recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Cygnus melancoryphus*
**หงส์ขาวคอดำ** หรือ **หงส์คอดำ** (อังกฤษ: Black-necked swan; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Cygnus melancoryphus*) เป็นสัตว์ปีกจำพวกหงส์ชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์นกเป็ดน้ำ (Anatidae)

หงส์ขาวคอดำ มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับหงส์ชนิดอื่นทั่วไป แต่มีลักษณะเด่น คือ มีขนตามลำตัวสีขาวล้วนทั้งตัว เว้นแต่ส่วนลำคอขึ้นไปที่เป็นสีดำล้วน จนดูคล้ายกับเป็นลูกผสมระหว่างหงส์ขาวกับหงส์ดำ มีจะงอยปากสีเทาอมชมพูและมีปุ่มสีแดงสดที่ฐานของปาก ขณะที่ส่วนใบหน้ามีลายเส้นเล็ก ๆ สีขาวพาดผ่านตา

มีถิ่นกระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาใต้ โดยตัวผู้เมื่อโตเต็มที่มีน้ำหนักประมาณ 6-7 กิโลกรัม ขณะที่ตัวเมียจะมีน้ำหนักประมาณ 4-5 กิโลกรัม อายุขัยโดยเฉลี่ย 10 ปี และจะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 1.5-2 ปี วางไข่ครั้งละประมาณ 5-6 ฟอง ทำรังโดยการเอากิ่งไม้หรือเศษใบไม้หรือฟางมาปูพื้น โดยลักษณะการทำรังจะเป็นไปอย่างมีระเบียบและอ่อนช้อยกว่านกชนิดอื่น ๆ ในวงศ์เดียวกันมาก ระยะเวลาฟักไข่ประมาณ 30-33 วัน โดยจะผสมพันธุ์และวางไข่ในช่วงที่มีอุณหภูมิค่อนข้างเย็น เช่น ฤดูหนาวหรือฤดูฝน ทั้งตัวผู้และตัวเมียจะช่วยกันฟักไข่และเลี้ยงดูลูกอ่อน ซึ่งในช่วงนี้ จะมีนิสัยดุร้ายมาก เพราะต้องปกป้องลูกอ่อน ลูกที่เกิดมาใหม่ ขนจะยังไม่เป็นสีช่วงลำคอเหมือนตัวโต และจะยังบินไม่ได้

หากินตามแหล่งน้ำทั่วไป โดยกินได้ทั้งพืชน้ำและสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ เหมือนหงส์ชนิดอื่น ๆ และจับคู่เพียงตัวเดียวตลอดทั้งชีวิต

หงส์ขาวคอดำ ในปัจจุบัน ได้รับความนิยมในการเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงาม โดยเฉพาะผู้มีฐานะ เนื่องจากมีราคาซื้อขายที่แพงมาก อีกทั้งต้องใช้สถานที่ค่อนข้างกว้างขวางในการเลี้ยง ซึ่งสายพันธุ์ของหงส์ขาวคอดำที่เป็นสัตว์เลี้ยงในปัจจุบันนั้น มาจากนักเพาะพันธุ์สัตว์ของประเทศเนเธอร์แลนด์

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  Ogilvie & Young, *Wildfowl of the World*. New Holland Publishers (2004), ISBN 978-1-84330-328-2
4. ↑  เก็บถาวร 2012-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน "หงส์ขาวคอดำ" สัตว์แปลกของไฮโซ จากผู้จัดการออนไลน์

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **หงส์ขาวคอดำ**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cygnus melancoryphus ที่วิกิสปีชีส์
**สนามกีฬาสรทาร วัลลภภาอี ปเฏล** (อังกฤษ: Sardar Vallabhbhai Patel Stadium) เป็นสนามกีฬาในย่านนวรงคปุระ ในนครอะห์มดาบาด รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย เป็นที่จัดการแบ่งขันวันเดย์อินเทอร์เนชั่นนาลครั้งแรกในอินเดีย สนามกีฬาเป็นขององค์การเทศบาลอะห์มดาบาด และใช้งานสำหรับการแข่งกีฬาคริกเก็ตเป็นหลัก

ประวัติศาสตร์
-------------

ในต้นทศวรรษ 1950s แคว้นบอมเบย์ได้มอบที่ดินมูลค่า 67,000 ตารางเมตร (80,000 ตารางหลา) ให้กับสโมสรคริกเก็ตอะห์มดาบาด เพื่อใช้สร้างบ้านสโมสรและสนามแข่ง สโมสรคริกเก็ตได้ส่งมอบงานนี้ต่อยังองค์การเทศบาลอะห์มดาบาด (AMC) เศฐ จินุภาอี จุมันภาอี (Sheth Chinubhai Chimanbhai) ผู้นำอุตสาหกรรมและนายกเทศบาลอะห์มดาบาดในเวลานั้น ได้ว่าจ้างชาลส์ คอเรีย เป็นสถาปนิกผู้ออกแบบสนามกีฬาและอาคารสโมสร โดยมีวิศวกรโครงสร้าง มเหนทร ราช (Mahendra Raj) เป็นวิศวกรที่ปรึกษาโครงการ

การก่อสร้างเริ่มต้นในปี 1959 แต่เนื่องด้วยปัญหาทางการเงิน สนามกีฬาก่อสร้างเสร็จเพียงบางส่วนในปี 1966 โดยมีหลังคาคลุมแค่ศาลาฝั่งใต้ ต่อมาสแตนด์โดยรอบสนามกีฬาจึงสร้างแล้วเสร็จภายในทศวรรษ 1980s

สนามกีฬานี้จัดวันเดย์อินเทอร์เนชั่นนาล (ODI) ครั้งแรกที่แข่งในประเทศอินเดียในปี 1981 ซึ่งอินเดีย แข่งกับ อังกฤษ

กระทั่งสนามกีฬาโมเตราเริ่มสร้างที่โมเตราในปี 1982 สนามกีฬาสรทาร วัลลภาอี ปเฏล ก็ไม่ได้ถูกใช้งานสำหรับการแข่งขันกีฬาคริกเก็ตนานาชาติอีก การแข่ง ODI ทั้งหมดและการแข่งเทสต์ของเมืองถูกย้ายไปตัดที่โมเตราทั้งหมด สนามกีฬาโมเตราสร้างขึ้นใหม่ในปี 2020 และเปลี่ยนชื่อเป็นสนามกีฬานเรนทร โมที

สถาปัตยกรรม
-----------

สนามกีฬานี้มีขนาดพื้นที่ 67,000 ตารางเมตร และใช้รูปแบบโครงสร้างพับอย่างซับซ้อน (complex folded plate structural system) ถือเป็นอาคารแรกในอินเดียที่ใช้ระบบนี้ในการก่อสร้าง คานรับน้ำหนักหลังคารูปเพลตพับ (folded plate cantilever roof) เหนือศาลามีความกว้าง 20 เมตร ยาว 326 ฟุต ทำมาจากคอนกรีตเสริมเหล็กและถือว่ามีความยาวคานมากที่สุดในโลกในตอนปี 1963 ภายนอกเป็นโครงคอนกรีตรูปเรขาคณิต ซึ่งช่วยให้มีพื้นที่เปิดภายใต้ที่นั่งของผู้ชมในสนาม

สนามกีฬานี้มีความจุที่นั่งอยู่ที่ 40,000 ถึง 50,000 คน รวมถึงมีไฟส่องสว่างทั้งกลางวันและกลางคืน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "GlORIOUS PAST – Sports Club" (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-10-16.
2. 1 2 3 4 5  Sharma, Ritu (2023-10-08). "Know Your City: Built by Charles Correa, Ahmedabad's iconic Sardar Vallabhbhai Patel Stadium boasts of many firsts". *The Indian Express* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-10-16.
3. 1 2  Trivedi, Tushar (2023-09-23). "Though Many Matches Were Played In The City, It Lacked A Good Stadium; As A Result The AMC In 1960-61 Planned To Built Its Own Stadium In Navrangpura". *Ahmedabad Mirror* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-10-16.
4. ↑  "Scorecard". Cricinfo.
5. ↑  "Modern Marvel: World's largest stadium". *YouTube*. History TV18. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 October 2023. สืบค้นเมื่อ 2023-08-28.
6. ↑  "Ahmedabad: To revamp or raze, that's the only question for SVP stadium". *The Times of India*. 2023-08-25. ISSN 0971-8257. สืบค้นเมื่อ 2023-10-16.
7. ↑  sportsclub
ปกเสื้ออินทรธนู
**จอมพลไรช์** (เยอรมัน: *Reichsmarschall*) เป็นยศทหารชั้นสูงสุดในกองทัพแวร์มัคท์ของนาซีเยอรมนี มีอำนาจบัญชากองทัพเป็นรองแค่ฟือเรอร์ อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ซึ่งดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดแห่งแวร์มัคท์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ฮิตเลอร์ตั้งยศนี้ขึ้นมาตามยศ *Reichserzmarschall* ซึ่งปรากฏในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในสมัยจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง แฮร์มัน เกอริง ผู้บัญชาการใหญ่กองทัพอากาศเยอรมัน เป็นเพียงคนเดียวที่ได้รับยศ *จอมพลไรช์* จากฮิตเลอร์ในวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1940 ซึ่งทำให้เขามีความอาวุโสเหนือกว่านายทหารทั้งหมดในแวร์มัคท์ เหนือกว่าแม้กระทั่งยศจอมพล (*Generalfeldmarschall*)

อย่างไรก็ตาม ในสัปดาห์สุดท้ายของสงคราม เมื่อเกอริงพยายามรวบอำนาจบัญชาการจากฮิตเลอร์ที่ติดวงล้อมข้าศึกอยู่ในกรุงเบอร์ลิน ฮิตเลอร์ได้สั่งปลดและถอดยศเกอริงในวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1945 ก่อนที่หลายวันต่อมาจะมีคำสั่งตั้งจอมพลเรือ คาร์ล เดอนิทซ์ มาแทนที่เกอริง การแต่งตั้งนี้มีขึ้นหนึ่งวันก่อนหน้าหรือในวันที่ฮิตเลอร์ยิงตัวตาย (30 เมษายน 1945) แต่เดอนิทซ์ได้รับแจ้งคำสั่งนี้ในวันที่ 1 พฤษภาคม เพียงหนึ่งวันก่อนที่การสู้รบจะจบลง

ธงจอมพลไรช์
-----------

* ธงประจำตำแหน่ง จอมพลไรช์ ค.ศ. 1940–41 (ด้านหน้า)ธงประจำตำแหน่ง *จอมพลไรช์* ค.ศ. 1940–41 (ด้านหน้า)
* ธงประจำตำแหน่ง จอมพลไรช์ ค.ศ. 1940–41 (ด้านหลัง)ธงประจำตำแหน่ง *จอมพลไรช์* ค.ศ. 1940–41 (ด้านหลัง)
* ธงประจำตำแหน่ง จอมพลไรช์ ค.ศ. 1941–45 (ด้านหน้า)ธงประจำตำแหน่ง *จอมพลไรช์* ค.ศ. 1941–45 (ด้านหน้า)
* ธงประจำตำแหน่ง จอมพลไรช์ ค.ศ. 1941–45 (ด้านหลัง)ธงประจำตำแหน่ง *จอมพลไรช์* ค.ศ. 1941–45 (ด้านหลัง)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Haskew 2011, p. 46. sfn error: no target: CITEREFHaskew2011 (help)
2. ↑  Haskew 2011, pp. 25, 46, 119. sfn error: no target: CITEREFHaskew2011 (help)
3. 1 2  O'Donnell 1979, p. 217. sfn error: no target: CITEREFO'Donnell1979 (help)

ดูเพิ่ม
-------

* ฟือเรอร์ (*Führer*)
* ไรชส์ฟือเรอร์-เอ็สเอ็ส (*Reichsführer-SS*)
**วัดมนูหะ** หรือ **มะนูฮาพะย่า** (พม่า: မနူဟာဘုရား) เป็นวัดและโบราณสถานที่สร้างโดยพระเจ้ามนูหะ กษัตริย์มอญแห่งอาณาจักรสุธรรมวดี ขณะที่พระองค์ทรงถูกจองจำในเมืองพุกามในรัชสมัยพระเจ้าอโนรธามังช่อ ปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า

ตามประวัติได้เล่าว่าพระเจ้าอโนรธามังช่อ กษัตริย์พุกาม ได้ทรงทำสงครามกับอาณาจักรสุธรรมวดี เมืองหลวงของมอญและได้รับชัยชนะ จึงทรงกวาดต้อนกษัตริย์แห่งสุธรรมวดีคือพระเจ้ามนูหะมาจองจำในเมืองพุกาม โดยไม่ให้อิสระอะไรมากนัก ต่อมาพระองค์ได้ทรงมีพระบรมราชานุญาติให้พระเจ้ามนูหะสร้างวัดเพื่อเป็นสถานที่บำเพ็ญพระราชกุศล ซึ่งคือวัดมนูหะแห่งนี้ พระองค์จึงทรงระบายความคับแค้นพระทัยผ่านการสร้างวัดโดยทรงสร้างให้พระประธานปางขัดสมาธิในวิหารมีขนาดใหญ่จนพระอังสา (ไหล่) ของพระพุทธรูปชิดติดกับผนังทั้งสองข้างและมีลักษณะอึดอัด ชาวไทยจึงรู้จักกันในนาม *พระอึดอัด* นอกจากพระพุทธรูปปางสมาธิแล้วในอีกวิหารหนึ่งยังมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์เสด็จดับขันธปรินิพพาน ซึ่งถูกสร้างในลักษณะที่ดูอึดอัดเช่นกัน โดยมีพุทธลักษณะทรงยิ้ม นักโบราณคดีบางกลุ่มตีความว่าพระเจ้ามนูหะทรงจะสื่อว่า *ความตาย (พระนิพพาน) เท่านั้น จะช่วยให้เราหลุดพ้นได้*

คลังภาพ
-------

* อาคารวัดมนูหะอาคารวัดมนูหะ
* พระอึดอัดปางขัดสมาธิพระอึดอัดปางขัดสมาธิ
* พระอึดอัดปางไสยาสน์พระอึดอัดปางไสยาสน์
* ศิลาจารึกพระเจ้ามนูหะศิลาจารึกพระเจ้ามนูหะ

อ้างอิง
-------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วัดมนูหะ

1. ↑  Coedès, George (1968). Walter F. Vella (บ.ก.). *The Indianized States of Southeast Asia*. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.
2. ↑
3. ↑

* *Pictorial Guide to Pagan*. ย่างกุ้ง: กระทรวงวัฒนธรรม ประเทศเมียนมา. 1975 [1955].
สำหรับวัดหน้าพระธาตุแห่งอื่น ดูที่ วัดหน้าพระธาตุ

**วัดหน้าพระธาตุ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนครไทย อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก มีพื้นที่ประมาณ 26 ไร่

วัดหน้าพระธาตุ หรือ **วัดเหนือ** อยู่ทางทิศเหนือของชุมชนนครไทย เดิมเป็นวัดเก่าสมัยสุโขทัยที่ร้างมานาน ภายในวัดมีโบราณสถานที่สำคัญเช่นซากเจดีย์แบบสุโขทัย เป็นเจดีย์ดอกบัวตูม ปัจจุบันได้มีการสร้างเจดีย์แบบพื้นบ้านครอบทับซากเจดีย์ดังกล่าว ใกล้ ๆ กันพบวิหารหลวงพ่อเพชร ซึ่งเป็นใบเสมาหินทรายแกะสลักสองด้าน ด้านหนึ่งแกะสักเป็นรูปพระสถูปศิลปะแบบทวาราวดีตอนปลาย อีกด้านหนึ่งแกะสลักเป็นพระพุทธรูปขัดสมาธิเพชร อิทธิพลศิลปะล้านนาผสมกับศิลปะสุโขทัย สันนิษฐานว่าน่าจะแกะสลักขึ้นภายหลังด้านแรก และคงมีอายุไม่ต่ำกว่าพุทธศตวรรษที่ 19 พระพุทธรูปองค์นี้ชาวนครไทยเรียกว่า *หลวงพ่อเพชร* โดยวิหารหลวงพ่อเพชรเป็นอาคารไม้ยกใต้ถุนสูง สร้างบนซากอิฐซึ่งเป็นฐานอุโบสถสมัยสุโขทัย

แต่เดิมชาวบ้านเล่าว่ามีพระธาตุตั้งอยู่หน้าวัด ต่อมาปรักหักพังจึงสร้างเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ ศิลปะสุโขทัยองค์หนึ่ง ปัจจุบันได้พังทลายลงและภายในเจดีย์บรรจุพระเครื่องทำด้วยเงินและทองคำหลายองค์ ซึ่งบรรจุรวมอยู่กับเครื่องใช้ที่ทำด้วยเงินและทองเหลืองฝีมือของช่างสมัยโบราณที่แต่ปัจจุบันของส่วนใหญ่ได้สูญหายไปยังคงเหลือเพียงเล็กน้อยซึ่งทางวัดได้เก็บรักษาไว้

จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า วัดหน้าพระธาตุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1825 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2527

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหน้าพระธาตุ". เทศบาลตำบลนครไทย.
2. ↑  ศักดิ์สิทธิ์ โสมนัส. "วัดหน้าพระธาตุ อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 76.
3. ↑  "วัดหน้าพระธาตุ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**ซ่งตฺวันจง** (จีน: 宋端宗; พินอิน: *Sòng Duānzōng*; 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1269 – 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1278) ชื่อตัวว่า **จ้าว ชื่อ** (จีนตัวย่อ: 赵昰; จีนตัวเต็ม: 趙昰; พินอิน: *Zhào Shì*) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 17 และองค์รองสุดท้ายของราชวงศ์ซ่ง (宋朝) แห่งจักรวรรดิจีน และเมื่อแบ่งราชวงศ์ซ่งออกเป็นสมัยเหนือกับสมัยใต้ นับเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 8 และองค์รองสุดท้ายของราชวงศ์ซ่งใต้ (南宋朝) เสวยราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1276 จนสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1278

จ้าว ชื่อ เป็นโอรสองค์ที่ห้าของจ้าว ฉี (趙禥) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งตู้จง (宋度宗) กับหยาง จฺวี้เหลียง (楊巨良) มเหสีของซ่งตู้จง ภายหลังได้เป็นพระราชชนนีพันปีหลวงฐานันดรศักดิ์ว่า "หฺวังไท่โฮ่ว" (皇太后; "ราชมหาเทวี") จ้าว ชื่อ ยังเป็นพี่ชายของจักรพรรดิสององค์ คือ จ้าว เสี่ยน (趙㬎) ที่ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งกง (宋恭帝) และจ้าว ปิ่ง (趙昺)

วันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1276 ทัพมองโกลของราชวงศ์ยฺเหวียน (元朝) ภายใต้การนำของขุนพลปั๋วหยาน (伯顔) ตีหลินอัน (臨安) เมืองหลวงของราชวงศ์ซ่ง แตก และจับจ้าว เสี่ยน (จักรพรรดิซ่งกง) ไป แต่จ้าว ชื่อ กับจ้าว ปิ่ง หนีรอดไปด้วยความช่วยเหลือของขุนนางจาง ชื่อเจี๋ย (張世傑), เฉิน อี๋จง (陳宜中), ลู่ ซิ่วฟู (陸秀夫), หยาง เลี่ยงเจี๋ย (楊亮節), เหวิน เทียนเสียง (文天祥), และคนอื่น ๆ พวกเขาลี้ภัยมาถึงจินหฺวา (金華) แล้วยกจ้าว ชื่อ ขึ้นเป็น "เทียนเซี่ยปิงหม่าโตว-ยฺเหวียน-ชฺว่าย" (天下兵馬都元帥; "หัวหน้าใหญ่ของไพร่พลทั่วหล้า") และยกจ้าว ปิ่ง ขึ้นเป็น "ฟู่-ยฺเหวียน-ชฺว่าย" (副元帥; "หัวหน้ารอง") ทั้งถวายฐานันดรศักดิ์ "เว่ย์หวัง" (衛王) ต่อจ้าว ปิ่ง ครั้นวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1276 ก็ยกจ้าว ชื่อ วัยเจ็ดชันษา ขึ้นสืบราชสมบัติต่อจากจ้าว เสี่ยน ที่ถูกจับตัวไป ตั้งพิธีสถาปนาในฝูโจว (福州)

ขุนพลปั๋วหยานต้องการปราบปรามราชวงศ์ซ่งให้สิ้นซาก จึงนำทัพมารุกรานใน ค.ศ. 1278 ทำให้จ้าว ชื่อ ต้องลี้ภัยอีกครั้ง ครั้งนี้ จ้าว ชื่อ มุ่งลงใต้ไปจนถึงดินแดนซึ่งปัจจุบันคือฮ่องกง แต่ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1278 นั้นเอง ขณะลงเรือหนีมองโกล จ้าว ชื่อ ตกเรือจนแทบจมน้ำเสียชีวิต แม้ได้รับการช่วยเหลือไว้ทัน แต่ก็เป็นเหตุให้ประชวรจนสิ้นพระชนม์ในไม่กี่เดือนถัดมา จ้าว ปิ่ง น้องชาย ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่สืบราชวงศ์ซ่งต่อไป

ครอบครัว
--------

* บิดา: จ้าว ฉี (趙禥; ค.ศ. 1240–1274) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งตู้จง (宋度宗)
* มารดา: หยาง จฺวี้เหลียง (楊巨良; เสียชีวิต ค.ศ. 1279) ภายหลังได้เป็นพระราชชนนีพันปีหลวงฐานันดรศักดิ์ว่า "หฺวังไท่โฮ่ว" (皇太后; "ราชมหาเทวี")

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Wintle, Justin. [2002] (2002). China. ISBN 1-85828-764-2
2. ↑  "Song Duanzong". *Baike Baidu*.

* Toqto'a, บ.ก. (1343). *History of Song*. Vol. Volume 47. `{{cite book}}`: `|volume=` has extra text (help)

| * ด
* ค
* ก
จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ซ่ง |
| --- |
| ราชวงศ์ซ่งเหนือ | 
* ไท่จู่ (จ้าว ควงอิ้น)
* ไท่จง (จ้าว ควงอี้)
* เจินจง (จ้าว เหิง)
* เหรินจง (จ้าว เจิน)
* อิงจง (จ้าว ฉู่)
* เฉินจง (จ้าว ซฺวี)
* เจ๋อจง (จ้าว ซฺวี่)
* ฮุ่ยจง (จ้าว จี๋)
* ชินจง (จ้าว หฺวัน)

 |
| ราชวงศ์ซ่งใต้ | 
* เกาจง (จ้าว โก้ว)
* เซี่ยวจง (จ้าว เชิ่น)
* กวังจง (จ้าว ตุน)
* หนิงจง (จ้าว โค่ว)
* หลี่จง (จ้าว ยฺหวิน)
* ตู้จง (จ้าว ฉี)
* กง (จ้าว เสี่ยน)
* ตฺวันจง (จ้าว ชื่อ)
* จ้าว ปิ่ง

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**มองดอ** (พม่า: မောင်တော, เอ็มแอลซีทีเอส: *maung:tau*, ออกเสียง: [máʊ̯ɰ̃.dɔ́]) เป็นเมืองหนึ่งในรัฐยะไข่ทางภาคตะวันตกของพม่า มองดอเป็นเมืองที่อยู่ทางตะวันตกสุดของพม่าติดกับชายแดนบังกลาเทศ ห่างจากบู้ตี้ดอง 16 ไมล์ ทั้งสองเมืองแยกออกจากกันด้วยภูเขามายยู และเชื่อมต่อกันด้วยอุโมงค์ที่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2461 

กองทหารอังกฤษที่ช่องทางผ่านบนถนนมองดอ-บู้ตี้ดองซึ่งยึดครองโดยฝ่ายสัมพันธมิตรเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2487

ประชากร
-------

ใน พ.ศ. 2551 มีประชากรเกือบถึง 400,000 คน ประชากรส่วนใหญ่ของรัฐเกือบถึงร้อยละ 80 เป็นชาวโรฮีนจาซึ่งเป็นคนไร้รัฐ รัฐบาลพม่าไม่ได้รวมชาวโรฮีนจาเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในพม่า และไม่ถือว่าเป็นพลเมืองของพม่า ส่วนที่เหลือเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลาย รวมทั้งชาวยะไข่ ชาวพม่า ชาวได้ง์แนะ และชาวมโร

การศึกษา
--------

ใน พ.ศ. 2554 มีโรงเรียนมัธยมศึกษา 8 แห่ง โรงเรียนระดับกลาง 10 แห่ง โรงเรียนหลังประถมศึกษา 16 แห่ง และโรงเรียนประถมศึกษา 125 แห่ง

เศรษฐกิจ
--------

มองดอมีการเชื่อมต่อทางการค้ากับเมืองเตกนาฟของบังกลาเทศตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2538

อ้างอิง
-------

1. 1 2
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร" (PDF). *The New Light of Myanmar* (ภาษาอังกฤษ). **12** (139): Page 7 Column 2. 2004-09-02. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2004-09-02. สืบค้นเมื่อ 2016-10-15.
3. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 20° 49' 0" North, 92° 22' 0" East Satellite map at Maplandia.com

พิกัดภูมิศาสตร์: 20°49′N 92°22′E﻿ / ﻿20.817°N 92.367°E﻿ / 20.817; 92.367
**วิหารมหาเทวีอุทยาน** (สิงหล: විහාරමහාදේවී උද්‍යානය; ชื่อเดิม: **สวนวิกตอเรีย**) เป็นสวนสาธารณะในโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา โดยตั้งอยู่ถัดจากพิพืธภัณฑ์แห่งชาติโคลัมโบ เป็นสวนสาธารณะที่เก่าแก่ที่สุดและมีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในย่านท่าเรือโคลัมโบ ตั้งอยู่ด้านหน้าของศาลาว่าการโคลัมโบ อาคารยุคอาณานิคม ชื่อของอุทยานตั้งเทิดพระเกียรติพระนางวิหารมหาเทวี พระราชมารดาของพระเจ้าทุฏฐคามณีอภัย ที่ดินของอุทยานได้รับบริจาคจาก Charles Henry de Soysa ในยุคอาณานิคมอังกฤษ และตั้งชื่อว่า "สวนวิกตอเรีย" ตามพระนามของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร กองทัพอังกฤษเข้ายึดพื้นที่สวนในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดย Australian 17th Brigade ตั้งฐานอยู่ที่นี่ หลังสงครามจบลงสวนสาธารณะได้รับการปรับปรุงและเปิดสู่สาธารณชนอีกครั้งในปี 1951

ภายในสวนประกอบด้วยพระพุทธรูปขนาดใหญ่และน้ำตกจำนวนมาก ภายในยังมีสวนสัตว์ขนาดย่อม ลานเด็กเล่น และ BAC Jet Provost ในสวนมีสระซึ่งมีเป็ดเทศว่ายน้ำอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "The photographs of Viharamahadevi Park, July 2018". *Independent Travellers*. independent-travellers.com. สืบค้นเมื่อ November 13, 2018.
**หลิว จี** (จีน: 劉基; พินอิน: *Liú Jī*; 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1311 – 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1375) ชื่อรองว่า **ปั๋วเวิน** (伯溫) มักเรียกว่า **หลิว ปั๋วเวิน** (劉伯溫) เป็นนักยุทธศาสตร์ทหาร ปรัชญาเมธี รัฐบุรุษ และกวีชาวจีน มีชีวิตอยู่ช่วงปลายราชวงศ์ยฺเหวียนและต้นราชวงศ์หมิง เกิดในเทศมณฑลชิงเทียน (青田县) ปัจจุบัน คือ เทศมณฑลเหวินเฉิง (文成縣) ในเวินโจว (温州) แห่งเจ้อเจียง (浙江) ต่อมาได้เป็นที่ปรึกษาคนสำคัญของจู ยฺเหวียนจาง (朱元璋) ปฐมจักรพรรดิราชวงศ์หมิง โดยให้คำแนะนำในการล้มล้างราชวงศ์ยฺเหวียนและผนวกแผ่นดินจีนทั้งปวง นอกจากนี้ เขามีชื่อเสียงว่า ทำนายทายทักแม่นยำ ถึงขนาดมีผู้ตั้งสมญาเขาว่า "เทพนอสตราเดมัสจีน" (Divine Chinese Nostradamus) เขายังเป็นที่รู้จักเพราะตำราการทหารชื่อ *ฮั่วหลงเจียง* (火龍經) ที่เขาร่วมชำระแก้ไขกับเจียว อฺวี้ (焦玉)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jiang, Yonglin. Jiang Yonglin. [2005] (2005). The Great Ming Code: 大明律. University of Washington Press. ISBN 0-295-98449-X, 9780295984490. Page xxxv. The source is used to cover the year only.
2. ↑  *Pioneer of the Chinese Revolution: Zhang Binglin and Confucianism*. Stanford University Press. pp. 44–. ISBN 978-0-8047-6664-7.
3. 1 2  Windridge, Charles. [1999] (2003) Tong Sing The Chinese Book of Wisdom. Kyle Cathie Limited. ISBN 0-7607-4535-8. pg 124–125.
**บันยัน** (อังกฤษ: banyan, banyan tree, banian) เป็นสกุลย่อยของไม้ในสกุล *Ficus* โดยจัดอยู่ในสกุลย่อย *Urostigma* ในวงศ์ Moraceae (โดยปกติแล้วจะหมายถึง นิโครธ (*F. benghalensis*)) ซึ่งเป็นต้นไม้ประจำชาติอินเดีย

ลักษณะส่วนใหญ่ของไม้ในสกุลย่อยนี้ คือ ส่วนใหญ่เป็นแบบกึ่งอิงอาศัย มีรากอากาศ ไม่มีรากตามข้อ ดอกแยกเพศร่วมต้น แผ่นใบด้านล่างมีต่อมไขที่โคนเส้นกลางใบ 1 ต่อมฟิกส์เกลี้ยง ออกเป็นคู่หรือออกเดี่ยว ๆ ตามซอกใบหรือตามกิ่ง พบน้อยออกตามลำต้น ใบประดับที่โคน 2-3 ใบ ไม่มีใบประดับด้านข้าง ช่องเปิดมีใบประดับ 2-5 ใบ ปิดด้านบน ดอกเพศผู้เรียงกระจัดกระจายระหว่างดอกเพศเมีย หรืออยู่ใกล้ช่องเปิด กลีบรวม 3-5 กลีบ เกสรเพศผู้ 1 อัน ยอดเกสรเพศเมียส่วนมากมี 1 อัน มีหลากหลายชนิด พบในประเทศไทยประมาณ 45 ชนิด นอกจากนิโครธแล้ว เช่น ไทรย้อยใบแหลม (*Ficus benjamin*), โพ (*F. religiosa*), ไทรย้อยใบทู่ (*F. microcarpa*) เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  National Tree". Government of India Official website.
2. ↑  "ไทร, สกุล". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-08-06. สืบค้นเมื่อ 2012-11-15.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **บันยัน**

* รูปถ่าย 360°
พลเรือเอก **เซอร์ เบอร์แธม โฮม แรมซีย์** ผู้ซึ่งได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งบาธ (Order of the Bath) ระดับผู้บัญชาการอัศวิน (KCB), เครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งจักรวรรดิบริติช (Order of the British Empire) ระดับผู้บัญชาการอัศวิน (KBE) และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เดอะ รอยัล วิกตอเรียน (Royal Victorian Order) ระดับสมาชิก (MVO) (20 มกราคม ค.ศ. 1883 – 2 มกราคม ค.ศ. 1945) เป็นเจ้าหน้าที่นายทหารเรือแห่งราชนาวีอังกฤษ เขาได้บัญชาการเรือ HMS Broke ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้เป็นผู้รับผิดชอบสำหรับการอพยพดันเคิร์กในปี ค.ศ. 1940 และได้วางแผนและบัญชาการกองทัพเรือในการยกพลขึ้นบกฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1944

เมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1945 แรมซีย์เสียชีวิตเมื่อเครื่องบินที่เขาโดยสารได้ตกจากสนามบิน Toussus-le-Noble ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของปารีส เขากำลังจะไปประชุมหารือกับนายพลเบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรีในกรุงบรัสเซลส์ ศพของเขาได้ถูกฝังในสุสานหมู่ชุมชนใหม่ใน Saint-Germain-en-Laye อนุสาวรีย์ของผู้เสียชีวิตทั้งหมดที่ประสบอุบัติเหตุเครื่องบินตกที่ Toussus-le-Noble ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1955
**ฮานาโกะ นักแปลสาวหัวใจแกร่ง** (อังกฤษ: Hanako to Anne) เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่สร้างในปี ค.ศ. 2014 กล่าวถึงประวัติของ ฮานาโกะ มุราโอกะ นำแสดงโดย ยูริโกะ โยชิทากะ, สึโยกิ อิการะ, ชิการุ มุโรอิ ออกอากาศทางช่องเอ็นเอชเค ทุกเช้าวันจันทร์ถึงวันวันเสาร์

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เมื่อปี 1903 ณ ชนบทแห่งหนึ่ง ฮานาโกะเกิดมาในครอบครัวเกษตรกรที่ยากจน สาวน้อยที่เต็มเปี่ยมไปด้วยจินตนาการ รักการอ่าน แต่ด้วยฐานะทางบ้านทำให้ไม่ได้รับโอกาสในการเรียนรู้เท่าคนอื่น เมื่อฮานาโกะอายุ 10 ขวบ พ่อของเธอจึงตัดสินใจย้ายเธอไปเรียนที่โรงเรียนสตรีคริสเตียนแห่งหนึ่งในโตเกียวเพื่อต้องการให้ได้รับการศึกษาที่สูงขึ้น โรงเรียนแห่งใหม่ของเธอเต็มไปด้วยเด็กผู้หญิงที่เกิดมาในครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวย นิยมใช้ภาษาอังกฤษในการเรียนการสอน ทำให้ฮานาโกะประสบปัญหาในการเรียน และรู้สึกหดหู่ใจที่ตนเองไม่สามารถปรับตัวเข้ากับสังคมใหม่ได้ แต่ในที่สุดก็สามารถทำให้ตนเองเก่งภาษาอังกฤษได้มากกว่าเพื่อนร่วมชั้นเรียนคนอื่นๆ

เมื่อโตขึ้น ฮานาโกะได้ทำตามความฝันของเธอโดยก้าวเดินไปบนสายอาชีพนักแปล เธอตกหลุมรักนวนิยายชื่อดังก้องโลกอย่าง Anne of Green Gables เพราะเส้นทางชีวิตของเธอคล้ายคลึงกับ แอนน์ เชอร์ลีย์ (Anne Shirley)สาวน้อยจอมแก่นแห่งกรีน เกเบิลส์ ตัวเอกหลักในนวนิยายเล่มนี้ โดยภายหลัง นวนิยายนี้ได้กลายมาเป็นผลงานการแปลชิ้นเอกของเธอ ทำให้ฮานาโกะได้รับการกล่าวขานถึงอย่างกว้างขวางในญี่ปุ่น

นักแสดงนำ
---------

* ยูริโกะ โยชิทากะ รับบท ฮานาโกะ มุราโอกะ
* สึยูชิ อิคาระ รับบท คิเปอิ อันโด
* ชิการุ มุโรอิ รับบท ฟูจิ อันโด
* อิชิบาชิ เรนจิ รับบท ซูโด อันโด
* ยูกิเอะ นากามะ รับบท เรนโกะ ฮายามะ
* คิซูเกะ ริดะ รับบท เอกิตากะ ฮายามะ
* เรียวเฮ ซูซูกิ รับบท เอจิ มุราโอกะ

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ฮานาโกะ นักแปลสาวหัวใจแกร่ง* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส

ลำดับรายการโทรทัศน์
-------------------

| **ช่อง 3 แฟมิลี่**: เอเชี่ยนฮิต ซีรีส์ฮอต วันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 17:30 น. - 18:00 น. |
| --- |
| ก่อนหน้า | ฮานาโกะ นักแปลสาวหัวใจแกร่ง | ถัดไป |
| **-** | **เกมชีวิต ลิขิตชะตา** |
**กรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีน** (อังกฤษ: Politburo of the Chinese Communist Party) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า **กรมการเมืองแห่งคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน** (อังกฤษ: Political Bureau of the Central Committee of the Communist Party of China) เป็นองค์กรที่มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดของพรรคคอมมิวนิสต์จีน

ปัจจุบัน คณะกรรมการการเมืองประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ระดับสูง 24 คน ซึ่งทำหน้าที่ดูแลพรรคและรัฐบาลกลาง โดยมีเลขาธิการพรรคเป็นผู้นำ และมีความแตกต่างจากกรมการเมืองของพรรคคอมมิวนิสต์อื่น ๆ ตรงที่อำนาจภายในคณะกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีนนั้นจะกระจุกตัวมากขึ้นในคณะกรรมาธิการถาวรประจำกรมการเมือง (Politburo Standing Committee) ซึ่งเป็นกลุ่มบุคคล 7 คนในคณะกรมการเมือง

แม้คณะกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีนจะได้รับการเลือกตั้งโดยคณะกรรมาธิการกลางพรรคอย่างเป็นทางการ แต่ในทางปฏิบัติ นักวิชาการด้านการเมืองระดับสูงของจีนเชื่อว่า กรมการเมืองเป็นองค์กรที่สืบทอดอำนาจกันเอง โดยสมาชิกใหม่ทั้งของคณะกรมการเมืองและคณะกรรมาธิการถาวรจะถูกเลือกผ่านการปรึกษาหารือระหว่างสมาชิกกรมการเมืองปัจจุบันและสมาชิกคณะกรรมาธิการถาวรที่เกษียณอายุแล้ว สมาชิกคณะกรมการเมืองทั้งชุดปัจจุบันและอดีตจะทำการสำรวจความคิดเห็นแบบไม่เป็นทางการ (straw polls) หลายครั้ง เพื่อประเมินระดับความสนับสนุนของสมาชิกใหม่แต่ละคน กระบวนการคัดเลือกสมาชิกคณะกรมการเมืองชุดใหม่จะเริ่มต้นด้วยการประชุมปิดลับของคณะกรรมาธิการถาวรชุดปัจจุบันในเมืองเป่ย์ไต้เหอ ในช่วงฤดูร้อนก่อนการประชุมสมัชชาใหญ่ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนจะเริ่มต้นขึ้น

อำนาจของกรมการเมืองส่วนใหญ่มาจากความจริงที่ว่าโดยทั่วไปสมาชิกของกรมการเมืองจะดำรงตำแหน่งในรัฐบาล และควบคุมการแต่งตั้งบุคลากรที่กรมการเมืองและสำนักเลขาธิการมีอยู่ การควบคุมการแต่งตั้งบุคลากรนี้ ทำให้กรมการเมืองสามารถมีอิทธิพลอย่างมากต่อการตัดสินใจของรัฐบาล นอกจากนี้ สมาชิกกรมการเมืองบางคนยังดำรงตำแหน่งสำคัญในระดับภูมิภาคอีกด้วย แม้ว่าวิธีการทำงานภายในของกรมการเมืองจะไม่ชัดเจน แต่ดูเหมือนว่าคณะกรมการเมืองจะทำการประชุมกันเดือนละครั้ง และคณะกรรมาธิการถาวรจะประชุมกันทุกสัปดาห์ เชื่อกันว่าการประชุมดังกล่าวน้อยกว่าการประชุมของกรมการเมืองของอดีตสหภาพโซเวียตอย่างมาก วาระการประชุมถูกควบคุมโดยเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน การตัดสินใจมักจะทำโดยฉันทามติมากกว่าการลงคะแนนเสียงข้างมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Wang, Jun (15 June 2013). "中央政治局如何开会". *qikan.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 October 2017. สืบค้นเมื่อ 18 October 2017.
2. ↑  Li, Cheng (2016). *Chinese Politics in the Xi Jinping Era: Reassessing Collective Leadership* (ภาษาอังกฤษ). Brookings Institution. ISBN 9780815726937. สืบค้นเมื่อ 18 October 2017.
3. ↑  Kang Lim, Benjamin (20 November 2017). "Exclusive: China's backroom powerbrokers block reform candidates - sources". *Reuters*. สืบค้นเมื่อ 18 October 2017.
4. ↑  Miller, H. "Hu Jintao and the Party Politburo" (PDF). *China Leadership Monitor*. Hoover Institution. p. 5. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-04-13. สืบค้นเมื่อ 15 October 2011.
ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ **ตัวชี้ที่เป็นโมฆะ** (อังกฤษ: null pointer) คือ ตัวชี้ หรือ การอ้างอิง ที่ไม่ได้อ้างอิงถึงวัตถุที่ถูกต้อง โปรแกรมมักจะใช้ตัวชี้ที่เป็นโมฆะ เพื่อแสดงเงื่อนไขต่างๆ เช่น การสิ้นสุดรายการที่ไม่ทราบความยาว หรือความล้มเหลวในการดำเนินการบางอย่าง การใช้ตัวชี้ที่เป็นโมฆะนี้สามารถเปรียบเทียบกับ ประเภทที่เป็นโมฆะได้ และกับค่า *Nothing* ใน ประเภทตัวเลือก

คุณไม่ควรสับสนตัวชี้ที่เป็นโมฆะกับ *ตัวชี้ที่ไม่ได้ใส่ค่าเริ่มต้น* (อังกฤษ: uninitialized pointer) กล่าวคือ ตัวชี้ที่เป็นโมฆะรับประกันว่าจะเปรียบเทียบออกมามีค่าไม่เท่ากับตัวชี้ใด ๆ ที่ชี้ไปยังวัตถุที่ถูกต้อง อย่างไรก็ตาม ขึ้นอยู่กับภาษาและการอิมพลีเมนต์ *ตัวชี้ที่ไม่ได้ใส่ค่าเริ่มต้น*อาจมีพฤติกรรมต่างไปจากนั้น เช่น มันอาจแสดงพฤติกรรมที่ไม่ได้กำหนดไว้

เนื่องจากตัวชี้ที่เป็นโมฆะ ไม่ได้ชี้ไปยังวัตถุที่ถูกต้อง ความพยายามในการเข้าถึงข้อมูลที่จัดเก็บไว้ในตำแหน่งหน่วยความจำนั้น (อันเป็นโมฆะ) อาจทำให้เกิดข้อผิดพลาดรันไทม์หรือโปรแกรมล่ม นี่คือ **ข้อผิดพลาดของตัวชี้ที่เป็นโมฆะ** นี่เป็นจุดอ่อนของซอฟต์แวร์ประเภทหนึ่งที่พบบ่อยที่สุด  นอกจากนี้ Tony Hoare ผู้แนะนำแนวคิดนี้ เรียกสิ่งนี้ว่าเป็น "ความผิดพลาดมูลค่าพันล้านดอลลาร์"

ภาษาซี
------

ในภาษาซี, ตัวชี้ที่เป็นโมฆะสองตัวใดๆ(ไม่ว่าจะเป็นชนิดข้อมูลใดก็ตาม)จะเปรียบเทียบได้เป็นค่าเท่ากันเสมอ

ดูเพิ่ม
-------

* การป้องกันตัวชี้ที่เป็นโมฆะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "CWE-476: NULL Pointer Dereference". *MITRE*.
2. ↑  ISO/IEC 9899, clause 6.3.2.3, paragraph 4.
หน่วยปฏิบัติการพิเศษดัตช์

**เอ็ม-สควอดรอน** (ดัตช์: *M-Squadron*) เดิมคือหน่วยแทรกแซงทางทะเล (ดัตช์: *Unit Interventie Mariniers*; อักษรย่อ: UIM) และก่อนหน้านั้นรู้จักกันในชื่อหน่วยสนับสนุนพิเศษ (ดัตช์: *Bijzondere Bijstandseenheid*; อักษรย่อ: BBE) เป็นหน่วยกองกำลังพิเศษชั้นยอดของเนเธอร์แลนด์ ซึ่งได้รับมอบหมายให้ปฏิบัติการต่อต้านผู้ก่อการร้ายในประเทศ ทั้งนี้ เอ็ม-สควอดรอน เป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังปฏิบัติการพิเศษทางทะเลของเนเธอร์แลนด์ ของเหล่านาวิกโยธินเนเธอร์แลนด์

ประวัติ
-------

เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1973 รัฐบาลเนเธอร์แลนด์ได้จัดตั้งหน่วยต่อต้านการก่อการร้ายขึ้นอย่างเป็นทางการเพื่อตอบโต้การสังหารหมู่ที่มิวนิก เมื่อนักกีฬาชาวอิสราเอล 11 คนถูกสังหารโดยกลุ่มติดอาวุธที่สนับสนุนฟะตะห์ของปาเลสไตน์ ซึ่งรัฐบาลรู้สึกอยากที่จะปกป้องประเทศชาติจากเหตุการณ์ดังกล่าวในอนาคต ดังนั้น สมาชิกของเหล่านาวิกโยธินดัตช์จึงได้รับเลือกสำหรับหน่วยพิเศษนี้ เหล่านาวิกโยธินได้รับเลือกเพราะในเวลานั้นพวกเขามีชื่อเสียงมาก ซึ่งนาวิกโยธินดัตช์มีความแข็งแกร่ง, ฝึกฝนมาอย่างดี และเป็นทหารมืออาชีพ

เอ็ม-สควอดรอน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Maritiem Digitaal NL".
2. ↑  Miller 2003, p. 76.
3. ↑  Kraag, Andy (June 2012). *Forging Netherlands Maritime SpecialOperations Forces* (PDF) (วิทยานิพนธ์ MSc). Monterey, California: Naval Postgraduate School – โดยทาง core.ac.uk.

บรรณานุกรม
----------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **เอ็ม-สควอดรอน**

* Neville, Leigh (2017). *European Counter-Terrorist Units 1972–2017*. Oxford: Osprey Publishing. ISBN 978-1472825278.
* Miller, David, บ.ก. (2003). *Illustrated Directory of Special Forces*. St. Paul, Minnesota: Salamander Books. ISBN 978-0760314197.
**อัสซะมากิยะฮ์** (อาหรับ: السماقية, *as-samāqiyah*) เป็นอาหารปาเลสไตน์ที่มีถิ่นกำเนิดในนครกาซา ซึ่งตามธรรมเนียมจะปรุงในช่วงวันหยุดเช่นอีดิลฟิฏร์ ชื่อมีที่มาจากเครื่องเทศซูแมก

วิธีปรุง
--------

นำซูแมกบดแช่น้ำแล้วจึงผสมกับทาฮีนี (เมล็ดงาบด) เติมน้ำและแป้งเพิ่มเพื่อเพิ่มความข้น จากนั้นจึงเติมส่วนผสมลงผัดกับผักชาร์ดสับ เนื้อแกะตุ๋นโดยใช้ไฟอ่อน และถั่วลูกไก่ชนิดการ์บันโซ (garbanzo) ปรุงรสด้วยเมล็ดผักชีลาวและพริกที่ผัดกับกระเทียมในน้ำมันมะกอก แล้วจัดใส่ชามพักให้เย็น และใช้ขนมปังพีตาตักรับประทาน

ประวัติ
-------

ซูมาเคเรีย และ รูมาเนีย: ภาพจากหนังสือ *ตาคุยนุม ซานิตาติส*
เป็นหนึ่งในอาหารที่เก่าแก่ที่สุดในฉนวนกาซา ภูมิภาคลิแวนต์ และครั้งหนึ่งเคยเผยแพร่ในยุโรป อบู อัลมุฏฮะฮาร์ อัลอัซดี (ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﺍﺣﻤﺪ ﺍﺑﻮ ﺍﻟﻤﻄﻬﺮ ﺍلاﺯﺩﻱ, *Muḥammad ibn Aḥmad Abū l-Muṭahhar al-Azdī* ) นักเขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 9 กล่าวถึงอัสซะมากิยะฮ์และอาหารอื่น ๆ ในผลงานของเขา *ฮิกายัต อบี อัลกาซิม อัลบัฆดาดี* (*Ḥikāyat Abī l-Qāsim al-Baġdādī* ) ต่อมามีการอ้างถึงในตำราอาหาร *กิตะอบ์ อัฏเฎาะบีห์* (كتاب الطبيخ, *Kitab al-Ṭabīḫ*) ของ มุฮัมมัด บิน อัลฮะซัน อัลบัฆดาดี (محمد بن حسن البغدادي, *Muḥammad bin al-Ḥasan al-Baġdādī* ) ใน ค.ศ. 1226 ซึ่งต้นฉบับของหนังสือเล่มนี้ถูกเก็บไว้ที่ห้องสมุดซิวเลย์มานีเย (*Süleymaniye Yazma Eser Kütüphanesi*) ในอิสตันบูล

ในหนังสือ *ตาคุยนุม ซานิตาติส* (*Tacuinum sanitatis*) เขียนโดยแพทย์ชาวอาหรับ อิบน์ บุฏลาน (ابن بطلان, *Ibn Buṭlān*) ใน ค.ศ. 1533 มีการกล่าวถึงอัสซะมากิยะฮ์ในชื่อ ซูมาเคเรีย และ รูมาเนีย (*Sumacheria et Rumania*)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  al-Haddad, Laila (มิถุนายน 2006). "The Foods of Gaza". *This week in Palestine*. Turbo Computers & Software Co. สืบค้นเมื่อ 7 มกราคม 2008.
2. ↑  Geert Jan van Gelder (15 มีนาคม 2000). *God's Banquet: Food in Classical Arabic Literature*. New York: Columbia University Press. p. 76. ISBN 978-0-231-11948-1.
3. ↑  A. J. Arberry (1 กรกฎาคม 1998). "A Baghdad Cookery Book". ใน Maxime Rodinson; A. J. Arberry; Charles Perry (บ.ก.). *Medieval Arab Cookery*. Totnes: Prospect Books. p. 46. ISBN 0-907325-91-2.
4. ↑  Shurrab, Hatem (มีนาคม 2023). "Gaza cuisine: A combination of healthy and festive food". *TRT World* (ภาษาอังกฤษ).
5. ↑  "Sumacheria": *Tacuinum sanitatis* (Argentorati, 1533) p. 77 OCLC 882096127
**นายสะเบต หลีเหร็ม** (2 กันยายน พ.ศ. 2484 - 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2558) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา 1 สมัย

ประวัติ
-------

นายสะเบต หลีเหร็ม เป็นบุตรของนายเสะ และนางตีหา หลีเหร็ม เกิดเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2484 สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 4 สมรสกับนางเต๊ะ หลีเหร็ม มีบุตร-ธิดา 4 คน คือ 

1.นางสุบ๊ะ มาลินี รับราชการครู 

2.นางสุน๊ะ ยามาเจริญ ธุรกิจส่วนตัว 

3.นายสุเดช หลีเหร็ม กำนันตำบลคู อำเภอจะนะ สงขลา (ปัจจุบัน) 

4.นายสุนันท์ หลีเหร็ม ธุรกิจส่วนตัว 

นายสะเบต เสียชีวิตด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 สิริอายุรวม 73 ปี

งานการเมืองและสังคม
-------------------

อดีตเคยเป็นกำนันตำบลคู อำเภอจะนะ สงขลา 

สะเบตลงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ครั้งแรกใน พ.ศ. 2518 แต่ได้รับเลือกตั้งในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคความหวังใหม่ ซึ่งได้รับเลือกตั้งในครั้งแรก และครั้งเดียว 

ผู้ก่อตั้ง โรงเรียนจะนะชนูปถัมภ์ ตำบลคู อำเภอจะนะ สงขลา 

อดีตคณะที่ปรึกษาจุฬาราชมนตรี 

อดีตคณะกรรมการบริหารกองทุน โรงไฟฟ้าจะนะ[*ลิงก์เสีย*]

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

สะเบต หลีเหร็ม ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 1 สมัย คือ

1. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 จังหวัดสงขลา สังกัดพรรคความหวังใหม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  เทศาภิบาล ฉบับพิเศษ "เลือกตั้ง 22 มีนาคม 2535". กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. 2535
บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา

**ตำรวจรถไฟ** (อังกฤษ: Railway police , Railroad police) เป็นกลุ่มบุคคลที่มีหน้าที่ตรวจตราความเรียบร้อย, ความปลอดภัย และทรัพย์สินส่วนบุคคลในบริเวณสถานีรถไฟ รวมถึงทรัพย์สินภายในตู้บรรทุกของรถไฟ ตำรวจรถไฟมีอำนาจเต็มในการรักษาความปลอดภัยภายในสถานีรถไฟ ซึ่งในส่วนนี้ก็ต้องเป็นไปตามแต่ละประเทศ ในบางประเทศตำรวจรถไฟไม่ได้มีหน้าที่โดดเด่นกว่าตำรวจท้องที่ โดยตำรวจรถไฟจะมีหน้าที่เหมือนตำรวจรักษาความปลอดภัยทั่วไป แต่บางแห่งตำรวจรถไฟได้รับอำนาจเต็มในการรักษาความปลอดภัยมากกว่าตำรวจหน่วยอื่น ๆ

ในสหรัฐ และประเทศแคนาดา ตำรวจรถไฟจะมีหน้าที่ดูแลในส่วนของรถไฟชั้นที่หนึ่ง จนถึงระดับที่ลดลงตามลำดับชั้น ในบางประเทศหน่วยงานนี้จะเป็นลักษณะกองกำลังตำรวจภาคพื้นดินมากกว่าที่จะแยกตัวเป็นหน่วยงานอิสระ ในสหราชอาณาจักร อำนาจในการรักษาความปลอดภัยของสถานีรถไฟจะขึ้นอยู่กับสำนักงานตำรวจขนส่งสหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นตำรวจขนส่งในส่วนของภูมิภาคสหราชอาณาจักร มีหน้าที่รับผิดชอบรักษาความปลอดภัยทางรถไฟและสถานีรถไฟ พร้อมทั้งระบบขนส่งมวลชนทั่วทั้งสหราชอาณาจักร

แต่ละประเทศ
-----------

### ไทย

*กองบังคับการตำรวจรถไฟ* เป็นหน่วยงานที่ดูแลพื้นที่ในส่วนบริเวณรถไฟของประเทศไทย มีหน้าที่รักษาความปลอดภัยของผู้ใช้บริการรถไฟทั่วประเทศ และจับกุมบุคคลที่มีหมายจับตามกฎหมายที่ใช้รถไฟเป็นพาหนะ ก่อตั้งขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีทั้งหมด 5 กองบังคับการ ผู้บังคับการกองบังคับการตำรวจรถไฟคนสุดท้าย คือ พลตำรวจตรี ชัยรพ จุณณวัตต์

### สหรัฐอเมริกา

### เยอรมนี

*Bahnpolizei* เป็นอดีตนามของสำนักงานตำรวจรถไฟเยอรมนีตะวันตก และอยู่ภายใต้การควบคุมของ *Deutsche Bundesbahn* บริษัทรถไฟของรัฐบาลกลาง เจ้าหน้าที่ของ *Bahnpolizei* มีหน้าที่รับผิดชอบในการสืบสวนในเขตอำนาจของตน, อาชญากรรมของผู้โดยสาร, การก่อการร้าย, การข่มขู่, การพ่นสีบนสถานที่ในเขตอำนาจของตน เช่น สถานีรถไฟ และรถไฟ, การก่อกวนทางสัญญาณ, การโกงตั๋ว, เหตุโจรกรรม, และการขโมยทรัพย์สินส่วนบุคคล, กระเป๋า หรือ สัมภาระ และยังมีการตรวจสอบเหตุรถไฟชนกัน / ยานพาหนะในสังกัด และการปล่อยสารพิษต่อมนุษย์

ใน ค.ศ. 1992 ต่อมา ภารกิจการรักษาความปลอดภัยในสถานีรถไฟถูกควบคุมโดย *Bundesgrenzschutz* (หน่วยพิทักษ์ชายแดนสหพันธ์) เกิดจากการรวมของหน่วยงาน *Bahnpolizei* กับหน่วยยามชายแดนสหพันธ์ เข้ารวมกัน ในส่วนของเยอรมนีตะวันออกนั้นได้มีหน่วยงานที่ชื่อว่า *Transportpolizei* คอยดูแลเหมือนกับตำรวจรถไฟในเยอรมนีตะวันตก ตั้งแต่ ค.ศ. 1990 *Bundesgrenzschutz* ได้ถูกเปลี่ยนชื่อมาเป็น *Bundespolizei* (ตำรวจสหพันธ์) เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 และหน่วยงานนี้มีเขตอำนาจเต็มในการจัดการ หรือรักษาความปลอดภัยสถานีรถไฟเยอรมนีอย่างสมบูรณ์

### บราซิล

สำนักตำรวจรถไฟกลางแห่งบราซิล ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1852 ตามพระบรมราชโองการของจักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทำให้สำนักตำรวจรถไฟกลางเป็นหน่วยงานตำรวจที่เก่าแก่ที่สุดของหน่วยตำรวจบังคับใช้กฎหมายของประเทศบราซิล มีการเรียกร้องจากข้อเสนอของวุฒิสมาชิกบราซิลในการปฏิรูปองค์การใหม่เนื่องจากการเสื่อมอำนาจขององค์การ โดยวุฒิสมาชิกเสนอด้วยเหตุผลว่าสำนักงานมีความจำเป็นต่อความมั่นคงแห่งชาติ

### อินเดีย

ตรากองป้องกันรถไฟอินเดีย (RPF)

### เวียดนาม

มีหน่วยงานที่รับผิดชอบในประเทศเวียดนาม คือ กรมตำรวจจราจรเวียดนาม ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกระทรวงรักษาความปลอดภัยสาธารณะ ร่วมกับสำนักงานควบคุมและรักษาความปลอดภัยของรถไฟ สำนักงานมีหน้าที่รักษาทางรถไฟ, ตรวจสอบมาตรฐานรถไฟ และรักษาความปลอดภัยในบริเวณสถานีรถไฟ

### อิตาลี

อ้างอิง
-------

1. ↑
***เคบีเอส ไนน์โอ'คล็อก นิวส์*** (รู้จักกันในชื่อ ***เคบีเอส นิวส์ 9*** (เกาหลี: KBS 뉴스9 )) ออกอากาศผ่านช่องเคบีเอส1 ทุกคืนเวลา 21.00 นาฬิกา ตามเวลาท้องถิ่น แพร่สัญญาณทั้งในประเทศเกาหลีใต้และทั่วโลก ผ่านสถานีเคบีเอส เวิลด์ ดำเนินรายการประเภท ข่าว, กีฬา, พยากรณ์อากาศ, สุขภาพ, สังคม, ตลอดจนหัวข้ออื่น ๆ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1973

เคบีเอส เอ็นเตอร์เทน 925
------------------------

เคบีเอส เอ็นเตอร์เทน 925 เป็นช่วงรายการย่อย ของเคบีเอส นิวส์ 9 ออกอากาศเกี่ยวกับข่าวบันเทิงเกาหลี และเคป๊อป

เคบีเอส สปอร์ต 945
------------------

เคบีเอส สปอร์ต 945 เป็นช่วงรายการย่อย ของเคบีเอส นิวส์ 9 ออกอากาศเกี่ยวกับข่าวกีฬา ดำเนินรายการในช่วงเวลา 21:45 น. (KST)

เวลาออกอากาศ
------------

* 21:00 น. เคบีเอส, เคบีเอส 24 นิวส์ (ทั่วประเทศ)
* 21:00 น. เคบีเอส เวิลด์ ทีวี (ทั่วโลก)
* 21:00–21:20 น. เคบีเอส เรดิโอ 1, เคบีเอส เรดิโอ 3, เคบีเอส ฮันมินจก เรดิโอ (ทั่วประเทศ)

เพลงเปิดรายการ
--------------

หลังจากเผยแพร่ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1992 ได้มีการปรับปรุงให้ทันสมัยหลายครั้งตั้งแต่ ตุลาคม ค.ศ. 1993 ถึงธันวาคม ค.ศ. 2018 และตั้งแต่ปี ค.ศ. 2019 เพลงได้ถูกแต่งขึ้นใหม่โดย ยูนซัง (윤상)

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  2008년 리메이크 변조 [รวมถึงรุ่นทดลองในปี ค.ศ. 2008]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* KBS News 9 เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของเคบีเอส นิวส์ 9 เก็บถาวร 5 สิงหาคม 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาเกาหลี)
**ผักจินดา** หรือ **ผักเชียงดา** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Gymnema inodorum*) เป็นไม้เถาเลื้อยพบได้ในประเทศแถบทวีปเอเซีย เช่น อินเดีย พม่า ในประเทศไทยนิยมนำมารับประทานเป็นผักหรือใช้ปรุงอาหาร มีสรรพคุณช่วยลดระดับน้ำตาลในเลือดสำหรับผู้เป็นเบาหวานทั้งสองชนิดได้

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

เป็นไม้เถาเลื้อยยาว ใบและเถามีสีเขียวเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 0.5 - 5 ซม. มักเลื้อยเลื้อยพาดตามต้นไม้ใหญ่ มีความยาวประมาณ 5 -10 เมตร ในทุกส่วนของผักจินดาจะมีน้ำยางสีขาวลักษณะเหมือนน้ำนม ใบเดี่ยวเป็นรูปกลมรี ฐานใบจะมน ปลายใบแหลม ขอบใบเรียบ ด้านของใบจะสีเขียวเข้ม (upper epidermis) กว่าหลังใบ (lower epidermis) ใบจะออกเรียงเป็นคู่ตรงข้ามกัน ออกดอกเป็นช่อแน่น มีสีขาวอมเขียวอ่อน กลม เล็ก มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 5-6 มม. ส่วนผลจะออกเป็นฝักคู่

การขยายพันธ์
------------

ผักจินดานิยมขยายพันธ์โดยการปักชำกิ่ง เจริญเติบโตได้ในดินร่วน ในฤดูฝนจะให้ผลผลิตมาก พบมากในภาคเหนือของไทย

การใช้ประโยชน์
--------------

ในภาคเหนือของไทยนิยมนำผักจินดามาประกอบอาหารต่าง ๆ มีการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ยืนยันว่าผักจินดาสามารถลดระดับน้ำตาลในเลือดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2469 นอกจากนี้ยังพบว่าการทดลองในสัตว์ยังทำให้ระดับอินซูลินมีปริมาณสูงขึ้น

### คุณค่าทางโภชนาการ

ใน 100 กรัม ของผักจินดาประกอบด้วยน้ำประมาณร้อยละ 82.9 พลังงาน 60 แคลอรี ให้คุณค่าทางโภชนาการดังนี้

|  |  |
| --- | --- |
| สารอาหาร | ปริมาณ |
| โปรตีน | 5.4 กรัม |
| ไขมัน | 1.5 กรัม |
| คาร์โบไฮเดรต | 6.2 กรัม |
| ใยอาหาร | 1.6 กรัม |
| แคลเซียม | 78 มิลลิกรัม |
| ฟอสฟอรัส | 98 มิลลิกรัม |
| สังกะสี | 2.3 มิลลิกรัม |
| วิตามิน เอ | 5905 (I.U.) |
| วิตามินบี1 | 981 มิลลิกรัม |
| วิตามินบี2 | 0.32 มิลลิกรัม |
| Niacin | 1 มิลลิกรัม |
| วิตามินซี | 153 มิลลิกรัม |

อ้างอิง
-------

1. 1 2  โครงการเผยแพร่ข้อมูลทรัพยากรชีวภาพและภูมิปัญท้องถิ่นบนที่สูงข้อมูลของ ผักเชียงดา
2. 1 2  Manager Online เก็บถาวร 2013-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน"เชียงดา" ผักฆ่าน้ำตาล ช่วยรักษา "เบาหวาน"
3. ↑  หนังสือพิมพ์บ้านเมืองผักเชียงดาผักสมุนไพรพื้นบ้านรักษาโรคเบาหวาน
4. 1 2  "ผักเชียงดา". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-01-18. สืบค้นเมื่อ 2013-04-26.
5. ↑  ราชเทวีคลีนิคI.U. (หน่วยสากล)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Gymnema inodorum***
**ที่ปรึกษา** หมายถึง ผู้มีหน้าที่ให้ความเห็นแนะนำ

การแบ่งประเภทของที่ปรึกษา
-------------------------

แบ่งตามลักษณะที่มา
------------------

### ที่ปรึกษาทางการบริหาร

ที่ปรึกษาทางการบริหาร คือที่ปรึกษาเฉพาะด้านที่มีความรู้และประสบการณ์ทางการบริหารด้านใดด้านหนึ่งหรือหลายด้าน และต้องมีจรรยาบรรณวิชาชีพอย่างสูงเช่นเดียวกับที่ปรึกษาอื่น ๆ

### ที่ปรึกษาทางการบริหารที่ได้รับการรับรองคุณภาพมาตรฐาน

ที่ปรึกษาทางการบริหารที่ได้รับการรับรองคุณภาพมาตรฐาน คือ ที่ปรึกษาทางการบริหารที่มีสถาบันที่ปรึกษารับรองว่ามีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่สถาบันกำหนด

แบ่งตามลักษณะการดำเนินงาน
-------------------------

อาชีพที่ปรึกษามีอยู่ 2 กลุ่มดังนี้

### กลุ่มที่ทำงานเป็นโครงการ

ส่วนใหญ่จะเน้นในการวางระบบหรือพัฒนาระบบงานใดงานหนึ่ง หรือหลายระบบ ทำงานเป็นโครงการมีระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดแน่นอน

### กลุ่มที่เป็นที่ปรึกษาประจำองค์กร

ส่วนใหญ่องค์กรจะจ้างที่ปรึกษากลุ่มนี้เป็นรายเดือน ไม่มีงานอะไรแน่นอน แต่มักจะจ้างไว้ให้อุ่นใจ เผื่อมีเรื่องอะไรที่เกี่ยวข้องจะได้ขอคำปรึกษาได้ หรือจะให้เป็นผู้ประสานงานกับผู้รู้ในสาขาอาชีพนั้นๆต่อไป ที่ปรึกษากลุ่มนี้มักจะกำหนดเวลา ในการเข้าไปยังองค์กรที่เป็นที่ปรึกษาอยู่ค่อนข้างแน่นอนว่าเดือนละกี่ครั้ง

สถาบันที่ปรึกษา
---------------

สถาบันที่ปรึกษา หมายถึงการรวมตัวกันของผู้ประกอบอาชีพที่ปรึกษา เพื่อการรักษาคุณภาพและมาตรฐานของการประกอบวิชาชีพ สถาบันควรได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ
ทั้ง UK Institute of Management Consultancy และ The Institute of Management Consultants Association of Thailand (IMCT) ที่เป็นผู้ทำการประเมินที่ปรึกษาทางการบริหารที่ได้รับการรับรองคุณภาพมาตรฐานให้กับภาครัฐ เป็นสมาชิกของ International Council of Management Consulting Institutes (ICMCI)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ที่มา People Value เวปธรรมดาที่อยากให้คนธรรมดาประสบความสำเร็จ  "ณรงค์วิทย์ แสนทอง"

---
ระวังสับสนกับ นวกรรม
**นวัตกรรม** หมายถึงการทำงานสิ่งต่าง ๆ ด้วยวิธีใหม่ ๆ และยังอาจหมายถึงการเปลี่ยนแปลงทางความคิด การผลิต กระบวนการ หรือองค์กร ไม่ว่าการเปลี่ยนนั้นจะเกิดขึ้นจากการปฏิวัติ การเปลี่ยนอย่างถอนรากถอนโคน หรือการพัฒนาต่อยอด ทั้งนี้ มักมีการแยกแยะความแตกต่างอย่างชัดเจน ระหว่างการประดิษฐ์คิดค้น ความคิดริเริ่ม และนวัตกรรม อันหมายถึงความคิดริเริ่มที่นำมาประยุกต์ใช้อย่างสัมฤทธิ์ผล (Mckeown, 2008) และในหลายสาขา เชื่อกันว่าการที่สิ่งใดสิ่งหนึ่งจะเป็นนวัตกรรมได้นั้น จะต้องมีความแปลกใหม่อย่างเห็นได้ชัด และไม่เป็นแค่เพียงการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ เป็นต้นว่า ในด้านศิลปะ เศรษฐศาสตร์ เศรษฐกิจ และนโยบายของรัฐ ในเชิงเศรษฐศาสตร์นั้น การเปลี่ยนแปลงนั้นจะต้องเพิ่มมูลค่า มูลค่าของลูกค้า หรือมูลค่าของผู้ผลิต เป้าหมายของนวัตกรรมคือการเปลี่ยนแปลงในเชิงบวก เพื่อทำให้สิ่งต่าง ๆ เกิดเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้น นวัตกรรมก่อให้ได้ผลิตผลเพิ่มขึ้น และเป็นที่มาสำคัญของความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจ

นวัตกรรมเป็นหัวข้อหลักในการศึกษาด้านเศรษฐศาสตร์ ธุรกิจ เทคโนโลยี สังคมศาสตร์ และวิศวกรรม และหากพูดกันแบบภาษาชาวบ้านแล้ว คำว่า 'นวัตกรรม' มักจะหมายถึงผลลัพธ์ของกระบวนการ และในฐานะที่นวัตกรรมมักจะได้รับการยกย่องว่าเป็นกลไกสำคัญในการผลักดันเศรษฐกิจ ปัจจัยที่นำไปสู่นวัตกรรม มักได้รับความสำคัญจากผู้ออกนโยบายว่าเป็นเรื่องวิกฤติ

ผู้มีหน้าที่รับผิดชอบโดยตรงในการนำนวัตกรรมมาประยุกต์ใช้ในสาขาใดสาขาหนึ่ง มักจะเรียกว่าเป็นผู้บุกเบิกในสาขานั้น ไม่ว่าจะเป็นในนามบุคคล หรือองค์กร

อ้างอิง
-------

* McKeown, Max (2008). The Truth About Innovation. London, UK: Prentice Hall. ISBN 0273719122.
* Fagerberg et al. (2004).
* Baregheh A, Rowley J and Sambrook S.(2009) Towards a multidisciplinary definition of innovation, Management decision, vol. 47, no. 8, pp. 1323–1339
**วัดไหล่น่าน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไหล่น่าน อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง มีเนื้อที่รวม 19 ไร่ 

วัดไหล่น่านตั้งวัดเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2411 เดิมชื่อ **วัดหล่ายน่าน** เริ่มสร้างเป็นศาลาขึ้นหนึ่งหลังโดยพระสุรินทร์ ซึ่งเป็นพระภิกษุจากวัดบุญยืน ต่อมามีพระศรีวิชัย เป็นเจ้าอาวาส ซึ่งในปี พ.ศ. 2421 พระศรีวิชัยได้ย้ายวัดมาจากที่อยู่ทางตอนใต้มาตั้งอยู่ในสถานที่ปัจจุบัน เนื่องจากเห็นว่า สถานที่ตั้งวัดในปัจจุบันนั้น ถูกแม่น้ำน่านกัดเซาะจนตลิ่งพัง เกรงว่าการตั้งวัดต่อไปภายหน้าจะไม่มั่นคง

วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 16 เมตร ยาว 21 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2458 

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 22 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 ศาลาการเปรียญ กว้าง 8 เมตร ยาว 33 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2546 กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง หอกลอง 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2557 หอฉัน 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 ศาลาบาตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2481 ฌาปนสถาน 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 43 นิ้ว สูง 53 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2428 และพระพุทธรูปหินหยกขาว ปางสมาธิพระประธานอาคารโลกุตรปัญญา ขนาดหน้าตัก กว้าง 40 นิ้ว สูง 59 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2551

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""วัดไหล่น่าน" วัดงามริมน้ำน่านแห่งเมืองเวียงสา". ผู้จัดการออนไลน์.
2. ↑  "ประวัติวัด ทั่วราชอาณาจักร จังหวัดน่าน" (PDF). สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดน่าน.
ธีมคาเฟ่ที่มีจุดขายคือแมว
 คาเฟ่แมว "Cats Republic" (สาธารณรัฐแมว) เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย
**คาเฟ่แมว** (อังกฤษ: cat café) เป็นธีมคาเฟ่ที่มีจุดขายคึอแมวที่สามารถดูและเล่นด้วยได้ โดยทั่วไปผู้ใช้บริการจ่ายค่าบริการเป็นรายชั่วโมง ดังนั้นคาเฟ่แมวจึงอาจถือว่าเป็นรูปแบบหนึ่งของการให้เช่าสัตว์เลี้ยงในร่มภายใต้การกำกับดูแล คำว่า "cat café" (คาเฟ่แมว) ได้รับการบรรจุอย่างเป็นทางการใน พจนานุกรมออกฟอร์ดภาษาอังกฤษ ฉบับออนไลน์ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2558

ประวัติ
-------

คาเฟ่แมวแห่งแรกของโลกชื่อว่า "เมาฮฺวายฺเหวียน" (貓花園) แปลว่า "สวนดอกไม้แมว" เปิดในกรุงไทเป ประเทศไต้หวัน ในปี พ.ศ. 2541 และในที่สุดก็กลายเป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวทั่วโลก แนวคิดการทำคาเฟ่แมวกลายเป็นที่นิยมในประเทศญี่ปุ่น โดยคาเฟ่แห่งแรกมีชื่อว่า "เนโกะ โนะ จิกัง" (แปลว่า "เวลาของแมว") เปิดในนครโอซากะ ในปี พ.ศ. 2547 เนื่องจากขนาดที่ดินและจำนวนประชากรของประเทศญี่ปุ่น ผู้อยู่อาศัยจำนวนมากจึงอาศัยอยู่ในห้องอยู่อาศัยหรืออาคารชุดขนาดเล็กซึ่งไม่อนุญาตให้เลี้ยงสัตว์ ทำให้คาเฟ่แมวเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับคนทำงานรุ่นใหม่ที่มองหาเพื่อนเล่นและความสะดวกสบาย คาเฟ่แมวแห่งแรกในกรุงโตเกียวชื่อ "เนโกะ โนะ มิเซะ" (แปลว่า "ร้านแมว") เปิดในปี พ.ศ. 2548 หลังจากนั้นความนิยมของคาเฟ่แมวก็แพร่หลายในประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 ถึง พ.ศ. 2553 มีร้านคาเฟ่แมว 79 แห่งทั่วประเทศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "cat café Meaning in the Cambridge English Dictionary". *dictionary.cambridge.org* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-06-10.
2. ↑  "New words in oxforddictionaries". *TheGuardian.com*. สืบค้นเมื่อ 28 August 2015.  
"Manspreading, hangry, Grexit join Oxford online dictionary". Reuters. 27 August 2015. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 November 2015. สืบค้นเมื่อ 30 June 2017.
3. 1 2  Nikkei BP : Article on 2 May 2008 เก็บถาวร 4 มีนาคม 2018 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาญี่ปุ่น)
4. 1 2  Galloway, Lindsey. "BBC - Travel - Feline fun in Japan's cat cafes". สืบค้นเมื่อ 7 January 2016.
5. ↑  "A Brief History of the Cat Café". *Mental Floss*. 4 June 2014. สืบค้นเมื่อ 7 January 2016.
6. ↑  Kosuga, Tomo (3 February 2010). "Meow Meow Meow". *VICE*. สืบค้นเมื่อ 7 January 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คาเฟ่แมว
บทความนี้เกี่ยวกับบทละคร สำหรับวงดนตรี ดูที่ เดธ ออฟ อะ เซลส์แมน

**อวสานเซลส์แมน** (อังกฤษ: Death of a Salesman) เป็นบทละคร ผลงานประพันธ์ของอาร์เธอร์ มิลเลอร์ เมื่อปี พ.ศ. 2492 และได้รางวัลพูลิตเซอร์ และรางวัลโทนี ในปีนั้น

บทละครกล่าวถึงชีวิตของวิลลี่ โลแมน เซลส์แมนที่ต้องวิ่งหาลูกค้า เพื่อความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน ยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งการโกหกพกลม แต่แล้วในที่สุดก็ต้องยอมพ่ายแพ้ต่อโชคชะตาด้วยความขมขื่น โลแมนกอบกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองโดยการฆ่าตัวตาย เพื่อการยอมรับจากลูกเมียของตัวเอง 

อวสานเซลส์แมน ได้รับการยกย่องว่าเป็นละครแห่งยุค มิลเลอร์สามารถสะท้อนสภาพสังคม และความฝันของคนอเมริกันชนได้อย่างถึงแก่น และเป็นผลงานชิ้นเอกของมิลเลอร์ ถูกนำมาแสดงเป็นละครเวที และภาพยนตร์หลายครั้ง

ในประเทศไทย
-----------

บทละครเรื่องนี้ ภาควิชาวรรณคดีและภาษาต่างประเทศ ชื่อปัจจุบันคือ ภาควิชาภาษาและวรรณคดีอังกฤษ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้นำมาแสดงละครเวทีสมัยใหม่ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2513 หอประชุมเล็กมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ผลงานการแสดงละครเรื่องนี้ นับว่าเป็นการรื้อฟื้นและแนะนำการแสดงละครเวทีสมัยใหม่แบบสมจริงที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง การละคอนสมัยได้รับความสนใจแพร่หลายในวงกว้างขึ้นนอกเหนือจากรั้วมหาวิทยาลัย อีกทั้งทำให้มีการละครเวทีสมัยใหม่เรื่องอื่น ๆ ติดตามมา

ทีมงานและนักแสดงประกอบด้วยอาจารย์ นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ทั้งที่กำลังศึกษาอยู่และสำเร็จการศึกษาแล้ว (กลุ่มพระจันทร์เสี้ยว) ทั้งจากภาควิชานี้ และคณะอื่น ๆ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยมีอาจารย์มัทนี รัตนิน เป็นผู้อำนวยการสร้างและควบคุมการแสดง อาจารย์แกรี่ การ์คิน (Gary Carkin) เป็นผู้กำกับการแสดง ทั้งสองเป็นอาจารย์ภาควิชาวรรณคดีและภาษาต่างประเทศในขณะนั้น สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ซึ่งทรงเป็นพระอาจารย์คณะศิลปศาสตร์ในสมัยนั้นได้เสด็จทอดพระเนตรการแสดงด้วย การแสดงละครเวทีเรื่องนี้ได้รับความสนใจและคำชมเชยอย่างกว้างขวาง หลังจากการแสดงรอบสุดท้ายสิ้นสุดลง ก็มีเสียงเรียกร้องให้กลับมาอีก จึงทำให้มีการจัดแสดงอีกครั้งในปีต่อมาคือ พ.ศ. 2514 การแสดงครั้งที่สองนี้ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถได้แสด็จพระราชดำเนินไปทอดพระเนตรอีกด้วย

ทีมงานและผู้แสดงส่วนหนึ่งได้ทำงานสานต่อด้านการละครสมัยใหม่ หรืองานที่เกี่ยวข้องในระยะต่อมา

ผู้รับบทส่วนหนึ่ง ได้แก่ เกริกเกียรติ พันธุ์พิพัฒน์ (วิลลี่ โลแมน) นฤมล เทพไชย (ลินดา โลแมน) คำรณ คุณะดิลก (บิฟ) วีรประวัติ วงศ์พัวพันธ์ (แฮปปี้) ยุทธนา มุกดาสนิท (เบอร์นาร์ด) เป็นต้น

เคยมีการนำบทละครเรื่องนี้มาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ ฉายทางช่อง 3 รับบทโดย พิศาล อัครเศรณี ศรัณยู วงษ์กระจ่าง พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง สุเชาว์ พงษ์วิไล ดนตรีประกอบโดย ศิริศักดิ์ นันทเสน (ติ๊ก ชิโร่)

รางวัลที่ได้รับ
---------------

* 1949 New York Drama Critics' Circle Best Play
* 1949 Pulitzer Prize for Drama
* 1949 Tony Award for Best Play
* 1984 Drama Desk Award Outstanding Revival
* 1984 Tony Award for Best Reproduction
* 1999 Tony Award for Best Revival of a Play
* 1999 Drama Desk Award Outstanding Revival of a Play

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* อวสานเซลส์แมน ที่ ibdb
* อวสานของเซลส์แมน/ต่อพงษ์ เก็บถาวร 2007-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม** ในบางประเทศ หัวหน้าแผนกอาจเรียกว่าอัยการสูงสุด เช่น ในสหรัฐอเมริกา โมนาโกเป็นตัวอย่างของประเทศที่ไม่มีกระทรวงยุติธรรม แต่มีคณะกรรมการฝ่ายตุลาการ ที่ดูแลการบริหารกระบวนการยุติธรรม นครรัฐวาติกันซึ่งเป็นประเทศที่อยู่ภายใต้อธิปไตยของสันตะสำนักก็ไม่มีกระทรวงยุติธรรมเช่นกัน แต่สมณกรรมาธิการนครรัฐวาติกัน (หัวหน้า: ประธานสมณกรรมาธิการนครรัฐวาติกัน) ซึ่งเป็นหน่วยงานนิติบัญญัติของนครวาติกันกลับมีสำนักงานกฎหมายด้วย

หน้าที่เฉพาะอาจเกี่ยวข้องกับการจัดระเบียบระบบยุติธรรม การดูแลพนักงานอัยการและหน่วยงานสืบสวนระดับชาติ (เช่น สำนักงานสืบสวนกลางสหรัฐ) และการรักษาระบบกฎหมายและความสงบเรียบร้อยของสาธารณะ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับประเทศ กระทรวงบางแห่งมีความรับผิดชอบเพิ่มเติมในด้านนโยบายที่เกี่ยวข้อง เช่น การดูแลการเลือกตั้ง การกำกับตำรวจ การปฏิรูปกฎหมาย และการบริหารงานบริการตรวจคนเข้าเมืองและสัญชาติ หน้าที่ของกระทรวงยุติธรรมในบางประเทศอาจแยกออกจากความรับผิดชอบของอัยการสูงสุด (มักรับผิดชอบระบบยุติธรรม) และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (มักรับผิดชอบด้านความสงบเรียบร้อยของสาธารณะ) บางครั้งระบบเรือนจำจะถูกแยกออกเป็นหน่วยงานของรัฐอื่นที่เรียกว่าราชทัณฑ์

ดูเพิ่ม
**วัดซูลามะนิ** (พม่า: စူဠာမဏိဘုရား, ออกเสียง: [sùlàmənḭ pʰəjá]) เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ในพุกาม ประเทศพม่า เป็นหนึ่งในวัดที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดในพุกาม

สร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1183 โดยพระเจ้านรปติสี่ตู่:178 และมีรูปแบบลักษณะคล้ายกับวัดตะบะญุ วัดซูลามะนิยังได้รับอิทธิพลจากวัดดะมะยานจี้ และเป็นต้นแบบของวัดที่โลมี่นโล วัดซูลามะนิได้รับการบูรณะใหม่หลังแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 1975 โดยใช้อิฐและหินพร้อมด้วยจิตรกรรมฝาผนังภายในวัด ใน ค.ศ. 1994 มีการบูรณะวัดใหม่

วัดซูลามะนิเป็นวิหารสองชั้นที่งดงามที่สุดแห่งหนึ่งในศิลปะพุกาม มีการซ้อนกันของเรือนธาตุชั้นล่างกับชั้นบน ชั้นล่างเป็นแกนกลางขนาดใหญ่รับน้ำหนักวัดในผังแบบครรถคฤหะ-มณฑปด้านบน ส่วนยอดนั้นเป็นยอดศิขระ วัดสองชั้นนี้ถือเป็นลักษณะเฉพาะของศิลปะพุกามตอนปลาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Coedès, George (1968). Walter F. Vella (บ.ก.). *The Indianized States of Southeast Asia*. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.
2. ↑  เจดีย์สูลามณี ศิลปกรรมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วัดซูลามะนิ