recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดด่าน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางโพงพาง เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 11 ไร่เศษ ด้านหน้าวัดติดถนนพระรามที่ 3 ด้านหลังวัดติดแม่น้ำเจ้าพระยา

เริ่มสร้างวัดปีใดไม่ปรากฏ แต่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกในปี พ.ศ. 2340 อุโบสถมีช่อฟ้าใบระกา ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยในสมัยอยุธยาตอนปลาย ชาวบ้านเรียกว่า *หลวงพ่อโต* ในทุก ๆ ปี วัดด่านจะจัดงานนมัสการปิดทองประจำปีขึ้นทุกวันศุกร์ วันเสาร์ และวันอาทิตย์แรกของเดือนมีนาคม และเนื่องจากอุโบสถอยู่ต่ำกว่าแม่น้ำเจ้าพระยา น้ำจึงมักท่วมโดยรอบอุโบสถ ต่อมาพระครูสถิตบุญวัฒน์และคณะศรัทธาได้ร่วมกันยกฐานอุโบสถเสียใหม่ โดยสร้างกำแพงรอบอุโบสถแล้วเปลี่ยนบริเวณโดยรอบอุโบสถให้เป็นสระน้ำ และทำการปรับเปลี่ยนให้เป็นวิหาร โดยประดิษฐานหลวงพ่อโตประดิษฐานอยู่ใจกลางวิหาร ผนังทั้งสี่ด้านเปลี่ยนเป็นเปิดโล่ง มีการประดับด้วยระฆัง

ประเพณีที่สำคัญของวัดด่านคือ ประเพณีวันอัฏฐมีบูชา โดยจัดขึ้นทุก ๆ ปี หลังวันวิสาขบูชา ตรงกับวันแรม 1 ค่ำ จนถึงวันแรม 7 ค่ำ เดือน 6 มีกิจกรรมสวดบูชาพระคุณพระพุทธเจ้า พิธีแห่พระปางดับทุกข์ เพื่อให้ประชาชนได้สักการะ โดยมีพระสงฆ์สวดมนต์เพื่อความเป็นสิริมงคลไปรอบ ๆ พื้นที่เขตยานนาวาและมีพิธีจำลองการถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ชาวบ้านและเจ้าหน้าที่ในท้องถิ่นจะแต่งกายเลียนแบบบุคคลต่าง ๆ ในพระพุทธประวัติด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดด่าน". *สำนักงานเขตยานนาวา*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-18. สืบค้นเมื่อ 2020-10-18.
2. ↑  "ชื่อแหล่งวัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณี เขตยานนาวา : ประเพณีอัฐมีบูชา-ประเพณีเวียนเทียน วัดด่าน พระราม 3". *แผนที่แหล่งวัฒนธรรมท้องถิ่นที่มีชีวิต*.
ภาพวาดประกอบของหมึกยักษ์ขณะโจมตีลูกเรือนอติลุส ในนวนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง *20,000 Lieues Sous les Mers* หรือ*ใต้ทะเล 20,000 โยชน์* โดย ฌูล แวร์น นักเขียนชาวฝรั่งเศส
**สัตว์ประหลาดทะเล** (อังกฤษ: Sea monster) เป็นสัตว์ประหลาดหรืออสูรกายที่ปรากฏทั้งในตำนานหรือเทววิทยา ที่เชื่อกันว่าอาศัยอยู่ในทะเลหรือมหาสมุทร และมักคิดว่ามีขนาดมหึมา สัตว์ประหลาดทะเลมีได้หลายรูปแบบ ได้แก่ มังกรทะเล หรืองูทะเลหรือสัตว์หลายชนิด พวกมันมักมีลำตัวลื่นและมีเกล็ดและมักปรากฏภาพว่าคุกคามเรือหรือพ่นน้ำใส่ คำจำกัดความของคำว่า "สัตว์ประหลาด" เป็นอัตนัย และสัตว์ทะเลบางชนิดอาจได้รับการยอมรับจากสิ่งมีชีวิตที่เป็นที่ยอมรับทางวิทยาศาสตร์ เช่น วาฬ รวมถึงหมีกที่มีขนาดใหญ่

การพบเห็นสัตว์ประหลาดทะเล มีทั่วทุกมุมโลก จนถึงกระทั่งขั้วโลก เช่น มหาสมุทรใต้

การพบเห็นที่ขึ้นชื่อ เช่น ฮันส์ เอดจน์ มิชชันนารีชาวนอร์เวย์ ขณะโดยสารทางเรือเพื่อไปเผยแผ่ศาสนาที่เกาะกรีนแลนด์ว่าได้พบเห็นสัตว์ประหลาดเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1734 ว่ามันมีปากที่แหลมยาว ลำตัวยาว คอยาว มันชูคอขึ้นเหนือน้ำ มีหนังที่เหี่ยวย่น และมันก็ดำลงไปในน้ำและชูส่วนหางขึ้น โดยประมาณแล้วลำตัวของมันขนาดความยาวพอ ๆ กับเรือที่เขาโดยสารเลยทีเดียว

ซากของสัตว์ประหลาดทะเลถูกรายงานว่าพบเห็นมาตั้งแต่สมัยโบราณ โดยซากที่ระบุไม่ได้จะถูกเรียกว่ากล็อบสเตอร์ กรณีกล็อบสเตอร์ที่ขึ้นชื่อเกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1977 ที่นอกชายฝั่งของนิวซีแลนด์ เมื่อเรือประมงสัญชาติญี่ปุ่นลำหนึ่งชื่อ ซุยโยะ-มะรุ ได้กว้านเอาซากของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ขึ้นมาจากใต้ทะเล ซึ่งซากนั้นอยู่ในสภาพเน่าเปื่อยและส่งกลิ่นเหม็นเต็มที่ แต่ทว่ามีรูปลักษณะคล้ายคลึงกับสัตว์เลื้อยคลานทะเลที่สูญพันธุ์ไปแล้วตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ คือ เพลสิโอซอร์ ซึ่งได้มีการบันทึกและถ่ายภาพเก็บเอาไว้ ก่อนจะทิ้งลงทะเลไป ต่อมาได้กลายเป็นที่ฮือฮาและสนใจในแวดวงวิทยาศาสตร์อย่างมาก จนกระทั่งถูกประทับลงบนดวงตราไปรษณียากรของบราซิล ซึ่งกรณีนี้ได้ถูกอธิบายโดยเอฟบีไอว่า เป็นซากที่เน่าสลายของปลาฉลามบาสกิน ในทำนองเดียวกันการทดสอบดีเอ็นเอยืนยันว่าสัตว์ทะเลที่เกยตื้นบนฝั่งของนิวฟันด์แลนด์ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2001 ว่าเป็นวาฬสเปิร์ม

ตัวอย่างสัตว์ประหลาดทะเล
------------------------


|  |  |
| --- | --- |
| **ที่ปรากฏตามความเชื่อดั้งเดิม*** คราเคน
* คธูลู
* ไซเรน
* เลวีอาธาน
* ฮิปโปแคมปัส
* เงือก
* สคิลลา
* ทานิวา

**ในบันเทิงคดีร่วมสมัย*** ก็อตซิลลา
* โมบิดิก
 | * หมึกยักษ์
* กิลล์แมน
* จอว์ส

**สัตว์ที่คล้ายคลึงกัน*** เนสซี
* แคดโบโรซอรัส
* แชมป์
* โอโกโปโก
* เชสซี
* มอแรก

  |

ดูเพิ่ม
-------

* บลุป
* กล็อบสเตอร์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  *In the Wake of the Sea-Serpents* by Bernard Heuvelmans (1968, Hardcover) ISBN 13: 9780809058150
2. ↑  "ช่วง เด็กพิลึก ตอน นินเจน สัตว์ประหลาดลึกลับใต้ท้องทะเล". *ครอบครัวข่าวเด็ก*. 2015-11-18. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-02-02. สืบค้นเมื่อ 2017-06-06.
3. ↑  "แคดโบโรซอรัส สัตว์ประหลาดยักษ์แห่งอ่าวแคดโบโร แคนาดา". *เพชรรามา*. 2015-11-27. สืบค้นเมื่อ 2017-06-06.
4. ↑  Carr, S.M. H.D. Marshall, K.A. Johnstone, L.M. Pynn & G.B. Stenson 2002. How To Tell a Sea Monster: Molecular Discrimination of Large Marine Animals of the North Atlantic. *Biological Bulletin* **202**: 1-5.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สัตว์ประหลาดทะเล**
**วัดตะโหนดราย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกระบือ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดตะโหนดรายได้ขอตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2335 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก แต่เดิมเป็นสวนต้นตาลโตนดเรียงรายอยู่หลายต้นจึงได้ชื่อว่า "วัดตะโหนดราย" ต่อมามีนายปาน และนางแป้ง ได้ช่วยสร้างอุโบสถให้ 1 หลัง และกุฏิสงฆ์ 5 หลัง ปัจจุบันนี้ทรุดโทรมไปแล้ว และได้ซ่อม สร้าง ปฏิสังขรณ์ใหม่ และยังมีผู้มีจิตศรัทธาอีก 1 ท่าน คือ นางลำภู รุ่งเจริญ ได้ถวายที่ดินให้เป็นที่ธรณีสงฆ์ของวัด 1 แปลง เนื้อที่ 12 ไร่ และ เป็นผู้มีศรัทธาอุปถัมภ์วัดด้วยดีเสมอมา ต่อมาท่านกำนันกรึงนางเม้ย รุ่งเจริญ ได้เป็นผู้นำประชาชนร่วมจัดหาทุนสร้างอาคารเรียนขึ้น 1 หลัง ให้ชื่อว่า โรงเรียนศึกษารุ่งเจริญ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ วิหารประดิษฐานหลวงพ่อโตและประดิษฐานหลวงพ่อปางสระปางทุกรกิริยา วิหารหลวงปู่ฤๅษีนารอท ศาลาการเปรียญ ศาลาบำเพ็ญกุศล กุฎิสงฆ์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปเนื้อศิลาแดงลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 33 นิ้ว 49 นิ้ว และพระโมคคัลลานะ พระสารีบุตร พระปางนาคปรกอีก 2 องค์ เป็นเนื้อศิลาแดงเช่นเดียวกัน และมีธรรมาสน์ 4 ธรรมาสน์ และธรรมาสน์ บุษบกประจำศาลาการเปรียญ 1 หลัง ตู้พระไตรปิฎก 5 ตู้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตะโนดราย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "ประวัติวัดตะโหนดราย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-03. สืบค้นเมื่อ 2021-05-03.
**วัดตาพระยา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาพระยา อำเภอตาพระยา จังหวัดสระแก้ว มีพระครูปัจจันตเขตคณาภิรักษ์ เป็นเจ้าอาวาส

วัดตาพระยาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2505 แต่เดิมวัดตาพระยาตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของตลาด ซึ่งปัจจุบันเป็นโรงเรียนอนุบาลตาพระยา จนกระทั่ง พ.ศ. 2460 มีการย้ายวัดมาอยู่ทางฝั่งทิศตะวันออกของตลาด มีเกจิอาจารย์ที่ได้รับการเคารพสักการะจากชาวบ้านเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะหลวงตาออกและหลวงพ่อเทียบ ภายในอาคารพิพิธภัณฑ์หลวงพ่อเทียบ ยังเก็บโบราณวัตถุที่หลวงพ่อเก็บรวบรวมไว้

วัดมีโบราณวัตถุหลายชนิด ได้แก่พระพุทธรูปนาคปรกโบราณ พระพุทธรูปทรงเครื่องปางนาคปรก พระพุทธรูปศิลาปางมารวิชัย จารึกวัดตาพระยาเป็นจารึกอักษรขอมโบราณ ภาษาเขมร บนหินทราย อายุราว พ.ศ. 1520 และรูปพระนารายณ์ 4 กร รูปเทวสตรี ใบเสมา เศียรเทวรูป เศียรพระนารายณ์ รูปนางอัปสร เครื่องถ้วยเขมรที่ชาวบ้านขุดพบบริเวณปราสาทร้างเนินดิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตาพระยา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "พิพิธภัณฑ์หลวงพ่อเทียบ วัดตาพระยา". ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
3. ↑  กรมศิลปากร. "วัดตาพระยา" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 13 มกราคม 2566. เข้าถึงจาก
สิงโตเป็นสิ่งมีชีวิตกินเนื้อปรับไม่ได้ ซึ่งกินเนื้อสัตว์เพียงอย่างเดียวเป็นอาหาร
กาบหอยแครง หนึ่งในพืชกินสัตว์
**สัตว์กินเนื้อ** หรือ **ผู้บริโภคสัตว์** (อังกฤษ: carnivore) เป็นสิ่งมีชีวิตที่ต้องอาศัยพลังงานและสารอาหารจากอาหารที่ประกอบด้วยเนื้อเยื่อของสัตว์เป็นหลักซึ่งได้มาจากการล่าเหยื่อและการกินซาก

สิ่งมีชีวิตที่กินเนื้อสัตว์เพียงอย่างเดียวเป็นอาหาร เรียกว่า สิ่งมีชีวิตกินเนื้อปรับไม่ได้ (hypercarnivores หรือ obligate carnivores) ส่วนสิ่งมีชีวิตที่กินอาหารชนิดอื่นด้วย เรียกว่า สิ่งมีชีวิตกินเนื้อปรับได้ (mesocarnivores หรือ facultative carnivores) สิ่งมีชีวิตกินเนื้อที่ไม่ถูกล่าโดยสัตว์ชนิดอื่นเลย เรียกว่า ผู้ล่าเหยื่ออันดับสูงสุด (apex predator)

คำว่า "สัตว์กินเนื้อ" นี้ยังหมายรวมถึง สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ในอันดับสัตว์กินเนื้อ ซึ่งเป็นชื่อที่อาจทำให้เข้าใจผิดในบางครั้ง เมื่อสัตว์ในอันดับสัตว์กินเนื้อนี้ส่วนน้อยกินเนื้อสัตว์เป็นอาหารหลักเท่านั้น แต่โดยทั่วไปหลายชนิดเป็นสัตว์กินทั้งพืชและสัตว์ โดยเฉพาะหมีหลายชนิด รวมทั้งแพนด้ายักษ์ที่เกือบเรียกได้ว่าเป็นสัตว์กินพืชอย่างแท้จริง

นอกเหนือไปจากสัตว์แล้ว ยังมีพืชกินสัตว์ และเห็ดรากินสัตว์อีกด้วย เช่น กาบหอยแครง เขนงนายพราน เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nutrient Requirements: Carnivores. Duane E. Ullrey. Encyclopedia of Animal Science.
**วัดตรอแลงแกง** (เขมร: វត្តត្រឡែងកែង,อังกฤษ: Wat Tralaeng kaeng) เป็นวัดที่สำคัญที่สุดในกรุงละแวก เมืองหลวงเก่าของกัมพูชา ปัจจุบันตั้งอยู่บนเนินเขากลางเมืองใน อำเภอกำปงตระลาจ จังหวัดกำปงฉนัง ในเอกสารพงศาวดารละแวกเรียกวัดนี้ว่า **พระวิหารจตุรมุขมหาปราสาท** วัดนี้สร้างขึ้นโดยพระบรมราชาที่ 2 (พญาจันทน์) ใน พ.ศ. 2073 มีพระวิหารประดิษฐานพระพุทธรูป ตรอแลงแกง(หรือ พระพุทธอัฐรัศ) ซึ่งเป็นพระพุทธรูปใหญ่สี่องค์ ยืนหันหลังเข้าหากัน ปัจจุบันพระพุทธรูปตรอแลงแกงถูกทำลายไปแล้ว เหลือแต่พระบาทศิลาขนาดใหญ่ ในพงศาวดารกล่าวว่าพระพุทธรูปนี้ถูกทำลายในสมัยสมเด็จพระบรมราชาที่ 4 (นักพระสัตถา) ซึ่งเชื่อว่าการมีอยู่ของพระพุทธรูปนี้ทำให้พระมเหสีของพระองค์ประชวรจึงให้ทำลายเสีย ต่อมาได้บูรณะพระวิหาร หลังเสียเมืองละแวก และได้สร้างพระพุทธรูปทรงเครื่อง 4 องค์หันหน้าออกสี่ทิศไว้แทนพระพุทธรูปตรอแลงแกงที่ถูกทำลายไป

อ้างอิง
-------

* ศานติ ภักดีคำ. เขมรสมัยหลังพระนคร. กทม. มติชน. 2556 หน้า 28 - 33

1. ↑

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดตรอแลงแกง**

ดูเพิ่ม
-------

* สมัยละแวก
* จังหวัดกำปงฉนัง
* ประวัติศาสตร์กัมพูชา
* เรียมเกร์
ภาพแสดงการวิจัย (ซ้าย) และการปฏิบัติงาน (ขวา) ในด้านวิทยาศาสตร์การเคลื่อนไหว
**วิทยาศาสตร์การเคลื่อนไหว** (อังกฤษ: Kinesiology) เป็นวิทยาศาสตร์การศึกษาเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของมนุษย์และสัตว์ วิทยาศาสตร์การเคลื่อนไหวว่าด้วยเรื่องสรีรวิทยา การเสนอวิธีรักษาด้านชีวภาพ หลักการจิตวิทยาพลวัตและกลไกการเคลื่อนไหว การประยุกต์วิทยาศาสตร์การเคลื่อนไหวสำหรับสุขภาพของมนุษย์นั้น รวมไปถึงเรื่องชีวกลศาสตร์ และการศัลยกรรมกระดูก อย่างความแข็งแกร่งและการเรียนรู้โดยการฝึก จิตวิทยาการกีฬา วิถีการฟื้นฟู อย่างเช่น การบำบัดทางร่างกายและกิจกรรมบำบัด และการกีฬาและการออกกำลังกาย การศึกษาการเคลื่อนไนของมนุษย์และสัตว์ อย่างรวมถึงการวัดระบบติดตามการเคลื่อนไหว, สรีรวิทยาไฟฟ้าของกิจกรรมกล้ามเนื้อและสมอง วิถีความหลากหลายของการดูแลสรีรวิทยาปกติ และพฤติกรรมต่าง ๆ รวมถึงเทคนิคการวิจัยด้านความรู้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bodo Rosenhahn, Reinhard Klette and Dimitris Metaxas (eds.). Human Motion - Understanding, Modelling, Capture and Animation. Volume 36 in *Computational Imaging and Vision*, Springer, Dordrecht, 2007
2. ↑  Ahmed Elgammal, Bodo Rosenhahn, and Reinhard Klette (eds.) Human Motion - Understanding, Modelling, Capture and Animation. 2nd Workshop, in conjunction with ICCV 2007, Rio de Janeiro, *Lecture Notes in Computer Science*, LNCS 4814, Springer, Berlin, 2007
**วัดตรีมิตร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสะเตงนอก อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา

วัดตรีมิตรได้รับอนุญาตให้สร้างวัด เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2519 และได้รับประกาศตั้งวัด เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 โดยมีนายสุธี บุญสวัสดิ์ เป็นผู้ดำเนินการขออนุญาตสร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553 ฝังลูกนิมิตผูกพัทธสีมาเมื่อวันจันทร์ที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 

วัดตรีมิตร ได้รับการร่วมบริจาคทุนทรัพย์ซื้อที่ดินโดยนายสุธี บุญสวัสดิ์ จำนวน 3 แปลง มีเนื้อที่ 4 ไร่ 51.6/10 ตารางวา ของนายเอื้อน แก้วสังข์ไชย จำนวน 1 แปลง มีเนื่อที่ 1 ไร่ 1 งาน 29.9/10 ตารางวา ของนายไพรัตน์ พงษ์สุวรรณศิริ จำนวน 1 แปลง มีเนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 20.4/10 ตารางวา รวมที่ดินของวัดทั้งหมด 8 ไร่ 1 งาน 9/3/10 ตารางวา เป็นจำนวนเงิน 200,000 บาท (สองแสนบาทถ้วน) โดยมีพระพิศิษฐ์วินัยการ (สุระ ภูริปญฺโญฺ) เป็นผู้อำนวยการสร้าง มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระครูวุฒิธรรมาภรณ์ (วุฒิ ธม์มธโช) แต่งตั้งเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ต่อมาเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 นางแฉล้ม จงศิริกุล ได้ถวายที่ดินให้แก่วัดตรีมิตร 1 แปลง จำนวน 1 ไร่ 98.8/10 ตารางวา มีเนื้อที่ดินติดกับที่ดินของวัดด้านหลัง

