกติจะถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกตลอดปีโดยเฉพาะในฤดูหนาวและฤดูฝน อากาศหนาวเย็นตลอดฤดูหนาวและฤดูฝนอากาศชุ่มชื้นมาก เป็นแหล่งที่มีพืชพรรณหลากหลายและมีหลายชนิดที่เป็นพืชถิ่นเดียวไม่พบในส่วนอื่น ๆ ของประเทศไทย มีทั้งพืชเขตร้อน, กึ่งเขตร้อนและพืชเขตอบอุ่น จึงเป็นสถานที่ ๆ พบความหลากหลายทางชีวภาพมาก เนื่องจากเป็นเขาหินปูน เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาถนนธงชัย เกิดขึ้นในยุคเพอร์เมียน มีอายุระหว่าง 230–250 ล้านปี เป็นหมู่หินราชบุรีของไทย ซึ่งเกิดจากการทับถมของตะกอนทะเล และซากสัตว์ที่มีหินปูน สันนิษฐานว่า พื้นที่ในบริเวณนี้ในอดีตเคยเป็นท้องทะเลมาก่อนที่การตกตะกอนทับถมของซากสิ่งมีชีวิต เช่น ปะการังและหอย เป็นแหล่งนิยมสำหรับการดูนก มีนกอาศัยอยู่ที่นี่มากกว่า 300 ชนิด รวมถึงสัตว์ป่าชนิดอื่นที่หายาก เช่น ผีเสื้อสมิงเชียงดาว, ไก่ฟ้าหางลายขวาง, กวางผา รวมถึงเลียงผา ซึ่งเป็นสัตว์ป่าสงวน เป็นต้น

เมื่อวันที่ 15 กันยายน 2564 ยูเนสโก ได้ประกาศขึ้นทะเบียนดอยเชียงดาวให้เป็นพื้นที่สงวนชีวมณฑลแห่งใหม่ของโลก นับเป็นพื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกลำดับที่ 5 ของเมืองไทย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "ดอยหลวงเชียงดาว". *ไปด้วยกันดอตคอม*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-08-05. สืบค้นเมื่อ 2016-07-16.
2. ↑  Upton, Nick. "Thai Birding". *Thaibirding.com*. สืบค้นเมื่อ 2014-12-06.
3. ↑
4. ↑  ข่าวดี! "ดอยเชียงดาว" เป็นพื้นที่สงวนชีวมณฑลแห่งใหม่ของโลกจากยูเนสโก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* thaibirding.com on Doi Chiang Dao (อังกฤษ)
* ไต่ฟ้า ตามฝัน สู่"ดอยเชียงดาว"ดินแดนดอกไม้งาม ท่ามกลางม่านหมอกแห่งขุนเขาศักดิ์สิทธิ์[*ลิงก์เสีย*] โดยผู้จัดการออนไลน์
* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ดอยเชียงดาว
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจาก98.876667&z=17 วิกิแมเปีย หรือ98.876667,17z กูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จาก98.876667&zoom=17 ลองดูแมป หรือ98.876667,14,normal เฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจาก98.876667&cpy=19.399722&res=8&provider\_id=310&t=pan&dat= เทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 19°23′59″N 98°52′36″E﻿ / ﻿19.399722°N 98.876667°E﻿ / 19.399722; 98.876667

  



วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ดอยเชียงดาว**

| * ด
* ค
* ก
พื้นที่สงวนชีวมณฑลโลกในประเทศไทย |
| --- |
| สะแกราช • ป่าสักห้วยทาก • ห้วยคอกม้า • ระนอง • ดอยเชียงดาว |
| *ระดับประเทศ* : อุทยานประวัติศาสตร์ **·**  อุทยานแห่งชาติ **·**  เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า **·**  เขตห้ามล่าสัตว์ป่า
*ระดับโลก* : แหล่งมรดกโลกในไทย **·**  ความทรงจำแห่งโลกของไทย **·**  มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย **·**  พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ในไทย **·**  อุทยานธรณีโลกในไทย |
**มุนตีลัน** (อินโดนีเซีย: *Muntilan*) เป็นตำบลในอำเภอมาเกอลัง จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างไป 15 กิโลเมตรทางใต้ของมาเกอลัง, 10 กิโลเมตรจากมุงกิด และ 25 กิโลเมตรทางเหนือของยกยาการ์ตา นักท่องเที่ยวมักเดินทางผ่านมุนลีตันระหว่างทางไปยังบุโรพุทโธ ตัวเมืองมุนตีลันเป็นศูนย์กลางการค้าขายหนึ่งบนเชิงเขาเมอราปี

ประชากรตามการคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 80,262 คน ในพื้นที่ 28.61 ตารางกิโลเมตร ความหนาแน่นประชากรอยู่ที่ 2,805 คนต่อตารางกิโลเมตร

เมืองมุนตีลันมีนักบวชคณะเยซูอิตอยู่มาอย่างยาวนาน โดยมีโรงเรียน สามเณราลัย ตลอดจนสุสานใหญ่ ฟรันซ์ ฟาน ลีท นักบวชคณะเยซูอิตจากเนเธอร์แลนด์เดินทางถึงมุนตีลันในปี 1897 และมีบทบาทอย่างมากในการเผยแผ่ศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกในพื้นที่ พระคาร์ดินัลองค์แรกของอินโดนีเซีย ยูสตีนูส ดาร์โมจูโวโน ฝังร่างไว้ในสุสานคริสต์ที่นี่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Badan Pusat Statistik, Jakarta, 2023.
2. ↑  Badan Pusat Statistik, Jakarta, 2023.
3. ↑  SMA Pangudi Luhur Van Lith
4. ↑  Petrus Josephus Zoetmulder being a more recent internee.

พิกัดภูมิศาสตร์: 7°34′48″S 110°17′53″E﻿ / ﻿7.58°S 110.298°E﻿ / -7.58; 110.298
หุ่นจำลองบุรุษไปรษณีย์นักวิ่งของภูฏานจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์
**พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ภูฏาน** (ซองคา: འབྲུག་འགྲེམས་ཀྱི་འགྲེམས་སྟོན་ཁང ; อังกฤษ: Bhutan Postal Museum) ก่อตั้งเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 ณ อาคารที่ทำการไปรษณีย์กลางในทิมพู เมืองหลวงของประเทศภูฏาน พิพิธภัณฑ์รวบรวมเรื่องราววิวัฒนาการของการสื่อสาร การขนส่ง และบริการไปรษณีย์ในภูฏาน โดยผ่านการจัดแสดงชุดสะสมที่เป็นเกร็ดประวัติต่าง ๆ สิ่งประดิษฐ์ และตราไปรษณียากรหลากหลายประเภทที่ภูฏานผลิตตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา

ห้องจัดแสดงทั้งห้าห้องของพิพิธภัณฑ์ตามรอยประวัติการพัฒนาระบบไปรษณีย์ของภูฏาน ตั้งแต่ประวัติบุรุษไปรษณีย์นักวิ่งที่เก่าแก่ที่สุด ไปจนถึงตราไปรษณียากรหายากและเป็นที่ต้องการสะสมของภูฏาน

สิ่งจัดแสดง
-----------

ห้องจัดแสดงแรกใช้จัดแสดงนิทรรศการชั่วคราว สำหรับโอกาสพิเศษในประเทศและการออกตราไปรษณียากรใหม่

ห้องจัดแสดงที่สอง ย้อนรอยประวัติศาสตร์ของการสื่อสารในยุคก่อนการไปรษณีย์ซึ่งมีการใช้ผู้ส่งสารเพื่อส่งกฤษฎีกาและจดหมายของรัฐบาล

ห้องจัดแสดงที่สาม บอกเล่าเรื่องราวของการพัฒนาระบบไปรษณีย์และโทรเลขในภูฏาน โดยจัดแสดงอุปกรณ์และเครื่องใช้สำนักงานเก่าที่ เกี่ยวกับกิจการไปรษณีย์และโทรเลข

ห้องจัดแสดงที่สี่ จัดแสดงตราไปรษณียากรเทิดพระเกียรติราชวงศ์วังชุก พร้อมด้วยข้อมูลเกี่ยวกับระบอบราชาธิปไตยที่สถาปนาใน พ.ศ 2450 และพระราชประวัติโดยย่อของพระมหากษัตริย์ของภูฏานที่สืบทอดราชบัลลังก์ต่อมา

ห้องจัดแสดงที่ห้า จัดแสดงตราไปรษณียากรของภูฏาน ซึ่งเปรียบเสมือน "ยุวทูต" ในการเผยแพร่ความมีเอกราช วัฒนธรรมอันยาวนาน ตลอดจนสัตว์และพืชพรรณของภูฏาน สิ่งจัดแสดงที่โดดเด่นได้แก่ 'แสตมป์พูดได้' ของภูฏาน

