recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**"คำตัดสิน (Heartbeat)"** เป็นซิงเกิลของวงโลโมโซนิก ในปี พ.ศ. 2558 ประพันธ์เนื้อร้องโดย โลโมโซนิก,ฮันมะ ยูจิโร่ แต่งทำนอง-เรียบเรียงโดย โลโมโซนิก ออกจำหน่ายและมิวสิกวิดีโอเผยแพร่ในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2558

เพลง คำตัดสิน เกิดจากแรงบันดาลใจที่ได้มาจากคำพูดของลูกศิษย์เค้า ซึ่งอายุเพียง 9 ขวบ พูดว่า ถ้าหัวใจยังเต้นอยู่ แสดงว่ายังไหว ฟังแล้วมีพลัง จึงหยิบเอามาผสมกับเรื่องราวที่เจอได้บ่อยๆในชีวิตประจำวัน คือ เรามักจะโดนคนอื่นตัดสินเสมอ แต่อย่าลืมว่า ไม้บรรทัดของแต่ละคนนั้นสั้นยาวไม่เท่ากัน

มิวสิควีดิโอนี้ ได้ถ่ายทำกันที่ โกดังสินค้า แถวราชบูรณะ เริ่มละเลงความมันส์กันด้วยไลน์ซิ้งค์สด ระหว่างวง กับตัวนักร้อง บนโปรดักชั่นที่ดูเรียบง่าย จนมาถึงจนกระทั่งเข้าท่อนโซโล่ของเพลง ท่อนนี้จะเป็นพาสที่แยกออกมาเป็นพิเศษเทคนิคการเล่นเหมือนพวกนูเมทัล มีการใช้แบล็คไลท์เข้ามาเล่นให้โปรดักชั่นดูแพงขึ้นมา

การตอบรับ
---------

เพลง **"คำตัดสิน (Heartbeat)"** ได้ติดอันดับสูงสุด 8 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2558 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2558) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 | 50 |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 3 |
| เอฟเอ็ม 98.5 คลิกชาร์ต ท็อป 20 | 2 |
| คลิกชาร์ต ท็อป 20 | 3 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปลดล็อกทุก "คำตัดสิน" Lomosonic พร้อมผงาดอีกครั้ง
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2021-09-08.
3. ↑  Seed Chart Top 20 วันที่ 21 มิถุนายน 2558 ชาร์ตเพลงไทย
4. ↑
5. ↑
**ปลาแค้วัว** หรือ **ปลาแค้** (อังกฤษ: Dwarf goonch, Devil catfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Bagarius bagarius*) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae) มีลักษณะหัวแบนราบมีด้านบนโค้งและด้านล่างเรียบ จะงอยปากยื่นยาว มองจากด้านบนจะโค้ง หนวดเป็นเส้นแข็งมีผังผืดที่ริมฝีปาก ตาเล็กอยู่ด้านบนของหัว มีลักษณะคล้ายตาของงูหรือจระเข้ คือ มีม่านตาดำเล็กเป็นช่องแนวตั้ง ปากกว้างมากมีฟันเป็นเขี้ยวแหลมคมอย่างสัตว์ดุร้าย ส่วนหลังยกสูง ลำตัวแบนราบเล็กน้อย ครีบหลังยกสูงมีก้านครีบแข็งแหลมคมเช่นเดียวกับครีบอก ที่ปลายครีบอก ครีบท้อง ครีบหลัง มีลักษณะเป็นเส้นเรียวยาว โดยเฉพาะในตัวเมีย

ผิวหนังสาก บนหัวมีกระ ไม่เรียบ ตัวมีสีเขียวมะกอกหรือน้ำตาลอ่อนอมเหลือง มีประด่างสีคล้ำและสีดำตลอดลำตัวด้านบนและครีบ ด้านท้องสีจาง ครีบท้องของปลาแค้วัวจะตั้งตรงอยู่แนวเดียวกับด้านท้ายของครีบหลัง

เป็นปลาล่าเหยื่อ กินปลาและซากสัตว์เป็นอาหาร อาศัยอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่ของทุกภาคในประเทศไทย พบน้อยในภาคใต้ พบมากในแม่น้ำเจ้าพระยา ในต่างประเทศพบที่อินเดีย, กัมพูชา, เวียดนาม ไปจนถึงเกาะสุมาตรา, บอร์เนียว และชวา มีความยาวเต็มประมาณ 30-40 เซนติเมตร พบใหญ่สุดไม่เกิน 70 เซนติเมตร

นอกจากนี้ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาตุ๊กแก" เป็นต้น

นิยมบริโภคด้วยการปรุงสด เนื้อมีรสชาติดี อร่อย ทำเป็นอาหารได้หลากหลาย เช่น ต้มยำ เป็นต้น มักพบขายในร้านแม่น้ำตามภูมิภาคที่ติดริมแม่น้ำ และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN
2. ↑  แค้ น.ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
3. ↑  หนังสือสารานุกรมปลาไทย โดย สุรศักดิ์ วงศ์กิตติเวชสกุล (กรุงเทพ, พ.ศ. 2540) ISBN 9789748990026
4. ↑  หนังสือปลาน้ำจืดไทย โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (กรุงเทพ พ.ศ. 2544) ISBN 974-475-655-5

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Bagarius bagarius***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาแค้วัว เก็บถาวร 2009-01-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**สาธารณรัฐเนโกรส** (สเปน: *República de Negros*; ฮิลิไกนอน: *Republica sang Negros*) เป็นสาธารณรัฐอายุสั้น และต่อมาเป็นเขตการบริหารที่คงอยู่ในฟิลิปปินส์ภายใต้การปกครองของสเปนและสหรัฐอเมริกา ชื่อของสาธารณรัฐนี้มาจากชื่อเกาะที่เป็นที่ตั้งคือเกาะเนโกรส

ประวัติศาสตร์
-------------

ระหว่างวันที่ 3-6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 ประชาชนในเนโกรสได้ก่อการปฏิวัติต่อต้านการปกครองของสเปนที่ปกครองโดยนายพลอิซิโดร เด กัสโตร ชาวสเปนได้ยอมแพ้หลังจากที่เห็นกองกำลังติดอาวุธจำนวนมากเข้ามาในเมืองบาโกโลด กองกำลังปฏิวัตินำโดยควน อาราเนตา จากบาโก และอานิเซโต ลักซอน จากตาลิไซ ได้ใช้อาวุธปลอมทั้งปืนไรเฟิลที่ทำจากทางปาล์มและปืนใหญ่ทำจากกระบอกไม้ใหญ่ทาสีดำ ตอนบ่ายของวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 นายพลกัสโตรได้ลงนามในข้อตกลงยอมจำนนสิ้นสุดการปกครองแบบอาณานิคมของสเปนในเนโกรสตะวันตก

ในวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 สภาผู้แทนราษฎร (*Cámara de Diputados*) ซึ่งเป็นสภาเดี่ยวได้ประกาศจัดตั้ง "สาธารณรัฐเขตเนโกรส" (*República Cantonal de Negros*) สภาผู้แทนราษฎรทำหน้าที่เป็นสภาร่างรัฐธรรมนูญด้วย

เมื่อกองทัพสหรัฐอเมริกามาถึง ประธานาธิบดีอานิเซโต ลักซอน ได้ชักธงสหรัฐและยอมรับให้กองทัพขึ้นเกาะอย่างเป็นมิตร แม้จะมีการประท้วงจากเนโกรสโอริเอนตัลในช่วงแรก สาธารณรัฐได้เข้าเป็นรัฐในอารักขาของสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2442 โดยเป็นรัฐแยกต่างหากจากส่วนอื่น ๆ ของฟิลิปปินส์ และในวันรุ่งขึ้นได้ผ่านร่างรัฐธรรมนูญ ต่อมา ในวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2442 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สาธารณรัฐเนโกรส" แต่ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2444 สาธารณรัฐนี้ได้สลายตัวและผนวกเข้ากับฟิลิปปินส์โดยสหรัฐอเมริกา จนกระทั่งถูกญี่ปุ่นยึดครองระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Two Republics of Negros". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-12-30. สืบค้นเมื่อ 26 October 2012.
2. ↑  "What is the República Negrénse?". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-09-30. สืบค้นเมื่อ 27 September 2013.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* The opposition to the Americans and the Canton Republic of Negros
**ปลาแขยงดาน** เป็นสกุลของปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า *Bagrichthys* (/บา-กริค-ทีส/) อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagridae) อันดับปลาหนัง (Siluformes)

มีลักษณะสำคัญ คือ มีส่วนหัวขนาดเล็ก จะงอยปากเป็นรูปกระสวย ลำตัวแบนข้าง ปากเล็ก รีมฝีปากบนและล่างเป็นจีบ นัยน์ตามีขนาดเล็กมาก ตามีเยื่อหุ้ม หนวดค่อนข้างเล็กสั้นมี 4 คู่ แบ่งเป็นที่จมูก 1 คู่, ริมฝีปากบน 1 คู่, ริมฝีปากล่าง 1 คู่, และคาง 1 คู่สันหลังโค้ง ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยว 1 ก้านเป็นซี่แข็งขอบจักเป็นฟันเลื่อย ซึ่งตั้งตรงเห็นได้ชัดเจน ในบางชนิดจะยาวจนแลดูเด่น มีก้านครีบแขนง 5-6 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบเดี่ยว 2-3 ก้าน และก้านครีบแขนง 5-6 ก้าน ครีบอกมีก้านครีบเดี่ยว 1 ก้านที่แข็งและหยักเป็นฟันเลื่อยปลายแหลม ครีบท้องสั้น ครีบไขมันมีฐานยาวด้านหน้าจรดฐานครีบหลังและปลายจรดโคนครีบหาง ครีบหางเว้าลึก เป็นสกุลที่มีความคล้ายคลึงกับสกุล *Bagroides* และทั้ง 2 สกุลนี้ก็มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับสกุล *Leiocassis* ซึ่งเป็นปลาแขยงหรือปลากดที่มีขนาดเล็ก

จัดเป็นปลาขนาดกลาง โตเต็มที่ประมาณ 1 ฟุต มีสีลำตัวเป็นสีม่วงคล้ำเกือบดำ ส่วนท้องสีขาว ในปลาวัยอ่อนอาจมีสีลำตัวเป็นลวดลายเหมือนลายพรางทหาร เป็นปลาที่หากินในเวลากลางคืน พบกระจายพันธุ์ในประเทศไทย, แม่น้ำโขง จนถึงอินโดนีเซีย แต่ไม่พบในแม่น้ำสาละวิน

เป็นปลาที่นิยมบริโภคกัน และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

ชนิด
----

* *Bagrichthys hypselopterus* (Bleeker, 1852) (ปลาดุกมูนครีบสูง)
* *Bagrichthys macracanthus* (Bleeker, 1854)
* *Bagrichthys macropterus* (Bleeker, 1854) (ปลาดุกมูน)
* *Bagrichthys majusculus* Ng, 2002
* *Bagrichthys micranodus* Roberts, 1989
* *Bagrichthys obscurus* Ng, 1999 (ปลาดุกมูน)
* *Bagrichthys vaillantii* (Popta, 1906)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "แขยงธง ปลาที่ถูกพูดถึงครั้งแรกในไทย". ไทยแฟนซีฟิช. 6 June 2012. สืบค้นเมื่อ 23 March 2014.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  Ng, Heok Hee; Linder, Shane. "Notes on the Lancers of the genus Bagrichthys". สืบค้นเมื่อ 2007-06-30.
3. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 234. ISBN 974-00-8701-9
4. ↑  Linder, R. Shane (June 2000). "The Catfishes of Asia Family Bagridae part two" (PDF). *Cat Chat*. **1** (2). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2007-08-20. สืบค้นเมื่อ 2016-07-20.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลจาก Fishbase.org (อังกฤษ)
**ปลาเสือหกขีด** หรือ **ปลาเสือป่าพรุ** (อังกฤษ: Six-band barb; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Desmopuntius hexazona*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

มีลักษณะและรูปร่างคล้ายกับปลาเสือห้าขีด (*D. pentazona*) ที่อยู่ในสกุลเดียวกัน มีลักษณะโดยรวม คือ มีลำตัวแบนข้าง ส่วนหลังโค้ง หัวมีขนาดเล็ก ตาโต ปากมีขนาดเล็ก มีหนวดที่มุมปาก 1 คู่ จุดเริ่มต้นของครีบหลังอยู่กลางตัว และอยู่หลังครีบท้อง ครีบหางแฉกเว้าลึก สีพื้นของลำตัวเป็นสีขาวเงิน มีแถบสีดำบนลำตัว 6 แถบ โดยมีที่ลำตัว 5 แถบ และที่ส่วนหัวอีก 1 แถบ พาดผ่านตา เกล็ดบางเกล็ดมีสีขาวเงินสะท้อนแสง

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 5.5 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในภาคใต้ของประเทศไทยในป่าพรุต่าง ๆ เช่น ป่าพรุโต๊ะแดง และพบเรื่อยไปจนถึงแหลมมลายู, เกาะสุมาตราและเกาะบอร์เนียว

มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเป็นปลาที่เลี้ยงได้ง่ายมาก นิยมเลี้ยงรวมกันเป็นฝูงหรือรวมกับปลาขนาดใกล้เคียงกันในตู้ไม้น้ำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 149. ISBN 974-00-8701-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Puntius hexazona* (อังกฤษ)
**ปลาเอิน** หรือ **ปลายี่สก** (อังกฤษ: Striped barbs) เป็นชื่อสกุลปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ใช้ชื่อสกุล *Probarbus* (/โพร-บาร์-บัส/)

อองรี เอมิล โซวาค นักมีนวิทยาชาวฝรั่งเศสเป็นผู้บรรยายลักษณะทางอนุกรมวิธานของปลาสกุลนี้ในปี ค.ศ. 1880 และในปีถัดมาได้กลับมาบรรยายเพิ่มเติมอีกครั้งหนึ่ง โดยปลาที่เป็นต้นแบบมีความยาว 34 และ 53 เซนติเมตร ตามลำดับ ลักษณะที่สำคัญอีกประการ คือ มีฟันที่ลำคอหนึ่งแถว จำนวนทั้งหมดสี่ซี่ มีหนวดที่ริมฝีปากบนหนึ่งคู่ ครีบหลังมีก้านครีบแขนงเก้าก้าน ก้านครีบเดี่ยวของครีบหลังสั้น แข็ง และมีขอบเรียบ ตามลำตัวมีเส้นขีดตามแนวนอนแตกต่างกันออกตามแต่ละชนิด

จัดเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่อีกจำพวกหนึ่งในวงศ์นี้ โดยขนาดเมื่อโตเต็มที่อาจยาวได้ถึง 135 เซนติเมตร ปลาตัวเมียเมื่อถึงฤดูวางไข่อาจมีน้ำหนักตัวถึง 36 กิโลกรัม โดยช่วงที่ไข่สุกพร้อมที่จะถูกปล่อยออกมาผสมกับน้ำเชื้อของตัวผู้อยู่ในช่วงปลายปีจนถึงต้นฤดูร้อนของปีถัดมา

มีการกระจายพันธุ์อยู่ในลุ่มแม่น้ำโขงและที่ราบลุ่มภาคกลางของประเทศไทย และมีพบได้ที่แม่น้ำปะหัง ในมาเลเซียอีกด้วย 

เป็นปลาที่มีรสชาติอร่อยมาก จึงถูกจับจนใกล้จะสูญพันธุ์แล้วในธรรมชาติ แต่ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วด้วยวิธีการผสมเทียม

มีชื่อที่สามเหลี่ยมทองคำ จังหวัดเชียงราย เรียกว่า "ปลาเสือ"

ชนิด
----

* *Probarbus jullieni* (ปลายี่สก, ปลายี่สกไทย, ปลายี่สกทอง, ปลาเอินตาแดง)
* *Probarbus labeamajor* (ปลาเอินตาขาว, ปลาเอินคางหมู, ปลายี่สกปากหนา)
* *Probarbus labeaminor* (ปลาเอินฝ้าย)

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 139. ISBN 974-00-8701-9
2. ↑  *Probarbus*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Probarbus ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาแซลมอนแปซิฟิก** (อังกฤษ: Pacific salmon) เป็นสกุลของปลาเศรษฐกิจสกุลหนึ่ง จำพวกปลาแซลมอน ใช้ชื่อสกุลว่า *Oncorhynchus* จัดอยู่ในวงศ์ Salmonidae อันดับ Salmoniformes

โดยที่คำว่า *Oncorhynchus* มาจากภาษากรีกคำว่า *nkos* หมายถึง "ตะขอ" และ *rynchos* หมายถึง "จมูก" ซึ่งมาจากการที่ตัวผู้ในฤดูผสมพันธุ์จะเปลี่ยนสีตัวเองให้เข้ม และมีส่วนปลายปาก (จมูก) งองุ้มเป็นดั้งขอ

เป็นปลาแซลมอนที่กระจายพันธุ์อยู่ในตอนเหนือของแคลิฟอร์เนียตลอดแนวชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก, มหาสมุทรอาร์กติก และมหาสมุทรแอตแลนติก พบได้ตั้งแต่อาร์กติก, อลาสกา, ทะเลเบริง, สหรัฐอเมริกา, เม็กซิโก จนถึงญี่ปุ่น

เป็นปลาที่กินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง แต่เป็นปลาที่ต้องการแหล่งน้ำที่สะอาด มีปริมาณออกซิเจนละลายในน้ำสูง น้ำมีอุณหภูมิเย็นและไหลแรงซึ่งมักพบตามปากแม่น้ำต่าง ๆ ขณะที่ปลาเมื่ออยู่ในทะเลหรือมหาสมุทรก็มักจะว่ายตามผิวน้ำ และเช่นเดียวกับปลาแซลมอนสกุลและชนิดอื่น ๆ ที่เมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์วางไข่ จะว่ายกลับไปผสมพันธุ์และวางไข่ในแหล่งน้ำจืด อันเป็นถิ่นกำเนิดดั้งเดิม แม้จะไกลแค่ไหนก็ตาม โดยแต่ละชนิดจะมีระยะเวลาการวางไข่และเติบโตต่างกัน บางชนิดลูกปลาอาจใช้เวลา 5-7 เดือน ขณะที่บางชนิดอาจต้องใช้เวลานานถึง 1 ปี ในการอาศัยในแหล่งน้ำจืด จึงจะว่ายกลับไปยังทะเล และใช้ระยะเวลาการเจริญเติบโตเป็นตัวเต็มวัยประมาณ 2-4 ปี แต่ทั้งหมดก็ต้องอาศัยการวางไข่ในแหล่งน้ำที่สะอาดเหมือนกัน

เป็นปลาแซลมอนที่นิยมบริโภคกันเป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญ โดยมีอยู่ด้วยกัน 5 ชนิด ที่เป็นชนิดที่สำคัญ

การจำแนก
--------

(ไม่รวมชนิดย่อย)

* *Oncorhynchus chrysogaster* (Needham & Gard, 1964) ปลาเทราท์ทองเม็กซิกัน
* *Oncorhynchus clarkii* (Richardson, 1836)
* *Oncorhynchus gilae* (Miller, 1950)
* *Oncorhynchus gorbuscha* (Walbaum, 1792) ปลาแซลมอนสีชมพู-เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญ
* *Oncorhynchus iwame* Kimura & Nakamura, 1961
* *Oncorhynchus keta* (Walbaum in Artedi, 1792)  ปลาแซลมอนชัม-เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญ
* *Oncorhynchus kisutch* (Walbaum, 1792) ปลาแซลมอนโคโฮ-เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญ
* *Oncorhynchus masou* (Brevoort, 1856)
* *Oncorhynchus mykiss* (Walbaum, 1792) ปลาเรนโบว์เทราท์-เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญ
* *Oncorhynchus nerka* (Walbaum in Artedi, 1792) ปลาแซลมอนช็อคอาย, ปลาแซลมอนแดง
* *Oncorhynchus rhodurus* Jordan & McGregor in Jordan & Hubbs, 1925
* *Oncorhynchus tshawytscha* (Walbaum in Artedi, 1792)  ปลาแซลมอนชีนุก-เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  ปลาแซลมอนอลาสก้า

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Oncorhynchus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Oncorhynchus ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาเสือข้างลาย** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Puntigrus partipentazona*) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ลักษณะคล้ายกับปลาตะเพียนขนาดเล็ก มีพื้นลำตัวสีเหลืองอมส้ม มีจุดเด่นคือ แถบสีดำพาดขวางลำตัวทั้งหมด 5 แถบ 2 แถบแรกพาดผ่านตาและหน้าครีบหลัง แถบที่ 3 พาดผ่านโคนครีบหลังและสันหลัง แถบที่ 4 พาดผ่านโคนครีบก้นและลำตัว ส่วนแถบที่ 5 ที่โคนหาง ครีบหลังสั้นและครีบก้นมีสีเหลือง มีหนวดที่มุมปากบนหนึ่งคู่ แต่แถบที่ 3 นั้นสั้นพาดเพียงครึ่งนึงเท่านั้น ซึ่งปลาเสือข้างลายนั้นมีลักษณะคล้ายคลึงกับปลาเสือสุมาตรา (*P. tetrazona*) ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกันมาก แต่ไม่พบในประเทศไทย

