recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับวัดสว่างอารมณ์แห่งอื่น ดูที่ วัดสว่างอารมณ์

**วัดสว่างอารมณ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนราภิรมย์ อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ทั้งหทด 104 ไร่ 3 งาน 42 ตารางวา

วัดสว่างอารมณ์เดิมมีชื่อว่า **วัดคลองแขก** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2425 ที่ตั้งเดิมเป็นพื้นทีป่า มีพืชพรรณนานสมบูรณ์ เจ้าของเดิมคนแรกเป็นของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ายุคลทิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศวร์ ได้ตกทอดมาถึงคนสุดท้ายคือ นายจุ่น ทังสุบุตร ได้มอบให้เป็นธรณีสงฆ์ ประชากรในบริเวณนั้น ได้ตั้งบ้านเรือนกระจัดกระจายและประกอบอาชีพเกษตรกรรม เป็นส่วนใหญ่ มีหลายชนชาติ หลายเผ่าพันธุ์ มีทั้ง ไทย จีน และแขก โดยแขกสมัยนั้นทำการขุดคลองเพราะว่าในพื้นที่นั้นเป็นที่ดอน จึงได้ชื่อว่า *คลองแขกหัวโต* อาจจะเป็นไปได้ว่าคนแขกสมัยนั้นโผกหัวจนหัวโต ได้ขอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2451 จากนั้นได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดสว่างอารมณ์" เมื่อ พ.ศ. 2481

อุโบสถเริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2425 เป็นอุโบสถมหาอุด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2429 ต่อมาพระอธิการชุ่ม เตชธมโม ได้ทำการซ่อมแซมตลอดมา และต่อมาพระครูโสภณสาโรภาส ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสได้เริ่มสร้างอุโบสถหลังใหม่เพื่อทดแทนหลังเก่าที่ชำรุดและทรุดโทรมไปมากและได้พัฒนาวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2539 ช่างหลวงเป็นผู้ออกแบบ มีซุ้มประตูและหน้าต่างเป็นยอดพระมหามงกุฎ ส่วนหลังคาอุโบสถ ใช้กระเบื้องสีเดียวกับพระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ภายในมีรูปจิตรกรรมโดยฝีมือช่างหลวง ภายในอุโบสถประดิษฐานหลวงพ่อพุทธสิทธิ ปางสะดุ้งมาร มีหน้าตักขนาด 30 นิ้ว

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงปู่จันทร์
* พระอาจารย์ล้อม
* พระอาจารย์ช่วง
* พระอาจารย์ชุ่ม
* พระอาจารย์บุญธรรม
* พระอธิการบุญเกิด พ.ศ. 2515–2522
* พระอาจารย์สืบ พ.ศ. 2522–2523
* พระอธิการผืน ทีปงกโร พ.ศ. 2523–2526
* พระอธิการสมบัติ อรุโณ พ.ศ. 2526–2538
* พระครูโสภณสาโรภาส พ.ศ. 2538–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสว่างอารมณ์ (วัดคลองแขก)".
2. ↑  "ประวัติวัดสว่างอารมณ์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-25. สืบค้นเมื่อ 2021-06-25.
สำหรับวัดส้มเกลี้ยงแห่งอื่น ดูที่ วัดส้มเกลี้ยง (อำเภอบางใหญ่)

**วัดส้มเกลี้ยง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของคลองขื่อขวาง ในหมู่ที่ 2 บ้านคลองขื่อขวาง ตำบลบางคูเวียง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 23 ไร่ 40 ตารางวา

วัดส้มเกลี้ยงสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2390 ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง แต่เดิมมีชื่อว่า **วัดสังฆเดชา** และเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดส้มเกลี้ยง" ในภายหลัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2489 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ด้านการศึกษา ทางวัดได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนและสถานีอนามัยบนที่ดินวัด

อาคารและเสนาสนะสำคัญของวัดส้มเกลี้ยงได้แก่ อุโบสถ กว้าง 40 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 กุฏิสงฆ์ จำนวน 15 หลัง หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 ศาลาการเปรียญ และวิหาร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อปั้น
* หลวงพ่อเที่ยง
* หลวงพ่อไพย์
* พระครูธีรวัฒนาภรณ์ (สมจิตร์ เวมํสโร)

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 525–526.
สำหรับวัดหน้าพระธาตุแห่งอื่น ดูที่ วัดหน้าพระธาตุ

**วัดหน้าพระธาตุ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าพระธาตุ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี

บริเวณวัดหน้าพระธาตุเป็นที่ตั้งของเมืองพระรถ เมืองโบราณสมัยทวารวดีและเจริญสืบเนื่องมาจนถึงสมัยลพบุรี ตัวเมืองเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า อยู่ทางด้านตะวันตกของถนน พื้นที่ภายในเมืองส่วนใหญ่กลายเป็นไร่นาไปแล้ว โคกเนินใหญ่ตรงกลางเมืองปัจจุบันเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านและวัดหน้าพระธาตุ

บริเวณโบราณสถาน มีฐานก่อด้วยอิฐรูปสี่เหลี่ยม ได้มีการสร้างเจดีย์บนฐาน โบราณวัตถุบนกุฏิเจ้าอาวาส ได้แก่ พระพุทธรูปหินทรายสีเขียว แท่นหินบดยา ภาชนะดินเผาแบบเนื้อดินธรรมดา แบบเนื้อดินหยาบเนื้อแกร่ง ชิ้นส่วนประติมากรรม ได้แก่ แท่นประดิษฐานวางรูปเคารพศิลาแลง แท่นโยนิรูปไข่หินทรายสีเขียว เศษซากโบราณวัตถุอยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ศาลาใหญ่ ในลานวัด

วัดหน้าพระธาตุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2247 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2497 มีพระมหามนัส ปสนฺโน ป.ธ.3 เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  กรมศิลปากร. "วัดหน้าพระธาตุ" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 24 ธันวาคม 2565. เข้าถึงจาก
2. ↑  "วัดหน้าพระธาตุ". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
3. ↑  สุจิตต์ วงษ์เทศ. "ของดีมีอยู่ ที่วัดหน้าพระธาตุ อ.พนัสนิคม อ.ชลบุรี". มติชน.
4. ↑  "วัดหน้าพระธาตุ". พระสังฆาธิการ.
สำหรับวัดหน้าพระธาตุแห่งอื่น ดูที่ วัดหน้าพระธาตุ

**วัดหน้าพระธาตุ** หรือชาวบ้านเรียกวัดแห่งนี้อีกชื่อหนึ่งว่าวัดตะคุ เป็นวัดเก่าแก่ของชาวปักธงชัย สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2330 หรือในช่วงรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ตั้งอยู่ที่ หมู่ 1 ตำบลตะคุ อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา ห่างจากเทศบาลเมืองเมืองปักประมาณ 4 กม.

ประวัติ
-------

**ปี พ.ศ. 2330**
ก่อสร้างวัดหน้าพระธาตุ อยู่ในช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (รัชกาลที 1)

**ปี พ.ศ. 2521**
สร้างโบสถ์หลังใหม่ อยู่ข้างโบสถ์หลังเดิม เนื่องจากโบสถ์หลังเดิมมีอายุค่อนข้างมาก โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 และสมเด็จพระนางเจ้าฯพรบรมราชีนีนาถ เสด็จฯพร้อมด้วยสมเด็จพระเทพรัตราชสุดา สยามบรมราชกุมารี และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ในขณะนั้น ทรงเสด็จประกอบพิธีตัดลูกนิมิตอุโบสถวัดหน้าพระธาตุ เมื่อวันที่ 22 เมษายน 2521

ปูชนียสถานภายในวัด
------------------

### โบสถ์หลังเก่า

ตั้งอยู่ข้างโบสถ์ใหม่ เป็นหลังดั้งเดิมมีมาแต่ครั้งสร้างวัด ฐานโบสถ์มีลักษณะแอ่นโค้ง ที่ศัพท์ทางช่างเรียกว่า ตกท้องสำเภา หรือท้องช้าง หรือท้องเชือกซึ่งเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมที่ช่างนิยมทำกันในช่วงปลายกรุงศรีอยุธยา และต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ที่น่าสนใจคือส่วนของหลังคาซึ่งไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์เช่นโบสถ์ที่พบเห็นทั่วไป ซึ่งคล้าย "ศิลปะพระราชนิยม" ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ภายในโบสถ์มีภาพเขียนซึ่งอยู่ในสภาพสมบูรณ์น่าชม เป็นภาพแสดงเรื่องราวต่าง ๆ เช่น ภาพชาดกตอนต่าง ๆ ภาพพระบฏ (พระพุทธเจ้าทรงยืน) ภาพการนมัสการรอยพระพุทธบาท ภาพพิธีศพหรืออสุภกรรมฐาน พระมาลัย นอกจากนี้ยังสอดแทรกวิถีชีวิตชาวบ้านด้วย ในอดีตมีภาพเขียนทางด้านนอก แต่ปัจจุบันลบเลือนไปมากแล้ว เหลือเพียงบางส่วนที่เหนือประตูทางเข้าด้านหน้า

### หอไตรกลางน้ำ

ตั้งอยู่หน้าโบสถ์หลังเก่า หอไตรหลังนี้ยกพื้นสูงชั้นเดียวตั้งอยู่ในสระน้ำ มีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบเรือนไทยหลังคาจั่วภาคกลาง ผนังอาคารเป็นแบบฝาปะกน เหตุที่ต้องสร้างอยู่ในน้ำเพราะหอไตรเป็นที่เก็บพระไตรปิฎก ตำราคัมภีร์โบราณซึ่งทำจากใบลานเป็นส่วนใหญ่ มอดมดปลวกจึงมักมาแทะกัดกินทำให้เกิดความเสียหาย คนโบราณจึงได้สร้างสระน้ำ ป้องกันไม่ให้สัตว์ต่าง ๆ ขึ้นไปทำลายพระธรรมคัมภีร์เหล่านั้น เมื่อถึงเวลาที่ต้องไปหยิบไปใช้ก็จะมีสะพานพาดไปที่บันไดทางขึ้นหอไตร เสร็จแล้วก็ยกออก ปัจจุบันหอไตรนี้ไม่ได้ใช้ประโยชน์ตามหน้าที่เดิมแล้ว

หอไตรหลังนี้มีภาพเขียนให้ชม ด้านนอกตั้งแต่ประตูทางเข้าเป็นลายรดน้ำปิดทอง ส่วนตามผนังเป็นภาพพุทธประวัติ เทพชุมนุม ลายพุ่มข้าวบิณฑ์ก้านแย่ง แม่พระธรณีซึ่งอยู่ในสภาพลบเลือนไปมาก ส่วนด้านในหอไตรเป็นเทพชุมนุม ดอกไม้ร่วง เป็นต้น

### พระธาตุ

อยู่หน้าโบสถ์หลังเก่า เป็นปูชนียสถานที่ชาวปักธงชัยให้ความเคารพศรัทธา ตามประวัติของวัดกล่าวว่า ชาวบ้านซึ่งเป็นคนลาวที่อพยพมาจากเวียงจันทน์ได้ร่วมกันสร้างขึ้น เพื่อให้เป็นศูนย์กลางของชุมชน องค์พระธาตุมีรูปทรงคล้ายพระธาตุเจดีย์ที่พบเห็นในภาคอีสาน คือฐานธาตุเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ส่วนบนสูงเรียวขึ้นไปสอบเข้าหากันมีลักษณะคล้ายกลีบดอกบัว จึงเรียกกันในศิลปะลาวว่าทรงบัวเหลี่ยม ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของพระธาตุแบบพื้นบ้านลาว

งานประจำปี
----------

**ประเพณีนมัสการพระธาตุ**
เป็นงานประจำปีที่ทำสืบต่อกันมาหลายชั่วอายุหลาย100ปี ซึ่งจะจัดขึ้นในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 3 เดือนกุมภาพันธ์ของทุกปี

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  "ประวัติและสิงปลูกสร้างภายในวัดหน้าพระธาตุ (ตะคุ)". ไหว้พระ:วัดหน้าพระธาตุ(วัดตะคุ) โคราช. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-12-19. สืบค้นเมื่อ 2022-05-03.
**เจี่ย ชิ่งหลิน** (จีนตัวย่อ: 贾庆林; จีนตัวเต็ม: 賈慶林; พินอิน: *Jiǎ Qìnglín*; เกิด 13 มีนาคม พ.ศ. 2483) เป็นอดีตนักการเมืองชาวจีน เขาเป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการประจำกรมการเมืองแห่งพรรคคอมมิวนิสต์จีน ซึ่งเป็นองค์กรปกครองสูงสุดของพรรคระหว่างปี พ.ศ. 2545–2555 และประธานคณะกรรมการแห่งชาติสภาที่ปรึกษาทางการเมืองแห่งประชาชนจีนระหว่างปี พ.ศ. 2546–2556  หน้าที่ของเจี่ยในฐานะหัวหน้าคณะนิติบัญญัติที่ปรึกษาของจีนมีลักษณะเป็นพิธีการเป็นส่วนใหญ่

เจี่ยมีอาชีพเป็นวิศวกร และเริ่มต้นอาชีพทางการเมืองของเขาในมณฑลฝูเจี้ยนในปี พ.ศ. 2528 ที่นั่น เขาไต่เต้าขึ้นมาอย่างมั่นคงในระดับต่าง ๆ และเป็นผู้นำมณฑลในช่วงเรื่องอื้อฉาวของหยวนหัว ในปี พ.ศ. 2539 เจี่ยถูกย้ายไปเป็นนายกเทศมนตรีปักกิ่ง จากนั้นเป็นหัวหน้าพรรคประจำปักกิ่ง  สาเหตุหลักมาจากความสัมพันธ์ในอุปถัมภ์ของเขากับเลขาธิการใหญ่เจียง เจ๋อหมิน เจี่ยได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นคณะกรมการเมืองในปี พ.ศ. 2540 และยังคงเป็นบุคคลสำคัญในกลุ่มชนชั้นสูงทางการเมืองของจีนในอีก 15 ปีข้างหน้า เขาเกษียณในปี พ.ศ. 2556 

1. ↑  Michael Sainsbury (10 March 2011). "JULIA Gillard will meet the implications of China's military rise head-on in her first visit to Beijing as Prime Minister next month". *The Australian*.
2. ↑  "People's Daily Online". *People's Daily*. สืบค้นเมื่อ 22 March 2012.
3. ↑  "Tainted by scandal, China's Jia faces test". Reuters. 15 October 2007.
4. ↑  "Who's Who in China's Leadership". China.org.cn. 23 October 2007. สืบค้นเมื่อ 22 March 2012.
สำหรับวัดหลวงแห่งอื่น ดูที่ วัดหลวง (แก้ความกำกวม)

**วัดหลวง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังเย็น อำเภอบางแพ จังหวัดราชบุรี

วัดหลวงเป็นวัดเก่าแก่ ในวัดเคยพบโบราณวัตถุที่เก่าไปถึงสมัยทวารวดี ได้แก่ ระฆังหิน นอกจากนี้ยังพบพระพิมพ์แบบอู่ทองบรรจุอยู่ในเจดีย์ราย อุโบสถสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาแต่เดิมไม่มีหน้าต่างได้รับการเปลี่ยนแปลงใหม่ในสมัยปัจจุบัน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2224 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2234

อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องมีชายคาปีกนกคลุมทั้งสี่ด้าน มีเสาปูนสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่รองรับโครงหลังคาโดยรอบ หัวเสามีบัวหัวเสาตกแต่ง ช่อฟ้าใบระกาปูนปั้นประดับกระจก ใบเสมา ตั้งอยู่โดยรอบพระอุโบสถ ฐานใบเสมาเป็นฐานบัวก่ออิฐถือปูน ส่วนใหญ่ฐานจะอยู่ในสภาพชำรุด ใบเสมาเป็นหินทรายแดงขนาดใหญ่ ส่วนบนของใบเสมากว้างยอดโค้งแหลมเล็กน้อย
เจดีย์รายตั้งอยู่ภายในเขตกำแพงแก้ว ส่วนใหญ่จะเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงระฆังขนาดเล็กมีจำนวนทั้งหมด 12 องค์ ฐานเจดีย์จะเป็นฐานสี่เหลี่ยมหรือฐานบัวกลม กำแพงแก้ว ลักษณะเป็นกำแพงก่ออิฐถือปูน กว้างประมาณ 1 เมตร สูง 1.2 เมตร มีซุ้มประตูทางเข้าตรงกลางของแต่ละด้านเป็นซุ้มคฤห หัวเสาของซุ้มตกแต่งด้วยบัวหัวเสา สันนิษฐานว่าคงสร้างขึ้นในสมัยเดียวกันกับอุโบสถ เสาเทพารักษ์ลักษณะเป็นเสาไม้สูง ที่โคนเสามีการแกะสลักเป็นกรวยเชิง ปลายเสาด้านบนแกะสลักเป็นรูปเทพนมมีการตกแต่งด้วยกระจกศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหลวง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ข้อมูลโบราณสถานวัดหลวง อำเภอบางแพ จังหวัดราชบุรี". สำนักศิลปากรที่ ๑ ราชบุรี.
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ น้ำเงิน (แก้ความกำกวม)

**ปลาน้ำเงิน** (ญี่ปุ่น: コモンシート) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Phalacronotus apogon* อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) มีรูปร่างคล้ายปลาเนื้ออ่อนชนิดอื่นที่อยู่ในวงศ์เดียวกัน คือลำตัวเรียวยาวและแบนข้าง ไม่มีเกล็ด พื้นลำตัวสีขาวเงิน ส่วนหลังมีสีดำอมเขียว หัวแบนสั้นและตาเล็ก ปากค่อนข้างกว้าง มีฟันแหลมคมอยู่บนขากรรไกรทั้งสองข้าง ครีบหูใหญ่ปลายมน ครีบท้องมีขนาดเล็ก ครีบก้นเป็นแผงยาว แต่ไม่มีครีบหลัง สันหลังบริเวณต้นคอสูงและลาดต่ำลงไปทางปลายหาง ครีบหางยาวเป็นแฉกเว้าลึก มีขนาดความยาวประมาณ 15-77 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 1.5 เมตร

อาศัยตามแม่น้ำสายใหญ่ของภาคเหนือ, ภาคอีสาน และภาคกลาง เช่น แม่น้ำเจ้าพระยา, แม่น้ำโขง เป็นต้น โดยมักอยู่รวมกันเป็นฝูงในระดับกลางน้ำ อาหารได้แก่ ปลา สัตว์น้ำขนาดเล็ก และแมลงต่าง ๆ และจะชอบอาหารกลิ่นแรง เช่น แมลงสาบ เป็นที่รู้จักกันดีของนักตกปลาที่ใช้เป็นเหยื่อ

เป็นปลาที่มีรสชาติอร่อยมาก สามารถนำมาปรุงเป็นอาหารได้หลากหลาย เช่น ทอดพริก, ทอดกระเทียม เป็นต้น ของจังหวัดตามริมแม่น้ำ และยังสามารถเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย จัดเป็นปลาที่เมื่ออยู่ในตู้แล้วจะมีความแวววาวสวยงามมากชนิดหนึ่ง

เคยพบชุกชุมในธรรมชาติ ปัจจุบันพบน้อยลงเพราะการจับมากเกินไปและสภาวะแวดล้อมที่เปลี่ยนไป แต่ปัจจุบันกรมประมง โดยสถานีประมงน้ำจืดจังหวัดชัยนาทสามารถเพาะพันธุ์ปลาชนิดนี้ได้สำเร็จแล้ว โดยวิธีการผสมเทียม

อ้างอิง
-------

* ปลาน้ำเงิน เก็บถาวร 2009-01-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาน้ำเงิน[*ลิงก์เสีย*]
สำหรับวัดอัมพวันแห่งอื่น ดูที่ วัดอัมพวัน

**วัดอัมพวัน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

วัดอัมพวันสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ราวปี พ.ศ. 2385 โดยพระยาราชชนะสงคราม (วัน) สร้างเพื่ออุทิศแด่มารดาชื่อ อ่ำ และได้ขนานนามว่า **วัดอ่ำวัน** ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดอัมพวัน" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2395 การสร้างและบูรณะเสนาสนะส่วนใหญ่เกิดขึ้นในสมัยของพระครูโสภณวิริยคุณ ในช่วง พ.ศ. 2523 เป็นต้นมา ทั้งอุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิ และอาคารพักรับรองเป็นต้น

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถมีกำแพงแก้วล้อมรอบ ที่มุมกำแพงมีเจดีย์ทรงเครื่องประดับอยู่ทั้ง 4 มุม ปัจจุบันได้รื้อกำแพงแก้วและเจดีย์มุมทั้งสองด้านอุโบสถออก ส่วนด้านหลังสร้างระเบียงคดประดิษฐานพระพุทธรูปภายใน โดยครอบเชื่อมต่อกับอุโบสถและใช้กำแพงแก้วเดิมเป็นผนังระเบียง อุโบสถเป็นทรงโรง ก่อหน้าบันกว้างประดับกรอบช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ พื้นหน้าบันเรียบ ตกแต่งด้วยปูนปั้นลายดอกไม้ร่วงกระจายห่าง ๆ กัน ตรงกลางทำเป็นวงรี ทางข้างในสีแดง ติดด้วยเครื่องกระเบื้องเคลือบที่กลางวง ขอบวงรีประดับลายดอกไม้และริบบิ้น เหนือขึ้นไปสุดหน้าบันมีปูนปั้นลายพวงมาลัยระบายผ้า ปัจจุบันหน้าบันเหลือเห็นเฉพาะด้านหลังอุโบสถ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปเป็นหมู่ จิตรกรรมฝาผนังเขียนขึ้นใหม่ในสมัยปัจจุบัน นอกจากนั้นยังมีการวาดจิตรกรรมฝาผนังที่ศาลาการเปรียญ

วัดยังมีซุ้มเจดีย์แบบพุทธคยา เนื่องจากอดีตเจ้าอาวาสผู้สร้างเคยไปเป็นพระธรรมทูตที่วัดไทย พุทธคยา ประเทศอินเดีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอัมพวัน". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
2. ↑  ภัทราวรรณ บุญจันทร์. "ความสัมพันธ์ของชุมชนกับศิลปกรรมในวัดราษฎร์ริมคลองสามเสน" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 52–56.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดอัมพวัน**
สำหรับวัดเชตวันแห่งอื่น ดูที่ วัดเชตวัน (แก้ความกำกวม)

**วัดเชตวัน ลำปาง** เลขที่ 58 ตั้งอยู่ ตำบลหัวเวียง อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 75 ตารางวา มีพระอุโบสถ พระเจดีย์ และมีอาคารหอจินดา กรมมหาเถระสมเด็จพระพุทธปาพจนบดี 96 พรรษา เป็นอาคารเรียนสถาบันพลังจิตตานุภาพ สาขา 22 และวัดเชตวันได้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2417 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2505 สิ่งก่อสร้างในวัดเชตวัน เป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ 

สิ่งน่าสนใจของวัดนี้อยู่ที่พระประธาน ศิลปะเชียงแสนที่มีพุทธลักษณะงดงาม พระประธานที่ประดิษฐานอยู่ภายในโบสถ์ เป็นพระพุทธรูปสมัยเชียงแสนปางมารวิชัย พระพักตร์ค่อนข้างยาวรี มีเปลวพระศกคล้ายเปลวไฟบนพระเศียร ที่ฐานประธานมีพระพุทธรูปสำริดสมัยเชียงแสนประดิษฐานอยู่หลายองค์ สันนิษฐานว่ามีอายุเก่ากว่าพระประธาน เพราะเปลวพระศกเป็นมุ่นมวยผม แทนที่จะเป็นเปลวไฟอย่างพระประธาน และมองจากภายนอกจะเห็นว่าวัดเชตวันสร้างขึ้นมาในยุคหลัง ๆ มีพระอุโบสถแตกต่างจากวัดทั่วไป เป็นสถาปัตยกรรมแบบผสมผสานระหว่างอินเดียกับพม่า

ศิลปกรรม
--------

ภายในพระอุโบสถ์วัดเชตวันลำปาง
### พระอุโบสถ

พระประธานที่ประดิษฐานอยู่ภายในโบสถ์ เป็นพระพุทธรูปสมัยเชียงแสนปางมารวิชัย พระพักตร์ค่อนข้างยาวรี มีเปลวพระศกคล้ายเปลวไฟบนพระเศียร ที่ฐานประธานมีพระพุทธรูปสำริดสมัยเชียงแสนประดิษฐานอยู่หลายองค์ สันนิษฐานว่ามีอายุเก่ากว่าพระประธาน เพราะเปลวพระศกเป็นมุ่นมวยผม แทนที่จะเป็นเปลวไฟอย่างพระประธาน และภายนอกโบสถ์วิหารเป็นการก่อสร้างสภาปัตยกรรมผสมมสานระหว่างอินเดียกับพม่า 

พิธีทางศาสนา ในทุก ๆ วันพระแรม 8 ค่ำ และแรม 15 ค่ำ ทางวัดเชตวันจะมีกิจกรรมทำบุญตักบาตรและฟังพระธรรมเทศนาอยู่เป็นประจำ

พระยืนด้านหน้าวัดเชตวันลำปาง
### พระยืน

พระยืนหรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าพระสุคโตพุทโธ เป็นพระปางลีลาถูกสร้างขึ้นในวันจันทร์ที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 โดยพระครูบรรพตสมานคุณ เจ้าอาวาสวัดเชตวัน ลำปางในสมัยนั้นเป็นผู้ออกแบบและปั้นรูปทรง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเชตวัน". พระสังฆาธิการ.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* flagสถานีย่อยประเทศไทย
* iconสถานีย่อยพระพุทธศาสนา

* วัดเชตวันลำปาง (Facebook)
* วัดเชตวัน ลำปาง (Google Map)
สำหรับวัดเพลงแห่งอื่น ดูที่ วัดเพลง (แก้ความกำกวม)

**วัดเพลง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูสุวิมลกิตติญาณ (สุวรรณ ป.ธ.๕)

วัดเพลงตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2460 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง

อาคารเสนาสนะ
------------

พระอุโบสถทรงไทยมุงหลังคามุกลด 2 ชั้น ในอุโบสถประดิษฐานพระประธานนาม *พระพุทธวิเศษมงคล (หลวงพ่อเพชร)* เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยลงรักปิดทอง พระพุทธรูปองค์อื่นคือ พระพุทธนิรมิตมงคล (หลวงพ่อนาคปรกศิลาแลง) สมัยลพบุรี พระสารีบุตรและพระโมคคัลลาปูนปั้นลงรักปิดทอง

อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์ทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น 8 หลัง หอฉัน หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศลตั้งศพ ศาลาการเปรียญทรงไทยก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น ศาลาอเนกประสงค์ทรงไทย (หัตถโกศล) ศาลาปฏิบัติธรรม เมรุปลอดมลพิษ วัดมีธรรมาสน์บุษบก

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการวงษ์
* พระอธิการไข่
* พระอธิการทุ้ย
* พระอธิการเปล่ง
* พระครูถาวรศิริธรรม
* พระครูสุวิมลกิตติญาณ (สุวรรณ ป.ธ.๕)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเพลง". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-10-22.
สำหรับวัดโบสถ์แห่งอื่น ดูที่ วัดโบสถ์

**วัดโบสถ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำลพบุรี ในตำบลบ้านแพรก อำเภอบ้านแพรก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 26 ไร่ 30 ตารางวา

วัดโบสถ์สร้างขึ้นเป็นวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2313 ต่อมาวัดทรุดโทรมลงและได้รับการบูรณะใหม่เมื่อ พ.ศ. 2426 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 เดิมชื่อ **วัดบ้านแพรกตะวันตก** เพราะตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำลพบุรี เป็นวัดที่ตั้งอยู่คู่กับวัดบ้านแพรกตะวันออกหรือวัดเขียนลาย ในสมัยหลวงพ่อใช้ ธรรมโชติ เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้เริ่มปฏิสังขรณ์โบสถ์ กุฏิ และสร้างศาลาการเปรียญคอนกรีตหลังแรกของอำเภอบ้านแพรก

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 32 เมตร หอสวดมนต์กว้าง 6 เมตร ยาว 14 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น และวิหารซึ่งประดิษฐาน *หลวงพ่อกัน*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโบสถ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  ""หลวงพ่อใช้ วัดโบสถ์"สหายธรรมหลวงพ่อกบ ไม่ธรรมดา นั่งกรรมฐาน ๗ เดือน ๗ ปี ๗ วัน ไม่สรงน้ำเลย!!! สร้างสมเด็จหลังยันต์ห้า ที่ไม่เหมือนใคร??". ทีนิวส์.
3. ↑  "วัดโบสถ์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดโพธิ์ทองแห่งอื่น ดูที่ วัดโพธิ์ทอง

**วัดโพธิ์ทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังศรีราช อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ ทิศเหนือจดที่ดินนางอิ่ม เกสรมาลา ทิศใต้จดที่ดินนายสมเดช ทิศตะวันออกจดที่ดินนายผัน วัฒนะ และทิศตะวันตกจดทางสาธารณะ

วัดโพธิ์ทอง ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2317 ไม่ปรากฏนามผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดิน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2493

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 25 เมตร เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 4 เมตร ยาว 6 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฎิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง และตึก 5 หลัง และฌาปนสถาน 1 หลัง ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ และพระอัครสาวก คือ พระโมคคัลลาน์และพระสารีบุตร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอินทร์ พ.ศ. 2488–2508
* พระผาด พ.ศ. 2508–2523
* พระบุญเลิศ พ.ศ. 2523–2525
* พระสมศักดิ์ พ.ศ. 2525–2527
* พระบุญมี พ.ศ. 2527–2528
* พระแสงเดือน สุขาวรโก พ.ศ. 2530–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิ์ทอง". องค์การบริหารส่วนตำบลป่าสะแก.
2. ↑  "วัดโพธิ์ทอง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดไทรแห่งอื่น ดูที่ วัดไทร

**วัดไทร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกระดังงา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดไทรเป็นวัดโบราณ น่าจะเป็นวัดที่ใหญ่มากวัดหนึ่ง กล่าวว่าเป็นวัดร้างมาช้านาน จนกระทั่งขุนวิเศษฯ นายด่านมะขามเตี้ย ซึ่งเป็นนายด่านเจดีย์สามองค์ เมืองกาญจนบุรี ได้มาปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2023 และมีพระจำพรรษานับแต่นั้นมา แต่ไม่มีเจ้าอาวาสรูปใดปฏิสังขรณ์วัดนี้ไว้เป็นชิ้นเป็นอัน จนถึง พ.ศ. 2460 พระอธิการนวลเป็นเจ้าอาวาสได้ทำการปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ มีพระศักดิ์ ฐิตธมฺโม เป็นหัวแรง หลังจากพระอธิการนวลมรณภาพ เจ้าอาวาสต่อ ๆ มาได้ดำเนินตามท่าน บูรณปฏิสังขรณ์และสร้างขึ้นใหม่ จากหลักฐานปรากฏว่า ประชาชนในถิ่นนี้ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ร่วมกันบริจาคทรัพย์ และก่อสร้างสิ่งต่าง ๆ ให้แก่วัดมากมาย จนมีเสนาสนะและถาวรวัตถุต่าง ๆ ครบบริบูรณ์มากกว่าวัดใกล้เคียงในอดีต ตั้งแต่อุโบสถ วิหาร หอสวดมนต์ หอฉัน กุฏิสงฆ์ โรงจาร (โรงเขียนหนังสือ) โรงควง (โรงที่มีเครื่องตีหนังสือใบลาน เพื่อทำให้ใบลานเรียบ) สระน้ำ ตลอดจนโรงเรียนสอนปริยัติธรรม และโรงเรียนประถมศึกษา โรงเรียนมัธยมศึกษา 

