recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
จุดยอดในรูปประกอบด้วยข้อมูลสี ได้แก่ สีแดง สีเขียว และสีน้ำเงิน หลังจากผ่านขั้นตอนการเรนเดอร์แล้วจะได้รูปสามเหลี่ยมที่มีการไล่ระดับสีออกมา
**จุดยอด** (vertex) ในทางคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ เป็นองค์ประกอบพื้นฐานที่เก็บชุดของสมบัติที่จำเป็นสำหรับการสร้างแบบจำลองสามมิติ เช่น ตำแหน่งภายในปริภูมิสามมิติ ใน OpenGL ค่าที่ตั้งไว้ล่วงหน้าของจุดยอดจะรวมสมบัติต่าง ๆ เช่น ตำแหน่ง เวกเตอร์แนวฉาก สี สีเสริม และพิกัดบนลายผิว และสามารถเพิ่มสมบัติอื่น ๆ ผ่านการเขียนโปรแกรมการให้แสงเงา

ความเกี่ยวข้องกับเรขาคณิต
-------------------------

ในคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ แบบจำลองสามมิติมักจะแสดงเป็นรูปทรงหลายหน้าที่ประกอบด้วย รูปสามเหลี่ยม ข้อมูลที่อยู่ในจุดยอดนั้นไม่เพียงแค่พิกัดที่อยู่ในรูปทรงเรขาคณิต แต่ยังประกอบไปด้วยข้อมูลเพิ่มเติมที่จำเป็นสำหรับการแสดงผล เช่น สี คุณสมบัติการสะท้อน พิกัดบนลายผิวและแนวฉาก ฯลฯ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Andrew Garrard (2019-03-31). "Khronos Data Format Specification" (PDF). Khronos Group. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2022-04-19. สืบค้นเมื่อ 2019-09-16.
2. ↑  Christen, Martin. "Clockworkcoders Tutorials: Vertex Attributes". Khronos Group. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-04-12. สืบค้นเมื่อ 26 January 2009.
แบบจำลองอะตอมของรัทเทอร์ฟอร์ด: อิเล็กตรอน (สีเขียว) และนิวเคลียส (สีแดง)
**แบบจำลองรัทเทอร์ฟอร์ด** หรือ **แบบจำลองอะตอมแบบดาวเคราะห์** (อังกฤษ: Rutherford model) คือแบบจำลองอะตอมที่คิดขึ้นโดยเออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด โดยแปลความจากการทดลองของไกเกอร์-มาร์สเดนในปี ค.ศ. 1909 ซึ่งนำไปสู่การวิเคราะห์ปี 1911 ของรัทเทอร์ฟอร์ด ว่า แบบจำลองอะตอมแบบขนมปังลูกเกดของเจ. เจ. ทอมสัน นั้นไม่ถูกต้อง แบบจำลองใหม่ของรัทเทอร์ฟอร์ดสร้างขึ้นจากผลลัพธ์จากการทดลอง มีคุณลักษณะใหม่คือมีประจุที่เกาะกลุ่มกันอย่างหนาแน่นตรงใจกลางภายในพื้นที่ขนาดเล็กมาก ๆ เมื่อเทียบกับส่วนที่เหลือของอะตอม ซึ่งเป็นจุดที่รวมของมวลอะตอมเกือบทั้งหมดเอาไว้ (นั่นคือบริเวณนิวเคลียสอะตอม)

แบบจำลองรัทเทอร์ฟอร์ดยังไม่ได้สร้างทิศทางใหม่ในการอธิบายโครงสร้างอิเล็กตรอนของอะตอม เขาแทบไม่ได้พูดถึงแบบจำลองอะตอมก่อนหน้านี้ที่บอกถึงอิเล็กตรอนวิ่งวนรอบนิวเคลียสในลักษณะเหมือนดาวเคราะห์โคจรรอบดวงอาทิตย์ หรือวงแหวนรอบดาวเคราะห์ (เช่นดาวเสาร์) ความสนใจหลักของรัทเทอร์ฟอร์ดมุ่งไปที่มวลส่วนใหญ่ของอะตอมซึ่งอยู่ในแกนกลางที่เล็กมาก ๆ ทำให้มองเห็นภาพแบบจำลองแบบดาวเคราะห์ได้ชัดเจนกว่าที่เคยเป็นมา เช่น แกนกลางเป็นพื้นที่บรรจุมวลส่วนใหญ่ของอะตอม ในลักษณะเดียวกับที่ดวงอาทิตย์เป็นมวลส่วนใหญ่ของระบบสุริยะ ในภายหลังแบบจำลองรัทเทอร์ฟอร์ดได้รับการปรับแก้ให้ถูกต้องยิ่งขึ้นโดยนีลส์ บอร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Akhlesh Lakhtakia (Ed.) (1996). "Models and Modelers of Hydrogen". World Scientific. ISBN 981-02-2302-1. `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Rutherford's Model by Raymond College
* Rutherford's Model by Kyushu University เก็บถาวร 2006-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โกสมีนาร์ในอุทยานสัตววิทยาเดลี
**โกสมีนาร์** (Kos Minar; *เสาหลักไมล์*) เป็นหลักไมล์อินเดียสมัยกลาง ลักษณะเป็นเสาแน่นกลม ส่วนใหญ่สูงโดยเฉลี่ย 30 ฟุต โดยสร้างขึ้นตามถนนอุตตรปาถ เส้นทางถนนโบราณในทางตะวันตกเฉียงเหนือของอนุทวีปอินเดีย ริเริ่มสร้างในศตวรรษที่ 16 โดยเชร์ ชาห์ ซูรี ผู้นำชาวปาทาน โกสมีนาร์ปักตามเส้นทางของหลวงจากอาคราจนถึงอัชเมร์, อาคราถึงลาฮอร์ และอาคราถึงมัณฑู

โกสมีนาร์ได้รับการยกย่องเป็น "สิ่งพิศวงของอินเดีย" โดยนักเดินทางชาวยุโรปยุคแรก ๆ เช่น ทอมัส โร ในปัจจุบัน โกสมีนาร์อยู่ภายใต้การดูแลและอนุรักษ์ของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย

คำว่า "โกส" เป็นคำสันสกฤต มีค่าเท่ากับหนึ่งในสี่โยชน์ ซึ่งเป็นหน่วยวัดความยาวของอินเดียโบราณ เทียบเป็นหน่วยเมตริกได้ที่ราว 3.22 กิโลเมตร (2.00 ไมล์) ส่วน "มีนาร์" เป็นคำเปอร์เซียแปลว่า "เสา"

ระเบียงภาพ
----------

* Mughalpura, Lahore, PakistanMughalpura, Lahore, Pakistan
* Manhala, Lahore, PakistanManhala, Lahore, Pakistan
* Taxla, Pakistan (old G.T.Road)Taxla, Pakistan (old G.T.Road)
* Delhi Zoo, IndiaDelhi Zoo, India
* Jalandhur, IndiaJalandhur, India
* Dakkhni, Jalandhur, IndiaDakkhni, Jalandhur, India
* UP, IndiaUP, India
* Tarawri, Karnal, IndiaTarawri, Karnal, India
* Karnal, IndiaKarnal, India
* Haryana, IndiaHaryana, India
* Ambala, Haryana, IndiaAmbala, Haryana, India

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Sher Shah Suri's kos minars once meant to show way to travellers stand lost today - Times of India". *The Times of India*. สืบค้นเมื่อ 2018-12-21.
2. ↑  Arthashastra, Chanakya, 4th century BCE, pp151
**มารยาท โรเลต์-แอนเดรียน** (ฝรั่งเศส: *Marayat Rollet-Andriane*) หรือ **มารยาท กระแสสินธุ์** (19 มกราคม พ.ศ. 2475 – 12 มิถุนายน พ.ศ. 2548) เป็นนักเขียนนวนิยายอีโรติกที่มีชื่อเสียง สัญชาติไทย-ฝรั่งเศส เจ้าของนามปากกา **เอมมานูแอล อาร์ซ็อง** (*Emmanuelle Arsan*) ซึ่งถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ชุด *เอมมานูแอล* ต่อมาอีกหลายตอน นับเป็นภาพยนตร์ชุดอีโรติกที่มีชื่อเสียงที่สุด

ประวัติ
-------

มารยาท กระแสสินธุ์ เติบโตที่จังหวัดพระนคร บิดาชื่อขุนพิพิธวิรัชชการ (วงศ์ กระแสสินธุ์) ชาวอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ กับลำจวน พิพิธวิรัชชการ (สกุลเดิม อยู่อำไพ) ชาวอำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี มีพี่สาวคนหนึ่งชื่อ วาสนา กระแสสินธุ์ (พ.ศ. 2473–2538) ผู้เป็นแบบให้กับนวนิยาย *ปริศนา* พระนิพนธ์ในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิภาวดีรังสิต

มารยาทสมรสกับหลุยส์-ฌาคส์ โรเลต์-แอนเดรียน สามีนักการทูตชาวฝรั่งเศส ตั้งแต่อายุ 16 ปี เธอได้นำประสบการณ์ทางเพศของตน มาเขียนเป็นนวนิยายอีโรติก วางจำหน่ายในฝรั่งเศสตั้งแต่ พ.ศ. 2502 โดยไม่ได้ระบุชื่อผู้เขียน ต่อมาเมื่อนวนิยายเป็นที่นิยม จึงได้ระบุนามแฝง "เอมมานูแอล อาร์ซ็อง" ในการตีพิมพ์ครั้งต่อมา

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Emmanuelle Arsan ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส


1. ↑  "ปริศนาตัวจริง!! "วาสนา กระแสสินธุ์" ต้นแบบจากนิยาย "ปริศนา" ในภาพสมมุติของ "พระองค์เจ้าวิภาวดีรังสิต" ที่หลายคนไม่เคยรู้มาก่อน (ชมภาพ) !!". *ทีนิวส์*. สืบค้นเมื่อ 30 เมษายน 2565. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
บิสกอตตีแห่งปราโต
**บิสกอตตี** (อิตาลี: *biscotti*) คือคำในภาษาอิตาลีซึ่งมีความหมายว่า "ขนมปังกรอบ" (บิสกิต) แต่ในอเมริกาเหนือ คำนี้ถูกนำไปเรียกขนมปังกรอบชนิดหนึ่ง

ที่มาและความหมายในภาษาอิตาลี
----------------------------

"บิสกอตตี" (biscotti) เป็นรูปพหูพจน์ของคำว่า "บิสกอตโต" (biscotto) ซึ่งมีหมายรวมถึงขนมปังกรอบทุกประเภท มีต้นกำเนิดมาจากคำว่า biscoctus ซึ่งเป็นภาษาละตินที่ใช้ในยุคกลาง หมายความว่า "ผ่านการอบสองครั้ง" คำนี้ได้ถูกนำเข้าไปใช้ในภาษาอังกฤษเป็นคำว่า biscuit (บิสกิต) ผ่านทางช่วงรอยต่อการเปลี่ยนแปลงของภาษาฝรั่งเศส

ความหมายในอเมริกาเหนือ
----------------------

ในอเมริกาเหนือ บิสกอตตีหมายถึงบิสกิตชนิดหนึ่งซึ่งกลายมาจากบิสกอตตีที่แข็ง มีรสอัลมอนด์ จากแคว้นทัสกานีของอิตาลี เสิร์ฟกับไวน์ซานโต บิสกอตตีชนิดนี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "บิสกอตตีแห่งปราโต" จึงมีความเป็นไปได้ที่จะมีต้นกำเนิดอยู่ที่เมืองปราโตในแคว้นทัสกานี

บิสกอตตีแบบอเมริกันอันที่จริงแล้วคือคุกกี้กรอบที่มักจะมีถั่วหรือกลิ่นแอนิส (เครื่องเทศจำพวกโป๊ยกั้ก) ประกอบอยู่ สูตรพื้นฐานที่ใช้ทำประกอบไปด้วยแป้งสองส่วน น้ำตาลหนึ่งส่วน ผสมเข้าด้วยกัน ใส่ไข่จนส่วนผสมเกาะกันแข็ง ใส่ผงฟู เติมกลิ่น และใส่ส่วนผสมอื่น ๆ เช่นถั่วหรือช็อกโกแลต จากนั้นก็นำแป้งที่เป็นแผ่นหนาไปอบครั้งแรกประมาณ 25 นาที ตัดเป็นชิ้นและนำไปอบอีกครั้งโดยใช้เวลาน้อยกว่าเดิม ยิ่งใช้เวลาในการอบครั้งที่สองมากเท่าใด คุกกี้ก็จะแข็งขึ้นเท่านั้น

บิสกอตตีแบบอิตาลีมักจะรับประทานคู่กับไวน์ แต่บิสกอตตีแบบอเมริกันมักจะรับประทานคู่กับกาแฟแบบอิตาลี หรือเครื่องดื่มที่มีเอสเปรสโซยืนพื้น เช่น กัปปุชชีโนและลัตเต มากกว่า
**บิสก์** (ฝรั่งเศส: *bisque*) เป็นอาหารประเภทครีม ซุปข้น ที่มาจากประเทศฝรั่งเศส โดยแท้จริงแล้ว บิสก์นั้นเป็นซุปสัตว์พวกกุ้งกั้งปู [กูลี (coulis)] ที่กรองแล้ว อาจจะทำจากล็อบสเตอร์, นอร์เวย์ล็อบสเตอร์, ปู, กุ้ง หรือเครย์ฟิช

ศัพทมูลวิทยา
------------

สันนิษฐานว่าชื่อนี้มาจากคำว่า *Biscay* ตามชื่ออ่าวบิสเคย์ แต่วัตถุดิบหลักเหล่านี้จะทำให้สุกสองครั้ง (bis cuites) (คล้ายกับบิสกิต) ขั้นแรกก็จะโซเต (sautéed (ผัด)) ในเปลือกด้วยไฟอ่อน ๆ ก่อน และต้มด้วยไวน์และวัตถุดิบที่ให้ความหอม ก่อนจะกรอง แล้วนำมาทำเป็นครีม

วิธีการ
-------

บิสก์นั้นสกัดจากแป้งจากเศษของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่ไม่ดีพอจะส่งขายในตลาด บิสก์จริง ๆ นั้น เปลือกก็จะถูกป่นแล้วนำมาทำให้ซุปข้นไปด้วย แม้แต่จูเลีย ไชลด์ ยังกล่าวไว้ว่า "อย่าล้าง (ทิ้ง) อะไรออกไปจนกว่าซุปจะทำเสร็จ เพราะคุณจะต้องใช้เครื่องมือ (วัตถุดิบ) ไปซ้ำ ๆ และคุณคงไม่อยากให้รสชาติแสนอร่อยหายไปทีละน้อย ๆ"

การที่บิสก์ข้นได้นั้นเพราะอาศัยข้าว ที่กรองออกไปแล้วเหลือแป้ง หรือปูว์เร [purée (บด)] ในขั้นตอนสุดท้าย บิสก์ทะเลนั้นมักจะเสิร์ฟด้วยถ้วยสองหูกับจานรอง หรือในแก้วเตี้ย

บิสก์อาจจะยังหมายถึงซุปที่มีลักษณะคล้ายครีม (แม้ไม่มีส่วนผสมของสัตว์ทะเล) ที่บางครั้งเป็นตัวก่อนนำมาปูว์เรหรือเข้าหม้อโม่ มักจะใช้กับผักจำพวกฟัก (squash), มะเขือเทศ, เห็ด และพริกหยวก

ดูเพิ่ม
-------

* ซุป

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Academie Française Dictionary defines a bisque as: BISQUE n. Potage fait d'un coulis de crustacés. Une bisque de homard, d'écrevisses. (Soup made from a crustacean coulis, e.g. lobster or crawfish bisque.)
2. ↑  "Online Etymology Dictionary". Etymonline.com. สืบค้นเมื่อ 2010-03-10.
3. ↑  www.askoxford.com. "biscuit". AskOxford. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2004-12-29. สืบค้นเมื่อ 2010-03-10.
4. ↑  Mitzewich, John. "Tomato Bisque – Soup Might Not Count as a Meal, but Bisque Certainly Does". *Food Wishes*. สืบค้นเมื่อ 20 July 2015.
รถจี๊ปนีย์
**รถจี๊ปนีย์** (อังกฤษ: jeepney; ตากาล็อก: *dyipni, dyip*) เป็นประเภทหนึ่งของขนส่งมวลชนในประเทศฟิลิปปินส์ รถจี๊ปนีย์เป็นรถโดยสารประเภทเดียวกันกับรถแท็กซี่หรือรถสองแถว เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของฟิลิปปินส์

คำว่า "จี๊ปนีย์" เกิดจากการสมาสคำศัพท์ในภาษาอังกฤษ คือ "จี๊ป" (jeep) กับ "นีย์" (knee) ที่หมายถึง "หัวเข่า" เนื่องจากรถจี๊ปนีย์ในสมัยก่อนจะมีผู้โดยสารนั่งกันแออัด จนหัวเข่าชนหัวเข่า

รถจี๊ปนีย์ กำเนิดมาจากการที่ทหารอเมริกันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ที่ได้ยึดเอาฟิลิปปินส์เป็นฐานที่มั่นและชัยภูมิในมหาสมุทรแปซิฟิก เมื่อสงครามยุติลงในปี ค.ศ. 1945 ก็ได้ทิ้งรถจี๊ปซึ่งเป็นพาหนะสำคัญที่ใช้ไว้เป็นจำนวนมาก จึงมีผู้นำมาดัดแปลงเป็นรถโดยสาร

รถจี๊ปนีย์ มีลักษณะคล้ายรถสองแถวในประเทศไทย แต่มีความยาวกว่า และถูกนำมาต่อเดิมด้วยสีสันลวดลายฉูดฉาดอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะประจำตัวที่ไม่เหมือนใคร รวมถึงลวดลายที่เกี่ยวข้องกับศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาธอลิค อันเป็นศาสนาประจำชาติของฟิลิปปินส์ด้วย

ค่าโดยสารรถจี๊ปนีย์ในปัจจุบันในกรุงมะนิลา เริ่มต้นที่ 4 กิโลเมตรแรก 8 เปโซ และกิโลเมตรต่อไปครึ่งเปโซ การขึ้น-ลงรถจี๊ปนีย์ไม่มีป้ายที่แน่นอนตายตัวเหมือนป้ายรถโดยสารประจำทาง ผู้โดยสารต้องการจะขึ้นหรือลงตรงไหนก็ได้ ซึ่งผู้ขับต้องมีทักษะเฉพาะในการขับและจดจำค่าโดยสารของผู้โดยสารแต่ละคนเป็นอย่างดี รถจี๊ปนีย์เป็นที่นิยมโดยเฉพาะนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ เหมือนกับรถตุ๊กตุ๊กในประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  *สมุดโคจร*, รายการทางช่อง 5 โดย นิธิ สมุทรโคจจร และโกสินทร์ ราชกรม: อาทิตย์ที่ 13 ตุลาคม 2556

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**รถจี๊ปนีย์**
**โรงเรียนวังชิ้นวิทยา** ตั้งอยู่เลขที่ 508 หมู่ 8 ตำบลวังชิ้น อำเภอวังชิ้น จังหวัดแพร่ เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอวังชิ้น จังหวัดแพร่

ประวัติ
-------

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาแพร่ กระทรวงศึกษาธิการได้รับอนุมัติจัดตั้งในปี 2515 โดยนายสง่า รัตนวิโรจน์ นายอำเภอวังชิ้นในสมัยนั้นได้ประชุมหารือกับราษฎรเพื่อขอจัดตั้งโรงเรียนมัธยมขึ้น นายรัตน์ ใจวุฒิ กำนันตำบลวังชิ้น และชาวบ้าน ได้มอบที่ดินจำนวน 75 ไร่ ระหว่างกิโลเมตรที่ 1 ถนน วังชิ้น - เถิน ให้แก่กรมสามัญศึกษาให้เป็นที่ก่อสร้างอาคารต่าง ๆ กรมสามัญศึกษาได้อนุมัติให้เปิดโรงเรียนให้ชื่อว่า "โรงเรียนวังชิ้นวิทยา" ในระยะเริ่มแรกในปีการศึกษา 2515 นั้นค่อนข้างจะมีปัญหามากเพราะขาดอาคารเรียนและบุคลากรที่ดำเนินการสอน ทางอำเภอวังชิ้นในขณะนั้นได้ขอความร่วมมือจากหมวดการศึกษาอำเภอวังชิ้นและหน่วยงานอื่นเป็นอาสาสมัครช่วยสอนและได้รับความร่วมมือจากโรงเรียนบ้านนาใหม่อนุสรณ์ให้ใช้เป็นสถานที่เรียน ต่อมากรมสามัญศึกษาได้จัดสรรงบประมาณค่าก่อสร้างอาคารเรียน 216 ก 4 ห้องเรียน และบ้านพักครูจำนวน 2 หลัง บ้านพักนักการภารโรงจำนวน 1 หลัง การก่อสร้างสำเร็จเรียบร้อยเมื่อเดือนพฤษภาคม 2516 จึงได้ย้ายสถานศึกษาจากที่เดิมคือโรงเรียนบ้านนาใหม่อนุสรณ์มายังบริเวณโรงเรียนวังชิ้นวิทยา ในปัจจุบันเปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ต่อมาในปี พ.ศ. 2534 ได้รับอนุมัติให้เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ปัจจุบันสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต37 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานกระทรวงศึกษาธิการ ผู้อำนวยการคนปัจจุบันมีชื่อว่า "นายชานันท์ มณเฑียร"

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ของโรงเรียนอย่างเป็นทางการ

| * ด
* ค
* ก
โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาแพร่ |
| --- |
| 

| จังหวัดแพร่ |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| เมืองแพร่ | 
* ถิ่นโอภาสวิทยา
* ท่าข้ามวิทยาคม
* นารีรัตน์จังหวัดแพร่
* พิริยาลัยจังหวัดแพร่
* เมืองแพร่
* ห้วยม้าวิทยาคม

 |
| สูงเม่น | 
* บ้านกาศประชานุเคราะห์
* สูงเม่นชนูปถัมภ์

 |
| หนองม่วงไข่ | 
* ม่วงไข่พิทยาคม

 |
| สอง | 
* เวียงเทพวิทยา
* สองพิทยาคม

 |

 | 

|  |  |
| --- | --- |
| ร้องกวาง | 
* ร้องกวางอนุสรณ์

 |
| ลอง | 
* ลองวิทยา

 |
| วังชิ้น | 
* วังชิ้นวิทยา
* สรอยเสรีวิทยา

 |
| เด่นชัย | 
* วิไลเกียรติอุปถัมภ์

 |

 |

 |

 |

 |
**วงศ์ปลาเสือดำ** (อังกฤษ: Asian leaffish, Nandis) วงศ์ปลาน้ำจืดขนาดเล็กวงศ์หนึ่ง ในอันดับAnabantiformes ใช้ชื่อวงศ์ว่า Nandidae (/แนน-ดิ-ดี/)

มีรูปร่างกลมเป็นรูปไข่หรือกลมรี แบนข้างมาก หัวค่อนข้างใหญ่ ปากกว้างและยืดหดได้ มุมปากยื่นถึงด้านหลังของนัย์ตา เกล็ดเป็นแบบสาก หนังริมกระดูกแก้มแยกกัน รูจมูกคู่หน้าอยู่ชิดกับจมูกคู่หลัง ขอบกระดูกแก้มอันกลาง มีซี่กระดูกปลายแหลมหนึ่งอัน มีฟันที่กระดูกขากรรไกร กระดูกเพดานปาก และบนลิ้น เส้นข้างลำตัวไม่สมบูรณ์ หรือไม่มีในบางสกุล ครีบหางมีก้านครีบเดี่ยวที่เป็นซี่แข็งปลายแหลมจำนวน 13 ก้าน และครีบก้นมีก้านครีบเดี่ยวที่เป็นซี่แข็งปลายแหลมจำนวน 3 ก้าน ครีบหางมนกลม

จำแนกออกได้เป็น 3 สกุล พบกระจายพันธุ์ในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตกและเอเชียใต้จนถึงอาเซียน

* *Afronandus*
* *Nandus*
* *Polycentropsis*

หมายเหตุ: เดิมปลาในวงศ์นี้เคยรวมกันเป็นวงศ์ใหญ่กว่านี้ แต่ปัจจุบันได้แยกออกเป็นวงศ์ต่างหาก คือ Polycentridae ที่พบในภูใมิภาคอเมริกาใต้ และ Pristolepididae ที่พบในภูมิภาคเอเชียใต้และอาเซียน

อ้างอิง
-------

1. ↑  ข้อมูลจาก fishbase.org (อังกฤษ)
2. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 257 หน้า. หน้า 153. ISBN 974-00-8738-8

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Nandidae***
**พอล เอเมอร์สัน คาร์ไลล์ อินซ์** (อังกฤษ: Paul Emerson Carlyle Ince; เกิด 21 ตุลาคม ค.ศ. 1967) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษและอดีตนักฟุตบอลอาชีพในตำแหน่งกองกลาง ซึ่งล่าสุดเป็นผู้จัดการทีมคนปัจจุบันของเรดิง อินซ์เล่นอาชีพตั้งแต่ปี ค.ศ. 1982 ถึง ค.ศ. 2007 โดยเริ่มต้นอาชีพกับเวสต์แฮมยูไนเต็ดและต่อมากับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด, ลิเวอร์พูล, มิดเดิลส์เบรอ, วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์, สวินดันทาวน์และแม็คเคิลสฟิลด์ทาวน์ในอังกฤษ รวมถึงอินเตอร์มิลานในอิตาลี ด้วยการลงเล่นในลีกทั้งหมด 271 นัด อินซ์เป็นหนึ่งในผู้เล่นไม่กี่คนโดยเฉพาะในยุคพรีเมียร์ลีกที่ได้เล่นกับทั้งลิเวอร์พูลและแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

อินซ์ใช้เวลาส่วนใหญ่ในอาชีพนักฟุตบอลของเขาบนลีกสูงสุด หลังจากเล่นกับสโมสรในวัยเด็กของเขาคือ เวสต์แฮมยูไนเต็ดในดิวิชัน 2 เขาย้ายไปร่วมทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในปี ค.ศ. 1989 ซึ่งเขาคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีก 2 สมัย เอฟเอคัพ 2 สมัย และลีกคัพ 1 ครั้งในช่วง 6 ปีที่โอลด์แทรฟฟอร์ด หลังจากมีปัญหากับผู้จัดการทีม อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน อินซ์ถูกขายให้กับอินเตอร์มิลานในปี ค.ศ. 1995 ซึ่งเขาได้รองแชมป์ยูฟ่าคัพปี 1997

หลังจาก 2 ปีในอิตาลี อินซ์กลับสู่พรีเมียร์ลีกโดยเข้าร่วมทีมลิเวอร์พูล หลังจากออกจากทีมลิเวอร์พูล เขายังได้เข้าร่วมสโมสรมิดเดิลส์เบรอและวูล์ฟแฮมป์ตันวันเดอเรอร์สในลีกสูงสุด ก่อนจะเริ่มเข้าสู่อาชีพโค้ชในช่วงกลางทศวรรษที่ 2000 หลังจากเป็นผู้เล่น-โค้ชของสวินดันทาวน์ เขาย้ายไปแม็คเคิ่ลสฟิลด์ ทาวน์ และแขวนสตั๊ดในขณะที่เป็นผู้เล่น-ผู้จัดการทีมในปี ค.ศ. 2007 เขาคุมทีมมิลตัน คียนส์ ดอนส์ (สองครั้ง), แบล็กเบิร์นโรเวอส์, น็อตต์สเคาน์ตี และหลังจากพักเกือบ 2 ปี อินซ์ได้รับการแต่งตั้งให้คุมทีมแบล็คพูล ต่อมาในปี 2022 อินซ์ได้รับการแต่งตั้งให้คุมทีมเรดิง เขาติดทีมชาติอังกฤษไป 53 นัด ยิงได้ 2 ประตู

ในฐานะผู้เล่น เขาได้รับเกียรติมากมายกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และกลายเป็นผู้เล่นผิวดำคนแรกที่เป็นกัปตันทีมชาติอังกฤษ ทอมลูกชายของเขาก็เป็นนักฟุตบอลเช่นกัน

ระดับสโมสร
----------

### เวสต์แฮมยูไนเต็ด

อินซ์เกิดที่อิลฟอร์ด มหานครลอนดอน เขาเติบโตขึ้นมาในฐานะแฟนของเวสต์แฮมยูไนเต็ด เขาถูกพบเมื่ออายุ 12 ปีโดยผู้จัดการทีมเวสต์แฮมในเวลานั้นคือ จอห์น ไลออล ในช่วงเวลาที่สโมสรยังอยู่ในดิวิชัน 2 (อีเอฟแอลแชมเปียนชิป ในปัจจุบัน)

เขาเซ็นสัญญากับเวสต์แฮมในฐานะเด็กฝึกหัดเมื่ออายุได้ 14 ปี ไลออลช่วยอินซ์ผ่านช่วงเวลาที่มีปัญหาในโรงเรียน ในที่สุดก็เซ็นสัญญากับเขาในฐานะเด็กฝึกหัดเมื่อออกจากโรงเรียนในปี ค.ศ. 1984 เขาเป็นผลผลิตของศูนย์ฝึกเยาวชนของเวสต์แฮมและเปิดตัวเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986 ในนัดที่เจอกับนิวคาสเซิลยูไนเต็ดในดิวิชัน 1 เขากลายเป็นผู้เล่นตัวจริงในฤดูกาล 1987–88 พิสูจน์ให้เห็นว่าเขามีคุณสมบัติรอบด้านทั้งความเร็ว ความอึด การเข้าปะทะที่หนักหน่วง และการจ่ายบอลที่ดี เขายังมีลูกยิงที่ทรงพลัง เขาสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองในฐานะผู้สืบทอดตำแหน่งกองกลางของเวสต์แฮมต่อจากบิลลี่ บอนด์ส ผู้มากประสบการณ์ซึ่งแขวนสตั๊ดเมื่อจบฤดูกาล 1987-88

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "พอล อินซ์". *Barry Hugman's Footballers*. สืบค้นเมื่อ 9 กุมภาพันธ์ 2020.
2. ↑  10 key moments in UK race relations.
3. ↑  Belton, Brian (2006). *The Black Hammers p.76* Pennant Books. ISBN 0-9550394-5-2
**ปูบก** (อังกฤษ: Land crab) เป็นวงศ์ของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังจำพวกปูวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Gecarcinidae

ปูในวงศ์ปูบก มีรูปร่างลักษณะทั่วไปคล้ายกับปูทั่วไป เพียงแต่จะไม่มีหนามรอบกระดอง และรอบดวงตา มีขาเดินที่แข็งแรง และมีกรงเล็บขนาดใหญ่ เนื่องจากดำรงชีวิตอยู่บนบก จึงมีอวัยวะช่วยหายใจแตกต่างไปจากปูวงศ์อื่น โดยจะหายใจจากอากาศโดยตรง จึงมีเหงือกเป็นขุย มีเส้นเลือดมาหล่อเลี้ยงจำนวนมากคล้ายกับถุงลมในสัตว์บก และมีระบบขับถ่ายที่แตกต่างไปจากปูวงศ์อื่น คือ มีกระบวนการเปลี่ยนของเสียจากแอมโมเนีย ให้กลายเป็นกรดยูริก เก็บไว้ในเนื้อเยื่อ แตกต่างไปจากปูทั่วไปที่จะถ่ายลงน้ำ แต่การขยายพันธุ์ ปูตัวเมียก็จะไปวางไข่ทิ้งไว้ในน้ำ และลูกปูจะเลี้ยงตัวเองและพัฒนาตัวในน้ำในระยะต้น ก่อนที่จะขึ้นมาใช้ชีวิตอยู่บนบก

ปูบก ดำรงชีวิตอยู่ในป่า หรือป่าชายหาดใกล้ชายหาด กินเศษซากอินทรีย์วัตถุต่าง ๆ รวมถึง ใบไม้และสัตว์ขนาดเล็กเป็นอาหารได้ด้วย

ปูบก สามารถแบ่งได้เป็นสกุลต่าง ๆ ได้ 6 สกุล ดังนี้ (บางข้อมูลแบ่งเพียง 3)

* *Cardisoma*
* *Discoplax*
* *Epigrapsus*
* *Gecarcinus*
* *Gecarcoidea*
* *Johngarthia*

ในประเทศไทย ปูบกชนิดที่รู้จักกันดีที่สุด คือ ปูไก่ (*Cardisoma carnifex*) ที่พบเฉพาะบนหาดและป่าชายหาดบนเกาะต่าง ๆ ทางภาคใต้ของประเทศ เช่น หมู่เกาะสิมิลัน และเกาะภูเก็ต เป็นต้น 

ปูบกบางชนิดในเขตร้อนทำความเสียหายเป็นจำนวนมหาศาลให้แก่พืชผลทางการเกษตร

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Peter K. L. Ng, Danièle Guinot & Peter J. F. Davie (2008). "Systema Brachyurorum: Part I. An annotated checklist of extant Brachyuran crabs of the world" (PDF). *Raffles Bulletin of Zoology*. **17**: 1–286. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-06-06. สืบค้นเมื่อ 2012-10-05.
2. ↑  สัตว์ในท้องถิ่น » ปูไก่ก้ามเรียว (*Gecarcoidea lalandii*)[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
4. ↑  "ปูไก่" ก้ามโต มนต์เสน่ห์ เกาะสิมิลัน จากไทยรัฐ
5. ↑  พบ "ปูไก่" บนเกาะภูเก็ตครั้งแรกในรอบ 10 ปี จากเอ็มเอสเอ็น
6. ↑  Land crab on the Caribbean isle of Dominica (อังกฤษ)[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ปูบก**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Gecarcinidae***
หน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ *อ้ายซินเจว๋หลัว*

**ซู่ชุ่น** (แมนจู: ᡠᡴᡠᠨ ᡧᡠᡧᡠᠨ *Uksun Šušun*; จีนตัวย่อ: 肃顺; จีนตัวเต็ม: 肅順; พินอิน: *Sùshùn*); (26 พฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1816– 1861) เกิดในตระกูลของชาวแมนจู อ้ายซินเจว๋หลัว เป็นบุตรคนที่หกของ Ulgungga (烏爾恭阿) หรือ the Prince Zheng

แม้ว่าซู่ชุ่นจะเกิดในครอบครัวชนชั้นสูง แต่ด้วยขนาดของครอบครัวทำให้ในช่วงวัยเด็กของเขาได้รับความสนใจและความคาดหวังจากครอบครัวน้อย อีกทั้งไม่มีความสามารถพิเศษทั้งทางด้านวรรณคดีและศิลปะการต่อสู้

ซู่ชุ่นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนายพล (General) ในช่วงปลายรัชสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิเต้ากวง ภายหลังจากการเสียชีวิตของ Wenqing หนึ่งในที่ปรึกษาใกล้ชิดของจักรพรรดิเสียนเฟิง (Xianfeng emperor) จักรพรรดิพระองค์ที่ 9 (นับจากจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อ) แห่งราชวงศ์ชิง เป็นราชโอรสองค์ที่ 4 ของจักรพรรดิเต้ากวง ซู่ชุ่นถูกเรียกรับใช้ในฐานะที่ปรึกษาขององค์จักรพรรดิบ่อยครั้งในเรื่องนโยบายการปกครองที่สำคัญ ตำแหน่งแรกในราชสำนักของเขาคือทหารรักษาพระองค์ และต่อมาได้รับการยอมรับและเลื่อนขั้นได้เป็นข้าราชสำนักระดับสูงของราชวงศ์ชิงในเวลาต่อมา ในช่วงสงครามฝิ่นครั้งที่ 2 (Second Opium War) เขายังได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้นำด้านนโยบายต่างประเทศ และเป็นผู้ปฏิเสธการเข้าร่วมสนธิสัญญาของต่างประเทศหลายฉบับในสมัยนั้น (ปลายทศวรรษ 1850) ซึ่งรวมถึงสนธิสัญญาชิโน-รัสเซียนอ้ายหุน (อังกฤษ: the Sino-Russian Treaty of Aigun; Russian: Айгунский Договор; จีนตัวย่อ: 瑷珲条约; จีนตัวเต็ม: 璦琿條約; พินอิน: *Àihún Tiáoyuē*)

หลังการสิ้นพระชมน์ของสมเด็ขพระจักรพรรดิเสียนเฟิงในปี ค.ศ. 1861 ซู่ชุ่น พี่ชายของซู่ชุ่นคือ ตวนหัว (อังกฤษ: Duanhua; จีนตัวย่อ: 端华; จีนตัวเต็ม: 端華; พินอิน: Duān huá) พร้อมด้วยไจ้หยวน (อังกฤษ: Zaiyuan; จีนตัวย่อ:载垣; จีนตัวเต็ม: 載垣; พินอิน: Zài yuán) และพวกอีก 5 คน ซึ่งต่างเป็นข้าราชการในรสำนักราชวงศ์ชิงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการ (Regents) เพื่อดูแลชนกลุ่มน้อยในช่วงรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิถงจื้อผู้ซึ่งยังทรงพระเยาว์ อย่างไรก็ตามผู้สำเร็จราชการไม่สามารถตัดสินใจในนโยบายสำคัญได้หากปราศจากตราประจำพระองค์ขององค์ไทเฮา (พระพันปีหลวง หรือไทโฮ่ว; 太后) ทั้งสอง คือ ซูอันไทเฮา และซูสีไทเฮา ซึ่งนำไปสู่การเพิ่มแรงเสียดทานในการบริหารงานของราชสำนักมากยิ่งขึ้น ในเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1861 เจ้าชายอี้ซิน (อังกฤษ: Yixin หรือ Prince Gong; จีนตัวย่อ: 奕䜣; จีนตัวเต็ม: 奕訢; พินอิน: Yìxīn) ซึ่งเป็นพระเชษฐาร่วมพระบิดา ซูอันไทเฮา และซูสีไทเฮา ร่วมกันทำรัฐประหารผู้สำเร็จราชการหรือรัฐประหารซินโหย่ว เพื่อยึดอำนาจ ทำให้สมาชิกทั้ง 8 ในสภาถูกจับกุมและซู่ชุ่นได้รับโทษประหารชีวิตโดยการตัดศีรษะในข้อหากบฏในปี ค.ศ. 1861 นั้นเอง

อ้างอิง
-------

* Hummel, Arthur William, ed. *Eminent Chinese of the Ch'ing Period (1644-1912).* 2 vols. Washington: United States Government Printing Office, 1943.

แม่แบบ:Qing regents

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* สหรัฐ

 |
| อื่น ๆ | 
* Faceted Application of Subject Terminology

 |

| [[วิกิพีเดีย:|ข้อมูลบุคคล]] |
| --- |
| ชื่อ | Sushun} |
| ชื่ออื่น |  |
| รายละเอียดโดยย่อ | qing Dynasty regent |
| วันเกิด | 26 November 1816 |
| สถานที่เกิด |  |
| วันตาย | 1861 |
| สถานที่ตาย |  |
**วงศ์ปลาเฉี่ยว** (วงศ์: Monodactylidae) เป็นวงศ์ปลาจำพวกหนึ่ง ในอันดับปลากะพง (Perciformes) เป็นปลาที่มีรูปร่างโดยรวมคือ แบนข้างมากเป็นรูปสี่เหลี่ยม หัวเล็ก ปากมีขนาดเล็ก ครีบหลังและครีบท้องคม ครีบอกและครีบหางสั้น มีลายพาดสีดำบริเวณหางและช่องปิดเหงือก ตากลมโต เกล็ดเล็กละเอียดมาก ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง โดยเป็นปลาขนาดเล็ก ขนาดใหญ่ที่สุดไม่เกินฝ่ามือของมนุษย์ อาศัยอยู่ตามชายฝั่งทะเลหรือปากแม่น้ำ สามารถปรับตัวให้อาศัยได้ทั้งน้ำเค็ม-น้ำกร่อย-น้ำจืด ได้เป็นอย่างดี

แพร่พันธุ์โดยการวางไข่ในบริเวณที่เป็นน้ำจืดหรือมีปริมาณความเค็มน้อย โดยปลาตัวเมียจะวางไข่ก่อนที่ปลาตัวผู้จะปล่อยน้ำเชื้อผสม ก่อนที่ลูกปลาจะค่อย ๆ เติบโตและอพยพไปอยู่ในบริเวณที่เป็นน้ำกร่อยหรือน้ำเค็มมากขึ้น ซึ่งปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในสถานที่เลี้ยง

พบในทะเลแถบเขตร้อนอย่างกว้างขวาง ตั้งแต่ชายฝั่งทะเลภูมิภาคแอฟริกาตะวันออกไปจนถึงออสเตรเลีย มีทั้งหมด 2 สกุล 6 ชนิด

การจำแนกชนิด
------------

* สกุล *Monodactylus*

สกุลนี้ปลาจะมีรูปร่างเป็นสีเหลี่ยม ครีบทุกครีบคม สั้น สามารถปรับตัวให้อาศัยได้ทั้งน้ำเค็ม, น้ำกร่อย และน้ำจืด จึงทำให้นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม ทั้งในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำทั่วโลก และในตู้ปลาส่วนบุคคล ซึ่งมักจะมีชื่อเรียกกันในแวดวงปลาสวยงามในปลาวงศ์นี้รวม ๆ กันว่า "บอร์เนียว" หรือ "ฟิงเกอร์"

* *Monodactylus argenteus*
* *Monodactylus falciformis*
* *Monodactylus kottelati*
* *Monodactylus sebae*

* สกุล *Schuettea*

สกุลนี้รูปร่างปลาจะยาวกว่าสกุล *Monodactylus* มีชื่อสามัญเรียกว่า "Pomfred" มีรูปร่างคล้ายปลาในวงศ์ปลาแป้นแก้ว (Ambassidae) และจะอาศัยอยู่ได้แค่น้ำกร่อยหรือน้ำทะเลเท่านั้น

* *Schuettea scalaripinnis*
* *Schuettea woodwardi*

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  ข้อมูลจากFishbase.com
ประวัติ
-------

**หลวงพ่อเงิน อินทสโร** ท่านเกิดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2431 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ บ้านหนองน้ำขาว ตำบลคู จังหวัดราชบุรี เป็นบุตรของนายโต๊ะ และ นางแก้ว ศรีสุวรรณ อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2452 พัทธสีมาวัดคูบัว ตำบลคูบัว อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2452 โดยมี พระครูอินทเขมา (ห้อง พุทธรกขิโต) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอธิการขำ วัดเทพอาวาส เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอาจารย์ฟั่น วัดเทพอาวาสเป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้ฉายาว่า **อินทสโร** หลังจากอุปสมบทแล้ว ท่านได้มาจำพรรษาอยู่ที่ตำบลดอนไร่ อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี ได้ปฏิบัติบำเพ็ญสมาธิมาโดยตลอดและ ได้ปลุกเสกวัตถุมงคลต่าง ๆ มากมาย เช่น พระพิมพ์สมเด็จ ปี 2485 เรียกว่า **รุ่นอินโดจีน** พระพิมพ์โคนสมอซุ้มเรือนแก้ว แบบพระประจำวันเกิด เหรียญรูปเหมือนหลวงปู่เงิน สร้างอนุสรณ์เมื่ออายุครบ 7 รอบ ปี 2515 6. ผ้ายันต์หัวใจจงอางศึก ทำด้วยผ้าจีวรห่มหลวงพ่อโต ทำปี 2511 และท่านได้เรียนพระปริยัติธรรมอยู่ที่วัดปรินายก ตำบลบ้านพานถม อำเภอพระนคร ในปี พ.ศ. 2457 จนถึงปี พ.ศ. 2467 ท่านได้รับการแต่งตั้งเบญจมบพิตร เจ้าคณะแขวงกลาง ให้มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดอินทรวิหาร และได้ลงมือก่อสร้างองค์หลวงพ่อโตที่คงค้างอยู่จนแล้วเสร็จสมบูรณ์ในสมัยของท่าน ในปี พ.ศ. 2470 ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสจนถึงกาลมรณภาพเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2518 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร

อ้างอิง
-------

* ประวัติเจ้าอาวาสวัดอินทรวิหาร เก็บถาวร 2011-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน


| ก่อนหน้า |  | พระอินทรสมาจาร (เงิน อินทสโร) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระครูธรรมานุกูล (ภู จนฺทเกสโร)** |  | **เจ้าอาวาสวัดอินทรวิหาร** (พ.ศ. 2467 - พ.ศ. 2518) |  | **พระครูวรภัตติคุณ (ภักดิ์ ปณฺฑิโต)** |
แอสแมต ดาวลัตชาไฮ หรือ เจ้าหญิงแอสแมต ดาวลัตชาไฮ พระวรราชชายาแห่งอิหร่าน (อังกฤษ: Esmat Dowlatshahi) เสด็จพระราชสมภพเมื่อปี 2448 เป็นธิดาของ เจ้าชายกอห์ลัม อาลี เมียซา ดาวลัตฮาไฮ เมื่อครั้นพระองค์ทรงพระเยาว์นั้น ทรงเป็นสตรีที่เพียบพร้อมทั้งรูปลักษณ์ กริยา และมารยาททางสังคม เนื่องจากบิดาของพระองค์นั้นเป็นเจ้าชาย พระองค์ทรงมีพระเชษฐษ 1 คน คือ เมฮาจินี ดาวลัตฮาไฮ เอกอัครราชทูตประจำประเทศอิหร่าน

อภิเษกสมรส
----------

แอสแมต ดาวลัตชาไฮ ทรงเข้าพระราชพิธีอภิเษกสมรสกับ พระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวี โดยเป็นพระมเหสีพระองค์ที่ 4 และพระองค์สุดท้าย งานจัดขึ้นเมื่อปี 2466 พระองค์กลายเป็น  **เจ้าหญิงแอสแมต ดาวลัตชาไฮ พระวรราชชายาแห่งอิหร่าน** มีพระราชบุตรดังนี้

1. เจ้าชายอับดุล เรซา ปาห์ลาวี
2. เจ้าชายฮาหมัด เรซา
3. เจ้าชายมามุด เรซา
4. เจ้าหญิงฟาติมาห์ ปาห์ลาวี
5. เจ้าชายฮามิด เรซา ปาห์ลาวี

พระองค์และพระราชสวามีพร้อมด้วยพระราชบุตร ประทับในพระราชวังหินอ่อนในกรุงเตหะราน ต่อมาทีงถูกเนรเทศไปประเทศมอริเชียส ในปี 2484 ก่อนจะเสด็จนิวัติกลับประเทศอิหร่านหลังจากนั้นไม่กี่เดือน โดยเมื่อพระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวี พระราชสวามีเสด็จสวรรคตลงเมื่อปี 2487 พระองค์จึงสมรสใหม่กับ มอห์เซน ราซิ ซึ่งทำให้พระองค์ต้องลาออกจากฐานันดรและกลับสู่ฐานะสามัญชน ก่อนที่รัฐบาลจะคืนพระอิสริยยศกลับคืนเนื่องจากทรงไม่มีพระบุตรกับพระสวามีคนใหม่ และเป็นพระราชมารดาในพระราชโอรสของพระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวี

สวรรคต
------

หลุมฝังพระบรมศพของพระองค์
เจ้าหญิงแอสแมต ดาวลัตชาไฮ พระวรราชชายาแห่งอิหร่าน เสด็จสรรคตลงเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2538 สิริพระชนมายุ 90 พรรษา

อ้างอิง
-------

* "Esmat Dowlatshahi". GeneaNet. Retrieved 25 July 2013.
* "Dowlatshahi-Qajar (Kadjar)". Qajar Pages. Retrieved 26 July 2013.
* "The Qajar Dynasty (Dowlatshahi, Jalali)". Royal Ark. Retrieved 26 July 2013.
* "Reza Shah Pahlavi". Iran Chamber Society. Retrieved 19 July 2013.
**หอเทวาลัยเกษตรพิมาน** เดิมเรียก **หอเทวาลัยมหาเกษตร** เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่ก่อสร้างตั้งแต่สมัยอาณาจักรสุโขทัย เดิมเป็นที่ประดิษฐานเทวรูปพระนารายณ์และพระอิศวร ปัจจุบันหอเทวาลัยเกษตรพิมานตั้งอยู่ภายในเขตอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ส่วนเทวรูปทั้งสองถูกจัดแสดงภายในพระที่นั่งศิวโมกขพิมาน พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร

ประวัติ
-------

หอเทวาลัยเกษตรพิมาน หรือหอเทวาลัยมหาเกษตร ก่อสร้างขึ้นเมื่อใดไม่เป็นที่ปรากฏชัด ทราบแต่เพียงว่าในรัชกาลพระมหาธรรมราชาที่ 1 เป็นต้นไป ใน *จารึกวัดป่ามะม่วง (ภาษาเขมร)* ระบุว่าพระมหาธรรมราชาที่ 1 ทรงประดิษฐานเทวรูปพระอิศวรและพระนารายณ์ไว้ภายในเทวาลัยสำหรับสักการบูชาของเหล่าดาบสและพราหมณ์ทั้งหลายเมื่อปี พ.ศ. 1892 อันแสดงให้เห็นว่าราชสำนักสุโขทัยในขณะนั้น ให้การอุปถัมภ์ศาสนาพุทธและฮินดูไปพร้อม ๆ กัน และคาดว่าคงมีพิธีกรรมในราชสำนักเช่นเดียวกับสมัยอยุธยาและรัตนโกสินทร์ ภายในเทวาลัยประดิษฐานเทวรูปสำริดขนาดใหญ่สององค์คือพระอิศวรและพระนารายณ์ นอกจากนี้ยังประดิษฐานเทวรูปเล็ก ๆ องค์อื่นอีก อาทิ พระพรหม พระหริหระ และเทวีในศาสนาฮินดู (อาจเป็นพระปารวตีหรือพระลักษมี)

ศาสตราจารย์ ดร. ศักดิ์ชัย สายสิงห์ สันนิษฐานว่าจารึกวัดป่ามะม่วง (ภาษาเขมร) นี้คงจารึกโดยพราหมณ์ในราชสำนักที่ใช้ภาษาเขมรเป็นสำคัญ

โครงสร้าง
---------

หอเทวาลัยเกษตรพิมานเป็นมณฑปขนาดใหญ่ ผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส แต่ตัวมณฑปมีผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีการสร้างเสาเป็นหลักแล้วก่อผนังมาชนเสา เสาก่อด้วยอิฐรูปสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่จำนวนแปดเสา ตัวอาคารหันไปทางทิศตะวันออก ศาสตราจารย์ ดร. ศักดิ์ชัย สายสิงห์ กล่าวว่าเทวาลัยแห่งนี้เป็นมณฑปหลังเดียวโดด ๆ ไม่มีวิหารด้านหน้า และไม่มีคูน้ำล้อมรอบต่างจากขนบการสร้างวัดร่วมสมัย นอกจากนี้ฐานชุกชีทำเป็นแท่นสี่เหลี่ยมผืนผ้าและมีการลดระดับหนึ่งชั้นสำหรับประดิษฐานเทวรูป

ระเบียงภาพ
----------

* เทวรูปจากหอเทวาลัยเกษตรพิมาน
* เทวรูปพระอิศวรเทวรูปพระอิศวร
* เทวรูปพระนารายณ์เทวรูปพระนารายณ์
* เทวรูปพระหริหระเทวรูปพระหริหระ

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. 1 2 3 4 5  "หอเทวาลัยเกษตรพิมาน". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์มหาชน)*. สืบค้นเมื่อ 12 สิงหาคม 2561. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
2. 1 2  "จารึกวัดป่ามะม่วง (ภาษาเขมร)". *ฐานข้อมูลจารึกในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์มหาชน)*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-03-07. สืบค้นเมื่อ 12 สิงหาคม 2561. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
3. 1 2 3  *ศิลปกรรมโบราณในอาณาจักรสุโขทัย*, หน้า 118-120

บรรณานุกรม
* ศักดิ์ชัย สายสิงห์. *ศิลปกรรมโบราณในอาณาจักรสุโขทัย*. นนทบุรี : มิวเซียมเพรส, 2561. 224 หน้า. ISBN 978-616-7674-15-5

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หอเทวาลัยมหาเกษตร
* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ หอเทวาลัยเกษตรพิมาน
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 17°00′20″N 99°24′40″E﻿ / ﻿17.005565°N 99.411015°E﻿ / 17.005565; 99.411015
**หอเหมมณเฑียรเทวราช** หรือที่บางคนเรียกกันว่า "ศาลพระเจ้าปราสาททอง" เป็นปรางค์ศิลา จำลองแบบจากปรางค์ขอม ภายในประดิษฐานเทวรูปสมมุติแทนพระองค์พระเจ้าปราสาททอง ตั้งอยู่ในเขตพระราชฐานชั้นนอก ริมสระใต้ต้นโพธิ์ ภายในพระราชวังบางปะอิน

ประวัติ
-------

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างหอเหมมณเฑียรเทวราชขึ้นในระหว่างปี พ.ศ. 2415 - 2419 ต่อมา มีการสร้างในครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2423 เนื่องจากเหตุการณ์เรือพระประเทียบของสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ล่ม เป็นเหตุให้พระองค์สวรรคตพร้อมพระราชธิดาและพระราชโอรส(ธิดา)ในพระครรภ์ ดังนั้น พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงพระราชวิตกว่า สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ จะทรงได้รับอันตรายจึงทรงบ่นว่าถ้าสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศปลอดภัยจากการเดินทางในครั้งนี้จะทรงสร้างศาลถวายใหม่

เมื่อสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศทรงปลอดภัยจากการเดินทาง จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ก่อสร้างศาลขึ้นมาใหม่ แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2432

อ้างอิง
-------

* สำนักพระราชวัง, พระราชวังบางปะอิน, พิมพ์ครั้งที่ 1, พ.ศ. 2548
* การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย : พระราชวังบางปะอิน  เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ท่องแดนดินแห่งความงามที่ "พระราชวังบางปะอิน" เก็บถาวร 2005-12-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ หอเหมมณเฑียรเทวราช
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 14°13′52″N 100°34′41″E﻿ / ﻿14.231180°N 100.577983°E﻿ / 14.231180; 100.577983

| * ด
* ค
* ก
สถานที่ภายในพระราชวังบางปะอิน |
| --- |
| วัดประจำพระราชวัง | 
* วัดนิเวศธรรมประวัติราชวรวิหาร

 |
| พระราชฐานชั้นนอก | 
* หอเหมมณเฑียรเทวราช
* พระที่นั่งไอศวรรย์ทิพยอาสน์
* พระที่นั่งวโรภาษพิมาน
* สภาคารราชประยูร

 |
| พระราชฐานชั้นใน | 
* พระที่นั่งอุทยานภูมิเสถียร
* หอวิฑูรทัศนา
* เก๋งบุปผาประพาส
* พระที่นั่งเวหาศน์จำรูญ
* พระตำหนักฝ่ายใน
* อนุสาวรีย์สมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ และ อนุสาวรีย์ราชานุสรณ์

 |
โซเดียมไอออนที่ละลายในน้ำ
**สารที่ละลายในน้ำ** หรือ **เอเควียส** (อังกฤษ: Aqueous solution)​ คือสารละลายที่มีตัวทำละลายเป็นน้ำ มักจะแสดงไว้ในสมการเคมีโดยใส่ "(aq)" ต่อท้ายสสารนั้น ซึ่ง aq ย่อมาจาก aqueous หมายถึงความเกี่ยวข้องหรือการละลายในน้ำ น้ำเป็นตัวทำละลายที่ดีชนิดหนึ่งทั้งในธรรมชาติและในการทดลองทางเคมี

สารที่ไม่ละลายในน้ำมักมีคุณสมบัติไม่ชอบน้ำ (hydrophobic) ส่วนสารที่ละลายในน้ำได้มักมีคุณสมบัติชอบน้ำ (hydrophilic) ตัวอย่างของสารที่ละลายในน้ำได้เช่นโซเดียมคลอไรด์ (เกลือแกง) กรดและเบสส่วนใหญ่เป็นสามารถละลายได้ในน้ำ ซึ่งเป็นไปตามนิยามส่วนหนึ่งของทฤษฎีปฏิกิริยากรดเบส (ยกเว้นนิยามของลิวอิส) ความสามารถในการละลายน้ำของสสารจะพิจารณาว่า สสารนั้นสามารถจับตัวกับน้ำได้ดีกว่าแรงดึงดูดระหว่างโมเลกุลของน้ำหรือแรงดึงดูดระหว่างโมเลกุลของสารนั้นหรือไม่ หากเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ทำให้ความสามารถในการละลายน้ำลดลง (เช่น อุณหภูมิเปลี่ยนไป) น้ำระเหยออกไปจากสารละลาย หรือ เกิดปฏิปริกิริยาเคมีทำให้เกิดสารที่ไม่ละลายน้ำ จะเกิดการตกตะกอนหรือตกผลึก

สารละลายในน้ำที่สามารถนำไฟฟ้าได้จะต้องมีอิเล็กโทรไลต์อย่างเข้มอย่างเพียงพอ คือ สสารนั้นสามารถแตกตัวเป็นไอออนได้ในน้ำอย่างสมบูรณ์ น้ำซึ่งเป็นโมเลกุลมีขั้วก็จะมาอยู่ล้อมรอบ ส่วนอิเล็กโทรไลต์อย่างอ่อนที่แตกตัวในน้ำได้ไม่ดี ก็จะทำให้สารละลายนั้นนำไฟฟ้าได้ไม่ดีตามไปด้วย สำหรับสสารที่ไม่ได้เป็นอิเล็กโทรไลต์แต่สามารถละลายในน้ำได้ เนื่องจากสสารนั้นไม่แตกตัวเป็นไอออนในน้ำ ยังรักษารูปร่างของโมเลกุลเอาไว้ เช่น น้ำตาล ยูเรีย กลีเซอรอล และเมทิลซัลโฟนิลมีเทน (MSM) เป็นต้น

ความสามารถในการละลายน้ำ
-----------------------

ตัวอย่างต่อไปนี้เป็นแนวทางพิจารณาว่าสสารใดสามารถละลายน้ำได้หรือไม่ 

1. สารประกอบที่ประกอบด้วยไอออน Na+, K+, NH4+ ทั้งหมดสามารถละลายในน้ำ
2. สารประกอบไนเตรต (NO3−) และอะซีเตต (CH3COO−) ทั้งหมดสามารถละลายในน้ำ
3. สารประกอบคลอไรด์ (Cl−) และซัลเฟต (SO42−) ส่วนใหญ่สามารถละลายในน้ำ ยกเว้นสารต่อไปนี้ AgCl, PbCl2, Hg2Cl2, BaSO4, PbSO4 และ CaSO4
4. สารประกอบคาร์บอเนต (CO32−) ฟอสเฟต (PO43−) ซัลไฟด์ (S2−) และไฮดรอกไซด์ (OH−) ส่วนใหญ่ไม่สามารถละลายในน้ำได้ ยกเว้นสารต่อไปนี้ LiOH, NaOH, KOH, NH3(aq), Na2HPO4, K3PO4 และ NaH2PO4

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bettelheim, Frederick A. "Introduction to General, Organic and Biochemistry" (2007)

* Zumdahl S. 1997. *Chemistry*. 4th ed. Boston: Houghton Mifflin Company. p 133-145.
**วัดตะปอนน้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะปอน อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี

วัดตะปอนน้อยสร้างขึ้นในปีใดและใครเป็นผู้สร้าง ยังไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด เดิมชาวบ้านเรียกว่า **วัดกะโพลงน้อย** และต่อมาจึงได้แปลงเป็น "วัดตะปอนน้อย" บ้างว่าชื่อ **วัดอินทราราม** เป็นวัดหลวงในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2526

อุโบสถได้มีการบูรณะซ่อมแซมใหม่หลายครั้ง ที่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดในการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2125 โดยมีคุณหญิงเหล็งผู้มีเชื้อสายจีนเป็นผู้นำศรัทธาทั้งอุบาสกอุบาสิกาผู้มีจิตเลื่อมใสศรัทธา ร่วมบริจาคทรัพย์ทำการก่อสร้างบูรณะซึ่งทุนทรัพย์ในครั้งนั้น อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง หน้าบันด้านหน้ารูปนารายณ์ทรงสุบรรณ ใต้ลงมาเรื่องรามเกียรติ์ เป็นท่าจับช่วงพญายักษ์รบกับลิง หน้าบันด้านหลังเป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ มีเสาไม้รับโครงหลังคา กรอบประตูหน้าต่างประดับลายปูนปั้น บานประตูหน้าต่างไม้สัก ภายในอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังสมัยอยุธยาตอนกลาง ซึ่งเป็นภาพเขียนสีฝุ่นผสมกาวเรื่อง ทศชาติชาดก หอไตรอยู่กลางสระน้ำปัจจุบันพังลงมาทั้งหลังแล้ว ด้านข้างหอไตรเป็นศาลาการเปรียญ

เจดีย์ทรงระฆังสภาพชำรุด สร้างเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด ตามตำนานได้กล่าวไว้ว่า หลังจากบูรณะอุโบสถหลังเก่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ประมาณปี พ.ศ. 2229 ฐานเจดีย์ชั้นล่างสุดเป็นฐานหน้ากระดานแปดเหลี่ยม รองรับฐานบัวกลม ส่วนยอดชำรุดหักหาย ลักษณะเป็นเจดีย์สมัยอยุธยาตอนปลายราวสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตะปอนน้อย". ระบบฐานข้อมูลท้องถิ่นจังหวัดจันทบุรี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-10. สืบค้นเมื่อ 2021-04-09.
2. ↑  "วัดตะปอนน้อย จันทบุรี".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดตะปอนน้อย**
**อีวัน อาแซนที่ 5** (บัลแกเรีย: Иван Асен V) เป็นพระโอรสพระองค์ที่สองของพระเจ้าซาร์อีวัน อาแลกซันเดอร์แห่งบัลแกเรียและพระมเหสีพระองค์ที่สองซารีนาซารา-แตออดอรา พระนามของพระองค์มาจากการตั้งพระนามตามพระเชษฐาของพระองค์คืออีวัน อาแซนที่ 4 แห่งบัลแกเรีย ซึ่งสิ้นพระชนม์ในการรบกับจักรวรรดิออตโตมันในปี ค.ศ. 1349 พระองค์มีบทบาทสำคัญในการจัดตั้งสภาทางศาสนาในเตอร์โนโวในช่วงทศวรรษที่ 1360  พระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1388 จากการถูกสังหารโดยชาวเติร์ก และจากจากรึกที่ฝังศพของพระองค์พบหลักฐานว่าพระองค์ถูกชักจูงให้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลามด้วย และจากจากรึกเดียวกันนี้ทำให้ทราบว่าพระองค์มีพระธิดา 2 พระองค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Fine, *Late Medieval Balkans*, p. 366.
2. ↑  Златарски 2005, pp. 144–148

แหล่งข้อมูล
-----------

* Fine, Jr. John V.A. (1987). *The Late Medieval Balkans*. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 0-472-08260-4.
* Златарски, Васил (Vasil Zlatarski) (2005). *България през XIV-XV век (Bulgaria during the 14th and 15th Centuries)* (ภาษาบัลแกเรีย). Изток–Запад (Anubis). ISBN 954-321-172-8.
**กองกำลังตำรวจรักษาความมั่นคงทางสาธารณะแห่งมาเก๊า** (จีน: 治安警察局; โปรตุเกส: *Corpo de Policia de Segurança Pública de Macau*, อักษรย่อ ***CPSP***) เป็นกองกำลังตำรวจที่ไม่ได้มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับอาชญกรรม (อังกฤษ: non-criminal police department) แห่งมาเก๊า และเป็นหน่วยงานย่อยของกองกำลังรักษาความมั่นคงแห่งมาเก๊า เริ่มแรกรู้จักกันในนามว่า **ตำรวจมาเก๊า** (โปรตุเกส: *Polícia de Macau*) กองกำลังเปลี่ยนชื่อมาหลายครั้งก่อนที่จะมาใช้ชื่อนี้ PSP (อักษรย่อเดิมของกองกำลัง) ได้ให้วันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1691 เป็นวันก่อตั้ง

เนื่องจากภาพรวมของหนึ่งประเทศ สองระบบ (อังกฤษ: one country, two systems) ทำให้เจ้าหน้าที่จีนแผ่นดินใหญ่ (อังกฤษ: Mainland authorities) ไม่สามารถแทรกแซงเข้าการบังคับใช้กฏหมายของมาเก๊าได้ ส่งผลให้ CPSPM เป็นหน่วยงานอิสระไม่จำเป็นต้องขึ้นตรงกับกระทรวงรักษาความมั่นคงทางสาธารณะของจีนแผ่นดินใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Macao Yearbook 2011
2. ↑  "Formalidades" [Formalities] (ภาษาโปรตุเกส). Macau Security Force. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-22. สืบค้นเมื่อ 2010-06-28.
3. ↑  "História" [History] (ภาษาโปรตุเกส). Public Security Police Force of Macau. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-02. สืบค้นเมื่อ 2010-06-28.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official Site (อังกฤษ) (จีน) (โปรตุเกส)
**ศุฮุฟของอิบรอฮีม** ( อาหรับ: صحف إبراهيم , *Ṣuḥuf ʾIbrāhīm* )  เป็นส่วนหนึ่งของคัมภีร์ทางศาสนาของศาสนาอิสลาม เชื่อกันว่าพระคัมภีร์เหล่านี้บรรจุโองการที่นบีอิบรอฮีมได้รับวะฮีย์จากอัลลอฮ์ ซึ่งเขียนโดยท่านเช่นเดียวกับอาลักษณ์และผู้ติดตามของท่าน

เชื่อกันว่าม้วนคัมภีร์เป็นหนึ่งในคัมภีร์ที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งมอบให้กับนบีอิบรอฮีม  และต่อมาใช้โดยอิชมาเอล ( *อิสมาอีล* ) และ อิสอัค ( *อิสฮาก* ) แม้ว่าโดยปกติจะเรียกว่า "ม้วนคัมภีร์" แต่นักแปลหลายคนก็แปล *ศุฮุฟ* ภาษาอาหรับว่า "คัมภีร์"  โองการที่กล่าวถึง "คัมภีร์" อยู่ใน อัลกุรอาน 87:18-19 ซึ่งถูกอ้างถึงพร้อมกับ คัมภีร์ของโมเสส เพื่อเป็น "คัมภีร์แห่งวะฮีย์ครั้งก่อน"

เรื่องราว
---------

ในสอง*ซูเราะฮ์* (บท) ซึ่งประทานลงมาในมักกะฮ์แรก มีการอ้างอิงถึง 'ใบไม้ ม้วนหนังสือ บันทึกประจำวัน' ( ศุ*ฮุฟ* ) ของอิบรอฮีม (และ*ศุฮุฟของมูซา* ) โดยสันนิษฐานว่าข้อความบางข้อความที่ได้รับการดลใจจากสวรรค์เขียนด้วยลายมือ โดยปรมาจารย์มีความหมาย ข้อความเหล่านี้กล่าวว่าความจริงของสาส์นของอัลลอฮ์มีอยู่ในการวะฮีย์แรกสุดของนบีอิบรอฮีมและนบีมูซา แม้ว่าโดย ทั่วไปแล้ว *ศุฮุฟ* จะเข้าใจว่าหมายถึง 'ม้วนคัมภีร์' แต่นักแปลหลายคน รวมทั้งอับดุลลอฮ์ ยูซุฟ อาลีและมารมาดุก พิคทอลล์- ได้แปลวรรคนี้ว่า "คัมภีร์ของอิบรอฮีมและมูซา"

การกล่าวถึงในอัลกุรอาน
----------------------

คัมภีร์กุรอาน อ้างถึงศุฮุฟของอิบรอฮีม บางเล่มซึ่งแปลอีกทางหนึ่งว่า *หนังสือของอิบรอฮีม* ชาวมุสลิมเข้าใจว่าม้วนคัมภีร์ของอิบรอฮีมหมายถึงวะฮีย์บางอย่างที่นบีอิบรอฮีมได้รับ ซึ่งท่านจะถ่ายทอดเป็นลายลักษณ์อักษร เนื้อหาที่แน่นอนของการเปิดเผยไม่ได้อธิบายไว้ในอัลกุรอาน

บทที่ 87 ของอัลกุรอาน ซูเราะฮ์ อัลอะอ์ลา สรุปว่าเนื้อหาของ ซูเราะฮ์ นั้นอยู่ในพระคัมภีร์ก่อนหน้าของอิบรอฮีมและมูซา เป็นสิ่งที่บ่งบอกเล็กน้อยถึงสิ่งที่อยู่ในคัมภีร์ก่อนหน้า ตามศาสนาอิสลาม:

> แท้จริง (ข้อตักเตือนสติ) นี้มีอยู่ในคัมภีร์ก่อน ๆ มาแล้ว
> คือคัมภีร์ของอิบรอฮีมและมูซา
> 
> — สูเราะฮ์ อัลอะอ์ลา บทที่ 87 โองการที่ 18-19

บทที่ 53 ของอัลกุรอาน สูเราะฮ์ อันนัจญม์ กล่าวเพิ่มเติมของพระคัมภีร์ก่อนหน้าของอิบรอฮีมและมูซา

> หรือว่าเขามิได้รับข่าวคราวที่มีอยู่ในคัมภีร์ของมูซา
> 
> 
> และอิบรอฮีม ผู้ซึ่งปฏิบัติตามสัญญาอย่างครบครัน
> ว่าไม่มีผู้แบกภาระคนใดที่จะแบกภาระของผู้อื่นได้
> และมนุษย์จะไม่ได้อะไรเลย นอกจากสิ่งที่เขาได้ขวนขวายเอาไว้
> 
> 
> และแท้จริงการขวนขวายของเขาก็จะได้เห็นในไม่ช้า
> 
> — สูเราะฮ์ อันนัจญม์ บทที่ 53 โองการที่ 36-40

อ้างอิง
-------

1. ↑  Alternatives: อาหรับ: صُحُفِ إِبْرَاهِيم *Ṣuḥufi ʾIbrāhīm* and/or الصُّحُفِ ٱلْأُولَىٰ *Aṣ-Ṣuḥufi 'l-Ūlā* - "Books of the Earliest Revelation"

1. ↑  อัลกุรอาน 87:19
2. ↑  Marmaduke Pickthall, *The Meaning of the Glorious Koran*
3. ↑  อัลกุรอาน 87:18–19
4. ↑  อัลกุรอาน 53:36–40
**ความริเริ่มการช่วยเหลือด้านความมั่นคงยูเครน** (**Ukraine Security Assistance Initiative**; **USAI**) เป็นโครงการระดมทุนที่นำโดยกระทรวงกลาโหมสหรัฐ เพื่อเพิ่มขีดความสามารถของประเทศยูเครนในการป้องกันตนเองจากการรุกรานของรัสเซียอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ผ่านการฝึกอบรมเพิ่มเติมให้กับกองทัพยูเครน การให้ยุทโธปกรณ์ และคำปรึกษา

ภาพรวม
------

การฝึกอบรม อุปกรณ์ และกิจกรรมการให้คำปรึกษาได้รวมอยู่ในชุดความช่วยเหลือของ USAI เพื่อปรับปรุงความสามารถในการป้องกันประเทศของยูเครนเช่น การตระหนักรู้สถานการณ์ทางทะเล ความปลอดภัยในการปฏิบัติการ และสมรรถนะของอุปกรณ์และเครื่องมือของกองทัพอากาศยูเครน ตลอดจนขีดความสามารถของพลังทำลาย การสั่งการและการควบคุม และความอยู่รอด สำหรับการตอบโต้การโจมตีทางไซเบอร์ของรัสเซียและการเผยแพร่ข่าวลวง USAI ยังสนับสนุนการป้องกันทางไซเบอร์และการสื่อสารทางยุทธศาสตร์อีกด้วย

USAI ร่วมกับกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ สนับสนุนกิจกรรมความช่วยเหลือด้านความมั่นคงที่หลากหลาย ซึ่งรวมถึงและไม่จำกัดเพียง การสนับสนุนข่าวกรอง การฝึกอบรมบุคลากร การสนับสนุนอุปกรณ์และการขนส่ง พัสดุ และบริการอื่น ๆ

เงินทุน
-------

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2565 เงินทุน 3 พันล้านดอลลาร์ที่แจกจ่ายในส่วนต่าง ๆ ของโครงการ จะถูกใช้เพื่อซื้ออุปกรณ์ อาวุธ และกระสุนโดยตรงจากผู้จัดหายุทธภัณฑ์ให้กับกองทัพสหรัฐ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Ukraine Security Assistance Initiative (USAI) Archives". *U.S. Embassy in Ukraine* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2 เมษายน 2022.
2. ↑  Welt, Cory (28 มีนาคม 2022). "U.S. Security Assistance to Ukraine". *Congressional Research Service*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ 2022. สืบค้นเมื่อ 2 เมษายน 2022.
3. ↑  "Fiscal Year (FY) 2022 President's Budget: Direct War and Enduring Cost Appendix" (PDF). *Defense Security Cooperation Agency*. พฤษภาคม 2021. สืบค้นเมื่อ 2 เมษายน 2022.
4. ↑  Michael D. Shear; John Ismay (24 สิงหาคม 2022). "Biden announces a nearly $3 billion package of arms and equipment for Ukraine". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ 26 สิงหาคม 2022.
**อาร์น็อลท์ เชินแบร์ค** (เยอรมัน: *Arnold Schönberg*) หรือ **อาร์โนลด์ เชิร์นเบิร์ก** (อังกฤษ: Arnold Schoenberg) เป็นคีตกวี จิตรกร และนักทฤษฎีดนตรีชาวออสเตรีย และยังเกี่ยวข้องกับลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ในวงการศิลปะและกวีนิพนธ์ในประเทศเยอรมนี นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้นำของโรงเรียนเวียนนาที่สอง (*Zweite Wiener Schule*) ต่อมาเมื่อระบอบนาซีเรืองอำนาจ ผลงานของเชินแบร์คถูกตีตราว่าเป็นดนตรีเสื่อม เนื่องจากมีความเป็นสมัยนิยมและไม่อิงกุญแจเสียง ด้วยปัจจัยทางการเมืองนี้เอง เขาจึงตัดสินอพยพไปยังสหรัฐในปี ค.ศ. 1934

วิธีการดนตรีของเชินแบร์ค ทั้งในด้านการบรรสานและพัฒนาการ กลายเป็นหนึ่งในทฤษฎีดนตรีที่ทรงอิทธิพลที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 20 คีตกวียุโรปและอเมริกาอย่างน้อยสามชั่วอายุคนต่างนำเอางานของเขาไปต่อยอดมากมาย แต่ก็มีฝ่ายที่ไม่ชอบงานของเชินแบร์คอยู่ด้วยเช่นกัน

ในช่วงที่เข้าวงการใหม่ ๆ เชินแบร์คเริ่มเป็นที่รู้จักจากวิพากษ์วิจารณ์งานเพลงศิลปะจินตนิยม (Romanticism) ของคีตกวีเยอรมันอย่างโยฮันเนิส บรามส์ และริชชาร์ท วากเนอร์ ทำให้ต่อมา ชื่อของเชินแบร์คได้กลายเป็นสัญลักษณ์ด้านการคิดค้นระบบไม่อิงกุญแจเสียง (atonality) แต่ตัวเชินแบร์คไม่ชอบคำดังกล่าวเลย เชินแบร์คตกเป็นบุคคลที่กลายเป็นที่โต้เถียงที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในศาสตร์การดนตรี

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อาร์น็อลท์ เชินแบร์ค

* อาร์น็อลท์ เชินแบร์ค ที่*สารานุกรมบริตานิกา*
* Arnold Schoenberg Center in Vienna
* Complete Schoenberg Discography & List of Works
**ความบกพร่องทางการเรียนรู้** (อังกฤษ: learning disability) เป็นการจำแนกซึ่งรวมการทำหน้าที่หลายบริเวณซึ่งบุคคลเรียนในลักษณะปกติได้ยาก ปกติไม่ทราบว่าเกิดจากปัจจัยใด

ปัจจัยที่ไม่ทราบ คือ ความผิดปกติซึ่งมีผลต่อความสามารถรับและประมวลสารสนเทศของสมอง ความผิดปกตินี้อาจเป็นปัญหาแก่บุคคลในการเรียนเร็วเท่าหรือวิธีเดียวกับผู้ที่ไม่ได้รับผลจากความพิการทางการเรียน บุคคลที่มีความพิการทางการเรียนมีปัญหาในการดำเนินทักษะบางอย่างหรือทำภารกิจให้สำเร็จหากปล่อยให้หาวิธีการเองหรือสอนในวิธีอนุรักษ์

ปัจเจกบุคคลที่มีความพิการทางการเรียนสามารถเผชิญความท้าทายเอกลักษณ์เฉพาะซึ่งมักแพร่หลายตลอดอายุขัย ขึ้นอยู่กับประเภทและความรุนแรงของความพิการ อาจใช้การรักษาและเทคโนโลยีปัจจุบันช่วยให้ปัจเจกบุคคลเรียนยุทธศาสตร์ซึ่งจะส่งเสริมความสำเร็จในอนาคต การรักษาบางอย่างค่อนข้างเรียบง่าย ขณะที่บางอย่างซับซ้อนยุ่งยาก เทคโนโลยีปัจจุบันอาจต้องอาศัยการฝึกนักเรียนให้เป็นการสนับสนุนห้องเรียนอย่างมีประสิทธิภาพ ครู บิดามารดาและโรงเรียนสามารถสร้างแผนร่วมกันซึ่งปรับการรักษาและการปรับตัวให้เหมาะเพื่อช่วยปัจเจกบุคคลให้กลายเป็นผู้เรียนอิสระสำเร็จ นักจิตวิทยาโรงเรียนและวิชาชีพมีคุณสมบัติอื่นมักช่วยออกแบบการรักษาและการประสานการดำเนินการรักษากับครูและบิดามารดา การสนับสนุนทางสังคมอาจพัฒนาการเรียนแก่นักเรียนที่มีความพิการทางการเรียน
**อาร์มมี วันเดอร์ บอย** เกิดเมื่อ 5 มกราคม พ.ศ. 2477 สถิติการชก 27 ครั้ง ชนะ 12 (น็อค 7) เสมอ 5 แพ้ 10

ประวัติ
-------

บอยขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2498 แพ้คะแนน รอส ปาดีญา ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้นก็ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยชกชนะคะแนน เนสเตอร์ เรเยส แพ้น็อค โรเบร์โต กรุซ ยก 7 จน พ.ศ. 2504 จึงได้ชิงแชมป์ OPBF รุนเฟเธอร์เวทเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ ชนะน็อค ฮิซาโอะ โกบายาชิ ยก 6 ที่ ฟิลิปปินส์ หลังจากได้แชมป์ บอยขึ้นชกแพ้ที่ ฟิลิปปินส์สองครั้งรวด ก่อนจะชกป้องกันแชมป์ครั้งแรกกับวีระนิด เจริญเมือง นักชกไทยเมื่อ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2504 ที่ ฟิลิปปินส์ ซึ่งบอยเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เสียแชมป์ไป บอยขึ้นชิงแชมป์คืนจากวีระนิดเมื่อ 31 มีนาคม พ.ศ. 2505 ที่ มะนิลา ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อคไปในยกที่ 3 จากนั้น บอยก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ OPBF รุนเฟเธอร์เวท
	+ ชิง 1 กุมภาพันธ์ 2504 ชนะน็อค ฮิซาโอะ โกบายาชิ ยก 6 ที่ ฟิลิปปินส์
	+ เสียแชมป์ 12 ธันวาคม 2504 แพ้คะแนน วีระนิด เจริญเมือง ที่ ฟิลิปปินส์
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุนเฟเธอร์เวท เมื่อ 31 มีนาคม2505 แพ้น็อค วีระนิด เจริญเมือง ยกที่ 3 ที่ มะนิลา

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2015-02-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
ด้านหน้าสนาม
**ศูนย์กีฬาในร่มจังหวัดโอซากะ** (อังกฤษ: Osaka Prefectural Gymnasium; ญี่ปุ่น: 大阪府立体育会館; โรมาจิ: *Ōsaka furitsu taiikukaikan*) เป็นสนามกีฬาในร่มตั้งอยู่ในย่านนัมบะ นครโอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น

เปิดทำการครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2495 ส่วนอาคารในปัจจุบันสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2530 เป็นสถานที่สำหรับการแข่งขันซูโม่อาชีพ ที่จัดขึ้นในเดือนมีนาคมของทุกปี ความจุของสนามประมาณ 8,000 คน 

ต่อมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2555 ได้ถูกขายต่อให้บริษัทอุปกรณ์กีฬา บีบีสปอร์ตส์ และถูกเปลี่ยนชื่อเป็น **บอดีเมคเกอร์โคลอสเซียม** (Bodymaker Colosseum; ボディメーカー コロシアム; *Bodimēkā koroshiamu*?) และเปลี่ยนอีกอีกทีเป็น **เอดิออนอารีนา** หรือ **เอดิออนอารีนาโอซากะ** (Edion Arena, Edion Arena Osaka; エディオンアリーナ大阪; *Edion Arīna Ōsaka*?) ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 โดนเซ็นสัญญาสามปีกับบริษัท เอดิออนคอร์ปอเรชัน

ศูนย์กีฬาในร่มจังหวัดโอซากะเป็นสนามกีฬาในร่มที่ใช้สำหรับจัดการแข่งขันกีฬาประเภทศิลปะการต่อสู้โดยเฉพาะ มีหลายการแข่งขันที่จัดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ เช่น การชกป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกของสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) มวยสากลอาชีพในรุ่นฟลายเวท (112 ปอนด์) ระหว่าง อำนาจ เกษตรพัฒนา เจ้าของตำแหน่งชาวไทย กับ คาซูโตะ อิโอกะ ผู้ท้าชิงชาวญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
อีกทั้งยังถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยหลายประการ เช่น เป็นสถานที่ที่ปรากฏในการ์ตูนเรื่อง *Fighting Spirit* (ก้าวแรกสู่สังเวียน; はじめの一歩; *Hajime no Ippo*) เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Sumo world puzzled by plan to close Osaka Pref. gymnasium". Daily Yomiuri online. 2008-04-15. สืบค้นเมื่อ 2008-04-29.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑
3. ↑  "Archived copy". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2015-06-25.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
4. ↑  หน้า 17 ต่อ 19 กีฬา,  *'อำนาจ'เฮชนะ'อิโอกะ'*. **เดลินิวส์**ฉบับที่ 23,583: วันพฤหัสบดีที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ขึ้น 10 ค่ำ เดือน 6 ปีมะเมีย
5. ↑  "อำนาจ VS อิโอกะ ยก 1- 6". ยูทิวบ์. 7 May 2014. สืบค้นเมื่อ 8 May 2014.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ศูนย์กีฬาในร่มจังหวัดโอซากะ**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เก็บถาวร 2014-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

พิกัดภูมิศาสตร์: 34°39′45.25″N 135°29′57″E﻿ / ﻿34.6625694°N 135.49917°E﻿ / 34.6625694; 135.49917
**อาการละเมอเดิน** (อังกฤษ: sleepwalking, somnambulism) เป็นความผิดปกติของการหลับในกลุ่มละเมอ (parasomnia) ผู้มีอาการละเมอเดินจะลุกขึ้นจากขั้นหลับคลื่นช้า (slow wave sleep) ในสภาพความรู้สึกตัวต่ำและดำเนินกิจกรรมซึ่งปกติดำเนินระหว่างมีความรู้สึกตัวสมบูรณ์ กิจกรรมเหล่านั้นอาจไม่รุนแรง เช่น ลุกขึ้นนั่งบนเตียง เดินไปห้องน้ำ และทำความสะอาด หรืออาจอันตราย เช่น ทำอาหาร ขับรถ กิริยารุนแรง คว้าวัตถุภาพหลอน หรือกระทั่งฆ่าคน

แม้ผู้ป่วยมีอาการละเมอเดินทั่วไปมีพฤติกรรมเรียบ ๆ ซ้ำ ๆ แต่บางโอกาสมีรายงานผู้มีพฤติกรรมซับซ้อนขณะหลับ และความชอบด้วยกฎหมายของพฤติกรรมเหล่านั้นยังมักเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ผู้ละเมอเดินมักมีความจำเล็กน้อยหรือไม่มีความจำเกี่ยวกับการละเมอเดินเลย เพราะความรู้สึกตัวถูกเปลี่ยนเข้าสู่สภาพซึ่งยากต่อการเรียกคืนความทรงจำ แม้ตาจะเปิด แต่การแสดงออกนั้นมืดมัวและไม่กระจ่าง การละเมอเดินอาจกินเวลานาน 30 วินาทีหรือถึง 30 นาทีก็ได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  SLEEP: Sex While Sleeping Is Real, and May Be No Joke, Michael Smith, MedPage Today Staff Writer, Published: June 19, 2006, access date 08-11-2011
2. 1 2  Swanson, Jenifer, ed. "Sleepwalking." *Sleep Disorders Sourcebook*. MI: Omnigraphics, 1999. 249–254, 351–352.
3. ↑  Rachel Nowak (2004-10-15). "Sleepwalking woman had sex with strangers". New Scientist. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-15. สืบค้นเมื่อ 2007-04-30.
4. ↑  Lavie, Peretz, Atul Malhotra, and Giora Pillar. *Sleep disorders : diagnosis, management and treatment : a handbook for clinicians*. London: Martin Dunitz, 2002. 146–147.