recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ซีรีส์มังงะโดยเก็งโงโร ทางาเมะ

***ด้วยสายใยรัก*** (ญี่ปุ่น: 弟の夫; โรมาจิ: *Otōto no Otto*; ทับศัพท์: โอโตโตะ โนะ อตโตะ; แปลว่า สามีของน้องชาย) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยเก็งโงโร ทางาเมะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร*แอ็กชันรายเดือน*ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557 ถึง พ.ศ. 2560 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เดกซ์เพรส ได้รับการดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์คนแสดงโดยเอ็นเอชเคในปี พ.ศ. 2561 เรื่องราวเกี่ยวความสัมพันธ์ระหว่างยาอิจิ คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว คานะ ลูกสาวของเขา และไมค์ ฟลานากัน สามีชาวแคนาดาของน้องชายฝาแฝดของยาอิจิที่เหินห่างและเพิ่งเสียชีวิตไปไม่นาน

ซีรีส์มังงะเน้นที่แก่นเรื่องเกี่ยวกับโฮโมโฟเบีย ความแตกต่างทางวัฒนธรรม และครอบครัว ได้ชื่อว่ามีความแตกต่างจากผลงานมังงะก่อนหน้าของทางาเมะที่เน้นไปที่เรื่องเกย์อีโรติกกับซาดิสม์และมาโซคิสม์ *ด้วยสายใยรัก*ได้รับเสียงชื่นชมอย่างล้นหลายจากนักวิจารณ์ และชนะเลิศรางวัลไอส์เนอร์ สาขาสื่อสิ่งพิมพ์นานาชาติฉบับสหรัฐยอดเยี่ยม, รางวัลเทศกาลศิลปะสื่อญี่ปุ่น และรางวัลสมาคมนักเขียนการ์ตูนญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Openly Gay Manga Creator Gengoroh Tagame Talks Breaking Barriers with My Brother's Husband". *The B&N Sci-Fi and Fantasy Blog*. 29 June 2017. สืบค้นเมื่อ 4 July 2017.
2. ↑  Pullman-Moore, Charles (May 1, 2017). "In Gengoroh Tagame's My Brother's Husband, Love, Loss, and Regret Become Something Beautiful". io9. สืบค้นเมื่อ May 7, 2017.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของละครคนแสดงดัดแปลง เก็บถาวร 2021-10-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน—เอ็นเอชเค (ญี่ปุ่น)
* *ด้วยสายใยรัก* (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
ดาวยูเรนัสจากยานวอยเอจเจอร์ 2ดาวเนปจูนจากยานวอยเอจเจอร์ 2
**ดาวเคราะห์น้ำแข็งยักษ์** (อังกฤษ: ice giant) เป็นดาวเคราะห์ขนาดใหญ่ที่มีองค์ประกอบหลักเป็นน้ำแข็งซึ่งประกอบด้วยมีเทนและแอมโมเนีย และน้ำในสถานะของเหลว ในระบบสุริยะ คำนี้ใช้เรียกดาวยูเรนัสและดาวเนปจูน

คุณสมบัติ
---------

ในอดีต ดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนเคยถูกจัดประเภทเป็นดาวเคราะห์ยักษ์ ร่วมกับดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์ เนื่องจากขนาดและตำแหน่ง อย่างไรก็ตาม การสังเกตการณ์ของยานวอยเอจเจอร์ 2 ได้เผยให้เห็นว่าดาวทั้งสองนี้มีน้ำและมีเทนอยู่มาก ทำให้มีความแตกต่างไปจากดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์ซึ่งมีส่วนประกอบของก๊าซจำนวนมาก โดยส่วนใหญ่ประกอบด้วยไฮโดรเจนและฮีเลียม และมีความหนาแน่นค่อนข้างต่ำ ดังนั้นจึงได้มีการจัดประเภทใหม่ขึ้นมาโดยแยกให้ดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนซึ่งมีน้ำและมีเทนอยู่มากแต่มีก๊าซค่อนข้างน้อยนั้นเป็นดาวเคราะห์ประเภทใหม่

เนื่องจากองค์ประกอบของมัน ดาวเคราะห์ประเภทใหม่นี้จึงถูกเรียกว่า **ดาวเคราะห์น้ำแข็งยักษ์** ในทางกลับกัน ดาวเคราะห์ประเภทดาวพฤหัสบดีซึ่งมีองค์ประกอบส่วนใหญ่เป็นก๊าซจะเรียกว่า ดาวเคราะห์ก๊าซยักษ์

ดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์มีสีขาว แดง ส้ม เหลือง และน้ำตาล เนื่องจากสารประกอบอินทรีย์หลายชนิด ในขณะที่ดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนเป็นสีน้ำเงินใส ที่เป็นเช่นนี้เชื่อกันว่าเป็นเพราะแสงสีแดงถูกน้ำและมีเทนในชั้นบรรยากาศดูดกลืนไปและมีเพียงแสงสีน้ำเงินเท่านั้นที่สะท้อนออกมาอย่างรุนแรง เนื้อดาวประกอบไปด้วยน้ำและน้ำแข็งมีเทน โดยมีไฮโดรเจนเป็นสัดส่วนต่ำ และเชื่อว่าล้อมรอบแกนหินหรือโลหะซึ่งมีมวลประมาณ 10 เท่าของโลก

ทั้งดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนมีพื้นผิวที่ค่อนข้างร้อนเมื่อเทียบกับระยะที่ห่างจากดวงอาทิตย์มาก ซึ่งคาดว่าเกิดจากกลไกเคลวิน–เฮ็ล์มฮ็อลทซ์

ดาวเคราะห์นอกระบบ
-----------------

ในบรรดาดาวที่ถูกเรียกว่าดาวพฤหัสบดีร้อนนั้น บางครั้งมีการเรียกดาวที่มีมวลค่อนข้างน้อยว่า ดาวเนปจูนร้อน ดาวเคราะห์ที่มีมวลน้อยกว่าดาวเนปจูนแต่มีขนาดใหญ่กว่าประมาณ 10 เท่าของมวลโลก (ซูเปอร์เอิร์ธ) ถูกเรียกว่า ดาวมินิเนปจูน เนื่องจากมีสมบัติคล้ายกับดาวเนปจูน นอกจากนี้ ยังมีการเสนอชื่อเรียก ดาวเคราะห์ไฮเชียน สำหรับดาวเคราะห์ที่ปกคลุมด้วยมหาสมุทรและมีความเป็นไปได้ที่จะมีสิ่งมีชีวิตอยู่

อ้างอิง
-------

1. 1 2  日本学術会議物理学委員会IAU分科会及び天文学・宇宙物理学分科会 (2007-06-21). "対外報告 第二報告：新しい太陽系像について－明らかになってきた太陽系の姿－" (PDF). สืบค้นเมื่อ 2014-12-25.
2. 1 2 3  小久保英一郎. "惑星系形成論 ： 最新 "太陽系の作り方 "". *理科年表オフィシャルサイト*. สืบค้นเมื่อ 2019-04-01.
3. ↑  "太陽系の構成". *宇宙情報センター*. 宇宙航空研究開発機構. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-06-18. สืบค้นเมื่อ 2019-04-01.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
4. ↑  "2万5000光年彼方、天王星のような巨大氷惑星". アストロアーツ. 2014-10-30. สืบค้นเมื่อ 2015-03-16.
5. ↑  "巨大ガス惑星". *天文学辞典*. 日本天文学会. 2018-03-15. สืบค้นเมื่อ 2019-04-01.
6. ↑  "大気と海があり生命存在の可能性がある「系外惑星」の新しい分類が登場". Sorae. 2021-09-03. สืบค้นเมื่อ 2021-09-05.
นักดนตรี
**คอรีย์ ทอดด์ เทย์เลอร์** (อังกฤษ: Corey Todd Taylor , เกิด 8 ธันวาคม ค.ศ. 1973) เป็นนักร้อง, นักดนตรีและนักแต่งเพลง ชาวอเมริกัน ผู้มีบทบาทสำคัญและเป็นที่รู้จักในฐานะนักร้องนำของวงสลิปน็อตและวงสโตนซาวร์

เทย์เลอร์ ได้เข้าร่วมวงสลิปน็อต ในปี ค.ศ. 1997 โดยเข้ามาแทนที่ อันเดอส์ โคลเซฟนี ซึ่งเป็นนักร้องนำคนแรกของวง และมีผลงานสตูดิโออัลบั้มร่วมกับทางวง 5 ชุด นอกจากนี้เทย์เลอร์ ยังเป็นผู้ก่อตั้งวงดนตรีแนวออลเทอร์นาทิฟเมทัลอย่างวงสโตนซาวร์ โดยมีผลงานสตูดิโออัลบั้มร่วมกับวงสโตนซาวร์ 5 ชุด 

นอกจากเทย์เลอร์จะเป็นนักร้องนำให้กับวงสลิปน็อตและสโตนซาวร์แล้ว เขายังได้ทำงานเพลงร่วมกับวงดนตรีอื่นๆ เช่น แอนแทรกซ์, คอร์น, ดิสเทิร์บ และโซลฟลาย ในโอกาสต่างๆ

ด้านอาชีพดนตรี
--------------

### สลิปน็อต

เทย์เลอร์ ขณะทำการแสดงกับวงสลิปน็อต ปี 2011.
ในเมือง ดิมอยน์ รัฐไอโอวา Joey Jordison, Shawn Crahan, และ Mick Thomson ได้ชวนคอรีย์ที่จะเข้าร่วมวงสลิปน็อต ซึ่งเขาตกลงที่จะเป็นส่วนหนึ่งในของการฝึกซ้อมของพวกเขา, และก็ได้เป็นนักร้องของวง. สมาชิกทั้งเก้าของสลิปน็อต คอรีย์เข้าร่วมวงเป็นลำดับที่หก. ขณะทำการแสดงกับวงสลิปน็อต เขาเป็นที่รู้จักกันในนาม "หมายเลขแปด", การที่วงเรียงลำดับเลขสำหรับสมาชิกตั้งแต่ 0-8 ตามการเรียงของ Shawn Crahan คอรีย์ ได้หมายเลขแปด เพราะมันเป็นสัญลักษณ์อินฟินิตี้.

ผลงานอัลบั้ม
------------

### Stone Sour

* 2002: *Stone Sour*
* 2006: *Come What(ever) May*
* 2007: *Live in Moscow*
* 2010: *Audio Secrecy*
* 2012: *House of Gold & Bones – Part 1*
* 2013: *House of Gold & Bones – Part 2*
* 2017: *Hydrograd*

### Slipknot

* 1999: *Slipknot*
* 2001: *Iowa*
* 2004: *Vol. 3: (The Subliminal Verses)*
* 2005: *9.0: Live*
* 2008: *All Hope Is Gone*
* 2012: *Antennas To Hell*
* 2014: *.5: The Gray Chapter*
* 2019: We are not your kind

อ้างอิง
-------

1. ↑
ไส้กรอกชีปอลาตา
**ชีปอลาตา** (ฝรั่งเศส: *chipolata*, ออกเสียง: [tʃipɔlata] หรือ [ʃipɔlata]) หรือ **ชิพอลาตา** (อังกฤษ: chipolata,  /ˌtʃɪpəˈlɑːtə/) เป็นไส้กรอกสดชนิดหนึ่งซึ่งเชื่อกันว่าเกิดขึ้นในประเทศฝรั่งเศส ชื่อของไส้กรอกชนิดนี้ปรากฏในตำราอาหาร *Le guide culinaire* โดยแอ็สกอฟีเย ฉบับ ค.ศ. 1903 ชีปอลาตาโดยทั่วไปจะเป็นไส้กรอกรูปร่างเรียวยาว

โดยทั่วไปแล้วชีปอลาตาจะทำจากเนื้อหมูบดหยาบปรุงรสด้วยเกลือ พริกไทยดำ และเครื่องเทศหรือสมุนไพรต่าง ๆ ตามแต่สูตรเช่นเซจ ไทม์ พริกเชอร์รี หรือจันทน์เทศ เป็นต้น
:289 ชื่อ *ชีปอลาตา* มีที่มาจากภาษาฝรั่งเศส และน่าจะมีรากศัพท์มาจากภาษาอิตาลีว่า *ชีปอลลาตา* (*cipollata*) ซึ่งแปลว่า "ทำด้วยหอมใหญ่" โดยบางแหล่งข้อมูลชี้ว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับสตูหอมใหญ่และไส้กรอก

ชีปอลาตาสามารถพบได้ทั่วไปในสหราชอาณาจักร โดยผู้คนจะมักรับประทานไส้กรอกชนิดนี้ในอาหารเย็นวันคริสต์มาส โดยห่อในเบคอนในอาหารที่เรียกว่าพิกส์อินแบลงเคตส์

การ์นีตูราลาชีปอลาตา (*garniture à la chipolata*) ซึ่งเป็นอาหารฝรั่งเศสชนิดหนึ่งมีส่วนประกอบได้แก่หอมใหญ่ ไส้กรอกชีปอลาตา เกาลัด เนื้อหมูเค็ม และอาจจะมีแคร์รอตด้วย ราดด้วยซอสเดอมี-กลัสหรือมาเดรา:91

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Chipolata". *Lexico UK English Dictionary*. Oxford University Press. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-01-16.
2. ↑  "Chipolata". *Dictionary.com Unabridged*. Random House. สืบค้นเมื่อ 2016-01-22.
3. ↑  Gilbert Auguste Escoffier (1903). *Le guide culinaire* (ภาษาฝรั่งเศส). au bureau de "l'Art culinaire". pp. 377–378. สืบค้นเมื่อ 27 March 2017.
4. ↑  Julia Child and Simone Beck (2020). *Mastering the Art of French Cooking, Vol II*. Alfred A. Knopf, Inc. ISBN 978-0394401522. สืบค้นเมื่อ 15 September 2022.`{{cite book}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
5. ↑   เก็บถาวร 2009-12-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน นอกจากนี้ในตำราอาหาร *Il cucchiaio d'argento* ก็ยังมีสูตรไข่เจียวชนิดหนึ่งที่เรียกว่า "ชีปอลลาตา" เช่นกัน
6. ↑  Christmas dinner in England เก็บถาวร 2011-05-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Retrieved 9 September 2008
7. ↑  Auguste Escoffier, Philea Gilbert and Emile Fetu (1921). *Le Guide Culinaire*. Flammarion. สืบค้นเมื่อ 15 September 2022.`{{cite book}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
ในทางฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์(mathematical physics)นั้น การประมาณค่าของ WKB หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า วิธีการของ WKB ก็คือวิธีการสำหรับหาค่าการประมาณการของผลเฉลยจากสมการอนุพันธ์เส้นตรง (linear differential equations) ที่มีสัมประสิทธ์เชิงพื้นที่แตกต่างกัน โดยปกติทั่วไปนั้นมักจะนำมาใช้สำหรับการคำนวณแบบกึ่งดั้งเดิมในวิชากลศาสตร์ควอนตัม (quantum mechanics) ซึ่งอยู่ในรูปของฟังก์ชันคลื่นที่เขียนแทนด้วยฟังก์ชันเอ็กโปเนเนเชียล (exponential function) ที่มีค่าของแอมพลิจูดหรือเฟสที่เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างช้าๆ 
 ชื่อของ WKB มาจากชื่อของนักวิทยาศาสตร์ 3 ท่านคือ W มาจาก Wentzel, K มาจาก Kramers และB มาจาก Brillouin

ประวัติโดยย่อ
-------------

 การประมาณค่าของ WKB นั้นเป็นวิธีของนักฟิสิกส์ 3 ท่านที่ชื่อว่า Wentzel, Kramers, และBrillouin ที่ได้มีการคิดค้นสมการในช่วงปี ค.ศ. 1926 เริ่มจากปี ค.ศ. 1923 นักคณิตศาสตร์ชื่อ ฮารอลด์ เจฟเฟรย์ ได้มีการพัฒนาวิธีการทั่วๆไปในการประมาณค่าผลเฉลยของสมการอนุพันธ์เชิงเส้น และสมการอนุพันธ์อันดับสอง (second-order differential equations) รวมไปถึงสมการของชเรอดิงเงอร์ อีกด้วย (Schrödinger equation) ถึงแม้ว่าสมการของชเรอดิงเงอร์นั้นจะมีการพัฒนาในอีก 2 ปีต่อมาก็ตาม โดย Wentzel, Kramers, และBrillouin มีการทำงานไว้ก่อน จึงเป็นสาเหตุให้ชื่อของเจฟเฟรย์นั้นไม่ได้มีการกล่าวขานกันมากนักจนถูกลืม หนังสือตำราของกลศาสตร์ควอนตัมในยุคก่อนๆได้มีรวบรวมของชื่อย่อรวมไปถึง WKB, BWK, WKBJ, JWKB และ BWKJ การอภิปรายครั้งสำคัญและการออกสำรวจที่สำคัญนั้นได้ข้อมูลมาจาก อาร์ บี ดิงเกิล (R B Dingle)
 การอ้างอิงถึงวิธีการในยุคแรกนั้นมีการเรียงลำดับไว้คือ Carlini ในปี ค.ศ. 1817, Liouville ในปี ค.ศ. 1837, Green ในปี ค.ศ. 1837, Rayleigh ในปี ค.ศ. 1912 และ Gans ในปี ค.ศ. 1915 Liouville และ Green อาจบอกได้ว่าได้คิดค้นวิธีการในปี ค.ศ. 1837 และยังนิยมเรียกกันในชื่อ Liouville-Green หรือ วิธีการของLG (LG method)
 ผลงานที่สำคัญของ Jeffreys, Wentzel, Kramers and Brillouin เป็นวิธีการรวมถึงการศึกษาจุด turning point (treatment of turning points) ซึ่งสอดคล้องผลเฉลยของแต่ละข้างของจุดเปลี่ยน (turning point)
ดาวเคราะห์ OGLE-2005-BLG-390Lb ถูกคาดการณ์ว่าเป็นดาวเคราะห์น้ำแข็ง
**ดาวเคราะห์น้ำแข็ง** (อังกฤษ: Ice planet) คือดาวเคราะห์นอกระบบชนิดหนึ่งที่มีลักษณะพื้นผิวเป็นน้ำแข็ง และมีชั้นไครโอสเฟียร์ปกคลุมทั่วดาวเคราะห์ ตัวอย่างวัตถุในระบบสุริยะที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับดาวเคราะห์น้ำแข็ง อาทิเช่น ยูโรปา เอนเซลาดัส ไทรทัน ดาวพลูโต อีริส และวัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะอื่น ๆ ที่หนาวเย็น

ลักษณะและความเอื้อต่อการอยู่อาศัย
---------------------------------

ดาวเคราะห์น้ำแข็งส่วนมากจะมีสีขาวและมีอัตราส่วนสะท้อนทางเรขาคณิตมากกว่า 0.9 พื้นผิวของดาวเคราะห์น้ำแข็งอาจประกอบไปด้วยน้ำ มีเทน แอมโมเนีย คาร์บอนไดออกไซด์ (ในรูปของน้ำแข็งแห้ง) หรือสารระเหยอื่น ๆ โดยขึ้นอยู่กับอุณหภูมิพื้นผิวของดาวเคราะห์ ดาวเคราะห์น้ำแข็งจะมีอุณหภูมิพื้นผิวต่ำกว่า 260 เคลวินหากประกอบด้วยน้ำเป็นส่วนใหญ่ ต่ำกว่า 180 เคลวิน หากประกอบด้วยคาร์บอนไดออกไซด์และแอมโมเนีย หรือต่ำกว่า 80 เคลวินหากมีมีเทนเป็นส่วนประกอบหลัก

ดาวเคราะห์น้ำแข็งโดยมากมีคุณสมบัติที่ไม่เอื้อต่อการอยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิต เนื่องจากมีอุณหภูมิที่เย็นจัด ดาวเคราะห์น้ำแข็งอาจมีมหาสมุทรภายในที่อยู่ใต้เปลือกของมัน ซึ่งอาจถูกทำให้อุ่นโดยแกนของมันเองหรือแรงไทดัลจากวัตถุที่อยู่ใกล้เคียง โดยเฉพาะดาวเคราะห์ก๊าซยักษ์ น้ำใต้เปลือกดาวเคราะห์อาจสามารถเอื้อต่อการอยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิต รวมไปถึงปลา แพลงก์ตอน และจุลินทรีย์ แพลงก์ตอนและจุลินทรีย์ที่อยู่ใต้เปลือกของดาวเคราะห์จะไม่ทำการสังเคราะห์ด้วยแสงเนื่องจากแสงดาวฤกษ์ถูกบดบังโดยเปลือกน้ำแข็งที่อยู่เหนือน้ำ แต่จะสร้างสารอาหารจากโดยใช้สารเคมีจำเพาะ โดยผ่านกระบวนการสังเคราะห์ทางเคมี หากมีปัจจัยที่เหมาะสม ดาวเคราะห์บางดวงอาจมีชั้นบรรยกาศที่เห็นได้ชัดคล้ายกับไททัน ดาวบริวารของดาวเสาร์ ซึ่งอาจเอื้อต่อการอยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตต่างดาว

ดาวพลูโตและดาวเคราะห์น้ำแข็งในสมมติฐาน
--------------------------------------

แม้ว่าจะมีวัตถุที่ประกอบไปด้วยน้ำแข็งมากมายในระบบสุริยะ แต่ไม่มีวัตถุไหนที่เข้าข่ายเป็นดาวเคราะห์น้ำแข็ง (ดาวพลูโตเคยถูกพิจารณาให้เป็นดาวเคราะห์น้ำแข็ง ก่อนที่จะถูกลดสถานะให้เป็นดาวแคระในปี 2006) ส่วนดาวเคราะห์น้ำแข็งนอกระบบนั้น มีที่สันนิษฐานไว้หลายดวง อาทิ OGLE-2005-BLG-390Lb OGLE-2013-BLG-0341Lb และ MOA-2007-BLG-192Lb เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* ดาวเคราะห์มหาสมุทร
* ดาวเคราะห์น้ำแข็งยักษ์
* ทฤษฎีโลกลูกหิมะ
* ดาวเคราะห์น้ำแข็งในนวนิยายวิทยาศาสตร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Stern, Alan; Mitton, Jacqueline (2005). "Pluto and Charon : ice worlds on the ragged edge of the solar system". Weinheim: Wiley-VCH. สืบค้นเมื่อ 13 กรกฎาคม 2013. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่า `|url=` (help)
**วัดโตนดมหาสวัสดิ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านสะพานผัก ตำบลมหาสวัสดิ์ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี

วัดโตนดมหาสวัสดิ์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2300 บริเวณวัดมีต้นตาลเป็นจำนวนมากจึงได้ชื่อว่า **วัดโตนด** ต่อมากลายเป็นวัดร้างจนกระทั่งพระอธิการทัต จนฺทโชโต ได้ริเริ่มก่อสร้างถาวรวัตถุและดำเนินการยกวัดโตนดร้างให้เป็นวัดมีพระภิกษุสงฆ์จำพรรษาโดยใช้ชื่อว่า "วัดโตนดมหาสวัสดิ์" เนื่องจากในจังหวัดนนทบุรีมีวัดโตนดอยู่หลายวัดและวัดนี้อยู่ในตำบลมหาสวัสดิ์ ในสมัยพระครูนนทคุณาภรณ์ (บุญมี ปภสฺสโร) เจ้าอาวาสรูปที่ 2 ได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์ถาวรวัตถุทั้งศาลาการเปรียญและอุโบสถ ส่วนในสมัยพระอธิการสมชาย ชุติวณฺโณ เจ้าอาวาสรูปที่ 3 ได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์วัตถุที่มีสภาพเสื่อมโทรม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2525

อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 หน้าอุโบสถมี *หลวงพ่อดำ* ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 ศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก และกุฏิสงฆ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-03-22.
2. ↑  "วัดโตนดมหาสวัสดิ์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**การประมาณแบบใกล้แกน** (paraxial approximation) ในทางทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิต เป็นการประมาณแบบหนึ่งสำหรับ การไล่แสง ของระบบเชิงแสง (เช่น เลนส์)

เมื่อการประมาณนี้ใช้ได้เมื่อรังสีที่แผ่ทำมุม θ ขนาดเล็กกับแกนเชิงแสงของระบบเชิงแสง โดยมีเส้นทางที่ผ่านใกล้กับแกนเชิงแสง การประมาณต่อไปนี้จะสามารถทำได้เมื่อทำการคำนวณเส้นทางของรังสี (หน่วยของ *θ* คือ เรเดียน)

{\displaystyle \sin(\theta )\approx \theta }
{\displaystyle \tan(\theta )\approx \theta }
{\displaystyle \cos(\theta )\approx 1}
การประมาณแบบใกล้แกนจะใช้ในการไล่แสงโดยประมาณอันดับที่หนึ่ง และในกลศาสตร์แบบเกาส์ การวิเคราะห์เมทริกซ์การส่งผ่านรังสี ก็เป็นหนึ่งในเทคนิคที่ใช้การประมาณนี้เช่นกัน

การประมาณอันดับที่สองบางครั้งก็อาจเรียกว่าการประมาณแบบใกล้แกนด้วย ค่าประมาณข้างต้นมีความแม่นยำในอันดับที่สองของ *θ* สำหรับ sin *θ* และ tan *θ*

สำหรับ cos *θ* จำเป็นต้องขยายไปยังพจน์ถัดไปของอนุกรมเทย์เลอร์ด้วย ดังนั้นจึงได้ว่า

{\displaystyle \cos(\theta )\approx 1-{\theta ^{2} \over 2}}
การประมาณแบบใกล้แกนนั้นค่อนข้างแม่นยำสำหรับมุม θ ที่ประมาณ 10° ลงมา แต่จะไม่ถูกต้องสำหรับมุมที่กว้างกว่านั้น

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Greivenkamp, John E. (2004). *Field Guide to Geometrical Optics*. SPIE Field Guides vol. **FG01**. SPIE. ISBN 0-8194-5294-7.

* การประมาณแบบใกล้แกนและกระจกเงา โดย David Schurig, The Wolfram Demonstrations Project
หอผู้ป่วยแยกโรคสำหรับรักษาผู้ป่วยโรคอีโบลาในเมืองลากอส ประเทศไนจีเรีย
**การแยกผู้ป่วย**, **การแยกโรค**, **การแยกตัว**, หรือ**การแยกเดี่ยว** (อังกฤษ: isolation) ในสถานพยาบาล เป็นมาตรการอย่างหนึ่งในการควบคุมโรคระบาด เพื่อให้ไม่เกิดการติดต่อของโรคจากผู้ป่วยคนหนึ่งไปยังผู้ป่วยคนอื่น, ไปยังบุคลากรทางการแพทย์, หรือผู้มาเยี่ยม และรวมไปถึงการแยกตัวเพื่อไม่ให้เกิดการติดโรคจากผู้ป่วยคนอื่น, บุคลากรทางการแพทย์, หรือผู้มาเยี่ยม ไปยังผู้ป่วยคนหนึ่ง ได้ด้วย (เรียกว่า การแยกผู้ป่วยในห้องสะอาด, reverse isolation) การแยกผู้ป่วยมีวิธีดำเนินการได้หลายวิธี บางวิธีเป็นการดัดแปลงวิธีการรักษาให้ทำได้โดยไม่ต้องสัมผัสผู้ป่วย บางวิธีก็เป็นการจัดให้ผู้ป่วยอยู่ห่างจากบุคคลอื่น

ส่วนใหญ่แล้วการแยกผู้ป่วยจะทำกับผู้ป่วยที่เป็นโรคติดต่อที่สามารถติดต่อจากคนสู่คนได้ การรักษาผู้ป่วยที่ต้องแยกเช่นนี้จะต้องมีมาตรการเพิ่มเติมจากขั้นตอนปกติในการรักษาผู้ป่วย ที่ใช้บ่อย เช่น การใช้อุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคล (เช่น ชุดคลุม หน้ากาก ถุงมือ) การดัดแปลงทางวิศวกรรม (เช่น ห้องผู้ป่วยแบบแรงดันบวก, ห้องผู้ป่วยแบบแรงดันลบ, อุปกรณ์ดูดอากาศที่มีการไหลแบบลามินาร์, อุปกรณ์กั้นขวางทางกลไกและทางโครงสร้างอื่นๆ) บางโรงพยาบาลอาจมีหอผู้ป่วยแยกโรค หรือห้องผู้ป่วยแยกโรค เป็นการเฉพาะ หรืออาจจัดให้มีขึ้นเป็นครั้งๆ ตามความจำเป็น ก็ได้

การแยกโรคต่างจากการกักกันโรค (quarantine) และการควบคุมชีวภาพ (biocontainment) โดยการกักกันโรคหมายถึงการแยกคน กลุ่มคน หรือสัตว์ ที่ยังไม่เป็นโรค แต่มีความเสี่ยงที่จะเป็นโรค (เช่น เดินทางมาจากพื้นที่ที่มีโรคระบาด หรือ มีประวัติสัมผัสผู้ป่วยโรคติดต่อ) เอาไว้ในสถานที่หนึ่งๆ เพื่อไม่ให้เกิดการนำโรคเข้ามาในพื้นที่ ส่วนการควบคุมชีวภาพหมายถึงมาตรการสำหรับห้องปฏิบัติการทางชีวภาพที่มีมาตรการทางกายภาพ (BSL-3, BSL-4) เพื่อป้องกันเชื้อก่อโรคที่ทำการทดลอง ไม่ให้หลุดออกมาในสิ่งแวดล้อมหรือพื้นที่นอกห้องปฏิบัติการ
**วัดโชค** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลโพธาราม อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 22 ไร่ 3 งาน 55 ตารางวา ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2475

วัดโชค เดิมชื่อ **วัดบ้านใหม่** เพราะตั้งอยู่ที่ตำบลคลองบ้านใหม่ซึ่งเป็นที่ตั้งประตูระบายน้ำ (ต่อมาโอนเข้ากับตำบลโพธาราม) จนเมื่อ พ.ศ. 2455 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสเสด็จมาตรวจคณะสงฆ์จังหวัดราชบุรีผ่านวัดบ้านใหม่ ทั้ง ๆ ที่มิได้ตั้งพระทัยแวะที่วัดนี้ แต่เห็นประชาชนตั้งพลับพลาต้อนรับ ปูผ้าขาวลาดจรดริมท่าน้ำ ชาวบ้านรอคอยรับเสด็จเต็มถนนเข้าวัด จึงเปลี่ยนพระทัยแวะเข้าวัด เสด็จขึ้นพลับพลาต้อนรับ ชาวบ้านจัดสำรับอาหารถวายเพล กรมพระยาวชิรญาณวโรรสทรงเห็นความพร้อมเพรียงจึงตรัสชมเชยและเปลี่ยนชื่อวัดให้ใช้ชื่อใหม่ว่า "วัดโชค" ให้เป็นมงคลนาม และระลึกถึงความมีโชคคือเป็นวัดที่มีโชคที่สมเด็จพระสังฆราชได้แวะ

ต่อมา พ.ศ. 2462 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสได้เสด็จมาราชบุรีอีกครั้งหนึ่ง พักอยู่ที่ศาลาริมน้ำซึ่งเป็นศาลาเล็ก 2 หลังคู่กัน (ขณะนี้ได้รื้อแล้ว) เป็นเวลา 2 วันคือวันที่ 21–22 มิถุนายน จอดเรือลอยอยู่ริมท่าน้ำ แล้วเสด็จขึ้นประทับบนศาลาใหญ่ให้ชาวบ้านเข้าเฝ้าอย่าง
ใกล้ชิด (ศาลานี้ปัจจุบันใช้เป็นศาลาการเปรียญ) ก่อนเสด็จกลับทรงประทานภาพถ่ายของพระองค์แก่หลวงพ่อแจ่มเจ้าอาวาสวัดโชคในขณะนั้น

วัดมีพระประธานองค์ใหญ่ที่สร้างขึ้นใหม่อยู่กลางแจ้ง ภายในพระประธานใช้บรรจุพระพุทธรูปเก่าแก่ของวัดที่มีอายุนับพันปีที่ย้ายมาเมื่อ พ.ศ. 2515 จากอุโบสถเก่า อุโบสถหลังเดิมก่อนที่จะรื้อมีรูปร่างแบบจีนเช่นเดียวกับวิหารที่หลวงพ่อแจ่ม กระเบื้องเก่าของอุโบสถที่ขุดได้บริเวณวัดและบางส่วนของหลังคาอุโบสถทำด้วยดินแดงแบบกระเบื้องกาบกล้วยซึ่งมาจากจีน รวมทั้งอุโบสถเก่าเป็นฝีมือการก่อสร้างของช่างจีนด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 16 เมตร ยาว 26 เมตร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระเสือ พ.ศ. 2367–2397
* พระอ่วม พ.ศ. 2398–2428
* พระครูธรรมเสนานี พ.ศ. 2429–2465
* พระครูวิทยาวรคุณ พ.ศ. 2466–2486
* พระสงัด พ.ศ. 2487–2495
* พระครูพิพัฒน์รัตโนภาส พ.ศ. 2496v2542
* พระเฉลิมชัย ธมมกาโม
* พระครูกันตชัยธรรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  วนิดา ตรีสวัสดิ์. "วัดมอญจังหวัดราชบุรี : การจัดภูมิทัศน์ และความหมาย ของอัตลักษณ์ชุมชน". p. 12.
2. ↑  "วัดโชค". สำนักงานเทศบาลเมืองโพธาราม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-11-28. สืบค้นเมื่อ 2022-11-28.
**การแยกศาสนจักรกับอาณาจักร** (อังกฤษ: separation of church and state) เป็นแนวคิดทางปรัชญาและนิติปรัชญาที่กำหนดให้มีระยะห่างทางการเมืองในความสัมพันธ์ขององค์การศาสนากับรัฐชาติ โดยเนื้อหาแล้ว แนวคิดนี้หมายถึงการสร้างรัฐโลกวิสัย (ไม่ว่าจะมีการแบ่งแยกระหว่างฝ่ายศาสนากับฝ่ายรัฐไว้โดยชัดแจ้งตามกฎหมายหรือไม่ก็ตาม) รวมถึงการยุบเลิกหรือเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์มีอยู่อย่างเป็นทางการในระหว่างศาสนากับรัฐ

ในสังคมหนึ่ง ๆ ระดับการแบ่งแยกทางการเมืองระหว่างศาสนากับรัฐนั้นย่อมกำหนดตามโครงสร้างทางกฎหมายและแนวคิดทางกฎหมายที่นิยมอยู่ในเวลานั้น เช่น หลักความยาวแขน (arm's length principle) ซึ่งนำเสนอรูปแบบความสัมพันธ์ที่ทั้งสองมีปฏิสัมพันธ์กันในฐานะหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ต่างหากจากกัน

แนวคิดเรื่องการแยกศาสนจักรกับอาณาจักรนั้นเป็นปรัชญาคู่ขนานกับแนวคิดโลกิยนิยม (secularism), คตินิยมยุบเลิกศาสนจักร (disestablishmentarianism), เสรีภาพทางศาสนา (religious liberty), และพหุนิยมทางศาสนา (religious pluralism) ซึ่งด้วยแนวคิดเหล่านี้ รัฐในยุโรปจึงรับเอาบทบาทบางอย่างในทางสังคมขององค์การศาสนามาเป็นของตน เป็นการเปลี่ยนแปลงหน้าที่ทางสังคมที่ก่อให้เกิดประชากรและพื้นที่สาธารณะที่เป็นฆราวาสในทางวัฒนธรรม

ในทางปฏิบัติแล้ว การแยกศาสนจักรกับอาณาจักรแตกต่างกันไปในแต่ละท้องที่ บางประเทศ เช่น ฝรั่งเศส ใช้แนวคิดความเป็นฆราวาส (*laïcité*) อย่างเคร่งครัด บางประเทศแยกศาสนากับรัฐจากกันอย่างสิ้นเชิงโดยบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญ เช่น อินเดียและสิงคโปร์ ขณะที่บางประเทศ เช่น เดนมาร์ก สหราชอาณาจักร และมัลดีฟส์ ยังยอมรับนับถือศาสนาประจำรัฐอยู่ในทางรัฐธรรมนูญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  *The Oxford Companion to the Supreme Court of the United States* (1992), Kermit D. Hall, Ed. pp. 717–26
2. ↑  Princeton University WordNet เก็บถาวร พฤษภาคม 8, 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน reads: "separationism: advocacy of a policy of strict separation of church and state."
3. ↑  "Norway separates church and state". สืบค้นเมื่อ 22 March 2015.
**วัดโชติการาม** [โช-ติ-กา-ราม] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านบางไผ่ใหญ่ ตำบลบางไผ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

วัดโชติการามเดิมมีชื่อว่า **วัดสามจีน** สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2350 สันนิษฐานว่าอาจเป็นพี่น้องชาวจีน 3 คน เป็นผู้สร้าง ต่อมาเจ้าพระยาโชฎึกราชเศรษฐี (ไม่ปรากฏหลักฐานว่าเป็นเจ้าพระยาโชฎึกฯ คนใด) เป็นผู้ดำเนินการบูรณะและก่อสร้างเพิ่มเติม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2460 ต่อมาใน พ.ศ. 2483 ได้เปลี่ยนนามวัดใหม่เป็น "วัดโชติการาม" ตามราชทินนามของเจ้าพระยาโชฎึกฯ ในด้านการศึกษา วัดได้จัดให้มีการสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2480 นอกจากนั้นยังให้ราชการเปิดโรงเรียนและสถานีอนามัยในวัด

พระอุโบสถของวัดมีฐานอ่อนโค้งทรงสำเภา ไม่มีช่อฟ้าใบระกา ด้านหน้ามีพาไล หน้าบันปั้นเป็นรูปภูริทัตชาดกท่ามกลางลายปูนปั้น ไม้ดอกไม้ประดับ เครื่องถ้วยชาม ซุ้มจระนำประดับถ้วยชามด้วยเช่นกัน วิหารทรงโรงก่ออิฐถือปูน 3 ห้อง ภายในมีพระประธานปางมารวิชัยประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชี นามว่า หลวงพ่อสุโขทัย มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพพุทธประวัติตอนต่าง ๆ ประตูด้านหน้าวิหารสลักเป็นภาพทวารบาลอย่างจีน วัดยังมีธรรมาสน์ คาดว่าน่าจะอยู่ในช่วงอยุธยาตอนต้น สันนิษฐานว่าเก่าแก่ที่สุดในย่านนี้ นอกวิหารมีกำแพงแก้วโดยปรางค์ขนาดเล็กประดับกระเบื้องเหลืองอยู่ที่มุมกำแพงทั้งสี่ มีเจดีย์ย่อมุมไม้ยี่สิบอยู่ระหว่างโบสถ์กับวิหาร กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนพระอุโบสถ วิหาร เจดีย์ และศาลาการเปรียญหลังเก่าของวัดเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2540

อ้างอิง
-------

1. ↑  มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. สำนักบรรณสารสนเทศ. "วัดโชติการาม" (PDF).[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดโชติการาม". *การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย*.
3. ↑  "ประกาศกรมศิลปากร เรื่อง ขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน" (PDF). *ราชกิจจานุเบกษา*. **115** (พิเศษ 3 ง): 5–6. 13 มกราคม 2541. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดโชติการาม**
**พลังงานส่องสว่าง** (luminous energy) หรือที่เรียกว่า **ปริมาณของแสง** (quantity of light) เป็นปริมาณที่อธิบายว่าการส่องสว่างของแสงทั้งหมดที่ปล่อยออกมาในทิศทางใดทิศทางหนึ่งจากแหล่งกำเนิดแสงจะคงอยู่ได้นานแค่ไหน หน่วย SI ใช้เป็น ลูเมน·วินาที (lm·s) หรืออาจใช้เป็น ลูเมน·ชั่วโมง (lm·h)

คำนิยาม
-------

พลังงานส่องสว่างเป็นหนึ่งในปริมาณทางจิตฟิสิกส์ที่มนุษย์รับรู้ ค่าหาได้จากปริพันธ์ของฟลักซ์ส่องสว่างเทียบกับเวลา

ถ้าให้ฟลักซ์ส่องสว่างที่เวลา t เป็น **{\displaystyle {\Phi \_{t}}}** แล้วพลังงานส่องสว่างของฟลักซ์จากเวลา {\displaystyle t\_{1}} จนถึงเวลา {\displaystyle t\_{2}} แสดงด้วยสูตรต่อไปนี้

{\displaystyle Q=\int \_{t\_{1}}^{t\_{2}}{\Phi }\_{t}dt}

แม้ว่าจะใช้ชื่อเรียกว่า "พลังงาน" แต่จริง ๆ แล้วหน่วยไม่ใช่ จูล (J) ดังนั้นตามหลักแล้วพลังงานส่องสว่างไม่ถือว่าเป็นพลังงาน

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเป็นแนวคิดที่สอดคล้องกับพลังงานจากการแผ่รังสี จึงเรียกว่า **พลังงานส่องสว่าง**

อ้างอิง
-------

1. ↑  electropedia, International Electrotechnical Vocabulary (IEV) of the International Electrotechnical Commission: entry # 845-21-037
**ฝั่ม ถิ ฮหว่าย** (เวียดนาม: *Phạm Thị Hoài*) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2503 ในเวียดนามเหนือ สำเร็จการศึกษาทางด้านบรรณารักษ์จากมหาวิทยาลัยฮัมโบลท์ในกรุงเบอร์ลินตะวันออก ประเทศเยอรมนีตะวันออก แล้วจึงกลับมาทำงานในสถาบันสังคมศาสตร์ที่กรุงฮานอยเมื่อ พ.ศ. 2526 มีบทบาทในการดำเนินงานของเว็บไซต์ทางด้านวรรณกรรมและวัฒนธรรมเวียดนามในเยอรมนี (www.talawas.de) ปัจจุบัน ฮหว่ายพำนักอยู่ในเยอรมนี

ฮหว่ายเริ่มเขียนนวนิยายใน พ.ศ. 2531 โดยนวนิยายเรื่องแรกคือ "*สารจากสวรรค์*" (*Thiên sứ*) ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับความรักในสังคมเวียดนาม โดยเปรียบเทียบระหว่างหญิงสาวฝาแฝดสองคน คนหนึ่งอยู่ในวังวนของชื่อเสียงและอำนาจ อีกคนตกอยู่ในโลกที่บริสุทธิ์ของเด็กที่ไม่ยอมโต นวนิยายเรื่องนี้ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษ ภาษาสเปน ภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอิตาลี และภาษาฟินแลนด์ นอกจากนั้น เรื่องสั้นเรื่อง "*ร้านตัดเสื้อไซ่ง่อน*" ของฮหว่ายยังเป็นการสะท้อนภาพของเศรษฐกิจหลังนโยบายโด๋ยเม้ยที่เยาวชนพากันทิ้งบ้านในชนบทเข้ามาทำงานในเมือง

ความโดดเด่นของงานวรรณกรรมของฮหว่ายคือ ตัวละครหญิงของฮหว่ายจะกำหนดชีวิตของตนเอง ไม่ใช่หญิงที่อ่อนหวาน เสียสละแบบในวรรณกรรมดั้งเดิมของเวียดนาม นอกจากนั้น ฮหว่ายยังเป็นนักแปล โดยแปลนวนิยายจากภาษาเยอรมันมาเป็นภาษาเวียดนาม

อ้างอิง
-------

มนธิรา ราโท. **วรรณกรรมเวียดนามหลังปี ค.ศ. 1975.** กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553. หน้า 199–204.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* talawas and talawas chủ nhật
* *Chín bỏ làm mười*, translated into English by Peter Zinoman
* A profile เก็บถาวร 2016-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in the *Sydney Morning Herald*
* *What Remains* เก็บถาวร 2007-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, thirty years after the war
* Phạm Thị Hoài on the state of Vietnamese literature today
* Translator Ton-That Quynh-Du discusses *Sunday Menu*
* Interviewing เก็บถาวร 2012-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Linh Dinh (เวียดนาม)
* Interviews Phạm Thị Hoài on BBC in 2004 (เวียดนาม)
**พระเจ้าฌูเอาที่ 3 แห่งโปรตุเกส** (7 มิถุนายน 2045-11 มิถุนายน 2100) เป็นกษัตริย์แห่งโปรตุเกสและแอลการ์ฟตั้งแต่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2064 ถึง 11 มิถุนายน พ.ศ. 2100 พระองค์เป็นพระราชโอรสของ พระเจ้ามานูเอลที่ 1 และ พระนางมาเรียแห่งอารากอน พระราชธิดาองค์ที่ 3 ของ พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน และ สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยา พระเจ้าฌูเอาสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดาของพระองค์ใน พ.ศ. 2064 ตอนพระชนมายุสิบเก้า

ในช่วงการปกครองของพระองค์มีการครอบครองและขยายดินแดนของโปรตุเกสทั้งในเอเชียและในโลกใหม่ผ่านการตั้งอาณานิคมโปรตุเกสของบราซิล พระราโชบายของพระเจ้าฌูเอาที่ 3 ในการตอกย้ำฐานของโปรตุเกสในอินเดีย (เช่นกัว) ทำให้โปรตุเกสเป็นผู้ผูกขาดการค้าเครื่องเทศของกานพลูและลูกจันทน์เทศจากเกาะมาลุกุอันเป็นผลมาจากการที่พระเจ้าฌูเอาที่ 3 ถูกเรียกว่าราชาของชำ ในช่วงก่อนที่พระองค์จะเสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2100 จักรวรรดิโปรตุเกสมีขนาดทั่วโลกครอบคลุมเกือบ 1 พันล้านเอเคอร์ (ประมาณ 4 ล้านตารางกิโลเมตร)

ในช่วงรัชสมัยของพระองค์ชาวโปรตุเกสกลายเป็นชาวยุโรปชาติแรกที่ติดต่อกับทั้งจีนภายใต้ ราชวงศ์หมิง และญี่ปุ่นในช่วง ยุคมูโรมาจิ พระองค์ละทิ้งดินแดนมุสลิมในแอฟริกาเหนือเพื่อสนับสนุนการค้ากับอินเดียและการลงทุนในบราซิล ในยุโรปพระองค์ปรับปรุงความสัมพันธ์กับภูมิภาคบอลติกและไรน์แลนด์หวังว่าสิ่งนี้จะหนุนการค้าของโปรตุเกส



| * ด
* ค
* ก
พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกส |
| --- |
| **ราชวงศ์บูร์กอญ** | อาฟงซูที่ 1 • ซังชูที่ 1 • อาฟงซูที่ 2 • ซังชูที่ 2 • อาฟงซูที่ 3 • ดีนิช • อาฟงซูที่ 4 • เปดรูที่ 1 • ฟือร์นังดูที่ 1 • *บียาตริช* (เป็นที่ถกเถียง) |
| **ราชวงศ์อาวิช** | ฌูเอาที่ 1 • ดูวาร์ตึ • อาฟงซูที่ 5 • ฌูเอาที่ 2 |
| **ราชวงศ์อาวิช-แบฌา** | มานูแวลที่ 1 • ฌูเอาที่ 3 • ซึบัชตีเยา • เอ็งรึกึ • *อังตอนียู* (เป็นที่ถกเถียง) |
| **ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค** | ฟีลีปึที่ 1 • ฟีลีปึที่ 2 • ฟีลีปึที่ 3 |
| **ราชวงศ์บรากังซา** | ฌูเอาที่ 4 • อาฟงซูที่ 6 • เปดรูที่ 2 • ฌูเอาที่ 5 • ฌูเซที่ 1 • มารีอาที่ 1 *และ เปดรูที่ 3* • ฌูเอาที่ 6 • เปดรูที่ 4 • มารีอาที่ 2 • มีแกล • มารีอาที่ 2 *และ ฟือร์นังดูที่ 2* |
| ราชวงศ์บรากังซา-ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา | เปดรูที่ 5 • ลูอิชที่ 1 • การ์ลุชที่ 1 • มานูแวลที่ 2 |
ภาพในจินตนาการของดาวเคราะห์ไฮเชียนพร้อมดาวบริวาร 2 ดวง
**ดาวเคราะห์ไฮเชียน** (hycean planet) เป็นคำที่สร้างขึ้นมาจากคำว่า ไฮโดรเจน (**hy**drogen) และ มหาสมุทร (o**cean**) ใช้เรียกดาวเคราะห์ร้อนที่มีน้ำซึ่งมีชั้นบรรยากาศที่อุดมด้วยไฮโดรเจนซึ่งอาจมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ได้ ถือเป็นดาวเคราะห์ประเภทที่เอื้ออาศัยได้ ตามรายงานของนักวิจัย ดาวเคราะห์ไฮเชียนอาจไม่ได้หมายถึงแค่ ดาวมินิเนปจูน ซึ่งมีความหนาแน่นน้อย เช่น K2-18b และ TOI-1231 b เท่านั้น แต่ยังอาจรวมถึงซูเปอร์เอิร์ธที่เป็นหินด้วย ดังนั้นแล้วจึงคาดว่าดาวเคราะห์นอกระบบประเภทนี้อาจมีจำนวนมาก

ดาวเคราะห์ไฮเชียนมีขนาดใหญ่กว่าดาวเคราะห์ที่เอื้ออาศัยได้ที่เคยคาดการณ์กันเอาไว้มาก อาจมีมวลเป็น 10 เท่า (5 เท่า) ของมวลโลก หรือ 2.6 เท่า (2.3 เท่า) ของรัศมีโลก นอกจากนี้เขตอาศัยได้ของดาวเคราะห์ดังกล่าวอาจกว้างกว่าดาวเคราะห์ภาคพื้นมาก อุณหภูมิยังผลของดาวเคราะห์ คือ 500 K (227 °C) ซึ่งเทียบได้กับดาวแคระน้ำตาล

นอกจากนี้ยังอาจมีดาวที่เกิดไทดัลล็อกทำให้เกิดกลางคืนอันยาวนาน ทำให้มี "ดาวเคราะห์ไฮเชียนมืด" หรือ "ดาวเคราะห์ไฮเชียนเย็น" ที่แทบไม่ได้รับแสงจากดาวฤกษ์เลยเช่น ดาวเคราะห์พเนจร ซึ่งเอื้อต่อการมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ได้

มีการคาดการณ์ว่ากล้องโทรทรรศน์อวกาศที่ทันสมัย เช่น กล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์ (JWST) หรือ กล้องโทรทรรศน์ภาพพื้นดินขนาดใหญ่รุ่นต่อไปในอนาคต เช่น กล้อง E-ELT จะสามารถตรวจจับ ตัวบ่งชี้ทางชีวภาพ ของดาวเคราะห์ไฮเชียนได้ง่ายขึ้น

ประวัติศาสตร์
-------------

แนวคิดของดาวเคราะห์ไฮเชียนนั้นอยู่บนพื้นฐานของ ชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์ ความหนาแน่น และ คุณสมบัติที่เกี่ยวข้อง (มวล รัศมี อุณหภูมิ) ความสามารถอยู่อาศัยได้ของดาวเคราะห์และ ตัวบ่งชี้ทางชีวภาพ โดยได้ถูกเสนอขึ้นเป็นครั้งแรกในเดือนสิงหาคม 2021 โดยนักวิจัยในห้องทดลองดาราศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Anderson, Paul Scott (29 August 2021). "Hycean planets might be habitable ocean worlds". *Earth & Sky* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 29 August 2021.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Madhusudhan, Nikku; Piette, Anjali a. A.; Constantinou, Savvas (26 August 2021). "Habitability and Biosignatures of Hycean Worlds". *The Astrophysical Journal*. **918** (1). arXiv:2108.10888. doi:10.3847/1538-4357/abfd9c. สืบค้นเมื่อ 27 August 2021.
3. 1 2  Davis, Nicola (25 August 2021). "'Mini-Neptunes' beyond solar system may soon yield signs of life - Cambridge astronomers identify new hycean class of habitable exoplanets, which could accelerate search for life". *The Guardian*. สืบค้นเมื่อ 27 August 2021.
**วัดโคกสยาวนาราม** เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในบ้านโคกสยา ตำบลจาบังเอิมปัต อำเภอตุมปัต รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย ปัจจุบันมีพระครูสุทธศีลาภรณ์ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดโคกสยาวนารามเป็นวัดเก่าแก่ที่สร้างมานานกว่า 350 ปี (ข้อมูล พ.ศ. 2556)

อาคารเสนาสนะภาพในวัดได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 ดังปรากฏจารึกที่หน้าบันซุ้มประตูประธาน เป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูน โครงสร้างอาคารเป็นผนังและเสารองรับน้ำหนักเครื่องบน หลังคาพาไลรอบ ซุ้มประตูประธานซ้อน 2 ชั้น ทำประตู 3 ประตู ประดับกรอบประตูเป็นซุ้มทรงบันแถลง น่าจะทำโดยช่างพื้นบ้านที่พยายามแก้ไขพื้นที่ตกแต่ง จึงไม่เป็นไปตามแบบแผนการประดับตกแต่งซุ้มบันแถลงแบบศิลปะไทยประเพณี หน้าบันอุโบสถมีภาพวาดจิตรกรรมรูปครุฑพ่าห์ยุดนาค กุฏิเจ้าอาวาส หรือที่เรียกว่า *แม่วัด* อยู่ในสภาพทรุดโทรมและไม่ได้ใช้งานแล้ว นอกจากนั้นวัดยังมีรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สถานกงสุลใหญ่ ขอเชิญชวนชาวไทยมาร่วมทำบุญไหว้พระ 9 วัดในรัฐกลันตัน". กระทรวงต่างประเทศ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-11-22.
2. ↑  บรรลือ ขอรวมเดช. "อุโบสถของวัดไทยในรัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย ในสมัยรัตนโกสินทร์". *วารสารวิชาการ Veridian E-Journal*.
3. ↑  บรรลือ ขอรวมเดชและนิลุบล ขอรวมเดช. ""แม่วัด" ภาพสะท้อนวิถีไทยในรัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย" (PDF).
**วัดโดนคลาน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านพร้าว อำเภอป่าพะยอม จังหวัดพัทลุง

วัดโดนคลานสร้างเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด เมื่อพิจารณาจากโบราณวัตถุที่พบภายในวัด สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นสมัยอยุธยาตอนปลาย จากคำบอกเล่า เมื่อ พ.ศ. 2328 พม่าส่งกองทัพมาตีหัวเมืองใต้ วันหนึ่งกองหาเสบียงของแกงหวุ่นแมงยีผ่านมาถึงวัดโดนคลาน ซึ่งขณะนั้นมีสมภารชื่อ บัวราม ทหารพม่าได้ขอมะพร้าวกิน 1 ลูก แต่ตัดเอาทั้งทะลาย แต่กินได้ลูกเดียวเพราะที่เหลือไม่มีน้ำและเนื้อมะพร้าวเหลืออยู่เลย ชาวบ้านจึงเชื่อว่าท่านสมภารบัวรามเป็นผู้มีวาจาสิทธิ์ เมื่อท่านมรณภาพชาวบ้านมีความเคารพศรัทธา ได้เก็บอิฐไว้ทางทิศเหนืออุโบสถของวัด เรียกกันว่า *เขื่อนสมภารบัวราม* จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2332 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2504

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูนซึ่งสร้างใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2484 เป็นฝีมือช่างพื้นเมือง ภายในอุโบสถมีพระประธานหินทรายแดงปางมารวิชัย ฉาบปูนทับไว้ทั้งองค์ สันนิษฐานว่าเป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยาตอนปลาย พระพุทธรูปหินทรายแดง ปารมารวิชัย ฉาบปูนปิดเช่นเดียวกับพระประธานในอุโบสถ ประดิษฐานอยู่ที่ศาลาการเปรียญ พระพุทธรูปปางห้ามสมุทร ทำด้วยไม้จำนวน 2 องค์ แผ่นหินชนวนรูปทรงกลม มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 1.07 เมตร หนาประมาณ 8 เซนติเมตร ตรงกลางมีร่องเจาะเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านเท่ายาวด้านละ 23 เซนติเมตร ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่หน้าเขื่อนท่านสมภารบัวราม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโดนคลาน". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดโดนคลาน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดโดนคลาน". ชุมชนคุณธรรม.
เจ้าชายแอนสท์ที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-อัลเทนบูร์ก (อังกฤษ: Ernst II, Duke of Saxe-Altenburg) ประสูติเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2414 เป็นพระโอรสพระองค์สุดท้องใน เจ้าชายโมริตส์แห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค กับ เจ้าหญิงเอากุสเทอแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน เป็นพระนัดดาใน เจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค และ ดัชเชสมารี ลูอีสแห่งแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน

เมื่อพระบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 2450 ซึ่งตำแหน่งนี้เป็นของ เจ้าชายแอนสท์ที่ 1 ดยุกแห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค พระปิตุลา แต่ด้วยพระปิตุลานั้นไม่มีพระบุตร ตำแหน่งนี้เลยตกมาเป็นของพระองค์

พระองค์ทรงเสกสมรสและหย่ากับ เจ้าหญิงแอดิเลดแห่งชัมเบิร์ก-ลิพเพอ เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2441 พระชายารับพระราชทานพระอิสริยยศที่ **ดัชเชสแห่งซัคเซิน-อัลเทนบูร์ก พระชายา** และทรงหย่าเมื่อวันที่ 17 มกราคม 2463 มีพระบุตรดังนี้

1. เจ้าหญิงชาลอตต์แห่งซัคเซิน-อัลเทนบูร์ก
2. เจ้าชายจอร์จ โมริทซ์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค
3. เจ้าหญิงเอลิซาเบธ
4. เจ้าชายเฟรเดอริก

ต่อมาทรงเสกสมรสใหม่กับ มาเรีย ทริเบล ไม่มีพระบุตร

พระชนม์ชีพในสงครามโลกครั้งที่ 1
-------------------------------

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พระองค์ทรงปฏิเสธการนัดหมายกิตติมศักดิ์ทั้งหมดที่สำนักงานใหญ่ของคาเซียร์ ที่จะคุ้มครองพระองค์และพระญาติ พระองค์ทรงเห็นว่า สงครามครั้งนี้ ผู้คนเผชิญทั้งโลก ไม่ใช่แค่พระองค์เท่านั้น จากนั้นทรงลาออกจากตำแหน่งประธานสมาคมกลูเทนเตอร์ หรือสมาคมการค้าระหว่างดินอดน จากนั้นพระองค์ทรงมีพระประสงค์ต่อรัฐบาลที่จะใช้ยศทหารเป็น พันเอก ซึ่งรัฐบาลได้ถวายตำแหน่งนี้ และเป็นพันเอกคนที่ 153 พระองค์ทรงมีความรักในวิทยาศาสตร์ พระองค์ทรงทุ่ม้เงินมหาศาลไปกับการตั้งระบบไร้สายเกี่ยวกับการบินและสงครามภายในปราสาทของพระองค์ใน อัลเทินบวร์ค ซึ่งรัฐบาลสามารถมาใช้อุปกรณ์ของพระองค์ได้ รัฐบาลจึงแต่งตั้งให้พระองค์เป็น **นักวิชาการชำนาญพิเศษเกี่ยวกับระบบไร้สายในสงครามแห่งอัลเทนบูร์ก**

  

เมื่อเยอรมนีสูญเสียสงครามเจ้าชายเยอรมันทั้งหมดเสียชื่อและรัฐ พระองค์เป็นหนึ่งในเจ้าชายพระองค์แรกๆ ที่ตระหนักว่าการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญกำลังจะมาถึง และมาถึงอย่างรวดเร็วใน พระองค์ทรงเริ่มการตั้งถิ่นฐานเป็นมิตรกับอาสาสมัครของหลายประเทศในสงคราม ทรงถูกบังคับให้สละราชสมบัติและตำแหน่ง ดยุกแห่งซัคเซิน-อัลเทนบูร์ก เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน 2461 และทรงใช้เวลาที่เหลือของพระชนม์ชีพในฐานะพลเมือง

พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 มีนาคม 2498 สิริพระชันษา 84 ชันษา

อ้างอิง
-------





1. ↑  "German Ex-Duke to Wed Opera Singer", The New York Times, Berlin, 20 September 1920
2. ↑  "Prince's Wireless Plant", The New York Times, Berlin, 7 April 1914
3. ↑  Ernst Klee: Das Kulturlexikon zum Dritten Reich. Wer war was vor und nach 1945. S. Fischer, Frankfurt am Main 2007, S.505.
**วัดโคกมะเฟือง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลาใหม่ อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส

วัดโคกมะเฟืองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2417 ประวัติการสร้างวัดมีอยู่ 2 แบบ คือ มีนายไชย พรหมสกุลเป็นผู้ริเริ่มก่อสร้างวัดและได้นิมนต์พระวินัยธรรม (จุ้ย) จากวัดชลธาราสิงเหเป็นเจ้าอาวาส โดยพระวินัยธรรม (จุ้ย) เป็นผู้แกะสลักตลอดจนปั้นรูปประติมากรรม อีกประวัติระบุว่า พระครูโอภาษพุทธคุณ (พุด อินทโชโต) ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดชลธาราสิงเห เป็นผู้สร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2441 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 17 เมตร ยาว 21.50 เมตร และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2446 

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเครื่องก่อทรงโรง มีเฉลียงรอบกว้าง 9.50 เมตร ยาว 15 เมตร เครื่องบนมีช่อฟ้า ตัวลำยอง ใบระกา หางหงส์ซึ่งเป็นรูปหัวนาค หน้าบันด้านหน้าเป็นปูนปั้นเขียนสีรูปพระนารายณ์ทรงครุฑ หน้าบันด้านหลังเป็นภาพวิมาน พระอินทร์อยู่บนหลังช้างเอราวัณ ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทองปางสมาธิ และมีพระพุทธรูปปูนปั้นปิดทองปางมารวิชัยขนาดเล็กประดิษฐานอยู่ด้านข้าง ด้านละ 1 องค์ เบื้องหลังพระพุทธรูปทั้ง 3 องค์ มีจิตรกรรมฝาผนังเป็นรูปซุ้มเรือนแก้วล้อมรอบด้วยต้นไม้ ด้านนอกอุโบสถมีใบเสมาเป็นปูนปั้น ขนาดยาว 59 เซนติเมตร กว้าง 35 เซนติเมตร หนา 3.5 เซนติเมตร กุฏิไม้มี 3 หลัง และหอระฆังอยู่ทางทิศตะวันตกของอุโบสถ เป็นอาคารไม้เสาคอนกรีต หลังคาจัตุรมุข ยอดมณฑปประดับตกแต่งด้วย ใบระกา หางหงส์ หน้าบันลายพรรณพฤกษาและเทพนม

อ้างอิง
-------

1. ↑  วรรณิกา ณ สงขลา. *จิตรกรรมฝาผนังในประเทศไทย ชุดที่ 002 เล่มที่ 3 วัดชลธารสิงเห*. กรุงเทพฯ : ฝ่ายประติมากรรมติดที่ กองโบราณคดี กรมศิลปากร, 2535. 75.
2. ↑  ปรุงศรี วัลลิโภดม และคณะ. *วัฒนธรรม พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และภูมิปัญญาจังหวัดนราธิวาส*. กรุงเทพฯ : คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุในคณะอำนวยการจัดงานเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว, 2545. 169
3. ↑  "วัดโคกมะเฟือง". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.
**วัดโคกหม้อ** ตั้งอยู่ในตำบลโพธิ์เก้าต้น อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี

ประวัติ
-------

**วัดโคกหม้อ** ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 9 ตำบลโพธิ์เก้าต้น อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี เดิมเป็นวัดร้าง เป็นวัดเก่าแก่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา เป็นราชธานี ต่อมาได้รับการบูรณะ วัดโคกหม้อในปัจจุบันจึงมีสิ่งก่อสร้างต่างๆมากมาย เพราะเนื่องด้วยความอุปถัมภ์เค้าชูของบรรดาสาธุชนที่ศรัทธาในพระศาสนาและพระสงฆ์กับกันสร้างวัดจนมีความเจริญอย่างรวดเร็ว มีการสืบทอดประเพณีที่เดงามเอาไว้อย่างเคร่งครัด ปัจจุบันมีพระครูศิลสังวรวิสุทธิ์ หรือ (พระอาจารย์พิเชษฐ์)เป็นเจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน

แหล่งเรียนและวัฒนธรรมภายในพิพิธภัณฑ์วัดโคกหม้อ
----------------------------------------------

ภายในพิพิธภัณฑ์วัดโคกหม้อ ซึ่งเป็นที่จัดแสดงโบราณวัตถุ ของหายากที่ประเมินค่ามิได้ มีการจัดเรียงเอาไว้อย่างเป็นหมวดหมู่ เหมาะแก่การศึกษาค้นคว้า และผู้ที่สนใจทั่วไปสามารถเข้าชมพิพิธภัณฑ์ของวัดโคกหม้อได้ทุกวัน

ดูเพิ่ม
-------

* วิดีโอแนะนำวัดโคกหม้อ ลพบุรี เก็บถาวร 2009-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* วิดีโอแนะนำพิพิธภัณฑ์วัดโคกหม้อ ลพบุรี

อ้างอิง
-------

* เว็บไซต์วัดโคกหม้อ ตำบลโพธิ์เก้าต้น อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี
**โหด เลว ดี 2** (อังกฤษ: A Better Tomorrow II; จีน: 英雄本色 2; พินอิน: *Yīngxióng běnsè èr*) ภาพยนตร์แอ๊คชั่นสัญชาติฮ่องกง ในปี ค.ศ. 1987 เป็นภาคต่อของ *A Better Tomorrow*

เนื้อเรื่อง
-----------

หลายปีผ่านไป เรื่องราวของอาเห่า, เสี่ยวหม่า และอาเฉีย เป็นที่เลื่องลือและจดจำไปทั่วกลายเป็นตำนาน จนมีผู้วาดนิยายภาพให้แก่พวกเขา เมื่ออาเห่าพ้นโทษออกมา ได้พบว่า เสี่ยวหม่า ยังมีน้องชายอีกคนที่หน้าตาเหมือนกัน ชื่อ เคน เปิดร้านอาหารอยู่ที่นิวยอร์ก

ที่นิวยอร์ก เคน เป็นคนใจถึงและไม่เกรงกลัวใครเหมือนพี่ชาย ขณะที่ ลุงหลง อดีตมาเฟียที่พวกอาเห่าให้การนับถือ ต้องการตามหาลูกสาวที่พลัดพรากกันไปหลายปี จึงโทรศัพท์มาขอความช่วยเหลือจาก คุณโก ลูกน้องเก่า โดยหารู้ไม่ว่าคุณโกได้ร่วมมือกับมาเฟียอเมริกันกำจัดลุงหลง เพื่อขึ้นเป็นเจ้าของธุรกิจผลิตแบงค์ปลอมแทน คุณโกส่งมือปืนมาลอบสังหารลุงหลงที่โบสถ์ ลุงหลงแม้รอดชีวิตมาได้ แต่หลายคนต้องตาย ลุงหลงเองก็เสียใจจนเสียสติ แต่ก็ยังส่งคนมาตามเก็บลุงหลงและเคนอยู่ตลอด แต่ก็ถูกเคนยิงตายหมด แต่ร้านอาหารของเคนก็ถูกระเบิดทำลายเรียบ ส่วนที่ฮ่องกง อาเห่าได้แฝงตัวเข้าไปอยู่ร่วมกับองค์กรของคุณโก โดยที่ อาเฉีย น้องชายซึ่งเป็นตำรวจที่พยายามจะแฝงตัวเข้ามาเหมือนกัน ซึ่งคุณโกไม่เคยเชื่อใจทั้ง 2 คนเลย จึงได้ให้ 2 คนนี้ยิงกัน เพื่อพิสูจน์ความจริงใจ

เพื่อความปลอดภัย เคนจึงพาลุงหลงที่ได้สติคืนมาแล้วกลับมาฮ่องกง และร่วมมือกับอาเห่าและอาเฉียเพื่อทะลายองค์กรคุณโก แต่อาเฉียพลาดท่าถูกยิงตาย ทั้ง 3 จึงสาบานว่าจะล้างแค้นให้อาเฉีย ด้วยการบุกเข้าไปยิงแบบบ้าระห่ำ

นักแสดง
-------

* เคน...โจว เหวินฟะ
* อาเห่า...ตี้ หลุง
* อาเฉีย...เลสลี่ จาง
* ลุงหลง/ หลงซิง...ซื่อ เทียน
* คุณโก...กวน ซาน

เบื้องหลัง
----------

*A Better Tomorrow II* เป็นภาพยนตร์ภาคต่อที่ต่อยอดจากความสำเร็จของ *A Better Tomorrow* ภาคแรก ในปี ค.ศ. 1986 ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จในทุกด้าน ทั้งคำวิจารณ์ และยอดรายได้เมื่อออกฉาย และสร้างชื่อเสียงให้แก่ จอห์น วู ผู้กำกับฯ และฉีเคอะ ผู้อำนวยการสร้างฯด้วย

ในภาคนี้ ทีมผู้สร้างยังคงเป็นชุดเดิม โดยได้นักแสดงชุดเดิมกลับมารับบทเหมือนเดิม และได้ ซื่อ เทียน นักแสดงตลกที่ผันตัวเองมาแสดงบทเข้มข้นครั้งแรก ซึ่งภาพยนตร์ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก จนมีการสร้างภาคต่อมา เป็นภาค 3 ในปี ค.ศ. 1989 ที่ฉีเคอะ ทำหน้าที่กำกับฯ

อ้างอิง
-------

1. ↑  เก็บถาวร 2011-02-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เอเชียรามา: ย้อนตำนาน Cinema City เมื่อดาวตลกริทำหนัง จากผู้จัดการออนไลน์
2. ↑  ["John Woo and the Art of the Action Movie (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-04-06. สืบค้นเมื่อ 2012-08-10. John Woo and the Art of the Action Movie (อังกฤษ)]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *โหด เลว ดี 2* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**โหดซัดโหด** (อังกฤษ: SPL II: A Time for Consequences) ซึ่งเป็นภาคต่อของ *SPL ทีมล่าเฉียดนรก* ในปี 2548 นำแสดงโดย ทัชชกร ยีรัมย์, อู๋จิง, จางจิน และเยิ่น ต๊ะหัว ร่วมด้วย กู่ เทียนเล่อ กำกับโดย เจิ้งป๋อไช่

เรื่องย่อ
---------

เรื่องราวของคิท (อู๋จิง) ตำรวจหนุ่มชาวฮ่องกงที่แฝงตัวเข้าไปอยู่ในแก๊งมาเฟีย แต่กลับถูกจับได้จนโดนยัดข้อหาและต้องถูกส่งเข้าไปติดคุกในเมืองไทย ซึ่งที่นั่นเขาได้พยายามหลบหนี แต่สุดท้ายก็ไปไม่รอด เพราะคุกแห่งนั้นมี ชัย (ทัชชกร ยีรัมย์) ผู้คุมยอดฝีมือที่มีความเก่งกาจด้านศิลปะการป้องกันตัวชนิดเหนือธรรมดาคอยดูความเรียบร้อยอยู่

แต่สุดท้าย ชัย ก็ได้ล่วงรู้ว่านักโทษชาวฮ่องกงคนนี้ความจริงแล้วเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ เขาจึงตัดสินใจช่วยเหลือ ด้วยข้อแลกเปลี่ยนเป็นการช่วยเหลือให้ลูกสาวของ ชัย ได้เข้าทำการรักษาโรคลูคีเมียที่กำลังจะคร่าชีวิตเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารคนนี้ จนตำรวจหนุ่มชาวฮ่องกงกับผู้คุมนักโทษชาวไทยจึงต้องร่วมมือกันเพื่อโค่นแก๊งมาเฟียลงให้ได้

นักแสดง
-------

| นักแสดง | รับบท | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| ทัชชกร ยีรัมย์ | ชัย | ผู้คุมคุกผู้ทำวิถีทางเพื่อช่วยลูกสาวของเขาที่ป่วยเป็นโรคลูคีเมีย |
| อู๋จิง | คิท | ตำรวจหนุ่มผู้ซึ่งแฝงตัวเข้าไปในแก๊งค้ามนุษย์แต่ถูกจับได้ |
| จางจิน | โก้ | พัศดีผู้มีเบื้องหลังค้าอวัยวะมนุษย์ |
| เยิ่น ต๊ะหัว | อาหว่า | น้าของคิท ทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยหลานของตน |
| กู่ เทียนเล่อ | อาฮวง | หัวหน้าแก๊งค้าอวัยวะมนุษย์ |
| หลอ ฮุยกวง | กวง | รุ่นพี่ของชัยที่ชักชวนชัยมาทำงานเป็นผู้คุม |
| กุลฑีรา ยอดช่าง | สา | ลูกสาวของชัย ซึ่งเป็นโรคลูคีเมีย แต่ชอบมองโลกในแง่ดี |
**ตกลงว่าไม่อาจจะตกลงกันได้** (อังกฤษ: Agree to disagree) เป็นสำนวนปฏิพจน์ภาษาอังกฤษที่เป็นการปิดท้ายความขัดแย้งอย่างฉันมิตรว่าคู่กรณีต่างมีความเห็นต่างกันที่ไม่อาจจะประนีประนอมกันได้ สำนวนเช่นนี้มักจะเกิดขึ้นในสถานการณ์เช่นการโต้วาที หรือ การโต้เถียงกันที่ต่างฝ่ายต่างก็เห็นพ้องกันว่าเป็นการเปล่าประโยชน์ที่จะดำเนินการโต้เถียงต่อไป และอาจจะทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงกว่าที่เป็นอยู่ เพราะทั้งสองฝ่ายต่างก็มีความเห็นที่ห่างไกลจากกันเกินกว่าที่จะหาทางประนีประนอมความคิดเห็นกันได้ เมื่อตกลงกันได้เช่นนั้นคู่กรณีก็ยังคงมีสัมพันธ์ฉันมิตรต่อไปได้

วลีดังกล่าวปรากฏเป็นลายลักษณ์อักษรในปี ค.ศ. 1770 เมื่อนักคริสต์ศาสนวิทยาจอห์น เวสลีย์เขียนบทเทศนาไว้อาลัยเนื่องในโอกาสการเสียชีวิตของนักสอนศาสนาจอร์จ ไวท์ฟิลด์ยอมรับถึงความขัดแย้งทางความคิดเห็นระหว่างกันว่า "มีสิ่งหลายสิ่งที่ไม่ไคร่สำคัญนัก ... สิ่งต่างๆ เหล่านี้เราอาจจะไตร่ตรอง หรือ ควรคิด และเราอาจจะ "ตกลงว่าไม่อาจจะตกลงกันได้" แต่ในขณะเดียวกันก็ขอให้เรายึดมั่นในสิ่งที่สำคัญกันเถิด..." เวสลีย์จึงเป็นบุคคลแรกที่ตีพิมพ์สำนวน "ตกลงว่าไม่อาจจะตกลงกันได้"

สำนวน "ตกลงว่าไม่อาจจะตกลงกันได้" ที่ปรากฏในปี ค.ศ. 1785; กล่าวว่าประโยชน์ของการ "ตกลงว่าไม่อาจจะตกลงกันได้" มิได้สร้างความขัดแย้งทางตรรกศาสตร์ แต่ผลเสียคือเป็นที่ไม่ควรค่าแก่การทรงจำ

แม้ว่าสำนวนดังกล่าวมักจะใช้เฉพาะในโอกาสลำลองหรือสถานการณ์ชั่วครั้งชั่วคราวเกี่ยวกับเรื่องการเมือง แต่ก็คล้ายคลึงกับสำนวนภาษาละตินว่า "modus vivendi" (ความตกลงชั่วคราว) แต่อาจจะถือว่าเป็นสำนวนจำเจเพื่อหยุดยั้งความคิดเห็น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Global Ministries, The United Methodist Church. Sermons. *On the Death of the Rev. Mr. George Whitefield*, page 2. เก็บถาวร 2008-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Retrieved on 20 April 2009.
2. 1 2  The Phrase Finder. *Agree to disagree*. Retrieved on 20 April 2009.
3. ↑  Aumann, Robert J. *Agreeing to disagree*, Institute for Mathematical Studies in the Social Sciences, Stanford University, 1975. Retrieved on 20 April 2009.
**ม้าลายเบอร์เชลล์** (อังกฤษ: Burchell's zebra; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Equus quagga burchellii*) เป็นม้าลายชนิดย่อยหรือสปีชีส์ย่อยของม้าลายธรรมดา (*E. quagga*) ชนิดหนึ่ง

ม้าลายเบอร์เชลล์ เป็นม้าลายที่แพร่กระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกาตอนใต้ เช่น บอตสวานา, สวาซิแลนด์, แอฟริกาใต้ เป็นต้น เป็นม้าลายที่มีลายขนาดใหญ่สีดำพาดยาวสลับกับลายสีขาวจากหลังลงไปทั้งสองข้างของลำตัวจนถึงใต้ท้อง มีพฤติกรรมและลักษณะนิสัยคล้ายกับม้าลายธรรมดาทั่วไป

ม้าลายเบอร์เชลล์ ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ วิลเลียม จอห์น เบอร์เชลล์ วิศวกรและนักสำรวจธรรมชาติชาวอังกฤษ จัดเป็นม้าลายอีกชนิดหนึ่งที่ใกล้สูญพันธุ์แล้ว โดยฝีมือของมนุษย์ เพื่อล่าเอาเนื้อเพื่อการบริโภคและหนังทำเครื่องประดับและเครื่องแต่งกาย นอกจากนี้ยังถูกบุกรุกถิ่นที่อยู่อาศัย ทำให้ปัจจุบันม้าลายเบอร์เชลล์หลงเหลืออยู่ตามธรรมชาติน้อยลงทุกที ม้าลายเบอร์เชลล์มักจะอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงกับวิลเดอบีสต์ เพื่อคอยระวังภัยให้แก่กัน เนื่องจากม้าลายเบอร์เชลล์เป็นสัตว์ที่ประสาทตาไม่ดี แต่ประสาทหูดีเยี่ยม ขณะที่วิลเดอบีสต์เป็นสัตว์ที่ประสาทตาดี แต่ประสาทหูไม่ดี และเป็นม้าลายที่อพยพครั้งใหญ่ตามฝูงวิลเดอบีสต์ข้ามแม่น้ำที่มีอันตรายไปเป็นประจำทุกปีจากอุทยานแห่งชาติเซเรงเกติไปยังอุทยานแห่งชาติมาไซมารา มีปริมาณม้าลายเบอร์เชลล์ในการอพยพแต่ละครั้งประมาณ 500,000 ตัว และในเดือนตุลาคมจะอพยพกลับ จัดเป็นม้าลายที่มีฝูงขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาม้าลายทั้งหมด โดยมีตัวผู้ที่แข็งแรงที่สุดเป็นจ่าฝูง และอาศัยอยู่ร่วมหากินกับสัตว์กีบหรือสัตว์กินพืชชนิดอื่นได้อย่างดี

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปองพล อดิเรกสาร. *สัตว์ป่าแอฟริกา*. กรุงเทพฯ : เอเรียสบุ๊คส์, 2553. 272 หน้า. ISBN 978-616-90508-0-3
2. ↑  Groves, C.P. & Bell, H.B. 2004. *New investigations on the taxonomy of the zebras genus Equus, subgenus Hippotigris*. Mammalian Biology. 69: 182-196.
3. ↑  ชม.ไนท์ซาฟารีรับสมาชิกใหม่[*ลิงก์เสีย*].จากเว็บไซต์เชียงใหม่นิวส์. สืบค้น 19 ตุลาคม 2556
4. ↑  *ม้าลาย*, "เรื่องเล่าข้ามโลก". สารคดีโดย ปองพล อดิเรกสาร ทางช่อง NOW26: เสาร์ที่ 20 ธันวาคม 2557

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Equus quagga burchellii***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Equus quagga burchellii ที่วิกิสปีชีส์
**วัดรวก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดรวกบางสีทอง ตำบลบางสีทอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่

วัดรวกตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2367 ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง ชาวบ้านทราบเพียงว่าเป็นวัดที่สร้างมานาน จากนั้นได้กลายเป็นวัดร้าง บริเวณวัดมีไผ่รวกขึ้นเต็มไปหมด จึงเรียกกันว่า "วัดรวก" จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2467 หลวงพ่อพร้อม จตฺตเสโต ได้เข้ามาบูรณะวัดรวกขึ้นใหม่ หลวงพ่อพร้อมมีความสามารถและโด่งดังมากในด้านเวทมนตร์คาถา เสกเป่าทำน้ำมนต์รักษากระดูกแตกหักจนเป็นที่ร่ำลือ ต่อมาท่านได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระครูนนทการประสิทธิ์

บริเวณวัดในปัจจุบันยังมีไผ่รวกอยู่แต่เหลือน้อยเพราะวัดต้องการวางผังใหม่และขยายบริเวณเพื่อให้มีถนนเข้าถึงวัด อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10.50 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างในสมัยที่พระครูนนทการประสิทธิ์เป็นเจ้าอาวาส กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 6 หลัง และเป็นตึกอีก 1 หลัง หอสวดมนต์ 2 ชั้น หอระฆัง มณฑปที่ประดิษฐานรูปหล่อหลวงพ่อพร้อม และฌาปนสถาน

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูนนทการประสิทธิ์ (พร้อม จตฺตเสโต) พ.ศ. 2467–2508
* พระอาจารย์มหาสมศักดิ์ ฐิตธมฺโม พ.ศ. 2509–2529
* พระมหาประยงค์ สุวโจ พ.ศ. 2529–2544
* พระครูสังฆรักษ์ณรงค์ ปวีโร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ร่วมบุญบูรณะวัดรวกบางสีทอง". คมชัดลึก. 12 กันยายน 2557. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 500. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดยางหลวง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าผา อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินเนื้อที่ 1 ไร่ 1 งาน 47 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือจดลำเหมืองสาธารณะและทุ่งนา ทิศตะวันตกจดถนนและหมู่บ้าน มีเนื้อที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน 

วัดยางหลวงเป็นวัดที่ตั้งชื่อตามกลุ่มชาติพันธุ์ "ยาง" หรือ "กะเหรี่ยง" กล่าวกันว่าได้มีผู้สร้างวัดนี้ขึ้นมาในราวพุทธศตวรรษที่ 24 และมีหลักฐานจารึกที่หน้าฐานพระพุทธรูป หน้าซุ้มกิจกูฏไว้ว่าวัดแห่งนี้ได้รับการบูรณะเมื่อปี พ.ศ. 2407

อุโบสถศิลปะแบบล้านนา มุงด้วยกระเบื้องดินเผาเพิ่งได้รับการบูรณะ (เฉพาะอุโบสถ) ภายในมีซุ้มก่ออิฐฉาบปูนประดับด้วยลวดลายปูนปั้นเรียกกันว่า กิจกูฏ (เขาคิชกูฏ) คนโบราณถือว่าเป็นประตูไปสู่สวรรค์ ลักษณะทางสถาปัตยกรรมของกิจกูฏเป็นแบบพุกามจากพม่า ผสมกับล้านนาสกุลช่างเชียงแสน วิหารไม้สักประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย ผนังด้านหลังวิหารปรากฏ ภาพวาดจิตรกรรมฝาผนังที่งดงามอย่างยิ่ง เป็นภาพพระภิกษุสามรูป ซึ่งเชื่อกันว่า คือพระพุทธเจ้าและพระสาวก ส่วนด้านข้างวิหารเป็นสถานที่เก็บกลองล้านนาขนาดใหญ่ อีกจุดเด่น คือ เงาวิหารกลับหัว ซึ่งจะเห็นภาพนี้ได้โดยการเข้าไปชมในพระอุโบสถ แล้วปิดไฟ ปิดประตูหน้าต่าง ทุกบาน เพื่อให้ด้านในมืดสนิท แง้มหน้าต่างให้แสงลอดผ่านขอบหน้าต่างที่ได้องศาที่สุด 

ประเพณีที่สำคัญ คือ พิธีจุลกฐินที่มักจัดในช่วงปลายฤดูฝน ซึ่งในงานจะมีการเตรียมไร่ฝ้ายที่ลานวัด ตกแต่งไร่ฝ้าย เพื่อนำมาทอผ้าที่ใช้ในพิธี อีกทั้งยังมีฟ้อนรำ การละเล่นต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดยางหลวง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดยางหลวง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดยางหลวง**