recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**งูทะเลเอราบุ** (อังกฤษ: common sea krait, China sea snake) เป็นงูทะเลชนิดหนึ่งในวงศ์Elapidae มีถิ่นอาศัยอยู่ในชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น, ไต้หวัน, ทะเลจีนใต้

ข้อมูล
------

มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Laticauda semifasciata* เป็นงูทะเลที่พบกระจายพันธุ์ในชายฝั่งหรือแนวปะการังในเขตกระแสน้ำอุ่นของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก

งูชนิดนี้เป็นที่รู้จักกันดีในโอกินาวะว่า **เอราบุ** (ญี่ปุ่น: エラブウ, Erabu) จัดเป็นงูที่มีพิษร้ายแรง ที่ทำอันตรายต่อชีวิตมนุษย์ได้ ลำตัวมีหนังและเกล็ดหนา มีลายปล้องสีน้ำตาลเข้มบนพื้นผิวสีเหลืองและสีฟ้า หัวมีขนาดเล็ก และส่วนปลายหางกลมคล้ายครีบหางของปลา ตามลำตัวไม่มีครีบใด ๆ มีความยาวได้ถึง 170 เซนติเมตร

อุปนิสัย
--------

งูทะเลเอราบุ มีอุปนิสัยรักสงบ ปกติจะว่ายน้ำช้ามากจนสามารถจับได้ด้วยมือเปล่า กินปลาขนาดเล็กตามแนวปะการังเป็นอาหาร หลบซ่อนอยู่ตามโพงหินหรือในแนวปะการังในเวลากลางวัน ออกหากินในเวลากลางคืน เป็นงูทะเลอีกชนิดหนึ่งที่สามารถขึ้นมาบนบกได้ และเมื่อวางไข่จะรวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ เพื่อวางไข่ในถ้ำหรือโพรงหินที่สงบ ปราศจากการรบกวน ในช่วงฤดูร้อนถึงฤดูใบไม้ร่วง โดยวางไข่ครั้งละ 1-8 ฟอง

การทำเป็นอาหาร
--------------

งูทะเลชนิดนี้เป็นอาหารของท้องถิ่นโอกินาวะ โดยนิยมเอามารมควันพิษของงูทะเลชนิดนี้ สามารถทนความร้อน 100 องศาเซลเซียส ได้ถึง 5 นาที โดยไม่สูญเสียความเป็นพิษ

ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
------------------

งูทะเลเอราบุได้ถูกอ้างอิงถึงในการ์ตูนญี่ปุ่นชุด โคนัน เจ้าหนูยอดนักสืบ โดยถูกกล่าวถึงในมังงะ เล่มที่ 17 ของสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ในชื่อตอนว่า อาวุธหนี ซึ่งเอโดงาวะ โคนัน ได้ใช้สารแทนนินที่อยู่ในชาเย็นบรรเทาพิษของผู้ที่ถูกงูกัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lane, A. & Gatus, J. (2010). "*Laticauda semifasciata*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 6 October 2012.`{{cite web}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  "*Pseudolaticauda semifasciata*". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-30. สืบค้นเมื่อ 2011-01-14.
3. ↑  "Kudaka Island". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-08. สืบค้นเมื่อ 2011-01-14.
4. ↑  งูทะเล
5. ↑  โคนัน เจ้าหนูยอดนักสืบ เล่มที่ 17: สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ
ภาพวาดฮิโตดามะ
**ฮิโตดามะ** (ญี่ปุ่น: 人魂; หมายถึง "วิญญาณมนุษย์") เป็นคำที่มาจากตำนานพื้นบ้านญี่ปุ่น เป็นความเชื่อเรื่องผีและวิญญาณ

คำอธิบาย
--------

ฮิโตดามะ ถูกอธิบายว่าเป็นดวงไฟสีฟ้าหรือสีเขียวลอยไปมา และมีหางยาว บ้างก็ว่าสามารถเปลี่ยนสภาพเป็นแมลงปีกแข็งสีดำหรือถ่านหินจำนวนนับไม่ถ้วนได้ ถ้าหากเฉียดใกล้พื้นดิน

คติชนวิทยา
----------

ชาวญี่ปุ่นเชื่อว่าสามารถมองเห็นฮิโตดามะได้ในความมืดในป่าช้าหรือสุสาน ฮิโตดะมะไม่ทำอันตรายต่อมนุษย์ แต่บางครั้งจะมีการเล่นแผลง ๆ กับบางคนที่เป็นผู้เดินทางหรือผู้ที่มีกรรมหนัก และมีฮิโตดามะบางดวงที่ได้รับความชั่วร้ายและก้าวร้าวโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นของผู้ที่ถูกฆ่าตาย ไม่ว่าจะโดยบังเอิญหรือตั้งใจก็ตาม โดยทั่วไปแล้ว เชื่อว่าฮิโตดามะเป็นดวงวิญญาณของมนุษย์ที่โชคร้ายที่ไม่สามารถพบความสงบสุขหลังจากเสียชีวิตไปแล้ว

คำอธิบายทางวิทยาศาสตร์
----------------------

มีคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับฮิโตดามะว่า เป็นแมลงจำพวกหิ่งห้อยชนิด *Luciola cruciata*,  *L. lateralis* หรือ *Colophotia praeusta* ที่เป็นแมลงพื้นบ้านของญี่ปุ่น ซึ่งเมื่อเป็นตัวอ่อนจะกินหอยทากและสามารถเรืองแสงได้ในความมืด

โอตสึ โยชิฮิโกะ นักวิชาการผู้ศึกษาเรื่องราวเหนือธรรมชาติ แห่งมหาวิทยาลัยวาเซดะ เห็นว่าปรากฏการณ์ฮิโตดามะเป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ คือ พลาสมา เป็นไฟฟ้าสถิตที่ไหลเวียนวนอยู่ในอากาศ เช่นเดียวกับปรากฏการณ์โพลเทอร์ไกสท์ ในโลกตะวันตก

ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
------------------

เช่นเดียวกับผีญี่ปุ่นอื่น ๆ ฮิโตดามะได้ถูกอ้างถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยของญี่ปุ่นหลายอย่าง เช่น การ์ตูนอาทิ *อินุยาฉะ*, *ชาแมนคิง*, *โปเกมอน* ภาพยนตร์และซีรีส์เรื่องต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Stephen Addiss, Helen Foresman: *Japanese ghosts & demons: art of the supernatural*. G. Braziller, Illinois 1985, ISBN 978-0-486-99052-1
2. ↑  Chris Philo, Chris Wilbert: *Animal spaces, beastly places: new geographies of human-animal relations* (= Band 10 von *Critical geographies*). Routledge, London/New York 2000, ISBN 0-415-19847-X, page 172–173.
3. ↑  *รูปร่างที่แท้จริงของผี* หน้า 70, "โลกเร้นลับของสิ่งมีชีวิต" แปลโดย ขวัญนุช คำเมือง (พิมพ์ครั้งที่ 5 กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์ มกราคม 2543) ISBN 974-472-262-2

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Hitodama at The Obakemono Project (อังกฤษ)
| พฤหัสบายดี |
| --- |
|  |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| **ชื่อไทย** | พฤหัสบายดี |
| **ชื่ออังกฤษ** | - |
| **ผู้แต่ง** | มุนินทร์ สายประสาท |
| **แนวการ์ตูน** | คอมมิค |
| **เว็บไซต์** | letcomic.com |

 |
| 

| ลิขสิทธิ์ |
| --- |
| **ลิขสิทธิ์ในไทย** | สำนักพิมพ์ LET'Comic Thailand |
| **ฉายทางทีวี**  | - |
| **จำนวนเล่ม** | - |

 |

***พฤหัสบายดี*** เป็นหนังสือการ์ตูนไทยแนวคอมมิค ซึ่งเป็นผลงานของ มุนินทร์ สายประสาท โดยสำนักพิมพ์ LET'Comic Thailand เป็นเกี่ยวกับเรื่องราวของบุคคลในวัยต่างๆที่ต้องดำรงชีวิตเกี่ยวข้องกับวันพฤหัสบดี เช่น เด็กนักเรียนที่ต้องเรียนลูกเสือในวันพฤหัสบดี เด็กส่งฟิล์มที่ต้องนำฟิล์มภาพยนตร์ไปให้โรงหนังในวันพฤหัสบดีที่หนังเพิ่งเข้าฉาย

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เรื่องราวของบุคคลในวัยต่างๆที่ต้องดำรงชีวิตเกี่ยวข้องกับวันพฤหัสบดี (เด็กนักเรียนที่ต้องเรียนลูกเสือในวันพฤหัสบดี, เด็กส่งฟิล์มที่ต้องนำฟิล์มภาพยนตร์ไปให้โรงหนังในวันพฤหัสบดีที่หนังเพิ่งเข้าฉาย, เด็กนักเรียนที่เขียนคำว่า "พฤหัสบดี" ผิด และพิธีวันไหว้ครู )

อ้างอิง
-------

1. ↑  พฤหัสบายดี ร้านนายอินทร์ www.naiin.com
2. ↑  Pantip.com

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
**การโจมตีรัฐสภาเชชเนีย พ.ศ. 2553** เป็นการก่อการร้ายที่เกิดขึ้นในช่วงเช้าของวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2553 เมื่อกลุ่มติดอาวุธโจมตีอาคารรัฐสภาในกรอซนี เมืองหลวงของสาธารณรัฐเชชเนีย ซึ่งเป็นเขตการปกครองของสหพันธรัฐรัสเซีย มีผู้เสียชีวิต 6 คน รวมไปถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจ 2 นาย เจ้าพนักงานรัฐสภา 1 คน และกลุ่มติดอาวุธอีก 3 คน การโจมตีดังกล่าวถูกมองว่ามีความสำคัญเนื่องจากเป้าหมายและเวลาเกิดเหตุ

เหตุการณ์
---------

การโจมตีเริ่มต้นขึ้นเมื่อราว 8.45 น. ตามเวลาท้องถิ่น (4.45 น. UTC) เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2553 เมื่อกลุ่มติดอาวุธราว 3-4 คนมาถึงบริเวณรัฐสภาเชชเนียในกรอซนีในรถซึ่งขับตามขบวนรถของรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทยรัสเซีย มือระเบิดฆ่าตัวตายได้จุดชนวนระเบิดใกล้กับประตูของอาคารรัฐสภา ในขณะที่ผู้ก่อการร้ายอีกสามคนพยายามที่จะเข้าไปในอาคาร และเปิดฉากยิง ผู้ก่อการร้ายได้สังหารเจ้าหน้าที่ตำรวจรักษาอาคารไป 2 นาย เช่นเดียวกับผู้จัดการบริหารรัฐสภา เจ้าหน้าที่ตำรวจอีก 6 นาย และพลเรือนอีก 11 คนได้รับบาดเจ็บ สมาชิกรัฐสภาได้หนีออกทางชั้นสามของอาคาร

หลังจากเหตุการณ์ ปฏิบัติการกำจัดผู้ก่อการร้ายได้เริ่มขึ้น โดยประธานาธิบดีเชชเนีย รัมซัน คาดีรอฟ เป็นผู้สั่งการด้วยตนเอง ปฏิบัติการดังกล่าวกินเวลา 15-20 นาที ในช่วงแรก มีรายงานออกมาว่า ผู้ก่อการร้าย 4 คนถูกสังหารในปฏิบัติการดังกล่าว ตามคำกล่าวของรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหากไทยของเชชเนีย โรมัน เอดิลอฟ อย่างไรก็ตาม การสืบสวนในภายหลังได้รายงานว่าผู้ก่อการร้ายสามคนที่มีส่วนในเหตุการณ์ได้ระเบิดฆ่าตัวตายทั้งหมด โดยผู้ก่อการอีกสองคนได้หลบหนีการจับกุม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Terrorists launch deadly attack on Chechen parliament (Update 1)". RIA Novosti. 2010-10-19. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-04-21. สืบค้นเมื่อ 2010-10-22.
2. 1 2  "Six dead in attack on Chechen parliament – Kadyrov". RIA Novosti. 2010-10-19.
3. 1 2  "Militants launch attack on the parliament of Chechen Republic". Russia Today. 2010-10-19.
4. 1 2 3  "Стрельба в Грозном". Interfax. 2010-10-19.
5. ↑  "Islamists Stage Suicide Attack on Chechen Parliament". The Moscow Times. 2010-10-19.
6. ↑  "Attack on Chechen parliament in Grozny leaves six dead". BBC News. 2010-10-19.
7. ↑  "All terrorists in Chechen parliament attack 'eliminated' (Update 3)". RIA Novosti. 2010-10-19.
**แอฟเตอร์ฟอร์เอเวอร์** (อังกฤษ: After Forever) เป็นวงแนวซิมโฟนิกเมทัล, กอธิกเมทัล จากประเทศเนเธอร์แลนด์ ก่อตั้งตั้งแต่ปี 1995 - ปัจจุบันในสังกัด Nuclear Blast

พวกเขาออกอัลบั้มแรก ปี 2000 *Prison of Desire* มีนักร้องนำหญิงเสียงโซปราโน ชื่อ Floor Jansen ทำให้ดนตรีออกมาในสไตล์กอธิกเมทัล อัลบั้มแรกนี้ทำให้พวกเขาก้าวขึ้นอยู่ในระดับแนวหน้าของดนตรีเมทัล บ้านเกิดอย่างเนเธอร์แลนด์ อัลบั้มที่ 2 ชื่อ *Decipher* (2001) ออกได้ไม่นาน Mark Jansen มือกีตาร์และนักแต่งเพลงหลักได้ลาออกจากวงเพื่อไปตั้งวง Epica สมาชิกที่เหลือจึงดึง Bas Maas เข้ามาแทน พร้อมทำคอนเสปต์อัลบั้มชื่อ *Invisible Circles* ออกมา ประสบความสำเร็จอย่างสูงในสแกนดิเนเวีย และเป็นการก้าวไปสู่ความสำเร็จของวง ต่อมา Lando van Gils มือคีย์บอร์ดลาออกไป วงต้องประสบปัญหาไม่หยุดหย่อน André Borgman มือกลองเป็นมะเร็ง Sander Gommans ผ่าไส้ติ่ง แต่ก็ฟันฝ่าไปได้ และออกอัลบั้ม *Remagine* ในปี 2005

ผลงาน
-----

### สตูดิโอ อัลบั้ม

* *Prison of Desire* (2000)
* *Decipher* (2001)
* *Invisible Circles* (2004)
* *Remagine* (2005)
* *After Forever* (2007)

### EPs และ singles

* Follow in the Cry (2000)
* Emphasis/Who Wants To Live Forever (2002)
* Monolith Of Doubt (2002)
* Exordium (2003)
* My Choice/The Evil That Men Do (2003)
* Digital Deceit (2004)
* Being Everyone (2005)
* Two Sides/Boundaries Are Open (2006)
* Energize Me (2007)
* Equally Destructive (2007)

### เดโม

* Ephemeral (1999)
* Wings of Illusion (1999)
งูกินหาง เป็นการละเล่นพื้นเมืองเก่า เล่นกันทุกภาคของประเทศ ทั้งภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคใต้ พบว่ามีการละเล่นงูกินหางกันแล้วในงานตรุษสงกรานต์ ณ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เมื่อ พ.ศ. 2475 การเล่นงูกินหางเป็นการเล่นเลียนแบบชีวิตสัตว์   คือ เลียนแบบลักษณะท่าทางของงูที่มีลำตัวยาวเลื้อยคดไปคดมา นิยมเล่นในงานเทศกาล งานประจำปี และงานรื่นเริงต่างๆ ในสมัยก่อน งูกินหางส่วนมากสาวมอญไม่ค่อยได้เล่นเท่าไร เพราะไม่ค่อยสุภาพ คือฝ่ายผู้ชายกับฝ่ายผู้หญิงต้องมาจับมือถือแขนกัน ผู้ใหญ่ไม่นิยมที่จะมาเล่นสนิทสนมกัน ส่วนมากจะเป็นคนไทยเล่นกัน

วิธีการเล่น
-----------

- ผู้เล่นมีจำนวน 8-10 คน แบ่งผู้เล่นเป็น 2 ฝ่าย

- ฝ่ายที่ 1 จะต้องเป็น "พ่องู" 1 คน ฝ่ายที่ 2 มี "แม่งู" 1 คน ที่เหลือเป็น "ลูกงู" ซึ่งผู้เล่นเป็นลูกงูจะต้องเกาะเอวผู้เล่นเป็นแม่งู

- จากนั้น พ่องูเริ่มถามว่า "แม่งูเอ๋ย" แม่งูและลูกงูก็ร้องตอบว่า "เอ๋ย" พอช่วงท้ายพ่องูถามว่า"กินหัว กินหาง" แม่งูตอบว่า "กินกลางตลอดตัว"

- พ่องูก็จะไล่จับลูกงูจากปลายแถว ฝ่ายแม่งูจะต้องกางมือเพื่อป้องกันลูก หากลูกงูตัวใดถูกพ่องูดึงจนหลุดออกจากแถวไป ก็จะต้องออกจากการเล่น

- ผู้เล่นที่เหลือก็เริ่มเล่นกันอีกจนกว่าลูกงูจะถูกจับจนหมด

เพลงประกอบการเล่น
-----------------

พ่องู : "แม่งูเอ๋ยกินน้ำบ่อไหน"

แม่งู : "กินน้ำบ่อโศกโยกไปก็โยกมา" พร้อมแสดงอาการส่ายตัวไปมา

พ่องู : "แม่งูเอ๋ยกินน้ำบ่อไหน"

แม่งู : "กินน้ำบ่อหินบินไปบินมา" พร้อมแสดงอาการบินไปบินมา

พ่องู : "แม่งูเอ๋ยกินน้ำบ่อไหน"

แม่งู : "กินน้ำบ่อทรายย้ายไปย้ายมา" พร้อมแสดงอาการส่ายตัวไปมา

แม่งู:พ่องูเอ๋ย

พ่องู:เอ๋ย

แม่งู:กินหัวหรือกินหาง

พ่องู :กินกลางตลอดตัว
**ศรีวิไจย โข้** หรือ**ศรีวิชัย โข้** ผู้แต่งค่าวสำคัญๆ หลายสำนานเป็นกวีผู้มีชื่อเสียงของล้านนาและเมืองนครแพร่ เนื้อหาค่าวของศรีวิไจยโข้ผู้ร่วมสมัยกับเหตุการณ์เงี้ยวปล้นเมืองแพร่จึงเป็นเอกสารทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญจากผลงานของกวีบอดผู้นี้"อนาถจิตคิดไปไม่ประจักษ์ ทรลักษณ์ตาทะเล้นไม่เห็นหน เดินก็ได้พูดก็ดังชั่งวิกล มามืดมนนัยน์ตาบ้าบรม" เพชรเม็ดงามของชาวแพร่ ด้วยความเป็นกวีที่มีพรสวรรค์มาตั้งแต่กำเนิด ศรีวิไจย (โข้)

ประวัติ
-------

ศรีวิไจย (โข้) มีชื่อเดิมว่า โข้ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2400 ณ บ้านสีลอ ตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ เป็นบุตรคนที่ 4 ของเจ้าน้อยเทพ และนางแก้ว เทพยศ ชาวบ้านมักจะเรียกท่านว่า ศรีวิไจยโข้ บางทีก็เรียกว่า พ่อต๋า ภรรยาคนแรก ชื่อ นางตุ่น มีบุตร 2 คน ชีวิตวัยเด็ก ท่านได้บรรพชาเป็นสามเณรอยู่ 4 – 5 พรรษา ณ วัดศรีบุญเรือง จังหวัดแพร่หลังจากนั้นลาสิกขาบทออกมา แล้วได้แต่งกาพย์ธรรมะ ซึ่งพรรณนาถึงความทุกข์ของคน ชื่อว่า "กาพย์ฮ่ำตุ๊ก" แต่เดิมท่านประกอบอาชีพค้าจนกระทั่งภรรยาคนแรกเสียชีวิตลง จึงได้นำบุตรชายไปฝากพี่สาวอุปการระ ส่วนตัวเองเดินทางไปค้าขายที่จังหวัดน่าน กระทั่งล้มป่วยด้วยกามโรค จึงกลับมาอยู่จังหวัดแพร่ แล้วต่อมานัยน์ตาท่านก็บอด เมื่ออายุ 25 ปี ชีวิตต่อจากนั้น ท่านได้รับจ้างเขียนค่าว – ฮ่ำ อย่างเดียว แต่ปัญหาผู้ว่าจ้างท่าเขียนค่าว – ฮ่ำ ต้องนั่งจดตามคำบอก จึงทำให้ผู้อยากได้บทกวีแต่ไม่มีเวลาต้องเสียโอกาส ท่านศรีวิไจย (โข้) จึงได้ภรรยามาเป็นคู่ชีวิต คู่ทุกข์คู่ยากของท่านคนหนึ่งชื่อ จันทร์สม เป็นหญิงสาวที่มีรูปร่างหน้าตาไม่เลวนักและคุณสมบัติอันประเสิรฐยิ่งยากที่จะหาได้ในสตรีสมัยนั้นก็คือ จันทร์สมผู้นี้เป็นคนมีความรู้ในทางเขียนอ่านคล่องแคล่วเป็นพิเศษสามารถถ่ายทอดบทกวีที่กลั่นกรองจากสมองของท่านจอมกวีออกมาเป็นตัวอักษร ทั้งเจ้าหล่อนก็คงจะเป็นคนหนึ่งซึ่งซาบซึ้งในมธุรสพจน์ประพันธ์ของท่านกวีศรีวิไจยโข้
ศรีวิไจย โข้เป็นผู้มีปฏิภาณไหวพริบในการแต่งค่าว เมื่อแต่งงานกับนางจันทร์สมได้ให้นางสมเป็นเสมียนจดคำประพันธ์ตามคำบอก หลังจากที่นางจันทร์สม ภรรยาศรีวิไจยโข้ ถึงแก่กรรมท่านก็ไม่ได้แต่งค่าวใดๆอีก และได้อาศัยอยู่กับลูก ๆ หลาน ๆ ต่อมาจนวาระสุดท้าย ท่านก็ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2472 ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 ประมาณ 10 ปี สิริรวมอายุได้ 72 ปี ปัจจุบันมีอนุสาวรีย์ของท่านอยู่ที่วัดศรีบุญเรือง จังหวัดแพร่

