recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดประสิทธิเวช** เป็นวัดราษฎร์และโบราณสถาน ตั้งอยู่หมู่ที่ 10 ตำบลบางปลากด อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก

ประวัติวัด
----------

วัดประสิทธิเวช ชาวบ้านมักเรียกกันติดปากว่า "วัดเก่า" หรือ "วัดบางปรากฏ" เพราะสมัยแรกชื่อจริงชื่อวัดบางปรากฏ ชื่อตามหมู่บ้าน แล้วมาเปลี่ยนชื่อทีหลังว่าวัดประสิทธิเวช เปลี่ยนเมื่อ พ.ศ. ใดไม่ทราบ ไม่มีหลักฐาน ปัจจุบันวัดประสิทธิเวช ตั้งอยู่หมู่ที่ 10 ตำบลบางปลากด อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก ในเนื้อที่ตั้งวัด 22 ไร่ 2 งาน 25 ตารางวา แล้วได้ซื้อที่ตั้งวัดเพิ่มเติมอีก 118 ไร่ 3 งาน 74 ตารางวารวมเป็น 141 ไร่ 1 งาน 99 ตารางวา ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของที่ว่าการอำเภอองครักษ์ ระยะทางประมาณ 12 กิโลเมตร ได้เริ่มก่อตั้งสร้างขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2223 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2233 ต่อมาอุโบสถหลังเก่าชำรุดทรุดโทรม ไม่สามารถจะบูรณะซ่อมแซมได้ จึงได้รื้อถอนออก และได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ในที่เดิมเมื่อ พ.ศ. 2530 และได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาอุโบสถหลังใหม่เมื่อ พ.ศ. 2532 และได้จัดทำพิธีผูกพัทธสีมาปิดทองฝังลูกนิมิตอุโบสถหลังใหม่เมื่อ พ.ศ. 2534 

วัดประสิทธิเวชนี้ มีผู้เล่าสืบต่อๆ กันมาว่า แต่เดิมมีอุบาสกผู้ใจบุญผู้หนึ่งชื่อว่า นายสิทธิ ภรรยาชื่อนางเวช ได้เป็นผู้นำริเริ่มก่อสร้างมาเป็นครั้งแรก วัดจึงมาเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า "วัดประสิทธิเวช" เปลี่ยนตามชื่อเจ้าของผู้ริเริ่มก่อสร้างมาถึงปัจจุบันนี้ สำหรับเจ้าอาวาสที่ปกครองวัดไม่ทราบแน่ชัดมาแต่แรก ว่าองค์ก่อนๆ ที่ปกครองวัดมีผู้ใดบ้าง ไม่มีผู้ใดทราบแน่ชัด เพราะประวัติวัดและหลักฐานใดๆก็ไม่มีมาทราบภายหลังเท่าที่จำได้สมัยหลวงพ่อทา (พระครูศรัทธาภินันท์) อดีดเจ้าคณะแขวงอำเภอองครักษ์ ท่านได้บันทึกหลักฐานไว้เท่าที่จำได้แต่องค์ก่อนๆ ไม่ทราบมาทราบองค์หลังๆ

ผลงานที่ได้รับการยกย่อง
-----------------------

* พ.ศ. 2536 ได้รับการยกย่องเป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง จากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ
* พ.ศ. 2537 ได้รับการยกย่องเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างที่มีผลงานดีเด่น จากกรมการการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ ได้รับพระราชทานพัดเชิดชูเกียรติ และเกียรติบัตรจากสมเด็จพระสังฆราช
* พ.ศ. 2538 วัดได้รับยกย่องเป็นอุทยานการศึกษา
* พ.ศ. 2540 วัดได้รับยกย่องให้เป็นลานวัด ลานใจ ลานกีฬา เพื่อยกเลิกยาเสพติด

สังกัดคณะสงฆ์
-------------

มหานิกาย

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

| รายนามเจ้าอาวาสวัดประสิทธิเวช |
| --- |
|
| ลำดับ | ชื่อ | ตำแหน่ง | วาระการดำรงตำแหน่ง |
| 1. | พระอาจารย์ไม้ | เจ้าอาวาส | ไม่ทราบ |
| 2. | พระอาจารย์กุ้ย | เจ้าอาวาส | ไม่ทราบ |
| 3. | พระอาจารย์เจียม | เจ้าอาวาส | ไม่ทราบ |
| 4. | พระอาจารย์โป้ย | เจ้าอาวาส | ลาสิกขาบท พ.ศ. 2440 |
| 5. | พระครูศรัทธาภินันท์ (ทา จนฺทปญฺโญ) | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2440 - พ.ศ. 2482 (มรณภาพ) |
| 6. | พระปลัดหร่าย พรหมโชโต | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2482 - พ.ศ. 2495 (มรณภาพ) |
| 7. | พระครูประสิทธิศีลวัฒน์ (ปล้อง อุตฺตโร) | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2495 - พ.ศ. 2535 (ลาออกจากตำแหน่ง) |
| 8. | พระราชสิทธิวราจารย์ (อุดม สุทฺธสีโล) | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2536 - ปัจจุบัน |
|

ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบันเจ้าอาวาสวัดประสิทธิเวชเป็นที่เคารพนับถือของชาวบ้านและลูกศิษย์จากทั่วสารทิศมากมาย

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดประสิทธิเวช**


* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วัดประสิทธิเวช
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 14°09′52″N 100°56′12″E﻿ / ﻿14.1644061°N 100.9365936°E﻿ / 14.1644061; 100.9365936
บทความนี้เกี่ยวกับหน่วยเวลา ยาม สำหรับยามรักษาการณ์ ดูที่ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
**ยาม** เป็นการนับเวลากลางคืนในประเทศไทยสมัยโบราณ และพบในการพากย์ภาพยนตร์จีนที่เรียกว่า **ชั่วยาม** โดยในจีนแบ่ง 1 วันเป็น 12 ชั่วยามตามที่บอกไว้ในธงชาติสาธารณรัฐจีน ขณะที่หนึ่งยามของไทยมีค่าประมาณ 3 ชั่วโมง

ยาม เป็นคำภาษาบาลีที่เรานำมาใช้ในภาษาไทย จนไม่คิดว่าเป็นคำบาลีแล้ว แต่มักก่อให้เกิดความสับสนในเวลาใช้อยู่คำหนึ่ง คือ คำว่า "ยาม" ซึ่งบาลีออกเสียงว่า "ยา-มะ"

คำที่เกี่ยวกับ "ยาม" ที่คนไทยเรารู้จักและเข้าใจดีคำหนึ่งก็คือ "แขกยาม" ซึ่งได้แก่แขกที่เป็นชาวอินเดีย มักจะเป็นแขกปาทาน นุ่งผ้าขาวโจงกระเบน ที่เรามักว่าจ้างให้มาอยู่ยามตามตลาด หรือโรงเลื่อยโรงสี ตลอดจนโรงแรมใหญ่ ๆ บางคนก็มีเตียงนอนถักด้วยเชือก เขามักจ้างเฝ้ายามเฉพาะในเวลากลางคืน แขกพวกนี้มักจะถือกระบองอันโต ๆ น่าเกรงขาม และมักจะตีเหล็กแผ่นเป็นสัญญาณบอกเวลาทุกชั่วโมง

คำว่า "ยาม" ที่เรานับกันตามแบบไทย ๆ กับ "ยาม" ของแขกตามที่ปรากฏในบาลีนั้นแตกต่างกัน ทั้งนี้เพราะคืนหนึ่งเราแบ่งเป็น 4 ยาม ยามละ 3 ชั่วโมง 

* ตั้งแต่ย่ำค่ำ คือ 18 นาฬิกา ถึง 3 ทุ่ม (21 นาฬิกา) เป็นยามที่ 1
* หลังจาก 21 นาฬิกา หรือ 3 ทุ่ม ไปถึง 24 นาฬิกา หรือ เที่ยงคืน เราเรียกว่า ยาม 2 หรือ 2 ยาม
* หลัง 24 นาฬิกา ไปถึงตี 3 (3 นาฬิกา) เราเรียกว่า ยาม 3
* และหลังจากตี 3 ไปจนย่ำรุ่ง หรือ 6 นาฬิกา เราเรียกว่า ยาม 4 ซึ่งเป็นยามสุดท้ายของคืน

ยามตามคติบาลี
-------------

ในวรรณคดีไทยถือตามคติสันสกฤตว่า คืนหนึ่งมี 4 ยาม ยามหนึ่งมี 3 ชั่วโมง แต่คติที่ปรากฏในวรรณคดีบาลีรวมถึงวรรณคดีบาลีที่แปลแต่งเป็นภาษาไทยว่าไว้ต่างกัน คือกำหนดว่า คืนหนึ่งมี 3 ยาม ยามหนึ่งมี 4 ชั่วโมง เรียกยามทั้ง 3 ช่วงนี้ตามลำดับว่า ปฐมยาม (อ่านว่า ปะ -ถม-มะ -ยาม) ทุติยยาม (อ่านว่า ทุ -ติ-ยะ -ยาม) และปัจฉิมยาม (อ่านว่า ปัด-ฉิม-มะ -ยาม) ตามลำดับ

* ปฐมยาม หรือ ยามแรก ได้แก่ช่วงเวลา 18.00-22.00 น.
* ทุติยยาม หรือ ยามที่ 2 ได้แก่ช่วงเวลา 22.00-02.00 น. และ
* ปัจฉิมยาม หรือ ยามสุดท้าย ได้แก่ช่วงเวลา 02.00-06.00 น.

ยามตามคตินี้ปรากฏในเรื่องมงคลสูตรคำฉันท์ (อ่านว่า มง-คน-ละ -สูด-คำ-ฉัน) ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชนิพนธ์จากมงคลสูตรและอรรถกถามงคลสูตร (อ่านว่า อัด-ถะ-กะ -ถา-มง-คน-ละ -สูด) ความตอนหนึ่งกล่าวถึงเทวดามาเฝ้าพระพุทธเจ้าหลังพ้นปฐมยามหรือพ้นเวลา 22.00 น. ไปแล้ว เพื่อทูลถามพระพุทธเจ้าว่า สิ่งใดเป็นมงคล

ดูเพิ่ม
-------

* ยามอุบากอง

อ้างอิง
-------

* ราชบัณฑิตยสถาน ; ยาม,ยามตามคติบาลี
* ภาษาไทยไขขาน. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แพร่พิทยา. ๒๕๒๘. หน้า ๑๐๐-๑๐๒.
* บทวิทยุรายการ "รู้ รัก ภาษาไทย" ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๗ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๓ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.
แซมปา
**แซมปา** (ทิเบต:རྩམ་པ་,rtsam pa; จีน: 糌粑; พินอิน: *zān bā*) เป็นอาหารที่เป็นเอกลักษณ์ของทิเบต โดยเฉพาะในทิเบตกลาง ทำจากแป้งคั่ว โดยมากเป็นข้าวบาร์เลย์ และบางครั้งเป็นข้าวสาลี หรือข้าว มักจะผสมกับชาเนยแบบทิเบตที่มีรสเค็ม (ทิเบต:བོད་ཇ་|w=bod cha}}; จีน: 酥油茶; พินอิน: *sū yóu chá*)

ความสำคัญทางวัฒนธรรม
--------------------

แซมปานอกจากจะเป็นอาหารประจำชาติของทิเบตแล้ว ยังมีบทบาทในทางวัฒนธรรม มีประเพณีการขว้างปาแซมปาในพิธีกรรมศานาพุทธหลายพิธี เชื่อกันว่า การโยนแซมปาเป็นพิธีกรรมที่มาจากศาสนาดั้งเดิมก่อนจะนำมาปรับให้เข้ากับพุทธศาสนาโดยถือเป็น "เครื่องหมายแห่งความสุขและการเฉลิมฉลอง" ใช้ในโอกาสฉลองเช่นการแต่งงานและวันเกิด  ทุกวันนี้ยังใช้ในการเฉลิมฉลองปีใหม่ซึ่งจะมีการสวดมนต์พร้อมด้วยข้อแสดงความปรารถนาที่ โชคดีในปีที่กำลังจะมาถึง การโยนแซมปายังเกิดขึ้นในงานศพชาวพุทธส่วนใหญ่เพื่อจุดมุ่งหมายที่จะปล่อยจิตวิญญาณของผู้เสียชีวิต

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2005-10-28. สืบค้นเมื่อ 2011-01-22.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Tsampa section at tsampa.org (อังกฤษ)
* Throwing tsampa in the airเก็บถาวร 2012-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
* Nutritive value of barley เก็บถาวร 2014-07-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Chronique culinaire indo-népalaise (ฝรั่งเศส)
* Sonam’s Tsampa (เยอรมัน)
**เมืองกระดาษ** คือผลงานนวนิยายแนวผู้ใหญ่ตอนต้น (young adult) เรื่องที่ 3 ของจอห์น กรีน ซึ่งเป็นนักเขียนชาวอเมริกัน ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ดัตตันบุ๊กส์ เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 2008 มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับการเปลี่ยนผ่านของช่วงวัยรุ่นสู่วัยผู้ใหญ่ และการค้นหามาร์โก รอธ สปีเกลแมนซึ่งเป็นตัวเอกหญิง โดยเควนติน เจคอบเซนซึ่งเป็นตัวเอกชาย มาร์โกกับเควนตินเป็นเพื่อนบ้านกัน เควนตินประทับใจและชอบมาร์โกมาตั้งแต่เด็ก ในช่วงท้ายก่อนจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมปลายไม่กี่สัปดาห์ มาร์โกหายตัวไป เควนตินออกตามหาโดยมีเพื่อน ๆ ไปร่วมหาด้วย เมื่อหาพบ ปรากฏว่าสิ่งที่พบกลับไม่ใช่ตัวมาร์โกเท่านั้น แต่เป็นมาร์โก "ที่แท้จริง" บทประพันธ์เนี้ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และมีกำหนดออกฉายในปี 2015 ฉบับภาษาไทยแปลโดยสิริกัญญา กุณราชา ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์คลาสแอคท์ในเดือนมิถุนายน 2558 

หลังจากที่บทประพันธ์เรื่อง*เมืองกระดาษ'*เปิดตัวครั้งแรกในอเมริกา ก็ขึ้นไปติดอันดับ 5 ทันทีในชาร์ตหนังสือขายดีที่จัดโดยหนังสือพิมพ์ *New York Times* ประเภทหนังสือเด็กและเยาวชน และในปี 2015 ก็ขึ้นถึงอันดับ 1 ในสาขาหนังสือสำหรับผู้ใหญ่ตอนต้น โดยอยู่ในอันดับสูงสุดนี้นานติดต่อกันหลายสัปดาห์ บทประพันธ์เดียวกันนี้ได้รับรางวัลเอ็ดการ์ในฐานะนวนิยายยอดเยี่ยมสำหรับวัยผู้ใหญ่ตอนต้นในปี 2009
**เทพกระซิบ** หรือ **เมียนน่าน-นแว** (พม่า: မြနန်းနွယ်; หรือบางทีนิยมเรียกในไทยว่า **เมียะนานหน่วย**; แปลว่า "เทวดากระซิบ") หรือชื่ออื่น ๆ เช่น **ไตน่านชีน** (သိုက်နန်းရှင်, แปลว่า "ผู้พิทักษ์สมบัติ") และ **อะมาดอว์เมียะ** เป็นนะพม่า นาคผู้พิทักษ์เจดีย์โบตะทองในย่างกุ้ง

ช่วงชีวิต
---------

เมียะนานหน่วยเกิดเมื่อ 22 ธันวาคม 1897 ในเมืองโม่โกะ บริติชเบอร์มา เธอเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากเจ้าฟ้าองค์หนึ่ง เมียะไม่ทานเนื้อสัตว์เลยตั้งแต่อายุยังน้อย ในปี 1942 เมียะฝันเห็นชายชราห่มผ้าขาวมาบอกให้เธอย้ายไปอยู่ย่างกุ้งเพื่อบวชเป็นชี (บ้างว่าสานต่อภารกิจทางศาสนา) เธอจึงย้ายไปอาศัยอยู่ไม่ไกลจากเจดีย์โบตะทอง ที่ซึ่งเธอเดินทางไปสักการะเป็นประจำทุกวัน เธอชอบสวมเครื่องแต่งกายสีเขียวจนเป็นที่เรียกกันว่า "เจ้าหญิงเขียว" เธอมีบทบาททางศาสนาอย่างมาก รวมถึงมีส่วนช่วยก่อสร้างเจดีย์โบตะทองขึ้นใหม่หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง

บางส่วนเชื่อว่าเธอเป็นธิดาของพญานาค

ยกขึ้นเป็นเทพเจ้า
-----------------

ศาลเมียะนานหน่วย ตรงข้ามเจดีย์โบตะทอง
เมียะเสียชีวิตในโม่โกะในเดือนกุมภาพันธ์ 1956 ด้วยอาการแทรกซ้อนจากหอบหืดเรื้อรัง ในปี 1957 หลังเธอเสียชีวิต เธอได้รับการเคารพบูชาในฐานะเทวดา กระทั่งปี 1990 ได้มีผู้ตั้งศาลบูชาเธอภายในเจดีย์โบตะทอง นับจากนั้นมาเธอได้รับการเคารพบูชาและมีผู้เดินทางเข้ามากราบไหว้ขอพรอย่างไม่ขาดสาย เมียะนานหน่วยเป็นที่นิยมในการขอพรให้คุ้มครองพี่สาวหรือน้องสาวของบุคคลนั้น

ศาลเมียะนานหน่วย
----------------

ศาลเมียะนานหน่วยในย่างกุ้งมีผู้เดินทางเข้ามาสักการะราว 700 คนต่อวัน และอาจสูงถึง 1,000 ถึง 3,000 คนต่อวันหยุดสุดสัปดาห์ ในจำนวนนี้มีไม่น้อยที่เป็นชาวไทย เมียะเป็นที่รู้จักมากในประเทศไทยหลังมีรายการโทรทัศน์ถ่ายทอดเรื่องราวของเมียะ

เผด็จการและผู้นำพม่า ต้านชเว เคยสั่งให้ทหารมัดมือมัดเท้าของรูปปั้นเมียะในศาล เป็นที่เล่าลือกันว่าเมียะไปเข้าฝันของต้านชเวให้หยุดกดขี่ประชาชนพม่า ต้านชเวเป็นผู้นำที่มีความเชื่อเรื่องดวงและสิ่งศักดิ์สิทธิ์สูงมาก จึงเห็นฝันนี้ว่าเป็นลางไม่ดีและสั่งให้ทหารจัดการมัดตัวรูปเคารพของเมียะไว้

ดูเพิ่ม
-------

* เจดีย์โบตะทอง

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  อุ่ยเต็กเค่ง, คมกฤช (2021-10-08). "คมกฤช อุ่ยเต็กเค่ง : เทวดาจะอยู่ข้างไหน?". มติชน. สืบค้นเมื่อ 2021-11-20.
2. 1 2 3 4 5 6  May Sitt Paing (22 July 2014). "Thais Find a Spiritual Home in Yangon". *The Irrawaddy*. สืบค้นเมื่อ 19 July 2015.
3. ↑  Zon Pann Pwint (29 July 2015). "Living on borrowed time". The Myanmar Times. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-11-20. สืบค้นเมื่อ 18 August 2018.
4. ↑  "ဝါတွင်းတိုင်းသီလရှင်ဝတ်ပါတယ် ဆိုသောအစ်မတော်မြနန်းနွယ်သမိုင်းကြောင်း". *dailyhotnews* (ภาษาพม่า). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-08-15. สืบค้นเมื่อ 13 August 2018.
5. ↑  , Ahmagyi Mya Nan Nwe, a devotee to the Botahtaung Pagoda
6. ↑  "အစ်မတော် မြနန်းနွယ် တကယ်ပဲ ဆုတောင်းပြည့်စေလား" (ภาษาพม่า). Kamayut Media. 16 July 2015. สืบค้นเมื่อ 19 July 2015.
7. ↑  Wai, Kyi (2009-11-19). "Mystery of the Handcuffed Statues". The Irrawaddy. สืบค้นเมื่อ 2021-11-20.
***รักเมื่อคราวห่าลง*** (สเปน: *El amor en los tiempos del cólera*) เป็นนวนิยายของกาบริเอล การ์ซิอา มาร์เกซ นักเขียนชาวโคลอมเบียผู้ได้รับรางวัลโนเบล นวนิยายนี้พิมพ์เป็นภาษาสเปนครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1985 ต่อมา อีดิท กรอสแมน (Edith Grossman) แปลเป็นภาษาอังกฤษและเผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1988 แล้วจึงได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ชื่อเดียวกันและเผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 2007

เนื้อเรื่อง
-----------

ตัวละครหลัก คือ ฟลอเรนติโน อารีซา (Florentino Ariza) กับเฟอร์มีนา ดาซา (Fermina Daza) เฟอร์มีนาหลงรักฟลอเรนติโนมาแต่เด็ก แต่ถูกบิดาสั่งห้ามพบกันอีก พออายุได้ยี่สิบเอ็ดปี เฟอร์มีนาจึงสมรสกับคูเบนัล อูร์บีโน (Juvenal Urbino) เพราะเธอเห็นว่า คูเบนัลสามารถให้ความรักและความมั่นคงแก่เธอได้ คูเบนัลนั้นเป็นนายแพทย์ผู้อุทิศตนให้แก่การศึกษาค้นคว้า ความทันสมัย ตลอดจน "ความสงบเรียบร้อยและความเจริญวัฒนา" เขายึดถือเหตุผล และดำเนินชีวิตอย่างเป็นระบบระเบียบเที่ยงตรง กับทั้งยังให้ความสำคัญแก่เกียรติยศหน้าตาในวงสังคม นอกจากนี้ รัฐบาลได้มอบหมายให้คูเบนัลกำจัดอหิวาตกโรค

หน้าที่และอุดมการณ์ของคูเบนัลช่างตรงข้ามกับฟลอเรนติโน และความรักที่ฟลอเรนติโนดำเนินไปอย่างหัวโบราณแต่ก็หาญกล้านัก ทั้งยังปรากฏว่า คูเบนัลเป็นสามีใจคด และสารภาพแก่เฟอร์มีนาว่า มีชู้มายาวนานหลายปีแล้ว แม้นวนิยายไม่ได้บ่งบอกว่า ความรักที่คูเบนัลมีต่อเฟอร์มีนานั้นบริสุทธิ์ประดุจความรักที่ฟลอเรนติโนมีให้ แต่ก็พรรณนาว่า คูเบนัลอุตส่าห์บากบั่นเอาชนะใจเฟอร์มีนาได้อย่างไร เมื่อจบเรื่อง เฟอร์มีนายอมรับในสติปัญญาและวุฒิภาวะของฟลอเรนติโน และสามารถครองรักกับเขาได้เมื่อทั้งคู่ถึงแก่ชราภาพมากแล้ว กระนั้น ความชรานี้เองเป็นเหตุให้คนทั้งสองต้องพบอุปสรรคให้การสื่อสารกัน

ภาพยนตร์
--------

ดูบทความหลักที่: เลิฟอินเดอะไทม์ออฟคอเลอรา
สโตนวิลเลจพิกเจอส์ (Stone Village Pictures) ซื้อสิทธิในนวนิยายนี้จากผู้ประพันธ์มาด้วยเงินสามล้านดอลลาร์สหรัฐ ให้ไมก์ นิวเวล (Mike Newell) กำกับ และให้รอนัลด์ ฮาร์วูด (Ronald Harwood) เขียนบท การถ่ายทำมีขึ้นในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 ที่เมืองการ์ตาเฮนา ประเทศโคลอมเบีย ใช้งบประมาณทั้งสิ้นห้าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ นับเป็นภาพยนตร์ต่างชาติเรื่องใหญ่เรื่องแรกที่ถ่ายทำในเมืองดังกล่าวในรอบยี่สิบปี

นิวไลน์ซินีมา (New Line Cinema) เผยแพร่ภาพยนตร์นี้ตั้งแต่วันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 ผู้ประพันธ์นวนิยายยังร้องขอให้ชากิรา นักร้องซึ่งเป็นชาวเมืองบาร์รังกิยาใกล้กับเมืองการ์ตาเฮนา มาร้องเพลงสองเพลงประกอบภาพยนตร์ด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "รักเมื่อคราวห่าลง Love in the Time of Cholera กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ". Readery. ม.ป.ป. สืบค้นเมื่อ 2013-11-18. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  Morana, Mabel (winter, 1990) "Modernity and Marginality in *Love in the Time of Cholera*". *Studies in Twentieth Century Literature* **14**:27–43
3. 1 2  A.R. Lakshmanan, Indira. "Love in the Time of Cholera: On location, out on a limb". December 11, 2006. Accessed May 26, 2007.
พระกระโดดกำแพง
**พระกระโดดกำแพง** (อังกฤษ: Buddha Jumps Over the Wall; จีนตัวเต็ม: 佛跳牆; จีนตัวย่อ: 佛跳墙; พินอิน: *fó tiào qiáng*) เป็นอาหารจีนในแบบกวางตุ้ง และฝูเจี้ยนราคาแพงชนิดหนึ่ง ได้ชื่อว่าเป็นอาหารที่รวมวัตถุดิบในราคาที่มีการซื้อขายแพงมากไว้มากที่สุด เมื่อรวมราคาวัตถุดิบทั้งหมดแล้วอาจถึงขั้นหลักแสนบาท ในอดีตถือเป็นอาหารที่มีที่มาจากราชสำนักจีน

วัตถุดิบหลักในการปรุงพระกระโดดกำแพงนั้น ได้แก่ หูฉลาม, ปลิงทะเล, เห็ดหอม, หอยเป๋าฮื้อ, กระเพาะปลา ในขณะที่น้ำซุปจะประกอบด้วย โสม, เก๋ากี่ และถังเช่า ซึ่งเป็นสมุนไพรจีนชนิดหนึ่ง ที่ในฤดูหนาวจะเป็นหนอน เมื่อหนอนจะมุดลงดินและตาย กลายเป็นพืชงอกขึ้นมาในฤดูร้อน ซึ่งเป็นเชื้อราชนิดหนึ่งที่อยู่ในตัวหนอน หรืออาจจะมีแตกต่างไปจากนี้ได้เช่นกัน

ปรุงโดย นำวัตถุดิบทั้งหมดมาตุ๋น โดยเฉพาะหูฉลามจะใช้เวลาเคี่ยวนานหลายชั่วโมง ขณะที่น้ำซุปก็ใช้เวลาต้มหลายชั่วโมง พร้อมเครื่องปรุงรส

พระกระโดดกำแพง เมื่อเวลาเสิร์ฟจะเสิร์ฟใส่ถ้วย จำหน่ายถ้วยละประมาณ 1,500 บาท และจำหน่ายกันในภัตตาคารจีนชั้นสูง เชื่อว่าเมื่อรับประทานไปแล้วจะบำรุงร่างกายและสมรรถภาพทางเพศสำหรับผู้ชาย อุดมไปด้วยโปรตีนและแคลเซียม เหตุที่ได้ชื่อว่า พระกระโดดกำแพง เพราะมีกลิ่นหอมจนพระสงฆ์ที่ฉันแต่อาหารมังสวิรัติทนไม่ไหว ต้องกระโดดข้ามกำแพงมาฉัน


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**พระกระโดดกำแพง**

อ้างอิง
-------

1. ↑  Olivia Wu (May 24, 2006). "Two tastes of the city". SFGate.
2. ↑  Shidao Xu; Chunjiang Fu, Qingyu Wu (2003). *Origins of Chinese cuisine*. Asiapac Books Pte Ltd. pp. 7–16. ISBN 981-229-317-5.
3. ↑  Hanchao Lu (2005). *Street criers: a cultural history of Chinese beggars*. Stanford University Press. pp. 73–74. ISBN 0-8047-5148-X.
4. ↑  Nina Zagat; Tim Zagat (June 15, 2007). "Eating Beyond Sichuan". The New York Times.
5. ↑  "Saving the world's rarest shellfish". The Independent. 12 December 2005.[*ลิงก์เสีย*]
6. ↑  พระกระโดดกำแพง
7. ↑  Halpern, Miller (2002). *Medicinal Mushrooms*. New York, New York: M. Evans and Company, Inc. pp. 64–65. ISBN 0-87131-981-0
8. ↑  "호텔신라, 불도장과 제주 한라산 김치 신상품 출시" (ภาษาเกาหลี). News Wire/ JoongAng Ilbo. 2006-02-13. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-06. สืบค้นเมื่อ 2013-12-27.
9. ↑  Jo Jeong-hun (조정훈) (2007-11-09). "(Why) 내일 세상 떠난다면 무엇을 먹겠는가? (Why) What would you eat if you die tomorrow?" (ภาษาเกาหลี). The Chosun Ilbo.[*ลิงก์เสีย*]
**ผีเต็มตึก** (อังกฤษ: Rigor Mortis; จีนตัวเต็ม: 殭屍; จีนตัวย่อ: 僵尸; พินอิน: *Jiāng shī*) ภาพยนตร์ผีสัญชาติฮ่องกง ออกฉายในปลายปี ค.ศ. 2013

เนื้อเรื่อง
-----------

เฉิน เสี่ยวโห่ว อดีตนักแสดงที่รุ่งเรืองจากภาพยนตร์ผีในอดีต กำลังตกต่ำ ได้ย้ายเข้ามาอยู่ยังอพาร์ตเมนต์แห่งใหม่ที่มีบรรยายกาศของความเสื่อมโทรมและน่ากลัว ที่ห้อง 2442 ที่มีปริศนาในอดีตที่สยองขวัญอยู่ ก่อนที่จะพบว่า ณ ที่นี้มีแต่ผีเต็มไปหมด

นักแสดง
-------

* เฉิน เสี่ยวโห่ว...เฉิน เสี่ยวโห่ว
* อู๋ เอี่ยวฮั่น...อาตง, ผีกระโดด
* ฮุ่ย อิงหง...อาเฟิง
* เฉิน โหย่ว...อาโหย่ว
* บิลลี หลิว...อาเหยา
* เป้า ฉีจิ้ง...ป้ามุ่ย
* หลู ไห่เผิง...ลุงยิ่ง, รปภ.อาคาร
* ฉ่ง ฟา...อาจารย์เกา

เบื้องหลัง
----------

*Rigor Mortis* นับเป็นการหวนกลับคืนมาอีกครั้งของภาพยนตร์แนวผีกัดของฮ่องกง ที่ได้รับความนิยมสูงสุดในช่วงทศวรรษที่ 80 เช่น *Mr. Vampire* (ผีกัดอย่ากัดตอบ) โดย จูโน มัก ผู้กำกับฯตั้งใจจะสร้างขึ้นมาเพื่อระลึกถึงความทรงจำในอดีต ที่เจ้าตัวชื่นชอบ แต่มิได้มีสิ่งหนึ่งสิ่งใดเกี่ยวข้องหรือเป็นภาพยนตร์ภาคต่อกัน โดยขณะที่เริ่มเขียนบท นักแสดงที่เคยนำแสดงในภาพยนตร์ชุดก่อนหลัก ๆ อย่าง ริกกี้ ฮุย หรือหลิน เจิ้งอิง ก็ได้เสียชีวิตไป ซึ่งจูโน มัก ตั้งใจไว้ว่าจะนำนักแสดงในชุดก่อนที่เหมือนกับสัญลักษณ์ภาพยนตร์ในแนวนี้กลับมาให้หมด แต่ทว่ากลับทำได้เพียงแค่ 3 คนเท่านั้น คือ เฉิน เสี่ยวโหว, เฉิน โหย่ว และ อู๋ เอี่ยวฮั่น ซึ่งเจ้าตัวได้เผยว่า หากจะมีสิ่งใดติดใจในเรื่องนี้ก็คือ ตัวนักแสดงนี่เอง โดยเฉพาะเฉิน โหย่ว และบิลลี หลิว นั้นได้เลิกราจากวงการการแสดงไปใช้ชีวิตยังต่างประเทศแล้ว ก็ยังหวนกลับมาแสดง โดยที่จูโน มัก ต้องใช้เวลานานเกลี้ยกล่อมให้ทั้งคู่กลับมาแสดงอีกครั้ง

แต่บรรยายกาศของเรื่องนั้นแตกต่างไปจากยุคทศวรรษที่ 80 ตรงที่ไม่มีมุกตลกแบบเจ็บตัวที่ขบขันอันเป็นเสน่ห์ หากแต่เต็มไปด้วยความสยองขวัญ น่าอึดอัด น่าสะพรึงกลัว คาดว่าคงได้รับอิทธิพลมาจากภาพยนตร์สยองขวัญของญี่ปุ่น เช่น *Ju-On* (ผีดุ) เนื่องจากผู้อำนวยการสร้าง คือ ทะเกะชิ ชิมิสุ เป็นผู้กำกับฯที่มีชื่อเสียงจาก *Ju-On* นั่นเอง แต่ก็ยังคงรายละเอียดเดิมเอาไว้ เช่น การใช้ข้าวเหนียวหรือยันต์แปดทิศในการปราบผี 

ภาพยนตร์ได้เข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ประเทศอิตาลี และเมื่อเข้าฉายที่ฮ่องกง เพียงสัปดาห์แรกก็ทำรายได้เป็นอันดับหนึ่งและทำรายได้ไปมากกว่า 10 ล้านเหรียญฮ่องกง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "หนังผีเต็มตึกตกลงฉายหรือไม่". พันทิปดอตคอม. สืบค้นเมื่อ 19 December 2015.
2. ↑  "zh:2013年11月18日 - 2013年11月24日" (ภาษาจีน). สืบค้นเมื่อ 10 April 2014.
3. 1 2 3  "กลั้นหายใจเอาไว้ให้ดี "ผีกัด" คืนชีพแล้ว". ผู้จัดการออนไลน์. 6 November 2013. สืบค้นเมื่อ 19 December 2015.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  Tsui, Clarence (30 September 2013). "Rigor Mortis (Geung Si): Film Review". *The Hollywood Reporter*. สืบค้นเมื่อ 11 December 2013.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ผีเต็มตึก* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
"พระคริสตราชา" ผลงานของยัน ฟัน ไอก์
**พระคริสตราชา** (อังกฤษ: Christ the King) เป็นสมัญญาที่คริสต์ศาสนิกชนถวายแด่พระเยซู ในฐานะที่เป็นพระคริสต์และเป็นกษัตริย์แห่งกษัตริย์ทั้งหลาย

ความเชื่อ
---------

ในคัมภีร์ไบเบิลระบุไว้หลายตอนว่าพระเยซูเป็นพระมหากษัตริย์ เช่น ในพระวรสารนักบุญมัทธิวระบุว่าหลังการประสูติของพระเยซู บรรดาโหราจารย์ได้สังเกตเห็นดาวประจำพระองค์กษัตริย์ของชนชาติยิวปรากฏขึ้นทางทิศตะวันออก จึงเดินทางมาเข้าเฝ้าพระเจ้าเฮโรดมหาราชเพื่อสอบถามถึงกษัตริย์พระองค์นั้น พระวรสารนักบุญยอห์นระบุว่า หลังจากพระเยซูทรงทวีขนมปังเลี้ยงคนจำนวนมากแล้ว ประชาชนต่างต้องการตั้งพระองค์เป็นกษัตริย์ จนพระองค์ต้องหนีไปอยู่บนเขา ในพระวรสารนักบุญลูการะบุว่าเมื่อพระเยซูเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเลมอย่างผู้พิชิตนั้น ประชาชนต่างร้องถวายพระพรว่า "ขอให้พระมหากษัตริย์ ผู้เสด็จมา ในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า ทรงพระเจริญ ขอให้มีสันติในสวรรค์ และพระเกียรติในที่สูงสุด"

อย่างไรก็ตามเมื่อทรงถูกปอนติอุส ปิลาตุส ไต่สวน ได้ทรงตอบเขาว่าอาณาจักร (หรือพระราชอำนาจ) ของพระองค์ไม่ได้มาจากโลกนี้ แต่มาจากสวรรค์ แม้จะมีการตรึงพระเยซูที่กางเขนจนสิ้นพระชนม์ แต่ในที่สุดพระองค์ก็ได้กลับคืนพระชนม์ และพระเจ้าทรงปราบทุกสิ่งลงไว้ใต้พระบาทของพระองค์ ให้ทรงเป็นเจ้านายเหนือทุก ๆ สิ่ง และพระองค์จะครองราชย์ไปตลอดนิรันดร

การฉลอง
-------

ปี ค.ศ. 1925 สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 ทรงออกสมณสาส์น Quas primas กำหนดวัดฉลองพระเยซูคริสตเจ้ากษัตริย์ เพื่อตอบโต้กระแสชาตินิยมและโลกิยนิยมที่พยายามแยกรัฐออกจากศาสนจักร โดยกำหนดวันฉลองให้ตรงกับวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนตุลาคม และก่อนวันสมโภชนักบุญทั้งหลาย ในปี ค.ศ. 1960 สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 23 ได้กำหนดให้เป็นวันฉลองอันดับหนึ่ง

ปี ค.ศ. 1969 สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 ทรงกำหนดชื่อและสถานะใหม่เป็น **วันสมโภชพระเยซูเจ้ากษัตริย์แห่งสากลจักรวาล** (Our Lord Jesus Christ King of the Universe) และกำหนดเป็นวันสมโภชในวันอาทิตย์สุดท้ายของเทศกาลธรรมดา

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. ↑  วีระ อาภรณ์รัตน์. "พระคริสตราชา". คณะกรรมการคาทอลิกเพื่อคริสตศาสนธรรม แผนกคริสตศาสนธรรม. สืบค้นเมื่อ 22 พฤศจิกายน 2556. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
2. ↑  มัทธิว 2
3. ↑  ยอห์น 6:15
4. ↑  ยอห์น 19:38
5. ↑  ยอห์น 18:36
6. ↑  เอเฟซัส 1:22
7. ↑  วิวรณ์ 11:15
8. ↑  Churchyear.net, a Catholic blog
9. ↑  Pope Pius XI, *Quas primas*, §28, Libreria Editrice Vaticana
10. ↑  motu proprio *Mysterii Paschalis*
11. ↑  วีรศักดิ์ วนาโรจน์สุวิช. "สมโภชพระเยซูเจ้ากษัตริย์แห่งสากลจักรวาล". มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-09. สืบค้นเมื่อ 22 พฤศจิกายน 2556. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)

บรรณานุกรม

* *พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิมและใหม่ ฉบับมาตรฐาน 2011*. กรุงเทพฯ : สมาคมพระคริสตธรรมไทย, 2555. ISBN 978-6-6167218-71-7
**ผีเสื้อหนอนใบกระท้อน** หรือ **ผีเสื้อยักษ์** (อังกฤษ: Atlas moth; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Attacus atlas*) เป็นผีเสื้อที่อยู่ในวงศ์ Saturniidae จัดเป็นผีเสื้อกลางคืนชนิดหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ ระยะที่เป็นตัวหนอนกินใบกระท้อน, ฝรั่ง, ขนุน และใบดาหลา ตัวเมียวางไข่บนใบพืชอาหาร

ชื่อ
----

ชื่อสกุลและชื่อชนิดของผีเสื้อหนอนใบกระท้อนนี้ มาจากคำว่า *Atlas* ที่หมายถึงแอตลาส 1 ในหมู่เทพไททันตามเทพปกรณัมกรีก ซึ่งเป็นเทพที่มีร่างกายใหญ่โตเหมือนยักษ์และที่ทำหน้าที่แบกโลกไว้นั่นเอง

ลักษณะ
------

ลักษณะไข่กลมสีน้ำตาล ขนาดประมาณเท่าเมล็ดถั่วเขียว ระยะฟักไข่ประมาณ 7 วัน เมื่อเป็นตัวหนอนมีปุ่มหนามทั่วตัว ลอกคราบ 5 ครั้ง หนอนวัยที่ 1 ขณะฟักออกจากไข่ ตัวยาวประมาณ 1 เซนติเมตร หนอนวัยที่ 5 ขนาดตัวยาวประมาณ 6 เซนติเมตร ระยะเวลาที่เป็นตัวหนอนประมาณ 1 เดือน ก่อนเตรียมตัวเข้าดักแด้ โดยการถักรังไหมสีน้ำตาลขนาด 3x6 เซนติเมตร หนอนลอกคราบเป็นดักแด้อยู่ในรังไหม ระยะดักแด้ 1-6 เดือน และลอกออกเป็นตัวเต็มวัยประมาณช่วงเดือนกรกฎาคมไปจนถึงปลายปีและถึงต้นปีถัดไป

และเมื่อยังเป็นดักแด้อยู่นั้น จะมีขนาดใหญ่มากจนกระทั่งในไต้หวันได้มีการนำไปทำเป็นกระเป๋า

เมื่อโตเต็มวัย มีความยาวจากปลายปีกข้างหนึ่งไปถึงข้างหนึ่งได้ประมาณ 1 ฟุต ลำตัวยาว 4-5 เซนติเมตร
กว้าง 1.5-2 เซนติเมตร ลำตัวและอกคลุมด้วยขนสีน้ำตาลแดง ปีกสีน้ำตาลแดงหรือสีน้ำตาลส้มมีลวดลายโดยเฉพาะบริเวณเกือบกึ่งกลางปีก มีลักษณะบางใสรูปคล้ายใบโพ ซึ่งสามารถมองเห็นทะลุได้ซึ่งไม่ทราบถึงสาเหตุถึงการมี แต่มีการสันนิษฐานว่ามีไว้สำหรับหลอกล่อสัตว์นักล่า ซึ่งอายุในการเป็นตัวเต็มวัยจะมีมีเพียงสั้น ๆ ราว 1-2 สัปดาห์เท่านั้น เนื่องจากมีปากที่กินอาหารไม่ได้ จึงใช้พลังงานจากที่สะสมไว้เมื่อครั้งเป็นหนอน ซึ่งตัวเต็มวัยของผีเสื้อหนอนใบกระท้อนจึงทำเพียงปล่อยฟีโรโมนเพื่อการผสมพันธุ์ วางไข่ และตายลงเท่านั้น

ถิ่นที่อยู่
-----------

พบกระจายได้ทั่วไปในอินเดีย จนถึงภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, อินโดนีเซีย และตอนใต้ของจีน โดยจะพบมากในป่ากระท้อน

ในประเทศไทย
-----------

ในประเทศไทยได้กลายเป็นข่าวฮือฮาขึ้นมาในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ที่อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี เมื่อมีชายคนหนึ่งพบผีเสื้อชนิดนี้มาเกาะกินใบของต้นขนุนหน้าบ้าน ด้วยลำตัวที่มีขนาดใหญ่ ชาวบ้านจึงเชื่อกันว่าเป็นผีเสื้อที่หายาก ใกล้สูญพันธุ์ ซึ่งในความจริงแล้วผีเสื้อชนิดนี้ไม่ได้เป็นผีเสื้อที่หายากแต่ประการใด

วงจรชีวิต
---------


| วงจรชีวิต |
| --- |
|  |  |  |  |
| ไข่ | หนอน | ดักแด้ | ตัวเต็มวัย |

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  *Untamed China with Nigel Marven*, สารคดีทางอนิมอลพลาเน็ต. ทางทรูวิชั่นส์: เสาร์ที่ 19 มกราคม 2556
2. ↑  หนังสือพิมพ์ข่าวสดฉบับที่ 7,030 ประจำวันเสาร์ที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Attacus atlas***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Attacus atlas ที่วิกิสปีชีส์
**วัดประสพ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าทอง อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีเนื้อที่ประมาณ 36 ไร่ วัดมีพื้นที่เป็นที่ดอนริมน้ำ แล้วลาดต่ำลงมทางทิศเหนือ 

วัดประสพตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 เป็นวัดที่ตั้งอยู่กลางชุมชนโบราณ ไม่ปรากฏประวัติที่แน่ชัด เป็นวัดร้างมาในบางสมัย เจ้าอาวาสรูปหนึ่งได้รับสมณศักดิ์เป็นพระครูประจักษ์วรคุณ เป็นที่เลื่อมในศรัทธาของชาวบ้านมาก ท่านได้เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2470 เศษ มาจนถึง พ.ศ. 2515 ในสมัยที่ท่านเป็นเจ้าอาวาสวัดนี้เจริญรุ่งเรืองกว่าวัดใด ๆ ในแถบนี้ ท่านเล่าที่มาของชื่อวัดประสพว่า เมื่อครั้งพม่ามาตีเมือง เผาวัดวาอาราม ผู้คนตายศพเกลื่อน พบเหตุเพทภัย จึงเป็นที่มาของชื่อวัด

สิ่งก่อสร้างโบราณ ซึ่งสร้างด้วยไม้ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา เหลือแต่อุโบสถหลังเก่าซึ่งแต่เดิมสร้างด้วยไม้ทั้งหลังปล่อยฝาโล่งทั้งสี่ด้าน แต่ต่อมากั้นผนังด้วยอิฐถือปูน ภายในอุโบสถมีพระพุทธรูปศิลาทรายแดงฝีมือช่างพื้นเมืองหลายองค์ มีพระศิลายวง 3 องค์ ซึ่งนำมาจากพม่า แต่ไม่ทราบแน่ชัดว่านำมาเมื่อใด ยังมีพระแกะสลักด้วยไม้ฝีมือช่างพื้นบ้านอีกหลายองค์ แต่ส่วนใหญ่ชำรุด พระพุทธรูปศิลาทรายแดงมีการลงรักปิดทองจนดูเป็นของใหม่ สำหรับพระศิลายวงบางองค์มีการเจาะพระเคียรใส่ยอดแหลม ทำให้รูปลักษณ์ผิดแปลกไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดประสพ". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดประสพ". ฐานข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวและผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยวฮาลาล เชื่อมโยงกับประเทศเพื่อนบ้านในกลุ่มความร่วมมือทางเศรษฐกิจสามฝ่าย อินโดนีเซีย-มาเลเซีย-ไทย.
**ลิงแสม** เป็นลิงชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Macaca fascicularis* จัดอยู่ในวงศ์ลิงโลกเก่า (Cercopithecidae)

ลักษณะ
------

จัดเป็นลิงขนาดกลาง มีขนตามลำตัวสีน้ำตาล หางยาวกว่าความยาวของลำตัว ขนตรงกลางหัวมีลักษณะตั้งแหลมชี้ขึ้น ขนใต้ท้องสีขาว โดยสีขนจะเปลี่ยนแปลงไปตามอายุ ฤดูกาล และถิ่นที่อยู่อาศัย ขนาดความยาวลำตัวและหัวประมาณ 48.5 – 55 เซนติเมตร ความยาวหาง 44 – 54 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 3.5 – 6.5 กิโลกรัม

การแพร่กระจายพันธุ์
-------------------

มีการแพร่กระจายพันธุ์ที่ค่อนข้างกว้าง โดยพบตั้งแต่ประเทศอินเดีย, พม่า, ไทย, คาบสมุทรมลายู, เกาะสุมาตรา, เกาะบอร์เนียว, เกาะลูซอน และเกาะมินดาเนา ของฟิลิปปินส์, ลาว, กัมพูชา และเวียดนาม ทำให้มีชนิดย่อยมากถึง 10 ชนิด (ดูในตาราง)

นิเวศวิทยาและพฤติกรรม
---------------------

เป็นลิงอีกชนิดหนึ่งที่พบได้แทบทุกภูมิประเทศ ทั้งในป่าชายเลนใกล้ทะเล โดยลิงฝูงที่อาศัยในที่นี่จะว่ายน้ำและดำน้ำเก่ง เคยมีรายงานว่าสามารถดำน้ำได้ลึกถึง 50 เมตร หากินสัตว์ทะเลขนาดเล็กเป็นอาหาร เช่น กุ้ง, ปู หรือ หอย แต่บางครั้งก็พบอาศัยอยู่ในป่าดิบชื้นและพื้นที่สูงประมาณ 2,000 เมตร จากระดับน้ำทะเล หรือพื้นที่เกษตรกรรมด้วยซึ่งมันมักจะทำลายผลิตผลทางการเกษตร ลิงแสมพยายามจะปรับตัวให้สามารถอยู่ในพื้นที่บริเวณขอบนอกของป่า มากกว่าอยู่ในป่าลึก และสามารถปรับตัวในเข้ากับมนุษย์ได้ในบางโอกาส ดั่งที่มักพบเห็นทั่วไปตามเมืองใหญ่ อาทิ ศาลพระกาฬ อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี หรือ ศาลเจ้าแม่เขาสามมุข  อำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี เป็นต้น ซึ่งมักจะอยู่เป็นฝูงใหญ่ อาจมีสมาชิกในฝูงได้ถึง 200 ตัว โตเต็มที่เมื่อมีอายุได้ราว 3-4 ปี ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ลูกที่มีอายุน้อยจะเกาะติดแม่เสมอ และจัดเป็นลิงอีกชนิดหนึ่งที่หากเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็ก ก็สามารถนำมาฝึกหัดให้เชื่องได้เหมือนลิงกัง (*M. nemestrina*)

สถานะ
-----

ในประเทศไทย ลิงแสมจัดเป็นลิงชนิดที่พบเห็นได้บ่อยที่สุด สามารถพบได้แม้กระทั่งในเขตกรุงเทพมหานคร มีสถานะตามกฎหมายเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Macaca fascicularis*: Subspecies
2. ↑  กองทุนสัตว์ป่าโลก. *สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน*. กรุงเทพฯ : ไซรัสการพิมพ์, 2543. 256 หน้า. ISBN 974-87081-5-2
3. ↑  ล่องเรือชมเกาะ ดูลิงแสม ตลาดน้ำวัดหัวกระบือ

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Macaca fascicularis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Macaca fascicularis ที่วิกิสปีชีส์
**วัดประสาท** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพรม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร สร้างขึ้นและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2300 มีงานประเพณีตามวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาต่าง ๆ งานประจำปีมีงานปิดทองรอยพระพุทธบาทจำลองช่วงเดือนมีนาคม พระพุทธรูปสำคัญได้แก่ พระประธานในอุโบสถและหลวงพ่อโต พระประธานในอุโบสถหลังเดิม นิยมแก้บนด้วยประทัด บ้างเล่าว่าหลวงพ่อโตเป็นพี่น้องกับหลวงพ่อตาแดง วัดเพลง (กลางสวน) เกจิอาจารย์ได้แก่ หลวงปู่พลอย (อดีตเจ้าอาวาส) ภายในวัดยังมีโรงเรียนวัดประสาท (สังกัดกรุงเทพมหานคร) และโรงเรียนสุวรรณพลับพลา (โรงเรียนมัธยมวัดประสาท) (กระทรวงศึกษาธิการ)

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถหลังใหม่กว้าง 8 เมตร ยาว 25 เมตร เริ่มวางศิลาฤกษ์เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2533 ก่อสร้างแล้วเสร็จมีพิธีผูกพัทธสีมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2538 หน้าบันเป็นซุ้มปราสาท 3 ช่อง ประดิษฐานพระพุทธรูปยืนทั้ง 3 ช่อง ใบเสมาล้อมรอบอุโบสถสลักจากหินทรายแดง สลักใหม่เลียนแบบของเดิม อุโบสถหลังใหม่อยู่ติดกับอุโบสถหลังเดิมซึ่งปัจจุบันแปลงเป็นวิหาร วิหารกว้าง 7.65 เมตร ยาว 19.2 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 บ้างว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ภายในวิหารประดิษฐาน *หลวงพ่อโต* เป็นพระพุทธรูปหินทรายโบราณ

อาคารเสนาสนะอื่น ได้แก่ กุฏิสงฆ์ มีกุฏิเจ้าอาวาส 2 หลัง และกุฏิสงฆ์ 5 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง คอนกรีตเสริมเหล็ก 3 หลัง ศาลาการเปรียญ กว้าง 12.5 เมตร ยาว 31.3 เมตร หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 หอระฆังและหอกลอง มณฑปพระพุทธบาทจำลอง และศาลาท่าน้ำ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระมืด
* พระสุข
* พระอธิการปู่พลอย พรมโชโต
* พระอธิการเติม พุทธสอน
* พระอธิการโหย่ง กำโส
* พระมหาจำรัส ภู่แด่ง
* พระครูประสาธนสาสนคุณ
* พระครูปลัดวิเชียร ธมมฺธโร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดประสาท".
2. ↑  กรมการศาสนา. *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรุงเทพฯ. กรมการศาสนา 2526. หน้า 178–179.
เจ้าชายฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งวีท (อังกฤษ: Friedrich Wilhelm, Prince of Wied) ประสูติเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2474 ณ สาธารณรัฐไวมาร์ เป็นพระโอรสในเจ้าชายแฮร์มันแห่งวีท กับเคาน์เตสมารี อันโทนีอาแห่งชต็อลแบร์ค-แวร์นิกเกอโรเดอ เป็นพระนัดดาในเจ้าชายวิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เจ้าชายแห่งวีท พระราชปนัดดาในพระเจ้าวิลเลียมที่ 2 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค พระปนัดดาในเจ้าหญิงมารีแห่งเนเธอร์แลนด์ ทั้งยังทรงสืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ พระองค์ทรงกลายเป็นเจ้าชายพระประมุขแห่งวีทหลังการสิ้นพระชนม์ของพระอัยกา เนื่องด้วยพระบิดาสิ้นพระชนม์ไปก่อน

เสกสมรส
-------

เจ้าชายฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งวีท ทรงเสกสมรสครั้งแรกกับเจ้าหญิงกูดาแห่งวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์ เมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2501 ก่อนจะหย่ากันใน พ.ศ. 2505 มีพระบุตร 2 พระองค์คือ

1. เจ้าชายอเล็คซันเดอร์
2. เจ้าชายคาร์ล เจ้าชายแห่งวีท

และทรงเสกสมรสครั้งที่ 2 กับ เจ้าหญิงโซฟีแห่งชต็อลแบร์ค-ชต็อลแบร์ค เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 มีพระบุตรอีก 2 พระองค์ คือ

1. เจ้าหญิงคริสทีนา
2. เจ้าชายว็อล์ฟ-ไฮน์ริช

เจ้าชายฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งวีท สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2543 สิริพระชันษา 69 ปี

อ้างอิง
-------

* thePeerage.com - Friedrich Wilhelm Heinrich Constantine Fürst zu Wied
* Genealogics - Leo van de Pas - Friedrich Wilhelm, 7.Fürst zu Wied
* Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser, Reference: 2004 452
**วัดประพาสประจิมเขต** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท้ายช้าง อำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา

วัดประพาสประจิมเขต เดิมชื่อ **วัดถ้ำพุงช้าง** ที่ได้ชื่อว่าวัดถ้ำพุงช้างเพราะที่ตั้งวัดอยู่ติดกับเขาช้างซึ่งมีถ้ำที่พุงของเขาช้างและมีน้ำไหลตลอดปี พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จทางเรือถึงวัดนี้ถึงสองครั้งใน จ.ศ. 1233 ตรงกับ พ.ศ. 2414 สถาปนาวัดนี้ในศิลาจารึกและมีพระรูปของพระองค์ท่านไว้ที่วัด ขนานนามว่า "วัดประพาสประจิมเขต" ดังปรากฏในพระราชหัตถเลขาฉบับที่ 4 เรื่องเสด็จประพาสพังงา ดังนี้ "...ออกไปพ้นตลาดหน่อยหนึ่งก็ถึงวัดประพาสประจิมเขตอยู่ตรงเขาพิงงา วัดนี้เป็นวัดของฉันให้ปฏิสังขรณ์ขึ้นเป็นที่ระลึกในการที่มาเมืองพังงาครั้งก่อนเมื่อจุลศักราช 1233 ปีมะแมตรีศก ที่ตั้งพระอุโบสถเป็นโคกสูง มีอัฒจันทร์ใหญ่ขึ้นสัก 6–7 ขั้น มีกำแพงแก้วล้อมรอบตัวพระอุโบสถเป็นขนาดโรงอุโบสถ ในแถบเมืองเหล่านี้ อย่างกว้างกว้างเตี้ย ๆ ช่อฟ้าไม้ดุ้นใหญ่โป้งโล้ง มีพระพุทธรูป 5 องค์ หน้าตาจะเป็นต่อพระประธานวัดวรนายก..."

ต่อมามีการสร้างวัดประพาสประจิมเขตบริเวณถ้ำพุงช้าง วัดประพาสประจิมเขตเดิมจึงเปลี่ยนชื่อมาเป็นวัดสราภิมุข ส่วนถ้ำพุงช้างที่อยู่ภายในบริเวณวัดประพาสประจิมเขต มีความโดดเด่นที่ภายในตัวถ้ำมีลักษณะของหินงอกหินย้อย โดยเฉพาะหินงอกหินย้อยมีลักษณะคล้ายรูปช้างเดี่ยว ๆ ช้างหลายร้อยเชือกเดินตามกันเป็นวงรอบ ช้างนั่งอยู่ใต้ฉัตร เป็นต้น มีศาลพ่อตาเขาช้างที่ประดิษฐานอยู่ใต้หินชะง่อนเขาใกล้กับปากทางเข้า

จากข้อมูลรายงานทะเบียนวัด จังหวัดพังงา ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2475

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดประพาสประจิมเขต".
2. ↑  "วัดประพาสประจิมเขตรที่พังงา". สารคดี.
3. ↑  "ถ้ำพุงช้าง". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดพังงา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-10. สืบค้นเมื่อ 2021-07-10.
4. ↑  "รายงานทะเบียนวัด จังหวัดพังงา". สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน) (สพร.).
**ความจุความร้อนจำเพาะ** (อังกฤษ: Specific heat capacity หรือ specific heat) คือ สัดส่วนระหว่างพลังงานที่ต้องใช้ เพื่อให้มวลในจำนวน m เปลี่ยนแปลงอุณหภูมิใน{\displaystyle \Delta Q} เคลวิน ซึ่งมีสูตรดังนี้

  

{\displaystyle c={\frac {\Delta Q}{m\cdot \Delta T}}}
.

  

**c** คือความจุความร้อนจำเพาะ

**m** คือจำนวนมวล

**{\displaystyle \Delta T}** คืออุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลง
**{\displaystyle \Delta Q}** คือพลังงานที่ใช้ไป
ความจุความร้อนจำเพาะสามารถกำหนดได้ โดยใช้เครื่องแคลอรีมิเตอร์

หน่วย
-----

  

{\displaystyle \quad \quad \quad c={\frac {cal}{g\;{\cdot \;^{\circ }}C}}}
หรือในระบบ SI ใช้ {\displaystyle c={\frac {kJ}{kg\cdot K}}}

ตัวอย่าง
--------

| วัสดุ | ความจุความร้อนจำเพาะ |
| --- | --- |
| อะลูมิเนียม | 0.896 |
| น้ำแข็ง | 1.38-2.1 |
| ทอง | 0.13 |
| ทองแดง | 0.381 |
| เงิน | 0.234 |
| แก้ว | 0.6-0.8 |
| น้ำ | 4.187 |
| เอทานอล | 2.428 |

ตัวอย่าง: พลังงานในการอุ่นน้ำ 5 kg จากอุณหภูมิ 20 K เป็น 70 K เช่น {\displaystyle E={\frac {4.187kJ}{kg\cdot K}}\cdot 5kg\cdot 50K=1047.25kJ}

อ้างอิง
-------

1. ↑  Handbook of Chemistry and Physics
2. ↑  Roger Balian: Du Microscopique au Macroscopique - Cours de Physique Statistique de l'École Polytechnique



1. ↑  cppspmd\_avx1.h
**วัดประตูป่า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลประตูป่า อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ และที่ดินของวัดจำนวน 8 แปลงอยู่รอบบริเวณวัด จำนวน 16.1 ไร่ เป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดประตูป่ารวมอยู่ด้วยในปัจจุบัน

ประวัติ
-------

วัดประตูป่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2301 เป็นชุมชนชาวยองประตูป่าที่อพยพจากการที่พม่ายกทัพมาตีเมืองเหนือ นครหริภุญไชย เมื่อประมาณ พ.ศ.2300 โดยกลุ่มเจ้านายเมืองลำพูนที่อพยพหนีภัยสงครามไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่บ้านประตูป่าต่อมาจึงมีการสร้างวัดและหอไตร

ชื่อของวัดตั้งตามที่หมู่บ้าน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2464 สมัยครูบาธรรมชัย เป็นเจ้าอาวาส

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ หอพระไตรปิฏกซึ่งกรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เป็นอาคารไม้สักทั้งหลัง จำนวนเสาทั้งหมด 24 ต้น ยกพื้นเป็น 2 ชั้น ชั้นบนบริเวณที่เก็บ คัมภีร์ มีการยกขึ้นสูงอีกชั้น ด้านหน้าบันแกะสลักลวดลายดอกไม้ ฝังกระจกแก้วตะกั่ว อ่อนช้อยงดงาม ตามแบบฝีมือช่างชาวยอง ฝาผนังไม้ด้านใน และลูกฟักด้านนอกเขียนลายทองเป็นรูป นกยูง และเทวดา รอบทั้งหมด ด้านในห้องเก็บหีบธรรม มีหีบธรรม 9 หีบ

วิหารมีขนาดใหญ่ เป็นรูปทรงล้านนา หน้าบันแกะสลักไม้ปิดทองประดับกระจก เสาวิหารเป็นไม้ ลงลายรดน้ำปิดทอง มีจิตรกรรมฝาผนัง วิหารเดิมหลังเล็ก ไม่ทราบปีก่อสร้างแน่ชัด เคยบูรณะสมัยครูบาธรรมชัยเมื่อ พ.ศ. 2494 โดยก่อเสริมมุขด้านหน้าเพิ่มเติม บูรณะครั้งที่ 2 สมัยพระครูสถิตธรรมากร เมื่อ พ.ศ. 2537

เจดีย์เป็นศิลปะช่างชาวยอง ลักษณะคล้ายองค์พระธาตุหริภุญชัย มีฐานกว้าง 10 เมตร สูง 20 เมตร หุ้มทองจังโก๋ ภายในองค์เจดีย์บรรจุของมีค่า ยอดเจดีย์รูปหม้อคว่ำบรรจุพระตระกูลลำพูน ทั้ง 4 มุมมีเจดีย์เล็ก 4 องค์เสริมรับองค์เจดีย์ให้สูงเด่นเป็นสง่า ภายในรั้วมีกู่บรรจุอัฏฐิครูบาธรรมชัย และกู่พระครูสถิตธรรมากรปิดทองคำเปลว ไม่ทราบปีที่สร้างแน่ชัด บูรณะครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2437 สมัยครูบาอริยะ บูรณะครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2487 สมัยครูบาธรรมชัย ล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2542 สมัยพระครูสถิตธรรรมากรเป็นเจ้าอาวาส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดประตูป่า". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดลำพูน".
3. ↑  "พาเที่ยวชมตลาดวัดประตูป่า วิถีชีวิตชุมชนชาวยองเก่าแก่ที่ยังคงอยู่อย่างเหนียวแน่นของเมืองลำพูน". เชียงใหม่นิวส์.
4. ↑  "วัดประตูป่า จ.ลำพูน กับตำนานและปูชนียสถาน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-12. สืบค้นเมื่อ 2021-07-12.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดประตูป่า**
**วัดประสิทธิ์โพธิ์ชัย** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2433 เป็นวัดที่เก่าแก่มาก เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดบ้านคำบง  มี พระใบ สิริจนฺโท เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก และมีหลวงพ่อพุทธเมตตาประดิษฐานในพระอุโบสถ ซึ่งมีความศักดิ์สิทธิ์ชาวบ้านมีความเลื่อมใสและศรัทธา และยังมีวัตถุโบราณต่างๆ ของเก่าแก่คนสมัยก่อนเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ ให้อนุชนรุ่นหลังได้ศึกษา และต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2460 จึงได้ตราตั้งวัดขึ้นใหม่ชื่อว่า วัดประสิทธิ์โพธิ์ชัย นับตั้งแต่นั้นมา

ปี พ.ศ. 2538 ก็ได้แต่งตั้ง พระครูภัทรโพธิคุณ (เที่ยง ภทฺทวโร) รองเจ้าคณะอำเภอห้วยผึ้ง เป็นเจ้าอาวาส รูปที่ 19   ปัจจุบันท่านเป็นคณาจารย์พระสายกรรมฐาน จบหลักสูตรอภิธรรมบัณฑิต จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ชาวบ้านให้ความศรัทธาและนับถือ   ปี พ.ศ. 2545 ท่านก็นำชาวบ้านคำบงบูรณปฏิสังขรณ์พระอุโบสถเก่าเป็นพระอุโบสถหลังใหม่มีพระสงฆ์จำพรรษาจำนวน 15 รูป

ปี พ.ศ. 2553 ท่านก็ได้ติดต่อกับคณะชมรมรักพระบรมพระสารีริกธาตุแห่งประเทศไทย อัญเชิญและรับพระบรมสารีริกธาตุมาจากวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร อัญเชิญมาจากประเทศอินเดีย เนปาล ศรีลังกา มาประดิษฐานไว้ในพระอุโบสถวัดประสิทธิ์โพธิ์ชัย เพื่อให้พุทธบริษัท 4 ได้สักการบูชาเป็นพุทธานุสติ ระลึกถึงคุณของพระพุทธเจ้า พระธรรมเจ้า และพระสังฆเจ้า เป็นบุญกุศลและศิริมงคลให้เจริญรุ่งเรืองก้าวหน้าในบวรพระพุทธศาสนาต่อไป
**วัดประชุมโยธี** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท้ายช้าง อำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา มีเนื้อที่ทั้งหมด 8 ไร่ 2 งาน 37 ตารางวา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระเทพปัญญาโมลี (วิศิษฐ์ กนฺตสิริ)

วัดประชุมโยธี เดิมชื่อ **วัดควน** เพราะตั้งอยู่บนควนเชิงเขา ตำบลท้ายช้าง (เดิมเป็นตำบลถ้ำน้ำผุด) อำเภอเมืองพังงา อยู่ใกล้กับวัดสราภิมุข (วัดสระ) วัดควนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2369 กล่าวกันว่าหม่อมยี่สุ่นเจ้าจอมในรัชกาลที่ 3 ธิดาคนโตของพระยาบริรักษ์ภูธร (แสง ณ นคร) ผู้ว่าราชการเมืองพังงา ได้บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2392 หลังจากได้ลาออกจากเจ้าจอมมาอยู่บ้านเดิมที่พังงา ประมาณ พ.ศ. 2448 วัดยังเคยทำพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาแทนวัดประพาสประจิมเขต เนื่องจากทรุดโทรม และพระปลัดหมุดมาเป็นเจ้าอาวาสระหว่าง พ.ศ. 2448–2463 จนกระทั่งเปลี่ยนแปลงการปกครองยุบเลิกจึงได้ชื่อว่า "วัดประชุมโยธี"

วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 ส่วนด้านการศึกษา ได้เปิดสอนธรรมแก่พระภิกษุ สามเณรทุกปี ทุกวัดในละแวกใกล้เคียง และยังเป็นสำนักสอบธรรมสนามหลวงเป็นประจำทุกปี

โบราณศิลปะวัตถุที่สำคัญประจำวัด มีพระพุทธรูปสำริดปางมารวิชัยแบบล้านนาหรือเชียงแสนองค์หนึ่ง ที่ฐานมีจารึกอักษรขอม สูง 66 เซนติเมตร หน้าตัก 45 เซนติเมตร และพระพุทธรูปอื่นอีกบ้าง ส่วนอาคารศาสนสถานล้วนเป็นของสร้างใหม่ เช่น หอไตร และมณฑปพระพุทธบาท

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดประชุมโยธี". ระบบฐานข้อมูลพระกฐินพระราชทาน.
2. ↑  "วัดประชุมโยธี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**รอยนูนหน้าส่วนบน** หรือ **รอยนูนสมองกลีบหน้าส่วนบน** (อังกฤษ: superior frontal gyrus, gyrus frontalis superior, ตัวย่อ SFG) เป็นส่วน 1 ใน 3 ของสมองกลีบหน้าของมนุษย์ อยู่ติดกับ ร่องสมองกลีบหน้าส่วนบน (superior frontal sulcus) ทางด้านข้าง และโดยเหมือนกับ รอยนูนหน้าส่วนล่างและรอยนูนหน้าส่วนกลาง รอยนูนหน้าส่วนบนจริงๆ แล้วเป็นเขตสมองโดยประสาทกายวิภาค ไม่ใช่เป็นรอยนูนจริง ๆ

กิจหน้าที่
----------

### ความรู้สึกตน

ในงานทดลองด้วย fMRI โกลด์เบอรก์และคณะ ได้พบหลักฐานว่า รอยนูนหน้าส่วนบนมีความเกี่ยวข้องกับความรู้สึกตน (self-awareness) โดยทำงานร่วมกับระบบรับความรู้สึก (sensory system)

### การหัวเราะ

ในปี ค.ศ. 1998 ประสาทศัลย์แพทย์อิทแซก์ ฟรายด์ ได้พรรณนาถึงคนไข้หญิงวัย 16 ปี (ซึ่งเรียกกันว่า คนไข้เอเค) ผู้ที่หัวเราะเมื่อ SFG ของเธอรับการระตุ้นด้วยกระแสไฟฟ้าเมื่อกำลังผ่านการรักษาโรคลมชัก โดยที่กระแสไฟฟ้านั้นมีการประกบที่ผิวเปลือกสมองของสมองกลีบหน้า เพื่อที่จะหาจุดที่ก่อให้เกิดการชัก (แต่จุดที่ก่อให้เกิดการชักจะไม่ทำให้เกิดการหัวเราะ) 

ฟรายด์ได้บ่งชี้บริเวณขนาด 2 x 2 ซ.ม. ที่ SFG ซีกซ้ายที่เมื่อมีการกระตุ้นแล้ว การหัวเราะจะติดตามมาอย่างสม่ำเสมอ เอเคแจ้งว่า การหัวเราะนั้นมีพร้อมกับความรู้สึกร่าเริง แต่แจ้งเหตุของการหัวเราะแต่ละครั้งที่ไม่เหมือนกัน โดยยกเหตุให้กับตัวกระตุ้นภายนอกที่ไม่น่าขำ ตัวอย่างเช่น การหัวเราะครั้งหนึ่งมีเหตุมาจากรูปภาพที่ให้เอเคบอกชื่อ (โดยเธอกล่าวว่า "ม้าพวกนั้นมันน่าขำ") หรือจากประโยคที่ให้เธออ่าน หรือจากบุคคลที่อยู่ในห้อง (โดยเธอกล่าวว่า "พวกคุณนี่น่าขำจริงๆ เลย ... ยืนอยู่อย่างนั้น")

การเพิ่มระดับไฟฟ้าในการกระตุ้น ปรากฏว่าเพิ่มช่วงเวลาและระดับการหัวเราะ ยกตัวอย่างเช่น ในระดับไฟฟ้าต่ำ มีการยิ้มเพียงเท่านั้น ในระดับที่สูงขึ้นไป มีการหัวเราะที่ดังขึ้น ที่ชวนให้หัวเราะตามมากยิ่งขึ้น การหัวเราะนั้นเกิดขึ้นพร้อมกับการหยุดกิจการงานอื่นๆ ที่อาศัยการพูดหรือการเคลื่อนไหวด้วยมือ

รูปต่างๆ
--------

* รูปเคลื่อน 3-มิติ ของรอยนูนหน้าส่วนบน  ซึ่งมีสีแดงรูปเคลื่อน 3-มิติ ของรอยนูนหน้าส่วนบน ซึ่งมีสีแดง
* สมองซีกซ้ายมองจากด้านบน  รอยนูนหน้าส่วนบน  มีสีส้มสมองซีกซ้ายมองจากด้านบน รอยนูนหน้าส่วนบน มีสีส้ม
* ผิวด้านข้าง  (lateral)  ของสมองซีกซ้ายผิวด้านข้าง (lateral) ของสมองซีกซ้าย
* ผิวด้านใน  (medial)  ของสมองซีกซ้ายผิวด้านใน (medial) ของสมองซีกซ้าย

หมายเหตุและอ้างอิง
------------------

1. ↑  Goldberg I, Harel M, Malach R (2006). "When the brain loses its self: prefrontal inactivation during sensorimotor processing". *Neuron*. **50** (2): 329–39. doi:10.1016/j.neuron.2006.03.015. PMID 16630842.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  Watching the brain 'switch off' self-awareness at newscientist.com
3. ↑  Fried I, Wilson C, MacDonald K, Behnke E (1998). "Electric current stimulates laughter". *Nature*. **391** (6668): 650. doi:10.1038/35536. PMID 9490408.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
**วัดปรังกาสี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าขนุน อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี

วัดปรังกาสีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 เป็นวัดร้างระยะหนึ่ง บริเวณวัดปรังกาสีมีชาวกะเหรี่ยงอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก หลวงพ่ออุตตมะ ไปจำพรรษาที่วัดปรังกาสีซึ่งขณะนั้นเป็นวัดร้าง หลวงพ่อร่วมกับกำนันชาวกะเหรี่ยงนิมนต์พระกะเหรี่ยง จากตลอดแม่น้ำแควใหญ่และแม่น้ำแควน้อยได้ 42 รูป มาอยู่ปริวาสที่วัดปรังกาสี 9 วัน 9 คืน หลัง จากนั้นก็สร้างกุฏิและเจดีย์ขึ้น หลวงพ่ออุตตมะจำพรรษาอยู่วัดปรังกาสีหนึ่งพรรษา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2551

โบราณสถานที่สำคัญของวัด คือ เจดีย์ทรงมอญ สร้างอยู่บนยอดเขา ผู้สร้างเป็นพระชาวมอญชื่อ นี่เปี่ยจ้อง สร้างเมื่อราว พ.ศ. 2450 ได้ทำการบูรณะมาแล้ว 2 ครั้ง ครั้งแรกเมื่อราว พ.ศ. 2470 ครั้งที่ 2 ฟ้าผ่าเจดีย์พังทลายจึงได้สร้างขึ้นใหม่อีกครั้งหนึ่ง เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2.70 เมตร และพังลงอีกครั้ง จึงมีการสร้างใหม่คร้งที่สาม ปัจจุบันชาวบ้านเรียกว่า เจดีย์ชาย 

เจดีย์อีกองค์เรียก เจดีย์หญิงไม่ปรากฏผู้สร้าง แต่มีการสร้างหลังจากเจดีย์ชายสร้างครั้งที่สามเสร็จ เจดีย์ชาย กับเจดีย์หญิง อยู่กันคนละยอดเขา พระครูวรกาญจนโชติ เจ้าอาวาสวัดปรังกาสีได้บูรณะและจัดให้มีงานบุญประจำปี สักการะเจดีย์ชาย หญิง หรือบางคนเรียก เจดีย์พ่อ เจดีย์แม่ เป็นประจำทุกปี ในช่วงเดือน 4 ขึ้น 15 ค่ำ ประเพณี เริ่มวันขึ้น 13 ค่ำ ขึ้น 14 ค่ำ และขึ้น 15 ค่ำ เดือน 4 ของทุกปี เจดีย์ทั้งสองชาวกะเหรี่ยงถือว่าเป็นสัญลักษณ์ในเรื่องของคู่ครอง ความถูกต้องในการดำเนินชีวิตคู่ การไม่ผิดลูกผิดเมียของคนอื่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "หลวงพ่ออุตตมะ วัดวังก์วิเวการาม (พระราชอุดมมงคล)". มหาวิทยาลัยพะเยา.
2. ↑  "โบราณสถานที่ยังมีได้ขึ้นทะเบียน เล่ม ๒" (PDF). กรมศิลปากร. p. 100.
3. ↑  "งานบุญประจำปีสักการะพระเจดีย์ชาย เจดีย์หญิง ของชาวกะเหรี่ยง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
แผนที่เอเรียดอร์
**เอเรียดอร์ (Eriador)** เป็นชื่อดินแดนที่ปรากฏในนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน หลายๆ เรื่อง เช่น เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เดอะฮอบบิท ซิลมาริลลิออน เป็นต้น คำว่า **เอเรียดอร์** เป็นภาษาซินดาริน หมายถึง 'แผ่นดินร้าง' อาณาเขตของเอเรียดอร์สังเกตได้จากแนวเทือกเขาที่ขนาบอยู่ทางด้านตะวันตก คือเทือกเขาเอเร็ดลูอิน และด้านตะวันออก คือเทือกเขามิสตี้ หรือ ฮิธายเกลียร์

ดินแดนเอเรียดอร์ในยุคบรรพกาลหรือยุคที่หนึ่งของโลกอาร์ดา เป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยป่ารกทึบ เหล่าเอลฟ์ที่เดินทางออกจากทะเลสาบคุยวิเอเนนมุ่งสู่แผ่นดินตะวันตก ต้องใช้เวลาเดินทางข้ามดินแดนนี้อยู่นานนับปีกว่าจะสามารถข้ามเอเร็ดลูอินไปได้ ไม่ค่อยมีเอลฟ์อาศัยอยู่ในดินแดนนี้มากนัก หากไม่ตั้งถิ่นฐานลงทางฟากตะวันออกของเทือกเขามิสตี้ ก็มักจะเดินทางข้ามไปถึงเบเลริอันด์ได้จนหมด

ในยุคที่สอง หลังจากแผ่นดินเบเลริอันด์ล่มสลายไปแล้ว เอลฟ์ที่หนีรอดมาได้ ได้ตั้งถิ่นฐานลงทางด้านใต้ของเทือกเขาเอเร็ดลูอิน (คือฟากตะวันตกสุดของเอเรียดอร์) เป็นอาณาจักรลินดอน อีกพวกหนึ่งบุกเบิกไกลออกไปทางตะวันออก และตั้งอาณาจักรเอเรกิออนที่เชิงเขาฮิธายเกลียร์ (คือฟากตะวันออกสุดของเอเรียดอร์) ดินแดนช่วงกึ่งกลางยังคงถูกทิ้งเป็นป่ารกทึบ

เมื่อถึงสมัยของ ทาร์-อัลดาริออน กษัตริย์นักเดินเรือแห่งนูเมนอร์ ชาวนูเมนอร์ได้เดินทางมาบุกเบิกดินแดนบนมิดเดิลเอิร์ธ โดยสร้างท่าเรือที่ปากแม่น้ำเกรย์ฟลัด แล้วแผ้วถางผืนป่าในเขตเอเน็ดไวธ์ (Enedwaith) เรื่อยขึ้นไปจนถึงปากแม่น้ำฮอร์เวล แล้วตั้งเมืองขึ้นชื่อว่า เมือง*ธาร์บัด* (เมืองนี้เมื่อถึงยุคที่สามได้กลายเป็นเมืองร้าง) ทำให้ผืนป่าเอเน็ดไวธ์กลายเป็นที่ราบกว้างใหญ่ดังที่ปรากฏในยุคที่สาม คงเหลือเขตป่าเพียงเล็กน้อยอันเป็นที่อยู่อาศัยของชาวดันแลนด์

ตอนกลางของแผ่นดินเอเรียดอร์ ถูกบุกเบิกโดยชาวฮอบบิทนักผจญภัยสองคน และต่อมาได้กลายเป็นอาณาจักรไชร์

มีถนนสายสำคัญตัดผ่านกลางเอเรียดอร์สองสาย ได้แก่

* **ถนนเหนือใต้** - หรือถนนกรีนเวย์ ตั้งต้นจากฟอร์นอสต์ ผ่านเมืองบรี ธาร์บัด ลงไปกอนดอร์ ในช่วงปลายยุคที่สอง จนถึงช่วงต้นของยุคที่สาม ถนนสายนี้เป็นเส้นทางติดต่อระหว่างอาณาจักรอาร์นอร์กับกอนดอร์ แต่หลังจากอาณาจักรอาร์นอร์ล่มสลายไป ก็ไม่ค่อยมีใครใช้เส้นทางนี้อีก มันได้กลายเป็นเส้นทางที่ทั้งรกร้างและอันตราย จนกระทั่ง โบโรเมียร์แห่งกอนดอร์ เดินทางผ่านอีกครั้งในปีที่ 3018 ของยุคที่สาม เพื่อไปยังริเวนเดลล์
* **ถนนตะวันออก** - ตั้งต้นจากเกรย์เฮเวนส์ ผ่านฮอบบิตัน สะพานแบรนดี้ไวน์ บรี ไปสิ้นสุดที่ริเวนเดลล์

อ้างอิง
-------

* เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, *ฮอบบิท*, ลอนดอน:สำนักพิมพ์ฮาร์เปอร์คอลลินส์

| * ด
* ค
* ก
ดินแดนในยุคที่สอง ตามตำนานของโทลคีน |
| --- |
| มนุษย์ | 
* นูเมนอร์
* อุมบาร์
* ฮารัด

 |
| เอล์ฟ | 
* ลินดอน
* เอเรกิออน
* ริเวนเดลล์
* ลอธลอริเอน
* กรีนวูด

 |
| คนแคระ | 
* คาซัดดูม
* เอเรบอร์

 |
| ฝ่ายอธรรม | 
* โดลกุลดัวร์
* บารัดดูร์
* มอร์ดอร์

 |
| ดินแดนอื่น ๆ | 
* เอเรียดอร์
* โรห์วาเนียน

 |

| * ด
* ค
* ก
ดินแดนในยุคที่สาม ตามตำนานของโทลคีน |
| --- |
| มนุษย์ | กอนดอร์ • ดันแลนด์ • เดล • โดลอัมร็อธ • บรี • โรฮัน • อาร์นอร์ • อุมบาร์ • ฮารัด |
| เอล์ฟ | เมิร์ควู้ด • ริเวนเดลล์ • ลอธลอริเอน • ลินดอน • มิธลอนด์ • ฮาร์ลินดอร์น • ฟอร์ลินดอร์น |
| คนแคระ | คาซัดดูม • เอเรบอร์ |
| ฮอบบิท | ไชร์ • ทุ่งแกลดเดน • บรี |
| เอนท์ | ป่าฟังกอร์น |
| ฝ่ายอธรรม | โดลกุลดัวร์ • บารัดดูร์ • มอร์ดอร์ • อังก์มาร์ • ไอเซนการ์ด |
| ดินแดนอื่นๆ | เอเรียดอร์ • โรห์วาเนียน |
**เมกมีอะสตาร์** (อังกฤษ: Make Me A Star ;ญี่ปุ่น: メイク・ミー・ア・スター） เป็นอัลบั้มชุดที่สาม ของ ที-สแควร์ ออกวางแผงในปี พ.ศ. 2523

รายละเอียดอัลบั้ม
-----------------

ที-สแควร์ เหลือสมาชิกอยู่เพียงหกคนเท่านั้น หลังจากการลาออกของ ยูจิ มิคุริยะ และการถอยบทบาทของชิโร่ ซางิสึ ที่ผันหน้าที่ตัวเองเป็นเพียงสมาชิกเสริม (support member) อัลบั้มชุดนี้เป็นอัลบั้มสุดท้ายที่ ที-สแควร์ คงความเป็นแจ๊สฟิวชั่นแบบยุค70ไว้ และมีการเพิ่มเครื่องสายเข้ามา (MAKE ME A STAR) และกลิ่นของดนตรีบลูส์ (TEXAS KID) ก่อนจะเปลี่ยนแนวทางดนตรีของวงไปเป็นวงแจ๊สฟิวชั่นที่เข้าหาตลาดมากขึ้น และเข้าหาความสำเร็จมากขึ้น ในชุด Rockoon ในปีต่อมา

อัลบั้มชุดนี้ยังเป็นชุดสุดท้ายที่ มิยางิ จุนโกะ กับ ไมเคิ่ล คาวาอิ เป็นสมาชิกวง

รายชื่อเพลง
-----------

ทุกเพลงแต่งโดย อันโดะหมด

1. MR．COCO'S ONE
2. MAKE ME A STAR
3. LIFE IS A MUSIC
4. STIFF NAILS
5. LOVE FOREVER
6. I WILL SING A LULLABY
7. TEXAS KID

สมาชิกวง
--------

1.. มาซาฮิโระ อันโดะ - หัวหน้าวง, กีต้าร์
2.. ทาเคชิ อิโต้ - แซ็กโซโฟน, ฟลุ้ต
3.. มิยางิ จุนโกะ - เปียโน, ร้องประสาน
4.. ยูจิ นากามุระ - เบส
5.. คิโยฮิโกะ เซมบ้า - เพอร์คัสชั่น
6.. ไมเคิ่ล เซจิ คาวาอิ - กลอง, ร้องประสาน
7.. ชิโร่ ซางิสึ - คียบอร์ด (สมาชิกเสริม)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Sony Music Shop『Make Me A Star』CD
เรือเคนต์ (ลำซ้าย) ของบริษัทอินเดียตะวันออก เป็นเรือพาณิชย์-สลัดหลวงของอังกฤษ ขณะทำการต่อสู้กับเรือกงฟิอ็อง เรือพาณิชย์-สลัดหลวงของฝรั่งเศส เมื่อปี 1800
**สลัดหลวง** (อังกฤษ: Privateer) หมายถึงบุคคลหรือเรือเอกชนที่ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลให้เข้าร่วมทำสงครามทางทะเล ทั้งนี้เนื่องจากในยามศึกสงคราม การปล้นชิงเกิดขึ้นเป็นปกติในท้องทะเล ดังนั้นเรือพาณิชย์ส่วนใหญ่ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 19 จึงติดอาวุธเพื่อป้องกันตัว 

เรือที่มีหนังสืออนุญาตจากรัฐบาล จะสามารถกระทำการประทุษร้ายทุกรูปแบบในทะเลเพื่อประโยชน์ทางสงคราม ซึ่งรวมถึงการโจมตีเรือต่างชาติและยึดทรัพย์สินเป็นรางวัล รวมถึงจับตัวลูกเรืออีกฝ่ายเป็นเชลยสงคราม เรือที่ถูกยึดจะถูกบังคับขายทอดตลาดภายใต้กฎรางวัล (prize law) เงินที่ได้จากการขายเรือจะถูกแบ่งตามสัดส่วนระหว่าง ผู้สนับสนุนสลัดหลวง, เจ้าของเรือ, กัปตัน และลูกเรือ

การมีอยู่ของระบบสลัดหลวง เป็นหนึ่งในช่องทางสร้างรายได้อย่างงามให้แก่รัฐบาลในช่วงสงคราม อย่างไรก็ตาม การใช้ระบบนี้มีความเสี่ยงที่สลัดหลวงเหล่านี้จะผันตัวกลายเป็นโจรสลัดเมื่อสงครามสิ้นสุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Thomson, Janice E (1994). *Mercenaries, pirates and sovereigns*. New Jersey, United States: Princeton University Press. pp. 310/3153. ISBN 9780691086583.