**การพิชิตมักกะฮ์** (อาหรับ: فتح مكة *ฟัตฮ์ มักกะฮ์*)เป็นเหตุการณ์ที่เมืองมักกะฮ์ถูกครอบครองโดยชาวมุสลิมที่นำโดยศาสดามุฮัมมัดในเดือนธันวาคม ค.ศ. 629 หรือ มกราคม ค.ศ. 630 (ปฏิทินจูเลียน) วันที่ 10-20 รอมฎอน ฮ.ศ. 8

วันที่
------

มีรายงานเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่หลายแบบ เช่น

* วันที่มุฮัมมัดออกจากมักกะฮ์น่าจะเป็นวันที่ 2, 6 หรือ 10 รอมฎอน ช่วงก่อนฮิจเราะฮ์ศักราช
* วันที่มุฮัมมัดเข้ามักกะฮ์น่าจะเป็นวันที่ 10, 17/18, 19 หรือ 20 รอมฎอน ฮ.ศ.8

ถ้านำข้อมูลนี้ให้เป็นปฏิทินจูเลียนทำให้เกิดข้อมูลที่คาดเคลื่อน ตัวอย่างเช่น วันที่ 18 รอมฎอน ฮ.ศ.8 อาจจะเป็นวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ.629, 10 หรือ 11 มกราคม ค.ศ.630 และ 6 มิถุนายน ค.ศ.630

เบี้องหลัง
----------

ในปี ค.ศ.628 เผ่ากุเรชและชาวมุสลิมในมะดีนะฮ์ลงนามสนธิสัญญาฮุดัยบิยะฮ์โดยมีระยะเวลา 10 ปี แต่ในปี ค.ศ.630 มีการยกเลิกสัญญาหลังจากเผ่าของบนูบักร์ พันธมิตรของเผ่ากุเรชได้โจมตีเผ่าบนูคุซาอ์ที่เป็นพันธมิตรของชาวมุสลิม

หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น เผ่ากุเรชจึงส่งผู้แทนมาหามุฮัมมัดว่าจะรักษาสนธิสัญญากับชาวมุสลิมและเสนอค่าสินไหม แต่ว่าพวกเขาถูกผู้คนบอกว่าพวกเขาไม่รักษาคำสัญญา [*ไม่อยู่ในแหล่งอ้างอิง*]  [*ไม่อยู่ในแหล่งอ้างอิง*]

เข้าไปในมักกะฮ์
---------------

หลังจากอบูซุฟยาน อิบน์ ฮัรบ์ออกไปแล้ว มุฮัมมัดจึงรวบรวมทหารขนาดใหญ่ทันที โดยที่ท่านไม่บอกสถานที่ที่พวกเขาจะไป แม้แต่เพื่อนที่สนิทที่สุดและแม่ทัพก็ไม่รู้เช่นกัน

จากนั้นกองทัพมุสลิมจึงเดินทางไปมักกะฮ์ในวันพุธที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ.629 (6 รอมฎอน ฮ.ศ.8) โดยรวมอาสาสมัครและทหารจากเมืองที่ยอมรับมุฮัมมัด จึงทำให้มีทหารกว่า 10,000 นาย นี่เป็นจำนวนทหารมุสลิมที่ใหญ่ที่สุดในสมัยนั้น หลังจากนั้นมุฮัมมัดได้นำกองทัพตั้งค่ายที่มัรรุซ-ซะฮ์ราน โดยห่างจากมักกะฮ์ไป 10 ไมล์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ แล้วสั่งให้ทหารจุดไฟให้ห่างๆ รอบมักกะฮ์ เพื่อที่จะทำให้ชาวมักกะฮ์หวาดกลัว

ในขณะเดียวกัน อบูซุฟยาน อิบน์ ฮัรบ์ กำลังกลับไปที่มักกะฮ์ ตามรายงานเขียนว่าเขาพบกับอับบาซ ลุงของมุฮัมมัดโดยบังเอิญ

