recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
รถไฟฟ้าสาย 15 รับไฟฟ้าจากรางที่สาม
ระบบรถไฟฟ้าของ**รถไฟใต้ดินปักกิ่ง** ทุกคัน วิ่งบนรางขนาด 1,435 มิลลิเมตร พลังไฟฟ้า 750 โวลต์ กระแสตรง จากรางที่สาม ยกเว้นสาย 6 ที่รับจากลวดไฟฟ้าเหนือหัว ทุกเส้นทางใช้รถไฟฟ้า 6 คันต่อขบวน ความเร็วสูงสุด 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ยกเว้นสาย 6 ที่ใช้รถไฟฟ้า 8 คันต่อขบวน และสายท่าอากาศยานที่ใช้รถไฟฟ้า 4 คันต่อขบวน ทำความเร็วได้ถึง 100 และ 110 กิโลเมตรต่อชั่วโมงตามลำดับ

ผู้ผลิต
-------

ล้อขับเคลื่อนสาย 2 รุ่น DK16A ในปี ค.ศ. 2003ล้อขับเคลื่อนสาย 2 รุ่น DK16AG ในปี ค.ศ. 2006
ล้อขับเคลื่อนสายบางตง ผลิตโดย Qingdao Sifang Rolling Stock Company.ล้อขับเคลื่อนสาย 13 รุ่น DKZ5
ล้อขับเคลื่อนสาย 1 รุ่น DKZ4 ในปี ค.ศ. 2006ล้อขับเคลื่อนสาย 2 ในปี ค.ศ. 2011
ล้อขับเคลื่อนสายท่าอากาศยานจำนวน 4 คัน ในปี ค.ศ. 2008
ส่วนใหญ่ผลิตโดย Changchun Railway Vehicles Company Ltd. ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ China CNR Corporation ปัจจุบันมีล้อขับเคลื่อนของสาย 2, สาย 5, สาย 8, สาย 10, สาย 13, สายท่าอากาศยาน และรุ่นเก่าของสาย 1 สร้างโดย Changchun RVC ล้อขับเคลื่อนสาย 1 รุ่นล่าสุด เป็นแบบเดียวกับสาย 4 และสายบาตง ผลิตโดย Qingdao Sifang Locomotive and Rolling Stock Company ส่วนหนึ่งของ China South Locomotive and Rolling Stock Industry Corp.

ดูเพิ่ม
-------

* รถไฟใต้ดินปักกิ่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  <New Beijing subway to ease traffic congestion, Wu Wenjie, deputy director of China Railway Tunnel Group, China Daily. Reporter ZHENG Xin. 2012-11-26.
2. 1 2  "Linear Motor Commuter for Beijing" *CNR website* เก็บถาวร 2010-03-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Accessed Mar. 27, 2010
3. ↑  (Chinese) 吉林日报 เก็บถาวร 2011-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน July 31, 2009
4. ↑  (Chinese)  July 30, 2009
5. ↑  (Chinese)"青岛造" 最高运营时速100公里[*ลิงก์เสีย*] Dec. 31, 2009

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**รถไฟใต้ดินปักกิ่ง**

* Official Beijing Subway Website เก็บถาวร 2008-10-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* World Subways by Robert McConnell

| * ด
* ค
* ก
รถไฟใต้ดินปักกิ่ง |
| --- |
| เส้นทางที่เปิดให้บริการ | 

|  |  |
| --- | --- |
| เขตเมือง | 
* 1
* 2
* 4
* 5
* 6
* 7
* 8
* 9
* 10
* 13
* 14
* 15

 |
| ชานเมือง | 
* ปาทง
* ชางผิง
* ต้าซิง
* ฝังซาน
* อี้จวง

 |
| รถด่วน | 
* ท่าอากาศยาน

 |

 |  |
| เส้นทางที่กำลังก่อสร้าง | 

|  |  |
| --- | --- |
| เขตเมือง | 
* 6  (ระยที่ 2)
* 8  (ระยะที่ 2)
* 14  (ระยะที่ 1 ส่วนที่ 2)
* 15  (ระยะที่ 1 ส่วนที่ 3)
* 16

 |
| ชานเมือง | 
* ชางผิง  (ระยะที่ 2)
* ตะวันตก

 |

 |
| เส้นทางโครงการ | 

|  |  |
| --- | --- |
| เขตเมือง | 
* 3
* 11
* 12
* 17

 |
| ชานเมือง | 
* รถไฟใต้ดินปักกิ่ง สายเยี่ยนฝัง

 |
| รถด่วน | 
* อาร์ 1
* อาร์ 3

 |

 |
| ดูเพิ่ม | 
* สถานี
* ระบบรถไฟฟ้า

 |
กรัมแมน จี-111 อัลบาทรอสส์ เรือบินสะเทินน้ำสะเทินบกของสายการบินชาล์กส์นำเครื่องลงที่อ่าวไมอามีในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1987
**เครื่องบินทะเล** หรือ **เครื่องบินน้ำ** (อังกฤษ: sea plane) เป็นอากาศยานปีกตรึงที่สามารถนำเครื่องขึ้นและลงบนน้ำได้ เครื่องบินทะเลที่สามารถนำเครื่องขึ้นและลงในสนามบินได้ถือเป็นชนิดย่อยของเครื่องบินทะเลเรียกว่าอากาศยานสะเทินน้ำสะเทินบก (amphibian aircraft) เครื่องบินทะเลและอากาศยานสะเทินน้ำสะเทินบกยังแบ่งได้อีก 2 ชนิดตามลักษณะบนพื้นฐานของเทคโนโลยีคือ เครื่องบินทุ่นลอยน้ำ (floatplane) และ เรือบิน (flying boat) บางครั้งเครื่องบินทะเลก็เรียกว่า **hydroplane**

ชนิด
----

เครื่องบินทะเลสามารถแบ่งได้ออกเป็น 2 ชนิดคือ เครื่องบินทุ่นลอยน้ำ และ เรือบิน

* **เครื่องบินทุ่นลอยน้ำ** มีโป๊ะหรือทุ่นลอยยาวเรียวติดอยู่ใต้ส่วนลำตัวเครื่องบิน ปกติมี 2 ทุ่นแต่ก็อาจมีแบบอื่นอีก มีเพียง "โป๊ะ" เท่านั้นในเครื่องบินทุ่นลอยน้ำทั่วไปที่สัมผัสกับน้ำ ลำตัวเครื่องบินจะยังคงอยู่เหนือน้ำ เครื่องบินขนาดเล็กบางลำสามารถดัดแปลงให้กลายเป็นเครื่องบินทุ่นลอยน้ำได้เพราะเครื่องบินทุ่นลอยน้ำโดยทั่วไปก็เป็นเครื่องบินขนาดเล็กอยู่แล้ว เครื่องบินทุ่นลอยน้ำมีข้อจำกัดในความสามารถโดยไม่สามารถเผชิญกับคลื่นที่สูงกว่า 12 นิ้ว (0.31 เมตร) ได้ โป๊ะก็จะถูกเพิ่มเข้าไปในน้ำหนักเครื่องบินเปล่าและสัมประสิทธิ์ของแรงดัน เป็นผลให้ความสามารถในการบรรทุกลดลง ไต่ความสูงช้า และ ความเร็วลดลง

เครื่องบินทุ่นลอยน้ำ
* **เรือบิน** ส่วนที่ลอยน้ำหลักๆก็คือส่วนลำตัวเครื่องบิน ที่มีความสามารถคล้ายกับตัวเรือเมื่ออยู่ในน้ำ เรือบินส่วนมากกมักมีโป๊ะเล็กๆติดอยู่ที่ปีกเพื่อความสมดุล เครื่องบินทะเลขนาดเล็กไม่จำเป็นต้องเป็นเครื่องบินทุ่นลอยน้ำทั้งหมด แต่เครื่องบินทะเลขนาดใหญ่ทั้งหมดจะเป็นเรือบิน น้ำหนักที่มากกว่าจะมีส่วนช่วยลำตัวเครื่องบินให้ลอยน้ำ

คำว่า "seaplane" มักใช้แทน "floatplanes" ในภาษาอังกฤษแบบอังกฤษ แต่ในบทความนี้ทั้ง flying boats และ floatplanes ซึ่งเป็นชนิดของเครื่องบินทะเล ใช้ตามความนิยมแบบอเมริกา

อากาศยานสะเทินน้ำสะเทินบกสามารถนำเครื่องขึ้นและลงได้ทั้งบนทางวิ่งและในน้ำ เครื่องบินทะเลที่แท้จริงนั้นจะนำเครื่องขึ้นและลงได้ในน้ำเท่านั้น มีทั้ง เครื่องบินทุ่นลอยน้ำและเรือบินที่เป็นอากาศยานสะเทินน้ำสะเทินบก รวมทั้งยังมีลูกผสมด้วย ตัวอย่างเช่น เครื่องบินทุ่นลอยน้ำที่พับเก็บทุ่นได้ เครื่องบินทะเลสมัยใหม่มักเป็นอากาศเบา สะเทินน้ำสะเทินบก และเป็นแบบเครื่องบินทุ่นลอยน้ำ

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เครื่องบินทะเล**

1. ↑  de Saint-Exupery, A. (1940). "Wind, Sand and Stars" p33, Harcourt, Brace & World, Inc.
2. ↑  The Oxford English Dictionary defines "seaplane" as An aeroplane designed to be able to operate from water; *specifically*, one with floats, in contrast to a flying boat.
3. ↑  Dictionary definition, "Flying boat"
4. ↑  Dictionary definition "Floatplane"
5. ↑  Dictionary definition, "Seaplane"
**ดาบิด กริมัน เมนเดซ** (สเปน: *David Grimán Méndez*) เป็นนักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา

ประวัติ
-------

กริมันขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 31 มีนาคม พ.ศ. 2532 ชนะน็อกการ์เมโล เฟร์นันเดซ ยก 1 จากนั้นขึ้นชกชนะรวดมาตลอด จนได้ครองแชมป์เวเนซุเอลารุ่นฟลายเวตเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2532 ชนะน็อกมาริโน โตบาร์ ยก 6 ได้แชมป์มาครอง จากนั้นขึ้นชกชนะรวดอีกหลายครั้ง จนได้ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท เมื่อ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 แพ้น็อกเขาทราย แกแล็คซี่ ยก 5 ไม่ได้แชมป์ จากนั้น กริมันขึ้นชกชนะอีก 3 ครั้ง จนได้รองแชมป์โลกอันดับ 1 ของ WBA ก็ได้ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท เมื่อ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ซึ่งกริมันเป็นฝ่ายชนะคะแนนอากิเลส กุซมัน นักมวยเจ้าของแชมป์ชาวเวเนซุเอลาเช่นเดียวกันกับกริมัน คว้าแชมป์มาครองได้สำเร็จ 
นับเป็นการจัดมวยชิงแชมป์โลกศึกสายเลือด​เวเนซุเอลา​ครั้งแรก​ ณ เมืองที่ตั้งสำนักงานใหญ่ สมาคมมวยโลก (WBA) แห่งใหม่ ณ ขณะนั้น ที่กรุงการากัส

  

กริมันป้องกันตำแหน่งได้ 2 ครั้ง ก่อนจะมาเสียแชมป์โลกในไทยเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 แพ้คะแนนแสน ส.เพลินจิต นักมวยรองแชมป์โลก WBA อันดับ 6 ชาวไทย ไป

หลังจากเสียแชมป์โลก กริมันขึ้นชกชนะที่ญี่ปุ่นอีก 2 ครั้งก็ขึ้นชิงแชมป์ WBA Fedebol รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท เมื่อ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนเฮซุส โรฮัสไป กริมันขึ้นชิงแชมป์เป็นการแก้มืออีกครั้งเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนโรฮัสไปอีก กริมันขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 แพ้คะแนนเกาเตมอก โกเมซ ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นแบนตัมเวทไม่สำเร็จ จากนั้นก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท (2535–2537)
	+ ชิง, 15 ธันวาคม 2535 ชนะคะแนน อากิเลส กุซมัน ( เวเนซุเอลา) ที่สนามกีฬาในร่มโฮเซ เบรากาซา การากัส​ ประเทศเวเนซุเอลา
	+ ป้องกันครั้งที่ 1 , 21 มิถุนายน 2536 ชนะน็อกโดยเทคนิค ฮิโรกิ อิโอกะ ( ญี่ปุ่น) ยก 8 ที่ศูนย์กีฬาในร่มจังหวัดโอซากะ โอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
	+ ป้องกันครั้งที่ 2 , 4 ตุลาคม 2536 ชนะคะแนน อัลบาโร เมร์กาโด ( โคลอมเบีย) ที่สนามกีฬาในร่มลุยส์ ราโมส รัฐอันโซอาเตกี เวเนซุเอลา
	+ เสียแชมป์ , 13 กุมภาพันธ์ 2537 แพ้คะแนน แสน ส.เพลินจิต ( ไทย) ที่ศาลากลางจังหวัดฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ประเทศไทย
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท 20 กรกฎาคม 2534 แพ้ทีเคโอ เขาทราย แกแล็คซี่ ( ไทย) ยก 5 ที่ฟาร์มจระเข้และสวนสัตว์สมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ประเทศไทย
	+ ชิงแชมป์ WBA Fedebol รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท 11 พฤศจิกายน​ 2538 แพ้คะแนน เฮซุส โรฮัส ( เวเนซุเอลา) ที่การากัส ประเทศเวเนซุเอลา
	+ ชิงแชมป์ WBA Fedebol และชิงแชมป์ประเทศเวเนซุเอลารุ่นจูเนียร์ แบนตัมเวท 17 กุมภาพันธ์ 2539 แพ้คะแนน เฮซุส โรฮัส ( เวเนซุเอลา) ที่รัฐมีรันดา ประเทศเวเนซุเอลา
	+ ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นแบนตัมเวท 26 กรกฎาคม 2540 แพ้คะแนน เกาเตมอก โกเมซ ( เม็กซิโก) ที่ศูนย์การประชุมแมฮิชรินเดอร์ ไมแอมี สหรัฐ

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
**ร็อกฟอร์** (ฝรั่งเศส: *roquefort*, ออกเสียง: [ʁɔkfɔʁ] ( ฟังเสียง)) หรือ **รอกอฟอร์ต** (อุตซิตา: *ròcafòrt*) เป็นเนยแข็งที่ผลิตจากนมแกะ จากทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส ร็อกฟอร์เป็นหนึ่งในบลูชีสที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในโลก เช่นเดียวกับกอร์กอนโซลา, เบลอโดแวร์ญ, ดานาบลู และสติลเทิน ถึงแม้ว่าชีสแบบที่เหมือนกันนี้สามารถผลิตที่ใดก็ได้บนโลก แต่กฎหมายของสหภาพยุโรป บังคับให้ชีสที่บ่มภายในหมู่ถ้ำธรรมชาติกงบาลู (Combalou) ในเมืองร็อกฟอร์-ซูร์-ซูลซงเท่านั้นถึงจะสามารถเรียกว่าเป็นชีสร็อกฟอร์ได้ เนื่องด้วยว่าร็อกฟอร์เป็นสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ หรืออยู่ภายใต้สถานะ protected designation of origin

ร็อกฟอร์มีสีขาว รสจัดจ้าน เปราะ และค่อนข้างชื้น มีราน้ำเงินขึ้นเป็นลายเฉพาะ มีกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์และรสชาติที่โดดเด่นของกรดบิวทีริก ส่วนราน้ำเงินนั้นให้รสชาติจัดจ้านที่คม (sharp tang) ร็อกฟอร์เป็นชีสไม่มีเปลือก (rind) ส่วนด้านนอกของร็อกฟอร์นั้นทานได้และมีรสค่อนข้างเค็ม วีล (wheel) หนึ่งของร็อกฟอร์หนักประมาณ 2.5-3 กิโลกรัม หนาประมาณ 10 เซนติเมตร ในการผลิตร็อกฟอร์ 1 กิโลกรัมต้องใช้นม 4.5 ลิตร ร็อกฟอร์ถือว่าเป็น "ราชาแห่งเนยแข็ง" ในฝรั่งเศส

เชิงสุขภาพ
----------

ผลการศึกษาเมื่อ ค.ศ. 2012 ระบุว่าร็อกฟอร์มีสารประกอบที่จำพวกต้านอาการอักเสบ (anti-imflammatory) ผลสการศึกษาเมื่อ ค.ศ. 2013 พบว่าโปรตีนในร็อกฟอร์ขัดขวางการกระจายตัวของเชื้อโรคคลาไมเดีย และการเคลื่อนตัวของเซลล์เม็ดเลือดขาวจำพวก LPS (ลิโปโพลีแซคคาไรด์)

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  Hughes, Tom; Hughes, Meredith Sayles (2005). *Gastronomie!: Food Museums and Heritage Sites of France*. Piermont, NH: Bunker Hill Publishing. p. 19. ISBN 1-59373-029-2.
3. ↑  "Something is rotten in Roquefort". *Business Week*. 31 December 2001.
4. ↑  "Say Cheese! Roquefort May Keep Hearts Healthy". LiveScience. 2012.
5. ↑  Petyaev, Ivan M.; Zigangirova, Naylia A.; Kobets, Natalie V.; Tsibezov, Valery; Kapotina, Lydia N.; Fedina, Elena D.; Bashmakov, Yuriy K. (2013). "Roquefort cheese proteins inhibit Chlamydia pneumoniae propagation and LPS-induced leukocyte migration". *ScientificWorldJournal*. **2013**: 140591. doi:10.1155/2013/140591. PMC 3655667. PMID 23737705.
**พระเจ้าคิเกลิที่ 5 แห่งรวันดา** (อังกฤษ: King Kigeli V of Rwanda) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งรวันดาตั้งแต่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1959 - 28 มกราคม ค.ศ. 1961 พระองค์เสด็จพระราชสมภพที่เมืองคาเมมเบ ประเทศรวันดา พระองค์มีชื่อแบบคริสเตียนว่า "ฌ็อง-บาติสต์ นดาฮินเดอร์วา"

พระเจ้าคิเกลิที่ 5 ทรงครองราชย์ต่อจากพระเจ้ามูทาราที่ 3 แห่งรวันดาพระอิสริยยศของพระองค์เปรียบได้กับ**สมเด็จพระราชาธิบดีคิเกลิที่5แห่งรวันดา** พระราชบิดาของพระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อปี 1959 พระองค์ครองราชย์ขณะมีพระชนมายุได้ 23 พรรษา แต่ความไม่แน่นอนทางการเมืองและความขัดแย้งของชนเผ่าก็เกิดขึ้น และรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แม้พระองค์จะมีความพยายามในการสร้างความปรองดองแต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ ในที่สุดโดมินิกัว มบอนยูมูตวาได้ทำการปฏิวัติภายใต้การสนับสนุนของทหารเบลเยียม ในปี 1961 ทำให้สถาบันพระมหากษัตริย์รวันดาถูกล้มล้าง และพระเจ้าคิเกลิที่ 5 ต้องเสด็จลี้ภัยไปต่างประเทศ ปัจจุบันพำนักอยู่ที่ วอชิงตันดีซี สหรัฐอเมริกา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Cahoon, Ben M. (2010). "World Statesmen". สืบค้นเมื่อ 2010-03-12.
2. ↑  "A King with No Country," *Washingtonian Magazine*, April 2013
**ดาบิด มาร์เซโล ปิซาร์โร กอร์เตส** (สเปน: *David Marcelo Pizarro Cortés*) นักฟุตบอลอาชีพสังกัดฟิออเรนตินา เกิดเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1979 ที่ประเทศชิลี ปิซาร์โรเริ่มเล่นให้กับทีมชาติชิลีเป็นครั้งแรก เมื่อหน้าร้อน ปี ค.ศ. 2000 ในทัวร์นาเม้นต์โอลิมปิกที่ซิดนีย์ โดยปกติแล้วเขาจะเล่นในตำแหน่งกองกลาง เขามีส่วนร่วมในการช่วยผ่านบอลให้กับผู้เล่นส่วนใหญ่ในสนามจนสามารถพังประตูมาแล้วหลายครั้ง สิ่งที่โดดเด่นของเขา คือ การยิงฟรีคิกได้แม่นยำและหนักหน่วง

เมื่อปี ค.ศ. 1997-1998 เขาเริ่มต้นค้าแข้งในตำแหน่งกองกลางตัวรุกกับสโมสรซานติอาโก วันเดอร์เรอส์ ประเทศชิลี จากนั้น อูดิเนเซ่ หนึ่งในสโมสรกัลโช่ เซเรียอา ได้ดึงตัวเขาเข้ามาร่วมทีม แต่เขาค้าแข้งให้กับอูดิเนเซ่เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ถูกทีม Universidad de Chile หนึ่งในสโมสรในลีคอเมริกาใต้ ยืมตัวไปร่วมทีม ในขณะที่ปิซาร์โรอยู่ที่อูดิเนเซ่นั้น เป็นการร่วมทำงานกันครั้งแรกระหว่างเขาและลูชาโน่ สปัลเล็ตเติ ซึ่งเป็นเทรนเนอร์ของอูดิเนเซ่ในขณะนั้น

ปิซาร์โร เซ็นสัญญามาสวมยูนิฟอร์มของงูใหญ่อินเตอร์มิลานเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 มีสัญญาร่วมกันทั้งหมด 4 ปี ด้วยค่าตัวจำนวน 12 ล้านยูโร[] เขาค่อนข้างจะมีปัญหากับทีม จนถึงขั้นเรียกร้องขอออกจากสโมสรอินเตอร์เลยทีเดียว เพียงแค่ฤดูกาลเดียวระหว่างปิซาร์กับอินเตอร์มิลาน เขาได้สคูเด็ตโต้ (ผลพวงจากคดีกัลโช่โปลี) ซุปเปอร์โคปปา และ โคปปาอิตาเลีย

สิงหาคม ค.ศ. 2006 ปิซาร์โรยอมรับข้อเสนอจากทีมโรมาด้วยค่าตัว 6.5 ล้านยูโร โดยโรมาเป็นเจ้าของร่วมกันกับอินเตอร์มิลาน และเป็นการกลับมาร่วมงานกันอีกครั้ง ระหว่างเขาและลูชาโน่ สปัลเล็ตติ ภายใต้ร่มรังหมาป่า เหลืองแดง หลังจากจบฤดูกาล 2006-2007 โรมาค่อนข้างที่จะประสบความสำเร็จไม่น้อย โดยการสามารถเข้าสู่รอบ 8 ทีมสุดท้ายในเกมใหญ่อย่าง ชปล , จบคัมปิโอนาโต้ ในตำแหน่งรองแชมป์และยัดเยียดความพ่ายแพ้ให้กับอินเตอร์มิลานในถ้วยโคปปาอิตาเลีย ด้วยประตูรวม 7-4 ซึ่งหมายถึงตำแหน่งแชมป์โคปปาฤดูกาล 2006-2007 มิถุนายน 2007 สโมสรโรมาประกาศอย่างเป็นทางการว่า ทางสโมสรได้ซื้อตัวปิซาร์โรมาเป็นกรรมสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว โดยโรมาต้องจ่ายเงินอีกจำนวน 5.75 ล้านยูโรแก่อินเตอร์

เกียรติประวัติ
--------------

* สกูเดตโต 1 ฤดูกาล 2005-2006 กับอินเตอร์มิลาน
* โคปปาอีตาเลีย 2 ฤดูกาล 2005-2006 กับอินเตอร์มิลาน และ ฤดูกาล 2006-2007 กับ โรมา
* ซุเปอร์โคปปาอีตาเลีย 2 ฤดูกาล 2005-2006 และ ฤดูกาล 2006-2007 กับ โรมา
* เหรียญทองแดง โอลิมปิก ปี2000
แอบบีย์ฮอลีรูด ในปัจจุบันเหลือเพียงซากปรักหักพัง
**แอบบีย์ฮอลีรูด** (อังกฤษ: Holyrood Abbey) คือแอบบีย์เก่าแก่ในเอดินบะระ ประเทศสกอตแลนด์ โดยปัจจุบันเหลือแต่ซากปรักหักพัง สร้างขึ้นในปีค.ศ. 1128 โดยพระเจ้าเดวิดที่ 1 ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 บริเวณที่พักของอารามนั้นได้รับการปรับให้เป็นพระราชฐาน และต่อมาในภายหลังการปฏิรูปศาสนาแห่งสกอตแลนด์ พระราชวังฮอลีรูดก็ได้รับการขยับขยายเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม 

แอบบีย์แห่งนี้ได้ถูกใช้เป็นโบสถ์ประจำเขตแพริชจนกระทั่งถึงช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 และได้กลายเป็นซากปรักหักพังตั้งแต่ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา บริเวณรั้วที่หลงเหลืออยู่ยังติดอยู่กับเขตพระราชฐานฝั่งตะวันออกติดกับถนนรอยัลไมล์ในเอดินบะระ แอบบีย์แห่งนี้ถูกขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานสำคัญของสกอตแลนด์

ที่มาของชื่อ
------------

คำว่า "Rood" (รูด) เป็นคำศัพท์โบราณมีความหมายถึงกางเขนซึ่งพระเยซูได้ถูกตรึงจนสิ้นใจ ซึ่ง "Holyrood" (ฮอลีรูด) จึงมีความหมายว่า "กางเขนอันศักดิ์สิทธิ์" (Holy Cross)

พระราชพิธีบรมราชาภิเษก
----------------------

แอบบีย์ฮอลีรูดได้ถูกใช้เป็นสถานที่สำหรับจัดพิธีบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์และพระอัครมเหสีหลายพระองค์ ได้แก่ พระเจ้าเจมส์ที่ 2ในปีค.ศ. 1437 มาร์กาเร็ต ทิวดอร์ในปีค.ศ. 1504 มารีแห่งกีซในปีค.ศ. 1540 แอนน์แห่งเดนมาร์กในปีค.ศ. 1590 และพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ในปีค.ศ. 1633

พระราชพิธีอภิเสกสมรส
--------------------

แอบบีย์ได้ถูกใช้จัดพระราชพิธีอภิเสกสมรสของพระมหากษัตริย์ถึงสามพระองค์ ได้แก่

* พระเจ้าเจมส์ที่ 2 กับมารีแห่งเกลเดอรส์ ในปีค.ศ. 1449
* พระเจ้าเจมส์ที่ 3 กับมาร์กาเร็ตแห่งเดนมาร์ก ในปีค.ศ. 1469
* พระเจ้าเจมส์ที่ 4 กับมาร์กาเร็ต ทิวดอร์ ในปีค.ศ. 1503

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Holyrood Abbey and Palace gardens". Historic Scotland. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-07. สืบค้นเมื่อ 2011-03-31.

บรรณานุกรม
----------

* Burnett, Charles and Bennett, Helen, The Green Mantle: a celebration of the revival in 1687 of the Most Ancient and Most Noble Order of the Thistle, Edinburgh, 1987.
* Fawcett, Richard, The Palace of Holyroodhouse: official guide, HMSO, Edinburgh, 1988.
* Gallagher, Dennis, "Holyrood Abbey: the disappearance of a monastery" เก็บถาวร 2012-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, in the *Proceedings of the Society of Antiquaries of Scotland*, 128 (1998), pp. 1079–1099.
* Theodossopoulos, Dimitris, "The Catastrophic Repairs of Holyrood Abbey Church in 1760" in the International Journal of Architectural Heritage, 10(7), 2016, pp. 954–974
**วัดพรหมนิวาสวรวิหาร** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูประดิษฐ์กิจจารักษ์ (สมเกียรติ สปฺปญฺโญ)

วัดพรหมนิวาสวรวิหารตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2270 เดิมชื่อ **วัดขุนยวน** บ้างเขียนว่า **วัดขุนญวน** ตามการบอกเล่าสืบต่อกันมา ผู้สร้างวัดมียศเป็นขุน ได้เป็นแม่ทัพไปรบข้าศึกที่เมืองโยนก (นครเชียงใหม่) และมีชัยชนะกลับมา จึงได้สร้างวัดขึ้นเป็นอนุสรณ์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2275 ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงปฏิสังขรณ์วัดพรหมนิวาสนี้เมื่อครั้งทรงผนวชอยู่ ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น **วัดพรหมนิวาส** เมื่อ พ.ศ. 2483 ในสมัยพระครูกุศลธรรมธาดา (สุดใจ เขมสีโร) เป็นเจ้าอาวาส ซึ่งหมายถึง "ที่สถิตของพรหม" วัดได้ยกสถานะเป็นพระอารามหลวงเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2483

ใบเสมามีความเก่าแก่ น่าจะสร้างในสมัยพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ คล้ายกับที่วัดสิงห์ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร ลายประดับใบเสมา สลักลวดลายประดับอย่างงามวิจิตร บริเวณฐานใบเสมา ประดับลายหน้ากระดาน ประจำยามลูกฟัก ส่วนท้องเสมาแกะสลักลายกรอบสามเหลี่ยมภายในประดับลายพุ่มข้าวบิณฑ์ เอวเสมาประดับตัวเหงาทำเป็นรูปพญานาคหลายเศียร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพรหมนิวาสวรวิหาร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "มติมหาเถรสมาคม ที่ 48/2562 เรื่อง เสนอแต่งตั้ง พระครูประดิษฐ์กิจจารักษ์ ให้ดำรงตำแหน่ง เจ้าอาวาสวัดพรหมนิวาส จังหวัดพระนครศรีอยุธยา" (pdf). สำนักงานเลขาธิการมหาเถรสมาคม. 28 มกราคม 2562. สืบค้นเมื่อ 14 กรกฎาคม 2564. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` และ `|publication-date=` (help)
3. ↑  "ถวายผ้าพระกฐินพระราชทานวัดพรหมนิวาสวรวิหาร อยุธยา". ผู้จัดการออนไลน์.
4. ↑  "แจ้งความกระทรวงธรรมการ เรื่อง เปลี่ยนนามพระอารามหลวง" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดพรหมนิวาสวรวิหาร**
**วัดป่าแงะ**  ตำบลแม่เจดีย์  อำเภอเวียงป่าเป้า  จังหวัดเชียงราย เดิมที่ตั้งของวัดเป็นป่าเต็งที่ขึ้นตามธรรมชาติ (ทางภาคเหนือเรียกไม้ชนิดนี้ว่าไม้แงะ ) ชาวบ้านก็เลยเอาเป็นชื่อชองหมู่บ้านมาตราบเท่าทุกวันนี้ และได้จัดตั้งวัดขึ้นมาชื่อว่า

### ประวัติ

**วัดป่าแงะ** มาจนทุกวันนี้วัดป่าแงะได้ทำการก่อสร้างมาเมื่อ ปี พ.ศ. 2470 (ค้นได้จากหนังสือประวัติวัดทั่วประเทศ เล่มที่ 8 ) สันนิษฐานว่าจะสร้างมามากกว่านั้นตามที่ผู้เฒ่าผู้แก่ได้ให้ข้อมูลมา วัดป่าแงะก็ได้รับการบูรณะมาตามยุคสมัยตามกำลังศรัทธาและปัจจัยเท่าที่จะอำนวย ไม่มี
สิ่งของมีค่าอันใดเลย มีพระพุทธรูปปูนปั้นเป็นพระประธานในวิหาร 1 องค์ นอกนั้นไม่ปรากฏมีสิ่งสำคัญ 

