recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ตัวแบบของ *ฟ็อลคส์ฮัลเลอ*
ภาพจำลองอาคารฟ็อลคส์ฮัลเลอ ซึ่งตั้งอยู่หลังอาคารไรชส์ทาค
**ฟ็อลคส์ฮัลเลอ** (เยอรมัน: *Volkshalle*) หรือเรียกอีกอย่างว่า **โกรเซอฮัลเลอ** (เยอรมัน: *Große Halle*) เป็นอาคารศาลาประชาชนแบบโดมขนาดมหึมา ออกแบบโดยอัลแบร์ท ชแปร์ สถาปนิกของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ฮิตเลอร์มีวิสัยทัศน์ที่จะสร้างอาคารหลังนี้ขึ้นในกรุงเบอร์ลินภายหลังเยอรมันได้รับชัยชนะในสงครามโลกครั้งที่สอง โดยวางให้เป็นศูนย์กลางของนครเจอร์แมเนีย ซึ่งฮิตเลอร์หมายมั่นจะให้เป็นเมืองหลวงของโลก

หากสร้างเสร็จ อาคารหลังนี้จะกลายเป็นอาคารโดมที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตัวอาคารมีความกว้างและยาว 315 เมตร มีความสูงจากฐานถึงยอดโดม 290 เมตร ตัวโดมของฟ็อลคส์ฮัลเลอมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 250 เมตร และสูง 74 เมตร

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Breker, Arno (1970). Patis, Hitler et moi. Paris: Presses de la Cité.
* Giesler, Hermann (1977). Ein anderer Hitler: Bericht seines Architekten: Erlebnisse, Gespräche, Reflexionen (2nd ed.). Leoni am Starnberger See: Druffel. ISBN 3-8061-0820-X.
* Larsson, Lars Olof (1998). Albert Speer: Plan de Berlin, 1937-1943. [S.I.]: Aam. ISBN 2-87143-034-9.
**ป้อมกลาวันติณ** (มราฐี: दुर्ग कलावंतीण) หรือ **กลาวันติณทุรคะ** (Kalavantin Durg) เป็นยอดเขาความสูง 686 เมตรในเทือกเขาฆาฏตะวันตก ใกล้กับป้อมประพัลคท ในอำเภอรายคท รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย และเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางการไต่เขาในรัฐ

ตัวเขามีการเซาะหินเป็นขั้นบันไดเพื่อไต่ไปถึงยอดได้ อย่างไรก็ตาม แทบไม่ปรากฏหลักฐานเกี่ยวกับประวัติของการก่อสร้างบนเขานี้ มัคคุเทศก์ท้องถิ่นระบุว่าทางไต่เขานี่สร้างขึ้นให้กับราชินีกลาวันติณในศตวรรษที่ 15 ไล่เลี่ยกันกับเวลาสร้างป้อมประพัลคท คำว่า "ทุรคะ" ในชื่อ แปลว่า "ป้อมปราการ" อย่างไรก็ตามบนเขานี้ไม่มีป้อมปราการตั้งอยู่

การไต่เขา
---------

การไต่เขาขึ้นไปบนยอดของกลาวันติณทุรคะเป็นหนึ่งในการไต่เขาที่ท้าทายและยากที่สุดในเทือกเขาฆาฏตะวันตตก การไต่เขาระยะทาง 3 กิโลเมตรเริ่มต้นจากหมู่บ้านฐากูรวตี (Thakurwadi) ในกรชัต หลังจากสองกิโลเมตรจะเป็นทางแยกไปยังกลาวันติณ อีกทางหนึ่งไปประพัลคท เส้นทางไปยอดของกลางันติณมีความชันประมาณ 60 องศา ไต่ขึ้นไปตามบันไดที่เจาะเข้าไปในเขาซึ่งขั้นหนึ่งอาจสูงได้ถึง 60 เซนติเมตร

### อุบัติเหตุถึงชีวิต

ในเดือนธันวาคม 2016 นักไต่เขาชาวไฮเดอราบาด วัย 27 ปี รจิตา คุปตะ กโนทิยา (Rachita Gupta Kanodia) เสียชีวิตขณะไต่เขาไปกลางันติณและประพัลคท ร่างของเธอถูกพบในอีก 10 วันให้หลัง และในเดือนกุมภาพันธ์ 2018 นักไต่เขาชาวปูเณ วัย 27 เจตัน ธนเท (Chetan Dhande) ตกเขาเสียชีวิตจากความสูงที่ห่างจากยอดของกลาวันติณ 4.5 เมตร ผู้ที่ไต่เขาในเวลาเดียวกันล้วนเห็นเหตุการณ์ และร่างของเขาถูกพบในสี่ชั่วโมงให้หลัง

นับจากนั้นมา ทางการอินเดียเริ่มพิจารณามาตรการความปลอดภัยให้แก่ผู้ไต่เขากลาวันติณ โดยเริ่มจากการเก็บค่าธรรมเนียม 20 รูปี พร้อมให้ผู้ไต่เขาระบุข้อมูลส่วนบุคคลไว้กับเจ้าหน้าที่, ปิดไม่ให้มีการไต่เขาในเวลา 17 - 6 นาฬิกา และบังคับให้ผู้ไต่เขาต้องจ้างมัคคุเทศก์ติดตัวที่ราคา 50 รูปี ซึ่งเป็นชาวบ้านในพื้นที่ราว 50 คนที่ทางการเข้ามาฝึกฝนให้แล้ว นอกจากนี้ทางการยังไม่อนุญาตให้นำุงพลาสติกและขวดพลาสติกเข้าในบริเวณเพื่อป้องกันปัญหาขยะและสิ่งแวดล้อม

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Amrita Das (30 March 2017). "Mumbai to Karjat: Hike in the wilderness". *Mint*.
2. ↑  Pranjali Bhonde (13 June 2017). "11 monsoon treks around Mumbai and Pune". Condé Nast Traveller.
3. ↑  "Trekker from Hyderabad found dead at Panvel peak". Mid-Day. 10 December 2016.
4. ↑  Umesh K Parida (10 February 2018). "Student dies after falling into gorge at Prabalgad fort". *The Times of India*.
5. ↑  Ashish Phadnis (10 February 2018). "Pune trekker dies after falling into 700-ft gorge in Panvel". *Hindustan Times*.
6. ↑  Ashish Phadnis (2 July 2018). "Now, if you want to trek to Prabalgad, Kalavantin forts near Pune, you have to follow these strict rules". *Hindustan Times*.
**วัดจอมทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสิชล อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช

ประวัติ
-------

วัดจอมทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2225 มีร่องรอยเนินโบราณสถานอยู่กลางวัด ซึ่งเกี่ยวกับศาสนาพราหมณ์และศิลปวัตถุที่เกี่ยวข้องกับศาสนาพุทธ โดยเมื่อ พ.ศ. 2525 โครงการโบราณคดีประเทศไทย (ภาคใต้) กองโบราณคดีได้สำรวจพบว่าวัดจอมทองซึ่งตั้งอยู่ริมคลองท่าเรือรีมีร่องรอยเนินโบราณสถานสูงประมาณ 1 เมตร อยู่กลางวัด แต่ได้ถูกทำลายไปเมื่อราว 30 ปีก่อนการสำรวจ พระวิษณุ พระพรหม พระพุทธรูปและพระพิมพ์จำนวนมาก รวมทั้งชิ้นส่วนสถาปัตยกรรมซึ่งทำจากหินปูน

โบราณวัตถุ
----------

โบราณวัตถุสำคัญที่พบ ได้แก่ พระวิษณุศิลา สูง 67.5 เซนติเมตร อายุประมาณครึ่งหลังพุทธศตวรรษที่ 13 ลักษณะบั้นพระองค์เล็กพระโสณีผายพระเพลาใหญ่พระกรทั้ง 4 ข้างสลักแยกออกจากพระวรกายทรงยืนอยู่บนฐานที่มีเดือยและสวมกีรีฎมกุฏทรงเตี้ยทรงพระภูษาโจงยาวครอบข้อพระบาทและขมวดเป็นปมอยู่ใต้พระนาภี ไม่มีผ้าคาดพระโสณี ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ศรีธรรมราช 

ธรณีประตูเป็นแผ่นหินปูนพบจำนวนหลายแผ่นลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีรูสำหรับสวมเดือยกรอบประตูและมีรอยสลักลงไปให้กลมแต่ไม่ทะลุ ทั้งนี้คงจะใช้สำหรับสวมเดือยของบานประตูที่เป็นเครื่องไม้ ส่วนใหญ่มีสภาพชำรุดมีอยู่ชิ้นหนึ่งที่มีอักษรปัลลวะรุ่นเดียวกันกับทีพ่บในศิลาจารึกหุบเขาช่องคอย อำเภอร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช ซึ่งมีอายุอยู่ในระหว่างพุทธศตวรรษที่ 11–12 ปรากฏอยู่ด้วยอย่างไรก็ดี ศาสตราจารย์โอคอนเนอร์กำหนดอายุตัวอักษรว่าอยู่ในราวครึ่งหลังพุทธศตวรรษที่ 12–13 จึงอาจกล่าวได้ว่าโบราณสถานแห่งนี้มีอายุในราวพุทธศตวรรษที่ 12 ขึ้นไป ปัจจุบันธรณีประตูชิ้นนี้ถูกเคลื่อนย้ายไปวางไว้ในบริเวณวัดประทุมทายการาม อำเภอสิชล 

กรอบประตูเป็นแผ่นหินปูนที่ได้รับการตกแต่งให้เรียบทั้ง 2 หน้าลักษณะเป็นแผ่นยาวและมีเดือยที่ปลายทั้ง 2 ข้าง แผ่นหินนี้คงจะเป็นกรอบประตูซึ่งเป็นส่วนค้ำยันหรือวางในแนวดิ่งเดือยนั้นคงใช้สำหรับสวมลงไปในรูของธรณีประตู วัดขนาดชิ้นที่สมบูรณ์มีความกว้าง 38 เซนติเมตรหนา 9 เซนติเมตร ยาว 159 เซนติเมตร (หากรวมเดือยยาว 167 เซนติเมตร) แผ่นหินรูปวงกลมพบจำนวน 2 แผ่นทำจากหินปูนตกแต่งเรียบทั้ง 2 หน้าขนาดเท่ากัน คือ หนา 9 เซนติเมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 92 เซนติเมตร แผ่นหนึ่งมีร่องรอยสลักซึ่งยากแก่การศึกษาว่าจะเป็นสวดลายหรืออักษร 

พระพุทธรูปประทับยืนสำริดสูง 20.3 เซนติเมตร ศิลปะทักษิณที่สร้างขึ้นภายใต้อิทธิพลของศิลปะอินเดียทางภาคตะวันออกเฉียงใต้โดยเฉพาะจากเมืองนาคปัฎฎินัมซึ่งเป็นศูนย์กลางของพุทธศาสนาที่กษัตริย์แห่งราชวงศ์โจฬะทรงอุปถัมภ์อายุระหว่างพุทธศตวรรษที่ 17–18 ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นครศรีธรรมราช

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด จังหวัดนครศรีธรรมราช".
2. ↑  "วัดจอมทอง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดจอมทอง". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดจอมทอง**
โทริกัตสึ
**คัตสึ** (ญี่ปุ่น: カツ) หรือ **เนื้อชุบเกล็ดขนมปังทอด** เป็นอาหารญี่ปุ่นประเภททอดแบบหนึ่งที่ทำโดยการชุบเกล็ดขนมปังเข้ากับเนื้อสัตว์ เช่น เนื้อวัว เนื้อหมู เนื้อไก่ หรือหอยนางรม แล้วทอดด้วยน้ำมัน