วันทำการ
--------

พิพิธภัณฑ์เปิดตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันศุกร์ เวลา 9.00–17.00 น. ในช่วงฤดูร้อน และ 9.00–16.00 น. ในช่วงฤดูหนาว และวันเสาร์เปิดดำเนินการเวลา 9.00–13.00 น. นอกจากนี้ยังเปิดให้บริการในช่วงเทศกาลทิมพูดรูบเชยฺอ (ซองคา: སྒྲུབ་མཆོད , *Drubchoe*) และทิมพูเชจยู (ซองคา: ཚེས་བཅུ , *Tshechu*) อีกด้วย พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ภูฏานได้รับความนิยมในหมู่นักท่องเที่ยวต่างชาติ และได้รับการจัดอันดับให้เป็น "สถานที่ท่องเที่ยวที่ต้องไปเยี่ยมชม" ในภูฏาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Bhutan Postal Museum inaugurated". *Bhutan Broadcasting Service* (ภาษาอังกฤษ). 7 พฤศจิกายน 2015.
2. 1 2  "About us". *Bhutan Postal Museum*. 2016.
3. ↑  "Bhutan Postal Museum". *Lonely Planet*.
4. ↑  Needrup Zangpo (19 กันยายน 2016). "Of Postal Runners and Talking Stamps". *Tashi Delek (DrukAir Magazine)*.
5. ↑  "Bhutan Postal Museum". *TripAdvisor*.
6. ↑  Dean (26 สิงหาคม 2018). "Must visit Attractions in Bhutan". *World Travel Inspitation*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 กรกฎาคม 2020. สืบค้นเมื่อ 19 ธันวาคม 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ภูฏาน**

* เว็บไซต์ทางการ
```
           วิกิพีเดีย!
```

ผู้สร้าง ยูนิโคด - วิกิพีเดีย สวัสดี Pete! ค่าเริ่มต้น ดูตัวอย่าง จ.20 พฤ. (พฤศจิกายน) ระบบเอ็นดรอย / การแจ้งเตือนการใช้อินเทอร์เน็ต ระบบไอโฟน / แตะเพื่อดูการใช้งานและการตั้งค่า วิเศษมาก เอแท่นหลักห้าต้นตระกูลพิมพ์นิยมอังคาร 18:03 นาฬิกา จัดการโปรไฟล์ / ยินดีต้อนรับสู่ / Business Profile HACKING / GOOGLE / Google Thailand วิดีโอ / 8\*รายการ / เล่นทั้งหมด / สุ่ม / หน้าแรก Shorts / การติดตาม / คุณ / แชร์ / ลูกโซ่ / บันทึกแล้ว / แชร์ / กลุ่มของคุณ / ฟีดข่าว / Line / Facebook / Messenger / คัดลอกลิงก์ / องค์กร / (0) / Microsoft / Corporation / องค์กร / (0) / DigiCert Inc ช่องFOX / CC BY 4.0 / บิลธิง / โอเซ่นเนอร์ / เครื่องหมายความว่าอะไร / M / LAST / GOODBYE / An / No. / DATE / / Service Setup Server /  Path / cps / Description / Optional Default Service / Setup / Open User Setup Account / Required / Password Optionl / Description / Optionl. 
Confirmation WWW.PRINTERON.COM / LEGAL / OK About / PrinterOn Mobile Printing. Print Simply Anywhere / แบนด์ชั้นนำสินค้า Vee / 3.7.6.2.9.0.9.1.9.9.6. Copyringht © / 2021 PrinterOn ® / Corporation, ALL Rights Reserved. Legal Acknowledgements Admin Settings:Never AppAuthCopyright 2004-2021AppAuth for Android,.Licensed under the Apache License Version2.0 (the "License");you may not use this file except in compliance with the License. You may obtain a copy of the License at htty,. Add Bookmark / Title / Address
พลตรี **เจ้าชายไอเทิล ฟรีดริช** (เยอรมัน: *Eitel Friedrich*) หรือพระนามเต็มคือ **วิลเฮล์ม ไอเทิล ฟรีดริช คริสทีอัน คาร์ล แห่งปรัสเซีย** (เยอรมัน: *Wilhelm Eitel Friedrich Christian Karl on Preußen*) ทรงเป็นพระราชโอรสองค์รองในจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี กับพระนางเอากุสทา วิกทอรีอา แห่งเชลสวิจ-ฮ็อลชไตน์ 

เจ้าชายไอเทิลทรงเสกสมรสกับดัชเชสโซฟีอา ชาร์ล็อทเทอ แห่งโอลเดินบวร์ค ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1906 ที่กรุงเบอร์ลิน ต่อมาทั้งคู่ได้หย่ากันในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1926 ด้วยข้อกล่าวหาว่าดัชเชสคบชู้ ทั้งสองไม่มีพระโอรส–ธิดาด้วยกัน เจ้าชายไอเทิลเข้ารับราชการทหารในกองทัพเยอรมัน และได้มีส่วนร่วมในแนวรบฝั่งรัสเซียในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในปี 1915 พระองค์ได้พบกับมันเฟรท ฟ็อน ริชท์โฮเฟิน โดยบังเอิญในสนามรบ ทั้งสองหลบอยู่ใกล้แนวพุ่มไม้เพื่อหลบทหารรัสเซีย แต่ปรากฏว่าคนเหล่านั้นกลับเป็นทหารของเจ้าชายไอเทิลเสียเอง

ในช่วงที่จักรวรรดิเยอรมันใกล้แพ้สงคราม เจ้าชายมัคซีมีลีอานแห่งบาเดิน นายกรัฐมนตรีจักรวรรดิ และฟรีดริช เอเบิร์ท หัวหน้าพรรคสังคมประชาธิปไตย หารือกันว่าจะอัญเชิญเจ้าชายไอเทิลเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน หลังการสละราชสมบัติของจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แต่แล้วแผนการดังกล่าวก็ล้มเหลว เมื่อการปฏิวัติปะทุขึ้นกรุงเบอร์ลินเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 1918 ซึ่งในวันดังกล่าว นายกรัฐมนตรีบาเดินลาออก และยกตำแหน่งให้แก่เอเบิร์ท เอเบิร์ทเรียนเชิญให้บาเดินเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน แต่ได้รับการปฏิเสธ เอเบิร์ทจึงคิดจะเดินทางไปเรียนเชิญเจ้าชายไอเทิล แต่ในระหว่างที่เอเบิร์ทยังไม่ทันทำอะไร ฟิลลิพ ไชเดอมัน ก็ทำการประกาศต่อฝูงชนหน้าอาคารไรชส์ทาคว่าจักรวรรดิสิ้นสุดสงแล้ว และประกาศสถาปนาสาธารณรัฐ

หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง เจ้าชายไอเทิล ฟรีดริช พยายามทำกิจกรรมเรียกร้องให้ฟื้นฟูระบอบกษัตริย์แห่งปรัสเซีย แต่ก็ไม่เป็นผล

ในปี 1921 ศาลอาญากรุงเบอร์ลินได้ไต่สวนคดีที่พระองค์ได้ฉ้อโกงเงินโอน 300,000 มาร์ค และพิพากษาให้ปรับพระองค์เป็นเงิน 5,000 มาร์ค

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tucholsky: Awrumele Schabbesdeckel und Prinz Eitel-Friedrich von Hohenzollern at www.textlog.de
พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
**พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ** (ญี่ปุ่น: 熊本県立美術館; โรมาจิ: *Kumamoto Kenritsu Bijutsukan*) เปิดทำการในบริเวณปราสาทคูมาโมโตะ นครคูมาโมโตะ จังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2519 เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งจากหลายแห่งได้รับการสนับสนุนโดยส่วนจังหวัด

สิ่งสะสมถาวรในพิพิธภัณฑ์มุ่งเน้นไปที่งานศิลปะและงานฝีมือของจังหวัดคูมาโมโตะ และยังมีผลงานโดยปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ และโอกุสต์ รอแด็ง มีห้องหนึ่งที่จัดแสดงแบบจำลองของโคฟุงซึ่งพบในจังหวัดคูมาโมโตะ

ดูเพิ่ม
-------

* พิพิธภัณฑ์เนินฝังศพโบราณประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Museums" in *Japan Encyclopedia*, pp. 671-673.
2. ↑  "Kumamoto Prefectural Museum of Art" (PDF). Kumamoto Prefectural Museum of Art. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 29 January 2012. สืบค้นเมื่อ 30 January 2012.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* (ในภาษาญี่ปุ่น) พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
* (ในภาษาอังกฤษ) พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ

พิกัดภูมิศาสตร์: 32°48′27.1″N 130°42′1.9″E﻿ / ﻿32.807528°N 130.700528°E﻿ / 32.807528; 130.700528
ยอซีฟ บรอซ ตีโต และมูอัมมาร์ กัดดาฟี ในกรุงตริโปลี
**ความสัมพันธ์ยูโกสลาเวีย–ลิเบีย** เป็นความสัมพันธ์ระหว่างประเทศในอดีตระหว่างสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวียกับลิเบีย โดยทั้งสองประเทศสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตอย่างเป็นทางการในปี 1955

ในช่วงสงครามเย็น ทั้งสองประเทศมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ยูโกสลาเวียเป็นสมาชิกหลักของขบวนการซึ่งสนับสนุนให้มีความสัมพันธ์ที่เท่าเทียมระหว่างสองกลุ่มในช่วงสงครามเย็น ถึงกระนั้นยูโกสลาเวียก็สนับสนุนความร่วมมืออย่างใกล้ชิดระหว่างชาติยุโรปและเมดิเตอร์เรเนียนที่เป็นสมาชิกขบวนการ เพื่อรับมือกับความริเริ่มรวมกลุ่มเฉพาะชาติเอเชียและแอฟริกาหรือเฉพาะชาติในสามทวีป (เอเชีย แอฟริกา และลาตินอเมริกา) ยูโกสลาเวียมองว่าความริเริ่มเหล่านี้เป็นความพยายามของสหภาพโซเวียตที่จะบ่อนทำลายและลดทอนบทบาทของยูโกสลาเวียและชาติเมดิเตอร์เรเนียนภายในขบวนการ

