recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**เพนกวินปีกขาว** (อังกฤษ: White-flippered penguin; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Eudyptula minor albosignata*) เป็นเพนกวินชนิดหนึ่ง

เพนกวินปีกขาวนั้นเป็นเพนกวินขนาดเล็ก มีความสูงประมาณ 30 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 1.5 กิโลกรัม แพร่กระจายพันธุ์และทำรังเฉพาะคาบสมุทรแบงค์ และเกาะโมทูนัว ใกล้กับภูมิภาคแคนเทอเบอรี่ ในนิวซีแลนด์ เท่านั้น

เพนกวินปีกขาว มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับเพนกวินน้อย (*E. minor*) หรือเพนกวินสีน้ำเงิน ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แตกต่างกันตรงกันที่มีปื้นสีขาวบนครีบที่เป็นเอกลักษณ์อยู่ 2 ปื้นเท่านั้น 

เพนกวินปีกขาว เดิมเคยถูกจัดให้เป็นชนิดย่อยของเพนกวินน้อย จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2002 ได้มีการศึกษาทางดีเอ็นเอและไมโตคอนเดรีย พบว่ามีความแตกต่า่งกัน จึงถูกแยกชนิดออกมาต่างหาก แต่ทว่าตามข้อมูลส่วนใหญ่ยังคงจัดให้เป็นชนิดย่อยหรือชนิดเดียวกันกับเพนกวินน้อยอยู่  

เพนกวินปีกขาว มีนิเวศวิทยาและพฤติกรรมที่เหมือนกับเพนกวินน้อย คือ ออกหากินในเวลากลางคืน โดยกินปลาเล็ก เช่น ปลาหลังเขีัยว, ปลาแอนโชวี่, หมึก และครัสเตเชียนต่าง ๆ ทำรังในถ้ำ, แหลมหรือหน้าผาติดทะเล วางไข่ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม-ธันวาคม แต่ช่วงที่วางไข่มากที่สุดคือ สิงหาคม-พฤศจิกายน ไข่จะถูกวางไว้ในโพรงที่ทำขึ้น รังจะถูกปกคลุมด้วยกิ่งไม้หรือใบไม้ ใช้ระยะฟักไข่นาน 33-39 วัน ลูกนกจะออกจากรัะงหลังจากฟักเป็นตัวประมาณ 55-65 วัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Species Profile for White-flippered Penguin". U.S. Fish and Wildlife Service. เหตุการณ์เกิดขึ้นที่ 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-10-15. สืบค้นเมื่อ 8 October 2011.
2. 1 2  Banks, Jonathan C.; Mitchell, Anthony D.; Waas, Joseph R. & Paterson, Adrian M. (2002): An unexpected pattern of molecular divergence within the blue penguin (*Eudyptula minor*) complex. *Notornis* **49**(1): 29–38. PDF fulltext เก็บถาวร 2020-02-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. 1 2  Shirihai, Hadoram (2008). *The Complete Guide to Antarctic Wildlife*, 2d Edition. Princeton University Press.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Roscoe, R. "White-Flippered Little (Blue) Penguin". Photovolcanica. สืบค้นเมื่อ 13 April 2008.
ฝูงอีแลนด์ในสวนสัตว์ไทย
**อีแลนด์** (อังกฤษ: Eland) เป็นสกุลของสัตว์กีบคู่จำพวกแอนทีโลปสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า *Taurotragus*

อีแลนด์ จัดเป็นแอนทีโลปขนาดใหญ่ที่สุดที่พบได้ในทวีปแอฟริกา น้ำหนักตัวหลายร้อยกิโลกรัม (ประมาณ 800-900 กิโลกรัมในตัวผู้ และ 300-500 กิโลกรัมในตัวเมีย) อีแลนด์มีความสูงเฉลี่ยประมาณ 2 เมตร และความยาวลำตัวได้ถึง 2.4-3.4 เมตร มีเขาทั้งตัวผู้และตัวเมีย เขาของตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่า แต่เขาของตัวเมียมีความยาวกว่า

เนื้อของอีแลนด์มีโปรตีนมากกว่าเนื้อวัวและไขมันน้อยกว่า และนมของอีแลนด์มีระดับแคลเซียมสูงมาก ด้วยเหตุนี้อีแลนด์จึงได้รับการคัดเลือกว่ามีคุณภาพและปริมาณเนื้อนมในแอสคาเนีย-โนวาสวนสัตว์ในยูเครน แต่ไม่ประสบความสำเร็จในการพัฒนาให้เป็นสัตว์เศรษฐกิจในยุโรป แต่อีแลนด์ในแอฟริกาบางท้องถิ่นชาวพื้นเมืองได้เลี้ยงไว้เพื่อทำการทำไร่ไถ่นาเหมือนกับควายในทวีปเอเชีย

การจำแนก
--------

อีแลนด์ แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด คือ

* *Taurotragus derbianus* (Gray, 1847) – อีแลนด์ยักษ์
* *Taurotragus oryx* (Pallas, 1766) – อีแลนด์ธรรมดา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Diamond, Jared (1997). *Guns, Germs and Steel*. W.W. Norton & Co. p. 167. ISBN 0-393-06131-0.
2. ↑  *Taurotragus*[*ลิงก์เสีย*], Mammal Species of the World

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Taurotragus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Taurotragus ที่วิกิสปีชีส์
***อึด ฟัด อัด ถล่มเมืองตำรวจ*** (จีน: 男兒本色; อังกฤษ: *Invisible Target*) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกง ค.ศ. 2007 แนวแอ็คชั่นอาชญากรรม ที่เขียน, ผลิต และกำกับโดย เบนนี่ ชาน นำแสดงโดย เซียะ ถิงฟง, หยู เหวินเล่อ และ เจย์ซี ชาน (บุตรชายของเฉินหลง) ในบทของสามเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ปฏิบัติภารกิจร่วมกัน โดยมีภูมิหลังที่ต้องการขับโค่นแก๊งอาชญากรซึ่งนำโดย เทียน เหยี่ยนเซิน (นำแสดงโดย อู๋จิง)

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เป็นเรื่องราวที่เกี่ยวกับตำรวจหนุ่มสามรายซึ่งมีบุคลิกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทั้งอุปนิสัย ตลอดจนการปฏิบัติหน้าที่การงาน โดยที่ทั้งสามต่างไม่ได้เป็นเพื่อนกันมาก่อน หากแต่มีความต้องการที่จะตามล่าแก๊งอาชญากรกลุ่มหนึ่งด้วยเหตุผลที่ต่างกันไป โดยเป็นเหตุผลส่วนตัวนอกเหนือจากการทำงานล้วนๆ อันเกิดจากเหตุจารกรรม ณ ใจกลางเมืองฮ่องกง เมื่อกลุ่มอาชญากรจากแผ่นดินใหญ่ได้ก่อเหตุวางระเบิดเพื่อปล้นรถขนเงิน จากเหตุวินาศกรรมครั้งนี้เอง ที่ทำให้เฉินจิ้นต้องสูญเสียแฟนสาวจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น แล้วเขาก็ได้สาบานว่าจะต้องกระทำการล้างแค้นนี้ให้ได้

นักแสดงนำ
---------

* เซียะ ถิงฟง รับบทเป็น เฉินจิ้น
* หยู เหวินเล่อ รับบทเป็น ฟาง หยีเหว่ย
* เจย์ซี ชาน รับบทเป็น เว่ย จิงเหอ
* อู๋จิง รับบทเป็น เทียน เหยี่ยนเซิน
* หลอ ฮุยกวง

การเผยแพร่
----------

บริษัทไวน์สไตน์ ซึ่งเป็นผู้จัดจำหน่ายภาพยนตร์ ได้รับสิทธิ์ในการเผยแพร่ *อึด ฟัด อัด ถล่มเมืองตำรวจ* ในหลายพื้นที่ ซึ่งเป็นเขตที่พูดภาษาอังกฤษ บริษัทดราก้อนไดนาสตี้ ได้เปิดตัว ดีวีดี "ทูดิสก์ อัลติเมทอิดิชัน" ในสหรัฐอเมริกา ณ วันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2008 ซึ่งมีฟีเจอร์พิเศษเป็นจำนวนมากเหมือนกับที่เปิดตัวในฮ่องกง ส่วนฉบับบลูเรย์ดิสก์ของภาพยนตร์โดยบริษัทเดียวกันได้รับการเปิดตัวในภายหลังในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2010

การตอบรับ
---------

ภาพยนตร์ได้รับความเห็นที่หลากหลายโดยทั่วไป บทเขียนในนิตยสารเหมียว เพอร์รี่ แลม พบว่ามีสำบัดสำนวนในการบอกเล่าเรื่องราวของ เบนนี่ ชาน แต่วิจารณ์ในส่วนท้ายถึงความล้มเหลวในการแถลงการณ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  เบนนี่ ชาน ฉกลูก เฉินหลง ลงจอเงินอีกใน อึด ฟัด อัด
2. ↑  "Weinstein finds Chan's "Target" - Asia entertainment news from Variety - varietyasiaonline.com". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-05. สืบค้นเมื่อ 2012-03-28.
3. ↑  Lam, Perry (2007). "Rich Hollywood, Poor Hong Kong". *Muse Magazine* (7): 88–89. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|month=` ถูกละเว้น (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* Invisible Target on cinemasie
* *อึด ฟัด อัด ถล่มเมืองตำรวจ* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *อึด ฟัด อัด ถล่มเมืองตำรวจ* ที่ออลมูวี
* *Invisible Target* ที่รอตเทนโทเมโทส์
*"เมทริกซ์ (ชีววิทยา)" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับวารสาร ดูที่ Matrix Biology (journal) [en]*

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เมทริกซ์
ในทางชีววิทยา **เมทริกซ์** (matrix; พหูพจน์: **เมทริเซส**; matrices) เป็นองค์ประกอบในพืชหรือสัตว์

โครงสร้างของเนื้อเยื่อเกี่ยวพันเป็นชนิดหนึ่งของเมทริกซ์นอกเซลล์, เล็บนิ้วมือและเล็บนิ้วเท้าเจริญมาจากเมทริกซ์ ซึ่งเมทริกซ์พบได้ในเนื้อเยื่อเกี่ยวพันต่าง ๆ โดยทั่วไปมักใช้เป็นโครงสร้างคล้ายวุ้น แทนไซโทพลาสซึมในเนื้อเยื่อเกี่ยวพัน

เมทริกซ์เนื้อเยื่อ
------------------

* เมทริกซ์นอกเซลล์ (Extracellular matrix; ECM)

ดูบทความหลักที่: เมทริกซ์นอกเซลล์
ส่วนประกอบหลักของเมทริกซ์นอกเซลล์คือ ไกลโคโปรตีนที่เซลล์หลั่งออกมา ที่มีอยู่มากที่สุดในเซลล์สัตว์ส่วนใหญ่คือคอลลาเจนซึ่งสร้างเส้นใยที่แข็งแรงนอกเซลล์ ในความเป็นจริงคอลลาเจนมีสัดส่วนประมาณ 40% ของโปรตีนทั้งหมดในร่างกาย เซลล์บางส่วนติดอยู่กับ ECM โดยยังคงมีไกลโคโปรตีน ECM อื่น ๆ เช่น fibronectin และโปรตีน ECM อื่น ๆ จับกับโปรตีนตัวรับผิวเซลล์ที่เรียกว่า Integrins ที่สร้างขึ้นในเยื่อหุ้มพลาสมา การวิจัยในปัจจุบันเกี่ยวกับ fibronectin โมเลกุล ECM อื่น ๆ และปริพันธ์ เปิดเผยถึงบทบาทที่มีอิทธิพลของ ECM ในชีวิตของเซลล์ โดยการสื่อสารกับเซลล์ผ่านอินทิกริน ECM สามารถควบคุมพฤติกรรมของเซลล์ได้ ตัวอย่างเช่น เซลล์บางเซลล์ในเอ็มบริโอที่กำลังพัฒนาจะเคลื่อนย้ายไปตามเส้นทางที่เฉพาะเจาะจง โดยจับคู่การวางแนวของไมโครฟิลาเมนต์กับ "เกรน" ของเส้นใยใน ECM นักวิจัยยังเรียนรู้ว่า ECM รอบ ๆ เซลล์สามารถมีอิทธิพลต่อกิจกรรมของยีนในนิวเคลียส ข้อมูลเกี่ยวกับ ECM อาจไปถึงนิวเคลียสโดยการรวมกันของวิถีการส่งสัญญาณทางกลและทางเคมี การส่งสัญญาณทางกลเกี่ยวข้องกับไฟโบรเนคตินอินทิกรินและไมโครฟิลาเมนต์ของเซลล์โครงร่าง การเปลี่ยนแปลงในไซโทสเกเลตันอาจทำให้เกิดการส่งสัญญาณทางเคมีภายในเซลล์ ซึ่งนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงในชุดของโปรตีนที่เซลล์สร้างขึ้นและทำให้การทำงานของเซลล์เปลี่ยนแปลงไป ด้วยวิธีนี้ ECM ของเนื้อเยื่อเฉพาะอาจช่วยประสานพฤติกรรมของเซลล์ทั้งหมดภายในเนื้อเยื่อนั้น การเชื่อมต่อโดยตรงระหว่างเซลล์ยังทำหน้าที่ในการประสานงานนี้ด้วย

* Osteon หรือ เมทริกซ์กระดูก (Bone matrix)
* เมทริกซ์กระดูกอ่อน (Cartilage matrix)

เมทริกซ์ในระดับเซลล์
--------------------

* เมทริกซ์ของไมโทคอนเดรีย (Mitochondrial matrix)
* เมทริกซ์ของนิวเคลียส (Nuclear matrix)
* เมทริกซ์ของกอลไจ (Golgi matrix)

Matrix (ตัวกลาง)
----------------

เมทริกซ์ยังอาจหมายถึงตัวกลางการเจริญเติบโต (Growth medium) ที่ซึ่งแบคทีเรียนั้นเจริญเติบโต (เพาะเลี้ยง) เช่น Petri dish วุ้น อาจเป็น *เมทริกซ์* ในการเพาะเลี้ยงเชื้อที่ได้มาจากลำคอของผู้ป่วย

ดูเพิ่ม
-------

* Matricity

### เซลล์และเนื้อเยื่อ

* Germinal matrix
* Hair matrix cell

### ชีววิทยาโมเลกุล

* Matrix attachment region
* Matrix metalloproteinase
* Matrix protein

### Bioinformatics และ sequence evolution

* PAM matrix
* Position-specific scoring matrix
* Similarity matrix
* Substitution matrix

### พฤกษศาสตร์และการเกษตร

* Matrix Planting

### ชีววิทยาประชากร

* Matrix population models

อ้างอิง
-------

1. ↑  Campbell; Reece; Urry; Cain; Wasserman; Minorsky; Jackson. Biology, Eighth Edition. Pearson Benjamin Cummings. 2008. ISBN 978-0555038833.
ในทางคณิตศาสตร์ โดยเฉพาะพีชคณิตเชิงเส้น **เมทริกซ์ศูนย์** หมายถึงเมทริกซ์ที่มีสมาชิกทุกตัวเป็นศูนย์ ตัวอย่างเมทริกซ์ศูนย์เช่น

{\displaystyle \mathbf {0} \_{1,1}={\begin{bmatrix}0\end{bmatrix}},\ \mathbf {0} \_{2,2}={\begin{bmatrix}0&0\\0&0\end{bmatrix}},\ \mathbf {0} \_{2,3}={\begin{bmatrix}0&0&0\\0&0&0\end{bmatrix}}}
เซตของเมทริกซ์มิติ *m*×*n* ที่มีสมาชิกเป็นริง *K* สามารถเขียนแทนด้วย {\displaystyle K\_{m,n}\,} สำหรับเมทริกซ์ศูนย์ {\displaystyle \mathbf {0} \_{K\_{m,n}}\,} ใน {\displaystyle K\_{m,n}\,} คือเมทริกซ์ที่มีสมาชิกทุกตัวเท่ากับ {\displaystyle \mathbf {0} \_{K}\,} ซึ่ง {\displaystyle \mathbf {0} \_{K}\,} คือเอกลักษณ์การบวกใน *K* กล่าวคือ

{\displaystyle \mathbf {0} \_{K\_{m,n}}={\begin{bmatrix}\mathbf {0} \_{K}&\mathbf {0} \_{K}&\cdots &\mathbf {0} \_{K}\\\mathbf {0} \_{K}&\mathbf {0} \_{K}&\cdots &\mathbf {0} \_{K}\\\vdots &\vdots &&\vdots \\\mathbf {0} \_{K}&\mathbf {0} \_{K}&\cdots &\mathbf {0} \_{K}\end{bmatrix}}\_{m\times n}}
โดยเมทริกซ์ศูนย์ดังกล่าว เป็นเอกลักษณ์การบวกภายใต้ {\displaystyle K\_{m,n}\,} นั่นหมายความว่า สำหรับทุกเซต {\displaystyle A\in K\_{m,n}\,} เราจะได้

{\displaystyle \mathbf {0} \_{K\_{m,n}}+A=A+\mathbf {0} \_{K\_{m,n}}=A}
เมทริกซ์ของริงที่มีมิติ *m*×*n* ใดๆ จะมีเมทริกซ์ศูนย์เพียงหนึ่งเดียว เนื่องจากข้อพิสูจน์ของเอกลักษณ์การบวก โดยทั่วไปแล้วจะเขียนสมาชิกทั้งหมดด้วย "0" โดยไม่มีอักษรอะไรห้อยท้าย

เมทริกซ์ศูนย์เป็นรูปแบบหนึ่งของการนำเสนอการแปลงเชิงเส้น โดยส่งค่าทั้งหมดเป็นเวกเตอร์ศูนย์

ดูเพิ่ม
-------

* เมทริกซ์เอกลักษณ์
**ข้อห้าม** (อังกฤษ: taboo) เป็นการห้ามไม่ให้ทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง (มักจะเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับการพูดหรือพฤติกรรม) บนพื้นฐานของความรู้สึกทางวัฒนธรรมซึ่งคนทั่วไปมองว่าสิ่งดังกล่าวน่ารังเกียจหรือเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ โดยข้อห้ามแต่ละอย่างปรากฏอยู่ในทุกสังคม

ในเชิงเปรียบเทียบ ข้อห้ามที่เกี่ยวข้องกับรายการอาหารดูเหมือนจะไม่สมเหตุสมผลเลย เนื่องจากสิ่งที่อาจถูกมองว่าไม่เหมาะสำหรับบุคคลบางกลุ่มที่ยึดหลักตามธรรมเนียมหรือศาสนา ก็อาจเป็นที่ยอมรับอย่างสมบูรณ์ต่อกลุ่มอื่น ๆ ได้เช่นกัน

ข้อห้ามมักจะมีจุดประสงค์เพื่อปกป้องมนุษย์ให้อยู่รอดได้ในสังคมนั้น ๆ ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับการแพทย์หรือระบบนิเวศซึ่งมีความชัดเจนในหลาย ๆ ด้าน รวมถึงศาสนาหรือจิตวิญญาณ หรืออาจมีจุดประสงค์อื่น ๆ ด้วย ข้อห้ามที่ได้รับการยอมรับจากกลุ่มหรือชนเผ่าใดกลุ่มหนึ่ง โดยเฉพาะส่วนที่เกี่ยวข้องกับวิถีชีวิต มักช่วยในเรื่องการติดต่อกัน รวมไปถึงการรักษาเอกลักษณ์ของชนเผ่าตนต่อหน้าชนเผ่าอื่น ๆ ด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. *พจนานุกรมศัพท์มานุษยวิทยา ฉบับราชบัณฑิตยสภา.* กรุงเทพฯ : สำนักงานราชบัณฑิตยสภา, 2561, หน้า 345.
2. 1 2  *Encyclopædia Britannica Online*. "Taboo." Encyclopædia Britannica Inc. 2012. Retrieved 21 Mar. 2012
3. ↑  Merriam-Webster's Online Dictionary, 11th Edition. "Taboo."
4. ↑  Meyer-Rochow, Victor Benno (2009). "Food taboos: their origins and purposes". *Journal of Ethnobiology and Ethnomedicine*. 5-18:: 18. doi:10.1186/1746-4269-5-18. PMC 2711054. PMID 19563636.`{{cite journal}}`: CS1 maint: extra punctuation (ลิงก์)  This article contains quotations from this source, which is available under the Creative Commons Attribution 2.0 Generic (CC by 2.0) license.
| ข้อมติสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่ 68/262 |
| --- |
| วันที่: | 27 มีนาคม 2014 |
| **การประชุมครั้งที่:** | 80 |
| **รหัส:** | A/RES/68/262 (เอกสาร) |
| 

---

 |
| คะแนนเสียง: | รับ: 100 
งดออกเสียง: 58 
ไม่รับ: 11  |
| **เรื่อง:** | บูรณภาพแห่งดินแดนของยูเครน |
| ผล: | ข้อมติถูกคัดค้าน |
| 

---

 |
|  |
| ผลของประเทศที่สนับสนุนข้อมติสำหรับบูรณภาพแห่งดินแดนของยูเครน
  รับ
  ไม่รับ
  งดออกเสียง
  ไม่อยู่ในที่ประชุมเมื่อมีการออกเสียง
  ไม่ใช่สมาชิกของสหประชาชาติ |

**ข้อมติสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่ 68/262** (อังกฤษ: United Nations General Assembly Resolution 68/262) ได้รับความเห็นชอบในสมัยประชุมที่ 68 ของสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติเมื่อวันที่ 27 มีนาคม 2014 หลังจากรัสเซียผนวกไครเมีย ข้อมติซึ่งไม่มีผลผูกพันนี้มีชื่อว่า "บูรณภาพแห่งดินแดนยูเครน" (Territorial Integrity of Ukraine) ได้รับเสียงสนับสนุนจากรัฐสมาชิกสหประชาชาติ 100 รัฐ มีผลเป็นการยืนยันพันธกิจของสมัชชาใหญ่ในบูรณภาพแห่งดินแดนของยูเครนตามเขตแดนที่นานาชาติรับรอง และเน้นย้ำความเป็นโมฆะของการลงประชามติเกี่ยวกับไครเมียเมื่อ ค.ศ. 2014 แต่ชาติ 11 ชาติลงคะแนนเสียงไม่เห็นชอบกับข้อมตินี้, 58 ชาติงดออกเสียง, และ 24 ชาติที่เหลือไม่อยู่ในที่ประชุมเมื่อมีการออกเสียง

ผู้เสนอข้อมตินี้ คือ แคนาดา, คอสตาริกา, โปแลนด์, ยูเครน, เยอรมนี, และลิทัวเนีย ก่อนหน้าที่จะมีการเห็นชอบกับข้อมติ คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติพยายามเรียกประชุมถึง 7 ครั้งเพื่อถกปัญหาวิกฤติการณ์ไครเมีย แต่ไม่สำเร็จ เพราะรัสเซียคัดค้าน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "UN General Assembly adopts resolution affirming Ukraine's territorial integrity". Xinhua. 28 March 2014. สืบค้นเมื่อ 30 March 2014.
2. ↑  "Backing Ukraine's territorial integrity, UN Assembly declares Crimea referendum invalid". UN. 27 March 2014. สืบค้นเมื่อ 30 March 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Complete text of the Resolution 68/262
**ว่านชักมดลูก** ชื่อวิทยาศาสตร์: *Curcuma zanthorrhiza* เป็นพืชในวงศ์ขิง ลำต้นตั้งตรง แตกหน่อมาก เหง้ามีใบเกล็ดที่แก่และแห้งหุ้มเป็นวง เหง้าสีออกเหลืองหรือน้ำตาลอมส้มหรือแดง เหง้าแก่เปลี่ยนเป็นสีออกเทา เนื้อเหง้าสีส้มเข้มหรือแดงเข้ม ส่วนที่อ่อนสีจะจางลง กาบใบเรียงซ้อนเป็นลำต้นเทียม ผิวใบด้านบนสีเขียวเข้ม กลางใบเป็นแถบสีน้ำตาลอมแดง ผิวใบด้านล่างสีเขียวน้ำทะเลหรือเขียวอ่อน ดอกช่อแบบเชิงลด ทรงกระบอก ริ้วประดับเรียงเวียน แต่ละริ้วมีกลีบย่อยอยู่ภายในซอก ริ้วประดับสีม่วง ดอกย่อยสีออกเหลือง ลักษณะลำต้นโดยทั่วไปคล้ายขมิ้นอ้อย

ถิ่นกำเนิดอยู่ในเกาะบาหลี เกาะชวา กระจายพันธุ์มาจนถึงมาเลเซีย ไทย และอินเดีย เหง้าสีเหลืองเข้ม กลิ่นฉุนและขม สกัดแป้งออกมาโดยใช้การขูดกับตะแกรงและล้างแป้งจนหมดกลิ่น แป้งที่ได้นิยมใช้ทำพุดดิ้งและโจ๊ก ในชวา นำเหง้าแห้งที่หั่นเป็นชิ้นบาง ๆ ไปต้ม เติมน้ำตาล ทำเป็นเครื่องดื่มรสหวาน ส่วนอ่อนของลำต้น เหง้า และช่อดอกอ่อนนำมารับประทานเป็นผักได้ เหง้าให้สีย้อมสีเหลือง และเป็นยาสมุนไพร น้ำสกัดจากเหง้าใช้รักษาโรคตับ แก้ไข้ อาหารไม่ย่อย ปวดตามข้อ ใช้เป็นยาบำรุงหลังคลอดบุตร ในเหง้าแห้งมีคูเคอร์มิน 1-4% เมื่ออ่อนสารนี้มีมากกว่าแป้ง แป้งจะมีมากที่สุดในเหง้าโตเต็มที่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Leong-Škorničková, Jana; Šída, Otakar; Marhold, Karol (2010). "Back to types! Towards stability of names in Indian *Curcuma* L. (Zingiberaceae)" (PDF). *Taxon*. International Association for Plant Taxonomy. **59** (1): 269–282. สืบค้นเมื่อ 20 December 2012.

* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 9: พืชให้คาร์โบไฮเดรตที่ไม่ใช่เมล็ด. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 97 - 98
**ปลาช่อนดำ** (อังกฤษ: Black snakehead, Manu) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Channa melasoma* อยู่ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae) มีรูปร่างเหมือนปลาช่อน (*C. striata*) แต่ลำตัวผอมเพรียวกว่า หัวโต ตาสีดำ ตามตัวไม่มีลวดลาย สีลำตัวสีเขียวอมม่วง ครีบท้อง ครีบหาง และครีบหลังมีสีคล้ำมีขลิบขาวที่ครีบท้อง

ขนาดโตเต็มที่ได้ 30 เซนติเมตร กินปลาขนาดเล็ก ลูกกุ้ง และสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ต่าง ๆ

ในประเทศไทยพบได้เฉพาะป่าพรุโต๊ะแดง จังหวัดนราธิวาส และแม่น้ำโกลก ในต่างประเทศพบได้ตั้งแต่มาเลเซีย, สิงคโปร์ไปจนถึงอินโดนีเซีย

ปลาช่อนดำมีชื่อเรียกเฉพาะในแวดวงปลาสวยงามว่า "ปลาช่อนเจ้าฟ้า" และมีชื่อเรียกอื่น ๆ ว่า "พังกับ" แต่การเลี้ยงเป็นปลาสวยงามกลับไม่ได้รับความนิยมเท่าที่ควร เนื่องจากไม่มีความสวยงาม และเลี้ยงค่อนข้างยากเนื่องจากปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมไม่ค่อยได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Black Snakehead* (อังกฤษ)
2. ↑  หน้า 101, *CHANNA CRAZY* คนคลั่งช่อน, "Wild Ambition" โดย ชวิน ตันพิทยคุปต์ และชัยพัทธ์ งามบุษบงโสภิน. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 42: ธันวาคม 2013

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลปลาช่อนดำ

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Channa melasoma ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาช่อนแอนดริว** หรือ **ปลาช่อนบลูอัสสัม** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Channa andrao*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae)

เป็นปลาช่อนขนาดเล็กอีกชนิดหนึ่ง มีความยาวเต็มที่ประมาณ 15-20 เซนติเมตร โดยพบแพร่กระจายพันธุ์เพียงเฉพาะบึงเลฟรากูรี่ ในเมืองจัลไพกูรี่ รัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย เท่านั้น

โดยในอดีต ปลาช่อนแอนดริวมักจะถูกพบปะปนไปกับปลาช่อนเจ็ดสี (*C. bleheri*) ในฐานะของปลาสวยงามเสมอ ๆ จึงเคยได้ชื่อว่า "ปลาช่อนบลูเบลเฮอรี่" และได้ชื่อวิทยาศาสตร์อย่างไม่เป็นทางการต่าง ๆ เช่น *C.* sp. "Assam", *C.* sp. "Lal Cheng", *C.* sp. "blue bleheri" เป็นต้น เพราะมีความแตกต่างกันที่สีสันบนลำตัว โดยเฉพาะครีบหางที่ไม่มีลายสีแดง แต่จะเป็นสีน้ำเงิน และมีขอบครีบสีแดง มีครีบหลัง และครีบก้นสีน้ำเงินขนาดใหญ่กว่าปลาช่อนเจ็ดสีชัดเจน 

มีพฤติกรรมการแพร่ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่แบบลอย และมีการดูแลลูกปลาอ่อน ได้รับการตั้งชื่อวิทยาศาสตร์เพื่อเป็นเกียรติแก่ แอนดริว เรา นักสำรวจปลาชาวอินเดีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 104, *CHANNA CRAZY คนคลั่งช่อน*, "Wild Ambition" โดย ชวิน ตันพิทยคุปต์ และชัยพัทธ์ งามบุษบงโสภิน. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 42: ธันวาคม 2013

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Channa andrao ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาซาร์ดีนแปซิฟิก** หรือ **ปลาซาร์ดีนอเมริกาใต้** (อังกฤษ: South American pilchard, Pacific sardine, California sardine, Chilean sardine, Japanese sardine, South African sardine, Monterrey sardine) เป็นปลาทะเลจำพวกปลาซาร์ดีนชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Sardinops sagax* อยู่ในวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupeidae) จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Sardinops* และเป็นปลาที่มีชื่อพ้องจำนวนมาก

มีรูปร่างลักษณะคล้ายปลาซาร์ดีนยุโรป (*Sardina pilchardus*) ซึ่งพบในภาคพื้นยุโรป แต่มีความยาวกว่า คือ ยาวได้ถึงเกือบ 40 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยทั่วไป คือ 20 เซนติเมตร ครีบหลังและครีบก้นไม่มีก้านครีบแข็ง ครีบก้นมีกานครีบอ่อน 12-23 ก้าน มีกระดูกสันหลัง 48-53 ท่อน มีรูปร่างยาวทรงกระบอกและกลม ลำตัวมีสีฟ้าอมเขียวเหลือบขาว ลำตัวด้านข้างท่อนบนมีจุดสีคล้ำเป็นแถว มีแผ่นกระดูกปิดเหงือกที่แตกต่างไปจากปลาในวงศ์นี้ชนิดอื่น ซึ่งเป็นส่วนสำคัญในการแยกชนิดได้ชัดเจน

มีการกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง ในแถบอินโด-แปซิฟิก ทั้ง อเมริกาเหนือ, อเมริกาใต้, มหาสมุทรอินเดีย, ทะเลอันดามัน, อ่าวไทย, ทะเลญี่ปุ่น, ทะเลฟิลิปปิน, ทะเลจีนใต้, ทะเลซูลู จนถึงตอนเหนือของออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์

โดยปลาที่พบในนิวซีแลนด์จะมีขนาดความยาวของลำตัวใหญ่กว่าที่อื่น และมีไข่ที่มีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย

จัดเป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญมากชนิดหนึ่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Synonyms of *Sardinops sagax* (Jenyns, 1842)  (อังกฤษ)
2. ↑  Tony Ayling & Geoffrey Cox, *Collins Guide to the Sea Fishes of New Zealand*, (William Collins Publishers Ltd, Auckland, New Zealand 1982) ISBN 0-00-216987-8

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Sardinops sagax***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* จาก Fishabse.org
**ปลาซักเกอร์ไฮฟิน** (อังกฤษ: Sailfin catfish, Janitor fish) เป็นชื่อสกุลของปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่งในอันดับปลาหนัง ในวงศ์ปลาซักเกอร์ (Loricariidae) ซึ่งถือว่าได้เป็นวงศ์ใหญ่ ใช้ชื่อสกุลว่า *Pterygoplichthys* (/เทอ-รี-โก-พลิค-ธีส/) โดยมาจากภาษากรีก คำว่า πτέρυγ- (pteryg-) หมายถึง "ปีก", (hoplon) - อาวุธ และ ἰχθύς (ichthys) หมายถึง "ปลา"

มีลำตัวสั้น ท่อนหางค่อนข้างยาว หัวและลำตัวปกคลุมด้วยเกล็ดที่เปลี่ยนเป็นแผ่นกระดูก ลำตัวแต่ละข้างมีเกล็ดเป็นสันแข็งสี่หรือห้าแถว พาดยาวตามลำตัว ท่อนหางค่อนข้างกลม จะงอยปากยาวและปลายทู่ ปากอยู่ใต้จะงอยปาก มีฟันเล็กละเอียดเป็นซี่โค้งเรียงเป็นแถวที่ขากรรไกรบนและล่างแห่งละหนึ่งแถว ช่องเหงือกแคบมาก ครีบหลังสูงมีก้านครีบแขนง 12-14 แถว ก้านครีบเดี่ยวของครีบหลังค่อนข้างใหญ่และยืดหยุ่นได้ ครีบก้นสั้น ครีบท้องมีก้านครีบแขนงหกก้าน ครีบอกมีก้านครีบเดี่ยวเป็นเงี่ยงแข็งหนึ่งก้าน ครีบไขมันเล็กมีเงี่ยงแข็งอยู่ด้านหน้าหนึ่งก้าน 

พบกระจายพันธุ์อยู่ในทวีปอเมริกาใต้ ในระบบแม่น้ำสายใหญ่ ๆ เช่น แอมะซอน, โอรีโนโก, เซาฟรังซีสกู, มักดาเลนา, ปารานา มีขนาดใหญ่สุดราว 2 ฟุต แต่ขนาดโดยเฉลี่ยคือหนึ่งฟุต

เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในท้องถิ่น โดยเฉพาะปลาตัวเมียที่มีไข่เต็มท้อง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม เพื่อทำความสะอาดตู้เลี้ยง แต่ก็กลายมาเป็นปัญหาด้านสิ่งแวดล้อมในเรื่องชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในหลายพื้นที่

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก Fishbase.org
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
3. 1 2  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 257 หน้า. หน้า 84. ISBN 974-00-8738-8
4. ↑  Chavez, Joel M.; de la Paz, Reynaldo M.; Manohar, Surya Krishna; Pagulayan, Roberto C.; Carandang Vi, Jose R. (2006). "New Philippine record of South American sailfin catfishes (Pisces: Loricariidae)" (PDF). Zootaxa 1109: 57–68. http://www.mapress.com/zootaxa/2006f/zt01109p068.pdf. Retrieved 2009-06-25.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pterygoplichthys***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pterygoplichthys ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาซาบะ** (ญี่ปุ่น: 鯖さば; โรมาจิ: *saba*) เป็นชื่อของปลาทะเลสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า *Scomber* จัดอยู่ในวงศ์ปลาอินทรี (Scombridae)

จัดเป็นปลาแมคเคอเรลจำพวกหนึ่ง มีรูปร่างเรียวยาวคล้ายกระสวยหรือจรวด เป็นปลาผิวน้ำ อาศัยอยู่เป็นฝูง ว่ายน้ำได้รวดเร็ว กินปลาขนาดเล็กและสัตว์น้ำต่าง ๆ เป็นอาหาร รวมถึงแพลงก์ตอนสัตว์ เช่น โคพีพอด ด้วย

โดยมากเป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรและน่านน้ำเขตหนาว เช่น มหาสมุทรแอตแลนติกทางตอนเหนือ แถบส่วนเหนือของทวีปแอฟริกา ไล่เรียงขึ้นไปทางทวีปยุโรป จนถึงแถบสแกนดิเนเวีย แต่ก็มีประชากรบางส่วนพบที่มหาสมุทรแปซิฟิก เช่น ญี่ปุ่น หรือจีน และสหรัฐอเมริกา หรือซีกโลกทางใต้ เช่น นิวซีแลนด์ ด้วย

การจำแนก
--------

แบ่งออกเป็น 4 ชนิด

* *Scomber australasicus* Cuvier, 1832 – ปลาโกมาซาบะ
* *Scomber colias* Gmelin, 1789 – ปลาชับแมคเคอเรล
* *Scomber japonicus* Houttuyn, 1782 – ปลาแปซิฟิกแมคเคอเรล
* *Scomber scombrus* Linnaeus, 1758 - ปลาแอตแลนติกแมคเคอเรล

ทั้ง 4 ชนิดเป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญ มีการซื้อขายกันไปทั่วโลก มีมูลค่าทางการตลาดสูงมาก ในประเทศไทยนำเข้ามาจากปากีสถาน, ญี่ปุ่น, อินเดีย และจีน ตามลำดับ โดยนำเข้ามาในรูปแบบของปลาแช่แข็ง ปลาซาบะนิยมนำมาปรุงสดหรือทำเป็นซูชิ เป็นส่วนประกอบสำคัญของอาหารญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Scomber*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
2. ↑  "ปลาซาบะ" เจ้ามาแต่หนใด ???

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาซาบะ**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Scomber ที่วิกิสปีชีส์
**ซิวกาแล็กซี พบที่ทะเลสาบอี้นเล่ รัฐชาน ประเทศพม่า ถ่ายภาพโดยนายแพทย์วรกานต์ รุ่งประเสริฐ**
**ปลาซิวกาแล็กซี** (อังกฤษ: celestial pearl danio, halaxy rasbora; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Danio margaritatus*) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง เป็นปลาจำพวกปลาซิว ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

ปลาซิวกาแล็กซีเป็นปลาที่มีลวดลายและสีสันสวยงามมาก โดยเฉพาะในตัวผู้ โดยจะมีลำตัวสีน้ำตาลเข้มถึงดำ และมีลายจุดสีทองกระจายอยู่ทั่วตัว อีกทั้งยังมีสีส้มแดงสลับดำตามครีบหลัง ครีบหางและครีบท้อง ทำให้แลดูคล้ายท้องฟ้าและหมู่ดาวในดาราจักร (กาแล็กซี) ในเวลาค่ำคืน อันเป็นที่มาของชื่อเรียก

มีขนาดความยาวเต็มที่ประมาณ 1.5-2 เซนติเมตร ปลาซิวกาแล็กซีได้รับการค้นพบครั้งแรกในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2006 ในพื้นที่กำจัดใกล้กับทะเลสาบอีนเลในประเทศพม่า ภายหลังจากมีการค้นพบแล้ว ความต้องการที่จะนำมาเป็นปลาสวยงามนั้นได้พุ่งสูงขึ้นอย่างมาก ทำให้มีปริมาณปลาถูกจับจากแหล่งน้ำในธรรมชาติมากขึ้น ทำให้ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 ทางรัฐบาลพม่าจึงห้ามส่งออกปลาชนิดนี้ ด้วยเกรงว่าจะสูญพันธุ์ โดยปลาซิวกาแล็กซีในครั้งแรกที่มีการค้นพบ เชื่อว่าอยู่ในสกุล *Microrasbora* ทำให้มีชื่อในทางการค้าครั้งแรกว่า *Microrasbora* sp. 'Galaxy'

ปัจจุบัน สถานที่ค้นพบปลาซิวกาแล็กซีได้รับการค้นพบเพิ่มขึ้นจากเดิมรวมเป็น 5 แห่งแล้ว และสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้เป็นที่สำเร็จ

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  ["Celestial pearl danio - the small fish that made it big! (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-11-07. สืบค้นเมื่อ 2012-07-09. Celestial pearl danio - the small fish that made it big! (อังกฤษ)]
3. ↑  "ซิวแกแล็คซี่". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-30. สืบค้นเมื่อ 2012-07-09.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาซิวกาแล็กซี**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Danio margaritatus* (อังกฤษ)
**แพ กี-ซ็อก** (อังกฤษ: Bae Ki-suk, ฮันกึล: 배기석) เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1987 ที่เมืองปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ เป็นอดีตนักมวยสากลในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (115 ปอนด์)

แพเสียชีวิตจากการชกมวย ในการชกชิงแชมป์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทของเกาหลีใต้ที่ว่างกับจิน กี-จุน เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 ที่ย่านเยซาน ชานโซล ด้วยการแพ้ที.เค.โอ.อย่างบอบช้ำในต้นยกที่ 8 หลังจากนั้น เขาถูกหามส่งโรงพยาบาล ที่เมืองแทจ็อน แต่ทว่าแพทย์สามารถยื้อชีวิตเขาไว้ได้เพียง 4 วันเท่านั้น จากนั้นเขาก็เสียชีวิตด้วยอาการเลือดออกในสมองใหญ่ ในวันที่ 21 กรกฎาคม ด้วยวัยเพียง 23 ปี

ครอบครัวของแพค่อนข้างมีปัญหาทางด้านการเงิน เขาเคยทำงานในโรงงานมาก่อน โดยต้องทำต่อเนื่องถึงวันละ 10 ชั่วโมง เพื่อหาเงินมาเลี้ยงครอบครัว ก่อนที่จะหันมาชกมวย โดยการชกในครั้งนี้เขาตั้งใจว่าจะเป็นการชกครั้งสุดท้ายก่อนที่จะแขวนนวมอย่างเป็นทางการด้วย ซึ่งนับเป็นนักมวยชาวเกาหลีใต้ที่เสียชีวิตจากการชกมวยแล้วรายที่ 3 นับจาก คิม ด็อก-กู ในปี ค.ศ. 1982 จากการชิงแชมป์โลกของสมาคมมวยโลก (WBA) รุ่นไลท์เวท และ ชเว โย-ซัม ในการชกป้องกันตำแหน่งแชมป์เงาขององค์กรมวยโลก (WBO) รุ่นฟลายเวท ในปี ค.ศ. 2008

อ้างอิง
-------

* "เบกีซุก" นักมวยเกาหลีใต้เสียชีวิต เก็บถาวร 2010-07-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สถิติการชก
**สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์** (อังกฤษ: Palestine Democratic Union; ภาษาอาหรับ: Al-Ittihad al-Dimuqrati al-Filastini) เป็นพรรคการเมืองขนาดเล็กในปาเลสไตน์ มีกิจกรรมอยู่ในองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์และตัวแทนชาติปาเลสไตน์

ภูมิหลัง
--------

สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2533 โดยแยกตัวออกมาจากแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ โดยเป็นกำลังส่วนใหญ่ของแนวร่วมในเขตเวสต์แบงก์ สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์วางตัวเป็นกลางต่อปัญหาความขัดแย้งอิสราเอล-ปาเลสไตน์ มากกว่าแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ที่นำโดยนาอีฟ ฮาวัตเมห์ ที่ดามัสกัส ซีเรีย และพยายามตั้งตัวเป็นกลุ่มการเมืองฝ่ายซ้ายในการเมืองปาเลสไตน์

ความเชื่อและแนวคิด
------------------

คำขวัญของสหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์คือ "**อิสรภาพ เอกราช การกลับคืน ประชาธิปไตยและสังคมนิยม**" กลุ่มนี้สนับสนุนการแก้ปัญหาแบบสองรัฐโดยยึดถือตามแนวชายแดนที่กำหนดเมื่อ พ.ศ. 2510 และเยรูซาเล็มตะวันออกเป็นเมืองหลวงของปาเลสไตน์ ผู้นำของกลุ่ม มัมดุห์ โนฟัล ลงนามสนับสนุนเพื่อยุติการใช้ระเบิดพลีชีพ พรรคเคยจัดการประชุมระดับชาติ 2 ครั้ง ครั้งแรกในเจริโคเมื่อ พ.ศ. 2538 และครั้งที่สองเมื่อ พ.ศ. 2543

ผู้นำ
-----

ยัสเซอร์ อับด์ ร็อบโบ เป็นผู้ก่อตั้งสหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์ซึ่งต่อมาเป็นตัวแทนขององค์กรในการประชุมสุดยอดขององค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ และทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาของยัสเซอร์ อาราฟัต ใน พ.ศ. 2545 พรรคได้มีการปรับรูปแบบที่เกิดจากความขัดแย้งภายใน นักกิจกรรมเพื่อเรียกร้องสิทธิสตรี ซาฮิรา กามัล ได้รับเลือกให้เป็นรัฐมนตรีในรัฐบาลของตัวแทนชาติปาเลสไตน์

การมีส่วนร่วมในการเลือกตั้ง
---------------------------

สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์มีสมาชิก 21 คนในสภาแห่งชาติปาเลสไตน์ซึ่งเป็นรัฐสภาพลัดถิ่นของปาเลสไตน์ พวกเขาถูกเลือกในฐานะที่แยกตัวออกจากแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ หรือเป็นส่วนหนึ่งขององค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2531 จากนั้น ไม่ได้รับเลือกตั้งอีก

สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์เข้าร่วมการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติปาเลสไตน์ใน พ.ศ. 2539 ได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มฟาตะห์ และได้รับเลือกตั้ง 1 ที่นั่ง ในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2549 สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์ส่งผู้สมัครลงแข่งขันร่วมกับแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์และพรรคประชาชนปาเลสไตน์ ซึ่งปรากฏว่าได้คะแนนเสียง 2.8% และได้ 2 ที่นั่งจาก 132 ที่นั่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-04-15. สืบค้นเมื่อ 2008-08-08.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-07. สืบค้นเมื่อ 2021-08-30.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* FIDA - Palestinian Democratic Union เก็บถาวร 2008-09-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - เว็บไซต์ทางการ(อังกฤษ)/(อาหรับ)
**วโฑทรา** [วะ-โด-ทะ-รา] (อังกฤษ: Vadodara) เป็นเมืองใหญ่อันดับ 3 ของรัฐคุชราต รัฐทางตะวันตกของอินเดีย รองจากเมืองอัห์มดาบาดและสุรัต เป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอวโฑทรา มีเส้นทางรถไฟและถนนสาย เอ็นเอช 8 ที่เชื่อมต่อเมืองเดลีกับมุมไบผ่านเมืองวโฑทรา และตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำวิศวไมตรี อยู่ห่างจากเมืองหลวงของรัฐ คานธีนคร 141 กม.

จากข้อมูลปี ค.ศ. 2011 วโฑทรามีประชากรเกือบ 2.065 ล้านคน เมืองเป็นที่รู้จักจากวังลักษมีวิลาศ ที่พักอาศัยของราชสกุลมราฐาแห่งรัฐพโรทา เมืองเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยมหาราชาศยาจิเราแห่งพโรทา มหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดในรัฐคุชราต ยังเป็นเมืองสำคัญทางด้านอุตสาหกรรม วัฒนธรรมและศูนย์กลางการศึกษาของอินเดียตะวันตก มีสถาบันการศึกษาแห่งชาติและท้องถิ่นที่สำคัญ ในขณะที่อุตสาหกรรมที่สำคัญได้แก่ ปิโตรเคมี วิศวกรรม เคมี เภสัชกรรม พลาสติก ไอที และการบริการแลกเปลี่ยนต่างประเทศ

ภูมิศาสตร์
----------

วาโดดาราตั้งอยู่ที่ 22.30 ° N 73.19 ° E ในอินเดียตะวันตกที่ระดับความสูง 39 เมตร (128 ฟุต) มันเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดที่ 18 ในอินเดียมีพื้นที่ 235 ตารางกิโลเมตร (91 ตารางไมล์) และประชากร 2.1 ล้านคนจากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2553-2554 เมืองนี้ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำ Vishwamitri ในใจกลางเมือง Gujarat Vishwamitri มักจะแห้งในฤดูร้อนปล่อยให้มีเพียงลำธารเล็ก ๆ เมืองนี้ตั้งอยู่บนที่ราบอุดมสมบูรณ์ระหว่างแม่น้ำ Mahi และ Narmada ตามที่สำนักมาตรฐานอินเดียระบุว่าคอสโมโพลิสตกอยู่ภายใต้แผ่นดินไหวเขต-III ในระดับ I ถึง V (เพื่อเพิ่มความชัดเจนให้กับแผ่นดินไหว)

ภูมิอากาศ
---------

แม้จะมีการเร่งรัดประมาณ 800 มม. ที่เมืองได้รับเป็นประจำทุกปี Vadodara มีภูมิอากาศแบบกึ่งแห้งแล้ง (BSh) ภายใต้การจำแนกสภาพภูมิอากาศของKöppenเนื่องจากการระเหยของพื้นที่ที่มีศักยภาพสูง มีสามฤดูกาลหลัก: ฤดูร้อนฤดูมรสุมและฤดูหนาว นอกเหนือจากฤดูมรสุมอากาศก็แห้งแล้ง อากาศร้อนในช่วงเดือนมีนาคมถึงกรกฎาคมเมื่อค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ 45 ° C (113 ° F) และต่ำสุดเฉลี่ยอยู่ที่ 23 ° C (73 ° F) ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงกุมภาพันธ์อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยคือ 30 ° C (86 ° F) ต่ำสุดเฉลี่ยอยู่ที่ 15 ° C (59 ° F) และสภาพอากาศแห้งมาก ลมหนาวที่พัดมาจากทางเหนือมีวันที่อากาศหนาวเย็นในเดือนมกราคม มรสุมตะวันตกเฉียงใต้ที่พัดนำความชื้นจากกลางเดือนมิถุนายนถึงกลางเดือนกันยายน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 93 ซม. (37 ใน) แต่ฝนตกหนักทำให้เกิดน้ำท่วมหนักบ่อย ๆ เหมือน 2548 คุชราตท่วมหรือ 2551 อินเดียนท่วมซึ่งเป็นหายนะ 

อุณหภูมิสูงสุดที่บันทึกไว้คือ 46.7 ° C (116.1 ° F) ในวันที่ 11 พฤษภาคม 1960 มี 48.0 ° C (118.4 ° F) ในวันที่ 19 พฤษภาคม 2559, ในขณะที่อุณหภูมิต่ำสุดที่บันทึกไว้คือ −1.1 ° C (30.0 ° F) วันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2478

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Ward Office Details". Vadodara Municipal Corporation. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-10-02. สืบค้นเมื่อ 1 Oct 2017.
2. ↑  Cities having population 1 lakh and above, Census 2011. censusindia.gov.in
3. ↑  Census 2011, Indian. "Indian Census 2011".
4. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-06. สืบค้นเมื่อ 2020-07-04.
5. ↑  CHAPTER – 4 PROFILE OF SELECTED CITIES OF GUJARAT. inflibnet.ac.in
6. ↑  "India: Metropolitan Areas". World Gazetteer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 ธันวาคม 2012. สืบค้นเมื่อ 14 มิถุนายน 2007.
**เฌโรม เซดริก ตอมา** (ฝรั่งเศส: *Jérôme Cédric Thomas*) นักมวยสากลสมัครเล่นชาวฝรั่งเศส เกิดเมื่อ 20 มกราคม พ.ศ. 2522 ที่ ประเทศฝรั่งเศส ติดทีมชาติฝรั่งเศสเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 3 ครั้ง ครั้งแรก โอลิมปิก พ.ศ. 2543 ที่ซิดนีย์ ออสเตรเลียในรุ่นฟลายเวต รอบแรก ชนะเอิร์ล วิลต์เชอร์ จากออสเตรเลีย เมื่อ 19 กันยายน รอบสอง ชนะอาร์เอสซี ดรีซา ตูร์ จากบูร์กินาฟาโซ ยก 2 เมื่อ 24 กันยายน รอบก่อนรองชนะเลิศ ชนะโฮเซ นาวาร์โร จากสหรัฐ เมื่อ 27 กันยายน รอบรองชนะเลิศ แพ้โบลัต ฌูว์มาดีย์โลฟ จากคาซัคสถาน เมื่อ 29 กันยายน ได้เหรียญทองแดง 

ตอมาติดทีมชาติฝรั่งเศสเข้าแข่งขันโอลิมปิก พ.ศ. 2547 ที่เอเธนส์ ประเทศกรีซ ในรุ่นฟลายเวต รอบแรก ชนะอขิล กุมาร จากอินเดีย เมื่อ 17 สิงหาคม รอบสอง ชนะฮวน การ์โลส ปายาโน จากสาธารณรัฐโดมินิกัน เมื่อ 21 สิงหาคม รอบก่อนรองชนะเลิศ ชนะเทอลัชบอย ดอนียอรอฟ จากอุซเบกิสถาน เมื่อ 25 สิงหาคม รอบรองชนะเลิศ ชนะฟูอัด อัสลานอฟ จากอาเซอร์ไบจาน เมื่อ 27 สิงหาคม รอบชิงชนะเลิศ แพ้ยูริออร์กิส กัมโบอา จากคิวบา เมื่อ 28 สิงหาคม ได้เหรียญเงิน ต่อมา ตอมาเข้าแข่งขันโอลิมปิก พ.ศ. 2551 ที่ปักกิ่ง ประเทศจีน รอบแรก แพ้ฮวน การ์โลส ปายาโน จากสาธารณรัฐโดมินิกัน เมื่อ 12 สิงหาคม ไม่ได้เหรียญรางวัล

ตอมาขึ้นชกมวยสากลอาชีพใน พ.ศ. 2551 และได้ครองแชมป์ดับเบิลยูบีซีเมดิเตอร์เรเนียน รุ่นแบนตัมเวต เมื่อ พ.ศ. 2553 และแขวนนวมไปใน พ.ศ. 2555 โดยไม่มีโอกาสได้ชิงแชมป์โลก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-01-31. สืบค้นเมื่อ 2018-08-04.
2. ↑
**พระเจ้าโคกุกว็อน** (เกาหลี: 고국원왕; ฮันจา: 故國原王; อาร์อาร์: *Gogugwon-wang*; เอ็มอาร์: *Kogugwŏn-wang*; ไม่ทราบแน่ชัด-ค.ศ. 371, ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 331-371) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 16 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ พระองค์ทรงเสียท่าแก่กองทัพข้าศึกหลายครั้ง

ในปี ค.ศ. 342 เผ่าเสียนเป่ยบุกอาณาจักรโคกูรยอและกวาดต้อนผู้คนจำนวนประมาณ 50,000 คนไปยังเผ่าเสียนเป่ย ในคราวนี้พระชนนีของพระเจ้าโคกุกว็อนได้ทรงถูกจับไปด้วย

ก่อนหน้าที่พระองค์ขึ้นครองราชย์ อาณาจักรโคกูรยอรบชนะจีนและได้มณฑลนังนังซึ่งเป็นพื้นที่กั้นชายแดนระหว่างอาณาจักรโคกูรยอกับอาณาจักรแพ็กเจเอาไว้ ทำให้ในปี ค.ศ. 371 พระเจ้ากึนโชโกแห่งอาณาจักรแพ็กเจทรงจึงยกทัพจำนวน 30,000 คนมาตีอาณาจักรโคกูรยอ ผลการรบคือ โคกูรยอรบแพ้ ทัพแพ็กเจสามารถยึดเปียงยางได้และจับตัวพระเจ้าโคกุกว็อนไป มีผลทำให้อาณาจักรแพ็กเจขยายอำนาจขึ้นมาเหนือแม่น้ำฮั่น

หลังจากนั้นอาณาจักรโคกูรยอจึงฟื้นคืนอำนาจดังเดิมในสมัยพระเจ้าโซซูริม ซึ่งครองราชย์สืบต่อจากพระองค์

อ้างอิง
-------


| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าโคกุกว็อนแห่งโคกูรยอ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระเจ้ามีช็อน** |  | **จักรพรรดิแห่งโคกูรยอ** (พ.ศ. 874 - พ.ศ. 914) |  | **พระเจ้าโซซูริม** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับพระมหากษัตริย์เกาหลีสมัยอาณาจักรโคกูรยอ |
| --- |
| 
* ทงมย็องซ็อง
* ยูรี
* แทมูชิน
* มินจุง
* โมบน
* แทโจ
* ชาแด
* ชินแด
* โคกุกช็อน
* ซันซัง
* ทงช็อน
* ชุงช็อน
* ซอช็อน
* พงซัง
* มีช็อน
* โคกุกว็อน
* โซซูริม
* โคกุกยัง
* ควังแกโท
* ชังซู
* มุนจามย็อง
* อันจัง
* อันว็อน
* ยังว็อน
* พย็องว็อน
* ย็องยัง
* ย็องนยู
* โพจัง

 |
| **ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี** |
พระเจ้าแทโซ (7 ปีก่อนคริสตกาล - คริสต์ศักราชที่ 22) ทรงเป็นผู้ครองอาณาจักรพูยอลำดับที่ 3 ต่อจากพระเจ้ากึมวา

พระราชประวัติ
-------------

พระเจ้าแทโซ เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้ากึมวา และเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าแฮบูรู สมัยที่พระองค์ยังคงดำรงตำแหน่งองค์ชายแห่งอาณาจักรพูยอนั้น พระองค์ทรงเป็นปรปักษ์กับองค์ชายจูมง พระองค์ทรงทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดองค์ชายจูมงตลอดเวลา และเมื่อองค์ชายจูมงแยกออกไปตั้งอาณาจักรโคกูรยอที่แคว้นโชบุน พระองค์ก็ทรงทำสงครามกับอาณาจักรโคกูรยอตลอดเช่นกัน หลังจากที่พระองค์ได้ครองราชย์ต่อจากพระเจ้ากึมวา พระองค์ทรงปฏิรูปการทหารในอาณาจักรพูยอให้เข้มแข็งยิ่งขึ้น เข้มแข็งยิ่งกว่าอาณาจักรโคกูรยอ ทำให้อาณาจักรโคกูรยอในการปกครองของ พระเจ้ายูริ นั้นไม่กล้ากล้ำกรายเข้ามาในอาณาจักรพูยอ

สวรรคต
------

ตามประวัติศาสตร์นั้น พระเจ้าแทโซได้เสด็จสวรรคตจากการถูก พระเจ้าแดมูซิน สังหารพระองค์ในสงครามระหว่างอาณาจักรพูยอ กับ อาณาจักรโคกูรยอ ซึ่งสงครามครั้งนั้น เป็นช่วงบั้นปลายรัชกาลของพระองค์ และเนื่องจากพระเจ้าแทโซไม่ทรงมีรัชทายาท และไม่ทรงมีราชบุตร ทำให้พระเจ้าแดมูซิน ได้ทรงสถาปนาเจ้ายองโพพระอนุชาของพระเจ้าแทโซ เสด็จขึ้นครองราชย์ในเวลาต่อมา แต่อาณาจักรพูยอได้ถูกพระเจ้าแดมูซินผนวกเข้ากับอาณาจักรโคกูรยอ ทำให้นครพูยอมีฐานะเป็นประเทศราชของอาณาจักรโคกูรยอนับแต่นั้นเป็นต้นมา

| * ด
* ค
* ก
ลำดับพระมหากษัตริย์เกาหลีสมัยราชวงศ์พูยอ |
| --- |
| **พูยอตะวันออก**(86 ปีก่อนคริสตกาล – ?) | แฮบูรู  **·**  กึมวา  **·**  แทโซ  **·**  ยองโพ |
| **คัลซาพูยอ**(ค.ศ. 21 - 68) | คัลซา  **·**  โทดู |
| **พูยอเหนือ**(? - ค.ศ. 494) | วีกูแท  **·**  คัลวีกอ  **·**  มัลยอ  **·**  อูอีรยอ  **·**  อูอีรา  **·**  ฮย็อน  **·**  ยออุล  **·**  ชัน |
| **ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี** |
**พระเจ้าโกอี** (Goi) (ค.ศ.?-ค.ศ. 286)กษัตริย์องค์ที่ 8 แห่งอาณาจักรแพกเจหนึ่งในสามก๊กแห่งเกาหลี ทรงครองราชย์ระหว่างค.ศ. 234-286

หลังจากพระเจ้ากูซูสิ้นพระชนม์โอรสของพระเจ้ากูซูได้ขึ้นครองราชย์ต่อมา หลังจากพระเจ้าซาบานสิ้นพระชนม์โดยไม่มีพระโอรส พระเจ้าโกอีจึงได้ขึ้นครองราชย์ต่อมา

ในบันทึกซัมกุกซากิและซัมกุกยูซากล่าว่าพระเจ้าโกอี เป็นพระอนุชาของพระเจ้าโชโก และสืบเชื้อสายกษัตริย์จากพระเจ้าอนจอผู้ก่อตั้งอาณาจักรแพกเจ แต่ในหนังสือราชวงศ์สุยล่าวว่าพระเจ้าโกอีเป็นผู้ก่อตั้งอาณาจักรแพกเจ พระองค์ได้รวบรวมชนเผ่าต่างเข้ามาเป็นอาณาจักรเดียวกัน และวางรากฐานต่างๆให้กับอาณาจักรแพกเจ และได้สร้างค่ายทหารหลายแห่งขึ้นมา ในค.ศ.ได้จัดระบบขุนนางขึ้นมามีตำแหน่งขุนนางใหญ่ 6 ตำแหน่ง และขุนนางท้องถิ่น 16 ตำแหน่ง และได้พัฒนาวัฒนธรรมประเพณีที่เป็นเอกลักษณ์ของอาณาจักรแพกเจขึ้นมาจนเป็นที่ยอมรับในอาณาจักรโกคูรยอ อาณาจักรชิลลา จีนและญี่ปุ่น

  



| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าโกอี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระเจ้าซาบาน** |  | **กษัตริย์แห่งแพกเจ** (พ.ศ. 234 - พ.ศ. 286) |  | **พระเจ้าแชกกเย** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับกษัตริย์เกาหลีสมัยอาณาจักรแพ็กเจ |
| --- |
| 

อนโจ  **·** 
ดารู  **·** 
กีรู  **·** 
แกรู  **·** 
โชโก  **·** 
กูซู  **·** 
ซาบาน  **·** 
โกอี  **·** 
แช็กกเย  **·** 
บุนซอ  **·** 
บีรยู  **·** 
กเย  **·** 
กึนโชโก  **·** 
กึนกูซู  **·** 
ชิมนยู  **·** 
จินซา  **·** 
อาซิน  **·** 
จอนจี  **·** 
กูอีซิน  **·** 
บียู  **·** 
แกโร  **·** 
มุนจู  **·** 
ซัมกึน  **·** 
ดงซอง  **·** 
มูรยอง  **·** 
ซอง  **·** 
วีด๊อก  **·** 
ฮเย  **·** 
บอบ  **·** 
มู  **·** 
อึยจา

 |
| **ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี** |
**เกา เหิง** (จีน: 高恆; ค.ศ. 570–577), หรือรู้จักกันในประวัติศาสตร์ว่า **ฉีโย่วจู๋** ((北)齊幼主) เป็นจักรพรรดิของราชวงศ์ฉีเหนือในเวลาสั้น ๆ ในค.ศ. 577 ฉีเหนืออยู่ภายใต้การโจมตีครั้งใหญ่โดยราชวงศ์โจวเหนือ เกา เว่ย์พระราชบิดาของเกา เหิง ซึ่งตอนนั้นเป็นจักรพรรดิต้องการพยายามเบี่ยงเบนลางร้ายที่แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงสถานะจักรพรรดิ พระองค์จึงทรงมอบบัลลังก์ให้เกา เหิง ในปีต่อมาหลังจากที่ทรงหลบหนี กองทัพราชวงศ์โจวเหนือก็เดินทางมาถึง พระองค์ถูกจับและนำตัวไปยังเมืองหลวงของราชวงศ์โจวเหนือ ฉางอัน ในฤดูหนาว ค.ศ. 577 จักรพรรดิโจวอู่สั่งให้พระองค์รวมทั้งสมาชิกคนอื่น ๆ ของตระกูลเกาฆ่าตัวตาย ดินแดนฉีเหนือถูกยึดโดยโจวเหนือ แม้ว่าเกา เซ่าอี่ ลูกพี่ลูกน้องของเกา เว่ย์ จะได้รับตำแหน่งจักรพรรดิในการลี้ภัยเป็นเวลาหลายปีภายใต้การคุ้มครองของเผ่าทูเจี๋ย

| * ด
* ค
* ก
ลำดับจักรพรรดิจีนในราชวงศ์เหนือ |
| --- |
| ราชวงศ์เว่ย์เหนือ | 
* เต้าอู่
* หมิงหยวน
* ไท่อู่
* เจ้าชายแห่งหนานอัน
* เหวินเฉิง
* เซี่ยนเหวิน
* เสี้ยวเหวิน
* เซฺวียนอู่
* เสี้ยวหมิง
* พระราชธิดาในเสี้ยวหมิง
* โย่วจู่
* เสี้ยวจวง
* เจ้าชายแห่งฉางกวง
* เจี๋ยหมิ่น
* โฮ่วเฝย์
* เสี้ยวอู่

 |
| ราชวงศ์เว่ย์ตะวันออก | 
* เสี้ยวจิง

 |
| ราชวงศ์เว่ย์ตะวันตก | 
* เหวิน
* เฟ่ย์
* กง

 |
| ราชวงศ์ฉีเหนือ | 
* เหวินเสวียน
* เฟ่ย์
* เสี้ยวเจา
* อู่เฉิง
* โฮ่วจู่
* โย่วจู่

 |
| ราชวงศ์โจวเหนือ | 
* เสี้ยวหมิน
* หมิง
* อู่
* เสวียน
* จิ้ง

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**เฮ็งกี กุน** (อินโดนีเซีย: *Hengky Gun*) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย เกิดที่เมืองมาลัง จังหวัดชวาตะวันออก สถิติการชก 15 ครั้ง ชนะ 11 (น็อก 9) เสมอ 1 แพ้ 3

ประวัติ
-------

กุนเริ่มชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 ชนะน็อก โยฮันนิส มาตาเฮเลมวล ยก 2 และชกเพียง 3 ครั้งก็ได้ครองแชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์เฟเทอร์เวตเมื่อชนะน็อก ดาร์โซ ซูกรีโว แค่ยกแรกเมื่อ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2530 แต่พอขึ้นชกครั้งต่อมากลับเป็นฝ่ายแพ้คะแนนศรีคูณ ณ ราชวัตร ที่อินโดนีเซีย

ถัดจากนั้น กุนขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์เฟเทอร์เวต WBCเมื่อ 16 มกราคม พ.ศ. 2531 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายชนะคะแนน ช่อ ห้าพลัง ที่อินโดนีเซีย ได้แชมป์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เป็นฝ่ายแพ้น็อก รอเบิร์ต ดิกกี ยก 5 ที่ อังกฤษ เสียแชมป์ไปในปีเดียวกัน หลังจากนั้น กุนหันไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเทอร์เวตเมื่อ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2531 ชนะน็อก เฮร์รอน ปอร์รัส ยก 12 ที่อินโดนีเซีย ได้แชมป์มาครอง จากนั้น ชกป้องกันตำแหน่งได้ 5 ครั้ง รวมทั้งชนะน็อก มาซาฮิโร ทากากิ ยก 10 ถึงถิ่นที่กรุงโตเกียวประเทศญี่ปุ่นด้วย กุนเสียแชมป์ OPBF ไปเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2533 เมื่อเป็นฝ่ายแพ้คะแนนรูดี คาบีเลส ที่อินโดนีเซีย จากนั้น กุนได้แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์เฟเทอร์เวต (2530)
* แชมป์เงารุ่นซูเปอร์เฟเทอร์เวต WBC
	+ ชิง 16 มกราคม 2531 ชนะคะแนน ช่อ ห้าพลัง ที่อินโดนีเซีย
	+ เสียแชมป์ 29 มีนาคม 2531 แพ้น็อก รอเบิร์ต ดิกกี ยก 5 ที่อังกฤษ
* แชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเทอร์เวต
	+ ชิง 18 มิถุนายน 2531 ชนะน็อก เฮร์รอน ปอร์รัส ยก 12 ที่อินโดนีเซีย
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 23 สิงหาคม 2531 ชนะคะแนน ลูลู วิลาเวอร์เด ที่อินโดนีเซีย
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 28 มีนาคม 2532 ชนะน็อก กานิตาลา ยก 3 ที่อินโดนีเซีย
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 27 พฤษภาคม 2532 ชนะน็อก มาซาฮิโร ทากากิ ยก 10 ที่ญี่ปุ่น
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 16 พฤศจิกายน 2532 เสมอกับ คิม มันซู ที่อินโดนีเซีย
	+ ป้องกันแชมป์รั้งที่ 5, 15 มีนาคม 2533 ชนะน็อก โรเจอร์ กุยซาบา ยก 7 ที่อินโดนีเซีย
	+ เสียแชมป์ 31 สิงหาคม 2533 แพ้คะแนน รูดี คาบีเลส ที่อินโดนีเซีย

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
***อันชาร์ทิด 4: อะทีฟส์เอนด์*** (อังกฤษ: Uncharted 4: A Thief's End) เป็นวิดีโอเกมยิงบุคคลที่สาม แอ็กชันผจญภัย พัฒนาโดยนอตีด็อก และจำหน่ายโดยโซนีอินเตอร์แอกทิฟเอ็นเตอร์เทนเมนต์ สำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน 4 เป็นภาคต่อของวิดีโอเกม *อันชาร์ทิด 3: เดรกส์ดีเซปชัน* และเป็นบทสรุปของเกมชุด*อันชาร์ทิด* นำเรื่องโดยนาธาน เดรก

ฉากของเกมเกิดขึ้นหลายปีหลังจากเหตุการณ์ของ*อันชาร์ทิด 3: เดรกส์ดีเซปชัน* ภาค*อะทีฟส์เอนด์*เล่าเรื่องของตัวเอกของเกม นาธาน เดรก ซึ่งลาออกจากการล่าสมบัติ เขารวมตัวกับแซม พี่ชาย และซัลลี คู่หู เพื่อหาเบาะแสเกี่ยวกับที่ตั้งของสมบัติของกัปตันเฮนรี เอฟรี ที่สูญหายมายาวนาน เพื่อช่วยพี่ชายของเขา

ตัวอย่างของเกมเผยแพร่ครั้งแรกในเหตุการณ์เปิดตัวเครื่องเพลย์สเตชัน 4 ในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 โดยจะเป็นเกมหลักภาคต่อไปในแฟรนไชส์*อันชาร์ทิด* ชื่อเกมเปิดเผยเป็น*อันชาร์ทิด 4: อะทีฟส์เอนด์* ในวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 2014 ที่การประชุมสื่อมวลชนในงานอี 3 โดยมีตัวอย่างเกมสั้น ๆ เปิดเผยภาพแบบเรียลไทม์ของเกม เกมออกจำหน่ายทั่วโลกในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 และได้รับคำยกย่องอย่างกว้างขวางจากนักวิจารณ์ โดยชื่นชมระบบเกม การนำเสนอ บทบรรยาย และภาพเป็นพิเศษ
**อันดับกิ้งก่าและงู** (อังกฤษ: Lizard and Snake) เป็นอันดับของสัตว์เลื้อยคลานที่ยังคงสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบันนี้ ใช้ชื่อว่า Squamata (/สะ-ควอ-มา-ตา/) นับเป็นอันดับที่มีจำนวนสมาชิกมากที่สุดและพบได้หลากหลายกว้างขวางมากที่สุด

โดยอันดับนี้แบ่งได้เป็น 2 อันดับย่อย คือ Lacertilia หรือ อันดับย่อยกิ้งก่า กับ Serpentes หรือ อันดับย่อยงู

การที่รวมสัตว์เลื้อยคลานทั้ง 2 ประเภทนี้ไว้ด้วยกัน เหตุเพราะมีโครงสร้างบางอย่างที่ร่วมกันถึง 70 ประการ โดยงูนั้นมีวิวัฒนาการมาจากกิ้งก่าในวงศ์ Amphisbaenidae ที่มีการลดรูปของขา นอกจากนั้นแล้วยังมีกล้ามเนื้อ, กระดูก, กะโหลก, อวัยวะถ่ายอสุจิที่เป็นถุงพีนิสคู่ แต่มีความแตกต่างกันทางด้านสรีระ พฤติกรรม และการทำงานของโครงสร้างอวัยวะ

ทั้งกิ้งก่าและงูมีเกล็ดปกคลุมลำตัว โดยมีปริมาณ ลักษณะ และจำนวนที่ปกคลุมอวัยวะแต่ละส่วนแตกต่างกันตามลักษณะทางอนุกรมวิธาน กิ้งก่าบางชนิดมีกระดูกในชั้นหนังซ้อนอยู่ใต้เกล็ดซึ่งไม่มีในงู พื้นผิวลำตัวของกิ้งก่ามีต่อมผิวหนังไม่มากแต่บริเวณด้านหน้าช่องเปิดทวารร่วมและทางด้านในของต้นขาหลังของกิ้งก่าหลายชนิดมีต่อมผิวหนังค่อนข้างมาก ซึ่งสังเคราะห์สารเคมีเพื่อใช้ในการกำหนดอาณาเขตและหน้าที่ประการต่าง ๆ ซึ่งจำนวนต่อมดังกล่าวนี้อีกทั้งตำแหน่งที่ตั้งแตกต่างกันระหว่างเพศ โดยตัวผู้จะมีมากกว่าและใหญ่กว่า ซึ่งต่อมดังกล่าวนี้ยังใช้เป็นลักษณะในการจำแนกประเภทอีกด้วย

กิ้งก่าและงูหลายชนิดสามารถปล่อยท่อนหางให้หลุดจากลำตัวเพื่อหนีเอาตัวรอดจากศัตรูได้ เช่น ในวงศ์จิ้งเหลน (Scincidae) บางตัวอาจหลุดได้หลายครั้งในช่วงชีวิต เหตุที่หลุดและงอกใหม่ได้เนื่องจากลักษณะการเรียงตัวของกล้ามเนื้อกับเนื้อเยื่อที่เกี่ยวพันซึ่งอาจมีตำแหน่งเดียวหรือหลายตำแหน่ง เมื่อหางหลุดไปแล้วอาจงอกขึ้นมาใหม่สั้นกว่าเดิมหรือใช้เวลานานกว่าจะเท่าเดิม เพราะมีแกนเป็นแท่งกระดูกอ่อนทดแทนปล้องของกระดูกสันหลังแทน แต่ส่วนของงูแล้วเมื่อหลุดไปแล้วไม่อาจงอกใหม่ได้ 

กิ้งก่าในหลายวงศ์ ได้ลดรูปของขาลงจนหดเล็กสั้นจนดูเหมือนไม่มีขา รวมทั้งนิ้วด้วย เพื่อเป็นประโยชน์ในการอาศัยอยู่ในโพรงดิน เช่น จิ้งเหลนด้วง เป็นต้น

อวัยวะถ่ายอสุจิของตัวผู้ของกิ้งก่าและงูจะมีลักษณะเป็นถุงพีนิสอยู่ทางด้านท้ายของช่องเปิดทวารร่วม พื้นผิวด้นนอกจะเป็นร่องเพื่อใช้เป็นเส้นทางในการลำเลียงตัวอสุจิเข้าสู่ช่องทวารร่วมของตัวเมียขณะผสมพันธุ์ ซึ่งถุงนี้มีลักษณะเป็นหนามและเป็นสันซึ่งอยู่ทางด้านหน้าของถุง ซึ่งลักษณะรูปร่างและหนามของถุงนี้จะแตกต่างกันไปตามวงศ์ เช่น กิ้งก่าในวงศ์เหี้ย (Varanidae) มีแท่งกระดูกอยู่ภายในถุงเพื่อเสริมให้มั่นคงขณะผสมพันธุ์ ขณะเดียวกันในตัวเมียก็มีกระดูกดังกล่าว แต่มีขนาดเล็กมาก

ขยายพันธุ์ได้ด้วยการวางไข่และตกลูกเป็นตัว ซึ่งปริมาณและจำนวนที่ออกมาแตกต่างกันไปตามวงศ์, สกุล และชนิด แต่ในส่วนของกิ้งก่าแล้วมีเพียงร้อยละ 20 เท่านั้นที่ตกลูกเป็นตัว อีกทั้งยังมีบางส่วนที่เกิดได้โดยไม่ผ่านการผสมพันธุ์ด้วย เช่น ในวงศ์เหี้ย, Leiolepidinae หรือ แย้ หรืองูในวงศ์ Typhlopidae

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* หน้า 371-373 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0
3. ↑  Scientists Discover Self-Cloning Lizard Species On Vietnamese Restaurant Menu (อังกฤษ)
4. ↑  เวอร์จินเบิร์ธ !! มังกรโคโมโดสาวฟักไข่ไม่ใช้ตัวผู้

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เก็บถาวร 2008-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำหรับการล้อมครั้งอื่น ดูที่ การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิล

|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลระหว่าง (ค.ศ. 674-678)**  หรือ **การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลโดยชาวอาหรับครั้งแรก** (อังกฤษ: Siege of Constantinople) เป็นความขัดแย้งที่เป็นส่วนหนึ่งของสงครามไบแซนไทน์–อาหรับและเป็นการล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลครั้งหนึ่งในหลายครั้งที่เกิดขึ้น การล้อมครั้งนี้เป็นการต่อสู้ระหว่างจักรวรรดิไบแซนไทน์และฝ่ายจักรวรรดิอุมัยยะฮ์ของอาหรับ มุอาวิยะห์ผู้เรืองอำนาจขึ้นมาเป็นผู้นำจักรวรรดิอาหรับหลังจากสงครามกลางเมืองสงครามฟิตนาครั้งที่ 1 (First Fitna) ส่งลูกชายยาซิดไปล้อมเมืองคอนสแตนติโนเปิลที่อยู่ภายใต้การปกครองของจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 4 ในล้อมเมืองครั้งนี้ฝ่ายอุมัยยะฮ์ไม่สามารถทำลายกำแพงธีโอโดเซียนที่เป็นกำแพงป้องกันเมืองทางฝั่งบอสฟอรัส เพื่อเข้าตีเมืองได้ เมื่อมาถึงฤดูหนาวฝ่ายอาหรับก็ต้องถอยทัพลึกเข้าไปบนแผ่นดินใหญ่ราว 80 ไมล์จากตัวเมือง

ก่อนหน้าที่จะล้อมเมืองผู้ลี้ภัยคริสเตียนชาวซีเรียชื่อคาลลินคอสแห่งเฮลิโอโพลิสประดิษฐ์อาวุธใหม่ที่มีประสิทธิภาพให้แก่จักรวรรดิไบแซนไทน์ ที่มารู้จักกันว่า "ปืนไฟกรีก" (Greek fire) ในปี ค.ศ. 677 ราชนาวีของไบแซนไทน์ก็ใช้อาวุธนี้ในการทำลายกองเรือของฝ่ายอุมัยยะฮ์อย่างย่อยยับในทะเลมาร์มารา ที่เป็นผลทำให้ฝ่ายอุมัยยะฮ์ยุติการล้อมเมืองในปี ค.ศ. 678 ชัยชนะครั้งนี้เป็นการหยุดยั้งการขยายอำนาจของอุมัยยะฮ์เข้ามาในยุโรปเป็นเวลาเกือบสามสิบปี แม้ว่าฝ่ายอาหรับจะไม่ได้รับความพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงมาจนกระทั่งในการล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลครั้งที่สอง ระหว่างปี ค.ศ. 717-718

การพ่ายแพ้ของฝ่ายอาหรับมีสาเหตุสองประการ: ประการแรกเพราะการไม่สามารถทำลายระบบป้องกันของเมืองได้ และประการที่สองคือสภาพอากาศระหว่างฤดูหนาว ชัยชนะทางทะเลของไบแซนไทน์ทำให้คอนสแตนติโนเปิลยังคงสามารถได้รับเสบียงและกองหนุนทางทะเลได้ ขณะเดียวกันฝ่ายอาหรับก็ประสบกับความอดอยากระหว่างฤดูหนาว

อ้างอิง
-------

* Jonathan Harris (2007), *Constantinople: Capital of Byzantium*. Hambledon/Continuum, London. ISBN 978 1847251794
* Turnbull, Stephen (2004). *The Walls of Constantinople AD 413–1453*. Osprey Publishing. ISBN 1-84176-759-X.[*ลิงก์เสีย*]

ดูเพิ่ม
-------

* สงครามไบแซนไทน์–อาหรับ
* คอนสแตนติโนเปิล
* การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลครั้งที่สอง
เมื่อ พ.ศ. 2453 ญี่ปุ่นได้ผนวกเกาหลีเป็นดินแดนของตนตามสนธิสัญญาการรวมญี่ปุ่น-เกาหลี ซึ่งสนธิสัญญานี้เป็นที่ยอมรับของญี่ปุ่นฝ่ายเดียว แต่ไม่เป็นที่ยอมรับในเกาหลี เพราะถือว่าไม่มีการลงนามของกษัตริย์เกาหลี เกาหลีถูกญี่ปุ่นปกครองจนกระทั่งญี่ปุ่นเป็นฝ่ายแพ้สงครามเมื่อ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2488

ในระหว่างการปกครองของญี่ปุ่น มีการสร้างระบบคมนาคมแบบตะวันตก แต่ส่วนใหญ่เพื่อประโยชน์ทางการค้าของญี่ปุ่นมากกว่าประโยชน์ของชาวเกาหลี ญี่ปุ่นล้มล้างราชวงศ์โชซอน ทำลายพระราชวัง ปรับปรุงระบบภาษี ให้ส่งข้าวจากเกาหลีไปญี่ปุ่น ทำให้เกิดความอดอยากในเกาหลี มีการใช้แรงงานทาสในการสร้างถนนและทำเหมืองแร่

หลังการสวรรคตของกษัตริย์โกจง (Gojong) เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2461 ด้วยยาพิษ ทำให้เกิดการเรียกร้องเอกราชทั่วประเทศ เมื่อ 1 มีนาคม พ.ศ. 2461 ผลจากการลุกฮือขึ้นเรียกร้องเอกราชทำให้ชาวเกาหลีราว 7,000 คนถูกฆ่าโดยทหารและตำรวจญี่ปุ่น ชาวคริสต์เกาหลีจำนวนมากถูกฆ่าหรือเผาในโบสถ์ระหว่างการเรียกร้องเอกราชมีการจัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลของเกาหลีที่เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน หลังจากการเคลื่อนไหว 1 มีนาคม เพื่อต่อต้านการยึดครองของญี่ปุ่น

การลุกฮือขึ้นต่อต้านญี่ปุ่นยังงมีอยู่ต่อไป เช่น การลุกฮือของนักศึกษาทั่วประเทศเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2472 จนนำไปสู่การประกาศกฎอัยการศึกเมื่อ พ.ศ. 2474 หลังจากเกิดสงครามจีน-ญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2480 ญี่ปุ่นพยายามลบล้างความเป็นชาติของเกาหลี การสอนประวัติศาสตร์และภาษาเกาหลีในโรงเรียนถูกห้าม การแสดงออกทางวัฒนธรรมที่เป็นเกาหลีถือเป็นสิ่งผิดกฎหมาย ชาวเกาหลีถูกบังคับให้มีชื่อเป็นภาษาญี่ปุ่น สิ่งของมีค่าถุกนำออกจากเกาหลีไปยังญี่ปุ่น. หนังสือพิมพ์ถูกห้ามตีพิมพ์ด้วยภาษาเกาหลี หนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์จำนวนมากถูกเผาทำลาย

ชาวเกาหลีจำนวนมากอพยพออกจากเกาหลีไปสู่แมนจูเรียและรัสเซีย ชาวเกาหลีในแมนจูเรียจัดตั้งขบวนการกู้เอกราชชื่อ "ดุงนิปกุน" (Dungnipgun) ขบวนการนี้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับจีน ทำสงครามกองโจรกับกองทัพญี่ปุ่น กองทัพเหล่านี้ได้รวมตัวกันเป็นกองทัพปลดปล่อยเกาหลี เมื่อราว พ.ศ. 2483 เคลื่อนไหวในจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ชาวเกาหลีกว่าหมื่นคนเข้าร่วมในกองทัพปลดปล่อยประชาชนและกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ

ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ชาวเกาหลีถูกบังคับให้ร่วมมือกับญี่ปุ่น ชายชาวเกาหลีถูกเกณฑ์เข้าร่วมในกองทัพญี่ปุ่น ผู้หญิงจากจีนและเกาหลีราว 200,000 คน ถูกส่งตัวไปเป็นนางบำเรอของทหารญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  宮田 節子 [Miyata, Setsuko]. "創氏改名" [Creating Surnames and Changing Given Names}, 明石書店 [Akashi-shoten], 1992, al. ISBN 4-7503-0406-9
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-07-23. สืบค้นเมื่อ 2007-09-25.
3. ↑  山脇 啓造 Yamawaki, Keizo. 近代日本と外国人労働者―1890年代後半と1920年代前半における中国人・朝鮮人労働者問題 Modern Japan and Foreign Laborers: Chinese and Korean Laborers in the late 1890s and early 1920s, 明石書店 Akashi-shoten, 1994, et al. ISBN 4750305685
4. ↑   เก็บถาวร 2006-09-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน]   Comfort-Women.org