recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**กงส์ต็องส์แห่งบูร์กอญ** (ฝรั่งเศส: *Constance de Bourgogne*) เสด็จพระราชสมภพ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1046 สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1093 เป็นบุตรสาวของรอแบต์ที่ 1 ดยุคแห่งบูร์กอญกับเอลี เดอ เซมูร์-อ็อง-บริโอนเนส์ ทรงเป็นพระราชินีคู่สมรสแห่งกัสติยาและเลออน เป็นพระนัดดาของพระเจ้ารอแบต์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส พระมหากษัตริย์ลำดับที่สองของราชวงศ์กาแปของฝรั่งเศส และเป็นพระมารดาของอูร์รากาแห่งเลออนที่สืบทอดต่อตำแหน่งของพระบิดาทั้งในกัสติยาและเลออน

พระชนม์ชีพ
----------

ใน ค.ศ. 1065 กงส์ต็องส์แต่งงานกับสามีคนแรก อูกที่ 2 เคานต์แห่งชาลง ทั้งคู่แต่งงานกันสิบสี่ปีจนกระทั่งอูกเสียชีวิตใน ค.ศ. 1079 โดยไม่มีบุตรด้วยกัน

ในปลาย ค.ศ. 1079 กงส์ต็องส์แต่งงานใหม่กับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 แห่งเลออนและกัสติยา ซึ่งก่อนหน้านี้เคยแต่งงานกับอาแญ็สแห่งอากีแตน ซึ่งต่อมาทั้งคู่น่าจะหย่ากันหรือไม่พระองค์ก็เป็นม่ายเนื่องจากอาแญ็สสิ้นพระชนม์ การแต่งงานของกงส์ต็องส์กับพระเจ้าอัลฟอนโซในช่วงแรกถูกต่อต้านโดยสมเด็จพระสันตะปาปา เนื่องจากกงส์ต็องส์เป็นญาติกับอาแญ็ส

กงส์ต็องส์กับพระเจ้าอัลฟอนโซมีพระโอรสธิดาด้วยกันหลายคน แต่มีเพียงคนเดียวที่มีชีวิตอยู่จนถึงวัยผู้ใหญ่ คือ

* อูร์รากา (เมษายน ค.ศ. 1079 – 8 มีนาคม ค.ศ. 1126) พระราชินีแห่งกัสติยาและเลออนตามสิทธิ์ของตนเอง แต่งงานครั้งแรกกับแรมงแห่งบูร์กอญ ครั้งที่สองกับพระเจ้าอัลฟอนโซจอมประจัญบาน ไม่มีทายาท

กงส์ต็องส์สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1093 ทิ้งพระธิดาวัย 14 พรรษาไว้กับพระสวามีม่ายที่อภิเษกสมรสครั้งที่สามกับพระมเหสีคนต่อมาหลังกงส์ต็องส์สิ้นพระชนม์ แต่มีพระโอรสเพียงคนเดียวกับซาอีดะฮ์แห่งเซบิยา ภรรยาลับชาวมุสลิม

หลังสิ้นพระชนม์ ร่างของกงส์ต็องส์ถูกพาไปเมืองซาฮากูนเพื่อฝังในอารามของนักบุญฟากูนโดและนักบุญปริมิติโว อารามที่ต่อมาพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 พระสวามีของพระองค์ ถูกฝังเคียงข้างกับพระมเหสีทุกคน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Bouchard 1987, p. 256.
2. 1 2  Bull 1993, p. 88.
3. ↑  Bouchard 1987, p. 145.
4. ↑  Elorza et al 1990, p. 54.
**จักรพรรดิฮั่นอัน** (จีน: 漢安帝; พินอิน: *Hàn Ān Dì*; เวด-ไจลส์: *Han An-ti*; 94 – 30 เมษายน 125) เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นและเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 106 ถึง ค.ศ. 125 พระองค์เป็นพระราชนัดดาของจักรพรรดิฮั่นจาง

หลิว ฮู่ เป็นพระโอรสขององค์ชาย หลิว ชิ่ง (劉慶) กับพระชายาโจว (左小娥) องค์ชายหลิว ชิ่ง เป็นพระเชษฐาของ จักรพรรดิฮั่นเหอ เมื่อ จักรพรรดิฮั่นชาง (劉隆) โอรสของจักรพรรดิฮั่นเหอซึ่งสืบบัลลังก์ต่อจากจักรพรรดิฮั่นเหอสวรรคตในปี 106 หลิว ฮู่ ก็ได้รับยกขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่โดยมี เติ้งไทเฮา (鄧綏) พระพันปีของจักรพรรดิฮั่นชางทรงสำเร็จราชการ

เมื่อเติ้งไทเฮาสิ้นพระชนม์ในปี 121 หลิว ฮู่ ก็ถอดญาติสนิทมิตรสหายของนางออกจากตำแหน่งหน้าที่ราชการและเริ่มมั่วสุรานารีจนไม่ออกว่าราชการอีก กิจการทั้งหลายของรัฐมีขันทีทั้งหลายคอยสั่งอยู่เบื้องหลัง ขันทีเหล่านี้ล้วนฉ้อราษฎร์บังหลวงราษฎรจึงลุกฮือขึ้นทั่วแผ่นดินครั้นปี 125 หลิว ฮู่ ประพาสเมือง หนานหยาง แต่จับไข้ขณะนิวัติพระนครจนสวรรคตแบบปัจจุบันทันด่วนพระชนมายุได้สามสิบเอ็ดพรรษา

เอี๋ยนฮองเฮา (閻姬) จักรพรรดินีของจักรพรรดิฮั่นก็ยก หลิว อี้ (劉懿) พระญาติของจักรพรรดิฮั่นอันขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ถัดมา

อ้างอิง
-------


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิฮั่นอัน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จักรพรรดิฮั่นชางตี้** |  | **จักรพรรดิจีน** (106–125) |  | **หลิว อี้** |

| * ด
* ค
* ก
จักรพรรดิราชวงศ์ฮั่น |
| --- |
| ราชวงศ์ฮั่น |
| ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก | 
* เกาจู่
* ฮุ่ย
* จักรพรรดินีลฺหวี่
	+ เฉียนเฉ่า
	+ โฮ่วเฉ่า
* เหวิน
* จิง
* อู่
* เจา
* หลิว เฮ่อ
* เซฺวียน
* ยฺเหวียน
* เฉิง
* ไอ
* ผิง
* หรูจึ

 | 漢 |
| (ราชวงศ์ซิน) | 
* (หวัง หมั่ง)

 |
| กบฏลู่หลินและกบฏคิ้วแดง | 
* เกิงฉื่อ
* หลิว เผินจึ

 |
| ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก | 
* กวังอู่
* หมิง
* จาง
* เหอ
* ชาง
* อัน
* เป่ย์เซียงโหว
* ชุน
* ฉง
* จื้อ
* หฺวัน
* หลิง (เลนเต้)
* หลิว เปี้ยน (หองจูเปียน)
* เซี่ยน (เหี้ยนเต้)

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**สิงโตมาไซ** หรือ **สิงโตแอฟริกาตะวันออก** (อังกฤษ: Masai lion, East African lion; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Panthera leo nubica*) เป็นชนิดย่อยของสิงโตชนิดหนึ่งในทวีปแอฟริกา

พบกระจายพันธุ์ในแถบแอฟริกาตะวันออก โดยชนิดต้นแบบได้รับการอธิบายว่ามาจาก "นิวเบีย" รวมถึงชนิดย่อยที่เคยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *massaica* ซึ่งได้รับการอธิบายไว้ในขั้นต้นจากดินแดนแทนกันยีกาในแอฟริกาตะวันออก 

สิงโตมาไซมีช่วงขาที่เรียวยาว แลดูปราดเปรียวและช่วงหลังโค้งน้อยกว่าสิงโตชนิดย่อยอื่น ๆ ตัวผู้มีกระจุกขนปานกลางบนข้อเข่าและขนแผงคอจะขึ้นไม่เต็ม แต่จะมีลักษณะเสยไปด้านหลังเหมือนผมที่ถูกหวี 

ตัวผู้มีขนาดโดยทั่วไป 2.5-3.0 เมตร (8.2-9.8 ฟุต) รวมถึงหาง ตัวที่ยังไม่โตเต็มที่มักจะมีขนาดเล็กเพียง 2.3-2.6 เมตร (7.5-8.5 ฟุต) น้ำหนักตัวผู้อยู่ระหว่าง 145-205 กิโลกรัม (320-452 ปอนด์) และตัวเมียอยู่ที่ 100-165 กิโลกรัม (220-364 ปอนด์) มีความสูงตั้งแต่ปลายตีนถึงช่วงไหล่ของทั้งสองเพศอยู่ที่ 0.9-1.10 เมตร (3.0-3.6 ฟุต) 

คู่ตัวผู้ที่มีแผงคอขึ้นไม่เต็มที่ซาโว
สิงโตมาไซตัวผู้เป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีถึงลักษณะของประเภทแผงคอ การพัฒนาแผงคอสัมพันธ์กับอายุ ตัวที่มีอายุมากกว่ามีแผงคอกว้างขวางมากขึ้นกว่าตัวที่อายุน้อยกว่า และแผงคอยังคงยาวไปได้ถึงอายุ 4-5 ปี ตัวผู้จะกลายเป็นสิงโตตัวเต็มวัยได้จากการผสมพันธุ์ ตัวผู้ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่สูงกว่า 800 เมตร (2,600 ฟุต) มีแผงคอที่ใหญ่และกว้างกว่าสิงโตที่พบในแถบที่ราบลุ่มและอบอุ่นของทางตะวันออกและทางตอนเหนือของเคนยา ซึ่งพบว่ามีแผงคอที่ไม่สมบูรณ์และมีลักษณะบ่งบอกถึงทางเพศที่ไม่เต็มที่อีกด้วย.

อ้างอิง
-------

1. ↑  Wozencraft, W. Christopher (16 November 2005). "Order Carnivora (pp. 532-628)". in Wilson, Don E. and Reeder, DeeAnn M. eds. Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Baltimore: Johns Hopkins University Press, 2 vols. (2142 pp.). pp. 546–548. ISBN 978-0-8018-8221-0. .
2. ↑  Allen, G. M. (1939). *A Checklist of African Mammals*. Bulletin of the Museum of Comparative Zoology at Harvard College 83: 1–763.
3. ↑  Haas, S. K. Hayssen, V. Krausman, P. R. (2005). *Panthera leo* เก็บถาวร 2017-07-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Mammalian Species (762): 1–11.
4. ↑  Neumann, O. (1900). *Die von mir in den Jahren 1892–95 in Ost- und Central-Afrika, speciell in den Massai-Ländern und den Ländern am Victoria Nyansa gesammelten und beobachteten Säugethiere*. Zoologische Jahrbücher. Abtheilung für Systematik, Geographie und Biologie der Thiere 13 (VI): 529–562.
5. ↑  Gnoske, T. P. Celesia, G. G. Kerbis Peterhans, J. C. (2006). *Dissociation between mane development and sexual maturity in lions* (Panthera leo): *solution to the Tsavo riddle?*. Journal of Zoology 270(4): 551–560. Abstract

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Panthera leo nubica***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Panthera leo nubica ที่วิกิสปีชีส์
**สิงห์หนุ่ม ชูวัฒนะ** หรือนายสัมพันธ์ ไชยาโอนเป็นชาวจังหวัดแพร่เกิดเมื่อ 10 มกราคม พ.ศ. 2518 สถิติการชก 45 ครั้ง ชนะ 38 (น็อค 36) แพ้ 7

ประวัติ
-------

สิงห์หนุ่มขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2534 ชนะน็อค วิทย์ ศิษย์ฟ้าคำรณ ยก 2 ที่เวทีราชดำเนิน จากนั้นขึ้นชกชนะน็อครวดถึง 21 ครั้ง มีชนะคะแนน เดชอวยชัย เฉลิมศรี เพียงครั้งเดียวเท่านั้น จึงได้ขึ้นชิงแชมป์มวยสากลเวทีราชดำเนินรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2536 ชนะน็อค ถนอมจิต เกียรติเกรียงไกร ยก 9 ได้แชมป์มาครอง ต่อมาพบกับความพ่ายแพ้เป็นครั้งแรกเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2536 เมื่อชกแพ้คะแนนแกรี แกรี ที่ กรุงเทพฯ จากนั้นสิงห์หนุ่มยังชกชนะน็อครวดอีก รวมทั้งป้องกันแชมป์เวทีราชดำเนิน ชนะน็อค เขาชะโงก ศิษย์โสภา ยก 1 สิงห์หนุ่มจึงได้ไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 30 กันยายน พ.ศ. 2537 ปรากฏว่า แพ้คะแนน คริส ซากิต ที่ ฟิลิปปินส์ ไม่ได้แชมป์ 

หลังจากนั้นสิงห์หนุ่มยังคงชกป้องกันแชมป์เวทีราชดำเนินได้อีก 3 ครั้ง และเดินทางไปชกที่ญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2538 แพ้น็อค หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา ยก 8 ต่อมา ได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 23 มีนาคม พ.ศ. 2539 แพ้คะแนน ลัควา ชิม ไม่ได้แชมป์ ในปีเดียวกันนี้ สิงห์หนุ่มได้ไปชกที่ญี่ปุ่นอีกครั้ง คราวนี้เป็นฝ่ายชนะคะแนน ฮวน มานูเอล ชาเวซไปได้ แต่เมื่อกลับมาชกในไทย เขากลับเสียแชมป์เวทีราชดำเนินให้คำพูน เอื้อสัมพันธ์ ต่อมา สิงห์หนุ่มได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวทที่ว่างอีกครั้งเมื่อ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนแซมมวล ดูรันไปอีก จากนั้น สิงห์หนุ่มหยุดชกไปสองปี กลับมาชกอีกครั้งเมื่อ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2542 แพ้คะแนน ชดช้อย ชูโชคชัย จากนั้นก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ประเทศไทยรุ่นเฟเธอร์เวท
	+ ชิง 18 สิงหาคม 2536 ชนะน็อค ถนอมจิต เกียรติเกรียงไกร ยก 9
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 23 มีนาคม 2537 ชนะน็อค เขาชะโงก ศิษย์โสภา ยก 1
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 9 มีนาคม 2538 ชนะน็อค เขาชะโงก ศิษย์โสภา ยก 2
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 14 ธันวาคม 2538 ชนะน็อค เขาชะโงก ศิษย์โสภา ยก 8
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 22 ธันวาคม 2538 ชนะน็อค ก้องธวัช ส.กิตติ ยก 1
	+ เสียแชมป์ 9 เมษายน 2540 แพ้น็อค คำพูน เอื้อสัมพันธ์ ยก 7
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อ 30 กันยายน 2537 แพ้คะแนน คริส ซากิต (ฟิลิปปินส์) ที่ ฟิลิปปินส์
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อ 17 พฤษภาคม 2540 แพ้คะแนน แซมมวล ดูรัน (ฟิลิปปินส์) ที่ ฟิลิปปินส์
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท23 มี.ค. 2539 แพ้คะแนน ลัควา ชิม (มองโกเลีย) ที่ พาต้าหัวหมาก

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก เก็บถาวร 2015-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**สเวน ออสการ์ คูลเลนเดอร์** หรือ **สเวน โอ. คูลเลนเดอร์** (อังกฤษ: Sven Oscar Kullander, Sven O. Kullander) เป็นนักมีนวิทยาและสัตววิทยาชาวสวีเดน เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1952 ที่เมืองสโคเลฟเท ประเทศสวีเดน จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอูเมียวและมหาวิทยาลัยสต็อกโฮล์ม สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกในปี ค.ศ. 1984

ดร.คูลเลนเดอร์ เป็นนักสัตววิทยาที่ศึกษาค้นคว้าโดยเฉพาะและเชี่ยวชาญโดยเฉพาะเกี่ยวกับปลาในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) อาทิ สกุล *Apistogramma* และ*Cichlasoma* ปัจจุบันเป็นภัณฑารักษ์ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติวิทยาสวีเดน รับผิดชอบงานทางด้านมีนวิทยาและวิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก

นอกจากนี้แล้วยังมีงานเขียนมากมายทั้งหนังสือ, บทความ และนิตยสาร อาทิ *A Revision of the South American Cichlid Genus Cichlasoma* ในปี ค.ศ. 1983, *Cichlid fishes of the Amazon River drainage of Peru* ในปี ค.ศ. 1986, *The Cichlids of Surinam* ในปี ค.ศ. 1989, *Tidskriften Akvariet* (Aquarium Times-ในภาษาอังกฤษ) เป็นต้น นอกจากนี้แล้วชื่อสามัญของปลาออสการ์ (*Astronotus ocellatus*) ซึ่งนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ก็ตั้งตามชื่อกลางของเจ้าตัวด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Sven O Kullander (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-03. สืบค้นเมื่อ 2012-02-22.
2. ↑  "SARF, Oscar nr 31" (ภาษาสวีเดน). Sveriges Akvarieföreningars Riksförbund. 2008-03-05. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-10-06. สืบค้นเมื่อ 2009-01-26.

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* ORCID
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* เนเธอร์แลนด์
* สวีเดน

 |
| ฐานข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ | 
* CiNii (Japan)

 |
| อื่น ๆ | 
* SUDOC (France)
	+ 1

 |
**ศรีทิคัมพรไชนลาลมนเทียร** (Śrī Digambar Jain Lāl Mandir) เป็นไชนมนเทียรที่เก่าแก่และเป็นที่รู้จักมากที่สุดแห่งหนึ่งในเดลี ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ตรงข้ามกับป้อมแดง ในย่านจันทนีจาวก์อันเก่าแก่ของเดลี มีการระบุไว้ในงานเขียนสรุปเกี่ยวกับไชนมนเทียรในอินเดียของปราชญ์ไชนะ พาลภัทรา ระบุว่าไชนมนเทียรนี้สร้างขึ้นในปี 1656 ในสมัยของจักรวรรดิโมกุล หมู่อาคารหลังปัจจุบันของมนเทียรสร้างขึ้นในปี 1878 ภายหลังการล่มสลายของจักรวรรดิโมกุล

ตามที่ระบุในงานเขียนสรุป (compendium) ของปราชญ์ พาลภัทราไชนเกี่ยวกับไชนมนเทียรของนิกายทิคัมพรในอินเดีย ลาลมนเทียรก่อสร้างขึ้นในรัชสมัยของจักรพรรดิชาห์จะฮัน แห่งจักรวรรดิโมกุล พาลภัทราไชนระบุว่ามีเจ้าหน้าที่ในกองทัพของโมกุลที่เป็นศาสนิกชนของศาสนาไชนะได้เก็บรักษารูปเคารพของตีรถังกรไว้ในเต็นต์ของเขาเพื่อบูชาด้วยตนเอง จากนั้นเต็นต์ของเขาได้ค่อย ๆ มีศาสนิกชนไชนะในกองทัพโมกุลเข้ามาบูชาร่วมมากขึ้น จึงได้สร้างไชนมนเทียรขึ้นในปี 1656 ในขณะนั้นเรียกชื่อมนเทียรว่า "มนเทียรอูรดู" (Urdu temple; เพราะจุดที่สร้างนั้นเรียกว่า "อูรดูบะซาร์") และ "ลัษการีมนเทีนร" (Lashkari Mandir; *laskhar* แปลว่าค่ายทหาร) นอกจากนี้ยังมีตำนานมากมายเกี่ยวกับไชนมนเทียรนี้ หนึ่งในเรื่องเล่าระบุว่าจักรพรรดิออรังเซบเคยสั่งห้ามไม่ให้มีเครื่องดนตรีในมนเทียร แต่ด้วยปาฏิหารน์กลับมีเสียงของกลอง (นาคทาส) ออกมาจากมนเทียร แม้เจ้าหน้าที่ของจักรพรรดิออรังเซบจะเข้าไปตรวจตราก็พบปาฏิหารย์นี้ ท้ายที่สุดจักรพรรดิจึงยอมยกเลิกข้อห้ามนี้ไปในที่สุด

ในปัจจุบัน ไชนมนเทียรนี้ยังเป็นที่รู้จักจากโรงพยาบาลรักษาสัตว์ ชื่อโรงพยาบาลนกไชนะ (Jain Birds Hospital)

ระเบียงภาพ
----------

* ลาลมนเทียรประดับประดาในช่วงเทศกาลวิธานลาลมนเทียรประดับประดาในช่วงเทศกาลวิธาน
* ลาลมนเทียรประดับประดาในช่วงเทศกาลวิธานลาลมนเทียรประดับประดาในช่วงเทศกาลวิธาน
* ลาลมนเทียรในช่วงเทศกาลวิธานลาลมนเทียรในช่วงเทศกาลวิธาน
* เพดานของลาลมนเทียรเพดานของลาลมนเทียร

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Balbhadra Jain (1974). *भारत के दिगम्बर जैन तीर्थ (Bharat ke Digambar Jain Tirth)*. Vol. 1: Uttar Pradesh and Delhi. Bharatavarshiya Digambar Jain Teerthakshetra Committee. p. 216. OCLC 976576984.
2. ↑  Lucy Peck, บ.ก. (1 August 2005). *Delhi, a thousand years of building*. Indian National Trust for Art and Cultural Heritage / The Lotus Collection. ISBN 978-81-7436-354-1. Lal Mandir (1656 foundation, but the buildings are newer: mainly 1878)
3. ↑  Powell Ettinger. "Jainism and the legendary Delhi bird hospital". Wildlifeextra.com.
4. ↑  *Top 10 Delhi - Dorling Kindersley*. 2012-11-01. ISBN 9780756695637.
**ฮั่นชุ่น** (จีนตัวย่อ: 汉顺帝; จีนตัวเต็ม: 漢順帝; พินอิน: *Hàn Shùn Dì*; เวด-ไจลส์: *Han Shun-ti*; ค.ศ. 115–144) ชื่อตัวว่า **หลิว เป่า** (劉保) เป็นจักรพรรดิจีนในสมัยราชวงศ์ฮั่น อยู่ในสมบัติตั้งแต่ ค.ศ. 125 ถึง 144