ยอซีป บรอซ ตีโต ประธานาธิบดียูโกสลาเวีย เดินทางเยือนลิเบียอย่างเป็นทางการสามครั้งในปี 1970, 1977 และ 1979 และพระเจ้าอิดริสที่ 1 แห่งลิเบียเสด็จพระราชดำเนินเยือนยูโกสลาเวียระหว่างวันที่ 8–21 สิงหาคม 1969 และพันเอก มูอัมมาร์ กัดดาฟี เดินทางเยือนยูโกสลาเวียในช่วงที่ประธานาธิบดีตีโตยังมีชีวิตอยู่ในปี 1973, 1977 และ 1978 ความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นระหว่างทั้งสองประเทศพัฒนานำไปสู่การพัฒนาการค้าทางการทหารในที่สุด โดยลิเบียเป็นลูกค้าอาวุธหลักของยูโกสลาเวีย และในบรรดาอุปกรณ์อื่น ๆ โดยได้ซื้อเครื่องบินเจ็ตกาเลบ เก-2 ที่ผลิตในยูโกสลาเวีย 116 ลำ  และความร่วมมือทางเศรษฐกิจได้พัฒนาในด้านอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ทางการทหารอย่างเดียว โดยมีบริษัทและคนงานชาวยูโกสลาเวียจำนวนหนึ่งทำงานในลิเบีย และมีเที่ยวบินระหว่างซาราเยโว–เบลเกรด–ตริโปลีเปิดให้บริการประมาณ 2 หรือ 3 ครั้งต่อสัปดาห์ แม้ว่ายูโกสลาเวียจะเป็นรัฐสังคมนิยมในยุโรปที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดที่สุดกับสหรัฐ แต่ยูโกสลาเวียประณามการทิ้งระเบิดในลิเบียของสหรัฐเมื่อปี 1986

ดูเพิ่ม
-------

* ยูโกสลาเวียกับขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด
* ความสัมพันธ์เซอร์เบีย–ลิเบีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Radina Vučetić; Pol Bets; Radovan Cukić; Ana Sladojević (2017). *Tito u Africi: slike solidarnosti* (PDF). Museum of Yugoslavia. ISBN 978-86-84811-45-7.
2. 1 2  R. Radonić, Nemanja (2020). *Слика Африке у Југославији (1945-1991)* (PDF) (Doctoral Thesis). University of Belgrade. สืบค้นเมื่อ 13 January 2021.
3. ↑  Stamov, Gjorgji. "New meaning for an old relationship: Serbia's arms deals during Gaddafi's reign" (PDF). *LSE Ideas*.
4. 1 2  Nikolić, Zvonimir (21 April 2015). "Sjećate li se kada smo išli raditi u Libiju?". Al Jazeera Balkans. สืบค้นเมื่อ 13 January 2021.
**วัดพระธาตุภูซาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลภูซาง อำเภอภูซาง จังหวัดพะเยา

วัดพระธาตุภูซางเป็นที่ประดิษฐานพระธาตุภูซาง สันนิษฐานว่าสร้างราว พ.ศ. 1800 ตามประวัติเล่าว่าผู้ค้นพบพระธาตุครั้งแรกชื่อนายก้อน ซึ่งอพยพมาจากจังหวัดน่าน โดยค้นพบเมื่อ พ.ศ. 2390 จากการที่นายก้อน ไปถางไร่อยู่ใกล้ตีนเขาที่พระธาตุตั้งอยู่ ระหว่างถางไร่ ได้บังเอิญพบองค์เจดีย์อยู่ท่ามกลางป่าไม้ตรงสันเขาและมีต้นไม้หลากหลายชนิดปกคลุมองค์พระธาตุอยู่ จึงได้เข้าไปกราบไหว้และเรียกว่าพระธาตุนั้นว่า "ปูซาง" ตามใบพลูที่ค้นพบ

จากคำบอกเล่าองค์พระธาตุมีฐานกว้างประมาณ 2 วา สูงประมาณ 4 วา จนพ.ศ. 2478 มีพระภิกษุรูปหนึ่งเดินทางมาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ชักชวนราษฎรขึ้นไปดู พระธาตุซึ่งขณะนั้นตัวองค์พระธาตุได้ล้มลงตามอายุที่เก่าแก่และพบพระเครื่องจำนวนมากในองค์พระธาตุ ในปีนั้นได้ตั้งเป็นวัด ต่อมา พ.ศ. 2496 มีการรวบรวมอิฐที่พังทลายลงมาและก่ออิฐตัวองค์พระธาตุขึ้นใหม่และเรียกองค์พระธาตุจากปูซางเป็นพระธาตุภูซางตั้งแต่นั้นมา เมื่อ พ.ศ. 2503 มีการบูรณะองค์พระธาตุขึ้นใหม่โดยก่ออิฐถือปูนเสริมองค์พระธาตุขึ้น แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2504

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระธาตุภูซาง". มิวเซียมไทยแลนด์.
2. ↑  "วัดพระธาตุภูซาง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดพระธาตุภูซาง" (PDF). ศูนย์บรรณสารและการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยพะเยา.
โดะงู ที่พบในจังหวัดมิยะงิ
**โดะงู** (ญี่ปุ่น: 土偶; โรมาจิ: *dogū*) เป็นจุลประติมากรรมอย่างหนึ่งของญี่ปุ่น พบในยุคโจมง (縄文時代) อันเป็นยุคก่อนประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่น (กินระยะเวลาประมาณ 14,000 ปีก่อนคริสต์ศักราชถึง 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช)

โดะงูเป็นประติมากรรมที่ปั้นเป็นรูปมนุษย์ขนาดเล็ก แต่มีรูปร่างประหลาด โดยมีดวงตากลมโต หัวใหญ่ เอวคอด และสะโพกใหญ่ แลดูคล้ายกับสวมชุดมนุษย์อวกาศ สวมหมวกขนาดใหญ่ หรือคาดเข็มขัดรูปร่างประหลาด โดยมีตำนานเล่ากันว่า โดะงูนั้นมาจากฟากฟ้าและเป็นผู้สั่งสอนศิลปะวิทยาการให้แก่มนุษย์ในยุคนั้นได้มากมาย ดังนั้น จึงมีความเชื่อบางอย่างว่า โดะงู อาจจะเป็นรูปปั้นของมนุษย์ต่างดาวก็ได้ ซึ่งนักโบราณคดีได้ทำการเก็บสะสมโดะงูที่มีลักษณะต่าง ๆ ได้มากถึง 15,000 ชุด

แต่ก็มีบางทฤษฎีอธิบายว่า โดะงูเป็นสัญลักษณ์ของการตั้งครรภ์ ซึ่งโดะงูก็คือ เทพมารดา

มีการอ้างอิงถึงโดะงูไว้ในวัฒนธรรมร่วมสมัยต่าง ๆ ของญี่ปุ่น เช่น โดเรมอน ในตอน กำเนิดประเทศญี่ปุ่น (ท่องแดนญี่ปุ่นโบราณ)  ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1989 โดะงูก็เป็นหุ่นยนต์ตัวหนึ่งของมนุษย์จากโลกอนาคตที่มีแผนการจะยึดครองโลก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "นครปริศนาใต้สมุทร". *ไทยรัฐ*.
2. ↑  Heritage of Japan (อังกฤษ)
3. ↑   *Doraemon: Nobita and the Birth of Japan* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **โดะงู**
***ขวานฟ้าหน้าดำ*** เป็นวรรณกรรมประเภทนิทานพื้นบ้าน ผลงานการประพันธ์ของเสรี เปรมฤทัย นักเขียนหนังสือนิทาน/หนังสือสรุปย่อเนื้อหาวรรณคดีชื่อดัง ซึ่งต่อมาได้ขายกรรมสิทธิ์ให้กับไพรัช สังวริบุตร แห่งเครือบริษัทดาราวีดีโอ เพื่อดัดแปลงเป็นบทละครโทรทัศน์

โครงเรื่อง
----------

ขวานฟ้าหน้าดำ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับชะตากรรมของ "สุทธาเทพ" เทวดาชั้นผู้น้อยซึ่งทำหน้าที่ล้างเท้าให้แก่บรรดาเทวดาผู้มาเข้าเฝ้าพระอิศวรและถูกกลั่นแกล้งเป็นประจำ พระอิศวรจึงได้ประทานขวานฟ้าให้สุทธาเทพใช้เป็นอาวุธป้องกันตัว ทว่าสุทธาเทพกลับใช้อาวุธดังกล่าวเพื่อล้างแค้นและข่มเหงรังแกเทวดาองค์อื่นที่ไม่ยอมสยบต่อตนเอง พระอินทร์ในฐานะผู้ดูแลสรวงสวรรค์จึงใช้ให้พระอาทิตย์ไปปราบสุทธาเทพจนสุทธาเทพพ่ายแพ้และได้รับแผลไหม้เกรียมที่ใบหน้า จากนั้นพระอินทร์จึงสาปซ้ำให้สุทธาเทพจุติลงไปเกิดบนโลกมนุษย์โดยที่ยังคงมีใบหน้าดำไหม้ติดตัวเพื่อชดใช้กรรม ต่อเมื่อทำความดีจนเป็นที่ประจักษ์แล้วเท่านั้นจึงจะกลับมามีใบหน้าปกติตามเดิมและได้ขวานฟ้ากลับคืนไปเป็นสิทธิ์ของตนเองโดยสมบูรณ์

