**ชาวเกาะโอเบเก** (ญี่ปุ่น: 欧米系島民; โรมาจิ: *Ōbeikeitōmin*; แปลว่า ชาวเกาะ (เชื้อสาย) ฝรั่ง) เป็นชาติพันธุ์ลูกผสมกลุ่มเล็กที่มีเชื้อสายยูโรนีเชียในประเทศญี่ปุ่น พวกเขามีวัฒนธรรมและเชื้อสายที่ต่างไปจากชาวยามาโตะ รีวกีว และไอนุ เนื่องจากพวกเขาเป็นผู้สืบสันดานจากชาวยุโรป ชาวอเมริกันผิวขาว ชาวพอลินีเชีย และชาวคานักยุคใหม่ ที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานบนเกาะฮาฮาจิมะ และเกาะชิจิจิมะช่วงศตวรรษที่ 18

ทั้งนี้คำว่า *โอเบเก* ในภาษาญี่ปุ่น จะมีความหมายว่า "ลูกหลานของชาวคอเคซอยด์ผู้มีถิ่นฐานเดิมในทวีปยุโรปและอเมริกา" และแปลได้อีกว่า "สกุลของชาวอเมริกันผู้มีเชื้อสายยุโรป" แม้จะระบุเช่นนั้น แต่บรรพบุรุษของชาวเกาะโอเบเกเมื่อแรกตั้งถิ่นฐาน ประกอบด้วยผู้คนจากหลายเชื้อชาติ โดยเฉพาะชาวฮาวายและโพลินีเชียอื่น ๆ หาได้มีเพียงชาวยุโรปผิวขาวเท่านั้น

ประวัติ
-------

มีเอกสารระบุเรื่องการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกบนหมู่เกาะโองาซาวาระเมื่อ ค.ศ. 1830 โดยเนทาเนียล เซโวรี (*Nathaniel Savory*) ชาวอเมริกันผิวขาวจากรัฐแมสซาชูเซตส์ ตั้งถิ่นฐานบนเกาะชิจิจิมะ เข้ามาพร้อมกับมัตเตโอ มัซซาโร (*Matteo Mazzaro*) ชาวเมืองรากูซาสัญชาติสหราชอาณาจักร, จอห์น มิลเลนแคมป์ (*John Millencamp*) ชาวอเมริกัน, เฮนรี เว็บ (*Henry Webb*) และชาลส์ โรบินสัน (*Charles Robinson*) ชาวสหราชอาณาจักร และโจอาคิม กอนซาเลส (*Joaquim Gonsales*) ชาวโปรตุเกส รวมทั้งชาวฮาวายพื้นเมืองที่ไม่ปรากฏชื่อเสียงเรียงนามแบ่งเป็นเพศชาย 7 คน และหญิง 13 คน แม้นายเซโวรีเป็นชาวอเมริกันแต่กองทัพสหราชอาณาจักรให้เขาเป็นผู้ตั้งถิ่นฐานชาวสหราชอาณาจักร หลังนายมัซซาโรเสียชีวิต นายเซโวรีจึงปกครองเกาะต่อมา ชนเหล่านี้ได้แต่งงานข้ามชาติพันธุ์จนกลายเป็นประชากรลูกผสมสืบมาจนถึงปัจจุบัน ต่อมาประเทศญี่ปุ่นทำการอ้างสิทธิเหนือดินแดนนี้เมื่อ ค.ศ. 1876 ชาวหมู่เกาะจึงได้รับสัญชาติญี่ปุ่นโดยอัตโนมัติ และหลังจากนั้นก็มีการอพยพของผู้คนจากแผ่นดินใหญ่เข้ามา

หลังสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพเรือสหรัฐเข้าควบคุมหมู่เกาะโองาซาวาระและทำการขับไล่ราษฎรออก ยกเว้นชาวเกาะพื้นเมืองดั้งเดิม กับผู้ที่เกี่ยวดองกับทหารสหรัฐจากการแต่งงาน และอนุญาตให้ชาวอเมริกันผิวขาว ชาวยุโรป ชาวไมโครนีเชีย และชาวพอลินีเชียที่เคยอาศัยบนเกาะตั้งแต่ยุคก่อนสงครามกลับมาอาศัยบนเกาะได้ เมื่อหมู่เกาะโองาซาวาระกลับคืนสู่การปกครองของประเทศญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1968 ชาวเกาะได้รับสัญชาติญี่ปุ่น รวมทั้งอนุญาตให้ชาวญี่ปุ่นจากแผ่นดินใหญ่กลับเข้าไปตั้งถิ่นฐานบนเกาะดังเดิม จนกลายเป็นประชากรกลุ่มใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะโองาซาวาระแทนที่ชาวเกาะโอเบเก

วัฒนธรรม
--------

จากการที่มีชาวอเมริกัน ยุโรป และชาวเกาะแปซิฟิกอื่น ๆ อาศัยอยู่มากกว่าชาวญี่ปุ่น ทำให้เกิดภาษาอังกฤษผสมแก้ขัดที่เรียกว่าภาษาอังกฤษแบบโบนิน ปรากฏครั้งแต่ช่วงศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา อันเกิดจากการผสมกันระหว่างภาษาอังกฤษและญี่ปุ่นทำให้เกิดภาษาผสมที่แปลกหู

ปัจจุบันชาวเกาะโอเบเกบางส่วนยังคงรักษาอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ของตนเอง แม้จะเปลี่ยนไปถือสัญชาติญี่ปุ่นแล้ว เช่น การนับถือหรือยังเชื่อในศาสนาคริสต์ หรือการใช้ภาษาอังกฤษสำเนียงถิ่น ซึ่งก็รับอิทธิพลทางวัฒนธรรม ภาษา และศาสนาจากญี่ปุ่นมากขึ้นเป็นลำดับ โดยยังมีผู้สืบสันดานอยู่ เช่น เซโวรี (*Savory*), โรบินสัน (*Robinson*), วอชิงตัน (*Washington*), จิลลีย์ (*Gilley*) และกอนซาเลซ (*Gonzalez*) โดยบางส่วนได้แปลงไปใช้นามสกุลเป็นภาษาญี่ปุ่น ดังนี้


นามสกุลของชาวเกาะโอเบเก| นามสกุลเดิม | นามสกุลญี่ปุ่น | สัญชาติเดิม |
| --- | --- | --- |
| เซโวรี (*Savory*, セボリー) | เซโบริ (瀬掘) | อเมริกัน |
| โอกูมูระ (奥村) |
| วอชิงตัน (*Washington*, ワシントン) | โอฮิระ (大平) | อเมริกัน |
| คิมูระ (木村) |
| อิเกดะ (池田) |
| มัตสึซาวะ (松澤) |
| เว็บ (*Webb*, ウェッブ) | โจบุ (上部) | อเมริกัน |
| กอนซาเลซ (*Gonzalez*, ゴンザレス) | คิชิ (岸) | โปรตุเกส |
| โองาซาวาระ (小笠原) |
| จิลลีย์ (*Gilley*, ゲレー) | มินามิ (南) | โปรตุเกส-สหราชอาณาจักร |
| โนซาวะ (野澤) |

ระเบียงภาพ
----------

* ชาวเกาะโอเบเกจากตระกูลกอนซาเลซชาวเกาะโอเบเกจากตระกูลกอนซาเลซ
* ชาวเกาะโอเบเกที่เป็นนักบวชในศาสนาคริสต์ชาวเกาะโอเบเกที่เป็นนักบวชในศาสนาคริสต์
* ชาวเกาะโอเบเกกับเรือแคนูแบบกรรเชียงชาวเกาะโอเบเกกับเรือแคนูแบบกรรเชียง
* สุสานของผู้มีเชื้อสายตะวันตกบนเกาะชิจิจิมะสุสานของผู้มีเชื้อสายตะวันตกบนเกาะชิจิจิมะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Reflections on Ogasawara: Remote Islands with American and Japanese Identities". *nippon.com* (ภาษาอังกฤษ). 2018-06-25. สืบค้นเมื่อ 2019-02-11.
2. ↑  Notes on the Bonin Islands, Michael Quin, *Journal of the Royal Geographical Society of London*, Vol. 26, (1856), pp. 232–235, Blackwell Publishing on behalf of The Royal Geographical Society (with the Institute of British Geographers)
3. ↑  "Chichi Navy Brochure". *members.tripod.com*. สืบค้นเมื่อ 2019-02-11.
4. ↑  Meader, A. E. "Notes on the Life of Nathaniel Savory"
5. ↑  J. Bradshaw, "Review of English on the Bonin (Ogasawara) Islands",*Language Documentation and Conservation* v2, n1 (June 2008), pp. 176–8
6. ↑  Trumbull, Robert. "Bonin Islanders Seek U.S. Tie But Remain International Pawns; Descendants of Americans Ask Citizenship in Vain—Fight Return of Japanese," *New York Times.* March 11, 1956.
7. ↑  Fackler, Martin (10 June 2012). "A Western Outpost Shrinks on a Remote Island Now in Japanese Hands". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ 8 March 2018.
8. ↑  Long, Daniel; Peter Trudgill (2004). "The Last Yankee in the Pacific: Eastern New England Phonology in the Bonin Islands". *American Speech*. **79** (4): 356–367. doi:10.1215/00031283-79-4-356.
9. ↑  Long, Daniel (2007). *English on the Bonin (Ogasawara) Islands*. Duke University Press. ISBN 978-0-8223-6671-3.
10. ↑  Corporation), NHK (Japan Broadcasting. "The Ogasawara Islands: A Multicultural Heritage | Japanology Plus - TV - NHK WORLD - English". */nhkworld/en/tv/japanologyplus/* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-02-12. สืบค้นเมื่อ 2019-02-11.
11. ↑  "Ogasawara islanders look back on years of war separation：The Asahi Shimbun". *The Asahi Shimbun* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-02-12. สืบค้นเมื่อ 2019-02-11.
12. ↑  Agency, VII Photo (2017-03-16). "Ogasawara, the Mother Islands: An Uncounted Story of the American-Japanese Community in the…". *Medium*. สืบค้นเมื่อ 2019-02-11.
13. ↑  Fackler, Martin (2012-06-09). "Fewer Westerners Remain on Remote Japanese Island". *The New York Times* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ 2019-02-11.