"**ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม**" (ญี่ปุ่น: ALWAYS 三丁目の夕日 ; โรมาจิ: Ōruweizu: San-chōme no Yūhi ; อังกฤษ: Always: Sunset on Third Street) หรือเรียกโดยย่อว่า "**ออลเวย์ส**" (*Always*) คือ ภาพยนตร์ญี่ปุ่นปี พ.ศ. 2548 ที่ดัดแปลงมาจากมังงะของเรียวเฮ ไซงัง เรื่อง *ซังโจเมะโนะยูฮิ* กำกับและประพันธ์บทภาพยนตร์โดย ทะกะชิ ยะมะซะกิ นำแสดงโดย มะกิ โฮะริกิตะ, ฮิเดะตะกะ โยะชิโอะกะ, ชินอิจิ สึสึมิ, โคะยุกิ, ฮิโระโกะ ยะกุชิมะรุ, คะซุกิ โคะชิมิสุ และเค็นตะ ซุงะ เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่นวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ฉายแบบจำกัดโรงในประเทศไทยเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2549 และเข้าฉายในไต้หวันเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2550

เนื้อเรื่องของภาพยนตร์เกี่ยวข้องกับการดำเนินชีวิต ความสัมพันธ์ ความหวัง และความรักของสมาชิกในชุมชนเล็ก ๆ แห่งหนึ่งบนถนนสายที่ 3 โดยมีกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 (ประมาณคริสต์ทศวรรษที่ 1950) เป็นฉากหลัง 

ภาพยนตร์เรื่องนี้ถือได้ว่าประสบความสำเร็จทั้งรายได้และรางวัลที่ได้รับ โดยผลงานที่โดดเด่นที่สุดคือการได้รับรางวัลแจแปนิสอคาเดมี ประจำปี พ.ศ. 2549 12 สาขา จากที่ถูกเสนอชื่อ 14 สาขา เช่น รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยม รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม รางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม และรางวัลนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม เป็นต้น 

ภาคต่อของภาพยนตร์เรื่องนี้มีชื่อว่า *ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม 2* (*Always: Sunset on Third Street 2*) ออกฉายในญี่ปุ่นเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550 โดยมีเนื้อเรื่องต่อเนื่องจากภาคนี้ และยังคงตัวละครเดิมเอาไว้ทั้งหมด ต่อมาในปี พ.ศ. 2555 ภาคที่สามของ Always: Sunset on Third Street 3 ได้เข้าฉายในเดือนมกราคม

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

ฉากถนนในกรุงโตเกียวเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2501 โดยมีพื้นหลังเป็นหอคอยโตเกียวที่อยู่ระหว่างการก่อสร้าง
เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นในชุมชนขนาดเล็กแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่บนถนนสายที่ 3 แห่งเขตยูฮี กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เมื่อปีโชวะที่ 33 (พ.ศ. 2501) ซึ่งเป็นช่วงเวลาของญี่ปุ่นยุคหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ภายใต้การฟื้นฟูทางเศรษฐกิจและเทคโนโลยี และการก่อสร้างหอคอยโตเกียว โดยมีครอบครัวซุซุกิ เจ้าของอู่ซ่อมรถขนาดเล็กชื่อ "ซุซุกิออโต" และนักประพันธ์ รีวโนะซุเกะ จะงะวะ เป็นตัวละครดำเนินเรื่อง 

ครอบครัวซุซุกิประกอบด้วยหัวหน้าครอบครัว **โนะริฟุมิ ซุซุกิ** (ชินิจิ สึสึมิ) เจ้าของอู่ซุซุกิออโต **โทะโมะเอะ ซุซุกิ** (ฮิโระโกะ ยะกุชิมะรุ) ภรรยา และ **อิปเป ซุซุกิ** (คะซุกิ โคะชิมิสุ) ลูกชาย ฝั่งตรงข้ามของอู่ซุซุกิ คือบ้าน และร้านขายของเล่นและขนมสำหรับเด็กของ **รีวโนะซุเกะ จะงะวะ** (ฮิเดะตะกะ โยะชิโอะกะ) นักประพันธ์ "ไส้แห้ง" เจ้าของนิยายเยาวชนชั้นรอง *โชเน็งโบเก็งดัง* (ชมรมหนุ่มน้อยผจญภัย)

วันหนึ่ง ครอบครัวซุซุกิได้รับ **มุสึโกะ โฮะชิโนะ** (มะกิ โฮะริกิตะ) หญิงสาวจากอะโอะโมะริ มาเป็นลูกจ้างในอู่ พร้อมกันนั้น **ฮิโระมิ อิชิซะกิ** (โคะยุกิ) อดีตนางระบำในสถานเริงรมย์ ก็เข้ามาเปิดร้านขายสุราภายในชุมชนแห่งนั้น 

ในวันแรกที่เธอเปิดร้าน ฮิโระมิได้รับมอบหมายให้เลี้ยงดูเด็กชายที่ชื่อ **จุนโนะซุเกะ ฟุรุยุกิ** (เค็นตะ ซุงะ) แทนมารดาที่ทิ้งเขาไป เธอรับจุนโนะซุเกะไว้อย่างไม่เต็มใจ และต้องการจะหาที่อยู่อื่นให้ ในค่ำวันนั้น เธอได้พบกับจะงะวะที่เข้ามาดื่มสุราในร้าน จะงะวะเมาและพูดนำเสนอตัวเองว่าเป็นผู้ที่ทำงานเกี่ยวกับเด็ก ทำให้เธอคิดว่าจะงะวะน่าจะเป็นคนที่สามารถเลี้ยงดูจุนโนะซุเกะได้ เธอจึงอ้อนวอนให้จะงะวะรับเลี้ยงจุนโนะซุเกะ ด้วยเสน่ห์ของเธอ จะงะวะจึงรับจุนโนะซุเกะไปเลี้ยงและอยู่กินกับเขา 

ในช่วงแรก เขาปฏิบัติต่อจุนโนะซุเกะอย่างเย็นชา แต่ต่อมา หลังจากที่พบว่าจุนโนะซุเกะเป็นผู้ที่ชื่นชอบนิยายของเขามาก เขาก็เริ่มมอบความอบอุ่นแก่จุนโนะซุเกะมากขึ้น วันหนึ่ง ด้วยความที่ตนขาดแรงบันดาลใจในการประพันธ์ตอนต่อไป จะงะวะได้ขโมยเนื้อเรื่องที่จุนโนะซุเกะเขียนไว้ด้วยตัวเองไปตีพิมพ์ภายใต้ชื่อของเขา เมื่อจุนโนะซุเกะทราบพฤติกรรมนี้ จะงะวะก็ยอมรับผิด แต่จุนโนะสุเกะก็ไม่ถือโทษ และแสดงความดีใจพร้อมขอบคุณจะงะวะที่ทำให้ผลงานของเขาได้รับการตีพิมพ์ หลังจากนั้น ความผูกพันของทั้งสองก็แนบแน่นยิ่งขึ้น ประกอบกับการที่ฮิโระมิที่คอยมาเยี่ยมเยียน ก็ทำให้จุนโนะซุเกะสัมผัสถึงบรรยากาศครอบครัวที่อบอุ่น

ทางด้านครอบครัวซุซุกิ โนะริฟุมิไม่พอใจมุสึโกะที่ไม่มีความสามารถในการซ่อมรถอย่างที่เธอเขียนไว้ในใบสมัครงาน มุสึโกะก็แสดงความไม่พอใจกับขนาดอู่ของเขาที่เล็กกว่าที่เธอหวังไว้ ด้วยเหตุนี้ ทำให้โนะริฟุมิโมโหมาก แต่หลังจากที่โทะโมะเอะและอิปเปให้เขาอ่านใบสมัครงานอีกครั้ง เขาก็พบว่าเธอซ่อมได้เพียงรถจักรยานเท่านั้น ทำให้เขารู้สึกผิดที่ไม่ตรวจสอบให้ดีและขอโทษมุสึโกะ ทางด้านมุสึโกะก็ให้อภัยและขอโทษที่เธอหวังมากเกินไป จากนั้นมา มุสึโกะก็ค่อย ๆ ปรับตัวและใช้ชีวิตเสมือนสมาชิกครอบครัวซุซุกิคนหนึ่ง 

ขณะเดียวกัน ความสัมพันธ์ระหว่างฮิโระมิกับจะงะวะก็พัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ วันหนึ่ง ฮิโระมิได้เปรยกับจะงะวะว่า เธอควรจะหมั้นกับจะงะวะเพื่อมาช่วยกันเลี้ยงดูจุนโนะซุเกะ เมื่อได้ยินดังนั้น จะงะวะจึงตัดสินใจขอหมั้นกับเธอในคืนวันคริสต์มาสอีฟด้วยกล่องใส่แหวนเปล่า ๆ ฮิโระมิรับหมั้นเขาด้วยความซาบซึ้งใจ แต่แล้ววันถัดมา เธอก็ย้ายออกจากชุมชนแห่งนั้น จะงะวะได้มาทราบข่าวภายหลังว่า เธอต้องกลับไปทำงานเป็นนางระบำอีกครั้ง เพื่อหาเงินมาชดใช้หนี้สินที่เธอก่อเอาไว้ได้ทัน

ต่อมาไม่นาน ได้มีชายนักธุรกิจผู้หนึ่งเดินทางมาหาจะงะวะและอ้างตนว่าเป็นบิดาของจุนโนะซุเกะ เขากล่าวว่าจะขอรับเลี้ยงจุนโนะซุเกะต่อ และจะเลี้ยงดูจนสามารถทำงานในอาณาจักรธุรกิจของเขาได้ จะงะวะยอมรับตามความประสงค์ของเขา และปล่อยให้จุนโนะซุเกะเดินทางกลับไป เพื่อให้มีชีวิตที่ดีกว่า แต่หลังการตัดสินนั้นไม่นาน จะงะวะก็ต้องจมปรักกับความเศร้าที่ต้องเสียทั้งฮิโระมิและจุนโนะซุเกะ และพังข้าวของในบ้านของตัวเอง ทันใดนั้น เขาได้พบจดหมายลาที่จุนโนะซุเกะเขียนขอบคุณตัวเขาโดยบังเอิญ เมื่อเขาอ่านเสร็จ เขาก็ออกวิ่งตามรถของนักธุรกิจผู้นั้นไปด้วยความหวังว่าจะได้พบกับจุนโนะซุเกะอีกครั้ง และแล้วความหวังของเขาก็เป็นจริง เมื่อพบว่าจุนโนะซุเกะเดินกลับมาหาเขา เขาจึงรับจุนโนะซุเกะกลับมาเลี้ยงดูเช่นเดิม พร้อมกับหวังว่าพวกเขาและฮิโระมิจะได้กลับมาใช้ชีวิตร่วมกันอีกครั้งหนึ่ง

ทางด้านครอบครัวซุซุกิ มุสึโกะได้รับตั๋วรถไฟจากครอบครัวซุซุกิเป็นของขวัญวันคริสต์มาส เพื่อให้เธอได้กลับไปเยี่ยมครอบครัวที่อะโอะโมะริ แต่เธอไม่ยอมเดินทางกลับ เพราะน้อยใจและเชื่อว่าที่บ้านไม่มีใครต้องการเธออีก แต่หลังจากที่โทะโมะเอะได้นำจดหมายแสดงความห่วงใยที่แม่ของมุสึโกะส่งให้ครอบครัวซุซุกิ มาให้เธอได้อ่าน เธอจึงตัดสินใจเดินทางกลับไปพบครอบครัวด้วยความสุข 

เรื่องราวทั้งหมดสรุปด้วยภาพของครอบครัวซุซุกิที่กล่าวแสดงความศรัทธาต่อพลังของความหวัง และยืนดูตะวันที่กำลังคล้อยต่ำอยู่เบื้องหลังหอคอยโตเกียวที่สร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว

ตัวละครและนักแสดง
-----------------

ไฟล์:Always-susuki family.jpgครอบครัวซุซุกิ : (จากซ้าย) โทะโมะเอะ ซุซุกิ, อิปเป ซุซุกิ, โนะริฟุมิ ซุซุกิ, มุสึโกะ โฮะชิโนะไฟล์:Always-chagawa-hiromi-junnosuke.jpg (จากซ้าย) ฮิโระมิ อิชิซะกิ, จุนโนะซุเกะ ฟุรุยุกิ, จะงะวะ รีวโนะสุเกะ
### ตัวละครหลัก

* **โนะริฟุมิ ซุซุกิ** หรือ **ซุซุกิออโต** (แสดงโดย ชินอิจิ สึสึมิ) หัวหน้าครอบครัวซุซุกิ และเจ้าของอู่ซ่อมรถขนาดเล็กในชุมชนถนนสายที่ 3 ที่ชื่อ "ซุซุกิออโต" (นอกจากจะเป็นชื่ออู่ เพื่อนบ้านของเขาก็มักจะเรียกเขาในชื่อนี้เช่นกัน) เขามีความใฝ่ฝันที่จะก่อร่างอู่แห่งนี้ให้เป็นบริษัทขนาดใหญ่ สิ่งที่เป็นจุดเด่นของเขาคือนิสัยขี้โมโห
* **โทะโมะเอะ ซุซุกิ** (แสดงโดย ฮิโระโกะ ยะกุชิมะรุ) ภรรยาของโนะริฟุมิ ซุซุกิ เธอเป็นแม่บ้านผู้ใจดี ซึ่งคอยให้ความอบอุ่นแก่ครอบครัวซุซุกิตลอดมา
* **อิปเป ซุซุกิ** (แสดงโดย คะซุกิ โคะชิมิสุ) ลูกชายคนเดียวของโนะริฟุมิ และโทะโมะเอะ ซุซุกิ มีนิสัยซุกซน เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องเรียนของจุนโนะซุเกะ ฟุรุยุกิ
* **มุสึโกะ โฮะชิโนะ** หรือ **โระกุจัง** (แสดงโดย มะกิ โฮะริกิตะ) นักเรียนหญิงคนซื่อจากอะโอะโมะริที่เดินทางมาฝึกงานที่อู่ซุซุกิออโต ในกรุงโตเกียว เธอเดินทางมาพร้อมกับความหวังว่าซุซุกิออโตจะเป็นบริษัทยานยนต์ขนาดใหญ่ แต่ต้องผิดหวังเมื่อพบว่ามันเป็นเพียงอู่ซ่อมรถที่ทั้งเล็กและซอมซ่อ เธอทำงานและอาศัยในอู่ดังกล่าวร่วมกับครอบครัวซุซุกิ โดยสมาชิกในครอบครัวมักจะเรียกชื่อเธอว่า *โระกุ* ซึ่งเป็นอีกคำหนึ่งที่สามารถอ่านได้จากตัวอักษรภาษาญี่ปุ่นที่ใช้เขียนคำว่า *มุสึ* ในชื่อของเธอ
* **จะงะวะ รีวโนะสุเกะ** (แสดงโดย ฮิเดะตะกะ โยะชิโอะกะ) นักประพันธ์ตกยาก ที่เลี้ยงชีพตนเองอยู่ในชุมชนถนนสายที่ 3 ด้วยการเป็นเจ้าของร้านค้าของเล่นและขนมสำหรับเด็กที่รับช่วงต่อจากญาติผู้เสียชีวิตไปแล้ว และแต่งนิยายชั้นรองสำหรับเด็กเรื่อง *โชเน็งโบเก็งดัง* (ชมรมหนุ่มน้อยผจญภัย) กล่าวกันว่าเขาเป็นทายาทของตระกูลร่ำรวย แต่ถูกอัปเปหิออกมาเพราะความใฝ่ฝันที่จะเป็นนักประพันธ์
* **ฮิโระมิ อิชิซะกิ** (แสดงโดย โคะยุกิ) หญิงสาวทรงเสน่ห์ อดีตนางระบำในสถานเริงรมย์ที่ผันตัวมาเปิดร้านสุราในชุมชนถนนสายที่ 3 เธอมาพร้อมกับหนี้สินก้อนใหญ่ที่เกิดจากเงินค่ารักษาพยาบาลของบิดาของเธอ
* **จุนโนะซุเกะ ฟุรุยุกิ** (แสดงโดย เค็นตะ ซุงะ) เด็กชายจากครอบครัวที่แตกแยก ซึ่งถูกส่งมาให้ฮิโระมิรับเลี้ยง แต่ได้รับการส่งต่อให้อยู่ในการอุปถัมภ์ของจะงะวะในเวลาต่อมา บิดาของเขาเป็นนักธุรกิจผู้มั่งคั่งที่มีอาณาจักรธุรกิจของตนเอง ส่วนมารดาของเขาเป็นนางระบำเพื่อนเก่าของฮิโระมิและมีฐานะเป็นเพียงภรรยาน้อย จุนโนะซุเกะมีพรสวรรค์ทางด้านการประพันธ์และชื่นชอบการอ่านหนังสือเป็นพิเศษ โดยหนังสือที่เขาคลั่งไคล้ที่สุดคือนิยาย *ชมรมหนุ่มน้อยผจญภัย* ที่แต่งโดยจะงะวะ
* **ชิโร "อะกุมะ" ทะกุมะ** หรือ **หมอยักษ์** (แสดงโดย โทะโมะกะสุ มิอุระ) นายแพทย์ประจำชุมชนถนนสายที่ 3 ผู้มีความทรงจำอันเจ็บปวดจากสงครามโลกครั้งที่ 2 เด็ก ๆ ในชุมชนมักเรียกเขาว่า "หมอยักษ์" เนื่องจากพวกเขามักจะถูกทะกุมะฉีดยาเวลาที่เจ็บป่วย
* **คิง โอตะ** (แสดงโดย มะซะโกะ โมะไต) แม่ค้าเจ้าของร้านบุหรี่ประจำชุมชนถนนสายที่ 3 มีอุปนิสัยห้าว และคิดจะลองทุกอย่างในชีวิต

### ตัวละครอื่นๆ

นอกจากตัวละครหลักข้างต้นแล้ว ออลเวย์สยังประกอบไปด้วยตัวละครตัวอื่นๆ อีก ได้แก่


|  |  |
| --- | --- |
| * **ซะบุโระ** แสดงโดย มะซะยะ ทะกะฮะชิ
* **ยูอิจิโร** แสดงโดย คะงะ โมะจิมะรุ
* **คะซุโกะ ฟุรุยุกิ** แสดงโดย คะโอะรุ โอะกุนุกิ
* **ชิซุโกะ ฟุจิโอะ** แสดงโดย เค็นจิโระ อิชิมะรุ
* **ยะซุนะริ คะวะบุจิ** แสดงโดย ฟุมิโยะ โคะฮินะตะ
* **ภรรยาของทะกุมะ** แสดงโดย คุนิโกะ อะซะงิ
* **บุตรสาวของทะกุมะ** แสดงโดย ไอรุ ชิเงะโมะโตะ
* **ผู้จัดการสถานเริงรมย์** แสดงโดย โทะรุ มะซุโอะกะ
 | * **นายหน้าอสังหาริมทรัพย์** แสดงโดย ทะกะชิ มะสึโอะ
* **บุรุษไปรษณีย์** แสดงโดย ฮิโระชิ คะมิโดะ และฮิโระชิ คัมเบะ
* **พ่อค้าขายเนื้อ** แสดงโดย แมกี
* **เจ้าของร้านขายจักรยาน** แสดงโดย โยอิจิ นุกุมิสุ
* **พ่อค้าขายน้ำแข็ง** แสดงโดย ปิแอร์ ทะกิ
* **ตำรวจ** แสดงโดย คิซุเกะ อีดะ และโมะโตะซุเกะ อีดะ
* **ช่างไฟฟ้า** แสดงโดย ยุอิจิ คิมุระ

  |

กระบวนการสร้าง
--------------

### แนวความคิด

มังงะเรื่อง *ซังโจเมะโนะยูฮิ* ต้นกำเนิดของออลเวย์ส
ออลเวย์สถูกสร้างขึ้นด้วยงบประมาณ 1.4 พันล้านเยน (ประมาณ 12 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)  โดยมีองค์กรที่ร่วมมือกันผลิต 8 องค์กร ได้แก่ เด็นสึ, นิปปง เทเลวิชัน คอร์โปเรชัน, โรบอต, โชงะกุกัง, โทโฮ, วีเอพี, โยะมิอุริชิมบุง, และวายทีวี โดยในส่วนของโทโฮ ยังทำหน้าที่จัดจำหน่ายด้วย

แนวคิดในการสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้เกิดขึ้นมาจากความต้องการของ ชุจิ อะเบะ ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ ที่มีความคิดจะสร้างภาพยนตร์ที่มีเรื่องราวเกี่ยวข้องกับประเทศญี่ปุ่นช่วงยุคโชวะ โดยได้หยิบยกหนังสือการ์ตูนชุด *ซังโจเมะโนะยูฮิ* ผลงานของเรียวเฮ ไซงัง (วางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2517) ที่เล่าถึงชีวิตของผู้คนในชุมชนเล็ก ๆ แห่งหนึ่งของกรุงโตเกียว มาเป็นพื้นฐานในการดำเนินเรื่อง 
อะเบะได้มอบหมายให้ ทะกะชิ ยะมะซะกิ ผู้กำกับภาพยนตร์ ซึ่งมีประสบการณ์ทางด้านสเปเชียลเอฟเฟคต์และการสร้างภาพเสมือนจริง และเคยร่วมงานกับเขามาแล้วในภาพยนตร์เรื่อง *อัศวินอนาคตเจาะมิติมหัศจรรย์* (Juvenile, พ.ศ. 2543) และ *นักฆ่าทะลุศตวรรษ* (Returner, พ.ศ. 2545) มาทำหน้าที่ผู้กำกับ ผู้ดูแลงานด้านเทคนิคพิเศษ และผู้ประพันธ์บทภาพยนตร์ร่วมกับเรียวตะ โคะซะวะ

### บทภาพยนตร์

ยะมะซะกิได้กล่าวถึงการดัดแปลงเนื้อเรื่องจากหนังสือการ์ตูนให้กลายเป็นบทภาพยนตร์ว่า "...มังงะเรื่องนี้มีทั้งหมด 51 ชุด ซึ่งผมอ่านมันทั้งหมด 2 รอบ จากนั้นค่อยเลือกหยิบเอาเนื้อหาตอนที่ดี ๆ ออกมา ในเรื่อง มันจะมีตัวละครจำนวนหนึ่งที่ปรากฏตัวหลายครั้ง ซึ่งหนึ่งในนั้นผมได้เลือกจะงะวะมาใช้เป็นตัวละครหลัก ที่เป็นเช่นนี้ เพราะไม่มีตัวละครตัวใดเลยที่มีการเปลี่ยนแปลงหรือเติบโตนอกจากจะงะวะ เขาเริ่มต้นด้วยการเป็นคนใจร้ายและหลงตัวเอง แต่เมื่อผ่านเรื่องราวและเหตุการณ์ต่าง ๆ เขาก็กลายเป็นผู้ชายที่สุภาพและเป็นมิตร เพราะฉะนั้นผมจึงคิดว่าเขาเหมาะสมสำหรับการเป็นตัวละครในภาพยนตร์ ส่วนตัวละคร ‘ซุซุกิออโต’ ผมได้วางตำแหน่งเขาเอาไว้ตรงข้ามกับจะงะวะ เพื่อสร้างการปะทะกันระหว่างความเป็นคอบครัว (ของซุซุกิออโต) และความไม่มั่นคงของจะงะวะ"

### การคัดเลือกนักแสดง

การถ่ายทำโดยใช้แบบจำลองรถไฟและหัวรถจักรรุ่นซี 62
ในส่วนของการคัดเลือกนักแสดง เนื่องจากยะมะซะกิต้องการผู้ที่มีกลิ่นไอของความเป็นชาวญี่ปุ่นสมัยโชวะ นักแสดงวัยผู้ใหญ่ที่เขาคัดเลือกมาจึงเป็นนักแสดงที่เคยโด่งดังจากภาพยนตร์ที่ออกฉายในสมัยโชวะจริง ๆ เช่น ฮิโระโกะ ยะกุชิมะรุ (จากเรื่อง *เซเลอร์ซูตแอนด์แมชีนกัน*, พ.ศ. 2524) ฮิเดะตะกะ โยะชิโอะกะ (จากเรื่อง *โทะระซัง*, พ.ศ. 2512 – 2538) หรือ โทะโมะกะสุ มิอุระ (จากเรื่อง *อิสุโนะโอะโดะริโกะ*, พ.ศ. 2517) เป็นต้น ในจำนวนนี้ มีเพียง โคะยุกิ คะโต (หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า โคะยุกิ) ผู้รับบทเป็นฮิโระมิ อิชิซะกิ เท่านั้นที่ไม่ใช่นักแสดงในยุคโชวะ ที่เป็นเช่นนี้เพราะเขาต้องการให้ฮิโระมิเป็นตัวละครที่แตกต่างจากตัวละครตัวอื่น และดูเป็นคนแปลกหน้าสำหรับชาวบ้านบนถนนสายที่ 3 ฉะนั้น เขาจึงเลือกนักแสดงหญิงที่ต่างจากผู้หญิงญี่ปุ่นในยุคโชวะ มีความงามเหมือนนางฟ้า และสามารถดึงดูดความสนใจจากผู้คนได้เพียงเดินผ่าน ซึ่งในที่สุด เขาก็ได้เลือกโคะยุกิมาแสดงในบทนี้

### การถ่ายทำและเทคนิคพิเศษ

ด้านการถ่ายทำ ด้วยเหตุที่เรื่องราวของภาพยนตร์เรื่องนี้เกิดขึ้นในญี่ปุ่นช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1950 ฉากต่าง ๆ จึงต้องถูกสร้างขึ้นมาใหม่ให้สมจริงกับช่วงเวลาดังกล่าว โดยทีมงานได้เลือกใช้โรงถ่ายภาพยนตร์โรงใหญ่ที่สุดของโทโฮ ในการถ่ายทำฉากชุมชนและภายในบ้าน และสนามบินขนาดเล็กในทะเตะบะยะชิ ในการถ่ายทำฉากถนนสายหลัก เมื่อการถ่ายทำเสร็จสิ้น ทางทีมงานจึงได้เพิ่มเติมองค์ประกอบที่ยังขาดหายและตกแต่งภาพอีกครั้งด้วยเทคนิคพิเศษต่าง ๆ เช่น การสร้างภาพคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ของหอคอยโตเกียวที่ยังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างจนกระทั่งสร้างเสร็จ รวมถึงรถยนต์รุ่นเก่าที่แล่นอยู่บนถนน และการใช้แบบจำลองขนาดเล็กของหัวรถจักรรุ่นซี 62 มาใช้เป็นต้นแบบในการสร้างรถไฟที่มุสึโกะโดยสารเข้ามาทำงานในกรุงโตเกียว เป็นต้น ยะมะซะกิได้กล่าวถึงแนวทางในการใช้เทคนิคพิเศษสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ว่า เขาเลือกที่จะใช้เทคนิคเหล่านี้ให้มีความเป็นผู้ใหญ่ โดยไม่พยายามทำให้มันดูฉูดฉาดเกินไป จนมันโดดเด่นกว่าเนื้อเรื่องและตัวละครเหมือนภาพยนตร์ขายเทคนิคพิเศษของฮอลลีวูดหลายๆ เรื่อง

### เพลงประกอบภาพยนตร์


| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Always - Opening Title" | 2:53 |
| 2. | "Desire" | 2:32 |
| 3. | "Brown River Novelist" | 1:30 |
| 4. | "New Tokyo" | 1:21 |
| 5. | "Riyuunosuke and Ziyuosuke" | 2:02 |
| 6. | "Late Riser" | 1:41 |
| 7. | "Boy Venture Group" | 1:07 |
| 8. | "Suzuki's Anger" | 1:43 |
| 9. | "Suzuki's Dream" | 1:42 |
| 10. | "Rice Calais" | 1:20 |
| 11. | "The Television" | 1:24 |
| 12. | "Memory" | 0:59 |
| 13. | "The Refrigerator" | 1:29 |
| 14. | "Boy Venture Group II" | 1:01 |
| 15. | "To Kouenzi" | 1:33 |
| 16. | "The Way Back" | 0:46 |
| 17. | "Christmas Present" | 3:11 |
| 18. | "Ring" | 1:50 |
| 19. | "A Winter's Day" | 1:49 |
| 20. | "New Year's Eve" | 1:26 |
| 21. | "Abrupt Separation" | 1:40 |
| 22. | "Family Bond" | 3:05 |
| 23. | "Always - Sunset On Third Street" | 5:59 |
| ความยาวทั้งหมด: | **44:03** |

ปฏิกิริยาตอบรับ
---------------

### คำวิจารณ์

ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการตอบรับจากนักวิจารณ์ภาพยนตร์ในหลาย ๆ ด้าน โดยแต่ละด้านนั้น ต่างได้รับความเห็นทั้งที่สอดคล้องกันและแตกต่างกัน โดยมีรายละเอียดดังนี้

ด้านโครงเรื่องและแนวการดำเนินเรื่อง มาร์ก สคิลลิง จากเว็บไซต์หนังสือพิมพ์ *เดอะแจแปนไทม์ส* กล่าวว่า "*ออลเวย์ส*ไม่ต่างอะไรจากภาพยนตร์แนวประโลมโลก (melodrama) ทั่วไป แต่ที่ทำให้มันโดดเด่นกว่า คือทุกโครงเรื่องในหนังสามารถเข้ากันได้อย่างกลมกลืน" เช่นเดียวกับ จอช รัลสค์ นักวิจารณ์จากเว็บไซต์ *ออลมูวีฟ์ไกด์ดอตคอม* ที่กล่าวในทำนองเดียวกันว่า "แม้ *ออลเวย์ส*จะมีโครงเรื่องและลักษณะตัวละครที่ไม่ได้แปลกใหม่หรือมีความเฉพาะตัวแต่อย่างใด แต่มันก็เป็นภาพยนตร์แนวประโลมโลกที่มีประสิทธิภาพ" ทางด้านนักวิจารณ์ชาวไทย ธาตรี ช่างเหล็ก ได้เขียนเกี่ยวกับแนวเรื่องของออลเวย์สเอาไว้ในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น *โคราชรายวัน* ว่า "*ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม*...มาพร้อมกับพลอตเรื่องแบบ feel good เต็มที่ เรื่องราวไม่ได้สลับซับซ้อนแถมยังดำเนินเหตุการณ์ไปตามสูตรเหมือนละคร...แต่ในความเรียบง่ายนั้นมันก็ทำให้ผมคาดไม่ถึง...ไม่คิดว่าหนังจะเล่นกับต่อมน้ำตากันซึ่ง ๆ หน้า"

ด้านบรรยากาศของเรื่อง รัสเซลล์ เอดเวิร์ดส์ จากเว็บไซต์ *วาไรอิตีดอตคอม* กล่าวว่า "ออลเวย์สสามารถแสดงบรรยากาศที่เปี่ยมด้วยความหวังและแสดงออกในรูปแบบภาพยนตร์ถวิลหาอดีต (nostalgic) ด้วยตัวมันเอง" ซึ่งในประเด็นของความเป็นภาพยนตร์ nostalgic เว็บไซต์ *บีอาร์เอ็นเอสดอตคอม* ยังกล่าวว่า "สำหรับเนื้อเรื่องแนวถวิลหาอดีตนั้น ภาพยนตร์กระแสหลักจำนวนมากพิสูจน์ให้เห็นว่ามันเป็นแนวเนื้อเรื่องที่สะเทือนอารมณ์ง่ายเกินไป เบาหวิวเกินไป อ่อนเกินไป และคร่ำครึเกินไป แต่สำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ (ออลเวย์ส) ฉันกลับตกอยู่ใต้แนวคิดการมองโลกในแง่ดีอันอ่อนหวานของมัน และมันทำให้ฉันหวนกลับไปหาช่วงเวลาธรรมดา ๆ อีกครั้งหนึ่ง" ส่วน นิโคลัส ดริสโคลล์ จากเว็บไซต์ *โทโฮคิงดอมดอตคอม* ก็กล่าวว่า "โลกที่ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างขึ้นเป็นสิ่งที่น่าดึงดูดใจอย่างมาก มันสามารถเรียกความประทับใจเกี่ยวกับความมหัศจรรย์ของบางสิ่งที่ดูจะธรรมดาในปัจจุบัน อย่างโทรทัศน์และตู้เย็น ให้กลับมาอีกครั้ง"

ด้านการถ่ายทำ เอดเวิร์ดส์กล่าวว่า "การถ่ายทำของภาพยนตร์เรื่องนี้มีคุณภาพสูง และสามารถส่งเสริมความสมบูรณ์ให้กับ...กระบวนการออกแบบด้านภาพ (production design) ได้" นอกจากนั้นเขายังกล่าวถึงงานด้านภาพของภาพยนตร์เรื่องนี้ว่า เป็นภาพที่มีระดับความคมชัดอันน่าประทับใจ จนทำให้ฉากถนนในกรุงโตเกียวเมื่อปี พ.ศ. 2501 กลับมามีชีวิตใหม่ใหม่ได้อย่างสวยงาม

ด้านนักแสดงและการแสดง สคิลลิงกล่าวว่า "นักแสดงเด็กชายทั้งสอง (คะซุกิ โคะชิมิสุ และเค็นตะ ซุงะ) สามารถแสดงได้อย่างเป็นธรรมชาติและมีเสน่ห์ ส่วนการแสดงของผู้ใหญ่ก็มีทั้งความตลกและจริงจังไม่ต่างจากการแสดงที่พบได้ในละครโทรทัศน์" ส่วน ดริสโคลล์มีความคิดว่า "แม้ตัวละครในภาพยนตร์เรื่องนี้จะแสดงออกอย่างเกินจริง และมักจะมีปฏิกิริยาต่อสิ่งต่าง ๆ แบบตัวการ์ตูน แต่ลักษณะพิเศษบางอย่างของตัวละครเหล่านี้ก็สามารถดึงดูดความสนใจจากผู้ชมจนเป็นที่จดจำและชวนให้นึกถึง"

ในส่วนของการใช้เทคนิคพิเศษ ที่ถือเป็นองค์ประกอบสำคัญอันโดดเด่นของออลเวย์สนั้น รัลสค์กล่าวถึงประเด็นนี้ว่า "ภาพยนตร์เรื่องนี้เปี่ยมด้วยความมหัศจรรย์ทางเทคโนโลยี ที่สามารถนำมาใช้สร้างภาพกรุงโตเกียวยุคหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้อย่างซับซ้อนและน่าชื่นชม" ทางด้านเอดเวิร์ดส์ก็กล่าวในทำนองเดียวกันว่า "การใช้ซีจีไอที่เชื่อมโยงผสมผสานเข้ากับการแสดงสดและฟุตเตจสำคัญ ๆ ในออลเวย์ส ได้นำภาพกรุงโตเกียวในอดีตกลับมาอย่างยิ่งใหญ่พอสมควร" ส่วนดริสโคลล์ได้ชี้ให้เห็นถึงข้อบกพร่องของการใช้เทคนิคพิเศษในออลเวย์สว่า "บางครั้ง (ซีจีไอที่ใช้) ก็สามารถจับสังเกตได้ง่าย เช่นในฉากสถานีรถไฟ จะเห็นได้ชัดว่าฝูงชนที่อยู่ในฉากนั้นส่วนหนึ่งไม่ใช่คนจริง เพราะพวกเขาเคลื่อนไหวแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ ส่วนการเปลี่ยนผ่านพื้นหลังและฉากบางฉากก็ยังไม่น่าเชื่อถือนัก...เป็นที่ชัดเจนว่าซีจีไอของออลเวย์สไม่ได้ดีเท่าภาพยนตร์เทคนิคพิเศษของฮอลลีวูด แต่ก็ยอมรับว่าเป็นการใช้เทคนิคพิเศษที่แข็งแกร่งและมีประสิทธิภาพ"

ด้านความสามารถในการกำกับของทะกะชิ ยะมะซะกิ รัลสค์กล่าวว่า "การใช้กรรมวิธีที่แปลกประหลาดของเขาในฉากบางฉาก ทำให้นึกถึงผลงานของ ชอง-ปิแอร์ เชอเน ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวฝรั่งเศส แต่ถึงแม้ว่ายะมะซะกิจะไม่ได้ริเรื่มสิ่งใหม่ ๆ ในภาพยนตร์ได้เท่าเชอเน และผลงานของเขาก็ยังปรากฏช่องโหว่อยู่ในบางจุด แต่ภาพยนตร์ของเขาก็ยังคงทำหน้าที่ได้ถึงระดับของสารัตถะ" ส่วนวิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา ได้กล่าวไว้ในเว็บไซต์ *โอเพ่นออนไลน์* ว่า "เขา (ยะมะซะกิ) ...เล่าเรื่องราวที่เต็มไปด้วยการเร้าอารมณ์ ซึ่งสุ่มเสี่ยงต่อการให้ความรู้สึกซ้ำซาก น่าเบื่อ แบบหนังสูตร ๆ เรียกน้ำตาที่คนดูรู้ทัน...ได้นุ่มนวล ค่อยๆ ปล่อยให้เรื่องเล่าเร้าอารมณ์ ซึมซับเข้าไปในใจคนดู จนเราอดหลั่งน้ำตา (ทั้งๆ ที่รู้ว่าจงใจบีบคั้น) อย่างไม่ต้องอาย"

ส่วนดนตรีประกอบภาพยนตร์ ที่สร้างโดยนะโอะกิ ซะโตะ นั้น ดริสโคลล์กล่าวว่า "เป็นดนตรีที่มีความหลากหลาย แตกต่างกันไปตามตัวละครแต่ละตัว...ส่วนเพลงประกอบหลักในภาพยนตร์ที่ใช้เสียงของเปียโนและเครื่องดนตรีแนวสตริง ผสมผสานกับดนตรีออร์เคสตรา ก็ส่งผลถึงอารมณ์อันอ่อนไหวได้อย่างมีประสิทธิภาพ ภาพยนตร์เรื่องนี้มีการใช้เพลงประกอบอย่างสม่ำเสมอ...โดยดนตรีที่ใช้มีหน้าที่ปลุกเร้าอารมณ์ผู้ชมอย่างเห็นได้ชัด แต่นั่นอาจสร้างความรำคาญให้แก่บางคนได้"

นอกจากนั้น ในระดับองค์รวมของภาพยนตร์เรื่องนี้ รัลสค์และเอดเวิร์ดส์ ต่างเห็นพ้องกันกว่า ออลเวย์สมีความคล้ายคลึงกับภาพยนตร์ของยะซุจิโร โอะสุ (พ.ศ. 2446 – 2506) ผู้กำกับภาพยนตร์ที่ทรงอิทธิพลคนหนึ่งของญี่ปุ่น โดยรัลสค์กล่าวว่า "เนื้อเรื่องของมุสึโกะ สาวบ้านนอกผู้เดินทางมาแสวงโชคในเมือง และมีปัญหากับครอบครัวซุซุกิในช่วงแรกนั้น ทำให้เราได้สัมผัสถึงสภาพแวดล้อมทางสังคมในภาพยนตร์ของโอะสุ" ส่วนเอดเวิร์ดกล่าวว่า "การอ้างอิงถึงวัฒนธรรมและการแสดงที่เต็มไปด้วยความตลก (ของออลเวย์ส) ทำให้นึกถึงภาพยนตร์เรื่อง *กู๊ดมอร์นิง* (พ.ศ. 2502) ของโอะสุ และ *คาร์เมนคัมส์โฮม* (พ.ศ. 2494) ของเคซุเกะ คิโนะชิเตะ"

### การเข้าฉายและรายได้

ออลเวย์สเข้าฉายในประเทศญี่ปุ่นครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน 2548 ด้วยจำนวนโรงฉาย 271 โรง โดยสามารถเปิดตัวบนบอกซ์ออฟฟิซของญี่ปุ่น ด้วยอันดับที่ 2 รองจากเรื่อง *The Brothers Grimm* พร้อมกับรายได้ 1,844,651 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 218 ล้านเยน ต่อมา สามารถทำรายได้ขึ้นสู่อันดับที่ 1 เป็นเวลาสองสัปดาห์ติดต่อกัน (12 - 20 พ.ย. 2548) รายได้รวมทั้งหมดของออลเวย์สอยู่ที่ 19,504,733 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 2.5 พันล้านเยน ด้วยยอดจำหน่ายตั๋วมากกว่า 2 ล้านใบในญี่ปุ่น

ในส่วนของต่างประเทศ ออลเวย์สเข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2549 แบบจำกัดโรงฉาย ที่โรงภาพยนตร์เครือเอเพ็กซ์ (ลิโดและสยาม) และเฮาส์ และเข้าฉายในไต้หวัน เมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2550 ด้วยจำนวนโรงฉาย 5 โรง โดยสามารถทำรายได้ติดอันดับที่ 7 บนบอกซ์ออฟฟิซของไต้หวัน ด้วยรายได้สัปดาห์แรก 22,814 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 7.5 แสนดอลลาร์ไต้หวันใหม่

นอกจากนั้น ออลเวย์สยังได้รับเชิญให้ไปฉายตามเทศกาลภาพยนตร์ต่าง ๆ เช่น เทศกาลภาพยนตร์ญี่ปุ่น ครั้งที่ 10 ประจำปี พ.ศ. 2549 (เครือรัฐออสเตรเลีย, ซึ่งออลเวย์สได้รับเกียรติให้เป็นภาพยนตร์ฉายเปิดเทศกาลนี้)  เทศกาลภาพยนตร์เอเชียซานดิเอโก ครั้งที่ 7 ประจำปี พ.ศ. 2549 เทศกาลภาพยนตร์ "แจแปนิสเคอร์เรนต์สนิวซิเนมา" เทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์ก ประจำปี พ.ศ. 2549 เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติฮาวาย เทศกาลภาพยนตร์นิวพอร์ตบีช ประจำปี พ.ศ. 2550 (สหรัฐอเมริกา) และเทศกาลภาพยนตร์แฟนเทเชีย ประจำปี พ.ศ. 2550 (ประเทศแคนาดา)  เป็นต้น 

#### ตารางแสดงอันดับบนบอกซ์ออฟฟิซญี่ปุ่น

| สัปดาห์ที่ | ช่วงเวลา (พ.ศ. 2548) | อันดับในบอกซ์ออฟฟิซ | รายได้ประจำสัปดาห์ (ดอลลาร์สหรัฐ) | รายได้รวม (ดอลลาร์สหรัฐ) | จำนวนโรงฉาย (โรง) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 5 - 6 พ.ย. | 2 | 1,844,651 | 1,844,651 | 271 |
| 2 | 12 - 13 พ.ย. | *1* | 1,849,722 | 5,687,377 | 270 |
| 3 | 19 - 20 พ.ย. | *1* | 1,658,983 | 9,430,658 | 270 |
| 4 | 26 - 27 พ.ย. | 2 | 1,421,332 | 13,371,003 | 269 |
| 5 | 3 - 4 ธ.ค. | 3 | 1,295,541 | 16,115,234 | 270 |
| 6 | 10 - 11 ธ.ค. | 6 | 851,578 | 18,288,261 | 254 |
| 7 | 17 - 18 ธ.ค. | 8 | 275,811 | 19,504,733 | 182 |

#### ตารางแสดงอันดับบนบอกซ์ออฟฟิซไต้หวัน

| สัปดาห์ที่ | ช่วงเวลา (พ.ศ. 2550) | อันดับในบอกซ์ออฟฟิซ | รายได้ประจำสัปดาห์ (ดอลลาร์สหรัฐ) | รายได้รวม (ดอลลาร์สหรัฐ) | จำนวนโรงฉาย (โรง) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 24 - 25 มี.ค. | 7 | 22,814 | 22,814 | 5 |
| 2 | 31 มี.ค. - 1 เม.ย. | 8 | 15,032 | 60,882 | 5 |
| 3 | 7 - 8 เม.ย. | 11 | 6,365 | 81,348 | 3 |
| 4 | 14 - 15 เม.ย. | 15 | 2,866 | 88,297 | 3 |
| 5 | 22 - 22 เม.ย. | 22 | 2,209 | 92,201 | 3 |
| 6 | 28 - 29 เม.ย. | 25 | 1,093 | 95,217 | 2 |
| 7 | 5 - 6 พ.ค. | 17 | 1,195 | 97,301 | 1 |

### รางวัลที่ได้รับ

ออลเวย์สได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ดีเด่นสาขาต่าง ๆ จาก 8 รายการด้วยกัน โดยแบ่งเป็นรายการภายในญี่ปุ่น 7 รายการ และรายการระดับนานาชาติ 1 รายการ โดยรายการภายในประเทศที่ประสบความสำเร็จที่สุด คือ รางวัลแจแปนิส อคาเดมี ประจำปี พ.ศ. 2548 ที่ได้รับการเสนอชื่อ 14 สาขา และได้รับรางวัลทั้งสิ้น 12 สาขา ส่วนสาขาที่ประสบความสำเร็จที่สุด คือ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม (ฮิโระโกะ ยะกุชิมะรุ) ที่ได้รับรางวัลจากรายการต่าง ๆ ทั้งสิ้น 6 รางวัลด้วยกัน

ส่วนรางวัลระดับนานาชาติที่ได้รับ คือ รางวัลฟิล์มพรีเซนเต็ด จากเทศกาลภาพยนตร์นิวพอร์ตบีช ประจำปี พ.ศ. 2550 และรางวัลออเดียนซ์อวอร์ด จากเทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์ก

นอกจากนั้น ในประเทศไทย ออลเวย์สยังได้รับการเสนอชื่อจากสมาชิกเว็บไซต์พันทิปดอตคอม โต๊ะเฉลิมไทย ให้เข้าชิงรางวัลเฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 4 เมื่อปี พ.ศ. 2550 4 สาขาด้วยกัน โดยสาขาที่ชนะรางวัล คือ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมประเภทภาพยนตร์ฉายแบบจำกัดโรง 

#### ตารางแสดงผลรางวัลที่ได้รับการเสนอชื่อ

| รางวัล | สาขารางวัล | ผู้ได้รับการเสนอชื่อ | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| งานประกาศรางวัลแจแปนนิสอคาเดมี (พ.ศ. 2549) |
| รางวัลแจแปนนิสอคาเดมี | ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | *ได้รับรางวัล* |
| ผู้กำกับยอดเยี่ยม | ทะกะชิ ยะมะซะกิ |
| นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม | ฮิเดะตะกะ โยะชิโอะกะ |
| นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม | โคะยุกิ | ได้รับการเสนอชื่อ |
| นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | ชินอิจิ สึสึมิ | *ได้รับรางวัล* |
| นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม | ฮิโระโกะ ยะกุชิมะรุ |
| บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | ทะกะชิ ยะมะซะกิ และเรียวตะ โคะซะวะ |
| กำกับภาพยอดเยี่ยม | โคะโสะ ชิมะซะกิ |
| ลำดับภาพยอดเยี่ยม | ริวจิ มิยะจิมะ |
| กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม | อันริ โจโจะ |
| ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม | นะโอะกิ ซะโตะ |
| กำกับเสียงยอดเยี่ยม | ฮิโตะชิ สึรุมะกิ |
| กำกับแสงยอดเยี่ยม | เค็นอิจิ มิซุโนะ |
| นักแสดงดาวรุ่งแห่งปี | มะกิ โฮะริกิตะ | ได้รับการเสนอชื่อ |
| งานประกาศรางวัลบลูริบบอน (พ.ศ. 2549) |
| รางวัลบลูริบบอน | นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม | ฮิโระโกะ ยะกุชิมะรุ | *ได้รับรางวัล* |
| งานประกาศรางวัลภาพยนตร์โฮะจิ (พ.ศ. 2548) |
| รางวัลภาพยนตร์โฮะจิ | ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | ทะกะชิ ยะมะซะกิ | *ได้รับรางวัล* |
| นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | ชินอิจิ สึสึมิ |
| นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม | ฮิโระโกะ ยะกุชิมะรุ |
| งานประกาศรางวัลคิเนะมะจุมโปะ (พ.ศ. 2549) |
| รางวัลคิเนะมะจุมโปะ | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | ชินอิจิ สึสึมิ | *ได้รับรางวัล* |
| นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม | ฮิโระโกะ ยะกุชิมะรุ |
| รางวัลรีดเดอร์สชอยซ์ | ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม | ทะกะชิ ยะมะซะกิ |
| ไมนิจิฟิล์มคอนเคอร์ส (พ.ศ. 2549) |
| รางวัลไมนิจิฟิล์มคอนเคอร์ส | กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม | อันริ โจโจะ | *ได้รับรางวัล* |
| กำกับภาพยอดเยี่ยม | โคะโสะ ชิมะซะกิ |
| รางวัลด้านเทคนิค | ทีมงานวิชวลเอฟเฟคต์ |
| รางวัลรีดเดอร์สชอยซ์ | ภาพยนตร์ญี่ปุ่นยอดเยี่ยม |
| งานประกาศรางวัลภาพยนตร์นิกกังสปอร์ต (พ.ศ. 2548) |
| รางวัลอิชิฮะระ ยุจิโระ | *ได้รับรางวัล* |
| รางวัลภาพยนตร์นิกกังสปอร์ต | นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม | ชินอิจิ สึสึมิ |
| นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม | ฮิโระโกะ ยะกุชิมะรุ |
| เทศกาลภาพยตร์โยะโกะฮะมะ (พ.ศ. 2548) |
| รางวัลเฟสติวัลไพรซ์ | นักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม | มะกิ โฮะริกิตะ | *ได้รับรางวัล* |
| นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม | ฮิโระโกะ ยะกุชิมะรุ |
| เทคนิคยอดเยี่ยม | ทะกะชิ ยะมะซะกิ |
| เทศกาลภาพยนตร์นิวพอร์ตบีช (พ.ศ. 2550) |
| รางวัลฟิล์มพรีเซนเต็ด | *ได้รับรางวัล* |
| เทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์ก |
| รางวัลออเดียนซ์อวอร์ด | *ได้รับรางวัล* |
| เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 4 (พ.ศ. 2550) |
| รางวัลเฉลิมไทยอวอร์ด | บทภาพยนตร์ต่างประเทศแห่งปี | ได้รับการเสนอชื่อ |
| ภาพยนตร์ยอดเยี่ยมประเภทภาพยนตร์ฉายแบบจำกัดโรง | *ได้รับรางวัล* |
| งานภาพในภาพยนตร์แห่งปี | ได้รับการเสนอชื่อ |
| งานศิลป์ในภาพยนตร์แห่งปี |

ดีวีดีบ๊อกซ์เซ็ต
----------------

กล่องดีวีดีบ๊อกซ์เซ็ตของภาพยนตร์ *ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม*
ชุดสินค้าดีวีดีแบบบ๊อกซ์เซ็ตของ*ออลเวย์ส* วางจำหน่ายในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2549 ภายในประกอบด้วย

* **ดีวีดีภาพยนตร์ *ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม*** บันทึกด้วยระบบเอ็นทีเอสซี (เรเจียน 2) มาตรฐาน อัตราส่วนภาพ 2.35:1 บันทึกเสียงด้วยระบบแจแปนิสดอลบีดิจิตอล 2.0, 5.1 เซอร์ราวนด์ และ 5.1 ดีทีเอส
* **ดีวีดีพิเศษ** ภายในบรรจุสารคดีการสร้างภาพยนตร์*ออลเวยส์* ฉากพิเศษในภาพยนตร์ รวมถึงการใช้คอมพิวเตอร์กราฟิกในภาพยนตร์ และภาพยนตร์บันทึกการสร้างหอคอยโตเกียวที่มีผู้บันทึกเอาไว้เมื่อคริสต์ทศวรรษที่ 1950
* **สมุดรวมภาพเบื้องหลังการถ่ายทำ** ภายในมีทั้งหมด 129 หน้า บรรจุภาพการสร้าง*ออลเวย์ส* การใช้คอมพิวเตอร์กราฟิก ข้อมูลของกรุงโตเกียวในคริสต์ทศวรรษที่ 1950 ที่นำมาใช้ในการสร้างภาพยนตร์ รวมถึงนวนิยายวิทยาศาสตร์ที่ตัวละครจุนโนะซุเกะประพันธ์ไว้ในภาพยนตร์ เป็นต้น
* **ซีดีรอมมัลติมีเดีย** บันทึกด้วยระบบแฟลชและเอชทีเอ็มแอล ภายในบรรจุรายละเอียดเบื้องหลังของนักแสดงและผู้กำกับภาพยนตร์ และไฟล์เพลงประกอบภาพยนตร์แบบเอ็มพี 3
* **กล้องสามมิติขนาดเล็ก** ใช้สำหรับชมภาพสามมิติที่แถมมาให้ในกล่อง
* **โปสการ์ด** บรรจุภาพตัวละครในภาพยนตร์ เช่น ภาพครอบครัวซุซุกิ ริวโนะซุเกะ จะงะวะ และฮิโระมิ อิชิซะกิ เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
* เรียวเฮ ไซงัง
* ยุคโชวะ
* หอคอยโตเกียว

อ้างอิง
-------

  

1. ↑  Always: Sunset on Third Street - เรื่องย่อ. *www.siamzone.com*. เรียกข้อมูล 24 กุมภาพันธ์ 2551
2. 1 2 3  วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา. ALWAYS SUNSET ON THIRD STREET ถวิลหาสายัณห์. *www.onopen.com*. เรียกข้อมูล 9 เมษายน 2551
3. ↑  Always: Sunset on Third Street. *www.tohokingdom.com*. เรียกข้อมูล 9 เมษายน 2551 (อังกฤษ)
4. ↑  Always: Sunset on Third Street (Box Office Report). *www.tohokingdom.com*. เรียกข้อมูล 10 เมษายน 2551 (อังกฤษ)
5. 1 2 3  Always - Sunset on Third Street[*ลิงก์เสีย*]. *www.allmovie.com*. เรียกข้อมูล 8 เมษายน 2551 (อังกฤษ)
6. ↑  Miyuki Kondo. In Sight: Nostalgic sequel has a sure way with the past. *www.asahi.com*. เรียกข้อมูล 2 พฤษภาคม 2551 (อังกฤษ)
7. 1 2 3 4  Michi Kaifu. Takashi Yamazaki’s new success formula in "Always." เก็บถาวร 2008-04-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *www.hogacentral.com* (June 20, 2006.) เรียกข้อมูล 23 เมษายน 2551 (อังกฤษ)
8. ↑  ตามความเป็นจริง มังงะเรื่องนี้มีทั้งหมด 54 ชุด ดู "三丁目の夕日　夕焼けの詩[*ลิงก์เสีย*]," ビッグコミックス. *www.s-book.com*. เรียกข้อมูล 23 เมษายน 2551 (ญี่ปุ่น)
9. 1 2  Mark Schilling. Golden days on silver screen. *japantimes.co.jp* (November 4, 2005.) เรียกข้อมูล 9 พฤษภาคม 2551 (อังกฤษ)
10. 1 2 3 4  Josh Ralske. Always - Sunset on Third Street: Review. *www.allmovieguide.com*. เรียกข้อมูล 9 พฤษภาคม 2551 (อังกฤษ)
11. ↑  ธาตรี ช่างเหล็ก. ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม เก็บถาวร 2008-01-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *หนังสือพิมพ์โคราชรายวัน* (ปีที่ 30 ฉบับที่ 1631, 14 กันยายน 2549.)
12. 1 2 3 4  Russell Edwards. Always - Sunset on Third Street. *www.variety.com* (November 21, 2005.) เรียกข้อมูล 9 พฤษภาคม 2551 (อังกฤษ)
13. ↑  Always, Sunset on Third Street (Always--3-chome no Yuhi.) *www.brns.com*. เรียกข้อมูล 9 พฤษภาคม 2551 (อังกฤษ)
14. 1 2 3 4  Nicholas Driscoll.
Always: Sunset on Third Street (Review.) *www.tohokingdom.com*. เรียกข้อมูล 9 พฤษภาคม 2551 (อังกฤษ)
15. 1 2 3  Release dates for Always san-chôme no yûhi (2005.) *www.imdb.com*. เรียกข้อมูล 17 เมษายน 2551 (อังกฤษ)
16. 1 2  Japan Box Office: Index, 2005. *boxofficemojo.com* (เรียกข้อมูล 12 เม.ย. 2551.) (อังกฤษ)
17. ↑  Michi Kaifu.
Interview with Takashi Yamazaki, director of "Always - Sunset on Third Street". *www.dmc.keio.ac.jp* (September 26, 2006.) เรียกข้อมูล 11 เมษายน 2551 (อังกฤษ)
18. ↑  Taiwan Box Office: March 24–25, 2007. *boxofficemojo.com*. เรียกข้อมูล 17 เมษายน 2551 (อังกฤษ)
19. ↑  Film List เก็บถาวร 2008-04-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *10thjff.jpf-sydney.org*. เรียกข้อมูล 2 มิถุนายน 2551 (อังกฤษ)
20. ↑  Jessica Chang. Ode to Bygone Era Earns Every Chuckle and Tear เก็บถาวร 2008-12-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *www.sdaff.org*. เรียกข้อมูล 2 มิถุนายน 2551 (อังกฤษ)
21. ↑  Event: "Japanese Currents New Cinema" Film Festival May 3-6, 2007[*ลิงก์เสีย*]. *www.pdx.edu*. เรียกข้อมูล 3 มิถุนายน 2551 (อังกฤษ)
22. ↑  New York Asian Film Festival 2006 : New generation of Japanese films. *www.dmc.keio.ac.jp*. เรียกข้อมูล 3 มิถุนายน 2551 (อังกฤษ)
23. ↑  HawaiiWood[*ลิงก์เสีย*]. *www.midweek.com*. เรียกข้อมูล 3 มิถุนายน 2551 (อังกฤษ)
24. ↑  Always: Sunset on Third Street เก็บถาวร 2008-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *www.fantasiafestival.com*. เรียกข้อมูล 3 มิถุนายน 2551 (อังกฤษ)
25. ↑  Taiwan Box Office Index: 2007. *boxofficemojo.com*. เรียกข้อมูล 22 เมษายน 2551 (อังกฤษ)
26. ↑  Awards for Always san-chôme no yûhi (2005). *www.imdb.com*. เรียกข้อมูล 8 เมษายน 2551 (อังกฤษ)
27. ↑  NTV: Feature Films เก็บถาวร 2006-07-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *www.ntv.co.jp/english*. เรียกข้อมูล 24 เมษายน 2551 (อังกฤษ)
28. ↑  ALWAYS 三丁目の夕日. *www.vap.co.jp*. เรียกข้อมูล 9 มิถุนายน 2551 (ญี่ปุ่น)
29. ↑  "Always: Sanchome no yuhi" DVD edition surprises เก็บถาวร 2008-06-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *www.hanamiweb.com* (August 18, 2006.) เรียกข้อมูล 9 มิถุนายน 2551 (อังกฤษ)
30. ↑  Always - Sunset on Third Street. *www.dvdtimes.co.uk* (July 29, 2006.) เรียกข้อมูล 10 มิถุนายน 2551 (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* www.always3.jp เก็บถาวร 2008-04-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
* Always san-chôme no yûhi (2005) ในเว็บไซต์ *www.imdb.com* (อังกฤษ)
* Always - Sunset on Third Street[*ลิงก์เสีย*] ในเว็บไซต์ *allmovie.com* (อังกฤษ)
* Always: Sunset on Third Street ในเว็บไซต์ *www.siamzone.com*