ขวานได้ออกเดินทางไปด้วยกันกับจ้อย มุ่งหน้าสู่การผจญภัยเพื่อปราบปรามคนชั่ว อภิบาลคนดี และค้นหาหนทางต่อสู้กับอำมาตย์แสงเพชร เพื่อช่วยเหลือพระเจ้ากรุงบุรีรมย์ให้พ้นจากเงื้อมมือของพวกอำมาตย์แสงเพชร และเพื่อพาครอบครัวของตนเองกลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอย่างสงบสุขอีกครั้งให้จงได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  คนมองหนัง. "รวมมิตรข่าวจักรๆ วงศ์ๆ ต้นปี 2562 (ลือว่า "ขวานฟ้าหน้าดำ" จะลงจอต่อจาก "สังข์ทอง"!)". *konmongnangetc.com*. สืบค้นเมื่อ 2019-03-13.
**ทอมบอย** (อังกฤษ: Tomboy) หรือ **ทอม** หมายถึงเด็กผู้หญิงที่แสดงออกซึ่งลักษณะหรือพฤติกรรมบางประการซึ่งถูกมองว่าเป็นบทบาททางเพศของเด็กผู้ชาย รวมไปถึงการสวมใส่เสื้อผ้าของผู้ชายและเข้ารวมกิจกรรมซึ่งโดยธรรมชาติแล้ว มีหลายวัฒนธรรมมองว่าเป็นของผู้ชายเท่านั้น

ประวัติ
-------

ในอดีต ทอมบอยเคยถูกจำกัดความโดยรูปแบบการแต่งกายที่เป็นเพศหญิงน้อยกว่าปกติ รวมไปถึงการสวมใส่เสื้อผ้าสำหรับผู้ชาย รวมไปถึงการมีแรงคล่องแคล่วมากกว่าผู้หญิงอื่น นอกจากนี้ มักมีความโดดเด่นตรงที่แสดงความสนใจอย่างมากในด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ในปัจจุบัน เนื่องจากการมีอยู่ทั่วไปของเสื้อผ้าหญิงเดิม เช่น ชุดกระโปรง เสื้อและกระโปรงได้ลดลงในหมู่ผู้หญิงตะวันตก ความแตกต่างนี้ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของพฤติกรรมมากขึ้นเรื่อย ๆ การได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นของการจัดกีฬาผู้หญิงและกิจกรรมซึ่งแต่เดิมเคยจัดให้เฉพาะผู้ชายเท่านั้น ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในปัจจุบัน จึงมีผลกระทบต่อคำว่า "ทอมบอย" น้อยลง

มีความแตกต่างระหว่างทอมบอยและเลสเบี้ยน คือ ในขณะที่ทอมบอยมากคนจะแสดงความเป็นเลสเบี้ยนในช่วงวัยรุ่นหรือวัยผู้ใหญ่ แต่การแสดงพฤติกรรมเพศชายไม่ใช่ตัวบ่งชี้รสนิยมทางเพศของผู้นั้นอย่างแท้จริง

ในช่วงประวัติศาสตร์ ทอมบอยได้ต่อสู้กับการประณามโดยเชื่อว่าเป็นเลสเบี้ยนหรือถูกกล่าวหาว่าต้องการเป็นผู้ชาย ฐานคติทั้งสองนี้ได้รับการพิสูจน์ว่าไม่เป็นความจริงโดยจิตวิทยายุคคริสต์ศตวรรษที่ 21 ซึ่งได้สร้างสภาพปกติของประสบการณ์ทอมบอยในหมู่เด็กผู้หญิงในทุกลักษณะ อย่างไรก็ตาม ในหลายกรณี ระยะทอมบอยเป็นการแสดงให้เห็นอย่างแรกของการผจญภัยชีวิตที่มีทั้งสองเพศ

นักวิชาการเพศ จูดิธ ฮัลเบอร์สตัม ค้นพบว่าในขณะที่การท้าทายบทบาททางเพศมักจะได้รับความยินยอมในเด็กผู้หญิง แต่ผู้ใหญ่และวัยรุ่นที่แสดงพฤติกรรมเพศชายมักจะได้รับการปราบปรามและลงโทษ

สำหรับประเทศไทยตั้งแต่โบราณถึงยุค 80 ตอนต้น สรรพนามแบบชาวบ้านที่ใช้เรียกผู้หญิงที่ทำตัวเป็นผู้ชายโดยเด่นชัดทั้งจากการแต่งตัวและลักษณะท่าทางจะเรียกว่า กระเทียม ซึ่งคล้องจองพ้องเสียงกับสรรพนามว่า กะเทย ที่ใช้เรียกผู้ชายที่ทำตัวเป็นผู้หญิงโดยเด่นชัด สำหรับสาเหตุที่คนไทยสมัยก่อนนำคำว่า กระเทียม มาใช้เป็นสรรพนามเรียก ก็เนื่องมาจากลักษณะของกลีบกระเทียมมีลักษณะคล้ายหรือเหมือนกับ อวัยวะเพศหญิง นั่นเอง ต่อมาในยุค 80 ตอนปลาย นิยมใช้สรรพนามทับศัพท์ภาษาต่างประเทศว่า ทอมบอย ซึ่งมีที่มาจากภาพยนตร์ต่างประเทศที่เข้ามาฉายในประเทศไทยในยุคนั้น

ดูเพิ่ม
-------

* ผู้ชายข้ามเพศ หญิงที่แปลงเพศหรือข้ามเพศมาเป็นชาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tomboy in the Online Etymology Dictionary
2. ↑
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-04. สืบค้นเมื่อ 2010-10-24.
4. 1 2  "Tomboys". glbtq.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-29. สืบค้นเมื่อ 2008-02-10.
5. ↑  Judith Halberstam: *Female Masculinity*, Durham: Duke University Press, 1998.
แผนที่ฉนวนลาชึนหลังความตกลงหยุดยิงนากอร์โน-คาราบัค พ.ศ. 2563
จุดตรวจในฉนวนลาชึน
**ฉนวนลาชึน** (อาเซอร์ไบจาน: *Laçın dəhlizi*; อาร์มีเนีย: Լաչինի միջանցք) เป็นช่องเขา ที่เชื่อมระหว่างอาร์มีเนียกับสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัค (อาร์ทซัค) ในทางนิตินัยฉนวนนี้ตั้งอยู่ในเขตลาชึนของอาเซอร์ไบจาน แต่ในทางพฤตินัยตั้งอยู่ในจังหวัดคาชาทัฆของสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัคซึ่งประกาศตนเองเป็นเอกราช ภายในฉนวนเป็นที่ตั้งของเมืองลาชึน หมู่บ้านซาบุฆ และหมู่บ้านซุส

ในช่วงสงครามนากอร์โน-คาราบัคครั้งที่ 1 (พ.ศ. 2531–2537) ฉนวนลาชึนอยู่ภายใต้การควบคุมของกองทัพป้องกันสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัค ในแถลงการณ์ต่อสหประชาชาติเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2548 เอลมาร์ มัมมัดยารอฟ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของอาเซอร์ไบจาน กล่าวว่า "เรื่องการติดต่อสื่อสารระหว่างชาวอาร์มีเนียที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคนากอร์โน-คาราบัคของอาเซอร์ไบจานกับอาร์มีเนีย และระหว่างชาวอาเซอร์ไบจานที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคนาคีชีวันของอาเซอร์ไบจานกับส่วนที่เหลือของประเทศ เราขอเสนอให้ทั้งสองฝ่ายสามารถใช้ฉนวนลาชึน –ซึ่งควรเรียกว่า "ถนนสายสันติ"– ได้ทั้งขาไปและขากลับ ภายใต้เงื่อนไขว่าความปลอดภัยของถนนสายนี้จะได้รับการรับประกันโดยกองกำลังรักษาสันติภาพนานาชาติในระยะเริ่มแรก"

จากผลของสงครามนากอร์โน-คาราบัค พ.ศ. 2563 ซึ่งจบลงด้วยข้อตกลงสงบศึกที่รัสเซียเป็นตัวกลางไกล่เกลี่ย ฉนวนลาชึนจะกลายเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างอาร์มีเนียกับสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัค เพื่อรับประกันว่าการขนส่งผู้คนและสินค้าจะเป็นไปอย่างปลอดภัยภายใต้ข้อตกลงสงบศึกดังกล่าว รัสเซียจะส่งเจ้าหน้าที่รักษาสันติภาพไปประจำการที่ฉนวนในระยะเวลา 5 ปีแรก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Azerbaijan enters Nagorno-Karabakh district after peace deal | Conflict News | Al Jazeera". *web.archive.org*. 2020-12-23. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-12-23. สืบค้นเมื่อ 2023-11-27.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
2. ↑  UN General Assembly 2005
ระวังสับสนกับ สะพานพระราม 5 หรือ ถนนนครอินทร์

**ถนนพระรามที่ 5** (อักษรโรมัน: Thanon Rama V) เป็นถนนในเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร เริ่มตั้งแต่ถนนลูกหลวง แขวงสวนจิตรลดา บริเวณด้านข้างทำเนียบรัฐบาล เลียบคลองเปรมประชากรไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนพิษณุโลกที่สี่แยกพาณิชยการ ตัดกับถนนศรีอยุธยาที่สี่แยกวัดเบญจฯ ตัดกับถนนราชวิถีที่สี่แยกราชวิถี ตัดกับถนนสุโขทัยที่สี่แยกสุโขทัย ข้ามคลองสามเสนเข้าสู่พื้นที่แขวงถนนนครไชยศรี ตัดกับถนนนครไชยศรีที่สี่แยกราชวัตร ตัดกับถนนอำนวยสงครามและถนนเศรษฐศิริที่สี่แยกเกษะโกมล และสิ้นสุดเมื่อไปตัดกับถนนทหารที่สี่แยกสะพานแดง (ถนนสายที่ตรงต่อเนื่องไปคือถนนเตชะวณิช) เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจรในช่วงถนนลูกหลวงถึงแยกพาณิชยการ และ 4 ช่องจราจรในช่วงที่เหลือ

ถนนพระรามที่ 5 เดิมชื่อ "ถนนลก" เป็นถนนที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเป็นถนนในโครงการถนนอำเภอดุสิต โดยได้ทรงริเริ่มขึ้นพร้อมกับการสร้างพระราชวังดุสิตใน พ.ศ. 2441 ชื่อถนนลกเป็นภาษาจีนมาจากชื่อภาพเครื่องลายครามที่มีภาพลก คือ เทพเจ้าจีนใส่หมวกมีใบพัด 2 ข้าง หรือกวางอยู่ด้วย กวางกับหมวกนั้นมีความหมายว่าเกียรติยศนั่นเอง 

ครั้นเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2462 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนชื่อถนนลก ตั้งแต่ถนนลูกหลวงถึงถนนเตชะวณิชเป็น "ถนนพระรามที่ 5" เพราะมีประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 ซึ่งทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระราชวังดุสิตและถนนสายนี้ขึ้น

อ้างอิง
-------

* "ทำไมชื่อถนนต้องเป็น "พระราม" !! ไขข้อข้องใจ ความเป็นมาของชื่อของ "สะพานพระราม.." และชื่อถนน...ในย่านสำคัญของสยาม น้อยคนที่จะรู้!!". *ทีนิวส์*. 2017-06-07.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนพระรามที่ 5
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°46′38″N 100°31′17″E﻿ / ﻿13.777311°N 100.521341°E﻿ / 13.777311; 100.521341
การเชื่อมไฟฟ้า (Shielded Metal Arc Welding, SMAW)
**การเชื่อมไฟฟ้า** คือการเชื่อมอาร์คประเภทหนึ่ง ใช้อิเล็กโทรดหรือก้านธูปที่หุ้มด้วยฟลักซ์ ในการเชื่อมโลหะ

กระแสไฟฟ้าที่ใช้ในการเชื่อมมีทั้งไฟฟ้ากระแสตรง และไฟฟ้ากระแสสลับ สร้างอาร์คขึ้นระหว่างปลายอิเล็กโทรดกับผิวชิ้นงานที่เชื่อม  เปลวอาร์คทำให้ผิวชิ้นงาน และอิเล็กโทรดหลอมเหลว ที่ผิวชิ้นงานเกิดเป็นบ่อหลอมและเนื้อวัสดุจากอิเล็กโทรดหลอมลงไปในบ่อหลอม รวมกันเกิดเป็นเนื้อเชื่อม และแนวเชื่อม ฟลักซ์ที่หุ้มอิเล็กโทรดอยู่หลอมเหลวและเปลี่ยนสภาพกลายเป็นแก๊สปกคลุม และบางส่วนเกิดเป็่นสแลกปกคลุมแนวเชื่อม ซึ่งแก๊สปกคลุม และสแลกนี้ทำหน้าที่ป้องกันบรรยากาศรายรอบไม่ให้เข้าไปปนเปื้อนในเนื้อเชื่อม

เนื่องจากกระบวนการเชื่อมนี้มีความยืดหยุ่น อาศัยอุปกรณ์และการปฏิบัติงานที่ไม่ซับซ้อน ทำให้กระบวนการนี้ใช้อย่างแพร่หลายที่สุด เมื่อเทียบกับกระบวนการเชื่อมอื่นๆ โดยเฉพาะในอุตสาหกรรมการซ่อมบำรุง และในการก่อสร้างโครงสร้างเหล็กขนาดใหญ่ โหละที่เชื่อมด้วยกระบวนการนี้โดยมากคือกลุ่มเหล็ก ซึ่งรวมถึงสเตเลสด้วย นอกจากนี้ โลหะผสม กลุ่ม อะลูมิเนียม นิกเกิล และทองแดง ก็ใช้กระบวนการเชื่อมนี้ด้วยเช่นกัน

**การเชื่อมโลหะ ( welding )** หมายถึงการต่อโลหะ 2 ชิ้นให้ติดกันโดยการให้ความร้อนแก่โลหะจนหลอมละลายติดเป็นเนื้อเดียวหันหรือโดยการเติมลวดเชื่อมเป็นตัวให้ประสานกันก็ได้กรรมวิธีในการเชื่อมโลหะที่เป็นที่นิยมใช้กันอย่างแพร่หลายมีดังต่อไปนี้คือ

1. **การเชื่อมแก๊ส ( Gas Welding )**

เป็นการเชื่อมซึ่งจัดอยู่ในประเภทการเชื่อมหลอมเหลววิธีหนึ่งแหล่งความร้อนที่ใช้เกิดมาจากการเผาไหม้ระหว่างแก๊สอะเซทีลีนซึ่งเป็นแก๊สเชื้อเพลิงและแก๊สออกซิเจนอุณหภูมิของการเผาไหม้ที่สมบูรณ์ให้ความร้อนสูง 3200 องศาเซลเซียสและจะไม่มีเขม่าหรือควัน

2. **การเชื่อมไฟฟ้า ( Arc Welding )**

การเชื่อมไฟฟ้าหรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าการเชื่อมโลหะโดยวิธีการเชื่อม "อาร์ค" ความร้อนที่ใช้ในการเชื่อมเกิดจากประกายอาร์คระหว่างชิ้นงานและลวดเชื่อมซึ่งหลอมละลายลวดเชื่อมจะทำหน้าที่ป้อนเนื้อโลหะให้แก่แนวเชื่อม

3. **การเชื่อมอัด ( Press Welding )**

การเชื่อมอัดหมายถึงการประสานโลหะ 2 ชิ้นให้ติดกันโดยใช้ความร้อนกับชิ้นงานในบริเวณที่จะทำการเชื่อมจากนั้นใช้แรงอัดส่วนที่หลอมละลายจนกระทั่งชิ้นงานติดกันเป็นจุดหรือเกิดแนวความร้อนที่ใช้ได้จากความต้านทานไฟฟ้าเช่นการเชื่อมจุด ( Spot Welding ) 

4. **การเชื่อม TIG ( Tungsten Inert Gas Welding )**

เป็นวิธีการเชื่อมโลหะโดยใช้ความร้อนที่เกิดจากการอาร์คระหว่างลวดทังสเตนกับชิ้นงานโดยมีแก๊สเฉื่อยปกคลุมบริเวณเชื่อมและบ่อหลอมละลายเพื่อไม่ไห้บรรยากาศภายนอกเข้ามาทำปฏิกริยาตรงบริเวณที่เชื่อม

5. **การเชื่อม MIG ( Metal Inert Gas Welding )**

การเชื่อม MIG เป็นกระบวนการเชื่อมที่ได้รับความร้อนจากการอาร์คระหว่างลวดเชื่อมกับชิ้นงานลวดเชื่อมที่ใช้จะเป็นลวดเชื่อมเปลือยที่ส่งป้อนอย่างต่อเนื่องไปยังบริเวณอาร์คและทำหน้าที่เป็นโลหะเติมลงยังบ่อหลอมละลายบริเวณบ่อหลอมละลายจะถูกปกคลุมไปด้วยแก๊สเฉื่อยเพื่อไม่ให้เกิดการรวมตัวกับอากาศ

6. **การเชื่อมใต้ฟลักซ์ ( Submerged Arc Welding )**

การเชื่อมใต้ฟลักซ์เป็นกระบวนการเชื่อมไฟฟ้าที่ได้รับความร้อนจากการอาร์คระหว่างลวดเชื่อมเปลือยกับชิ้นงานเชื่อมโดยจะมีฟลักซ์ชนิดเม็ด ( Granular Flux ) ปกคลุมบริเวณอาร์คและฟลักซ์ส่วนที่อยู่ใกล้กับเนื้อเชื่อมจะหลอมละลายปกคลุมเนื้อเชื่อมเพื่อป้องกันอากาศภายนอกทำปฏิกริยากับแนวเชื่อมส่วนฟลักซืที่อยู่ห่างจากเนื้อเชื่อมจะไม่หลอมละลายและไม่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้อีก

