recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**จักรพรรดิเซี่ยโม่** หรือ **จักรพรรดิเซี่ยองค์สุดท้าย** (สวรรคต ค.ศ. 1227) พระนามเดิม **หลี่ เซี่ยน** เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 10 และพระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์เซี่ยตะวันตก ตลอดรัชสมัยของพระองค์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1226 ถึงปี ค.ศ. 1227 ต้องทนเห็นการทำลายล้างของราชวงศ์เซี่ยตะวันตก ในขณะที่กองกำลังมองโกลภายใต้เจงกีสข่านบุกยึดครองและเอาชนะได้หลังจากการต่อต้านและการกบฏของจักรพรรดิองค์ก่อน

พระองค์เป็นพระราชนัดดาของบรรพบุรุษของจักรพรรดิเซี่ยเซียนจงเมื่อต้องเผชิญกับการคุกคามของมองโกล หลี่ เซี่ยนและขุนนางของพระองค์จึงได้รวมตัวกันรอบ ๆ เมืองหลวงจงซิง พยายามใช้กำแพงขนาดใหญ่เพื่อปราบทหารม้ามองโกล อย่างไรก็ตาม จงซิงได้รับความเสียสายจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ซึ่งส่งผลให้เกิดโรคระบาดและการขาดแคลนอาหาร ในปี ค.ศ. 1227 ในที่สุดพระองค์ก็ยอมจำนนต่อจักรวรรดิมองโกล แต่ชาวมองโกลปลงพระชนม์พระองค์และครอบครัวทั้งหมดของพระองค์ด้วยความกลัวว่าเซี่ยตะวันตกจะกบฏต่อจักรวรรดิมองโกล การสวรรคตของพระองค์เป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์เซี่ยตะวันตก

ชาวมองโกลได้ถวายพระนามให้ผู้ปกครองพระองค์สุดท้ายของเซี่ยตะวันตกว่า Shidurghu ᠱᠢᠳᠤᠷᠭᠤ มีความหมาย "เรียบง่าย ถูกต้อง ยุติธรรม" และในศตวรรษที่ 18 แหล่งข้อมูลในยุโรปเรียกว่า Schidascou หรือ Shidaskû จากพระนามภาษามองโกเลียของพระองค์

| * ด
* ค
* ก
ลำดับจักรพรรดิจีนสมัยราชวงศ์เซี่ยตะวันตก |
| --- |
| 

จิ่งจง  **·** 
อี้จง  **·** 
ฮุ่ยจง  **·** 
ฉงจง  **·** 
เหรินจง  **·** 
หฺวันจง  **·** 
เซียงจง  **·** 
เสินจง  **·** 
เสี้ยนจง  **·** 
โม่

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
ขุนศึกในช่วง ค.ศ. 194
**เต๊งไก๋** (จีน: 田楷; ?— ค.ศ. 199) ผู้ตรวจการแห่งเฉงจิ๋วซึ่งรับใช้ กองซุนจ้าน ขุนศึกที่มีชื่อเสียงแห่ง ยุคสามก๊ก ในช่วงปลายยุค ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก

เมื่ออ้วนเสี้ยวได้ก่อตั้งกองทัพพันธมิตร 18 หัวเมืองเพื่อปราบตั๋งโต๊ะที่เข้ายึดอำนาจจากราชสำนักฮั่นซึ่งกองซุนจ้านก็เป็นหนึ่งในแม่ทัพใหญ่ที่ได้เข้าร่วมเต๊งไก๋จึงได้ติดตามกองซุนจ้านเข้าทำศึกในครั้งนี้ด้วย

หลังจากที่กองทัพพันธมิตร 18 หัวเมืองได้สลายตัวไปใน ค.ศ. 190 ในปีต่อมาคือ ค.ศ. 191 กองซุนจ้านได้เปิดศึกกับคู่อริที่มาจากทางใต้คืออ้วนเสี้ยวผู้ตรวจการแห่งกิจิ๋วกองซุนจ้านจึงส่งเต๊งไก๋เข้าโจมตีเฉงจิ๋วเมืองในการปกครองของอ้วนเสี้ยวและกองซุนจ้านได้แต่งตั้งให้เต๊งไก๋เป็นผู้ตรวจการที่เฉงจิ๋ว

ใน ค.ศ. 194 โตเกี๋ยม สมุหเทศาภิบาลแห่งชีจิ๋วกำลังถูกโจมตีอย่างหนักจากกองทัพของ โจโฉ โตเกี๋ยมขอความช่วยเหลือจากเต๊งไก๋เขาจึงส่งทหารในสังกัดคือ เล่าปี่ กวนอู และ เตียวหุย พร้อมกับทหารอีกหลายพันคนมาช่วยรบซึ่งโตเกี๋ยมได้ให้ทหารในสังกัดของตนมาร่วมรบกับทหารในสังกัดของเต๊งไก๋และเมื่อสงครามครั้งนี้สิ้นสุดลงโตเกี๋ยมได้ถึงแก่กรรมแต่ก่อนสิ้นใจเขาได้ขอร้องให้เล่าปี่มาเป็นผู้ตรวจการแห่งชีจิ๋วสืบต่อจากเขา

เดือนมกราคม ค.ศ. 199 อ้วนเสี้ยวทำสงครามครั้งสุดท้ายกับกองซุนจ้านใน ยุทธการที่อี้จิง ผลปรากฏว่าเป็นฝ่ายอ้วนเสี้ยวได้ชัยชนะและสามารถยึดครองดินแดนภาคเหนือแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดและเต๊งไก๋ก็ถูกฆ่าตายในสงครามครั้งนี้หลังจากนั้นกองซุนจ้านจึงตัดสินใจฆ่าเมียและลูกและฆ่าตัวตายตามไปในที่สุด

ตำแหน่งที่ได้รับแต่งตั้ง
------------------------

* ผู้ตรวจการแห่งเฉงจิ๋ว (Inspector of Qing Province)

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
**โฮชินะ มาซายูกิ** (保科正之, 17 เมษายน 1611 – 4 กุมภาพันธ์ 1673) เป็นไดเมียวในช่วงต้นยุคเอโดะและเป็นผู้ก่อตั้งตระกูลมัตสึไดระแห่งไอซุอันเป็นสาขาย่อยของตระกูลโทกูงาวะ เขาเป็นบุคคลสำคัญทางด้านการเมืองและปรัชญาในช่วงต้นของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ

ประวัติ
-------

มาซายูกิเกิดที่ เอะโดะ เป็นบุตรชายคนที่ 4 ของโชกุนคนที่ 2 แห่ง รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ โทกูงาวะ ฮิเดตาดะ ที่เกิดแต่ **โอชิซู โนะ คาตะ** (浄光院; 2127-2178, หรือต่อมาคือท่านโจโคอิง) ซึ่งเป็นข้ารับใช้ในปราสาทเอโดะโดยฮิเดตาดะได้ซ่อนบุตรชายที่เกิดใหม่พร้อมกับตั้งชื่อบุตรชายว่า **โคมัตสึ** (幸松) ให้รอดพ้นจากการตามฆ่าของนาง โอเอโยะ ซึ่งเป็นมิไดหรือภรรยาเอกของโชกุนฮิเดตาดะหลังจากนั้นจึงได้ยกให้เป็นบุตรบุญธรรมของ โฮชินะ มาซามิตสึ อดีตข้ารับใช้ของ ตระกูลทาเกดะ และเป็นไดเมียวแห่ง แคว้นทากาโตะ ใน พ.ศ. 2172 โคมัตสึได้พบกับพี่ชายคนโตของเขา, โชกุนลำดับที่ 3 โทกูงาวะ อิเอมิตสึ, บิดาซึ่งเป็นอดีตโชกุน (โทกูงาวะ ฮิเดตาดะ) และพี่ชายอีกคน โทกูงาวะ ทาดานางะ และเพื่อเป็นการระลึกถึงปู่ของเขา โทกูงาวะ อิเอยาซุ เขาได้รับการยอมรับสถานะในฐานะสมาชิกเชื้อสายของ ตระกูลโทกูงาวะ

ใน พ.ศ. 2174 โคมัตสึได้สืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลโฮชินะพร้อมกับได้เป็นเจ้าแคว้นทากาโตะ พร้อมกับเปลี่ยนชื่อของเขาเป็น "มาซายูกิ"

อ้างอิง
-------
**เรียวอุงกากุ** (ญี่ปุ่น: 凌雲閣; โรมาจิ: *Ryōunkaku* หรือที่ชาวท้องถิ่นนิยมเรียกว่า **อาซากูซะจูนิไก** (ญี่ปุ่น: 浅草十二階; โรมาจิ: *Asakusa Jūnikai*)เป็นตึกระฟ้าแบบตะวันตกแห่งแรกในประเทศญี่ปุ่นและอาคารแรกที่มีการติดตั้งใช้งานลิฟต์โดยสารในประเทศญี่ปุ่น อาคารตั้งอยู่ในย่านอาซากูซะ นครโตเกียว (ปัจจุบันคือเขตไทโต โตเกียว) สร้างเสร็จในปี 1890 และถูกรื้อถอนลงหลังชั้นบน ๆ ของอาคารถล่มลง รวมถึงโครงสร้างอาคารได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหวใหญ่คันโตในปี 1923 

อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยวิสวกรชาวสก็อต ดับเบิลยู. เค. เบอร์ทันในปลายทศวรรษ 1880s ตึกมีความสูง 225-ฟุต (69-เมตร) สร้างขึ้นจากอิฐมอญประกอบโครงไม้ สถาปัตยกรรมแบบฟื้นฟูเรนเนสซองส์ อาคารทั้งสิบสองชั้นมีการติดตั้งระบบไฟฟ้า และมีลิฟต์โดยสารไฟฟ้าสองตัว ผลงานออกแบบของอิชิซูเกะ ฟูจิโอกะ ผู้ก่อตั้งบริษัทโตชิบา สามารถรองรับผู้โดยสารได้ครั้งละ 10 คน แต่เปิดให้บริการได้ครึ่งปีก็ต้องยกเลิกให้บริการเนื่องจากข้อกังวลเรื่องความปลอดภัย

ชั้นสองถึงเจ็ดใช้งานเป็นพื้นที่ค้าขาย ประกอบด้วยร้านค้าจำนวน 46 ร้าน, ชั้นแปดเป็นเลานจ์ และชั้นเก้าเป็นสถานที่จัดนิทรรศการศิลปะ ชั้นสิบจนถึงชั้นสิบสองเป็นชั้นหอคอยสำหรับมองดูทิวทัศน์ของโตเกียว และอาจมองเห็นถึงภูเขาไฟฟูจิ ความยิ่งใหญ่ของอาคารสามารถพบได้ในภาพถ่ายพิธีเปิดตัวอาคารที่เผยแพร่ในผลงานชิ้นเอกของโองาวะ คาซูมาซะ *Types of Japan, Celebrated Geysha of Tokyo in Collotype and From Photographic Negatives Taken by Him* ซึ่งเผยแพร่ในปี 1892

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Celebrated Geysha (Geisha) of Tokyo, Kazumasa Ogawa, c1892~5".

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Ryōunkaku

* Panoramic View from Observation Deck of Ryōunkaku
* Ryōunkaku at the Vintage Japanese Postcard Museum
* A film clip of the tower’s demolition

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
นักดนตรี
**ดอมินิก เดวิด ไฟก์** (อังกฤษ: Dominic David Fike; เกิด 30 ธันวาคม ค.ศ. 1995) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และนักแสดงชาวอเมริกัน ไฟก์เริ่มมีชื่อเสียงหลังจากออกเพลงที่ได้รับความนิยมหลายเพลงบนซาวด์คลาวด์ อีพีชุดแรกของเขา *โดนต์ฟอร์เกตอะเบาต์มี, เดโมส์* นำไปสู่การเซ็นสัญญากับโคลัมเบียเรเคิดส์ ซิงเกิลเปิดตัวในสังกัด "ทรีไนตส์" ขึ้นสู่สิบอันดับแรกในหลายประเทศ จากนั้นเขาก็ได้ร่วมงานกับบร็อกแคมป์ตันและฮาลซีย์ ไฟก์ออกอัลบัมชุดแรก *What Could Possibly Go Wrong* วางจำหน่ายในเดือนกรกฎาคม 2020 อัลบัมขึ้นสู่ 50 อันดับแรกในหลายประเทศ รวมถึงสหรัฐและออสเตรเลีย

ในเดือนกันยายน 2020 ไฟก์กลายเป็นศิลปินหลักสำหรับคอนเสิร์ตในวิดีโอเกม *ฟอร์ตไนต์* ไม่กี่เดือนต่อมานิตยสาร *เอ็นเอ็มอี* จัดให้เขาอยู่ในรายชื่อศิลปินหน้าใหม่ที่มีความสำคัญแห่งปี 2020 ไฟก์ยังได้คัฟเวอร์เพลง "เดอะคิสออฟวีนัส" ของพอล แม็กคาร์ตนีย์ ซึ่งบรรจุอยู่ในอัลบัมชุด *McCartney III Imagined*

ในปี 2022 ไฟก์แสดงเป็นตัวละครหลักในฤดูกาลที่สองของซีรีส์เรื่อง *ยูฟอเรีย* ซึ่งนับเป็นการแสดงเรื่องแรกของเขา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Dominic David Fike – Collier County Arrests". *Collier County Sheriff's Department, Florida*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 20, 2023. สืบค้นเมื่อ June 25, 2020.
2. ↑  Webster, Andrew (September 8, 2020). "Fortnite is launching a concert series it hopes will become a 'tour stop' for artists". The Verge. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 21, 2022. สืบค้นเมื่อ September 8, 2020.
3. ↑  "Meet Euphoria's Newest Cast Member Dominic Fike". *E! Online*. 2022-01-09. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 11, 2022. สืบค้นเมื่อ 2022-01-21.
Residual stress in a roll formed HSS tubing visible during band-saw slitting
ความเค้นตกคาง (Residual stress) คือความเค้น (Stress) ที่เหลืออยู่ในวัสดุแข็งเกร็งหลังจากได้รับแรงจากภายนอกมากระทำ และการได้รับแรงนั้นสิ้นสุดลง ความเค้นตกค้างเป็นสิ่งที่ต้องการ และไม่ต้องการ ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ เช่น การทำเคาะเพื่อคลายตัว (peening) เป็นการสร้างความเค้นกด เข้าสู่ชิ้นงานโลหะ เช่นชิ้นส่วนกังหันเครื่องยนต์กำเนิดไฟฟ้า เพื่อเพิ่มความสามารถในการต้านทานแรงดึง หรือกรณีกระจกหน้าของสมาร์ทโฟน จะช่วยทำให้กระจกมีความแข็งแรง และต้านทานการเกิดรอยขีดข่วนได้ดีขึ้น ในทางกลับกัน ความเค้นตกค้างสามารถทำให้เกิดความเสียหายต่อโครงสร้างของสิ่งปลูกสร้าง หรือเครื่องจักร ได้เนื่องจาก ทำให้ความสามารถในการรับภาระกรรมลดลง

ความเค้นตกค้างสามารถเกิดขึ้นจากสาเหตุต่างๆ ทางกล เช่นการบิดเสียรูป การเกิดความแตกต่างของอุณหภูมิในแต่ละบริเวณอุณหภูมิของชิ้นงาน หรือการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างจุลภาคเช่นการเปลี่ยนเฟสของโลหะ ความร้อนจากกระบวนการเชื่อมสามารถทำให้เกิดการขยายตัวของบริเวณที่ได้รับความร้อน และเมื่อเย็นตัวลงจะเกิดการหดตัวที่ไม่เท่ากัน เกิดการดึงรั้งกัน ทำให้เกิดความเค้นตกค้างในโลหะ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑   `{{cite web}}`: Citation ว่างเปล่า (help)
ระวังสับสนกับ อัสแซสซินส์ครีด: อัลตาเอียร์ โครนิเคิล

***อัสแซสซินส์ครีด โครนิเคิล*** เป็นซีรีส์เกมอัสแซสซินส์ครีดที่อยู่ในกราฟิกแบบ 2.5D ในซีรีส์จะประกอบด้วย 3 เกม คือ อัสแซสซินส์ครีด โครนิเคิล: ไชน่า,อัสแซสซินส์ครีด โครนิเคิล: อินเดีย และ อัสแซสซินส์ครีด โครนิเคิล: รัสเซีย ซึ่งทั้งสามเกมพัฒนาโดย Climax Studios และ ยูบิซอฟท์มอนทรีออล รูปแบบการเล่นจะเป็นแบบ side scrolling ดำเนินไปตามแนวด้านข้าง การออกแบบทัศนียภาพในเกมได้แรงบันดาลใจมาจากศิลปะดั้งเดิมตามแต่ละประเทศ เช่น ในอัสแซสซินส์ครีด โครนิเคิล: ไชน่า ได้แรงบันดาลใจมาจากศิลปะพู่กันจีน

*โครนิเคิล ไชน่า*
-----------------

จะกล่าวถึงในปี 1526 ช่วงการล่มสลายของราชวงศ์หมิง มือสังหารหญิงชาวจีนชื่อว่า Shao Jun กลับมาจากอิตาลีหลังการฝึกฝนการต่อสู้กับมือสังหารในตำนานอย่าง Ezio Auditore de Firenze เธอเดินทางกลับมาบ้านเกิด เพื่อชำระแค้นกับกลุ่ม แปดพยัคฆ์ การเดินทางค้นหาของเธอได้ผ่านหลายสถานที่อย่างมาเก๊า, หนานอัน, พระราชวังต้องห้าม และกำแพงเมืองจีน เธอจัดการกับแปดพยัคฆ์แบบตัวต่อตัว ในปีต่อมา Shao Jun ก็ได้เป็น Mentor และก่อตั้งองค์กรมือสังหารขึ้นมาใหม่ในจีน และวางแผนลอบสังหารจักรพรรดิเจี๊ยจิง โดยการวางยาพิษแทนการส่งยาอายุวัฒนะ

อัสแซสซินส์ครีด โครนิเคิล:ไชน่า ถูกกล่าวถึงตั้งแต่เดือนกันยายน 2014 และวางจำหน่ายวันที่ 21 เมษายน 2015 ในอเมริการเหนือ และ 22 เมษายน 2015 ในประเทศอื่นๆ ซึ่งจะรองรับกับแพลตฟอร์มวินส์โดว์, PlayStation 4 และ Xbox One

| * ด
* ค
* ก
*อัสแซสซินส์ครีด* |
| --- |
| วิดีโอเกม | 

|  |  |
| --- | --- |
| เนื้อเรื่องหลัก | 
* *อ้สแซสซินส์ครีด*
* *II*
* *บราเธอร์ฮูด*
* *เรฟเวอเลชันส์*
* *III*
* *IV: แบล็กแฟล็ก*
* *โร้ก*
* *ยูนิตี*
* *ซินดิเคท*
* *ออริจินส์*
* *โอดิสซี*
* *วัลฮัลลา*

 |
| เนื้อเรื่องเสริม | 
* *อัลตาเอียร์ โครนิเคิล*
* *บลัดไลนส์*
* *II: ดิสคัฟเวอรี*
* *III: ลิเบอเรชัน*
* *ไพเรตส์*
* *โครนิเคิล*

 |

 |
| การดัดแปลง | 
* นวนิยาย
* *เดอะฟอล*
* *The Chain*
* *ลินนิเอจ*

 |
| บุคคล | 
* Patrice Désilets
* Corey May
* Jade Raymond
* Dooma Wendschuh
* Jesper Kyd
* Winifred Phillips
* Winnie Waldron
* Lorne Balfe

 |
| บริษัท | 
* ยูบีซอฟต์ มอนทรีออล
* ยูบิซอฟต์
* เกมลอฟท์

 |
| ส่วนที่เกี่ยวข้อง | 
* ตัวละคร
	+ Desmond Miles
	+ Altaïr ibn-La'Ahad
	+ Ezio Auditore da Firenze
* *Soulcalibur V*
* *Prince of Persia*

 |





1. ↑  "Assassin's Creed Unity DLC Included New Story in China". IGN. September 22, 2014. สืบค้นเมื่อ March 31, 2015.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
**ปลาฟิงเกอร์** หรือ **ปลาเฉี่ยวแอฟริกา** (อังกฤษ: African moony, Mono sebae) เป็นปลาชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาเฉี่ยว (Monodactylidae) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Monodactylus sebae*

มีรูปร่างคล้ายกับปลาเฉี่ยวหินหรือปลาผีเสื้อเงิน (*M. argenteus*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีความแตกต่างกันคือ ปลาฟิงเกอร์จะไม่มีความแวววาวของเกล็ดเท่า และไม่มีเหลือบสีเหลืองสดที่ครีบหลังและครีบท้องเหมือนปลาเฉี่ยวหิน และมีลายแถบสีดำอีกแถบบริเวณก่อนถึงโคนครีบหาง และมีลักษณะเด่นคือ ครีบท้องในปลาที่โตเต็มที่แล้วจะยาวย้วยห้อยลงมาใต้ท้องดูเหมือนนิ้วมือของมนุษย์ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเรียก "ฟิงเกอร์"

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร ซึ่งนับว่าใหญ่กว่าปลาเฉี่ยวหิน แพร่กระจายพันธุ์อยู่บริเวณปากแม่น้ำและป่าโกงกางของชายฝั่งทวีปแอฟริกาแถบตะวันออก ตั้งแต่กานาเรียสจนถึงแองโกลา

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม นิสัยก้าวร้าวและว่ายน้ำได้เร็วมาก จึงไม่เหมาะสมกับการเลี้ยงรวมกับปลาที่ว่ายน้ำช้ากว่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-10-14. สืบค้นเมื่อ 2010-11-03.
2. ↑  ปลา ฟิงเกอร์ มันดุมั๊ยครับ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาฟิงเกอร์
**ปลาผีเสื้อนกกระจิบ** (อังกฤษ: Copperband butterflyfish, Beak coralfish) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Chelmon rostratus* ในวงศ์ปลาผีเสื้อ (Chaetodontidae)

