**เจมส์ ดิวอี วัตสัน** (อังกฤษ: James Dewey Watson; 6 เมษายน พ.ศ. 2471) นักอณูชีววิทยาชาวอเมริกัน ได้รับการยอบรับว่าเป็นผู้ค้นพบโครงสร้างโมเลกุลของดีเอ็นเอร่วมกับฟรานซิส คริกและมอริส วิลคินส์ โดยได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ มีผลงานการตีพิมพ์คือบทความ โครงสร้างโมเลกุลของกรดนิวคลีอิก

ชีวิตในเยาว์วัย
---------------

**เจมส์ ดี. วัตสัน** เกิดที่เมืองชิคาโก รัฐอิลลินอย เมื่อเป็นเด็ก วัตสันสนใจเรื่องการดูนกเนื่องจากบิดาซึ่งเป็นนักธุรกิจเป็นนักดูนกสมัครเล่น เมื่ออายุ 12 ขวบวัตสันได้เข้าร่วมรายการ "*ควิสคิดส์*" ซึ่งเป็นรายการวิทยุที่เป็นที่นิยมกันมากในขณะนั้นซึ่งเป็นรายการสำหรับเด็ก "แก่แดด" หรือเด็กที่เก่งเกินวัยมาตอบคำถามยากๆ เมื่ออายุ 15 วัตสันได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชิคาโก โดยนโยบายเสรีของโดเบิร์ต ฮัทชินส์ อธิการบดีและนักการศึกษาผู้มีชื่อเสียงในขณะนั้น ในระหว่างเรียนวัตสันพยายามหลีกเลียงวิชาเคมีเท่าที่จะหลีกได้เพราะไม่ใคร่ชอบ แต่หลังจากการอ่านหนังสือเรื่อง "ชีวิตคืออะไร?" ของแอร์วีน ชเรอดิงเงอร์ ในปี พ.ศ. 2489 วัตสันได้เปลี่ยนแนวทางการเรียนจากสาขา "ปักษีวิทยา" มาเป็น พันธุกรรมศาสตร์และได้รับปริญญาตรีด้านสัตววิทยา เมื่อ 

ปี พ.ศ. 2490 **เจมส์ ดี. วัตสัน** เกิดความสนใจในงานของซาลวาดอร์ ลูเรีย ซึ่งลูเรียได้ร่วมรับรางวัลโนเบลสำหรับ "งาน*ทดลองลูเรีย-เดลบรูกค์*" ที่เกี่ยวกับธรรมชาติของการกลายพันธุ์ ลูเรียเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนักวิจัยที่กระจายกันออกไปใช้ประโยชน์จากการใช้ไวรัสไปติดเชื้อในตัวแบคทีเรียเพื่อจะได้ตรวจหาพันธุกรรมได้ ลูเรียและแมกซ์ เดลบรุกค์นับเป็นผู้บุกเบิกและเป็นผู้นำใน "*กลุ่มไวรัสทำลายแบคทีเรีย*" ที่นับเป็นกระบวนการสำคัญของนักพันธุกรรมศาสตร์ที่มาทางระบบการทดลอง เช่นการใช้*โดรโซฟิลา* (แมลงวันผลไม้ชนิดหนึ่ง) มาสู่พันธุกรรมจุลินทรีย์