บันทึกย่อ
---------

1. ↑  Cary & Helzer 2005, pp. 102–103 harvnb error: no target: CITEREFCaryHelzer2005 (help)
**วัดวิมลวัฒนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะลุบัน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี

วัดวิมลวัฒนาราม เดิมชื่อ **วัดคิรินทร์** พระยาสุริยสุนทรบวรภักดี (หนิแปะ) อดีตเจ้าเมืองสายบุรีบริจาคที่ดินสำหรับสร้างวัด ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น **วัดบางพัน** แต่ชาวบ้านเรียก **วัดหัวเขา** และได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "วัดวิมลวัฒนาราม" โดยถือเอาคำสุดท้ายแห่งราชทินนามปฐมเจ้าอาวาสคือ พระครูญาณวิมลมาต่อด้วยคำว่าวัฒนาราม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2456 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2461

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถมีช่อฟ้าเป็นศิลปะช่างพื้นเมือง อุโบสถได้ชำรุดไปมากโดยเฉพาะหลังคาและโครงสร้างของหลังคา ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระพุทธรูปไม้แกะสลัก 3 องค์ คือ พระพุทธรูปปางสมาธิพระเพลากว้าง 20 นิ้ว พระพุทธรูปประทับยืนประนมพระหัตถ์สูง 30 นิ้ว และพระพุทธรูปปางห้ามญาติสูง 59 นิ้ว พระพุทธรูปทั้ง 3 องค์ มีลักษณะพุทธศิลป์ตามลักษณะช่างท้องถิ่น และประดิษฐานอยู่ที่ศาลาการเปรียญหลังเก่า ธรรมาสน์ ซึ่งมีคำจารึก จ.ป.ร. เป็นธรรมาสน์ที่รัชกาลที่ 5 ทรงอุทิศเนื่องในงานพระบรมศพ พ.ศ. 2451 นอกจากนั้นวัดยังมีศิลปวัตถุได้แก่ เครื่องจำพวกทองเหลืองศิลปะช่างท้องถิ่น ถ้วยชามทั้งของจีนและยุโรป และเครื่องใช้ในวิถีชีวิตประจำวัน เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดวิมลวัฒนาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดวิมลวัฒนาราม (วัดหัวเขา)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**นิมุคตาร์ วาบา** (เกิด 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2494) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี 1 สมัย

ประวัติ
-------

นิมุคตาร์ วาบา เกิดเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2494 สำเร็จการศึกษา รัฐศาสตรบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยรามคำแหง และ ประกาศนียบัตรบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา จาก มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา

การทำงาน
--------

นิมุคตาร์ เป็นผู้บริหารโรงเรียนดรุณศาสน์วิทยา ซึ่งเป็นโรงเรียนสอนศาสนาของตนเองในอำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี

งานการเมือง
-----------

นิมุคตาร์ เคยดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาจังหวัด ในช่วงปี พ.ศ. 2523 ถึง พ.ศ. 2526 ต่อมาได้ดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกวุฒิสภาแบบแต่งตั้ง ในปี พ.ศ. 2539 ถึง พ.ศ. 2543 จนกระทั่งได้รับเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดปัตตานี ใน พ.ศ. 2549 แต่ทำหน้าที่ได้เพียง 5 เดือนเท่านั้นก็ต้องพ้นจากตำแหน่งด้วยการถูกรัฐประหาร

นิมุคตาร์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน และได้รับเลือกตั้งเพียงครั้งเดียว 

ในปี พ.ศ. 2561 เขาและกลุ่มวาดะห์ นำโดยนาย วันมูหะมัดนอร์ มะทา อดีต ประธานสภาผู้แทนราษฎร ได้ย้ายมาสังกัดพรรคประชาชาติ

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

นิมุคตาร์ วาบา ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 1 สมัย คือ

1. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 จังหวัดปัตตานี สังกัด พรรคเพื่อแผ่นดิน

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
* พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ชุดปัจจุบัน (ชุดที่ 23)
2. ↑   น้องชาย'วันนอร์'คอนเฟิร์ม!'วาดะห์'รีเทิร์นย้ายสังกัดพรรคประชาชาติ
3. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๓ เก็บถาวร 2022-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๗ ตอนที่ ๑๔ ข หน้า ๓๗, ๘ ธันวาคม ๒๕๕๓
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2022-12-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๕ ตอนที่ ๑๗ ข หน้า ๗๒, ๑๘ ธันวาคม ๒๕๕๑
พระวิษณุในจังหวัดปราจีนบุรี (ศตวรรษที่ 6-7)
การจัดแสดงภายในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี
**พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี** มีที่ตั้งอยู่ในจังหวัดปราจีนบุรี เป็นพิพิธภัณฑสถานประเภทประวัติศาสตร์โบราณคดีประจำภาคตะวันออก จัดขึ้นเพื่อจัดแสดงและรวบรวมโบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ ที่ได้จากแหล่งโบราณคดี ในภาคตะวันออก 

เป็นหนึ่งในเครือข่ายพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ (ประเทศไทย)ที่ดำเนินงานโดยกรมศิลปากรของกระทรวงวัฒนธรรม มีหน้าที่รับผิดชอบในการปกป้องโบราณวัตถุทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของประเทศไทย ใน พ.ศ. 2469 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสถาปนาสถาบันศิลปะ วรรณคดี และโบราณคดี ต่อมาพระองค์ทรงเปิดพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร ตั้งอยู่หน้าพระราชวังบวรสถานมงคล นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เครือข่ายก็ได้ขยายออกไป ปัจจุบันมีสาขาพิพิธภัณฑ์แห่งชาติรวมทั้งสิ้น 43 แห่งทั่วราชอาณาจักร

การจัดแสดง
----------

วัตถุที่นำมาจัดแสดงมาจากเจ็ดอำเภอ ของจังหวัดปราจีนบุรี ส่วนมากจะโดดเด่นเป็นพิเศษในด้านประติมากรรมทางพุทธศาสนาและฮินดู ในต้นสมัยทวารวดี

* ห้องประวัติศาสตร์และโบราณคดีภาคตะวันออก

จัดแสดงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และโบราณคดีในภาคตะวันออก พร้อมจัดแสดงวีดิทัศน์ "ร่องรอยวัฒนธรรมลุ่มน้ำบางปะกงและภูมิภาคตะวันออก" 

* ห้องชุมชนโบราณในภาคตะวันออก

นำเสนอเกี่ยวกับชุมชนโบราณสมัยก่อนประวัติศาสตร์ในภูมิภาคตะวันออกที่สำคัญ อันได้แก่ ชุมชนโคกพนมดี และชุมชนหนองโน เมื่อราว 2,700 - 4,500 ปีมาแล้ว 

* ห้องพัฒนาการของชุมชนและเมืองโบราณในภาคตะวันออก

จัดแสดงเรื่องราวการพัฒนาการของชุมชนและเมืองโบราณในภาคตะวันออก การรับวัฒนธรรมทวารวดีและวัฒนธรรมเขมรโบราณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Woodward, Hiram (2005). *The Art and Architecture of Thailand: From Prehistoric Times Through the Thirteenth Century*. Brill.
2. 1 2 3  Thailand, Museum. "พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี :: Museum Thailand". *www.museumthailand.com*. สืบค้นเมื่อ 26 October 2023.

| * ด
* ค
* ก
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติในประเทศไทย |
| --- |
| กรุงเทพมหานคร | 
* พระนคร
* เรือพระราชพิธี
* ช้างต้น
* วัดเบญจมบพิตร
* ศิลป์ พีระศรี อนุสรณ์
* หอศิลป

 |  |
| ภาคกลาง | 
* กาญจนาภิเษก (ปทุมธานี)
* เจ้าสามพระยา (อยุธยา)
* จันทรเกษม (อยุธยา)
* สมเด็จพระนารายณ์ (ลพบุรี)
* อินทร์บุรี (สิงห์บุรี)
* ชัยนาทมุนี (ชัยนาท)
* อู่ทอง (สุพรรณบุรี)
* สุพรรณบุรี (สุพรรณบุรี)
* พระปฐมเจดีย์ (นครปฐม)
* พระนครคีรี (เพชรบุรี)
* บ้านเก่า (กาญจนบุรี)
* ราชบุรี (ราชบุรี)
* ชาวนาไทย (สุพรรณบุรี)
* ปราจีนบุรี (ปราจีนบุรี)
* พาณิชย์นาวี (จันทบุรี)
* นครนายก (นครนายก)

 |
| ภาคเหนือ | 
* รามคำแหง (สุโขทัย)
* สวรรควรนายก (สุโขทัย)
* กำแพงเพชร (กำแพงเพชร)
* พระพุทธชินราช (พิษณุโลก)
* เชียงใหม่ (เชียงใหม่)
* เชียงแสน (เชียงราย)
* หริภุญไชย (ลำพูน)
* น่าน (น่าน)

 |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ | 
* พิมาย (นครราชสีมา)
* มหาวีรวงศ์ (นครราชสีมา)
* ร้อยเอ็ด (ร้อยเอ็ด)
* สุรินทร์ (สุรินทร์)
* อุบลราชธานี (อุบลราชธานี)
* ขอนแก่น (ขอนแก่น)
* บ้านเชียง (อุดรธานี)

