recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ทรชนคนสวย** ภาพยนตร์ไทยแนวสายลับผจญภัย ระบบ 35 มม. ซูเปอร์สโคป สีอีสต์แมน เสียง (พากย์)ในฟิล์ม ของละโว้ภาพยนตร์ กำกับและอำนวยการสร้างโดย หม่อมอุบล ยุคล ณ อยุธยา ฉายที่ โรงภาพยนตร์เฉลิมเขตร์ พ.ศ. 2510

นำแสดงโดย มิตร ชัยบัญชา และ มิสจิ้นหลู ดาราสาวชาวไต้หวัน ร่วมด้วย แมน ธีระพล ,รุจน์ รณภพ ฯลฯ 

ในยุคสายลับอังกฤษ *เจมส์ บอนด์ 007* เริ่มปรากฏตัวบนจอเงิน ตั้งแต่ พ.ศ. 2505-2507 ตามด้วยคู่จารชนทางจอแก้ว *จอมเพชฌฆาต 707 (The Man From U.N.C.L.E.)* ทางสถานีกองทัพบทช่อง 7 (ขาวดำ) สนามเป้า-รัชฟิล์มทีวี และคู่นักสืบมาดผู้ดีใน *ขวัญใจสายลับ (The Avengers)* ทางไทยทีวีช่อง 4 บางขุนพรหม ช่วง พ.ศ. 2508-2510 มาถึงจุดสูงสุดทั่วโลกและเมืองไทย จนเกิดกระแสทั้งในและต่างประเทศตามมาอีกหลายเรื่อง

เป็นหนึ่งในภาพยนตร์แนวดังกล่าวที่พยายามนำเสนอความแปลกใหม่ หลังจากความสำเร็จอย่างสูงของ *เพชรตัดเพชร* ของ สหการภาพยนตร์ไทย และ *กระเบนธง* ของ ส.อาสนจินดาภาพยนตร์ เมื่อ พ.ศ. 2509

เรื่องย่อ
---------

อดีตนายตำรวจหนุ่มตัดสินใจออกตามล่าแก๊งค้ายาเสพติดเพียงลำพัง แม้จะเป็นการฝ่าฝืนกฎหมายที่เขาเคยรับใช้ก็ตาม กระทั่งได้พบหลิน ลูกสาวอดีตหัวหน้าแก๊งคนก่อน ผู้เข้ามาร่วมมือกับนายตำรวจหนุ่มในการทลายแก๊ง เพื่อล้างแค้นคนที่สังหารพ่อเธอแล้วขึ้นครองอำนาจแทน ในขณะเดียวกันนักสืบไทยจากหน่วยต้านยาเสพติด ก็เข้ามาพัวพันกับการตามล่าล้างแค้นภายในแก๊งครั้งนี้ด้วย

งานสร้าง
--------

หนังไทยเรื่องแรกที่มีการทำทริคภาพระยะไกลของเรือดำน้ำขนาดใหญ่ และฉากภายในที่มีรายละเอียดของอุปกรณ์ต่างๆ (ออกแบบสร้างฉากโดย อาจารย์ทวีศักดิ์ เสนาณรงค์ ) ,ห้องติดตั้งเรดาร์เซ็นเซอร์ผู้บุกรุก เครื่องมือล้ำสมัยอื่นๆ สติ๊กเกอร์ยาสลบ ฯลฯ รวมทั้งฉากเรือดำน้ำระเบิดใต้ทะเล (ทำเทคนิคที่แล็บฮ่องกง) ตลอดจนเพลงฮิตรางวัลแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน *แมวเหมียว* ของคณะสามศักดิ์

ใช้สถานที่ถ่ายทำที่โรงถ่ายวังละโว้ ซอยพร้อมมิตร ถ.สุขุมวิท ฉากภายนอกในกรุงเทพและจังหวัดทางภาคใต้ของเมืองไทย

การตอบรับ
---------

แม้โครงเรื่องน่าติดตามแต่ไม่ประสบความสำเร็จทั้งการฉายครั้งแรกและสัปดาห์โปรแกรมพิเศษประจำปี 

เคยเผยแพร่เป็นแถบวีดิทัศน์ตลับ (Video Cassette) ของมูลนิธิหนังไทย เมื่อ พ.ศ. 2540

เกร็ด
-----

* สโลแกน "หนังสนุก มุขสะเด็ด เผ็ดสบัด"
* หนังเรื่องเดียวของละโว้ที่ใช้คำเรียกระบบถ่ายทำว่า ซูเปอร์สโคป
* มีศักดิ์ นาครัตน์ แห่งวงสามศักดิ์ และนักอ่านสปอตชื่อดังแห่งยุค ร้องเพลงโฆษณาหนังว่า *"จิ้นหลู... จิ้นหลู ซัดยูโด มวยไทย คาราเต้ เห่ เฮ เฮ เฮ และไม้ตาย... โอ้ ทรชนคนสวย แต่รวยความอำมหิต พอมาเจอพ่อมิตร พระเอกเลยคิสทรชน"*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ทรชนคนสวย* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส

อ้างอิง
-------

1. ↑  วีดิทัศน์ ทรชนคนสวย มูลนิธิหนังไทย 2540
2. ↑  รัชฟิล์มทีวี วิกิพีเดีย
3. ↑  กรอบโฆษณาโปรแกรมพิเศษ 4 เรื่องของละโว้ ,สิ่งพิมพ์รายวัน พ.ศ. 2512-2513
**คินซาง ดอร์จิ** (เกิด 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494) เป็นอดีตนายกรัฐมนตรีภูฏาน 2 สมัยระหว่างปี พ.ศ. 2545 ถึง พ.ศ. 2546 และอีกสมัยในปี พ.ศ. 2550 ถึง พ.ศ. 2551 เป็นประธานหน่วยงานการเงินภูฏาน ระหว่างปี 2550 ถึง 2551 นอกจากนี้เขายังเคยดำรงตำแหน่งเป็นประธานสมัชชาแห่งชาติ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 ถึง พ.ศ. 2543

ดอร์จิ ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีตั้งแต่วันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2545 ถึง 30 สิงหาคม พ.ศ. 2546 จากนั้นก็ดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและความมั่นคงมนุษย์ ก่อนที่จะสาบานตนเข้ารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอีกครั้งในฐานะรักษาการ เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2550 หลังจากการลาออกของนายกรัฐมนตรี กานดุ วังชุก และรัฐมนตรีคนอื่น ๆ จนกว่าจะถึงเลือกตั้งใหม่อีกครั้งในการเลือกตั้งทั่วไปปี พ.ศ. 2551 หลังการเลือกตั้งซึ่งจัดขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 ดอร์จิได้เข้ารับตำแหน่งต่อจาก จิกมี ทินเลย์ เมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2551

อ้างอิง
-------

1. ↑   [*bare URL PDF*]
2. ↑  "Past Speakers".
3. ↑  "Caretaker prime minister appointed in Bhutan" เก็บถาวร 2007-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Indo-Asian News Service (hindustantimes.com), 3 August 2007.
4. ↑  "Thinley takes over as Premier", *The Hindu*, April 11, 2008.
เกมอาร์เคด ค.ศ. 2000

***ไฟติงเมเนีย: ฟิสต์ออฟเดอะนอร์ทสตาร์*** (อังกฤษ: *Fighting Mania: Fist of the North Star*) ได้รับการเปิดตัวที่ประเทศญี่ปุ่นในชื่อ***ไฟติงเมเนีย: โฮกูโตะโนะเค็ง*** (ญี่ปุ่น: パンチマニア 北斗の拳) เป็นเกมมวยสากลที่สร้างจากซีรีส์มังงะ*ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ* ซึ่งเปิดตัวโดยบริษัทโคนามิใน ค.ศ. 2000 โดยเป็นเกมอาร์เคดแบบหยอดเหรียญ

ตู้
---

ตู้อาร์เคดมีความสูงประมาณ 6 ฟุต 2 นิ้ว กว้าง 34 นิ้ว (เมื่อหันหน้าเข้าหาเครื่อง) และลึกประมาณ 4 นิ้ว ส่วนตัวจอภาพอยู่ในตู้ในระยะที่พอเหมาะ และด้านหน้าตู้มีแผ่นล่อเป้าสีส้มที่แข็งแรงหกแผ่น พร้อมไฟแอลอีดีสีแดงฝังอยู่ใกล้บานพับ บรรดาแผ่นล่อเป้าดังกล่าวจะพักอยู่ตามผนังด้านในของส่วนเว้าของตู้ โดยการบุภายในตัวจอภาพ นอกจากนี้ ยังมี "นวมพิเศษ" พลาสติกสีดำสองข้างที่วางอยู่ในช่องด้านหน้าของเครื่อง ซึ่งปกติแล้วจะถูกผูกด้วยเชือกหรือโซ่กับตู้อาร์เคดเพื่อป้องกันการโจรกรรม โดยผู้เล่นต้องสวมนวมเหล่านี้ขณะเล่น (แม้ว่าจะเป็นเรื่องปกติที่จะเล่นโดยไม่สวมถุงมือ แต่อาจทำให้ข้อนิ้วมือถลอกได้)

รูปแบบการเล่น
-------------

เมื่อศัตรูบนหน้าจอทำการโจมตีผู้เล่น แผ่นล่อเป้าจะสวิงออกมาตามบานพับอย่างราบเรียบ และเมื่อแผ่ออกจนสุดที่ 90 องศา ไฟแอลอีดีจะสว่างเป็นสีแดง โดยแผ่นล่อเป้าดังกล่าวจะสว่างอยู่ชั่วครู่ จากนั้นแผ่นนี้กลับเข้าไปในตู้เพื่อพัก ผู้เล่นจะต้องชกแผ่นนี้ในขณะที่ไฟแอลอีดีสว่างขึ้น ทั้งนี้ ความแรงของหมัดผู้เล่นไม่เกี่ยวข้องกับเกม และเกมจะเตือนผู้เล่นว่าอย่าต่อยหนัก เพื่อป้องกันความเสี่ยงที่จะทำให้เครื่องพัง โดยเวลาออกหมัดเท่านั้นที่สำคัญ ซึ่งควรออกหมัดครึ่งแรงและจังหวะที่แน่นอน

แผ่นล่อเป้าเมื่อแผ่ออกจนสุดและไฟแอลอีดีสว่างขึ้นส่งผลให้การโจมตีถูกบล็อก และฝ่ายตรงข้ามได้รับความเสียหายในรูปแบบของการโต้กลับ การออกหมัดเร็วเกินไปหรือช้าเกินไปจะส่งผลให้เกิดการบล็อกการเคลื่อนไหวโดยไม่มีการโต้กลับ หรือได้รับความเสียหายน้อยลงจากการโจมตี รวมถึงไม่มีความเสียหายจากการโต้กลับต่อคู่ต่อสู้ด้วย ส่วนการพลาดแผ่นล่อเป้าโดยสิ้นเชิง (แผ่นล่อเป้าดึงกลับโดยไม่ถูกชก) ส่งผลให้ผู้เล่นได้รับความเสียหายทั้งหมด อนึ่ง เมื่อคู่ต่อสู้เริ่มยากขึ้น - และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาใช้ท่าพิเศษของพวกเขา - หมัดจะถูกเหวี่ยงและแผ่นล่อเป้าจะเด้งออกมาอย่างต่อเนื่องเร็วขึ้นและในรูปแบบที่ยุ่งเหยิงมากขึ้น หรืออาจต้องใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษ เช่น การต่อยแผ่นล่อเป้าเพียงแผ่นเดียวที่สว่างในขณะที่แผ่นล่อเป้าปลอมอื่น ๆ โผล่ขึ้นมา หรือการต่อยแผ่นล่อเป้าตามลำดับที่พวกเขาแปรขบวน

