recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
เจลอะกาโรสในถาดแยกสารด้วยวิธีอิเล็กโตรโฟรีซิส
**อะกาโรส** (อังกฤษ: Agarose) เป็นพอลิแซ็กคาไรด์ที่สกัดได้จากสาหร่ายสีแดง และเป็นพอลิเมอร์เส้นตรงที่เกิดจากรวมกับของอะกาโรบิโอสหลายหน่วย ซึ่งเป็นไดแซ็กคาไรด์ที่เกิดจากการรวมกันของดี-กาแล็กโทส และ 3,6-แอนไฮโดร-L-กาแล็กโทไพราโนส อะกาโรสเป็นหนึ่งในสองส่วนประกอบหลักของอะการ์ ร่วมกับอะกาโรเพกติน

อะกาโรสมักถูกใช้ในชีวโมเลกุลสำหรับการแยกสารโมเลกุลใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งดีเอ็นเอ ที่แยกด้วยวิธีอิเล็กโตรโฟรีซิส แผ่นเจลอะกาโรส (ส่วนใหญ่มักใช้ร้อยละ 0.7 - 2) ที่ใช้ในอิเล็กโตรโฟรีซิส ถูกเตรียมให้อุ่นก่อนนำไปใช้เป็นแม่พิมพ์ อะกาโรสจะเห็นช่วงที่แตกต่างกันตามมวลโมเลกุลและสมบัติของการ นอกจากนี้ อะกาโรสยังถูกใช้สร้างประคำและใช้ในวิธีโครมาโทกราฟีเพื่อแยกโปรตีนบริสุทธิ์

โครงสร้าง
---------

โครงสร้างของพอลิเมอร์อะกาโรสหน่วยที่ซ้ำกัน
อะกาโรสเป็นพอลิเมอร์เส้นตรง มีมวลโมเลกุลประมาณ 120,000 ประกอบด้วย ดี-กาแล็กโทส และ 3,6-แอนไฮโดร-แอล-กาแล็กโทไพราโนส เชื่อมต่อโดยพันธะไกลโคซิดิก อัลฟา-(1→3) และเบตา-(1→4) 3,6-แอนไฮโดร-แอล-กาแล็กโทไพราโนส เป็น แอล-กาแล็กโทสประเภทหนึ่ง ที่มีการเชื่อมกันของแอนไฮโดรในตำแหน่งที่ 3 และ 6 แม้ว่าบางหน่วยของ แอล-กาแล็กโทสในพอลิเมอร์ จะไม่มีช่วงที่เชื่อมต่อกันก็ตาม ดี-กาแล็กโทส และ แอล-กาแล็กโทส บางหน่วย อาจถูกทำให้เป็นเมทิล ไพรูเวตและซัลเฟตก็พบได้ในปริมาณน้อย

แต่ละโซ่ของอะกาโรสมีกาแล็กโทสประมาณ 800 โมเลกุล โซ่พอลิเมอร์สานเส้นใยเกลียวที่รวมกับเป็นโครงสร้างขั้นบันได มีรัศมีประมาณ 20-30 นาโนเมตร เส้นใยมีคุณสมบัติคล้ายของแข็ง และมีความยาวที่แตกต่างกันขึ้นกับความเข้มข้นของอะกาโรส เมื่อมันถูกทำให้แข็ง เส้นใยจะสร้างร่างแหสามมิติ มีช่องเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 50 นาโนเมตร ถึงมากกว่า 200 นาโนเมตร ขึ้นกับความเข้มข้นอะกาโรสที่ใช้ โดยเมื่อความเข้มข้นยิ่งสูง เส้นผ่านศูนย์กลางของรูก็จะยิ่งเล็กลง โครงสร้างสามมิติประกอบเข้ากันได้ด้วยพันธะไฮโดรเจน และถูกทำให้แยกออกได้ด้วยความร้อน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jeppson, J. O.; C. B. Laurell; Bi Franzen (1979). "Agarose gel electrophoresis". *Clinical Chemistry*. **25** (4): 629–638. PMID 313856.
2. ↑  Agar เก็บถาวร ตุลาคม 16, 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at lsbu.ac.uk Water Structure and Science
3. ↑  "Agar". *Food and Agricultural Organization of the United Nations*.
4. ↑  Rafael Armisen; Fernando Galatas. "Chapter 1 - Production, Properties and Uses of Agar". Fao.org.
5. ↑  Tom Maniatis; E. F. Fritsch; Joseph Sambrook. "Chapter 5, protocol 1". *Molecular Cloning - A Laboratory Manual*. Vol. 1. p. 5.4. ISBN 978-0879691363.
6. ↑  Alistair M. Stephen; Glyn O. Phillips, บ.ก. (2006). *Food Polysaccharides and Their Applications*. CRC Press. p. 226. ISBN 978-0824759223.
**เอลปิดิโอ ริเวรา กีริโน** (16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2433 - 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499) เป็นนักการเมืองฟิลิปปินส์เชื้อสายอิโลกาโน และเป็นประธานาธิบดีคนที่ 6 แห่งสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ 17 เมษายน พ.ศ. 2491 ถึง 30 ธันวาคม พ.ศ. 2496

เขาเป็นทนายความโดยอาชีพ ต่อมากีรีโนได้เข้ามาเล่นการเมืองเมื่อเขาได้รับเลือกตั้งเป็นผู้แทนของอิโลคอสซูตั้งแต่พ.ศ. 2462 ถึงพ.ศ. 2468 เขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกวุฒิสภา พ.ศ. 2468 2474 ในปีพ.ศ. 2477 เขาก็กลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของคณะกรรมการเอกราชของฟิลิปปินส์ที่ถูกส่งไปยังกรุงวอชิงตันดีซีซึ่งรักษาแนวทางของรัฐบัญญัติไทดิงส์–แม็กดัฟฟีในรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกัน ในปีพ.ศ. 2478 นอกจากนี้เขายังได้รับเลือกให้ร่างรัฐธรรมนูญพ.ศ. 2478 สำหรับที่รัฐจัดตั้งขึ้นใหม่เครือจักรภพ ในรัฐบาลใหม่เขาทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยและการคลังภายใต้คณะรัฐมนตรีของประธานาธิบดีมานูเอล เกซอน

หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองกีรีโนได้รับเลือกเป็นรองประธานาธิบดีในการเลือกตั้งพ.ศ. 2489 เป็นการดำรงตำแหน่งครั้งที่สองและครั้งสุดท้ายในเครือจักรภพและเป็นครั้งแรกสำหรับสาธารณรัฐที่สาม หลังจากการเสียชีวิตของผู้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีมานูเอล โรซาส ในปีพ.ศ. 2491 เขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดี เขาได้รับตำแหน่งประธานาธิบดีหลังจากพรรคเสรีนิยมชนะพรรคนาซิโอนาลิสตาของรองประธานาธิบดีและอดีตประธานาธิบดีโฮเซ ลอเรลและพรรคไลเบอราลิสตาของอดีตประธานวุฒิสภาโฮเซ อเวลิโน

รัฐบาลของกีรีโนเริ่มถูกท้าทายโดยขบวนการฮุกบาลาฮับ กีรีโนสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีอีกครั้งในการเลือกตั้งประธานาธิบดีพ.ศ. 2496 แต่พ่ายแพ้พรรคนาซิโอนาลิสตาของรามอน แมกไซไซ

ระยะหลังเขาออกไปพักที่บ้านของเขาในเกซอนซิตี ซึ่งเขาเสียชีวิตจากอาการหัวใจวายเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499

อ้างอิง
-------

* Zaide, Gregorio (1956). *Philippine Political and Cultural History: the Philippines since British Invasion* (1957 Revised ed.). Manila, Philippines: McCullough Printing Company.
* Zaide, Gregorio F. (1984). *Philippine History and Government*. National Bookstore Printing Press.

| * ด
* ค
* ก
ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ |
| --- |
| เอมีลีโอ อากีนัลโด • มานูเอล เอเล. เกซอน • เซร์ฮิโอ โอสเมญญา • โฮเซ เป. เลาเรล \* • มานูเอล โรฮัส • เอลปิดิโอ กีริโน • รามอน แมกไซไซ • คาร์ลอส การ์เซีย • ดิออสดาโด มากาปากัล • เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส • คอราซอน อากีโน • ฟิเดล รามอส • โจเซฟ เอสตราดา • กลอเรีย อาร์โรโย • เบนิกโน อากีโนที่ 3 • โรดรีโก ดูแตร์เต • บองบอง มาร์กอส | ตราประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ |
**ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบก้ำกึ่ง** (อังกฤษ: borderline personality disorder, ย่อ: BPD) หรือเรียก **ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบอารมณ์ไม่คงที่**, **ความผิดปกติทางอารมณ์แรงจัด**, หรือ**ประเภทก้ำกึ่ง**ใน ICD-10 เป็นความผิดปกติทางบุคลิกภาพกลุ่มบี (cluster-B) ลักษณะสำคัญของความผิดปกตินี้ คือ รูปแบบหุนหัน (impulsivity) และอารมณ์แสดงออก ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและภาพลักษณ์ตน (self image) ไม่มั่นคงอย่างชัดเจน รูปแบบนี้ปรากฏเมื่อวัยผู้ใหญ่ตอนต้นและเกิดขึ้นผ่านสถานการณ์และบริบทต่าง ๆ

อาการอื่นปกติมีความกลัวการทอดทิ้งอย่างรุนแรงและความโกรธและหงุดหงิดรุนแรง โดยผู้อื่นเข้าใจเหตุผลแห่งความรู้สึกดังกล่าวยาก ผู้ที่เป็น BPD มักสร้างอุดมคติและลดคุณค่า (idealization and devaluation) ผู้อื่น สลับกันระหว่างความเคารพอย่างสูงและความผิดหวังใหญ่หลวง พบพฤติกรรมทำร้ายตัวเองและฆ่าตัวตายทั่วไป

คู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิตรับรองความผิดปกตินี้ เพราะความผิดปกติทางบุคลิกภาพคือรูปแบบประสบการณ์ภายในไม่พึงประสงค์และพฤติกรรมพยาธิวิทยาซึ่งแพร่หลาย คงอยู่และไม่ยืดหยุ่น จึงมีความไม่เต็มใจทั่วไปที่จะวินิจฉัยความผิดปกติทางบุคลิกภาพก่อนวัยรุ่นหรือวัยผู้ใหญ่ตอนต้น ทว่า บางคนย้ำว่า อาการอาจเลวลงหากไม่รักษาแต่เนิ่น