 |
| ภาคใต้ | 
* นครศรีธรรมราช (นครศรีธรรมราช)
* ไชยา (สุราษฎร์ธานี)
* ถลาง (ภูเก็ต)
* สงขลา (สงขลา)
* มัชฌิมาวาส (สงขลา)
* ชุมพร (ชุมพร)
* สตูล (สตูล)

 |
2019 CFBT-I Instructor and Tactical Ventilation Instructor International Course (ประเทศไทย)
Shan Raffel เป็นนักดับเพลิงชาวออสเตรเลียที่ทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่สถานีปฏิบัติการในบริสเบน หลังจากการเสียชีวิตของเพื่อนร่วมงานสองคนในปี 1994 และได้รับบาดเจ็บสาหัสจากอีกสองคนในปี 1996 เขายื่นข้อเสนอสำหรับการศึกษาระหว่างประเทศอย่างเข้มข้นเกี่ยวกับการฝึกอบรมพฤติกรรมการดับเพลิง (CFBT) Raffel เยี่ยมชมสหราชอาณาจักรและสวีเดนเป็นเวลา 6 สัปดาห์เพื่อศึกษากลยุทธ์การสอนที่ทันสมัยที่สุดและอุปกรณ์การฝึกอบรม เมื่อกลับมาเขาได้จัดทำโครงการฝึกอบรมที่ได้รับการยอมรับในระดับประเทศเป็นครั้งแรกในประเทศออสเตรเลียและได้ช่วยงานบริการดับเพลิงจำนวนมากในออสเตรเลียและต่างประเทศด้วยการพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวกในการฝึกอบรมและอุปกรณ์การสอน

ในปี 2009 Raffel ได้รับรางวัล "Churchill Fellowship" เพื่อทำการวิจัย "การเตรียมการวางแผนและตอบสนองต่อเหตุฉุกเฉินในอุโมงค์" เขามุ่งเน้นไปที่การค้นหาวิธีการปรับปรุงประสิทธิภาพและความปลอดภัยในการดับเพลิง ตลอดระยะเวลา 30 ปีในอาชีพดับเพลิงเขาได้ทำการศึกษาดูงานต่างประเทศรวมถึง Churchill Fellowship เป็นเวลา 10 สัปดาห์ในการวางแผนการวิจัยการเตรียมและการตอบสนองต่อเหตุฉุกเฉินในอุโมงค์ในสหรัฐอเมริกา (FDNY) แคนาดาเยอรมนีออสเตรียออสเตรียสแกนดิเนเวีย และสวิตเซอร์แลนด์

เขากำลังสอนความรู้และประสบการณ์ของเขาในฐานะผู้สอน CFBT และ Fire Behavior ในประเทศต่าง ๆ รวมถึงเกาหลีใต้ Croattia, ไทย, Begium

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  "Why I Teach: Shan Raffel". *Fire Engineering*. April 13, 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-02-06. สืบค้นเมื่อ 2020-02-25.
2. ↑  "Tunnelling Conference" (PDF). tunnellingjournal.com. 2010. สืบค้นเมื่อ 2020-02-06.
3. ↑  "Our Fellows | Emergency Services | WINSTON CHURCHILL MEMORIAL TRUST". *www.churchilltrust.com.au*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-04-04. สืบค้นเมื่อ 2020-02-25.
4. ↑  지면보기, 입력 2019 12 28 00:20 | 667호 24면 (December 28, 2019). "참혹한 화마와 맞설 멘탈 코칭…'소방계 히딩크' 떴다". *중앙일보*.
5. ↑  "경기소방학교 전국 화재진압교관 대상 '실물화재 교육'". *아시아경제*. June 29, 2016.
6. ↑  "불길 역류도 재연… 실전처럼 소방훈련". *한국일보*. May 14, 2015.
7. ↑  "Shan Raffel". *Antincendio Italia*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เฟซบุ๊ก


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **แชน แรฟเฟิล**
ซีรีส์หนังสือการ์ตูนบราซิล

**เปเลซีญู** (โปรตุเกส: *Pelezinho*) เป็นซีรีส์หนังสือการ์ตูนบราซิลที่สร้างสรรค์โดยเมารีซียู จี โซซา โดยอิงจากนักฟุตบอลที่มีชื่อเสียงอย่างเปเล่ในวัยเด็ก ตัวละครนี้ได้รับการสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1976 จากการสนทนาระหว่างเมารีซียูกับเปเล่ เพื่อสร้างตัวละครเพื่อส่งเสริมผู้เล่นให้ดีขึ้นซึ่งในเวลานั้นเพิ่งจะกลายเป็นปรากฏการณ์ของทีมชาติบราซิล และตัวละครดังกล่าวได้รับการแนะนำโดยเปเล่เอง โดยอิงจากความทรงจำในวัยเด็ก

การ์ตูนนี้ได้รับการตีพิมพ์ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1977 ถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1986 โดยมีทั้งหมด 66 ฉบับที่เปิดตัว และหลังจากนั้นก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์จากตัวละครดังกล่าวอีกต่อไป ยกเว้นในการ์ตูนพิเศษบางเรื่อง ในทางกลับกัน นอกเหนือจากเขาแล้ว ยังมีดาราฟุตบอลอีกหลายรายที่สร้างขึ้นโดยเมารีซียู เช่นเดียวกับเปเลซีญู เช่นเดียวกับเวอร์ชันเด็กอย่าง*ดิเอกิโต* (อิงจากดิเอโก มาราโดนา), โรนัลดู เฟโนเมนู, โรนัลจีญู กาอูชู และ*เนย์มาร์* อนึ่ง เฉพาะในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012 เท่านั้นที่มีการใช้ตัวละครนี้พร้อมกับการตีพิมพ์การ์ตูนเก่าอีกครั้ง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Turma do Mauricio". *Superinteressante*. Editora Abril. February 2004. สืบค้นเมื่อ 22 November 2015.
2. ↑  Marcus Ramone (5 April 2007). "Pelezinho: a história de um craque dos gibis". Universo HQ.
3. ↑  *Ronaldo Fenômeno* ganha homenagem de Maurício de Sousa, em sua despedida dos gramados
4. ↑  "Revista da Mônica". *www.getback.com.br*. สืบค้นเมื่อ 2023-05-20.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ *เปเลซีญู*
ระวังสับสนกับ ซอ จี-ฮเย

**ซอ จี-ฮเย** (เกาหลี: 서지혜; เกิด 17 พฤษภาคม 1996) เป็นนักแสดงและนางแบบชาวเกาหลีใต้ เธอเป็นที่รู้จักจากบทบาทของเธอในละครหลายเรื่อง เช่น *กังนัมบิวตี้ รักนี้ไม่มีปลอม*, *ปุบปับก็รักเธอ*, *เวลคัมทูไลฟ์*, *ถอดรหัส ฆาตกรรมลวง*, *หวดเต็มสปีด* และ *1987: ย้อนอดีต เปลี่ยนอนาคต*

ประวัติ
-------

ซอ จี-ฮเย เกิดเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 1996 จบการศึกษาในสาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์จากมหาวิทยาลัยสตรีอีฮวา และด้วยหน้าตาของเธอที่ไปคล้ายกับนักแสดงรุ่นพี่อย่างพัก อึน-บิน ที่โด่งดังจากการรับบททนายอูยองอูในซีรีส์เรื่องอูยองอู ทนายอัจฉริยะ และกง ซึง-ย็อน ทำให้เธอได้เป็นนางแบบขึ้นปกนิตยสาร University Tomorrow เพื่อประชาสัมพันธ์มหาวิทยาลัย โดยเธอเข้าสู่วงการจากการร่วมรายการ Heart Signal ซึ่งเป็นรายการเรียลลิตีออกเดทชื่อดังเมื่อปี 2017 และได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัด Just Entertainment

อ้างอิง
-------

1. ↑  "'하트시그널=데뷔시그널'…서지혜→박지현, 역대 라이징 스타 누가있나". *Viva100*. March 10, 2023.
2. ↑  "서지혜, '어쩌다 마주친, 그대' 캐스팅 확정". *Sports Today*. April 10, 2023.
3. ↑  รู้จัก 5 นักแสดงซีรีส์ My Perfect Stranger พร้อมเปิดวาร์ปไอจี
จักรกลสนทนาผู้ช่วยเสมือน
**จักรกลสนทนา** (อังกฤษ: chatbot, เดิมเรียกว่า chatterbot) คือแอปพลิเคชันซอฟต์แวร์หรือส่วนต่อประสานเว็บที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อเลียนแบบการสนทนาของมนุษย์ผ่านการโต้ตอบทางข้อความหรือทางเสียง โดยทั่วไปแล้วจักรกลสนทนาสมัยใหม่จะอยู่ในสถานะออนไลน์และใช้ระบบปัญญาประดิษฐ์เชิงกำเนิดที่สามารถต่อบทสนทนากับผู้ใช้รายหนึ่ง ๆ เป็นภาษาธรรมชาติและจำลองพฤติกรรมของมนุษย์ในฐานะคู่สนทนา เทคโนโลยีดังกล่าวมักใช้ประโยชน์จากแง่มุมต่าง ๆ ของการเรียนรู้เชิงลึกและการประมวลภาษาธรรมชาติ แต่จักรกลสนทนาแบบเรียบง่ายนั้นมีมานานหลายทศวรรษแล้ว

