recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดบ้านโพธิ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ในตำบลคลองบ้านโพธิ์ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา เจ้าอาวาสวัดรูปปัจจุบันชื่อ พระปลัดสพัง ฐานวโร

วัดบ้านโพธิ์ได้รับอนุญาตให้ตั้งวัด (สร้างวัด) เมื่อ พ.ศ. 2323 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 ไม่ปรากฏนามผู้ที่มอบที่ดินให้ตั้งวัด

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กุฏิ อุโบสถ ภายในมีภาพเขียนจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติของพระพุทธเจ้า มีอาคารเรียนปริยัติธรรมสองชั้นครึ่งไม่ครึ่งปูนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 วัดยังได้ดำเนินการสร้างอุทยานหลวงปู่ทวด (เหยียบน้ำทะเลจืด) องค์ใหญ่ที่สุดแห่งภาคตะวันออก เมื่อแรกจัดสร้างหลวงปู่ทวดองค์ใหญ่ สร้างได้แต่เพียงส่วนเศียรตั้งแต่ พ.ศ. 2554 และนำมาตั้งไว้กลางลานวัดนานกว่า 3 ปี ภายหลังได้ดำเนินการสร้างแล้วเสร็จเต็มองค์ มีความสูง 26 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบ้านโพธิ์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "จิตกรรมฝาผนังวัดบ้านโพธิ์". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
3. ↑  "วัดบ้านโพธิ์ คนแห่ทำบุญคึกคัก หลังมีข่าวสร้างเศียรหลวงปู่ทวดจำลอง". กะปุก.
4. ↑  "ผู้คนแห่กราบเศียรหลวงปู่ทวด พร้อมร่วมทำบุญแน่นวัดบ้านโพธิ์". โพสต์ทูเดย์.
**เออร์เนสติ เจน เจอราลดีน รัสเซลล์** (อังกฤษ: Ernestine Jane Geraldine Russell; 21 มิถุนายน 1921 – 28 กุมภาพันธ์ 2011) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน และเป็นหนึ่งในดาราของฮอลลีวูดที่เป็นสัญลักษณ์ทางเพศที่ได้รับความนิยมในคริสต์ทศวรรษ 1940 และ 1950

ในปี 1943 รัสเซลล์ย้ายจากมิดเวสต์ไปแคลิฟอร์เนีย ซึ่งทำให้เธอได้มีบทบาทในภาพยนตร์คาวบอยเรื่องแรก *The Outlaw* ในปี 1953 เธอมีผลงานที่สร้างชื่อเสียงที่สุดคือการร่วมงานกับ มาริลีน มอนโร ในภาพยนตร์เรื่อง *Gentlemen Prefer Blondes* นอกจากการแสดงแล้ว รัสเซลล์ยังเคยผันตัวไปเข้าวงการเพลง โดยตั้งวงดนตรีแนวกอสเปล และออกซิงเกิลฮิตออกมาในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1950 จากนั้นเธอหันมาให้ความสนใจเกี่ยวกับศาสนา โดยก่อตั้งกลุ่ม "ฮอลลีวูดคริสเตียนกรุป" สอนไบเบิลให้คนในวงการที่บ้านของเธอเอง โดยเธอยังประสบความสำเร็จในการเล่นซีรีส์เรื่อง *Praise the Lord* อีกด้วย รัสเซลล์แสดงภาพยนตร์ 20 เรื่อง ตลอดอาชีพการแสดงของเธอและได้ทำงานในวงการเพลงเป็นพักๆ ก่อนที่จะเข้าสู่วงการละครเวทีในคริสต์ทศวรรษ 1970 

รัสเซลล์ได้รับรางวัลจากหลายสถาบันสำหรับความสำเร็จของเธอในภาพยนตร์รวมทั้งเธอยังได้ประทับฝ่ามือและรอยเท้าที่โรงละครจีนเกราแมน และมีดาวจารึกชื่อในฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gates, Anita (February 28, 2011). "Jane Russell, Star of Westerns, Dies at 89". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ March 1, 2011.
2. ↑  "Gentlemen Prefer Blondes star Jane Russell dies aged 89". *The Mail Online*. London. March 1, 2011. สืบค้นเมื่อ March 1, 2011.

บรรณานุกรม
----------

* Jane Russell (1985). *Jane Russell: My Path and Detours*. New York, NY: Random House. ISBN 978-0-517-67208-2.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เจน รัสเซลล์**

* เจน รัสเซลล์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**แฟรงค์ บรูโน** (อังกฤษ: Frank Bruno) อดีตแชมป์โลกเฮฟวีเวทผิวดำชาวอังกฤษ มีชื่อจริงว่า  **แฟรงกลิน รอย บรูโน** (Franklin Roy Bruno) เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1961 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ

บรูโนชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกในปี ค.ศ. 1982 ทำสถิติชนะน็อกและชนะที.เค.โอ. 21 ครั้งรวด ก่อนจะแพ้ที.เค.โอ.ยก 10 กับ เจมส์ สมิธ นักมวยชาวอเมริกัน ที่สนามเวมบลีย์ ถิ่นของบรูโนเอง จากนั้นบรูโนกลับมาทำฟอร์มชนะรวดอีก 7 ครั้ง และเป็นการชนะน็อกอีก 6 ครั้ง ก่อนจะมาแพ้ที.เค.โอ.ในยกทื่ 11 ต่อ ทิม วิทเธอร์สปูน นักมวยชาวอเมริกัน ที่สนามเวมบลีย์ และบรูโนก็กลับมาชนะน็อกอีก 5 ครั้ง

ก่อนที่จะขึ้นชิงแชมป์โลกเฮฟวีเวท 3 สถาบันหลัก กับนักมวยอันตรายแห่งยุค ไมก์ ไทสัน ถึงลาสเวกัส ผลการชกบรูโนเป็นฝ่ายแพ้ที.เค.โอ.เพียงยกที่ 5 แก่ไทสันเท่านั้นเอง เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 หลังจากนั้นบรูโนก็กลับมาทำฟอร์มชนะน็อกรวดอีก 5 ครั้ง ก่อนที่จะชิงแชมป์โลกอีกครั้งเฉพาะของสถาบันสภามวยโลก (WBC) กับ เลนน็อก ลูอิส นักมวยชาวอังกฤษด้วยกัน ผลการชกบรูโนไม่อาจจะทนทานลูอิสไหว จึงเป็นฝ่ายแพ้น็อกไปในยกที่ 7 เท่านั้น

จากนั้นบรูโนก็ยังเคลื่อนไหวชกอีกเรื่อย ๆ แต่ก็ทิ้งระยะห่างออกไปในแต่ละปี จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1995 ที่ลูอิสเสียแชมป์โลก WBC ให้แก่ โอลิเวอร์ แมคคอลล์ นักมวยชาวอเมริกันอย่างไม่น่าเชื่อ บรูโนก็ได้โอกาสชิงแชมป์โลกเป็นครั้งที่ 3 กับ แมคคอลล์ ที่สนามเวมบลีย์ เมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1995 ปรากฏว่าบรูโนสามารถที่จะเอาชนะคะแนนแมคคอล์ไปได้ กลายเป็นแชมป์โลก WBC เฮฟวีเวท คนใหม่

จากการได้แชมป์โลกเฮฟวีเวทของบรูโนนั้น ทำให้มีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาทันที และกลายเป็นนักกีฬาขวัญใจชาวอังกฤษไปเลยทีเดียว เพราะบรูโนกลายเป็นนักมวยชาวอังกฤษแท้ ๆ คนที่ 2 ที่สามารถคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวทมาได้ หลังจากคนแรกคือ บ๊อบ ฟิตซิมมอนส์ ในปี ค.ศ. 1897 นับเป็นเวลานานถึง 98 ปี (ไม่นับ เลนน็อก ลูอิส เพราะลูอิสมีเชื้อสายจาไมกา) ซึ่งสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2 ได้พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นอัศวินเทียบเท่ากับท่านเซอร์ ให้แก่ บรูโน ด้วย

แฟรงค์ บรูโน ต้องป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกครั้งแรกกับ ไมก์ ไทสัน อดีตคู่ปรับเก่าที่เคยแพ้น็อกมาแล้วในอดีต ซึ่งคราวนี้ไทสันคืนหวนกลับมาบนเวทีอีกเป็นครั้งที่ 2 หลังจากต้องโทษจำคุกอยู่นาน 3 ปี และเมื่อพบกันอีกครั้ง บรูโนก็ทนทานความดุดันของไทสันไม่ไหว แพ้ทีเคโอ​ไปเพียงแค่ยกที่ 3 เท่านั้น เมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1996 ที่ลาสเวกัส หลังจากนั้นบรูโนก็แขวนนวมไปโดยไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย

แฟรงค์ บรูโน แม้จะเป็นนักมวยรูปร่างสูงใหญ่ ดูบึกบึนและมีสถิติชนะน็อกหลายครั้ง แต่เมื่อพบกับนักมวยที่มีชื่อเสียงระดับโลกก็มักจะแพ้น็อกเพียงยกต้น ๆ อยู่ตลอด และถึงแม้ว่าจะเคยเป็นแชมป์โลกเฮฟวีเวทก็ตาม แต่ก็ไม่เคยป้องกันตำแหน่งได้เลยและต้องใช้โอกาสถึง 3 ครั้ง จึงจะได้แชมป์มา ซึ่งในหลายปีต่อมา มีการจัดอันดับแชมป์โลกรุ่นเฮฟวีเวทที่ได้ชื่อว่าอ่อนแอที่สุด มีชื่อของบรูโนติดอยู่ในอันดับด้วย

อ้างอิง
-------

* นิตยสารมวยโลก
* สถิติการชก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* วิดีโอคลิปรวมการชกของบรูโน
**แฟรงค์ เซเดโน** (Frank Cedeno) เกิดเมื่อ 16 มีนาคม พ.ศ. 2501 ที่เมืองตาลีซาย ซิตี เซบู ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 56 ครั้ง ชนะ 43 (น็อค 23) เสมอ 3 แพ้ 10

ประวัติ
-------

เซเดโนขึ้นชกมวยครั้งแรกเมื่อ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 แพ้คะแนน ราย เด ลอส ซานโตส ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทเมื่อ 29 มีนาคม พ.ศ. 2523 ชนะคะแนน เมลชอร์ เดกซี และสามารถป้องกันแชมป์ไว้ได้ถึง 3 ครั้ง รวมทั้งชกชนะน็อค มนต์สยาม ฮ.มหาชัย ยก 7 เมื่อ พ.ศ. 2523 และชนะคะแนน แดน พิศาลชัย เมื่อ พ.ศ. 2525 ที่ ฟิลิปปินส์ ต่อมาได้ชิงแชมป์ OPBF ที่เกาหลีใต้เมื่อ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2525 แพ้คะแนน ฮอง ซูยาง ไม่ได้แชมป์ เซเดโนกลับมาชกป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์อีกครั้ง แล้วก็มีโอกาสได้ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC ที่ อังกฤษเมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2526 ซึ่งเซเดโนเป็นฝ่ายชนะน็อคชาร์ลี มากรี ยก 6 ได้แชมป์มาครอง แต่พอขึ้นชกป้องกันแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 18 มกราคม พ.ศ. 2527 ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค โคจิ โคบายาชิ ยก 2 ที่ ญี่ปุ่น เสียแชมป์ไป

หลังจากเสียแชมป์โลกไปแล้ว เซเดโนยังคงขึ้นชกชนะรวด รวมทั้งมาชกชนะน็อค ยืนยง ศิษย์ประสงค์ ยก 5 ในไทย จากนั้น เซเดโนได้ชิงแชมป์โลกอีกครั้งเมื่อ 20 มีนาคม พ.ศ. 2530 ที่เม็กซิโก โดยขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC แพ้คะแนน กิลเบอร์โต โรมันอย่างเป็นเอกฉันท์ หลังจากชิงแชมป์ไม่สำเร็จ เซเดโนขึ้นชกอีกไม่กี่ครั้ง รวมทั้งที่มาชกแพ้คะแนน ถนอมศักดิ์ ศิษย์โบ๊เบ๊ เมื่อ พ.ศ. 2530 เซเดโนขึ้นชกมวยครั้งสุดท้ายเมื่อ 27 มีนาคม พ.ศ. 2531 แพ้น็อค มิน ยุงชุน ยก 4 ที่เกาหลีใต้ แล้วจึงแขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท
* แชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC
	+ ชิง 27 กันยายน 2526 นะน็อคชาร์ลี มากรี ยก 6
	+ เสียแชมป์ 18 มกราคม 2527 แพ้น็อค โคจิ โคบายาชิ ยก 2 ที่ ญี่ปุ่น
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวท เมื่อ 27 มิถุนายน 2525 แพ้คะแนน ฮอง ซูยางที่เกาหลีใต้
	+ งแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC เมื่อ 20 มีนาคม 2530 แพ้คะแนน กิลเบอร์โต โรมัน ที่เม็กซิโก

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)

| * ด
* ค
* ก
ฟิลิปปินส์ แชมเปี้ยนโลกชาวฟิลิปปินส์ (เฉพาะ 4 สถาบันหลัก) |
| --- |
| **เดอะริง** | 
* ปานโช วิลลา

 |
| **สภามวยโลก** | 
* แฟลช อีลอร์เด้
* เปโดร อดิควิว จูเนียร์
* เรเน่ บาเรียนโตส
* เออร์บิโต้ ซาลาวาเรีย
* โรแลนโด นาวาเร็ตเต้
* แฟรงค์ เซเดโน
* โรแลนโด พลาสคัว
* หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา
* เจอร์รี่ พีญาโลซา
* แมนนี่ ปาเกียว
* มัลคอร์ม ทูนาเกา
* ไบรอัน วิโลเรีย
* โรเดล มายอล
* ซอนนี่ บอย จาโร
* โนนิโต โดแนร์

 |
| **สมาคมมวยโลก** | 
* แฟลช อีลอร์เด้
* โรเบอร์โต ครูซ
* เบอร์นาเบ้ วิลลาแคมโป
* เบน วิลลาฟอร์
* เออร์บิโต้ ซาลาวาเรีย
* หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา
* เฮซุส ซาลูด
* มอร์ริส อีสต์
* โจมา แกมบัว

 |
| **องค์กรมวยโลก** | 
* อีริค จามิลี่
* เจอร์รี่ พีญาโลซา
* ดอนนี่ เนียเตส
* มาร์วิน ซอนโซยา
* โนนิโต โดแนร์
* เมร์ลีโต ซาบีโย
* แมนนี่ ปาเกียว
* มาร์ลอน ทาปาเลส

 |
| **สหพันธ์มวยนานาชาติ** | 
* บ๊อบบี้ เบอร์นา
* โดดี้ บอย พีญาโลซา
* โรแลนโด โบฮอล
* เทรซี่ มาคาลอส
* อีริค ชาเวซ
* แมนนี่ เมลชอร์
* แมนนี่ ปาเกียว
* โนนิโต โดแนร์
* ฟลอเรนเต้ คอนเดส
* ไบรอัน วิโลเรีย
* จอห์นเรียล คาซิเมโร
* เจอร์วิน อันคาฮาส
* ดอนนี่ เนียเตส

 |
ตามพระคัมภีร์ภาษาฮีบรู **มีเดียน** (ฮีบรู: מִדְיָן *Mīḏəyān*) เป็นบุตรชายคนที่สี่ของอับราฮัม และ เคทูราห์  ผู้หญิงที่อับราฮัมแต่งงานหลังจากซาราห์เสียชีวิต พี่น้องของเขาคือ ศิมราน โยกชาน เมดาน อิชบาก และชูอาห์ บุตรชายของเขาคือ เอฟาห์ เอเฟอร์ ฮาโนค อาบีดา และ เอลดาอาห์

โยเซพุส บันทึกว่า "อับราฮัมวางแผนที่จะตั้งถิ่นฐานในอาณานิคม และพวกเขาเข้าครอบครองโทรโกลดีทิสและดินแดนแห่งโทรกโลดิสต์ และประเทศในอาระเบียเฟลิกซ์ ไกลไปถึงทะเลแดง "

โดยทั่วไปแล้วชาวมีเดียนถือเป็นบรรพบุรุษของชาวมีเดียน  ซึ่งพบได้ในส่วนหลังของพระคัมภีร์ภาษาฮีบรู

ในศาสนาอิสลาม
-------------

**มัดยัน** (อาหรับ: مدين) นักลำดับวงศ์ตระกูลชาวมุสลิมบางคนอ้างว่าเขาเป็นบุตรชายของบุตรสาวของลูฏ แต่นักวิชาการส่วนใหญ่มักจะบอกว่า เป็นบรรพบุรุษของชาวมัดยัน ที่ถูกอัลลอฮ์ทำลาย และเป็นบรรพบุรุษของนบีชุอัยบ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  1 พงศาวดาร 1.32
2. ↑  Josephus, Flavius, *Antiquities*, 1.15.1
3. ↑  ปฐมกาล 25:1-2.
4. ↑  Noegel, Scott (2002). *Historical Dictionary of Prophets in Islam and Judaism*. Scarecrow Press. ISBN 9780810866102.
5. ↑  **History of the Prophets and Kings by Imam** **Abū Jaʿfar Muḥammad ibn Jarīr ibn Yazīd al-Ṭabarī**
**วงศ์ย่อยวัวและควาย** เป็นวงศ์ย่อยของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ ในอันดับสัตว์กีบคู่ (Artiodactyla) ในวงศ์ใหญ่ Bovidae ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Bovinae

สัตว์ในวงศ์นี้มีลักษณะโดยรวม เป็นสัตว์ที่มนุษย์รู้จักเป็นอย่างดี คือ วัวและควาย ซึ่งใช้เลี้ยงเป็นปศุสัตว์และใช้แรงงานในการเกษตรกันมาอย่างยาวนาน ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ เป็นสัตว์ที่มีกล้ามเนื้อบึกบึนกำยำล่ำสัน เต็มไปด้วยพละกำลัง เขามีความโค้งและเรียวแหลมที่ปลาย มีเขาทั้งตัวผู้และตัวเมีย แต่บางกลุ่มที่มีลักษณะที่แตกต่างออกไป คือ คอยาว ขายาว มีลายขวางตามลำตัว อาจมีลายบนใบหน้า มีเขาบิดเป็นเกลียว ซึ่งมักพบเฉพาะในตัวผู้ แต่บางชนิดพบได้ทั้งตัวผู้และตัวเมีย 

พบกระจายพันธุ์ไปในทุกทวีปทั่วโลก ยกเว้นทวีปอเมริกาใต้และโอเชียเนีย

แบ่งออกได้เป็น 10 สกุล ดังนี้

* *Bison* Hamilton Smith, 1827
* *Bos* Linnaeus, 1758
* *Boselaphus* Blainville, 1816
* *Bubalus* Hamilton Smith, 1827
* *Pseudonovibos* Peter & Feiler, 1994
* *Pseudoryx* Dung et al. 1993
* *Syncerus* Hodgson, 1847
* *Taurotragus* Wagner, 1855
* *Tetracerus* Leach, 1825
* *Tragelaphus* Blainville, 1816

โดยชนิดที่เป็นสัตว์ป่าที่พบได้ในประเทศไทย ได้แก่ ควายป่า (*Bubalus arnee*), วัวแดง (*Bos javanicus*), กระทิง (*B. gaurus*) และกูปรี (*B. sauveli*) ซึ่งทุกชนิดเป็นสัตว์ป่าสงวนและสัตว์ป่าคุ้มครอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 61, *สัตว์สวยป่างาม* โดยชมรมอนุรักษ์ธรรมชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล (สิงหาคม, พ.ศ. 2518)
2. ↑  Michael et al. 2004. *Grzimek’s Animal Life Encyclopedia* 2nd ed. V. 16 : MammalsV.
3. ↑  *Pseudonovibos spiralis* (อังกฤษ)
4. ↑  *Pseudoryx* (อังกฤษ)
5. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
6. ↑  "พระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-12. สืบค้นเมื่อ 2012-03-26.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Bovinae***
**นายธัญ การวัฒนาศิริกุล** หรือ **ธัญ กาญจน์วัฒนานนท์** (เกิด 20 มกราคม พ.ศ. 2486) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน 2 สมัย และเป็นอดีตนายกสมาคมศิษย์เก่าโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่

ประวัติ
-------

นายธัญ การวัฒนาศิริกุล เกิดเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2486 เป็นบุตรของนายการเดย และ นางกิมเหรียญ การวัฒนาศิริกุล สำเร็จการศึกษาชั้นประถมจากโรงเรียนช่องฟ้าซินเซิงวาณิชบำรุง จังหวัดเชียงใหม่ ชั้นมัธยมจากโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพจากโรงเรียนอัสสัมชัญพาณิชยการ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ปริญญาโทเศรษฐศาสตร์การเมือง จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่

การทำงาน
--------

ธัญ เคยทำงานในสำนักงานวิจัยแห่งเอเชียอาคเนย์ กรุงเทพฯ เป็นพนักงานสายการบินแอร์อเมริกา และเป็นผู้จัดการธนาคารกรุงเทพ สาขาศรีนครพิงค์ จังหวัดเชียงใหม่ และทำการเกษตรที่ไร่กังสดาล รวมถึงกังสดาลรีสอร์ท อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่

ธัญ ได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน พ.ศ. 2538 สังกัดพรรคความหวังใหม่ และได้รับเลือกติดต่อกันจนถึง การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 รวม 2 สมัย เขาเป็นผู้เสนอร่างพระราชบัญญัติการซื้อขายสินค้าเกษตรล่วงหน้า ในปี พ.ศ. 2541 ร่วมกับ มนตรี ด่านไพบูลย์ และมีผลงานในการส่งเสริมการทำลำไยอบแห้งโดยใช้เครื่องอบลำไยในจังหวัดลำพูน

