recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดเทพประทาน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทรายขาว อำเภอสอยดาว จังหวัดจันทบุรี

วัดเทพประทาน แต่เดิมเป็นป่าไม้รกร้างอยู่ในความดูแลของสหกรณ์โป่งน้ำร้อน ต่อมาได้จัดสรรพื้นที่ป่าเป็นที่ทำกินให้แก่ชาวบ้านผู้ยากไร้ จนเมื่อ พ.ศ. 2515 นายเจริญ มาศจันทร์ อาชีพครู ย้ายถิ่นฐานมาจาก จังหวัดร้อยเอ็ด ได้บุกเบิกพื้นที่ทำสวนผลไม้และครอบครองที่ดิน 100 ไร่ ได้แบ่งที่ราบเชิงเขาประมาณ 18 ไร่ สร้างเป็น **สำนักสงฆ์โพนสวรรค์** และต่อมาพระอาจารย์ธาตุ อธิปํญโญได้จำพรรษาอยู่ประจำ มีพระภิกษุ แม่ชี ญาติโยมประจำและได้เปลี่ยนชื่อจากสำนักงานสงฆ์โพนสวรรค์ตั้งเป็น "วัดเทพประทาน" ตั้งเป็นวัดอย่างถูกต้องเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2543

สิ่งก่อสร้างในวัดได้แก่ อาคารฐานพระสมเด็จองค์ปฐม "พระพุทธเมตตา" โดยมีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถทรงวางศิลาฤกษ์ อาคารเป็นที่ประดิษฐาน *พระพุทธเมตตา* ซึ่งสร้างด้วยนิลรัตนะทั้งองค์ มีขนาดหน้าตักกว้าง 29 เมตร สูง 45 เมตร (สูงเท่ากับตึก 15 ชั้น) เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2554 และยังมี *อาคารปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติ 7 รอบ 84 พรรษา ปี พ.ศ. 2550 สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ทอดผ้าป่าสามัคคีมหากุศลสร้างพระใหญ่ พระพุทธรูปสมเด็จองค์ปฐม'พระพุทธเมตตา'". เดลินิวส์.
2. ↑  "วัดเทพประทาน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "รองปลัดมท. และ อดีตอธิบดีกรมปชส.ติดตามคืบหน้าก่อสร้างพระสมเด็จองค์ปฐม"พระพุทธเมตตา"ที่วัดเทพประธาน อ.สอยดาว จ.จันทบุรี". สยามรัฐออนไลน์.
4. ↑  "วัดเทพประทาน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
5. ↑  "องคมนตรีเป็นประธานทอดผ้าป่ามหากุศล วัดเทพประทาน จันทบุรี". ผู้จัดการออนไลน์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเทพประทาน**
**วัดน้อยนางหงษ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 1 งาน 44 ตารางวา ทิศใต้จรดคลองบางยี่ขัน เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูอาทรบุญกิจ (บุญรอด สุเมโธ ป.ธ.๕) 

วัดน้อยนางหงษ์ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2350 โดยมีพระอาจารย์ปิ่นซึ่งเป็นพระลูกวัดได้ซื้อที่ดินจากชาวสวนผู้หนึ่งในราคา 30 บาท แล้วได้เริ่มสร้างเป็นสำนักที่อยู่อาศัยของพระสงฆ์ขึ้น สันนิษฐานว่านายน้อย นางหงษ์ เป็นผู้ออกทุนทรัพย์ในการสร้างวัดหรืออาจเป็นเจ้าของที่ดิน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2362 หลังจากสร้างวัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว พระอาจารย์ปิ่นในฐานะผู้ก่อตั้งวัดได้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัด

อาคารเสนาสนะได้แก่พระอุโบสถ หน้าบันมีลายปูนปั้น ฝีมือช่างสมัยรัตนโกสินทร์ ซุ้มประตู ซุ้มหน้าต่าง และซุ้มเสมาทำด้วยหินทรายแดง วัดยังมีหอระฆังและมณฑปประดิษฐานรูปหล่อของหลวงปู่เส่งที่มีผู้เคารพนับถือมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดน้อยนางหงษ์". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "วัดน้อยนางหงษ์". *สำนักงานเขตบางพลัด*.[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดน้อยนางหงษ์**
**วัดเทวารุทธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองเขื่อน อำเภอคลองเขื่อน จังหวัดฉะเชิงเทรา ด้านทิศเหนือของวัดเทวารุทธารามติดกับโรงเรียนโสภณประชาเทวารักษ์ มีพระอธิการชูชาติ มหาปญโญ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดเทวารุทธารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2513 โดยเริ่มสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2512 โดยมีนายจำรัส และนางแม้น เทวารุทธ ได้ถวายที่ดินเพื่อตั้งวัด จำนวน 20 ไร่ 1 งาน 70 ตารางวา ภายหลังจึงได้ตั้งชื่อวัดเป็น "วัดเทวารุทธาราม" เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้ถวายที่ดินวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521

วัดเทวารุทธารามมีเกจิอาจารย์คือ หลวงพ่อสง่า ท่านเป็นพระสายปฏิบัติ และเป็นลูกศิษย์ของพระอาจารย์พ้อน เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการทำน้ำมนต์ ซึ่งน้ำมนต์ของท่านสามารถรักษาพิษงู และท่านมีคาถาเพื่อการรักษาแผล ทำให้แผลสมานเร็วขึ้น รวมถึงยังเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการผูกดวง โหราศาสตร์ ซึ่งท่านได้ศึกษามาจากพันอากาศเอก บุญช่วย บุญหิรัญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเทวารุทธาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดเทวารุทธาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "แหล่งท่องเที่ยวและที่พักในตำบลคลองเขื่อน". กศน.ตำบลคลองเขื่อน.
**วัดน้อยเจริญสุข** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าพระยา อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

จากหลักฐานการสร้างวัดได้จารึกแผ่นเงินแผ่นทองและจารึกไว้ในเจดีย์องค์เก่า เป็นหลักฐานได้ว่าสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2342 วัดแห่งนี้มีตำนานคู่กับวัดหลวงประชาบูรณะ ว่า ภรรยาหลวงกับภรรยาน้อยที่มีจิตศรัทธาจะสร้างวัดแข่งกัน ภรรยาหลวงจึงสร้างวัดหลวง ส่วนภรรยาน้อยก็สร้างวัดน้อยเจริญสุข และในภายหลังได้มีการเพิ่มเติมชื่อท้ายเข้าไปเพื่อให้เป็นศิริมงคลมากยิ่งขึ้นดังเช่นในปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513

อุโบสถเก่าขนาด 5 ห้อง มีระเบียงและพาไลด้านหน้า มีช่องประตูเข้าเฉพาะทางด้านหน้า 2 ช่อง หลังคาซ้อน 2 ชั้น มุงกระเบื้องเคลือบสี ส่วนหน้าบันปั้นปูนปั้นเป็นลายพันธุ์พฤกษา ด้านข้างมีเสมาหินทรายสีแดงอยู่ภายในซุ้มซีเมนต์ด้านละ 2 ซุ้ม อุโบสถหลังนี้ได้รับการบูรณะแล้วและมีการสร้างอุโบสถใหม่อยู่ด้านหน้าของอุโบสถเก่าหลังนี้

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการพุก
* พระอธิการปอย
* พระอธิการขาว
* พระอธิการอู๊ด
* พระอธิการอยู่
* พระอธิการเนียม
* พระอาจารย์สังข์ รำพึงจิต (ผู้ดูแล)
* พระพิพัฒน์วิริยาภรณ์ (ผูก ฐิตสทฺโธ) (ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส)
* พระอธิการสินธุ์ ธมฺมสาโร
* พระครูสิริชัยคุณ (ปิติ จิตฺตสลฺเลโข)
* พระครูสังฆรักษ์ ปุ่น กนฺตสีโล (ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส)
* พระมหาชาญ ชาตวโร ป.ธ.6
* พระมหาเสวย ติสฺสวํโส ป.ธ.7

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดน้อยเจริญสุข". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดน้อยเจริญสุข". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**วัดสระบัว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงสนั่น อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 10 ไร่ 3 งาน 54 ตารางวา ทางทิศเหนือติดต่อกับคลองรังสิต

วัดสระบัวสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2425 โดยพระอธิการนก นายสมหวัง และนางจู ได้ขนานนามวัดว่า **วัดหลุมบัว** เพราะมีสระบัวขนาดใหญ่ ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดสระบัว" เมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน แต่ชาวบ้านเรียกว่า **วัดคลองสิบเอ็ด** ตามนามท้องที่ตั้งวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2460 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 6 เมตร ยาว 20 เมตร ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2512 และให้ทางราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินของวัด

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถซึ่งกำนันบุญธรรมสร้างถวายและมีพระพุทธโสธรจำลองขนาดหน้าตักกว้าง 60 เซนติเมตร สูง 85 เซนติเมตร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการนก
* พระอธิการเฟื้อ
* พระอธิการเทียม
* พระปิ่น รักษาการแทนเจ้าอาวาส
* พระอธิการสวิง
* พระอธิการสำรวย
* พระสมุห์เลื่อม จตฺตาวิโล
* พระครูโสภณธัญกิจ (สุชิน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสระบัว". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 695. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดนิคมพัฒนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนิคมพัฒนา อำเภอมะนัง จังหวัดสตูล

วัดนิคมพัฒนาราม หรือ **วัดผัง 7** ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2528 โดยเริ่มตั้งเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2507 มีพระมหากระจ่าง ฐิตธมฺโม อดีตเจ้าคณะอำเภอเมืองสตูล เป็นผู้ริเริ่มและนิมนต์พระสงฆ์มาอยู่อาศัยในที่ดินจัดสรรของกรมประชาสงเคราะห์ นิคมพัฒนาภาคใต้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2536 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เป็นวัดจัดอุทยานทางการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2552 เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างเมื่อ พ.ศ. 2544 วัดส่งเสริมสุขภาพของจังหวัดสตูลเมื่อ พ.ศ. 2551 วัดมีวิหารรัตนะชาติ ที่สร้างด้วยจตุคามทั้งหลัง

วัดมีไหโบราณเชื่อว่ามีอายุไม่น้อยกว่า 1,300 ปี หลังจากได้มีโยมนำมาถวายให้ไว้เพื่อเป็นของที่ระลึก มี "พระรอดมหาวัน" เกาะติดไหอยู่ที่เชื่อว่าผ่านอุณหภูมิร้อนเย็นจนกลายจากเนื้อดินเป็นเนื้อเหล็กสนิมแข็งติดไหจนยากจะแกะออก ที่สามารถแกะออกได้จริงได้เพียงแค่ 1 องค์เท่านั้น ส่วนอีก 5 องค์ที่ติดบริเวณไหและฝาของไหไม่สามารถงัดออกมาได้

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระวินัยธรปาน จารุธมฺโม พ.ศ. 2528–2540
* พระครูโสภณปัญญาสาร พ.ศ. 2541–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนิคมพัฒนาราม (วัดผัง 7)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดนิคมพัฒนาราม". ฐานข้อมูลการท่องเที่ยว 5 จังหวัดชายแดนใต้.
3. ↑  "เซียนตาโต! พบกรุ 'พระรอดมหาวัน' อายุ 1,300 ปีโผล่วัดนิคมพัฒนาราม เมืองสตูล". แนวหน้า.
**วัดสมุหราษฎร์บำรุง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำลูกกา อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ทั้งหมดรวม 15 ไร่ 1 งาน 1 ตารางวา

วัดสมุหราษฎร์บำรุงก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2462 เดิมชื่อ **วัดแปลงกระบือ** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 ซึ่งเจ้าคณะปกครองฝ่ายสงฆ์ได้ปกครองดูแลตลอด จนถึงปัจจุบัน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติรับรองว่าวัดสมุหราษฎร์บำรุง มีชื่ออยู่ในทะเบียนวัดของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535 มีพระใบฎีกาสุเทพ ฐิตพโล รักษาการเจ้าอาวาส

วัดสมุหราษฎร์บำรุงมีรูปปั้นไอ้ไข่ โดยได้ขอนำมวลสารจากผงธูปที่ประชาชนไปจุดบูชากราบไหว้ไอ้ไข่ที่วัดเจดีย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช มาไว้ใต้ฐานรูปปั้นไอ้ไข่ ณ ที่วัดสมุหราษฎร์บำรุง นอกจากนี้ยังได้มีสมเด็จองค์ปฐมและรูปปั้นจำลอง พระครูพิทักษ์ ธรรมนาถ (หลวงปู่เอี่ยม) อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 5 ของวัดสมุหราษฎร์บำรุง และรูปปั้นจำลองพระเกจินามมงคลร่วม 9 รูป ได้แก่ หลวงปู่ทวด หลวงปู่ศุข หลวงปู่เจริญ หลวงพ่อคง หลวงปู่มั่น หลวงพ่อทอง หลวงพ่อเงิน หลวงปู่แหวน หลวงพ่อแก้ว และหลวงปู่เชื่อมวัดสมุห์ฯ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสมุหราษฎร์บำรุง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดสมุราษฎร์บำรุง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "กระแสไอ้ไข่มาแรง รับทรัพย์กว่า 1 ล้านบาท สร้างศาลาไม้สักถวายไอ้ไข่ที่วัดสมุหราษฎร์บำรุง". คมชัดลึก.
**วัดน้ำลัดวังซาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลริมกก อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย ปัจจุบันมี พระครูอาทรรัตนานุรักษ์ วชิรปญโญ จิตติศรี เป็นเจ้าอาวาส ภายในวัดมีพระธาตวังซาง เป็นปูชนียสถานที่สำคัญ

วัดน้ำลัดวังซาง หรือ **วัดน้ำลัด** เริ่มแรกตั้งเป็นสำนักสงฆ์ เดิมชื่อ **วัดกิ่งแก้ว** เนื่องจากคณะศรัทธาที่ได้ร่วมบูรณะปฏิสังขรณ์วัดในยุคแรกเป็นคณะศรัทธาจากวัดพระแก้ว จากนั้นกระทรวงศึกษาธิการประกาศยกสถานะจาก สำนักสงฆ์วัดกิ่งแก้ว มาเป็น "วัดน้ำลัดวังซาง" เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2527

พระประธานของวัดพบเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2523 โดยนายจันทร์ ณ เชียงใหม่ และนายสนิท คำมูล ได้จับปลาในแม่น้ำกก เลยสะพานแม่ฟ้าหลวงในปัจจุบัน ตาข่ายไปติดกับเศียรพระพุทธรูปเข้า แต่ไม่สามารถนำขึ้นมาได้ จึงได้อาราธนาพิธีอัญเชิญ ลักษณะเศียรพระพุทธรูปมีลักษณะศิลปะล้านนาปางมารวิชัย แบบเชียงแสนหนึ่ง ล่วงเลยมาสิบปี ประชาชนจึงได้สร้างองค์พระหน้าตักกว้าง 9 ศอก เพื่อรองรับเศียรพระ ทำพิธีพุทธภิเษกเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดน้ำลัดวังซาง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดน้ำลัดวังซาง".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดน้ำลัดวังซาง**
**วัดสระพัง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนข่อย อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 84 ตารางวา 

วัดสระพังสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 ผู้สร้างวัดคือ หลวงพ่ออินทร์ จากวัดบ่อน้ำจืด และมีเจ้าอาวาสถัดมาคือพระอาจารย์มาก 7 ปี พระอาจารย์นม 3 ปี พระอาจารย์ย้อย (ไม่ได้เป็นเจ้าอาวาส อยู่ 24 ปี) หลวงพ่อเณร ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2508 ได้ก่อสร้างอุโบสถปิดทอง พ.ศ. 2512 พระอาจารย์ปรีชา มาเป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2526 พระครูไพโรจน์ภัทรคุณ มาเป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2530 ชาวบ้านได้นิมนต์หลวงพ่อเณร สมบูรณ์จริง มาเป็น เจ้าอาวาส และสร้างอุโบสถปิดทองเมื่อ พ.ศ. 2512 หลวงพ่อทองย้อย (ไม่ได้เป็นเจ้าอาวาส) ได้ย้ายกุฏิ จากทิศใต้ไปทิศเหนือ ปัจจุบันมีพระครูไพโรจน์ภัทรกุล เป็นเจ้าอาวาส

วัดสระพังมีปูชนียวัตถุได้แก่ พระพุทธรูป หลวงพ่อโสธรจำลองขนาดหน้าตัก 50 นิ้ว และพระประธานในอุโบสถ หล่อขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2505 ต่อมาได้เกิดไฟไหม้ในอุโบสถ เนื่องจากพระรูปนึงได้จุดเทียนใหญ่ไว้สำหรับสวดมนต์และไม่ได้ดับ อุโบสถเสียหายมาก พื้นปูนระเบิด ผนังเพดานปูนที่ฉาบภายในเสียหายทั้งหมด พระประธานเองได้รับการบูรณะปิดทองทั้งองค์ใหม่เมื่อ พ.ศ. 2533 โดยตัวช่างซ่อมองค์พระเอง เป็นประธานทำบุญปิดทอง ภายในวัดมีหุ่นยักษ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสระพัง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดสระพัง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-06-30.
**สนามฟุตบอลซอซัน** (อังกฤษ: Seosan Football Stadium) เป็นสนามฟุตบอลในกรุงเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ ปัจจุบันใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลเป็นหลัก โดยสามารถรองรับผู้ชมได้ประมาณ 25,000 คน สนามแห่งนี้สร้างโดยกองทัพเกาหลีเหนือในปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 เพื่อใช้ในการจัดเทศกาลเยาวชนและนักศึกษาโลก ครั้งที่ 13 สนามแห่งนี้ตั้งอยู่ใกล้กับโรงแรมรยังกังซึ่งสร้างเสร็จในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันในปี พ.ศ. 2532

การประหารชีวิตในที่สาธารณะ
--------------------------

มีรายงานว่าสนามฟุตบอลซอซันถูกใช้เป็นสถานที่ประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณชนหลายครั้ง เช่น กรณีการประหารชีวิตพัก นัม-กี อดีตผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนและการคลังของคณะกรรมการกลางพรรคแรงงาน และบรรดาเพื่อนร่วมงานซึ่งรวมถึงรองประธานคณะกรรมการการวางแผนแห่งชาติเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2553 หลังจากการปรับค่าเงินวอนเมื่อปีก่อนหน้าได้สร้างความไม่พอใจแก่ประชาชน คำบอกเล่าของผู้เห็นเหตุการณ์บอกเป็นนัยว่าการประหารชีวิตเหล่านั้นใช้วิธีการระดมยิง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Stadiums in North Korea". World Stadiums. 2013-05-20. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-05-20. สืบค้นเมื่อ 2013-05-20.
2. ↑  *North Korea Quarterly*. Institute of Asian Affairs. 1991. p. 84. สืบค้นเมื่อ 21 April 2013.
3. ↑  Chong-il Kim (1997). *Selected Works: 1987-1989*. Foreign Languages Publishing House. p. 303. สืบค้นเมื่อ 21 April 2013.
4. 1 2  Lee Sung Jin. "Execution Confirmed by Capital Source", *Daily NK*. Retrieved on 2010-12-27.
5. ↑  ^ Demick, Barbara (2010). Nothing to Envy: Real Lives in North Korea (UK ed.). Granta Publications. ISBN 978-1-84708-141-4..

