recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ทัชวิซ** (หรือ **ซัมซุง ทัชวิซ**) เป็นส่วนติดต่อประสานกับผู้ใช้ สร้างและพัฒนาโดยบริษัทซัมซุง อิเล็คทรอนิกส์ มีคุณสมบัติเป็นส่วนติดต่อประสานกับผู้ใช้ในระบบสัมผัส ทัชวิซนั้นใช้งานได้เฉพาะบนอุปกรณ์ซัมซุง บางครั้งทัชวิซมักจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นอีกหนึ่งระบบปฏิบัติการ ทัชวิซสามารถพบเห็นได้ในสมาร์ตโฟน ฟีเจอร์โฟนและแท็บเล็ตจากซัมซุง และไม่สามารถขอรับใบอนุญาตจากภายนอกได้ ทัชวิซเวอร์ชันแอนดรอยด์ยังมาพร้อมกับ Galaxy Apps ซึ่งเป็นร้านค้าแอปพลิเคชันที่ซัมซุงทำเองด้วย

ทัชวิซเวอร์ชันล่าสุดคือ ทัชวิซ 6.0 ซึ่งอยู่บนซัมซุง กาแลกซี่ เจ1 มินิ พราม และทัชวิซ เนเจอร์ ยูเอ็กซ์ 5.0 อยู่บนซัมซุง กาแลคซี่ เจ3 (2016) ซึ่งมีคุณสมบัติต่าง ๆ บนส่วนติดต่อประสานกับผู้ใช้ที่ละเอียดยิ่งขึ้นเมื่อเทียบกับเวอร์ชันก่อนหน้าที่พบบนโทรศัพท์รุ่นเก่าของซัมซุงก่อนที่กาแลกซี่ เอส 5 จะวางจำหน่าย แถบสถานะขณะที่อยู่ในหน้าจอหลักนั้นได้โปร่งใสเริ่มมีมาในทัชวิซ เนเจอร์ ยูเอ็กซ์ 2.0 และทัชวิซ เนเจอร์ ยูเอ็กซ์ 2.5 และในทัชวิซ 4.0 บนกาแล็กซี่ เอส 2และกาแล็กซี่ โน้ต (ภายหลังอัปเกรดเป็นเนเจอร์ ยูเอ็กซ์ทั้งคู่) ได้เพิ่มคุณสมบัติบางอย่างเข้ามา เช่น การแพนและการเอียง ซึ่งต้องใช้เซนเซอร์แอคเซเลอโรมิเตอร์ (วัดความเร่งการเคลื่อนไหวของวัตถุ) และไจโรสโคปในการตรวจจับ

ทัชวิซได้ถูกใช้โดยระบบปฏิบัติการที่เป็นกรรมสิทธิ์ของซัมซุง คือ บาด้าและเร็กซ์ รวมทั้งโทรศัพท์มือถือที่ใช้ระบบปฏิบัติการแอนดรอย์ อีกทั้งยังพบเจอทัชวิซได้ในระบบปฏิบัติการไทเซ็น 

ทัชวิซเป็นปัญหาหลักในคดีระหว่างบริษัทแอปเปิลกับบริษัทซัมซุงอิเล็คทรอนิกส์ จำกัด

เวอร์ชัน
--------

### ทัชวิซ 3.0

นี่เป็นทัชวิซเวอร์ชันดั้งเดิม ถูกปล่อยออกมาในปี ค.ศ. 2010 สำหรับแอนดรอยด์โฟรโย (2.1-2.2) เวอร์ชันนี้ใช้ครั้งแรกในซัมซุง กาแลคซีเอส ส่วนเวอร์ชันลดคุณสมบัติของทัชวิซ 3.0 ได้ใช้ในซัมซุง กาแล็กซี โปรเคลม

### ทัชวิซ 4.0

เวอร์ชันที่สองของทัชวิซได้ปล่อยเมื่อปี ค.ศ. 2011 สนับสนุนแอนดรอยด์ จิงเจอร์เบรดและแอนดรอยด์ ฮันนีย์คัมบ์ (2.3-3.2.6) กาแล็คซี่ เอส 2 ได้เป็นอุปกรณ์รุ่นแรกที่มาพร้อมกับทัชวิซ 4.0 เวอร์ชันนี้ได้มีความเร่งฮาร์ดแวร์ที่ดีขึ้นกว่าเวอร์ชัน 3.0 นอกจากนี้ยังมีตัวเลือกหน้าจอสัมผัสที่เกี่ยวข้องกับท่าทางสัมผัสแบบมัลติทัชโดยใช้เซนเซอร์แอคเซเลอโรมิเตอร์ของโทรศัพท์ อย่างเช่นคุณสมบัติที่ให้ผู้ใช้งานวางนิ้วสองนิ้วไว้บนหน้าจอแล้วเอียงอุปกรณ์ไปข้างหน้าและหลังจากผู้ใช้เพื่อขยายเข้าและออกตามลำดับ ส่วน "การแพน" บนทัชวิซ 4.0 ช่วยให้ผู้ใช้เลื่อนหน้าจอหลักได้โดยเคลื่อนย้ายอุปกรณ์จากข้างหนึ่งไปยังอีกข้างหนึ่ง


1. 1 2  What are the features that TouchWiz has that stock Android does not have?
สถานที่ที่เป็นต้นกำเนิดของเพลง ทังโก บุชิ
**ทังโก บุชิ** (ญี่ปุ่น: 炭坑節; โรมาจิ: '**Tankō Bushi'**; ทับศัพท์: ท่วงทำนองของถ่านหิน) เป็นเพลงพื้นเมืองของญี่ปุ่น เป็นเพลงสไตล์ Ondo มีต้นกำเนิดมาจากเหมืองถ่านหินเหมืองหนึ่ง ที่ชื่อ บ่อถ่านหินมิอิเกะ (ญี่ปุ่น: 三池炭坑; โรมาจิ: *Miike Tankō*) ใน คิวชู (ญี่ปุ่น: 九州; โรมาจิ: *Kyūshū*) เพลงนี้ส่วนหนึ่งของเพลงที่ใช้ใน บงโอโดริ (ญี่ปุ่น: 盆踊り; โรมาจิ: *Bon Odori*) ในเทศกาล โอบง (ญี่ปุ่น: お盆; โรมาจิ: *Obon*) ร้องได้หลายแบบ เพราะมีเนื้อเพลงหลายแบบมาก

เนื้อเพลงบางตอน
---------------

### แบบอักษรญี่ปุ่น

**炭坑節**   

月が出た出た　月が出た　サノヨイヨイ  

三池（みいけ）炭坑の　上に出た  

あまり煙突が　高いので  

さぞやお月さん　けむたかろ　サノヨイヨイ  

  

一山　二山　三山　越え　サノヨイヨイ  

奥に咲いたる　八重つばき  

なんぼ色よく　咲いたとて  

様ちゃん（さまちゃん）が通わにゃ　仇（あだ）の花　サノヨイヨイ  

  

あなたがその気で　云うのなら（いうのなら）　サノヨイヨイ  

思い切ります　別れます  

もとの娘の　十八に  

返してくれたら　別れます　サノヨイヨイ  

### แบบอักษรโรมาจิ

**Tankō Bushi**  

 Tsukiga- deta deta- tsukiga- deta ( a yoi yoi ) Miike Tankoh no- ueni- deta 

Anmari entotsuga- takai-node ( a yoisho ) sa-zoya otsukisan- kemuta-karo ( sano yoi yoi )

Hitoyama futayama miyama koe ( a yoi yoi ) okuni saitaru- yaetsu-baki 

na-m-bo iroyo-ku saita-tote ( a yoisho )samachan-ga kayowanya adano- hana ( sano yoi yoi )

Anataga sonokide yuno-nara ( a yoi yoi ) omoikirima-su wakare-masu 

motono musume-no juhachi-ni ( a yoisho ) kaeshite kureta-ra wakare-masu ( sano yoi yoi )

O-mae sakiyama shigoto- nara ( a yoi yoi ) watasha sentan- ondo-tori 

kuro- suru hi-to saseru- hi to ( a yoisho ) uta de noroke-te tomoka-segi ( sano yoi yoi )

Mogura- hi no me wa nigate- daga ( a yoi yoi ) yama no oira wa- ikina- mono 

tsu-ki ga deru no o machika-nete ( a yoisho ) ka-wai- ano ko- ga sode o- hiku ( sano yoi yoi )

Ha-rete Souhi-ga kuru made wa- ( a yoi yoi ) kokoro hito-tsu mi wa futa-tsu

Ha-nare banare no setsunasa-ni ( a yoisho ) yu-me de samachan-to katarita-i ( sano yoi yoi )

  

### คำแปลภาษาไทย

ท่วงทำนองของถ่านหิน  

  

เดือนเอ๋ยเดือนจ๋า ขึ้นนภาแล้ว..เฮ เฮ้  

ขึ้นมาเหนือเหมืองถ่านหินมีอิเกะแล้ว  

เพราะว่ายังขึ้นไม่พ้นปล่องไฟ  

คุณดวงจันทร์คงจะสำลักควันเป็นแน่แท้...เอ้า เฮ เฮ้  

  

หนึ่งกอง สองกอง สามกอง ผ่านไปแล้ว เฮ เฮ้..  

หากกองหลายๆชั้น ข้างในนั้นคงจะบานเหมือนดอกคาเมเรีย  

อีกสักกี่สีกัน ถึงจะบานเช่นนั้นได้  

การได้คุยกับเธอคงจะเป็นดอกไม้อาบยาพิษ เอ้า เฮ เฮ้  

  

คงจะดีไม้น้อย ถ้าได้พูดคุยกับเธอบ้าง เอ้า เฮ เฮ้  

ความคิดถึงที่ถูกแบ่งแยกและตัดขาด...  

ความสาวของหญิงอายุสิบแปด  

แบ่งให้ฉันสักนิดได้ไหม เอ้า เฮ เฮ้  

แต่ในยุคสมัยใหม่นั้น ได้มีการเปลี่ยนเนื้อเพลงจาก Miike Tanko no ue ni deta เป็น uchi no yama no ue ni deta แทน แต่อย่างไรก็ดี การเต้นบงโอโดรินี้ ก็ยังไม่ได้ถูกนำไปเล่นที่อื่นนอกจากคิวชู

อ้างอิง
-------

The song was recorded in Japan in 1932.
The popular version is a commercial recording: Victor of Japan, MV-1 (JES-1041) 

* Tanko Bushi - Jishin Shamidaiko - Public Performance
* Tanko Bushi - Jishin Shamidaiko & Yuukyo Gumi Taiko - Public Performance

1. ↑
2. ↑  The Japanese Bon Dance in Hawaii, Judy Van Zile, Press Pacifica, 1982, p.52
**คีรีศักดิ์ บาร์โบส** หรือ **คีรี สุขสำราญ** เกิดเมื่อ พ.ศ. 2485 เป็นนักมวยชาวจังหวัดสุพรรณบุรี สถิติการชก 7 ครั้ง ชนะ 4 แพ้ 3

ประวัติ
-------

คีรีศักดิ์ บาร์โบส เริ่มชกมวยไทยในจังหวัดสุพรรณบุรีใช้ชื่อว่า คีรี ลูกเรไร ชกชนะจนมีชื่อเสียงในแถบภาคกลาง จนกระทั่ง ภักดี สวนรัตน์พามาฝากฝังกับเชาวน์ ฉวีวงษ์ จึงใช้ชื่อว่าคีรีศักดิ์ บาร์โบส ขึ้นชกมวยไทยในกรุงเทพฯ ได้ขึ้นชกในรายการมวยที่สำคัญหลายครั้ง เช่น ชกมวยรอบจ้าวแผ่นดิน ได้ชิงชนะเลิศกับอดุลย์ ศรีโสธร แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ชกมวยรอบจ้าวปฐพี แพ้ปราบธรณี เมืองสุรินทร์ ตกรอบแรก ชกมวยรอบครองแผ่นดิน แพ้ศักดา ยนตรกิจ ตกรอบ ชิงแชมป์มวยไทยรุ่นเฟเธอร์เวทของเวทีราชดำเนินก็แพ้ ชัยยงค์ ราชวัฏ ชิงไม่สำเร็จอีก

หลังจากนั้น คีรีศักดิ์ จึงหันมาชกมวยสากลอาชีพ ปรากฏว่าประสบความสำเร็จมากกว่า ชนะนักมวยชื่อดังหลายคน เช่นอดุลย์ ศรีโสธร วีระนิด เจริญเมือง จนกระทั่ง OPBF ได้จัดตั้งตำแหน่งแชมป์รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท 130 ปอนด์ขึ้นมาใหม่ คีรีศักดิ์ได้รับเชิญให้ไปชิงแชมป์ว่างกับฮิโรชิ โอกาว่า ที่ญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2504 ปรากฏว่าคีรีศักดิ์เป็นฝ่ายชนะคะแนนได้ครองแชมป์ OPBF อย่างเหนือความคาดหมาย แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรก ก็เสียแชมป์ให้ยูกิโอะ คัตสึมาตะไปในปีเดียวกัน

หลังจากเสียแชมป์ OPBF ฟอร์มการชกของคีรีศักดิ์เริ่มตกต่ำลง ชกแพ้มากกว่าชนะ จนแพ้น็อค ศิริน้อย ลูกพระกฤษณ์ จนถูกหามลงเวที คีรีศักดิ์จึงแขวนนวมไป หลังแขวนนวม คีรีศักดิ์รับราชการเป็นทหารบก ติดยศ จ.ส.อ.

เกียรติประวัติ
--------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ก่อนหน้า |  | คีรีศักดิ์ บาร์โบส |  | ถัดไป | **ชนะ 7 ครั้ง** (ชนะน็อค 4 ครั้ง, ชนะคะแนน 0 ครั้ง), **แพ้ 3 ครั้ง** (แพ้น็อค 1 ครั้ง, แพ้คะแนน 2 ครั้ง) เสมอ - ครั้ง |
| เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ |
| ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท | แม่แบบ:Loss2แพ้ | 75-21-3 | ญี่ปุ่น ฮิโรชิ โอกาว่า | แพ้คะแนน | 15 | 1961-05-04 | (ญี่ปุ่น) ... โตเกียว |  |
| ชิงแชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์เวลเตอร์เวท | แม่แบบ:Loss2แพ้ | 42-10-3 | ญี่ปุ่น ยูกิโอะ คัตสุมาตะ | แพ้คะแนน | 15 | 1961-11-30 | (ญี่ปุ่น) ที่ ... โตเกียว |  |

อ้างอิง
-------

1. ↑  สถิติ[*ลิงก์เสีย*]

* ชายพจน์. คีรีศักดิ์ บาร์โบส แชมป์จูเนียร์ไลท์เวต OPBF. นิตยสารมวยโลก. ปีที่ 29 ฉบับที่ 1413. 5-11 ตุลาคม 2554 หน้า 48 – 49


| * ด
* ค
* ก
แชมป์ OPBF ชาวไทย |
| --- |
| ก่อน พ.ศ. 2500 | 
* จำเริญ ทรงกิตรัตน์
* สมเดช ยนตรกิจ

 |
| พ.ศ. 2500 - 2519 | 
* ออมทรัพย์ แหลมฟ้าผ่า
* โผน กิ่งเพชร
* ดาวทอง สิงหพัลลภ
* คีรีศักดิ์ บาร์โบส
* สามารถ ศรแดง
* เขียวหวาน ยนตรกิจ
* วีระนิด เจริญเมือง
* ชาติชาย เชี่ยวน้อย
* พลายน้อย ร.ฟ.ท.
* อภิเดช ศิษย์หิรัญ
* สเลมาลย์ อิทธิอนุชิต
* เวนิส บ.ข.ส.
* มนต์สยาม ฮ. มหาชัย

 |
| พ.ศ. 2528 - 2540 | 
* เพชรงาม ชูวัฒนะ
* สมุทร ศิษย์นฤพนธ์
* สกัด พรทวี
* ประยูรศักดิ์ เมืองสุรินทร์
* ถนอมศักดิ์ ศิษย์โบ๊เบ๊
* เด่น ชูวัฒนะ
* ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ
* โชคชัย โชควิวัฒน์
* วิสุทธิ์ ชูวัฒนะ
* หลักหิน ซีพียิม

 |
| พ.ศ. 2547 - ปัจจุบัน | 
* แหวนเพชร ชูวัฒนะ
* เวทย์ ศักดิ์เมืองแกลง
* วันมีโชค สิงห์วังชา
* กุมารทอง ป.ปลื้มกมล
* จอมทอง ชูวัฒนะ
* ราชสีห์ ศิษย์ทรายทอง

 |
เจ้าหญิงมารี-ฟร็องซวซแห่งบูร์บง-ปาร์มา (อังกฤษ: Her Royal Highness Princess Marie-Françoise of Bourbon-Parma) ประสูติเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม 2471 เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ใน เจ้าชายซาเวียแห่งบูร์บง-ปาร์มา กับ มาเดอลีน เด บูร์บง-บุสเซต เป็นพระภคินีใน เจ้าชายคาลอส ฮิวโก้ ดยุกแห่งปาร์มา พระองค์เป็นทายาทสายตรงของ พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส

เสกสมรส
-------

เจ้าหญิงมารี-ฟร็องซวซแห่งบูร์บง-ปาร์มา ทรงเสกสมรสกับ เจ้าชายเอดูอาร์ด เดอ ลอบโควิซซ์ เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2502 โดยได้นรับพระนามว่า **เจ้าหญิงเอดูอาร์ด เดอ ลอบโควิซซ์** มีพระบุตรดังนี้

1. เจ้าชายเอดูอาร์ด-ซาเวีย
2. เจ้าชายรอแบร์ เอ็มมานูเอล
3. เจ้าชายชาลส์-อ็องรี เดอ ลอบโควิซซ์
4. เจ้าหญิงมารี แกเบรียล

พระองค์ต้องเผชิญกับความสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปมากมายในระยะเวลาไม่ถึง 30 ปี โดยในปี 2527 พระโอรสพระองค์ใหญ่ของพระองค์คือ เจ้าชายเอดูอาร์ด-ซาเวีย ถูกสังหาร และในปี 2531 พระโอรสอีกพระองค์คือ เจ้าชายรอแบร์ เอ็มมานูเอล สิ้นพระชนม์จากเนื้องอกในพระมัตถลุงค์ (สมอง) ต่อมา 2553 เจ้าชายเอดูอาร์ด เดอ ลอบโควิซซ์ ก็สิ้นพระชนม์

พระกรณียากิจ
------------

เจ้าหญิงมารี-ฟร็องซวซแห่งบูร์บง-ปาร์มา ทรงปฎิบัติพระกรณียกิจด้านมนุษยธรรม โดยได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานใหญ่แห่งมนุษยธรรมประจำคณะทหารองค์อธิปัตย์แห่งมอลตา ในปี 2530 พระองค์ทรงบริจาคเงินส่วนพระองคืเพื่อก่อตั้งมูลนิธิช่วยเหลือคนจน

อ้างอิง
-------

* "Person Page". thepeerage.com.
* "GENEALOGY OF THE BRANCH OF BOURBON-PARMA". chivalricorders.org.
* "Généalogie de Françoise de Bourbon-Parme". Geneanet.
* "Françoise de Bourbon-Lobkowicz, au nom du Liban". PressReader.
* "Mariées du Gotha: Françoise de Bourbon-Parme". Noblesse & Royautés. 10 November 2010. Retrieved 29 March 2018.
* Eric Pace, "Body of Prince Found Near Paris", New York Times (8 May 1984), A12.
**เจ้าหญิงมารี อันโทอาเน็ทเทอแห่งชวาทซ์บวร์ค** หรือ **มารี อันโทอาเน็ทเทอ เคาน์เตสแห่งซาล์ม-วิลเดนเฟลส์ พระชายา** (อังกฤษ: Princess Marie Antoinette of Schwarzburg) ประสูติเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2441 เป็นพระธิดาใน ซิสโซ เจ้าชายแห่งชวาทซ์บวร์ค และ เจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งอันฮัลท์ เป็นพระนัดดาใน เจ้าชายเฟรเดอริกที่ 1 ดยุกแห่งอันฮัลท์ และพระภาคิไนย (หลานสาว) ใน เจ้าชายฟรีดริชที่ 2 ดยุกแห่งอันฮัลท์ ผ่านทางพระมารดา เป็นพระเชษฐภคินีใน ฟรีดริช กุนเธอร์ เจ้าชายแห่งชวาทซ์บวร์ค พระองค์ทรงสืบเชื้อสายมาจาก พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งปรัสเซีย

เสกสมรส
-------

เจ้าหญิงมารี อันโทอาเน็ทเทอแห่งชวาทซ์บวร์ค ทรงเสกสมรสกับ ฟรีดริช มักนุส เคานต์ที่ 5 แห่งซาล์ม-วิลเดนเฟลส์ เมื่อวันที่ 4 มกราคม 2468 ณ ดินแดนวิลเดนเฟลส์ ดินแดนในปกครองของพระสวามี มีพระบุตรดังนี้

1. เคาน์เตสแอนน์แห่งซาล์ม-วิลเดนเฟลส์
2. ฟรีดริช มักนุส เคานต์ที่ 6 แห่งซาล์ม-วิลเดนเฟลส์
3. เคาน์เตสจัตตาแห่งซาล์ม-วิลเดนเฟลส์
4. เคานต์อัลแบร์ทแห่งซาล์ม-วิลเดนเฟลส์
5. เคาน์เตสคริสตินแห่งซาล์ม-วิลเดนเฟลส์

เมื่อวันที่ 21 เมษายน 2439 พระบิดาของพระองค์ ได้รับการยอมรับว่าเป็นเจ้านายชั้นเจ้าชายอย่างถูกต้องจากสมาชิกพระราชวงศ์ชวาร์ซแบร์ก ซึ่งก่อนหน้านั้น เป็นที่ถกเถียงกันจากการเสกสมรสของพระบิดาและพระมารดา โดยภายหลังการสิ้นพระชนม์ลงของ ฟรีดริช กุนเธอร์ เจ้าชายแห่งชวาทซ์บวร์ค พระอนุชาของพระองค์ ก็เป็นอันสิ้นสุดของราชวงศ์ชวาร์ซแบร์ก เพราะอนุชาของพระองค์ เสกสมรส แต่ไม่มีพระบุตร

เจ้าหญิงมารี อันโทอาเน็ทเทอแห่งชวาทซ์บวร์ค สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 สิริพระชันษา 86 ปี

อ้างอิง
-------

* thePeerage.com - Marie Antoinette Prinzessin von Schwarzburg
* Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser, Reference: 1991 201
**เจ้าหญิงมารี เอเลออนอร์แห่งแอลเบเนีย** (อังกฤษ: Her Highness Princess Marie Eleonore of Albania) ประสูติเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2452 เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ใน เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งแอลเบเนีย และ โซฟี เจ้าหญิงแห่งแอลเบเนีย มีพระอนุชา 1 พระองค์ คือ

1. เจ้าชายคาร์โล วิกเตอร์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งแอลเบเนีย

ทรงเป็นพระนัดดาใน เจ้าหญิงมารีแห่งเนเธอร์แลนด์ พระปนัดดาใน เจ้าชายเฟรเดอริกแห่งเนเธอร์แลนด์ ทรงสืบเชื้อสายจากราชวงศ์เนเธอแลนด์ จาก พระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์

พระองค์ทรงมีพระนามเล่นว่า **โดนิกา** จากพระบิดาและพระญาติฝั่งพระมารดา

เสกสมรส
-------

เจ้าหญิงมารี เอเลออนอร์แห่งแอลเบเนีย ทรงเสกสมรสครั้งแรกกับ อัลเฟรด เจ้าชายแห่งชอนเบิร์ก ไวน์เดนเบิร์ก เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 2480 ต่อมาเมื่อพระสวามีพระองค์แรกสิ้นพระชนม์ลงเมื่อปี 2484 จึงทรงเสกสมรสใหม่กับ ไอออน ออกตาเวีย บรูน เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2492 จากการเสกสมรสทั้ง 2 ไม่มีพระบุตร

อ้างอิง
-------

* thePeerage.com - Marie Eleonore Prinzessin von Wied
* Genealogics - Leo van de Pas - Prince Carol Victor zu Wied, Hereditary Prince of Albania
* Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser, Reference: 1991 2
**เจ้าหญิงมารีอา อานาแห่งบรากังซา อิงฟังตาแห่งโปรตุเกส**  (อังกฤษ: Her Royal Highness Princess Princess Maria Ana of Braganza) ต่อมาคือ **เจ้าหญิงคาร์ล ออกัสตุสแห่งทวร์นและทัคซิส** ประสูติเมื่อวันที่ 3 กันยายน 2442 ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งราชวงศ์โปรตุสเกส โดยในฐานะพระธิดาใน เจ้าชายมิเกล ดยุกแห่งบรากันซา และ เจ้าหญิงมาเรีย เทเรซาแห่งโลเวนสไตน์-เวิร์ทไฮม์-โรเซนเบิร์ก ทรงเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกส และเป็นพระปิตุจฉา (ป้าฝ่ายพ่อ) ใน เจ้าชายดูอาร์ท ปิโอ ดยุกแห่งบรากันซา พระประมุขแห่งราชวงศ์โปรตุเกสพระองค์ปัจจุบัน ทรงเสกสมรสกับ คาร์ล ออกัสตุส เจ้าชายที่ 10 แห่งทวร์นและทัคซิส เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 2464 รับพระราชทานพระอิสริยยศ **เจ้าหญิงคาร์ล ออกัสตุสแห่งทวร์นและทัคซิส พระชายา** มีพระบุตร 4 พระองค์ คือ

* เจ้าหญิงโคลไธลด์
* เจ้าหญิงมาฟัลดา
* โยฮันเนิส เจ้าชายที่ 11 แห่งทวร์นและทัคซิส
* เจ้าชายอัลแบร์ท

พระองค์มิได้ดำรงพระอิสริยยศ **เจ้าหญิงพระชายาแห่งทวร์นและทัคซิส** เนื่องจากสิ้นพระชนม์ไปก่อน โดยสิ้นพระชนม์ลง เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2514 พระชันษา 71 ปี หลังจากนั้นเพียง 20 วัน ในวันที่ 13 กรกฎาคม ในปีเดียวกัน พระสวามีจึงได้ดำรงพระอิสริยยศ **เจ้าชายพระประมุขแห่งทวร์นและทัคซิส** ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเชษฐา พระองค์ยังเป็นพระอัยยิกา (ย่า) ใน อัลแบร์ท เจ้าชายที่ 12 แห่งทวร์นและทัคซิส พระประมุขพระองค์ปัจจุบันของพระราชวงศ์ทวร์นและทัคซิส
**ฟาง ล่า** ตามภาษาจีนมาตรฐาน หรือ **ฮองละ** ตามภาษาจีนฮกเกี้ยน (จีนตัวย่อ: 方腊; จีนตัวเต็ม: 方臘; พินอิน: *Fāng Là*; ตาย ค.ศ. 1121) เป็นหัวหน้ากบฏชาวจีนซึ่งก่อการกำเริบต่อต้านราชวงศ์ซ่ง (宋朝) เรื่องราวของเขาได้รับการดัดแปลงเป็นนิยายเรื่อง *ซ้องกั๋ง* (宋江) ซึ่งมีเขาเป็นตัวละครหลักฝ่ายร้ายและเป็นหนึ่งในคู่ต่อสู้ของ 108 ขุนศึก (一百单八將)

ชีวิต
-----

ฟาง ล่า เป็นชาวจังหวัดเช่อ (歙州) ปัจจุบัน คือ เทศมณฑลเช่อ (歙县), มณฑลอานฮุย (安徽省) แต่เอกสารบางฉบับว่า เขาเป็นชาวเทศมณฑลชิงซี (清溪縣) ปัจจุบัน คือ เทศมณฑลฉุนอาน (淳安縣), มณฑลเจ้อเจียง (浙江省)

ใน ค.ศ. 1120 เขานำพาประชาชนลุกฮือขึ้นต่อต้านราชวงศ์ซ่ง โดยเริ่มที่หมู่บ้านซีเสี่ยน (七賢村) ในจังหวัดเช่อ แต่เอกสารบางฉบับว่า เริ่มที่เมืองว่านเหนียน (萬年鄉) ในเทศมณฑลชิงซี

กองกำลังของฟาง ล่า ยึดจังหวัดหาง (杭州) ได้ ก่อนจะยึดภาคส่วนอื่น ๆ ซึ่งปัจจุบัน คือ มณฑลเจียงซี (江西省), มณฑลเจียงซู (江苏省), มณฑลเจ้อเจียง, และมณฑลอานฮุย ประกอบด้วยเทศมณฑล 52 แห่ง และจังหวัด 6 แห่ง

ครั้น ค.ศ. 1121 ราชวงศ์ซ่งส่งขุนพลหวัง เยฺวียน (王淵) นำทัพมาปราบ หาน ชื่อจง (韓世忠) ลูกน้องของหวัง เยฺวียน ปลอมตัวเข้ามาเป็นไส้ศึกในเทศมณฑลชิงซีและยึดครองเทศมณฑลไว้ได้ ทำให้ฟาง ล่า และลูกน้องอีก 52 คนถูกจับกุม ขุนพลถง กว้าน (童貫) คุมตัวพวกเขากลับไคเฟิง (开封) เมืองหลวง และสี่เดือนถัดมา พวกเขาถูกพิพากษาว่า เป็นกบฏ และถูกประหารชีวิตด้วยการถลกหนังในไคเฟิง

ใน *ซ้องกั๋ง*
-------------

นวนิยาย *ซ้องกั๋ง* พรรณนาเรื่องราวกึ่งแต่งขึ้นของฟาง ล่า ในการยุทธ์กับ 108 ขุนศึกแห่งเขาเหลียง (梁山) ความว่า จักพรรดิซ่งฮุ่ยจง (宋徽宗) ส่งชาวเขาเหลียงไปปราบกบฏและรบกับราชวงศ์เหลียว (遼朝) ทางเหนือ หนึ่งในกบฏที่ต้องถูกปราบ คือ กลุ่มของฟาง ล่า ซึ่งตั้งมั่นอยู่ที่เจียงหนาน (江南) แต่การรบกับฟาง ล่า ทำให้ขุนศึก 108 คนตายลง 59 คน ชาวเขาเหลียงจึงส่งไฉ จิ้น (柴進) กับย่าน ชิง (燕青) เข้าไปเป็นไส้ศึก ทำให้จับฟาง ล่า ได้ในที่สุด ฟาง ล่า พยายามหลบหนี แต่ถูกภิกษุหลู่ จื้อเชิน (魯智深) จับตัวไว้ได้ ขุนพลถง กว้าน จึงคุมตัวกลับไคเฟิง สี่เดือนถัดมา เขาถูกพิพากษาว่า เป็นกบฏ และถูกประหารชีวิตด้วยวิธีหลิงฉือ (凌遲) คือ เชือดเป็นพันชิ้นหมื่นชิ้นให้ตายอย่างช้า ๆ