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน สังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง

ธัญ เป็นประธานอำนวยการมูลนิธิช่องฟ้าซินเซิงวาณิชบำรุงวิทยา และผู้รับใบอนุญาตโรงเรียนช่องฟ้าซินเซิงวาณิชบำรุง

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ธัญ การวัฒนาศิริกุล ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ

1. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 จังหวัดลำพูน สังกัดพรรคความหวังใหม่
2. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 จังหวัดลำพูน สังกัดพรรคความหวังใหม่

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2542 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
* พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัติผู้สมัคร ส.ส.[*ลิงก์เสีย*] กรมการปกครอง
2. ↑  ประวัติย่อ นายธัญ การวัฒนาศิริกุล
3. ↑  11 รายตัวอย่าง น้ำตาจระเข้คลอ[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  ประกาศสภาผู้แทนราษฎร
5. ↑  โรงเรียนช่องฟ้าซินเซิงวาณิชบำรุงวิทยา จัดประชุมผู้ปกครอง
6. ↑  ร.ร.ช่องฟ้าซินเซิงวาณิชบำรุง พิธีจบหลักสูตร รุ่น "มิณทร์นที"
7. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่องพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2022-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๖ ตอนที่ ๒๐ ข หน้า ๖๘, ๒ ธันวาคม ๒๕๔๒
8. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๔ ตอนที่ ๒๗ ข หน้า ๑, ๓ ธันวาคม ๒๕๔๐
**แครีม โมอ์แทแมดี** (เปอร์เซีย: کریم معتمدی) เป็นนักการเมืองชาวอิหร่านและรัฐมนตรีกระทรวงไปรษณีย์โทรเลขและโทรคมนาคมในสมัยพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวีและเขาเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าของระบอบของราชวงศ์ปาห์ลาวีที่เชื่อถือมากที่สุด

เขาเกิดเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2471 ในบาโบลและเขาเรียนระดับเตรียมอุดมศึกษาในโรงเรียนประถมศึกษาและหลังจากนั้นเขาไปเรียนด้านวิศวกรที่ปารีสต่อมาเป็นลอนดอนและเบอร์ลิน

ก่อนที่เขาจะมาดำรงตำแหน่งและเขาเป็นผู้อำนวยการแผนกโทรศัพท์ในนาจาฟและเตหะรานและต่อมาในวันศุกร์ที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2517 เขาได้รับแต่งตั้งจากนายกรัฐมนตรีแอมีร์แอบบอส โฮเวย์ดาให้เป็นรัฐมนตรีกระทรวงไปรษณีย์โทรเลขและโทรคมนาคม และต่อมาในวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2520 เขาเป็นรัฐมนตรีกระทรวงไปรษณีย์โทรเลขและโทรคมนาคมในคณะรัฐมนตรีของแจมชีด ออมูซกอร์

และต่อมาในวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2521 เขาเป็นรัฐมนตรีกระทรวงไปรษณีย์โทรเลขและโทรคมนาคมในคณะรัฐมนตรีของแจอ์แฟร์ แชรีฟเอมอมี และต่อมาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2521 เมื่อมีการประชุมคณะรัฐมนตรีฉุกเฉินและเขาเป็นหนึ่งในรัฐมนตรีที่คัดค้านการใช้ประกาศกฎอัยการศึกเซ็นเซอร์ช่องสัญญาณโทรคมนาคมเขาเชื่อว่าการสื่อสารโดยเสรีเป็นสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานของชาวอิหร่าน

ต่อมาเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521 เขาเป็นรัฐมนตรีกระทรวงไปรษณีย์โทรเลขและโทรคมนาคมในคณะรัฐมนตรีของพลเอก โกลอมเรซอ แอซฮอรี และดำรงตำแหน่งจนกระทั่งชอพูร์ แบฆทียอร์เป็นนายกรัฐมนตรีและเลือกคณะรัฐมนตรีใหม่ทั้งหมดในช่วงเดือนมกราคม พ.ศ. 2522

และในขณะเดียวกันเขายังคงอยู่อิหร่านซึ่งหลังการปฏิวัติอิหร่านเขาก็ถูกจับกุมและถูกคุมขังในเรือนจำกัสร์เป็นเวลาสี่เดือนและเรือนจำเอวินเป็นเวลาสองเดือนและต่อมาศาลปฏิวัติอิสลามได้ปล่อยตัวเขาออกจากเรือนจำ

และต่อมาเขาวางแผนที่จะออกจากอิหร่านและเขากลับปฏิเสธที่จะหนีไปและเขาอยู่ในอิหร่านจนกระทั่งเสียชีวิตที่โรงพยาบาลในเตหะรานเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2561 ด้วยอายุ 90 ปี

อ้างอิง
-------



1. ↑  Shakibi, Zhand (2019-12-12). *Pahlavi Iran and the Politics of Occidentalism: The Shah and the Rastakhiz Party* (ภาษาอังกฤษ). Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-78673-630-7.
2. ↑  Paxton, J. (2016-12-26). *The Statesman's Year-Book 1978-79* (ภาษาอังกฤษ). Springer. ISBN 978-0-230-27107-4.
3. ↑  *Iran Economic News* (ภาษาอังกฤษ). Iranian Economic Mission. 1975.
4. ↑  *Current World Leaders: Almanac* (ภาษาอังกฤษ). Almanac of Current World Leaders. 1978.
5. ↑  Kilner, Peter; Wallade, Jonathan (1979). *The Gulf Handbook: A Guide for Businessmen and Visitors* (ภาษาอังกฤษ). Trade and Travel Publications. ISBN 978-0-900751-12-7.
6. ↑  *Middle East Economic Survey* (ภาษาอังกฤษ). 1978.
**วงศ์ย่อยแกะและแพะ** เป็นวงศ์ย่อยของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กีบคู่ (Artiodactyla) ในวงศ์ใหญ่ Bovidae ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Caprinae

ลักษณะที่สำคัญของวงศ์นี้ คือจะมีเขาในทั้งตัวผู้และตัวเมีย แต่ตัวผู้จะมีเขาที่ใหญ่และตันกว่า ใช้สำหรับต่อสู้กันเพื่อแย่งตัวเมียในฤดูผสมพันธุ์ และป้องกันตัว ลักษณะของเขา เช่นความคมและความโค้งของเขา จะแตกต่างกันไปในแต่ละชนิด ตัวผู้มักมีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียราวร้อยละ 20-30 ตัวเมียจะมีเต้านม 2 หรือ 4 เต้า และจะมีขนที่หนานุ่มตลอดทั้งลำตัว ลักษณะกีบเท้าจะมีการพัฒนาให้มีลักษณะพิเศษ คือ มีแผ่นกีบที่มีความหนา และมีความชื้นมาก เพื่อสะดวกในการป่ายปีนที่สูง เนื่องจากเป็นสัตว์ที่มีนิเวศวิทยาอยู่รวมกันเป็นฝูงและอาศัยอยู่บนภูเขา, หน้าผา หรือที่ราบสูง 

สามารถแบ่งออกได้เป็นสกุล 12 สกุล ดังนี้

* *Ammotragus* Blyth, 1840 – แกะบาร์บารี
* *Budorcas* Hodgson, 1850 – ทาคิน
* *Capra* Linnaeus, 1758 – แพะ
* *Capricornis* Ogilby, 1837 – เลียงผา
* *Hemitragus* Hodgson, 1841
* *Naemorhedus* C. H. Smith, 1827 – กวางผา
* *Oreamnos* Rafinesque, 1817 – แพะภูเขา
* *Ovibos* Blainville, 1816 – วัวมัสค์
* *Ovis* Linnaeus, 1758 – แกะ
* *Pantholops* Hodgson, 1834
* *Pseudois* Hodgson, 1846
* *Rupicapra* Blainville, 1816

โดยสัตว์ที่อยู่ในวงศ์ย่อยนี้เป็นสัตว์ที่มนุษย์รู้จักเป็นอย่างดี คือ แพะและแกะ ซึ่งเป็นปศุสัตว์ที่สำคัญ ในส่วนที่เป็นสัตว์ป่าก็มีหลายชนิด โดยชนิดที่ได้ในประเทศไทยมี 3 ชนิด คือ เลียงผาเหนือ (*Capricornis milneedwardsii*) เลียงผาใต้ (*C. sumatraensis*) และกวางผาจีน (*Nemorhaedus griseus*) ซึ่งเป็นสัตว์ป่าสงวนทั้งหมด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Geist, Valerius (1984). Macdonald, D.. ed. *The Encyclopedia of Mammals*. New York: Facts on File. pp. 584–587. ISBN 0-87196-871-1.
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  "สัตว์ป่าสงวน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-27. สืบค้นเมื่อ 2012-03-26.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Caprinae***
**พระยาพิชัยไอศวรรย์** ชื่อว่า **หยาง จิ้นจง** (楊進宗 พินอิน: *Yáng Jìnzōng*) เป็นขุนนางและแม่ทัพผู้มีบทบาทในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินในสมัยกรุงธนบุรี

หยาง จิ้นจง เป็นพ่อค้าชาวจีนเดินเรือค้าขายระหว่างจีนและสยาม ปรากฏครั้งแรกเป็นผู้นำคณะทูตบรรณาการจากสยามอยุธยาไปยังจีนราชวงศ์ชิง ซึ่งเดินทางถึงกรุงปักกิ่งเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2309 แต่ไม่สามารถเดินทางกลับสยามได้เนื่องจากกรุงศรีอยุธยากำลังถูกพม่าล้อมไว้อยู่ ในพ.ศ. 2310 หลังจากการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง หยางจิ้นจงได้ให้การแก่ราชสำนักจีนว่า หากราชสำนักจีนต้องการติดต่อกับทางสยาม แนะนำให้ติดต่อผ่านทางผู่หลาน (普蘭 พินอิน: *Pǔ Lán* – เจ้าขรัวหลาน) เจ้าเมืองจันทบุรี หรือผ่านทางม่อซื่อหลินเจ้าเมืองบันทายมาศห่าเตียน เป็นเหตุให้ราชสำนักจีนส่งข้าหลวงมาสืบเหตุการณ์เกี่ยวกับสยามที่เมืองบันทายมาศ ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2310 หยางจิ้นจงเดินทางมากับข้าหลวงราชสำนักจีนชื่อว่าสู่ฉวน (許全) เดินทางโดยเรือไปยังเมืองห่าเตียน แต่ทว่าเรือเจอพายุทำให้พลัดออกนอกเส้นทางไปจอดที่เมืองนครศรีธรรมราชแทน สู่ฉวนข้าหลวงของจีนล้มป่วยถึงแก่กรรมที่นครศรีธรรมราช

หยางจิ้นจงเข้ารับราชการที่กรุงธนบุรีประมาณพ.ศ. 2311 ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2314 สงครามสยาม-เวียดนาม สมเด็จพระเจ้าตากสินเสด็จยกทัพเรือเข้าโจมตีเมืองบันทายมาศ โดยมีพระยาพิพิธ (เฉิน เหลียน) ผู้ว่าที่โกษาธิบดีเป็นแม่ทัพเรือ และมีพระยาพิชัยไอศวรรย์ (หยาง จิ้นจง) เป็นทัพหน้า เทียบกับเอกสารจีนซึ่งระบุว่า เจิ้นสินยกทัพตีเมืองห่าเตียนมีเฉินเหลียนเป็นแม่ทัพเรือและมีหยางจิ้นจงเป็นทัพหน้า พระยาพิชัยไอศวรรย์มีกองเรือกำลังพลจำนวน 1,686 คน ซึ่งเป็นกองเรือฝ่ายสยามที่มีกำลังพลมากที่สุดในสงครามครั้งนั้น มีพระราชโองการให้พระยาพิชัยไอศวรรย์แต่งสาส์นไปเจรจาเกลี่ยกล่อมหมักเทียนตื๊อเจ้าเมืองบันทายมาศ หลังจากที่ฝ่ายธนบุรียึดได้เมืองบันทายมาศแล้ว สมเด็จพระเจ้าตากสินมีพระราชโองการมอบหมายให้พระยาพิชัยไอศวรรย์ก่อกำแพงพระนครธนบุรี ในพ.ศ. 2314 เมื่อทรงแต่งตั้งให้พระยาพิพิธผู้ว่าราชการที่โกษาธิบดีเป็นพระยาราชาเศรษฐีเจ้าเมืองบันทายมาศคนใหม่แล้ว โปรดฯให้พระยาพิชัยไอศวรรย์ (หยาง จิ้นจง) มาว่าที่โกษาธิบดีแทนที่

สงครามบางแก้ว พ.ศ. 2317 ทัพพม่าจากด่านเจดีย์สามองค์ยกเข้ามาถึงบ้านภูมิแขวงเมืองนครไชยศรี สมเด็จพระเจ้าตากสินมีพระราชโองการให้พระยาพิชัยไอศวรรย์ (หยาง จิ้นจง) ผู้ว่าที่โกษาธิบดี ยกทัพจำนวน 1,000 คน ไปตีพม่าที่นครไชยศรี

พระยาพิชัยไอศวรรย์ (หยาง จิ้นจง) ซึ่งดำรงตำแหน่งว่าที่พระคลัง ถึงแก่กรรมเมื่อประมาณช่วงปลายปีพ.ศ. 2319 ในปีต่อมาพ.ศ. 2320 มีหมายรับสั่งพระราชโองการพระราชทานเพลิงศพพระเจ้าหลานเธอเจ้าเสง พระยาสุโขทัย (พระเชียงเงิน) และพระยาพิชัยไอศวรรย์ ที่วัดบางยี่เรือ ในเดือนสิบสอง โปรดฯให้ทำตามอย่างงานพระศพของกรมขุนอินทรพิทักษ์และเจ้านราสุริยวงศ์

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  นิธิ เอียวศรีวงศ์ (2004). *การเมืองไทยสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี พ.11*. Matichon Public Company Limited. p. 248. ISBN 9789743230561.
2. 1 2 3 4 5  Masuda Erika. **The Fall of Ayutthaya and Siam's Disrupted Order of Tribute to China (1767-1782)**. Taiwan Journal of Southeast Asian Studies, พ.ศ. 2550.
3. 1 2  ประชุมพงศาวดารภาคที่ ๖๖: จดหมายเหตุรายวันทัพสมัยกรุงธนบุรี คราวปราบเมืองพุทไธมาศและเขมร และจุลยุทธการวงศ์
4. ↑  ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๕ พระราชพงศาวดารกรุงธนบุรี ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)
5. ↑  พระราชวิจารณ์ จดหมายความทรงจำ ของ พระเจ้าไปยิกาเธอ กรมหลวงนรินทรเทวี (เจ้าครอกวัดโพ) ตั้งแต่ จ.ศ. ๑๑๒๙ ถึง ๑๑๘๒ เปนเวลา ๕๓ ปี: พิมพ์ครั้งแรก ร.ศ. ๑๒๘ โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ
หญ้าข้าวนก(Jungle Rice)
**หญ้าข้าวนก** (ภาษาอังกฤษ: jungle rice, birdsrice) ชื่อวิทยาศาสตร์: *Echinochola colonum*เป็นพืชในวงศ์หญ้า เป็นพืชฤดูเดียว ขึ้นเป็นกอ สูง 30-60 ซม. ต้นสีม่วงอมแดงหรือสีเขียว ใบเป็นเส้นตรง ยาว 10 - 15 ซม. ดอกช่อแบบพานิเคิล มีช่อดอกย่อย 3 -10 อัน ยาว 5-15 ซม. ออกดอกตลอดทั้งปี ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด ขึ้นได้ทั้งในดินแห้งและน้ำท่วมขัง มักพบเป็นวัชพืชในนาข้าว และพื้นที่เกษตรกรรมในที่ดอน พบได้ทั่วประเทศไทย

เป็นพืชที่พบได้ทั่วไปในทวีปเอเชียและทวีปแอฟริกา มีถิ่นกำเนิดในอินเดียมีการใช้เป็นพืชอาหารถ้าเกิดความอดอยาก ในชาดและซูดานนำเมล็ดของหญ้าชนิดนี้มาบดเป็นแป้งและนำไปทำขนมปัง ในรัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย นำเมล็ดของหญ้าไปหุงกินแทนข้าวได้ ข้างฟ่างในอินเดีย (*Echinochloa frumentacea*)ได้ปรับปรุงพันธุ์ไปจากพืชป่าชนิดนี้ มีปลูกเป็นธัญพืชเฉพาะในอินเดียเท่านั้น ในสหรัฐ ออสเตรเลียและแคนาดาปลูกเป็นพืชอาหารสัตว์ เมล็ดรับประทานได้ โดยหุงในน้ำหรือนำไปคั่วใช้เป็นอาหารในยามขาดแคลน นำไปหมักทำเบียร์ ใช้เป็นอาหารสัตว์ ในชวานำยอดอ่อนไปรับประทานเป็นผัก โปรตีนในเมล็ดไม่มีกลูเตนจึงไม่เหมาะกับการนำไปทำขนมปัง

อ้างอิง
-------

* Noda, K. Teerawatsakul, M. Prakongvongs, C. Chaiwiratnukul, L.1994. *Major weed in Thailand*. Ministry of Agriculture and cooperative
* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 10: ธัญพืช. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 254 4หน้า 113 – 115

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *E. colona* as a weed
**สุริยยาตร** เป็นดาราศาสตร์แผนไทยแต่ครั้งอดีตตั้งแต่สุโขทัยลงมาโดยมีต้นกำเนิดจากประเทศอินเดีย สยามประเทศได้มีตำราดาราศาสตร์ที่สืบตกทอดใช้ทำปฏิทินดวงดาว (Ephemeris) หรือปฏิทินโหรรายปี และสำหรับในการทำกราฟแผนที่ดาว ผูกดวง (ดาว) และเป็นหลักในการเทียบทำปฏิทินจันทรคติไทย มาแต่อดีต
ตำรานี้ที่ตกทอดมาเป็นเพียงแต่สูตร บวก ลบ คูณ หารเท่านั้น ไม่มีเหตุผลประกอบถึงกลไกในการคำนวณ ทำให้ตำรานี้ หยุดการพัฒนาไปหลายทศวรรษ ผู้ที่ศึกษาตำรานี้จะเรียนรู้แต่วิธีคำนวณไปตามกฎเกณฑ์ที่วางไว้เท่านั้นจนปี พ.ศ. 2545 อาจารย์ไพศาล เตชจารุวงศ์ เป็นผู้ถอดรหัสสุริยยาตรได้ทั้งหมด ทำให้ทราบทั้งกลไก เหตุผลและ ทำให้พบตารางไซน์และโคไซน์ที่ปรากฏในตำรานี้ด้วย 
สุริยยาตรเป็นหลักฐานหนึ่งที่ชี้ชัดว่า ไทยเราได้รับศาสตร์แห่งตรีโกณมิติ มาเป็นเวลากว่า 700 ปีขึ้นไป
แต่เนื่องจากไม่เคยมีการตีพิมพ์หรือนำเสนอเกี่ยวกับกลไก เหตุผลที่ได้ค้นพบ ดังนั้นผู้ที่สนใจจะศึกษาค้นคว้ายังคงต้องอ่านจากตำราเดิมของไทย และรับทราบไว้แค่ว่ามีผู้ที่ทราบกลไก และเหตุผลของสุริยยาตร์แล้วเพียงเท่านั้น

อ้างอิง
-------

* Romesh Chunder Dutt, A History of Civilization in Ancient India, Based on Sanscrit Literature, vol. 3, ISBN 0-543-92939-6 p. 208.
**ปืนเบรน** หรือมักจะเรียกเพียง**เบรน**เท่านั้น เป็นหนึ่งในชุดปืนกลเบา(LMG)จากอังกฤษในปี 1930 และถูกใช้งานตั้งแต่ปี 1992 ในขณะที่ได้เป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีในขณะที่ได้เป็นปืนกลเบาประจำกายทหารราบแห่งแรกในกองทัพอังกฤษและเครือจักรภพในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและยังคงใช้งานในช่วงสงครามเกาหลีและก็ยังเห็นว่ายังคงใช้งานอยู่ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 รวมทั้งสงครามฟอล์กแลนด์ ในปี ค.ศ. 1982 แม้ว่าจะติดตั้งด้วยขาตั้งปืน(bipod) แต่ก็สามารถขาตั้งกล้องหรือติดตั้งบนยานพาหนะ

เบรน เป็นรุ่นที่ได้รับอนุญาตของปืนกลเบา ZGB 33 ของเชโกสโลวาเกีย ซึ่งในทางกลับกัน เป็นรุ่นที่ได้แก้ไขแลเวของ ZB vz. 26 ซึ่งเจ้าหน้าที่กองทัพอังกฤษได้ทำการทดสอบในระหว่างการแข่งขันอาวุธปืนในช่วงปี ค.ศ. 1930 ต่อมาภายหลังเบรนมีจุดเด่นที่กล่องบรรจุกระสุนที่อยู่ด้านบนแบบโค้ง ปากปืนมีรูปแบบเป็นกรวยและสามารถเปลี่ยนลำกล้องได้อย่างรวดเร็ว

ชื่อ**เบรน**มาจากคำว่า บราโน ( Brno) เมืองหนึ่งในเชโกสโลวาเกียในโมราเวีย ซึ่ง ZB vz. 26 ได้รับการออกแบบ (ในโรงงานZbrojovka Brno) และเอ็นฟิลด์ ซึ่งเป็นที่ตั้งโรงงานผลิตอาวุธยุโธปกรณ์ขนาดเล็กของอังกฤษ นักออกแบบคือ Václav Holek,นักประดิษฐ์อาวุธปืนและวิศวกรออกแบบ

ในปี ค.ศ. 1950 ปืนเบรนจำนวนมากที่สามารถเข้ากับกระสุนขนาด 7.62×51มม. นาโต้และแก้ไขเพื่อเข้ากับกล่องบรรจุกระสุนจากปืนไรเฟิลรุ่น L1 (รุ่นของเครือจักรภพของ FN FAL)เป็นปืนกลเบา L 4 มันได้ถูกแทนที่ในกองทัพอังกฤษในส่วนของปืนกลเบาด้วย L7 ปืนกลวัตถุประสงค์ทั่วไป (general-purpose machine gun-GPMG) อาวูธปืนที่หนักกว่าสายพาน.นี่คือทำให้มันสมบูรณ์ด้วยอาวุธยิงสนับสนุนขนาดเบา L86 ยิงด้วยกระสุนขนาด 5.56×45 มม. นาโต้ การได้นำเบรนออกไปและถูกใช้งานเฉพาะในการติดตั้งบนยานพาหนะบางคัน เบรนยังคงผลิตโดยโรงงานผลิตอาวุธปืนของอินเดียซึ่งเป็นปืนกลขนาด 7.62มม 1 บี
**แฟรงเกนสแตรต** (อังกฤษ: Frankenstrat) เป็นกีตาร์ไฟฟ้าที่สร้างโดยเอ็ดดี แวน แฮเลน ซึ่งชื่อเป็นการรวมคำจากแฟรงเกนสไตน์และเฟนเดอร์ สตราโตแคสเตอร์

ตัวจำลองของแฟรงเกนสแตรตตั้งอยู่ในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์อเมริกันแห่งชาติ ส่วนหนึ่งของสถาบันสมิธโซเนียนในวอชิงตัน ดี.ซี.