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อสนามฟุตบอลในประเทศเกาหลีเหนือ

พิกัดภูมิศาสตร์: 39°0′19″N 125°41′29″E﻿ / ﻿39.00528°N 125.69139°E﻿ / 39.00528; 125.69139
**น้ำตกเก้าโจน** เป็นแหล่งน้ำตกอยู่บ้านห้วยผาก (หมู่ที่ 7) เขตอำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี ห่างจากตัวอำเภอประมาณ 18 กิโลเมตร เลยจากบ่อน้ำร้อนบ่อคลึงไปประมาณ 1 กิโลเมตร สามารถเดินจากที่จอดรถจนถึงตัวน้ำตกประมาณ 500 เมตร 

น้ำตกไหลมาจากหน้าผาสูงกลางหุบเขามีความสูง 9 ชั้นจากชั้นล่างสุด จนถึงชั้นสุดท้ายสามารถเดินเท้าเข้าไปได้ โดยระยะทางประมาณ 2 กิโลเมตร ถ้าจากน้ำตกชั้นล่างไปจนถึงชั้นบนสุดจะใช้เวลาเดินประมาณ 2 ชั่วโมง เวลาเดินลงประมาณ 45 นาที

การเดินทาง
----------

* จากกรุงเทพฯ – น้ำตกเก้าโจน ระยะทางประมาณ 175 กิโลเมตร
* จากกรุงเทพฯ ใช้เส้นทางสาย พระปิ่นเกล้า-นครชัยศรีมุ่งหน้าสู่จังหวัดนครปฐม จากนั้นขับตรงถึงจังหวัดราชบุรี
* จากกรุงเทพฯ ใช้เส้นทางเพชรเกษม มุ่งหน้าสู่จังหวัดนครปฐม จากนั้นขับตรงสู่จังหวัดราชบุรี

เมื่อถึงเขตเมืองจังหวัดราชบุรีให้เลี้ยวขวาไปทางอำเภอจอมบึง โดยจะเลี้ยวตรงแยกเจดีย์หัก เลยเจย์ดีหักไปสักพักจะเจอแยกเขางูให้เลี้ยวขวาแล้วขับตรงไปเรื่อยๆ ระหว่างทางจะผ่านถ้ำเขาบินสามารถแวะเที่ยว เมื่อถึงอำเภอสวนผึ้งให้ตรงไปประมาณ 3 กิโลเมตร แล้วให้เลี้ยวซ้ายตรงภูผาผึ้งไปประมาณ 7 กิโลเมตร จะเจอกับวัดห้วยผากให้เลี้ยวขวา จะเจอกับธารน้ำร้อนบ่อคลึง 
เลยธารน้ำร้อนไปประมาณ 1 กิโลเมตร จะถึงน้ำตกเก้าโจน รถทุกชนิดสามารถไปได้เพราะเป็นทางลาดยางตลอดเส้นทาง และมีป้ายบอกทางตลอดเส้นทางเช่นกัน

อ้างอิง
-------

*
**น้ำตกเขาสิบห้าชั้น** เป็นน้ำตกที่เกิดขึ้นใหม่ตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาติเขาสิบห้าชั้น ตำบลขุนซ่อง อำเภอแก่งหางแมว จังหวัดจันทบุรี ซึ่งอยู่ระหว่างรอยต่อของห้าจังหวัด เหมาะสำหรับการเดินทางเพื่อศึกษาธรรมชาติ

ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะภูมิอากาศ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบกว้าง และมีภูเขาติดต่อกันเป็นเทือกยาว ในด้านตะวันออกยาวถึงเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว ส่วนในด้านความสูงของน้ำตกเขาสิบห้าชั่น มีความสูงถึง 802 เมตร ในอุทยานแห่งนี้มีคลองหลายสายและมีคลองหลัก คือ คลองโตนด เพราะมีทั้งความลึกและความกว้างมาก จึงทำให้ปริมาณน้ำที่ไหลมีปริมาณมาก จึงทำให้อุทยานแห่งนี้มีความสมบูรณ์ทั้งในด้านธรรมชาติ และพันธุ์สัตว์ป่านานาชนิด เหมาะแก่การศึกษาวิจัยธรรมชาติ และ สัตว์ต่างๆ นอกจากนั้นทางด้านอากาศยังช่วยในธรรมชาติสมบูรณ์ เนื่องจาก อุทยานแห่งนี้มีลักษณะที่เด่นชัดใน
เรื่องอากาศ คือไม่ว่าจะเป็น ฤดูหนาว ฤดูร้อน ฤดูฝน ต่างมีความชัดเจน เช่น ฤดูหนาวก็จะมีความเย็นมากและมีความแห้งแล้งมากเช่นเดียวกัน ด้านฤดูฝนจะมีฝนตกชุบและมีความชุ่มชื้นเป็นอย่างมาก ฤดูร้อนอากาศจะร้อนมากที่สุดเช่นกัน เหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้และลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ 

ข้อมูลเพิ่มเติม กรมอุทยานแห่งชาติ และพันธุ์พีช  โดยนายปิติ อนนตพันธ์

การเดินทาง
----------

สามารถนั่งรถประจำทางจากกรุงเทพฯ นั่งรถมาลงที่อำเภอนายายอาม แล้วมาต่อรถสองแถวที่ตลาดมาลงที่หน้าอุทยานฯ ค่ารถคนละ 40 บาท หรือจะเหมารถสองแถวที่ตลาดอำเภอนายายอาม ในราคา ประมาณ 200-300 บาท

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

*
**น้ำตกแม่ยะ** เป็นน้ำตกที่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ ในอำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นน้ำตกขนาดใหญ่และสูงที่สุดในบรรดาน้ำตกในอุทยานฯ เกิดจากลำห้วยแม่ยะ ไหลลดหลั่นลงมาถึง 30 ชั้น รวมความสูงประมาณ 260 เมตร ในช่วงฤดูฝนสายน้ำตกจะแผ่กว้างถึง 100 เมตร รวมความสูงประมาณ 280 เมตร น้ำไหลลงไปรวมกันที่แอ่งน้ำเบื้องล่าง และบางช่วงของหน้าผาเป็นชะง่อนหิน ช่วงท้ายของน้ำตกยังเป็นโรงผลิตกระแสไฟฟ้าจากพลังน้ำด้วย น้ำตกแม่ยะขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในน้ำตกที่สวยที่สุดในประเทศไทย

ลักษณะชั้นหินที่สำคัญในแนวนี้ประกอบด้วยหินประเภท หินแกรนิต ลักษณะพืชพรรณเป็นป่าเบญจพรรณ มีพันธ์ไม้สำคัญได้แก่ สัก แดง ประดู่ เป็นต้น สัตว์ป่าที่พบเห็นได้แก่ เลียงผา กวางผา กวาง หมูป่า เป็นต้น บริเวณน้ำตกมีร้านค้าสวัสดิการ ลานจอดรถหินบดรองรับรถได้ประมาณ 50 คัน และห้องน้ำไว้สำหรับบริการนักท่องเที่ยว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "น้ำตกแม่ยะ - อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์". สำนักอุทยานแห่งชาติ.
2. ↑  "น้ำตกแม่ยะ (บนอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์)".
3. ↑  "ชมน้ำตกแม่ยะในช่วงสวยงามที่สุดของปี". พีพีทีวี.
4. ↑  "น้ำตกแม่ยะ". ระบบฐานข้อมูลสิ่งแวดล้อมธรรมชาติ.
**ฮีมานซู โซนิ** (อังกฤษ: Himanshu Soni) เป็นนักแสดงชายชาวอินเดียที่มีชื่อเสียงจากการแสดงเป็น เจ้าชายสิทธัตถะ พระพุทธเจ้า ในภาพยนตร์ซีรีส์เรื่อง พระพุทธเจ้า มหาศาสดาโลก

ประวัติ
-------

เกิดเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 1988 (พ.ศ. 2532) ที่เมืองจัยปูร์ (Jaipur) หรือ "ชัยปุระ" โดยก่อนหน้าที่จะมาสร้างชื่อเสียงในมุมไบ เจ้าตัวเคยมีผลงานทางทีวีมาแล้ว แต่ไม่เป็นที่รู้จักมากนัก ในระหว่างที่เขากำลังมีความต้องการจะทำอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอัน ก็เป็นช่วงที่มีโปรเจ็กต์ของภาพยนตร์ซีรีส์ "Buddha" (พระพุทธเจ้า มหาศาสดาโลก) เข้ามาพอดี เขาจึงมุ่งมั่นและทำงานหนักเป็นอย่างมากเพื่อซีรีส์เรื่องนี้ จนเขาได้เปิดตัวในฐานะนักแสดงนำหลักของซีรีส์เรื่องนี้ในบทบาทของ **เจ้าชายสิทธัตถะ** นอกจากนั้นเขายังรับบทเป็น พระศิวะ ในภาพยนตร์อินเดียเรื่อง Neeli Chatri Wale อีกด้วย

ผลงาน
-----

* รามเกียรติ์ รับบท พระวิษณุ
* พระพุทธเจ้า มหาศาสดาโลก รับบท เจ้าชายสิทธัตถะ
* โอ้ ศิวะ!! ช่วยด้วย รับบท พระศิวะ
* ลิเกธรรมะประวัติเรื่อง **อัมราปาลี** แสดงเป็น พระโคตมพุทธเจ้า
* ราธากฤษณะ อมตะรักนิรันดร์ รับบท พระกฤษณะ
* สีดา มหารานีแห่งแผ่นดิน รับบท พระราม

อ้างอิง
-------

1. ↑  เหมือนวิญญาณพระองค์อยู่ในร่างผม...เปิดใจหนุ่มหล่อผู้รับบทพระพุทธเจ้า

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ฮีมานซู โซนิ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**วัดบึงบาประภาสะวัต** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงบา อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระเมตตาวิหารี (ทองคำ เมตตาวิหาโร) 

วัดบึงบาประภาสะวัต สร้างเมื่อ พ.ศ. 2464 โดยมี ขุนนรพัฒนพิศาล (พริ้ง ประภาสะวัต) นายอำเภอหนองเสือ ร่วมกับประชาชนชาวหนองเสือ เป็นผู้ถวายที่ดิน และดำเนินการสร้างวัดและได้ขนานนามว่า "วัดบึงบาประภาสะวัต" หรือ **วัดบึงบา**

ประวัติ
-------

คำว่า "บึงบา" เป็นชื่อของตำบลที่ตั้ง
และคำว่า "ประภาสะวัต" 
เป็นนามสกุลพระราชทานของขุนนรพัฒนพิศาล (พริ้ง ประภาสะวัต) จึงได้นำมารวมกันตั้งเป็นชื่อวัดดังกล่าว 

วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เมื่อปี พ.ศ. 2537 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่อีกครั้งหนึ่ง เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2531 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 และก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่เมื่อปี พ.ศ. 2531 มีพระประธานในอุโบสถนามว่า *หลวงพ่อเพชร* เป็นหลวงพ่อพุทธโสธรจำลอง *หลวงพ่อเมตตาประชานิมิต* ในอุโบสถหลังใหม่ มีหอระฆัง หอฉัน ศาลาการเปรียญหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 วิหารมีลักษณะเป็นทรงไทยแบบจัตุรมุข ใช้เป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อจำลองพระพุทธปฏิมากรพระพุทธชินราช และหลวงพ่อโสธร ในบริเวณวัดมีโรงเรียนมัธยมศึกษา 60 ไร่

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการเทียบ พ.ศ. 2479 - พ.ศ. 2482
* พระครูวิบูลย์ธัญญสาร พ.ศ. 2483 - พ.ศ. 2489
* พระอาจารย์ให้
* พระอาจารย์เชย
* พระเมตตาวิหารี (ทองคำ เมตตาวิหาโร)

พ.ศ. 2490 - ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบึงบาปะภาสะวัต". องค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี.
2. ↑  "วัดบึงบาประภาสะวัต". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดบึงบาประภาสะวัต (วัดบึงบา) หนองเสือ ปทุมธานี". ทัวร์วัดไทย.

(รายนามเจ้าอาวาส อ้างใน  )
**เหตุระเบิดในแบกแดด 17 สิงหาคม พ.ศ. 2553** เป็นเหตุระเบิดสองครั้งในกรุงแบกแดด ประเทศอิรัก การโจมตีครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อมือระเบิดฆ่าตัวตายได้จุดชนวนระเบิดนอกศูนย์เกณฑ์ทหารใหม่ของกองทัพอิรัก ซึ่งมีผู้ต่อแถวนานหลายชั่วโมงก่อนหน้าเหตุระเบิด ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 60 คน และได้รับบาดเจ็บอีกกว่า 100 คน การโจมตีครั้งที่สองเกิดขึ้นในช่วงเย็นเมื่อรถบรรทุกน้ำมันระเบิดในย่านมุสลิมชีอะหฺ ทำให้มีผู้เสียชีวิต 8 คน และได้รับบาดเจ็บอีก 44 คน

เหตุระเบิด
----------

### ครั้งแรก

ผู้ว่างงานจำนวนมากได้ต่อแถวนานหลายชั่วโมงนอกศูนย์เกณฑ์ทหารใหม่ของกองทัพเมื่อมือระเบิดพลีชีพมาถึงและจุดชนวนระเบิด ตำแหน่งของศูนย์เกณฑ์ทหารดังกล่าวตั้งอยู่ใกล้บับ อัล-มัวธัม ริมแม่น้ำไทกริสและอดีตอาคารกระทรวงกลาโหมเก่าของอิรักใจกลางเมืองแบกแดด

เจ้าหน้าที่กระทรวงมหาดไทยรายงานว่า เหยื่อส่วนใหญ่เป็นทหารเกณฑ์ แต่ทหารบางนายผู้ซึ่งป้องกันศูนย์เกณฑ์ทหารใหม่ก็เสียชีวิตเช่นกัน ความสูญเสียในหมู่ทหารเหล่านี้ มีเสียชีวิตอย่างน้อย 3 นาย และอีก 8 นายได้รับบาดเจ็บ โดยทีเหตุระเบิดได้สังหารประชาชนไปมากกว่า 60 คน

### ครั้งที่สอง

ในวันเดียวกัน ได้เกิดเหตุระเบิดขึ้นอีกครั้งเมื่อเวลา 21.30 น. ในย่านมุสลิมชีอะหฺ ระเบิดถูกติดเข้ากับรถบรรทุกน้ำมันซึ่งบรรทุกเคโรซีน ทำให้มีผู้เสียชีวิต 8 คน และได้รับบาดเจ็บอีก 44 คน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Scores killed in attack on army recruitment centre". France24. 17 August 2010. สืบค้นเมื่อ 17 August 2010.
2. 1 2  Alfano, Sean (17 สิงหาคม 2010). "Suicide bomber targets Iraqi army recruits, at least 60 killed, 125 wounded in gruesome blast". *Daily News*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 August 2010. สืบค้นเมื่อ 22 January 2015.
3. ↑  "Al-Qaeda 'claims' Baghdad attack". Al-Jazeera. 20 August 2010. สืบค้นเมื่อ 22 January 2015.
4. ↑  BBC World. 17 August, 2010, 10:30.
5. 1 2  "Suicide Bomber Kills Dozens in Attack on Iraqi Army Recruits". สืบค้นเมื่อ 17 August 2010.
6. ↑
**วัดบุญญาราม** เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอะห์ อำเภอกูบังปาซู รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย ปัจจุบันมีพระเทพมงคลญาณ (คลิ้ง จิตฺตปาโล) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดบุญญารามเป็นวัดประจำหมู่บ้านปาดังเซรา ชาวบ้านเป็นชาวมาเลเซียเชื้อสายสยามและชาวไทย วัดถือเป็นศูนย์กลางของชุมชน มีการประกอบพิธีทางศาสนาในวันสำคัญทางศาสนาและวันงานประเพณีต่าง ๆ นอกจากนั้นวัดยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนภาษาไทย ซึ่งเปิดการเรียนสอนมานานกว่า 60 ปี โดยพระเทพมงคลญาณ อดีตเจ้าอาวาส ที่ดำเนินการมาอย่างต่อเนื่อง โดยทำหน้าที่ในการสอนภาษาไทยรวมทั้งการอบรมสั่งสอนให้รู้จักขนบธรรมเนียมประเพณี วัฒนธรรม และความรู้ความเข้าใจในหลักพระพุทธศาสนา

รูปแบบสถาปัตยกรรมเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมไทยประเพณี อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ มณฑป โรงฉันเป็นอาคาร 3 ชั้น ฌาปณสถาน และสถานที่เก็บกระดูก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบุญญาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "สรุปผลการวิจัย" (PDF).
3. ↑  ชัยวัฒน์ มีสันฐาน. "วัดกับการดำรงความเป็นไทยของคน สยามในรัฐปะลิสและรัฐเคดาห์ ประเทศมาเลเซีย" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2022-10-17. สืบค้นเมื่อ 2022-10-17.
4. ↑  "วัดบุญญาราม".
**วัดบึงทองหลาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลาแดง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา อยู่บนเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา ปัจจุบันมี พระครูวาปีสารคุณ เป็นเจ้าอาวาส

วัดบึงทองหลาง เดิมชื่อ **วัดปากบึงทองหลางเฒ่า** แต่เดิมคงเป็นที่รกร้าง เป็นพื้นที่ราบลุ่ม มีบ่อและสระน้ำขนาดใหญ่ มีต้นทองหลางขึ้นอยู่จำนวนมาก ที่ตั้งเดิมของวัดอยู่ทางทิศใต้ของบริเวณวัดในปัจจุบัน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตามหลักฐานเอกสารบันทึกหนังสือจดหมายเหตุเรื่องเปิดรถไฟสายตะวันออกและสายเหนือและเสด็จพระราชดำเนินประพาสเมืองฉะเชิงเทราเมื่อปี ร.ศ. 126 ตามบันทึกหนังสือจดหมายเหตุ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงเสด็จพระราชดำเนินกลับด้วยเรือแจวมาตามลำคลองคลองนครเนื่องเขตและได้แวะพักขึ้นเสวยพระกระยาหารและพักแรมที่ท่าน้ำวัดบึงทองหลาง ก่อนเสด็จพระราชดำเนินกลับสู่พระนครตามบันทึกในยามรุ่ง

เมื่อแรกสร้างวัดมีสิ่งปลูกสร้างได้แก่ กุฏิ 4 หลัง ศาลาท่าน้ำ 2 หลัง และอุโบสถ 1 หลัง สร้างวัดโดยท่านพระยามหานุภาพ และท่านหลวงนรากรณ์ อนุรักษ์ และนางแตงกวย นรากรณ์อนุรักษ์ ภายหลังพุทธศาสนิกชนพร้อมด้วยคณะสงฆ์และเจ้าอาวาสวัดได้มีการร่วมกันพัฒนาสร้างอาคารกุฏิเป็นศาสนะสมบัติตามลำดับ จนวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 วัดบึงทองหลางได้รับเลือกเป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง เมื่อ พ.ศ. 2539 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อบึงทอง และ รอยพระพุทธบาทจำลอง

ด้านการศึกษาทางวัดมีการเปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม และจัดให้มีการอบรมนักเรียนในเขตของวัดและเขตหนองจอกทุกวันศุกร์ มีการส่งเสริมการจัดกิจกรรมในวันสำคัญทางศาสนาทุกเทศกาล วัดยังมีการอนุรักษ์พันธุ์ปลาน้ำจืดมากมายหลายชนิด ได้แก่ปลาตะเพียนทอง ปลาสวายตัวขนาดใหญ่ เป็นต้น

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการใย พ.ศ. 2430
* พระกัลยาณคุณาภรณ์ พ.ศ. 2470
* พระครูนิสิต พ.ศ. 2511
* พระครูมงคลธรรมวิจารณ์ พ.ศ. 2518
* พระครูวาปีสารคุณ พ.ศ. 2543

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบึงทองหลาง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "เที่ยวงานวัด(งานประจำปี ๒๕๖๑) วัดบึงทองหลาง(ปากบึง) ตำบลศาลาแดง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา".
3. ↑  "วัดบึงทองหลาง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับอำเภอในจังหวัดเชียงราย ดูที่ อำเภอพาน
**พาน** คือภาชนะประเภทถาดที่มีฐานทรงสูง มีลวดลายประดับอย่างวิจิตร มีใช้อย่างแพร่หลายในประเทศไทย ประเทศลาว และประเทศกัมพูชา

พานปกติมีลักษณะกลมและมีหลายขนาด โดยเส้นผ่านศูนย์กลางอยู่ระหว่าง 20 ถึง 50 เซนติเมตร ภายในอาจตื้นหรือลึกก็ได้ พานมักจะทำจากโลหะเช่นทองแดง เงิน ทองเหลือง หรือเหล็กกล้า ปัจจุบันนี้ก็มีการใช้พานที่ทำจากอะลูมิเนียมและพลาสติกชุบเงินหรือชุบทองซึ่งมีน้ำหนักเบากว่า ช่วยลดอาการเมื่อยล้าเมื่อต้องถือไว้นาน ๆ

ประเพณีนิยม
-----------

พานเป็นสิ่งสำคัญมากในวัฒนธรรมไทยตามประเพณีดั้งเดิม โดยทั่วไปพานใช้กับการสักการบูชาในพิธีกรรมโดยใส่สิ่งของไว้ในพานแล้ววางตั้งไว้ที่แท่นสักการะ พานก็ยังใช้สำหรับใส่สิ่งของที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง เช่นรัฐธรรมนูญซึ่งเป็นกฎหมายสูงสุด พานยังใช้สำหรับใส่สิ่งของต่าง ๆ อาทิดอกไม้ธูปเทียนในพิธีกรรมของพุทธศาสนา เพื่อถวายสิ่งของนั้นให้พระสงฆ์หรือผู้ที่จะบรรพชาเป็นพระสงฆ์ สำหรับกรณีหลังจะใช้พานใส่จีวรและบริขารต่าง ๆ ในขบวนแห่นาคจากบ้านไปยังวัดด้วย และในพิธีการสู่ขอเจ้าสาวก็จะใช้พานใส่สินสอดทองหมั้นเพื่อมอบแด่ญาติผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาว สมัยก่อนเมื่อชาวไทยยังนิยมกินหมากและพลู เครื่องหมากพลูต่าง ๆ จะจัดใส่ไว้ในพานเพื่อต้อนรับแขกที่มาเยี่ยมเยือนเป็นประเพณี 

มีตำนานเกี่ยวกับ "นางสงกรานต์ทั้งเจ็ด" กล่าวว่า ท้าวกบิลพรหมจำเป็นต้องตัดเศียรของตนเองเพื่อบูชาธรรมบาลกุมารตามที่ได้สัญญาไว้ แต่มีปัญหาว่าจะนำเศียรที่ตัดไปไว้ที่ใด ถ้าจะตั้งไว้ยังแผ่นดิน ไฟก็จะไหม้โลก ถ้าจะโยนขึ้นไปบนอากาศ ฝนก็จะแล้ง ถ้าจะทิ้งในมหาสมุทร น้ำก็จะแห้ง ท้าวกบิลพรหมจึงตรัสสั่งให้ธิดานำเศียรของตนใส่ไว้ในพาน ทำให้ธิดาสามารถอัญเชิญเศียรท้าวกบิลพรหมเวียนขวารอบเขาพระสุเมรุ แล้วประดิษฐานไว้ในถ้ำในเขาไกรลาศ พิธีกรรมนี้จะกระทำปีละครั้งโดยนางสงกรานต์ทั้งเจ็ด (ผู้เป็นธิดาของท้าวกบิลพรหม) ซึ่งจะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาทำหน้าที่ 

* บุคคลหนึ่งกำลังถือพาน บนพานมีจีวรเพื่อใช้ในพิธีกรรมทางพุทธศาสนาบุคคลหนึ่งกำลังถือพาน บนพานมีจีวรเพื่อใช้ในพิธีกรรมทางพุทธศาสนา
* บนยอดของอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย กรุงเทพฯ สร้างขึ้นให้เป็นพานสองชั้นเทินรัฐธรรมนูญจำลองบนยอดของอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย กรุงเทพฯ สร้างขึ้นให้เป็นพานสองชั้นเทินรัฐธรรมนูญจำลอง
* หญิงชรากำลังถวายสิ่งของในพานแด่พระสงฆ์ ด้านหน้ามีพานใส่สายสิญจน์หญิงชรากำลังถวายสิ่งของในพานแด่พระสงฆ์ ด้านหน้ามีพานใส่สายสิญจน์

ประเด็นอื่น ๆ
-------------

* อักษร พ ซึ่งเป็นพยัญชนะไทยตัวที่ 30 ถูกเรียกว่า *พ พาน* เพื่อสอนให้เด็กรู้จำตัวอักษรไทย
* ที่มาของชื่อ เทือกเขาภูพาน มาจากภาชนะชนิดนี้ เนื่องจากภาพเงาของเทือกเขานี้ราบตรงยอดคล้ายพาน
* พานสองชั้นอาจเรียกว่า *พานแว่นฟ้า* และมีปรากฏอยู่ในตราแผ่นดินของกัมพูชาด้วย
* ที่มาของชื่อ *อำเภอพาน* ในจังหวัดเชียงรายนั้น มีที่มาจากคำว่า *พราน* ซึ่งราษฎรในพื้นที่ออกเสียงตามสำเนียงท้องถิ่นว่า *พาน* แต่แท้จริงแล้วมิได้เกี่ยวข้องกับพานอันเป็นภาชนะแต่อย่างใด

อ้างอิง
-------

1. ↑  P.A. Reichart and H. P. Philipsen, *Betel and Miang: Vanishing Thai Habits* White Lotus, Bangkok 2005 ISBN 9789744800732
2. ↑  "Nang Songkrans story". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-10-07. สืบค้นเมื่อ 2010-11-07.
**โรแลนด์ ทีอาร์-808 ริทึมคอมโพสเซอร์** (อังกฤษ: Roland TR-808 Rhythm Composer) หรือเรียกว่า **808** (อ่านว่า เอท-โอ-เอท) เป็นดรัมแมชชีนที่ผลิตโดยโรแลนด์คอร์ปอเรชัน ระหว่างปี ค.ศ. 1980 ถึง ค.ศ. 1983 เป็นหนึ่งในดรัมแมชชีนเครื่องแรกที่อนุญาตให้ผู้ใช้ตั้งโปรแกรมจังหวะได้แทนการใช้แพตเทิร์นพรีเซต ต่างจากคู่แข่งในขณะนั้น Linn LM-1 ราคาแพงกว่า 808 ที่สร้างเสียงโดยใช้การสังเคราะห์แบบแอนะล็อกมากกว่าการแซมเพิล

การเปิดตัวในตอนที่ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ยังไม่กลายเป็นกระแสหลักไม่เวลานั้น 808 ได้รับการวิจารณ์ที่หลากหลายถึงเสียงกลองที่ไม่สมจริงและความล้มเหลวในเชิงพาณิชย์ หลังจากผลิตไปประมาณ 12,000 เครื่อง โรแลนด์ได้หยุดการผลิต 808 หลังจากมีเซมิคอนดักเตอร์เข้ามาทำให้ไม่สามารถเติมสต็อกได้ ทำให้ ทีอาร์-909 รับช่วงต่อ ในปี ค.ศ. 1983

ในช่วงทศวรรษที่ 1980 808 ได้ดึงดูดสาวกในหมู่นักดนตรีใต้ดินในราคาที่จับต้องได้ในตลาดมือสอง ที่ใช้งานง่ายและเสียงที่แปลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสียงกลองใหญ่ที่ลึก จนกลายเป็นรากฐานที่สำคัญของแนวเพลงอิเล็กทรอนิกส์ เพลงแดนซ์ และฮิปฮอป ที่ได้รับความนิยมในช่วงแรก เช่นเพลง "แพลนเนตร็อก" (Planet Rock) ของ แอฟริกา แบมบาตา และ โซลโซนิกฟอร์ซ และ "เซ็กชวลฮีลลิง" (Sexual Healing) ของ มาร์วิน เกย์

ต่อมา 808 ถูกใช้มากกว่าดรัมแมชชีนเครื่องอื่น ความนิยมในฮิปฮอปทำให้เป็นหนึ่งในสิ่งประดิษฐ์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเพลงสมัยนิยม เทียบได้กับผลกระทบของ เฟนเดอร์ สตราโตแคสเตอร์ ในเพลงร็อก เสียงของ 808 รวมอยู่ในซอฟต์แวร์ดนตรี และดรัมแมชชีนสมัยใหม่ที่ได้รับแรงบันดาลใจในการเลียนแบบการสร้างใหม่โดยจากงานที่ไม่มีใบอนุญาต

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jenkins, Dave (1 February 2019). "Roland TR-909: The history of the influential drum machine". *DJMag*. Thrust Publishing. ISSN 0951-5143. สืบค้นเมื่อ 14 September 2019.
**นิวต์ผิวขรุขระ** (อังกฤษ: Rough-skinned newt; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Taricha granulosa*) เป็นนิวต์อเมริกาเหนือที่รู้จักกันดีว่ามีพิษร้ายแรง

ขณะยังไม่โตเต็มวัย จะอาศัยอยู่บนพื้นดินเป็นเวลา 4 หรือ 5 ปีหลังจากเมตามอร์โฟซิส แต่ตัวเต็มวัยสามารถอาศัยอยู่ได้ทั้งบนบกและในน้ำ วางไข่ในน้ำ สัตว์ประเภทนี้ถูกพบมากเป็นพิเศษหลังจากเกิดฝนตกหนัก

ความเป็นพิษ
-----------

นิวต์จำนวนมากผลิตพิษขึ้นในผิวหนังเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกล่า แต่นิวต์ผิวขรุขระจะผลิตพิษขึ้นมามากเป็นพิเศษ แต่นิวต์จะปล่อยพิษออกมาเฉพาะเมื่อมันรู้สึกว่าถูกคุกคามเท่านั้น ถึงแม้ว่าบางครั้งอาจจะเกิดอาการระคายเคืองผิวหนังได้เมื่อสัมผัสผิวของมัน

พิษของนิวต์ผิวขรุขระสามารถทำให้มนุษย์เป็นอัมพาตหรือเสียชีวิตได้ เมื่อเร็ว ๆ นี้ ชายวัย 29 ปีที่กำลังเมา ในคูสเบย์ รัฐออริกอน เสียชีวิตหลังจากกลืนนิวต์ผิวขรุขระเข้าไปเพื่อเป็นการท้าทาย

### การใช้สีเตือน

สัตว์ที่มีพิษมักจะเตือนสัตว์นักล่าว่าพวกมันไม่ใช่อาหารที่ดี ไม่มีประโยชน์ที่สัตว์นั้นจะผลิตพิษออกมานอกจากว่าจะช่วยในการอยู่รอดและการสืบพันธุ์ ใต้ตัวของนิวต์เหล่านี้มีสีเหลืองส้มอย่างชัดเจน เมื่อนิวต์ถูกคุกคาม มันจะม้วนหางขึ้นและยกหัวเพื่อแสดงสีเตือน ซึ่งสามารถพบเห็นได้ในภาพถ่ายหลายภาพ

ที่อยู่อาศัย
------------

ที่อยู่อาศัยของนิวต์ผิวขรุขระถูกพบตลอดชายฝั่งด้านตะวันตกของสหรัฐอเมริกาและบริติชโคลัมเบีย ทางใต้สุดนั้นไปไกลถึงรัฐแคลิฟอร์เนีย และทางเหนือสุดไปจนถึงรัฐอะแลสกา

ปรสิต
-----

*Helipegus occidualis* เป็นปรสิตที่อาศัยอยู่ในหลอดอาหารของนิวต์ ก่อนหน้ากระเพาะอาหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. 1 2 3  Photos of newts "*Taricha granulosa granulosa – Rough-Skinned Newt*". *California Herps*. สืบค้นเมื่อ 2006-12-10.
3. ↑  "Rough-skinned Newt". *mbgnet.net*. สืบค้นเมื่อ 7 April 2011.
4. ↑  Marvin Clinton Meyer, Oliver Wilford Olsen (1975). *Essentials of parasitology* (2, illustrated ed.). W. C. Brown Co. p. 79. ISBN 0697046826, 9780697046826. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่า `|isbn=`: ตัวอักษรไม่ถูกต้อง (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Taricha granulosa ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Taricha granulosa***
**ฟาบิโอ มาร์ฟา** (Fabio Marfa) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2519 ที่ จังหวัดเซบู ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 52 ครั้ง ชนะ 24(น็อค 12) เสมอ 4 แพ้ 24

ประวัติ
-------

มาร์ฟาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 20 กันยายน พ.ศ. 2540 เสมอกับ เจอร์รี บัสโกลอก ที่ฟิลิปปินส์ หลังจากนั้น ชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยชกชนะน็อค เฟเดริโก คาตูไบ ยก 4 จากนั้นมาชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทในไทย แพ้น็อค พรสวรรค์ กระทิงแดงยิม ยก 6 เมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2545 จากนั้นไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่ ญี่ปุ่นเมื่อ 9 ธันวาคม ปีเดียวกัน แพ้คะแนน ทัตสุโอะ ฮายาชิดะ ที่ ญี่ปุ่น หลังจากนั้น มาร์ฟายังขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง เดินทางไปชกที่ญี่ปุ่นและอินโดนีเซียอีกหลายครั้ง รวมทั้งมาแพ้คะแนนไก่ชน ส.วรพิน เมื่อ พ.ศ. 2549 มาร์ฟาได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทถึงสองครั้งแต่ไม่สำเร็จ โดยใน พ.ศ. 2549 แพ้น็อค ฟลอรันเต คอนเดส ยก 6 ไม่ได้แชมป์ และใน พ.ศ. 2550 แพ้คะแนน อาร์มัน เดอ ลาครูซ ไม่ได้แชมป์อีก หลังจากนั้น มาร์ฟาเริ่มชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ และได้ไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวทที่ญี่ปุ่นเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2551 แพ้คะแนน โตชิกาสุ วากะ ไม่ได้แชมป์ มาร์ฟายังขึ้นชกอีกหลายครั้งแต่แพ้รวด หลังจากที่ชกแพ้คะแนน อาร์เทอร์ วีญานูเอวา เมื่อ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2552 แล้วก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 27 กันยายน 2545 แพ้น็อค พรสวรรค์ ป.ประมุข ยก 6 ที่ อุตรดิตถ์
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 9 ธันวาคม 2545 แพ้คะแนน ทัตสุโอะ ฮายาชิดะ ที่ ญี่ปุ่น
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 15 มิถุนายน 2551 แพ้คะแนน โตชิคาสุ วากะ ที่ ญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
นิวต์ กิงริชในเดือนมกราคม พ.ศ. 2555
**นิวตัน ลีรอย "นิวต์" กิงริช** (อังกฤษ: Newton Leroy "Newt" Gingrich) มีชื่อเมื่อเกิดว่า **นิวตัน ลีรอย แมคเฟียร์สัน** (อังกฤษ: Newton Leroy McPherson, เกิด 17 มิถุนายน พ.ศ. 2486) เป็นนักการเมือง นักประพันธ์และที่ปรึกษาการเมืองชาวอเมริกัน ผู้ดำรงตำแหน่งประธานสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอเมริกาคนที่ 58 ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 ถึง 2542 เขาเป็นผู้แทนเขตเลือกตั้งผู้แทนราษฎรที่ 6 ของรัฐจอร์เจียพรรครีพับลิกัน นับแต่ พ.ศ. 2522 กระทั่งลาออกจากตำแหน่งใน พ.ศ. 2542 เขาเป็นผู้สมัครสำหรับการเสนอชื่อรับเลือกตั้งประธานาธิบดีของพรรครีพับลิกันใน พ.ศ. 2555

กิงริชเกิดในรัฐเพนซิลเวเนียตอนกลางใต้ มีมารดาเป็นวัยรุ่น เขาในวัยทารกถูกเลี้ยงดูโดยพ่อเลี้ยง ผู้มีอาชีพทหาร เนื่องจากอาชีพของพ่อเลี้ยง กิงริชจึงอาศัยอยู่ในหลายรัฐในวัยเยาว์ เขาเข้าศึกษาในโรงเรียนมัธยมในโคลัมบัส รัฐจอร์เจีย กิงริชเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยเอมโมรีและสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยทูเลน ในคริสต์ทศวรรษ 1970 เขาสอนประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์ที่วิทยาลัยจอร์เจียตะวันตก ระหว่างช่วงนี้ เขารณรงค์รับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรหลายครั้ง กระทั่งชนะการเลือกตั้งในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2521 เขาเป็นผู้คุมเสียงในสภา (whip) เสียงข้างน้อยนับแต่ พ.ศ. 2532 ถึง 2538

กิงริชเป็นผู้เขียนร่วมและหัวแรงหลักในการเขียน "Contract with America" และอยู่ในแถวหน้าของความสำเร็จของพรรครีพับลิกันในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2537 ใน พ.ศ. 2538 นิตยสารไทม์จัดให้เขาเป็น "บุคคลแห่งปี" สำหรับบทบาทในการยุติการควบคุมเสียงข้างมากในสภานาน 40 ปีของพรรคเดโมแครต ระหว่างที่เป็นประธานสภาฯ สภาฯ ได้อนุมัติการปฏิรูปสวัสดิการ ผ่านการลดภาษีกำไรส่วนทุนใน พ.ศ. 2540 และใน พ.ศ. 2541 ผ่านงบประมาณสมดุลครั้งแรกนับแต่ พ.ศ. 2512 ระหว่างครองตำแหน่งประธานสภาฯ ความนิยมของเขาภายในสภาค่อย ๆ ลดลงเพราะเขาถูกมองว่าเป็นสายล่อฟ้าสำหรับข้อโต้เถียง เขาถูกลงโทษโดยสภาผู้แทนราษฎรในเดือนมกราคม พ.ศ. 2540 สำหรับการกล่าวหาทางจริยธรรม แม้มีการหลีกเลี่ยงการไต่สวนเต็มรูปแบบ หลังทำผลงานได้เลวแก่พรรครีพับลิกันในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรใน พ.ศ. 2541 กิงริชจึงลาออกจากสภาฯ เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 ภายใต้แรงกดดันจากสมาชิกร่วมพรรค

นับแต่ลาออกจากสภาฯ กิงริชยังมีส่วนร่วมในการโต้วาทีนโยบายสาธารณะโดยทำงานเป็นที่ปรึกษาการเมือง เขาก่อตั้งและเป็นประธานถังความคิดนโยบายหลายแห่ง รวมทั้ง American Solutions for Winning the Future และ Center for Health Transformation เขาเขียนหรือร่วมเขียนหนังสือ 23 เล่ม ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2554 เขาประกาศเจตนารมณ์ในการเข้าเสนอชื่อเป็นตัวแทนพรรครีพับลิกันในการลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Gingrich calls it quits". *All Politics*. CNN. November 5, 1998. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-01-20. สืบค้นเมื่อ 2012-01-22.
2. ↑  Yang, John E. (August 5, 1998). "House Reprimands, Penalizes Speaker". *The Washington Post*. p. A1.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นิวต์ กิงริช**

* Newt 2012 *official campaign site*
**นิวต์ท้องแดงจีน** หรือ **นิวต์ท้องแดง** (อังกฤษ: Chinese fire belly newt, Oriental fire-bellied newt, Dwarf fire-bellied newt; จีน: 東方蠑螈; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Cynops orientalis*) เป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำชนิดหนึ่ง จำพวกนิวต์ (Salamandridae)

เป็นนิวต์ขนาดเล็กมีลำตัวสีดำ ส่วนหางแบนเหมือนใบพาย มีช่วงท้องเป็นสีเหลืองมีแต้มสีส้มหรือแดง ตัวผู้มีขนาดเล็กกว่าตัวเมีย โดยตัวผู้จะมีปุ่มบริเวณโคนหาง จัดเป็นนิวต์ขนาดเล็กมีความยาวลำตัวจรดหางประมาณ 12-15 เซนติเมตร แพร่ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ในน้ำ ตัวอ่อนมีพู่เหงือก

แพร่กระจายพันธุ์ในพื้นที่ชุ่มน้ำที่น้ำสะอาดและบริสุทธิ์และมีพืชน้ำขึ้นหนาแน่นในตอนใต้ของประเทศจีน อุณหภูมิประมาณ 18-24 เซนติเมตร ออกหากินในเวลากลางคืน โดยกินสัตว์น้ำและแมลงขนาดเล็ก เช่น หนอน, กุ้งฝอย, หนอนแดง, ไส้เดือนน้ำ, ลูกอ๊อด เป็นต้น

นิวต์ท้องแดงจีน มีพิษบริเวณผิวหนังที่มีพิษประเภทเตโตรโดท็อกซิน (Tetrodotoxin) อันเป็นพิษแบบเดียวกับที่มีในปลาปักเป้า แต่เป็นพิษแบบอ่อน อันเป็นลักษณะสำคัญของนิวต์ในสกุล *Cynops* ซึ่งไม่ก่อให้เกิดอันตรายมากนักสำหรับมนุษย์หากใช้มือเปล่าไปแตะต้องถูกเข้า แต่จะเป็นอันตรายต่อเมื่อกลืนกินเข้าไป

เป็นนิวต์หรือซาลาแมนเดอร์อีกชนิดหนึ่ง ที่นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Huiqing & Baorong (2004). *Cynops orientalis*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 12 May 2006. Database entry includes a range map and justification for why this species is of least concern
2. 1 2  "ตัวนิวส์ท้องแดง สำหรับผู้เริ่มเลี้ยง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-08-19. สืบค้นเมื่อ 2015-06-20.
3. ↑  Brodie, Edmund D. Jr. John Hensel, Jr. and Judith Johnson. "*Toxicity of the Urodele Amphibians Taricha, Notophthalmus, Cynops and Paramesotriton (Salamandridae)*" Copeia. 1974. n2. p506-511.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cynops orientalis ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Cynops orientalis***

* เก็บถาวร 2012-04-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดนาประดู่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาประดู่ อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่เนินสูง หน้าวัดติดต่อกับทุ่งนา ด้านหลังวัดไกลออกไปประมาณ 2 กิโลเมตร เป็นเชิงขาสันกาลคีรี ปัจจบันเจ้าอาวาส คือ พระครูอาทรศุภการ

วัดนาประดู่ เดิมชื่อว่า **วัดกัทลิวัน** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดนาประดู่" เมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2500 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2432

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กหลังคา 3 ชั้น แบบ ก.1 ของกรมการศาสนา ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 34 เมตร สร้าง พ.ศ. 2506 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ไม่มีเสากลางห้องใช้คานโค้ง กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง โครงสร้างอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น 1 หลัง ที่เหลือเป็นอาคารไม้ยกพื้น นอกจากนั้นวัดยังเป็นที่ประดิษฐานรูปเหมือนหลวงปู่ทวด และหลวงพ่อปาน (อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 2) ในด้านวัตถุมงคลหลวงพ่อปานได้สร้างตะกรุด ผ้ายันต์ และลูกอม แจกชาวบ้าน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนาประดู่". ฐานข้อมูลการท่องเที่ยว 5 จังหวัดชายแดนใต้.
2. ↑  "วัดนาประดู่". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดนาประดู่". ศาลากลางจังหวัดปัตตานี.
4. ↑  "หลวงพ่อปาน วัดนาประดู่".
**พับเม็ดเซ็นทรัล** (PubMed Central; ตัวย่อ PMC) เป็นฐานข้อมูลที่ใช้เก็บบทความทางวิชาการฉบับเต็ม ที่สามารถเข้าถึงได้เป็นสาธารณะโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย เป็นบทความซึ่งได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารเกี่ยวกับชีวการแพทย์ (biomedical) และวิทยาศาสตร์ชีวภาพ (life sciences) โดยเป็นฐานข้อมูลเพื่องานวิจัยที่สำคัญฐานหนึ่งที่พัฒนาโดยศูนย์ข้อมูลเทคโนโลยีชีวภาพแห่งชาติ (National Center of Biotechnology Information; NCBI) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันสุขภาพแห่งชาติ (สหรัฐอเมริกา) (National Institute of Health; NIH) 

ข้อมูลใน PMC ไม่ได้มีแต่ข้อความในเอกสารเท่านั้น แต่จะมีการสร้างดัชนีและการเปลี่ยนรูปแบบของข้อความ 
เพื่อประกอบข้อความกับเมทาเดตา, ศัพท์การแพทย์ที่มีลิงก์ทางภววิทยา (medical ontologies), และตัวระบุเฉพาะ (unique identifiers) ที่เพิ่มคุณค่าให้กับบทความโดยมีโครงสร้างเป็น XML

เนื้อหาที่บรรจุอยู่ใน PMC สามารถเชื่อมโยงไปยังฐานข้อมูลอื่น ๆ ของ NCBI และสามารถเข้าถึงได้โดยระบบค้นหาและค้นคืน Entrez (เป็นเครื่องมือการค้นหา ของ NCBI) 
ซึ่งเพิ่มประสิทธิภาพการค้นหา การอ่าน และการต่อยอดคลังความรู้ทางชีวการแพทย์นี้ ให้แก่สาธารณชน

PMCID
-----

**PMCID**  ย่อมาจาก PubMed Central identifier เป็นรหัสสำหรับระบุเอกสารที่ตีพิมพ์ในฐานข้อมูลของ PubMed Central คล้ายกับ PMID ซึ่งใช้ระบุเอกสารที่อยู่ในฐานข้อมูลพับเมด PMCID ประกอบด้วยตัวอักษร *PMC* และตามด้วยตัวเลขเจ็ดหลัก

เชิงอรรถและอ้างอิง
------------------

1. ↑  Beck, Jeff. Report from the Field: PubMed Central, an XML-based Archive of Life Sciences Journal Articles.
2. ↑  NCBI Handbook: PubMed Central. Chris Maloney, Ed Sequeira, Christopher Kelly, Rebecca Orris, and Jeffrey Beck Dec 2013

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์หลัก (PubMed Central)
* PubMed Central FAQ
* National Institutes of Health Submission System (NIHMS)
* NIH Public Access Policy
นักองค์มจะสีสุวัตถิ์ ยุตติวงศ์
**นักองค์มจะ(เทียบได้กับหม่อมเจ้า) สีสุวัตถิ์ ยุตติวงศ์**(เขมร: ស៊ីសុវត្ថិ យុត្តិវង្ស) เป็นเชื้อพระวงศ์ของราชวงศ์กัมพูชา ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2456 ทรงสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากประเทศฝรั่งเศส และมีพระชายาเป็นชาวฝรั่งเศส

ในการเลือกตั้งครั้งแรกของกัมพูชาในสมัยที่เป็นอาณานิคมซึ่งเป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ พระองค์ได้จัดตั้งกรมประชาธิปไตยหรือพรรคประชาธิปไตยเข้าร่วมในการเลือกตั้ง นโยบายของพรรคเป็นประชาธิปไตยที่เน้นไปทางสังคมนิยมและต้องการเจรจาเกี่ยวกับเอกราชของกัมพูชาให้เร็วที่สุด พรรคของพระองค์ได้รับการสนับสนุนจากเจ้าหน้าที่ข้าราชการชั้นผู้น้อย คณะสงฆ์หัวสมัยใหม่ ศิษย์เก่าและนักเรียนปัจจุบันของลีเซสีสุวัตถิ์ และได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากสมเด็จกรมพระสีสุวัตถิ์มุนีเรศ

ผลการเลือกตั้งปรากฏว่าพรรคประชาธิปไตยชนะการเลือกตั้ง ทำให้เกิดรอยร้าวในหมู่ชนชั้นนำของกัมพูชา นักองค์มจะสีสุวัตถิ์ ยุตติวงศ์ขึ้นมาเป็นนายกรัฐมนตรีเอง และทำให้สมเด็จกรมพระสีสุวัตถิ์ มุนีเรศหมดบทบาททางการเมือง พรรคของพระองค์ได้ร่างรัฐธรรมนูญให้สมัชชาแห่งชาติมีบทบาทค่อนข้างมาก และพระองค์พยายามเจรจาเรื่องเอกราชกับฝรั่งเศสอย่างรวดเร็ว แต่ไม่สำเร็จเพราะฝรั่งเศสไม่ยอมเจรจาด้วย อย่างไรก็ตาม พระองค์สิ้นพระชนม์ด้วยวัณโรคเมื่อ พ.ศ. 2490 ด้วยพระชนม์เพียง 45 ชันษา โดยมีข่าวลือว่าฝรั่งเศสอยู่เบื้องหลังการสิ้นพระชนม์ของพระองค์

อ้างอิง
-------

* ธิบดี บัวคำศรี. ประวัติศาสตร์กัมพูชา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กทม. เมืองโบราณ. 2555

| * ด
* ค
* ก
นายกรัฐมนตรีแห่งกัมพูชา |
| --- |
| Flag of Monarchy **กัมพูชาในอารักขาของฝรั่งเศส** | 
* นโรดม สีหนุ
* เซิน หง็อก ถั่ญ
* สีสุวัตถิ์ มุนีเรศ
* สีสุวัตถิ์ ยุติวงศ์
* สีสุวัตถิ์ วัฒฉายาวงศ์
* เชียน วัม
* แปน นุต
* แยม ซัมบัวร์
* สีสุวัตถิ์ มุนีพงศ์
* เอียว โกเอียส
* ฮุย กานทวล

 |  |
| Flag of Monarchy-Regency of Cambodia **ราชอาณาจักรกัมพูชา** | 
* แปน นุต
* จัน นาก
* นโรดม สีหนุ
* เลง เงต
* คิม ทิต
* ซัม ยุน
* ซิม วาร์
* เอก ยิ อึน
* ญึก ชูลง
* โพธิ์ เพรือง
* *เนียก เทียวลอง*
* *เจา เซน ก็อกซาล ชุม*
* นโรดม กันตล
* ซอน ซาน
* ลอน นอล

 |
| Flag of the Khmer Republic **สาธารณรัฐเขมร** | 
* ลอน นอล
* สีสุวัตถิ์ สิริมตะ
* เซิน หง็อก ถั่ญ
* ฮาง ทุน ฮัก
* อิน ตัม
* ลอง โบเรต

 |
| Flag of Democratic Kampuchea **กัมพูชาประชาธิปไตย** | 
* แปน นุต
* *เขียว สัมพัน*
* *นวน เจีย*
* พล พต

 |
| Flag of the People's Republic of Kampuchea **สาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา** และ  Flag of the State of Cambodia **รัฐกัมพูชา** | 
* แปน โสวัณ
* จัน ซี
* ฮุน เซน
* นโรดม รณฤทธิ์

 |
| Flag of Cambodia **ราชอาณาจักรกัมพูชา** | 
* นโรดม รณฤทธิ์
* อึง ฮวด
* ฮุน เซน

 |
| *ตัวเอียง* หมายถึง นายกรัฐมนตรีรักษาการ |
**วัดนาโคก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านนาโคก ตำบลนาโคก อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร

ประวัติ
-------

วัดนาโคกไม่มีประวัติการก่อสร้างที่แน่ชัด สันนิษฐานว่าตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2420 แต่เดิมกุฏิสงฆ์มุงด้วยใบจาก ในสมัยพระครูสาครธรรมคุณเป็นเจ้าอาวาสในช่วง พ.ศ. 2492–2539 ได้มีการก่อสร้างอาคารเสนาสนะต่าง ๆ เช่น ศาลาการเปรียญ ศาลาอเนกประสงค์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2549 ด้านการศึกษา วัดเปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2528

อาคารเสนาสนะ
------------

พระอุโบสถสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2460 ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย พระประธานอุโบสถ และพระพุทธรูปยืนสัมฤทธิ์ปางห้ามสมุทร ในวันขึ้น 8 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปี ทางวัดจะมีงานประจำปีปิดทองหลวงพ่อสัมฤทธิ์

ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 38 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 หอสวดมนต์กว้าง 3.50 เมตร ยาว 8.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 เป็นอาคารไม้ทรงไทย กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 7 หลัง วิหารกว้าง 3.50 เมตร ยาว 8.50 เมตร เป็นอาคารไม้ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2465 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 7.09 เมตร ยาว 21.14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอาคารไม้ หลังคามุงกระเบื้อง ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 3 หลัง

วัดยังมีเรือขุดโบราณซึ่งชาวบ้านนาโคกได้ทำนาเกลือแล้วขุดพบ กรมศิลปากรได้มาดูแลขึ้นไว้เป็นของราชการ และมอบให้ทางวัดนาโคกดูแล

หลวงพ่อสัมฤทธิ์
---------------

ประวัติของหลวงพ่อสัมฤทธิ์ กล่าวกันว่าในสมัยกรุงธนบุรี มีชายสองคนได้นำเกลือจากนาโคกขึ้นขายที่ทางเหนือและซื้อข้าวกลับมาขายที่นาโคก ระหว่างทางล่องเรือกลับได้จอดเรือแวะพักที่พระนครศรีอยุธยา ได้เดินลึกเข้าไปก็พบวัดร้างแห่งหนึ่งซึ่งมีพระพุทธรูปสัมฤทธิ์อยู่สององค์ ขนาดไม่ใหญ่นัก องค์หนึ่งเป็นพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัย อีกองค์เป็นพระพุทธรูปประทับยืนปางห้ามสมุทร ทรงเทริดสมัยอยุธยา พอจะเดินกลับปรากฏไม่สามารถหาทางกลับได้ ยังวนเวียนอยู่ในวัดร้างแห่งนั้น ทั้งสองคนจึงปรึกษากันว่าอาจจะเป็นเพราะพระพุทธรูปทั้งสององค์ก็เป็นได้ จึงเดินไปกราบที่พระพุทธรูปแล้วก็คิดว่าถ้าหากนำพระพุทธรูปทั้งสององค์กลับมาด้วยอาจจะกลับเรือได้ ทั้งสองจึงอุ้มพระพุทธรูปทั้งสองกลับมายังเรือได้ และได้นำพระพุทธรูปทั้งสององค์มาประดิษฐานที่วัดนาโคก โดยท่านเจ้าอาวาสในสมัยนั้นได้นำพระพุทธรูปทั้งสององค์ไปประดิษฐานที่หอไตร จนเวลาผ่านไปหลายปี ก็ลืมไปว่ามีพระพุทธรูปสององค์อยู่ที่หอไตร

จนวันหนึ่ง หมู่บ้านนาโคกได้มีการแก้บนศาลเจ้าแห่งหนึ่ง มีการจัดมหรสพทั้งลิเกและละครครั้งใหญ่กว่าทุกครั้ง ทำให้สถานที่ไม่เพียงพอ เจ้าภาพจึงได้ไปขออนุญาตเข้าไปใช้พื้นที่จัดในวัดนาโคก ได้เกิดปาฏิหาริย์คือ พระพุทธรูปปางห้ามสมุทรซึ่งประดิษฐานบนหอไตรได้เสด็จลงมาอยู่ข้างล่างโดยมิได้มีใครนำลงมา อีกทั้งคณะลิเกและคณะละครต่างก็เกิดอาการจุกเสียดจนไม่สามารถแสดงได้ ชาวบ้านจึงได้บอกให้นำธูปเทียนมาบูชากล่าวขอขมาลาโทษเสีย จากนั้นคณะลิเกและละครต่างก็หายจุกเสียดเป็นอัศจรรย์ จากนั้นมาชาวบ้านก็ต่างกราบไหว้บูชาพระพุทธรูปองค์นี้ เป็นที่โจษขานกันต่อมาในความศักดิ์สิทธิ์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระผ่อง
* พระเจียก
* พระกิ๊ด
* พระเสงี่ยม
* พระครูสาครธรรมคุณ
* พระครูสาครพิพัฒนโสภณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนาโคก". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.
2. ↑  "วัดนาโคก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "ซากเรือโบราณ / วัดนาโคก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "หลวงพ่อสัมฤทธิ์ พระพุทธรูปปางห้ามสมุทรของวัดนาโคก". ข่าวสด. 13 พฤษภาคม 2559. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
Motor vehicle

**มิตซูบิชิ แกรนด์ดิส** (อังกฤษ: Mitsubishi Grandis) เป็นรถยนต์เอนกประสงค์ขนาดกลาง (Mid-Size MPV) ผลิตโดยมิตซูบิชิ มอเตอร์ส เพื่อมาแทนมิตซูบิชิ แชเรียท เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2546 และเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2554 โดยมีทำตลาดในประเทศญี่ปุ่น ,เอเชีย ,ยุโรป ,โอเชียเนีย ,เม็กซิโก ,ฮอนดูรัส ,จาไมก้าและอเมริกาใต้

มิตซูบิชิ แกรนด์ดิส เริ่มผลิตโดยใช้แพลตฟอร์มร่วมกับมิตซูบิชิ เอาท์แลนเดอร์ มีตัวถังเอ็มพีวี 5 ประตู ใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหน้า เครื่องยนต์จะเป็นเครื่องยนต์เบนซิน 2.4 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 2.0 ลิตร ซึ่งเป็นเครื่องยนต์ของโฟล์กสวาเกน ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 และ 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด โดยเป็นแบบกึ่งอัตโนมัติ (Semi-Automatic) มีฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น ,ไทย ,ไต้หวันและฟิลิปปินส์

ในประเทศไทย บริษัท มิตซูบิชิ มอเตอร์ส (ประเทศไทย) จำกัด ได้นำแกรนด์ดิสมาเปิดตัวในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2547 โดยใช้ชื่อว่า **มิตซูบิชิ สเปซ วากอน** (อังกฤษ: Mitsubishi Space Wagon) เป็นรถประกอบในประเทศ เครื่องยนต์และระบบเกียร์ที่ขายในประเทศไทย จะเป็นเครื่องยนต์เบนซิน 2.4 ลิตร และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด และได้รับรางวัล Best MPV ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 ถึงปี พ.ศ. 2553 ยอดขายก็สามารถขายไปได้เรื่อยๆ ไม่หวือหวานัก เนื่องจากตลาดรถ Minivan มักไม่ค่อยประสบความสำเร็จในประเทศไทยเท่าไรนักถ้าเทียบกับอินโดนีเซีย ซึ่งเป็นตลาดของ Minivan ที่ใหญ่ที่สุดในโลก จนยุติการผลิตไปในปี พ.ศ. 2554
**วัดนิคมประทีป** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกหล่อ อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง

วัดนิคมประทีปสร้างเมื่อ พ.ศ. 2423 เดิมมีนามว่า **วัดโคกหล่อ** เพราะวัดตั้งอยู่บนที่ดินแหลม ยื่นออกไปจากที่ดินของชาวบ้านเป็นโคก มีป่าไม้หล่อมากมาย ต่อมาใน พ.ศ. 2484 ได้เปลี่ยนนามเป็น "วัดนิคมประทีป" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 22 เมตร ยาว 26 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2460 ทางด้านการศึกษา เปิดสอนปริยัติธรรมเมื่อ พ.ศ. 2458 และมีโรงเรียนประถมศึกษาตั้งอยู่ในบริเวณวัดซึ่งเปิดสอนมาตั้งแต่ พ.ศ. 2470 ต่อมาได้ขึ้นทะเบียนโบราณสถาน และกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานระบุเล่มที่ 116 ตอนที่ 17 วันที่ประกาศ 17 มีนาคม พ.ศ. 2542 กำหนดเขต ประมาณ 2 งาน 50 ตารางวา

อุโบสถหลังคาทรงไทยลดหลั่นลงมา 3 ชั้น มีพระพุทธรูปไม้ลักษณะยืน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2481 จำนวน 3 องค์ และพระพุทธรูปปูนปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2464 พระประธานในอุโบสถประดิษฐานบนฐานชุกชีสูง มีขนาดหน้าตักกว่า 1 เมตร สูง 1 เมตร 40 เซนติเมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนิคมประทีป (วัดโคกหล่อ)". สำนักงานเทศบาลตำบลโคกหล่อ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-07. สืบค้นเมื่อ 2021-05-07.
2. ↑  "พระคู่บ้านคู่เมือง - พระประธาน วัดนิคมประทีป จ.ตรัง". bugaboo.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดนิคมประทีป**
**เต่าบกอินโดจีน** (อังกฤษ: Indochinese tortoise) เป็นสกุลของเต่าบก (Testudinidae) สกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า *Manouria*

มีลักษณะเด่นคือ มีแผ่นกระดองเห็นชัดเจน มีเดือย 1 อันหรือ 1 คู่บริเวณขาหลังด้านบน ดูเผิน ๆ เหมือนเป็นเต่ามี 5 ขา หรือ 6 ขา ใช้สำหรับในการป่ายปีนบนที่สูง เป็นเต่าที่พบกระจายพันธุ์ในป่าดิบชื้นในภูมิภาคเอเชียตั้งแต่เอเชียใต้ จนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พบได้ในพื้นที่ที่สูงจากระดับน้ำทะเลเป็นพันเมตร

เป็นเต่าที่กินพืชต่าง ๆ บนพื้นดินเป็นอาหารหลัก เช่น หน่อไม้, เห็ดรา, ผลไม้ต่าง ๆ และก็สามารถกินเนื้อสัตว์เช่น สัตว์น้ำขนาดเล็ก รวมถึงซากสัตว์ได้ด้วย

จัดเป็นเต่าบกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชีย

การจำแนก
--------

* *Manouria emys* (Schlegel & Müller, 1844) เต่าหก (แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย)
* *Manouria impressa* (Günther, 1882) เต่าควะ
* † *Manouria sondaari* สูญพันธุ์ไปแล้วพบที่เกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  จาก itis.gov
2. ↑  หน้า 365, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* โดย วีรยุทธ์ เลาหะจินดา. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2552: ISBN 978-616-556-016-0
3. ↑

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Manouria***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Manouria ที่วิกิสปีชีส์