recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ฮินเดินบวร์คโอเมิน** (อังกฤษ: Hindenburg Omen) เป็นรูปแบบการวิเคราะห์ทางเทคนิคที่เชื่อว่าสามารถทำนายการตกอย่่างรวดเร็วของตลาดหลักทรัพย์ได้ สร้างขึ้นโดยนักคณิตศาสตร์ จิม เมียกกะ (James Richard Miekka) ซึ่งได้รับการตั้งชื่อตามวินาศภัยฮินเดินบวร์คที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2480 โดยเคนเนดี แกมเมจ (Kennedy Gammage) เพื่อนของเขา

ประวัติ
-------

ทฤษฎีนี้มีพื้นฐานส่วนใหญ่มาจากดัชนี High Low Logic Index (HLLI) ของ นอร์แมน ฟอสแบค (Norman George Fosback) ค่าของ HLLI คือค่าที่น้อยกว่าระหว่างค่าสูงสุดใหม่หรือค่าต่ำสุดใหม่ของดัชนีตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก หารด้วยจำนวนของหลักทรัพย์ที่มีการซื้อขายในตลาด และทำการปรับเรียบโดยใช้ค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่แบบเอ็กซ์โปเนนเชียลที่เหมาะสม ทฤษฎีนี้ได้รับการนำเสนอโดยจิม เมียกกะ

กลไก
----

รูปแบบนี้เป็นการผสมผสานของปัจจัยทางเทคนิคต่าง ๆ ที่พยายามวัดความสมบูรณ์ของตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก (NYSE) และขยายไปยังตลาดหลักทรัพย์อื่นทั่วไป เป้าหมายของตัวบ่งชี้คือการระบุความน่าจะเป็นที่เพิ่มขึ้นของการตกอย่างรวดเร็วของตลาด

เหตุผลก็คือภายใต้ "สภาวะปกติ" หลักทรัพย์จำนวนมากอาจสร้างจุดสูงสุดใหม่ประจำปีหรือจุดต่ำสุดใหม่ประจำปี แต่ไม่ใช่ทั้งสองอย่างในเวลาเดียวกัน เนื่องจากตลาดที่ดีมีระดับความสม่ำเสมอไม่ว่าจะขึ้นหรือลง การมีอยู่ของจุดสูงสุดใหม่และจุดต่ำสุดใหม่พร้อมกันอาจส่งสัญญาณถึงปัญหา

### หลักเกณฑ์

1. จำนวนระดับสูงสุดใหม่รายวันของตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กในรอบ 52 สัปดาห์ และจำนวนระดับต่ำสุดใหม่รายวันของตลาดในรอบ 52 สัปดาห์ ต่างก็มากกว่าเกณฑ์ (เสนอที่ร้อยละ 2.8)
2. ดัชนีตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก มีค่ามากกว่าเมื่อ 50 วันทำการซื้อขายที่ผ่านมา และอัตราการเปลี่ยนแปลง (Rate of Change, ROC) 50 วันควรเป็นค่าบวก เดิมทีค่านี้แสดงเป็นค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ 10 สัปดาห์ที่เพิ่มขึ้น

ตามกฎแล้ว ยิ่งเงื่อนไขที่ระบุไว้ข้างต้นเกิดขึ้นในกรอบเวลาที่สั้นลง และยิ่งจำนวนเงื่อนไขที่สังเกตได้ในกรอบเวลานั้นมากขึ้นเท่าใด ผลกระทบก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น หากมีการสังเกตสภาวะต่าง ๆ (แต่ไม่ใช่ทั้งหมด) เกิดขึ้นซ้ำหลายครั้งภายในไม่กี่สัปดาห์ นั่นเป็นตัวบ่งชี้ที่ชัดเจนกว่าการสังเกตพบสภาวะทั้งหมดได้เพียงครั้งเดียวในช่วงระยะเวลา 30 วัน

ดูเพิ่ม
-------

* ดัชนีวิกซ์ – ดัชนีความผันผวนของตลาดซื้อขายอนุพันธ์ Chicago Board Options Exchange Market

อ้างอิง
-------

1. ↑  Russolillo, Steven (23 สิงหาคม 2010). "Yes Folks, Hindenburg Omen Tripped Again". *The Wall Street Journal*.
2. ↑  Fosback, Norman (1979). "20". *Stock Market Logic*. ISBN 0-917604-48-2.
3. ↑  Morris, Gregory (2005). *The Complete Guide to Market Breadth Indicators: How to Analyze and Evaluate Market Direction and Strength*. McGraw-Hill. p. 219. ISBN 0-07-144443-2.
4. ↑  "Hindenburg Omen entry". *Investopedia*.
**ว่าน จื่อเหลียง** (เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1957 ที่มณฑลกวางตุ้ง จีนแผ่นดินใหญ่) เป็นนักแสดงที่ได้รับความนิยมสูงสุดของวงการละครชุด-ละครซีรีส์ และวงการภาพยนตร์คนหนึ่งของเกาะฮ่องกง เขาได้รับการยอมรับและยกย่องในวงกว้างทั่วเอเชียว่าเป็น "นักแสดงเจ้าบทบาท" แห่งวงการบันเทิงฮ่องกง

ว่าน จื่อเหลียง เข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการเป็นนักแสดงในสังกัดสถานีโทรทัศน์เอทีวี(ATV) ในช่วงยุคทศวรรษที่ 70 ต่อมาได้หันมาร่วมงานกับทางสถานีโทรทัศน์ทีวีบี(TVB) ในช่วงยุคทศวรรษที่ 80 ต่อเนื่องยาวนานถึงยุคทศวรรษที่ 90 เขารับแสดงทั้งบทพระเอกและบทสมทบจนมีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดคนหนึ่งของวงการละครชุดฮ่องกง มีผลงานละครชุดที่โดดเด่นและได้รับความนิยมอย่างสูงหลายต่อหลายเรื่อง อาทิเช่น จางซานฟง ฤทธิ์หมัดสะท้านบู๊ลิ้ม , ศึกสายเลือด , *ยอดยุทธจักรมังกรฟ้า ,* เล็กเซียวหงส์ *, ซิ ยิ่นกุ้ย , คู่ทรนง , เจงกิสข่าน ผู้พิชิต , เพลิงรักเพลิงแค้น , ศึกสองตระกูลใหญ่ , มรสุมชีวิต เป็นต้น* 

ด้านการแสดงภาพยนตร์ เขาหันมาแสดงภาพยนตร์ในช่วงกลางทศวรรษที่ 80s แต่เริ่มมีผลงานโดดเด่นช่วงปลายยุค 80s มีผลงานแสดงนำเดี่ยวและร่วมกับนักแสดงชื่อดังหลายคน เช่น มีผลงานร่วมกับโจว เหวินฟะ ในภาพยนตร์เรื่อง ต้นตระกูลโหด (Tragic Hero ,1987) บริษัทโหด (Rich and Famous ,1987) ผลงานร่วมกับโจว ซิงฉือ ในเรื่อง โหดแค่แหลก (He Who Chases After The Wind ,1988) ผลงานร่วมกับหลิว เต๋อหัว ในเรื่อง ทะลุกลางอก (As Tears Go By ,1988) แหย่หางไอ้เข้ (Crocodile Hunter ,1989) หักเสือถึงเขี้ยว (China White ,1989) รวมหัวเป็นแก็งค์ ถึงจะแรงแล้วอยู่รอด (Gangland Odyssey ,1990) ฟ้านี้ใหญ่ได้คนเดียว (Casino Tycoon ,1992) เจาะเหลี่ยมคน 2 ตอน ถล่มลาสเวกัส (The Conmen in Vegas ,1999) เป็นต้น

ว่าน จื่อเหลียง เขาได้รับยกย่องในวงกว้างทั่วเอเชียว่าเป็น "นักแสดงเจ้าบทบาท" แห่งวงการบันเทิงฮ่องกง การแสดงแนวโอเวอร์แอ็คติ้ง และการแสดงออกทางสีหน้า แววตา ได้รับการยอมรับไปทั่วเอเชีย เขายังเป็นขวัญใจหรือไอดอล และเป็นต้นแบบการแสดงของนักแสดงชื่อก้องโลกอย่าง โจว ซิงฉือ และ หลิว เต๋อหัว อีกด้วย 

ชีวิตส่วนตัว สมรสกับเถียน นิว (恬妞) ซึ่งเป็นนักแสดงเช่นกันในปี ค.ศ. 1992 และต่อมาในปี ค.ศ. 1996 ทั้งคู่ก็ได้หย่าร้างกัน ต่อมาว่าน จื่อเหลียง ได้สมรสใหม่กับ กัว หมิงหลี (郭明黎) ในปี ค.ศ. 2002 ปัจจุบัน มีปัญหาด้านสุขภาพ ไม่รับงานแสดงแล้ว

ผลงาน
-----

### ภาพยนตร์ (บางส่วน)

* New Tales of the Flying Fox (1984)
* Young and Dangerous 4 (1997)
* Young and Dangerous 5 (1998)
* The Conmen in Vegas (1999)
* Born to be King (2000)
* The Jade and the Pearl (2010)
* Bruce Lee, My Brother (2010)

### ละครชุดทางโทรทัศน์ (บางส่วน)

* ยอดยุทธจักรมังกรฟ้า (1979)
* จางซานฟง ฤทธิ์หมัดสะท้านบู๊ลิ้ม (1980)
* The Legend of The General Who Never Was (1985)
* The Feud of the Two Brothers (1986)
* Genghis Khan (1987)
* Where I Belong (1990)
* Big Family (1991)
* The Key Man (1992)
* The Edge of Righteousness (1993)
* Down Memory Lane (1995)

อ้างอิง
-------

1. ↑  cid=174803&f\_action=forum\_viewtopic&forum\_id=17890&topic\_id=7184 ว่านจื่อเหลียง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ว่าน จื่อเหลียง ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* แม่แบบ:HKMDB name
* ว่าน จื่อเหลียง ที่ออลมูวี
* ว่าน จื่อเหลียง ที่รอตเทนโทเมโทส์

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| นานาชาติ | 
* ISNI
* VIAF

 |
| ประจำชาติ | 
* ฝรั่งเศส
* BnF data
* เยอรมนี

 |
| อื่น ๆ | 
* IdRef

 |
**กระทรวงมหาดไทย** หรือ **ลี่ปู้** (จีน: 吏部; พินอิน: *Lì bù*) เป็นหน่วยงานระดับกระทรวงในยุคจีนโบราณ

ประวัติศาสตร์
-------------

ราชวงศ์ฮั่นตะวันออกเริ่มจัดตั้ง หลี่เฉา (吏曹) ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ซ่างซูฉางซื่อเกา (尚书常侍曹) หลังราชวงศ์เว่ย และราชวงศ์จิ้น มันถูกเรียกว่ากระทรวงมหาดไทย (吏部 "ลี่ปู้") ในสมัยราชวงศ์สุย ราชวงศ์ถัง ยุคห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร เป็นหนึ่งในหกกระทรวงภายใต้สังกัด (尚书省"ซ่างซูเฉิ่ง") ขุนนางที่เป็นหัวหน้าของกระทรวงมหาดไทยถูกเรียกว่าเสนาบดีว่าการกระทรวงมหาดไทย (吏部尚书 "ลี่ปู้ซ่างซู")

กระทรวงมหาดไทยประกอบด้วย 4 กรม ดังนี้ (吏部司"ลี่ปู้ซือ")、(司封司 "ซือเฟิงซือ")、(司勋司 "ซือซุนซือ")、(考功司 "ข่าวกงซือ")

กระทรวงมหาดไทยราชวงศ์หมิง
-------------------------

หลังจากจักรพรรดิหงอู่ยกเลิกตำแหน่งอัครเสนาบดี ทำให้กระทรวงทั้งหกอยู่ภายใต้การควบคุมจักรพรรดิโดยตรง กระทรวงมหาดไทยในราชวงศ์หมิง รับผิดชอบในการประเมิน แต่งตั้ง โยกย้าย ลดเลื่อนตำแหน่ง ถอดถอนข้าราชการ และมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการทหารในสังกัดกระทรวงกลาโหม (兵部 "ปิงปู้") แต่ไม่มีอำนาจแต่งตั้งคณะมหาอำมาตย์ (内阁大学士"เน่ย์เก๋อต้าเสวียซื่อ")

### ขุนนางในกระทรวงมหาดไทยราชวงศ์หมิง

* เสนาบดีว่าการกระทรวงมหาดไทย (吏部尚书"ลี่ปู้ซ่างซู") จำนวน 1 คน เป็นขุนนางขั้น 2 ชั้นเอก
* เสนาบดีช่วยซ้าย (左侍郎 "จั่วซื่อหลาง"), เสนาบดีช่วยขวา (右侍郎 "โย่วซื่อหลาง") เป็นขุนนางขั้น 3 ชั้นเอก
* ปลัดทูลฉลอง (司务厅"ซืออู้วทิง") จำนวน 2 คน เป็นขุนนางขั้น 9 ชั้นรอง
* จางวางกรม (郎中 "หลางจง") กรมละ 1 คน เป็นขุนนางขั้น 5 ชั้นเอก
* เจ้ากรม (员外郎 "หยวนไว่หลาง") กรมละ 1 คน เป็นขุนนางขั้น 5 ชั้นรอง
* สมุบาญชีย์ (主事 "จู่ซื่อ") กรมละ 1 คน เป็นขุนนางขั้น 6 ชั้นเอก
*

กระทรวงมหาดไทยราชวงศ์ชิง
------------------------

ขุนนางในกระทรวงมหาดไทยราชวงศ์ชิงประกอบด้วยเสนาบดีว่าการ (尚书 "ซ่างซู") เป็นขุนนางขั้น 1 ชั้นรอง และมีเสนาบดีช่วยซ้าย (左侍郎 "จั่วซื่อหลาง"), เสนาบดีช่วยขวา (右侍郎 "โย่วซื่อหลาง") เป็นขุนนางขั้น 2 ชั้นรอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "雍正八年俱定從二品。各部同。俱滿、漢一人。"《清史稿》卷114，职官一。

* 《晋书·职官志》："后汉光武改常侍曹为吏部曹，主选举祠祀事……灵帝以侍中梁鹄为选部尚书，于此始见曹名。及魏改选部为吏部，主选部事。"
* 《新唐书·百官志一》："吏部。尚书一人，正三品；侍郎二人，正四品上；郎中二人，正五品上；员外郎二人，从六品上，掌文选、勋封、考课之政。以三铨之法官天下之材，以身、言、书、判、德行、才用、劳效较其优劣而定其留入，为之注拟……其属有四：一曰吏部，二曰司封，三曰司勋，四曰考功。"

แม่แบบ:ReflistF
**องค์ชายซังกเย อีดัม** (상계군 이담,常溪君 李湛, 1769 - 20 พฤศจิกายน 1786) เป็นองค์ชายแห่งราชวงศ์โชซ็อนมีพระนามแรกประสูติว่า **อีจุน** (이준,李濬) และมีฐานันดรศักดิ์เป็นพระราชปิตุลาของพระเจ้าช็อลจง กษัตริย์องค์ที่ 25 แห่งโชซ็อน

องค์ชายซังกเยเป็นพระราชปนัดดาองค์โตในพระเจ้าย็องโจและเป็นพระราชนัดดาองค์แรกในเจ้าชายรัชทายาทซาโดโดยเป็นพระโอรสองค์แรกในองค์ชายอึนออนพระโอรสองค์ที่สามของเจ้าชายรัชทายาทซาโด

ฮง กุก-ย็อง ราชเลขาของพระเจ้าช็องโจได้ขอให้พระเจ้าช็องโจ รับองค์ชายซังกเยเป็นพระโอรสบุญธรรมให้แก่พระสนมวอนบิน ตระกูลฮง แห่งพยองซานที่เป็นน้องสาวของตนซึ่งสิ้นพระชนม์ตั้งแต่เข้าวังมาได้เพียง 1 ปีเท่านั้น

พระชนม์ชีพ
----------

เมื่อพระเจ้าช็องโจ รับองค์ชายซังกเยเป็นพระโอรสบุญธรรมให้แก่พระสนมวอนบินใน ค.ศ.1779 แล้วก็พระราชทานพระนามให้ใหม่ว่า **องค์ชายวานพุง** (완풍군,完豊君) และเปลี่ยนพระนามจาก **จุน** (준,濬)เป็น **ดัม** (담,湛) องค์ชายซังกเยเป็นพระโอรสองค์แรกขององค์ชายอึนออนพระอนุชาในพระเจ้าช็องโจกับพระชายาจากตระกูลซงซึ่งเป็นธิดาของซงนักฮยู และอภิเษกกับพระชายาจากตระกูลซิน

หลังจากที่พระสนมวอนบินสิ้นพระชนม์ทำให้ฮงกุกยองคิดว่าน้องสาวของตนถูก พระนางฮโยอึย พระมเหสีของพระเจ้าช็องโจทำให้สิ้นพระชนม์จึงวางแผนลอบปลงพระชนม์พระมเหสีแต่แผนการล้มเหลวทำให้คิมจงซูได้โอกาสแก้แค้นแทนพวกโนรนทูลยุยงให้พระเจ้าช็องโจ ประหารชีวิตฮงกุกยองในข้อหาปลงพระชนม์พระมเหสีและข้อหาก่อกบฏเพื่อยกองค์ชายซังกเยขึ้นครองราชย์แทนแต่ด้วยความที่เป็นคนสนิทและเชื่อใจฮงกุกยองมาโดยตลอดจึงเนรเทศแทนและฮงกุกยองก็เสียชีวิตในปี ค.ศ.1781

องค์ชายซังกเยหลังจากที่ฮงกุกยองโดนเนรเทศและเสียชีวิตไปแล้วก็เสวยยาพิษฆ่าตัวตายในวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ.1786 ซึ่งเป็นปีเดียวกับที่องค์ชายรัชทายาทมุนฮโยและพระสนมอึยบินสิ้นพระชนม์รวมพระชนมายุเพียง 17 พรรษา

พระราชวงศ์
----------

* พระบิดา : องค์ชายอึนออน (은언군 이인,恩彦君 李䄄, 1754 - 1801)
* พระมารดา : พระชายาจากตระกูลซง (상산군부인 송씨,常山郡夫人 宋氏, 1753 - 1801) ธิดาของซงนักฮยู
* พระราชบิดาบุญธรรม : พระเจ้าช็องโจ (정조)
* พระราชมารดาบุญธรรม : พระสนมวอนบิน ตระกูลฮง แห่งพุงซาน (원빈 홍씨,元嬪洪氏, 1766-5-27 - 1779-5-7)
* พระชายา : พระชายาจากตระกูลซิน แห่งพยองซาน (군부인 신씨,郡夫人 申氏) ธิดาของซินโอ
* พระโอรสบุญธรรม : องค์ชายอิกพยอง อีฮี (익평군 이희,益平君 李曦, 1824 - 1863)

พงศาวลี
-------

| พงศาวลีของเจ้าชายซังกเย |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 16. พระเจ้าซุกจงแห่งโชซ็อน |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 8. พระเจ้าย็องโจแห่งโชซ็อน |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 17. พระสนมเอกซุกบิน ตระกูลชเว |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 4. เจ้าชายรัชทายาทซาโด |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 9. พระสนมยอง จากตระกูลลี |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 2. เจ้าชายอึนน็อน |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 5. พระสนมซุก ตระกูลอิม |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 1. **เจ้าชายซังกเย** |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
สำหรับสะพานมอญที่กรุงเทพมหานคร ดูที่ สะพานมอญ (กรุงเทพมหานคร)

**สะพานอุตตมานุสรณ์** หรือที่นิยมเรียกกันว่า **สะพานมอญ** เป็นสะพานไม้ที่ยาวที่สุดในประเทศไทย มีความยาว 445 เมตร และเป็นสะพานไม้ที่ยาวเป็นอันดับ 2 ของโลกรองจากสะพานไม้อูเบ็ง ในประเทศพม่า เป็นสะพานที่ข้ามแม่น้ำซองกาเลีย ที่ตำบลหนองลู อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี

สะพานนี้สร้างขึ้นโดยดำริของ หลวงพ่ออุตตมะ เจ้าอาวาสวัดวังก์วิเวการาม ในปี พ.ศ. 2529 จนถึง พ.ศ. 2530 โดยใช้แรงงานของชาวมอญ เป็นสะพานไม้ที่ใช้สัญจรไปมาของชาวมอญและชาวไทยที่อาศัยอยู่บริเวณนี้ ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของจังหวัดกาญจนบุรี

ในวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 เวลา 18.30 น. สะพานอุตตมานุสรณ์ได้พังทลายขาดเป็น 2 ท่อนในช่วงกลางสะพาน ความยาวประมาณ 30 เมตร เนื่องจากเกิดเหตุฝนตกหนักติดต่อกันนานถึง 3 วัน ทำให้เกิดน้ำป่าไหลเชี่ยวกรากจากทุ่งใหญ่นเรศวร พัดขยะตอไม้ลงสู่แม่น้ำซองกาเลีย ปะทะกับเสาสะพานทำให้เกิดขาดกลาง และเสียหายเพิ่มเป็น 70 เมตร ในเที่ยงของวันต่อมา

หลังจากผ่านไป 1 ปี การซ่อมแซมสะพานแห่งนี้ก็ยังไม่เสร็จ และเกินสัญญาว่าจ้าง 120 วัน เนื่องจากมีปัญหาด้านบริษัทผู้รับเหมาที่มีปัญหาไม่สามารถนำไม้ที่ต้องขนส่งมาจากภาคอีสานมาซ่อมแซมได้ เนื่องจากเกรงว่าจะผิดกฎหมาย

ในที่สุดสะพานอุตตมานุสรณ์ก็ได้รับการซ่อมแซม จากทหารช่างจากกองพลทหารราบที่ 9 (พล.ร.9) ค่ายสุรสีห์ ร่วมกับชาวบ้านในพื้นที่ ใช้เวลาเพียงแค่ 29 วัน และมีพิธีเปิดใช้อีกครั้งอย่างเป็นทางการในวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ซึ่งเป็นวันครบรอบชาตกาล 104 ปี ของหลวงพ่ออุตตมะ โดยมีการแสดงแสงสีเสียง

ระเบียงภาพ
----------

* 
* 
*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สะพานอูเบ็ง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-24. สืบค้นเมื่อ 2012-10-27.
2. ↑  "สะพานมอญ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-08-26. สืบค้นเมื่อ 2007-07-31.
3. ↑  ฝนถล่มน้ำป่าซัดสะพานมอญสังขละบุรีพัง จากเดลินิวส์
4. ↑  *เด็ดข่าวเด่น* ทางช่อง 7: จันทร์ที่ 29 กรกฎาคม 2556
5. ↑  "ซ่อมสะพานมอญเกินสัญญาแจงช้าเพราะขาดไม้". คมชัดลึก. 6 August 2014. สืบค้นเมื่อ 23 August 2014.
6. ↑  "จัดฉลอง 'สะพานมอญ' 18 ต.ค.นี้ ส่วน นอภ.โดนย้ายไปช่วยราชการ". ไทยรัฐ. 10 October 2014. สืบค้นเมื่อ 12 October 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **สะพานอุตตมานุสรณ์**

| **สะพานข้ามแม่น้ำซองกาเลียในปัจจุบัน** |
| --- |
| **เหนือน้ำ**สะพานซองกาเลีย | **สะพานอุตตมานุสรณ์** | **ท้ายน้ำ***เขื่อนวชิราลงกรณ* |
**บริษัท สเปซวัน จำกัด** (ญี่ปุ่น: スペースワン株式会社) หรือเรียกว่า**สเปซวัน** เป็นบริษัทเอกชนเป็นผู้ผลิตในอุตสาหกรรมอวกาศของญี่ปุ่น ผู้ให้บริการในการปล่อยดาวเทียม และยังเป็นเจ้าของท่าอวกาศยาน มุ่งพัฒนาและดำเนินการส่งดาวเทียมอวกาศขนาดเล็ก ไครอส ขึ้นสู่ห้วงอวกาศตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 ก่อตั้งในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 โดยการร่วมลงทุนจากแคนนอน อิเล็คทรอนิคส์ ไอเอชไอ คอร์ปอเรชั่น ชิมิสึ คอร์ปอเรชั่น และธนาคารเพื่อการพัฒนาญี่ปุ่น

วิศวกรรมเครื่องยนต์จรวด
-----------------------

บทความหลัก: ไครอส
สเปซวันมีวิศวกรรมจรวดชื่อ "ไครอส" หรือเรียกว่า "Advanced & Instant Rocket System"  มีฐานปล่อยจรวดอยู่ที่จังหวัดวากายามะ คำว่าไครอสมาจากภาษากรีซแปลว่า "กาลเวลา" หรือสะกดอีกชื่อหนึ่งได้ว่า "ซีรัส" ซึ่งเป็นชื่อเทพเจ้าแห่งโชคลาภ

สถานที่ปลอยตัวท่าอวกาศยาน
-------------------------

บริษัทชิมิสึ คอร์ปอเรชั่น ได้ก่อสร้างท่าอวกาศยานของสเปซวันเพื่อเปิดตัวจรวดไครอสโดยใช้ชื่อว่า สเปซพอร์ตคิอิ เป็นท่าอวกาศยาน ภาคเอกชนแห่งแรกของญี่ปุ่นมีที่ตั้งอยู่ที่เมืองคูชิโมโตะ จังหวัดวากายามะในระหว่างปี 2019 ถึง 2021 ท่าอวกาศยานแห่งนี้ได้เปิดข้อมูลให้บุคคลภายนอกเข้าถึงรายละเอียดของวงโคจร

อุบัติเหตุและเหตุการณ์ทางการบิน
-------------------------------

### การระเบิดของจรวดรรทุกดาวเทียม

วันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 2024 บริษัท สเปซวัน ได้ทำการปลอยตัวจรวด "ไครอส" เป็นครั้งแรกโดยมีเป้าหมายที่จะกลายเป็นบริษัทเอกชนญี่ปุ่นแห่งแรกที่ส่งดาวเทียมขึ้นสู่วงโคจร แต่ไม่นานหลังจากทะยานขึ้นจากท่าอวกาศยานทางตะวันตกของญี่ปุ่นก็เกิดการระเบิดลุกเป็นไฟ แต่ไม่มีรายงานผู้บาดเจ็บโดยทันที

อ้างอิง
-------

1. ↑  "（法人名）の情報｜国税庁法人番号公表サイト". *National Tax Agency Corporate Number Publication Site*. สืบค้นเมื่อ 2024-03-09.
2. ↑  "Announcement of the KAIROS Rocket's First Launch Schedule" (PDF). Space One. สืบค้นเมื่อ 17 February 2024.
3. ↑  "スペースワンの「カイロスロケット初号機」、3/9にスペースポート紀伊より打上げ". *SPACE Media* (ภาษาญี่ปุ่น). 2024-01-29. สืบค้นเมื่อ 2024-03-11.
4. ↑  Thompson, Gary (2012). "Electronic Kairos". *Cybercultures*. At the Interface / Probing the Boundaries. Vol. 83. pp. 1–13. doi:10.1163/9789401208536\_002. ISBN 9789401208536.
5. ↑  "Space One - Spaceport Kii". Space One. สืบค้นเมื่อ 17 February 2024.
6. ↑  "Japan's Space One Kairos rocket explodes on inaugural flight". *NBC News* (ภาษาอังกฤษ). 2024-03-13. สืบค้นเมื่อ 2024-03-13.
**ปลาอินทรีทะเลสาบ** (อังกฤษ: Chinese seerfish, Chinese mackerel; เขมร: ត្រីស្បៃកា, ត្រីបីកា; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Scomberomorus sinensis*) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่งที่สามารถอาศัยในน้ำกร่อยหรือน้ำจืดได้ อยู่ในวงศ์ปลาอินทรี (Scombridae) 

มีรูปร่างเพรียวยาว หัวแหลม ปากมีฟันแหลมคม ครีบหางเว้าลึก ครีบท้องและครีบหลังแหลมและมีรอยหยักไปจรดครีบหาง ชายครีบเป็นสีดำ ปลายครีบอกหรือครีบอกมนกลมไม่แหลม ลำตัวสีเทาเงินเหลือบเขียว ลำตัวไม่มีลวดลายหรือแต้มจุดเหมือนปลาอินทรีชนิดอื่น อาศัยอยู่ตามชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก ตั้งแต่สหรัฐอเมริกาแถบชายฝั่งแปซิฟิก, ญี่ปุ่น, จีน, เวียดนาม และพบบางส่วนเข้ามาอาศัยในแหล่งน้ำจืด ที่ปากแม่น้ำโขง และทะเลสาบเขมรด้วย โดยพบได้ตั้งแต่น้ำตกคอนพะเพ็งในลาวไปจนถึงจังหวัดกระแจะและพนมเปญในกัมพูชา ในประเทศไทยพบได้บ้างแถบจังหวัดจันทบุรี และมีการตกได้ที่เกาะราชาน้อย จังหวัดภูเก็ต เมื่อปลายเดือนมีนาคม ค.ศ. 2018 โดยนักตกปลานายอานนท์ แดงสวัสดิ์ น้ำหนักมากกว่า 72.5 กิโลกรัม เป็นปลากินเนื้อที่ล่าเหยื่อเป็นอาหาร ซึ่งได้แก่ ปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็ก 

มีความยาวได้ถึง 2.18 เมตร หนักได้ถึง 80 กิโลกรัม (หนักที่สุดพบ 131 กิโลกรัม เมื่อปี ค.ศ. 2006) นับเป็นปลาอินทรีชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุด แต่มักสับสนกับปลาอินทรีญี่ปุ่น (*S. niphonius*) ที่พบในทะเลจีนใต้

เป็นปลาเศรษฐกิจใช้เพื่อการบริโภค ตกเป็นเกมกีฬา และเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก IUCN
2. ↑  "ขอดูรูปหน่อยค่ะ". *siamensis.org*. 28 October 2005. สืบค้นเมื่อ 30 May 2016.
3. ↑  "ตะลึง!โคตรปลาอินทรียักษ์72.5โลฯตัวแรกในประเทศไทย (ประมวลภาพ-ชมคลิป)". *แนวหน้า*. 2018-03-25.
4. ↑  เอกสารดาวน์โหลด
5. 1 2  "Is it a Tuna or a Giant Mackerel?". *igfa.org*. สืบค้นเมื่อ 30 May 2016.[*ลิงก์เสีย*]
6. ↑  "Japanese Spanish mackerel". *kotobank.jp* (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 31 May 2016.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Scomberomorus sinensis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาอินทรีทะเลสาบเขมร

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Scomberomorus sinensis ที่วิกิสปีชีส์
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ไกเซอร์ (แก้ความกำกวม)
(ซ้าย)​ วิลเฮ็ล์มที่ 2 ไคเซอร์แห่งจักรวรรดิเยอรมัน ระหว่างปี 1888 ถึง 1918;  
(ขวา)​ ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 ไคเซอร์แห่งจักรวรรดิออสเตรีย ระหว่างปี 1848 ถึง 1916
**ไคเซอร์** (เยอรมัน: *Kaiser*) คือพระบรมราชอิสริยยศเยอรมันซึ่งเทียบได้กับจักรพรรดิ มีรากศัพท์มาจากคำว่า "ไกซาร์" (Caesar) ของสาธารณรัฐโรมัน เช่นเดียวกับคำว่า "ซาร์" (Tsar) ในภาษารัสเซีย

จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เรียกตนเองว่า *ไคเซอร์* เนื่องจากมองว่าอาณาจักรของตนนั้นสืบทอดมาจากจักรวรรดิโรมัน จึงได้ใช้ชื่อนี้เพื่อแสดงถึงต้นกำเนิดเก่าก่อน นอกจากนี้ พระเจ้าแผ่นดินแห่งจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีที่มาจากราชวงศ์ฮาพส์บวร์คก็ใช้พระอิสริยยศว่าไคเซอร์เช่นกัน

ไคเซอร์แห่งจักรวรรดิออสเตรีย (ค.ศ. 1804–1918) ได้แก่:

* ฟรันทซ์ที่ 1 แห่งออสเตรีย
* แฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งออสเตรีย
* ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย
* คาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรีย

ไคเซอร์แห่งจักรวรรดิเยอรมัน (ค.ศ. 1871–1918) ได้แก่:

* วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งเยอรมนี
* ฟรีดริชที่ 3 แห่งเยอรมนี
* วิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี

ดูเพิ่ม
-------

* จักรพรรดิเยอรมัน
* จักรพรรดิออสเตรีย

| * ด
* ค
* ก
จักรพรรดิเยอรมัน |
| --- |
| ไคเซอร์ | 

วิลเฮ็ล์มที่ 1 *(1871–1888)* · ฟรีดริชที่ 3 *(1888)* · วิลเฮ็ล์มที่ 2 *(1888–1918)*
 |  |
| อ้างสิทธิ | 

วิลเฮ็ล์มที่ 2 *(1918–1941)* · วิลเฮ็ล์มที่ 3 *(1941–1951)* · ลุยส์ แฟร์ดีนันด์ *(1951–1994)* · เกออร์ค ฟรีดริช *(ตั้งแต่ 1994)*
 |

| * ด
* ค
* ก
จักรพรรดิแห่งออสเตรีย |
| --- |
| ไคเซอร์ | 

ฟรันทซ์ที่ 1 *(1804–1835)* · แฟร์ดีนันท์ที่ 1 *(1835–1848)* · ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 *(1848–1916)* · คาร์ลที่ 1 *(1916–1918)*
 |  |
| อ้างสิทธิ | 

คาร์ลที่ 1 *(1918–1922)* · อ็อทโทที่ 1 *(1922–2011)* · คาร์ลที่ 2 *(2011–ปัจจุบัน)* · ทายาท: แฟร์ดีนันด์ ซโวนีมีร์
 |
พิพิธภัณฑ์ญี่ปุ่น

**พิพิธภัณฑ์กัญชา** (ญี่ปุ่น: 大麻博物館; โรมาจิ: *Taima Hakubutsukan*) เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนที่ตั้งอยู่ในเมืองนาซุ จังหวัดโทจิงิ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2544 โดยจุนอิจิ ทากายาซุ ผู้สนับสนุนสิทธิกัญชาชาวญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์เพียงแห่งเดียวที่อุทิศให้กับประวัติศาสตร์และการเพาะปลูกกัญชาในประเทศญี่ปุ่น

ประวัติ
-------

พิพิธภัณฑ์กัญชาก่อตั้งโดยจุนอิจิ ทากายาซุ ผู้ซึ่งหนังสือพิมพ์*เดอะเจแปนไทส์*ระบุว่าเป็น "หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญชั้นนำในเรื่องกัญชาของประเทศญี่ปุ่น" ทากายาซุเริ่มสนใจเรื่องการเพาะปลูกกัญชาจากหนังสือที่เขาอ่านในวัยเด็กซึ่งกล่าวถึงนินจาที่ฝึกตนโดยการกระโดดข้ามต้นกัญชา พิพิธภัณฑ์ดำเนินงานโดยใช้บ้านไม้ซุงในเมืองนาซุ จังหวัดโทจิงิ เปิดในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2544 ในฐานะสถาบันที่เน้นในเรื่องประวัติศาสตร์ของกัญชาในประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์เพียงแห่งเดียวในประเทศญี่ปุ่นที่อุทิศให้กับกัญชา และเน้นไปที่ประวัติศาสตร์ของกัญชาในจังหวัดโทจิงิเป็นพิเศษ เนื่องด้วยจังหวัดโทชิงิเป็นผู้ผลิตกัญชาที่สำคัญทั้งในอดีตและปัจจุบัน และในปี พ.ศ. 2550 มีการเพาะปลูกกัญชาในเชิงพาณิชย์ประมาณร้อยละ 90 ของทั้งญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Mitchell, Jon (13 December 2015). "Cannabis: The Fabric of Japan". *The Japan Times*. สืบค้นเมื่อ 4 December 2020.
2. ↑  "この人 このテーマ）高安淳一さん 大麻の生産、栃木が全国一だったんですね". *Asahi Shimbun Morning Edition, Tochigi Prefecture*. 4 December 2016.
3. ↑  "Reefer gladness: A brief history of hemp in Japan". *Okinawa Stripes*. 8 April 2018. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-06-27. สืบค้นเมื่อ 4 December 2020.
4. ↑  "大麻博物館館長 大麻繊維研究家". *Funai Media* (ภาษาญี่ปุ่น). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 November 2013. สืบค้นเมื่อ 4 December 2020.
5. ↑  Hongo, Jun (11 December 2007). "Hemp OK as rope, not as dope". *The Japan Times*. สืบค้นเมื่อ 4 December 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
**พิพิธภัณฑ์ธนารักษ์ จังหวัดสงขลา** (อังกฤษ: Treasury Museum, Songkhla) เป็นพิพิธภัณฑ์จัดแสดงนิทรรศการเหรียญกษาปณ์และเงินตราไทย พร้อมกับบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ เศรษฐกิจ และการใช้เงินตราท้องถิ่นของไทย ควบคู่กับการแสดงเงินตราประเภทต่าง ๆ ที่เคยใช้ในดินแดนภาคใต้ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

การจัดแสดง
----------

พิพิธภัณฑ์ธนารักษ์ จังหวัดสงขลา เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงเกี่ยวประวัติศาตร์เงินตราไทยตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน และเหรียญกษาปณ์ในภูมิภาคของภาคใต้เป็นหลัก พร้อมเหรียญกษาปณ์และเงินตราไทย โดยเฉพาะที่พบในพื้นที่จังหวัดภาคใต้ออกมาหมุนเวียนจัดแสดง ณ ส่วนจัดแสดง 4 (พิพิธภัณฑ์ธนารักษ์ จังหวัดสงขลา) เพื่อให้เยาวชนและประชาชนที่อยู่ในส่วนภูมิภาคได้มีโอกาสเข้าชม รวมทั้งเป็นพิพิธภัณฑ์แหล่งเรียนรู้และค้นคว้าด้านประวัติศาสตร์เงินตราและเหรียญกษาปณ์ไทย  ที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่บริเวณศาลากลางจังหวัดสงขลา (หลังเก่า) ถนนราชดำเนิน อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา เปิดให้ประชาชนได้เข้าชมตั้งแต่วันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 08.30 - 16.30 น.ยกเว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์ โดยไม่เก็บค่าเข้าชม

พิพิธภัณฑ์ธนารักษ์ จังหวัดสงขลายังมีการจำหน่ายเหรียญและผลิตภัณฑ์เหรียญ รวมถึงแลกเหรียญกษาปณ์ ซึ่งต่อมากรมธนารักษ์มีนโยบายขยายงานการบริหารจัดการเหรียญโดยการตั้งศูนย์บริหารจัดการเหรียญกษาปณ์ที่จังหวัดสงขลา และมีการโอนภารกิจด้านการรับ - จ่ายแลกเหรียญกษาปณ์ สังกัดสำนักบริหารเงินตรา (ปัจจุบันเป็นกองบริหารเงินตรา) ไปสังกัดสำนักงานธนารักษ์พื้นที่สงขลา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พิพิธภัณฑ์ธนารักษ์ สงขลา | ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย". *db.sac.or.th*.
2. ↑  Thailand, Museum. "พิพิธภัณฑ์ธนารักษ์ :: Museum Thailand". *www.museumthailand.com*.
3. ↑  "ศูนย์ดำรงธรรมจังหวัดสงลา เปิดโลกทัศน์ชมพิพิธภัณฑ์ธนารักษ์ จังหวัดสงขลา ที่จัดให้มีการแสดงและเผยแพร่ทรัพย์สินมีค่า การจำหน่ายเหรียญและผลิตภัณฑ์เหรียญแก่ผู้สนใจ". *thainews.prd.go.th*. สำนักข่าวกรมประชาสัมพันธ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-07-21. สืบค้นเมื่อ 2022-03-09.
**พุชชิงเดซีส์** (อังกฤษ: Pushing Daisies) เป็นรายการโทรทัศน์อเมริกัน แนวดราเมดี แต่มีเนื้อเรื่องที่แปลก มีส่วนผสมระหว่างนิติเวชกับนิทานก่อนนอน (Forensic Fairy tale) 

พุชชิงเดซีส์มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับคนทำขนมพาย (Pie-maker) ผู้สามารถชุบชีวิตคนตายให้กลับฟื้นคืน และกลับเป็นคนตายอีกครั้งได้ เพียงแค่ใช้ปลายนิ้วสัมผัส ซึ่งเขานำพรสวรรค์นี้มาใช้ในการคลี่คลายคดีฆาตกรรม สร้างโดยไบรอัน ฟุลเลอร์ (Bryan Fuller ผู้สร้างเรื่อง Dead Like Me) เริ่มออกอากาศในอเมริกา เมื่อเดือนตุลาคม ปี2550 และต่อมาในปี2551 ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง รางวัลเอมมี (nominated for Emmy awards) ถึง 12 รางวัล และเริ่มออกอากาศในประเทศไทย เมื่อเดือนกรกฎาคม ปี2551 ทางทรูซีรีส์

เนื้อเรื่อง
-----------

พุชชิงเดซีส์เปิดเรื่องด้วยการบรรยาย (ให้เสียงโดย จิม เดล - Jim Dale) ถึงชีวิตชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อ เนด (Ned แสดงโดย Lee Pace) นักทำขนมพาย เจ้าของร้านชื่อพายโฮล ผู้มีพรสวรรค์ลึกลับที่มีผู้ทราบเพียงไม่กี่คน คือ เมื่อเขาสัมผัสสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้ว จะทำให้สิ่งนั้นกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เรื่องเริ่มจากแนะนำชีวิตของเนด ในวัยเด็ก ซึ่งเขาแอบชอบเด็กผู้หญิงข้างบ้าน ชื่อเรียกสั้นๆว่า ชัค (Charlotte "Chuck" Charles รับบทเมื่อโตขึ้นโดย Anna Friel)

เนดค่อยๆค้นพบพรสวรรค์ของเขา เริ่มจากสัมผัสตัวแล้วชุบชีวิตดิกบี (Digby) สัตว์เลี้ยงของเขาเอง เป็นสุนัขพันธุ์โกลเดนรีทริฟเวอร์ (Golden Retriever) ที่ถูกรถชนตายให้กลับฟื้นขึ้นมา ต่อมาเนดพบว่า หากสิ่งมีชีวิตที่เขาสัมผัสจนกลับมีชีวิตขึ้นมา ถูกสัมผัสอีกครั้ง มันก็จะกลับกลายเป็นซากศพ ตายอีกครั้งอย่างถาวร (ชุบชีวิตขึ้นมาไม่ได้อีก) เขาจึงไม่สามารถสัมผัสเจ้าสัตว์เลี้ยงของเขาได้อีกเลย

เมื่อแม่ของเขาเสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน เนดจึงแตะตัวเพื่อชุบชีวิตแม่ของเขาขึ้นมา หนึ่งนาทีถัดมา พ่อของชัค (ที่อยู่ข้างบ้าน) ก็เสียชีวิตลง ต่อมาเนดจึงเรียนรู้ว่าหากสิ่งที่เขาชุบชีวิตขึ้นมาไม่ถูกเขาสัมผัส(ให้ตายอีกครั้ง) ภายใน 1 นาที จะมีสิ่งมีชีวิตอื่นในระแวกใกล้เคียง 1 ชีวิต ต้องตายลงอย่างกะทันหันโดยไม่ทราบสาเหตุ และที่แย่ยิ่งกว่านั้น แม่ของเนดก็เสียชีวิตลงอีกครั้งในเวลาต่อมา หลังจากได้จูบหน้าผากเนดก่อนนอน (good-night kiss) ดังนั้นเนดและชัคในวัยเด็กจึงต้องย้ายไปอยู่ห่างกัน เนดถูกพ่อพาไปอยู่โรงเรียนประจำ (ซึ่งเนดไม่ชอบสักเท่าไร) ส่วนชัคไปอยู่กับน้าฝาแฝด(Vivian & Lily ซึ่งต่อมามีปัญหาทางอารมณ์ หดหู่ ไม่เข้าสังคม)

เนดโตขึ้นกลายเป็นนักทำขนมพาย (ผลไม้ที่เขาจับ ปรุงเป็นพาย จะสดน่ารับประทานมากเป็นพิเศษ) นักสืบเอกชนอีเมอร์สัน คอด (Emerson Cod แสดงโดย Chi McBride) ได้ทราบถึงความสามารถพิเศษของเนด และชวนเขาให้ร่วมงานคลี่คลายคดีฆาตกรรม เพียงแค่เนดสัมผัสศพให้ฟื้นขึ้นมา ภายใน 1 นาทีถามว่าฆาตกรเป็นใคร ได้รางวัลนำจับแล้วแบ่งเงินกัน ซึ่งก็ดูจะเป็นงานง่ายๆรายได้ดี จนกระทั่งวันนึง เนดต้องคลี่คลายคดีสาวสวยคนนึง ที่ถูกฆ่าระหว่างท่องเที่ยวทางเรือ และสาวสวยคนนั้นก็คือชัค เด็กผู้หญิงข้างบ้านซึ่งเขาเคยแอบชอบ 

เมื่อเนดชุบชีวิตชัคขึ้นมา เขาไม่อาจตัดใจสัมผัสชัคให้ตายลงอีกครั้ง (ผลก็คือ สัปเหร่อเสียชีวิตอย่างไม่ทราบสาเหตุ) เนดพาชัคไปอยู่ด้วยกัน (แต่สัมผัสกันไม่ได้) หางานให้เธอทำในร้านพายโฮล และร่วมกันคลี่คลายคดีฆาตกรรมร่วมกับ นักสืบเอกชนอีเมอร์สัน (ซึ่งอีเมอร์สัน ไม่ชอบให้ชัคร่วมงานสักเท่าไร) โดยมีพนักงานในร้านพายโฮลอีกคน คือ โอลีฟ (Olive Snook รับบทโดย Kristin Chenoweth จากเรื่อง The West Wing) ผู้แอบชอบเนดอยู่ พยายามเปิดโปงตัวจริงของชัคอยู่เงียบๆ

ชีวิตของเนดเปลี่ยนไปเมื่อชัคก้าวเข้ามาอีกครั้ง แต่เขาไม่สามารถสัมผัสตัวชัคได้ ความรักระหว่างเนดและชัค ก็ค่อยๆงอกงามขึ้นโดยไม่มีการถูกเนื้อต้องตัวกัน
**เซรินาเบะ** (せり鍋) แปลว่า **หม้อไฟผักชีล้อม** เป็นอาหารประเภทนาเบโมโนะ ทำโดยใช้ผักชีล้อมเซ็นได ซึ่งเป็นอาหารท้องถิ่นของจังหวัดมิยางิ เริ่มเป็นที่แพร่หลายขึ้นมาในช่วงฟื้นฟูจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ทางตะวันออกของญี่ปุ่น มักจะรับประทานกันในหมู่คนท้องถิ่นที่นี่ในฤดูหนาว

ภาพรวม
------

จังหวัดมิยางิผลิตผักชีล้อมมาตั้งแต่สมัยเอโดะ และมีปริมาณการผลิตมากที่สุดในญี่ปุ่น คาดว่าเซรินาเบะซึ่งใช้ผักชีล้อมนั้นเริ่มให้บริการที่อิซากายะในเซ็นไดตั้งแต่ประมาณปี 2004

โดยพื้นฐานแล้วส่วนผสมประกอบด้วยผักชีล้อม เนื้อไก่ และเนื้อเป็ด และบางครั้งอาจเพิ่มส่วนผสม เช่น ต้นหอมขาว รากหญ้าเจ้าชู้ เต้าหู้ และอาบุราอาเงะ มีน้ำซุปดาชิหลากหลายชนิด เช่น น้ำซุปจากกระดูกไก่ที่ปรุงรสด้วยโชยุ มิริง และสาเก รวมถึงปลาโอแถบและคมบุ ผักชีล้อมนั้นยังเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะสมุนไพรทั้งเจ็ดแห่งฤดูใบไม้ผลิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  「名取せり本」名取市生活経済部商工観光課 2019
2. ↑  ブーム到来！"もったいない"から生まれた「ご当地鍋」３選
3. ↑  "春の七草と七草粥について"". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-02-07. สืบค้นเมื่อ 2023-02-07.
บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา

**มีเดียม** (อังกฤษ: Medium) เป็นซีรีส์อเมริกัน แนวดราม่า ออกอากาศครั้งแรกทาง NBC เมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 2005 และฉายตอนสุดท้ายทาง CBS เมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 2011 เนื้อเรื่องจะเกี่ยวข้องกับพรสวรรค์พิเศษเหนือธรรมชาติของตัวละครหลัก แอลลิสัน ดูบัวส์ (รับบทโดย Patricia Arquette) ซึ่งทำงานเป็นที่ปรึกษาให้กับสำนักงานอัยการเขตแห่งเมืองฟินิกซ์ รัฐแอริโซนา แอลลิสันมีสามีชื่อ โจ (เจค เวเบอร์) และมีลูกสาวซึ่งมีพรสวรรค์พิเศษที่ติดตัวมาจากแอลลิสัน 3 คน ซีรีส์แรกเริ่มนั้นจะยึดการเป็นสื่อกลางของแอลลิสัน ดูบัวส์ ที่ทำงานให้กับหน่วยบังคับใช้กฎหมายข้ามประเทศเพื่อการสืบสวนอาชญากรรมเป็นหลัก

มีเดียม ริเริ่มโดย เกลนน์ กอร์ดิน คารอน และผลิตโดย Picturemaker Productions และ Grammnet Productions ร่วมกับสถานีโทรทัศน์ CBS ซีรีส์ออกอากาศทาง NBC ใน 5 ซีซันแรก ก่อนที่จะเปลี่ยนช่องออกอากาศเป็น CBS ซึ่งดูแลการผลิตของซีรีส์ตั้งแต่ซีซันที่ 6 เป็นต้นไป

CBS ประกาศกยกเลิกการผลิตซีรีส์หลังซีซันที่ 7 เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 2010 ที่ผ่านมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tim Molloy (August 4, 2009). "Medium Revels in Place Among Living Dead". *TVGuide.com*. สืบค้นเมื่อ 2009-08-04.
2. ↑  Gorman, Bill (December 21, 2010). "'Medium' Jan. 21 Series Finale Info (Spoilers)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-01-30. สืบค้นเมื่อ December 23, 2010.
เว็บไซต์ข่าววิดีโอเกม

***เดสทรักทอยด์*** (อังกฤษ: *Destructoid*) เป็นเว็บไซต์ที่ก่อตั้งขึ้นในฐานะบล็อกเกี่ยวกับวิดีโอเกมเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2006 โดยยานิเอร์ กอนซาเลซ ผู้เป็นนักเขียนการ์ตูนและนักประพันธ์ชาวคิวบา-อเมริกัน ซึ่งบริษัทเอนธิวซิแอสต์เกมมิงได้เข้าซื้อเว็บไซต์นี้ใน ค.ศ. 2017 และขายให้แก่เกมูส์กรุปใน ค.ศ. 2022

ประวัติ
-------

เว็บไซต์*เดสทรักทอยด์*เป็นของยานิเอร์ "นิเอโร" กอนซาเลซ เพื่อที่เขาจะได้เข้าร่วมงานอิเล็กทรอนิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์เอ็กซ์โป (E3) ใน ค.ศ. 2006 โดยหลังจากถูกปฏิเสธ กอนซาเลซก็เริ่มเขียนบทบรรณาธิการต้นฉบับและวาดภาพการ์ตูน ซึ่งได้รับเลือกจากบล็อกเกมที่มีชื่อเสียงอย่าง*จอยสติค* และ*โคตากุ* กระทั่งใน ค.ศ. 2007 เว็บไซต์ดังกล่าวได้เปิดตัวอีกครั้งพร้อมกับบล็อกของผู้ใช้, ฟอรัม และทีมงานผู้มีส่วนร่วม บล็อกของยานิเอร์ถูกย้ายออกจากหน้าแรก โดยหันไปใช้รูปแบบที่มีการแก้ไขโดยเจ้าหน้าที่และมีผู้เขียนหลายคน เช่นเดียวกับเว็บไซต์*ไอจีเอ็น* *เดสทรักทอยด์*เสนอการลงทะเบียนฟรีและผู้อ่านสามารถส่งบล็อกนอกโฮมเพจได้

หลังจากงานอิเล็กทรอนิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์เอ็กซ์โป กอนซาเลซได้ปรากฏตัวในงานแถลงข่าวโดยแต่งตัวเป็นมิสเตอร์เดสทรักทอยด์ (แมสคอตหุ่นยนต์ของเว็บไซต์*เดสทรักทอยด์* ที่แสดงบนโลโก้และสื่อส่งเสริมการขาย) เพื่อแจกใบปลิวส่งเสริมการขาย งานบรรณาธิการต้นฉบับดังกล่าวได้รับการเผยแพร่ในกระแสหลักรวมถึงรายการเว็บ*เฮย์แอช, วอตชาเพลย์อิน'?* ที่ปัจจุบันเผยแพร่ในเว็บไซต์*เกมเทรลเลอส์* ส่วนมิสเตอร์เดสทรักทอยด์ได้รับการออกแบบใหม่ใน ค.ศ. 2012 โดยวอลปิน พรอพส์ ซึ่งมีวงจรไฟแอลอีดีแบบเคลื่อนไหว และยังคงใช้งานเป็นแมสคอตในงานแถลงข่าว

ครั้นใน ค.ศ. 2017 เว็บไซต์ดังกล่าวถูกซื้อกิจการโดยบริษัทเอนธิวซิแอสต์เกมมิง ซึ่งเป็นบริษัทที่ตั้งอยู่ในโทรอนโต กระทั่งต่อมา ทางเอนธิวซิแอสต์ได้ขายเว็บไซต์นี้ให้แก่เกมูส์กรุปในเดือนกันยายน ค.ศ. 2022

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  Gonzalez, Yanier "Niero" (March 15, 2007). "Destructoid turns one". Destructoid. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 5, 2016. สืบค้นเมื่อ August 11, 2009.
3. ↑  Kietzmann, Ludwig (May 12, 2006). "Waiting for Wii: And I'll form the head!". Joystiq. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 28, 2015. สืบค้นเมื่อ July 8, 2013.
4. ↑  Quilty-Harper, Conrad (April 4, 2006). "Quad SLI gaming for Cheapskates". *Joystiq*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 28, 2015. สืบค้นเมื่อ June 30, 2011.
5. ↑  "Destructoid's First Comic". *Kotaku*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 18, 2012. สืบค้นเมื่อ June 30, 2011.
6. ↑  "Enthusiast Gaming acquires Destructoid". *News wire*. June 21, 2017. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 11, 2020. สืบค้นเมื่อ June 21, 2017.
7. ↑  Sinclair, Brendan (September 30, 2022). "Gamurs Group buying Enthusiast Gaming sites". *Gamesindustry.biz*. Gamer Network. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 30, 2022. สืบค้นเมื่อ September 30, 2022.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
ไฟของนักบุญเอลโมปรากฏขึ้นบนเรือที่กำลังแล่นในทะเล
**ไฟของนักบุญเอลโม** (อังกฤษ: St. Elmo's fire) เป็นปรากฏฎการณ์ในทางสภาพอากาศอย่างหนึ่ง ที่พลาสมาแบบส่องสว่างถูกสร้างขึ้นจากปรากฏการณ์โคโรนาซึ่งเป็นการปล่อยประจุไฟฟ้าจากวัตถุที่มีปลายแหลม ในสภาพบรรยากาศที่มีสนามแม่เหล็กสูง (เช่น ในขณะที่กำลังมีพายุ หรือในระหว่างการระเบิดของภูเขาไฟ) แสงไฟของนักบุญเอลโมจะปรากฏเป็นแสงเรืองสีฟ้าสดใส หรือเป็นสีม่วง และมักมีลักษณะเป็นแสงพวยพุ่งออกจากวัตถุที่เป็นแท่งยาว ๆ หรือมีปลายแหลม เช่น เสากระโดงเรือ บราลี ส่วนยอดของปราสาท จนไปถึงปลายปีกเครื่องบิน 

*ไฟของนักบุญเอลโม* ถูกตั้งชื่อตามนักบุญเอราสมุส แห่งฟอร์เมีย (St. Erasmus of Formia) ซึ่งชาวอิตาลีเรียกว่า นักบุญเอลโม โดยถือกันว่าท่านเป็นนักบุญผู้คุ้มครองกะลาสีและนักเดินเรือ 

ปรากฏการณ์ *ไฟของนักบุญเอลโม* เป็นที่รู้จักกันมาแต่สมัยกรีกโบราณ โดยนักเดินเรือชาวกรีกเรียกแสงประเภทนี้ว่า *เฮเลแน* (กรีก: Ἑλένη, "คบเพลิง") หากปรากฏเป็นแสงเดี่ยว ๆ แต่จะเรียกว่า คาสตอร์กับโพลีเดวเคส (Kastor and Polydeukes) หากเกิดขึ้นเป็นปรากฏการณ์แสงคู่ (ซึ่งเป็นชื่อของฝาแฝดผู้เป็นพี่น้องกับเฮเลน เจ้าหญิงแห่งรัฐสปาร์ตา ซึ่งถูกเจ้าชายปารีสแห่งกรุงทรอยลักพาตัว)
**สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน)** (อังกฤษ: Community Organizations Development Institute (Public Organizations)) เป็นองค์การมหาชน ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ จัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2543 ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 และมีผลบังคับใช้อีก 90 วันถัดมา คือ วันที่ 26 ตุลาคมของปีเดียวกัน ตามบทบัญญัติของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 8 และรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540

สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน) มีภารกิจในการดำเนินงานเพื่อสนับสนุนและให้การช่วยเหลือแก่องค์กรชุมชนและเครือข่ายองค์กรชุมชนเกี่ยวกับการประกอบอาชีพ การพัฒนาอาชีพ การเพิ่มรายได้ การพัฒนาที่อยู่อาศัยและสิ่งแวดล้อม และการพัฒนาชีวิตความเป็นอยู่ของสมาชิกในชุมชนทั้งในเมืองและชนบท โดยยึดหลักการพัฒนาแบบองค์รวมหรือบูรณาการ และหลักการพัฒนาที่สมาชิกชุมชนมีส่วนร่วมเป็นแนวทางสำคัญ เพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชนและประชาสังคม

ในระยะเริ่มแรกให้มีการโอนกิจการของโครงการพัฒนาคนจนในเมือง การเคหะแห่งชาติ และสำนักงานกองทุนพัฒนาชนบท สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ เข้ามาจัดตั้งเป็นสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน ในสังกัดกระทรวงการคลัง และโอนมาสังกัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ในปี พ.ศ. 2545

ที่ตั้งสำนักงาน
---------------

สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน) มีสำนักงานใหญ่ สำนักงานภาคกรุงเทพมหานคร ปริมณฑลและตะวันออก และสำนักงานภาคกลางและตะวันตก ตั้งอยู่ที่ถนนนวมินทร์ แขวงคลองจั่น เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร นอกจากนั้นยังมีสำนักงานในภูมิภาค จำนวน 3 แห่ง ได้แก่ 

* สำนักงานภาคเหนือ ที่จังหวัดเชียงใหม่
* สำนักงานภาคใต้ ที่จังหวัดพัทลุง
* สำนักงานภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่จังหวัดขอนแก่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชบัญญัติงบประมาณรายจ่ายประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2559 เล่ม 132 ตอนที่ 91ก วันที่ 25 กันยายน 2558
2. 1 2  "พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2543" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2010-03-29.
3. ↑  สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (พอช.)จาก ไทยรัฐ

| * ด
* ค
* ก
หน่วยงานในสังกัดและหน่วยงานภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ |
| --- |
| กรม | 
* สำนักงานรัฐมนตรี
* สำนักงานปลัดกระทรวง
* กรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ
* กรมกิจการเด็กและเยาวชน
* กรมกิจการผู้สูงอายุ
* กรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว
* กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ

 |  |
| รัฐวิสาหกิจ | 
* การเคหะแห่งชาติ
* สำนักงานธนานุเคราะห์

 |
| องค์การมหาชน | 
* สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน)

 |
| 
* หมวดหมู่ หมวดหมู่

 |
สโมสรฟุตบอลในประเทศเดนมาร์ก

**สโมสรฟุตบอลโอเดนเซ** (เดนมาร์ก: *Odense Boldklub*; เสียงอ่านภาษาเดนมาร์ก: [ˈoˀðn̩sə ˈpʌlˀtkʰlup]; หรือที่เรียกว่า **Odense BK** หรือ **OB** ที่ใช้กันทั่วไปมากกว่า) เป็นสโมสรฟุตบอลระดับอาชีพของประเทศเดนมาร์ก ที่ตั้งอยู่ในเมืองโอเดนเซ ทางตอนใต้ของประเทศเดนมาร์ก ซึ่งคว้าแชมป์เดนมาร์กสามสมัยและถ้วยรางวัลเดนิชคัพห้าสมัย สโมสรฟุตบอลโอเดนเซได้ลงแข่งในเดนิชซูเปอร์ลีกา และสนามเหย้าของพวกเขาคือเนเชอร์เอเนอร์จีพาร์ก ส่วนคลับเฮาส์ของสโมสรฟุตบอลโอเดนเซตั้งอยู่ในโอเดเลนใกล้กับแม่น้ำโอเดนเซ

ประวัติ
-------

### ประวัติยุคแรก

สโมสรโอเดนเซก่อตั้งเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1887 ในฐานะสโมสรคริกเกตโอเดนเซ (*Odense Cricketklub*) โดยมีคริกเกตเป็นกีฬาชนิดเดียว ครั้นใน ค.ศ. 1889 แผนกฟุตบอลและเทนนิสได้รวมอยู่ในสโมสรดังกล่าว และเปลี่ยนชื่อเป็นสโมสรฟุตบอลโอเดนเซ (*Odense Boldklub*) ในปัจจุบัน สโมสรแห่งนี้ตั้งอยู่ที่มุงเกโมเซ (หมายถึงพรุพระ) ในโอเดนเซ และสโมสรฟุตบอลโอเดนเซได้ย้ายไปที่โอเดเลนใใน ค.ศ. 1968 ซึ่งสโมสรดังกล่าวยังคงดําเนินการฝึกซ้อมอยู่จนถึงปัจจุบัน

โดยใน ค.ศ. 1916 สโมสรฟุตบอลโอเดนเซคว้าแชมป์ระดับมณฑลเป็นครั้งแรก และผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศของการแข่งชิงแชมป์เดนมาร์ก พวกเขาแพ้นัดนี้ที่ 3 ประตูต่อ 9 ให้แก่สโมสรฟุตบอลบอลคลุบเบิน 1893 จากโคเปนเฮเกนซึ่งได้เป็นแชมป์ในเวลาต่อมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Stadion – OB.DK". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 September 2018. สืบค้นเมื่อ 3 September 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **สโมสรฟุตบอลโอเดนเซ**

* Official site (English page; rest of site in Danish)
* สโมสรฟุตบอลโอเดนเซ ที่เฟซบุ๊ก
* สโมสรฟุตบอลโอเดนเซ ที่อินสตาแกรม
* สโมสรฟุตบอลโอเดนเซ ที่เอกซ์
* สโมสรฟุตบอลโอเดนเซ ที่ยูทูบ
* สโมสรฟุตบอลโอเดนเซ ที่ติ๊กต็อก

| * ด
* ค
* ก
สโมสรในเดนิชซูเปอร์ลีกา ฤดูกาล 2023–24 |
| --- |
| 
* AGF
* Brøndby
* โคเปนเฮเกน
* Hvidovre
* Lyngby
* มีจือแลน
* Nordsjælland
* โอเดนเซ
* Randers
* Silkeborg
* Vejle
* Viborg

 |  |
**เต่าแม่น้ำมาลาวี** หรือ **เต่าแม่น้ำอเมริกากลาง**(อังกฤษ: Central american river turtle, Mesoamerican river turtle; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Dermatemys mawii*) เป็นสัตว์เลื้อยคลานจำพวกเต่าชนิดหนึ่ง จัดเป็นเพียงสกุลเดียวและชนิดเดียวเท่านั้น ในวงศ์ Dermatemydidae ที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน

มีกระดองหลังยาวและโค้งนูน กระดองท้องใหญ่ การหุบขากรรไกรล่างเกิดจากการทำงานของกล้ามเนื้อที่ผ่านไปบนก้านกระดูกโพรโอติก และขากรรไกรติดกับพื้นผิวของก้านกระดูกโพรโอติกที่อยู่ในซัยโนเวียลแคปซูล กระดองท้องไม่มีกระดูกมีโสพลาสทรอน มีกระดูกพลาสทรอนไปเชื่อมต่อกับขอบนอกของกระดองหลังที่มีร่องแบ่งเป็นกระดูกชิ้นเล็กจำนวน 10 คู่ กระดูกเชิงกรานเชื่อมติดกับกระดองท้องในลักษณะยืดหยุ่นได้

มีความยาวโดยเฉลี่ยตั้งแต่ 30-70 เซนติเมตร อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำจืดของทะเลสาบและแม่น้ำแต่อาจเข้าไปอาศัยในแหล่งน้ำกร่อยได้บ้าง มีอุปนิสัยหากินอยู่ตามพื้นล่างของแหล่งน้ำและไม่ขึ้นมาบนผิวน้ำ โดยใช้พื้นที่ในอุ้งปากและคอหอยแลกเปลี่ยนออกซิเจนด้วยการสูบน้ำเข้าทางปากแล้วผลักดันออกทางช่องเปิดจมูก กินพืชได้หลายชนิด รวมทั้งผลไม้และเมล็ดที่ร่วงลงน้ำ โดยเฉพาะมะเดื่อฝรั่ง ออกหากินในเวลากลางคืนและหลบซ่อนตัวในเวลากลางวันอยู่ที่พื้นล่างของแหล่งน้ำ วางไข่บริเวณชายฝั่งแม่น้ำ ตัวเมียอาจวางไข่ได้ถึง 4 ครั้ง ในฤดูผสมพันธุ์ แพร่กระจายพันธุ์ตั้งแต่ตอนใต้ของเม็กซิโกจนถึงตอนเหนือของฮอนดูรัส

เต่าแม่น้ำมาลาวีที่สวนสัตว์ปราก ประเทศเช็กเกีย
เต่าแม่น้ำมาลาวีถือเป็นเต่าที่หายากและใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤตแล้ว นับเป็นเต่าที่หายากที่สุดในโลกชนิดหนึ่ง โดยเป็นสมาชิกเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในวงศ์นี้ ซึ่งสกุลและชนิดอื่น ๆ ได้สูญพันธุ์ไปตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์แล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Vogt *et al.* (2005). *Dermatemys mawii*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 11 May 2006. Database entry includes a range map and justification for why this species is critically endangered
2. ↑  เก็บถาวร 2012-01-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน รวมกฎหมายลำดับรองที่เกี่ยวข้องกับการนำเข้า ส่งออกสัตว์น้ำ จากกรมประมง
3. ↑  หน้า 361-362, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* โดย วีรยุทธ์ เลาหะจินดา (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0
4. ↑  "The Paleobiology Database (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-22. สืบค้นเมื่อ 2012-08-13.
5. ↑  Global Effort Launched to Save Turtles from Extinction (อังกฤษ)

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Dermatemys***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dermatemys mawii ที่วิกิสปีชีส์
**วัดธาตุคำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดธาตุคำ เดิมชื่อว่า **วัดกุฏิคำ** ชาวบ้านสมัยก่อนเรียกว่า **วัดใหม่** ที่ตั้งวัดอยู่กึ่งกลางระหว่างกำแพงเมืองชั้นใน กับกำแพงเมื่อชั้นนอก ด้านหน้าวัดเป็นถนนสุริยวงษ์ซึ่งเป็นถนนออกจากประตูเชียงใหม่ เส้นทางนี้เดิมสมัยโบราณ เป็นทางสำหรับคนเมืองเชียงใหม่ เดินทางไปสู่เมืองลำพูน เมื่อพิจารณาจากพระประธานในอุโบสถและลักษณะการสร้างวัด สันนิษฐานว่าคงเป็นวัดหลวงที่พระมหากษัตริย์ทรงสร้างขึ้น และเป็นวัดใหญ่มาก่อน ต่อมาเมื่อพม่าปกครองเมืองเชียงใหม่ พระอารามแห่งนี้ก็ถูกทิ้งร้างไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง จน พ.ศ. 2347 พระเจ้ากาวิละได้อพยพครัวไทเขิน ไทลื้อมาจากสิบสองปันนา และเชียงตุงมาอยู่ที่เมืองเชียงใหม่ โดยเจ้าสารัมพยภูมินนรินทราเขมาธิปติราชา เจ้าผู้ครองนครเชียงตุงก็ได้ย้ายมายังเมืองเชียงใหม่ พร้อมไพร่ฟ้าข้าไทยอีกจำนวนหนึ่ง มาตั้งถิ่นฐานบริเวณนี้ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2518

วิหารและเจดีย์สร้างบนเนินดินสูงประมาณ 3 เมตร ซึ่งเมืองเชียงใหม่มีเพียง 2 แห่ง อีกแห่งหนึ่งคือวิหารและพระธาตุเจดีย์วัดป้านปิง วิหารมีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบล้านนาประยุกต์ โครงสร้างอาคารก่ออิฐถือปูน ภายในประดิษฐานพระประธานสำริดขนาดใหญ่เจดีย์ศิลปะล้านนา ฐานสี่เหลี่ยมย่อเก็จ รองรับองค์ระฆังหกเหลี่ยม ปิดทองจังโกทั้งองค์ ด้านข้างเจดีย์เป็นที่ตั้งของอุโบสถ สถาปัตยกรรมล้านนาผสมรัตนโกสินทร์ เพราะตัวอาคารสูงโปร่ง ผิดแผกไปจากสถาปัตยกรรมทั่วไปของล้านนา แต่ลักษณะการตกแต่งยังเป็นแบบล้านนา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดธาตุคำ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดธาตุคำ". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดธาตุคำ**
**นายโกวิทย์ ธารณา** หรือชื่อที่รู้จักดีในฉายา **วิทย์ ภาษีเจริญ** ที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี (พีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาธิปัตย์

ประวัติ
-------

นายโกวิทย์ ธารณา เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2494 เป็นบุตรของนายบัณฑิต และนางชิต ธารณา จบการศึกษาปริญญาตรีจากคณะรัฐศาสตร์ และปริญญาโทรัฐประศาสนศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี สำเร็จหลักสูตรพรรคการเมืองในระบอบประชาธิปไตย ผู้บริหารการเมือง สถาบันพระปกเกล้า หลักสูตรกฎหมายมหาชน จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และหลักสูตรการเจรจาไกล่เกลี่ยจากสถาบันพระปกเกล้า เสริมสร้างสังคมสันติสุข รุ่นที่ 1 (4ส1)

งานการเมือง
-----------

นายโกวิทย์ ธารณา เคยเป็นกรรมการบริหารพรรคมวลชน ซึ่งนำโดย ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง แต่ต่อมาได้เป็นสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร 2 สมัย ในปี พ.ศ. 2535 และ พ.ศ. 2537 เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคประชาธิปัตย์ ในปี พ.ศ. 2538, พ.ศ. 2539 พ.ศ. 2550 (3 สมัย) เคยดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาผู้ว่ากรุงเทพมหานคร (นายอภิรักษ์ โกษะโยธิน) ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม (นายสุทัศน์ เงินหมื่น) ที่ปรึกษากรรมาธิการตำรวจ ที่ปรึกษากรรมาธิการงบประมาณ ที่ปรึกษากรรมาธิการติดตามการบริหารงบประมาณ กรรมาธิการกฎหมายยุติธรรมและสิทธิมนุษยชน กรรมาธิการ ปปส. และ ปปง. กรรมาธิการงบประมาณ ปี พ.ศ. 2538 พ.ศ. 2544 ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.อีกสมัย

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
* พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พีระพันธุ์" ตั้ง 11 คณะที่ปรึกษารองนายกฯ "เสธ.หิ-แรมโบ้-สายัณห์" นั่งด้วย
2. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง พรรคมวลชนเปลี่ยนแปลงคณะกรรมการบริหารพรรคราชกิจจานุเบกษา เล่ม 109 ตอนที่ 74ก วันที่ 1 กรกฎาคม 2535
3. ↑  ประกาศคณะกรรมการการเลือกตั้ง เรื่อง รายชื่อผู้สมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ (พรรคประชาธิปัตย์)
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๔ เก็บถาวร 2022-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๘ ตอนที่ ๒๔ ข หน้า ๑๓, ๒ ธันวาคม ๒๕๕๔
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2022-12-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๕ ตอนที่ ๑๗ ข หน้า ๓๑, ๑๘ ธันวาคม ๒๕๕๑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ประวัติจากไทยรัฐ
**สะพานเจริญศรัทธา 37** หรือชาวนครปฐมรู้จักในชื่อ **สะพานยักษ์** เป็นสะพานที่ตั้งอยู่ในตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม สร้างข้ามคลองเจดีย์บูชาที่ถนนรถไฟ อยู่ระหว่างวัดพระปฐมเจดีย์กับสถานีรถไฟนครปฐม สะพานตั้งอยู่ทิศเหนือของพระปฐมเจดีย์ด้านวิหารโถงซึ่งประดิษฐานพระร่วงโรจนฤทธิ์

ประวัติ
-------

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นข้ามคลองเจดีย์บูชาเพื่อใช้เป็นเส้นทางเสด็จพระราชดำเนินจากสถานีรถไฟนครปฐมไปนมัสการองค์พระปฐมเจดีย์ โดยมีสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ทรงออกแบบสะพานคอนกรีตแบบใหม่ อย่างไรก็ดีจากข้อมูลรายงานการอนุรักษ์สะพานเจริญศรัทธา อำเภอเมือง จังหวัดนครปฐม พ.ศ. 2548 ฉบับอัดสำเนา โดย สำนักศิลปากรที่ 2 จังหวัดสุพรรณบุรี รายงานว่า "สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศฯ ทรงรับราชการสนองพระเดชพระคุณในทางการช่างการออกแบบจนกระทั่งถึง พ.ศ. 2465 จึงทรงเปลี่ยนไปรับตำแหน่งกรรมการสภาการคลัง จึงอาจเป็นไปได้ว่าทรงมีส่วนในการให้คำปรึกษาในการออกแบบสะพานเจริญศรัทธา"

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยายมราช เสนาบดีกระทรวงนครบาลจัดช่างผู้ชำนาญจากพระนครมาร่วมสร้าง จัดสร้างขึ้นด้วยพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ เป็นสะพานชุดสุดท้ายในหมู่สะพานชุดเจริญ เพียงสะพานเดียวที่ทรงโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นในหัวเมืองจังหวัดนครปฐม พระองค์เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเปิดสะพานเจริญศรัทธา เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2461

สถาปัตยกรรม
-----------

สะพานเจริญศรัทธา 37 มีขนาดกว้าง 4 วา 1 ศอก ยาว 17 วา 1 ศอก มีพนัก 2 ข้าง มีซุ้มโคมไฟฟ้าอยู่บริเวณปลายสะพานทั้ง 2 ด้าน ข้างละ 2 ซุ้ม ในการก่อสร้างใช้พระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ประมาณ 49,537.55 บาท

สถาปัตยกรรมของสะพานเจริญศรัทธา มีการประยุกต์รูปแบบศิลปะทวารวดีมาใช้ในการตกแต่งสะพาน ตั้งแต่เสาสะพาน ซุ้มประดับ ยักษ์แบก และลวดลายพันธุ์พฤกษาต่าง ๆ ด้านหน้าคานทั้งสามชั้นประดับด้วยลายรูปยักษ์แบก ราวสะพานประดับด้วยดอกบัวและสัญลักษณ์ทางพระพุทธศาสนา และบริเวณยอดซุ้มประดับด้วยลายพระปรมาภิไธยประจำรัชกาลที่ 6

อ้างอิง
-------

1. ↑  กรมศิลปากร. "สะพานเจริญศรัทธา" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 5 ตุลาคม 2566. เข้าถึงจาก
2. ↑  "เจริญศรัทธา…สะพานแห่งศรัทธาของผู้เจริญ". ศูนย์ข้อมูลภาคตะวันตก.
3. ↑  "จังหวัดนครปฐม เปิดงานรวมญาติชาติพันธุ์ พื้นถิ่นทวารวดี 100 ปี สะพานเจริญศรัทธา เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเรียนรู้วัฒนธรรม วิถีชาติพันธุ์ต่างๆ และประวัติศาสตร์เมืองนครปฐม". สำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-10-05. สืบค้นเมื่อ 2023-10-05.
**ทิวเขาถนนธงชัย** (อังกฤษ: Thanon Thong Chai Range; พม่า: Tanen Taunggyi) เป็นแนวทิวเขาทางด้านตะวันตกของภาคเหนือ เริ่มจากจุดที่บรรจบกับทิวเขาแดนลาว ทอดตัวเป็นแนวยาวลงมาทางตอนล่างของภาค แบ่งออกเป็น 3 แนว ได้แก่

### ทิวเขาถนนธงชัยตะวันตก

**ทิวเขาถนนธงชัยตะวันตก** หรือ **ทิวเขาดอยมอนกุจู** หรือ **ทิวเขาดอนะ** (ภาษาพม่า) เป็นแนวพรมแดนธรรมชาติระหว่างไทยกับพม่า ตั้งแต่อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน จนถึงอำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก รวมความยาว 305 กิโลเมตร ยอดเขาสำคัญ เช่น ยอดเขาโมโกจู (ความสูง 1,964 เมตร) ในอุทยานแห่งชาติแม่วงก์ (บริเวณอำเภอปางศิลาทอง จังหวัดกำแพงเพชร)

### ทิวเขาถนนธงชัยกลาง

**ทิวเขาถนนธงชัยกลาง** หรือ **ทิวเขาดอยปางเกี๊ยะ** เป็นแนวกลางระหว่างแม่น้ำแจ่ม กับแม่น้ำปิง ทางตะวันออกของแม่น้ำยวม และทางทิศตะวันตกแม่น้ำเมย เป็นแนวแบ่งเขตจังหวัดแม่ฮ่องสอน และจังหวัดเชียงใหม่ มีความยาวจากแม่น้ำปาย ถึงช่องเจดีย์สามองค์ และมีความกว้างจากลำน้ำเมยจนจดลำน้ำปิง มีบางส่วนข้ามลำน้ำปิงไปทางตะวันออก จนถึงแม่น้ำลี้ ทำให้ลำน้ำปิงบริเวณจากอำเภอฮอดถึงอำเภอสามเงา เป็นโกรกเขาและเกาะแก่งโดยตลอด ทิวเขาเริ่มจากจังหวัดแม่ฮ่องสอน ผ่านจังหวัดตาก มาถึงพื้นที่ระหว่างแม่น้ำแควน้อยกับแควใหญ่ และไปบรรจบกับทิวเขาตะนาวศรี ในอำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี รวมความยาวประมาณ 880 กิโลเมตร ยอดเขาสำคัญ เช่น ดอยช้าง (ความสูง 1,962 เมตร) ดอยแม่ยะ (ความสูง 2,005 เมตร) ในอุทยานแห่งชาติห้วยน้ำดัง (บริเวณอำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่)

เกหม่)

ทิวเขาถนนธงชัยทั้ง 3 แนว ก่อให้เกิดแม่น้ำหลายสาย เช่น แม่น้ำปาย, แม่น้ำยวม, แม่น้ำเมย, แม่น้ำตื่น, แม่น้ำแจ่ม เป็นต้น  

แม่น้ำแจ่ม ในเขตอำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ แลเห็นทิวเขาถนนธงชัยเป็นเบื้องหน้า

ดูเพิ่ม
-------

* ทิวเขาอินทนนท์

อ้างอิง
-------

1. ↑  *The Physical Geography of Southeast Asia*, Avijit Gupta, Oxford University Press, 2005. ISBN 978-0-19-924802-5
2. ↑  Wolf Donner, *The Five Faces of Thailand*. Institute of Asian Affairs, Hamburg 1978 - ISBN 0-7022-1665-8

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ทิวเขาถนนธงชัย**

| * ด
* ค
* ก
ทิวเขาในประเทศไทย |
| --- |
| 
* จันทบุรี
* ดงพญาเย็น
* แดนลาว
* ตะนาวศรี
* ถนนธงชัย
	+ ถนนธงชัยกลาง
	+ ถนนธงชัยตะวันตก
	+ ถนนธงชัยตะวันออก
* นครศรีธรรมราช
* บรรทัด
* ผีปันน้ำ
	+ ขุนตาน
* พนมดงรัก
* เพชรบูรณ์
* ภูเก็ต
* ภูพาน
* สันกาลาคีรี
* สันกำแพง
* หลวงพระบาง

 |