ดูเพิ่ม
-------

* *ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ*
* เกมอาร์เคด

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official Japanese site
* Fighting Mania - KLOV entry
การาปัน (เกาะไซปัน) ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
การตั้ง**นิคมญี่ปุ่นในภูมิภาคไมโครเนีย**เริ่มขึ้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เมื่อจักรวรรดิญี่ปุ่นครอบครองพื้นที่ส่วนมากของภูมิภาคไมโครนีเชีย

ระหว่าง ค.ศ. 1914 ถึง 1945 พื้นที่ในภูมิภาคไมโครนีเชียอันได้แก่หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา สหพันธรัฐไมโครนีเชีย ปาเลาและหมู่เกาะมาร์แชลล์อยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น ในฐานะดินแดนในอาณัติของสันนิบาตชาติ ที่มีชื่อเรียกว่าแปซิฟิกใต้ในอาณัติ หรือ *นันโย* ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวญี่ปุ่นมีจำนวนสูงกว่าชาวไมโครนีเชียพื้นเมืองเป็นอย่างมาก และพบการสมรสต่างพวกระหว่างชาวญี่ปุ่นและชาวไมโครนีเชีย โดยเลี้ยงดูครอบครัวของตนในพื้นที่ท้องถิ่นนั้น นอกจากนี้ยังพบว่ามีชาวญี่ปุ่นบางคนอาศัยอยู่ในคิริบาสและนาอูรู โดยทำงานเป็นลูกจ้างตามสัญญาหรือกิจการธุรกิจ

หลัง ค.ศ. 1945 ผู้ตั้งชาวญี่ปุ่นส่วนมากถูกส่งกลับไปยังญี่ปุ่น ขณะที่ทายาทของคนกลุ่มนี้ได้รับอนุญาตให้อยู่ต่อ ทายาทเหล่านี้มักระบุอัตลักษณ์ตนเองว่าเป็นชาวไมโครนีเชียมากกว่าชาวญี่ปุ่น และถือได้ว่าเป็นประชากรกลุ่มน้อยที่มีจำนวนประมาณหนึ่งในแต่ละดินแดน

การขุดค้นทางโบราณคดีแสดงให้เห็นว่าชาวไมโครนีเชียได้อาศัยอยู่บนเกาะชิชิจิมะ (ส่วนหนึ่งของหมู่เกาะโบนิน) ในอดีต

ดูเพิ่ม
-------

* นิคมญี่ปุ่นในประเทศไมโครนีเชีย
* นิคมญี่ปุ่นในประเทศคิริบาส
* นิคมญี่ปุ่นในประเทศหมู่เกาะมาร์แชลล์
* นิคมญี่ปุ่นในประเทศปาเลา
* นิคมเกาหลีในภูมิภาคไมโครนีเชีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Poyer (2001), p. 131
2. ↑  Crocombe (2007), p. 90
3. ↑  McQuarrie (2000), p. 7
4. ↑  Crocombe (2007), p. 46
5. ↑  Kiste et al. (1999), p. 206
6. ↑  Foundation for Advanced Studies in International Development (Japan) เก็บถาวร 2011-07-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Kimio Fujita, October 7, 2005
7. ↑  小笠原・火山(硫黄)列島の歴史

บรรณานุกรม
----------

* Crocombe, R. G. *Asia in the Pacific Islands: Replacing the West*, 2007, ISBN 982-02-0388-0
* Kiste, Robert C.; Marshall, Mac, *American Anthropology in Micronesia: An Assessment*, University of Hawaii Press, 1999, ISBN 0-8248-2017-7
* McQuarrie, Peter, *Conflict in Kiribati: A History of the Second World War*, Macmillan Brown Centre for Pacific Studies, University of Canterbury, 2000, ISBN 1-877175-21-8
* Poyer, Lin; Falgout, Suzanne; Carucci, Laurence Marshall, *The Typhoon of War: Micronesian Experiences of the Pacific War*, University of Hawaii Press, 2001, ISBN 0-8248-2168-8
**พันตำรวจเอกสวัสดิ์ จำปาศรี** เกิดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2495 ที่ อ.ชุมพวง จ.นครราชสีมา โดยเป็นบุตรของพ่อซึ่งเป็นกำนัน ชื่อ นายทองคำ และแม่คือ นางกองศรี จำปาศรี

พ.ต.อ.สวัสดิ์ จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม ปริญญาโท บริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์ เริ่มรับราชการตำรวจ โดยเริ่มตั้งแต่เป็นลูกแถวและผู้บังคับหมู่ กองกำกับการสวัสดิภาพเด็กและเยาวชน และเป็นสารวัตรประจำแผนกสืบสวนสอบสวนในสถานีตำรวจแถบฝั่งธนบุรีหลายท้องที่นานถึง 25 ปี เช่น หนองค้างพลู, บางขุนเทียน เป็นต้น จนกระทั่งได้ลาออกจากราชการในปี พ.ศ. 2548 ในยศ พันตำรวจเอก (พ.ต.อ.) เพื่อออกมาเล่นการเมือง

โดยในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2548 พ.ต.อ.สวัสดิ์ ได้ลงรับสมัคร ส.ส. ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในเขตบางขุนเทียน โดยได้เป็นผู้สมัครของพรรคประชาธิปัตย์อย่างกะทันหัน เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงตัวผู้สมัคร และ พ.ต.อ.สวัสดิ์ ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้งในครั้งนั้น

จากนั้น พ.ต.อ.สวัสดิ์ จำปาศรี ก็ยังคงลงพื้นที่อย่างต่อเนื่อง ในการเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 พ.ต.อ.สวัสดิ์ ก็ยังคงสมัครในพื้นที่เดิมกับทางพรรคประชาธิปัตย์ แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง

ชีวิตส่วนตัว สมรสแล้วกับ นางรัตนา จำปาศรี (นามสกุลเดิม สุวภาพ) มีบุตรสาว 2 คน 

ต่อมา พ.ต.อ.สวัสดิ์ มีทำหน้าที่ที่ปรึกษาผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ บริพัตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  กทม.คิดเพิ่มค่าเวนคืนสร้างถนน (14 สิงหาคม 2552)[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ส่วนตัว เก็บถาวร 2007-12-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เว็บ hi5[*ลิงก์เสีย*]
* ซื่อสัตย์ จริงใจ รับใช้ชาวประชา พ.ต.อ.สวัสดิ์ จำปาศรี ที่ปรึกษาผู้ว่าฯ กทม.
**พายแอปเปิล** (อังกฤษ: apple pie) เป็นพายผลไม้ซึ่งมีส่วนผสมหลักเป็นแอปเปิล รับประทานเป็นของหวาน บางครั้งอาจโรยหน้าด้วยวิปครีมหรือไอศกรีม หรืออาจรับประทานกับคัสตาร์ดหรือเชดดาร์ชีส มีเพสตรีปิดทั้งข้างล่างและข้างบน ซึ่งเพสตรีตรงข้างบนมีลักษณะเป็นเส้นแบนยาว ซึ่งวางไขว้กัน​เหมือนเป็นลายถักตะกร้า 

พายแอปเปิลเป็นของหวานที่นิยมรับประทานในประเทศตะวันตกหลายประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร เยอรมนี เนเธอร์แลนด์ สวีเดน เป็นต้น พายแอปเปิลถือว่าเป็นสัญลักษณ์ของสหรัฐอย่างไม่เป็นทางการ และถือเป็นหนึ่งในอาหารทานเล่นซิกเนเจอร์

ส่วนผสม
-------

แอปเปิลในพายแอปเปิลต้องนำหั่นเป็นชิ้น ๆ และส่วนมากมักปอกเปลือกออกก่อน ชนิดของแอปเปิลที่นิยมใช้ในพายแอปเปิลมักมีลักษณะกรอบและค่อนข้างเปรี้ยว ได้แก่ แอปเปิลพันธุ์แบรมลีย์ เอ็มไพร์ นอร์เดิร์นสปาย หรือแกรนนีสมิธ ซึ่งเป็นพันธุ์ที่รับประทานอย่างสด ๆ หรือรับประทานเป็นส่วนผสมของอาหารจานอื่นก็ได้ แอปเปิลที่ใช้อาจเป็นแอปเปิลสด แอปเปิลกระป๋อง หรือแอปเปิลตากแห้งที่นำมาแช่น้ำไว้ก็ได้ โดยแอปเปิลตากแห้งมักจะนิยมใช้แทนแอปเปิลสดในฤดูกาลที่แอปเปิลมีน้อย 

พายแอปเปิลอาลาโมด (a la Mode) ในสหรัฐอเมริกา คือพายแอปเปิลที่รับประทานกับไอศกรีม บางครั้งอาจมีชีสเชดดาร์หนึ่งชิ้นเล็ก ๆ วางอยู่ข้าง ๆ หรือข้างบนพายแอปเปิลที่ตัดออกมาเป็นชิ้นแล้วก็ได้เช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kat Eschner (12 May 2017). "Apple Pie Is Not All That American". *The Smithsonian*. สืบค้นเมื่อ 29 March 2019.
2. ↑  "Apple Pie". *Food Network*.
3. ↑  Waters, Michael (13 July 2017). "The Long, Storied Controversy Over Cheese on Apple Pie". *Atlas Obscura*. สืบค้นเมื่อ 11 June 2018.
4. ↑  D'Aiutolo, Olivia (17 August 2015). "A Pinch of History: Amelia Simmons's Apple Pie". *Fondly, Pennsylvania*. Historical Society of Pennsylvania. สืบค้นเมื่อ 11 June 2018.
5. ↑  "An apple pie without the cheese". 2012 Apartment Therapy. สืบค้นเมื่อ 2012-06-14.
6. ↑  "Apple Pie". OChef. สืบค้นเมื่อ 2012-04-07.
7. ↑  "Product Highlight: Apple Pie, Sharp Cheddar, and A Nice Cup of Coffee". Hunger Mountain Coop. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-12-01. สืบค้นเมื่อ 2012-04-07.

