recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**มาจอร์กา** (อังกฤษ: Majorca), **มัลยอร์กา** (กาตาลา: *Mallorca*) หรือ **มายอร์กา** (สเปน: *Mallorca*) เป็นเกาะในประเทศสเปน ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เป็นเกาะใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะแบลีแอริก เป็นเกาะที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดและเป็นเกาะที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของสเปน (รองจากเกาะเตเนริเฟใน[แคว้นกานาเรียส]]) เมืองหลวงของเกาะคือเมืองปัลมา ที่ยังเป็นเมืองหลักของแคว้นปกครองตนเองแห่งหมู่เกาะแบลีแอริก 

เช่นเดียวกับเกาะอื่นในหมู่เกาะแบลีแอริกอย่างอิบิซา ฟอร์เมนเตรา และมินอร์กา ที่เป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวในวันหยุดที่ได้รับความนิยมมาก นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มาจากเยอรมนี สหราชอาณาจักร และไอร์แลนด์ ชื่อของเกาะมาจากภาษาละติน **insula maior**,"เกาะใหญ่กว่า" ที่ต่อมาคือ Maiorica, "(เกาะ) ที่ใหญ่กว่า" ซึ่งเป็นการเปรียบเทียบกับเกาะมินอร์กา

เกาะนี้เป็นเกาะที่มีชายฝั่งเว้าแหว่งและลาดลึก โดยเฉพาะทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา ด้านตะวันออกและด้านใต้พื้นที่เป็นที่ราบลูกคลื่น และมีความอุดมสมบูรณ์ เหมาะแก่การเพาะปลูก มีการผลิตบรั่นดี

ภูมิศาสตร์
----------

### ภูมิภาค

มาจอร์กาเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของสเปนตามพื้นที่และมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับ 2 มายอร์ก้ามีพื้นที่ภูเขา 2 แห่งคือ Serra de Tramuntana และ Serres de Llevant แต่ละแห่งมีความยาวประมาณ 70 กม. (43 ไมล์) และครอบครองส่วนตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันออกของเกาะตามลำดับ

ยอดเขาที่สูงที่สุดในมายอร์ก้าคือ Puig Majorที่ 1,445 เมตร (4,741 ฟุต) ชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือประกอบด้วยอ่าวสองแห่ง ได้แก่ Badia de Pollença และ Badia d'Alcúdia ที่มีขนาดใหญ่กว่า

มรดกโลก
-------

ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของ Serra de Tramuntana ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี 2554
**สมาคมช่างถ่ายภาพยนตร์อเมริกัน** (**เอเอสซี**) (อังกฤษ: American Society of Cinematographers, ASC) ก่อตั้งขึ้นในฮอลลีวูดปี 1919 เป็นองค์การทางวัฒนธรรม การศึกษา และวิชาชีพที่ไม่ใช่สหภาพแรงงานหรือสมาคมอาชีพ สมาคมจัดตั้งขึ้นเพื่อพัฒนาศาสตร์และศิลป์ของการถ่ายภาพยนตร์และรวบรวมช่างถ่ายภาพยนตร์หลายคนเพื่อแลกเปลี่ยนเทคนิคและแนวคิด และเพื่อสนับสนุนให้ภาพยนตร์เป็นแขนงหนึ่งของศิลปะ ประธานเอเอสซีคนปัจจุบันคือ สตีเฟน ไลต์ฮิลล์

สมาชิกของสมาคมจะใช้ตัวอักษรหลังชื่อว่า "เอเอสซี" โดย โจเซฟ เอช. ออกัส ช่างถ่ายภาพยนตร์เรื่อง *แซนด์* ที่ฉายเมื่อปี 1920 เป็นสมาชิกดั้งเดิมของเอเอสซี และเป็นคนแรกที่มี "เอเอสซี" ต่อจากชื่อของเขาปรากฏบนเครดิตท้ายเรื่อง

เฉพาะช่างถ่ายภาพยนตร์และหัวหน้างานเทคนิคพิเศษเท่านั้นที่สามารถเป็นสมาชิกของเอเอสซีได้ ข้อกำหนดขั้นพื้นฐานของการเป็นสมาชิกคือ ต้องเป็นผู้กำกับภาพอย่างน้อยห้าเรื่องในแปดปีที่ผ่านมา มีชื่อเสียงระดับมืออาชีพ และได้รับการแนะนำจากสมาชิกเอเอสซีสามคนที่ทำงานอยู่หรือเกษียณแล้ว

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Members - The American Society of Cinematographers". *theasc.com*. สืบค้นเมื่อ 2020-10-26.
2. 1 2 3  "About - The American Society of Cinematographers". *theasc.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-09-19.
3. ↑  *Sand (1920)*, IMDb, สืบค้นเมื่อ 2018-09-19
4. ↑  Marine, Joe (2015-08-06). "How to Become a Member of the American Society of Cinematographers". *No Film School*. สืบค้นเมื่อ 2018-09-19.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* American Society of Cinematographers collection (Margaret Herrick Library, Academy of Motion Picture Arts and Sciences)
โมเดลจำลองขนาดเล็กของพระราชวังหลวงเกียวโต (ทิศเหนืออยู่ทางด้านซ้าย)
**พระราชวังหลวงเกียวโต** (ญี่ปุ่น: 京都御所; โรมาจิ: *Kyōto-gosho*; ทับศัพท์: เคียวโตะโกโช, อังกฤษ: Kyoto Imperial Palace) เป็นพระราชวังหลวงที่ตั้งอยู่ในนครเกียวโต เป็นที่ประทับในอดีตขององค์จักรพรรดิ ซึ่งจักรพรรดิทรงย้ายไปพำนักที่พระราชวังหลวงโตเกียวตั้งแต่ปี ค.ศ. 1869 โดยที่ในปัจจุบัน พระราชวังหลวงเกียวโตเปิดให้สาธาณชนได้เช้าชมและท่องเที่ยว โดยอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของสำนักพระราชวัง

พระราชวังเกียวโตเป็นพระราชวังที่สร้างขึ้นหลังสุดในนครเกียวโต โดยตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครหลวงเก่า เฮอังเกียว ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อทดแทนพระราชวังเดิมคือ **พระราชวังหลวงเฮอัง** (ญี่ปุ่น: 大内裏; โรมาจิ: *ได-ไดริ*) ทีมีขนาดใหญ่กว่าและมีสภาพทรุดโทรม ซึ่งพระราชวังเดิมนี้ ตั้งอยู่ทางตะวันตกของพระราชวังเกียวโตในปัจจุบัน พระราชวังเกียวโตถูกลดบทบาทและความสำคัญไปมากในช่วงการปฏิรูปเมจิ ที่มีการย้ายนครหลวงไปยังโตเกียวในปี ค.ศ. 1869 อย่างไรก็ตามภายหลังจากนั้น จักรพรรดิไทโช และ จักรพรรดิโชวะ ก็ยังทรงประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษกที่พระราชวังแห่งนี้

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**พระราชวังเกียวโต**

* สำนักพระราชวังญี่ปุ่น | Kyoto Imperial Palace
* ภาพถ่ายที่พระราชวังเกียวโต
* Satellite View of the Kyoto Imperial Palace at Wikimapia

  


| * ด
* ค
* ก
พระราชวังและพระราชฐานในประเทศญี่ปุ่น |
| --- |
| วังที่ประทับ | 
* พระราชวังหลวงโตเกียว
* พระราชวังโทงู
* พระตำหนักอากาซากะ
* พระราชวังอาโอยามะ
* พระราชฐานฮิงะชิ
* พระราชฐานซัมบันโช
* พระราชฐานทากานาวะ
* พระราชวังหลวงเกียวโต
* พระราชวังโอมิยะ
* พระราชวังหลวงเซนโต
* พระตำหนักคัตสึระ
* พระตำหนักชูงะกุอิน
* พระตำหนักนะซุ
* พระตำหนักฮายามะ
* พระตำหนักซุซุกิ

 |  |
| วังในอดีต | 
* พระตำหนักอะกะซะกะ
* พระราชวังหลวงเฮอัง
* พระราชวังฟุกุฮะระ
* พระราชวังฟุจิวะระ
* พระราชวังเฮโจ
* พระราชวังนะงะโอะกะ
* พระราชวังนะงะระโทะโยะซะกิ
* พระราชวังนะนิวะ
* พระราชวังคุดะระ
* พระราชวังคุนิ
* พระราชวังโอสึ
* หมู่พระราชวังอะซุกะ
* พระราชวังหลวงซะกะ
* พระราชวังชิงะระกิ
* พระราชวังทะกะสึ
* พระราชวังเทเอน

 |
เรือรบขนาดเล็ก
บทความนี้เกี่ยวกับเรือรบประเภทหนึ่ง สำหรับรถยนต์ ดูที่ เชฟโรเลต คอร์เวทท์ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เรือคอร์เวต (แก้ความกำกวม)
เรือคอร์เวตการสงครามปราบเรือดำน้ำไอเอ็นเอส *กโมรฏา* ของกองทัพเรืออินเดีย
**เรือคอร์เวต** (อังกฤษ: corvette) เป็นเรือรบขนาดเล็ก แต่ดั้งเดิมแล้วเรือนี้เป็นเรือประเภทที่เล็กที่สุดซึ่งถือว่าเป็นเรือรบโดยตัวของมันเอง (proper warship) (หรือ "มีระดับ", rated) ชั้นเรือรบที่อยู่เหนือเรือคอร์เวตคือเรือฟริเกต ขณะที่เรือชั้นต่ำกว่าคือเรือสลุปศึก (sloop-of-war) ตามประวัติศาสตร์

บทบาทสมัยใหม่ที่เรือคอร์เวตปฏิบัติ ได้แก่ เรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่ง, เรือเร็วโจมตีติดอาวุธนำวิถี และเรือเร็วโจมตี เรือคอร์เวตเหล่านี้โดยทั่วไปมีระวางระหว่าง 500 ตันถึง 2,000 ตัน แม้ว่าการออกแบบล่าสุดอาจเฉียด 3,000 ตันก็ตาม เนื่องจากมีขนาดและความสามารถที่คาบเกี่ยวกับเรือฟริเกตขนาดเล็ก อย่างไรก็ตาม เรือคอร์เวตสมัยใหม่ไม่เหมือนกับเรือฟริเกตในปัจจุบันตรงที่ไม่มีความทนทานและความทนทานต่อการเดินเรือเพียงพอสำหรับการเดินทางไกล

คำว่า "คอร์เวต" พบครั้งแรกในภาษาฝรั่งเศสกลาง ซึ่งเป็นคำย่อของคำว่า*คอร์ฟ* (*corf*) ในภาษาดัตช์ ที่แปลว่า "ตะกร้า" จากภาษาละติน ซึ่งคือ*คอร์บิส* (*corbis*)

ทั้งนี้ ยศ "กัปตันเรือคอร์เวต" ซึ่งเทียบได้กับ "นาวาตรี" ในกองทัพเรือหลาย ๆ กองทัพเรือ มีที่มาจากชื่อของเรือประเภทนี้ ยศดังกล่าวเป็นรองมากที่สุดในสามยศ "กัปตันเรือ" ของกองทัพเรือยุโรปหลายแห่ง (เช่น ฝรั่งเศส, สเปน, อิตาลี, โครเอเชีย) และอเมริกาใต้ (เช่น อาร์เจนตินา, ชิลี, บราซิล, โคลอมเบีย) เนื่องจากเรือคอร์เวตเป็นเป็นเรือชั้นที่เล็กที่สุดของเรือรบที่ได้รับการจัดระดับ ตามธรรมเนียมแล้วเป็นเรือชั้นเล็กที่สุดที่มีสิทธิ์เป็นผู้บังคับการเรือที่มียศ "กัปตันเรือ"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "corvette". Merriam-Webster. สืบค้นเมื่อ 2011-08-13.