จากบันทึกเมื่อ พ.ศ. 2525 เสนาสนะได้แก่ อุโบสถเก่าแบบมหาอุดก่อด้วยอิฐโบราณ หลังคามุงกระเบื้องรางหลังโบสถ์มีรูปกากบาท เจาะลึกเข้าไปในกำแพง เจดีย์โบราณ 8 องค์ คู่มากับอุโบสถ ด้านหน้าอุโบสถ 4 องค์ หลังอุโบสถ 4 องค์ หน้าอุโบสถมีพระปรางค์สมัยอยุธยา 1 องค์ เจดีย์องค์ใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางวัด เหลือแต่ฐานล่าง ภายในอุโบสถมีพระประธาน 2 องค์ และพระพุทธรูปอื่น ๆ รวมทั้งสิ้น 23 องค์ ปัจจุบันเหลืออยู่เพียงพระแวดล้อม 4 องค์ อาคารเสนาสนะที่กล่าวมาข้างต้น เก่าแก่ผุพังบ้าน โจรผู้ร้ายขุดเจาะทำลายร้างบ้าง และทางวัดได้รื้อถอนไปบ้าง วัดไทรไดรับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2502

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไทร". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดไทร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดไทรแห่งอื่น ดูที่ วัดไทร

**วัดไทร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี

สันนิษฐานว่าสร้างวัดไทรขึ้นในสมัยอาณาจักรศรีวิชัยระหว่าง พ.ศ. 1300–1800 โดยเชื่อมโยงกับวัดกลางเก่าและวัดพระโยคที่อยู่บริเวณเดียวกัน ซึ่งล้วนแต่พบโบราณวัตถุหลายชิ้น สำหรับวัดไทรพบพระพุทธรูปแกะสลักด้วยหินทราย ปัจจุบันประดิษฐานที่อุโบสถหลังใหม่ ซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 ส่วนปฎิมากรรมในสมัยรุ่นเดียวกับวัตถุโบราณที่ปรักหักพังได้เก็บรวบรวมไว้ใต้ฐานอุโบสถ

เดิมวัดไทรเป็นที่รกร้างว่างเปล่ามีต้นไม้ใหญ่มากมายหลากหลายชนิดโดยเฉพาะต้นไทรซึ่งต่อมาเป็นที่มาของชื่อวัด สภาพภายในวัดมีกุฎิทรงไทยเพียงไม่กี่หลัง อุโบสถหลังเก่าชำรุดแต่ก็ยังพอเห็นร่องรอยของลวดลายของช่างฝืมือสมัยโบราณ เช่น หน้าบันและฝาผนัง เป็นต้น ช่วงตอนปลายกรุงศรีอยุธยาวัดไทรเป็นศูนย์กลางของการปฏิบัติธรรม แต่ปรากฏว่าไม่มีการก่อสร้างหรือบูรณะถาวรวัตถุแต่อย่างใด นับตั้งแต่ พ.ศ. 2465 จนถึงเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันได้บูรณปฎิสังขรณ์ให้อยู่ในสภาพรุ่งเรืองจนกระทั่งถึงปัจจุบันนี้ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2484 ญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกที่จังหวัดสุราษฎร์ธานีได้ยึดเอาศาลาการเปรียญเป็นฐานบัญชาการรบครั้งนั้น 

จุดเด่นของวัด คือ ศาลาการเปรียญ เป็นอาคาร 2 ชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ในสมัยหลวงพ่อฉุย หน้ากว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สูง 18 เมตร สร้างกับไม้เคี่ยมและไม้หลุมพอ ทั้งหลัง เดิมเคยใช้เป็นศาลาการเปรียญและเป็นที่ตั้งโรงเรียน ธรรม รตน ศึกษา พ.ศ. 2476 สำหรับพระเณรได้ศึกษาหาความรู้ ภายในมีพระพุทธ เญยยอญฎิมา ประดิษฐานให้ประชาชนกราบไหว้บูชา ปัจจุบันได้ใช้เป็นพิพิธภัณฑ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไทร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "คู่มือ 5 ศาลเจ้า 9 วัด plus 4 ปี 2". เทศบาลนครสุราษฎร์ธานี. p. 26.
3. ↑  "พบอาคารไม้100ปี-ระฆังสงครามโลก วัดไทร สุราษฎร์ฯเตรียมบูรณะทำแหล่งท่องเที่ยว". ไทยรัฐ. 3 กรกฎาคม 2560.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดไทร**
สำหรับวัดไผ่ล้อมแห่งอื่น ดูที่ วัดไผ่ล้อม

**วัดไผ่ล้อม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพระ อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด ด้านในวัดมีป่าสวนที่จัดเป็นสวนพุทธธรรม

วัดไผ่ล้อมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ไม่มีปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้างขึ้น วัดเคยเป็นที่พำนักของพระวิมลเมธาจารย์วรญาณคณานุรักษ์ สังฆปาโมกข์ (เจ้ง จนฺทสโร) ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นบิดาแห่งการศึกษาจังหวัดตราด เมื่อครั้งที่ได้มีคำสั่งให้มีการจัดตั้งโรงเรียนอย่างเป็นทางการครั้งแรกในจังหวัดตราดโดยใช้ชื่อว่า *สำนักสอนหนังสือไทยวัดไผ่ล้อม* นอกจากนี้ท่านยังได้จัดตั้งโรงเรียนสอนนักธรรมขึ้นเป็นครั้งแรกที่วัดไผ่ล้อม และจัดตั้งโรงเรียนสอนบาลีแก่พระสงฆ์ วัดไผ่ล้อมได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2467

วัดมี *เจดีย์สามท่านเจ้าคุณ* สร้างบนพื้นที่บนเกาะกลางน้ำในสวนพุทธธรรมพระบุรเขตต์คณาจารย์ องค์เจดีย์เป็นรูปทรงระฆังคว่ำ 8 เหลี่ยมเป็นอาคาร 2 ชั้นจัดแสดงเป็นพิพิธภัณฑ์ ส่วนปลียอดของเจดีย์เป็นทรงดอกบัวตูมปิดทับด้วยโมเสกเคลือบทองคำจากประเทศอิตาลี ภายในปลียอดจะบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ พระธาตุและพระเครื่องโบราณของวัดไผ่ล้อม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไผ่ล้อม". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดไผ่ล้อม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "พิพิธภัณฑ์สามท่านเจ้าคุณ วัดไผ่ล้อม". ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย.
**วัดมณฑป** เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยตั้งอยู่ตรงข้ามพระราชวังจันทรเกษม

วัดมณฑปมีชื่ออยู่ในทำเนียบวัดหลวงของกรุงศรีอยุธยา สร้างเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน โดยวัดมณฑปเริ่มปรากฏชื่อครั้งแรกใน *พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด)* ฉบับที่ชำระใหม่ในช่วงกรุงรัตนโกสินทร์เมื่อคราว กบฏธรรมเถียร ในช่วงรัชสมัยของ สมเด็จพระเพทราชา ว่า ธรรมเถียร ผู้นำกบฏยืนช้างอยู่ที่วัดมณฑป ขุนหลวงสรศักดิ์ ที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคลได้สั่งให้ยิงปืนใหญ่ใส่ช้างที่ธรรมเถียรขี่อยู่จนธรรมเถียรตกจากหลังช้างได้รับบาดเจ็บสาหัส

ในคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2310 กองทัพพม่าได้ใช้วัดมณฑปแห่งนี้เป็นที่ตั้งทัพ หลังจากถูกทิ้งร้างวัดมณฑปก็ได้รับการฟื้นฟูและพัฒนามาจนถึงปัจจุบัน

โบราณวัตถุและเสนาสนะ
--------------------

โบราณวัตถุที่พบมีเศียรพระพุทธหินทรายและดินเผาและสำริด กระเบื้องมุงหลังคาชนิดกาบกล้วย กระเบื้องเชิงชาย พระพุทธรูปยืนทำด้วยไม้ขนาดใหญ่แต่ชำรุดมาก ฐานพระพุทธรูปดินเผา หัวตุ๊กตาดินเผา พระชัยสำริด โกศทองเหลือง

เสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถทรงไทย อาคารเรียนพระปริยัติธรรมทรงปั้นหยามุขหน้ามีสานปูนปั้นแบบยุโรป เจดีย์ราย 4 องค์ ข้างวิหารหลวงพ่อยิ้ม ศาลาท่าน้ำทรงปั้นหยาริมน้ำหน้าวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑   วัดมณฑป FaithThaiStory
2. ↑   วัดมณฑป ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศ มรดกศิลปวัฒนธรรม กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม
**วัดบางพยอม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวรอ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

เดิมวัดบางพยอมเป็นสำนักสงฆ์ มีการย้ายตำแหน่งวัดมาเรื่อยจนถึงสมัยปัจจุบันมาแล้ว 4 ครั้ง ครั้งแรกได้ทำการก่อตั้งในพื้นที่ดินทางทิศทางเหนือของพื้นวัดปัจจุบันนี้มีระยะห่างจากวัดปัจจุบันนี้ประมาณ 600 เมตร อยู่ที่ตั้งนี้ประมาณ 2–3 ปี เพราะมีความกันดารและอยู่ในป่าดง ย้ายครั้งต่อมา ได้ย้ายจากสถานที่ครั้งแรกแล้วมาจัดตั้งตรงสถานที่ หลังวิหารหลวงพ่อดำ แต่ก็ย้ายไปด้วนเหตุผลเดียวกับการย้ายครั้งแรก ส่วนการย้ายครั้งที่สาม เป็นการหลีกภัยธรรมชาติ และสัตว์ที่รบกวนตลอดมา และย้ายมาอยู่ใกล้แม่น้ำน่าน สะดวกแก่การใช้น้ำได้ตลอดปี รวมถึงการคมนาคม ประกอบกับ ท่านขุนยศ นามสกุลท่านไม่ทราบ ได้ยกที่ดินให้ สร้างวัดราว พ.ศ. 2434 โดยมีสมภารเจ้าอาวาสชื่อหลวงพ่อเอี่ยม ไม่ทราบฉายาและนามสกุล

ในสมัยหลวงพ่อชื่น แก่นเพิ่ม เป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างอุโบสถขึ้นและได้สร้างเสร็จเมื่อ ร.ศ. 124 ตรงกับ พ.ศ. 2444 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2474 ต่อมาในสมัยหลวงพ่อพิศาล บุญโชติ ท่านได้พัฒนาวัดดังที่เห็นในปัจจุบัน มีการสร้างโรงเรียนประถมศึกษาที่ตั้งอยู่ในเขตของวัด ได้จัดการและดำเนินการสร้างถนนสายริมแม่น้ำน่านผ่านหน้าบ้านหมู่บ้านบางพะยอมเป็นดินกว้าง 4 เมตร สร้างกุฏิใหม่ สร้างหอสวดมนต์ขึ้นแทนหลังเก่าที่ชำรุดใช้ประกอบทางพระศาสนาไม่ได้ สร้างวิหารหลวงพ่อดำและศาลาการเปรียญ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2534

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อเอี่ยม
* พระชื่น แก่นเพิ่ม
* หลวงพ่อต่วน
* พระครูพิศาลบุญโชติ
* พระครูอนุวัตรวรธรรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางพยอม (จังหวัด พิษณุโลก)". เทศบาลตำบลหัวรอ.
2. ↑  "วัดบางพยอม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°47′39″N 100°31′17″E﻿ / ﻿13.794182°N 100.521464°E﻿ / 13.794182; 100.521464

**วัดใหม่ทองเสน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

วัดใหม่ทองเสน สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2365 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2371 สร้างโดยพระธรรมอุดม (ถึก) ร่วมกับสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ขณะที่ยังดำรงสมณศักดิ์เป็นพระธรรมกิตติ พระธรรมอุดม (ถึก) ประสงค์อุทิศส่วนกุศลให้แก่โยมบิดามารดาของท่านที่ชื่อทองและเสน จึงให้ชื่อว่า "วัดใหญ่ทองเสน" โดยได้สร้างวัดลึกเข้าไปในป่าที่เป็นไร่สวนในสมัยนั้น ภายหลังได้ขุดเป็นคลองเพื่อต่อเชื่อมออกมาสู่คลองบางซื่อด้านหนึ่งและอีกด้านหนึ่งไปต่อเชื่อมกับคลองบางกระบือ จึงเรียกคลองที่ขุดใหม่นี้ว่า คลองวัดใหญ่ทองเสน (คลองวัดใหม่ทองเสน) แต่เนื่องจากวัดใหม่ทองเสนเป็นวัดใหญ่ ชาวบ้านจึงเข้าใจผิดว่าเป็นสองวัด เรียกสองวัดว่าวัดใหญ่ทองเสนและวัดป่า (ป่าเลไลยก์) คล้ายกับว่าเป็นวัดแฝด

ต่อมาเมื่อสิ้นบุญท่านเจ้าพระคุณทั้งสองแล้ว วัดใหญ่ทองเสนได้กลายเป็นวัดร้าง จนประมาณปี พ.ศ. 2430 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดร้างแห่งนี้ไม่มีพระภิกษุอยู่ประจำเลยแม้แต่รูปเดียว พระอธิการปั้นได้ตรวจดูสภาพวัด เห็นว่าอุโบสถ หอไตร และวิหาร ทั้งองค์พระป่าเลไลยก์ยังมีความสมบูรณ์ทุกอย่าง ไม่มีอะไรเสียหาย ท่านจึงดำเนินพัฒนาร่วมกับชาวบ้าน วัดใหญ่ทองเสนและวัดป่าเลไลยก์รวมกันแล้วเหลือพื้นที่ไม่ถึง 10 ไร่ ท่านจึงให้รวมเป็นวัดเดียวกันโดยให้ชื่อใหม่ว่า "วัดใหม่ทองเสน"

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

ภายในวัดมีโบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ *พระป่าเลไลยก์* แต่เดิมก่อสร้างด้วยปูนปั้นเป็นองค์ลงรักสีดำทั้งองค์ สูง 9 เมตร แต่ปัจจุบันได้บูรณะลงรักปิดทองสีเหลืองทองดูสวยงาม โดยได้สร้างวิหารเป็นรูปสี่เหลี่ยมหรือรูปมณฑปสี่เหลี่ยมไว้เป็นที่ประทับ

พระอุโบสถมีขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร หลังคาสูง 2 ชั้น ยื่นออกมาจากผนังน้อยมาก จึงไม่มีทวยไม้ค้ำรับ ไม่มีช่อฟ้า แต่ตรงขอบยางหลังคาเป็นรูปปั้นลายกนกตลอดแนว หน้าบันพระอุโบสถทำเป็นลวดลายปูนปั้นรูปดอกไม้ประดับด้วยกระจกสีหน้าอุโบสถ อุโบสถมีประตูเดียว แต่ทางด้านข้างทั้งสองข้างทำประตูไว้อีกข้างละหนึ่งประตู ด้านข้างสองข้างมีหน้าต่างข้างละ 5 บาน ด้านหลังพระอุโบสถมีประตูเข้าอีกหนึ่งประตู ภายนอกมีใบเสมาคู่ทำด้วยหิน ซุ้มประตูและซุ้มหน้าต่างเป็นงานปูนปั้นเป็นลวดลายศิลปะจีนผสมบาโรก ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย อยู่ในพระอิริยาบถประทับนั่งขัดสมาธิ พระหัตถ์ซ้ายวางหงายบนพระเพลา (ตัก) พระหัตถ์ขวาวางบนพระชานุ (เข่า) นิ้วพระหัตถ์ชี้ลงพื้นธรณี ที่ฐานพระประธานในพระอุโบสถนั้นเป็นลวดลายบัวจำหลักและมีผ้าทิพย์ พระพุทธรูปที่สำคัญอีกองค์คือ *พระไสยาสน์* ที่จำลองมาจากวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร ได้เอาผงเสกของหลวงปู่โตไปบรรจุใต้ฐานพระนอนองค์นี้ด้วย

หอไตรสร้างด้วยอิฐถือปูน ตั้งอยู่ทางด้านหลังพระอุโบสถ แต่เดิมได้ชำรุดทรุดโทรมมาก ต่อมาทางกรมศิลปากรได้มาบูรณะซ่อมแซมใหม่ แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2543 บนบานประตูเป็นลายรดน้ำ ตามผนังและเพดานเป็นลวดลายดอกไม้ ส่วนหอระฆังสร้างด้วยอิฐถือปูนเป็นรูปสี่เหลี่ยม มียอดแหลม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหม่ทองเสน". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "ประวัติวัดใหม่ทองเสน".
3. ↑  หนุ่มลูกทุ่ง (13 ธันวาคม 2554). "ขอพรพระป่าเลไลยก์องค์ใหญ่ที่ "วัดใหม่ทองเสน"". *ผู้จัดการออนไลน์*.
4. ↑  "วัดใหม่ทองเสน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-23. สืบค้นเมื่อ 2020-12-09.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดใหม่ทองเสน**
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ จักรพรรดิเหวินตี้

**สมเด็จพระจักรพรรดิสุยเหวินตี้** (Emperor Sui-Wendi) มีพระนามเดิมว่า หยางเจียน ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 541 (พ.ศ. 1084) เป็นขุนนางในราชวงศ์เป่ยโจว (โจวเหนือ) ทรงอภิเษกกับ ตู๋กูเจียหลัวบุตรสาวของตู๋กูซิ่น (ภายหน้าคือเหวินเสี้ยนฮองเฮาแห่งราชวงศ์สุย) ต่อมาพระราชบุตรสาวของพระองค์ "หยางลี่ฮัว" ได้เป็นมเหสี (ฮองเฮา) แห่งราชวงศ์เป่ยโจว เมื่อจักรพรรดิโจวเสวียนตี้สวรรคต ทำให้จักรพรรดิโจวจิ้งตี้พระราชโอรสผู้เยาว์วัยได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เป่ยโจว พระองค์เห็นโอกาสจึงเข้ายึดราชบัลลังก์ และสถาปนาพระองค์เองเป็นจักรพรรดิสุยเหวินตี้ เมื่อ ค.ศ. 581 (พ.ศ. 1124) ขณะพระชนม์ 40 พรรษา 

จักรพรรดิสุยเหวินตี้ ทรงสถาปนาหยางหย่ง พระราชโอรสองค์โตเป็นองค์รัชทายาท แต่เนื่องจากหยางหย่งลุ่มหลงในอำนาจ จึงปลดออกและสถาปนาหยางกว่างพระราชโอรสองค์รองเป็นองค์รัชทายาทแทน

สุยเหวินตี้ทรงเป็นจักรพรรดิที่ทรงพระปรีชาสามารถ และทรงคุณธรรม สวรรคตในปี ค.ศ. 600 (พ.ศ. 1143) ขณะพระชนม์ได้ 59 พรรษา ทรงครองราชย์ได้ 19 ปี หยางหว่างจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรรดิสุยหยางตี้


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิสุยเหวิน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จักรพรรดิโจวจิ้งตี้ราชวงศ์เป่ยโจว** |  | **จักรพรรดิจีน** (พ.ศ. 581 - พ.ศ. 600) |  | **จักรพรรดิสุยหยางตี้** |

| * ด
* ค
* ก
จักรพรรดิแห่งราชวงศ์สุย |
| --- |
| จักรพรรดิ | 
* สุยเหวิน (หยาง เจียน)
* สุยหยาง (หยาง กวั่ง)

 |
| ผู้อ้างสิทธิ์ | 
* หยาง โย่ว
* หยาง ตง
* หยาง เฮ่า

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**ปณาลี วรุณวงศ์** (เกิด 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2540) ชื่อเล่น **นาตาลี** เป็นนักแสดงหญิงลูกครึ่งไทย-อังกฤษ โดยที่มารดาเป็นชาวอังกฤษ มีพี่น้อง 3 คน นาตาลีเป็นพี่สาวคนโต เล่นละครเรื่องแรกในบท "เจ้าหญิงจัสมิน/มะลิ" จากละครเรื่อง ดาวหลงฟ้า ภูผาสีเงิน คู่กับ เด่นคุณ งามเนตร และเป็นที่รู้จักมากขึ้นจากบท "ประกายกัญญา/เล็ก" จากละครเรื่อง รักร้าย  อดีตนักแสดงสังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ

ประวัติ
-------

นาตาลี ปณาลี หรือ ปณาลี วรุณวงศ์ เป็นสาวลูกครึ่ง คุณพ่อเป็นคนไทย คุณแม่เป็นคนอังกฤษ เกิดวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 ปัจจุบันอายุ 26 ปี เคยศึกษาระดับชั้นมัธยมที่โรงเรียนรุ่งอรุณ ปัจจุบันเป็นนักศึกษาระดับปริญญาตรี ที่คณะศิลปศาสตร์ หลักสูตรนานาชาติ อังกฤษ-อเมริกันศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

เข้าวงการบันเทิงด้วยเพราะเพื่อนของคุณพ่อที่มากินข้าวที่บ้านเห็นเข้าก็สะดุดตา ชักชวนให้ไปลองแคสติ้งละครกับผู้จัดการคนรู้จัก กระทั่งได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงเต็มตัวกับช่อง 3 แถมฝีมือก็ไม่ธรรมดา เพราะเล่นละครเรื่องแรกก็ขึ้นแท่นเป็นนางเอกเลยทันที กับบทบาท เจ้าหญิงจัสมิน คู่กับ เด่นคุณ งามเนตร ในละครเรื่อง *ดาวหลงฟ้า ภูผาสีเงิน* ฉบับเมื่อปี 2559 หลังจากนั้น สาวนาตาลี ก็รับบทบาทเป็นนางเอกอย่างต่อเนื่อง ทั้งละครเรื่อง *รักร้าย* ที่จบไปเมื่อปลายปี 2560 กับพระเอกหนุ่มมาดเข้ม ไม้ วฤษฎิ์ ศิริสันธนะ และละครเรื่องล่าสุด *ริมฝั่งน้ำ* ละครครอบครัวสุดอบอุ่น คู่กับ คณิน ชอบประดิถ   

นาตาลีทุ่มทุนเข้าคลาสเรียนตั้งแต่ ร้องเพลง เต้นรำ ขี่ม้า เล่นเปียโน จนถึงศิลปะการต่อสู้ทุกแขนง ซึ่งก็สามารถทำออกมาได้ดีในทุกบทบาท ไม่ว่าจะเป็นบู๊ ดราม่า หรือคอมเมดี้ขนาดไหน นอกจากนี้เธอยังเคยร่วมร้องในบทเพลง ในหลวงของแผ่นดิน กับทางช่อง 3 อีกด้วย

ผลงาน
-----

### ละครโทรทัศน์

* ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศฐานะนักแสดงอิสระ

| พ.ศ. | เรื่อง | บทบาท | ออกอากาศ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2566 | เลือดกากี | แน่งน้อย | ช่อง 8 |
| 2566 | ลายดอกหญ้า |  | อมรินทร์ทีวี |
| 2567 | นารีลายหงส์ |  | พีพทีวี |

* ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

| พ.ศ. | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2558 | *ภพรัก* | วิญญาณผู้หญิง(รับเชิญตอนจบ) |
| 2559 | *ดาวหลงฟ้า ภูผาสีเงิน* | เจ้าหญิงจัสมิน (มะลิ) |
| 2560 | *รักร้าย* | ประกายกัญญา บริรักษ์ (เล็ก) |
| 2561 | *ริมฝั่งน้ำ* | พิมพ์วีนัส (วีนัส) |
| 2562 | *ดาวหลงฟ้า* | อัญมณี (น้ำหวาน) |
|

### มิวสิกวิดีโอ

* "เซตแล้วตบ"(เพลงเชียร์ทีมวอลเล่ย์บอลไทย WGP2016) - อุรัสยา เสปอร์บันด์, คิมเบอร์ลี่ แอน โวลเทมัส, ราณี แคมเปน, ราศรี บาเล็นซิเอก้า จิราธิวัฒน์, นิษฐา คูหาเปรมกิจ และรณิดา เตชสิทธิ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  เปิดประวัติ "นาตาลี ปณาลี" หรือ "ประกายกัญญา" ใน "รักร้าย"

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ปณาลี วรุณวงศ์ ที่อินสตาแกรม
นักดนตรี
**โจเอล โทมัส ซิมเมอร์แมน** (อังกฤษ: Joel Thomas Zimmerman) หรือที่รู้จักกันดีในนามของ **เดดเมาส์** (**deadmau5**) เป็นโปรดิวเซอร์ ดีเจ นักดนตรี และนักบรรเลงชาวแคนาดา เขาผลิตเพลงต่าง ๆ ในแนวเพลงโพรเกรสซิฟเฮาส์ และบางครั้งได้เปลี่ยนแนวอื่น หๆ คือ อิเล็กทรอนิกส์ มีผลงานของเขาที่ได้รวมไว้ในอัลบั้มสะสมมากมาย เช่น Tiësto ในอัลบั้ม *In Search of Sunrise 6: Ibiza* และเพลงที่ได้รับการแสดงใน A State of Trance radio show ของอาร์มิน ฟาน บูเรน

ซิมเมอร์แมน ได้รับรางวัลแกรมมี 6 รางวัล ในการเสนอชื่อผลงานของเขา เขาทำงาานร่วมกับดีเจ และโปรดิวเซอร์คนอื่น เช่น Kaskade, MC Flipside, Rob Swire และWolfgang Gartner นอกจากนี้เขายังได้ร่วมงานกับ Steve Duda ในนามของกลุ่ม BSOD (Better Sounding On Drugs) และเป็นส่วนหนึ่งของชื่อกลุ่ม WTF? พร้อมกับ Duda, Tommy Lee, และ DJ Aero ในปี ค.ศ. 2007 เขาได้ก่อตั้งค่ายเพลง mau5trap ปัจจุบันเป็นหนึ่งในผู้ผลิตเพลงอิเล็กทรอนิกส์รายใหญ่ที่สุดในโลก และเป็นศิลปินเพลงสวมหน้ากากที่คล้ายคลึงกับ มาร์ชแมลโล และดาฟต์พังก์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Deadmau5 joins Richie Hawtin's label under testpilot alias". Mixmag. มีนาคม 4, 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 7, 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **เดดเมาส์**

* เว็บไซต์ทางการ
* Artist Site at Ultra Records เก็บถาวร 2010-03-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* deadmau5 on Twitch.tv
**สัจพจน์เส้นขนาน** (อังกฤษ: parallel postulate) เป็นสัจพจน์ข้อที่ห้าของยุคลิดซึ่งได้ระบุไว้ในหนังสือ*เอเลเมนส์*ของยุคลิด เป็นสมมติฐานที่โดดเด่นในเรขาคณิตแบบยุคลิด ซึ่งได้กล่าวไว้ว่า ในระบบเรขาคณิตสองมิติ ถ้าส่วนของเส้นตรงตัดกับเส้นตรงสองเส้นที่ทำให้เกิดมุมภายในสองมุมที่ด้านเดียวกันซึ่งมีมุมฉากน้อยกว่าสองมุม แล้วเส้นสองเส้น (หากยื่นออกไปโดยไม่รู้จบ) จะมาบรรจบกันที่ด้านดังกล่าวซึ่งมุมทั้งสองรวมกันแล้วมีค่าน้อยกว่ามุมฉากสองมุม (180 องศา)

สัจพจน์นี้ไม่ได้พูดถึงเส้นขนานโดยเฉพาะ แต่เป็นเพียงสัจพจน์ที่เกี่ยวข้องกับการขนานกันของเส้นสองเส้นเท่านั้น โดยยุคลิดได้ให้นิยามของเส้นขนานไว้ในนิยามข้อ 23 ของหนังสือเอเลเมนส์เล่ม 1 ก่อนส่วนของสัจพจน์ทั้งห้าข้อ

เรขาคณิตแบบยุคลิดเป็นระบบเรขาคณิตที่สอดคล้องกับสัจพจน์ทั้งห้าข้อของยุคลิด รวมถึงสัจพจน์เส้นขนานนี้ด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  non-Euclidean geometries, by Dr. Katrina Piatek-Jimenez
2. ↑  "Euclid's Elements, Book I, Definition 23". *Clark University*. สืบค้นเมื่อ 2022-04-19. Parallel straight lines are straight lines which, being in the same plane and being produced indefinitely in both directions, do not meet one another in either direction.
3. ↑  "Euclid's Elements, Book I". *aleph0.clarku.edu*. สืบค้นเมื่อ 13 June 2023.
พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น

**พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ** (ญี่ปุ่น: カップヌードルミュージアム 大阪池田) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า **หอรำลึกการประดิษฐ์อันโด โมโมฟูกุ โอซากะ อิเกดะ** (ญี่ปุ่น: 安藤百福発明記念館 大阪池田) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ส้รางอุทิศให้กับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและบะหมี่ถ้วย รวมถึงโมโมฟูกุ อันโดผู้คิดค้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในนครอิเกดะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น และตั้งอยู่ในระยะที่เดินได้จากสถานีรถไฟอิกาดะบนสายฮังคีว-ทาการาซูกะ เปิดให้เข้าชมได้ฟรี

ยังมี **พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วย**อีกแห่งตั้งอยู่ในนครโยโกฮามะซึ่งมีนิทรรศการ 4 ชั้น มีการจัดแสดงประวัติศาสตร์ของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและเรื่องราวของโมโมฟูกุ อันโด

ลักษณะเฉพาะ
-----------

พิพิธภัณฑ์เปิดให้เข้าชมได้ฟรี

พิพิธภัณฑ์ทั้งสองแห่งมีโรงฝึกงานของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เปิดโอกาสให้ผู้เยี่ยมชมได้ทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป "สด" (แบบบะหมี่ที่อยู่ในบรรจุภัณฑ์) ด้วยตนเอง โดยต้องจองล่วงหน้าในการเข้าร่วมกิจกรรม นอกจากนี้ยังมีโรงงานบะหมี๋ผู้เยี่ยมชมสามารถประกอบถ้วยบะหมี่ของตนเองจากวัตถุดิบตั้งต้น โดยเสียค่าธรรมเนียม 500 เยน

* โรงฝึกงานของอันโดที่จำลองใหม่ในพิพิธภัณฑ์โรงฝึกงานของอันโดที่จำลองใหม่ในพิพิธภัณฑ์
* 
* 
*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Momofuku Ando Instant Ramen Museum".
2. ↑  "CupNoodles Museum Exhibitions/Attractions".
3. ↑  "CupNoodles Museum Osaka Ikeda".
4. ↑  "CupNoodles Museum Exhibitions/Attractions".

