ภาพประกอบคาดคะเนของโลกไหม้หลังจากดวงอาทิตย์ได้ก้าวเข้าสู่ ดาวยักษ์แดงระยะ 7 พันล้าน ปีข้างหน้า
**อนาคตของโลก** ในอนาคตทางชีวภาพและทางธรณีวิทยาของโลกสามารถเพิ่มกระหลี่ได้อย่างมหาศาลประเมินตามผลการประเมินของอิทธิพลในระยะยาวต่างๆ เหล่านี้รวมถึงทางเคมีในพื้นผิวของโลก อัตราการระบายความร้อนภายในของดาวเคราะห์ปฏิสัมพันธ์แรงโน้มถ่วงกับวัตถุอื่นๆ ในระบบสุริยะ และการเพิ่มขึ้นคงที่ในความสว่างของดวงอาทิตย์ ปัจจัยความไม่แน่นอนในการคาดการณ์นี้เป็นอิทธิพลอย่างต่อเนื่องของด้านเทคโนโลยีแนะนำมนุษย์ อย่างเช่น วิศวกรรมดาวเคราะห์ ซึ่งอาจทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญไปยังดาวเคราะห์ วิกฤตการณ์ทางชีววิทยาในปัจจุบัน มีการเกิดจากเทคโนโลยี และผลกระทบที่อาจมีอายุได้ถึง 5,000,000 ปี ในทางกลับกันอาจส่งผลให้ด้านเทคโนโลยีในการสูญเสียของมนุษยชาติออกจากดาวเคราะห์ที่จะค่อยๆ กลับไปก้าววิวัฒนาการช้าเฉพาะที่เกิดจากกระบวนการทางธรรมชาติในระยะยาว

ทุกระยะเวลาหลายร้อยล้านปี ที่ผ่านมาเหตุการณ์แบบสุ่มบนท้องฟ้าก่อให้เกิดความเสี่ยงในระดับโลกเพื่อชีวมณฑล ซึ่งอาจส่งผลต่อการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ ซึ่งรวมถึงผลกระทบโดยดาวหางหรือดาวเคราะห์น้อยที่มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 5-10 กิโลเมตรหรือมากกว่านั้น และเป็นไปได้จากการระเบิดของดาวฤกษ์ขนาดใหญ่ ที่เรียกว่า ซูเปอร์โนวา ภายในรัศมีระยะ 100 ปีแสง ข้อมูลอื่นๆ ขนาดใหญ่ในเหตุการณ์ทางธรณีวิทยาจะสามารถคาดการณ์ได้มากขึ้น หากผลกระทบระยะยาวของภาวะโลกร้อนโดยมีการปัดทิ้ง ทฤษฎีทำนายว่า Milankovitch ดาวเคราะห์จะยังคงมีผ่านระยะเวลาแข็งอย่างน้อยจนถึงเย็นประกอบด้วยสี่มาถึงจุดจบ ช่วงเวลาเหล่านี้มีสาเหตุมาจากความผิดปกติของการเอียงของแกนและการอยู่ข้างหน้าของวงโคจรของโลก เป็นส่วนหนึ่งของวงจรมหาทวีปอย่างต่อเนื่องแผ่นเปลือกโลกอาจจะทำให้มหาทวีปในอีก 250,000,000 - 350,000,000 ปี บางเวลาในการถัดไปใน 1,500,000,000 - 4,500,000,000 ปี แกนเอียงของโลกอาจเริ่มที่จะรับการเปลี่ยนแปลงอย่างสับสน กับการเปลี่ยนแปลงในแกนเอียงสูงสุดถึง 90 องศา

ในช่วงถัดไปสี่พันล้านปีที่ผ่านมาอัตราการส่องสว่างของดวงอาทิตย์อย่างต่อเนื่องจะเพิ่มขึ้น ส่งผลให้การเพิ่มขึ้นของรังสีดวงอาทิตย์เข้าถึงโลก ซึ่งจะทำให้อัตราการสูงขึ้นของการผุกร่อนของแร่ธาตุซิลิเกต ที่จะทำให้การลดลงของระดับของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศ ในประมาณ 600,000,000 ปี ระดับของ CO2 จะลดลงต่ำกว่าระดับที่จำเป็นในการรักษาวิธีการ C3 สังเคราะห์ที่ใช้โดยต้นไม้ พืชบางชนิดใช้วิธีการ C4 ช่วยให้พวกเขายังคงมีอยู่ในระดับความเข้มข้น CO2 เป็นต่ำเป็น 10 ส่วนต่อล้าน อย่างไรก็ตามแนวโน้มระยะยาวสำหรับชีวิตของพืชที่จะตายไปโดยสิ้นเชิง การสูญเสียที่เกิดจากการเติมเต็มของออกซิเจนจะทำให้เกิดการสูญเสียของชีวิตสัตว์ไม่กี่ล้านปีต่อมา

ในประมาณ 1,100,000,000 ปี ความสว่างแสงอาทิตย์จะเพิ่มขึ้นอีก 10% จากปัจจุบัน ซึ่งจะทำให้เกิดบรรยากาศที่จะกลายเป็น "เรือนกระจกชื้น" ส่งผลให้มหาสมุทรระเหยกลายเป็นไอ ที่เป็นผลมาจากแนวโน้มของแผ่นเปลือกโลกที่จะจบลง หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ สนามแม่เหล็กของดาวเคราะห์ดวงนี้อาจจะมาถึงจุดจบ สาเหตุของสนามแม่เหล็กในการสลายตัวและนำไปสู่​​การสูญเสียของสารระเหยเร่งจากชั้นบรรยากาศรอบนอก สี่พันล้านปีต่อจากนี้การเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิบนพื้นผิวของโลกจะทำให้เกิดภาวะเรือนกระจก จากจุดนั้นถ้าทุกชีวิตบนพื้นผิวโลกไม่ได้สูญพันธุ์ไป ชะตากรรมที่น่าจะเป็นไปได้ที่สุดของโลกก็คือการถูกดูดซึมโดยดวงอาทิตย์ในอีกประมาณ 7,500,000,000 ปี หลังจากโลกได้เข้าระยะของยักษ์สีแดงและขยายวงโคจรที่จะข้ามของโลกในปัจจุบัน

ดูเพิ่ม
-------

* ประวัติศาสตร์ของดาวเคราะห์โลก
* เส้นเวลาของอนาคตไกล
* เขตอาศัยได้
* วิศวกรรมดาวเคราะห์
* ความสามารถอยู่อาศัยได้ของดาวเคราะห์
* ความเสี่ยงต่ออารยธรรมของมนุษย์และดาวเคราะห์โลก
* เสถียรภาพของระบบสุริยะ
* อวสานคนสวย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sackmann, I.-Juliana; Boothroyd, Arnold I.; Kraemer, Kathleen E. (1993), "Our Sun. III. Present and Future", *The Astrophysical Journal*, **418**: 457–468, Bibcode:1993ApJ...418..457S, doi:10.1086/173407.
2. ↑  Keith, David W. (November 2000), "Geoengineering the Environment: History and Prospect", *Annual Review of Energy and the Environment*, **25**: 245–84, doi:10.1146/annurev.energy.25.1.245
3. ↑  Haberl, Helmut; และคณะ (July 2007), "Quantifying and mapping the human appropriation of net primary production in earth's terrestrial ecosystems", *Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America*, **104** (31): 12942–47, Bibcode:2007PNAS..10412942H, doi:10.1073/pnas.0704243104, PMC 1911196, PMID 17616580
4. ↑  Vitousek, Peter M.; Mooney, Harold A.; Lubchenco, Jane; Melillo, Jerry M. (July 25, 1997), "Human Domination of Earth's Ecosystems", *Science*, **277** (5325): 494–99, CiteSeerX 10.1.1.318.6529, doi:10.1126/science.277.5325.494
5. ↑  Myers, N.; Knoll, A. H. (May 8, 2001), "The biotic crisis and the future of evolution", *Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America*, **98** (1): 5389–92, Bibcode:2001PNAS...98.5389M, doi:10.1073/pnas.091092498, PMC 33223, PMID 11344283

| ลิงก์ไปยังบทความที่เกี่ยวข้อง |
| --- |
| แม่แบบ:Earth

| * ด
* ค
* ก
โลก |
| --- |
| ทวีป | ทวีปแอฟริกา  ● ทวีปแอนตาร์กติกา  ● ทวีปเอเชีย  ● ทวีปออสเตรเลีย  ● ทวีปยุโรป  ● ทวีปอเมริกาเหนือ  ● ทวีปอเมริกาใต้ |
| มหาสมุทร | มหาสมุทรอาร์กติก  ● มหาสมุทรแอตแลนติก  ● มหาสมุทรอินเดีย  ● มหาสมุทรแปซิฟิก  ● มหาสมุทรใต้ |
| โลก | วิทยาศาสตร์โลก  ● อนาคตของโลก  ● ประวัติศาสตร์ธรณีวิทยาของโลก  ● ธรณีวิทยา  ● ประวัติศาสตร์ของโลก  ● แผ่นเปลือกโลก  ● โครงสร้างของโลก |
| สิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ | ชีวนิเวศ  ● นิเวศวิทยา  ● ระบบนิเวศ  ● ธรรมชาติ  ● พื้นที่ไร้มนุษย์อาศัย |
| ดูเพิ่ม | วันโลก  ● Geology of solar terrestrial planets  ● ระบบสุริยะ  ● โลก |
| Category  ● สถานีย่อย |

| * ด
* ค
* ก
องค์ประกอบของธรรมชาติ |
| --- |
| เอกภพ | 
* ปริภูมิ
* เวลา
* พลังงาน
* สสาร
	+ อนุภาค
	+ ธาตุ
* ความเปลี่ยนแปลง

 |
| โลก | 
* วิทยาศาสตร์โลก
* ประวัติศาสตร์ (ทางธรณีวิทยา)
* โครงสร้าง
* ธรณีวิทยา
* การแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาค
* มหาสมุทร
* สมมติฐานไกอา
* อนาคต

 |
| ลมฟ้าอากาศ | 
* อุตุนิยมวิทยา
* บรรยากาศ (โลก)
* ภูมิอากาศ
* เมฆ
* ฝน
* หิมะ
* แสงอาทิตย์
* น้ำขึ้นน้ำลง
* ลม
	+ ทอร์นาโด
	+ พายุหมุนเขตร้อน

 |
| สิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ | 
* นิเวศวิทยา
* ระบบนิเวศ
* ฟิลด์
* การแผ่รังสี
* ความเป็นป่า
* ไฟป่า

 |
| ชีวิต | 

|  |
| --- |
| 
* ต้นกำเนิด (กำเนิดจากสิ่งไร้ชีวิต)
* ประวัติศาสตร์วิวัฒนาการ
* ชีวมณฑล
* ลำดับขั้น
* ชีววิทยา (ชีววิทยาดาราศาสตร์)

 |
| 
* ความหลากหลายทางชีวภาพ
* สิ่งมีชีวิต
* ยูแคริโอต
	+ พฤกษชาติ
		- พืช
	+ สัตวชาติ
		- สัตว์
	+ เห็ดรา
	+ โพรทิสต์
* โพรแคริโอต
	+ อาร์เคีย
	+ แบคทีเรีย
* *ไวรัส*

 |

 |
| 
* หมวดหมู่ หมวดหมู่

 |

 |