แหล่งข้อมูลลอื่น
----------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**พายแอปเปิล**

* Food Timeline history Notes: Apple Pie
* *A Apple Pie*, by Kate Greenaway, 1886. Woodblock printed children's book, based on a much earlier rhyme; from Project Gutenberg
* The Dutch Table: Dutch Apple Pie
* Dutch Apple Pie Recipe by Liesbeth de Vos
**เจ้า** ในพระยศเจ้านายไทย หมายถึง พระมหากษัตริย์หรือเชื้อสายของพระมหากษัตริย์นับตั้งแต่ชั้นหม่อมเจ้าขึ้นไป ในระบบบรรดาศักดิ์ยุโรป เจ้า (ทั้งเจ้าชายและเจ้าหญิง) ถือเป็นฐานันดรศักดิ์สืบตระกูลในราชวงศ์สำหรับพระราชโอรสธิดาและพระราชนัดดาในพระมหากษัตริย์ เช่น เจ้าชายชาลส์ เจ้าชายแห่งเวลส์ พระราชโอรสในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร

นอกจากนี้ "เจ้า" ยังอาจหมายถึงประมุขของรัฐขนาดเล็กที่เรียกว่า **เจ้าผู้ครองนคร** ด้วย เช่น เจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ ในยุโรป **เจ้าชาย** ยังหมายถึงเจ้าผู้ครองราชรัฐชั้นพรินซิพาลิตี หากเป็นสตรีก็เรียกว่า**เจ้าหญิง** เช่น เจ้าชายอัลแบร์ที่ 2 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก ในปัจจุบันมีราชรัฐชั้นพรินซิพาลิตีเหลือเพียง 3 แห่งในโลก คือ ราชรัฐอันดอร์รา ราชรัฐโมนาโก และราชรัฐลิกเตนสไตน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน, *พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒*, กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์, หน้า 322
2. ↑  Cambridge Dictionaries Online
3. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน, *สารานุกรมประเทศในทวีปยุโรป ฉบับราชบัณฑิตยสถาน*, กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน, 2550, หน้า 475

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิคำคมมีคำคมเกี่ยวกับ ***เจ้า***

* Princely States in British India and talaqdars in Oudh.
**วัดพระนอนจักรสีห์วรวิหาร** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจักรสีห์ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี โดยมีพระธรรมวชิรกวี เจ้าคณะจังหวัดสิงห์บุรี เป็นเจ้าอาวาส 

วัดพระนอนจักรสีห์วรวิหารสร้างตั้งแต่เมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน แต่สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นก่อนกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี โดยตามพงศาวดารระบุว่าในปี พ.ศ. 2297 สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศแห่งกรุงศรีอยุธยา ได้เสด็จมานมัสการและซ่อมแซมองค์พระ โดยได้สร้างพระวิหาร พระอุโบสถ และเสนาสนะต่าง ๆ ขึ้นใหม่ ต่อมาในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จมานมัสการและทรงบูรณะปฏิสังขรปูชนียวัตถุต่าง ๆ กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานที่สำคัญของชาติ เมื่อ พ.ศ. 2478 

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ พระวิหารมีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบสมัยอยุธยา ประดิษฐาน *พระนอนจักรสีห์* เป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ขนาดใหญ่มาก มีความยาว 1 เส้น 3 วา 2 ศอก 1 คืบ 7 นิ้ว หรือประมาณ 46 เมตร สร้างเป็นแบบพระนอนอินเดีย เหมือนพระพุทธไสยาสน์ที่ถ้ำเมืองยะลา คือพระกรขวา ศอกยื่นไปทางด้านหน้า ไม่งอ พระกรตั้งขึ้นรับพระเศียรเหมือนพระนอนไทย ถือเป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองไทย เมื่อคำนวณทางปริมาตรซึ่งองค์พระ ภายในพระวิหารยังมีพระกาฬ พระพุทธรูปศิลาลงรักปิดทอง และพระแก้ว พระหล่อนั่งขัดสมาธิเพชร สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 ซึ่งทั้งสององค์มีพุทธลักษณะงดงาม ในอดีตเคยใช้เป็นพระประทานในการถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของข้าราชการ บริเวณด้านหน้าวิหารมีต้นสาละลังกาใหญ่ ส่วนพระอุโบสถมีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบสมัยรัตนโกสินทร์ เจดีย์มีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบสมัยอยุธยา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระนอนจักรสีห์วรวิหาร". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดพระนอนจักรสีห์วรวิหาร". สำนักงานจังหวัดสิงห์บุรี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-04-30. สืบค้นเมื่อ 2021-04-30.
3. ↑  "มรดกทางพระพุทธศาสนา".
*ธงทรานส์เจนเดอร์ไพรด์* (Transgender Pride Flag)
ปริญญา เจริญผลจากภาพยนตร์ *บิวตี้ฟูล บ๊อกเซอร์*
**คนข้ามเพศ** หรือ **ทรานส์เจนเดอร์** (อังกฤษ: Transgender) คือ บุคคลที่มีเพศภาวะไม่สัมพันธ์กับเพศสภาพของตนเอง ไม่ได้หมายถึง รูปแบบของเพศวิธีหรือรสนิยมทางเพศ

คนข้ามเพศอาจจะแสดงตนเป็นคนรักต่างเพศ (Heterosexual), รักร่วมเพศ (Homosexual), รักร่วมสองเพศ (Bisexual), รักทุกเพศ (Pansexual), รักหลายเพศ (Pansexual) หรือไม่ฝักใจทางเพศ (Asexual) ก็ได้

คนข้ามเพศยังอาจหมายถึง บุคคลที่แสดงตนไม่เหมือนเพศชายหรือเพศหญิงตามธรรมเนียมนิยม แต่รวมหรือย้ายไปในทางเพศตรงข้าม รวมตลอดถึง คนที่เปลี่ยนไปเป็นเพศตรงข้ามกับเพศที่มีมาแต่แรกกำเนิด (ยึดจากอวัยวะสืบพันธุ์) หรือรู้สึกผิดหรือไม่พอใจในเพศที่มีอยู่ หรือไม่ต้องการแสดงออกอย่างเพศสภาพที่มีอยู่

คนข้ามเพศอาจมีบุคลิกลักษณะอย่างคนทั่วไปหรือไม่ก็ได้

ดูเพิ่ม
-------

* ผู้หญิงข้ามเพศ
* ผู้ชายข้ามเพศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Author unknown, (2004) "...Transgender, adj. Of, relating to, or designating a person whose identity does not conform unambiguously to conventional notions of male or female gender, but combines or moves between these..." *Definition of transgender* from the *Oxford English Dictionary*, draft version March 2004. Retrieved on 2007-04-07.
2. ↑  "USI LGBT Campaign - Transgender Campaign เก็บถาวร 2008-06-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน". Retrieved 2007-03-06.
3. ↑  "Stroud District Council "Gender Equality SCHEME AND ACTION PLAN 2007"" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2008-02-27. สืบค้นเมื่อ 2009-11-28.
**สารสื่อประสาท** (อังกฤษ: neurotransmitter) คือ สารเคมีที่มีหน้าที่ในการนำ, ขยาย และควบคุมสัญญาณไฟฟ้าจากเซลล์ประสาทเซลล์หนึ่งไปยังอีกเซลล์หนึ่ง ตามระบอบความเชื่อ ที่ตั้งขึ้นในทศวรรษที่ 1960 โดยที่สารเคมีนั้นจะเป็นสารสื่อประสาทได้จะต้องเป็นจริงตามเงื่อนไขดังนี้

1. สารนั้นต้องสารภายในเซลล์ อันเป็นเซลล์ที่เรียกว่า เซลล์ประสาทก่อนไซแนปส์ (presynaptic neuron)
2. สารที่พบใน presynaptic neuron จะต้องมีปริมาณเพียงพอที่เมื่อหลั่งออกมาแล้วสามารถทำให้เกิดผลที่ เซลล์ประสาทหลังไซแนปส์ (postsynaptic neuron) ได้
3. ถ้าหากนำสารนี้ใส่ไปบริเวณ postsynaptic neuron (หมายถึง สารนั้นไม่ได้มาจาก presynaptic neuron แต่นำสารสกัดหรือสังเคราะห์ใส่ไปในการทดลอง) จะทำให้เกิดผลเหมือนกับผลที่ได้จากการหลั่งสารจาก presynaptic neuron
4. จะต้องมีกลไกทางชีวเคมีที่ใช้ในการหยุดการทำงานของสารสื่อประสาทเกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม บางคนถือว่าสสารบางชนิด เช่น ไอออนของสังกะสี ซึ่งไม่ได้สังเคราะห์หรือเกิดขึ้นโดยปฏิกิริยาคะตาบอลิซึ่ม เป็นสารสื่อประสาท ดังนั้น จำเป็นต้องมีคำนิยามใหม่ ๆ เกี่ยวกับสารสื่อประสาท เพื่อใช้อธิบายสารใหม่ ๆ ที่พบว่ามีหน้าที่เป็นหรือคล้ายสารสื่อประสาท

ชนิดของสารสื่อประสาท
--------------------

* กรดอะมิโน (amino acids)

ลักษณะเป็นโมเลกุลขนาดเล็ก สามารถขนส่งได้อย่างรวดเร็ว ตัวอย่างเช่น กลูตาเมต (glutamate), ไกลซีน (glycine), GABA เป็นต้น

* Catecholamines

ตัวอย่างเช่น DA, 5-HT, NE เป็นต้น

* Neuropeptides

เป็นสารสื่อประสาทที่มีคุณสมบัติ slow communication ตัวอย่างเช่น substance P เป็นต้น

การส่งสารสื่อประสาท
-------------------

เมื่อมีการส่งกระแสประสาท สารสื่อประสาทจะถูกนำเข้าสู่เซลล์ประสาทโดยผ่านทางช่องรับสารสื่อประสาทที่อยู่บนเยื่อหุ้มเซลล์ของปลายประสาทเดนไดรท์ หรือที่เรียกว่าประตูไอออน (ion channels) ซึ่งประตูไอออนนี้ก็จะมีหลายชนิดแตกต่างกันไปและมีกลไกในการเปิดรับสารสื่อประสาทที่แตกต่างกันด้วย โดยที่ประตูไอออนแต่ละชนิดก็จะจับกับสารสื่อประสาทอย่างจำเพาะเจาะจง เมื่อสารสื่อประสาทเหล่านี้เข้ามาสู่ภายในเซลล์แล้ว ก็จะถูกบรรจุในถุงที่เรียกว่าเวสสิเคิล (vesicle) ซึ่งเวสสิเคิลก็จะเคลื่อนที่ไปยังเซลล์ประสาทเพื่อส่งสารสื่อประสาทนี้ไปยังเซลล์ประสาทอื่นๆต่อไปตามกลไกของมัน

กลไกในการกำจัดสารสื่อประสาท
---------------------------

เมื่อมีการหลั่งสารสื่อประสาทออกมา หลังจากใช้งานเสร็จเรียบร้อยก็จะมีกลไกในการกำจัดสารสื่อประสาทที่เหลือได้หลายรูปแบบดังนี้

1. นำกลับไปใช้ใหม่ (Reuptake) คือ การนำสารสื่อประสาทไปบรรจุไว้ในเวสสิเคิลเหมือนเดิม เพื่อทำหน้าที่ในการสื่อสัญญาณประสาทต่อไป
2. ทำลายทิ้งโดยเอนไซม์ (Enzymatic degradation) คือ การกำจัดสารสื่อประสาทโดยใช้เอนไซม์เป็นตัวช่วย ทำให้สารสื่อประสาทนั้นมีโครงสร้างที่เสียไป และไม่สามารถใช้งานได้อีก
3. การแพร่ออกไป (Diffusion) คือ การแพร่สารสื่อประสาทไปยังบริเวณอื่นๆ

ดูเพิ่ม
-------

* ระบบประสาท
* สมอง
* ประสาทวิทยาศาสตร์
ภาพวาดของศิลปะการต่อสู้ อินูโอโมโนะ
**อินูโอโมโนะ** (ญี่ปุ่น: 犬追物; โรมาจิ: *Inuōmono*) เป็นศิลปะการต่อสู้ที่พลธนูม้าฝึกทักษะการยิงธนูโดยการไล่ตามและยิงสุนัขด้วยลูกธนูหัวทู่ในพื้นที่ที่จำกัด อินูโอโมโนะเริ่มต้นในช่วงยุคคามากูระราวปี ค.ศ. 1207 จนถึงยุคเซ็งโงกุ ศิลปะการต่อสู้ชนิดนี้เป็นที่นิยมอย่างมากสำหรับการฝึกฝนในยุคมูโรมาจิ การสู้รบบนหลังม้าของซามูไรเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หากไม่ได้ฝึกฝนอาจทำให้ซามูไรขาดทักษะในด้านนี้อาจส่งผลให้การรบไม่เป็นผลสำเร็จ เพราะฉะนั้นการฝึกอินูโอโมโนะเป็นสิ่งที่จำเป็น

