**เดวิด วูดอาร์ด** (อังกฤษ: David Woodard; เกิด 6 เมษายน พ.ศ. 2507) คือ นักเขียนและวาทยากรชาวอเมริกัน ในช่วงปี พ.ศ. 2533 ได้กำหนดคำว่า prequiem ซึ่งเป็นคำผสมระหว่างคำว่า preemptive (เกี่ยวกับการจับจอง) และ requiem (เพลงสวดศพ) เพี่อใช้ในการอธิบายการปฏิบัติตามแนวทางพุทธในการประพันธ์เพลงเพื่อใช้เล่นก่อนการดับสิ้นของวัตถุ

ทั้งนี้วูดอาร์ดได้ทำงานให้กับฌาปนสถานในลอสแอนเจลิสในฐานะวาทยากรรวมถึงงานพิธีไว้อาลัยแก่ Leon Praport ใน พ.ศ. 2544 ที่เสียชีวิตจากรถไฟตกรางรวมถึงเล่นให้แก่ภรรยาของเขา Lola: 125 โดยเดวิดยังได้เล่นเพลงสวดศพให้แก่สัตว์ป่า อาทิ นกกระทุงน้ำตาลแคลิฟอร์เนีย

วูดอาร์ดเป็นที่รู้จักในการจำลอง Dreamachine ตะเกียงกล่อมประสาทที่จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ทั่วโลก ในประเทศเยอรมนีและเนปาล เขาเป็นที่รู้จักในนามของผู้เขียนวารสาร *Der Freund* รวมถึงงานเขียนเกี่ยวกับกฏแห่งกรรม การรับรู้ของต้นไม้และการตั้งถิ่นฐานของชาวปารากวัยใน Nueva Germania

การศึกษา
--------

วูดอาร์ดสำเร็จการศึกษาจาก โรงเรียนใหม่เพื่อการวิจัยทางสังคม และ มหาวิทยาลัยแห่งแคลิฟอร์เนียแซนตาบาร์บารา

นิวเยอรมนี
----------

ใน พ.ศ. 2546 วูดอาร์ดได้รับการเลือกตั้งให้เป็นประธานสภาพ Juniper Hills (ลอสแอนเจลิส) รัฐแคลิฟอร์เนีย โดยได้แต่งตั้งเมืองพี่เมืองน้องกับ นิวเยอรมนี ประเทศปารากวัย ในการดำเนินการตามแผนที่ตั้งไว้วูดอาร์ดได้เดินทางไปยังยูโทเปียของนักมังสาวิรัติและนิยมสิทธิสตรีในสมัยก่อนและได้พบกับผู้นำชุมชน หลังจากการไปเยือนครั้งแรก เขาเลือกที่จะจัดตั้งชุมชนเพื่อใช้ทำการศึกษาแทนการพัฒนาความสัมพันธ์กับเมืองนี้ โดยสิ่งที่เขาสนใจเป็นพิเศษคือ แนวความคิดของลัทธิการเปลี่ยนผ่านของมนุษย์ไปยังอีกโพ้นหนึ่งโดย ริชาร์ด วากเนอร์ และ Elisabeth Förster-Nietzsche ร่วมกับสามี Bernhard Förster ทำการก่อตั้งและอาศัยในอาณานิคมระหว่างช่วงปี พ.ศ. 2429 ถึง 2432

วูดอาร์ด และ เบอร์โรห์ส กับ ดรีมแมชชีน ประมาณปี 2540: 98–101
ระหว่าง พ.ศ. 2547 ถึง 2549 วูดอาร์ดได้นำคณะเดินทางจำนวนมากไปยัง นิวเยอรมนี และได้รับการสนับสนุนจากรองประธานาธิบดีสหรัฐ ดิก ชีนีย์ ใน พ.ศ. 2554วูดอาร์ดได้อนุญาตให้นักเขียนนวนิยายชาวสวิส Christian Kracht ทำการเผยแพร่จดหมายส่วนตัวที่เขาเขียนเกี่ยวกับ นิวเยอรมนี: 113–138 จำนวนสองเล่น พิมพ์โดยสำนักพิมพ์ Wehrhahn Verlag แห่ง University of Hanover: 180–189 ในการแลกเปลี่ยนจดหมาย *Frankfurter Allgemeine Zeitung* ได้กล่าวว่า "วูดอาร์ดและ Kracht] ได้ทลายเส้นแบ่งระหว่างชีวิตและศิลปะอย่างสิ้นเชิง" *Der Spiegel* โดยเล่มแรก *Five Years*, vเล่มที่ 1, คือ "ผลงานการเตรียมตัวทางจิตวิญญาณ" สำหรับผลงานเล่มถัดมาของ Kracht ที่ชื่อ *Imperium*

จากคำกล่าวของ Andrew McCann, "Kracht ได้เดินทางไปพร้อมกับวูดอาร์ดไปยังสถานที่ที่ทายาทของผู้ตั้งถิ่นฐานเดิมได้อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่แร้นแค้นอย่างยิ่ง จากนั้น Kracht ได้ทำตามความต้องการของวูดอาร์ดในการพัฒนาวัฒนธรรมของชุมชนและสร้างโรงอุปรากร ไบร็อยท์ บนพื้นที่ที่เคยเป็นที่อาศัยของครอบครัว Elisabeth Förster-Nietzsche" เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา นิวเยอรมนี ได้กลายเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมโดยมีที่พักพร้อมอาหารเช้าให้บริการรวมถึงพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์

ดรีมแมชชีน
----------

ระหว่าง พ.ศ. 2532 ถึง 2550 วูดอาร์ดได้สร้างงานจำลองของดรีมแมชชีน (Dreamachine) เครื่องศึกษาการเคลื่อนไหวของร่างกายที่ได้คิดค้นขึ้นโดย Brion Gysin และ Ian Sommerville โดยประกอบด้วยกระบอกที่เป็นช่องทำจากทองแดงและกระดาษและหมุนรอบตะเกียงไฟฟ้า หากปิดตามองเข้าไป เครื่องดังกล่าวจะทำให้จิตใจเกิดอาการผิดปกติคล้ายกับผลของยาหรือการฝัน

หลังจากที่ได้อุทิศ Dreamachine ให้แก่ วิลเลียม เอส. เบอร์โรห์ส ในผลงาน *Ports of Entry* ในงาน พ.ศ. 2539 LACMA นั้น วูดอาร์ด ได้เป็นเพื่อนกับนักเขียนและได้มอบ "แบบจำลองโบฮีเมียน" (กระดาษ) ของ Dreamachine เพื่อเป็นของขวัญครบรอบวันเกิด 83: 23 ปี จากนั้น ซัทเทบีส์ ได้ทำการประมูลเครื่องก่อนหน้านี้ให้แก่นักสะสมบุคคลใน พ.ศ. 2545 และเครื่องรุ่นหลังได้ถูกยืมโดย เบอร์โรห์ส เพื่อจัดแสดงที่ Spencer Museum of Art

หมายเหตุและการอ้างอิง
---------------------

### บันทึก

1. ↑  นักนิรุกติศาสตร์คลาสสิคชาวสวิว Thomas Schmidt ได้เปรียบเทียบเสียงของ Woodard เพื่อเป็นเสียงประกอบในนิยายของ ทอมัส พินชอน
2. ↑  ในปี พ.ศ. 2533 Woodard ได้ประดิษฐ์เครื่องออกฤทธิ์ต่อประสาทที่ชื่อว่า Feraliminal Lycanthropizer ซึ่งส่งผลตรงกันข้ามกันกับ Dreamachine.

### อ้างอิง

1. ↑  คาร์เพนเทอร์ เอส. "In Concert at a Killer's Death", *ลอสแอนเจลิสไทมส์*, พ.ค. 9, พ.ศ. 2544.
2. ↑  แรปปิ้ง เอ. พอร์เทรท วูดอาร์ด (ซีแอตเทิล: เกตตี้อิมเมจ, พ.ศ. 2544).
3. ↑  ริค เค. "Family to Sue City, Firms Over Angels Flight Death", *ลอสแอนเจลิสไทม์*, มี.ค. 16, พ.ศ. 2544.
4. ↑  ดอสัน เจ. *Los Angeles' Angels Flight* (เมาท์เฟซัน SC: สำนักพิมพ์อาคาเดีย, พ.ศ. 2551), หน้า 125.
5. ↑  แมนเซอร์ ที. "Pelican's Goodbye is a Sad Song", *เพรส เทเลแกรม*, ต.ค. 2, พ.ศ. 2541.
6. ↑  คารอสซี ไอ. "La storia di Nueva Germania", *อิล โพสต์*, ต.ค. 13, พ.ศ. 2554.
7. 1 2  ริงนิเกอร์ เค. "Autorschaftsinszenierung und Diskursstörungen in *Five Years*," ใน J. Bolton, เป็นต้น, สาราณียกร, *เจอร์มันมอนิเตอร์* 79 (ไลเดิน: บริล, พ.ศ. 2559).
8. ↑  Chandarlapaty, R. "Woodard and Renewed Intellectual Possibilities", ใน *Seeing the Beat Generation* (เจฟเฟอร์สัน, รัฐนอร์ทแคโรไลนา: McFarland & Company, 2562), หน้า 98–101.
9. ↑  เอปสเตน เจ. "Rebuilding a Home in the Jungle" เก็บถาวร 2016-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *ซานฟรานซิสโก ประวัติศาสตร์*, มี.ค. 13, พ.ศ. 2548.
10. ↑  โชสเตอร์ เจ. "Interpretive Problems with Author, Self-Fashioning and Narrator," ใน Birke, Köppe, สาราณียกร, *ผู้เขียน* (เบอร์ลิน: เดอ กรุยเตอร์, พ.ศ. 2558), หน้า 113–138.
11. ↑  วูดอาร์ด ดี. "In Media Res", *032c*, ปี พ.ศ. 2554, หน้า 180–189.
12. ↑  ลิงก์ เอ็ม. "Wie der Gin zum Tonic", *แฟรงเฟิร์ต ไซตุง*, พ.ย. 9, พ.ศ. 2554.
13. ↑  คราส ซี. *Five Years* (ฮันโนเฟอร์: เวอร์รัก, พ.ศ. 2554).
14. ↑  ดิแอส จี. "Die Methode Kracht", *เดอ สปีเกล*, ก.พ. 13, พ.ศ. 2555.
15. ↑  แม็คเคน เอ. แอล. "Allegory and the German (Half) Century", *หนังสือซิดนีย์*, ส.ค. 28, พ.ศ. 2558.
16. ↑  อัลเล็น เอ็ม. "Décor by Timothy Leary", *เดอะนิวยอร์กไทมส์*, ม.ค. 20, พ.ศ. 2548.
17. ↑  ไนท์ ซี. "The Art of Randomness", *ลอสแอนเจลิสไทมส์*, ส.ค. 1, พ.ศ. 2539.
18. ↑  สถานทูตสหรัฐฯ ปราก, "Literary Centenary", พ.ศ. 2557.
19. ↑  วูดอาร์ด, "Burroughs und der Steinbock", *ชไวเซอร์ โมเนต์*, มี.ค. พ.ศ. 2557, หน้า 23.
20. ↑  พิพิธภัณฑ์ศิลปะสเปนเซอร์, *ดรีมแมชชีน*, มหาวิทยาลัยแคนซัส.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิคำคมมีคำคมเกี่ยวกับ ***เดวิด วูดอาร์ด***

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **เดวิด วูดอาร์ด**

* BnF: cb16616878t
* GND: 1014196620
* ISNI: 0000 0003 5593 5615
* VIAF: 174755630
* WorldCat: 174755630