จนมาถึงปี พ.ศ. 2480 พระครูยติวัตรวิมล เจ้าคณะอำเภอเวียงป่าเป้า เจ้าอาวาสวัดหนองบัว ตำบลแม่เจดีย์ ท่านได้มาเป็นประธานบูรณะวัดป่าแงะพร้อมกับคณะศรัทธา บ้านป่าแงะ ป่าซางช่วยกันสร้างเสนาสนะ เช่น กุฏิ วิหาร ศาลา โรงครัว และก็มีพระสงฆ์ สามเณร จำพรรษามาตลอด และก็มีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงมาตลอด 

จนมาถึง ปี พ.ศ. 2512 จึง ได้ทำการรื้อวิหารหลังเดิมแล้วสร้างมาใหม่ และก็ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงมาตลอด ตามแต่โอกาส อำนวย ปี พ.ศ. 2541 พระอธิการดวงแก้ว ปรกฺกโม อดีตเจ้าอาวาส จึงได้ทำการรื้อวิหารอีก และปี พ.ศ. 2543 พระอธิการสมาน ฌานวโร เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันได้ทำการก่อสร้างวางฐาน

### ศาสนสถาน/สิ่งก่อสร้าง

* อุโบสถ
* หอระฆัง
* ศาลาการเปรียญ
* กุฎิที่พักสงฆ์

### ลำดับเจ้าอาวาส

* พระครูยติวัตรวิมล
* พระอธิการดวงแก้ว ปรกฺกโม
* พระอธิการสมาน ฌานวโร

ดูเพิ่ม
-------

* วัดไทย

| * ด
* ค
* ก
รายชื่อวัดในประเทศไทยแบ่งตามจังหวัด |
| --- |
| 
* กรุงเทพมหานคร
* กระบี่
* กาญจนบุรี
* กาฬสินธุ์
* กำแพงเพชร
* ขอนแก่น
* จันทบุรี
* ฉะเชิงเทรา
* ชลบุรี
* ชัยนาท
* ชัยภูมิ
* ชุมพร
* เชียงราย
* เชียงใหม่
* ตรัง
* ตราด
* ตาก
* นครนายก
* นครปฐม
* นครพนม
* นครราชสีมา
* นครศรีธรรมราช
* นครสวรรค์
* นนทบุรี
* นราธิวาส
* น่าน
* บึงกาฬ
* บุรีรัมย์
* ปทุมธานี
* ประจวบคีรีขันธ์
* ปราจีนบุรี
* ปัตตานี
* พระนครศรีอยุธยา
* พะเยา
* พังงา
* พัทลุง
* พิจิตร
* พิษณุโลก
* เพชรบุรี
* เพชรบูรณ์
* แพร่
* ภูเก็ต
* มหาสารคาม
* มุกดาหาร
* แม่ฮ่องสอน
* ยโสธร
* ยะลา
* ร้อยเอ็ด
* ระนอง
* ระยอง
* ราชบุรี
* ลพบุรี
* ลำปาง
* ลำพูน
* เลย
* ศรีสะเกษ
* สกลนคร
* สงขลา
* สตูล
* สมุทรปราการ
* สมุทรสงคราม
* สมุทรสาคร
* สระแก้ว
* สระบุรี
* สิงห์บุรี
* สุโขทัย
* สุพรรณบุรี
* สุราษฎร์ธานี
* สุรินทร์
* หนองคาย
* หนองบัวลำภู
* อ่างทอง
* อำนาจเจริญ
* อุดรธานี
* อุตรดิตถ์
* อุทัยธานี
* อุบลราชธานี

 |
**วัดป่าแสงอรุณ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระลับ อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น

วัดป่าแสงอรุณตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2473 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2528 เดิมเรียกว่า **วัดป่าพระคือ** เพราะพระอาจารย์ผู้นำสร้าง ย้ายมาจากดอนปู่ตา (วัดสมศรี) ทั้งได้รับการอุปถัมภ์จากชาวบ้านพระคือมาก่อน ได้เรียกชื่อวัดครั้งแรกว่า **วัดป่าอรุโณ** ต่อมาท่านเจ้าคุณพระวินัยสุนทรเมธี (พระราชสุเมธี) วัดศรีจันทร์ อดีตเจ้าคณะจังหวัดขอนแก่น (ธรรมยุต) ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดป่าแสงอรุณ"

บริเวณวัดมีลักษณะเป็นเนินสูง จากด้านทิศเหนือราบลุ่มลงไปทางด้านทิศใต้และพื้นที่บางส่วนก็เป็นหลุม เป็นบ่อ มีไผ่ป่าและหญ้าคาขึ้นหนาแน่น ส่วนบริเวณที่พระสงฆ์อยู่อาศัย มีไม้ยืนต้นที่สำคัญ เช่น มะค่าแต้ ตะโก ตะแบก ประดู่ สะเดา ไม้จิก ไม้แดง ต้นปีบ เป็นต้น

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ สิมอีสาน เป็นสิมที่มีสถาปัตยกรรมแบบอีสานตอนบนผสมผสานกับสถาปัตยกรรมส่วนกลาง สิมมีความกว้าง 15 เมตร ความยาว 35 เมตร สูงจากพื้นดินเดิม 62 เมตร มีเสา 52 ต้น หน้าต่าง 14 บาน และประตู 3 บาน หลังคามุงด้วยกระเบื้องเกล็ดปลาแบบโบราณ และมีหอระฆัง 4 หอ ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ภายในสิมประดิษฐานพระประธาน คือ *พระพุทธรังสิโยภาสสุขพิพัฒน์* เป็นพระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร (ปางมารวิชัย) องค์พระมีขนาดหน้าตักกว้าง 69 นิ้ว สูง 2 เมตรเศษ ศาลาการเปรียญ 2 ชั้น หอระฆัง วิหาร มีศาลาอเนกประสงค์ ฌาปนสถาน ศาลาบำเพ็ญกุศล สุสาน ศาลาผู้ปฏิบัติธรรม โรงครัว เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าแสงอรุณ จ.ขอนแก่น".
2. ↑  "สิมอีสาน-วัดป่าแสงอรุณ". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**วัดผาผ่า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่คะตวน อำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 86 ตารางวา

วัดผาผ่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2312 ชาวบ้านเรียกวัดนี้ว่า **วัดก๋าผ่า** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2315 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 7 เมตร ยาว 16 เมตร ภายหลังมีสภาพเป็นนวัดร้างประจำหมู่บ้านทิศเหนือติดกับที่ดินเอกชนทิศใต้ติดกับถนนทิศตะวันออกติดกับถนนทิศตะวันตกติดกับป่าคลองชลประทาน แต่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2538

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถศิลปะล้านนา หลังคามีมุขด้านหน้ามุงด้วยกะเบื้องพื้นเมือง ผนังก่ออิฐฉาบปูนมุขด้านหน้า มีซี่ลูกกรงไม้ พื้นปูนฉาบ-กำแพงแก้ว อยู่โดยรอบอุโบสถ มีประตูเข้าด้านหน้า กำแพงแก้วสูงประมาณ 1.20 เมตร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูบาเต๋จ๊ะ พ.ศ. 2312–2340
* พระครูบาปัญโญ พ.ศ. 2341–2375
* พระครูปัญญาวรวัตร พ.ศ. 2475–2504
* พระอธิการณรงค์ศักดิ์ ยสธโร พ.ศ. 2505–2518
* พระครูอนุรักษ์พัฒนคุณ (ปภสฺสโร)

อ้างอิง
-------

1. ↑  อรรจนีลดา วุฒิจันทร์, อ่อนเดือน เทียนทอง (1008). "ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 9". กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 989. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-17. สืบค้นเมื่อ 2022-09-12.
2. ↑  "วัดผาผ่า". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดผาผ่า". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**วัดป้อมวิเชียรโชติการาม** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ในตำบลมหาชัย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ริมแม่น้ำท่าจีนในส่วนโค้งตวัดของแม่น้ำ ใกล้กับคลองสนามชัย และใกล้กับปากแม่น้ำท่าจีนที่ไหลลงสู่อ่าวไทย

วัดสร้างราว พ.ศ. 2323 หรืออาจก่อนหน้านั้น เข้าใจว่าเดิมเป็นชุมชนของชาวรามัญซึ่งอพยพเข้ามาตั้งแต่สมัยอยุธยา ได้สร้างวัดแห่งนี้ขึ้นและตั้งขึ้นตามชื่อหมู่บ้าน หรืออาจสร้างขึ้นพร้อมป้อมวิเชียรโชฎก (พ.ศ. 2371) ชาวบ้านเรียกวัดป้อม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2328 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2418 พระมหาสมัย กมโล เจ้าอาวาสรูปที่ 4 ได้เริ่มปรับปรุงวัด ตั้งแต่ พ.ศ. 2508 เป็นต้นมา มีการก่อสร้างกุฏิสงฆ์ทรงไทยยกพื้นสูงเพื่อหนีน้ำท่วม โดยสร้างด้วยไม้จำนวน 10 หลัง ล้อมรอบหอฉันและหอสวดมนต์ ซึ่งก่อสร้างด้วยไม้เช่นกัน แล้วเสร็จปี พ.ศ. 2530 โดยพระครูวิเชียรโชติคุณ (สมพงษ์ สุวโจ) เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน (พ.ศ. 2537–ปัจจุบัน) ได้มีการปรับปรุงพัฒนาวัดอย่างต่อเนื่องเรื่อยมา โดยยกกุฏิ หอฉัน หอสวดมนต์ หอพระไตรปิฎกให้สูงขึ้น ปรับถมพื้นที่วัดเพื่อป้องกันน้ำท่วม วัดป้อมวิเชียรโชติการามได้รับการสถาปนาเป็นพระอารามหลวง เมื่อ พ.ศ. 2539

ปูชนียวัตถุของวัด ได้แก่ พระประธานในพระอุโบสถเป็นพระพุทธรูปเนื้อโลหะ สร้างในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ พระพุทธรูปศิลาแรงหรือหลวงพ่อแดง พระพุทธวชิรปราการ (หลวงพ่อเพชร) ซึ่งทางวัดได้หล่อขึ้นเป็นพระประธานประจำพระอุโบสถหลังใหม่

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอุปัชฌาย์ทอง
* พระครูสาครคุณาธาร
* พระมหาเข็ม โชติปาโล
* พระรามัญมุนี (สมัย กมโล) พ.ศ. 2489–2537
* พระราชปริยัติคุณ (สมพงษ์ สุวโจ) พ.ศ. 2537–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป้อมวิเชียรโชติการาม". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย*.
2. ↑  "วัดป้อมวิเชียรโชติการาม". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม*.
3. ↑  "วัดป้อมวิเชียรโชติการาม". *ธรรมะไทย*.
เด็กชายคนหนึ่งกำลังตรวจสอบดาบแห่งสตาลินกราดในพิพิธภัณฑ์รำลึกยุทธการที่สตาลินกราด, ค.ศ. 1953
**ดาบแห่งสตาลินกราด** เป็นดาบยาวประดับด้วยเพชรพลอยโดยเฉพาะและคำจารึกไว้โดยพระบัญชาของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักรเพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งความเคารพจากประชาชนชาวอังกฤษต่อโซเวียตที่ป้องกันเมืองในช่วงยุทธการที่สตาลินกราด เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1943 ได้ถูกนำเสนอมอบให้แก่จอมพล โจเซฟ สตาลิน โดยนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร วินสตัน เชอร์ชิล ในพิธีช่วงบ่ายในช่วงการประชุมเตหะรานในการปรากฏตัวของประธานาธิบดีแห่งสหรัฐ แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ และทหารกองเกียรติยศ

ดาบแห่งสตาลินกราดนำเสนออย่างเป็นทางการในขณะที่ผู้นำทั้งสามสามกำลังพบกันที่สถานทูตโซเวียตในการประชุมกรุงเตหะรานในเดือนพฤศจิกายน 1943 ซึ่งเป็นแผนสุดท้ายสำหรับการวางแผนสำหรับปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ด

หลังจากล่าช้าสามชั่วโมง เหล่าผู้นำและผู้แทนของพวกเขาได้รวมตัวกันในห้องประชุมใหญ่ของสถานทูตโดยมีทหารกองเกียรติยศอังกฤษและโซเวียตซึ่งอยู่ด้านข้างของห้องโถง วินสตัน เชอร์ชิลล์สวมชุดเครื่องแบบทหารรักษาการณ์ของกองทัพอากาศสีฟ้าและวงดุริยางค์กองทัพโซเวียตเล่น "ก็อดเซฟเดอะคิง" และ "แองเตอร์นาซิอองนาล" เชอร์ชิลนำดาบจากพลโทชาวอังกฤษและหันไปหาสตาลินและกล่าวว่า "ฉันได้รับมอบอำนาจให้มอบดาบแห่งเกียรติยศนี้เพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อชาวอังกฤษ" สตาลินจูบที่ฝักและขอบคุณ จากนั้นเขาก็เสนอดาบเพื่อให้โรสเวลต์ดู โรสเวลต์จับใบมีดและยกมันขึ้นมาและกล่าวว่า "แท้จริงแล้วพวกเขามีหัวใจของเหล็ก" 

ในตอนท้ายของพิธีสตาลินส่งดาบมอบให้กับเพื่อนที่เก่าแก่และซื่อสัตย์ที่สุดคนหนึ่งของเขาจอมพล คลีเมนต์ โวโรชีลอฟ เขาได้รับดาบจากสตาลินแต่แล้วโวโรชีลอฟจับดาบผิดด้านทำให้ดาบหลุดจากฝักตกลงบนนิ้วเท้าของสตาลินต่อหน้าสามผู้นำมหาอำนาจ

ลักษณะ
------

ดาบแห่งสตาลินกราด มีลักษณะเป็นดาบสองคมสองข้างซึ่งมีความยาวประมาณสี่ฟุตและมีทับทิมแบบทึบเงิน จารึกด้วยกรดในภาษารัสเซียและภาษาอังกฤษอ่านว่า:

> 
> "ГРАЖДАНАМ СТАЛИНГРАДА • КРЕПКИМ КАК СТАЛЬ • ОТ КОРОЛЯ ГЕОРГА VI • В ЗНАК ГЛУБОКОГО ВОСХИЩЕНИЯ БРИТАНСКОГО НАРОДА"  
> 
> **เพื่อประชาชนที่หัวใจเข้มแข็งดั่งเหล็กกล้าแห่งสตาลินกราด • ของขวัญจากพระเจ้าจอร์จที่ 6 • ในสัญลักษณ์แห่งความเคารพของประชาชนบริเตน**
> 
> 
>

อ้างอิง
-------

1. ↑  Paul D. Mayle (1987), *Eureka Summit: agreement in principle and the Big Three at Tehran, 1943*, University of Delaware Press, pp. 89-90 ISBN 0-87413-295-9.
2. ↑  Winston Churchill, *Closing the Ring*, Vol. 5, p. 321.
**อดาเอซ โยโบ** (อังกฤษ: Adaeze Yobo; ชื่อแรกเกิด **อดาเอซ สเตฟานี ชิเอนเย อิกเว** อังกฤษ: Adaeze Stephanie Chinenye Igwe) เป็นอดีตสาวที่สวยที่สุดในไนจีเรีย และเป็นลูกสาวของอดีตนักฟุตบอลที่มีชื่อว่า จอห์น ฟาชานู

ในฐานะของอดีตนักเรียนที่มหาวิทยาลัยอาบูจา โยโบได้ติดตามความฝันวัยเด็กของเธอโดยเป็นตัวแทนของรัฐอนัมบราร่วมประกวดนางงามร่วมกับหญิงวัย 29 ปีรายอื่นๆ เช่นเดียวกับ แอน ซีนเนอร์ ในรุ่นก่อนเธอ โครงการของโยโบคือการตระหนักในโรคเม็ดเลือดแดงรูปเคียว เธอได้ใช้การครองตำแหน่งของเธอเป็นฐานแสดงถึงปัญญาแห่งชาวไนจีเรีย นอกเหนือจากเงินราวัลห้าล้านไนรา, รถฮุนได และข้อเสนองานที่ได้รับรองแล้ว โยโบซึ่งเป็นชาวพื้นเมืองอาวคา-เอติติ ได้เป็นตัวแทนของประเทศไนจีเรียในการประกวดมิสเวิลด์ 2008 ที่ประเทศแอฟริกาใต้ เธอติดอันดับท็อปทเวนตี้ในมิสเวิลด์ทาเลนท์ และได้อันดับสองในมิสเวิลด์สปอร์ท

ระหว่างที่เธอดำรงตำแหน่ง โยโบได้จัดตั้งองค์กรการกุศลของเธอเองโดยมีชื่อว่า *มูลนิธิอดาเอซ อิกเว* ซึ่งเป็นองค์กรที่สร้างความตระหนักในด้านโรคเอดส์และมะเร็งเต้านม และจัดตั้งกองทุนที่เกี่ยวข้องกับสาเหตุที่คล้ายกัน รวมทั้งมาลาเรียและวัณโรค ภารกิจขององค์กรคือ "การสร้างและเพิ่มการเข้าถึง ตลอดจนโอกาสสำหรับเยาวชนและชุมชนไนจีเรีย สำหรับที่พวกเขาอาศัยอยู่ และทำในสิ่งท้าทายในส่วนเกี่ยวข้องด้านสุขภาพกับการพัฒนาที่ยั่งยืน" ตั้งแต่เธอออกจากมหาวิทยาลัยอาบูจา เธอก็ได้เริ่มในหลักสูตรการสื่อสาร ที่นิวยอร์กฟิล์มอคาเดมี

ใน ค.ศ. 2010 โยโบได้แต่งงานกับนักฟุตบอลสโมสรเฟเนร์บาห์เช ที่มีชื่อว่า โจเซฟ โยโบ ในพิธีที่จัดขึ้นช่วงเที่ยงคืนในเมืองโจสภายหลังจากที่มีการเกี้ยวพาราสีแบบสั้นๆ และตอนนี้ทั้งคู่ก็ได้ให้กำเนิดลูกคนแรกของพวกเขา

ใน ค.ศ. 2011 โยโบได้รับการจัดให้อยู่ในอันดับที่ 92 จากรายชื่อ 101 ภรรยาและแฟนของนักฟุตบอลที่เซ็กซี่ที่สุด ที่ได้รับการรวบรวมโดย *บลีชเชอร์รีพอร์ท*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Adaeze is the new MBGN
2. ↑  Interview with the Vanguard Nigeria
3. ↑  "John Fashanu". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-16. สืบค้นเมื่อ 2012-09-28.
4. ↑  "How Adaeze emerged MBGN 2008". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-04-06. สืบค้นเมื่อ 2012-09-28.
5. ↑  MBGN 2008
6. ↑  "Official Website". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-11. สืบค้นเมื่อ 2012-09-28.
7. ↑  Interview with Adaeze II
8. ↑  Adaeze Igwe Foundation[*ลิงก์เสีย*]
9. ↑  "Adaeze and Joseph". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-05-11. สืบค้นเมื่อ 2012-09-28.
10. ↑  Adaeze marries Yobo[*ลิงก์เสีย*]
11. ↑  "Yobo Marries Ex-beauty Queen, Adaeze Igwe, In Jos". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-13. สืบค้นเมื่อ 2012-09-28.
12. ↑  "Adaeze poses with pregnancy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-04-26. สืบค้นเมื่อ 2012-09-28.
13. ↑  "101 sexiest wags". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-11-16. สืบค้นเมื่อ 2012-09-28.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* MBGN Website เก็บถาวร 2008-04-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Adaze Igwe Interview
* Adaze is Queen -Rhythm FM เก็บถาวร 2011-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Adaeze Igwe Weds Joseph Yobo เก็บถาวร 2017-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ดาบล่าพญามาร โดโรโระ** (ญี่ปุ่น: どろろ; โรมาจิ: *Dororo*) ภาพยนตร์ญี่ปุ่นในแนวพีเรียดผสมแฟนตาซี นำแสดงโดย โยชิโอะ ฮาราดะ, ซาโตชิ ซึมาบุกิ, โค ชิบาซากิ เข้าฉายในประเทศไทย 7 มิถุนายน พ.ศ. 2550

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

หน้าปกหนังสือการ์ตูน
เรื่องราวเกิดขึ้นในญี่ปุ่นยุคเซ็นโกคุหรือในยุคสงครามระหว่างแคว้นปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ 48 ตนหรือที่รู้จักกันในชื่อ มาจินส์ (เทพปีศาจ) สัมผัสได้ว่าเวลาแห่งการกำเนิดของมนุษย์ผู้ทรงด้วยฤทธานุภาพซึ่งเมื่อเติบใหญ่ขึ้นจะกลายเป็นผู้กุมชัยชนะเหนือเผ่าพันธุ์ปีศาจทั้งปวงได้เคลื่อนคล้อยใกล้เข้ามาทุกขณะ

คาเงะมิตสึ ไดโกะ ซามูไรผู้เป็นบิดาของมนุษย์ผู้นั้นซึ่งยังมิได้ถือกำเนิดขึ้นมา คาเงะมิตสึได้ทำข้อตกลงกับเหล่ามาจินส์ทั้ง 48 ตน โดยมีเงื่อนไขให้ตนชนะสงครามและเป็นผู้ยิ่งใหญ่ และไม่พ่ายแพ้แก่ผู้ใดไม่ว่าจะเป็นการรบที่ไหนก็ตาม คาเงะมิตสึได้ใช้ 48 อวัยวะสำคัญของร่างกายของลูกชายที่ยังมิได้ถือกำเนิดของเขาคนนี้ไว้เป็นสิ่งค้ำประกันกับพวกปีศาจ 

ต่อมาลูกของคาเงะมิตสึได้ถือกำเนิดขึ้น โดยไร้อวัยวะสำคัญของร่างกายทั้ง 48 จนดูเหมือนตัวหนอน แต่สามารถร้องได้ คาเงะมิตสึจึงนำเด็กน้อยใส่ตะกร้าแล้วปล่อยลอยไปตามน้ำ 

เป็นโชคดีของเด็กน้อยที่ได้รับการช่วยเหลือจากแพทย์ผู้มีนามว่า จูไค (โยชิโอะ ฮาราดะ) เด็กน้อยที่ถูกเก็บมาได้รับการขนานนามจากจูไคว่า เฮียกกุมารุ จูไคได้ทำการคิดค้นเรื่องการปลูกถ่ายอวัยวะเทียมได้อย่างยอดเยี่ยมเอาไว้มากมายในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาทำให้เด็กน้อย เฮียกกุมารุ ดำเนินชีวิตได้อย่างคนปกติทั่วไป และเฮียกกุมารุยังมีพลังเหนือธรรมชาติหลายประการทำให้เขาสามารถมองเห็น พูดคุยได้ยินทั้งที่ไม่มีตา ปาก หรือ หู และจูไคก็ได้ตีดาบขึ้นมา 2 เล่ม และติดเป็นแขนให้กับเฮียกกุมารุ พร้อมกับสอนเพลงดาบให้

เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่เฮียกกุมารุ (ซาโตชิ ซึมาบุกิ) ได้ออกเดินทางเพื่อกำจัด มาจินส์ทั้ง 48 เพื่อนำเอาร่างกายของเขากลับคืนมา หลังจากเดินทางได้ไม่นานเขาก็ได้เพื่อนร่วมทางเป็นเด็กน้อยผู้มีความสามารถเกินวัย เป็นหัวขโมยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นนั่นคือ โดโรโระ (โค ชิบาซากิ) ทั้งเฮียกกุมารุและโดโรโระเดินทางไปทั่วอาณาจักรญี่ปุ่น ช่วยเหลือชาวบ้านที่ถูกกดขี่และต่อสู้กับเหล่าปีศาจ โดยมีความหวังว่าวันหนึ่งเฮียกกุมารุจะได้ร่างกายทั้งหมดคืนกลับมาจากมาจินส์ทั้ง 48 ตน เมื่อเฮียกกุมารุฆ่าปีศาจไป 1 ตน ก็จะได้อวัยวะคืนมา 1 ชิ้น

เบื้องหลังและการออกฉาย
----------------------

*Dororo* เป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูนในชื่อเดียวกัน ของโอซามุ เทตสึกะ นักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่นผู้ได้ฉายาว่า *บิดาแห่งการ์ตูนญี่ปุ่น* (ลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ)

โดยได้มี เฉิน เสี่ยวตง นักแสดงและผู้กำกับฉากแอ๊คชั่นชื่อดังชาวฮ่องกง มาทำหน้าที่กำกับฉากแอ๊คชั่นในเรื่องนี้ด้วย และได้ชมซาโตชิ ซึมาบุกิ นักแสดงชาวญี่ปุ่นผู้รับบทนำในเรื่องว่า มีตั้งใจเป็นอย่างยิ่ง

ได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศไทยเมื่อกลางปี พ.ศ. 2550 และฉายทางโทรทัศน์ทางช่อง 7 เมื่อวันศุกร์ที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 เวลา 03.25 น.

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Dororo* (อังกฤษ)
2. ↑  Dororo (2007)
3. ↑  *Dororo* (อังกฤษ)
4. ↑  ซาโตชิ ปลื้ม ร่วมงานสุดยอดผู้กำกับคิวบู๊เอเชียใน *Dororo*
5. ↑  WORLD CINEMA วันศุกร์ที่ 17 กุมภาพันธ์ 2555

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 *ดาบล่าพญามาร โดโรโระ* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โครงสร้างของ hammerhead ribozyme
**ไรโบไซม์** (ribozyme มาจาก ribonucleic acid enzyme) หรือ RNA enzyme หรือ catalytic RNA) เป็นอาร์เอ็นเอที่เร่งปฏิกิริยาเคมีได้ ไรโบไซม์ตามธรรมชาติส่วนใหญ่จะเร่งปฏิกิริยาไฮโดรไลซิสของพันธะฟอสโฟไดเอสเทอร์ของตนเอง หรือของอาร์เอ็นเอ แต่ในไรโบโซมจะเร่งปฏิกิริยา aminotransferase ได้ด้วย

การศึกษาเกี่ยวกับกำเนิดของสิ่งมีชีวิต มีการผลิตไรโบไซม์ในห้องปฏิบัติการ สามารถเร่งปฏิกิริยาการสังเคราะห์ตัวเองได้ ในสภาวะเฉพาะ เช่น RNA polymerase การกลายพันธุ์และการคัดเลือกทำให้สามารถคัดเลือกและปรับปรุงสายพันธุ์ "Round-18" polymerase ribozyme ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 "B6.61" สามารถเติม 20 นิวคลีโอไทด์ ต่อจากไพรเมอร์ ภายใน 24 ชั่วโมง จนกระทั่งมีการสลายพันธะฟอสโฟไดเอสเทอร์ของตนเอง ไรโบไซม์บางชนิดมีบทบาทสำคัญในการรักษา ใช้เป็นไบโอเซนเซอร์ หรือมีบทบาททางด้านการศึกษาจีโนมและการค้นพบยีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Ribozyme structures and mechanisms
* Directed evolution of nucleic acid enzymes.
* De novo synthesis and development of an RNA enzyme เก็บถาวร 2008-04-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
|  |
| --- |
|  |
| เทนต์อามุน |
| สมัย: ราชอาณาจักรใหม่(1550–1069 BC) |
|  |
|  |
| ไฮเออโรกลีฟอียิปต์ |

**เทนต์อามุน** (แปลว่า "*พระนางแห่งอามุน*") เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งอียิปต์โบราณ ซึ่งน่าจะเป็นพระมเหสีของฟาโรห์รามเสสที่ 11 ซึ่งทรงเป็นผู้ปกครองพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ที่ยี่สิบ มีการกล่าวถึงพระองค์ในบันทึกปาปิรุสพิธีพระศพของพระราชธิดาของพระองค์พระนามว่า ดูอัตฮัตฮอร์-เฮนุตทาวี ซึ่งเป็นภริยาของพิเนดจ์เอมที่ 1 และอาจเป็นพระราชธิดาของฟาโรห์รามเสสที่ 11 และพระนามของพระองค์เขียนอยู่ในวงคาร์ทูช

พระราชวงศ์
----------

ปรากฏบุรุษคนหนึ่งนามว่า เนบเซนิ ถูกกล่าวถึงว่าเป็นพระราชบิดาของพระองค์บนบันทึกปาปิรุสพิธีพระศพของพระราชธิดาของพระองค์ พระองค์อาจถูกฝังอยู่ในสุสานหลวงธีบส์ ทีที 320

พระราชธิดาของพระองค์มีดังต่อไปนี้

* ดูอัตฮัตฮอร์-เฮนุตทาวี ซึ่งเป็นภริยาของพิเนดจ์เอมที่ 1

* พระราชธิดาอีกพระองค์หนึ่งที่เป็นไปได้คือ เทนต์อามุน ซึ่งเป็นพระมเหสีของฟาโรห์สเมนเดส

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tyldesley, Joyce. Chronicle of the Queens of Egypt. Thames & Hudson. 2006. ISBN 0-500-05145-3
2. 1 2  Aidan Dodson & Dyan Hilton: *The Complete Royal Families of Ancient Egypt*. Thames & Hudson, 2004, ISBN 0-500-05128-3, pp. 192–194
3. 1 2  Grajetzki, Ancient Egyptian Queens: A Hieroglyphic Dictionary, Golden House Publications, London, 2005, ISBN 978-0-9547218-9-3
**เทศกาลนักเรียนนานาชาติไกรฟส์วัลท์** (เยอรมัน: *Greifswald International Students Festival* ) เป็นกิจกรรมที่จัดขึ้นโดยองค์กร GrIStuF e.V. ซึ่งเป็นองค์กรไม่แสวงผลกำไรในประเทศเยอรมนี กิจกรรมนี้ถูกจัดขึ้น ณ เมืองไกรฟส์วัลท์ (Greifswald) ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือ ห่างจากกรุงเบอร์ลินเมืองหลวงของประเทศเยอรมนี ประมาณ 200 กิโลเมตร โดยเมืองนี้ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งทะเลบอลติก

กิจกรรมที่จัดขึ้นประกอบไปด้วย การทำเวิร์กช็อป กิจกรรมแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม การนำเสนอผลงาน งานเลี้ยง และคอนเสิร์ต โดยแนวคิดหลักของงานครอบคลุมเนื้อหาในหลากหลายประเด็น ทั้งการเมือง ศิลปะ สังคม และวัฒนธรรม

ผู้จัดงาน
---------

GrIStuF e.V. เป็นองค์กรไม่แสวงผลกำไรซึ่งจัดตั้งโดยนักศึกษาอาสาสมัคร เพื่อจัดกิจกรรม Greifswald International Student Festival นอกจากนี้ทางองค์กรยังได้จัดกิจกรรมอีกหลายอย่าง อาทิ Running Dinner และ Féte de la Musique สำหรับผู้คนในเมืองตั้งแต่ปี ค.ศ. 2007

ประวัติ
-------

กิจกรรมได้รับแรงบันดาลใจมาจาก International Student Week in Iimenau โดยกลุ่มนักศึกษาที่สนใจ จนเกิดเป็น Greifswald International Student Festival ขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2002

รายการกิจกรรมที่ได้จัดไปแล้ว

* 2002: Our World - Our Choice
* 2005: Touch the world
* 2006: Project U-Rope: Utopia or reality?
* 2008: Mind a change?
* 2010: Response-Ability
* 2012: FACE to FACE - paving the way for a non-violent society
* 2014: Lost in Consumption - Rethinking Economy
* 2016: Sea: The Future - Discovering the Ocean Current

หัวข้อของกิจกรรมในปี ค.ศ. 2005 ได้แก่ Green Globalization, Conflicts, Migration, Development Cooperation, Intercultural learning และ Bioethics มีนักศึกษาทั้งหมด 271 คนเข้าร่วมงาน ซึ่งน้อยกว่าที่คาดการณ์ไว้เนื่องจากปัญหาเรื่องวีซ่าของนักศึกษาจากนอกสหภาพยุโรป

ในปี ค.ศ. 2006 กิจกรรมได้จัดขึ้นภายใต้แนวคิด Project U-rope: Utopia or Reality ซึ่งในครั้งนี้ให้เฉพาะนักศึกษาจากยุโรปเข้าร่วม โดยมีเกซีน ชวาน (Gesine Schwan) นักวิชาการด้านรัฐศาสตร์และนักการเมืองเป็นผู้อุปถัมภ์ และได้แสดงวีดิทัศน์ปาฐกถาแก่นักศึกษาซึ่งเข้าร่วมงานในครั้งนี้มากกว่า 400 คน กิจกรรมทางวัฒนธรรมในงานได้แก่

* European Night
* Meeting of the Europeans
* Excursions to the Region
* Panel Discussions
* League of Culture
* Several Concerts

งานในครั้งถัดมาได้ถูกจัดขึ้นในปี ค.ศ. 2008 เพื่อไม่ให้ซ้อนกับงาน Ilmenau Festival ในปี ค.ศ. 2007

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Tätigkeitsbericht des Bundesbeauftragten für die Unterlagen des Staatssicherheitsdienstes der ehemaligen Deutschen Demokratischen Republik* (ภาษาเยอรมัน). Vol. 10. Der Bundesbeauftragte. 2011. p. 87.
2. ↑  "Głos uczelni: pismo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika" (ภาษาโปแลนด์). Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu. 2002.
ปลาทูน่า เป็นส่วนประกอบหลักของอาหารมัลดีฟส์
แกงต่าง ๆ ของอาหารมัลดีฟส์ กับพารอตตา
**อาหารมัลดีฟส์**แบบดั้งเดิมจะขึ้นอยู่กับส่วนประกอบสามรายการหลักต่อไปนี้และเครื่องปรุงอื่นๆ

มะพร้าว
-------

มะพร้าวจะใช้ในรูปแบบขูด คั้นให้ได้กะทิหรือเคี่ยวเป็นน้ำมันมะพร้าวสำหรับทอด Hunigondi เป็นอุปกรณ์พื้นบ้านของมัลดีฟส์แบบดั้งเดิมที่ใช้ขูดมะพร้าว มันเป็นเก้าอี้เตี้ยทรงยาวกับใบมีดเหล็กเป็นซี่ ๆ ที่ส่วนปลาย (คล้ายกระต่ายขูดมะพร้าวของไทย) กะทิเป็นส่วนประกอบสำคัญในแกงหลายชนิดของมัลดีฟส์

ปลา
---

ปลาที่นิยมคือปลาทูน่าทั้งแห้งหรือสด ปลาที่ชื่นชอบอื่น ๆ จะได้แก่ปลา little tuny (latti) ปลาทูน่าเหลือง (kanneli) ปลาทูน่าฟริเกต (raagondi) bigeye scad (mushimas) wahoo (kurumas) and Mahi-mahi (fiyala) ปลาเหล่านี้สามารถรับประทานต้มหรือแปรรูป

ชิ้นปลาทูน่าแปรรูปอาจจะใช้ทั้งชิ้นหรือตัดแบ่ง ในการทำแกง ปลาดิบหรือปลาทูน่าแปรรูปถูกตัดออกเป็นชิ้นหนาขนาด 1/2 นิ้ว (13 มิลลิเมตร) ปลาทูน่าแห้งใช้เป็นหลักในอาหารที่เรียกว่า gulha kavaabu bajiyaa และ fatafolhi ชาวมัลดีฟส์ไม่ได้มีประเพณีการรับประทานปลาดิบ ซึ่งแตกต่างจากชาวหมู่เกาะแปซิฟิกส่วนใหญ่

แป้ง
----

แป้งที่นิยมบริโภค เช่นข้าวซึ่งต้มกินหรือบดเป็นแป้ง พืชหัวเช่นเผือก (ALA) มันเทศ (kattala) หรือมันสำปะหลัง (dandialuvi) เช่นเดียวกับผลไม้เช่นสาเก (bambukeyo) ลำเจียกหรือเตยทะเล (kashikeyo) พืชหัวและสาเกจะต้มกิน ผลลำเจียกจะกินดิบหลังจากหั่นเป็นชิ้นบาง

| * ด
* ค
* ก
อาหารของแต่ละประเทศในทวีปเอเชีย |
| --- |
| กัมพูชา  **·**  เกาหลี  **·**  คาซัคสถาน  **·**  คีร์กีซสถาน  **·**  จีน (ฮ่องกง  **·**  มาเก๊า  **·**  ไต้หวัน  **·**  ทิเบต)  **·**  ญี่ปุ่น  **·**  ติมอร์-เลสเต  **·**  เติร์กเมนิสถาน  **·**  ทาจิกิสถาน  **·**  ไทย  **·**  เนปาล  **·**  บรูไน  **·**  บังกลาเทศ  **·**  ปากีสถาน  **·**  พม่า  **·**  ฟิลิปปินส์  **·**  ภูฏาน  **·**  มองโกเลีย  **·**  มัลดีฟส์  **·**  มาเลเซีย  **·**  ลาว (ม้ง)  **·**  เวียดนาม  **·**  ศรีลังกา  **·**  สิงคโปร์  **·**  อัฟกานิสถาน  **·**  อินเดีย  **·**  อินโดนีเซีย  **·**  อุซเบกิสถาน  **·**  กาตาร์  **·**  คูเวต  **·**  จอร์เจีย  **·**  จอร์แดน  **·**  ซาอุดีอาระเบีย  **·**  ซีเรีย  **·**  ไซปรัส  **·**  ตุรกี  **·**  บาห์เรน  **·**  เยเมน  **·**  เลบานอน  **·**  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  **·**  อาเซอร์ไบจาน  **·**  อาร์เมเนีย  **·**  อิรัก (เคอร์ดิสถาน)  **·**  อิสราเอล  **·**  อิหร่าน  **·**  โอมาน  **·**  ปาเลสไตน์ |
**อาหัร** (อักษรโรมัน: Ahar) เป็นอดีตนครที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ตั้งอยู่บนฝั่งทางเหนือของแม่น้ำอาหัร ตั้งอนู่ในอำเภออุทัยปุระ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย

การขุดค้นทางโบราณคดีในอาหัรในทศวรรษ 1950 ตอนปลาย ถึงต้นทศวรรษ 1960 พบว่าอาหัรเคยเป็นที่ตั้งของวัฒนธรรมยุคทองแดงชาร์ ที่ต่อมาเรียกว่าวัฒนธรรมอาหัร-พนัส ที่พื้นที่ขุดค้นโบราณคดีในอาหัรสามารถระบุสองวัฒนธรรมที่ต่างกัน ได้แก่ วัฒนธรรมอาหัร-1 (2580 ปี - 1500 ปีก่อน ค.ศ.) และอาหัร ยุค 2 (1000 ปีก่อน ค.ศ. เป็นต้นมา)

ในสมัยก่อนยุคใหม่ อาหัรมีความสำคัญทางการเมืองในฐานะราชธานีของราชวงศ์คุหิล (Guhil) แห่งรัฐเมวาร์ในราวปี 948 ถึงปี 1116 ที่ซึ่งได้ย้ายราชธานีกลับไปยังนาคทา ชื่อโบราณของอาหัร เช่น อาฆาฏปุระ (Aghatapura) และ อาฏปุระ (Atpura)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Hooja, Rima (July 2000). "The Ahar culture: A Brief Introduction". *Serindian: Indian Archaeology and Heritage Online* (1). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 August 2000.
2. ↑  Bhattacharya, A.N. (2000). *Human Geography of Mewar*. Himanshu Publications. ISBN 9788186231906.
3. 1 2  Jain, Kailash Chand (1972). *Ancient Cities and Towns of Rajasthan, A Study of Culture and Civilization*. Motilal Banarsidass. pp. 219–224.
**อาหารบาห์เรน**แบบดั้งเดิมส่วนใหญ่ประกอบด้วยปลา เนื้อ และข้าว อาหารดั้งเดิมอย่างหนึ่งคือ machboos (مجبوس) ทำจากเนื้อหรือปลาเสิร์ฟพร้อมข้าว อาหารอีกอย่างหนึ่งที่รู้จักกันดีคือ muhammar (محمر) ซึ่งเป็นข้าวหวานที่เสิร์ฟกับน้ำตาล ชาวบาห์เรนยังกินอาหารอาหรับอื่น ๆ เช่น falafel ซึ่งเป็นถั่วชิกพีทอดเสิร์ฟในขนมปังและ shawarma ซึ่งเป็นเนื้อแกะหรือไก่ย่างด้วยการหมุนยัดไส้ในขนมปังพิตา ขนมพื้นบ้านได้แก่ samboosa และขนมอบ

ส่วนที่สำคัญของอาหารบาห์เรนคือปลาสดของอ่าวเปอร์เซียราชาของปลาคือปลาเก๋า (Hamour; هامور) ซึ่งรับประทานด้วยการย่าง ทอดหรือนึ่ง ปลาที่นิยมอื่น ๆ ได้แก่ Safi (صافي) (rabbitfish) ปลาทู (Chanad; شند) และ Sobaity (صبيطي) ส่วนมากนิยมกินปลากับข้าว ช่วงที่อยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษทำให้การกินปลากับมันฝรั่งทอดเป็นที่นิยมในประเทศบาห์เรน

อาหารที่มีชื่อเสียงอีกอย่างหนึ่งคือ Qoozi (قوزي) (Ghoozi) ซึ่งเป็นเนื้อแกะย่างยัดไส้ข้าว ไข่ต้ม หัวหอมและเครื่องเทศ ขนมปังแบนแบบดั้งเดิมที่เรียกว่า ค็อบซ์ (خبز) เป็นขนมปังแบนอบในเตาอบขนาดใหญ่พิเศษ มักจะกินกับซอส mahyawa ที่ทำจากปลา

ของหวานแบบดั้งเดิมที่นิยมมากที่สุดคือ Halwa Showaiter หรือ Halwa Bahraini มันเป็นเจลลี ทำด้วยแป้งข้าวโพด หญ้าฝรั่น และถั่วต่าง ๆ กาแฟเรียกว่า Gahwa (قهوة) ถือเป็นส่วนหนึ่งของการต้อนรับแบบดั้งเดิมในประเทศบาห์เรน มักจะเสิร์ฟในหม้อกาแฟ ซึ่งเรียกว่า dalla (دلة) ในประเทศบาห์เรน จะให้บริการกาแฟในถ้วยเล็กที่ใช้เฉพาะกับกาแฟเรียกว่า finjan (فنجان) Sheesha (شيشة) แบบดั้งเดิมหรือมอระกู่ เป็นที่นิยมสูบในหมู่ชายบาห์เรนจำนวนมาก ให้บริการมอระกู่ในร้านกาแฟเปิดโล่งที่คนในท้องถิ่นสามารถไปพบปะพูดคุยกันขณะสูบมอระกู่ ปัจจุบันยังพบในการสูบมอระกู่ในร้านกาแฟ

| * ด
* ค
* ก
อาหารของแต่ละประเทศในทวีปเอเชีย |
| --- |
| กัมพูชา  **·**  เกาหลี  **·**  คาซัคสถาน  **·**  คีร์กีซสถาน  **·**  จีน (ฮ่องกง  **·**  มาเก๊า  **·**  ไต้หวัน  **·**  ทิเบต)  **·**  ญี่ปุ่น  **·**  ติมอร์-เลสเต  **·**  เติร์กเมนิสถาน  **·**  ทาจิกิสถาน  **·**  ไทย  **·**  เนปาล  **·**  บรูไน  **·**  บังกลาเทศ  **·**  ปากีสถาน  **·**  พม่า  **·**  ฟิลิปปินส์  **·**  ภูฏาน  **·**  มองโกเลีย  **·**  มัลดีฟส์  **·**  มาเลเซีย  **·**  ลาว (ม้ง)  **·**  เวียดนาม  **·**  ศรีลังกา  **·**  สิงคโปร์  **·**  อัฟกานิสถาน  **·**  อินเดีย  **·**  อินโดนีเซีย  **·**  อุซเบกิสถาน  **·**  กาตาร์  **·**  คูเวต  **·**  จอร์เจีย  **·**  จอร์แดน  **·**  ซาอุดีอาระเบีย  **·**  ซีเรีย  **·**  ไซปรัส  **·**  ตุรกี  **·**  บาห์เรน  **·**  เยเมน  **·**  เลบานอน  **·**  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  **·**  อาเซอร์ไบจาน  **·**  อาร์เมเนีย  **·**  อิรัก (เคอร์ดิสถาน)  **·**  อิสราเอล  **·**  อิหร่าน  **·**  โอมาน  **·**  ปาเลสไตน์ |
**คณะรัฐมนตรี** (ฝรั่งเศส: *Conseil des ministres*; ดัตช์: *Ministerraad*; เยอรมัน: *Ministerrat*) เป็นองค์กรฝ่ายบริหารระดับสูงของรัฐบาลกลางราชอาณาจักรเบลเยียม โดยมีองค์ประกอบคือนายกรัฐมนตรีซึ่งเป็นหัวหน้าคณะ กับสมาชิกที่เป็นรัฐมนตรีอีกไม่เกินสิบสี่คน ตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยหรือเลขานุการแห่งรัฐ (ฝรั่งเศส: *secrétaire d'État*; ดัตช์: *staatssecretaris*; เยอรมัน: *Staatssekretär*) ซึ่งมีลำดับศักดิ์ต่ำกว่ารัฐมนตรีนั้นถือเป็นสมาชิกฝ่ายบริหาร แต่ไม่ถือเป็นส่วนหนึ่งของคณะรัฐมนตรี ในอดีตนั้นพระมหากษัตริย์ทรงเคยเป็นประธานคณะรัฐมนตรี แต่ครั้งสุดท้ายที่เคยเสด็จร่วมประชุมคือใน ค.ศ. 1957 ต่อมาคณะรัฐมนตรีได้กลายเป็นโครงสร้างสำคัญที่ได้รับการระบุไว้ในการแก้ไขรัฐธรรมนูญใน ค.ศ. 1970

อ้างอิง
-------

1. ↑  มาตราที่ 99 แห่งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรเบลเยียม
2. ↑  มาตราที่ 104 แห่งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรเบลเยียม
3. ↑  "Ministerraad" (ภาษาดัตช์). FOD Kanselarij van de Eerste Minister. สืบค้นเมื่อ 23 December 2018.
4. ↑  Guy Coppieters (2008). "Voorbereidend studiedossier van de archiefselectielijst" (PDF) (ภาษาดัตช์). Archief van de FOD Kanselarij van de Eerste Minister. p. 143. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-06-02. สืบค้นเมื่อ 23 December 2018.
ภาพเฟรมมืดที่ถ่ายจากกล้อง Nikon D300
**การหักลบเฟรมมืด** (dark-frame subtraction) เป็นหนึ่งในกระบวนการการประมวลผลสัญญาณเพื่อขจัดสัญญาณรบกวน ที่เกิดจากกระแสมืดประจุไฟฟ้าในกล้องดิจิทัล

กระบวนการนี้มีความสำคัญในการถ่ายภาพทางดาราศาสตร์ เช่นเดียวกันกับการปรับแก้สนามราบ

หลักการ
-------

สัญญาณรบกวนกระแสมืดคือสัญญาณรบกวนที่เกิดจากกระแสมืดซึ่งเกิดจากสัญญาณรบกวนจอห์นสัน–นือควิสต์จากความร้อนที่คาดเดาไม่ได้ในเซนเซอร์รูปภาพ เช่น CCD และ CMOS สัญญาณรบกวนจากกระแสไฟฟ้ามืดในภาพมีหลายรูปแบบ โดยระดับของสัญญาณรบกวนจะขึ้นอยู่กับเวลาการเปิดรับแสงและอุณหภูมิ

การหักลบเฟรมมืดจะแก้ไขสัญญาณรบกวนในกระแสมืดโดยใช้ประโยชน์จากข้อเท็จจริงที่ว่าระดับของสัญญาณรบกวนในกระแสมืดขึ้นอยู่กับเวลาการเปิดรับแสงและอุณหภูมิ โดยก่อนอื่นหลังจากที่ทำการถ่ายภาพแล้วก็ให้ถ่ายอีกภาพด้วยระยะเวลาเปิดรับแสงเท่ากันแต่บังแสงให้มิด เพื่อจะให้ได้แต่สัญญาณรบกวนกระแสมืด จากนั้นจึงนำข้อมูลสัญญาณรบกวนที่ได้นี้มาหักลบออกจากภาพเดิม เท่านี้ก็จะได้ภาพสุดท้ายที่ปรับแก้ให้สัญญาณรบกวนหายไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  Buchheim, Robert K. (2007). *The Sky is Your Laboratory: Advanced Astronomy Projects for Amateurs*. Springer. p. 109. ISBN 978-0-387-71822-4. สืบค้นเมื่อ 2020-02-22.
2. ↑  "Dark-Frame". *RawPedia*. สืบค้นเมื่อ 2020-02-22.
**ระบบปิรามิด** (pyramidal system) เป็นส่วนหนึ่งของระบบประสาทสั่งการ หรือระบบประสาทมอเตอร์ (motor system) ทำหน้าที่ควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกายภายใต้อำนาจจิตใจ (voluntary control)

ตำแหน่งของระบบปิรามิด
---------------------

ระบบปิรามิดสามารถพบได้ที่ชั้นที่ 5 ของเปลือกสมอง precentral gyrus หรือ primary motor cortex หรือ Brodmann's area 4 (M1) ซึ่งอยู่ด้านหน้าต่อร่อง central sulcus โดยมีจุดกำเนิดจากเซลล์ที่มีรูปร่างคล้ายปิรามิดที่มีขนาดใหญ่ เรียกว่า giant betz cell โดยแอกซอน (axon) ของเซลล์ดังกล่าวจะสอดแทรกผ่าน internal capsule ไปยัง cerebral peduncle ของก้านสมองส่วน midbrain เมื่อถึงสมองส่วน medulla จะเกิดการทอดไปยังฝั่งตรงข้าม ณ บริเวณที่เรียกว่า pyramidal decussation และจะเกิดการรวมกลุ่มกันเป็น lateral corticospinal tract ไปสิ้นสุดยังไขสันหลังซึ่งเป็นจุดหมายปลายทาง โดยใยประสาทนี้จะไปเลี้ยงเซลล์ประสาทอัลฟามอเตอร์ (α motor neuron) และแอกซอนของเซลล์ประสาทมอเตอร์ก็จะไปเลี้ยงกล้ามเนื้อลาย (skeleton muscle) ต่อไป

หน้าที่ของระบบปิรามิด
---------------------

ควบคุมการทำงานของกล้ามเนื้อลายด้านตรงข้ามของร่างกาย โดยควบคุมภายใต้อำนาจจิตใจ เช่น ควบคุมการหดตัวของกล้ามเนื้อ ควบคุมการเคลื่อนไหวที่ละเอียดอ่อนต่างๆอย่างเช่นการควบคุมนิ้วมือเพื่อใช้ในการหยิบจับสิ่งของหรือเขียนหนังสือ การแสดงออกทางสีหน้า การพูด เป็นต้น

การทำงานของระบบปิรามิดร่วมกับระบบอื่น
-------------------------------------

ระบบปิรามิดจะมีการทำงานร่วมกันกับระบบนอกปิรามิดซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบสั่งการ เพื่อควบคุมคุณภาพของการเคลื่อนไหว เช่น การเดิน การวิ่ง หรือการเตะลูกบอล เป็นต้น ซึ่งระบบสั่งการนั้นจะต้องอาศัยการทำงานร่วมกันของสมองหลายบริเวณเพื่อประมวลและสั่งการให้กล้ามเนื้อเกิดการเคลื่อนไหวต่อไป

ความผิดปกติของระบบปิรามิด
-------------------------

การเกิดพยาธิสภาพในระบบปิรามิด อาจทำให้เกิดอัมพาตแบบต่างๆขึ้นอยู่กับว่าตำแหน่งที่เกิดพยาธิสภาพนั้นเป็นส่วนใด โดยอาจมีอาการแบบไม่รุนแรง สามารถขยับร่างกายได้บ้างจนถึงการเกิดอัมพาตทั้งตัว ซึ่งสาเหตุนั้นอาจจะมาจากความผิดปกติของหลอดเลือดในสมองที่อาจเกิดการอุดตัน ทำให้เนื้อสมองขาดเลือดจนเกิดภาวะช็อคและเป็นอัมพาตได้ นอกจากนี้ ภาวะที่เกิดการบาดเจ็บของไขสันหลังทั้งการกดทับหรือการตัดขาดก็ส่งผลต่อการเคลื่อนไหวและการเป็นอัมพาตเช่นกัน