ภาพพิมพ์แกะไม้นักแสดงคาบูกิ นากามูระ ชิจิซาบูโรที่สอง และ ซาโนงาวะ อิจิมัตสึ โดย อิชิกาวะ โทโยโนบุภาพพิมพ์แกะไม้โดยอิชิกาวะ โทโยโนบุ ป. 1740 แสดงนักแสดงคาบูกิสองคนแสดงเป็น*วากาชู* (ซ้าย) และชายหนุ่ม (ขวา)
***วากาชู*** (ญี่ปุ่น: 若衆; โรมาจิ: *wakushū*, "วัยรุ่น" ไม่เคยใช้กับผู้หญิงมาก่อน) เป็นคำศัพท์ทางประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นใช้หมายถึงวัยรุ่นชายโดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคเอโดะ (ค.ศ. 1603–1867) สถานะ*วากาชู* บ่งชี้โดยทรงผม "วัยรุ่นชาย" มักหมายถึงเด็กชายที่มีอายุประมาณ 7–17 ปี ซึ่งไว้ทรงผมที่ตัดผมบางส่วนออกไป เมื่อถึงวัย เด็กชายจะพ้นจากความเป็นเด็กและสามารถเข้าศึกษาในระบบการศึกษา, เข้ารับการฝึกทักษะ หรือได้รับการว่าจ้างนอกบ้านของตน โดยมีพิธีการก้าวข้ามผ่านวัย (*เก็มปูกุ*) เมื่ออายุราว 20 ปี เป็นการปักหมุดหมายการเปลี่ยนผ่านไปยังวัยผู้ใหญ่ เมื่อถึงยุคเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) คำศัพท์นี้เลือนหายไป ความหมายว่าชายหนุ่มถูกแทนที่โดยคำว่า "*โชเน็ง*" และอีกความหมายหนึ่งถูกแทนที่โดย "*บิโชเน็ง*" (หนุ่มสวย)

เพศสภาพ
-------

ข้อมูลเพิ่มเติม: รักร่วมเพศในประเทศญี่ปุ่น
ประเทศญี่ปุ่นในยุคเอโดะ วัยรุ่นชายถูกมองว่าเป็นวัตถุที่เหมาะสมเพื่อตอบสนองต่อความต้องการทางเพศของหญิงสาว, ผู้หญิงและผู้ชายวัยกลางคน (ตราบเท่าที่พวกเขาทำหน้าที่เป็นฝ่ายรุก) อายุเป็นเรื่องสำคัญ แต่ไม่ถึงกับจำเป็นสำหรับ*วากาชู* ด้วยเหตุนี้ บางครั้งผู้ชายวัยกลางคนอาจรับการแต่งกายและกิริยาอาการของ*วากาชู* ไปปรับใช้ด้วย อย่างไรก็ดี ผู้ให้บริการทางเพศชายที่ผ่านการก้าวข้ามผ่านวัยเด็กสู่วัยผู้ใหญ่แล้ว มักไม่ได้ถูกมองว่าเป็นวัตถุที่เหมาะสมต่อการตอบสนองความต้องการทางเพศของผู้ชายวัยกลางคน (*วากาชูโด* หรือ *ชูโด*) ใน ค.ศ. 1685 มีรายงานมาโดยตลอดว่า รัฐบาลโชกุนกวาดล้าง "*โอวากาชู*" (วัยรุ่นที่มีอายุ) ซึ่งชะลอการเข้าพิธีก้าวข้ามผ่านวัยจนถึงอายุราว 25 ปี

Kannazuki (tenth month of the traditional Japanese calendar), polychrome woodblock print. Original woodblock by Harunobu Suzuki ป. 1770, later printing. One of a pair (with Risshun) showing a young couple in autumn and spring, respectively.*วากาชู* (นั่ง) และผู้หญิงซึ่งเป็นคู่ของเขา ในแวดล้อมของฤดูใบไม้ร่วงที่สวยงาม โดย ซูซูกิ ฮาราโนบุ ภาพพิมพ์แกะไม้หลายสี ป. 1770

ในงานศิลปะ
----------

*ชูโด* (衆道, *Shudō*, "วิถีแห่งชายรักชาย") มักเกี่ยวข้องกับเรื่องทางเพศ (โดยเฉพาะในหมู่ซามูไร) และความประณีตทางศิลปะ ในหนังสือของ ทารูโฮะ อินางากิ *สุนทรียภาพแห่งชายรักชาย* เขียนไว้ว่า มีเพียง "คนในชนชั้นอภิสิทธิ์เท่านั้นที่จะสามารถเข้าใจความสุขใจแห่งชายรักชายได้" ความสวยงามของ*วากาชู* ที่มีระยะเวลาอันสั้น เปรียบดั่งได้กับดอกซากูระ การสรรเสริญความสวยงามของชายหนุ่มวัยรุ่นในวรรณกรรมญี่ปุ่นอาจย้อนรอยได้ไกลถึงวรรณกรรมคลาสสิกอย่าง*ตำนานเก็นจิ* ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ซึ่งมีการบรรยายตัวเอกว่า "เป็นตัวละครที่น่าดึงดูดจนชายอื่นรู้สึกปรารถนามองว่าเขาเป็นหญิง"

การค้าประเวณีและการแสดงมักมีส่วนเกี่ยวข้องกันในโรงละครคาบูกิช่วงแรก นักแสดงหญิงถูกสั่งห้ามจากคาบูกิใน ค.ศ. 1629 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในความพยายามกวาดล้างการค้าประเวณี และ*วากาชู* เริ่มรับบทแสดงของผู้หญิงและวัยรุ่นชายแทน อย่างไรก็ตาม พวกเขาถูกห้ามจากการแสดงใน ค.ศ. 1652 ด้วยความต้องการที่จะร่วมประเวณีกับ*วากาชู* ที่เพิ่มไม่หยุด และบทเหล่านี้ได้รับนักแสดง*อนนางาตะ* (ชายแสดงเป็นหญิง) ผู้ใหญ่แทน หรือนักแสดง*วากาชูงาตะ* ที่เชี่ยวชาญในการรับบทวัยรุ่นชาย

ดูเพิ่ม
-------

* รักร่วมเพศในประเทศญี่ปุ่น
* คาเงมะ
* คาเงมาจะ (ja)
* เปเดรัสติส

อ้างอิง
-------

1. ↑  Pflugfelder, Gregory M. (1999). *Cartographies of desire: male-male sexuality in Japanese discourse, 1600–1950*. University of California Press. p. 33. ISBN 0-520-20909-5.
2. ↑  Leupp, Gary P. (1997). *Male Colors: The Construction of Homosexuality in Tokugawa Japan*. University of California Press. p. 125. ISBN 0-520-20900-1.
3. ↑  Pflugfelder, Gregory M. (1999). *Cartographies of desire: male-male sexuality in Japanese discourse, 1600–1950*. University of California Press. pp. 221–234. ISBN 0-520-20909-5.
4. 1 2 3  Iam Buruma (May 11, 2017). "The 'Indescribable Fragrance' of Youths". *The New York Review of Books*.
5. ↑  Pflugfelder, Gregory M. (1999). *Cartographies of desire: male-male sexuality in Japanese discourse, 1600–1950*. University of California Press. pp. 34, note 24. ISBN 0-520-20909-5.
6. ↑  Leupp, Gary P. (1997). *Male Colors: The Construction of Homosexuality in Tokugawa Japan*. University of California Press. p. 90. ISBN 0-520-20900-1.