recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**เมกะโปรเจกต์** (อังกฤษ: megaproject) หรือ **โครงการทางวิศวกรรมขนาดใหญ่มาก** เป็นโครงการลงทุนขนาดใหญ่มาก เมกะโปรเจกต์มีนิยามปกติว่ามีมูลค่าลงทุนสูงกว่า 1 พันล้านดอลล่าร์สหรัฐ และดึงดูดความสนใจจากสาธารณะมากเพราะผลกระทบใหญ่หลวงต่อชุมชน สิ่งแวดล้อม และงบประมาณ เมกะโปรเจกต์ยังสามารถนิยามได้ว่าเป็น "การริเริ่มที่เป็นรูปธรรม มูลค่าสูงมาก และเป็นสาธารณะ" ความเอาใจใส่ในกระบวนการพัฒนาโครงการอาจจำเป็นต้องลดอคติการมองในแง่ดีและการแสดงผิดทางยุทธศาสตร์

เมกะโปรเจกต์มีทั้งสะพาน อุโมงค์ ทางหลวง ทางรถไฟ สนามบิน ท่าเรือ โรงไฟฟ้า เขื่อน โครงการน้ำเสีย เขตเศรษฐกิจพิเศษ โครงการขุดเจาะน้ำมันและแก๊สธรรมชาติ อาคารสาธารณะ ระบบเทคโนโลยีสารสนเทศ โครงการสำรวจอวกาศและระบบอาวุธ อย่างไรก็ดี เมกะโปรเจกต์ที่พบมากที่สุดอยู่ในหมวดหมู่โรงงานไฟฟ้าพลังน้ำ โรงไฟฟ้านิวเคลียร์และโครงการขนส่งมวลชนขนาดใหญ่

เมกะโปรเจกต์ ในประเทศไทย
------------------------

ในประเทศไทย นิยมใช้คำว่า "เมกะโปรเจกต์" เรียกโครงการขนาดใหญ่ของรัฐที่ใช้เงินลงทุนสูงโดยทั่วไป โดยอาจไม่จำเป็นต้องเป็นโครงการที่มีความซับซ้อนในการก่อสร้างหรือดำเนินการก็ได้ โดยทั่วไปเมกะโปรเจกต์มักจะถูกสงสัยว่าเป็นโครงการที่มีการทุจริตสูง เนื่องจากเป็นโครงการขนาดใหญ่ ทำให้ตรวจสอบได้ทั่วถึงยาก และมีงบลงทุนสูง ทำให้มีแรงจูงใจในการทุจริตมากขึ้น

เนื่องจากโครงการขนาดใหญ่เหล่านี้ใช้งบประมาณสูงมาก จึงมักดำเนินการโดยความร่วมมือของกลุ่มบริษัทข้ามชาติขนาดใหญ่ ทั้งนี้เพื่ออาศัยความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านที่แตกต่างกัน และเพื่อกระจายความเสี่ยงในการลงทุน หรือดำเนินการโดยภาครัฐ โดยอาจใช้รูปแบบหุ้นส่วนมหาชน-เอกชน (PPP) หรือระหว่างรัฐบาล (G to G - Government to government) ในรูปแบบต่าง ๆ เช่น การแลกเปลี่ยนสินค้าหรือบริการหรือบาร์เตอร์เทรด (ในกรณีประเทศไทย มักจะเป็นผลิตผลทางการเกษตร) การให้สัมปทาน การให้เอกชนสร้างและโอนเป็นของรัฐภายหลัง (BOT - Build-Operate-Transfer)

ตัวอย่าง "เมกะโปรเจกต์" ในประเทศไทย ได้แก่ ระบบสาธารณูปโภคพื้นฐาน ระบบจราจร ระบบขนส่งมวลชน การบริหารจัดการน้ำ ระบบบริหารการขนส่ง โครงการที่อยู่อาศัยของรัฐ (เช่น บ้านเอื้ออาทร บ้านมั่นคง) หรือ สนามบิน เป็นต้น

### ตัวอย่างโครงการในประเทศไทย

1. โครงการรถไฟฟ้ามหานคร
2. โครงการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
3. โครงการสุวรรณภูมิมหานคร
4. โครงการมักกะสัน คอมเพล็กซ์
5. โครงการรถไฟความเร็วสูง
6. โครงการโครงการสถานีกลางบางซื่อ และโครงการศูนย์คมนาคมพหลโยธิน
7. โครงการรถไฟทางคู่ 1เมตร ทั้งสายใหม่และปรับทางเดี่ยวเป็นทางคู่
8. โครงการเชียงใหม่เวิลด์

อ้างอิง
-------

1. 1 2   Bent Flyvbjerg, Nils Bruzelius, and Werner Rothengatter, 2003. *Megaprojects and Risk: An Anatomy of Ambition* ISBN 0521009464 (Cambridge: Cambridge University Press).
2. ↑  Alan Altshuler and David Luberoff, *Mega-Projects: The Changing Politics of Urban Public Investment* (Washington, DC: Brookings Institution, 2003). ISBN 0815701292
3. ↑  Hugo Priemus and Bent Flyvbjerg. 2007. *Decision-making on mega-projects: cost-benefit analysis, planning and innovation*. Edward Elgar Publishing. 342 pages

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* บทความ **"เมกะโปรเจกต์ : เพื่อราษฎร์ เพื่อรัฐ หรือเพื่อใคร?"** (Megaprojects : The Politics of Public Policy) สาระศาสตร์ #10
**พระแสงของ้าวเจ้าพระยาแสนพลพ่าย** หรือ **พระแสงของ้าวแสนพลพ่าย** เป็นหนึ่งในพระแสง (อาวุธ) ซึ่งเป็นตัวแทนแห่งอำนาจขององค์พระมหากษัตริย์ และทุกคนต่างทราบว่าเมื่อกษัตริย์ได้พระราชทานแก่ใครคนหนึ่ง นั่นย่อมหมายความว่า บุคคลนั้นได้รับพระราชทานอำนาจส่วนหนึ่งในการควบคุมอาณาเขตของเขาด้วยศาสตรา ในฐานะที่เป็นสัญลักษณ์ซึ่งผ่านการพิสูจน์แล้ว

พระแสงของ้าวนี้เป็นอาวุธที่รู้จักกันดี โดยได้มีการนำมาใช้ในยุทธการที่หนองสาหร่าย

"สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงช้างศึกนามเจ้าพระยาไชยานุภาพเข้าหามังกะยอชวาที่ 1 แห่งตองอู ในเพลาทำศึกด้วยการฝ่าดงของเหล่าทหารแห่งอริราชศัตรู เมื่อช้างทรงของทั้งสองพระองค์เผชิญหน้ากัน ผู้นำทัพทั้งสองต่างก็ทรงยืนบนหัวช้างแล้วเซถลาเข้าหากันด้วยพระแสงดาบและพระแสงหอก มีการกล่าวกันว่า ทหารของทั้งสองฝ่ายต่างหยุดต่อสู้เพื่อเฝ้ามองผู้นำสองพระองค์ซึ่งสำแดงเดชด้วยความตื่นเต้น ในที่สุด พระแสงได้ตัดผ่านพระวรกายจากพระอังสา (ไหล่) ถึงพระโสณี (สะโพก) และฝ่ายสยามเป็นผู้มีชัยในวันดังกล่าว ครั้นเมื่อปราศจากผู้นำ ทัพพม่าจึงหยุดการต่อสู้และร่นถอยกลับไปยังเมืองพะโค ส่วนสมเด็จพระนเรศวรมหาราชได้รับการเทิดพระเกียรติเป็นวีรกษัตริย์ไทย และวันที่ทำศึกดังกล่าว (18 มกราคม) ได้มาเป็นวันหยุดประจำชาติที่มีการเฉลิมฉลองในแต่ละปี ในฐานะของวันกองทัพไทย"

ส่วนของ้าวที่ใช้ทำสงครามยุทธหัตถีที่หนองสาหร่าย ก็ได้รับพระราชทานนามเป็นเจ้าพระยา (ซึ่งหมายถึงตำแหน่งสูงสุดของขุนนางสยาม) แสนพลพ่าย (ซึ่งหมายถึงเหล่าศัตรูที่เป็นฝ่ายปราชัยนับพัน)

ของ้าวศึกนี้มีลักษณะพิเศษ โดยเป็นการนำตะขอและใบมีดมาใช้รวมกัน ซึ่งยังมีการใช้งานเฉพาะเมื่อทรงช้างแล้วเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย ในอดีตที่ผ่านมา ผู้ที่นำมาใช้ต้องผ่านการฝึกฝนด้วยวิธีการแบบดั้งเดิมของไทย ในฐานะยุทธวิธีประจำตำแหน่งระดับสูง

"ใบมีดของ้าวนั้นมีความคม และได้รับการพิจารณาว่าสร้างขึ้นมาจากเหล็กกล้า ส่วนด้ามจับทำมาจากโลหะหรือไม้เนื้อแข็ง ที่เคลือบด้วยทองกับไม้สนชั้นดี"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nattikarn J.(n.d) Sword ; Royal weaponry. Retrieved from  เก็บถาวร 2017-06-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2. ↑  Thai National Hero King Naresuan (n.d). In Seetefl. Retrieved March 9, 2016, from
3. ↑  The importance name (2007, 3 June). In Bloggang. Retrieved March 9, 2016, from
4. ↑  Thai ancient weapon (n.d.). In Strikebacktactics. Retrieved March 9, 2016, from
5. ↑  Royal weaponry of Siam (2010, 18 May). In kingdom-Siam. Retrieved 9 March 2016, from
**ไรน่าน อรุณรังษี** อดีตนักการเมืองและนักเขียน, นักแปลชาวไทย นายไรน่านเกิดเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2485 ที่อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง เป็นชาวไทยมุสลิม จบการศึกษาจากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง), ปริญญาโทสาขารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยอาลีการ์มุสลิม ประเทศอินเดีย, ปริญญาเอก สาขาปรัชญาและศาสนา มหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น

นายไรน่าน เข้าสู่แวดวงการเมืองในช่วงของเหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ขณะที่จบการศึกษาปริญญาโท เมื่อได้เดินทางกลับมาสู่ประเทศไทย และร่วมกับเพื่อน ๆ จัดตั้งหนังสือพิมพ์ธงไทย, เพชรไทย และมหาราษฎร์ ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์แนวซ้าย เรียกร้องรัฐธรรมนูญ และขับไล่รัฐบาลในสมัยนั้น ภายหลังเหตุการณ์ได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ร่วมร่างรัฐธรรมนูญฉบับ ปี พ.ศ. 2517

จากนั้นได้ร่วมกับ ดร.บุญสนอง บุณโยทยาน ก่อตั้งพรรคสังคมนิยมแห่งประเทศไทย ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ในจังหวัดพัทลุง เมื่อปี พ.ศ. 2519 ซึ่ง ดร.ไรน่าน ได้รับเลือกตั้ง

หลังเหตุการณ์ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 ได้ย้ายเข้าสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ลงเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2522 ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร เขตหนองจอก, มีนบุรี,  ลาดกระบัง, บางเขน แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง จากนั้นได้เป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ ตะวันใหม่

นายไรน่าน ถือเป็นนักแปลหนังสือ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นหนังสือเกี่ยวกับปรัชญาศาสนาอิสลามหลายต่อหลายเรื่อง อาทิ *รุไบยาตของโอมาร์ คัยยาม* และ *อิสลาม : ศาสนา ปรัชญา และวิทยาศาสตร์* ซึ่งได้รับเลือกเป็น 100 หนังสือดีวิทยาศาสตร์ไทย สาขาสารคดีและความรู้ทั่วไปด้วย รวมถึงเป็นอาจารย์พิเศษในสถาบันการศึกษาหลายแห่งอีกด้วย

จากนั้น ได้รับคัดสรรเป็นสมาชิกวุฒิสภา (ส.ว.) ในปี พ.ศ. 2551 ในภาควิชาชีพ

นายไรน่าน ถึงแก่กรรมเมื่อเวลา 16.30 ของวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ด้วยโรคถุงลมโป่งพอง ที่โรงพยาบาลเลิดสิน กรุงเทพมหานคร สิริอายุได้ 67 ปี

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2524 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
* พ.ศ. 2518 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย (จ.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปริทัศน์หนังสือดีวิทยาศาสตร์ 88 เล่ม. รศ. ดร. ชัยวัฒน์ คุประตกุล และคณะ. สำนักพิมพ์ดับเบิ้ลนายน์, 2545
2. ↑  "ชีวประวัติของศาสตาจารย์ ดร. ไรน่าน อรุณรังษี จากการให้สัมภาษณ์กับนิตยสาร สาส์นอิสลาม". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2012-07-31.
3. ↑  "ถุงลมโป่งพองคร่าสว.ไรน่าน อรุณรังษี". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2012-07-31.
4. ↑  นายไรน่าน อรุณรังษี
5. ↑  "ข้อมูลประวัติของสมาชิกวุฒิสภา". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2012-07-31.
**อึ่งผี** หรือ **อึ่งกรายลายเลอะ** หรือ **อึ่งกรายหมอสมิธ** (อังกฤษ: Smith's litter frog; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Leptobrachium smithi*) สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำชนิดหนึ่ง ในวงศ์อึ่งกราย (Megophryidae)

อาศัยอยู่บริเวณพื้นป่าและบริเวณใกล้ลำธารในป่าดิบแล้งถึงป่าดิบเขา มีลักษณะเด่นคือ ดวงตาด้านบนมีสีแดงหรือส้มเหลืองวาว ตาโปน หัวมีขนาดใหญ่กว่าลำตัว ขาค่อนข้างสั้น ผิวหนังด้านหลังมีลายสีเข้มบนพื้นมีเทา ส่งเสียงร้องดังคล้ายเสียงเป็ดและไม่เกรงกลัวมนุษย์ ทำให้ผู้ที่ได้พบเห็นรู้สึกกลัว จึงเป็นที่มาของชื่อ "อึ่งผี" ส่วนคนท้องถิ่นเรียกชื่อตามเสียงร้องว่า "ย่าก๊าบ" แพร่กระจายพันธุ์ตั้งแต่แนวป่าตะวันตกของประเทศไทยจนถึงแหลมมลายู ตั้งแต่ภาคใต้ของไทยลงไป และพบได้จนถึงเกาะลังกาวี ในประเทศมาเลเซีย 

อึ่งผีถูกพบครั้งแรกของโลกที่ต้นน้ำตกพลู บนเขาช่อง จังหวัดตรัง เมื่อปี ค.ศ. 1999 ถูกตั้งชื่อสามัญและชื่อวิทยาศาสตร์เพื่อเป็นเกียรติแก่ มัลคอล์ม อาเธอร์ สมิธ นักวิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชาวอังกฤษที่เข้ามาศึกษาสัตว์ประเภทนี้ในประเทศไทยและคาบสมุทรมลายู ปัจจุบันอึ่งผีได้ลดปริมาณลงมาก สาเหตุเนื่องจากคนท้องถิ่น นิยมบริโภคลูกอ๊อดที่ขายังไม่งอก เนื่องจากลูกอ๊อดของอึ่งผีมีขนาดใหญ่กว่าลูกอ๊อดทั่วไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. 1 2  Matsui, Masafumi; Jarujin Nabhitabhata; Somsak Panha (1999). "On *Leptobrachium* from Thailand with a description of a new species (Anura: Pelobatidae)" (PDF). *Japanese Journal of Herpetology*. **18** (1): 19–29. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-03. สืบค้นเมื่อ 2016-07-24.
3. ↑  "สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ที่พบในจังหวัดสงขลา". sci.psu. สืบค้นเมื่อ July 24, 2016.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  ["*Leptobrachium smithi* (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-10. สืบค้นเมื่อ 2012-10-28. *Leptobrachium smithi* (อังกฤษ)]
5. ↑  อึ่งผี[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Leptobrachium smithi***

* *Leptobrachium smithi* (อังกฤษ)

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Leptobrachium smithi ที่วิกิสปีชีส์
**พระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งเขาผู่ถัว**, **พระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งทะเลใต้** หรือ **หนานไห่กฺวันยิน** (จีน: 普陀山南海观音立像; พินอิน: *pǔtuó shān nánhǎi guānyīn lìxiàng*) เป็นประติมากรรมแบบจีนรูปพระโพธิสัตว์กวนอิม ซึ่งเป็นจุดหมายตาสำคัญของเขาผู่ถัว เมืองโจวชาน ทางตอนตะวันออกของมณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน ประติมากรรมสูง 33 เมตร และหนัก 70 ตัน ได้รับทุนและก่อสร้างโดยผู้ศรัทธาชาวจีนทั้งในและต่างประเทศ แล้วเสร็จสมบูรณ์และประกอบพิธีสมโภชเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2540 ที่ศาลป่าไผ่ม่วง (ศาลจื่อจู๋หลิน; 紫竹林)

โครงสร้าง
---------

รูปประติมากรรมพระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งเขาผู่ถัวสร้างในท่ายืนบนแท่นดอกบัว ประกอบด้วยองค์พระโพธิสัตว์สูง 18 เมตร ฐานดอกบัว 2 เมตร สร้างด้วยทองสัมฤทธิ์หุ้มด้วยสีทองทั้งองค์ และอาคารฐานรับสองชั้นสูง 13 เมตร รวม 33 เมตร องค์ประติมากรรมโน้มไปข้างหน้าประมาณ 15 องศา หมายถึงการมองเห็นสาวกอย่างใกล้ชิด  ตั้งบนยอดเขาผู่ถัว ซึ่งสามารถมองเห็นได้จากระยะไกล

อาคารชั้นล่างแสดงงานหินสลักและไม้แกะสลัก ชั้นที่สองแสดงรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม 500 องค์ในปางต่าง ๆ

เฉลียงภาพ
---------

* ประติมากรรมพระโพธิสัตว์กวนอิมบนเขาผู่ถัวประติมากรรมพระโพธิสัตว์กวนอิมบนเขาผู่ถัว
* มุมมองระยะไกล ด้านที่หันสู่ทะเลมุมมองระยะไกล ด้านที่หันสู่ทะเล
* กงล้อธรรมจักรบนฝ่ามือรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมแห่งทะเลใต้กงล้อธรรมจักรบนฝ่ามือรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมแห่งทะเลใต้

ดูเพิ่ม
-------

* พระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งเขาซีเฉียว มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน
* พระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งหนานชาน มณฑลไหหลำ ประเทศจีน
* พระโพธิสัตว์กวนอิมพันมือแห่งเหวย์ชาน มณฑลหูหนาน ประเทศจีน

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**พระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งเขาผู่ถัว**

1. ↑  "6 สถานที่แห่ง "เกาะผู่โถวซาน" ที่ผู้นับถือเจ้าแม่กวนอิมควรไปสักครั้ง". *Victory Tale*. 2020-01-08.
2. ↑  "เที่ยวจีน101: ผู่ถัวซาน | 普陀山 | Mount Putuo - Tahuatravel". *tahuatravel.com*.
3. ↑  普陀山南海觀音空中顯聖紀實
4. 1 2  "Mount Putuo, Zhoushan, Zhejiang, China". *www.chinadiscovery.com*.
5. ↑  "Nanhai Guanyin - Putuo Shan, China | China-Travel-Guide.net". *www.china-travel-guide.net*.
**เฟืองแบบบราวน์** คือ การทดลองทางความคิด เกี่ยวกับเครื่องจักรนิรันดร์ ที่เห็นได้ชัดซึ่งตั้งโดย ริชาร์ด ไฟยน์แมน ในการบรรยาย ฟิสิกส์ ณ สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย ในวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1962 เพื่อเป็นการอธิบาย กฎทางเทอร์โมไดนามิกส์

อุปกรณ์ในการทดลองทางความคิดประกอบด้วยเกียร์ซึ่งมี เฟืองหมุนทางเดียว โดยที่มันสั่นภายใต้ การเคลื่อนที่แบบบราวน์ (เป็นที่มาของชื่อดังกล่าว) ใน heat bath แนวคิดคือว่าการเคลื่อนที่ในทิศหนึ่งจะสามารถเป็นไปได้ตามเฟือง แต่การเคลื่อนที่ในทิศตรงกันข้ามจะถูกกันไว้ เกียร์จึงหมุนด้วยแรงเล็ก ๆ ไปเรื่อย ๆ ในทิศหนึ่งโดยปราศจาก heat gradient ใด ๆ นี่เป็นการหักล้าง กฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์ ซึ่งเริ่มไว้ว่า "มันเป็นไปไม่ได้สำหรับเครื่องมือใดที่จะทำงานในวัฏจักรหนึ่งโดยรับความร้อนจากระบบ reservoir เดียวและเกิดงานลัพธ์ขึ้น"

ถึงแม้ว่าในตอนแรก เฟืองแบบบราวน์ดูจะสกัดเอางานที่ใช้ได้จากการเคลื่อนที่แบบบราวน์ ไฟนย์แมนแสดงผ่านรายละเอียดข้อโต้แย้งจำนวนหนึ่งว่า การทำงานของมันจะทำลายตัวเอง และในความเป็นจริงจะไม่สามารถสร้างงานใด ๆ ได้ วิธีการง่าย ๆ ที่ทำให้เห็นภาพว่าเครื่องกลดังกล่าวนั้นใช้ไม่ได้ คือ การระลึกว่าเฟืองหมุนทางเดียวก็เป็นไปตามการเคลื่อนที่แบบบราวน์เช่นกัน อันที่จริงแล้วเฟืองจะมีขนาดเทียบได้กับเกียร์และทำตัวตามการเคลื่อนที่ของของขนาดเดียวกัน ดังนั้นเมื่อใดที่เครื่องกลเฟืองไปข้างหน้า มันก็จะไถลไปด้วยเนื่องจากการเคลื่อนที่แบบบราวน์ของเฟือง อย่างไรก็ตาม แนวคิดนี้นำไปสู่การพัฒนามอเตอร์แบบบราวน์ซึ่งสามารถสร้างงานที่เป็นประโยชน์ได้ แต่ไม่ขัดแย้งกับกฎทางเทอร์โมไดนามิกส์

อ้างอิง
-------

* R. D. Astumian (1997). "Thermodynamics and kinetics of a Brownian motor", Science **276**, p. 917-922.
* C. S. Peskin, G. M. Odell, and G. F. Oster (1993). "Cellular Motions and Thermal Fluctuations: The Brownian Ratchet", Biophysical Journal **65** p. 316-324

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Why is a Brownian motor not a *perpetuum mobile* of the second kind? เก็บถาวร 2003-12-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Coupled Brownian Motors - Can we get work out of unbiased fluctuation? เก็บถาวร 2009-05-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดปิ่นจันทราราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสัมปทวน อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

วัดปิ่นจันทราราม หรือที่รู้จักกันในชื่อ **วัดกกตาล** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517 อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ ได้แก่ หารหลวงพ่อวัว เจดีย์ และโบสถ์ ซึ่งมีความเก่าแก่เป็นอย่างมาก อีกทั้งหน้าวัดยังมีผู้คนนิยมนำอาหารมาเลี้ยงปลากันมากมา

ในสมัยหลวงพ่อพระครูมงคลศิริชัย (สนิท นิพภโย) เป็นเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2500 ท่านได้พัฒนาวัดสร้างสาธารณูปโภค สาธารณูปการ ทั้งบูรณะอุโบสถ สร้างกุฏิสงฆ์ใหม่หลายหลัง สร้างศาลาการเปรียญให้กว้างขวาง รวมทั้งบริจาคสาธารณกุศลช่วยชุมชน จนเป็นที่รู้จักศรัทธาเลื่อมใส เป็นพระที่เปี่ยมด้วยเมตตาธรรม ท่านได้สร้างวัตถุมงคลมากมาย เช่น ธงมหามงคล ที่มีพุทธคุณด้านเมตตามหานิยม ทำมาค้าขายได้ดี เงินทองเข้าร้านร่ำรวย และสร้างเหรียญขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2506 รุ่นแรก ลักษณะแบบใบเสมา มีรูปท่านครึ่งองค์ เนื้อทองแดงรมดำ จำนวน 5,000 เหรียญ โดดเด่นด้านเมตตามหานิยมและคงกระพันชาตรี เป็นต้น

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อเกิด
* พระอาจารย์กอบ
* พระอาจารย์จันทร์
* พระอาจารย์ฟัก
* พระอาจารย์แก้ว
* พระอาจารย์พุฒ พ.ศ. 2476
* พระอาจารย์ย้อย พ.ศ. 2476–2498
* พระครูมงคลสิริชัย พ.ศ. 2499

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกกตาล". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดปิ่นจันทราราม (กกตาล)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "หลวงพ่อสนิท นิพภโย วัดกกตาล จ.นครปฐม". ข่าวสด.
4. ↑  "หลวงพ่อดี สุวัณโณ อดีตเจ้าอาวาสวัดสุวรรณ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดป่าพฤกษ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของแม่น้ำท่าจีน ในตำบลบ้านแหลม อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี

วัดป่าพฤกษ์สร้างในสมัยใดไม่ปรากฎหลักฐานชัดเจน เดิมชื่อว่า **วัดวิหารลายทอง** ครั้นต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2459 จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น
"วัดป่าพฤกษ์" เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อหมู่บ้าน อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าชื่อวัดป่าพฤกษ์นั้นเมื่อท่านขุนพฤกษ์ได้มาบูรณะวัดนี้ จากข้อมูลสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยอยุธยา เพราะสิ่งก่อสร้างอุโบสถจากอดีตถึงปัจจุบันสร้างมาเป็นหลังที่ 3 อย่างไรก็ดีจากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2351 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2510

ภายในวิหารมีพระพุทธรูปเก่าแก่สมัยอยุธยา คือ *องค์หลวงพ่อสีแสง* ปางมารวิชัย และมีรูปหล่อหลวงพ่อเนียม ธัมมโชติ อดีตเจ้าอาวาสวัดน้อย อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี วัดยังมีระฆังสำริดสมัยอยุธยาศิลปะอยุธยา จารึก พุทธศักราช 2240 ระฆังทรงกลม ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 40 เซนติเมตร สูง 72 เซนติเมตร มีห่วงกลมสำหรับแขวน ตกแต่งเป็น รูปเศียรนาค 4 เศียร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าพฤกษ์". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
2. ↑  "วัดป่าพฤกษ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  หนุ่ม-สุทน. ""วัดป่าพฤกษ์" กราบขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ จังหวัดสุพรรณบุรี".
4. ↑  "ระฆังสำริดสมัยอยุธยา ที่พบในจังหวัดสุพรรณบุรี ตอนที่ ๒ (ระฆังจากวัดป่าพฤกษ์)". พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อู่ทอง สุพรรณบุรี.
**วัดป่าพระเจ้า** ตั้งอยู่เลขที่ 121 บ้านป่าพระเจ้า หมู่ที่ 5 ตำบลปลายนา อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 25 ไร่ 3 งาน 87 ตารางวา อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 42 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 หอสวดมนต์ กว้าง 3 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ

ประวัติ
-------

วัดป่าพระเจ้า ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2496 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2532 การบริหารและการปกครอง

หลวงพ่อเถื่อน
-------------

หลวงพ่อเถื่อนวัดป่าพระเจ้า อ.ศรีประจันต์ ท่านเป็นอุปัชฌาย์และอาจารย์ของหลวงพ่อภักวัดโบสถ์ ท่านมาสร้างวัดป่าพระเจ้าและได้สร้างพระพุทธรูปไว้ก่อนจะเกิดภัยแล้งท่านจึงไปสร้างวัดหลวงที่ อ. วิเศษชัยชาญวัดป่าพระเจ้าจึงกลายเป็นวัดร้างจนหลวงพ่อได้มรณภาพลงในประมาณปี 2443–2446 ต่อมาได้มีหลวงพ่อชิตและชาวบ้านเข้ามาบูรณะวัดป่าพระเจ้าชาวบ้านจึงเรียกพระพุทธรูปในวิหารว่าหลวงพ่อเถื่อน

เจ้าอาวาส
---------

มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ

* พระเถื่อน (หลวงพ่อเถื่อน)
* พระพัง
* พระพัว
* พระพาน
* พระซ้อน
* พระสำเร็ง
* พระแม้น
* พระครูนิพัทธ์วุฒิกร
* พระมหาสมัย สมโย (ปัจจุบัน)
**เฟเดรีโก "กีโก" มาเกดา** (อิตาลี: *Federico "Kiko" Macheda*) เป็นนักฟุตบอลชาวอิตาลี ปัจจุบันเขาลงเล่นให้กับ Ankaragücü ในซือเปร์ลีกของประเทศตุรกี

เขาเคยลงเล่นให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในช่วงปี 2008-2014 โดยลงเล่นไป 19 ครั้งยิงได้ 4 ประตู โดยย้ายมาจากสโมสรลาซิโอในอิตาลี เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2007 โดยในเกมที่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดพบกับแอสตันวิลลาเมื่อวันที่ 5 เมษายน2008 ทางเซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสันได้ส่งเขาลงมาเล่นเป็นตัวสำรองแทนนานี่และในที่สุดเขาก็กลายเป็นซูเปอร์ซับเมื่อยิงประตูชัยในนาทีที่ 93 ให้แมนฯยูพลิกเอาชนะแอสตันวิลลาไป 3-2 โดยถือว่าเป็นประตูแรกและนัดแรกของเขาอย่างเป็นทางการ มาเคด้าทำประตูชัยในเกมลีกนัดถัดมากับซันเดอร์แลนด์หลังจากเปลี่ยนตัวลงมาเพียงแค่ 40 วินาที ซึ่งนับเป็นการทำสองประตูจากสองเกมที่ลงเล่นเลยทีเดียว โดยในระหว่างที่ลงเล่นให้กับยูไนเต็ดเขามักจะถูกยืมไปเล่นให้กับทีมอื่นอยู่เสมอเพราะไม่สามารถยึดตำแหน่งตัวจริงในทีมชุดใหญ่และหลังจากเมื่อเขาออกจากทีมยูไนเต็ดแล้วได้ก็พเนจรไปอยู่กับสโมสรต่าง ๆ แต่ก็ไม่ค่อยจะประสบความสำเร็จสักเท่าไหร่เพราะเขามักจะมีอาการบาดเจ็บอีกทั้งพฤติกรรมนอกสนามที่ไม่ค่อยดียกเว้นช่วงที่เขาอยู่กับสโมสรเบอร์มิงแฮมแบบยืมตัวที่เขาทำได้ 10 ประตูจากทั้งหมด 18 นัดและสโมสรโนวาราที่เขาทำได้ 10 ประตูเช่นกันจากทั้งหมด 51 นัด

อ้างอิง
-------



1. 1 2  Hugman, Barry J. บ.ก. (2010). *The PFA Footballers' Who's Who 2010–11*. Edinburgh: Mainstream Publishing. p. 268. ISBN 978-1-84596-601-0.
2. ↑  "Federico Macheda". Panathinaikos F.C. สืบค้นเมื่อ 4 October 2018.
บทความนี้เกี่ยวกับเมืองทั่วไปในประเทศจีน สำหรับเมืองขนาดใหญ่ ดูที่ รายชื่อนครในประเทศจีน

เมื่อกล่าวถึงการแบ่งเขตทางการเมืองของประเทศจีน **เมือง** หรือ **เจิ้น** (จีนตัวย่อ: 镇; จีนตัวเต็ม: 鎮; พินอิน: *zhèn*; เวด-ไจลส์: *chen4*) หรือภาษาอังกฤษใช้คำว่า "town" ซึ่งเป็นการแปลแบบมาตรฐานจากตัวอักษรภาษาจีน ในการจัดประเภทตามรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน "เมือง" เป็นหน่วยการปกครองระดับที่สาม เช่นเดียวกับ "ตำบล" (乡; *xiāng*) และ "แขวง" (街道; *jiēdào*) โดยทั่วไปแล้ว ตำบลจะมีประชากรน้อยกว่าและเป็นพื้นที่ที่ห่างไกลกว่าเมือง

ในทำนองเดียวกันกับหน่วยการปกครองระดับที่สูงกว่า อาณาเขตของเมืองมักจะมีทั้งพื้นที่ที่เป็นตัวเมือง (เมืองเล็ก ๆ ที่มีประชากรจำนวนประมาณ 10,000 คน) และพื้นที่ที่เป็นชนบท อันประกอบไปด้วย "หมู่บ้าน" (村; *cūn*, หรือ 庄; *zhuāng*)

การใช้คำว่า *เจิ้น* ในไต้หวัน
-----------------------------

ดูบทความหลักที่: ตำบล (ไต้หวัน)
ในการแปลเป็นภาษาอังกฤษอย่างเป็นทางการที่นำมาใช้ในสาธารณรัฐจีนนั้น แตกต่างจากของสาธารณรัฐประชาชนจีน โดยทั้งตัวอักษร "鄉" (*xiāng*) และ "鎮" (*zhèn*) จะแปลเป็น "township" ทั้งหมด และใช้คำขยายเพื่อแยกความแตกต่าง โดยเมืองจะแปลเป็น "urban township" และตำบลจะแปลเป็น "rural township"

ภาพ
---

* ตัวเมืองของเมืองหลงก่าง (龙港镇; Lónggǎng Zhèn) เมืองทั่ว ๆ ไปในอำเภอหยางซิน จังหวัดหวงฉือ มณฑลหูเป่ย์ตัวเมืองของเมืองหลงก่าง (龙港镇; *Lónggǎng Zhèn*) เมืองทั่ว ๆ ไปในอำเภอหยางซิน จังหวัดหวงฉือ มณฑลหูเป่ย์
* เมืองเหมาผิง (茅坪镇; Máopíng Zhèn) เมืองศูนย์กลางของอำเภอจื่อกุย จังหวัดอี๋ชาง มณฑลหูเป่ย์เมืองเหมาผิง (茅坪镇; *Máopíng Zhèn*) เมืองศูนย์กลางของอำเภอจื่อกุย จังหวัดอี๋ชาง มณฑลหูเป่ย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Administrative Division". *english.gov.cn*. สืบค้นเมื่อ 2018-03-30.
**มูก**หรือ**เมือก** (อังกฤษ: mucus) ในสัตว์มีกระดูกสันหลัง เป็นสิ่งคัดหลั่งลื่นที่เยื่อเมือกสร้างขึ้นปกคลุม น้ำเมือกตรงแบบผลิตจากเซลล์ที่พบในต่อมมูก เซลล์มูกหลั่งผลิตภัณฑ์ที่มีไกลโคโปรตีนและน้ำสูง น้ำเมือกยังอาจเกิดจากต่อมผสม (mixed gland) ซึ่งมีทั้งเซลล์หลั่งน้ำใสและหลั่งเมือก เมือกเป็นคอลลอยด์หนืดซึ่งมีเอนไซม์ระงับเชื้อ (เช่น ไลโซไซม์) อิมมูโนโกลบูลิน เกลืออนินทรีย์ โปรตีนอย่างแลกโตเฟอร์ริน และไกลโคโปรตีนซึ่งรู้จักกันในชื่อ มิวซิน ซึ่งผลิตโดยเซลล์กลอเบล็ต (goblet cell) ในเยื่อเมือกและต่อมชั้นใต้เยื่อเมือก เมือกนี้ทำหน้าที่ปกป้องเซลล์เนื้อเยื่อบุผิว (บุท่อ) ในระบบทางเดินหายใจ ทางเดินอาหาร ปัสสาวะและเพศ การเห็นและการได้ยินในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ผิวหนังในสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก และเหงือกในปลา การทำหน้าที่หลักของเมือกนี้ คือ ปกป้องต่อสิ่งก่อโรคอย่างเห็ดรา แบคทีเรียและไวรัส ในร่างกายมนุษย์โดยเฉลี่ยผลิตเมือกราวหนึ่งลิตรต่อวัน

ระบบหายใจ
---------

Illustration depicting the movement of mucus in the respiratory tract
ในระบบหายใจของมนุษย์ เมือกเป็นส่วนหนึ่งของสารน้ำเคลือบผิวทางหายใจ (airway surface liquid, ASL) เรียกอีกอย่างว่า สารน้ำเคลือบเยื่อบุ (epithelial lining fluid, ELF) ซึ่งเคลือบอยู่เกือบตลอดทางหายใจ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Singh, PK; Parsek, MR; Greenberg, EP; Welsh, MJ (May 2002). "A component of innate immunity prevents bacterial biofilm development". *Nature*. **417** (6888): 552–5. doi:10.1038/417552a. PMID 12037568.
2. ↑  "What's a Booger?". *KidsHealth*.
**วัดบางคณฑีใน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางคนที อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดบางคณฑีในได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2472 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง สิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ชำรุดทรุดโทรมปรักหักพังลงเป็นส่วนมาก จนแทบจะเป็นวัดร้างในระยะเวลาหนึ่ง ปัจจุบันสภาพของวัดเจริญขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก นับตั้งแต่พระอธิการแต้ม เจ้าอาวาสวัดปรกราษฎร์รังสฤษฏ์ ได้มาช่วยบูรณปฏิสังขรณ์ถาวรวัตถุต่าง ๆ ให้คงอยู่ในสภาพเดิมและก่อสร้างต่อเติมเป็นลำดับมา เพราะท่านเคยอุปสมบทอยู่ที่วัดนี้ อีกทั้งเจ้าอาวาสองค์ต่อมา คือ พระอธิการสิน ก็ได้ดำเนินบูรณะของเก่าที่ชำรุดทรุดโทรมและสร้างใหม่ขึ้น เช่น อุโบสถ กุฏิสงฆ์ หอฉัน หอเรียน ศาลาท่าน้ำ กุดังเก็บศพ สภาพของวัดจึงเจริญ และมีระเบียบเรียบร้อย จนกระทั่งพระสมุห์กวย เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ปรับปรุงและดัดแปลงแก้ไขศาสนสถานให้มีระเบียบทันสมัยยิ่งขึ้น คงสภาพเก่าอยู่เฉพาะอุโบสถและสุสานเท่านั้น

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งภายในประดิษฐานพระประธานปูนปั้น ปางมารวิชัย ของเก่าคู่มากับวัด ขนาดหน้าตักกว้าง 3 เมตร สูง 4 เมตร เจดีย์เก่า ขนาดฐานกว้าง 4.5 เมตร สูง 10 เมตร เป็นเจดีย์ขนาดใหญ่ได้ถูกรื้อถอนไปหมดแล้ว ภายในเจดีย์พบพระพุทธรูปบูชา 9 องค์ มีพระพุทธรูปยืนปางห้ามสมุทร 1 องค์ ปางมารวิชัย 7 องค์ ปางสมาธิ 1 องค์ พร้อมด้วยไหกระเทียม 7 ใบ พระพุทธโบราณเหล่านี้ นำไปประดิษฐานไว้ที่ศาลเจ้าแม่กวนอิม ส่วนศาลเจ้าแม่กวนอิมพันมือ เป็นศาลสร้างใหม่ ภายในประดิษฐานเจ้าแม่กวนอิมพันมือเป็นประธานของศาล ส่วนด้านข้างประดิษฐานพระพุทธรูปโบราณที่ได้จากการรื้อเจดีย์องค์ใหญ่ และพระประธานในอุโบสถเก่า นำมาประดิษฐานไว้ที่ศาลแห่งนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางคนฑีใน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดบางคนทีใน". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**วัดบางปรงธรรมโชติการาม** หรือ **วัดบางปรง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพระ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ในการสร้างวัด จำนวน 26 ไร่ 60 ตารางวา วัดตั้งอยู่ริมคลองบางพระ (อยู่ทางฝั่งทิศตะวันตกของคลอง) ซึ่งจะไหลลงสู่แม่น้ำบางปะกงที่ตั้งอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันออกของวัดประมาณ 2.8 กิโลเมตร

วัดบางปรงตั้งวัดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2450 ตรงกับพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547 อย่างไรก็ตาม จากหลักฐานทางโบราณคดี ทำให้สันนิษฐานได้ว่า วัดบางปรงอาจสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น หลักฐานทางโบราณคดีในวัดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในปัจจุบันได้แก่ อุโบสถ (หลังเก่า) วัดบางปรงได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 119 ตอนพิเศษ 129ง วันที่ 26 ธันวาคม 2545 เรื่อง ขึ้นทะเบียนโบราณสถานและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน (โบราณสถานวัดบางปรง)

อุโบสถ (หลังเก่า) ปัจจุบันเป็นวิหาร หันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือสู่คลองบางพระ มีลักษณะเป็นอาคารทรงไทยก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ มีพาไลโดยรอบ หลังคาอุโบสถเป็นทรงจั่วมุขลดมุงกระเบื้องดินเผาแบบเกล็ดปลา หน้าบันทั้งหน้าและหลังประดับลายเทพนม ล้อมรอบด้วยลายเครือเถา พื้นปิดกระจกสี (สีฟ้าหรือสีน้ำเงินเป็นหลัก) คอสองประดับด้วยปูนปั้นลายใบไม้ ที่ผนังสกัดหน้าด้านนอกทำเป็นซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย มีเสมาทำจากหินทรายสีแดงประดิษฐานอยู่ในซุ้มทรงกูบด้านหน้าซุ้มพระพุทธรูป ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปหลายองค์และรูปปั้นพระสงฆ์ (หลวงพ่อมี หลวงพ่ออุปัชฌาหมวดอยู่ หลวงพ่อเล็ก น้อยใจบุญ และพระวินัยสารเวที) มีพระประธาน คือ *หลวงพ่ออู่ทองศักดิ์สิทธิ์* เป็นพระพุทธรูปแบบศิลปะอู่ทอง เนื้อสำริด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางปรงธรรมโชติการาม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดบางปรง". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดบางปรงธรรมโชติการาม**
**วัดบางนางจีนกลาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขันแตก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดบางนางจีนกลางสร้างในสมัยอยุธยา ไม่ทราบใครเป็นผู้สร้าง แต่มีอายุไม่น้อยกว่า 400 ปี ดังปรากฏหลักฐานที่บันทึกว่า สมเด็จพระมหาจักรพรรดิเคยเสด็จพระราชดำเนินมาพระราชทานผ้าพระกฐิน ทางเดินเสด็จไปวัดอยู่ที่ต้นโพธิ์คู่ข้างวิหารวัดแม่น้ำซึ่งปัจจุบันนี้ได้ตายไปแล้วเหลือแต่ต้นมะขามใหญ่ และยังมีหีบทองลายรดน้ำซึ่งสมเด็จพระมหาจักรพรรดิทรงพระราชทานใส่อัฐิของเจ้าคุณเฒ่า อดีตเจ้าอาวาสของวัดนี้ยังคงปรากฏอยู่ ขณะที่อีกข้อมูลหนึ่ง ระบุว่าวัดสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ผู้สร้างเป็นชาวจีน ซึ่งเป็นทหารที่สมเด็จพระเจ้าตากสินเกณฑ์ให้มารักษาค่ายบางกุ้ง

อุโบสถอาคารรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าก่ออิฐถือปูนหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผามีชายคาปีกนกโดยรอบ ภายในประดิษฐานพระประธานซึ่งเป็นพระเก่าแก่ปั้นด้วยปูน ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 1.75 เมตร สูง 2.07 เมตร งดงามแบบสุโขทัยและพระพุทธรูปองค์เล็ก ๆ อีกหลายองค์ เจดีย์ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้ยี่สิบ ฐานเจดีย์เป็นฐานสิงห์ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ องค์ระฆังขนาดเล็กมีบัวรองรับปากระฆัง ส่วนยอดตั้งแต่ชุดบัวคลุ่มเถาถึงปล้องไฉนชำรุด โบราณวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ ธรรมาสน์ปาฎิโมกข์พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงพระราชทาน 1 ธรรมาสน์ ตู้ไส่พระไตรปิฎกของเก่าสมัยอยุธยา ฝีมือประณีตงดงามมากจำนวนหลายหลัง และหีบทองไส่อัฐิของเจ้าคุณเฒ่า ขนาดเล็กลวดลายงดงามมาก นอกจากนี้ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงปลูกต้นโพธิ์ไว้ 2 ต้นหน้าวัดบางนางจีนกลางในคราวเสด็จมาทอดกฐินด้วย ปัจจุบันเหลือเพียงต้นเดียว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางนางจีนกลาง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดบางนางจีนกลาง". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดบางนางจีนกลาง". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
| Cuboctahedron |
| --- |
| คิวบอกทาฮีดรอน(คลิกที่นี่เพื่อดูรูปแบบการหมุน) |
| รูปแบบ | ทรงตันอาร์คิมิดีสUniform polyhedron |
| องค์ประกอบ | *F* = 14, *E* = 24, *V* = 12 (χ = 2) |
| Faces by sides | 8{3}+6{4} |
| สัญลักษณ์ชเลฟลี | t1{4,3}t0,2{3,3} |
| สัญลักษณ์วีโทฟฟ์ | 2 | 3 43 3 | 2 |
| แผนภาพค็อกซีเตอร์-ดืยน์กิน |  |
| สมมาตร | Oh, [4,3], (\*432)Td, [3,3], (\*332) |
| มุมสองหน้า | 125.26°{\displaystyle \sec ^{-1}\left(-{\sqrt {3}}\right)} |
| อ้างอิง | U07, C19, W11 |
| สมบัติ | Semiregular convex quasiregular |
| คิวบอกทาฮีดรอน colorColored faces | คิวบอกทาฮีดรอน3.4.3.4(Vertex figure) |
| Rhombic dodecahedron(dual polyhedron) | คิวบอกทาฮีดรอน NetNet |

**คิวบอกทาฮีดรอน** (อังกฤษ: cuboctahedron, พหูพจน์: -dra) คือทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่ประกอบด้วยหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 8 หน้า และรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 6 หน้า รวม 14 หน้า โดยหน้าทั้งสองประเภทจะสลับกันทุกทิศทางไม่ว่าจะมองจากมุมใด มี 12 จุดยอด 24 ขอบ คิวบอกทาฮีดรอนเป็นหนึ่งในทรงตันอาร์คิมิดีส (Archimedean solid)

รูปทรงนี้มีชื่อเรียกอื่นอีกคือ *ไจโรไบคิวโพลาสามเหลี่ยม (triangular gyrobicupola)*

พื้นที่ผิวและปริมาตร
--------------------

คิวบอกทาฮีดรอนที่คลี่ออก
พื้นที่ผิว *A* และปริมาตร *V* ของคิวบอกทาฮีดรอน ที่มีความยาวขอบทุกด้านเท่ากับ *a* สามารถคำนวณได้ดังนี้

{\displaystyle A=(6+2{\sqrt {3}})a^{2}\approx 9.46410162a^{2}}
{\displaystyle V={\frac {5}{3}}{\sqrt {2}}a^{3}\approx 2.3570226a^{3}}

พิกัดคาร์ทีเซียน
----------------

พิกัดคาร์ทีเซียนของจุดยอดของคิวบอกทาฮีดรอน สามารถกำหนดพิกัดได้ดังนี้

(±*c*, ±*c*, 0), (±*c*, 0, ±*c*), (0,±*c*,±*c*)
เมื่อ *c* เป็นจำนวนจริงใดๆ ที่ไม่เท่ากับ 0

อ้างอิง
-------


* Williams, Robert (1979). *The Geometrical Foundation of Natural Structure: A Source Book of Design*. Dover Publications, Inc. ISBN 0-486-23729-X. (Section 3-9)

ดูเพิ่ม
-------

* ทรงลูกบาศก์ (cube)
* ทรงสามสิบสองหน้า (icosidodecahedron)
* ทรงแปดหน้า (octahedron)
* รอมบิคิวบอกทาฮีดรอน (rhombicuboctahedron)
* คิวบอกทาฮีดรอนปลายตัด (truncated cuboctahedron)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* The Uniform Polyhedra
* Virtual Reality Polyhedra The Encyclopedia of Polyhedra
**วัดบางนางเพ็ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านระกาศ อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 5 ตารางวา
มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 45 ไร่ 2 งาน 38 ตารางวา เป็นพื้นที่ราบลุ่ม ริมฝั่งคลองบางนางเพ็ง

วัดบางนางเพ็ง เดิมชื่อว่า **วัดดอน** ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2473 ผู้บริจาคที่ดินกลุ่มแรก คือ นางจี่ ภู่ซ้อน, นายแป๊ะ สายทอง, นายเนตร ฉิมวิเชียร, นายเลือน สีเขียว และนายบุตร มาลัยเรือง บริจาคที่ดิน 4 ไร่ 1 งาน ประชาชนในท้องที่ช่วยกันสร้างวัด ให้ชื่อว่า **วัดบางอีเพ็ง** ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดบางนางเพ็ง" โดยมีหลวงพ่อพลีเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมามหาชื้นและโยมกิมเฮี๊ยะ มงคล ได้บริจาคที่ดินเพิ่มอีก 70 ไร่ ก่อตั้งโรงเรียนวัดบางนางเพ็ง ปัจจุบันทางวัดได้บริจาคที่ดินให้กับชาวบ้านที่ถูกไล่ที่มาจากสนามกอล์ฟ จำนวน 42 ไร่ ให้อยู่อาศัย จำนวน 200 ครัวเรือน ชาวบ้านดั้งเดิมที่อาศัยอยู่บริเวณวัดนี้ย้ายถิ่นฐานมาจากที่ต่าง ๆ เช่น ลาดกระบัง บางพลีใหญ่ ตำบลกิ่งแก้ว จังหวัดปทุมธานี ส่วนมากเป็นชาวมอญ วัดนี้จึงเป็นวัดมอญ โดยสังเกตได้จากมีรูปหงส์รอบอุโบสถ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2512

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางนางเพ็ง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดบางนางเพ็ง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-18. สืบค้นเมื่อ 2021-03-01.
3. ↑  "วัดบางนางเพ็ง". หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ.
| Truncated cuboctahedron |
| --- |
| คิวบอกทาฮีดรอนปลายตัด(คลิกที่นี่เพื่อดูรูปแบบการหมุน) |
| รูปแบบ | ทรงตันอาร์คิมิดีสUniform polyhedron |
| องค์ประกอบ | *F* = 26, *E* = 72, *V* = 48 (χ = 2) |
| Faces by sides | 12{4}+8{6}+6{8} |
| สัญลักษณ์ชเลฟลี | t0,1,2{4,3} |
| สัญลักษณ์วีโทฟฟ์ | 2 3 4 | |
| แผนภาพค็อกซีเตอร์-ดืยน์กิน |  |
| สมมาตร | Oh, [4,3], (\*432) |
| มุมสองหน้า |  |
| อ้างอิง | U11, C23, W15 |
| สมบัติ | Semiregular convex zonohedron |
| คิวบอกทาฮีดรอนปลายตัด colorColored faces | คิวบอกทาฮีดรอนปลายตัด4.6.8(Vertex figure) |
| Disdyakis dodecahedron(dual polyhedron) | คิวบอกทาฮีดรอนปลายตัด NetNet |

**คิวบอกทาฮีดรอนปลายตัด** (อังกฤษ: truncated cuboctahedron) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่ประกอบด้วยหน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 12 หน้า หน้ารูปหกเหลี่ยมด้านเท่ามุมเท่า 8 หน้า และหน้ารูปแปดเหลี่ยมด้านเท่ามุมเท่า 6 หน้า รวม 26 หน้า แต่หน้าเรียงตัวโดยไม่มีหน้าชนิดเดียวกันอยู่ติดกัน ทรงนี้มี 48 จุดยอด 72 ขอบ และเป็นทรงตันอาร์คิมิดีส (Archimedean solid)

ชื่ออื่นๆ
---------

รูปทรงนี้ยังมีชื่อเรียกอื่นๆ อีกเช่น

* รอมบิคิวบอกทาฮีดรอนใหญ่ (great rhombicuboctahedron)
* รอมบิทรันเคตคิวบอกทาฮีดรอน (rhombitruncated cuboctahedron)
* ออมนิทรันเคตคิวบอกทาฮีดรอน (omnitruncated cuboctahedron)

สำหรับชื่อ *คิวบอกทาฮีดรอนปลายตัด* ได้การตั้งขึ้นโดย โยฮันน์ เคปเลอร์ (Johannes Kepler) ซึ่งเป็นการเข้าใจผิด เนื่องจากถ้านำเอาคิวบอกทาฮีดรอน (cuboctahedron) มาตัดปลายจริงๆ จะได้ส่วนที่ตัดเป็นหน้ารูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าไม่ใช่จัตุรัส

ส่วนชื่อ *รอมบิคิวบอกทาฮีดรอนใหญ่* อาจจะทำให้สับสนกับอีกรูปทรงหนึ่งที่มีชื่อเดียวกันคือ รอมบิคิวบอกทาฮีดรอนใหญ่เอกรูป (uniform great rhombicuboctahedron) ซึ่งไม่ใช่ทรงหลายหน้าแบบนูน (nonconvex)

พื้นที่ผิวและปริมาตร
--------------------

คิวบอกทาฮีดรอนปลายตัดที่คลี่ออก
พื้นที่ผิว *A* และปริมาตร *V* ของคิวบอกทาฮีดรอนปลายตัด ที่มีความยาวขอบทุกด้านเท่ากับ *a* สามารถคำนวณได้ดังนี้

{\displaystyle A=12(2+{\sqrt {2}}+{\sqrt {3}})a^{2}\approx 61.7551724a^{2}}
{\displaystyle V=(22+14{\sqrt {2}})a^{3}\approx 41.7989899a^{3}}

พิกัดคาร์ทีเซียน
----------------

พิกัดคาร์ทีเซียนของจุดยอดของคิวบอกทาฮีดรอนปลายตัด สามารถกำหนดพิกัดได้ดังนี้

(±1, ±(1+√2) , ±(1+√8))
โดยมีความยาวของขอบทุกด้านเท่ากับ 2 หน่วย

อ้างอิง
-------


* Williams, Robert (1979). *The Geometrical Foundation of Natural Structure: A Source Book of Design*. Dover Publications, Inc. ISBN 0-486-23729-X. (Section 3-9)

ดูเพิ่ม
-------

* ทรงลูกบาศก์ (cube)
* คิวบอกทาฮีดรอน (cuboctahedron)
* ทรงแปดหน้า (octahedron)
* ทรงสามสิบสองหน้าปลายตัด (truncated icosidodecahedron)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เอริก ดับเบิลยู. ไวส์สไตน์, "Great rhombicuboctahedron" จากแมทเวิลด์.
* The Uniform Polyhedra
* Virtual Reality Polyhedra The Encyclopedia of Polyhedra
**วัดบางขันแตก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขันแตก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดบางขันแตกตั้งเป็นวัด เมื่อ พ.ศ. 2200 วัดมีจารึกชื่อของผู้สร้างไว้ คือ ธรรมาสน์หอสวดในวิหารเก่า ธรรมาสน์มีเสาตั้ง มีพื้นนั่ง ที่จั่วเขียนลายรดน้ำงดงามมากกว้างยาวขนาดพระนั่งสวดได้ 3 รูป มีข้อความจารึกไว้ว่า "ธรรมาสน์สวดนี้ประสกทับกับสีกาทองอิน สร้างไว้ในพระพุทธศาสนา.." และมีธรรมาสน์อีกแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่บนศาลาการเปรียญ มีข้อความจารึกไว้ว่า "ธรรมาสน์สีกาทองอินสร้างไว้ในพระพุทธศาสนา ข้าปรารถนาเป็นบุรุษชายทุกชาติไป กว่าจะถึงพระนิพานโน้นเถิด ข้าได้สร้างพระเงิน พระทอง พระทองเหลือง หนังสือเจ็ดคัมภีร์ อัฒจันทร์กฐิน รวมเบ็ดเสร็จเป็นเงินทั้งสิ้น 9 ชั่ง 2 ตำลึง 2 บาท" จารึกดังกล่าวมิได้ระบุศักราช แม้ว่าสีกาทองอิน จะไม่ได้สร้างทั้งหมด แต่ก็บริจาคทรัพย์บูรณะมากที่สุด จึงได้ชื่อว่า **วัดอินประเสริฐ**

สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสด็จมาที่วัดนี้เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 ท่านเปลี่ยนชื่อวัดตามนามตำบลว่า "วัดบางขันแตก" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2412 การเสด็จมาครั้งนี้โปรดให้รวม "วัดหลวงญวณ" ซึ่งเป็นวัดร้างเข้าไว้ในวัดบางขันแตกด้วย

สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ *หลวงพ่อหิน* หรือ *หลวงพ่อศิลา* เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ นาคปรก สมัยลพพบุรี แกะสลักด้วยหินทรายแดง อัญเชิญมาจากสุพรรณบุรี ธรรมาสน์เก่าที่สีกาอินสร้างไว้ธรรมมาสน์หอสวดที่ประสกทับ และสีกาอินสร้างไว้ และกลองใหญ่ขุดจากต้นซุงใหญ่ ขึงด้วยหนังวัวกระทิงจากป่าเมืองกาญจนบุรี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางขันแตก". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดบางขันแตก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "นาคปรกเก่าสี่องค์ ณ วัดบางขันแตก". ไทยรัฐ.
**วัดบางซ้ายใน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเต่าเล่า อำเภอบางซ้าย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 1 งาน ปัจจุบัน พระครูขันติธรรมานุวัตร เป็นเจ้าอาวาส

วัดบางซ้ายในตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2362 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 42 เมตร ยาว 60 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2520 

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่ เป็นภาพเกี่ยวกับพุทธประวัติของพระพุทธเจ้า บานประตูด้านนอกเป็นลายรดน้ำ อุโบสถหลังเก่า ซึ่งบานประตู หน้าต่าง และหน้าบันเป็นไม้สักแกะสลัก ภายในประดิษฐานพระประธานลักษณะแบบพระพุทธชินราช ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 30 เมตร สร้าง พ.ศ. 2492 ปัจจุบันยกระดับอาคารเป็นอาคาร 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นคอนกรีต ชั้นบนเป็นไม้สัก กุฏิสงฆ์ จำนวน 19 หลัง เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ สร้าง พ.ศ. 2518 เป็นอาคารคอนกรีต ศาลาธรรมสังเวช และวิหารหลวงปู่ยวง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางซ้ายใน". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดบางซ้ายใน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดบางตะไนย์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านบางตะไนย์ ตำบลบางคูวัด อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 2 งาน 12 ตารางวา

วัดบางตะไนย์ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2364 โดยชาวมอญที่อพยพมาจากเมืองหงสาวดีร่วมกันก่อสร้างและขนานนามว่า **วัดตะไนย์** คำว่า *ตะไนย์* เพี้ยนมาจากคำว่า *คะไน* ในภาษามอญซึ่งแปลว่า "ข่อย" จึงสอดคล้องกับบริเวณที่ตั้งวัดซึ่งเต็มไปด้วยต้นข่อย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 49 นิ้ว สูง 85 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยประยุกต์ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางประทานพร หน้าตักกว้าง 53 นิ้ว สูง 85 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 วิหาร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 9.90 เมตร ยาว 18.50 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และเจดีย์ทรงมอญ 1 องค์ ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากพระเจดีย์ชเวดากองที่เมืองย่างกุ้ง เป็นเจดีย์ขนาดกลางฉาบปูนทาสีขาวทั้งองค์ มีขนาดความสูงประมาณ 14 เมตร องค์เจดีย์ตั้งอยู่บนฐานแปดเหลี่ยม วัดโดยรอบประมาณ 18.60 เมตร ตัวเจดีย์ตั้งอยู่บนพื้นปูนรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส มีเจดีย์เล็กล้อมทั้ง 4 ด้าน

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการกริต
* พระอธิการคืน อคฺคทีโป
* พระอธิการทองสุข สิริปญฺโญ
* พระครูปราโมทย์สารคุณ
* พระครูปราโมทย์สารคุณ (ปราโมทย์ กิตฺติสาโร)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางตะไนย์" (PDF). เทศบาลนครเมืองบางคูวัด.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "เจดีย์ทรงมอญที่วัดบางตะไนย์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดบางบัว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงอนุสาวรีย์ เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 2 งาน 7 ตารางวา

วัดบางบัวสร้างประมาณ พ.ศ. 2380 โดยมีข้าราชการชั้นพระยาสี่คนเป็นผู้สร้างคือ พระยาศรี พระยาเพ็ชรปราณี พระยาพุคภักดี และพระยาราชหลักเมือง ชาวบ้านเรียกว่า **วัดลาดน้ำเค็ม** ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดบางบัว" หลังจากนั้นได้มีการบูรณะพัฒนาวัดอย่างต่อเนื่อง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2519

อุโบสถกว้าง 14 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2519 มีหลังคามุงกระเบื้องซ้อน 3 ชั้น มีช่อฟ้า ใบระกา ประตูหน้าต่างทรงมงกุฎ ตกแต่งลวดลายเลียนแบบศิลปะอยุธยา เสาย่อมุม มีทางเดินรอบอุโบสถและกำแพงแก้วโดยรอบ ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย หน้าตักกว้าง 49 นิ้ว นอกจากนี้ก็มีพระพุทธรูปสมัยอู่ทองหน้าตักกว้าง 53 นิ้ว พระพุทธชินราชจำลองหน้าตักกว้าง 45 นิ้ว พระปางห้ามญาติ นาคปรก สมัยสุโขทัย รวม 7 องค์ มีกุฏิสงฆ์จำนวน 13 หลัง อาคารเสนาสนะอื่นได้แก่ หอสวดมนต์ โรงเรียนปริยัติธรรม หอระฆัง ศาลาการเปรียญ มณฑป พระพุทธบาทจำลอง และมีศาลาบำเพ็ญกุศล 6 หลังตั้งอยู่รายล้อมอุโบสถและรอบเมรุ

โครงการของวัด เช่น โครงการบวชอุบาสิกาแก้วของวัดพระธรรมกาย โครงการบวชสามเณรภาคฤดูร้อน โครงการถือศีลอุโบสถของทางวัดและบางโอกาสก็มีกิจกรรมธรรมะของนักศึกษามหาวิทยาลัยศรีปทุมเป็นสถาบันการศึกษา

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการแส
* พระอธิการสด
* พระอธิการเทศ
* พระอธิการทอง
* พระอธิการโปร่ง
* พระอธิการแป้น
* พระอธิการเพิ่ม จันทร์บำรุง
* พระครูสังฆรักษ์ลอย โพธิ์รอด
* พระครูวุฒิสารโสภิต
* พระครูปทุมสราภิรักษ์
* พระครูวิธานปริยัติกิจ
* พระครูพิสิฐวิหารการ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-12-25.
2. ↑  "วัดบางบัว แขวงอนุสาวรีย์ เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร". ทัวร์วัดไทย.
**โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ** เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2444 ที่บ้านท่าเสา จ.อุตรดิตถ์ เป็นบุตรของนายสอน-นางขำ เลี้ยงประเสริฐ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ แพ เลี้ยงประเสริฐ ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ และพลอย เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด

เข้ากรุง
--------

โพล้งฝึกมวยจากครูเอม บ้านท่าเสา ซึ่งเป็นลูกศิษย์ในสายของครูเมฆ บ้านท่าเสาที่เป็นครูของพระยาพิชัยดาบหัก เมื่อมีฝีมือจึงตระเวนออกชกมวยตามเวทีต่างๆ จนได้พบกับ หลวงพินิจฯ ข้าราชการศาลเมืองสุพรรณ จึงชักชวนนายโพล้งและนายแพเข้ามาชกมวยในกรุงเทพฯ ต่อมา สองพี่น้องกลับบ้านไปชวนพี่น้องของตนอีก 3 คนเข้ามาชกในกรุงเทพฯด้วยกัน โดยอยู่ในสังกัดของนายนาวาเอก พระชลัมภ์พิสัยเสนีย์ ร.น. ผลงานการชกในกรุงเทพฯของนายโพล้ง เคยชนะนายสร่างจากลพบุรี ชนะ บัว วัดอิ่ม แพ้สุวรรณ นิวาศวัต

กลับบ้าน
--------

หลังจากที่นายแพชกนายเจียร์นักมวยชาวเขมรถึงแกความตายและพ้นจากความผิด ทั้ง 5 พี่น้องจึงกลับอุตรดิตถ์ ตระเวนชกมวยในแถบภาคเหนือ ชกชนะนายสิงห์วัน ประตูเชียงใหม่ ยอดมวยเมืองเชียงใหม่ เสมอกับนายจีนไก่ คณะทวีสิทธิ์ ยอดมวยเมืองลำปางแบบน่าชนะ และด้วยที่ฝีมือเก่งเกินนักมวยรุ่นเดียวกัน ในที่สุดจึงไม่มีใครขึ้นเปรียบมวยด้วยจนต้องเลิกมวยโดยปริยาย

บั้นปลายชีวิต
-------------

เมื่อเลิกมวยแล้ว นายโพล้งยังได้รับเชิญให้ไปชกโชว์ตามที่ต่างๆ เช่น ชกโชว์กับครูชา จุฑาเพชร ครูมวยจากลำปาง เมื่อ พ.ศ. 2488 และได้รับเชิญให้ไปแสดงไหว้ครูมวยไทยในงานพระยาพิชัยดาบหักเป็นประจำ นายโพล้งถึงแก่กรรมเมื่อ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2522 รวมอายุได้ 78 ปี

อ้างอิง
-------


* สมพงษ์ แจ้งเร็ว. *5 ใบเถาแห่งอุตรดิตถ์ ศิษย์ร่วมสำนักพระยาพิชัยดาบหัก. ศิลปวัฒนธรรม. ปีที่ 5 (11)*. [ม.ป.ท.] : [ม.ป.พ.], กันยายน 2527. หน้า 44-53.
ประติมากรรมรูปคิวปิดและไซคี
*ไซคีและอมอร์* หรืออีกชื่อ ไซคีขณะรับจูบแรกจากคิวปิด (*Psyche Receiving Cupid's First Kiss; ค.ศ.* 1798) โดย François Gérard ผีเสื้อเหนือศีรษะของไซคีเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ก่อนการปลุกเร้าทางเพศ
***คิวปิดและไซคี*** (อังกฤษ: Cupid and Psyche) เป็นเรื่องจากนวนิยายละติน *Metamorphoses* หรืออีกชื่อหนึ่งว่า *The Golden Ass* เขียนขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 2 โดย แอพยูเลียส เนื้อหาว่าด้วยการเอาชนะอุปสรรคต่อความรักระหว่าง**ไซคี** (กรีก: Ψυχή, "วิญญาณ" หรือ "ลมหายใจแห่งชีวิต") และคิวปิด (ละติน: *Cupido*, "ความปรารถนา") หรืออมอร์ ("ความรัก", ตรงกับอีรอสของกรีก) และอยู่กินร่วมกันหลังสมรสในที่สุด แม้เรื่องเล่าโดยละเอียดของแอพยูเลียสจะเป็นชิ้นเดียวที่เหลือรอดจากยุคโบราณก็ตาม แต่อีรอสและไซคีปรากฏในศิลปะกรีกตั้งแต่ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล องค์ประกอบทางลัทธิเพลได้ใหม่ของเนื้อเรื่องและการอ้างอิงถึงศาสนามิสเตอรีส์นำไปสู่การตีความอันหลากหลาย และถูกวิเคราะห์ว่าเป็นอุปมานิทัศน์ในรูปของนิทานพื้นบ้าน เทพนิยาย และตำนาน

ตั้งแต่นวนิยายของแอพยูเลียสถูกค้นพบอีกครั้งในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา เรื่องราวของ*คิวปิดและไซคี* ถูกเล่าใหม่ในรูปแบบของกวีนิพนธ์ นาฏกรรม และอุปรากร และยังถูกแสดงในภาพวาด ประติมากรรม และแม้แต่กระดาษปิดฝาผนัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dorothy Johnson, *David to Delacroix: The Rise of Romantic Mythology* 
(University of North Carolina Press, 2011), pp. 81–87.
2. ↑  Lewis, C. S. (1956). *Till We Have Faces: A Myth Retold*. Harcourt Brace Jovanovich. p. 311. ISBN 0156904365.
3. ↑  Stephen Harrison, entry on "Cupid," *The Oxford Encyclopedia of Ancient Greece and Rome* (Oxford University Press, 2010), p. 338.
4. ↑  Hendrik Wagenvoort, "Cupid and Psyche," reprinted in *Pietas: Selected Studies in Roman Religion* (Brill, 1980), pp. 84–92 online.
5. ↑  Harrison, "Cupid and Psyche," in *Oxford Encyclopedia of Ancient Greece and Rome*, p. 339.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**คิวปิดและไซคี**
**โพโทไซโทซิส** (Potocytosis) เป็นการนำสารเข้าสู่เซลล์โดยมีการจับระหว่างสารกับมือจับ (Ligand) เมื่อสารจับกับมือจับแล้วทำให้บบเยื่อหุ้มเซลล์ลลบริเวณนั้นม้วนตัวเป็นวงกลม สารภายในส่วนที่ม้วนตัวนั้นจะมีความเข้มข้นสูงกว่าในไซโทพลาซึม จึงแพร่เข้าสู่ไซโทพลาซึมได้ หรือที่มือจับมีเอนไซม์ย่อยสารที่มาจับให้ได้เป็นผลิตภัณฑ์ แล้วผลิตภัณฑ์นั้นจึงแพร่เข้าสู่ไซโทพลาซึม มือจับมักเป็นสารที่มีมวลโมเลกุลต่ำ เช่น วิตามิน แต่ สารขนาดใหญ่ (เช่น ไขมัน) ก็เป็นมือจับได้

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Widmaier, Eric P. (2008). *Vander's Human Physiology, 11th Ed*. McGraw-Hill. p. 114. ISBN 978-0-07-304962-5. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help)
2. ↑  Mineo, C. (2001). "Potocytosis. Robert Feulgen Lecture". *Histochem Cell Biology*. **116** (2): 109–18. doi:10.1007/s004180100289. PMID 11685539. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help); ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|month=` ถูกละเว้น (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Encyclo.co.uk definition
**อะโลนอินเดอะดาร์ก 2** เป็นเกมภาคต่อของ อะโลนอินเดอะดาร์ก พัฒนาโดยบริษัท Infogrames (ปัจจุบันชื่อ Atari) ซึ่งเป็นเกมชุดที่สองในเกมชุดอะโลนอินเดอะดาร์ก

เนื้อเรื่อง
-----------

เอ็ดเวิร์ด คาร์นบี้ หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์ในคฤหาส์นเดอเซโต้ เขาได้รับสมญา "นักสืบเรื่องเหนือธรรมชาติ" ได้ทราบเรื่องการลักพาตัวของเด็กหญิงเกรซ ซอนเดอร์ ซึ่งหายตัวไปในวันคริตส์มาส ในปี 1924 โดยที่เพื่อนของเอ็ดเวิร์ดชื่อ เท็ด สไตรเกอร์ ได้เดินทางไปยัง Hell's Kitchen ซึ่งเป็นแมนชั่นร้าง ที่ที่ได้ข่าวว่าเกรซถูกลักพาตัวมาที่นี่ แต่เท็ดก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย เอ็ดเวิร์ดซึ่งสงสัยกับการหายตัวไปของเพื่อนจึงออกเดินทางไปยัง Hell's Kitchen เพื่อหาสาเหตุของเรื่องทั้งหมด และได้ค้นพบเรื่องราวของโจรสลัดผีดิบ แจ๊คตาเดียวและเหล่าลูกเรือ

ตัวเกม
------

ตัวเกมนั้นยังคงสืบทอดรูปแบบการเล่นจากเกมภาคแรกมาทั้งหมด โดยในคราวนี้เกมได้ตัดทอนรูปแบบที่น่ากลัวให้ลดลง และเน้นเพิ่มการต่อสู้กับเหล่าโจรสลัดผีดิบซึ่งมีปืนกลทอมป์สันกัน ซึ่งทำให้การต่อสู้ยากขึ้นมาก นอกจากนั้นโลกในเกมนั้นกว้างขึ้นกว่าภาคแรกมาก แต่กลับถูกลดอิสระในการสำรวจลง เพราะการเข้าห้องต่างๆนั้นผู้เล่นต้องไขปริศนาไปตามลำดับถึงจะก้าวหน้าต่อไปได้ นอกจากนั้นเกมภาคนี้ยังให้ผู้เล่นสลับตัวไปเล่นเป็น เกรซ ซอนเดอร์ได้ และเพราะเธอเป็นเด็ก เธอถึงไม่สามารถต่อสู้ได้ แต่ต้องสร้างกับดักในการเอาชนะศัตรู
Alone in the Dark 2 ได้ถูกพอร์ตลงเครื่องเซก้า แซทเทิร์น และ เพลย์สเตชัน ในชื่อ **Alone in the Dark: Jack is Back** และในอเมริกาชื่อ **Alone in the Dark: One-Eyed Jack's Revenge** ส่วนเวอร์ชันญี่ปุ่นของเครื่องเซก้า แซทเทิร์น ใช้ชื่อ **Alone in the Dark 2** ตามเกมต้นฉบับ

ภาคต่อ
------

* อะโลนอินเดอะดาร์ก 3
* Alone in the Dark: The New Nightmare
* Alone in the Dark: Near Death Investigation

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Alone in the Dark 2 - Adventure Classic Gaming ข้อมูลเกม, ภาพหน้าจอ ฯลฯ (อังกฤษ)
* Gamespot (อังกฤษ)
* MobyGames (อังกฤษ)
**รอยประสานหว่างขม่อม** (อังกฤษ: sagittal suture) เป็นข้อต่อเนื้อเยื่อเกี่ยวพันแบบเส้นใยระหว่างกระดูกข้างขม่อม (parietal bone) 2 ชิ้นของกะโหลกศีรษะ เมื่อแรกคลอดกระดูกของกะโหลกศีรษะจะไม่มาบรรจบกันสนิท หากกระดูกชิ้นใดชิ้นหนึ่งของกะโหลกศีรษะเจริญเร็วกว่าปกติทำให้เกิดการปิดของซูเจอร์ก่อนกำหนด (premature closure of the suture) ซึ่งทำให้กะโหลกผิดรูป เช่น หากรอยประสานหว่างขม่อมปิดก่อนกำหนดจะทำให้กะโหลกศีรษะยาว แคบ รูปร่างคล้ายลิ่ม ซึ่งเรียกภาวะนี้ว่า กะโหลกเป็นสันหว่างขม่อม (scaphocephaly)

จุดหลักทางกายวิภาคที่พบบนรอยประสานหว่างขม่อม ได้แก่ เบรกมา (bregma) และส่วนยอดกะโหลก (vertex of the skull) เบรกมาเกิดจากจุดเชื่อมของรอยประสานระหว่างขม่อมและรอยประสานคร่อมขม่อมหน้า (coronal suture) และส่วนยอดกะโหลกเป็นจุดบนสุดของกะโหลกศีรษะ ซึ่งมักจะอยู่ใกล้กับตรงกลางของรอยประสานหว่างขม่อม

อ้างอิง
-------

* "Sagittal suture." Stedman's Medical Dictionary, 27th ed. (2000).
* Moore, Keith L. and T.V.N. Persaud. The Developing Human: Clinically Oriented Embryology, 7th ed. (2003).

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* SUNY Figs *22:03-01*
* กายวิภาคศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียสเตต *skel/behind2*
* *Sagittal+suture* จากเว็บไซต์ *eMedicine Dictionary*
**ก้งเหอ** (จีน: 共和; พินอิน: *Gònghé*; "สันติร่วม") เป็นช่วงเวลาว่างกษัตริย์ในประวัติศาสตร์จีน ตั้งแต่ 841 ถึง 828 ปีก่อนคริสตกาล เกิดขึ้นเมื่อพระเจ้าโจวลี่ (周厲王) ถูกขับออกจากราชสมบัติ และหาผู้สืบราชบัลลังก์ต่อไม่ได้ จึงมีการตั้งผู้สำเร็จราชการขึ้น จนได้พระโอรสของพระองค์ คือ พระเจ้าโจวเซฺวียน (周宣王) มาสืบราชสมบัติต่อ ช่วงเวลานี้จึงสิ้นสุดลง

ความเป็นมา
----------

พระเจ้าโจวลี่ทรงเป็นผู้ปกครองที่ฉ้อฉลและหยาบช้า ทรงขึ้นภาษีและสร้างความเดือดร้อนแก่ปวงประชาเพื่อความสุขส่วนพระองค์ กล่าวกันว่า ทรงห้ามสามัญชนใช้ประโยชน์จากป่าและแม่น้ำสาธารณะ และทรงตรากฎหมายให้อำนาจพระองค์ประหารผู้ใดก็ตามที่กล่าววาจาล่วงเกินพระองค์ การปกครองอันกดขี่ของพระองค์นั้นไม่ช้าก็บีบให้ทหารและชนชั้นรากหญ้าทั่วประเทศลุกฮือขึ้นต่อต้านพระองค์ ที่สุดแล้ว พระองค์ทรงถูกขับไปยังสถานที่หนึ่งซึ่งอยู่ใกล้กับหลินเฝิน (臨汾) ในปัจจุบัน ส่วนพระโอรสของพระองค์นั้นก็ถูกเสนาบดีผู้หนึ่งนำตัวไปซ่อนเร้นเสีย ทำให้ไม่มีผู้จะสืบราชสมบัติต่อ จึงต้องตั้งผู้สำเร็จราชการขึ้น

ซือหม่า เชียน (司馬遷) นักประวัติศาสตร์แห่งราชวงศ์ฮั่น (漢朝) ระบุว่า ช่วงเวลาที่มีการสำเร็จราชการดังกล่าว เรียกว่า "ก้งเหอ" (สันติร่วม) เพราะมีบุคคลสองคนสำเร็จราชการร่วมกัน คือ โจวติ้งกง (周定公) และจ้าวมู่กง (召穆公) แต่เอกสาร *จู๋ชูจี้เหนียน* (竹書紀年) ว่า มีผู้สำเร็จราชการคนเดียว ชื่อว่า เหอ (和) บรรดาศักดิ์ว่า ก้งปั๋ว (共伯)

ปีแรกแห่งช่วงเวลาก้งเหอนั้น ถือกันว่า มีความสำคัญยิ่งนักในหน้าประวัติศาสตร์จีน เพราะซือหม่า เชียน สามารถกำหนดเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์เป็นรายปีได้ไกลที่สุดถึงปีนั้น ส่วนเหตุการณ์ที่ไกลกว่านั้น ทั้งซือหม่า เชียน เอง และนักประวัติศาสตร์รุ่นหลัง ๆ ยังไม่สามารถระบุเวลาที่แม่นยำได้ ทั้งนี้ เพราะซือหม่า เชียน เห็นว่า แหล่งข้อมูลต่าง ๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ไกลกว่าปีดังกล่าวนั้นขัดแย้งกันเองและไม่น่าเชื่อถือ จึงเลือกจะไม่เขียนลงในเอกสารของตน รัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีนสนับสนุนให้มีโครงการลำดับเวลาเซี่ย–ชาง–โจว (Xia–Shang–Zhou Chronology Project) ขึ้นเพื่อกำหนดเวลาสำหรับเหตุการณ์ก่อนปีก้งเหอปีแรกให้ได้ แต่รายงานฉบับร่างของคณะทำงานโครงการดังกล่าว ซึ่งเผยแพร่ใน ค.ศ. 2000 นั้น เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ของนักวิชาการจำนวนมาก

ครั้นพระเจ้าโจวลี่สิ้นพระชนม์ระหว่างเสด็จลี้ภัยในปีที่ 828 ก่อนคริสตกาล ก็ได้ตัวพระโอรสของพระองค์มาเสวยราชย์ต่อเป็นพระเจ้าโจวเซฺวียน

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Sources of Western Zhou History: Inscribed Bronze Vessels* by Edward L. Shaughnessy
2. ↑  Sima Qian. *Records of the Grand Historian*. Vol. 4.