ปลาเสือข้างลาย จัดเป็นปลาขนาดเล็กมีอุปนิสัยชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ในแหล่งน้ำทั่วประเทศไทยและประเทศกัมพูชารวมทั้งลำธารหรือน้ำตกบนภูเขาด้วย โดยมักอาศัยอยู่ในบริเวณกลางน้ำที่มีพืชพรรณไม้น้ำขึ้นหนาแน่น ขนาดโตเต็มที่ไม่เกิน 5 เซนติเมตร กินอาหารได้แก่ พืชน้ำและสัตว์น้ำขนาดเล็ก ปลาตัวผู้ในฤดูผสมพันธุ์จะมีริมฝีปากแดงเรื่อสดใสเห็นได้ชัดเจน โดยวางไข่ติดกับพืชไม้ชนิดต่าง ๆ ไข่ไว้เวลาฟักเป็นเวลาประมาณ 24 ชั่วโมง

ปลาเสือข้างลาย เป็นปลาน้ำจืดไทยอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม แต่ทว่าที่พบขายกันส่วนใหญ่ในตลาดปลาสวยงาม จะเป็นปลาเสือสุมาตราเสียมากกว่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  Vidthayanon, C. 2012. *Puntigrus partipentazona*. In: IUCN 2012. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.2. <www.iucnredlist.org>. Downloaded on 4 May 2013.
2. ↑  Kottelat, M. (2013): The Fishes of the Inland Waters of Southeast Asia: A Catalogue and Core Bibliography of the Fishes Known to Occur in Freshwaters, Mangroves and Estuaries. เก็บถาวร 2013-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *The Raffles Bulletin of Zoology, 2013, Supplement No. 27: 1–663.*
3. 1 2  วันเดียวเที่ยวจันทบุรี
4. ↑  ชวลิต วิทยานนท์. *คู่มือปลาน้ำจืด*. กรุงเทพฯ : สารคดี, 2547. 232 หน้า. หน้า 145. ISBN 974-484-148-6
5. ↑  *Puntius partipentazona* (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาเสือข้างลาย

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Puntigrus partipentazona ที่วิกิสปีชีส์

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q59219
* GBIF: 2364004
* IRMNG: 10162037

 |
**ทะเลสาบอาบาชิริ** (ญี่ปุ่น: 網走湖; โรมาจิ: *Abashiri-ko*) เป็นทะเลสาบในเมืองอาบาชิริ บนเกาะฮกไกโด ญี่ปุ่น อยู่ในเขต Abashiri Quasi-National Park มีแม่น้ำเมมัมเบ็ตสึไหลลงสู่ทะเลสาบ และแม่น้ำอาบาชิริไหลผ่านทะเลสาบแล้วไหลออกไปอีก 7 กิโลเมตรจนออกสู่ทะเลโอค็อตสค์

ประวัติและการเกิด
-----------------

จากตัวอย่างชั้นดินที่เก็บจากก้นทะเลสาบ ทำให้ทราบว่าแอ่งทะเลสาบเกิดขึ้นเมื่อราว 20,000 ปีก่อนในช่วงสุดท้ายของการเปลี่ยนสภาพโดยธารน้ำแข็ง จนเมื่อราว 6,000 ปีก่อน แม่น้ำอาบาชิริได้ไหลกัดเซาะพื้นก้นทะเลสาบ ในบริเวณรอบแม่น้ำเมมัมเบ็ตสึยังพบเครื่องมือโบราณตั้งแต่ยุคโจมง ในปัจจุบันแม่น้ำอาบาชิริถูกปรับให้ไหลตรงมากขึ้นเพื่อการชลประทาน ซึ่งทำให้เกิดปัญหาทะเลสาบเต็มไปด้วยโคลนตะกอนอย่างหนัก

การแข็งตัวและความเค็ม
---------------------

น้ำในทะเลสาบจะจับตัวเป็นน้ำแข็งหนาเป็นเมตรตั้งแต่เดือนธันวาคมถึงเมษายน ในฤดูหนาวจะมีน้ำจากแม่น้ำไหลเข้าสู่ทะเลสาบน้อยลง ทำให้น้ำเค็มจากทะเลโอค็อตสค์ไหลทวนขึ้นมาในทะเลสาบ น้ำเค็มที่ไหลเอ่อเข้ามานี้ทำให้เกิดชั้นของน้ำที่มีคลอรีน 10,000 ppm อยู่ใต้ผิวทะเลสาบลงไป 10 เมตร

สัตว์ประจำถิ่น
--------------

Delta smelt, Chum salmon และ Seema เป็นปลาที่นิยมในการตกปลา ใน พ.ศ. 2523 มีการจับปลาในทะเลสาบได้ 650 ตัน และยังมี Ice goby (*Leucopsarion petersi*) ที่พบได้ในทะเลสาบเช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Data Summary: Abashiri-ko (Lake Abashiri)". *World Lakes Database*. International Lake Environment Committee. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-05-26. สืบค้นเมื่อ 2009-05-07.
2. 1 2 3 4  "ABASHIRI-KO (LAKE ABASHIRI)". *World Lake Database*. International Lake Environment Committee. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-07-02. สืบค้นเมื่อ 2009-05-07.
**อาทมาต**, **อาทมาฏ**, **อาตมาท**, **อาทมารถ** หรือ **อาจสามารถ** เป็นชื่อเรียกวิชาดาบแขนงหนึ่งของไทย เชื่อกันว่าตกทอดมาครั้งแผ่นดินสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ตั้งแต่ยังมีพระอิสริยยศ เป็น พระอุปราชวังหน้ารั้งเมืองพิษณุโลก 
วิชาดาบอาทมาฏ มีจุดเด่นอยู่ที่ความรวดเร็วและรุนแรง สามารถสู้ได้เพียงคนเดียวต่อคู่ต่อสู้หลายคน มีท่ารุกเป็นท่าเดียวกับท่ารับ เมื่อคู่ต่อสู้ฟันมาจะรับและฟันกลับทันที ไม่มีอะไรตายตัว มีแม่ไม้ 3 ท่า คือคลุมไตรภพ ตลบสิงขร และย้อนฟองสมุทร และมีท่าไม้รำ 12 ท่า ได้แก่

1. เสือลากหาง
2. พระรามแผลงศร
3. เชิญเทียนตัดเทียน
4. ฟันเงื้อสีดา
5. มอญส่องกล้อง
6. ช้างประสานงา และ กาล้วงไส้
7. ท่ายักษ์
8. หงส์ปีกหัก
9. สอดสร้อยมาลา
10. ฟันเรียงหมอน
11. ลับหอกลับดาบ
12. พญาครุฑยุดนาค

  

โดยหัวใจของวิชาอาทมาฏ มีเป็นคำกล่าวที่คล้องจองกันดังนี้

> มีเรื่องต้องหนี หนีไม่ได้ให้สู้ สู้ได้อย่าให้เจ็บ เจ็บได้อย่าให้ตาย
> 
> 

ลักษณะของดาบแบบอาทมาฏ จะเป็นดาบสองมือ (ดาบคู่) ที่สั้นและมีน้ำหนักเบา มีความคล่องแคล่ว มีด้ามที่ยาวกว่าดาบปกติ เพื่อป้องกันข้อแขนและเส้นเอ็นของผู้ใช้ อีกทั้งสามารถใช้ผลักหรือดันคู่ต่อสู้ให้เสียหลักได้ รวมถึงใช้กระแทกกระทุ้งด้วย และด้านคมที่ต่อจากด้ามจะเป็นสันที่หนาและยาวใช้สำหรับรับ โดยไม่ใช้ส่วนคมดาบเพราะจะทำให้ดาบบิ่นชำรุดได้ง่าย ซึ่งหัวใจของดาบแบบอาทมาฏ มีเป็นคำที่คล้องจองกัน คือ

> เขาฟันเราไม่รับ เขารับเราไม่ฟัน จะฟันต่อเมื่อเขาไม่รับ จะรับต่อเมื่อหลบหลีกไม่ทัน 
> 
> 

นอกจากนี้แล้ว คำว่า อาทมาฏ ยังเป็นคำใช้เรียกกองทหารหน่วยลาดตระเวนหาข่าวในสมัยโบราณ คล้ายหน่วยรบพิเศษในปัจจุบัน โดยมากมักจะเป็นชาวมอญเนื่องจากสื่อสารได้หลายภาษา

วิชาอาทมาฏถูกอ้างอิงถึงในสื่อวัฒนธรรมร่วมสมัย อาทิ *ขุนศึก* นวนิยายโดย ไม้ เมืองเดิม ในปี พ.ศ. 2497 และในหนังสือการ์ตูนเรื่อง *กองอาทมาตประกาศศึก* ในปี พ.ศ. 2550 เป็นต้น และอ้างอิงถึงในวรรณคดีของไทยเช่น *ขุนช้างขุนแผน* เช่น ตัวละคร ขุนไกรพลพ่าย ซึ่งเป็นบิดาของขุนแผน ตัวละครเอก ก็มีสถานะเป็นนายทหารสังกัดกองอาทมาฏ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ดาบอาทมาต ขอความรู้ด้วยครับ จากพันทิปดอตคอม
2. ↑  รายการคุณพระช่วย: อาทมาฏ ดาบพระนเรศวร 3
3. ↑  รายการคุณพระช่วย : อาทมาฏ ดาบพระนเรศวร 4
4. ↑  รศ.ดร.สุเนตร ชุตินธรานนท์: รายการวีรชนคนถูกลืม ตอน ปึกแผ่นแห่งชเวโบ-400 วิญญาณเดียว
5. ↑  ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช. (2539). "ขุนช้างขุนแผน ฉบับอ่านใหม่". คึกฤทธิ์ ปราโมช. กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง. (อนุสรณ์งานพระราชทานเพลิงศพ ศาสตราจารย์ พลตรี หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิสริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส วันเสาร์ที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2538). หน้า 178.
ทัมเบิลวีด (*Lechenaultia divaricata*)
**ทัมเบิลวีด** (อังกฤษ: tumbleweed) เป็นส่วนโครงสร้างเหนือพื้นดินของพืชพลัดถิ่นหลายชนิด ที่เมื่อโตเต็มที่และแห้งจะแยกออกจากรากหรือลำต้นและม้วนเนื่องจากแรงลม ในสปีชีส์ส่วนใหญ่นั้น ทัมเบิลวีดเกิดจากส่วนของพืชทั้งหมดนอกเหนือจากระบบราก แต่ในพืชบางชนิดผลไม้กลวงหรือช่อดอกอาจทำหน้าที่แทนได้ ทัมเบิลวีดพบได้มากที่สุดในระบบนิเวศที่ราบ กว้างใหญ่ และแห้งแล้ง ซึ่งลมและสภาพแวดล้อมที่เปิดโล่งช่วยให้ทัมเบิลวีดสามารถกลิ้งได้โดยไม่มีสิ่งกีดขวาง

