บทความนี้เกี่ยวกับการค้าประเวณีเด็กที่เน้นประเด็นปัญหาในระดับโลก สำหรับการค้าประเวณีเด็กที่เฉพาะเจาะจงในประเทศไทย ดูที่ การค้าประเวณีเด็กในประเทศไทย สำหรับการค้าประเวณีทั่วไปที่เน้นประเด็นปัญหาในระดับโลก ดูที่ การค้าประเวณี สำหรับการค้าประเวณีทั่วไปในประเทศไทย ดูที่ การค้าประเวณีในประเทศไทย

**การค้าประเวณีเด็ก** (อังกฤษ: Prostitution of children, child prostitution) เป็นการค้าประเวณีที่เกี่ยวกับเด็ก เป็นรูปแบบหนึ่งของการฉวยประโยชน์การค้าทางเพศจากเด็ก เด็กในที่นี้มักจะหมายถึงผู้เยาว์ หรือบุคคลที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
ในเขตกฎหมายโดยมาก การค้าประเวณีเด็กผิดกฎหมายโดยเป็นส่วนของกฎหมายห้ามการค้าประเวณีโดยทั่ว ๆ ไป

การค้าประเวณีเด็กมักจะปรากฏในรูปแบบของการค้าเซ็กซ์ (sex trafficking) ที่เด็กถูกลักพาตัว หรือถูกหลอกให้เข้าไปเกี่ยวข้องกับการค้าเพศ หรือว่า เป็นเซ็กซ์เพื่อการอยู่รอด ที่เด็กจะร่วมกิจกรรมทางเพศแลกเปลี่ยนกับปัจจัยสี่ที่จำเป็นต่อชีวิตรวมทั้งอาหารและที่อยู่อาศัย
การค้าประเวณีเด็กมักจะเกี่ยวข้องกับสื่อลามกอนาจารเด็ก และบางครั้งจะเกิดขึ้นคาบเกี่ยวกัน
และมีคนที่เดินทางไปต่างประเทศเพื่อจะเที่ยวเซ็กซ์ทัวร์เด็ก
งานวิจัยแสดงว่า อาจจะมีเด็กมากถึง 10 ล้านคนทั่วโลกที่ค้าประเวณี
โดยมีปัญหาหนักที่สุดในทวีปอเมริกาใต้และเอเชีย แต่ก็เป็นปัญหาทั่วโลก
ทั้งในประเทศกำลังพัฒนาและพัฒนาแล้ว

สหประชาชาติได้กำหนดว่า การค้าประเวณีเด็กผิดกฎหมายสากล โดยมีการรณรงค์และองค์กรต่าง ๆ ที่จัดตั้งขึ้นเพื่อต่อต้านการปฏิบัติการเช่นนี้

เด็กโดยมากที่เกี่ยวข้องเป็นหญิง อาจจะอายุเพียงแค่ 4-5 ขวบ เรียนน้อยมากและถูกคนแปลกหน้าหลอกได้ง่าย

นิยาม
-----

มีนิยามหลายอย่างสำหรับการค้าประเวณีเด็ก
สหประชาชาตินิยามว่า "การผูกมัดว่าจ้างเด็กหรือการให้บริการเด็ก เพื่อทำกิจกรรมทางเพศแลกกับเงินหรือประโยชน์อื่น ๆ โดยทำกับบุคคลนั้นหรือกับบุคคลอื่น"
ส่วน "อนุสัญญาว่าด้วยสิทธิของเด็ก" (Convention on the Rights of the Child) แห่งสหประชาชาติ นิยามว่า "การได้มา การจัดหา หรือการเสนอให้ ซึ่งบริการของเด็ก หรือการชักชวนเด็กให้ร่วมกิจกรรมทางเพศเพื่อค่าตอบแทนหรือรางวัลทุกรูปแบบ"
โดยทั้งสองเน้นว่า เด็กเป็นเหยื่อของการถูกฉวยประโยชน์ แม้ว่าดูเหมือนจะให้ความยินยอม
ส่วน "อนุสัญญาว่าด้วยรูปแบบเลวที่สุดของแรงงานเด็กปี 1999" ขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) นิยามว่า "การใช้ การจัดหา หรือการเสนอให้ เด็กเพื่อประเวณี"

ตาม ILO ณ กรุงเจนีวา การค้าประเวณีและสื่อลามกอนาจารเด็กเป็นรูปแบบหลักของการฉวยประโยชน์ทางเพศจากเด็ก ซึ่งมักจะกล้ำกัน
โดยการค้าประเวณีบางครั้งใช้อธิบายเป็นส่วนของรูปแบบที่กว้างกว่าของการฉวยประโยชน์การค้าทางเพศจากเด็ก (CSEC)
โดยไม่รวมเอาแบบที่ปรากฏอื่น ๆ ของ CSEC เช่นการแต่งงานเด็ก การใช้แรงงานเด็กในบ้าน และการค้าเด็กเพื่อเซ็กซ์ (การลักลอบพาเด็กเพื่อค้าเซ็กซ์)

แต่ว่า คำว่า การค้าประเวณีเด็ก ก็ยังเป็นเรื่องโต้แย้งกันอยู่
คือ กระทรวงยุติธรรมสหรัฐกล่าวว่า "คำแสดงนัยความคิดว่าเป็นการเลือกทำ แต่ความจริงไม่ได้เป็นอย่างนั้น"
กลุ่มต่อต้านต่าง ๆ เชื่อว่า คำว่า "child prostitution" (การค้าประเวณีเด็ก) และ "child prostitute" (โสเภณีเด็ก) มีปัญหาเพราะว่า โดยทั่วไปเด็กไม่สามารถตัดสินใจอย่างรอบรู้เกี่ยวกับการค้าประเวณี
และดังนั้น จึงใช้คำว่า "prostituted children" (เด็กที่ถูกค้าประเวณี) และ "การฉวยประโยชน์การค้าทางเพศจากเด็ก"
ส่วนกลุ่มอื่น ๆ ใช้คำว่า "child sex worker" (เด็กทำงานเซ็กซ์) เพื่อแสดงว่า เด็กทุกคนไม่ใช่เป็นแค่เหยื่อที่ไม่ได้ทำอะไร

เหตุและประเภท
-------------

เด็กมักจะถูกบังคับโดยโครงสร้างทางสังคมและโดยบุคคล ให้อยู่ในสถานการณ์ที่ผู้ใหญ่อาจฉวยประโยชน์จากความความอ่อนแอ แล้วทารุณเด็กหรือฉวยประโยชน์ทางเพศจากเด็ก
ทั้งโครงสร้างสังคมและบุคคลรวมกันบังคับให้เด็กเข้าไปสู่การค้าทางเพศ เช่น การค้าประเวณีเด็กบ่อยครั้งจะติดตามการถูกทารุณทางเพศ และบ่อยครั้งเกิดขึ้นที่บ้าน
นักวิชาการจำนวนมากเชื่อว่า เด็กโสเภณีโดยมากมาจากเอเชียอาคเนย์ และลูกค้าโดยมากเป็นนักท่องเที่ยวเซ็กซ์ชาวตะวันตก
แต่ว่าก็มีนักสังคมวิทยาคนหนึ่งที่อ้างว่า แม้ว่าคนตะวันตกจะมีส่วนให้อุตสาหกรรมนี้โตขึ้น แต่ว่า ลูกค้าโดยมากของเด็กเป็นชาวเอเชียในพื้นที่