แวน แฮเลน พยายามที่จะนำเสียงกีตาร์แบบกิบซันและกีตาร์ทรงสแตรตรวมกัน โดยการนำพิกอัปฮัมบักเกอร์พีเอเอฟ (PAF) ของกิบซันมาใส่ตรงส่วนตำแหน่งบริดจ์ ทาสีด้วยลายทางขาวดำจนกระทั่งมาถึงการรวมสีแดงพื้นหลังพร้อมด้วยลายทางขาวคำ ต่อมาติดคันโยกฟรอยโรส

ในเดือนเมษายน 2019 พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันได้จัดแสดงกีตาร์แฟรงเกนสแตรตเป็นส่วนหนึ่งของนิทรรศการ "Play It Loud: Instruments of Rock and Roll"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "National Museum of American History Receives Eddie Van Halen's "Frankenstein Replica" Guitar" (Press release). Washington DC: Smithsonian Institution Newsdesk. 2011-09-07. สืบค้นเมื่อ 2014-07-12.
2. ↑  Obrecht, Jas (November 1978). "Eddie Van Halen – Heavy-Metal Guitarist from California Hits the Charts at Age 21". *Guitar Player*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 24, 2008. สืบค้นเมื่อ 2011-07-14.
3. ↑
**นกกางเขนดง** หรือ **นกบินหลาดง** (อังกฤษ: White-rumped shama; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Copsychus malabaricus*) เป็นนกที่อยู่ในวงศ์ Muscicapidae มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับนกกางเขนบ้าน แตกต่างกันที่นกกางเขนดงจะมีสีสันบริเวณท้องเป็นสีแดงอมน้ำตาลสดใส และมีสัดส่วนหางยาวกว่าปีกและลำตัวมาก มีเสียงร้องเพลงไพเราะ ชาวตะวันตกที่เข้าไปในอินเดียและพบนกชนิดนี้เข้าได้เรียกว่านกไนติงเกลแห่งอินเดีย

ลักษณะ
------

ลักษณะโดยทั่วไปของนกกางเขนดง จะมีปากหนา ตรง ส่วนปลายของปากบนงุ้มลงเล็กน้อย ความยาวของปากมากกว่าครึ่งของความยาวหัว มีขนแข็ง สั้น ที่มุมปาก มีปีกมนกลม ส่วนขนที่ปลายปีกจะมี 10 เส้น ขนบริเวณหางมี 12 เส้น ขนหางเป็นคู่ซึ่งแต่ละคู่จะยาวลดหลั่นกันไป ขาและนิ้วเท้าใหญ่ มีความแข็งแรง ทำให้สามารถกระโดดได้อย่างคล่องแคล่ว ท่อนล่างของขาเป็นเกล็ดขนาดใหญ่เหมือนปลอกปกคลุมขา ส่วนนิ้วเท้าจะยื่นไปข้างหน้า 3 นิ้ว และยื่นไปข้าง หลัง 1 นิ้ว เหมาะแก่การเกาะกิ่งไม้และการกระโดด มีความยาวจากปลายปากจรดปลายหางประมาณ 28 ซม. โดยหางจะมีความยาวประมาณ15 - 19 ซม. ส่วนนกกางเขนบ้านมีหางยาวประมาณ 9 ซม. 

**ตัวผู้:** จะมีสีดำ เหลือบน้ำเงิน บริเวณ หัว คอ หน้าอก หลัง ไหล่ รวมทั้งขนคลุมปีก ตัดกับตะโพก ขนคลุมที่โคนหางเป็นสีขาวบริสุทธิ์ จนสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน ขนบริเวณกลางปีกมีสีดำด้านๆ ส่วนขนหาง 2 คู่ล่างสุดมีสีขาวปลอดทั้งเส้น ด้านล่างของลำตัวส่วนที่ถัดจากหน้าอกลงมา จนถึงท้องจนถึงขนคลุมใต้โคนหางมีสีน้ำตาลแกมแดง ลักษณะสีโดยรวมของสีคือมีสีตัดกันถึง 3 สี คือ สีดำ ขาว และ น้ำตาลแกมแดง มีม่านตาเป็นสีน้ำตาลเข้ม ปากสีดำสนิท ส่วนขา นิ้วเท้า และ เล็บ มีสีเนื้อจางๆ 

เสียงร้อง
**ตัวเมีย:** จะมีหางสั้นกว่าตัวผู้ ขนที่ หัว คอ หน้าอก หลัง เป็นสีเทาคล้ำ บริเวณกระหม่อม และ หลังไหล่ อาจมีเหลือบเป็นมันเล็กน้อย ขนที่กลางปีก ปลายปีก และขนหาง 2 คู่บน มีสีเทาคล้ำๆ ซึ่งจะมีขนหางอยู่ 2 คู่ ที่ถัดลงไปจะมีสีเทาคล้ำครึ่งโคนส่วนครึ่งปลายสีขาว ขนหาง 2 คู่ล่างสุด มีสีขาวปลอดทั้งเส้น สะโพกและขนคลุมบนโคนหางสีขาว ด้านล่างของลำตัวสีส้มอมน้ำตาล ม่านตาสีน้ำตาลเข้ม ขา นิ้วเท้า และ เล็บ มีสีเนื้อจางๆ เหมือตัวผู้

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Copsychus malabaricus*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. ↑  ระบบฐานข้อมูลทรัพยากรชีวภาพและภูมิปัญญาท้องถิ่นชุมชน เก็บถาวร 2015-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนนกกางเขนดง

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Copsychus malabaricus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Copsychus malabaricus ที่วิกิสปีชีส์
**มนต์สยาม ฮ. มหาชัย** หรือ นายสวย นาคสาม เกิดเมื่อ 4 มีนาคม พ.ศ. 2497 ที่อำเภอดำเนินสะดวก จ. ราชบุรี สถิติการชก 35 ครั้ง ชนะ 26 (น็อค 15) เสมอ 1 แพ้ 8

ประวัติ
-------

มนต์สยามเริ่มชกมวยไทยมาก่อนในแถบภาคตะวันตก จนได้มาอยู่ค่าย ฮ. มหาชัย กิมหยู ฤกษ์ชัย เทรนเนอร์ประจำค่ายเห็นว่ามนต์สยามเป็นมวยรูปร่างเตี้ย เสียเปรียบช่วงชก จึงให้หันมาชกมวยสากลแทน มนต์สยามชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2517 ชนะคะแนน ชัยฤทธิ์ เพชรเกษม ที่ เวทีลุมพินี จากนั้นชกชนะรวดมาตลอด จนได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่ว่าง เมื่อ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 ชนะคะแนน ฟิล ทากูปา ก่อนจะเสียตำแหน่งให้กับ ชุง ซางอิล ในปีต่อมา 

หลังจากเสียแชมป์ มนต์สยามกลับมาทำฟอร์มใหม่ ชกชนะติดต่อกันสามครั้ง จึงได้ชกกับเนตรน้อย ศ.วรสิงห์ นักมวยดาวรุ่งในขณะนั้น ปรากฏว่ามสนต์สยามเป็นฝ่ายแพ้คะแนน มนต์สยามชกชนะเซกิ สิงห์ทองในไฟต์ต่อมาอีก 1 ครั้งก็ได้รับเชิญให้ไปชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBA กับโยโก กูชิเก็ง แต่มนต์สยามไปชกด้วยสภาพที่ไม่พร้อม ก่อนชกป่วยจนต้องผ่าตัด ทำให้เป็นฝ่ายแพ้น็อคกูชิเก็งในยกที่ 4

มนต์สยามขึ้นชิงแชมป์ประเทศไทยรุ่นฟลายเวทเมื่อ 12 ตุลาคม 2521 แต่ไม่สำเร็จ เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป มนต์สยามชกชนะนักมวยสากลชาวไทยด้วยกันอีกหลายครั้ง จน พ.ศ. 2523 จึงได้ไปชกกับแฟรงก์ ซีเดโน รองแชมป์โลกชาวฟิลิปปินส์ แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 7 จากนั้น การชกของมนต์สยามตกต่ำลง ชกแพ้ติดๆกันถึงสามครั้ง จนในที่สุด หลังจากชกแพ้น็อค ศักดิ์สมัย ช.ศิริรัตน์ ยก 3 เมื่อ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 มนต์สยามจึงแขวนนวมไป

หลังจากเลิกชกมวยแล้ว มนต์สยามเคยเป็นเทรนเนอร์ให้กับเด่นเก้าแสน เก้าวิชิตเมื่อชกมวยสากลในช่วงแรกๆ ปัจจุบันประกอบอาชีพค้าขายที่จังหวัดนครราชสีมา

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวท (2518)
	+ ชิง30 พฤษภาคม 2518 ชนะคะแนน ฟิล ทากูปา (ธงของประเทศฟิลิปปินส์ ฟิลิปปินส์) ที่ กรุงเทพฯ
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 24 กันยายน 2518 ชนะน็อค ยก 6 ราวี ศิษย์ช่างศิลป์ ที่ กรุงเทพฯ
	+ เสียแชมป์ 5 มิถุนายน 2519 แพ้คะแนน ชุง ซางอิล (ธงของประเทศเกาหลีใต้ เกาหลีใต้) ที่ โซล
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA เมื่อ 9 ต.ค. 2520 แพ้น็อค ยก 4 โยโก กูชิเก็ง (ธงของประเทศญี่ปุ่น ญี่ปุ่น) ที่ ฮอทสปริงพูล โออิตะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  บางแห่งกล่าวว่าป้องกัยตำแหน่งได้ 1 ครั้ง ชนะ ราวี ศิษย์ช่างศิลป์แต่ไม่มีบันทึกใน boxrec.com