สุนัขราว 150 ตัวจะถูกปล่อยออกมาสู่สนามทรงสี่เหลี่ยมความยาวประมาณ 72 เมตรต่อด้าน แบ่งออกเป็นสามทีม แต่ละทีมมีสมาชิก 12 นาย ทีมที่สามารถยิงลูกธนูโดนลงบนตัวสุนัขมากที่สุดภายในระยะเวลาที่กำหนดจะเป็นฝ่ายชนะ

ต่อมาอินูโอโมโนะไม่ได้รับความนิยมอีกต่อไปหลังการฟื้นฟูเมจิที่ยกเลิกระบบโชกุน ทำให้สูญเสีญการสนับสนุนจากแคว้นศักดินาซัตสึมะและรัฐบาลเอโดะ ประกอบกับการใช้พื้นที่ในการฝึกฝนที่กว้างขวางมาก รวมถึงการเตรียมซามูไรที่มีทักษะการยิงธนูที่ดีเยี่ยม

การฝึกฝนอินูโอโมโนะครั้งสุดท้ายในปี 1902 ที่สวนอูเอโนะ โดยตั้งแต่นั้นมาก็ไม่ได้มีการฝึกฝนอีกเลยตามคำคัดค้านของสมาคมพิทักษ์สัตว์ญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "Inuomono | Sengoku Jidai". *sengokujidai.org* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-11-29. สืบค้นเมื่อ 2021-11-29.
2. ↑  犬追物関係資料 *pref.kagoshima.jp* (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 2021-11-29.
3. 1 2  "犬を馬上から狙撃…かつて流行った「犬追物」とは何か？ PETomorrow". *PETomorrow* (ภาษาญี่ปุ่น). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-11-29. สืบค้นเมื่อ 2021-11-29.
4. ↑  "犬追物". *www.ogasawara-ryu.gr.jp*. สืบค้นเมื่อ 2021-11-29.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
**บัวบกหิน** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Stephania kaweesakii*) เป็นไม้อวบน้ำมีโขด ในสกุลสบู่เลือด วงศ์บอระเพ็ด มีอายุยาวนานหลายปีอาศัยตามซอกผนังหินปูน ลักษณะลำต้นมีผิวเปลือกบาง ๆ หุ้มสีน้ำตาลเข้ม เมื่ออายุมากขึ้นผิวเปลือกจะซ้อนทับหนาขึ้นเป็นชั้นตามอายุ ลักษณะใบมีทรงกลมก้านใบอยู่แกนกลางใบคล้ายใบบัว เส้นใบนูนชัด ก้านใบยาว สีของใบตั้งแต่ใบอ่อนจนใบแก่จะมีหลายสีเช่น สีม่วง สีชมพู สีแดง สีน้ำตาล โดยเมื่อใบแก่จะเปลี่ยนสีเป็นสีเขียวและผิวใบมีแว็กซ์เคลือบสีเขียวอมฟ้า โดยปริมาณความฟ้าของแว็กซ์ที่เคลือบผิวใบนั้นจะมากขึ้นตามปริมาณแสงที่ได้รับ พืชชนิดนี้จะพักตัวทิ้งใบในฤดูหนาว

อนุกรมวิธาน
-----------

บัวบกหินถูกค้นพบครั้งแรกที่อำเภอทองผาภูมิจังหวัดกาญจนบุรีใน พ.ศ. 2537 โดยกวีศักดิ์ กีรติเกียรติ นักพฤกษศาสตร์ที่กำลังสำรวจพรรณไม้ในขณะนั้น จึงได้เก็บตัวอย่างพรรณไม้ต้นแบบและศึกษาเรื่อยมา จนมาถึง พ.ศ. 2563 จึงได้มีการอนุกรมวิธานบรรยายระบุชนิดอย่างเป็นทางการโดยนักพฤกษศาสตร์จากทีมวิจัยมหิดล ได้แก่ ทยา เจนจิตติกุล และ สาโรจน์ รุจิสรรค์สกุล และตีพิมพ์พืชชนิดใหม่นี้ในชื่อ *Stephania kaweesakii* และคำระบุชนิดพันธุ์ของพืชชนิดนี้ได้ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่กวีศักดิ์ กีรติเกียรติ ผู้ค้นพบและเก็บตัวอย่างพันธุ์ไม้ชนิดนี้

แหล่งกระจายพันธุ์
-----------------

ถิ่นอาศัยในธรรมชาติของบัวบกหินนั้นกระจายตัวเฉพาะตามภูเขาหินปูนแนวเทือกเขาตะนาวศรีตั้งแต่ภาคตะวันตกไปจนถึงภาคเหนือ โดยพบตั้งแต่อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี ขึ้นไปจนถึงภาคเหนือฝั่งตะวันตกตามแนวเขาชายแดนระหว่างประเทศไทยและประเทศเมียนมาร์ โดยไม่พบพืชชนิดนี้ในพื้นที่อื่นใดอีกในประเทศไทย

การขยายพันธุ์
-------------

* ใช้เมล็ด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jenjittikul, Thaya; Ruchisansakun, Saroj (2020-10-19). "Stephania kaweesakii (Menispermaceae), a new tuberous species from Thailand". *Phytotaxa*. **464** (3): 257–260. doi:10.11646/phytotaxa.464.3.9. ISSN 1179-3163.Closed access
**สุนัขบ็อกเซอร์** (อังกฤษ: Boxer) มีแหล่งกำเนิดในประเทศเยอรมนี เป็นสุนัขในสายพันธุ์ของบุลด็อก ซึ่งจัดเป็นสายพันธุ์ที่ใช้ล่าหมีและวัว เหมาะสำหรับใช้เป็นสุนัขคุ้มกันและเฝ้าบ้าน มีความอดทนสูง มีความซื่อสัตย์ต่อเจ้าของและสมาชิกในครอบครัว

ขนาดและรูปร่าง
--------------

บ็อกเซอร์เพศผู้มีส่วนสูงประมาณ 56–64 เซนติเมตร เพศเมียมีส่วนสูงประมาณ 53–61 เซนติเมตร เพศผู้หนักประมาณ 29–37 กิโลกรัม เพศเมียหนักประมาณ 25–32 กิโลกรัม มีขนสั้นเรียบ มีสีดำ แดง แทน ใบหน้าแต้มดำ มีอายุเฉลี่ย 10–12 ปี

ประวัติ
-------

บ็อกเซอร์มีถิ่นกำเนิดในประเทศเยอรมนี ผู้เลี้ยงมักนำไปใช้ล่าหมีและวัว ต่อมาบ็อกเซอร์กลายเป็นสุนัขคุ้มกันและป้องกันภัยในทางการทหารและตำรวจ หรืออาจจะเลี้ยงไว้เป็นเพื่อนในบ้านก็ยังได้

ลักษณะนิสัย
-----------

บ็อกเซอร์มีความอดทนสูงและปกป้องเด็ก ๆ ได้ บ็อกเซอร์ชอบที่จะเข้าร่วมกิจกรรมกับสมาชิกในครอบครัวที่เป็นเจ้าของ ไม่ว่าตัวมันจะอายุมากเพียงใด มีนิสัยที่รักสนุก ร่าเริงมาก อารมณ์คงที่ ไม่ก้าวร้าวแม้จะถูกรบกวน ไม่ขี้อาย ค่อนข้างเชื่อฟังคำสั่งและฝึกง่าย มีความซื่อสัตย์ จงรักภักดีต่อเจ้านายและคนในครอบครัว

การดูแล
-------

ในเรื่องของการให้อาหารนั้น บ็อกเซอร์เป็นสุนัขที่กินค่อนข้างง่าย ผู้เลี้ยงสามารถให้อาหารทั่วไปได้ตามความเหมาะสม ในเรื่องของการดูแลทำความสะอาดนั้น ควรอาบน้ำสัปดาห์ละหนึ่งครั้ง หลังอาบหรือพาไปตากฝนแล้วควรเช็ดตัวให้แห้ง เพราะจะเสี่ยงต่อการเป็นโรครูมาติสม์ ผู้เลี้ยงควรมีสถานที่อบอุ่นให้สุนัขบ็อกเซอร์หลับนอน (ควรเป็นภายในบ้าน) และควรพาสุนัขออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ

ผู้เลี้ยงที่เหมาะสม
-------------------

ควรเป็นผู้ที่มีเวลาในการดูแลสุนัขทั้งในเรื่องของความสะอาดและสุขภาพ รวมถึงต้องมีเวลาที่จะเล่นกับสุนัข เพราะบ็อกเซอร์เป็นสุนัขที่มีความตื่นตัวสูงต้องการเล่นเจ้าของตลอดเวลา

ข้อควรจำ
--------

ควรหลีกเลี่ยงการผสมเพื่อให้ได้สุนัขบ็อกเซอร์สีขาว เพื่อไม่ให้เกิดลูกสุนัขที่หูหนวก (สุนัขหูหนวกเป็นข้อบกพร่องร้ายแรง) เพราะบ็อกเซอร์สีขาวมีความเสี่ยงที่จะเป็นโรคมะเร็งเพราะสภาวะอากาศ

| * ด
* ค
* ก
สุนัขที่กำเนิดขึ้นในประเทศเยอรมนี |
| --- |
| สุนัขล่าเนื้อ | 
* Bavarian Mountain Hound
* German Hound
* Hanover Hound
* Westphalian Dachsbracke

 | เยอรมนี |
| สุนัขล่าเหยื่อ | 
* German Longhaired Pointer
* German Roughhaired Pointer
* German Shorthaired Pointer
* German Spaniel
* German Wirehaired Pointer
* Large Münsterländer
* พูเดิล
* Pudelpointer
* Small Münsterländer
* Weimaraner

 |
| สุนัขต้อนฝูงสัตว์ | 
* เยอรมันเชเพิร์ด
* Old German herding dogs

 |
| สุนัขดิน | 
* ดัคส์ฮุนท์
* Jagdterrier
* Miniature Schnauzer

 |
| สุนัขพันธุ์เล็ก | 
* Affenpinscher
* Miniature Pinscher
* พอเมอเรเนียน

 |
| อื่น | 
* บ็อกเซอร์
* Dobermann
* Eurasier
* German Pinscher
* German Spitz
* Giant Schnauzer
* เกรตเดน
* Hovawart
* Keeshond
* Kromfohrländer
* Leonberger
* ร็อตไวเลอร์
* Standard Schnauzer

 |
| สูญพันธุ์ | 
* Bullenbeisser

 |
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล การดูแลและสนับสนุนด้านการส่งเสริมสุขภาพ การป้องกันโรค การรักษาพยาบาลและการฟื้นฟูสู่ภาพของประชาชนซึ่งดําเนินการโดย บุคลากรของหน่วยงาน ภาครัฐและภาคเอกชนรวมท้ังการมีส่วนรวมใน การให้บริการของภาคประชาชน

**บริการสุขภาพ**เป็นการบำรุงรักษาหรือพัฒนาสุขภาพโดยการป้องกัน วินิจฉัยและรักษาโรค ความเจ็บป่วย การบาดเจ็บและภาวะบกพร่องทางกายหรือจิตใจอย่างอื่นในมนุษย์ วิชาชีพสุขภาพ (ผู้ให้บริการหรือผู้ประกอบเวชกิจ) เป็นผู้ให้บริการสุขภาพในสาขาสุขภาพต่าง ๆ แพทย์และอาชีพเกี่ยวข้องเป็นส่วนหนึ่งของวิชาชีพสุขภาพเหล่านี้ วิชาชีพทันตแพทย์ พยาบาลผดุงครรภ์ พยาบาล แพทย์ นักทัศนมาตร โสตสัมผัสวิทยา เภสัชวิทยา จิตวิทยาและวิชาชีพสุขภาพอื่นล้วนเป็นส่วนหนึ่งของบริการสุขภาพ บริการสุขภาพรวมงานที่ให้บริบาลปฐมภูมิ บริบาลทุติยภูมิและบริบาลตติยภูมิ ตลอดจนในสาธารณสุข

การเข้าถึงบริการสุขภาพอาจแตกต่างกันตามประเทศ ชุมชนและปัจเจกบุคคล ส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากภาวะสังคมและเศรษฐกิจ ตลอดจนนโยบายสุขภาพในที่นั้น ๆ ประเทศและเขตอำนาจมีนโยบายและแผนต่างกันในด้านเป้าหมายบริการสุขภาพส่วนบุคคลและยึดประชากรในสังคมของพวกตน ระบบบริการสุขภาพเป็นองค์การที่ตั้งขึ้นเพื่อบรรลุความต้องการสุขภาพของประชากรเป้าหมาย โครงแบบที่แน่ชัดของบริการสุขภาพแตกต่างกันในระดับชาติและต่ำกว่าชาติ ในบางประเทศและเขตอำนาจ การวางแผนบริการสุขภาพแบ่งระหว่างผู้เข้าร่วมตลาด ส่วนในบางประเทศและเขตอำนาจ การวางแผนเกิดขึ้นในส่วนกลางระหว่างรัฐบาลหรือองค์กรประสานงานอื่น ๆ ในทุกกรณี องค์การอนามัยโลก ระบุว่า ระบบบริการสุขภาพที่ทำงานได้ดีต้องการกลไกจัดหาเงินทนทาน กำลังแรงงานที่ได้รับการฝึกอย่างดีและได้รับค่าตอบแทนเพียงพอ สารสนเทศน่าเชื่อถือเพื่อใช้ตัดสินใจและออกนโยบาย และสถาบันสุขภาพและลอจิสติกส์ที่มีการบำรุงรักษาดีเพื่อส่งยาและเทคโนโลยีคุณภาพ

บริการสุขภาพอาจเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจของประเทศหนึ่ง ในปี 2554 อุตสาหกรรมบริการสุขภาพคิดเป็นเฉลี่ยร้อยละ 9.3 ของจีดีพี หรือ 3,322 ดอลลาร์สหรัฐต่อหัว (ปรับภาวะเสมอภาคของอำนาจซื้อ) ในประเทศโออีซีดี 34 ประเทศ สหรัฐ เนเธอร์แลนด์ ฝรั่งเศส เยอรมนี แคนาดาและสวิสเซอร์แลนด์เป็นผู้มีรายจ่ายบริการสุขภาพสูงสุด ทุกประเทศโออีซีดีมีหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า (หรือเกือบถ้วนหน้า) ยกเว้นสหรัฐและเม็กซิโก

ปกติถือว่าบริการสุขภาพเป็นปัจจัยกำหนดสำคัญในการส่งเสริมสุขภาพกายและจิตทั่วไปและความเป็นอยู่ดีของประชากรทั่วโลก ตัวอย่างเช่น การขจัดโรคฝีดาษทั่วโลกในปี 2523 ซึ่งองค์การอนามัยโลกประกาศว่าเป็นโรคแรกในประวัติศาสตร์มนุษย์ที่ถูกขจัดเบ็ดเสร็จด้วยการแทรกแซงของบริการสุขภาพโดยเจตนา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Health Topics: Health Systems". *www.who.int*. WHO World Health Organization. สืบค้นเมื่อ 2013-11-24.
2. ↑  "Health at a Glance 2013 - OECD Indicators" (PDF). OECD. 2013-11-21. pp. 5, 39, 46, 48. (link). สืบค้นเมื่อ 2013-11-24.
3. ↑  "OECD.StatExtracts, Health, Health Status, Life expectancy, Total population at birth, 2011" (online statistics). *stats.oecd.org/*. OECD's iLibrary. 2013. สืบค้นเมื่อ 2013-11-24.
4. ↑  World Health Organization. *Anniversary of smallpox eradication.* Geneva, 18 June 2010.
**รำเพย** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Cascabela thevetia* Juss. ex Steud.) ชื่ออื่น ๆ คือ ยี่โถฝรั่ง กระบอก เป็นไม้ต้นขนาดเล็ก มีความสูง 2 - 3 เมตร มียางสีขาวเป็นพิษระคายเคืองผิวหนัง ทำให้เกิดผื่นคัน ใบเป็นใบเดี่ยวมีลักษณะใบแคบเรียวยาวคล้ายใบยี่โถ หนาแต่ไม่แข็ง ใบกว้างประมาณ 1 เซนติเมตร ยาวประมาณ 8-12 เซนติเมตร ดอกออกเป็นช่อ ออกทีละ 3-4 ดอกที่ปลายกิ่ง ดอกมีลักษณะเป็นกรวย มีกลีบ 5 กลีบเรียงซ้อนทับกัน โคนดอกเป็นหลอดมีสีอมเขียว มีกลีบเลี้ยง ยาวแหลม 5 กลีบเช่นกัน ดอกมีหลายสี เช่น สีเหลือง ส้ม ขาว เมื่อดอกโรยจะติดผล

ผลมีลักษณะกลม ปลายผลแบนมีรอยหยักเป็น 2 แฉก เมื่อสุกมีสีดำ มีเมล็ดข้างใน 1-2 เมล็ด ออกดอกในฤดูฝนถึงฤดูหนาว ขึ้นได้ดีในดินทั่วไป โดยเฉพาะดินปนทราย และชอบแสงแดดจัด ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด และตอนกิ่ง ปลูกเป็นไม้ประดับสวน ดอกมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ออกดอกตลอดปี เป็นพืชมีพิษ ยางเมื่อถูกผิวหนังทำให้ระคายเคือง รับประทานเข้าไปทำให้คลื่นไส้ อาเจียน ชัก หมดสติ หัวใจเป็นอัมพาต

* รำเพยขาวรำเพยขาว
* รำเพยเหลืองรำเพยเหลือง
* รำเพยส้มรำเพยส้ม
* ผลสุกเป็นสีดำผลสุกเป็นสีดำ
* ตัวอย่างชนิด Thevetia peruvianaตัวอย่างชนิด *Thevetia peruviana*

รำเพยเป็นดอกไม้ประจำโรงเรียนเทพศิรินทร์ ชื่อรำเพยนี้ได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยได้ทรงตั้งตามพระนามของพระราชนัดดาองค์หนึ่งของพระองค์ซึ่งก็คือ หม่อมเจ้ารำเพย ศิริวงศ์ หรือต่อมาคือ สมเด็จพระเทพศิรินทราบรมราชินี พระราชมารดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

อ้างอิง
-------

* Ref: ITIS 30124 เก็บถาวร 2004-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

1. ↑  เศรษฐมนตร์ กาญจนกุล. ไม้มีพิษ. กทม. เศรษฐศิลป์. 2552
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-07-16. สืบค้นเมื่อ 2019-07-11.
3. ↑
4. ↑
**มาโอะ โคบายาชิ** (ญี่ปุ่น: 小林 麻央, 21 กรกฎาคม 1982 - 22 มิถุนายน 2017) เป็นผู้ประกาศข่าวและนักแสดงอิสระชาวญี่ปุ่น เธอยังเป็น 1 ในผู้ประกาศข่าวพยากรณ์อากาศของฟูจิเทเลวิชันอีกด้วย

ชีวิตในวัยเด็ก
--------------

มาโอะ โคบายาชิเกิดในปี 1982 ที่เมืองโอจิยะ จังหวัดนีงาตะ เป็นลูกสาวคนสุดท้องในบรรดาพี่น้อง 2 คน ครอบครัวของเธอย้ายไปมาระหว่างไซตามะ จังหวัดไซตามะ และนิชิโนะมิยะ จังหวัดเฮียวโงะ 7 ครั้ง ก่อนจะมาตั้งรกรากที่อารากาวะ จังหวัดโตเกียว เมื่อเธอเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย พี่สาวของเธอคือมายะ โคบายาชิ (小林 麻耶, เกิดปี 1979) ซึ่งเป็นนักข่าวเช่นเดียวกับเธอ

เธอเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลาย Kokugakuin ในปี 2005 เธอสำเร็จการศึกษาจากภาควิชาจิตวิทยาที่มหาวิทยาลัยโซเฟีย

อาชีพ
-----

ในขณะที่ยังอยู่ในมหาวิทยาลัย เธอได้รับความสนใจจากการแสดงในรายการ *Koi no kara Sawagi* ทางช่องนิปปงทีวี ตั้งแต่เดือนตุลาคม 2003 ถึงเดือนกันยายน 2006 โคบายาชิทำหน้าที่เป็นผู้ประกาศข่าวพยากรณ์อากาศให้กับรายการ *Mezamashi Saturday* ของฟูจิเทเลวิชัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "BS Asahi". BS Asahi. สืบค้นเมื่อ 24 June 2017.
2. ↑  "「恋のから騒ぎ」に姉と出演して人気/麻央さん略歴" (ภาษาญี่ปุ่น). Oricon. 23 June 2017. สืบค้นเมื่อ 23 June 2017.
**แหลมทอง บัวไทย** (เกิดเมื่อกรกฎาคม พ.ศ. 2493) หรือชื่อเดิมคือมานิจ ฉุนจุ้ย เป็นนักร้องลูกทุ่งชาวไทยพิจิตร มาจากดินแดนของหลวงพ่อเงิน เขามีความใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักร้องลูกทุ่งตั้งแต่สมัยยังเป็นวัยรุ่น เขาเดินทางออกจากบ้านไปที่กรุงเทพมหานคร จนสุดท้าย เขาก็ได้เป็นนักร้องอย่างที่ต้องการ โดยเฉพาะเพลง "*ปราณีที่รัก*" ที่ดังไปทั่วประเทศไทย

ประวัติ
-------

แหลมทอง บัวไทย มีชื่อและนามสกุลจริงว่า มานิจ ฉุนจุ้ย เกิดเมื่อวันจันทร์ เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2493 ณ บ้านเลขที่ 65 หมู่ที่ 1 บ้านวัดทับทิม ตำบลท่าบัว อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร คุณพ่อชื่อพ่อแถม บัวไทย คุณแม่ชื่อแม่รัก ฉุนจุ้ย เขาจบการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่โรงเรียนวัดทับทิม (สมัยก่อนเรียนศาลาวัด)

เข้าวงการ
---------

หลังจากช่วยพ่อแม่ทำไร่ไถนาอยู่ระยะหนึ่ง ใจของเขาเรียกร้องว่าอยากเป็นนักร้องเต็มที จึงหนีออกจากบ้านมาสมัครเป็นนักร้องวงดังสมัยนั้นคือ วงรวมดาวกระจาย ของครูสำเนียง ม่วงทอง แต่ไปมาสมัครกับครูหลายครั้งครูก็ไม่สนใจ จึงกลับบ้าน เพื่อน ๆ ต่างก็กล่าวแซวว่า "เป็นไงไอ้นักร้องไส้แห้ง กลับมาแล้วหรือ" ซึ่งคำนี้อย่างแท้จริงที่ทำให้แหลมทองรู้สึกว่าดูถูกและจะต้องเอาชนะให้ได้

ต่อมา เขาก็มาสมัครใหม่กับเหงา โหงกเหงก นักจัดรายการวิทยุ ป.ต.อ. และได้เป็นนักร้องอย่างที่ใจต้องการ แต่อยู่กับ เหงา โหงกเหงก เห็นแนวโน้มว่าอนาคตจะมืดมน จึงเปลี่ยนอีกครั้ง จากวงเหงา โหงกเหงก ไปอยู่ที่วงสนทยา แดนสุพรรณ เขาไปอยู่วงศักดิ์ สนทยา ราวปี พ.ศ. 2510 มาอยู่กับสมานมิตร เกิดกำแพง ที่นี่แหลมทองได้มีโอกาสบันทึกแผ่นเสียงเป็นครั้งแรกในเพลง คิดถึงน้อง ซึ่งเป็นงานประพันธ์ของครูสมานมิตร เขาอยู่กับครู 2 ปีกว่าจนกระทั่งพิณศรีวิชัย กำลังโด่งดังขึ้น จึงผันตัวเองมาอยู่ด้วย อยู่จนกระทั่งวงพิณศรีวิชัย เลิกลาไปแล้ว จึงหยุดร้องเพลง หันเหชีวิตมาเอาทาด้านการทำดนตรี อเร้นท์เพลงในเวลาต่อมา

ผลงานเพลงดัง
------------

**ผลงานเพลงที่ประพันธ์และร้องด้วยตนเอง**

* ปราณีที่รัก
* นาแล้ง
* คนใจหิน
* คอยน้องที่หาดทราย
* ลาก่อนความหลอกลวง
* ตามใจคุณ

**งานเพลงที่ประพันธ์ให้คนอื่นร้อง**

* อีเม้งลืมแม่ (ยอดรัก สลักใจ)
* ผมยังไม่ตาย (ยอดรัก สลักใจ)
* สกุลคนงาม (สุรชัย สมบัติเจริญ)
* ไม่รักก็แล้วแต่ (พิมพา พรศิริ)
* รักอ้อให้รอแป๊บ (ยุ้ย ญาติเยอะ)
* อย่างงั้นเรอะ (บุญโทน คนหนุ่ม)

งานอเร้นท์เพลง
--------------

ทำดนตรีหรืออเร้นท์เพลงให้นักร้องที่มีชื่อเสียงหลายคน อาทิ ศรเทพ ศรทอง พรพรรณ วนา กำแพง พิมพ์ใจ แทน นครปฐม ละอองดาว ก้าน แก้วสุพรรณ วังไพร อยุธยา มนต์ไพร ลูกราชบุรี

ชีวิตครอบครัว
-------------

อยู่กับครอบครัวที่อบอุ่นเป็นอย่างยิ่งกับ คุณอัญชัน ธงศรี ที่เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานครฯ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัติแหลมทอง บัวไทย
| **อ๋องแห่งหยงเจี๋ย** (永嘉王) |
| --- |
| Family name: | เซียว (蕭, xiāo) |
| Given name: | จ้วง (莊, zhuāng) |
| Posthumous name: | None |
|

**เซียว จ้วง** (อักษรโรมัน: *Xiao Zhuang* จีน: 蕭莊; 548–577?) เป็นที่รู้จักในชื่อ **อ๋องแห่งหยงเจี๋ย** (อักษรโรมัน: *Prince of Yongjia* จีน: 永嘉王) เป็นพระราชนัดดาของ จักรพรรดิเหลียงหยวน แม่ทัพหวัง หลินเป็นผู้สถาปนาให้เป็นจักรพรรดิโดยชอบธรรมของราชวงศ์เหลียง ในปี ค.ศ. 558 ภายใต้ความช่วยเหลือทางทหาร โดยราชวงศ์ฉีเหนือ ดังนั้นพระองค์จึงเป็นหนึ่งในสามผู้อ้างสิทธิ์ในบัลลังก์ ยุคราชวงศ์ใต้ แข่งขันกับ จักรพรรดิเหลียงซวน ซึ่งได้รับการสนับสนุนจาก ราชวงศ์โจวเหนือ และ ราชวงศ์เฉิน โดย จักรพรรดิเฉินอู่ ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์เฉิน และจักรพรรดิเฉินเหวิน พระนัดดาของจักรพรรดิเฉินอู่ ในปี ค.ศ. 560 เมื่อหวังหลินพ่ายแพ้ต่อกองทหารของเฉิน ทั้งแม่ทัพหวังและเซียว จ้วงหนีไปทางราชวงศ์ฉีเหนือ ยุติการสู้รบกับเฉิน และเหลียงตะวันออก ในขณะที่จักรพรรดิฉีเหนือให้สัญญาว่าจะคืนเซียว จ้วง กลับสู่บัลลังก์ราชวงศ์เหลียง แต่ฉีเหนือก็ไม่สามารถทำตามสัญญานั้นได้และเซียว จ้วง ก็สิ้นพระชนม์ในเวลาไม่นานหลังจากการทำลายล้างของฉีเหนือ ในปี ค.ศ. 577

แม่แบบ:S-ref

| ก่อนหน้า |  | เซียว จ้วง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |
| สมัยก่อนหน้าจักรพรรดิเหลียงจิง | **จักรพรรดิแห่งราชวงศ์เหลียง (ตะวันออก)**558–560 | สมัยต่อมา**ไม่มี (ราชวงศ์เหลียงล่มสลาย)1** |
| **จักรพรรดิจีน (หูเป่ยตะวันออก/ เจียงซีเหนือ)**558–560 | สมัยต่อมา**จักรพรรดิเฉินเหวิน** |
| **จักรพรรดิจีน (เหอหนาน)**558–560 | สมัยต่อมา**จักรพรรดิเหลียงซวน** |
|

อ้างอิง
-------
**ต้นทุนค่าเสียโอกาส**  (อังกฤษ: Opportunity cost) คือมูลค่าของผลตอบแทนจากกิจกรรมที่สูญเสียโอกาสไปในการเลือกทำกิจกรรมอย่างหนึ่ง ต้นทุนค่าเสียโอกาสเป็นต้นทุนที่ถูกอ้างถึงในวิชาเศรษฐศาสตร์ เพราะมันบ่งบอกถึงการเลือกตัวเลือกที่เป็นที่ต้องการทั้งหมดแต่ไม่สามารถเลือกพร้อมกันได้ และเป็นแนวคิดที่สำคัญในการที่จะใช้ทรัพยากรที่มีจำกัดให้มีประสิทธิภาพสูงสุด ต้นทุนค่าเสียโอกาสไม่ได้หมายถึง*มูลค่ารวม* แต่หมายถึงเฉพาะ*มูลค่าที่ให้ผลตอบแทนดีที่สุด*ในบรรดาตัวเลือกอื่นที่เสียโอกาสไปเท่านั้น

การคำนึงถึงต้นทุนค่าเสียโอกาสเป็นความแตกต่างที่สำคัญที่สุดของต้นทุนทางเศรษฐศาสตร์และต้นทุนทางบัญชี ต้นทุนค่าเสียโอกาสนับว่าเป็นต้นทุนที่แท้จริงในการทำกิจกรรมใด ๆ ก็ตาม เพราะมันทำให้เห็นถึงโอกาสซึ่งเป็นต้นทุนที่ถูกซ่อนอยู่ (และไม่สามารถมองเห็นหากคำนวณทางบัญชี)

อย่างไรก็ตาม การคำนวณหาต้นทุนค่าเสียโอกาสนั้นส่วนใหญ่ทำได้ยาก เพราะเป็นการคำนวณจากการคาดคะเนเหตุการณ์ที่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง

ตัวอย่าง
--------

ต้นทุนค่าเสียโอกาสของการเรียนต่อในระดับปริญญาเอกไม่ใช่เพียงค่าเล่าเรียนที่เสียไป แต่หมายถึงรายได้ที่คาดว่าจะได้รับหากไม่เรียนต่อแต่ไปทำงานแทนด้วย

ผู้ที่นำเงินไปลงทุนในหุ้นสูญเสียโอกาสที่เขาจะได้รับดอกเบี้ยจากการฝากธนาคาร ดังนั้นต้นทุนค่าเสียโอกาสในการลงทุนนี้จึงหมายถึงดอกเบี้ยที่ควรจะได้รับ (หรือหมายถึงผลตอบแทนใด ๆ ที่จะได้รับ หากสามารถนำเงินไปลงทุนอย่างอื่นที่ให้ผลตอบแทนดีกว่าดอกเบี้ยธนาคาร)

หากรัฐตัดสินใจจะสร้างโรงพยาบาลในที่ว่างที่เป็นของรัฐ ต้นทุนค่าเสียโอกาสจะหมายถึงมูลค่าที่สูงที่สุดของกำไรในการนำที่ดินนี้และเงินค่าก่อสร้างไปทำประโยชน์อย่างอื่น เช่น ในการสร้างโรงพยาบาลนี้ รัฐเสียโอกาสที่จะสร้างโรงเรียน หรือห้องสมุด หรือโอกาสที่จะขายที่ดินนี้เพื่อลดหนี้ของรัฐ

อ้างอิง
-------

1. ↑  David Besanko, David Dranove and Mark Shanley. *Economics of Strategy*, Second Edition, pg. 20
2. ↑  "The Economist's definition of Opportunity Cost". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-10-09. สืบค้นเมื่อ 2008-08-11.
บทความนี้เกี่ยวกับนิทานพื้นบ้าน สำหรับปลาชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Oxyeleotris marmorata ดูที่ ปลาบู่ทอง (สัตว์)
**ปลาบู่ทอง** เป็นนิทานพื้นบ้านทางภาคกลางของไทย ที่เล่าโดยผ่านวิธีมุขปาฐะ, ร้อยแก้ว, ร้อยกรอง มีเนื้อหาเกี่ยวกับเด็กสาวชาวบ้านผู้มีใจเมตตาได้แต่งงานกับกษัตริย์ สร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์มาแล้วหลายครั้ง เชื่อว่ามีที่มาจากชนชาติจ้วง-ลาว-ไทในภาคใต้ของจีนเล่าถ่ายทอดกันมาแต่ดึกดำบรรพ์ และชนพื้นเมืองในหลายชาติของภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ เช่น ลาว, เขมร, พม่า ก็มีเรื่องราวทำนองคล้ายกันนี้ แต่เรียกชื่อต่างออกไป และคล้ายคลึงกับนิทานพื้นบ้านของยุโรป คือ ซินเดอเรลลา

ใน พ.ศ. 2554 กระทรวงวัฒนธรรมขึ้นทะเบียนปลาบู่ทองเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย

การดัดแปลง
----------

ปลาบู่ทองได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์หลายครั้ง ครั้งแรกเป็นภาพยนตร์ 16 มม. ของเทพกรภาพยนตร์ กิติมา เศรษฐภักดี อำนวยการสร้าง อำนวย กลัสนิมิ (ครูเนรมิต) กำกับ ออกฉายวันที่ 20 สิงหาคม 2508 ที่โรงหนังเฉลิมบุรี[] ต่อมาสร้างเป็นภาพยนตร์โทรทัศน์จักร ๆ วงศ์ ๆ ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ใน พ.ศ. 2510 ซึ่งเป็นภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่องแรกของดาราฟิล์ม ไพรัช สังวริบุตร กำกับ ประสม สง่าเนตร เขียนบท เพ็ญศรี พุ่มชูศรี ร้องเพลงนำ[] จากนั้นใน พ.ศ. 2515 วนิชศิลปภาพยนตร์ ของอนันต์ ชลวนิช สร้างเป็นภาพยนตร์ 35 มม. ชื่อ "แม่ปลาบู่" ออกฉายวันที่ 14 พฤศจิกายน 2515 ที่โรงภาพยนตร์นิวบรอดเวย์[]

ปลาบู่ทองสร้างเป็นภาพยนตร์อีก 3 ครั้ง ดังนี้

* ใน พ.ศ. 2522 ศิริมงคลโปรดัคชั่น สร้าง ชาญชัย เนตรขำคม อำนวยการสร้าง ชิต ไทรทอง กำกับ ออกฉายเมื่อ 7 กรกฎาคม[]
* ใน พ.ศ. 2527 วิษณุภาพยนตร์ สร้าง วิษณุ นาคสู่สุข อำนวยการสร้าง วิเชียร วีระโชติ กำกับ[]
* ใน พ.ศ. 2537 กรุ๊ฟโฟร์ โปรดักชั่น สร้าง สิทธิชัย พัฒนดำเกิง กำกับ อาทิตย์ เขียนบท ออกฉาย 8 พฤศจิกายน[]

และสร้างเป็นละครโทรทัศน์จักร ๆ วงศ์ ๆ ทางช่อง 7 อีก 2 ครั้ง ดังนี้

* ใน พ.ศ. 2537 สามเศียร และดาราวีดีโอ สร้าง สยม สังวริบุตร และสมชาย สังข์สวัสดิ์ กำกับ รัมภา ภิรมย์ภักดี (ภาวิต) และลุลินารถ สุนทรพฤกษ์ เขียนบท[]
* ใน พ.ศ. 2552 สามเศียร สร้าง คูณฉกาจ วรสิทธิ์ กำกับ รัมภา ภิรมย์ภักดี (พิกุลแก้ว) เขียนบท ออกอากาศ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ถึง 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553[]

อ้างอิง
-------

1. ↑  "อัศจรรย์รักข้ามขอบฟ้า จากมะเมียะถึง ซินเดอเรลล่า". *กรุงเทพธุรกิจ*. 14 July 2013. สืบค้นเมื่อ 18 June 2016.
2. ↑  "ปลาบู่ทอง". กระทรวงวัฒนธรรม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-06-10. สืบค้นเมื่อ 18 June 2016.
ตัวละครในหนังสือการ์ตูนอินเดีย
บทความนี้เกี่ยวกับตัวละครในหนังสือการ์ตูน สำหรับซีรีส์โทรทัศน์ ดูที่ จาจา เจาธรี (ซีรีส์โทรทัศน์ ค.ศ. 2002) สำหรับซีรีส์แอนิเมชัน ดูที่ จาจา เจาธรี (ซีรีส์โทรทัศน์ ค.ศ. 2019)

**จาจา เจาธรี** (ฮินดี: चाचा चौधरी; อักษรโรมัน: *Chacha Chaudhary*) เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนอินเดีย ที่สร้างโดยนักเขียนการ์ตูนชื่อปราณ กุมาร ศรมา การ์ตูนเรื่องนี้ได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาของอินเดียสิบภาษา รวมทั้งภาษาฮินดีกับภาษาอังกฤษ และมียอดขายมากกว่าสิบล้านเล่ม การ์ตูนดังกล่าวได้รับการสร้างเป็นละครโทรทัศน์ โดยมีรฆุพีร์ ยาทัพ รับบทเป็นจาจา เจาธรี

ประวัติ
-------

จาจา เจาธรี ได้รับการสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1971 สำหรับ *โลฏโปฏ* ซึ่งเป็นนิตยสารภาษาฮินดี ครั้นในไม่ช้าก็กลายเป็นที่นิยมในหมู่เด็กและผู้สูงอายุ โดยปราณได้รับแรงบันดาลใจจากปราชญ์โบราณที่ชื่อจาณักยะและผู้เฒ่าผู้แก่ทุกหมู่บ้านที่อาศัยอยู่ เพื่อช่วยเหลือและแก้ไขปัญหาจากประสบการณ์ของผู้เฒ่าผู้แก่

จากการแถลงข่าวของปราณส์ฟีเจอส์ เด็กอินเดียอายุ 10–13 ปีได้จัดอันดับให้จาจา เจาธรี เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด

นอกจากนี้ เขายังได้รับเลือกให้เป็นแขกรับเชิญในซีรีส์ของปราณส์ฟีเจอส์อื่น ๆ ร่วมกับพิลลู, ปิงกี และลักกี

ชีวประวัติตัวละคร
-----------------

จาจา เจาธรี เป็นชาวอินเดียชนชั้นกลาง ที่บอบบาง แต่เป็นผู้สูงอายุที่เฉลียวฉลาดมาก ซึ่งคำว่า*จาจา*หมายถึงลุงในภาษาฮินดี ในขณะที่เจาธรีเป็นคำที่ใช้เรียกเจ้าของที่ดิน โดยมีคำพูดทั่วไปเกี่ยวกับเขาคือ "จาจา เจาธรี กา ทิมาค คอมพิวเตอร์ เส ภี เตซ จลตา ไห" (สมองจาจา เจาธรี ทำงานเร็วกว่าคอมพิวเตอร์) ซึ่งเป็นข้อพิสูจน์ถึงสติปัญญาและไหวพริบอันหาตัวจับยากของเขา

เครื่องแต่งกายของจาจา เจาธรี ประกอบด้วยผ้าโพกหัวสีแดง, ไม้เท้าที่ทำด้วยไม้, เสื้อกั๊กที่มีกระเป๋าคู่ด้านใน และนาฬิกาพก ครอบครัวของเขาประกอบด้วยพีนี (จาจี ซึ่งหมายถึงป้า) ผู้เป็นภรรยาของเขา, สุนัขข้างถนนผู้ซื่อสัตย์ชื่อร็อกเก็ต และมนุษย์ยักษ์ต่างดาวจากดาวพฤหัสบดีชื่อซาบู รวมถึงบางครั้ง ก็มีการแสดงชายตัวเล็ก ๆ ที่เรียกว่า 'ฏิคุ มาสเตอร์' อาศัยอยู่กับพวกเขาด้วย ทั้งนี้ จาจา เจาธรี ชอบกินแตงโมอย่างเอร็ดอร่อย แต่มะม่วงคือสิ่งที่ชอบเป็นพิเศษของเขา ตลอดจนออกไปเดินเล่นกับซาบูและร็อกเก็ตทุกครั้งที่จาจีดุด่าเขา อนึ่ง เมื่อเขาถอดผ้าโพกหัวออก ก็จะแสดงว่าเขาหัวโล้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Pilcher, Tim; Brad Brooks (2005). *The Essential Guide to World Comics*. Collins & Brown. ISBN 978-1-84340-300-5. OCLC 61302672.
2. ↑  "Akshay Kumar to feature in comic book Chacha Chaudhary". *India Today*. 3 October 2013.
3. ↑  "Raghubir Yadav: Peepli Live! will boost my career". *Rediff*.
4. ↑  *Meri Najar Me Pran*. INDIA: Diamond Books. 2019. pp. 30–39. ISBN 978-93-5296-659-2.
5. ↑  Lent, John A. บ.ก. (2001). *Illustrating Asia: Comics, Humor Magazines, and Picture Books*. University of Hawai'i Press. p. 55. ISBN 978-0-8248-2471-6. OCLC 45661703.
อาร์ชดยุกซีกิสมุนด์ แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา (อังกฤษ: Archduke Sigismund, Grand Duke of Toscana)

พระประวัติ
----------

อาร์ชดยุกซีกิสมุนด์ แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา ประสูติเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2509 ณ โลซาน สวิตเซอร์แลนด์ เป็นพระโอรสใน อาร์ชดยุกเลโอปอลด์ ฟรันซ์แห่งออสเตรีย กับ แลทิเทีย เด เอิร์นเบิร์ก โดยต่อมาพระองค์เข้าศึกษา ณ มหาวิทยาลัยคอมพิวเตอร์และวิทยาศาสตร์ จากนั้นทรงงานด้านธนาคาร

ในปี พ.ศ. 2536 พระบิดาของพระองค์ทรงสละสิทธิ์ในการเป็น **แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา** เนื่องจากทรงเสกสมรสกับพระชายาคนใหม่ ทำให้พระอิสริยยศดังกล่าวตกมาเป็นของพระองค์ ทั้งนี้พระองค์ยังทรงเป็นนักธุรกิจโดยทรงมีธุรกิจใน ประเทศอุรุกวัย และ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์

เสกสมรส
-------

อาร์ชดยุกซีกิสมุนด์ แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา เข้าพิธีอภิเษกสมรสกับ เอลซา เอ็ดมอนสโตน โดยเอลซามีศักดิ์เป็นพระญาติชั้นที่ 3 ใน คามิลลา ดัชเชสแห่งคอร์นวอล โดยหลังการสมรสแล้ว เอลซาได้รับการสถาปนาเป็น **บารอนเนสเอลซาแห่งทัสคานี** โดยทรงมีพระบุตรร่วมกัน 3 พระองค์ดังนี้

1. อาร์ชดุยกเลโอปอลด์ อะเมดิโอน
2. อาร์ชดัสเชสทายานา
3. อาร์ชดยุกแม็กซิมิเลียน

โดยในปี พ.ศ. 2556 ทั้ง 2 ทรงหย่าร้างจากกันแต่พระบุตรทั้ง 3 ต้องอยู่ในความดูแลของพระบิดาเพื่อสิทธิธรรมในพระอิสริยยศและการสืบพระอิสริยยศแกนด์ดยุกแห่งตอสคานา แต่สามารถไปมาหาสู่พระมารดาได้ดังเดิม โดยปัจจุบันพระองค์และครอบครัวทรงพำนักใน โลซาน สวิตเซอร์แลนด์
**อาร์ชดยุกก็อทฟรีทแห่งออสเตรีย** (อังกฤษ: Archduke Gottfried of Austria)

พระประวัติ
----------

อาร์ชดยุกก็อทฟรีทแห่งออสเตรีย ประสูติเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1902 เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในอาร์ชดยุกเพเทอร์ แฟร์ดีนันท์ แห่งออสเตรีย กับ เจ้าหญิงมาเรีย คริสตินาแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง โดยพระองค์ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น **แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา** ตั้งแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1948 - 21 มกราคม ค.ศ. 1984 โดยตั้งแต่พระองค์ยังทรงพระเยาว์นั้น พระองค์และพระภคินี พระขนิษฐา ได้รับการเลี้ยงดูในกรุงเวียนนา จนเมื่อ สงครามโลกครั้งที่สอง สิ้นสุดลง ครอบคัวพระองค์ได้เสด็จนิวัติกลับ ลูเซิร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์

เสกสมรส
-------

อาร์ชดยุกก็อทฟรีทแห่งออสเตรีย เข้าพิธีเสกสมรสกับ เจ้าหญิงโดโรเธียแห่งบาวาเรีย เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1938 ณ ราชอาณาจักรฮังการี โดยหลังเสกสมรสแล้วเจ้าหญิงโดโรเธียได้รับการสถาปนาเป็น **อาร์ชดัสเชสโดโรเธีย แกรนด์ดัชเชสแห่งทัสคานี พระชายา** โดยมีพระบุตรร่วมกันดังนี้

1. อาร์ชดัชเชสเอลิซาเบธ
2. อาร์ขดัชเชสอลิซ
3. อาร์ชดยุกเลโอปอลด์ ฟรันซ์แห่งออสเตรีย
4. อาร์ชดัชเชสมาเรีย อองตัวเนต

สิ้นพระชนม์
-----------

อาร์ชดยุกก็อทฟรีทแห่งออสเตรีย สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1984 สิริพระชันษา 81 ปี โดยหลังการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ พระอิสริยยศ **แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา** ได้ตกไปเป็นของพระโอรสนั่นคือ อาร์ชดยุกเลโอปอลด์ ฟรันซ์แห่งออสเตรีย
**ปลานีออน** หรือ **ปลานีออนเตตร้า** (อังกฤษ: neon, neon tetra; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Paracheirodon innesi*) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาคาราซิน

ข้อมูลทั่วไป
------------

เป็นปลาขนาดเล็กที่มีนิสัยชอบอยู่รวมเป็นฝูงใหญ่ในระดับกลางน้ำในป่าดิบชื้นที่มีไม้น้ำหนาแน่นในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของโคลัมเบีย, ภาคตะวันออกของเปรู, และทางภาคตะวันตกของบราซิล มีรูปทรงยาวรี คล้ายเม็ดข้าวสาร ตาโต มีครีบบางใสยาวพอประมาณทั้ง 7 ครีบ (ครีบว่าย 2 ครีบท้อง 2 ครีบกระโดง 1 ครีบทวาร 1 ครีบหาง 1) มีครีบไขมันขนาดเล็ก ที่โคนหาง ลำตัวมีเกล็ดขนาดเล็กมันวาวปกคลุมทั้งตัว โดยที่ส่วนหลังจะสีเหลือบเขียวมะกอก มีเส้นเรืองแสงสีเขียวอมฟ้าพาดตั้งแต่จมูกผ่านลูกตายาวไปสุดที่ครีบไขมัน อันเป็นที่มาของชื่อ ปลานีออน ส่วนท้องเป็นสีขาวเงิน หลังจากช่องท้องไปถึงโคนหางมีสีแดงสด ขนาดโตเต็มที่ไม่เกิน 1 นิ้ว

การเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
----------------------

ด้วยความสวยงามจึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกชนิดหนึ่ง ที่มีทั้งการส่งออกจากอเมริกาใต้ และเพาะขยายพันธุ์ได้ในหลายประเทศ เช่น อินโดนีเซีย, สิงคโปร์, ไทย เป็นต้น อุณหภูมิที่เหมาะสมของปลานีออนคือไม่เกิน 30 องศาเซลเซียส ปลานีออนจะมีนิสัยรักสงบ สามารถเลี้ยงเป็นฝูงได้ ทั้งยังสามารถเลี้ยงร่วมกับปลาอื่น ๆ ที่มีขนาดไล่เลี่ยกันได้อีกด้วย แต่ปลานีออนจะมีนิสัยขี้ตื่น ชอบกระโดด ดังนั้นสำหรับการเลี้ยงในตู้จึงควรจะมีฝาปิดให้มิดชิดด้วยเพื่อกันการที่ปลานีออนจะกระโดดออกมาตายนอกตู้ หากเป็นไปได้ ควรมีสถานที่ซ่อนเวลาที่ปลานีออนตกใจ ด้วยการหาขอนไม้, หิน หรือพรรณไม้น้ำมาเป็นที่ซ่อน

การเพาะขยายพันธุ์
-----------------

ปลานีออนเป็นปลาอีกชนิดหนึ่งที่สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ในตู้เลี้ยง โดยใช้อัตราส่วนตัวผู้ 2–3 ต่อตัวเมีย 1 ตัว โดยปลาที่พร้อมที่จะผสมพันธุ์จะเห็นพฤติกรรมปลาตัวผู้ว่ายเคลียคลอตัวเมียอยู่ตลอดเวลา ซึ่งปลาที่มีพฤติกรรมเช่นนี้ควรแยกออกมาไว้ในตู้ที่จะใช้เพาะขยายพันธุ์

ตู้ที่ใช้สามารถใช้ตู้ขนาดเล็ก เพียงความกว้าง 20 หรือ 24 นิ้วก็สามารถใช้ได้ พื้นตู้อาจเป็นพื้นโล่งหรือมีสาหร่ายหรือสาหร่ายเทียมหรือเชือกฟางฝอยวางที่พื้นก้นตู้เพื่อป้องกันปลากินไข่ตัวเอง นำปลาชุดที่ไล่ผสมพันธุ์แยกออกมาปล่อยไว้ เมื่อปลาชินกับสถานที่อยู่และตัวเมียไข่สุกเต็มที่ ปลาจะวางไข่เม็ดลักษณะใสเม็ดขนาดเล็กหล่นลงมามากมาย เมื่อปลาวางไข่หมดแล้ว อาจนำเพศผู้ไปรวมฝูงดังเดิมแล้วนำตัวเมียแยกไว้พักฟื้นต่างหาก 1–2 วันก่อนปล่อยกลับไปรวมฝูงดังเดิม ไข่จะใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 3 วัน ลูกปลาที่เกิดใหม่มีขนาดจิ๋วคล้ายเส้นด้าย อนุบาลลูกปลาด้วยอาหารขนาดเล็กหรือไรน้ำขนาดจิ๋ว เมื่อปลามีอายุได้ 3–6 เดือนก็พร้อมที่จะผสมพันธุ์

อ้างอิง
-------

* ข้อมูลปลานีออนในเว็บไซต์นายเก๋า


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Paracheirodon innesi***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลานีออน

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Paracheirodon innesi ที่วิกิสปีชีส์
**หมู่ถ้ำการละ** (อังกฤษ: Karla Caves) หรือ **หมู่ถ้ำการเล** (อังกฤษ: Karle Caves) เป็นหมู่ถ้ำสลักหินของอินเดียโบราณในศาสนาพุทธ ตั้งอยู่ที่การเล ใกล้กับโลณาวลา รัฐหมาราษฏระ นอกจากนี้ยังมีถ้ำอื่น ๆ ในพื้นที่ เช่น หมู่ถ้ำภชะ, ถ้ำพุทธปาฏัณ, หมู่ถ้ำเพทเส และ หมู่ถ้ำนาศิก วิหารในหมู่ถ้ำการเลพัฒนาขึ้นตามยุคสมัย เริ่มต้นที่ 200 ปีก่อนคริสต์กาลถึงศตวรรษที่ 5 ถ้ำที่เก่าแก่ที่สุดเชื่อว่าสร้างขึ้นเมื่อ 160 ปีก่อนคริสต์กาล

แม้หมู่ถ้ำการเลจะมีขนาดเล็กกว่าและเก่ากว่าถ้ำสลักหินส่วนใหญ่ในรัฐมหาราษฏระ แต่หมู่ถ้ำการเลเป็นที่รู้จักเป็นพิเศษจาก "มหาเจดีย์" ("Grand Chaitya") ในถ้ำหมายเลขแปด ซึ่งถือเป็นโถงเจดีย์ที่มีขนาดใหญ่และอยู่ในสภาพดีที่สุดจากยุคนี้ รวมถึงประติมากรรมในถ้ำซึ่งมีคุณลักษณะวิจิตรกว่าถ้ำอื่น ๆ ถ้ำมหาเจดีย์หรือถ้ำหมายเลขแปด เป็นถ้ำสำหรับประกอบพิธีสวดมนต์ คาดว่าก่อสร้างขึ้นในปี 50-70 และถือเป็นเดีย์สลักหินที่ใหญ่ที่สุดในอินเดียด้วยขนาดยาว 45 เมตร (148 ฟุต) และสูง 14 เมตร (46 ฟุต) ภายในโถงยังปรากฏประติมากรรมรูปชายและหญิง รวมถึงสัตว์ต่าง ๆ เช่นสิงโต

พ่อค้ามากมาย, พวกสาตราปตะวันตกจากสกะ และเจ้าครองนครของสตวาหนะ ล้วนได้บริจาคทุนทรัพย์เพื่อการก่อสร้างถ้ำเหล่านี้ ชาวพุทธในเวลานั้นมักจะสร้างอารามอยู่ตามบริเวณที่มีธรณีสันฐานตามธรรมชาติ ใกล้กับเส้นทางค้าขาย อารามเหล่านี้ยังใช้งานเป็นที่พักแรมแก่พ่อค้าที่เดินทางค้าชายเช่นกัน ชาวพุทธในเวลานั้นระบุตัวตนกับการค้าและการผลิต ผ่านทางความสัมพันธ์กับบรรดาพ่อค้ามาตั้งแต่ในช่วงแรก ๆ ถ้ำการเล ก็เป็นหนึ่งในอารามที่สร้างเข้าไปในธรณีสัณฐาน และตั้งอยู่ไม่ไกลจากเส้นทางการค้าโบราณ หมู่ถ้ำนี้ในปัจจุบันได้รับการคุ้มครองและดูแลโดยกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Michell, 374
2. ↑  "Later Andhra Period India". สืบค้นเมื่อ 2007-01-24.
3. ↑  Keay, John (2000). *India: A History*. New York, USA: Grove Press. pp. 123–127. ISBN 0-8021-3797-0.
4. ↑  "Karla Caves". NIC. สืบค้นเมื่อ 2012-05-19.

### บรรณานุกรม

* Guide to Monuments of India 1: Buddhist, Jain, Hindu - by George Michell, Philip H. Davies, Viking - 1989
Motor vehicle

**ทาทา อาเรีย** (อังกฤษ: Tata Aria) เป็นรถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดกลาง (Mid-Size Crossover SUV) ผลิตโดย ทาทา มอเตอร์ส และเป็นรถยนต์ SUV แบบ Crossover SUV คันแรกของอินเดีย (Crossover SUV คือ รถ SUV ที่ถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานของรถยนต์นั่ง) โดยเป็นลูกผสมระหว่างรถ SUV รถ MPV และรถซีดาน เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2553 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่กระแสของรถ SUV แบบ Body on Frame เริ่มน้อยลง แต่ Urban SUV และ Crossover SUV เริ่มโด่งดัง สำหรับรถต้นแบบที่ใช้ในการออกแบบอาเรียคือ Tata Xover ซึ่งนำไปแสดงในงาน Geneva Motor Show ปี 2005

ทาทา อาเรีย ใช้เครื่องยนต์ DICOR ดีเซล 4 สูบ DOHC 16 วาล์ว 2,200 ซีซี 140 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 320 นิวตันเมตร พร้อมล้อช่วยแรงแบบ Dual Mass Flywheel จากทาทา ซีนอน ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีด มีระบบขับเคลื่อน 4 ล้อ Torque-on-Demand ระบบล็อกความเร็วอัตโนมัติ หรือ Cruise Control และเป็นรถยนต์สัญชาติอินเดียรุ่นแรกที่มีระบบนำทาง GPS Navigation System ติดตั้งจากโรงงาน บนแผงหน้าปัด มีระบบควมคุมการทรงตัว ESP พร้อม Traction Control ถุงลมนิรภัย 6 ใบ ระบบเบรก ABS พร้อม EBD ติดตั้งบนโครงสร้างตัวถังแบบ Hydroforming อีกด้วย โดยทาทา อาเรีย มีฐานการประกอบที่ประเทศอินเดีย

อ้างอิง
-------

* NEW CARS IN THAILAND 2011 - 2014 : สรุปรถใหม่ เปิดตัวในไทย 2554 - 2557 เก็บถาวร 2013-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน