recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
TVP 1 คือสถานีโทรทัศน์แห่งแรกของโปแลนด์ (เริ่มออกอากาศ 25 ต.ค. 1952) เปิดสถานีเวลา 19.00 มีช่องพีน้อง คือ ทีวีพี 2

การออกอากาศก่อนเปิดและหลังปิดสถานี
----------------------------------

ภาพทดสอบทีวีพี
หลังจากที่รายการโฆษณาได้จบไปในเวลาประมาณ 02:30 น. จะมีการทดสอบสัญญาณของสถานี พร้อมเสียงบี๊พ 1000 เฮิร์ตส์ และจึงมีการตัดสัญญาณ ไปสู่เครื่องรับโทรทัศน์ทั่วไป ซึ่งใช้ระบบสีแบบภาพทดสอบ (testcard) โดยในช่วงแรก เปิดในเวลา 08:00 น. จนถึงประมาณ 23:00 น. ในปี พ.ศ. 2535

โดยในภาพทดสอบวงกลมนั้น ด้านบนคือชื่อเมืองที่รับอยู่ในภาษาโปแลนด์ ตรงกลางคือวันที่และเวลาปัจจุบันตามเวลายุโรปกลาง ด้านล่างเขียนว่า *TVP* ซึ่งเป็นชื่อย่อของ *เทเลวิเซีย พอลสก้า*

ระหว่างพ.ศ. 2525-พ.ศ. 2533 ทีวีพี ได้ทำตามคำแนะนำของรัฐบาลคอมมิวนิสต์ โดยมีการปิดสถานีฯในช่วงกลางวัน ตั้งแต่เวลา 14:30 น. จนถึง เวลา 18:00 น. และเพิ่มหน้าจอ *โปรดอย่าลืมปิดเครื่องรับโทรทัศน์ของคุณ (โปแลนด์: *Nie zapomnij wyłączyć odbiornika*)* เข้าไปในแผนปิดสถานี แต่หน้าจอนี้ยังคงออกอากาศจนถึง พ.ศ. 2536

หลังจากนั้น ในช่วงปิดสถานี ทีวีพี ตั้งแต่เวลาประมาณ 01.45 น. ถึงเวลา 05.30 น.

ก่อน พ.ศ. 2540 ทีวีพี ออกอากาศเสียงเพลงบนหน้าจอทดสอบ แต่ได้ยกเลิกเนื่องจากปัญหาลิขสิทธิ์ ซึ่งในหน้าจอแจ้งรายการ เคยมีเพลงเหมือนกัน แต่ทีวีพี 1 ได้ยกเลิกเมื่อพ.ศ. 2536 และทีวีพี 2 เมื่อพ.ศ. 2540 โดยเปลี่ยนเป็นเพลงประจำสถานี ทั้งคู่ได้ยกเลิกเนื่องจากปัญหาลิขสิทธิ์

### การเปิดสถานี

* 4:56:00 ตัดเสียงภาพทดสอบ
* 4:57:00 เริ่มออกอากาศนาฬิกา พร้อมเสียงเพลง แต่เสียงเพลงในนาฬิกาได้ยกเลิกเมื่อ พ.ศ. 2549 เนื่องจากปัญหาลิขสิทธิ์
* 4:58:00 รายการประจำวัน
* 5:00:00 รายการแรก

### การปิดสถานี (ถึง พ.ศ. 2551)

เมื่อรายการโฆษณาได้จบไปเวลาประมาณ 2.30 น. - ทีวีพี เริ่มออกอากาศรายการวันพรุ่งนี้ ต่อด้วยนาฬิกา และเริ่มภาพทดสอบทันที

### เวลาเปิดและปิดสถานีในยุคต่างๆ

* ปี 2495 (ปีที่เริ่มออกอากาศ) เปิดสถานีเวลา 14.00 น. ในวันจันทร์-เสาร์ และ 18.00น. ในวันอาทิตย์ ปิดสถานีเวลา 23.00น.
* ปี 2524 ช่อง 1 เปิดสถานีเวลา 8.00 น. ปิดสถานีเวลา 22.00 น. ปิดสถานีภาคกลางวันเวลา 14.30น. ถึง 17.30น. ช่อง 2 เปิดสถานีเวลา 17.00 น. ปิดสถานีเวลา 22.00 น. (ตามคำสั่งรัฐบาลโปแลนด์)
* ปี 2532 (เลิกคอมมิวนิสต์) ทีวีพี 1 เปิดสถานีเวลา 08.00น. ปิดสถานีเวลา 00.00น.
* ปี 2535 ทีวีพี 1 เปิดสถานีเวลา 06.00น. ปิดสถานีเวลา 01.00น.
* ปี 2549 เปิดสถานีเวลา 06.00น. ปิดสถานีเวลา 02.30น.

โลโก้
-----

โลโก้ทีวีพี1 ใช้ในวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ.1970

โลโก้ทีวีพี1 ใช้ในปี ค.ศ.1975 – ค.ศ.1976

โลโก้ทีวีพี1 ใช้ในปี ค.ศ.1976 – 22 ธันวาคม ค.ศ.1985

โลโก้ทีวีพี1 วันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ.1985 – มิถุนายน ค.ศ.1987

โลโก้ทีวีพี1 ใช้ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1987 – 29 กุมพาพันธ์ ค.ศ.1992)

โลโก้ทีวีพี1 ใช้ในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ.1992 – 6 มีนาคม ค.ศ.2003

โลโก้ทึวีพี1 ใช้ในวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ.2003 – ปัจุจปัน

ดูเพิ่ม
-------

* ทีวีพี 2
* สถานีโทรทัศน์แห่งประเทศโปแลนด์
**เจ. ดี. แซลินเจอร์** (อังกฤษ: J. D. Salinger; 1 มกราคม พ.ศ. 2462 – 27 มกราคม พ.ศ. 2553) หรือ **เจอโรม เดวิด แซลินเจอร์** (*Jerome David Salinger*) เป็นนักเขียนชาวอเมริกัน ผลงานที่เป็นที่รู้จักกันดีของเขาคือ *The Catcher in the Rye*

ประวัติ
-------

เจ. ดี. แซลินเจอร์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2462 ที่นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ในครอบครัวชาวยิว ในวัยเด็ก เขาย้ายโรงเรียนบ่อยมาก จนสุดท้ายมาเรียนที่ Columbia University School of General Studies และเริ่มเขียนนิยายที่นั่น แซลินเจอร์เคยคบหากับอูนา โอนีล แต่ก็เลิกกัน เมื่อเธอตัดสินใจแต่งงานกับชาร์ลี แชปลิน ในปี พ.ศ. 2494 เขาก็ตีพิมพ์นิยายเล่มแรก *The Catcher in the Rye* ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับชีวิตของเด็กหนุ่มวัย 16 ปีที่มีปัญหากับสิ่งต่าง ๆ นิยายเล่มนี้ได้รับการตอบรับดีมาก แต่ในขณะเดียวกันก็ถูกโจมตีจากสถาบันต่าง ๆ เช่นกัน รวมถึงถูกโยงเข้ากับการลอบสังหารจอห์น เลนนอนและความพยายามลอบสังหารโรนัลด์ เรแกน ต่อมาเขาย้ายไปอยู่เมืองคอร์นิช ในรัฐนิวแฮมป์เชอร์ และแต่งงานกับแคลร์ ดักลัส ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 2 คน แต่ภายหลังก็หย่ากัน ก่อนจะแต่งงานใหม่อย่างลับ ๆ กับคอลลีน โอนีล แซลินเจอร์อาศัยอยู่ที่คอร์นิชจนกระทั่งเสียชีวิตโดยโรคชรา เมื่อ พ.ศ. 2553 รวมอายุได้ 91 ปี

นอกจากจะมีชื่อเสียงในด้านการเขียนแล้ว แซลินเจอร์ยังเป็นที่รู้จักกันดีว่าเขาเป็นนักเขียนที่เก็บตัว เขาตีพิมพ์งานเขียนชิ้นสุดท้ายเมื่อ พ.ศ. 2508 และให้สัมภาษณ์กับสื่อครั้งสุดท้ายเมื่อ พ.ศ. 2523 เรื่องราวชีวิตของเขาส่วนใหญ่มาจากจอยซ์ เมย์นาร์ด คนรักเก่า และมาร์กริต แซลินเจอร์ ผู้เป็นลูกสาว

ผลงานนิยาย
----------

* *The Catcher in the Rye* (พ.ศ. 2494; *ทุ่งฝัน* โดย ศาสนิก และ *จะเป็นผู้คอยรับไว้ ไม่ให้ใครร่วงหล่น* โดย ปราบดา หยุ่น)
* *Nine Stories* (พ.ศ. 2496; *เก้าเรื่องสั้น* โดย ปราบดา หยุ่น)
* *Franny and Zooey* (พ.ศ. 2504; *แฟรนนี่กับโซอี้* โดย ปราบดา หยุ่น)
* *Raise High the Roof Beam, Carpenters and Seymour: An Introduction* (พ.ศ. 2506)
* *Three Early Stories* (พ.ศ. 2557; ตีพิมพ์หลังเสียชีวิต)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "How did Catcher in the Rye inspire Mark David Chapman and John Hinckley?". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-27. สืบค้นเมื่อ 2014-10-26.
2. ↑  "Attempted Censorship: "The Catcher in the Rye"". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-11-30. สืบค้นเมื่อ 2014-10-26.
3. ↑  การกลับมาอีกครั้งของ The Catcher in the Rye โดย ปราบดา หยุ่น (สยามดารา)[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  เก้าเรื่องสั้น Nine Stories โดย J.D.Salinger[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจ. ดี. แซลินเจอร์
* ใครคือ เจ.ดี. ซัลลินเจอร์ (J.D. Salinger) ตอนที่ 1[*ลิงก์เสีย*]
* ใครคือ เจ.ดี. ซัลลินเจอร์ (J.D. Salinger) ตอนจบ เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ทุ่งฝัน: Salinger
Motor vehicle

**มาสด้า CX-9** (อังกฤษ: Mazda CX-9) เป็นรถยนต์เอนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดกลาง (Mid-Size SUV) ผลิตโดยมาสด้า เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2550 ถูกพัฒนาขึ้นบนตัวถัง CD3 ซึ่งเป็นพื้นตัวถังสำหรับการพัฒนารถยนต์ขนาดกลางและรถยนต์ขนาดใหญ่ของมาสด้าและฟอร์ด ใช้ร่วมกับ มาสด้า 6 ฟอร์ด ฟิวชั่น และ ฟอร์ด เอดจ์

รุ่นที่หนึ่ง (พ.ศ. 2549–2558)
-----------------------------

Motor vehicle

มาสด้า ซีเอ็กซ์-9 เผยโฉมครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2549 ในงานนิวยอร์กมอเตอร์โชว์โดยในระยะแรกมาสด้ามีแผนทำตลาดซีเอ็กซ์-9 เฉพาะในอเมริกาเหนือเท่านั้น ยังไม่มีการจำหน่ายในญี่ปุ่น แม้ว่าจะผลิตจากประเทศญี่ปุ่นก็ตาม แต่หากทำตลาดอยู่ในตลาดเดียว โอกาสจะคืนทุนได้เร็วก็ยาก เพราะฉะนั้นหากประเทศอื่นๆ สามารถนำไปทำตลาดได้โดยสามารถรับมือกับยอดขายและกระแสตอบรับ โดยที่ไม่ขาดทุนและคุ้มค่า ก็ควรที่จะนำรถรุ่นนั้นๆ ไปขาย เป็นธรรมดาของบริษัทรถยนต์ จนในที่สุด ก็ได้ส่งออกไปขายในบางประเทศ ในรุ่นปรับโฉมซึ่งเปิดตัวในปี พ.ศ. 2552

มาสด้า ซีเอ็กซ์-9 มีเครื่องยนต์ 2 รุ่นคือ 3.5 และ 3.7 ลิตร ของ Ford ทั้งสองรุ่นเป็นเครื่องยนต์ V6 ขับเคลื่อนล้อหน้า และขับเคลื่อนสี่ล้อ ระบบเกียร์เป็นเกียร์อัตโนมัติ 6 สปีด และมีฐานการประกอบที่ประเทศญี่ปุ่น

ในประเทศไทย บริษัท มาสด้า เซลส์ (ประเทศไทย) จำกัด ได้นำมาสด้า ซีเอ็กซ์-9 เข้ามาทำตลาดในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2552 โดยเคยนำมาอวดโฉมในงานบางกอกอินเตอร์เนชันแนลมอเตอร์โชว์ ปี พ.ศ. 2552 แต่ที่นำมาขายล่าช้ากว่าตลาดโลกเพราะมาสด้าคิดว่าควรจะรอรุ่นปรับโฉมจะดีกว่า กว่าจะได้เปิดตัวก็คือปี พ.ศ. 2552 เปิดตัวในราคา 3,690,000 บาท เครื่องยนต์ 3.7 ลิตร V6 เป็นรถนำเข้าจากต่างประเทศทั้งคัน

### ปรับโฉมรุ่นปี 2010

สำหรับรุ่นปี 2010 มาสด้า ซีเอ็กซ์-9 ได้มีการปรับโฉมโดยมีกระจังหน้าใหม่ ระบบแอร์สามโซนและระบบบลูทูธแฮนฟรีเป็นคุณสมบัติมาตรฐานในทุกรุ่น

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| ปรับโฉมรุ่นปี 2010 |
| ปรับโฉมรุ่นปี 2010  |

|  |
| --- |
| ปรับโฉมรุ่นปี 2010 |
| ปรับโฉมรุ่นปี 2010  |

 |

### ปรับโฉมรุ่นปี 2013

สำหรับรุ่นปี 2013 ซีเอ็กซ์-9 ได้มีการปรับโฉมใหม่โดยเปลี่ยนแปลงภายนอก เช่น ไฟหน้าใหม่ กระจังหน้าใหม่

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| ปรับโฉมรุ่นปี 2013 |
| ปรับโฉมรุ่นปี 2013  |

|  |
| --- |
| ปรับโฉมรุ่นปี 2013 |
| ปรับโฉมรุ่นปี 2013  |

 |

 รุ่นที่สอง (TC; พ.ศ. 2559–ปัจจุบัน)
------------------------------------

Motor vehicle

มาสด้า ซีเอ็กซ์-9 (ออสเตรเลีย)
ที่งานลอสแอนเจลิสออโต้โชว์ มาสด้าได้เผยโฉมรุ่นที่สองของซีเอ็กซ์-9 ซึ่งผ่านมาเก้าปีหลังจากเปิดตัวรุ่นแรก มาสด้า ซีเอ็กซ์-9 สร้างบนพื้นฐานและเครื่องยนต์*สกายแอคทีฟ*ที่มาสด้าได้แนะนำไปเมื่อ พ.ศ. 2554 มาสด้า ซีเอ็กซ์-9 รุ่นที่สองได้ใช้เครื่องยนต์ 2.5 ลิตร สกายแอคทีฟ-จี เบนซิน สี่สูบ ให้กำลัง 227 แรงม้าในน้ำมันออคเทน 87 และให้กำลัง 250 แรงม้าในน้ำมันพรีเมียม แรงบิด 470 นิวตันเมตร ใช้เครื่องยนต์ร่วมกับเกียร์อัตโนมัติ 6 จังหวะ การออกแบบภายนอกได้ใช้แนวทางการออกแบบโคโดะของมาสด้า ตัวรถมีขนาดสั้นกว่ารุ่นก่อน แต่มีฐานล้อที่ยาวกว่า น้ำหนักได้ลดลงไป 90 กิโลกรับในรุ่นขับเคลื่อนสองล้อและลดลงไป 130 กิโลกรัมในรุ่นขับเคลื่อนทุกล้อ

อ้างอิง
-------

* ทดลองขับ Mazda CX-9 V6 3.7L 6AT : แรงเอาเรื่อง หรู และขับดี กว่าที่คิด แต่แอบกินจุไปนิดนึงนะ เก็บถาวร 2013-09-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ศูนย์วิจัยและติดตามความเป็นธรรมทางสุขภาพ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร** เป็นศูนย์วิจัยด้านดัชนีความเป็นธรรมทางการแพทย์และการสาธารณสุข โดยเป็นหน่วยงานอิสระในคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร สำนักงานตั้งอยู่ ณ อาคารคณะแพทยศาสตร์และคณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยนเรศวร อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก 
ปัจจุบันได้รับการจดทะเบียนเป็นมูลนิธิศูนย์วิจัยและติดตามความเป็นธรรมทางสุขภาพ(มศธส.) สำนักงานตั้งอยู่ที่ 173/113 หมู่ที่ 7 ถนนพิษณุโลก-นครสวรรค์ ตำบลท่าโพธิ์ อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก 65000

ประวัติ
-------

คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
เมื่อปี พ.ศ. 2526 ที่เมืองอัลมาเตอ (ประเทศคาซัคสถานในปัจจุบัน) องค์การอนามัยโลกได้ให้คำประกาศสุขภาพดีถ้วนหน้า โดยเน้นความสำคัญเรื่องความเป็นธรรม (Equity) ของการเข้าถึงบริการสาธารณสุขและความเป็นธรรมของสถานะสุขภาพของประชาชนทุกคน โดยไม่แยกฐานะทางสังคม แต่เนื่องจากความยากของการประเมินความเป็นธรรมอย่างเป็นระบบ ทำให้คำประกาศนี้ยังไม่ได้รับการตอบสนองที่ดีนัก มหาวิทยาลัยนเรศวรจึงให้ความสำคัญกับปัญหาทางด้านสุขภาพของประชาชน ซึ่งควรได้รับการดูแลเอาใจใส่จากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอย่างจริงจัง สภามหาวิทยาลัยนเรศวรจึงได้มีมติอนุมัติให้จัดตั้งศูนย์วิจัยและติดตามความเป็นธรรมทางสุขภาพ (ศธส.) ในปี พ.ศ. 2541 โดยให้เป็นหน่วยงานอิสระในคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

ต่อมานายทะเบียนมูลนิธิจังหวัดพิษณุโลก ได้อนุญาตให้จดทะเบียนจัดตั้งเป็นมูลนิธิศูนย์วิจัยและติดตามความเป็นธรรมทางสุขภาพเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558

วัตถุประสงค์
------------

การจัดตั้งศูนย์วิจัยและติดตามความเป็นธรรมทางสุขภาพ (ศธส.) มีวัตถุประสงค์เพื่อวิจัยค้นหาดัชนีความเป็นธรรมทางสุขภาพในแง่มุมต่างๆ และทดสอบความน่าเชื่อถือ ตลอดจนการนำไปใช้ประโยชน์ได้ของดัชนีเหล่านั้น สร้างเครือข่าย ส่งเสริมการวิจัยและการใช้ประโยชน์จากดัชนีความเป็นธรรมทางสุขภาพกับนักวิชาการสาขาต่างๆ และกับผู้วางแผนนโยบายสาธารณสุขและนโยบายสาธารณะในหน่วยงานต่างๆ ทั้งในประเทศและต่างประเทศ เป็นศูนย์ข้อมูลและเฝ้าติดตามการเปลี่ยนแปลงสถานภาพของความเป็นธรรมทางสุขภาพในประเทศไทย.

ในการจดทะเบียนจัดตั้งเป็นมูลนิธิศูนย์วิจัยและติดตามความเป็นธรรมทางสุขภาพ(มศธส.) มีวัตถุประสงค์เพื่อ 
บริหารจัดการและสร้างองค์ความรู้ด้านความเป็นธรรมทางสุขภาพและสังคม สนับสนุนให้สังคมและกลุ่มต่างๆ ในระบบสุขภาพสร้างความตื่นตัวแก่สังคมด้วยกิจกรรมติดตาม ความเป็นธรรมทางสุขภาพและสังคม ส่งเสริมและฝึกอบรมให้เกิดผู้มีความรู้ความชำนาญในการติดตามความเป็นธรรมทางสุขภาพและสังคม ร่วมมือหรือดำเนินการให้กับหน่วยงานภาครัฐหรือองค์กรไม่แสวงหากำไรอื่นๆ เพื่อการวิจัยค้นคว้า การศึกษา และการสาธารณประโยชน์ และไม่ดำเนินการเกี่ยวข้องกับการเมืองแต่ประการใด ฯลฯ

ดูเพิ่ม
-------

* มหาวิทยาลัยนเรศวร
* คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
* โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* มูลนิธิศูนย์วิจัยและติดตามความเป็นธรรมทางสุขภาพ
* ศูนย์วิจัยและติดตามความเป็นธรรมทางสุขภาพ เก็บถาวร 2008-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
**ดร. เกริก มังคละพฤกษ์** ผู้ก่อตั้งเกริกวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยเกริก

ประวัติ
-------

นายเกริก มังคละพฤกษ์ ชื่อเดิม ปทุม เกิดเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2458 ที่ตำบลท่ากลาง อำเภอพระนคร จังหวัดพระนคร เป็นบุตรของนายเดียวเซียะ (ตีระ) และนางบุญรอด มังคละพฤกษ์ มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 5 คน พี่น้อง 4 คน คือ นางสาลี่ กรัยวิเชียร นางสาวองุ่น มังคละพฤกษ์ นายเกรียง มังคละพฤกษ์ พล.อ.อ. เกียรติ มังคละพฤกษ์ และมีน้องหนึ่งคนคือ นายมนัส มังคละพฤกษ์ (ขณะนี้ถึงแก่กรรมทั้งหมดแล้ว) และได้สมรสกับ นางสุวรรณี (กอวัฒนา) ปัจจุบันคือ ดร.สุวรรณี มังคละพฤกษ์ เป็นประธานมูลนิธิเกริก มังคละพฤกษ์ มีบุตรธิดาด้วยกัน 4 คน

เมื่อเยาว์ได้รับการศึกษาชั้นมูล ที่โรงเรียนอัสสัมชัญ จนจบมัธยมปีที่ 8 นายเกริกได้ประกอบอาชีพครั้งแรกเป็นครูอยู่ตามโรงเรียนต่าง ๆ 3 ปี ต่อมาใน พ.ศ. 2480 ได้อุปสมบท 1 พรรษา ที่วัดเทพศิรินทราวาส ราชวรวิหาร โดยสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (เจริญ ญาณวโร) เป็นพระอุปัชฌาย์ เมื่อลาสิกขาแล้วได้เริ่มทำงานหนังสือพิมพ์เสียงไทยและประชามิตรและหลังจากนั้นได้จัดตั้งสำนักพิมพ์ขึ้นเองชื่อสำนักงานเทอดไทย อยู่ที่ตำบลบ้านหม้อ จังหวัดพระนคร รับทำบล็อก และงานช่างเขียน ทำอยู่ได้ 2 ปีก็ต้องเลิกกิจการแล้ว จนกระทั่งพ.ศ. 2487 ได้เข้าทำงานที่บริษัท โนมูระ ทำอยู่ได้ระยะหนึ่งก็กลับไปเป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียนประชาไทยวิทยาลัย ต่อมาเมื่อโรงเรียนประชาไทยวิทยาลัยเลิกกิจการแล้ว มีนักเรียนมาขอเรียนที่บ้าน 2 คนได้ชักชวนเพื่อนมาเรียนเพิ่มมากขึ้น ทำให้มีรายได้พอเลี้ยงตัว พร้อมกันนั้นก็สอนหนังสืออยู่ที่โรงเรียนขัตติยาณีผดุง แล้วเปลี่ยนไปทำงานที่สำนักพิมพ์บางกอกโพสต์ 
ปี พ.ศ. 2507 ได้ขยายโรงเรียนสอนภาษาและวิชาชีพ โดยรับนักเรียนที่จบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3
ปี พ.ศ. 2508 ได้ย้ายจากอาคาร ก.ถนนราชดำเนินไปตั้งที่ตำบลบางด้วน (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นตำบลปากน้ำ) อำเภอเมืองสมุทรปราการ ใช้ชื่อว่าโรงเรียนภาษาและวิชาชีพปากน้ำ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นเกริกวิทยาลัย

ดร.เกริก และ ดร.สุวรรณี มังคละพฤกษ์

ด้านการศึกษา
------------

* ให้ทุนการศึกษาแก่นักเรียนเกริกวิทยาลัย
* ทูลเกล้าฯ ถวายทุนในกิจการของมูลนิธิประชาสมาสัย ในพระบรมราชูปถัมภ์
* สร้างโรงเรียนวัดถ้ำคูหาโสภณ อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์
* ร่วมสร้างโรงเรียนบ้านราชมุนี ตำบลโนนทรายน้อย อำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร
* ร่วมสร้างโรงเรียนวัดป่าทรงธรรม อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี

ด้านศาสนา
---------

* บริจาคเครื่องอุปโภค บริโภค เพื่อบำรุงพระพุทธศาสนาในด้านต่างๆ
* เป็นโยมอุปัฏฐากบวชพระ 40 รูป
* ถวายทุนพระภิกษุในด้านการศึกษา
* สร้างและบูรณะซ่อมแซมถาวรวัตถุต่างๆเช่น สร้างพระประธาน ศาลาสุวรรณี บูรณะถ้ำวิมุตสุขวัดเขาชายธง อำเภอตากฟ้า จังหวัดนครสวรรค์
* ถวายตำราเรียนแก่พระภิกษุและวัดต่างๆ

ด้านการกุศล
-----------

* บริจาคเงินช่วยเหลือองค์การต่างๆเช่น สภากาชาดไทย มูลนิธิสายใจไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ มูลนิธิร่วมกุศล จังหวัดสมุทรปราการ

งานด้านสังคม
------------

* เป็นสมาชิกสโมสรโรตารี่ บางกะปิ
* เป็นผู้ให้กำเนิดสโมสรโรตารีสมุทรปราการ สโมสรโรตาแคท์เกริก (วิทยาลัยเกริก) มหาวิทยาลัยเกริกในปัจจุบัน และสโมสรอินเตอร์แรคท์เกริก (โรงเรียนเกริกวิทยาลัย) เกริกวิทยาลัยในปัจจุบัน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* มหาวิทยาลัยเกริก
* เกริกวิทยาลัย
* ประวัติ ดร.เกริก มังคละพฤกษ์ เก็บถาวร 2009-07-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทะเลที่แหลมแม่พิมพ์ 
**แหลมแม่พิมพ์** **หาดแหลมแม่พิมพ์** หรือ **หาดแม่พิมพ์** เป็นชายหาดที่มีนักท่องเที่ยวนิยมมาเที่ยวพักผ่อนกันมากตลอดทั้งปี หาดทรายมีความยาวราว 4 กิโลเมตร ตั้งอยู่ที่ถนนเพ-แกลง-กร่ำ ตำบลกร่ำ อำเภอแกลง จังหวัดระยอง อยู่ห่างจากตัวเมืองระยอง 48 กิโลเมตร จากถนนสุขุมวิทมีทางแยกขวาไปแหลมแม่พิมพ์ถึง 3 แห่งด้วยกัน คือ กิโลเมตรที่ 259.5 กิโลเมตรที่ 263 และกิโลเมตรที่ 268

บริเวณชายหาดมีบ้านพัก รีสอร์ต ร้านอาหาร ศาลเจ้าแม่พิมพ์ รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม มีทางเดินเล็ก ๆ ทอดตัวขึ้นสู่วัดบนยอดเขาอันเป็นจุดที่สามารถชมวิวหาดแม่พิมพ์จากมุมสูง ช่วงต้นของหาดติดต่อกับหาดวังแก้วค่อนข้างเงียบสงบ หาดทรายกว้าง ร่มรื่นด้วยทิวสนและต้นหูกวาง มีศาลาพักผ่อนชมวิวตั้งอยู่เป็นระยะ ๆ นอกจากนี้ยังมีกลุ่มประมงพื้นบ้านใช้เป็นที่จอดเรือประมาณ 80 ลำ

หาดแม่พิมพ์เป็นหนึ่งในพื้นที่ที่ประสบปัญหาจากขยะทะเลที่ลอยเข้ามาติดหาด จากการเก็บตัวอย่างขยะทะเลตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2557 ถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2558 พบปริมาณขยะทะเลทั้งหมด 30,261 ชิ้น สามารถแบ่งขยะออกได้เป็น 10 ประเภท ได้แก่ โฟม พลาสติกแข็ง ผ้าและไฟเบอร์พลาสติกบาง สารประกอบโพลิเมอร์โลหะ แก้วและเซรามิก ไม้กระดาษ และอื่น ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "หาดแหลมแม่พิมพ์". สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดระยอง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-05-16. สืบค้นเมื่อ 2022-06-21.
2. ↑  "แหลมแม่พิมพ์". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "หาดแหลมแม่พิมพ์ หรือ หาดแม่พิมพ์". สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.
4. ↑  "ปริมาณและประเภทขยะทะเล บริเวณหาดแหลมแม่พิมพ์ จ.ระยอง ปี พ.ศ.2557-2558". กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง.
**วิดกึน อับราฮัม เลาริตซ์ ยุนเซิน ควิสลิง** (นอร์เวย์: *Vidkun Abraham Lauritz Jonssøn Quisling*; 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1887 – 24 ตุลาคม ค.ศ. 1945) เป็นเจ้าหน้าที่ทหารของนอร์เวย์และเป็นนักการเมืองในนามของผู้นำรัฐบาลนอร์เวย์ในช่วงการยึดครองโดยนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

ควิสลิงได้เข้าสู่วงการการเมืองเป็นครั้งแรกโดยเป็นผู้ประสานงานที่ใกล้ชิดกับฟริตจ็อฟ นันเซิน ผู้จัดการบรรเทามนุษยธรรมในช่วงความอดอยากในรัสเซีย ค.ศ. 1921 ใน Povolzhye เขาได้ติดประกาศในฐานะเอกราชทูตนอร์เวย์ไปยังสหภาพโซเวียต และสำหรับบางครั้งก็ดำเนินการกรณีในการทูตต่ออังกฤษ เขาได้กลับมายังนอร์เวย์ในปี ค.ศ. 1929 และดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมในรัฐบาลของ Peder Kolstad (ค.ศ. 1931–32) และ Jens Hundseid (ค.ศ. 1932–33) โดยที่เขาอยู่สังกัดพรรคชาวนา

ในปี ค.ศ. 1933 ควิสลิงได้ลาออกจากพรรคชาวนาและก่อตั้งพรรคนิยมฟาสซิสต์ที่ชื่อ Nasjonal Samling แม้ว่าเขาจะได้รับความนิยมภายหลังจากการที่เขาได้โจมตีนักการเมืองนิยมฝ่ายซ้าย แต่พรรคของเขาไม่สามารถเอาชนะคว้าที่นั่งในรัฐสภา Storting ได้ และในวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1940 กองทัพเยอรมันได้ยาตราเข้ายึดครองนอร์เวย์ในขณะที่ได้ใกล้คืบคลานเข้ามา เขาได้พยายามจะยึดอำนาจในการก่อรัฐประหารครั้งแรก โดยการป่าวประกาศทางวิทยุออกอากาศไปทั่วโลก แต่เขากลับล้มเหลวภายหลังจากที่รัฐบาลเยอรมันได้ปฏิเสธที่จะสนับสนุนรัฐบาลของเขา

ตั้งแต่ ปี ค.ศ. 1942 ถึง ค.ศ. 1945 เขาได้ทำหน้าที่เป็นนายกรัฐมนตรีนอร์เวย์ ผู้นำบริหารรัฐนอร์เวย์ร่วมกับผู้บริหารพลเรือนเยอรมัน โยเซฟ เทอร์โบเวน รัฐบาลหุ่นเชิดนิยมนาซีของเขา ได้เป็นที่รู้จักกันในฐานะ"ระบอบควิสลิง" ที่ถูกครอบงำโดยคณะรัฐมนตรีจากพรรค Nasjonal Samling รัฐบาลของควิสลิงได้มีส่วนร่วมกับมาตราการสุดท้ายในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของเยอรมนี ควิสลิงได้ถูกจับกุมตัวและถูกไต่สวนในระหว่างการกวาดล้างฝ่ายนิยมฟาสซิสต์ในนอร์เวย์หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เขาถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาหลายข้อกล่าวหา รวมทั้งการฉ้อฉล, การฆาตกรรม และเป็นผู้ทรยศอย่างใหญ่หลวงต่อรัฐนอร์เวย์และถูกตัดสินลงโทษด้วยการประหารชีวิต เขาได้ถูกประหารชีวิตด้วยการยิงเป้าแบบทีมยิง (firing squad) ที่ป้อมอาเกิชฮืส ในกรุงออสโล เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1945 ด้วยคำว่า ควิสลิง ต่อมาได้กลายเป็นภาษิตสำหรับ "ผู้สมรู้ร่วมคิด" หรือ "คนทรยศ" ในหลายภาษา ซึ่งได้สะท้อนแสดงให้เห็นถึงความน่าสังเวชในการกระทำของควิสลิง ทั้งในช่วงเวลาที่ยังมีชีวืตและจนกระทั่งที่เขาได้เสียชีวิตลง
**อาราเระโมจิ** (ญี่ปุ่น: あられ餅; โรมาจิ: '**Araremochi'** ) หรือ **อาราเระ** (ญี่ปุ่น: あられ; โรมาจิ: '**Arare'** ; ลูกปรายหิมะ) เป็นขนมขบเคี้ยวญี่ปุ่นชนิดหนึ่ง ซึ่งทำจากข้าวเหนียวปรุงรสด้วยโชยุคล้ายเซ็มเบ แต่ผิดกันตรงที่เซ็มเบทำจากข้าวเจ้า ทั้งมีขนาดและรูปทรงต่างออกไป ส่วนในรัฐฮาวายจะเรียกขนมนี้ว่า **คากิโมจิ** (欠き餅) หรือ **โมจิครันช์** (Mochi Crunch) แปลว่า "โมจิกรอบ"

ประวัติ
-------

อาราเระ หรืออาราเระโมจิเป็นโมจิกรอบชนิดหนึ่งทำขึ้นครั้งแรกช่วงยุคเฮอัง ครั้นล่วงมาในยุคเอโดะขนมชนิดนี้ก็ถูกผลิตจำนวนมากจนเป็นสินค้าเชิงพาณิชย์แล้ว โดยชื่อขนมนี้ตั้งตามลักษณะที่ละม้ายลูกปรายหิมะจึงเรียกตามความหมายในภาษาญี่ปุ่นว่า "อาราเระ" 

อาราเระมีขนาด สีสัน และรสชาติที่หลากหลาย อาทิ **โนริมากิอาราเระ** (海苔巻きあられ) คืออาราเระที่ห่อด้วยสาหร่ายโนริ และ**คากิโนะทาเนะ** (柿の種) บ้างเรียก **คากิพี** (柿ピー) ส่วนใหญ่ทำมาจากถั่วลิสง แต่มีลักษณะคล้ายเม็ดพลับจึงเรียกว่า "คากิ" นิยมรับประทานแกล้มเบียร์

วัฒนธรรม
--------

ในเทศกาลฮินะมัตสึริ ตรงกับวันที่ 3 มีนาคมซึ่งเป็นวันเด็กหญิงของญี่ปุ่น จะมีการรับประทานอาราเระที่ทำไว้หลากหลายสีตั้งแต่ สีชมพู เหลือง ขาว น้ำตาล เขียวอ่อน ปรกติแล้วสามารถหาซื้ออาราเระรับประทานได้ตลอดทั้งปี แต่ช่วงเดือนมกราคมถึงมีนาคมที่ตรงกับห้วงเทศกาลฮินะมัตสึริเท่านั้นที่จะทำอาราเระหลากสี เรียกว่า **ฮินะอาราเระ** (雛あられ)

อาราเระถูกนำเข้าไปสหรัฐอเมริกาโดยผู้อพยพชาวญี่ปุ่นที่ไปรับจ้างเป็นเกษตรกรในฮาวายช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งในฮาวายมักเรียกว่าคากิโมจิหรือโมจิครันช์ นิยมผสมอาราเระกับข้าวโพดคั่ว (บางคนก็ผสมฟูริกาเกะ) ส่วนเฮอร์ริเคนป็อปคอร์น (Hurricane popcorn) คือข้าวโพดคั่วที่ผสมทั้งอาราเระและฟุริกาเกะ

ระเบียงภาพ
----------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| ถั่วเคลือบอาราเระ ถั่วเคลือบวาซาบิ และปลาแห้ง |
| ถั่วเคลือบอาราเระ ถั่วเคลือบวาซาบิ และปลาแห้ง  |

|  |
| --- |
| ฮินะอาราเระ |
| ฮินะอาราเระ  |

|  |
| --- |
| ฮินะอาราเระแบบแท่ง |
| ฮินะอาราเระแบบแท่ง  |

|  |
| --- |
| ลูกปรายหิมะ ที่มาของชื่อขนมอาราเระ |
| ลูกปรายหิมะ ที่มาของชื่อขนมอาราเระ  |

 |

อ้างอิง
-------

1. ↑  กิตติพงศ์ ห่วงรักษ์ (January–February 2012). "อาราเร่และเซมเบ้จากข้าวไทยชนิดมีสี" (PDF). *Research Update*. **2** (1). สืบค้นเมื่อ 6 May 2016.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  本山荻舟 (25 December 1958). 飲食事典 (ภาษาญี่ปุ่น). 平凡社. p. 8. ISBN 978-4582107012.
3. ↑  ต่อจรัส พงษ์สาลี. "ป้ายที่ 13 : 雛祭り hinamatsuri". *เรียนจากป้ายสไตล์ญี่ปุ่น*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-06-12. สืบค้นเมื่อ 6 May 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อาราเระ**
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**แอบบีเมลค์** (เยอรมัน: *Stift Melk*, อังกฤษ: Melk Abbey) เป็นสำนักสงฆ์ของลัทธิเบ็นนาดิคตินของนิกายโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่บนเนินเขาเหนือแม่น้ำดานูบเหนือเมืองเมลค์ในประเทศออสเตรีย แอบบีเมลค์เป็นที่ตั้งของสังฆมณฑลเมลค์

แอบบีเมลค์ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1089 เมื่อลีโอโพลด์ที่ 2 มากราฟแห่งออสเตรียถวายปราสาทหลังหนึ่งของตนเองให้แก่นักบวชเบ็นนาดิคตินจากแอบบีแลมบาค ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ก็ได้มีการก่อตั้งสถานศึกษา และห้องสมุดของแอบบีไม่นานก็กลายมามีชื่อเสียงในด้านงานสะสมหนังสือวิจิตรเป็นจำนวนมาก โรงเขียนหนังสือของแอบบีก็เป็นสถานที่สำคัญในการผลิตหนังสือ ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 แอบบีกลายเป็นศูนย์กลางของขบวนการ "การปฏิรูปเมลค์" ซึ่งเป็นขบวนการที่พยายามฟื้นฟูการดำรงชีวิตแบบระบบสำนักสงฆ์ในออสเตรียและเยอรมนีตอนใต้

ในปัจจุบันตัวอาคารแบบบาโรกอันสง่างามที่เห็นสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1702 ถึงปี ค.ศ. 1736 ตามแบบที่ออกโดยยาคอป พรันด์เทาเออร์ สิ่งที่น่าสนใจของแอบบีโดยเฉพาะคืองานจิตรกรรมฝาผนังโดยโยฮันน์ มิคาเอล โรทท์เมเยอร์ และห้องสมุดที่มีหนังสือวิจิตรของยุคกลางจำนวนมากมาย ที่รวมทั้งงานสะสมต้นฉบับดนตรีอันมีชื่อเสียง และจิตรกรรมฝาผนังโดยพอล โทรเกอร์

ความมีชื่อเสียงและความสำคัญทางด้านการให้การศึกษาของแอบบีทำให้เมลค์รอดจากการถูกยุบภายใต้สมเด็จพระจักรพรรดิโจเซฟที่ 2 เมื่อแอบบีออสเตรียอื่นๆ ต่างก็ถูกยึดและยุบกันไปตามๆ กันระหว่างปี ค.ศ. 1780 ถึงปี ค.ศ. 1790 และก็สามารถรอดมาได้จากการถูกทำลายอีกหลายครั้งต่อมา ที่รวมทั้งระหว่างสงครามนโปเลียน และระหว่างช่วงเวลาหลังจาก "การผนวกออสเตรีย" โดยนาซีที่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1938 เมื่อสถานศึกษาและส่วนใหญ่ของแอบบีถูกยึดครองโดยรัฐ แอบบีได้รับสถานศึกษาคืนหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง และในปัจจุบันสถานศึกษาของแอบบีรับนักเรียนได้เกือบ 900 คนทั้งชายและหญิง

ระเบียงภาพ
----------

* แอบบีเมลค์มองจากแม่น้ำดานูบแอบบีเมลค์มองจากแม่น้ำดานูบ
* แอบบีเมลค์ยามค่ำแอบบีเมลค์ยามค่ำ
* แอบบีเมลค์แอบบีเมลค์
* ภายในแอบบีเมลค์ภายในแอบบีเมลค์
* ที่นั่งในบริเวณร้องเพลงสวดที่นั่งในบริเวณร้องเพลงสวด
* แท่นเทศน์แท่นเทศน์
* โดมของแอบบีโดมของแอบบี
* จิตรกรรมฝาผนังบนเพดานจิตรกรรมฝาผนังบนเพดาน
* แท่นบูชานักบุญไมเคิลแท่นบูชานักบุญไมเคิล
* "ชัยชนะของนักบวช"โยฮันน์ มิคาเอล โรทท์เมเยอร์"ชัยชนะของนักบวช"  
โยฮันน์ มิคาเอล โรทท์เมเยอร์
* "ชัยชนะของนักบุญเบ็นนาดิคตินและการอัสสัมชัญไปยังสวรรค์"โยฮันน์ มิคาเอล โรทท์เมเยอร์"ชัยชนะของนักบุญเบ็นนาดิคติน  
และการอัสสัมชัญไปยังสวรรค์"  
โยฮันน์ มิคาเอล โรทท์เมเยอร์
* ภาพเขียนบนเพดานในโถงหินอ่อนภาพเขียนบนเพดานในโถงหินอ่อน
* ห้องสมุดห้องสมุด
* ฉากแท่นบูชาภายในพิพิธภัณฑ์ของแอบบีฉากแท่นบูชา  
ภายในพิพิธภัณฑ์ของแอบบี
* แอบบีเมลค์ ค.ศ. 1672 ก่อนที่จะได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์โดยยาคอป พรันด์เทาเออร์แอบบีเมลค์ ค.ศ. 1672 ก่อนที่จะได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์โดยยาคอป พรันด์เทาเออร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Catholic Encyclopedia: Abbey
2. ↑  "Melk Foundation".

* Catholic Encyclopedia: Abbey and Congregation of Melk

ดูเพิ่ม
-------

* แอบบี
* คริสต์ศาสนสถาน
* สถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในยุโรปตะวันตก
* ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
* แผนผังมหาวิหาร (ผังแสดงส่วนประกอบต่างๆ ของวัด)
* สถาปัตยกรรมบาโรก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เมลค์

* พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
**เป็ดคับแค** (อังกฤษ: Cotton pygmy goose, Cotton teal; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Nettapus coromandelianus*) เป็นนกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกเป็ดน้ำ (Anatidae)

จัดเป็นนกเป็ดน้ำขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีน้ำหนักเต็มที่ประมาณ 160 กรัม และความยาวลำตัวประมาณ 26 เซนติเมตร มีลักษณะเด่น คือ มีสีขาวต่างจากนกเป็ดน้ำชนิดอื่น ปากและขาสีเทา ตัวผู้ บริเวณใบหน้า, คอและลำตัวสีขาว, กระหม่อม และวงรอบคอและหลังสีดำ, ปีกสีเขียว และมีแถบสีขาวเห็นชัดขณะบิน ขณะที่ ตัวเมีย มีสีทึมกว่า และไม่มีวงรอบคอ ลำตัวด้านบนสีน้ำตาลจาง ๆ มีแถบสีดำลากผ่านตา

มีพฤติกรรมหากินรวมฝูงกันกับนกเป็ดน้ำชนิดอื่น ๆ ส่งเสียงร้อง "คว้าก – คว้าก – คว้าก - แอ๊ก" มีจะงอยปากสั้นคล้ายกับห่าน จึงเหมาะสำหรับใช้สำหรับจิกหากินตามผิวน้ำหรือพื้นดิน แต่ก็ดำน้ำได้และดำน้ำเก่ง ในฤดูผสมพันธุ์อาจจะอาศัยอยู่ตัวเดียวหรือเป็นคู่ นอกฤดูผสมพันธุ์อาจจะพบรวมฝูงนับเป็นร้อยถึงพันตัว

กระจายพันธุ์อยู่ในอนุทวีปอินเดีย, เอเชียอาคเนย์ และออสเตรเลียทางตอนเหนือ

ในประเทศไทยถือเป็นนกประจำถิ่น เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Nettapus coromandelianus*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2*. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  Ali, Salim; J C Daniel (1983). *The book of Indian Birds*, Twelfth Centenary edition. Bombay Natural History Society/Oxford University Press.
4. ↑  เป็ดคับแค[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Nettapus coromandelianus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Nettapus coromandelianus ที่วิกิสปีชีส์
ชายชาวซิกข์โพกทัสตาร์และสวมชุดสูทแบบตะวันตก
**ทัสตาร์** หรือ **ดัสตาร์**(ปัญจาบ: ਦਸਤਾਰ, *dastār* มาจาก เปอร์เซีย: دستار) หรือ **ปักรี** (ปัญจาบ: ਪਗੜੀ; pagṛi) หรือ **ปักก์** (ปัญจาบ: ਪੱਗ; pagg) คือเครื่องสวมศีรษะที่เกี่ยวข้องกับศาสนาซิกข์ และเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมซิกข์ การสวมทัสตาร์หรือผ้าโพกศีรษะนั้นถือเป็นข้อบังคับพื้นฐานที่ทั้งบุรุษและสตรีชาวซิกข์ต้องปฏิบัติตาม ทัสตาร์เป็นสัญลักษณ์ของความซื่อสัตย์ ความรักและเคารพในตนเอง ความกล้าหาญ ความกตัญญู และความผูกพันและเคารพในศาสนา ในชาวซิกข์ขาลสา (ซิกข์ที่ผ่านการอมฤตสัญชร หรือ ปาหุลแล้ว) จะต้องไว้ผมยาว (เกศ (ศาสนาซิกข์)) ซึ่งเป็นหนึ่งในข้อบังคับ "ก 5 ประการ" ชาวซิกข์ถือว่าการสวมทัสตาร์นั้นเป็นส่วนสำคัญของเอกลักษณ์ชาวซิกข์ที่ไม่เหมือนศาสนิกชนศาสนอื่น ๆ (unique Sikh identity) นอกจากนี้การสวมทัสตาร์ยังเป็นเหมือนการเตือนใจไม่ให้ทำความผิด เพราะด้วยการโพกทัสตาร์เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของชาวซิกข์ การทำผิดนั้นจะนำมาซึ่งความเสื่อมเสียต่อศาสนิกชนทั้งมวล

ประวัติ
-------

ทัสตาร์เป็นส่วนสำคัญของซิกข์มาตั้งแต่สมัยของศรีคุรุนานักเทพจิ ทั้งคุรุอมรทาส และคุรุอรชุน ล้วนได้รับทัสตาร์พิเศษเมื่อแต่งตั้งเป็นคุรุศาสดา

คุรุโควินทสิงห์เคยระบุไว้ว่า "*Kangha dono vaqt kar, paag chune kar bandhai.*" อันแปลว่า "จงกังฆา (หวี) ผมของท่านวันละสองครั้ง และพันม้วนผ้าโพกศีรษะ (ทัสตาร์) ของท่านอย่างระมัดระวัง ค่อย ๆ ทำ"

อ้างอิง
-------

* ผ้าโพกศีรษะในศาสนาซิกข์ บน ซิกข์เน็ท (ภาษาอังกฤษ)

| * ด
* ค
* ก
☬ บทความเกี่ยวกับศาสนาซิกข์ ☬ |
| --- |
| คุรุ | 
* คุรุนานัก
* คุรุอังคัต
* คุรุอมรทาส
* คุรุรามทาส
* คุรุอรชุน
* คุรุหริโกบินท์
* คุรุหรราย
* คุรุหริกริษัน
* คุรุเตฆหบดูร์
* คุรุโควินทสิงห์
* คุรุครันถสาหิพ (คัมภีร์)

 |  |
| หลักการและความเชื่อ | 
* คุรุมเนโยครันถ์
* สิกขเรหัตมรรยาท
* ข้อห้าม
	+ กัญชาในศาสนาซิกข์
* อาหารซิกข์

 |
| พิธีกรรมและการปฏิบัติตน | 
* ขาลสา
* อรทาส
* กีรตัน
* ลังคัร
* อานันทการัช
* อมฤตสังสการ
* อมฤตเวลา
* อันตัมสังสการ
* เสาหลักสามเสา
	+ กิรัต กโร
	+ นาม จโป
	+ วันท ฉโก
* ข้อปฏิบัติในศาสนาซิกข์
* ก 5 ประการ
* การรับใช้
* ทัศวันธ์
* ฌตกา

 |
| งานเขียน | 
* คุรุครันถสาหิพ
* ทสัมครันถ์
* คุรบานิ
* มูลมนตร์
* นิตเนม
* จปุจีสาหิบ
* เจาปาอี
* จาปสาหิบ
* เรหรัส
* สุขมณีสาหิบ
* ตวประสาท สวอิเย

 |
| แบ่งตามประเทศ | 
* ไทย
* อินเดีย
* ปากีสถาน
* สหรัฐอเมริกา

 |
| อื่น ๆ | 
* ประวัติ
* อักษรคุรมุขี
* อิกโองการ
* วาเหคุรุ
* ขัณฑา
* นิษาณสาหิบ
* คุรุทวารา (หริมันทิรสาหิบ)
* ปัญจปีร์
* วรรณกรรม
* ดนตรี
* ชื่อ
* สถานที่
* การเมือง
* ปฏิทินนานักชาฮี
* รามานันทะ
* ฟารีดูดดีน กันจชาการ์
* กาบีร์
* ประวัติศาสตร์ปัญจาบ
* สรทาร
* ทัสตาร์
* ศาสนาอิสลามกับศาสนาซิกข์
* ศาสนาเชนกับศาสนาซิกข์
* ศาสนาฮินดูกับศาสนาซิกข์
* อาณาจักรซิกข์
* เมลามฆี
* มัฆขี
* วิสาขี
* ทิวาลี
* โหลา โมหัลลา
* ชาวซิกข์
* สตรีในศาสนาซิกข์
* ศาสนาซิกข์กับการมีเพศสัมพันธ์
* การวิจารณ์
* ปัญจาบ
* ชาวปัญจาบ
* ภาษาปัญจาบ

 |
| ปัญจตาคัต | 
* อกาลตาคัต
* ตาคัตศรีเกศคารหสาหิบ
* ตาคัตศรีทัมทะมาสาหิบ
* ตาคัตศรีปัฏนาสาหิบ
* หซูระสาหิบ

 |
| ☬ **สถานีย่อย** ☬ |
**หอคอยชูเช** (ชื่อทางการ **หอคอยแห่งปรัชญาชูเช**) เป็นหอคอยแห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในกรุงเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ ตั้งชื่อตามปรัชญาชูเช ซึ่งคิดค้นโดยคิม อิล-ซ็อง เพื่อแสดงถึงแนวความคิดและชาตินิยมของชาวเกาหลีเหนือ

หอคอยนี้สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1982 ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำแทดง ตรงข้ามจัตุรัสคิม อิล-ซ็อง สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ครบรอบ 70 ปีของคิม อิล-ซ็อง

หอคอยชูเชสูง 170 เมตร (560 ฟุต) เป็นอาคารสี่ด้านเรียวเล็กสูง 150 เมตร (490 ฟุต) และมียอดหอคอยสูง 20 เมตร (66 ฟุต)

ระเบียงภาพ
----------

* 
* 
* ภาพทิวทัศน์เมืองมองจากหอคอยภาพทิวทัศน์เมืองมองจากหอคอย

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**หอคอยชูเช**

1. ↑  Coonan, Clifford (21 October 2006). "Kim Jong Il, the tyrant with a passion for wine, women and the bomb". The Independent. สืบค้นเมื่อ 11 October 2008.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Asian Historical Architecture: Juche Tower
* Google Maps satellite photo

พิกัดภูมิศาสตร์: 39°1′3.52″N 125°45′48.05″E﻿ / ﻿39.0176444°N 125.7633472°E﻿ / 39.0176444; 125.7633472
**หอการค้านานาชาติแห่งประเทศไทย** ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2542 ด้วยความร่วมมือของ สภาหอการค้าแห่งประเทศไทย สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย และสมาคมธนาคารไทย โดยเข้าเป็นสมาชิก ของ หอการค้านานาชาติ หรือ ไอซีซี
มีวัตถุประสงค์เพื่อสนับสนุนและส่งเสริมให้ภาคธุรกิจไทยมีบทบาทโดยตรง ในการร่วมกำหนดนโยบายทางการค้า และการลงทุนในเวทีโลก

**หอการค้านานาชาติ** หรือ ไอซีซี (International Chamber of Commerce – ICC) เป็นองค์กรเอกชนนานาชาติ ก่อตั้งขึ้นเมื่อในปี พ.ศ. 2462 ปัจจุบันมีสมาชิกและเครือข่ายเป็นองค์กรธุรกิจหลายพันราย ในกว่า 130 ประเทศทั่วโลก มีภารกิจหลักในการส่งเสริมการค้า และการลงทุนระหว่างประเทศ

ปัจจุบัน สมยศ ตั้งมีลาภ ดำรงตำแหน่งเป็น ประธานคณะกรรมการบริหาร หอการค้านานาชาติแห่งประเทศไทย

ศาลอนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศของไอซีซี
---------------------------------------

นอกจากการเป็นผู้กำหนดและจัดทำกฎระเบียบการค้าและการลงทุนระหว่างประเทศ ไอซีซียังมีบทบาทระงับข้อพิพาททางการค้าระหว่างประเทศ ผ่านทาง ศาลอนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศของไอซีซี (ICC International Court of Arbitration) ที่จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2466 โดยนับตั้งแต่มีการจัดตั้ง ศาลอนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศของไอซีซี ได้จัดการคดีทางการค้าระหว่างประเทศไปแล้วกว่า 13,000 คดี โดยเกี่ยวพันกับคู่พิพาทและอนุญาโตตุลาการ ประมาณ 180 ประเทศทั่วโลก ข้อพิพาทที่เกิดขึ้น มักเกิดจากการที่คู่พิพาทมีพื้นฐานทางกฎหมาย เศรษฐกิจ วัฒนธรรม หรือภาษาแตกต่างกัน และคู่พิพาทอาจต้องการหลีกเลี่ยงการฟ้องร้องต่อศาลภายในประเทศ เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาความอคติ ความไม่คุ้นเคยต่อการดำเนินคดีของศาลในประเทศ หรือป้องกันไม่ให้มีการเผยแพร่ข้อเท็จจริงที่ไม่สมควรออกสู่สาธารณะ เฉพาะในปี ค.ศ. 2006 มีการดำเนินการอนุญาโตตุลาการของไอซีซีใน 52 ประเทศ เกี่ยวพันกับคู่กรณี 1,613 ราย ใน 125 ประเทศ

การอนุญาโตตุลาการโดยไอซีซี จึงเป็นทางเลือกที่น่าสนใจ ทำให้คู่พิพาทได้รับคำวินิจฉัยชี้ขาดเป็นที่สุดและเป็นอิสระ โดย อนุญาโตตุลาการ ผู้ทำหน้าที่ชี้ขาดข้อพิพาทจะได้รับแต่งตั้งในนามของคู่พิพาท จากผู้ที่มีความเป็นกลาง มีประสบการณ์ เป็นผู้ที่มีความรู้ความเชี่ยวชาญในประเด็นพิพาท การอนุญาโตตุลาการมีความแตกต่างจากกระบวนการฟ้องคดีในศาล เพราะเป็นกระบวนการที่มีความยืดหยุ่น และสามารถปรับเปลี่ยนเพื่อให้การระงับข้อพิพาท กระทำได้ในระยะเวลาและค่าใช้จ่ายที่เหมาะสม นอกจากนี้คำวินิจฉัยของอนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศของไอซีซี ยังสามารถอ้างอิงเพื่อบังคับใช้ระหว่างประเทศ ได้ง่ายกว่าคำพิพากษาของศาลภายในประเทศ ในกรณีที่ฝ่ายแพ้คดีไม่ปฏิบัติตามคำชี้ขาดอีกด้วย

เว็บไซต์องค์กร
--------------

* หอการค้านานาชาติแห่งประเทศไทย http://www.iccthailand.or.th
**ราชอาณาจักรแนบาเทีย** (อังกฤษ: Nabataean Kingdom; อาหรับ: مملكة الأنباط) เป็นอาณาจักรของชาวแนบาเทีย สถาปนาเมื่อ 168 ปีก่อนคริสต์ศักราชโดยพระเจ้าอะรีทัสที่ 1 (Aretas I) ราชอาณาจักรแห่งนี้ตั้งอยู่ระหว่างคาบสมุทรไซนายและคาบสมุทรอาหรับ ทางเหนือติดกับดินแดนยูเดีย (Judea) ทางตะวันตกเฉียงใต้ติดกับอาณาจักรอียิปต์ทอเลมี มีเมืองหลวงคือเมืองเปตรา (ปัจจุบันอยู่ในประเทศจอร์แดน) ซึ่งเป็นหนึ่งในเมืองศูนย์กลางทางการค้าที่สำคัญของภูมิภาค และอยู่ในเส้นทางเครื่องหอม (Incense Route) มีเมืองสำคัญเช่น บอสตรา (Bostra), มาดาอิน ซาเลห์ (Mada'in Saleh), นิตซานา (Nitzana)

ชาวแนบาเทียเป็นชนเร่ร่อนที่อาศัยอยู่ในทะเลทรายเนเกฟและคาบสมุทรไซนายสมัยที่จักรวรรดิอะคีเมนิดปกครองเมื่อศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล ต่อมาร่วมมือกับอาณาจักรแฮสมาเนียน (Hasmonean) เพื่อต่อสู้กับจักรวรรดิซิลิวซิด (Seleucid Empire) แต่หลังจากนั้นพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ แจนแนอัส (Alexander Jannaeus) แห่งแฮสมาเนียนได้โจมตีราชอาณาจักรแนบาเทียและบังคับให้ชาวแนบาเทียเปลี่ยนมานับถือศาสนายูดาห์ พระเจ้าโอบาดัสที่ 1 (Obodas I) จึงทำสงครามกับชาวแฮสมาเนียนและได้รับชัยชนะ ราชอาณาจักรแนบาเทียเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดในรัชสมัยของพระเจ้าอะรีทัสที่ 3 (Aretas III; ครองราชย์ 87–62 ปีก่อนคริสต์กาล) แต่พระองค์ต้องทำสงครามกับชาวโรมัน ภายหลังทั้งสองฝ่ายได้เจรจาตกลงกันโดยพระเจ้าอะรีทัสที่ 3 ยอมส่งเครื่องราชบรรณาการให้แก่โรมัน

ราชอาณาจักรแนบาเทียในช่วงปลายตกอยู่ใต้อิทธิพลของจักรวรรดิโรมันที่ยึดดินแดนรอบ ๆ ทั้งหมด ในปี ค.ศ. 106 พระเจ้าแรบเบลที่ 2 โซเตอร์ (Rabbel II Soter) กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งแนบาเทียเสด็จสวรรคต จักรพรรดิทราจันจึงผนวกราชอาณาจักรแนบาเทียเข้ามาในจักรวรรดิโรมัน กลายเป็นจังหวัดอาระเบียเพเทรีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "'Al Kanfei Yonah". Google Books. สืบค้นเมื่อ 27 August 2014.
2. 1 2 3  Teller, Matthew; Jordan; p.265; Rough Guides; Sept 2009; ISBN 978-1-84836-066-2
3. ↑  Gibson (2011), p. 132.
4. ↑  Johnson, Paul (1987). *A History of the Jews*. London: Weidenfeld and Nicolson. ISBN 978-0-297-79091-4.
5. ↑  Josephus, Flavius (1981). *The Jewish War*. Vol. 1:87. Trans. G. A. Williamson 1959. Harmondsworth, Middlesex, England: Penguin. p. 40. ISBN 978-0-14-044420-9.
6. 1 2  Taylor, Jane; Petra; p.25-31; Aurum Press Ltd; London; 2005; ISBN 9957-451-04-9
7. ↑  Ministry of Tourism & Antiquities - Petra  เก็บถาวร 2008-04-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน from the official website for The Hashemite Kingdom of Jortdan

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แนบาเทีย
**ยุทธการที่หน่าสาน** (ฝรั่งเศส: *Bataille de Na San*) เป็นการรบระหว่างกองกำลังสหภาพฝรั่งเศสกับกองกำลังคอมมิวนิสต์เวียดมินห์ที่หน่าสาน จังหวัดเซินลา ระหว่างสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง เพื่อยึดครองดินแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนาม

ยุทธการ
-------

วันที่ 23 พฤศจิกายน เวลา 20.00 น. กองกำลังเวียดมินห์จาก 88/308 โจมตีตำแหน่งติดอาวุธที่ 8 สองครั้ง และถูกขับไล่ออกไปโดยกองกำลังผสมฝรั่งเศส-เวียดนามซึ่งตั้งอยู่ในสนามเพลาะ ในอีกหลายคืนต่อมา เวียดมินห์ได้โจมตีหลายจุดเพื่อทดสอบการป้องกันของฝรั่งเศสทุกคืน ในเวลากลางวัน กองกำลังฝ่ายป้องกันได้ลาดตระเวนภายในระยะการยิงสนับสนุน

เมื่อเวลา 20.00 น. ของวันที่ 30 พฤศจิกายน กองกำลังเวียดมินห์จำนวน 9 กองพันได้โจมตีตำแหน่งติดอาวุธที่ 22 บี และ 24 ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกและทางตะวันตกของกองบัญชาการในสนามเพลาะตามลำดับ ตำแหน่งติดอาวุธที่ 22 บี ซึ่งได้รับการป้องกันโดยกองพันไทที่ 2 เสียแก่ข้าศึกโดยกองพันที่ 115 (165/312) หลังจากการโจมตีอย่างไม่หยุดหย่อนนานกว่า 9 ชั่วโมง จากทหารที่ป้องกันตำแหน่งกว่า 225 คน พบว่าเหลือกำลังพลเพียงชุดยิงเดียวที่สามารถหลบหนีกลับไปยังสนามบนได้ ตำแหน่งติดอาวุธที่ 24 ต้านทานอย่างกล้าหาญต่อการโจมตีต่อเนื่องกว่า 3 ชั่วโมงโดย 102/308 ก่อนที่จะยอมจำนน

พันเอกฌีล ผู้ซึ่งต้องการยึดตำแหน่งทั้งสองคืนเนื่องจากอยู่ใกล้กับกองบัญชาการใหญ่หน่าสานอย่างเป็นอันตราย ได้เริ่มการโจมตีในช่วงเช้า หลังจากการระดมยิงปืนใหญ่ ทหาร 2 กองร้อยจากกองพันส่งทางอากาศต่างด้าวที่ 2 ได้โจมตีและสามารถยึดตำแหน่ง 22 บีคืนได้ หลังจากการสู้รบอย่างหนักเป็นเวลา 7 ชั่วโมง BPC ที่ 3 ก็สามารถยึดตำแหน่ง 24 คืนได้เช่นกัน

กองกำลังของนายพลซ้าปได้ทุ่มกำลังทั้งหมดโจมตีที่หน่าสาน ทหารเวียดมินห์ระลอกแล้วระลอกเล่าได้มุ่งเข้าโจมตีตำแหน่งติดอาวุธหลายแห่งอย่างไม่ขาดสาย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง 21 บี และ 26 โดยบางช่วงที่ฝ่ายตั้งรับสูญเสียตำแหน่ง 15 จนถึง 1 แต่ฝ่ายป้องกันก็สามารถหยุดยั้งกองกำลัเงวียดมินห์ของนายพลซ้าปซึ่งดูแล้วไม่น่าจะถูกหยุดยั้งได้

บรรณานุกรม
----------

* Lt. Gen. Phillip B. Davidson, USA (Ret.) (1998). *Vietnam at War*. Presidio Press. ISBN 0-89141-306-5.
* Dufour, Nicolas (October 1999). *NASAN, La victoire oubliée (1952-1953)* [*Nasan, the forgotten victory (1952-1953)*] (ภาษาฝรั่งเศส). Economica. ISBN 2-7178-3940-2.
* Salan, Raoul Albin Louis (1971). *Memoires: fin d'un empire, tome 2: Le Viet Minh mon adversaire* [*Memoires: the end of an empire, volume 2: Viet Minh, my adversary*] (ภาษาฝรั่งเศส). Paris: Presses de la Cite.
* Simpson, Howard R. (August 1992). *Tiger in the Barbed Wire: An American in Vietnam, 1952-1991*. Brassey’s Inc. ISBN 0788151487.
* AFRVN Military History Section, J-5, Strategic Planning and Policy. *Quân Sử 4: Quân lực Việt Nam Cộng Hòa trong giai-đoạn hình-thành: 1946-1955 (reprinted from the 1972 edition in Taiwan, DaiNam Publishing, 1977)* [*AFRVN, the formation period, 1946-1955*] (ภาษาเวียดนาม). `{{cite book}}`: `|author=` มีชื่อเรียกทั่วไป (help)CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
* Doan Quoc Sy (1962). *Ba sinh hương lửa* [*Three periods of Fire*] (ภาษาเวียดนาม). Saigon: Sáng Tạo.
* Dinh Xuan Lam (1998). *Lich Su 12, Tap 2* [*12th Grade History, Volume 2*] (ภาษาเวียดนาม). HCM City, Vietnam: Ministry of Education.
การเปลี่ยนแปลงชายแดนโรมาเนียนับตั้งแต่ค.ศ. 1881— ราชอาณาจักรเก่าแสดงสีม่วง
แผนที่ราชอาณาจักรเก่าในปีค.ศ. 1901 วาดโดยชาวเยอรมัน
**ราชอาณาจักรโรมาเนียเก่า** หรือ **Romanian Old Kingdom** (โรมาเนีย: *Vechiul Regat* หรือ just *Regat*; เยอรมัน: *Regat* หรือ *Altreich*) เป็นคำที่หมายถึงดินแดนที่ครอบครองโดยอธิปไตยของโรมาเนียครั้งแรกในฐานะรัฐชาติ ซึ่งประกอบด้วยกลุ่มราชรัฐดานูบ ได้แก่ วัลลาเซียและมอลเดเวีย การก่อตั้งครั้งนี้ประสบความสำเร็จได้ด้วยการอุปถัมภ์จากสนธิสัญญาปารีส (1856) สภาแอด ฮอค ดีวานส์ของทั้งสองดินแดน ที่ซึ่งอยู่ภายใต้อำนาจของซูเซอร์เรนแห่งจักรวรรดิออตโตมัน ได้เลือกให้อเล็กซานดรู เอียน คูซาขึ้นเป็นองค์อธิปัตย์ ถือเป็นการรวมประเทศโดยพฤตินัยในนามว่าสหราชรัฐแห่งมอลเดเวียและวัลลาเซีย ดินแดนได้ถูกกำหนดตัวเองโดยผลจากการกระทำทางการเมือง ตามมาด้วยการรวมเอาโดบรูจาเหนือและถ่ายโอนทางตอนใต้ของเบสซาราเบียให้แก่รัสเซียในปีค.ศ. 1878 การประกาศสถาปนาราชอาณาจักรโรมาเนียในปีค.ศ. 1881 และการผนวกโดบรูจาใต้ในปีค.ศ. 1913

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อราชอาณาจักรโรมาเนียเก่าได้กลายเป็นโรมาเนียอันยิ่งใหญ่ หลังจากรวมทรานซิลเวเนีย, บานัต, เบสซาราเบียและบูโกวินาเข้าด้วยกัน ในปัจจุบันคำเหล่านี้มีส่วนเกี่ยวข้องทางประวัติศาสตร์และมีการใช้การอย่างสามัญในทั่วทุกภูมิภาคของโรมาเนียทั้งในราชอาณาจักรเก่าและบริเวณชายแดนในปัจจุบัน

ดูเพิ่ม
-------

* ราชอาณาจักรโรมาเนีย
* เรกัต เยอรมัน

อ้างอิง
-------

* Lampe, John R. Balkan Economic History, 1550-1950: From Imperial Borderlands to Developing Nations, 1982, ISBN 0-253-30368-0.
**ทะเลสาบคุชชาโระ** (ญี่ปุ่น: 屈斜路湖; โรมาจิ: *Kussharo-ko*) เป็นทะเลสาบปล่องภูเขาไฟในอุทยานแห่งชาติอากังบนเกาะฮกไกโดฝั่งตะวันออก ประเทศญี่ปุ่น ชื่อของทะเลสาบมีที่มาจากภาษาไอนุเช่นเดียวกับชื่อทางภูมิศาสตร์อีกหลายชื่อในฮกไกโด เป็นทะเลสาบปล่องภูเขาไฟที่ใหญ่ที่สุดในในด้านของพื้นที่ผิว และเป็นทะเลสาบที่ใหญ่เป็นอันดับที่หกในญี่ปุ่น นอกจากนี้ยังเป็นทะเลสาบที่ผิวน้ำจับตัวเป็นน้ำแข็งตลอดทะเลสาบในฤดูหนาวที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

เกาะกลางทะเลสาบมีชื่อว่า นากาจิมะ เป็นกรวยภูเขาไฟสลับชั้น ควันภูเขาไฟ ทำให้น้ำในทะเลสาบมีสภาพเป็นกรด จึงมีปลาที่สามารถอาศัยอยู่ได้ไม่กี่ชนิด ยกเว้นบริเวณที่แม่น้ำไหลเข้าสู่ทะเลสาบซึ่งทำให้น้ำในบริเวณนั้นเจือจาง ปลาเทราท์สายรุ้งสามารถทนต่อน้ำที่มีสภาพเป็นกรดได้ ใน พ.ศ. 2494 ได้มีการค้นพบจักจั่นชนิดที่หายาก (*Oncotympana maculaticollis*) ซึ่งปัจจุบันรัฐบาลได้ประกาศคุ้มครอง นอกจากนี้ทะเลสาบแห่งนี้ยังอยู่บนเส้นทางย้ายถิ่นของหงส์กู่

ริมฝั่งทะเลสาบมีพุน้ำร้อนและหาดทรายและที่คาบสมุทรวาโกโตะที่ยื่นเข้าไปในทะเลสาบยังมีซัลเฟอร์จากภูเขาไฟอยู่อีกจำนวนหนึ่ง

ทะเลสาบแห่งนี้ยังเป็นที่รู้จักในฐานะทะเลสาบล็อกเนสส์แห่งญี่ปุ่น เนื่องจากมีรายงานข่าวการพบเห็น สัตว์ประหลาดแห่งทะเลสาบเช่นเดียวกับทะเลสาบล็อกเนสส์ที่ถูกเรียกว่าคุชชีอยู่บ่อยครั้งตั้งแต่ พ.ศ. 2516

* หงส์กู่ที่ทะเลสาบคุชชาโระหงส์กู่ที่ทะเลสาบคุชชาโระ
* ทะเลสาบคุชชาโระมองจากภูเขาในสึเบ็ตสึทะเลสาบคุชชาโระมองจากภูเขาในสึเบ็ตสึ
* ทะเลสาบคุชชาโระมองจากเขาโมโกโตะทะเลสาบคุชชาโระมองจากเขาโมโกโตะ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Geographical Survey Institute map 25000:1 屈斜路湖
2. ↑  "Lake Kussharo". *Charm of Hokkaido*. Hokkaido government. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2005-12-17. สืบค้นเมื่อ 2009-01-02.

* Geographical Survey Institute, last access 28 May 2008


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ทะเลสาบคุชชาโระ**
**สำนักข่าวประชาธรรม** (PNN News) เป็นองค์กรสื่อส่วนกลางของภาคประชาชน ที่ทำงานร่วมกับสื่อมวลชนทั่วไปทั้งในประเทศและต่างประเทศ เพื่อให้ข่าวสารภาคประชาชน โดยเฉพาะด้านปัญหาความยากจน ปัญหาคนชายขอบและปัญหาของชุมชนท้องถิ่นต่างๆ สื่อไปถึงสังคมได้อย่างกว้างขวางโดยผ่านสื่อมวลชน และเว็บไซต์ และเพื่อให้องค์กรประชาชนพัฒนาความรู้ ความเข้าใจในการใช้สื่อ ผลิตสื่อ และวิธีการสื่อสารอย่างมีประสิทธิภาพ

สำนักข่าวประชาธรรม เริ่มก่อตั้งโดยกลุ่มนักคิด นักพัฒนาเอกชน และนักกิจกรรมภาคเหนือในช่วงปลายปี พ.ศ. 2542 โดยมีการระดมหุ้นกันเองทั้งจากองค์กรพัฒนาเอกชน องค์กรชาวบ้าน นักกิจกรรม นักธุรกิจ สื่อมวลชน นักวิชาการ 

ผู้สื่อข่าวของสำนักข่าว เป็นผู้สื่อข่าวระดับพื้นที่ ซึ่งมิใช่ผู้สื่อข่าวอาชีพ แต่เป็นผู้สัมผัสใกล้ชิดกับข้อเท็จจริง กระจายอยู่ตามสาขาอาชีพต่างๆ ในชนบททั่วประเทศ โดยมีศูนย์ข่าวภูมิภาคประจำอยู่ใน 3 ภูมิภาค คือ ภาคเหนือ ภาคใต้ และภาคอีสาน ทำหน้าที่ฝึกอบรมจัดตั้งผู้สื่อข่าวระดับพื้นที่ และรายงานข่าวแก่สมาชิกเป็นประจำผ่านทางจดหมายข่าวออนไลน์

อ้างอิง
-------

* แผ่นพับเผยแพร่สำนักข่าวประชาธรรม พ.ศ. 2543

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ สำนักข่าวประชาธรรม เก็บถาวร 2007-11-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาพวาดในจินตนาการเมื่อปี ค.ศ. 1572 ของสุสานแห่งฮาลิคาร์นัสเซิสสุสานแห่งฮาลิคาร์นัสเซิสจำลองที่ Miniatürk อิสตันบูลสุสานแห่งฮาลิคาร์นัสเซิสในปัจจุบัน
**สุสานแห่งฮาลิคาร์นัสเซิส** หรือ **สุสานแห่งโมโซลูส** (อังกฤษ: The Mausoleum at Halicarnassus, Tomb of Mausolus, กรีก: Μαυσωλεῖον τῆς Ἁλικαρνασσοῦ) เป็นสุสานขนาดใหญ่ของกษัตริย์โมโซลูสแห่งลิเชีย ในเอเชียไมเนอร์ จัดเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก เป็นเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ

สุสานแห่งฮาลิคาร์นัสเซิส ตั้งอยู่ที่ฮาลิคาร์นัสเซิส ประเทศตุรกี ในปัจจุบัน สร้างขึ้นโดยราชินี อาเตมีสเซีย หลังการสวรรคตของพระสวามี สร้างขึ้นระหว่าง 353-350 ปีก่อนคริสต์ศักราช สร้างขึ้นมาจากหินอ่อนในระหว่างปี ค.ศ. 156-190 ในรูปแบบสถาปัตยกรรมกรีกโบราณ มีบันทึกไว้ว่า มีขนาดสูงถึง 140 ฟุต ฐานโดยรอบยาวถึง 460 ฟุต บนยอดสุดเป็นพื้นเหลี่ยมเล็กกว่าฐานล่าง ได้ปั้นเป็นรูปราชรถและม้า 1 ชุด กำลังวิ่ง และมีกษัตริย์และพระมเหสีประทับยืนอยู่บนราชรถม้า ประกอบด้วยลวดลายสวยงามมาก 

สุสานแห่งฮาลิคาร์นัสเซิส พังทลายลงด้วยเหตุแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในคริสต์ศตวรรษที่ 12-13 ปัจจุบันจึงเหลือแต่เพียงซากชิ้นส่วน และชิ้นส่วนบางอย่างถูกเก็บรักษาไว้ที่ บริติช มิวเซียม ในประเทศอังกฤษ


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สุสานแห่งฮาลิคาร์นัสเซิส**

อ้างอิง
-------

1. ↑  สุสานของกษัตริย์โมโซรุส สุสานรักแห่งอาเตมีสเซีย

พิกัดภูมิศาสตร์: 37°02′16.6″N 27°25′26.6″E﻿ / ﻿37.037944°N 27.424056°E﻿ / 37.037944; 27.424056

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* The Mausoleum of Halicarnassus เก็บถาวร 2009-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

| * ด
* ค
* ก
เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ |
| --- |
| เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ | 
* มหาพีระมิดแห่งกีซา
* สวนลอยบาบิโลน
* เทวรูปซูสที่โอลิมเปีย
* วิหารอาร์ทิมิส
* สุสานแห่งฮาลิคาร์นัสเซิส
* มหารูปแห่งโรดส์
* ประภาคารแห่งอเล็กซานเดรีย

 |
| ข้อมูลเพิ่มเติม | 
* เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก
* *Seven Wonders of the World* (ภาพยนตร์ ค.ศ. 1956)
* "Eighth Wonder of the World"
* นิว7วันเดอส์ออฟเดอะเวิลด์

 |
**พระมหาราชครูอัษฎาจารย์ (ละเอียด รัตนพราหมณ์)** (17 มีนาคม 2463 - 2 พฤษภาคม 2554)เป็นประธานพราหมณ์ในพระราชสำนัก และ เป็นผู้นำศาสนาฮินดูแห่งประเทศไทย โดยเขาสืบเชื้อสายมาจากพราหมณ์ในประเทศอินเดีย โดย บรรพบุรุษของเขาได้มาตั้งหลักถิ่นฐานในประเทศไทยเมื่อหลายร้อยปีก่อน โดยตั้งหลักอยู่แถว ภาคใต้ของประเทศไทย จังหวัดนครศรีธรรมราช และ อพยพมากรุงเทพสมัย รัชกาลที่ 5 พระมหาราชครูอัษฎาจารย์ มีหน้าที่ คือ เป็นผู้นำศาสนาฮินดูแห่งประเทศไทย และ ทำหน้าที่ดูแลองค์กรพราหมณ์-ฮินดู ได้แก่ เทวสถานโบสถ์พราหมณ์ สมาคมฮินดูสมาช และ สมาคมฮินดูธรรมสภา

ประวัติ
-------

พระมหาราชครูอัษฎาจารย์ หรือ พราหมณ์ละเอียด รัตนพราหมณ์เกิดวันที่ 17 มีนาคม 2463 ณ ตำบลพระโขนง อำเภอพระโขนง จังหวัดพระนคร (ปัจจุบันคือเขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร)เป็นบุตรของพระครูสตานันทมุนี หรือ พราหมณ์ละมัย กับนางบุญมา รัตนพราหมณ์ ทำหน้าที่พราหมณ์ผู้ประกอบพระราชพิธีถวายแด่พระมหากษัตริย์ และพระบรมวงศานุวงศ์ในวาระสำคัญ จนดำรงตำแหน่งหัวหน้าพราหมณ์ หมวดโหรพราหมณ์ แผนกพิธีการ กองพระราชพิธี สำนักพระราชวัง และได้รับพระราชทานตำแหน่งประธานคณะพราหมณ์ที่พระมหาราชครูอัษฎาจารย์ โดยตำแหน่งพระมหาราชครูเป็นตำแหน่งสูงสุดและจะต้องเป็นผู้อ่านโองการถวายไกรลาศในการพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเท่านั้น

พระครูอัษฎาจารย์ (ละเอียด รัตนพราหมณ์) ได้รับการโปรดเกล้าฯ เลื่อนฐานันดรศักดิ์จากพระครูอัษฎาจารย์ เป็น**พระมหาราชครูอัษฎาจารย์** เมื่อปี พ.ศ. 2542 เนื่องในพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 5 ธันวาคม 2542

ด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับนางทองคำ สกุลเดิม เมฆลอย มีบุตร-ธิดา รวม 6 คน 

ท่านถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 2554 สิริอายุ 92 ปี โดยวันที่ 1 เมษายน 2555 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ครั้งทรงดำรงพระอิสริยยศที่ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินในการพระราชทานเพลิงศพ พระมหาราชครูอัษฎาจารย์ ณ เมรุวัดธาตุทอง เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร

หน้าที่การงาน
-------------

* 1 ตุลาคม 2519 หัวหน้าพราหมณ์ หมวดโหรพราหมณ์ แผนกพระราชพิธี สำนักเลขานุการกรม สำนักพระราชวัง
* 1 ตุลาคม 2520 พราหมณ์ กองพระราชพิธี สำนักพระราชวัง
* - ประธานพราหณ์ กองพระราชพิธี สำนักพระราชวัง

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2513 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)
* พ.ศ. 2510 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)
* พ.ศ. 2520 –  เหรียญราชรุจิเงิน รัชกาลที่ 9 (ร.จ.ง.9)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชกิจจานุเบกษา,ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เลื่อนฐานันดรศักดิ์พระราชครูพราหมณ์ เนื่องในพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๖ รอบ
2. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญราชรุจิ, เล่ม ๙๔ ตอนที่ ๑๓๑ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๖, ๒๑ ธันวาคม ๒๕๒๐
**พรรคราษฎร** (อังกฤษ: The Party of Commons) พรรคการเมืองของไทยในอดีตที่จดทะเบียนจัดตั้ง
ตาม รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2517 และ พระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2517 เป็นลำดับที่ ๘/๒๕๑๗ เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 มีนาย ไถง สุวรรณทัต อดีตผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ อดีตเจ้าของหมู่บ้านเศรษฐกิจ ธนบุรี และอดีต ส.ส. พรรคประชาธิปัตย์ 5 สมัยเจ้าของฉายา **ผู้แทนขาเดียว** หรือ **ไถงขาเดียว** เนื่องจากโดนคนร้ายปาระเบิดจนขาขวาขาดเป็นหัวหน้าพรรคและนาย ไพรรัตน์ วิเศษโกสิน เป็นเลขาธิการพรรค

การยุบพรรค
----------

คณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน นำโดย พลเรือเอก สงัด ชลออยู่ ได้มีคำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 6 ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พุทธศักราช 2517 บรรดาพรรคการเมืองที่จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติดังกล่าวให้เป็นอันสิ้นสุดลง และห้ามตั้งพรรคการเมือง แต่ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2524 ยกเลิกคำสั่งฉบับดังกล่าว

คณะกรรมการบริหารพรรคราษฎร
-------------------------

| ลำดับ | ชื่อ | ตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
| 1 | ไถง สุวรรณทัต | หัวหน้าพรรค |
| 2 | ไพรรัตน์ วิเศษโกสิน | เลขาธิการพรรค |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจดทะเบียนพรรคการเมือง (พรรคราษฎร) เก็บถาวร 2011-11-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๙๒ ตอน ๑๙๓ ง พิเศษ หน้า ๘๗ ๑๘ กันยายน ๒๕๑๘
3. ↑  คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 6
4. ↑  พระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2524
**พรรคยุติธรรมรุ่งเรือง** (Prosperous Justice Party; ภาษาอินโดนีเซีย: Partai Keadilan Sejahtera (PKS)) บางครั้งเรียกพรรคยุติธรรมและความรุ่งเรือง เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซีย เป็นพรรคนิยมอิสลาม เรียกร้องให้ศาสนาอิสลามมีบทบาทเป็นแกนกลางของชีวิต หัวหน้าพรรคคนปัจจุบันคือลุทฟี ฮาซัน อีซัก

ประวัติ
-------

พรรคนี้ก่อตั้งในชื่อพรรคยุติธรรมเมื่อ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2541 โดยมีนุรมะห์มูดี อิสมาอิลเป็นหัวหน้าพรรคคนแรก พรรคเปลี่ยนมาใช้ชื่อว่าพรรคยุติธรรมรุ่งเรืองเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2545 หลังจากที่พรรคล้มเหลวในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2542 ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2547 พรรคได้คะแนน7.3% และได้ 45 ที่นั่ง และหัวหน้าพรรคคือ ฮิดายัต นูร วาฮิต ได้เป็นโฆษกของสภา พรรคนี้ได้รับการสนับสนุนในเขตเมือง โดยเฉพาะจาการ์ตา ในการเลือกตั้งพ.ศ. 2552 พรรคนี้ได้ 7.88% และได้ 57 ที่นั่ง

พรรคนี้ประกาศต่อต้านการฉ้อราษฎร์บังหลวงและเป็นเหตุให้พรรคได้รับคะแนนนิยมสูง พรรคนี้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับครูสอนศาสนาอิสลาม แต่ไม่ได้สนับสนุนให้ใช้กฎหมายมุสลิม พรรคนี้มีความเกี่ยวข้องกับขบวนการภราดรภาพมุสลิมในอียิปต์ ผู้ก่อตั้งพรรคหลายคนมีความเกี่ยวข้องกับโรงเรียนของขบวนการนี้
อาคารสำนักงานใหญ่ของ ยูเอสเอ ทูเดย์ ในเมืองแมกลีน รัฐเวอร์จิเนีย 
**ยูเอสเอทูเดย์** (อังกฤษ: USA Today) เป็นหนังสือพิมพ์รายวันของสหรัฐอเมริกา ตีพิมพ์โดยบริษัทแกนเนตต์ ก่อตั้งโดยอัล นูฮาร์ธ ถือเป็นหนังสือพิมพ์ที่มียอดขายมากที่สุดกว่าหนังสือพิมพ์ใดในสหรัฐอเมริกา (เฉลี่ย 2.11 ล้านเล่ม ในวันธรรมดา) และในบรรดาหนังสือพิมพ์ขนาดใหญ่ภาษาอังกฤษทั่วโลกแล้ว มียอดขายเป็นอันดับ 2 รองจาก *เดอะไทมส์ออฟอินเดีย* ที่ขายได้ 3.14 ล้านเล่มต่อวัน *ยูเอสเอทูเดย์* ออกวางขายใน 50 รัฐของสหรัฐอเมริกา แคนาดา วอชิงตันดีซี เปอร์โตริโก และเกาะกวม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Saba, Jennifer (2009-04-27). "New FAS-FAX Shows (More) Steep Circulation Losses". *Editor & Publisher*. Nielsen Business Media, Inc. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-04-30. สืบค้นเมื่อ 2009-06-05.
2. ↑  List\_of\_newspapers\_in\_the\_World\_by\_circulation "List of newspapers in the world by circulation". International Federation of Audit Bureaux of Circulations. June 30, 2008. สืบค้นเมื่อ 2009-07-12. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่า `|url=` (help); ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)