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือพระประธานในอุโบสถ หน้าตัก 99 นิ้ว สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชประทานนามพระประธานว่า "พระพุทธไทยมงคลเฉลิมพระชนมพรรษา" สร้างในวโรกาศที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงเฉลิมพระชนมพรรษา ครบ 6 รอบ 72 พรรษา เมื่อปีพุทธศักราช 2542

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตรีมิตร". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดตรีมิตร". สำนักงานเทศบาลเมืองสะเตงนอก.
3. ↑  "วัดตรีมิตร". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**ตะพาบสวน**, **ตะพาบธรรมดา** หรือ **ตะพาบไทย** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Amyda cartilaginea*) เป็นตะพาบชนิดหนึ่ง เป็นตะพาบชนิดที่พบได้บ่อยและทั่วไปที่สุดในประเทศไทย นอกจากนั้นยังพบในประเทศเพื่อนบ้าน เช่น ลาว, เวียดนาม, กัมพูชา, พม่า, สิงคโปร์, มาเลเซีย, บรูไน, อินโดนีเซีย

จัดเป็นตะพาบเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Amyda* ที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์อยู่จนถึงปัจจุบัน

มีลักษณะสีกระดองสีเขียว ใต้ท้องสีขาว ขนาดกระดองเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 75 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 35 กิโลกรัม โดยมีบันทึกว่ามีน้ำหนักสูงสุดถึง 40 กิโลกรัมที่เวียดนาม เมื่อยังเล็กกระดองมีสีเทาเข้มหรือเกือบดำ และมีจุดสีเหลืองเล็ก ๆ ประปรายทั้งกระดอง บนกระดองยังมีลายคล้ายดาว 4 - 5 แห่ง ท้องมีสีขาว มีขนาดเล็กและอ่อนนุ่ม 

พบได้ทั่วไปในทุกภาค ในแม่น้ำลำคลองและในท้องร่องสวน ในภาษาอีสานเรียกว่า "ปลาฝา" (*Amyda ornata*)

สถานภาพปัจจุบัน หาได้น้อยมาก ได้ถูกจัดให้เป็นสัตว์น้ำคุ้มครองตามประกาศของกรมประมง และถูกเลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจ ที่ผู้คนโดยเฉพาะคนจีนนิยมบริโภคมาก เนื่องจากเชื่อว่าเป็นอาหารที่บำรุงร่างกาย แต่การเลี้ยงตะพาบสวนนั้นยังให้ผลผลิตไม่ดีสู้ ตะพาบไต้หวันไม่ได้ เนื่องจากโตช้ากว่า 

นอกจากนี้แล้วยังนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงามเพื่อความเพลิดเพลิน โดยเฉพาะในตัวที่มีจุดกระเหลืองเป็นจำนวนมาก จะถูกเรียกว่า "ตะพาบข้าวตอก" หรือ "ตะพาบดาว" ซึ่งอาจจะมีจุดเหลืองเหล่านี้จวบจนโตโดยไม่หายไป ซึ่งตะพาบที่มีลักษณะเช่นนี้ จะถูกเรียกชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Trionyx nakornsrithammarajensis* (วิโรจน์, 1979) ซึ่งมีรายงานว่าพบในภาคใต้ของไทย เช่นที่ จังหวัดนครศรีธรรมราช

ดูเพิ่ม
-------

* ตะพาบไต้หวัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Asian Turtle Trade Working Group 2000. *Amyda cartilaginea*. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Downloaded on 9 July 2007.
2. ↑  Fritz, Uwe, and Peter Havaš. 2007. *Checklist of Chelonians of the World*. Vertebrate Zoology 57 (2): 149-368. (*Amyda*, p. 303.)
3. ↑  เก็บถาวร 2010-12-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เวียดเจอตะพาบยักษ์ เชื่ออายุ 30 ปี หนัก 25 กก.จากผู้จัดการออนไลน์
4. ↑  จากเว็บไซต์กรมประมง
5. ↑  ใครรู้จักตะพาบข้าวตอกบ้างครับ[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Amyda cartilaginea***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Amyda cartilaginea ที่วิกิสปีชีส์
**วัดตลาดใต้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 10 ไร่ 1 งาน 44 ตารางวา

วัดตลาดใต้สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2355 โดยชาวบ้านที่อยู่ละแวกนั้นเป็นผู้สร้าง ได้นามวัดว่า "วัดตลาดใต้" เพราะมีอีกวัดหนึ่งอยู่ทางเหนือเรียกว่า วัดตลาดเหนือ บริเวณแถบนี้ชาวบ้านได้นำของป่ามาซื้อขายกันบริเวณตลาดน้ำ เมื่อมีการสร้างวัดจึงเรียกว่า "วัดตลาดใต้" ตามท้องที่วัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12.50 เมตร ยาว 19.50 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2426

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.50 เมตร ยาว 15.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2430 ศาลาการเปรียญกว้าง 14.50 เมตร ยาว 27 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 หอสวดมนต์กว้าง 9.50 ยาว 10.40 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ และอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยไม้ ฌาปนสถาน 1 หลัง และหอระฆัง 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 49 นิ้ว สูง 49 นิ้ว และพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว สูง 57 นิ้ว

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการอัย พ.ศ. 2435–2460
* พระอธิการพัฒน์ พ.ศ. 2460–2467
* พระอธิการธรรมตา พ.ศ. 2467–2515
* พระอธิการบุญ พ.ศ. 2515–2517
* พระอธิการหนู พ.ศ. 2517–2523
* พระอธิการแผ้ว พ.ศ. 2523–2534
* พระอธิการสวิง พ.ศ. 2536–2540
* พระอธิการเฉลิม พ.ศ. 2541–2553
* พระมหาธีระศักดิ์ อธิปุญฺโญ ป.ธ.6 พ.ศ. 2553–2563
* พระปลัดพงษ์ศิริ สิริวํโส พ.ศ.2564-ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตลาดใต้". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "SBL บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 117 - จังหวัดปทุมธานี". p. 50–51.
**คณะผู้ยึดอำนาจการปกครองชิลี** (สเปน: *Junta Militar de Gobierno*) เป็นคณะผู้ยึดอำนาจการปกครองโดยเผด็จการทหาร นำโดยจอมพล เอากุสโต ปิโนเช ที่ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกา ทำการยึดอำนาจการปกครองจากประธานาธิบดี ซัลบาดอร์ อาเยนเด ในการรัฐประหารในประเทศชิลี พ.ศ. 2516 ก่ออำนาจสูงสุดถายในระยะหนึ่งปีของการรัฐประหาร บังคับใช้อำนาจเป็นทางการในวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1974. ในภายหลังได้มีการถ่ายโอนอำนาจเปลี่ยนผ่านสู่ระบอบประชาธิปไตยเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1990.

ปฐมบท
-----

ดูบทความหลักที่: รัฐประหารในประเทศชิลี พ.ศ. 2516
ลายเซ็นคณะผู้ยึดอำนาจการปกครองชิลี พ.ศ. 2516.
วันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1973 เป็นวันที่คณะผู้ยึดอำนาจ ได้ออก *รัฐบัญญัติรัฐธรรมนูญ*. ประกาศใช้ เผด็จการทหารทำการยกเลิก รัฐธรรมนูญชิลี ค.ศ. 1925 รวมถึงรัฐสภา, การเซ็นเซอร์ และ การเคอร์ฟิว, จับกุมคุมขังนักการเมืองฝ่ายซ้าย ที่สนันสนุนประธานาธิบดี ซัลบาดอร์ อาเยนเด ได้แก่ กลุ่มแนวร่วมเอกภาพประชาชน รวมถึง นักกิจกรรมทางการเมือง และ ผู้ต่อต้านรัฐบาลเผด็จการทหาร ที่เป็นฝ่ายตรงข้ามคณะผู้ยึดอำนาจการปกครอง.

คณะผู้ยึดอำนาจการปกครอง ประกอบด้วย พลอากาศเอก Gustavo Leigh จากกองทัพอากาศ, นายพล เอากุสโต ปิโนเช จากกองทัพบก ในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุด, พลเรือเอก โฆเซ โตริบิโอ เมริโน จากกองทัพเรือ, และ พลตำรวจเอก เซซาร์ เมนโดซา จากตำรวจทหารแห่งชาติ

สมาชิก
------


| เหล่าทัพ | ชื่อ | รับตำแหน่ง | สิ้นสุด |
| --- | --- | --- | --- |
| กองทัพบก | เอากุสโต ปิโนเช | 11 กันยายน ค.ศ. 1973 | 11 มีนาคม ค.ศ. 1981 |
| เซซาร์ เบนาบิเดส | 11 มีนาคม ค.ศ. 1981 | 2 ธันวาคม ค.ศ. 1985 |
| ฆูลิโอ ซาเนสซา | 2 ธันวาคม ค.ศ. 1985 | 31 ธันวาคม ค.ศ. 1986 |
| อุมเบร์โต ฆอร์โดน | 2 ธันวาคม ค.ศ. 1986 | 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988 |
| ซานติอาโก ซินแกลร์ | 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988 | 2 มกราคม ค.ศ. 1990 |
| ฆอร์เฆ ลูการ์ | 2 มกราคม ค.ศ. 1990 | 11 มีนาคม ค.ศ. 1990 |
| กองทัพเรือ | โฆเซ โตริบิโอ เมริโน | 11 กันยายน ค.ศ. 1973 | 8 มีนาคม ค.ศ. 1990 |
| ฆอร์เฆ มาร์ติเนซ บรุซ | 8 มีนาคม ค.ศ. 1990 | 11 มีนาคม ค.ศ. 1990 |
| กองทัพอากาศ | Gustavo Leigh | 11 กันยายน ค.ศ. 1973 | 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1978 |
| เฟร์นันโด เมตเต | 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1978 | 11 มีนาคม ค.ศ. 1990 |
| ตำรวจทหารแห่งชาติ | เซซาร์ เมนโดซา | 11 กันยายน ค.ศ. 1973 | 2 สิงหาคม ค.ศ. 1985 |
| โรโดลโฟ สตันเฆ | 2 สิงหาคม ค.ศ. 1985 | 11 มีนาคม ค.ศ. 1990 |
|

หัวหน้า
-------


| เหล่าทัพ | ชื่อ | รับตำแหน่ง | สิ้นสุด |
| --- | --- | --- | --- |
| กองทัพบก | เอากุสโต ปิโนเช | 11 กันยายน ค.ศ. 1973 | 11 มีนาคม ค.ศ. 1981 |
| กองทัพเรือ | โฆเซ โตริบิโอ เมริโน | 11 กันยายน ค.ศ. 1973 | 8 มีนาคม ค.ศ. 1990 |
| ฆอร์เฆ มาร์ติเนซ บรุซ | 8 มีนาคม ค.ศ. 1990 | 11 มีนาคม ค.ศ. 1990 |
|

ประวัติ
-------

สมาชิกคณะผู้ยึดอำนาจการปกครองชิลี พ.ศ. 2516 ถึง 2521: เซซาร์ เมนโดซา, โฆเซ โตริบิโอ เมริโน, เอากุสโต ปิโนเช และ กุสตาโบ เลฆ (จากซ้ายไปขวา).
สมาชิกคณะผู้ยึดอำนาจการปกครองชิลี พ.ศ. 2528: โรโดลโฟ สตันเฆ, โฆเซ โตริบิโอ เมริโน, เอากุสโต ปิโนเช, เฟร์นันโด เมตเต และ เซซาร์ เบนาบิเดส (จากซ้ายไปขวา). หมายเหตุ ปิโนเชมิได้ดำรงตำแหน่งหรือบทบาทใดๆ ในคณะผู้ยึดอำนาจการปกครอง.