มีลำตัวแบนข้าง ลบลำตัวมีสีขาวคาดด้วยแถบสีส้มจำนวน 4 แถบ โดย 2 แถบแรกมีขอบสีดำตัดบาง ๆ ทั้งด้านหน้าและหลัง ปลายครีบบนและครีบล่างเจือด้วยปื้นสีส้ม โคนหางมีจุดสีดำเล็ก ๆ และมีจุดสีดำขนาดใหญ่บริเวณโคนครีบบนหนึ่งจุด คล้ายตา เพื่อใช้หลอกล่อศัตรูให้เข้าใจผิดคิดว่าเป็นดวงตาจริง ๆ ในขณะที่ดวงตาแท้ ๆ มีแถบสีส้มคาดเพื่ออำพรางไม่ให้ดูเด่นกว่าจุดวงกลมสีดำนั้น ปากยื่นยาวและมีขนาดเล็กคล้ายหลอด ใช้สำหรับดูดกินหรือแทะกินสิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก หรือ สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังต่าง ๆ ที่อาศัยตามแนวปะการังที่หลบตามซอกหลีบได้เป็นอย่างดี นอกจากนี้แล้วยังสามารถกินดอกไม้ทะเลแก้ว (*Aiptasia* spp.) ซึ่งเป็นดอกไม้ทะเลขนาดเล็กที่หนวดพิษสามารถทำร้ายปะการังได้ด้วย นับเป็นปลาที่มีความสำคัญต่อระบบนิเวศในทะเลชนิดหนึ่ง

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในแนวปะการังของมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันตก เช่น ทะเลอันดามัน, อ่าวไทย, หมู่เกาะริวกิว จนถึงออสเตรเลีย

เป็นปลาที่ได้รับความนิยมในแง่ของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม จัดเป็นปลาที่ราคาไม่แพง เลี้ยงง่าย แต่ไม่อาจจะฝึกให้กินอาหารสำเร็จรูปได้เหมือนปลาผีเสื้อชนิดอื่น ๆ ซึ่งผู้เลี้ยงต้องให้กินอาหารสด เช่น ไรทะเลหรือเนื้อหอยชนิดต่าง ๆ อีกทั้งยังเป็นปลาที่ต้องรวบรวมมาจากแหล่งน้ำรรมชาติ ซึ่งในปลาขนาดกลางที่ไม่เล็กไปหรือใหญ่ไป ราว ๆ 2.5-3.5 นิ้ว เป็นขนาดที่กำลังพอดีที่จะนำมาเลี้ยง เพราะปลาจะปรับตัวให้เข้ากับตู้เลี้ยงได้ไม่ยากนัก ไม่ตื่นกลัวเหมือนปลาใหญ่หรืออ่อนแอเกินไปเหมือนปลาขนาดเล็ก

อนึ่ง ปลาผีเสื้อนกกระจิบนั้น ในแวดวงของการดำน้ำยังมีการเรียกปนกับปลาผีเสื้อจมูกยาวในสกุลปลาผีเสื้อจมูกยาว ซึ่งมีอยู่ด้วยกัน 2 ชนิด คือ ปลาผีเสื้อจมูกยาวใหญ่ (*Forcipiger longirostris*) และปลาผีเสื้อจมูกยาวเหลือง (*F. flavissimus*) ซึ่งปลาทั้ง 2 ชนิดนั้นมีสีสันที่แตกต่างออกจากปลาผีเสื้อนกกระจิบพอสมควร โดยมีสีเหลืองสดเป็นสีพื้นเป็นหลัก

อ้างอิง
-------

1. ↑  ภวพล, คอลัมน์ Blue Planet จิ๊บ...จิ๊บ...นกกระจิบใต้ทะเล หน้า 102-106 นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 1 ฉบับที่ 5: พฤศจิกายน 2010

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org[*ลิงก์เสีย*]


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Chelmon rostratus***
**ฟิลิป จอร์จ นีล** (อังกฤษ: Philip George Neal; เกิด 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษที่เล่นให้กับนอร์แทมป์ตันทาวน์, ลิเวอร์พูล และโบลตันวอนเดอเรอส์ในตำแหน่งฟุลแบ็ก เขาเป็นหนึ่งในผู้เล่นอังกฤษที่ประสบความสำเร็จสูงสุดตลอดกาล คว้าแชมป์ดิวิชัน 1 7 สมัย, แชมป์ลีกคัพ 4 สมัย, เอฟเอแชริตีชีลด์ 5 สมัย, ยูโรเปียนคัพ 4 สมัย, ยูฟ่าคัพ 1 สมัย และยูโรเปียนซูเปอร์คัพ 1 สมัย ตลอด 11 ปีที่ลิเวอร์พูล ต่อมาเขากลับมาที่โบลตันวอนเดอเรอส์ในฐานะผู้จัดการทีม และพาพวกเขาคว้าแชมป์ฟุตบอลลีกโทรฟี ก่อนจะย้ายไปคุมทีมคอเวนทรีซิตี คาร์ดิฟฟ์ซิตี และแมนเชสเตอร์ซิตี เป็นทีมสุดท้ายในฐานะรักษาการผู้จัดการทีม

นีลเล่นให้กับทีมชาติอังกฤษมาอย่างยาวนานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1976 โดยลงเล่นให้ทีมชาติอังกฤษ 50 นัด และยังได้ลงเล่นในฟุตบอลโลก 1982 ก่อนจะเลิกเล่นทีมชาติในปี ค.ศ. 1983 เขาไปเป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมชาติอังกฤษภายใต้การคุมทีมของเกรแฮม เทย์เลอร์

ชื่อเล่นของนีลขณะอยู่ที่ลิเวอร์พูลคือซิโก้ ซึ่งหมายถึงตัวทำเกมชาวบราซิล และเป็นการชมเชยนีลผู้ขึ้นชื่อในเรื่องการทำประตูสำคัญในประวัติศาสตร์ของสโมสร

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  "ฟิล นีล". *Barry Hugman's Footballers*. สืบค้นเมื่อ 1 พฤษภาคม 2020.
2. ↑  "Phil Neal".
3. ↑  "Phil Neal - Liverpool FC". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 September 2015. สืบค้นเมื่อ 21 August 2015.
4. ↑  "Do I not like that: 20 years since Graham Taylor's World Cup failure". BBC Sport. 8 October 2013. สืบค้นเมื่อ 4 January 2019.
**ปลาผีเสื้อกลางคืนปากยาว** (อังกฤษ: Longtail seamoth, Slender seamoth; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pegasus volitans*) เป็นปลาทะเลกระดูกแข็งชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาผีเสื้อกลางคืน (Pegasidae)

เป็นปลาที่มีขนาดเล็ก มีขนาดยาวไม่เกิน 4-6 เซนติเมตร มีลำตัวเป็นเกราะแข็ง ครีบหางมีเกราะรูปวงแหวนต่อกัน เป็นข้อ ๆ ปากยื่นยาวออกไป ลำตัวแบนลง ครีบหูมีขนาดใหญ่แผ่ออกด้านข้างคล้ายปีกของผีเสื้อ ครีบท้องมีก้านแข็งหนึ่งคู่ ที่เหลือเป็นก้านครีบอ่อนที่พัฒนาไปคล้ายขาเดิน มีผิวตัวด้านบนมีลายรูปตาข่าย อาจมีสีน้ำตาลอ่อน จนถึงสีน้ำตาลเข้ม คล้ายกับปลาผีเสื้อกลางคืน (*Eurypegasus draconis*) ซึ่งอยู่ในวงศ์เดียวกัน แต่ปลาผีเสื้อกลางคืนปากยาว จะมีส่วนปากที่ยื่นยาวกว่า

เป็นปลาที่หากินตามพื้นทะเล ที่เป็นพื้นทรายหรือทรายปนโคลน ด้วยการใช้ครีบคืบคลานไปกับพื้นคล้ายกับการเดิน โดยกินสัตว์น้ำขนาดเล็ก ๆ ต่าง ๆ เป็นอาหาร

พบแพร่กระจายพันธุ์กว้างไกล ตั้งแต่ ออสเตรเลีย, บาห์เรน, จีน, อินเดีย, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, โมซัมบิก, พม่า, ฟิลิปปินส์, ซาอุดิอาระเบีย, สิงคโปร์, เกาะไต้หวัน, แทนซาเนีย และไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑   Vincent, A. 1996. *Pegasus volitans*. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Downloaded on 4 August 2007.
2. ↑  "ปลาผีเสื้อกลางคืน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2012-05-02.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Slender seamoth (อังกฤษ)
**ปลามะไฟ** (อังกฤษ: Stoliczkae's barb; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pethia stoliczkana*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีลำตัวทรงสี่เหลี่ยมป้อมเล็กน้อย หัวสั้น ตาและปากมีขนาดเล็ก ไม่มีหนวด เกล็ดใหญ่ ลำตัวสีเงิน เหนือครีบอกและโคนครีบหางมีแต้มสีคล้ำ ตัวผู้ในฤดูผสมพันธุ์จะมีสีแดงเหลือบบนลำตัว ครีบใสมีสีแดงแต้ม และมีแถบสีคล้ำเล็กน้อย

เป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวประมาณ 5 เซนติเมตร

มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมตัวเป็นฝูงในแหล่งน้ำลำธารที่ไหลเชี่ยวบนภูเขาในลุ่มแม่น้ำสาละวินและลุ่มแม่น้ำโขง แต่ในฤดูผสมพันธุ์ตัวผู้จะมีนิสัยดุร้าย และมีอาณาเขตของตนเอง 

เป็นปลาที่มีสีสันและลวดลายสวยงาม จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม มีชื่อเรียกในวงการปลาสวยงามว่า "ปลาตะเพียนจุด", นอกจากนี้ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาเสือภูเขา" หรือ "ปลามุมหมาย" นอกจากนี้แล้วปลามะไฟยังมีความคล้ายคลึงกันมากกับปลาอีกชื่อหนึ่งในสกุลเดียวกัน คือ *P. ticto* (อังกฤษ: Tic-tac-toe barb, Two-spot barb) ซึ่งอาจจะเป็นชื่อพ้องกันก็ได้ และมีรายชื่ออยู่ในบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ หรือ IUCN Red List จัดอยู่ในสิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์หรือ LC

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Dahanukar, N. 2010. *Puntius stoliczkanus*. In: IUCN 2012. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.2. <www.iucnredlist.org>. Downloaded on 3 May 2013.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pethia stoliczkana***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลามะไฟ
**มะไฟจีน** หรือ**ส้มมะไฟ** (wampee ซึ่งได้จากชื่อพ้อง *Clausena wampi* (Blanco), D. Oliver) เป็นพืชตระกูลสัมชนิดหนึ่ง ลักษณะคล้ายมะไฟ ในภาษาจีนเรียกว่า หวงผี (黄皮, พินอิน:huángpí) แปลว่า (ผลไม้)ผิวสีเหลือง

มะไฟจีนเป็นไม้ไม่ผลัดใบ ต้นสูงประมาณ 3-8 เมตร ใบเป็นใบเดี่ยวสีเขียวเข้ม ผลมีลักษณะคล้ายกับมะไฟ คือเป็นพวง แต่เปลือกจะบางกว่าและมีรสเฝื่อนเล็กน้อยเนื่องจากมีต่อมน้ำมัน เนื้อในรสหวานอมเปรี้ยว รับประทานสดหรือนำไปแปรรูปได้ ภายในมีเมล็ดตั้งแต่ไม่มีไปจนถึง 5 เมล็ด เมล็ดมีรูปทรงแบนรีสีเขียว ปลายแหลมสีน้ำตาล มะไฟจีนขึ้นได้ดีในดินเกือบทุกชนิด แต่ดินที่เหมาะสมคือดินที่มีการระบายน้ำพอสมควร นอกจากนี้ ยังต้องให้น้ำด้วยถ้าหากอากาศแล้งมาก มะไฟจีนเป็นพืชที่ต้องการแสงแดดตลอดทั้งปี และอากาศไม่ร้อนหรือหนาวจนเกินไป นิยมปลูกกันมากทางภาคใต้ของจีน ภาคเหนือของเวียดนาม และที่จังหวัดน่าน

การใช้ประโยชน์
--------------

เป็นไม้พื้นเมืองและปลูกทั่วไปทางตอนใต้ของจีนและเวียดนาม มีผู้นำมาปลูกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลายประเทศรวมทั้งในอินเดีย ศรีลังกา ออสเตรเลีย สหรัฐ รับประทานผลสุก เนื้อใช้ทำแยมหรือพาย ผลดิบเปรี้ยวใช้ทำเยลลี่ ไวน์ ผลดิบตากแห้งและรากเป็นยารักษาหลอดลมอักเสบ ใบต้มเคี่ยวกับน้ำใช้สระผม แก้รังแคและรักษาสีผม

ชาวจีนกล่าวว่าผลตากแห้งหรือเชื่อมแห้งสามารถใช้รับประทานแก้หวัด แก้ไอ หรือแก้พิษร้อน ใบสามารถนำไปทำยาขจัดรังแค และรักษาสีผมให้ดำสนิทได้

ภาพ
---

* มะไฟจีนพันธุ์ไม่มีเมล็ดมะไฟจีนพันธุ์ไม่มีเมล็ด
* ดอกมะไฟจีนในฮ่องกงดอกมะไฟจีนในฮ่องกง
* ผลดิบของมะไฟจีน ผลดิบของมะไฟจีน
* เมล็ดมะไฟจีนเมล็ดมะไฟจีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 2: ไม้ผลและไม้ผลเคี้ยวมัน. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544.หน้า 191

* Morton, J. 1987. Wampee. p. 197–198. In: Fruits of warm climates. Julia F. Morton, Miami, FL. (เข้าถึงได้จาก  วันที่ 1 พฤษภาคม 2554)
* ฐานข้อมูลพืชเศรษฐกิจของ FAO เก็บถาวร 2016-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* "มะไฟจีน อีกหนึ่งของดีคู่เมืองน่าน" ใน ผู้จัดการออนไลน์, 2 มกราคม 2551[*ลิงก์เสีย*]
ในอภิธานศัพท์ศาสนาอิสลาม สิ่งที่เป็น ***มักรูฮ์*** (อาหรับ: مكروه) คือสิ่งที่ไม่ค่อยชอบหรือเป็นการกระทำที่น่ารังเกียจ (แปลตรงตัวคือ "น่าเกลียดชัง" หรือ "น่ารังเกียจ") เป็นหนึ่งในห้าประเภท (*อัลอะฮ์กามุลค็อมซะฮ์*) ในกฎหมายอิสลาม – *วาญิบ/ฟัรฎ์* (บังคับ), *มุสตะฮับบ์/มันดูบ* (แนะนำ), *มุบาฮ์* (กลาง), *มักรูฮ์* (ไม่ยอมรับ), *ฮะรอม* (ต้องห้าม) ถึงแม้ว่าการกระทำที่ *มักรูฮ์* ไม่ได้เป็น *ฮะรอม* (ต้องห้าม) หรือต้องถูกลงโทษ บุคคลที่เลี่ยงจากสิ่งนี้จะได้รับผลบุญ

ตัวอย่าง
--------

ตัวอย่างของสิ่งที่ถือว่าเป็น *มักรูฮ์* ได้แก่ การใช้น้ำในการอาบน้ำละหมาดอย่างฟุ่มเฟือยที่รู้จักกันในชื่อว่า *วุฎูอ์* และ *ฆุสล์* การบริโภคกระเทียมก่อนไปมัสยิดหรือพบปะกับผู้คน และการหย่า

ตัวอย่างอาหารที่ถือเป็น *มักรูฮ์* ของมุสลิมมัซฮับฮะนาฟีคือกุ้ง อย่างไรก็ตาม ในการแบ่งปันทัศนคติของมัซฮับฮะนะฟีเกี่ยวกับกุ้งว่าเป็นสัตว์น้ำ และถือว่าเป็นฮะลาลหรือไม่ ฮะนะฟีเชื่อว่าคุณควรเลี่ยงมันและหาอย่างอื่นกินถ้าเป็นไปได้

อีกตัวอย่างของ *มักรูฮ์* ในศาสนาอิสลาม ได้แก่การพูดคำหยาบ, พูดขณะเอาน้ำละหมาด และพูดคุยหลังอีชา

ดูเพิ่ม
-------

* มุสตะฮับบ์

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  al-Dīn, Mūʼil Yūsuf ʻIzz. *Islamic Law: From Historical Foundations to Contemporary Practice*. Edinburgh University Press. p. 98. สืบค้นเมื่อ July 8, 2014.
2. ↑  Campo, Juan Eduardo. *Encyclopedia of Islam*. infobase. p. 284. สืบค้นเมื่อ July 8, 2014.
3. ↑  Sonbol, Amira El Azhary (บ.ก.). *Women, the Family, and Divorce Laws in Islamic History*. Syracuse University Press. p. 265. สืบค้นเมื่อ July 8, 2014.
4. ↑  ได้ถูกอนุมัติแก่พวกเจ้า ซึ่งสัตว์ล่าในทะเล และอาหารจากทะเล ทั้งนี้เพื่อเป็นสิ่งอำนวยประโยชน์แก่พวกเจ้า และแก่บรรดาผู้เดินทาง ….[5:96]..
5. ↑  *Ruling on Shrimp*, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-12-02
6. ↑  Ahmad, Yusuf. *Islamic Medicine*. Darussalam Publishers.
**ปลาพลวงหิน** หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า **ปลาพลวง** (อังกฤษ: Mahseer barb; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Neolissochilus stracheyi*) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) จัดเป็นปลาในวงศ์ปลาตะเพียนที่มีขนาดใหญ่ ลำตัวยาว ด้านข้างแบน มีเกล็ดขนาดใหญ่ หัวเล็ก มีหนวด 2 คู่ อยู่ปากบนและมุมปาก ครีบหางเว้าเป็นแฉกลึก กระโดงหลังค่อนข้างสูงมีก้านแข็ง 1 อัน ครีบหูมีขนาดเล็ก ครีบท้องและครีบก้นมีขนาดใกล้เคียงกัน ลำตัวมีสีน้ำตาล ปนเขียว สีของปลาชนิดนี้ขึ้นอยู่กับสิ่งแวดล้อม บางแหล่งอาจจะมีสีน้ำตาลปนดำเข้ม มีแถบสีคล้ำพาดกลางลำตัวตามยาวไปใกล้โคนหาง ด้านท้องสีจาง ขนาดโดยประมาณ 60 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 1.5 เมตร

อาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่นับ 100 ตัวขึ้นไป ตามแม่น้ำขนาดใหญ่ที่มีน้ำใสสะอาด เช่น บริเวณแหล่งน้ำเชิงภูเขา หรือตามลำธารน้ำตกต่าง ๆ ทั่วประเทศ 

อาหารได้แก่ เมล็ดพืชต่าง ๆ เป็นปลาใหญ่ที่มักไม่มีใครนำมารับประทาน เนื่องจากทานไปแล้วเกิดอาการมึนเมา จึงเชื่อว่าเป็นปลาเจ้า แต่ความจริงแล้ว ปลาชนิดนี้ได้สะสมพิษจากเมล็ดพืชที่รับประทานเข้าไปในร่างกาย เช่นเดียวกับกรณีของปลาบ้า (*Leptobarbus hoevenii*) มีการรวบรวมลูกปลาจากธรรมชาติเพื่อขายส่งเป็นปลาสวยงาม

รูปวาด
ปลาพลวงหิน มีชื่อเรียกต่างออกไปตามภาษาถิ่นเช่น ภาคเหนือเรียก "ปลาพุง" หรือ "ปลามุง" บางพื้นที่เรียกว่า "ปลาจาด", "ปลายาด" หรือ "ปลาโพ" เป็นต้น และมีชื่อเป็นภาษากะเหรี่ยงว่า "หญาเปอลา" 

ในประเทศไทยสถานที่ท่องเที่ยวที่สามารถพบปลาพลวงได้เป็นจำนวนมาก ได้แก่ น้ำตกตาดหลวง จังหวัดน่าน, น้ำตกพลิ้ว และ น้ำตกลำนารายณ์ จังหวัดจันทบุรี, อุทยานถ้ำปลาและอุทยานถ้ำธารลอด จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก IUCN
2. ↑  ดร. ชวลิต วิทยานนท์. *ปลาน้ำจืดไทย*. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์, 2544. 115 หน้า. หน้า 42. ISBN 9789744726551

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาพลวงเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ปลาปากเปี่ยนบ้านด่าน** (อังกฤษ: Bandan sharp-mouth barb; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Scaphognathops bandanensis*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับปลาตะเพียนทั่วไป แต่ลําตัวกว้างและแบนข้างมากกว่า ส่วนหัวเล็กมีขนาดเล็ก ปากจะอยู่ตําแหน่งลงมาด้านล่าง จะงอยปากแหลมริมฝีปากล่างมนกลมมีขอบแข็ง บริเวณขากรรไกรล่างมีลักษณะคล้ายปลอกเขาสัตว์ ไม่มีหนวด ครีบหลังสีคล้ำ ปลายขอบของก้านครีบอันแรกเป็นหยักแข็ง ถัดจากส่วนนี้ไปจะมีลักษณะเรียวแหลม ครีบหางเว้าลึก ครีบอกและครีบท้องเล็ก ครีบหางสีเหลืองจาง ๆ เกล็ดลำตัวสีเงินอมเทามีแต้มประสีคล้ำ

มีขนาดใหญ่เต็มที่ประมาณ 25 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 15 เซนติเมตร

เป็นปลาที่อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง มีอุปนิสัยชอบกัดกินเกล็ดปลาชนิดอื่น พบได้เฉพาะในแม่น้ำโขงและลำน้ำสาขาเท่านั้น โดยพบตั้งแต่จังหวัดหนองคายลงมา เป็นปลาที่มีฤดูกาลอพยพ โดยจะอพยพย้ายขึ้นมาจากประเทศลาวโดยเริ่มตั้งแต่เดือนมกราคม พร้อม ๆ กับปลาในกลุ่มปลาหมูและปลาสร้อย

เป็นปลาที่พื้นถิ่นนิยมบริโภคกันเป็นปลาเศรษฐกิจ โดยบริโภคกันทั้งสด และรมควันหรือทำเป็นปลาร้า รวมถึงมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก IUCN
2. ↑  หน้า 53, *ปลาน้ำจืดไทย* โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์ พ.ศ. 2544) ISBN 974-472-655-5

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Scaphognathops bandanensis ที่วิกิสปีชีส์
**ปลามาเบิลแคทฟิช** (อังกฤษ: Leopard catfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Perrunichthys perruno*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากดอเมริกาใต้ (Pimelodidae) นับเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในสกุล *Perrunichthys* 

โดยที่ชื่อวิทยาศาสตร์นั้นมาจากภาษาสเปนคำว่า "perruno" หมายถึง "สุนัข" และ "ichthys" เป็นภาษากรีก หมายถึง "ปลา"

มีลักษณะเด่น คือ มีสีพื้นเป็นสีน้ำตาลเข้ม มีสีขาวสลับดำตลอดทั้งตัว ครีบกระโดงหลังเป็นแผ่นยกสูง หนวดคู่หน้าจะยาวกว่าปลาในวงศ์เดียวกันหลายชนิด คือ ยาวจนเลยครีบหาง 

ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 80 เซนติเมตร จัดเป็นปลาขนาดกลางค่อนไปทางใหญ่ในวงศ์นี้ พบกระจายพันธุ์ในประเทศโคลัมเบีย, ประเทศเวเนซุเอลา และทะเลสาบมาราไกโบ

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  Leopard catfish (อังกฤษ)
3. ↑  ปลามาเบิ้ล ขนาด 3.5 นิ้ว
4. ↑  "*Perrunichthys perruno* (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-02-27. สืบค้นเมื่อ 2012-08-08.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Perrunichthys perruno***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เก็บถาวร 2012-04-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Perrunichthys ที่วิกิสปีชีส์
 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Perrunichthys perruno ที่วิกิสปีชีส์
**วูดโรว์ เทรซี แฮร์เรลสัน** (อังกฤษ: Woodrow Tracy Harrelson) เกิด 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1961 เป็นนักแสดง ดาราตลก และนักเขียนบท ชาวอเมริกัน เขาแจ้งเกิดทางด้านการแสดงในปี 1985 จากบทวูดดี บอยด์ ในซิตคอมทางโทรทัศน์เรื่อง *Cheers* ต่อมาเป็นที่รู้จักจากบท บิลลี ฮอยล์ในเรื่อง *White Men Can't Jump* (1992), บทมิกกีย์ นอกซ์ในเรื่อง *Natural Born Killers* (1994), และบทแลร์รี ฟลินต์ในเรื่อ่ง *The People vs. Larry Flynt* (1996) และรู้จักจากบทบาทในเรื่องหลัง ๆ อาทิ บทแทลลาแฮสซีในเรื่อง *Zombieland* (2009), กัปตันโทนี สโตนในเรื่อง *The Messenger* (2009), บทเดฟ บราวน์ในเรื่อง *Rampart* (2011), บทเฮย์มิตช์ แอเบอร์นาทีในภาพยนตร์ชุดเรื่อง *The Hunger Games* (2012–2015), บทเมอร์ริตต์ แม็กคินนีย์ในภาพยนตร์ชุดเรื่อง *Now You See Me* (2013–2016), บทเดอะโคโลเนลในเรื่อง *War for the Planet of the Apes* (2017), บทบิล วิลลัฟบีในเรื่อง*Three Billboards Outside Ebbing, Missouri* (2017) และบทโทเบียส เบกเคตต์ในเรื่อง *Solo: A Star Wars Story* (2018)

แฮร์เรลสันได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 3 ครั้ง เขาเคยได้รับการเสนอชื่อในสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเรื่อง *The People vs. Larry Flynt* และนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมจากเรื่อง *The Messenger* และ *Three Billboards Outside Ebbing, Missouri* และจากบทในเรื่อง *Cheers* ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอมมี 5 สาขา และได้รับรางวัลหนึ่งรางวัลในปี 1989

อ้างอิง
-------

1. ↑  วูดดี แฮร์เรลสัน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
วุ้นมะพร้าว
**วุ้นมะพร้าว** หรือ **วุ้นสวรรค์** (อังกฤษ: nata de coco) เป็นขนมชนิดหนึ่งที่มีลักษณะหนึบ ๆ สีใส และลักษณะคล้ายเยลลี่ ผลิตจากการหมักน้ำมะพร้าวผ่านประมวลการทำให้แข็งตัวจนกลายเป็นเซลลูโลสโดยใช้ *Acetobacter xylinum* เชื่อกันว่าวุ้นมะพร้าวมีต้นกำเนิดมาจากประเทศฟิลิปปินส์ ซึ่งที่นั่น วุ้นมะพร้าวเป็นขนมหวานที่ได้รับความนิยมอย่างมาก โดยสามารถกินกับของดอง เครื่องดื่มชนิดต่าง ๆ ไอศกรีม พุดดิง และผลไม้รวมได้ 

แผ่นวุ้นที่เกิดจากการหมักโดยจุลินทรีย์ *A. xylinum*  เป็นพอลิเมอร์ของน้ำตาลกลูโคสต่อกันด้วยพันธะบีตา-1,4 ไกลโคซิดิก (b-1,4 glycosidic bond) หรืออาจเรียกว่าเป็นเนื้อเยื่อประเภทเซลลูโลส จากโครงสร้างทางเคมีของวุ้นน้ำมะพร้าวทำให้น้ำย่อยหรือเอนไซม์ในระบบทางเดินอาหารของมนุษย์ไม่สามารถย่อยได้  จึงถูกจัดเป็นสารอาหารประเภทเส้นใยอาหาร (dietary fiber) และจากคุณสมบัตินี้จึงทำให้สามารถใช้วุ้นน้ำมะพร้าวเป็นส่วนของอาหารในการลดน้ำหนักได้ และมีประโยชน์ในแง่การส่งเสริมสุขภาพช่วยระบบขับถ่าย วุ้นน้ำมะพร้าวสามารถนำมาแปรรูปเป็นอาหารคาวหวานได้หลายชนิด เช่น วุ้นลอยแก้วรวมมิตร นำมาแทนปลาหมึกหรือแมงกะพรุนในอาหารประเภทต่าง ๆ  นอกจากนี้ยังนิยมนำมาผสมในเยลลี่ โยเกิร์ต และไอศกรีม

อ้างอิง
-------

* "Healthier Bubble Tea" Five by Fifty - Asian Consumer Intelligence 17 March 2009

1. ↑  อ.ปิยะรัชช์ กุลเมธี, การผลิตวุ้นมะพร้าว, คณะอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ วิทยาเขตปราจีนบุรี ( เก็บถาวร 2013-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
**มาสค์ไรเดอร์ เนกะเดนโอ** (ญี่ปุ่น: 仮面ライダーネガ電王; โรมาจิ: *Kamen Raidā Nega Den'ō*) เป็นคาเมนไรเดอร์ปรากฏตัวในภาพยนตร์ **มาสค์ไรเดอร์เดนโอ & คิบะ ไคลแมกซ์เดกะ** ถือได้ว่าเป็นฟอร์มย่อยพิเศษของมาสค์ไรเดอร์เดนโอ เนื่องจากมีอุปกรณ์แปลงร่างในระบบเดียวกัน

เนกาทารอส
---------

เนกะเดนโอ
---------

**เนกะเดนโอ** เกิดจากเนกะทารอสแปลงร่างด้วยเข็มขัดเดนโอมีลักษณะคล้ายซอร์ดฟอร์มแต่ต่างด้วยสีและลวดลาย เนกะเดนโอมีพลังเทียบเท่ากับเดนโอ ไคลแม็กซ์ฟอร์ม และสามารถใช้เนกะแก็ชเชอร์ได้ทั้ง4รูปโดยไม่มีการเปลี่ยนฟอร์มแต่อย่างใด
ชุดเนกะเดนโอ ถูกทำลายโดย คิบะและเดนโอ ไคลแม็กซ์ฟอร์ม ที่ร่วมใจกันใช้ท่าไรเดอร์คิ๊กพร้อมกัน
* **ส่วนสูง**: 190 ซม
* **น้ำหนัก**: 87 กก.
* **พลังหมัด**: 7 ตัน
* **พลังเตะ**: 8 ตัน

### อุปกรณ์และพาหนะต่างๆของเนกะเดนโอ

**เดนโอเบลท์**
**เนกะเดนเบิร์ด**
**เนกะเดนกัซเชอร์** อาวุธประจำตัวของเนกะ เดนโอมีรูปร่างคล้ายคลึงกับ เดนกัชเชอร์ สามารถเปลี่ยนรูปแบบอาวุธได้ถึง 4 แบบเช่นเดียวกับอาวุธของเดนโอ

เนกะ เดนไลเนอร์
---------------

**เนกะ เดนไลเนอร์**
รถไฟประจำตัวของเนกะ เดนโอมีรูปร่างคล้ายคลึงกับ เดนไลเนอร์ โกวคะ แต่มีลวดลายที่ส่วนหัวขบวนแบบเดียวกับเนกะ เดนโอ สามารถเปลี่ยนรูปแบบเป็นโหมดโจมตีได้เช่นเดียวกับ เดนไลเนอร์ โกวคะ
แม่แบบ:มาสค์ไรเดอร์เดนโอ
**แผ่นดินของใคร** หรือชื่อเดิมว่า **แผ่นดินฉกรรจ์** เป็นภาพยนตร์ไทยที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับเขาพระวิหารโดยตรง ถ่ายทำและถ่ายทอดบรรยากาศบนเขาพระวิหารแทบตลอดทั้งเรื่อง เปิดตัวโฆษณาในนิตยสาร *ดาราไทย* ตั้งแต่ปี 2502 โดยกำหนดฉายครั้งแรกที่โรงภาพยนตร์เอ็มไพร์ แต่หลังจากที่กัมพูชายื่นฟ้องต่อศาลโลก *แผ่นดินฉกรรจ์* จึงถูกทางเจ้าหน้าที่เซ็นเซอร์พิจารณาอีกครั้ง ซึ่งบางส่วนที่มีการพาดพิงกรณีก็ถูกตัดออกไป

*แผ่นดินของใคร* สร้างในนามสุวรรณสิงห์ฟิล์ม โปรดักชัน ถ่ายทำในระบบฟิล์ม 16 มม. อำนวยการสร้างโดยสุเมธ คุณะปุระ สร้างจากบทประพันธ์ดั้งเดิมในชื่อ *แผ่นดินฉกรรจ์* ของอรชร หรือ ศรี ชัยพฤกษ์ , งานดัดแปลงเป็นบทภาพยนตร์ กำกับและลำดับภาพโดย ปริญญา ลีละศร ,ถ่ายภาพโดย ฉลอง กลิ่นพิกุล และออกแบบแต่งกายโดย เกียรติ ภูษา นำแสดงโดย ทักษิณ แจ่มผล, แมน ธีระพล, เชาว์ แคล่วคล่อง ,วิชิต ไวงาน ,สมพงษ์ กงสุวรรณ ,สมชาย ปัญทรางกูร และสุทิน บัณฑิตกุล และแสดงประกอบโดย วิไลวรรณ วัฒนพานิชและปรียา รุ่งเรือง