นอกเหนือจากระบบท่อลำเลียงและราก เนื้อเยื่อของทัมเบิลวีดนั้นตายแล้ว การตายของเนื้อเยื่อเป็นสิ่งจำเป็น เพราะโครงสร้างจะค่อย ๆ สลายเพื่อให้เมล็ดหรือสปอร์สามารถหนีออกมาได้ระหว่างเกิดการกลิ้ง หรืองอกขึ้นมาหลังจากทัมเบิลวีดมาพักในที่ชื้น ในช่วงหลังนี้มีทัมเบิลวีดหลายสายพันธุ์ที่มีกลไกในการปล่อยเมล็ดเมื่อบวมจากการดูดซับน้ำของทัมเบิลวีด

ทัมเบิลวีดมักจะใช้เพื่อกระจายเมล็ด แต่ก็ไม่ได้จำกัดอยู่แค่พืชที่มีเมล็ด พืชไร้เมล็ดที่มีสปอร์บางสปีชีส์เช่น Selaginella สร้างทัมเบิลวีด และเห็ดราบางชนิดแห้งหลุดเป็นอิสระจากสิ่งที่แนบมาและกระจายสปอร์ขณะที่ถูกลมพัดไปเช่นเดียวกัน

ทัมเบิลวีดที่เพิ่งเกิดใหม่ในทะเลทรายโมฮาวีในช่วงเมษายนหลังจากฤดูหนาวที่มีความชื้นมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  William Francis Ganong (1921). *A Textbook of Botany for Colleges*. MacMillan Co. p. 359.
2. ↑  Dirk V. Baker (2007). *Dispersal of an Invasive Tumbleweed*. ProQuest. pp. 90–. ISBN 978-0-549-44310-0.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  W. F. Ganong (1896). "An outline of phytobiology". *Bulletin of the Natural History Society of New Brunswick*. **13**: 3–26, page 1 errata. page 16
4. ↑  Orson K. Miller, Jr.; Hope H. Miller (1988). *Gasteromycetes: Morphological and Developmental Features with Keys to the Orders, Families, and Genera*. Mad River PressInc. ISBN 978-0-916422-74-5.
5. ↑  *Bulletin*. Ohio State University. 1928.
**ทัศนศึกษา** เป็นกระบวนการเรียนการสอน/วิธีสอนที่ช่วยให้ผู้เรียนได้เรียนรู้ตามวัตถุประสงค์ผ่านการเรียนรู้นอกห้องเรียน โดยผู้เรียนจะได้รับความรู้จากประสบการณ์ตรง การลงมือปฏิบัติจริง ซึ่งช่วยให้เกิดความเข้าใจและจดจำสิ่งที่ได้พบเห็นในเวลาอันรวดเร็วและเป็นเวลานาน และการจัดการเรียนการสอนในรูปแบบนี้เป็นการใช้แหล่งการเรียนรู้ที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์อย่างสูงสุด สำหรับในประเทศไทยนั้นได้แบ่งการจัดทัศนศึกษาออกเป็น 3 รูปแบบคือ การจัดทัศนศึกษาไม่ค้างคืน การจัดทัศนศึกษาแบบค้างคืนและการจัดทัศนศึกษาภายนอกราชอาณาจักร

ครูพานักเรียนทัศนศึกษาในพิพิธภัณฑ์ลูฟ
สำหรับจุดประสงค์หลักในการจัดทัศนศึกษานั้นเพื่อให้นักเรียนได้มีโอกาสเรียนรู้ประสบการณ์นอกห้องเรียน ซึ่งหัวข้อในการเรียนรู้นั้นจะมีความหนักเบาไม่มากเท่ากับการเรียนในห้องเรียน นอกจากนี้แล้วยังมีจุดประสงค์แฝงเพื่อให้นักเรียนได้มีโอกาสรู้จักซึ่งกันและกัน ได้มีประสบการณ์ทางสังคมด้วย รวมทั้งได้มีโอกาสในการเรียนรู้ด้วยตนเองอีกด้วย ทั้งนี้รวมไปถึงการเกิดความตระหนักในตนเอง ทักษะกระบวนการการเรียนรู้เป็นกลุ่มและเกิดการเรียนรู้ในเรื่องราวของระบบนิเวศและสิ่งรอบตัวที่พบเห็นอีกด้วย อย่างไรก็ตามโรงเรียนจะไม่อนุญาตให้ไปทัศนศึกษาหากไปเพียงเฉพาะการท่องเที่ยวและไม่มีวัตถุประสงค์ในการเดินทาง ทั้งนี้ยกเว้นแต่การไปทัศนศึกษาเพื่อฉลองการจบการศึกษาหรือนักเรียนเป็นผู้จัดการเดินทางด้วยตนเอง

อย่างไรก็ตามในการทัศนศึกษาบางครั้งมักมีค่าใช้จ่ายสูง เพื่อไม่ให้เกิดการได้เปรียบเสียเปรียบระหว่างกลุ่มคนรวยกับคนจน ทางโรงเรียนอาจจัดหาทุนการศึกษาเพิ่มเติมจากคณะกรรมการสถานศึกษาหรือสมาคมต่างๆของโรงเรียน หากไม่สามารถจัดหาทุนสำหรับการเดินทางภายในโรงเรียนได้ ทางโรงเรียนอาจจัดหาทุนจากภายนอก เช่น องค์กรในท้องถิ่นต่างๆ เป็นต้น เพื่อให้นักเรียนได้มีโอกาสไปทัศนศึกษา ซึ่งกรณีนี้จะเกิดขึ้นเฉพาะทั้งห้องเรียนจำเป็นต้องไปทัศนศึกษา

อ้างอิง
-------

1. ↑  ทิศนา แขมมณี,**ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ**, (กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,2545),342
2. ↑  "ระเบียบกระทรวงศึกษาธิการว่าด้วยการพานักเรียนและนักศึกษาไปนอกสถานศึกษา พ.ศ. 2548" (PDF). 8 December 2013. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2012-10-21. สืบค้นเมื่อ 2013-12-07.
3. ↑  ทิศนา แขมมณี,**14 วิธีสอนสำหรับครูมืออาชีพ**, (กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,2555),43
**ชเว ยง-ซู** (เกาหลี: 최용수; ฮันจา: 崔龍洙; 20 สิงหาคม พ.ศ. 2515) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดที่จังหวัดชุงช็องใต้ ประเทศเกาหลีใต้ สถิติการชก 34 ครั้ง ชนะ 29 (น็อค 19) เสมอ 1 แพ้ 4

ประวัติ
-------

ชเวขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 ชนะคะแนน ปาร์ค เซืองยอง ที่เกาหลีใต้ จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ครองแชมป์เกาหลีใต้รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 21 มีนาคม พ.ศ. 2536 ชนะคะแนน อัน บยุงแซ ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2536 ชนะน็อค ลี อุนซิก ยก 3 ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง ชเวก็เดินทางไปชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท WBA เมื่อ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2538 ที่อาร์เจนตินา ซึ่งชเวเป็นฝ่ายชนะน็อค วิคตอร์ ฮูโก ปาซ ยก 10 ได้แชมป์มาครอง

หลังจากได้ครองแชมป์โลก ชเวขึ้นชกป้องกันตำแหน่งได้ต่อเนื่องถึง 7 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ไปเมื่อ 5 กันยายน พ.ศ. 2541 แพ้คะแนน ทากาโนริ ฮาทาเกยามา ที่ญี่ปุ่น หลังจากเสียแชมป์ ชเวขึ้นชกอีกเพียง 3 ครั้งใน พ.ศ. 2542 ก็หยุดชกมวยไปถึง 3 ปีกลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2545 ซึ่งชเวขึ้นชกในญี่ปุ่นตลอด โดยชกชนะน็อคนักมวยชาวไทย 2 คนคือ เพชรเจริญ ว.สุรพล และ ศุภชัย ป.สุรศักดิ์ จากนั้น ชเวขึ้นชิงแชมปืโลกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท WBC เมื่อ 13 มกราคม พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ จากนั้น ก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์เกาหลีใต้รุ่นเฟเธอร์เวท (2536)
* แชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท
	+ ชิง 26 ธันวาคม 2536 ชนะน็อค ลี อุนซิก ยก 3 ที่ เกาหลีใต้
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 24 มิถุนายน 2538 ชนะคะแนน เจปปี โฮลแมน ที่ อินโด
* แชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท
	+ ชิง 21 ตุลาคม 2538 ชนะน็อค วิคเตอร์ ฮูโกปาส ยก 10 ที่ อาร์เจนตินา
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 27 มกราคม 2539 ชนะคะแนน ยามาโตะ มิตานิ ที่ โตเกียว
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 11 พฤษภาคม 2539 ชนะน็อค ออร์ลันโด โซโต ยก 8 ที่ เกาหลีใต้
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 13 ตุลาคม 2539 ชนะคะแนน ยามาโตะ มิตานิ ที่ โตเกียว
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 1 กุมภาพันธ์ 2540 ชนะคะแนน ลัควา ชิม ที่ เกาหลีใต้
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 24 พฤษภาคม 2540 ชนะคะแนน โคจิ มัตสึโมโตะ ที่ เกาหลีใต้
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6, 5 ตุลาคม 2540 เสมอกับ ทากาโนริ ฮาตาเกยามะ​ ที่ โตเกียว
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 7, 18 เมษายน 2541 ชนะน็อค ฮิลเบร์โต เซร์ราโน ยก 9 ที่ เกาหลีใต้
	+ เสียแชมป์ 5 กันยายน 2541 แพ้คะแนน ทากาโนริ ฮาตาเกยามะ ที่ โตเกียว
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท เมื่อ 13 มกราคม 2546 แพ้คะแนน ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ ที่ โตเกียว

อ้างอิง
-------


* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
เจ้าชายทุลีปใน ค.ศ. 1875
**ทุลีป สิงห์** (อักษรโรมัน: *Duleep Singh*; 6 กันยายน ค.ศ. 1838 – 22 ตุลาคม ค.ศ. 1893) หรือ **ทลีป สิงห์** (อักษรโรมัน: *Dalip Singh*) พระสมัญญาว่า **องค์ดำแห่งเพิร์ทเชอร์** (อังกฤษ: Black Prince of Perthshire) เป็นมหาราชาพระองค์สุดท้ายแห่งจักรวรรดิซิกข์ เป็นพระราชบุตรสุดท้องของมหาราชารณชีต สิงห์ (Ranjit Singh) กับมหารานีชินท์ เการ์ (Jind Kaur)

หลังจากมหาราชาสี่พระองค์ก่อนหน้าถูกลอบปลงพระชนม์ เจ้าชายทุลีปทรงได้สืบทอดราชสมบัติในเดือนกันยายน ค.ศ. 1843 ขณะนั้น มีพระชนม์ห้าชันษา และมหารานีชินท์ผู้เป็นสมเด็จพระชนนีช่วยทำนุบำรุงประคองราชการแผ่นดิน แต่ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1846 เกิดสงครามอังกฤษ–ซิกข์ครั้งแรก อังกฤษถอดมหารานีชินท์ออกจากฐานันดรไปจำคุกไว้ แล้วตั้งข้าราชการอังกฤษเป็นเรซิเดนต์ (resident) สำเร็จราชการแทน นับแต่นั้นจนเกือบสิบสี่ปีให้หลัง เจ้าชายทุลีปมิได้ทรงพบพระพักตร์พระชนนีอีกเลย ครั้นเดือนเมษายน ค.ศ. 1849 เจ้าชายทุลีปพระชนม์ได้สิบชันษา อังกฤษปลดเจ้าชายทุลีปออกจากราชบัลลังก์ และตั้งนายแพทย์จอห์น ลอกิน (John Login) มาอภิบาลพระองค์แทน พอ ค.ศ. 1853 เจ้าชายทุลีปทรงเข้ารีตเป็นคริสต์ศาสนิกชน

ครั้นพระชนม์ได้สิบห้าชันษา เจ้าชายทุลีปทรงถูกเนรเทศไปยังบริเตน พระองค์ทรงได้รู้จักกับและเป็นที่โปรดปรานของพระราชินีนาถวิกตอเรีย ผู้ซึ่งต่อมามีพระราชหัตถเลขาเกี่ยวกับเจ้าชายทุลีปว่า "ดวงตาคู่นั้น กับฟันเหล่านั้น ช่างสวยเหลือเกิน" (Those eyes and those teeth are too beautiful)

ใน ค.ศ. 1856 เจ้าชายทุลีปทรงพยายามติดต่อกับพระชนนี แต่จดหมายและคนใช้ที่พระองค์ทรงส่งไปหาพระชนนีถูกข้าราชการอังกฤษในอินเดียดักจับไว้ได้ จึงไปไม่ถึงพระชนนี ทว่า เจ้าชายทุลีปทรงพยายามต่อไป โดยทรงได้ความช่วยเหลือจากนายแพทย์ลอกิน จนที่สุดอังกฤษก็ยอมให้พระองค์พบพระชนนีเมื่อวัน 16 มกราคม ค.ศ. 1861 ณ โรงแรมสเปนซ์ (Spence's Hotel) ในนครโกลกาตา ทั้งยอมให้พระองค์พาพระชนนีกลับสหราชอาณาจักรด้วย อดีตมหารานีทรงใช้พระชนม์บั้นปลายบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับจักรวรรดิซิกข์อันยิ่งใหญ่ให้พระราชบุตรผู้เป็นมหาราชาพลัดแผ่นดินฟัง เจ้าชายทุลีปสิ้นพระชนม์ที่ปารีสเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1893 สิริพระชนมายุ 55 ชันษา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Black Prince of Perthshire". *The Scotsman*. สืบค้นเมื่อ 26 January 2017.
2. ↑  Eton, the Raj and modern India; By Alastair Lawson; 9 March 2005; BBC News.
3. ↑  E Dalhousie Login, *Lady Login's Recollections, Chapter 14*, Smith Elder, 1916
**ปฏิทินเซฺวียนหมิง** (宣明历) หรือในภาษาญี่ปุ่นมีชื่อว่า **เซ็มเมียวเรกิ** (宣明暦) เป็นปฏิทินสุริยจันทรคติของประเทศจีน โดยเคยใช้ในประเทศจีนช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 เช่นเดียวกันกับอาณาจักรโครยอในเกาหลี ส่วนในประเทศญี่ปุ่นยังคงใช้ปฏิทินนี้ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 ถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17

ประวัติ
-------

### จีน

ปฏิทินเซฺวียนหมิงเป็นหนึ่งในปฏิทินที่พัฒนาในช่วงราชวงศ์ถัง โดยเริ่มใช้ใน ค.ศ. 822 ถึง ค.ศ. 892 เป็นเวลา 71 ปี

### ญี่ปุ่น

ปฏิทินนี้ถูกนำเข้าประเทศญี่ปุ่นใน ค.ศ. 859 บันทึกแรกสุดในการใช้งานปฏิทินนี้ถูกพบในช่วงเดือน 8 ปี*โจงัง*ที่ 3 (ค.ศ. 861) ในช่วงรัชสมัยจักรพรรดิเซวะ และยังคงใช้จนมีการเปลี่ยนไปใช้ปฏิทินโจเกียว ปฏิทินที่ชาวญี่ปุ่นพัฒนาใน ค.ศ. 1685 เพราะปฏิทินเซฺวียนหมิงมีข้อผิดพลาดไปประมาณสองวัน

ดูเพิ่ม
-------

* ปฏิทินจีน
* ปฏิทินญี่ปุ่น
* แผนภูมิสวรรค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "*Semmei-reki*" in *Japan Encyclopedia*, at p. 840.
2. ↑  Orchiston, Wayne; Nakamura, Tsukao; Strom, Richard. (2011).  *Highlighting the history of astronomy in the Asia-Pacific Region,* p. 159.
3. ↑  Needham, Joseph. (1959). *Science and civilisation in China, Mathematics and the sciences of the heavens and the earth,* Vol. 3, p. 391 note d.
4. ↑  Japan, Monbushō. (1876). *An outline history of Japanese education: prepared for the Philadelphia International Exhibition, 1876*, p. 160.

อ่านเพิ่ม
---------

* Charlotte von Verschuer (1985). *Les relations officielles du Japon avec la Chine aux VIIIe et IXe siècles* (*Hachi-kyū-seiki no Nitchū kankei*), pp. 243–245 n. 114. (ในภาษาฝรั่งเศส)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* National Diet Library, "The Japanese Calendar"
ภาพโดยรวมของวงจรซีเอ็นโอ
**วงจรซีเอ็นโอ** (อังกฤษ: CNO Cycle) มาจากวงจรปฏิกิริยาคาร์บอน-ไนโตรเจน-ออกซิเจน บางครั้งก็เรียกว่า **วงจรเบเทอ-ไวซ์เซกเกอร์** (อังกฤษ: Bethe-Weizsäcker Cycle) คือปฏิกิริยาฟิวชั่นชนิดหนึ่งในจำนวนสองชนิดซึ่งดาวฤกษ์ใช้ในการแปลงไฮโดรเจนไปเป็นฮีเลียม ปฏิกิริยาอีกชนิดหนึ่งคือห่วงโซ่โปรตอน-โปรตอน สิ่งที่วงจรซีเอ็นโอต่างจากห่วงโซ่โปรตอน-โปรตอนคือมันเป็นวงจรเร่งปฏิกิริยา (อังกฤษ: Catalytic Cycle) แบบจำลองทางทฤษฎีแสดงให้เห็นว่าวงจรซีเอ็นโอนั้นเป็นแหล่งกำเนิดหลักของพลังงานในดาวฤกษ์ที่มีมวลมากกว่า 1.3 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ ส่วนห่วงโซ่โปรตอน-โปรตอนนั้นจะมีความสำคัญในดาวฤกษ์ที่มีมวลประมาณเท่ากับดวงอาทิตย์หรือน้อยกว่า ความแตกต่างนี้มีเหตุจากระดับอุณหภูมิที่แตกต่างกัน คือ ในห่วงโซ่โปรตอน-โปรตอน ปฏิกิริยาจะเริ่มต้นที่อุณหภูมิประมาณ 4 x 106 เคลวิน ซึ่งทำให้มันเป็นแรงหลักในดาวฤกษ์ขนาดเล็ก ห่วงโซ่ซีเอ็นโอเริ่มต้นที่อุณหภูมิประมาณ 13 x 106 เคลวิน แต่พลังงานที่ได้ออกมานั้นเพิ่มขึ้นเร็วกว่าการเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิ ที่ประมาณ 17 x 106 เคลวิน วงจรซีเอ็นโอก็จะเริ่มเป็นแหล่งกำเนิดพลังงานหลัก ดวงอาทิตย์มีอุณหภูมิที่แกนกลางประมาณ 15.7 x 106 เคลวิน และมีเพียง 1.7% ของนิวเคลียสฮีเลียมที่เกิดขึ้นในดวงอาทิตย์ที่มีกำเนิดมาจากวงจรซีเอ็นโอ

ผู้เสนอกระบวนการซีเอ็นโอมี 2 คนซึ่งต่างก็ทำงานแยกกัน ได้แก่ คาร์ล ฟอน ไวซ์เซกเกอร์ และ ฮานส์ เบเทอ โดยค้นพบในปี ค.ศ. 1938 และ 1939 ตามลำดับ

ดูเพิ่ม
-------

* กระบวนการทริปเปิลอัลฟา
* ห่วงโซ่โปรตอน-โปรตอน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Schuler, S.C.; King, J.R.; The, L.-S. (2009). "Stellar Nucleosynthesis in the Hyades open cluster". *The Astrophysical Journal*. **701** (1): 837–849. arXiv:0906.4812. Bibcode:2009ApJ...701..837S. doi:10.1088/0004-637X/701/1/837. S2CID 10626836.
2. ↑  von Weizsäcker, C. F. (1938). "Über Elementumwandlungen in Innern der Sterne II (*Element Transformation Inside Stars, II*)". *Physikalische Zeitschrift*. **39**: 633–46.
3. ↑  Bethe, H. A. (1939). "Energy Production in Stars". *Physical Review*. **55** (5): 434–56. doi:10.1103/PhysRev.55.434. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-27. สืบค้นเมื่อ 2011-03-05.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* H. A. Bethe: Energy Production in Stars, 1938 เก็บถาวร 2011-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* I. Iben: Stellar Evolution Within and off the Main Sequence, 1967
**ทัศนศาสตร์** (อังกฤษ: optics) เป็นสาขาหนึ่งของวิชาฟิสิกส์อันว่าด้วยพฤติกรรมและคุณสมบัติของแสง ซึ่งรวมทั้งอันตรกิริยากับสสารและการสร้างเครื่องมือที่ใช้หรือตรวจจับแสง ปกติทัศนศาสตร์อธิบายพฤติกรรมของแสงที่ตามองเห็น อัลตราไวโอเลตและอินฟราเรด แสงเป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าชนิดหนึ่ง การแผ่รังสีแม่เหล็กไฟฟ้าอย่างอื่น เช่น รังสีเอกซ์ ไมโครเวฟและคลื่นวิทยุก็แสดงคุณสมบัติคล้ายกัน

ปรากฏการณ์ทัศนศาสตร์ส่วนมากสามารถอธิบายได้ด้วยการพรรณนาแม่เหล็กไฟฟ้าคลาสสิกของแสง ทว่า การพรรณนาแม่เหล็กไฟฟ้าแบบสมบูรณ์ของแสงนั้นมักนำมาใช้ได้ยากในทางปฏิบัติ ทัศนศาสตร์เชิงปฏิบัติปกติใช้แบบจำลองอย่างง่าย ทัศนศาสตร์แบบเรขาคณิต ซึ่งเป็นทัศนศาสตร์เชิงปฏิบัติที่พบบ่อยที่สุด ถือว่าแสงเป็นการรวมรังสีที่เคลื่อนที่เป็นเส้นตรงและเลี้ยวเบนเมื่อผ่านหรือสะท้อนจากพื้นผิว ทัศนศาสตร์กายภาพเป็นแบบจำลองแสงที่ครอบคลุมมากกว่า ซึ่งรวมฤทธิ์ของคลื่นอย่างการเลี้ยวเบน (diffraction) และการแทรกสอด (interference) ซึ่งไม่สามารถอธิบายได้ในทัศนศาสตร์แบบเรขาคณิต ในอดีตมีการพัฒนาแบบจำลองแสงที่ยึดรังสีเป็นหลักขึ้นก่อน ตามด้วยแบบจำลองแสงแบบคลื่น ความก้าวหน้าในทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้าในคริสต์ศตวรรษที่ 19 นำมาซึ่งการค้นพบว่าคลื่นแสงแท้จริงแล้วเป็นรังสีแม่เหล็กไฟฟ้า

บางปรากฏการณ์อาศัยข้อเท็จจริงที่ว่าแสงมีคุณสมบัติเหมือนทั้งคลื่นและอนุภาค คำอธิบายฤทธิ์เหล่านี้ต้องอาศัยกลศาสตร์ควอนตัม เมื่อพิจารณาคุณสมบัติคล้ายอนุภาคของแสง มีการจัดแบบจำลองแสงเป็นกลุ่มอนุภาคที่เรียก "โฟตอน" ทัศนศาสตร์ควอนตัมว่าด้วยการนำกลศาสตร์ควอนตัมมาใช้กับระบบทัศนศาสตร์

ทัศนศาสตร์มีความเกี่ยวข้องกับและมีการศึกษาในหลายสาขาที่เกี่ยวข้อง รวมทั้ง ดาราศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์หลายสาขา การถ่ายภาพและแพทยศาสตร์ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งจักษุวิทยาและการวัดสายตา) การนำทัศนศาสตร์ไปใช้ในทางปฏิบัติพบในเทคโนโลยีและวัตถุในชีวิตประจำวันหลายอย่าง รวมทั้งกระจก เลนส์ กล้องโทรทรรศน์ กล้องจุลทรรศน์ เลเซอร์และใยแก้วนำแสง
เวอชวลแอดเดรสสเปซ (Virtual Address Space: VAS) คือพื้นที่ ที่ระบบปฏิบัติการสร้างขึ้นมาเพื่อให้แต่ละโปรแกรม สามารถทำงานได้
โดยแต่ละโปรแกรมจะมี virtual address space เป็นของตัวเอง

พิสัยที่เป็นไปได้ของ VAS อยู่ที่ขนาดของ pointer เช่น pointer ขนาด 32บิตจะมีพิสัยตั้งแต่ 0x000000 ถึง 0xFFFFFFFF รวมทั้งหมด 4กิกะบิต

address ของแต่ละ virtual address space ไม่ได้แสดงถึง ตำแหน่งของ physical memory แต่ระบบจะเก็บ page table เอาไว้แทน
โดย page table จะถูกใช้แปลง virtual address ไปเป็นตำแหน่งของ physical address อีกที ทำให้โปรแกรมสามารถใช้พื้นที่ได้อย่างต่อเนื่องกันถึงแม้ว่าข้อมูลที่เก็บจริงๆจะไม่ได้ต่อเนื่องกันหรืออยู่ต่างอุปกรณ์กันก็ตาม

ถึงแม้ virtual address space จะมีขนาดใหญ่แต่ก็ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาจริงทั้งหมดเมื่อต้องการใช้งานพื้นที่บน virtual address space โปรแกรมจะขอให้ระบบปฏิบัติการสร้างพื้นที่ให้

ประโยชน์
--------

1. โปรแกรมสามารถเข้าถึงข้อมูลขนาดใหญ่บน virtual address ได้อย่างต่อเนื่องกัน แต่ถ้าเป็น physical memory โปรแกรมจะไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลขนาดใหญ่อย่างต่อเนื่องได้
2. โปรแกรมสามารถใช้ memory buffer ที่ใหญ่กว่า physical memory ที่มีอยู่ได้ โดยเมื่อ physical memory มีขนาดเล็ก ตัวจัดการหน่วยความจำ จะบันทึก page ไปยัง disk แทน
3. โปรแกรมแต่ละโปรแกรมมี virtual address space แยกออกจากกัน

ไมโครซอฟท์วินโดวส์
------------------

สำหรับระบบปฏิบัติการวินโดวส์ของบริษัทไมโครซอฟท์ virtual address ของ วินโดวส์ 32บิต โดยปกติจะมีขนาด 4กิกะไบต์ หรือ 2^32 ไบต์ โดยแบ่งเป็นสองส่วน
ส่วนแรกตั้งแต่ 0x00000000 ถึง 0x7FFFFFF เรียกว่า user space 
และอีกส่วนหนึ่งคือ 0x80000000 ถึง 0xFFFFFFFF เรียกว่า system space เว้นแต่จะกำหนดขนาดของ user space ผ่านทาง boot configuration ซึ่งสามารถกำหนดได้สูงสุดถึง 3กิกะไบต์

ส่วน วินโดวส์ 64บิตจะมีขนาด 16อิกซะไบต์ หรือ 2^64 ไบต์ โดย 8เทระไบต์แรกตั้งแต่ 0x000’00000000 ถึง 0x7FF’FFFFFFFF จะถูกใช้สำหรับ user space
แต่สำหรับ system space นั้นจะมีขนาด 248 เทระไบต์เริ่มตั้งแต่ 0xFFFF0800'00000000 ถึง 0xFFFFFFFF'FFFFFFFF
โดยพื้นที่ ที่เหลือนอกจากนี้จะไม่ถูกใช้งาน
**รูปสามเหลี่ยมกับวงกลมแนบในและวงกลมแนบนอก**
**ในเรขาคณิต วงกลมแนบใน (incircle หรือ inscribed circle) ของรูปสามเหลี่ยม คือ วงกลมที่ใหญ่ที่สุดที่อยู่ภายในรูปสามเหลี่ยม มันจะสัมผัสกับด้านทั้ง 3 ด้าน จุดศูนย์กลางของวงกลมแนบใน เรียกว่า ศูนย์กลางวงกลมแนบใน (incenter). วงกลมแนบนอก (excircle หรือ escribed circle) ของรูปสามเหลี่ยม คือ วงกลมที่อยู่ติดด้านนอกของรูปสามเหลี่ยม สัมผัสกับด้าน 1 ด้านและส่วนขยายที่ยื่นออกมาทั้ง 2 ด้าน สามเหลี่ยมทุกรูปจะมีวงกลมแนบนอกอยู่ 3 วง และสัมผัสกับด้านของรูปสามเหลี่ยม**

**จุดศูนย์กลางของวงกลมแนบใน สามารถหาได้จากจุดตัดของเส้นแบ่งครึ่งมุมภายในทั้ง 3 เส้น จุดศูนย์กลางของวงกลมแนบนอกหาได้จากจุดตัดของเส้นแบ่งครึ่งมุมภายใน 1 เส้น และเส้นแบ่งครึ่งมุมภายนอกอีก 2 เส้น จากรูปนี้ จะเรียกจุดศูนย์กลางของวงกลมแนบในและจุดศูนย์กลางของวงกลมแนบนอกทั้ง 3 ว่าระบบออร์โทเซนตริก**

**รัศมีของวงกลมแนบในและวงกลมแนบนอกนั้น มีความเกี่ยวข้องกับพื้นที่ของรูปสามเหลี่ยมอย่างใกล้ชิด ถ้า *S* คือพื้นที่ของรูปสามเหลี่ยม ที่มีด้าน *a*, *b* และ *c* แล้วรัศมีของวงกลมแนบใน หรือ รัศมีใน (inradius) จะเท่ากับ *2S*/(*a*+*b*+*c*) รัศมีของวงกลมแนบนอกที่ด้าน *a* จะเท่ากับ *2S*/(-*a*+*b*+*c*) รัศมีของวงกลมแนบนอกที่ด้าน *b* จะเท่ากับ *2S*/(*a*-*b*+*c*) และรัศมีของวงกลมแนบนอกที่ด้าน *c* จะเท่ากับ *2S*/(*a*+*b*-*c*) จากสูตรเหล่านี้ เราจะเห็นว่าวงกลมแนบนอกจะใหญ่กว่าวงกลมแนบในเสมอ และวงกลมแนบนอกที่ใหญ่ที่สุดจะอยู่บนด้านที่ยาวที่สุด**
**ทุ่งแกลดเดน (The Gladden Fields)** เป็นชื่อสถานที่แห่งหนึ่งบนโลกมิดเดิลเอิร์ธ ในปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏกล่าวถึงอยู่มากในนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ทุ่งแกลดเดนมีชื่อเรียกในภาษาซินดารินว่า *ลอยก์นิงกลอรอน* (Loeg Ningloron) ตั้งอยู่ในหุบเขาแม่น้ำแกลดเดน ซึ่งเป็นแควสาขาสายหนึ่งของแม่น้ำอันดูอิน

แต่เดิมดินแดนแถบนี้เป็นทะเลสาบ ซึ่งเกิดจากแม่น้ำแกลดเดนที่ไหลมาจากเทือกเขามิสตี้ ก่อนบรรจบลงสู่แม่น้ำอันดูอิน แต่เมื่อล่วงเข้าถึงยุคที่สาม ทะเลสาบนั้นก็ตื้นเขินจนกลายเป็นเพียงบึงเฉอะแฉะ รอบๆ บึงเป็นทุ่งดอกไอริสสีสวยสดใส ดอกไอริสเรียกว่า *นิงกลอร์* ซึ่งเป็นที่มาของชื่อบึง *ลอยก์นิงกลอรอน* และชื่อแม่น้ำ *เซียร์นิงกลอร์*

เหตุการณ์สำคัญในวรรณกรรมที่เกิดขึ้นในสถานที่แห่งนี้ คือในปีที่ 2 ของยุคที่สาม อิซิลดูร์กับโอรสทั้งสามถูกพวกออร์คซุ่มโจมตีขณะเดินทางผ่านทุ่งแห่งนี้ อิซิลดูร์ซึ่งพยายามหลบหนีโดยสวมแหวนเอกทำให้หายตัวได้ แล้วกระโดดลงไปในแม่น้ำ แต่แหวนเอกเลื่อนหลุดจากนิ้วทำให้เขาปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน พวกออร์คจึงยิงธนูอาบยาพิษโดนอิซิลดูร์สิ้นพระชนม์ ส่วนโอรสทั้งสามก็สิ้นพระชนม์ทั้งหมดในการรบในทุ่งแกลดเดน

หลังจากนั้นอีกกว่าสองพันห้าร้อยปี ทุ่งแกลดเดนได้กลายเป็นที่อาศัยของเหล่าฮอบบิทเชื้อสาย 'สตัวร์' ซึ่งมีนิสัยชอบเล่นน้ำพายเรือและตกปลา ฮอบบิทคนหนึ่งชื่อ ดีเอโกล เก็บแหวนเอกขึ้นจากแม่น้ำ และถูกสังหารโดยเพื่อนของเขา สมีโกล ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อ กอลลัม

อ้างอิง
-------

* เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, *Unfinished Tales*, ลอนดอน:สำนักพิมพ์ฮาร์เปอร์คอลลินส์

| * ด
* ค
* ก
ดินแดนในยุคที่สาม ตามตำนานของโทลคีน |
| --- |
| มนุษย์ | กอนดอร์ • ดันแลนด์ • เดล • โดลอัมร็อธ • บรี • โรฮัน • อาร์นอร์ • อุมบาร์ • ฮารัด |
| เอล์ฟ | เมิร์ควู้ด • ริเวนเดลล์ • ลอธลอริเอน • ลินดอน • มิธลอนด์ • ฮาร์ลินดอร์น • ฟอร์ลินดอร์น |
| คนแคระ | คาซัดดูม • เอเรบอร์ |
| ฮอบบิท | ไชร์ • ทุ่งแกลดเดน • บรี |
| เอนท์ | ป่าฟังกอร์น |
| ฝ่ายอธรรม | โดลกุลดัวร์ • บารัดดูร์ • มอร์ดอร์ • อังก์มาร์ • ไอเซนการ์ด |
| ดินแดนอื่นๆ | เอเรียดอร์ • โรห์วาเนียน |
แอนโธนี่ ดอว์สัน ในบท โบลเฟลด์ ที่ซ่อนหน้า ในตอน เพชฌฆาต 007 กับตอน ธันเดอร์บอลล์
โดนัลด์ พลีสเซนซ์ ในบท โบลเฟลด์ ในตอน จอมมหากาฬ 007
เทลลี่ ซาวาลาส กับ จอร์จ ลาเซนบี้ ในบท โบลเฟลด์ กับ เจมส์ บอนด์ ตามลำดับ ในตอน ยอดพยัคฆ์ราชินี
ชาร์ลส์ เกรย์ ในบท โบลเฟลด์ ในตอน เพชรพยัคฆราช
**เอิร์นส์ สตาฟโร โบลเฟลด์** (อังกฤษ: Ernst Stavro Blofeld) เป็นชื่อตัวละครตัวหนึ่งในนวนิยายและภาพยนตร์ในชุด เจมส์ บอนด์ โบลเฟลด์เป็นศัตรูของบอนด์ ทำงานให้กับองค์การสเปกเตอร์ (SPECTRE)

เอียน เฟลมมิ่ง ผู้เขียนเจมส์ บอนด์ ได้เขียนอธิบายโบลเฟลด์ว่าเกิดวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2451 ซึ่งตรงกับวันเกิดของเฟลมมิ่งเอง โดยมีพ่อเป็นชาวโปแลนด์และแม่เป็นชาวกรีก โบลเฟลด์ ในภาพยนตร์ มักปรากฏตัวกับแมวเปอร์เซียสีขาว และในช่วงต้นๆของซีรีส์บอนด์ ซึ่งคือตอน เพชฌฆาต 007 ซึ่งเป็นตอนที่ 2 กับตอน ธันเดอร์บอลล์ ซึ่งเป็นตอนที่ 4 โบลเฟลด์ปรากฏตัวในภาพยนตร์ แต่ไม่เปิดเผยหน้าของโบลเฟลด์ แต่จะใช้วิธีให้เห็นแค่ช่วงตัวของโบลเฟลด์ ถ่ายให้เห็นเขาเพียงแค่ลูบแมวเปอร์เซียตัวโปรด และการแสดงเป็นโบลเฟลด์จะเป็นการแสดงเงียบ แอ็คชั่นเฉยๆ แล้วจะให้อีกคนมาพากย์เสียงโบลเฟลด์อีกที่หนึ่ง

ซึ่งในช่วงต้น ๆที่ไม่ให้เห็นหน้าโบลเฟลด์นี้ ผู้ที่แสดงเงียบเป็นโบลเฟลด์คือ แอนโธนี่ ดอว์สัน (Anthony Dawson) ผู้ซึ่งเคยแสดงเป็นตัวประกอบในซีรีส์บอนด์ไปแล้ว ค่ายภาพยนตร์จึงคิดวิธีนี้ได้ คือให้แอนโธนี่แสดงเงียบและถ่ายทำไม่ให้เห็นหน้า แล้วอีริค พอห์ลแมน (Eric Pohlman) มาให้เสียงพากย์ทีหลัง ต่อมา พอถึงตอน จอมมหากาฬ 007 ซึ่งเป็นตอนที่ 5 โบลเฟลด์ได้เปลี่ยนคนที่รับบทบาทมาเป็น โดนัลด์ พลีสเซนซ์ (Donald Pleasence) ซึ่งคราวนี้ โดนัลด์ รับบททั้งพูดทั้งแสดง ช่วงต้นเรื่อง จะยังไม่เห็นหน้าโบลเฟลด์ แต่พอช่วงปลายเรื่อง แฟน ๆ ภาพยนตร์เจมส์บอนด์ของค่ายอีโอเอ็น ก็ได้เห็นหน้าโบลเฟลด์เป็นครั้งแรก ซึ่งคือใบหน้าของ โดนัลด์ พลีสเซนซ์ พอถึงตอนที่ 6 ซึ่งคือ ยอดพยัคฆ์ราชินี โบลเฟลด์ เปลี่ยนผู้รับบทบาทอีกครั้ง เป็น เทลลี่ ซาวาลาส โดยในภาพยนตร์อ้างว่า โบลเฟลด์ ไปผ่าตัดแปลงโฉมมา เพื่อมาอ้างอิงในความเปลี่ยนแปลงของโบลเฟลด์ ครั้งนี้ไม่มีการซ่อนใบหน้าโบลเฟลด์ ตอนที่ 7 ซึ่งคือตอน เพชรพยัคฆราช โบลเฟลด์เปลี่ยนโฉมอีกครั้ง ครั้งนี้ผู้รับบทโบลเฟลด์คือ ชาร์ลส์ เกรย์ (Charles Gray)

แล้วโบลเฟลด์ก็ไม่ปรากฏตัวอีกไปจนถึงตอนที่ 12 เจาะดวงตาเพชฌฆาต ผู้รับบทโบลเฟลด์คือ จอห์น ฮอลลิส (John Hollis) แต่ครั้งนี้เป็นการแสดงเงียบอีกครั้ง ครั้งนี้ผู้มาพากย์เสียงโบลเฟลด์คือ โรเบิร์ต ริตตี้ (Robert Rietty) ครั้งนี้ โบลเฟลด์โผล่มาเป็นช่วงสั้นๆ แค่ช่วงแอ๊คชั่นเปิดเรื่องไม่กี่นาที แล้วโบลเฟลด์ก็ไม่มีการปรากฏตัวในภาพยนตร์ของค่ายอีโอเอ็นอีกเลย แต่เจมส์ บอนด์ ฉบับไม่เป็นทางการเรื่อง พยัคฆ์เหนือพยัคฆ์ ที่ค่ายภาพยนตร์ Warner Bros. ทำขึ้นมา โบลเฟลด์ได้ปรากฏตัวอีกครั้งหนึ่ง ในเรื่องนี้ ผู้รับบทคือ แม็กซ์ วอน ซีโดว์ เจมส์ บอนด์เรื่องนี้ไม่มีการซ่อนหน้าโบลเฟลด์ แล้วโบลเฟลด์ ก็ไม่ปรากฏตัวในภาพยนตร์เรื่องใดอีกเลยจนถึงปัจจุบัน เว้นแต่ถูกล้อเลียนในภาพยนตร์การ์ตูนหรือภาพยนตร์ตลกล้อเลียนเท่านั้น เช่นเรื่อง Austin Powers

จนกระทั่ง ในปี 2015 โบลเฟลด์ กลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง ในภาค Spectre องค์การลับดับพยัคฆ์ร้าย โดยการรับบทของนักแสดงมากฝีมือชาวออสเตรีย คริสทอฟ วัลซ์ ซึ่งเคยฝากผลงานตัวร้ายสร้างชื่อไว้ในเรื่อง ยุทธการเดือดเชือดนาซี (Inglourious Basterds) จนได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 82 ในที่สุด
**เพชรชมพู กิจบูรณะ** เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรครวมพลังประชาชาติไทย ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562 และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่อายุน้อยที่สุดในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25

ประวัติ
-------

เพชรชมพู กิจบูรณะ เกิดเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ที่กรุงเทพมหานคร เข้าเรียนระดับประถมในประเทศไทย จากนั้นเข้าเรียนชั้นมัธยมในประเทศสิงคโปร์ ต่อมาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี Bachelor of Arts (Philosophy, Politics & Economics) จากมหาวิทยาลัยเดอรัม ประเทศอังกฤษ และ Bachelor of Law BPP UNIVERSITY ประเทศอังกฤษ

การทำงาน
--------

เพชรชมพู กิจบูรณะ ทำกิจกรรมเกี่ยวกับการเมืองโดยเคยขึ้นปราศรัยบนเวที กปปส. รวมถึงยังเคยเป็นตัวแทนประเทศขึ้นเวทีระดับโลกอย่าง One Young World เมื่อปี 2557 ที่ประเทศไอร์แลนด์

เพชรชมพู เป็นผู้ร่วมก่อตั้งพรรครวมพลังประชาชาติไทย และเป็นโฆษกพรรค และลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรครวมพลังประชาชาติไทย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.ที่มีอายุน้อยที่สุดในสภาผู้แทนราษฎร

วันจันทร์ที่ 18 ตุลาคม ปี พ.ศ. 2564 เธอได้ยื่นหนังสือลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรครวมพลังประชาชาติไทย ส่งผลให้พ้นจากสมาชิกภาพ ส.ส. ในทันที โดยมี นางสุเนตตา แซ่โก๊ะ ขึ้นมาดำรงตำแหน่งแทน

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ใครคือ ‘น้องเพชร’ ส.ส.หน้าใหม่ พรรคลุงกำนัน น้องเล็กสุด อายุเท่านี้ ดีกรีไม่เบา!
2. ↑  "เพชรชมพู กิจบูรณะ" ดาวเด่นพรรครปช. วัย25-ดีกรีเดอรัม ฝันทำการเมืองของประชาชน
3. ↑  สภาผู้แทนราษฎร
4. ↑  คลื่นลูกใหม่การเมืองไทย "เพชรชมพู กิจบูรณะ"
5. ↑  ใครคือ 'น้องเพชร' ส.ส.หน้าใหม่ พรรคลุงกำนัน น้องเล็กสุด อายุเท่านี้ ดีกรีไม่เบา!
6. ↑  ‘เพชรชมพู กิจบูรณะ’ ลาออกจากพรรค รปช.แล้ว มีผลให้สิ้นสภาพ ส.ส. ทันที
7. ↑  ประกาศสภาผู้แทนราษฎร
8. ↑  ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก และเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๖๓
**ออกซบริดจ์** (อังกฤษ: Oxbridge) เป็นคำย่อมาจาก "Oxford" (ออกซฟอร์ด) และ Cambridge (เคมบริดจ์) เมื่อนำคำแรกของ ออกซฟอร์ด และคำหลังของ เคมบริดจ์ มาสมาสเข้ากัน ก็ได้เป็น "Oxbridge" (ออกซบริดจ์) 

ปรกติจะใช้หมายถึงระบบการศึกษาในประเทศอังกฤษที่ใช้วิธีเรียนแบบติวกันตัวต่อตัว เรียกกันในออกซฟอร์ดว่า Tutorials และเรียกกันในเคมบริดจ์ว่า Supervision

สาเหตุที่มีเหมือนกันเพราะ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ก่อตั้งโดยอดีตนักศึกษา มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัย
เคมบริดจ์จึงเอาระบบการจัดการศึกษาจากออกซฟอร์ดนั่นเองไปใช้ ทำให้เหมือนกันมาก จะต่างกันก็แต่เพียงว่ามหาวิทยาลัย
ออกซฟอร์ดเน้นหนักทางด้านสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์มากกว่าส่วนมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์เน้นไปทางวิทยาศาสตร์มากกว่า แต่ทั้ง
สองมหาวิทยาลัยก็มีการร่วมมือกันภายในหลายๆ ด้าน มีการจับคู่กันพัฒนาวิชาการและแข่งขันกันทางด้านกีฬา บางทีนักวิชาการก็เรียก
มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ว่าเป็น Sister university ของออกซฟอร์ด หมายความว่าเป็นมหาวิทยาลัยน้องสาว(ฝาแฝดกัน)
เพราะมีอะไรหลายๆ อย่างที่เหมือนกันโดยเฉพาะระบบการศึกษานั่นเอง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ระบบออกซบริดจ์เมื่อเทียบกับระบบอื่น เก็บถาวร 2006-05-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* อ๊อกซบริดจ์:ยอดเยี่ยมที่สุดในโลกด้านวิทยาศาสตร์ เก็บถาวร 2007-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เขาโบรโม
**เขาโบรโม** (อินโดนีเซีย: *Gunung Bromo*) เป็นภูเขาไฟตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาติโบรโมเติงเกอร์เซอเมรู เป็นส่วนหนึ่งของมวลเขาสูงเติงเกอร์ในจังหวัดชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย ยอดภูเขาไฟนี้มีความสูง 2,329 เมตร ซึ่งไม่ได้เป็นยอดเขาที่สูงที่สุด แต่เป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมของนักท่องเที่ยว  เนื่องจากความสูงไม่มากนัก และเดินทางถึงยอดเขาได้โดยง่าย

ชื่อ โบรโม มาจากตัวสะกดในภาษาชวาของคำว่า "พรหม" ซึ่งเป็นพระนามของเทพเจ้าในศาสนาฮินดู ในเดือนธันวาคมของทุกปีจะมีเทศกาล Yadnya Kasada ชนชาวพื้นเมืองจะเดินเท้าขึ้นไปบนปากปล่องภูเขาไฟ และประกอบพิธีเซ่นไหว้เทพเจ้าโดยการโยนอาหาร ดอกไม้ และสัตว์บูชายัญลงในแอ่งภูเขาไฟ

เขาโบรโมเป็นภูเขาไฟที่ยังไม่ดับ การปะทุครั้งล่าสุดเกิดขึ้นใน พ.ศ. 2547 และตั้งแต่ช่วงปลาย พ.ศ. 2553 ต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เขาโบรโม**

1. ↑  Mount Bromo Tourism - The Most Popular And Well Known In East Java
2. ↑  Mystic of bromo
3. ↑  The Glorious Bromo
4. ↑  Bromo still erupting: Volcanologists เก็บถาวร 2011-03-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน The Jakarta Post 2011-3-16

พิกัดภูมิศาสตร์: 7°56′31″S 112°57′00″E﻿ / ﻿7.942°S 112.95°E﻿ / -7.942; 112.95
**วัดบางเพรียง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านบางเพรียง ตำบลบางเพรียง อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 26 ไร่ 3 งาน 7 ตารางวา มีสภาพเป็นที่ราบลุ่ม แวดล้อมไปด้วยที่สวนและบ่อเลี้ยงปลา ปัจจุบันพระครูสมุทรภัทรกิจ (ภทฺทาจาโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดบางเพรียงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2335 ไม่ปรากฏนามผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดิน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2448 ทางด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2485 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างที่ทำการเกษตรตำบลและโรงเรียนประชาบาลสอนระดับประถมศึกษา

อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างประมาณ พ.ศ. 2335 ภายในประดิษฐานพระประธาน นามว่า *หลวงพ่อสักยะมุนี* เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ นอกจากนี้มีหลวงพ่อเกสรทองสุกศรี เป็นพระพุทธรูปปางนาคปรก หลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ทรงไทยโบราณ หอสวดมนต์ เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้แฝด สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางเพรียง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดบางเพรียง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดบางเพรียง". องค์การบริหารส่วนตำบลบางเพรียง.
**เขียว กัญญาฤทธิ์** (อังกฤษ: Khieu Kanharith; เขมร: លោកខៀវកាញារីទ្ធ) เกิดเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2494 ที่จังหวัดกำปงจาม เข้าเรียนต่อทางด้านกฎหมาย จนถึง พ.ศ. 2514 มหาวิทยาลัยจึงถูกสั่งปิด ในสมัยเขมรแดง กัญญาฤทธิ์หนีไปกำปงจาม และเข้าร่วมกับฝ่ายที่นิยมเวียดนาม เมื่อก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา ได้เป็นเลขาธิการสมาคมนักข่าวกัมพูชา และเป็นประธานนักข่าวกัมพูชาระหว่าง พ.ศ.. 2525 – 2533 ได้รับเลือกตั้งครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2524 ถูกจำคุกใน พ.ศ. 2533 เพราะสงสัยว่าต่อต้านรัฐบาล ต่อมาใน พ.ศ. 2534 ได้เป็นที่ปรึกษาของฮุน เซน และใน พ.ศ. 2536 ได้เป็น ส.ส. จังหวัดกันดาล และได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงโฆษณาการและข่าวสาร

ผลงานเขียนที่สำคัญคือนวนิยายเรื่อง อัครมหาเสนา เรียบเรียงจากเรื่อง Shōgun ของเจมส์ คลาเวน โดยเขียนร่วมกับเทพ วางสี และผลงานอื่น เช่น ห่างไกลจากฟากฟ้า ห้าปีกับเขมรแดง

อ้างอิง
-------

* บัญญัติ สาลี. วรรณกรรมเขมรปัจจุบัน. มหาสารคาม. อภิชาตการพิมพ์. 2551

1. ↑  Translating a Novel, Minister Turns a New Page by Ethan Plaut, January 13, 2006, at the Cambodia Daily
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-05-14. สืบค้นเมื่อ 2012-10-27.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* H.E. Mr Khieu Kanharith เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Ministry of Information Cambodia, retrieved 21 June 2012
**วัดบางเดื่อ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเดื่อ อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 25 ไร่ 2 งาน 8 ตารางวา โฉนดเลขที่ 5651 ทางทิศตะวันออกติดต่อกับแม่น้ำเจ้าพระยา

วัดบางเดื่อสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2360 โดยมีชาวมอญซึ่งอพยพมาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร ซึ่งมีพระมอญอพยพมาด้วย ได้สร้างวัดขึ้นและเรียกว่า "วัดบางเดื่อ" ตามที่ตั้งวัด วัดบางเดื่อได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2448 

พื้นที่วัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา มีวังมัจฉา เป็นสถานที่ชาวบ้านและประชาชนทั่วไปจะมานั่งพักผ่อนหย่อนใจให้อาหารปลา ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถกว้าง 5.85 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2489 กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ทรงไทยโบราณ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ สำหรับปูชนียวัตถุ มีพระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธชินราชจำลอง หน้าตักกว้าง 3 ศอก นอกจากนั้นยังมีพระพุทธรูปปางต่าง ๆ จำนวน 4 องค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สุดงง เขื่อนหน้าวัดบางเดื่อสร้างแค่ปีเดียว ทรุดตัวลงน้ำถล่มวังมัจฉาปลาหายเกลี้ยง". สำนักข่าวเดอะไทยเพรส.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 629. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)