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ**

* The Momofuku Ando Instant Ramen Museum (ในภาษาญี่ปุ่น)
* The Momofuku Ando Instant Ramen Museum (ในภาษาอังกฤษ)
* The Momofuku Ando Instant Ramen Museum (ในภาษาอังกฤษ)
* CupNoodles Exhibitions/Attractions (ในภาษาอังกฤษ)
* CupNoodles Museum (ในภาษาญี่ปุ่น)
* CupNoodles Museum (ในภาษาอังกฤษ)
**อุโมวค์ซาราเยโว** (บอสเนีย: Sarajevski tunel / Сарајевски тунел; เซอร์เบีย: Sarajevski tunel / Сарајевски тунел) หรือ **ตูเนลซปาซา** (Тунел спаса; อุโมงค์แห่งการพ้นบาป) หรือ **อุโมงค์แห่งความหวัง** เป็นอุโมงค์ที่สร้างขึ้นในระส่างเดือนมีนาคมถึงมิถุนายน 1993 ในระหว่างการล้อมนครซาราเยโวในสงครามบอสเนีย สร้างขึ้นโดยกองทัพของบอสเนียเพื่อเชื่อมต่อดินแดนที่บอสเนียยึดครองในอีกฝั่งของท่าอากาศยานซาราเยโวเข้ากับตัวเมืองซาราเยโวซึ่งในเวลานั้นถูกกองกำลังของเซอร์เบียปิดล้อม

การก่อสร้างอุโมงค์มีขึ้นโดยลับ ๆ ในวันที่ 1 มีนาคม 1993 ภายใต้ชื่อรหัสลับ "Objekt BD" โดยอุโมงค์จะเชื่อมต่อย่านบูตมีร์ กับ ดอบรีเนียเข้าด้วยกัน ย่านหนึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของบอสเนีย ส่วนอีกย่านยังอยู่ในอาณาเขตที่ถูกเซอร์เบียล้อมไว้อยู่ แหล่งข้อมูลหนึ่งระบุว่าตลอดการขุดอุโมงค์นี้ มีการขุดทิ้งดินเกือบ 3,000 ลูกบาศก์เมตร และใช้ไม่กว่า 170 ลูกบาศก์เมตร และเหล็กกล้า 45 ตันในการก่อสร้างอุโมงค์

หลังสงครามสิ้นสุดลง มีการสร้างพิพิธภัณฑ์อุโมงค์ซาราเยโวขึ้นครอบบ้านหลังที่ในเวลานั้นใช้งานเป็นทางเข้าออกสู่อุโมงค์ซาราเยโว ผู้เข้าชมสามารถเดินชมอุโมงค์ในระยะสั้น 20 ได้ ส่วนภายในตัวบ้านจัดแสดงเอกสาร ภาพยนตร์ ภาพถ่าย ยุทโธปกรณ์ เครื่องแบบและธงกองทัพ

อ้างอิง,
--------

1. 1 2  "Bosnia Report - July-October 1996 - Adriatic Light at the End of the Sarajevo Tunnel". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-07-29. สืบค้นเมื่อ 2006-07-22.
2. ↑  Burns, John F. (August 15, 1993). "A Crude 1,000-Yard Tunnel Is Sarajevo's Secret Lifeline". *The New York Times* – โดยทาง NYTimes.com.
3. ↑  "War Tunnel (Tunnel of Hope) Museum". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-03-16.
4. ↑  Hamber, B. (2012). Conflict museums, nostalgia, and dreaming of never again. Peace and Conflict: Journal of Peace Psychology, 18(3), 268.
คลองอัมพวาบริเวณตลาดน้ำอัมพวา
**คลองอัมพวา** เป็นคลองในจังหวัดสมุทรสงคราม แยกจากคลองสำโรงที่แนวแบ่งเขต อำเภอบางคนที อำเภออัมพวาและอำเภอเมืองสมุทรสงคราม ไหลเป็นเส้นแบ่งเขตตำบลบ้านปรก อำเภอเมืองสมุทรสงครามกับตำบลบางช้าง อำเภออัมพวา ไปลงแม่น้ำแม่กลองฝั่งซ้ายที่ตำบลอัมพวา คลองมีความยาว 4.5 กิโลเมตร

ประวัติ
-------

คลองอัมพวาเป็นคลองธรรมชาติ ริมคลองอัมพวามีชุมชนมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ริมคลองมีวัดสำคัญคือ วัดอัมพวันเจติยาราม เป็นเส้นทางคมนาคมทางน้ำสายหลักตั้งแต่อดีต ซึ่งในอดีตเป็นชุมชนค้าขายที่คับคั่งโดยเฉพาะบริเวณปากคลอง มีตลาดเป็นเรือนแพที่ถือเป็นตลาดริมน้ำที่สำคัญ ดังปรากฏใน *นิราศพระแท่นดงรัง* ของสามเณรกลั่น ความว่า

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ๏ ถึงคลองน้ำอัมพวาที่ค้าขาย |  | เห็นเรือรายเรือนเรียงเคียงขนาน |
| มีศาลาท่าน้ำน่าสำราญ |  | พวกชาวบ้านซื้อขายคอนท้ายเรือ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ริมชายสวนล้วนมะพร้าวหมูสีปลูก |  | ทะลายลูกลากดินน่ากินเหลือ |
| กล้วยหักมุกสุกห่ามอร่ามเครือ |  | พริกมะเขือหลายหลากหมากมะพร้าว |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ริมวารีมีแพขายแพรผ้า |  | ทั้งขวานพร้าพร้อมเครื่องทองเหลืองทองขาว |
| เจ้าของแพแลดูหางหนูยาว |  | มีลูกสาวสิเป็นไทถอนไรปลิว |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ดูชาวสวนล้วนขี้ไคลทั้งใหญ่เด็ก |  | ส่วนเมียเจ๊กหวีผมระบมผิว |
| เห็นเรือเคียงเมียงชม้ายแต่ปลายคิ้ว |  | แกล้งกรีดนิ้วนั่งอวดทำทรวดทรง |

คลองอัมพวาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ได้ทรงปลูกพระตำหนักเรือนไทยไว้ข้างคลองหลังหนึ่ง เรียกกันว่า "ตำหนักอัมพวา" เมื่อรัชกาลที่ 5 เสด็จมาประพาสต้น ก็ทรงเรือแจวเข้าไปในคลองนี้และทรงแวะประทับเสวยน้ำชาที่พระตำหนักนี้ ต่อมาพระตำหนักอัมพวา ได้รื้อไปปลูกไว้ ณ วังสวนผักกาด ในกรุงเทพมหานคร

ในสมัยปัจจุบันชุมชนคลองอัมพวา มีการตั้งบ้านเรือนของชุมชนเกษตรกรรม ภายหลังเกิดชุมชนตามแนวถนนเกิดเป็นร้านค้า ย่านการค้าริมน้ำเริ่มลดบทบาทลง อย่างไรก็ตามรูปแบบการตั้งถิ่นฐานของชุมชนยังคงเอกลักษณ์ของชุมชนริมน้ำดั้งเดิมไว้ มีห้องแถวไม้ที่ทอดยาวเป็นแนวบนตลิ่งริมคลองอัมพวา บางหลังอยู่ในช่วงรัชกาลที่ 6 ต่อมาในปี 2546–2547 มีการดำเนินการซ่อมแซมอาคารไม้ที่มีคุณค่าทางสถาปัตยกรรมร่วมกับเจ้าของอาคารรวม 17 ราย

บริเวณริมคลองยังมีตลาดน้ำอัมพวาใกล้วัดอัมพวันเจติยาราม ตลาดน้ำก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2547 บ้านเรือนสองฝั่งคลองอัมพวา ได้รับการอนุรักษ์ในโครงการอนุรักษ์ศิลปกรรมสิ่งแวดล้อมในประเทศไทย โดยหน่วยงานต่าง ๆ ร่วมกับชุมชนอัมพวา ได้รับรางวัลมรดกทางวัฒนธรรมจากองค์การยูเนสโกเมื่อ พ.ศ. 2551

อ้างอิง
-------

1. ↑  สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. *อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย เล่ม ๔ (อักษร ย-ฮ) ฉบับราชบัณฑิตยสภา*. พิมพ์ครั้งที่ ๔. กรุงเทพมหานคร : สหมิตรพริ้นติ้งแอนด์พับลิสชิ่ง, ๒๕๖๑. (แก้ไขปรับปรุงข้อมูลเมื่อ พ.ศ. ๒๕๖๓)
2. ↑  "อัมพวา". ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
3. ↑  "นิราศพระแท่นดงรัง". วัชรญาณ.
4. ↑  "เสด็จประพาสอัมพวา". ไทยรัฐ.
5. ↑  "โครงการนำร่องเพื่อการอนุรักษ์และพัฒนาสภาพแวดล้อมคลองอัมพวา" (PDF). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
6. ↑  "จากอัมพวาสู่ตำนานแม่กลอง วิถีไทยในรางวัลระดับโลก". ผู้จัดการออนไลน์.
7. ↑  "เที่ยวตลาดน้ำอัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม". สำนักหอสมุดกลาง มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
**พี่น้อง** หมายถึง บุคคลหลายคนที่เกิดจากบิดาและมารดาคนเดียวกันทั้งสองคน มีพันธุกรรมและหมู่โลหิตใกล้เคียงกัน เรียกสถานะเป็นพี่เป็นน้องตามลำดับเกิดก่อนหลัง คำว่าพี่น้องหมายรวมถึง พี่ชาย พี่สาว น้องชาย น้องสาว และตนเอง เรียกอย่างเต็มว่า *พี่น้องร่วมบิดามารดา* ส่วนพี่น้องที่ไม่ได้เกิดจากบิดาและมารดาคนเดียวกัน หมายความว่าเกิดจากบิดาคนเดียวกัน หรือมารดาคนเดียวกัน เพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง เรียกว่า *พี่น้องร่วมบิดา (พี่น้องต่างมารดา)*  และ *พี่น้องร่วมมารดา (พี่น้องต่างบิดา)*  ตามลำดับ

นอกเหนือจากนี้ *พี่* ยังใช้เรียกคนที่มีอายุมากกว่าตนหรือด้วยความเคารพนับถือ และ *น้อง* แก่ผู้ที่อายุน้อยกว่า โดยไม่จำเป็นต้องเป็นญาติต่อกัน ดังนั้นคำว่า *พี่น้อง* จึงหมายรวมถึงบุคคลทุกคน มักใช้เป็นสำนวนการปราศรัย

น้องเป็นชื่อแม่ของไฮเวย์

พี่น้องบุญธรรม
--------------

พี่น้องบุญธรรม หมายถึง การมีบุตรบุญธรรมอยู่ในกลุ่มพี่น้อง ซึ่งไม่ได้เกี่ยวพันทางสายโลหิตแต่เกี่ยวพันทางกฎหมาย มักจะนับศักดิ์ตามอายุ มากกว่าก็เรียก *พี่บุญธรรม* น้อยกว่าก็เรียก *น้องบุญธรรม* พี่น้องเหล่านี้อาจเป็นบุตรบุญธรรมทั้งหมด หรือมีบุตรโดยกำเนิดอยู่แล้วแต่รับบุตรบุญธรรมมาอุปการะเพิ่ม หรือในทางกลับกัน บุตรบุญธรรมบางคนอาจได้รับการอุปการะจากบิดาหรือมารดาเพียงฝ่ายเดียวก็ได้ เช่นกรณีมีบุตรบุญธรรมก่อนมีคู่สมรส

พี่น้องร่วมสาบาน
----------------

พี่น้องร่วมสาบาน หมายถึง บุคคลหลายคนที่ไม่ได้มีความเกี่ยวพันทางสายโลหิต สาบานต่อกันว่าจะเป็นพี่น้องกันและจะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน อาจมีพิธีกรรมบางอย่างเช่น กล่าวคำสาบานต่อหน้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ หรือหยดเลือดของทุกคนผสมลงในน้ำหรือเหล้าแล้วแบ่งกันดื่ม ดังเช่นที่พบได้บ่อยในภาพยนตร์จีน แต่มิได้มีผลทางกฎหมายให้เกี่ยวพันฉันญาติแต่อย่างใด

ดูเพิ่ม
-------

* ลูกพี่ลูกน้อง (ละครโทรทัศน์)
ตามเข็มนาฬิกาจากบนซ้าย: ปกของหนังสือเดินทางของเนเธอร์แลนด์, เนปาล, จีน และโปแลนด์
**หนังสือเดินทาง** (อังกฤษ: passport) เป็นเอกสารการเดินทางอย่างเป็นทางการที่ออกโดยรัฐบาลซึ่งมีตัวตนของบุคคล บุคคลที่มีหนังสือเดินทางสามารถเดินทางไปและกลับจากต่างประเทศได้ง่ายขึ้นและเข้าถึงความช่วยเหลือด้านกงสุล หนังสือเดินทางรับรองตัวตนส่วนบุคคลและสัญชาติของผู้ถือ โดยปกติหนังสือเดินทางจะมีชื่อเต็ม รูปถ่าย สถานที่และวันเดือนปีเกิด ลายเซ็น และวันหมดอายุของหนังสือเดินทาง แม้ว่าโดยทั่วไปแล้วหนังสือเดินทางจะออกโดยรัฐบาลแห่งชาติ รัฐบาลย่อยบางแห่งก็ได้รับอนุญาตให้ออกหนังสือเดินทางให้กับพลเมืองที่อาศัยอยู่ในเขตแดนของตนเช่นกัน

หลายประเทศออก (หรือวางแผนที่จะออก) หนังสือเดินทางไบโอเมตริกซ์ ที่มีไมโครชิปฝังอยู่ ทำให้เครื่องอ่านได้ และปลอมแปลงได้ยาก หนังสือเดินทางที่เครื่องอ่านไม่ได้แบบไบโอเมตริกที่ออกก่อนหน้านี้มักจะใช้ได้จนถึงวันหมดอายุที่เกี่ยวข้อง

การตรวจสอบหนังสือเดินทางที่ท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ
โดยปกติแล้ว ผู้ถือหนังสือเดินทางจะมีสิทธิ์เข้าประเทศที่ออกหนังสือเดินทาง แม้ว่าบางคนที่มีสิทธิ์ในหนังสือเดินทางอาจไม่ใช่พลเมืองโดยสมบูรณ์ที่มี สิทธิ์ในการพำนัก (เช่น สัญชาติอเมริกัน หรือ สัญชาติอังกฤษ) หนังสือเดินทางไม่ได้สร้างสิทธิ์ใด ๆ ในประเทศที่เดินทางเยือนหรือผูกมัดประเทศที่ออกหนังสือเดินทางแต่อย่างใด เช่น การให้ความช่วยเหลือด้านกงสุล หนังสือเดินทางบางเล่มยืนยันว่าผู้ถือมีสถานะเป็นนักการทูต หรือเจ้าหน้าที่อื่น ๆ ซึ่งได้รับสิทธิและสิทธิพิเศษต่าง ๆ เช่น การคุ้มกันจากการจับกุม หรือ ถูกดำเนินคดี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Definition of PASSPORT". *www.merriam-webster.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-07-14.
2. 1 2  Cane, P & Conaghan, J (2008). *The New Oxford Companion to Law*. London: Oxford University Press. ISBN 9780199290543.
3. ↑  "The electronic passport in 2021 and beyond". *Thales Group*.

ดูเพิ่ม
-------

* หนังสือเดินทางไทย
* หนังสือเดินทางญี่ปุ่น


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **หนังสือเดินทาง**
หอสมุดในเคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้

**หอสมุดแจ็กเกอร์** (อังกฤษ: Jagger Library) หรือที่รู้จักกันในชื่อ **ห้องอ่านหนังสือแจ็กเกอร์** (อังกฤษ: Jagger Reading Room), ก่อนหน้านี้รู้จักกันในชื่อ **ห้องสมุดทางยาวเจ. ดับเบิลยู. แจ็กเกอร์** (อังกฤษ: J. W. Jagger Linear Library) เป็นห้องอ่านหนังสือหลักของหอสมุดมหาวิทยาลัยเคปทาวน์

อาคารนี้สร้างขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 โดยตั้งชื่อตามเจ.ดับเบิลยู. แจ็กเกอร์ ผู้มีอุปการคุณหลักของหอสมุดมหาวิทยาลัยเคปทาวน์ โดยในตอนแรกทำหน้าที่เป็นหอสมุดหลัก จากนั้นเป็นศูนย์ให้ยืมชั่วคราว และเมื่อไม่นานมานี้ระหว่าง ค.ศ. 2000 ถึง 2011 เป็นห้องอ่านหนังสือของหอสมุดแอฟริกันศึกษา

ทางเข้าหอสมุดแจ็กเกอร์พร้อมดอกไม้ประดับใน ค.ศ. 1947
ภายใน ค.ศ. 1980 หอสมุดดังกล่าวได้เป็นส่วนหนึ่งของหอสมุดแปดแห่งที่มหาวิทยาลัยเคปทาวน์ และเป็นสำนักงานใหญ่ของบริการหอสมุดของมหาวิทยาลัย จากนั้นได้บรรจุหนังสือ 518,000 เล่มจาก 741,000 เล่มที่มีอยู่ในเครือข่ายหอสมุด และสามารถรองรับผู้อ่าน 1,280 คนในห้องอ่านหนังสือ

ส่วนใน ค.ศ. 2011 มหาวิทยาลัยได้เริ่มโครงการเพื่อฟื้นฟูหอสมุดแจ็กเกอร์ให้กลับสู่สภาพเดิม ทางเดินและระเบียงที่ติดตั้งใน ค.ศ. 1960 และ 1970 ถูกถอดออก และต่อมาได้รับการทาสี, ตกแต่งใหม่ รวมถึงได้รับการบูรณะองค์ประกอบดั้งเดิม ซึ่งกลายเป็นหอสมุดหลักของมหาวิทยาลัยเคปทาวน์อีกครั้ง

หอสมุดแห่งนี้ถูกทำลายบางส่วนจากเหตุเพลิงไหม้ที่ภูเขาโต๊ะ ค.ศ. 2021 อย่างไรก็ตาม ระบบตรวจจับไฟของห้องสมุดได้ยับยั้งการทำลายของที่สะสมไว้ทั้งหมด

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "Jagger Reading Room". *University of Cape Town Special Collections* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-04-18. สืบค้นเมื่อ 2021-04-18.
2. ↑  Coetzee, Cornelius Johannes Stephanus; Geggus, Caroline (1980). South African Human Sciences Research Council (บ.ก.). *University Education in the Republic of South Africa*. p. 196.
3. ↑  Persens, Lizell (2021-04-18). "Fire wreaks destruction on UCT". *Eyewitness News* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-04-18.
4. ↑  Tembo, Theolin (2021-04-18). "Some of our valuable collections at Jagger Library have been lost in the fire, says UCT libraries head". *Independent Online (South Africa)*. สืบค้นเมื่อ 2021-04-18.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หอสมุดแจ็กเกอร์

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต (ผ่าน VIAF)

 |
ผึ้งงานกำลังกระพือปีก (fanning) และชูต่อมนาโซนอฟ (Nasonov's gland, สีขาวที่ปลายส่วนท้อง) ขึ้นเพื่อปล่อยฟีโรโมนให้ฝูงผึ้งตามเข้ามา
**ฟีโรโมน** (อังกฤษ: pheromone) เป็นสารเคมีที่หลั่งหรือขับออกมาแล้วกระตุ้นการตอบสนองทางสังคมในสปีชีส์เดียวกัน ฟีโรโมนเป็นสารเคมีซึ่งสามารถออกฤทธิ์นอกร่างกายของสิ่งมีชีวิตที่หลั่งออกมาแล้วมีผลต่อพฤติกรรมของสิ่งมีชีวิตที่รับเข้าไป ฟีโรโมนมีหลายชนิด เช่น ฟีโรโมนเตือนภัย ฟีโรโมนรอยอาหาร ฟีโรโมนเพศ เป็นต้น สิ่งมีชีวิตตั้งแต่โปรแคริโอตเซลล์เดียวไปจนถึงยูแคริโอตหลายเซลล์ที่ซับซ้อนมีฟีโรโมน มีบันทึกการใช้ฟีโรโมนในแมลงมากเป็นพิเศษ อนึ่ง สัตว์มีกระดูกสันหลังและพืชบางชนิดสื่อสารกันโดยฟีโรโมน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Definition of pheromone". MedicineNet Inc. 19 March 2012. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-05-11. สืบค้นเมื่อ 2014-04-07.
2. ↑  Kleerebezem, M (October 2001). "Peptide pheromone-dependent regulation of antimicrobial peptide production in Gram-positive bacteria: a case of multicellular behavior". *Peptides*. **22** (10): 1579–96. doi:10.1016/S0196-9781(01)00493-4. PMID 11587786. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help)