ที่เป็นที่รู้จักดีที่สุดคือทงกัตสึซึ่งใช้เนื้อหมู โดยทั่วไปถ้าพูดเพียงว่า *คัตสึ* คนก็มักจะนึกถึงทงกัตสึเป็นอย่างแรก อย่างไรก็ตาม ชื่อเรียกจะต่างออกไปขึ้นอยู่กับส่วนผสม ถ้าใช้เนื้อไก่ก็จะเป็นโทริกัตสึ ถ้าใช้เนื้อวัวก็จะเป็นกีวกัตสึ แต่เมื่อใช้อาหารทะเลเป็นวัตถุดิบอาจเรียกว่า *ฟราย* (フライ) เช่น เอบิฟรายซึ่งใช้กุ้ง หรืออาจิฟรายซึ่งใช้ปลาอาจิ นอกจากนี้ กรณีที่ส่วนผสมถูกนำไปนวดก่อนนำไปทำชุบเกล็ดขนมปังทอด ถ้าใช้เนื้อก็จะเป็นเม็นจิกัตสึ ถ้าใช้มันฝรั่งก็จะเป็นโครกเกะ และถ้าเป็นปลาจะเป็นเกียวกัตสึ

การปรุง
-------

คัตสึแบบญี่ปุ่นนั้นอาจเทียบเท่ากับคำว่า *deep-fry* ในภาษาอังกฤษ แม้ว่าวิธีการปรุงจะเหมือนกัน แต่โดยทั่วไปในภาษาญี่ปุ่นจะเรียกว่า *ฟราย* เมื่อส่วนผสมเป็นผักหรืออาหารทะเล และเรียก *คัตสึ* เมื่อเป็นเนื้อหมู เนื้อไก่ หรือเนื้อวัว อย่างไรก็ตาม อาหารประเภทเนื้อสัตว์บางชนิด เช่น ไข่สกอตช์ ก็เรียกว่า *ฟราย*

เครื่องทอดในน้ำมันท่วม
เมื่อปรุงอาหารประเภททอดหรือทอด แป้งที่อุ่นประมาณ 180 °ซ จะกลายเป็นสีน้ำตาล เนื่องจากเกิดปฏิกิริยามายาร์ทำให้ส่งกลิ่นหอมออกมา นอกจากนี้ยังมีกลิ่นเฉพาะของน้ำมันที่เรียกว่ารส "ดีปฟรายเฟลเวอร์" (ディープフライ・フレーバー) นอกจากกลิ่นเหล่านี้แล้ว การระเหยของความชื้นจากส่วนผสมของทอดจะทำให้อูมามิเข้มข้นขึ้นและสร้างเนื้อสัมผัสกรุบกรอบ ทั้งหมดนี้เรียกได้ว่าเป็นลักษณะเด่นของอาหารประเภทคัตสึ

อ้างอิง
-------

1. ↑  とんかつ・コロッケ・揚げ物料理 P.106
คังไคยหัตถี
**คังไคยหัตถี** เป็นสัตว์หิมพานต์ตระกูลช้าง ลักษณะภายนอกเป็นช้างที่มีกายดั่งสีน้ำไหล (สีเขียวน้ำทะเล) มีลักษณะสูงใหญ่ สมบูรณ์งดงาม เกิดบริเวณลุ่มน้ำคงคา  คังไคยหัตถี เรียกได้ว่าเป็นประติมากรรม "คชสาร หรือ ช้าง "อีกองค์ประกอบหนึ่งที่ประดับอยู่บริเวณสระอโนดาตทางทิศเหนือของพระเมรุมาศ ซึ่งประติมากรรมของสัตว์หิมพานต์ถูกสร้างขึ้นมาพื่อประดับตกแต่งพระเมรุมาศในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

ความหมายของชื่อ
---------------

**คังไคยหัตถี** น. ชื่อช้างตระกูล ๑ ใน ๑๐ ตระกูล กายสีเหมือนสีนํ้าไหล, คงไคยหัตถี ก็ว่า,, ช้าง ๑๐ ตระกูล คือ ๑. กาฬาวกหัตถี ๒. คังไคยหัตถี ๓. ปัณฑรหัตถี ๔. ตามพหัตถี ๕. ปิงคลหัตถี ๖. คันธหัตถี ๗. มงคลหัตถี ๘. เหมหัตถี ๙. อุโบสถหัตถี ๑๐. ฉัททันต์หัตถี  ซึ่งเป็นช้าง ที่พระพรหมได้สร้างขึ้น ช้างตระกูลพรหมพงศ์ เป็นชาติพราหมณ์ มี ๑๐ หมู่

ลักษณะพิเศษ
-----------

**คังไคยหัตถี**

อัลบั้มภาพ
----------

อ้างอิง
-------

1. ↑  ตระกูลช้าง[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  ช้างมงคล 10 ตระกูล
3. ↑  ฉบับราชบัณฑิตยสถานพ.ศ.๒๕๕๔
4. ↑  "เอกสารประกอบ:พระราชบัญญัติว่าด้วยแบบอย่างธงสยามร.ศ.110". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-08-24. สืบค้นเมื่อ 2018-06-09.
รถไฟกลาเซียร์เอ็คส์เพร็สผ่านสะพานลันท์วัสเซอร์
จุดจอดที่ช่องเขาโอเบอร์อัลพ์ (2,033 เมตร)
**กลาเซียร์เอ็คส์เพร็ส** (เยอรมัน: *Glacier Express, GEX*) เป็นรถไฟท่องเที่ยวเชื่อมระหว่างสองเมืองตากอากาศหลักของสวิตเซอร์แลนด์ ได้แก่ เทศบาลแซร์มัทและเทศบาลซังคท์โมริทซ์ ผ่านเทศบาลอันเดอร์มัท ในเทือกเขาสวิสแอลป์ตอนกลาง แม้จะมีคำว่า "เอ็คส์เพร็ส" แต่รถไฟนี้กลับไม่ใช่รถไฟด่วนในแง่ของความเร็ว กลับกันนั้น เป็นรถไฟที่ต้องใช้ระยะเวลาเดินทางนานถึงแปดชั่วโมง ถือว่าเป็นรถไฟด่วนที่ช้าที่สุดในโลก

เส้นทางของกลาเซียร์เอ็คส์เพร็สมีความยาว 291 กิโลเมตร ผ่านสะพาน 291 แห่งและอุโมงค์ 91 แห่ง การเดินทางจากแซร์มัทจะเริ่มขึ้นบริเวณมัทเทอร์ทาลที่ระดับความสูง 1,606 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล และจะผ่านอุโมงค์ฟัวร์คาซึ่งมีความยาวถึง 15.4 กิโลเมตรเพื่อข้ามช่องเขาฟัวร์คาที่ระดับความสูง 1,500 เมตร จากนั้นรถไฟจะจอดชั่วคราวที่ช่องเขาโอเบอร์อัลพ์ที่ความสูง 2,033 เมตร จากนั้นจึงลดระดับลงมายังจุกต่ำสุดของเส้นทางที่เมืองคูร์ที่ความสูง 585 เมตร เมื่อพ้นเมืองคูร์อันเป็นเมืองหลวงของรัฐเกราบึนเดิน รถไฟจะเริ่มไต่ระดับอีกครั้งเพื่อขึ้นไปยังซังคท์โมริทซ์ในหุบเขาด้านทิศใต้

กลาเซียร์เอ็คส์เพร็สเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1930 โดยการร่วมทุนระหว่างรัฐเกราบึนเดินกับรัฐวาเลเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว รถไฟสายนี้ได้รับการตั้งชื่อว่า *กลาเซียร์* ที่สื่อถึงธารน้ำแข็งโรนในช่องเขาฟัวร์คา ขบวนรถแบ่งที่นั่งออกเป็นชั้นหนึ่งและชั้นสอง การซื้อตั๋วแบบจองที่นั่งล่วงหน้าควรทำอย่างน้อยสองเดือนก่อนเดินทาง ในฤดูหนาวจะมีให้บริการเที่ยวละวันจากต้นทางและปลายทาง ส่วนในฤดูอื่นจะมีหลากหลายเที่ยวต่างกันไปตามเส้นทาง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Anja Jardine (2005). "Den Pyramiden nah" [Close to the Pyramids]. *NZZ Folio* (ภาษาเยอรมัน). Neue Zürcher Zeitung AG. สืบค้นเมื่อ 25 July 2010.
**เวอร์จิเนียสลิมส์** (Virginia Slims) เป็นบุหรี่ยี่ห้อหนึ่ง จัดจำหน่ายโดย บริษัท ฟิลิปมอร์ริส ได้เผยแพร่ออกสู่ท้องตลาดครั้งแรกในปี ค.ศ. 1968 โดยเจาะกลุ่มเป้าหมายไปยังกลุ่มวัยรุ่น,ผู้หญิงวัยทำงานและดูมีระดับ ออกสโลแกนครั้งแรกว่า "You've come a long way, baby." สื่อมวลชนบางฉบับออกมาโจมตีว่า บุหรี่ยี่ห้อเวอร์จิเนียสลิมส์ ได้กระตุ้นให้กลุ่มวัยรุ่นเพศหญิงมีแนวโน้มที่จะสูบบุหรี่เพิ่มมากขึ้น สโลแกนในยุคหลังได้เปลี่ยนมาเป็น "It's a woman thing," ในยุค 90 และ "Find your voice." ตามรายงานของ Surgeon General of the United States ได้วิเคราะห์กลยุทธทางการตลาดของเวอร์จิเนียสลิมส์ไว้ว่า พยายามสื่อไปถึงการปลดปล่อยอิสระของเพศหญิง และทำให้ดูมีอำนาจเพิ่มขึ้น และรายงานนี้ยังโยงไปถึงการเพิ่มอัตราการสูบบุหรี่ในกลุ่มวัยรุ่นหญิง และยี่ห้ออื่นๆที่ทำตลาดจับกลุ่มผู้หญิงโดยเฉพาะ

เวอร์จิเนียสลิมส์ มีขนาดเพรียวกว่าบุหรี่แบบธรรมดามาก (ประมาณ 23 มิลลิเมตร) และยาวกว่าบุหรี่ขนาดคิงไซส์ทั่วๆไป(84มิลลิเมตร) โดยเวอร์จิเนียสลิมขายอยู่ 2 ขนาด ยาว 100มิลลิเมตร และ 120 มิลลิเมตร มี 3 แบบคือ ซูเปอร์สลิม, ไลต์ และ อัลตรา-ไลต์ ส่วนบรรจุภัณฑ์นั้นเป็นกล่องสีขาว มีแถบสีวางตามยาวด้านข้างตามชนิดของบุหรี่

อ้างอิง
-------

* โฆษณาเก่าของเวอร์จิเนียสลิมส์
**การทุ่มตลาด** (อังกฤษ: dumping) ในทางเศรษฐศาสตร์ คือการกำหนดราคาเพื่อขจัดคู่แข่งขันรูปแบบหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริบทการค้าระหว่างประเทศ การทุ่มตลาดเกิดขึ้นเมื่อผู้ผลิตส่งผลิตภัณฑ์ออกไปยังอีกประเทศหนึ่งที่ราคาต่ำกว่าราคาที่ตั้งในตลาดในประเทศ หรือในปริมาณที่ไม่สามารถอธิบายได้ในการแข่งขันตลาดตามปกติ

นิยามทางเทคนิคมาตรฐานของการทุ่มตลาด คือ การที่กำหนดราคาสินค้าชนิดหนึ่งในตลาดต่างประเทศต่ำกว่าราคาสินค้าชนิดเดียวกันที่ตั้งในตลาดในประเทศเพื่อการบริโภคของผู้ส่งออก มักเรียกว่า ขายน้อยกว่า "มูลค่าปกติ" ในการค้าระดับเดียวกันในทางการค้าปกติ ภายใต้ความตกลงองค์การการค้าโลก การทุ่มตลาดถูกประณาม (แต่ไม่ถูกห้าม) หากกระทำหรือคุกคามจะก่อความเสียหายอย่างสำคัญต่ออุตสาหกรรมในประเทศในประเทศผู้นำเข้า

คำว่า การทุ่มตลาด มีความหมายโดยนัยเชิงลบ เพาะผู้สนับสนุนตลาดแข่งขันมองการทุ่มตลาดว่าเป็นลัทธิคุ้มครองรูปแบบหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น ผู้สนับสนุนกรรมกรและผู้ใช้แรงงานเชื่อว่า การปกป้องธุรกิจจากพฤติกรรมการขจัดการแข่งขัน เช่น การทุ่มตลาด ช่วยบรรเทาผลร้ายแรงบางประการของพฤติการณ์เช่นนั้นระหว่างเศรษฐกิจที่ขั้นการพัฒนาต่าง ๆ กัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Van den Bossche, Peter (2005). *The Law and Policy of the World Trade Organization*. Cambridge, UK: Cambridge University Press. p. 42. ISBN 978-0-511-12392-4. Dumping, i.e. bringing a product onto the market of another country at a price less than the normal value of that product is condemned but not prohibited in WTO law.
**นีโคไล อันเดรเยวิช ริมสกี-กอร์ซากอฟ** (รัสเซีย: Николай Андреевич Римский-Корсаков) เป็นคีตกวีชาวรัสเซีย เป็นหนึ่งในห้าอัครบุคคลของวงการคีตกวีรัสเซีย กอร์ซากอฟมีความเชี่ยวชาญในด้านการประกอบออร์เคสตรา ผลงานเด่นที่สุดของเขาคือเพลง *Capriccio Espagnol*, *Svetliy prazdnik* และ *Scheherazade*

กอร์ซากอฟเกิดในตระกูลขุนนางรัสเซีย ที่เมืองทิกวิน ทางตะวันตกของเซนต์ปีเตอร์เบิร์ก 200 กิโลเมตร บิดาของเขา ตระกูลของเขาเป็นตระกูลชั้นนำ มีสมาชิกตระกูลเคยดำรงตำแหน่งสำคัญทั้งทางทหารและพลเรือนเสมอ พี่ชายของกอร์ซากอฟก็เป็นนักเดินเรือและนักสำรวจที่มีชื่อเสียงเช่นกัน

เมื่อมีอายุหกขวบ กอร์ซากอฟได้เรียนเปียโนกับครูในละแวกบ้าน และฉายแววทางด้านนี้ อย่างไรก็ตาม กอร์ซากอฟในตอนนั้นไมาสนใจการดนตรีมากนัก ต่อมาเมื่อมีอายุสิบขวบ เขาเริ่มแต่งเพลง แต่ก็ยังชื่นชอบวรรณกรรมมากกว่าการดนตรี ต่อมาเมื่ออายุได้สิบสองปี เขาเข้าเรียนในโรงเรียนสมุทรศาสตร์และการเดินเรือของกองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซีย และมีโอกาสได้ฟังอุปรากร ระหว่างนั้น เขาเริ่มเรียนเปียโนอย่างจริงจัง เมื่อเติบโตขึ้นความสนใจในเรื่องการเดินเรือลดน้อยลงไป เขาใช้ชีวิตในการเดินเรืออยู่สามปี จึงตัดสินใจมาประกอบอาชีพทางดนตรีอย่างจริงจัง

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Frolova-Walker, *New Grove* (2001), 21:400.
**การทำให้เสียอวัยวะ** หรือ**การทำร้ายอวัยวะจนใช้ป้องกันตัวไม่ได้** (อังกฤษ: mayhem (นาม), maim (กริยาของ mayhem) หรือ mutilation (นาม)) เป็นอาชญากรรมและความผิดอาญาประเภทหนึ่ง หมายเอาการทำร้ายบุคคลอื่นโดยจงใจและขาดความยับยั้ง อันเป็นผลให้อวัยวะของผู้นั้นเกิดความเสียหายจนสูญสมรรถภาพที่จะใช้ป้องกันตัวอีกได้

ตามระบบกฎหมายจารีตประเพณี ต้องเกิดความเสียหายต่อดวงตา แขน ขา หู และ/หรือจมูก จึงจะถือว่าเป็นการทำให้เสียอวัยวะ อย่างไรก็ดี ตามกฎหมายทั่วไป การทำให้เสียอวัยวะหมายรวมเอาทั้งการทำให้เสียอวัยวะ การทำให้เสียโฉม (อังกฤษ: disfiguration) และการทำให้บุคคลอื่นพิการโดยใช้เครื่องมือ (อังกฤษ: crippling act) ด้วย

ในภาษาอังกฤษ คำว่า "mayhem" (คำอ่าน: mā'hěm' หรือ mā'əm; เมฮิม หรือ เมอิม) ซึ่งเป็นคำนาม มีที่มาจากคำในภาษาฝรั่งเศสโบราณ "mahaigne" (มาเอญ, แปลว่า: การทำให้เสียหาย) และจากคำในภาษาอังกฤษเก่าว่า "maihem"

ประวัติศาสตร์ที่สำคัญประการหนึ่งเกี่ยวกับความผิดฐานทำให้เสียอวัยวะนี้ ได้แก่ ใน พ.ศ. 2510 เมื่อศาลสูงของอังกฤษ (อังกฤษ: Court of Queen’s Bench) ตัดสินคดีหนึ่งเกี่ยวกับความผิดฐานทำร้ายร่างกาย (หมายเลขคดี "Fetter v. Beale, 91 Eng. Rep. 1122") คดีนี้โจทก์ถูกจำเลยรุมทำร้าย และพิพากษาให้โจทก์เป็นผู้ชนะคดี ทันทีที่ศาลอ่านคำพิพากษาจบ ส่วนหนึ่งของกะโหลกศีรษะของโจทก์ก็ร่วงหล่นลงมาท่ามกลางศาลนั้นโดยเป็นผลมาจากการถูกรุมทำร้ายร่างกายเช่นว่า ศาลจึงพิพากษาให้จำเลยมีความผิดฐานทำให้เสียอวัยวะอีกกระทงหนึ่ง โดยคดีนี้เป็นเหตุให้คำจำกัดความของความผิดฐานทำให้เสียอวัยวะในประเทศที่ใช้ระบบกฎหมายจารีตประเพณีหมายเอาการสูญเสียกะโหลกศีรษะด้วย

ปัจจุบัน ในหลาย ๆ ประเทศ มีการกำหนดความผิดเฉพาะไว้แทนที่ความผิดฐานทำให้เสียอวัยวะดังกล่าว เป็นต้นว่า ความผิดฐานทำร้ายร่างกายอันส่งผลให้เกิดความเสี่ยงต่อผู้อื่น (อังกฤษ: aggravated battery)

อ้างอิง
-------

  

1. 1 2  Dictionary.com. (2008). **Mayhem.** [Online]. Available:. (Accessed: 14 August 2008).

* John C. Klotter and Terry D. Edwards, **Criminal Law**, fifth edition (Anderson Publishing: Cincinnati, Ohio, 1998). ISBN 0-87084-527-6.
* Barbara Allen Babcok, Toni M. Massaro, and Norman W. Spaulding, **Civil Procedure: Cases and Problems** (Aspen Publishers: New York, NY 2006). ISBN 0-7355-5620-2.
**"ไม่ขอก็จะให้"** เป็นซิงเกิลแรกในปี พ.ศ. 2554 ของนักร้อง ดา เอ็นโดรฟิน จากอัลบั้มในปี พ.ศ. 2554 "ดอกไม้ไฟ" ประพันธ์เนื้อร้องโดย เผ่าพันธุ์ อมตะ แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย สุวัธชัย สุทธิรัตน์ ออกจำหน่ายในวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2554 สังกัดค่ายไวท์มิวสิค ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่

เนื้อหาของเพลงพูดถึงคนที่มีใจเด็ดเดี่ยว เสียสละ และเป็นผู้ให้ แม้จะต้องหัวใจแตกสลาย ก็ยอมได้เพื่อคนที่เรารัก ไม่ต้องขอ ถ้าเธอมีความสุขฉัน ก็จะให้เธอไป

มิวสิกวีดิโอ
------------

มิวสิกวีดิโอนี้ เผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2554 โดยมีพระเอก ไนท์-นิธิดล ป้อมสุวรรณ กับนางเอกโอซา แวง และหยก-ณัฐปภัสร์ ธนาธนมหารัตน์ ถ่ายทำกันที่บ้านเก่า แถวลาดหลุมแก้ว เปิดกองด้วยการถ่ายซีนจบก่อนเพื่อจะได้ให้ทั้ง 3 คนรู้เรื่องและอารมณ์ของหนังเรื่องนี้ เพราะเป็นซีนที่ ไนท์ กับ โอซา แวง นั่งรถเพื่อจะกลับบ้านด้วยกัน แต่ ไนท์ กลับกระวนกระวายใจคิดถึง หยก ๆ เองก็วิ่งตามรถของพระเอก โอซา แวง เห็นในรักแท้ของทั้งคู่ จึงต้องปล่อยพระเอกไป

จากนั้นก็เป็นคิวของ ดา เอ็นโดรฟิน นั่งร้องซิงค์เพลง ไม่ขอก็จะให้ ในรถ ด้วยชุดสีเขียว อย่างเท่ทั้งเสื้อผ้าหน้าผม เดินมาขึ้นรถร้องซิงค์แบบมืออาชีพ แป๊บเดียวเสร็จ ถ่ายต่อทันทีกับซีนที่ทั้ง 3 คนเจอกันครั้งแรก โดย โอซา มาหา ไนท์ ที่บ้าน จึงโผเข้ากอดด้วยความคิดถึง แต่ ไนท์ กลับกังวลใจ และ หยก เองก็เศร้า โอซา จึงรู้ว่าทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป

ย้ายไปเซ็ตข้างในบ้านให้ ดา ร้องซิงค์ คราวนี้ ดา ก็มาในชุดสีดำสุดเก๋ เท่มาก ยืนร้องซิงค์อย่างเท่ ทำเอา ไนท์ กับ หยก อึ้งทึ่งไปเลย พอจบซิงค์เพลง ดู โอซา กับ หยก จะเครียดเป็นพิเศษ เพราะทั้งสองต้องเข้าฉากเล่นซีนอารมณ์ล้วน ๆ ไม่มีพูดคุยแต่ทั้งคู่ต้องใช้อารมณ์แสดงให้เห็นว่ารู้และเข้าใจความรู้สึกของกันและกันดี

ชาร์ต
-----

| ชาร์ต (พ.ศ. 2554) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 14 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  งานสวยเื้นื้อหาดี บิ้วอารมณ์กันสุด ๆ กับ "ไม่ขอก็จะให้" ดา-เอ็นโดฟิน
2. ↑  SEED CHART TOP 20 ประจำวันอาทิตย์ที่ 19 มิถุนายน 2554 คลิ๊กที่นี่เลยครับ
ภาพจำลองของการรถยนต์ที่เปลี่ยนรูปร่าง ภายหลังจากการชน
**การทำให้เห็นได้** หรือ **วิชวลไลเซชัน** (อังกฤษ: visualization) และมีการเรียกว่า **จินตทัศน์** [] เป็นการกล่าวถึงการสร้างภาพ แผนผัง หรือ ภาพเคลื่อนไหว ใช้ในการสื่อสารแทนข้อความ โดยวิธีการนี้สามารถใช้ได้ทั้งในทางรูปธรรม และนามธรรม โดยมีทั้งการจำลองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในอดีต เหตุการณ์ที่ไม่สามารถมองเห็นได้ หรือการสร้างภาพในอนาคตเพื่อใช้ในการสื่อสาร

การทำให้เห็นได้เป็นหนึ่งในวิธีการทำเหมืองข้อมูล โดยการสร้างภาพคอมพิวเตอร์กราฟิก ที่สามารถนำเสนอข้อมูลมากมายอย่างครบถ้วนแทนการใช้ขัอความนำเสนอข้อมูลที่มากมาย เราอาจพบข้อมูลที่ซ้อนเร้นเมื่อดูข้อมูลชุดนั้นด้วยการทำให้เห็นได้

ถ้าเรามีข้อมูลชุดหนึ่งที่มีข้อมูลอยู่จำนวน 100,000 รายการ แต่เราใช้รูปแบบการนำเสนอเป็นข้อความ ผลลัพธ์คงจะไม่เหมาะสมเพราะจะทำให้เราต้องสร้างรายงานจำนวนมหาศาล กล่าวคือ ถ้าเราสามารถใช้ภาพคอมพิวเตอร์กราฟิกมาช่วยในการนำเสนอข้อมูลชุดนี้แทนการใช้ข้อความ ผลลัพธ์คือเราไม่ต้องสร้างรายงานจำนวนมหาศาล การนำเสนอข้อมูลด้วยการทำให้เห็นได้เพียง 1 ภาพแต่สามารถแทนค่าของชุดข้อมูลจำนวนมหาศาลได้ หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ภาพเพียง 1 ภาพอาจใช้แทนข้อมูลข่าวสารได้เป็น 100 คำหรือ 1,000 คำ จึงเป็นแนวคิดของการทำการทำให้เห็นได้ นอกจากนี้เรายังสามารถทำการโต้ตอบกับการทำให้เห็นได้ (interactive visualization) ได้อีกด้วย ซึ่งการนำเสนอข้อมูลในรูปแบบข้อความไม่สามารถโต้ตอบได้

ข้อมูลที่มีปริมาณมหาศาลถ้าสามารถนำเสนอให้เห็นในแบบการทำให้เห็นได้ อาจทำให้เราพบข้อมูลที่ซ่อนเร้นอยู่ ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเรานำชุดข้อมูล IRIS ซึ่งเป็นข้อมูลตัวเลขของดอกไม้ชนิดหนึ่งจำนวน 150 รายการ นำชุดข้อมูลนนี้มาแสดงให้เห็นในแบบการทำให้เห็นได้โดยวิธี scatter plot เราจะเห็นว่าจุด plot ที่แสดงมีการเกาะกลุ่มกันจำนวน 3 กลุ่ม บางส่วนของกลุ่มที่ 1 intersaction กับบางส่วนของกลุ่มที่ 2 ส่วนกลุ่มที่ 3 ไม่มีส่วนใด intersaction กับกลุ่มที่ 1 และกลุ่มที่ 2 แสดงให้เห็นว่าชุดข้อมูลดอกไม้ IRIS นี้มีจำนวน 3 กลุ่มที่คล้ายคลึงกันและบางสมาชิกของกลุ่มแรกมีความคล้ายคลึงกับบางสมาชิกของกลุ่มที่ 2 ส่วนสมาชิกทั้งหมดของกลุ่มที่ 3 มีความแตกต่างกับสมาชิกในกลุ่มที่ 1 และกลุ่มที่ 2 อย่างมีนัยสำคัญ

อ้างอิง
-------

* Visualization Handbook (Hardcover) by Charles D. Hansen, Chris Johnson, Academic Press (June, 2004).
**ยูริปเทอริด** (อังกฤษ: Eurypterids) มักเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า **แมงป่องทะเล** (อังกฤษ: sea scorpion) เป็นกลุ่มของสัตว์ขาปล้องที่สูญพันธุ์ไปแล้ว อยู่ในอันดับ **Eurypterida** ยูริปเทอริดที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จักกันในช่วงดาร์ริวิเลียนของยุคออร์โดวิเชียนเมื่อ 467.3 ล้านปีก่อน คาดว่าสิ่งมีชีวิตกลุ่มนี้ปรากฏตัวครั้งแรกในยุคออร์โดวิเชียนตอนต้นหรือยุคแคมเบรียนตอนปลาย เนื่องจากจำนวนสปีชีส์ประมาณ 250 สปีชีส์ Eurypterida เป็นอันดับของเชลิเซอราตาในพาลีโอโซอิกที่มีความหลากหลายมากที่สุด หลังจากการปรากฏตัวของพวกมันในยุคออร์โดวิเชียน ยูริปเทอริดกลายเป็นส่วนประกอบหลักของสัตว์ทะเลในยุคไซลูเรียน ซึ่งเป็นยุคที่มีสปีชีส์ส่วนใหญ่ของยูริปเทอริดอยู่ สกุล *Eurypterus* ของยูริปเทอริดในยุคไซลูเรียนมีสัดส่วนมากกว่า 90% ของยูริปเทอริดทั้งหมดเท่าที่รู้จัก แม้ว่าสัตว์กลุ่มยังคงมีความหลากหลายในช่วงยุคดีโวเนียน แต่ยูริปเทอริดก็ได้รับผลกระทบอย่างมากจากเหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคดีโวเนียนตอนปลาย พวกมันลดจำนวนและความหลากหลายลงจนกระทั่งสูญพันธุ์ในช่วงเหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน–ไทรแอสซิก (หรือก่อนหน้านั้นนี้ไม่นาน) เมื่อ 251.9 ล้านปีก่อน

แม้ว่าจะนิยมเรียกว่า "แมงป่องทะเล" แต่ยูริปเทอริดที่เก่าแก่ที่สุดเท่านั้นที่เป็นสัตว์ทะเล รุ่นต่อมาหลายรุ่นอาศัยอยู่ในน้ำกร่อยหรือน้ำจืดและไม่ใช่แมงป่องที่แท้จริง มีการศึกษาบางชิ้นชี้ให้เห็นว่ายูริปเทอริดมีระบบทางเดินหายใจแบบคู่ ซึ่งจะทำให้สามารถอยู่ในสภาพแวดล้อมบนบกได้ในเวลาสั้น ๆ ชื่อ Eurypterida มาจากคำภาษากรีกโบราณ εὐρύς (eurús) แปลว่า "กว้าง" และ πτερόν (pteron) แปลว่า "ปีก" หมายถึงคู่อวัยวะสำหรับว่ายน้ำที่มีพบอยู่กับหลายสปีชีส์ในกลุ่ม

ในกลุ่มยูริปเทอริดยังมีสัตว์ขาปล้องที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมาซึ่งก็คือ ''Jaekelopterus'' ที่มีความยาวถึง 2.5 เมตร (8.2 ฟุต) ยูริปเทอริดไม่ได้มีขนาดใหญ่เท่ากันทั้งหมดและสปีชีส์ส่วนใหญ่มีความยาวน้อยกว่า 20 เซนติเมตร (8 นิ้ว) ยูริปเทอริดที่เล็กที่สุดอย่าง ''Alkenopterus'' มีความยาวเพียง 2.03 เซนติเมตร (0.80 นิ้ว) สามารถพบซากดึกดำบรรพ์ของยูริปเทอริดได้จากทุกทวีป ซากดึกดำบรรพ์ส่วนใหญ่มาจากแหล่งฟอสซิลในอเมริกาเหนือและยุโรป เนื่องจากสัตว์กลุ่มนี้อาศัยอยู่ในน่านน้ำรอบ ๆ และภายในมหาทวีปสมัยโบราณยูราเมริกา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Braddy, Poschmann & Tetlie 2008, p. 107. sfn error: no target: CITEREFBraddyPoschmannTetlie2008 (help)
2. ↑  Poschmann & Tetlie 2004, p. 189. sfn error: no target: CITEREFPoschmannTetlie2004 (help)

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q19436
* Wikispecies: Eurypterida
* BugGuide: 505839
* EoL: 4305531
* Fossilworks: 18947
* iNaturalist: 317819
* IRMNG: 11995

 |
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ยูริ

|  |
| --- |
| เป็นส่วนหนึ่งของซีรีส์เกี่ยวกับ |
| อนิเมะและมังงะ |
|  |
| อนิเมะ
* ประวัติศาสตร์
* นักพากย์
* บริษัท
* สตูดิโอ
* ออริจินอลวิดีโอแอนิเมชัน
* ออริจินอลเน็ตแอนิเมชัน
* แฟนซับ
* แฟนดับ
* รายชื่อ
	+ ซีรีส์ที่ยาวที่สุด
	+ แฟรนไชส์ที่ยาวที่สุด
 |
| มังงะ
* ประวัติศาสตร์
* Publishers
* ตลาดในต่างประเทศ
* นักวาดมังงะ
* *โดจินชิ*
* Alternative
* *Gekiga*
* *ยงโกมะ*
* Iconography
* Scanlation
* รายชื่อ
	+ ซีรีส์ที่ขายดีที่สุด
	+ ซีรีส์ที่ยาวที่สุด
 |
| กลุ่มเป้าหมาย
* เด็ก
* *โชเน็ง*
* *โชโจะ*
* *เซเน็ง*
* *โจเซ*
 |
| ประเภท
* *บาระ*
* ทำอาหาร
* ฮาเร็ม
* *ต่างโลก*
* *โลลิคอน*
* สาวน้อยเวทมนตร์
* เมคา
* *โอโตเมะจิกกุ*
* Ryona
* *โชตากง*
* กีฬา
* ทีนส์เลิฟ
* *ยาโออิ*
* *ยูริ*
 |
| บุคคล
* Manga artists
* Anime directors
 |
| กลุ่มแฟนคลับ
* Conventions (list)
* Clubs
* คอสเพลย์
* อนิเมะมิวสิกวิดีโอ
* โอตากุ
* Yaoi fandom
 |
| ทั่วไป
* คำศัพท์
	+ เอดชิ
	+ เฮ็นไต
	+ *โมเอะ*
* Anime-influenced animation
* 2.5D musical
* เพลงอนิเมะ
 |
| icon สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น |
| * ด
* ค
* ก
 |

ตัวอย่างของงานศิลปะที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากแนวยูริ
**ยูริ** (ญี่ปุ่น: 百合; โรมาจิ: *yuri*) ชาวไทยมักย่อเป็น **วาย** และยังเป็นที่รู้จักว่า **เกิลส์เลิฟ** (อังกฤษ: girls' love) ย่อว่า **จีแอล** (GL) เป็นแนว (genre) หนึ่งของสื่อญี่ปุ่นที่มุ่งเน้นความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างตัวละครที่เป็นหญิงด้วยกัน แม้แก่นเรื่องหลักจะเป็นความสัมพันธ์แบบเลสเบียน แต่แนวยูริยังมีงานที่สื่อถึงความสัมพันธ์ทางอารมณ์หรือจิตวิญญาณระหว่างผู้หญิงซึ่งโดยสภาพแล้วไม่เกี่ยวกับเรื่องรักใคร่หรือเรื่องทางเพศเสมอไป ยูริมักปรากฏในสื่อประเภทอนิเมะและมังงะ และยังพบได้ในวีดิโอเกม ไลต์โนเวล และวรรณกรรม

แก่นเรื่องแบบยูริเกิดจากบันเทิงคดีญี่ปุ่นแนวเลสเบียนในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เรื่องที่มีชื่อเสียง คือ งานเขียนของโนบูโกะ โยชิยะ และวรรณกรรมแนวหมวดเอส (Class S) โดยมังงะที่แสดงภาพความรักใคร่ระหว่างหญิงด้วยกันเริ่มปรากฏขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1970 ผ่านงานของเหล่าศิลปินสังกัดกลุ่มปี 24 (Year 24 Group) ศิลปินที่มีชื่อเสียงในเรื่องนี้ คือ เรียวโกะ ยามางิชิ และริโยโกะ อิเกดะ สื่อแนวยูริได้รับความนิยมมากขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1990 จนใน ค.ศ. 2003 มีการก่อตั้งนิตยสาร *ยูริชิไม* เพื่อลงงานแนวยูริโดยเฉพาะ ตามมาด้วยการก่อตั้งนิตยสาร *คอมมิกยูริฮิเมะ* ใน ค.ศ. 2005 ซึ่งเป็นผลให้ยูริกลายเป็นแนวที่มีสื่อสิ่งพิมพ์เป็นรูปธรรม และมีแฟนดอมเป็นกิจจะลักษณะ

ยูริ ในฐานะที่เป็นแนวหนึ่งของสื่อนั้น โดยเนื้อแท้แล้วไม่ได้มีกลุ่มเป้าหมายเป็นประชากรทางเพศกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเพียงกลุ่มเดียว ซึ่งต่างจากแนวคู่เคียง คือ ยาโออิ (แนวชายชาย) ที่มุ่งทำการตลาดไปยังกลุ่มประชากรเพศหญิง และบาระ (แนวเกย์) ที่มุ่งทำการตลาดไปยังกลุ่มเกย์โดยเฉพาะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "นิยายวาย (Y) คืออะไร? ทำไมถึงเป็นนิยายที่น่าจับตามอง". *มติชน*. มติชน. 2563-07-10. สืบค้นเมื่อ 2565-01-12. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
**ภาวะเสียการคำนวณ** (อังกฤษ: Acalculia) เป็นภาวะบกพร่องที่ได้รับมา (acquired) ของผู้ป่วย มีอาการบกพร่องในกระบวนการทางคณิตศาสตร์ง่ายๆ เช่น การบวก, การลบ, การคูณ, หรือแม้กระทั่งการเปรียบเทียบระหว่างจำนวนว่าจำนวนใดมากกว่า ภาวะเสียการคำนวณแตกต่างจากภาวะบกพร่องการเรียนรู้การคำนวณ (dyscalculia) ซึ่งเป็นความผิดปกติของพัฒนาการ แต่ภาวะเสียการคำนวณเกิดจากการบาดเจ็บของระบบประสาทเช่นโรคหลอดเลือดสมอง

ความแปรผัน
----------

ภาวะเสียการคำนวณเกี่ยวข้องกับรอยโรคที่สมองกลีบข้าง (parietal lobe) (โดยเฉพาะที่ลอนสมองแองกูลาร์ (angular gyrus)) และสมองกลีบหน้า (frontal lobe) ของซีรีบรัม และมีอาการแสดงแรกคือมีภาวะสมองเสื่อม (dementia) ในผู้ป่วยบางคนอาจพบอาการของการเสียการคำนวณเพียงอย่างเดียว แต่โดยทั่วไปจะพบกลุ่มอาการอื่นๆ ร่วมด้วย เช่น ภาวะเสียการเขียนสื่อความ (agraphia) , ภาวะเสียการระลึกรู้นิ้วมือ (finger agnosia) , และอาการสับสนทิศทางซ้ายขวา ซึ่งเกิดจากความเสียหายของลอนสมองแองกูลาร์ข้างซ้าย หรือที่เรียกกันว่า กลุ่มอาการเกอรสต์มานน์ (Gerstmann's syndrome) 

จากการศึกษาผู้ป่วยซึ่งมีรอยโรคที่สมองกลีบข้างแสดงให้เห็นว่ารอยโรคที่ลอนสมองแองกูลาร์จะมีแนวโน้มเกิดความบกพร่องในการจำข้อเท็จจริงทางคณิตศาสตร์มากกว่า เช่น สูตรคูณ โดยไม่มีความบกพร่องในการลบเลข ในทางกลับกันผู้ป่วยที่มีรอยโรคบริเวณร่องอินทราพาไรทัล (intraparietal sulcus) จะมีแนวโน้มเกิดความบกพร่องในการลบเลข แต่ยังมีความสามารถในการคูณเลข จากการศึกษาข้างต้นแสดงให้เห็นว่าบริเวณต่างๆ ของสมองกลีบข้างทำหน้าที่แตกต่างกันในกระบวนการทางคณิตศาสตร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถาน ข้อมูลเมื่อ 6 ส.ค. 2544". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-15. สืบค้นเมื่อ 2010-03-03.
2. ↑  "Acalculia." *Stedman's Medical Dictionary, 27th ed.* (2000). ISBN 0-683-40007-X
3. ↑  Gerstmann, J. (1940). Syndrome of finger agnosia, disorientation for right and left, agraphia, acalculia. *Archives of Neurology and Psychology* 44, 398–408.
4. ↑  Mayer, E. et al. (1999). A pure case of Gerstmann syndrome with a subangular lesion. *Brain* 122, 1107–1120.
5. ↑  Dehaene, S. & Cohen, L. (1997). Cerebral pathways for calculation: Double dissociation between rote verbal and quantitative knowledge of arithmetic. *Cortex*, 33 (2) , 219-250.
**พระนามนำหน้า** หรือเรียกอีกชื่อได้ว่า **พระนามคาร์ทูช** หรือ**พระนามครองราชย์** แห่งอียิปต์โบราณ (อียิปต์โบราณ: *𓆥 nswt-bjtj* "แห่งต้นกกและผึ้ง") เป็นหนึ่งในตำแหน่งราชวงศ์ของฟาโรห์ โดยฟาโรห์พระองค์แรกที่ทรงใช้พระนามต้นกกและผึ้ง คือ ฟาโรห์เดน ในช่วงราชวงศ์ที่หนึ่ง

นักไอยคุปต์วิทยาส่วนใหญ่เชื่อว่า พระนามนำหน้า เป็นพระนามรัชกาล

ส่วนแรกของพระนาม *ni-su* ดูเหมือนว่าจะกล่าวถึงสถาบันกษัตริย์อันเป็นนิรันดร์ แต่อันที่จริงแล้ว มันคือคำว่า "กษัตริย์" ในสำนวน ในทางกลับกัน คำว่า *bjt* นั้นหมายถึง ผู้ดำรงตำแหน่งชั่วคราว อย่างเหมาะสมมากกว่า ด้วยการนี้ ทั้งเทพเจ้าและมนุษย์ถูกอ้างถึงในวลีดังกล่าว พร้อมกับการแบ่งสองส่วนที่ชัดเจนของดินแดนทางเหนือและทางใต้ด้วยเหตุนี้ ในปัจจุบันก็จึงควรจะแปลสิ่งนั้นว่า "ทวิกษัตริย์"

ส่วนนักวิชาการคนอื่นเชื่อว่าเดิมทีแล้วพระนามที่แสดงถึงพระนามเมื่อครั้งประสูติของผู้ปกครอง[2]

คำว่า "แห่งต้นกกและผึ้ง" เขียนด้วยอักษรอียิปต์โบราณซึ่งเป็นสัญลักษณ์รูปต้นกก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนของอียิปต์บน (𓇓 การ์ดิเนอร์ รหัส M23) และสัญลักษณ์รูปผึ้ง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนของอียิปต์ล่าง (𓆤 การ์ดิเนอร์ รหัส L2) แต่ละตัวที่ลงท้ายด้วยตัวกำหนดเพศหญิง *t* (𓏏 X1) จึงอ่านว่า *nsw.t* และ *bj.t* ตามลำดับ ส่วนคำคุณศัพท์นิสบาที่ลงท้ายด้วย *-j* ไม่ได้แสดงเป็นตัวเขียนออกมา

ในช่วงสามราชวงศ์แรก พระนามนำหน้า จะปรากฏอยู่เดี่ยว ๆ หรือคู่กับพระนามเนบติ โดยฟาโรห์เซเคมเคตทรงเป็นฟาโรห์พระองค์แรกที่ทรงอุทิศพระองค์ให้กับสองเทพสตรีทั้งสอง และตั้งแต่ฟาโรห์ฮูนิ ซึ่งทรงเป็นฟาโรห์พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ที่สามเป็นต้นไป พระนามนำหน้าก็ถูกเขียนโดยล้อมรอบด้วยคาร์ทูช (ลักษณะวงรียาวชองวงแหวนเชน)

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Leprohon, Ronald J. (2013). *The Great Name: Ancient Egyptian Royal Titulary*. SBL Press. p. 17. ISBN 978-1-58983-736-2.
2. ↑  Rainer Hannig,  *Großes Handwörterbuch Ägyptisch-Deutsch: (2800 - 950 v. Chr.)* (2006), p. 261.
3. 1 2  Wilkinson, Toby (2002). *Early Dynastic Egypt*. Routledge. pp. 63, 163, 171, 176–7. ISBN 978-1-134-66420-7.
4. ↑  Jochem Kahl: *Nsw und Bit - Die Anfänge.* In: Eva-Maria Engel, Vera Müller and others: *Zeichen aus dem Sand: Streiflichter aus Ägyptens Geschichte zu Ehren von Günter Dreyer* (= *Menes Series*, vol. 5). Harrassowitz, Wiesbaden 2008, ISBN 3-447-05816-1, p. 315–340
**พระนิชิจิ** (日持; 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1250– หลังจากปี ค.ศ. 1304) หรือ ไคอิโค เป็นลูกศิษย์และสาวกของพระนิชิเรน ซึ่งได้ออกเดินทางไปยัง ฮอกไกโด ไซบีเรีย และ ประเทศจีน

พระนิชิจิ เกิดในจังหวัดซุรุกะ เป็นบุตรคนที่สองของ ตระกูลที่ยิ่งใหญ่และมีอำนาจ ในตอนแรกพระนิชิจิได้ศึกษาธรรมของนิกายเทียนไท้ แต่หลังจากนั้นไม่นานก็ได้เข้าเป็นศิษย์ของพระนิชิเรน พระนิชิจิได้ถูกแต่งตั้งเป็น 1 ใน 6 พระสงฆ์อาวุโส จากพระนิชิเรน แต่ก็เป็น ลูกศิษย์ของพระนิกโคด้วย หลังจากการดับขันธ์ของพระนิชิเรนในปี ค.ศ. 1282 พระนิชิจิได้จัดตั้งวัด อิโชจิ ในปัจจุบันคือ วัดเรนอิจิ (蓮永寺) ใน ชิซุโอะกะ แต่ภายหลังความสัมพันธ์กับพระนิกโคกลับแย่ลง เขาได้ตั้งคณะมิชชันนารีเดินทางเผยแผ่ธรรมในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1295 โดยได้วางแผนว่าจะเดินทางเท้าไป ฮะโกะดะเตะ, ฮอกไกโด และหลังจากนั้นก็จะเดินทางไปยัง ชางตู ประเทศจีน เพื่อเผยแผ่ธรรมให้ชาวมองโกล เนื่องจากเห็นว่าชาวมองโกลนั้น ถูกกล่าวถึงบ่อยครั้งในบทธรรมนิพนธ์ของพระนิชิเรน

อย่างไรก็ตามเป็นเวลาหลายศตวรรษที่ไม่มีทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับพระนิชิจิ หลังจากการเดินทางออกจากประเทศญี่ปุ่น มีตำนานเล่าว่าท่านได้สร้างวัดขึ้นที่ภาคเหนือของประเทศญี่ปุ่น และได้จับปลาชนิดใหม่ในฮอกไกโด ได้ตั้งชื่อว่า ฮอกเกะ ในตำนานนั้นค่อนข้างกำกวมและไม่แน่ชัดว่า ท่านได้เดินทางไปถึงประเทศจีนโดยปลอดภัยหรือไม่ ในปี ค.ศ. 1936 นักท่องเที่ยวได้พบโงะฮนซนของพระนิชิจิและอัฐิของท่านในดินแดนที่ห่างไกลในประเทศจีน และในปี ค.ศ. 1989 อัฐิเหล่านั้นได้ถูกตรวจสอบโดย มหาวิทยาลัยโตเกียวแล้วมีความเป็นไปได้สูงว่าเป็นของพระนิชิจิ ในปัจจุบันจึงเป็นที่รู้กันว่าท่านได้ไปถึงประเทศจีนในปี ค.ศ. 1298 และได้พบชาวพุทธแห่งราชวงศ์เซี่ยตะวันตก และได้ปักหลักอยู่ที่ อำเภอซวนฮัว ท่านได้สร้าง วัดลีฮัว (立化寺塔; Japanese: Rikkai-ji) และมีประชาชนบางส่วนหันมานับถือนิชิเรน ภายใต้การนำของท่าน รวมไปถึงชายชราชื่อ นิโชเตะ ซึ่งท่านกล่าวว่าเป็นผู้นำของลูกศิษย์ของท่าน พระนิชิจิมรณภาพเมื่อใดไม่มีใครทราบ แต่คาดกันว่าหลัง ค.ศ. 1304

หนังสือเพิ่มเติม
----------------

* Li Narangoa. *Japanische Religionspolitik in der Mongolei 1932-1945. Reformbestrebungen und Dialog zwischen japanischem und mongolischem Buddhismus*. Wiesbaden: Harrassowitz, 1998.
* Daniel B. Montgomery. *Fire in the Lotus: The Dynamic Buddhism of Nichiren*. Thorsons, 1991.
* 前嶋 信次. "日持上人の大陸渡航について―宣化出土遺物を中心として "
* 日持上人開教の事跡－津軽十三湊をめぐって－ เก็บถาวร 2011-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน". Nichiren Buddhism Modern Religious Institute.
* 劇画宗門史「日持上人」 เก็บถาวร 2008-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เก็บถาวร 2012-02-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Treasures of Senka - documentary in English
* (ญี่ปุ่น) Hakodate News เก็บถาวร 2009-08-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

| * ด
* ค
* ก
สาวกของพระนิชิเรน |
| --- |
| พระสงฆ์อาวุโส 6 รูป (六老僧 *rokurōsō*) | นิชิเรนโชชู: **พระนิกโค**, พระนิตโช **·**  นิชิเรนชู: พระนิโค, พระนิชโช, พระนิชิโร **·**  อื่นๆ: พระนิชิจิ |
| ศิษย์คนอื่นๆ | พระนิชิเก็น **·**  พระนิชิเค็น **·**  พระนิชิโมขุ |
**กัมปีโอเนดีตาเลีย** (อิตาลี: *Campione d'Italia*) หรือ **ก็องปยูง** (กามัสโก: *Campiùn*) เป็นโกมูเนหรือเขตการปกครองระดับเทศบาลของจังหวัดโกโม แคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี และเป็นดินแดนส่วนแยกที่ตั้งอยู่ในรัฐตีชีโน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยดินแดนส่วนแยกนี้ห่างจากพรมแดนอิตาลีไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร แต่ด้วยสภาพภูมิประเทศเป็นเขาสูงชันกั้นขวาง ทำให้ถนนที่เชื่อมต่อกับเมืองอัลตาวัลเลอินเตลวี อันเป็นเมืองที่ใกล้ที่สุดในเขตแดนอิตาลี มีระยะทาง 14 กิโลเมตร และห่างจากเมืองโกโมอีก 28 กิโลเมตร

ประวัติ
-------

กัมปีโอเนอยู่บริเวณเกือบกึ่งกลางแผนที่
กัมปีโอเนมองไปทะเลสาบลูกาโน
ช่วงศตวรรษแรกก่อนคริสต์ศักราช ชาวโรมันก่อตั้งเมืองกัมปีโลนุม (*Campilonum*) เพื่อป้องกันดินแดนจากการรุกรานของชาวเฮลเวตีอี (*Helvetii*)

ค.ศ. 777 โตโตแห่งกัมปีโอเน เป็นขุนนางท้องถิ่นลอมบาร์เดีย ได้มอบมรดกที่ดินแก่อาร์ชบิชอปแห่งมิลาน ก่อนโอนกรรมสิทธิ์แก่อาสนวิหารซันตัมโบรโจ ต่อมาใน ค.ศ. 1512 สมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ทรงโอนพื้นที่โดยรอบตีชีโนให้เป็นกรรมสิทธิ์ของบิชอปแห่งโกโมไปขึ้นกับสวิตเซอร์แลนด์ เพื่อเป็นการตอบแทนเมื่อคราวสงครามสันนิบาตกัมไบร แต่อย่างไรก็ตามอาสนวิหารยังมีอำนาจเหนือพื้นที่กัมปิโอเนและอาณาเขตบางส่วนทางฝั่งตะวันตกของทะเลสาบลูกาโน

ค.ศ. 1798 รัฐตีชีโนเลือกที่จะรวมเข้ากับประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ส่วนชาวกัมปีโอเนเลือกที่จะขึ้นกับแคว้นลอมบาร์เดีย ต่อมา ค.ศ. 1800 ตีชีโนเสนอที่จะแลกเปลี่ยนดินแดนระหว่างอินมีนีกับกัมปีโอเน และลงประชามติใน ค.ศ. 1814 ซึ่งชาวกัมปีโอคัดค้านที่จะแลกดินแดน และ ค.ศ. 1848 ในช่วงที่ประเทศอิตาลีกำลังรวมชาตินั้น กัมปีโอเนยื่นคำร้องขอผนวกดินแดนเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งทางรัฐบาลสวิตเซอร์แลนด์ปฏิเสธข้อเสนอดังกล่าว ด้วยถือนโยบายเป็นกลาง

หลังการรวมชาติของประเทศอิตาลีสำเร็จใน ค.ศ. 1861 ดินแดนฝั่งตะวันตกของทะเลสาบลูกาโนและครึ่งหนึ่งของทะเลสาบตกเป็นของประเทศสวิตเซอร์แลนด์เพื่อการค้าและขนส่งจะไม่ต้องผ่านเขตแดนของประเทศอิตาลี ในทศวรรษที่ 1930 เบนิโต มุสโสลินี ผู้นำเผด็จการชาวอิตาลีได้เปลี่ยนชื่อ *กัมปีโอเน* โดยเติม *ดีตาเลีย* และสร้างประตูประจำหมู่บ้านขึ้น เพื่อยืนยันว่าดินแดนส่วนแยกแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของประเทศอิตาลี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011". สืบค้นเมื่อ 16 มีนาคม 2019.
2. ↑  "Demo-Geodemo. - Maps, Population, Demography of ISTAT - Italian Institute of Statistics". *demo.istat.it*. ISTAT. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 June 2017. สืบค้นเมื่อ 11 August 2008.
3. 1 2 3 4  Jacobs, Frank (15 May 2012). "Enclave-Hunting in Switzerland". *New York Times*. สืบค้นเมื่อ 19 May 2012.
4. ↑  "La Repubblica cisalpine (1797 Giugno 29 - 1799 Aprile 26; 1800 Giugno 17 - 1802 Gennaio 26) – Istituzioni storiche – Lombardia Beni Culturali". *www.lombardiabeniculturali.it* (ภาษาอิตาลี).

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Campione d'Italia
* คู่มือการท่องเที่ยว กัมปีโอเนดีตาเลีย จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
* เว็บไซต์ทางการ
* European Court of Human Rights: *Nada v. Switzerland* 10593/08

พิกัดภูมิศาสตร์: 45°58′N 8°58′E﻿ / ﻿45.967°N 8.967°E﻿ / 45.967; 8.967
**ประพนธ์ สุนทรจามร** มีชื่อจริงว่า นาวาอากาศเอก ประพนธ์ โตจำเริญ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2471 เป็นศิษย์ครูเวส สุนทรจามร มีผลงานเพลงมากมาย เช่น บุพเพสันนิวาส เสียงสวาท (คู่ พิทยา บุณยรัตพันธุ์) หาดผาแดง ผู้ที่พระเจ้าสาป

ชีวิตการทำงานของประพนธ์ เริ่มต้นที่ตำแหน่งลูกจ้างชั่วคราว กระทรวงกลาโหมและกระทรวงพาณิชย์ หลังจากนั้นได้ทำงานอยู่บริษัท นครหลวงประกันชีวิต ในช่วงนี้ ครูเวส สุนทรจามร ได้เห็นความสามารถด้านร้องเพลง จึงได้ชักชวนมาร่วมวงดนตรีศิษย์จามร ซึ่งครู ธนิต ผลประเสริฐตั้งขึ้น

ประพนธ์เล่าว่า เมื่อครั้งที่มาพบครูเวส สุนทรจามร ครูเวสได้ถามว่าร้องเพลงอะไรได้บ้าง ประพนธ์ก็ได้นำชื่อเพลงที่ร้องได้มาให้ครูเวสดู พอดีกับวินัย จุลละบุษปะ ผ่านเข้ามา แล้วพูดว่า "เพลงของผมทั้งนั้นเลยนี่ครู" ครูเวสเลยให้ร้อง เมื่อเป็นที่ถูกใจแล้ว จึงได้ประพันธ์เพลงให้ร้อง

สำหรับเพลงบุพเพสันนิวาสที่สร้างชื่อเสียงให้กับประพนธ์อย่างมากมายนั้น เป็นผลงานที่ครูสุรัฐ พุกกะเวส แต่งร่วมกับครู เวส สุนทรจามร แต่งไว้แต่ยังไม่มีคนร้อง ประพนธ์จึงได้เข้ามาร้อง เมื่อ พ.ศ. 2495 หลังจากนั้น ประพนธ์ก็มีผลงานเพลงออกมาเรื่อย ๆ เช่น หาดผาแดง ดวงใจของพี่ เสียงสวาท กระต่ายกับดวงจันทร์ (คู่ พิทยา บุณยรัตพันธุ์)

ปี พ.ศ. 2497 ประพนธ์ สุนทรจามร ได้ลาออกจากบริษัท นครหลวงประกันชีวิต เพื่อเข้ารับราชการทหาร สังกัดกรมสารบัญทหารอากาศ โดยมิได้ร่วมขับร้องเพลงอยู่ในวงดนตรีสุนทราภรณ์เลย ดังนั้น ประพนธ์จึงไม่ใช่นักร้องของสุนทราภรณ์ ในระยะนี้ประพนธ์ได้ร้องเพลงอยู่กับคณะจารุกนก และคณะศิษย์จามรอยู่เนือง ๆ

พ.ศ. 2512 ประพนธ์ได้ร้องเพลงหาดผาแดงของ "พรพิรุณ" ทำให้มีชื่อเสียงโด่งดังอีกครั้ง และรับร้องเพลงอยู่ตามไนต์คลับและภัตตาคารอยู่บ้าง ภายหลังจึงได้รับร้องเพลงกับวงธนิตสรณ์ ของครูธนิต ผลประเสริฐ วงดนตรีไตรทิพย์ ของ บุญเลื่อน ไตรพิพัฒน์ และวงดนตรีเอื้อสัมพันธ์ ของ ปรีชา เกียรติประวัติ

ประพนธ์ สุนทรจามร ได้เกษียณอายุราชการจากกองทัพอากาศแล้ว เมื่อ พ.ศ. 2531 แต่รับร้องเพลงอยู่เสมอ ในนามวงดนตรี คีตกานต์ โดยพักอาศัยอยู่ที่ย่านบึงกุ่ม

พ.ศ. 2563 ประพนธ์ โตจำเริญ (สุนทรจามร) ได้ประสบอุบัติเหตุและเสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ.2563

อ้างอิง
-------

 เก็บถาวร 2013-01-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
| เผ่าพันธุ์ในมิดเดิลเอิร์ธ |
| --- |
| วงศ์ไอนัวร์ |
| * วาลา
* ไมอา
 |
| 
วงศ์อื่น |
| * เอลฟ์
* มนุษย์
* ฮอบบิท
* คนแคระ
* เอนท์
* อินทรี
* ออร์ค
* โทรลล์
* มังกร
 |
| * ด
* ค
* ก
 |

**มนุษย์** ตามความหมายในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นโดยมหาเทพอิลูวาทาร์ โดยสร้างขึ้นภายหลังเผ่าพันธุ์เอลฟ์ จึงได้ชื่อว่าเป็น *บุตรคนเล็กแห่งอิลูวาทาร์*

เหตุการณ์ในเรื่องเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เป็นเหตุการณ์ในตอนท้ายของยุคสมัยอันรุ่งเรืองของพวกเอลฟ์ เมื่อพ้นจากยุคของเอลฟ์แล้ว เผ่าพันธุ์มนุษย์จึงรุ่งเรืองขึ้นและได้ครอบครองโลกทั้งหมดดังเช่นปัจจุบัน

ประวัติ
-------

มนุษย์ เป็นเผ่าพันธุ์ที่อายุน้อยที่สุดในโลกอาร์ดา (อาจเว้นไว้แต่เพียงฮอบบิท) มนุษย์คนแรกตื่นขึ้นที่ริมชายฝั่งด้านตะวันออกของอ่าวฮิลโดริเอน ซึ่งอยู่ไกลออกไปทางดินแดนตะวันออกของมิดเดิ้ลเอิร์ธ เวลานั้นเป็นเวลาที่ดวงตะวันลอยล่องขึ้นสู่ท้องฟ้าของอาร์ดาเป็นครั้งแรกทางทิศตะวันตก มนุษย์จึงเห็นดวงตะวันเป็นสิ่งแรก และรักในแสงสว่าง พวกเขาจึงมีชื่ออีกชื่อหนึ่งว่า บุตรแห่งตะวัน

ในยุคโบราณกาล มนุษย์ใช้ชีวิตเร่ร่อนอยู่ทางฟากตะวันออกของเทือกเขามิสตี้ และถูกรังควานจากสมุนของมอร์กอธอยู่เสมอ มนุษย์กลุ่มหนึ่งประกอบด้วยสามตระกูลใหญ่จึงออกเดินทางมายังทิศตะวันตก จนได้พบกับพวกเอลฟ์ ที่ดินแดนเบเลริอันด์ ทางตะวันตกของเทือกเขาสีน้ำเงิน

มนุษย์สามตระกูลใหญ่ประกอบด้วย

* ตระกูลของเบออร์ - เป็นต้นตระกูลของเบเรน ซึ่งเป็นบรรพชนของเอลวิง ภรรยาของ เออาเรนดิล
* ตระกูลชาวฮาลาดิน - เป็นต้นตระกูลของ ทูออร์ ผู้เป็นบิดาของเออาเรนดิล
* ตระกูลของมารัค - ตระกูลฝ่ายมารดาของ ทูออร์

มนุษย์ทั้งสามตระกูลใหญ่นี้ เรียกรวมกันว่าชาวเอไดน์ เป็นบรรพชนของเอลรอส ทาร์-มินยาทัวร์ กษัตริย์องค์แรกของชาวนูเมนอร์

หลังจากมนุษย์ได้พบกับพวกเอลฟ์ ก็ได้มีสัมพันธไมตรีอันดีต่อกัน และได้ร่วมเป็นสหายศึกในการสงครามต่อต้านมอร์กอธ หลังจากสงครามแห่งความโกรธา เมื่อครั้งสิ้นสุดยุคที่หนึ่ง แผ่นดินเบเลริอันด์จมลงสู่ทะเล เทพวาลาร์ ตอบแทนความดีความชอบของเหล่ามนุษย์ ด้วยการสร้างเกาะขึ้นกลางมหาสมุทรและยกให้เป็นของขวัญ ชื่อเกาะนั้นว่า นูเมนอร์

หลังจากเกิดเหตุวิบัติจนเกาะนูเมนอร์จมลงสู่ทะเล (ดูใน อคัลลาเบธ) เอเลนดิลได้พาชาวนูเมนอร์จำนวนหนึ่งหนีมาขึ้นฝั่งมิดเดิ้ลเอิร์ธได้ และก่อตั้งอาณาจักรอาร์นอร์ และกอนดอร์ สืบต่อมา

ชื่ออื่นๆ
---------

ชื่อในภาษาเอลฟ์

* อาทานิ
* อพาโนนาร์
* เองกวาร์
* ฟีริมาร์
* ฮิลดอร์

ชื่อทั่วไป

* ทุติยชน
* อนุชน
* บุตรแห่งตะวัน
* ผู้มาภายหลัง
* มรรตัยชน
* บุตรผู้เยาว์แห่งอิลูวาทาร์

อ้างอิง
-------

* เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, *เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์*
* เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, *ซิลมาริลลิออน*
บ้านดั้งเดิมและศาลาริมบ่อในกัมปุงนากา หมู่บ้านซุนดาดั้งเดิมในชวาตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย
**กำปง** (มลายู: *kampong*) หรือ **กำปุง** (อินโดนีเซีย: *kampung*, สะกดแบบเก่าเป็น *kampoeng*) คือหมู่บ้านในประเทศบรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย และสิงคโปร์ และ "ท่า" ในประเทศกัมพูชา คำนี้ใช้เรียกหมู่บ้านดั้งเดิม โดยเฉพาะของชนพื้นเมืองดั้งเดิม และต่อมายังใช้เรียกพื้นที่ชุมชนแออัดในเมือง รวมทั้งพื้นที่การพัฒนาและย่านอยู่อาศัยที่มีการล้อมอาณาเขตภายในเมืองในประเทศอินโดนีเซีย, มาเลเซีย, สิงคโปร์, กัมพูชา, ศรีลังกา และเกาะคริสต์มาส รูปแบบและสถาปัตยกรรมของกัมปงกลายเป็นเป้าหมายการปรับปรุงของสถาปนิกผังเมืองและสถาปนิกสมัยใหม่ และยังได้รับการนำมาดัดแปลงเพื่อใช้ในโครงการต่าง ๆ ของสถาปนิกร่วมสมัย นอกจากนี้ กัมปงยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยว เช่น หมู่บ้านเปิงลีปูรันในเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เคยได้รับรางวัลหมู่บ้านที่สะอาดที่สุดในโลกใน ค.ศ. 2016

ดูเพิ่ม
-------

* สถาปัตยกรรมอินโดนีเซีย
	+ สถาปัตยกรรมบาตัก
	+ กัมปุงนากา
	+ สถาปัตยกรรมมลายู
	+ เปิงลีปูรัน
* บารังไกย์
* มูกิม
* ชนบท
* หมู่บ้าน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Arti Kata "kampung" Menurut Kamus Besar Bahasa Indonesia | KBBI.co.id". *kbbi.co.id*. สืบค้นเมื่อ 2020-11-23.
2. ↑  "Penglipuran Village". *bdf.kemlu.go.id*. Bali Democracy Forum. 2018. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-24. สืบค้นเมื่อ 22 March 2021.
**พระราชกฤษฎีกาผู้ใช้แรงงาน ค.ศ. 1349** (อังกฤษ: Ordinance of Labourers 1349) เป็นจุดเริ่มต้นของกฎหมายแรงงานอังกฤษ มีเนื้อหาเป็นการกำหนดสินจ้าง ควบคุมราคาสินค้า บังคับให้บุคคลทุกคนที่อายุต่ำกว่าหกสิบปีต้องทำงาน ห้ามชักพาไปซึ่งบ่าวไพร่ของผู้อื่น และวางเงื่อนไขอื่น ๆ

มูลเหตุ
-------

พระราชกฤษฎีกาผู้ใช้แรงงานตราขึ้นมาเนื่องจากการระบาดของกาฬโรคในประเทศอังกฤษช่วงปี 1348–1350 ในระหว่างการระบาดดังกล่าว มีประชากรราวร้อยละ 30–40 เสียชีวิต เมื่อประชากรลดลง แรงงานที่รอดชีวิตอยู่จึงเป็นที่ต้องการอย่างยิ่งของภาคเศรษฐกิจการเกษตรในประเทศอังกฤษ

เจ้าของที่ดินมีตัวเลือกเพียงสองประการ คือ แข่งขันกันเพิ่มสินจ้างเพื่อให้คนงานอยากเข้าทำงานด้วย หรือไม่ก็ปล่อยให้ที่ดินของตนรกร้างว่างเปล่า เมื่อสินจ้างเพิ่มขึ้นจึงก่อให้เงินเฟ้อทั้งระบบเศรษฐกิจ ขณะเดียวกัน การผลิตสินค้าก็มีต้นทุนสูงขึ้น บรรดาผู้ดีมีฐานะประสบความเดือดร้อนตามเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน และจ้างแรงงานได้ยากขึ้น ส่งผลให้เกิดความขัดข้อง จอห์น โกเวอร์ (John Gower) ให้ความเห็นเกี่ยวกับผู้ใช้แรงงานสมัยก่อนเกิดโรคระบาดว่า "พวกเขาเกียจคร้าน พวกเขามีน้อย และพวกเขาละโมบ ทำงานเพียงน้อยนิดก็เรียกค่าตอบสูงยิ่ง" อย่างไรก็ดี แม้คนงานบางกลุ่มเดือดร้อนจากราคาสินค้าที่ทวีขึ้น ก็มีคนงานอีกกลุ่มที่ได้รับประโยชน์จากสินจ้างที่พวกตนสามารถเรียกได้สูงขึ้นในช่วงขาดแคลนแรงงานนี้

พระราชกฤษฎีกานี้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษทรงตราขึ้นเมื่อ 18 มิถุนายน 1349

กฎหมาย
------

พระราชกฤษฎีกาผู้ใช้แรงงานบัญญัติหลายสิ่ง เช่น

* บุคคลทุกคนที่อายุต่ำกว่าหกสิบปีต้องทำงาน
* ห้ามจ้างแรงงานเกินจำเป็น
* ห้ามนายจ้างให้สินจ้างและห้ามคนงานรับสินจ้างสูงกว่าอัตราที่เป็นอยู่ก่อนเกิดโรคระบาด
* ราคาอาหารต้องกำหนดให้เหมาะสมโดยไม่คิดกำไรส่วนเกิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Employment Law: Cases and Materials. Rothstein, Liebman. Sixth Edition, Foundation Press. Page 20.
2. 1 2  Cartwright, Frederick F. 1991. *Disease and History*. New York: Barnes & Noble. pp. 32-46.
3. 1 2  What was the Economy Like After the Black Death? *The Plague and England*, Cardiff University. Retrieved on April 11, 2009.
อนุสรณ์การปลดปล่อยทิเบตอย่างสันติ จัตุรัสโปตาลาในลาซา ในปี 2009 เฉลิมฉลองการเข้ามายังทิเบตของกองทัพประชาชนจีน
**การทำให้เป็นจีนในทิเบต** (อังกฤษ: Sinicization of Tibet) เป็นวลีที่ใช้เพื่อวิจารณ์การปกครองทิเบตโดยประเทศจีน เพื่ออ้างถึงการกลืนกินทางวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นในพื้นที่ทิเบตใต้การปกครองของจีน (รวมทั้งเขตการปกครองตนเองทิเบตและพื้นที่การปกครองตนเองของชาวทิเบต) และได้ทำให้ชาวทิเบตกลายเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสังคมจีนกระแสหลัก ซึ่งปรากฏชัดเจนนับตั้งแต่การรวมทิเบตเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี ค.ศ. 1950–1951 นักวิจารณ์ต่าง ๆ ระบุว่าการที่ชาวจีนฮั่นอพยพโยกย้ายเข้ามาในพื้นที่ทิเบตภายใต้การสนับสนุนของรัฐบาลจีนนั้นเป็นองค์ประกอบสำคัญของกระบวนการทำให้เป็นจีน

รัฐบาลทิเบตพลัดถิ่นระบุว่านโยบายของจีนมีผลต่อการหายไปขององค์ประกอบต่าง ๆ ของวัฒนธรรมทิเบต สิ่งนี้เรียกว่า "การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ทางวัฒนธรรม" (cultural genocide) ในทางกลับกัน รัฐบาลจีนยืนยันว่านโยบายเหล่านี้ดำเนินไปเพื่อเป็นประโยชน์ต่อทิเบต และการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมเป็นผลมาจากการทำให้ทันสมัย รัฐบาลจีนระบุว่าเศรษฐกิจของทิเบตได้ขยายตัวขึ้น การบริการและโครงสร้างพื้นฐานที่ได้รับการพัฒนาได้ทำให้คุณภาพชีวิตของชาวทิเบตดีขึ้น ส่วนภาษาทิเบตและวัฒนธรรมทิเบตนั้นก็ได้รับการปกป้องไว้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Burbu, Dawa (2001) *China's Tibet Policy*, Routledge, ISBN 978-0-7007-0474-3, pp 100–124
2. ↑  Samdup, Tseten (1993) Chinese population – Threat to Tibetan identity เก็บถาวร 5 กุมภาพันธ์ 2009 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

### บรรณานุกรม

* Schaik, Sam (2011). *Tibet: A History*. New Haven: Yale University Press Publications. ISBN 978-0-300-15404-7. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Fischer, Andrew M. *Urban Fault Lines in Shangri-La: Population and economic foundations of inter-ethnic conflict in the Tibetan areas of Western China* Crisis States Working Paper No.42, 2004. London: Crisis States Research Centre (CSRC).
* Kuzmin, S.L. *Hidden Tibet: History of Independence and Occupation*. Dharamsala, LTWA, 2011.
**พระนามส่วนพระองค์**ของฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณ เป็นหนึ่งใน "ห้าพระนาม" ที่เริ่มใช้ขึ้นโดยฟาโรห์ดเจดเอฟเร ซึ่งเป็นฟาโรห์พระองค์ที่สามจากราชวงศ์ที่สี่แห่งอียิปต์ เพื่อเป็นการเพิ่มเติมตราสัญลักษณ์*นิซุต-บิติ*แบบดั้งเดิม ซึ่งต่อมาพระนามดังกล่าวได้ถูกแยกออกจากพระนามนำหน้า เพื่อใช้เป็นพระนามอิสระ

ลักษณะพระนาม
------------

พระนาม *ซา-เร* (*Sa-Rê*) ซึ่งมีความหมายตามตัวอักษรว่า "บุตรแห่งรา" ที่เขียนขึ้นโดยปรากฏสัญลักษณ์รูปสุริยจักรและรูปห่านวางอยู่ด้านล่าง ซึ่งในช่วงแรก สัญลักษณ์รูปสุริยจักรและรูปห่านถูกวางไว้ที่ส่วนท้ายของคาร์ทูชที่ปรากฏพระนามของฟาโรห์ และจะถูกอ่านว่า: "กษัตริย์แห่งอียิปต์ล่างและบน ฟาโรห์ ... พระโอรสแห่งรา" ต่อมาสัญลักษณ์ทั้งสองก็ถูกวางไว้หน้าแทน ตำแหน่งด้านหน้าของพระนามฟาโรห์และอ่านว่า: "พระโอรสแห่งรา, ฟาโรห์ ..." ซึ่งสัญลักษณ์อักษรอียิปต์โบราณที่ใช้ในพระนามดังกล่าวนั้นจะถูกวางไว้ในคาร์ทูช

สัญลักษณ์
---------

ในรัชสมัยของฟาโรห์ดเจดเอฟเรแห่งราชวงศ์ที่สี่ ลัทธิการบูชาสุริยเทพราได้เป็นที่นิยมมากที่สุด ซึ่งในช่วงเวลาดังกล่าวฟาโรห์แห่งอียิปต์ทรงเชื่อว่าพระองค์เป็นพระโอรสที่แท้จริงของเทพรา เนื่องจากเทพราเองก็ทรงเพิ่งกลายเป็นเทพเจ้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาเทพเจ้าทั้งหมด ซึ่งจะเปลี่ยนไปในช่วงเวลาภายหลัง และเทพรารวมเป็นสัญลักษณ์กับเทพอามุน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Stephen Quirke: *The Cult of Ra: Sun-worship in Ancient Egypt*. Thames & Hudson, 2001, ISBN 0500051070, p. 59-51.
2. ↑  Jürgen von Beckerath: *Handbuch der ägyptischen Königsnamen* (= *Münchner Ägyptologische Studien*, vol. 49). von Zabern, Mainz 1999, ISBN 3-8053-2591-6, p. 25–27.
3. ↑  Jochem Kahl: *„Ra is my Lord". Searching for the Rise of the Sun God at the Dawn of Egyptian History* (= *Menes*, vol. 1). Harrassowitz, Wiesbaden 2007, ISBN 978-3-447-05540-6, p. 8, 30 & 43.
4. ↑  George Hart: *A Dictionary of Egyptian Gods and Goddesses.* Routledge & Kegan Paul, London 1986, ISBN 0-415-05909-7, p. 179–182.
**การเลือกตัวกระตุ้นของนิวรอน** (อังกฤษ: neuronal tuning) หมายถึงการที่นิวรอน (คือเซลล์ประสาท) ในสมองเลือกที่จะเป็นตัวแทนของข้อมูลทางประสาทสัมผัส (sensory) ข้อมูลทางการเคลื่อนไหว (motor) หรือข้อมูลในการรับรู้ (cognition) เซลล์ประสาทจะค่อย ๆ ปรับการเลือกตัวกระตุ้นจนเหมาะสมที่สุดโดยอาศัยประสบการณ์  การเลือกตัวกระตุ้นนั้นอาจจะมีกำลังและเฉพาะที่ ดังที่ปรากฏในคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิ (primary visual cortex) หรืออาจจะอ่อนกำลังแต่กระจายไป ดังที่ปรากฏในกลุ่มนิวรอนต่าง ๆ นิวรอนหนึ่ง ๆ อาจจะเลือกตัวกระตุ้นหลาย ๆ อย่างพร้อม ๆ กันเช่นข้อมูลทางตา ข้อมูลทางหู และข้อมูลทางจมูก ซึ่งมักจะเป็นนิวรอนที่ประสานสัมพันธ์ข้อมูลที่มาจากหลายแหล่ง การประสานสัมพันธ์ข้อมูล (integration) นั่นแหละเป็นการงานหลักของเครือข่ายเซลล์ประสาท ตัวอย่างดีที่สุดของการเลือกตัวกระตุ้นของนิวรอนสามารถเห็นได้ในระบบประสาทเกี่ยวกับการเห็น การได้ยิน การได้กลิ่น การรับรู้ความรู้สึกทางกายประเภทอื่น ๆ (somatosensory) และความทรงจำ

ตัวอย่างในระบบสายตา
-------------------

แบบ (model) การเลือกตัวกระตุ้นของนิวรอนที่ได้รับการยอมรับ เสนอว่า นิวรอนตอบสนองในระดับต่าง ๆ กันขึ้นอยู่กับความใกล้เคียงของตัวกระตุ้นจริง ๆ กับตัวกระตุ้นที่เลือก ฮูเบลและวีเซลเป็นผู้เสนอหลักฐานสำคัญแรกที่แสดงการเลือกตัวกระตุ้นของนิวรอนในงานวิจัยปี ค.ศ. 1959 ซึ่งพบว่า แสงที่ทอดยาวไปในทิศทางต่าง ๆ เป็นตัวกระตุ้นที่มีผลที่สุดในเซลล์ธรรมดา (simple cell) ของคอร์เทกซ์ลาย (striate cortex)  ส่วนนิวรอนซับซ้อนอย่างอื่น (complex cell) ตอบสนองดีที่สุดต่อเส้นทอดยาวที่กำลังเคลื่อนไหวไปเฉพาะทิศทาง  โดยรวม ๆ แล้ว นิวรอนในคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิมีการเลือกตัวกระตุ้นทั้งโดยทิศทาง โดยขนาด โดยตำแหน่ง และโดยรูปร่าง

หมายเหตุและเชิงอรรถ
-------------------

1. ↑  เป็นตัวแทนก็คือ เมื่อเซลล์นั้นได้รับข้อมูลที่เลือกเป็นตัวแทน ก็จะยิงสัญญาณส่งไปยังเซลล์อื่น ๆ บอกว่า มีข้อมูลนี้อยู่
2. ↑  Sakai, Kuniyoshi; Miyashita, Yasushi. Neuronal tuning to learned complex forms in vision. *NeuroReport* 1994, 5:829-832.
3. ↑  Grill-Spector, Kalanit; Witthoft, Nathan. Deos the Bairn Not Raed Ervey Lteter by Istlef, but the Wrod as a Wlohe? *Neuron* 2009, 62:161-162.
4. 1 2 3  Hubel, D. H.; Wiesel, T. N. Receptive Fields of Single Neurones in the Cat's Striate Cortex. *J. Physiol.* 1959, 148:574-591.
5. ↑  Wurtz, Robert H. Recounting the impact of Hubel and Wiesel. *J. Physiol.* 2009, 587:2817-2823.