recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ชาลส์ ม็อนท์โกเมอรี** "**ม็อนตี**" **เบินส์** (อังกฤษ: Charles Montgomery "Monty" Burns) หรือเรียกง่าย ๆ ว่า **มิสเตอร์เบินส์** (อังกฤษ: Mr. Burns) เป็นตัวละครจากซีรี่ส์โทรทัศน์การ์ตูนแอนิเมชั่น เดอะซิมป์สันส์ แรกเริ่มพากย์เสียงโดย Christopher Collins และสานต่อโดย Harry Shearer จนถึงปัจจุบัน มิสเตอร์เบินส์เป็นตัวละครที่ชั่วร้าย โลภ เห็นแก่ได้ และเป็นเจ้าของผู้ร่ำรวยของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์สปริงฟีลด์ นอกจากนี้ยังเป็นเจ้านายของโฮเมอร์ ซิมป์สัน เกือบตลอดเวลามิสเตอร์เบินส์จะมีผู้ช่วยชื่อสมิตเธอร์ติดตัวอยู่เสมอ ซึ่งเป็นผู้ช่วยที่ดี ซื่อสัตย์ และแอบชอบมิสเตอร์เบินส์อยู่อย่างลับ ๆ

ดั้งเดิมแล้วตัวละครนี้จะสร้างออกมาเป็นตัวร้ายประจำซีรี่ส์ที่มีเพียงมิติเดียวในด้านความชั่วร้าย ที่บางครั้งก็เข้ามาสร้างความหายนะให้กับชีวิตของครอบครัวซิมป์สัน แต่ในหลาย ๆ ตอนก็ได้แต่งเติมลักษณะนิสัยของมิสเตอร์เบินส์เข้าไปเรื่อย ๆ ให้มีมุมมองด้านต่าง ๆ เพิ่มจากความชั่วร้าย มิสเตอร์เบินส์เป็นรูปเหมารวมของนักธุรกิจอเมริกาที่มีความอยากที่จะเพิ่มพูนความร่ำรวยของตนเองอยู่ตลอดเวลา ขาดความสามารถใการดจำชื่อลูกจ้างตัวเอง (โดยเฉพาะโฮเมอร์ที่มักมีปฏิสัมพันธ์ด้วยบ่อย ๆ ซึ่งดูเหมือจะกลายเป็นมุกตลกประจำซีรี่ส์ไปแล้ว) ขาดความใส่ใจในความปลอดภัยและความเป็นอยู่ของลูกจ้างที่ควร ตัวละครนั้นสร้างขึ้นมามีลักษณะมีอายุมาก ซึ่งสะท้อนออกมาผ่านทางมุกตลกแบบเก่า ๆ การอ้างเกี่ยวกับวัฒนธรรมสมัยนิยมจากยุคแจ๊ซ และความมุ่งมั่นในการนำเทคโนโลยีที่เลิกใช้ไปแล้วกลับมาใช้ในชีวิตประจำวัน ตลกชื่อดังและนักเขียนบทคนหนึ่งในทีมของเดอะซิมป์สันส์ โคแนน โอ’ไบรเอ็น เคยบอกว่ามิสเตอร์เบินส์นั้นเป็นตัวละครสมมติตัวโปรดที่สุดของเขา ด้วยอายุที่แก่จนไม่เป็นปกติ และความร่ำรวยจัด ๆ ของเขา

ประโยคติดตัวของมิสเตอร์เบินส์คือ "Excellent..." ที่เขาพูดออกมาเบา ๆ ด้วยเสียงต่ำ ๆ พร้อมทั้งเอานิ้วมาแตะกัน นอกจากนี้ยังมีประโยค "Release the hounds" (ไทย: ปล่อยสุนัขล่าออกมา) ที่เขาสั่งกับสมิตเธอร์สให้ปล่อยฝูงสุนัขล่าออกมาจัดการกับผู้บุกรุก หรือแม้แต่แขกที่ได้รับเชิญให้มาพบด้วยตัวเอง มิสเตอร์เบินส์เป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดทั้งในเมืองสปริงฟีลด์และรัฐที่สปริงฟีลด์ตั้งอยู่ ด้วยรายได้สุทธิในปัจจุบันสูงถึง 7.3 พันล้านดอลล่าร์สหรัฐ จากการประเมินโดยฟอรบส์ (ถึงแม้จะเปลี่ยนแปลงได้เยอะมากในแต่ละตอน) ความชั่วร้ายจากการสั่งให้ทุกสิ่งทำตามเขาต้องการโดยใช้อำนาจและความร่ำรวยของตนเองโดยไม่สนผลที่ตามมาต่อผู้คนนั้นส่งผลให้เขาได้จัดอันดับเป็น ตัวร้ายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดดตลอดกาล (greatest villain of all time) อันดับที่ 45 โดยวิซาร์ดแมกาซีน ส่วนทีวีไกด์ให้ตำแหน่งอันดับที่ 2 ใน 60 ตัวร้ายที่ชั่วร้ายที่สุดตลอดกาล (The 60 Nastiest Villains of All Time) เมื่อปี 2013 และเป็นอันดับที่ 8 ใน 40 ตัวร้ายบนโทรทัศน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล (40 Greatest TV Villains of All Time) โดยโรลลิงสโตน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "In Pictures: The Forbes Fictional 15". *Forbes*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-04-17.
2. ↑  Bretts, Bruce; Roush, Matt; (March 25, 2013). "Baddies to the Bone: The 60 nastiest villains of all time". *TV Guide*. pp. 14 – 15.
3. ↑  Collins, Sean T. (February 9, 2016). "40 Greatest TV Villains of All Time". *Rolling Stone*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-22. สืบค้นเมื่อ April 29, 2016.
ดาราศาสตร์บาบิโลนได้รวบรวมการสังเกตในช่วงแรกและได้แบ่งดาวฤกษ์ออกเป็นชุด ๆ ใน**บัญชีรายชื่อดาวฤกษ์บาบิโลน** ในช่วงระหว่างและหลังการปกครองของคัสไซต์เหนืออาณาจักรบาบิโลเนีย บัญชีรายชื่อดาวฤกษ์เหล่านี้เขียนขึ้นด้วยอักษรคูนิฟอร์ม ประกอบด้วยรายชื่อกลุ่มดาว ดาวฤกษ์ และดาวเคราะห์ กลุ่มดาวที่ถูกรวบรวมนี้อาจเก็บรวบรวมมาจากแหล่งข้อมูลอื่น ๆ จำนวนมาก เช่น บัญชีรายชื่อดาวฤกษ์ที่เก่าแก่ที่สุด การกล่าวถึงดาวฤกษ์ *Three Stars Each* ของจักรวรรดิอัคคาเดียน อมอไรต์ เอลาม และอื่น ๆ

แหล่งข้อมูลจำนวนมากตั้งทฤษฎีว่ากลุ่มดาวบาบิโลนเหล่านี้ถือกำเนิดมาจากสุเมเรียน แต่ข้อเสนอที่ว่ากลุ่มดาวเหล่านี้ถือกำเนิดมาจากอีลาไมต์ก็ได้รับการเสนอเช่นกัน ความเกี่ยวโยงกับการศึกษาสัญลักษณ์ดาวฤกษ์ของหินคุดูร์รูของคัสไซต์ได้มีการกล่าวอ้างถึงเช่นกัน แต่ไม่ว่าคุดูร์รูจะแสดงกลุ่มดาวและข้อมูลทางดาราศาสตร์ก็ตาม การใช้สัญลักษณ์ก็ยังไม่เป็นที่ทราบกันแน่ชัด

บัญชีรายชื่อดาวฤกษ์ตาม *Three Stars Each* รวมไปถึงรายชื่อ *MUL.APIN* ซึ่งเป็นชื่อของกลุ่มดาวกลุ่มแรกของบาบิโลน MULAPIN "ไถ" ซึ่งปัจจุบันเป็นกลุ่มดาวสามเหลี่ยมรวมกับแกมมา อันโดรเมดา บัญชีรายชื่อดังกล่าวรวบรวมกลุ่มดาวกว่า 17-18 กลุ่มในจักรราศี บัญชีรายชื่อในยุคหลังลดจำนวนกลุ่มดาวในจักรราศีลงเหลือ 12 กลุ่ม ซึ่งเป็นแนวคิดซึ่งยืมมาจากอียิปต์และกรีก และยังคงใช้กันต่อมาจนถึงกลุ่มดาวสมัยใหม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  History of the Constellations and Star Names — D.4: Sumerian constellations and star names?, by Gary D. Thompson
2. ↑  
History of the Constellations and Star Names — D.5: Elamite lion-bull iconography as constellations?, by Gary D. Thompson
**ผีโพง** เป็นผีตามความเชื่อพื้นบ้านทางภาคเหนือ ผู้ที่เป็นผีโพงเกิดจากเล่นไสยศาสตร์แล้วควบคุมวิชาในตัวเองไม่ได้ หรือปลูกว่านชนิดหนึ่ง เรียกว่าว่านผีโพง ซึ่งมีสีขาว รสฉุนร้อน เมื่อแก่จะมีธาตุปรอทลงกิน ทำให้เกิดแสงส่องสว่างแบบแมงคาเรือง

ผู้ที่เป็นผีโพง ในเวลากลางวันจะเป็นเหมือนผู้คนธรรมดา ๆ ทั่วไป แต่ตกกลางคืนจะกลายร่างเป็นผีโพง มีจุดเด่นคือ มีแสงสว่างหรือดวงไฟที่รูจมูก ออกหาของกิน ได้แก่ ของสกปรกคาว เช่น กบ, เขียด, ศพ หรือรกเด็กเกิดใหม่ เช่นเดียวกับผีกระสือ, ผีกระหัง หรือผีปอบ

โดยปกติแล้ว ผีโพงจะไม่ทำร้ายมนุษย์ แต่ถ้าหากถูกคุกคามก็จะจู่โจมทำร้ายได้เช่นกัน หากมีผู้ใดไปทำอะไรให้ผีโพงไม่พอใจ ผีโพงจะใช้ก้านกล้วยที่ตัดใบออกหมดหรือคานคาบของแม่ม่ายพุ่งข้ามหลังคาบ้านผู้นั้น ซึ่งครอบครัวของผู้ที่โดนขว้างจะพบกับภัยพิบัติต่าง ๆ นานา

ผีโพงจะตายได้ เมื่อมีผู้ไปพบปะกับผีโพงเข้าอย่างจัง และทักว่าผีโพงแท้จริงแล้วคือใคร หากผ่านพ้นมาได้หนึ่งวันแล้ว ผู้ที่เป็นผีโพงจะตาย

ผีโพงสามารถถ่ายทอดให้แก่กันได้ ด้วยพ่นน้ำลายใส่หน้าหรือมีใครไปกินน้ำลายของผีโพงเข้า 

ที่ตำบลพลับพลา อำเภอโชคชัย จังหวัดนครราชสีมา มีหมู่บ้านแห่งหนึ่งชื่อ บ้านหนองผีหลอก อยู่ห่างจากตัวอำเภอโชคชัยประมาณ 5 กิโลเมตร สภาพส่วนใหญ่เป็นไร่มันสำปะหลังและนาข้าว เหตุที่ได้ชื่อนี้เนื่องจากคำร่ำลือที่มีมาแต่อดีตนับร้อยปีว่าที่แห่งนี้ ในอดีตมีสภาพเป็นหนองน้ำพื้นที่ประมาณ 100 ไร่ ติดกับทางเกวียน ในเวลาค่ำคืนมีผีโพงและผีโป่งออกมาจับกบเขียดกินเป็นอาหารบ่อย ๆ จนไม่มีผู้ใดกล้าผ่านไปในเวลากลางคืน แต่จนปัจจุบันนี้หมู่บ้านแห่งนี้ยังมิได้มีการยกฐานะเป็นหมู่บ้านอย่างเป็นทางการ

อ้างอิง
-------

1. ↑  เก็บถาวร 2012-01-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน โพง ก. ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
2. ↑  ผีโพง จาก*หลอน*, ภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2546
3. ↑  "ฮือฮา!! เปิดตำนาน "บ้านหนองผีหลอก" หลังแชร์ว่อน ร่ำลือผีโพง-ผีโป่งหลอกชาวบ้าน(คลิป)". *ข่าวสด*. September 1, 2016. สืบค้นเมื่อ September 2, 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* บันทึกลึกลับ.. ผีโพง..ผีพราย 25 พ.ย. 2554
มางาตามะในราวศตวรรษที่ 8
 มางาตามะจากยุคโคฟุง (พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโตเกียว)
 สร้อยคอที่ทำจากมางาตามะ
 มางาตามะที่ขุดขึ้นมาจากหลุมฝังศพของกษัตริย์มูรย็อง มีมางาตามะที่ทำจากลูกปัดแก้วและมางาตามะประดับด้วยทองคำ
**มางาตามะ** (ญี่ปุ่น: 勾玉, 曲玉; โรมาจิ: *magatama*) เป็นหนึ่งในเครื่องประดับ ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ และยุคโบราณของญี่ปุ่น ว่ากันว่ามันถูกใช้เพื่อพิธีกรรมด้วย แต่ไม่ทราบรายละเอียด เชื่อกันว่าที่เรียกชื่อแบบนี้ก็มาจากการที่รูปร่างของมันเป็น "ลูกกลมที่โค้งงอ" (曲っている玉, มางัตเตอิรุ ทามะ) ชื่อเรียกนี้ปรากฏเป็นครั้งแรกในโคจิกิและนิฮงโชกิ นอกจากนี้ ใน กิชิวาจินเด็ง (魏志倭人伝) ยังมีการใช้ชื่อเรียกว่า **คุชุ** (句珠)

ส่วนใหญ่มีรูปร่างคล้ายลูกกลมที่มีหางงอกออกมาป็นรูปคล้ายตัว C มีการเจาะรูที่ปลายด้านที่ทรงกลมนูน แล้วร้อยเชือกผ่านเข้าไปเพื่อทำเป็นสร้อยคอ ปลายด้านที่มีรูเรียกว่าส่วนหัว ด้านในส่วนโค้งเรียกว่าส่วนท้อง ด้านนอกเรียกว่าส่วนหลัง ส่วนทำจาก หยก โมรา ควอตซ์ ทัลก์ อำพัน กระดองเต่า และบางส่วนทำจาก เครื่องดินเผา และอาจมีการใช้สัมฤทธิ์ หรือโลหะอื่น ๆ ด้วยเช่นกัน แต่มีจำนวนไม่มาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "6世紀初め 最古の青銅製勾玉が出土 鳥取市の松原10号墳". *産経新聞*. 2013-01-25. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-09. สืบค้นเมื่อ 2013-02-15.
เวฟไกด์ (Waveguide) หรือว่าท่อนำคลื่น นี้ เป็นสายส่งสัญญาณชนิดหนึ่ง-ที่ใช้ใน การส่งคลื่นไมโครเวฟ โดยทั่วไปจะมีลักษณะเป็นท่อกลม หรือท่อเหลี่ยม แล้วแต่จะทำมาจากทองแดงหรืออะลูมิเนียม ด้านในฉาบด้วยเงินเพื่อให้เป็นตัวนำที่ดี สาเหตุที่สายนำสัญญาณต้องทำเป็นท่อนี้ก็เพราะว่า คลื่นไมโครเวฟมีความถี่สูงมากจะเดินทางได้ดีที่บริเวณผิวของตัวนำถ้าหากใช้สายนำสัญญาณทั่วไปจะทำให้เกิดการสูญเสียงพลังงานไปได้ จึงต้องทำเป็นท่อเพื่อป้องกันการสูญเสียพลังงานจากผิวของสายสัญญาณ ความถี่ต่ำสุดที่สามารถใช้งานได้กับเวฟไกด์เรียกว่า ความถี่คัตออฟ ซึ่งถ้าความถี่สูงกว่าความถี่ คัตออฟ จะสามารถเดินทางไปบนเวฟไกด์ได้ ส่วนความถี่ที่ต่ำกว่านี้จะไม่สามารถเดินทางบนเวฟไกด์ได้ ในการเดินทางของคลื่นไมโครเวฟในเวฟไกด์นั้น จะเดินทางโดยการสะท้อนผนังท่อ และเดินทางไปตามความยาวของท่อนำคลื่น และความถี่ที่สูงก็สามารถเดินทางได้ไกลกว่าความถี่ที่ต่ำ

รูปแบบในการเกิดคลื่นในเวฟไกด์ ก็จะมีอยู่ 2 รูปแบบด้วยกัน คือ

* รูปแบบสนามไฟฟ้าตัดขวาง ซึ่งเป็นรูปแบบที่ไม่มีส่วนประกอบของสนามไฟฟ้าในทิศทางการแพร่กระจายคลื่น โดยสนามไฟฟ้าจะตั้งฉากกับทิศทางการแพร่กระจายของคลื่น
* รูปแบบสนามแม่เหล็กตัดขวาง เป็นรูปแบบที่ไม่มีส่วนประกอบของสนามแม่เหล็กในทิศทางการแพร่กระจายคลื่น โดยสนามแม่เหล็กจะตั้งฉากกับทิศทางการแพร่กระจายของคลื่นเสมอ
นักดนตรี
**ลิซ โรส** (อังกฤษ: Liz Rose) เป็นนักแต่งเพลงคันทรีชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักจากการร่วมทำเพลงกับเทย์เลอร์ สวิฟต์ เธอได้แต่งเพลงและซิงเกิลต่าง ๆ ร่วมกับสวิฟต์จำนวนกว่า 20 เพลง เช่น "ไวต์ฮอร์ส" "เทียร์ดรอปส์ออนมายกีตาร์" และ "ยูบีลองวิทมี" ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัลแกรมมีรวมกับสวิฟต์ในปี ค.ศ. 2010

ประวัติ
-------

ลิซ โรส เกิดที่แดลลัส รัฐเท็กซัส และเติบโตในเออร์วิง รัฐเท็กซัส จากนั้นโรสย้ายไปอยู่แนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี กับอดีตสามี จอห์นนี โรส และเริ่มแต่งเพลงให้เพื่อน หนึ่งในเพลงที่เธอแต่งคือ "เอลิซาเบธ" ขับร้องโดยบิลลี กิลแมน ในปี ค.ศ. 2003 แกรี อัลลัน นำเพลง "ซองส์อะเบาต์เรน" ที่โรสแต่ง (ร่วมกับแพต แม็กลาฟลิน) ขึ้นชาร์ตเพลงคันทรีในยี่สิบอันดับแรก

โรสเริ่มแต่งเพลงกับเทย์เลอร์ สวิฟต์ให้อัลบั้มแรกของสวิฟต์ในปี ค.ศ. 2006 โดยโรสร่วมแต่งจำนวนเจ็ดเพลง สองซิงเกิลแรกจากอัลบั้ม ได้แก่ "ทิม แม็กกรอว์" และ "เทียร์ดรอปส์ออนมายกีตาร์" ทำให้โรสได้รับรางวัลนักแต่งเพลงแห่งปีจากสมาคม Society of European Stage Authors and Composers (SESAC) เมื่อปี ค.ศ. 2007

โรสยังคงร่วมแต่งเพลงกับสวิฟต์ลงอัลบั้มที่สอง *เฟียร์เลส* เมื่อปี ค.ศ. 2008 โดยร่วมแต่งเพลง "ไวต์ฮอร์ส" "ยูบีลองวิทมี" และเพลง "เฟียร์เลส" เพลง "ไวต์ฮอร์ส" ได้รับรางวัลแกรมมีสาขาเพลงคันทรียอดเยี่ยมในปี ค.ศ. 2010 ขณะที่เพลง "ยูบีลองวิทมี" ได้เข้าชิงรางวัลสาขาเพลงแห่งปี

ในอัลบั้ม *เรด* อัลบั้มที่สี่ของสวิฟต์ โรสร่วมแต่งหนึ่งเพลง คือ "ออลทูเวลล์"

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "Taking the "Backward" Approach with LIZ ROSE". *Larry Wayne Clark*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 September 2009. สืบค้นเมื่อ 11 February 2010.
2. ↑  Joe Edwards (26 January 2007). "For teen country star Taylor Swift, the time was just right". *The Seattle Times*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 August 2010. สืบค้นเมื่อ 11 February 2010.
3. ↑  Edward Morris (6 November 2007). ""Tim McGraw" Composer Liz Rose Is SESAC's Songwriter of the Year". *CMT*. สืบค้นเมื่อ 11 February 2010.
4. ↑  Edward Morris (29 September 2009). "SESAC Honors Songwriter Liz Rose for Taylor Swift's "You Belong With Me"". *CMT*. สืบค้นเมื่อ 11 February 2010.
5. ↑  Sara D. Anderson (31 January 2010). "'White Horse' wins best country song — Grammys 2010". *AOL Radio Blog*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-08-07. สืบค้นเมื่อ 11 February 2010.
6. ↑  "2010 Nominees". *Grammy.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 December 2011. สืบค้นเมื่อ 12 February 2010.
7. ↑  "Red". *Music*. Taylor Swift.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 October 2012. สืบค้นเมื่อ 24 October 2012.
**วัดชนะสงสารพิทยาธร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองนครเนื่องเขต อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 99 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูฉันท์พิทักษ์ (ฉลวย) เป็นเจ้าอาวาส