การค้าประเวณีมักจะเกิดขึ้นในที่ต่าง ๆ รวมทั้งซ่องโสเภณี บาร์ ไนต์คลับ บ้าน ตามถนนหรือเขตชุมชนต่าง ๆ
ตามงานศึกษาหนึ่ง เด็กโสเภณีประมาณ 10% มีแมงดา และมากกว่า 45% เริ่มทำงานเพราะเพื่อน
นักวิชาการในสำนักงานแรงงานเด็กสากลมอรีน แจ็ฟ และซ็อนเนีย โรเซ็น กล่าวว่า กรณีต่าง ๆ กันมาก

> 
> เหยื่อบางคนหนีออกจากบ้านหรือจากสถาบันของรัฐ บางคนถูกขายโดยผู้ปกครอง หรือถูกบังคับหรือถูกหลอกให้ค้าประเวณี และบางคนเป็นเด็กจรจัด
> บางคนทำแค่ชั่วครั้งชั่วคราว บางคนทำเป็นอาชีพ
> แม้ว่าเราอาจจะคิดถึงเด็กหญิงก่อนและมากที่สุดในเรื่องการค้าประเวณี แต่ก็มีจำนวนเด็กชายเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
> กรณีที่น่าสลดใจที่สุดก็คือเด็กที่ถูกบังคับให้ค้าประเวณีแล้วต่อมาถูกจำขัง
> (เพราะ) เด็กเหล่านี้มีโอกาสเสี่ยงเพิ่มขึ้นต่อการถูกทรมานและต่อความตายที่ติดตามมา
> 
> 
> 

### การค้ามนุษย์

สำนักงานยาเสพติดและอาชญากรรมแห่งสหประชาชาติ (UNODC) นิยามคำว่า "การค้ามนุษย์" (human trafficking) ว่า "การสรรหาชักชวน การขนส่ง การย้าย การให้ที่ซ่อนเร้น และการรับบุคคล โดยใช้วิธีต่าง ๆ เช่นการข่มขู่หรือใช้กำลังหรือวิธีบีบบังคับอื่น ๆ การลักพาตัว การฉ้อฉลหรือการหลอกลวง เพื่อจะฉวยเอาประโยชน์"
UNODC ประเมินจำนวนเหยื่อทั่วโลกที่ 2.5 ล้านคน
UNICEF รายงานว่าตั้งแต่ปี 1982 มีเด็กถูกค้าประมาณ 30 ล้านคน
การค้ามนุษย์เพื่อเป็นทาสทางเพศอยู่ในอัตรา 79% ของกรณีค้ามนุษย์ทั้งหมด โดยเหยื่อส่วนใหญ่เป็นหญิง และประมาณ 20% ของเหยื่อเป็นเด็ก ผู้กระทำผิดบ่อยครั้งก็เป็นหญิงด้วย

ในปี ค.ศ. 2007 สหประชาชาติจัดตั้งโปรแกรมริ่เริ่มระดับโลกเพื่อสู้การค้ามนุษย์แห่งสหประชาชาติ (UN.GIFT) โดยร่วมมือกับ UNICEF องค์การเพื่อความมั่นคงและการร่วมมือในยุโรป (OSCE) และกองทุนสหประชาชาติเพื่อการพัฒนาสตรี (UNIFEM) โดยได้เงินทุนมาจากรัฐบาลสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
UN.GIFT มีจุดมุ่งหมายต่อต้านการค้ามนุษย์โดยร่วมมือกับผู้มีส่วนในองค์กรรวมทั้งรัฐบาล ธุรกิจ และผู้ทำการระดับโลกอื่น ๆ
งานริเริ่มแรกก็คือเผยแพร่เนื้อความว่า การค้ามนุษย์เป็นเรื่องผิดจริยธรรมและเป็นปัญหาที่กำลังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ที่ต้องอาศัยการร่วมมือระดับโลกเพื่อที่จะยุติ
UN.GIFT พยายามลดความต้องการในการฉวยประโยชน์ และสร้างสิ่งแวดล้อมที่ปลอดภัยให้กับผู้ที่เสี่ยงต่อความเป็นเหยื่อ

ในบางกรณี เหยื่อค้ามนุษย์เพื่อเซ็กซ์ถูกลักพาตัวโดยคนแปลกหน้า หรือถูกบังคับหรือถูกหลอกให้เข้าร่วมโดยเรื่องโกหกและคำสัญญาหลอกลวงอื่น ๆ
ในบางกรณี ครอบครัวอนุญาตหรือบังคับให้เด็กเข้าสู่ระบบเพราะเหตุความยากจนรุนแรง
ถ้าถูกนำออกจากประเทศ ผู้ค้าเด็กจะฉวยประโยชน์จากความที่เด็กมักจะไม่เข้าใจภาษาในประเทศใหม่และไม่รู้สิทธิทางกฎหมายของตน

งานวิจัยแสดงว่า ผู้ค้าเด็กมักจะเลือกเด็กหญิงอายุ 12 ขวบหรือน้อยกว่านั้น เพราะว่าง่ายกว่าที่จะให้ทำตามต้องการ และเพราะเชื่อว่าเป็นหญิงพรหมจารี ซึ่งเป็นที่ต้องการจากลูกค้า
แล้วจะแต่งให้เด็กดูแก่กว่าจริง และปลอมเอกสารเพื่อป้องกันเจ้าหน้าที่ทางกฎหมาย
เหยื่อมักจะมีพื้นเพคล้ายกัน บ่อยครั้งมาจากชุมชนที่มีอาชญากรรมสูงและไม่สามารถเข้าถึงการศึกษา
แต่ว่า เหยื่อไม่ใช่จำกัดแต่เพียงเท่านี้ เพราะว่ามีทั้งชายและหญิงที่มาจากพื้นเพต่าง ๆ เข้ามาเกี่ยวข้องกับการค้าเด็กเพื่อเซ็กซ์

นักจิตบำบัดหญิงผู้หนึ่งระบุขั้นตอน 5 ขั้นตอนในกระบวนการค้ามนุษย์เพื่อเซ็กซ์ คือขั้นมีจุดอ่อน ขั้นถูกสรรหาชักชวน ขั้นถูกขนส่ง ขั้นถูกฉวยประโยชน์ และขั้นปล่อยตัว
แต่ว่า เหยื่อมักจะไม่ค่อยถึงขั้นสุดท้าย
ฆาตกรรมและความตายจากอุบัติเหตุมีอัตราสูง เช่นเดียวกับการฆ่าตัวตาย และมีเหยื่อน้อยมากที่รับการช่วยชีวิตหรือหนีไปได้

การค้ามนุษย์เพื่อเซ็กซ์เป็นธุรกิจที่กำไรดีเพราะว่ามีความเสี่ยงต่ำและมีความต้องการทางตลาดสูง
กำไรที่สูงเป็นสิ่งล่อใจหลักในการแพร่ขยายของการค้ามนุษย์
ในปัจจุบัน การค้ามนุษย์เพื่อเซ็กซ์มักจะทำออนไลน์โดยอำพรางรูปโฉมทำเป็นร้านค้า ทำให้ยากขึ้นที่จะบังคับใช้กฎหมาย
ตัวอย่างรวมทั้งบริการผู้ติดตาม (เอ๊สขอร์ต) ออนไลน์ ซ่องโสเภณีในชุมชน และซ่องที่ทำเป็นโรงนวดหรือที่อาบน้ำ ซึ่งหลาย ๆ ที่มีเด็กเป็นทาสให้บริการ

### เซ็กซ์เพื่อชีวิต

รูปแบบหลักอีกอย่างหนึ่งของการค้าประเวณีเด็กก็คือ เซ็กซ์ทรงชีพ (survival sex) โดยกระทรวงยุติธรรมสหรัฐได้กำหนดไว้ว่า

> 
> "เซ็กซ์ทรงชีพ" เกิดขึ้นเมื่อเด็กร่วมกิจกรรมทางเพศเพื่อจะได้เงิน อาหาร ที่อยู่อาศัย เสื้อผ้า หรือสิ่งจำเป็นอื่น ๆ ต่อการรอดชีวิต
> ในสถานการณ์อย่างนี้ มักจะเป็นเรื่องที่เกิดแค่ระหว่างเด็กกับลูกค้าเท่านั้น
> เด็กที่รับจ้างร่วมกิจกรรมทางเพศทรงชีพมักจะไม่มีแมงดา หรือบุคคลอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการค้าเด็ก
> 
> 
> บุคคลที่จ่ายค่าตอบแทนเพื่อเซ็กซ์กับเด็ก ไม่ว่าเด็กจะถูกควบคุมโดยแมงดา หรือจะรับจ้างทำเซ็กซ์ทรงชีพหรือไม่ สามารถถูกดำเนินคดีได้
> 
> 

งานที่ว่าจ้างโดย UNICEF และองค์การนอกภาครัฐ Save the Children ได้ทำงานวิจัยเกี่ยวกับการค้าประเวณีเด็กในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาหลังสงคราม
นักสังคมวิทยาที่เป็นหัวหน้างานรายงานว่า ความยากจนเป็นปัจจัยสำคัญต่อการค้าประเวณี
โดยกล่าวว่า

> 
> การค้าเซ็กซ์ในระดับโลกเป็นผลของความพยายามที่บุคคลจะอยู่รอดทุก ๆ วัน เพราะเหตุความยากลำบากทางเศรษฐกิจ เท่า ๆ กับที่เป็นปัญหากลุ่มอาชญากรรม
> (ดังนั้น) การสู้กับอาชญากรรมแต่ไม่สู้กับความยากจน จึงเป็นการบำบัดอาการแต่ไม่ได้บำบัดโรค...
> เป็นเรื่องไม่สามัญที่หญิงจะรู้ว่าตนกำลังจะเข้าไปทำอะไร และจึงเข้าไปอย่างอาสาสมัครโดยบางส่วน
> บางทีพวกเธออาจจะคิดว่าตนจะต่างจากคนอื่นและจะสามารถหลีกออกจากสถานการณ์ได้ หรือว่า อาจจะต้องการเสี่ยงโชค มากกว่าที่จะรู้สึกทำอะไรไม่ได้ถ้าอยู่ที่บ้านในท่ามกลางความยากจน
> 
> 
> 

ส่วนนักวิชาการแจ็ฟและโรเซ็นไม่เห็นด้วยและอ้างว่า ความยากจนเพียงอย่างเดียวบ่อยครั้งไม่ได้บังคับให้เด็กค้าประเวณี เพราะว่าการกระทำเช่นนี้ไม่แพร่หลายในกลุ่มสังคมที่ยากจนหลายกลุ่ม
แต่ว่าต้องมีอิทธิพลภายนอกอื่น ๆ เช่นสถานการณ์ทางครอบครัวและความรุนแรงในบ้าน ที่เป็นปัจจัยเสี่ยงต่อปัญหา

การค้าประเวณีเด็กเพื่อเซ็กซ์ทรงชีพเกิดขึ้นทั้งในประเทศกำลังพัฒนาและพัฒนาแล้ว
ในเอเชีย เด็กหญิงต่ำกว่าอายุบางครั้งทำงานในซ่องโสเภณีเพื่อช่วยเหลือครอบครัว
ในประเทศศรีลังกา ผู้ปกครองมักจะให้ลูกชายมากกว่าลูกสาวเป็นโสเภณี เพราะว่าสังคมให้ความสำคัญกับพรหมจรรย์ของหญิงมากกว่าชาย
นักวิชาการแจ็ฟและโรเซ็นเขียนไว้ว่า การค้าประเวณีเด็กในอเมริกาเหนือมักจะเป็นผลของ "ความจำเป็นทางเศรษฐกิจ ความรุนแรงและทารุณกรรมในบ้าน ครอบครัวที่แตกสาแหรกขาด และการติดยาเสพติด"
ในประเทศแคนาดา มีหนุ่มเยาวชนคนหนึ่งที่ถูกตัดสินว่าผิดในข้อหาเกี่ยวกับการค้าประเวณีเด็กหญิงอายุ 15 ปีออนไลน์ในปี ค.ศ. 2012
คือ เขาได้ชักชวนเธอให้ขายประเวณีเพื่อจะได้เงิน เก็บเงินที่เธอได้ทั้งหมด แล้วข่มขู่เธอด้วยความรุนแรงถ้าไม่ทำต่อไป

ผลเสียหาย
---------

### การปฏิบัติต่อเด็ก

เด็กมักจะถูกบังคับให้ทำงานในสถานการณ์ที่สกปรกและอันตราย
เสี่ยงต่อความรุนแรงและบางครั้งถูกตีและถูกข่มขืน
นักวิจัยกล่าวว่า พวกเขา "ต้องทนทุกข์กับทารุณกรรม การไร้ความสุข และสุขภาพที่แย่"
ยกตัวอย่างเช่น นักเขียนผู้หนึ่งรายงานว่า เหยื่อการค้าเซ็กซ์หญิงจากประเทศเนปาล "ถูกบังคับให้ยินยอมโดยกระบวนการข่มขืนและตบตี แล้วให้ค้าประเวณีอาจจะถึง 35 ครั้งต่อคืนเพื่อเงิน 1-2 ดอลลาร์สหรัฐต่อลูกค้าชาย"
อีกตัวอย่างหนึ่งเป็นเรื่องเด็กชายชาวเนปาลจำนวนมาก ที่ถูกชักชวนให้ไปประเทศอินเดียแล้วถูกขายให้ซ่องโสเภณีในเมืองมุมไบ ไฮเดอราบาด นิวเดลี และลัคเนา
คือเหยื่อคนหนึ่งจากประเทศเนปาลไปเมื่ออายุ 14 ปีแล้วถูกขายเป็นทาส ถูกขัง ถูกตี ถูกอดอาหาร ถูกบังคับให้แต่งตัวเป็นเด็กหญิง และถูกบังคับให้ขริบหนังหุ้มปลายองคชาต
เขารายงานว่าถูกขังในซ่องกับเด็กชายอื่นอีก 40-50 คน ที่จำนวนมากถูกตอน ก่อนที่เขาจะหนีและกลับไปเนปาลหลังจากผ่านไป 7 ปี

นักอาชญาวิทยาผู้หนึ่งกล่าวว่า การค้าประเวณีเด็กและสื่อลามกอนาจารเด็กสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิด
คือ เด็กโสเภณี 1 ใน 3 เกี่ยวข้องกับสื่อลามก จะเป็นภาพยนตร์หรือสิ่งตีพิมพ์ก็ดี
วัยรุ่นที่หนีออกจากบ้าน มักจะถูกใช้ในภาพยนตร์และภาพลามก
นอกจากปัญหาสื่อลามกแล้ว

> 
> เด็กที่ถูกฉวยประโยชน์ทางเพศในโลกทั้งสองนี้มักจะเป็นเหยื่อของการทำร้ายทางเพศ (sexual assault) ความวิปริตทางเพศ กามโรค จะได้ความทรงจำที่ไม่ลืมเลือนเกี่ยวกับการถูกใช้ทางเพศอย่างผิด ๆ และจะได้ร่างกายที่ถูกล่วงล้ำอย่างน่าบัดสี ที่ถูกทารุณ ที่จะมีรอยด่างชั่วกาลนาน
> 
> 
> 