ณ พ.ศ. 2565 เขตข้อมูลนี้ได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางเนื่องจากความนิยมของแชตจีพีที (ใช้จีพีที-3 หรือจีพีที-4) ซึ่งโอเพนเอไอเปิดตัวใน พ.ศ. 2565 ตามมาด้วยตัวเลือกอื่น เช่น บิงแชตของไมโครซอฟท์ (ใช้จีพีที-4 ของโอเพนเอไอ) และบาร์ดของกูเกิล ตัวอย่างดังกล่าวสะท้อนถึงแนวโน้มในปัจจุบันของการสร้างผลิตภัณฑ์ที่ใช้ตัวแบบภาษาขนาดใหญ่พื้นฐานซึ่งได้รับการปรับละเอียดให้เข้ากับภารกิจหรือวัตถุประสงค์ที่ระบุไว้ (เช่น การจำลองการสนทนาของมนุษย์ในกรณีของจักรกลสนทนา) จักรกลสนทนายังอาจได้รับการออกแบบหรือปรับแต่งเพิ่มเติมเพื่อให้สามารถจัดการกับสถานการณ์เฉพาะเจาะจงหรือแวดวงเนื้อหาเฉพาะทางได้แม่นยำยิ่งขึ้น

สาขาหลักที่มีการใช้งานจักรกลสนทนามายาวนานคือการบริการและการสนับสนุนลูกค้า เช่น ผู้ช่วยเสมือนประเภทต่าง ๆ เป็นต้น บริษัทในอุตสาหกรรมต่าง ๆ ได้เริ่มใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์เชิงกำเนิดรุ่นล่าสุดเพื่อขับเคลื่อนการพัฒนาขั้นสูงในสาขาดังกล่าว

อ้างอิง
-------

1. ↑  สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. *พจนานุกรมศัพท์นิเทศศาสตร์ร่วมสมัย ฉบับราชบัณฑิตยสภา.* กรุงเทพฯ: สำนักงานราชบัณฑิตยสภา, 2566, หน้า 35.
2. ↑  Mauldin, Michael (1994), "ChatterBots, TinyMuds, and the Turing Test: Entering the Loebner Prize Competition", *Proceedings of the Eleventh National Conference on Artificial Intelligence*, AAAI Press, เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 December 2007, สืบค้นเมื่อ 5 March 2008
3. ↑  "What is a chatbot?". *techtarget.com*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 November 2010. สืบค้นเมื่อ 30 January 2017.
4. ↑  Caldarini, Guendalina; Jaf, Sardar; McGarry, Kenneth (2022). "A Literature Survey of Recent Advances in Chatbots". *Information*. MDPI. **13** (1): 41. doi:10.3390/info13010041.
5. ↑  Adamopoulou, Eleni; Moussiades, Lefteris (2020). "Chatbots: History, technology, and applications". *Machine Learning with Applications*. **2**: 100006. doi:10.1016/j.mlwa.2020.100006.
6. ↑  Hu, Krystal (2 February 2023). "ChatGPT sets record for fastest-growing user base - analyst note". *Reuters*.
7. ↑  Hines, Kristi (2023-06-04). "History Of ChatGPT: A Timeline Of The Meteoric Rise Of Generative AI Chatbots". *Search Engine Journal* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-11-17.
8. ↑  "ChatGPT vs. Bing vs. Google Bard: Which AI is the Most Helpful?".
9. 1 2  "GPT-4 takes the world by storm - List of companies that integrated the chatbot". 21 March 2023.
10. ↑  "2017 Messenger Bot Landscape, a Public Spreadsheet Gathering 1000+ Messenger Bots". 3 May 2017. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 February 2019. สืบค้นเมื่อ 1 February 2019.
**ศาลวนวิหาร** (เบงกอล: শালবন বিহার *Shalban Bihar*) เป็นแหล่งโบราณคดีในมอินมตี อำเภอกุมิลลา ประเทศบังกลาเทศ ซากของศาลวนวิหารเป็นซากของอดีตวิหารพุทธแบบปหารปุระ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 7 ประกอบด้วยกุฏิสวฆ์ 115 ห้อง และใช้งานเรื่อยมาถึงศตวรรษที่ 12 การขุดค้นทางโบราณคดีที่ศาลวนวิหารพบโบราณวัตถุอายุตั้งแต่ศตวรรษที่ 7-12

วิหารนี้ตั้งขึ้นโดย *ภพเทพ* (Bhava Deva) ผู้นำคนที่สี่ของจักรวรรดิเทพตอนต้น บนพื้นที่ขนาด 168 ตารรงเมตร ที่ในเวลานั้นเป็นย่านชานเมืองของนครเทพบรรพต (Devaparvata) ราชธานีชองสมตตะ ชื่อในอดีตของพื้นที่นี้คือ *ศาลวนราชรวรี* (Shalban Rajar Bari) ซึ่งแปลว่าที่พำนักของกษัตริย์ที่ศาลวน ก่อนที่ต่อมาจะเปลี่ยนเป็น *ศาลวนวิหาร* หลังการขึดพบหลักฐานทางโบราณคดีที่เสนอว่าพื้นที่นี้เป็นวิหารพุทธมากกว่า

การขุดค้นทางโบราณคดีค้นพบว่าศาลวนวิหารมีการสร้างใหม่สี่ระยะ โดยระยะแรกสุดตรงกับสมัยที่สาม ซึ่งเป็นโครงสร้างกลางรูปกากบาท (cruciform central shrine) ไม่ปรากฏหลักฐานของอารามขากสมัยที่หนึ่งและสองหลงเหลืออยู่ (ศตวรรษที่ 7) ในสมัยที่สี่และห้า (ศตวรรษที่ 9–10) มีการสร้างชั้นใหม่และขยายอาณาเขตของวิหารออกไปจากวิหารเดิม ภายในห้องกุฏิมีสิ่งน่าสนใจสองประการที่ค้นพบ ได้แก่เตาไฟซึ่งน่าจะมีไว้ประกอบอาหารภายในกุฏิ และแท่นฐานทำจากอิฐประดับลายซึ่งน่าจะมีไว้เป็นแท่นบูชาส่วนบุคคล วัตถุที่ขุดค้นได้จากศาลวนวิหาร เช่น จารึกทองแดงเจ็ดแผ่น, ประติมากรรมจากหิน ทองสัมฤทธิ์ และดินเผาเคลือบจำนวนมาก ตลอดจนวัตถุทองคำ 350 ชิ้น เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* โสมปุรมหาวิหาร
* วิกรมปุรวิหาร
* กันตชีววิหาร

อ้างอิง
-------

1. 1 2  M Harunur Rashid (2012), "Shalvan Vihara", ใน Sirajul Islam and Ahmed A. Jamal (บ.ก.), *Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh* (Second ed.), Asiatic Society of Bangladesh
2. ↑  Susan L. Huntington (1984). *The "Påala-Sena" Schools of Sculpture*. Brill. pp. 164–165. ISBN 90-04-06856-2.
3. ↑  Kunal Chakrabarti; Shubhra Chakrabarti (2013). *Historical Dictionary of the Bengalis*. Scarecrow. pp. 285–286. ISBN 978-0-8108-8024-5.
4. ↑  Husain, A.B.M; Mainamati.Devaparvata; PP.41.
5. ↑  Husain, A.B.M; Mainamati.Devaparvata; p. 34.
6. ↑  Husain, A.B.M; Mainamati.Devaparvata; p. 39.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **Shalvan Vihara**
ระวังสับสนกับ พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย
**พรรคประชาธิปไตย**หรือ**ปาร์ไตเดโมกรัต** (อินโดนีเซีย: *Partai Demokrat*; อังกฤษ: Democratic Party) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซีย ก่อตั้งเมื่อ 9 กันยายน พ.ศ. 2544 แนวคิดของพรรคนี้เน้นที่หลักปัญจศีลของอินโดนีเซีย

จุดกำเนิด
---------

หลังจากที่เมกาวาตี ซูการ์โนปูตรีได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดีใน พ.ศ. 2544 ส่วนในการเลือกตำแหน่งรองประธานาธิบดี ซูซีโล บัมบัง ยูโดโยโน ได้พ่ายแพ้ให้กับ ฮัมซะฮ์ ฮัซ แต่กลุ่มผู้สนับสนุนยูโดโยโนเห็นว่าเขามีศักยภาพที่จะเป็นผู้นำของอินโดนีเซีย และมีแนวคิดที่จะจัดตั้งพรรคการเมืองเพื่อสนับสนุนเขา ในการเลือกตั้งประธานาธิบดี พ.ศ. 2547 ยูโดโยโนเห็นด้วยกับความคิดนี้ และในที่สุดได้จัดตั้งพรรคประชาธิปไตยขึ้น

พรรคนี้ได้ 57 ที่นั่งในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2547 และยูโดโยโนได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2548 พรรคนี้ได้จัดการประชุมเป็นครั้งแรก และฮาดี ฮูโตโมได้เป็นหัวหน้าพรรค แต่ผู้มีอำนาจในพรรคยังเป็นยูโดโยโน พรรคนี้ได้ 148 ที่นั่งในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2552 และยูโดโยโนได้เป็นประธานาธิบดีอีกสมัยหนึ่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official party website
* Profile on KPU websiteเก็บถาวร 2007-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Council representatives overseas in Japan/ DPLN PD Jepang เก็บถาวร 2013-12-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน