recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ประพันธ์ อัมพุช** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงราย 2 สมัย ในช่วงปี พ.ศ. 2500 และ พ.ศ. 2518 และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพะเยา ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2522 ซึ่งเป็นการเลือกตั้งครั้งแรกของจังหวัดพะเยา เป็นอดีตรองหัวหน้าพรรคสันติชน และเป็นผู้เสนอร่างพระราชบัญญัติจัดตั้งจังหวัดพะเยา

ประวัติ
-------

ประพันธ์ อัมพุช เกิดเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2465 ที่ตำบลบ้านถ้ำ อำเภอพะเยา จังหวัดเชียงราย เป็นบุตรของนายเมืองใจ กับนางบุง อัมพุช มีน้อง 4 คน นายประพันธ์สมรสกับนางกิ่งทอง อัมพุช มีบุตร 3 คน

ประพันธ์ จบการศึกษาชั้นประถมจากโรงเรียนบ้านถ้ำประชานุเคราะห์ จบมัธยมศึกษาปีที่ 3 จากโรงเรียนเทศบาล 1 อำเภอเมืองพะเยา ต่อมาเข้าเรียนต่อจนจบประกาศนียบัตรวิชาชีพครู จากโรงเรียนฝึกหัดครู จังหวัดเชียงใหม่ และโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จากนั้นในปี พ.ศ. 2485 เข้ารับราชการครูที่โรงเรียนบ้านถ้ำประชานุเคราะห์

ประพันธ์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2536

การเมือง
--------

ประพันธ์ อัมพุช ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงรายครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้ย้ายมาร่วมงานกับพรรคสันติชน ในปี พ.ศ. 2518 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรค ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงราย เขต 2 (พื้นที่อำเภอแม่สรวย, อำเภอเวียงป่าเป้า, อำเภอพาน, อำเภอแม่ใจ, อำเภอพะเยา, อำเภอดอกคำใต้ และ กิ่งอำเภอป่าแดด) และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 2 เป็น 1 ใน 8 ส.ส.ของพรรคสันติชน

ประพันธ์ อัมพุช เป็นนักการเมืองที่ผลักดันการจัดตั้งจังหวัดพะเยา โดยการเสนอแยกออกจากจังหวัดเชียงราย เมื่อปี พ.ศ. 2518

ต่อมาในปี พ.ศ. 2520 พะเยายกฐานะขึ้นเป็นจังหวัด และได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของจังหวัดเป็นครั้งแรก (ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2522) เขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพะเยา ในนามพรรคชาติไทย

ประพันธ์ อัมพุช ได้รับการยกย่องโดยการสร้างอนุสาวรีย์ขึ้น ณ ตำบลบ้านถ้ำ อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2524 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
* พ.ศ. 2522 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การเปลี่ยนแปลงพรรคการเมือง
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-09-21. สืบค้นเมื่อ 2020-06-16.
3. ↑  พิธีเปิดอนุสาวรีย์อดีตส.ส.ประพันธ์ อัมพุธ และลานวัฒนธรรม
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-07-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๙๘ ตอนที่ ๒๐๖ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๒๙๓๐, ๑๗ ธันวาคม ๒๕๒๔
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-07-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๙๗ ตอนที่ ๖๔ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๒๔๐๙, ๒๑ เมษายน ๒๕๒๓
ในศาสนาคริสต์ **พระผู้ไถ่** (อังกฤษ: Redeemer) หรือ **พระผู้ช่วยให้รอด** (อังกฤษ: Saviour) หมายถึง พระเยซู เพราะเชื่อว่าพระองค์ได้สละพระชนม์ชีพเพื่อไถ่มนุษย์ให้รอดจากบาป

หลักเทววิทยา
------------

คริสต์ศาสนาเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนทำบาปและเสื่อมจากพระสิริของพระเป็นเจ้า ความอ่อนแอของมนุษย์ทำให้มนุษย์ไม่สามารถรอดพ้นจากอำนาจของบาปได้เอง แต่ด้วยพระเมตตาของพระเป็นเจ้า จึงทรงรับสภาพมนุษย์มาเกิดเป็นพระเยซู มีสถานะเป็นพระบุตรที่พระเจ้าพระบิดาทรงส่งมาให้รับความทุกข์อยู่ตลอดพระชนม์ชีพ ท้ายที่สุดยังถูกทรมานและตรึงกางเขนจนสิ้นพระชนม์ทั้งที่ไม่มีความผิด เพื่อแบกรับบาปและใช้พระโลหิตของพระองค์เป็นเครื่องบูชาไถ่บาปนั้นให้มนุษย์ คริสต์ศาสนิกชนเชื่อว่าการกระทำนี้ยิ่งใหญ่มาก จนแม้เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวก็สามารถชำระมนุษย์ให้บริสุทธิ์ได้ตลอดกาล

คริสต์ศาสนาเชื่อว่ามนุษย์จะรับการไถ่บาปนี้ได้ มีวิธีเดียวคือทางพระเยซู ด้วยเริ่มจากการยอมรับว่าตนเองเป็นคนบาป แล้วเชื่อวางใจในพระเยซูว่าเป็นพระบุตรของพระเจ้า ผู้มาไถ่มนุษย์ให้รอดด้วยการสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขน แล้วกลับคืนพระชนม์ ผู้รับการไถ่บาปแล้วจะดำเนินชีวิตโดยปราศจากบาปเหมือนพระคริสต์มากขึ้นเรื่อย ๆ

อ้างอิง
-------

* *พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน 2011*, สมาคมพระคริสตธรรมไทย

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน. *พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล ฉบับราชบัณฑิตยสถาน*. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2552. 734 หน้า. หน้า 457, 509. ISBN 978-616-7073-03-3
2. ↑  โรม 3:23
3. ↑  1 เปโตร 2:24
4. ↑  โรม 3:25
5. ↑  ฮีบรู 10:12-14
6. ↑  ยอห์น 14:6
7. ↑  โรม 10:9
8. ↑  ศิลป์ชัย เชาวน์เจริญรัตน์. *หลักความเชื่อคริสเตียนและศาสนศาสตร์ระบบ*. กรุงเทพฯ : สถาบันคริสเตียนศึกษาและพัฒนาคริสตจักร, 2550. 734 หน้า. หน้า 149. ISBN 978-974-8418-37-7
**ประมวลกฎหมายไทโฮ** (ญี่ปุ่น: 大宝律令 *Taihō-ritsuryō*) เป็นประมวลกฎหมายญี่ปุ่นเพื่อปรับปรุงโครงสร้างราชการ ตราขึ้นในปีไทโฮที่ 2 (ค.ศ. 702) ปลายยุคอาซูกะ

ประมวลกฎหมายไทโฮตราขึ้นตามรับสั่งของจักรพรรดิมมมุ โดยประยุกต์จากระบบกฎหมายจีนแห่งราชวงศ์ถัง เชื่อกันว่า เอกสารหลักอันเป็นที่มาของประมวลกฎหมายไทโฮ คือ ประมวลกฎหมายหย่งฮุย (永徽律令) ที่จักรพรรดิถังเกาจงทรงตราขึ้นใน ค.ศ. 651 ส่วนการยกร่างประมวลกฎหมายไทโฮนั้น มีผู้ควบคุม คือ เจ้าชายโอซากาเบะ, ฟูจิวาระ โนะ ฟูฮิโตะ, และอาวาตะ โนะ มาฮิโตะ

การตราประมวลกฎหมายไทโฮถือเป็นหนึ่งในเหตุการณ์แรก ๆ ที่ทำให้แนวคิดของลัทธิขงจื๊อมาหลอมรวมอยู่ในจริยศาสตร์ญี่ปุ่น ต่อมาในยุคนาระ มีการชำระประมวลกฎหมายไทโฮให้สอดรับกับประเพณีญี่ปุ่นและความจำเป็นบางประการในทางราชการ ฉบับที่ชำระใหม่นี้เรียกว่า "ประมวลกฎหมายโยริ" ซึ่งยกร่างสำเร็จใน ค.ศ. 718

ประมวลกฎหมายไทโฮมีลักษณะสำคัญสองประการที่แตกต่างจากระบบจีน ประการแรก กำหนดให้ตำแหน่งและสถานะทางราชการมาจากการสืบตระกูล ขณะที่ระบบจีนมาจากการสอบขุนนาง อีกประการหนึ่ง ยึดถือแนวคิดว่า พระราชอำนาจมาจากการสืบเชื้อสายกษัตริย์ มิได้มาจากอาณัติสวรรค์เหมือนจีน

การจัดโครงสร้างราชการ
---------------------

ประมวลกฎหมายไทโฮให้แบ่งราชการออกเป็นสองฝ่าย คือ ฝ่ายอาณาจักร มีไดโจกังเป็นหน่วยงานรับผิดชอบสูงสุด กับฝ่ายศาสนจักร มีจิงงิกังเป็นหน่วยงานรับผิดชอบสูงสุด แต่จิงงิกังมีสถานะสูงกว่าไดโจกัง รับผิดชอบกิจการต่าง ๆ ศาสนาของศาสนาชินโต ซึ่งรวมถึงราชพิธี รัฐพิธี เทศกาล การดูแลศาสนสถาน และการจัดทำและบันทึกการพยากรณ์ต่าง ๆ แต่ไม่รวมถึงศาสนาพุทธและศาสนาอื่น ๆ ส่วนไดโจกังรับผิดชอบราชการทั้งปวงของฝ่ายอาณาจักร มีประธาน คือ ไดโจไดจิง (อัครมหาเสนาบดี) และกรรมการประกอบด้วยซาไดจิง (มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย), อูไดจิง (มหาเสนาบดีฝ่ายขวา), ซาไดเบ็ง (มหาอำมาตย์ฝ่ายซ้าย), อูไดเบ็ง (มหาอำมาตย์ฝ่ายขวา), ไดนากง (มหามนตรี) สี่คน, และโชนากง (อนุมนตรี) สามคน

การจัดโครงสร้างการปกครอง
------------------------

ประมวลกฎหมายไทโฮให้แบ่งพื้นที่ปกครองออกเป็น "กูนิ" แต่ละกูนิมีผู้ปกครองเรียกว่า "โกกูชิ" มากจากการแต่งตั้งของส่วนกลาง นอกจากนี้ แต่ละกูนิยังแบ่งพื้นที่ออกเป็นเขตที่เรียกว่า "กุง" หรือ "โกริ" ซึ่งมีผู้ปกครองเรียกว่า "กุงจิ" มาจากการแต่งตั้งส่วนท้องถิ่น เขตกุงและโกริยังแบ่งพื้นที่ย่อยลงไปอีก และมีผู้ปกครองตามลำดับ

จำนวนกูนินั้นไม่ตายตัว แต่ ณ เวลาที่ตราประมวลกฎหมายนี้ มีกูนิทั้งสิ้น 66 แห่ง และมีเขตกุงและโกริรวม 592 แห่ง

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Taihō Code" in **Japan Encyclopedia*, p. 924*, p. 924, ที่ Google Books.
ระวังสับสนกับ สมเด็จพระพนรัตน์ป่าแก้ว
**พระพนรัตน์ป่าแก้ว** เป็นพระสังฆราชกรุงศรีอยุธยาในรัชสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ

ประวัติ
-------

พระพนรัตน์ป่าแก้ว มีนามเดิมอย่างไรไม่ปรากฏ ในรัชสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ท่านเป็นพระสังฆราช มีราชทินนามว่า*พระพนรัตน์* ในปี พ.ศ. 2104 พระศรีสินจะก่อกบฏ ได้ไปขอฤกษ์กับพระสังฆราชป่าแก้วเพื่อทำการยึดอำนาจ ท่านว่าวันเสาร์ขึ้น 1 ค่ำ เดือน 8 (ตรงกับวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2104) เป็นฤกษ์ดีให้ยกพลเข้ามา แต่พระยาสีหราชเดโช พระยาท้ายน้ำ พระยาพิชัยรณฤทธิ หมื่นภักดีศวร และหมื่นภัยนรินทร์ ซึ่งต้องโทษขังอยู่ได้ส่งหนังสือไปกราบทูลพระศรีสินว่าพวกตนจะถูกประหารหลังวันพระแรม 15 ค่ำ เดือน 8 จึงขอให้พระศรีสินยกเข้ามาช่วยตนก่อน พระศรีสินจึงยกพลมาในตอนเย็นวันแรม 14 ค่ำ รุ่งขึ้นเป็นวันพระ เข้าพระราชวังได้ก็ปล่อยขุนนางทั้ง 5 แล้วปะทะกับกองพลฝ่ายพระราเมศวร พระมหินทราธิราช และพวกเสนาบดี จนพระศรีสินต้องปืนสิ้นพระชนม์ ต่อมาสมเด็จพระมหาจักรพรรดิรับสั่งให้ประหารชีวิตพระพนรัตน์ป่าแก้วและขุนนางทั้ง 5 แล้วนำศพไปเสียบประจานที่ตะแลงแกงกับศพพระศรีสิน

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. ↑  *นามานุกรมพระมหากษัตริย์ไทย*, หน้า 105
2. ↑  *การปรับแก้เทียบศักราช และ การอธิบายความ พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐ*, หน้า 118
3. ↑  *ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ 64 พงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)*, หน้า 56
4. ↑  *ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ 64 พงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)*, หน้า 57

บรรณานุกรม

* ตรงใจ หุตางกูร. *การปรับแก้เทียบศักราช และ การอธิบายความ พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐ*. กรุงเทพฯ : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน), 2561. 200 หน้า. หน้า 118-119.
* *ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ 64 พงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)*. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์โสภณพิพรรฒธนากร, 2479. 437 หน้า. หน้า 56-57. [เจ้าภาพพิมพ์ในงานปลงศพ คุณหญิงปฏิภาณพิเศษ (ลมุน อมาตยกุล) ณ วัดประยุรวงศาวาส วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2479]
* มูลนิธิสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา. *นามานุกรมพระมหากษัตริย์ไทย*. กรุงเทพฯ : มูลนิธิสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา, 2554. 264 หน้า. หน้า 105-106. ISBN 978-616-7308-25-8
**หญ้าน้ำค้าง** หรือ **หยาดน้ำค้าง** เป็นพืชกินแมลงในสกุลหยาดน้ำค้าง กระจายพันธุ์ในเขตร้อน พบได้ในประเทศออสเตรเลียและทวีปเอเชียจนถึงทวีปแอฟริกาแต่ไม่พบในเขตนีโอทรอปิค

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

ดอกของหญ้าน้ำค้าง
หญ้าน้ำค้างเป็นพืชล้มลุก มีระบบรากเป็นเส้น ลำต้นสูงได้ถึง 30 ซม. ไม่มีหูใบ ใบเรียวยาวได้กว่า 10 ซม. กว้างประมาณ 1-2 มม. ปลายใบม้วนงอมีขน ใบมีสีเขียวเหลืองจนถึงแดงเข้ม ปลายขนมีต่อมเมือกใสเหนียว ช่อดอกออกที่ซอกใบทางตอนปลาย ยาวได้กว่า 10 ซม. มีได้ถึง 20 ดอกในแต่ละช่อ กลีบเลี้ยงรูปใบหอก ยาว 3-5 มม. กลีบดอกรูปไข่กลับ ยาวเกือบ 1 ซม. มีสีขาว สีชมพู หรือสีม่วง ก้านดอกยาว 0.5-1.5 ซม. เกสรเพศผู้มี 5 อัน แยกกัน ยาวประมาณ 4 มม. อับเรณูรูปขอบขนาน เกสรเพศเมียมี 3 อัน แยกเป็น 2 แฉกเกือบถึงโคนก้าน แคปซูลมี 3 ซีก รูปขอบขนาน ยาวประมาณ 3 มม.

การกระจายพันธุ์
---------------

หญ้าน้ำค้างมีเขตการกระจายพันธุ์กว้างในแถบทวีปเอเชียเขตร้อน จนถึงแอฟริกาและออสเตรเลีย ในประเทศไทยพบทุกภาคขึ้นตามที่ชื้นแฉะ ที่โล่งและดินที่ไม่สมบูรณ์ พบมากที่ภาคตะวันออกและตะวันออกเฉียงเหนือ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lowrie, Alan. 1998. Carnivorous plants of Australia, volume 3. University of Western Australia Press. 288 pp. illus. (p. 180)
2. 1 2  หญ้าน้ำค้าง สารานุกรมพืชในประเทศไทย สำนักงานหอพรรณไม้
3. ↑  หยาดน้ำค้าง Neofarm

* Larsen, K. (1987). Droseraceae. In T. Smitinand & K. Larsen (eds.), Flora of Thailand Vol. 2 part 1: 67-69.
* Smith, A.W. (1997). A Gardener's Handbook of Plant Names Their Meaning and Origin. Dover Publication, Inc. Mineola, New York: 136.


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**หญ้าน้ำค้าง**
วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Halophila ovalis***

**หญ้าใบมะกรูด** (อังกฤษ: paddle weed; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Halophila ovalis*) เป็นพืชในวงศ์ Hydrocharitaceae จัดเป็นหญ้าทะเลชนิดหนึ่ง ใบแบนรูปไข่ แตกออกมาจากไรโซม มีเส้นใบที่ขวางใบมากกว่า 10 คู่ รากยาวได้ถึง 800 mm มีขนรากละเอียด พบได้ทั้งในบริเวณที่เป็นดินเลนปนดินทราย หรือดินเลนปนซากปะการัง น้ำกร่อย พืชชนิดนี้ช่วยยึดพื้นทรายและเป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตอื่น เป็นอาหารของพะยูน

Robert Brown เป็นผู้อธิบายทางอนุกรมวิธานของพืชชนิดนี้ครั้งแรก โดยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Caulinia ovalis* ต่อมา Joseph Dalton Hooker ได้มาอยู่ในสกุล *Halophila* เมื่อ พ.ศ. 2401 *Halophila ovata* ถือเป็นชื่อพ้องของสปีชีส์นี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Halophila ovata". *FloraBase*. Department of Environment and Conservation, Government of Western Australia.[*ลิงก์เสีย*] Name Currency เก็บถาวร 2011-05-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "*Halophila ovalis*". *FloraBase*. Department of Environment and Conservation, Government of Western Australia. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-09-25. สืบค้นเมื่อ 2012-01-31.
**ลนตง** (อินโดนีเซีย: *lontong*) เป็นอาหารที่ทำจากข้าวห่อเป็นทรงกระบอกด้วยใบตอง พบทั่วไปในอินโดนีเซีย มาเลเซีย และสิงคโปร์ ข้าวที่ห่อแล้วจะนำไปต้มให้สุก แล้วนำมาหั่นเป็นชิ้นกินเป็นอาหารหลักแทนข้าวสวย ในมาเลเซียเรียกนาซีฮิมปิต (nasi himpit) ลนตงขนาดเล็กจะใส่ไส้ผักเช่นแคร์รอต ถั่ว และมันฝรั่ง บางครั้งใส่ไส้เนื้อสัตว์และกินเป็นอาหารว่าง ลักษณะคล้ายเกอตูปัต ต่างกันที่เกอตูปัตห่อด้วยใบมะพร้าวอ่อนหรือยานูร์ ส่วนลนตงใช้ใบตอง

วิธีทำ
------

ลนตลห่อใบตองกับสะเต๊ะ
ลนตงที่แกะใบตองออกแล้ง
*ลนตงจับโกเมะฮ์*
การทำลนตงแบบเดิมนั้น นำข้าวมาแช่น้ำร้อนให้สุกบางส่วน แล้วห่อด้วยใบตอง มัดให้แน่นด้วยลีดี เซอมัต หรือตอกที่ทำจากแกนกลางของก้านมะพร้าว นำไปต้มให้สุก รอให้เย็นแล้วจึงหั่นเป็นชิ้นพอคำด้านนอกของข้าวเป็นสีเขียวจากใบตอง ลนตงมีรสจืด เพราะมีส่วนประกอบเป็นข้าว ใช้กินแทนข้าวหุงสุกกับอาหารทั่วไป โดยมากจะมีแกงกะทิและซอสถั่วลิสงอยู่ด้วย

อินโดนีเซีย
-----------

ในอินโดนีเซียโดยเฉพาะชาวเบอตาวี จะเสิร์ฟลนตงในรูปลนตงซายูร์ซึ่งเป็นลนตงหั่นเป็นชิ้น ใส่ซุปกะทิ ใส่ฟักแม้ว เต็มเป เต้าหู้ ไข่ต้ม ซัมบัล และกรูปุก เป็นอาหารเช้าที่เป็นที่นิยมใกล้เคียงกับบูบูร์อายัมและนาซีโกเร็ง ลนตงการี เป็นลนตงที่กินกับแกงกะหรี่ไก่และผัก ลนตงที่เป็นที่รู้จักกันดีอีกชนิดหนึ่งคือลนตงจับโกเมะฮ์ ซึ่งเป็นอาหารอินโดนีเซียเปอรานากัน โดยกินลนตงกับโอโปร์อายัม ซายูร์โลเดะฮ์ ซัมบัลโกเร็งอาตี (ตับวัวผัดซัมบัล) อาจาด เตอลูร์ปินดัง (ไข่ต้มมีลวดลาย) อาบนหรือเนื้อฝอย และผงโกยา (ส่วนผสมระหว่างถั่วเหลืองและกุ้งแห้ง) เป็นที่นิยมของชาวจีนในอินโดนีเซียในเทศกาลจับโกเมะฮ์

ลนตงในรูปแบบอื่นได้แก่ลนตงกูปังและลนตงบาลับจากซูราบายาและซีโดอาร์โจในชวาตะวันออก ลนตงกูปังทำจากลนตงและหอยขาวตัวเล็ก ส่วนลนตงบาลับประกอบด้วยลนตง ถั่วงอก เต้าหู้ทอด หอมเจียว ซัมบัล และซีอิ๊วหวาน ในสุมาตราตะวันตกมีลนตงกูไลปากิต เป็นลนตงที่กินกับแกงยอดเฟินอ่อน ไข่ต้ม และหนังควายทอด

ลนตงที่เป็นอาหารว่างจะใส่ไส้ เช่น แคร์รอต ถั่ว มันฝรั่ง ปรุงรสด้วยเกลือและพริกแดง บางครั้งเติมเนื้อฝอยหรือเนื้อสัตว์บด ในภาษาชวาเรียกอาเรม-อาเรม แต่บริเวณอื่น ๆ เรียกง่าย ๆ ว่าลนตง ลนตงแบบนี้จะห่อใบตองบางกว่าแบบไม่มีไส้

มาเลเซียและสิงคโปร์
-------------------

ลนตงที่หั่นเป็นชิ้นเรียกนาซีฮิมปิต กินกับซุปที่มีกะทิ เช่น ซายูร์โลเดะฮ์ ใส่กุ้งและผัก เช่น กะหล่ำปลีหั่น หัวผักกาดและแครอท เครื่องเคียงมีเทมเปทอด เต้าหู้ทอด ไข่ต้ม ปลาดุกผัดซัมบัล มะพร้าวอบคลุกเครื่องเทศและไก่ทอด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Pepy Nasution (October 11, 2010). "Lontong (Indonesian Rice Cake)". Indonesiaeats. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-10-10. สืบค้นเมื่อ 28 September 2012.
**การ์เดนส์บายเดอะเบย์** (อังกฤษ: Gardens by the Bay) เป็นอุทยานธรรมชาติขนาด 101 เฮกตาร์ (250 เอเคอร์) ในบริเวณภาคกลางของประเทศสิงคโปร์ อยู่ติดกับอ่างเก็บน้ำมารีนา อุทยานนี้ประกอบด้วยสวนริมน้ำ 3 แห่ง ได้แก่ เบย์เซาท์การ์เดน, เบย์อีสต์การ์เดน, และเบย์เซ็นทรัลการ์เดน สวนที่ใหญ่ที่สุดคือเบย์เซาท์การ์เดน มีขนาด 54 เฮกตาร์ (130 เอเคอร์) ถูกออกแบบโดยบริษัท Grant Associates นอกจากนี้ ภายในอุทยานยังมีโดมดอกไม้ (Flower Dome) เป็นเรือนกระจกแก้วที่ใหญ่ที่สุดในโลก

เบย์เซ็นทรัลการ์เดน
-------------------

เบย์ เซ็นทรัล การ์เดน ทำหน้าที่เป็นตัวเชื่อมระหว่างเบย์ อีสต์ การ์เดน และเบย์ เซาท์ การ์เดน มีพื้นที่ 15 เฮกตาร์ (37 เอเคอร์) กับ 3 กิโลเมตร (1.9 ไมล์) ทางเดินริมน้ำที่อนุญาตให้มีการเดินชมทิวทัศน์ที่ทอดยาวจากใจกลางเมืองไปทางตะวันออกของสิงคโปร์

เบย์อีสต์การ์เดน
----------------

เบย์ อีสต์ การ์เดนมีขนาด 32 เฮกตาร์ (79 เอเคอร์) และมีทางเดินยาว 2 กิโลเมตร (1.2 ไมล์) อยู่ที่ริมอ่างเก็บน้ำมารีนา 

ในอนาคต จะมีการก่อสร้างอนุสรณ์สถานขึ้นที่บริเวณสวนแห่งนี้ เพื่อรำลึกถึงผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐสิงคโปร์

เบย์เซาท์การ์เดน
----------------

เบย์ เซาท์ การ์เดน เปิดให้เข้าชมเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ.2011 เป็นสวนที่ใหญ่ที่สุด โดยมีพื้นที่ 54 เฮกตาร์ (130 เอเคอร์) และได้รับการออกแบบเพื่อใช้จัดแสดงศิลปะการจัดสวน พืชสวน และสวนเขตร้อน

เรือนกระจกภายในสวน
### เรือนกระจก

ภาพเมืองสิงคโปร์เมื่อมองจากเบย์อีสต์การ์เดน
เรือนกระจกที่อุทยานการ์เดนส์บายเดอะเบย์ ประกอบไปด้วยเรือนกระจกปรับอากาศ 2 แห่ง ได้แก่ ฟลาวเวอร์โดม (Flower Dome) และ คลาวด์ฟอเรสต์ (Cloud Forest) ตั้งอยู่ที่ริมอ่างเก็บน้ำมารีนา เรือนกระจกทั้งสองถูกออกแบบโดยบริษัท WilkinsonEyre และ Grant Associates มีวัตถุประสงค์ในการออกแบบเพื่อแสดงเทคโนโลยีการก่อสร้างอาคารอย่างยั่งยืน ประหยัดพลังงาน และเป็นพื้นที่ศึกษาบันเทิง เรือนกระจกทั้งสองมีขนาดใหญ่มาก (ประมาณ 1 เฮกตาร์) และฟลาวเวอร์โดมถือเป็นเรือนกระจกแก้วที่ใหญ่ที่สุดในโลก

ระเบียงภาพ
----------

* เดอะลอสท์เวิรลด์เดอะลอสท์เวิรลด์
* คลาวด์เมาท์เทนคลาวด์เมาท์เทน
* ซูเปอร์ทรีซูเปอร์ทรี
* ภายในเรือนกระจกภายในเรือนกระจก
* ฟลาวเวอร์โดมฟลาวเวอร์โดม
* ภายนอกสวนภายนอกสวน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Gardens by the Bay's visitorship reaches 50 million". Singapore. สืบค้นเมื่อ 24 November 2018.
2. ↑  "Introduction".
3. ↑  "Gardens by the Bay sets Guinness record for world's largest glass greenhouse". *AsiaOne*.
4. ↑  "Interesting Facts about Gardens by the bay that will blow your mind". 13 May 2016. สืบค้นเมื่อ 24 November 2016.
5. ↑  "Road to Founders' Memorial". *foundersmemorial.sg*.
6. ↑  "Gardens by the Bay opens to the public". Channel NewsAsia. 29 June 2012. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-08-18. สืบค้นเมื่อ 30 June 2012.
7. ↑  "Gardens by the Bay". National Parks Board. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-03-08. สืบค้นเมื่อ 5 November 2019.
8. ↑  "Flower Dome". Gardens by the Bay. สืบค้นเมื่อ 16 October 2013.
**หญ้าปล้องละมาน** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Echinochloa crusgalli*, อังกฤษ: Bornyardgrass, watergrass) เป็นพืชวงศ์หญ้าและพืชฤดูเดียว ขึ้นเป็นกอ สูง 1-2 เมตร ปกติไม่มีลิ้นใบ ใบเป็นเส้นตรง ยาว 10 - 30 เมตร ดอกเป็นดอกช่อแบบพานิเคิล ยาว 10 - 20 เซนติเมตร ประกอบด้วยช่อดอกย่อยแบบ spike 9-12 ช่อ ออกดอกตลอดปี ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด ชอบขึ้นในที่ชื้นแฉะ มักพบในนาและที่รกร้าง แพร่กระจายในบริเวณภาคกลางของประเทศไทย แต่พบน้อยกว่าหญ้าข้าวนก

หญ้าปล้องละมานมีหลายพันธุ์ คาดว่ามีถิ่นกำเนิดในญี่ปุ่น ต่อมาจึงแพร่กระจายไปยังเกาหลี จีน และรัสเซีย เมล็ดรับประทานได้ โดยหุงในน้ำหรือนำไปคั่วใช้เป็นอาหารในยามขาดแคลน นำไปหมักทำเบียร์ ใช้เป็นอาหารสัตว์ ในชวานำยอดอ่อนไปรับประทานเป็นผัก โปรตีนในเมล็ดไม่มีกลูเตนจึงไม่เหมาะกับการนำไปทำขนมปัง

อ้างอิง
-------

* Noda, K. Teerawatsakul, M. Prakongvongs, C. Chaiwiratnukul, L.1994. *Major weed in Thailand*. Ministry of Agriculture and cooperative
* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 10: ธัญพืช. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544.หน้า 113 - 115
**กฤษณะมหาเทพ** (อังกฤษ: Krishna Krishna) เป็นภาพยนตร์บอลลีวู้ด เมื่อปี ค.ศ. 1986 ภาพยนตร์เรื่องนี้นำแสดงโดย ดารา ซิงห์ จายาศิริ กาดก้า และ ซาฮู โมดั๊ก

เนื้อเรื่อง
-----------

เนื้อหาของเรื่องนี้ กล่าวถึงพระกฤษณะในวัยเด็กที่มีเพื่อนรักอย่างสุดามาร์ วันหนึ่งสุดามาร์กินถั่วในถุงจนหมด ทำให้พระกฤษณะไม่ได้กินอะไรเลย แม่ครูโกรธจึงสาปให้สุดามาร์ยากจนลง ปาโร ผู้ที่มีหน้าตาเหมือนกับพระกฤษณะจึงได้โอกาส ชักชวนให้สุดามาร์และชาวบ้านทุกคนเกลียดชังพระกฤษณะ แต่สุดามาร์ไม่ฟัง และเดินทางไปหาพระกฤษณะ ไม่นาน ชีวิตของครอบครัวสุดามาร์ก็พ้นความลำบากได้ในที่สุด แล้วพระกฤษณะก็สังหารปาโรได้ในตอนจบของเรื่อง

นักแสดงนำ
---------

* ซาฮู โมดั๊ก รับบท พระกฤษณะ เจ้าเมืองทวารกา
* วิทยา สิงหา รับบท พระนางรุกมณี
* ทารา สิงห์ รับบท พระพลราม พี่ชายของพระกฤษณะ
* อานิตา กูฮา รับบท พระนางเรวดี พระชายาของพระพลราม
* จายาศิริ กาดก้า รับบท สุชีรา ภรรยาของสุดามาร์
* ซูเดียร์ ดัลวี่ รับบท สุดามาร์ พระสหายของพระกฤษณะ
* โกปาล เบที รับบท ปาโร กฤษณะ วาสุเทพ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *กฤษณะมหาเทพ* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**วัดสังฆาราม** ตั้งอยู่ที่บ้านด่าน หมู่ที่ 2 ตำบลบ้านด่าน อำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย สังหัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่ 2งาน 91 ตารางวา สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ.1923 นับเป็นวัดชนิดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา แล้วนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ.1928 ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดบ้านด่าน ตามชื่อของหมู่บ้าน 

วัดสังฆาราม หรือ วัดบ้านด่าน ตามคนเก่าแก่ที่เล่าสืบกันมา และหลักจากหนังสือประวัติวัดทั่้วราชอาณาจักรไทย วัดสังฆารามเป็นวัดที่ตั้งขึ้นในสมัยกรุงสุโขทัยเป็นราชธานีประมาณ 700 ปี ตามที่อ้างอิงตามประว้ติศาสตร์เมืองสุโขทัย ระยะห่างจากเมืองสุโขทัย 
(เมืองเก่า) ประมาณ 12 กิโลเมตรทางทิศตะวันตกอันเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านทหารซึ่งทำหน้าที่เป็นเ้มืองหน้าด่านป้องก้นเมืองสุโขทัย 
และคอยส่งข่าวแก่เมืองสุโขทัยกล่าวกันว่าเดิมที่เดียวในเมืองสุโขทัยมีการออกรบต่อสู้กับข้าศึกเป็นประจำ โดยเฉพาะชายฉกรรจ์ต้องออกต่อสู้กับข้าศึกโดยมีอาวุธเป็นจำพวกมีด ดาบ หอกฯลฯ ซึ่งการออกรบแต่ละครั้งต้องเสียเลือดเนื้อเป็นอย่างแน่นอน กล่าวกันว่าในครั้งหนึ่งเมื่อถึงคราวออกรบ เหล่าชายฉกรรจ์เหล่านั้น ได้บนบานสารกล่าวไวักับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทั้งหลายว่า หากพวกตนออกรบและชนะข้าศึกได้จะร่วมกันสร้างกุฏี โบสถ์ ถวายเป็นพุทธบูชา ธรรมบูชา และสังฆบูชา ไว้ในบวรพุทธศาสนา ครั้งออกรบชายฉกรรจ์เหล่านั้นได้ชนะข้าศึก กลับมายังบ้านเดิม จึงได้ร่วมกันสร้างวัด กุฏี โบสถ์ ถวายเป็นพุทธบูชา ธรรมบูชา และสังฆบูชา ไว้ในบวรพุทธศาสนา ตามที่ตนได้บนบานสารกล่าวเอาไว้ และตั้งชื่อว่า วัดสังฆารามหรือที่ชาวบ้านเรียกกันตามหมู่บ้านทั่วไปว่า วัดบ้านด่าน (ก่อนเดิมคือเมืองหน้าด่านของจ.สุโขทัย) 

ตามหลักฐานในหนังสือประวัติวัดทั่วราชอาณาจักรไทยกล่าวว่าวัดสังฆารามตั้งขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 1923 และได้รับพระราชทาน
วิสุงคามสีมา เมื่อประมาณ พ.ศ. 1927 วัดสังฆารามปัจจุบันเป็นวัดที่กำลังพัฒนาทั้งด้านถาวรวัตถุ และทางด้านการศึกษาถือคำว่า บวร 
เป็นหลักในการพัฒนา คำว่า บวร นั้นตามหลักวิชาการ หมายถึง บ้าน วัดและโรงเรียนเป็นภาระซึ่งกันและกันในการพัฒนาแบบยั่งยืน 
โดยเน้นเรื่องของการศึกษา เน้นคุณธรรม อาศัยการพึ่งพากันและกัน

ปัจจุบันวัดสังฆารามได้เปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี ขึ้นตั้งแต่ปี 2554 โดยเริ่มสอนตั้งแต่ระดับชั้นประโยค1-2จนถึงประโยค ป.ธ.9 โดยมุ่งเน้นการสอนพระภิกษุสามเณรผู้สนใจและขาดแคลนทุนทัรพย์ในการศึกษาทางโลก ทางสำนักเรียนมีการจัดมอบทุนถวายสำหรับนักเรียนผู้สอบได้ในแต่ละปี ส่วนการศึกษาไม่มีค่าใช้จ่ายใดทั้งสิ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  กองพุทธศาสนสถาน,กรมการศาสนา,กระทรวงศึกษาธิการ,ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่มที่ 7,กรุงเทพ ฯ โรงพิมพ์การศาสนา,2531. หน้า 604.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-10. สืบค้นเมื่อ 2012-07-29.
***แครชแบนดิคูต*** (อังกฤษ: Crash Bandicoot) เป็นวิดีโอเกมแพลตฟอร์มพัฒนาโดยทีมนอตีด็อก และจำหน่ายโดยโซนี่คอมพิวเตอร์เอ็นเตอร์เทนเมนต์ลงเครื่องเพลย์สเตชัน เกมถูกรวมในเกมฉบับรีมาสเตอร์ชื่อ *แครชแบนดิคูต เอ็นเซนทริโลจี* มีกำหนดวางจำหน่ายลงเครื่องเพลย์สเตชัน 4 ในปี ค.ศ. 2017

*แครชแบนดิคูต*เป็นเกมแรกในเกมชุด*แครชแบนดิคูต* เล่าเรื่องเกี่ยวกับตัวละครชื่อเดียวกับเกมที่ถูกวิวัฒนาการโดยด็อกเตอร์นีโอ คอร์เทกซ์ และลูกน้อง ด็อกเตอร์ไนตรัส บริโอ เนื้อเรื่องเล่าเกี่ยวกับแครช ขณะเขาต้องป้องกันไม่ให้บริโอและคอร์เทกซ์ใช้แผนยึดโลกได้ และช่วยเหลือคนรักชื่อ ทอว์นา แบนดิคูตเพศเมียที่ถูกวิวัฒนาการโดยบริโอและคอร์เทกซ์เช่นกัน

*แครชแบนดิคูต*ได้รับคำวิจารณ์โดยรวมในทางบวก โดยนักิจารณ์ยกย่องกราฟิกส์ของเกม และภาพของเกมที่เป็นเอกลักษณ์ แต่ตำหนิเรื่องการควบคุมตัวละครและไม่มีความแปลกใหม่ในฐานะเกมแพลตฟอร์ม เกมกำลังกลายเป็นหนึ่งในวิดีโอเกมที่ขายดีที่สุดบนเครื่องคอนโซล

การเล่น
-------

*แครชแบนดิคูต* เป็นเกมแพลตฟอร์มที่ผู้เล่นควบคุมตัวละคร แครช ที่เดินทางผ่านด่านหลายด่านตามลำดับที่เกมกำหนดเพื่อดำเนินเรื่อง แครชสามารถกำจัดศัตรูได้โดยกระโดดบนตัวมันหรือใช้ท่าหมุนตัวเพื่อทำให้ศัตรูกระเด็น แครชจะเสียพลังชีวิต หากถูกศัตรูโจมตีหรือสัมผัสกับอุปสรรคหรือตกลงไปในหลุม แครชสามารถป้องกันตนเองได้โดยสวมหน้ากากอาคุอาคุ ซึ่งปกป้องแครชจากการโจมตีครั้งเดียวหรืออุปสรรค (ยกเว้นหลุม หรืออุปสรรคที่ทำให้ตายทันที) แครชสามารถเก็บหน้ากากได้ครั้งละสองอัน หากเก็บอันที่สามได้ แครชจะมีพลังอมตะชั่วคราว เกมจะจบลงเมื่อผู้เล่นหมดพลังชีวิต โดยพลังชีวิตจะเก็บได้จากหาไอเทมพลังชีวิตหรือจากการเก็บผลวุมพา 100 ผล

ด่านทุกด่านจะมีกล่องไม้กระจัดกระจายไปทั่ว ส่วนใหญ่จะมีไอเทม เช่น ผลวุมพา และหน้ากากอาคุอาคุ ซึ่งกล่องทำลายได้โดยกระโดดทับหรือหมุนตัวให้โดนกล่อง นอกจากนี้ยังมีกล่องอื่น ๆ เช่น กล่องเช็กพอยต์ ที่ให้ผู้เล่นกลับมาเริ่มเล่นที่นั่นได้หลังเสียพลังชีวิต และมีกล่องระเบิด TNT ที่ระเบิดได้หากถูกทำลาย หรือนาฬิกาจับเวลาที่ทำงานเมื่อแครชกระโดดทับ กล่องบางชนิด เช่นกล่องเหล็ก เป็นกล่องที่มองไม่เห็น ทำให้ผู้เล่นต้องทำลายกล่องเครื่องหมายอัศเจรีย์เมื่อให้กล่องนั้นมองเห็น หากผู้เล่นผ่านด่านโดยทำลายกล่องครบทุกกล่องโดยไม่ตาย พวกวเขาจะได้รับอัญมณี อัญมณีสามารถเก็บได้ตามด่านลับหรือเส้นทางลับอัญมณีบางอันจำเป็นต้องเก็บเพื่อเข้าสู่ด่านใหม่ การเก็บอัญมณีในเกมทำให้ผู้เล่นพบฉากจบที่แท้จรืง หากผู้เล่นเก็บสัญรูปโบนัสได้มากพอ พวกเขาจะได้หายตัวเข้าสู่ด่านโบนัส ซึ่งจะให้ผู้เล่นบันทึกเกมได้โดยใช้การ์ดความจำหรือรหัสผ่าน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Naughty Dog - 30 Year Timeline". Naughty Dog. Sony Computer Entertainment. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-08-31. สืบค้นเมื่อ August 7, 2016.
2. ↑  "Checkpoint: Events and Software Releases". *Computer and Video Games*. No. 180. United Kingdom: EMAP. November 1996. p. 49.
3. ↑  Universal, p. 7
4. ↑  Universal, pp. 8-9
5. ↑  Universal, pp. 9-10
6. ↑  Universal, p. 12
7. ↑  Universal, p. 11
**วัดสาธุชนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแค อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดสาธุชนารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 แต่เนื่องด้วยที่ตั้งของวัดเป็นธรณีสงฆ์ของวัดเสด็จ ในปี พ.ศ. 2479 จึงได้ย้ายมาตั้งในสถานที่แห่งใหม่ ซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งของวัดโบราณชื่อว่า "วัดศาลาพวงมาลัย" อยู่ชายน้ำ ต่อมาจึงได้ย้ายจากสถานที่แห่งที่ 2 ลึกเข้าไปอีก คือ ที่ตั้งของวัดปัจจุบัน วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2485

อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้าง ได้แก่ อุโบสถประดิษฐานพระประธานในอุโบสถ ชื่อ *หลวงพ่อโต* สร้างเสร็จ เมื่อปี พ.ศ. 2546 ส่วนพระโบราณเก่าแก่องค์เล็ก แกะสลักจากศิลาแดง ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 45 นิ้ว สูง 61 นิ้ว ชื่อหลวงพ่อแดง ได้นำมาจากวัดหลวงญวนซึ่งร้างไปแล้ว (ปัจจุบันคือสถานที่ตั้งโรงเรียนท้ายหาด) หลวงพ่อแดงประดิษฐานอยู่ในอุโบสถเช่นเดียวกัน วิหารหลวงพ่อแดงผู้สร้างวัด มีกะโหลกหลวงพ่อสิน ซึ่งเผาไฟแล้วไม่ไหม้อยู่ในวิหารนี้ด้วย ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ โรงเรียนปริยัติธรรม และโรงเรียนประถมศึกษา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสาธุชนาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดสาธุชนาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
วิทยุรับ - ส่ง 2 ย่านความถี่ (ย่านความถี่ 2 เมตรและ 70 เซนติเมตร)
**ย่านความถี่ 70 เซนติเมตร** (อังกฤษ: 70-centimeter band)(คำว่า 70 เซนติเมตรเป็นความยาวคลื่นโดยประมาณของความถี่ 430.000 MHz ถึง 450.000 MHz) ย่านความถี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของแถบความถี่ UHF ซึ่งถูกจัดสรรให้กับกิจการวิทยุสมัครเล่น

กาจัดสรรความถี่
---------------

การจัดสรรความถี่ย่าน 70 เซนติเมตรจะแตกต่างกันแล้วแต่ภูมิภาคของโลก ในสหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย ตรินิแดดและโตเบโก
อนุญาตให้ใช้ตั้งแต่ 420 ถึง 450 MHz แต่สำหรับบางพื้นที่จะถูกจำกัดการใช้งาน เช่น แคนาดา ให้ใช้ในช่วง 430 ถึง 450 MHz ในประเทศอังกฤษให้ใช้ในช่วงความถี่ 430 ถึง 440 MHz ในสนธิสัญญาระหว่างประเทศของ สหรัฐอเมริกากับแคนาดาห้ามมิให้มีการใช้ความถี่ในช่วง 420 ถึง 430 MHz ในบริเวณ ในบริเวณ เหนือจากไลน์เอ (north of Line A) เก็บถาวร 2009-12-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน แต่สำหรับประเทศไทยอนุญาตให้ใช้ได้ตั้งแต่ความถี่ 435.000 ถึง 438.000 MHz **เฉพาะภาครับเท่านั้น**

รูปแบบการแพรกระจายคลื่น
-----------------------

ความถี่ย่าน 70 เซนติเมตร เป็นความถี่ที่ต่ำที่สุดของย่าน UHF ที่จัดสรรให้กับนักวิทยุสมัครเล่น แต่เป็นความถี่สูงสุดที่จะใช้การแพร่กระจายคลื่นแบบ ionospheric propagation ได้ การติดต่อแบบสะท้อนออโรรา จะมีความผิดเพื้ยนของสัญญาณสูง ระยะทางในการติดต่อสื่อสารจะน้อยกว่า ย่านความถี่ 2 เมตร และย่าน 1.35 เมตร การติดต่อแบบสะท้อนฝนดาวตก (Meteor scatter) จะทำได้ยากกว่าความถี่ที่ต่ำกว่า สัญญาณที่สะท้อนกลับมาจะอ่อน และมีช่วงระยะเวลาที่สั้นกว่า

อ้างอิง
-------

* The ARRL handbook for radio communications 2010
* เก็บถาวร 2009-12-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดท้ายย่าน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลาแดง อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง มีเนื้อที่ดินทั้งหมดจำนวน 35 ไร่ 3 งาน 92 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์อยู่ในความปกครองอีกจำนวน 9 แปลง มีเนื้อที่รวมทั้งสิ้น 59 ไร่ 3 งาน 7 ตารางวา

วัดท้ายย่านตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 เดิมเป็นวัดร้างมีเพียงวิหารเก่า 1 หลัง ต่อมาชาวบ้านท้ายย่านได้ร่วมกับหลวงปู่เทศ บูรณะขึ้นใหม่ แล้วตั้งชื่อวัดตามชื่อบ้านท้ายย่าน ว่า "วัดท้ายย่าน"

ภายในวัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญคือพระพุทธไสยาสน์ (พระนอน) นามว่า *พระพุทธไสยาสน์ปุนญญาภา* ภายในวิหารก็ยังพบรูปหล่อหลวงพ่อรอด อายุกว่า 100 ปี เป็นรูปหล่อโบราณลงรักดำทั้งองค์เนื้อปูนเก่าและรูปหล่อหลวงพ่อลาภคู่กันเป็นเนื้อปูนแต่มีรอยแตกอยู่บ้าง

วัดท้ายย่านมีเกจิดัง 4 รูป คือ หลวงปู่รอด หลวงพ่อลาภ หลวงพ่อบุญและหลวงพ่อทาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท้ายย่าน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดท้ายย่าน". กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด สำนักงานจังหวัดอ่างทอง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-01-26. สืบค้นเมื่อ 2022-06-08.
3. ↑  "วัดท้ายย่าน". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
**วัดสาขลา** [สา-ขฺลา] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านสาขลา ตำบลนาเกลือ อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งเป็นชุมชนบ้านสาขลา เป็นหมู่บ้านตั้งอยู่ริมปากแม่น้ำเจ้าพระยา ที่ไหลลงสู่ทะเลอ่าวไทย เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูสุนทรพัฒนกิจวิธาน (สันทาน ธมฺมสนฺทโน สกุลเดิม:อยู่ไสว) วัดสาขลาแห่งนี้มีทางเข้าลอดโบสถ์เป็นซุ้มพระราหูดูน่าเกรงขาม พระราหูนั้นแสดงถึงการปัดเป่าและป้องกันสิ่งชั่วร้าย

ประวัติ
-------

วัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2325 สันนิษฐานว่าชาวบ้านช่วยกันสร้างเมื่อคราวรบชนะพม่า แต่เดิมชุมชนบ้านสาขลา เป็นชุมชนเก่าแก่ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น เมื่อเกิดสงคราม 9 ทัพ รัชกาลที่ 1 ให้ผู้ชายไปเป็นทหาร เหลือแต่ผู้หญิงและคนชรา เมื่อทหารพม่าเดินทัพผ่านมา ชาวบ้านที่เหลือร่วมมือกันสู้พม่าอย่างกล้าหาญจนชนะได้ หมู่บ้านแห่งนี้จึงมีชื่อเรียกว่า *หมู่บ้านสาวกล้า* ก่อนจะเพี้ยนมาเป็น หมู่บ้านสาขลา เช่นในปัจจุบัน วัดสาขลาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อประมาณ พ.ศ. 2375

อาคารเสนาสนะ
------------

วิหาร ประดิษฐานพระพุทธรูปเก่าแก่หลายองค์ โดยเฉพาะหลวงพ่อโตที่สร้างมาพร้อมกับวัด เป็นพระพุทธรูปศิลปะสมัยอู่ทอง ปางมารวิชัย ส่วนอุโบสถ โดยรอบจะมีลูกนิมิตโบราณ 8 ลูก วางอยู่บนแท่นพญานาค 7 เศียร มีการขุดพบพระพุทธรูปใต้วิหารซึ่งตรงกับฐานองค์หลวงพ่อโต เป็นพระพุทธรูปศิลา ด้านบนเศียรเป็นฐานของหลวงพ่อโต ซึ่งเป็นอิฐก้อนใหญ่ที่นิยมใช้ในอดีต อีกหนึ่งจุดเด่นคือ พระปรางค์เอียง ตั้งอยู่บริเวณหน้าวัด ริมคลองสาขลา ซึ่งเกิดจากดินทรุดเมื่อร้อยกว่าปีก่อน

อ้างอิง
-------

1. ↑  หนุ่มลูกทุ่ง (6 ธันวาคม 2556). "สัมผัสประวัติศาสตร์ ดื่มด่ำธรรมชาติ ตามหาแผ่นดินที่หายไปใน "บ้านสาขลา"". *ผู้จัดการออนไลน์*. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "ความศักดิ์สิทธิ์ หลวงพ่อโต วัดสาขลา อ.พระสมุทรเจดีย์". *คมชัดลึก*. 16 กรกฎาคม 2558. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดท้ายเมือง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบัน พระครูศรีนนทการ (ชัยฤทธิ์ เตชสูโร ป.ธ.๖) เป็นเจ้าอาวาส

วัดท้ายเมืองสร้างและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2352 เจ้าพระยารัตนาธิเบศร์ (กุน) สมุหนายกในสมัยรัชกาลที่ 2 ท่านได้สร้างวัดพร้อมกัน 3 วัด คือ วัดหัวเมือง (ปัจจุบันเป็นวัดร้างในโรงพยาบาลพระนั่งเกล้า) วัดกลางเมือง (วัดกลางบางซื่อ) และวัดแห่งนี้ อย่างไรก็ดี ข้อมูลนี้มีความขัดแย้ง อีกแหล่งข้อมูลกล่าวว่า สมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมพระอนุรักษ์เทเวศร์ ทรงได้บูรณะวัดหลายแห่ง รวมถึงวัดท้ายเมืองด้วย

อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2352 มีฐานเป็นฐานสิงห์แบบมีบัวลูกแก้วอกไก่ เฉลียงเป็นฐานสิงห์ ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นทรงบันแถลง ภายในมีพระประธานพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีเจดีย์ย่อมุมไม้ยี่สิบรอบอุโบสถ รวมถึงมีกำแพงแก้วล้อมรอบ ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 พระประธานประจำศาลาการเปรียญปางสมาธิ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2477 อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาบำเพ็ญกุศล กุฏิสงฆ์ พระปรางค์ และรูปปั้นอดีตเจ้าอาวาส ใบเสมาเป็นแบบเสมานั่งแท่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  *กรมพระราชวังหลัง* (กรุงเทพฯ : อมรโปรดักส์, 2534. ที่ระลึกในงานพระราชทานเพลิงศพ พลตรี ม.ล. จวง เสนีวงศ์ 30 ก.ค. 2534). หน้า 151.
2. ↑  ปัทมา เจริญกรกิจ. "พระอุโบสถและพระวิหารสมัยอยุธยาตอนปลาย - รัตนโกสินทร์ตอนต้น ในพื้นที่คลองอ้อมนนท์ จังหวัดนนทบุรี" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 35.
3. ↑  "วัดท้ายเมือง". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดธรรมนิมิตต์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านสวน อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี มีเนื้อที่ประมาณ 110 ไร่

วัดธรรมนิมิตต์ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2484 โดยนายธรรมนูญ สิงคารวนิช อยู่บ้านซอยท่าเรือ อำเภอเมืองชลบุรี เป็นผู้มอบที่ดินถวายสร้างวัด จำนวน 21 ไร่ 2 งาน 71 วา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิ หอระฆัง อาคารเรียนปริยัติธรรมของวัด และอาคารที่ใช้เป็นโรงเรียนที่วัด 1 หลัง พระครู นิมิตต์ ธรรมานุรักษ์ เป็นเจ้าอาวาสวัดธรรมนิมิตต์จัดเป็นวัดปฏิบัติวิปัสนากรรมฐานเป็นนักเรียนบาลีอภิธรรม นักเรียนของพระภิกษุสงฆ์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ *พระพุทธมงคลนิมิตต์* เป็นพระพุทธรูปคอนกรีตองค์ใหญ่ประดับด้วยกระเบื้องโมเสก ปางประทับเรือ หรือประทับนั่งบนบัลลังก์ห้อยพระบาท พระหัตถ์ซ้ายวางคว่ำบนพระเพลา พระหัตถ์ขวาห้องอยู่ข้างพระองค์ โดยมีขนาดความสูง 34 เมตร ตั้งอยู่เชิงเขา และบนยอดเขายังเป็นจุดชมทัศนียภาพของชลบุรี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดธรรมนิมิตต์". สนุก.คอม.
2. ↑  "วัดธรรมนิมิตต์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดธรรมนิมิตต์". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**วัดสันริมปิง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลริมปิง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 งาน 42 ตารางวา ปัจจุบันเจ้าอาวาส คือ พระอธิการสว่าง อาภสฺสโร เริ่มรับตำแหน่งเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2541

วัดสันริมปิงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2176 เดิมเป็นวัดร้าง เป็นสัน เป็นป่าไม้ไผ่ และมีต้นไม้นาน ๆ ชนิดหนาทึบ หมู่บ้านนี้ก็มีไม่กี่หลังคาเรือน ไปมาหาสู่กันก็แสนลำบาก เพราะไม่มีถนน ต่อมาครูบาเตชะ (เต๋จ๊ะ) ได้มาอยู่จำพรรษา ได้สร้างอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ขึ้น และตั้งชื่อวัดว่า "วัดสันริมปิง" เพราะอาศัยว่าวัดอยู่ใกล้แม่น้ำปิง ชาวบ้านเรียกว่า **วัดท่าบ้านสัน** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2217 นอกจากนี้มีโรงเรียนประชาบาล สถานีอนามัยศูนย์โภชนาการเด็กก่อนเกณฑ์ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2525 ในสมัยของพระอธิการสวิง สิริมงคโล ตั้งอยู่ในบริเวณวัด และได้ใช้สถานที่เป็นที่จัดประชุมเกษตรตำบล อบรมกรรมการพัฒนาหมู่บ้าน และประชุมสมาชิกธนาคารเกษตร 

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถหลังเดิมตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าวัดได้ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ได้รื้อถอนแล้วมาสร้างใหม่และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547 วิหาร ศาลาการเปรียญ และศาลาบาตร ปูชนียวัตถุมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสน พระสิงห์ 1 พระทองสำริด หีบที่เก็บคัมภีร์พื้นเมือง และเจดีย์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* ครูบาเตชะ (เต๋จ๊ะ) กิจฺจสาโร พ.ศ. 2176–2225
* ครูบาปินตา ขนฺติธโร พ.ศ. 2225–2275
* พระอธิการอ้าย อินฺทวํโส พ.ศ. 2275–2321
* พระอธิการเฮือน ธมฺมทินฺโน พ.ศ. 2321–2368
* พระอธิการก๋อง กตปุญฺโญ พ.ศ. 2368–2410
* พระอธิการปัน ทนันชัย พ.ศ. 2410–2465
* พระอธิการเสาร์ สุริโย พ.ศ. 2465–2505
* พระอธิการพรหม อินทนฺนโท พ.ศ. 2505–2510
* พระอธิการเสน่ห์ สุภาจาโร พ.ศ. 2510–2521
* พระอธิการอุดม ธมฺมวิจาโร พ.ศ. 2521–2523
* พระอธิการสนั่น ธีรปญฺโญ พ.ศ. 2523–2525
* พระครูสุเมธวรวัฒน์ สุเมธี ตั้งแต่ พ.ศ. 2525 เป็นต้นมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสันริมปิง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดสันริมปิง". เทศบาลตำบลริมปิง.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดสันริมปิง**
**วัดท่าเกวียน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านคูวังแดง ตำบลคลองข่อย อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 30 ไร่

ประวัติ
-------

ในอดีต หลวงปู่เอี่ยม ปฐมนาม เจ้าอาวาสวัดสพานสูง ได้เดินทางไปโปรดญาติโยมทางบ้านระแหงและบ้านหน้าไม้ (ปัจจุบันอยู่ในอำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี) ระหว่างทางจะผ่านบริเวณท่าน้ำที่ซึ่งชาวบ้านนำเกวียนขนของมาขายพ่อค้าที่จอดรอซื้อริมคลองบ้านแหลม (ปัจจุบันคือคลองพระอุดม) เป็นประจำ บริเวณนั้นมีกกขนากและปรือขึ้นอยู่หนาแน่น และอยู่ห่างจากวัดสพานสูงพอสมควร ท่านได้สร้างศาลาเล็ก ๆ หลังหนึ่งเป็นที่พักและฉันเพล 

ต่อมานายทอง ใจเย็น, นายบุญยักษ์และนายบุญโต้ง ปานเฟื่อง, นายบุญปลูก เรืองฉาย, นายอ่อง, นายชุ่ม, นายพุฒ, นายแสน และนางน้อย ได้ร่วมกันสร้างกุฏิถวาย จากนั้นยังได้สร้างศาลาเล็ก ๆ มุงด้วยสังกะสีขึ้นอีกหลังหนึ่งสำหรับชาวบ้านที่มาทำบุญ ที่ดินที่ปลูกสร้างเป็นที่ของนายบุญยักษ์ประมาณ 18 ไร่ อยู่ใกล้กับที่ชุมนุมเกวียนสินค้าริมน้ำ ประชาชนจึงเรียกชื่อวัดว่า "วัดท่าเกวียน" มาจนถึงปัจจุบัน เจ้าอาวาสรูปที่ 3 ได้ขออนุญาตสร้างวัดอย่างเป็นทางการ หลังจากนั้นพระครูพุฒินนทคุณได้บูรณปฏิสังขรณ์สืบต่อมา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2443

อาคารเสนาสนะ
------------

บริเวณที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มติดกับคลองพระอุดม ภายในวัดมีอาคารและเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 18.50 เมตร ลักษณะทรงไทย หลังคาสามชั้น ก่อสร้างด้วยอิฐปูน มีช่อฟ้าใบระกา หลังคามุงกระเบื้องเคลือบ ภายในประดิษฐาน *หลวงพ่อองค์ดำ* เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 40 นิ้ว ลักษณะศิลปะเชียงแสนตอนปลาย หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญซึ่งมีช่อฟ้าใบระกา และกุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตและไม้ ทรงไทยและมนิลา หลังคามุงกระเบื้อง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์ผล
* พระอาจารย์สงวน
* พระอธิการคง
* พระอธิการเพชร
* พระอธิการแก้ว
* พระอธิการบุญชู
* พระอธิการทองใบ
* พระครูพุฒินนทคุณ (หลุย)
* พระอธิการบุญยิ่ง สีลวิสุทโธ
* พระครูใบฎีกา เตือน สญฺญจิตฺโต
* พระอธิการอำนาจ ปิยธมฺโม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท่าเกวียน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  ก้อง กังฟู. "หลวงพ่อดำ...พลังต้านฝนตำนานศักดิ์สิทธิ์...วัดท่าเกวียน". ไทยรัฐ.
3. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 421–422. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดสัมปทวน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน ในตำบลวัดแค อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

วัดสัมปทวนตั้งเมื่อ พ.ศ. 2439 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2521 ชื่อของวัดตั้งชื่อตามสถานที่ตั้ง คือตำบลสัมปทวน กล่าวกันว่า บริเวณนี้มีแม่น้ำที่ไหลขึ้นไหลลงอย่างแรง ชาวบ้านหลายคนที่ตั้งบ้านเรือนอาศัยอยู่ริมแม่น้ำท่าจีนหลายคน ได้พบเห็นเกศของพระพุทธรูปลอยโผล่ขึ้นเหนือน้ำมา 3 เกศ ลำตัวจมอยู่ใต้น้ำโดยมีเชือกผูกติดกันมาทั้ง 3 องค์กลับไม่ไหลไปตามน้ำ กลับไหลทวนกระแสน้ำขึ้นมาวนเวียนอยู่ตรงวัดสัมปทวน รุ่งเช้าชาวบ้านจึงช่วยกันนำพระทั้ง 3 องค์ ขึ้นมาจากน้ำ แต่กลับดึงไม่ขึ้น ดึงไปดึงมาเชือกที่ผูกไว้กับองค์พระก็ขาดสะบั้นลง และพระทั้ง 3 องค์ ก็ได้จมหายไปตามกระแสน้ำไหล โดยที่ไม่มีผู้ใดใดพบเห็นอีก นับจากนั้นชาวบ้านจึงเรียกบริเวณนี้ว่า *สามพระทวน* ซึ่งต่อมาเปลี่ยนมาเป็น "สัมปทวน"

ทางวัดได้ให้ราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินของวัด คือ โรงเรียนวัดสัมปทวน (โพธิ์ราษฎร์ประสาท) ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2460 วัดยังประดิษฐาน *หลวงพ่อศิลาแลง*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสัมปทวน". องค์การบริหารส่วนตำบลวัดแค.
2. ↑  "วัดสัมปทวน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**จุลยุทธการวงศ์ ผูก 2 พงศาวดารกรุงศรีอยุธยา** เป็นคัมภีร์ภาษามคธว่าด้วยพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา เหตุที่เรียกว่าผูก 2 เพราะเดิมมีจำนวน 2 ผูก แต่ต้นฉบับที่เหลือมีอยู่ผูกเดียวคือผูกที่ 2 เชื่อว่าผู้แต่งคือ สมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แปลเป็นภาษาไทยโดยพระญาณวิจิตร (สิทธิ โลจนานนท์) เมื่อ พ.ศ. 2462 พิมพ์ครั้งแรกในหนังสืองานพระราชทานเพลิงศพนายพลโท พระยาพหลโยธิน รามินทรภักดี (นพ พหลโยธิน) ปีวอก พ.ศ. 2463

การค้นพบต้นฉบับ เมื่อ พ.ศ. 2460 ที่วัดพระเชตุพน พบหนังสือพลัดติดตู้ตามกุฏิ พระยาปริยัติธรรมธาดา (แพ ตาละลักษมณ์) ได้เข้าไปตรวจดูว่ามีหนังสือใดที่แปลกแตกต่างจากหอพระสมุดบ้าง ในครั้งนี้ได้พบมหายุทธการวงส์มีจำนวน 4 ผูก รวมถึงได้พบจุลยุทธการวงศ์จำนวน 1 ผูก

เนื้อหาเกี่ยวกับราชตระกูลพระเจ้าอู่ทอง เช่นเรื่องเมืองไตรตรึงษ์ เมืองเทพนคร เรื่องท้าวแสนปม และพระราชกรณียกิจการเมืองของกษัตริย์แต่ละพระองค์อย่างสังเขปจนถึงสมัยของสมเด็จพระอินทราชา (พ.ศ. 1999)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "จุลยุทธการวงศ์". นามานุกรมวรรณคดีไทย.
2. ↑  สมเด็จพระวันรัตน (วัดพระเชตุพน). "จุลยุทธการวงศ์ ผูก ๒ พงศาวดารกรุงศรีอยุธยา". โรงพิมพ์มิตรสยาม.
3. ↑  รสิตา สินเอกเอี่ยม. "การศึกษาวัฒนธรรมการสร้างสรรค์งานสถาปัตยกรรมไทยจากพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 26.
**วัดท่าโพธิ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดไชยา อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดท่าโพธิ์ หรือ **วัดใหม่ท่าโพธิ์** ไม่ปรากฏว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่เป็นวัดร้างจนถึง พ.ศ. 2496 ก่อนที่จะรวมวัดท่าโพธิ์เข้ากับวัดใหม่ชลธารที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนนแล้วเรียกว่า "วัดท่าโพธิ์" อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1425 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1575 สถาปัตยกรรมที่หลงเหลืออยู่ สันนิษฐานว่าสร้างราวพุทธศตวรรษที่ 24–25

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่ได้รับการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2497 อุโบสถมีมุขประเจิดยื่นออกทั้งหน้าหลัง บริเวณหน้าบันเรียบไม่มีลาย โดยรอบทั้ง 8 ทิศ มีใบเสมาทั้งเก่าและใหม่อยู่รวมกัน โดยใบเสมาใหม่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2499 เครื่องบนมีลักษณะเช่นเดียวกับวัดจำปา ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยทำจากหินทรายแดงเป็นพระประธาน ด้านหลังอุโบสถมีเจดีย์ 4 องค์ ทั้งองค์ที่ยังสมบูรณ์และชำรุด โดยองค์ที่ยังเหลือเค้าโครงนั้นเป็นเจดีย์ทรงปราสาท และมีศาลาการเปรียญ และหอไตร นอกจากนั้นยังพบแผ่นหินที่สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นป้ายหลุมศพของชาวจีน 1 ชิ้น และชิ้นส่วนหินทรายเป็นแท่งกลมยาวอีก 2 ชิ้น

ส่วนวัดใหม่ชลธารที่ถูกยุบรวม พบโบราณวัตถุ เช่น องค์และฐานเทวรูป ศิลา 3 องค์ เศียรเทวรูปศิลา 1 เศียร วัดตั้งติดกับโรงเรียนสารภีอุทิศ มีอาคารกุฎิไม้บริเวณที่เคยพบโบราณวัตถุถูกทำลายหมดแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท่าโพธิ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ไชยาน่าชม : วัดท่าโพธิ์".
3. ↑  "วัดท่าโพธิ์". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**วัดปริวาสราชสงคราม** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในแขวงบางโพงพาง เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันวัดปริวาสมีแหล่งท่องเที่ยวภายในวัดมากมายที่ขึ้นชื่อระดับประเทศ เช่น โบสถ์ประติมากรรมปูนปั้นเบญจรงค์ โดยเป็นงานศิลปะนานาชาติร่วมสมัยประกอบด้วยภาพเทพเจ้า เทวดานางฟ้า ฤาษี ยักษ์มารสรรพสัตว์ต่าง ๆ จนถึงตัวละครสำคัญ เช่น รามเกียรติ์ สามก๊ก มังกรหยก คาวบอย ไวกิง กษัตริย์อาเธอร์ ฟาโรห์ ซามูไร อินเดียนแดง

ประวัติ
-------

วัดปริวาสราชสงคราม เดิมชื่อ **วัดปริวาส** สันนิษฐานว่าสร้างราวปลายกรุงศรีอยุธยาถึงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เดิมเป็นเพียงสำนักสงฆ์หรือวัดเล็ก ๆ อยู่กลางสวน ไม่ทราบนามผู้สร้าง ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 2–3 มีหลักฐานว่า พระยาเพชรพิชัย (เกษ) และพระยาราชสงคราม (ทัต) ร่วมกันเป็นแม่กองงานได้รับมอบหมายในการสร้างพระนครเขื่อนขันธ์ (พระประแดง) รวมถึงวัดต่าง ๆ หลายวัด เช่น วัดไพชยนต์พลเสพย์ราชวรวิหารและวัดโปรดเกศเชษฐาราม แล้วจึงเห็นว่ามีวัดปริวาสที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำมีสภาพทรุดโทรม จึงได้นำวัสดุที่เหลือมาทำการบูรณะใหม่จนสวยงามแล้วตั้งชื่อว่า วัดปริวาสราชสงคราม ตามบรรดาศักดิ์ของท่านลงท้ายชื่อวัดนี้ด้วย

ในปี พ.ศ. 2551 เนื่องจากวัดแห่งนี้ตั้งติดริมน้ำ อุโบสถและวิหารหลังเดิมมีความทรุดโทรมจากดินทรุด เจ้าอาวาสจึงสร้างอุโบสถหลังใหม่พร้อมทั้งวิหารและวิหารคด บริเวณพื้นที่ด้านในไม่ติดริมน้ำ โดยวิหารและอุโบสถหลังใหม่มีความแปลกตาในเชิงสถาปัตยกรรมที่ฉีกจากแนวดั้งเดิมเป็นอย่างมาก

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถ วิหาร และวิหารคดหลังใหม่ มีความแปลกตาในเชิงสถาปัตยกรรมที่ฉีกจากแนวดั้งเดิมเป็นอย่างมาก เช่น ภายนอกวิหาร วิหารบริเวณคันทวยมีรูปปั้นนักรบโบราณหลายเชื้อชาติ และเทวดาชาติต่าง ๆ รูปปั้นเดวิด เบคแคม เป็นดินปั้นขนาด 24 นิ้ว ปิดทองตั้งอยู่บนฐานพระ คู่กับ รูปปั้นเทวดา ส่วนภายในผนังด้านในประดับประดาเครื่องเบญจรงค์ หินสีและอัญมณีต่าง ๆ ทำเป็นจิตรกรรมฝาผนังซึ่งไม่มีลายซ้ำกันเลย ส่วนยอดช่อฟ้าของอุโบสถหลังนี้เป็นรูปดอกบัวบาน สร้างด้วยทองคำหนักกว่าหนึ่งกิโลกรัม ทั้งวิหารและอุโบสถหลังใหม่ คาดว่าใช้งบประมาณในการก่อสร้างรวมกว่า 250 ล้านบาท

ด้านนอกและภายในอุโบสถ นำศิลปะร่วมสมัยมาใช้ประดับตกแต่ง อย่างตัวการ์ตูน บุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ ทั้งสไปเดอร์แมน ซูเปอร์แมน มิกกี้เม้าส์ ผู้เฒ่าเต่า และหมีพูห์ เป็นต้นโดยไม่ได้ทิ้งแนวคิดหลักเกี่ยวกับความเชื่อเรื่องเขาพระสุเมรุ พุทธปรัชญาที่มีในไตรภูมิ รวมถึงอดีตชาติของพระพุทธเจ้าที่ยังคงอยู่ผสมผสานกัน ภายในอุโบสถประดิษฐาน *พระพุทธสุโขทัย* พระประธานในอุโบสถ โดยมีอายุเก่าแก่กว่า 700 ปี

วัดมีมณฑปหลวงพ่อวงษ์ ลานบุญ-แสวงธรรม โบสถ์น้อยซึ่มีรอยพระบาทจำลองที่สร้างขึ้นเมื่อปี 2465 และลูกนิมิตที่ทำขึ้นสมัยหลวงพ่อวงษ์ (*พระครูขันตยาภิราม* หรือ *หลวงพ่อวงษ์ วังสปาโล*) มีภายในศาลาเฉลิมพระเกียรติ 50 พรรษา และวังปลาเฉลิมพระเกียรติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปริวาสราชสงคราม". *สำนักงานเขตยานนาวา*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-02-18. สืบค้นเมื่อ 2020-09-02.
2. ↑  "วัดปริวาสราชสงคราม". *หอสมุดวังท่าพระ สำนักหอสมุดกลาง ม.ศิลปากร*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-04. สืบค้นเมื่อ 2020-09-02.
3. 1 2  ""วัดปริวาสราชสงคราม" ยลงานศิลป์ปูนปั้นการ์ตูนร่วมสมัยงดงามแปลกตา". *ผู้จัดการออนไลน์*. 16 กรกฎาคม 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
เครื่องบินโบอิง 747 เอสพีของออสเตรเลียเอเชียแอร์ไลน์ที่ท่าอากาศยานเพิร์ท กลางคริสต์ทศวรรษ 1990
**ออสเตรเลียเอเชียแอร์ไลน์** (อังกฤษ: Australia Asia Airlines; จีน: 澳亞航空公司; พินอิน: *Àoyà Hángkōng Gōngsī*) เป็นสายการบินและบริษัทลูกของควอนตัสที่ดำเนินการเส้นทางระหว่างออสเตรเลียและไต้หวัน เนื่องจากปัญหาทางการเมืองเกี่ยวกับสถานะของจีนและไต้หวัน โดยสายการบินประจำชาติที่เดินทางไปยังสาธารณรัฐประชาชนจีนจะไม่ได้รับอนุญาตให้เดินทางไปไต้หวัน

ฝูงบินของออสเตรเลียเอเชียแอร์ไลน์ประกอบด้วยเครื่องบินโบอิง 747 เอสพี 2 ลำ และโบอิง 767 1 ลำ ซึ่งโอนมาจากฝูงบินของควอนตัสและทาสีใหม่ โดยไม่มีธงชาติออสเตรเลีย และรูปจิงโจ้ที่หางเปลี่ยนเป็นแถบริบบิ้นแทน รหัสเดิมของออสเตรเลียเอเชียแอร์ไลน์คือ **IM** ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็น **QF** ใน พ.ศ. 2537

ออสเตรเลียเอเชียแอร์ไลน์ปิดตัวลงใน พ.ศ. 2539 หลังจากควอนตัสแปรรูปเป็นเอกชนโดยสมบูรณ์ ทำให้สามารถดำเนินการบินไปยังไต้หวันได้เอง เครื่องบิน 3 ลำของออสเตรเลียเอเชียแอร์ไลน์จึงกลับไปประจำฝูงบินของควอนตัสตามเดิม

ดูเพิ่ม
-------

* บริติชเอเชียแอร์เวย์
* เจแปนเอเชียแอร์เวย์
* แอร์ฟรานซ์อาซีย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Expanding Overseas...and at Home". Qantas. 25 May 2004. สืบค้นเมื่อ 7 January 2013.
2. ↑  Robert Storey (1998), *Taiwan*, Lonely Planet, p. 166, ISBN 978-0-86442-634-5
3. ↑  "Australia Asia Airlines Fleet | Airfleets aviation". Airfleets.net. สืบค้นเมื่อ 7 January 2013.
4. ↑  "VH-OGA Boeing 767". Aussieairliners.org. สืบค้นเมื่อ 7 January 2013.
5. ↑  "Australia Asia Airlines Fleet Details and History – Planespotters.net Just Aviation". Planespotters.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-08-13. สืบค้นเมื่อ 7 January 2013.
ハイダイナミックレンジイメージ ภาพช่วงพลวัตสูง
**ภาพช่วงพลวัตสูง** (high dynamic range image, HDRI) คือภาพที่มีช่วงพิสัยของความสว่างสูง โดยทั่วไปจะใช้กับภาพดิจิทัล

ภาพรวม
------

ภาพช่วงพลวัตสูงมีพิสัยความสว่างที่กว้างและสามารถแสดงความสว่างที่แท้จริงได้ ดังนั้นจึงใช้ในการจำลองแสงส่องสว่างภายในคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ (3DCG) วิดีโอเกม และอื่น ๆ

รูปแบบภาพช่วงพลวัตมาตรฐาน (standard dynamic range, SDR) ซึ่งไม่ใช่ภาพช่วงพลวัตสูงได้รับการออกแบบให้มีข้อมูลความมืดสว่างและสีเพียงพอสำหรับการแสดงบนจอภาพหลอดรังสีแคโทด (CRT) ดังนั้นเดิมทีมักใช้ปริภูมิสีแบบ sRGB (แกมมาประมาณ 2.2, ความสว่างจุดดำ 1cd/m2, ความสว่างจุดขาว 80cd/m2) หรือปริภูมิสี Rec. 709 (แกมมา 2.4, ความสว่างจุดขาว 100cd/m2) ในปี 1998 อะโดบีได้เปิดตัวปริภูมิสีอะโดบีอาร์จีบีซึ่งมีช่วงพลวัตที่กว้างขึ้น (แกมมาประมาณ 2.2, ความสว่างจุดดำ 0.5557 cd/m2, ความสว่างจุดขาว 160 cd/m2) สำหรับใช้ได้ภายในอะโดบี โฟโตชอป และต่อมาปริภูมิสีนี้จึงได้กลายเป็นมาตรฐานในอุตสาหกรรมการพิมพ์ นอกจากนี้แล้ว ข้อมูลภาพช่วงพลวัตสูงยังสามารถบรรจุลงในรูปแบบภาพช่วงพลวัตมาตรฐานได้ด้วยวิธีการต่าง ๆ เช่น โทนแมปพิง หรือ เอกซ์โพเชอร์ฟิวชัน เป็นต้น

ในทางกลับกัน ในการสร้างภาพทางสถาปัตยกรรมและคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติจำเป็นต้องบันทึกความสว่างและความมืดให้ได้เหมือนในโลกแห่งความเป็นจริง (ตั้งแต่กลางคืนที่มืดมิดไปจนถึงกลางแสงแดด) เพื่อสร้างความสว่างจริงบนคอมพิวเตอร์ ดังนั้นจึงได้มีการพัฒนารูปแบบไฟล์หรือซอฟต์แวร์ต่าง ๆ ขึ้น เช่นไฟล์ เรเดียนซ์เอชดีอาร์ (\*.hdr) สำหรับใช้ในซอฟต์แวร์จำลองการจัดแสง เรเดียนซ์ แม้ว่ารูปแบบเรเดียนซ์ เอชดีอาร์จะใช้ค่าเป็นจำนวนจุดลอยตัว แต่เลขชี้กำลังนั้นใช้ร่วมกันโดย 3 สี แดง (R) / เขียว (G) / น้ำเงิน (B) (วิธี RGBE) ดังนั้นจึงมีปัญหาด้านความเที่ยงตรง ในขณะที่รูปแบบไฟล์ TIFF รองรับภาพ 32 บิต แต่มีข้อเสียคือขนาดไฟล์ใหญ่ บริษัทอินดันเทรียลไลต์ & เมจิก (ILM) ได้พัฒนารูปแบบไฟล์ภาพใหม่คือ OpenEXR ขึ้นสำหรับภาพ 16 บิต และเปิดตัวเป็นโอเพ่นซอร์สในปี 1999 ต่อมาอะโดบีได้ขยายการใช้งาน TIFF เพื่อรองรับภาพ 16 บิตที่เทียบเท่ากับ OpenEXR

อ้างอิง
-------

1. 1 2  sRGB インターナショナル・カラー・コンソーシアム
2. 1 2  BT.709 インターナショナル・カラー・コンソーシアム
3. 1 2 3  Adobe RGB（1998） インターナショナル・カラー・コンソーシアム
4. ↑  『The HDRI Handbook 2.0: High Dynamic Range Imaging for Photographers and CG Artists』 P.73 Christian Bloch 2013年1月14日 ISBN 978-1-937538-16-3
5. ↑  Adobe Photoshop TIFF Technical Note 3 P.2 2005年4月8日
**วัดท้าวบุญเรือง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านแหวน อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่

วัดท้าวบุญเรืองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2235 ตามแบบประวัติวัดแจ้งว่าสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2357 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550 โดยมีท้าวบุญเรืองเป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด สันนิษฐานว่าท้าวบุญเรืองอาจเป็นพระโอรสพระเจ้าติโลกราช หากสันนิษฐานตามนี้วัดอาจสร้างในช่วง พ.ศ. 2000 หรืออาจเป็นวัดที่ตั้งชื่อตามผู้ปกครองแขวงแม่ท่าช้าง ที่มียศและชื่อว่า ท้าวบุญเรือง เพราะในบริเวณใกล้เคียงปรากฏชื่อวัดที่มีคำนำหน้าว่าท้าวจำนวน 3 วัด อีกสองวัดคือ วัดท้าวคำวังและวัดท้าวผายู (วัดผาสุการาม)

วัดท้าวบุญเรืองเป็นสำนักเรียนพระปริยัติธรรม (ภาษาบาลี) ในยุคที่ครูบาอินถา อริยะ เป็นเจ้าอาวาสวัด (พ.ศ. 2430–2493) วัดท้าวบุญเรืองได้จัดเก็บคัมภีร์ใบลานอักษรธรรมล้านนาจำนวน 10 หีบ ไว้ที่หอไตรหลังใหม่ซึ่งย้ายมาจากหอไตรกลางน้ำที่อยู่หน้าวัด วัดมีโบราณวัตถุบางส่วนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุและศิลปวัตถุอย่างสัตตภัณฑ์ ธรรมาสน์ และพระพุทธรูปปางมารวิชัย ชนิดสำริด 3 องค์

วิหารก่ออิฐฉาบปูน โครงสร้างไม้ หลังคาเป็นทรงจั่วมีการซ้อนชั้นของหลังคาด้านหน้าสองชั้น หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาหรือแป้นเกล็ด (หลังคาแผ่นไม้) บริเวณหน้าวิหารมีท้าวเวสสุวรรณ ภายในวิหารมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ส่วนบริเวณด้านหลังวิหารเป็นเจดีย์รูปแบบล้านนาที่รับเอาอิทธิพลจากสุโขทัยและพุกาม ป็นเจดีย์ทรงกลมเป็นฐานสูงสี่เหลี่ยมย่อเก็จ เน้นชั้นมาลัยเถาที่ขยายใหญ่ขึ้น ยกสูงขึ้น องค์ระฆังถูกลดความสำคัญลงจนเหลือขนาดเล็ก มีบัวรัดรอบองค์ระฆังตามแบบพุกาม บัลลังก์ย่อเหลี่ยม

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูบาคันธา พ.ศ. 2347–2405
* พระครูบาสุวรรณ พ.ศ. 2405–2430
* เจ้าอธิการอินถา อริยะ พ.ศ. 2430–2493
* พระครูประโชติบุญรักษ์ (จันทร์ จิรฏฐิโก) พ.ศ.2483–2527
* พระครูกิตติพัฒนโสภณ (บุญรัตน์ นิภาธโร) พ.ศ. 2527–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ทำบุญวัดท้าวบุญเรือง หางดง เชียงใหม่". เชียงใหม่นิวส์.
2. ↑  ปรัชญา โสภณปัญโญ (มกราคม–มิถุนายน 2564). "ศาสนวัตถุและศาสนสถานสำคัญของวัดท้าวบุญเรืองตำบลบ้านแหวน อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่". *วารสารข่วงผญา*. **15** (1). `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑  "วัดท้าวบุญเรือง". เทศบาลตำบลบ้านแหวน.
**วัดปากเหมือง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลขัวมุง อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ อยู่ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ประมาณ 18 กิโลเมตร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน 56 ตารางวา โฉนดเลขที่ 45251 ปัจจุบันมีพระครูสมุห์วรฉัตร สุจิตฺโต ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดปากเหมืองมีชื่อปรากฏในใบลาน เป็นตัวหนังสือพื้นเมือง เขียนว่า **วัดปากเหมือง แก้วกว้าง ท่าช้าง ป่ายางชุม** ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดปากเหมือง" สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างมาเป็นเวลาประมาณ 700 กว่าปี ตามหลักฐานการค้นพบโบราณวัตถุที่มีศรัทธาสร้างถวายไว้กับวัด ส่วนผู้สร้างวัดเป็นผู้ใดไม่ทราบ แต่ที่ชื่อว่า "วัดปากเหมือง" เพราะบริเวณวัดมีลำเหมืองใช้ในการเกษตรอยู่บริเวณด้านข้างและด้านหน้า เหมืองนี้เป็นเขตติดต่อที่ใช้ในจังหวัดเชียงใหม่และลำพูน จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2547

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปากเหมือง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดปากเหมือง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-23. สืบค้นเมื่อ 2021-10-15.
3. ↑  "วัดปากเหมือง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.