ผลงาน
-----

ผลงานสำคัญของท่านศรีวิไจย โข้

* กาพย์ฮ่ำตุ๊ก
* ค่าวซอบัวรวงศ์หงส์อามาตย์
* ค่าวซอสมภมิตร
* ค่าวซอสุวัณณเมฆะหมาขนคำ
* ค่าวซอจันทกุมาร
* ค่าวเจ้าสังคะนะ
* ค่าวฮ่ำคุ้มหลวง
* ค่าวเงี้ยวปล้นคุ้มหลวง
* ค่าวสั้นเรื่องเจ้าดำหนีตามชู้
* ค่าวก่อสร้างของครูบาศรีวิชัย
* ค่าวหงษา
* ค่าวฮ่ำดอกเอื้อง

ค่าวเงี้ยวปล้นคุ้มหลวงถือเป็นวรรณกรรมที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์เพราะแต่งในปีหลังเกิดเหตุ โดยในเนื้อหาได้กล่าวถึงเจ้าพิริยเทพวงษ์ไม่ให้ความช่วยเหลือพระยาไชยบูรณ์ที่ต้องการสู้รบกับกบฏเงี้ยว ซึ่งแม้จะตรงกับหลักฐานทางประวัติศาสตร์อื่น ซึ่งอาจจะผู้มีอำนาจในระดับประเทศจ้างมาให้ทราบเพื่อให้ได้ความชอบธรรมแก่ตนเอง

อ้างอิง
-------

* ศรีศักร วัลลิโภดม และ วลัยลักษณ์ ทรงศิริ. นครแพร่ จากอดีตมาปัจจุบัน ภูมินิเวศวัฒนธรรม ระบบความเชื่อ และประวัติศาสตร์ท้องถิ่น. กรุงเทพฯ. สำนักงานกองทุนสนับสนุนงานวิจัย. 2551 หน้า 128 – 129
**สโมสรฟุตบอลแอเบอร์ดีน** (อังกฤษ: Aberdeen Football Club) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพของสกอตแลนด์ที่ตั้งอยู่ในแอเบอร์ดีน แข่งขันในสกอตติชพรีเมียร์ชิปและไม่เคยตกชั้นจากลีกสูงสุดของระบบลีกฟุตบอลของสกอตแลนด์เลยตั้งแต่ได้รับเลือกให้ขึ้นสู่ลีกสูงสุดในปี ค.ศ. 1905 แอเบอร์ดีนคว้าแชมป์สกอตติชลีก 4 สมัย สกอตติชคัพ 7 สมัย และสกอตติชลีกคัพ 6 สมัย ยังเป็นสโมสรเดียวในสกอตแลนด์ที่คว้าถ้วยรางวัลสโมสรฟุตบอลยุโรป 2 ถ้วย คือ ยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ และยูโรเปียนซูเปอร์คัพ ในปี ค.ศ. 1983

สโมสรฟุตบอลแอเบอร์ดีนก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1903 จากการรวมตัวกันของ 3 สโมสรจากแอเบอร์ดีน สโมสรคว้าถ้วยรางวัลใหญ่ของสกอตแลนด์ภายใต้ผู้จัดการทีม เดฟ ฮัลลิเดย์ ต่อมาในคริสต์ทศวรรษที่ 1980 ภายใต้การคุมทีมของเซอร์อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน ได้คว้าแชมป์ลีก 3 สมัย สกอตติชคัพ 4 สมัย และสกอตติชลีกคัพ 1 สมัย ควบคู่ไปกับถ้วยรางวัลสโมสรฟุตบอลยุโรป 2 ถ้วย แอเบอร์ดีนเป็นสโมสรสุดท้ายที่ไม่ใช่ เรนเจอส์ และ เซลติก ที่คว้าแชมป์ลีกในฤดูกาล 1984-85 และยังเป็นสโมสรสุดท้ายในสกอตแลนด์ที่คว้าแชมป์สโมสรฟุตบอลยุโรป สโมสรประสบความสำเร็จน้อยลงตั้งแต่สิ้นสุดยุคทอง การรอคอย 19 ปีสำหรับถ้วยรางวัลสำคัญจบลงด้วยการคว้าแชมป์สกอตติชลีกคัพ 2013-14 ตามมาด้วยรองแชมป์ลีกตามหลังเซลติกในทศวรรษ 2010

แอเบอร์ดีนเล่นที่ Pittodrie Stadium ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งสโมสร ปัจจุบันสนามมีความจุ 20,866 ที่นั่งและเป็นสนามฟุตบอลที่มีที่นั่งทั้งหมดและมีหลังคาคลุมทั้งหมดแห่งแรกในสหราชอาณาจักร พิทโทดรียังเป็นสนามฟุตบอลแห่งแรกที่มีพื้นที่ทางเทคนิค ซึ่งคิดค้นโดยผู้เล่นและโค้ชดอนัลด์ โคลแมน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Aberdeen Football Club". Spfl.co.uk. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 August 2018. สืบค้นเมื่อ 22 April 2014.
**วัดดอนตูม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามง่าม อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ประมาณ 22 ไร่ 1 งาน 99 ตารางวา

วัดดอนตูมเป็นวัดร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2451 สันนิษฐานว่าสร้างเมื่อราว พ.ศ. 2444 หลักฐานคือมีพระพุทธรูป กับตู้พระธรรม ลูกนิมิต แผ่นอิฐสีแดงก้อนขนาดใหญ่ มีเสาแก่นล่อน จนเมื่อหลวงพ่อเต๋ คงทอง ย้ายมาสร้างวัดสามง่าม ปลีกวิเวกมาใช้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม ภายหลังเมื่อ พ.ศ. 2532 หลวงพ่อแย้ม เจ้าอาวาสวัดสามง่าม ศิษย์หลวงพ่อเต๋ คงทอง หวังที่จะฟื้นฟู วัดดอนตูมขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง จึงร่วมด้วยคุณเกษแก้ว คุณบรรทม เศวตมาลย์ และลูกสาว คุณกรองทอง เศวตมาลย์ พร้อมด้วยผู้ศรัทธาจากวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ สร้างเสนาสนะต่าง ๆ เช่น กุฏิ วิหาร ศาลาการเปรียญฌาปนสถาน และอุโบสถ พร้อมกับปรับพื้นที่ให้มีบริเวณเป็นสัดส่วนจำนวนเนื้อที่ 36 ไร่

วัดดอนตูมตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2540

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังแรกเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 กุฏิสงฆ์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 หอระฆังสร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 และฌาปนสถานสร้างเมื่อ พ.ศ. 2539

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระมหาชาญยุทธ อนุภทฺโท เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2540
* พระครูวิมลญาณวัฒน์ เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2540–2560
* พระมหาอุทัย ฐิตธมฺโม พ.ศ. 2561

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดอนตูม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดดอนตูม". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
**วัดดอนชัย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพ้อแดง อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 4 งาน

วัดดอนชัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2369 เดิมชื่อว่า **วัดดอนยาง** ไม่ปรากฏนามผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดินวัด ได้รับการพัฒนาและบูรณะมาโดยตลอด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2501 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง กุฎิเจ้าอาวาสซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น หลังคาทรงปั้นหยาใต้ถุนสูง ฝาทำด้วยไม้ เจาะช่องหน้าต่าง บานหน้าต่างเป็นบานประกบ หน้าอาคารมีบันไดทางขึ้น ต่อกับส่วนระเบียงที่มีซี่กรงฉลุ เป็นช่อง เหนือซี่กรงระเบียง เป็นตารางโปร่งจนถึงส่วนหลังคา บริเวณมุขยื่น ส่วนหลังคามีช่องแสงทำด้วยไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง ฌาปนสถาน หอระฆัง และโรงครัว ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางสมาธิ พระพุทธรูปอีก 8 องค์ แบ่งเป็นปางห้ามญาติ ปางรำพึง และปางอุ้มบาตร นอกจากนั้นยังมีเรือมะเขือยำอายุกว่า 100 ปี เมื่อคราวพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสหลังสวน เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2432 เรือนี้เป็นเรือนำเสด็จ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระไพ
* พระหยด
* พระสมห์มี
* พระทอง
* พระเพชร
* พระครูธรรมรักจิตคุณ
* พระอธิการไชยวัฒน์ พ.ศ. 2528–2534
* พระชนะ สุจิณฺโณ พ.ศ. 2534–
* พระสมุทัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดอนชัย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดดอนชัย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "เรือมะเขือยำ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
ตราประจำตระกูลโบฟอร์ต
**ตระกูลโบฟอร์ต** (อังกฤษ: House of Beaufort) เป็นตระกูลขุนนางอังกฤษที่ก่อตั้งขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 14 โดยมีต้นตระกูลคือบุตรนอกสมรสของจอห์นแห่งกอนท์กับแคทเธอรีน สวีนฟอร์ด ภรรยาลับที่มีความสัมพันธ์กับพระองค์อย่างยาวนาน สุดท้ายจอห์นกับแคทเธอรีนสมรสกันในปี ค.ศ. 1396 บุตรนอกสมรสของทั้งคู่ได้รับการรับรองให้เป็นบุตรตามกฎหมายโดยพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 และได้รับการรับรองอีกครั้งโดยพระเจ้าเฮนรีที่ 4 และพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แต่มีกฎห้ามไม่ให้คนของตระกูลอ้างสิทธิ์ในบัลลังก์อังกฤษ ชื่อตระกูล "โบฟอร์ต" เป็นชื่อที่ตั้งตามชื่อของปราสาทในฝรั่งเศสซึ่งเป็นสถานที่เกิดของลูก ๆ ของจอห์นแห่งกอนท์กับแคทเธอรีน สวีนฟอร์ด

จอห์น โบฟอร์ต บุตรชายคนโตของตระกูลถูกตั้งเป็นเอิร์ลแห่งซอเมอร์เซ็ต ขณะที่เฮนรี โบฟอร์ต บุตรชายคนรองบวชเป็นพระจนได้รับแต่งตั้งเป็นบิชอปแห่งวินเชสเตอร์และถูกตั้งเป็นพระคาร์ดินัลโบฟอร์ต เขาได้รับใช้เป็นเสนาบดีให้พระเจ้าเฮนรีที่ 4 ผู้เป็นพี่ชายต่างมารดาและพระเจ้าเฮนรีที่ 5 ผู้เป็นหลานอา, ธอมัส โบฟอร์ตถูกตั้งเป็นดยุคแห่งเอ็กซิเตอร์ รับใช้ทั้งพระเจ้าเฮนรีที่ 4 และพระเจ้าเฮนรีที่ 5 ก่อนถึงแก่กรรมโดยไร้ทายาท, โจน โบฟอร์ต บุตรสาวเพียงคนเดียวสมรสครั้งที่สองกับราล์ฟ เนวิลล์ เอิร์ลแห่งเวสต์มอร์แลนด์และเป็นบรรพบุรุษของวอริค เดอะ คิงส์เมกเกอร์, พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 และพระเจ้าริชาร์ดที่ 3

สายที่โดดเด่นที่สุดของตระกูลโบฟอร์ต คือ สายของโจน โบฟอร์ต แต่สายของจอห์น โบฟอร์ต เอิร์ลแห่งซอเมอร์เซ็ตผู้เป็นบุตรชายคนโตก็เป็นตัวแปรสำคัญในสงครามดอกกุหลาบเช่นกัน จอห์นได้สมรสกับมาร์กาเร็ต ฮอลแลนด์ ธิดาของเอิร์ลแห่งเคนต์และมีบุตรด้วยกันหกคน โดยคนโต คือ เฮนรี ได้สืบทอดตำแหน่งเอิร์ลของบิดาแต่เสียชีวิตโดยไร้ทายาทในการปิดล้อมรูอ็องในปี ค.ศ. 1418 บุตรชายคนที่สอง คือ จอห์น โบฟอร์ต ขึ้นเป็นเอิร์ลแห่งซอเมอร์เซ็ตหลังพี่ชายถึงแก่กรรมและถูกตั้งเป็นดยุคแห่งซอเมอร์เซ็ตโดยพระเจ้าเฮนรีที่ 4 ในปี ค.ศ. 1443 จอห์นเป็นผู้บัญชาการทางทหารที่ไร้ฝีมือ สุดท้ายขณะกำลังล้มป่วยในปี ค.ศ. 1443 จอห์นเดินเกมพลาดด้วยการนำทัพเข้าบุกเมืองของเบรอตาญซึ่งเป็นพันธมิตรของอังกฤษ เขาเดินทางกลับอังกฤษพร้อมความอัปยศอดสูและเสียชีวิตในปีต่อมา มีข่าวลือว่าเขาฆ่าตัวตาย จอห์นมีบุตรเพียงคนเดียว คือ มาร์กาเร็ต โบฟอร์ต ซึ่งกลายเป็นทายาทหญิงผู้ร่ำรวยที่สุดในอังกฤษ

พี่น้องคนอื่น ๆ ของจอห์น ได้แก่ โจน โบฟอร์ตที่อภิเษกสมรสกับพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ และเอ็ดมันด์ โบฟอร์ตที่สืบทอดตำแหน่งต่อจากจอห์นเป็นดยุคที่ 2 แห่งซอเมอร์เซ็ตและขัดแย้งบาดหมางกับริชาร์ดแห่งยอร์ก เอ็ดมันด์มีบุตรหลายคน บุตรชายของเขา ได้แก่ เฮนรี ดยุคที่ 3 แห่งซอเมอร์เซ็ต, เอ็ดมันด์ ดยุคที่ 4 แห่งซอเมอร์เซ็ต และจอห์น เอิร์ลแห่งดอร์เซ็ต ล้วนเป็นผู้นำคนสำคัญของฝ่ายแลงคัสเตอร์ในช่วงสงครามกลางเมือง

มาร์กาเร็ต โบฟอร์ต ธิดาของจอห์น ดยุคที่ 1 แห่งซอเมอร์เซ็ตถูกส่งไปอยู่ในการดูแลของเอ็ดมันด์และแจสเปอร์ ทิวดอร์ พระอนุชาต่างบิดาของพระเจ้าเฮนรีที่ 6 เธอได้สมรสกับเอ็ดมันด์ ทิวดอร์และมีบุตรด้วยกันหนึ่งคน คือ เฮนรี ทิวดอร์ มาร์กาเร็ตอายุ 12 ปีในตอนที่สมรสกับเอ็ดมันด์วัย 24 ปี เธอคลอดบุตรในปีต่อมาตอนอายุ 13 ปี เอ็ดมันด์เสียชีวิตก่อนเฮนรีเกิด ต่อมามาร์กาเร็ตสมรสกับเซอร์เฮนรี สแตฟฟอร์ด บุตรชายของดยุคแห่งบักกิงแฮม และสมรสอีกครั้งกับธอมัส ลอร์ดสแตนลีย์ที่ต่อมาเป็นเอิร์ลแห่งเดอร์บี มาร์กาเร็ตอุทิศชีวิตให้แก่บุตรชายคนเดียวของเธอที่ต่อมาขึ้นกษัตริย์แห่งอังกฤษในชื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 7 ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ทิวดอร์

อ้างอิง
-------

* Lewis, Matthew (2013), *A Glimpse of the War of the Roses*, Createspace Independent Pub, ISBN 1491059427, ISBN 9781491059425
**เคซูเกะ อิตางากิ** (ญี่ปุ่น: 板垣恵介; โรมาจิ: *Keisuke Itagaki*; เกิด 4 เมษายน ค.ศ. 1957) เป็นนักเขียนการ์ตูนมังงะชาวญี่ปุ่น เจ้าของผลงาน *บากิ* ผลงานที่มีชื่อเสียงของเขามากที่สุดคือมังงะชุด *บากิ* ก่อนที่เขาจะเป็นนักเขียนการ์ตูนเขาเคยปฏิบัติหน้าที่ในสังกัด 1st Airborne Brigade ของ Japan Ground Self-Defense Force มาเป็นระยะเวลา 5 ปี ในระหว่างที่เขาปฏิบัติหน้าที่ได้ฝึกฝนการชกมวยสมัครเล่น และได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ เขายังเป็นเจ้าของคุณวุฒิด้านการป้องกันตัวแบบโชรินจิ เคมโป ซึ่งเขาได้ร่วมฝึกฝนมาตั้งแต่ช่วงวัยรุ่น นอกจากนี้ เขายังได้รับเชิญจากบริษัทนัมโคซึ่งเป็นผู้ผลิตเกม ให้มีส่วนร่วมในการออกแบบชุดนักมวยไทยโบราณ สำหรับบรูซ เออร์วิน ซึ่งเป็นตัวละครจากเกมเทคเคน ในภาค 5 มาแล้วครั้งหนึ่งด้วยเช่นกัน

ผลงาน
-----

* *บากิ* (ญี่ปุ่น: グラップラー刃牙; โรมาจิ: *Baki the Grappler*)
* *จอมซ่าประจัญบาน* (ญี่ปุ่น: 餓狼伝; โรมาจิ: *Garouden*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  板垣恵介氏 … 漫画家 (ญี่ปุ่น)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Information about Keisuke Itagaki and his manga เก็บถาวร 2011-07-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
**วัดดงสัก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพงตึก อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี

วัดดงสักตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2545 แต่เดิมเป็นสำนักสงฆ์ ต่อมาชาวบ้านเห็นว่าไม่มีวัดสำหรับเป็นศูนย์กลางในการปฏิบัติศาสนกิจและประกอบพิธีกรรม และเป็นสถานที่ศึกษาเล่าเรียนของบุตรหลาน จึงได้ร่วมกันบริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัดและจัดสร้างเสนาสนะขึ้น โดยนิมนต์พระจากอำเภอบางแพ จังหวัดราชบุรี มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก โดยท่านได้นำพระพุทธรูปปูนปางมารวิชัยขนาด 14 นิ้ว มาด้วย แต่การเคลื่อนย้ายครั้งนี้ทำให้พระพุทธรูปเกิดรอยร้าวรอบองค์พระ เมื่อแกะปูนออกแล้ว ปรากฏว่าเนื้อพระพุทธรูปที่แท้จริงเป็นนวโลหะ ใต้ฐานมีแกนเหล็กยื่นออกมาเหมือนพระยอดธง ที่กลางฝ่าพระหัตถ์ซ้ายมีตราธรรมจักรเด่นชัด ภายหลังได้รับประทานนามจากสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวรว่า "พระพุทธธรรมจักรประทาน"

ภายในวัดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์วัดดงสัก เป็นที่จัดเก็บโบราณวัตถุบางส่วนที่พบจากแหล่งโบราณสถานพงตึก ที่มีข้อสันนิษฐานว่า เคยเป็นเมืองโบราณรุ่งเรืองมากในสมัยทวารวดี อายุราวพุทธศตวรรษที่ 11–12 พบวัตถุโบราณสมัยทวารวดีจำนวนมาก เช่น ตะเกียงทองสำริดโรมัน พระพิมพ์ดินเผา พระนารายณ์สลักจากศิลา และพระพุทธรูป ฯลฯ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดงสัก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดดงสัก". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
3. ↑  "พิพิธภัณฑ์วัดดงสัก". ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย.
วัดสระศรีตั้งอยู่กลางตระพังตระกวน
วัดตระพังทอง ตั้งอยู่กลางตระพังทอง
**ตระพัง** เป็นคำเรียกของอ่างเก็บน้ำหรือสระน้ำในบริเวณสถานที่หรือโบราณสถานที่เคยได้รับอิทธิพลจากขอมหรือเขมรโบราณในประเทศไทย คำว่า *ตระพัง* มีรากศัพท์มาจากภาษาเขมรว่า ตรฺพำง (เขมร: ត្រពាំង อ่านว่า ตรอเปียง) แปลว่า บ่อหรือสระน้ำที่ขุดขึ้น อาจเขียนในหลายรูปแบบ เช่น ตระพัง ตะพัง สะพัง กะพัง หรือ พัง

ตระพังเป็นอ่างเก็บน้ำประจำปราสาทหรือชุมชนขนาดเล็ก ขณะที่คำว่า บาราย เป็นอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่หรือระดับเมือง คำว่า "ตระพัง" ปรากฏอยู่ในจารึกสุโขทัยหลายหลัก เช่น จารึกพ่อขุนรามคำแหง ความว่า "กลางเมืองสุโขทัยนี้มีน้ำตระพังโพยสีใสกินดี...ดั่งกินน้ำโขงเมื่อแล้ง"

การปรากฏ
--------

ในอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย มีสระน้ำขนาดใหญ่อยู่ 4 แห่ง เรียกชื่อว่า ตระพังเงิน ตระพังทอง ตระพังสอ และตระพังตะกวน น้ำในตระพังกลางเมืองสุโขทัย เป็นเครื่องอุปโภคและบริโภคของพระสงฆ์ และพระเจ้าแผ่นดิน ตลอดจนขุนนางข้าราชการระดับสูง มีแหล่งน้ำธรรมชาติอยู่บนทิวเขาด้านทิศตะวันตกของเมืองสุโขทัย สร้างคันดินขวางทางน้ำในหุบเขา เพื่อกักเก็บน้ำป่าที่ไหลจากทิวเขา เจาะช่องทางน้ำไหลเป็นลำคลอง เรียกคลองเสาหอ ก่อแนวหินให้น้ำไหล มีประตูเปิดปิด ชักน้ำเข้าคูเมืองสุโขทัยด้านทิศตะวันตก แล้วกระจายทั่วทุกด้าน มีประตูน้ำชักน้ำไปเข้าตระพังต่าง ๆ ในเมือง ในเขตอำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี มีสระน้ำขนาดใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง เรียกชื่อว่า *สะพังนาก*

ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ พบตระพังบริเวณปราสาท เช่น กู่พราหมณ์จำศีล ปราสาทหินนาแค ปราสาทตาดำ ปราสาทตาเล็ง ฯลฯ ตระพังเหล่านี้มักตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกหรือทิศตะวันออกเฉียงเหนือของปราสาท เช่นเดียวกับตระพังที่ปรากฏในกัมพูชา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "ตระพัง (๒๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐)". สำนักงานราชบัณฑิตยสภา.
2. 1 2  สฤษดิ์พงศ์ ขุนทรง. "ปราสาท ตระพัง และบารายของชุุมชนเขมรสมัยบาปวน ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย".
3. ↑  "เมืองสุโขทัยนี้ดีหนักหนา ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว" (PDF).
4. ↑  สุจิตต์ วงษ์เทศ. "ตระพังกลางเมืองสุโขทัย ไม่ได้ขุดไว้ลอยกระทง". มติชน.
**ตระกูลเจ้า**, **ครอบครัวเจ้า** หรือ **แซ่เจ้า** (จีน: 赵家人; Zhao family) เป็นคำสแลงใช้เรียกผู้มีฐานันดรศักดิ์สูงในประเทศจีน เช่น เจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐ, มหาเศรษฐี, ผู้นำในระบบปกครอง และลูกหลาน คำนี้มีที่มาจาก "ประวัติจริงของอา Q" โดยหลู่ซิ่น ในเดือนธันวาคม 2015 มีบทความโดยบัญชีสาธารณะหนึ่งบนวีแชตที่เรียกแทนเหล่าชนชั้นสูงว่าเป็น "คนตระกูลเจ้า" คำนี้ได้กลายเป็นอินเทอร์เน็ตมีมนับจากนั้น ไม่นานหลังจากนั้น กรมประชาสัมพันธ์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนประกาศห้ามการใช้คำว่า "ตระกูลเจ้า" รวมถึงมีรายงานสื่อซึ่งใช้คำดังกล่าวถูกลงโทษ ในปัจจุบันจึงไม่ปรากฏคำนี้บนอินเทอร์เน็ตของจีนอีกต่อไป

ที่มา
-----

"ประวัติจริงของอา Q" เป็นงานเขียนโดยหลู่ซิ่น ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1921 ซึ่งในเนื้อเรื่อง เจ้าคุณปู่เจ้า (จีน: 赵太爷) ถุยน้ำลายออกเมื่ออาคิว (Ah Q) ผู้มีสกุลเดียวกันกล้าที่จะทำตัวประดุจเป็นผู้มีสกุลเจ้า พร้อมกล่าวกับเขาว่า "แกคิดว่าแกคู่ควรกับนามสกุลเจ้าหรอ" (จีน: 你也配姓赵？)

ในัวนที่ 19 ธันวาคม 2015 บัญชีสาธารณะหนึ่งบนวีแชตเผยแพร่บทความ "*ข้อพิพาทระหว่างว่านเกอกับเป่าเหน็ง: ฉากหน้าเป็นคนป่า ฉากหลังเป็นคนตระกูลเจ้า*" (จีน: 万科宝能之争：门口的野蛮人，背后的赵家人; The argument between Vanke and Baoneng: Barbarians in the front, and the Zhao family in the shadow) ซึ่งแบ่งระดับชั้นของตลาดทุนในจีนเป็นสี่ขั้น: ผู้ลงทุนในการค้า (retail investor), นายธนาคาร (banker), ผู้ปกครองด้วยอำนาจเงิน (plutocrat) และ คนตระกูลเจ้า (Zhao family) ซึ่งอยู่ลำดับสูงสุด ส่วน "คนป่า" หมายถึงคนที่ร่ำรวยแต่ไม่มีอำนาจ บทความนี้เป็นจุดเริ่มต้นให้คำว่า "ตระกูลเจ้า" กลายเป็นที่นิยมขึ้นมาในวงกว้าง

รูปต่อยอด
---------

หลังคำนี้แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ก็ปรากฏรูปแบบต่อยอดของคำนี้มากมาย เช่น:

| คำเดิม | คำสแลง | ภาษาจีน (ตัวย่อ/ตัวเต็ม) |
| --- | --- | --- |
| สาธารณรัฐประชาชนจีน, พรรคคอมมิวนิสต์จีน | จักรวรรดิตระกูลเจ้า, ตระกูลเจ้า | 赵国/趙國 และ 赵家/趙家 |
| ผู้นำพาราเมานต์, ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จีน | จักรพรรดิเจ้า | 赵王/趙王 |
| กองทัพปลดแอกประชาชน | กองทัพของตระกูลเจ้า | 赵家军/趙家軍 |
| ตำรวจประชาชน | ตำรวจของตระกูลเจ้า | 赵家警察/趙家警察 |
| ศาลประชาชน, อัยการประชาชน | ศาลของตระกูลเจ้า, อัยการของตระกูลเจ้า | 赵家法院/趙家法院 และ 赵家检察院/趙家檢察院 |
| รัฐบาลจีน | รัฐบาลเจ้า | 赵家政府/趙家政府 |
| "เพื่อประชาชน" | "เพื่อตระกูลเจ้า" | 为赵家服务/爲趙家服務 |
| พีเพิลส์เดลี่ | ตระกูลเจ้าส์เดลี่ | 赵家日报/趙家日報 |
| เอกราชของรัฐ | เอกราชของตระกูลเจ้า | 赵家主权/趙家主權 |
| กฎหมายความมั่นคงแห่งชาติ | กฎหมายความมั่นคงตระกูลเจ้า | 赵家安全法/趙家安全法 |
| การยุยงให้บ่อนทำลายอำนาจรัฐ | การยุยงให้บ่อนทำลายอำนาจตระกูลเจ้า | 煽动颠覆赵家政权罪/煽動顛覆趙家政權罪 |
| มิตรเก่าของชาวจีน | มิตรเก่าของตระกูลเจ้า | 中国赵家的老朋友/中國趙家的老朋友 |
| พรรคห้าสิบสลึง | สมาชิกทางจิตวิญญาณของตระกูลเจ้า (ไม่เป็นส่วนหนึ่งของตระกูล) | 精赵/精趙 |
| การกดขี่ในนามของความมั่นคงชาติ | ระเบิด/มิสไซล์ของตระกูลเจ้า | 赵弹/趙彈 |

นอกจากนี้ยังมีการใช้ประโยค "แกคิดว่าแกคู่ควรกับนามสกุลเจ้าหรอ" เพื่อแหย่และตอบโต้กลุ่มพรรคห้าสิบสลึงด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  李文隆 (2015-12-26). ""赵家人"突然爆红 中国怎么了？". *看中国*.
2. ↑  "中國大陸網路新詞「趙家人」突然竄紅". *蘋果日報*. 中央廣播電臺. 2016-01-19.
3. ↑  Wei Pu (2016-01-08). "Why China Really is The 'Zhao Family' Empire". RFA.
4. ↑  至道书院. "细思极恐的万科宝能之争：门口的野蛮人，背后的赵家人".
5. ↑  Kiki Zhao (2016-01-05). ""赵家人"：中共权贵阶层的新称号". *纽约时报中文网*.
6. 1 2  "赵家人". *中国数字时代*.
**มิลันดา ล็อตโต้** เป็นตัวละครในการ์ตูนเรื่อง ดี.เกรย์แมน

ข้อมูลส่วนตัว
-------------

ชื่อ : มิลันดา ล็อตโต้

สัญชาติ : เยอรมัน 

สีผม : น้ำตาล

สีตา : น้ำตาล

อายุ : ประมาณ 25 ปี

ส่วนสูง : 168 ซม.

น้ำหนัก : 45 กก.

วันเกิด : 1 มกราคม

ศาสตรากำราบอาคุม่า (อินโนเซ็นส์) : โลหะสลักไทม์เร็คคอร์ด

ประวัติ
-------

เธอเป็นสาวที่ประสบแต่ความล้มเหลวในชีวิต จนเมื่อเธอได้พบอินโนเซนส์โดยบังเอิญ(แต่ไม่รู้) เธอได้พลั้งปากพูดไปว่า ไม่อยากให้วันพรุ่งนี้มาถึง จึงเป็นที่มาของเมืองหวนกลับ ต่อมาเธอได้เจอกับพวกอเลนและได้ต่อสู้กับพวกโนอาห์และอาคุม่า จนได้ทราบว่าตนเองเป็นผู้เชื่อมต่อที่แท้จริง และตกลงปฏิบัติหน้าที่ในฐานะเอ็กโซซิสท์ต่อไป

ปัจจุบันเธออยู่ที่ศาสนจักร มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นจนร่างกายที่ซูบผอมกลับมาสมบูรณ์เป็นปกติ และในขณะนี้เธอเป็นเอ็กโซซิสท์หญิงที่หน้าตาดีไม่น้อยทีเดียว และมีความสนิทสนมกับอเลน รินารี่และมาริเป็นพิเศษ แต่ก้มักจะถูกคันดะว่าเอาบ่อยๆเพราะเธอเป็นคนเงอะๆงะๆและประหม่าบ่อยครั้ง

ความสามารถของศาสตรากำราบอาคุม่า
-------------------------------

ความสามารถของโลหะสลักไทม์เร็คคอร์ด คือ สามารถควบคุมเวลา ในอาณาเขตของโลหะสลักได้ ถึงแม้จะบาดเจ็บสาหัสเพียงใด พอมาอยู่ในอาณาเขตของโลหะสลัก ผู้ที่บาดเจ็บนั้นสามารถหายเป็นปกติในทันที แต่เมื่อคลายพลังของอินโนเซ็นส์ลง ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในอาณาเขตหยุดเวลาของโลหะสลักก็จะกลับสู่สภาพเดิม เพราะโลหะสลักไทม์เร็คคอร์ดของมิลันด้านั้นทำได้เพียงย้อนเวลากลับมาได้เท่านั้น ไม่สามารถลบช่วงเวลาที่เกิดขึ้นไปแล้วได้ นั่นคือ ถ้าเอ็กโซซิสท์ที่บาดเจ็บเข้าไปอยู่ในเขตสำแดงฤทธิ์ของโลหะสลัก พลังจะดูดช่วงเวลาที่บาดเจ็บออกไปจากร่าง ทำให้กลับสู่สภาพไร้บาดแผลได้ และกลับไปสู้ได้อีกครั้งแม้จะอยู่นอกอาณาเขตก็ตาม(แต่ไม่สามารถออกห่างได้มากนัก เพราะพลังจะอ่อนลง) แต่ถ้ามิลันด้าหยุดการสำแดงฤทธิ์ ช่วงเวลาที่บาดเจ็บต่างๆจะถูกย้อนกลับไปยังบุคคลนั้นๆทำให้กลับไปสู่สภาพก่อนที่จะเข้ามาในอาณาเขต นั่นคือบาดแผลจะย้อนกลับมาสร้างความเสียหายให้ร่างกายได้อย่างเดิม

ไทม์เร็คคอร์ดของมิลันด้านั้นไม่สามารถใช้โจมตีทางกายภาพได้ แต่มีความสามารถที่จำเป็นยิ่งสำหรับศาสนจักร และเรียกได้ว่าเป็นสิ่งซัพพอร์ตการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมที่สุด ทว่าที่สำคัญคือ ไทม์เร็คคอร์ดนั้นจะทำให้มิลันด้าสูญเสียพลังกายอย่างมหาศาลต่อการใช้หนึ่งครั้ง เพราะการต่อสู้นั้นกำหนดระยะเวลาที่แน่นอนไม่ได้ ดังนั้นจึงมีบางทีที่ต้องใช้อินโนเซนส์อย่างยาวนาน อาจทำให้มิลันด้าหมดสติได้ แต่โลหะสลักจะยังทำงานอยู่เพราะผู้ใช้ไม่ได้สั่งหยุด นั่นหมายความว่าแม้จะไม่มีสติสัมปชัญญะแล้ว อินโนเซนส์ก็ยังดูดพลังงานร่างกายของผู้เชื่อมต่อไปเรื่อยๆ ทำให้เธอแบกรับภาระหนักที่สุดในบรรดาเอ็กโซซิสท์ทั้งหมดแม้จะไม่ได้ออกไปต่อสู้ก็ตาม
**วัดดงเสลา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลองค์พระ อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี มีเนื้อที่ประมาณ 60 ไร่

ประวัติ
-------

ไม่ปรากฏหลักฐานว่าวัดดงเสลาสร้างมาตั้งแต่เมื่อใดและใครเป็นคนสร้าง แต่จากชื่อวัดเล่ากันว่า สมัยก่อนบริเวณนี้เป็นป่าดงดิบซึ่งเต็มไปด้วยต้นเสลา (ป่า) มีลำต้นใหญ่หลายคนโอบจำนวนมาก จึงได้ตั้งชื่อหมู่บ้านนี้ว่าบ้านดงเสลา และได้จัดสร้างวัดดงเสลาขึ้นมาคู่กับหมู่บ้าน สมัยก่อนชาวบ้านเป็นชุมชนลาวที่อพยพมาจากเวียงจันทน์ บ้างก็บอกว่าาอพยพมาจากเมืองเขมร สมัยสงครามอยุธยา โดยมีหลักฐานเป็นพระพุทธรูปปางนาคปรกเก่าแก่ศิลปะบายน อายุหลายร้อยปี เนื้อหินศิลาแลงหน้าตัก 12 นิ้ว ที่คนพบได้ในบริเวณที่สร้างอุโบสถมหาอุด ซึ่งน่าจะเป็นพระพุทธรูปที่คนอพยพมาในสมัยนั้นได้นำมาด้วย ต่อมาชาวกะเหรี่ยงซึ่งนับถือผี มาปล้นหมู่บ้านและเผาหมู่บ้านและวัดจนหมดสิ้น ชาวบ้านได้อพยพไปตั้งรกรากใหม่ณ บริเวณบ้านหนองปรือ อำเภอหนองปรือ จังหวัดกาญจนบุรี วัดอยู่ในสภาพร้าง

จน พ.ศ. 2513 หลวงกุน สุทฺธิสีโล จาก จังหวัดสิงห์บุรี ได้เดินธุดงค์มาถึงบริเวณวัดร้างแห่งนี้ กำนันสาลี สำลีอ่อน และชาวบ้านได้นิมนต์ให้หลวงพ่อกุนอยู่จำพรรษาและได้ร่วมกันสร้างวัดดงเสลาขึ้นมาใหม่ในบริเวณปัจจุบัน อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 25 เมตร ยาว 46 เมตร

หลวงพ่อขุนด่าน
--------------

ภายในอุโบสถมหาอุดประดิษฐาน *หลวงพ่อขุนด่าน* หรือ *พระพุทธสุพรรณมุนีศรีศาสดา* เป็นพระพุทธรูปศิลปะอู่ทองปางพิจารณาชราธรรมองค์ใหญ่ที่สุด อาจถือว่าเป็นองค์เดียวในโลก มีหน้าตักกว้าง 16 ศอก สูง 20 ศอก เนื้อทองเหลืองรมดำ

ประเพณีการถวายดาบหลวงพ่อขุนด่าน มีมาตั้งแต่สร้างองค์หลวงพ่อ ชาวบ้านที่มากราบไหว้ขอพระหลวงพ่อขุนด่าน เชื่อกันว่าสามารถตัดทุกข์ ตัดเคราะห์ ให้เบาบางลง ให้ร้ายกลับกลายเป็นดี เมื่อประสบความสำเร็จ จึงนำดาบมาแก้บนหลวงพ่อขุนด่านกันเป็นจำนวนมาก ส่วนประเพณีห่มผ้าหลวงพ่อขุนด่านจะจัดขึ้นช่วงใกล้สิ้นปีของทุกปี และจะจัดพร้อมกับงานประจำปีปิดทอง ถวายดาบหลวงพ่อขุนด่าน

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการกุน สุทฺธิสีโล พ.ศ. 2513–2535 (มรณภาพ)
* เจ้าอธิการสมชาย ชยธมฺโม พ.ศ. 2535–2551 (ลาสิกขา)
* พระครูโสภิตสุวรรณาภรณ์ (กฤติธี สุเมธี) พ.ศ. 2551–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดงเสลา". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
2. ↑  "วัดดงเสลา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "สืบสานประเพณี "โบราณ" ยกดาบถวายหลวงพ่อขุนด่าน วัดดงเสลา จังหวัดสุพรรณบุรี". คมชัดลึก.
4. ↑  "แห่ถวาย'ดาบ'กราบ'หลวงพ่อขุนด่าน'วัดดงเสลา". เดลินิวส์.
5. ↑  "สุพรรณบุรี ประเพณีห่มผ้าหลวงพ่อขุนด่านวันธงชัย คึกคัก". สยามรัฐออนไลน์.
**วัดดงเกตุ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามพราน อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม

เมื่อ พ.ศ. 2521 พระชลอ ปิยปุตุโต ได้เดินธุดงค์มาปักกรดใต้ร่มไม้ใหญ่ในเกาะดงเกตุ เห็นว่าสถานที่นี้มีความเงียบสงบเหมาะแก่การปัฏิบัติธรรม ประกอบกับพื้นที่บริเวณนั้นหากญาติโยมและพุทธศาสนิกชนจะทำบุญทำทาน ถือศีล ปฏิบัติธรรม ก็ต้องเดินเท้าลัดทุ่งไปลงเรือข้ามฟากเพื่อไปวัดต่าง ๆ ยิ่งในฤดูฝนช่วงเข้าพรรษายิ่งทำได้ยากเป็นที่สุด ท่านและชาวบ้านจึงคิดจะสร้างวัดขึ้น แต่เนื่องด้วยขาดแคลนทุนทรัพย์ จึงสร้างเป็นสำนักสงฆ์ขึ้นก่อน มีชื่อว่า **สำนักสงฆ์ปิยธรรมรัศมี** จนสำนักสงฆ์มีความเจริญก้าวหน้าทั้งสิ่งก่อสร้างและจำนวนพุทธศาสนิกชน ผู้นำชุมชนและผู้มีจิตศรัทธาจึงร่วมกันบริจาคที่ดิน จนได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2525 มีนายบุญเพิ่ม โกพุฒห้อย เป็นผู้ขออนุญาต และได้พระราชทานนามจากสมเด็จพระสังฆราช ว่า "วัดดงเกตุ" ตามชื่อหมู่บ้านที่ตั้งวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2532 ปัจจุบันมีพระครูไพศาลธรรมสถิต (หริ่งรัตน์) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูปิยธรรมรักษ์ พ.ศ. 2526–2535
* พระครูไพศาลธรรมสถิต (หริ่งรัตน์) พ.ศ. 2536–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา (วัดดงเกตุ)" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
2. ↑  "วัดดงเกตุ". องค์การบริหารส่วนตำบลสามพราน.
3. ↑  "นครปฐม - รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-04-08.
4. ↑  "วัดดงเกตุ". พระสังฆาธิการ.
**พิษนิวตรอน** (อังกฤษ: Neutron poison) (หรือที่เรียกว่า **ตัวซับนิวตรอน** หรือ **พิษนิวเคลียร์**) เป็นสารที่มีภาคตัดขวางของการดูดซับนิวตรอนขนาดใหญ่ เพื่อใช้ในงานเช่นเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ ในการใช้งานทั่วไปการดูดซับนิวตรอนมักจะเป็นผลกระทบที่ไม่พึงประสงค์ อย่างไรก็ตามวัสดุที่ดูดซับนิวตรอนได้ หรือที่เรียกว่ายาพิษ จะถูกสอดอย่างเจตนาเข้าไปในบางชนิดของเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์เพื่อลดระดับการเกิดปฏิกิริยาที่สูงของโหลดที่เกิดจากเชื้อเพลิงสดเริ่มต้นของพวกมัน บางส่วนของยาพิษเหล่านี้จะหมดสิ้นลงเมื่อพวกมันดูดซับนิวตรอนในระหว่างการดำเนินงานของเครื่องปฏิกรณ์ ขณะที่ส่วนอื่นของยาพิษจะค่อนข้างคงที่

การจับยึดนิวตรอนโดยผลผลิตฟิชชันครึ่งชีวิตสั้นจะถูกเรียกว่า **การวางยาพิษเครื่องปฏิกรณ์** (อังกฤษ: reactor poisoning); การจับยึดนิวตรอนโดยผลผลิตฟิชชันชีวิตยาวหรือเสถียรจะถูกเรียกว่า **reactor slagging**.

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Nuclear poison (or neutron poison)". *Glossary*. United States Nuclear Regulatory Commission. 7 May 2014. สืบค้นเมื่อ 4 July 2014.
2. ↑  Kruglov, Arkadii (2002). *The History of the Soviet Atomic Industry*. Trans. by Andrei Lokhov. London: Taylor & Francis. p. 57. ISBN 0-415-26970-9. OCLC 50952983. สืบค้นเมื่อ 4 July 2014.
นักดนตรี
**เคซีย์ ลูวอง** (อังกฤษ: Casey Luong; เกิดเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ.2537) หรือที่รู้จักกันในนาม **เคชิ** (keshi) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และโปรดิวเซอร์สัญชาติอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักเนื่องจากเสียงร้องและแนวเพลงของเขาที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว เขามียอดสตรีมทั้งหมดมากกว่า500ล้านสตรีม ผลงานเพลงที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักของเขามีมากมาย เช่น "Like I Need U" และ "2 soon"

ชีวิตวัยเด็ก
------------

เคชิ หรือชื่อจริง เคซีย์ ลูวอง เกิดที่ฮุสตัน,รัฐเท็กซัส พ่อและแม่ของเขาเป็นชาวเวียดนาม เขาใช้ชีวิตกับพ่อแม่ของเขาและเติบโตที่ซูการ์แลนด์ คนรอบตัวของเขามักจะเป็นคนเชื้อสายจีน เขาได้เรียนรู้การเล่นกีตาร์จากปู่ของเขาเมื่อเขามีอายุได้ 13 ปี และซ้อมเล่นดนตรีด้วยตัวเองจากตำราเพลงของปู่ของเขา เขาได้รับแรงจูงใจในการเล่นกีตาร์ของเขาเพราะเขาชอบดูรายการ Drake Bell ในนิกคาโลเดียนทีวี ในช่วงที่เขาเริ่มเล่นกีตาร์และแต่งเพลงอย่างจริงจัง เขากล่าวว่า จอห์น เมเยอร์ และ เอ็ด ชีแรนเป็นแรงบันดาลใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา

เขาจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมศึกษาสตีเฟน เอฟ. ออสติน ที่ซูการ์แลนด์ และจบการศึกษาปริญญาตรีด้านวิทยาศาสตร์การพยาบาลจากมหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน จากนั้นเขาก็ทำงานเป็นบุรุษพยาบาลด้านมะเร็งวิทยาที่ศูนย์การแพทย์เท็กซัสเป็นเวลา 2 ปี

การทำงานด้านดนตรี
-----------------

ระหว่างที่เคซีย์ศึกษาในระดับมหาวิทยาลัย เขาได้ตั้งชื่อเล่นของตัวเองว่า เคชิ เนื่องจากเป็นชื่อที่เพื่อนๆมักจะเรียกแทนตัวเขา และเริ่มทำผลงานเพลงในซาวด์คลาวด์ เขาเรียนรู้วิธีการทำเพลงและประยุกต์เพลงด้วยตัวเองจากคลิปสอนดนตรีต่างๆจากยูทูป ในช่วงแรกๆเขาไม่มั่นใจในงานเพลงของเขาสักเท่าไร แต่ในความแตกต่างของแนวเพลงของเขานั้นทำให้เป็นแนวเพลงที่ลงตัวและเป็นที่นิยม แนวเพลงของเขาเป็นการผสมผสานระหว่างเสียงร้องที่นุ่มละมุนของเขากับเสียงกีตาร์และดนตรีโลไฟอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว จากนั้นเขาจึงเริ่มรู้สึกภาคภูมิใจในผลงานเพลงของเขา และแนวดนตรีของเขาเริ่มเป็นที่ยอมรับมากขึ้น เขาได้ลาออกจากอาชีพบุรุษพยาบาลในปีพ.ศ. 2560 และเดินทางไปนิวยอร์กเพื่อเซ็นสัญญากับไอแลนด์เรคคอร์ดส์ เขาตระหนักดีว่า ตัวเขานั้นกลัวที่จะพลาดโอกาสมากกว่ากลัวที่จะล้มเหลว และในที่สุด เขาได้ปล่อยผลงานเพลงชิ้นแรกของเขาออกมา และมียอดผู้ฟังถึงหลักล้านคน

เขากล่าวอีกว่า จอห์น เมเยอร์ ,แฟรงก์ โอเชี่ยน,เดอะไนน์ทีนเซเวนตีไฟฟ์,เดรค และไบรสัน ทิลเลอร์ คือส่วนหนึ่งของแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ในการทำผลงานดนตรีของเขา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Keshi". *Island Records* (ภาษาอังกฤษ). 2020-01-14. สืบค้นเมื่อ 2020-05-26.
2. 1 2  Liotta, Edoardo (2019-10-08). "From Nursing To Lo-Fi Music: Keshi's Unusual Rise To Fame". *Vice* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-06-09.
3. ↑  "keshi". *Genius* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-04-03.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
4. 1 2  Guerra, Joey (2020-10-29). "The journey of Houston's Keshi from TMC nurse to pop star". *Houston Chronicle* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2020-11-07.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
5. ↑  Wetmore, Brendan; Silvan, Simone (3 September 2019). "Keshi Is the Internet's Triple Threat". *PAPER Magazine* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 7 November 2020.
6. ↑  Tan, Mei Zi. "Keshi's lo-fi EP 'bandaids' is laid-back soundtrack we all need during lockdown (VIDEO) | Malay Mail". *Malay Mail* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-06-09.
7. ↑  "Keshi | Biography & History". *AllMusic* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2020-05-26.
**วัดดงเฒ่าเก่า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาหมอม้า อำเภอเมืองอำนาจเจริญ จังหวัดอำนาจเจริญ บนเนื้อที่ 100 ไร่ มีต้นไม้ขนาดใหญ่หลงเหลืออยู่เป็นจำนวนมาก

วัดดงเฒ่าเก่าเป็นที่ตั้งของแหล่งโบราณคดีที่ได้รับอิทธิพลสมัยทวารวดี ประมาณพุทธศตวรรษที่ 12–13 คาดว่าบริเวณนี้เป็นเส้นทางการเดินทางของพวกขอมโบราณ ซึ่งเชื่อมกันกับเส้นทางตามแนวชายแดนด้าน จังหวัดศรีสะเกษ บุรีรัมย์และนครราชสีมา ปรากฏหลักฐานคือใบเสมาหินทรายขนาดใหญ่มีการสลักลวดลายนูนต่ำ เป็นรูปดอกไม้ รูปหม้อน้ำ และตอนบนเป็นวงคล้ายธรรมจักร มีการปักใบเสมาในพื้นที่กว้างกว่าที่อื่น ๆ โดยพบใบเสมาฝังดินกระจัดกระจายรอบบริเวณแนวป่าทึบ มีลักษณะที่แปลกคือใบเสมาจะถูกฝังเป็นแนวยาวตลอดในเส้นทางเดียวกันมีอยู่จำนวนมาก นักโบราณคดีสันนิฐานว่าอาจเป็นสัญลักษณ์ที่บอกแนวเขตพัทธสีมา มณฑป ที่แสดงให้เห็นว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ หรืออาจเป็นสัญลักษณ์แสดงเขตแดนมหานครในอดีต รวมถึงพบพระพุทธรูปหินทรายแบบทวารวดีตอนปลาย

ต่อมาเจ้าอาวาสวัดดงเฒ่าเก่า เดินธุดงค์ไปหลายพื้นที่ทั้งประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว กัมพูชาและพม่า กระทั่งเดินผ่านพื้นที่ดงเฒ่าเก่า พบว่าเป็นที่เหมาะสมที่จะปฏิบัติธรรม จึงได้ปักกรดจำพรรษาอยู่ที่นี่ ชาวบ้านได้ช่วยกันบริจาคทุนทรัพย์ ก่อสร้างกุฎิ อุโบสถและอื่น ๆ จนกลายเป็นวัดดงเฒ่าเก่า ปูชนียวัตถุได้แก่ *หลวงพ่อศิลาพันปี* ซึ่งขุดขึ้นมาจากบริเวณที่จะก่อสร้างอุโบสถ วัดดงเฒ่าเก่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2480

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดงเฒ่าเก่า". เทศบาลตำบลนาหมอม้า.
2. ↑  "วัดดงเฒ่าเก่า (แหล่งโบราณคดี เสมาพันปี)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "เปิดตำนาน วัดดงเฒ่าเก่า นมัสการ หลวงพ่อศิลาพันปี ให้อยู่เย็นเป็นสุข ที่ จ.อำนาจเจริญ". บ้านเมือง.
4. ↑  "วัดดงเฒ่าเก่า". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**วัดดอนตลุง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพลับพลา อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี ปัจจุบันมีพระครูศาสนกิจจานุโยคเป็นเจ้าอาวาส

จากการสัมภาษณ์หลวงตาชื่น พระวัดดอนตลุง เล่าว่า บริเวณดอนตลุงนี้แต่เดิมเรียกว่า ดอนถลุงเนื่องจากเป็นสถานที่ถลุงแร่ และวัดดอนตลุงนี้สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) เป็นผู้สร้างเป็นวัด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550

อาคารเสนาสนะและถาวรวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถอาคารก่ออิฐถือปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องว่าว ไม่มีช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ ใบเสมา ประดิษฐานอยู่โดยรอบอุโบสถ ลักษณะเป็นเสมาขนาดเล็กทำจากหินแกรนิต เจดีย์ตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถ ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆัง ฐานด้านล่างมีระเบียงล้อมรอบ ถัดขึ้นไปเป็นฐานบัวกลม และชั้นมาลัยลูกแก้วรองรับองค์ระฆังทรงกลม ขนาดใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดอนตลุง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดดอนตลุง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดดอนตลุง". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**วัดดอนตะวันออก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอน อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 4 ตารางวา มีที่ธรณีสงห์ 12 แปลง เนื้อที่ 14 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ ปัจจุบันมีพระครูสุภัทรปัญญาภรณ์ (สิน มหาปญฺโญ) เป็นเจ้าอาวาส

วัดดอนตะวันออกสร้างขึ้นเป็นวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2343 ชาวบ้านเรียกสั้น ๆ ว่า **วัดดอนออก** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2358

อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มีกุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง อุโบสถสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น วัดมีรูปปั้นหลวงพ่อหนอนประดิษฐานอยู่ หลวงพ่อองค์นี้ เป็นพระเถระผู้ขมังเวทย์ยุคเดียวกับหลวงพ่อทวดวัดช้างให้ อาศัยอยู่ในกรุงศรีอยุธยาเช่นเดียวกัน เล่ากันว่าเมื่อหลวงพ่อได้ธุดงค์มาถึงปัตตานี ระหว่างที่อาศัยเรือสำเภาพ่อค้าล่องใต้ มีปลาว่ายน้ำตามมา หลวงพ่อจึงเชือดเนื้อตัวเองโยนให้ทานแก่ปลา และเมื่อเรือจอดเทียบท่าที่ปัตตานี หลวงพ่อจึงธุดงค์ไปถึงเขามะรวดเพื่อบำเพ็ญเพียร ช่วงนี้เองบาดแผลที่เกิดจากการเชือดเนื้อปลาของหลวงพ่อ เกิดเป็นแผลเน่าเปื่อย มีหนอนชอนไช จึงเป็นที่มาของนาม "หลวงพ่อหนอน"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดอนตะวันออก". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "องคมนตรีมอบสิ่งของพระราชทานให้แก่ผู้นำศาสนา และประชาชนชาวปัตตานี". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "วัดดอนตะวันออก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  กรมศิลปากร. "วัดดอนตะวันออก" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 9 มิถุนายน 2566. เข้าถึงจาก
5. ↑  "ปัตตานีบนทางขนาน".
**อุปมุขนายก** (อังกฤษ: Vicar general) หรือ**วิคาร์เจนรัล** คริสต์ศาสนิกชนโรมันคาทอลิกในประเทศไทยเรียกว่า "อุปสังฆราช" เป็นตำแหน่งผู้ช่วยมุขนายกในการปกครองมุขมณฑล ตำแหน่งนี้มีใช้ในบางนิกาย เช่น โรมันคาทอลิก แองกลิคัน ถ้าเป็นนิกายออร์ทอดอกซ์เรียกว่า**โปรโตซินเซลลุส** (protosyncellus)

อุปมุขนายกและผู้ช่วยมุขนายก
---------------------------

แม้ว่าประมวลกฎหมายพระศาสนจักร ค.ศ. 1983 จะไม่ได้ระบุความแตกต่างระหว่าง**อุปมุขนายก** (vicar general) และ**ผู้ช่วยมุขนายก** (episcopal vicar) ไว้ แต่ในทางปฏิบัติมุขมณฑลต่าง ๆ จะแยกสองตำแหน่งนี้ออกจากกัน โดยอุปมุขนายกตามปกติจะมีเพียงองค์เดียวในแต่ละมุขมณฑล (เว้นแต่จะมีเหตุจำเป็นต้องแต่งตั้งเพิ่ม) เพื่อช่วยมุขนายกในด้านการปกครองมุขมณฑล อุปมุขนายกจึงถือเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงสุดของมุขมณฑลรองจากมุขนายกเท่านั้น แต่ผู้ช่วยมุขนายกในแต่ละมุขมณฑลจะถูกตั้งไว้หลายตำแหน่งเพื่อช่วยเหลือมุขนายกประจำมุขมณฑลในด้านงานอภิบาล (pastoral care) ต่าง ๆ เช่น มิสซังโรมันคาทอลิกเชียงใหม่นอกจากมีอุปมุขนายก 1 องค์แล้วยังมีผู้ช่วยมุขนายกอีก 6 องค์ ได้แก่

* ผู้ช่วยมุขนายกฝ่ายอภิบาลและแพร่ธรรม
* ผู้ช่วยมุขนายกฝ่ายธรรมทูต
* ผู้ช่วยมุขนายกฝ่ายการเงินและทรัพย์สิน
* ผู้ช่วยมุขนายกฝ่ายบุคคลาภิบาล
* ผู้ช่วยมุขนายกฝ่ายสังคม
* ผู้ช่วยมุขนายกฝ่ายการศึกษา

คุณสมบัติ
---------

ในคริสตจักรโรมันคาทอลิก มุขนายกประจำมุขมณฑลเท่านั้นมีสิทธิ์แต่งตั้งและถอดถอนอุปมุขนายกและผู้ช่วยมุขนายก และผู้ได้รับการแต่งตั้งต้องมีคุณสมบัติดังนี้

* เป็นบาทหลวงที่มีอายุไม่ต่ำกว่า 30 ปี
* สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโทหรือเอกในสาขากฎหมายศาสนจักร เทววิทยา หรือเชี่ยวชาญในสองสาขานี้
* รู้หลักความเชื่อที่ถูกต้อง
* รอบคอบ
* มีประสบการณ์ในการจัดการปัญหาต่าง ๆ
* ไม่เป็นญาติกับมุขนายกประจำมุขมณฑลจนถึงชั้นที่ 4

อ้างอิง
-------

1. ↑  แผนภูมิโครงสร้างการบริหารงานสังฆมณฑลเชียงใหม่ 2010[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  Code of Canon Law, Can. 478

ดูเพิ่ม
-------

* มุขนายกประจำมุขมณฑล
* มุขนายกผู้ช่วย
เฮนนิง คริสโตเฟอร์เซน (อังกฤษ: Henning Christophersen) เกิดเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2482 ณ กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก เขาดำรงตำแหน่งรองประธานคณะกรรมาธิการยุโรป เมื่อปี 2528-2538 เป็นเวลา 10 ปี และเป็นอดีตผู้นำพรรคเสรีนิยมพรรคเวนสเตร (เดนมาร์ก) ในปี 2521-2527 รวมทั้งอดีตประธานการประชุมของยุโรป

ในปี 2535 ในฐานะกรรมาธิการสหภาพยุโรปเขาร่วมกับรัฐมนตรีต่างประเทศในบอลดิกก่อตั้งสภาแห่งทะเลบอลติก (CBSS) และ EuroFaculty ตั้งแต่ธันวาคม 2541 จนถึง 1 มกราคมปี 2550 เขาเป็นประธานของกฎบัตรประชุมพลังงาน ต่อมาเขาเป็นประธานและสมาชิกของคณะกรรมการกำกับและหุ้นส่วนของKreab ในบรัสเซลส์

เขาสมรสกับเจตตี คริสโตเฟอร์เซน แต่ไม่มีบุตรด้วยกัน และเสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2559 สิริอายุรวม 77 ปี หลังจากตรวจพบโรคมะเร็งเมื่อไม่นาน

อ้างอิง
-------



1. ↑   Henning Christophersen Den Store Danske, Gyldendals åbne encyclopædi
2. ↑   Kristensen, Gustav N. 2010. Born into a Dream. EuroFaculty and the Council of the Baltic Sea States. Berliner Wissentshafts-Verlag. ISBN 978-3-8305-1769-6.
3. ↑   "Venstre-legenden Henning Christophersen er død" (in Danish). 1 January 2017. Retrieved 2017-01-02.
**เก็นโซ มาเอดะ** (ญี่ปุ่น: 前田 玄造; โรมาจิ: *Maeda Genzō*) (ค.ศ. 1831–1906) เป็นช่างภาพชาวญี่ปุ่นจากทางเหนือของเกาะคีวชู เขาศึกษาการถ่ายภาพที่นางาซากิจจากยัน กาเริล ฟัน แด็นบรุกและเย. แอ็ล. เซ. โปมเปอ ฟัน เมร์เดอร์โฟร์ต ต่างก็ไม่ใช่ช่างภาพผู้มีประสบการณ์ ความพยายามถ่ายภาพส่วนมากก็ล้มเหลว ถึงกระนั้น พวกเขาก็ได้สอนการถ่ายภาพด้วยกระบวนการกระจกเปียกให้แก่มาเอดะและนักเรียนคนอื่น ๆ รวมถึง ชุมเป ฟูรูกาวะ, เทโซ คาวาโนะ, ฮิโกมะ อูเอโนะ‎ และ คูวาจิโร โฮริเอะ จนเมื่อช่างภาพชาวสวิส ปีแยร์ รอซีเย เดินทางมาถึงญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1858 กับภารกิจถ่ายภาพให้กับบริษัท *เนเกรตตีและแซมบรา* (*Negretti and Zambra*) มาเอดะได้รับคำแนะนำให้มาช่วยเหลือเขาและเรียนรู้การถ่ายภาพเพิ่มเติม มาเอดะรวมถึงนักเรียนคนอื่นได้ช่วยดูแลรอซีเยระหว่างที่อยู่ในนางาซากิ รอซีเยได้ถ่ายภาพพระ ขอทาน ผู้ชมซูโม่ และที่อยู่ของชาวต่างชาติ รวมถึงภาพถ่ายของอาเล็กซันเดอร์ ฟ็อน ซีบ็อลท์ และซามูไร

รอซีเยคิดว่า ที่ภาพถ่ายของโปมเปอ ฟัน เมร์เดอร์โฟร์ต ออกมาล้มเหลวเพราะขาดเครื่องมือเคมีที่จำเป็น ดังนั้นเขาจึงให้มาเอดะส่งจดหมายเพื่อจัดหาอุปกรณ์ เครื่องมือการถ่ายภาพและสารเคมีจากเซี่ยงไฮ้ ทั้งมาเอดะและฟูรูกาวะได้ซื้อเลนส์ สารเคมีและกระดาษแอลบูเมนผ่านรอซีเย ทั้งมาเอดะและฟูรูกาวะประสบความสำเร็จในการถ่ายรูปด้วยเครื่องมือเหล่านี้ ในวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1860

อ้างอิง
-------

1. ↑  Himeno, 21-22

บรรณานุกรม
----------

* Bennett, Terry. *Early Japanese Images.* Rutland, Vermont: Charles E. Tuttle, 1996.
* Himeno, Junichi. "Encounters With Foreign Photographers: The Introduction and Spread of Photography in Kyushu". In *Reflecting Truth: Japanese Photography in the Nineteenth Century*, ed. Nicole Coolidge Rousmaniere, Mikiko Hirayama. Amsterdam: Hotei Publishing, 2004.
*บทความนี้หมายถึง ฮิเดกิ โมริ ที่เป็นนักดนตรี หากหมายถึงนักวาดการ์ตูน ดูที่: ฮิเดกิ โมริ*

**ฮิเดกิ โมริ** (ญี่ปุ่น: 森 秀樹; โรมาจิ: *Mori Hideki*) นักดนตรีและนักแต่งเพลงชาวญี่ปุ่นที่อาศัยอยู่ในประเทศไทย โมริเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1962 ที่จังหวัดไอชิ ประเทศญี่ปุ่น จบการศึกษาจาก เรคคอร์ดดิ้ง สคูล เมื่อปี ค.ศ. 1983 และศึกษาการเรียบเรียงดนตรีในกรุงโตเกียว 

ฮิเดกิ โมริ ได้พบกับวงคาราวานครั้งแรกเมื่อทางวงไปได้ทัวร์คอนเสิร์ตที่ประเทศญี่ปุ่น สุรชัย จันทิมาธร (หงา คาราวาน) จึงได้ชักชวนมาอาศัยอยู่ในประเทศไทยในปี ค.ศ. 1988 โดยโมริในเริ่มแรกทำหน้าที่เป็นนักดนตรีสมทบของวงคาราวานในตำแหน่ง คีย์บอร์ด, เบส และซาวด์เอ็นจิเนียร์ หลังจากนั้นได้เปิดห้องบันทึกเสียงภายในบ้านพักของตนเองที่อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี ในชื่อ "ฮิเดกิ โมริ สตูดิโอ" เมื่อปี ค.ศ. 1999 และเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับศิลปินเพลงเพื่อชีวิตหลายคนและหลายวง เช่น คาราวาน, มงคล อุทก, อารักษ์ อาภากาศ, มาลีฮวนน่า, ฌามา, ประทีป ขจัดพาล, คีตาญชลี เป็นต้น

ฮิเดกิ โมริ ได้เป็นผู้แต่งเพลงและทำนองประกอบละครโทรทัศน์เรื่อง *บุญผ่อง* ทางไทยพีบีเอส เมื่อปี ค.ศ. 2013 โดยได้แต่งเป็นภาษาญี่ปุ่น 2 เพลง คือ "ฮานาซาการิ" (ดอกไม้บาน) และ "สายลม"

อ้างอิง
-------

1. ↑  ฮิเดกิ โมริ
2. ↑  บทสัมภาษณ์ในรายการ *เปิดบ้านไทยพีบีเอส* ตอน "เพลงประกอบละครบุญผ่อง" ทางไทยพีบีเอส: เสาร์ที่ 25 พฤษภาคม 2556