อ่านเพิ่ม
---------

* The collection *Three Corvettes* by Nicholas Monsarrat recounts the writer's World War II experiences on corvettes, starting as an inexperienced small-boat sailor and ending as captain.[]
* The novel *The Cruel Sea* (1951), also by Nicholas Monsarrat, about the life and death of a Flower-class corvette and the men in her, is regarded as one of the classic naval stories of World War II.
* James B. Lamb's two books, *The Corvette Navy* and *On the Triangle Run*, give an autobiographical and historical perspective of life on Royal Canadian Navy corvettes in World War II. The author served on them for six years from Halifax to the beaches of D-Day.[]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เรือคอร์เวต**

* Watch the 1943 film *Corvette Port Arthur* at NFB.ca
* "Second submarine hunter enters service in the Bay of Bengal – Times of India". *The Times of India*.

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* เช็กเกีย

 |
**การประชุมโต๊ะกลมดัตช์-อินโดนีเซีย** จัดขึ้นในเดอะเฮกระหว่างวันที่ 23 สิงหาคม ถึง 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1949 ระหว่างผู้แทนของเนเธอร์แลนด์, สาธารณรัฐอินโดนีเซีย และสภาที่ปรึกษาสหพันธ์ (BFO) อันเป็นตัวแทนของรัฐต่าง ๆ ที่เนเธอร์แลนด์จัดตั้งขึ้นในกลุ่มเกาะอินโดนีเซีย ก่อนหน้าการประชุมนี้ มีการประชุมระดับสูงเกิดขึ้นระหว่างเนเธอร์แลนด์กับอินโดนีเซียแล้วสามครั้ง การประชุมนี้ยุติลงโดยเนเธอร์แลนด์ตกลงถ่ายโอนอธิปไตยให้แก่สหรัฐอินโดนีเซีย

การประชุม
---------

การประชุมโต๊ะกลมกำลังอยู่ในช่วงการประชุม
ทั้งสองบรรลุความตกลงในการถอนทหารดัตช์ "ภายในระยะเวลาสั้นที่สุดที่เป็นไปได้" และสหรัฐอินโดนีเซียจะมอบ "สถานะชาติที่ได้รับอนุเคราะห์ยิ่ง" แก่เนเธอร์แลนด์ นอกจากนั้น จะไม่มีการเลือกปฏิบัติระหว่างคนหรือบริษัทสัญชาติดัตช์ และสาธารณรัฐตกลงจะเข้าควบคุมความตกลงการค้าที่เจรจาโดยหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ อย่างไรก็ดี มีอยู่สองประเด็นสำคัญที่ตกลงกันไม่ได้ คือ ว่าด้วยหนี้ในช่วงที่เนเธอร์แลนด์ปกครองในฐานะเจ้าอาณานิคม และสถานะของนิวกินีตะวันตก

การเจรจาว่าด้วยหนี้ในประเทศและหนี้ต่างประเทศของการปกครองอาณานิคมหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ยืดเยื้อออกไป โดยต่างฝ่ายต่างเสนอการคำนวณของตนและโต้แย้งว่าสหรัฐอินโดนีเซียควรรับผิดชอบต่อหนี้ที่เนเธอร์แลนด์ก่อไว้หลังยอมจำนนต่อญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1942 หรือไม่ โดยเฉพาะผู้แทนอินโดนีเซียรู้สึกขุ่นเคืองที่ต้องครอบคลุมสิ่งที่เห็นว่าเป็นราคาการปฏิบัติทางทหารของเนเธอร์แลนด์ต่ออินโดนีเซีย ท้ายที่สุด จากการเข้าแทรกแซงของสมาชิกสหรัฐอเมริกาของคณะกรรมาธิการอินโดนีเซียสหประชาชาติ (UN Commission on Indonesia) ฝ่ายอินโดนีเซียจึงตระหนักว่าการตกลงจ่ายหนี้ส่วนของเนเธอร์แลนด์จะเป็นราคาที่พวกเขาจะต้องจ่ายเพื่อให้ได้รับการถ่ายโอนอธิปไตย วันที่ 24 ตุลาคม ผู้แทนอินโดนีเซียตกลงว่าอินโดนีเซียจะรับภาระหนี้รัฐบาลหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ประมาณ 4,300 ล้านกิลเดอร์ดัตช์

ปัญหาที่ว่านิวกินีตะวันตกควรรวมเข้าหรือไม่เกือบส่งผลให้การประชุมถึงทางตัน ผู้แทนอินโดนีเซียถือมุมมองว่าอินโดนีเซียควรประกอบด้วยดินแดนหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ทั้งหมด ฝ่ายเนเธอร์แลนด์ปฏิเสธที่จะประนีประนอม โดยอ้างว่านิวกินีตะวันตกไม่มีความสัมพันธ์ด้านเชื้อชาติกับส่วนที่เหลือของกลุ่มเกาะ แม้ความเห็นของสาธารณชนดัตช์จะสนับสนุนให้ถ่ายโอนนิวกินีตะวันตกแก่อินโดนีเซีย คณะรัฐมนตรีดัตช์กังวลว่าจะไม่สามารถให้สัตยาบันความตกลงโต๊ะกลมในรัฐสภาหากยอมรับจุดนี้ ท้ายสุด ในช่วงเช้าของวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1949 มีการบรรลุความประนีประนอม สถานะของนิวกินีตะวันตกจะถูกพิจารณาผ่านการเจรจาระหว่างสหรัฐอินโดนีเซียและเนเธอร์แลนด์ภายในปีที่มีการถ่ายโอนอธิปไตยนั้น

การประชุมดังกล่าวปิดลงอย่างเป็นทางการในอาคารรัฐสภาเนเธอร์แลนด์เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1949 และอธิปไตยถูกถ่ายโอนให้แก่สหรัฐอินโดนีเซียเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ปีเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kahin (1952), p. 437
2. ↑  Kahin (1952), pp. 439-441, 443.
3. ↑  Ide Anak Agung, (1973) p. 67.
4. ↑  Kahin (1952), p. 444, 443.
5. ↑  Ide Anak Agung, (1973) pp. 69-70.
6. ↑  Ide Anak Agung, (1973) pp. 70-71.

บรรณานุกรม
----------

* Ide Anak Agung Gde Agung (1973) *Twenty Years Indonesian Foreign Policy: 1945-1965* Mouton & Co ISBN 979-8139-06-2
* Kahin, George McTurnan (1952) *Nationalism and Revolution in Indonesia* Cornell University Press, ISBN 0-8014-9108-8
**ติตุส ฟุลวิอุส ยูนิอุส กวิเอตุส** (เสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 261) เป็นผู้แย่งชิงตำแหน่งจักรพรรดิแห่งโรมันในช่วงรัชสมัยของจักรพรรดิกัลลิเอนุส

ประวัติ
-------

กวิเอตุสเป็นบุตรชายของฟุลวิอุส มากริอานุส กับสตรีชั้นสูงคนหนึ่ง ตามฮิสตอเรีย เอากุสตา กวิเอตุสได้มีตำแหน่งเป็นผู้ควบคุมทหารในช่วงรัชสมัยของจักรพรรดิวาแลริอานุส แต่ข้อมูลดังกล่าวถูกปัดตกโดยนักประวัติศาสตร์[]

กวิเอตุสได้รับตำแหน่งจักรพรรดิพร้อมกับพี่ชายนามว่า มากริอานุส มินอร์ หลังจากการจับตัวของจักรพรรดิวาแลริอานุสในสงครามกับจักรวรรดิซาเซเนียนในปี ค.ศ. 260 ด้วยทายาทที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างจักรพรรดืกัลลิเอนุส ซึ่งอยู่ไกลออกไปทางตะวันตก ทหารได้เลือกจักรพรรดิทั้งสอง การสนับสนุนจากบิดาของเขา ซึ่งเป็นผู้ควบคุมสมบัติของจักรวรรดิ และอิทธิพลของบาลิสตา ซึ่งเป็นขุนนางไปรตอเรียนของจักรพรรดิวาแลริอานุส ผู้สวรรคตไปแล้ว

กวิเอตุสและมากิรอานุส ผู้เป็นกงสุลที่ได้รับเลือก ในช่วงเวลาดังกล่าวต้องเผชิญกับจักรพรรดิกัลลิเอนุสในทางตะวันตก ส่วนกวิเอตุสและบาลิสตาอยู่ในมณฑลทางตะวันออก ขณะที่พี่ชายและบิดายกทัพไปยุโรปเพื่อยึดอำนาจการปกครองของจักรวรรดิโรมัน หลังจากความพ่ายแพ้และการเสียชีวิตของพี่ชายและพ่อของเขาในเทรซในปี ค.ศ. 261 กวิเอตุสก็ได้สูญเสียการควบคุมของมณฑลในการสนับสนุนโดยแซ็ปติมุส ออไดนาตัสแห่งพัลมีรา กษัตริย์ที่ภักดีของชาวโรมัน ผู้ซึ่งช่วยผลักดันชาวเปอร์เซียออกจากจังหวัดทางตะวันออกและฟื้นฟูมณฑลเมโสโปเตเมียแห่งโรมันใน ค.ศ. 260[] กวิเอตุสถูกบังคับให้หนีไปยังเมืองเอเมซา ซึ่งกวิเอตุสถูกปิดล้อมที่นั่นโดยออไดนาตัส[] ในระหว่างที่กวิเอตุสถูกสังหารโดยชาวเมือง ซึ่งเป็นไปได้ว่าเป็นการที่บาลิสตายุยง

อ้างอิง
-------

1. ↑  รูปจำลองของกวิเอตุสและจักรพรรดิร่วมมากริอานุส มินอร์เฉลิมฉลองให้กับกองทัพ ความมั่นใจในชัยชนะ และการมาถึงของเวลาแห่งความสุขที่คาดการณ์ไว้ล่วงหน้า หัวข้อทั้งหมดนี้มีความสำคัญมากในช่วงเวลาฉุกเฉิน เมื่อจักรวรรดิโรมันสูญเสียจักรพรรดิในการสู้รบกับจักรวรรดิซาเซเนียน และกองทัพอยู่ลึกเข้าไปในดินแดนของศัตรู
2. ↑  Jones, pg. 757
3. ↑  Historia Augusta, Tyranni Triginta, 12:10
4. ↑  Jones, pg. 758
5. ↑  Körner, www.roman-emperors.org/galusurp.htm#Note%202
6. ↑  Körner, www.roman-emperors.org/galusurp.htm#Note%202
7. ↑  Jones, pg. 757
8. ↑  (Zonaras xii.24)

บรรณานุกรม
----------

* Körner, Christian, "Usurpers in the east: The Macriani and Ballista", s.v. "Usurpers under Gallienus", *De Imperatoribus Romanis*
* Jones, A.H.M. Martindale, J.R. *The Prosopography of the Later Roman Empire, Vol. I: AD260-395*, Cambridge University Press, 1971
คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**กว่างโจวอินเตอร์เนชันนัลไฟแนนซ์เซ็นเตอร์**

**กว่างโจวอินเตอร์เนชันนัลไฟแนนซ์เซ็นเตอร์** (จีนตัวย่อ: 广州国际金融中心; จีนตัวเต็ม: 廣州國際金融中心; พินอิน: *Guǎngzhōu Guójì Jīnróng Zhōngxīn*; อังกฤษ: Guangzhou International Finance Center) เป็นตึกระฟ้าขนาด 103 ชั้น สูง 440.2 เมตร (1,444 ฟุต) กำลังก่อสร้างติดถนนจูเจียงตะวันตกในเขตเทียนเหอ เมืองกว่างโจว สาธารณรัฐประชาชนจีน ตึกได้สร้างถึงจุดสูงสุดในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2551

ในการก่อสร้างตึกกวางเจาอินเตอร์เนชันนัลไฟแนนซ์เซ็นเตอร์ ผู้ออกแบบอาคารคือวิลคินสัน อาร์เร เริ่มต้นสร้างในปี พ.ศ. 2548 และแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2553 ตึกนี้เป็นตึกที่สูงที่สุดแห่งหนึ่งในกว่างโจวและประเทศจีน ตึกแห่งนี้สำหรับใช้เป็นศูนย์ประชุม โรงแรม และสำนักงาน โดยชั้นที่ 1 ถึง 66 จะใช้เป็นสำนักงาน ชั้นที่ 67 ถึง 68 เป็นห้องควบคุมเครื่องกล ชั้น 69 ถึง 98 เป็นโรงแรมและชั้น 99 และ 100 เป็นจุดชมวิวทิวทัศน์เมือง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2009-03-29. สืบค้นเมื่อ 2009-10-05.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Skyscraperpage entry
* Skyscrapercity thread

พิกัดภูมิศาสตร์: 23°7′13.25″N 113°19′5.07″E﻿ / ﻿23.1203472°N 113.3180750°E﻿ / 23.1203472; 113.3180750
**เรือคอร์เวตชั้น*เบราน์ชไวค์*** (เยอรมัน: *Korvette K130*) บางครั้งเรียกว่า **เรือคอร์เวต 130** เป็นชั้นเรือคอร์เวตเดินทะเลรุ่นใหม่ล่าสุดของประเทศเยอรมนี โดยเรือรบห้าลำได้เข้ามาแทนที่เรือเร็วโจมตีชั้น*เกพรัด*ของกองทัพเรือเยอรมัน

ส่วนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2016 มีการประกาศว่าจะมีการจัดหาเรือคอร์เวตชุดที่สองจำนวนห้าลำ ซึ่งแต่เดิมจะจัดหาระหว่าง ค.ศ. 2022–2025 แต่ขณะนี้มีรายงานว่าล่าช้า การตัดสินใจดังกล่าวเป็นไปตามข้อกำหนดของเนโทที่คาดหวังว่าเยอรมนีจะจัดหาเรือคอร์เวตทั้งหมดสี่ลำในระดับความพร้อมสูงสุดสำหรับปฏิบัติการเขตชายฝั่งภายใน ค.ศ. 2018 และด้วยเรือคอร์เวตเพียงห้าลำสามารถจัดหาได้เพียงสองลำเท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Germany's K130 Batch 2 Corvette Program 2 Years Behind Schedule". 17 October 2022.
2. ↑  "Fünf neue Korvetten für die Bundeswehr", *Faz*.
3. ↑  "German Navy to Get Five More K130 Braunschweig-class Corvettes", *Navy recognition*, 14 November 2016.

บรรณานุกรม
----------

* Warship International Staff (2007). "First of the German K 130 Class". *Warship International*. **XLIV** (4): 364–365. ISSN 0043-0374.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เรือคอร์เวตชั้น*เบราน์ชไวค์***

* Korvette Braunschweig-Klasse @ Marine (official homepage of the German Navy)
* Manufacturer's website
ดอกแก้วมังกร
**แก้วมังกร** (อังกฤษ: Dragon fruit) (สกุล *Hylocereus*) อยู่ในวงศ์ Cactaceae ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับกระบองเพชร มีพื้นเพดั้งเดิมอยู่ในเม็กซิโกเข้ามาในเอเชียที่เวียดนามก่อน โดยบาทหลวงชาวฝรั่งเศสเมื่อประมาณ 100 ปีมาแล้ว โดยปลูกมากตามแนวชายฝั่งทะเลตะวันออกจากเมืองญาตรังไปจนถึงไซ่ง่อน

ลักษณะ
------

แก้วมังกรเป็นไม้เลื้อย มีลำต้นยาวประมาณ 5 เมตร มีรากทั้งในดินและรากอากาศ ชอบดินร่วนระบายน้ำดี ชอบแสงแดดพอเหมาะ โล่งแจ้ง แต่ไม่แรงเกินไป ดอกสีขาว ขนาดใหญ่กลีบยาวเรียงซ้อนกัน บานตอนกลางคืน ผลแก้วมังกรมีรูปทรงเป็นทรงกลมรี สีของเปลือกผลเมื่อดิบเป็นสีเขียว เมื่อสุกเป็นมีสีแดงม่วงหรือสีบานเย็น มีกลีบเลี้ยงสีเขียวติดอยู่รอบผล ผลแก้วมังกรส่วนใหญ่มีน้ำหนักประมาณ 300 - 600 กรัม เมื่อผ่าผลแก้วมังกรจะเห็นเนื้อของผลแก้วมังกรสีขาวหากผลนั้นเป็นแก้วมังกรพันธุ์เวียดนามหรือพันธุ์ไทย และเนื้อผลจะมีสีแดงหรือชมพูเมื่อผลนั้นเป็นพันธุ์เนื้อสีขาวโดยมีเมล็ดสีดำเล็กคล้าย ๆ เม็ดงา หรือเม็ดแมงลักกระจายฝังอยู่ทั่วเนื้อ แก้วมังกรสายพันธุ์ที่นิยมปลูกมีดังนี้

* พันธุ์เนื้อขาวเปลือกแดง (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Hylocercus undatus*  (Haw) Brit. & Rose.) เปลือกสีชมพูสด ปลายกลีบสีเขียว รสหวานอมเปรี้ยวหรือหวานจัด
* พันธุ์เนื้อขาวเปลือกเหลือง (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Hylocercus megalanthus*) เปลือกสีเหลือง ผลเล็กกว่าพันธุ์อื่น ๆ เนื้อสีขาว เมล็ดขนาดใหญ่และมีน้อยกว่าพันธุ์อื่น รสหวาน
* พันธุ์เนื้อแดงเปลือกแดง (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Hylocercus costaricensis*) หรือพันธุ์คอสตาริกา เปลือกสีแดงจัด ผลเล็กกว่าพันธุ์เนื้อขาวเปลือกแดง แต่รสหวานกว่า

การเพาะปลูก
-----------

แก้วมังกรเป็นไม้เลื้อยลำต้นอ่อนจำเป็นต้องมีหลักให้ลำต้นเกาะยึดซึ่งหลักจะเป็นไม้เนื้อแข็งหรือเสาซีเมนต์ก็ได้ ถ้าใช้ท่อซีเมนต์เป็นเสาซึ่งรูปทรงกลมภายในกลวงแต่เทปูนไว้ก้นท่อเพื่อไว้ใส่น้ำหล่อเลี้ยงให้เสามีความชุ่มชื้นอยู่เสมอ ฝังท่อซีเมนต์ลงในดินประมาณ 40 – 50 เซนติเมตร ต้องสูงจากพื้นดินประมาณ 1.5 – 2 เมตร ด้านบนของเสาทำเป็นร้านให้กิ่งเกาะแผ่ขยายออกไประยะปลูก 3 x 3 เมตร เตรียมหลุมขนาด 30 x 30 x 30 เซนติเมตร รอบ ๆ หลัก หลักละ 4 หลุม สำหรับปลูกหลุมละ 1 ต้น รองก้นหลุมด้วยปุ๋ยหมักเก่า 1 ปุ้งกี๋ เมื่อนำกิ่งพันธุ์ลงหลุมแล้วมัดกิ่งพันธุ์ให้แนบหลักและกันแดดให้ 1 – 2 สัปดาห์

ประโยชน์
--------

แก้วมังกรนิยมรับประทานเป็นผลไม้สด เป็นส่วนผสมของฟรุตสลัดหรือปั่นเป็นน้ำผลไม้ เป็นผลไม้ที่สามารถรับประทานเพื่อบรรเทาอาการโรคความดันโลหิต โรคเบาหวาน[] ตลอดจนช่วยลดความอ้วนเนื่องจากเป็นผลไม้ที่มีแคลอรีต่ำ เป็นผลไม้ที่มีกากใยสูง มีวิตามินและแร่ธาตุต่าง ๆ ที่ช่วยทั้งในเรื่องการบำรุงผิวพรรณ กระดูกและฟันแข็งแรง ช่วยดูดซับสารพิษต่าง ๆ ออกจากร่างกาย เช่น สารตกค้างจากยาฆ่าแมลงที่มากับผัก สารตกค้างเช่นตะกั่ว ที่มาจากควันท่อไอเสียรถยนต์ และสารอื่น ๆ และยังช่วยลดการเกิดมะเร็งอีกด้วย

รวมภาพ
------

* ผลแก้วมังกรผลแก้วมังกร
* แก้วมังกรที่ขายในโปแลนด์แก้วมังกรที่ขายในโปแลนด์
* เนื้อสีขาว เปลือกสีแดงเนื้อสีขาว เปลือกสีแดง
* เนื้อสีแดง เปลือกสีแดงเนื้อสีแดง เปลือกสีแดง
* เนื้อสีแดงเนื้อสีแดง
* เนื้อสีขาว เปลือกสีเหลืองเนื้อสีขาว เปลือกสีเหลือง
* เนื้อสีชมพูเนื้อสีชมพู
* ต้นแก้วมังกรต้นแก้วมังกร

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  นิดดา หงส์วิวัฒน์ และทวีทอง หงส์วิวัฒน์. แก้วมังกร ใน ผลไม้ 111 ชนิด: คุณค่าอาหารและการกิน. กทม. แสงแดด. 2550 หน้า 37 - 39

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**แก้วมังกร**
ธารน้ำแข็งอาเล็ทช์
**ธารน้ำแข็งอาเล็ทช์** (เยอรมัน: *Aletschgletscher*) หรือ **มหาธารน้ำแข็งอาเล็ทช์** (เยอรมัน: *Grosse Aletschgletscher*) เป็นธารน้ำแข็งที่ใหญ่ที่สุดในเทือกเขาแอลป์ ตั้งอยู่ในรัฐวาเล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ธารน้ำแข็งนี้มีความยาวราว 23 กิโลเมตร มีปริมาตรราว 15.4 ลูกบาศก์กิโลเมตร และกินพื้นที่กว่า 81.7 ตารางกิโลเมตร ตัวธารน้ำแข็งมีความกว้างราว 940 เมตร ธารน้ำแข็งนี้ไหลจากระดับ 4,160 เมตรลงมาสู่ระดับ 1,650 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ธารน้ำแข็งอาเล็ทช์และหุบเขาโดยรอบได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางธรรมชาติโดยยูเนสโก

ธารน้ำแข็งแห่งนี้เกิดขึ้นจากการบรรจบกัน ณ ระดับความสูง 4,160 เมตรเหนือระดับน้ำทะเลของธารน้ำแข็งขนาดย่อย 4 สาย อันได้แก่:

* **โกรเซอร์อาเล็ทช์เฟียร์น** (Grosser Aletschfirn) ทางตะวันตก จากอาเล็ทช์ฮอร์น (Aletschhorn) และไดรเอ็คฮอร์น (Dreieckhorn)
* **ยุงเฟราเฟียร์น** (Jungfraufirn) ทางตะวันตกเฉียงเหนือ จากเขายุงเฟรา (Jungfrau)
* **เอวิชชเนเฟ็ลท์** (Ewigschneefäld) ทางเหนือ จากเขาเมินช์ (Mönch)
* **กรือเน็คเฟียร์น** (Grüneggfirn) ทางตะวันออก จากกรือเน็คฮอร์น (Grünegghorn)
ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *ยามาอูจิ*

**ยามาอูจิ ทาดาโยชิ** (ญี่ปุ่น: 山内忠義,1592-1665) เป็นไดเมียวในต้นยุคเอโดะ เจ้าแคว้นคนที่ 2 ของแคว้นศักดินาโทซะ บุตรชายคนโตของยามาอูจิ ยาซูโตโยะ และบุตรบุญธรรมของยามาอูจิ คาซูโตโยะ ผู้เป็นลุงของเขา

ประวัติ
-------

เขาเกิดในปีบุนโรกุที่ 1 (ค.ศ. 1592) ที่ปราสาทคาเกงาวะ (掛川城) จังหวัดโทโตมิ

ในปีเคโชที่ 8 (ค.ศ. 1603) เขากลายเป็นบุตรบุญธรรมของยามาอูจิ คาซูโตโยะและได้รับชื่อใหม่จากโทกูงาวะ ฮิเดตาดะ (徳川秀忠) ว่า**ทาดาโยชิ** ในปีเคโชที่ 10 (ค.ศ. 1605) เขาได้เป็นประมุขของตระกูล แต่เนื่องจากเขายังเด็ก เขาจึงได้รับความช่วยเหลือจากยาซูโตโยะพ่อที่แท้จริงของเขา ในปีเคโชที่ 15 (ค.ศ. 1610) เขาได้รับความไว้วางใจให้เข้าไปอยู่ในตระกูลมัตสึไดระ (松平氏) ได้รับแต่งตั้งเป็นจูชิอิอิเกะ (従四位下) และได้รับตำแหน่ง โทซะโนะคามิ (土佐守) ในช่วงเวลานี้ เขาได้เปลี่ยนชื่อปราสาทของเขาคือปราสาทคาวาชิยามะเป็นปราสาทโคจิ ในฤดูหนาวปีเคโชที่ 19 (ค.ศ. 1614) เขาได้เข้าร่วมการล้อมโอซากะทางฝั่งของตระกูลโทกูงาวะ ในเวลานั้น คัตสึนางะ โมริ ซึ่งเป็น 1 ในข้ารับใช้ได้หลบหนีออกจากทาดาโยชิ และเข้าร่วมกับฝ่ายตระกูลโทโยโตมิ ในฤดูร้อนปีเคโชที่ 20 (ค.ศ. 1615) เขาไม่ได้เข้าร่วมการล้อมโอซากะได้เนื่องจากเขาไม่สามารถข้ามทะเลได้เนื่องจากเกิดพายุ

ในปีเคโชที่ 17 (ค.ศ. 1612) เมื่อเขาดำรงตำแหน่งเจ้าผู้ครองแคว้นด้วยตัวเอง เขาได้ตรากฎหมาย 75 ฉบับ และดำเนินการปฏิรูปการปกครองแคว้น ที่นำโดยมูรากามิ ฮาจิเบ（村上八兵衛）ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1631 คาเนยามะ โนนากะ (野中兼山) ได้รับการแต่งตั้งให้ปฏิรูปการบริหารแคว้น เขาได้เสริมความแข็งแกร่งให้กับรากฐานของการบริหารแคว้นโดยดำเนินการปฏิรูปทางการเงินผ่านการค้าแบบระบบผูกขาดและแก้ไขปัญหาชายแดนกับแคว้นอูวาจิมะจังหวัดอิโยะ ผลจากการปฏิรูปนั้นยิ่งใหญ่ แต่คำใส่ร้ายของกลุ่มที่อิจฉาความสำเร็จของคาเนยามะและภาระอันหนักอึ้งต่อประชาชนในพื้นที่ทำให้เกิดการต่อต้าน และในวันที่ 3 เดือน 7 ปีเมเรกิที่ 2 (ค.ศ. 1656) ทาดาโยชิก็เกษียณคาเนยามะก็สูญเสียการสนับสนุนและสูญเสียตำแหน่งของเขา

เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 24 เดือน 11 ปีคันบุนที่ 4 (ค.ศ. 1665) อายุ 74 ปี หลุมศพของเขาอยู่ที่วัดชินเนียว ในเมืองโคจิ จังหวัดโคจิ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  山本 2005, p. 285. sfn error: no target: CITEREF山本2005 (help)
2. 1 2  『寛政重修諸家譜』。
3. 1 2  『高知県史』通史編。
4. ↑  村川浩平『日本近世武家政権論』（日本図書刊行会、2000年6月）75頁。
**สมาคมนักปราชญ์** (learned societies) หรือ **สมาคมผู้รู้** หมายถึงสมาคมที่จัดตั้งขึ้นเพื่อส่งเสริมและยกระดับวิชาความรู้ในสาขาวิชาการต่างๆ โดยสมาชิกภาพอาจเปิดให้บุคคลทั่วไปเป็นได้ หรืออาจจำกัดเฉพาะผู้มีคุณสมบัติตามกำหนด ดังเช่นสมาคมนักปราชญ์ที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศต่างๆ เช่น *แอกคาเดอเมีย เดอิ ลินเซอิ* (en:Accademia dei Lincei ก่อตั้ง พ.ศ. 2146 ตรงกับรัชสม้ยของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช), *อแคเดมี ฟรังเซส์* (en:Académie Française ก่อตั้ง พ.ศ. 2178 ตรงกับรัชสม้ยของสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง), ราชสมาคมแห่งลอนดอน (ก่อตั้ง พ.ศ. 2203 ตรงกับรัชสม้ยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช), *โซดาลิทาส ลิทเทอรารุม วิสตูลานา* (en:Sodalitas Litterarum Vistulana ก่อตั้ง พ.ศ. 2031 ตรงกับปลายรัชสม้ยของสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ) เป็นต้น

สมาคมนักปราชญ์เกือบทั้งหมดเป็นองค์การไม่แสวงกำไร กิจกรรมทั่วๆ ไป รวมถึงการจัดประชุมทางวิชาการเพื่อการนำเสนอและการอภิปรายผลงานค้นคว้าวิจัยใหม่ๆ และตีพิมพ์หรือให้การอุปถัมภ์วารสารวิชาการของสาขานั้นๆ บางสมาคมทำหน้าที่เป็นองค์การวิชาชีพ เพื่อกำกับดูแลกิจกรรมของสมาชิกเพื่อประโยชน์สาธารณะ หรือเพื่อประโยชน์ร่วมกันของมวลสมาชิก

สมาคมนักปราชญ์มีความสำคัญยิ่งในทางสังคมวิทยาวิทยาศาสตร์ การรวมกันก่อตั้งกันเป็นรูปสมาคมนับเป็นก้าวสำคัญที่จะก่อให้เกิดสาขาวิชาหรือแขนงวิชาใหม่ๆ ขึ้น

สมาคมนักปราชญ์อาจมีลักษณะของวัตถุประสงค์เป็นแบบทั่วไปที่กว้าง เช่น *สมาคมเพื่อความก้าวหน้าแห่งวิทยาศาสตร์อเมริกัน* (en:American Association for the Advancement of Science ก่อตั้ง พ.ศ. 2391 ตรงกับปลายรัชสม้ยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 3) หรืออาจมีวัตถุประสงค์ที่จำเพาะเจาะจง เช่น *สมาคมภาษาสมัยใหม่* (en: Modern Language Association) 

สมาคมนักปราชญ์เกือบทั้งหมดจะเป็นสมาคมแห่งประเทศที่มีสมาคมสาขาในประเทศ (แม้บางสมาคมอาจมีสาขาในประเทศอื่น) หรืออาจเป็นสมาคมนานาชาติ เช่น *สหพันธ์สมาคมห้องสมุดนานาชาติ* (en:International Federation of Library Associations) ในกรณีหลังนี้มักมีสมาคมสาขาในประเทศต่างๆ สมาคมนักปราชญ์ในระดับท้องถิ่นก็มีเช่นกัน เช่น *สมาคมการแพทย์แมสซาชูเซตส์* ซึ่งตีพิมพ์วารสารการแพทย์แห่งนิวอิงแลนด์ที่มีชื่อเสียง

สมาชิกภาพ
---------

บางสมาคมรับสมาชิกผู้เพียงมีความสนใจในสาขาวิชาการนั้นๆ หากบุคคลผุ้นั้นเสียค่าสมาชิกให้สมาคม สมาคมที่เก่าแก่และเน้นวิชาการและวิชาชีพอาจมอบสมาชิกภาพประเภทวุฒิหรือกิตติคุณแก่สมาชิกที่มีคุณสมบัติถึงขนาดทั้งในด้านการทำคุณประโยชน์แก่วงวิชาการหรือจากการประสบความสำเร็จในการค้นคว้าวิจัยที่สำคัญในสาขาวิชา ประโยชน์ทั่วไปที่สมาชิกของสมาคมได้รับคือ ค่าบอกรับวารสารวิชาการของสมาคมในอัตราที่ต่ำมากเมื่อเทียบกับอัตราการบอกรับของผู้มิได้เป็นสามชิกหรือที่วางจำหน่ายทั่วไป

ดูเพิ่ม
-------

* การประขุมทางวิชาการ
* รายชื่อสมาคมนักปราชญ์
* สมาคมวิชาชีพ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ฐานข้อมูลสมาคมนักปราชญ์ หรือสมาคมวิชาการสาขาต่างๆ ในหลายประเทศรวบรวมโดยมหาวิทยาลัยวอเตอร์ลู เก็บถาวร 2003-12-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพขยายของสแตมป์ผ่านแว่นขยาย
แว่นขยายทำจากพลาสติก
เลนส์พลาสติกที่ใช้ในการขยายภาพหน้าจอโทรทัศน์
**แว่นขยาย** เป็นกระจกที่ทำจากเลนส์นูน ใช้ในการขยายภาพวัตถุ เลนส์มักจะใส่อยู่ในกรอบพร้อมด้ามจับ 

แว่นขยายยังเป็นสัญลักษณ์ของนักสืบในนวนิยาย โดยเฉพาะเชอร์ล็อก โฮมส์

ประวัติ
-------

อุปกรณ์ขยายภาพวัตถุที่ปรากฏหลักฐานและเก่าแก่ที่สุดคือเลนส์ของอริสโตฟานเนสในปี 424 ก่อนคริสต์ศักราช มีลักษณะเป็นทรงกลมแก้วที่บรรจุน้ำ เซเนกาถึงกับกล่าวถึงอุปกรณ์ชิ้นนี้ว่าสามารถใช้อ่านตัวอักษรไม่ว่าจะเล็กหรือมัวแค่ไหนก็ตามได้ โรเจอร์ เบคอนได้กล่าวถึงคุณสมบัติของแว่นขยายช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ในประเทศอังกฤษ และแว่นตาก็ได้ประดิษฐ์ขึ้นช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 เช่นเดียวกัน ในประเทศอิตาลี

อ้างอิง
-------

1. ↑  *The history of the telescope* by Henry C. King, Harold Spencer Jones Publisher Courier Dover Publications, 2003 Pg 25 ISBN 0-486-43265-3, ISBN 978-0-486-43265-6
2. ↑  Kriss, Timothy C.; Kriss, Vesna Martich (April 1998). "History of the Operating Microscope: From Magnifying Glass to Micro neurosurgery". *Neurosurgery*. **42** (4): 899–907. doi:10.1097/00006123-199804000-00116. PMID 9574655.
**สมาคมฟันดาบแห่งประเทศอังกฤษ** (อังกฤษ: British Fencing Association) เป็นองค์กรกำกับดูแล (NGB) ของกีฬาโอลิมปิกสาขาฟันดาบสากลในหมู่เกาะอังกฤษ (ไม่รวมสาธารณรัฐไอร์แลนด์) โดยมีนักฟันดาบสากลประมาณ 10,000 คนในสหราชอาณาจักร และสโมสรฟันดาบสากลกว่า 400 แห่ง ที่มีส่วนร่วมต่อสมาคมฟันดาบแห่งประเทศอังกฤษ

ประวัติ
-------

ใน ค.ศ. 1902 สมาคมฟันดาบสมัครเล่น (AFA) ได้รับการก่อตั้งขึ้นเพื่อกำกับดูแลกีฬาฟันดาบสมัครเล่นในสหราชอาณาจักร (ซึ่งทางโรงเรียนฟันดาบแห่งประเทศอังกฤษ ที่มีส่วนกำกับดูแลฟันดาบสากลระดับอาชีพไม่ได้ก่อตั้งขึ้นในรูปแบบปัจจุบัน จนกระทั่ง ค.ศ. 1949) อย่างไรก็ตาม ข้อกำหนดสำหรับระดับสมัครเล่นในขณะนี้ได้มีการเลิกล้มไป และในระดับอาชีพที่ได้มีการอนุญาตขึ้นในสหราชอาณาจักร ดังนั้น ใน ค.ศ. 1996 จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็นสมาคมฟันดาบแห่งประเทศอังกฤษ

สมาคมฟันดาบสมัครเล่น ได้รวมบทบาททั้งโรงเรียนในประเทศแม่สำหรับประเทศอังกฤษรวมถึงโรงเรียนแห่งชาติ เพียงไม่นานภายหลังจากที่สมาคมฟันดาบแห่งประเทศอังกฤษได้รับการก่อตั้ง และแยกขึ้นมาใหม่ กีฬาฟันดาบสากลของประเทศอังกฤษ ก็ได้รับการก่อตั้งขึ้นเพื่อโรงเรียนในประเทศแม่สำหรับประเทศอังกฤษโดยเฉพาะ เมื่อเวลาผ่านไป ขอบเขตที่จัดเจนของบทบาททั้งสองก็ได้กัดกร่อนลง

อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงของชื่อ สมาคมฟันดาบแห่งประเทศอังกฤษ และการยอมรับในฝีมือของสมาชิกระดับอาชีพ โรงเรียนฟันดาบแห่งประเทศอังกฤษยังคงดำเนินการก่อนถึง ค.ศ. 1996 ในบทบาทของการให้บริการระบบการฝึกอบรม, การฝึกฝน และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆสำหรับผู้ฝึกสอนฟันดาบสากล

การอุปถัมภ์
-----------

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2011 สมาคมฟันดาบแห่งประเทศอังกฤษได้ประกาศการสนับสนุนห้าปีด้วยข้อตกลงมูลค่า 1 ล้านปอนด์จากบีซเลย์กรุ๊ป ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านประกันภัยกลุ่มลอยด์ ซึ่งบีซเลย์จะเป็นผู้สนับสนุนหลัก เช่นเดียวกันกับการเป็นผู้รับประกันอย่างเป็นทางการ ของกีฬาฟันดาบสากลประเทศอังกฤษจนถึงสิ้นปี ค.ศ. 2015 เพื่อสร้างเป็นมรดกตกทอดในสาขาการกีฬา

แอนดรู ฮอร์ตัน ซึ่งเป็นผู้บริหารระดับสูงของบีซเลย์กล่าวว่า: "กีฬาฟันดาบได้รวมความมีวินัย, ความคล่องตัว และความแม่นยำ ซึ่งคุณสมบัติเหล่านี้เป็นที่ชื่นชมจากทางบีซเลย์ นอกจากนี้ยังเป็นกีฬาที่เราสามารถทำให้เป็นผลงานที่มีความหมาย ทั้งในระดับการแข่งขันสูงสุด และผ่านทางโรงเรียนฟันดาบทั่วประเทศ" 

การลงทุนดังกล่าวมีส่วนช่วยต่อกองทุนของทีมบริเตนใหญ่ (รวมถึง ความคาดหวังในกีฬาพาราลิมปิก) โดยเดอะเนชันแนลอะคาเดมีได้เพิ่มการมีส่วนร่วมในระดับชุมชนเพื่อการกีฬา, การดำเนินการกีฬาฟันดาบของอังกฤษ รวมถึงรายการเวิลด์คัพ ตลอดจนการตลาดและการอุปถัมภ์ด้านการกีฬา

การบริหาร
---------

สำนักงานสมาคมฟันดาบแห่งประเทศอังกฤษ ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 1 ประตูบารอน 33-35 ถนนรอธส์ไชลด์ ลอนดอน W4 5HT โดยมีประธานคณะกรรมการบริหารปัจจุบัน คือ ปิแอร์ส มาร์ติน

อ้างอิง
-------

1. ↑  British Fencing and UK Fencing Clubs from Try My Sport
2. ↑  Williams, Ollie (18 January 2011). "British Fencing secures £1m sponsorship deal". BBC Sport. สืบค้นเมื่อ 8 February 2011.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* British Fencing
* Beazley British Fencing homepage
* Federation Internationale D'escrime
* BBC Sport - Fencing
***แลก*** (อังกฤษ: Long Lost) เป็นนวนิยายแนวสืบสวนสอบสวน/ระทึกขวัญ เขียนโดย ฮาร์ลาน โคเบน งานเขียนชิ้นนี้เป็นลำดับที่ 9 ในชุด *นักสืบไมรอน โบลิทาร์* โดยเล่มนี้มีแตกต่างจากเล่มอื่น ๆ ในชุด ตรงที่ฉากส่วนใหญ่จะอยู่ในประเทศอังกฤษและฝรั่งเศส ฉบับภาษาอังกฤษ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ดั๊ตตั้น เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552 ส่วนฉบับภาษาไทย แปลโดยมณฑารัตน์ ทรงเผ่า ตีพิมพ์โดยแพรวสำนักพิมพ์ เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2552 ออกวางจำหน่ายในช่วงงานมหกรรมหนังสือครั้งที่ 14

เรื่องย่อ
---------

ไมรอน โบลิทาร์ ได้รับโทรศัพท์จาก เทเรส คอลลินส์ คนรักเก่าที่เลิกรากันไปตั้งแต่เมื่อสิบปีที่แล้ว และไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย เทเรสขอให้ไมรอนเดินทางไปหาเธอที่ปารีส โดยไม่บอกเหตุผลอะไร เมื่อไปถึง เทเรสได้เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของเธอตลอดช่วงเวลาสิบปีที่ผ่านมาให้เขาฟัง ทั้งความลำบากลำบนจากการตั้งท้อง ความอิ่มเอิบใจยามที่ลูกน้อยของเธอคลอดออกมา จนมาถึงอุบัติเหตุครั้งสำคัญที่พรากทุกอย่างไปจากชีวิตของเธอ ไม่ว่าจะเป็นการแต่งงาน ความสุข และบุตรสาวอันเป็นที่รัก แถมตอนนี้ริค อดีตสามีของเธอยังถูกฆาตกรรม และเธอเองก็ตกเป็นผู้ต้องสงสัย เธอไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร

แต่ไมรอนกลับพบหลักฐานที่ทำให้เรื่องราวทุกอย่างพลิกผัน เพราะในที่เกิดเหตุพบเลือดของใครอีกคนหนึ่ง ซึ่งจากการพิสูจน์พบว่าเป็นของบุตรสาวของริคและเทเรสซึ่งเสียชีวิตไปตั้งแต่เมื่อสิบปีที่แล้ว

นั่นหมายความว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ตลอดสิบปีที่ผ่านมานี้ หรือจะเป็นไปได้ไหมว่าริคมีลูกกับคนอื่นอีกที่ไม่ใช่เทเรส แล้วไหนจะมีเรื่องส่วนตัวของเทเรสที่ถูกเก็บเป็นความลับมาเนิ่นนาน

ไมรอนกับเทเรสต้องเผชิญหน้ากับผู้ร้ายที่พวกเขาไม่รู้ว่าเป็นใคร ในประเทศที่ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่มองเห็น รวมทั้งต้องต่อสู้กับกลไกทางการเมืองระหว่างประเทศอย่าง กระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ (Homeland Security) องค์การตำรวจสากล (Interpol) หน่วยปฏิบัติการลับแห่งอิสราเอล (Mossad) ทั้งคู่จึงต้องเร่งสืบหาความจริง ไม่ใช่เพียงเพื่อให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวของเทเรสกันแน่เท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงการเปิดโปงแผนการร้ายระดับชาติอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "แลก (Long Lost)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2012-10-09.
2. ↑  แลก Long Lost[*ลิงก์เสีย*]

| * ด
* ค
* ก
งานเขียนของ ฮาร์ลาน โคเบน |
| --- |
| ไมรอน โบลิทาร์ | หลง (1995) • กลลวง (1996) • เล่ห์ (1996) • แค้น (1997) • พลาด (1998) • ซ้อน (1999) • ลับ (2000) • สัญญา (2006) • แลก (2009) • หลอก (2011) • ย้อนคืน (2016) |
| มิคกี้ โบลิทาร์ | ผีเสื้อแห่งความลับ (2011) • เฉียด (2012) • พบ (2014) |
| วินด์เซอร์ ฮอร์น ล็อกวู้ดที่สาม | วิน (2021) |
| เล่มเดี่ยว | แกล้ง (1990) • เฉือน (1991) • อย่าบอกใคร (2001) • หาย (2002) • โอกาสสุดท้าย (2003) • อย่ามอง (2004) • ไม่รู้ (2005) • พราง (2007) • อย่าเผลอ (2008) • คืน (2010) • ซ่อน (2012) • สาบสูญ (2013) • ลวง (2014) • แฉ (2015) • อย่าหลอกกัน (2016) • อย่าปล่อย (2017) • หนี (2019) |
**สปิน** (SPIN) คือเครื่องมือสำหรับตรวจสอบโมเดลซอฟต์แวร์ พัฒนาขึ้นโดยทีมซึ่งนำโดยเจอราร์ด เจ. โฮลซ์แมน (Gerard J. Holzmann) ที่เบลล์แล็บ SPIN เป็นเครื่องมือตรวจสอบบนพื้นฐานออโตมาตา (การทำงานของเครื่องมือตรวจสอบอาศัยหลักทฤษฎีออโตมาตา). ในการตรวจสอบ, ระบบเป้าหมายสำหรับการตรวจสอบเขียนบรรยายด้วยภาษาโปรเมลา (Promela; *Pro*cess *Me*ta *La*nguage) ซึ่งมีความสามารถในการบรรยายถึงแบบจำลองของ asynchronous distributed algorithms ในรูปแบบของ non-deterministic automata ส่วนคุณสมบัติที่ต้องการตรวจสอบเขียนระบุด้วยสูตร LTL (ตรรกศาสตร์เวลาแบบเชิงเส้น; Linear Temporal Logic)
ซึ่งจะถูกนำไปหาผลลบและแปลงไปสู่บุชิออโตมาตาเพื่อนำไปใช้ในกระบวนการตรวจสอบขั้นต่อไป. 
นอกจากจะเป็นเครื่องมือสำหรับตรวจสอบโมเดลแล้ว SPIN ยังสามารถใช้เป็นซิมูเลเตอร์เพื่อจำลองวิถีการรันที่เป็นไปได้ของระบบ และแสดงผลเป็นสายของการรันระบบได้.

SPIN แตกต่างไปจากเครื่องมือตรวจสอบโมเดลอื่นๆตรงที่มันไม่ได้*กระทำ*การตรวจสอบด้วยตัวของมันเอง แต่จะสร้างโค้ดภาษา C ขึ้นมาเป็นตัวตรวจสอบสำหรับโมเดลเป้าหมายแต่ละอัน. ซึ่งเทคนิคนี้ช่วยประหยัดหน่วยความจำและทำให้การตรวจสอบมีประสิทธิภาพ และนอกจากนั้นยังทำให้การเพิ่มเติม/แก้ไขโมเดล โดยเพิ่มเติม/แก้ไขบางส่วนของโค้ดผลลัพธ์ที่ได้จาก SPIN.
SPIN ยังมีทางเลือกที่ช่วยให้กระบวนการตรวจสอบมีความรวดเร็วมากยิ่งขึ้นและประหยัดหน่วยความจำมากยิ่งขึ้น อาธิเช่น:

* การลดลำดับบางส่วน (partial order reduction) ;
* การบีบอัดสเตท (state compression) ;
* การแฮชบิทสเตท (bitstate hashing) คือ แทนที่จะเก็บทั้งหมดของสเตทก็จัดเก็บเพียงแค่แฮชโค้ดในบิทฟิลด์. เทคนิคนี้ช่วยลดการใช้หน่วยความจำได้อย่างมากแต่ก็ต้องแลกด้วยการสูญเสียความสมบูรณ์ไป;
* การบับคับความเท่าเทียมแบบหละหลวม (weak fairness enforcement)

ประวัติ
-------

1. การพัฒนา SPIN เริ่มขึ้นในปีค.ศ. 1980
2. เวิร์คชอปประจำปีของ SPIN ได้ถูกจัดขึ้นตั้งแต่ปีค.ศ. 1995 เพื่อผู้ใช้, นักวิจัย, และผู้สนใจเกี่ยวกับการตรวจสอบโมเดล
3. ในปีค.ศ. 2001SPIN ได้รับรางวัล System Software Award จาก ACM (Association for Computing Machinery)

อ้างอิง
-------

* Holzmann, G. J. *The SPIN Model Checker: Primer and Reference Manual*. Addison Wesley, 2004. ISBN 0-321-22862-6.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* SPIN website
**ซาโตชิ อีดะ** (ญี่ปุ่น: 飯田覚士; โรมาจิ: *Iida Satoshi*) เกิดเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2512 ที่เมืองนาโงยะ ประเทศญี่ปุ่น

ประวัติ
-------

ซาโตชิ อีดะ เป็นมวยถนัดซ้าย ชกอยู่ในสังกัด มิโดริ ยิม (Midori Gym) ชิงแชมป์โลกครั้งแรกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ของสมาคมมวยโลก (WBA) กับอาลิมี กอยติอา นักมวยชาวเวเนซุเอลา ในปี พ.ศ. 2539 และเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอ​ไปในยกที่ 5 ซึ่งเป็นการแพ้ครั้งแรกของอีดะด้วย ครั้นเมื่อเข็มขัดแชมป์เปลี่ยนไปเป็นของหยกไทย ศิษย์ อ. อีดะ จึงได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกอีกครั้งกับหยกไทยในปี พ.ศ. 2540 ปรากฏว่าผลออกมาเสมอกันไปแบบที่ฝ่ายอีดะน่าจะเป็นผู้ชนะ แต่ในปลายปีเดียวกัน ซาโตชิ อีดะ ได้มีโอกาสพิสูจน์ฝีมือกับหยกไทยอีกครั้ง และครั้งนี้อีดะเป็นฝ่ายชนะคะแนน 12 ยก ได้เป็นแชมป์โลก

ซาโตชิ อีดะ ป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้ 2 ครั้ง โดยครั้งแรกเป็นการชกกับฮิโรกิ อิโอกะ นักมวยชาวญี่ปุ่นด้วยกันเอง และสามารถเอาชนะคะแนนไปได้ ซาโตชิ อีดะ มาเสียตำแหน่งแชมป์ไปในการป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 3 โดยเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เฮซุส โรฮัส นักมวยชาวเวเนซุเอลาไปอย่างที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน และหลังจากนั้นอีดะก็แขวนนวมไปทันที

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ประเทศญี่ปุ่นรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (2537)
* แชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท
	+ ชิง 23 ธันวาคม 2540 ชนะคะแนน หยกไท ศิษย์ อ. ที่ ญี่ปุ่น
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 29 เมษายน 2541 ชนะคะแนน ฮิโรกิ อิโอกะ ที่ ญี่ปุ่น
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 26 กรกฎาคม 2541 ชนะคะแนน ฆูลิโอ กัมโบอา ที่ ญี่ปุ่น
	+ เสียแชมป์ 23 ธันวาคม 2541 แพ้คะแนน เฮซุส โรฮัส ที่ ญี่ปุ่น
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลก WBA จูเนียร์แบนตัมเวท เมื่อ 29 เมษายน 2539 แพ้ทีเคโอ​ อาลิมี กอยติอา ยก 5 ที่ ญี่ปุ่น
	+ ชิงแชมป์โลก WBA จูเนียร์แบนตัมเวท เมื่อ 29 เมษายน 2540 เสมอกับ หยกไท ศิษย์ อ. ที่ ญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------


* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
**ชามะลิ** (จีน: 茉莉花茶; พินอิน: *mòlìhuāchá*) เป็นชาประเภทหนึ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศจีน

ชามะลิถูกจัดอยู่ในประเภท ชาดอกไม้ (花茶, huāchá) ซึ่งเป็นกลุ่มของชาที่แยกต่างหากจากกลุ่มชาหกชนิดทั่วไปของจีน และในบางกรณีก็รวมชาดอกไม้เป็นชนิดที่เจ็ดของชาจีน

การผลิตทำโดยดูดซับกลิ่นหอมของดอก มะลิลา ซึ่งเป็นดอกไม้ในวงศ์มะลิ เข้าไปในใบชา ทำให้มีกลิ่นดอกไม้แรงแต่ไม่รบกวนรสชาติของชา โดยทั่วไปจะใช้ชาเขียว แต่ก็ยังอาจใช้ชาขาว ชาอูหลง หรือ ชาผูเอ่อร์ ด้วย

ที่ประเทศจีน เมืองฝูโจวในมณฑลฝูเจี้ยน เป็นที่รู้จักในฐานะพื้นที่การผลิตที่สำคัญของชาชนิดนี พื้นที่การผลิต กระบวนการผลิต และวัฒนธรรมชาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น มรดกทางการเกษตรโลก โดยองค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ ในชื่อ "ชามะลิและระบบวัฒนธรรมแห่งเมืองฝูโจว" ที่ภาพเหนือของจีนถือเป็นเรื่องปกติที่จะถวายชามะลิเพื่อเป็นการต้อนรับผู้มาเยือน

* ชามะลิเซียนเถาที่เพิ่งชงชามะลิเซียนเถาที่เพิ่งชง
* ใบชามะลิเซียนเถา พันด้วยด้ายเพื่อทำเป็นรูปร่างแบบนี้ใบชามะลิเซียนเถา พันด้วยด้ายเพื่อทำเป็นรูปร่างแบบนี้
* ใบชามะลิ (สีขาวคือกลีบดอกมะลิ)ใบชามะลิ (สีขาวคือกลีบดอกมะลิ)

ซัมปินจะ
--------

 ซัมปินจะเป็นชามะลิแบบโอกินาวะ
ที่จังหวัดโอกินาวะของญี่ปุ่น ได้นำชามะลิมาทำเป็นแบบโอกินาวะ เรียกว่า **ซัมปินจะ** (ญี่ปุ่น: さんぴん茶; โรมาจิ: *sanpincha*) ที่มาของชื่อมาจากภาษาจีนว่า **เซียงเพี่ยนฉา** (香片茶) ซึ่งเป็นอีกคำที่หมายถึงชามะลิ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  布目潮渢 (1998). *中国茶文化と日本*. 汲古選書. 汲古書院. ISBN 4762950211.
2. 1 2  Gong, Wen. Lifestyle in China. 五洲传播出版社, 2007. Retrieved October 23, 2010, from
3. ↑  沖縄のお茶はさんぴん茶だけじゃない デイリーポータルZ：@nifty
**ถนนกัลยาณไมตรี** (อักษรโรมัน: *Thanon Kanlayanamaitri*) เป็นถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ในแขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร เป็นถนนสายสั้น ๆ เชื่อมระหว่างถนนสนามไชยบริเวณแยกกัลยาณไมตรี กับถนนอัษฎางค์และถนนบำรุงเมือง ที่สะพานช้างโรงสีบริเวณแยกสะพานช้างโรงสี

ถนนกัลยาณไมตรี เป็นถนนที่อยู่ระหว่างอาคารกระทรวงกลาโหม กับกรมแผนที่ทหาร ตั้งชื่อเป็นเป็นเกียรติแก่พระยากัลยาณไมตรี (ฟรานซิส บี. แซร์) ชาวอเมริกันที่เข้ามารับราชการในประเทศไทย และมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในกิจการต่างประเทศโดยเฉพาะในช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งเดิมวังสราญรมย์ที่อยู่ใกล้เคียง เคยเป็นที่ตั้งของกระทรวงการต่างประเทศ

นอกจากนี้แล้ว ตัวอาคารของกระทรวงกลาโหมที่อยู่ข้างถนนกัลยาณไมตรี ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมแบบปัลลาดีโอมีความสวยงาม โดดเด่นด้วยตัวอาคารสีเหลือง มีหน้าต่างเป็นจำนวนนับร้อยบาน จึงนิยมใช้เป็นสถานที่ถ่ายรูป หรือใช้สำหรับถ่ายทำโฆษณาหรือภาพยนตร์ต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ดร.ฟรานซิส บี. แซร์". *ทรูปลูกปัญญา*. 2012-05-23. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-02-14. สืบค้นเมื่อ 2018-02-18.
2. ↑  "12 ที่เที่ยวถ่ายรูปเล่นใกล้กรุงฯ โลเคชั่นดี ฟรี! ไม่มีค่าเข้า! งานนี้รูปเพียบบบ". *chillpainai.com*. 2017-07-28. สืบค้นเมื่อ 2018-02-18.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนกัลยาณไมตรี
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°45′04″N 100°29′42″E﻿ / ﻿13.751137°N 100.494930°E﻿ / 13.751137; 100.494930
**ซาโกกุ** (อังกฤษ: Sakoku; ญี่ปุ่น: 鎖国) เป็นนโยบายต่างประเทศของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะเป็นระยะเวลา 265 ปีในช่วงยุคเอโดะ (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1603 ถึง 1868) ความสัมพันธ์และการค้าระหว่างญี่ปุ่นและประเทศอื่น ๆ ถูกจำกัดอย่างรุนแรงและชาวต่างชาติเกือบทั้งหมดถูกห้ามไม่ให้เข้ามาในประเทศขณะที่คนญี่ปุ่นถูกกันไม่ให้ออกนอกประเทศ

นโยบายดังกล่าวประกาศใช้โดยรัฐบาลโชกุนภายใต้การปกครองของโทกูงาวะ อิเอมิตสึ ผ่านกฤษฎีกาหลายฉบับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1633 ถึง ค.ศ. 1639 และสิ้นสุดลงหลังจาก ค.ศ. 1853 เมื่อ "การเดินทางของเพร์รี" ของพลเรือจัตวาแมทธิว ซี. เพร์รีบังคับให้เปิดประเทศญี่ปุ่นเพื่อการค้ากับอเมริกาผ่านสนธิสัญญาที่เรียกว่าสนธิสัญญาคานางาวะ

ช่วงเวลาของการค้าขายที่ไม่จำกัด กะลาสีเรือและพ่อค้าชาวญี่ปุ่นเดินทางไปทั่วเอเชีย บางครั้งก่อตัวเป็นชุมชนนิฮอนมาชิในบางเมือง เช่น หมู่บ้านญี่ปุ่นในอยุธยา ในขณะที่ทูตอย่างเป็นทางการไปเยือนรัฐต่าง ๆ ในเอเชีย นิวสเปน (รู้จักกันในนามเม็กซิโกตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 19) และยุโรป ช่วงนี้มีพ่อค้าและโจรสลัดต่างชาติจำนวนมากที่อาศัยอยู่ในญี่ปุ่นและทำงานในน่านน้ำญี่ปุ่น

คำว่า ซาโกกุ มีต้นกำเนิดมาจากงานเขียนต้นฉบับชื่อ ซาโกกุ-รง ที่เขียนโดยนักดาราศาสตร์และนักแปลชาวญี่ปุ่นชื่อ ชิซูกิ ทาดาโอะ ในปี ค.ศ. 1801 ชิซูกิ ได้คิดคำขึ้นในขณะที่แปลผลงานของ เอ็งเงิลแบร์ท เค็มพ์เฟอร์ นักเดินทางและแพทย์ชาวเยอรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ที่เกี่ยวกับประเทศญี่ปุ่นหลังจากเดินทางมาจากอาณาจักรอยุธยา

ญี่ปุ่นไม่ได้โดดเดี่ยวอย่างสมบูรณ์ภายใต้นโยบายซาโกกุ ซาโกกุเป็นระบบที่มีการวางกฎระเบียบที่เข้มงวดเกี่ยวกับการค้าและความสัมพันธ์ระหว่างประเทศโดยรัฐบาลโชกุนและแคว้นศักดินาบางแห่ง มีการค้าขายกับจีนอย่างกว้างขวางผ่านท่าเรือนางาซากิทางตะวันตกสุดของญี่ปุ่น นโยบายดังกล่าวระบุว่าอิทธิพลของยุโรปเพียงแห่งเดียวคือโรงงานของดัตช์ที่เดจิมะในนางาซากิ นวัตกรรมทางวิทยาศาสตร์ เทคนิค และการแพทย์ของตะวันตกหลั่งไหลเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่นผ่าน รังงากุ (ดัตช์ศึกษา) การค้ากับเกาหลีจำกัดอยู่ที่ แคว้นศักดินาสึชิมะ (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดนางาซากิ) และการแลกเปลี่ยนทางการทูตได้กระทำผ่าน โชซ็อน ทงชินซา จากเกาหลี การค้ากับชาวไอนุถูกจำกัดไว้ที่แคว้นศักดินามัตสึมาเอะในฮอกไกโด และการค้ากับอาณาจักรริวกิวเกิดขึ้นในแคว้นศักดินาซัตสึมะ (ปัจจุบันคือจังหวัดคาโงชิมะ) นอกเหนือจากการติดต่อทางการค้าโดยตรงเหล่านี้ในต่างจังหวัด ประเทศคู่ค้ายังส่งคณะทูตไปพบโชกุนที่ปราสาทเอโดะและที่ปราสาทโอซากะ

นอกจากนี้ จีนภายใต้ราชวงศ์หมิง ราชวงศ์ชิง และเกาหลีภายใต้ราชวงศ์โชซ็อนได้ดำเนินนโยบายการโดดเดี่ยวก่อนที่ญี่ปุ่นจะทำ โดยเริ่มจากราชวงศ์หมิงที่ดำเนินนโยบายไห่จินในปี ค.ศ. 1371 ซึ่งต่างจากซาโกกุ อิทธิพลจากต่างประเทศนอกเอเชียตะวันออกถูกห้ามโดยจีนและเกาหลี ในขณะที่ญี่ปุ่นอนุญาตให้มีการศึกษาแนวความคิดแบบตะวันตกหรือ รังงากุ ยกเว้นศาสนาคริสต์ จีนถูกบังคับให้เปิดประเทศโดยสนธิสัญญานานกิงและสนธิสัญญาที่ตามมาภายหลังความพ่ายแพ้ในสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง โชซ็อนซึ่งมีชื่อเสียงในฐานะอาณาจักรฤๅษีถูกบังคับออกจากการโดดเดี่ยวโดยญี่ปุ่นโดยสนธิสัญญาญี่ปุ่น–เกาหลี ค.ศ. 1876 โดยใช้การทูตด้วยเรือปืนซึ่งสหรัฐเคยใช้บังคับญี่ปุ่นให้เปิดประเทศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gunn, Geoffrey C (2003), *First globalization: the Eurasian exchange, 1500 to 1800*, p. 151, ISBN 9780742526624
2. ↑  Jalal, Ibrahim (2021) *Hokkaido - A History of Japan's Northern Isle and its People.* Earnshaw Books. pp 43-44
วิดีโอเกมปี ค.ศ. 2020

|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

***สปิริตแฟเรอร์*** (อังกฤษ: *Spiritfarer*) เป็นเกมแอ็กชันการจำลองการจัดการและกระบะทรายแนวอินดี ที่พัฒนาและเผยแพร่โดยสตูดิโอธันเดอร์โลตัสเกมส์ของแคนาดา ซึ่งได้รับการเผยแพร่สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์, แมคโอเอส, ลินุกซ์, เพลย์สเตชัน 4, นินเท็นโด สวิตช์, เอกซ์บอกซ์วัน และสตาเดียในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2020 โดยตัวละครหลักที่ชื่อสเตลลา ได้กลายเป็น "สปิริตแฟเรอร์" ซึ่งมีหน้าที่ในการส่งวิญญาณของผู้ตายไปสู่ชีวิตหลังความตาย เกมนี้ได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกจากนักวิจารณ์โดยทั่วไป โดยยกย่องรูปแบบการเล่นที่ดำเนินไปอย่างช้า ๆ, ภาพเคลื่อนไหวโดยละเอียด, ดนตรีออเคสตรา และธีมที่เป็นเอกลักษณ์

โครงเรื่อง
----------

ผู้เล่นสวมบทเป็นสเตลลา พร้อมกับสัตว์เลี้ยงของเธอที่เป็นแมวชื่อแดฟโฟดิล ซึ่งเธอได้รับช่วงต่อจากแครอนในตำนานในฐานะสปิริตแฟเรอร์คนใหม่ โดยเป็นคนล่องเรือข้ามฟากในทะเลเพื่อค้นหาวิญญาณ รวมทั้งตอบสนองความปรารถนาสุดท้ายของพวกเขา และสุดท้ายก็พาพวกเขาไปที่เอเวอร์ดอร์ ซึ่งเป็นประตูสู่ชีวิตหลังความตาย

การตอบรับ
---------

| การตอบรับ |
| --- |
|  |

*สปิริตแฟเรอร์*ได้รับ "บทวิจารณ์ที่เป็นที่นิยมโดยทั่วไป" สำหรับเวอร์ชันพีซี ตามตัวรวบรวมบทวิจารณ์ เมทาคริติก

ทอม มากส์ จากเว็บไซต์*ไอจีเอ็น'* ให้คะแนนเกม 9 เต็ม 10 และให้รางวัลเอดิเตอส์ชอยซ์ โดยเปรียบเทียบเกมดังกล่าวเป็นการผสมผสานระหว่าง*แอนิมอลครอสซิง*และเกมแพลตฟอร์ม เขาระบุว่าในขณะที่เกม "ต่อสู้กับหัวข้อที่หนักหน่วงเกี่ยวกับความตายและผู้ที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง" แต่ก็ยัง "มีสีสัน" และ "รู้สึกดี" เขาเรียกแคมเปญนี้ว่า "เต็มไปด้วยตัวละครที่มีเสน่ห์พร้อมเรื่องราวที่น่าเศร้าและน่าประทับใจ" แม้ว่าจะระบุว่า "ไม่ใช่ทุกตัวละครที่มีผลกระทบเท่าคนอื่น" เขาระบุว่าการย้อนรอยนั้น "น่าเบื่อ" และหลักเกณฑ์ของเกมก็กลายเป็นเรื่องที่คาดเดาได้ โดยงานทางโลกกลายเป็น "รวดเร็วซ้ำซาก" หากผู้เล่นพยายามเพิ่มความชำนิชำนาญ แต่การที่เกมบังคับให้ตัวละครอันเป็นที่รักจากไปนั้นส่งผลต่ออารมณ์

ราเชล วอตส์ จากนิตยสาร*พีซี เกมเมอร์* ได้ให้คะแนนเกมที่ 85 เต็ม 100 โดยกล่าวว่าเป็น "ซิมชีวิตที่มีประโยชน์" ที่ "เกี่ยวข้องกับหัวข้อแห่งความตาย และความเห็นอกเห็นใจด้วยความสมดุลอย่างเชี่ยวชาญ" อย่างไรก็ตาม เธอได้วิจารณ์ "ความคลุมเครืออย่างมีจุดมุ่งหมาย" เกี่ยวกับธรรมชาติของชีวิตหลังความตายและผู้อยู่อาศัยในฐานะ "ความชัดเจนของเจตนาของตัวละคร[ซึ่งทำให้สับสน]" เอริก แวน อัลเลน จาก*ยูเอสเกมเมอร์*ได้ให้คะแนนเกมที่ 4 เต็ม 5 โดยกล่าวว่างานเขียนของเกมนี้ "อบอุ่น, ตลก และมีเสน่ห์" และเกมนี้ "สนุกที่สุดในส่วนเล็ก ๆ"

เกมนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงเกมส์ฟอร์อิมแพกต์และเกมอินดียอดเยี่ยมจากเดอะเกมอะวอดส์ 2020

เบน "ยาห์ตซี" ครอชอว์ จากดิเอสเคปิสต์ได้มอบรางวัลให้แก่สปิริตแฟเรอร์สำหรับเกมยอดเยี่ยมแห่งปี ค.ศ. 2020 ของเขา

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  *Spiritfarer Review - IGN* (ภาษาอังกฤษ), สืบค้นเมื่อ August 22, 2020
2. 1 2  Allen, Eric Van (August 18, 2020). "Spiritfarer Review: Come Sail Away". *USgamer* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-08. สืบค้นเมื่อ August 22, 2020.
3. 1 2  Watts, Rachel (August 18, 2020). "Spiritfarer review". *PC Gamer* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ August 22, 2020.
4. ↑
5. ↑  Tassi, Paul (December 11, 2020). "Here's The Game Awards 2020 Winners List With A Near-Total 'Last Of Us' Sweep". *Forbes*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
**ปลาหมอฟรอนโตซ่า** (อังกฤษ: Frontosa cichilds, Humphead cichlids) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) สกุลหนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Cyphotilapia*

เป็นปลาหมอสีที่พบอาศัยอยู่ในทะเลสาบแทนกันยีกาในทวีปแอฟริกาเท่านั้น โดยกระจายพันธุ์ไปทั่วทะเลสาบ ในความลึกตั้งแต่ 10-50 เมตร ซึ่งตามแนวความลึกนั้นจะมีภูมิประเทศและสภาพแวดล้อมที่ต่างกัน

เป็นปลาที่มีขนาดโตเต็มที่ได้ราว 14 นิ้ว มีอายุยืนยาวถึง 25 ปี ลำตัวมีแถบสีดำ 6 แถบ หรือ 7 แถบ (ในบางสายพันธุ์) ซึ่งจะแตกต่างกันไปตามแหล่งอาศัย บ้างก็เป็นขีดเส้นตัดตรงพาดจากหน้าผากผ่านมาที่แก้ม บ้างก็มีลักษณะเป็นหน้ากากสามเหลี่ยมครอบบริเวณดวงตา บ้างก็เป็นปื้นสีดำเหมือนเคราของมนุษย์ เป็นต้น 

เป็นปลาที่กินเนื้อเป็นอาหาร นิยมอยู่รวมกันเป็นฝูง ล่าปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร รวมทั้งสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังตามพื้นน้ำด้วย มีพฤติกรรมเมื่อว่ายน้ำจะกางครีบ ทำตัวอยู่นิ่ง ๆ ในแนวหินในระดับความลึกตั้งแต่ 10 เมตรลงไป โดยมักไม่ค่อยเคลื่อนไหวเพื่อเป็นการออมการเผาผลาญพลังงาน ซึ่งในบางครั้งทำให้สามารถอดอาหารได้เป็นเดือน แต่เมื่อเวลากินหรือล่าเหยื่อนั้นจะว่องไวมาก มีตัวผู้ตัวใหญ่สุดเป็นจ่าฝูง ซึ่งในฝูงจะประกอบด้วยปลาตัวเมีย และปลาตัวผู้ที่เล็กกว่าตัวอื่น ปลาที่เป็นจ่าฝูงมักจะขับสีตัวเองให้เป็นสีเข้มเหมือนสีดำเพื่อเป็นการข่มปลาตัวอื่น 

เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 4 ปี โดยปลาตัวผู้จะเป็นฝ่ายต้อนปลาตัวเมียมายังรังที่สร้างไว้เพื่อวางไข่ พร้อมกับขับไล่ปลาตัวอื่น ไม่ให้เข้าใกล้ เมื่อตัวเมียวางไข่จะอมไข่ไว้ในปาก ปลาตัวผู้จะฉีดน้ำเชื้อ เพื่อให้ตัวเมียเก็บน้ำเชื้อเข้าปากเพื่อปฏิสนธิ และหลังจากนั้นปลาตัวเมียจะไม่กินอาหารเลย เป็นระยะเวลาราว 21 วัน ซึ่งปลาจะฟักเป็นตัว จึงคายลูกปลาออกมา 

ได้รับความนิยมอย่างมากในแง่ของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยแบ่งเป็นสายพันธุ์ต่าง ๆ ซึ่งไม่ใช่เป็นหลักในการอนุกรมวิธาน โดยเรียกชื่อกันตามลักษณะภายนอกของปลาและถิ่นที่อยู่อาศัยตามพื้นที่ต่าง ๆ ของทะเลสาบ 

แต่โดยหลักของการอนุกรมวิธานแล้ว จะแบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด คือ

* *Cyphotilapia frontosa* (Boulenger, 1906)
* *Cyphotilapia gibberosa* Takahashi & Nakaya, 2003

ซึ่งได้รับความนิยมในการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามทั้งคู่ และใช้เป็นปลาในการบริโภคของชนพื้นเมืองมาอย่างยาวนาน ซึ่งเนื้อมีความขาวใสเหมือนปลาทะเล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "จาก itis.gov (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-04. สืบค้นเมื่อ 2012-05-04.
2. ↑  ปลาบ้านโรม, *ฟรอนโตซ่า นักล่าน้ำลึก* คอลัมน์ Cichild Coner หน้า 98-115 นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 2 ฉบับที่ 23: พฤษภาคม 2012

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ปลาหมอฟรนโตซ่า (อังกฤษ)

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cyphotilapia ที่วิกิสปีชีส์
**ถนนจตุรทิศ** (อักษรโรมัน: *Thanon Chaturathit*) เป็นถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร มีระยะทางประมาณ 4 กิโลเมตร แนวเส้นทางเริ่มต้นจากแยกราชปรารภ ในเขตราชเทวี ไปทางทิศตะวันออก ผ่านจุดตัดแยกเข้าสู่ถนนดินแดงตัดใหม่ มีสายแยกเข้าสู่แยกประชาสงเคราะห์ในพื้นที่เขตดินแดง แนวถนนเส้นหลักเข้าสู่พื้นที่เขตห้วยขวาง ผ่านจุดตัดกับถนนอโศก-ดินแดง และจุดตัดทางแยกกับถนนเพชรอุทัย ที่แยกมารยาทดี ตัดกับซอยพระราม 9 ซอย 8 ที่ แยกอาร์ซีเอ, ถนนริมคลองสามเสน ที่แยกโรงพยาบาลปิยะเวท และไปสิ้นสุดที่การควบรวมกันกับถนนพระราม 9

ถนนแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของ **โครงข่ายจตุรทิศ** ฝั่งตะวันออก ซึ่งเป็นโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เพื่ออำนวยความสะดวกรวดเร็วในการเดินทางระหว่างฝั่งตะวันตกและฝั่งตะวันออกของกรุงเทพมหานคร โดยก่อสร้างบนพื้นที่เหนือบึงมักกะสัน ทอดยาวไปในตามแนวใต้ทางยกระดับของทางพิเศษศรีรัช ถนนจตุรทิศได้เปิดให้ใช้คมนาคมช่วงแรก (จุดเริ่มต้นทางทิศตะวันตก-จุกลับรถก่อนถึงจุดตัดถนนอโศก-ดินแดง) เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 และช่วงที่สอง จนถึงจุดตัดถนนพระราม 9 เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ส่วนในช่วงที่สาม (บริเวณถนนส่วนที่เหลือทั้งหมด) ได้เปิดให้ใช้ใน พ.ศ. 2548 เช่นกัน

บันทึก
------

1. 1 2 3  แสดงเฉพาะทางแยกที่มีสัญญาณไฟจราจรเท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  โครงการ ก่อสร้างสะพานจตุรทิศตะวันออก เว็บไซต์สำนักงานคณะกรรมการพิเศษเพื่อประสานงานโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ สืบค้นเมื่อ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2563
2. ↑  เปิดแล้วจตุรทิศช่วง ค. เชื่อมโยงการเดินทางกรุงเทพฯ ตะวันตกสู่ตะวันออก www.ryt9.com 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 สืบค้นเมื่อ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2563