*แผ่นดินของใคร* เปิดฉายเมื่อ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2502 พากย์โดยสมพงษ์ พิมพ์พร-สายพิณ และสีเทา เปิดฉายถึง 4 ธันวาคม พ.ศ. 2502 ที่โรงภาพยนตร์พัฒนากร โดยทักษิณ แจ่มผล ได้รับรางวัลแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากงานการประกวดตุ๊กตาทองปี 2502

หลังจากนั้น 3 ปี หลังจากคำพิพากษาศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ ตัดสินให้ปราสาทพระวิหารตกเป็นของกัมพูชา โรงภาพยนตร์บรอดเวย์ตัดสินใจนำ *แผ่นดินของใคร* มาเปิดฉายซ้ำระหว่างวันที่ 14 กรกฎาคม 2505 แต่กระแสตอบรับคนดูน้อยเกินคาด เนื่องจากยังเศร้ากับการสูญเสียปราสาทพระวิหารไป

ปัจจุบันฟิล์มภาพยนตร์เรื่องนี้ ยังคงมีหลงเหลือและอยู่ในการบูรณะสภาพโดยเจ้าหน้าที่ของหอภาพยนตร์แห่งชาติ

โครงเรื่อง
----------

แมนและวิไลวรรณ สองสายลับของทางการปลอมตัวเพื่อสกัดกั้นการรุกรานอธิปไตยจากต่างชาติ (ขุน สองฟ้า หนุ่มนักขายยาเร่ ) บริเวณชายแดน แต่แท้จริงแล้วตำรวจที่มาร่วมขบวนการนี้ เพื่อผนึกกำลังแรงสามัคคีต่อต้านผู้ที่คิดร้ายทำลายชาติให้สูญสิ้นไปจากแผ่นดินไทย

อ้างอิง
-------

* วีระยศ สำราญสุขทิวาเวทย์. "ปราสาทพระวิหารแผ่นดินของใคร", นิตยสารศิลปะและวัฒนธรรม ฉบับที่ 11 กันยายน 2551 หน้า 26
**อาร์ม็อง อีปอลิต หลุยส์ ฟีโซ** (ฝรั่งเศส: *Armand Hippolyte Louis Fizeau*; 23 กันยายน ค.ศ. 1819 – 18 กันยายน ค.ศ. 1896) เป็นนักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส

ประวัติ
-------

อีปอลิต ฟีโซ เกิดเมื่อ ค.ศ. 1819 เป็นบุตรชายของหลุยส์และเบอาทริส ฟีโซ ผลงานแรกของเขาคือการช่วยปรับปรุงกระบวนการถ่ายภาพ ฟีโซและเพื่อนนักฟิสิกส์อีก 2 คนคือ ฟร็องซัว อาราโก และเลอง ฟูโกได้ร่วมกันศึกษาคุณสมบัติของความร้อนและแสง จนในปี ค.ศ. 1848 ฟีโซก็ได้ทำนายถึงปรากฏการณ์การเคลื่อนไปทางแดง (redshift)

หนึ่งปีต่อมา ฟีโซได้ทำการหาค่าอัตราเร็วของแสงจนได้ค่าที่ใกล้เคียงกว่าค่าเดิมของโอเลอ เรอเมอร์ เขาใช้วิธีการฉายแสงไปที่กระจกที่อยู่ห่างออกไป 8 กิโลเมตร โดยให้แสงผ่านช่องว่างระหว่างกงล้อที่หมุนด้วยความเร็ว โดยความเร็วของกงล้อจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งแสงสะท้อนกลับมายังช่องว่างถัดไป ค่าที่ฟีโซคำนวณได้นั้นเท่ากับ 313,300 กิโลเมตร/วินาที ซึ่งคลาดเคลื่อนจากค่าปัจจุบัน (299,792.458 กิโลเมตร/วินาที) เพียงห้าเปอร์เซ็นต์เท่านั้น ต่อมาในปี ค.ศ. 1848 ฟีโซค้นพบปรากฏการณ์ดอปเพลอร์ (หลังดอปเพลอร์ค้นพบ 6 ปี) ห้าปีต่อมา เขาก็เริ่มใช้คำว่า *capacitor* (ตัวเก็บประจุ) เมื่อศึกษาขดลวดเหนี่ยวนำ

อีปอลิต ฟีโซ เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1896 ขณะมีอายุได้ 76 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Fizeau, Armand-Hippolyte-Louis
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2014-07-14. สืบค้นเมื่อ 2015-02-22.
3. ↑  "วิธีของฟิโซ -- ภาควิชาฟิสิกส์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-22.
4. ↑  "Armand Hippolyte Louis Fizeau -- The Science Classroom". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-07-27. สืบค้นเมื่อ 2015-02-22.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อีปอลิต ฟีโซ
**คอรอร์** (อักษรโรมัน: *Koror, Oreor*; ญี่ปุ่น: コロール) เป็นเกาะและรัฐหนึ่งในประเทศปาเลา ถือเป็นศูนย์กลางธุรกิจของประเทศ และเป็นที่ตั้งของเมืองคอรอร์ อดีตเมืองหลวงของประเทศ ปัจจุบันได้ตั้งเมืองหลวงใหม่ที่เงรุลมุด แต่คอรอร์ยังคงเป็นพื้นที่ที่มีประชากรอาศัยมากที่สุดในประเทศ

ประวัติ
-------

คอรอร์ในยุคอาณานิคมของญี่ปุ่น
เกาะคอรอร์ถูกค้นพบครั้งแรกโดยรุย โลเปซ เด บิยาโลโบส (สเปน: *Ruy López de Villalobos*) นักสำรวจชาวสเปนช่วงปลายเดือนมกราคม ค.ศ. 1543 เขาได้วาดภาพเกาะดังกล่าวพร้อม ๆ กับบาเบลดาอบ, อาเงาร์ และเปเลลีอู แล้วตั้งชื่อเป็นภาษาสเปนว่า "โลสอาร์เรซิเฟส" (*Los Arrecifes*) แปลว่าหินโสโครก ในเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม ค.ศ. 1710 มีมิชชันนารีนำโดยเรือซานติซิมาตรินิดัด (*Santísima Trinidad*) ของฟรันซิสโก ปาดิยา (*Francisco Padilla*) เข้ามาเผยแผ่ศาสนา และอีกสองปีต่อมากองทัพเรือสเปนนำโดยเบร์นาโด เด เอกอย (*Bernardo de Egoy*) เข้ามาสำรวจเกาะอาเงาร์

ในยุคที่ตกเป็นอาณานิคมของญี่ปุ่น คอรอร์ยังเป็นเมืองหลวงของแปซิฟิกใต้ในอาณัติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Palau General Information Provided by the Palau Environmental Quality Protection Board for the 21st Annual Pacific Islands Environment Conference." U.S. Environmental Protection Agency. Retrieved on October 7, 2010.
2. ↑  Burney, James *A chronological history of the discoveries in the South Sea or Pacific Ocean*, London, 1813, v.I, p.233.
3. ↑  Coello, Francisco "Conflicto hispano-alemán" *Boletín de Sociedad Geográfica de Madrid*, t.XIX. 2º semestre 1885, Madrid, p.296.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คอรอร์
พระธันวันตริแกะสลักในเจนนเกสวมนเทียร โสมนาถปุระ
**ธันเตรัส** (ฮินดี: धनतेरस; Dhanteras) หรือ **ธนัตรโยทศี** (สันสกฤต: धनत्रयोदशी; Dhanatrayodashi) เป็นวันแรกของการเฉลิมฉลองเทศกาลทีปาวลี

โดยฉลองในวันที่สิบสามตามจันทรคติของกฤษณปักษะ (Krishna Paksha) ตามปฏิทินฮินดูในเดือนอัศวิน เทศกาลนี้จัดขึ้นโดยบูชาพระธันวันตริ เทพเจ้าแห่งอายุรเวท แพทยศาสตร์ การรักษาโรค และปัญญา ซึ่งทรงกำเนิดขึ้นระหว่างกวนเกษียรสมุทร พระธันวันตริทรงถือหม้อกลศะภายในบรรจุน้ำอมฤต (น้ำศักดิ์สิทธิ์ที่รักษาโรคทั้งปวงได้) และอีกหัตถ์หนึ่งทรงคัมภีร์ของอายุรเวท ชาวฮินดูถือว่าพระองค์เป็นไวทยะ (แพทย์) ของบรรดาเทพเจ้าทั้งปวงกระทรวงอายุรเวท, โยคะและธรรมชาติบำบัด, อุนานี, สิทธะ และโฮเมโอพาตีของรัฐบาลอินเดียได้ประกาศให้วันธันเตรัสของแต่ละปีเป็น "วันอายุรเวทแห่งชาติ" (National Ayurveda Day) และมีขึ้นครั้งแรกในวันที่ 28 ตุลาคม 2016 โดยทั่วไปแล้วในวัฒนธรรมคุชราตจะมีการทานมื้อ *ดาลบาถ* (daal baath) และ *มัลปุระ* (malpura) เพื่อต้อนรับปีใหม่ตามคติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hope-Murray, Angela (2013). *Ayurveda For Dummies*. John Wiley & Sons. p. 10.
2. ↑  Dash, Mousumi (2019-10-25). "Why is Lord Dhanvantari worshiped on Dhanteras?". *oneindia.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-11-12.
3. ↑  "Dhanteras to be observed as National Ayurveda Day". *Times of India*. 30 September 2016. สืบค้นเมื่อ 13 October 2018.
4. ↑  "Ayurveda Day 2020: Narendra Modi To Inaugurate Two Ayurveda Institutions On November 13". *NDTV.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-11-12.
**เบนจี้ โซรอลลา** (Benjie Sorolla) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 ที่ เมืองบาโกลอด สถิติการชก 40 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 6) เสมอ 3 แพ้ 15

ประวัติ
-------

โซรอลลาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 ชนะคะแนน อาลี อานีโน ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยไปชกแพ้คะแนนโมฮัมหมัด รัชแมน และอีวาน เคย์ ที่อินโดนีเซีย เมื่อ พ.ศ. 2546 ในปีเดียวกันนี้ โซรอลลาเดินทางมาชกในไทย แพ้คะแนน มานะศักดิ์ ยุทธกิจ จากนั้น ชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นไลท์ฟลายเวท แพ้คะแนน คมพยัคฆ์ ป. ประมุข และชนะน็อค แสงเพชร ส.สกุลภัณฑ์ ยก 2 โซรอลลาได้ครองแชมป์เป็นคร้งแรกเมื่อขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท WBF ที่ว่างเมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2547 ชนะน็อค เรย์ โอราริส ยก 7 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นมินิมัมเวทที่ว่าง ชนะคะแนน แสงเพชร ส.สกุลภัณฑ์ ที่ฟิลิปปินส์ ได้แชมป์มาครอง โซรอลลาขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท WBO ที่ว่างอีกเมื่อ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2549 ชนะน็อค สำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ ยก 2 ได้แชมป์อีกเส้น

หลังจากนั้น โซรอลลาขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ที่อินโดนีเซีย ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อค มูฮัมหมัด รัชแมน ยก 7 ไม่ได้แชมป์ ต่อมา โซรอลลามาชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2550 แพ้คะแนน พรสวรรค์ ป. ประมุข หลังจากนั้น โซรอลลาชกแพ้รวดตลอด จนหลังจากที่ชกแพ้น็อค เดนเวอร์ กูเอโญ ยก 2 เมื่อ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 โซรอลลาก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท WBF
	+ ชิง 25 กันยายน 2547 ชนะน็อค เรย์ โอราริส ยก 7 ที่ มะนิลา
* แชมป์ WBO เอเชียรุ่นมินิมัมเวท
	+ ชิง 24 กันยายน 2548 ชนะคะแนน แสงเพชร ส.สกุลภัณฑ์ ที่ มะนิลา
* แชมป์เงารุ่นมินิฟลายเวท WBO
	+ ชิง 8 ตุลาคม 2549 ชนะน็อค สำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ ยก 2 ที่ ฟิลิปปินส์
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ17 ตุลาคม 2546 แพ้คะแนน คมพยัคฆ์ ป.ประมุข ที่ นครปฐม
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ 23 ธันวาคม 2549 แพ้น็อค โมฮัมหมัด รัชแมน ยก 7 ที่ อินโดนีเซีย
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 1 สิงหาคม 2550 แพ้คะแนน พรสวรรค์ ป.ประมุข ที่ กทม.

อ้างอิง
-------


* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2012-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
เอดูอาร์ท เชินเฟ็ลท์
**เอดูอาร์ท เชินเฟ็ลท์** (เยอรมัน: *Eduard Schönfeld*; 22 ธันวาคม 1828 – 1 มีนาคม 1891) เป็นนักดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน เป็นที่รู้จักในฐานะที่เป็นผู้ช่วยของฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม อาร์เกลันเดอร์ ผู้สร้าง *บ็อนเนอร์ดวร์ชมุสเทอรุง* ซึ่งเป็นสารบัญแฟ้มดาวฤกษ์สมัยใหม่เล่มแรก เขาได้สังเกตวัตถุท้องฟ้ามากมาย และหลังจากที่อาร์เกลันเดอร์เสียชีวิตไปแล้วเขาก็ยังได้ต่อเติม *บ็อนเนอร์ดวร์ชมุสเทอรุง* ต่ออีก

เชินเฟ็ลท์เกิดในฮิลท์บวร์คเฮาเซินในซัคเซิน-ไมนิงเงิน (ปัจจุบันคือรัฐทือริงเงิน) แม้ว่าเขาจะสนใจดาราศาสตร์แต่เขาก็เรียนสถาปัตยกรรมในฮันโนเฟอร์และคัสเซิลตามความประสงค์ของบิดา ในปี 1849 เมื่อเขาเรียนวิชาเคมีกับโรแบร์ท บุนเซิน ที่มหาวิทยาลัยมาร์บวร์ค เขาจึงได้เรียนดาราศาสตร์ตามที่เขาปรารถนาอีกครั้ง

ในปี 1851 เชินเฟ็ลท์ได้มาหาอาร์เกลันเดอร์ที่หอดูดาวบ็อน และในปี 1853 เขารับตำแหน่งผู้ช่วย ในปีต่อมาเขาเขียนศาสตรนิพนธ์ *Nova elementa Thetidis* และได้รับปริญญาที่หอดูดาวบ็อน เขาได้มีส่วนสำคัญในการจัดทำ *บ็อนเนอร์ดวร์ชมุสเทอรุง* และวิจัยดาวแปรแสง ตั้งแต่ปี 1859 เขาเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยบ็อนอยู่ระยะหนึ่งก่อนที่จะมาเป็นผู้อำนวยการหอดูดาวมันไฮม์ซึ่งเป็นหอดูดาวที่มีแต่อุปกรณ์แบบเก่า แต่ก็มีการสังเกตการณ์เนบิวลา หลังจากอาร์เกลันเดอร์ถึงแก่กรรมในปี 1975 เชิงเฟ็ล์ทได้เข้ารับตำแหน่งผู้อำนวยการหอดูดาวบ็อน และพยายามแก้ไขและเพิ่มเติมดาวในซีกฟ้าใต้ลงใน *บ็อนเนอร์ดวร์ชมุสเทอรุง* และได้รับการตีพิมพ์ในฉบับที่ 8 ฉบับแก้ไขในปี 1886

เชินเฟ็ลท์กลายเป็นสมาชิกของสมาคมดาราศาสตร์เยอรมันซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1863 และเป็นสมาชิกของสภาจนถึงปี 1869 ในปี 1878 เขาได้กลายเป็นสมาชิกต่างชาติของสมาคมดาราศาสตร์หลวง
**พัฒนเดช อาสาสรรพกิจ** สื่อสารมวลชนด้านยานยนต์ ผู้เชี่ยวชาญด้านรถยนต์ จนได้รับการขนานนามว่าเป็นอาจารย์หรือครู (กูรู)และสื่อมวลชนนิยมเรียกว่า น้าเดช

ประวัติ
-------

พัฒนเดช อาสาสรรพกิจ เกิดวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2497 จบการศึกษาจากวิทยาลัยครูเชียงใหม่ (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่) ครอบครัวมีอาชีพประกอบธุรกิจโรงสีข้าว ซึ่งกิจการโรงสีข้าวมักจะมีรถบรรทุกสำหรับขนข้าว จึงมีส่วนทำให้รู้จักเรื่องราวเกี่ยวกับรถ ในด้านการศึกษา พัฒนเดชเลือกเรียนสาขาช่างไฟฟ้าในช่วงที่เรียนอยู่ วิทยาลัยเทคนิค ภาคพายัพ จังหวัดเชียงใหม่ แม้ในใจจะชอบรถยนต์แต่ด้วยความกลัวเรื่องสกปรกจึงไม่ได้เลือกเรียนช่างยนต์

อีกปัจจัยที่มีส่วนให้สนใจเรื่องรถคือพี่ชาย ซึ่งเป็นคนเล่นรถ ทั้งซื้อมาขายไป หรือลงทำการแข่งขันรถ สอนให้ขับรถ ในสมัยนั้นพัฒนเดชแทบไม่มีความรู้เกี่ยวกับเครื่องยนต์เลย วันหนึ่งเห็นเพื่อนถอดหัวลูกสูบรถจักรยานยนต์มาทำความสะอาดจึงถอดของตัวเองบ้างแต่ไม่ออกและงัดจนกระทั่งโซ่ราวลิ้นของเครื่องยนต์ได้รับความเสียหาย ทั้งนี้เพราะว่าเครื่องยนต์เป็นแบบ 4 จังหวะ แตกต่างจากของเพื่อนซึ่งเป็น 2 จังหวะทำให้ถอดง่าย เป็นเหตุให้ต้องพยายามหาความรู้ให้ตนเองด้วยการหาหนังสือมาอ่าน 

ในช่วงวัยรุ่นได้มีโอกาสใกล้ชิดกับข้าราชการใกล้บ้านที่ชอบขับรถเข้าป่า และได้ช่วยเขาจัดเตรียมรถก่อนการเดินทาง บางครั้งได้มีโอกาสขับรถด้วย นอกจากนี้ยังชอบติดรถของกิจการครอบครัวไปในต่างจังหวัด ทั้งภาคเหนือ ภาคใต้ ภาคอีสาน แต่ไม่ได้มีใจเรียนรู้ธุรกิจ เพียงแต่อยากขับรถ

บางช่วงได้มีโอกาสติดตามทีมแข่งขันรถยนต์ของ ปรีดา จุลมณฑล ซึ่งเป็นนักแข่งขันรถที่มีชื่อเสียงในขณะนั้น แต่ไม่ได้เป็นทีมช่าง แต่จะถูกเรียกใช้งานเมื่อช่างไม่สามารถแก้ไขได้ เช่น หม้อน้ำรั่วกลางคัน ซ่อมไม่ได้ แต่จำเป็นจะต้องทำการแข่งขันต่อ พัฒนเดชแก้ไขแบบชั่วคราวได้โดยการเอาคีมหนีบที่จุดรั่วทำให้สามารถทำการแข่งขันต่อไปได้ 

พัฒนเดชกล่าวว่า มุมมองทางด้านรถยนต์ของตัวเองนั้นค่อนข้างโบราณกว่าสื่อมวลชนคนอื่น และให้ฉายาตัวเองว่า ช่างเอาตัวรอด ประสบการณ์เกิดจากการเรียนรู้ด้วยตนเอง

การทำงาน
--------

### อดีต

* ผู้พิพากษาสมทบศาลเยาวชน และครอบครัว จังหวัดฉะเชิงเทรา
* บรรณาธิการ นิตยสาร 4 Wheels
* บรรณาธิการ นิตยสาร Motorcar & Boating
* บรรณาธิการ นิตยสาร Car & Driver
* นักเขียนประจำ หนังสือพิมพ์ Bangkok Post

### ปัจจุบัน

* งานทางด้านโทรทัศน์

1. รู้เรื่องรถ กับ พัฒนเดช ทาง เนชั่นทีวี
2. บันทึกจากรอยล้อ ทาง เนชั่นทีวี
3. Drive'n Ride ขับขี่ไปด้วยกัน ทาง เนชั่นทีวี

* งานด้านวิทยุกระจายเสียง

1. ตื่นตามตะวันทาง FM 89.5 MHz
2. Auto Variety ทาง FM 102.0 MHz
3. Autocar Magazine On Air ทาง FM 89.5 MHz
4. Auto On Air ทาง FM 102.0 MHz
5. Auto Service ทาง FM 90.5 MHz

* งานด้านหนังสือพิมพ์

1. Auto Talk นสพ. The Nation 2.
2. Auto Clinic นสพ. กรุงเทพธุรกิจ
3. Car Focus นิตยสาร ผู้จัดการสุดสัปดาห์
4. Magazine Autocar Thailand.

* งานอื่นๆ

กรรมการบริหาร ราชยานยนต์สมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ วาระการดำรงตำแหน่งปี พ.ศ. 2553 ถึง พ.ศ. 2555

อ้างอิง
-------

1. 1 2  เจาะชีวิตเซียนรถ "รุ่นเก๋า" พัฒนเดช อาสาสรรพกิจ[*ลิงก์เสีย*]
2. 1 2 3  ออโต้ไฮไลท์ ประจำวันที่ 13 เมษายน 2551 (ลิงก์เสีย)[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "ราชยานยนต์สมาคมแห่งประเทศไทย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-13. สืบค้นเมื่อ 2011-11-19.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รู้เรื่องรถกับพัฒนเดช
**เจตมูลเพลิงแดง** (อังกฤษ: Indian leadwort, scarlet leadwort; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Plumbago indica*) หรือ **ปิดปิวแดง** (ภาคเหนือ), **ไฟใต้ดิน** (ภาคใต้) เป็นพืชในวงศ์ Plumbaginaceae มีถิ่นกำเนิดในอินเดีย เป็นไม้ล้มลุกอายุหลายปี สูง 0.5-2 เมตร กิ่งก้านมักทอดยาว ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงสลับ รูปรีแกมรูปไข่ ยาว 3-13 ซม. โคนใบมนหรือกลม ปลายใบแหลม ใบบาง ดอกออกเป็นช่อแบบช่อกระจะเชิงลด ยาว 20-90 ซม. ก้านช่อดอกยาว 1-3 ซม. มีดอกจำนวนมาก ใบประดับและใบประดับย่อยรูปไข่ขนาดเล็ก ยาว 0.2-0.3 ซม. กลีบเลี้ยง 5 กลีบ รูปใบหอก ยาว 0.8-0.9 ซม. ดอกสีแดงหรือม่วง หลอดกลีบดอกยาว 2-2.5 ซม. ปลายแยกเป็น 5 แฉก รูปไข่กลับ ยาวประมาณ 2 ซม. ปลายกลีบกลม เป็นติ่งหนามตอนปลาย เกสรเพศผู้ 5 อัน ติดตรงข้ามกลีบดอก อับเรณูยาวประมาณ 2 มม. รังไข่รูปรี ก้านเกสรเพศเมียมีหลายขนาด มีขนยาวที่โคน

ในรากเจตมูลเพลิงแดงมีสารพลัมบาจิน (plumbagin) ซึ่งมีคุณสมบัติต้านเชื้อจุลินทรีย์ หากสัมผัสถูกผิวหนังจะทำให้ผิวพุพอง ในทางการแพทย์แผนไทยจัดเจตมูลเพลิงแดงเป็นยารสร้อน ช่วยขับลม บำรุงธาตุ บำรุงเลือด แต่ไม่ควรใช้ในหญิงตั้งครรภ์เพราะอาจทำให้แท้งได้ ชาวขมุใช้รากต้มรวมกับหอมไก๋และฮ่อสะพายควายใช้บำรุงกำลัง

ดูเพิ่ม
-------

* เจตมูลเพลิงขาว
* เจตมูลเพลิงฝรั่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  E-Herbarium (eherb) - ข้อมูลของ เจตมูลเพลิงแดง, ปิดปิวแดง
2. ↑  "Plumbago Indica - Medicinal Herbs". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-08-22. สืบค้นเมื่อ 2015-06-19.
3. ↑  เจตมูลเพลิงแดง - สรรพคุณสมุนไพร 200 ชนิด
4. ↑  PLUMBAGIN | 481-42-5 - ChemicalBook
5. ↑  *Plumbago indica* - Holisticonline.com
6. ↑  สมุนไพรไม้เป็นยา : เจตมูลเพลิงแดง ต้านการเกิดเนื้องอก[*ลิงก์เสีย*]
7. ↑  เจตมูลเพลิงแดง -- ฐานข้อมูลสมุนไพร - คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
8. ↑  ทิพย์สุดา ตั้งตระกูล. 2541. พฤกษศาสตร์พื้นบ้านของชาวขมุ ชาวลัวะและชาวถิ่นในบางพื้นที่ของจังหวัดน่านวิทยานิพนธ์ (วิทยาศาสตรมหาบัณฑิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่242 หน้า ดูฉบับเต็ม เก็บถาวร 2020-08-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจตมูลเพลิงแดง
* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Plumbago indica ที่วิกิสปีชีส์
**เอตมาดุดดาวลา กา มักบะรา** (ฮินดี: एतमादुद्दौला का मकबरा; *I'timād-ud-Daulah Maqbara*) หรือ **ที่ฝังพระศพของอิติมาดุดดาวลอห** (อังกฤษ: I'timād-ud-Daulah) เป็นสุสานสร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิโมกุล ตั้งอยู่ที่อัคระ รัฐอุตตรประเทศ บางครั้งเรียกว่า "**บฉาตาจ**" (Bachcha Taj) หรือ "**เบบีทัช**" (Baby Taj) เนื่องจากมักถือกันโดยทั่วไปว่าเป็นอาคารแบบร่างของทัชมาฮาล (ตาจมหัล)

สวนและสุสานสร้างขึ้นระหว่างปี 1622 ถึง 1628 และออกแบบในลักษณะที่เป็นจุดเปลี่ยนผ่านของสถาปัตยกรรมโมกุล จากสถาปัตยกรรมยุคแรกซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างหินทรายแดงประดับหินอ่อน (เช่นในหุมายูง กา มักบะรา ในเดลี และ อักบัร กา มักบะรา ในสิกันทรา) ไปสู่ระยะที่สองซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างจากหินอ่อนขาวเป็นหลัก และประดับด้วยงานฝัง *ปิเอตราดูรา* เช่นในทัชมาฮาล

สุสานนี้สร้างขึ้นโดยนูร์จะฮาน มเหสีในจักรพรรดิชะฮันคีร์ ให้กับมีร์ซา ฆียาส เบก พระบิดาของพระนาง ผู้เป็นอะมีร์ชาวเปอร์เซียที่อยู่นอกดินแดนเปอร์เซีย ผู้ซึ่งต่อมาได้รับการตั้งนามว่า *I'timād-ud-Daulah* (เสาหลักแห่งรัฐ) นอกจากนี้ยังเป็นปู่/ตาของพระนางมุมตาซมฮัล พระมเหสีองค์โปรดของจักรพรรดิชาห์จาฮัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  کتاب سفرنامه هند ص55–58 در سال ۱۳۵۰ خورشیدی. نوشته محمدرضا خانی. به فارسی.

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต (ผ่าน VIAF)

 |
พัน จินเหลียน สำเร็จความใคร่ให้ซีเหมิน ชิ่ง ภาพสมัยราชวงศ์หมิง
**พัน จินเหลียน** (จีนตัวย่อ: 潘金莲; จีนตัวเต็ม: 潘金蓮; พินอิน: *Pān Jīnlián*; เวด-ไจลส์: *P'an Chin-lien*; "ดอกบัวทอง") ตามสำเนียงกลาง หรือ **พัวกิมเหลียน** ตามสำเนียงฮกเกี้ยน เอกสารไทยบางทีเรียก **นางบัวคำ** หรือ **นางบัวทอง** เป็นตัวละครหลักในนวนิยายจีนเรื่อง *บุปผาในกุณฑีทอง* (金瓶梅) ประพันธ์ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ช่วงราชวงศ์หมิง และเป็นตัวละครรองในนวนิยายจีนเรื่อง *ซ้องกั๋ง* (宋江) ประพันธ์ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ช่วงราชวงศ์ยฺเหวียน เป็นหนึ่งในตัวร้ายที่มีชื่อเสียงที่สุดในวัฒนธรรมจีน จนกลายเป็นตัวอย่างของแม่ยั่วเมือง (femme fatale) ทั้งกลายเป็นเทพีประจำโสเภณีและโรงโสเภณี

ชื่อ
----

เชื่อกันว่า นามของพัน จินเหลียน นั้นได้รับแรงบันดาลใจจากพัน ยฺวี่หนู (潘玉奴) นางสนมของเซียว เป่าเจฺวี้ยน (蕭寶卷) กษัตริย์แห่งราชวงศ์ฉีใต้ (南齊) ผู้คลั่งใคล้ฝ่าเท้าของนางซึ่งบีบรัดจนเล็กผิดรูปเหมือนดอกบัว

เรื่อง
------

พัน จินเหลียน เป็นภริยาของอู่ ต้าหลาง (武大郎; "พี่ใหญ่อู่") หรือ บู๊ตัวหนึง ตามสำเนียงฮกเกี้ยน ผู้เป็นพี่ชายของอู่ ซง (武松) หรือ บู๊สง ตามสำเนียงฮกเกี้ยน

พัน จินเหลียน เป็นหญิงสาวรูปโฉมงดงามเป็นหนึ่ง แต่อู่ ต้าหลาง เป็นชายร่างเตี้ยอัปลักษณ์ ทำให้ผู้คนโจษจันว่า เป็นคู่ที่ผิดฝาผิดตัว

พัน จินเหลียน ไม่พอใจในชีวิตสมรส และลักลอบมีความสัมพันธ์กับซีเหมิน ชิ่ง (西門慶) หรือ ไซบุนเข่ง ตามสำเนียงฮกเกี้ยน

วันหนึ่ง อู่ ต้าหลาง จับได้ว่า พัน จินเหลียน คบชู้สู่ชาย นางกับชายชู้จึงช่วยกันฆ่าอู่ ต้าหลาง ด้วยยาพิษ และติดสินบนให้เจ้าหน้าที่ชันสูตรอำพรางสาเหตุการตาย

อู่ ซง เกิดสงสัยในการตายของพี่ จึงออกสืบสวนด้วยตนเองจนรู้ความจริง

เรื่อง *ซ้องกั๋ง* ระบุว่า อู่ ซง สังหารพัน จินเหลียน และซีเหมิน ชิ่ง อย่างโหดเหี้ยม โดยมีการพรรณนาการฆ่าจนได้ชื่อว่า เป็นฉากโดดเด่นฉากหนึ่งในวรรณกรรมจีน

ส่วนเรื่อง *บุปผาในกุณฑีทอง* ว่า พัน จินเหลียน หนีไปสมรสกับซีเหมิน ชิ่ง แต่เมื่อซีเหมิน ชิ่ง เสียชีวิตเพราะการร่วมเพศอย่างหักโหม อู่ ซง จึงตามไปฆ่าพัน จินเหลียน

การดัดแปลง
----------

โอวหยาง ยฺหวี่เชี่ยน (歐陽予倩) นำเรื่องของนางไปแต่งเป็นบทละครสมัยใหม่เรื่อง *พัน จินเหลียน* เมื่อ ค.ศ. 1928 โดยให้นางเป็นหญิงที่เป็นตัวของตัวเองสูง แต่ตกเป็นเหยื่อของระบบสังคมแบบอนุรักษนิยมที่ชายเป็นใหญ่ โอวหยาง ยฺหวี่เชี่ยน ยังรับบทพัน จินเหลียน ด้วยตนเอง

เรื่องราวของพัน จินเหลียน ยังเป็นที่นิยมในภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ทั้งในจีนและญี่ปุ่น นับแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 เป็นต้นมา มีภาพยนตร์และละครโทรทัศน์แล้วอย่างน้อย 20 เรื่องที่มีนางเป็นตัวละครหลัก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Yeh, Wen-Hsin (2000). *Becoming Chinese: Passages to Modernity and Beyond*. University of California Press. p. 273. ISBN 978-0-520-22218-2.
2. ↑  Charles Russell Coulter; Patricia Turner (4 July 2013). *Encyclopedia of Ancient Deities*. Routledge. p. 371. ISBN 978-1-135-96390-3.
3. ↑  "Ouyang Yuqian (1889—1962)" (ภาษาจีน). Ministry of Culture of China. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 6 May 2015.
4. ↑  "盘点: 20版潘金莲谁更妩媚" (ภาษาจีน). Sina. สืบค้นเมื่อ 17 July 2013.