อ้างอิง
-------

* Buck, Pearl S. (2006). *All Men are Brothers*. Moyer Bell. ISBN 9781559213035.
* Ichisada, Miyazaki (1993). *Suikoden: Kyoko no naka no Shijitsu* (ภาษาญี่ปุ่น). Chuo Koronsha. ISBN 978-4122020559.
* Keffer, David. "Outlaws of the Marsh: A Somewhat Less Than Critical Commentary". *Poison Pie Publishing House*. สืบค้นเมื่อ 19 December 2016.
* Li, Mengxia (1992). *108 Heroes from the Water Margin* (ภาษาจีน). EPB Publishers. ISBN 9971-0-0252-3.
* Miyamoto, Yoko (2011). "Water Margin: Chinese Robin Hood and His Bandits". *Demystifying Confucianism*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-11-28. สืบค้นเมื่อ 19 December 2016.
* Shibusawa, Kou (1989), *Bandit Kings of Ancient China*, Koei
* Zhang, Lin Ching (2009). *Biographies of Characters in Water Margin*. Writers Publishing House. ISBN 978-7506344784.
**วัดกกตาด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยขมิ้น อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี มีเนื้อที่ประมาณ 60 ไร่ มีพื้นที่ 14 ไร่ 50 ตารางวา ทิศเหนือจรดลำห้วย ทิศใต้จรดถนน สพ.3008 ทิศตะวันออกและทิศตะวันตกจรคที่ดินเอกชน ปัจจุบันมีพระครูจันทสุวรรณาภรณ์ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดกกตาดตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2424 เดิมวัดตั้งอยู่ด้านล่างเนินเขา ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดกกตาด ชาวบ้านได้ทำการขอย้ายวัดขึ้นมาบนพื้นที่ปัจจุบัน ซึ่งมีลักษณะเป็นเนินดินโดดเด่น เหมาะสำหรับการสร้างวัด ชาวกกตาดได้ร่วมแรงกันสร้างและพัฒนามาตามลำดับจนถึงปัจจุบัน แต่เนื่องจากชาวบ้านมีฐานะไม่สู้จะดีนัก และอยู่ห่างไกลจากความเจริญ การพัฒนาจึงล่าช้า วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2549 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ *หลวงพ่อเดิม* สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติวัดกกตาด (โดยสังเขป)". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
2. ↑  "วัดกกตาด". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "ชาวบ้านปลื้มจัดงานฝังลูกนิมิตสำเร็จ หลังงานล่มมา 2 ครั้งเพราะพิษโควิด". บ้านเมือง.
4. ↑  "วัดกกตาด". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**"ดาวน์"** (อังกฤษ: Down) เป็นเพลงจากศิลปินอาร์แอนด์บีชาวอังกฤษ เจย์ ฌอน ในอเมริกาเหนือเพลงนี้ถือเป็นซิงเกิลแรกของเขาจากผลงานอัลบั้มแรกชุด *All or Nothing* แต่ในประเทศอื่นรวมถึงในประเทศบ้านเกิดอย่างสหราชอาณาจักร เพลงนี้เป็นซิงเกิลแรกจากสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 ซิงเกิลนี้มีการร่วมร้องโดยแร็ปเปอร์ชาวอเมริกันและเพื่อนร่วมสังกัดอย่าง ลิล เวย์น โปรดิวซ์โดย เจ-เรมี และบ็อบบี เบส ซิงเกิล "ดาวน์" ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวจาก RIAA

เพลงนี้ออกอากาศครั้งแรกอย่างเป็นทางการในสถานีวิทยุในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 และออกทางไอทูนเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2009 "ดาวน์" ติดอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 ในวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 2009 โค่นเพลงแบล็กอายด์พีส์ลงจากอันดับ 1 ที่มีซิงเกิลติดอันดับยาวนานบนชาร์ตนาน 26 สัปดาห์ และยังทำให้เจย์ ฌอน เป็นศิลปินอังกฤษคนแรกที่มีซิงเกิลอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 นับตั้งแต่วงโคลด์เพลย์เพลง "Viva La Vida ในปี 2008 และยังเป็นศิลปินอังกฤษคนที่ 4 ที่ทำได้ในทศวรรษนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bhansali, Akshay (2009-04-15). "Lil Wayne Gives A Boost To British R&B Star Jay Sean". Mtv.com. สืบค้นเมื่อ 2009-10-08.
**วุฒิสภาแคนาดา** (อังกฤษ: Senate of Canada; ฝรั่งเศส: *Sénat du Canada*) คือสภาสูงในรัฐสภาแคนาดา โดยมีแบบแผนมาจากสภาขุนนางในสหราชอาณาจักร ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 105 คนมาจากการแต่งตั้งโดยผู้สำเร็จราชการตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี การจัดสรรที่นั่งแบ่งตามภูมิภาค ได้แก่ ภูมิภาคทั้งสี่ คือ ออนแทรีโอ ควิเบก ภูมิภาคริมทะเล และแคนาดาตะวันตก โดยแต่ละภูมิภาคมีวุฒิสภาภาคละ 24 คน โดยอีกเก้าที่นั่งจัดสรรให้แก่เมืองส่วนที่เหลือ ได้แก่ นิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์จำนวน 6 คน และดินแดนในแคนาดาเหนืออีกสามแห่ง แห่งละ 1 คน สมาชิกวุฒิสภามีวาระตลอดชีพโดยดำรงตำแหน่งจนเกษียณอายุราชการที่ 75 ปีบริบูรณ์

ในขณะที่วุฒิสภานั้นคือสภาสูง ส่วนสภาสามัญชนคือสภาล่าง แต่ไม่ได้หมายความว่าวุฒิสภาจะมีบทบาทอำนาจสูงกว่าแต่อย่างใด ถึงแม้ว่าตามพิธีการแล้วลำดับโปเจียมของสมาชิกวุฒิสภาจะมาก่อนสมาชิกสภาสามัญชน แต่ในทางปฏิบัติแล้วสภาสามัญชนมีบทบาทหลักที่สำคัญกว่า นายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรีจะต้องมีความรับผิดชอบต่อสภาสามัญชนเพียงแห่งเดียว และจะสามารถดำรงอยู่ในอำนาจได้เมื่อได้รับความไว้วางใจจางสภาสามัญชน รัฐสภาประกอบด้วยทั้งสองสภาและพระมหากษัตริย์ (ซึ่งมีผู้สำเร็จราชการเป็นอุปราชผู้แทนพระองค์โดยตำแหน่ง)

ในการนิติบัญญัตินั้น จะต้องได้รับเสียงลงมติเห็นชอบโดยทั้งสองสภาเพื่อสามารถจะผ่านร่างกฎหมายได้ และดังนั้นวุฒิสภาสามารถตีตกร่างกฎหมายที่ผ่านโดยสภาสามัญชนได้ ระหว่าง ค.ศ. 1867 ถึง ค.ศ. 1987 วุฒิสภาตีตกร่างกฎหมายน้อยกว่าสองฉบับต่อปี แต่ได้เพิ่มจำนวนสูงขึ้นในปีหลัง ถึงแม้ว่าการนิติบัญญัติสามารถเสนอร่างได้โดยจากทั้งสองสภา แต่ร่างกฎหมายส่วนมากล้วนมาจากสภาสามัญชน โดยมีวุฒิสภาทำหน้าที่เป็นดั่งสภาที่ "พิจารณารอบสองในแบบที่สร่างเมาแล้ว" (ตามคำเรียกของจอห์น เอ. แม็กโดนัลด์ นายกรัฐมนตรีคนแรกของแคนาดา)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Guida, Franco (2006). *Canadian almanac & directory* (159th ed.). pp. 3–42. ISBN 1-895021-90-1.
2. ↑  url=""|name=senfocus/>|title=About the Senate|date=October 2018}}
3. ↑  "FAQs about the Senate of Canada". Government of Canada. 2015. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-05-02. สืบค้นเมื่อ December 7, 2015.
**วัดกระจัง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของคลองบางระมาด ในแขวงฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร วัดมีศูนย์การเรียนรู้ชุมชนตั้งอยู่ในที่ดินวัด

ประวัติ
-------

วัดกระจังสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2326 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง สันนิษฐานว่าน่าจะมีผู้ยกที่ดินให้เป็นที่สร้างวัดและชาวบ้านละแวกนั้นร่วมกันสร้างขึ้นมา และน่าจะได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาราว พ.ศ. 2330

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถเดิม เป็นโบสถ์มหาอุต มีฐานเสมาเป็นแบบอยุธยาตอนปลาย สถาปัตยกรรมใบเสมาเป็นศิลาแลงนั่งแท่น ไม่มีซุ้มเสมา และยังคงใช้กระเบื้องว่าวดินเผาแบบอยุธยา ต่อมาเมื่อพ.ศ. 2516 ได้บูรณะอุโบสถจากเดิม 3 ห้อง ขยายเป็น 5 ห้อง ณ พัทธสีมาเดิม ประตูด้านหน้า 1 ช่อง ด้านหลัง 1 ช่อง การบูรณะครั้งนี้ได้รับการบริจ่คทรัพย์จาก พ.ต.ญ.อัญชัน แปลกสุวรรณ จำนวน 700,000 บาท เมื่อแล้วเสร็จ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณสมเด็จพระสังฆราช วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม เสด็จพระดำเนินที่ท่าราชวรดิฐ ประทับเรือพระที่นั่งมาขึ้นท่าน้ำวัดกระจัง เป็นองค์ประธานยกช่อฟ้าอุโบสถ สมโภชอุโบสถ และประทับ ณ ศาลารับเสด็จด้านข้างอุโบสถ ประทานของที่ระลึกให้พระสงฆ์และประชาชน เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางสมาธิ เป็นพระพุทธรูปศิลาแลงพอกด้วยปูนปั้นลงรักปิดทอง พระประธาน 1 องค์ และพระพุทธบริวารประดิษฐานบนฐานชุกชี หันพระพักตร์ครบทั้ง4ทิศ จำนวน 17 องค์ พระอัครสาวก 2 องค์ เป็นการสร้างตามคติพระรักษาเมือง จึงได้ถวายพระนามพระประธานในอุโบสถว่า พระพุทธรักษาเมือง

ศาลาการเปรียญ หลังเดิมตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ เป็นอาคาร 2 ชั้น ขั้นบนเป็นไม้ ชั้นล่างเป็นคอนกรีต ปัจจุบันได้ทำการรื้อถอนและสร้างใหม่ เป็นอาคารคอนกรีต2ชั้น ชั้นบนศาลามีธรรมาสน์ไม้ ฐาน 8 เหลี่ยม รอบฐานเขียนภาพจิตรกรรมเรื่องรามเกียรติ์ สร้างด้วยศรัทธาของนางสาวอำนวย เฉยพ่วง และนางสาววัชรี เฉยพ่วง อุทิศแด่บุพการี

อาคารปฏิบัติธรรมสนธยาภาวนานิมิตรมงคล เป็นอาคารเอนกประสงค์2ชั้น เพื่อใช้จัดงานบำเพ็ญกุศล ศาสนพิธีและกิจกรรมของชุมชน โดยการบริจาคทรัพย์ของ ดร.สนธยา กล่อมเปลี่ยน

วิหารอดีตเจ้าอาวาสตั้งอยู่ด้านหน้าศาลาการเปรียญ ภายในประดิษฐานรูปอดีตเจ้าอาวาส ได้แก่ พระอาจารย์แย้ม และพระครูสังฆรักษ์ (ต่วน) 

หมู่กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว ทรงไทย ยกพื้น ตั้งอยู่ฝั่งด้านทิศตะวันตกของวัด หอระฆังเก่าสร้างด้วยไม้สักแบบโบราณ เครื่องบนตัวลำยองสลักไม้ ส่วนหอระฆังใหม่ก่ออิฐถือปูน อยู่บริเวณปากคูน้ำภายในวัด 

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำวัดคือ พระอินทร์ พระยม และท้าวเวสสุวรรณ ด้านหน้าอุโบสถ

ปัจจุบันมีการจัดแสดงจุดเรียนรู้เรือกำปั่นและเรือบิณฑบาต

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์แดง
* พระอธิการแย้ม ธมฺมสโร
* พระครูสังฆรักษ์ต่วน อุตฺตรธมฺโม
* พระสมุห์ฟุ้ง วิจารธมฺโม พ.ศ. 2508–2547
* พระครูสิทธิวัฒนคุณ (พรพรหม ฐิตคุโณ) พ.ศ. 2548-ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  วลัยลักษณ์ ทรงศิริ. *การศึกษาภูมิหลังและการเปลี่ยนแปลงทางสังคมวัฒนธรรมชุมชนในพื้นที่ตลิ่งชัน*. กรุงเทพฯ : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน), 2552. หน้า 166.
2. ↑  "วัดกระจัง". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย*.
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

หน้าบันโค้งพระจันทร์ครึ่งซีกของแอบบีเวเซอเลในประเทศฝรั่งเศส
**โค้งพระจันทร์ครึ่งซีก** (ฝรั่งเศส: *Lunette*, อังกฤษ: Lunette) "Lunette" ที่มาจากภาษาฝรั่งเศสที่แปลว่า "พระจันทร์น้อย" หรือ "แก้ว" คือสิ่งตกแต่งทางสถาปัตยกรรมที่เป็นทรงครึ่งวงกลมเหนือประตู, เหนือหน้าต่าง หรือช่องระหว่างซุ้มโค้ง หรือช่องอื่นๆ ที่มีรูปทรงดังว่า ถ้าในกรณีที่โค้งพระจันทร์ครึ่งซีกตั้งลึกลงไปบนพื้นผิวของประตูขนาดใหญ่ก็อาจจะเรียกว่า "หน้าบัน" (Tympanum)

คำว่า "โค้งพระจันทร์ครึ่งซีก" มักจะใช้ในการบรรยายส่วนหนึ่งของผนังภายในระหว่างส่วนโค้งของเพดานที่เส้นตีโค้งขึ้นไป เครือเส้นไขว้กันไปมาของเพดานโค้งจะสร้างโค้งพระจันทร์ครึ่งซีกเหนือบัว โค้งพระจันทร์ครึ่งซีกที่เกิดจากโครงสร้างของสิ่งก่อสร้างที่เกิดขึ้นบนชาเปลซิสตินสร้างแรงบันดาลใจให้แก่ไมเคิล แอนเจโลในการพยายามหาวิธีที่จะวางองค์ประกอบของการเขียนจิตรกรรมฝาผนังบนเพดานให้ได้อย่างเหมาะเจาะสวยงาม

ในสถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิกโดยโรเบิร์ต อาดัมและสถาปนิกฝรั่งเศสร่วมสมัยเช่น Ange-Jacques Gabriel จะนิยมรายหน้าต่างภายในซุ้มโค้งบอด (blind arch) ที่ลึกลงไปจากผนังเล็กน้อย โค้งพระจันทร์ครึ่งซีกที่เกิดขึ้นเหนือหน้าต่างในบริเวณที่ลึกลงไปเหมาะกับการตกแต่งเป็นแบบรัศมีที่กระจายออกไปจากฐาน หรือ แจกันเตี้ยที่มีช่อดอกไม้บานออกไปเป็นทรงพัด และอื่นๆ 

"โค้งพระจันทร์ครึ่งซีก" อาจจะเรียกว่า "หน้าต่างพระจันทร์ครึ่งซีก" ถ้าเป็นโค้งที่ใช้ทำเป็นหน้าต่าง

อ้างอิง
-------

1. ↑  UNESCO: Vézelay, Church and Hill

ดูเพิ่ม
-------

* ศาลา, ซุ้ม, ปะรำ หรือ พิดาน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โค้งพระจันทร์ครึ่งซีก
ภาพถ่ายของอาคารมหาจุฬาลงกรณ์ (ซ้าย) และอาคารมหาวชิราวุธ (ขวา)
**อาคารมหาจุฬาลงกรณ์** (อังกฤษ: Maha Chulalongkorn Buildings) และ **อาคารมหาวชิราวุธ** (อังกฤษ: Maha Vajiravudh Buildings) บางทีในฐานะ **อาคารคณะอักษรศาสตร์** (อังกฤษ: Faculty of Arts Buildings) อาคารประวัติศาสตร์ของ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อาคารมหาจุฬาลงกรณ์เดิมถูกสร้างเป็นอาคารบัญชาการของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยระหว่างปี พ.ศ. 2459-2461 ออกแบบโดยสถาปนิกชาวอังกฤษ เอ็ดเวิร์ด ฮีลีย์ อาคารมหาวชิราวุธถูกสร้างขึ้นในภายหลังระหว่างปี พ.ศ. 2496 ถึง 2499 ตัวอาคารถูกใช้เป็นอาคารเรียนของ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และตัวอาคารอยู่ในรายชื่อ โบราณสถานที่ไม่ได้ขึ้นทะเบียน และอาคารมหาจุฬาลงกรณ์ได้รับรางวัล อาคารอนุรักษ์ เมื่อปี พ.ศ. 2530

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อาคารมหาจุฬาลงกรณ์และอาคารมหาวชิราวุธ**

1. ↑  Fusinpaiboon, Chomchon (2014). *Modernisation of Building: The Transplantation of the Concept of Architecture from Europe to Thailand, 1930s–1950s* (PhD thesis). University of Sheffield. pp. 554–94.
2. ↑  "ตึกมหาจุฬาลงกรณ์ (ตึกอักษรศาสตร์) / Maha Chulalongkorn Building (Faculty of Arts Building)". *asaconservationaward.com* (ภาษาไทย และ อังกฤษ). Association of Siamese Architects. 19 June 2016. สืบค้นเมื่อ 3 November 2018.
**วัดใหม่สุคนธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดละมุด อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

วัดใหม่สุคนธารามตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2364 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2422 อุโบสถมีศิลปะรัตนโกสินทร์ ทาด้วยสีขาวทั้งหลัง หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผา หน้าบันประดับด้วยพระอินทร์ขี่ครุฑ เป็นงานปูนปั้นทั้งหมด

ทางวัดมีประเพณีงานบุญอัฏมีบูชา เป็นประเพณีที่จัดสืบทอดกันมานับร้อยปีแล้ว ภายในงานจะมีการจัดขบวนแห่ของชาวบ้าน ประกอบด้วย ผ้าป่า ดอกไม้ไฟ พลุ ตะไล ไฟพะเนียง และมีการแสดง คติธรรมต่าง ๆ มีการจำลองในเมืองนรกภูมิ จัดขบวนอัญเชิญสังขารขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าขึ้นประดิษฐานเหนือจิตกาธาน เพื่อประกอบพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ งานบุญประเพณีอัฏฐมีบูชาที่จัดขึ้นประจำทุกปี มีเฉพาะที่จังหวัดนครปฐม และจังหวัดอุตรดิตถ์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อคง พ.ศ. 2364
* หลวงพ่อหอม
* หลวงพ่อแสง อินฺทโชติ
* หลวงพ่อเบี้ยว ปทุมรตฺน
* หลวงพ่อสังวาลย์ พ.ศ. 2496–2497
* หลวงพ่อย้อย อินฺทโร พ.ศ. 2508–2530
* หลวงพ่อเชื้อ สิริปญฺโญ พ.ศ. 2531–2545
* พระครูวนกิจโสภณ พ.ศ. 2545

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหม่สุคนธาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "อุโบสถ วัดใหม่สุคนธาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดใหม่สุคนธารามจัดงาน 126 ปี รำลึกอัฏฐมีบูชา จำลองถวายพระเพลิงพระพุทธเจ้า". ผู้จัดการออนไลน์.
**ฮัมเป็ง** (半片) เป็นคามาโบโกะต้มชนิดหนึ่ง ทำโดยการผสมส่วนผสมต่างๆ เช่น มันภูเขา กับ เนื้อปลา เนื้อบด และเติมฟองอากาศจำนวนมาก อาจมีลักษณะที่ต่างกันไปตามภูมิภาค เช่น ฮัมเป็งลอยน้ำที่โตเกียวและโชชิ ฮัมเป็งสีดำที่ชิซึโอกะและฮัมเป็งแบบโอซากะ เมื่อพูดว่า "ฮัมเป็ง" โดยทั่วไปแล้ว จะหมายถึงฮัมเป็งลอยน้ำ

ชื่อ
----

เชื่อกันว่าที่มาของชื่อมาจากชื่อของเชฟที่อยู่ในแคว้นซูรูงะ ซึ่งเป็นคนคิดค้นฮัมเป็งขึ้นมา นอกจากนี้ยังมีทฤษฎีต่าง ๆ มากมาย เช่น ชื่อนี้มาจากการที่ปั้นเป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวด้วยฝาชาม

เวลาเขียนเป็นตัวอักษรคันจิ ปกติจะเขียนเป็น 半片 หรืออาจเขียนเป็น 半平 ได้ด้วย และบางทีก็มีการเขียนเป็น 半弁 หรือ 鱧餅

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "蒲鉾 kamaboko" (PDF). *日本かまぼこ協会*. สืบค้นเมื่อ 2021-10-17.
2. 1 2  全国蒲鉾水産加工業協同連合会、全国水産煉製品協会. "かまぼこなんでもバイブル kamaboko" (PDF). *一正蒲鉾*. สืบค้นเมื่อ 2021-10-17.
3. ↑  小林正三 (2015). "はんぺん加工に用いるヨシキリザメの品質評価方法". *千葉県水産総合研究センター研究報告*. 千葉県水産総合研究センター (9): 1–7. ISSN 1881-0594. สืบค้นเมื่อ 2021-10-27.
**ค่างหัวมงกุฎ** หรือ **ค่างฝรั่งเศส**  (อังกฤษ: Francois' langur, Francois' leaf monkey; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Trachypithecus francoisi*)

เป็นค่างชนิดหนึ่ง มีรูปร่างคล้ายค่างหงอก (*T. cristala*) และค่างดำมลายู (*Presbytis femoralis*) ขนตามลำตัวเป็นสีดำสนิท มีลักษณะเด่นคือ ขนบริเวณกลางกระหม่อมจะยาวฟูขึ้นไปแลดูคล้ายกับมงกุฎหรือหงอน ขนข้างแก้มตั้งแต่บริเวณใต้ใบหูลงไปจนถึงมุมปากเป็นสีขาว โดยมีขนสีดำขึ้นแทรกอยู่บ้าง ลูกที่เกิดขึ้นมีขนสีเหลืองทองแบบเดียวกับค่างชนิดอื่น ๆ และขนตามลำตัวจะค่อย ๆ กลายเมื่ออายุมากขึ้น

ตัวผู้มีความยาวลำตัวและหัวประมาณ 54.8 เซนติเมตร ในขณะที่ตัวเมีย 55-59 เซนติเมตร ความยาวหางตัวผู้ 84.9 เซนติเมตร ตัวเมีย 85.2 เซนติเมตร มีน้ำหนักประมาณ 5.66 กิโลกรัม

ค่างหัวมงกุฎพบกระจายพันธุ์อยู่บริเวณภาคกลางของประเทศลาวและเวียดนาม รวมถึงในตอนล่างของจีนด้วย โดยพบเพียงแค่ 2 มณฑล คือ มณฑลกุ้ยโจว และมณฑลกวางสีเท่านั้น มีพฤติกรรมมักอยู่รวมกันเป็นฝูงตามป่าบนเทือกเขาหินปูน ออกหากินในเวลากลางวัน โดยจะหากินอยู่บนต้นไม้เป็นหลัก นานครั้งถึงจะลงไปหากินบนพื้นดิน ใช้เวลาหากินอยู่ในช่วงระยะเวลาราว 07.00-10.00 น. และ 15.00-16.00 น. ในแต่ละวัน และกินน้ำที่ไหลออกมาตามหน้าผา และหลับนอนตามถ้ำบนเทือกเขาหินปูนในเวลากลางคืนเพื่อความปลอดภัย โดยที่มีเสียงร้องประกาศอาณาเขตที่ดังมาก และเมื่ออายุยังน้อยมีเสียงร้องที่แปลกเฉพาะตัว

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Bleisch, B. Manh Ha, N. Khat Quyet, L. & Yongcheng, L. (2008). *Trachypithecus francoisi*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 4 January 2009.
2. ↑  ชุติอร กาญวัฒนกิจ. *สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน*. กรุงเทพฯ : กองทุนสัตว์ป่าโลก. สำนักงานประเทศไทย, 2543. 256 หน้า. หน้า 13-14. ISBN 974-87081-5-2
3. 1 2  "สุดยอดสารคดี มหัศจรรย์แดนมังกร Wild China". ช่อง 7. สืบค้นเมื่อ 3 October 2014.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "Arkive - Francois Langur". Arkive.org. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-01-26. สืบค้นเมื่อ 25 March 2012.
5. ↑  Zhou, Qihai, Fuwen, W. Li, M. Chengming, H. Luo, B. (2006). "Diet and food choice of (*Trachypithecus francoisi*) in the Nonggang Nature Reserve, China". *International Journal of Primatology*. **27**: 1441–1458. doi:10.1007/s10764-006-9082-8.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Trachypithecus francoisi***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Trachypithecus francoisi ที่วิกิสปีชีส์
**วัดใหญ่นครชุมน์** หรือ **วัดนครชุมน์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนครชุมน์ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี

วัดใหญ่นครชุมน์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2295 (ข้อมูลจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ) แต่ข้อมูลจากกรมศิลปากรระบุว่าสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โดยมีพระยาทองผาภูมิ (ธอ เสลานนท์) เป็นผู้สนับสนุนในการก่อสร้าง สิ่งก่อสร้างเก่าแก่ภายในวัด คือ อุโบสถ วิหาร เจดีย์บรรจุพระธาตุ และต้นโพธิ์ 3 ต้น ซึ่งปลูกคู่วัดมาแต่เดิม เสนาสนะต่าง ๆ ได้รับการบูรณะมาแล้วหลายครั้ง ครั้งแรกและครั้งที่สองไม่ปรากฏหลักฐาน ครั้งที่สามเมื่อปีระกา เอกศก 1271 (พ.ศ. 2452) โดยพระบุญเป็นผู้ปฏิสังขรณ์ และต่อมาครั้งที่ 4 ในปี พ.ศ. 2512 พระอธิการประเทินเป็นผู้ดำเนินการ และครั้งท้ายสุดในปี พ.ศ. 2532 ทำการซ่อมแซมกระเบื้องอุโบสถ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544

วิหาร หรือชาวมอญเรียกว่า *ปากี* ลักษณะเป็นอาคารไม้ทรงไทยสร้างอยู่บนฐาน ก่ออิฐถมดิน 2 ชั้น ภายในมีพระพุทธรูป จำนวน 3 องค์ อุโบสถตั้งอยู่ภายในกำแพงแก้วสี่เหลี่ยมทึบเตี้ยบริเวณด้านหลังวิหาร ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ช่อฟ้าใบระกาปูนปั้น หน้าบันต่อเชื่อมกับผนังด้าน
หน้าและหลัง มีใบเสมาตั้งอยู่โดยรอบอุโบสถ เป็นใบเสมาหินทรายแดงเรียบไม่มีลวดลายตัวใบเสมา เจดีย์รายพบจำนวนหลายองค์ ลักษณะเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงระฆังและย่อมุมไม้สิบสองแบบมอญ ตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถ 1 องค์ ด้านหลังพระอุโบสถ 2 องค์ มีธรรมาสน์ตั้งอยู่บนวิหาร ธรรมาสน์ไม้จำนวน 4 หลังชำรุดเหลือเฉพาะส่วนอาสน์ 2 หลังอีก 2 หลัง อยู่ในสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ ลักษณะเป็นธรรมาสน์ไม้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนครชุมน์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "รอยอดีตแห่งลุ่มแม่น้ำแม่กลอง ตอนที่ 2 วัดมอญ : วัดใหญ่นครชุมน์". สำนักศิลปากรที่ 1 ราชบุรี.
**วัดกระทุ่มปี่** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ ๑ ตำบลโพธิ์ชัย อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี

ประวัติ
-------

เดิมทีเนื้อที่ของวัดเป็นของ นายน้อย และนางจุ้ย สองสามีภรรยาชาวบ้านโพธิ์ชัย ได้ถางป่าและปลูกเป็นที่พักสำหรับสงฆ์ไว้ บางครั้งถึงคราวเทศกาลงานบุญ ชาวบ้านได้นิมนต์พระสงฆ์มาบำเพ็ญบุญ จนเกิดศรัทธาได้ถวายที่ดินให้สร้างเป็นวัดขึ้น 

ต่อมาได้มี ขุนโพธิ์ชัยราษฎร (เปรม จันทร์แสง) กำนันบ้านโพธิ์ชัย นายผ่อง นางเจียม และคนอื่นๆ โดยมี ขุนสวัสดิ์ (แสง) ได้เป็นธุระขอพระภิกษุจากพระสิงหบุราจารย์เจ้าคณะจังหวัดสิงห์บุรีให้มาจำพรรษาที่วัดแห่งนี้

เรื่องเล่า
----------

โดยเหตุที่ว่า วัดนี้เคยเป็นป่าต้นจิก ป่าต้นกรด และป่าต้นกระทุ่ม ชุกชุมมาก และมีต้นกระทุ่มใหญ่อยู่ต้นหนึ่งขึ้นอยู่ริมน้ำ ชาวบ้านเล่าว่า วันดีคืนดี จะได้ยินเสียงคล้ายปี่ ดังมาจากต้นกระทุ่มต้นนั้น 

เหตุนี้ ชาวบ้านจึงเรียกว่า "กระทุ่มปี่" เมื่อตั้งเป็นวัดขึ้นจึงถือนิมิตนั้น ตั้งเป็นชื่อวัด

อาณาเขต
-------

วัดกระทุ่มปี่ ปัจจุบันมีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่ 2 งาน 19 วา 

โดยทิศตะวันออก จรดนาวัด 
ทิศตะวันตก จรดลำน้ำโพธิ์ชัย 
ทิศเหนือ ติดที่ดินของนายมงคล สุคะโต 
ทิศใต้ ติดกับที่สาธารณะ

ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2464 

และทรงพระกรุณาอุทิศ ให้มีเขตพระอุโบสถ ยาว 1 เส้น 10 วา กว้าง 1 เส้น 

ได้ทำพิธีผูกพัทธสีมาในปี พ.ศ. 2466

ศาสนสถานและเสนาสนะ
------------------

พระพุทธรูปหิน หน้าตักกว้าง 197 เซนติเมตร สูง 147 เซนติเมตรเมตร ได้มาจากวัดโบสถ์ ในปี พ.ศ. 2466 

พระเจดีย์ สร้างในปี พ.ศ. 2470 ฐานล่างวัดได้ 24 เมตร สูง 12 เมตร 50 เซนติเมตร 

กำแพงรอบวัด ยาว 48 เมตร 

หอระฆังสร้างเมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2497 ด้วยงบ 4,190 บาท 

ศาลาการเปรียญ แบบคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น ยาว 10 วา 3 ศอก กว้าง 6 วา ด้วยงบ 46,925 บาท สร้างในปี พ.ศ. 2491

กุฏิสงฆ์ 8 หลัง แบบคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงปั้นหยา ด้วยงบ 83,560 บาท สร้างในปี พ.ศ. 2500

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

1.พระอาจารย์จอย พ.ศ. 2449 - พ.ศ. 2460

2.พระใบฎีกาโท้ พ.ศ. 2460 - พ.ศ. 2474

3.พระครูวินยาภิรัต (เฟื่อง ภควมฺปติ) พ.ศ. 2474 - พ.ศ. 2479 

4.พระสมุห์แก่น อุปคุตโต พ.ศ. 2479 - ลาสิกขา พ.ศ. 2484 

5.พระภิกษุอัมพร พ.ศ. 2484 - ลาสิกขา พ.ศ. 2485 

6.พระภิกษุหวน พ.ศ. 2485 - ลาสิกขา 

7.พระสิงหบุราจารย์ (แป้น ภทฺทโก) 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 - 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 

8.พระสิงหคณาจารย์ (ทวี สุวณฺณปาโล) 
11 สิงหาคม พ.ศ. 2531 - ปัจจุบัน

โรงเรียนวัดกระทุ่มปี่ภัทรราษฎร์ประสิทธิ์
----------------------------------------

เริ่มสร้างในปี พ.ศ. 2488 โดยการนำของชาวบ้านโพธิ์ชัย ได้ร่วมกันบริจาคทรัพย์เพื่อสร้างอาคารเรียน 1 หลัง โดยมี ขุนเชาว์โพธิ์ชัย (เล็ก จันทร์แสง) ได้ร่วมบริจาคเรือนไม้หลังเก่าของตนให้เป็นอาคารเรียนชั่วคราว คิดเป็นเงิน 2,365 บาท 

ต่อมา พระมหาแป้น ภทฺทโก ได้ร่วมกับชาวบ้านและทางราชการ ได้สร้างอาคารเรียนหลังใหม่ เป็นชนิดคอนกรีตเสริมเหล็ก และได้ตั้งชื่อใหม่ว่า **โรงเรียนวัดกระทุ่มปี่ภัทรราษฎร์ประสิทธิ์**
ปัจจุบันเปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาถึงมัธยมศึกษาตอนปลาย

อ้างอิง
-------

1. หนังสือ สาราคุรุสิงหบุราจารย์ (แป้น ภทฺทโก).พิมพ์ครั้งที่ 2. เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2551.จำนวน 3,000 เล่ม.สำนักพิมพ์วันทิพย์.พิมพ์แจกเป็นธรรมบรรณาคาร.

1. ↑  สาราคุรุสิงหบุราจารย์ (หลวงพ่อแป้น ภัททโก).กรกฎาคม 2551.จำนวนพิมพ์ 3000 เล่ม.สำนักพิมพ์วันทิพย์.หน้า 12
**ค่าคงตัวไฟฟ้า** (electric constant) หรือ **สภาพยอมของสุญญากาศ** (vacuum permittivity) เป็น ค่าคงตัวทางฟิสิกส์ ที่ใช้กันทั่วไปในทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า มักแทนด้วยสัญลักษณ์ {\displaystyle \epsilon \_{0}} ในระบบเอสไอ

ค่า {\displaystyle \epsilon \_{0}} สามารถนิยามได้ด้วยสูตรดังนี้

{\displaystyle \epsilon \_{0}\ {\stackrel {def}{=}}\ {\frac {1}{\mu \_{0}{c\_{0}}^{2}}}} ;
โดยในทีนี้ {\displaystyle c\_{0}} คืออัตราเร็วของแสงที่แพร่กระจายในสุญญากาศ ส่วน {\displaystyle \mu \_{0}} คือค่าคงตัวแม่เหล็ก

ในระบบหน่วยเอสไอ ค่า {\displaystyle c\_{0}} ถูกกำหนดให้เป็น {\displaystyle 299\ 792\ 458} เมตร / วินาที ค่า {\displaystyle \mu \_{0}} ถูกกำหนดเป็น {\displaystyle 4\pi \times 10^{-7}} เฮนรี / เมตร ดังนั้นค่า {\displaystyle \epsilon \_{0}} จึงถูกนิยามขึ้นตรงนี้ด้วยเป็น

{\displaystyle \epsilon \_{0}\approx 8.854\ 187\ 817\ldots \times 10^{-12}} แอมแปร์2 วินาที4 กิโลกรัม-1 เมตร-3 (หรือฟารัด / เมตร)
ค่าเหล่านี้ถูกระบุไว้ในรายงาน CODATA ปี 2006

ค่าคงที่ไฟฟ้านิยามขึ้นจากค่าการกระจัดทางไฟฟ้า {\displaystyle \mathbf {D} \,\!} โดย:

{\displaystyle \mathbf {D} \ {\stackrel {def}{=}}\ \epsilon \_{0}\mathbf {E} +\mathbf {P} \,\!} ;
ในที่นี้ {\displaystyle \mathbf {E} \,\!} คือค่าสนามไฟฟ้า ส่วน {\displaystyle \mathbf {P} \,\!} คือค่าความหนาแน่นโพลาไรเซชันแบบดั้งเดิมของไดอิเล็กตริก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "คำนิยามโดย NIST". NIST. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (html)เมื่อ 2011-08-22. สืบค้นเมื่อ 2009-06-01.
2. ↑  "คำนิยามแอมแปร์โดย NIST". NIST. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (html)เมื่อ 2017-04-25. สืบค้นเมื่อ 2009-06-01.
3. ↑  CODATA. "Electric constant". *2006 CODATA recommended values*. NIST. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-04-23. สืบค้นเมื่อ 2007-08-08.
4. ↑  "รายงาน CODATA" (PDF). NIST. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (pdf)เมื่อ 2018-06-12. สืบค้นเมื่อ 2009-06-01.
**วัดใหม่ช่องลม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางกะปิ เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร มีที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ 5 ตารางวา ทิศเหนือติดต่อกับถนนเพชรบุรี ทิศใต้ติดต่อกับคลองแสนแสบ มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 84 ตารางวา

วัดใหม่ช่องลมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2411 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2423 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2497 นอกจากนั้นยังมีโรงเรียนระดับประถมศึกษาสังกัดกรมสามัญศึกษา ซึ่งเจ้าจอมสมบูรณ์สร้างถวายวัดประมาณ พ.ศ. 2452 ต่อมา พ.ศ. 2502 ได้สร้างอาคารเรียนไม้ทรงไทย 2 ชั้น และ พ.ศ. 2504 กรมสามัญศึกษาได้มาสร้างอาคารเรียนเป็นตึกคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น โดยเปิดสอนถึงระดับประถมปีที่ 6

ภายในวัดประกอบด้วยอาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร ก่ออิฐถือปูนโดยไม่ได้เสริมเหล็กมีเพิงทางด้านหน้าและหลัง ภายในประดิษฐานพระสยัมภูสุวัณโณภาส เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างด้วยทองเหลืองขัดมันหน้าตักกว้าง 42 นิ้ว กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารคอนกรีต ทรงไทยประยุกต์ ศาลาการเปรียญคอนกรีต 2 ชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-02-23.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 346. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**ค่าคงตัวแม่เหล็ก** (magnetic constant) หรือ **สภาพให้ซึมผ่านได้ของสุญญากาศ** (vacuum permeability) เป็น ค่าคงตัวทางฟิสิกส์ ที่หมายถึงสภาพให้ซึมผ่านได้ทางแม่เหล็กในสุญญากาศ มักเขียนแทนด้วยสัญลักษณ์ {\displaystyle \mu \_{0}}

ค่าคงตัวแม่เหล็กเป็นค่าคงตัวสากลซึ่งมาจากการทดลอง เชื่อมโยงกับการวัดทางกลศาสตร์และทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า โดยมีที่มาจากสมการสนามแม่เหล็ก ที่เกิดจากการเคลื่อนที่ของอนุภาคที่มีประจุหรือกระแสไฟฟ้าและยังปรากฏในสมการอื่น ๆ สำหรับสนามแม่เหล็กในสุญญากาศ

ในปี 2006 ค่านี้ได้รับการนิยามโดยระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศ เป็น

*µ*0 = 4π×10−7 V·s/(A·m)ในการนิยามหน่วยฐานเอสไอใหม่ ค.ศ. 2019 ได้มีการนิยามค่าคงตัวแม่เหล็กขึ้นใหม่เป็น

{\displaystyle \mu \_{0}\approx 1.25663706212(19)\times 10^{-6}\,{\textrm {H}}\cdot {\textrm {m}}^{-1}}
ค่าคงตัวแม่เหล็กเป็นค่าคงตัวพื้นฐานทางฟิสิกส์ และเป็นหนึ่งในค่าคงที่ที่ปรากฏใน สมการของแมกซ์เวลล์ในสุญญากาศ ในกลศาสตร์ดั้งเดิม พื้นที่อิสระเป็นแนวคิดในทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า ที่สอดคล้องกับสุญญากาศที่สมบูรณ์แบบในทางทฤษฎี บางครั้งเรียกว่า "สุญญากาศของพื้นที่ว่าง" หรือ "สุญญากาศแบบดั้งเดิม"

ในสุญญากาศ ค่าคงที่แม่เหล็กคือ อัตราส่วน ของความหนาแน่นฟลักซ์แม่เหล็ก {\displaystyle \mathbf {B} } ต่อ ความแรงสนามแม่เหล็ก {\displaystyle \mathbf {H} }

{\displaystyle \mathbf {B} =\mu \_{0}\ \mathbf {H} }ค่าคงตัวแม่เหล็ก {\displaystyle \mu \_{0}} และ ค่าคงตัวไฟฟ้า {\displaystyle \varepsilon \_{0}} และอัตราเร็วของแสง สัมพันธ์กันโดย

{\displaystyle c^{2}\varepsilon \_{0}\mu \_{0}=1}

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Magnetic constant". *Fundamental Physical Constants*. Committee on Data for Science and Technology. 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-08-20. สืบค้นเมื่อ 2010-02-04 – โดยทาง National Institute of Standards and Technology.
**วัดใหญ่ศรีสุพรรณ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงหิรัญรูจี เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระศรีสุธรรมเมธี (อุ้น ปณฺฑิโต ป.ธ.9)

วัดใหญ่ศรีสุพรรณสร้างขึ้นในราว พ.ศ. 2290 สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ชาวบ้านเรียก **วัดใหญ่** ที่เรียกว่าวัดใหญ่เพราะผู้พี่ได้สร้างขึ้นมีนามว่า เจ้าขรัวทอง ขณะที่ผู้น้องหรือเจ้าขรัวเงิน สร้างวัดน้อยหรือวัดหิรัญรูจีวรวิหาร คำว่า *สุพรรณ* ในชื่อวัดแปลว่า "ทอง" ซึ่งหมายถึงผู้สร้างวัด วัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เริ่มในปี พ.ศ. 2498 ในสมัยพระครูประสาทธรรมกิจเป็นเจ้าอาวาส ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2298 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2310 

อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ พระอุโบสถทรงไทยโบราณ เดิมไม่มีช่อฟ้า ต่อมาซ่อมแซมจึงได้มีช่อฟ้า หน้าบันลายดอกไม้ พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ และพระพุทธศิลาแดงปางสมาธิฉาบปูนและปิดทอง มีศาลาการเปรียญ 2 ชั้น มุงกระเบื้องเคลือบ มีช่อฟ้าหน้าบันเป็นรูปเทพนม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหญ่ศรีสุพรรณ". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  วัชรา คลายนาทร. (2545, มกราคม–มิถุนายน). วัดใหญ่ศรีสุพรรณและวัดหิรัญรูจีเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับพระบรมราชินุกูลแห่งราชวงศจักรี. *ทีทัศน์วัฒนธรรม*, 2 (1), 4-7
3. ↑  "คู่มือข้อมูลท้องถิ่นธนบุรี". p. 25–26.
**ค่างหนุมาน** (อังกฤษ: Hanuman langur, Gray langur; ฮินดี: लंगूर) เป็นสกุลของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ในอันดับวานร จำพวกค่างสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า *Semnopithecus* อยู่ในวงศ์ลิงโลกเก่า (Cercopithecidae)

ค่างหนุมาน เป็นค่างที่มีหางยาวมากใช้สำหรับทรงตัวบนต้นไม้ มีขนตามลำตัวสีขาวหรือสีเทา ขณะที่มีใบหน้าและหูสีคล้ำ แขนและขาเรียวยาว กระจายพันธุ์ทั่วไปในอนุทวีปอินเดีย เช่น อินเดีย, เนปาล, ปากีสถาน จนถึงอัฟกานิสถาน ตัวผู้มีความสูงเต็มที่ประมาณ 75 เซนติเมตร น้ำหนักราว 11-18 กิโลกรัม ขณะที่ตัวเมียมีขนาดเล็กลงมากว่าเล็กน้อย

ค่างหนุมาน หากินได้ทั้งบนพื้นดินและต้นไม้ ในภูมิภาคแถบที่อาศัยอยู่ นับถือเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ โดยถือเป็นหนุมาน เทพเจ้าตามความเชื่อของศาสนาฮินดู จึงไม่มีภัยคุกคามจากมนุษย์ อีกทั้งเป็นค่างที่ปรับตัวได้ง่าย หากินง่าย จนทำให้ในบางชุมชนของมนุษย์ มีฝูงค่างหนุมานอยู่อาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก จนเกิดเป็นปัญหา

ค่างหนุมาน เป็นค่างที่มีความคล่องแคล่วว่องไวมาก จึงไม่มีศัตรูตามธรรมชาติเท่าใดนัก อีกทั้งสามารถกระโดดจากพื้นได้สูงถึง 5 เมตร เพื่อหลบหลีกศัตรูได้อีกด้วย

การจำแนก
--------

แบ่งออกได้เป็น 7 ชนิด  (ในบางข้อมูลจัดให้เป็นเพียงชนิดเดียว)

* *Semnopithecus schistaceus*
* *Semnopithecus ajax*
* *Semnopithecus hector*
* *Semnopithecus entellus*
* *Semnopithecus hypoleucos*
* *Semnopithecus dussumieri*
* *Semnopithecus priam*

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  ค่างหนุมาน
3. ↑  *สุดหล้าฟ้าเขียว*, รายการ: เสาร์ที่ 17 พฤศจิกายน 2555 โดย ปองพล อดิเรกสาร ทางช่อง 3
4. 1 2  *สุดหล้าฟ้าเขียว*, รายการ: เสาร์ที่ 20 ตุลาคม 2555 โดย ปองพล อดิเรกสาร ทางช่อง 3
5. ↑  Groves, C. (2005). Wilson, D. E.; Reeder, D. M. eds. *Mammal Species of the World* (3rd ed.). Baltimore: Johns Hopkins University Press. pp. 174–175. OCLC 62265494. ISBN 0-801-88221-4.  เก็บถาวร 2012-10-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.

* iconสถานีย่อยโลกของสัตว์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Semnopithecus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Semnopithecus ที่วิกิสปีชีส์
**ไฟฟ์การ์ดสตัด** (อังกฤษ: 5 Card Stud) เป็นภาพยนตร์ตะวันตก ค.ศ. 1968 ที่เปิดตัวโดยพาราเมาท์พิกเจอร์ส กำกับโดย เฮนรี่ ฮาธาเวย์ โดยสคริปต์อิงจากนิยายของ เรย์ กาลเดน ซึ่งนำมาเขียนเป็นบทภาพยนตร์โดย มาร์เกอริต โรเบิร์ทส์ ผู้ซึ่งเขียนบทภาพยนตร์ *True Grit* (ซึ่งได้รับการรีเมคอีกครั้งในชื่อ *ยอดคนจริง*) ให้กับฮาธาเวย์ในปีถัดมา ผู้แสดงนำภาพยนตร์ คือ ดีน มาร์ติน และ โรเบิร์ต มิตชัม

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

ใน ค.ศ. 1880 ณ เมืองรินคอน แห่งรัฐโคโลราโด ได้เกิดเหตุนักพนันผู้หนึ่งถูกจับได้ว่ากระทำการโกงในเกมไพ่โป๊กเกอร์ไฟฟ์-การ์ด สตัด และหนึ่งในผู้เล่นชื่อ แวน มอร์แกน ได้พยายามที่จะป้องกันไม่ให้ผู้อื่นกระทำการลงทัณฑ์ แต่ก็ไม่สามารถที่จะช่วยเหลือชายผู้นั้นได้สำเร็จ มอร์แกนได้ออกจากเมืองแห่งนี้ไป แต่เมื่อเขาได้เดินทางกลับมาที่เมืองนี้อีกครั้งก็ได้ยินว่าคู่รักของผู้เล่นรายอื่นจากเกมไพ่ที่อาภัพนี้ได้ถูกสังหาร

เมืองแห่งนี้ได้ตั้งถิ่นที่อยู่ใหม่ นักเทศน์หัวรุนแรงผู้หนึ่งนามว่า เรเวเรน รัดด์ ซึ่งเป็นสมาชิกเพิ่มเติมของม็อบลงทัณฑ์ด้วยการแขวนคอ ได้กระทำการสังหารเป็นรายบุคคล ซึ่งได้กลายเป็นเรื่องชัดเจนว่าใครบางคนได้กระทำไปเพื่อการแก้แค้น และการแก้ปริศนานี้ขึ้นอยู่กับมอร์แกน โดยในท้ายที่สุด มีเขาเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ แล้วเขาก็ได้ค้นพบตัวตนของนักฆ่าผู้นี้ในเวลาต่อมา

นักแสดงนำ
---------

* ดีน มาร์ติน รับบทเป็น แวน มอร์แกน
* โรเบิร์ต มิตชัม รับบทเป็น โจนาธาน รัดด์
* อิงเงอร์ สตีเวนส์ รับบทเป็น ลิลลี่ แลงฟอร์ด
* รอดดี แมคโดเวล รับบทเป็น นิค เอเวอร์
* แคเธอรีน จัสติซ รับบทเป็น นอร่า เอเวอร์
* จอห์น แอนเดอร์สัน รับบทเป็น เจ้าหน้าที่สหรัฐฯ อัล ดานา

ภาพยนตร์ชุดนี้ได้ระบุการปรากฏตัวครั้งสุดท้ายของ อิงเงอร์ สตีเวนส์ ซึ่งเธอร่วมงานในภาพยนตร์ชุดนี้ กับภาพยนตร์ชุด *กลั่นแค้นไอ้ชาติหิน* โดยในสองปีถัดมา เธอได้กระทำการอัตวินิบาตกรรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Five Card Stud :: rogerebert.com :: Reviews[*ลิงก์เสีย*]
2. 1 2  5 Card Stud[*ลิงก์เสีย*]
3. 1 2 3 4 5  Movie Review - 5 Card Stud - Buddies Out West - NYTimes.com

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 *5 Card Stud* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส

#### ดีวีดีรีวิว

* DVD Savant review by Glenn Erickson
* DVD Verdict review เก็บถาวร 2006-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by Eric Profancik
* digitallyOBSESSED! review by Mark Zimmer
**ฟร็องซัว-หลุยส์ กาเย** (ฝรั่งเศส: *François-Louis Cailler*; ค.ศ. 1796–1852) เป็นชาวสวิสคนแรกที่ผลิตช็อกโกแลต

เขาได้ชิมช็อกโกแลตอิตาลีเป็นครั้งแรกที่งานออกร้านท้องถิ่นและใช้เวลา 4 ปีในเมืองตูริน (อิตาลี) ในการเรียนรู้ศิลปะการทำช็อกโกแลต เมื่อเขากลับสวิตเซอร์แลนด์ เขาก่อตั้งโรงงานช็อกโกแลตสวิสเป็นแห่งแรกในเมืองกอร์ซีเย ใกล้กับเวอแวในปี ค.ศ. 1819 หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1825 เขาได้เปิดโรงงานแห่งที่สองซึ่งต่อมาได้ขายให้จูเลียน ลูกชาย และแดเนียล ปีเตอร์ ผู้เป็นลูกเขย

สุดยอดนวัตกรรมของเขาคือการพัฒนาการช็อกโกแลตที่นุ่ม ซึ่งสามารถทำให้เป็นแท่ง และนี่เป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นทั่วโลก

ในปี ค.ศ. 1875 แดเนียล ปีเตอร์มีความคิดที่จะผสมช็อกโกแลตกับนมข้นของอ็องรี แน็สต์เล เพื่อที่จะทำช็อกโกแลตนมขึ้น ในที่สุด ตระกูลกาเยและปีเตอร์ก็ควบรวมกิจการของชาร์ล-อาเมเด โคเลอร์ (ผู้คิดค้นช็อกโกแลตเฮเซลนัต) และจัดตั้งธุรกิจปีเตอร์, กาเย, โคเลอร์ และในปี ค.ศ. 1904 สาขาอื่น ๆ ก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นเพื่อผลิตช็อกโกแลตในรูปแบบแท่ง ในปี ค.ศ. 1937 ช็อกโกแลตแท่งที่เรียกว่าเรยอนก็ได้รับการคิดค้นขึ้น จากนั้นบริษัทนี้ก็ถูกบริษัทยักษ์ใหญ่เนสท์เล่ซื้อกิจการต่อในปี ค.ศ. 1929

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Cailler Profile เก็บถาวร 2012-04-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Chocolate Reviews
* Maison Cailler - swiss chocolate
**ค่างสี่สี** (อังกฤษ: Gray-shanked douc; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pygathrix cinerea*) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่ง อันดับไพรเมต จำพวกค่าง

ค่างสี่สี เป็นค่างที่มีลักษณะคล้ายกับค่างห้าสี (*P. nemaeus*) ที่พบในประเทศลาว และเคยถูกจัดให้เป็นชนิดย่อยของค่างห้าสีมาก่อน มีขนาดและน้ำหนักรวมถึงพฤติกรรมความเป็นอยู่คล้ายกับค่างห้าสี ผิดกันที่ ขนบริเวณที่เหนือเข่าขึ้นมาถึงตะโพกมีสีเทาเข้มไม่เป็นสีแดงเข้มเหมือนกับค่างห้าสี 

อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง สมาชิกในฝูง ๆ หนึ่งประกอบด้วยทั้งตัวผู้และตัวเมีย มีจำนวนสมาชิกประมาณ 4-5 ตัว

พบกระจายพันธุ์อยู่ทางภาคกลางและภาคใต้ของประเทศลาวและเวียดนาม และในปี ค.ศ. 2007 ได้มีการค้นพบถิ่นที่อยู่ใหม่ของค่างสีสี่ในพื้นที่ 5 จังหวัดของภาคกลางของเวียดนาม คือ จังหวัดกว๋องนัม, จังหวัดคอนตัม, จังหวัดกว๋องไง, จังหวัดบิงห์ดิ่งห์ และ จังหวัดเกียไหล คาดว่ามีประชากรไม่ถึง 1,000 ตัว โดยค้นพบครั้งแรกที่จังหวัดกว๋องนัม โดยรายงานว่าพบค่างสีสี่ไม่น้อยกว่า 116 ตัว และคาดว่าจำนวนประชากรจริงอาจมีมากกว่า 180 ตัว และเป็นไปได้ว่าอาจมีมากกว่านี้เพราะจนถึงขณะนี้มีการสำรวจเพียงพื้นที่ส่วนน้อยเท่านั้น

ทั้งนี้ ค่างสีสี่เป็นค่างที่ถูกเพิ่งถูกบรรยายทางวิทยาศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1997 โดยจัดให้เป็นชนิดย่อยของค่างห้าสี และต่อมาได้รับการประกาศแยกออกเป็นชนิดใหม่แยกออกต่างหาก และเป็นหนึ่งในสัตว์อันดับไพรเมต 25 ชนิดที่ถูกคุกคามใกล้สูญพันธุ์ที่สุดชนิดหนึ่งของโลก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ngoc Thanh, V. Lippold, L. Nadler, T. & Timmons, R. J. (2008). *Pygathrix cinerea*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 4 January 2009.
2. 1 2  ชุติอร กาญวัฒนกิจ. *สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน*. กรุงเทพฯ : กองทุนสัตว์ป่าโลก. สำนักงานประเทศไทย, 2543. 256 หน้า. หน้า 40. ISBN 974-87081-5-2
3. 1 2  "พบค่างสี่สีในพื้นที่ใหม่ของเวียดนาม". โลกสีเขียว. 5 August 2007. สืบค้นเมื่อ 7 April 2014.
4. ↑  Nadler, T. 1997. "A new subspecies of Douc langur, Pygathrix nemaeus cinereus ssp. nov." *Zoologische Garten* 4: 165-176.
5. ↑  Roos, C. and Nadler, T. 2001. "Molecular evolution of the douc langurs". *Zoologische Garten* 71(1): 1-6.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pygathrix cinerea***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pygathrix cinerea ที่วิกิสปีชีส์