recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ganesha idol in Lalbaug, India

**ลาลบาคจาราชา** (อักษรโรมัน: Lalbaugcha Raja; ราชาแห่งลาลบาค) เป็นเทวรูปพระคเณศประดิษฐานเพื่อให้สาธารณชนบูชาในย่านลาลบาคในนครมุมไบ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ในระหว่างเทศกาลคเณศจตุรถี เทวรูปจะประดิษฐานเพื่อ *ทรรศน* (*darsan*) แก่สาธุชนนาน 11 วัน ก่อนที่จะอัญเชิญลงละลายน้ำทะเลอาหรับตรงคิรคาวจาวปัตตี ในวันคเณศวิสารชน หรืออนันตจตุรเทศี

เชื่อกันว่าเทวรูปพระคเณศองค์นี้เป็น *นวสาจา คณปติ* (*Navasacha Ganpati*, มราฐี: नवसाचा गणपती แปลว่า "ผู้ซึ่งประทานพรให้ชนทั้งปวงสำเร็จ") และมีผู้มาสักการะมากกว่า 1.5 ล้านคนต่อวันในระหว่างสิบวันที่ประดิษฐานในช่วงเทศกาลคเณศจตุรถี

ในปี 2023 การประดิษฐานเทวรูปพระคเณศนี้ได้ปฏิบัติสืบเนื่องมาเป็นปีที่ 90 การปฏิบัตินี้ในเทศกาลคเณศจตุรถีมียกเลิกไปครั้งเดียวคือปี 2020 ในช่วงการระบาดของโควิด-19 และผู้จัดหันไปรณรงค์เกี่ยวกับการป้องกันไวรัสชดเชย

เทวรูปพระคเณศนี้ประดิษฐานบน *มณฑล* ซึ่งเดิมทีรู้จักในขื่อ สารวชนิกคเณศโหตสวมณฑล ลาลบาค ('Sarvajanik Ganeshotsav Mandal, Lalbaug') สร้างขึ้นในปี 1934 ที่ตลาดลาลบาคโดยชาวประมงในชุมชนชาวโกลี

ว่ากันว่าสร้างขึ้นตามคำสาบานของพ่อค้าแม่ค้าและชาวประมงที่เดิมเคยทำมาหากินในบริเวณตลาดเปรุจาวล์ (Peru Chawl) ที่ต่อมาถูกปิดตัวลงในปี 1932 พวกเขาได้สวดอ้อนวอนพระคเณศและสาบานว่าหากมีการสร้างตลาดถาวรขึ้นที่นี่ จะสร้างมณฑลขึ้นถวาย ภายใต้ความช่วยเหลือของกุวารจี เชฐาภาอี ชาห์ (Kuwarji Jethabhai Shah) และคณะ เจ้าของที่ดิน ราชาบาอี ตัยยพาลี (Rajabai Tayyabali) ได้มอบที่ดินส่วนหนึ่งสำหรับสร้างตลาดขี้น พ่อค้าและชาวประมงจึงสร้างเทวรูปพระคเณศขึ้นเพื่อถวายบูชา ประดับด้วยเครื่องทรงประดุจชาวประมง 

ผู้ดูแลของมณฑลนี้สืบทอดโดยตระกูลเดียวมาแปดทศวรรษ คือตระกูลกัมพลิ (Kambli family)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Ganesh Chaturthi 2019: Here's why Lalbaugcha Raja is so popular". *www.indulgexpress.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 15 ตุลาคม 2019.
2. ↑  "Ganesh Chaturthi 2023: Lalbaugcha Raja First Look Unveiled". *IndiaTimes* (ภาษาIndian English). 16 กันยายน 2023. สืบค้นเมื่อ 20 กันยายน 2023.
3. ↑  "This Ganesh Utsav, no Lalbaugcha Raja, 10-day Covid campaign instead". *The Indian Express* (ภาษาอังกฤษ). 2 กรกฎาคม 2020. สืบค้นเมื่อ 4 สิงหาคม 2021.
4. ↑  "Sculptor Ratnakar at his workshop". *MiD DAY*. Mumbai, India. 29 กันยายน 2004. สืบค้นเมื่อ 16 กรกฎาคม 2012.
5. ↑  "No Lalbaugcha Raja for first time in 86 yrs of its existence". *Hindustan Times* (ภาษาอังกฤษ). 2 กรกฎาคม 2020. สืบค้นเมื่อ 2 กรกฎาคม 2020.
6. ↑  "A Behind-the-Scenes Look at How Mumbai's Most Famous Ganesh Mandal, Lalbaugcha Raja, Functions". *The Better India* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 30 กันยายน 2016. สืบค้นเมื่อ 2 กรกฎาคม 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Lalbaugcharaja website with all the updated details, including Aarti videos and live video


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ลาลบาคจาราชา**
ในปี พ.ศ. 2555 (ค.ศ. 2012) ปีเดียว ณ ปาแลเดนาซียง (Palace of Nations) กรุงเจนีวา ประเทศสมาพันธรัฐสวิส ได้มีการจัดการประชุมระหว่างรัฐบาลมากกว่า 1 หมื่นครั้ง กรุงเจนีว่าเป็นที่ว่าการขององค์การระหว่างประเทศต่าง ๆ มากที่สุดในโลก
**ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ** (อังกฤษ: international relations, international studies, international affairs) คือ การศึกษาทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับปฏิสัมพันธ์ระหว่างรัฐเอกราชต่าง ๆ ในด้านต่าง ๆ อาทิ การเมือง เศรษฐกิจ การทหาร ซึ่งส่งผลถึงความร่วมมือ หรือ ความขัดแย้งระหว่างรัฐเอกราช  ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศเป็นแขนงหนึ่งของวิชารัฐศาสตร์

ในความหมายที่กว้างกว่านั้น ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ศึกษาถึงกิจกรรมทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างรัฐ อาทิ สงคราม การทูต การค้า และ นโยบายการต่างประเทศ นอกจากนี้ยังศึกษาเกี่ยวกับผู้ทำกิจกรรมระหว่างประเทศ (international actor) อื่น ๆ อาทิ องค์กรระหว่างรัฐบาล (intergovernmental organization: IGO) องค์กระหว่างประเทศที่ไม่ใช่รัฐบาล (international nongovernmental organization: INGO) องค์การระหว่างประเทศ (international organization) และ องค์กรข้ามชาติ (multinational corporation: MNCs)

อ้างอิง
-------

1. ↑  สืบค้น 30 มกราคม พ.ศ. 2566
2. ↑  รศ. ดร. สมพงศ์ ชูมาก. (2548). **กฎหมายระหว่างประเทศแผนกคดีเมือง.** กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา

ดัชชียือลิชในปี ค.ศ. 1477
**ดัชชียือลิช** (อังกฤษ: Duchy of Jülich, เยอรมัน: *Herzogtum Jülich*, ดัตช์: *Hertogdom Gulik*) เป็นดัชชีของเครือราชรัฐนีเดอร์ไรน์-เว็สท์ฟาเลินในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ยือลิชตั้งอยู่ในบริเวณนอร์ธไรน์-เวสต์ฟาเลียในเยอรมนี และมณฑลลิมบูร์กในเนเธอร์แลนด์ปัจจุบัน รัฐตั้งอยู่บนสองฝั่งแม่น้ำรูห์รอบเมืองหลวงยือลิชในไรน์แลนด์ตอนใต้ ยือลิชรวมตัวกับเคาน์ตีแบร์กในปี ค.ศ. 1423 เป็น "ยือลิช-แบร์ก"

เคาน์ตียือลิช (เยอรมัน: *Grafschaft Jülich*) ได้รับการกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 11 แล้วได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นดัชชีในปี ค.ศ. 1356 ประวัติศาสตร์ของรัฐเกี่ยวพันอย่างใกล้ชิดกับดัชชีเคลเวอ ดัชชีเกลเดอร์ส และเคาน์ตีมาร์คซึ่งเป็นรัฐเพื่อนบ้าน ในปี ค.ศ. 1423 ยือลิชรวมตัวกับเคาน์ตีแบร์ก ในปี ค.ศ. 1521 ยือลิช แบร์ก และเคลเวอ รวมตัวกันเป็นเครือราชรัฐยือลิช-เคลเวอ-แบร์กใน "รัฐร่วมประมุข" โดยการเสกสมรสระหว่างโยฮันน์ที่ 3 ดยุกแห่งเคลเวอ และมาเรีย ฟอน เกลเดิร์นธิดาของวิลเฮล์มที่ 8 แห่งยือลิช-แบร์ก ผู้ได้รับดินแดนจากบิดาที่รวมทั้งยือลิช, แบร์ก และ เคาน์ตีราเวนสแบร์ก

เมื่อดยุกแห่งยือลิช-เคลเวอ-แบร์กสิ้นพระชนม์โดยไม่มีทายาทในปี ค.ศ. 1609 สงครามสืบราชสมบัติยือลิช (War of the Jülich succession) ก็อุบัติขึ้น ดินแดนถูกแบ่งระหว่างพาลาทิเนต-นอยแบร์ก (ยือลิช และ แบร์ก) และ รัฐมากราฟบรันเดินบวร์ค (เคลเวอและมาร์ค) ตามสนธิสัญญาซันเติน ในปี ค.ศ. 1614 เมื่อดยุกองค์สุดท้ายของพาลาทิเนต-นอยแบร์กชิ้นพระชนม์โดยไม่มีทายาทในปี ค.ศ. 1742 ยือลิชและแบร์กก็ตกไปเป็นของดยุกแห่งพาลาทิเนต-ซุลซบาค (หลังจากปี ค.ศ. 1777 ของดยุกแห่งบาวาเรีย)

ในปี ค.ศ. 1794 ดัชชียือลิชถูกยึดครองโดยฝรั่งเศส และกลายเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเรอร์ ในสนธิสัญญาลูเนอวิลล์ (Treaty of Lunéville) ค.ศ. 1801 ยือลิคก็ตกไปเป็นของฝรั่งเศสอย่างเป็นทางการ ในปี ค.ศ. 1815 หลังจากการพ่ายแพ้ของนโปเลียนดัชชีก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลยือลิช-เคลเวอ-แบร์กของปรัสเซีย (หลังจาก ค.ศ. 1822 มณฑลไรน์ของปรัสเซีย) ยกเว้นเมืองซิททาร์ด และ เทเกอเลนที่ตกไปเป็นของสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Holy Roman Empire

ดูเพิ่ม
-------

* เคาน์ตี
* จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
* สหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Edicts of Jülich, Cleves, Berg, Grand Duchy Berg, 1475-1815 (Coll. Scotti) online
* Settlement of Dortmund between Brandenburg and Palatinate-Neuburg and the conflict of succession in Jülich, in full text เก็บถาวร 2012-12-04 ที่ archive.today
* Map of the Duchy of Jülich in 1789
**เนินพระวิหาร** (ฮีบรู: הַר הַבַּיִת; อังกฤษ: Temple Mount) หรือที่ในภาษาอาหรับเรียกว่า **อัลฮะเราะมุชชะรีฟ** (อาหรับ: الحرم الشريف) เป็นเนินเขาในเขตเมืองเก่าของเยรูซาเลมอันเป็นที่ตั้งของสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อายุกว่าพันปีของสามศาสนาคือ ศาสนายูดาห์, ศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 740 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล สิ่งก่อสร้างในสมัยราชวงศ์อุมัยยะฮ์บนเนินเขาแห่งนี้ได้แก่ มัสยิดอัลอักซอ, โดมทองแห่งเยรูซาเลมตลอดจนหอสูงทั้งสี่ มีประตูอยู่ 11 ประตูเพื่อเข้าไปภายในอาณาเขตแห่งนี้ โดยสิบประตูสงวนไว้สำหรับชาวมุสลิม และอีกหนึ่งประตูสำหรับผู้ไม่ใช่มุสลิม

คัมภีร์ไบเบิลระบุว่า วิหารของพวกยิวตั้งอยู่บนเนินพระวิหาร และพงศาวดารของยิวก็ได้ระบุว่าพระวิหารแรกถูกสร้างขึ้นในสมัยของกษัตริย์ซาโลมอนเมื่อ 957 ปีก่อนคริสตกาล และถูกทำลายลงโดยบาบิโลเนียเมื่อ 586 ปีก่อนคริสตกาล ส่วนพระวิหารที่สองถูกสร้างขึ้นในสมัยของเศรุบบาเบลเมื่อ 516 ปีก่อนคริสตกาล และถูกพวกโรมันทำลายลงในปี ค.ศ. 70 ตามคติของพวกยิวแล้ว พระวิหารที่สามซึ่งจะเป็นหลังสุดท้าย จะถูกสร้างขึ้นจากซากของพระวิหารที่สองบนเนินเขาแห่งนี้แต่ก็ยังไม่ได้สร้างจนถึงปัจจุบัน เนินเขาแห่งนี้ถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของศาสนายูดาห์ แม้ว่าในศาสนาอิสลามนิกายซุนนีจะถือว่าเนินเขาแห่งนี้ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดเป็นลำดับสาม โดยเชื่อว่าเป็นสถานที่ที่มุฮัมมัดถูกรับขึ้นสู่สวรรค์ไปพบอัลลอฮ์

ปัจจุบัน เนินเขาแห่งนี้ยังคงเป็นที่แก่งแย่งกันระหว่างศาสนายูดาห์กับอิสลาม ฝ่ายอิสราเอลได้เข้าควบคุมเนินเขาแห่งนี้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1967 โดยที่ทั้งรัฐบาลอิสราเอลและองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ต่างอ้างสิทธิเหนือเนินเขาแห่งนี้ ข้อพิพาทดังกล่าวยังคงเป็นประเด็นการเผชิญหน้าที่สำคัญในความขัดแย้งอาหรับ-อิสราเอล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "New Jerusalem Finds Point to the Temple Mount". *cbn.com*.
2. ↑  "BBC - Science & Nature - Horizon". *bbc.co.uk*.
3. ↑   2 Chron. 3:1-2
4. ↑  Israeli Police Storm Disputed Jerusalem Holy Site เก็บถาวร 2009-10-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**สั่วเอ๋อถู** ( จีน: 索額圖; 2179-2246) เป็นเสนาบดีระหว่างรัชสมัยของจักรพรรดิคังซี ของ ราชวงศ์ชิง เขาเป็นอาของพระมเหสีเอกจักรพรรดินีเซี่ยวเฉิงเหรินแห่งสกุลเฮ่อเซ่อหลี่ ซึ่งสิ้นพระชนม์ระหว่างมีพระประสูติกาล เขาเป็นบุตรชายของสั่วหนี หนึ่งในสี่องคมนตรี ซึ่งถูกแต่งตั้งให้ช่วยยุวจักรพรรดิจักรพรรดิคังซี บริหารราชการแผ่นดินระหว่างที่พระองค์ยังทรงพระเยาว์ ในฐานะอาของจักรพรรดินีเซี่ยวเฉิงเหริน เขาเป็นพระอัยกา (ตา) ขององค์ชายยฺหวิ่นเหริง องค์ชายรัชทายาทระหว่างรัชสมัยของจักรพรรดิคังซี สั่วเอ๋อถูมิได้รับตำแหน่งขุนนางขั้น 1 จาก สั่วหนี บิดาของเขาเพราะมารดาของเขาไม่ใช่ภรรยาเอก เขามีสถานะต่ำกว่ากาบูลา พี่ชายคนโตของเขา บิดาของจักรพรรดินีเซี่ยวเฉิงเหริน พี่ชายคนที่ 5 และ 6 ได้รับตำแหน่งขุนนางขั้น 1

สั่วเอ๋อถูมีส่วนช่วยยุวจักรพรรดิคังซี ในการปลดเอ๋าไป้ องคมนตรีระหว่างรัชสมัยของยุวจักรพรรดิ จากนั้น สั่วเอ๋อถูจึงค่อย ๆ สะสมอำนาจเพิ่มมากขึ้นและกลายเป็นหนึ่งในขุนนางคนสำคัญที่สุดภายใต้จักรพรรดิคังซี เขามีความขัดแย้งอย่างยาวนานกับหมิงจู ผู้นำขุนนางอีกคนหนึ่งในราชสำนักของจักรพรรดิคังซี เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นราชทูตและลงนามในสนธิสัญญาเนอร์ชิงสค์กับจักรวรรดิรัสเซีย ในรัชสมัยของซาร์อีวานที่ 5 แห่งรัสเซีย เมื่อ พ.ศ. 2232.

อ้างอิง
-------

* Fang, Chao-ying. "Songgotu". `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)
* Spence, Jonathan. *Emperor of China: Self-Portrait of K'ang-hsi*. Jonathan Cape (1974) ISBN 0-224-00940-0.
**การเข้ารหัสแบบกุญแจอสมมาตร** (อังกฤษ: asymmetric cryptography) หรือ **การเข้ารหัสกุญแจสาธารณะ** (อังกฤษ: Public-key cryptography) คือระบบการเข้ารหัสโดยใช้กุญแจที่เข้าคู่กัน กุญแจแต่ละคู่จะประกอบด้วย **กุญแจสาธารณะ** (อังกฤษ: public key) และ **กุญแจส่วนตัว** (อังกฤษ: private key) แม่แบบ:Ref RFC คู่ของกุญแจนั้นจะสร้างขึ้นโดยใช้อัลกอริทึมเข้ารหัสที่มีพื้นฐานมาจากปัญหาทางคณิตศาสตร์ที่เรียกว่าฟังก์ชันวันเวย์ (อังกฤษ: one-way function) ความปลอดภัยของ**การเข้ารหัสแบบกุญแจอสมมาตร**จะเกิดขึ้นได้หาก**กุญแจส่วนตัว**ถูกเก็บเป็นความลับ ส่วน**กุญแจสาธารณะ**นั้นสามารถแจกจ่ายออกไปได้โดยที่ไม่ส่งผลเสียต่อความปลอดภัย

ใช้เข้ารหัสจะแตกต่างกับกุญแจที่ใช้ถอดรหัส นั่นคือการเข้ารหัสและการถอดรหัสจำเป็นต้องใช้กุญแจเป็นคู่ โดยที่บุคคลที่จะเข้ารหัสข้อมูลจะได้รับ **กุญแจสาธารณะ** (public key) ในการเข้ารหัส ส่วนบุคคลที่สามารถถอดรหัสได้คือบุคคลที่มี **กุญแจส่วนตัว** (private key) เท่านั้น กล่าวคือใคร ๆ ก็สามารถเข้ารหัสได้เพราะทุกคนมีกุญแจสาธารณะ แต่จะมีคนเดียวเท่านั้นที่ถอดรหัสได้คือคนที่มีกุญแจส่วนตัวซึ่งต้องถูกเก็บไว้อย่างรัดกุม
**การเข้ารหัสแบบกุญแจอสมมาตร** นั้นเป็นหลักการพื้นฐานในกลไกเข้ารหัสในปัจจุบัน รวมไปถึงแอปพลิเคชันและโพรโทคอลต่างๆ เพื่อให้สามารถเก็บความลับได้ ยืนยันความถูกต้องได้ และไม่สามารถตีกลับการเป็นผู้เขียน (อังกฤษ: non-repudiability)ได้ มาตรฐานอินเตอร์เน็ตจำนวนมากจึงพึ่งพิง**การเข้ารหัสเช่น แบบกุญแจอสมมาตร** เช่น TLS, SSH, S/MIME และ PGP อัลกอริทึม**การเข้ารหัสแบบกุญแจอสมมาตร**นั้น บางตัวใช้ในการกระจายกุญแจ (อังกฤษ: key distribution) บางตัวใช้ในการลงลายเซ็นดิจิตัล (อังกฤษ: digital signatures) บางตัวก็ทำได้ทั้งสองอย่างเช่นอาร์เอสเอ (อังกฤษ: RSA) เมื่อเทียบกับ การเข้ารหัสแบบกุญแจสมมาตรแล้ว **การเข้ารหัสแบบกุญแจอสมมาตร**นั้นทำงานได้ช้ากว่า และช้าเกินไปสำหรับวัตถุประสงค์หลายประการ  ระบบเข้ารหัสปัจจุบันจึงนิยมที่จะใช้ทั้งการเข้ารหัสแบบกุญแจสมมาตรและการเข้ารหัสแบบกุญแจอสมมาตร ส่วนใหญ่จะอยู่ในรูปแบบที่ใช้การเข้ารหัสแบบกุญแจอสมมาตรในการแลกเปลี่ยนกุญแจลับอย่างปลอดภัย แล้วจึงใช้กุญแจลับนั้นในการเข้ารหัสแบบกุญแจสมมาตรต่อไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bernstein, Daniel J.; Lange, Tanja (2017-09-14). "Post-quantum cryptography". *Nature* (ภาษาอังกฤษ). **549** (7671): 188–194. Bibcode:2017Natur.549..188B. doi:10.1038/nature23461. ISSN 0028-0836. PMID 28905891. S2CID 4446249.
2. ↑  Stallings, William (3 May 1990). *Cryptography and Network Security: Principles and Practice* (ภาษาอังกฤษ). Prentice Hall. p. 165. ISBN 9780138690175.
3. ↑  Alvarez, Rafael; Caballero-Gil, Cándido; Santonja, Juan; Zamora, Antonio (2017-06-27). "Algorithms for Lightweight Key Exchange". *Sensors* (ภาษาอังกฤษ). **17** (7): 1517. doi:10.3390/s17071517. ISSN 1424-8220. PMC 5551094. PMID 28654006.
**ซู่เอ๋อร์ฮาชื่อ** (ᡧᡠᡵᡤᠠᠴᡳ, จีน: 舒爾哈齊 ; 1564 – 25 กันยายน 1611) ผู้นำเผ่าหนี่ว์เจินและสมาชิกของราชสกุลอ้ายซินเจว๋หลัวพระองค์เป็นพระอนุชาของ พระเจ้าหนูเอ่อร์ฮาชื่อข่านผู้ก่อตั้งราชวงศ์จินยุคหลังบรรพบุรุษของราชวงศ์ชิงภายใต้การปกครองของราชวงศ์หมิงพระองค์ได้ดำรงตำแหน่งผู้นำท้องถิ่น (都校园) ในเขตเจี้ยนโจว และรักษาความสัมพันธ์กับทางการหมิงจนถึงต้นปี ค.ศ. 1607 ในปีนั้น พระองค์ได้เข้าร่วมกับ พระเจ้าหนูเอ่อร์ฮาชื่อ ในการต่อสู้กับเผ่า บูจานไท่ และเผ่า อูลา ได้รับตำแหน่ง ดาร์ฮาน บาตูรู อย่างไรก็ตาม ผลจากความขัดแย้งกับพระเชษฐาของพระองค์ในเรื่องชัยชนะของ Hoifa และการสังหาร Beile Baindari ของ Hoifa ในปี ค.ศ. 1607 พระองค์ถูกสำเร็จโทษในอีกสี่ปีต่อมาตามพระบัญชาของพระเจ้าหนูเอ่อร์ฮาชื่อ และพระศพถูกฝังไว้ที่ตำบลตงจิงหลิง เหลียวหยาง ในปี ค.ศ. 1653 พระองค์ได้รับพระราชทานพระยศ ชินหวัง ย้อนหลังเป็น เหอชั่วจ้วงชินหวัง

ลักษณะทางกายภาพ
---------------

ตามบันทึกของทูตเกาหลี เจ้าชายซู่เอ๋อร์ฮาชื่อ เป็นคนร่างสูงอ้วนที่มีใบหน้าเหลี่ยมที่ดูซีดเซียว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Various authors (1987). *清实录·满洲实录 (Veritable Records of the Qing dynasty, Manchu Veritable Record)*. Zhonghua Book Company. p. 19.

* Kennedy, George A. "Šurhaci". `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)
* Peterson, Willard J. (2002). *The Cambridge History of China, Volume 9*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-24334-6
สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ในประเทศจีน

**สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติ** (จีน: 全国重点文物保护单位) มักเรียกโดยย่อว่า ***กั๋วเป่า*** (จีน: 国保, "คุ้มครองระดับชาติ") เป็นหนึ่งในอนุสรณ์สถาน 5,058 รายการของประเทศจีนซึ่งขึ้นทะเบียนว่าเป็นสถานที่ที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ ศิลปะ หรือวิทยาศาสตร์อย่างมีนัยสำคัญโดยหน่วยงานมรดกทางวัฒนธรรมแห่งรัฐ ซึ่งเป็นหน่วยงานบริหารโบราณวัตถุและโบราณสถานทางวัฒนธรรมในสังกัดของคณะมนตรีรัฐกิจสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นการขึ้นทะเบียนมรดกทางวัฒนธรรมระดับสูงสุดของประเทศจีนซึ่งเป็นเป็นระดับชาติ แม้ว่าจะมีการลงทะเบียนสถานที่คุ้มครองในระดับมณฑล ระดับนคร และระดับรอง ๆ เป็นวงกว้างมากกว่าก็ตาม 

เนื่องจากสถานที่ที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติถือเป็นอนุสรณ์สถานที่ได้รับการคุ้มครองในระดับสูงสุดในประเทศจีนตามกฎหมาย จึงห้ามไม่ให้ทำลายหรือรื้อถอนสถานที่เหล่านั้น เว้นแต่จะได้รับการอนุมัติจากหน่วยงานมรดกทางวัฒนธรรมของรัฐเสียก่อนจึงจะสามารถรื้อถอนสถานที่นั้น ๆ ได้

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Law of the People's Republic of China on Protection of Cultural Relics". State Administration of Cultural Heritage. 28 October 2002. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 May 2012. สืบค้นเมื่อ 12 March 2012.
**ยอดมนุษย์เส้าหลิน** (อังกฤษ: Disciples Of The 36th Chamber, Pi li shi jie, Disciples of the Master Killer หรือ Master Killer III จีน: 霹靂十傑) เป็นภาพยนตร์กำลังภายใน-กังฟูสัญชาติฮ่องกง ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1985 กำกับโดย หลิว เจียเหลียง ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ภาคสามของภาพยนตร์ชุด ยอดมนุษย์ยุทธจักร ต่อจากภาพยนตร์เรื่อง ยอดเซียน ยอดมนุษย์

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เนื้อเรื่องกล่าวถึงฟงไสหยก หรือ ปึงซีเง็ก ซึ่งมักจะชอบก่อเรื่องจนมีปัญหากับทางการ แม่ของซีเง็กก็เลยส่งซีเง็กไปเรียนที่วัดเส้าหลินแต่ซีเง็กได้แอบหนีออกมาจากวัด จนได้ไปรู้จักกับผู้ว่าราชการ ต่อมาซีเง็ก หลุดปากพูดเรื่องวัดเส้าหลินให้กับผู้ว่าฟัง จนเกิดเรื่องมีการวางยาพิษในอาหารให้คนในวัดเส้าหลินกินทั้งหมด ซีเง็กจึงรู้แผนทั้งหมดของทางการ จึงตามยอดฝีมือเส้าหลินมาเพื่อต่อสู้กับทางการ

นักแสดงนำ
---------

* เสี่ยว เหอ รับบท ฟงไสหยก หรือ ปึงซีเง็ก
* หลิว เจียฮุย รับบท พระสงฆ์ซานเต๋อ
* ลิลลี่ หลี่ รับบท แม่ของฟงไสหยก
* ไป่ เปียว รับบท ผู้ตรวจการ
* หลิว เจียเหลียง รับบท แม่ทัพแมนจู

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ยอดมนุษย์เส้าหลิน* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* Review at Kung Fu Cinema
แอมโบรส เบียร์ซ
**แอมโบรส กวินเนตต์ เบียร์ซ** (Ambrose Gwinnett Bierce, เกิด 24 มิถุนายน ค.ศ. 1842 วันเสียชีวิต ไม่ปรากฏแน่ชัด คาดว่าราวๆ เดือนธันวาคม ค.ศ. 1913 หรือต้นปี ค.ศ. 1914) เป็นนักเขียนเรื่องเสียดสี และเรื่องสั้นชาวอเมริกัน ซึ่งผลงานที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดคือ หนังสือรวบรวมคำคมขบขันและเสียดสีต่าง ๆ The devil’s dictionary (ค.ศ. 1911)และเรื่องสั้นเหนือจริงซึ่งมักเกี่ยวข้องกับความตาย (Tales of soldiers and civilians, ค.ศ. 1891) การหยิบเอาจิตใจของมนุษย์และแนวคิดหน่ายโลกมาเสียดเย้ยทำให้เขาได้รับฉายาว่า ‘เบียร์ซผู้ขมขื่น’ เบียร์ซเกิดในฟาร์มในโอไฮโอ พ่อแม่ซึ่งยากจนต้องเลี้ยงดูลูกถึงสิบสามคน เขาจึงต้องทำงานเป็นลูกจ้างเล็ก ๆ น้อยๆ ทั้งตอนก่อนและหลังเป็นทหารของกองทหารฝ่ายเหนืออยู่สี่ปีในสงครามกลางเมืองสหรัฐ ระหว่างเป็นทหารเขาได้เลื่อนขั้นขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งถูกยิงกระสุนฝังในกะโหลกใต้หูข้างซ้าย ช่วงปลายทศวรรษที่ 1860 เขาย้ายไปอยู่ซานฟรานซิสโก และเริ่มต้นอาชีพคอลัมนิสต์หนังสือพิมพ์ปากสามหาวที่ผู้คนกลัวเกรง เขาทำอาชีพนี้อยู่นานมาก และได้สลับฉากไปอยู่อังกฤษสามปี ในช่วงบั้นปลาย ปี ค.ศ. 1913 เมื่ออายุได้ 71 ปี เขาไปเม็กซิโกและหายสาบสูญไปในสงครามกลางเมือง 

**คำคม** : Marriage: a community consisting of a master, a mistress, and two slaves, making in all, two. (การแต่งงาน : ชุมชนอันประกอบขึ้นด้วยนายผู้หญิง นายผู้ชาย และทาสสองคน รวมแล้วเท่ากับสองคน)

ผลงานสำคัญ
----------

* Tales of Soldiers and Civilians (a.k.a. In the Midst of Life) (ค.ศ. 1892)
* Can Such Things Be? (ค.ศ. 1893)
* Collected Works (ค.ศ. 1912)

### ผลงานที่แปลเป็นภาษาไทย

* A man with two lives (สองสำนวนแปล) คนสองเงา ) เก็บถาวร 2005-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน บุรุษสองชีวิต เก็บถาวร 2005-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เหตุเกิดที่สะพานโอวล์ครีก (An occurrence at Owl Creek Bridge) เก็บถาวร 2005-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* คืนหนึ่งในฤดูร้อน (One summer night) เก็บถาวร 2005-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **แอมโบรส เบียร์ซ**

* เว็บไซต์ Ambrose Bierce (ภาษาอังกฤษ)
* สมาคมผู้ชื่นชอบ Ambrose Bierce (ภาษาอังกฤษ)

บทความนี้ นำข้อความบางส่วนหรือทั้งหมด มาจากเว็บไซต์ วรรณกรรมดอตคอม เก็บถาวร 2005-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ซึ่งเจ้าของเว็บไซต์ดังกล่าว อนุญาตให้เผยแพร่ต่อได้ โดยไม่สงวนลิขสิทธิ์
**ตลาดหนองมน** เป็นตลาดที่ตั้งอยู่ริมถนนสุขุมวิทอยู่ใกล้กับหาดบางแสน ในตำบลแสนสุข อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี เป็นตลาดของฝาก ขายของพื้นเมืองและของที่ระลึก ส่วนใหญ่เป็นของทะเลแห้งชนิดต่าง ๆ ห่อหมก หอยจ๊อ ขนมประเภทกวน ภาชนะเครื่องจักรสาน เป็นต้น ของฝากขึ้นชื่อที่มีชื่อเสียงคือข้าวหลามหนองมน ซึ่งทางจังหวัดชลบุรีจัดให้มีการประกวดข้าวหลามที่อร่อยที่สุดเป็นประจำทุกปี

ที่มาของชื่อ
------------

ในอดีตบริเวณตลาดหนองมนเป็นหมู่บ้านหนึ่งในจังหวัดชลบุรี เหตุที่ชื่อ "หนองมน" มีตำนานเล่าว่ามีพระสงฆ์เดินทางธุดงค์มายังเมืองบางปลาสร้อย และได้กลางกลดพักค้างแรมที่หมู่บ้านนี้ แต่ขณะนั้นเกิดโรคระบาดมีผู้คนล้มตาย หมอยาสมุนไพรอย่างไรก็ไม่หาย ชาวบ้านไม่รู้จะทำอย่างไรจึงอาราธนาพระธุดงค์ให้มาช่วย พระธุดงค์รูปนั้นก็ทำพิธีปลุกเสกน้ำมนต์ขึ้นมาบาตรหนึ่ง ชาวบ้านนำมาดื่มบ้างและประพรมตัวให้คนที่กำลังป่วยบ้าง ปรากฏว่าหายป่วยจากโรคระบาด ชาวบ้านบริเวณข้างเคียงเมื่อทราบข่าวจึงไดมาขอน้ำมนต์จากหลวงพ่อไปรักษาโรคร้ายในหมู่บ้านของตนบ้าง 

จนในที่สุด พระธุดงค์ไม่สามารถทำน้ำมนต์ให้พอเพียงกับความต้องการของชาวบ้านได้ เพราะแหล่งน้ำอยู่ห่างไกล ท่านออกปากให้ชาวบ้านขุดน้ำเล็ก ๆ ใกล้กุฏิของท่าน พระธุดงค์ก็จัดแจงทำพิธีปลุกเสกคาถาอาคม และหยดเทียนลงไปในหนองน้ำ เพื่อทำน้ำมนต์ไว้แจกจ่าย ภายหลังพระธุดงค์องค์นั้นก็เดินทางจากหมู่บ้านนี้ไป หนองน้ำก็ยังคงเป็นหนองน้ำมนต์ที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถนำไปรักษาโรคภัยให้หายได้ หนองน้ำนั้นมีชื่อว่า "หนองน้ำมนต์" ต่อมาก็กลายเป็น "หนองมน"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ตลาดหนองมน". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "เที่ยว "บางแสน" ซื้อของฝากจาก "ตลาดหนองมน" ไม่แวะแล้วจะพลาด". คมชัดลึก.
3. ↑  "หนองมน".
**วัดพิมพาวาส (ใต้)** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 บ้านคลองวังขื่อ ตำบลพิมพา อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา บริเวณใกล้เคียงยังมีวัดพิมพาวาส (เหนือ) ซึ่งเป็นวัดมอญเช่นเดียวกันแต่สังกัดมหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน 87 ตารางวา

วัดพิมพาวาส (ใต้) ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2469 โดยนายนุ่ม นางพุก และนายบุญได้ถวายที่ดินให้สร้างวัด มีนายหนู วรศิริ นายปาน ทองดี และนายบ๊ะ พร้อมชาวบ้านคลองพระยาสมุทร ร่วมใจกันสร้างวัดโดยได้นิมนต์พระอาจารย์หนูจากวัดทิพพาวาส เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก โดยตั้งชื่อวัดให้คล้ายคลึงกันว่า "วัดพิมพาวาส" เสมือนเป็นวัดพี่น้องกัน

เดิมวัดพิมพาวาสเป็นวัดรามัญธรรมยุต ต่อมาในสมัยที่พระครุฑดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ได้มีข้อขัดแย้งระหว่างพระสงฆ์ 2 นิกาย คือ ธรรมยุตและมหานิกายซึ่งอยู่ร่วมวัดเดียวกัน ภายหลังจึงแยกเป็นวัดพิมพาวาส (เหนือ) และวัดพิมพาวาส (ใต้)

อาคารเสนาสนะที่สำคัญประกอบด้วยอุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิ 12 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ หอระฆัง และเจดีย์บรรจุคัมภีร์พระไตรปิฎกภาษารามัญ

วัดยังคงสืบทอดประเพณีชาวมอญที่สำคัญ ได้แก่ ประเพณีการแห่ธงตะขาบของชุมชนชาวมอญ พิธีแห่ธงตะขาบเพื่อนำมาถวายแด่พระสงฆ์ ก่อนที่จะมีการอัญเชิญนำไปขึ้นสู่ยอดเสาหงส์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำเผ่าพันธุ์ของชาวมอญ บริเวณหน้าศาลาการเปรียญ และการตักบาตรน้ำผึ้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพิมพาวาส". เทศบาลตำบลพิมพา.
2. ↑  "วัดพิมพาวาส (ใต้)". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดพิมพาวาส (ใต้)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "ปิดท้ายสงกรานต์ชาวมอญ ประเพณีแห่ธงตะขาบหนึ่งเดียวในแปดริ้ว". ผู้จัดการออนไลน์.
5. ↑  "กระบวนการสืบสานประเพณีแห่ธงตะขาบ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-06-08. สืบค้นเมื่อ 2022-06-22.
เครื่องพิมพ์ดีดที่มีความสามารถในการพิมพ์อักษรภาษาไทยได้รับการพัฒนาครั้งแรกโดย เอ็ดวิน เอช. แมคฟาร์แลนด์ ในปี 2434 โดยดัดแปลงจากเครื่องพิมพ์ดีดของ สมิธ พรีเมียร์ เครื่องพิมพ์ดีดรุ่นนี้ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางโดยเฉพาะการใช้งานในหน่วยงานราชการ แต่เครื่องพิมพ์ดีดรุ่นนี้ได้ยุติการผลิตลงในปี 2458 และเครื่องพิมพ์ดีดรุ่นใหม่ได้รับการพัฒนาโดยพระอาจวิทยาคม (ยอร์ช บี. แมคฟาร์แลนด์) น้องชายของเอ็ดวิน

ประวัติศาสตร์
-------------

### เครื่องพิมพ์ดีดภาษาไทยเครื่องแรก

เอ็ดวิน แมคฟาร์แลนด์ เสียชีวิตในปี 2438 ทิ้งธุรกิจเครื่องพิมพ์ดีดไว้ให้กับน้องชายของเขา คือ พระอาจวิทยาคม หรือ ยอร์ช บี. แมคฟาร์แลนด์ แพทย์ซึ่งในขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าโรงเรียนราชแพทยาลัย โรงพยาบาลศิริราช ในปี 2440 ยอร์ชได้ก่อตั้งบริษัทตัวแทนจำหน่ายเครื่องพิมพ์ดีดของบริษัท Smith Premier ขึ้นบนถนนเจริญกรุง (ตรงหัวมุมสี่แยกอุณากรรณในบริเวณที่ปัจจุบันเรียกว่าวังบูรพา) และธุรกิจก็เจริญรุ่งเรือง โดยนำเข้าและขายได้หลายพันเครื่องในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ปทานุกรม-พิมพ์ดีด-ตำราแพทย์ ฯลฯ มรดกที่ "แมคฟาร์แลนด์" ทิ้งไว้ให้สยาม" [Dictionaries–typewriters–medical textbooks, etc.—the legacy the McFarlands left for Siam]. *Silpa Wattanatham*. Matichon. 24 August 2020. สืบค้นเมื่อ 4 June 2021.   
"เบื้องหลังเหตุสร้างเครื่องพิมพ์ดีดภาษาไทยครั้งแรก ไม่มีอักษร "ฃ-ฅ"". *Silpa Wattanatham*. 29 July 2023. สืบค้นเมื่อ 11 August 2023.
2. ↑  McFarland, Joseph Fulton (1910). *20th century history of the city of Washington and Washington County, Pennsylvania and representative citizens*. Chicago: Richmond-Arnold Publishing Co. pp. 1072–1073.
1. ↑  "Leadership". *中国民用航空局*. สืบค้นเมื่อ 30 January 2023.

สำนักงานใหญ่ซีเอเอซี
ศูนย์ตรวจสอบการบินของซีเอเอซี
**สำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศจีน** (Civil Aviation Administration of China; CAAC) เป็นหน่วยงานการบินพลเรือนของรัฐบาลจีนภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงคมนาคม มีหน้าที่รับผิดชอบในการดูแลการบินพลเรือน และสืบสวนอุบัติเหตุและอุบัติการณ์ทางการบินของจีน

ในฐานะหน่วยงานด้านการบินที่รับผิดชอบในประเทศจีน ทางหน่วยงานได้สรุปข้อตกลงการบินพลเรือนกับหน่วยงานด้านการบินอื่น ๆ รวมถึงเขตบริหารพิเศษของจีนซึ่งถูกจัดอยู่ในประเภท "ภายในประเทศพิเศษ" 

สำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศจีนเคยดำเนินการสายการบินของตนเอง (**ซีเอเอซีแอร์ไลน์**) ซึ่งผูกขาดการบินของจีนจนถึงปี ค.ศ. 1988 หน่วยงานนี้มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เขตตงเฉิง กรุงปักกิ่ง

  

ซีเอเอซีไม่ได้แบ่งความรับผิดชอบในการจัดการน่านฟ้าของจีนกับคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลาง ภายใต้กฎหมายการบินพลเรือนของสาธารณรัฐประชาชนจีน

1. ↑  "Legal directory" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 3 May 2020. สืบค้นเมื่อ 2009-06-09.
2. ↑  "Air Services Arrangement between the Mainland and the Hong Kong Special Administrative Region", a treaty.
**กิจจา ทวีกุลกิจ** (เกิด ? ) หรือที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า **หมอนิด** เป็น หมอดูชาวไทยมีชื่อเสียงมาจากการทำนายทายทักดวงเมืองและเหตุการณ์ทางการเมือง

ประวัติ
-------

หมอนิดเคยประกอบอาชีพเป็นเซลล์แมนมาก่อน แต่ไม่ประสบความสำเร็จ โดยเฉพาะอย่างในปี พ.ศ. 2523 จนถึงปี พ.ศ. 2531 ชีวิตตกอับเป็นอย่างมาก รวมทั้งมีหนี้สินจำนวนมาก จนกระทั่งวันหนึ่งได้ไปตกปลาที่บ่อตกปลาละแวกกรุงเทพ ฯ ฝั่งตะวันออก ทำให้ได้รู้จักกับเจ้าของสวนอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งกลายมาเป็นผู้ให้ความช่วยเหลือแก่ครอบครัว และภรรยาได้พาไปร่างทรงแถวฝั่งธน ฯ และร่างทรงก็ได้ทักว่ามีองค์ประทับอยู่ในตัว แรกเริ่มเจ้าตัวยังไม่เชื่อ แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ หลายสิ่งได้พิสูจน์เห็นว่า ทำนายได้แม่นยำ จึงยึดอาชีพเป็นหมอดูมาจนปัจจุบันนี้

หมอนิด มีชื่อเสียงมาจากการทำนายทายทักดวงเมืองและเหตุการณ์การเมืองอย่างตรงไปตรงมา ไม่เกรงใจใคร ไม่หวั่นกลัวอิทธิพลผู้มีอำนาจ เหตุการณ์ที่สร้างชื่อเสียงให้กับหมอนิดและสร้างแรงกระเพื่อมในวงการการเมืองและวงการโหราศาสตร์ไทย ได้แก่การทำนายที่เอาอาชีพเป็นเดิมพันในรายการถึงลูกถึงคน เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ดำเนินรายการโดย สรยุทธ สุทัศนะจินดา ท่ามกลางหมอดูชื่อดังจำนวนมากที่ทำนายว่านายกรัฐมนตรี พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร ในขณะนั้นจะสามารถอยู่ครบวาระเป็นสมัยที่สอง แต่หมอนิดกลับทำนายในทางตรงกันข้าม โดยได้กล่าวว่า *"นายกทักษิณ จะอยู่ไม่ครบเทอม ถ้าครบมาเผาบ้านตนได้เลย"* และ *"นายกรัฐมนตรีคนดังกล่าวจะไม่มีแผ่นดินอยู่"*, *"นายกจะต้องขึ้นศาล"*ฯลฯ นอกจากนี้ยังมีคำทำนายในรายการคนในข่าว ทาง ASTV ดำเนินรายการโดย อัญชลี ไพรีรัก ว่า *"จะมีรถที่ประชาชนไม่มีโอกาสได้ใช้ ออกมาวิ่งบนถนนก่อนเดือนตุลาคม"* ซึ่งในอีก 2 สัปดาห์ ก็เกิดเหตุการณ์รัฐประหารในคืนวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 และยังทำนายล่วงหน้า 4 ปี ถึง ผลการเลือกตั้งผู้ว่าราชการจังหวัดกรุงเทพฯ ในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ในรายการ คม ชัด ลึก ช่องเนชั่นแชนแนล ดำเนินรายการ โดยธีระ ธัญไพบูลย์ ว่า *"คุณอภิรักษ์ จะได้เป็นผู้ว่า ถึง 2 สมัยติดกัน"*

นอกจากเหตุการณ์ทางการเมืองที่สร้างชื่อเสียงให้กับหมอนิด หมอนิดยังได้ทำนายทายทักถึงเหตุการณ์รุนแรงทางสามจังหวัดชายแดนภาคใต้อย่างแม่นยำล่วงหน้า และคอยเตือนทุกคนเรื่องภัยธรรมชาติต่าง ๆ ของเมืองไทยอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเกิดแผ่นดินไหว เรื่องน้ำท่วม ที่สำคัญ ได้เคยทำนายเรื่องคลื่นยักษ์สึนามิ ล่วงหน้าก่อนที่คนไทยจะรู้จักคลื่นยักษ์ชนิดนี้

ทั้งนี้ การทำนายของหมอนิดก็มีส่วนที่ผิดพลาดมากเช่นกัน เช่น ทำนายว่าจะมีการรัฐประหารซ้ำในรัฐบาลพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์, จะไม่มีการเลือกตั้งในเดือนธันวาคม ปี พ.ศ. 2550 อย่างแน่นอน, พรรคพลังประชาชนจะชนะการเลือกตั้ง แต่นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ จะได้เป็นนายก, พล.อ.สพรั่ง กัลยาณมิตรจะได้เป็นผู้บัญชาการทหารบกต่อจาก พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน, ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 จะมีคนกลางที่มีอักษรย่อ "พ" ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี, หลังนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์พ้นตำแหน่งนายกไปแล้ว แต่นายอภิสิทธิ์จะไม่ได้เป็นนายก เป็นต้น

ปัจจุบันหมอนิด มีเว็บไซต์ส่วนตัว ที่มีหน้าแรกทำนายเหตุการณ์บ้านเมือง ซึ่งมีผู้สนใจติดตามอยู่ตลอดเวลา และมีงานเขียนประจำในคอลัมน์ทำนายชะตาบ้านเมือง ในนิตยสาร Who

อ้างอิง
-------

* รายการคมชัดลึก ปี พ.ศ. 2547 ช่องเนชั่นแชนแนล ดำเนินรายการโดย ธีระ ธัญไพบูลย์[*ลิงก์เสีย*]
* เศรษฐกิจย่อยยับ - ได้นายกคนกลาง "หมอนิด" กิจจา ทวีกุลกิจ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ส่วนตัวหมอนิด เก็บถาวร 2007-04-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ วัดเกาะ

**วัดเกาะ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางเชือกหนัง เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร วัดมีโรงเรียนอยู่ในวัดคือ โรงเรียนวัดเกาะ

ประวัติ
-------

วัดเกาะสร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2473 ไม่ทราบนามผู้สร้าง แต่คาดว่าวัดเกาะน่าจะมีอายุเก่าแก่กว่านั้น ที่มาของชื่อวัดเกาะมาจากการที่ที่ตั้งวัดที่เป็นจุดบรรจบของคลอง 2 สาย คือ คลองบางน้อยกับคลองบางเชือกหนัง โดยจุดบรรจบของคลองทั้งสองอยู่ทางทิศตะวันออกของวัด จึงทำให้ดูเหมือนว่าวัดนี้ตั้งอยู่บนเกาะ

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2473 หลังคาประดับช่อฟ้าและใบระกา บูรณะขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2522 โดยรื้อเครื่องบนและส่วนที่เป็นไม้ของอุโบสถเดิมซึ่งถูกปลวกกิน แล้วปรับปรุงใหม่โดยใช้ตัวอาคารเดิม ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ นามว่า *หลวงพ่อเพชร* และมีหลวงพ่อพุทธโสธร และพระพุทธบาทจำลอง เสมารอบอุโบสถทาด้วยสีขาว ประดิษฐานอยู่ภายในซุ้มลักษณะคล้ายมณฑปที่ส่วนยอดเป็นปรางค์

วิหารตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอุโบสถ บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2547 หน้าบันมีตัวอักษร "ชุ่ม" ซึ่งน่าจะเป็นนามผู้สร้าง ภายในวิหารประดิษฐาน *หลวงพ่อดำ* ซึ่งชาวบ้านมักมานิยมมาบนบานศาลกล่าว โดยเฉพาะเรื่องเกณฑ์ทหารและมักแก้บนด้วยไข่ 100 ฟอง มีเจดีย์ตั้งอยู่หน้าวิหารหลายองค์

ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ชั้นเดียว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 ภายในมีธรรมาสน์ทรงฝรั่ง เสาเกลียว น่าจะมีอายุอยู่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กุฏิสงฆ์ เป็นเรือนไทยภาคกลาง ยกพื้นสูง ขนาดกว้าง 4 ห้อง หอระฆังเป็นของเก่า ทรงสูง สร้างด้วยไม้ ศาลาท่าน้ำ 1 หลัง กุฏิหลวงปู่ทอง ภายในมีหีบแก้วบรรจุสรีรสังขารที่ไม่เน่าเปื่อยของหลวงปู่ทอง

วัตถุมงคล
---------

วัดมีวัตถุมงคลที่สร้างโดยพระเกจิอาจารย์รูปสำคัญ คือ หลวงปู่ทอง วัตถุมงคลหลายรูปแบบ เช่น พระปิดตา พระขุนแผน ล็อกเกต เป็นต้น

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูธรรมานุโยค (ศรี)
* พระครูสรภาณวิจิตร (ผล ฐานิสฺสโร)
* พระออนตาชาคโร (รักษาการ)
* พระอธิการสุเนตร ชาคโร
* พระครูสมโภช ปภัสโร
* พระปลัดสวง ถาวรธมฺโม

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศรัณย์ ทองปาน. *โครงการสำรวจเพื่อสร้างฐานข้อมูลของวัดในเขตตลิ่งชัน*. กรุงเทพฯ : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน), 2549. หน้า 121.
2. ↑  วิชญดา ทองแดง และศรัณย์ ทองปาน. ชุมทางตลิ่งชัน : ย่านเก่า[ก่อน]กรุงเทพฯ. กรุงเทพฯ : เมืองโบราณ, 2555. หน้า 176.
3. ↑  "วัดเกาะ". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย*.
**วัดบางบอน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางบอน ในแขวงบางบอนใต้ เขตบางบอน กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันพระครูปรีชาวุฒิกร (มาโนช วชิรวุโธ) เป็นเจ้าอาวาสวัดบางบอน

ประวัติ
-------

วัดบางบอน เดิมเรียกว่า **วัดใหม่ตาเฉย** ชาวบางบอนใต้นำโดยปู่เฉยและย่ากัน เปียธัญญา และเพื่อนบ้านร่วมกันสร้างวัด ปู่เฉยและย่ากันได้บริจาคที่ดินของตนเมื่อปี พ.ศ. 2453 โดยเริ่มจากสร้างเป็นเพิงไม้ปูพื้นด้วยไม้กระดานไว้ซึ่งเดิมเป็นที่อยู่ของตน แต่ต่อมาวัดได้ย้ายฝั่งตรงข้ามกับที่ตั้งวัดบางบอนปัจจุบัน พระภิกษุศิริ สิริปญโญ มีดำริสร้างอุโบสถหลังใหม่ให้ถาวรแทนอุโบสถหลังแรกที่ปู่เฉยเมื่อ พ.ศ. 2459 และได้สร้างพระพุทธปฏิมาประธานซึ่งมีพระนามว่า *พระบรมศรีสุคต อุดมพรตชินกูล พุทธบรมบพิธ (พุทโธ)* ชาวบ้านเรียกพระนามท่านว่า *หลวงพ่อเกษร* โดยทำพิธีทองหล่อพระพุทธรูปขึ้นที่วัดราชโอรสาราม เล่ากันว่า เมื่อครั้งอัญเชิญพระพุทธรูปลงเรือมาตามแม่น้ำ เครื่องยนต์เรือเกิดดับก่อนถึงใต้สะพานข้ามรถไฟ ไม่สามารถเดินทางต่อไปได้ จนต้องนำขึ้นฝั่งเดินทางทางบก เพื่อให้พระพุทธรูปอยู่เหนือสะพาน

ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2460

อาคารเสนาสนะ
------------

หน้าซุ้มประตูทางเข้าโบสถ์ปรากฏชื่อตาเฉยผู้สร้างวัด อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 กุฏิสงฆ์ อาคาร
คอนกรีตเสริมเหล็ก 6 หลัง วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2459 ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 ศาลาบำเพ็ญบุญ 2 หลัง มีหอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง และกุฏิเจ้าอาวาส 1
หลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ชีวิตชาวสวนและแหล่งผลิตดอกไม้ย่านบางบอน". *สนุก.คอม*.
2. ↑  "สถานที่ท่องเที่ยว". *สำนักงานเขตบางบอน*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-08-09. สืบค้นเมื่อ 2020-08-27.
3. ↑  "บางบอนแดนดินถิ่นน่ารู้" (PDF).[*ลิงก์เสีย*]

| * ด
* ค
* ก
เขตบางบอน |
| --- |
| แขวง | 
* คลองบางบอน
* คลองบางพราน
* บางบอนใต้
* บางบอนเหนือ

 | ที่ตั้งของเขตบางบอนในกรุงเทพมหานคร |
| ประวัติศาสตร์ | 
* หมู่บ้านบางบอน
* ตำบลบางบอน อำเภอบางขุนเทียน จังหวัดธนบุรี
* แขวงบางบอน เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร
* เขตบางบอน กรุงเทพมหานคร

 |
| ภูมิศาสตร์ | 
* *รายชื่อคลอง*
	+ บางโคลัด
	+ บางบอน
	+ พระยาราชมนตรี
	+ วัดสิงห์
	+ สะแกงาม

 |
| เศรษฐกิจ | 

|  |  |
| --- | --- |
| คมนาคม | 
* ถนน
	+ กัลปพฤกษ์
	+ กาญจนาภิเษก
	+ บางขุนเทียน
	+ บางบอน 1
	+ บางบอน 2
	+ บางบอน 3
	+ บางบอน 4
	+ บางบอน 5
	+ พรมแดน
	+ พรหมราษฎร์
	+ มนธาตุราชศรีพิจิตร์
	+ เอกชัย
* รายชื่อทางแยก
* ทางรถไฟสายวงเวียนใหญ่–มหาชัย
	+ บางบอน
	+ รางโพธิ์

 |

 |
| สังคม | 

|  |  |
| --- | --- |
| การศึกษา | 
* วิทยาลัยเทคนิคราชสิทธาราม
* วิทยาลัยเทคโนโลยีธนบุรีบริหารธุรกิจ
* โรงเรียนนวลนรดิศวิทยาคมรัชมังคลาภิเษก
* โรงเรียนศึกษานารีวิทยา
* โรงเรียนสารสาสน์วิเทศบางบอน

 |
| วัฒนธรรม | 
* วัดบางบอน
* วัดนินสุขาราม
* วัดวิสุทธารัตนาราม
* วัดโพธิ์พุฒตาล

 |
| ราชการ | 
* กองกำกับการตำรวจม้า
* ทัณฑสถานหญิงธนบุรี
* เรือนจำพิเศษธนบุรี

 |

 |
| หมวดหมู่ หมวดหมู่ |
**นางสาวตวงรัตน์ โล่ห์สุนทร** นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดลำปาง อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2554 สังกัดพรรคเพื่อไทย และเป็นบุตรสาวของนายไพโรจน์ โล่ห์สุนทร อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย และอดีตกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย

ประวัติ
-------

ตวงรัตน์ โล่ห์สุนทร เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2506 เป็นบุตรของนายไพโรจน์ โล่ห์สุนทร กับนางรำไพ โล่ห์สุนทร มีน้อง 4 คน คือ นางสาวศรินทร โล่ห์สุนทร นายกิตติกร โล่ห์สุนทร นางสาวณฐาพร โล่ห์สุนทร และนายธนาธร โล่ห์สุนทร

ตวงรัตน์ โล่ห์สุนทร จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ปริญญาตรี เศรษฐศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญาโท Master of Business Administration จาก Monterey Institute of International Studies ประเทศสหรัฐอเมริกา

งานการเมือง
-----------

ตวงรัตน์ โล่ห์สุนทร ประกอบอาชีพนักธุรกิจ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2554 จึงได้เข้าสู่งานการเมืองต่อจากบิดาที่ถูกตัดสิทธิทางการเมือง 5 ปี โดยลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 38

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เธอได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 51

ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เธอได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 25 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง เนื่องจากพรรคเพื่อไทยมีจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมากกว่าจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพึงมีตามที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญ

ในปี พ.ศ. 2563 นางสาวตวงรัตน์ โล่ห์สุนทร ได้รับเลือกตั้งเป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดลำปาง สังกัดพรรคเพื่อไทย ได้รับคะแนนทั้งหมด 220,284 คะแนน ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2563

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ตวงรัตน์ โล่ห์สุนทร ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 1 สมัย คือ

1. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2555 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
* พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ลำปางเดือด‘พปชร.-พท.’วัดพลัง ลูกไพโรจน์ต่อยอดนโยบายฟื้นเศรษฐกิจ
2. ↑  ประกาศคณะกรรมการการเลือกตั้ง เรื่อง รายชื่อผู้สมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ (พรรคเพื่อไทย)
3. ↑  ประกาศคณะกรรมการการเลือกตั้ง เรื่อง รายชื่อผู้สมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ (พรรคเพื่อไทย)
4. ↑  เปิด 97 บัญชีรายชื่อเพื่อไทย 'บรรยิน'ลุ้นได้เป็นส.ส.
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๕ เก็บถาวร 2022-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๙ ตอนที่ ๓๕ ข หน้า ๑๔๕, ๓ ธันวาคม ๒๕๕๕
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๔ เก็บถาวร 2022-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๘ ตอนที่ ๒๔ ข หน้า ๑๘๔, ๒ ธันวาคม ๒๕๕๔

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* นางสาวตวงรัตน์ โล่ห์สุนทร เก็บถาวร 2018-06-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เว็บไซต์รัฐสภาไทย
วัว ด้านหน้าที่ทำการซื้อขายตลาดหลักทรัพย์บัลแกเรีย**ตลาดหลักทรัพย์บัลแกเรีย**(บัลแกเรีย: Българска фондова борса - София, Balgarska fondova borsa - Sofia, ตัวย่อ **BSE - Sofia**) เป็นตลาดหลักทรัพย์ของประเทศบัลแกเรีย ตั้งอยู่ที่เมืองโซเฟีย เมืองหลวงของประเทศบัลแกเรีย 

ตลาดหลักทรัพย์บัลแกเรีย เปิดทำการซื้อขายครั้งแรก เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1991  ตลาดหลักทรัพย์โซเฟียก่อตั้งขึ้นผ่านพระราชกฤษฎีกาซาร์ ดำเนินงานหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง บัลแกเรียกลายเป็นรัฐคอมมิวนิสต์ FBSE ได้ก่อตั้งขึ้นในช่วงปลายปี ค.ศ. 1991
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011 มูลค่าตลาดรวมของตลาดหลักทรัพย์บัลแกเรียอยู่ที่ประมาณพันล้าน $ 8.5 bln ตลาดหลักทรัพย์บังแกเรียเปิดทำการล่วงหน้าเวลา 09:00 ถึง 09:20 ซื้อขายปกติตั้งแต่เวลา 09:20 ถึง 13:45 และ  ซื้อขายช่วงบ่ายเวลา 13:45 ถึง 16:00 เปิดทำการซื้อขายทุกวัน ยกเว้นวันเสาร์ อาทิตย์ และวันหยุดราชการ

ตลาดหลักทรัพย์บัลแกเรียมีดัชนีตลาดหลักทรัพย์ต่อไปนี้:

* SOFIX
* BG40
* BGTR30
* BGREIT

อ้างอิง
-------

1. ↑  Market Hours, Bulgarian Stock Exchange via Wikinvest

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ตลาดหลักทรัพย์ (บัลแกเรีย) (อังกฤษ)
สำหรับวัดเจ็ดยอดในเชียงแสนและเชียงใหม่ ดูที่ วัดเจ็ดยอด (แก้ความกำกวม)

**วัดเจ็ดยอด** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ในอำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย สันนิษฐานว่าวัดนี้สร้างขึ้นในสมัยอาณาจักรล้านนา หรือก่อนที่พญามังรายจะตั้งเมืองเชียงราย ต่อมาถูกทิ้งร้างภายหลังการรุกรานจากพม่า ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดเจ็ดยอดได้ถูกบูรณปฏิสังขรณ์พร้อมกับการเดินทางกลับไปสร้างเมืองของคนท้องถิ่นที่อาศัยในพระนครนำโดยพระเจ้ามโหตรประเทศ พระเจ้าเชียงใหม่ ซึ่งในขณะนั้นวัดและพระธาตุอยู่ในสภาพชำรุดผุผัง พระครูบาคันธะคนฺธวํโสจึงชักชวนชาวบ้านให้ช่วยกันบูรณะวัด ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2386 เป็นต้นมา วัดเจ็ดยอดได้รับสถานะพระอารามหลวงในวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2521

ชื่อวัด *เจ็ดยอด* นั้นบางตำนานกล่าวว่ามาจากในขณะที่กำลังบูรณปฏิสังขรณ์วัด ขุดพบฐานของพระธาตุที่ตั้งเรียงกันรวมเจ็ดองค์ ในขณะที่บางตำนานกล่าวว่า บริเวณนั้นมี วัดร้างถึง 7 วัด พระครูบาฯ ไม่สามารถดูแลได้ทั่วถึงจึงรวมวัดทั้งหมดสร้างเป็นวัดเดียว และสร้างพระธาตุเจดีย์เจ็ดยอดพร้อมทั้งให้ชื่อวัดเจ็ดยอด ตามชื่อวัดโพธารามหรือวัดเจ็ดยอด จังหวัดเชียงใหม่

ในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2565 เกิดฟ้าผ่าที่องค์พระธาตุเจ็ดยอด ส่งผลให้ผิวคอนกรีตทาสีขาวด้านนอกส่วนชั้นที่ 1-5 ของเจดีย์แตกกะเทาะออกมาให้เห็นอิฐด้านใน แต่โครงสร้างในภาพรวมไม่ได้รับความเสียหายแต่อย่างใด

ระเบียงภาพ
----------

* พระเจดีย์พระเจดีย์
* ด้านหน้าของอุโบสถด้านหน้าของอุโบสถ
* โรงเรียนปริยัติธรรมจังหวัดเชียงราย (สามัคคีวิทยาคาร)โรงเรียนปริยัติธรรมจังหวัดเชียงราย (สามัคคีวิทยาคาร)
* พระเจดีย์พระเจดีย์
* อุโบสถ, ด้านข้างอุโบสถ, ด้านข้าง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "อากาศแปรปรวน ฝนตกหนัก ฟ้าผ่าเจดีย์อายุกว่า 700 ปี วัดเจ็ดยอด". *มติชน*. 2022-01-19. สืบค้นเมื่อ 2022-01-22.
2. ↑  "วัดเจ็ดยอด". Museum Thailand. 2016. สืบค้นเมื่อ 2022-01-22.
3. ↑  "วัดเจ็ดยอด". สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดเชียงราย. สืบค้นเมื่อ 2022-01-22.
4. ↑  "สักการะเจดีย์เจ็ดยอดเชียงราย สถาปัตยกรรมคล้ายเจดีย์เจ็ดยอดเชียงใหม่". *zthailand.com*. 2015. สืบค้นเมื่อ 2022-01-22.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดเจ็ดยอด (จังหวัดเชียงราย)**
**กฎหมายสิ่งแวดล้อม** (อังกฤษ: environmental law) คือ กฎหมายประเภทหนึ่ง มักตราขึ้นเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมเป็นหลัก เนื้อหาครอบคลุมการป้องกัน และเยียวยาความเสื่อมโทรมแห่งสุขภาพทั้งของมนุษย์และอมนุษย์ และมักคาบเกี่ยวกับกฎหมายจารีตประเพณี สนธิสัญญา ข้อตกลง พันธกรณี กฎระเบียบ และนโยบาย ฯลฯ หลากชนิด

กฎหมายสิ่งแวดล้อมของบางประเภทอาจกำหนดคุณภาพสิ่งแวดล้อม และจำกัดเงื่อนไขในการดำเนินกิจการบางประเภทของมนุษย์ เช่น กำหนดปริมาณของภาวะมลพิษที่จะให้มีได้ หรือกำหนดให้ต้องมีการวางแผนและการตรวจสอบกิจการบางอย่าง เป็นต้น นโยบายของรัฐ เป็นต้นว่า มาตรการกันไว้ดีกว่าแก้ (precautionary principles) การมีส่วนร่วมของประชาชน การจัดตั้งศาลสิ่งแวดล้อม และมาตรการใครทำคนนั้นจ่าย (polluter pay principles) ล้วนเป็นลักษณะหนึ่งของกฎหมายสิ่งแวดล้อม

ได้มีการริเริ่มจะให้มีกฎหมายสิ่งแวดล้อมขึ้นเป็นครั้งแรกในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมประมาณช่วง พ.ศ. 2403

อย่างไรก็ดี ถึงแม้ว่านานาประเทศในโลกจะได้ตรากฎหมายสิ่งแวดล้อมขึ้น แต่กลไกแห่งกฎหมายดังกล่าวก็มักไม่ประสบผล และในปัจจุบัน กฎหมายสิ่งแวดล้อมก็ถูกมองว่าเป็นเครื่องมือหนึ่งในการโฆษณาและส่งเสริมกลไกการพัฒนาอย่างยั่งยืน

การปฏิรูปกฎหมายสิ่งแวดล้อมในขณะนี้ เป็นไปเพื่อพัฒนามาตรการด้านสิ่งแวดล้อมให้มีประสิทธิภาพมากกว่าเดิมที่ใช้มาตรการบังคับและควบคุม (command and control) ซึ่งผู้คนมักไม่พึงใจนัก ผลส่วนหนึ่งที่ได้จากการปฏิรูปดังกล่าว เป็นต้นว่า การจัดเก็บภาษีสิ่งแวดล้อม การวางมาตรฐานบางอย่าง เช่น ไอเอสโอ 14001

อ้างอิง
-------


* Menell, P.S. (ed), Environmental Law (Ashgate Publishing, Burlington, 2003).
* Croci, E. (ed), The Handbook of Environmental Voluntary Agreements (Springer, New York, 2005).
* Freeman, J. and Kolstad, C.D. (eds), Moving to Markets in Environmental Regulation (Oxford University Press, New York, 2006).
* Richardson, B.J. and S. Wood (eds), Environmental Law for Sustainability (Hart Publishing, Oxford, 2006)
* Saxe, D. "Environmental Offences: Corporate Responsibility and Executive Liability" (Canada Law Book, Aurora, 1990).

ดูเพิ่ม
-------

* การประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม
ตัวอย่างของเครื่องหมายแสดงที่ปลอดภัย
ตัวอย่างของเครื่องหมายแสดงที่ปลอดภัย ในเมืองลิมฟยอร์ด ประเทศเดนมาร์ก
**เครื่องหมายแสดงที่ปลอดภัย** (อังกฤษ: Safe Water Marks) เป็นเครื่องหมายทางทะเลตามที่สมาคมประภาคารและเครื่องหมายทางเรือระหว่างประเทศ (IALA) ได้กำหนดเพื่อใช้ในการนำร่องทางทะเลเพื่อระบุจุดสิ้นสุดของร่องน้ำ เครื่องหมายมักจะบอกว่าข้างหน้าจะเจอกับน่านน้ำเปิด น้ำลึก และน่านน้ำที่ปลอดภัย นอกจากนี้ยังใช้งานเพื่อระบุถึงจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของพื้นที่วางทุ่นที่ต่อเนื่องจากร่องน้ำ และหลายชุดอาจเป็นเส้นทางที่มีเครื่องหมายปลอดภัยที่ผ่านพื้นที่ตื้น จึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องดูแผนที่เดินเรือและอ่านความหมายของเครื่องหมายต่าง ๆ ให้เหมาะสมในแต่ละพื้นที่ ซึ่งสามารถเรียกอีกอย่างได้ว่า **ทุ่นไฟปากร่องน้ำ** (Fairway buoys) และ **ทุ่นน้ำใส** (Clear water buoys)

จุดสังเกตคือแถบแนวตั้งสีแดงและสีขาว และมักมีเครื่องหมายด้านบนเป็นรูปลูกบอลสีแดง โดยจะกระพริบแสงไฟเป็นรหัสมอสอักษร "เอ" (ดิ-ดาห์) หรือกระพริบแสงไฟยาวหนึ่งครั้ง เป็นจังหว่ะบดบัง (ช่วงสว่างมากกว่ามืด) หรือแบบไอโซเฟส (สว่างและมืดเท่ากัน) ทุก ๆ 10 วินาที (L Fl 10)

ในสหรัฐ เครื่องหมายแสดงที่ปลอดภัยจะมีตัวอักษรย่อของหน่วยงานทางน้ำหรือหน่วยงานท้องถิ่นติดอยู่ด้วย

ดูเพิ่ม
-------

* iconสถานีย่อยภูมิศาสตร์


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **Safe water marks**

* การเดินเรือ
* เครื่องหมายทางข้าง
* เครื่องหมายจตุรทิศ
* เครื่องหมายสิ่งอันตรายโดดเดี่ยว
* เครื่องหมายพิเศษ

อ้างอิง
-------

* "Safe Water Marks" (PDF). IALA. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2007-12-14.

1. ↑  NOAA Chart 37222.  See the vicinity of "Hubertgat"
2. ↑  Haire, Penny.*Yachtmaster*. Royal Yachting Association, 2009, p. 61.
**มีเดียพริมาเบอฮาด** (Media Prima Berhad) เป็นบริษัทสื่อบันเทิงในมาเลเซีย ที่อยู่ในเปตาลิงจายา, รัฐเซอลางอร์ และเป็นบริษัทสื่อบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดในมาเลเซียซึ่งมีธุรกิจด้านโทรทัศน์และวิทยุ การสร้างเนื้อหาและสื่อดิจิทัล กลุ่มบริษัทมีสี่ช่องทีวีอย่าง TV3 DidikTV KPM 8TV และ TV9 และสี่สถานีวิทยุ - Fly FM , Hot FM , 8FM และ Buletin FM มีเดียพริมายังเป็นเจ้าของ New Straits Times Press สำนักพิมพ์หนังสือพิมพ์รายใหญ่ที่สุดของมาเลเซียพร้อมแบรนด์ข่าวแห่งชาติ นิวสเตรทส์ไทม์ส, เบอริตา ฮาเรียน และ ฮาเรียน เมโทร

มีเดียพริมาก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2003 โดยแยกมาจากกิจการของมาเลเซีย Resources Corporation Berhad ของสินทรัพย์สื่อคือ Sistem Televisyen Malaysia Berhad (ซึ่งเป็น TV3) และเดอะนิวสเตรทส์ไทม์ส ปัจจุบันกลุ่มบริษัทอยู่ในอันดับที่สามในมาเลเซียในด้านการเข้าถึงดิจิทัลหลังจากการเข้าซื้อ REV Asia Holdings ในปี ค.ศ. 2017 ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มสื่อดิจิทัลชั้นนำของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในปี ค.ศ. 2018 มีเดียพริมาซึ่งเป็นทางเลือกอันดับหนึ่งสำหรับโทรศัพท์มือถือของ Google และ Facebook

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Corporate Structure". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-21. สืบค้นเมื่อ 2020-10-03.
2. ↑  "Media Prima on path to become leading digital-first content and commerce company".
3. ↑  "Media Prima beats Google & Facebook as Malaysia's most popular choice for mobile content".

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* The Task to revive TV3
**อูราร์ตู** (อังกฤษ: Urartu /ʊˈrɑːrtuː/; อัสซีเรียน: 
**māt Urarṭu**, บาลิโลเนีย: *Urashtu*, ฮีบรู: אֲרָרָט *Ararat*) เป็นอาณาจักรในยุคเหล็กที่มีศูนย์กลางอยู่บริเวณรอบทะเลสาบวานในที่ราบสูงอาร์เมเนีย อาณาจักรครอบคลุมจากฝั่งตะวันออกของแม่น้ำยูเฟรทีสตอนบนไปจนถึงชายฝั่งตะวันตกของทะเลสาบอูร์เมีย และจากภูเขาทางตอนเหนือของอิรักไปจนถึงเทือกเขาเลสเซอร์คอเคซัส อาณาจักรนี้ถือกำเนิดขึ้นในช่วงกลางศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสต์ศักราช และครอบครองพื้นที่ของที่ราบสูงอาร์เมเนียในศตวรรษที่ 8 และ 7 ก่อนคริสต์ศักราช อาณาจักรอูราร์ตูได้ทำสงครามกับอัสซีเรียอยู่บ่อยครั้ง เป็นรัฐที่มีอำนาจที่สุดในตะวันออกใกล้อยู่ช่วงหนึ่ง ด้วยความอ่อนแอจากความขัดแย้งอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดอาณาจักรก็ถูกพิชิตโดยชาวมีดซ์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช ทางด้านโบราณคดี มีชื่อเสียงในเรื่องป้อมปราการขนาดใหญ่และงานโลหะอันวิจิตรงดงาม กษัตริย์แห่งอาณาจักรได้สร้างจารึกอักษรคูนิฟอร์มในภาษาอูราร์เทียซึ่งเป็นหนึ่งในตระกูลภาษาเฮอร์โร-อูราร์เทีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Eberhard Schrader, *The Cuneiform inscriptions and the Old Testament* (1885), p. 65.
2. 1 2 3 4 5  Zimansky, Paul E. (2011-01-01). "Urartu". *The Oxford Encyclopedia of Archaeology in the Near East*. Oxford University Press. doi:10.1093/acref/9780195065121.001.0001. ISBN 978-0-19-506512-1. สืบค้นเมื่อ 2018-11-22.
3. ↑  Jacobson, Esther (1995). *The Art of the Scythians: The Interpenetration of Cultures at the Edge of the Hellenic World* (ภาษาอังกฤษ). BRILL. p. 33. ISBN 9789004098565.
**สำนักงานเพื่อการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก** (ชื่อย่อ:สกรศ.) หน่วยงานในสังกัด กระทรวงอุตสาหกรรม จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2560 ตามคำสั่งหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติที่ ๒/๒๕๖๐ เรื่อง การพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก ลงวันที่ ๑๗ มกราคม ๒๕๖๐  ข้อ ๙ เพื่อทำหน้าที่เป็นสำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการนโยบายการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก และคณะกรรมการบริหารการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก หรือ กรศ.

วันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 สำนักงานเพื่อการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออกถูกยุบเลิกและเปลี่ยนชื่อเป็น สำนักงานคณะกรรมการนโยบายเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก ตาม **พระราชบัญญัติเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก พ.ศ. ๒๕๖๑**

อำนาจหน้าที่
------------

สำนักงานเพื่อการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออกมีอำนาจหน้าที่ตามข้อ ๙ ของคำสั่งดังต่อไปนี้

(๑) บริหารแผนการพัฒนาพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออกในภาพรวม 
ตลอดจนประสานการปฏิบัติของหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องเพื่อให้การดำเนินการต่าง ๆ เป็นไปตามนโยบายและแผนการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก

(๒) ประสานงานกับหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องในการจัดเตรียมแผนงานและโครงการต่าง ๆ ตามนโยบายและแผนพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก ตลอดจนติดตามดูแลและให้คำแนะนำแก่หน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องเพื่อให้ปฏิบัติโดยถูกต้องตามที่กำหนดในคำสั่งนี้ หรือตามมติของคณะกรรมการนโยบายหรือ กรศ.

(๓) ศึกษา วิเคราะห์ปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนาพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก และเสนอแนวทางการแก้ไขที่เหมาะสมต่อ กรศ. เพื่อพิจารณา

(๔) ติดตามและประเมินผลการปฏิบัติงานของหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งความก้าวหน้าในการดำเนินการตามแผนงานและโครงการ ให้เป็นไปตามนโยบายและแผนการพัฒนาพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก

(๕) ดำเนินการให้มีการรับฟังความคิดเห็นของประชาชนผู้อยู่อาศัยในระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก และประชาสัมพันธ์เพื่อสร้างความรับรู้และความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับการพัฒนาพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก

(๖) สนับสนุนให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น องค์กรภาคเอกชน และประชาชนในพื้นที่พัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออกได้มีส่วนร่วมและได้รับประโยชน์จากการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออกอย่างเหมาะสม ตลอดจนดำเนินการให้ภาคเอกชนมีส่วนร่วมในการดำเนินการตามแผนการพัฒนาพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก

(๗) ปฏิบัติงานอื่นใดตามที่คณะกรรมการนโยบาย หรือ กรศ. มอบหมาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  คำสั่งหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติที่ ๒/๒๕๖๐ เรื่อง การพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก เก็บถาวร 2017-02-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๓๔ ตอน ๑๙ ง พิเศษ หน้า ๓๐ ๑๗ มกราคม ๒๕๖๐
2. ↑  "พระราชบัญญัติเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก พ.ศ. ๒๕๖๑" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-07-13. สืบค้นเมื่อ 2018-05-14.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สำนักงานเพื่อการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก ที่เฟซบุ๊ก

  


| * ด
* ค
* ก
หน่วยงานในสังกัดและหน่วยงานภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงอุตสาหกรรมของไทย |
| --- |
| กรม | สำนักงานรัฐมนตรี • สำนักงานปลัดกระทรวง • กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม • กรมโรงงานอุตสาหกรรม • สำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม • สำนักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรม • กรมอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่ • สำนักงานคณะกรรมการอ้อยและน้ำตาลทราย |  |
| รัฐวิสาหกิจ | การนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย • ธนาคารพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมแห่งประเทศไทย |
| หมวดหมู่ |