ในต้นปี พ.ศ. 2491 วัตสันเริ่มงานวิจัยปริญญาเอกในห้องปฏิบัติการทดลองของลูเรียที่มหาวิทยาลัยอินเดียนา และในฤดูร้อนนั้น วัตสันได้พบกับ*เดลบรุค* ในอพาร์ตเมนต์ของลูเรีย และอีกครั้งในฤดูร้อนนั้น ในระหว่างการเดินทางไปเยือนหอทดลอง "โคลด์สปริง" "*กลุ่มไวรัสทำลายแบคทีเรีย*" เป็นตัวกลางเชื่อมกับพวกปัญญาชน ซึ่งวัตสันเองได้กลายเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังอยู่ในกระบวนการทำงาน ที่สำคัญคือสมาชิกของ "*กลุ่มไวรัสทำลายแบคทีเรีย*" มีความสำนึกว่าพวกตนกำลังต่างก็อยู่ในเส้นทางที่กำลังนำไปสู่การค้นพบธรรมชาติด้านกายภาพของยีนส์ ในปี พ.ศ. 2492 วัตสันลงวิชาเรียนกับ*เฟลิกซ์ เฮาโรวิวิทซ์*ซึ่งรวมแนวคิดยุคนั้นที่ว่า: คือโปรตีนและยีนส์สามารถสำเนาสร้างตัวเองเพิ่มได้ องค์ประกอบสำคัญอีกอย่างหนึ่งของโครโมโซม คือ ดีเอ็นเอนั้นเข้าใจกันโดยหลายคนว่าเป็น "*นิวคลีโอไทด์สี่หน้าที่โง่เง่า*" ที่ทำหน้าที่เพียงการเป็นโครงสร้างรองรับโปรตีน อย่างไรก็ดี ในระยะเริ่มแรกนี้ วัตสัน ภายใต้อิทธิพลของกลุ่ม "*กลุ่มไวรัสทำลายแบคทีเรีย*" ได้ตระหนักถึงงานของ*ออสวอลด์ เอเวรี* ซึ่งแนะว่า ดีเอ็นเอเป็นโมเลกุลพันธุกรรมโครงการวิจัยของวัตสันเกี่ยวข้องกับการใช้รังสีเอกซ์มาทำให้ไวรัสที่ทำลายแบคทีเรีย (phage) อ่อนตัวลง วัตสันได้จบการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาสัตววิทยาที่มหาวิทยาลัยอินเดียนาเมือ พ.ศ. 2493 และได้เดินทางไปยุโรปเพื่อทำงานวิจัยระดับหลังปริญญาเอก ตอนแรกรับหน้าที่เป็นหัวหน้าห้องทดลองทางชีวเคมีของ*เฮอร์มาน คัลคาร์ใน*ในโคเปนเฮเกนผู้ซึ่งสนใจในกรดนิวคลีอิกและได้พัฒนาความสนใจในตัวไวรัสที่ทำลายแบคทีเรียเพื่อใช้เป็นระบบการทดลอง

เวลาของวัตสันที่อยู่ในโคเปนเฮเกนช่วยให้เกิดผลดีที่ตามมา วัตสันได้มีโอกาสทำการทดลองกับ*โอล มาอโล* (สมาชิกคนหนึ่งในกลุ่ม "ไวรัสทำลายแบคทีเรีย") ที่มียังคงความเชื่อมั่นว่าดีเอ็นเอคือโมเลกุลพันธุกรรมซึ่งวัตสันได้เรียนรู้การทดลองประเภทนี้มาก่อนแล้วในฤดูร้อนก่อนที่หอทดลองโคลด์สปริง การทดลองเกี่ยวกับการใช้ฟอสเฟตกัมมันต์เป็นตัวค้นหาแล้วพยายามชี้ว่าองค์ประกอบโมเลกุลของไวรัสทำลายแบคทีเรียอันใดที่ไป "ติด" เชื้อแบคทีเรียเป้าหมายที่กำลังถูกไวรัสทำลาย วัตสันไม่เคยร่วมพัฒนาใดๆ ในงานนี้กับคัลคาร์แต่ได้ไปร่วมประชุมกับคัลคาร์ที่อิตาลี และได้เห็นงานของ*มอริส วิลคินส์*ที่กล่าวถึงข้อมูลดีเอ็นเอที่ได้จากการเลี้ยวเบนของรังสีเอกซ์ ถึงตอนนี้ วัตสันค่อนข้างมั่นใจว่า ดีเอ็นเอมีโครงสร้างโมเลกุลชัดเจนที่สามารถแก้ปัญหาได้

โครงสร้างของดีเอ็นเอ
--------------------

ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2494 วัตสันเริ่มงานที่หอคาร์เวนดิช ภาควิชาฟิสิกส์ของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ที่ซึ่งวัตสันได้พบกับฟรานซิส คริก วัตสันและคริกได้ร่วมงานทางปัญญากันอย่างจริงๆ จังๆ ทำให้ทั้งสองคนสามารถค้นพบโครงสร้างของดีเอ็นเอได้ในเวลาเพียงปีครึ่ง คริกสามารถแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์และสร้างสมการที่กำกับทฤษฎีการเบนตัวของเกลียวได้ ส่วนวัตสันก็ได้รู้ผลหลักๆ ของดีเอ็นเอทั้งหมดของกลุ่ม "ไวรัสทำลายแบคทีเรีย" ปลายปี พ.ศ. 2494 มาแล้ว วัตสันและคริกได้เริ่มการติดต่อแลกเปลี่ยนความรู้อย่างไม่เป็นทางการกับ*วิลกินส์* ในเดือนพฤศจิกายน วัตสันได้เข้าร่วมสัมมนาที่จัดโดย โรซาลินด์ แฟรงคลิน ซึ่งเธอได้กล่าวถึงข้อมูลเกี่ยวกับการเบนเลี้ยวของรังสีเอกซ์ที่เธอร่วมงานกับ เรย์มอนด์ โกสลิง ข้อมูลบ่งว่าดีเอ็นเอเป็นรูปเกลียวบางอย่าง หลังจากการสัมมนาระยะหนึ่ง วัตสันและคริกก็ได้สร้างหุ่นจำลองดีเอ็นเอที่คลาดเคลื่อนที่มีฟอสเฟตเป็นสันแกนอยู่ด้านในของโครงสร้างซึ่งแฟรงคลินแย้งว่าไม่อยู่ข้างในแต่จะต้องอยู่ข้างนอกแน่นอน ทั้งวัตสันและคริกก็ได้เห็นว่าเป็นเช่นนั้นจริงตามความเห็นของแฟรงคลิน และใช้ข้อมูลนี้มากำหนดโครงสร้างของเกลียว มอริส วิลคินส์ เป็นผู้นำเอาการค้นพบของแฟรงคลินมาให้วัตสันและคริกโดยที่แฟรงคลินไม่ได้รับการแจ้งให้ทราบ ในปี พ.ศ. 2495 นักชีวเคมีหลายคนอย่าง อเล็กซานเดอร์ ท็อดด์ สามารถบ่งชี้รายละเอียดทางโครงสร้างเคมีของสันแกนดีเอ็นเอได้แล้ว

ระหว่างปี พ.ศ. 2495 คริกและวัตสันได้ถูกร้องขอไม่ให้ทำงานเพื่อสร้างหุ่นจำลองโครงสร้างของโมเลกุลดีเอนเอ โดยวัตสันถูกมอบงานที่เป็นทางการ โดยให้ไปทำการทดลองเกี่ยวกับการเลี้ยวเบนของรังสีเอกซ์ที่มีต่อไวรัสใบยาสูบซึ่งเป็นไวรัสตัวแรกที่ค้นพบได้รับการบ่งชี้ (พ.ศ. 2429) และแยกบริสุทธิ์ได้ (พ.ศ. 2478) กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนเผยให้เห็นว่าผลึกของไวรัสนี้เกิดอยู่ในพืชที่ติดโรค จึงน่าจะเป็นไปได้ที่จะแยกไวรัสตัวนี้ออกมาศึกษาได้ โดยใช้การเบนเลี้ยวของรังสีเอกซ์ ได้มีการเก็บรวมรวมภาพไวรัสที่ได้จากการเลี้ยวเบนของรังสีเอกซ์มาตั้งแต่ก่อนสงคราม ครั้นถึง พ.ศ. 2493 วัตสันก็สามารถสรุปจากภาพรังสีเอกซ์ทั้งหลายได้ว่าไวรัสโมเสกต้นยาสูบมีโครงสร้างเป็นเกลียว แม้จะมีงานที่ถูกมอบหมายให้ดังกล่าวอยู่แล้ว ความท้าทายในความน่าฉงนของดีเอ็เอก็มาล่อและเย้ายวนใจ และกับเพื่อน คือคริกก็ได้เริ่มร่วมกันคิดถึงโครงสร้างของดีเอนเอกันอีกครั้งหนึ่ง

ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2495 ลูเรีย อาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกของวัตสันจะได้มาปาฐกถาในการประชุมในอังกฤษ แต่ลูเรียก็ถูกห้ามเดินทางด้วยเหตุการเมืองสงครามเย็น วัตสันจึงใช้เวลาตามกำหนดการของลูเรียบรรยายถึงเรื่องงานจองเขาเกี่ยวกับดีเอ็นเอกัมมันต์ และผลงานของกลุ่ม "ไวรัสทำลายแบคทีเรีย" ว่าวัสดุในไวรัสฟาจส์นั้นก็คือดีเอ็นเอนั่นเอง รายงานการประขุมบันทึกไว้ว่าวัตสันได้ถกเถียงอภิปรายในเรื่องต่างๆ ที่ได้มีการค้นพบก่อนหน้านั้นโดยนักวิจัยหลายคน เช่นเรื่องการคำนวณขนาดของโมเลกุลของดีเอ็นเอโดยใช้วิธีการเบนเลี้ยวของรังสีเอกซ์ ซึ่งสรุปจากผลการศึกษาหลายแหล่งรวมทั้งข้อมูลจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน พบว่า โมเลกุลของดีเอ็นเอมีขนาดประมาณ 2 นาโนเมตร

วัตสันและคริกได้ประโยชน์จากโชค 2 ชั้นที่เกี่ยวกับการเดินทาง คือเมื่อ พ.ศ. 2495 อย่างแรก จากการเดินทางมาอังกฤษ ของเออร์วิน ชาร์กาฟฟ์ เมื่อ พ.ศ. 2495 ที่สร้างแรงดลใจให้วัตสันและคริกศึกษาด้านชีวเคมีในนิวคลีโอไทด์ให้มากขึ้นซึ่งประกอบด้วย**นิวคลีโอไทด์พื้นฐาน**อยู่ 4 ตัวคือ **กวานีน (G) , ไซโทซีน (C) ,** **อะดีนีน (*A*) , และ** **ไทมีน (T)** "สัดส่วนชาร์กาฟฟ์ ที่เรียกกันนั้น เป็นผลของการทดลองที่ได้แสดงให้เห็นแล้วว่าฐานของมันจับคู่อยู่ในดีเอ็นเอ ซึ่งในนั้นปริมาณของ G เท่ากับ C และปริมาณของ A เท่ากับ T เจอรี โดนาฮิวอธิบายให้วัตสันและคริกฟังเกี่ยวกับโครงสร้างที่ว่าถูกต้องมี 4 ฐาน การเดินทางครั้งที่ 2 เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่แผนการเดินทางมาอังกฤษของไลนัส พอลิงถูกระงับด้วยเหตุผลของสงครามเย็น จึงไม่มีโอกาสเจาะเข้าถึงข้อมูลจากการเบนเลี้ยวของรังสีเอกซ์เกี่ยวกับดีเอ็นเอที่คิงส์คอลเลจ จนกระทั่งมีการตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2496

ในปี พ.ศ. 2496 คริกและวัตสันก็ได้รับอนุญาตโดยผู้อำนวยการหอทดลองฯ ให้ดำเนินงานเรื่องดีเอ็นเอต่อได้ และวิลกินส์ก็ได้พยายามทำแบบจำลองดีเอ็นเอขึ้น

การประสบผลสำเร็จ
----------------

เจมส์ วัตสัน (กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546
ส่วนสำคัญในความสำเร็จในส่วนของวัตสันได้แก่การค้นพบฐานคู่ของนิวคลีโอไทด์ซึ่งเป็นหัวใจหรือหน้าที่สำคัญสำหรับโครงสร้างและการทำงานของดีเอ็นเอ สิ่งสำคัญที่ทำให้การค้นพบเป็นผลสำเร็จคือการทำตามรูปแบบวิธีการของพอลิง คือเล่นอยู่กับหุ่นจำลองของดีเอ็นเอ

โดยที่ทั้งสองคนต้องคอยโรงซ่อมสร้างที่หอคาเวนดิชเพื่อสร้างหุ่นด้วยเครื่องมือจากดีบุก วัตสันจึงสร้างหุ่นจำลองเองจากกระดาษและมีดคัตเตอร์ ไม้บรรทัดและกาวเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 ประประสบความสำเร็จในการคันพบด้วยการตัดกระดาษ

รางวัลโนเบล
-----------

เกลียวคู่ (Double Helix)
------------------------

โครงการจีโนม
------------

การดำรงตำแหน่ง
--------------

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Watson, Prof. James Dewey*. *ukwhoswho.com*. Who's Who. Vol. 2015 (online Oxford University Press ed.). A & C Black, an imprint of Bloomsbury Publishing plc. Closed access
(ต้องรับบริการ)
2. 1 2
3. ↑  Anon (1985). "James Watson EMBO profile". *people.embo.org*. Heidelberg: European Molecular Biology Organization.
4. ↑  "Copley Medal". *Royal Society website*. The Royal Society. สืบค้นเมื่อ April 19, 2013.

ดูเพิ่ม
-------

รายชื่อหนังสืออ่านเพิ่มเติม
---------------------------

* Chadarevian, S. (2002) *Designs For Life: Molecular Biology After World War II*. Cambridge University Press ISBN 0-521-57078-6
* Chargaff, E. (1978) *Heraclitean Fire*. New York: Rockefeller Press.
* Chomet, S. ed. (1994) *D.N.A.: Genesis of a Discovery* London: Newman-Hemisphere Press.
* Hunter, G. (2004) *Light Is A Messenger: the life and science of William Lawrence Bragg*. Oxford University Press. ISBN 0-19-852921-X
* Robert Olby; 1974) *The Path to The Double Helix: Discovery of DNA*. London: MacMillan. ISBN 0-486-68117-3; Definitive DNA textbook, with foreword by Francis Crick, revised in 1994 with a 9 page postscript.
* Robert Olby; (2003) "Quiet debut for the double helix" เก็บถาวร 2007-02-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *Nature* **421** (January 23) : 402-405.
* Ridley, M. (2006) *Francis Crick: Discoverer of the Genetic Code (Eminent Lives)*  New York: Harper Collins. ISBN 0-06-082333-X.
* Watson, J. D. (1968) *The Double Helix: A Personal Account of the Discovery of the Structure of DNA*. New York: Atheneum.
* Watson, J. D. T. A. Baker, S. P. Bell, A. Gann, M. Levine, and R. Losick, eds. (2003) *Molecular Biology of the Gene*. (5th edition) New York: Benjamin Cummings ISBN 0-8053-4635-X
* Watson, J. D. (2002) *Genes, Girls, and Gamow: After the Double Helix*. New York: Random House. ISBN 0-375-41283-2
* Watson, J. D. with A. Berry (2003) *DNA: The Secret of Life* New York: Random House. ISBN 0-375-41546-7
* Watson, J.D. (2007) "Avoid boring people and other lessons from a life in science" New York: Random House. ISBN 978-0-375-421844 (0-375-41284-0) 366pp
* Wilkins, M. (2003) *The Third Man of the Double Helix: The Autobiography of Maurice Wilkins*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-860665-6.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Double Helix: 50 Years of DNA - *Nature* celebrates the 50th anniversary.

| * ด
* ค
* ก
รายนามผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ |
| --- |
| พ.ศ. 2444-2468 (ค.ศ. 1901-1925) | เบริง (1901)  **·**  รอสส์ (1902)  **·**  ฟินเซิน (1903)  **·**  ปาฟลอฟ (1904)  **·**  ค็อค (1905)  **·**  กอลจี / รามอน อี กาฆัล (1906)  **·**  ลาฟว์ร็อง (1907)  **·**  เมตช์นิคอฟ / แอร์ลิช (1908)  **·**  ค็อคเคอร์ (1909)  **·**  ค็อสเซิล (1910)  **·**  กูลล์สตรานด์ (1911)  **·**  กาแรล (1912)  **·**  รีแชต์ (1913)  **·**  บาราญ (1914)  **·**  บอร์แด (1919)  **·**  โครว์ (1920)  **·**  ฮิลล์ / ไมเออร์โฮฟ (1922)  **·**  แบนติง / แมเคลด (1923)  **·**  ไอนต์โฮเฟิน (1924) |
| พ.ศ. 2469-2493 (ค.ศ. 1926-1950) | ฟีปีเกอร์ (1926)  **·**  วากเนอร์-เยาเร็ค (1927)  **·**  นีกอล (1928)  **·**  ไอก์มัน / ฮ็อปกินส์ (1929)  **·**  ลันท์ชไตเนอร์ (1930)  **·**  วาร์บวร์ค (1931)  **·**  เชอร์ริงตัน / เอเดรียน (1932)  **·**  มอร์แกน (1933)  **·**  วิปเปิล / ไมนอต / เมอร์ฟี (1934)  **·**  ชเปมัน (1935)  **·**  เดล / เลอวี (1936)  **·**  แซ็นต์-เยิร์จยี (1937)  **·**  แอม็องส์ (1938)  **·**  โดมัค (1939)  **·**  ตัม / ดอยซี (1943)  **·**  เออร์แลงเกอร์ / แกสเซอร์ (1944)  **·**  เฟลมมิง / ไชน / ฟลอรีย์ (1945)  **·**  มุลเลอร์ (1946)  **·**  คาร์ล คอรี / เกอร์ตี คอรี / ฆูไซ (1947)  **·**  มึลเลอร์ (1948)  **·**  เฮ็ส / มูนิช (1949)  **·**  เคนดัลล์ / ไรช์ชไตน์ / เฮนช์ (1950) |
| พ.ศ. 2494-2518 (ค.ศ. 1951-1975) | ไทเลอร์ (1951)  **·**  แวกส์มัน (1952)  **·**  เครพส์ / ลิพมัน (1953)  **·**  เอนเดอรส์ / เวลเลอร์ / รอบบินส์ (1954)  **·**  ธีโอเรลล์ (1955)  **·**  กูร์น็อง / ฟอร์สมัน / ริชาร์ด (1956)  **·**  บอแว (1957)  **·**  บีเดิล / ทาทัม / ลีเดอร์เบิร์ก (1958)  **·**  โอโชอา / คอร์นเบิร์ก (1959)  **·**  เบอร์เน็ท / เมดาวาร์ (1960)  **·**  เบเคซี (1961)  **·**  คริก / วัตสัน / วิลคินส์ (1962)  **·**  เอคเคิลส์ / ฮอดจ์กิน / ฮักซ์เลย์ (1963)  **·**  บล็อค / ลือเนิน (1964)  **·**  ฌากอบ / ลว็อฟ / มอนอด (1965)  **·**  เราส์ / ฮักกินส์ (1966)  **·**  กรานีท / ฮาร์ทไลน์ / วอลด์ (1967)  **·**  ฮอลลีย์ / โขรานา / ไนเรนเบิร์ก (1968)  **·**  เด็ลบรึค / เฮอร์ชีย์ / ลูเรีย (1969)  **·**  คัทซ์ / ออยเลอร์ / แอเซลรอด (1970)  **·**  ซูเทอร์เลนด์ (1971)  **·**  เอเดลแมน / พอร์เตอร์ (1972)  **·**  ฟริช / โลเร็นทซ์ / ตินแบร์เคิน (1973)  **·**  โกลด / ดูฟว์ / ปาลาเด (1974)  **·**  บัลติมอร์ / ดุลเบกโก / เทมิน (1975) |
| พ.ศ. 2519-2543 (ค.ศ. 1976-2000) | บลุมเบิร์ก / กาชดูเซค (1976)  **·**  กีย์แม็ง / ชัลลี / ยาโลว์ (1977)  **·**  อาร์เบอร์ / นาธานส์ / สมิธ (1978)  **·**  คอร์แมค / เฮาวน์ฟิลด์ (1979)  **·**  เบนาเซอร์รัฟ / โดแซ / สเนลล์ (1980)  **·**  สเปอร์รี / ฮูเบิล / วีเซล (1981)  **·**  แบร์ยสเตริม / ซอมูเอิลซ็อน / เวน (1982)  **·**  แมคคลินทอค (1983)  **·**  แยร์เนอ / เคอเลอร์ / มิลสไตน์ (1984)  **·**  บราวน์ / โกลด์ชไตน์ (1985)  **·**  โคเฮน / เลวี-มอนตัลชีนี (1986)  **·**  โทเนงาวะ (1987)  **·**  แบล็ก / เอลเลียน / ฮิทชิงส์ (1988)  **·**  บิชอป / วาร์มุส (1989)  **·**  เมอร์เรย์ / โธมัส (1990)  **·**  เนเออร์ / ซัคมัน (1991)  **·**  ฟิสเชอร์ / เครบส์ (1992)  **·**  โรเบิร์ตส์ / ชาร์ป (1993)  **·**  กิลแมน / รอดเบลล์ (1994)  **·**  ลิวอิส / นึสไลน์-ฟ็อลฮาร์ท / ไวส์ชาวส์ (1995)  **·**  โดเฮอร์ที / ซิงเคอร์นาเกิล (1996)  **·**  พรุสซิเนอร์ (1997)  **·**  เฟอร์ชกอทท์ / อิญาร์โร / มูราด (1998)  **·**  โบลเบิล (1999)  **·**  คาร์ลสัน / กรีนการ์ด / แคนเดล (2000) |
| พ.ศ. 2544-2568 (ค.ศ. 2001-2025) | ฮาร์ทเวลล์ / ฮันท์ / เนิร์ส (2001)  **·**  เบรนเนอร์ / ฮอร์วิทซ์ / ซุลสตัน (2002)  **·**  ลอเทอร์เบอร์ / แมนสฟิลด์ (2003)  **·**  แอกเซล / บัค (2004)  **·**  มาร์แชลล์ / วอร์เรน (2005)  **·**  ไฟร์ / เมลโล (2006)  **·**  กาเปกกี / อีวานส์ / สมิธีส์ (2007)  **·**  ซัวร์ เฮาเซิน / บาเร-ซีนูซี / มงตาญีเย (2008)  **·**  แบล็กเบิร์น / ไกรเดอร์ / โซสตาก (2009)  **·**  เอ็ดเวิร์ดส์ (2010)  **·**  บิวท์เลอร์ / อ็อฟมาน / สไตน์มาน (2011)  **·**  เกอร์ดอน / ยามานากะ (2012)  **·**  รอธแมน / เช็กแมน / ซืทโฮฟ (2013)  **·**  โอคีฟ / เมย์-บริตต์ โมเซอร์ / เอ็ดวาร์ด โมเซอร์ (2014)  **·**  วิลเลียม ซี. แคมป์เบลล์ / ซาโตชิ โอมูระ / ถู โยวโยว (2015)  **·**  โยชิโนริ โอซูมิ (2016)  **·**  เจฟฟรีย์ ซี ฮอลล์ / ไมเคิล รอสแบช / ไมเคิล ดับเบิลยู ยัง (2017)  **·**  เจมส์ พี. แอลลิสัน / ฮนโจ ทาซูกุ (2018)  **·**  วิลเลียม เคลิน จูเนียร์ / ปีเตอร์ เจ. แรตคลิฟฟ์ / เกร็ก แอล. เซเมนซา (2019)  **·**  ฮาร์วีย์ เจ. ออลเทอร์ / ไมเคิล ฮอว์ทัน / ชาลส์ เอ็ม. ไรซ์ (2020)  **·**  เดวิด จูเลียส / อาร์แดม พาทาพูทิยัน (2021)  **·**  สวันเตอ แพบู (2022) |