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2015-06-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
* ชายพจน์. มนต์สยาม ฮ.มหาชัย ชิงแชมป์โลกกับกูชิเก้น นิตยสารมวยโลก. ปีที่ 21 ฉบับที่ 1411. 21 - 27 กันยายน 2554. หน้า 48 - 49


| * ด
* ค
* ก
แชมป์ OPBF ชาวไทย |
| --- |
| ก่อน พ.ศ. 2500 | 
* จำเริญ ทรงกิตรัตน์
* สมเดช ยนตรกิจ

 |
| พ.ศ. 2500 - 2519 | 
* ออมทรัพย์ แหลมฟ้าผ่า
* โผน กิ่งเพชร
* ดาวทอง สิงหพัลลภ
* คีรีศักดิ์ บาร์โบส
* สามารถ ศรแดง
* เขียวหวาน ยนตรกิจ
* วีระนิด เจริญเมือง
* ชาติชาย เชี่ยวน้อย
* พลายน้อย ร.ฟ.ท.
* อภิเดช ศิษย์หิรัญ
* สเลมาลย์ อิทธิอนุชิต
* เวนิส บ.ข.ส.
* มนต์สยาม ฮ. มหาชัย

 |
| พ.ศ. 2528 - 2540 | 
* เพชรงาม ชูวัฒนะ
* สมุทร ศิษย์นฤพนธ์
* สกัด พรทวี
* ประยูรศักดิ์ เมืองสุรินทร์
* ถนอมศักดิ์ ศิษย์โบ๊เบ๊
* เด่น ชูวัฒนะ
* ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ
* โชคชัย โชควิวัฒน์
* วิสุทธิ์ ชูวัฒนะ
* หลักหิน ซีพียิม

 |
| พ.ศ. 2547 - ปัจจุบัน | 
* แหวนเพชร ชูวัฒนะ
* เวทย์ ศักดิ์เมืองแกลง
* วันมีโชค สิงห์วังชา
* กุมารทอง ป.ปลื้มกมล
* จอมทอง ชูวัฒนะ
* ราชสีห์ ศิษย์ทรายทอง

 |
*Pyrrhocorax pyrrhocorax* 
**นกกาภูเขาปากแดง** หรือ **นกกาภูเขา** (อังกฤษ: Chough, Red-billed chough; /ˈtʃʌf/ ***chuff***; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pyrrhocorax pyrrhocorax*) เป็นนกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกกา (Corvidae)

เป็นนกที่มีรูปร่างเหมือนกับนกกาทั่วไป แต่มีขนาดใหญ่กว่า กับส่วนหัวที่แหลมชี้ขึ้นและปีกที่เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าและปลายปีกคม หน้าแข้งสีแดงและจะงอยปากสีแดง จะงอยปากเรียวยาวและคม อันเป็นลักษณะเฉพาะที่ใช้ในการอนุกรมวิธาน

ผสมพันธุ์และวางไข่ในช่วงฤดูหนาว บนหน้าผาสูงหรือบริเวณที่เป็นพื้นหญ้า บางครั้งอาจเข้าไปทำรังในอาคารหรือตึกร้างได้ บางครั้งอาจจะกระโดดเหมือนกับกายกรรมลงมาในแนวดิ่งได้

พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในทวีปยุโรป, เอเชียเหนือ, เอเชียกลาง และเอเชียตะวันออก เป็นนกที่แพร่ขยายพันธุ์และมีจำนวนประชากรที่มาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2009). *Pyrrhocorax pyrrhocorax*. In: IUCN 2009. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 4 November 2009.
2. ↑  ["Chough (*Pyrrhocorax pyrrhocorax*) (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-11-07. สืบค้นเมื่อ 2012-11-05. Chough (*Pyrrhocorax pyrrhocorax*) (อังกฤษ)]
3. ↑  Red-billed Chough *Pyrrhocorax pyrrhocorax* (อังกฤษ)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pyrrhocorax pyrrhocorax***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pyrrhocorax pyrrhocorax ที่วิกิสปีชีส์
**สวีซีตี้** หรือ **เสี่ยวเอส** (จีน: 徐熙娣; พินอิน: *xúxīdì*; อังกฤษ: Dee Hsu, Xiao s, 小S; เกิด 14 มิถุนายน ค.ศ. 1978) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไต้หวัน ที่มีพี่สาว(ต้าเอส)เป็นนักร้องและนักแสดงไต้หวันโด่งดังมากจากเรื่อง รักใสใสหัวใจสี่ดวง (2001) ในบท **ซานไช่**

ประวัติ
-------

สีว์ซีตี้ มีชื่อเล่นว่า ถีง ถีง แฟน ๆ รู้จักเธอในนามเสี่ยวเอส เป็นน้องสาวของต้าเอส เกิดเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 1978 ที่ไต้หวัน ภูมิลำเนาอยู่ที่มณฑลซานตงของจีนแผ่นดินใหญ่ สามารถพูดได้ทั้งภาษาจีนกลาง ภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่น จบการศึกษาจากโรงเรียนศิลปะหัวกั่งของไต้หวัน
เสี่ยวเอสเข้าวงการบันเทิงตอนอายุ 15 ปี และก่อตั้งวงวงดนตรี ASOS กับพี่สาวต้าเอสในปี 1993 ตั้งแต่ปี 1994 จนถึงปัจจบัน ASOS ได้ออกอัลบั้มทั้งหมด 8 ชุด อัลบั้มชื่อ bian tai shao nv ซึ่งออกในปี 2002 เสี่ยวเอสกับพี่สาวต้าเอสได้ประพันธ์เนื้อร้องและทำนองหลายเพลงในชุดนี้ 
ปัจจุบัน เสี่ยวเอสเน้นบทบาทเป็นพิธีกรมากกว่า เธอเป็นพิธีกรที่มีชื่อเสียงโด่งดังทั่วเอเซีย และเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์มากมายในไต้หวัน เช่น รายการ yu le bai fen bai รายการ wo cai และรายการ kang xi lai le เป็นต้น บทบาทของเธอในฐานะพิธีกรก็ได้รับความชื่นชอบจากแฟน ๆ มาก ด้านครอบครัวเสี่ยวเอสแต่งงานกับนักธุรกิจหนุ่ม สี่ว์ หย่าเตี้ยว (ไมค์) มีลูก 2 คน และตั้งใจว่าจะมีคนที่ 3 ต่อ

และล่าสุด เสี่ยวเอสกำลังรับบทเป็นพี่สาวเต้าหมิงซื่อในรักใสใสหัวใจสี่ดวง 2018

อ้างอิง
-------

* ชวนรู้จักเสี่ยวเอส น้องสาวของต้าเอส
* เสี่ยวเอส
* เสี่ยวเอสเปิดตัวลูกสาว 3 ใบเถา เก็บถาวร 2019-07-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ขุ่นพระ! พี่สาวเต้าหมิงซื่อ F4 2018 รับบทโดยน้องสาวของต้าเอส ซานไช่ F4 ในตำนาน!
* สีว์ซีตี้ Dee Hsu


1. ↑   ชวนรู้จักเสี่ยวเอส น้องสาวของต้าเอส
2. ↑   ขุ่นพระ! พี่สาวเต้าหมิงซื่อ F4 2018 รับบทโดยน้องสาวของต้าเอส ซานไช่ F4 ในตำนาน!
**นกกินปลี** (อังกฤษ: Sunbird) เป็นวงศ์ของนกเกาะคอนขนาดเล็ก ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Nectariniidae

เป็นนกขนาดเล็ก มีความยาวเต็มที่ประมาณ 10-15 เซนติเมตร มีจุดเด่น คือ มีจะงอยปากยาวโค้ง ที่ภายในกลวงเป็นท่อ และมีลิ้นขนาดยาวอยู่ในนั้น ใช้สำหรับดูดกินน้ำต้อยจากดอกไม้เป็นอาหารหลัก บางครั้งอาจจะกินแมลงด้วย และนำไปเลี้ยงดูลูกอ่อน สามารถบินได้ด้วยความรวดเร็ว จึงมีลักษณะคล้ายกับนกฮัมมิงเบิร์ด (Trochilidae) ที่พบในทวีปอเมริกา ความคล้ายคลึงกันเกิดจากวิวัฒนาการเบนเข้าซึ่งเกิดจากวิถีชีวิตการกินน้ำหวานที่คล้ายคลึงกัน

เป็นนกที่มีสีสันสวยงาม ตัวผู้จะมีสีสวยและขนาดตัวใหญ่กว่าตัวเมีย พบกระจายพันธุ์ในซีกโลกที่เรียกว่า โลกเก่า คือ ทวีปยุโรป, แอฟริกา, เอเชีย และทวีปออสเตรเลีย รังทำด้วยเปลือกไม้และใบไม้แขวนห้อยอยู่ปลายกิ่งไม้ ดูรุงรังคล้ายถุงขยะ บางครั้งอาจเข้ามาทำรังในชายคาบ้านของมนุษย์ ตัวเมียเป็นฝ่ายกกไข่และดูแลลูก ขณะที่ตัวผู้จะเป็นดูแลอยู่ข้างนอกและหาอาหารมาป้อนให้

พบทั้งหมด 145 ชนิด ใน 16 สกุล  พบในประเทศไทยได้ 22 ชนิด เช่น นกกินปลีอกเหลือง (*Cinnyris jugularis*), นกกินปลีดำม่วง (*C. asiaticus*) เป็นต้น

สกุล
----

* *Chalcoparia*
* *Deleornis*
* *Anthreptes*
* *Hedydipna*
* *Anabathmis*
* *Dreptes*
* *Anthobaphes*
* *Cyanomitra*
* *Chalcomitra*
* *Leptocoma*
* *Nectarinia*
* *Drepanorhynchus*
* *Cinnyris*
* *Aethopyga*
* *Kurochkinegramma*
* *Arachnothera*

รูปภาพ
------

* นกกินปลีไม่ทราบชนิดนกกินปลีไม่ทราบชนิด
* นกกินปลีอกเหลืองตัวผู้ ขณะดูดกินน้ำต้อยจากดอกไม้นกกินปลีอกเหลืองตัวผู้ ขณะดูดกินน้ำต้อยจากดอกไม้
* นกกินปลีอกเหลืองตัวเมียนกกินปลีอกเหลืองตัวเมีย
* ลักษณะรังของนกกินปลีลักษณะรังของนกกินปลี

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  "วงศ์นกกินปลี". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-02-25. สืบค้นเมื่อ 2012-09-03.
3. ↑  Cheke, Robert A; Mann, Clive; Allen, Ricard (2001). *Sunbirds: A Guide to the Sunbirds, Spiderhunters, Sugarbirds and Flowerpeckers of the World*  *(Helm Identification Guides)*. Pica / Christopher Helm. ISBN 1873403801.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Nectariniidae***

* วีดีโอนกกินปลี
อนุสรณ์สถานในกรุงบรัสเซลส์
**รัฐสภาแห่งชาติ** (ฝรั่งเศส: *Congrès national*, ดัตช์: *Nationaal Congres*) เป็นการรวมตัวกันเพื่อก่อตั้งสภานิติบัญญัติชั่วคราวเพื่อร่างรัฐธรรมนูญฉบับแรกของเบลเยียมภายหลังจากการปฏิวัติเบลเยียมใน ค.ศ. 1830 ซึ่งได้ประกาศเอกราชเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1830 โดยรัฐบาลชั่วคราว

ประวัติ
-------

รัฐสภาแห่งชาติได้รับการจัดตั้งขึ้นภายหลังการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1830 โดยผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งประมาณ 30,000 คนจากทั่วประเทศ และมีองค์ประกอบคือสมาชิกรัฐสภาจำนวน 200 ที่นั่ง เอราสม์ หลุยส์ ซูร์แล เดอ ชอกีเย เป็นประธานรัฐสภาคนแรก

รัฐสภาได้มีมติเลือกใช้การปกครองแบบราชาธิปไตยของปวงชนภายใต้รัฐธรรมนูญ และได้มีมติเลือกเจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งเนอมูร์ พระราชโอรสในพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ขึ้นเป็นกษัตริย์พระองค์แรก โดยมีตัวเลือกอื่น ๆ เช่น โอกุสต์ เดอ โบอาร์แน และอาร์ชดยุกคาร์ลแห่งออสเตรีย พระอนุชาในจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และผู้ปกครองแห่งเนเธอร์แลนด์ใต้คนสุดท้าย อย่างไรก็ตาม เจ้าชายหลุยส์ได้รับการต่อต้านจากรัฐบาลแห่งสหราชอาณาจักร จึงจำเป็นต้องคัดเลือกใหม่ เอราสม์ หลุยส์ ซูร์แล เดอ ชอกีเย ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนในระหว่างการคัดเลือกพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ ส่วนตำแหน่งประธานรัฐสภาได้เปลี่ยนเป็นของเอเตียน กงส์ต็องแต็ง เดอ แฌร์ลัช แทน

ในที่สุดรัฐสภาได้มีมติเลือกเจ้าชายเลออปอลแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-โกทาขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวเบลเยียม โดยทรงได้รับการรับรองจากรัฐสภาเมื่อ 4 มิถุนายน และในอีกหกสัปดาห์ต่อมาได้ทรงเข้าพิธีสาบานตนต่อหน้ารัฐธรรมนูญแห่งเบลเยียมที่บริเวณหน้าโบสถ์นักบุญเจมส์แห่งเกาเดินแบร์คที่กรุงบรัสเซลส์ ต่อมาวันที่ทำพิธี (21 กรกฎาคม) ได้ถือเป็นวันชาติเบลเยียม

ต่อมารัฐธรรมนูญแห่งเบลเยียม ค.ศ. 1831 ซึ่งถือกันว่าเป็นรัฐธรรมนูญที่ทันสมัยที่สุดในยุคนั้น ได้รับการรับรองเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1831 รัฐบาลชั่วคราวก็ค่อย ๆ ยุติบทบาทในเวลาต่อมา ในขณะที่รัฐสภาแห่งชาติยังดำรงอยู่จนกระทั่งการเลือกตั้งทั่วไปครั้งแรกเมื่อ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1831 มีการสร้างอนุสรณ์สถานรัฐสภา (Congress Column) มีลักษณะเป็นเสาหินขึ้นเพื่อเป็นอนุสาวรีย์ ที่ฐานทั้งสี่ทิศประกอบด้วยรูปหล่อทองสำริดที่เป็นตัวแทนแห่งเสรีภาพทั้งสี่ในรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1831 ได้แก่ เสรีภาพในการนับถือศาสนา เสรีภาพในการสมาคม เสรีภาพในการศึกษา และเสรีภาพสื่อ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Congrès national de Belgique. Séance du 3 février 1831". Unionisme.be. สืบค้นเมื่อ 2014-08-22.
**นกกิ้งโครงคอดำ** หรือ **นกเอี้ยงโครง** (อังกฤษ: Black-collared starling; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Sturnus nigricollis*) เป็นนกชนิดหนึ่งในวงศ์นกเอี้ยงและนกกิ้งโครง (Sturnidae)

นกกิ้งโครงคอดำเป็นนกที่มีรูปร่างอ้วนป้อมและ มีขนาดใหญ่กว่านกชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน มีขนาดความยาวประมาณ 27 เซนติเมตร ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายกัน มีปากสีดำ หัวสีขาว มีหนังรอบตาสีเหลือง คอสีดำ ปีกและลำตัวด้านบนสีเท้ามีแถบสีขาวพาดขวาง 4-5 เส้น อก, ท้อง, ก้น, สะโพกและปลายหางสีขาว ในประเทศไทยพบได้แทบทุกภาคยกเว้นทางตอนใต้ของภาคใต้ ในต่างประเทศพบได้ในประเทศอินเดีย, พม่า, ลาว, เวียดนาม, กัมพูชา และภาคใต้ของจีน

นกกิ้งโครงคอดำเป็นนกที่กินเมล็ดพืชและธัญพืชเป็นอาหาร และกินสัตว์ขนาดเล็ก ๆ เช่น แมลงหรือสัตว์เลื้อยคลานได้ด้วย อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง หากินตามพื้นดิน โดยมักส่งเสียงร้องเอะอะเสียงดังทั้งฝูงโดยเฉพาะเมื่อตกใจหรือเวลาถูกรบกวน เป็นนกที่อาศัยทั้งในท้องทุ่งหรือแหล่งเกษตรกรรม จนถึงชุมชนเมืองของมนุษย์ เช่น สวนสาธารณะต่าง ๆ นกที่อาศัยอยู่ในเมืองมีพฤติกรรม นำเอาเศษวัสดุตามกองขยะ เช่น กระดาษ หรือถุงพลาสติก มาสร้างรัง วางไข่คราวละ 2-6 ฟอง กกไข่นาน 15-17 วัน จึงฟักออกเป็นตัว โดยรังเป็นรังแบบปิดมีทางเข้าออกแค่ทางเดียว ลักษณะรังเป็นรูปโดมขนาดใหญ่แขวนตามต้นไม้ ซึ่งนกในชุมชนเมืองอาจจะทำหลังใต้หลังคาบ้านของมนุษย์ มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงเดือนเมษายน-มิถุนายน

นกกิ้งโครงคอดำเป็นหนึ่งของนกในวงศ์นี้ที่สามารถเลียนเสียงมนุษย์ได้ จึงมีการนำมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง และถือเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. 1 2 3  นกกิ้งโครงโผลงมาจับกรงนกเอี้ยง อ้อยอี๋เอียงเถียงกันตลอดเวลา จากราชบัณฑิตยสถาน
3. 1 2  "นกกิ้งโครงคอดำ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-24. สืบค้นเมื่อ 2012-11-07.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Sturnus nigricollis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Sturnus nigricollis ที่วิกิสปีชีส์
**เซซาร์ เปลลี** (สเปน: *César Pelli*) เกิดเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1926 ที่เมืองซันมีเกลเดตูกูมัน ประเทศอาร์เจนตินา เป็นสถาปนิกชาวอาร์เจนตินา-อเมริกัน เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ออกแบบหลายตึกที่สูงที่สุดในโลก รวมถึงการออกแบบงานผังเมืองหลัง เขามักใช้เส้นโค้งที่ฟะซาดและวัสดุโลหะ

ในปี ค.ศ. 1991 สถาบันสถาปนิกอเมริกัน ติดอยู่ในรายชื่อ 1 ใน 10 ของสถาปนิกที่ยังมีชีวิตอยู่ผู้มีอิทธิพล เขายังได้รางวัลอื่น รวมถึงเหรียญทองคำจากสถาบันสถาปนิกอเมริกัน ในปี ค.ศ. 1995 สำหรับการทำงานที่ส่งผลต่ออิทธิพลทางด้านทฤษฎีและการปฏิบัติการสถาปัตยกรรม ผลงานที่มีชื่อเสียงของเขาคือ ตึกเปโตรนาสทาวเวอร์ ที่เคยเป็นตึกที่สูงที่สุดในโลก เขายังออกแบบกลุ่มอาคารเวิลด์ไฟแนนเชียลเซ็นเตอร์ ในดาวน์ทาวน์ของแมนแฮตตัน

หลังจากที่เขาศึกษาด้านสถาปัตยกรรมศาสตร์จาก มหาวิทยาลัยตูกูมัน เปลลีจบการศึกษาจากโรงเรียนสถาปัตยกรรมจากมหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ เขาเริ่มอาชีพการทำงานกับสำนักงานนิวฮาเวน ของสถาปนิก เอโร ซาริเนน เขาย้านถิ่นฐานมายังสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1952 และถือสัญชาติอเมริกันในปี ค.ศ. 1964 แขาแต่งงานกับไดแอนา บัลโมรี ซึ่งเป็นนักออกแบบผังเมืองและภูมิสถาปัตยกรรม ทั้งสองคนมีบุตร 2 คน คือ เดนิส นักประสาทชีววิทยาและศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยาและประสาทวิทยาศาสตร์ แห่งมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก และราฟาเอล ที่เป็นสถาปนิกเช่นกัน

เปลลีเป็นคณบดี โรงเรียนสถาปัตยกรรมที่มหาวิทยาลัยเยลตั้งแต่ปี 1977 ถึง 1984 สำนักงานของเขามีสถาปนิก นักออกแบบ ทีมงาน กว่า 100 คน ในนิวฮาเวต รัฐคอนเนกติคัต
**สงครามโก้นบอง–หงสาวดี** (พม่า: ကုန်းဘောင်-ဟံသာဝတီ စစ်; อังกฤษ: Konbaung–Hanthawaddy War) เป็นสงครามที่สู้กันระหว่างราชอาณาจักรโก้นบองและราชอาณาจักรหงสาวดีใหม่ในพม่าตั้งแต่ ค.ศ. 1752 ถึง 1757 เป็นสงครามชุดสุดท้ายในระหว่างโก้นบองอันเป็นกลุ่มผู้ใช้ภาษาพม่าซึ่งอยู่ทางเหนือกับหงสาวดีอันเป็นกลุ่มผู้ใช้ภาษามอญซึ่งอยู่ทางใต้ จบลงด้วยความพ่ายแพ้ของมอญซึ่งเคยครองภาคใต้มาหลายร้อยปี