สิทธิมนุษยชน
------------

ดูเพิ่ม: สิทธิมนุษยชนในประเทศชิลี

ดูเพิ่ม
-------

* กองทัพชิลี
* ประวัติศาสตร์ชิลี
* รัฐบาลทหารชิลี (ค.ศ. 1973–1990)
* การเข้าแทรกแซงของสหรัฐอเมริกาในชิลี

เชิงอรรถ
--------

แม่แบบ:รัฐประหารในประเทศชิลี พ.ศ. 2516
แม่แบบ:Presidents of the Senate of Chile
**วัดตะพงใน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะพง อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูพิทักษ์กิตตยานุวัตร (ละมัย)

วัดตะพงใน เดิมชื่อว่า **วัดสุวรรณอินทร์คชรินทร์ธาราม** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ประวัติความเป็นมาของวัดตะพงในไม่มีผู้ใดบันทึกไว้เป็นหลักฐาน ทราบเพียงว่าวัดนี้ผู้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรกคือ ท่านพ่อกลั่นไม่ทราบฉายาและนามสกุล เป็นเจ้าอาวาสเมือใดไม่มีใครทราบ ทั้งไม่ทราบว่าต่อจากท่านพ่อกลั่นแล้วใครบ้างเป็นเจ้าอาวาสสืบแทน จนกระทั่งถึงอาจารย์ป๊อก อุคมสุขเป็นเจ้าอาวาส ไม่มีหลักฐานว่าเมื่อใด แต่ปรากฏว่าวัดนี้ไม่เคยร้างจะมีพระภิกษุสามเณรจำพรรษาติดต่อกันเรื่อยมา ส่วนชื่อวัดตะพงในนั้นตั้งตามนามหมู่บ้าน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2524 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 11 ตอนพิเศษ 124 ง ลงวันที่ 17 ธันวาคม 2544 พื้นที่ประมาณ 3 ไร่ 24 ตารางวา

อุโบสถหลังเก่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร หลังคาเครื่องไม้ลดชั้น 2 ชั้น มุงกระเบื้องดินเผาซ้อนกันชั้นละ 2 ตับ มีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ ไม้แกะสลัก หน้าบันด้านหน้าและด้านหลังมีร่องรอยการประดับด้วยเครื่องถ้วย ด้านหน้าเป็นเฉลียงมีหลังคาจั่นหับมุงสังกะสีคลุมระหว่างเสาไม้ที่ตั้งรับโครงหลังคา ตกแต่งด้วยเสาหัวเม็ด มีประตูบริเวณกึ่งกลางของผนัง 1 ประตู ผนังด้านข้างมีหน้าต่างด้านละ 3 ช่อง เหนือกรอบประตูและหน้าต่างมีร่องรอยการประดับด้วยเครื่องถ้วย บานประตูและหน้าต่างไม้อกเลาแกะสลัก ภายในอุโบสถมีเฉพาะฐานปัทม์สำหรับประดิษฐานพระพุทธรูป

อ้างอิง
-------

1. ↑  กลุ่มวิชาการโบราณคดี สำนักงานศิลปากรที่ 5 ปราจีนบุรี. *ฐานข้อมูลโบราณสถานและแหล่งโบราณคดีในเขตสำนักงานศิลปากรที่ 5 ปราจีนบุรี* , 2548.
2. ↑  "วัดตะพงใน". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "พระอุโบสถ(หลังเก่า) วัดตะพงใน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**ตะพาบแก้มแดง** (อังกฤษ: Malayan solf-shell turtle; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Dogania subplana*) เป็นตะพาบชนิดหนึ่งที่พบได้ในประเทศไทย จัดเป็นตะพาบขนาดเล็กที่สุดเป็นอันดับสองที่พบในประเทศไทย (เล็กที่สุด คือ ตะพาบหับพม่า (*Lissemys scutata*)) กระดองสีเทาเข้มมีจุดสีดำทั่วไป หัวสีเทานวลมีรอยเส้นสีดำตลอดตามแนวกระดูกสันหลังจนถึงส่วนท้ายกระดอง มีสีแดงที่แก้มและข้างคอ เมื่อยังเล็กมีจุดสีดำคล้ายดวงตากระจายไปทั่วกระดองเห็นชัดเจน ตะพาบที่พบที่จังหวัดตากและกาญจนบุรีมีสีเข้มกว่าและไม่มีสีแดงที่แก้ม มีจมูกยาว หางสั้น และมีขาเล็ก

จัดเป็นตะพาบเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล *Dogania*

ขนาดโตเต็มที่กระดองยาวประมาณ 1 ฟุต หนักประมาณ 15 กิโลกรัม

ถิ่นที่อยู่อาศัย พบในพม่า, มาเลเซีย, บรูไน, สุมาตรา, อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์ สำหรับประเทศไทยพบบ้างที่จังหวัดตาก, กาญจนบุรี และพบมากทางภาคใต้ แถบจังหวัดชุมพร และจังหวัดนครศรีธรรมราช ชอบอยู่ในห้วยหนอง คลองบึงทั่วไป และมีชุกชุมตามลำธารบนภูเขา การสืบพันธุ์ออกไข่ครั้งละ 3-7 ฟอง

ปัจจุบันเป็นสัตว์น้ำคุ้มครองตามประกาศของกรมประมง และสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 โดยมีชื่อเรียกในภาษาอีสานว่า "ปลาฝาดำ"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Asian Turtle Trade Working Group 2000. *Dogania subplana*. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  (Retrieved on July 9, 2007.)
2. ↑  "itis.gov". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-04. สืบค้นเมื่อ 2010-11-16.
3. ↑  "ตะพาบแก้มแดง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-05-14. สืบค้นเมื่อ 2010-11-16.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Dogania subplana***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dogania subplana ที่วิกิสปีชีส์
**วัดตะเฆ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลม่วงงาม อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี

วัดตะเฆ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2246 ตรงกับต้นแผ่นดินพระเจ้าเสือ มีเรื่องเล่ากันว่าเป็นวัดที่เชื้อพระวงศ์สร้างขึ้น มีหลักฐานบางอย่างที่ปรากฎมีอยู่ในเจดีย์ นามว่า ธรรมจินดามเหสี วัดนี้จึงได้มีนามว่า **วัดธรรมจินดา** เดิมมีรูปจระเข้ปูนปั้นอยู่คู่หนึ่งอยู่สองข้างทางเดินจากแม่น้ำป่าสัก หน้าอุโบสถชาวบ้านจึงเรียกว่า "วัดตะเฆ่" ซึ่งเพี้ยนมาจากจระเข้ บ้างก็กล่าวว่าเดิมวัดนี้เคยมีตะเข้อยู่คู่หนึ่ง ซึ่งตะเข้หรือตะเฆ่ในที่นี้หมายถึงแม่แรงหรือเครื่องทุ่นแรงชนิดหนึ่งที่ใช้สำหรับลากของหนัก นอกจากนี้ชาวบ้านยังเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า **วัดนอก** วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2514

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบอยู่ริมแม่น้ำแควป่าสัก อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มีอุโบสถกว้าง 6.50 เมตร ยาว 10.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 หอสวดมนต์กว้าง 9.20 เมตร ยาว 13.20 เมตร สร้าง พ.ศ. 2525 เมตร และฌาปนสถาน สำหรับปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถและมีรอยพระพุทธบาทจำลอง เจดีย์เก่า จำนวน 2 องค์ ตั้งบนฐานไพทีวางตัวตามแนวแกนทิศตะวันออก ตะวันตก องค์หนึ่งเป็นเจดีย์เป็นเจดีย์ทรงระฆังที่มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้ยี่สิบ ส่วนอีกองค์มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง ยังปรากฏเจดีย์บริวารขนาดเล็กตั้งอยู่บนฐานไพทีเดียวกันอีกจำนวน 5 องค์ และมีกำแพงล้อมลอบฐานไพที

อ้างอิง
-------

1. ↑  สุจิตต์ วงษ์เทศ. "จระเข้ป่าสัก มีประวัติศาสตร์คลาสสิคของชุมชนท้องถิ่น". มติชน.
2. ↑  "วัดตะเฆ่". มิวเซียมไทยแลนด์.
3. ↑  "วัดตะเฆ่ ตลาดน้ำลาวเวียง". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
**วัดตะโกสูง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามง่าม อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ตั้งวัด 17 ไร่ 3 งาน 53 ตารางวา 

วัดตะโกสูงประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2448 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ตามคำบอกเล่าว่า เป็นที่ดอนน้ำ ไม่ท่วม มีตะโกสูงขึ้นมากมาย ต้นใหญ่ขนาดโอบไม่รอบตัว ฤดูน้ำหลากน้ำไม่ท่วมชาวบ้านนำวัว ควาย หมู เป็ด ไก่ มาพักอาศัยหนีน้ำทุกปี ด้านการศึกษา ทางวัดได้ให้ราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินของวัด คือ โรงเรียนวัดตะโกสูง (เหรียญอุปถัมภ์) ก่อตั้งและเปิดทำการสอนครั้งแรก เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2480 สอนระดับชั้นประถมศึกษา ในระยะแรกสถานที่เล่าเรียนใช้ศาลาการเปรียญวัดตะโกสูงซึ่งได้รับอนุญาตจาก พระอธิการพลอย เจ้าอาวาส

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์แดง พ.ศ. 2448–2452
* พระอาจารย์โต๊ะ
* พระอาจารย์พลอย พ.ศ. 2484
* พระอาจารย์คล้าย พ.ศ. 2484–2488
* พระอาจารย์โพธิ์ พ.ศ. 2488–2490
* พระครูอุดมสมณคุณ (เหรียญ ปุณฺณโก) พ.ศ. 2491–2528
* พระครูอุดมสมณคุณ (สาลี สุทนฺโต) พ.ศ. 2528–2540
* พระครูนิมมานสุนทร (สมพงษ์ ปิยธโร) พ.ศ. 2542–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตะโกสูง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "โรงเรียนวัดตะโกสูง(เหรียญอุปถัมภ์)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-23. สืบค้นเมื่อ 2021-07-23.
เซอร์โจเซฟ แพกซ์ตัน
**เซอร์โจเซฟ แพกซ์ตัน** (อังกฤษ: Sir Joseph Paxton; 3 สิงหาคม พ.ศ. 2346 - 8 มิถุนายน พ.ศ. 2408) นักจัดภูมิทัศน์และสถาปนิกชาวอังกฤษ เกิดใกล้เมืองวอเบิร์น เบดฟอร์ดไชร์ สหราชอาณาจักร เป็นบุตรของชาวนา

ชีวิตการทำงานยุคต้น
-------------------

แพกซ์ตันทำงานเป็นช่างจัดสวนอยู่กับดยุกแห่งเดวอนไชร์ที่ชิสวิกและแชตส์เวิร์ธ ที่ซึ่งแพกซ์ตันได้ทำการปรับปรุงสวนเดิมและสร้างเรือนกระจกสำหรับปลูกบัว เขาได้แสดงความสามารถด้านทักษะในงานจนได้รับเลื่อนเป็นหัวหน้าสวนที่นั่น ในระหว่าง พ.ศ. 2386-2387 แพกซ์ตันได้ออกแบบสวนสาธารณะแห่งแรกที่เบอร์เกนเฮดใกล้ลิเวอร์พูล นับเป็นสวนสาธารณะแห่งแรกของอังกฤษและของโลกที่สร้างด้วยเงินภาษีอากร

วังแก้วเจียรนัย
---------------

วังแก้วในงานแสดงสินค้าโลกที่กรุงลอนดอน
**เซอร์ โจเซฟ แพกซ์ตัน**เป็นนักคิด ได้ออกแบบอาคารด้วยกระจก เหล็กหล่อและระบบหน่วยพิกัด (module) ขนาดใหญ่ที่ยาวถึง 549 เมตร ที่มีชื่อเสียงเป็นที่กล่าวขวัญถึงความล้ำยุคเป็นครั้งแรกในงานนิทรรศการโลก ที่กรุงลอนดอน เมื่อ พ.ศ. 2394 ที่รู้จักกันในชื่อ "วังแก้ว" ซึ่งต่อมาถูกรื้อไปประกอบใหม่ที่ไซเดนแฮมเมื่อ พ.ศ. 2397 และถูกไฟไหม้เสียหายเมื่อปี พ.ศ. 2479

งานระยะหลังๆ
------------

**เซอร์ โจเซฟ แพกซ์ตัน**มีชื่อเสียงว่า เป็นผู้มีบทบาทในด้านการออกแบบและสร้างสวนอังกฤษแบบโรแมนติก ต่อจาก ฮัมฟรีย์ เรพตัน (Humphy Repton) และคบหาสนิทสนมกับ เจ. ซี. ลูดอน (J. C. Loudon) นักเขียนเกี่ยวกับพืชพรรณและภูมิทัศน์ผู้มีชื่อเสียงในยุคนั้น แพกซ์ตันได้เป็นผู้แทนราษฎรอยู่ระยะหนึ่ง และได้ออกแบบบ้านธรรมดาในชนบทหลายหลัง แต่งานออกแบบที่โด่งดังของแพกซ์ตันได้แก่สวนสาธารณะเบอร์เกนเฮดขนาด 300 ไร่ ดังกล่าว ที่ผนวกสวนอังกฤษแบบภูมิทัศน์ชนบท ให้เข้ากับความต้องการของสังคมในสมัยนั้น ก่อนการออกแบบสวนสาธารณะเซนทรัลปาร์กที่นิวยอร์ก เฟรเดอริก ลอว์ ออล์มสเตด ชาวอเมริกัน ผู้ได้ชื่อว่าเป็นบิดาแห่งภูมิสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ได้มาเยี่ยมและชื่นชมสวนแห่งนี้ และได้นำไปเขียนบทความเรียกร้องให้นครนิวยอร์กสร้างสวนสาธารณะสมัยใหม่เมื่อกลับสหรัฐฯ 

**เซอร์โจเซฟ แพกซ์ตัน**ได้ออกแบบสวนอีกหลายแห่ง ได้แก่ สวนสาธารณะ "ปรินซ์" ที่ลิเวอร์พูล (พ.ศ. 2385) "เคลวินโกรพ" ในควีนส์ ปาร์ก ที่กลาสโกว์ (พ.ศ. 2395) และ "แบกซ์เตอร์ปาร์ก" ที่ดันดี (พ.ศ. 2406) นอกจากนี้ แพกซ์ตันยังเป็นที่ปรึกษาในการซ่อมสร้างเซนต์เจมส์ปาร์ก และไฮด์ปาร์กในกรุงลอนดอน และได้มีโอกาสร่วมออกแบบเมืองอีเดนซอร์ซึ่งเป็นเมืองใหม่ยุคแรกๆ ของอังกฤษ

แพกซ์ตันเกษียณจากแชทสเวิร์ทเมื่อท่านดยุกถึงแก่อสัญญกรรมเมื่อ พ.ศ. 2401 แต่ก็ยังทำงานต่อไปอีกหลายงาน และใช้ชีวิตอยู่กับซาห์ราที่คฤหาสก์แชทส์เวิร์ท แพกซ์ตันถึงแก่กรรมเมื่อ พ.ศ. 2408 รวมอายุได้ 64 ปี

อ้างอิง
-------


* "The City of Coventry Parliamentary representation". *British History On-Line*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-28. สืบค้นเมื่อ 2005. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
* Cooper, B. (1983) *Transformation of a Valley: The Derbyshire Derwent* Heinemann, republished 1991 Cromford: Scarthin Books

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* โจเซฟ แพกซ์ตัน งานเกี่ยวกับกล้วยไม้ของแพกซ์ตัน
* บุคคลในประวัติศาสตร์ โดย BBC
* สมาคมโจเซฟ แพกซ์ตัน เก็บถาวร 2006-02-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* โจเซฟ แพกซ์ตัน - ชีวประวัติจากหนังสือแนะนำภูมิสถาปัตยกรรมและสวน เก็บถาวร 2008-08-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* งานยุคต้นของโจเซฟ แพกซ์ตัน
* Eddie Richardson's page เก็บถาวร 2008-12-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เกี่ยวกับเซอร์โจเซฟ แพกซ์ตัน - รวมภาพถ่ายและผังเครือญาติ
**โยเบร์ ออร์เตกา** (สเปน: *Yober Ortega*) เป็นนักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา

ประวัติ
-------

ออร์เตกาขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2533 ชนะคะแนนฟาเบียน ซาลาซาร์ ที่เวเนซุเอลา จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ครองแชมป์เวเนซุเอลารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2538 ชนะน็อกลุยส์ โอเฮดา ยก 9 จากนั้น ได้ครองแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวทชนะน็อกรามอน กุซมัน ยก 2 เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 และได้ชิงแชมป์โลกสมาคมมวยโลก รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท เมื่อ 23 มีนาคม พ.ศ. 2539 แพ้คะแนนอันโตนิโอ เซร์เมญโญ ที่สหรัฐ ไม่ได้แชมป์ ออร์เตกาได้ครองแชมป์ WBA-NABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2541 ชนะคะแนนมิเกล อังเฆล เอสกามิยา จากนั้น ออร์เตกาได้ชิงแชมป์เฉพาะกาล WBA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท สมาคมมวยโลก เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2542 แพ้คะแนนอันโตนิโอ เซร์เมญโญ ที่เวเนซุเอลา ไม่ได้แชมป์อีก

