recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ปีเตอร์ โทมัส เทย์เลอร์** (อังกฤษ: Peter Thomas Taylor; 2 กรกฎาคม 1928 - 4 ตุลาคม 1990) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพและผู้จัดการทีมชาวอังกฤษ ในฐานะผู้รักษาประตู เขาเป็นนักเตะที่ไม่มีชื่อเสียง แต่เขามีชื่อเสียงเมื่อทำงานเป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมเคียงข้างไบรอัน คลัฟที่ดาร์บีเคาน์ตีและนอตทิงแฮมฟอเรสต์ โดยคว้าแชมป์ดิวิชัน 1 กับทั้งสองสโมสรและยูโรเปี้ยน คัพ 2 สมัยกับนอตทิงแฮมฟอเรสต์

เขาเข้าร่วมทีมคอเวนทรีซิตีในปี ค.ศ. 1945 และได้เป็นผู้รักษาประตูมือ 1 ในฤดูกาล 1953-54 ก่อนที่เขาจะถูกขายให้มิดเดิลส์เบรอในราคา 3,500 ปอนด์ในปี ค.ศ. 1955 และเป็นผู้รักษาประตูให้กับมิดเดิลส์เบรอเป็นเวลา 4 ฤดูกาลเต็ม เขาเสียตำแหน่งในทีมชุดแรกในปี ค.ศ. 1960 และในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1961 เขาย้ายไปร่วมทีมพอร์ทเวลด้วยค่าตัว 750 ปอนด์ เขาย้ายไปร่วมทีมนอกลีกอย่าง เบอร์ตัน อัลเบี้ยน ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1962 โดยเขาแขวนถุงมือที่นี่ เขาเริ่มเรียนรู้อาชีพผู้จัดการทีมจาก แฮร์รี่ สตอเรอร์ ผู้จัดการทีมคอเวนทรีในขณะนั้น และสร้างความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับไบรอัน คลัฟกองหน้ามิดเดิ้ลส์เบรอ ซึ่งเป็นรุ่นน้องที่อ่อนกว่าเขา 6 ปี

อ้างอิง
-------

### แหล่งข้อมูลเจาะจง

1. ↑  "ปีเตอร์ เทย์เลอร์". *Barry Hugman's Footballers*. สืบค้นเมื่อ 9 มีนาคม 2017.
2. ↑  Edwards 2010, p. 33

### แหล่งข้อมูลทั่วไป

* Dickinson, Wendy; Hildred, Stafford (2010), *For Pete's Sake, The Peter Taylor story Volume 1: The Backstreets to the Baseball Ground*, Troubadour, ISBN 978-1-84876-447-7
* Edwards, Maurice (2010), *Brian and Peter: A Right Pair*, Derby Books, ISBN 978-1-85983-771-9
* Taylor, Peter; Langley, Mike (1980), *With Clough*, Sigdwick and Jackson, ISBN 0-283-98795-2
* Vignes, Spencer (2018), *Bloody Southerners – Clough and Taylor's Brighton & Hove Odyssey: Clough and Taylor at Brighton*, Biteback, ISBN 978-1785904363
ปีเตอร์ เทมเปิล-มอร์ริส

*เกิด*: 12 กุมภาพันธ์ 1938; คาร์ดิฟฟ์  
*เสียชีวิต*: 1 พฤษภาคม 2018; ลอนดอน  
*ประเทศ*: สหราชอาณาจักร, ประเทศเวลส์  

**ข้อมูลอย่างเป็นทางการ**

*ตำแหน่ง*: member of the 52nd Parliament of the United Kingdom, member of the 52nd Parliament of the United Kingdom, member of the 52nd Parliament of the United Kingdom, member of the 51st Parliament of the United Kingdom, member of the 50th Parliament of the United Kingdom, member of the 49th Parliament of the United Kingdom, member of the 48th Parliament of the United Kingdom, member of the 47th Parliament of the United Kingdom, member of the 46th Parliament of the United Kingdom, member of the House of Lords  
*อาชีพ*: นักการเมือง  

**สมาคม**

*พรรค*: พรรคอนุรักษนิยม, พรรคแรงงาน  

**ครอบครัว**

*บิดา-มารดา*: Sir Owen Temple-Morris; Vera Thompson  
*คู่สมรส*: Taheré Khozeimé-Alam  
*บุตร*: Suzanna Temple-Morris, Eddy Temple-Morris, David Temple-Morris, Tina Temple-Morris  

**ปีเตอร์ เทมเปิล-มอร์ริส** (12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1938 – 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2018) เป็นนักการเมืองชาวอังกฤษ เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพรรคอนุรักษนิยม จากเมืองลีโอมินซ์เตอร์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1974 ก่อนที่จะย้ายพรรคการเมืองไปอยู่พรรคแรงงานในปี ค.ศ. 2001 ในตำแหน่งสภาสูง และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2018

ประวัติ
-------

ปีเตอร์เกิดที่เมืองคาร์ดิฟฟ์ เรียนที่โรงเรียนเซนท์แคทเธอรีนส์ แลนดัฟฟ์ และโรงเรียนฮิลสโตน ศึกษาปริญญาตรี สาขานิติศาสตร์ วิทยาลัยเซนท์แคทเธอรีนส์ ภายหลังจบปริญญาตรี ปีเตอร์ได้เป็นทนายความในโบสถ์อินเนอร์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1962 จนถึงปี ค.ศ. 1989

งานการเมือง
-----------

ปีเตอร์ ได้รับเลือกเป็นผู้ท้าชิงสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพรรคอนุรักษ์นิยม ในเมืองมอนเมาธ์เชอร์  ในปี ค.ศ. 1966 และเมืองนอร์วูดส์ ในปี ค.ศ. 1970 และในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1974 ได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากเมืองลีโอมินเตอร์ในปี ค.ศ. 1982-83 เป็นกรรมาธิการการเกษตร และปี ค.ศ. 1987-90 เป็นกรรมาธิการการต่างประเทศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Former MP Peter Temple-Morris dies aged 80". BBC News. 2 May 2018. สืบค้นเมื่อ 2 May 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Lord Temple-Morris - UK Parliament
* Hansard 1803–2005: Hansard 1803–2005: ส่วนร่วมในรัฐสภาสหราชอาณาจักรของ Peter Temple-Morris
* They Work For You
ในการเต้นมินูเอ็ต คู่เต้นชายหญิงจะมีเพียงการสัมผัสปลายนิ้ว
การเต้นรำมินูเอ็ตในยุคเรอเนซองส์ โดยมีหลักฐานที่ชัดเจน
**มินูเอ็ต** (อังกฤษ: minuet) หรือ **เมนูเอ็ต** (ฝรั่งเศส: menuet)คำว่า มินูเอ็ต มาจากคำว่า Menu ภาษาละติน Munutus ซึ่งแปลว่า "เล็ก ๆ" เพราะมินูเอ็ตเป็นเพลงขนาดเล็กเล่นตามราชสำนัก มีอัตราจังหวะ 3/4 คล้ายเพลงวอลซ์ ฌอง แบปติสท์ ลุลลี ซึ่งเป็นผู้ริเริ่มนำเพลงจังหวะมินูเอ็ตมาใช้ แล้วมินูเอ็ตก็ได้รับความนิยมในหมู่ขุนนาง การเต้นรำมินูเอ็ตนั้น จะให้นักเต้นรำเลือกคู่ แล้วก็เต้นรำกันไปตามจังหวะของเพลง

แล้วจากนั้น โยฮันน์ เซบาสเตียน บาคและจอร์จ เฟรดริก ฮันเดลได้ยืมความคิดแล้วมาแต่งในฉบับของตัวเอง เพลงมินูเอ็ตก็จะเป็นแบบยุคบาโรค โดยมีอัตราจังหวะ 3/8 หรือ 6/8 เพลงมินูเอ็ตจะเป็นเพลงประกอบตอนท้าย ๆ ของเพลงโอเวอเจอร์ของอิตาลีด้วย ผลงานมินูเอ็ตของบาค ปรากฏอยู่ใน Orchestral Suite โดยบางบทจะมีเพลงเต้นรำมินูเอ็ตรวมอยู่ด้วย

มินูเอ็ตได้รับความนิยมจนถึงยุคคลาสสิกได้มีการปฏิวัติทางดนตรีอย่างมาก ได้มีแนวคิดใหม่ ๆ โดยการใช้มินูเอ็ตเป็นท่อนที่ 3 ในซิมโฟนี โดย โยเซฟ ไฮเดิน ได้วางรากฐานของดนตรีประเภทคอนแชร์โต้ ซิมโฟนีและโซนาต้า โดยให้ท่อนที่ 3 ใช้ทำนองเพลงแบบมินูเอ็ต โมซาร์ทก็ได้นำความคิดของไฮเดินมาใช้เหมือนกัน แต่ต่อมาในยุคของ
เบโธเฟ่นที่กำลังจะเข้าสู่ยุคโรแมนติก เบโธเฟ่นได้เปลี่ยนแปลงให้ท่อนที่ 3 จากลักษณะมินูเอ็ตเป็นรอนโด้หรือสแกร์โซแทน หลังจากนั้นมาความคิดของเบโธเฟ่นก็เป็นที่นิยม

มินูเอ็ตที่มีชื่อเสียง คือ Menuet BWV 113-116 ของบาค มินูเอ็ตของลุยจิ บอคเคอรินี่(Luigi Boccherini) และบางช่วงในอุปรากรเรื่องดอน โจวานนี ของโมซาร์ท
**พิพิธภัณฑ์ของสะสมในพระองค์** (ญี่ปุ่น: 三の丸尚蔵館; โรมาจิ: *ซันโนะมะรุ-โชโซกัง*, อังกฤษ: Museum of the Imperial Collections) เป็นพิพิธภัณฑ์เก็บรวบรวมของสะสมในสมเด็จพระจักรพรรดิและราชวงศ์ญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณพระราชอุทยานฝั่งตะวันออกของพระราชวังหลวงโตเกียว ไม่มีค่าเข้าชม

ระหว่างการเปลี่ยนช่วงรัชสมัยโชวะเป็นเฮเซได้เกิดความคิดที่จะจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ของสะสมในพระองค์ขึ้นมา ในปี 1989 ราชวงศ์ญี่ปุ่นได้บริจาคสมบัติราว 6,000 ชิ้นแก่รัฐบาลญี่ปุ่นในปีนั้น ผลงานจำนวนมากเป็นฝีมือของศิลปินหลวงในพระราชสำนัก พิพิธภัณฑ์ได้ถูกก่อสร้างและเริ่มเปิดดำเนินการในปี 1993 ซึ่งต่อมา พิพิธภัณฑ์ก็ได้ถูกเติมเต็มด้วยการบริจาคของสมาชิกราชวงศ์อย่าง เจ้าชายยะซุฮิโตะ เจ้าชิชิบุ ในปี 1996 และ สมเด็จพระจักรพรรดินีโคจุง พระพันปีหลวง ในปี 2001

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Sannomaru Shozokan (The Museum of the Imperial Collections)". Tokyo, Japan: Imperial Household Agency. c. 2012. สืบค้นเมื่อ July 10, 2012.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Museum of the Imperial Collections

* Imperial Household Agency | The Museum of the Imperial Collections
**หัวฆ้อนกระแต** ชื่อวิทยาศาสตร์: *Premna herbacea* Roxb. เป็นพืชในวงศ์ Lamiaceae ชื่ออื่นๆคือ หัวข้าวเย็นใต้ ยาข้าวเย็น (อุบลราชธานี) ละครโคก (ภาคตะวันออก)เป็นไม้พุ่ม กิ่งมีขนสั้น สีขาวอมน้ำตาลหนาแน่น ใบเดี่ยว เรียงตรงข้าม รูปขอบขนานถึงรูปใบหอก ปลายใบมน โคนใบรูปลิ่ม ขอบใบจักฟันเลื่อย ผิวใบด้านบนมีขนสั้นสีขาวอมน้ำตาลกระจายทั่วแผ่นใบ ด้านบนมีต่อมขนาดเล็กสีเหลือง และขนสั้นขึ้นบริเวณเส้นใบ ก้านใบ สั้นมาก ช่อดอก แบบช่อแยกแขนง ออกที่ปลายยอด กลีบเลี้ยง รูปถ้วย หลอดกลีบดอก แฉกกลีบเลี้ยง มี 5 แฉก ขนาดใกล้เคียงกัน รูปไข่ ปลายมน ขอบเรียบมีขนสั้น ผิวด้านนอกมีขนสั้นและต่อมสีเหลืองขนาดเล็ก ด้านในมีต่อมสีเหลืองขนาดเล็กกลีบดอก สีเหลืองอ่อน แฉกกลีบดอก มี 4 แฉก รูปกึ่งปากเปิด ผิวด้านนอกมีขนสั้นทั่วไป ด้านในเกือบเกลี้ยง หรือมีขนสั้นขนาดเล็ก เกสรเพศผู้ มี 4 อัน ขนาดใกล้เคียงกัน ติดบนกลีบดอกสลับกับแฉกกลีบดอกที่ระดับเดียวกัน รูปไข่แกมรี แตกตามยาว เกสรเพศเมีย มีรังไข่รูปกลม มีรอยเว้าตื้น ผิวเกลี้ยง ผลย่อย รูปไข่ 

หัวฆ้อนกระแตเป็นพืชสมุนไพร ทางจังหวัดอุบลราชธานี ใช้ ราก ต้มน้ำดื่ม แก้ไข้ หรือเข้ายาแก้อัมพฤกษ์ อัมพาต ชาวไทยอีสานใช้ ราก ผสมกับสมุนไพรอื่นต้มน้ำดื่ม แก้มะเร็ง รักษากามโรค ราก ผสมสมุนไพรอื่น ต้มน้ำดื่ม รักษาแผลเรื้อรัง ทางภาคกลางของไทย ใช้รากต้มผสมกับสมุนไพรอื่น ใช้รักษามะเร็งเช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  หัวฆ้อนกระแต
2. ↑  หัวฆ้อนกระแต
**พิธีแห่นางดาน** คำว่านางดาน หรือนางกระดาน หมายถึงแผ่นไม้กระดานขนาดกว้างหนึ่งศอกสูงสี่ศอก ที่วาดหรือแกะสลักรูปเทพบริวารในคติพราหมณ์ จำนวน 3 องค์ แผ่นแรก คือ พระอาทิตย์ พระจันทร์ แผ่นที่สองคือแม่พระธรณี แผ่นที่สามคือพระแม่คงคา เพื่อใช้ในขบวนแห่เพื่อรอรับเสด็จพระอิศวรที่เสด็จมาเยี่ยมมนุษย์โลก ณ เสาชิงช้า

เชื่อกันว่าการเสด็จมาเยี่ยมมนุษย์โลกเพื่อประสาทพรให้เกิดความสงบสุข ให้เกิดน้ำท่าอุดมสมบูรณ์ และช่วยคุ้มครองมนุษย์โลกให้ปลอดภัย ซึ่งตามความเชื่อการเสด็จลงมาของพระอิศวรจะต้องเสด็จลงมาในเดือนอ้าย ซึ่งเป็นปีใหม่ของชาวพราหมณ์ฮินดู เพื่อให้ประเพณีแห่นางดานเป็นที่รู้จักและคงไว้ซึ่งเป็นประเพณีเก่าแก่ของเมืองนครศรีธรรมราชและกำเนิดขึ้นเป็นแห่งแรกในเมืองไทย

ปัจจุบัน ประเพณีแห่นางดาน จัดขึ้นในวันที่ 14 เมษายน ของทุกปี โดยแต่ก่อนมีขบวนแห่นางดานจากสนามหน้าเมืองมายังหอพระอิศวร ปัจจุบันมีขบวนแห่นางดานจากฐานพระสยมมายังสวนสาธารณะพระศรีธรรมาโศกราช การแสดงแสง สี เสียง ตำนานนางดานและเทพเจ้าที่เกี่ยวข้อง การจำลองพิธีแห่นางดาน และการโล้ชิงช้า ซึ่งเป็นการโล้ชิงช้านอกเขตเมืองหลวงแห่งเดียวของไทยในปัจจุบัน โดยเทศบาลนครนครศรีธรรมราชเป็นผู้รับผิดชอบ และถือเป็นกิจกรรมสำคัญในปฏิทินการท่องเที่ยวเทศกาลสงกรานต์ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยอีกด้วย
แหล่งแร่ดินขาวและดีบุก
**แหล่งแร่หาดส้มแป้น** (Hadsompaen Mineral deposit) เป็นแหล่งแร่ที่มีความสำคัญ มีการทำเหมืองแร่กันมานานนมแล้ว ซึ่งชื่อหาดส้มแป้นเพี้ยนมาจาก คำว่า "ห้วยซัมเปียน" ซึ่งมีความหมายว่า ลึกเข้าไปในหุบเขา ชาวบ้านจึงเรียกกันต่อ ๆ มาว่า "ห้วยซัมเปียน" และคำนี้ได้เพี้ยนมาเป็นหาดส้มแป้นในปัจจุบัน แหล่งแร่หาดส้มแป้นมีพื้นที่โดยประมาณ 20 ตารางกิโลเมตร ปัจจุบันเป็นแหล่งแร่ที่ผลิตแร่ดีบุกและแร่ดินขาวที่สำคัญของประเทศ ตั้งอยู่บริเวณตำบลหาดส้มแป้น อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง

ธรณีวิทยาทั่วไป
---------------

พื้นที่แหล่งแร่ตั้งอยู่ในบริเวณที่มีลักษณะธรณีวิทยาเป็นหินแกรนิตเนื้อดอก ผลึกสองขนาด มีแร่เฟลด์สปาร์เป็นแร่ดอก เกิดในยุคจูแรสซิก (Jgr ?) วางตัวในแนวยาวในทิศทางประมาณเหนือ - ใต้ ซึ่งภายหลังผลจากการตรวจสอบอายุพบว่าหินแกรนิตดังกล่าวมีอายุครีเตเชียส แทรกตัดเข้ามาวางตัวอยู่ระหว่างหินยุคคาร์บอนิเฟอรัส เพอร์เมียน ซึ่งพบทางด้านทิศตะวันตก ประกอบด้วยหินโคลนปนกรวด หินทราย หินปูน เนื้อดิน หินดินดานและหินเชิร์ต และหินกรวดมน และหินยุคคาร์บอนิเฟอรัส ซึ่งพบทางด้านตะวันออกประกอบด้วยหินทราย หินดินดาน หินเชิร์ต และหินปูน

ธรณีวิทยาแหล่งแร่
-----------------

แร่ดินขาว (Kaolin) จากกระบวนการกำเนิดแหล่งแร่ดีบุกในบริเวณพื้นที่สำรวจ แร่เฟลด์สปาร์ในหินแกรนิตที่เกี่ยวข้องมักจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นแร่ดินขาว อันเนื่องจากกระบวนการแปรเปลี่ยนด้วยก๊าซ (Pneumatolytic Process) โดยน้ำแร่ร้อนหรือไอน้ำที่มีสภาพเป็นกรดสูง เข้ามาในระบบและทำปฏิกิริยากับแร่โพแทสเซียมเฟลด์สปาร์ซึ่งเป็นแร่องค์ประกอบหลักในหินแกรนิต แล้วแปรเปลี่ยนเป็นแร่เคโอลิไนต์หรือดินขาว ซึ่งจะเกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอเป็นบริเวณกว้าง ดังนั้นพื้นที่นี้จึงเป็นแหล่งแร่ดินขาวที่มีปริมาณสำรองมาก นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งที่มีปริมาณเหล็กเจือปนค่อนข้างต่ำเนื่องจากมีกระบวนการกำเนิดแร่ทัวร์มาลีน (Tourmalinization) ที่ดึงอนุมูลเหล็กออกจากระบบ เนื่องจากหินถูกแปรเปลี่ยนจนมีสภาพอ่อนยุ่ยสามารถทำเหมืองได้ง่าย ดำเนินการตักและคัดแยกแร่ได้โดยง่าย แหล่งดินขาวในพื้นที่จึงเป็นแหล่งวัตถุดิบสำหรับผลิตแร่ดินขาวที่สำคัญ ดังจะเห็นได้จากการมีเหมืองแร่ดินขาวรอบ ๆ แหล่งจึงมีศักยภาพสูงที่จะถูกพัฒนาเพื่อนำมาใช้ประโยชน์ต่อไป 

แร่ดีบุก (Tin) พื้นที่นี้เป็นแหล่งแร่ดีบุกเก่าดังจะเห็นได้จากการพบขุมเหมืองเก่ามากมาย และในปัจจุบันยังมีการร่อนแร่ของชาวบ้านอยู่ แร่ดีบุกที่พบในพื้นที่สำรวจเป็นแร่ดีบุกแบบฝังประหรือเป็นกระจุกในหินแกรนิตหรือหินท้องที่ เกิดจากกระบวนการของก๊าซ (Pneumatolytic Process) ซึ่งเป็นกระบวนการที่กินบริเวณกว้างขวางและมีการแปรเปลี่ยนของหินให้เห็นอย่างชัดเจน โดยแร่ดีบุกจะฝังประในเนื้อหิน บางครั้งจะพบแร่ดีบุกรวมตัวกันอยู่เป็นกระจุกหนาแน่นมีลักษณะเป็นกระเปาะหนาประมาณ 1 - 2 เมตร

ลักษณะการทำเหมืองในแหล่งแร่
---------------------------

การทำเหมืองในแหล่งแร่หาดส้มแป้นมีทั้งในส่วนที่ทำเฉพาะเหมืองดีบุก หรือทำทั้งเหมืองดีบุกและเหมืองดินขาวซึ่งส่วนใหญ่เป็นลักษณะของเหมืองฉีด หรือเหมืองแล่น มีเพียงส่วนน้อยที่มีการทำแบบเหมืองหาบ คือใช้รถบรรทุกในการขุดขน แต่มีข้อดีในด้านของการคัดแยกคุณภาพได้ดีกว่า

อ้างอิง
-------

* บ.กราวด์ เดต้า โพรบ จก. *รายงานลักษณะธรณีวิทยาแหล่งแร่ ดินขาวพื้นที่ตำบลหาดส้มแป้น อำเภอเมือง จังหวัดระนอง* , สิงหาคม 2551.
**หมื่นปฏิพัทธภูวนารถ** (2389-2460) ขุนนางชาวไทย กรมการพิเศษเมืองกรุงเก่า และเป็นหนึ่งในเพื่อนต้นหรือพระสหายสนิทคนสำคัญของ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

ประวัติ
-------

นายช้างเกิดเมื่อราว พ.ศ. 2389 ในปลายรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว บิดาชื่อนายคง มารดาชื่อ อำแดงบุญ ในครอบครัวคหบดี ประกอบอาชีพทำนาทำไร่ ฐานะมั่นคง ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับ อำแดงพลับ มีบุตร-ธิดา ทั้งสิ้น 11 คนเป็นชาย 5 คนและหญิง 6 คน

ในช่วงปลายของการเสด็จประพาสต้นครั้งที่ 1 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและคณะผู้ตามเสด็จได้ล่องเรือเลี้ยวเข้าคลองบางหลวงอ้ายเอียงก่อนจะเสด็จต่อไปยัง พระราชวังบางปะอิน และประทับรถไฟจาก สถานีรถไฟบางปะอิน เสด็จกลับ กรุงเทพมหานคร โดยพระองค์และผู้ตามเสด็จได้แวะพักทำอาหารที่เรือนของกำนันประจำตำบลแต่กำนันไม่อยู่อยู่แต่ นายช้าง และ อำแดงพลับ พ่อตาและแม่ยายของกำนันซึ่งนายช้างและอำแดงพลับได้ให้การต้อนรับเป็นอย่างดีและนายช้างได้กราบทูลขอให้พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวช่วยเป็นธุระซื้อปืน เมาเซอร์ ให้สักกระบอกซึ่งพระองค์ก็ตอบตกลงและเมื่อเสวยพระกระยาหารเสร็จแล้วก่อนจะเสด็จพระราชดำเนินต่อไปยังพระราชวังบางปะอินพระองค์ได้พระราชทานเงินจำนวน 400 บาทให้แก่ นายช้าง และ อำแดงพลับ

และภายหลังเสด็จกลับจากการเสด็จประพาสต้นครั้งที่ 1 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานปืนเมาเซอร์ให้กับนายช้างตามสัญญาและโปรดเกล้า ฯ ให้กระทรวงมหาดไทยทำประทวนแต่งตั้งให้ นายช้าง เป็น กรมการพิเศษเมืองกรุงเก่า พร้อมกับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น หมื่นปฏิพัทธภูวนารถ ศักดินา ๓๐๐ เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2447

ต่อมาระหว่างการเสด็จประพาสต้นครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2449 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จประพาสเรือนของ หมื่นปฏิพัทธภูวนารถ อีกครั้งในคราวนี้หมื่นปฏิพัทธหรือนายช้างได้รับราชการเป็นขุนนางตำแหน่งกรมการพิเศษเมืองกรุงเก่าจึงทราบข่าวล่วงหน้าและเตรียมการรับเสด็จเป็นอย่างดีก่อนเสด็จประพาสต่อไปพระองค์ได้ถ่ายรูปครอบครัวของหมื่นปฏิพัทธ รวมถึงพระราชทานสิ่งของแก่ครอบครัวของหมื่นปฏิพัทธ ได้แก่ กระดุมลงยาเม็ดใหญ่ พระราชทานแก่หมื่นปฏิพัทธ หีบหมากเงินสลักพระปรมาภิไธยย่อ จปร. แก่ อำแดงพลับ ผ้าและหนังสือแก่บุตรสาวทั้งสองของหมื่นปฏิพัทธ รวมถึงซองบุหรี่เงินแก่ เจ๊กขัน บุตรเขยและได้พระราชทานนามให้กับบุตรชายของเจ๊กขันด้วย

เมื่อเสด็จพระราชดำเนินกลับจากการเสด็จประพาสยุโรปครั้งที่ 2 พระองค์ได้พระราชทานไม้เท้าและกระเป๋าหนังจระเข้แก่ หมื่นปฏิพัทธภูวนารถและอำแดงพลับ ต่อมาใน จดหมายเหตุพระราชกิจรายวัน เดือน 11 จุลศักราช 1270 ลงวันที่ 23 ตุลาคม รัตนโกสินทรศก 127 ตรงกับ พ.ศ. 2451 ได้บันทึกเกี่ยวกับการไปช่วยงานทอดกฐินของหมื่นปฏิพัทธภูวนารถของพระองค์ดังนี้

> เวลาเช้าทรงเรือพระที่นั่งครุธเหิรเห็จล่องน้ำไปเข้าแยกตำบลหัวเวียง เสด็จไปทรงช่วยนายช้างซึ่งเปนที่หมื่นปฏิพัทธภูวนารถแลอำแดงพลับในการ​ทอดกฐิน พระราชทานเสมาแก่เด็กด้วย แล้วเลยไปประทับเสวยที่บ้านหมื่นปฏิพัทธภูวนารถ พระราชทานเงินแก่หมื่นปฏิพัทธภูวนารถ ๒๐๐ บาท
> 
>

ตำแหน่ง
-------

* 18 ตุลาคม พ.ศ. 2447 - กรมการพิเศษเมืองกรุงเก่า

บรรดาศักดิ์
-----------

* 18 ตุลาคม พ.ศ. 2447 - หมื่นปฏิพัทธภูวนารถ ศักดินา ๓๐๐

อ้างอิง
-------

1. ↑   แจ้งความกระทรวงมหาดไทย
2. ↑   แจ้งความกระทรวงมหาดไทย

บรรณานุกรม
----------

* จดหมายเหตุพระราชกิจรายวัน เดือน 11 จุลศักราช 1270
**หมึกสายเล็ก**, **หมึกยักษ์เล็ก**, **หมึกสายขาว** (อังกฤษ: Dollfus' octopus; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Amphioctopus aegina*) เป็นมอลลัสก์ประเภทหมึกสายชนิดหนึ่ง 

จัดเป็นหมึกสายขนาดเล็ก มีความยาวประมาณ 6–12 เซนติเมตร มีหนวด 8 เส้น แต่ละเส้นมีความยาวใกล้เคียงกันโคนหนวดแต่ละเส้นมีแผ่นหนังเชื่อมติดกัน ด้านในของหนวดทุกเส้นมีปุ่มดูดเรียงกันเป็นสองแถวสำหรับจับสัตว์กินเป็นอาหาร ลำตัวสีเทาอมดำหรือสีน้ำตาลอ่อน ด้านท้องสีขาว 

ซ่อนตัวอยู่ตามพื้นที่เป็นโคลนหรือโคลนปนทราย พบตามชายฝั่งทะเลทั่วไป กินสัตว์น้ำขนาดเล็ก ๆ เช่น กุ้ง ปู หรือหอย เป็นอาหาร เป็นหนึ่งในชนิดของหมึกสายที่พบได้ในเขตน่านน้ำไทย

ในเขตจังหวัดระยอง มีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า "หมึกกระเป๋า" เนื่องจากชาวประมงจะจับโดยการใช้เปลือกหอยโนรีผูกเชือกหย่อนลงไปในทะเล รอให้หมึกเข้ามาซ่อนตัวในเปลือกหอย แล้วจึงสาวเชือกขึ้นมาหลังจากผ่านไป 2 วัน หากเป็นเรือประมงขนาดใหญ่จะวางเปลือกหอยด้วยวิธีการนี้เป็นหมื่นชิ้น แฤดูกาลที่หมึกสายเล็กจะมีมากที่สุด คือ ช่วงเข้าพรรษา ซึ่งเป็นช่วงฤดูมรสุม อาจจับได้ปริมาณมากครั้งละ 20 กิโลกรัม ในขณะที่ภาษาใต้เรียกว่า "วุยวาย" หรือ "โวยวาย" หรือ "วาย" และมีวิธีการจับที่คล้ายกันที่จังหวัดเพชรบุรีและตราด แต่ที่อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา จะใช้วิธีการจับด้วยการใช้เหล็กแหลมแทงตามชายหาดเมื่อน้ำลด โดยล่อให้หมึกสายเล็กใช้หนวดจับเหยื่อซึ่งเป็นเนื้อปูจำพวกปูเปี้ยวหรือปูลมที่บริเวณปากรู จากนั้นจึงใช้เหล็กแหลมแทงเข้าที่บริเวณใต้ตา จึงจะได้ทั้งตัว ซึ่งวิธีการนี้ต้องใช้ความชำนาญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Amphioctopus aegina* (Gray, 1849)". WoRMS. สืบค้นเมื่อ June 30, 2016.
2. ↑  "หมึกสายเล็ก , หมึกยักษ์เล็ก , หมึกสายขาว". ปลาสด. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-06-23. สืบค้นเมื่อ June 30, 2016.
3. ↑  "Octopus : หมึกยักษ์/หมึกสาย". *ผู้จัดการออนไลน์*. สืบค้นเมื่อ June 30, 2016.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "สารคดีเกษตร : "หมึกสาย" หรือ "หมึกกุ๊งกิ๊ง"". *ช่อง 7*. June 30, 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-07-01. สืบค้นเมื่อ June 30, 2016.
5. ↑  "การดักหมึกสายด้วยเปลือกหอย". *ไทยพีบีเอส*. May 26, 2016. สืบค้นเมื่อ July 17, 2016.
6. ↑  "'แทงโวยวาย' อาชีพแปลกที่หาดูยาก สร้างรายได้ให้ชาวมอแกน !!". *โมโน 29*. January 21, 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-07-07. สืบค้นเมื่อ July 17, 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Amphioctopus aegina ที่วิกิสปีชีส์
**หมึกไดมอนด์** (อังกฤษ: Diamond squid, Diamondback squid; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Thysanoteuthis rhombus*) เป็นหมึกประเภทหมึกกล้วยชนิดหนึ่ง

หมึกไดมอนด์ เป็นหมึกกล้วยที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง สามารถโตเต็มที่ยาวได้ถึง 100 เซนติเมตร และมีน้ำหนักได้มากถึง 30 กิโลกรัม แต่น้ำหนักโดยเฉลี่ยประมาณ 20 กิโลกรัม หมึกไดมอนด์เป็นหมึกน้ำลึกอาศัยอยู่ในระดับน้ำที่มีความลึกกว่า 200 เมตร นับเป็นหมึกที่ไม่ค่อยจะพบเห็นได้บ่อยนัก มีจุดเด่น คือ มีหนวดสองเส้นมีลักษณะแผ่ออกคล้ายกับครีบหรือระบาย เมื่ออยู่ในน้ำลึกหรือกลางน้ำจะมีสีลำตัวสีน้ำเงิน แต่เมื่อขึ้นมาใกล้กับผิวน้ำหรือถูกจับขึ้นมาพ้นน้ำจะเปลี่ยนสีตัวเองเป็นสีแดงเข้ม 

หมึกไดมอนด์ เป็นหมึกที่พบได้ทั่วโลกในเขตร้อนและเขตอบอุ่น เป็นหมึกที่มีความสำคัญทางประมงโดยเฉพาะอย่างที่ทะเลญี่ปุ่น และโอกินาวา
ในขณะที่บริเวณเกาะดอนซอล ในฟิลิปปินส์ ชาวพื้นเมืองที่นั่นจะเรียกหมึกไดมอนด์ว่า "คูสิท" เป็นหมึกที่สามารถขายได้ดีมีราคาสูง โดยเคยมีผู้จับได้ขนาดตัวที่มีน้ำหนักสูงสุดถึง 25 กิโลกรัม สามารถนำไปประกอบเป็นอาหารได้หลากหลาย ใช้วิธีการตกแบบพื้นเมือง คือ การออกเรือไปตั้งแต่เช้ามืด โดยใช้เบ็ดที่ไม่มีตะขอเกี่ยวกับเหยื่อล่อ คือ ปลา หย่อนลงไปในทะเลพร้อมกับไฟใต้น้ำที่เปิดกระพริบเพื่อเรียกความสนใจ เนื่องจากเมื่อหมึกไดมอนด์ฮุบเหยื่อแล้วจะไม่ลากเหยื่อไปในทิศทางต่าง ๆ เหมือนปลา แต่จะดึงขึ้นอย่างเดียว โดยสภาพที่ดีที่สุดในการจับหมึกไดมอนด์ คือ ทะเลที่มีคลื่นลม เพราะจะทำให้เหยื่อในน้ำนั้นมีการเคลื่อนไหวที่ดูเป็นธรรมชาติมากกว่าผู้ตกเคลื่อนไหว และหากจับได้แล้วตัวหนึ่ง ก็จะรีบสาวขึ้นมา เพื่อที่จะได้ตกอีกตัว เนื่องจากเป็นหมึกที่มีพฤติกรรมอาศัยอยู่กันเป็นคู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Roper C.F.E. M.J. Sweeney & C.E. Nauen 1984. *Cephalopods of the world*. Food and Agriculture Organization, Rome, Italy.
2. ↑  Miyahara, K. K. Fukui, T. Ota & T. Minami 2006. Laboratory observations on the early life stages of the diamond squid *Thysanoteuthis rhombus*. *Journal of Molluscan Studies* **72**(2): 199–205. doi:10.1093/mollus/eyi068
3. ↑  Butler, L.-A. 2010. Enormous squid not chokka. *Weekend Post*, May 27, 2010.
4. 1 2  *การพัฒนา*, "มหัศจรรย์พันธุ์ลึก". สารคดีทางไทยพีบีเอส: ศุกร์ที่ 15 มีนาคม 2556
5. ↑  Bower, John R. and K. Miyahara. 2005. The diamond squid (*Thysanoteuthis rhombus*): A review of the fishery and recent research in Japan. *Fisheries Research* **73**(1–2): 1–11. doi:10.1016/j.fishres.2005.01.020

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Thysanoteuthis rhombus ที่วิกิสปีชีส์
หวัง เจาจฺวิน 
**หวัง เจาจฺวิน**  (王昭君) ชื่อจริงคือ **หวัง เฉียง** (王牆, 王檣, 王嬙) เป็นหนึ่งในสี่หญิงงามแห่งแผ่นดินจีน

หวัง เจาจฺวิน ได้รับฉายานามว่า "ปักษีตกนภา" (จีน: 落雁 พินอิน: luò yàn) ซึ่งหมายถึง "ความงามที่ทำให้แม้แต่ฝูงนกยังต้องร่วงหล่นจากท้องฟ้า" (so beautiful as to make flying geese fall)

หวัง เจาจฺวิน เดิมเป็นนางกำนัลในวังหลวง ที่ฮ่องเต้ราชวงศ์ฮั่นส่งไปให้แก่ข่านของเผ่าซงหนู เพื่อกระชับสัมพันธ์ไมตรี

หวัง เจาจฺวิน ในประวัติศาสตร์
-----------------------------

หวัง เจาจฺวิน เกิดในตระกูลผู้มั่งคัง ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เธอถูกส่งเข้าเป็นนางกำนัลในจักรพรรดิฮั่นหยวนตี้ ก่อน พ.ศ. 504หรือ 39ปีก่อนคริสตกาล อย่างไรก็ตาม พระจักรพรรดิไม่ทรงได้เคยพบเห็นหวัง เจาจฺวิน เลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้ในยามที่พระจักรพรรดิทรงเลือกนางสนมใหม่จากภาพนางกำนัลที่ทรงมี และมีศักดิ์สูงพอที่จะเป็นพระสนม ภาพวาดของหวัง เจาจฺวิน ก็ไม่ใช้ภาพที่นำเสนอความงามที่แท้จริงของนาง ดังนั้นพระจักรพรรดิจึงทรงมองข้ามนางไป

พ.ศ. 511หรือ 32ปีก่อนคริสตกาล หู ฮันเซีย ผู้นำเผ่าซงหนูเดินทางมาเยือนฉางอันตามธรรมเนียมระหว่างฮั่นและซงหนู เขาก็ถือโอกาสขอพระราชทานธิดาจากพระจักรพรรดิเพื่อที่จะผูกสัมพันธ์เป็นราชบุตรเขยของพระจักรพรรดิ แต่แทนที่พระจักรพรรดิจะทรงส่งพระธิดาให้หู ฮันเซียตามที่ขอมา กลับทรงเลือกนางกำนัล 5 นางมาให้ผู้นำเผ่าซงหนูเลือกเอาเอง และหนึ่งในนั้นก็คือ หวัง เจาจฺวิน 

ใน ***Book of the Later Han*** กล่าวว่า หวัง เจาจฺวิน อาสาที่จะไปเชื่อมสัมพันธ์กับเผ่าซงหนูด้วยตัวเอง เมื่อนางได้ไปปรากฏตัวในท้องพระโรง ความงามของนางถึงกับสะกดขุนนางทั่วทั้งท้องพระโรง รวมทั้งพระจักรพรรดิด้วย จนพระองค์ถึงกับทบทวนแนวพระราชดำริที่จะส่งนางไปยังซงหนู

หวัง เจาจฺวิน กลายมาเป็นภริยาคนโปรดของหู ฮันเซีย มีลูกชายด้วยกัน 2คน คนหนึ่งดูเหมือนว่าจะมีชีวิตรอดมาได้ และมีลูกสาวอีกอย่างน้อย 1 คน พ.ศ. 513 หู ฮันเซียถึงแก่กรรม นางยื่นฎีกาถึงจักรพรรดิฮั่นเฉิง ขอเดินทางกลับฉางอัน แต่ทรงปฏิเสธและสั่งให้นางทำตามธรรมเนียมของชาวซงหนู คือตกเป็นภริยาของผู้นำคนใหม่ของเผ่าซงหนู ซึ่งก็คือพี่ชายคนโตของหู ฮันเซีย หลังการแต่งงานใหม่ เธอมีลูกสาวอีก 2คน

หวัง เจาจฺวิน ในตำนาน
---------------------

ยังมีตำนานอื่นที่กล่าวว่า หวัง เจาจฺวิน ตัดสินใจฆ่าตัวตายเพื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงานกับลูกชายตัวเอง

เรื่องราวของเธอกลายมาเป็นตำนาน "การเดินทางของหวัง เจาจฺวิน สู่นอกด่าน" (昭君出塞) และทำให้สันติภาพระหว่างซุงหนู กับจีนดำเนินมาได้ถึง 60 ปี อย่างไรก็ตาม ในที่สุดทางจีนก็ขาดการติดต่อกับเชื้อสายของเธอ

ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3เป็นต้นมา เรื่องราวของเธอได้ถูกตบแต่งขึ้นมา และเธอถูกเล่าขานในลักษณะของวีรสตรีที่น่าสงสาร พรรคคอมมิวนิสต์จีน ใช้เรื่องราวของเธอเป็นสัญลักษณ์แห่งสายสัมพันธ์ระหว่างชาวฮั่นและชนชาติอื่น ๆ ในจีน ปัจจุบันสุสานของเธอยังคงปรากฏในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน

| * ด
* ค
* ก
**สี่ยอดพธู** |
| --- |
| ไซซี · หวัง เจาจฺวิน · เตียวเสียน · หยางกุ้ยเฟย์ |
**นายพชร สมุทวณิช** นักเขียน และ ผู้บริหารหนังสือในเครือผู้จัดการ และ เว็บไซต์ผู้จัดการออนไลน์ เกิดเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 เป็นบุตรชายคนโตของ ศ.ดร.ชัยอนันต์ สมุทวณิช และนางสุภาธร สมุทวณิช มีพี่น้องสองคนคือ นางพลอย จริยะเวช และนายพลาย สมุทวณิช สมรสกับ นางดวงรัตน์ สมุทวณิช 

พชร สมุทวณิชจบการศึกษาชั้นประถมและมัธยมต้นจากวชิราวุธวิทยาลัย จบการศึกษาปริญญาตรีจากรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จบปริญญาโทสาขาวิชารัฐศาสตร์ จาก ประเทศออสเตรเลีย

เริ่มงานครั้งแรกกับหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน ในตำแหน่งนักข่าว เขียนบทความในหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวันคอลัมน์ Generation X จนได้รับการยอมรับว่าเป็นนักเขียนวิจารณ์การเมืองรุ่นใหม่ และเขียนบทความให้กับนิตยสารหลายฉบับ เช่น GM ย้ายงานจากสายงานข่าวหนังสือพิมพ์มาบุกเบิกเว็บไซต์ผู้จัดการออนไลน์ เป็นเว็บมาสเตอร์คนแรก ทำให้เว็บผู้จัดการออนไลน์เป็นที่รู้จัก เป็นเว็บข่าวอันดับหนึ่งของไทย ต่อมาทำนิตยสาร Mars ร่วมกับนายจิตตนาถ ลิ้มทองกุล บุตรชายของ นายสนธิ ลิ้มทองกุล

การดำรงตำแหน่งในปัจจุบัน
------------------------

* บรรณาธิการบริหาร นิตยสาร mars
* กรรมการบริหาร บริษัท ไทยเดย์ ดอตคอม จำกัด (หนังสือพิมพ์ผู้จัดการและ ASTV)
* เจ้าของร้านกาแฟบ้านพระอาทิตย์ ถนนพระอาทิตย์

ผลงานหนังสือ
------------

* คิดก่อนคลิก
* บางทีก็ใช่ บางทีก็ไม่ใช่
* เรื่องวุ่นๆ ของคนกับหมา
* 12เมืองเล็กน่าฮันนีมูน (ร่วมกับ ดร.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์)


1. ↑  สตำนากน่กตคำยจส่กตดี่กยทตณำยากสากงยืกจกจ่ผหจีพ
**วิกฤตหนึ่งส่วนสี่ชีวิต** (อังกฤษ: Quarter-life crisis) มักเกิดในช่วงอายุระหว่าง 20-30 ปี เป็นช่วงที่คนตั้งคำถามเกี่ยวกับชีวิตตนเองเนื่องจากความเครียดที่เกิดจากการเริ่มเข้าสู่วัยผู้ใหญ่

ลักษณะ
------

เอริค เอริคสัน ผู้คิดค้นทฤษฎีวิกฤตทั้งแปดที่มนุษย์เผชิญในระหว่างการพัฒนาได้กล่างถึงวิกฤตชีวิตที่เกิดขึ้นในวัยนี้ ความขัดแย้งที่เกี่ยวข้องกับวัยหนุ่มสาวคือวิกฤตความใกล้ชิดกับความเหงา หลังจากการสร้างอัตลักษณ์ส่วนบุคคล คนหนุ่มสาวจะพยายามที่จะสร้างความสัมพันธ์แบบคู่รักกับคนอื่น ๆ จากการศึกษาของ LinkedIn เกือบ 3 ใน 4 ของหนุ่มสาววัยทำงานในสหราชอาณาจักรเคยเผชิญวิกฤตหนึ่งส่วนสี่ชีวิต ทำให้พวกเขากลับมาวิเคราะห์อาชีพของตัวเองและทางเลือกในชีวิต มีความกดดันหลายอย่างในชีวิตที่วัยหนุ่มสาวต้องเจอที่นำไปสู่วิกฤต โดยสองเหตุหลักได้แก่การมีอสังหาริมทรัพย์และการหางานที่รัก (57%) และรองลงมาคือการหาคู่ชีวิต (47%) นักจิตวิทยาคลินิคอเล็กซ์ ฟอร์เกอร์ได้นิยามความหมายของวิกฤตหนึ่งส่วนสี่ชีวิตว่าเป็น ช่วงเวลาของความไม่มั่นคง ความสงสัยและความผิดหวังที่เกิดขึ้นจากอาชีพ ความสัมพันธ์ และสถานการณ์ทางการเงิน มักเกิดจากช่วงเวลาที่ต่อจ่ากการเปลี่ยนแปลงชาวงวัยรุ่น ที่บุคคลเริ่มมีความสงสัย ไม่แน่ใจในชีวิตของตนและเริ่มมีความเครียดจากการเข้าสู่วัยผู้ใหญ่วิกฤตหนึ่งส่วนสี่ชีวิตพบเห็นได้มากขึ้นเนื่องจาก มิลเลนเนียลประสบปัญหาด้านการเงินมากกว่าพ่อแม่ของตน และเป็นรุ่นแรกที่สถานะทางการเงินด้อยกว่ารุ่นพ่อแม่ การวิจัยพบว่า 31% ของ 2000 คนพบว่าตัวเองเสียเวลาไปกับงานที่ไม่ใช่ และกว่า 34% ได้ย้ายถิ่นฐานไปอยู่ต่างประเทศ 35% เปลี่ยนสายงานโดยสิ้นเชิง และ 22% ลาออกโดยยังไม่มีงานใหม่ งานวิจัยอีกชิ้นพบว่าผู้หญิงมากกว่าผู้ชายที่รู้สึกไม่แน่ใจกับงานที่ทำอยู่ 61% ต่อ 56% LinkedIn ได้สัมภาษณ์ผู้ที่มีอายุระหว่าง 25 ถึง 33 ปี จากประเทศสหรัฐอเมริกา อังกฤษ ออสเตรเลีย และอินเดียเพื่อหาว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้เกิดความสิ้นหวังในอาชีพและชีวิตของพวกเขา การหางานที่รักเป็นเรื่องกังวลหลักของหนุ่มสาว ตามมาด้วยการเปรียบเทียบตัวเองกับเพื่อนที่ประสบความสำเร็จ และช่วงเวลานี้เอง คนส่วนใหญ่มักเปลี่ยนหน้าที่การงานและแผนชีวิต กว่า 1 ใน 3 เปลี่ยนหน้าที่และเปลี่ยนงานอย่างสิ้นเชิง 1 ใน 4 ตัดสินใจลาออกจากงานเพื่อคิดว่าอยากทำอะไร และ 1 ใน 10 เปลี่ยนจากงานประจำเป็นทำฟรีแรนซ์หรือรับงานเป็นโปรเจค

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jessica Girdwain. "How to Survive a Quarter-Life Crisis". *SELF*.
2. ↑  "Most 25 to 35-year-olds suffering from a 'quarter-life crisis'". Daily Mail.
3. ↑  Erikson, Erik H. (1968). *Identity: Youth and Crisis*. New York: W. W. Norton.
4. ↑  "The age you are most likely to have a quarter life crisis". Independent.
5. ↑  "New Research: The No.1 Reason Why Millennials Encounter a Quarter-Life Crisis". Inc.[*ลิงก์เสีย*]
6. ↑  "Encountering a Quarter-life Crisis? You're Not Alone…". Linkedin.
ภาพวาดบนกำแพงที่อีสต์ไซด์แกลเลอรี
**อีสต์ไซด์แกลเลอรี** (อังกฤษ: East Side Gallery; "ห้องภาพฝั่งตะวันออก") เป็นอนุสรณ์สถานนานาชาติสำหรับเสรีภาพ
มันเป็นส่วนยาว 1.3 กิโลเมตรของกำแพงเบอร์ลินตั้งอยู่ใกล้กับศูนย์กลางของเบอร์ลิน บนถนนมือเลินชตราเซอในเขตฟรีดริชส์ไฮน์-คร็อยทซ์แบร์ค

แกลเลอรีดังกล่าวมีภาพวาดประมาณ 106 ภาพ โดยศิลปินจากทั่วโลก วาดลงบนกำแพงฝั่งตะวันออกของกำแพงเบอร์ลิน
เป็นไปได้ที่มันจะเป็นห้องแสดงภาพกลางแจ้งที่ใหญ่และคงทนที่สุดในโลก ภาพแรกนั้นเริ่มวาดโดย Christine Mac Lean ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1989 หลังการล่มสลายของกำแพง จากนั้นภาพวาดจาก Kasra Alavi, Kani Alavi, Jim Avignon, Thierry Noir, Ingeborg Blumenthal, Ignasi Blanch i Gisbert, และคนอื่น ๆ ก็ตามมา

ในสื่อสมัยนิยม
--------------

* แกลเลอรีดังกล่าวพบในภาพยนตร์ *กูดบาย เลนิน!*
* แกลเลอรีดังกล่าวเป็นฉากในเลกที่ 5 ของรายการแข่งขัน *ดิ อะเมซซิง เรซ* ตอนที่ 6
* แกลเลอรีดังกล่าวเป็นฉากในเพลงของวง Bloc Party ชื่อ "คร็อยทซ์แบร์ค"

ห้องภาพ
-------

* อีสต์ไซด์แกลเลอรีอีสต์ไซด์แกลเลอรี
* ภาพรถทราบีวิ่งชนกำแพง เป็นอีกภาพหนึ่งที่มีชื่อเสียงภาพรถทราบีวิ่งชนกำแพง เป็นอีกภาพหนึ่งที่มีชื่อเสียง
* สโลแกนสมัยนิยมถูกกราฟิตีลงบนส่วนหนึ่งของอีสต์ไซด์แกลเลอรี เขียนว่า "No more wars. No more walls. A united world." (ไม่เอาสงครามแล้ว ไม่เอากำแพงแล้ว โลกที่เป็นหนึ่งเดียว)สโลแกนสมัยนิยมถูกกราฟิตีลงบนส่วนหนึ่งของอีสต์ไซด์แกลเลอรี เขียนว่า "*No more wars. No more walls. A united world.*" (ไม่เอาสงครามแล้ว ไม่เอากำแพงแล้ว โลกที่เป็นหนึ่งเดียว)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Berlin Wall East Side Gallery". *Artists Initiative East Side Gallery e.V*. สืบค้นเมื่อ 2006-03-22.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อีสต์ไซด์แกลเลอรี**

* Artist Initiative East Side Gallery e.V.
* รูปถ่ายของภาพวาดในอีสต์ไซด์แกลเลอรีทั้งหมด เก็บถาวร 2007-07-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ภาพของอีสต์ไซด์แกลเลอรี เก็บถาวร 2015-10-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Virtual e-Tour East Side Gallery 2007 เก็บถาวร 2007-07-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ต้องใช้โปรแกรม Shockwave Player

พิกัดภูมิศาสตร์: 52°30′11″N 13°26′41″E﻿ / ﻿52.50306°N 13.44472°E﻿ / 52.50306; 13.44472
***อีวานวาซีเลียวิชเมนยาเอตโปรเฟสซียู*** (รัสเซีย: Иван Васильевич меняет профессию, Ivan Vasilyevich menyayet professiyu) เป็นภาพยนตร์ตลก ไซไฟ ของสหภาพโซเวียตออกฉายในปีค.ศ. 1973 ด้วยภาพยนตร์นี้เล่าเรื่องเกียวกับอีวาน วาซีเลียวิช บูนซา ผู้ดูแลอาพาต์เมนต์ที่ได้เข้าไปในเครื่องย้อนเวลาของอะเลคซันดร์ ชูริก ทีโมเยฟ และปลอมตัวเป็นซาร์อีวานที่ 4 ผู้โหดร้าย

นักแสดง
-------

* Yuri Yakovlev (ซาร์อีวานที่ 4 ผู้โหดร้าย/อีวาน วาซีเลียวิช บูนซา ผู้ดูแลอาพาต์เมนต์)
* Leonid Kuravlev (มิลโลสลาฟสกี้ หัวขโมย)
* อะเลคซันดร์ เดมยาเนนโค (อะเลคซันดร์ ชูริก ทีโมเยฟ, นักประดิษฐ์)
* Natalia Selezneva (ซิน่า, ภรรยาของทีโมเยฟ)
* Natalya Krachkovskaya (Uliana Andreevna Bunsha, superintendent's wife)
* Vladimir Etush (Anton Semenovich Shpak, ทันตแพทย์)
* Mikhail Pugovkin (ผู้กำกับ Yakin)
* Natalya Kustinskaya (Yakin's mistress)
* Sergey Filippov (Swedish ambassador)
* Saveliy Kramarov (Feofan the clerk)
* Edward Bredun (black market seller)
* Natalia Gurzo (Shpak's dental nurse)
* Nina Maslova (ซารีนา มาร์ฟา)
* Viktor Uralsky (ตำรวจ)
* Leonid Gaidai (Yakin's light assistant)
* Ivan Zhevago (Psychiatrist)

เนื้อเรื่อง
-----------

เนื้อเรื่องเริ่มต้นในปีค.ศ. 1973 ณ กรุงมอสโก ขณะที่นักประดิษฐ์ อะเลคซันดร์ ชูริก ทีโมเยฟ (อะเลคซันดร์ เดมยาเนนโค) กำลังสร้างเครื่องย้อนเวลา ในห้องเช่าของเขา เขาได้ส่ง อีวาน วาซีเลียวิช บูนซา (Yuri Yakovlev) ซึ่งเป็นผู้ดูแลอาพาต์เมนต์ที่เขาอาศัยอยู่ และ หัวขโมย จอร์จ มิลโลสลาฟสกี้ (Leonid Kuravlev) กลับไปในช่วงเวลาของซาร์อีวานที่ 4 ผู้โหดร้ายโดยบังเอิญ ทั้งคู่ถูกบังคับให้ปลอมตัว โดยอีวานแต่งตัวเป็น อีวานที่ 4 ขณะที่มิลโลสลาฟสกี้แต่งตัวเป็นเจ้าชาย ในเวลาเดียวกันอีวานที่ 4 ตัวจริง (แสดงโดย Yuri Yakovlev เช่นกัน) กลับถูกเครื่องย้อนเวลาเครื่องเดียวกันส่งตัวไปที่ห้องเช่าของซูริก เขาต้องพยายามใช้ชีวิตในยุคสมัยใหม่ขณะซูริกพยายามซ่อมเครื่องย้อนเวลา เพื่อที่ทุกคนจะได้กลับไปที่และเวลาที่ควรจะอยู่ แม้บูนซาผู้ดูแลอาพาต์เมนต์และอีวานที่ 4 จะมีหน้าตาเหมือนกัน ทว่าพวกเขามีบุคลิกซึ่งต่างกันโดยสิ้นเชิง จึงทำให้เกิดเรื่องราวที่ตลกขบขันมากมาย ขณะที่ตำรวจ (ซึ่งได้ฟังเรื่องราวมาจากเพื่อนบ้านที่โดนมิลโลสลาฟสกี้ขโมย) ใกล้ถึงตัวซูริก ผู้กำลังบ้าคลั่งกับการพยายามซ่อมเคร่องย้อนเวลา บูนซาและมิลโลสลาฟสกี้ ก็ถูกจับได้ว่าเป็นตัวปลอมขณะกำลังสู้กับกองทหารสเตรลท์ซี่ ภาพยนตร์จบลงที่บูนซา มิลโลสลาฟสกี้ และอีวานที่ 4 ถูกย้ายกลับไปที่ที่ของตนเอง จากนั้นเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดถูกเผยว่าเป็นเพียงความฝันของซุริกเท่านั้น

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *อีวานวาซีเลียวิชเมนยาเอตโปรเฟสซียู* ที่ออลมูวี
* *อีวานวาซีเลียวิชเมนยาเอตโปรเฟสซียู* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *Ivan Vasilievich: Back to the Future* on official Mosfilm channel ที่ยูทูบ
* Trailer and Screenshots
* Screenshots and the script of the film compared with the original play by Bulgakov (in Russian)
ปิงคลหัตถี 
**ปิงคลหัตถี** เป็นสัตว์หิมพานต์ตระกูลช้าง ลักษณะภายนอกเป็นช้างที่มีกาย สีตาและเล็บ เป็นสีเหลืองเหลือบน้ำตาล ดั่งสีตาแมว  ปิงคลหัตถี เรียกได้ว่าเป็นประติมากรรม "คชสาร หรือ ช้าง "อีกองค์ประกอบหนึ่งที่ประดับอยู่บริเวณสระอโนดาตทางทิศเหนือของพระเมรุมาศ ซึ่งประติมากรรมของสัตว์หิมพานต์ถูกสร้างขึ้นมาพื่อประดับตกแต่งพระเมรุมาศในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

ความหมายของชื่อ
---------------

**ปิงคลหัตถี** น. ชื่อช้างตระกูล ๑ ใน ๑๐ ตระกูล กายสีทองอ่อนดั่งสีตาแมว,
แม่คำของ "ปิงคลหัตถี" คือ ปิงคล- ปิงคละ 
ช้าง ๑๐ ตระกูล คือ ๑. กาฬาวกหัตถี ๒. คังไคยหัตถี ๓. ปัณฑรหัตถี ๔. ตามพหัตถี ๕. ปิงคลหัตถี ๖. คันธหัตถี ๗. มงคลหัตถี ๘. เหมหัตถี ๙. อุโบสถหัตถี ๑๐. ฉัททันต์หัตถี  ซึ่งเป็นช้าง ที่พระพรหมได้สร้างขึ้น ช้างตระกูลพรหมพงศ์ เป็นชาติพราหมณ์ มี ๑๐ หมู่

อ้างอิง
-------

1. ↑   ตระกูลช้าง]
2. ↑  ช้างมงคล 10 ตระกูล
3. ↑  ฉบับราชบัณฑิตยสถานพ.ศ.๒๕๕๔
4. ↑  "เอกสารประกอบ:พระราชบัญญัติว่าด้วยแบบอย่างธงสยามร.ศ.110". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-08-24. สืบค้นเมื่อ 2018-06-09.
สถานการณ์ทางทหารปัจจุบันของสงครามกลางเมืองเยเมน:
  ยึดครองโดย Revolutionary Committee/Supreme Political Council (ฮูษี)
  ยึดครองโดย รัฐบาลฮาดี
  ยึดครองโดย อัลกออิดะห์ในคาบสมุทรอาระเบีย (AQAP)
  ยึดครองโดย รัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์ (ISIL)
**วิกฤตการณ์เยเมน** เริ่มขึ้นจากการปฏิวัติเยเมน พ.ศ. 2554–2555 เพื่อต่อต้านประธานาธิบดี อาลี อับดุลเลาะห์ ซอและห์ ซึ่งเป็นผู้นำเยเมนมานานกว่าสองทศวรรษ หลังจากซอและห์ลาออกเมื่อต้นปี พ.ศ. 2555 รัฐบาลใหม่นำโดย อับดุรร็อบบะฮ์ มันศูร ฮาดี (อดีตรองประธานาธิบดีของซอและห์) พยายามที่จะรวมดินแดนของประเทศและจัดการกับภัยคุกคามจากอัลกออิดะห์และฮูษีซึ่งก่อความไม่สงบมาเป็นเวลาหลายปี หลังการสู้รบในกรุงซานาเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2557 กลุ่มฮูษี (Houthis) ก็เข้ายึดเมืองหลวงได้สำเร็จ ประธานาธิบดีฮาดีถูกปลด ต่อมากลุ่มฮูษีได้แต่งตั้งมุฮัมมัด อะลี อัลฮูษี ขึ้นเป็นผู้นำคนใหม่ ในขณะที่ประธานาธิบดีฮาดีหลบหนีไปยังเอเดน และประกาศว่าตนยังคงเป็นประธานาธิบดีแห่งเยเมน พร้อมทั้งประกาศให้เอเดนเป็นเมืองหลวงใหม่ของประเทศ กลุ่มฮูษีและกองกำลังสนับสนุนอดีตประธานาธิบดีซอและห์ตอบโต้ด้วยปฏิบัติการบุกเอเดน รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมของรัฐบาลฮาดีถูกจับตัวได้ในวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2558 ในวันเดียวกัน ชาติอาหรับนำโดยซาอุดีอาระเบียเริ่มปฏิบัติการต่อต้านกลุ่มฮูษีทางอากาศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hendawi, Hamza (12 October 2014). "Yemen's crisis reflects arc of Arab Spring revolts". Yahoo! News. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 8 February 2015.
2. ↑  al-Naggar, Mona (6 February 2015). "In Yemen, Hard Times Remain a Constant as Rebels Take Charge". The New York Times. สืบค้นเมื่อ 6 February 2015.
3. ↑  "Meet The Group That Now Rules Yemen". BuzzFeed. 6 February 2015. สืบค้นเมื่อ 6 February 2015.
4. ↑  "Al-Qaeda thrives in Yemen amid weak security, stalled dialogue". Al Arabiya. 6 February 2015. สืบค้นเมื่อ 6 February 2015.
5. ↑  Yemen's Houthis form own government in Sanaa
6. ↑  Yemen's ousted president Hadi calls for Houthis to quit capital
7. ↑  Yemen president considers 'Aden country's capital'
8. ↑  Yemen crisis: Fighting intensifies in Aden
9. ↑  Yemen's President Hadi Flees Houthi Rebel Advance on Aden: AP
10. ↑  "Yemen military action denounced by Iran as 'dangerous step'". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-03-26. สืบค้นเมื่อ 2016-09-24.
แผนที่บริเวณตะวันออกใกล้ซึ่งแสดงการขยายอาณาเขตของจักรวรรดิแอกแคดและพื้นที่ที่คาดว่าเมืองแอกแคดตั้งอยู่
**แอกแคด** (อังกฤษ: Akkad; แอกแคด: 𒀀𒂵𒉈𒆠 *akkadê*, หรือ 𒌵𒆠 URIKI ในภาษาซูเมอร์สมัยอูร์ที่ 3) เป็นชื่อเมืองในเมโสโปเตเมีย ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิแอกแคด

ปัจจุบันยังไม่ทราบที่ตั้งแน่ชัด แต่คาดว่าตั้งอยู่บริเวณทิศตะวันออกของแม่น้ำไทกริส ระหว่างเมืองที่อยู่ล้อมรอบสองเมือง คือซามัรรออ์และแบกแดด

แหล่งข้อมูลจากข้อความ
---------------------

*Agade-ki* ("ประเทศแอกแคด") บนตราประทับทรงกระบอกของ Shar-Kali-Sharri
ก่อนหน้าการถอดความอักษรรูปลิ่มในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ข้อมูลเมืองเป็นที่รู้จักจากแหล่งอ้างอิงเดียวในปฐมกาล 10:10 ซึ่งปรากฏเป็น אַכַּד‎ (*ʾĂkăḏ*) ชื่อนี้ปรากฏในรายการเมืองของนิมโรดในซูเมอร์ (ชินาร์)

ที่ตั้ง
-------

แผนที่แสดงที่ตั้งของซิปปาร์, เอชนุนนา, คิช และบาบิโลน มีการกล่าวแนะว่าเมืองนี้อยู่ใกล้กับแอกแคด
ข้อเสนอเก่าหลายอันตั้งแอกแคดอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำยูเฟรติส แต่ในการอภิปรายล่าสุดสรุปว่าที่ตั้งในฝั่งแม่น้ำไทกริสมีความเป็นไปได้มากกว่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  Miller, Douglas B.; Shipp, R. Mark (1996). *An Akkadian Handbook: Paradigms, Helps, Glossary, Logograms, and Sign List* (ภาษาอังกฤษ). Eisenbrauns. p. 43. ISBN 978-0-931464-86-7.
2. ↑  Foster 2013, p. 266
3. ↑  "Akkade may thus be one of the many large tells on the confluence of the Adheim River with the Tigris" (Sallaberger, and Westenholz 1999, p. 32.
4. ↑  Wall-Romana 1990, p. 209

ข้อมูล
------

* Foster, Benjamin R. (2013), "Akkad (Agade)", ใน Bagnall, Roger S. (บ.ก.), *The Encyclopedia of Ancient History*, Chicago: Blackwell, pp. 266–267, doi:10.1002/9781444338386.wbeah01005, ISBN 9781444338386
* Wall-Romana, Christophe (1990), "An Areal Location of Agade", *Journal of Near Eastern Studies*, **49** (3): 205–245, doi:10.1086/373442, JSTOR 546244, S2CID 161165836

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* เยอรมนี
* เช็กเกีย

 |
**วัดทุ่งกล้วย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งกล้วย อำเภอภูซาง จังหวัดพะเยา มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 2 ไร่

วัดทุ่งกล้วยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2441 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 30 เมตร มีเจ้าอาวาสรูปแรกชื่อว่า พระครูบาเจ้ากั๋ญไจย

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารกว้าง 12.4 เมตร ยาว 35.3 เมตร วิหารหลังนี้เป็นวิหารหลังที่สามของวัด มีงานปอยหลวงฉลองวิหารที่ได้บูรณปฏิสังขรณ์ในวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ถึง 1 มกราคม พ.ศ. 2558 ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 22.4 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 หอระฆัง กว้าง 4.60 เมตร ยาว 6.30 เมตร มีความสูง 8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 กุฏิทรงล้านนาประยุกต์สองชั้น ชั้นล่างเป็นปูนชั้นบนเป็นไม้ ยอดหลังหลังคาเป็นทรงจัตุรมุข กว้าง 20 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 และศาลาพระพุทธปิมปาสารูปเจ้าพระเจ้าทันใจสะหรี๋ศรีทุ่งกล้วยมหาบารมีบันดาลโภคทรัพย์ ศาลามีความกว้าง 2 เมตร มีความยาว 8 เมตร เป็นทรงล้านนาประยุกต์

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัย มีความสูง 3 เมตร สร้างด้วยอิฐถือปูน เป็นพระประธานในวิหาร พระพุทธรูปไม้สักทอง ซึ่งเป็นพระพุทธรูปเก่าแก่อายุร้อยกว่าปี มีความสูงประมาณ 1 เมตร พระสิงห์สอง เป็นพระพุทธรูปเนื้อเงิน มีความสูงประมาณ 1 ฟุต มีอายุหลายร้อยปีแล้ว ซึ่งพระสิงห์สองนี้มีมาก่อนที่จะสร้างวัดขึ้นมาแล้ว พระบรมสารีริกธาตุ และ พระพุทธปิมปาสารูปเจ้าพระเจ้าทันใจสะหรี๋ศรีทุ่งกล้วยมหาบารมีบันดาลโภคทรัพย์ องค์พระเป็นลักษณะคล้ายพระสิงห์หนึ่ง เป็นศิลปะเมืองน่าน หน้าตัก กว้าง 1 เมตร 50 สูง 1 เมตร 30 องค์สร้างด้วยอิฐถือปูนข้างในองค์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูบาเจ้ากั๋ญไจย   เริ่มสร้างวัด
* พระอานันท์ใจ พ.ศ. 2437–2449
* พะองค์ พ.ศ. 2450–2457
* พระกันทา พ.ศ. 2458–2471
* พระวิชัย พ.ศ. 2487–2501
* พระนวล พ.ศ. 2509–2510
* พระเปลี่ยน พ.ศ. 2510–2516
* พระสายชล พ.ศ. 2516–2523
* พระสมฤทธิ์ พ.ศ. 2523–2526
* พระสุทธิกานต์ พ.ศ. 2527–2535
* พระอธิการสุวรรณ พ.ศ. 2536–2540
* พระอธิการศรสุรินทร์ พ.ศ. 2542–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทุ่งกล้วย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ตีฆ้องร้องป่าว". ผู้จัดการออนไลน์.
**วิกฤตน้ำยาฆ่าเชื้อถูกเจือจางในโรมาเนีย**เมื่อปี ค.ศ. 2016 ถือเป็นช่วงเวลาสำคัญในระบบสาธารณสุขในประเทศโรมาเนีย นับตั้งแต่ช่วงฤดูใบไม้ร่วงของปี ค.ศ. 2016 สื่อโรมาเนียเริ่มเปิดเผยว่าระบบสาธารณสุขในโรมาเนียใช้น้ำยาฆ่าเชื้อที่ถูกเจือจางของบริษัทยาเฮซีฟาร์มา (Hexi Pharma) บริษัทยาที่ซึ่งมีเรื่องอื้อฉาวคล้ายกันมาก่อนในปี 2006

ภูมิหลัง
--------

ไลังเหยื่อบางส่วนของเหตุเพลิงไหม้ไนต์คลับคอลเลกทีฟเสียชีวิตจากการติดเชื้อจากสถานพยาบาล ประเด็นการติดเชื้อในโรงพยาบาลในระบบสาธารณสุขของโรมาเนียได้กลับมาเป็นที่สนใจโดยสื่ออีกครั้ง ถึงแม้ว่ารายงานอุบัติการณ์ของการติดเชื้อจะระบุว่ามีลดลงและมีอยู่ต่ำ แต่ก็เป็นที่ทราบกันแล้วว่ารายงานเหล่านี้เป็นข้อมูลเท็จ

อย่างไรก็ต่ม เป็นเวลาหลายปีมาแล้วที่มีข้อบ่งชี้ที่เสนอว่าน้ำยาฆ่าเชื้อบางส่วนที่ใช้ในโรงพยาบาลไม่เป็นไปตามมาตรฐานที่กำหนดไว้ ดังนั้น กรมสาธารณสุขอารัด (Public Health Department of Arad) ได้รายงานว่าพบผลิตภัณฑ์ที่ไม่ตรงตามมาตรฐานคือ น้ำยาสครับพอลีไอโอดีน (Polyiodine Scrub) ที่จัดสรรโดยบริษัทเฮซีฟาร์มา (Hexi Pharma) ส่วน ตอร์ (Thor) ผลิตภัณฑ์อีกชนิดของบริษัท ยังถูกนำไปตรวจสอบโดยห้องปฏิบัติการในประเทศฝรั่งเศสของบริษัทคู่แข่ง ANIOS พบว่าสูตรส่วนผสมของผลิตภัณฑ์ตอร์แตกต่างไปจากที่ระบุไว้ในฉลาก รวมถึงยังพบว่าสารถูกเจือจางอย่างหนัก อย่างไรก็ตาม ข้อมูลเหล่านี้ไม่ได้ถูกนำมารายงานต่อสาธารณะ ตอร์ ซึ่งเป็นน้ำยาฆ่าเชื้อเหมือนกัน ถูกระบุว่าเป็นสาเหตุของการติดเชื้อในทารกแรกเกิดในโรงพยาบาลสูติศาสตร์ในมณฑลอาร์เกช นับจากนั้นได้มีการฟ้องร้องกับบริษัทผู้ผลิต คือ ฟาร์มายูนิเวอร์ซีตี (Farma University) ซึ่งต่อมา บริษัทได้เปลี่ยนชื่อเป็นเฮซีฟาร์มา (Hexi Pharma)

ผลตอบรับ
--------

ในวันที่ 6 พฤษภาคม 2016 มีผู้ประท้วงราวห้าร้อยคนในบูคาเรสต์ท่ามกลางภาวะขาดแคลนเงินอุดหนุนในระบบสาธารณสุขของโรมาเนีย ที่ซึ่งมีแพทย์เฉพาะทางโยกย้ายถิ่นฐานหลายพันคนต่อปี และการใต้โต๊ะเงินเพื่อรับการรักษาในโรงพยาบาลมีอยู่ทั่วประเทศ และในวันที่ 8 พฤษภาคม 2016 ท่ามกลางเรื่องอื้ฉาวนี้ รัฐมนตรีสาธารณสุข Patriciu Achimaș-Cadariu ได้ลาออกจากตำแหน่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mihalache, Dan Dumitru. "Infecţiile intraspitaliceşti în România: miracol pe hârtie". *Viața medicală*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-08-05. สืบค้นเมื่อ 2 June 2016.
2. ↑  Mixich, Vlad. "Miracolul infectiilor din spitalele romanesti". *Hotnews.ro*. Hotnews. สืบค้นเมื่อ 2 June 2016.
3. ↑  Călin, Mihail. "Rezistenţa la antibiotice: "Ceasul al 12-lea e pe sfârşite"". *Viața medicală*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-08-05. สืบค้นเมื่อ 2 June 2016.
4. ↑  "Raport de activitate 2013" (PDF). *Dspb.ro*. Direcția de Sănătate Publică a Municipiului București. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 30 August 2015. สืบค้นเมื่อ 2 June 2016.
5. ↑  Tolontan, Cătălin. "Ei produc, ei se controlează și Ministerul Sănătății se face că nu le găsește sediul!". *Tolo.ro*. สืบค้นเมื่อ 2 June 2016.
6. ↑  "Romania's health minister resigns over disinfectant dispute". *Salon.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-06-03. สืบค้นเมื่อ 2 June 2016.
7. ↑  Roșioru, Narcis. "Ministrul Sănătăţii Patriciu Achimaş-Cadariu a demisionat. Cioloş: Am acceptat demisia". *Mediafax.ro*. Mediafax. สืบค้นเมื่อ 2 June 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Scandalul Hexi Pharma. FRĂȚIA IOHANNIS - SRI, IPOTEZELE UNUI JURNALIST (ภาษาโรมาเนีย)
**วัดทุ่งรี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทัพหลวง อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

วัดทุ่งรีตั้งเมื่อ พ.ศ. 2434 ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าผู้ใดเป็นผู้สร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515

อาคารเสนาสนะที่สำคัญภายในวัด ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อศักราชใดไม่แน่ชัด แต่สร้างเป็นศิลปะสมัยอยุธยา และได้รับการบูรณะซ่อมแซมมาหลายครั้ง เพื่อให้คงความสวยงามของอุโบสถไว้ วิหารที่ประดิษฐานรูปปั้นของอดีตเจ้าอาวาสวัดทุ่งรี ภายในประกอบด้วย หลวงพ่อเหรียญ (พระครูสังฆรักษ์เจริญ ปุญญสิริ) เจ้าพ่อขุนด่าน และสมเด็จพระพุฒาจารย์ ที่ชาวบ้านละแวกนี้ได้กราบไหว้ เคารพนับถือกันทั่วไป และหอระฆัง เป็นต้น

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อศรี พ.ศ. 2434–2444
* หลวงพ่อแช่ม พ.ศ. 2444–2465
* หลวงพ่อฉุย พ.ศ. 2465–2475
* พระอาจารย์เปล่ง พ.ศ. 2475–2480
* พระอาจารย์เจียร พ.ศ. 2480–2485
* พระครูสังฆรักษ์ เจริญ ปุญฺญสิริ พ.ศ. 2485–2533
* พระครูสังฆรักษ์ สงัด ภทฺทธมฺโม พ.ศ. 2533–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทุ่งรี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดทุ่งรี". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "อุโบสถ วัดทุ่งรี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วิหาร วัดทุ่งรี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
เซอร์แองกัส โอลกิลวี (อังกฤษ: Angus Ogilvy) เกิดเมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1928 เป็นบุตรชายคนที่ 2 ของ พันเอกเดวิด โอลกิลวี เอิร์ลที่ 12 แห่งแอร์รีย์ กับ เลดีอเล็กซานดรา โค๊ก เขาเป็นหลานชายของ โทมัส โค๊ก เอิร์ลที่ 3 แห่งเลสเตอร์ ผ่านทางสายมารดา โดยครอบครัวของเขานั้นมีความสินทกับพระราชวงศ์อังกฤษอยู่แล้วเนื่องจาก มาเบลล์ โอลกิลวี เคาน์เตสแห่งแอร์รีย์ ผู้เป็นย่าของแองกัสเป็นนางสนองพระโอษฐ์ของแมรีแห่งเทก สมเด็จพระราชินีแห่งสหราชอาณาจักร และพ่อของเขานั้นเป็นคนสนิทของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร พระราชบิดาในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร รัชกาลปัจจุบัน เขายังเป็นญาติใน ไดอานา มิตฟอร์ด กับ พาเมลา แฮร์ริแมน นักการทูตของสหราชอาณาจักรประจำประเทศฝรั่งเศส

เขาได้รับการศึกษาที่โรงเรียนเฮตดาวน์ ณ เมืองอาร์กก็อต มลฑลเบิร์กเชียร์ และระดับอุดมศึกษาที่วิทยาลัยอีตัน ระหว่างปี ค.ศ. 1946 และปี ค.ศ. 1948 ต่อมาเขาได้รับหน้าที่ในฐานะเจ้าหน้าที่หัวหน้าองค์รักษ์ และจบปริญญาตรีในสาขาปรัชญาการเมืองและเศรษฐศาสตร์ ต่อมาเขาทำงานเป็นผู้ประกอบการธุรกิจการลงทุนของประเทศอังกฤษ

ต่อมาเขาแต่งงานกับ เจ้าหญิงอเล็กซานดรา เลดีโอกิลวี พระธิดาใน เจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งเคนต์ พระราชนัดดาใน พระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1963 มีบุตร-ธิดา 2 คนคือ

1. เจมส์ โอกิลวี
2. มารีนา โอลกิลวี

ตราอาร์มประจำตัว
เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 2004 สิริอายุรวม 76 ปี ศพของเขาถูกฝังในโบสถ์จอร์จวินด์เซอร์

บรรดาศักดิ์
-----------

* 14 กันยายน 1928 – 31 ธันวาคม 1988: *เดอะออเนเรเบิล* แองกัส โอลกิลวี (*The Honourable* Angus Ogilvy)
* 31 ธันวาคม 1988 – 31 ธันวาคม 1996: *เดอะออเนเรเบิล* เซอร์แองกัส โอลกิลวี (*The Honourable* Sir Angus Ogilvy)
* 31 ธันวาคม 1996 – 26 ธันวาคม 2004: *เดอะไรต์ออเนเรเบิล* เซอร์แองกัส โอลกิลวี (*The Right Honourable* Sir Angus Ogilvy)

อ้างอิง
-------

* *The Guardian* obituary
* BBC News- Royals attend Sir Angus's funeral

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี
* สหรัฐ

 |
**วัดทิพย์สุคนธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนแสลบ อำเภอห้วยกระเจา จังหวัดกาญจนบุรี ปัจจุบันมีพระศรีวชิรสุธี (ชะโลม ปญฺญาวชิโร) เป็นเจ้าอาวาส

วัดทิพย์สุคนธารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2550 โดยนางฉันท์ทิพย์ กลิ่นโสภณ พร้อมด้วยบิดามารดาและญาติพี่น้องได้ถวายที่ดิน 339 ไร่ และใช้ทุนทรัพย์ส่วนตัวสร้างวัดและเสนาสนะต่าง ๆ ถวายแก่สมเด็จพระมหาธีราจารย์ (นิยม ฐานิสฺสโร) เจ้าอาวาสวัดชนะสงครามราชวรมหาวิหาร

วัดทิพย์สุคนธารามเป็นที่ประดิษฐาน *พระพุทธมหาเมตตาประชาไทยไตรโลกนาถคันธารราฐอนุสรณ์* เป็นพระพุทธรูปปางขอฝน (ปางคันธารราฐ) สร้างโดยโลหะสำริดความสูง 32 เมตร ยืนอยู่บนฐานสูง 8 เมตร ผู้จัดสร้างคือ สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ร่วมกับหน่วยงานภาครัฐและภาคเอกชน เพื่อเฉลิมพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษาครบ 7 รอบ 84 พรรษา

พื้นที่บริเวณวัดยังมีหอเกียรติประวัติสมเด็จพระมหาธีราจารย์ อาคารนิทรรศการอนุสรณ์แห่งการตื่นรู้ และอ่างเก็บน้ำในพระบรมราชินูปถัมภ์ที่ได้รับการปรับปรุงภูมิทัศน์สถานที่ให้สวยงาม มีลานปฏิบัติธรรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทิพย์สุคนธาราม". สำนักงานจังหวัดกาญจนบุรี.
2. ↑  "วัดทิพย์สุคนธาราม". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**วัดทัศนารุณสุนทริการาม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงมักกะสัน เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร มีเขตพื้นที่ทั้งสิ้น 11 ไร่ 2 งาน 16 ตารางวา (นับรวมบริเวณที่เป็นเขตบ้านเช่า 3 ไร่ 3 งานเข้าด้วย) ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระราชศีลาจาร (บรรทม ฐิตปญฺโญ ป.ธ.๖)

ประวัติ
-------

สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราวปลายสมัยกรุงธนบุรีหรือต้นสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ จากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าสร้าง พ.ศ. 2320 เดิมชื่อว่า **วัดตะพาน** ที่มาของชื่อนี้คาดว่ามาจากการที่ผู้บริจาคทรัพย์สร้างวัดคือ ตาผ่าน จึงตั้งชื่อวัดว่า "วัดตาผ่าน" และเพี้ยนมาเป็น "วัดตะพาน" อีกข้อสันนิษฐานคือ บริเวณหน้าวัดมีสะพานข้ามคลองสามเสน จึงเรียกว่า "วัดสะพาน" แต่คนสมัยนั้นอาจเรียกเลือนเสียงไปว่า "วัดตะพาน"

ส่วนชื่อ "วัดทัศนารุณสุนทริการาม" มาจากคหปตานีผู้หนึ่งคือ หม่อมหรุ่น เป็นผู้ศรัทธาได้บริจาคทรัพย์เป็นจำนวนมากเพื่อบูรณปฏิสังขรณ์วัด ท่านเจ้าคุณพระธรรมปาโมกข์ (ถม) วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร ซึ่งเป็นญาติกับหม่อมหรุ่น เห็นว่าหม่อมหรุ่นได้ทำคุณประโยชน์ต่อวัดตะพานเป็นอันมาก อีกทั้งเห็นว่าชื่อวัดตะพานนั้นไม่มีความไพเราะ จึงได้ตั้งชื่อให้ใหม่ว่า "วัดทัศนารุณสุนทริการาม"

วัดได้รับพระราชทางวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2536

หลวงพ่อโต
---------

พระพุทธรูปศิลปะสุโขทัย อายุกว่า 700 ปี มีนามว่า *หลวงพ่อโต* เล่ากันว่าองค์หลวงพ่อโตสร้างขึ้นโดยใช้พระเศียรของพระพุทธรูปแบบสุโขทัยซึ่งสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยเดียวกับพระพุทธชินราช ในเวลาต่อมาก็สร้างวิหารครอบองค์หลวงพ่อโตอีกที ฐานรากของวิหารและองค์พระที่รองรับองค์พระทำด้วยอิฐก่อขนาดใหญ่ ต่อมาจึงได้บูรณะโครงสร้างนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-12-18.
2. ↑  "ประวัติวัด". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-14. สืบค้นเมื่อ 2020-12-18.
3. ↑  ธเนศ วีระศิริ. "ยกวิหารและองค์หลวงพ่อโต". *โพสต์ทูเดย์*.
**วัดทิพยวารีวิหาร** (ตัวเต็ม:甘露寺) เป็นวัดในสังกัดคณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย ตั้งอยู่บนซอยทิพย์วารี ถนนตรีเพชร เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

วัดทิพยวารีวิหาร สร้างในสมัยกรุงธนบุรีโดยชาวญวนอพยพที่ติดตาม องเชียงชุน ราชบุตรเจ้าเมืองเว้ ที่หนีภัยสงครามเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารในปีพ.ศ.2319 ตรงกับแผ่นดินสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี พระองค์จึงทรงพระราชทานที่ดินฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยาให้เป็นที่อาศัยเรียกว่าบ้านญวนและมีวัดฝ่ายมหายานขึ้นเป็นครั้งแรก

ต่อมาในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ องเชียงสือ นัดดาเจ้าเมืองเว้ ได้เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร ต่อมาได้ลักลอบหนีกลับเมืองเว้กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท ทรงแคลงพระทัยชาวญวน จึงได้มีพระราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้มีย้ายชุมชนญวนออกไปอยู่ที่อื่น เพื่อให้ห่างจากพระนคร ชุมชนบริเวณนี้จึงเป็นที่อาศัยของคนไทยและจีนแทน ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ วัดทิพยวารีวิหาร มีสภาพรกร้างไม่มีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่หลายปี 

ปี พ.ศ. 2439 พระอาจารย์ไหซัน พระภิกษุจีนชาวมณฑลหูหนาน ได้จาริกมาจำพรรษาที่วัดทิพยวารีวิหาร ท่านจึงได้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นมาใหม่ โดยความร่วมมือของพุทธบริษัทไทย-จีน นำโดยนายเช็งเต็ก แซ่เจี่ยและนางซิ่วออม แซ่ตัน สองสามีภรรยาคหบดีชาวจีน ผู้ค้าขายในย่านตลาดมิ่งเมือง ครั้งนั้นได้บูรณปฏิสังขรณ์ใหม่จนเสร็จสมบูรณ

ด้วยพระมหากรุณาธิคุณในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงได้พระราชทานสมณศักดิ์หลวงจีนไหซัน ให้เป็นที่ หลวงจีนธรรมรสจีนศาสน์ ปลัดซ้ายจีนนิกาย
ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส และต่อมาทรงพระราชทานนามวัดกัมโล่วยี่ ใหม่ว่า "วัดทิพยวารีวิหาร" เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ 2452 จึงได้รับการสถาปนาฟื้นฟูขึ้นใหม่ เป็นวัดในสังกัดคณะสงฆ์จีนนิกายจนถึงปัจจุบัน ต่อมาปีพ.ศ. 2489 ได้เกิดเพลิงไหม้ตลาดบ้านหม้อ ไฟลุกลามมาถึงวัด ทำให้พระประธานทั้งสามองค์ชำรุดเสียหายมาก ในปีพ.ศ. 2497 พระอาจารย์จีนธรรมสมาธิวัตร (โพธิ์แจ้ง) ได้มอบหมายให้หลวงจีนคณาณัติจีนพรต (เย็นบุญ) ปลัดขวาจีนนิกาย มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส และได้ทำการบูรณะใหม่หมดทั้งวัด กาลเวลาได้ล่วงไป เสนาสนะต่าง ๆ ของวัดได้ทรุดโทรมลง หลวงจีนธรรมรัตจีนประจักษ์ (เย็นงี้) ซึ่งดำรงตนแหน่งรักษาการแทนเจ้าอาวาส จึงดำเนินโครงการสร้างอุโบสถหลังใหม่พร้อมบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะด้วย ในการนี้ได้กราบทูลเชิญทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี เสด็จทรงวางศิลาฤกษ์อุโบสถหลังใหม่เมื่อวันอาทิตย์ที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2548

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

1. พระอาจารย์จี้ตง
2. พระอาจารย์องจี่
3. หลวงจีนธรรมรสจีนศาสน์ (ไหซัน)
4. หลวงจีนคณาณัติจีนพรต (โล่วเข่ง)
5. หลวงจีนคณาณัติจีนพรต (ฟัดบุ๋น)
6. หลวงจีนคณาณัติจีนพรต (เย็นบุญ) พ.ศ. 2497
7. พระอาจารย์เย็นจุ่น พ.ศ. 2527 เป็นรักษาการ
8. หลวงจีนธรรมรัตจีนประจักษ์ (เย็นงี้) พ.ศ. 2543 – ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  วัดทิพยวารีวิหาร. *อนุสรณ์ ในการทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรรณววดี เสด็จทรงวางศิลาฤกษ์อุโบสถวัดทิพยวารีวิหาร*. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร, 2548. หน้า 32-35.