แผนผังของกฎของสเนลล์
**กฎของสแน็ล** (Snell's law) เป็นกฎที่แสดงความสัมพันธ์ระหว่างมุมตกกระทบและมุมหักเหในปรากฏการณ์การหักเหของคลื่นโดยทั่วไป เรียกอีกอย่างว่า **กฎการหักเห** (law of refraction) กฎนี้สามารถอธิบายได้ด้วยหลักการของเฮยเคินส์

คำนิยาม
-------

ให้ความเร็วคลื่นในตัวกลาง A เป็น {\displaystyle v\_{\mathrm {A} }} ความเร็วคลื่นในตัวกลาง B เป็น {\displaystyle v\_{\mathrm {B} }} มุมตกกระทบจากตัวกลาง A ไปยังตัวกลาง B (หรือมุมหักเหจาก B ไปยัง A) เป็น {\displaystyle \theta \_{\mathrm {A} }} มุมตกกระทบจากตัวกลาง B ไปยังตัวกลาง A (หรือมุมหักเหจาก A ไปยัง B) เป็น {\displaystyle \theta \_{\mathrm {B} }} แล้ว จะได้ความสัมพันธ์ดังนี้

{\displaystyle {\sin \theta \_{\mathrm {A} } \over {\sin \theta \_{\mathrm {B} }}}={v\_{\mathrm {A} } \over {v\_{\mathrm {B} }}}}
ในที่นี้ {\displaystyle {v\_{\mathrm {A} } \over {v\_{\mathrm {B} }}}} นิยามเป็น "ดัชนีหักเหสัมพัทธ์ของตัวกลาง B เทียบกับตัวกลาง A" และเขียนใหม่เป็น {\displaystyle n\_{\mathrm {AB} }} (หรือ {\displaystyle n\_{\mathrm {A\rightarrow B} }} )

{\displaystyle {\sin \theta \_{\mathrm {A} } \over {\sin \theta \_{\mathrm {B} }}}={v\_{\mathrm {A} } \over {v\_{\mathrm {B} }}}=n\_{\mathrm {AB} }}

ประวัติศาสตร์
-------------

ทอเลมี ชาวกรีกแห่งอเล็กซานเดรีย ได้พบความสัมพันธ์ระหว่างมุมตกกระทบและการหักเหของแสง แต่มีความไม่ถูกต้องเมื่อมุมมีขนาดใหญ่ แม้ว่าทอเลมีจะมั่นใจว่าเขาได้พบกฎที่แน่นอนจากการทดลองแล้ว แต่เขาก็ได้ทำการปลอมแปลงข้อมูลเพื่อให้สอดคล้องกับทฤษฎี (ความเอนเอียงเพื่อยืนยัน) อิบน์ อัลฮัยษัมเกือบจะค้นพบกฎการหักเหของแสงจากหนังสือของเขาในปี ค.ศ. 1021 แต่ก็ยังไม่ประสบความสำเร็จในการค้นพบ

กฎการหักเหของแสงได้รับการอธิบายอย่างถูกต้องเป็นครั้งแรกในบทความปี ค.ศ. 984 โดย อิบน์ ซาห์ล แห่ง แบกแดด ซาห์ลใช้กฎนี้ในการคำนวณรูปร่างของเลนส์ที่ปราศจากความคลาดทางเรขาคณิต

กฎการหักเหของแสงถูกค้นพบอีกครั้งโดย ทอมัส แฮริออต ในปี 1602 แม้ว่าแฮริออตจะเขียนจดหมายติดต่อกับโยฮันเนิส เค็พเพลอร์เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ผลลัพธ์นี้ก็ไม่เคยถูกเผยแพร่ หลังจากนั้น วิลเลอบรอร์ท สแน็ล ชาวดัตช์ ได้ค้นพบกฎนี้ด้วยตัวเองในปี 1621 แต่ก็ไม่ได้เผยแพร่ในช่วงชีวิตของเขา

ที่ฝรั่งเศส เรอเน เดการ์ตก็ได้เผยแพร่ผลงานตีพิมพ์ในปี 1637 ซึ่งได้พิสูจน์และอธิบายหลักการเดียวกันนี้ อย่างไรก็ตาม ปีแยร์ เดอ แฟร์มา ไม่ยอมรับการพิสูจน์ของเดการ์ต และได้อธิบายด้วยหลักการของแฟร์มา ซึ่งได้ผลลัพธ์เดียวกัน แฟร์มายังได้กล่าวหาว่าเดการ์ตลอกเลียนแบบบทความของสแน็ล

ทุกวันนี้ ในภาษาฝรั่งเศส กฎของสแน็ลถูกเรียกว่า **กฎของเดการ์ต** (Lois de Descartes) หรือ **กฎของสแน็ล–เดการ์ต** (Lois de Snell–Descartes)

ในปี ค.ศ. 1678 คริสตียาน เฮยเคินส์ ได้แสดงให้เห็นว่ากฎของสแน็ลเกิดขึ้นจากธรรมชาติของคลื่นของแสงได้อย่างไร โดยใช้หลักการของเฮยเคินส์

อ้างอิง
-------

1. ↑  David Michael Harland (2007). "*Cassini at Saturn: Huygens results*". p.1. ISBN 0-387-26129-X
2. ↑  "Ptolemy (ca. 100-ca. 170)". *Eric Weinstein's World of Scientific Biography*. สืบค้นเมื่อ 2011-11-16.
3. ↑  Wolf, K. B. (1995), "Geometry and dynamics in refracting systems", *European Journal of Physics* **16**: 14–20.
4. ↑  Rashed, Roshdi (1990). "A pioneer in anaclastics: Ibn Sahl on burning mirrors and lenses". *Isis*. **81** (3): 464–491. doi:10.1086/355456.
5. ↑  Sara Cerantola, "La ley física de Ibn Sahl: estudio y traducción parcial de su Kitāb al-ḥarraqāt / The physics law of Ibn Sahl: Study and partial translation of his Kitāb al-ḥarraqāt เก็บถาวร 2012-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน", *Anaquel de Estudios Árabes*, 15 (2004): 57-95.
6. ↑  Kwan, A. Dudley, J. and Lantz, E. (2002). "Who really discovered Snell's law?". *Physics World*. **15** (4): 64.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)