ออร์เตกามาประสบความสำเร็จในการชิงแชมป์โลกเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 เมื่อได้ชิงแชมป์เฉพาะกาล WBA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท อีกครั้ง คราวนี้ ออร์เตกาเป็นฝ่ายชนะทีเคโอ โคโซ อิชิอิ ยก 11 ที่ญี่ปุ่น จากนั้น ออร์เตกาได้ชิงแชมป์โลกจริงของรุ่นเดียวกันนี้เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 ชนะน็อกโฆเซ โรฮัส ยก 4 ได้แชมป์มาครอง แต่พอขึ้นชกป้องกันตำแหน่งครั้งแรก ออร์เตกากลับเป็นฝ่ายแพ้คะแนนยอดดำรง ศิษย์ยอดธง เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 เสียแชมป์โลกไป หลังจากเสียแชมป์ ออร์เตกายังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง และได้ชิงแชมป์เฉพาะกาล WBA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2548 แพ้คะแนนเซเลสติโน กาบาเยโร ที่ปานามา และได้ชิงแชมป์เฉพาะกาลรุ่นนี้อีกครั้งเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2549 แพ้คะแนนทอมัส มาชาบา ที่แอฟริกาใต้ จากนั้น ออร์เตกาก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์เวเนซุเอลารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท (2538–2540)
* แชมป์ WBA Fedelatin รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท
	+ ชิง 25 พฤศจิกายน 2538 ชนะน็อก รามอน กุซมัน (ธงของประเทศเวเนซุเอลา เวเนซุเอลา) ยก 2 ที่เวเนซุเอลา
	+ สละแชมป์
* แชมป์ NABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
	+ ชิง 3 ตุลาคม 2541 ชนะคะแนน มิเกล อังเฆล เอสกามิยา (ธงของประเทศเม็กซิโก เม็กซิโก) ที่เวเนซุเอลา
	+ สละแชมป์
* แชมป์เฉพาะกาล WBA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
	+ ชิง (ที่ว่าง) 23 พฤศจิกายน 2543 ชนะทีเคโอ​ โคโซ อิชิอิ (ธงของประเทศญี่ปุ่น ญี่ปุ่น) ยก 11 ที่ญี่ปุ่น (ต่อมาออร์เตกาได้ชิงแชมป์โลกจริงเนื่องจาก คลาเรนซ์ อดัมส์ แชมป์โลก WBA ชาวอเมริกัน​ในรุ่นนี้ถูกปลด)
* แชมป์โลก WBA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
	+ ชิง (ที่ว่าง) 17 พฤศจิกายน 2544 ชนะน็อก โฆเซ โรฮัส (ธงของประเทศเวเนซุเอลา เวเนซุเอลา) ยก 4 ที่สหรัฐ
	+ เสียแชมป์ 21 กุมภาพันธ์ 2545 แพ้คะแนน ยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง ( ไทย) ที่นครราชสีมา
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท เมื่อ 23 มีนาคม 2539 แพ้คะแนน อันโตนิโอ เซร์เมญโญ (ธงของประเทศเวเนซุเอลา เวเนซุเอลา) ที่ สหรัฐ
	+ ชิงแชมป์เฉพาะกาล WBA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท เมื่อ 10 ตุลาคม 2542 แพ้คะแนน อันโตนิโอ เซร์เมญโญ (ธงของประเทศเวเนซุเอลา เวเนซุเอลา) ที่เวเนซุเอลา
	+ ชิงแชมป์เฉพาะกาล WBA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท เมื่อ 15 ตุลาคม 2548 แพ้คะแนน เซเลสติโน กาบาเยโร (ธงของประเทศปานามา ปานามา) ที่ปานามา
	+ ชิงแชมป์โลก IBO รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท เมื่อ 24 มีนาคม พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน ทอมัส มาชาบา (ธงของประเทศแอฟริกาใต้ แอฟริกาใต้) ที่แอฟริกาใต้

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
โยฮัน ดานีเอล ทีทซีอุส
**โยฮัน ดานีเอล ทีทซีอุส** (เยอรมัน: *Johann Daniel Titius*; 2 มกราคม 1729 – 11 ธันวาคม 1796) เป็นนักดาราศาสตร์ นักฟิสิกส์ และนักชีววิทยาชาวเยอรมัน เป็นที่รู้จักกันในชื่อกฎของทีทซีอุส–โบเดอ ซึ่งระบุว่าระยะทางของดาวเคราะห์ในระบบสุริยะจากดวงอาทิตย์สามารถแสดงเป็นลำดับได้อย่างง่าย

ทีทซีอุสเกิดในเมืองโคนิทซ์ (Konitz) ในปรัสเซียหลวง (ปัจจุบันอยู่ในโปแลนด์) หลังจากที่พ่อของเขาเสียชีวิตก่อนวัยอันควร เขาได้รับการศึกษาจากลุงของเขา ซึ่งเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยในดันท์ซิช หลังจากเรียนที่มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช และได้เป็นอาจารย์ที่นั่น ตั้งแต่ปี 1756 เขาเป็นศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์และต่อมาเป็นศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยวิทเทินแบร์ค ในระหว่างดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์เขาได้ทำงานแปลจำนวนมาก ในปี 1766 เขาได้เขียนเพิ่มกฎระยะห่างของดาวเคราะห์จากดวงอาทิตย์ลงในหนังสือ *Contemplation de la Nature* ฉบับแปลภาษาเยอรมันตีพิมพ์ครั้งที่ 2 กฎของทีทซีอุส–โบเดอได้เป็นแรงผลักดันให้มีการค้นพบดาวเคราะห์ดวงใหม่

นามสกุล "ทีทซีอุส" (Titius) เป็นภาษาละติน มีที่มาจาก "ทีทซ์" (Tietz) ซึ่งเป็นนามสกุลเดิมของเขาในภาษาเยอรมัน

ชื่อดาวเคราะห์น้อย (1998) ทีทซีอุส และชื่อหลุมอุกกาบาตทีทซีอุสบนดวงจันทร์ ตั้งชื่อตามชื่อของทีทซีอุส

ทีทซีอุสเสียชีวิตที่เมืองวิทเทินแบร์คของรัฐผู้คัดเลือกซัคเซินในปี 1796

อ้างอิง
-------

1. ↑  "(1998) Titius = 1938 DX1 = 1966 TF". MPC. สืบค้นเมื่อ 2021-09-01.
2. ↑  Clifford J. Cunningham (1988). *Introduction to Asteroids*. Richmond, Virginia: Willmann-Bell Inc.
3. ↑  sächsische Biografie (ในภาษาเยอรมัน)
ภาพลวงตาของเซิลเนอร์
**โยฮัน คาร์ล ฟรีดริช เซิลเนอร์** (Johann Karl Friedrich Zöllner, 8 พฤศจิกายน 1834 – 25 เมษายน 1882) เป็นนักฟิสิกส์และนักดาราศาสตร์ ชาวเยอรมัน วิจัยในด้านการวัดแสง เขาเป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีจากการค้นพบภาพลวงตาของเซิลเนอร์

 สเปกโทรมิเตอร์ของโซลเนอร์
เซิลเนอร์เกิดที่เบอร์ลิน เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน และ มหาวิทยาลัยบาเซิล เขาเป็นศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์ดาราศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช ได้ทำการคิดค้นและปรับปรุงเครื่องมือสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในด้านการวัดแสง มีการสังเกตการณ์พวยก๊าซ ของดวงอาทิตย์ด้วยสเปกโทรสโกปี เขายังได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับดาวหางอีกด้วย

เชื้อราสกุล *Zoellneria* ถูกตั้งตามชื่อเขาเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา รวมถึงชื่อสายพันธุ์พืชอีกหลายชนิด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Burkhardt, Lotte (2022). *Eine Enzyklopädie zu eponymischen Pflanzennamen* [*Encyclopedia of eponymic plant names*] (pdf) (ภาษาเยอรมัน). Berlin: Botanic Garden and Botanical Museum, Freie Universität Berlin. doi:10.3372/epolist2022. ISBN 978-3-946292-41-8. S2CID 246307410. สืบค้นเมื่อ January 27, 2022.
2. ↑  "*Alstroemeria zoellneri* Ehr.Bayer | Plants of the World Online | Kew Science". *Plants of the World Online* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 20 December 2022.
สถานีการสามเหลี่ยม (หมุดหลักฐาน) ตั้งแต่ ค.ศ. 1855 ในเมืองโอสเตนเดอ ประเทศเบลเยียม
**ภูมิมาตรศาสตร์** หรือ **ยีออเดซี** (อังกฤษ: geodesy, ออกเสียง: /dʒiːˈɒdɪsi/) เป็นวิชาที่ต้องการที่จะวัดและทำความเข้าใจรูปทรงเรขาคณิตและสัณฐานของโลก ตำแหน่งในอวกาศ และสนามโน้มถ่วง พร้อมทั้งศึกษาการเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของโลกเหล่านี้เมื่อเวลาผ่านไปหรืออาจวัดเพื่อเทียบเคียงกับดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ 

ปรากฏการณ์ทางธรณีพลศาสตร์ไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนที่ของเปลือกดาว, น้ำขึ้นลง หรือการเคลื่อนที่ของขั้วโลกนั้นสามารถศึกษาได้โดยการออกแบบโครงข่ายหมุดควบคุมระดับประเทศหรือระดับโลก การใช้เทคนิคการสำรวจจากอวกาศและการสำรวจภาคพื้นดิน และการอาศัยข้อมูลมูลฐานทางภูมิมาตรศาสตร์และระบบพิกัด

หน่วยและมาตราส่วนบนทรงรี
------------------------

การบอกตำแหน่งบนทรงรีอ้างอิงนั้นจะใช้ระบบละติจูดและลองจิจูดที่มีหน่วยเป็นองศา ลิปดา และพิลิปดาซึ่งเป็นหน่วยวัดมุม ไม่ใช่การวัดแบบเมตริก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "geodesy | Definition of geodesy in English by Lexico Dictionaries". *Lexico Dictionaries | English* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-08-15. สืบค้นเมื่อ 2019-08-15.
2. ↑  "What Is Geodesy". *National Ocean Service*. สืบค้นเมื่อ 8 February 2018.
**ไสล ไกรเลิศ** (12 กรกฎาคม พ.ศ. 2457 - 19 มีนาคม พ.ศ. 2529) เป็นนักไวโอลิน และนักแต่งเพลง

ครูไสล ไกรเลิศ เป็นชาวมหาชัย บ้านเดียวกับชาลี อินทรวิจิตร เป็นบุตรของนายบุญฤทธิ์ และนางทองย้อย ไกรเลิศ เริ่มเรียนหนังสือที่โรงเรียนกล่อมพิทยาคาร และโรงเรียนวัดพระเชตุพน เริ่มเรียนดนตรีกับพระเจนดุริยางค์ ที่โรงเรียนพรานหลวง กรมมหรสพ และได้บรรจุเป็นนักไวโอลินประจำวงเครื่องสายฝรั่งหลวง ร่วมวงเดียวกับเอื้อ สุนทรสนาน

ไสล ไกรเลิศ ลาออกจากวงเครื่องสายฝรั่งหลวงในปี พ.ศ. 2475 ไปเล่นดนตรีในไนท์คลับกับนารถ ถาวรบุตร และไปเล่นดนตรีสลับฉากละคร ที่โรงละครปราโมทัย โรงละครเวิ้งนครเกษม และโรงละครวิมานนฤมิตร จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2483 ได้กลับมาร่วมงานกับพระเจนดุริยางค์ ในวงดุริยางค์กองทัพอากาศ ตำแหน่งนักไวโอลิน และมีโอกาสได้ร่วมงานในภาพยนตร์ไทยเรื่อง *บ้านไร่นาเรา* ของกองทัพอากาศไทย

ช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ครูไสลได้ไปร่วมวงดนตรีของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ร่วมกับครูนารถ ถาวรบุตร ต่อมาหลังสงคราม ได้ร่วมงานกับสุทิน เทศารักษ์ ช่วยกันแต่งเพลง และปลุกปั้น ชรินทร์ นันทนาคร และสุเทพ วงศ์กำแหง จนมีชื่อเสียง เพลงที่มีชื่อเสียงคือเพลง "ดวงใจในฝัน" ขับร้องโดย ชรินทร์ นันทนาคร บันทึกเสียงครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2494

ผลงานเพลงของครูไสล ไกรเลิศ ที่มีชื่อเสียงที่สุด คือเพลง "บุเรงนองรำลึก" (หรือ "ผู้ชนะสิบทิศ") และเพลงในชุดเดียวกัน เช่นเพลง "บุเรงนองลั่นกลองรบ" "กล่อมอิระวดี" "กุสุมายอดรัก" "จอมใจจะเด็ด" "ยอดพธูเมืองแปร"  โดยได้รับอนุญาตจาก ยาขอบ 

ผลงานเพลงอื่นๆ ที่มีชื่อเสียง ได้แก่เพลง "ดวงใจในฝัน" "เสียงสะอื้นจากสายลม" "สายลมเหนือ" "ม่านไทรย้อย" "กากีเหมือนดอกไม้" "อิเหนารำพัน" "หัวหินสิ้นมนต์รัก" "ม่านประเพณี"

ครูไสล ไกรเลิศ ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน ในปี พ.ศ. 2527 จากเพลง "ม่านประเพณี" ขับร้องโดย สถาพร มุกดาประกร บันทึกเสียงครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2493

ครูไสล ไกรเลิศ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2529 สิริอายุ 71 ปี 8 เดือน

อ้างอิง
-------

* ไพบูลย์ สำราญภูติ. *เพลงลูกกรุง, TK Park Music Library ชุดดนตรีไทย*. กรุงเทพ : สำนักงานอุทยานการเรียนรู้, พ.ศ. 2550. 168 หน้า. หน้า หน้าที่. ISBN 978-974-8218-82-3

1. ↑  ไสล ไกรเลิศ : ผลงานที่เหลือไว้[*ลิงก์เสีย*] โดย คีตา พญาไท
2. ↑  "ประวัติเพลงผู้ชนะสิบทิศ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-02. สืบค้นเมื่อ 2008-06-26.
เหล็กเสริมจะถูกดัดเป็นรูปร่าง และวางอยู่ภายในคอนกรีตเสริมเหล็ก
**คอนกรีตเสริมแรง** (reinforced concrete หรือ ferro concrete) คือ คอนกรีตที่มีการเพิ่มสมรรถภาพการรับน้ำหนัก โดยการใช้วัสดุอื่นเข้ามาช่วย เช่น เหล็ก หรือ ไฟเบอร์ หรือในบางครั้งใช้วัสดุธรรมชาติ เช่น ไม้ไผ่ เพื่อเพิ่มความสามารถที่ขาดไปของคอนกรีต คือความเปราะ คอนกรีตเสริมแรงนิยมเรียกว่า **คอนกรีตเสริมเหล็ก** (คสล.) เนื่องจากเหล็กเป็นวัสดุที่นิยมนำมาใช้ในการเสริมแรง

การใช้งานคอนกรีตเสริมแรงเกิดขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยมักจะมีการกล่าวถึง สวนฝรั่งเศสชื่อ Monier สร้างในปี พ.ศ. 2403 (ค.ศ. 1860) ภายหลังจากความสำเร็จของระบบคอนกรีตเสริมแรง ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 ได้มีการคิดระบบที่เรียก คอนกรีตอัดแรง (prestressed concrete)

คุณสมบัติของคอนกรีตเสริมแรง
---------------------------

เนื่องจากคอนกรีตสามารถรับแรงอัดได้สูงขณะที่ความสามารถในการรับแรงดึงต่ำ เมื่อถูกแรงดึงจะทำให้คอนกรีตเปราะแตกได้ง่าย ด้วยสาเหตุนี้ ระบบคอนกรีตเสริมแรงจึงถูกนำมาใช้ โดยการนำวัสดุอื่นที่สามารถรับแรงดึงได้ เช่นเหล็ก มาใส่ไว้ภายในคอนกรีตเพื่อเพิ่มความสามารถในการรับแรง โดยอาจกล่าวได้ว่า คอนกรีตรับแรงอัด และเหล็กรับแรงดึง ถึงแม้ว่าในช่วงแรกหลังจากที่คอนกรีตเริ่มแข็งตัว คอนกรีตและเหล็กจะร่วมกันรับแรงดึงจนถึงสถาวะที่คอนกรีตไม่สามารถรับแรงดึงได้

คุณสมบัติทางกายภาพ 3 อย่างที่ทำให้ คอนกรีตเสริมเหล็กเป็นที่นิยม อย่างที่หนึ่งคือค่าสัมประสิทธิ์การขยายตัวของคอนกรีตและเหล็ก มีค่าใกล้เคียงกันมาก ซึ่งเมื่ออุณหภูมิเปลี่ยนแปลง ทำให้คอนกรีตและเหล็กขยายตัวหรือหดตัวได้พร้อมกัน อย่างที่สองคือเมื่อคอนกรีตแข็งตัว คอนกรีตจะจับเหล็กเสริมได้แน่น ซึ่งทำให้เกิดการการถ่ายเทแรงภายในระหว่างคอนกรีตและเหล็กเสริม เหล็กข้ออ้อยนิยมถูกนำมาใช้ในโครงสร้างหลัก เนื่องจาก สัมประสิทธิ์แรงยึดเหนี่ยวระหว่างคอนกรีตและเหล็กเสริมมีค่ามาก เมื่อเทียบกับเหล็กกลม อย่างที่สามคือค่าพีเอช (pH) ของสารเคมีที่เกิดจากพอร์ตแลนด์ซีเมนต์ เมื่อคอนกรีตแข็งตัวจะมีสารเคมีออกมาเคลือบเหล็กเส้นเป็นฟิล์มบางๆ ไว้ป้องกันไม่ให้เหล็กเส้นถูกกัดกร่อนหรือเป็นสนิม
**ตะพาบม่านลาย** (อังกฤษ: Narrow headed softshell turtles) เป็นสกุลของสัตว์เลื้อยคลานจำพวกตะพาบ 3 ชนิด ใช้ชื่อสกุลว่า *Chitra* (/ชิ-ตร้า/)

มีรูปร่างโดยรวมคือ เป็นตะพาบที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก หัวและตามีขนาดเล็ก เมื่อโตเต็มที่ ขนาดกระดองยาวได้ถึงเมตรเศษ น้ำหนักกว่า 120–200 กิโลกรัม กระดองแบนเรียบสีครีมหรือสีเนื้อ มีจุดเด่นที่เป็นลักษณะสำคัญ คือ มีลายสีน้ำตาลแลดูสวยงาม ที่ขนาดและลักษณะแตกต่างออกไปในช่วงวัยและชนิดพันธุ์ หัวเล็ก เท้าเป็นแผ่นผังผืด มีเล็บใหญ่แข็งแรง กรามแข็งแรงใช้สำหรับขบกัดสัตว์น้ำที่มีเปลือกแข็งและสัตว์มีกระดูกสันหลังบางประเภท เช่น กบหรือเขียด เป็นอาหารได้เป็นอย่างดี

พบกระจายพันธุ์เฉพาะแม่น้ำขนาดใหญ่บางสายเท่านั้น ในอนุทวีปอินเดียและภูมิภาคอินโดจีน เช่น ไทย, พม่า, มาเลเซีย และอินโดนีเซีย

ปัจจุบันจำแนกออกได้ 3 ชนิด คือ

* ตะพาบม่านลายไทย (*Chitra chitra*)
* ตะพาบม่านลายอินเดีย (*Chitra indica*)
* ตะพาบม่านลายพม่า (*Chitra vandijki*)

มีพฤติกรรม คือ เป็นตะพาบที่ชอบซุ่มซ่อนตัวอยู่ใต้พื้นทรายที่มีน้ำไหลเพื่อรอดักเหยื่อ โดยจะไม่ขึ้นมาบกบนเลย นอกจากเพื่อวางไข่เท่านั้น โดยจะขุดหลุมวางไข่บนหาดทรายริมแม่น้ำเหมือนกับเต่าน้ำและตะพาบชนิดอื่น ออกไข่ครั้งโดยเฉลี่ยครั้งละ 60–100 ฟอง ใช้เวลาฟักเป็นตัวนาน 65 วัน

เป็นตะพาบที่มีขนาดใหญ่และลวดลายที่สวยงาม จึงทำให้ตะพาบม่านลายทุกชนิดกลายเป็นสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์ในธรรมชาติ เพราะถูกจับมาขายเพื่อเป็นสัตว์เลี้ยง โดยเฉพาะในชนิด *C. chitra* ที่พบได้ในภาคกลางของไทย ที่ไม่มีรายงานการพบในธรรมชาติมานานกว่า 30 ปีแล้ว 

แต่ในปัจจุบัน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในที่เลี้ยงในทุกชนิด แต่ก็มีสนนราคาขายที่แพงมาก

รูปภาพ
------

* โครงกระดูกของตะพาบม่านลายอินเดียโครงกระดูกของตะพาบม่านลายอินเดีย
* ภาพวาดตะพาบม่านลายไทยภาพวาดตะพาบม่านลายไทย
* กระดองของตะพาบม่านลายไม่ทราบชนิด ในพิพิธภัณฑ์ ที่กรุงเบอร์ลินกระดองของตะพาบม่านลายไม่ทราบชนิด ในพิพิธภัณฑ์ ที่กรุงเบอร์ลิน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Rhodin 2010, p. 000.126
2. ↑  "ตะพาบม่านลาย". *หมูหินดอตคอม*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-24. สืบค้นเมื่อ 2015-12-26.
3. ↑  "ตะพาบม่านลาย". *กรมประมง*.

บรรณานุกรม
* Gray JE (1844). *Catalogue of the Tortoises, Crocodiles, and Amphisbænians, in the Collection of the British Museum*. London: Trustees of the British Museum. (Edward Newman, printer). viii + 80 pp. (*Chitra*, new genus, p. 49).
* Rhodin, Anders G.J.; van Dijk, Peter Paul; Iverson, John B.; Shaffer, H. Bradley (2010-12-14). "Turtles of the World 2010 Update: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution and Conservation Status" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-07-17. สืบค้นเมื่อ 2010-12-15.

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q738023
* Wikispecies: Chitra
* ADW: Chitra
* BOLD: 253663
* EoL: 35714
* Fossilworks: 37676
* GBIF: 2442724
* iNaturalist: 39546
* ITIS: 208698
* NCBI: 171797

 |
**โยฮัน แฟร์แนร์** (อังกฤษ: Johan Ferner) เกิดเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1927 เป็นบุตรชายของนายแฟร์แนร์ จาคอปเซน และ นางรัญฮิลด์ โฮเซน บิดามารดาของเขาเป็นเจ้าของห้างสรรสินค้าในออสโล โดยชื่อแรกเกิดของเขาคือ **โยฮัน มาร์ติน แฟร์แนร์ จาคอปเซน** ต่อมาได้เปลี่ยนนามสกุลโดยใช้ชื่อท้ายของเขาเป็นนามสกุล โดยเขาได้กลายเป็นผู้บริหารห้างหลังจากบิดาของเขาถึงแก่กรรมเมื่อ ค.ศ. 1964 โดยชื่อของเขานั้นมาจากปู่ที่ชื่อ โยฮัน มาร์ติน จาคอปเซน ซึ่งเป็นนักบินสำรวจชาวนอร์เวย์ 

เขาได้สมรสครั้งแรกกับ อิงเงอร์บอร์ก บิตติง เฮลเซนเบิร์ก-เมย์เยร์ เมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1953 แต่ไม่มีบุตรร่วมกัน และได้หย่ากันในปีเดียวกัน ก่อนจะสมรสกับ เจ้าหญิงอัสตริดแห่งนอร์เวย์ พระเชษฐภคินีใน สมเด็จพระราชาธิบดีฮารัลด์ที่ 5 แห่งนอร์เวย์ เมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1961 ซึ่งการสมรสนั้นทำให้เจ้าหญิงอัสตริดต้องใช้ฐานันดรไฮเนส โดยมีบุตร-ธิดาดังนี้

โยฮันและเจ้าหญิงอัสตริดแห่งนอร์เวย์ เมื่อ ค.ศ. 2007
1. คริติเนอ แฟร์แนร์
2. เบเนดิกเทอ แฟร์แนร์
3. อเล็กซันแดร์ แฟร์แนร์
4. เอลิซาเบท แฟร์แนร์
5. คาร์ล-คริสติอัน แฟร์แนร์

โยฮัน แฟร์แนร์ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 2015 สิริอายุรวม 87 ปี
**ตะพาบหับพม่า** (อังกฤษ: Burmese flap-shell turtle) เป็นตะพาบชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Lissemys scutata*

ลักษณะ
------

มีรูปร่างกลม กระดองโค้งนูนสูงกว่าตะพาบน้ำอื่น ๆ ลักษณะพิเศษของตะพาบหับคือ ด้านท้อง มีแผ่นหนังปิดขาทั้ง 4 ขา ซึ่งสามารถพับปิดได้สนิทเหมือนเต่าในสกุล *Cuora* หรือ เต่าหับ ซึ่งลักษณะตรงนี้นับว่าแตกต่างไปจากตะพาบชนิดอื่น ๆ กระดองสีเทาหรือสีชมพู ใต้ท้องสีขาว เมื่อยังเล็กอยู่กระดองจะมีจุดสีเหลืองกระจายอยู่ทั่ว กระดองสีเข้ม ใต้ท้องสีแดงเข้ม มีขีดสีดำระหว่างตาและหางตาไปทางด้านหลังทั้ง 2 ข้าง

แหล่งอาศัย
----------

เป็นตะพาบที่หายาก พบเฉพาะในลุ่มน้ำสาละวิน บริเวณชายแดนไทย-พม่า เท่านั้น และอาจมีพบในมณฑลยูนาน ประเทศจีน ด้วย จัดเป็นตะพาบขนาดเล็กที่สุดที่พบในประเทศไทย ขนาดโตเต็มที่ไม่เกินฝ่ามือ เมื่อโตขึ้นมามีอุปนิสัยไม่ดุ ซึ่งต่างไปจากตะพาบชนิดอื่น ๆ

สถานภาพ
-------

เป็นตะพาบชนิดที่ใกล้สูญพันธุ์ในธรรมชาติ เนื่องจากถูกจับไปเป็นสัตว์เลี้ยง ปัจจุบันกรมประมงพยายามศึกษาเพื่อเพาะขยายพันธุ์อยู่ โดยพบว่าไข่ของตะพาบหับพม่าใช้เวลาฟักนานกว่าเต่าหรือตะพาบพื้นเมืองหลายชนิดมาก และอัตราการฟักก็ไม่แน่นอน

ดูเพิ่ม
-------

* ตะพาบหับอินเดีย

อ้างอิง
-------

* *Lissemys scutata* PETERS, 1868 (อังกฤษ)

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  Fritz Uwe (2007). "Checklist of Chelonians of the World" (PDF). *Vertebrate Zoology*. **57** (2): 316. ISSN 18640-5755. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-12-17. สืบค้นเมื่อ 29 May 2012. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help)
3. ↑  Ernst, C. H. and R. W. Barbour. (1989). *Turtles of the world*. Wahington, D.C. Smithsonian Institution
Press. 313 pp.
4. ↑  "การเพาะพันธุ์ตะพาบหับ *Lissemys scutata* เพื่อการอนุรักษ์และคืนสู่ธรรมชาติ" (PDF). *กรมประมง*. สืบค้นเมื่อ 1 June 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Lissemys scutata ที่วิกิสปีชีส์
**หลี่ ปี้ฉี** หรือ **เบ็คกี้ ลี Becky Lee** (จีน: 李璧琦, เกิดเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1978) เป็นนักแสดงและพิธีกรช่อง ทีวีบีหญิงชาวฮ่องกง และเธอยังเป็นนักร้องนำอีกด้วย **หลี่ ปี้ฉี** สำเร็จการศึกษาจากภาควิชาดนตรี ที่ Hong Kong Baptist University

ประวัติ
-------

**หลี่ ปี้ฉี** สำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาจาก St Paul's Co-educational College และภาควิชาดนตรี ที่ Hong Kong Baptist University เธอเรียนเปียโนมาตั้งแต่อายุ 6 ขวบ แต่ความสามารถของเธอไม่ได้ดีเท่ากับของคนอื่นๆ แต่เธอก็ประสบความสำเร็จหลังจากเรียนและทำงานอย่างหนัก เบ็คกี้ หลงใหลในดนตรีและได้ก้าวไปสู่เป้าหมายนี้ตั้งแต่การประกวดร้องเพลง เธอเข้าร่วมในการแข่งขันดนตรีขนาดใหญ่และขนาดเล็ก และได้รับรางวัลมากมายในช่วงปี 1990-1998 เทศกาลโรงเรียนดนตรีฮ่องกง เธอชนะการแข่งขันร้องเพลงโอเปร่าแชมป์เดี่ยว, เพลงภาษาจีนและภาษาอังกฤษ แชมป์ออราทอริโอเดี่ยว ซึ่งบทร้องเป็นเรื่องราวขนาดยาวเกี่ยวกับศาสนาคริสต์ นอกจากนี้ในระหว่างเรียนเธอได้รับทุนการศึกษา Vocal Scholarship จาก Ms Barbara Fei อีกด้วย

ผลงาน
-----

### ละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง |
| --- | --- |
| 2010 | *OL Supreme* |
| *Fly with Me* |
| *Suspects in Love* |
| *Beauty Knows No Pain* |
| *Every Move You Make* |
| 2011 | *The Rippling Blossom* |
| *Be Home for Dinner* |
| *My Sister of Eternal Flower* |
| *Wax and Wane* |
| 2012 | *Let It Be Love* |
| 2013 | *Sergeant Tabloid* |
| *Brother's Keeper* |
| The Hippocratic Crush ll |
| *Bounty Lady* |
| 2014 | *Black Heart White Soul* |
| *Overachievers* |
| 2015 | *Eye in the Sky* |
| *Limelight Years* |
| *With or Without You* |
| 2016 | *Fashion War* |
| *Brother's Keeper II* |
| TBA | *Watch Out Boss* |

### ภาพยนตร์

* The Fortune Buddies (2011) as Model

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Becky Lee at TVB".
2. ↑  "Becky Lee - Instruction of BARON SCHOOL OF MUSIC". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2016-09-27.

แหล่งข้อมูลอื่น
===============

* Weibo ของ หลี่ปี้ฉี
* Instagram ของ หลี่ปี้ฉี
* แฟนเพจ 李璧琦 Becky Lee
**ตะพาบหัวกบลาย** (อังกฤษ: New Guinea giant softshell turtle, Bibron's giant softshell turtle) เป็นตะพาบชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Pelochelys bibroni* จัดเป็นตะพาบอยู่ในสกุลตะพาบหัวกบ (*Pelochelys*)

มีรูปร่างคล้ายตะพาบชนิดอื่น ๆ ในสกุลเดียวกัน แต่บางตัวมีลวดลายบนกระดองคล้ายกับตะพาบในสกุล *Chitra* หรือตะพาบม่านลายด้วย โดยพบได้บนเกาะนิวกินี, นิวกินีตะวันตก, ปาปัวนิวกินี และทางตอนเหนือของออสเตรเลีย ขนาดโตเต็มที่มีขนาดเล็กกว่าตะพาบหัวกบ (*P. cantorii*) ซึ่งเป็นชนิดที่พบได้ในภูมิภาคอินโดจีน เล็กน้อย

นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง สำหรับตัวที่มีลวดลายคล้ายกับตะพาบม่านลาย จะถูกเรียกว่า "ตะพาบม่านลายนิวกินี" สำหรับในประเทศไทยเคยมีการนำเข้ามาจำหน่ายเป็นสัตว์เลี้ยงประมาณ 10 ตัว

อนึ่ง ชื่อวิทยาศาสตร์ของตะพาบหัวกบลายนั้น บางข้อมูลใช้เป็นชื่อซ้ำซ้อนกับตะพาบหัวกบชนิด *P. cantorii* ซึ่งเป็นคนละชนิดกัน โดยที่ชนิดหลังนี้จะพบได้ในประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  คอลัมน์ V.I.P. ตอน กริวดาว... เสียดาย! สูญพันธุ์ตั้งแต่ยังไม่ได้เกิด โดย กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์ หน้า 110 นิตยสาร Aquarium Biz Vol.1 ฉบับที่ 11 ประจำเดือนพฤษภาคม 2011
2. ↑  "ตะพาบหัวกบ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-18. สืบค้นเมื่อ 2011-05-14.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Bibron's giant softshell turtle เก็บถาวร 2011-08-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน