**พระเจ้าอูก กาแป** (ฝรั่งเศส: *Hugues Capet*; ประมาณ ค.ศ. 939 - 14 ตุลาคม ค.ศ. 996) เป็นกษัตริย์ฝรั่งเศสใน ค.ศ. 987 ถึง 996 พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์องค์ที่ 36 แห่งฝรั่งเศส และเป็น "ปฐมกษัตริย์ของชาวแฟรงก์" แห่งราชวงศ์กาเปเซียง บิดาของพระองค์คืออูกมหาราช และมารดาของพระองค์คือ เฮดวิจแห่งซัคเซิน พระองค์ได้ถูกรับเลือกให้เป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากกษัตริย์แห่งราชวงศ์การอแล็งเฌียงพระองค์สุดท้ายคือพระเจ้าหลุยส์ที่ 5 แห่งฝรั่งเศส พระเจ้าอูกสืบเชื้อสายมาจากพระราชโอรสของจักรพรรดิชาร์เลอมาญคือจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธา และเปแป็งแห่งอิตาลีผ่านพระมารดาและพระอัยยิกา (ย่า) ของพระองค์คือเบอาทริสแห่งแวร์ม็องดัวตามลำดับ และยังเป็นพระราชนัดดาของอ็อทโทที่ 1 มหาราชอีกด้วย

ราชวงศ์ที่พระองค์ก่อตั้งคือราชวงศ์กาเปเซียง ที่ปกครองฝรั่งเศสมาเกือบสามศตวรรษครึ่งตั้งแต่ปี ค.ศ. 987 ถึง ค.ศ. 1328 ในสายราชสกุลหลัก และจนถึงปี ค.ศ. 1848 ผ่านทางสายราชสกุลสาขา (โดยหยุดชะงักไปในปี ค.ศ. 1792 ถึง ค.ศ. 1814)

การสืบเชื้อสายและการสืบทอด
--------------------------

พระเจ้าอูกเป็นบุตรชายของอูกมหาราช ดยุกแห่งแฟรงก์ และเฮดวิจแห่งซัคเซิน พระราชธิดาของกษัตริย์เยอรมันคือพระเจ้าไฮน์ริชที่ 1 แห่งเยอรมนี พระเจ้าอูกประสูติระหว่างปี ค.ศ. 938 หรือ ค.ศ. 941 พระองค์ประสูติมาในครอบครัวที่มีความสัมพันธ์อันดีและมีอำนาจด้วยความผูกพันมากมายกับราชวงศ์ของฝรั่งเศสและเยอรมนี

โดยทางฝั่งพระมารดาของพระองค์ พระเจ้าอูกเป็นพระราชนัดดาของอ็อทโทที่ 1 มหาราช จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ไฮน์ริชที่ 1 ดยุกแห่งบาวาเรีย และบรูโนมหาราช อาร์ชบิชอปแห่งโคโลญจน์ และสุดท้ายเกอร์เบกาแห่งซัคเซิน ราชินีแห่งฝรั่งเศสพระราชินีเกอร์เบกา เป็นพระราชินีของพระเจ้าหลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศสและเป็นพระมารดาของพระเจ้าโลแทร์แห่งฝรั่งเศส

ตระกูลของพระราชบิดาของพระองค์คือตระกูลรอแบร์เตียง เป็นตระกูลเจ้าที่ดินที่มีอำนาจในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ พระอัยกาของพระองค์คือพระเจ้ารอแบร์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส โอโด เคานต์แห่งปารีสเป็นพระอัยกา และเอ็มมาแห่งฝรั่งเศส ราชินีของราอูลแห่งบูร์กอญเป็นพระปิตุจฉา (ป้า) ของพระองค์ พระอัยยิกาของพระเจ้าอูกคือเบอาทริสแห่งแวร์ม็องดัวเป็นทายาทของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ

จุดเริ่มต้นของตระกูลรอแบร์เซียง
-------------------------------

หลังสิ้นศตวรรษที่ 9 เมื่อพระราชอำนาจของราชวงศ์การอแล็งเซียงเริ่มเสื่อมลง เหล่าขุนนางแห่งอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกยืนยันว่าการสืบราชบัลลังก์ของกษัตริย์ต้องมาจากการเลือกตั้ง ไม่ใช่การสืบราชบัลลังก์ผ่านสายเลือด และบรรดาขุนนางจึงเลือกกษัตริย์จากตระกูลรอแบร์เตียงถึง 2 พระองค์(โอโด (888-898) และรอแบร์ที่ 1 (922-923)) แทนที่จะเป็นสมาชิกราชวงศ์การอแล็งเซียง

พระเจ้ารอแบร์ที่ 1 พระราชบิดาของอูกมหาราช ถูกสืบทอดราชบัลลังก์ในฐานะกษัตริย์แห่งอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกโดยราอูลแห่งบูร์กอญ พระราชบุตรเขยของพระองค์ เมื่อราอูลสวรรคตในปี ค.ศ. 936 อูกมหาราชต้องตัดสินใจว่าเขาควรจะอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ด้วยตนเองหรือไม่ การอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์จะทำให้เขาเสี่ยงกับการเลือกตั้งผู้สืบราชบัลลังก์คนใหม่ซึ่งเขาจะต้องแข่งขันกับขุนนางผู้มีอำนาจคือแอร์แบร์ที่ 2 เคานต์แห่งแวร์ม็องดัว ลุงแท้ ๆ ของเขาเพราะ แอร์แบร์ที่ 2 เป็นพี่ชายของเบอาทริส มารดาของเขา และเป็นบิดาของ อูก อาร์ชบิชอปแห่งแร็งส์ และพันธมิตรคือพระเจ้าไฮน์ริชที่ 1 แห่งเยอรมนีและอูกเดอะแบล็ก ดยุกแห่งเบอร์กันดี พระอนุชาของกษัตริย์ผู้ล่วงลับคือราอูลแห่งบูร์กอญ เพื่อขัดขวางคู่แข่ง อูกมหาราชได้นำเจ้าชายหลุยส์ พระราชโอรสของพระเจ้าชาร์ลที่ 3 แห่งฝรั่งเศส หรือ ชาร์ลผู้เรียบง่าย ซึ่งถูกเนรเทศไปอยู่ในราชสำนักของพระเจ้าแอเทลสแตนแห่งอังกฤษมาสืบราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศส

การวางแผนครั้งนี้ทำให้อูกกลายเป็นบุคคลที่มีอำนาจมากที่สุดในฝรั่งเศสในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 10 เมื่ออยู่ในอำนาจ พระเจ้าหลุยส์ที่ 4 ทรงมอบตำแหน่ง dux Francorum (ดยุกแห่งแฟรงก์) ให้กับเขา พระเจ้าหลุยส์ที่ 4 (อาจอยู่ภายใต้ความกดดัน) ประกาศอย่างเป็นทางการว่าอูกเป็น "ผู้มีอำนาจเป็นรองแค่พระองค์ในอาณาจักร" อูกยังได้รับอำนาจเพิ่มขึ้นอีกเมื่อแอร์แบร์ที่ 2 ซึ่งเป็นลุงของเขาและเคานต์แห่งแวร์ม็องดัวเสียชีวิตในปี ค.ศ. 943 เนื่องจากอาณาเขตของแอร์แบร์ที่ 2 ถูกแบ่งระหว่างบุตรชายทั้ง 4 คนของเขา

อูกมหาราชครอบครองพื้นที่กว้างใหญ่ในภาคกลางของฝรั่งเศส ตั้งแต่ออร์เลอองส์และซ็องลิสไปจนถึงโอแซร์และซ็องส์ ในขณะที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 4 ครอบครองดินแดนทางตะวันออกเฉียงเหนือของปารีสเท่านั้น (กงเปียญ, ล็อง, ซัวซ็องส์)

ระบอบกษัตริย์ฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 10
-----------------------------------

