recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดพระธาตุขิงแกง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระธาตุขิงแกง อำเภอจุน จังหวัดพะเยา ตั้งอยู่บนเนินเขาธาตุขิงแกง ซึ่งสามารถมองเห็นทัศนียภาพของหมู่บ้านขิงแกง

ตำนานวัดพระธาตุขิงแกงระบุว่าตั้งแต่ครั้งพระพุทธเจ้าเสด็จไปทั่วดินแดนล้านนา รวมถึงเมืองพะเยา มียักษ์ตนหนึ่งมันไม่ได้กินอาหารมานานเจ็ดวันแล้ว พบเห็นพระพุทธเจ้า มันหมายจะจับกินแต่ไล่พระองค์ไม่ทันไล่จนหมดแรง ณ ที่นั้นพระพุทธเจ้าก็ได้เอาฝ่าเท้าเหยียบก้อนหินก้อนหนึ่ง พอยักษ์เห็นรอยเท้าพระพุทธองค์แล้วพระพุทธองค์ก็ปรากฏให้ยักษ์เห็นพระองค์ จึงทาให้พระธาตุขิงแกงมีรูปปั้นยักษ์ยืนอยู่บริเวณพระธาตุ เพื่อคอยดูแลปกป้องพระธาตุแห่งนี้ สำหรับข้อมูลการตั้งวัด สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2528 ปัจจุบันได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของจังหวัดพะเยา องค์พระธาตุได้บรรจุพระเกศาธาตุและพระธาตุกระดูกเท้าข้างขวาของพระพุทธเจ้า ในวันขึ้น 15 ค่า เดือน 5 หรือที่ทางภาคเหนือเรียกว่า เดือน 7 เป็ง จะมีประเพณีสรงน้าพระธาตุขิงแกงทุกปีพระธาตุขิงแกง

องค์พระธาตุมีลักษณะเป็นเจดีย์แบบล้านนาพื้นบ้าน ตั้งอยู่บนฐานกระดานสี่เหลี่ยม 2 ชั้น ที่มุมเจดีย์ มีเจดีย์ประดับอยู่ 4 มุม ต่อด้วยเรือนธาตุย่อมุมยี่สิบ ยืดสูงรูปแปดเหลี่ยม มีซุ้มจรนำ 4 ทิศ มีพระพุทธรูปอยู่ในซุ้มทิศละ 1 องค์ ขึ้นไปเป็นฐานปัทม์ต่อด้วยชั้นมาลัยเถา ซ้อนกันขึ้นไปรับองค์ระฆังต่อด้วยบัลลังค์ ปล้องไฉน ปลียอด และฉัตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระธาตุขิงแกง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย(ททท.) สำนักงานเชียงราย.
2. ↑  "พระธาตุขิงแกง". มิวเซียมไทยแลนด์.
3. ↑  "วัดพระธาตุขิงแกง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "วัดพระธาตุขิงแกง". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
5. ↑  กรมศิลปากร. "วัดพระธาตุขิงแกง "ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 10 มีนาคม 2566. เข้าถึงจาก
**จานลูกา เปสซอตโต** เกิดวันที่ 11 สิงหาคม 2513 (ค.ศ. 1970) เป็นอดีตนักฟุตบอล ซึ่งเวลาส่วนใหญ่ในอาชีพค้าแข้งของเขาเล่นอยู่กับยูเวนตุส เขาเป็นนักเตะเอนกประสงค์อีกคนหนึ่ง สามารถเล่นได้ทั้งแบ็กซ้าย ขวา และกองกลาง

อาชีพค้าแข้ง
------------

**จานลูกา เปสซอตโต**เกิดที่เมืองลาติซาน่า ในจังหวัดอูดิเน เขาเริ่มต้นชีวิตค้าแข้งในระบบเยาวชนของมิลาน จากนั้นเริ่มต้นเล่นฟุตบอลอาชีพกับทีมวาเรเซ่(1989-1991) จากนั้นย้ายไปอยู่กับมาสเซเซ่(1991-1992) ,โบโลญญ่า(1992-1993) ,เวโรน่า(1993-1994) ,โตริโน่(1994-1995) และในปี1995 เขาย้ายมาร่วมทีมยูเวนตุสจนกระทั่งแขวนสตั๊ดในปี2006  
สำหรับทีมชาติอิตาลีนั้น เปสซอตโต้ติดทีมชาติทั้งหมด22ครั้ง โดยรวมไปถึงรายการใหญ่คือ ฟุตบอลโลก1998 และยูโร2000 และในยูโร2000นั้น เปสซอตโต้เป็นผู้ยิงจุดโทษตัดสินให้อิตาลีเอาชนะฮอลแลนด์และเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ แต่อิตาลีของเขาก็ได้เพียงแค่รองแชมป์จากการถูกตีเสมอในช่วงนาทีสุดท้าย และถูกดาวิด เทรเซเก้ท์ยิงประตูชัยในช่วงโกลเด้น โกล  
*ปัจจุบันเสื้อหมายเลข **7** ของเขาในทีมยูเวนตุสได้ถูกยกเลิกเพื่อเป็นเกียรติให้กับเขาด้วย*

การพยายามฆ่าตัวตาย
------------------

27 มิถุนายน 2549 (2006) จานลูกา เปสซอตโตดิ่งลงมาจากชั้น 4 (ประมาณ 15 เมตร) ของอาคารสำนักงานของยูเวนตุสขณะที่เขากำลังสวดมนต์อยู่ โดยสันนิษฐานว่าเป็นการพยายามฆ่าตัวตาย เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นพร้อมๆกับการขยายความสืบหาความจริงถึงความเป็นไปได้ที่จะมีการล็อกผลการแข่งขันของสโมสรแถวหน้าของอิตาลี ซึ่งในจำนวนนั้นก็มียูเวนตุสที่เขาเป็นผู้อำนวยการกีฬาด้วย ถึงจะไม่เกี่ยวกับข้องกับเหตุการณ์อื้อฉาวดังกล่าว แต่เปสซอตโต้ก็เคยพูดถึงความหดหู่ ไม่มีความสุขกับบทบาทใหม่ในสโมสร เขาต้องทนทุกข์ทรมานกับอาการกระดูกร้าวหลายแห่ง และเลือดออกภายในจากเหตุการณ์นี้ จนกระทั่ง 17 กรกฎาคม คณะแพทย์ที่ให้การรักษาได้แถลงว่าเขาอาการพ้นอันตรายแล้วและอยู่ในภาวะที่จะไม่มีอาการทางด้านจิตใจเป็นเวลานานและไม่เป็นอัมพาตอย่างที่กลัวกัน

เกียรติประวัติ
--------------

แชมป์ทุกรายการได้ร่วมกับยูเวนตุส  

สคูเด็ตโต้ 4 ครั้ง : 1996-1997, 1997-1998, 2001-2002, 2002-2003, + 2 ครั้งที่ถูกริบแชมป์ (2004-2005 และ 2005-2006)   
 
ยูฟ่า แชมเปี้ยนส์ ลีก 1 ครั้ง : 1995-1996  

ยูโรเปี้ยน ซูเปอร์ คัพ 1 ครั้ง : 1996  
 
แชมป์สโมสรโลก (อินเตอร์คอนติเนนทอลเดิม) 1 ครั้ง : 1996  
 
อินเตอร์ โตโต้ คัพ 1 ครั้ง : 1999  
 
อิตาเลียน ซูเปอร์ คัพ 3 ครั้ง : 1997, 2002 และ 2003

  


|  |  |
| --- | --- |
| **ทีมชาติอิตาลี ชุดฟุตบอลโลก1998** |  |
| 1ตอลโด้ | 2แบร์โกมี่ | 3ป.มัลดินี่ | 4คันนาวาโร่ | 5คอสตาคูร์ต้า | 6เนสต้า | 7เปสซอตโต | 8ตอร์ริเชลลี่ | 9อัลแบร์ตินี่ | 10เดล ปิเอโร่ | 11ด.บาจโจ้ | 12ปายูก้า | 13คอยส์ | 14ดี บีอาโจ | 15ดิ ลิวิโอ | 16ดิ มัตเตโอ | 17มอริเอโร่ | 18ร.บาจโจ้ | 19อินซากี้ | 20เคียซ่า | 21วิเอรี่ | 22บุฟฟ่อน | ผู้จัดการทีม:ช.มัลดินี่ |

แก้ไข |
จาปากูรี (รัม-ดง) ผัดกับเนื้อ ซึ่งปรากฎในภาพยนตร์เรื่อง *ชนชั้นปรสิต*
**จาปากูรี** หรือ **ชาปากูรี** (เกาหลี: 짜파구리) รู้จักกันในชื่อภาษาอังกฤษว่า **รัม-ดง** เป็นบะหมี่เกาหลีที่ผสมผสานกันระหว่าง ชาปาเก็ตตี และนอกูรี ซึ่งทั้งสองเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ผลิตโดยน็องชิม ไอรีน เจียง จาก*อินไซเดอร์* อธิบายว่าเป็น "อาหารที่ทานแล้วมีความสุข" ศาสตราจารย์เจนนิเฟอร์ ช็อง-คิม อาจารย์สาขาเอเชียตะวันออกศึกษา มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย อธิบายต่อจากซาราห์ คัฟลินว่า "เป็นอาหารราคาประหยัด" และคัฟลินเองก็อธิบายว่าเป็น "อาหารเกาหลีที่ไม่เหมือนใคร" ซึ่งทำจากผลิตภัณฑ์อาหารญี่ปุ่นของเกาหลี

ดาร์ซีย์ พาเก็ต ผู้แปลภาพยนตร์เรื่อง *ชนชั้นปรสิต* แปลอาหารจานนี้ในภาพยนตร์ว่า "รัม-ดง" ซึ่งมาจาก ราเม็ง-อูดง ภาพยนตร์ฉบับภาษาอังกฤษแสดงผลิตภัณฑ์ที่มีป้ายกำกับเป็นภาษาอังกฤษว่า "รัมย็อน" และ "อูดง" เพื่อเน้นให้ผู้พูดภาษาอังกฤษได้รับรู้ถึงวิธีการสร้างชื่อ พาเก็ตเชื่อว่า คำว่า *รัม-ดง* ไม่เคยมีมาก่อน เนื่องจากไม่พบผลลัพธ์ในกูเกิล ผู้คนเริ่มโพสต์วิดีโอเกี่ยวกับการทำอาหารนี้บนยูทูบหลังจากที่ภาพยนตร์ออกฉาย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Rochlin, Margy (19 October 2019). "How steak and 'ramdon' illustrate class tensions in Bong Joon Ho's 'Parasite'". *Los Angeles Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 January 2020. สืบค้นเมื่อ 24 January 2020.
2. ↑  Jiang, Irene (2020-04-11). "I made 'ramdon' or jjapaguri the way it's made in Bong Joon Ho's 'Parasite', and the biggest mistake I made was not having lots of money". *Insider*. Insider Inc. สืบค้นเมื่อ 2020-10-11.
3. ↑  Coughlin, Sarah (2020-02-10). "The Signature Noodle Dish in 'Parasite' Tells a Complicated Class Story". *Food52.com*. สืบค้นเมื่อ 2020-10-11.
4. ↑  Lee, Hana (19 June 2019). "'Parasite' subtitle translator: Comedies are a fun challenge". *Korea.net*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 February 2020. สืบค้นเมื่อ 8 February 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "CHAPAGURI Recipe (feat. Chapaghetti, Neoguri) (a.k.a Ramdong)". Nongshim.
* "농심에서 전하는 <국민레시피 짜파구리> 조리법" (ภาษาเกาหลี). Nongshim.
**ปลากระเบนไฟฟ้า** (อังกฤษ: Electric rays, Numbfishes, Coffin rays, Sleeper rays, Crampfishes) เป็นปลากระเบนที่มีรูปร่างกลม จัดอยู่ในอันดับ Torpediniformes และมีอวัยวะคู่หนึ่งที่สามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าได้ ซึ่งประกอบไปด้วยเซลล์รูปหกเหลี่ยมเรียงซ้อนกันเป็นกลุ่ม ตั้งอยู่ทางด้านข้างของตาถัดไปถึงครีบอก ภายในมีสารเป็นเมือกคล้ายวุ้น ทำหน้าที่ในการผลิตกระแสไฟฟ้า โดยความแรงมีตั้งแต่ระดับต่ำเพียง 8 โวลต์ไปจนถึง 220 โวลต์ ขึ้นอยู่กับชนิด กระแสไฟฟ้านี้ใช้เพื่อทำให้เหยื่อสลบหรือฆ่าเหยื่อ 

ปลากระเบนไฟฟ้าทั้งหมดมีรูปร่างแบนกลม ตามีขนาดเล็กมาก (มีอยู่ 4 ชนิดที่ตาบอด) ส่วนหางพัฒนาอย่างสมบูรณ์แข็งแรง และไม่มีเงี่ยงหางแหลมคมเหมือนปลากระเบนในอันดับอื่น มีลำตัวหนาและอ่อนนุ่ม มีครีบหลัง 2 ตอน หรือไม่มีเลย

ปลากระเบนไฟฟ้ามีทั้งหมด 4 วงศ์ (ดูในตาราง) ประกอบด้วย 69 ชนิด 11 สกุล โดยทั้งหมดพบในทะเล พบในบริเวณอบอุ่นในเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติก, แปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย

ปลากระเบนไฟฟ้ามักหมกตัวอยู่ใต้พื้นทราย สามารถทำอันตรายต่อมนุษย์ได้หากเหยียบไปถูกเข้า ซึ่งอาจทำให้เกิดอาการชาและจมน้ำเสียชีวิตได้

อวัยวะสร้างกระแสไฟฟ้าคู่
ปลากระเบนไฟฟ้าในภาษาไทยมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "ปลาเสียว" โดยชนิดที่พบได้ในน่านน้ำไทย เช่น ปลากระเบนไฟฟ้าหลังเรียบ (*Temera hardwickii*), ปลากระเบนไฟฟ้าสีน้ำตาล (*Narcine brunnea*), *N. indica* และ *Narke dipterygia* ส่วนชนิดที่พบได้ในต่างประเทศและเป็นที่รู้จักดีได้แก่ ปลากระเบนไฟฟ้าแปซิฟิก (*Torpedo californica*), ปลากระเบนไฟฟ้าตาบอด (*Typhlonarke aysoni*) เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* ปลากระเบน
* ปลาไฟฟ้า

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
2. ↑  ปลากระเบน มหันตภัยใต้ทะเล? จากสนุกดอตคอม
3. ↑  ปลากระเบนไฟฟ้า, ปลาเสียว (ไทย)[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Torpediniformes Electric Ray (อังกฤษ)
**ปลากะพงญี่ปุ่น** (อังกฤษ: Japanese lates; ญี่ปุ่น: アカメ; ออกเสียงว่า *อาคาเมะ*) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Lates japonicus* ในวงศ์ปลากะพงขาว (Latidae) 

มีรูปร่างคล้ายกับปลาในสกุล *Lates* ทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชนิด *L. calcarifer* เพราะเป็นชนิดที่ถูกจำแนกออกมาเมื่อปี ค.ศ. 1984 โดยนักมีนวิทยาชาวญี่ปุ่น 2 คน คือ ดร.มะซะโอะ ทะยะคะมะ และ ดร.ยะสุฮิโระ ทะกิ

โดยปลากะพงญี่ปุ่นนั้นมีความยาวระหว่างก้านครีบหนามก้านที่ 3 ของครีบหลัง กับ ความยาวครีบท้องยาวกว่า มีจำนวนเกล็ดบริเวณเหนือและใต้เส้นข้างลำตัวมากกว่า จำนวนก้านครีบอกมีน้อยกว่า และก้านครีบก้นมีจำนวนเท่ากันแต่ทว่ามีความยาวกว่า

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 130 เซนติเมตร น้ำหนักสูงสุดที่ได้รับรายงานคือ 33 กิโลกรัม

พบกระจายพันธุ์บริเวณเกาะคิวชูและเกาะชิโกกุ ปลาจะทำการผสมพันธุ์และวางไข่ในทะเล เมื่อฟักเป็นตัว ตัวอ่อนจะว่ายอพยพเข้ามาอาศัยในแหล่งน้ำจืดเช่น แม่น้ำชิมันโท และแม่น้ำโอโยวโด

ปลากะพงญี่ปุ่นได้ถูกบันทึกภาพเคลื่อนไหวเกี่ยวกับพฤติกรรมของมันได้เป็นครั้งแรกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 โดยสำนักข่าวบีบีซีของอังกฤษ โดยที่ชื่อของมันในภาษาญี่ปุ่นแปลได้ว่า "ตาสีแดง" และทางมหาวิทยาลัยโตเกียวก็ได้ติดตั้งเครื่องอัลตราซาวด์เพื่อติดตามพฤติกรรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Lates japonicus*, a New Centropomid Fish from Japan
2. ↑  Japanese scientists uncover rare Akame fish behaviour จากบีบีซี

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Lates japonicus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลากะพงญี่ปุ่น
**วัดเกตการาม** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดเกต ตำบลโรงหีบ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม

ประวัติ
-------

วัดเกตุการามสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา แต่ต่อมาถูกทิ้งร้างไป เล่ากันสืบต่อมาว่าเศรษฐีเป็นผู้สร้างไว้ ประมาณปี พ.ศ. 2433 นายบุตร นางตะ จึงได้นิมนต์พระจากวัดบางคนทีนอกมาบูรณปฏิสังขรณ์ เดิมมีชื่อว่า **วัดเกต** สันนิษฐานกันว่าชื่อตามต้นเกดใหญ่ (พ.ศ. 2474 ขุดพบแก่นไม้เกดยาว 5 วา 2 นิ้ว จมดินลึก 2 ศอก 1 คืบ 3 นิ้ว) ต่อมาพระมหาสมณวงศ์ได้ต่อเติมนามวัดเป็น "วัดเกตราชยตนาราม" ในปี พ.ศ. 2456 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสได้เสด็จมาประทับแรมที่วัดนี้ ทรงปรารภว่าชื่อวัดยาวและเรียกยากจึงเปลี่ยนเป็น "วัดเกตการาม" กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 113 ตอนพิเศษ 50 ง วันที่ 18 ธันวาคม 2539 มีพื้นที่โบราณสถานประมาณ 5 ไร่ 3 งาน 2.54 ตารางวา

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

พระอุโบสถก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี ลดชั้น มีช่อฟ้าใบระกา ปูนปั้นประดับกระจก พระอุโบสถนี้เป็นพระอุโบสถหลังที่ 3 สร้างขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2473 สมัยรัชกาลที่ 7 วิหารของวัดประดิษฐานพระพุทธรูปหินทรายแดงที่นำมาจากวัดร้างที่ตั้งอยู่เชิงสะพานท่าข้ามบางนกแขวกซึ่งปัจจุบันเป็นวัดคริสต์ หมู่กุฏิสงฆ์ทำด้วยไม้สัก เป็นอาคารไม้ใต้ถุนสูงมีระเบียงโดยรอบ หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ฝาไม้ลูกปะกนทึบ เป็นอาคารที่สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5–6

ปูชนียวัตถุของวัด *หลวงพ่อพระศรีสัพพัญญู* เป็นพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ในพระอุโบสถหลังปัจจุบัน แต่เดิมพระพุทธรูปองค์นี้อยู่กลางแจ้งนานเท่าไรไม่มีใครทราบได้ มีต้นไม้ปกคลุมองค์ท่านเป็นป่ารก คาดว่าเป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ที่ได้สร้างมาพร้อมกับวัดโบราณ ต่อมาประชาชนใกล้วัดได้ช่วยกันถางต้นไม้ออก แล้วเอาปูนขาวพอกหุ้มองค์ท่านไว้ คนสมัยนั้นจึงเรียกท่านว่า *หลวงพ่อเผือก* นอกจากนี้ยังมีพระบรมสารีริกธาตุประดิษฐานในอุโบสถ หลวงพ่อเกสมงคลพุทธพรหมบดี และพระพุทธนรสีห์ชินินทรมหามุนีศรีสมุทร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเกตการาม". กระทรวงวัฒนธรรม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-07. สืบค้นเมื่อ 2021-01-05.
2. ↑  "วัดเกตการาม พระอารามหลวง". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดสมุทรสงคราม.
3. ↑  "วัดเกตการาม". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์.
**วัดเกตุประภา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ 2 งาน

วัดเกตุประภาสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2477 โดยมีโยมเกตุ วิเทศผล บริจาคที่ดินประมาณ 10 ไร่ และริเริ่มสร้างวัด ต่อมาโยมหนวนถวายให้วัดอีกประมาณ 2 ไร่เศษ และประชาชนช่วยกันบริจาคทรัพย์สร้างเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ได้ขนานนามวัดว่า "วัดเกตุประภา" เพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์แก่โยมเกตุผู้ริเริ่มสร้างวัดคนแรก แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า **วัดกลางคลองหก** วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2485 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 ด้านการศึกษา ทางวัดได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนในพื้นที่วัด

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่กว้าง 7.40 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถแบบสุโขทัย หน้าตักกว้าง 49 นิ้ว พระพุทธรูปปางต่าง ๆ ที่ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถอีก 4 องค์ อยู่ที่หอสวดมนต์ 4 องค์ ศาลาการเปรียญ 1 องค์ รวมทั้งหมด 10 องค์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระเฮง
* พระสมุห์ วงษ์
* พระเคลือบ
* พระเชื้อ
* พระอธิการประสิทธิ์
* พระอธิการเมื้อ
* พระอธิการเพี้ยน
* พระอธิการขาบ ขนฺติธโร
* พระอธิการบรรจบ วิสุทธสีโร
* พระครูประโชติพัฒนคุณ
* พระครูสังฆรักษ์ เฉลียง กิตฺติคุโณ
* พระครูโอภาสธรรมมงคล (มงคล มงฺคลิโก)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเกตุประภา". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 566–567. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดอ่างศิลา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอ่างศิลา อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี

วัดอ่างศิลาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2377 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2382 ได้ปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ในสมัยรัชกาลที่ 4 เดิมชื่อ **วัดอ่างศิลานอก** ตั้งอยู่ใกล้กับวัดอ่างศิลาในซึ่งภายหลังรวมกันเป็นวัดเดียวกันเมื่อ พ.ศ. 2459 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวัดอ่างศิลาเป็นโบราณสถานสำคัญของชาติ มาตั้งแต่ พ.ศ. 2542 เริ่มมีการบูรณะอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2558 บูรณะมณฑปเมื่อ พ.ศ. 2560 บูรณะวิหารเมื่อ พ.ศ. 2561 และ บูรณะเจดีย์ด้านหน้าวิหารเมื่อ พ.ศ. 2562

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถมีรูปแบบสถาปัตยกรรมพระราชนิยมในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เครื่องบนไม่มีช่อฟ้าและใบระกา มีเสาพาไลสี่เหลี่ยมล้อมรอบ เครื่องลำยองเป็นปูนปั้น หน้าบันประดับเครื่องถ้วยลายคราม ซุ้มประตูและหน้าต่างประดับปูนปั้นลายพันธุ์พฤกษา ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีภาพฝาผนังเขียนเรื่องราวพุทธประวัติ ฝีมือของขรัวอินโข่ง มณฑปมีหลังคาเป็นเรือนยอด ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท ฝาผนังภายในมณฑปเขียนภาพอดีตพระพุทธเจ้า และเจดีย์ทรงเครื่อง ฐานสิงห์สามชั้นรองรับบัวปากระฆังที่มีลักษณะเป็นกลีบบัวซ้อนชั้น เรียกว่าบัวกลุ่มหรือบัวคลุ่ม ถัดขึ้นไปเป็นองค์ระฆัง รองรับบัลลังก์ บัวคลุ่มเถา ปลี ลูกแก้วและเม็ดน้ำค้าง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอ่างศิลา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  สิขรินทร์ ศรีสุวิทธานนท์. "วัดอ่างศิลา ๑: วัดอ่างศิลานอก". สำนักศิลปากรที่ ๕ ปราจีนบุรี.
3. ↑  "วัดอ่างศิลา". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
**วัดเกษตรพันธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแคราย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน

วัดเกษตรพันธาราม เดิมเป็นสำนักสงฆ์ ชื่อว่า **สำนักสงฆ์เกษตรชยาราม** โดยมี นายดินและนางเชิญ เกิดนา สร้างที่พักสงฆ์ขึ้นมาในพื้นที่ของตนและได้ร่วมกับชาวบ้านช่วยกันสร้างกุฏิ และได้นิมนต์พระสงฆ์มาจำพรรษา ต่อมาได้ขอตั้งเป็นวัดได้นามว่า "วัดเกษตรพันธาราม" ตั้งเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ชื่อวัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ตระกูลหมื่นชาติเกษตรพันธ์ นอกจากนั้นวัดยังโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมที่เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2537 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2562

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถซึ่งภาพยในมีพระประธานมีพระนามว่า *หลวงพ่อโพธิ์* พร้อมพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร หอสวดมนต์ กว้าง 4 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 16 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา (วัดเกษตรพันธาราม)" (PDF).
2. ↑  "วัดเกษตรพันธาราม". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "วัดเกษตรพันธาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**โอลิงกิโต** (สเปน: *olinguito*; แปลว่า โอลิงโกน้อย; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Bassaricyon neblina*) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กในอันดับสัตว์กินเนื้อชนิดหนึ่งในวงศ์แร็กคูน (Procyonidae)

โอลิงกิโตถือเป็นสัตว์ในวงศ์แร็กคูนที่มีขนาดเล็กที่สุด เป็นสัตว์จำพวกโอลิงโกและคิงคาจู โดยมีน้ำหนักเฉลี่ย 2.5 ปอนด์ (1.1 กิโลกรัม) เป็นสัตว์กินเนื้อหากินในเวลากลางคืน และก็สามารถกินผลไม้ได้หลากหลายชนิด โดยเฉพาะมะเดื่อฝรั่ง มีรูปร่างลักษณะและขนาดคล้ายแมวผสมกับตุ๊กตาหมีเท็ดดี้

โอลิงกิโตเป็นสัตว์ที่เพิ่งค้นพบใหม่ของโลก ได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2013 โดยถูกเข้าใจว่าว่าเป็นโอลิงโกมาตลอด จนกระทั่งคริสโตเฟอร์ เฮลเกน ภัณฑารักษ์แห่งสถาบันสมิธโซเนียนเล็งเห็นความแตกต่างกันของโครงสร้างกระดูกและหัวกะโหลกและได้ทำการศึกษาใน ค.ศ. 2006 จนกระทั่งแน่ชัดว่าเป็นสัตว์ชนิดใหม่

โอลิงกิโตเป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่ตามป่าเมฆในที่สูง ในบริเวณเทือกเขาของทวีปอเมริกาใต้ เช่น ตอนกลางของโคลอมเบีย และตะวันตกของเอกวาดอร์ แบ่งออกได้เป็น 4 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)

การที่ค้นพบโอลิงกิโตถือเป็นการค้นพบสัตว์กินเนื้อที่เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดแรกของทวีปอเมริกาในรอบ 35 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  *โลกยามเช้า*, "ครอบครัวข่าวเช้า". รายการ ทางช่อง 3 โดย สุผจญ กลิ่นสุวรรณ: ศุกร์ที่ 16 สิงหาคม 2556
2. 1 2  Landau, Elizabeth (August 15, 2013). "New cute furry mammal species discovered". CNN. สืบค้นเมื่อ August 15, 2013.
3. ↑  Helgen, K.M. et al. 2013: Taxonomic revision of the olingos (*Bassaricyon*), with description of a new species, the Olinguito. *ZooKeys*, **324**: 1-83

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โอลิงกิโต**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Bassaricyon neblina ที่วิกิสปีชีส์
**คลังต้นไม้** (treebank) คือคลังข้อความที่ในแต่ละประโยคได้กำกับโครงสร้างวากยสัมพันธ์ โครงสร้างวากยสัมพันธ์มักจะแทนด้วยโครงสร้างต้นไม้ ซึ่งเป็นที่มาของคำว่าคลังต้น คลังต้นไม้สามารถใช้ในการศึกษาปรากฏการณ์ทางวากยสัมพันธ์ในภาษาศาสตร์เชิงคำนวณ หรือใช้ฝึกสอนและทดสอบโปรแกรมแจงประโยค

คลังต้นไม้มักจะสร้างบนคลังประโยคที่ได้กำกับชนิดของคำไว้แล้ว ในลักษณะเดียวกันคลังต้นไม้ก็สามารถใช้เป็นฐานในการกำกับข้อมูลทางความหมายหรือข้อมูลทางภาษาศาสตร์อื่นๆ

คลังต้นไม้สามารถสร้างนักภาษาศาสตร์โดยไม่ใช้เครื่องช่วยกำกับ หรืออาจจะสร้างแบบกึ่งอัตโนมัติโดยใช้โปรแกรมแจงประโยคช่วยกำกับและนักภาษาศาสตร์จึงทำการตรวจสอบและแก้ไขผลที่ได้จากการแจงประโยคก็ได้

คลังต้นไม้สามารถสร้างโดยมีพื้นฐานบนทฤษฎีที่แตกต่างกัน เช่น (BulTreeBank ใช้ทฤษฎี HPSG) แต่ส่วนมากแล้วการสร้างคลังต้นไม้มักจะพยายามให้ขึ้นอยู่กับทฤษฎีน้อยที่สุด (ใช้ได้กับหลายๆ ทฤษฎี) อย่างไรก็ตามคลังต้นไม้ก็ถูกแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ๆ ได้แก่คลังต้นไม้แบบโครงสร้างวลี (ตัวอย่างเช่น คลังต้นไม้เพ็นน์ เก็บถาวร 2013-11-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) และ คลังต้นไม้แบบโครงสร้างดีเพนเดนซี (ตัวอย่างเช่น คลังต้นไม้ดีเพนเดนซีปราก).

โครงสร้างวากยสัมพันธ์ในคลังต้นไม้สามารถแทนได้หลายรูปแบบ ยกตัวอย่างเช่น การครอบวงเล็บอย่างง่ายบนไฟล์ข้อความ ดังเช่นในตัวอย่างต่อไปนี้ของคลังต้นไม้เพ็นน์ เก็บถาวร 2013-11-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน:

```
(S (NP (NNP John))
   (VP (VBZ loves)
       (NP (NNP Mary)))
   (. .))
```

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* คลังต้นไม้ไทยจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์[*ลิงก์เสีย*]
ชัทแธมเฮ้าส์
**กฎชัทแธมเฮ้าส์** คือ ระบบการจัดโต้วาทีและการอภิปรายแบบคณะเกี่ยวกับประเด็นที่เป็นที่ถกเถียง ชื่อของกฎถูกตั้งตามสำนักงานใหญ่ของสถาบันกิจการต่างประเทศของสหราชอาณาจักร ซึ่งตั้งอยู่ที่ชัทแธมเฮ้าส์ เมืองลอนดอนตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2470

ในการประชุมภายใต้กฎชัทแธมเฮ้าส์ ผู้ร่วมประชุมทุกคนสามารถใช้ข้อมูลจากการอภิปรายอย่างเสรี ทว่าไม่สามารถเปิดเผยผู้ให้ความเห็น กฎนี้ถูกออกแบบให้เพิ่มความเปิดกว้างของการอภิปราย

กฎ
--

นับตั้งแต่การปรับปรุงในพ.ศ. 2545 กฎบัญญัติไว้ว่า

> เมื่อการประชุมถูกจัดขึ้นภายใต้กฎชัทแธมเฮ้าส์ ผู้เข้าร่วมสามารถใช้สารสนเทศที่ได้รับอย่างเสรี ทว่าไม่สามารถเปิดเผยทั้งตัวตน ตำแหน่ง หรือหน้าที่การงานได้
> 
>

 จุดประสงค์
-----------

กฎถูกออกแบบเพื่อเพิ่มความเปิดกว้างของการอภิปรายสำหรับนโยบายสาธารณะ และเหตุการณ์ปัจจุบัณ รวมไปถึงการให้ผู้คนได้แสดงความคิดเห็นและอภิปรายความเห็นและข้อโต้แย้งที่แตกต่างกัน โดยไม่ต้องกังวลถึงผลประทบต่ออาชีพ และมีการแบ่งแยกอย่างชัดเจนต่อความคิดของนายจ้าง

กฎทำให้ผู้คนสามารถออกเสียงของตัวเองและออกความคิดเห็นที่อาจแตกต่างออกไปจากความคิดเห็นขององค์กรของตน ดังนั้นจึงเป็นการสนับสนุนการอภิปรายอย่างเสรี ผู้พูดมีเสรีภาพในการพูดความคิดเห็นของตนเอง โดยไม่ต้องกังวลถึงการเสื่อมเสียชื่อเสียงส่วนตัว หรือหน้าที่การงาน กฎชัทแธมเฮ้าส์แก้ปัญหาทางขอบเขตซึ่งหลายชุมชนนักปฏิบัติกำลังประสบ ด้วยความที่กฎช่วยให้ทุกคนได้ออกความเห็น ขณะที่ปกป้องเสรีภาพของการมีการปฏิสัมพันธ์ที่มีความสำคัญเพื่อให้ชุมชนสามารถสื่อสารกันได้ กฎถูกออกแบบเพื่อลดความเสี่ยงของการคิดแบบกลุ่มซึ่งทำให้ความคิดเห็นที่ไม่ได้รับความนิยมถูกเมินจากการอภิปราย ทำให้ความคิดเห็นที่องค์กรสามารถอภิปรายกันได้มีความแคบลง

กฎมีเป้าหมายในการประกันสภาวะนิรนามให้กับผู้พูด เพื่อความสัมพันธ์ระหว่างประเทศที่ดีขึ้น ปัจจุบันกฎถูกใช้อย่างแพร่หลายไปยังนานาประเทศเพื่อช่วยในการอภิปรายอย่างเสรี กฎดั้งเดิมในพ.ศ. 2470 ได้ถูกปรับแต่งในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2535 และพ.ศ. 2545 ชัทแธมเฮ้าส์แปลกฎเป็น ภาษาอาหรับ ภาษาจีน ภาษาฝรั่งเศส ภาษาเยอรมัน ภาษาโปรตุเกส ภาษาสเปน และ ภาษารัสเซี

กฎนี้เป็นสิ่งตรงข้ามกับการประชุมส่วนตัว ซึ่งไม่สามารถเปิดเผยสิ่งที่พูดถึงในการประชุมได้

ดูเพิ่ม
-------

* Journalism sourcing
* วิสเซิลโบลว์เออร์
* Groupthink

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Chatham House Rule". *About*. UK: Chatham House. สืบค้นเมื่อ 2014-07-14.
2. ↑  Rislakki, Jukka (February 24, 2011). "Informaatiouhat mietityttävät sekä virolaisia että suomalaisia" (ภาษาฟินแลนด์). Finland: Suomen Kuvalehti. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-02-27. สืบค้นเมื่อ 2016-04-26.
3. ↑  "Chatham House Rule Translations", *About us*, Chatham House.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "Chatham House Rule". UK: Chatham House. สืบค้นเมื่อ 2014-06-11. With explanation and link to translations in different languages.
**ชารอน มารี เทต โปลันสกี** (24 มกราคม ค.ศ. 1943 – 9 สิงหาคม ค.ศ. 1969) เป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกันและนางแบบ ในช่วงปี ค.ศ. 1960 เธอได้เล่นบทบาทเล็กๆในโทรทัศน์ก่อนที่จะปรากฏตัวในภาพยนตร์และเป็นดาวเด่นตลอดในนิตยสารแฟชั่นในฐานะนางแบบและสาวหน้าปก ภายหลังได้รับการวิพากษ์วิจาร์ณในด้านบวกสำหรับความตลกขบขันและการแสดงที่น่าทึ่งของเธอ เทตได้รับการต้อนรับว่าเป็นหนึ่งในนักแสดงหน้าใหม่ที่ฉายแววมากที่สุดในวงการฮอลลีวูด

เธอได้เปิดตัวการแสดงครั้งแรกในภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1961 ที่ได้สวมบทบาทเป็นแพทริเซียนในสังเวียนใน Barrabas พร้อมกับแอนโทนี ควินน์ เธอได้ปรากฏตัวต่อไปในปี ค.ศ. 1966 ด้วยหัวข้อเกี่ยวกับความลี้ลับในเรื่อง Eye of the Devil ผลงานการแสดงของเธอได้เป็นที่จดจำมากที่สุดคือบทบาทการรับบทเป็น Jennifer North ในปี ค.ศ. 1967 ภาพยนตร์เกินวิสัย, Valley of the Dolls ซึ่งได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ ภาพยนตร์ครั้งสุดท้ายของเทตได้เสร็จสมบูรณ์, เรื่อง 12+1 ได้ออกฉายหลังจากที่เธอเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1969 กับนักแสดงหญิงที่ได้รับค่าตัวที่มากที่สุด

เมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1968 เทตได้สมรสกับโรมัน โปลันสกี ผู้กำกับของเธอและนักแสดงร่วมในภาพยนตร์เรื่อง The Fearless Vampire Killers ในปี ค.ศ. 1967 เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1969 เทตและคนอื่นๆอีกสี่คนถูกฆาตกรรมโดยสมาชิกครอบครัวแมนสันในบ้านของเธอที่อาศัยอยู่ร่วมกับโปลันสกี ช่วงเวลาที่เธอเสียชีวิต เธอได้ตั้งครรภ์ลูกชายประมาณ 8 เดือนครึ่ง

ในรอบสิบปีหลังการฆาตกรรมเทต มารดาของนักแสดงที่ชื่อว่า ดอริส เทต ได้ออกมาตอบโต้ต่อสาวกที่คลั่งไคลฆาตกรที่กำลังเติบโตและความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะได้รับทัณฑ์บน ได้มีการรณรงค์สาธารณะที่มีผลต่อการแก้ไขกฎหมายทางอาญารัฐแคลิฟอร์เนีย มารดาของเทตได้กล่าวต่อว่า กฎหมายน่าจะ"ช่วยเปลี่ยนอนุสรณ์ของชารอนจากเหยื่อฆาตกรรมให้เป็นสัญลักษณ์ของสิทธิเหยื่อ" หนังสือโดยน้องสาวของเทต, ดรารา เทต เรื่อง ชารอน เทต:การรำลึก ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในปี ค.ศ. 2014

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sandford, C. (2009). *Polanski: A Biography*. St. Martin's Press. ISBN 978-0-230-61176-4. สืบค้นเมื่อ December 24, 2016.
2. ↑  Goble, A. (1999). *The Complete Index to Literary Sources in Film*. De Gruyter. ISBN 978-3-11-095194-3. สืบค้นเมื่อ December 24, 2016.
3. ↑  "Photo of Debra Tate". *bp.Blogspot.com*. สืบค้นเมื่อ January 28, 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ชารอน เทต**

* เว็บไซต์ทางการ
* ชารอน เทต ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* ชารอน เทต ที่ออลมูวี
* The Crime Library

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* นอร์เวย์
* สเปน
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* เช็กเกีย
* โปแลนด์

 |
| สถาบันวิจัยศิลปะ | 
* Artist Names (Getty)

 |
| อื่น ๆ | 
* Faceted Application of Subject Terminology
* มิวสิกเบรนซ์ ศิลปิน
* Social Networks and Archival Context
* SUDOC (France)
	+ 1

 |
สปีชีส์ของไนดาเรียน

***Abyla bicarinata*** เป็นไซฟอโนฟอร์ที่สร้างโคโลนีได้ในวงศ์ Abylidae ได้รับการอธิบายลักษณะเมื่อ ค.ศ. 1925

ลักษณะ
------

*A. bicarinata* มีเนกโตฟอร์ (nectophore) ด้านหน้าที่กว้างและมีสันอยู่ด้านข้าง ทำให้ดูคล้ายปีกและทำหน้าที่คล้ายปีกได้ นอกจากนี้แต่ละหน้าประกอบ (facet) ยังมีขอบมน *A. bicarinata* ไม่มีสันตามขวางระหว่างหน้าประกอบด้านล่างและหน้าประกอบที่ทอดจากด้านล่างไปยังส่วนยอด (apico-ventral facet) ส่วนท้ายมีเนกโตฟอร์ที่ความกว้างและความยาวเท่ากันเป็นโครงสร้างเสริมรูปร่างที่มีลักษณะกลมและคล้ายปีก และในออสเทียม (ostium) มีโครงสร้างคล้ายซี่หวีที่มีฟันแข็งแรงอยู่ระหว่าง 4 และ 7 ซี่

การกระจายตัว
------------

สปีชีส์นี้พบได้นอกชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของฮาวายที่ความลึกมากกว่า 1,000 เมตร ในช่วงฤดูร้อน สามารถพบได้นอกชายฝั่งแคลิฟอร์เนียที่ความลึก 200 เมตร และทะเลจีนใต้ในช่วงฤดูหนาว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Moser, F. (1925). *Die Siphonophoren der Deutschen Südpolar-Expedition, 1901-1903*. Deutsche Südpolar-Expedition 1901-1903 17. Vol. Zoologie Band 9. p. 298.
2. ↑  "Marine Species Identification Portal : Abyla bicarinata". *species-identification.org*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-04-11. สืบค้นเมื่อ 2022-04-26.
3. ↑  Alvariño, Angeles (1971). "Siphonophores of the Pacific with a Review of the World Distribution" (PDF). *University of California Press*.

Public Domain *บทความนี้ประกอบด้วยข้อความจากแหล่งข้อมูลนี้ ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ**:* Species entry at Marine Species Identification Portal เก็บถาวร 2022-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q2375374
* GBIF: 2264933
* iNaturalist: 646391
* IRMNG: 11361442
* ITIS: 51368
* WoRMS: 135401

 |
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

การซื้อเชลยคริสเตียนในบาร์บารี
**ชายฝั่งบาร์บารี** หรือ **กลุ่มรัฐบาร์บารี** (อังกฤษ: Barbary Coast หรือ Barbary) เป็นคำที่ใช้โดยชาวยุโรปตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่หมายถึงบริเวณชายฝั่งทางตอนกลางและทางตะวันตกของแอฟริกาเหนือที่ปัจจุบันคือโมร็อกโก, แอลจีเรีย, ตูนิเซีย และ ลิเบีย เป็นคำที่มาจากชนเบอร์เบอร์ของแอฟริกาเหนือ คำว่า "บาร์บารี" ในบริบททางตะวันตกมักจะทำให้นึกถึงโจรสลัดบาร์บารีและการค้าทาส (Barbary Slave Trade) ที่เกิดขึ้นจากการโจมตีเรือตามบริเวณที่มีการตั้งถิ่นฐานในบริเวณชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนกับมหาสมุทรแอตแลนติก และการจับคนเป็นทาสและค้าทาสจากยุโรปและบริเวณภูมิภาคแอฟริกาซับ-ซาฮารา (sub-Saharan Africa)

บาร์บารีมักจะไม่รวมตัวกันเป็นกลุ่มการเมือง ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 บาร์บารีแบ่งเป็นโมร็อกโก, จังหวัดแทนเจียร์ (ออตโตมัน), จังหวัดทูนิส (ออตโตมัน) และ ตริโปลิตาเนีย ประมุขสำคัญของกลุ่มรัฐบาร์บารีในช่วงนี้ก็ได้แก่ปาชา (Pasha) หรือ เดย์ (Dey) แห่งอัลเจียร์ส, เบย์แห่งตูนิส และเบย์แห่งตริโปลี ผู้ต่างก็ต้องการที่จะกำจัดสุลต่านแห่งจักรวรรดิออตโตมันแต่ตามความเป็นจริงแล้วต่างก็เป็นประมุขของรัฐอิสระ 

ก่อนหน้านั้นบาร์บารีมักจะแบ่งระหว่างโมร็อกโกและรัฐแอลจีเรียตอนกลางตะวันตกที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ ทเลมเชน (Tlemcen) หรือ ทิอาเรท (Tiaret) ตระกูลบาร์บารีผู้มีอิทธิพลเช่นอัลโมฮัด (Almohad) หรือฮาฟสิด (Hafsids) มักจะรวมบาร์บารีเข้าด้วยกันอยู่ได้ชั่วระยะหนึ่ง ตามทัศนคติของชาวยุโรปเมืองหลวงหรือเมืองสำคัญของบาร์บารีอยู่ที่ตริโปลีในลีเบียปัจจุบัน แม้ว่ามาราเคช (Marrakesh) ในโมร็อกโกจะเป็นเมืองที่ใหญ่กว่าและมีความสำคัญกว่า บางครั้งก็จะเห็นว่าแอลเจียร์สในแอลจีเรีย และแทนเจียร์สในโมร็อกโกก็ถือว่าเป็นเมืองหลวง

ในปี ค.ศ. 1805 สหรัฐอเมริกาพยายามทำลายโจรสลัดบาร์บารี และปลดปล่อยชาวอเมริกันที่ถูกจับเป็นทาส

อ้างอิง
-------

* London, Joshua E. (2005), written at New Jersey, Victory in Tripoli: How America's War with the Barbary Pirates Established the U.S. Navy and Shaped a Nation, John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-44415-4
* LAFI (Nora), *Une ville du Maghreb entre ancien régime et réformes ottomanes. Genèse des institutions municipales à Tripoli de Barbarie (1795-1911)*, Paris: L'Harmattan, 2002, 305 p.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "When Europeans Were Slaves: Research Suggests White Slavery Was Much More Common Than Previously Believed" เก็บถาวร 2011-07-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Ohio State University
หาดป้อมเบคัล (Bekal Fort) รัฐเกรละ
**ชายฝั่งมะละบาร์** (อังกฤษ: Malabar Coast) เป็นแนวชายฝั่งทะเลยาวและแคบทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศอินเดีย บริเวณที่ราบรัฐเกรละและรัฐกรณาฏกะ ระหว่างเทือกเขาฆาฏตะวันตก (Western Ghats) กับทะเลอาหรับ กินพื้นที่ตั้งแต่รัฐกัวถึงเมืองกันยากุมารี (Kanyakumari; เดิมเรียก เคปคอโมริน) ในขณะที่ชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของอินเดียเรียกว่า ชายฝั่งโคโรมันเดล (Coromandel Coast)

บางครั้งชายฝั่งมะละบาร์ยังหมายถึงพื้นที่ชายฝั่งทั้งหมดของอินเดียตั้งแต่ชายฝั่งกงกัณ (Konkan) จนถึงเมืองกันยากุมารี มีความยาวมากกว่า 845 กิโลเมตร (525 ไมล์) ตั้งแต่ชายฝั่งทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐมหาราษฏระ ผ่านรัฐกัวและชายฝั่งทั้งหมดของรัฐเกรละและรัฐกรณาฏกะถึงเมืองกันยากุมารี ชายฝั่งแห่งนี้ทิศตะวันตกจรดทะเลอาหรับ ทิศตะวันออกจรดเทือกเขาฆาฏตะวันตก และทางใต้มีป่าผลัดใบที่ชุ่มชื้นที่สุดในอินเดียใต้

ชายฝั่งมะละบาร์มีความสำคัญมาตั้งแต่สมัยโบราณ เป็นจุดทำการค้าหลักกับเมโสโปเตเมีย อียิปต์ กรีซ โรม เยรูซาเลม และอาหรับ และยังมีเมืองท่าหลายเมือง เช่น โกจจิ (Kochi), โคชิโคด (Kozhikode), กัณณูร์ (Kannur) ซึ่งเป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางการค้าที่สำคัญของมหาสมุทรอินเดียมานานนับศตวรรษ

ในสมัยศตวรรษที่ 15 ราชวงศ์หมิงได้ให้เจิ้งเหอนำกองเรือออกเดินทางสำรวจดินแดนต่าง ๆ ชายฝั่งมะละบาร์เป็นจุดหนึ่งที่กองเรือจีนมักจะมาขึ้นฝั่ง หลังจากนั้นไม่นาน ในปี ค.ศ. 1498 วัชกู ดา กามา นักสำรวจชาวโปรตุเกสได้มาขึ้นฝั่งที่เมืองแคลิคัต (Calicut; ปัจจุบันคือเมืองโคชิโคด) ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการค้าเครื่องเทศของโปรตุเกสและมหาอำนาจยุโรป

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Britannica
2. ↑  Map of Coromandel Coast on a website dedicated to the East Indian Campaign (1782-1783), an offshoot of the American war of independence.
3. ↑  Tipu Sultan - the Tyrant of Mysore, Sandeep Balakrishna, (Chapter 10) pg 109
4. ↑  The spicy history of Malabar including a bibliography of sources on the spice trade via the Malabar coast
5. ↑  Chan, Hok-lam (1998). "The Chien-wen, Yung-lo, Hung-hsi, and Hsüan-te reigns, 1399–1435". *The Cambridge History of China, Volume 7: The Ming Dynasty, 1368–1644, Part 1*. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 233–236. ISBN 9780521243322.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ชายฝั่งมะละบาร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 12°01′00″N 75°17′00″E﻿ / ﻿12.0167°N 75.2833°E﻿ / 12.0167; 75.2833
**รองเท้าคอมแบต** เป็นชื่อเรียกรองเท้าหนังที่มีการใช้วัสดุทนทานและหนังสัตว์เป็นส่วนประกอบเพื่อเสริมความแข็งแรง ปัจจุบันมีการใช้ผ้าเคลือบสารเคมีและพลาสติกมาใช้เพื่อให้มีความยืดหยุ่นต่อสภาพการใช้งาน โดยนิยมใช้กันมาในงานก่อสร้าง หลอมโลหะ และทางการทหารที่ต้องมีการเดินป่าและต้องทนกับการใช้งานเป็นอย่างมาก

ที่มา
-----

รองเท้าบูตทางทหารออกแบบเพื่อสวมใส่และใช้ในวงการทหาร ในระหว่างการทำสงครามจริง หรือใช้ในการฝึกสงคราม การเดินขบวน และอื่น ๆ ที่เหมาะสมต่อกาลเทศะ

ชื่อเรียกอื่น
-------------

รองเท้าคอมแบตได้รับการพัฒนามาเป็นรองเท้าบูตเข้าป่า รองเท้าบูตทะเลทราย และรองเท้าบูตที่ใช้ในสภาพอากาศหนาวจัดโดยเฉพาะ เช่นเดียวกับรองเท้าบูตแบบเกาะน้ำแข็ง และรองเท้าจัมป์บูต และรองเท้าแบบที่บริเวณข้อเท้าเป็นผ้าซึ่งเรียกว่า รองเท้าจังเกิล

ประวัติ
-------

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 นั้นรองเท้าของทหารจะเป็นรองเท้าหนังธรรมดา (รูปร่างเหมือนรองเท้าคัทชูแบบผูกเชือกในปัจจุบัน) มีความยาวเลยตาตุ่มขึ้นมาหน่อยและเอาขากางเกงคลุมไว้ จากนั้นก็นำแถบผ้ามาพันทับให้ถึงใต้เข่าเพื่อความคล่องแคล่วในการเคลื่อนไหวและป้องกันแมลงหรือสัตว์อย่างทากเข้าไปในกางเกง รวมไปถึงหินดินทรายหลุดเข้าไปในรองเท้า แต่ว่ากว่าจะใส่แต่ละทีก็ใช้เวลาพอสมควรแถมพื้นยังค่อนข้างบาง เจอตะปูหรือหินคมๆ ไปนี่ก็มีเลือดออกกันบ้างแถมรองเท้าชนิดใส่เดินนานๆ แล้วพอถอดทีนิ้วเท้าถึงกับหมดความรู้สึก

ต่อมาเข้าสู่ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 พลโท Williiam P. Yarborough แห่งกองทัพสหรัฐฯ จึงออกแบบรองเท้าที่มีชื่อว่า "จัมป์บูท" มาเพื่อใข้กับหน่วยพลร่ม 501 และทำการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นในรองเท้าทหารยุคเก่าๆ เป็นรองเท้าแบบเชือกผูก หัวมนและแข็งเพื่อปกป้องนิ้วเท้าจากการกระแทกและไม่บีบนิ้วเท้าจนเกินไป มีความยาวเกือบครึ่งหน้าแข้งแต่สิ่งที่ต่างออกไปนั่นก็คือพื้นรองเท้าและส้นที่มีความหนาพอสมควร ซึ่งต่อมารองเท้ารูปแบบนี้ก็ถูกใช้ในทหารทุกหน่วยของกองทัพสหรัฐฯ และแพร่หลายไปในกองทัพเกือบทั่วโลก

ปัจจุบันนั้นรองเท้าคอมแบทก็ยังคงมีหน้าตาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อเกือบร้อยปีก่อน ในกองทัพของหลายๆ ประเทศที่ส่งทหารเข้าไปทำสงครามในต่างแดน ก็ได้มีการพัฒนารองเท้าคอมแบทให้ใส่สบายมากขึ้นและเหมาะกับสภาพภูมิประเทศที่ออกไปปฏิบัติการ แถมยังมีรองเท้าคอมแบทที่ถูกพัฒนามาให้สามารถลดความเสียหายในกรณีที่เหยียบกับระเบิดได้ เท่านั้นยังไม่พอ รองเท้าคอมแบทก็ยังถูกนำมาผนวกเข้ากับแฟชั่นในหลายๆ ยุคที่สื่อถึงความแมนของตัวผู้ใส่ได้
**รอด เซเกนัน** (อังกฤษ: Rod Sequenan) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 15 กันยายน พ.ศ. 2503 สถิติการชก 86 ครั้ง ชนะ 56 (น็อค 33) เสมอ 5 แพ้ 25

ประวัติ
-------

เซเกนันขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2520 ชนะน็อค คิด โตโต ยก 3 จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยไปชกนอกรอบที่เกาหลีใต้ 4 ครั้ง ในช่วง พ.ศ. 2523 – 2525 แต่แพ้ทั้งสี่ครั้ง จนกระทั่ง 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2525 จึงชกชนะน็อค คิม ซาวัง ยก 9 ถึงถิ่นที่เกาหลีใต้ ต่อมา เซเกนันได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 ชนะน็อค อัลเบิร์ต ดุลดูเลา ยก 9 จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ชนะคะแนน ลี อิลบอก ที่เกาหลีใต้ ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้ง เมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ชนะน็อค ชอย จินชิก ยก 12 ที่ เกาหลีใต้ จากนั้นได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF เมื่อ 22 เมษายน พ.ศ. 2527 แพ้คะแนน ยูห์ ฮวานคิล ที่เกาหลีใต้ ไม่ได้แชมป์

เมื่อชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ เซเกนันขึ้นชกป้องกันแชมป์ OPBF 2 ครั้ง จากนั้น เซเกนันได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF อีกครั้งเมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2528 แพ้น็อค เลสเตอร์ เอลลิส ยก 13 ที่ ออสเตรเลีย หลังจากนั้น เซเกนันไปชกมวยที่สหรัฐ 3 ครั้ง ชนะ 1 แพ้ 2 ก่อนจะเสียแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2529 แพ้คะแนน คิม ซุงยุน เซเกนันมาประสบความสำเร็จอีกครั้งเมื่อได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2530 ชนะคะแนน ลิโต เปนา แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2531 ก็แพ้น็อค เบอร์นาเบ้ อาลีปิง ยก 3 เสียแชมป์ไป เซเกนันขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2532 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน อัลลัน อาเลเกรีย ไม่ได้แชมป์ เซเกนันชกแก้มือกับอาเลเกรียอีกครั้งเมื่อ 4 สิงหาคม ปีเดียวกันก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ชิงแชมป์ไม่ได้อีก เซเกนันมาประสบความสำเร็จ ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2533 ชนะน็อค คองคอง ปาเกียว ยก 9 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ แพ้คะแนนอัลลัน อาเลเกรีย ไปเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 ต่อมาใน พ.ศ. 2534 เซเกนันไปชกที่สหรัฐ แต่ชกชนะเพียงครั้งแรกเท่านั้นจากนั้นชกแพ้ตลอด จนกระทั่งชกแพ้น็อค วิลเฟรโด ริเวรา ยก 2 เมื่อ 12 กันยายน พ.ศ. 2537 เซเกนันก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท (2524)
* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท (2530 – 2531, 2533)
* แชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท
	+ ชิง 28 สิงหาคม 2526 ชนะคะแนน ลี อิลบอก ที่ เกาหลีใต้
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 23 ตุลาคม 2526 ชนะน็อค ชอย จินชิก ยก 12 ที่ เกาหลีใต้
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 3 พฤศจิกายน 2527 ชนะน็อค ชอย วันแตก ยก 8 ที่ เกาหลีใต้
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 30 มีนาคม 2528 ชนะน็อค ศักดา ศักดิ์สุรีย์ ยก 2 ที่ ฟิลิปปินส์
	+ เสียแชมป์ 1 มิถุนายน 2529 แพ้คะแนน คิม ซุงยุน ที่ เกาหลีใต้
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF เมื่อ 22 เมษายน 2527 แพ้คะแนน ยู ฮวานคิล ที่ เกาหลีใต้
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF เมื่อ 26 เมษายน 2528 แพ้น็อค เลสเตอร์ เอลลิส ยก 13 ที่ ออสเตรเลีย

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
**รอลลี่ แมนดาฮีน็อก** (Rolly Mandahinog) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2517 ที่เมืองบูกิดนอน ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 36 ครั้ง ชนะ 14 (น็อค 6) เสมอ 2 แพ้ 20

ประวัติ
-------

แมนดาฮีน็อกขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ชนะคะแนน อัลลัน ดูกาง ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ที่ฟิลิปปินส์ แมนดาฮีน็อกมาชกในไทยครั้งแรกใน พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม จากนั้นมาชกแพ้น็อคเม็ดเงิน ยก 4 และแพ้คะแนน วันดี สิงห์วังชา แมนดาฮีน็อกมีโอกาสได้ชิงแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2546 โดยขึ้นชิงแชมป์ ABCO รุ่นฟลายเวทที่ว่าง ที่ สงขลา ซึ่งแมนดาฮีน็อกเป็นฝ่ายชนะน็อก เด่นบูรพา อ.เอกรินทร์ไปอย่างพลิกความคาดหมาย ได้แชมป์ไปครอง แมนดาฮีน็อกมาป้องกันแชมป์ครั้งแรกไทยกับเด่นบูรพาเมื่อ 26 มีนาคม พ.ศ. 2547 ปรากฏว่าศีรษะชนกันแตกจนแมนดาฮีน็อกชกต่อไม่ได้ และรวมคะแนน 8 ยก แมนดาฮีน็อกเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เสียแชมป์ไป 

หลังจากนั้น แมนดาฮีนอก ยังขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง มาชกในไทย แพ้คะแนน ฉัตรชัย อีลิทยิมเมื่อ พ.ศ. 2547 มาชิงแชมป์ WBO เอเชียเมื่อ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 แพ้น็อค ประมวนศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ ยก 12 และชิงแชมป์ ABCO เฉพาะกาลรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 24 มิถุนายน ปีเดียวกัน แพ้น็อค เดวิด ลูกมหานาค ยก 6 ต่อมา แมนดาฮีน็อกได้ครองแชมป์มวยสากลรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทของมินดาเนาเมื่อ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ขนะคะแนน ลีโอ เอสโคปิโด แต่หลังจากนั้น แมนดาฮีน็อกก็ชกแพ้รวด หลังจากที่ชกแพ้น็อค แอนโทนี เอสเมดินา ยก 7 เมื่อ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 แล้ว แมนดาฮีน็อกไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ ABCO รุ่นฟลายเวท
	+ ชิง 5 มิถุนายน 2546 ชนะน็อค เด่นบูรพา อ.เอกรินทร์ ยก 4 ที่ สงขลา
	+ เสียแชมป์ 26 มีนาคม 2547 แพ้คะแนน เด่นบูรพา อ.เอกรินทร์ ที่ กทม.
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิครุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 28 กุมภาพันธ์ 2548 แพ้คะแนน ประมวนศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ ที่ อุดรธานี
	+ ชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 24 มิถุนายน 2548 แพ้น็อค เดวิด ลูกมหานาค ยก 6 ที่ นนทบุรี

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2015-03-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**จังหวัดติมอร์ตะวันออก** (อินโดนีเซีย: *Timor Timur*) เป็นจังหวัดของประเทศอินโดนีเซียโดยพฤตินัย เคยถูกโปรตุเกสยึดและใช้ชื่ออาณาจักรว่า "ติมอร์โปรตุเกส" ปัจจุบันพื้นที่ทั้งหมดเป็นของประเทศติมอร์-เลสเต

