recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สุทรรศนจักรในหัตถ์ของพระวิษณุ เทวรูปจากศตวรรษที่ 13
**สุทรรศนจักร** (สันสกฤต: सुदर्शन चक्र, แปล: "จักรแห่งทัศนะที่เป็นมงคลยิ่ง", IAST: Sudarśana Chakra) เป็นจักรมงคล 108 ซี่ ที่มีความเกี่ยวข้องกับพระวิษณุ และ พระกฤษณะ ในเอกสารของฮินดู สุทรรศนจักรมักปรากฏบนหัตถ์ขวาของพระวิษณุ ในขณะที่หัตถ์ที่เหลือ ทรงปัญจชันย์ (สังข์), เกาโมฑกี (คฑา) และปัทม์ (ดอกบัว)

ในฤคเวทเขียนถึงจักรว่าเป็นสัญลักษณ์ของพระวิษณุ และเป็นสัญลักษณ์แทนกงล้อของเวลา เช่นเดียวกับในอิติหาสะกับปุราณะ ส่วนในมหาภารตะ พระกฤษณะ ซึ่งเป็นอวตารของพระวิษณุ ใช้จักรเป็นอาวุธ

รูปมนุษย์ (anthropomorphic form) ของสุทรรศนจักรมีมาตั้งแต่อินเดียยุคกลาง ในฐานะผู้ติดตามผู้ซื่อสัตย์ของเพทเจ้าบางองค์ โดยเฉพาะพระวิษณุ จักรบุรุษ (Chakra-Purusha) สองแขนนี้มีลักษณะคล้ายมนุษย์ นอกจากนี้ยังมีแบบหลายแขน เรียกว่า จักรเปรุมัล (Chakraperumal) ซึ่งพบมาตั้งแต่ยุคกลางเข้าใจกันว่าเป็นภาพแทนพลังการทำลายล้าง ของจักรวาล หรือเมื่อจักรแห่งกาลเวลานี้รวมกับอาวุธไฟแล้ว ยังเป็นสัญลักษณ์แทนการทำลายล้างจักรวาลเช่นกัน

ศัพทมูล
-------

ที่มาของคำว่า *สุทรรศน* ประกอบขึ้นมาจาก *สุ*(सु) แปลว่า "ดี, เป็นมงคล" และ *ทรรศน* (दर्शन) ตรงกับคำว่า "ทัศน์" ส่วน "จักร" มีความหมายถึงกงล้อ อาจหมายถึงแทนล้อของราชรถ หรือเป็นเชิงเปรียบเปรยถึงกงล้อของกาลเวลา และกงล้อของสังสารวัฏ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gopal, Madan (1990). K.S. Gautam (บ.ก.). *India through the ages*. Publication Division, Ministry of Information and Broadcasting, Government of India. p. 80.
2. ↑  Agarwala, Vasudeva Sharana (1965). *Indian Art: A history of Indian art from the earliest times up to the third century A.D, Volume 1 of Indian Art*. Prithivi Prakashan. p. 101.
3. 1 2  von Stietencron, Heinrich; Flamm, Peter (1992). *Epic and Purāṇic bibliography: A-R*. Otto Harrassowitz Verlag. ISBN 3447030283.
4. ↑  Wayne Edison Begley. (1973). Viṣṇu's flaming wheel: the iconography of the Sudarśana-cakra, pp. 18, 48, 65–66, 76–77. Volume 27 of Monographs on archaeology and fine arts. New York University Press
5. ↑  Monier Monier-Williams (1871). A Sanskrit-English Dictionary, p. 310.
6. ↑  Monier-Williams, Leumann E, Cappeller C, บ.ก. (2002). "Chakra". *A Sanskrit-English Dictionary: Etymologically and Philologically Arranged with Special Reference to Cognate Indo-European Languages, p. 380*. Motilal Banarsidass Publications. ISBN 9788120831056.
**จักรพรรดิหมิง แห่งราชวงศ์ฉีใต้** (อังกฤษ: Emperor Ming of Southern Qi จีน: (南)齊明帝) (452–498) พระนามเดิมว่า **เซียว หลวน** () มีพระนามรองว่า **จิ้งฉี** (Jingqi) พระนามลำลอง (ชื่อเล่น) ว่า **เสวียนตู** (Xuandu) เป็นจักรพรรดิรัชกาลที่ 5 ของราชวงศ์ฉีใต้ พระองค์เป็นพระราชนัดดาของจักรพรรดิฉีเกา ปฐมกษัตริย์ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ฉีใต้ พระองค์ได้ดำรงตำแห่งเป็น**สมุหนายก** ในรัชสมัยของเซียว เจาเย่ พระราชนัดดาของพระองค์

เชื่อกันว่าเซียว เจาเย่เป็นจักรพรรดิที่ไร้ความสามารถ ไม่อาจต่อต้านจักรพรรดิฉีหมิงได้ พระองค์จึงได้ทำรัฐประหารและลอบสังหารเซียว เจาเย่ลงเสีย หลังจากพระองค์สถาปนาจักรพรรดิ เซียว เจาเหวิน พระอนุชาของเซียวเจาเย่ได้ไม่นาน พระองค์ก็ปลดเซียวเจาเหวินลงเช่นกัน และปราบดาภิเษกตนเองเป็นจักรพรรดิ ในรัชสมัยของพระองค์ พระองค์ทรงเป็นที่รู้จักในเรื่องพระเดชและพระคุณ เขาถูกมองว่าเป็นบุคคลที่โหดร้ายมากในประวัติศาสตร์ เพราะเขาสังหารโอรสที่ยังมีชีวิตอยู่ของจักรพรรดิเกาและจักรพรรดิอู่ ทั้งๆ ที่ทั้ง 2 จักรพรรดิทรงมีความเมตตาต่อพระองค์มาโดยตลอด

อ้างอิง
-------

* *Book of Southern Qi*, vol. 6.
* *History of Southern Dynasties*, vol. 5.
* *Zizhi Tongjian*, vols. 135, 137, 138, 139, 140, 141.


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิฉีหมิง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |
| **เซียว เจาเหวิน (Prince of Hailing)** |  | '***จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฉีใต้'*** (ค.ศ. 494–498) |  | **เซียว เป่าเจวียน (Marquess of Donghun)** |
**ทาวน์เซนด์ แฮร์ริส** (Townsend Harris, 3 ตุลาคม 1804 - 25 กุมภาพันธ์ 1878) เป็นพ่อค้าที่ประสบความสำเร็จใน นครนิวยอร์ก และนักการเมืองเล็ก ๆ และเป็นกงสุลสหรัฐอเมริกาประจำญี่ปุ่นคนแรก เขาเจรจา "สนธิสัญญาแฮร์ริส" ระหว่างสหรัฐอเมริกาและญี่ปุ่นและได้รับเครดิตในฐานะนักการทูตผู้เปิดรัฐบาลโชกุนของญี่ปุ่นเพื่อการค้าและวัฒนธรรมต่างประเทศเป็นครั้งแรกใน สมัยเอโดะ

ในนิวยอร์ก
----------

แฮร์ริสเกิดในหมู่บ้านแซนดี้ฮิลล์ (ปัจจุบันคือ ฮัดสันฟอลส์) ใน เขตวอชิงตัน ทางตอนเหนือของ รัฐนิวยอร์ก เขาย้ายมาที่มหานครนิวยอร์กในวัยเด็กซึ่งเขาได้กลายเป็นพ่อค้าและผู้นำเข้าที่ประสบความสำเร็จจากประเทศจีน

ในปี ค.ศ. 1846 แฮร์ริสเข้าร่วมคณะกรรมการการศึกษาของนครนิวยอร์กทำหน้าที่เป็นประธานจนถึงปี ค.ศ. 1848 เขาเป็นนักอ่านตัวยงและที่สำคัญยังเรียนภาษาฝรั่งเศส อิตาลี และสเปนด้วยตัวเอง เขาก่อตั้งฟรีอะคาเดมี่แห่งเมืองนิวยอร์กซึ่งต่อมาได้กลายเป็น ซิตี้คอลเลจออฟนิวยอร์ก เพื่อให้การศึกษาแก่คนทำงานในเมือง โรงเรียนมัธยมทาวน์เซนด์ แฮร์ริส ซึ่งตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาก็กลายเป็นหน่วยงานที่แยกออกมาจากหลักสูตรระดับมัธยมศึกษาของสถาบันอิสระ โรงเรียนอยู่มาจนถึงปี ค.ศ. 1942 เมื่อ ฟิออเรลโล ลาการ์เดีย นายกเทศมนตรีนครนิวยอร์กในขณะนั้นสั่งปิดเนื่องจากข้อจำกัดด้านงบประมาณ

โรงเรียนมัธยมทาวน์เซนด์ แฮร์ริสถูกสร้างขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1984 และเปิดทำการเรียนการสอนมาจนถึงปัจจุบัน
**วัดศิริมงคล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอาฮี อำเภอท่าลี่ จังหวัดเลย

วัดศิริมงคล หรือ **วัดศพเงิน** แต่คนส่วนใหญ่ปัจจุบันจะเรียกว่า **วัดพระธาตุมะนาวเดี่ยว** เอกสารประวัติวัดของกรมศาสนาระบุว่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2284 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2297 ชื่อวัดตั้งตามขื่ออดีตเจ้าอาวาส พระครูศิริมงคลพิทักษ์

วัดมีพระธาตุมะนาวเดี่ยว เป็นพระธาตุเก่าแก่ทรงสี่เหลี่ยมสร้างขึ้นด้วยอิฐหรือปูนเชื่อว่าสร้างขึ้นในช่วงสมัยที่บ้านอาฮีมีฐานะเป็นเมือง มีชื่อว่าเมืองตูม มีผู้ครองเมืองนามว่า ท้าวสุนทรจักร มีภรรยานามว่า นางพรมจารี เมื่อนางพรมจารีถึงแก่กรรมจึงได้สร้างเจดีย์เพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งความรัก ภายในพระธาตุบรรจุอัฐิของนางมีของมีค่ามากมาย ต่อมาท้าวสุนทรจักรมีภรรยาคนใหม่ ทำให้ไม่มีทายาทสืบสกุล เมืองตูมก็ล่มสลาย เชื่อกันว่าพระธาตุองค์นี้มีชื่อจริงว่า '"พระธาตุแม่นางเดียว" แต่เรียกเพี้ยนมาเป็น "พระธาตุมะนาวเดี่ยว"

นอกจากนั้นวัดยังมีพระพุทธรูปนาคปรก นามว่า *พระพุทธรูปนาคปรกศิริมงคลรัตนะราชพิทักษ์โคดม* ชาวบ้านเรียกว่า *หลวงปู่นาคมุจลินท์* เป็นพระพุทธรูปนาคปรก แกะสลักด้วยหินแกรนิต ศิลปะลพบุรี หน้าตักกว้าง 22 นิ้ว สูงจากฐานถึงยอดเศียร 48 นิ้ว ชาวบ้านเล่าขานสืบต่อกันว่า พระพุทธรูปลอยทวนน้ำมาตามลำน้ำเหือง แล้วไหลมาวนอยู่ที่ท่าน้ำบ้านอาฮี ชาวบ้านจึงได้อัญเชิญมาประดิษฐานไว้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศิริมงคล". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดพระธาตุมะนาวเดี่ยว". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "พระธาตุมะนาวเดี่ยว". องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
เปรียบเทียบสัดส่วนโทรทัศน์ความละเอียดต่าง ๆ
**โทรทัศน์ความละเอียดสูงยิ่งยวด** (อังกฤษ: Ultra High Definition Television) เป็นโทรทัศน์ความละเอียดสูงที่สุดที่มีบนโลกในขณะนี้ โทรทัศน์ 8K มีความละเอียดมากกว่าโทรทัศน์ความละเอียดมาตรฐานประมาณ 64 เท่า มากกว่าโทรทัศน์ความละเอียดสูง (Full HD) 16 เท่า หรือเทียบเท่าว่าวิดีโอแบบ UHDTV นี้ถ้าขนาดความยาว 5 นาทีจะต้องใช้พื้นที่เก็บมากถึง 1 เทราไบต์ (1024 GB) เป็นโทรทัศน์ที่ปัจจุบันยังไม่มีการออกอากาศในที่อื่นเนื่องจากเป็นการสิ้นเปลืองอัตราการส่งสัญญาณเป็นอย่างมาก แต่เป็นการร่วมมือกันระหว่าง BBC อังกฤษและ NHK ญี่ปุ่น ในการร่วมกันสร้างเทคโนโลยีนี้ขึ้นมา โดยทางอังกฤษหวังว่าจะใช้ในการถ่ายทอดกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เป็นที่แรกในโลก (ภายหลังได้ถ่ายแบบ Full HD 1080 เนื่องด้วยปัญหาบางประการ) และญี่ปุ่นคาดว่าจะใช้ออกอากาศได้ในปี 2020 ซึ่งเรียกกล้องนี้ว่า Super-High Vision และได้นำมาจัดแสดงในงานแสดงเทคโนโลยีต่าง ๆ อย่างไรก็ตามมีการเร่งแผนพัฒนาให้เร็วขึ้น สอดคล้องกับมหกรรมฟุตบอลโลก ทำให้ญี่ปุ่นจะเป็นประเทศแรกในโลกที่จะผลักดันโทรทัศน์ 8K ให้ได้ออกอากาศภายในปี 2016 โดยเหมาะสมกับโทรทัศน์ขนาด 128 นิ้วขึ้นไป

คุณสมบัติทั่วไป
---------------

* ความละเอียดภาพ : 7680 × 4320 หรือ 33,000,000 พิกเซล
* อัตราส่วนภาพ : 16:9
* Frame rate : 60Hz Progressive Scan
* ระบบเสียง : ระบบเสียงรอบทิศทาง 22.2 แชนแนล

ดูเพิ่ม
-------

* โทรทัศน์
* ดอลบีดิจิทัล

อ้างอิง
-------

1. ↑  Latest Research Activities of NHK Science and Technical Research Laboratories From Open House 2002[*ลิงก์เสีย*]
**วัดศาลาเย็น** สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2404 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2539 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่บ้านหนองโสน หมู่ที่ 3 ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติการสร้างวัด ไม่ปรากฏหลักฐานผู้สร้างที่ชัดเจน เข้าใจว่ามีมาตั้งแต่การก่อตั้งค่ายทหารที่บ้านหนองบัว ซึ่งมีกองพันทหารมาตั้งอยู่ สัณนิษฐานว่าประชาชน และข้าราชการทหารร่วมกันสร้างวัดขึ้น พร้อมทั้งได้พัฒนาวัดมาอย่างต่อเนื่องแต่ยังไม่เจริญรุ่งเรืองเท่าที่ควร เพราะวัดอยู่นอกกำแพงเมือง 

ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดไชยมนัส" และพระอาจารย์ปลอด ได้เปลี่ยนกลับมาใช้ชื่อเดิม คือ วัดศาลาเย็น เมื่อปี พ.ศ. 2541

ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
--------------------------------

| ลำดับที่ | เจ้าอาวาส | ปี |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระอาจารย์โอบ |  |
| 2 | พระอาจารย์พรหม |  |
| 3 | พระอาจารย์เลื่อย |  |
| 4 | พระอาจารย์ยอด |  |
| 5 | พระอาจารย์อินทร์ |  |
| 6 | พระอาจารย์ปลอด |  |
| 7 | พระอาจารย์ทั่ง |  |
| 8 | พระมหาปรีชา |  |
| 9 | พระมหาสิน |  |
| 10 | พระอธิการยม สิรวณุโณ |  |
| 11 | พระอาจารย์พูน ญาณวิโร |  |
| 12 | พระมหาแป้น อาภาธโร |  |
| 13 | พระครูศีลวัตรวิสุทธิ์ (บุญธรรม ปิยวณฺโณ) | เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน |
|

อาคารเสนาสนะ
------------

**อุโบสถไม้** กว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร ความสูงจากพื้นดินถึงยอดจั่วประมาณ 9 เมตร หน้างต่าง 8 บาน ข้างละ 4 บาน ขนาดกว้าง 0.90 เมตร สูง 1.20 เมตร ประตูด้านหน้าดัดแปลงให้กว้างแล้วใช้เหล็กยึดเหมือนร้านค้าแทนประตูไม้ ส่วนด้านหลังมีประตู 2 บาน กว้างประมาณ 1.20 เมตร สูง 2 เมตร ผนังด้านล่างก่ออิฐสกัดปูนสูง 1 เมตร แล้วตีฝาเกล็ดแนวนอน 2 เมตร นอกนั้นตีฝาแนวตั้ง จั่วตีฝาเกร็ดแนวนอน หลังคามุงสังกะสีภายในเป็นเสาไม้ 8 เหลี่ยม ยกพื้นโรงพระอุโบสถประมาณ 20 เซนติเมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศาลาเย็น". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. 1 2  "วัดศาลาเย็น". สารสนเทศท้องถิ่นนครราชสีมา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
บทความนี้เกี่ยวกับเครื่องดื่ม สำหรับอาหารไทยภาคเหนือ ดูที่ น้ำผัก (อาหารไทยภาคเหนือ)

น้ำแตงกวา ผสมน้ำเซเลอรีและน้ำแอปเปิล
**น้ำผัก** คือเครื่องดื่มโดยพื้นฐานทำขึ้นจากการปั่นผสมกันของผัก บ่อยครั้งที่น้ำผักจะถูกปั่นผสมกับผลไม้บางชนิด เช่น องุ่นและมะเขือเทศ เพื่อปรับปรุงรสชาติให้ดีขึ้น น้ำผักบ่อยครั้งที่ถูกโฆษณาในทางการค้าว่าเป็นทางเลือกใหม่ของผู้บริโภคเครื่องดื่มประเภทน้ำตาลต่ำ แม้ว่าในกระบวนการผลิตผู้ประกอบการยังคงใส่ส่วนผสมที่เป็นโซเดียมลงไปจำนวนมาก

น้ำผักในครัวเรือน
-----------------

การทำน้ำผักขึ้นเองในครัวเรือนเป็นอีกทางเลือกจากการซื้อน้ำผักแบบสำเร็จรูป ซึ่งมีประโยชน์สำหรับเป็นอาหารเสริมอีกอย่างหนึ่งแก่ผู้ที่ควบคุมอาหารเพื่อลดน้ำหนัก ในการปั่นผสมน้ำผักทำเองในครัวเรือนมีการแนะนำว่า ควรเลือกปั่นผักโดยเครื่องปั่นในระดับความเร็วที่ไม่เร็วมากจนเนไปเพราะมีการนำไปเปรียบเทียบกับการปั่นด้วยความเร็วที่มาก ๆ แล้วพบว่า สามารถลดการสูญสลายของแร่ธาตุและสารอาหารได้ เพราะการปั่นโดยใช้ความเร็วมาก ๆ จะทำให้เกิดความร้อนจากแรงเสียดทานที่จะไปทำลายวิตามินบางชนิด และยังเกิดปฏิกิริยารีดอกซ์

รูปแบบ
------

น้ำผักในทางการค้าโดยทั่วไปจะทำขึ้นจากการปั่นผสมรวมกันของผักหลากหลายชนิดเช่น แครอท, บีตรูต, ฟักทอง, มะเขือเทศ ซึ่งใช้เพื่อเพิ่มรสชาติและปรับปรุงรสชาติของน้ำผักให้ดีขึ้น แม้ในภายหลังพืชเหล่านี้ในทางเทคนิคจะไม่จักว่าเป็นผักก็ตาม ส่วนผสมอื่นของน้ำผักที่ได้รับความนิยม ได้แก่ ผักชีฝรั่ง, กะหล่ำปลี, ขึ้นฉ่าย, ยี่หร่า, แตงกวา, มะนาว, กระเทียมและขิง ซึ่งสามารถเพิ่มส่วนผสมอื่นได้ตามความต้องการของรสชาติหรือสรรพคุณทางยา 

ในวัฒนธรรมของชาติตะวันออกเช่น จีนและญี่ปุ่น มันยะมะอิโมะก็ใช้บดเพื่อทำเป็นน้ำผัก ซึ่งชาวญี่ปุ่นและชาวจีนเองสงวนไว้ใช้ในยามฉุกเฉินเช่นเมื่อมีคนในบ้านป่วย เป็นต้น อย่างไรก็ตามชาวจีนโดยส่วนมากมองว่ามันยะมะอิโมะบดนี้เป็นยามากกว่าเป็นน้ำผัก 

ในญี่ปุ่นมีน้ำผัก *อะโอะจิรุ* เป็นที่รู้จักและได้รับความนิยมจากประโยชน์ที่ร่างกายจะได้รับและรสชาติขม

ญี่ปุ่นยังเป็นตลาดของน้ำผักมากมายหลายชนิดที่ซึ่งไม่เหมือนน้ำผักของของฝั่งตะวันตก โดยปกติจะใช้แครอทหรือไม่ก็มะเขือเทศ หรือแม้แต่แฮปปี้มีลส์ของแมคโดนัลด์ในญี่ปุ่นเองก็มีน้ำผักอยู่ในรายการเครื่องดื่ม

โภชนาการ
--------

โดยทั่วไป มีการแนะนำว่าน้ำผักเป็นเพียงอาหารเสริมสำหรับผักสดมากกว่าที่จะเป็นอาหารหลักแทนที่ผักสดทั้งหมด อย่างไรก็ตามระดับแร่ธาตุและสารอาหารทางโภชนาการของน้ำผักกับผักสดยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ตัวชี้นำของยูเอสดีเอ หรือ สำนักงานการเกษตรกรรมแห่งสหรัฐอเมริกาสำหรับรัฐอเมริกัน ¾ ถ้วยของน้ำผัก 100 เปอร์เซ็นเทียบเท่ากับผักสดหนึ่งถาด ซึ่งสนับสนุนโดยการศึกษาวิจัยครั้งล่าสุด ซึ่งพบว่าน้ำผักให้ประโยชน์เทียบเท่ากับผักสดในการลดความเสี่ยงของการเกิดโรคหลอดเลือดหัวใจและโรคมะเร็ง งานวิจัยอีกชิ้นพบว่าการดื่มน้ำผักยังช่วยลดความเสี่ยงจากการเกิดโรคอัลไซเมอร์ได้ 76 เปอร์เซ็น

น้ำผักที่ได้รับความนิยมสูงโดยมากที่จะมีส่วนผสมของมะเขือเทศและโซเดียมอยู่มาก เพราะฉะนั้นผู้บริโภคจึงควรใช้ความระมัดระวังในการเลือกบริโภคน้ำผัก เพราะผักบางชนิดเช่นบีทรูทมีระดับน้ำตาลสูง จึงควรไตร่ตรองอย่างระมัดระวังก่อนจะบริโภค แม้ประโยชน์และคุณค่าทางโภชนาการของน้ำผักยังคงเป็นที่ถกเถียง การศึกษาล่าสุดของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียเดวิสพบว่าการบริโภคน้ำผักอย่างต่อเนื่องและเป็นประจำเพิ่มโอกาสในการพบกับคำแนะนำสำหรับจำนวนผักที่รับประทานมากขึ้นของผู้บริโภค

ดูเพิ่ม
-------

* น้ำผลไม้
**วงศ์นกกินแมลงและนกกะราง** หรือ **วงศ์นกกินแมลงโลกเก่า** (อังกฤษ: Old world babbler) เป็นวงศ์ของนกขนาดเล็ก ในอันดับนกเกาะคอน (Passeriformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Timaliidae

เป็นนกขนาดเล็กที่ชอบหากินตามต้นไม้ในระดับต่ำมีปากแหลมตรง บางชนิดปากยาวโค้ง จึงบินไม่เก่งมักบินระยะทางสั้น ๆ มีขนอ่อนนุ่ม ชอบอยู่เป็นฝูงและส่งเสียงดังอยู่เสมอส่วนใหญ่มีเสียงแหลมน่าฟัง รังทำด้วยหญ้าและใบไม้สานเป็นรูปถ้วยอยู่บนต้นไม้ กินแมลงเป็นอาหารหลัก

พบกระจายพันธุ์ในซีกโลกเก่า เช่น แอฟริกา, อนุทวีปอินเดียและเอเชียอาคเนย์ เป็นวงศ์ที่มีจำนวนสมาชิกมาก มีทั้งหมด 270 ชนิด (บางข้อมูลว่า 259) พบ 76 ชนิดในประเทศไทย อาทิ นกกินแมลงเด็กแนน (*Stachyridopsis rufifrons*), นกศิวะหางสีตาล (*Actinodura strigula*), นกกะรางหัวหงอก (*Garrulax leucolophus*) เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gelang, M.; Cibois, A.; Pasquet, E.; Olsson, U.; Alström, P.; Ericson, P.G.P. 2009: Phylogeny of babblers (Aves, Passeriformes) : major lineages, family limits and classification. *Zoologica scripta*, 38: 225-236.
2. 1 2  "วงศ์นกกินแมลงโลกเก่า (Timaliidae)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-02-25. สืบค้นเมื่อ 2012-11-02.
3. ↑  BABBLERS *Timaliidae*
4. ↑  Walters, Michael P. (1980). *Complete Birds of the World*. David & Charles PLC. ISBN 0715376667.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Timaliidae***
**วัดสนามจันทร์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านโพธิ์ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดสนามจันทร์เริ่มสร้างเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน แต่สันนิษฐานว่าสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2425 เดิมเรียกว่า **วัดสนามจั่น** ต่อมาเพี้ยนเป็นวัดสนามจันทร์ เป็นเนื้อที่ไม่มีฉนดประมาณ 20 ไร่ ปัจจุบันพังลงเนื่องจากแม่น้ำบางปะกงกัดเซาะเหลือประมาณ 10 ไร่ อีกแหล่งข้อมูลระบุว่า 
วัดสนามจันทร์ สร้างเมื่อปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา เดิมอยู่ทางฝั่งตำบลสนามจันทร์ ต่อมาไม่สะดวกในการติดต่อกันทางเรือเพราะอยู่ทางฝั่งแผ่นดินงอก จึงได้ย้ายมาอยู่ทางฝั่งตำบลบ้านโพธิ์ ฉะนั้นจึงชื่อว่าวัดสนามจันทร์ ตามชื่อตำบลที่ตั้งอยู่ก่อน ซึ่งตำบลนั้นเดิมชื่อว่า ตำบลสนามจั่น เพราะเป็นที่พรานป่าใช้จั่นดักเสือ ช้าง เป็นต้น ในสมัยของเจ้าสามพระยา ต่อมาเพี้ยนเป็นสนามจันทร์

เมื่อครั้งสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสได้เสด็จมาที่วัดสนามจันทร์และทรงแต่งตั้งให้หลวงพ่อคำเป็นพระอุปัชฌาย์ หลวงพ่อคำได้พัฒนาวัดสนามจันทร์จนเจริญรุ่งเรือง สร้างอุโบสถหลังใหม่สวยงาม ในปี พ.ศ.2481 อุโบสถที่หลวงพ่อคำท่านสร้างไว้ได้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี ลูกศิษย์และชาวบ้านจึงขออนุญาตหลวงพ่อสร้างเหรียญที่ระลึกในงานฝังลูกนิมิตการสร้างเหรียญรุ่นนี้ หลวงพ่อท่านได้นำแผ่นทองแดงไปถวายหลวงพ่อที่มีชื่อเสียงในสมัยนั้นได้จารแผ่นทองแดงให้ เพื่อนำไปหลอมรีดเป็นแผ่นทองแดงเพื่อนำมาปั้นเป็นเหรียญต่าง ๆ เช่น หลวงพ่ออี๋ วัดสัตหีบ หลวงพ่อคง วัดซําป่างาม หลวงพ่อดิ่ง วัดบางวัว ฯลฯ

ในสมัยพระครูโสภิตสุตคุณเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ไปเสี่ยงทาย ไม้คว่ำหงาย ขอต่อหลวงพ่อโสธรที่จะสร้างหลวงพ่อพุทธโสธรจำลอง ถ้าอนุญาตขอให้หงาย 1 คว่ำ 1 เสี่ยงทายครั้งที่ 1 คว่ำ 2 เสี่ยงทายครั้งที่ 2 หงาย 2 เสี่ยงทายครั้งที่ 3 คว่ำ 1 หงาย 1 เป็นอันว่าทรงอนุญาต จึงได้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2518 และสร้างวิหารคลุมเมื่อ พ.ศ. 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสนามจันทร์". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดสนามจันทร์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "พระอุปัชฌาย์คำ วัดสนามจันทร์". ข่าวสด.
***โจ สิงห์สังเวียน*** (ญี่ปุ่น: あしたのジョー; อังกฤษ: : Tomorrow's Joe) เป็นการ์ตูนที่ได้รับความนิยมในช่วงปี 1968 - 1973 ใน นิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์โชเน็น, งานการ์ตูนอมตะชิ้นนี้ได้เขียนโดย อาซาโอะ ทาคาโมริ, ภาพวาดโดย เท็ตซึย่า ชิบ่า และเผยแพร่โดย โคดันชา ซึ่งได้ตีพิมพ์ในญี่ปุ่นมากกว่า 20 ล้านชุด *โจ สิงห์สังเวียน* ยังได้รับการพัฒนาเป็นการ์ตูนแอนิเมชันซีรีส์ ในปี 1970 - 1971 ด้วยความสำเร็จที่ล้นหลามจากหนังสือการ์ตูนและทีวีซีรีส์ *โจ สิงห์สังเวียน* ได้รับการนำมาฉายในโรงภาพยนตร์ในปี 1980 - 1981

นักแสดง, ผู้อำนวยการ
--------------------

* ยาบุกิ โจ นำแสดงโดย นักแสดง - นักร้อง ชื่อดัง ยามาชิตะ โทมฮิสะ (ยามะพี)
* ริคิอิชิ นำแสดงโดย อาซะยะ อิซิย่า ตัวละครเสริมที่ดูแลสุขภาพของริคิอิชิ
* ชิรากิ ยุโกะ แสดงโดย คาริน่า นักแสดงชั้นนำของญี่ปุ่น
* โซริ ฟุมิฮิโกะ ผู้กำกับชื่อดังจากหนังกีฬาชื่อดังในอดีต ปิงปอง ซึ่งโดดเด่นด้วยการถ่ายภาพยอดเยี่ยมด้วยเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ กราฟิก และผลงานชิ้นล่าสุดของเขา *โจ สิงห์สังเวียน* ได้แนะนำตัวละครในตำนานของหนังสือการ์ตูนภาพยนตร์

เนื้อเรื่อง
-----------

ยาบุกิ โจ นักเลงข้างถนนทาดาได้พบกับ ทันเกะ ดันเป เจ้าของค่ายมวยที่ตกอับ ดันเปเห็นว่าโจมีแววจึงชวนมาเป็นนักมวยต่อมาโจได้ทำผิดแล้วถูกส่งเข้าสถานกักกันเยาวชนที่นั่นได้พบกับ ริกิชิ ผู้ซึ่งเห็นแววชกมวยในตัวโจ ทั้งสองได้ชกมวยกันในสถานกักกัน 

ต่อมา ริกิชิได้ออกจากสถานกักกัน โจจึงสัญญาว่จะเป็นนักมวยอาชีพเพื่อไปสู้กับริคิอิชิอีกครั้ง โจ กับ ดันเป ได้ฝึกซ้อมอย่างหนักจนได้เป็นนักมวยอาชีพและเอาชนะ วูลฟ์ คาเนกูชิ ได้ ต่อมาวูลฟ์ก็ต้องแขวนนวมไป โจจึงได้ชกกับริคิอิชิอีกครั้ง คราวนี้ โจเป็นฝ่ายแพ้ แต่ริคิอิชิต้องเสียชีวิตในการแข่งขันเพราะลดน้ำหนักและโดนหมัดของโจจนเลือดคลั่งในสมอง โจไม่สามารถชกใครได้อีกจนโยโกะพาไปพบ คาร์ลอส ริเวียร่า แชมป์อันดับ 6 ของโลก ทำให้โจไฟติดอีกครั้ง โจเสมอกับคาร์บอส แต่ต่อมาเมื่อคาร์ลอสไปชิงแชมป์โลกกับ โฮเซ่ เมนโดซ่า คาร์ลอสกลับโดนน็อคยกแรกและกลายเป็นคนพิการ ซึ่งเป็นเพราะหมัดของโจในไฟต์ก่อนที่มาชกกับโฮเซ่ ต่อมาโจสามารถเอาชนะ คิม เรน ฮี และได้เป็นแชมป์เอเชียแปซิฟิก จนได้โอกาสชิงแชมป์โลกกับโฮเซ่ 

แฟนหนังสือการ์ตูนได้พบแรงจูงใจจากหนังสือการ์ตูนเรื่องนี้ในความกล้าหาญ และชนะใจแฟน ๆ นับล้าน ๆ ทั้งเด็กและผู้ใหญ่มากกว่า 40 ปี หลังจากการพิมพ์ ในขณะนี้ครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่การ์ตูนแห่งตำนานได้ถูกนำมาฉายเป็นภาพยนตร์ ครั่งแรกในเมืองไทยในโรงภาพยนตร์วันที่ 28 เมษายน 2554

อ้างอิง
-------

* 
* เก็บถาวร 2011-02-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**นกกระจาบ** (อังกฤษ: Weaver) เป็นวงศ์ของนกเกาะคอนขนาดเล็กวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Ploceidae

มีลักษณะคล้ายกับนกในวงศ์นกกระจอก (Passeridae) (บางข้อมูลจัดให้เป็นวงศ์ย่อยของวงศ์นกกระจอก ใช้ชื่อว่า Ploceinae) มีลักษณะเด่น คือ จะงอยปากหนาเป็นปากกรวย รูจมูกมน มุมปากมีขนแข็ง ขนปลายปีก 3 เส้นนอกสุดยาวที่สุด ปีกยาวกว่าแข้ง 

นกกระจาบ ยังมีลักษณะเด่นอีกประการที่เป็นที่รู้จักกันดี คือ การทำรังตามต้นไม้เป็นรังแขวน วัสดุส่วนใหญ่ได้แก่ หญ้าฉีกเป็นฝอย มีการสานวัสดุอย่างสวยงามมีศิลปะ ซึ่งลักษณะและขนาดของรังจะแตกต่างกันตามแต่ละชนิด มีปากรังทางเข้า-ออก เป็นนกสังคม อาศัยและทำรังรวมกันเป็นฝูงใหญ่ ตัวผู้และตัวเมียมีสีสันแตกต่างกันโดยเฉพาะในช่วงฤดูผสมพันธุ์

พบกระจายพันธุ์ในเขตร้อนของทวีปเอเชีย และซับสะฮะราในทวีปแอฟริกา

รังของนกจาบในทวีปแอฟริกา
พบทั่วโลก 116 ชนิด พบ 3 ชนิดในประเทศไทย ซึ่งล้วนแต่อยู่ในสกุล *Ploceus* ได้แก่

| ชื่อ | ชื่อวิทยาศาสตร์ | สถานะ |
| --- | --- | --- |
| นกกระจาบอกลาย | *P. manyar* |  |
| นกกระจาบธรรมดา | *P. philippinus* |  |
| นกกระจาบทอง | *P. hypoxanthus* |  |
|

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "วงศ์ย่อยนกกระจาบ (Subfamily Ploceinae: *Weavers*)" (PDF). มหาวิทยาลัยแม่โจ้. 24 March 2014. สืบค้นเมื่อ 24 March 2014.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  Craig, Adrian (2010). "Family Ploceidae (Weavers)". *Handbook of the Birds of the World*. Vol. 15. Barcelona: Lynx Edicions. pp. 74–197. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|editors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|editor=`) (help)
3. ↑  Walters, Michael P. (1980). *Complete Birds of the World*. David & Charles PLC. ISBN 0715376667.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Ploceidae***
**โฆเซ เรโบเยโด เด ปาลาฟอกซ์ อี เมลซิ** (สเปน: *José Rebolledo de Palafox y Melzi*) เป็นหนึ่งในแม่ทัพของสเปนที่มีส่วนร่วมในสงครามคาบสมุทร เขาเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ป้องกันเมืองซาราโกซาตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1808 จนถึงวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1809

ชีวิตช่วงต้น
------------

เขาเกิดในเมืองซาราโกซา แคว้นอารากอน ประเทศสเปน เขาได้เข้าเรียนในโรงเรียนซาราโกซาและได้เป็นทหารเมื่ออายุยังหนุ่ม

ในช่วงปี ค.ศ. 1808 เขาได้เป็นรองผู้หมวด ภายใต้สังกัดของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 7 หลังจากที่เขาทำภารกิจอารักขาพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 7 ไปยังเมืองบายอน เขาก็หนีกลับสเปน และได้เป็นหัวหน้าขบวนการผู้รักชาติในแคว้นอารากอน พร้อมกับได้ประกาศเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดในเมืองซาราโกซา ในช่วงที่เขากำลังระดมหาทุนอยู่นั้น ก็ได้ประกาศศึกกับฝรั่งเศสซึ่งในตอนนี้ได้บุกรุกกาตาลุญญากับนาวาร์

การล้อมซาราโกซา
---------------

เขาได้สร้างโรงงานผลิตอาวุธและดินปืนขนาดเล็ก และรวบรวมผู้คนได้ 30,000 คน จากนั้นเขากับพี่ชาย ก็ได้ไปป้องกันเมืองจากการโจมตีของกองทัพฝรั่งเศส ที่นำทัพโดย นายพลเลอแฟฟวร์กับนายพลแวร์ดีเย ซึ่งผลการรบคือ ฝ่ายสเปนได้รับชัยชนะ ในทั้งนี้ ได้มีสตรีคนหนึ่ง ชื่อ อากุสตินา เด อารากอน ได้ยิงปืนใหญ่เข้าโจมตีทหารฝรั่งเศสอย่างกล้าหาญ ทั้งนี้ เรื่องราวของเธอได้รับการนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1950

จากนั้น เขาก็ได้พยายามเปิดการยุทธ์กับทหารฝรั่งเศสอยู่เนือง ๆ จนกระทั่งเขาต้องกลับไปป้องกันเมืองซาราโกซา เมื่อนโปเลียนนำทัพใหญ่บุกมาด้วยตนเอง เขาได้ป้องกันเมืองนานถึง 3 เดือน และเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ในตอนนั้นเขาต้องระทมทุกข์กับการติดเชื้อและถูกจำคุกในเมืองแว็งแซนจนถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1813

ในชีวิตบั้นปลาย
---------------

เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1814 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนพลพันเอก แต่เขาก็ถอยห่างจากตำแหน่งนั้นและอุทิศตัวในการทำบำเพ็ญประโยชน์ ในช่วงปี ค.ศ. 1820 เขาได้เป็นหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ เขาอยู่ในตำแหน่ง 3 ปี ก็ถูกพระเจ้าเฟร์นันโดปลดออกจากตำแหน่ง

เขาอยู่ในชีวิตเกษียณอยู่นาน จนกระทั่งได้รับอวยยศจากสมเด็จพระราชินีมารีอา กริสตีนา ให้เป็นดยุคที่ 1 แห่งซาราโกซา เขาเริ่มเข้าสู่การเมืองในปี ค.ศ. 1836 จนกระทั่งเขาเสียชีวิต

อ้างอิง
-------

* Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Palafox y Melzi, Jose de". *Encyclopædia Britannica*. **20** (11th ed.). Cambridge University Press. p. 593.

1. ↑  (ในภาษาสเปน) Palafox y Melci, José Rebolledo de, duque de Zaragoza, *enciclopedia-aragonesa.com*.
2. ↑  (ในภาษาฝรั่งเศส) Palafox y Melci, José de (1775-1847), Bibliothèque nationale de France.
**วงศ์นกคุ่มอืด** หรือ **วงศ์นกคุ่ม** (วงศ์: Turnicidae) เป็นวงศ์นกในอันดับนกนางนวล (Charadriiformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Turnicidae 

จัดเป็นนกขนาดย่อม มีลักษณะคล้ายกับนกกระทาที่อยู่ในวงศ์ Phasianidae หรือวงศ์ไก่ แต่ทว่าแตกต่างกันที่ นกคุ่มอืดนั้นจะมีนิ้วเท้า 3 นิ้ว และไม่มีเดือยที่ข้อเท้า มีลักษณะโดยรวม คือ มีขนาดย่อม ปีกมีขนาดเล็ก ไม่สามารถบินได้ นอกจากในระยะใกล้ ๆ เช่น บินขึ้นไปบนต้นไม้ จึงหากินบนพื้นดินเช่นเดียวกันเป็นหลัก สีขนตามลำตัวมีลายประสีต่าง ๆ เพื่อแฝงตัวเข้ากับสภาพแวดล้อม ตัวเมียมีขนาดตัวใหญ่กว่าตัวผู้ มีสีสดใสกว่า และเป็นฝ่ายเกี้ยวพาราสี ขณะที่ตัวผู้จะทำหน้าที่กกไข่และเลี้ยงดูลูก ไข่ใช้เวลาฟักประมาณ 12-13 วัน ลูกอ่อนใช้เวลาประมาณ 2 สัปดาห์ จึงสามารถอกนอกรังได้ มี 16 ชนิดทั่วโลก พบกระจายพันธุ์ทั้งในทวีปเอเชีย, แอฟริกา และออสเตรเลีย แบ่งออกเป็น 2 สกุล (ดูในตาราง) สำหรับในประเทศไทยพบ 3 ชนิด คือ นกคุ่มอืดเล็ก (*Turnix sylvatica*), นกคุ่มอืดใหญ่ (*T. tanki*) และนกคุ่มอกลาย (*T. suscitator*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  คุ่ม ๑ น.ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
2. ↑  Archibald, George W. (1991). Forshaw, Joseph. ed. *Encyclopaedia of Animals: Birds*. London: Merehurst Press. pp. 101. ISBN 1-85391-186-0.
3. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
4. ↑  Madge, Steve; McGowan, Phil (2002). *Pheasants, Partridges and Grouse*. Christopher Helm. ISBN 0-7136-3966-0.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Turnicidae***

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์นกคุ่มอืด**
**สนธิสัญญาลาเตรัน** เป็นหนึ่งใน**กลุ่มสนธิสัญญาลาเตรัน ค.ศ. 1929** หรือ**ข้อตกลงลาเตรัน** ซึ่งเป็นความตกลงสามฉบับที่กระทำใน ค.ศ. 1929 ระหว่างราชอาณาจักรอิตาลีกับสันตะสำนัก ให้สัตยาบันเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1929 ยุติ "ปัญหาโรมัน" อิตาลีขณะนั้นอยู่ภายใต้รัฐบาลฟาสซิสต์ รัฐบาลอิตาลีชุดต่อมาทั้งหมดต่างถือสนธิสัญญานี้

กลุ่มสนธิสัญญาลาเตรันประกอบด้วยเอกสารสามฉบับ ดังนี้

1. สนธิสัญญาการเมืองรับรองเอกราชสมบูรณ์ของสันตะสำนักในนครรัฐวาติกัน ซึ่งถูกก่อตั้งขึ้นนั้น
2. ความตกลงระหว่างสันตะปาปากับรัฐบาล (concordat) ซึ่งวางระเบียบฐานะระหว่างคริสตจักรโรมันคาทอลิกกับรัฐอิตาลี
3. อนุสัญญาการเงินซึ่งได้เห็นพ้องกันว่าเป็นการชำระหนี้การอ้างสิทธิ์ของสันตะสำนักขั้นสุดท้าย หลังสูญเสียดินแดนและทรัพย์สิน

การเจรจาเพื่อการชำระหนี้ของปัญหาโรมันเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1926 ระหว่างรัฐบาลอิตาลีกับสันตะสำนัก และเป็นผลให้เกิดความตกลงในข้อตกลงลาเตรันสามฉบับ ลงพระปรมาภิไธยโดย พระเจ้าวิกเตอร์ อิมมานูเอลที่ 3 แห่งอิตาลี, ลงนามโดย เบนิโต มุสโสลินี นายกรัฐมนตรีอิตาลีและผู้นำ ("ดูเช") แห่งพรรคฟาสซิสต์แห่งชาติ และแทนสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 โดยปีเอโตร กัสปาร์รี เลขาธิการแห่งรัฐคาร์ดินัล เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1929 ความตกลงนี้ลงนามในพระราชวังลาเตรัน จึงเป็นชื่อของสนธิสัญญา

ความตกลงนี้รวมสนธิสัญญาการเมืองซึ่งสถาปนารัฐนครวาติกันและรับรองเอกราชที่บริบูรณ์และเป็นอิสระแก่สันตะสำนัก สมเด็จพระสันตะปาปาถูกผูกมัดให้เป็นกลางในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและงดการไกล่เกลี่ยในข้อถกเถียงเว้นแต่ได้รับการร้องขอจากทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องโดยเฉพาะตลอดไป ความตกลงระหว่างสันตะปาปากับรัฐบาลซึ่งระบุให้นิกายคาทอลิกเป็นศาสนาประจำชาติอิตาลี ความตกลงการเงินได้รับการตอบรับว่าเป็นการชำระหนี้การอ้างสิทธิ์ทั้งหมดของสันตะสำนักต่ออิตาลีซึ่งเกิดจากการสูญเสียอำนาจทางโลกใน ค.ศ. 1870

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Vatican City turns 91". *Vatican News*. 11 February 2020. สืบค้นเมื่อ 2 September 2021. The world’s smallest sovereign state was born on February 11, 1929, with the signing of the Lateran Treaty between the Holy See and the Kingdom of Italy
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**สนธิสัญญาลูว์เนวีล** (อังกฤษ: Treaty of Lunéville) เป็นสนธิสัญญาที่ลงนามกันที่เมืองลูว์เนวีล ทางตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1801 ระหว่างสาธารณรัฐฝรั่งเศสผู้ลงนามโดยโจเซฟ โบนาปาร์ต กับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ผู้ลงนามโดยเคานท์ลุดวิก ฟอน โคเบ็นเซิล

กองทัพออสเตรียได้รับความพ่ายแพ้ต่อนโปเลียนในยุทธการที่มาเรงโก (Battle of Marengo) ในอิตาลีเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1800 และต่อมาโดยฌ็อง วิกตอร์ มารี มอโร (Jean Victor Moreau) ในยุทธการที่โฮเฮนลินเดิน (Battle of Hohenlinden) เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ซึ่งทำให้ฝ่ายออสเตรียต้องพยายามหาทางทำสัญญาสงบศึกที่ตามด้วยสนธิสัญญาหลายฉบับ สนธิสัญญาเป็นการยุติสงครามมหาสัมพันธมิตรครั้งที่สอง (Second Coalition) ซึ่งทำให้เหลือแต่บริเตนเท่านั้นที่ยังคงต่อสู้อยู่กับฝรั่งเศส

สนธิสัญญาลูว์เนวีลระบุว่า "ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปและตลอดไปจะมีแต่ความสันติ, ความเป็นพันธมิตร, และความเข้าใจอันดีต่อกัน" สนธิสัญญาระบุให้ออสเตรียบังคับใช้ข้อตกลงที่ระบุในสนธิสัญญากัมโปฟอร์มีโอ (Treaty of Campo Formio) ที่ลงนามกันก่อนหน้านั้นเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1797 ออสเตรียต้องสละดินแดนในปกครองในเยอรมนี และจักรพรรดิออสเตรียต้องสละสิทธิทุกอย่างอันเกี่ยวกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อำนาจของฝรั่งเศสขยายตัวไปจนถึงฝั่งซ้ายของแม่น้ำไรน์ อาณาจักรแกรนด์ดยุคแห่งทัสกานีตกไปเป็นของฝรั่งเศส ทั้งสองฝ่ายตกลงยอมรับฐานะอันเป็นอิสระของสาธารณรัฐบาตาเวีย, สาธารณรัฐซิซาลไพน์, สาธารณรัฐเฮลเวติค และสาธารณรัฐลีกูเรีย ทางตอนหนือของอิตาลีอาณาจักรสังฆราชกึ่งอิสระแห่งเทร็นโท และเบรสซาโนเน/บริกเซนถูกยุบและผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของออสเตรีย ออสเตรียกลับเข้าร่วมสงครามนโปเลียนอีกครั้งในปี ค.ศ. 1805

อ้างอิง
-------

1. ↑  Holy Roman Empire

ดูเพิ่ม
-------

* สงครามนโปเลียน
อีริก โจฮานน์ จอห์นสัน (อังกฤษ: Eric Johann Johnson) เป็นดารานักแสดงชาวแคนาดา มีบทบาทแสดงที่ได้รับชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักมากที่สุดจากละครเรื่อง Smallville ในบทบาทของวิทนี่ย์ ฟอร์ดแมน เพื่อนชายของลาน่า แลงก์ ก่อนที่บทบาทของเขาจะถูกให้จบด้วยการตายในระหว่างการสู้รบของนาวิกโยธินในอาเจะฮ์ ประเทศอินโดนีเซีย

ประวัติ
-------

อีริก จอห์นสัน เกิดที่ประเทศแคนาดา ในวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2522 (ค.ศ.1979) ที่เมืองเอ็ดมอนตัน อัลเบอร์ตา ประเทศแคนาดา ได้รับงานแสดงแรกตั้งแต่อายุได้เพียง 13 ขวบจากงานแสดง ""The Ray Bradbury Theater" ซึ่งแสดงถึงแววการแสดงที่มีอยู่ตั้งแต่เด็กของเขา

อีริก จอห์นสันเป็นที่รู้จักโด่งดังที่สุด จากละครเรื่องสมอลวิลล์ ซึ่งเขาได้รับบท "วิทนี่ย์ ฟอร์ดแมน" ซึ่งไม่มีอยู่ในการ์ตูนซูเปอร์แมนมาก่อน ในฐานะแฟนของลาน่า ก่อนที่บทของเขาจะสิ้นลงเพราะเขาเสียชีวิตระหว่างเป็นาวิกโยธินไปรบที่อาเจะฮ์ ประเทศอินโดนีเซีย และมีโอกาสแสดงสมอลวิลล์อีกครั้งเพื่อที่จะทำฉากในอดีตของคลาร์กและลาน่าในสมอลวิลล์ ภาคที่ 4 ตอนที่ 3 

อีริก จอห์นสัน แต่งงานกับเอเดรีย บัดด์ ในวันที่ 7 สิงหาคม 2547 ซึ่งครบ 25 ปีงานวันเกิดของเขา

ผลงานการแสดงที่เป็นที่รู้จัก
----------------------------

* สมอลวิลล์ ปี 2544-2547

ดูเพิ่ม
-------

* วิทนี่ย์ ฟอร์ดแมน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* IMDb
* สมอลวิลล์แอทไทยแลนด์ เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

| * ด
* ค
* ก
*สมอลล์วิลล์* |
| --- |
| ปี | 
* ปี 1
* ปี 2
* ปี 3
* ปี 4
* ปี 5
* ปี 6
* ปี 7
* ปี 8
* ปี 9
* ปี 10

 |
| ตอน | 
* รายชื่อตอน
* "Pilot"
* "Tempest"
* "Reckoning"
* "Absolute Justice"

 |
| ตัวละคร | 
* ตัวละครใน"สมอลวิลล์"
* คลาร์ค เคนท์
* เล็กซ์ ลูเธอร์
* ลาน่า แลงก์
* โคลอี้ ซัลลิแวน
* ไลโอเนล ลูเธอร์
* โลอิส เลน
* จัสติสลีก

 |
| หัวข้อที่เกี่ยวข้อง | 
* พลังของคลาร์ก เค้นท์
* คริปโตไนท์

 |
| 
* **วิกิพีเดีย:หนังสือ Book**
* **หมวดหมู่ Category**

 |
**วัดหัวนา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากแพรก อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี จากเดิมมีพื้นที่ 10 ไร่ ภายหลังได้มีผู้ศรัทธาบริจาคที่ดินถวายวัด ปัจจุบันวัดหัวนามีพื้นที่ 26 ไร่ ปัจจุบันมีพระอธิการทองดี โชติปญฺโญ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

แต่ก่อนเป็นป่าเขาและตั้งเป็นสำนักสงฆ์หัวนา เมื่อ พ.ศ. 2522 โดยมีพระครูกาญจนมงคลเขต (บาง สนฺตจิตฺโต) เป็นหัวหน้าคณะสงฆ์สำนักสงฆ์หัวนา ต่อมาพระครูกาญจนมงคลเขต ท่านก็ได้บุกเบิกและร่วมมือกันกับชาวบ้านพัฒนาสำนักสงฆ์หัวนานี้เรื่อยมา จนได้รับการยกฐานะให้เป็นวัดเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดหัวนาเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537

จุดเด่นหน้าวัดได้แก่พระขาวองค์ใหญ่อยู่หน้าวัด อุโบสถมีการจัดงานผูกพัทธสีมา ปิดทองฝังลูกนิมิตเสร็จ เมื่อวันที่ 21–29 มกราคม พ.ศ. 2555 และทำเหรียญพระครูกาญจนมงคล (หลวงพ่อบาง สนฺตจิตโต) แจกในงาน และเป็นวัตถุมงคลรุ่นแรกและเป็นรุ่นเดียวแจก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหัวนา". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "วัดหัวนา". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "วัดหัวนา". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
**วัดหันตรา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองหันตรา ในตำบลหันตรา อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดหันตราเป็นวัดเก่าแก่ก่อนแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ มีชื่อในพระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา ว่า จุลศักราช 1100 รัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศได้เสด็จพระราชดำเนินโดยกระบวนนาวาพยุหไปฉลองวัดหันตราและสมโภชอาราม 3 วัน อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2320 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2325

อุโบสถแบบมหาอุด สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา ซึ่งไม่มีประตูด้านหลังและไม่เจาะช่องหน้าต่าง เชื่อกันว่าใช้นี้เป็นสถานที่ประกอบพิธีปลุกเสกเครื่องรางของขลังที่ศักดิ์สิทธิ์ เพราะบริเวณทุ่งหันตราเป็นสถานที่ตั้งทัพรับศึกและเป็นที่ประชุมทัพสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 เจ้าสามพระยา และสมเด็จพระนเรศวรมหาราชเมื่อไปตีเมืองละแวก ภายในอุโบสถ์มีพระประธานปางมารวิชัย ชื่อว่า *พระพุทธอนันตชินราช* มีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่บอกเล่าเรื่องราวความเป็นมาเกี่ยวกับพุทธประวัติ วัดยังมีพระพุทธฉายจำลอง สันนิษฐานว่ามีการสร้างขึ้นมานับร้อยปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  สุจิตต์ วงษ์เทศ. "เที่ยวทุ่งหันตรา อยุธยา นาหลวงของพระเจ้าแผ่นดิน". มติชน.
2. ↑  "วัดหันตรา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "อุโบสถมหาอุดวัดหันตรา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดหิรัญญาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านเก่า ในตำบลบางคลาน อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร

วัดหิรัญญาราม แต่ชาวบ้านมักเรียกว่า **วัดบางคลาน** หรือ **วัดวังตะโก** บ้างเรียกกันว่า **วัดหลวงพ่อเงินบางคลาน** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2514

วัดหิรัญญารามเป็นวัดที่หลวงพ่อเงิน พุทฺธโชติสร้างขึ้น สาเหตุที่หลวงพ่อเงินสร้างวัดนี้ขึ้นมาเพราะท่านได้พิจารณาเห็นว่าเป็นสถานที่สงบและอยู่ไม่ไกล จากแหล่งชุมชนนักเหมาะที่จะเป็นสถานที่เจริญวิปัสสนากรรมฐาน ทั้งนี้เพราะสภาพพื้นที่สมัยนั้นเป็นป่าทึบและมีสัตว์ร้ายนานาชนิด อาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก สภาพเดิมของวัดเริ่มเป็นเพียงสำนักสงฆ์ มีกุฏิหลังคามุงแฝกอย่าง ง่าย ๆ เพียง 1 หลัง เมื่อหลวงพ่อเงินมาจำพรรษาและสร้างวัดนี้ ท่านนำต้นโพธิ์มา 1 ต้น จากวัดคงคาราม

สิ่งก่อสร้างภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์นครไชยบวร เป็นพิพิธภัณฑ์รูปมณฑป 2 ชั้น ชั้นบนประดิษฐานรูปหล่อเท่าองค์จริงของหลวงพ่อเงิน ชั้นล่างเป็นที่แสดงโบราณวัตถุต่าง ๆ ที่ทางวัดได้สะสมไว้ โดยส่วนใหญ่จะเป็นวัตถุที่มีผู้นำมาถวาย เช่น พระพุทธรูป พระพิมพ์ เครื่องปั้นดินเผา ฯลฯ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "นักท่องเที่ยวผวา 'วัดหลวงพ่อเงินบางคลาน' มาเฟียซ่องสุมก่อกวนเต็มวัด". ไทยโพสต์.
2. ↑  "วัดหิรัญญาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดหิรัญญาราม (วัดหลวงพ่อเงิน)". เทศบาลตำบลบางคลาน อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร (ทต. บางคลาน).
4. ↑  "วัดหิรัญญาราม (วัดบางคลาน)". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**วัดหัวลำโพง** พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ เป็นวัดในพระพุทธศาสนา ตั้งอยู่ในเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร วัดหัวลำโพงเดิมชื่อ "วัดวัวลำพอง" เป็นวัดราษฎร์ สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ วัดหัวลำโพงยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดหัวลำโพง และมูลนิธิร่วมกตัญญู 

วัดหัวลำโพงตั้งอยู่ติดกับสถานีสามย่าน รถไฟฟ้ามหานคร ติดกับโค-เวิร์กกิงสเปซ Too Fast To Sleep ตรงกันข้ามฝั่งถนนกับ สามย่านมิตรทาวน์ จตุรัสจามจุรี และ คริสตจักรสามย่าน

ประวัติ
-------

ภายในวัดหัวลำโพง
วัดหัวลำโพง เดิมชื่อ "วัดวัวลำพอง" เป็นวัดราษฎร์ ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้างวัด แต่คาดว่าคงสร้างในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์จากการสันนิษฐานจากรูปทรงของอุโบสถหลังเก่าและเจดีย์ดั้งเดิมของวัด
เชื่อกันว่าหลังจากในปี พ.ศ. 2310 อาณาจักรกรุงศรีอยุธยาเสียกรุงและถูกทำลาย ชาวบ้านบางส่วนที่หนีตายออกมาได้อพยพครอบครัวลงมาทางใต้และตั้งถิ่นฐานที่บริเวณวัดหัวลำโพงในปัจจุบัน เนื่องด้วยเห็นว่าเป็นทำเลที่ยังไม่มีเจ้าของ มีลำคลองเชื่อมโยงสะดวกต่อการสัญจร 

ต่อมาเมื่อชุมชนขยายตัวจึงได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นสำหรับชุมชนชื่อ *วัดวัวลำพอง* ตามความนิยมที่ชื่อของวัดจะพ้องกับชื่อหมู่บ้าน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2433 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงสร้างทางรถไฟขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศไทย และพระราชทานนามแด่สถานีกรุงเทพฯ ว่า *สถานีหัวลำโพง* ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากวัดวัวลำพอง ประมาณ 2 กิโลเมตร

ราวปีพ.ศ. 2447 จากหลักฐานและคำบอกเล่ากล่าวว่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จพระราชดำเนินไปทอดพระกฐิน ณ วัดต่าง ๆ สามแห่ง ตามลำดับคือ วัดสามจีน (วัดไตรมิตรวิทยาราม) วัดตะเคียน (วัดมหาพฤฒาราม) และวัดวัวลำพอง (วัดหัวลำโพง)

ในการเสด็จพระราชดำเนินทอดผ้าพระกฐิน ที่วัดวัวลำพองนั้นได้โปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนชื่อวัดเสียใหม่ พระราชทานนามว่า *วัดหัวลำโพง* และทรงโปรดเกล้าฯ พระราชทานแต่งตั้งสมณศักดิ์เจ้าอาวาสคือ *พระอาจารย์สิงห์* ซึ่งเป็นพระวิปัสสนาธุระที่มีชื่อเสียงองค์หนึ่งในครั้งนั้น
วันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 วัดหัวลำโพงได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ จากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ยกฐานะวัดขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ

ตำนาน
-----

***ดูบทความหลักไปที่:การเสียชีวิตของ ประโนตย์ วิเศษแพทย์ และสมชาย แก้วจินดา***

### ตำนานสีดา รักโลงคู่

เรื่องนี้เกิดขึ้นปี เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2510 เป็นเรื่องราวของคู่รักที่เป็นเพศเดียวกัน ก็คือ ประโนตย์ วิเศษแพทย์ กับ สมชาย แก้วจินดา โดยนำศพทั้งคู่ตั้งไว้เคียงกัน ณ วัดหัวลำโพง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-11-17. สืบค้นเมื่อ 2018-11-25.
2. ↑  เอกสารแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวในเขตบางรัก โดยสำนักงานเขตบางรัก

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดหัวลำโพง**

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°43′54″N 100°31′45″E﻿ / ﻿13.731685°N 100.529095°E﻿ / 13.731685; 100.529095
**วัดห้วยจระเข้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

วัดห้วยจระเข้มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระครูปราจิณทิศบริหาร และหลังจากนั้นในปี ร.ศ. 119 พระครูปราจิณทิศบริหารได้นำหนังสือขอพระราชทานวิสุงคามสีมา โดยให้พระยาสุนทรบุรี เสด็จราชการมณฑลนครไชยศรี กราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวขอพระราชทานวิสุงคามสีมา จนได้รับพระราชทานเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2443 ต่อมาหลวงปู่นาค เดิมจำพรรษาอยู่ที่วัดพระปฐมเจดีย์ และขณะนั้นพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้ย้ายกุฏิสงฆ์จากทางทิศเหนือไปตั้งทางด้านทิศใต้ แต่หลวงปู่นาคก็มิได้ย้าย แต่ท่านกลับมาจำพรรษาอยู่ที่วัดห้วยจระเข้ เมื่อ พ.ศ. 2447 และหลังจากพระครูปราจิณทิศบริหารมรณภาพ หลวงปู่นาค หรือ พระครูปัจฉิมทิศบริหาร ก็ได้ขึ้นเป็นเจ้าอาวาส จนท่านได้มรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2453 พระครูอุตตรการบดี (สุข ปทุมสฺสวณฺโณ) เป็นเจ้าอาวาส และได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น **วัดนาคโชติการาม** แต่ประชาชนไม่นิยมเรียกกัน โดยจะเรียกว่า **วัดใหม่ห้วยจระเข้** และต่อมาตัดคำว่า "ใหม่" ออกไปจนถึงปัจจุบันนี้

หลวงปู่นาค โชติโก เป็นอดีตพระเกจิอาจารย์ชื่อดังนครปฐม ที่ได้รับความเลื่อมใสศรัทธา มีชื่อเสียงโด่งดังในการสร้าง *พระปิดตาเนื้อเมฆพัด* ซึ่งเมฆพัด เป็นโลหะที่ได้จากการเล่นแร่แปรธาตุตามตำราของไทยโบราณ เชื่อว่าเป็นธาตุกายสิทธิ์มีฤทธานุภาพในตัวเอง ผู้ศรัทธานิยมเล่นกัน 3 พิมพ์ ได้แก่ พิมพ์ท้องแฟบ พิมพ์ท้องป่อง และ พิมพ์หูกระต่าย พระปิดตาที่ท่านสร้างขึ้น มีพุทธลักษณะงดงาม ด้านศีรษะจะใหญ่ มือใหญ่ โยงก้นแต่ไม่ทะลุไปด้านหลัง มักปรากฏรอยจารของท่าน ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งเสด็จประทับแรม ณ พระราชวังสนามจันทร์ พร้อมด้วยสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ จะเสด็จกราบนมัสการหลวงปู่นาคเป็นประจำ ซึ่งมีเรื่องเล่ากันว่า หลวงปู่นาคได้ถวายพระปิดตาไว้บูชาคู่พระวรกายพระองค์ท่านด้วยเช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 114 จังหวัดนครปฐม". p. 66–67.
2. ↑  โคมคำ. "โฟกัสพระเครื่อง/โคมคำ/วัตถุมงคลพระปิดตา หลวงปู่นาค โชติโก วัดห้วยจระเข้ นครปฐม". มติชนสุดสัปดาห์.
**วัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าม่วง อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 41 ไร่ 2 งาน 67 ตารางวา

วัดศรีโลหะราษฎร์บำรุงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2330 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก โดยชาวจีนชื่อ โหละ และชาวบ้านเรียกว่า **วัดตาเจ๊กโหละ** ตามชื่อผู้สร้าง ต่อมาพระศรีสวัสดิ์ ผู้ครองเมืองศรีสวัสดิ์ กาญจนบุรี ซึ่งมีหน้าที่เก็บส่วยให้หลวง ได้มาตั้งเตาถลุงแร่รวมโลหะที่ริมท่าน้ำใกล้วัด ได้เปลี่ยนชื่อของวัดเป็น "วัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง" ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2446 พระภิกษุพรต จนฺทโสภ ได้มาจำพรรษาและได้เป็นเจ้าอาวาสวัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง และตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอท่าม่วง เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 6 ของวัด เมื่อคราวพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสน้ำตกไทรโยค ทรงหยุดเรือพระที่นั่งที่หน้าท่าวัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง เพื่อทรงสดับพระสงฆ์สวด ชัยมงคลคาถา และสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เคยเสด็จมาวัดนี้ครั้งหนึ่ง วัดนี้พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภาได้ทรงอุปถัมภ์วัดนี้ จนสิ้นพระชนม์ชีพ เนื่องจากมีความสนิทกับพระครูยติวัตรวิบูลย์มาก่อน และได้สร้างขันน้ำมนต์สัมฤทธิ์ขนาดใหญ จารึกพระนามพร้อมตำแหน่งและตราประจำพระองค ์ถวายไว้แก่วัดด้วย 

อุโบสถหลังเก่าได้รับการบูรณะในสมัยพระครูยติวัตรวิบูลย์ ได้สร้างรูปปั้น และยังได้สร้างรูปปั้นพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภาไว้ที่หน้าประตูเข้าอุโบสถเป็นที่ระลึก ต่อมา พ.ศ. 2494 พระครูโสภณประชานารถ (นารถ นาคเสโน) ได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปที่ 9 ได้ทำการบูรณะสร้างถาวรวัตถุต่างๆ เป็นจำนวนมาก เช่น กุฏิเจ้าอาวาส กุฏิสงฆ์ ฌาปณสถาน ตึกอิ่มจิตต์ กำแพงรอบวัด หอระฆัง ศาลาการเปรียญ และอุโบสถทรงจัตุรมุขที่ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปองค์ใหญ่ โดยบริเวณฐานพระพุทธรูปมีพระลัญจกร ของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ผนังภายในอุโบสถตกแต่งด้วยไม้แกะสลัก เป็นเรื่องพุทธประวัติ ซึ่งช่างแกะสลักใช้เวลาแกะสลักนานหลายปี อุโบสถของวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2519

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง". เทศบาลตำบลท่าม่วง.
2. ↑  "วัดศรีโลหะราษฎร์บำรุง์".
**วัดหินหมากเป้ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระพุทธบาท อำเภอศรีเชียงใหม่ จังหวัดหนองคาย พื้นที่ด้านหลังติดกับลำน้ำโขง ปัจจุบันเป็นหนึ่งในวัดสำคัญของพระสายวิปัสสนากรรมฐาน ได้รับการพัฒนาขึ้นอย่างมากในสมัยหลวงปู่เทสก์ เทสรังสี

วัดหินหมากเป้งก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2482 โดยพระอาจารย์หล้า ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513 คำว่า "หินหมากเป้ง" เป็นชื่อหิน 3 ก้อน ที่ตั้งเรียงรายกันอยู่ริมฝั่งโขงด้านทิศเหนือของวัด ซึ่งมีลักษณะคล้ายลูกตุ้มเครื่องชั่งทองคำสมัยโบราณ คนพื้นถิ่นเรียก "เต็ง" หรือ "เป้งยอย" อนึ่งหมากเป้งเป็นผลของต้นไม้ตระกูลปาล์มหรือหมากชนิดหนึ่ง มีเรื่องเล่าว่า หินก้อนที่ 1 เป็นของหลวงพระบาง หินก้อนที่ 2 เป็นของบางกอก ส่วนหินก้อนที่ 3 เป็นของเวียงจันทน์

สิ่งก่อสร้างภายในวัดมีมณฑปอนุสรณ์หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เจดีย์พิพิธภัณฑ์พระราชนิโรธรังสี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 ก่อสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ.2540 เมรุหลวงปู่เทสก์ เทสรังสี พิพิธภัณฑ์ และศาลาหุ่นขี้ผึ้งหลวงปู่เทสก์ เทสรังสี ภายในสถานที่ที่ระลึกถึงหลวงปู่เทสก์ เทสรังสีมีการจัดแสดงวัตถุและเรื่องราวเกี่ยวกับหลวงปู่เทสก์ เช่น อัฐิ รูปปั้น เครื่องอัฐบริขาร ของใช้ และชีวประวัติของหลวงปู่เทสก์ โดยทุกวันที่ 17-19 ธันวาคมของทุกปี ทางวัดจะจัดงานครบรอบวันมรณภาพของหลวงปู่เทสก์ เทสรังสี นอกจากนั้นทางวัดยังได้สร้างสกายวอล์ก ยกขึ้นเหนือแม่น้ำโขง มีทางเดินพื้นกระจก มองเห็นแม่น้ำโขง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหินหมากเป้ง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  ทนงศักดิ์ เลิศพิพัฒน์วรกุล. "วัดหินหมากเป้ง : หลักหิน เสมาหิน และพิพิธภัณฑ์หลวงปู่เทสก์". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.
3. ↑  "สกายวอล์ค "วัดหินหมากเป้ง" แลนด์มาร์คแห่งใหม่ จ.หนองคาย ความงามเหนือแม่น้ำโขง สถานที่แห่งธรรม หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี". สยามรัฐออนไลน์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดหินหมากเป้ง**
**วัดศรีโพธิ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองสระบัว อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดศรีโพธิ์ มีอาณาเขตติดต่อกับวัดพรหมกัลยาราม (วัดใหม่) ซึ่งวัดใหม่นี้มีหลักฐานแผ่นศิลาจารึกหน้าอุโบสถว่า ท้าวพรหมกันดาน เป็นผู้สร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2292 ในแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ สันนิษฐานว่าวัดศรีโพธิ์คงสร้างในสมัยเดียวกัน โดยสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติก็ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2292 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2300 ต่อมาทั้งวัดพรหมกัลยารามและวัดศรีโพธิ์เป็นวัดร้าง ต่อมาได้รับการปฏิสังขรณ์ ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ต่อมาราว พ.ศ. 2475 ทางการและคณะสงฆ์ได้ประกาศให้วัดทั้งสองรวมเข้าไว้ด้วยกันแล้วขนานนามว่า "วัดศรีโพธิ์" ชาวบ้านเรียก **วัดใหม่ศรีโพธิ์** และได้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์อุโบสถขึ้นใหม่ โดยการสร้างครอบอุโบสถเก่าทั้งหลัง

ศิลปวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปสมัยสุโขทัย ลพบุรี อยุธยา เจดีย์พระธาตุประทานพร รอยพระพุทธบาทจำลอง ใบเสมา แผ่นศิลาจารึก (สมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีโพธิ์". อีสานร้อยแปด.
2. ↑  "วัดศรีโพธิ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดพรหมกัลยาราม".
4. ↑  กรมศิลปากร. "วัดศรีโพธิ์" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 20 มิถุนายน 2566. เข้าถึงจาก
**วัดหูช้าง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านบางคูเวียง ตำบลบางคูเวียง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี

วัดหูช้างเดิมเป็นวัดร้าง เข้าใจว่าสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา แหล่งข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2329 วัดได้รับการปฏิสังขรณ์ในสมัยพระครูวิหารกิจจานุการ (ปาน โสนนฺโท) อดีตเจ้าอาวาสวัดบางนมโค พระนครศรีอยุธยา ท่านได้ออกธุดงค์มาเยี่ยมลูกหลานของท่านที่ย้ายจากจังหวัดพระนครศรีอยุธยามาอาศัยอยู่ที่ย่านนี้ และได้พบซากเจดีย์เก่าสมัยอยุธยา เห็นว่าที่นี่เหมาะแก่การสร้างวัดจึงได้บอกบุญเชิญชวนลูกหลานของท่านและชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงให้ช่วยกันสร้างเป็นวัดขึ้นอีกครั้ง สิ่งก่อสร้างสมัยอยุธยาที่หลงเหลือ เช่น วิหาร เจดีย์ เป็นต้น

หลวงพ่อปานได้สร้างอุโบสถและกุฏิทรงไทย รวมถึงได้หล่อพระประธานเพื่อประดิษฐานในอุโบสถ มีนามว่า *พระพุทธนิมิตรกิจจานุการ* เมื่อสร้างวัดเสร็จ ท่านได้แต่งตั้งศิษย์ของท่านคือหลวงพ่อจวนและหลวงพ่อแจ่มขึ้นเป็นเจ้าอาวาสมาปกครองวัด ต่อมาในสมัยหลวงปู่กี๋เป็นเจ้าอาวาส วัดมีสภาพทรุดโทรมและขาดการพัฒนา ท่านจึงบูรณะวัดรวมถึงอุโบสถขึ้นใหม่โดยใช้เงินทำบุญของผู้ที่หมายปองปลัดขิก จนมีคำพูดว่า *ปลัดขิกสร้างโบสถ์* ส่วนกุฏิและสิ่งก่อสร้างที่สร้างด้วยไม้เป็นไม้ที่ล่องซุงตามแม่น้ำมาจากจังหวัดตาก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515

วัดหูช้างมีเกจิอาจารย์ผู้เรืองปัญญาและอาคมต่อเนื่องกันมานานนับร้อยปี เริ่มตั้งแต่พระอุปัชฌาย์จวน (หลวงพ่อจวน) พระอธิการแจ่ม (หลวงพ่อแจ่ม) พระครูกิตตินนทคุณ (หลวงปู่กี๋) และพระครูสุวรรณโชติวุฒิ (ทองใบ ขนฺติโก หรือหลวงปู่ตี๋)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "วัดหูช้าง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "หลวงปู่ตี๋ วัดหูช้างศิษย์เอกพุทธาคม'หลวงปู่กี๋'". คมชัดลึก. 26 กรกฎาคม 2559. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑  "บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 111 จังหวัดนนทบุรี". p. 84–85.
**วัดศาลาแดงเหนือ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก ในตำบลเชียงรากน้อย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

ประวัติ
-------

ชาวมอญเมืองเมาะตะมะที่อพยพมา เนื่องจากพ่ายแพ้สงครามพม่า จึงพากันอพยพครอบครัวเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ซึ่งเป็นการอพยพครั้งที่ 8 ของชาวมอญเข้าสู่ประเทศไทย ได้ตั้งบ้านเรือนและได้สร้างวัดศาลาแดงเหนือไว้ในราว พ.ศ. 2382 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2409

ชื่อวัด *ศาลาแดง* หรือ *เภียปราน* ในภาษามอญที่แปลว่า "วัดไม้แดง" มาจากชื่อ *บ้านศาลาแดง* เป็นชื่อหมู่บ้านและวัดไปตามชื่อบ้านเมืองเก่าของตนที่เมืองมอญ วัดเภียปรานที่เมืองมอญนั้นมีอยู่จริงที่เมืองเมาะตะมะ (แต่ปัจจุบันถูกทิ้งร้างไปแล้ว) ด้านทิศตะวันออกของตัววัดติดกับแม่น้ำสาละวิน ด้านทิศตะวันตกติดภูเขามีต้นไม้แดงอยู่มากที่มาของชื่อว่าวัดหรือบ้านศาลาแดง สันนิษฐานว่าหน่วยงานราชการไทยไม่สามารถถอดเสียงภาษามอญเป็นอักษรไทยได้ จึงอาศัยสิ่งที่มีอยู่ในวัดตั้งชื่อ เช่น เอาศาลาท่าน้ำหลังเก่ามาตั้งชื่อวัด อย่างไรก็ดียังมีข้อมูลว่า วัดศาลาแดงเหนือนี้อาจเป็นชื่อที่มีมาแต่เดิม เพราะในอดีตเคยมีวัดศาลาแดงใต้อยู่บริเวณฝั่งตะวันออกเฉียงใต้คลองเชียงรากใหญ่ ปัจจุบันวัดนี้ได้ถูกยุบรวมกับวัดเกรินไปแล้ว

เสนาสนะ
-------

ภายในวัดพบสถาปัตยกรรมและประติมากรรมที่น่าสนใจดังนี้ ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2417 เดิมเป็นโรงโขนหลวงที่กรุงเทพ มีหน้าบันไม้ฉลุลวดลายอันงดงาม ศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์และพระประธานในโบสถ์เป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยา บนศาลามีตู้พระพุทธรูปดัดแปลงจากธรรมาสน์ลายจำหลักไม้ และมีการสวดมนต์ภาษามอญทุกวัน บนกุฏิมีเครื่องกรองน้ำสมัยโบราณที่เกิดจาก ภูมิปัญญาชาวบ้านซึ่งหาชมได้ยาก

วิหารหลวงปู่บุนนาค เป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อโลหะ หอไตรก่ออิฐถือปูนอยู่กลางสระน้ำใน พ.ศ. 2473 สร้างแทนหอไตรหลังเดิมที่เป็นอาคารไม้หลังคามุง กุฏิสงฆ์ทรงปั้นหยา สร้างใน พ.ศ. 2451 เพื่อใช้เป็นกุฏิของหลวงปู่บุนนาค อดีตเจ้าอาวาสวัดศาลาแดงเหนือ ตั้งอยู่ติดกับหอสวดมนต์ ตัวอาคารเป็นสถาปัตยกรรมแบบตะวันตกที่สวยงาม กรอบหน้าต่างด้านบนทำเป็นช่องแสงฉลุลายพรรณพฤกษาแบบตะวันตก เจดีย์มอญ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา เป็นของเก่ามีมาแต่แรกสร้างวัดอย่างน้อยก็ตั้งแต่ก่อน พ.ศ. 2409 ขึ้นมาเล็กน้อย เดิมเป็นเจดีย์ทรงจอมแห มีฐานองค์ระฆัง ปล้องไฉน และปลียอดแบบมอญ ต่อมาใน พ.ศ. 2525 องค์เจดีย์ถูกกิ่งไม้ล้มทับเสียหาย ปี พ.ศ. 2533 ได้รับการบูรณะเปลี่ยนแปลงรูปทรงไปจากเดิม และหอระฆัง ตั้งอยู่ตรงข้ามกับศาลาการเปรียญ เป็นหอระฆังไม้ทรงไทยขนาดเล็กเครื่องบนมีใบระกาหางหงษ์ครบถ้วน ตั้งบนเสายกสูงสี่ต้นด้านบนแขวนระฆัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศาลาแดงเหนือ". ท่องเที่ยววิถีชุมชน สายน้ำเจ้าพระยา.
2. 1 2  "เกี่ยวกับชุมชน". ศูนย์มนุษยวิทยาสิรินธร (องค์กรมหาชน).
3. ↑  "วัดศาลาแดงเหนือ". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
***เคียวไคเซนกิ สงครามจักรกล*** (ญี่ปุ่น: 境界戦機; โรมาจิ: *Kyōkai Senki*) เป็นซีรีส์อนิเมะออริจินvลญี่ปุ่น สร้างโดยสตูดิโอ Sunrise Beyond กำกับโดยโนบูโยชิ ฮาบาระ เขียนบทโดยโนโบรุ คิมูระ ออกแบบตัวละครโดยเคนอิจิ โอนูกิ รับผิดชอบดนตรีประกอบโดย Rasmus Faber ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2564 ถึงมิถุนายน พ.ศ. 2565 ทางช่อง TV Tokyo, MBS และ BS11 วง Blank Paper ร้องเพลงเปิดชื่อเพลงว่า "enemy" มังงะชื่อเรื่องว่า *Kyōkai Senki: Frost Flower* (境界戦機 フロストフラワー, *Kyōkai Senki Furosuto Furawā*) ตีพิมพ์ในนิตยสาร *Hobby Japan รายเดือน* ของสำนักพิมพ์ Hobby Japan ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2564

ตัวละคร
-------

Amō Shiiba (椎葉 アモウ, *Shiiba Amō*)
ให้เสียงโดย: Gen Satō
Gashin Tezuka (鉄塚 ガシン, *Tezuka Gashin*)
ให้เสียงโดย: Yūto Uemura
Sion Shishibe (紫々部 シオン, *Shishibe Sion*)
ให้เสียงโดย: Kana Ichinose
I-LeS Gai (I-LeS ガイ)
ให้เสียงโดย: Natsumi Fujiwara
I-LeS Kai (I-LeS ケイ)
ให้เสียงโดย: Yui Ishikawa
I-LeS Nayuta (I-LeS ナユタ)
ให้เสียงโดย: Taishi Murata

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Sunrise Beyond, Bandai Spirits Post Kyōkai Senki Anime's 1st 11 Minutes, More Staff Before October 4 TV Debut". Anime News Network. July 21, 2021. สืบค้นเมื่อ September 15, 2021.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
* *เคียวไคเซนกิ สงครามจักรกล* (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**วัดสกุณาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลไชโย อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 26 ไร่ 2 งาน 15 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 8 ตารางวา 

วัดสกุณาราม หรือชาวบ้านเรียกว่า **วัดนก** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2416 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 เป็นวัดเก่าแก่สมัยอยุธยาแต่ได้ถูกทิ้งร้างจนได้รับการบูรณะอีกครั้ง วัดมีกรุพระเครื่องชื่อดังโดยหลวงปู่เฟื่อง อดีตเจ้าอาวาส สร้างขึ้นมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2460–2470 ยังมีพระเกจิอาจารย์เลื่องนามอีกรูปหนึ่งคือ หลวงพ่อทอง เป็นพระลูกวัด

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7.30 เมตร ยาว 25.76 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยโบราณ ชั้นเดียวแต่ยกสูงพื้นสูง กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 10 หลัง วิหาร กว้าง 6.65 เมตร ยาว 12.95 เมตร หอสวดมนต์ กว้าง 9.38 เมตร ยาว 15.52 เมตร เป็นอาคารไม้คอนกรีตเสริมเหล็ก เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 12.35 เมตร ยาว 25.50 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 82 นิ้ว สูง 103 นิ้ว พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 27 นิ้ว สูง 39 นิ้ว วิหารประดิษฐานรูปหล่อหลวงปู่แก้ว หลวงปู่เฟื่อง อยู่ในวิหาร มีพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ประดิษฐานอยู่ในศาลาอเนกประสงค์และศาลาการเปรียญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสกุณาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดสกุณาราม (วัดนก)". เทศบาลตำบล เกษไชโย.
3. ↑  "'พระสมเด็จวัดนก'จ.อ่างทองเนื้อเขียวหลังจารเปียก". คมชัดลึก.