### ผลทางกายและใจ

ตามองค์กรต่อต้านนอกภาครัฐองค์กรหนึ่ง การค้าประเวณีทำให้บาดเจ็บเช่น การฉีกขาดของช่องคลอด ผลทางกายต่าง ๆ จากการถูกทรมานและการถูกทำให้เจ็บ การติดเชื้อ หรือการตั้งครรภ์ที่ไม่ต้องการ
เนื่องจากลูกค้าน้อยนักที่จะระวังเรื่องเอชไอวี
เด็กที่ถูกค้าประเวณีจึงมีโอกาสเสี่ยงสูงที่จะติดโรค และในบางพื้นที่เด็กโดยมากจะติดโรค
กามโรคอื่น ๆ ก็เป็นความเสี่ยงด้วย เช่น ซิฟิลิสและเริม
นอกจากนั้นแล้วเด็กยังมีวัณโรคในระดับสูงอีกด้วย
โรคเหล่านี้บ่อยครั้งทำให้ถึงตาย

อดีตเด็กโสเภณีมักจะมีอาการเจ็บป่วยทางจิต รวมทั้งภาวะซึมเศร้า และความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ (PTSD)
มีผลลบทางใจอื่น ๆ รวมทั้งความโกรธ การนอนไม่หลับ ความสับสนเรื่องเพศและบุคลิกภาพ ความไม่เชื่อใจผู้ใหญ่ การสูญเสียความมั่นใจ
มีปัญหาสุขภาพอื่น ๆ รวมทั้งปัญหาเกี่ยวกับฟัน ตับอักเสบ บี และซี และปัญหารุนแรงเกี่ยวกับตับและไต
มีปัญหาการแพทย์อื่น ๆ รวมทั้งปัญหาในระบบสืบพันธุ์และความบาดเจ็บจากการถูกทำร้ายทางเพศ (sexual assault)
มีปัญหาทางกายและทางประสาทจากการถูกทำร้ายร่างกายอย่างรุนแรง
และมีปัญหาสุขภาพทั่วไปอื่น ๆ รวมทั้งระบบลมหายใจและการเจ็บข้อ

การห้าม
-------

เจ้าหน้าที่สำนักงานสอบสวนกลางนำผู้ต้องสงสัยผู้ใหญ่ที่ถูกจับในปฏิบัติการในเดือนตุลาคม 2008 ที่ช่วยชีวิตเด็ก 105 คนจากการค้าประเวณีโดยบังคับ
การค้าประเวณีเด็กผิดกฎหมายสากล
อนุสัญญาว่าด้วยสิทธิของเด็กแห่งสหประชาชาติ มาตราที่ 34 กล่าวว่า
"รัฐผู้ร่วมอนุสัญญาจะดำเนินการป้องกันเด็กจากการฉวยประโยชน์และทารุณกรรมทางเพศ รวมทั้งการค้าประเวณีและการมีส่วนร่วมในสื่อลามกอนาจาร"
เป็นอนุสัญญาที่เริ่มทำเมื่อปี 1989 และมีประเทศ 193 ประเทศได้เข้าร่วมอนุสัญญาแล้ว
ในปี 1990 สหประชาชาติได้จัดตั้งตำแหน่ง "ผู้รายงานการประชุมพิเศษว่าด้วยการขายเด็ก การค้าประเวณีเด็ก และสื่อลามกอนาจารเด็ก" (Special Rapporteur on the sale of children, child prostitution and child pornography) ที่จะสืบสวนการฉวยประโยชน์จากเด็กทั่วโลกแล้วให้คำแนะนำกับรัฐบาลต่าง ๆ เพื่อยุติปัญหา
แม้ว่าการค้าประเวณีของผู้ใหญ่จะถูกผิดกฎหมายต่างกันในประเทศต่าง ๆ แต่ว่าการค้าประเวณีเด็กเป็นเรื่องผิดกฎหมายเกือบในทุกประเทศ และทุกประเทศล้วนมีข้อจำกัดบางอย่างในเรื่องนั้น

มีข้อโต้เถียงกันว่าอย่างไรเป็นเด็กที่ถูกค้าประเวณี
กฎหมายสากลนิยามเด็กว่าเป็นบุคคลอายุต่ำกว่า 18 ปี
แต่มีประเทศบางประเทศที่มีอายุที่ยอมให้ร่วมประเวณีได้และอายุความเป็นผู้ใหญ่ที่ต่ำกว่านั้น
โดยปกติอยู่ในระหว่าง 13-17 ปี
ดังนั้น บางครั้งเจ้าหน้าที่จึงลังเลที่จะตรวจสอบกรณีต่าง ๆ เนื่องจากความแตกต่างของอายุที่ยอมรับ
แต่ว่าก็มีกฎหมายของบางประเทศที่แยกแยะระหว่างวัยรุ่นและเด็กที่ถูกค้าประเวณี
ยกตัวอย่างเช่น รัฐบาลญี่ปุ่นจัดเด็กโสเภณีระหว่าง 13-18 ปีว่าเป็นวัยรุ่น

โทษของผู้ทำผิดต่าง ๆ กันในแต่ละประเทศ
ยกตัวอย่างเช่นในสหรัฐอเมริกา โทษของการมีส่วนร่วมกับการค้าประเวณีเด็กรวมทั้งการจำคุก 5-20 ปี
ส่วนในประเทศไทย นอกจากจะมีกำหนดโทษในกรณีต่าง ๆ ของการค้าประเวณีแล้ว ยังมีกำหนดลงโทษพิเศษเกี่ยวกับเด็กในกรณีที่เป็นผู้กระทำชำเราเด็กในสถานการค้าประเวณี:มาตรา 8 เป็นผู้จัดหา ล่อไป หรือชักพาไป:มาตรา 9 รับตัวหรือสนับสนุนให้รับเด็กที่ถูกจัดหาล่อไปหรือชักพาไป:มาตรา 9 บิดามารดาผู้ปกครองมีส่วนร่วม:มาตรา 10 หรือเป็นเจ้าของกิจการ ผู้ดูแล ผู้จัดการ หรือผู้ควบคุม:มาตรา 11

สำนักงานสอบสวนกลางของสหรัฐได้ตั้งแผนกใหม่ (Innocence Lost) ที่ทำงานปลดปล่อยเด็กจากการค้าประเวณี โดยตอบสนองต่อปฏิกิริยาของประชาชนทั่วประเทศเกี่ยวกับปฏิบัติการของสำนักงานที่ปล่อยเด็ก 23 คนจากการค้าประเวณีโดยบังคับในปี 2011

ความแพร่หลาย
------------

การค้าประเวณีเด็กมีอยู่ในทุกประเทศ แต่มีปัญหามากที่สุดในทวีปอเมริกาใต้และเอเชีย
แต่ว่า จำนวนเด็กโสเภณีก็กำลังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในส่วนอื่น ๆ ของโลกรวมทั้ง อเมริกาเหนือ แอฟริกา และยุโรป
สถิติที่แน่นอนหาได้ยาก
แต่ว่าโดยประเมิน มีเด็กประมาณ 10 ล้านคนที่ค้าประเวณีทั่วโลก

*ให้สังเกตว่านี้เป็นแค่รายการตัวอย่าง เพราะว่าไม่ได้รวมทุกประเทศที่มีเด็กถูกค้าประเวณี*

| ประเทศ/เขต
  | จำนวนเด็ก
  | หมายเหตุ
  | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- |
| ทั่วโลก
  | มากถึง 10,000,000
  |  |  |
| ออสเตรเลีย | 4,000
  |  |  |
| บังกลาเทศ | 10,000 - 29,000
  |  |  |
| บราซิล | 250,000 - 500,000
  | บราซิล เป็นประเทศที่มีการค้าเด็กแย่ที่สุดหลังจากประเทศไทย |  |
| กัมพูชา | 30,000
  |  |  |
| ชิลี | 3,700
  | จำนวนเด็กโสเภณีเชื่อว่ากำลังลดลง
  |  |
| โคลอมเบีย | 35,000
  | มีเด็กโสเภณี 5,000-10,000 คนตามถนนเมืองโบโกตา |  |
| สาธารณรัฐโดมินิกัน | 30,000
  |  |  |
| เอกวาดอร์ | 5,200
  |  |  |
| เอสโตเนีย | 1,200
  |  |  |
| กรีซ | 2,900
  | มากกว่า 200 คนเชื่อว่าอายุน้อยกว่า 12 ขวบ
  |  |
| ฮังการี | 500
  |  |  |
| อินเดีย | 1,200,000
  | ในประเทศอินเดีย โสเภณีทั้งหมดมีเด็ก 40 %
  |  |
| อินโดนีเซีย | 40,000 - 70,000
  | UNICEF กล่าวว่า หญิงโสเภณี 30% มีอายุต่ำกว่า 18 ปี
  |  |
| มาเลเซีย | 43,000 - 142,000
  |  |  |
| เม็กซิโก | 16,000 - 20,000
  | เด็กจรจัด 13,000 คนในเมืองเม็กซิโกซิตี 95% เคยมีเพศสัมพันธ์อย่างน้อยครั้งหนึ่งกับผู้ใหญ่ (หลายคนผ่านการค้าประเวณี)
  |  |
| เนปาล | 200,000
  |  |  |
| นิวซีแลนด์ | 210
  |  |  |
| เปรู | 500,000
  |  |  |
| ฟิลิปปินส์ | 60,000 - 100,000
  |  |  |
| ศรีลังกา | 40,000
  | UNICEF กล่าวว่า หญิงโสเภณี 30% อายุต่ำกว่า 18 ปี
  |  |
| ไต้หวัน | 100,000
  |  |  |
| ประเทศไทย | 200,000 - 800,000
  | บทความหลัก: การค้าประเวณีเด็กในประเทศไทย เชื่อว่าประเทศไทยมีจำนวนเด็กโสเภณีมากที่สุดในโลก ต่อจากนั้นจึงเป็นบราซิล
  |  |
| สหรัฐอเมริกา | 100,000
  |  |  |
| แซมเบีย | 70,000
  |  |  |

โดยปี 1999 มีรายงานว่าการค้าประเวณีเด็กในประเทศอาร์เจนตินากำลังเพิ่มขึ้นในอัตราที่น่าตกใจ และอายุเฉลี่ยก็กำลังลดลง
องค์การนอกภาครัฐองค์กรหนึ่งกล่าวว่า อาร์เจนตินาเป็นแหล่งท่องเที่ยวเซ็กซ์เด็กยอดนิยมแห่งหนึ่งสำหรับคนใคร่เด็กจากยุโรปและสหรัฐอเมริกา
แต่ว่า การค้าประเวณีเด็กอายุ 18 ปีและน้อยกว่าจัดเป็นอาชญากรรมตามกฎหมายของประเทศ
แต่ลงโทษบุคคลที่ "โปรโหมตหรืออำนวย" การค้าประเวณีเท่านั้น ไม่ลงโทษลูกค้าที่ฉวยประโยชน์จากเด็ก

ความเห็น
--------

### จากสาธารณชน

นักมานุษยวิทยาคนหนึ่งกล่าวว่า สังคมโดยมากมีความเห็นเชิงลบเกี่ยวกับการค้าประเวณีเด็ก ส่วนหนึ่งเพราะมองว่าเด็กถูกทอดทิ้งหรือขายโดยผู้ปกครองและครอบครัว
องค์การแรงงานระหว่างประเทศรวมการค้าประเวณีเด็กในรายการ "รูปแบบแรงงานเด็กที่แย่ที่สุด"
งานประชุมโลกใหญ่ต้านการฉวยประโยชน์การค้าทางเพศจากเด็กในปี 1996 เรียกการค้าประเวณีเด็กว่า "อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ" "การทรมาน" และ "การเป็นทาส"
ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์รัฐบาลกลางสหรัฐผู้เชี่ยวชาญเรื่องการฉวยประโยชน์จากเด็กและการค้ามนุษย์ พร้อมกับผู้ร่วมเขียนที่เป็นศาสตราจารย์ทางกฎหมายกล่าวว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องสะเทือนอารมณ์ที่มีมุมมองหลายด้านเกี่ยวกับการป้องกัน คือ

> 
> ประเด็นการห้ามและการลงโทษเพราะการฉวยประโยชน์จากเด็กเป็นเรื่องที่สะเทือนอารมณ์อย่างรุนแรง
> แม้ว่าจะมีมติโดยทั่วไปว่า การฉวยประโยชน์จากเด็ก ไม่ว่าจะมาจากอินเทอร์เน็ต จากการค้าประเวณีแบบบังคับ จากการลักลอบพาเด็กข้ามประเทศหรือภายในประเทศเพื่อค้าเซ็กซ์ หรือว่าจากการทำร้ายเด็กทางเพศ (molestation) เป็นเรื่องที่เกิดเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
> ผู้ที่รู้เหตุการณ์ทั้งในสหรัฐอเมริกาและที่อื่น ๆ มีข้อตกลงร่วมกันน้อยว่า เป็นพฤติกรรมที่เลวร้ายแค่ไหน
> หรือว่าควรจะทำอะไรเพื่อแก้ปัญหานี้ถ้าต้องทำโดยประการทั้งปวง
> 
> 
> 

นักข่าวสืบสวนคนหนึ่งกล่าวว่า การเหมารวมเรื่องการค้าประเวณีเด็กดำเนินมาเรื่อย ๆ จนถึงคริสต์ทศวรรษ 1990
จนกระทั่งเมื่อเกิดองค์กรต่อต้านขึ้นองค์กรแรก และเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจเริ่มทำการเพื่อแก้ไขความเข้าใจผิด
นักอาชญาวิทยาคนหนึ่งกล่าวว่า ความเป็นห่วงเรื่องโรคใคร่เด็กและการทารุณเด็กทางเพศ และทัศนคติเกี่ยวกับเยาวชนที่เปลี่ยนไป ทำให้ประชาชนเห็นความแตกต่างที่ชัดเจนระหว่างการค้าประเวณีของผู้ใหญ่กับของเด็ก
คือ แม้ว่าประชาชนจะไม่ชอบใจการค้าประเวณีของผู้ใหญ่ แต่เห็นการค้าของเด็กว่ารับไม่ได้
นอกจากนั้นแล้ว เด็กยังมองว่าเป็นผู้ "ไร้เดียงสา" หรือ "บริสุทธิ์" และการถูกค้าประเวณีจึงเทียมเท่ากับถูกจับเป็นทาส
โดยทัศนคติที่เปลี่ยนไปเช่นนี้ ประชาชนจึงเริ่มเห็นเด็กในการค้าเพศว่าเป็นเหยื่อแทนที่จะเป็นผู้กระทำผิด
เป็นผู้ควรที่จะฟื้นฟูสภาพแทนที่จะลงโทษ

### จากผู้ต่อต้าน

แม้ว่าการรณรงค์ต่อต้านการค้าประเวณีเด็กจะมีตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1800 แล้ว
แต่การประท้วงโดยคนจำนวนมากเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกในคริสต์ทศวรรษ 1990 ในสหรัฐอเมริกา นำโดยองค์กร ECPAT (ย่อมาจากคำว่า หยุดการค้าประเวณีเด็ก สื่อลามกเด็ก และการค้าเด็กเพื่อเซ็กซ์)
นักประวัติศาสตร์กล่าวถึงกลุ่มนี้ว่า "เป็นกลุ่มรณรงค์ต่อต้านการค้าประเวณีเด็กที่สำคัญที่สุด"
โดยเบื้องต้นกลุ่มให้ความสนใจในปัญหาเด็กถูกฉวยประโยชน์ในเอเชียอาคเนย์โดยนักท่องเที่ยวชาวตะวันตก
ต่อมา กลุ่มสิทธิสตรีและกลุ่มต่อต้านเซ็กซ์ทัวร์ได้เข้าร่วมประท้วงการดำเนินการเซ็กซ์ทัวร์ในกรุงเทพมหานคร
เพราะการจุดชนวนจากรูปเยาวชนไทยที่ค้าประเวณีและออกข่าวในนิตยสาร *ไทม์*
และจากการตีพิมพ์พจนานุกรมในสหราชอาณาจักรที่กล่าวถึงกรุงเทพว่า "เป็นแหล่งที่มีโสเภณีมาก"
นักมานุษยวิทยาวัฒนธรรมกล่าวว่า แม้ว่า การประท้วงจะไม่ช่วยลดเซ็กซ์ทัวร์หรืออัตราการค้าประเวณีเด็กที่กำลังเพิ่มขึ้น แต่กลุ่มเหล่านี้ "กระตุ้นความเห็นมวลชนทั้งระดับชาติและระดับสากล" และประสบผลสำเร็จในการชักให้สื่อมวลชนใส่ใจในเรื่องนี้อย่างกว้างขวางเป็นครั้งแรก
ECPAT ต่อมาจึงขยายการประท้วงเรื่องการค้าประเวณีเด็กไปทั่วโลก

ในสหรัฐอเมริกาปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 และต้นทศวรรษ 2000 มีการตั้งบ้านหลีกภัยและโปรแกรมฟื้นฟูสภาพสำหรับเด็กที่ถูกค้าประเวณี
และตำรวจก็เริ่มสืบสวนปัญหานี้อย่างเอาจริงเอาจัง
ศูนย์ทรัพยากรการค้ามนุษย์แห่งชาติก็ได้รับการก่อตั้งขึ้น สามารถโทรไปหาได้ฟรี 24 ชม. ตลอด 7 วัน
โดยออกแบบให้ผู้โทรสามารถรายงานข้อมูลหรือรับข้อมูลเกี่ยวกับการค้ามนุษย์

การต่อต้านการค้าประเวณีเด็กและความเป็นทาสทางเพศขยายไปยังยุโรปและประเทศอื่น ๆ โดยองค์การต่าง ๆ ผลักดันให้ยอมรับเด็กว่าเป็นเหยื่อแทนที่จะเป็นผู้กระทำผิด
ซึ่งก็ยังเป็นประเด็นที่ยังเด่นในปีต่อ ๆ มา ที่องค์กรต่าง ๆ ช่วยรณรงค์ในทศวรรษ 2000 และ 2010

ประวัติ
-------

นักข่าวแบบสืบสวนรุ่นบุกเบิกนายวิลเลียม โทมัส สเตด (ปี ค.ศ. 1881) ที่เขียนข่าวเกี่ยวกับการขายเด็กหญิงอายุ 13 ปี ที่เร้าความวิตกตกใจของสาธารณชนมีผลให้รัฐสภาอังกฤษเพิ่มอายุที่ยอมให้ร่วมประเวณีได้ จาก 13 ในเวลานั้นขึ้นเป็น 16 ปี

การค้าประเวณีเด็กมีอยู่ตั้งแต่ในสมัยโบราณ
เด็กชายก่อนวัยหนุ่มถูกขายประเวณีโดยทั่วไปในซ่องทั้งในกรีซและโรมโบราณ
ตามนักเขียนท่านหนึ่ง "เด็กหญิงชาวอียิปต์ที่สวยที่สุดและตระกูลสูงที่สุดจะถูกบังคับให้ค้าประเวณี... และจะเป็นเด็กหญิงโสเภณีจนเริ่มมีประจำเดือนเป็นครั้งแรก"
ส่วนการขายเด็กเพื่อค้าประเวณีของพ่อแม่เด็กจีนและอินเดียเป็นเรื่องปกติ
และพ่อแม่ในอินเดียบางครั้งจะอุทิศลูกสาวให้กับวัดฮินดูเป็น "เทวทาสี"
ซึ่งในอดีตเป็นตำแหน่งมีศักดิ์ศรีในสังคม คือเทวทาสีดั้งเดิมมีหน้าที่รักษาและทำความสะอาดวัดของเทวดาฮินดูที่ตนอุทิศให้ และเรียนรู้การดนตรีและการเต้นรำ
แต่เมื่อระบบวิวัฒนาการต่อ ๆ มา บทบาทเปลี่ยนกลายเป็นโสเภณีวัด และเด็กหญิงที่ถูกอุทิศให้ก่อนเป็นสาว ก็จะถูกบังคับให้ค้าประเวณีกับชายชั้นสูง
แม้ว่าข้อปฏิบัติเช่นนี้จะผิดกฎหมายแล้ว แต่ก็ยังมีอยู่ในปัจจุบัน

ในยุโรป การค้าประเวณีเด็กรุ่งเรืองจนกระทั่งถึงปลายคริสต์ทศวรรษ 1800
เช่นมีเด็กในอัตรา 50% ของคนค้าประเวณีในนครปารีส
ต่อมาเรื่องอื้อฉาวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในประเทศอังกฤษมีผลให้รัฐบาลปรับอายุที่ยอมให้ร่วมประเวณีได้ขึ้น
คือในเดือนกรกฎาคม 1885 นายวิลเลียม โทมัส สเตด ผู้เป็นบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ *Pall Mall Gazette* พิมพ์บทความชุด "ส่วยจากเด็กหญิงของเมืองบาบิโลนปัจจุบัน (The Maiden Tribute of Modern Babylon)" มี 4 บทความที่บรรยายกลุ่มอาชญากรรมขายเซ็กซ์เด็กใต้ดินที่นายสเตดรายงานว่า ขายเด็กให้ผู้ใหญ่
รายงานของนายสเตดพุ่งความสนใจไปที่เด็กหญิงอายุ 13 ปีนามว่า เอลิซา อารม์สตองก์ ผู้ถูกขายในราคา 5 ปอนด์สเตอร์ลิง (เท่ากับ 500 ปอนด์ในปี 2012 หรือประมาณ 24,490 บาท) แล้วนำไปหาหมอตำแยเพื่อตรวจดูว่ายังเป็นหญิงพรหมจรรย์
และภายในอาทิตย์ที่พิมพ์ชุดบทความ รัฐบาลอังกฤษได้ปรับอายุที่ยอมให้ร่วมประเวณีได้จาก 13 เป็น 16 ปี
ซึ่งเป็นยุคนี้นั่นแหละที่คำว่า "white slavery" (ทาสขาว) กลายเป็นศัพท์ที่ใช้ทั่วยุโรปและสหรัฐหมายถึงเด็กที่ถูกค้าประเวณี

ดูเพิ่ม
-------

* การทารุณเด็กทางเพศ
* การฉวยประโยชน์การค้าทางเพศจากเด็ก
* การค้าเด็ก
* โรคใคร่เด็ก
* สื่อลามกอนาจารเด็ก

