recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *โทกูงาวะ*

**โทกูงาวะ อิเอโนบุ** (ญี่ปุ่น: 徳川 家宣; โรมาจิ: *Tokugawa Ienobu*; 11 มิถุนายน ค.ศ. 1666 - 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1712) เป็น โชกุน คนที่ 6 แห่ง ตระกูลโทะกุงะวะ เกิดเมื่อค.ศ. 1666 เป็นบุตรชายคนโตของโทะกุงะวะ สึนะชิเงะ (Tokugawa Tsunashige, 徳川綱重) ซึ่งเป็นบุตรชายคนที่สามของโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะมิสึ ในค.ศ. 1704 โชกุนโทะกุงะวะ สึนะโยะชิผู้เป็นอาไม่มีทายาท จึงได้แต่งตั้งโทะกุงะวะ อิเอะโนะบุ ให้เป็นทายาทสืบทอดตำแหน่งต่อจากตน ในค.ศ. 1709 เมื่อโชกุนสึนะโยะชิถึงแก่อสัญกรรม อิเอะโนะบุจึงได้สืบทอดตำแหน่งเป็นโชกุนคนต่อมา

เมื่อได้เป็นโชกุน โชกุนอิเอะโนะบุได้ปลดขุนนางกลุ่มเก่าของโชกุนสึนะโยะชิออกไปจาก*บะกุฟุ*และให้ขุนนางของตนเข้ามามีอำนาจแทน ยกตัวอย่างเช่น อะระอิ ฮะกุเซกิ (Arai Hakuseki, 新井白石) และ มะนะเบะ อะกิฟุสะ (Manabe Akifusa, 間部詮房) หลังจากดำรงตำแหน่งโชกุนได้เพียงสามปี โชกุนอิเอะโนะบุก็ถึงแก่อสัญกรรมในค.ศ. 1712 โดยมีบุตรชายของตนคือโทะกุงะวะ อิเอะสึงุ อายุเพียงสามปีสืบทอดตำแหน่งโชกุนต่อมา


| ก่อนหน้า |  | โทกูงาวะ อิเอโนบุ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **โทะกุงะวะ สึนะโยะชิ** |  |  **โชกุนแห่งเอะโดะบะคุฟุ** (ค.ศ. 1709-ค.ศ. 1712) |  | **โทะกุงะวะ อิเอะสึงุ** |



| * ด
* ค
* ก
Tokugawa family crest โชกุนแห่งรัฐบาลเอโดะ |
| --- |
| อิเอยาซุ  **·**  ฮิเดตาดะ  **·**  อิเอมิตสึ  **·**  อิเอสึนะ  **·**  สึนาโยชิ  **·**  อิเอโนบุ  **·**  อิเอ็ตสึงุ  **·**  โยชิมุเนะ  **·**  อิเอชิเงะ  **·**  อิเอฮารุ  **·**  อิเอนาริ  **·**  อิเอโยชิ  **·**  อิเอซาดะ  **·**  อิเอโมจิ  **·**  โยชิโนบุ |
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**เปรซิเดียม** หรือศัพท์บัญญัติว่า **คณะผู้บริหารสูงสุด** (อังกฤษ: presidium) เป็นสภาเจ้าหน้าที่ผู้บริหารในสมัชชาการเมืองบางแห่งซึ่งว่าราชการร่วมกัน โดยอาจอยู่เคียงกับประธานาธิบดีคนหนึ่งหรือใช้อำนาจแทนประธานาธิบดีก็ได้

รัฐคอมมิวนิสต์
--------------

ในรัฐคอมมิวนิสต์ เปรซิเดียมเป็นคณะกรรมการถาวรของสภานิติบัญญัติ เช่น สภาโซเวียตสูงสุดในสหภาพโซเวียต เปรซิเดียมของสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตมีขึ้นตั้งแต่ปี 1936 เมื่อสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตประชุมแทนรัฐสภาโซเวียตโดยมีคณะกรรมการบริหารกลางซึ่งปกครองในระหว่างสมัยประชุม มีหัวหน้าคือ "เปรซิเดียมแห่งคณะกรรมการบริหารกลาง" ในปี 1936 โครงสร้างนี้ถูกแทนที่ด้วยเปรซิเดียมแห่งสภาโซเวียตสูงสุดอย่างเดียว โดยไม่มีคณะกรรมการบริหารกลาง และตั้งแต่ปีนั้นถึงปี 1989 ประธานเปรซิเดียมแห่งสภาโซเวียตสูงสุดเป็นชื่อตำแหน่งอย่างเป็นทางการของประมุขแห่งรัฐสหภาพโซเวียตจนมีการเริ่มใช้ตำแหน่งประธานสภาโซเวียตสูงสุดในปี 1990 และต่อมาเปลี่ยนเป็นประธานาธิบดีสหภาพโซเวียตแทน สาธารณรัฐแห่งสหภาพโซเวียตแต่ละแห่งมีเปรซิเดียมเป็นผู้นำ เช่น เปรซิเดียมแห่งสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซียและเปรซิเดียมแห่งสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน ซึ่งประธานของเปรซิเดียมทั้งสองเป็นผู้นำโดยพฤตินัยของสาธารณรัฐทั้งสอง

ตั้งแต่ปี 1952 ถึง 1966 คณะกรรมการบริหารสูงสุดของพรรคคอมมิวนิสต์สหภาพโซเวียตเรียกว่าเปรซิเดียมคณะกรรมการกลางแห่งพรรคคอมมิวนิสต์ อย่างไรก็ดี แม้มีชื่อคล้ายกันกับเปรซิเดียมแห่งสภาโซเวียตสูงสุด แต่เปรซิเดียมทั้งสองมีอำนาจและหน้าที่ต่างกัน

คำว่า "เปรซิเดียม" ปัจจุบันใช้ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี (เปรซิเดียมแห่งสมัชชาประชาชนสูงสุด) และในสาธารณรัฐประชาชนจีน (เปรซิเดียมสมัชชาประชาชนแห่งชาติ คณะกรรมาธิการสามัญประจำสมัชชาประชาชนแห่งชาติ) ในทางเดียวกัน เปรซิเดียมคณะกรรมการบริหารสูงสุดของพรรคแรงงานเกาหลีเป็นหัวหน้าพรรคแรงงานเกาหลี ซึ่งมีสมาชิกไม่เกิน 5 คน

การใช้อื่น
----------

### ประเทศบังกลาเทศ

ในพรรคการเมืองบังกลาเทศ สันนิบาตอวามี เปรซิเดียมเป็นแวดวงสมาชิกในสุดหรือสูงสุดซึ่งมีความสำคัญสูงสุดภายในพรรค

### ประเทศในทวีปยุโรป

ในประเทศเยอรมนี เปรซิเดียมแห่งบุนเดชตักประกอบด้วยประธาน ซึ่งเดิมเป็นผู้แทนของกลุ่มพรรคการเมืองขนาดใหญ่สุด และรองประธานอย่งาน้อยหนึ่งคนจากกลุ่มพรรกคารเมืองแต่ละกลุ่ม เปรซิเดียมรับผิดชอบสำหรับการปกครองรูทีนของสภานิติบัญญัติ ซึ่งปัจจุบันยังรวมกิจกรรมธุรการและวิจัยของสภาฯ ด้วย บุนเดสรัทแห่งเยอรมนีก็มีเปรซิเดียมเป็นหัวหน้าเช่นกัน ประกอบด้วยประธานและรองประธาน 2 คน รัฐเยอรมันในอดีตก็มีรัฐสภาซึ่งมีเปรซิเดียมเป็นหัวหน้าด้วย ทั้งในจักรวรรดิเยอรมัน สาธารณรัฐไวมาร์ นาซีเยอรมนีและเยอรมนีตะวันออก

ในทำนองเดียวกัน รัฐสภานอร์เวย์มีเปรซิเดียมเป็นหัวหน้า ประกอบด้วยประธานและรองประธาน 5 คน รัฐสภาสวีเดนมีเปรซิเดียมเป็นหัวหน้าประกอบด้วยประธานและรองประธาน 3 คน รัฐสภาเฮลเลนนิกในกรีซมีเปรซิเดียมเป็นหัวหน้าประกอบด้วยประธาน รองประธาน 7 คน หัวหน้า 3 คนและเลขานุการ 6 คน

### องค์การที่มิใช่รัฐ

เปรซิเดียมของสังคมนิยมสากลให้คำแนะนำแก่ประธานและนำปัญหาขึ้นพิจารณา ในองค์การนักศึกษาแฟลนเดอร์และสแกนดิเนเวีย เปรซิเดียมเป็นคำรวมสำหรับประธานในการปกครองขององค์การทั้งหมด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Organisation". *Bangladesh Awami League*.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "Statutes". Socialist International.
**วันสีเขียว** หรือ **วันพฤกษชาติ** (อังกฤษ: Greenery Day; ญี่ปุ่น: みどりの日; โรมาจิ: *Midori no Hi*) เป็นวันหยุดราชการในประเทศญี่ปุ่น มีที่มาจากการเฉลิมฉลองวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิโชวะ ซึ่งตรงกับวันที่ 29 เมษายนของทุกปีระหว่างสมัยโชวะ ในปี 2532 หลังสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ สมเด็จพระจักรพรรดิญี่ปุ่นพระองค์ปัจจุบัน ขึ้นเสวยราชย์ วันดังกล่าวจึงเปลี่ยนชื่อจาก "วันพระบรมราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ" เป็น "วันสีเขียว" วันดังกล่าวเป็นวันที่จะอยู่ร่วมกับธรรมชาติและขอบคุณพร ชื่อ "วันสีเขียว" ยังเป็นการยอมรับความรักต่อพืชของสมเด็จพระจักรพรรดิยามสงครามซึ่งก่อให้เกิดการโต้แย้งโดยไม่ออกพระนามของพระองค์โดยตรง อย่างไรก็ดี ในทางปฏิบัติ วันดังกล่าวถูกมองว่าเป็นเพียงอีกวันที่ยืดเทศกาลวันหยุดสัปดาห์ทองญี่ปุ่น[]

ในปี 2550 วันสีเขียวเลื่อนไปเป็นวันที่ 4 พฤษภาคม และวันที่ 29 เมษายนถูกเปลี่ยนชื่อเป็นวันโชวะ ตามการทบทวนกฎหมายเกี่ยวกับวันหยุดราชการในปี 2548

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วันหยุดประจำปี". สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงโตเกียว. สืบค้นเมื่อ 2022-05-16.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
2. ↑  "Golden Week". Japan-guide.com. 2009-05-13. สืบค้นเมื่อ 2010-02-05.
3. ↑  "'Japan names day after Hirohito". BBC News. 2005-05-13. สืบค้นเมื่อ 2012-12-10.

| * ด
* ค
* ก
ญี่ปุ่น วันหยุดราชการญี่ปุ่น |
| --- |
| 
* วันขึ้นปีใหม่ (ตรุษญี่ปุ่น)
* วันบรรลุนิติภาวะ
* วันชาติ
* วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ
* วันวสันตวิษุวัต
* วันโชวะ
* วันรัฐธรรมนูญ
* วันสีเขียว
* วันเด็กแห่งชาติ
* วันที่ระลึกโอกินาวะ
* วันแห่งทะเล
* วันแห่งภูเขา
* วันเคารพผู้สูงอายุ
* วันศารทวิษุวัต
* วันกีฬาแห่งชาติ
* วันวัฒนธรรม
* วันขอบคุณแรงงาน

 |
| 
* สัปดาห์ทอง
* ระบบแฮปปี้ซันเดย์

 |
ระวังสับสนกับ อี.บี. ไวท์

**เทเรนซ์ แฮนเบอรี ไวท์** (อังกฤษ: Terence Hanbury White; 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1906 – 17 มกราคม ค.ศ. 1964) หรือ **ที. เอช. ไวท์** เป็นนักเขียนชาวอังกฤษ ผู้เขียนนิยายชุด *The Once and Future King* (อาร์เธอร์จอมราชันย์)

ที. เอช. ไวท์ เกิดเมื่อ ค.ศ. 1906 ที่เมืองบอมเบย์ (มุมไบในปัจจุบัน) บิดารับราชการเป็นตำรวจ ส่วนมารดาเป็นบุตรสาวของผู้พิพากษา ทั้งคู่แยกทางกันตอนเขาอายุได้ 14 ปี ไวท์เข้าเรียนที่วิทยาลัยเชลเทนแฮมในกลอสเตอร์เชอร์ และวิทยาลัยควีนส์ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ หลังเรียนจบ เขาเป็นครูที่โรงเรียนสโตว์ (Stowe School) พร้อมกับเขียนหนังสือควบคู่ไปด้วย

หลังความสำเร็จของหนังสือ *England Have My Bones* ไวท์ลาออกจากงานสอนมาเขียนหนังสือเต็มตัว จนในปี ค.ศ. 1938 เขาเขียนนิยาย *The Sword in the Stone* (ดาบในศิลา) ซึ่งเป็นเล่มแรกในวรรณกรรมชุดจินตนิมิตเกี่ยวกับกษัตริย์อาเธอร์ *The Once and Future King* ได้ผลตอบรับเป็นอย่างดี ต่อมาในปี ค.ศ. 1946 ไวท์ย้ายไปอยู่ที่อัลเดอร์นีย์ เขาเป็นโสดตลอดชีวิต จนกระทั่งเสียชีวิตจากภาวะหัวใจวายบนเรือที่เทียบท่าในไพรีอัส เมื่อปี ค.ศ. 1964 ขณะมีอายุได้ 57 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Book of a lifetime: The Once and Future King, By TH White
2. ↑  T.H. White Biography - CliffsNotes
3. ↑  Biography of T. H. White - Netdoor
4. ↑  TH White - Encyclopaedia Britannica
5. ↑  "T.H. White - Biography". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-05-18. สืบค้นเมื่อ 2015-05-17.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ที. เอช. ไวท์
ภาพวาดแสดงการทำ Marsupialization
**Marsupialization** เป็นหัตถการทางศัลยศาสตร์รูปแบบหนึ่งที่เป็นการผ่าเปิดช่องเข้าไปในถุงน้ำหรือตุ่มหนอง แล้วจึงเย็บขอบของช่องที่เปิด ทำให้เกิดพื้นผิวต่อเนื่องกันจากนอกเข้าในของตุ่มน้ำหรือตุ่มหนอง เป็นผลให้ของเหลวหรือหนองภายในสามารถไหลออกได้เอง วิธีการนี้ใช้ในการรักษาตุ่มน้ำหรือตุ่มหนองที่การเจาะตุ่มทางเดียวไม่มีประสิทธิภาพพอ และการตัดโครงสร้างออกไปเลยไม่สามารถกระทำได้ วิธีนี้นิยมใช้ในการรักษาตุ่มน้ำท่อการ์ดเนอร์, ตุ่มน้ำของตับอ่อน, ตุ่มน้ำปีลอนีเดียล และ ตุ่มน้ำบาร์โทลิน ส่วนในกรณีของตุ่มน้ำเดนทิเจอรัส การทำ Marsupialization อาจทำเพื่อปล่อยให้ฟันที่กำลังโตโดยสัมพันธ์กับตุ่มน้ำสามารถแตกออกสู่โพรงปากได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Omole F, Simmons BJ, Hacker Y (2003). "Management of Bartholin's duct cyst and gland abscess". *American Family Physician*. **68** (1): 135–40. PMID 12887119. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-07. สืบค้นเมื่อ 2022-08-15.
2. ↑  Hupp, James R.; Ellis, Edward; Tucker, Myron R. (2008). *Contemporary Oral and Maxillofacial Surgery*. St. Louis, MO: Mosby Elsevier. pp. 455–57. ISBN 978-0-8151-6699-3.
American volleyball player

**จอร์แดน ควินน์ ลาร์สัน** (อังกฤษ: Jordan Quinn Larson) เกิดเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1986 นักวอลเลย์บอลหญิงชาวอเมริกัน ทำหน้าที่ในตำแหน่งตัวตบหัวเสา และเป็นกัปตันทีมให้แก่วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติสหรัฐ

อาชีพ
-----

ลาร์สัน เข้าร่วมทีมชาติหญิงสหรัฐในปี ค.ศ. 2009 ในฤดูกาลแรกของเธอ เธอทำคะแนนเฉลี่ย 2.73 คะแนน และ 1.06 ขุดต่อเซต ขณะลงเล่น 19 นัดในแพนอเมริกันคัพ นอกจากนี้เธอยังเล่นให้กับสโมสรดีนาโม คาซาน ในประเทศรัสเซีย 

ในปี ค.ศ. 2010 ลาร์สัน เริ่มการแข่งขันทั้ง 7 นัดในรายการแพนอเมริกันคัพ และสหรัฐอเมริกาได้รับรางวัลเหรียญทองแดง ในรายการวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์เธอเริ่มการแข่งขันทั้งหมด 14 นัดช่วยให้ทีมสหรัฐอเมริกาชนะการแข่งขัน และช่วยให้ทีมผ่านเข้ารอบในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012ด้วย

ลาร์สัน ได้รับรางวัลเหรียญทองแดงและรับที่ดีที่สุดรางวัลที่ 2011-12 ซีอีวีวิมินส์แชมเปียนส์ลีก กับทีมอีกด้วยดีนาโม คาซานอีกด้วย

ลาร์สัน ชนะการแข่งขันซีอีวีวิมินส์แชมเปียนส์ลีกในฤดูกาล 2013–14 กับสโมสรดีนาโม คาซาน โดยเอาชนะทีม ราบิตา บากู ทีมจากอาเซอร์ไบจาน 3–0 เซ็ตในรอบรองชนะเลิศ และชนะทีมวากิฟแบงค์ อิสตันบูล ทีมจากตุรกีในรอบชิงชนะเลิศ 3–0 เซ็ต ซึ่งเธอได้รับรางวัลบล็อกยอดเยี่ยม จากการแข่งขันอีกด้วย

ลาร์สัน ได้รับรางวัลเหรียญทอง การแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2014 
เธอเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติสหรัฐอเมริกาที่ได้รับชัยชนะ การแข่งขันชิงวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2014 ทีมของเธอสามารถเอาชนะจีน 3-1 เซ็ต ในนัดชิงชนะเลิศ 

หลังจากที่ตกลงเซ็นสัญญาเข้าร่วมสโมสรในตุรกีคือ เอจซาซีบาซี วีตรา ลาร์สัน ช่วยให้ทีมเอาชนะ 3-0 ยามาไม บุตโต อาร์ซีซีโอ ทีมจากอิตาลี เธอได้รับการเสนอชื่อให้เป็นผู้เล่นทรงคุณค่าสำหรับการแข่งขันรายการซีอีวีวิมินส์แชมเปียนส์ลีก 2014-15 ทำให้สโมสรเอจซาซีบาซี วีตราได้เข้าร่วมการแข่งขัน วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรโลก 2015 และทีมได้รับรางวัลชนะเลิศอีกครั้ง เธอได้รับการเสนอชื่อให้เป็นผู้เล่นทรงคุณค่าของการแข่งขัน และเธอได้รับเลือกให้เป็นผู้เล่นหญิงยอดเยี่ยมแห่งปีของวอลเลย์บอลหญิงในร่มของสหรัฐอเมริกาประจำปี 2015

ปีต่อมาสโมสรของเธอชนะในการแข่งขันในรอบชิงชนะเลิศของกับทีมโปมี คาซัลมาโจเร 3-2 เซ็ต ทีมจากประเทศอิตาลี ทีมก็จะกลายเป็นสโมสรแรกที่ชนะ 2 โดยรายการวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรโลก 2016 จัดขึ้นในกรุงมะนิลา เธอยังกลายเป็นผู้เล่นคนแรกและคนเดียวที่ชนะรายการวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก เป็นเวลา 3 ปีติดต่อกัน (2014-2016) และเธอได้รับรางวัลผู้เล่นหญิงยอดเยี่ยมแห่งปีของวอลเลย์บอลหญิงในร่มของสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งที่ 2 ในปี 2016 

ลาร์สันได้รับเชิญให้เข้าร่วมในฤดูกาลแรกของลีกอาชีพของสหรัฐอเมริกา คือแอธลีทส์ อันลิมิเต็ด วอลเลย์บอล ลาร์สัน ได้รับเลือกให้เป็น ผู้เล่นทรงคุณค่า และเป็นแชมป์วอลเลย์บอลคนแรกที่มีคะแนนรวม 4,569 คะแนน

ชีวิตส่วนตัว
------------

จอร์แดน ลาร์สัน สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเนแบรสกา ในปี ค.ศ. 2008 ด้วยปริญญาด้านการสื่อสาร เธอแต่งงานกับลุค เบอร์บัค ก่อนที่จะหย่า และปัจจุบันได้หมั้นกับ เดวิด ฮันต์ หัวหน้าโค้ชวอลเลย์บอลชายทีมเปปเปอร์ดีน

อ้างอิง
-------

1. ↑
**วัดอุทยาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเจ็ดริ้ว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร มีเนื้อที่ 23 ไร่ 92 ตารางวา

วัดอุทยารามตั้งเมื่อ พ.ศ. 2530 ผู้ดำเนินการก่อสร้างวัดคือ นายสำราญและนายสวัสดิ์ ได้ชักชวนราษฎรที่มีจิตศรัทธาร่วมกันบริจาคทรัพย์สร้างเสนาสนะ โดยเริ่มสร้างจากที่พักสงฆ์และศาลาบำเพ็ญกุศล ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัดคือ นางแดง เรียงแหลม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2534 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 37 เมตร ด้านการศึกษา ทางวัด มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 37 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานประจำอุโบสถ ศิลปะสมัยสุโขทัย ขนาดหน้าตักกว้าง 102 นิ้ว ศาลาการเปรียญ กว้าง 21 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 11 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 6 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง และตึก 1 หลัง วิหาร กว้าง 8 เมตร ยาว 19 เมตร เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 9 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 เป็นอาคารไม้ และเจดีย์ที่มีลักษณะคล้ายเจดีย์ชเวดากอง 1 องค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-12-22. สืบค้นเมื่อ 2021-03-24.
2. ↑  "วัดอุทยาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**ดร.ไพฑูรย์ เครือแก้ว ณ ลำพูน** (13 กรกฎาคม พ.ศ. 2476 - ) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง 3 สมัย เป็นอดีตหัวหน้าพรรคแนวประชาธิปไตย หัวหน้าพรรคแนวร่วมประชาธิปไตย และอดีตรองหัวหน้าพรรคราษฎร

ประวัติ
-------

ดร.ไพทูรย์ เครือแก้ว ณ ลำพูน เกิดเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2476 เป็นอดีตอาจารย์ด้านสังคมวิทยา ประจำมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มีผลงานทางวิชาการเผยแพร่จำนวนมาก อาทิ หนังสือลักษณะสังคมไทย เป็นต้น

งานการเมือง
-----------

ดร.ไพทูรย์ ได้เข้าสู่งานการเมืองโดยได้ก่อตั้งพรรคการเมืองขึ้นเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 เป็นพรรคการเมืองทะเบียนเลขที่ 3/2511 ซึ่งเขาได้รับตำแหน่งเป็นหัวหน้าพรรค และเลขาธิการพรรค และเขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง สมัยแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 และต่อมาในปี พ.ศ. 2519 ได้จัดตั้งพรรคการเมืองขึ้นมาอีกครั้ง โดยใช้ชื่อว่า "พรรคแนวร่วมประชาธิปไตย" และได้รับเลือกตั้งอีกสมัยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 จากนั้นในสมัยที่ 3 เขาได้ย้ายไปสังกัดพรรคชาติไทย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

งานธุรกิจ
---------

ไพฑูรย์ เครือแก้ว ณ ลำพูน เป็นนักธุรกิจด้านกิจการเหมืองแร่พลวง ในชื่อบริษัท พี.เอส.ซี ไมนิ่ง จำกัด ดำเนินกิจการเหมืองแร่พลวง ในพื้นที่อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2513

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2528 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)
* พ.ศ. 2526 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง จดทะเบียนพรรคการเมือง (พรรคแนวประชาธิปไตย)
2. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การยอมรับการเปลี่ยนแปลงของพรรคสหชาติ ตามมาตรา 28 แห่งพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2528 (เปลี่ยนแปลงข้อบังคับพรรคโดยเปลี่ยนชื่อพรรคเป็น พรรคราษฎร และเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคใหม่)
3. ↑  ภาพและประวัติสมาชิกรัฐสภา พ.ศ. 2528. สำนักงานเลขารัฐสภา. 2528
4. ↑  ประวัติภาควิชา และการเรียนการสอนสังคมวิทยาและมานุษยวิทยาในประเทศไทย
5. ↑
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-11-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๐๓ ตอนที่ ๒๐ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๓๑๓, ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๙
7. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-07-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๐๐ ตอนที่ ๒๐๗ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๓๘๐๖, ๓๑ ธันวาคม ๒๕๒๖

วิกิคำคมมีคำคมเกี่ยวกับ ***ไพฑูรย์ เครือแก้ว ณ ลำพูน***
**ทรานส์เวิลด์แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 800** (ทีดับเบิลยูเอ 800) เป็นเครื่องบินโบอิง 747-100 ที่ระเบิดและตกสู่มหาสมุทรแอตแลนติกใกล้อีสต์มอริตชิส รัฐนิวยอร์ก เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 2539 เมื่อเวลาประมาณ 20:31 EDT หลังนำเครื่องขึ้นจากท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดีได้ 12 นาทีในเที่ยวบินโดยสารระหว่างประเทศกำหนดสู่กรุงโรม โดยมีจุดแวะพักในกรุงปารีส ทั้ง 230 คนบนเครื่องเสียชีวิต เป็นอุบัติเหตุการบินครั้งที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดเป็นอันดับสามในดินแดนสหรัฐ

การเกิดอุบัติเหตุ
-----------------

วันที่ 17 กรกฎาคม 2539 เวลา 20:19 EDT เที่ยวบินที่ 800 พร้อมผู้โดยสาร 212 คน และลูกเรือ 18 คน ออกเดินทางจากท่าอากาศยานเจ.เอฟ.เค. เพื่อมุ่งหน้าสู่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ก่อนจะเดินทางต่อไปยังกรุงโรม ประเทศอิตาลี แต่ขึ้นบินได้เพียง 12 นาที เครื่องบืน โบอิง 747-100 ขึ่งใช้งานมากว่า 25 ปีเกิดระเบิดกลางอากาศเหนือมหาสมุทรแอตแลนติกที่ความสูง 16,000 ฟุตเมื่อเวลา 20:31 EDT ทำให้ส่วนหัวของเครื่องถูกตัดออกจากลำตัวเครื่อง โดยลำตัวเครื่องยังมีแรงดันจำนวนหนึ่งยกลำตัวเครื่องขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนที่จะตกลงสู่ทะเล ขณะเกิดเหตุ นักบินในเครื่องบินอีกลำหนึ่งและทหารที่ขับเฮลิคอปเตอร์ลาดตระเวนอยู่บริเวณนั้นเห็นเหตุการณ์พอดี จึงรุดไปยังที่เกิดเหตุ
เหตุการณ์ครั้งนั้มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 230 คน

การสอบสวนและสาเหตุของอุบัติเหตุ
-------------------------------

ในช่วงแรกนั้น เอฟ.บี.ไอ. ร่วมสืบสวนหาสาเหตุในการครั้งนี้ พวกเขาตั้งไว้ 2ประเด็น คือ เครื่องบินอาจถูกยิงตกด้วยมีสไซต์ของกองทัพสหรัฐ แบบกรณีของ มาเลเซียแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 17 หรืออาจถูกลอบวางระเบิดโดยผู้ก่อการร้าย แบบกรณีของ แพนแอม เที่ยวบินที่ 103 แต่จากสอบสวนของคณะสืบสวนซึ่งได้ประกอบซากเครื่องบินเพื่อทำการสอบสวนหาสาเหตุ  ได้ข้อสรุปในปี 2540 ว่าเกิดจากสายไฟในเครื่องบินซึ่งมีสภาพเก่า ทำให้ไฟฟ้าลัดวงจรและเกิดประกายไฟในถังเซื้อเพลิง จึงเป็นสาเหตุทำให้เครื่องบินเกิดระเบิดกลางอากาศ

ดูเพิ่ม
-------

* ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 143
* การบินไทย เที่ยวบินที่ 114

อ้างอิง
-------

1. ↑  Malaysia crash shares anniversary with TWA Flight 800
ใน USA Today สืบค้นเมื่อ 16-4-2018
2. ↑  Six months later, still no answer to TWA Flight 800 mystery
ใน CNN สืบค้นเมื่อ 16-4-2018
**วัดอินทราวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางระมาด เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร วัดอยู่ริมคลองบางพรม ฝั่งตรงข้ามวัดเทพพล มีเนื้อที่ตั้งของวัดทั้งหมดรวม 8 ไร่ 2 งาน 65 ตารางวา

วัดอินทราวาสเดิมมีชื่อว่า **วัดอินสรเพชร** บ้างเขียน **วัดอินสรเพ็ชร์** ประชาชนนิยมเรียกวัดนี้ว่า **วัดประดู่** วัดสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2150 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2525 บ้างสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม

ปี พ.ศ. 2466 ในสมัยพระอธิการอ่อนเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างพระอุโบสถพร้อมด้วยวิหารขึ้นใหม่แทนหลังเก่าซึ่งชำรุดทรุดโทรม และได้อัญเชิญหลวงพ่อโตไปประดิษฐานเป็นพระประธานในพระอุโบสถหลังใหม่แทนหลวงพ่อสุโขทัย และได้อัญเชิญหลวงพ่อสุโขทัยไปประดิษฐานไว้ในพระวิหารที่สร้างขึ้นใหม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอินทราวาส". *ไทยตำบล*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-29. สืบค้นเมื่อ 2020-10-26.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-10-26.
3. ↑  กรรณิการ์ สุธีรัตนาภิรมย์. "กรุงธนบุรีในสมัยอยุธยาถึงต้นรัตนโกสินทร์" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 248.
**ดาราศาสตร์รังสีอัลตราไวโอเลต** (อังกฤษ: Ultraviolet astronomy) คือการสังเกตการณ์ดาราศาสตร์ในช่วงคลื่นความถี่ระดับอัลตราไวโอเลต คือคลื่นแสงที่มีความยาวคลื่นระหว่าง 10-320 นาโนเมตร แสงในระดับความยาวคลื่นนี้มักถูกชั้นบรรยากาศของโลกดูดซับไป ดังนั้นการสังเกตการณ์ในช่วงความยาวคลื่นนี้จึงต้องทำที่ชั้นบรรยากาศรอบนอก หรือในอวกาศ

การตรวจวัดเส้นสเปกตรัมอัลตราไวโอเลตสามารถช่วยในการแยกแยะองค์ประกอบทางเคมี ความหนาแน่น และอุณหภูมิของสสารระหว่างดาวได้ รวมถึงองค์ประกอบและอุณหภูมิของดาวฤกษ์อายุเยาว์ที่ร้อนจัด นอกจากนี้ยังช่วยในการศึกษาวิวัฒนาการของดาราจักรด้วย

การเฝ้ามองเอกภพในรังสีอัลตราไวโอเลตจะได้ภาพที่แตกต่างไปจากการสังเกตการณ์ในแสงปกติ ดาวฤกษ์ส่วนใหญ่มักเป็นวัตถุที่ค่อนข้างเย็น เมื่อเทียบกับการแผ่รังสีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในแสงปกติ การแผ่รังสีอัลตราไวโอเลตจะเกิดจากวัตถุที่มีอุณหภูมิสูงมาก ซึ่งโดยมากจะยังอยู่ในช่วงต้นของเส้นทางวิวัฒนาการของมัน

รายชื่อกล้องโทรทรรศน์รังสีอัลตราไวโอเลต
---------------------------------------

* Orbiting Astronomical Observatory
* Astronomical Netherlands Satellite
* International Ultraviolet Explorer
* Astron-1
* กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล
* FUSE
* กล้องโทรทรรศน์อวกาศ GALEX
* Swift Gamma-Ray Burst Mission
* Extreme ultraviolet Imaging Telescope

อ้างอิง
-------

1. ↑  A. N. Cox, editor (2000). *Allen's Astrophysical Quantities*. New York: Springer-Verlag. ISBN 0-387-98746-0.
**วัดอัมพาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัง อำเภอท่าชนะ จังหวัดสุราษฎร์ธานี

ประวัติ
-------

วัดอัมพาวาส หรือ **วัดท่าม่วง** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2345 ประวัติความเป็นมาไม่ทราบแน่ชัด แต่จากหลักฐานทางโบราณคดี เจดีย์ที่อยู่ภายในบริเวณวัด สันนิษฐานว่าบริเวณนี้คงเป็นชุมชนเดิมของอำเภอท่าชนะ รูปแบบศิลปกรรมของเจดีย์มีอายุราวสมัยอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เดิมเข้าใจว่าคงเป็นวัดร้างมาก่อน นอกจากนั้นยังพบหลักฐานทางโบราณคดีอื่น ๆ ที่พบบริเวณชุมชนใกล้เคียงวัดอัมพาวาส ได้แก่ ลูกปัดหินคาร์เนเลี่ยน หินอาเกต หินควอตซ์ ลูกปัดแก้วสีต่าง ๆ และกำไลแก้ว จึงคาดว่าบริเวณนี้คงเป็นเส้นทางการค้าสมัยโบราณร่วมสมัยเดียวกับแหล่งโบราณคดีแหลมโพธิ์ไชยา

ถาวรวัตถุ
---------

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 13 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2345 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ทรงไทยชั้นเดียว กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง และตึก 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุสล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง สร้างด้วยไม้ 1 หลัง หอระฆัง หอกลอง กุฏิเจ้าอาวาส และเรือนรับรอง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 40 นิ้ว สูง 80 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2345 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 24 นิ้ว สูง 48 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2546

เจดีย์เป็นเจดีย์ทรงปราสาทฐานเขียงทรงสูงรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดด้านละ 5 เมตร สูงประมาณ 70 เซนติเมตร รองรับเรือนธาตุย่อมุมไม้สิบสอง มีซุ้มจระนำทั้งสี่ทิศอาจใช้สำหรับประดิษฐานพระพุทธรูปยืน แต่ก็ไม่มีหลักฐานเหลือให้เห็น องค์เจดีย์ทั้งหลังถูกปกคลุมอยู่ภายใต้รากต้นโพธิ์ใหญ่ ด้านที่สมบูรณ์ที่สุดคือด้านทิศใต้ยังสามารถเห็นลักษณะรูปแบบศิลปกรรมได้ชัดเจนกว่าด้านอื่น เหนือซุ้มจระนำทิศมีซุ้มหน้าบันทำเป็นซุ้มเรือนแก้ว ภายในมีภาพปูนปั้นประดับเป็นรูปเทพนมผุดมาจากดอกบัวอยู่ในร่มพฤกษชาติ มีนก 3 ตัวอยู่บนต้นไม้ส่วนที่อยู่เหนือเรือนธาตุขึ้นไปอยู่ภายใต้รากต้นโพธิ์ยอดเจดีย์หักหมดแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอัมพาวาส (วัดท่าม่วง)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดอัมพาวาส (วัดท่าม่วง)". ฐานข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวและผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยวฮาลาล เชื่อมโยงกับประเทศเพื่อนบ้านในกลุ่มความร่วมมือทางเศรษฐกิจสามฝ่าย อินโดนีเซีย-มาเลเซีย-ไทย.
**ไอ้หนุ่มกังฟูสู้ท้าลุย** (อังกฤษ: Choy Lee Fut, Choi Lee Fut; จีน: 蔡李佛; พินอิน: Cài Lǐ Fó) ภาพยนตร์แอ็คชั่นสัญชาติฮ่องกง นำแสดงโดย หง จินเป่า, หง เทียนหมิง, หยวน หัว, หลิว เจียหยง, โต หยูฮัง

เรื่องย่อ
---------

ที่เมืองเทมส์ ประเทศอังกฤษ เฉิน เหยินเจี๋ย นักศึกษาชาวจีนผู้ชำนาญกังฟูพร้อมกับเคน เพื่อนชาวญี่ปุ่น ได้พบกับ เฉิน เทียนไหล ผู้เป็นศิษย์พี่ที่เปรียบเสมือนพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง เดินทางกลับสู่กวางตุ้ง พร้อมกับเคน ยังโรงเรียนสอนกังฟูแบบไฉ่หลีฟะของตระกูล ที่ซึ่งเทียนไหล และเฉิน เทียนจิน ผู้เป็นเสมือนพ่อและลุงของตนเองเปิดขึ้น ที่โรงเรียนไฉ่หลีฟะนี้จะถูกขายให้แก่กลุ่มแพนอเมริกา ซึ่งเป็นกลุ่มธุรกิจจัดการต่อสู้ป้องกันตัวทุนใหญ่ ซึ่งเทียนไหลได้มีจดหมายตัดสินใจขายแล้ว แต่เหยินเจี๋ยไม่ยอม จึงตกลงกันที่จะจัดการประลองขึ้นกับกลุ่มนักสู้ของแพนอเมริกา

นักแสดง
-------

* หง จินเป่า รับบทเป็น เฉิน เทียนไหล
* หยวน หัว รับบทเป็น เฉิน เทียนจิน
* หง เทียนหมิง รับบทเป็น เฉิน เหยินเจี๋ย
* เคน โคกูชิ รับบทเป็น เคน
* หวง หมิงเซิง รับบทเป็น จาง ซีไห่
* ซู เฉียนเหว่ย รับบทเป็น เซีย หยูเฟย

เบื้องหลัง
----------

*Choy Lee Fut* เป็นภาพยนตร์กังฟูสัญชาติฮ่องกง (เข้าฉายในชื่อภาษาอังกฤษว่า *Fight the Fight*) นำแสดงโดย หง จินเป่า หยวน หัว และนักแสดงในแบบกังฟูมากมาย และได้ หง เทียนหมิง นักแสดงหนุ่ม บุตรชายของหง จินเป่า มารับบทที่เสมือนเป็นพ่อลูกกันจริง ๆ ในเรื่องด้วย

ภาพยนตร์มิได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศไทย แต่ได้จำหน่ายเป็นดีวีดีแทน

อ้างอิง
-------

1. ↑  蔡李彿 (อังกฤษ)
2. ↑  "宝"刀未老 洪金宝《蔡李佛》显霸气(图)
3. ↑  蔡李彿 (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ไอ้หนุ่มกังฟูสู้ท้าลุย* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**วัดอินทขีลสะดือเมือง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ประมาณ 3 ไร่เศษ

ประวัติ
-------

วัดอินทขีลสะดือเมือง หรือ **วัดสะดือเมือง** หรือสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าชื่อ **วัดอินทขิน** เดิมเป็นวัดร้างเพิ่งตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2550 แต่เดิมเป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยพญามังรายเพื่อเป็นที่ประดิษฐานของเสาหลักเมืองหรือเสาอินทขีล พญามังรายได้สร้างเมืองเชียงใหม่ที่นี่เมื่อ พ.ศ. 1835 โดยก่อนหน้านั้นพญามังรายได้มาสำรวจพื้นที่บริเวณเมืองนพบุรีร้าง ได้พบซากเสาอินทขิลและรูปกุมภัณฑ์ ณ ที่กลางเมืองนั้น จึงมีบัญชาให้เสนาชื่อ สรีกรชัย แต่งเครื่องบรรณาการไปหาพญาลัวะบนดอยสุเทพ พญาลัวะจึงแนะนำว่า หากเจ้าพญามังรายจะสร้างเมืองขึ้นใหม่ ให้อยู่เย็นเป็นสุขก็ให้บูชากุมภัณฑ์และเสาอินทขิล จนเมื่อพระองค์ได้สร้างเมืองนพบุรีศรีนครพิงค์เชียงใหม่แล้ว จึงโปรดให้ยกรูปกุมภัณฑ์และเสาอินทขิล ที่ประดิษฐานในบริเวณสะดือเมืองขึ้นมาเพื่อให้คนสักการะกราบไหว้ตามคำแนะนำของพญาลัวะ

ต่อมาได้สร้างวัดอินทขีล แต่เนื่องจากอยู่บริเวณสะดือเมือง ชาวบ้านจึงเรียกว่า "วัดสะดือเมือง" จนได้กลายเป็นวัดร้างในสมัยที่พม่าเข้าปกครอง เมื่อพระเจ้ากาวิละได้ขับไล่พม่าได้แล้ว จึงได้ฟื้นฟูเมืองเชียงใหม่ ได้ย้ายเสาอินทขิลจากวัดอินทขีลมาประดิษฐานอยู่ ณ วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร พร้อมกับบูรณะฟื้นฟูวัดอินทขีล โดยได้สร้างวิหารคล่อมฐานเดิม อัญเชิญพระอุ่นเมือง (หลวงพ่อขาว) มาประดิษฐานเป็นพระประธานในวิหาร

จากเอกสารสำรวจวัดในสมัยครูบาปัญญา เจ้าอาวาสวัดหัวข่วง พ.ศ. 2425 ยังปรากฏชื่อวัดอินทขีลอยู่ สันนิษฐานว่าวัดอินทขิลได้กลายเป็นวัดร้างในสมัยพระเจ้าอินทวิชยานนท์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่องค์ที่ 7 (พ.ศ. 2416–2439) ปัจจุบันได้รับการยกเป็นวัดที่มีพระสงฆ์จำพรรษาแล้ว

โบราณสถาน
---------

ปรากฏหลักฐานเจดีย์ประธานทรงระฆัง วิหารหลวงพ่อขาว และเจดีย์รายทรงมณฑป 8 เหลี่ยม (ในกำแพงรั้วหอศิลปวัฒนธรรมเมืองเชียงใหม่) 

เจดีย์ประธานทรงระฆังเป็นเจดีย์ศิลปะพื้นเมืองล้านนา น่าจะเป็นเจดีย์ในยุคต้น ๆ ของเชียงใหม่ ราวพุทธศตวรรษที่ 20 อย่างไรก็ตาม เจดีย์องค์นี้ยังสร้างพอกทับเจดีย์อีกองค์หนึ่ง เป็นเจดีย์ทรงปราสาท ซึ่งยังเห็นซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูปในอิริยาบถยืน ทิศตะวันออกใกล้กันเป็นวิหารหลวงพ่อขาว

เจดีย์รายทรงปราสาทแปดเหลี่ยม มีอายุอยู่ในระยะพุทธศตวรรษที่ 20 น่าจะได้รับอิทธิพลจากเจดีย์กู่กุดในศิลปะหริภุญชัยและยังส่งอิทธิพลต่อกลุ่มเจดีย์แบบเจดีย์ป่อง คือ เจดีย์วัดตะโปทาราม เจดีย์เก่าวัดพวกหงษ์ และเจดีย์ป่องวัดเชียงโฉม

วิหารของพระเจ้าอุ่นเมือง คงสร้างขึ้นคร่อมฐานเดิมพร้อม ๆ กับการสร้างเจดีย์องค์นอกที่ห่อหุ้มองค์ในประมาณ พ.ศ. 2380 สมัยของพระเจ้ากาวิละ ลักษณะเป็นวิหารโถง ผังเดิมเป็นแบบสี่เหลี่ยมผืนผ้า โดยมีหลวงพ่อขาวประดิษฐานเป็นพระประธานหันหน้าไปทางทิศตะวันออก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอินทขิน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดอินทขีลสะดือเมือง กราบไหว้หลวงพ่อขาว อายุกว่า 700 ปี". เชียงใหม่นิวส์.
3. ↑  "วัดอินทขีล". มิวเซียมไทยแลนด์.
4. ↑  "วัดสะดือเมือง". สำนักศิลปากรที่ ๗ เชียงใหม่.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดอินทขีลสะดือเมือง**
**ไพกา** (อังกฤษ: pika, pica, rock rabbit, coney; วงศ์ Ochotonidae) เป็นวงศ์ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กวงศ์หนึ่ง ในอันดับกระต่าย (Lagomorpha) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Ochotonidae 

ไพกาจัดเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอีกวงศ์หนึ่ง ที่อยู่ในอันดับกระต่าย ที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน นอกเหนือไปจากกระต่าย (Leporidae)

มีรูปร่างโดยทั่วไปเล็กกว่ากระต่าย แลดูคล้ายหนู ใบหูมีขนาดใหญ่แต่สั้นและเล็กกว่ากระต่าย มีขนอ่อนนุ่มสีเทาหรือสีน้ำตาลตลอดทั้งลำตัว มีหางขนาดเล็กจนมองไม่เห็น มีขนาดโตเต็มที่ยาวประมาณ 8 นิ้ว หนักประมาณ 6 ออนซ์ มีฟันที่เขียนเป็นสูตรได้ว่า {\displaystyle {\tfrac {2.0.3.2}{1.0.2.3}}} มีระยะเวลาการตั้งท้องนาน 25-30 วัน

มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง โดยแต่ละตัวนั้นจะมีหน้าที่ของตัวเอง ในการหาอาหารและแบ่งปันกัน และมีพฤติกรรมที่จะแสดงตัวเพื่อที่จะประกาศอาณาเขต โดยจะหากินในเวลากลางวัน มีหญ้าเป็นอาหารหลัก โดยใช้เวลาทั้งวันในการสะสมอาหาร ไม่มีพฤติกรรมจำศีลในช่วงฤดูหนาว ไพกาตัวเมียในประเทศญี่ปุ่น มีพฤติกรรมจะกลบซ่อนรังที่มีลูกอ่อนไว้ด้วยใบไม้และดิน เสมือนกับว่าฝังทั้งเป็นหรือทำรังอยู่ใต้ดิน เพื่อหลบซ่อนสัตว์นักล่า ลูกไพกาจะสามารถหลบซ่อนอยู่ใต้ดินอย่างนั้นได้นานถึง 2 วัน

มีทั้งหมด 1 สกุล คือ *Ochotona* พบทั้งหมดประมาณ 30 ชนิด กระจายพันธุ์ไปในหลายพื้นที่ของโลกแถบเหนือที่มีอากาศหนาวเย็น เช่น อเมริกาเหนือ, ยุโรปตะวันออก, ยูเรเชีย จนถึงเอเชียตะวันออก เช่น จีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Savage, RJG, & Long, MR (1986). *Mammal Evolution: an illustrated guide*. New York: Facts on File. pp. 128. ISBN 0-8160-1194-X.
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  Kawamichi, Takeo (1984). Macdonald, D.. ed. *The Encyclopedia of Mammals*. New York: Facts on File. pp. 726–727. ISBN 0-87196-871-1.
4. ↑  *Japan*, "Mutant Planet", สารคดีทางอนิมอลพลาเน็ต ทางทรูวิชั่นส์: เสาร์ที่ 26 มกราคม 2556
5. ↑  พิก้า

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ไพกา**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Ochotonidae***
**ชวัน-ซตาบีโล** เป็นบริษัทผลิตปากกาและเครื่องเขียนจากประเทศเยอรมนี ด้วยสีต่างๆที่เหมาะสำหรับการใช้ในสำนักงาน โดยเป็นผู้ผลิตปากกาชนิดเน้นข้อความที่ใหญ่ที่สุดในโลก ที่มีชื่อว่า ซตาบีโล บอซซ์

ประวัติ
-------

ปากกาเน้นข้อความซตาบีโล บอซซ์
บริษัทได้ถูกก่อตั้งโดย โกรซแบร์เกอร์ และ คูร์ซ ไบลชทิฟท์ฟาบริค (บริษัทผลิตดินสอ) ที่เมือง เนือร์นแบร์ก ในปี ค.ศ. 1855 ที่ได้มาจากครอบครัวชวานฮอยเซอร์ ในปี ค.ศ. 1865 โดยชื่อขึ้นต้นมาจากชื่อครอบครัวนี้ บริษัทจึงมีชื่อว่า ชวาน ไบลชทิฟท์ฟาบริค และเริ่มใช้ตราที่มีสัญลักษณ์เป็นหงส์ ในการดำเนินธุรกิจ ต่อมาในช่วงยุค 1930 ได้เริ่มผลิตดินสอสำหรับแต่งหน้า และทำให้ธุรกิจได้เติบโตมากในช่วงยุค 1970 หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1967 ได้มีหุ้นส่วนที่เป็นลูกครึ่งเยอรมัน–มาเลเซีย เข้ามาร่วมหุ้น และทำให้ชื่อสินค้าภายในประเทศมาเลเซีย มีชื่อว่า "Swan Malaysia Sdn Bhd" หลังจากนั้นก็ได้เปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น ชวัน-ซตาบีโล ในปี ค.ศ. 1976 และในปี ค.ศ. 2005 ก็ได้ทำให้บริษัทมีความเป็นสากลมากขึ้นด้วยการมี ซตาบีโล อินเตอร์เนชันแนล ขึ้นมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Press release: Facts and figures" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-07-16. สืบค้นเมื่อ 2013-01-03.
2. ↑  "Press release: Financial review" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-07-16. สืบค้นเมื่อ 2013-01-03.
3. ↑  "Schwan-Stabilo Cosmetics GmbH & Co. KG". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-11. สืบค้นเมื่อ 2013-01-03.
4. ↑  Schwan STABILO: 150 Years
**ฟิลิป วิลล่า** (อังกฤษ: Philip Villa) (มิลาน, 1981) เป็นผู้ประกอบการและนักศิลปะการต่อสู้ชาวอิตาลี เขาเป็นผู้ก่อตั้ง Yokkao

ชีวประวัติ
----------

วิลล่าเกิดและเติบโตในอิตาลี วิลลาเป็นแฟนตัวยงของศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นจึงตัดสินใจสานต่ออาชีพนักกีฬาของเขา เขาย้ายมาประเทศไทยในปี 2007 และเริ่มฝึกมวยไทยที่โรงยิมศิษย์ยอดธงในพัทยา

อาชีพ
-----

ในปี 2010 Villa เริ่มต้นเส้นทางการเป็นผู้ประกอบการด้วยการจัดตั้ง Yokkao. บริษัทกีฬาที่ผลิตอุปกรณ์สำหรับมวยไทย บริษัทของวิลลายังส่งเสริมการสัมมนาทั่วโลก กิจกรรมระดับนานาชาติด้วยความช่วยเหลือจากทีมนักสู้ที่ได้รับการสนับสนุนทั่วโลก

หลังจากก่อตั้งได้เพียง 2 ปี Villa ได้จัดงานอย่างเป็นทางการครั้งแรกของ Yokkao ในชื่อ Yokkao Extreme ในปี 2555 ที่เมืองมิลาน ประเทศอิตาลี ซึ่งขายหมดพร้อมรองรับผู้ร่วมงานกว่า 12,000 คน นักกีฬาที่มีชื่อเสียงและมีชื่อเสียงหลายคนเข้าร่วมในกิจกรรมนี้ ซึ่งส่งผลให้ Yokkao Extreme กลายเป็นหนึ่งในรายการมวยไทยและคิกบ็อกซิ่งที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา

Yokkao ค่อย ๆ ขยายงานด้วยการจัดงาน 3 งานติดต่อกันที่พัทยา ในปี 2013 และในปี 2014 Villa ได้พยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ Yokkao 8 มีขอบเขตที่กว้างขึ้น การเคลื่อนไหวเหล่านั้นได้ผลตอบแทนแล้วและตอนนี้พวกเขาได้โปรโมตกิจกรรมมากกว่า 20 รายการ ทั่วสหราชอาณาจักร

ในปี 2016 วิลล่าเริ่มเปิดศูนย์ฝึกอบรม Yokkao ในกรุงเทพฯ ที่ศูนย์ฝึกแห่งนี้ วิลล่าได้เซ็นสัญญากับยอดนักสู้ สิงห์ดำ เกียรติหมู่ 9 และแสนชัย เพื่อฝึกซ้อมในค่าย ศูนย์ฝึกอบรมยังเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมและมีผู้มีชื่อเสียงหลายคนมาเยี่ยมชม เช่น โจ โจนาส เมียคัง จาก DNCE และคนอื่นๆ

นับตั้งแต่ก่อตั้งหยกขาว วิลล่าได้เซ็นสัญญากับแชมป์โลกหลายคน เช่น บัวขาว บัญชาเมฆ, แสนชัย, สุดสาคร กลิ่นมี, จาบาร์ แอสเครอฟ, สิงห์ดำ เกียรติหมู่ 0, เลียม แฮร์ริสัน, จอร์แดน วัตสัน และอีกหลายคน

ในปี 2020 Villa ได้ประกาศคอลเลกชั่นชุดกีฬาใหม่ที่เปิดตัวในมิลานในปี 2021

อ้างอิง
-------

1. ↑  "This Is How Sports Helped an Individual To Become a Better Entrepreneur". สืบค้นเมื่อ 2022-07-08.
2. ↑  "Philip Villa and His Revolutionary Muay Thai Fightwear Brand Yokkao Support Local Gyms in Sport's Motherland". สืบค้นเมื่อ 2022-07-08.
3. ↑  "Philip Villa & YOKKAO: Inspiring Others to Chase Their Dreams". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-01-12. สืบค้นเมื่อ 2023-01-12.
4. ↑  "Philip Villa announces new Muay Thai documentary, filming to start this year". สืบค้นเมื่อ 2022-07-08.
5. ↑  "Building a Global Brand: Philip Villa and YOKKAO". สืบค้นเมื่อ 2023-01-12.
6. ↑  "Yokkao Founder Philip Villa: Passion, Intuition, Vision". 2020-09-03. สืบค้นเมื่อ 2023-01-12.
7. ↑  "The Rise of Yokkao". 2017-12-29. สืบค้นเมื่อ 2023-01-12.
8. ↑  "Philip Villa and Yokkao are helping Muay Thai gyms in Northeast Thailand". สืบค้นเมื่อ 2022-07-08.
9. ↑  "The Muay Thai brand using social media to take the fight to its rivals". สืบค้นเมื่อ 2022-07-08.
10. ↑  "Yokkao: da fenomeno Muay thai a marchio streetwear Made in Italy". สืบค้นเมื่อ 2022-07-08.
11. ↑  "YOKKAO: Philip Villa and the Blueprint for Muay Thai Success - The Village Voice". *The Village Voice*. 2022-12-21. สืบค้นเมื่อ 2023-01-12.
ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ โดย Soft heap เป็นตัวแปรในโครงสร้างข้อมูล(Data structure) heap ง่ายๆ ซึ่งมีคำสั่งที่สามารถสั่งงานได้ 5 ชนิด นี่คือการลุล่วงคำสั่งโดยการ "corrupting(ทำความเสียหาย)" (การเพิ่มขึ้น) เป็นกุญแจสำคัญในค่าของจำนวนที่แน่นอนที่อยู่ใน Heap โดยมีคำสั่งที่ให้ในการดำเนินการดังนี้

* **create**(*S*): สร้างsoft heap(S) ขึ้นมาใหม่
* **insert**(*S*, *x*): แทรกสมาชิก (x) ใน soft heap (S)
* **meld**(*S*, *S’)*: รวม 2 รายการที่อยู่ใน soft heaps เป็นอันเดียว(สร้างSoft Heap ใหม่)และทำลายทั้งสองทิ้ง(อันเก่า)
* **delete**(*S*, *x*): ลบสมาชิก(x)จาก soft heap (S)
* **findmin**(*S*): เรียกคืนค่า(return)สมาชิกใน Soft Heap (S) กับค่าKeysที่เล็กที่สุด

Heapอื่น ๆ เช่น heaps Fibonacci สามารถทำคำสั่งได้สำเร็จมากที่สุดโดยไม่มีจำเป็นต้องมี"corrupting", แต่ไม่สามารถให้ขอบเขตเวลาคงที่บนการดำเนินการในคำสั่ง "ลบ" (delete) ที่สำคัญได้ ปริมาณของ Corruptionสามารถควบคุมได้โดยการเลือกพารามิเตอร์ "ε", แต่การตั้งค่าต่ำกว่านี้จำเป็นต้องมีการใส่เวลามากขึ้นด้วยเช่นกัน (O(log 1/ε) สำหรับอัตราการผิดพลาดของ ε)

ท้ายที่สุดอัลกรอลิทึมจะมีลักษณะดังนี้:

```
 **function** softHeapSelect(a[1..n], k)
     **if** k = 1 **then return** minimum(a[1..n])
     create(S)
     **for** i **from** 1 **to** n
         insert(S, a[i])
     **for** i **from** 1 **to** n/3
         x := findmin(S)
         delete(S, x)
     xIndex := partition(a, x)  *// Returns new index of pivot x*
     **if** k < xIndex
         softHeapSelect(a[1..xIndex-1], k)
     **else**
         softHeapSelect(a[xIndex..n], k-xIndex+1)
```

ค่าตัวแปรทั่วไปที่ใช้ในการเรียงลำดับความสำคัญ เรียกว่า "Soft Heap" โครงสร้างข้อมูลจะถูกสนับสนุนโดยกระบวนการหลักดังนี้ : insert(การแทรก), delete(การลบ), meld(การรวม), findmin(หาค่าที่น้อยที่สุด) เป็นที่น่าแปลกใจมากที่มันมีความสามารถในการเอาชนะขอบเขตของลอกาลึทึมบนความซับซ้อนของ Heap ในแบบจำลองการเปรียบเทียบพื้นฐาน เพื่อที่ทำลายอุปสรรค์ของทฤษฎีนี้ เอนโทรปีของโครงสร้างข้อมูลจะถูกทำให้ลดลงโดยค่าบางค่าในKeys ซึ่งมีการผสมลำดับของ n คำสั่งกับค่าของความผิดพลาด(Error rate, ε) จะมีค่าอยู่ระหว่าง (0< ε ≤ 1/2) สิ่งที่เป็นข้อยืนยันคือในเวลาใดๆ ส่วนมาก ε\*n มันจะมี keys จะถูกยกขึ้นมาใช้งาน ,การหักล้างความซับซ้อนของแต่ละคำสั่งนั้นเป็นที่แน่นอน ยกเว้นในคำสั่ง Insert ซึ่งจะใช้เวลา O(Log 1/ε) ครั้ง

Soft Heap จะดีที่สุดก็ต่อเมื่อมีค่าของ ε อยู่ในแบบจำลองการเปรียบเทียบพื้นฐาน โดยโครงสร้างข้อมูลนั้นจะมีแค่Pointer อยู่อย่างเดียว ไม่มี Array ใดๆที่จะใช้ค่าเลขสมมุติในการสร้าง Keys ได้ แนวความคิดหลักของ Soft Heap คือการเคลื่อนย้ายรายการข้ามโครงสร้างข้อมูลไม่ใช่ทีละรายการแต่เป็นกลุ่ม นั้นเป็นไปอย่างปกติ, ในโครงสร้างข้อมูลจะมีลักษณะคล้ายกับ Carpooling (การร่วมโดยสารกันไปในเส้นทางเดียวกัน โดยในยานพาหนะเดียวกัน) Keys จะต้องขึ้นอยู่กับผลของมัน เพื่อที่จะรักษาลำดับโครงสร้างข้อมูลของ Heap เอาไว้ Soft Heap สามารถใช้การคำนวณได้อย่างแน่นอนหรือ มีค่ามัธฐาน และค่าเปอร์เซ็นสูงสุด มันมีประโยชน์มากสำหรับการประมาณค่าการเรียงลำดับข้อมูล(Sorting)และ เพื่อคำนวณหาค่าที่ต่ำที่สุดของแผนภูมิต้นไม้อีกด้วย

อ้างอิง
-------

* Chazelle, Bernard (November 2000). "The soft heap: an approximate priority queue with optimal error rate" (PDF). *J. ACM*. **47** (6): 1012–1027. CiteSeerX10.1.1.5.9705 . doi:10.1145/355541.355554
ซอนยา เบอร์นาดอตต์ เคาน์เตสแห่งวิสบอร์ก (อังกฤษ: Sonja Bernadotte) (นามสกุลเดิม:ฮานุส) เกิดเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1944 ณ ประเทศเยอรมนี เป็นบุตรีของ โวฟกัง ฮานุส และ อานิตา เมย์ ด้านชีวิตส่วนตัว เธอได้เสกสมรสกับ เลนนาร์ต เบอร์นาดอตต์ พระโอรสเพียงพระองค์เดียวใน เจ้าชายวิลเฮล์ม ดยุกแห่งเซอเดร์มันลันด์ พระราชนัดดาใน สมเด็จพระเจ้ากุสตาฟที่ 5 แห่งสวีเดน เมื่อปี ค.ศ. 1972 ได้รับบรรดาศักดิ์ที่ **เคาน์เตสแห่งวิสบอร์ก** มีบุตรดังนี้

1. เคาน์เตสบิตินา
2. เคานต์ไบรอน
3. เคาน์เตสคาทารีนา
4. เคานต์คริสเตียน
5. เคาน์เตสไดอานา

ที่ประทับของ เลนนาร์ต เบอร์นาดอตต์ และพระชายาพร้อมพระบุตร
โดยหลังจาก เลนนาร์ต เบอร์นาดอตต์ สวามี สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 2004 เธอกลายเป็นหัวหน้าของมูลนิธิที่จัดประชุมผู้ได้รับรางวัลโนเบลที่เมืองลินเดา ซึ่งเป็นการประชุมทางวิทยาศาสตร์ที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในเมืองลินเดา ซึ่งจะมีนักวิทยาศาสตร์จากทั่วทุกมุมโลก มาร่วมงาน และเป็นผู้ดูแลทรัพย์สินทั้งหมดในครอบครัว 

เธอเสียชีวิตเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 2008 ด้วยโรคมะเร็งเต้านม ณ ประเทศเยอรมนี สิริอายุรวม 64 ปี

อ้างอิง
-------





```

```

1. ↑   "Widow of Swedish count dies in southern Germany". The Local. Retrieved 2008-10-21
2. ↑   Gräfin Sonja Bernadotte mit 64 Jahren gestorben, Focus, 21 October 2008. (in German)
3. ↑   Sonja Bernadotte död, Svenska Dagbladet, 21 October 2008. (in Swedish)
4. ↑   Cern Courier "Nobel dreams at Lindau", 19 August 2008
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑   Diana Bernadotte på Mainau har förlovat sig!, Dam Svenskdam.se, 10 March 2015. (in Swedish)
11. ↑  Widow of Swedish count dies in southern Germany, The Local, 21 October 2008
*Dali Atomicus* ภาพถ่ายของซัลวาดอร์ ดาลีที่ฮาลซมันถ่ายในปี ค.ศ. 1948
**ฟิลิป ฮาลซมัน** (รัสเซีย: Филипп Халсман; ลัตเวีย: *Filips Halsmans*; อังกฤษ: Philippe Halsman; 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1906 - 25 มิถุนายน ค.ศ. 1979) เป็นช่างภาพบุคคลชาวอเมริกันเชื้อสายลัตเวียที่มีชื่อเสียง

ฟิลิป ฮาลซมันเกิดที่เมืองรีกา จักรวรรดิรัสเซีย ในครอบครัวชาวยิว ศึกษาวิศวกรรมไฟฟ้าที่เมืองเดรสเดิน เมื่ออายุได้ 22 ปี ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1928 เขาเดินทางไปท่องเที่ยวปีนเทือกเขาแอลป์กับเมอร์ด็อก ฮาลซมัน ผู้เป็นบิดา มีผู้พบศพบิดาของเขาเสียชีวิตจากบาดแผลเนื่องจากของแข็งกระทบศีรษะ และทำให้ฟิลิปถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลาสี่ปี ด้วยข้อกล่าวหาว่ากระทำปิตุฆาต คดีนี้ก่อให้เกิดกระแสต่อต้านชาวยิว และได้รับความสนใจในระดับนานาชาติ ฮาลซมันได้รับการปล่อยตัวในปี ค.ศ. 1931 หลังจากอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ และโทมัส มานน์ เขียนจดหมายเปิดผนึกเรียกร้องให้ปล่อยตัวเขา

ฮาลซมันเดินออกจากออสเตรียไปอาศัยในฝรั่งเศส  และทำงานเป็นช่างภาพแฟชั่นให้นิตยสารโว้ก จากนั้นจึงอพยพไปสหรัฐอเมริกา เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้งานเป็นช่างภาพให้กับนิตยสารไลฟ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Alfred Hitchcock, Philippe Halsman (1963) Jonathan Jones Saturday June 9, 2001 The Guardian

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Philippe Halsman Archive
* Philippe Halsman exhibition at The Smithsonian National Portrait Gallery
* When He Said "Jump..." - SmithsonianMagazine.com article
แผนที่เขาสามแก้ว
**เขาสามแก้ว** เป็นแหล่งโบราณคดีตั้งอยู่ในตำบลนาชะอัง อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร

ปรากฏหลักฐานการตั้งถิ่นฐานของชุมชนโบราณสมัยแรกที่เริ่มรับอารยธรรมจากดินแดนโพ้นทะเล จากการหาค่าอายุด้วยวิธี C-14 จากถ่านที่ได้จากการขุดค้นพบว่าแหล่งโบราณคดีแห่งนี้มีการอยู่อาศัยเริ่มตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 2 และเจริญในช่วงราวพุทธศตวรรษที่ 5–10

ลักษณะของชุมชนจัดเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยและสถานีการค้า (มีแม่น้ำท่าตะเภาไหลผ่านทางทิศตะวันตกของแหล่งโบราณคดีไหลลงสู่ทะเล) โดยเป็นชุมชนที่มีการแหล่งผลิตอุตสาหกรรมเหล็ก อุตสาหกรรมแก้วและหิน มีการสร้างกำแพงดินล้อมรอบชุมชน มีการสร้างคูน้ำหรือทางระบายน้ำ มีการจัดแบ่งพื้นที่อุตสาหกรรมไว้นอกเขตชุมชน

จากการสำรวจและขุดค้นโดยกองโบราณคดี กรมศิลปากร เมื่อ พ.ศ. 2525 ได้พบหลักฐานสำคัญได้แก่กลองมโหระทึกสำริดหุ่นจำลองรูปคน สัตว์ (ช้าง ม้า กวาง) สำริด เครื่องมือเหล็กรูปหอก ใบข้าว รูปขวานขวานหิน ขัดแท่นหินบด มีลายสลักรูปทอนส่วนสถูปและธรรมจักร ลูกปัดและกำไลทำจากหินและแก้ว เครื่องทองรูปพรรณและแผ่นทอง ลูกปัดคาร์เนเลี่ยนแกะสลักอักษรโบราณ จากการรขุดค้นทำวิเคราะห์ได้ว่าบริเวณพื้นที่เขาสามแก้วเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของกลุ่มคน 2 ช่วงสมัยคือ สมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์ และสมัยประวัติศาสตร์ร่วมสมัยรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ลูกปัดหินคาร์เนเลี่ยนที่เมืองท่าโบราณเขาสามแก้ว". กลุ่มเผยแพร่และประชาสัมพันธ์.
2. ↑  เพลงเมธา ขาวหนูนา, ทนงศักดิ์ เลิศพิพัฒน์วรกุล. "เขาสามแก้ว". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.
3. ↑  กรมศิลปากร. "เขาสามแก้ว" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 28 ตุลาคม 2565. เข้าถึงจาก
บ็อบ โม้กกับเครื่องสังเคราะห์เสียงโม้กรุ่นต่างๆ ที่เขาประดิษฐ์ขึ้น
**โรเบิร์ต อาร์เทอร์ "บ็อบ" โม้ก** (อังกฤษ: Robert Arthur "Bob" Moog; Moog ออกเสียงว่า /ˈmoʊɡ/ ***MOHG***) เป็นวิศวกรไฟฟ้าชาวอเมริกัน ผู้ก่อตั้งบริษัทโม้กมิวสิก เป็นนักประดิษฐ์ที่เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ออกแบบเครื่องสังเคราะห์เสียงโม้ก ที่ใช้ในงานดนตรีอิเล็กทรอนิกส์

โม้กเป็นชาวนครนิวยอร์ก จบสาขาฟิสิกส์จากควีนสคอลเลจ มหาวิทยาลัยแห่งนิวยอร์ก จบวิศวกรรมไฟฟ้าจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย และปริญญาเอกวิศวกรรมฟิสิกส์จากมหาวิทยาลัยคอร์เนล โม้กเป็นผู้ประดิษฐ์เครื่องสังเคราะห์เสียงขนาดเล็ก การเคลื่อนย้ายสะดวก ราคาปานกลาง ชื่อรุ่น มินิโม้ก ขึ้นในปี ค.ศ. 1971 และได้รับความนิยม โม้กได้พัฒนาเครื่องสังเคราะห์เสียงรุ่นใหม่ร่วมกับนักดนตรีหลายคน เช่น เวนดี คาร์ลอส คีท อีเมอร์สัน (วงอีเมอร์สัน, เลค แอนด์ พาล์มเมอร์) ริก เวกแมน เกอร์ชอน คิงสลีย์ อย่างใกล้ชิด  ทำให้เกิดกระแสดนตรีอิเล็กทรอนิกส์อย่างกว้างขวาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Origins of the Synthesizer: An Interview with Dr. Robert Moog

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Google's tribute to Robert Moog on his 78th Birth Anniversary in a Google Doodle
* Bob Moog Guestbook เก็บถาวร 2007-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at CaringBridge
* Switched On and Ready To Rumble from The New York Times
* *A Tribute To Robert Moog* — tribute album, entry on Discogs
* We Will Miss You, Bob Moog from BlueDistortion.com
* Tribute Video blog about Robert Moog เก็บถาวร 2013-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วิทยาลัยนาฏศิลปกาฬสินธุ์** (อังกฤษ: Kalasin College of Dramatic Arts) เป็นวิทยาลัยนาฏศิลป หนึ่งในสิบสองแห่งทั่วประเทศ โดยการจัดตั้ง วันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 โดยกระทรวงศึกษาธิการ โดยให้สังกัดกองศิลปศึกษา กรมศิลปากร เปิดทำการสอนนักเรียนตั้งแต่ระดับนาฏศิลป์ชั้นต้นจนถึงระดับนาฏศิลป์ชั้นสูง ทั้งนี้เพื่อให้สอดคล้องกับแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติระยะ 4–5 ในด้านการศึกษาที่จะต้องพัฒนาและขยายการศึกษาด้านนาฏศิลป์และดุริยางค์ไทยไปสู่ส่วนภูมิภาคให้เพียงพอ คณะรัฐมนตรีมีมติให้เปิดดำเนินการได้ในปีการศึกษา 2525 กรมศิลปากรอนุมัติเงิน 6,000,000 บาทก่อสร้างอาคารเรียน 4 ชั้น 18 ห้องเรียนจำนวน 1 หลังในเนื้อที่ของราชพัสดุแปลงที่ 14633 บริเวณสนามบินเก่ากองทัพบก ตำบลกาฬสินธุ์ อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ ในเนื้อที่ 50 ไร่

ต่อมาในปี พ.ศ. 2551 จึงได้รับการจัดตั้งเป็นหน่วยงานในสังกัดสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ กระทรวงวัฒนธรรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  กฎกระทรวง จัดตั้งส่วนราชการในสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ กระทรวงวัฒนธรรม พ.ศ. ๒๕๕๑, ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ ๑๒๕ ตอนที่ ๕๙ ก หน้า ๑ ๒๓ เมษายน ๒๕๕๑

ดูเพิ่ม
-------

* สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
* วิทยาลัยช่างศิลป
* วิทยาลัยนาฏศิลป

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์วิทยาลัยนาฏศิลปกาฬสินธุ์ เก็บถาวร 2011-09-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* 

| * ด
* ค
* ก
สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ |
| --- |
| คณะ | ศิลปนาฏดุริยางค์ • ศิลปศึกษา • ศิลปวิจิตร |  |
| วิทยาลัยนาฏศิลป | นาฏศิลป • สุโขทัย • ร้อยเอ็ด • กาฬสินธุ์ • ลพบุรี • นครราชสีมา • จันทบุรี • สุพรรณบุรี • อ่างทอง • พัทลุง • นครศรีธรรมราช • เชียงใหม่ |
| วิทยาลัยช่างศิลป | ช่างศิลป • สุพรรณบุรี • นครศรีธรรมราช |
| หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย |
|  |
| --- |
| ส่วนหนึ่งของ |
| ศาสนาพุทธ |
|  |
| ประวัติ
* เส้นเวลา
* พระโคตมพุทธเจ้า
* พุทธศาสนาก่อนแบ่งนิกาย
* การสังคายนา
* การเผยแผ่ศาสนาพุทธผ่านเส้นทางสายไหม
* การเสื่อมถอยในอนุทวีปอินเดีย
* ชาวพุทธยุคหลัง
* พุทธศาสนาสมัยใหม่
 |
| * ธรรม
* แนวคิด

* อริยสัจ 4
* มรรคมีองค์แปด
	+ ธรรมจักร
* ขันธ์ 5
* อนิจจัง
* ทุกข์
* อนัตตา
* ปฏิจจสมุปบาท
* มัชฌิมาปฏิปทา
* สุญตา
* ศีลธรรม
* กรรม
* การเกิดใหม่
* สังสารวัฏ
* จักรวาลวิทยา
 |
| คัมภีร์
* พุทธพจน์
* ตำราพุทธศาสนาช่วงต้น
* พระไตรปิฎก
* พระสูตรมหายาน
* ภาษาบาลี
* ภาษาทิเบต
* ภาษาจีน
 |
| การปฏิบัติ
* ไตรสรณคมน์
* เส้นทางสู่การปลดปล่อยในศาสนาพุทธ
* เบญจศีล
* บารมี
* การทำสมาธิ
* เหตุผลทางปรัชญา
* การบูชา
* การทำบุญ
* อนุสสติ 10
* การมีสติ
* ปัญญา
* พรหมวิหาร 4
* โพธิปักขิยธรรม 37
* อรัญวาสี
* คฤหัสถ์
* บทสวดมนต์
* การแสวงบุญ
* ลัทธิมังสวิรัติ
 |
| นิพพาน
* การตรัสรู้
* อริยบุคคล
* พระอรหันต์
* พระปัจเจกพุทธเจ้า
* พระโพธิสัตว์
* พระพุทธเจ้า
 |
| ธรรมเนียม
* เถรวาท
* พระบาลี
* มหายาน
* หีนยาน
* แบบจีน
* วัชรยาน
* แบบทิเบต
* นวยาน
* แบบเนวาร
 |
| ศาสนาพุทธในแต่ละประเทศ
* ภูฏาน
* กัมพูชา
* จีน
* อินเดีย
* ญี่ปุ่น
* เกาหลี
* ลาว
* มองโกเลีย
* พม่า
* รัสเซีย
* ศรีลังกา
* ไต้หวัน
* ไทย
* ทิเบต
* เวียดนาม
 |
| * โครงเรื่อง
* icon สถานีย่อยศาสนา
 |
| * ด
* ค
* ก
 |

**สมตา** หมายถึง ความสมดุล ความเหมาะสม ความเสมอ ความพอดี และทางสายกลาง และอย่างนี้ก็เป็นทางสายกลาง (มัชฌิมาปฏิปทา) ชนิดหนึ่งเหมือนกัน ซึ่งเป็นความประสานสอดคล้องกันระหว่างข้อปฏิบัติปลีกย่อยต่าง ๆ ที่มาประชุมกันร่วมกันทำงาน

ข้อปฏิบัติต่าง ๆ ในพระพุทธศาสนาจะต้องมีสมตาคือความสมดุล ซึ่งเป็นความพอดีชนิดหนึ่ง เป็นชื่อเรียกสติอีกอย่างหนึ่ง เช่นความสมดุลระหว่างวิริยะกับสมาธิ และความพอดีระหว่างศรัทธากับปัญญา โดยมีสติเป็นเครื่องควบคุม อย่างนี้เรียกว่าสมตา 

สมตา ใช้ในความหมายอีกอย่างหนึ่งว่า มัตตัญญุตา คือ ความรู้จักประมาณ หรือรู้จักพอดีในการปฏิบัติต่าง ๆ โดยทั่วไป หรือรู้จักพอดีที่เป็นหลักกลาง ๆ เช่น จะรับประทานอาหารก็ต้องมีความรู้จักประมาณ รู้จักพอดีในอาหาร ถ้ารับประทานอาหารไม่พอดีก็เกิดโทษแก่ร่างกาย แทนที่จะได้สุขภาพ แทนที่จะได้กำลัง ก็อาจจะเสียสุขภาพ และอาจจะทอนกำลังทำให้อ่อนแอลงไป หรือเกิดโรค เพราะฉะนั้นท่านจึงสอนให้มีความรู้จักประมาณในการบริโภค เรียกว่า โภชเนมัตตัญญุตา 

จะเห็นว่าหลักพระพุทธศาสนาในทุกระดับมีเรื่องของความพอดี หรือความเป็นสายกลางนี้ ฉะนั้นความเป็นสายกลาง คือ ความพอดีที่จะให้ถึงจุดหมาย และที่จะให้ตรงกับความจริง ไม่ให้ไปสุดโต่ง เอียงสุด ซึ่งจะพลาดจากตัวความจริงไปนั้น จึงเป็นลักษณะทั่วไปอย่างหนึ่งของพระพุทธศาสนา ซึ่งเป็นสายกลางทั้งความคิด และการปฏิบัติ
**วัดอินทร์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านคลองบางใหญ่ ตำบลเสาธงหิน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี

วัดอินทร์สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2253 ชุมชนวัดอินทร์สมัยโบราณเป็นชุมชนขนาดใหญ่ เนื่องจากมีวัดในบริเวณแถบนี้หลายวัด แต่ละวัดเป็นวัดขนาดใหญ่และมีเสนาสนะงดงามแทบทุกวัด แสดงให้เห็นถึงฐานะความเป็นอยู่ที่มั่นคงของคนโบราณ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2537

ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปเป็นพระประธานปางมารวิชัย สร้างด้วยหินทรายแดง ฐานชุกชีอ่อนโค้งท้องสำเภา ตกแต่งด้วยผ้าพิมพ์และลายปูนปั้นที่สูงค่ายิ่ง เป็นฝีมือช่างสมัยอยุธยาตอนปลาย ร่องรอยการลงรักปิดทองประดับกระจกแสดงให้เห็นถึงฝีมือช่างชั้นสูง อุโบสถหลังเก่าและวิหารเป็นอาคารเครื่องก่อทั้ง 2 หลัง เดิมหลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผากาบกล้วย ไม่เคลือบสีด้านหน้าด้านหลัง มีหลังคาซ้อน 2 ตอน หน้าบันเรียบไม่มีลวดลายเหมือนกันทั้ง 2 หลัง อุโบสถมีประตูเข้า 1 ประตู ส่วนวิหารนั้นเป็นรูปทรงแปดเหลี่ยม

วัดอินทร์มีพระเกจิอาจารย์ชื่อดัง ท่านได้สร้างตะกรุดอินทรบารมี โดยมอบปัจจัยทั้งหมดให้เป็นค่าบูรณปฏิสังขรณ์วัดและค่าก่อสร้างศาลาปฏิบัติธรรม และเนื่องจากเป็นวัดที่มีความสำคัญและมีบรรยากาศร่มรื่นอยู่ริมคลองบางใหญ่ จึงได้รับการจัดให้อยู่ในกำหนดการไหว้พระ 9 วัดของจังหวัดนนทบุรี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-03-03.
2. ↑  "วัดอินทร์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดอินทร์". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**วัดอาฮงศิลาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไคสี อำเภอเมืองบึงกาฬ จังหวัดบึงกาฬ

วัดอาฮงศิลาวาส แต่เดิมเรียกว่า **วัดป่าเลไลย** สร้างโดยหลวงพ่อลุน เมื่อหลวงพ่อมรณภาพ วัดจึงถูกทิ้งร้าง จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2517 ท่านเจ้าคุณนิเทศศาสนคุณ (หลวงพ่อมหาสมานสิริปัญโญ) ผ่านมาพบวัดที่มีสภาพสงบร่มรื่น อยู่ติดริมโขงนี้ จึงได้ทำการปฏิสังขรณ์วัด และตั้งชื่อวัดใหม่ว่า "วัดอาฮงศิลาวาส" ตามชื่อแก่งอาฮง ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2480 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2548

วิหารประดิษฐาน *พระพุทธคุวานันท์ศาสดา* หล่อด้วยทองเหลือง ลักษณะคล้ายกับพระพุทธชินราช เป็นพระพุทธรูปขนาดหน้าตักกว้าง 4 เมตร สูง 7 เมตร น้ำหนัก 20 ตัน มีความเชื่อกันว่าลำน้ำโขงในบริเวณหน้าอุโบสถของวัดเป็นจุดที่ลึกที่สุดในแม่น้ำโขง เรียกว่า "สะดือแม่น้ำโขง" เคยมีการวัดความลึกโดยใช้เชือกผูกกับก้อนหินหย่อนลงไปได้ลึกถึง 200 เมตร นอกจากนี้ยังมีสวนหินที่บ่งบอกลักษณะกายภาพของพื้นที่ริมโขงเมื่อล้านปีก่อน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ยลเสน่ห์แห่งริมแม่น้ำโขง สัมผัสวิถีชีวิตอันแสนสงบและเรียบง่ายที่ จ.บึงกาฬ". ผู้จัดการออนไลน์.
2. ↑  "วัดอาฮงศิลาวาส". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดอาฮงศิลาวาส". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
โลโก้เบียร์ชิงเต่า
**เบียร์ชิงเต่า** (อังกฤษ: Tsingtao, จีน: 青島啤酒廠) เป็นเบียร์ที่มีต้นกำเนิดจากเมืองชิงเต่า ประเทศจีน เมื่อปี พ.ศ. 2506 ได้รับยกย่องให้เป็นเบียร์แห่งชาติยี่ห้อเดียวของจีน

โรงเบียร์ชิงเต่า
----------------

โรงงานผลิตเบียร์นี้ก่อตั้งเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2446 มีการลงทุน 400,000 มาร์ค ใช้ชื่อว่า บริษัทเบียร์เจอมานิสเชส (Germanisches) แห่งเมืองชิงเต่า จำกัด และใช้เทคโนโลยีการหมักบ่มและวัตถุดิบจากประเทศเยอรมัน แต่หลังจากดำเนินไปได้ 13 ปี ก็เกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 โรงงานผลิตเบียร์แห่งนี้จึงถูกเปลี่ยนมือไปเป็นของทหารญี่ปุ่นอีก 29 ปี และเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงงานผลิตเบียร์ไดนิปปอน คอร์เปอเรชั่น" หลังจากนั้นเมื่อญี่ปุ่นแพ้สงคราม โรงงานแห่งหนึ่งก็ตกอยู่ในมือของพรรคก๊กมินตั๋ง กระทั่ง 2 มิถุนายน พ.ศ. 2492 เมื่อทหารกองทัพปลดปล่อยแห่งพรรคคอมมิวนิสต์มีชัยชนะ และยึดโรงเบียร์แห่งนี้เป็นวิสาหกิจของรัฐอย่างเต็มตัว ซึ่งมีกิจการเติบโตมาอย่างต่อเนื่อง โดยในปี พ.ศ. 2502 ศักยภาพทางการผลิตก็เริ่มทะลุ 10,000 ตัน 

ในปี พ.ศ. 2536 โรงงานผลิตเบียร์แห่งนี้ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง เปลี่ยนชื่อเป็น บริษัทเบียร์ชิงเต่าจำกัด และเข้าสู่ตลาดทุนในตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้และฮ่องกง และเมื่อจีนเข้าเป็นสมาชิกขององค์การการค้าโลก(WTO) เบียร์ชิงเต่าก็ได้เป็นพันธมิตรกับอันเฮาเซอร์ บุช ผู้ผลิตเบียร์ บัดไวเซอร์

เวปไซท์ ประจำประเทศไทย www.facebook.com/tsingtaothai ผู้ผลิต คนสักคนในโลกนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เบียร์ชิงเต่า**

* เว็บไซต์เบียร์ชิงเต่า อย่างเป็นทางการ
* เว็บไซต์เบียร์ชิงเต่า ในประเทศอังกฤษ เก็บถาวร 2014-05-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เว็บไซต์เบียร์ชิงเต่า ในสหรัฐอเมริกา