หลิว เป่า เป็นโอรสองค์เดียวของพระเจ้าฮั่นอัน เมื่อพระเจ้าฮั่นอันสวรรคตใน ค.ศ. 125 หลิว เป่า จะต้องสืบสมบัติต่อมา พระนางหยัน จี (閻姬) อัครมเหสีพระเจ้าฮั่นอัน ประสงค์จะได้มาซึ่งอำนาจทางการเมือง จึงบีบให้หลิว เป่า ยกบัลลังก์ให้แก่หลิว อี้ หลิว อี้ ก็ขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดินองค์ใหม่ต่อจากพระเจ้าฮั่นอัน แต่หลิว อี้ อยู่ในสมบัติเพียงเจ็ดเดือนก็ป่วยตาย เหล่าขันทีซึ่งภักดีต่อหลิว เป่า จึงยึดอำนาจจากพระนางหยัน จี แล้วยกหลิว เป่า ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ใหม่ ขณะนั้น หลิว เป่า อายุสิบชันษา

ราษฎรมุ่งหวังว่า หลิว เป่า จะเป็นผู้ปกครองที่ดี เพราะพระเจ้าฮั่นอันปกครองอย่างโฉดเขลามานานแล้ว แต่หลิว เป่า ก็ไร้ความสามารถเหมือนบิดา เหลียง ชาง (梁商) บิดาของนางเหลียง น่า (梁妠) มเหสีของหลิว เป่า จึงเข้าครอบงำราชการบ้านเมือง พอเหลียง ชาง ตาย เหลียง จี้ (梁冀) ลูกชายของเหลียง ชาง และพี่ชายของนางเหลียง น่า ก็สืบอำนาจต่อ ทั้งเหลียง ชาง และเหลียง จี้ เป็นคนชั่วช้าฉ้อฉล ราชวงศ์ฮั่นจึงเริ่มเสื่อมโทรม

หลิว เป่า ครองสมบัติมาได้สิบเก้าปี ก็สิ้นพระชนม์เมื่ออายุได้สามสิบ หลิว ปิ่ง (劉炳) บุตรของหลิว เป่า ได้เป็นกษัตริย์องค์ถัดมา


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิฮั่นชุ่น |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **หลิว อี้** |  | **จักรพรรดิจีน** (ค.ศ. 125-144) |  | **จักรพรรดิฮั่นชงตี้** |

| * ด
* ค
* ก
จักรพรรดิราชวงศ์ฮั่น |
| --- |
| ราชวงศ์ฮั่น |
| ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก | 
* เกาจู่
* ฮุ่ย
* จักรพรรดินีลฺหวี่
	+ เฉียนเฉ่า
	+ โฮ่วเฉ่า
* เหวิน
* จิง
* อู่
* เจา
* หลิว เฮ่อ
* เซฺวียน
* ยฺเหวียน
* เฉิง
* ไอ
* ผิง
* หรูจึ

 | 漢 |
| (ราชวงศ์ซิน) | 
* (หวัง หมั่ง)

 |
| กบฏลู่หลินและกบฏคิ้วแดง | 
* เกิงฉื่อ
* หลิว เผินจึ

 |
| ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก | 
* กวังอู่
* หมิง
* จาง
* เหอ
* ชาง
* อัน
* เป่ย์เซียงโหว
* ชุน
* ฉง
* จื้อ
* หฺวัน
* หลิง (เลนเต้)
* หลิว เปี้ยน (หองจูเปียน)
* เซี่ยน (เหี้ยนเต้)

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**อโดนิรัม จัดสัน** (อังกฤษ: Adoniram Judson) และแนนซี จัดสัน เป็นมิชชันนารีโปรเตสแตนต์ชาวอเมริกันกลุ่มแรมที่ไปรับใช้ต่างแดงถึงแม้จะพบอุปสรรคแต่พวกเขาไม่เคยยกเลิกงานที่ยิ่งใหญ่ของพระเจ้า

ประวัติ
-------

อโดนิรัมจัดสันเกิดที่รัฐแมสซาซูเซตส์ในปี 1788 เขาเป็นบุตรชายของศิษยาภิบาลคณะคองกริเกชันนัล ได้เข้าศึกษาในอีกสามปีต่อมาเมื่อจบการศึกษา จัดสันกลับไปยังบ้านเกิด และได้เปิดสถาบันการศึกษาและผลิดตำราสองเล่ม แต่เขาก็ไม่มีความสุข ได้เดินทางไปท่องโลกมุ่งสู่เมืองนิวยอร์กเพื่อเป็นนักเขียน

แต่เขาก็ไปได้ไม่นานก็กลับมายังบ้าน เดือน กันยายน ปี1808 เขารู้สึกตื่นเต้นกับเมืองพลิมัธและได้ถวายตัวเรียนพระคริสตธรรมในนิวอิงแลนด์ ไม่นานจัดสันได้แต่งงานกับคุณแอนน์ แฮสเซสทีน และเขาทั้งสองได้เริ่มทำงานในการร่วมงานกับแบปทิสต์ถึงงานมิชชันในประเทศอินเดีย

พันธกิจที่พม่า
--------------

เมื่อการเดินทางไปถึงอินเดียกลับพบกับอุปสรรคหลายอย่างทั้งสองจึงได้มุ่งไปสู่ประเทศพม่า และได้อาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ขององค์การแบปทิสต์ ในย่างกุ้งตามลำพัง อุปสรรค์ที่ทั้งสองต้องพบเจอคือภาษาเขียนและเครืองหมายวรรค การแบ่บช่องไฟระหว่างคำ พม่าไม่มีทัศนะเกี่ยวกับเรื่องของพระคริสต์ แต่ไม่นานมากทั้งสองได้ย้ายที่อยู่ไปอยู่กับคุณฮาวพร้อมลูก ๆ แต่เป็นสิ่งที่ดีเมื่อไปอาศัยอยู่ที่นั้นไม่นาน อโดนิแรมก็ได้พิมพ์พระคัมภีร์ที่ได้แปลทีละเล็กที่ละน้อย ในเวลาเพียงสองปี ไม่นานทั้งไรทั้งสองก็ได้ย้ายที่เพื่อความสะดวกในการพบปะกับชาวพม่าในที่ใจกลางเมือง แต่ทั้งสองก็ขาดเงินทุน การขาดเงินทุนไม่ได้ทำให้ทั้งสองหยุดในการรับใช้พระเจ้า ไม่นานเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1819 หม่องเนาก็รับเชื่อพระคริสต์และสิ่งที่อโดนิแรมได้ทำก็เริ่มโตขึ้นช้า ๆ ถึงกระนั้นการเข้าไปอยู่ตรงนั้นถึงจากมีอุปสรรค์ ก็ตาม

ปลายชีวิตของอโดนิแรมกับครอบครัว
-------------------------------

การข่มขู่จากเจ้าหน้าที่รัฐบาลและคุณแนนซี (เป็นชื่อเล่นของคุณแอนน์) ป่วยเป็นไข้และต้องเจอกับอุปสรรคต่าง ๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้อโดนิแรมเลิกแปลพระคัมภีร์ แต่กลับแปลพระคัมภีร์พันธสัญญาใหม่จนจบเล่มภายในเวลาไม่ถึงปี แต่อย่างไรก็ตามไม่นานก็เกิดสงคราม อโดนิแรมกับมิชชันนารีไพรซ์ถูกจับข้อหาเป็นสายลับ ถูกคุมขังคุกแดนประหาร ต้องเจอกับความยากลำบากในคุกหายปี จนเดือนพฤศจิกายน 1815 ก็ได้รับการปล่อยตัวเพื่อเป็นล่ามในการเจรจาสงบศึกกับอังกฤษ แต่ก็น่าเสียใจที่ภรรยาและลูกก็ต้องจากอโดนิแรมไป แต่อโดนิแรมก็ได้ใช้โอกาศในการแปลพระคัมภีร์ภาษาพม่าและพิมพ์ในปี 1840 และแต่งงานใหม่กับซาราห์และทั้งสองก็มีลูก 8 คนและซาราห์เสียชีวิต เมื่ออโดนิแรม ได้กลับถึงบ้านเกิด อโดนิแรมก็ได้ไปเทศน์ที่ต่าง ๆ ก็ได้รู้จักกับเอมิลี ชับบ็อก นักเขียนนิยายและทั้งสองก็ได้แต่งงานกันและได้ไปรับใช้ด้วยกันที่ประเทศพม่า 3 ปี ในฤดูใบไม้ผลิของปี 1850 ขณะที่ เอมิลีมิลี ใกล้จะให้กำเนิดลูก อโดนิแรมป่วยหนักได้ลงเรื่อออกเดินทางหวังว่าเขาจะได้รับการรักษาให้หาย ต่อมาไม่ถึงสัปดาห์ อโดนิแรมก็เสียชีวิตและถูกฝังในทะเลและภรรยาของเขาได้พาลูก ๆ ไปอยู่ในสหรัฐแต่ไม่นานเธอก็เสียชีวิตลงเมื่ออายุ 33 ปี

อ้างอิง
-------

* รูธ เอ. ทัคเกอร์ "จากเยรูซาเล็มสู่ปลายแผ่นดินโลก" สำนักพิมพ์ กนกบรรณสาร พิมพ์ครั้งที่1 สิงหาคม 1999
**เจ้าชายอ็อทโทแห่งเดนมาร์ก ดยุกแห่งลอลันด์และเอสโตเนีย** (เดนมาร์ก: *Otto Christoffersen*; ราว ค.ศ. 1310 - หลัง ค.ศ. 1346) ทรงเป็นเจ้าชายเดนมาร์ก และทรงสืบตำแหน่งดยุกแห่งลอลันด์กับดยุกแห่งเอสโตเนีย

พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองในพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์กกับยูเฟเมียแห่งพอเมอเรเนีย เมื่อทรงพระเยาว์ เจ้าชายอีริค พระเชษฐาของพระองค์ได้รับการเลือกเป็นยุวพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก เจ้าชายอ็อทโทได้รับการแต่งตั้งเป็นดยุกแห่งลอลันด์และเอสโตเนีย และคาดว่าเกิดจากการขยายดินแดนจากการพิชิตเอสโตเนียของเดนมาร์กในสงครามครูเสดลิโวเนีย

พระราชบิดาและพระเชษฐาของพระองค์ถูกปลดจากราชบัลลังก์ใน ค.ศ. 1326 และได้รับการฟื้นฟูราชบัลลังก์ในอีกสามปีต่อมา โดยมีเงื่อนไขว่าพระราชบิดาของพระองค์ต้องลงพระปรมาภิไธยในกฎบัตรที่ทำให้พระมหากษัตริย์ไม่มีพระราชอำนาจ ในขณะที่ขุนนางเดนมาร์กและเหล่าเคานท์แห่งฮ็อลชไตน์ ปกครองอยู่หลังม่านการเมือง และจำนองดินแดนส่วนใหญ่ของราชอาณาจักร ยุวกษัตริย์อีริค พระเชษฐาของพระองค์สวรรคตก่อนเจ้าชายอ็อทโทและพระราชบิดา ซึ่งพระองค์พยายามต่อสู้เพื่อกำจัดอิทธิพลของเคานท์ฮ็อลชไตน์ออกจากเดนมาร์ก กษัตริย์คริสตอฟเฟอร์เสด็จสวรรคตในค.ศ. 1332 ทำให้เจ้าชายอ็อทโท และเจ้าชายวัลเดมาร์ พระราชอนุชากลายเป็นรัชทายาทผู้มีสิทธิสืบราชบัลลังก์

เหล่าขุนนางเดนมาร์กไม่ตั้งใจที่จะคัดเลือกพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ ในค.ศ. 1332 เจ้าชายอ็อทโททรงพยายามต่อสู้เพื่อราชบัลลังก์เดนมาร์ก แต่พระองค์พ่ายแพ้ต่อเกอร์ฮาร์ดที่ 3 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค ในการสมรภูมิที่ทาเพ็ด วีบอร์ก, เดนมาร์ก วันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1334 พระองค์ถูกจับกุมเป็นนักโทษปราสาทเซเกแบร์ก

การสวรรคตของพระราชบิดาและความล้มเหลวในการแย่งชิงราชบัลลังก์ เดนมาร์กจึงถูกยุบเลิกราชอาณาจักรอย่างเป็นทางการ และในอีกแปดปีถัดมา เดนมาร์กอยู่ภายใต้การปกครองของกองทัพชาวเยอรมันซึ่งเป็นผู้รับจำนองดินแดนหลายคน ในเวลาต่อมา พระอนุชาของพระองค์ได้ทรงยึดดินแดนเดนมาร์กคืนมาจากพวกเคานท์ฮ็อลชไตน์ และครองราชย์เป็น พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 แห่งเดนมาร์ก ในค.ศ. 1340 เจ้าชายอ็อทโทจึงได้รับการปล่อยพระองค์ โดยมีเงื่อนไขว่าพระองค์ต้องทรงยอมสละการอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ เจ้าชายอ็อทโทจึงเสด็จไปยังเยอรมนีและทรงเข้าร่วมคณะอัศวินท็อยโท ในค.ศ. 1346 คณะภาคีได้ซื้อดัชชีของพระองค์ในปีเดียวกัน และไม่มีการบันทึกถึงพระองค์อีกเลยในประวัติศาสตร์

แหล่งข้อมูล
-----------

* DENMARK, Medieval Lands


| ก่อนหน้า |  | อ็อทโท ดยุกแห่งลอลันด์และเอสโตเนีย |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **เจ้าหญิงอิงเงอบอร์กแห่งนอร์เวย์** |  |  **ดยุกแห่งเอสโตเนีย** (ค.ศ. 1332 - ค.ศ. 1338) |  | **วัลเดมาร์ที่ 2** |
**อ็อม จาชี** (เกาหลี: 엄자치, Eom Jachi; ? - 27 มีนาคม 1998) เป็นขันทีชาวเกาหลีในสมัยราชวงศ์โชซ็อน ได้รับใช้พระราชามาถึง 3 พระองค์คือ พระเจ้าเซจงมหาราช พระราชาลำดับที่ 4, พระเจ้ามุนจง พระราชาลำดับที่ 5 และพระเจ้าทันจง พระราชาลำดับที่ 6 โดยเฉพาะในสมัยพระเจ้าทันจง เขากลายเป็นขันทีรับใช้ใกล้ชิดที่มีอำนาจและอิทธิพลอย่างสูงในราชสำนักในตำแหน่งหัวหน้ามหาดเล็กสูงสุด ทำให้ไม่เป็นที่พอใจขององค์ชายซูยัง พระราชโอรสองค์ที่ 2 ของพระเจ้าเซจงมหาราชและพระปิตุลา (อา) ของพระเจ้าทันจงซึ่งในขณะนั้นได้ดำรงตำแหน่งเป็นมหาเสนาบดีและมีอำนาจรวมถึงอิทธิพลในราชสำนักเช่นเดียวกันทำให้เขาถูกปลดออกจากตำแหน่งหัวหน้ามหาดเล็กสูงสุดเนื่องจากมีการกล่าวหาว่าเขารับสินบนและเหล่าขันทีที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของเขามีการฉ้อราษฎร์บังหลวง

อ็อม จาชีถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 1998 หรือ 3 เดือนก่อนที่พระเจ้าทันจงจะถูกองค์ชายซูยังโค่นราชบัลลังก์และปราบดาภิเษกเป็น พระเจ้าเซโจ พระราชาลำดับที่ 7

และบุคลิกของ อ็อม จาชี ได้กลายเป็นแบบในการสร้าง **ใต้เท้าโน** ในละครซีรีส์เรื่อง บันทึกรักคิมชูซอน สุภาพบุรุษมหาขันที

อ้างอิง
-------
**ตระกูลโทกูงาวะ** (ญี่ปุ่น: 徳川氏; โรมาจิ: *โทกูงาวะ-ชิ*) เป็นตระกูลไดเมียวที่ทรงอำนาจของญี่ปุ่นในอดีต เป็นเชื้อสายของ จักรพรรดิเซวะ ผ่านราชสกุลฟุจิวะระและราชสกุลมินะโมโตะ

ค.ศ. 1603 โทกูงาวะ อิเอยาซุ ผู้นำทางทหารที่สามารถรวบรวมแว่นแคว้นมากมายมาอยู่ในอาณัติ ได้สถาปนาตนเองเป็นโชกุน โดยตั้งรัฐบาลเอโดะ ขึ้น โดยมีสกุลโทกูงาวะ เป็นผู้สืบตำแหน่งโชกุนเรื่อยมา จนกระทั่งสิ้นสุดการปกครองของโชกุนในสมัยของ โทกูงาวะ โยชิโนบุ โชกุนคนสุดท้าย

รัฐบาลโชกุนมีลักษณะเป็นรัฐบาลทหาร กุมอำนาจทางทหารของประเทศไว้ ในขณะที่ตระกูลฟุจิวะระ มีอิทธิพลอยู่แค่ส่วนของราชสำนักขององค์จักรพรรดิ แม้สองตระกูลนี้จะสืบเชื้อสายเดียวกันแต่กลับเป็นอริกันตลอดเวลา เนื่องจากตระกูลโทกูงาวะดูแลรัฐบาล ส่วนตระกูลฟุจิวะระดูแลราชสำนัก จนกระทั่งเมื่ออิทธิพลของชาติตะวันตกที่เข้ามาในปลายศตวรรษที่ 19 ทำให้ตระกูลโทกูงาวะเสื่อมอำนาจลง ฝ่ายองค์จักรพรรดิจึงถือโอกาสเข้าโค่นล้มอำนาจของตระกูลโทกูงาวะและเกิดเป็นสงครามโบะชิง ขึ้นใน ค.ศ. 1868 ตระกูลโทกูงาวะพ่ายแพ้และสิ้นอำนาจเนื่องจากรัฐบาลเอโดะล่มสลาย เนื่องจากอำนาจทั้งปวงถูกรวมไปอยู่ที่องค์จักรพรรดิ

ผู้นำตระกูลโทกูงาวะคนปัจจุบัน คือ โทกูงาวะ อิเอฮิโระ โดยสืบตำแหน่งผู้นำจากบิดา โทกูงาวะ สึเนนาริ เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2566
ประติมากรรมหินสลักเหนียน ในยุคราชวงศ์หมิง อันเป็นส่วนผสมของสัตว์หลายชนิด ที่สุสานราชวงศ์หมิง
**เหนียน** (จีนตัวเต็ม: 年獸; จีนตัวย่อ: 年兽; พินอิน: nián shòu) เป็นสัตว์ประหลาดหรือปีศาจตามเทพปกรณัมของจีน

เหนียน เป็นสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ หัวมีขนรุงรัง ดุร้ายเป็นอย่างมาก ถึงขั้นที่สัตว์ร้ายอย่าง หมี, เสือ, สิงโต หรืองูพิษ ไม่อาจทำอะไรได้ เหนียน อาศัยอยู่ใต้ทะเลลึกเป็นเวลายาวนาน ทุกปีพอถึงวันสิ้นปีก็จะปีนขึ้นฝั่ง มาทำร้ายผู้คนและสัตว์เลี้ยง ดังนั้นทุกปีพอถึงวันสิ้นปี (คืนก่อนวันตรุษจีน) ผู้คนในหมู่บ้านบนภูเขาต่างก็อุ้มลูกจูงหลานเข้าไปในหุบเขาลึก เพื่อซ่อนตัวไม่ให้ เหนียน มาทำร้าย ทุกครั้งที่เหนียนอาละวาด ผู้คนจะหวาดกลัวมาก

มีอยู่ปีหนึ่ง ในคืนก่อนวันตรุษจีน ชาวบ้านก็พากันไปหลบซ่อนเช่นเดิม แต่มีชายแก่ขอทานคนหนึ่ง ลักษณะผมขาว หน้าแดงมีเลือดฝาด กระปรี้กระเปร่า ท่าทางมีน้ำใจ ไม่ยอมหนีไปไหน ทั้งที่ชาวบ้านได้เตือนให้เขาไปหลบซ่อนตัวจากเหนียน 

ชายแก่ลูบเคราแล้วยิ้ม กล่าวว่า "หากแม้นว่าท่านให้ข้าพักที่นี่หนึ่งคืน ข้าจะขับไล่ปีศาจเหนียนให้ท่าน "ยายแก่ผู้เป็นเจ้าของบ้าน และเป็นผู้ที่เคยให้อาหารกับชายแก่ขอทานมองเขาอย่างตกตะลึง แต่ก็ยังคงแนะให้เขาหลบหนีต่อไป ชายแก่ขอทานยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร ยายแก่ไม่มีทางเลือก จำต้องทิ้งบ้านขึ้นเขาไปหลบภัย และปล่อยชายแก่ขอทานไว้ตามลำพัง

พอถึงเที่ยงคืน ปีศาจเหนียนก็ตรงดิ่งมายังหมู่บ้าน มันพบว่าบรรยากาศในหมู่บ้านไม่เหมือนกับทุกปี 

บ้านของยายแก่ทางด้านตะวันออก มีกระดาษสีแดงแปะไว้บนบานประตู ในบ้านจุดเทียนสว่างไสว ปีศาจเหนียนตัวสั่นเทาไปหมดทั้งร่าง ส่งเสียงร้องออกมาทีหนึ่ง ปีศาจเหนียนจ้องเขม็งยังบ้านของยายแก่ชั่วครู่ ทันใดนั้นมันก็วิ่งเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง 

พอเข้าไปใกล้ประตู ภายในบ้านก็มีเสียงประทัดดัง "ปัง ปัง" ขึ้นมา ปีศาจเหนียนตัวสั่นเทิ้ม ไม่กล้าเข้าไปใกล้อีก แท้จริงแล้ว ปีศาจเหนียนกลัวสีแดง แสงไฟ และเสียงประทัดที่สุด เวลานั้นเองประตูบ้านของยายแก่ก็เปิดออก 

มีเพียงชายชราที่ใส่ชุดยาวสีแดงยืนหัวเราะเสียงดังอยู่ เจ้าเหนียนหน้าถอดสี แล้ววิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไป

จากความเชื่อตรงนี้ เป็นที่มาของการจุดประทัดในช่วงตรุษจีน ประดับบ้านเรือนหรือสถานที่ต่าง ๆ ด้วยสีแดงของชาวจีนในโอกาสต่าง ๆ และกลายเป็นสีที่เชื่อว่า เป็นสีมงคล ขับไล่สิ่งชั่วร้าย ตามคตินิยมของชาวจีน

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  *เรื่องของเหนียน* หน้า 41-47. สนุกกับเทศกาลเฉลิมฉลอง, แปลและเรียบเรียงโดย แสงจินดา กันยาทิพย์, (พ.ศ. 2541) สำนักพิมพ์ดอกหญ้า ISBN 974-604-217-3

| * ด
* ค
* ก
เทศกาลตรุษจีน |
| --- |
| วัฒนธรรมจีน |
| หัวข้อ | 
* เหนียน
* การเชิดสิงโต
* การเชิดมังกร
* ภาพปีใหม่
* อั่งเปา
* มื้อเย็นรวมญาติ
* ดอกไม้ไฟ
* ประทัด
* มังกรจีน
* ฝู

 |  |
| อาหาร | 
* ขนมเข่ง
* ชุนปิ่ง
* เกี๊ยว
* โร่วกาน
* หลัวฮั่นไจ
* ถ้วยฟู
* ฝาดฉ่อย
* เกี๊ยวกวางตุ้ง
* ข้าวหลาม
* กั่ว
* เม็ดบัว
* พายสัปปะรด
* ลูกพิราบ
* โอ่วก้วย
* ขนมผักกาด
* ยฺหวีเชิง
* เมล็ดแตง
* ส้มแมนดาริน
* ปลา

 |
| อื่น ๆ | 
* *ซีซีทีวีนิวเยียส์กาลา*
* ปฏิทินจีน
* ชุน-ยฺวิ่น
* สีในวัฒนธรรมจีน

 |
| โกลเดนวีก |
**เบเนอร์อิบ** เป็นพระมเหสีแห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่หนึ่ง พระนามของพระองค์แปลว่า "ความหวาน (เบเน) ของหัวใจ (อิบ)"

พระราชประวัติ
-------------

|  |
| --- |
|  |
| เบเนอร์อิบ  |
| สมัย: ราชอาณาจักรเก่า(2686–2181 BC) |
|  |
|  |
| ไฮเออโรกลีฟอียิปต์ |

เบเนอร์อิบเป็นพระมเหสีของฟาโรห์ฮอร์-อฮา แต่พระองค์ไม่ใช่พระราชมารดาของฟาโรห์ดเจอร์ ผู้ทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์จากพระสวามี ซึ่งพระราชมารดาของฟาโรห์ดเจอร์มีพระนามว่า เคนต์ฮัป ผู้เป็นพระมเหสีอีกพระองค์ของฟาโรห์ฮอร์-อฮา เชื่อกันว่าพระนางเบเนอร์อิบเป็นพระมเหสีของฟาโรห์ฮอร์-อฮา เนื่องจากค้นพบกล่องงาช้างที่พบในหลุมฝังพระบรมศพของพระองค์ที่อไบดอส ซึ่งปรากฏพระนามของฟาโรห์ฮอร์-อฮาด้วยเช่นกัน ชิ้นส่วนของกล่องงาช้างที่ปรากฏพระนามของฟาโรห์ฮอร์-อฮาและพระนางเบเนอร์อิบที่ถูกพบในอไบดอสและปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์บอสตัน

จอห์น โรเมอร์ นักไอยคุปต์วิทยาได้โต้แย้งว่าพระนามของพระนางเบเนอร์อิบ ซึ่งสามารถแปลได้ว่า "คนรัก" หรือ "ผู้ที่มีความสุข" ที่อาจจะไม่ใช่พระนามเลยด้วยซ้ำ แต่เป็นพระนามหรือฉายาของบุคคลที่เพศยังไม่ได้รับการยืนยันโดยเพศ

ไม่ทราบตำแหน่งราชวงศ์ของพระองค์ และไม่ถึงพระบิดาและพระมารดาของพระองค์เช่นกัน

พระองค์ทรงถูกฝังพระศพที่อุมมุลเกาะอาบ ในหลุมฝังศพ บี 14

อ้างอิง
-------

1. ↑  J. Tyldesley, Chronicle of the Queens of Egypt, 2006, Thames & Hudson
2. ↑  Aidan Dodson & Dyan Hilton, The Complete Royal Families of Ancient Egypt, Thames & Hudson (2004), p.46
3. ↑  B. Porter and R.L.B. Moss. Topographical Bibliography of Ancient Egyptian Hieroglyphic Texts, Reliefs, and Paintings, V. Upper Egypt: Sites. Oxford, 1937, pg 88,89
4. ↑  Romer, John (2013). *A History of Ancient Egypt: From the First Farmers to the Great Pyramid*. London: Penguin. p. 218. ISBN 978-0-14139-971-3.
5. ↑  B. Porter and R.L.B. Moss. Topographical Bibliography of Ancient Egyptian Hieroglyphic Texts, Reliefs, and Paintings, V. Upper Egypt: Sites. Oxford, 1937, pg 88,89
**โรงเรียนนิกรราษฎร์บูรณะ (เหราบัตย์อุทิศ)**  ตั้งอยู่หมู่ที่ 2  ตำบลหนองสามวัง อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี

ประวัติ
-------

โรงเรียนนิกร ราษฎร์บูรณะ ( เหราบัตย์อุทิศ ) ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 ตำบลหนองสามวัง อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันเปิดทำการสอนตั้งแต่ ระดับชั้นอนุบาล ถึง ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 มีเนื้อที่ 6 ไร่

โรงเรียนนิกรราษฎร์บูรณะ ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2488 โดยขุนนิกรนรารักษ์ นายอำเภอหนองเสือ ร่วมกับ นายคิดชอบ มณีกุล ศึกษาธิการอำเภอหนองเสือ นายปรี ดิษราธร ผู้ใหญ่บ้านหมู่ 1 ตำบลหนองสามวัง กับ ราษฎรร่วมกันจัดตั้งด้วยเงินประถมศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ทางราชการได้แต่งตั้ง นายสายหยุด โตสุวรรณ มาดำรงตำแหน่งครูใหญ่ จัดการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ตามหลักสูตรประถมศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ

ต่อ มาย้ายจากที่ตั้งเดิมลงมาทางใต้ เพราะที่ตั้งเดิมไม่เหมาะสมแก่การไปมาของนักเรียน อยู่ไกลชุมชน ผู้ใหญ่บ้านกับคณะครูได้ขออนุมัติย้ายโรงเรียน โดยรื้อถอนมาปลูกสร้างในที่ดินของนายบุญ ประมัย

ต่อมาได้ย้ายมาปลูกสร้างในที่ดินของ นายวัน ตู้แก้ว อยู่ในเขตหมู่ 2 ตำบลหนองสามวัง โดยสร้างเป็นแบบ ป.1 ซ. จำนวน 3 ห้องเรียน

ปี พ.ศ. 2520 นายปลอด พลับพลี ครูใหญ่ ได้ติดต่อกับ นายแพทย์ รัชชัย เหราบัตย์ ขอบริจาคที่ดินปลูกสร้างโรงเรียน นายแพทย์ รัชชัย เหราบัตย์ เจ้าของที่ดินได้มอบที่ดินให้จำนวน 6 ไร่ และทางราชการได้ให้งบประมาณก่อสร้างอาคารเรียน แบบ 017 ( พ.ศ. 2515 ) จำนวน 1 หลัง เป็นเงิน 500,000 บาท เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521

รายนามผู้อำนวยการโรงเรียน
-------------------------

| รายนามผู้อำนวยการโรงเรียน |
| --- |
|
| ลำดับ | ชื่อ | ตำแหน่ง | วาระการดำรงตำแหน่ง |
| 1. | นายสายหยุด โตสุวรรณ | ครูใหญ่ | 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2488 - |
| 2. | นายปลอด พลับพลี | ครูใหญ่ | พ.ศ. 2520 - |
| 3. | นายชัยสิทธิ์ ชูช่วย | ครูใหญ่ | พ.ศ. 2538 - |
| 4. | นายสมหมาย พรมทอง | อาจารย์ใหญ่ | พ.ศ. 2542 - |
| 5. | นางวรรณา ภางาม | ผู้อำนวยการ | พ.ศ. 2553 - 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 |
| 6. | นางสาวกรรณิการ์ สีเหลือง | ผู้อำนวยการ | 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 - 8 ธันวาคม พ.ศ. 2561 |
| - | นางอำพร มิกราช | ครูชำนาญการ รักษาการแทน | 8 ธันวาคม พ.ศ. 2561 - 18 กันยายน พ.ศ. 2562 |
| 7. | นายประพจน์ วงศ์ปาน | ผู้อำนวยการ | 18 กันยายน พ.ศ. 2562 - ปัจจุบัน |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-03. สืบค้นเมื่อ 2018-03-27.
**เบเรนิซที่ 3** (Greek: Βερενίκη; ประสูติ 120 - สิ้นพระชนม์ 80 ปีก่อนคริสตกาล) บางครั้งเรียกว่าคลีโอพัตรา เบเรนิซ เป็นพระราชินีแห่งอียิปต์โบราณ ซึ่งปกครองระหว่าง 81 ถึง 80 ปีก่อนคริสตกาล หรือระหว่าง 101 ถึง 88 ปีก่อนคริสตกาล ร่วมกับพระปิตุลาหรือพระสวามีของพระองค์คือปโตเลมีที่ 10 อเล็กซานเดอร์ที่ 1

พระชนม์ชีพ
----------

พระประสูติเมื่อ 120 ปีก่อนคริสตกาล เป็นพระราชธิดาของฟาโรห์ปโตเลมีที่ 9 ลาธีรอส กับพระนางคลีโอพัตรา เซเลเน

พระองค์ได้ทรงอภิเษกสมรสกับฟาโรห์ปโตเลมีที่ 10 อเล็กซานเดอร์ที่ 1 เมื่อ 101 ปีก่อนคริสตกาล หลังจากที่พระองค์ได้ยึดอำนาจจากปโตเลมีที่ 9 กับพระนางคลีโอพัตราที่ 3 (ถูกลอบปลงพระชนม์)

เมื่อปโตเลมีที่ 9 ได้เข้ามายึดคืนบัลลังก์เมื่อ 88 ปีก่อนคริสตกาล อย่างไรก็ตามเมื่อปโตเลมีที่ 9 ได้สิ้นพระชนม์เมื่อ 81 ปีก่อนคริสตกาล, พระองค์เข้ายึดบัลลังก์และปกครองเป็นเวลาหกเดือนในช่วงเวลาที่เธอได้รับความรักจากประชาชน

พระองค์ถูกบังคับให้อภิเษกสมรสกับปโตเลมีที่ 11 อเล็กซานเดอร์ที่ 2 เมื่อ 80 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์ได้ถูกลอบปลงพระชนม์ในอีก 19 วันต่อมาซึ่งทำให้ประชาชนจลาจลและปลงพระชนม์ปโตเลมีที่ 11 ไม่กี่วันต่อมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Berenice III เก็บถาวร กรกฎาคม 16, 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Chris Bennett
2. ↑  Ptolemy XI เก็บถาวร กรกฎาคม 16, 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Chris Bennett
**อไบดอส** /əˈbaɪdɒs/ (อาหรับ: أبيدوس, อักษรโรมัน: *Abīdūs* or อาหรับ: افود, อักษรโรมัน: *Afūd*; Sahidic คอปติก: Ⲉⲃⲱⲧ *Ebōt*) เป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดของอียิปต์โบราณ และยังเป็นเขตปกครองท้องถิ่นลำดับที่แปดในอียิปต์บน ตั้งอยู่ห่างจากแม่น้ำไนล์ไปทางตะวันตกประมาณ 11 กิโลเมตร (6.8 ไมล์) ที่ละติจูด 26° 10' N ใกล้กับเมืองอัลอาราบาอัลมัดฟูนา และเมืองอัลบัลยานาของประเทศอียิปต์ ในภาษาอียิปต์โบราณ เมืองนี้ถูกเรียกว่า ***อับดจู*** (ꜣbḏw หรือ AbDw) ส่วนในภาษาอังกฤษเรียกว่า *Abydos* ซึ่งมาจากภาษากรีก *Ἄβυδος* โดยเป็นชื่อที่นักภูมิศาสตร์ชาวกรีกยืมมาจากเมืองอไบดอสบนบริเวณช่องแคบดาร์ดะเนลส์

ถือเป็นหนึ่งในสถานที่ทางโบราณคดีที่สำคัญที่สุดในอียิปต์ โดยเฉพาะนครศักดิ์สิทธิ์แห่งอไบดอส ซึ่งเป็นที่ตั้งของศาสนวิหารโบราณหลายแห่ง รวมถึงอุมม์ อัล-กา'อับ ซึ่งเป็นสุสานหลวงที่ฝังพระบรมศพของฟาโรห์หลายพระองค์ในยุคแรกๆ สุสานหลวงดังกล่าวได้เริ่มถูกมองว่าเป็นที่ฝังศพที่สำคัญอย่างยิ่ง และในเวลาต่อมามันก็กลายเป็นที่ผู้ใดก็พึงปรารถนาที่จะถูกฝังไว้ในพื้นที่ ซึ่งนำไปสู่การเจริญเติบโตของความสำคัญของเมืองในฐานะสถานที่ทางศาสนา

ปัจจุบัน อไบดอสมีชื่อเสียงมาจากอนุสรณ์วิหารของฟาโรห์เซติที่ 1 โดยปรากฏคำจารึกจากช่วงสมัยราชวงศ์ที่สิบเก้าแห่งอียิปต์ ซึ่งเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกในชื่อของ บันทึกพระนามกษัตริย์แห่งอไบดอส บันทึกพระนามดังกล่าวเป็นบันทึกพระนามของฟาโรห์ตามลำดับเวลาพร้อมด้วยสลักคาร์ทูชของฟาโรห์ส่วนใหญ่ของอียิปต์โบราณตั้งแต่ฟาโรห์เมเนสจนถึงฟาโรห์แรเมซีสที่ 1 ซึ่งเป็นพระราชบิดาของพระองค์ นอกจากนี้ยังเป็นที่รู้จักเกี่ยงข้องกับภาพสลักแห่งอไบดอส ซึ่งปรากฏตัวอักษรฟินิเชียนโบราณ และอราเมอิก โดยพบบนผนังของวิหารแห่งเซติ

วิหารขนาดใหญ่และเมืองโบราณส่วนใหญ่ถูกฝังอยู่ใต้อาคารสมัยใหม่ทางทิศเหนือของวิหารแห่งเซติ โครงสร้างดั้งเดิมและวัตถุโบราณภายในจำนวนมากถือว่าไม่สามารถกู้คืนได้และสูญหาย ซึ่งอาจจะถูกทำลายโดยการก่อสร้างในสมัยใหม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Peust, Carsten. "Die Toponyme vorarabischen Ursprungs im modernen Ägypten" (PDF). p. 11. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-10-09.
2. ↑  "Tombs of kings of the First and Second Dynasty". *Digital Egypt*. UCL. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 January 2008. สืบค้นเมื่อ 2008-01-15.
3. ↑  Misty Cryer (2006). "Travellers in Egypt – William John Bankes". *TravellersinEgypt.org*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-08-14.
4. ↑  "Abydos town". *Digital Egypt*. UCL. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 January 2008. สืบค้นเมื่อ 2008-01-15.
**โรงเรียนนาหว้าพิทยาคม "ธาตุประสิทธิ์ประชานุเคราะห์"** (ชื่อภาษาอังกฤษ : Nawapittayakhom Thatprasitprachanukhro School) (ชื่อย่อ : น.ว.พ / N.W.P) เป็นโรงเรียนประจำอำเภอนาหว้า เป็นสถานศึกษาโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลาง เปิดทำการสอนในระดับช่วงชั้นที่ 3 (ม.1 - ม.3) และระดับช่วงชั้นที่ 4 (ม.4 - ม.6) มีพื้นที่บริการ 3 ตำบลในอำเภอนาหว้า คือ ตำบลนาหว้า ตำบลนาคูณใหญ่ และตำบลท่าเรือ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 22 สพฐ. กระทรวงศึกษาธิการ

ประวัติโรงเรียน
---------------

โรงเรียนนาหว้าพิทยาคม "ธาตุประสิทธิ์ประชานุเคราะห์" เป็นโรงเรียนประจำอำเภอนาหว้า อนุมัติตั้งขึ้นครั้งแรกเมื่อ วันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 โดยได้รับบริจาคที่ดินสาธารณประโยชน์ หมู่ที่ 3 ตำบลนาหว้า อำเภอนาหว้า จำนวน 85 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา

เกี่ยวกับโรงเรียน
-----------------

* **คำขวัญ**

เรียนดี มีจริยา กีฬาเด่น เน้นคุณธรรม

* **สีประจำโรงเรียน**

สีม่วง - ขาว

สีม่วง หมายถึง นักเรียนที่ผ่านการอบรมที่ดี เปรียบเสมือนลูกหว้าที่สุกแล้ว

สีขาว หมายถึง นักเรียนทีมีความบริสุทธิ์ สะอาด

  

* **ตราประจำโรงเรียน** ประกอบด้วย

```
   **รูปพระธาตุประสิทธิ์**
```

เป็นที่เคารพบูชาของชาวอำเภอนาหว้า ที่ประชาชนทั่วไปแสดงถึงความีวัฒนธรรม
มาแต่โบราณ และเป็นพระธาตุที่สำคัญ 1 ใน 7 พระธาตุของจังหวัดนครพนม
ตลอดจนเป็นพระธาตุประจำวันเกิดวันพฤหัสบดี ที่สำคัญ วัดพระธาตุประสิทธิ์
ให้การอุปการะ ช่วยเหลือ อุปภัมภ์โรงเรียนนาหว้าพิทยาคม

```
   **ช่อชัยพฤกษ์ต่อแท่นพระธาตุประสิทธิ์**
```

แสดงถึงความสงบ ความร่มรื่นไปด้วยพฤกษานานาพันธุ์ ความอุดมสมบูรณ์

```
   **รูปตราเสมาธรรมจักร**
```

แสดงถึงโรงเรียนที่อยู่ในสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ

```
    **โบว์สีม่วงตัดของสีเหลืองทอง**
```

มีคติพจน์ของโรงเรียน คือ "วิริเยนฺ ทุกฺขมจฺ เจติ" หมายถึง คนจะล่วงทุกข์ได้เพราะความเพียร
และถัดลงมาข้างล่าง มีชื่อของโรงเรียนเป็นตัวอักษรสีเหลืองทอง

* **ที่ตั้ง**

147 หมู่ 3 ถนนเจริญวิทย์ ตำบลนาหว้า อำเภอนาหว้า จังหวัดนครพนม

* **ข้อมูลติดต่อ**

โทรศัพท์  : 0-4259-7101

โทรสาร  : 0-4259-7101

กลุ่มผู้ใช้เฟสบุ๊คโรงเรียน : โรงเรียนนาหว้าพิทยาคม

อ้างอิง
-------

1. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------
แมวพันธุ์ Ocicat เป็นสายพันธุ์ใหม่และหาได้ยาก มันจะมีจุดๆคล้ายแมวป่าและมีนิสัยเชื่อง ชื่อ Ocicat ได้มาจาก Ocelot ก็คือเสือดาวนั่นเอง

ตรงข้ามกับลักษณะภายนอกของมัน มันไม่มี DNA ของความป่าเถื่อนอยู่ในยีนเลย สายพันธุ์มันจริงๆแล้วมีส่วมผสมของ แมวสยาม และ Abyssinian และ หลังจากนั้น พวกเราก็นำ American Shorthairs (silver tabbies) ไปผสม ทำให้มันกลายเป็นสีเงิน รวมทั้งโครงสร้างของกระดูกและจุดลายต่างๆด้วย

การกำเนิดของสายพันธุ์เริ่มจากนาย Virginoa Daly , Berkley, Michigan ได้พยายามจะผสมพันธุ์ Abyssinian-pointed Siamese ในปี 1964. ลูกแมวรุ่นแรกออกมาเป็น Abyssinian แต่พอรุ่นที่สองกลายเป็นลูกแมวพร้อมลายจุด ลูกสาวของนายคนดังกล่าว เลยตั้งชื่อว่า Ocicat

วันนี้ Ocicat พบได้ทั่วทุกมุมโลก เนื่องด้วยลักษณะที่เหมือนสัตว์ป่าแต่เชื่องแบบสัตว์เลี้ยง 
Ocicat เป็นแมวที่ชอบสังคมอย่างมาก พวกมันมักจะถูกพวกเราบอกว่าเป็นหมาในร่างแมว ส่วนใหญ่พวกมันถูกฝึกสอนได้ง่าย เช่น ให้วิ่งไปคาบของ พาไปเดินแบบใส่สายจูงเหมือนหมา จะมาหาเราเมื่อเราเรียก จะให้นั่ง นอนลง ก็ได้ บางตัวก็สามารถกระโจนลงน้ำได้อย่างเต็มใจ

Ocicat ยังมีความเป็นมิตรมากๆด้วย มันจะเดินตรงเข้าไปหาคนแปลกหน้าแล้วประกาศตัวว่าอยากมีเจ้าของ ด้วยเหตุนี้ทำให้มันเป็นสัตว์เลี้ยงประจำครอบครัว และพวกมันส่วนมากก็สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างดีกับสัตว์ชนิดอื่นๆ Ocicat เป็นสัตว์เลี้ยงที่แสนวิเศษสำหรับคนที่ต้องการใช้เวลามากๆกับแมวของตัวเอง แต่มันก็ต้องการความใส่ใจมากกว่าแมวชนิดอื่นๆ เช่นกัน...

อุทิศ ให้กับ "ดัชชี่" แมว Ocicat ผู้จากไป..
25 กันยายน 2550
**"กลืน"** เป็นซิงเกิลของวง ซีซันไฟฟ์ ประพันธ์เนื้อร้องและแต่งทำนองโดย เหมือนเพชร อำมะระ และเรียบเรียงโดย เพิ่มศักดิ์ พิศิษฐ์สังฆการ เนื้อหาเพลงเกี่ยวกับเรืองราวความรักที่มีต่อคนทีคอยทำร้ายเราอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้อยากจะไปแค่ไหน อยากบอกเลิกแค่ไหน แต่สุดท้ายก็ไปไหนไม่รอด เพราะต้องคอยกลืนน้ำลายตัวเอง

มิวสิกวีดีโอเผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 เพลงนี้ยังถูกรวมในอัลบั้มของ Golden Era ซึ่งวางจำหน่ายในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2556

สไตล์ดนตรีของเพลง
-----------------

สไตล์ดนตรีของเพลงนั้นเป็นเพลงที่มีกลิ่นของดนตรี แจ๊ส เพลงนี้จะใช้เครื่องดนตรีไม่มาก แต่การเล่นของเครืองดนตรีแต่ละชิน จะละเมียดละมัยเป็นอย่างมากโดยจะเริ่มต้นด้วยเสียงเปียโนเศร้าๆ และการเล่นกีตาร์แบบบลูส์ ซึงได้ "ดัช" อดีตมือกีตาร์แห่งวง The Bottom Blues มาอัดให้การร้องในเพลงนี้ จะร้องโดยใช้โน้ตบลูส์ ในการสื่ออารมณ์เศร้า ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงท้ายของเพลง ยังมีการร้องประสานแบบอะแคปเปลลา ซึ่งมีความเคลื่อนไหวของระดับของระดับของอารมณ์ตั้งแต่ตั้นจนจบ

การตอบรับ
---------

เพลง "กลืน" ได้ติดอันดับสูงสุดที่ 3 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2557) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 3 |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 | 30 |
|

| ชาร์ต (พ.ศ. 2558) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ไอทูนส์สโตร์ไทยแลนด์ ท็อปชาร์ต | 81 |

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Season Five "กลืน" น้ำลายตัวเอง
2. ↑  Seed Chart Top 20 ประจำวันอาทิตย์ที่ 21 กันยายน 2557
3. ↑  100 อันดับ เพลงไทยที่เพราะและฮิตที่สุด จาก GMM Grammy Gmember Chart Top 100
*ความหมายอื่น: ปรากฏการณ์ธรรมชาติ ดูที่อายัน*

**ทะลุวิญญาณ** (อังกฤษ: Solstice) ภาพยนตร์สยองขวัญเหนือธรรมชาติสัญชาติอเมริกา เข้าฉายในปี ค.ศ. 2008

เนื้อเรื่อง
-----------

เมแกน หญิงสาววัยรุ่น มีความรู้สึกผิดในใจตลอดเวลา ตั้งแต่ โซฟี น้องสาวฝาแฝดของเธอ ฆ่าตัวตายไปโดยไม่ทราบสาเหตุเมื่อ 6 เดือนก่อน ซึ่งเมแกน โทษตัวเองอยู่เสมอว่า เป็นความผิดของตัวเธอเอง 19 มิถุนายน เธอได้ไปเที่ยวฉลองปิดเทอมฤดูร้อน ก่อนที่จะเข้ามหาวิทยาลัยกับกลุ่มเพื่อน ๆ คือ โซอี้, มาร์ค, อลิเซีย และคริสเตียน ซึ่งเคยเป็นแฟนกับโซฟีมาก่อน ยังบ้านพักของพ่อแม่เธอที่หลุยเซียนา ซึ่งห่างไกลความวุ่นวายของเมืองใหญ่ ที่นั่น ทั้งหมดได้พบกับ นิค หนุ่มวัยไล่เลี่ยกับพวกเขาในร้านขายของ นิคเป็นคนท้องถิ่นและมีความรู้เกี่ยวกับไสยศาสตร์ของลัทธิวูดู ซึ่งเป็นสิ่งที่คนท้องถิ่นนี้เชื่อถือ ขณะที่อยู่ในบ้าน เมแกนได้พบกับปรากฏการณ์แปลก ๆ เช่น โคลนไหลออกจากก็อกน้ำ หรือ ไฟหน้ารถที่ติดได้เอง เมแกนเชื่อว่า นั่นคือสิ่งที่โซฟีพยายามสื่อสารกับเธอ ขณะเดียวกัน เลียวนาร์ด ซึ่งเป็นชายวัยกลางคนท้องถิ่นท่าทางแปลก ๆ ทั้งหมดไม่ไว้ใจเลียวนาร์ด ขณะที่นิคบอกกับเมแกนว่า เมื่อถึงวันตะวันอ้อมข้าวฤดูร้อน (21 มิถุนายน) คนตายจะสามารถสื่อสารกับคนที่มีชีวิตอยู่ได้ ซึ่งก็เหลือเพียงวันเดียวเท่านั้น

นักแสดง
-------

* เมแกน/โซฟี โธมัส...อลิซาเบธ อันวาส์ หญิงสาววัยรุ่น ตัวเอกของเรื่อง
* โซอี้...อแมนดา ไซฟรีด เพื่อนที่สนิทที่สุดของเมแกน
* มาร์ค...แมตต์ โอ'เลียรี เจ้าของรถและแฟนหนุ่มของอลิเซีย
* อลิเซีย...ฮิลลารี เบอร์ตัน เพื่อนของเมแกนและแฟนสาวของมาร์ค
* คริสเตียน...ชอว์น แอชมอร์ แฟนหนุ่มของโซฟี พยายามที่จะปลอบใจเมแกน
* นิค...ไทเลอร์ โฮคลิน หนุ่มท้องถิ่น ที่รู้เรื่องไสยศาสตร์และลัทธิวูดูดี
* เลียวนาร์ด...อาร์. ลี เออร์นีย์ ชายวัยกลางคนท้องถิ่น มีท่าทางน่ากลัว ไม่น่าไว้วางใจ

เบื้องหลังและการเข้าฉาย
-----------------------

*Solstice* เป็นภาพยนตร์สยองขวัญวัยรุ่นเหนือธรรมชาติ ที่ดัดแปลงมาจากภาพยนตร์แนวเดียวกันนี้สัญชาติเดนมาร์กเรื่อง *Midsommer* ในปี ค.ศ. 2003 ซึ่งในเรื่องนี้ บทภาพยนตร์และกำกับภาพยนตร์โดย แดเนียล ไมริก ผู้กำกับฯที่สร้างชื่อมาจากภาพยนตร์สยองขวัญทุนต่ำเรื่อง *The Blair Witch Project* ในปี ค.ศ. 1998 โดยได้นักแสดงวัยรุ่นชาวอเมริกันที่มีชื่อเสียงหลายคนร่วมแสดง 

ภาพยนตร์เข้าฉายในสหรัฐอเมริกา ในปี ค.ศ. 2008 ขณะที่เข้าฉายในประเทศไทยในปี ค.ศ. 2009

อ้างอิง
-------

1. ↑  Review: Solstice". *esplatter.com*. ESplatter.  เก็บถาวร 2013-07-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Retrieved 2009-04-25
2. ↑  Buchanan, Jason. *New York Times* (All Movie Guide).
3. ↑  [*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "Solstice ทะลุวิญญาณ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-10. สืบค้นเมื่อ 2012-07-02.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ทะลุวิญญาณ* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* จากสยามโซน
Ode by Thomas Gray
"**Ode on a Distant Prospect of Eton College**" เป็น บทกวีสำหรับร้อง (ode) ในยุคคริสตศัตวรรษที่ 18 ประพันธ์โดยทอมัส เกรย์ ประกอบไปด้วย 10 บท บทละ 10 บรรทัด ในโครงสร้าง ABABCCDEED โดยมีบรรทัด B และบรรทัด D บรรทัดสุดท้ายอยู่ในรูปแบบ iambic trimeter และบรรทัดอื่นๆอยู่ในรูปแบบ iambic tetrameter ในบทกวีนี้ ผู้ประพันธ์ได้เป็นต้นกำเนิดของวรรคสำคัญทีว่า "Ignorance is bliss" ซึ่งอยู่ในบทสุดท้ายของผลงานชิ้นนี้

ต้นฉนับ (5 บรรทัดสุดท้ายของบทสุดท้ายของผลงานชิ้นนี้)

> Since sorrow never comes too late,  
> 
> And happiness too swiftly flies.  
> 
> Thought would destroy their paradise.  
> 
> No more; where ignorance is bliss,  
> 
> 'Tis folly to be wise.
> 
> 
> — ทอมัส เกรย์, Stanza 10

คำแปล

> ด้วยความโศกเศร้าไม่เคยมาช้าเกินไป  
> 
> และความสุขมักจากเราเร็วเกินไป  
> 
> ความคิดย่อมทำลายสวรรค์ของพวกเขา  
> 
> ไม่มีอีกแล้ว; รู้ปล่อยวางเหมือนได้โสฬส  
> 
> รู้ลึกซึ้งไปไร้แก่นสาร
> 
> 
> — ทอมัส เกรย์, Stanza 10

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gray, Thomas (1768). *Poems* (ภาษาอังกฤษ). London: J. Dodsley. pp. 17-25.

วิกิซอร์ซ มีงานต้นฉบับเกี่ยวกับ:
**en:Ode on a Distant Prospect of Eton College**
สถานทูตอาเซอร์ไบจานประจำเตหะรานถูกโจมตีเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2566 ช่วงเวลาประมาณ 08:00 นาฬิกาในเวลาท้องถิ่น ผู้ก่อเหตุย่างผ่านป้อมยามด้วยปืนเล็กยาวจู่โจม เอเค-47 และเปิดฉากยิงภายในสถานทูต ขณะที่เจ้าหน้าที่ของสถานทูตพยายามเกลี้ยกล่อม หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยสถานทูต ออคฮาน อัคคารอฟเสียชีวิตในเหตุโจมตี ขณะที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนได้รับบาดเจ็บ

หลังจากนั้น ผู้ต้องสงสัยคนหนึ่งถูกตำรวจอิหร่านควบคุมตัว สำนักบริการพิทักษ์แห่งอาเซอร์ไบจานเปิดฉากการสอบสวนเหตุโจมตี ประธานาธิบดีอาเซอร์ไบจาน อิลฮัม แอลีเยฟ ประณามเหตุโจมตีอย่างแข็งขัน ฝ่ายอาเซอร์ไบจานถือว่าเหตุการณ์ดังกล่าวเป็น "การกระทำของผู้ก่อการร้าย" กระทรวงการต่างประเทศอาเซอร์ไบจานประกาศอพยพเจ้าหน้าที่สถานทูตประจำเตหะราน เมื่อวันที่ 29 มกราคม ทางการอาเซอร์ไบจานอพยพเจ้าหน้าที่สถานทูตส่วนใหญ่ออกจากเตหะรานและระงับกิจการของสถานทูต

ทางการอิหร่านไม่ถือว่าเหตุโจมตีมีแรงจูงใจจากการเมือง หน่วยงานบังคับใช้กฎหมายของอิหร่านระบุว่า เหตุโจมตีเกิดขึ้นจากเหตุผลส่วนตัว และผู้กระทำผิดมายังที่เกิดเหตุพร้อมกับเด็กเล็กสองคน แม้ว่าภาพจากกล้องโทรทัศน์วงจรปิดที่เผยแพร่จากสถานทูตจะแสดงให้เห็นว่าผู้ก่อเหตุอยู่คนเดียวระหว่างการโจมตี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Isayev, Heydar (27 January 2023). "Azerbaijani embassy in Iran comes under deadly attack" (ภาษาอังกฤษ). Eurasianet. สืบค้นเมื่อ 28 January 2023.
2. ↑  Gambrell, Jon (27 January 2023). "Gunman kills security chief at Azerbaijan Embassy in Iran". *The Washington Post* (ภาษาอังกฤษ). Associated Press. สืบค้นเมื่อ 27 January 2023.
กลุ่มสถาบันวิทยาศาสตร์การแพทย์ออลล์อินเดียตั้งอยู่ในอินเดียนิวเดลี**นิวเดลี**โภปาล**โภปาล**ภุพเนศวร**ภุพเนศวร**โชธปุระ**โชธปุระ**ปัฏนา**ปัฏนา**รายปุระ**รายปุระ**ฤษีเกศ**ฤษีเกศ**ราเอบาเรลี**ราเอบาเรลี**มงคลคีรี**มงคลคีรี**นาคปุระ**นาคปุระ**โครัขปุระ**โครัขปุระ**กัลยาณี**กัลยาณี**พถินทะ**พถินทะ**บีบีนคร**บีบีนคร**เทวฆัร**เทวฆัร**ชางซารี**ชางซารี**วิชัยปุระ**วิชัยปุระ**อวันติโปรา**อวันติโปรา**พิลาสปุระ**พิลาสปุระ**มทุราย**มทุราย**ทรภังค์**ทรภังค์**ราชโกต**ราชโกต**เรวารี**เรวารี**ที่ตั้งของสถาบัน AIIMS (สีเขียว) และสถาบันที่กำลังก่อสร้าง (สีส้ม)
**กลุ่มสถาบันวิทยาศาสตร์การแพทย์ออลล์อินเดีย** (อังกฤษ: All India Institutes of Medical Sciences; **AIIMS**) เป็นกลุ่มวิทยาลัยแพทยศาสตร์รัฐอิสระของรัฐบาล (autonomous government public medical colleges) ในระดับอุดมศึกษา สถาบันเหล่านี้ตามรัฐบัญญัติอยู่ภายใต้สถานะกลุ่มสถาบันความสำคัญแห่งชาติ (Institutes of National Importance) สถาบันหลักคือเอไอไอเอ็มเอส นิวเดลี (AIIMS New Delhi) ในนิวเดลี เป็นสถาบันแถวหน้าของเครือ ก่อตั้งขึ้นในปี 1956 เป็นแห่งแรก ตามด้วยสถาบันตามเมืองต่าง ๆ ของอินเดียรวม 22 แห่ง (มกราคม 2020) และยังคงมีแผนที่จะขยายและเปิดสถาบันเพิ่มใหม่อยู่อย่างน้อยอีก 3-5 แห่งภายในปี 2025

ประวัติ
-------

AIIMS แห่งแรกก่อตั้งขึ้นในปี 1956 ภายใต้รัฐบัญญัติ *All India Institute of Medical Sciences Act, 1956* ซึ่งได้เสนอโดยนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ชวาหรลาล เนห์รู ให้ก่อตั้งในเมืองกัลกัตตา (หรือโกลกาตาในปัจจุบัน) อย่างไรก็ตามมุขยมนตรีประจำรัฐเบงกอลตะวันตกที่กัลกัตตาตั้งอยู่ Bidhan Chandra Roy ปฏิเสธแนวคิดนี้ จึงได้ก่อสร้างสถาบันแห่งแรกขึ้นที่นิวเดลีแทน ภายใต้ชื่อ เอไอไอเอ็มเอส นิวเดลี สถาบันทั้งหมดในเครือนั้นได้รับสถานะเป็น กลุ่มสถาบันความสำคัญแห่งชาติ (Institutes of National Importance; INI)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "The All India Institute of Medical Sciences Act, 1956" (PDF). 2 June 1956. สืบค้นเมื่อ 28 April 2016.
2. ↑  "The Telegraph – Calcutta : Frontpage". *www.telegraphindia.com*. สืบค้นเมื่อ 21 June 2017.
**พิเมนโตชีส** (อังกฤษ: pimento cheese) หรือ **พิเมียนโตชีส** (*pimiento cheese*) เป็นสเปรดที่นิยมทำมาจากชีส, มายองเนส และพริกเชอร์รี นิยมเสิร์ฟโดยปาดบนขนมปังกรอบ บนผัก หรือนำมาทำเป็นไส้ของแซนด์วิช ถือเป็นอาหารยอดนิยมเป็นพิเศษในภาคใต้ของสหรัฐ

พิเมนโตชีสแบบพื้นฐานที่สุดใช้วัตถุดิบไม่กี่ชนิด คือ เชดดาร์ชีสหรือชีสแปรรูป (เช่นแวลวีตาหรืออเมริกันชีส), มายองเนสหรือน้ำสลัด และพริกเชอร์รี ปั่นรวมกันเป็นเพสต์ที่มีลักษณะเนียนเป็นเนื้อเดียว หรือมีลักษณะเป็นชิ้น ๆ (chunky) นอกจากนี้ยังมีพิเมนโตชีสรูปแบบท้องถิ่นต่าง ๆ ที่อาจเติมฮอร์สแรดิช, ครีมชีส, เกลือ, พริกไทยดำ, ซอสพริกลุยซีอานา, ซอสวุร์สเตอร์เชอร์, พริกเคเยน, ปาปริกา, ฆาลาเปญโญ, หอมใหญ่, กระเทียม และแตงกวาดองผักชีลาว

พิเมนโตชีสสามารถเสิร์ฟเป็นสเปรดบนขนมปังกรอบ, ขึ้นฉ่ายฝรั่ง, แผ่นแป้งข้าวโพดทอดกรอบ, ทอร์ทียาชิป หรือนำไปผสมกับไข่แดงเพื่อทำไข่ปีศาจ ใส่ผสมในกริตส์หรือโปะเป็นไส้ของแฮมเบอร์เกอร์กับฮอตดอก

นอกจากนี้ พิเมนโตชีสยังเป็นที่นิยมในประเทศฟิลิปปินส์ในชื่อว่า "ชีสปีมีเยนโต" (cheese pimiento)

ชื่ออื่น ๆ ที่ใช้เรียกขานพิเมนโตชีส เช่น "ปาเตแดนใต้" (*pâté of the south*), "คาเวียร์แคโรไลนา" (*Carolina caviar*) และ "คาเวียร์แดนใต้" (*the caviar of the South*)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Bryan, Wright (17 January 2007). "Pimento Cheese: It's A Southern Thing". *NPR*. NPR, Wright Bryan, January 17, 2007.
2. ↑  "Pimento Cheese Dip That Southerners Love (Kids Too!)". *Southern Eats & Goodies* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2020-02-03. สืบค้นเมื่อ 2021-09-22.
3. ↑  "Pimiento Cheese: One of Life's Simple Pleasures". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 May 2010. สืบค้นเมื่อ 1 July 2017.
4. ↑  Bryan, Wright (17 January 2007). "Pimento Cheese: It's A Southern Thing". *NPR*. สืบค้นเมื่อ 1 July 2017.
5. ↑  "Homemade Cheese Pimiento - Recipe - Yummy.ph". สืบค้นเมื่อ 1 July 2017.
6. ↑  "Cheese Pimiento Sandwich Spread". 22 February 2013. สืบค้นเมื่อ 1 July 2017.
7. ↑  "Caviar of the South (pimento cheese)". 2015-02-04.
8. ↑  "Serve Carolina Caviar (Pimento Cheese) For the Game". *HuffPost*. 2010-01-20.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**พิเมนโตชีส**
**ใบรับรองอิสรภาพ** (อังกฤษ: certificate of freedom) เป็นเอกสารที่รัฐบาลออกให้แก่นักโทษในทัณฑนิคมของประเทศออสเตรเลียเมื่อสิ้นสุดระยะเวลารับโทษ เอกสารนี้ระบุว่า ผู้เคยเป็นนักโทษจะได้กลับคืนสู่ "สรรพสิทธิและอภิสิทธิ์ของเสรีชนในบังคับ" ซึ่งมีผลคือ ผู้นั้นจะกลายเป็นเสรีชนที่สามารถหางานทำหรือออกไปจากนิคมได้

ใบรับรองอิสรภาพเริ่มนำมาใช้ใน ค.ศ. 1810 และจะออกให้แก่ผู้ต้องโทษ 7 ปี 10 ปี หรือ 14 ปีซึ่งได้รับโทษแล้ว หลังจากผู้นั้นทำคำร้องขอไปถึงผู้ว่าการ ผู้ต้องโทษตลอดชีวิตอาจได้รับการอภัยโทษ แต่จะไม่ได้รับใบรับรองอิสรภาพ

นักโทษอาจได้รับอิสรภาพมากขึ้นตามลำดับในสามรูปแบบ รูปแบบแรก คือ ใบสั่งปล่อยก่อนกำหนด (ticket of leave) ซึ่งยังวางข้อจำกัดสำคัญบางประการอยู่สำหรับผู้ที่ได้รับการสั่งปล่อย และจะออกให้ได้เมื่อรับโทษไปแล้วอย่างน้อยกึ่งหนึ่งของระยะเวลาทั้งหมด รูปแบบที่สอง คือ ใบรับรองอิสรภาพ ซึ่งเมื่อรับโทษครบกำหนดแล้ว จะออกใบนี้ให้โดยไม่วางข้อจำกัดใด ๆ อีก รูปแบบที่สาม คือ การอภัยโทษโดยมีเงื่อนไข หรือการอภัยโทษโดยสิ้นเชิง ซึ่งจะมอบให้แก่ผู้ต้องโทษตลอดชีวิต

ข้อมูลบนใบรับรองอิสรภาพมักประกอบด้วยวันที่ ชื่อบุคคล นามแฝง (ถ้ามี) เรือที่นำตัวบุคคลนั้นเข้ามา ปีที่เข้ามา ปีที่ถูกพิพากษา และจำนวนปีที่ต้องรับโทษ ใบรับรองที่ออกระหว่าง ค.ศ. 1827 ถึง 1867 ยังระบุถึงถิ่นกำเนิด อาชีพ ปีเกิด ตำหนิรูปพรรณ และบางครั้งก็มีข้อมูลใบสั่งปล่อยก่อนกำหนดด้วย

ใบรับรองอิสรภาพนั้นมีสองส่วน ส่วนแรก คือ ใบรับรองแท้ ๆ (certificate proper) ออกให้แก่บุคคลผู้มีชื่อในนั้น และบุคคลผู้นั้นจำเป็นต้องพกพาส่วนนี้ไว้ตลอดเวลา ส่วนที่สอง คือ ต้นขั้ว (butt) เป็นสำเนาฉบับเป็นทางการซึ่งรัฐบาลเก็บไว้ในแฟ้ม ส่วนที่เป็นใบรับรองแท้ ๆ นั้นพบเจอได้ยากแล้ว เพราะเจ้าของต้องนำไปใช้เป็นประจำ แต่ส่วนที่เป็นต้นขั้วยังเก็บไว้ในหอจดหมายเหตุและเปิดให้นักวิจัยเข้าถึงได้

เอกสารที่คล้ายกับใบรับรองอิสรภาพคือ ใบรับรองอิสรภาพของอาณานิคม (colonial certificate of freedom) ซึ่งเป็นเอกสารเกี่ยวกับโทษที่ได้รับสำหรับการกระทำผิดหลังจากเข้ามาสู่อาณานิคมแล้ว

นิคมนิวเซาท์เวลส์ได้ออกใบรับรองอิสรภาพไปประมาณ 40,000 ใบ ส่วนแทสเมเนียและออสเตรเลียตะวันตกก็ได้รับตัวนักโทษไว้และออกใบรับรองอิสรภาพให้เช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Index to Certificates of Freedom". NSW Government. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 December 2013. สืบค้นเมื่อ 23 December 2013.
2. ↑  "Certificate of Freedom". NSW State Library. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 December 2013. สืบค้นเมื่อ 24 December 2013.
3. ↑  "Certificate Butt". NSW State Records Office. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 December 2013. สืบค้นเมื่อ 24 December 2013.
4. ↑  "Colonial Certificate of Freedom". The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. สืบค้นเมื่อ 24 December 2013.