เมืองมักกะฮ์ตั้งอยู่ในเทือกเขาอิบรอฮีม และหุบเขาสีดำที่อาจจะสูงประมาณ1,000 ft (300 m)ในบางพื้นที่ โดยมีทางเข้ามักกะฮ์อยู่สี่ทาง ได้แก่: ทางตะวันตกเฉียงเหนือ, ทางตะวันตกเฉียงใต้, ทางใต้ และทางตะวันออกเฉียงเหนือ มุฮัมมัดได้แบ่งทหารออกเป็นสี่ส่วนโดยให้อบูอุบัยดะฮ์ อิบน์ อัล-ญัรรอฮ์เข้าทางตะวันตกเฉียงเหนือ, อัซซุบัยร์เข้าทางตะวันตกเฉียงใต้, อะลีเข้าทางใต้ และคอลิด อิบน์ วะลีดเข้าทางตะวันออกเฉียงเหนือ

ยุทธวิธีของพวกเขาคือการเดินเข้าไปที่จุดศูนย์กลางจากทุกด้าน จึงทำให้ข้าศึกไม่สามารถตีวงให้แตกได้ง่าย และหยุดไม่ให้ชาวกุเรชคนใดแอบหนีออกไปได้

มุฮัมมัดจึงกำชับว่าอย่าต่อสู้จนกว่าพวกกุเรชจะเริ่มต่อสู้ ดังนั้นชาวมุสลิมเข้ามักกะฮ์ในวันจันทร์ที่ 11 ธันวาคม ค.ศ.629 (18 รอมฎอน ฮ.ศ.8) การเข้าครั้งนี้ไม่มีการสู้รบหรือนองเลือดเลยทั้งสามฝั่ง ยกเว้นฝั่งของคอลิดถูกกลุ่มของเผ่ากุเรชที่นำโดยอิกริมะฮ์และซอฟวาน โดยพวกกุเรชโจมตีชาวมุสลิมด้วยดาบและธนู แล้วสู้รบกันจนฝ่ายกุเรชยอมแพ้หลังจากที่สูญเสียผู้ชายไป 12 คน ในขณะที่ชาวมุสลิมเสียชีวิตไปแค่ 2 คน

ผลที่เกิดขึ้น
-------------

อบูซุฟยานเข้ารับอิสลาม และเชื่อว่าเทพเจ้าของชาวมักกะฮ์ไม่มีพลังใดๆ ช่วยมันได้ พร้อมกับกล่าวว่า "ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮ์" เพื่อเป็นการตอบแทนเขา มุฮัมมัดจึงให้พวกเขาประกาศว่า:

*"แม้แต่ใครที่อยู่ในบ้านของอบูซุฟยานจะปลอดภัย ใครที่ยอมวางอาวุธจะปลอดภัย ใครที่ใส่กลอนที่ประตูจะปลอดภัย"*
หลังจากที่มุฮัมมัดและผู้ติดตามมาที่กะอ์บะฮ์ ทั้งรูปปั้นและพระเจ้าของพวกเขาถูกทำลายหมด โดยที่ศาสดามุฮัมหมัดได้อ่านอายะฮ์หนึ่งของอัลกุรอาน ความว่า:*"และจงกล่าวเถิด เมื่อความจริงปรากฏขึ้นและความเท็จย่อมมลายไป แท้จริงความเท็จนั้นย่อมมลายไปเสมอ"*(17:81)

ผู้คนเริ่มชุมนุมกันที่กะอ์บะฮ์ และมุฮัมมัดได้กล่าวว่า:

*"ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮ์องค์เดียว พระองค์ทรงทำสัญญาของพระองค์เป็นจริงแล้ว และได้ช่วยเหลือบ่าวของพระองค์ พระองค์เท่านั้นที่ทำลายพวกสมรู้ร่วมคิดไปแล้ว ต่อไปนี้ พิธีกรรม อภิสิทธิ์ การอ้างสิทธิ์ที่จะล้างแค้นตอบแทน และการจ่ายสินไหมทดแทนอยู่ใต้เท้าของฉัน ยกเว้นการดูแลกะอ์บะฮ์ และการให้น้ำแก่ผู้มาทำฮัจญ์ ภายใต้สถานที่ศักดิสิทธิ์แห่งนี้ แม้แต่การตัดต้นไม้ก็ไม่เป็นที่อนุญาต ชาวกุเรชทั้งหลาย อัลลอฮ์ได้ทรงลบล้างการเคารพกราบไหว้เจว็ดบูชา และความทะนงในเชื้อสายแล้ว เพราะมนุษย์ทุกคนคือลูกหลานของอาดัม และอาดัมถูกสร้างมาจากดิน"*
จากนั้นมุฮัมมัดจึงพูดกับชาวกุเรชว่า: "โอ้ชาวกุเรช พวกท่านคิดว่าฉันจะทำอะไรกับพวกท่านหรือ?" พวกเขาตอบว่า "เราหวังว่าท่านจะทำอย่างดีทีสุด ท่านเป็นพี่น้องที่มีเกียรติ ลูกชายของพี่น้องที่มีเกียรติ" เช่นนั้น มุฮัมมัดจึงกล่าวว่า: "ฉันจะพูดเหมือนกับที่ยูซุฟพูดกับพี่ชายของพวกเขาว่า 'ไม่ต้องกลัวอะไรในวันนี้ จงทำตัวตามสบาย พวกท่านเป็นอิสระแล้ว' "

มีแค่ 10 คนเท่านั้นที่ถูกสั่งว่ามีความผิด: อิกริมะฮ์ อิบน์ อบีญะฮัล, อับดุลลอฮ์ อิบน์ ซะอัด, ฮับบัร อิบน์ อัสวัด, มิกยาส ซูบาบะฮ์ ลัยษี, ฮุวัยรัษ อิบน์ นุก็อยด์, อับดุลลอฮ์ ฮิลาล และผู้หญิงอีกสี่คนที่มีข้อหาว่าได้ก่อเหตุอาชญากรรม บางคนก่อคดีอื่น ๆ บางคนหนีสงคราม และไม่รักษาสันติภาพ แต่อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครถูกฆ่านอกจากผู้หญิงสองคนที่ทำผิดกฎหมาย คนหนึ่งถูกประหารแต่อีกคนไว้ชีวิตเพราะเธอเข้ารับศาสนาอิสลาม

หลังจากเปิดมักกะฮ์แล้ว เผ่าที่ไม่ได้เข้าร่วมได้ก่อสงครามฮุนัยน์ขึ้น

หมายเหตุ
--------

| วันที่ที่ให้ในบันทึกสมัยก่อน |
| --- |
| หลักฐานปฐมภูมิ | วันที่ออกเดินทางไปมักกะฮ์ | วันที่เข้ามักกะฮ์ | อ้างอิง |
| อิบรอฮีม |  | 10 เราะมะฎอน ฮ.ศ. 8 |  |
| อบูซะอีด อัลคุดรี | 2 เราะมะฎอน ฮ.ศ. 8 | 17/18 เราะมะฎอน ฮ.ศ. 8 |  |
| อัลฮะกัม | 6 เราะมะฎอน ฮ.ศ. 8 |  |  |
| อิบน์อับบาส, ตะบารี | 10 เราะมะฎอน ฮ.ศ. 8 |  |  |
| อิบน์อิสฮัก |  | 20 เราะมะฎอน ฮ.ศ. 8 |  |
| วะกีดี | วันพุธที่ 10 เราะมะฎอน ฮ.ศ. 8 |  |  |
| อิบน์ซะอัด | วันพุธที่ 10 เาะมะฎอน ฮ.ศ. 8 | วันศุกร์ที่ 19 เราะมะฎอน ฮ.ศ. 8 |  |

ดูเพิ่ม
-------

* มุฮัมมัดตอนอยู่ในมักกะฮ์
* มุฮัมมัดตอนอยู่ในมะดีนะฮ์
* สงครามฮุนัยน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Akram, Agha Ibrahim (10 August 2007). *Khalid Bin Al-waleed: Sword of Allah: A Biographical Study of One of the Greatest Military Generals in History*. Maktabah Publications. p. 57. ISBN 0954866525.
2. 1 2 3 4  Akram 2007, p. 61.
3. 1 2 3 4 5 6 7  F.R. Shaikh, *Chronology of Prophetic Events*, Ta-Ha Publishers Ltd. London, 2001 pp 3, 72, 134-6
4. ↑  Gabriel, Richard A. *Muhammad: Islam’s First Great General*, pp. 167, 176
5. ↑  Peters, Francis E. (1994). *Muhammad and the Origins of Islam*. SUNY Press. p. 235 & 334. ISBN 978-0-7914-1875-8.
6. ↑  Lewis, Bernard (1967). *The Arabs in history*. Harper & Row. p. 200. ISBN 978-0-06-131029-4.
7. ↑  Seerah ibn Hisham p. 226/2,228.
8. ↑  Akram 2007, p. 60.
9. ↑  Page 329, *Al-Kamil fi al-Tarikh* by Ibn al-Athir (อาหรับ).
10. ↑  Related by Ibn Kathir, recorded by Ibn al-Hajjaj Muslim
11. 1 2  *The Message* by Ayatullah Ja'far Subhani, chapter 48 referencing Sirah by Ibn Hisham, vol. II, page 409.
12. ↑   *Abu Dawood 8:2678* at International Islamic University Malaysia
13. ↑  Cited in F.R. Shaikh, *Chronology of Prophetic Events* pages 72 and 82 as footnote 158:  
Ibn Sa'd, *Kitab at-Tabaqat al-Kabir*, vol. 2, แปลโดย Moinul Haq, S. New Delhi, p. 172
14. ↑  Cited in F.R. Shaikh, *Chronology of Prophetic Events* pages 72 and 82 as footnote 159:  
Ibn Sa'd, *Kitab at-Tabaqat al-Kabir*, vol. 2, แปลโดย Moinul Haq, S. New Delhi, p. 171
15. ↑  Cited in F.R. Shaikh, *Chronology of Prophetic Events* pages 72 and 82 as footnote 160:  
Ibn Sa'd, *Kitab at-Tabaqat al-Kabir*, vol. 2, แปลโดย Moinul Haq, S. New Delhi, p. 177
16. ↑  Cited in F.R. Shaikh, *Chronology of Prophetic Events* pages 72 and 82 as footnote 161:  
Ibn Hisham, *As-Sirah an-Nabawiyyah*, vol. 2, p. 473  
al-Tabari (1982), *Tarikhul Umam wal-Muluk*, vol. 1, Deoband, p. 391
17. ↑  Cited in F.R. Shaikh, *Chronology of Prophetic Events* pages 72 and 82 as footnote 162:  
Ibn Hisham, *As-Sirah an-Nabawiyyah*, vol. 2, p. 522
18. ↑  Cited in F.R. Shaikh, *Chronology of Prophetic Events* pages 72 and 82 as footnote 163:  
Ishaqun Nabi Alvi (August 1964), "?", *Burhan*, p. 92 (*Burhan* was an Urdu-language magazine.)
19. ↑  Cited in F.R. Shaikh, *Chronology of Prophetic Events* pages 72 and 82 as footnote 164:  
Ibn Sa'd, *Kitab at-Tabaqat al-Kabir*, vol. 2, แปลโดย Moinul Haq, S. New Delhi, p. 167
20. ↑  Cited in F.R. Shaikh, *Chronology of Prophetic Events* pages 72 and 82 as footnote 165:  
Ibn Sa'd, *Kitab at-Tabaqat al-Kabir*, vol. 2, แปลโดย Moinul Haq, S. New Delhi, p. 170

* Gabriel, Richard A, *Muhammad: Islam’s First Great General*, pub University of Oklahoma Press, 2007, ISBN 978-0806138602.