วัดชนะสงสารพิทยาธร หรือ **วัดชนะสงสาร** ได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2365 แต่เดิมชาวบ้านเรียกว่า **วัดสงสาร** เดิมบริเวณที่สร้างวัดเป็นที่ดินของอุบาสิกาสร้อย ซึ่งศรัทธาต่อพระธุดงค์ที่ได้จาริกมาปลักกลดในบริเวณนั้นจึงได้ออกปากถวายที่ดินแก่พระธุดงค์รูปนั้น แต่พระธุดงค์จะต้องจาริกไปที่อื่น จึงได้ถวายที่ดินแปลงนี้กับวัดปากคลอง ต่อมาวัดปากคลองได้ย้ายวัดมาตั้งใหม่ในบริเวณนี้ โดยได้สร้างเสนาสนะ กุฎิ ที่พักสงฆ์ โดยสร้างจากไม้มุงหลังคาด้วยจาก ชาวบ้านผ่านไปมาก็ออกปากบอกว่าวัดนี้น่าสงสาร จึงเรียกกันติดปากว่า "วัดสงสาร" ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสทางชลมารคได้เสด็จผ่านมา และได้พระราชทานนามวัดใหม่ว่า "วัดชนะสงสารพิทยาธร" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2369

ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัด คือ พระประธานในอุโบสถ นามว่า *หลวงพ่อโตศรีอริยชนะสงสาร*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดชนะสงสารพิทยาธร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดชนะสงสารพิทยาธร". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**ลิงลมแคระ** หรือ **นางอายแคระ** (อังกฤษ: Pygmy slow loris, Lesser slow loris; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Nycticebus pygmaeus*) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับวานรชนิดหนึ่ง ที่มีขนาดเล็ก อยู่ในวงศ์ลิงลม (Lorisidae) มีรูปร่างหน้าตาคล้ายลิงลมชนิดอื่น ๆ แต่มีขนาดและน้ำหนักน้อยกว่ามาก ขนตามลำตัวสีน้ำตาลแดงหรือน้ำตาลเข้ม และแตกต่างออกไปตามแต่ละตัว 

การกระจายพันธุ์อยู่ตามชายแดนประเทศลาวและเวียดนาม ออกหากินในเวลากลางคืน และนอนหลับพักผ่อนในบริเวณที่ปลอดภัยในเวลากลางวัน โดยอาหารหลักได้แก่ แมลง และสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก มีผลไม้ เป็นอาหารเสริม 

อาศัยอยู่ในป่าทุกประเภท แม้แต่กระทั่งป่าที่เสื่อมโทรมจากการถูกแผ้วถางแล้ว

สถานภาพในธรรมชาติ ปัจจุบัน ลดจำนวนลงอย่างรวดเร็วเนื่องจากถูกจับเป็นสัตว์เลี้ยงและล่าเพื่อปรุงสมุนไพรจีน คงเหลืออยู่เพียงในป่าลึกที่เข้าไม่ถึง ไม่สามารถเห็นพบได้ง่ายเหมือนอดีต

อ้างอิง
-------

1. ↑  Eudey, A. & Members of the Primate Specialist Group (2000). *Nycticebus pygmaeus*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 2006-08-29.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Nycticebus pygmaeus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Nycticebus pygmaeus ที่วิกิสปีชีส์
**วัดชัยภูมิวนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ มีเนื้อที่ 50 ไร่ 10 ตารางวา ปัจจุบันมี พระปริยัติกิจวิธาน (พระมหาสมวงษ์ สีลภูสิโต) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

ได้รับใบอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2499 ตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 ธันวาค พ.ศ. 2502 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2503 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ได้เริ่มสร้างขึ้นตามคำแนะนำของเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสมมหาเถระ) เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งเป็นพระพิมลธรรม สังฆมนตรีว่าการองค์การปกครองสงฆ์ ซึ่งได้เดินทางมายังจังหวัดชัยภูมิ เพื่อตรวจการคณะสงฆ์และทำพิธีเปิดคีรีคงคาวนาราม ตำบลช่องสามหมอ อำเภอแก้งคร้อ จังหวัดชัยภูมิ ท่านได้แนะนำว่าน่าจะมีวัดวิปัสสนากรรมฐานที่ตั้งอยู่ใกล้ตัวจังหวัด อีกแห่งหนึ่งเพื่อประโยชน์ในการอบรมประชาชน การประชุมเป็นผลว่าจะร่วมกันสร้างวัดวิปัสสนากรรมฐาน ขึ้นให้สำเร็จจนได้ ท่านเจ้าประคุณสมเด็จฯ ได้กรุณาให้ชื่อวัดนี้ไว้ว่า "วัดชัยภูมิวนาราม" และมอบเงินก้อนหนึ่ง

ด้านการศึกษาทางวัดได้จัดให้มีการศึกษาพระปริยัติธรรมทั้งด้านธรรมและบาลีควบคู่ไปกับการปฏิบัติธรรมกรรมฐาน วัดเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดชัยภูมิ แห่งที่ 9 มีศูนย์พระพุทธศาสนาวันอาทิตย์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระราชมงคลมุนี (ลึก ปญฺญาวโร)
* พระครูพิสิษฐ์ขันติธรรม (สุนันท์ ขนฺติโก)
* พระปริยัติกิจวิธาน (พระมหาสมวงษ์ สีลภูสิโต)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดชัยภูมิวนาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดชัยภูมิวนาราม". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดชัยภูมิ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-12-02. สืบค้นเมื่อ 2022-12-02.
3. ↑  "SBL บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 92 - จังหวัดชัยภูมิ". SBL Magazine. pp. 34–35.
**เจ้าชายมาคอนเนน** หรือ **เจ้าชายมาคอนเนน เฮลิเย เซลาสซี ดยุกแห่งฮารา** (อังกฤษ: His Imperial Highness Prince Makonnen) ประสูติเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2467 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 2 และ 6 ใน สมเด็จพระจักรพรรดิเฮยิเล เซลาเซที่ 1 และ สมเด็จพระจักรพรรดินีเมเนน อัสเฟาแห่งเอธิโอเปีย เป็นสมเด็จพระอนุชาธิราชใน สมเด็จพระจักรพรรดิอัมฮา เซลาสซี แห่งเอธิโอเปีย และเป็นพระปิตุลา (อาชาย) ใน เจ้าชายเซรา ยาคอบ อัมฮา เซลาสซี มกุฎราชกุมารแห่งเอธิโอเปีย พระองค์ดำรงพระอิสริยยศ **ดยุกแห่งฮารา**

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ ซารา กิซอว์ โดยซารา กิซอว์ ดำรงพระอิสริยยศที่ **เจ้าหญิงซารา กิซอว์แห่งเอธิโอเปีย ดัชเชสแห่งฮารา พระชายา** ทรงมีพระโอรส 5 พระองค์ ซึ่งดำรงพระอิสริยยศศักดิ์แห่งพระราชวงศ์ทุกประการ ดังนี้

1. เจ้าชายพอล วอสเซน ซิกเกด ดยุกแห่งฮารา
2. เจ้าชายมิคาเอล
3. เจ้าชายดาวิด
4. เจ้าชายทัฟฟารี
5. เจ้าชายบิเด มาเรียม

พระองค์เป็นที่โปรดปรานของสมเด็จพระบรมชนกนาถเป็นอย่างมาก โดยทรงตั้งพระนามพระราชโอรสพระองค์นี้ว่า มาคอนเนน ซึ่งตามปกติ พระนามนี้ต้องตั้งให้พระราชโอรสที่จะสืบราชบัลลังก์ ซึ่งประชาชนเชื่อกันว่า สมเด็จพระจักรพรรดิอัมฮา เซลาสซี แห่งเอธิโอเปีย ซึ่งเป็นสมเด็จพระเชษฐาธิราช ทรงมีความเป็นเสรีนิยมสูง ทำให้สมเด็จพระบรมชนกนาถ ไม่พอพระราชหฤทัย โดยพระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 2500 จากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ต่อมาในปี 2517 พระชายาของพระองค์พร้อมด้วยพระโอรสทั้ง 3 พระองค์ ถูกควบคุมพระองค์ ยกเว้นเจ้าชายดาวิด และเจ้าชายทัฟฟารีซึ่งทรงศึกษา ณ โรงเรียนในต่างประเทศ หลังจากถูกคุมขังเป็นเวลานานและทรงถูกใช้ความรุนแรง เจ้าหญิงซาร่าได้รับการปล่อยพระองค์จากระบอบเดิร์กพร้อมกับสมาชิกเจ้านายพระราชวงศ์ฝ่ายใน (สตรี) อีกหลายพระองค์ ในปี 2532 พระโอรสทั้ง 3 จึงถูกปล่อยพระองค์ออกมาเช่นกัน ซึ่งก่อนหน้าวันที่จะปล่อยตัวนั้น เจ้าชายดาวิด ถูกฆ่าตายที่บ้านพักส่วนพระองค์ใน สวิตเซอร์แลนด์ หลังจากการล่มสลายของระบอบเดิร์ก เจ้าหญิงซาราและพระโอรสของพระองค์ก็ได้รับอนุญาตให้เสด็จไปต่างประเทศได้ และหลังจากหลายปีที่ประทับอยู่ใน ลอนดอน จึงได้เสด็จกลับมาและดำรงพระชนม์ใน แอดดิสอาบาบา

ลิงก์
-----
**วัดชมนิมิตร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 ตำบลบางจาก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ มีเนื้อที่ทั้งหมด 32 ไร่ 3 งาน 32 ตารางวา

วัดชมนิมิตรเดิมชื่อ **วัดใหม่คลองตายวง** ด้วยเหตุว่าตั้งอยู่ติดกับคลองตายวง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2477 โดยมีนางสาวแดง แต้สุจิ เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดชมนิมิตร" เมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2504 ได้พระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2482 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2488 โรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2480

ในสมัยหลวงปู่ชมหรือพระครูชม อุตฺตโม เจ้าอาวาสรูปแรก ท่านได้สร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ หอระฆัง และโรงเรียน ต่อมาหลวงพ่อเชิดพัฒนาวัดต่อมา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูสุคนธ์สีลคุณ

ปูชนียวัตถุในวัดได้แก่ รูปหล่อหลวงปู่ชม รูปหล่อหลวงปู่เชิด รูปหล่อหลวงปู่ปาน พระพุทธรูปปางห้ามญาติทรงเครื่อง พระพุทธรูปปางเปิดโลกทรงเครื่อง พระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร และพระพุทธรูปประจำวันต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดชมนิมิต". หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ.
2. ↑  "วัดชมนิมิตร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดชมนิมิตร สุขสวัสดิ์ 74 ต.บางครุ อ.พระประแดง สมุทรปราการ". ทัวร์วัดไทย.
**ลิงลาว**หรือ**นางลาว** หรือ**นางเลว**ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Aspidistra sutepensis K.Laren*

```
เป็นไม้พุ่ม ในวงศ์ CONVALLARIACEAE มีเหง้าใต้ดิน ลำต้นแตกเป็นกอ ใบสีเขียวสด ดอกช่อ สีขาวปนม่วง สีเขียวปนม่วงหรือสีม่วงเข้ม ผลกลม ผิวขรุขระ ต้นที่มีก้านดอกสีเขียว จะมีรสหวานปนขม ก้านดอกสีขาวมรรสหวานเฝื่อน นิยมบริโภค แต่ต้นที่มีก้านดอกสีม่วง รสขม ไม่นิยมบริโภคยกเว้นในกลุ่มผู้สูงอายุ นำมาทำแกง แกงแค ส้มตำ หรือกินกับน้ำพริก นอกจากนั้นยังนำมาผัดน้ำมันหอยและชุบแป้งทอด ดอกและผลเป็นอาหารสัตว์ ดอกลิงลาวมีสารต้านอนุมูลอิสระ ชาวถิ่นเรียกนางแลว นิยมนำช่อดอกอ่อนไปแกง 
```

ชื่อเรียก ภาคเหนือ: นางแลว,ลิงลาว ภาคกลาง: ลีลาว ภาคอีสาน: ดีกั้ง,ดีปลากั้ง

สภาพนิเวศ : ชอบขึ้นในป่าดิบแล้งและป่าดิบเขาของภาคเหนือและภาคอีสาน โดยเฉพาะบริเวณริมลำธารที่มีความชื้นสูง
การขยายพันธุ์ : การแยกหน่อ

อ้างอิง
-------

* วิชร นันต๊ะยานา. 2556. การจัดการต้นลิงลาวสู่เศรษฐกิจชุมชนตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียงของตำบลเทพเสด็จ อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่[*ลิงก์เสีย*]. **วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่** 5(6): 5-20

1. ↑  ป่าแม่คำมี: ความหลากหลายทางชีวภาพจากอดีตถึงปัจจุบัน. กทม. สำนักวิจัยและพัฒนาป่าไม้. 2556
2. ↑  ทิพย์สุดา ตั้งตระกูล. 2541. พฤกษศาสตร์พื้นบ้านของชาวขมุ ชาวลัวะและชาวถิ่นในบางพื้นที่ของจังหวัดน่านวิทยานิพนธ์ (วิทยาศาสตรมหาบัณฑิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่242 หน้า ดูฉบับเต็ม เก็บถาวร 2020-08-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. ↑
**วัดฉาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปรอก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 15 ไร่ 1 งาน 3 ตารางวา

วัดฉางสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อ พ.ศ. 2360 โดยชาวมอญเมาะตะมะที่อพยพครอบครัวมาอยู่ในตำบลบ้านฉาง จึงได้สร้างวัดเพื่อบำเพ็ญกุศลตามประเพณีและตั้งชื่อว่า "วัดฉาง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2534

ภายในวัดมีสถาปัตยกรรมเก่าอยู่ 2 แห่ง คือ วิหารร้าง เป็นอาคารขนาดเล็กก่ออิฐถือปูน มีประตูเดียว หน้าต่างด้านละ 2 คู่ ประดับลายรดน้ำ หน้าบันปูนปั้นประดับลวดลายดอกไม้ฝีมืองามมาก เป็นศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีงานปูนปั้นอย่างชาวจีนปรากฏอยู่ที่หน้าบันของวิหาร และพระพุทธรูปปางสมาธิที่สร้างจากสตางค์แดงทั้งองค์ และศาลาท่าน้ำ ลักษณะเป็นอาคารไม้สร้างแบบโปร่ง หลังคาทรงจั่วผสมปั้นหยา มุงกระเบื้องว่าวหรือซีเมนต์ ตรงส่วนที่เป็นเชิงชายและหน้ากระดานคอสองเป็นไม้ฉลุลายละเอียดประณีตมาก เสาอาคารลบเหลี่ยมสี่มุม ประดับบัวรอบเสาทุกต้น ระเบียงมีราวลูกกรมไม้ระแนงตีตามแนวนอนและแนวตั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 587–588. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "วัดฉาง". ท่องเที่ยววิถีชุมชน สายน้ำเจ้าพระยา.
3. ↑  "วัดฉาง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดฉาง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**วัดชัยชนะสงคราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงเงิน อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก

วัดชัยชนะสงครามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2258 เดิมชื่อ **วัดท่าชัย** หรือ **วัดดอยท่าชัย** แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า **วัดท่าแค** ตามชื่อหมู่บ้าน สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ในการที่กองทัพอยุธยาได้รับชัยชนะในการรบสู้กับข้าศึกในสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ์ โดยบริเวณด้านหลังหมู่บ้านมีคันคูซึ่งสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ์มีรับสั่งให้ทหารขุดดินทาคันคูต้านทานกองทัพข้าศึก บริเวณที่ขุดปัจจุบันเรียกว่า *หนองคา* ยังปรากฏให้เห็นอยู่ 

แต่ด้วยการศึกสงครามจึงทำให้ไม่มี ผู้ทำนุบำรุง เป็นเหตุให้วัดถูกทิ้งรกร้างว่างเปล่า เป็นเวลานาน จนเมื่อ พ.ศ. 2449 พระอธิการยิ้ม เจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อม พระครูเจ้า คณะแขวง กิ่งอำเภอเชียงเงิน พร้อมด้วยพระศักดา เรืองฤทธิ์ เจ้าเมืองตาก พร้อมศรัทธาพุทธศาสนิกชน ร่วมกันบูรณะอุโบสถแลซ่อมแซมหลวงพ่อโต พระประธานในอุโบสถ ภายหลังได้นำพระพุทธรูปสมัยเชียงแสน หรือ *พระสองพี่น้อง* มาประดิษฐานด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2449

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 หอสวดมนต์เป็นอาคารตึก 2 ชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฏิสงฆ์ 2 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ 1 องค์ พระประธานในอุโบสถนามว่า *หลวงพ่อโต* เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย สมัยสุโขทัย พระพุทธรูปเนื้อทองสัมฤทธิ์ สมัยเชียงแสน อีก 2 องค์ ชาวบ้านเรียกว่า *หลวงพ่อสองพี่น้อง*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดชัยชนะสงคราม". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดชัยชนะสงคราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดชัยชนะสงคราม". สำนักงานวัฒนธรรม จังหวัดตาก.
***ฮัตสึตากะ*** (初鷹, *"เหยี่ยวตัวแรก"*) เป็นเรือนำในชั้น*ฮัตสึตากะ*ของเรือวางทุ่นระเบิดขนาดกลางของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ซึ่งเข้าประจำการในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เรือนี้ได้รับการออกแบบให้เป็นเรือวางตาข่ายต่อต้านเรือดำน้ำรุ่นปรับปรุงของ*ชิราตากะ* อย่างไรก็ตาม ในช่วงสงครามมหาเอเชียบูรพา เนื่องจากการขาดแคลนเรือตรวจการณ์คุ้มกันที่สำคัญ เรือดังกล่าวได้รับการติดตั้งรางปล่อยระเบิดลึก โดยรางวางทุ่นระเบิดของเรือนี้ถูกถอดออก และใช้เป็นหลักในการทำหน้าที่คุ้มกันขบวน

เรือนี้อับปางจากปฏิบัติการโดยยูเอสเอส *ฮอว์กบิล* และสูญเสียทหาร 70 นาย

ภูมิหลัง
--------

ภายใต้งบประมาณเสริมของกองทัพเรือ*มารุ-3* กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นได้อนุมัติเรือสองลำในประเภทเรือวางทุ่นระเบิดชั้นใหม่ (หมายเลขโครงการ**เอช12**) สำหรับหน้าที่ใกล้ชายฝั่งเป็นหลัก เรือลำใหม่นี้ออกแบบมาเพื่อบรรทุกทุ่นระเบิดทางเรือแบบที่ 5 จำนวน 100 ทุ่นระเบิด หรือทำหน้าที่เป็นเรือวางตาข่ายตามลักษณะการออกแบบที่พัฒนาขึ้นจากประสบการณ์การปฏิบัติการร่วมกับเรือ*ชิราตากะ*

เรือ*ฮัตสึตากะ*ได้รับการปล่อยลงน้ำโดยอู่ต่อเรือฮาริมะใกล้กับโคเบะเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1939 และเข้าประจำการในวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1939

อ้างอิง
-------

### หมายเหตุ

1. ↑  Nelson. *Japanese-English Character Dictionary*. Page 635, 369
2. ↑

### หนังสือ

* Brown, David (1990). *Warship Losses of World War Two*. Naval Institute Press. ISBN 1-55750-914-X.
* D'Albas, Andrieu (1965). *Death of a Navy: Japanese Naval Action in World War II*. Devin-Adair Pub. ISBN 0-8159-5302-X.
* Dull, Paul S. (1978). *A Battle History of the Imperial Japanese Navy, 1941-1945*. Naval Institute Press. ISBN 0-87021-097-1.
* Howarth, Stephen (1983). *The Fighting Ships of the Rising Sun: The Drama of the Imperial Japanese Navy, 1895-1945*. Atheneum. ISBN 0-689-11402-8.
* Jentsura, Hansgeorg (1976). *Warships of the Imperial Japanese Navy, 1869-1945*. US Naval Institute Press. ISBN 0-87021-893-X.
* Nelson, Andrew N. (1967). *Japanese–English Character Dictionary*. Tuttle. ISBN 0-8048-0408-7.
* Rohwer, Jürgen (2005). *Chronology of the War at Sea, 1939-1945: The Naval History of World War Two*. US Naval Institute Press. ISBN 1-59114-119-2.
* Watts, Anthony J (1967). *Japanese Warships of World War II*. Doubleday. ISBN 978-0-3850-9189-3.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เรือวางทุ่นระเบิดญี่ปุ่น*ฮัตสึตากะ***

* Nevitt, Allyn D. (1997). "IJN *Hatsutaka*: Tabular Record of Movement". *Long Lancers*. Combinedfleet.com.
**บทความนี้มีอักษรพม่า** หากอุปกรณ์ของคุณไม่สามารถเรนเดอร์อักษรนี้ได้ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม, อักษรพิเศษ, กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่อักษรพม่า

**พระนางสิริมหาจันทาเทวี** (พม่า: သီရိမဟာစန္ဒာဒေဝီ, ออกเสียง: [θìɹḭ məhà sàɴdà dèwì]) พระมเหสีของ พระเจ้าเมงจีโย ปฐมกษัตริย์แห่ง ราชวงศ์ตองอู

พระนางสิริมหาจันทาเทวีสืบเชื้อสายมาจากเชื้อพระวงศ์แห่ง อังวะ ทั้งสองฝั่ง พระนางมีพระนามเดิมว่า **มีนลาตุ** (မင်းလှထွတ်, ออกเสียง: [mɪ́ɴ l̥a̰ tʰʊʔ]) พระนางประสูติที่ สาลิน ซึ่งขณะนั้นพระบิดาของพระนาง ตะโดธรรมราชา เป็นอุปราชและปกครองสิบเมืองในพม่าตอนกลาง (ทุกวันนี้คือ เขตมะเกว) ใน ค.ศ. 1483 พระบิดาของพระนางได้ก่อกบฏต่อพระเชษฐา พระเจ้ามังฆ้องที่ 2 ตั้งแต่ ค.ศ. 1481 แต่ไม่สำเร็จและสิ้นพระชนม์ พระปิตุลาของพระนางได้ส่งพระราชนัดดาไปยัง อังวะ พระนางสิริมหาจันทาเทวีมีพระพี่นาง Min Shwe Kyu และพระขนิษฐา ซินทเว 

ชีวิตของพระนางในอังวะสิ้นสุดลงหนึ่งปีหลังจากพระเจ้ามังฆ้องที่ 2 เสด็จสวรรคตในเดือนเมษายน ค.ศ. 1501 กษัตริย์องค์ใหม่และพระญาติชั้นที่ 1 ของพระนาง พระเจ้าชเวนันจอชิน ได้ส่งพระนางไปยัง ตองอู เมื่อ ค.ศ. 1502 เพื่ออภิเษกสมรสแบบรัฐกับรัฐกับ พระเจ้าเมงจีโย อุปราชแห่งตองอูซึ่งที่ตองอูพระนางเป็นพระชายาขั้น 2 และวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1510 พระจ้าเมงจีโยได้ประกาศเอกราชจากอังวะ ในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1511 พระเจ้าเมงจีโยได้ประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษก ซึ่งพระองค์ได้พระราชทานพระอิสริยยศแก่พระนางมีนลาตุเป็น สิริมหาจันทาเทวี พระนางไม่มีพระโอรส-ธิดา
สิงห์ญี่ปุ่น
**สิงห์ญี่ปุ่น** (อังกฤษ: Ranchu) เป็นปลาทองสายพันธุ์หนึ่งที่ได้รับความนิยมในการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

เป็นปลาที่ได้รับการพัฒนาสายพันธุ์ขึ้นมาภายในประเทศไทย มีลำตัวที่อ้วนหนา ดูบึกบึน แข็งแรง ไม่มีครีบหลัง ดูแลคล้ายกับรันชูหรือสิงห์จีนมาก แต่ทว่าสิงห์ญี่ปุ่นจะมีส่วนหัวที่เล็กกว่า ไม่มีวุ้นบนหัวหรือมีแต่ก็น้อยกว่า ลำตัวสั้น หลังโค้งมน หางสั้นและเชิดขึ้น แลดูสง่า ปลาทองสิงห์ญี่ปุ่นที่สวยงามนั้น ต้องมีส่วนหลังที่โค้งมนเป็นรูปครึ่งวงกลม เหมือนไข่ผ่าซีก ดูจากด้านข้างแล้วลำตัวปลาะต้องกว้าง หัวไม่ทิ่มหรือต่ำลงไป การว่ายน้ำต้องทำได้อย่างสมดุล มีสง่างาม

ปลาทองสิงห์ญี่ปุ่นนั้นมีความแตกต่างจากรันชู ตรงที่สิงห์ญี่ปุ่นนั้นมีลำตัวที่สมส่วน ดูกลมกลึงกว่า อีกทั้งมีข้อหางที่เล็กและลึกกว่า ดังนั้นจึงเหมาะแก่การเลี้ยงในตู้กระจก หรือ ไซด์วิว (Side View) ขณะที่รันชูนั้นจะสวยงามกว่าเมื่อได้มองจากด้านบน จึงเหมาะแก่การเลี้ยงในบ่อหรืออ่างมากกว่า จึงเรียกว่า ทอปวิว (Top View)

อ้างอิง
-------

1. ↑  รันชูปะทะสิงห์ญี่ปุ่น ความแตกต่าง บนความเหมือน (ไทย)[*ลิงก์เสีย*]

| * ด
* ค
* ก
สายพันธุ์ปลาทอง |
| --- |
| สายพันธุ์ | สิงห์จีน • สิงห์ญี่ปุ่น • รันชู • สิงห์ลูกผสม • ลักเล่ห์ • แพนด้า • เดเมกิ้น • ลูกโป่ง • ออรันดา • เกล็ดแก้ว • โคเมทโทะซะกิน • ริวกิ้น • สิงห์ดำตามิด • ชูบุงกิ้น • จิกิ้น • ตากลับ • วากิ้น • ฟุนะ • ฮิบุนะ • วาโตไน |  |
**มัสยิดใหญ่แห่งบัยตุรเราะฮ์มาน** (อินโดนีเซีย: *Masjid Raya Baiturrahman*) เป็นมัสยิดที่ตั้งอยู่ในภาคกลางของเมืองบันดาอาเจะฮ์ จังหวัดอาเจะฮ์ ประเทศอินโดนีเซีย มันเป็นแลนด์มาร์กของเมืองและรอดพ้นจากการทำลายล้างในเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547

ประวัติ
-------

มัสยิดแห่งรัฐสุลต่านอาเจะฮ์ดั้งเดิมที่มีหลังคาหลายชั้นในศตวรรษที่ 18
ตัวมัสยิดหลังแรกถูกสร้างใน ค.ศ. 1612 ในสมัยของสุลต่านอิซกันดาร์ มูดา บางรายงานกล่าวว่าตัวมัสยิดถูกสร้างใน ค.ศ. 1292 โดยสุลต่านอาไลดิน มะฮ์มุดชะฮ์ ตัวมัสยิดเดิมมีหลังคาหลายชั้นตามแบบสถาปัตยกรรมอาเจะฮ์

เมื่อเนเธอร์แลนด์โจมตีอาเจะฮ์ในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1873 ได้ทำให้ไฟไหม้มัสยิด ทางนายพล van Swieten ได้สัญญากับผู้นำท้องถิ่นว่าจะสร้างมัสยิดใหม่ จนกระทั่งปีค.ศ.1879 พวกดัตช์ได้สร้างมัสยิดใหม่ให้เป็นทั้งของขวัญและลดความแค้นของชาวอาเจะฮ์ การก่อสร้างเริ่มขึ้นใน ค.ศ.1879 และแล้วเสร็จในวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ.1881 ในสมัยของมุฮัมมัด เดาด์ ชาฮ์ สุลต่านพระองค์สุดท้ายของอาเจะฮ์ ชาวอาเจะฮ์หลายคนไม่ไปละหมาดที่มัสยิดนี้ เพราะมันถูกสร้างโดยชาวดัตช์ ซึ่งชาวอาเจะฮ์กำลังทำสงครามกับพวกนั้น ปัจจุบัน มันเป็นแหล่งความภาคภูมิใจของบันดาอาเจะฮ์

ก่อนปีค.ศ.1935 มัสยิดใหญ่แห่งบัยตุรเราะฮ์มานแห่งใหม่มีโดมและหออะษานเพียงหอเดียว
ในตอนแรก ตัวมัสยิดมีโดมและหออะษานเพียงหอเดียว แล้วค่อยเพิ่มขึ้นใน ค.ศ.1935, 1958 และ 1982 ปัจจุบัน มัสยิดมีโดมถึง 7 โดม และหออะษานถึง 8 หอ

ตัวมัสยิดรอดพ้นจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547 โดยทำความเสียหายแค่กำแพงมัสยิด และทำหออะษานที่สูง 35 เมตรเอียง ในช่วงภัยพิบัติ ตัวมัสยิดถูกทำเป็นที่หลบภัยชั่วคราวสำหรับผู้ไร้ที่อยู่อาศัย และเปิดให้คนมาละหมาดภายในสองสัปดาห์

ดูเพิ่ม
-------

* สถาปัตยกรรมอินโดนีเซีย
* สถาปัตยกรรมอิสลาม

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มัสยิดใหญ่แห่งบัยตุรเราะฮ์มาน**

1. ↑  Gunawan Tjahjono (1998). *Indonesian Heritage-Architecture*. Singapore: Archipelago Press. pp. 81–82. ISBN 981-3018-30-5.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-11-17. สืบค้นเมื่อ 2020-02-07.
3. 1 2   เก็บถาวร 2012-03-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Aceh Heritage

* Oey, Eric M. *Sumatra*. Periplus Editions (HK) Ltd. 1996.
* Mesjid Besar Baiturrahman เก็บถาวร 2012-03-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ลิงโลกใหม่** (อังกฤษ: New World monkey) เป็นอนุอันดับของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับไพรเมต (Primates) หรือ อันดับวานร จำนวนมากหนึ่ง ใช้ชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Platyrrhini

ลิงที่อยู่ในวงศ์ใหญ่นี้ มีลักษณะโดยรวม คือ มีขนาดลำตัวที่เล็กกว่าลิงโลกเก่า (Cercopithecidae) มีฟันกราม 3 ซี่ มีหางยาว ใช้ในการเกาะเกี่ยวต้นไม้ได้เป็นอย่างดี และมีรูจมูกชิดกัน ลักษณะของจมูกแบน ซึ่งคำว่า "rhinth" นั้นเป็นภาษาละตินแปลว่า "จมูก" อันเนื่องจากลักษณะของลิงโลกใหม่จะมีโพรงจมูก และรูจมูกจะอยู่ออกไปทางด้านข้าง

พบกระจายพันธุ์ในซีกโลกที่เรียกว่า "โลกใหม่" คือ ทวีปที่เพิ่งถูกค้นพบ ได้แก่ อเมริกาเหนือ, อเมริกากลาง และอเมริกาใต้

ลิงโลกใหม่ นับได้ว่ามีสายวิวัฒนาการเป็นของตัวเอง ซึ่งแยกไปจากลิงโลกเก่าและไพรเมตจำพวกอื่น ๆ มีพฤติกรรมหากินและอาศัยอยู่บนต้นไม้เป็นหลัก ในหลายชนิด อาจมีรูปร่างไม่คล้ายลิงที่คุ้นเคย แต่คล้ายกับสัตว์อย่างอื่นมากกว่า เช่น กระรอก

ลิงที่อยู่ในวงศ์ลิงโลกใหม่นั้น อาทิ ลิงสไปเดอร์, ลิงมาโมเซท, ลิงฮาวเลอร์, ลิงไลออนทามาริน เป็นต้น

ซึ่งลิงโลกใหม่ ยังสามารถแยกออกเป็นวงศ์ต่าง ๆ ได้อีก 5 วงศ คือ

* Callitrichidae
* Cebidae
* Aotidae
* Pitheciidae
* Atelidae

อ้างอิง
-------

1. ↑  ["Platyrrhini and Ceboidea (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-04-14. สืบค้นเมื่อ 2012-03-26. Platyrrhini and Ceboidea (อังกฤษ)]
2. ↑  วิวัฒนาการของมนุษย์

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ลิงโลกใหม่**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***ลิงโลกใหม่***
**ลิงบาบูนเหลือง** (อังกฤษ: Yellow baboon; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Papio cynocephalus*) เป็นลิงจำพวกลิงบาบูนชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ลิงโลกเก่า (Cercopithecidae)

มีรูปร่างและลักษณะคล้ายกับลิงบาบูนทั่วไป แต่มีรูปร่างเล็กและบอบบางกว่าลิงบาบูนชัคม่า (*P. ursinus*) และลิงบาบูนสีมะกอก (*P. anubis*) และมีส่วนปากที่ไม่ยื่นยาวออกมาเหมือน 2 ชนิดแรก ลิงบาบูนเหลืองมีขนตามลำตัวสั้นสีเทาอมเหลืองอันเป็นที่มาของชื่อ

มีน้ำหนักในตัวผู้ประมาณ 27–40 กิโลกรัม ตัวเมียประมาณ 14–17 กิโลกรัม ความสูงจากพื้นถึงหัวไหล่ 60–80 เซนติเมตร ความยาวลำตัว 60–70 เซนติเมตร และอาจยาวได้ถึง 84 เซนติเมตร ความยาวหาง 40–48 เซนติเมตร อายุโดยเฉลี่ย 10–20 ปี และอาจมีชีวิตอยู่ได้นานถึง 30 ปี

พบกระจายพันธุ์ในแอฟริกาตะวันออก เช่น เคนยา แทนซาเนีย ซิมบับเว และบอตสวานา มีพฤติกรรมและอุปนิสัยคล้ายกับลิงบาบูนชนิดอื่น ๆ คือ อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ในทุ่งหญ้าสะวันนา และป่าโปร่ง กินอาหารได้หลากหลายทั้งพืชและเนื้อสัตว์ เช่น รากไม้ เมล็ดพืช ใบไม้ หญ้า ผลไม้ และสัตว์ขนาดเล็ก

การจำแนก
--------

ฝูงลิงบาบูนเหลืองที่อุทยานแห่งชาติซาโวตะวันออก
แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย

* *Papio cynocephalus cynocephalus*
* *Papio cynocephalus ibeanus* (ลิงบาบูนลิเบียน)
* *Papio cynocephalus kindae* (ลิงบาบูนคินดา)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Groves, C. (2005-11-16). Wilson, D. E.; Reeder, D. M. (บ.ก.). *Mammal Species of the World* (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 166. ISBN 0-801-88221-4.
2. ↑  Kingdon, J. Butynski, T. M. & De Jong, Y. (2008). *Papio cynocephalus*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 4 January 2009.
3. ↑  ปองพล อดิเรกสาร. *สัตว์ป่าแอฟริกา*. กรุงเทพฯ : เอเรียสบุ๊คส์, 2553. 272 หน้า. ISBN 978-616-90508-0-3

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Papio cynocephalus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Papio cynocephalus ที่วิกิสปีชีส์
**ลิงเสน** หรือ **ลิงหมี** (อังกฤษ: Stump-tailed macaque, Bear macaque) เป็นลิงชนิดหนึ่ง ที่สามารถพบได้ในประเทศไทย มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Macaca arctoides* จัดอยู่ในวงศ์ลิงโลกเก่า (Cercopithecidae)

ลักษณะ
------

ลำตัวยาว หลังสั้น ขนยาวสีน้ำตาล หน้ากลม หางสั้น ลูกลิงมีขนสีขาว และเปลี่ยนเป็นสีเข้มเมื่อมีอายุมากขึ้น ใบหน้าเป็นสีชมพู หรือ สีแดงเข้ม ถึงน้ำตาล และมีขนเล็กน้อย ลิงเพศผู้มีลำตัวใหญ่กว่าลิงเพศเมีย มีน้ำหนัก 9.7-10.2 กิโลกรัม ลิงเพศเมีย มีน้ำหนัก 7.5-9.1 กิโลกรัม ลิงเสนเพศผู้มีเขี้ยวยาว และ อาศัยรวมกันเป็นกลุ่ม มีถุงเก็บอาหารใต้คาง หางสั้นมากจนดูเหมือนกับไม่มีหาง ก้นแดง หน้าท้องมีขนน้อย ขนบนหัวจะขึ้นวนเป็นก้นหอย ขนที่แก้มชี้ไปทางหลังและคลุมหูไว้ และยังมีกลิ่นตัวที่เหม็นมาก

การกระจายพันธุ์
---------------

สามารถพบได้ในป่าทุกชนิดของเขตร้อนและกระจายกันอยู่แถบตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย, ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจีน ทางตะวันตกของมาเลเซีย, แหลมมลายู, พม่า, ไทย, เวียดนาม และ ทางตะวันออกของบังคลาเทศ

นิเวศวิทยาและพฤติกรรม
---------------------

กินผลไม้ พืชผัก รวมถึงแมลงขนาดเล็ก อาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่ มีการปกครองตามลำดับอาวุโส แต่เมื่อเวลากินอาหารมักจะทะเลาะกันเป็นเสียงดัง โดยมักหากินตามพื้นดินมากกว่าต้นไม้ในเวลากลางวัน

เริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่อมีอายุ 3-4 ปี ระยะตั้งท้องนาน 146 วัน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว และมีอายุยืนกว่า 20 ปี 

สำหรับในประเทศไทย ลิงเสนเดิมพบได้ทุกภูมิภาค แต่ปัจจุบันมีสถานะในธรรมชาติที่ลดลงเป็นจำนวนมาก จนเหลือเพียงไม่กี่ฝูงเท่านั้น อาทิ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง, อุทยานแห่งชาติแก่งกรุง, อุทยานแห่งชาติเขาลำปี-หาดท้ายเหมือง, อุทยานแห่งชาติน้ำตกโยง เป็นต้น มีสถานะทางกฎหมายเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

* หนังสือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน (กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2543) โดย กองทุนสัตว์ป่าโลก ISBN 974-87081-5-2

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิดีโอคลิปลิงเสนจากyoutube

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Macaca arctoides ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Macaca arctoides***
**ลิงบาบูนชัคม่า** หรือ **ลิงบาบูนเคป** (อังกฤษ: chacma baboon, Cape baboon; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Papio ursinus*) เป็นลิงบาบูนชนิดหนึ่ง ในวงศ์ลิงโลกเก่า (Cercopithecidae) 

ลิงบาบูนชัคม่า เป็นลิงบาบูนที่มีขนาดใหญ่ที่สุด และนับเป็นลิงอีกชนิดหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ที่สุด มีขนตามตัวสีน้ำตาล ขนค่อนข้างหยาบ หน้าดำ หูมีขนน้อย แต่ตัวผู้ขนตรงรอบคอและไหล่ยาว และมีขนปรกที่ปาก ส่งเสียงร้องได้ดัง วิ่งได้เร็วมากและทรงพลัง มีลักษณะการวิ่งเหมือนม้าควบ ว่ายน้ำเก่ง 

มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง ฝูงหนึ่งมีจำนวนเป็นร้อยอาจถึง 200-300 ตัว มีหัวหน้าเป็นตัวผู้ ซึ่งเป็นผู้ควบคุมสังคมของตัวให้เป็นระเบียบ ในขณะในหมู่ลิงตัวเมียจะมีการจัดลำดับสังคมตามอาวุโส ในเวลากลางคืนจะนอนพักผ่อนในถ้ำ หรือซอกหิน หรือบนกิ่งไม้ใหญ่ เพื่อหลบหลีกศัตรู เนื่องจากลิงบาบูนชัคม่าเองก็ตกเป็นอาหารของสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่กว่าด้วย เช่น สิงโต เสือดาว, เสือชีตาห์ โดยอาจจะโดนล่าได้ถึงบนต้นไม้ และลูกลิงก็ตกเป็นเหยื่อของนกล่าเหยื่อขนาดใหญ่ เช่น นกเหยี่ยว, นกอินทรี เป็นต้น ส่วนในหมู่ลิงตัวผู้จะมีการสลับสับเปลี่ยนกันเรื่อย เนื่องจากการแย่งชิงกันเป็นจ่าฝูง และหากมีลิงจากที่อื่นจะขอเข้าเป็นสมาชิกฝูง ก็ต้องได้รับการอนุญาตจากลิงตัวอื่นในฝูง

ลิงบาบูนชัคม่าไม่ค่อยพบในป่าทึบ ชอบอยู่ตามเขาที่เป็นหินมีต้นไม้น้อย เนื่องจากว่าลิงบาบูนชัคม่าขึ้นต้นไม้ไม่เก่ง ในเวลาเช้ามักลงมาจากต้นไม้เพื่อลงมาอาบแดด และแยกย้ายกันหากิน มีพฤติกรรมผสมพันธุ์เป็นคู่ ไม่ปะปนกัน มีระยะเวลาตั้งท้องประมาณ 6-7 เดือน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ลูกจะอยู่กับแม่ตลอดเวลา บางครั้งพ่อลิงจะช่วยดูแลลูกด้วย เมื่อลูกยังเล็กจะอยู่ที่อกแม่และดูดนมแม่ เมื่อโตขึ้นมาหน่อยจะเปลี่ยนขึ้นมาเกาะหลังแม่ ลิงบาบูนชัคม่ามีอายุยืนราว 20 ปี 

ลิงบาบูนชัคม่า แพร่กระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกาตอนใต้ กินอาหารได้ทั้งเนื้อสัตว์และพืชผักและเมล็ดพืชผลไม้ต่าง ๆ นอกจากนี้แล้วยังสามารถวิ่งกระโจนจับนกฟลามิงโกกินเป็นอาหารได้ด้วย

ลิงบาบูนชัคม่า แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย คือ

* *Papio ursinus ursinus* Kerr, 1792 – พบในแอฟริกาตอนใต้
* *Papio ursinus griseipes* Pocock, 1911 – พบในแอฟริกาใต้ทางตอนเหนือและตอนใต้ของแซมเบีย
* *Papio ursinus raucana* Shortridge, 1942 – พบตั้งแต่นามิเบียจนถึงตอนใต้ของแองโกลา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hoffmann, M. & Hilton-Taylor, C. (2008). *Papio ursinus*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 2009-01-04.
2. 1 2  Grubb, P.; Butynski, T. M.; Oates, J. F.; Bearder, S. K.; Disotell, T. R.; Groves, C. P.; Struhsaker, T. T. (2003). "Assessment of the diversity of African primates". *International Journal of Primatology*. **24** (6): 1301–1357. doi:10.1023/B:IJOP.0000005994.86792.b9.
3. ↑  *Mammal Species of the World*, A Taxonomic and Geographic Reference, 3rd edition, 2005 ISBN 0801882214
4. ↑   *Botswana ตอนที่ 3*, "สุดหล้าฟ้าเขียว". สารคดีทางช่อง 3 โดย ปองพล อดิเรกสาร: เสาร์ที่ 7 กันยายน 2556
5. 1 2   *Botswana ตอนที่ 5*, "สุดหล้าฟ้าเขียว". สารคดีทางช่อง 3 โดย ปองพล อดิเรกสาร: เสาร์ที่ 5 ตุลาคม 2556
6. ↑  ลิงบาบูน
7. ↑  *แอฟริกา*, "มองโลกอัศจรรย์ผ่านนภากาศ". สารคดีทางช่องไทยพีบีเอส: พฤหัสบดีที่ 29 สิงหาคม 2556

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Papio ursinus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Papio ursinus ที่วิกิสปีชีส์
อานุภาพการทะลุทะลวงของรังสีสามชนิดเปรียบเทียบกัน รังสีแอลฟาประกอบด้วยกลุ่มนิวเคลียสของฮีเลียมและไม่สามารถทะลุทะลวงแผ่นกระดาษได้ รังสีบีตาประกอบด้วยกลุ่มของอิเล็กตรอนหรือโพซิตรอนจะไม่สามารถทะลุทะลวงแผ่นอะลูมิเนียมได้ รังสีแกมมาจะถูกดูดซับด้วยตะกั่ว
**อนุภาคบีตา** (อังกฤษ: Beta particle) เป็นกลุ่มของอิเล็กตรอนหรือโพซิตรอนความเร็วสูงและพลังงานสูงที่ปล่อยออกมาจากบางชนิดของนิวเคลียสที่มีกัมมันตรังสี เช่นโปแตสเซียม-40 อนุภาคบีตาที่ปล่อยออกมาในรูปของการแผ่รังสีแบบไอโอไนซิ่ง (อังกฤษ: ionizing radiation) จะเป็นรังสี เรียกว่ารังสีบีตา อนุภาคบีตาเกิดจากการสลายให้กัมมันตรังสีที่เรียกว่าการสลายให้อนุภาคบีตา อนุภาคบีตาถูกกำหนดโดยอีกษรกรีกว่า **β** มีสองรูปแบบของการสลายบีตา ได่แก่ β− and β+ ซึ่งก่อให้เกิดอิเล็กตรอนและโพซิตรอนตามลำดับ

การสลายให้ β− (การปล่อยอิเล็กตรอน)
----------------------------------

* บทความหลัก: การสลายให้อนุภาคบีตา

การสลายให้อนุภาคบีตา อนุภาคบีตา (ในกรณีนี้คืออิเล็กตรอนลบ) กำลังแสดงว่าถูกปล่อยออกมาจากนิวเคลียส อนุภาคปฏินิวทริโน (ไม่ได้แสดง) จะถูกปล่อยออกมาเสมอพร้อมกับอิเล็กตรอน ภาพเล็กแสดงการสลายตัวของนิวตรอนอิสระ - โปรตอน, อิเล็กตรอน (รังสีเบต้าลบ) และ อิเล็กตรอนปฏินิวทริโนจะถูกสร้างขึ้น
นิวเคลียสที่ไม่เสถียรที่มีนิวตรอนเกินอาจมีการสลายให้ β− โดยที่นิวตรอนจะถูกแปลงไปเป็นโปรตอน, อิเล็กตรอน, และอิเล็กตรอนปฏินิวทรืโน (ปฏิยานุภาคของนิวทริโน) ตามสมการ:

n → p + e− + Ve
กระบวนการนี​้ถูกไกล่เกลี่ยโดยอันตรกิริยาอย่างอ่อน นิวตรอนจะกลายเป็นโปรตอนผ่านการปล่อยออกมาของ W-โบซอนเสมือน ในระดับควาร์ก การปลดปล่อย W- เปลี่ยนดาวน์ควาร์กให้เป็นอัพควาร์ก, เปลี่ยนนิวตรอน (หนึ่งอัพควาร์กและสองดาวน์ควาร์ก) ให้เป็นโปรตอน (สองอัพควาร์กและหนึ่งดาวน์ควาร์ก) จากนั้น W-โบซอนเสมือนจะสลายตัวกลายเป็นอิเล็กตรอนและปฏินิวทรืโน

การสลายให้อนุภาคบีตาจะเกิดขึ้นทั่วไปในหมู่ผลิตภัณฑ์ผลพลอยได้ที่ร่ำรวยนิวตรอน ผลิตภัณฑ์ผลพลอยได้ดังกล่าวจะเกิดจากปฏืกริยาฟิชชันในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ นิวตรอนอิสระก็สลายตัวผ่านกระบวนการนี้เช่นกัน ทั้งสองของกระบวนการเหล่านี้นำไปสู่​​จำนวนที่ซ้ำซ้อนของรังสีบีตาและอิเล็กตรอนปฏินิวทรืโนที่สร้างขึ้นโดยแท่งเ​​ชื้อเพลิงของเครื่องปฏิกรณ์แบบฟิชชัน

การสลายให้ β+ (การปล่อยโพซิตรอน)
--------------------------------

บทความหลัก: การปล่อยโพซิตรอน

นิวเคลียสของอะตอมที่ไม่เสถียรที่มีโปรตอนส่วนเกินอาจมีการสลายให้ β+ หรือที่เรียกว่าการสลายให้โพซิตรอน โดยที่โปรตอนจะถูกแปลงให้เป็นนิวตรอน, โพซิตรอนและอิเล็กตรอนนิวตริโน ตามสมการ:

p → n + e+ + Ve
การสลายให้ β+ สามารถเกิดขึ้นได้ภายในนิวเคลียสเมื่อค่าสัมบูรณ์ของพลังงานยึดเหนี่ยวของนิวเคลียสลูกสาวมีค่ามากกว่าของนิวเคลียสพ่อแม่เท่านั้น คือนิวเคลียสลูกสาวอยู่ในสถานะพลังงานต่ำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Beta Decay". *Lbl.gov*. 9 August 2000. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-03. สืบค้นเมื่อ 2015-12-23.
**ลิงลม พ.ธวัชชัย** หรือ นายสมบูรณ์ ศรีบุญชัย เกิดเมื่อ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 ที่จังหวัดบุรีรัมย์ สถิติการชก 13 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 3) แพ้ 3

ประวัติ
-------

ลิงลม พ.ธวัชชัย เป็นบุตรของนายทุย – นางต้น ศรีบุญชัย เรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เริ่มชกมวยไทยตั้งแต่อายุ 10 ขวบ โดยหัดมวยกับพรนิมิต สิงห์เชื้อเพลิงที่เป็นน้า ขึ้นชกมวยไทยครั้งแรกใช้ชื่อว่าบุญชัย ศิษย์โอ ตระเวนชกมวยในภาคอีสานจนมีชื่อเสียงจึงเข้ามาชกในกรุงเทพฯ โดยมาอยู่ค่ายพ.ธวัชชัย เมื่อขึ้นชกที่เวทีราชดำเนินจึงเปลี่ยนมาใช้ชื่อ ลิงลม พ.ธวัชชัย เมื่อมาชกที่เวทีมวยราชดำเนิน ลิงลมชกชนะนักมวยชื่อดังหลายคน เช่น แหวนเพชร ชูวัฒนะ ฟ้าสีทอง เมืองชัยภูมิ กังวานเล็ก ศิษย์ครูอ๊อด ไปชกที่เวทีมวยลุมพินี ชนะน็อค พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ ยก 3 ไปชกที่เวทีมวยสยามอ้อมน้อย ชกชนะหนึ่งเดียว ศักดิ์จารุพร พิชิตชัย เกียรติประภัสร์ ผลัดแพ้ชนะกับศักดิ์บรรลือ ศักดิ์จารุพร เคยชกกับสมเดช ศิษย์อ. แต่แพ้ทั้งสองครั้ง

เนื่องจากลิงลมเป็นมวยหมัดหนัก และเคยชกมวยสากลสมัครเล่นให้กับกองทัพบก กลุ่มผู้สนับสนุนจึงให้ลิงลมหันมาชกมวยสากลอาชีพ โดยขึ้นชกครั้งแรกเมื่อ 14 กุมภาพันธ์ 2540 แพ้คะแนน โดบรัค อาร์เทอร์ ที่ อินโดนีเซีย จากนั้น ชกชนะนักมวยจากฟิลิปปินส์อีก 3 ครั้ง จึงได้ขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์ฟลายเวท ชนะคะแนน ยูรา ดิมาร์ แต่ต่อมา เอกรัฐ ไชยโชติช่วง ผู้จัดการของลิงลมได้เปลี่ยนไปดำเนินงานกับสหพันธ์มวยโลก จึงให้ลิงลมขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBF ซึ่งลิงลมเป็นฝ่ายชนะคะแนนโรแลนโด ทูยูกอน ได้ครองแชมป์โลกอีกเส้นเมื่อ พ.ศ. 2541 และป้องกันแชมป์ไว้ได้ 3 ครั้ง

ในช่วง พ.ศ. 2543 ความนิยมต่อสถาบันสหพันธ์มวยโลกได้ลดลง กลุ่มผู้สนับสนุนของลิงลมหันไปดำเนินงานร่วมกับสหพันธ์มวยนานาชาติ และเตรียมให้ลิงลมเบนเข็มมาชกชิงแชมป์ของสถาบันดังกล่าว แต่ลิงลมก็โชคร้าย ประสบอุบัติเหตุถูกรถมอเตอร์ไซค์ชน ต้องรักษาตัวอยู่นาน เมื่อหายดีแล้ว ร่างกายไม่สมบูรณ์เหมือนเดิม จึงแขวนนวมไปในที่สุด ปัจจุบัน ลิงลมประกอบอาชีพขายอาหารอีสานในกรุงเทพฯ

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ PABA รุ่นไลท์ฟลายเวท
	+ ชิง 20 มีนาคม 2541 ชนะคะแนน ยูรา ดิมาร์ (ธงของประเทศมองโกเลีย มองโกเลีย) ที่ สนามกีฬาโรงเรียนชุมชนบ้านท่าข้าม ตรงข้ามที่ว่าการอำเภอฮอด จ.เชียงใหม่
	+ สิงหาคม 2541 ถูกปลด
* แชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBF
	+ ชิง 20 พฤศจิกายน 2541 ชนะคะแนน โรแลนโด ทูยูกอน (ธงของประเทศฟิลิปปินส์ ฟิลิปปินส์) ที่ จ.แม่ฮ่องสอน
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 28 พฤษภาคม 2542 ชนะคะแนน ฮาซินโต โรฮาส (ธงของประเทศเม็กซิโก เม็กซิโก) ที่ จ.อุทัยธานี
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 22 ตุลาคม 2542 ชนะน็อค ยก 3 ซิโฮเลโม่ กูเมเด้ (ธงของประเทศแอฟริกาใต้ แอฟริกาใต้) ที่ จ.ราชบุรี
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 31 มีนาคม 2543 ชนะคะแนน เฮซุส ชอง (เม็กซิโก) ที่ มนตรีสตูดิโอ แขวงคลองจั่น เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร
	+ พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 ถูกปลด

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก เก็บถาวร 2015-04-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ชายพจน์. ลิงลม พ.ธวัชชัย แชมป์โลกไลท์ฟลายเวท WBF. **นิตยสารมวยโลก**. ปีที่ 21 เล่มที่ 1417. 2-8 พฤศจิกายน 2554. หน้า 48-49
**ผีอมตะผงาด** (อังกฤษ: Evil Dead Rise) เป็นภาพยนตร์สยองขวัญเหนือธรรมชาติสัญชาติอเมริกันปี ค.ศ. 2023 ที่เขียนบทและกำกับโดยลี โครนิน เป็นภาคที่ 5 ของภาพยนตร์ซีรีส์ *ผีอมตะ* ภาพยนตร์เรื่องนี้นำแสดงโดยลิลี ซุลลิแวน และอลิสซ่า ซูเธอร์แลนด์ ในบท 2 พี่น้องที่เหินห่างที่พยายามเอาชีวิตรอดและช่วยครอบครัวของพวกเขาจากปีศาจ มอร์แกน เดวีส์, กาบริเอเล เอคอลส์ และเนลล์ ฟิชเชอร์ (เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของเธอ) ปรากฏตัวในบทบาทสมทบ

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019 แซม ไรมีประกาศว่าภาพยนตร์เรื่องใหม่กำลังอยู่ในระหว่างการพัฒนา โดยมีร็อบ ทาเพิร์ต ผู้อำนวยการสร้าง ไรมีและบรูซ แคมป์เบลล์ บริหารงานสร้าง และโครนินเป็นผู้เขียนบทและกำกับภาพยนตร์เรื่องนี้ นิวไลน์ซินีมาได้รับการประกาศให้เป็นบริษัทผู้ผลิตภาพยนตร์ เริ่มต้นการถ่ายทำจริงในนิวซีแลนด์ตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงตุลาคม ค.ศ. 2021

ผีอมตะผงาดฉายรอบปฐมทัศน์ที่ South by Southwest ในวันพุธที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 2023 และมีกำหนดฉายในสหรัฐอเมริกาในวันศุกร์ที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2023 โดยวอร์เนอร์ บราเธอร์ส พิคเจอร์ส

เรื่องย่อ
---------

หลังจากการเดินทางอันยาวนาน เบธไปเยี่ยม เอลลี พี่สาวของเธอ ซึ่งกำลังลำบากในการเลี้ยงลูก 3 คนเพียงลำพังในอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ในลอสแอนเจลิส อย่างไรก็ตาม การพบกันอีกครั้งของพวกเขาถูกขัดจังหวะเมื่อพวกเขาพบหนังสือแปลก ๆ เล่มหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในอพาร์ตเมนต์ของเอลลีซึ่งได้ปลดปล่อยปีศาจที่น่ากลัวออกมา

นักแสดง
-------

* ลิลี ซุลลิแวน รับบท เบธ
* เอลิสซ่า ซูเธอร์แลนด์ รับบท เอลลี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Evil Dead Rise* (18)". *British Board of Film Classification*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 20, 2023. สืบค้นเมื่อ January 20, 2023.
2. ↑  Perry, Spencer (March 22, 2022). "Evil Dead Rise Officially Rated R, Surprising No One". *ComicBook.com*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 26, 2022. สืบค้นเมื่อ March 27, 2022.
3. ↑  Grobar, Matt (July 14, 2021). "Mia Challis Boards HBO Max Sequel 'Evil Dead Rise'". *Deadline Hollywood*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 19, 2021. สืบค้นเมื่อ July 15, 2021.
4. 1 2  Leydon, Joe (2023-03-16). "'Evil Dead Rise' Review: More Scary Stuff as Supernatural Creatures Once Again Play by the Book". *Variety*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 18, 2023. สืบค้นเมื่อ 2023-03-18.
**วัดปราบปัจจามิตร** หรือ **วัดกระโดน** (เขมร: វត្ត​ក្ដុលដូនទាវ) เป็นวัดในเมืองพระตะบอง ประเทศกัมพูชา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2388 เป็นวัดที่เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ตั้งทัพและสร้างวัดไว้เมื่อครั้งไปทำสงครามกับญวน ดังความในหนังสือ *พระตะบอง* ว่า 

> …วัดกโดลเป็นวัดโบราณ มีกำเนิดในสมัยนั้นด้วย แต่เดิมวัดนี้เป็นที่ตั้งค่ายของเจ้าพญาบดินทร์ แต่ภายหลังได้อุทิศที่ดินนี้ถวายพระพุทธศาสนา เพื่อสร้างวัดอารามแห่งหนึ่งชื่อว่า ‘วัดปราบปรามปัจจามิตร’ เขาสังเกตเห็นมีเหลือเจดีย์ ข้างหลังพระวิหาร ในลักษณะการตกแต่งที่แปลกแตกต่างจากวัดอื่นๆ ในจังหวัด (พระตะบอง)…
> 
> 

 มีเรื่องเล่าว่าเมื่อครั้งที่เจ้าพระยาบดินทรเดชานำช้างเดินผ่านช้างทั้ง 4 เชือกหยุดพร้อมกันถือว่าเป็นลางดี ท่านจึงให้สร้างวัดขึ้นที่นี่ ด้านหน้าอุโบสถก็มีรูปปั้นช้าง 4 เชือกจำลองเหตุการณ์ในครั้งนั้น ต่อมาวัดนี้ก่อสร้างใหญ่โตเป็นวัดประจำตระกูลอภัยวงศ์ เจ้าเมืองพระตะบองที่ครองเมืองพระตะบองตั้งครั้งรัชกาลที่ 1 จนถึงรัชกาลที่ 5

อุโบสถเป็นรูปแบบที่นิยมสร้างกันในกัมพูชา รูปแบบเช่นเดียวกับที่วัดแก้วพิจิตร หน้าบันอุโบสถทั้งด้านหน้าและหลัง เป็นตราจักรีวางบนพระแสงขรรค์ชัยศรี เปล่งแสงทองบนลวดลายชดช้อย ส่วนด้านหลังเป็นรูปพระตะบองบนพานแว่นฟ้า สัญลักษณ์ตำแหน่งเจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ ภายในอุโบสถมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวพระตะบองศรัทธามาก คือ เสาพระ 4 หน้า ที่เล่ากันว่าลอยมากับน้ำมีลักษณะเป็นท่อนไม้ แต่ด้านบนสลักเป็นรูปพระพุทธรูปทั้งสี่ด้าน ส่วนพระประธานในปัจจุบันเป็นองค์ใหม่ สร้างขึ้นหลังจากเขมรแดงทำลายองค์เดิมแล้วนำไปทำถนน และยังมีเสาไม้ในอุโบสถประดับด้วยแผ่นทองเหลืองแกะสลักพันรอบเสาทุกต้นไว้ ด้านหลังอุโบสถมีเจดีย์บรรจุอัฐิของผู้คนในตระกูลอภัยวงศ์ ซึ่งตรงประตูทางเข้ามีปูนปั้นเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม อภัยวงศ์) ยืนอยู่ตรงขอบประตู

ส่วนตึกอาคารหลังเก่าที่เคยใช้เรียนพระปริยัติธรรมทรุดโทรมมากแล้ว และมีปูนปั้นรูปต่างๆ เป็นปริศนาธรรมประดับตามเสามุมกำแพง ภายในวัดมีสระน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่มีความเชื่อกำกับว่ามีการนำพูนดินไปถมสร้างเป็นอาคารโบสถ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ប្រវត្តិវត្តប្រាប្បច្ចាមិត្រហៅវត្តក្ដុល". មណ្ឌលព័ត៌មានទេសចរណ៍. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-11-20. สืบค้นเมื่อ 2021-07-05.
2. ↑  แปลจาก โตว์จ ฌวง (ตูจ ฌวง). บาต่ฎํบง สมัยโลกมฺจาส่. (หาไว มชฺฌมณฺฑลเอกสารสฺราวชฺราวอารฺยธรฺมแขฺมร, 1994). น. 171–172.
3. ↑  "เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) กับบทบาทสร้างเมืองใหม่ในกัมพูชา". ศิลปวัฒนธรรม.
4. ↑  "แกะรอยไทย ในพระตะบอง". โพสต์ทูเดย์.
5. ↑  วลัยลักษณ์ ทรงศิริ. "วัดกระโดนหรือวัดปราบปัจจามิตร". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-07-05.