recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**อันเดรส เอสโกบาร์ ซัลดาร์เรียกา** (สเปน: *Andrés Escobar Saldarriaga*; 13 มีนาคม ค.ศ. 1967–2 กรกฎาคม ค.ศ. 1994) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวโคลอมเบียที่เล่นตำแหน่งกองหลัง สังกัดอัตเลติโกนาซิอองนาล, ยังบอยส์ และทีมชาติโคลอมเบีย

เอสโกบาร์ถูกยิงเสียชีวิตหลังฟุตบอลโลก 1994 หลังจากที่เป็นผู้ทำเข้าประตูตัวเองในรอบที่ 2 ในนาทีที่ 34 ที่โคลอมเบียพบกับสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นชาติเจ้าภาพ ทำให้โคลอมเบียซึ่งเป็นทีมตัวเต็งทีมหนึ่งในครั้งนั้น ต้องตกรอบ จากการแพ้ไป 2–1 หลังจากนั้นในวันที่ 2 กรกฎาคม ปีเดียวกัน เอสโกบาร์ก็ถูกยิงเสียชีวิต หลังจากเดินออกมาจากบาร์แห่งหนึ่ง โดยมีเสียงเล่าลือว่าเป็นฝีมือของกลุ่มมาเฟียที่เสียพนันจากการที่โคลอมเบียตกรอบ แต่ที่สุดเจ้าหน้าที่ตำรวจก็สามารถตามจับคนร้ายได้ ชื่อ อุมแบร์โต มูนอซ เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย โดยมูนอซสารภาพว่าทำไปตามลำพังคนเดียวโดยไม่ได้มีใครบงการหรือจ้างมา เพราะความเสียใจที่โคลอมเบียตกรอบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Andrés Escobar's profile". *Footballzz.co.uk*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-11-03. สืบค้นเมื่อ 2015-01-12.
2. ↑  ตันนิยม, มฤคย์ (2014-06-7). "World Cup 101 - ประตูโศกนาฏกรรม". *โกลด์ดอตคอม*. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**ไฮด์พาร์ก** เป็นสวนใหญ่ในเซ็นทรัลลอนดอน มีขนาดใหญ่สุดในบรรดาสวนหลวงทั้งสี่ซึ่งเรียงกันเป็นแนวตั้งแต่ทางเข้าพระราชวังเคนซิงตันผ่านสวนเคนซิงตันและไฮด์พาร์กผ่านไฮด์พาร์กคอร์เนอร์ และกรีนพาร์กข้ามประตูใหญ่สู่พระราชวังบักกิงแฮม สวนนี้แบ่งเป็นทะเลสาบเซอร์เพนไทน์และลองวอเทอร์

สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ทรงสถาปนาสวนนี้ในปี 1536 เมื่อทรงเอาที่ดินมาจากเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์แล้วใช้เป็นที่ล่าสัตว์ เปิดในสาธารณะในปี 1637 แล้วได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว มีการปรับปรุงใหญ่ในต้นคริสต์ทศวรรษที่ 18 ภายใต้พระบรมราชโองการของสมเด็จพระราชินีนาถแคโรไลน์ นิทรรศการใหญ่ปี 1851 จัดในสวนนี้ และเป็นที่ตั้งของวังแก้ว

เสรีภาพในการพูดและเดินขบวนเป็นลักษณะสำคัญของไฮด์พาร์กตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 มุมผู้ปราศรัยตั้งขึ้นเป็นจุดที่กล่าวปราศรัยและโต้วาทีอย่างเสรีตั้งแต่ปี 1872 ในปลายคริสต์สตวรรษที่ 20 สวนนี้เป็นที่จัดคอนเสิร์ตดนตรีร็อกขนาดใหญ่แบบไม่คิดค่าเข้าชม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Hyde Park History". Royalparks.org.uk. 15 December 2003. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 January 2006. สืบค้นเมื่อ 11 December 2011.
**วัดกร่าง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านท้ายดง ตำบลบางกระบือ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

วัดกร่างสร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2300 เดิมมีชื่อว่า **วัดดงดารา** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2320 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร ได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2423 ชาวบ้านได้ช่วยกันสละเนื้อที่จตุปัจจัยขึ้นมาได้จำนวนหนึ่ง จึงได้ขออนุญาตไปทางกรมศาสนาจัดตั้งเป็นวัดขึ้น ไม่ทราบผู้เป็นหัวหน้าสร้างวัด

วัดมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ คือ *หลวงพ่อนรสิงห์* เป็นพระพุทธรูปศิลาศิลปะอยุธยาเก่าสมัยเชียงแสน รูปหล่อหลวงปู่หรำ เกสโร รูปหล่อหลวงพ่อหวล ปภสฺสโร หอสวดมนต์แบบรามัญ กุฏิเรือนไทย วัดยังมีวัตถุมงคลที่มีชื่อเสียง สร้างโดยหลวงพ่อหร่ำ

วัดมีการจัดการทำบุญประจำปี ได้แก่ ตักบาตรเทโวซึ่งตรงกับวันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 11 ตักบาตรพระร้อยซึ่งตรงกับวันขึ้น 8 ค่ำ เดือน 12 และงานประจำปีซึ่งตรงกับวันขึ้น 14–15 ค่ำ เดือน 5

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกร่าง (หลวงพ่อนรสิงห์) ต.บางกระบือ อ.สามโคก ปทุมธานี". *ทัวร์วัดไทย*.
2. ↑  "แค่เหรียญเดียว..คุ้มครองได้ถึงสามคน "หลวงพ่อหร่ำ วัดกร่าง" เกจิดัง สายวิชารามัญ รู้แจ้งในอนาคต..ดักรอสามโจรพี่น้อง ให้กลับตัวเป็นคนดี". *ทีนิวส์*.
3. ↑  "วัดกร่าง". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดกร่าง**
**วัดกลางปากกราน** หรือ **วัดกลางคลองตะเคียน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองตะเคียน ในตำบลปากกราน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดกลางปากกรานสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ซึ่งสร้างขึ้นมาคู่กับวัดนาค ชาวบ้านจะเรียกชื่อวัดทั้งสองว่า "วัดนาควัดกลาง" หรือ "วัดกลางวัดนาค" ปัจจุบันวัดนาคได้กลายไปเป็นวัดร้างหลังกรุงศรีอยุธยาแตก เมื่อ พ.ศ. 2310 ส่วนวัดกลางปากกรานก็เสื่อมโทรมแทบจะเป็นวัดร้าง จนเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับการบูรณะพัฒนาโดยย้ายเสนาสนะต่าง ๆ ทั้งกุฏิ ศาลาการเปรียญ อุโบสถ ต่อมาในสมัยหลวงปู่เหมือนเป็นเจ้าอาวาส ได้ดำเนินการร่วมกับพระบำราญคดีจีน นายอากรสารายาฝิ่น นางทับทิมภรรยา และนางเขียนแม่ยาย ได้บริจาคทรัพย์อุปถัมภ์ในการก่อสร้าง ได้รับการพัฒนามาตามลำดับ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2441

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ *พระพุทธมหามิ่งมงคล* เป็นพระประธานประดิษฐานอยู่ภายในอุโบสถหลังเก่า สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ด้านหน้าวัดมีพระพุทธรูปปางประทานพรโบราณเก่าแก่องค์หนึ่ง มีรูปปั้นหนุมานอมจันทร์ พระพุทธรูปสมเด็จกริ่งคลองตะเคียน และพระพุทธรูปแผงพระเจ้าสิบชาติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกลางปากกราน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "เที่ยววัดไห้พระพุทธมหามิ่งมงคล อายุมากกว่า 555 ปี วัดกลางคลองตะเคียน จังหวัดอยุธยา".
**วัดกองก๋อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกองก๋อย อำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ปัจจุบันมีพระอธิการชยุธ ชวนปญฺโญ เจ้าอาวาส

วัดกองก๋อยสร้างเมื่อ พ.ศ. 2409 โดยท้าวอ้าย ปิ่นญาติ ได้ชักชวนญาติพี่น้องและคนในหมู่บ้านกองก๋อยช่วยกันสร้างวัดขึ้นมา มีกุฏิไม้เล็ก ๆ ห้องสุขา ศาลาไม้ และกำหนดเขต ทำแนวรั้ววัด คิดพื้นที่ประมาณ 5 ไร่ 2 งาน ชื่อ "กองก่อย" คงเพี้ยนมาจากคำว่า "กองกลอย" เนื่องจากพื้นที่นี้ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน ชาวบ้านได้ ขุดหาหัวกลอย ออกมาขายให้พ่อค้า จะต้องทำมาขายที่หมู่บ้านกองก๋อยแห่งนี้ ภายหลังชื่อหมู่บ้านเพี้ยนมาเป็นบ้านกองก๋อย เมื่อสร้างวัดก็ตั้งชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้าน

ภายในวัดกองก๋อยมีต้นโพธิ์ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดแม่ฮ่องสอนขนาด 9 คนโอบ (ลำต้นเดียว) ความสูงประมาณ 30 เมตร แผ่กิ่งก้านสาขาร่มรื่น สวยงามมาก คาดว่ามีอายุประมาณ 600–700 ปี มีเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ เป็นเจดีย์สร้างใหม่ กว้าง 9 เมตร ยาว 9 เมตร สูง 32 เมตร (ทรงสุโขทัย) เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2553 มีประเพณีปี๋ใหม่เมือง (สงกรานต์) โดยคณะศรัทธาไปหาตัดต้นไม้ในป่า ที่มีง่าม นำมาค้ำต้นโพธิ์ภายในวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกองก๋อย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดกองก๋อย". ระบบฐานข้อมูลวัด. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-26. สืบค้นเมื่อ 2022-07-26.
**วัดกลางทุ่ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจองคำ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน

ประวัติ
-------

วัดกลางทุ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2448 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2333

แรกเริ่มมีการสร้างเจดีย์ขึ้น ผู้สร้าง คือ จองอูพะก่าแวง กวีวัฒน์ บริเวณที่สร้างเป็นสวนกล้วย ก่อนสร้างอูพะก่าแวง กวีวัฒน์ ได้ฝันถึงภรรยาที่เสียชีวิต (นางจิ่ง) ฝันว่านางต้องการให้สร้างเจดีย์บริเวณสวนกล้วยแห่งนี้ อูพะก่าแวง กวีวัฒน์ จึงนิมนต์พระที่วัดนาบอน (ปัจจุบันไม่มีแล้ว) มาจำพรรษา 

เมื่อสร้างกูฎีแล้วตั้งชื่อว่า **จองปุ๊กป่าโหย่ง** หรือวัดบุพพารามซึ่งสอดคล้องกับความเชื่อเรื่องจองแปดหลังในพระพุทธศาสนา ต่อมามีการขยายวัดให้ใหญ่ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2458 นายอูป่อและนางส่วย วิมาละ มีศรัทธาได้สร้างพระพุทธรูป (เจ้าพาราเหม่ป้อก) ปัจจุบันเป็นพระประธานของศาลาการเปรียญ หลังมีการเปลี่ยนแปลงการปกครองยกแม่ฮ่องสอนขึ้นเป็นจังหวัด "จองปุ๊กป่าโหย่ง" ได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดกลางทุ่ง" เนื่องจากวัดตั้งอยู่กลางทุ่งนา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2516 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

ปูชนียวัตถุ
-----------

พระพุทธรูปประธาน เจ้าพาราเหม่ป้อก เป็นพระพุทธรูปศิลปะมัณฑะเลย์ ปางมารวิชัย ในพระหัตถ์ซ้ายถือลูกสมอ ขนาดหน้าตักกว้าง 70 นิ้ว องค์พระส่วนที่เป็นพระวรกายทาสีขาว จีวรนิ้วลงรักปิดทอง ชายจีวรประดับกระจก พระเศียรทางด้วยรักสีดำ เบื้องซ้ายและขวามีพระพุทธรูปลักษณ์เดียวกันขนาดหน้าตัก 30 นิ้ว เบื้องหน้าองค์พระมีรูปปั้นพระอัครสาวก

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูวิริยมงคล พ.ศ. 2456–2482
* พระต่าย พ.ศ. 2482–2484
* พระยุ้น พ.ศ. 2484–2485
* พระครูสุมนวรคุณ พ.ศ. 2486–2538
* พระสมุห์ทองสุข สทธาธิโก พ.ศ. 2538–2542
* พระใบฎีกาสมพงษ์ ปภากโร พ.ศ. 2542–2550
* พระอธิการเสรี ธีรปญโญ พ.ศ. 2550–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกลางทุ่ง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดกลางทุ่ง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  ธรรศ ศรีรัตนบัลล์. "พระพุทธรูปและตาแหน่งทางศาสนาในสังคมไทใหญ่" (PDF).
**วัดกลางอ่างแก้ว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านท่าจีน ตำบลท่าจีน อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 48 ไร่ 3 งาน 79 ตารางวา

ไม่ทราบประวัติการก่อสร้างวัดกลางอ่างแก้วที่แน่ชัด ทราบว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2410 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2525 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร มีการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2479

อุโบสถหลังเก่าหันหน้าไปทางทิศตะวันออกสู่แม่น้ำท่าจีน หากมองจากสะพานท่าจีนจะเห็นได้ชัดเจน เป็นอาคารไม้ทรงไทย หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ด้านข้างและด้านหลังมีชายคาปีกนก รองรับโครงหลังคาด้วยเสาไม้กลม ด้านหน้ามีมุขยื่นออกมา 1 ห้อง ช่อฟ้าใบระกาปูนปั้น หน้าบันด้านหน้าแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ หน้าบันหลังคากับหน้าบันมุขด้านหน้า ตกแต่งด้วยลวดลายพันธุ์พฤกษา ฝาผนังอาคารทางสีขาว ด้านหน้ามีช่องประตูทางเข้า 2 ประตู ด้านหลังทึบ ผนังด้านข้างมีหน้าต่างด้านละ 6 บาน บานประตูและหน้าต่างเป็นไม้ทาสีเหลือง ด้านนอกมีกำแพงแก้วมีซุ้มประตูทางเข้าทั้ง 4 ด้าน เป็นซุ้มก่ออิฐถือปูนทรงมณฑปและซุ้มหน้านาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกลางอ่างแก้ว". *เทศบาลตำบลท่าจีน*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-13. สืบค้นเมื่อ 2020-09-21.
2. ↑  "วัดกลางอ่างแก้ว". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย*.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดกลางอ่างแก้ว**
ภาพแสดงชุดหินโอฟิโอไลต์ บริเวณอุทยานแห่งชาติ Gros Morne National Park, Newfoundland.
**โอฟิโอไลต์** (อังกฤษ: Ophiolite) คือ ชุดหินที่แสดงลักษณะการลำดับชั้นหินของเปลือกโลกใต้มหาสมุทรจนถึงเนื้อโลกชั้นบน ซึ่งเกินจากการยกตัวขึ้นแล้วแทรกเข้ามาบนแผ่นดินเนื่องจากกระบวนการธรณีแปรสัณฐาน

ประวัติ
-------

คำว่า "โอฟิโอไลต์" ใช้ครั้งแรกโดย Alexandre Brongniart เพื่อบ่งบอกถึงกลุ่มหินสีเขียว เช่น หินเซอร์เพนทิไนต์ หินไดอะเบส ในเทือกเขาแอลป์ ต่อมา Steinmann ได้ใช้รวมถึงหินละลายรูปหมอน และ หินเชิร์ต ในช่วงปลายปี 1950 ถึงต้นปี 1960 การสำรวจความผิดปกติแถบสนามแม่เหล็ก (magnetic anomaly stripes) ของพื้นทะเล ซึ่งวางตัวขนานกับเทือกเขากลางสมุทร โดย Frederick Vine และ Drummond Matthews ได้บ่งบอกถึงหมวดหินใหม่ของเปลือกโลกภาคพื้นสมุทรบริเวณเทือกเขากลางสมุทร ประกอบกับการสำรวจแผ่นพนังหิน (sheeted dike) บริเวณ Troodos ophiolite ประเทศไซปรัส โดย Ian Graham Gass และคณะ พบว่าพนังหินดังกล่าวเกิดจากการเย็นตัวของแมกมา 100% โดยไม่มีหินที่แก่กว่าปรากฏในบริเวณดังกล่าว ต่อมา Moores และ Vine ได้สรุปว่าแผ่นพนังหิน บริเวณ Troodos ophiolite ประเทศไซปรัส เกิดจากกระบวนการขยายตัวของพื้นมหาสมุทร จากนั้น คำว่า "โอฟิโอไลต์" จึงเป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางในความหมายที่ว่า ชุดหินของเปลือกโลกใต้มหาสมุทรที่ถูกกระบวนการธรณีแปรสัณฐานนำขึ้นมาปรากฏบนแผ่นดิน 

จากการพบชุดหินโอฟิโอไลต์ตามแนวเทือกเขาหลายแห่ง เช่น เทือกเขาแอลป์ เทือกเขาหิมาลัย ทำให้โอฟิโอไลต์เป็นหัวใจสำคัญของการแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาคในปัจจุบัน

การลำดับชั้นหิน
---------------

การลำดับชั้นหินโอฟิโอไลต์ ประกอบด้วยชั้นต่าง ๆ ดังนี้

* ชั้นตะกอนทะเลลึก (pelagic sediment) ประกอบด้วย หินเชิร์ต หินดินดานสีดำ และหินปูน
* ชั้นหินบะซอลล์รูปหมอน (basalt pillow ) แสดงลักษณะของหินบะซอลล์รูปหมอน เกิดของลาวาสัมผัสกับผิวน้ำแล้วเกิดเย็นตัวอย่างรวดเร็ว การที่เห็นเป็นรูปหมอนเกิดจากหดตัวภายใต้แรงตรึงผิวของลาวา
* แผ่นผนังหิน (sheeted dike) เนื้อหินเป็นหินบะซอลล์ และหินไดอะเบส
* ชั้นหินแกบโบร (gabbro)
* ชั้นสะสมตัวของหินอัลตราเมฟิก (cumulate ultramafic) เป็นชั้นที่พบหินดูไนต์
* ชั้น depleted mantle ประกอบด้วยหินฮาร์ซเบอร์ไกต์
* ชั้น fertile mantle ประกอบด้วนหินเลอร์โซไลต์

อ้างอิง
-------


* Brogniart, A. (1813) "Essai de classifacation mineralogique des roches melanges" Journal des Mines, v. XXXIV, 190-199.
* Gass, I.G. (1968) "Is the Troodos massif of Cyprus a fragment of Mesozoic ocean floor?" Nature, 220, 39-42.
* Church, W.R. and Stevens, R.K. (1970) "Early Paleozoic ophiolite complexes of the Newfoundland Appalachians as mantle-oceanic crust sequences." Journal of Geophysical Research, 76, 1460-1466.
* Moores E.M. and Vine, F.J. (1971) "The Troodos massif, Cyprus, and other ophiolites as oceanic crust: Evaluation and implications" Philosophical Transactions of the Royal Society of London, 268A, 443-466.
* Moores, E.M. (2003) "A personal history of the ophiolite concept" in Dilek and Newcomb, editors, Ophiolite Concept and the Evolution of Geologic Thought. Geological Society of America Special Publication 373, 17-29.
* Vine F.J. and Matthews D.H. (1963) "Magnetic anomalies over ocean ridges", Nature 199, 947-949
* เก็บถาวร 2010-06-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
*
**พระยาเสนานุชิต (นุช ณ นคร)** เป็นปลัดเมืองไทรบุรีระหว่าง พ.ศ. 2364–2383 เป็นผู้ว่าราชการเมืองพังงาและเจ้าเมืองตะกั่วป่า ระหว่าง พ.ศ. 2383–2424 ได้รับการยกย่องให้เป็นเจ้าเมืองขึ้นเป็นเจ้าเมืองโท ถือศักดินา 10,000 เทียบเท่าเสนาบดี และเป็นเจ้าเมืองอาวุโสที่สุดทางหัวเมืองชายฝั่งตะวันตก ชาวเมืองตะกั่วป่ายุคนั้นเรียกท่านว่า *เจ้าคุณเฒ๋า*

ประวัติ
-------

พระยาเสนานุชิต (นุช) มีนามเดิมว่า นุช เป็นบุตรของเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย ณ นคร) ที่เกิดจากภรรยาน้อย เกิดที่เมืองนครศรีธรรมราช ราว พ.ศ. 2350 ขณะที่บิดาเป็นผู้ช่วยราชการเมืองนครศรีธรรมราช ด้านการศึกษาคงศึกษาเล่าเรียนเบื้องต้นที่นครศรีธรรมราช เมื่อย่างวัยรุ่นจึงได้ถวายตัวเป็นมหาดเล็กแล้วกลับไปช่วยเหลือพี่ชายคือ พระภักดีบริรักษ์ (แสง ณ นคร) ในระยะที่ออกไปรักษาราชการในเมืองไทรบุรี เป็นปลัด ระหว่าง พ.ศ. 2364–2383 และติดตามพี่ชายไปเป็นผู้ช่วยราชการเมืองพังงาระยะหนึ่ง จนเมื่อพระยศภักดี ผู้ว่าราชการเมืองตะกั่วป่าถึงแก่อสัญกรรม จึงได้เลื่อนยศจากพระเสนานุชิต (นุช) เป็น พระยาเสนานุชิต (นุช) ผู้ว่าราชการเมืองตะกั่วป่า ขึ้นตรงต่อเมืองพังงา

เมื่อ พ.ศ. 2404 พระยาบริรักษ์ภูธร (แสง) ผู้สำเร็จราชการเมืองพังงา และหัวเมืองชายฝั่งตะวันตกถึงแก่อสัญกรรม ทางฝ่ายรัฐบาลกลางจึงแต่งตั้ง พระยาเสนานุชิต (นุช) เจ้าเมืองอาวุโสสูงสุด ในหัวเมืองแถบนั้น ขึ้นดำรงตำแหน่งแทน ยศยังคงเดิมแต่เลื่อนศักดินา สูงขึ้นเป็น 10,000 มีเครื่องยศเทียบเท่าเสนาบดี พระยาเสนานุชิต (นุช) ไม่ไปรับตำแหน่งที่เมืองพังงา แต่ขอรับที่เมืองตะกั่วป่า โดยอ้างว่าเคยชินกับตะกั่วป่า จึงโปรดเกล้าฯ ให้ยกเมืองตะกั่วป่าขึ้นเป็นเมืองโท ในระหว่างเป็นเจ้าเมืองตะกั่วป่า ท่านเป็นนักปกครองคนด้วยความซื่อสัตย์ กล้าหาญ ปราบอั้งยี่ เก็บภาษีแร่ได้สูงสุด สร้างความมั่งคั่ง ความเจริญ ในช่วงยุคทองของตะกั่วป่า พระยาเสนานุชิต (นุช) ถึงแก่อสัญกรรมราว พ.ศ. 2424

อ้างอิง
-------

1. ↑  "๕-สกุล ณ นคร เชื้อสาย พระยาเสนานุชิต (นุช)". หนังสือวงศ์สกุลเดิม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-07-07.
2. ↑  "พังงาประชุมการบูรณปฏิสังขรณ์อัฐเจดีย์เจ้าเมืองพังงา พระยาบริรักษ์ภูธร(แสง ณ นคร,ขำ ณ นคร)เพื่อแสดงมุฑิตาจิตสักการะ ๑๔๓ ปี". สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดพังงา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-07-07.
3. ↑  "ตะกั่วป่า แถลงข่าวสร้างอนุสาวรีย์เจ้าเมืองตะกั่วป่า พระยาเสนานุชิต (นุช ณ นคร)". สวท.พังงา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-07-07.
4. ↑  "ประวัติความเป็นมา". องค์การบริหารส่วนตำบลโคกเคียน.[*ลิงก์เสีย*]
**มัสยิดแนซีโรลโมลก์** (เปอร์เซีย: مسجد نصیر الملک) หรือ **มัสยิดชมพู** (مسجد صورتی) เป็นมัสยิดเก่าแก่ในเมืองชีรอซ ประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่ใกล้กับชอฮ์แชรอฆ มัสยิดเป็นที่รู้จักมากจากงานกระจกสีภายใน และองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมแบบดั้งเดิมอื่น ๆ เช่นการออกแบบ *แพนจ์คอเซ* (پنج کاسه; "เว้าห้าเว้า")

มัสยิดแนซีโรลโมลก์สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิกอจอร์ เริ่มก่อสร้างในปี 1876 ตามคำสั่งของ มีร์ซอ แฮแซน แอลี แนซีโรลโมลก์ ขุนนางแห่งชีรอซ และบุตรของแอลี แอกแบร์ แกวอม โอลโมลก์ ผู้เป็น *แคลอนแทร์* (ตำแหน่งคล้ายนายกเทศมนตรี) แห่งชีรอซ มัสยิดสร้างเสร็จในปี 1888 โดยมีผู้ออกแบบคือโมแฮมแมด แฮแซน สถาปนิกชาวเปอร์เซียซึ่งเคยออกแบบสวนเอแรม มาก่อนด้วย นักออกแบบคนอื่น ๆ ที่มีส่วนร่วมในการออกแบบมัสยิดยังรวมถึงโมแฮมแมด โฮเซย์นี และโมแฮมแมด เรซอ

ภาพกว้าง
--------

ภาพกว้างด้านนอกของมัสยิด
ภาพกว้างแสดงงานกระจกสีภายในของมัสยิด

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Mosque of Whirling Colours: A Mixture of Architecture and Art in Nasīr al-Mulk Mosque in Shiraz, Iran เก็บถาวร 2016-05-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน*, Cem Nizamoglu, MuslimHeritage.com
2. ↑  "A Mixture of Architecture and Art in Nasir Al-Mulk Mosque in Shiraz, Iran." Nasir Al-Mulk Mosque,  เก็บถาวร 2021-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
**ซอส XO** (อังกฤษ: XO sauce) เป็นซอสอาหารทะเลรสเผ็ดร้อน ที่คิดค้นในฮ่องกง เป็นที่นิยมใช้กับอาหารจีน โดยเฉพาะทางตอนใต้ของจีน เช่น มณฑลกวางตุ้ง
XO เป็นชื่อย่อมาจากคำว่า Extra Old Cognac ซึ่งในฮ่องกง คอนญัก (*Cognac*) ถือว่าเป็นเหล้ากลั่นจำพวกบรั่นดีที่มีชื่อเสียงและนิยมกันมาก คำว่า XO จึงถูกใช้บ่อยครั้ง จนกลายเป็นวัฒนธรรมที่แสดงถึงการมีคุณภาพสูงและความหรูหรา

ประวัติ
-------

ซอส XO เกิดขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1980 ในฮ่องกง สำหรับอาหารกวางตุ้งโดยใช้อาหารทะเลแห้งที่สับหยาบ รวมทั้งหอยเชลล์แห้ง (จีน: 乾貝; ยฺหวิดเพ็ง: *gon1 bui3* ) ปลา และกุ้ง ซึ่งปรุงด้วยพริก หัวหอม และกระเทียม ลักษณะเป็นซอสอาหารทะเลแห้งคล้ายซอสชาฉา (จีน: 沙茶; เป่อ่วยยี: *sa-te*) ของชาวฮกเกี้ยน ภัตตาคาร Spring Moon (จีน: 嘉麟樓; ยฺหวิดเพ็ง: *gaa1 leon4 lau4* ) ซึ่งเป็นร้านอาหารจีนของโรงแรมเพนนินซูลาฮ่องกง มักได้รับเครดิตในการเป็นผู้คิดค้นซอส XO แม้ว่าจะมีผู้แย้งว่ามาจากร้านอาหารอื่น ๆ ในบริเวณใกล้เคียงในย่านจิมซาจุ่ยของเกาลูน

ดูเพิ่ม
-------

* ติ่มซำ
* น้ำมันพริก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ian Knauer (8 August 2012). "Flavor Ammo: Is XO Sauce the World's Most Baller Condiment?". *Grub Street*.
2. ↑  Vos, Heidemarie (2010). *Passion of a Foodie*. p. 591. ISBN 978-1-934925-63-8.
3. ↑  Tony Tan (20 October 2009). "XO sauce". *Gourmet Traveller*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ซอส XO**

* Lo, Eileen Yin-Fei (2012). *Mastering the Art of Chinese Cooking*. Chronicle Books. pp. 157–159. ISBN 0811878708.
**สุนุวาร์** หรือ ซูนูวาร์ EngSunuwar NPसुनुवार คนสุนุวาร์เป็นส่วนหนึ่งของชนพื้นเมืองของประเทศเนปาลและบางพื้นที่ในประเทศอินเดีย ภูฏาน: ดาร์จีลิง, สิกขิม, อัสสัม ชนเผ่าได้รับอิทธิพลจากศาสนาฮินดู ส่วนใหญ่คนสุนุวาร์นับถือศาสนา ของตัวเอง เรียก กีราต มนดุม แต่ไม่แบ่งแยกศาสนา การสำรวจสำมะโนประชากรปี 2012 คนสุนุวาร์ ประมาณ 100,000 คน

ซูนูวาร์

ภาษา สุนุวาร์
-------------

ส่วนใหญ่คนสุนุวาร์พูดภาษาสุนุวาร์ หรือ สุนุวารี โกอีจา-โล (มารปาแจ) ภาษาสุนุวาร์ Sunuwar language

กีฬา
----

ฮาลลี เล่นเดือนพฤศจิกายนหนึ่งปีมีครั้งเดียว (แรม ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๒) มืดสนิทที่สุดในโลก

วัฒนธรรมและประเพณี
------------------

เต็มไปด้วยวัฒนธรรมดั้งเดิมของคนซูนูวาร์ พวกเขามีความยากลำบากในการอธิบายรายละเอียดของการจัดงานเทศกาลและอีกหลายร้อย สุนุวารี เทศกาลประเพณี มีวัตถุประสงค์ของตัวเองลักษณะของระบบที่เทศกาลประเพณีและเทศกาลเฉลิมฉลอง เทศกาลที่ได้รับการกล่าวถึงประเพณีที่ดีบางอย่าง เช่น วิสาขบูชา(Baisakh Purnima), (วัลอยกระทง บูชาแม่น้ำ) สาเกลา Udhauli (ธันวาคม แรม ๑๕ ค่ำ เดือน ๑) อื่น ๆ

การดำเนินชีวิตของคนสุนุวาร์
---------------------------

ส่วนใหญ่คนสุนุวาร์ทำการเกษตร ประมาณ 55% และ เป็น การเมือง ทหารตำรวจเนปาล, อินเดีย, สิงคโปร์, อังกฤษ (Gorkha)และ อื่น ๆ

การแต่งงาน
----------

1. การสมรสด้วยความรัก Love Marriage หรือ Autonomous Marriage สมัยนี้
2. การคลุมถุงชน Arranged Marriage (บาง)
3. หนีการแต่งงาน Escape Marriage (บาง)
4. ฉุดแต่งงาน (ถูกขโมย) Traction Marriage (Stolen) สมัยก่อน

กษัตริย์กีราต
-------------

* กษัตริย์ กีราต ๒๙ พระองค์ ดังนี้:

1. ยาลมบอร์ 2. ปาบี 3. สกานดาร์ 4. บาลามบา 5. ฮรีตี 6. หุมาตี 7. จีเตดส์ตี 8. กาลีนจา 9. ปุซกา 10. สุยาร์มา 11. ปาปา 12. บุนกา 13. สวานานดา 14. สทุนโก 15. จีงหรี 16. นาเน 17. ลูกา 18. โทร์ 19. โทโก 20. เบร์มา 21. กูจา 22. ปุษ์การ์ 23. เกซุ 24. สุจา 25. สานสา 26. กูนาม 27. ขีมบู 28. ปาถุกา 29. กส์ตี

* kirata Kingdom, kirat King, Yalamber กีราตอาณาจักร (ราชอาณาจักรเนปาล)

พื้นที่ของสุนุวาร์
------------------

1. ขีจี หรือ ขีจี ชนเดซวรี
2. บูจี
3. เปรฒจี ปรีฅี

เพลงและดนตรี
------------

1. ↑
***เรือนรก ศพคืนชีพ*** (ญี่ปุ่น: 魍魎の揺りかご; อังกฤษ: *MOURYO NO YURIKAGO*) เป็นการ์ตูนช่องจากประเทศญี่ปุ่นที่เขียนโดยซัมเบะ เค จัดพิมพ์โดยสแควร์เอนิกซ์ครั้งแรกใน *นิตยสารยังกันกัน* ฉบับที่ 9 ขึ้นใน ค.ศ. 2010 จนถึงฉบับที่ 17 ใน ค.ศ. 2012

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เหล่านักเรียนมัธยมได้ออกทัศนศึกษาโดยทางเรือได้พบเห็นการฆาตกรรมที่เกิดขึ้นกับผู้โดยสารชาวต่างชาติอย่างบ้าคลั่ง เหล่านักเรียนและผู้โดยสารคนอื่นๆต่างพยายามหลบหนี ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่เรืออัปปางลง เรือลำนี้มี 8 ชั้นกับชั้นใต้ดินอีก 3 ชั้น โดยมีผู้เสียชีวิตอยู่ในที่ต่างๆ ผู้คนต่างพยายามเอาตัวรอด และมีบางสิ่งเปลี่ยนแปลงขึ้นภายหลังจากเกิดเหตุการณ์ดังกล่าว

เหตุใดเรือจึงเกิดอัปปาง ทำไมจู่ๆจึงมีฆาตกรปรากฏตัวขึ้น ใครเป็นศัตรูใครเป็นมิตรแท้ ล้วนเป็นคำถามสำคัญที่เกิดขึ้นท่ามกลางความหวาดกลัวและความวิตกกังวล ตัวเอกของเรื่องต่างหลบหนีเพื่อหาทางรอดพร้อมกับเพื่อนๆ เมื่อเรื่องราวดำเนินไป ความจริงต่างๆก็ได้ปรากฏชัดเจนมากขึ้น และยังได้เปิดเผยให้เห็นถึงตัวตนที่แท้จริงของแต่ละคนในการเอาชีวิตรอด

ตัวละครหลัก
-----------

ทาคิงาวะ (滝川 優矢)
ชายหนุ่มผู้เงียบขรึม ผู้ซึ่งดูเหมือนว่าไม่ได้ถูกความชั่วครอบงำ และสามารถสนทนาภาษารัสเซียได้อย่างคล่องแคล่ว
อายูคาวะ มาโคโตะ (鮎川 真琴)
นักเรียนสาวผู้โอบอ้อมอารีและรู้จักเป็นห่วงผู้อื่น ซึ่งเธอเป็นสมาชิกของชมรมว่ายน้ำและเป็นเพื่อนสนิทของทาคิงาวะ
คาสึกะ (春日 日明)
นักเรียนชายผู้ยึดมั่นในเกียรติ และมักตัดสินใจโดยใช้เหตุผลเพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยงให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
มิยามูระ คานะ (宮村 華菜)
นักเรียนสาวทรงผมทวินเทล เธอมักเรียกชื่อตัวเองว่า "คานะ" ผู้ซึ่งมีจิตใจไม่มั่นคงและเห็นแก่ตัว และยังมีอีกด้านหนึ่งที่เธอได้กระทำลงไปเมื่อสูญสิ้นความเป็นมนุษย์
ชิมาดะ (縞田)
นักเรียนชายที่นั่งอยู่ในรถเข็น ภายหลังจากเรืออัปปาง เขาก็ได้พบกับทาคิงาวะเมื่อครั้งที่ติดอยู่ในลิฟต์ และเกิดความคิดจากใครบางคนที่ว่าเขาอาจเป็นภาระให้กับทุกคน
ซึซึฮาระ (鈴原 夢)
นักเรียนสาวตาบอด แต่มีประสาทสัมผัสด้านอื่นๆเฉียบคมทดแทนการตาบอด อย่างเช่นความสามารถในการได้ยินที่สามารถบอกลักษณะของคนจากเสียงของฝีเท้าได้เป็นอย่างดี
เซริซาวะ (芹沢)
หัวหน้าแก๊งเด็กวัยรุ่น เพื่อความอยู่รอด เขาไม่ลังเลที่จะกระทำการใดๆอย่างเหี้ยมโหด เขามีบุคคลิกลักษณะที่เสมือนเป็นนักฆ่าเลือดเย็น เพื่อให้สามารถแยกแยะได้ระหว่างมนุษย์กับคนอื่นๆ เขาจึงได้ประทับตราโรซาริโอที่แขนของเขากับพรรคพวก
ชุนสุเกะ (俊介)
เด็กผู้โดยสารเรืออายุประมาณ 5-7 ปี บางทีอาจเนื่องด้วยเขาพักอยู่ในห้องใกล้กับมาโคโตะ ทั้งคู่จึงได้มาเป็นเพื่อนกันก่อนที่เรือจะเกิดอัปปาง โดยแม่ของเขาได้เสียชีวิต

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  魍魎の揺りかご (1-5巻 最新刊) -漫画全巻ドットコム
2. ↑  "魍魎の揺りかご(日文)漫画汗汗漫画". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-03-12. สืบค้นเมื่อ 2013-01-04.
3. ↑  "【最終回】『魍魎の揺りかご』（三部けい）、『新選組刃義抄　アサギ』". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2013-01-04.

หนังสือ
-------

* 三部けい『魍魎の揺りかご』スクウェア・エニックス〈ヤングガンガンコミック〉、既刊5巻
	1. 2010年8月21日発売 ISBN 978-4-7575-2969-4
	2. 2011年3月25日発売 ISBN 978-4-7575-3178-9
	3. 2011年8月25日発売 ISBN 978-4-7575-3349-3
	4. 2012年1月25日発売 ISBN 978-4-7575-3492-6
	5. 2012年6月25日発売 ISBN 978-4-7575-3640-1

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 魍魎の揺りかご - 作品紹介 - ヤングガンガン YOUNG GANGAN OFFICIALSITE เก็บถาวร 2011-01-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**การจัดการระบบวิจัย** เป็นรูปแบบการจัดการระบบงานวิจัย ที่ประกอบด้วยองค์ประกอบที่หลากหลาย ได้แก่ หน่วยงานที่ทำหน้าที่ดูแลนโยบาย หน่วยงานที่ทำหน้าที่ดูแลทุนวิจัย หน่วยงานที่ทำหน้าที่ทำงานวิจัย หน่วยงานที่ทำหน้าที่จัดการทรัพย์สินทางปัญญาที่เกิดจากการวิจัย หน่วยงานที่ต้องการผลวิจัยเพื่อนำไปใช้ประโยชน์ หากมองในมุมมองที่กว้าง สาธารณชนทั้งหมดอยู่ในกลุ่มผู้ต้องการนำผลการวิจัยไปใช้ประโยชน์

องค์ประกอบแต่ละส่วนของระบบการวิจัยเป็นระบบที่คล้ายมีชีวิต (organic) จึงต้องการการจัดการเชิงระบบ เพื่อทำให้ระบบวิจัยมีวิวัฒนาการไปกับส่วนอื่นๆ ของสังคมอย่างสอดคล้องเกื้อกูลกัน

เป้าหมายของการจัดการระบบวิจัย
-----------------------------

การจัดการระบบวิจัยมีเป้าหมายเพื่อ

1. ขับเคลื่อนให้ระบบวิจัยมีความซับซ้อนยิ่งขึ้นเมื่อสังคมเพิ่มความซับซ้อนขึ้น
2. ทำให้ระบบวิจัยเป็นส่วนหนึ่งของสังคม ฝังตัวแนบแนนอยู่ในสังคม และทำหน้าที่ขับเคลื่อนความเจริญอย่างมั่นคงของสังคม
3. มีการสื่อสารระหว่างองค์ประกอบต่างๆ ของระบบ ในลักษณะ real time และมีการประสานงานกันอย่างแนบแน่น

กลไกของการจัดการ
----------------

ประกอบด้วยการปฏิบัติหน้าที่ (function) การจัดองค์กร (organization) ที่ทำหน้าที่รับผิดชอบ และระบบการสื่อสารระหว่างองค์กรที่รับผิดชอบการจัดการนโยบาย กับส่วนอื่นๆ ของระบบวิจัยทั้งหมด
**"อิ่มอุ่น"** เป็นบทเพลงที่แสดงถึงความสัมพันธ์ของแม่ที่มีต่อลูก แต่งโดย ศุ บุญเลี้ยง และเป็นเพลงที่สร้างชื่อเสียงให้กับผู้แต่ง จนมีการขับร้องต่อโดยศิลปินนักร้องในแนวเพลงต่าง ๆ ด้วยรูปแบบต่าง ๆ

ที่มาของเพลง
------------

ศุ บุญเลี้ยง แต่งเพลง "อิ่มอุ่น" ตามคำขอของ อาจารย์หัวหน้าพยาบาลโรงพยาบาลศิริราช เมื่อปี พ.ศ. 2534 โดยหัวหน้าของพี่สาวของศุ ซึ่งเป็นพยาบาลได้ทำโครงการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ แล้วต้องการให้ศุแต่งเพลงนี้ขึ้น เพราะเห็นว่า ในการให้นมลูก แม่ต้องตระกองกอดแล้วช้อนตัวลูกขึ้นมาจึงไม่ได้ทำให้ "อิ่ม" อย่างเดียว แต่ว่า "อุ่น" ด้วย 

เพลงนี้ได้บันทึกเสียงในรูปอัลบั้มเพลงครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2537 โดยใช้ชื่อชุด "รับแขก" โดยผู้ร้องคือ ชลลดา เตียวสุวรรณ (กาเหว่า ไทละเมอ, เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย) ต่อมาถูกนำมาทำเวอร์ชันต่าง ๆ ที่เป็นของ ศุ บุญเลี้ยง และในเครือ กะทิ กะลา ไว้ในหลายอัลบั้ม ต่างช่วงเวลากัน อีกทั้งชื่อเพลงยังถูกใช้เป็นชื่อร้านอาหารของ ศุ บุญเลี้ยง เองด้วย

การเผยแพร่และขับร้องต่อ
-----------------------

ปัจจุบัน "อิ่มอุ่น" เป็นเพลงที่มีการเผยแพร่ตามท้องที่ต่าง ๆ โดยเฉพาะในช่วงวันแม่แห่งชาติ ทุก ๆ ปี แม้กระทั่งผู้ที่ไม่เคยสัมผัสงานเพลงของศิลปินต้นฉบับ จะได้ยินเพลงนี้จากนักร้องท่านอื่น ๆ ทั้งในแนวสตริง แนวลูกทุ่ง แนวเพื่อชีวิต แนวอินดี้ ที่นำมาขับร้อง ในรูปแบบสตูดิโออัลบั้ม การแสดงสด การประกวดร้องเพลง การโฆษณา ฯลฯ อาทิ ศุ บุญเลี้ยง พงษ์สิทธิ์ คำภีร์ หนู มิเตอร์ สุนารี ราชสีมา มิ้น สวรรยา ในชุด "คิดถึงแม่" (อาร์เอส) กชกร สมบูรณานนท์ ในชุด "ให้แม่ แทนรักจากดวงใจ" (แกรมมี่) สไปซี่ คิดส์ (รถไฟดนตรี) คู่แฝดหญิง เล็ก-ใหญ่ ในชุด "หัวใจ…วี้ดบึ้ม!" เพลงประกอบโฆษณาเอไอเอส ฯลฯ โดยเมื่อได้ฟังจะซาบซึ้งในความรู้สึกที่ได้จากเนื้อเพลง[]

ข้อสังเกต
---------

เนื้อเพลงบรรทัดแรกของเพลง อิ่มอุ่น จะมีความต่างกันเล็กน้อยตามลักษณะการร้องของนักร้องหลายคนที่นำมาร้องต่อ โดย ศุ บุญเลี้ยง เขียนว่า "อุ่นใดใดโลกนี้**มิ**มีเทียบเทียม" แต่ภายหลัง มีนักร้องจำนวนไม่น้อยที่ร้องเป็นคำว่า "**ไม่**" ซึ่งมีความหมายเหมือนกัน[]

อ้างอิง
-------

1. ↑  เพ็ญแข สร้อยทอง. "ผู้ขับขาน...บทเพลงกล่อมแม่...ศุ บุญเลี้ยง". หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันเสาร์ที่ 11 สิงหาคม 2550.

ดูเพิ่ม
-------

* ศุ บุญเลี้ยง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ฟังเพลง อิ่มอุ่น ขับร้องโดย ศุ บุญเลี้ยง เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดกลางบางซื่อ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกระสอ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

วัดกลางบางซื่อสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2321 สันนิษฐานว่าเมื่อก่อนบริเวณนี้มีวัด 3 วัด คือ วัดหัวเมือง (ปัจจุบันคือโรงพยาบาลพระนั่งเกล้า) วัดกลางบางซื่อ และวัดท้ายเมือง วัดนี้ตั้งอยู่ตรงกลาง ประชาชนจึงเรียกว่า **วัดกลาง** ส่วนคำว่า "บางซื่อ" มาจากการที่วัดตั้งอยู่ริมคลองบางซื่อ (น้อย) ประชาชนจึงนำคำว่า "บางซื่อ" มาต่อท้ายชื่อวัด วัดเปิดโรงเรียนสอนแผนกปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2484

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถหลังเก่าซึ่งสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา อุโบสถหลังใหม่ซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2478 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานประจำอุโบสถปางสมาธิ สร้างด้วยศิลาแลง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2478 ศาลาการเปรียญซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ซึ่งสร้างด้วยไม้สักทองคำ กุฏิสงฆ์ซึ่งเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 ศาลาบำเพ็ญกุศลซึ่งสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก มณฑปซึ่งประดิษฐานรอยพระพุทธบาท และปรางค์ 1 องค์ ได้ซ่อมแซมและสร้างเจดีย์ขึ้นแทนปรางค์เดิมเป็นรูปจัตุรมุข ปูชนียวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ พระพุทธรูปปางห้ามญาติ มีนามว่า *หลวงพ่อพระกาฬ* ประดิษฐานอยู่หน้าอุโบสถ สูง 2.70 เมตร ตามประวัติเล่าลือกันว่า เป็นพระศิลาแลงลอยน้ำมาติดอยู่หน้าวัดเมื่อหลายชั่วอายุคนมาแล้ว วัดยังมีหลวงพ่อโตเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ใบเสมาทำด้วยศิลาแลง สันนิษฐานว่าทำขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการอยู่
* พระอธิการนวน พ.ศ. 2472
* พระครูนนทกิจจานุรักษ์ (กล่ำ) พ.ศ. 2472–2517
* พระครูธรรมธร (วัน) พ.ศ 2517–2528
* พระครูสิริบุญญาภินันท์ (ประจวบ สุขก้อน) พ.ศ. 2528–2548
* พระปลัดศรีมอย พุทฺธิสาโร พ.ศ. 2549–2556
* พระอธิการชาติชาย อชิโต พ.ศ. 2556–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกลางบางซื่อ". เทศบาลนครนนทบุรี.
2. ↑  "วัดกลางบางซื่อ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดกลางเหนือ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกุ้ง อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดกลางเหนือตั้งเป็นวัดเมือ พ.ศ. 2303 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง ที่เชื่อได้ว่าเดิมกุฎิสงฆ์ปลูกไว้รอยพระอุโบสถโดยปลูกไว้ในสระเป็นหลัง ๆ ปัจจุบันกุฎิได้ย้ายมาที่ตั้งในปัจจุบัน มีหลักฐานในพระราชพงศาวดารพระเจ้ากรุงธนบุรี กล่าวว่า "หลวงยกกระบัตร (พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก) ได้ล่องเรือจากราชบุรีมาตามลำน้ำแม่กลองผ่านวัดกลาง..." ยังมีวัดกลางใต้ซึ่งอยู่ถัดลงไปนั้น ปัจจุบันได้ร้างไปแล้วและเป็นธรณีสงฆ์ของวัดกลางเหนือ 

วัดนี้เป็นแหล่งศึกษามาแต่โบราณ มีพระเป็นครูสอน ทำการสอนทั้งหนังสือ และวิชาการอย่างอื่น เรียนกันตัวต่อตัว ต่อมาได้สร้างโรงเรียนปริยัติธรรมขึ้น และสร้างโรงเรียนวิชาภาษาไทยขึ้นในสมัยพระครูสกลวิสุทธิ (เหมือน รตฺนสุวณฺโณ) เป็นเจ้าอาวาส ได้จัดตั้งโรงเรียนภาษาไทยขึ้นเป็นแห่งแรกในอำเภอบางคนที เมื่อ พ.ศ. 2456 โดยสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส และทรงประทานชื่อให้ว่า "โรงเรียนตัวอย่างวัดกลางเหนือ อำเภอบางคนที" ในปี พ.ศ. 2458 ทางราชการรับเป็นโรงเรียนของรัฐขยายการศึกษาเปิดสอนตั้งแต่ประถมปีที่ 1–4 และมัธยมศึกษาปีที่ 1– 3 ต่อมา พ.ศ. 2481 ทางราชการได้ตัดชั้นประถมศึกษาออกทั้งหมด คงไว้แต่มัธยมศึกษาและขยายออกไปจนถึงมัธยมบริบูรณ์ ปัจจุบันโรงเรียนสกลวิสุทธิ์เปิดสอนแผนกอาชีวศึกษาด้วย

วัดกลางเหนือได้มีการปฏิสังขรณ์ซ่อมแซม และสร้างใหม่ตลอดมาโดยตลอด พุทธศาสนิกชนให้ความร่วมมือ บริจาคสินทรัพย์เป็นจำนวนมากทำให้วัดกลางเหนือมีศาสนสถานและศาสนวัตถุที่มั่นคงถาวร ตั้งแต่อุโบสถ ศาลาการเปรียญทรงไทย กุฏิสงฆ์ทรงไทย และสมัยใหม่ ศาลาท่าน้ำ หอฉัน ตลอดจนอาคารเรียน ฯลฯ อุโบสถสร้างใหม่ ก่ออิฐถือปูน งดงามมาก ผนังอุโบสถเป็นรูปเทพนม เรื่องรามเกียรติ์ เหนือผนังอุโบสถสร้างเป็นวิมาน พระประธานในอุโบสถสร้างด้วยศิลาแดง ปางมารวิชัยแบบสุโขทัยคู่มากับวัด และเจดีย์ใหญ่หน้าบรรจุพระบรมสารีริกธาตุไว้ยอดเจดีย์

ปัจจุบัน พระสมุทรธรรมคณี (จำลอง อาสโภ) น.ธ.เอก, ป.ธ.๕ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันและดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาเจ้าหน้าจังหวัดสมุทรสงครามอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกลางเหนือ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดกลางเหนือ". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
ระวังสับสนกับ วัดดาวคนอง

**วัดกลางดาวคนอง** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุตินิกาย ตั้งอยู่ในแขวงดาวคะนอง เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่บนเนื้อที่ 5 ไร่ 1 งาน 49 ตารางวา อยู่ติดแม่น้ำเจ้าพระยา พื้นที่ตั้งวัดทางทิศใต้ ติดต่อกับคลองบ้านกลาง ซึ่งเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านชาวมอญในอดีต

วัดกลางดาวคนองสร้างขึ้นราวปี พ.ศ. 2420 ในสมัยรัชกาลที่ 5 โดยสันนิษฐานจากเหรียญเงินและเหรียญทองที่ใช้ในสมัยนั้น ที่พบที่อุโบสถ วิหารและเจดีย์ เดิมชื่อว่า **วัดกลาง** เพราะทางทิศใต้ของวัดติดต่อกับคลองบ้านกลาง ได้เพิ่มคำว่าดาวคนองต่อท้ายไปชื่อที่ตั้งสถานที่ ราว พ.ศ. 2493–2512 ในช่วงว่างเจ้าอาวาส มีเพียงผู้รักษาการณ์แทนเจ้าอาวาส จน พ.ศ. 2513 ได้มีการแต่งตั้งเจ้าอาวาสประจำวัดขึ้น

วัดกลางดาวคนอง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2425 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูกิตติธรรมานันท์ มีวิหาร
หลวงพ่อทรงงาม มีหลวงพ่อทรงงามเป็นพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกลางดาวคนอง". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "ประวัติวัดกลางดาวคนอง".
3. ↑  "วันธรรมสวนะวัดกลางดาวคนอง เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร". *กรมการศาสนา*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-23. สืบค้นเมื่อ 2020-07-22.
4. ↑  "ผลการวิเคราะห์ข้อมูล - มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี" (PDF).

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดกลางดาวคนอง**
**วัดกลางคลองสาม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 ตำบลคลองสาม อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี บริเวณวัดมีชุมชนย่านตลาดริมน้ำ เป็นตลาดน้ำที่มีความเป็นวัฒนธรรมแบบดั้งเดิม มีเรือลําเล็กมากกว่า 100 ลํา นำสินค้ามาขาย มีทั้งสินค้าเกษตรกรรม หัตถกรรมพื้นเมือง ของชําร่วย และของที่ระลึก

วัดกลางคลองสามได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2462 บริเวณที่ตั้งเป็นรูปกากบาทคือเป็นสี่แยก มีคลองและบึงเป็นที่สัญจร เดิมที่ดินนี้เป็นที่ดินของโขลงช้างรวม 2 โขลง คือโขลงอีด้วนและโขลงอีแก สภาพของบึงยาวมาก ต้นบึงยาวถึงจังหวัดนครนายก ตอนปลายถึงแม่น้ำเจ้าพระยา เมื่อได้สร้างวัดขึ้นมาแล้วได้ขนานนามว่า "วัดกลางคลองสาม" ชาวบ้านเรียกอีกชื่อว่า **วัดบึงอ้ายเสียบ** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2467 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2473 ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2473 และโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์มาตั้งแต่ พ.ศ. 2520 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนระดับประถมศึกษา คือ โรงเรียนเทศบาลตำบลคลองสาม 1 และสถานีอนามัยในที่ดินวัดอีกด้วย

อาคารและเสนาสนะสำคัญภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7.35 เมตร ยาว 20.10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ 16 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ชุมชนตลาดน้ำคลองสาม (วัดกลางคลองสาม)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดกลางคลองสาม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โรบินฮู้ด (แก้ความกำกวม)
รูปปั้นโรบินฮูด ในนอตทิงแฮม
**โรบินฮูด** เป็นวีรบุรุษนอกกฎหมายในคติชนอังกฤษ มีความเชี่ยวชาญสูงในการยิงธนู และนักดาบ แม้ส่วนหนึ่งของตัวละครไม่ใช่ต้นฉบับของเขา ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของศตวรรษที่ 19 เขาได้กลายเป็นที่รู้จักกันใน "ปล้นจากคนรวยและให้กับคนยากจน" โดยอาศัยความช่วยเหลือกลุ่มโจรที่รู้จักกันเป็นเพื่อนของเขา "เมอร์รี เมน" ตามแบบดั้งเดิม โรบินฮูดและคนของเขาเป็นภาพที่สวมใส่เสื้อผ้าสีเขียวลิงคอล์น ต้นกำเนิดของตำนานอ้างว่าโดยจะต้องเกิดจากโจรที่แท้จริง หรือจากกวีหรือเรื่องราวของนอกกฎหมาย

โรบินฮูด กลายเป็นเรื่องราววรรณกรรมพื้นบ้านที่ได้รับความนิยมในสมัยยุคกลางจนถึงวรรณกรรมสมัยใหม่, ภาพยนตร์และโทรทัศน์ ในแหล่งข้อมูลที่เก่าแก่ที่สุดบอกว่าโรบินฮูดคือเสรีชน เป็นขุนนางที่โดนยึดทรัพย์โดยมิชอบจากดินแดนของเขาและกลายเป็นอาชญากรหรือนายอำเภอไร้ยางอาย

อ้างอิง
-------

1. ↑   J. C. Holt, *Robin Hood*, Thames and Hudson, 1989, pp.184-185.
2. ↑  "Merry-man" has referred to the follower of an outlaw since at least the late 14th century. See Online Etymology Dictionary
3. ↑  *The Child Ballads 117* "A Gest of Robyn Hode" (c 1450) "Whan they were clothed in Lincoln Green "
4. ↑  Holt, p. 62.
5. ↑  Knight, *Robin Hood: a mythic biography* pp. 142–143

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โรบินฮูด**

* 

* Robin Hood on *In Our Time* at the BBC. (listen now)
* Robin Hood the Facts and the Fiction, has a lot of information on Robin Hood, ballads, medieval records, place names, analysis on the legend etc.
* BBC History: Robin Hood and his Historical Context
* Home of the World Wide Robin Hood Society in Sherwood, Nottingham, England
* Archaeology and History of Medieval Sherwood Forest
**วอลอดือมือร์ วอลอดือมือรอวึช กลึชกอ** (ยูเครน: Володи́мир Володи́мирович Кличко́; เกิดวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1976) เป็นอดีตนักมวยสากลอาชีพ เขาเป็นน้องชายของวีตาลีย์ กลึชกอ

วอลอดือมือร์ผ่านการชกมวยสากลสมัครเล่นมาอย่างโชกโชนกว่าวีตาลีย์ ผู้เป็นพี่ เคยคว้าแชมป์มวยระดับจูเนียร์ของทวีปยุโรป ในรุ่นเฮฟวี่เวท ใน ค.ศ. 1993 และเคยประสบความสำเร็จสูงสุดด้วยการคว้าเหรียญทองในรุ่นซูเปอร์เฮฟวี่เวท ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน ค.ศ. 1996 ที่แอตแลนตา สหรัฐ

หลังจากนั้นแล้ว วอลอดือมือร์ก็หันมาชกมวยสากลอาชีพพร้อมกับวีตาลีย์ พี่ชาย ด้วยการเข้าอยู่ในสังกัด Universum Box-Promotion ที่ กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ของฟริทซ์ ซดูเน็ค ซึ่งทั้งคู่เมื่อหันมาชกมวยสากลอาชีพแล้วก็ได้สร้างความฮือฮาเป็นอย่างมากต่อวงการมวยโลก ด้วยเป็นคู่พี่น้องผิวขาวในรุ่นเฮฟวี่เวท ที่หมัดหนัก รูปร่างสูงใหญ่ทั้งคู่ ซึ่งวอลอดือมือร์มีส่วนสูง 6 ฟุต 7 นิ้ว (199 เซนติเมตร)

ซึ่งวอลอดือมือร์ก็ถือว่าประสบความสำเร็จก่อนวีตาลีย์พี่ชายเสียด้วยซ้ำ เมื่อสามารถคว้าแชมป์อินเตอร์เนชั่นแนลของสภามวยโลก (WBC) มาครองได้ก่อน ใน ค.ศ. 1998 แต่แล้ววลาดิเมียร์ก็ต้องมาพบกับความพ่ายแพ้ครั้งแรกเมื่อเป็นฝ่ายแพ้น็อกต่อรอสส์ พูริตตี นักมวยโนเนมชาวอเมริกัน ในปลายปีเดียวกัน ในยกที่ 11 หลังจากนั้นวลาดิเมียร์ก็ยังชกเคลื่อนไหวอีกหลายครั้ง รวมทั้งคว้าแชมป์ยุโรปและแชมอินเตอร์คอนติเนนตัลของสมาคมมวยโลก (WBA) มาครองได้อีก 

วอลอดือมือร์ มาคว้าแชมป์โลกได้เป็นครั้งแรก เมื่อเป็นฝ่ายเอาชนะคะแนน คริส เบิร์ด นักมวยชาวอเมริกันใน ค.ศ. 2000 ได้แชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวทขององค์กรมวยโลก (WBO) วอลอดือมือร์ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 5 ครั้ง ก่อนที่จะมาพ่ายแพ้อีกครั้งต่อ คอร์รี แซนเดอร์ส นักมวยชาวแอฟริกาใต้ ใน ค.ศ. 2002 เมื่อเป็นฝ่ายแพ้น็อกเพียงแค่ยกที่ 2 จากนั้นก็ชกเคลื่อนไหวอีก 2 ครั้ง ก่อนที่จะพบกับความพ่ายแพ้ครั้งที่ 3 ต่อ ลามอน บริวสเตอร์ นักมวยชาวอเมริกัน ในยกที่ 5 เมื่อ ค.ศ. 2003 ชิงแชมป์โลกกลับมาไม่สำเร็จ

วอลอดือมือร์ กลึชกอ กลับมาเป็นแชมป์โลกได้อีกครั้งใน ค.ศ. 2005 เมื่อเป็นฝ่ายชนะน็อกแซมมวล ปีเตอร์ นักมวยชาวไนจีเรีย ถึงรัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐ ทำให้ได้แชมป์หลายสถาบัน ทั้ง NABF, IBF และ WBO 

ชีวิตส่วนตัว ใน ค.ศ. 1996 วอลอดือมือร์จบการศึกษาด้านครุศาสตร์จากสถาบัน Pereyaslav-Khmelnitsky Pedagogical Institute ที่ยูเครน และใน ค.ศ. 2001 ก็สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกในสาขาวิทยาศาสตร์การกีฬาจากมหาวิทยาลัยเคียฟ ตามวีตาลีย์ พี่ชายที่จบก่อนหน้านั้นไม่นาน นอกจากนี้แล้วยังชื่นชอบการเล่นกอล์ฟ และสามารถพูดได้ถึง 4 ภาษา ได้แก่ ภาษาอังกฤษ ภาษายูเครน ภาษารัสเซีย และภาษาเยอรมัน

ดูเพิ่ม
-------

* วีตาลีย์ กลึชกอ


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วอลอดือมือร์ กลึชกอ**

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก เก็บถาวร 2010-09-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ของสองพี่น้องตระกูลกลึชกอ
จ่าเอก **สุบรรณ พันโนน** (10 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 ที่จังหวัดขอนแก่น) เป็นอดีตนักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยในรุ่นไลท์ฟลายเวท (48 กิโลกรัม) (สังกัดสโมสรราชนาวี)

สุบรรณคว้าเหรียญทองเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 ที่กรุงเทพมหานคร มาได้ และในปีต่อมาได้เหรียญทองแดง จากรายการมวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก ที่ฮุสตัน รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา

ทำให้สุบรรณติดทีมชาติไปแข่งขันโอลิมปิก 2000 ที่ซิดนีย์ ออสเตรเลีย ซึ่งสุบรรณสามารถโชว์ฟอร์มได้ดีในการชกรอบแรก จนกลายเป็นนักมวยมีความหวังเหรียญทองคนหนึ่งในครั้งนี้ แต่ทว่าในรอบสอง สุบรรณเกิดข้อเท้าพลิกขึ้นมาในระหว่างการชกกับ วาไรลี ไซโดเรนโก (ยูเครน) จึงถูกจับแพ้ไป

ต่อมา สุบรรณยังได้เข้าร่วมเอเชียนเกมส์ 2002 อีก และคว้าเหรียญทองได้อีก

หลังจากนั้น สุบรรณยังเข้าร่วมในโอลิมปิก 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ แต่ได้ก็ตกรอบสองเมื่อแพ้ต่อ ยาน บาร์เตเลมี (คิวบา) ซึ่งต่อมาได้เหรียญทอง 

หลังจากนั้น สุบรรณยังชกรับใช้ทีมชาติอยู่ ในเอเชียนเกมส์ 2006 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ สุบรรณสามารถผ่านไปจนถึงรอบชิงชนะเลิศได้ แต่ทว่าเป็นฝ่ายแพ้อาร์.เอส.ซี.ต่อ โจว ซื่อหมิง (จีน) ไป (ต่อมา โจว ซื่อหมิง เป็นผู้ได้เหรียญทองโอลิมปิก 2008) ได้เพียงแค่เหรียญเงิน 

หลังจากนี้ สุบรรณก็ได้แขวนนวมไป เพื่อเปิดโอกาสให้นักมวยรุ่นใหม่ขึ้นมาแทนที่ ปัจจุบัน สุบรรณเป็นโค้ชให้กับทีมมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยทั้งทีมชายและทีมหญิง

อ้างอิง
-------

1. ↑  สุบรรณ-อังคารชวดเหรียญทอง แพ้อาร์เอสซีฯได้เหรียญเงิน

* 
* เก็บถาวร 2011-05-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน


| * ด
* ค
* ก
แชมป์เอเชียนเกมส์รุ่นไลท์ฟลายเวทชาย |
| --- |
| 
* พ.ศ. 2509–2549: **48 กก.**
* พ.ศ. 2553–ปัจจุบัน: **49 กก.**

 |
| 
* 2509: ประพันธ์ ด้วงชะอุ่ม (ไทย)
* 2513: คิม จุง-แพ (เกาหลีใต้)
* 2517: พัก ชัน-ฮี (เกาหลีใต้)
* 2521: สุรัญญา ศิริ (ไทย)
* 2525: ฮอ ยง-โม (เกาหลีใต้)
* 2529: โอ กวัง-ซู (เกาหลีใต้)
* 2533: ยัง ซ็อก-จิน (เกาหลีใต้)
* 2537: มันซูเอโต เบลัสโก (ฟิลิปปินส์)
* 2541: สุบรรณ พันโนน (ไทย)
* 2545: คิม กี-ซ็อก (เกาหลีใต้)
* 2549: โจว ซื่อหมิง (จีน)
* 2553: โจว ซื่อหมิง (จีน)
* 2557: ชิน จง-ฮุน (เกาหลีใต้)

 |
**"สแน็ป"** (อังกฤษ: Snap) เป็นซิงเกิลเพลงของวรันธร เปานิล ผู้ประพันธ์คำร้อง คือ เพิ่มศักดิ์ พิสิษฐ์สังฆการ, สุดเขต จึงเจริญ, และอนันต์ ดาบเพ็ชรธิกรณ์ ผู้แต่งทำนอง คือ เพิ่มศักดิ์ พิสิษฐ์สังฆการ, สุดเขต จึงเจริญ, อนันต์ ดาบเพ็ชรธิกรณ์, และคชภัค ผลธนโชติ ผู้เรียบเรียง คือ เพิ่มศักดิ์ พิศิษฐ์สังฆการ เพลงนี้ออกจำหน่ายในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

เพลงนี้ว่าด้วยการแอบชอบใครสักคน หากได้ใกล้ชิด แม้เพียงสั้น ๆ ก็มีความสุข จนอยากจะ "สแน็ป" (บันทึกภาพ) ช่วงเวลานั้นเอาไว้

เพลงนี้เป็นแนวอิเล็กทรอนิกส์และซินธ์ป็อป แต่มีจังหวะเร็วกว่าปรกติเล็กน้อย มีการใช้เครื่องสังเคราะห์เสียงโวโคเดอร์ (Vocoder) ในท่อนหลัง

การตอบรับ
---------

จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม เพลง "สแน็ป" ได้อันดับที่ 18 ในผังดนตรีเพลงยอดนิยม 20 เพลงประจำวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ซึ่งวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑลจำนวน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2559) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 18 |
| JOOX Top Top 50 Thai Indie Chart | 9 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "อิงค์ วรันธร ปล่อยซิงเกิ้ลที่ 2 "SNAP" ร่วมงานกับผู้กำกับซีรีส์ Hormones วัยว้าวุ่น". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-25. สืบค้นเมื่อ 2016-08-10.
2. ↑  เสน่ห์แรงต่อเนื่องมาเป็นสัปดาห์ที่ 4 แล้วครับ อัปเดต SEED CHART TOP 20 กันหน่อยครับ^^#seedcharttop20
3. ↑
**กล้องติดหมวกนิรภัย** (อังกฤษ: helmet camera) หรือที่เรียกว่า **กล้องวิดีโอขนาดเล็ก** (อังกฤษ: micro video camera) เป็นกล้องแบบผาดโผน ซึ่งมักจะเป็นกล้องวงจรปิด ที่ติดกับหมวกนิรภัยซึ่งช่วยให้ใครก็ตามสามารถบันทึกภาพจากมุมมองของพวกเขา (POV) ในขณะที่รักษามือและสายตาของเขาไว้อย่างไม่หวงห้าม

ประวัติ
-------

กล้องติดหมวกนิรภัยรุ่นแรก จัดหาให้โดยเอเรียลวิดีโอซิสเต็มส์ สวมใส่โดยดิก การ์เซีย และถ่ายทอดสดผ่านระบบคลื่นไมโครเวฟทางเอบีซี จากการแข่งขันชิงแชมป์โลก 500 ที่สนามแข่งรถคาร์ลสแบด เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1986
บันทึกสำคัญที่มีภาพถ่ายของกล้องติดหมวกนิรภัยได้ปรากฏขึ้นในทศวรรษที่ผ่านมา หนึ่งหลักฐานแสดงให้เห็นว่าแจ็กกี ลี ซึ่งเป็นผู้เล่นตำแหน่งกองหลังสนับสนุนของทีมเดนเวอร์ บรองโกส์ สวมกล้องติดหมวกนิรภัยในการฝึกซ้อมอเมริกันฟุตบอลเมื่อปี ค.ศ. 1965 กล้องติดหมวกนิรภัยแบบจำลองได้ปรากฏขึ้นในฉากเปิดของภาพยนตร์ลามกเรื่อง*เดอะไพรเวตอาฟเตอร์นูนส์ออฟพาเมลา มันน์* ที่เผยแพร่ในปี ค.ศ. 1974 ซึ่งใช้โดยตัวละครที่เป็นโรคถ้ำมอง ส่วนกล้องติดหมวกนิรภัยอื่นรุ่นแรกและมีชื่อเสียงกว่าคือกล้องแบบสวมศีรษะในปี ค.ศ. 1977 ที่ออกแบบมาเพื่อแปลงภาพให้เป็นความรู้สึกสัมผัสได้สำหรับคนตาบอด

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Denver Post, "Broncos wore helmet cameras long before GoPro was born, by Nicki Jhabvala, August 30, 2015  เก็บถาวร 2016-08-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2. ↑  Sports Grid "Some Hilarious Historical Shit" by Rick Chandler, August 26th, 2015  เก็บถาวร 2016-06-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. ↑  "A brief history of wearable computing". สืบค้นเมื่อ 16 August 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**กล้องติดหมวกนิรภัย**

* Dick Garcia wearing the first-known helmet camera at USGP race in Carlsbad, CA, June 28, 1986, The Pits, Motocross Action Magazine, October, 1986 เก็บถาวร 2012-12-17 ที่ archive.today
* Todd Campbell, Author of *Beyond Slickrock*, Rides With Helmet Cam at Slickrock, Moab, Utah, 1988
* Helmet Cam Footage of Olympian John Howard (cyclist) Videotaped by Mark Schulze, 2010
* "Helmet Cam Innovator Mark Schulze," by Patty Mooney, February 7, 2014 เก็บถาวร 2015-01-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Helmet Camera Forum Website discussions for Helmet Cam owners
* "The Most Influential Gear of All Time," by Berne Broudy and Andrew Freeman, Outside Magazine, May 21, 2012 เก็บถาวร 2012-06-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Helmet Camera TV  เก็บถาวร 2014-05-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Website for Helmet Camera Videos
* "Caught on Camera" Outside Online
* How Helmet Cameras Work
* Helmet Cam Innovator Mark Schulze เก็บถาวร 2019-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**อุตพิด** หรือ **มะโหรา** หรือ **ว่านคางคก** (ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Typhonium trilobatum*) เป็นพืชในวงศ์ Araceae เป็นไม้ล้มลุก มีหัว เปลือกย่นเหมือนหนังคางคก ก้านใบยาว ใบขอบเว้าลึกเป็นสามพู ดอกเป็นช่อเชิงลด แกนกลางช่ออวบใหญ่ กาบหุ้มช่อดอกปลายสีแดงเข้ม พบตั้งแต่อินเดียจนถึงอินโดจีนและมาเลเซีย 

ขึ้นเป็นวัชพืชในมาเลเซีย ในอินโดจีนนำหัวมาหั่นตากแห้งรับประทาน ใบใช้เลี้ยงสัตว์ได้ ในอินโดจีนใช้หัวเป็นยาแก้ไอ หอบหืดและวิงเวียน ในไทยใช้ใบอังไฟประคบแผลน้ำร้อนลวก ใช้เป็นไม้ประดับ ใช้รักษาโรคเรื้อนและโรคผิวหนัง ในทางไสยศาสตร์เชื่อว่าทำให้คงกระพัน หัวแห้งเรียกว่าโหรามหุรา ใช้แก้เถาดานในท้อง หุงเป็นน้ำมัน ใช้ทาแผลเป็นฝ้าเป็นหนอง

อ้างอิง
-------

* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 9: พืชให้คาร์โบไฮเดรตที่ไม่ใช่เมล็ด. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 257 – 258
* เศรษฐมนตร์ กาญจนกุล. ว่าน. กทม. เศรษฐศิลป์. 2553 หน้า 81



1. ↑  ชยันต์ พิเชียรสุนทร ศุภชัย ติยวรนันท์ และ วิเชียร จีรวงศ์. คู่มือเภสัชกรรมแผนไทยเล่ม 6 เภสัชกรรม. กทม. อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง. 2555. หน้า 194 - 195
**การจัดการหน่วยความจำ** เป็นกระบวนการในการจัดการหน่วยความจำคอมพิวเตอร์ นั่นคือการที่สามารถจองหน่วยความจำ เมื่อมีการร้องขอ และคืนหน่วยความจำไปเมื่อไม่มีการใช้งาน

วิธีการจัดการหน่วยความจำได้พัฒนาเรื่อยมาเพื่อให้มีประสิทธิภาพในการจัดการหน่วยความจำเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งวิธีการใช้หน่วยความจำเสมือน ซึ่งเป็นวิธีการที่นำพื้นที่ของหน่วยความจำรองมาทำหน้าที่ในลักษณะเดียวกับหน่วยความจำหลัก ทำให้ปริมาณหน่วยความจำมีมากขึ้น ดังนั้นประสิทธิภาพของตัวจัดการหน่วยความจำเสมือนจึงมีผลต่อประสิทธิภาพระบบเป็นอย่างมาก

การจองหน่วยความจำพลวัต
----------------------

### รายละเอียด

ความกระจัดกระจายของหน่วยความจำ
เมื่อมีการร้องขอเพื่อจองหน่วยความจำพลวัต ระบบจะทำการหาพื้นที่ติดกันในปริมาณที่ต้องการบนหน่วยความจำขนาดใหญ่ที่เรียกว่า *ฮีป* (heap) เมื่อมีการคืนหน่วยความจำ พื้นที่ส่วนที่ได้คืนมาก็จะสามารถนำมาจัดสรรไปใช้ใหม่ได้ อย่างไรก็ตาม อาจจะเกิดปัญหาความกระจัดกระจายของพื้นที่หน่วยความจำซึ่งเกิดเมื่อมีพื้นที่เล็กๆจำนวนมากแทรกอยู่ระหว่างพื้นที่ส่วนที่ยังใช้งานอยู่ ทำให้เมื่อมีการร้องขอพื้นที่ปริมาณมาก พื้นที่เหล่านั้นจะไม่มีโอกาสนำไปใช้ประโยชน์ได้เลย

### ประสิทธิภาพ

### การอิมพลีเมนต์

ระบบที่มีการใช้หน่วยความจำเสมือน
--------------------------------

อ้างอิง
-------
เนวีซีลสหรัฐสาธิตเทคนิควีบีเอสเอสสำหรับการประชุมความเข้าใจพลเรือนร่วม ค.ศ. 2004
ทีมวีบีเอสเอสร่วมกองทัพเรือสหรัฐ/หน่วยยามฝั่งสหรัฐ จากยูเอสเอส *โชซิน* (CG-65) และกำลังพลเอ็มเอสเอสทีลงเรือ ทำการตรวจสอบโจรสลัดเรือใบเสาเดียวที่ต้องสงสัยอ่าวเอเดน เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2009
ทีมวีบีเอสเอสของกองทัพเรือสหรัฐได้รับมอบหมายไปยังยูเอสเอส *แกรี* (FFG-51)
ทีมวีบีเอสเอสที่ได้รับการส่งไปประจำยูเอสเอส *เวิร์ลวินด์* (PC-51)
**การจัดชุดตรวจค้นและจับกุมเรือต้องสงสัย** (อังกฤษ: visit, board, search, and seizure; อักษรย่อ: VBSS) เป็นคำที่ใช้โดยหน่วยงานทางทหารและหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายของสหรัฐสำหรับปฏิบัติการและยุทธวิธีการบุกขึ้นเรือ ทีมวีบีเอสเอสได้รับการออกแบบมาเพื่อเข้ายึดเรือศัตรู, ต่อสู้กับการก่อการร้าย, การกระทำอันเป็นโจรสลัด และการลักลอบนำเข้าหรือส่งออก รวมถึงดำเนินการทางศุลกากร, ความปลอดภัย และการตรวจสอบอื่น ๆ

การฝึกกองทัพเรือสหรัฐ
---------------------

การฝึกต่อเนื่องขั้นต้นประกอบด้วยสามหลักสูตร รวมระยะเวลาแปดสัปดาห์ (SRF-B, SRF-A, VBSS) โดยสมาชิกในทีมบางคนได้รับการฝึกเพิ่มเติมตามมา ทักษะที่สอนในการฝึกวีบีเอสเอสเวียนวนไปยังการรบประชิด (CQB) การฝึกประกอบด้วยความชำนาญในการใช้ยุทธวิธีการต่อสู้แบบตัวต่อตัว, ขั้นตอนการค้นหา, การเคลื่อนไหวของทีมยุทธวิธี, การยิง, การโรยตัว, การค้นหา รวมถึงขั้นตอนการจับกุมผู้ทำการรบที่ยินยอมและไม่ยินยอม แง่มุมนี้ของกองทัพเรือมีบทบาทในการรักษาความปลอดภัย บางหน่วยขั้นสูง รู้จักกันในฐานะทีมการจัดชุดตรวจค้นในทะเลด้วยเฮลิคอปเตอร์ (HVBSS) โดยได้รับการฝึกให้ใช้ฟาสต์โรปบนเรือจากเฮลิคอปเตอร์

ลูกเรือทุกคนในกองทัพเรือสหรัฐมีสิทธิ์รับใช้ทีมวีบีเอสเอสบนเรือ แต่ผู้ที่ต้องการเข้าร่วมทีมจะต้องได้รับการอนุมัติจากคำสั่งของเรือ การได้รับการอนุมัติไม่ได้รับประกันการรวมอยู่ในทีมวีบีเอสเอส เนื่องจากเป็นไปได้ (และไม่ใช่เรื่องแปลก) สำหรับผู้สมัครที่จะต้องออกจากโรงเรียนวีบีเอสเอส ซึ่งอัตราการลดขนาดของวีบีเอสเอส คือ 25–30 เปอร์เซ็นต์โดยเฉลี่ย

ทีมวีบีเอสเอสของกองทัพเรือสหรัฐมักติดอาวุธด้วยเอ็ม 4 คาร์บิน, ปืนลูกซองมอสเบิร์ก 500 และปืนพกเบเร็ตตา เอ็ม9 ชุดเกราะโดยทั่วไปมีเสื้อเกราะเคฟลาร์ และเสื้อกั๊กยุทธวิธีลอยตัว ซึ่งทำหน้าที่เป็นเครื่องช่วยชีวิต เรือรบของกองทัพเรือสหรัฐส่วนใหญ่ที่ใช้งานกับทีมวีบีเอสเอสมีขนาดเล็กกว่า เช่น เรือพิฆาต, เรือพิฆาต ฯลฯ ทั้งนี้ ทีมวีบีเอสเอสใช้เพื่อต่อสู้กับยาเสพติดที่ผิดกฎหมาย, การค้าอาวุธ และการกระทำอันเป็นโจรสลัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Walker D. Mills (27 Aug 2020) MARINES AND MERCENARIES: BEWARE THE IRREGULAR THREAT IN THE LITTORAL

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**การจัดชุดตรวจค้นและจับกุมเรือต้องสงสัย**

* Marines TV: 31st MEU Force Reconnaissance Marines conduct VBSS exercise Defense Video & Imagery Distribution System
* Marines TV Headlines: VBSS Defense Video & Imagery Distribution System
* (USS) *Paul Hamilton* Completes Hands-on Search and Seizure Training[*ลิงก์เสีย*] US Navy
**จุนโชอิง** (順性院; 1622 – 19 กันยายน 1683) เป็นอนุภรรยาของ โทกูงาวะ อิเอมิตสึ โชกุนลำดับที่ 3 ของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ เป็นมารดาของโทกูงาวะ สึนาชิเงะ ไดเมียวแห่งแคว้นศักดินาโคฟุคนที่ 3 เป็นย่าของ โทกูงาวะ อิเอโนบุ โชกุนลำดับที่ 6 และเป็นย่าทวดของ โทกูงาวะ อิเอสึงุ โชกุนลำดับที่ 7 มีชื่อจริงว่า **นัตสึ** พ่อของเธอคือ **ยาอิจิโร** เป็นชาวเมืองจากเกียวโต หลังจากที่นัตสึลูกสาวของเขาให้กำเนิดบุตรชายของอิเอมิตสึ เขาก็กลายเป็นซามูไร และในตอนแรกเขาเปลี่ยนชื่อเป็น ฮาจิซาเอมง ชิเกอิเอะ โอกาเบะ และต่อมาเป็น **ชิเกอิเอะ ฟูจิเอดะ** น้องชายของเธอคือมาซาตากะ ฟูจิเอดะ

ประวัติ
-------

เดิมทีนัตสึเป็นสาวใช้ที่ดูแลทากาสึกาซะ ทากาโกะ ภรรยาเอกของโทกูงาวะ อิเอมิตสึ และมีตำแหน่งเป็น 'โกสึเอะ' ได้รับมอบหมายให้ดูแล 'โอยูเด็น' สถานที่ที่โชกุนอาบน้ำ ในโอโอะกุ กระทั่งมีสัมพันธ์กับอิเอมิตสึและตั้งครรภ์

อย่างไรก็ตาม ปีที่นัตสึตั้งครรภ์นั้นเป็นปีที่โชคร้ายสำหรับอิเอมิตสึ และอิเอมิตสึก็สั่งให้เท็นจูอิง (เซ็นฮิเมะ) พี่สาวของเขาปกป้องลูกที่ยังไม่เกิดของเขาจากภัยร้าย หลังจากปรึกษากันแล้ว โชกุนอิเอมิตสึตัดสินใจให้เท็นจูอิงเป็นแม่บุญธรรมของนัตสึโกะในที่สุด ในช่วงฤดูร้อน เธอย้ายไปที่ทาเกบาชิ ที่พำนักของเท็นจูอิง และในวันที่ 24 เดือน 5 ปีโชโฮ (28 มิถุนายน ค.ศ. 1644) เธอได้ให้กำเนิดบุตรชายที่ทาเกบาชิ ชื่อในวัยเด็กของเขาคือ นางามัตสึ (ชื่อในวัยเด็กของฮิเดตาดะ ปู่ของเขา) ต่อมาคือโทกูงาวะ สึนาชิเงะ ไดเมียวแห่งแคว้นศักดินาโคฟุ หลังจากที่อิเอมิตสึถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 20 เดือน 4 ปีเคอัง ที่ 4 (8 มิถุนายน ค.ศ. 1651) นัตสึได้ออกบวชเป็นแม่ชีมีฉายาทางธรรมว่า **จุนโชอิง** จุนโชอิงถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 29 เดือน 7 ปีเท็นนะ ที่ 3 (19 กันยายน ค.ศ. 1683) ว่ากันว่าเคโชอิงซึ่งเป็นอนุภรรยาอีกคนของอิเอมิตสึมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเธอ

26 ปีหลังจากการเสียชีวิตของจุนโชอิง โชกุนคนที่ห้าคือโทกูงาวะ สึนาโยชิ ถึงแก่อสัญกรรมโดยไม่มีทายาทและอิเอโนบุบุตรชายของโทกูงาวะ สึนาชิเงะก็กลายเป็นโชกุน นอกจากนี้ โทกูงาวะ อิเอสึงุ บุตรชายของอิเอโนบุ และเหลนของ จุนโชอิง ยังได้รับแต่งตั้งให้เป็นโชกุนคนที่ 7 มัตสึไดระ คิโยตาเกะ น้องชายของอิเอโนบุซึ่งในเวลาต่อมาได้กลายเป็นเจ้าแคว้นศักดินาทาเตบายาชิได้ช่วยเหลืออิเอสึงุหลานชายของเขา

อ้างอิง
-------

1. ↑  寛政重修諸家譜では弥七郎
2. ↑  『ビジュアル日本史ヒロイン1000人』174頁