กำลังมีการถกเถียงเกี่ยวกับศัพทวิทยาของความผิดปกตินี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความเหมาะสมของคำว่า "ก้ำกึ่ง" คู่มือ ICD-10 เรียกความผิดปกตินี้ว่า ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบอารมณ์ไม่คงที่และเกณฑ์การวินิจฉัยคล้ายกัน ใน DSM-5 ชื่อของความผิดปกตินี้ยังคงเหมือนกับฉบับก่อน ๆ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  American Psychiatric Association 2013, p. 645 harvnb error: no target: CITEREFAmerican\_Psychiatric\_Association2013 (help)
2. ↑  American Psychiatric Association 2000 harvnb error: no target: CITEREFAmerican\_Psychiatric\_Association2000 (help)[*ต้องการเลขหน้า*]
3. ↑  Linehan 1993, p. 146 harvnb error: no target: CITEREFLinehan1993 (help)
4. ↑
5. 1 2  American Psychiatric Association 2013, pp. 646–9 harvnb error: no target: CITEREFAmerican\_Psychiatric\_Association2013 (help)
6. ↑  Linehan et al. 2006, pp. 757–66 harvnb error: no target: CITEREFLinehanComtoisMurrayBrown2006 (help)
7. ↑  "Borderline Personality Disorder: Proposal to include a supplementary name in the DSM-IV text revision". Borderline Personality Today. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-08-03. สืบค้นเมื่อ 8 February 2010.
8. ↑
**พระครูวิมุติธรรมาภิรม (หลวงพ่อบุญส่วน ปริมุตฺโต)** เจ้าอาวาสวัดหนองคล้า และเจ้าคณะตำบลบึง เกจิดังของตำบลบึง อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี

ประวัติ
-------

**พระครูวิมุติธรรมาภิรม (หลวงพ่อบุญส่วน ปริมุตฺโต)** เจ้าอาวาสวัดหนองคล้า และเจ้าคณะตำบลบึง อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี
หลวงพ่อมีชื่อเดิมว่า **" บุญส่วน "** นามสกุล **" ทิมแสง "** หรือชาวบ้านหนองคล้า และประชาชนทั่วไปนิยมเรียกท่านว่า "อาจารย์ส่วน หรือหลวงพ่อส่วน" ท่านเกิดเมื่อวันพฤหัสบดี ขึ้น 4 ค่ำ เดือนอ้าย ปีมะเส็ง ตรงวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2496 โยมบิดาชื่อ ใฝ่ มารดาชื่อ หวล นามสกุล ทิมแสง

อุปสมบท
-------

หลวงพ่อส่วนอุปสมบทเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2527 (อายุ 31 ปี) ณ วัดอัมพวัน ตำบลบึง อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี

- **พระอุปัชฌาย์** พระครูวิริยาภรณ์ (หลวงพ่อเริ่ม ปรโม) วัดจุกกะเฌอ ตำบลบึง อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี
- **พระกรรมวาจาจารย์** พระครูปทุมาภิธาน (หลวงพ่อบัว ทนฺตจิตฺโต) วัดอัมพวัน ตำบลบึง อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี
- **พระอนุสาวนาจารย์** พระอธิการบุญรอด พรหมญาโณ วัดหนองคล้า ตำบลบึง อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี
โดยได้รับฉายาทางธรรมว่า **" ปริมุตฺโต "** แปลว่า **ผู้พ้นรอบ - ความหลุดพ้นอย่างบริสุทธิ์**

หลังจากอุปสมบทแล้ว หลวงพ่อส่วนได้จำพรรษาอยู่ที่วัดหนองคล้า เพื่อศึกษาพระธรรมวินัยทางพระปริยัติธรรมไปตามลำดับ จนสามารถสอบไล่ได้นักธรรมชั้นเอก ในปี 2530

ในระหว่างนั้นท่านได้ไปฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของหลวงพ่อเริ่ม ปรโม องค์พระอุปัชฌาย์ ซึ่งเป็นพระเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากที่สุดในขณะนั้น เนื่องจากระยะทางระหว่างวัดจุกกะเฌอ กับวัดหนองคล้า อยู่ไม่ไกลกันมากนัก สามารถเดินทางไปมาหาสู่กันได้อย่างสะดวก

ด้านการศึกษาวิทยาคมและไสยศาสตร์ หลวงพ่อส่วนได้ฝากตัวเป็นศิษย์กับ **หลวงพ่อเริ่ม ปรโม วัดจุกกะเฌอ** อีกทั้งยังได้ไปศึกษาร่ำเรียนเพิ่มเติมกับ **หลวงพ่อคง สุวณฺโณ วัดวังสรรพรส จ.จันทบุรี, หลวงปู่ม่น ธมฺมจิณฺโณ วัดเนินตามาก จ.ชลบุรี และพระมงคลศีลาจารย์ (คร่ำ ยโสธโร) วัดวังหว้า จ.ระยอง**

วิทยฐานะ
--------

* พ.ศ. - จบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนวัดหนองคล้า อ.ศรีราชา จ.ชลบุรี
* พ.ศ. - จบชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 โรงเรียนวัดจุกกะเฌอ อ.ศรีราชา จ.ชลบุรี
* พ.ศ. 2530 สอบไล่ได้นักธรรมเอก สำนักเรียนคณะจังหวัดชลบุรี

งานปกครอง
---------

* พ.ศ. 2533 อายุ 37 พรรษาที่ 7 ได้รับแต่งตั้งให้เป็น**พระอธิการเจ้าอาวาส วัดหนองคล้า**
* พ.ศ. 2540 อายุ 44 พรรษาที่ 13 ได้รับแต่งตั้งเป็น**เจ้าคณะตำบลบึง**
* พ.ศ. 2555 อายุ 58 พรรษาที่ 27 ได้รับแต่งตั้งเป็น**พระกรรมวาจาจารย์**
* พ.ศ. 2555 อายุ 60 พรรษาที่ 29 ได้รับแต่งตั้งเป็น**พระอุปัชฌาย์**

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัติพระครูวิมุติธรรมาภิรม (หลวงพ่อส่วน) วัดหนองคล้า ชลบุรี
2. ↑  หลวงพ่อส่วน วัดหนองคล้า ไปร่ำเรียนวิชาจากพระอาจารย์ต่างๆ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 5-6 ธ.ค.2558 ร่วมแสดงมุทิตาจิตหลวงพ่อส่วนวัดหนองคล้า
* 5 ธ.ค.2558 พระเครื่องวัตถุมงคล หลวงพ่อส่วน วัดหนองคล้า จ.ชลบุรี
* ประวัติ วัดหนองคล้า


| ก่อนหน้า |  | พระครูวิมุติธรรมาภิรม (บุญส่วน ปริมุตฺโต) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระอธิการบุญรอด** |  | **เจ้าอาวาสวัดหนองคล้า** (พ.ศ. 2533 – ปัจจุบัน) |  | **-** |
ประธานาธิบดีชาร์ล เดอ โกล (หันหลัง) มอบเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ให้แก่ตุลาการบาดว็อง (ยืนอยู่หน้าประธานาธิบดี ประดับเครื่องอิสริยาภรณ์อยู่บนคอ) ในปี 2507
**ฌูล บาดว็อง** (ฝรั่งเศส: *Jules Basdevant*, ออกเสียง: [bɑd(ə)vɑ̃]; 15 เมษายน 2420 — 17 มีนาคม 2511) เป็นชาวฝรั่งเศสซึ่งเป็นอาจารย์คณะนิติศาสตร์ นักกฎหมาย และตุลาการ

เขาเกิดที่ตำบลอาน็อสต์ จังหวัดโซเนลัวร์ แคว้นบูร์กอญ เมื่อสำเร็จเป็นนิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตเมื่อปี 2446 ก็เริ่มทำงานเป็นข้าราชการเรียก "อาเกรเฌ" (agrégé) ทำหน้าที่สอนกฎหมายอยู่ในกรุงปารีสได้ไม่ถึงปี ก็ได้รับการย้ายไปประจำเมืองแรน สอนกฎหมายอยู่ที่นั้นตั้งแต่ปี 2446 จนถึงปี 2450 ครั้นแล้ว จึงย้ายไปประจำเมืองเกรอนอบล์จนถึงปี 2461 จึงกลับไปเมืองหลวง หลังจากนั้น เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งหลายครั้ง เป็นต้นว่า ปี 2462 ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญทางวิชาการในคณะผู้แทนประเทศฝรั่งเศสประจำการประชุมสันติภาพขั้นต้น ต่อมาปี 2465 เลื่อนเป็นศาสตราจารย์ประจำสาขากฎหมายระหว่างประเทศและสนธิสัญญาทางประวัติศาสตร์ และปี 2467 ได้เป็นศาสตราจารย์ประจำสาขากฎหมายมหาชน

ปี 2473 เขาได้ตำแหน่งที่ปรึกษากฎหมายประจำกระทรวงการต่างประเทศ และอยู่ในตำแหน่งนั้นจนถึง 2484 ครั้นปี 2487 จึงได้รับเลือกเป็นสมาชิกบัณฑิตยสถานธรรมศาสตร์และการเมือง (Academy of Political and Moral Sciences) ครั้นปี 2486 เขาได้รับเรื่องเป็นตุลาการชุดแรกของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ ปฏิบัติหน้าที่นั้นจนถึงปี 2507 แล้วจึงได้รับเลือกเป็นรองประธานศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 2489 ถึงปี 2492 และได้เลื่อนเป็นประธานตั้งแต่ปี 2492 ถึงปี 2495 จากนั้น จึงกลับไปดำรงตำแหน่งตุลาการจนถึงปี 2507 แล้วกลับไปอยู่ตำบลบ้านเกิดกระทั่งเสียชีวิตในปี 2511

ในด้านครอบครัวนั้น เขาเป็นบิดาของซูว์ซาน บาดว็อง (Suzanne Basdevant) นักกฎหมายระหว่างประเทศแผนกคดีเมืองผู้เลื่องชื่อ

| ก่อนหน้า |  | ฌูล บาดว็อง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ไม่มี** |  | **ตุลาการศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ** (2489-2507) |  | **อองเดร โกรส  (Andre Gros)** |
| **โคเซ เกร์เรโร  (José Guerrero)** |  | **ประธานศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ** (2492-2495) |  | **เซอร์อาร์โนลด์ แมกแนร์  (Sir Arnold McNair)** |
| **ไม่มี** |  | **รองประธานศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ** (2489-2492) |  | **โคเซ เกร์เรโร** |

อ้างอิง
-------

* "F delta 1830 : Fonds d'archives de Jules Basdevant (1877-1968)". *Bibliothèque de documentation internationale contemporaine*. สืบค้นเมื่อ 2006-10-04.[*ลิงก์เสีย*]
* Académie de Droit International de La Haye. (1968) *Recueil Des Cours, Collected Courses 1936*, Martinus Nijhoff Publishers. p. 473. ISBN 90-286-0952-0.