สงครามนี้เริ่มในเดือนเมษายน ค.ศ. 1752 ในสภาพขบวนการอิสระต่อต้านอำนาจกองทัพหงสาวดีที่เพิ่งยึดอำนาจจากราชอาณาจักรตองอู การต่อต้านดังกล่าวมีผู้นำคือพระเจ้าอลองพญาผู้ก่อตั้งราชอาณาจักรโก้นบอง พระองค์สามารถเอาชัยในพื้นที่พม่าตอนบนได้ทั้งหมดเมื่อสิ้น ค.ศ. 1753 หงสาวดีจากภาคใต้จึงรุกรานกลับอย่างเต็มรูปแบบใน ค.ศ. 1754 แต่ไม่สำเร็จ เมื่อเวลาผ่านไป สงครามก็มีลักษณะทางชาติพันธุ์มากขึ้น เพราะเป็นการสู้กันของพม่าจากทางเหนือกับมอญจากทางใต้ กองทัพโก้นบองเข้าสู่พม่าตอนล่างในเดือนมกราคม ค.ศ. 1755 ยึดดินดอนสามเหลี่ยมอิรวดีและเมืองดะโกนเป็นผลสำเร็จในเดือนพฤษภาคมของปีนั้น เมืองท่าสิเรียมที่อยู่ในความพิทักษ์ของกลุ่มฝรั่งเศสยื้อสงครามออกไปอีก 14 เดือน แต่ถูกตีแตกในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1756 ทำให้ฝรั่งเศสยุติบทบาทในสงครามครั้งนี้ ต่อมาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1757 ฝ่ายโก้นบองยึดพะโคเมืองหลวงของหงสาวดีไว้ได้ ราชอาณาจักรหงสาวดีที่ตั้งมาได้ 16 ปีจึงล่มสลายลง กองกำลังมอญแห่งหงสาวดีถอยไปตั้งตัวในคาบสมุทรตะนาวศรีอยู่หลายปีโดยได้ความช่วยเหลือจากกรุงศรีอยุธยา แต่พม่าแห่งโก้นบองยึดคาบสมุทรดังกล่าวคืนจากกรุงศรีอยุธยาและขับไล่มอญออกไปได้ใน ค.ศ. 1765

เมื่อสิ้นสงคราม กลุ่มชาติพันธุ์พม่าจากทางเหนือเข้าตั้งรกรากในคาบสมุทรตะนาวศรี และในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 การกลืนและสมรสกันระหว่างชาติพันธุ์ทำให้มอญกลายเป็นชนกลุ่มน้อยไปในที่สุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Alaungpaya Ayedawbon 1961: 41–42
2. ↑  Alaungpaya Ayedawbon 1961: 77–79
3. ↑  Phayre 1967: 150–151
4. 1 2  Lieberman 2003: 202–206
5. ↑  Myint-U 2006: 97–98

บรรณานุกรม
----------

* Letwe Nawrahta and Twinthin Taikwun (c. 1770). Hla Thamein (บ.ก.). *Alaungpaya Ayedawbon* (ภาษาพม่า) (1961 ed.). Ministry of Culture, Union of Burma.
* Myint-U, Thant (2006). *The River of Lost Footsteps--Histories of Burma*. Farrar, Straus and Giroux. ISBN 978-0-374-16342-6.
**สนามกีฬาสตอฌิตแซ** (สโลวีเนีย: *Stadion Stožice*) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ที่ตั้งอยู่ที่เขตเบซิกราด ลูบลิยานา ประเทศสโลวีเนีย ออกแบบโดยสถาปินิกซาดาร์วูกา นับเป็นสนามฟุตบอลที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ตัวสนามเป็นส่วนหนึ่งของศูนย์กีฬาสตอฌิตแซสปอร์ตปาร์ก นอกจากสนามแห่งนี้จะเป็นสนามเหย้าของสโมสรออลิมปียาลูบลิยานาและฟุตบอลทีมชาติสโลวีเนียแล้ว ยังใช้จัดงานสำคัญทางวัฒนธรรมอีกด้วย

สถิติผู้เข้าชมสูงสุดที่สนามแห่งนี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2010 ซึ่งเป็นวันแรกที่เปิดใช้สนาม ในนัดที่สโลวีเนียพบกับออสเตรเลีย มีผู้เข้าชม 16,135 คน

ประวัติ
-------

ชื่อของสนามตั้งตามบริเวณที่ตั้ง และอาจเปลี่ยนแปลงได้ตามผู้สนับสนุน สนามเป็นส่วนหนึ่งของสวนกีฬาสตอฌิตแซ โดยอาคารบริเวณสนามมีพื้นที่ 24.614 ตารางเมตร สนามใช้เวลาในการก่อสร้าง 14 เดือน และเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2010 ในนัดกระชับมิตรระหว่างสโลวีเนียกับออสเตรเลีย ซึ่งสโลวีเนียเอาชนะไปได้ 2–0

สนามจุคนได้ 16,038 ที่นั่ง มีที่นั่งสำหรับบุคคลสำคัญ 558 ที่นั่ง และที่นั่งสำหรับผู้พิการ 97 ที่นั่ง พื้นที่แถลงข่าวรองรับนักข่าวได้ 210 คน ตัวสนามตั้งอยู่บริเวณที่ราบต่ำของสวน จึงเห็นสนามจมลงไปสวนโดยมีเพียงหลังคาเท่านั้นที่โผล่ออกมาจากพื้นสวน

ในการจัดงานอื่น ๆ เช่น งานแสดงดนตรี สนามสามารถเพิ่มความจุได้เป็น 20,000 ที่นั่ง

ระเบียงภาพ
----------

*

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สนามกีฬาสตอฌิตแซ**

1. 1 2 3 4  "Stadion Stožice" [Stozice Stadium] (ภาษาสโลวีเนีย). sport-ljubljana.si. สืบค้นเมื่อ 10 March 2016.
2. 1 2  "Stadion" [Stadium] (ภาษาสโลวีเนีย). NK Olimpija Ljubljana. สืบค้นเมื่อ 10 March 2016.
3. 1 2 3  "Slovenia vs. Australia". soccerway.com. 11 August 2010. สืบค้นเมื่อ 10 March 2016.
**สงครามโรมัน–ซิลูซิด** (อังกฤษ: Roman–Seleucid War) หรือ **สงครามแอนทิโอคอส** หรือ **สงครามซีเรีย** เป็นความขัดแย้งระหว่างจักรวรรดิซิลูซิดกับสาธารณรัฐโรมัน เกิดขึ้นระหว่าง 192–188 ปีก่อนคริสตกาล สงครามครั้งนี้ทำให้โรมันกลายเป็นมหาอำนาจในกรีซและรอบ ๆ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

จุดเริ่มต้นของสงครามเริ่มจากทั้งสองฝ่ายต้องการเป็นใหญ่ในภูมิภาคอีเจียน โดยใน 203 ปีก่อนคริสตกาล พระเจ้าแอนทิโอคัสมหาราชแห่งซิลูซิดร่วมเป็นพันธมิตรกับพระเจ้าฟิลิปที่ 5 แห่งมาซิดอนเพื่อพิชิตดินแดนของราชอาณาจักรทอเลมี ต่อมาใน 200 ปีก่อนคริสตกาล เพอร์กามอนและโรดส์ที่เคยทำสงครามกับพระเจ้าฟิลิปที่ 5 ขอความช่วยเหลือจากโรมัน โรมันจึงยกทัพไปโจมตีมาซิดอนจนเกิดเป็นสงครามมาซิโดเนียครั้งที่สอง สงครามนี้สิ้นสุดลงเมื่อทัพโรมันและพันธมิตรชนะในยุทธการที่ไซโนสเซฟาลี ทั้งสองฝ่ายลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพ โดยพระเจ้าฟิลิปที่ 5 ต้องชดใช้ค่าปฏิกรรมสงครามและเป็นพันธมิตรกับโรมัน

ในขณะเดียวกัน พระเจ้าแอนทิโอคัสรบชนะพระเจ้าทอเลมีที่ 5 ในยุทธการที่แพเนียม ทำให้ซีลี-ซีเรียตกอยู่ใต้อำนาจของซิลูซิด พระเจ้าแอนทิโอคัสส่งทัพเรือไปซิลิเชีย ลิเชียและแคเรียเพื่อช่วยเหลือพระเจ้าฟิลิปที่ 5 และได้รับคำเตือนจากโรดส์ว่าจะโจมตีกองเรือของพระองค์หากแล่นผ่านแหลมเจลิดอเนีย พระเจ้าแอนทิโอคัสเพิกเฉยต่อคำเตือนและสั่งให้กองเรือแล่นต่อไป ส่วนโรดส์ไม่ได้ทำตามคำเตือนเนื่องจากได้รับข่าวความพ่ายแพ้ของพระเจ้าฟิลิปที่ 5 ที่ไซโนสเซฟาลี หลังพระเจ้าแอนทิโอคัสผูกมิตรกับพระเจ้าทอเลมีที่ 5 พระองค์ก็มีแผนจะรุกเข้าไปในยุโรป

ในช่วงเวลานั้น ฮันนิบาล แม่ทัพชาวคาร์เธจที่เคยสู้กับโรมันในสงครามพิวนิกครั้งที่สองได้ลี้ภัยมายังเอฟิซัสเพื่อขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าแอนทิโอคัส พระองค์ให้การช่วยเหลือ ด้านโรมันได้โจมตีสปาร์ตาที่ต่อต้านการแผ่อำนาจของโรมันในกรีซ สปาร์ตาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้และขอความช่วยเหลือจากสันนิบาตอีโทเลียน ต่อมาพระเจ้าแอนทิโอคัสได้ยกทัพข้ามช่องแคบเฮลเลสปอนต์ (ช่องแคบดาร์ดะเนลส์ในปัจจุบัน) เพื่อช่วยเหลือสันนิบาตอีโทเลียน โรมันจึงส่งกองทัพมาที่กรีซ ทั้งสองฝ่ายปะทะกันที่ช่องเขาเทอร์มอพิลี โดยโรมันเป็นฝ่ายชนะ พระเจ้าแอนทิโอคัสจึงถอยทัพออกจากกรีซ ลูเชียส เอเซียติคัส แม่ทัพชาวโรมันยกทัพตามไปและปะทะกับกำลังของฮันนิบาลที่ใกล้แม้น้ำยูรีมีดอน ไมโอเนสซัสและแมกนีเซีย โดยฝ่ายโรมันและพันธมิตรเป็นฝ่ายชนะทั้งหมด โรมันและซิลูซิดลงนามสนธิสัญญาแอพาเมีย โดยพระเจ้าแอนทิโอคัสต้องชดใช้ค่าปฏิกรรมสงครามและต้องสละดินแดนด้านทิศตะวันตกของเทือกเขาทอรัส โรดส์ได้แคเรียและลิเชีย ส่วนเพอร์กามอนได้ลิเชียเหนือและดินแดนที่เคยอยู่ใต้อำนาจของซิลูซิดในเอเชียน้อย

ดินแดนเปลี่ยนตามสนธิสัญญาแอพาเมีย
  จักรวรรดิซิลูซิด
  ราชอาณาจักรเพอร์กามอน
  โรดส์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Green, *Alexander to Actium: The Historical Evolution of the Hellenistic Age*, 304
2. ↑  Livy 31.14
3. ↑  Livy 33.19
4. ↑  Livy 33.20
5. ↑  Livy 34.49
6. ↑  Smith