ตั้งแต่ ค.ศ. 1702 ถึงปี ค.ศ. 1975 ติมอร์ตะวันออกได้เป็นดินแดนโพ้นทะเลของโปรตุเกสชื่อ "ติมอร์โปรตุเกส" ในปี ค.ศ. 1974 โปรตุเกสได้เริ่มปลดปล่อยดินแดนที่เคยปกครอง รวมถึงติมอร์ตะวันออก ระหว่างการปลดปล่อยดินแดนของโปรตุเกส ภายในติมอร์ตะวันออกได้เกิดความขัดแย้งภายในเมือง ในปี ค.ศ. 1975 ประเทศอินโดนีเซียได้บุกเข้าไปในติมอร์ตะวันออก ในปี ค.ศ. 1976 อินโดนีเซียได้ผนวกติมอร์ตะวันออกเป็นจังหวัดในประเทศอินโดนีเซียจังหวัดที่ 27 อย่างไรก็ตาม สหประชาชาติไม่ยอมรับกับการผนวกของประเทศอินโดนีเซียในครั้งนี้ โดยขอให้โปรตุเกสบริหารติมอร์ตะวันออก ต่อมาอินโดนีเซียได้แยกตัวออกจากติมอร์ตะวันออก ในปี ค.ศ. 1999 สหประชาชาติจึงได้ปกครองติมอร์ตะวันออกสักระยะก่อนที่จะให้ติมอร์ตะวันออกตั้งประเทศเป็นของตัวเองโดยใช้ชื่อว่า ประเทศติมอร์-เลสเต ในปี ค.ศ. 2000

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Report of CAVR — Chega!
* ETAN.org: East Timor Action Network
	+ ETAN.org: Articles and reports − 1991 to 1996
ธงแนวร่วมปลดแอกจามปา มักปรากฏใช้แสดงถึงขบวนการเอกราชแผนที่จามปา
**ขบวนการเอกราชจามปา** (อังกฤษ: Champa independence movement) เป็นขบวนการเรียกร้องเอกราชของชาวจามและความพยายามแบ่งแยกดินแดนจากประเทศเวียดนาม

จามปาเป็นคำเรียกกลุ่มนครรัฐอิสระของชาวจาม มีอาณาเขตอยู่ในพื้นที่ที่ปัจจุบันคือเวียดนามกลางและใต้ จามปามีอยู่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 2 จนถึงปี 1832 ซึ่งถูกยึดครองโดยจักรวรรดิเวียดนามภายใต้จักรพรรดิ Minh Mạng ในสมัยที่เป็นรัฐอิสระนั้น จามปามีพัฒนาการทางวัฒนธรรมที่มีอิทธิพลจากอินเดียมาก จึงเกิดเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่แตกต่างอย่างมากจากวัฒนธรรมแบบจีน-เวียดนาม ซึ่งพบทั่วไปในทางเหนือ
อย่างไรก็ตาม เมื่อชาติเวียดนามเกิดขึ้นใหม่หลังสิ้นสุดการปกครองของจีน จามปากับ Đại Việt ได้ก่อสงครามกันจำนวนหลายครั้ง สงครามจำนวนมากนี้ค่อย ๆ ทำให้จามปาในฐานะชาติไม่สามารถต้านทานภัยคุกคามจากจักรวรรดิเขมรทางตะวันตก และจากเวียดนามทางเหนือ ต่อมาชาวจามได้หันมานับถือศาสนาอิสลามเป็นหลักในศตวรรษที่ 15 อย่าไรก็ตาม เวียดนามเข้ามาปกครองจามปาในปี 1471 และทำให้จามปาสิ้นสุดความเป็นรัฐเอกราชโดยนิตินัย นับจากนั้น ชาวจามได้มีความพยายามก่อกบฏต่อต้านการปกครองของเวียดนามหลายครั้ง ในจำนวนนี้มีครั้งสำคัญในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เช่น เหตุจลาจลคาทิพซูมัต และ เหตุจลาจลจาทาควา ซึ่งถือเป็นครั้งแรกและครั้งเเดียวที่มีการก่อสงครามโดยกลุ่มจิฮาดในประวัติศาสตร์เวียดนาม การลุกฮือทั้งสองครั้งนั้นถูกปราบโดยจักรวรรดิเวียดนาม ในศตวรรษที่ 20 โดยเฉพาะระหว่างสงครามเวียดนาม ชาวจามได้รวมกันตั้งแนวร่วมปลดแอกจามปา และต่อมาเป็นแนวร่วมเพื่อการปลดปล่อยสหชาติพันธุ์ผู้ถูกกดขี่ ก่อการกบฏเพื่อเป้าหมายคือการได้รับเอกราช แต่ความพยายามก่อกบฏทุกครั้งถูกรัฐบาลคอมมิวนิสต์ของเวียดนามปราบปรามอย่างหนัก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Parker, Vrndavan Brannon. "Vietnam's Champa Kingdom Marches on". *Hinduism Today*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 October 2019. สืบค้นเมื่อ 21 November 2015.
2. ↑  "India-Vietnam's Shared Culture: The Cham Civilization | USC Center on Public Diplomacy". *www.uscpublicdiplomacy.org*.
3. ↑  "Vietnam-Champa Relations and the Malay-Islam Regional Network in the 17th–19th Centuries | Kyoto Review of Southeast Asia". *kyotoreview.org*. 11 March 2004.
4. ↑  Wong Tze-Ken, Danny (August 1, 2013). "The Cham Arrivals in Malaysia: Distant Memories and Rekindled Links". *Archipel*. **85** (1): 151–165. doi:10.3406/arch.2013.4389 – โดยทาง www.persee.fr.
5. ↑  SCUPIN, Raymond (1995). "Historical, Ethnographic, and Contemporary Political Analyses of the Muslims of Kampuchea and Vietnam". *Sojourn: Journal of Social Issues in Southeast Asia*. **10** (2): 301–328. doi:10.1355/SJ10-2G. JSTOR 41056916 – โดยทาง JSTOR.
6. ↑  Chickering, William H. (June 9, 2017). "Opinion | A War of Their Own". *The New York Times*.

แม่แบบ:Ethnic nationalism
ธงของสาธารณรัฐเตอร์กิสถานตะวันออก ใช้ใน established เก็บถาวร 2008-04-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน กัชคาร์, จีน เมื่อ พ.ศ. 2476
**ขบวนการเอกราชเตอร์กิสถานตะวันออก** (อังกฤษ: East Turkistan Independence Movement) เป็นคำกว้าง ๆ ที่ใช้เรียกกลุ่มที่เรียกร้องเอกราชในเขตปกครองซินเจียงในจีน ซึ่งเป็นดินแดนที่ขบวนการเหล่านี้เรียกว่า เตอร์กิสถานตะวันออก กลุ่มเหล่านี้ได้รับการสนับสนุนจากโลกอิสลามและรัสเซีย มีทั้งกลุ่มที่อิงและไม่อิงศาสนา กลุ่มที่อิงศาสนามักได้รับการสนับสนุนจากฏอลิบานในอัฟกานิสถานหรืออิหร่าน

ในหลายกรณี มีกลุ่มที่ให้ความสำคัญกับชาวอุยกูร์ที่เป็นมุสลิม โดยไม่ให้ความสำคัญกับชนกลุ่มน้อยที่ไม่ใช่มุสลิม เช่น ชาวฮั่น ชาวทิเบต และมักใช้คำอุยกูริสถานเพื่อให้เป็นรัฐสำหรับชาวอุยกูร์ กลุ่มนี้มักเป็นพันธมิตรของสหภาพโซเวียตมาก่อน และมีผู้นำบางส่วนอยู่ในรัสเซีย คาซัคสถาน และคีร์กีซสถาน ซึ่งกลุ่มนี้จะถือว่ากลุ่มชาติพันธุ์อื่นเป็นชนส่วนน้อย

อย่างไรก็ตามมีหลายกลุ่มที่สนับสนุนทังแนวคิดการเป็นรัฐอิสลามและรัฐเตอร์กิสถานแห่งซินเจียง การจัดตั้งสาธารณรัฐเตอร์กิสถานตะวันออกเป็นตัวอย่างที่ดี แนวคิดที่แตกต่างกันทำให้เกิดความแตกแยกภายในองค์กร

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Uyghur American Association
* Uyghur Human Rights Project
* World Uyghur Congress เก็บถาวร 2014-05-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* The Turkistan Newsletter
* The Uyghur Information Agency เก็บถาวร 2004-02-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* East Turkistan Information Center
* East Turkistan National Freedom Center เก็บถาวร 2020-07-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Swedish Uygur Committe เก็บถาวร 2008-05-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Terrorism - In the Spotlight: ETIM
* US Treasury Dept. on Addition of ETIM to Terrorist List เก็บถาวร 2006-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* BBC News - China 'foils Olympic terror plot'
**วิสันต์ ไกรเกรียงยุค** มีชื่อจริงว่า **วิสันต์ ไพรอนันต์** เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2492 ที่ อำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี ในครอบครัวที่มีพี่น้อง 5 คนเป็นนักมวยหรือบุคคลในวงการมวยทั้งหมด ตั้งแต่ พี่ชายคนโต ไพรอนันต์ สนั่นเมือง, วิสันต์ ไกรเกรียงยุค, วิชิต ลูกบางปลาสร้อย, ณรงค์ ไพรอนันต์ และ วิรัตน์ ไพรอนันต์ (ปัจจุบันรู้จักดีในชื่อของ เชน เมืองชล โปรโมเตอร์มวยไทยชื่อดัง)

วิสันต์ฝึกหัดมวยกับ จรัล แสงจำรัส เจ้าของค่าย ลูกบางปลาสร้อย เพียงแต่ใช้ชื่อค่ายว่า ไกรเกรียงยุค ซึ่งเป็นชื่อซอยเล็ก ๆ ซอยหนึ่งในเขตเทศบาลเมืองชลบุรีนั่นเอง

วิสันต์เป็นนักมวยรูปร่างผอมสูง ผิวขาว บอบบาง แต่เป็นมวยในสไตล์ไฟเตอร์ ชอบเดินชกแบบลุยแลกแข้งแลกหมัดอย่างไม่เกรงใคร หลายต่อหลายครั้งที่หน้าแตกเลือดอาบใบหน้า ไม่ทำให้วิสันต์เกิดอาการท้อแท้ แต่ยิ่งกลับทำให้วิสันต์เดินลุยเข้าแลกหนักขึ้นไปอีก สื่อมวลชนจึงให้ฉายาว่า *"สุริยาบ้าเลือด"*

วิสันต์เคยปะทะกับนักมวยไทยฝีมือดีร่วมสมัยหลายคน เช่น ศิริมงคล ลูกศิริพัฒน์, ขุนพล สาครพิทักษ์, บุรีรัมย์ สวนมิสกวัน และแสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ โดยเฉพาะการชกกับแสนศักดิ์ที่สนามมวยเวทีลุมพินีเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2515 วิสันต์ถูกหมัดของแสนศักดิ์ลงไปให้กรรมการนับก่อน แต่ลุกขึ้นมาแลกหมัดกับแสนศักดิ์ซึ่งเป็นนักมวยหมัดหนักอย่างไม่กลัวแพ้น็อก จนได้นับแสนศักดิ์บ้างในยกที่ 4 และเป็นฝ่ายชนะคะแนนไปในที่สุด

ปัจจุบัน วิสันต์ทำงานประจำอยู่แผนกดับเพลิงเทศบาลเมืองชลบุรี

อ้างอิง
-------

* สุริยาบ้าเลือด ฉายาวิสันต์ ไกรเกรียงยุค

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เทปการชกระหว่าง แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ กับ วิสันต์ ไกรเกรียงยุค เก็บถาวร 2009-04-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดแก้วโกรวาราม พระอารามหลวง** ตั้งอยู่กลางเมืองจังหวัดกระบี่ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี และเป็นวัดประจำจังหวัด มีความสำคัญทั้งด้านความเป็นศูนย์กลางของพระพุทธศาสนา ศูนย์กลางการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกธรรม-บาลี และแผนกปริยัติสามัญ ของคณะสงฆ์จังหวัดกระบี่

ที่ตั้งและอาณาเขต
-----------------

ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 82 ถนนอิศรา ตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองกระบี่ จังหวัดกระบี่ 81000 โทรศัพท์ 075-611-252 โทรสาร 075-620-535 มีเนื้อที่ประมาณ 202 ไร่ 4 ตารางวา

ประวัติ
-------

ประวัติการสร้างวัดเกิดขึ้นพร้อม ๆ กับการตั้งถิ่นฐานของชาวพุทธ ประมาณ 200 ครัวเรือน ณ บ้านปากน้ำ ในปี พ.ศ. 2430 ชาวบ้านได้สร้างพำนักสงฆ์ขึ้น เพื่อเป็นสถานที่ประกอบกิจกรรมทางศาสนา เรียกว่า "พำนักสงฆ์ปากน้ำ" เมื่อมีพระสงฆ์มาจำพรรษามากขึ้น จึงสร้างศาลา และกุฏิเพิ่มขึ้นตามลำดับ ให้พระสงฆ์มีที่จำพรรษา และได้ขนานนามว่า "วัดแก้วโกรวาราม" ในเวลาต่อมา

การยกฐานะเป็นพระอารามหลวง
-------------------------

เมื่อวันที่ 22 มีนาคม 2543 วัดแก้วโกรวารามได้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรพระชนมพรรษาครบ 6 รอบ

ด้านการศึกษา
------------

วัดแก้วโกรวาราม เป็นศูนย์กลางของพระพุทธศาสนา ศูนย์กลางการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนก ธรรมะ-บาลี และแผนกปริยัติสามัญ ของคณะสงฆ์จังหวัดกระบี่ เริ่มมีการเรียนการสอนนักธรรม-บาลี ตั้งแต่พุทธศักราช 2455 ก่อนจะมีการขยายการศึกษาด้านต่าง ๆ ไปยังต่างอำเภอ ใน ปี พุทธศักราช 2500

ปูชนียวัตถุในวัดที่สำคัญ
------------------------

1. รูปเหมือนหล่อด้วยทองสำริด ขนาดเท่าองค์จริงของพระธรรมวโรดม (เซ่ง อุตฺตโม) อดีตเจ้าคณะมณฑลภูเก็ต
2. รูปเหมือนเท่าองค์จริงของพระครูธรรมาวุธวิศิษฐ์ (กิ่ม พุทธรกฺขิโต) เจ้าคณะจังหวัดกระบี่ เจ้าอาวาสวัดแก้วโกรวาราม รูปที่หนึ่ง
3. รูปเหมือนเท่าองค์จริงของพระราชสุตกวี (สิงห์ จนฺทาโภ) เจ้าคณะจังหวัดกระบี่ เจ้าอาวาสสวัดแก้วโกรวาราม รูปที่สอง

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

พ.ศ. 2430-2450 สมัยที่ยังเรียกชื่อวัดปากน้ำ มีเจ้าอาวาสปกครองวัดรวม 6-7 รูป (ไม่ปรากฏชื่อ) แต่มีการบันทึกไว้เพียง 3 รูป ได้แก่ 

1. พ่อท่านแก้ว ยนยาว จากจังหวัดสงขลา
2. พระบริสุทธิสีลาจารย์ (ลภ) จากจังหวัดตรัง
3. พระครูสตูลสมันสรณมุนี (สมุทร) จากจังหวัดสตูล

ต่อมา ปี 2450 พระแก้วโกรพ (หมี ณ ถลาง) ได้นิมนต์พระสมุห์กิ่ม พุทฺธรกฺขิโต พร้อมกับบูรณะวัดอย่างจริงจัง แล้วขนามนามวัดใหม่เป็น "วัดแก้วโกรวาราม" 
และมีเจ้าอาวาสปกครองดังนี้

1. พระครูธรรมาวุธวิศิษฐ์ (กิ่ม พุทฺธรกฺขิโต) พ.ศ. 2451-2473
2. พระราชสุตกวี (สิงห์ จนฺทาโภ ป.ธ.6, น.ธ.เอก) พ.ศ. 2474-2528
3. พระสุตาวุธวิสิฐ (ขรรค์ชัย อาภากโร น.ธ.เอก) พ.ศ. 2529-2540
4. พระมหาศรีวัง สิริมนูญโญ พ.ศ. 2541-2543
5. พระปัญญาวุธธรรมคณี (บริสุทธิ์ ขนฺติโก) น.ธ.เอก พ.ศ. 2543-2564
6. พระครูอัครรัตนากร (บุญเลิศ ธมฺมรกฺโข) พ.ศ. 2564-ปัจจุบัน
***บนภูเขาไท่หาง*** (จีน: 太行山上; พินอิน: *Tài Háng shān shàng*) เป็นภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์จีนในปี ค.ศ. 2005 ในช่วงระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นได้รุกรานประเทศจีน ในช่วงแรกนั้นรัฐบาลสาธารณรัฐจีนที่ปกครองโดยพรรคก๊กมินตั๋ง (จีนคณะชาติ) ได้ทำการต่อต้านรับมือญี่ปุ่นแต่ไม่สามารถต้านทานได้และเป็นฝ่ายถอยร่นเรื่อยมา จนฝ่ายพรรคคอมมิวนิสต์จีน กองทัพที่แปด นำโดยนายพล จูเต๋อ นำทัพบุกทางทิศตะวันออกผ่านแม่น้ำแยงซีไปตั้งหลักที่ภูเขาไท่หางเพื่อทำสงครามกองโจรต่อต้านญี่ปุ่น

การถ่ายทำภาพยนตร์ได้รับการช่วยเหลือสนับสนุนจากกองทัพปลดแอกประชาชนจีนร่วมกับบริษัทออกัสเฟิร์สฟิลม์ กำกับโดยเว่ย์ เหลียน เฉิน ตง และเฉิน เจียน

ภาพยนตร์ได้รับรางวัล Golden Rooster Awards ในปี ค.ศ. 2005

นักแสดง
-------

* หวัง หวูฟู รับบทเป็น นายพลจูเต๋อ
* จง หลีคุน รับบทเป็น เผิง เตอหวย
* หลี ฉูเฉิง รับบทเป็น จัว ควน
* จาง หลิน รับบทเป็น เหริน บีชือ
* หลูฉี รับบทเป็น เติ้ง เสี่ยวผิง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *On the Mountain of Tai Hang* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *On the Mountain of Tai Hang* เก็บถาวร 2020-11-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at the Chinese Movie Database
ศิลปกรรมรูปของมังกรหมู 
 มังกรหมู ใน บริติชมิวเซียม
**มังกรหมู** (จีน: 玉猪龙 zhūlóng, อังกฤษ: Pig Dragon)  เป็นศิลปกรรม หยก ประเภทหนึ่งจาก วัฒนธรรมหงซาน ใน ยุคหินใหม่ของจีน มังกรหมูเป็นรูปทรงสัญฐานของสัตว์ (zoomorphic) มีหัวคล้ายหมูและลำตัวยาวขดเป็นวง ซึ่งมีความหมายถึง *นัยยะของทารก(ตัวอ่อน)ในครรภ์* มังกรหมูในยุคแรกมีความหนาและสั้นป้อม และศิลปกรรมในช่วงหลังจะมีสัดส่วนร่างกายที่สมส่วนและยาวเหมือนงูมากขึ้น 

*มังกรหมู* ประดิษฐ์ขึ้นใน วัฒนธรรมหงซาน พร้อม ๆ กับรูปอินทรีหยกในวัฒนธรรมเดียวกัน ( 玉鷹 )  ศิลปกรรมทั้งคู่มักจะเป็นส่วนประกอบสำคัญของ สิ่งประดับหลุมศพ  มีการพบกระดูกหมูฝังอยู่เคียงคู่กับมนุษย์ที่สถานที่ฝังศพหงซานซึ่งบ่งบอกว่า *หมู* มีความสำคัญในทางพิธีกรรมศาสนา 

มีการคาดเดาว่า *มังกรหมู* เป็นสัญลักษณ์แรกของ มังกรจีน ทั้งนี้อักขระสำหรับคำว่า "มังกร" ใน การเขียนอักษรจีน ที่เก่าแก่ที่สุดมีรูปแบบขดเป็นวงคล้ายกัน และยังคล้ายกับเครื่องรางหยกรูปมังกรในช่วงหลัง คือ สมัยราชวงศ์ชาง

ดูเพิ่มเติม
-----------

* หยกจีน
* ปี้ (หยก)
* มางาตามะ
* หลิงหลิง -o
* โกกอก
* Cong (หยก)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Ko, Patrick. *Federation of Medical Studies of Hong Kong*, "The History of Ancient Chinese Jade Culture เก็บถาวร 2021-06-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน". Jan 2008.
2. ↑  Howard, Angela & al. *Chinese Sculpture*, pp. 21 f. Yale Univ. Press, 2006. ISBN 0-300-10065-5.
3. ↑  Salviati, Filippo (2002). *The Language of Adornment: Chinese Ornaments of Jade, Crystal, Amber and Glass*, Fig. 17. Ten Speed Press. ISBN 1-58008-587-3.