| [[วิกิพีเดีย:|ข้อมูลบุคคล]] |
| --- |
| ชื่อ | Basdevant, Jules} |
| ชื่ออื่น |  |
| รายละเอียดโดยย่อ |  |
| วันเกิด | April 15, 1877 |
| สถานที่เกิด |  |
| วันตาย | March 17, 1968 |
| สถานที่ตาย |  |
**สำนักแฟรงก์เฟิร์ต** (เยอรมัน: *Frankfurter Schule*) เป็นสำนักคิดทางทฤษฎีสังคมและปรัชญาแนววิพากษ์ สำนักนี้ก่อตั้งในประเทศเยอรมนีในช่วงสาธารณรัฐไวมาร์ ซึ่งมีรากฐานทางด้านวิชาการอยู่ที่สถาบันวิจัยสังคมของมหาวิทยาลัยเกอเทอแห่งแฟรงก์เฟิร์ต ประกอบด้วยปราชญ์, นักวิชาการ, นักปรัชญา และผู้ที่ไม่ชื่นชอบระบบเศรษฐกิจสังคมแบบผสม (ทุนนิยม, ฟาสซิสต์, คอมมิวนิสต์) มีจุดมุ่งหมายเพื่อทำการตรวจสอบทฤษฎีสังคมที่มีอยู่แล้ว, พัฒนาทฤษฎีแนวใหม่ขึ้นมาโดยใช้หลักการ "วิพากษ์" (critical) อันเป็นแนวทางสำคัญของสำนัก และบูรณาการความรู้จากสหสาขาวิชาเป็นองค์ความรู้ใหม่เพื่อใช้วิเคราะห์ปัญหาสังคมร่วมสมัย โดยใช้ทฤษฎีลัทธิมาคส์เป็นแกนหลักของการศึกษาเพื่ออธิบายสภาพเงื่อนไขทางสังคมให้กระจ่างชัดยิ่งขึ้น นักคิดคนสำคัญสุดของสำนักนี้คือเยือร์เกิน ฮาเบอร์มัส

นักทฤษฎีของสำนักแฟรงก์เฟิร์ต พยายามอธิบายความล้มเหลวของการปฏิวัติโดยชนกรรมาชีพในยุโรปตะวันตกภายหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง จนถึงการเรืองอำนาจของระบอบนาซี พวกเขามุ่งเน้นการวิพากษ์เพื่อตั้งคำถามกับสังคม พวกเขาเชื่อว่าการวิพากษ์จะนำไปสู่ความเปลี่ยนแปลงทางสังคม

นักทฤษฎี
--------

นักทฤษฎีของสำนักแฟรงก์เฟิร์ต:
* Max Horkheimer
* Theodor W. Adorno
* Herbert Marcuse
* Friedrich Pollock
* Erich Fromm
* Otto Kirchheimer
* Leo Löwenthal
* Franz Leopold Neumann
* Henryk Grossman

ผู้เกี่ยวข้องกับสำนักแฟรงก์เฟิร์ต:

* Siegfried Kracauer
* Alfred Sohn-Rethel
* Walter Benjamin
* Ernst Bloch

นักเทววิทยาเชิงวิพากษ์ของสำนักแฟรงก์เฟิร์ต:

* Jürgen Habermas
* Claus Offe
* Axel Honneth
* Oskar Negt
* Alfred Schmidt
* Albrecht Wellmer

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kuhn, Rick. *Henryk Grossman and the Recovery of Marxism* Urbana and Chicago: University of Illinois Press, 2007
**เอาโทบานหมายเลข 8** (เยอรมัน: *Autobahn 8*) หรือย่อว่า **A8** เป็นหนึ่งในทางหลวงเอาโทบานของประเทศเยอรมนี มีระยะทาง 497 กิโลเมตร เชื่อมประเทศลักเซมเบิร์กกับรัฐซัลทซ์บวร์คของประเทศออสเตรีย ระหว่างเส้นทางพากผ่านเมืองสำคัญอย่างคาลส์รูเออ, ฟอทซ์ไฮม์, ตอนใต้ของชตุทการ์ท, เอาคส์บวร์ค, มิวนิก และซัลทซ์บวร์ค ถือเป็นถนนสายสำคัญที่สุดที่เชื่อมฝั่งตะวันตก-ตะวันออกในภาคใต้ของเยอรมนี

เอาโทบานหมายเลข 8 เป็นเอาโทบานสายแรก ๆ ของประเทศเยอรมนี การก่อสร้างเริ่มขึ้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1934 ในสมัยนาซีเยอรมนี โดยใช้ชื่อว่า *ไรชส์เอาโทบาน* (*Reichsautobahn*) ในช่วงแรกนี้ก่อสร้างเพียงช่วงเมืองคาลส์รูเออกับเมืองซัลทซ์บวร์ค มีทางวิ่งขนาด 2+2 ช่องจราจรแบบไม่มีทางบริการฉุกเฉินและมีโค้งรัศมีแคบ ต่อมาหลังสงครามโลกครั้งที่สองจึงมีการก่อสร้างส่วนต่อขยายไปยังเมืองอื่น ๆ 

ในปัจจุบัน แม้ส่วนใหญ่ของเส้นทางถูกอัพเกรดเป็นมาตรฐานใหม่ 3+3 ช่องจราจรพร้อมระบบอำนวยความปลอดภัยครบครัน แต่บางช่วงยังคงเป็นทางวิ่ง 2+2 ช่องจราจรแบบไม่มีทางบริการฉุกเฉินเหมือนกับก่อนสมัยสงครามโลก ทำให้ A8 กลายเป็นหนึ่งในเอาโทบานที่หนาแน่นและอันตรายที่สุดในเยอรมนี โดยเฉพาะช่วงที่ผ่านป่าดำและทิวเขาแอลป์ชวาเบิน

ระเบียงภาพ
----------

* A8 บริเวณทิวเขาแอลป์ชวาเบินA8 บริเวณทิวเขาแอลป์ชวาเบิน
* A8 บริเวณฮ็อลทซ์เคียร์เชินA8 บริเวณฮ็อลทซ์เคียร์เชิน
* A8 ไปมิวนิกA8 ไปมิวนิก
* A8 บริเวณพึทลิงเงินA8 บริเวณพึทลิงเงิน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Bundesautobahn 8
**ไฮเม ริโอส** (สเปน: *Jaime Rios*) เกิดวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2496 เป็นนักมวยสากลชาวปานามา สถิติการชก 25 ครั้ง ชนะ 20 (น็อก 10) เสมอ 1 แพ้ 4

ประวัติ
-------

ริโอสเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2516 และมีโอกาสได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA ที่เพิ่งสถาปนาขึ้นมาใหม่ เมื่อ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2518 ชนะคะแนน ริโกเบร์โต มาร์กาโน นักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา กลายเป็นแชมป์โลกรุ่นนี้ของสมาคมมวยโลกคนแรก และเป็นแชมป์โลกในรุ่นไลท์ฟลายเวท 108 ปอนด์ คนที่สองของโลก รองจากฟรังโก ยูเลลา ชาวอิตาลีซึ่งเป็นแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวทสภามวยโลก WBC ที่สถาปนาขึ้นมาก่อน

ริโอสป้องกันตำแหน่งได้เพียงครั้งเดียวก็เสียแชมป์ให้ ฆวน กุซมัน ต่อมาริโอสได้มีชิงแชมป์โลกคืนอีกสองครั้งกับโยโก กูชิเก็ง แต่ไม่สำเร็จ ริโอสจึงแขวนนวมไปเมื่อ พ.ศ. 2521

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA
	+ ชิง, 23 สิงหาคม 2518 ชนะคะแนน ริโกเบร์โต มาการ์โน ที่ ปานามา
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 3 มกราคม 2519 ชนะคะแนน คัตสึโนริ เทนเรียว
	+ เสียแชมป์ 2 กรกฎาคม 2519 แพ้คะแนน ฆวน กุซมัน
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA เมื่อ 30 มกราคม 2520 แพ้คะแนน โยโก กูชิเก็ง​
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA เมื่อ 7 พฤษภาคม 2521 แพ้ทีเคโอ​ โยโก กูชิเก็ง ยก 13

อ้างอิง
-------

* ฅนเหล็ก. ไฮเม ริโอส แชมป์โลกรุ่นจิ๋วรายแรกของปานามา. นิตยสารมวยโลก. ปีที่ 29 ฉบับที่ 1411. 21 - 27 กันยายน 2554. หน้า 42-43
อาคารทางทิศใต้ของเอาลามักนา
**เอาลามักนา** (สวีเดน: *Aula Magna*) เป็นหอประชุมที่ใหญ่ที่สุดในมหาวิทยาลัยสต็อกโฮล์ม ณ ประเทศสวีเดน ซึ่งแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1998 นอกจากห้องบรรยายขนาดใหญ่แล้วยังมีห้องประชุมขนาดเล็กและห้องสัมมนา ด้านนอกห้องบรรยายมีเฉลียงสำหรับอ่านหนังสือ หอประชุมใช้สำหรับการชุมนุมทางวิชาการ เช่น การประชุมและสัมมนา รวมถึงฟังก์ชันภายนอก เช่น การประชุมทั่วไป ตลอดจนมีการปราศัยรางวัลโนเบลที่นี่เช่นกัน

ผู้ออกแบบ
---------

ราล์ฟ เออร์สไคน์
เอาลามักนาได้รับการออกแบบโดยสถาปนิก ราล์ฟ เออร์สไคน์ ผู้ออกแบบอัลยูเซตในบริเวณใกล้เคียงห้องสมุดมหาวิทยาลัยสต็อกโฮล์ม อักติเวียรุม (เฟรสกอติอัลเลน) และสภานิติศาสตร์สำหรับมหาวิทยาลัย ทั้งนี้ เอาลามักนาเป็นโครงการสุดท้ายของเออร์สไคน์สำหรับมหาวิทยาลัยก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2005 แนวคิดของการจัดตั้งหอประชุมในพื้นที่เริ่มจากเมื่อมีการวางแผนวิทยาเขตในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960

การออกแบบ
---------

การทำอิฐแบบละเอียด ของอาคารทางทิศใต้
ตัวอาคารนั้นได้รับการสร้างขึ้นบนพื้นดิน จากด้านทิศเหนือและทางเข้าหลักทำให้ต่ำ, ประทับใจเล็กน้อย โดยพื้นผิวกระจกขนาดใหญ่ ส่วนทางด้านทิศใต้ อาคารมีความสูงแน่น เออร์สไคน์แบ่งตึกออกเป็นหลายขนาดที่ต่างกัน มีโครงสร้างและส่วนสูงรวมถึงการจัดเรียงที่น่าสนใจ ทางทิศเหนือของอาคารหันหน้าไปทางอิฐในเฉดสีแดงต่าง ๆ โดยมีการเชื่อมต่ออย่างชัดเจนกับพื้นผิวที่แตกต่างกัน สำหรับหลังคา มองเห็นได้จากระยะไกล มีคุณสมบัติสะท้อนแสงตามแบบฉบับของเออร์สไคน์ ซึ่งส่งแสงอาทิตย์เข้าสู่ห้องประชุมผ่านช่องกระจกรับแสงสว่าง การตกแต่งภายในให้ทัศนียภาพกว้างไกลผ่านด้านหน้ากระจกทางทิศเหนือ ซึ่งให้ผู้ชมสัมผัสใกล้ชิดกับธรรมชาติและต้นโอ๊กเก่าแก่ภายนอก ส่วนภายในมีกำแพงอิฐที่มีลวดลายกลับมา การออกแบบตกแต่งภายในให้ความรู้สึกเป็นธรรมชาติผ่านพื้นหินโล่งในห้องโถงที่อยู่ด้านล่าง มีการบุด้วยไม้สีบลอนด์แบบเรียบง่าย อันเป็นคุณสมบัติที่โดดเด่นทั่วทั้งอาคาร ตลอดจนนำเสนอความแตกต่างที่อบอุ่นกับหินแก้ว

หอประชุม
การออกแบบหอประชุมได้รับแรงบันดาลใจจากแปลนครึ่งวงกลมของอัฒจันทร์โบราณ สิ่งนี้มีจุดประสงค์เพื่อให้ผู้ชม 1,194 คนได้ยินเสียงผู้บรรยายโดยไม่ต้องใช้เครื่องขยายเสียงอิเล็กทรอนิกส์ เพื่อจุดประสงค์นี้ เออร์สไคน์ได้ทำงานร่วมกับนีลส์-เอ็ก นิลส์ซัน ซึ่งเป็นที่ปรึกษาด้านเสียง โดยมีเพดานไม้เป็นทางลาดชันไปยังเวที และการวิเคราะห์ที่มีประสิทธิภาพ เพื่อเพิ่มการแพร่กระจายของเสียงและหลีกเลี่ยงเสียงสะท้อน การแก้ปัญหาเหล่านี้ยังหมายถึงการเกิดผลด้านประติมากรรมทางสุนทรียศาสตร์ เพื่อให้ได้เสียงที่มีการกระจายสูงสุด ทางลาดชันได้รับการรวมเข้ากับการออกแบบ และการดูแลที่นำมาซึ่งการกำหนดพื้นที่และวัสดุ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Much of this description comes from the Stockholm University website, and its page on Aula Magna เก็บถาวร 2019-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, accessed April 14, 2018

แหล่งที่มา
----------

* Hultin, Olof ; Österling, Ola; Perlmutter, Michael (2002) [1998]. Guide to Stockholm's architecture (2nd edition). Stockholm: Architecture Publishers. Libris 8465772. ISBN 91 86050-58-3
* Erskine, Ralph; (1998) "Aula Magna, Stockholm" , Architecture, No. 1 Stockholm
* Egelius, Mats, (1998) "Aula Magna closes the circle", Architecture, No. 1, Stockholm

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เอาลามักนา**

* เว็บไซต์ทางการ

พิกัดภูมิศาสตร์: 59°21′50″N 18°03′23″E﻿ / ﻿59.36391°N 18.05648°E﻿ / 59.36391; 18.05648
**ไฮเม่ อาร์เซอร์ดา** (Jaime Acerda) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 21 มกราคม พ.ศ. 2524ที่ เมืองบูกิดนอน ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 62 ครั้ง ชนะ 13 (น็อค 4) เสมอ 2 แพ้ 47

ประวัติ
-------

อาเซดาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2542 ชนะน็อค จูน ราโซนาเบิล ที่ ฟิลิปปินส์ ต่อมาได้ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2543 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ลีโอ รามิเรซ ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ขึ้นชกแพ้บ้างชนะบ้าง โดยเคยชกชนะคะแนนเรย์ ลีกัสและดอนดอน ลาปุสเมื่อ พ.ศ. 2545 ต่อมาได้มาชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทในไทยเมื่อ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2545 แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 5 ไม่ได้แชมป์ จากนั้น อาเซดายังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่องแต่ไม่ได้ชิงแชมป์ใดๆอีกเลย เคยมาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน พยัคฆ์ทมิฬ ว.สกลฤทธิ์ แพ้น็อค พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ ยก 9 ใน พ.ศ. 2547 มาชกแพ้คะแนน ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย และธีรพงษ์ ไดสตาร์ยิม อาเซดาขึ้นชกต่อเนื่องมาจนถึง พ.ศ. 2549 โดยชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ หลังจากที่ชกแพ้คะแนน เรย์ อันตอน โอลาร์เตเมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2549 แล้ว เขาหยุดชกไป 2 ปี กลับมาชกอีก 2 ครั้งใน พ.ศ. 2551 และแพ้ทั้งสองครั้ง เขาหยุดชกไปอีก 3 ปี กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2554 แต่ขึ้นชกเพียง 3 ครั้งเท่านั้น หลังจากชกแพ้คะแนน เจอร์รี นาร์โด เมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2554 แล้วอาเซดาก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 20 สิงหาคม 2545 แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 5 ที่ กทม.

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
**บริษัท คริสเตียนีและนีลเส็น (ไทย) จำกัด (มหาชน)**  (อังกฤษ:Christiani & Nielsen ชื่อย่อ:CNT) ดำเนินธุรกิจรับเหมาก่อสร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2447 เป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย และ สนามฟุตบอลธรรมศาสตร์ รังสิต

ประวัติ
-------

ก่อตั้งโดยวิศวกรชาวเดนมาร์กชื่อ รูดอฟ คริสเตียนี และกัปตันเรือชาวเดนมาร์ก อาเจ้ นีลเส็น ในปี พ.ศ. 2447 ที่ประเทศเดนมาร์ก โดยรับเหมาก่อสร้างสะพาน งานโครงสร้างเหล็ก งานต่อเรือ และ โครงสร้างคอนกรีต หลังจากเกิด สงครามโลกครั้งที่ 1ได้ขยายการรับงานไปทั่วโลก อาทิ อังกฤษ ภูมิภาคอเมริกาใต้ ออสเตรเลีย และ แอฟริกา

บริษัท คริสเตียนีและนีลเส็น (สยาม) จำกัด จดทะเบียนเป็นบริษัทอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 10 กันยายน 2473 โดยมีผู้ถือหุ้นหลักคือ สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ บริษัท อีสท์ เอเชียติก และบริษัท คริสเตียนีและนีลเส็น จำกัด กรุงโคเปนเฮเกน ต่อมาในปี พ.ศ. 2492 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท คริสเตียนีและนีลเส็น (ไทย) จำกัด 

ในปี พ.ศ. 2534 บริษัท คริสเตียนีและนีลเส็น เป็นบริษัทที่ดำเนินธุรกิจก่อสร้างแห่งแรกที่เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย และต่อมาในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2535 บริษัทฯ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท คริสเตียนีและนีลเส็น (ไทย) จำกัด (มหาชน) ต่อมาในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน บริษัทฯ ได้เข้าซื้อกิจการทั้งหมดของบริษัทแม่ที่เป็นบริษัทมหาชนในประเทศเดนมาร์ค นับเป็นการสร้างประวัติศาสตร์ การเข้าซื้อกิจการลักษณะนี้เป็นครั้งแรกในประเทศไทย

ผลงาน
-----

* อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย
* ท่าเรือคลองเตย
* สะพานกรุงเทพ (ซับคอนแทคเตอร์)
* สะพานกรุงธน (ซับคอนแทคเตอร์)
* สะพานนนทบุรี (ซับคอนแทคเตอร์)
* สนามมวยราชดำเนิน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
**มะลิก้านแดง** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Jasminum grandiflorum*) เป็นพืชพันธุ์พื้นเมืองวงศ์มะลิในเอเชียใต้ คาบสมุทรอาหรับ (โอมาน, ซาอุดีอาระเบีย) ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของทวีปแอฟริกา (เอริเทรีย, เอธิโอเปีย, จิบูตี, โซมาเลีย, ซูดาน) ทะเลสาบแอฟริกัน (เคนยา, ยูกันดา, รวันดา) มณฑลยูนนานและมณฑลเสฉวนของประเทศจีน มีการปลูกและใช้กันอย่างแพร่หลายในประเทศกินี, ประเทศมัลดีฟส์, ประเทศมอริเชียส, เรอูนียง, เกาะชวา, หมู่เกาะคุก, รัฐเชียปัส, ลาตินอเมริกาและแถบทะเลแคริบเบียน

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

ไม้พุ่มเลื้อย กิ่งก้านสีเขียว มีใบประกอบแบบขนนก ช่อใบออกตรงข้ามเป็นคู่ ก้านใบแผ่ออกเป็นครีบแคบๆ ใบย่อยมี 5-9 ใบ รูปรีแกมสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน ใบย่อยปลายก้าน มีขนาดใหญ่ที่สุด ขนาดกว้าง 1-1.5 ซม. ยาว 2.5-3.5 ซม. ดอก สีขาวแกมม่วง ด้านหลังกลีบมีสีชมพูอมม่วง ออกเป็นช่อที่ปลายกิ่ง หรือกิ่งด้านข้าง ช่อดอกไม่แน่น กลีบรองดอกสีเขียว 5 กลีบ รูปขอบขนานแคบปลายแหลม กลีบดอกตอนโคนเชื่อมติดกันเป็นหลอด ยาว 2-2.5 ซม. ตอนปลายแยกเป็น 5 กลีบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kew World Checklist of Selected Plant Families, *Jasminum grandiflorum*
2. ↑  มะลิก้านแดง, ฐานข้อมูลพรรณไม้ องค์การสวนพฤกษศาสตร์.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 
* เก็บถาวร 2015-09-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
*
**รถรางฮังไกสายอูเอมาจิ** (ญี่ปุ่น: 阪堺電気軌道上町線; โรมาจิ: *Hankai Densha Uemachi-sen*) เป็นระบบขนส่งมวลชนรูปแบบรถรางในเมืองโอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น ดำเนินกิจการโดยบริษัทรถรางฮังไกจำกัด

ประวัติ
-------

เดิมรถรางสายอูเอมาจิก่อตั้งโดยบริษัทรถรางเทียมม้าโอซากะ (大阪馬車鉄道) เมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1900 ให้บริการในเส้นทางเท็นโนจิ-นิชิมง-มาเอะ ถึงฮิงาชิ-เท็งงาจายะ ก่อนขยายเส้นทางจากฮิงาชิ-เท็งงาจายะ ถึงคามิซูมิโยชิ (ปัจจุบันชื่อคามิโนกิ) เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายนปีเดียวกัน และสองปีต่อมาได้ขยายเส้นทางไปยังชิโมซูมิโยชิ (ปัจจุบันชื่อซูมิโยชิ)

ค.ศ. 1907 บริษัทรถไฟสายโอซากะ (大阪馬車鉄道) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นบริษัทรถรางนานิวะ (浪速電車軌道) ครั้นวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1909 บริษัทรถรางนานิวะถูกรวมเข้ากับบริษัทรถไฟนังไก แล้วถูกเปลี่ยนชื่อเป็นรถรางสายอูเอมาจิ

24 ธันวาคม ค.ศ. 1921 รถรางสายอูเอมาจิช่วงเท็นโนจิ-นิชิมง-มาเอะ ถึงเท็นโนจิ-เอกิมาเอะถูกโอนเป็นของรถรางเทศบาลโอซากะ

1 มิถุนายน ค.ศ. 1944 บริษัทรถไฟคันไซคีวโกและบริษัทรถไฟนังไกรวมกิจการเป็นบริษัทรถไฟกิงกินิปปงจำกัด (ปัจจุบันคือรถไฟคินเท็ตสึ) และวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1947 บริษัทรถไฟกิงกินิปปงจำกัดได้แบ่งทางรถไฟสายนังไกเดิมให้แก่บริษัทรถไฟฟ้านังไก รวมทั้งรถรางสายอูเอมาจิและรถรางสายฮิราโนะ หลังรถรางฮิราโนะถูกยุบเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1980 รถรางสายอูเอมาจิและรถรางสายฮังไกถูกโอนให้กับบริษัทรถรางฮังไกเมื่อวันที่ 1 ธันวาคมปีเดียวกัน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่เส้นทางจากเว็บไซต์ทางการ
**รถยก** เป็นรถที่ใช้สำหรับยกและขนย้ายสิ่งของ รถยกสมัยใหม่ได้ถูกพัฒนาขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2463 ในปัจจุบันรถยกถือเป็นสิ่งจำเป็นอย่างหนึ่งที่ใช้ในโรงงานอุตสาหกรรม และคลังสินค้า เป็นการช่วยลดเวลาการทำงาน ทุ่นแรงยกและการเคลื่อนย้าย ลดการบาดเจ็บจากการยกของหนัก และลดการจ้างมนุษย์ ลักษณะโดยทั่วไปของรถยกมี แท่งเหล็กยื่นออกมาจากโครงสร้างหลักของตัวรถเรียกว่า **งา** เพื่อใช้สำหรับวางและยกสิ่งของ เพื่อทำการเคลื่อนย้าย โดยอาศัยกลไกการทำงานในรูปแบบต่างๆ

ประวัติ
-------

ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 1 มีส่วนสำคัญในการที่จะพัฒนาการยกแท่นรองฐานปืนด้วยระบบไฟฟ้าในการยก เนื่องจากความจำเป็นและสะดวกในการใช้งาน ได้มีการคิดค้นพัฒนาเพิ่มในด้านของการยกและขนย้ายลูกระเบิดให้เป็นไปด้วยความนิ่มนวลและมีความปลอดภัยมากขึ้น จึงได้พัฒนาใช้ทั้งแบบเชิงกล และรถยกใช้ไฟฟ้าขึ้นมาด้วย

รถยกรุ่นแรกจะเป็นแบบง่าย ๆ ไม่ใช้ระบบไฮดรอลิคในการยก ไม่มีงา แต่ใช้รอกเป็นตัวดึงโซ่และยก ยกได้ไม่สูงมากนัก ไม่ใช้คนนั่งขับ

ปี พ.ศ. 2460 ได้มีการพัฒนารถยกที่ใช้คนนั่งขับ โดย บริษัท Clark จำกัด เรียกว่า TruckTracter แต่เป็นการผลิตเพื่อใช้งานของ Clark เอง
ในอีก 6 ปีต่อมา บริษัท Yale ได้ผลิตรถยกแบบใช้ไฟฟ้า และมีงาใช้ในการยกขึ้นมา การยกขึ้น-ลง ใช้แบบ Ratchet & Pinion หรือการใช้เฟืองและสปริงช่วยในการหมุนเพื่อผ่อนแรงยก

การใช้งานรถยกในสมัยนั้นยังเป็นไปแบบไม่แน่นอนจนได้มีการพัฒนาแท่นวางสินค้าขึ้นอย่างมีมาตรฐานในปี พ.ศ. 2473 เป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้มีการพัฒนารถยกเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน อย่างไรก็ตามการพัฒนารถยกเป็นไปแบบก้าวกระโดด ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ความต้องการด้านอุปโภคและยุทธภัณท์ สูงขึ้นหลายเท่าตัว เป็นแรงผลักดันให้มีการเร่งพัฒนาการขนย้ายโดยเฉพาะการขนย้ายด้วยรถยก ส่วนรถยกที่ใช้ไฟฟ้าได้สร้างแบตเตอรี่สามารถใช้งานได้ 8 ชั่วโมงติดต่อกันโดยไม่ต้องประจุไฟใหม่

ต่อมาจึงได้พัฒนาด้านความปลอดภัยให้แก่คนขับขึ้นด้วยการทำกรงเหล็กป้องกันสิ่งของตกใส่คนขับ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติ รถยก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-21. สืบค้นเมื่อ 2011-10-31.
2. ↑  (Forklift).htm ประวัติ และความเป็นมารถยก Yale[*ลิงก์เสีย*]
**โคลฆร** (Golghar; गोलघर; "บ้านกลม") เป็นยุ้งฉางขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของคานธีไมดาน ในเมืองปัฏนา, รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย

ประวัติ
-------

ในจารึกร่วมสมัยบนฐานของโคลฆรระบุว่าอาคารนี้ตั้งใจจะเป็นอาคารแรกในบรรดาหมู่ยุ้งฉาบขนาดใหญ่อีกจำนวนมาก อย่างไรก็ตามในท้ายที่สุดมีการสร้างเพียงโคลฆรเท่านั้น การสร้างยุ้งฉางนี้เป็นส่วนหนึ่งของ "แผนทั่วไป … ในการป้องกันทุพภิกขภัยอย่างถารวรในจังหวัดเหล่านี้" ที่สั่งไว้ในปี 1784 โดย วอร์เรน ฮาสทิงส์ ผู้ดำรงตำแหน่ง Governor-General of India ในขณะนั้น โครงสร้างนี้ออกแบบโดยกัปตัน John Garstin แห่ง Bengal Engineers และสร้างเสร็จเมื่อ 20 กรกฎาคม 1786

ในปี 2002 ได้มีการพัฒนาโคลฆรขึ้นอีกครั้งให้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวในเมืองปัฏนา

สถาปัตยกรรม
-----------

รูปทรงของโคลฆรนั้นสร้างขึ้นตามสถาปัตยกรรมแบบสถูป มีความสูง 29 เมตร และไม่มีเสาค้ำจุน รอบโคลฆรมีบันได 145 ขั้นให้สามารถไต่ขึ้นไปด้านบนได้ ดั้งเดิมยันไดวนนี้สร้างขึ้นเพื่อช่วยเหลือคนงานในการขนส่งข้าวเข้าออกยุ้งฉางนี้ บนยอดของโคลฆรสามารถมองเห็นแม่น้ำคงคาและเมืองปัฏนาในมุมสูง

วัฒนธรรมสมัยนิยม
----------------

ในภาพยนตร์ภาษาฮินดีปี 2019 เรื่อง India's Most Wanted มีฉากที่ถ่ายทำที่นี่

ระเบียงภาพ
----------

  

* ภาพวาดจากปี 1888ภาพวาดจากปี 1888
* ภาพวาดจากศตวรรษที่ 19ภาพวาดจากศตวรรษที่ 19

ดูเพิ่ม
-------

สถานที่น่าสนใจโดยรอบในเมืองปัฏนา
* สภยตทวาร
* ศูนย์ประชุมนานาชาติสัมรัต อโศก
* สวนสาธารณะพุทธสมีรติ
* พิพิธภัณฑ์พิหาร

อื่น ๆ
* โกลกุมบัซ
* รายชื่อโดมตามความสูง

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โคลฆร**

1. ↑  Morris, Jan; Winchester, Simon (2005-01-01). *Stones of Empire: The Buildings of the Raj* (ภาษาอังกฤษ). Oxford University Press. ISBN 9780192805966.
2. ↑  Development of Golghar as tourist site in limbo เก็บถาวร 2012-10-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน The Times of India, 15 February 2002.
3. ↑  Faryal Rumi, TNN (29 Sep 2018). "Patna an ideal place for film shoot, says Arjun | Patna News - Times of India". *The Times of India* (ภาษาอังกฤษ).`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------
**ทรงกลมปวงกาเร** (ฝรั่งเศส: *sphère de Poincaré*) เป็น รูปแบบการคำนวณที่ใช้ในทางทัศนศาสตร์ เพื่อแสดงถึงสถานะของโพลาไรเซชันของแสง โดยแสดงเป็นลักษณะทรงกลม ถูกนำเสนอในปี 1892 ใน "*ทฤษฎีคณิตศาสตร์ของแสง*" (*Théorie mathématique de la lumière*) ผลงานของ อ็องรี ปวงกาเร นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส มีลักษณะคล้ายกับทรงกลมบล็อค ซึ่งใช้ในกลศาสตร์ควอนตัม

รูปแบบการคำนวณนี้ไม่ได้ใช้ได้แค่กับแสงโพลาไรซ์ทั้งหมด แต่ยังใช้ได้กับแสงโพลาไรซ์บางส่วนอีกด้วย (ต่างจากวิธีการคำนวณของโจนส์ซึ่งจะใช้ได้แค่กับโพลาไรซ์ทั้งหมดเท่านั้น) จุดต่าง ๆ บนทรงกลมที่รัศมีเท่ากันแสดงถึงระดับการโพลาไรซ์ที่เท่ากันโดยมีสถานะโพลาไรเซชันแบบต่าง ๆ กัน

ระบบพิกัด
---------

ทรงกลมปวงกาเรบนพิกัด S1, S2, S3
ระบบพิกัดของทรงกลมปวงกาเรแสดงดังภาพทางขวา โดยมีแกนคือ S1, S2, S3 รัศมี R ของสถานะโพลาไรเซชันแสดงถึงระดับการโพลาไรซ์ของแสง โดยที่ I = S0 คือปริมาณความเข้มแสงทั้งหมด และ (I x R)2 = (S12 +S22 +S32) คือปริมาณแสงโพลาไรซ์

* สำหรับแสงไม่โพลาไรซ์ R=0
* สำหรับแสงโพลาไรซ์ทั้งหมด R=1
* สำหรับแสงโพลาไรซ์บางส่วน ค่า R จะอยู่ระหว่าง 0 กับ 1

มุม {\displaystyle \psi } แสดงมุมทิศของการโพลาไรซ์ ส่วนมุม \chi  เป็นค่าที่แสดงถึงความเป็นวงรี

(อ่านเพิ่มเติมที่ตัวแปรเสริมสโตกส์)

ภาพรวม
------

 ตัวอย่างโพลาไรเซชันที่สำคัญแสดงบนทรงกลมปวงกาเร
* ส่วนซีกบนของทรงกลมแสดงถึงโพลาไรเซชันแบบวงรีหมุนวนซ้าย ส่วนซีกล่างแสดงถึงโพลาไรเซชันแบบวงรีหมุนวนขวา
* ระนาบของเส้นศูนย์สูตรของทรงกลม (OS1S2 ) แทนโพลาไรเซชันแบบเส้นตรงทั้งหมด และเนื่องจากใช้มุม {\displaystyle 2\psi } ดังนั้นโพลาไรเซชันที่มุมการโพลาไรซ์ตั้งฉากกันจะแสดงตำแหน่งห่างกัน 180 องศา คืออยู่ฝั่งตรงกันข้ามตามกัน
* ที่ส่วนขั้วของทรงกลมแทนโพลาไรเซชันแบบวงกลม โดยขั้วเหนือแสดงโพลาไรซ์แบบวงกลมหมุนวนซ้ายและ ขั้วใต้แสดงโพลาไรซ์แบบวงกลมหมุนวนขวา
* สถานะที่อยู่บนเส้นเมริเดียน (เส้นแนวตั้ง) เส้นเดียวกันแสดงถึงการโพลาไรซ์ที่มีมุมทิศค่าเดียวกัน

แผ่นหน่วงคลื่น
--------------

ดูบทความหลักที่: แผ่นหน่วงคลื่น
ทรงกลมปวงกาเรช่วยให้สามารถแสดงปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อแสงผ่านแผ่นหน่วงคลื่นได้

* แผ่นหน่วงคลื่นแบบครึ่งคลื่น สอดคล้องกับทรงกลมที่มีความสมมาตรของสถานะโพลาไรเซชันรอบเส้นเมริเดียนของแกนกลางของแผ่น
* แผ่นหน่วงคลื่นแบบหนึ่งในสี่คลื่น สอดคล้องกับทรงกลมที่มีการหมุน 90° รอบแกนเร็วไปตามเข็มนาฬิกา

อ้างอิง
-------

1. ↑  *ทรงกลมปวงกาเร*, p. 59, ที่ Google Books
2. ↑  *ทรงกลมปวงกาเร*, p. 23, ที่ Google Books
**รถรางย่างกุ้ง** เป็นระบบขนส่งมวลชนทางรางในย่างกุ้ง ประเทศพม่า มีความยาว 4.8 กิโลเมตร ให้บริการเดินรถระหว่างท่าเทียบเรือวอร์แดน (Wardan Jetty) – ลินซาดอง (Linsadaung) ในตำบลโบตะทอง (Botataung) เปิดให้บริการครั้งเมื่อวันที่ 11 มกราคม – 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 จึงยุติการเดินรถ

ประวัติ
-------

รถรางเคยเปิดให้บริการในย่างกุ้ง และยุติการให้บริการในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ต่อมามีแนวคิดที่จะฟื้นฟูเส้นทางรถรางอีกครั้งโดยได้รับการสนับสนุนเงินทุนจากญี่ปุ่น เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2559 เดินรถระหว่างท่าเทียบเรือวอร์แดน–ลินซาดองในตำบลโบตะทอง ตามถนนสแตรนด์ด้วยระยะทาง 4.8 กิโลเมตร โดยใช้รถรางเก่าอายุ 50 ปีจากฮิโรชิมะ มีสามตู้ รองรับผู้โดยสารได้ 200 ที่นั่ง วิ่งเพียงหกรอบต่อวัน ตั้งแต่เวลา 08.00–16.00 น. กับค่าโดยสาร 100 จัต หลังจากนั้นมีแผนที่จะขยายเส้นทางจากท่าเรือวอร์แดนไปจีมยินไดง์ (Kyeemyindaing) ด้านตะวันตก และจากตำบลโบตะทองถึงตำบลปาซุนดอง (Pazundaung) ด้านตะวันออก ซึ่งรถรางย่างกุ้งจะมีความยาว 11.3 กิโลเมตร คาดว่าจะแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2559

รถรางย่างกุ้งยุติการเดินรถเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 หลังเปิดให้บริการเพียงหกเดือน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Yangon launches light rail line". *Railway Gazette International*. DVV Media UK. 12 January 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-01-14. สืบค้นเมื่อ 2016-02-05.
2. ↑  "Trams return to streets of Yangon". *BBC News*. 19 January 2016. สืบค้นเมื่อ 2016-02-05.
3. ↑  "Trams return to Yangon after 100 years". *mmtimes.com*. สืบค้นเมื่อ 2016-02-05.
4. ↑  "Yangon government eyeing second commuter tram". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-22. สืบค้นเมื่อ 2021-06-07.
5. ↑  "Electric Tramcar: Myanmar Railways Launched The Tram Line On Strand Road | Myanmar International TV". myanmarinternational.tv. สืบค้นเมื่อ 2016-02-05.
6. ↑  "No more electric tram on Yangon's Strand Road". *Coconuts Yangon*. 1 July 2016. สืบค้นเมื่อ 8 October 2016.
เลดีตาเตียนา เมานต์แบ็ตเทน (อังกฤษ: Lady Tatiana Mountbatten) เกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2533 เป็นธิดาคนใหญ่ของจอร์จ เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสที่ 4 แห่งมิลฟอร์ด ฮาเวน กับซาราห์ จอร์จีนา วาลเกอร์ เลดีตาเตียนา เมานต์แบ็ตเทน มีน้องชายร่วมบิดามารดา 1 คน คือ

1. เฮนรี เมานต์แบ็ตเทน เอิร์ลแห่งเมดินา

บิดาของเธอเป็นปนัดดาในเจ้าชายลูทวิชแห่งบัทเทินแบร์คและเจ้าหญิงวิกตอเรียแห่งเฮสส์และไรน์ ผู้เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร เธอจึงมีสิทธิ์ในการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ เลดีตาเตียนา เมานต์แบ็ตเทน ทำงานในด้านการกีฬาและยังเป็นผู้จัดงานสำคัญต่าง ๆ ของราชวงศ์อังกฤษ 

ในปเดือนตุลาคม พ.ศ. 2561 บริษัทครอฟตันแอนด์ฮอลล์ ได้แต่งตั้งเธอเป็นทูตด้านการค้า

อ้างอิง
-------



1. ↑   Eden, Richard (12 June 2011). "The Queen's cousin the Marquess of Milford Haven and a High Court battle" – via www.telegraph.co.uk.
2. ↑   "Descendants of Princess Julie von Battenberg". heinbruins.nl.
3. ↑   "Home". TATIANA MOUNTBATTEN Dressage.
4. ↑   "Gieves & Hawkes Christmas party". www.tatler.com.
**ทรงกะลาครอบ ทรงหมวกกันน็อก** หรือ **ทรงหัวเห็ด** (อังกฤษ: bowl cut, helmet haircut หรือ mushroom cut) เป็นชื่อทรงผมที่ตัดแบบเรียบง่าย โดยตัดหน้าม้าตรงข้างหน้า ส่วนที่เหลือตัดระดับเดียวกันรอบศีรษะ ทรงนี้เป็นที่ทราบกันว่าราคาถูกและทำง่ายทั้งนิยมให้เด็กไว้ ส่วนที่ตั้งชื่อทรงกะลาครอบนั้น เพราะดูเหมือนเอากะลามาครอบ แล้วตัดผมส่วนที่ไม่ได้ครอบทิ้งตามแนวกะลา

ในประวัติศาสตร์ตะวันตก ทรงนี้ทำโดยใช้หม้อครอบลงจริง ๆ บนศีรษะเหนือระดับใบหู แล้วตัดหรือโกนผมที่มิได้ครอบนั้นทิ้งทั้งสิ้น ทรงนี้เป็นที่นิยมในหมู่สามัญชนของหลาย ๆ ชาติมาแต่เดิม เพราะทำให้ประณีตได้ง่ายแม้โดยบุคคลที่มิใช่ช่างตัดผม แต่บางวัฒนธรรมมีทัศนคติว่า ผู้ไว้ทรงนี้ยากจนไม่มีเงินจะไปร้านตัดผมดี ๆ

ระเบียงภาพ
----------

* เด็กชายคนหนึ่งไว้ทรงกะลาครอบเด็กชายคนหนึ่งไว้ทรงกะลาครอบ
* ใบปลิวจากสาธารณรัฐยูเครนของโซเวียตแสดงภาพชายคนซ้ายมือไว้ทรงกะลาครอบใบปลิวจากสาธารณรัฐยูเครนของโซเวียตแสดงภาพชายคนซ้ายมือไว้ทรงกะลาครอบ
* ดี ดี ราโมน (Dee Dee Ramone) นักร้องชาวอเมริกัน ไว้ทรงกะลาครอบดี ดี ราโมน (Dee Dee Ramone) นักร้องชาวอเมริกัน ไว้ทรงกะลาครอบ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  
"Bowl Haircut at FashionEncyclopedia.com". สืบค้นเมื่อ May 6, 2013.
หน้าปกในของหนังสือ"โคลงทวาทศมาส"ใน พ.ศ. 2447 ส่วนปกหนังสือสูญหาย
**โคลงทวาทศมาส** เป็นนิราศที่มีความพิเศษกว่านิราศเรื่องอื่น ๆ เพราะในตัวนิราศโคลงทวาทศมาสเอง มีการหยิบยกเอาการดำเนินชีวิตของประชาชนในอดีตมาประกอบเป็นเนื้อเรื่องด้วย ซึ่งการแต่งในลักษณะดังกล่าวถือเป็นการพัฒนาที่ดีขึ้นของวรรณคดีไทย โคลงทวาทศมาสมีลักษณะเป็นนิราศ แต่ที่เรียกโคลงทวาทศมาสเพราะว่าใช้โคลงดั้นในการแต่ง

การกำเนิด
---------

**ทวาทศมาส** แปลว่า สิบสองเดือน เป็นวรรณกรรมไทยสมัยอยุธยา แต่งด้วยโคลงดั้นวิวิธมาลี ทำนองนิราศความพิศวาสเป็นอย่างเอกเรื่องหนึ่ง เข้าใจว่าจะมีหลายท่านนิพนธ์ อาทิ พระเยาวราช ขุนพรหมมนตรี ขุนศรีกวีราช ขุนสารประเสริฐ เป็นต้น (บางตำราว่ามีเท่านี้ บางตำราว่ามากกว่านี้ แต่ในนิราศนรินทร์กลับว่า "สามเทวษ ถวิลแฮ" ซึ่งแปลว่า "มีสามท่าน") ที่เป็นว่าประดิษฐการใหม่ของวงการอยู่ที่โคลงพรรณนาความอาลัยรัก ซึ่งใช้ฤดูกาลเป็นพื้นฐานแห่งการพัฒนา เช่น เมื่อถึงเดือนแปดก็กล่าวถึงวันเข้าพรรษา กวีจะแต่งถึงการทำบุญ แต่มิวายจิตใจหวนระลึกถึงนางอันเป็นที่รัก

ตัวอย่าง
--------

(ต่อจากนี้เป็นข้อความในหนังสือประวัติวรรณคดีไทย ของเปลื้อง ณ นคร) 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ๏ กรจบบทมาศไท้ |  | ธาศรี ศากยแฮ |
| หัตถ์บังคมฟูมไนย |  | เลือดย้อย |
| บวงสรวงสุมาลี |  | นานไฝ่ สมแฮ |
| เดือนใฝ่หาละห้อย |  | ใฝ่หา ฯ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ๏ รายนุชเป็นเนตรล้า |  | เป็นองค พี่แม่ |
| จับจึงมาข่มเข็ญ |  | ขึ้นไส้ |
| รลวงพิไลจง |  | จักแม่ ดยวแม่ |
| เดือนแปดแปดยามไห้ |  | ร่ำโหย ฯ |

ในการนิพนธ์นั้น เริ่มด้วยการไหว้พระพรหม พระนารายณ์ เทพยดา พระมหากษัตริย์ แล้วเริ่มกล่าวถึงนางที่รัก อันต้องจากไกล แล้วพรรณนาอาลัย ตั้งแต่เดือน 5 เป็นลำดับไป การพรรณนารักนั้นเคล้าไปกับอากาศธาตุและเหตุการณ์ต่าง ๆ อันเกิดขึ้นในเดือนนั้น ๆ เมื่อครบสิบสองเดือนแล้วจึงพรรณนาพระเกียรติยศ กล่าวถวายพระพรและแสดงความมุ่งหมายในการนิพนธ์

กระบวนการพรรณนาอาลัยรักนับว่าสูงทางกวีรส คือ กวีที่มีความนัยอันพิศวาศ ซึ่งเป็นแบบอย่างให้กวีรุ่นหลังนำไปใช้

ด้านสำนวนโวหารมีความยอดเยี่ยม แม้จะมีถ้อยคำอันเป็นโบราณหลายคำ และ ภาษาอื่น เช่น เขมร บาลี สันสกฤต จึงยากที่จะเข้าใจได้อย่างถูกต้อง นอกจากจะสันนิษฐานเอา

อ้างอิง
-------

* โคลงทวาทศมาส
* โคลงทวาทศมาส เก็บถาวร 2015-10-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ทวาทศมาส นิราศ 12 เดือน ไม่ใช่หนังสืออ่านเล่นเพลินๆ
* ศรีปราชญ์ คือ กวีผู้แต่ง "ทวาทศมาส"
**มู่หยงฟู่** หรือ**ม่อย้งฮก** *(慕容復 Murong Fu)* เป็นตัวเอกในนิยายเรื่องแปดเทพอสูรมังกรฟ้า ซึ่งแต่งโดยกิมย้ง

จอมยุทธ์หนุ่มผู้ถูกขนานนามเสมอเฉียวฟง มีพรสวรรค์อีกทั้งยังมีสุดยอดวิชามากมายออกตามหาชาวยุทธ์ หมายฟื้นฟูราชบังลังก์ของตระกูลมู่หยงที่ถูกล้มล้างไป

มู่หยงฟู่เป็นบุตรของมู่หยงป๋อ หรือม่อย้งผัก เป็นเชื้อพระวงศ์แคว้นเยี่ยน ซึ่งถูกกลืนชาติโดยชาวฮั่น จึงถูกบรรพบุรุษปลูกฝังปณิธานกู้ชาติตลอดเวลา วรยุทธ์สูงเยี่ยม ถนัดกลยุทธ์ "ยืมหอกสนองผู้ใช้" (ใช้วิชาของคู่ต่อสู้ประมือกับคู่ต่อสู้เอง) และวิชาดาวเคลื่อนดาราคล้อย ถูกขนานนามร่วมกับเฉียวฟงเป็นจอมยุทธอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน "เฉียวฟงเหนือ มู่หยงใต้" มีลักษณะหล่อเหลาคมคาย ฉลาดหลักแหลม ฝีมือสูงส่ง นับเป็นมังกรในหมู่มวลมนุษย์

แต่มู่หยงฟู่นับเป็นบุคคลแห่งความโชคร้าย ด้วยความทะเยอทะยานมากไป ทำให้การตัดสินใจครั้งสำคัญมักผิดพลาด จนต้องสูญเสียทั้งบริวาร มิตรสหาย คนรัก ชื่อเสียงเกียรติยศ รวมทั้งความฝันในการกอบกู้บ้านเมืองต้องมลายสูญสิ้น บั้นปลายสติฟั่นเฟือน

บทวิเคราะห์ จากตั้งแก-ลกถึง ม่อย้งฮก
------------------------------------

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าที่กิมย้งสร้างตัวละครม่อย้งฮกขึ้นมานั้นใช่สืบเนื่องจากความต้องการที่จะซ่อมแซมตัวละครเอกของเรื่องจอมใจจอมยุทธ ที่ถูกวิจารณ์ว่าเขียนออกมาไม่ได้โดดเด่นเท่าใดนัก แต่ทั้งสองมีส่วนคลับคล้ายกันและมีส่วนที่แตกต่างกัน กล่าวโดยสรุปแล้วเราอาจจะมองว่าม่อย้งฮกคือ "เงาสะท้อนของตั้งแกลกในด้านมืดก็ว่าได้"

ที่ว่าเหมือนกันนั้นคือ ทั้งสองคนมีบุคลิกของคุณชายตระกูลสูงศักดิ์สูงสง่าผ่าเผย หล่อเหลาฉลาดทั้งบุ๋นและบู๊ทั้งคู่ ร่ำเรียนวิชาร้อยพันแขนงดุจเดียวกัน และมีปณิธานอันยิ่งใหญ่ในการกอบกู้บ้านเมืองของตนเหมือนกัน แต่ที่ต่างกันก็คือตั้งแกลกตั้งใจทำเพื่อชาวประชา แต่ม่อย้งฮกตั้งใจทำเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของวงศ์ตระกูล

หากเปรียบเทียบกับความพร้อมแล้วตั้งแกลกถือว่าเพียบพร้อมกว่าม่อย้งฮกมากนัก ดูได้จากเหล่าเอี้ย (นาย) ทั้งหลายของสมาคมดอกไม้แดงที่แต่ละคนล้วนมีความสามารถโดดเด่นกันไปในแต่ละด้าน อีกทั้งชาวฮั่นในสมัยของตั้งแกลกต่างชิงชังราชสำนักยิ่ง อย่าว่าแต่ตั้งแกลกมีความลับเรื่องชาติกำเนิดของฮ่องเต้ด้วย

เมื่อเปรียบกับม่อย้งฮกนั้น คนสนิทม่อย้งฮกก็อ่อนด้อยกว่า ช่วงเวลาก็ไม่เป็นใจ และยิ่งไม่มีความลับที่เล่นงานศัตรูได้ กล่าวโดยสรุปก็คือม่อย้งฮกเกิดมาผิดเวลา

หากเปลี่ยนตั้งแกลกเป็นม่อย้งฮก ไม่แน่ว่าภารกิจการโค่นราชวงศ์เช็งอาจกระทำได้ ทั้งนี้เพราะม่อย้งฮกไม่เลือกวิธีใช้เพียงคิดถึงแต่ผลสำเร็จเท่านั้น นี่คล้ายกับคำที่บอกว่า "อันการศึกนั้นไม่หน่ายอุบาย" หากมองย้อนไปยังเหล่าจักรพรรดิ์ผู้ก่อตั้งราชวงของจีนมีท่านใดที่บอกว่าใจซื่อมือสะอาดจริง ๆ มีท่านใดที่ไม่ผ่านหนทางของการฆ่าฟันและการใช้อุบายบ้าง ดังนั้นพฤติกรรมของม่อย้งฮกเราไม่อาจบอกว่าเขาต่ำช้าสามานได้ทันที ได้แต่เพียงบอกว่าเขาเกิดผิดช่วงเวลา และที่ผิดจริง ๆ ยังคงเป็นความคิดที่ถูกปลูกฝังกันมาจากบรรพบุรุษของเขานั่นเอง
**ปลากดหมู** (อังกฤษ: Rita catfishes) เป็นสกุลของปลาหนังน้ำจืด ในสกุล *Rita* (/ริ-ต้า/) ในวงศ์ปลากด (Bagridae)

ปลากดหมู เป็นปลาหนังที่มีลำตัวอ้วนป้อม มีหนวดสั้น ๆ 4 คู่ 2 คู่ใต้คางเพื่อใช้เป็นอวัยวะสัมผัส และมีลักษณะเด่น คือ มีแผ่นกระดูกบริเวณท้ายทอยและบริเวณเหนือครีบอก เป็นแผ่นหนาและแข็งมาก

มีขนาดเฉลี่ยยาวประมาณ 19–30 เซนติเมตร ยกเว้นในชนิด *R. rita* ที่ยาวได้ 150 เซนติเมตร และชนิด *R. sacerdotum* ที่ยาวได้ถึง 200 เซนติเมตร ซึ่งนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามทั้งคู่ เป็นปลาที่หากินตามพื้นน้ำ โดยกินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร พบกระจายพันธฺ์ในแม่น้ำสายใหญ่ในประเทศอินเดีย และบางส่วนในประเทศพม่า

การจำแนก
--------

* *R. chrysea*  Day, 1877
* *R. gogra* (Sykes, 1839)
* *R. kuturnee* (Sykes, 1839)
* *R. macracanthus* Ng, 2004
* *R. rita* (Hamilton, 1822) (ปลากดหมูริต้า)
* *R. sacerdotum* Anderson, 1879 (ปลากดหมูสาละวิน)

และพบ 2 ชนิดที่เป็นฟอสซิล คือ *R. grandiscutata* (Lydekker, 1886) & *R. theobaldi* (Lydekker, 1886) พบในยุคไพลโอซีนตอนปลายในชั้นหินศิวาลิค ในรัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Ng, Heok Hee (2004). "*Rita macracanthus*, a new riverine catfish (Teleostei: Bagridae) from South Asia" (PDF). *Zootaxa*. **568**: 1–12.
2. ↑  *ONLY ONE PISCES IN THE WORLD ??*, หน้า 78. คอลัมน์ V.I.P. (Very Important Pisces) โดย กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์ นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 21 ปีที่ 2: มีนาคม 2012
3. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Rita ที่วิกิสปีชีส์
**โคลนัส** (อังกฤษ: Clonus) คือการหดตัวของกล้ามเนื้อนอกเหนืออำนาจจิตใจเนื่องจากการยืดกล้ามเนื้ออย่างทันทีทันใด โคลนัสเป็นสัญญาณบอกโรคเกี่ยวกับระบบประสาทได้ และมักเกี่ยวข้องกับปัญหาภายในเซลล์ประสาทสั่งการชุดบน (upper motor neuron lesions) เช่นจากโรคหลอดเลือดสมอง (stroke), โรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง (multiple sclerosis), การได้รับบาดเจ็บในไขสันหลัง (spinal cord damage) และโรคทางสมองเนื่องจากภาวะที่ตับ (hepatic encephalopathy) ซึ่งต้องเข้าใจความต่างกันกับอาการฟาสซิคิวเลชัน (fasciculations) ซึ่งมักเกิดจากพยาธิสภาพในเซลล์ประสาทสั่งการชุดล่าง (lower motor neuron pathology) โคลนัสจะทำให้เกิดการเคลื่อนไหวที่เห็นได้ชัดเจน ซึ่งมักสามารถเกิดจากการกระตุ้นของรีเฟล็กซ์

สามารถดูลักษณะของโคลนัสได้จากการทดสอบที่ข้อเท้า ซึ่งสามารถทดสอบได้โดยการงอเท้าขึ้น (dorsiflexion) ทั้งนี้ยังสามารถทดสอบได้ในข้อเข่าโดยการกดกระดูกสะบ้าไปหาด้านนิ้วโป้งเท้า ซึ่งหากเกิดโคลนัสมากกว่า 5 ครั้ง จึงถือว่าผิดปกติ

ทั้งนี้ ยาที่เกี่ยวกับสารสื่อประสาทเซโรโทนินยังสามารถทำให้เกิดโคลนัสได้ อันเป็นสัญญาณถึงอาการพิษจากเซโรโทนิน

ดูเพิ่ม
-------

* Myoclonus
* Tonic-clonic seizure
* Deep tendon reflex

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Video demonstration of clonus เก็บถาวร 2009-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at UCLA
* Dr. Gilman on Serotonin Toxicity เก็บถาวร 2008-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
*ระวังสับสนกับภาพยนตร์อีกเรื่องที่มีชื่อคล้ายกัน คือ สงครามเทวดา*

**ศึกเทวดา** (อังกฤษ: Balram Shri Krishna) เป็นภาพยนตร์บอลลีวู้ด เมื่อปี พ.ศ. 2511 ภาพยนตร์เรื่องนี้นำแสดงโดย ดารา ซิงห์ จายาศิริ กาดก้า และ ซาฮู โมดั๊ก

เนื้อเรื่อง
-----------

เนื้อหาของเรื่องนี้ ตอนต้นเรื่องกล่าวถึงชราสันธ์ ศิศุปาล และรุกมินได้บุกเมืองมถุราของพระกฤษณะ และกล่าวถึงตอนที่พระพลรามวิวาห์กับนางเรวดี ตอนกลางเรื่องกล่าวถึงการที่พระกฤษณะได้พาผู้คนอพยพไปอยู่ที่เมืองทวารกา และตอนที่พระกฤษณะแต่งงานกับนางรุกมิณี ท้ายเรื่องกล่าวถึงฆโฎต์กัจและอภิมันยุทำลายงานวิวาห์ของลักษมัน ลูกชายของทุรโยธน์และสงครามครั้งยิ่งใหญ่ของ พระอนิรุทธิ์ ระหว่างพระพลรามกับท้าวพนาสูร และพระกฤษณะ กับพระศิวะ

นักแสดงนำ
---------

* ซาฮู โมดั๊ก รับบท พระกฤษณะ
* กีตันจารี รับบท พระนางรุกมณี
* ทารา สิงห์ รับบท พระพลราม
* สาวิตรี รับบท พระนางเรวดี
* จายาศิริ กาดก้า รับบท พระนางสุพัตรา
* เปรม นารท รับบท อรชุน
* รันทวะ รับบท ฆโฏต์กัจ

ฉากที่ไม่มีเมื่อจำหน่ายในไทย
----------------------------

ภาพยนตร์เรื่องนี้มีฉากที่ถูกตัดไปหลายฉาก ดังนี้

* ฉากพระนางรุกมิณีบูชาพระวิษณุ
* ฉากกำเนิดฆโฏต์กัจ
* ฉากสุดามาร์เดินทางมาหาพระกฤษณะ (ซึ่งฉากนี้ทางผู้สร้างได้ทำเป็นภาพยนตร์เรื่องใหม่ คือ *กฤษณะมหาเทพ*)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ศึกเทวดา* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ส่วนควบคุมกลางของฟอกซ์บิสสิเนสเน็ตเวิร์ก
**ส่วนควบคุมกลาง** (อังกฤษ: Master Control) เป็นศูนย์กลางทางเทคนิคของการออกอากาศที่พบบ่อยในสถานีโทรทัศน์และเครือข่ายโทรทัศน์ภาคพื้นดินส่วนใหญ่ แตกต่างจากห้องควบคุมการผลิต (PCR) ในสตูดิโอโทรทัศน์ ที่มีการประสานกิจกรรมต่าง ๆ เช่น การเปลี่ยนจากกล้องหนึ่งเป็นอีกกล้องหนึ่งอย่างประสานกัน ห้องควบคุมระบบส่งกำลัง (TCR) มักมีขนาดเล็กกว่าและเป็นรุ่นที่ลดขนาดลงของห้องแพร่สัญญาณกลาง

ส่วนควบคุมกลางเป็นส่วนสุดท้ายก่อนที่สัญญาณจะถูกส่งผ่านอากาศสำหรับออกอากาศโทรทัศน์ภาคพื้นดิน เคเบิลแคสต์ ดาวเทียม หรือส่งไปยังผู้ให้บริการเคเบิลทีวี ห้องควบคุมกลางของโทรทัศน์ประกอบด้วยส่วนของจอแสดงวิดีโอ เครื่องรับสัญญาณดาวเทียม เครื่องวิดีโอเทป เครือข่ายวิดีโอ อุปกรณ์ส่งสัญญาณ และเมื่อเร็ว ๆ นี้ อุปกรณ์ออกอากาศอัตโนมัติด้วยคอมพิวเตอร์ สำหรับการบันทึกและเล่นเนื้อหารายการโทรทัศน์ซ้ำ

โดยทั่วไปแล้ว ส่วนควบคุมกลางจะมีเจ้าหน้าที่ควบคุมด้วยตัวดำเนินการควบคุมกลาง 1 หรือ 2 ตัวตลอดเวลา เพื่อให้การทำงานเป็นไปอย่างต่อเนื่อง ผู้ควบคุมกลางมีหน้าที่ตรวจสอบคุณภาพและความถูกต้องของเนื้อหารายการที่จะออกอากาศ เพื่อให้แน่ใจว่าการแพร่สัญญาณเป็นไปตามกฎระเบียบของรัฐบาล การแก้ไขปัญหาความผิดปกติของอุปกรณ์ และการเตรียมโปรแกรมสำหรับการเพลย์เอาท์ กฎข้อบังคับนี้รวมถึงข้อกำหนดทางเทคนิค (เช่น การต้านการกล้ำสัญญาณและเดดแอร์) ตลอดจนเนื้อหา (เช่น ความไม่เหมาะสม และอัตลักษณ์ประจำสถานี)

เครือข่ายโทรทัศน์และเครือข่ายวิทยุ หรือกลุ่มสถานีจำนวนมากได้รวมสิ่งอำนวยความสะดวก และขณะนี้ดำเนินการแบบหลายสถานีจากศูนย์ควบคุมหลักระดับภูมิภาค หรือศูนย์แพร่สัญญาณ ตัวอย่างของระบบเขียนโปรแกรมแพร่สัญญาณแบบรวมศูนย์ในขนาดใหญ่คือ "โครงการแบบแกนกลาง" ของเอ็นบีซี ที่ทำให้ "ศูนย์กลาง" จุดเดียว สามารถควบคุมพร้อมกันโดยอัตโนมัติได้มากกว่า 10 สถานี และตรวจสอบสัญญาณทางอากาศ ซึ่งจะช่วยลดหรือกำจัดความรับผิดชอบบางประการของพนักงานในพื้นที่ของสถานีที่เป็นเจ้าของและดำเนินการเอง

นอกสหรัฐ บรรษัทกระจายเสียงแคนาดา (CBC) จัดการเครือข่ายวิทยุ 4 แห่ง เครือข่ายโทรทัศน์ที่ออกอากาศ 2 เครือข่ายและบริการวิทยุและเคเบิลทีวีหรือทีวีดาวเทียมอีกหลายจุด จากจุดควบคุมหลักเพียง 2 จุด (บริการภาษาแคนาดา-อังกฤษ ที่ศูนย์กระจายเสียงและแพร่ภาพแคนาดา ในโตรอนโต และภาษาแคนาดา-ฝรั่งเศส ที่ไมสันเรดิโอแคนาดา ในมอนทรีออล) ผู้แพร่ภาพกระจายเสียงภาครัฐและเอกชนหลายรายในแคนาดาได้ใช้แนวทางเดียวกันนี้

แกลลอรี่
--------

* หนึ่งในห้องควบคุมหลักดิจิทัลใหม่ของอีเอสพีเอ็น MCR-D1 ในบริสตอล รัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐหนึ่งในห้องควบคุมหลักดิจิทัลใหม่ของอีเอสพีเอ็น MCR-D1 ในบริสตอล รัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐ
* การควบคุมหลักของฟ็อกซ์บิสสิเนสเน็ตเวิร์กเมื่อปิดไฟการควบคุมหลักของฟ็อกซ์บิสสิเนสเน็ตเวิร์กเมื่อปิดไฟ
* ห้องควบคุมหลักของฟ็อกซ์บิสสิเนสเน็ตเวิร์กเมื่อเปิดไฟห้องควบคุมหลักของฟ็อกซ์บิสสิเนสเน็ตเวิร์กเมื่อเปิดไฟ

ดูเพิ่ม
-------

* ศูนย์ปฏิบัติการเครือข่าย
* ห้องอุปกรณ์กลาง
* ห้องควบคุมการส่งสัญญาณ
**วัดสหกรณ์โฆสิตาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกขาม อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 53 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสาครธรรมโฆสิต (สังวาลย์) ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส

วัดสหกรณ์โฆสิตาราม เดิมเป็นสำนักสงฆ์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เริ่มต้นจากการสร้างกุฏิหลังคามุงจากอยู่เพียง 1 หลัง เพื่อให้ชาวบ้านประกอบกิจทางศาสนา จนในสมัยหลวงจินดา อดีตอธิบดีกรมสหกรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2490 ได้ร่วมกับประชาชนได้ไปอาราธนาหลวงพ่อขำให้มาจำพรรษา ต่อมาปี พ.ศ. 2492 ได้ขอตั้งวัด และท่านได้บูรณะวัดให้เจริญสืบมาจนทุกวันนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร 

อาคารเสนาสนะของวัด ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 5.34 เมตร ยาว 12.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง และตึก 6 หลัง ศาลาการเปรียญ กว้าง 11.60 เมตร ยาว 8.36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 9.75 เมตร ยาว 15.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 17.50 เมตร ยาว 58 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสหกรณ์โฆสิตาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-12-22. สืบค้นเมื่อ 2021-04-09.
3. ↑  "วัดสหกรณ์โฆสิตาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**แคทส์** (อังกฤษ: Cats) เป็นละครเพลงที่แต่งโดยแอนดรูว์ ลอยด์ เวบเบอร์ ดัดแปลงจากบทกวีสำหรับเด็ก *Old Possum's Book of Practical Cats* ของที. เอส. เอลเลียต เรื่องราวในจินตนาการเกี่ยวกับฝูงแมวที่อาศัยอยู่ในลานทิ้งขยะของเมือง อำนวยการสร้างโดยแคเมรอน แมคคินทอช เริ่มออกแสดงที่โรงละครเวสต์เอนด์ ลอนดอน ในปี ค.ศ. 1981 และโรงละครบรอดเวย์ นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ในปี ค.ศ. 1982

แคทส์ได้รับการบันทึกว่าเป็นละครเพลงเวสต์เอนด์ที่เปิดแสดงต่อเนื่องยาวนานเป็นอันดับสี่ ถึง 21 ปีติดต่อกัน (1981 ถึง 2002) และละครเพลงบรอดเวย์ที่เปิดแสดงต่อเนื่องยาวนานเป็นอันดับหนึ่ง ถึง 18 ปีติดต่อกัน (1982 ถึง 2000) (ปัจจุบันเป็นอันดับสอง หลังจากถูกทำลายสถิติโดยเรื่อง *เดอะแฟนธ่อมออฟดิโอเปร่า)*

เพลงเอกจากละคร ได้แก่เพลง *Memory* ที่ขับร้องโดยอีเลน เพจ  และนำไปขับร้องใหม่โดยบาร์บรา สไตรแซนด์  และแบร์รี แมนิโลว์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Paige 1981 UK Chart info Chartstats.com. Retrieved 26 April 2009.
2. ↑  Streisand UK Chart info Chartstats.com. Retrieved 26 April 2009.
3. ↑  Whitburn, Joel (2004). *The Billboard Book of Top 40 Hits*, 8th Edition (Billboard Publications), page 394.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**แคตส์**

* Official Website
* Official US Tour Website เก็บถาวร 2013-12-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* The Official Site for the Cats UK Tour
* The Really Useful Group
* The Official Andrew Lloyd Webber site
* *Cats* ที่เว็บไซต์ Internet Broadway Database