เชิงอรรถและอ้างอิง
------------------

1. ↑  doi:10.2307/1358234  
This citation will be automatically completed in the next few minutes. You can jump the queue or expand by hand
2. 1 2 3 4 5  Willis, Brian M.; Levy, Barry S. (2002-04-20). "Child prostitution: global health burden, research needs, and interventions". National Institutes of Health. สืบค้นเมื่อ 2013-09-27.
3. 1 2  Lim 1998, p. 171.
4. 1 2 3 4 5  Jaffe & Rosen 1997, p. 10
5. ↑  Lim 1998, p. 170:the act of engaging or offering the services of a child to perform sexual acts for money or other consideration with that person or any other person
6. ↑  Lim 1998, p. 170-171:the act of obtaining, procuring or offering the services of a child or inducing a child to perform sexual acts for any form of compensation or reward
7. ↑  "C182 - Worst Forms of Child Labour Convention, 1999 (No. 182)". International Labour Organization. 1999-06-17. สืบค้นเมื่อ 2013-09-26.
8. ↑  Narayan 2005, p. 138.
9. ↑  "Child Exploitation and Obscenity". United States Department of Justice. สืบค้นเมื่อ 2013-09-26.
10. 1 2  Rodriguez 2011, p. 187.
11. ↑  Bagley & King 2004, p. 124.
12. ↑  Brown 2001, p. 1-3.
13. ↑  Hinman, Kristen (2011-11-02). "Child sex trafficking stereotypes demolished". *Westword*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-12-05. สืบค้นเมื่อ 2011-12-04.
14. 1 2  "Human Trafficking FAQs". United Nations Office on Drugs and Crime. สืบค้นเมื่อ 2013-09-26.
15. ↑  "Who are the Victims?". End Human Trafficking Now. 2012. สืบค้นเมื่อ 2013-09-26.
16. ↑  "UNODC report on human trafficking exposes modern form of slavery". United Nations Office on Drugs and Crime. สืบค้นเมื่อ 2013-09-26.
17. ↑  "About UN.GIFT". Ungift.org. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-08-04. สืบค้นเมื่อ 2015-08-18.
18. 1 2 3 4  Kendall & Funk 2012, p. 31.
19. 1 2  "Child sex-trafficking study in Bosnia reveals misperceptions". *Medical News Today*. 2005-03-01. สืบค้นเมื่อ 2013-09-28.
20. ↑  De Chesnay 2013, p. 3.
21. ↑  De Chesnay 2013, p. 4.
22. ↑  "Human Trafficking | Polaris | Combating Human Trafficking and Modern-day Slavery". Polarisproject.org. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-07-21. สืบค้นเมื่อ 2015-08-18.
23. ↑  "Frequently Asked Questions (FAQs) for: Prostitution of Children". United States Department of Justice. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-02. สืบค้นเมื่อ 2013-09-26.
24. 1 2 3  Jaffe & Rosen 1997, p. 11
25. ↑  Rodriguez 2011, p. 188-189.
26. ↑  Jaffe & Rosen 1997, p. 26
27. ↑  Dickson, Louise (2012-05-30). "Pimp who sold girl, 15, for sex gets three years". *Times Colonist*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-02. สืบค้นเมื่อ 2016-02-09.
28. ↑  Madsen & Strong 2009, p. 293.
29. 1 2 3  Clark, Freeman Clark & Adamec 2007, p. 68
30. 1 2  Jensen 2004, p. 41
31. ↑  "Former sex worker's tale spurs rescue mission". *Gulf Times*. Gulf-Times.com. 2005-04-10. สืบค้นเมื่อ 2010-10-05. "I spent seven years in hell," says Raju, now 21, trying hard not to cry. Thapa Magar took him to Rani Haveli, a brothel in Mumbai that specialised in male sex workers and sold him for Nepali Rs 85,000. A Muslim man ran the flesh trade there in young boys and girls, most of them lured from Nepal. For two years, Raju was kept locked up, taught to dress as a girl and circumcised. Many of the other boys there were castrated. Beatings and starvation became a part of his life. "There were 40 to 50 boys in the place," a gaunt, brooding Raju recalls. "Most of them were Nepalese."
32. ↑  Flowers 1998, p. 123.
33. ↑  Flowers 1998, p. 124.
34. 1 2 3  "Child Prostitution". Humanium. สืบค้นเมื่อ 2013-09-28.
35. ↑  Du Mont & McGregor, 2004: Edinburgh; Saewye, Thao, & Levitt, 2006; Farley et al. 2003; Hoot et al. 2006; Izugbara, 2005; Nixon et al. 2002; Potter, Martin, & Romans,1999; Pyett & Warr, 1977
36. ↑  "FBI — Operation Cross Country II". FBI. 2008-10. สืบค้นเมื่อ 2013-07-30. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
37. ↑  Rodriguez 2011, p. 189.
38. ↑  "Special Rapporteur on the sale of children, child prostitution and child pornography". United Nations Human Rights. สืบค้นเมื่อ 2013-09-26.
39. ↑  Jaffe & Rosen 1997, p. 9
40. ↑  Chan 2004, p. 66.
41. ↑  O'Connor et al. 2007, p. 264.
42. 1 2 3 4 5  "พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2539" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-08. สืบค้นเมื่อ 2016-02-09. `{{cite web}}`: Cite ไม่รู้จักพารามิเตอร์ว่างเปล่า : `|deadurl=` (help)
43. ↑  C.G. Niebank (2011-09-07). "Human network". *Oklahoma Gazette*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-02. สืบค้นเมื่อ 2013-09-05.
44. ↑  Jaffe & Rosen 1997, p. 10-11.
45. ↑  "Link to High Beam Research Site". Highbeam.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-09-04. สืบค้นเมื่อ 2012-09-15.
46. ↑  "2008 Human Rights Report: Bangladesh". *United States Department of State*. สืบค้นเมื่อ 2013-09-27.
47. ↑  "Highway of hell: Brazil's child prostitution scandal". news.com.au. 2013-11-26. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-11-26. สืบค้นเมื่อ 2013-11-26.
48. ↑  Bramham, Daphne (2012-03-23). "In Cambodia, there's a price on childhood". *Vancouver Sun*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-02-28. สืบค้นเมื่อ 2013-11-30.
49. ↑  "Child Prostitution". Children of Cambodia. สืบค้นเมื่อ 2013-09-27.
50. ↑  "Bureau of International Labor Affairs - Chile". Department of Labor. 2004. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-02. สืบค้นเมื่อ 2013-09-27.
51. ↑  "Soaring child prostitution in Colombia". *BBC Online*. 2001-01-27. สืบค้นเมื่อ 2013-09-27.
52. ↑  "Worst Forms of Child Labour Data - Dominican Republic". International Labour Organization. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-14. สืบค้นเมื่อ 2013-10-11.
53. ↑  "Report". United States Department of State. 2006-03-08. สืบค้นเมื่อ 2012-09-15.
54. ↑  "Worst Forms of Child Labour Data - Estonia". International Labour Organization. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-14. สืบค้นเมื่อ 2013-10-11.
55. ↑  "Worst Forms of Child Labour Data - Greece". International Labour Organization. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-15. สืบค้นเมื่อ 2013-10-12.
56. ↑  "Worst Forms of Child Labour Data - Hungary". International Labour Organization. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-14. สืบค้นเมื่อ 2013-10-11.
57. ↑  "Official: More than 1M child prostitutes in India". *CNN*. 2009-05-11. สืบค้นเมื่อ 2013-09-27.
58. ↑  "Indonesia". United States Department of Labor. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-02. สืบค้นเมื่อ 2013-09-27.
59. ↑  "Indonesia". HumanTrafficking.org. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-09-16. สืบค้นเมื่อ 2013-09-27.
60. 1 2  Lim 1998, p. 7.
61. ↑  "16,000 Victims of Child Sexual Exploitation". Inter Press Service. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-26. สืบค้นเมื่อ 2012-09-15.
62. ↑  ECPAT (2005-04-21). "Under Age Prostitution" (Press release). Scoop. สืบค้นเมื่อ 2012-09-15.
63. 1 2  "Child prostitution becomes global problem, with Russia no exception". *Pravda*. Pravda.Ru. 2006-11-10. สืบค้นเมื่อ 2013-09-27.
64. ↑  "Factsheet: Child Trafficking in the Philippines" (PDF). UNICEF. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2014-01-24. สืบค้นเมื่อ 2013-11-30.
65. ↑  "40,000 child prostitutes in Sri Lanka, says Child Rights Group". *TamilNet*. 2006-12-06. สืบค้นเมื่อ 2013-09-27.
66. ↑  Regehr, Roberts & Wolbert Burgess 2012, p. 230.
67. ↑  "100,000 Children Are Forced Into Prostitution Each Year". ThinkPorgress Blog. 2013-07-09.
68. ↑  "Worst Forms of Child Labour Data - Zambia". International Labour Organization. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-14. สืบค้นเมื่อ 2013-10-11.
69. ↑  "ECPAT International, A Step Forward". Gvnet.com. 1999.
70. ↑  *1 Codigo Penal y Leyes Complementarias, art. 125 bis* (6th ed.). Buenos Aires: Editorial Astrea. 2007.
71. ↑  "Children\'s Rights: Argentina | Law Library of Congress". Library of Congress. สืบค้นเมื่อ 2012-09-15.
72. ↑  Panter-Brick & Smith 2000, p. 182.
73. ↑  "The worst forms of child labour". International Labour Organization. สืบค้นเมื่อ 2013-09-26.
74. ↑  Cowan & Wilson 2001, p. 86.
75. ↑  Kendall & Funk 2012, p. 9.
76. 1 2  Sher 2011, p. 35.
77. 1 2 3 4  Matthews 2008, p. 17.
78. ↑  Sher 2011, p. 35-36.
79. ↑  Matthews 2008, p. 15.
80. 1 2  Rodriguez 2011, p. 190.
81. 1 2  Dewey & Kelly 2011, p. 148.
82. ↑  "Combating Human Trafficking and Modern-day Slavery". Polaris Project. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-09-28. สืบค้นเมื่อ 2013-09-28.
83. ↑  "National Human Trafficking Resource Center | Polaris Project | Combating Human Trafficking and Modern-day Slavery". Polaris Project. สืบค้นเมื่อ 2013-09-28.
84. ↑  Clark, Freeman Clark & Adamec 2007, p. 68-69
85. 1 2 3  Flowers 1994, p. 81.
86. ↑  Institute of Social Sciences (New Delhi, India) & National Human Rights Commission 2005, p. 504.
87. 1 2  Penn 2003, p. 49.
88. ↑  Cossins 2000, p. 7.
89. ↑  Clark, Freeman Clark & Adamec 2007, p. 69
90. ↑  Hogenboom, Melissa (2013-11-01). "Child prostitutes: How the age of consent was raised to 16". BBC News. สืบค้นเมื่อ 2013-11-30.
91. ↑  Fine & Ellis 2011, pp. 83–85.

อ้างอิง
-------

* Bagley, Christopher; King, Kathleen (2004). *Child Sexual Abuse: The Search for Healing*. Routledge. ISBN 0203392590. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Brown, Louise (2001). *Sex Slaves: The Trafficking of Women in Asia*. Virago Press. ISBN 1860499031. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Chan, Jennifer (2004). *Gender and Human Rights Politics in Japan: Global Norms and Domestic Networks*. Stanford University Press. ISBN 080475022X. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Clark, Robin; Freeman Clark, Judith; Adamec, Christine A. (2007). *The Encyclopedia of Child Abuse*. Infobase Publishing. ISBN 0788146068. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Cossins, Anne (2000). *Masculinities, Sexualities and Child Sexual Abuse*. Martinus Nijhoff Publishers. ISBN 904111355X. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Cowan, Jane K.; Wilson, Richard J. (2001). *Culture and Rights: Anthropological Perspectives*. Cambridge University Press. ISBN 0521797357. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* De Chesnay, Mary (2013). *Sex Trafficking: A Clinical Guide for Nurses*. Springer Publishing Company. ISBN 0826171168. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Dewey, Susan; Kelly, Patty (2011). *Policing Pleasure: Sex Work, Policy, and the State in Global Perspective*. Cambridge University Press. ISBN 0521797357. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Fine, Gary Alan; Ellis, Bill (2011). *The Global Grapevine: Why Rumors of Terrorism, Immigration, and Trade Matter*. NYU Press. ISBN 0814785115. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Flowers, Ronald (1998). *The Prostitution of Women and Girls*. McFarland Publishing. ISBN 0786404906. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Flowers, Ronald (1994). *The Victimization and Exploitation of Women and Children: A Study of Physical, Mental and Sexual Maltreatment in the United States*. McFarland Publishing. ISBN 0899509789. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Institute of Social Sciences (New Delhi, India); National Human Rights Commission (2005). *Trafficking in Women and Children in India*. Orient Blackswan. ISBN 8125028455. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Jaffe, Maureen; Rosen, Sonia (1997). *Forced Labor: The Prostitution of Children: Symposium Proceedings*. Diane Publishing. ISBN 0788146068. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Jensen, Derrick (2004). *The Culture of Make Believe*. Chelsea Green Publishing. ISBN 1603581839. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Kendall, Virginia M.; Funk, Markus T. (2012). *Child Exploitation and Trafficking: Examining the Global Challenges and U.S Responses*. Rowman & Littlefield. ISBN 1442209801. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Lim, Lin Lean (1998). *The Sex Sector: The Economic and Social Bases of Prostitution in Southeast Asia*. International Labour Organization. ISBN 9221095223. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Madsen, Richard; Strong, Tracy B. (2009). *The Many and the One: Religious and Secular Perspectives on Ethical Pluralism in the Modern World*. Princeton University Press. ISBN 1400825598. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Matthews, Roger (2008). *Prostitution, Politics & Policy*. Routledge. ISBN 0203930878. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Narayan, O.P. (2005). *Harnessing Child Development: Children and the culture of human*. Gyan Publishing House. ISBN 8182053005. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* O'Connor, Vivienne M.; Rausch, Colette; Klemenčič, Goran; Albrecht, Hans-Jörg (2007). *Model Codes for Post-conflict Criminal Justice: Model criminal code*. US Institute of Peace Press. ISBN 1601270127. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Panter-Brick, Catherine; Smith, Malcolm T. (2000). *Abandoned Children*. Cambridge University Press. ISBN 0521775558. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Penn, Michael L. (2003). *Overcoming Violence Against Women and Girls: The International Campaign to Eradicate a Worldwide Problem*. Rowman & Littlefield. ISBN 0742525007. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Regehr, Cheryl; Roberts, Albert R.; Wolbert Burgess, Ann (2012). *Victimology: Theories and Applications*. Jones & Bartlett Publishers. ISBN 1449665330. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Rodriguez, Junius P. (2011). *Slavery in the Modern World: A History of Political, Social, and Economic Oppression*. ABC-CLIO. ISBN 1851097880. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Sher, Julian (2011). *Somebody's Daughter: The Hidden Story of America's Prostituted Children and the Battle to Save Them*. Chicago Review Press. ISBN 1569768331. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Whetsell-Mitchell, Juliann (1995). *Rape of the Innocent: Understanding and Preventing Child Sexual Abuse*. Taylor and Francis. ISBN 1560323949. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **การค้าประเวณีเด็ก**

* "NOW on PBS: Fighting Child Prostitution"

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* ลัตเวีย
* ญี่ปุ่น
* เช็กเกีย

 |