ดูเพิ่มที่ประวัติสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล (ค.ศ. 1892–1959) และ ประวัติสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล (ค.ศ. 1959–85)
ถ้วยรางวัลยูโรเปียนแชมเปียนคลับส์คัพที่ลิเวอร์พูลชนะเลิศเป็นสมัยที่ห้าใน ค.ศ. 2005
ประวัติของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลนับตั้งแต่ ค.ศ. 1985 จนถึงปัจจุบัน ครอบคลุมการรับงานของเคนนี แดลกลีชในฐานะผู้จัดการทีม โศกนาฏกรรมฮิลส์โบโร และการกลับสู่การแข่งขันระดับทวีปยุโรปใน ค.ศ. 1991 ตลอดช่วงเวลานี้ สโมสรแข่งขันลีกสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษ ซึ่งใน ค.ศ. 1992 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นพรีเมียร์ลีก

แดลกลีชรับหน้าที่เป็นผู้เล่น-ผู้จัดการทีมหลังจากที่โจ เฟแกนลาออกอันเนื่องจากโศกนาฏกรรมเฮย์เซลใน ค.ศ. 1985 ซึ่งทำให้ลิเวอร์พูลถูกสั่งห้ามเข้าร่วมการแข่งขันระดับทวีปยุโรปเป็นระยะเวลาห้าปี ลิเวอร์พูลชนะเลิศลีกและเอฟเอคัพ ถือเป็นดับเบิลแชมป์นับตั้งแต่ฤดูกาลแรกของแดลกลีช ต่อมาได้ชนะเลิศลีกในฤดูกาล 1987–88 โศกนาฏกรรมฮิลส์โบโรที่เกิดขึ้นในเอฟเอคัพรอบรองชนะเลิศที่พบกับนอตทิงแฮมฟอเรสต์ที่สนามกีฬาฮิลส์โบโรในเดือนเมษายน ค.ศ. 1989 ทำให้มีผู้สนับสนุนของสโมสรเสียชีวิต 96 ราย หลังโศกนาฏกรรม แดลกลีชพาทีมชนะเลิศลีกเป็นสมัยที่ 18 ในฤดูกาล 1989–90 และเขาลาออกในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 เทย์เลอร์รีพอร์ตลงว่าโศกนาฏกรรมครั้งนั้นทำให้สโมสรติดตั้งเก้าอี้ครบทุกที่นั่งในแอนฟีลด์ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 ทำให้ความจุสนามลดลงมาก ผู้สืบทอดของแดลกลีช แกรม ซูเนส พาทีมชนะเลิศเอฟเอคัพในฤดูกาลแรกของเขา ในช่วงที่พรีเมียร์ลีกเพิ่งก่อตั้งใหม่ เขาพาทีมทำผลงานในประเทศได้ไม่ค่อยดี จนถูกแทนที่โดยรอย อีแวนส์ในกลางฤดูกาล 1993–94 ลิเวอร์พูลจบอันดับที่สี่ในฤดูกาลถัดมาและชนะเลิศลีกคัพ

ใน ค.ศ. 1998 เฌราร์ อูลีเย รับหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมร่วมกับอีแวนส์ การทำงานร่วมกันสิ้นสุดในเดือนพฤศจิกายนเมื่ออีแวนส์ลาออก ทำให้อูลีเยกลายเป็นผู้จัดการทีมอย่างเต็มตัว สโมสรชนะเลิศเทรเบิลแชมป์ใน ค.ศ. 2001 และในปีถัดมา สโมสรจบอันดับที่สองในลีกรองจากอาร์เซนอล นับเป็นอันดับที่สูงที่สุดในรอบ 11 ปี อูลีเยแยกทางกับสโมสรในกลางปี 2004 ลิเวอร์พูลชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเป็นสมัยที่ห้าภายใต้การคุมทีมฤดูกาลแรกของราฟาเอล เบนิเตซ ต่อมาเขาพาทีมชนะเลิศเอฟเอคัพใน ค.ศ. 2006 กลางฤดูกาล 2006–07 ชาวอเมริกันสองคนชื่อว่าทอม ฮิคส์ และจอร์จ กิลเลตต์ ได้ซื้อกิจการสโมสร และในช่วงต้นฤดูกาล 2010–11 ลิเวอร์พูลเกือบล้มละลาย สโมสรถูกขายให้กับนิวอิงแลนด์สปอตส์เวนเจอรส์ หลังจากชนะการพิจารณาคดีในศาล รอย ฮอดจ์สัน ผู้คุมทีมต่อจากเบนิเตซ แยกทางกับสโมสรใน ค.ศ. 2011 แดลกลีชกลับมารับหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมอีกครั้งและพาทีมชนะเลิศลีกคัพสมัยที่ 8 ในปี 2012

แดลกลีชถูกแทนที่โดยเบรนดัน ร็อดเจอส์ หลังจากที่ทีมจบอันดับที่ 8 ในพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2011–12 ร็อดเจอส์พาลิเวอร์พูลจบอันดับที่สองในฤดูกาล 2013–14 แต่ความขัดแย้งกับบอร์ดบริหารด้านการซื้อขายผู้เล่นและผลงานของทีมที่ย่ำแย่ทำให้เขาถูกไล่ออกในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2015 ผู้มาแทนที่อย่างเยือร์เกิน คล็อพ ผ่าตัดทีมครั้งใหญ่จนทำให้ทีมเข้าชิงชนะเลิศแชมเปียนส์ลีกสองปีติดต่อกัน โดยทีมชนะเลิศฤดูกาลหลังในปี 2019 ทำให้คว้าแชมป์ยุโรปสมัยที่ 6 ยุติช่วงเวลาเจ็ดปีที่ไร้แชมป์ ฤดูกาลถัดมา เขาพาทีมคว้าชนะเลิศพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2019–20 นับเป็นแชมป์ลีกครั้งแรกในรอบ 30 ปีและเป็นสมัยแรกในยุคพรีเมียร์ลีก

1985–90: ประสบความสำเร็จ
------------------------

แดลกลีชกลายเป็นผู้จัดการทีมหลังจากที่เฟแกนลาออกเนื่องจากโศกนาฏกรรมเฮย์เซล เขาเปลี่ยนผู้เล่นในตำแหน่งฟูลแบ็ก จากผู้เล่นที่เล่นมานานอย่างฟิล นีล และอลัน เคนนาดี ไปเป็นสตีฟ นิโคล และจิม เบกลิน ลิเวอร์พูลเริ่มต้นฤดูกาล 1985–86 ได้ไม่ดีและมีคะแนนตามหลังแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดถึง 10 คะแนนหลังจบเดือนกันยายน แต่ในช่วงท้ายฤดูกาล ทีมชนะ 11 จาก 12 นัด ในขณะที่ทีมคู่แข่งสะดุด ลิเวอร์พูลต้องเอาชนะเชลซีในนัดสุดท้ายเพื่อคว้าแชมป์ลีก ซึ่งประตูของแดลกลีชทำให้ทีมคว้าแชมป์ลีกได้สำเร็จ สโมสรยังเข้ารอบชิงชนะเลิศเอฟเอคัพ 1986 โดยพบกับเอฟเวอร์ตัน ลิเวอร์พูลเป็นฝ่ายตามหลังในครึ่งแรกด้วยการทำประตูของแกรี ไลน์เกอร์ ผู้เล่นเอฟเวอร์ตัน แต่สองประตูของเอียน รัชและหนึ่งประตูของเคร็ก จอห์นสตันในช่วงครึ่งหลัง ทำให้ทีมพลิกกลับมาชนะ 3–1 สโมสรจึงคว้าดับเบิลแชมป์ซึ่งประกอบด้วยแชมป์ลีกและแชมป์เอฟเอคัพเป็นครั้งแรก

อนุสรณ์สถานฮิลส์โบโร มีชื่อผู้เสียชีวิต 96 คนในโศกนาฏกรรมฮิลส์โบโร
ต้นฤดูกาล 1986–87 รัชประกาศอำลาลิเวอร์พูลเพื่อย้ายไปยูเวนตุสหลังจบฤดูกาล เขาไม่ได้อยากย้ายออกจากสโมสรแต่สโมสรตัดสินใจขายเขาเพราะต้องการเก็บเงินเนื่องจากการถูกแบนในรายการระดับทวีปยุโรป กลางฤดูกาล แดลกลีชเซ็นสัญญาจอห์น อัลดริดจ์ แทนที่รัชที่จะย้ายออกไป รัชทำ 40 ประตูก่อนที่เขาจะย้ายออก ลิเวอร์พูลจบอันดับที่สองในลีกรองจากเอฟเวอร์ตัน และตกรอบสามของเอฟเอคัพโดยแพ้ลูตันทาวน์ สโมสรเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลลีกคัพ 1987 แต่ก็พ่ายแพ่ต่ออาร์เซนอล 2–1 เมื่อจบฤดูกาล แดลกลีชเซ็นสัญญาปีเตอร์ เบียร์ดสลีย์และจอห์น บานส์เพื่อเสริมแนวรุก ลิเวอร์พูลกลับมาคว้าแชมป์ลีกได้อีกครั้ง โดยไม่แพ้ใครจนกระทั่งนัดที่ 29 ที่พ่ายแพ้เอฟเวอร์ตัน นับเป็นความพ่ายแพ้เพียงหนึ่งในสองนัดของฤดูกาล สโมสรมีโอกาสคว้าดับเบิลแชมป์เมื่อพวกเขาเข้าชิงชนะเลิศเอฟเอคัพ 1988 แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่อวิมเบิลดัน 1–0

อ้างอิง
-------

1. ↑  Liversedge 1991, pp. 173.
2. ↑  Pead 1986, p. 42.
3. ↑  Kelly 1988, p. 179.
4. ↑  "Ian Rush on his proposed move to Napoli". LFC History. สืบค้นเมื่อ 16 July 2016.
5. ↑  "Goalscorers for the 1986–1987 season". LFC History. สืบค้นเมื่อ 22 August 2012.
6. ↑  Liversedge 1991, p. 219.
7. ↑  Barden, Matt (21 February 2012). "LFC in the League Cup final: 1987 – Arsenal fightback ends Ian Rush's astonishing scoring run". *Liverpool Echo*. สืบค้นเมื่อ 22 August 2012.
8. ↑  Liversedge 1991, p. 220.
9. ↑  Phillips-Knight, Rob (12 May 2010). "Dave Beasant and the 'Crazy Gang' stun Liverpool". ESPN. สืบค้นเมื่อ 22 August 2012.

บรรณานุกรม
----------

* Carragher, Jamie (2008). *Carra: My Autobiography*. Bantam Press. ISBN 978-0-593-06102-2.
* Cowley, Jason (2009). *The Last Game: Love, Death and Football*. Simon & Schuster. ISBN 978-1-84737-185-0.
* Hale, Steve; Ponting, Ivan (1992). *Liverpool in Europe*. Enfield: Guinness. ISBN 0-85112-569-7.
* Kelly, Stephen F. (1988). *The Official Illustrated History of Liverpool FC: You'll Never Walk Alone*. London: Queen Anne Press. ISBN 0-356-19594-5.
* Liversedge, Stan (1991). *Liverpool:The Official Centenary History*. London: Hamlyn Publishing Group Ltd. ISBN 0-600-57308-7.
* Pead, Brian (1986). *Liverpool A Complete Record*. Derby: Breedon Books Sport. ISBN 0-907969-15-1.
* Wilson, Jonathan; Murray, Scott (2013). *The Anatomy of Liverpool: A History in Ten Matches*. London: Orion. ISBN 978-1-4091-2692-8.

| * ด
* ค
* ก
สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล |
| --- |
| 
* เกียรติประวัติ
* ผู้จัดการทีม
* ฤดูกาล
* บันทึกและสถิติ
* ผู้เล่นสำรองและศูนย์เยาวชน
* ฤดูกาลปัจจุบัน

 |
| ประวัติ | 
* 1892–1959
* 1959–85
* 1985–ปัจจุบัน
* ยุโรป
* ผู้ก่อตั้งเมอร์ซีไซด์ฟุตบอล

 |
| สนามเหย้า | 
* แอนฟีลด์

 |
| สนามฝึกซ้อม | 
* เมลวูด
* ศูนย์เยาวชน

 |
| ผู้เล่น | 
* ลงสนามมากกว่า 100 นัด
* ลงสนาม 25–99 นัด
* ลงสนาม 1–24 นัด

 |
| คู่แข่ง | 
* บันทึกลีกโดยฝ่ายตรงข้าม
* เมอร์ซีย์ไซด์ดาร์บี
* คู่แข่งแมนเชสเตอร์
	+ คู่แข่งแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
	+ คู่แข่งแมนเชสเตอร์ซิตี

 |
| โศกนาฏกรรม | 
* ภัยพิบัติเฮย์เซล
* ภัยพิบัติฮิลส์โบโร

 |
| ผู้สนับสนุน | 
* สปิริตออฟแชงลี

 |
| สื่อ | 
* แอลเอฟซีทีวี
* *บีอิง: ลิเวอร์พูล*
* *ลิเวอร์พูล (วิดีโอเกม)*
* *นิตยสารเวลล์เรด*

|  |  |
| --- | --- |
| หนังสือ | 
* *โฟร์ตีทรีเยียส์วิทเดอะเซมเบิร์ด*
* *เรดออเดด*

 |
| ภาพยนตร์ | 
* *ฟิฟทีนมินิตส์แดตชอกเดอะเวิร์ล*
* *สองวันหนึ่งคืน*
* *วิล เจ้าหนูหัวใจหงส์แดง*

 |
| เพลงเชียร์ | 
* "เดอะฟิลส์ออฟแอนฟีลด์โรด"
* "ยูลล์เนฟเวอร์วอล์กอะโลน"

 |
| ซิงเกิล | 
* "วีแคนดูอิต" (1977)
* "ลิเวอร์พูล (วีร์เนเวอร์กอนนา...)"/"ลิเวอร์พูลแอนเทม" (1983)
* "ซิตติงออนทอบออฟเดอะเวิร์ล" (1986)
* "แอนฟีลด์แร็ป (เรดมะชีนอินฟูลล์เอฟเฟกต์)" (1988)
* "พาสส์แอนด์มูฟ (อิตส์เดอะลิเวอร์พูลกรูฟ)" (1996)

 |

 |
| บทความที่เกี่ยวข้อง | 
* เอเอฟซีลิเวอร์พูล
* เดอะบูตรูม
* เฟนเวย์สปอร์ตกรุป
* สโมสรฟุตบอลหญิงลิเวอร์พูล
* เรสเปกต์ฟอร์ออลล์
* สไปซ์บอยส์
* สปิออนคอป
* ทีมซูเปอร์ลีกฟอร์มูลา
* เรื่องอื้อฉาวการพนันฟุตบอลอังกฤษ ค.ศ. 1915
* รางวัลผู้เล่นแห่งฤดูกาล

 |
| 
* **หมวดหมู่ หมวดหมู่**
* **หน้าคอมมอนส์ คอมมอนส์**

 |