กษัตริย์ก่อนหน้าพระเจ้าอูกไม่ได้เรียกตัวเองว่าเป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศส และผู้สืบทอดราชบัลลังก์ฝรั่งเศสต่อจากพระองค์ก็ไม่ใช้พระอิสริยยศนั้น จนกระทั่งถึงยุคทายาทรุ่นที่ 5 ของพระองค์คือพระเจ้าฟีลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศสกษัตริย์ในยุคนั้นปกครองในฐานะ เร็กซ์ ฟรังโกรัม (กษัตริย์แห่งแฟรงก์) ซึ่งเป็นพระราชอิสริยยศที่ใช้มาจนถึงปี ค.ศ. 1190 ดินแดนที่พวกเขาปกครองนั้นเป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ของอดีตอาณาจักรการอแล็งเฌียง ราชอาณาจักรแฟรงค์ตะวันออกและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ถูกปกครองโดยราชวงศ์ออทโท ซึ่งนำโดยจักรพรรดิออทโทที่ 2ซึ่งเป็นพระญาติชั้นที่ 1 ของพระเจ้าอูก และต่อมาปกครองโดยพระราชโอรสของจักรพรรดิออทโทที่ 2 คือจักรพรรดิออทโทที่ 3

การเลือกตั้งและการขยายอำนาจ
---------------------------

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 978 ถึง 986 อูกเป็นพันธมิตรกับจักรพรรดิเยอรมัน ออตโตที่ 2 กับออตโตที่ 3 และกับอาดัลเบอโร อาร์ชบิชอปแห่งไรมส์ ในการวางแผนร้ายทางการเมืองต่อกษัตริย์การอแลงเฌียง ในปี ค.ศ. 985 อูกเป็นผู้ปกครองเบ็ดเสร็จยกเว้นในทางตำแหน่ง และหลังรัชสมัยสั้นๆ ของพระโอรสของโลแธร์ หลุยส์ที่ 5 อูกเป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศสที่มาจากการเลือกตั้งในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 987 โดยกลุ่มบุคคลสำคัญชาวแฟรงก์ อาดัลเบอโรสามารถโน้มน้ามเหล่าบุคคลสำคัญได้ว่าราชบัลลังก์ควรได้มาจากการเลือกตั้งมากกว่าการสืบทอดทางสายเลือดและชาร์ลส์แห่งโลร์แรน ผู้ท้าชิงชาวการอแลงเฌียงที่ถูกต้องตามกฎหมายที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวไม่เหมาะที่จะปกครอง อูกได้รับการสวมมงกุฎที่นัวยงในวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 987 นักวิชาการเห็นพ้องต้องกันว่าการเลือกตั้งของอูกไม่ใช่การเคลื่อนไหวในเชิงปฏิวัติ ปู่ของพระองค์ โรแบร์ต์ที่ 1, พี่น้องชายของปู่ อูด และน้า รูดอล์ฟ (ราอูล) ล้วนเคยเป็นกษัตริย์ที่ไม่ใช่ชาวการอแลงเฌียง

รัชสมัยของอูกมีเหตุการณ์สำคัญคือการพยายามที่ไร้ผลของชาร์ลส์แห่งโลร์แรนในการแสดงสิทธิ์ของตนกับความขัดแย้งต่อเนื่องกับอูดที่ 1 เคานต์แห่งบลัวส์ และฟุลค์ แนร์รา เคานต์แห่งอองฌู ที่ต่อมาอูกสนับสนุน ในปี ค.ศ. 993 อูดได้การช่วยเหลือจากอาร์ชบิชอปแห่งลองในแผนการสบคบคิดที่ไม่ประสบความสำเร็จที่จะส่งตัวอูกกับพระโอรส โรแบร์ต์ ไปให้ออตโตที่ 3 การไม่มีใครถูกลงโทษจากเหตุการณ์นี้แสดงให้เห็นถึงความอ่อนแอของราชวงศ์ใหม่กาแปเตียง อูกอาจรักษาบัลลังก์ไว้ได้เพราะความไร้สามารถของศัตรูในการร่วมมือกันเคลื่อนไหวเพื่อต่อต้านพระองค์

สิ่งสืบทอด
----------

พระเจ้าอูก กาแปสวรรคตในวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 996 ที่ปารีส และมีการฝังพระวรกายของพระองค์ในมหาวิหารแซ็ง-เดอนี รอแบร์ พระราชโอรสของพระองค์ ขึ้นครองราชย์ต่อ

ทายาท
-----

พระเจ้าอูก กาแปอภิเษกสมรสกับอาเดลาอีด พระธิดาในวิลเลียม ทาวเฮด เคานต์แห่งปวาตู โดยมีพระราชโอรสธิดาด้วยกัน ดังนี้:

* จิเซลาหรือจิเซล ผู้สมรสกับอูกที่ 1 เคานต์แห่งป็องติว
* เฮดวิกหรือแฮธุย ผู้สมรสกับเรจินาร์ที่ 4 เคานต์แห่งแอโน
* รอแบร์ที่ 2 กลายเป็นกษัตริย์หลังการสิ้นพระชนม์ของพระราชบิดา

จำนวนพระราชธิดาพระองค์อื่นมีการรับรองความน่าเชื่อถือได้น้อยกว่า

หมายเหตุ
--------

1. ↑  กาแปเป็นฉายาที่ไม่ทราบความหมายเพื่อแยกพระองค์ออกจากอูกมหาราช พระราชบิดาของพระองค์ นิรุกติศาสตร์พื้นบ้านเชื่อมคำนี้เข้ากับ "cape" (ผ้าคลุมไหล่)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Cole, Robert (2005). *A Traveller's History of France* (seventh ed.). New York: Interlink Books. p. 31. ISBN 978-1-56656-606-3.
2. 1 2  "Hugh Capet | king of France". *Encyclopedia Britannica*. สืบค้นเมื่อ 2020-03-07.
3. ↑  "Hedwig". *Women in World History: A Biographical Encyclopedia*.
4. ↑  "Capetian dynasty | French history | Britannica". *www.britannica.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-01-24.; "Major Rulers of France | Britannica". *www.britannica.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-01-24.
5. ↑  *Critical companion to Dante*: "Hugh Capet (ca.938-996). Hugh Capet was king of France and founder of the Capetian line of kings"; *The Rise of the Medieval World, 500-1300: A Biographical Dictionary*: "Hugh Capet (939-996). Hugh Capet was founder of the Capetian Dynasty"
6. ↑  *Medieval France: An Encyclopedia*: "(ca.940-996). The son of Hugues Le Grand, duke of Francia, Hugh Capet is traditionally considered the founder of the third dynasty of French Kings, the Capetians"
7. ↑  Detlev Schwennicke, *Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten*, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984), Tafeln 10, 11
8. 1 2  Bradbury, Jim (2007). *The Capetians: Kings of France, 987–1328*. London: Hambledon Continuum. p. 69.
9. ↑  James, pp 183–184; Theis, pp 65–66.
10. ↑  Fanning, Steven; Bachrach, Bernard S. (eds & trans.) *The Annals of Flodoard of Reims, 916–966* (New York; Ontario, Can: University of Toronto Press, 2011), p. 28
11. ↑  Thus Gauvard, p. 531.

ข้อมูล
------

* Gauvard, Claude. *La France au Moyen Âge du Ve au XVe siècle*. Paris: PUF, 1996. 2-13-054205-0
* James, Edward. *The Origins of France: From Clovis to the Capetians 500–1000*. London: Macmillan, 1982. ISBN 0-312-58862-3
* Riché, Pierre. *Les Carolingiens: Une famille qui fit l'Europe*. Paris: Hachette, 1983. 2-012-78551-0
* Theis, Laurent. *Histoire du Moyen Âge français: Chronologie commentée 486–1453*. Paris: Perrin, 1992. 2-87027-587-0
* Lewis, Anthony W. "Anticipatory Association of the Heir in Early Capetian France." *The American Historical Review*, Vol. 83, No. 4. (Oct. 1978), pp 906–927.


| * ด
* ค
* ก
พระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส |
| --- |
| 
* พระราชพงศาวลีอย่างละเอียด
* พระราชพงศาวลีอย่างสังเขป
* รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์
* รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส

 |
| ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง (ค.ศ. 509–751) | 
* โคลวิสที่ 1
* ชิลเดอแบร์ที่ 1
* โคลทาร์ที่ 1
* ชาริแบร์ที่ 1
* โกลทร็อง
* ชิลเพริคที่ 1
* ซิกโกแบร์ที่ 1
* ชิลเดอแบร์ที่ 2
* โคลทาร์ที่ 2
* ดาโกแบร์ที่ 1
* ซิกโกแบร์ที่ 2
* โคลวิสที่ 2
* โคลทาร์ที่ 3
* ชิลเพริคที่ 2
* ทีเดอร์ริกที่ 3
* โคลวิสที่ 4
* ชิลเดอแบร์ที่ 3
* ดาโกแบร์ที่ 3
* ชิลเพริคที่ 2
* โคลทาร์ที่ 4
* ทีเดอร์ริกที่ 4
* ชิลเดริกที่ 3

 |
| ราชวงศ์การอแล็งเฌียงรอแบร์เซียง และ โบโซนอยด์ (ค.ศ. 751–987) | 
* เปแป็งพระวรกายเตี้ย
* คาร์โลมันที่ 1
* ชาร์เลอมาญ (ชาร์ลที่ 1)
* หลุยส์ที่ 1
* ชาร์ลที่ 2
* หลุยส์ที่ 2
* หลุยส์ที่ 3
* คาร์โลมันที่ 2
* ชาร์ลพระวรกายพ่วงพี
* โอโด*ร*
* ชาร์ลที่ 3
* รอแบร์ที่ 1*ร*
* ราอูล*บ*
* หลุยส์ที่ 4
* โลแทร์
* หลุยส์ที่ 5

 |
| ราชวงศ์กาแป (ค.ศ. 987–1328) | 
* อูก กาแป
* รอแบร์ที่ 2
* อ็องรีที่ 1
* ฟีลิปที่ 1
* หลุยส์ที่ 6
* หลุยส์ที่ 7
* ฟีลิปที่ 2
* หลุยส์ที่ 8
* หลุยส์ที่ 9
* ฟีลิปที่ 3
* ฟีลิปที่ 4
* หลุยส์ที่ 10
* ฌ็องที่ 1
* ฟีลิปที่ 5
* ชาร์ลที่ 4

 |
| ราชวงศ์วาลัว (ค.ศ. 1328–1589) | 
* ฟีลิปที่ 6
* ฌ็องที่ 2
* ชาร์ลที่ 5
* ชาร์ลที่ 6
* ชาร์ลที่ 7
* หลุยส์ที่ 11
* ชาร์ลที่ 8
* หลุยส์ที่ 12
* ฟร็องซัวที่ 1
* อ็องรีที่ 2
* ฟร็องซัวที่ 2
* ชาร์ลที่ 9
* อ็องรีที่ 3

 |
| *ราชวงศ์แลงคัสเตอร์* *(ค.ศ. 1422–1453)* | 
* *เฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ*

 |
| ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1589–1792) | 
* อ็องรีที่ 4
* หลุยส์ที่ 13
* หลุยส์ที่ 14
* หลุยส์ที่ 15
* หลุยส์ที่ 16
* *หลุยส์ที่ 17*

 |
| ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1804–1814; ค.ศ. 1815) | 
* นโปเลียนที่ 1
* *นโปเลียนที่ 2*

 |
| ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1814–1815; 1815–1830) | 
* หลุยส์ที่ 18
* ชาร์ลที่ 10
* *หลุยส์ที่ 19*
* *อ็องรีที่ 5*

 |
| ราชวงศ์ออร์เลอ็อง (ค.ศ. 1830–1848) | 
* หลุยส์-ฟีลิปที่ 1

 |
| ราชวงศ์โบนาปาร์ต (ค.ศ. 1852–1870) | 
* นโปเลียนที่ 3

 |
| ผู้ปกครองที่ยังเป็นที่พิพาทกันอยู่แสดงด้วยตัวเอียงร = ราชวงศ์รอแบร์เซียงบ = ราชวงศ์โบโซนอยด์ |

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
	+ 2
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* เนเธอร์แลนด์
* โปแลนด์
* นครรัฐวาติกัน
	+ 2

 |
| สถาบันวิจัยศิลปะ | 
* Artist Names (Getty)

 |
| พจนานุกรมชีวประวัติ | 
* เยอรมนี

 |
| อื่น ๆ | 
* Faceted Application of Subject Terminology
* SUDOC (France)
	+ 1

 |