recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**หลิน ยฺวี่หลิน** (จีน: 林堉璘; พินอิน: *Lín Yùlín*) เกิดเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1936 เป็นนักธุรกิจชาวไต้หวันในธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ เคยได้รับการจัดให้เป็นบุคคลที่ร่ำรวยเป็นอันดับ 3 ของไต้หวันเมื่อปี ค.ศ. 2017 ก่อนจะเสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 2018

ประวัติ
-------

หลิน ยฺวี่หลิน เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1936 เป็นนักธุรกิจเจ้าของอาคารพาณิชย์หลายแห่งรวมถึง Hung Tai Center เป็นผู้ลงทนหลักของบริษัทก่อสร้างหลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็น Hung Sheng Construction, Cooperative Construction และ Hung Tai Asset Management นอกจากนี้ยังเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ในธนาคารเอิ้นตี้คอมเมอร์เชียล และเป็นเจ้าของอาคารสำนักงานและห้างสรรพสินค้าอีกหลายแห่งในกรุงไทเป

นิตยสารฟอบส์เปิดเผยตัวเลขว่าหลิน มีทรัพย์สินสุทธิ 5.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐเมื่อปี ค.ศ. 2017

หลินแต่งงานแล้วและมีบุตร 7 คน อาศัยอยู่ในกรุงไทเป และเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 2018 ด้วยวัย 81 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. 1 2  Shen, Chaoqun (2018-06-09). "台灣地王、宏泰創辦人林堉璘83歲過世 曾捐千億公益信託". *Yahoo Taiwan* (ภาษาจีน). สืบค้นเมื่อ 2018-06-09.
3. ↑  "#8 Lin Yu-Lin". *Forbes*.
4. ↑  "Lin Yu-Lin". *Forbes*. สืบค้นเมื่อ 5 March 2017.
**ลิงกังดำ** หรือ **ลิงกังหงอนดำ** (อังกฤษ: Black macaque, Crested black macaque; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Macaca nigra*) เป็นลิงโลกเก่าชนิดหนึ่ง จำพวกลิงกัง

ลิงกังดำ มีขนสีดำตลอดทั่วทั้งตัวรวมถึงใบหน้าที่ไม่มีขน มีจุดเด่นคือ กลางกระหม่อมมีขนเป็นแผงเหมือนหงอน ซึ่งจะตั้งขึ้นได้เมื่อขู่ศัตรู และที่ก้นจะมีแผ่นหนังสีขาวดูเด่นใช้สำหรับรองนั่ง นอกจากนี้แล้วยังเป็นเครื่องมือที่ใช้ในการแสดงออกทางเพศ โดยเฉพาะในตัวผู้

มีหางขนาดสั้นยาวเพียง 2 เซนติเมตรเท่านั้น (1 นิ้ว) ทำให้แลดูคล้ายลิงไม่มีหาง ลำตัวมีความยาวประมาณ 44 เซนติเมตร (17 นิ้ว) จนถึง 60 เซนติเมตร (24 นิ้ว) น้ำหนักประมาณ 3.6 ถึง 10.4 กิโลกรัม นับเป็นลิงประเภทลิงกังที่มีขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีอายุขัยโดยเฉลี่ยประมาณ 20 ปี

อาศัยอยู่เป็นกลุ่มเล็ก ๆ ราว 5-25 ตัว กระจายพันธุ์เฉพาะบนเกาะซูลาเวซี ในประเทศอินโดนีเซียเท่านั้น เป็นลิงที่กินส่วนต่าง ๆ ของพืชต่าง ๆ เป็นอาหารหลัก เป็นลิงที่ชาวพื้นเมืองบนเกาะซูลาเวซีใช้รับประทานเป็นอาหารเช่นเดียวกับทาร์เซีย ปัจจุบันมีจำนวนประชากรเหลือประมาณ 6,000 ตัวเท่านั้น

ลิงกังดำที่ถ่ายรูปตัวเอง
เป็นลิงที่มีความเฉลียวฉลาด ในปี ค.ศ. 2011 ได้มีช่างภาพชาวตะวันตกผู้หนึ่งได้เข้าไปถ่ายรูปฝูงลิงกังดำในเขตป่าสงวนของเกาะซูลาเวซี ปรากฏว่าลิงไม่ได้มีท่าทีที่ก้าวร้าวเลย กลับกันกลับแสดงความเป็นมิตร และยังรู้จักที่จะถ่ายรูปตัวเองด้วยการยิ้มให้อีกต่างหาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Supriatna, J. & Andayana, N. (2008). *Macaca nigra*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 4 January 2009.
2. 1 2  *The Real Gremlin*, "Nick Baker's Weird Creatures". สารคดีทางอนิมอลพลาเน็ต ทางทรูวิชั่นส์: ศุกร์ที่ 25 มกราคม 2556
3. ↑  "ช่างภาพอึ้ง! จ๋ออิเหนาแอบฉกกล้อง กดชัตเตอร์ถ่ายรูปตัวเอง จากผู้จัดการออนไลน์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-11-28. สืบค้นเมื่อ 2013-01-25.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Macaca nigra***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Macaca nigra ที่วิกิสปีชีส์

* โครงการอนุรักษ์ลิงกังดำ (อังกฤษ)
**มาอิตากิ** (ตองงา: *Māʻitaki*) (ศัพท์ที่สัมพันธ์กับคำว่า *ตามาตาอี* (ผู้หญิง) ในภาษาซามัว) เป็นธิดาของตูอิฮาอะตากาลาอัวที่สมรสกับตูอิโตงาในฐานะพระมเหสีเอกและพระมารดาของรัชทายาท ด้วยตำแหน่งส่วนบุคคลในตองงามาจากฝ่ายมารดา ดังนั้นจึงเป็นการยกระดับสถานะของตูอิโตงาในอนาคต และเพิ่มอำนาจให้กับตูอิฮาอะตากาลาอัวตามระบบฟาฮู ซึ่งนั่นเป็นประโยชน์กับ *กาลีงา* (ตระกูล) ของทั้งสองฝ่าย

มาอิตากิพระองค์แรกได้แก่กาโลอาฟูโตงาในช่วงประมาณ ค.ศ. 1600 ส่วนพระองค์สุดท้ายคือโลโงมาอิตากิในช่วงประมาณ ค.ศ. 1700

ระบบนี้อยู่ได้เพียงแค่สี่ชั่วอายุคนเท่านั้น อันเนื่องมาจากอำนาจของตูอิฮาอะตากาลาอัวเสื่อมถอยลง จากการขึ้นมามีบทบาทของตูอิกาโนกูโปลู และตูอิโตงาเริ่มรับพระมเหสีเอกจากตระกูลดังกล่าว ซึ่งเรียกว่า *โมเฮโอโฟ* (หมายถึง: ปลุก(เจ้าเหนือหัว)ให้ตื่น) แต่เดิมแล้วศัพท์คำนี้มักใช้ระบุหญิงสาวที่หลับนอนกับหัวหน้าชุมชนที่มาเยี่ยมเยียน ซึ่งเป็นเรื่องปกติในอดีต โมเฮโอโฟพระองค์แรกคือโตงาโตเตอาในช่วงประมาณ ค.ศ. 1700 

ในปัจจุบันศัพท์คำว่ามาอิตากิเสื่อมความหมายลงจากในอดีต โดยเป็นศัพท์ทั่วไปที่ใช้เรียกภริยาลับ ขณะที่โมเฮโอโฟเป็นคำที่อ้างถึงเชื้อพระวงศ์ ซึ่งแตกต่างจากความหมายดั้งเดิม

อ้างอิง
-------

* C.M. Churchward, Tongan dictionary, Tonga 1959
* I.C. Campbell, Island kingdom, Canterbury university press, 1992, 2001
**วิศวกรรมคุณค่า** (อังกฤษ: value engineering - VE) เป็นการศึกษาคุณค่าของ ผลิตภัณฑ์ ขั้นตอนการทำงาน สินค้า เครื่องมือ หรือ บริการอย่างเป็นขั้นตอน เพื่อพัฒนาให้สิ่งที่ถูกนำมาศึกษานั้นมีคุณค่ามากขึ้น โดยยังคงมีคุณค่าพื้นฐานของตัวมันเอง วิศวกรรมคุณค่านั้นถูกกล่าวถึงควบคู่ไปกับการบริหารโครงการ

ประวัติ
-------

วิศวกรรมคุณค่าเริ่มพัฒนาขึ้นที่บริษัทเจเนอรัลอิเล็กทริกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สืบเนื่องจากสภาวะขาดแคลนในช่วงสงคราม แรงงาน วัสดุ ชิ้นส่วนมีไม่เพียงพอ ทำให้ทางวิศวกรเริ่มวางแผนที่จะเปลี่ยนแปลงรูปแบบการทำงานและหาสิ่งอื่นมาใช้ทดแทน โดยการทดแทนนั้นคำนึงถึงราคาที่ถูกลง หรือผลผลิตที่เพิ่มขึ้น หรือทั้งสองอย่างร่วมกัน ซึ่งต่อมาแนวคิดนี้ได้ถูกพัฒนาเป็นขั้นตอนและวิธีการที่ชัดเจนขึ้น โดยถูกเรียกว่า การวิเคราะห์คุณค่า (value analysis) ภายหลังวิศวกรรมคุณค่าได้กลายมาเป็นที่นิยมใช้ในหลายสาขาไม่ว่า การก่อสร้าง การขนส่ง การแพทย์ การทหาร

การพัฒนาคุณค่า
--------------

เป้าหมายของวิศวกรรมคุณค่า จะเน้นที่การพัฒนาคุณค่าของสิ่งที่นำมาศึกษา เช่น เพิ่มคุณภาพ สมรรถภาพ ความปลอดภัย ลดค่าใช้จ่ายทั้งทางตรงและค่าใช้จ่ายตลอดวงจรชีวิต ตัวอย่างของวิศวกรรมคุณค่าเช่น การเปลี่ยนเครื่องปรับอากาศจากรุ่นเก่าที่ใช้พลังงานไฟฟ้าสูง ไปเป็นเครื่องปรับอากาศที่ราคาเครื่องสูงกว่าแต่ใช้พลังงานไฟฟ้าต่ำกว่า ซึ่งเมื่อทำการคำนวณคุณค่าในระยะยาวตลอดวงจรชีวิตของเครื่องปรับอากาศ ราคาที่ต้องเสียไปจะมีค่ารวมน้อยกว่า หรือตัวอย่างการก่อสร้างถนนโดยการเปลี่ยนขั้นตอนการสร้างถนนเป็นรูปแบบใหม่แม้ว่าค่าใช้จ่ายจะสูงขั้น แต่คุณค่าด้านความปลอดภัยสูงขึ้น และค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาลดลง ซึ่งทำให้คุณค่าโดยรวมสูงกว่า ซึ่งในสหรัฐอเมริกา กรมทางหลวงของประเทศได้มีการผลักดันให้แต่ละรัฐได้มีการนำวิศวกรรมคุณค่าไปใช้ในทุกโครงการก่อสร้างทางหลวงของรัฐบาล

คุณค่าของสิ่งของไม่ได้กล่าวถึงเพียงคุณภาพของสิ่งนั้น แต่กล่าวรวมถึงคุณค่าในหลากหลายด้าน เช่น คุณค่าในด้านค่าใช้จ่าย คุณค่าในด้านราคาของตัวสิ่งนั้น คุณค่าในการใช้งาน คุณค่าในการเก็บเป็นของสะสม คุณค่าทางจิตใจ คุณค่าทางด้านความสวยงาม เป็นต้น โดยคุณค่าที่นำมาวิเคราะห์จะขึ้นอยู่กับตัวสิ่งของและกลุ่มลูกค้าเป็นหลัก

อ้างอิง
-------

1. ↑  What Is Value Engineering?
2. ↑  "DOD Value Engineering Program". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-08-22. สืบค้นเมื่อ 2010-08-09.
3. ↑  Value Engineering, United States Department of Transportation - Federal Highway Administration
**อิกัวนาฟีจี** (อังกฤษ: Fiji banded iguana) เป็นสัตว์เลื้อยคลานจำพวกกิ้งก่าชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Brachylophus fasciatus*

ได้ชื่อว่าเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่มีสีสันสวยงามที่สุดในโลกชนิดหนึ่ง ในตัวผู้จะมีแถบสีขาวอมฟ้าคาดที่กลางลำตัวลงไปถึงช่วงท้องประมาณ 2-3 แถบ ในขณะที่ลำตัวทั้งตัวจะเป็นสีเขียวอ่อนทั้งตัว ในส่วนของตัวเมียจะไม่ปรากฏแถบดังกล่าว ขนาดโตเต็มที่ยาวประมาณ 60-80 เซนติเมตร โดยมีความยาวหางคิดเป็น 2 ใน 3 ส่วนของขนาดความยาวทั้งตัว มีหนามเล็ก ๆ เรียงกันเป็นแถวเดียวตั้งแต่ส่วนบริเวณเหนือมุมปากไปจนถึงต้นตอ จากนั้นจะกลายเป็นแค่สันแถวเดียวไปจรดปลายหาง 

ใช้ชีวิตส่วนอาศัยอยู่บนต้นไม้ กินอาหารจำพวกผลไม้และดอกไม้ได้หลากหลายประเภทเป็นอาหารหลัก แต่ก็สามารถกินแมลงบางชนิดได้เป็นอาหารเสริมเช่นกัน

พบกระจายพันธุ์เฉพาะในหมู่เกาะฟีจีและตองงา ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้แห่งเดียวเท่านั้น โดยเชื่อว่าในอดีตบรรพบุรุษคงมาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่อยู่ห่างไกลออกไปประมาณ 6,000 กิโลเมตร ด้วยการเกาะวัสดุที่ลอยตามน้ำมาจากพายุ พร้อมกับสัตว์จำพวกอื่น จนวิวัฒนาการมาเป็นสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นที่นี่ เป็นกิ้งก่าที่ได้รับความนิยมเป็นสัตว์เลี้ยงอย่างมากเนื่องจากความสวยงามและหายาก ทำให้มีราคาซื้อขายกันในแวดวงสัตว์เลี้ยงสูงมาก ซึ่งพฤติกรรมในสถานที่เลี้ยงนั้น อิกัวนาฟีจีแทบไม่ปรากฏความก้าวร้าวต่อผู้เลี้ยงเลย 

แต่สถานะในธรรมชาติปัจจุบันนั้น อิกัวนาฟีจีกำลังใกล้สูญพันธุ์แล้ว เนื่องจากถิ่นที่อยู่ที่จำกัดถูกคุกคามจากมนุษย์ และยังได้รับผลกระทบจากสัตว์นักล่าขนาดใหญ่กว่าที่มิใช่สัตว์พื้นเมือง เช่น พังพอนหรือแมวบ้าน เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Australasian Reptile & Amphibian Specialist Group (1996). "Brachylophus fasciatus". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 28 Sep 2010.
2. ↑  "สารคดีชุดแดนพิศวง 14 มกราคม 2559 หมู่เกาะสววรค์สร้าง ตอน หมู่เกาะสันโดษ". นาว 26. 14 January 2016. สืบค้นเมื่อ 15 January 2016.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  คอลัมน์ Exotic Pets ตอน อิกัวน่าระดับ Hi-End โดย The Ex' StuDio หน้า 124-128 นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 7 ปีที่ 1 ประจำเดือนมกราคม 2011
4. ↑  Kinkaid, John (1997). "Iguanas of the South Pacific". Reptiles 5 (8): 54–57.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Brachylophus fasciatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Fiji Banded Iguana at Cyclura.info

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Brachylophus fasciatus ที่วิกิสปีชีส์
วิศวกรกำลังดูแบบเครื่องจักร
**วิศวกร** คือผู้ที่ประกอบอาชีพทางด้านวิศวกรรม มีหน้าที่ ศึกษาวิเคราะห์ คำนวณ ออกแบบ ตรวจสอบแก้ไขปัญหาและควบคุมการผลิต อาทิ การก่อสร้างสิ่งก่อสร้าง การออกแบบและผลิตรถยนต์ การควบคุมเครื่องจักรกลโรงงานต่าง ๆ โดยวิศวกรยังแบ่งออกได้เป็นหลายสาขา เช่น วิศวกรโยธา วิศวกรเครื่องกล วิศวกรไฟฟ้า วิศวกรรมสิ่งแวดล้อม วิศวกรรมเคมี วิศวกรรมอุตสาหการ วิศวกรรมโทรคมนาคม วิศวกรรมเกษตร วิศวกรรมอากาศยาน วิศวกรรมการขนถ่ายวัสดุ วิศวกรรมโลหการ วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ วิศวกรรมเซรามิก วิศวกรรมเหมืองแร่ วิศวกรรมยานยนต์ วิศวกรรมธรณี ฯลฯ

วิศวกรในประเทศไทย
-----------------

กฎหมายไทย (กฎกระทรวงมหาดไทย ฉบับที่ 3 และ 4 (พ.ศ. 2508) ออกตามความในพระราชบัญญัติวิชาชีพวิศวกรรม พ.ศ. 2505) กำหนดให้วิศวกรในบางสาขาจำเป็นต้องมีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพวิศวกรรม หรือที่รู้จักกันว่า "ใบ กว." เพื่อการประกอบอาชีพด้วย ได้แก่ สาขาโยธา เครื่องกล ไฟฟ้ากำลัง ไฟฟ้าสื่อสาร อุตสาหการ เหมืองแร่ สิ่งแวดล้อม และเคมี ใบประกอบวิชาวิศวกรรมแบ่งเป็น 4 ระดับ ดังนี้ 

* ภาคีวิศวกร (พิเศษ)
* ภาคีวิศวกร
* สามัญวิศวกร
* วุฒิวิศวกร

โดยมีสภาวิศวกรเป็นผู้พิจารณาออกใบอนุญาต ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับ แขนง ลักษณะ และขนาดของงานด้วย แต่ถ้าหากสาขา แขนง ลักษณะ และขนาดของงาน ไม่เข้าข่ายที่กำหนด ก็ไม่จำเป็นต้องมีใบอนุญาต ในปัจจุบัน การศึกษาทางด้านวิศวกรรมในประเทศไทย ได้มีการขยายตัวมากขึ้น มีสถาบันการศึกษาหลายสถาบันได้ทำการเปิดสอนในหลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต ทำให้โอกาสทางการศึกษาทางด้านวิศวกรรมมีเพิ่มมากขึ้น แต่อย่างไรก็ตาม สถาบันการศึกษาเหล่านั้นก็จะต้องให้ความสำคัญกับคุณภาพของการศึกษาด้วยความเอาใจใส่ เพื่อคุณภาพของนักศึกษา

หาข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่
-----------------------

* สภาวิศวกรของประเทศไทย
* เว็บบอร์ดทางด้านวิศวกรรมโยธา


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วิศวกร**

วิกิพจนานุกรม มีความหมายของคำว่า ***วิศวกร***
เจ้าหญิงมาเกอริต้าแห่งซัคเซิน
**เจ้าหญิงมาร์กาเรเทอแห่งซัคเซิน** (เยอรมัน: *Margarete von Sachsen*) ทรงเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย ที่ทรงได้รับการสถาปนาหลังการอภิเษกสมรส

เจ้าหญิงมาเกอริตาประสูติเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 1840 ณ เมืองเดรสเดิน ราชอาณาจักรซัคเซิน เป็นพระธิดาในพระเจ้าโยฮันที่ 1 แห่งซัคเซิน และเจ้าหญิงอมาลี เอากุสเทอ แห่งบาวาเรีย เมื่อทรงพระเยาว์ พระองค์ไม่ได้ประทับอยู่กับพระบิดาและพระมารดา โดยพระองค์ทรงไปประทับอยู่ที่โรงเรียนประจำ โดยประทับและทรงได้รับการศึกษาเพียงลำพัง แต่พระบิดาและพระมารดาได้เสด็จพระดำเนินมาเยี่ยมเยียนพระองค์เป็นบางครั้ง

เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 1856 ซึ่งขณะนั้น มีพระชนมายุเพียง 16 ชันษา พระมารดาทรงรีบให้มีการจัดพระพิธีอภิเษกสมรสระหว่างพระองค์กับพระญาติของพระองค์ อาร์ชดยุกคาร์ล ลูทวิช แห่งออสเตรีย ซึ่งเป็นพระโอรสในอาร์ชดยุกฟรันทซ์ คาร์ล แห่งออสเตรีย และเจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย ซึ่งเป็นพระขนิษฐาของพระมารดา และเป็นพระมาตุจฉาของพระองค์ โดยหลังจากการอภิเษกสมรส พระองคต์ทรงได้รับการสถาปนาเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย ทั้ง 2 พระองค์ทรงไม่มีพระโอรสหรือพระธิดาเลย 

อาร์ชดัชเชสมาร์กาเรเทอ สิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1858 ณ เมืองมอนซา ประเทศอิตาลี ซึ่งเป็นเวลาที่พระองค์กำลังเสด็จแปรพระฐานในประเทศอิตาลี พระองค์สิ้นพระชนม์ด้วยโรคไทฟอยด์ในขณะที่เสด็จประพาส สิริพระชนมายุเพียง 18 ชันษาเท่านั้น จักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟ มีพระบรมราชโองการฝังพระศพรวมกับพระศพของพระบรมวงศานุวงศ์พระองค์อื่น ๆ ไว้ที่วิหารฮาพส์บวร์ค กรุงเวียนนา แต่อาร์ชดยุกคาร์ล ลูทวิชมีพระบัญชาให้ฝังไว้ที่พระตำหนักส่วนพระองค์ที่เมืองอินส์บรุค ซึ่งพระองค์ทรงทูลขอไว้ก่อนสิ้นพระชนม์

อ้างอิง
-------


* Margarete Karoline Prinzessin von Sachsen
อันประศานสังสการ พิธีฉลองทารกเมื่อแรกทานอาหารแข็งได้
**สังสการ** (saṃskāra) เป็นพิธีกรรมเปลี่ยนผ่าน (rites of passage) ในชีวิตของมนุษย์ ที่มีการบันทึกระบุไว้ในคัมภีร์สันสกฤตโบราณ หรือในอีกนัยหนึ่งอาจหมายถึง แนวคิดของกรรมในปรัชญาแบบอินเดีย คำว่า "สังสการ" นั้นแปลตรงตัวว่า "การนำมารวมกัน, การทำให้สมบูรณ์, การเตรียมพร้อม, การเตรียมตัว" หรือ "พิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์เป็นที่เคารพนับถือ" ในทั้งภาษาบาลีและภาษาสันสกฤตโบราณ

ในบริบทของทฤษฎีเรื่องกรรม, สังสการ คือ นิสัย, บุคลิก หรือ พฤติกรรมที่แสดงออกมาตั้งแต่เกิด ปรุงแต่งจนสมบูรณ์เป็นตัวตนหนึ่งตลอดช่วงชีวิต, จนกลายเป็น "รอยประทับ" ในจิตใต้สำนึก ตามแนวคิดหลายสำนักของปรัชญาฮินดู เช่น ปรัชญาโยคะ รอยประทับของกรรมในตัวตนหนึ่งไม่ว่าจะสมบูรณ์แล้วหรือไม่ก็ตาม มีอิทธิพลต่อความเป็นธรรมชาติ, ความรู้สึกตอบรับ และสภาวะจิตใจของตัวตนนั้น.

ส่วนสังสการในอีกความหมายหนึ่งคือ พิธีกรรมเปลี่ยนผ่านต่าง ๆ ที่มีอยู่อย่างหลากหลายในศาสนาฮินดู, ศาสนาไชนะ ศาสนาสิกข์ และ ศาสนาพุทธ ในศาสนาฮินดูแล้ว สังสการมีอยู่มากมายทั้งจำนวนพิธีและรายละเอียดซึ่งแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับความเชื่อท้องถิ่น ในโคตมธรรมสูตรอันเก่าแก่กว่าสหัสวรรษ ได้ระบุสังสการไว้ทั้งหมด 40 พิธี ส่วนครหยสูตรซึ่งใหม่กว่าราวศตวรรษ ระบุจำนวนไว้ที่ 16 พิธี สังสการมีตั้งแต่พิธีจากลักษณะภายนอก เช่น พิธีที่กระทำเมื่อแรกเกิด ไปจนถึงพิธีกรรมภายในจิตใจ เช่น การเห็นอกเห็นใจสิ่งมีชีวิตทั้งปวง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Carl Olson (2007), The Many Colors of Hinduism: A Thematic-historical Introduction, Rutgers University Press, ISBN 978-0813540689, pages 93-94
2. 1 2  David Knipe (2015), Vedic Voices: Intimate Narratives of a Living Andhra Tradition, Oxford University Press, ISBN 978-0199397693, page 52
3. 1 2 3  Stephen H. Phillips (2009), Yoga, Karma, and Rebirth: A Brief History and Philosophy, Columbia University Press, ISBN 978-0231144858, Chapter 3
4. ↑  saMskAra Monier-Williams' Sanskrit-English Dictionary, Cologne Digital Sanskrit Lexicon, Germany
5. ↑  Ian Whicher (1999), The Integrity of the Yoga Darsana: A Reconsideration of Classical Yoga, SUNY Press, ISBN 978-0791438152, pages 100-102
6. ↑  KE Nayar (2004), The Sikh Diaspora in Vancouver, University of Toronto Press, ISBN 978-0802086310, page 88
7. ↑  Dagmar Benner (2008), in *Mathematics and Medicine in Sanskrit* (Editor: Dominik Wujastyk), Motilal Banarsidass, ISBN 978-8120832466, pages 122-123
8. 1 2  Patrick Olivelle (2009), Dharmasutras - The Law Codes of Ancient India, Oxford University Press, ISBN 978-0199555376, pages 90-91
9. ↑  Rajbali Pandey (1969, reprint 2003). *The Hindu Sacraments (Saṁskāra)* in S. Radhakrishnan (ed.) *The Cultural Heritage of India*, 2nd Edition, Motilal Banarsidass, ISBN 81-85843-03-1, page 23
**บิเซนเต โลเปซ** (สเปน: *Vicente López*) เป็นเมืองที่อยู่ในอำเภอบิเซนเต โลเปซ ในรัฐบัวโนสไอเรส ในอาร์เจนตินา เป็นส่วนหนึ่งของเขตเมืองขยายบัวโนสไอเรส ในปี พ.ศ. 2553 มีประชากรอาศัยอยู่ราว 22,400 คน มีเขตแดนคือถนนปารานาทางตอนเหนือ ถนนกอนส์ติตูเยนเตสทางตะวันตก ถนนเฆเนรัลปัซทางตอนใต้ และแม่น้ำริโอเดลาปลาตาทางตะวันออก

ชื่อ
----

ชื่อของเมืองนี้ตั้งเป็นเกียรติแก่บิเซนเต โลเปซ อี ปลาเนส (Vicente López y Planes) นักเขียนและนักการเมืองชาวอาร์เจนตินา ซึ่งเป็นผู้ประพันธ์เนื้อร้องเพลงชาติอาร์เจนตินา เป็นผู้ว่าการรัฐบัวโนสไอเรส (หลังจากการโค่นล้มฆวน มานูเอล เด โรซัส) และหลังจากนั้นเป็นประธานาธิบดีของอาร์เจนตินาต่อจากเบร์นาร์ดิโน ริบาดาเบีย (Bernardino Rivadavia)

ประชากร
-------

ผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่เป็นผู้สืบเชื้อสายของผู้อพยพชาวอิตาลีและสเปน นอกจากนี้ยังมีประชากรเชื้อชาติเยอรมัน, โปแลนด์, ยูเครน, อาร์เมเนีย และโครแอตอีกด้วย

เศรษฐกิจ
--------

ถนนทางการค้าที่สำคัญที่สุดคือถนนลิเบร์ตาดอร์, ถนนไมปู และถนนมิเตร ถนนลิเบร์ตาดอร์ช่วงที่อยู่ในเขตเมืองบิเซนเต โลเปซนั้นส่วนใหญ่เป็นที่ตั้งธุรกิจตัวแทนจำหน่ายรถยนต์หรูหราและเครื่องยนต์เรือ เพราะถนนสายนี้ง่ายต่อการเข้าถึงจากย่านที่มีกลุ่มคนฐานะร่ำรวยจากพื้นที่ในมหานครบัวโนสไอเรส (เช่น อากาซูโซ, ซานอิซิโดร และโอลิโบส)

มุขมณฑล
-------

เมืองอยู่ในมุขมณฑลซานอิซิโดร ในสังกัดของอัครมุขมณฑลบัวโนสไอเรส โดยมีเขตแพริชคือเขตซานกาบริเอล (San Gabriel) และซานโตโตมัสโมโร (Santo Tomás Moro)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Municipio Vicente Lopez" (ภาษาสเปน). สืบค้นเมื่อ 2020-03-10.
2. ↑  "Diócesis de San Isidro. Guía Diocesana". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-24. สืบค้นเมื่อ 2020-08-22.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Vicente López, Buenos Aires
* Municipal website (ในภาษาสเปน)
* Twitter website (ในภาษาสเปน)
* Facebook website (ในภาษาสเปน)

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* สหรัฐ

 |
| อื่น ๆ | 
* มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่

 |
**วิทยาลัยการอาชีพลอง** (อังกฤษ **: Long Industrial and Community College**) เป็นสถาบันอาชีวศึกษาในจังหวัดแพร่ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ โดยเปิดสอน 2 หลักสูตร คือ ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) และ ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)

ประวัติ
-------

วิทยาลัยการอาชีพลอง สังกัด สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2540 ปัจจุบันตั้งอยู่ ณ เลขที่ 94 หมู่ 10 ถนน รพช.บ้านแม่ปาน-ดอนมูล ตำบลห้วยอ้อ อำเภอลอง จังหวัดแพร่ มีเนื้อที่รวม 92 ไร่ 2 งาน  80  ตารางวา

หลักสูตรที่เปิดสอน
------------------

ปัจจุบันวิทยาลัยการอาชีพลองได้เปิดสอนในระดับ**ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.)** และ **ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)** ดังนี้

###### ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.)

| กลุ่ม / ประเภทวิชา | สาขาวิชา |
| --- | --- |
| อุตสาหกรรม | สาขาช่างกล |
|  | สาขางานยานยนต์ |
|  | สาขางานไฟฟ้ากำลัง |
|  | สาขางานอิเล็กทรอนิกส์ |
| พาณิชยกรรม | สาขางานการบัญชี |
|  | สาขางานคอมพิวเตอร์ธุรกิจ |

###### ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)

| กลุ่ม / ประเภทวิชา | สาขาวิชา |
| --- | --- |
| อุตสาหกรรม | สาขางานเทคนิคยานยนต์ |
|  | สาขางานติดตั้งไฟฟ้า |
| บริหารธุรกิจ/พาณิชยกรรม | สาขางานการบัญชี |
|  | สาขางานคอมพิวเตอร์ธุรกิจ |

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิทยาลัยการอาชีพลอง
* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วิทยาลัยการอาชีพลอง
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 18°03′07″N 99°50′11″E﻿ / ﻿18.051815°N 99.836485°E﻿ / 18.051815; 99.836485

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เว็บไซต์ : วิทยาลัยการอาชีพลอง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-06-13. สืบค้นเมื่อ 2019-06-12.
**บลูแอนด์โกลด์ มาคอว์** (อังกฤษ: blue-and-gold macaw) เป็นนกมาคอว์ขนาดใหญ่ มีความยาวประมาณ 76-85 เซนติเมตร บลูแอนด์โกลด์ มาคอว์มีสีสันที่สวยงาม สามารถพบได้ในทวีปอเมริกาใต้ ในแถบประเทศ โบลิเวีย,บราซิล,เปรู เป็นต้น

ลักษณะ
------

บลูแอนด์โกลด์ มาคอว์ มีความยาวตั้งแต่หัวถึงปลายหางประมาณ 76-85 เซนติเมตร มีน้ำหนักประมาณ 700-1300 กรัม บลูแอนด์โกลด์ มาคอว์ลำตัวมีสีฟ้า ท้องมีสีเหลืองสดใส หางมีสีฟ้า ส่วนหัวด้านบนมีสีเขียว จะงอยปากสีดำ ขนบริเณใต้จะงอยปากมีสีดำ ใบหน้าเป็นหนังสีขาวมีขนเส้นเล็กๆสีดำขึ้นรอบดวงตาประมาณ 4-5 แถว ขามีสีเทาหรือดำ

พฤติกรรม
--------

บลูแอนด์โกลด์ มาคอว์ จัดเป็นนกแก้วที่มีเสียงร้องดัง และมักเลือกที่จะทำรังตามโพรงไม้ใหญ่ ๆ โดยใช้วิธีแทะหรือขุดโพรงไม้จำพวกไม้เนื้ออ่อน หรืออาจเลือกใช้โพรงไม้ที่เก่าต่าง ๆ บลูแอนด์โกลด์ มาคอว์เวลาออกหาอาหารจะบินกันเป็นกลุ่มประมาณ10-20ตัว อาหารของบลูแอนด์โกลด์ มาคอว์ ได้แก่ ผลไม้นานาชนิด,ดินโป่ง,ปาล์ม เป็นต้นบลูแอนด์โกลด์ มาคอว์ จะวางไข่ครั้งละ 2-4 ฟอง และจะใช้เวลาฟัก ประมาณ 27-28 วัน และ ประมาณ80-90 วัน ขนจะขึ้นเต็มตัว

 *Ara ararauna*

การอ้างอิง
----------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Ara ararauna*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2*. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.

แหล่งที่มาข้อมูล
----------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**บลูแอนด์โกลด์ มาคอว์**

* World Parrot Trust Parrot Encyclopedia – Species Profile
* Blue-and-yellow macaw videos, photos & sounds on the Internet Bird Collection.
* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ara ararauna ที่วิกิสปีชีส์
**บลูแจ็กกิง** (อังกฤษ: Bluejacking) ส่งข้อมูลที่ไม่ต้องการการตอบสนอง (unsolicited) ผ่านทางบลูทูธไปยังอุปกรณ์ที่รองรับบลูทูธ ตัวอย่างเช่น มือถือ พีดีเอ หรือ คอมพิวเตอร์ โดยการใช้ vCard (Bluedating หรือ bluechat) ที่อยู่ในรูปแบบเกณฑ์วิธีการสื่อสาร OBEX

บลูทูธส่วนใหญ่มีระยะการใช้งานอยู่ประมาณ 10 เมตร (32.8 ฟุต) จากมือถือ แต่คอมพิวเตอร์บางชนิดสามารถส่งสัญญาณไปได้ไกลถึง 100 เมตร (328 ฟุต) ในบลูทูธ Class 1

ต้นกำเนิด
---------

มีการกล่าวถึงไว้ว่า บลูแจ็กกิงนี้ได้มีการเริ่มปฏิบัติโดยที่ปรึกษาด้านเทคโนโลยีสารสนเทศผู้หนึ่งที่พยายามจะใช้มือถือของตนเพื่อโฆษณา โซนี่ อิริคสัน โดยใช้การผสมระหว่างคำว่า บลูทูธ และ อะแจ็ก (ajack) ซึ่งเป็นชื่อที่เค้าใช้ในกระทู้ถาม-ตอบของแฟนคลับโซนี่ อิริคสัน ในภาษาอังกฤษ แจ็กกิง (jacking) โดยทั่วไปเป็นคำย่อของ คำว่า ไฮแจ็ก (hijack) คือการกระทำที่ว่าด้วยการเข้าคุมอำนาจสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เมื่อนำมารวมกันแล้วจึงได้เป็นคำว่า บลูแจ็กกิง

การใช้
------

โดยทั่วไป บลูแจ็กกิง คือ การกระทำที่ไม่มีความร้ายแรงหรือเป็นการละเมิดสิทธิของผู้อื่น โดยที่ข้อมูลที่ส่งไปมักจะเป็นข้อความตัวอักษร แต่เนื่องจากมือถือสมัยนี้ทำให้สามารถส่งรูปและเสียงได้ด้วย การกระทำบลูแจ็คเคยใช้ในการค้าขายแบบ "กอริลล่า"(Guerrilla marketing) เพื่อการโฆษณาเกมส์บางประเภท 

เนื่องจากทุกๆวันนี้ บลูทูธได้มีการใช้อย่างแพร่หลายจึงทำให้ง่ายต่อการติดไวรัสคอมพิวเตอร์ตัวอย่างเช่น ม้าโทรจัน

บลูแจ็กกิงไม่ใช่การกระทำบลูสนาฟฟิง เนื่องจากบลูแจ็กกิงส่งข้อมูลที่ไม่ต้องรับการตอบสนองและไม่เป็นภัยต่อผู้รับ ในขณะที่บลูสนาฟฟิงจะเข้าไปดึงข้อมูลส่วนบุคคลโดยที่ไม่ได้รับการอนุญาตและเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย

อุปกรณ์และซอฟต์แวร์
-------------------

อุปกรณ์หลายชิ้นได้ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อบลูแจ็กกิงโดยส่วนใหญ่อยู่ในช่วงปี ค.ศ. 2000-2004 เนื่องจากเป็นช่วงที่พิ่งค้นพบข้อบกพร่องของบลูทูธส่วนใหญ่แล้วถูกสร้างขึ้นเฉพาะบุคคลโดยมีวัตถุประสงค์ที่เจาะจงไปในด้านเดียว

อ้างอิง
-------

* เก็บถาวร 2009-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เก็บถาวร 2008-02-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วันพิพิธภัณฑ์สากล** (อังกฤษ: International Museum Day) เป็นการเฉลิมฉลองซึ่งจัดขึ้นทุกปีในหรือราววันที่ 18 พฤษภาคม ประสานงานโดย สสภาพิพิธภัณฑ์สากล (International Council of Museums (ICOM)) วันนี้เน้นแก่นเฉพาะซึ่งเปลี่ยนทุกปี

วันพิพิธภัณฑ์สากลเปิดโอกาสให้วิชาชีพพิพิธภัณฑ์พบกับสาธารณชนและกระตุ้นเตือนพวกเขาถึงความท้าทายที่พิพิธภัณฑ์เผชิญ ICOM นิยามว่าพิพิธภัณฑ์ คือ สถาบันถาวรไม่แสวงผลกำไรในการบริการต่อสังคมและการพัฒนาสังคม เปิดต่อสาธารณะ อันได้มาซึ่ง อนุรักษ์ วิจัย สื่อสารและจัดแสดงมรดกของมนุษยชาติทั้งที่จับต้องได้และจับต้องไม่ได้ และสิ่งแวดล้อมของมนุษย์เพื่อวัตถุประสงค์การศึกษาค้นคว้าและความบันเทิง ฉะนั้น วันพิพิธภัณฑ์สากลจึงเป็นเวทีเพิ่มความตระหนักของสาธารณะต่อบทบาทของพิพธภัณฑ์ในการพัฒนาสังคมปัจจุบันในระดับนานาชาติ

แก่น
----

2014 - งานศิลปะในพิพิธภัณฑ์สร้างความเชื่อมโยง

2013 – พิพิธภัณฑ์ (ความทรงจำ + ความสร้างสรรค์ = การเปลี่ยนแปลงทางสังคม) 

2012 – พิพิธภัณฑ์ในโลกที่เปลี่ยนแปลง ความท้าทายใหม่ แรงบันดาลใจใหม่

2011 – พิพิธภัณฑ์และความทรงจำ

2010 – พิพิธภัณฑ์เพื่อความกลมเกลียวในสังคม

2009 – พิพิธภัณฑ์และการท่องเที่ยว

2008 – พิพิธภัณฑ์ในฐานะตัวแทนของการพัฒนาและการเปลี่ยนแปลงสังคม

2007 – พิพิธภัณฑ์และมรดกสากล

2006 – พิพิธภัณฑ์และคนรุ่นใหม่

2005 – พิพิธภัณฑ์และการก้าวสู้วัฒนธรรม

2004 – พิพิธภัณฑ์และมรดกที่จับต้องไม่ได้ (มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้)

2003 – พิพิธภัณฑ์และเพือน

2002 – พิพิธภัณฑ์และโลกาภิวัตน์

2001 – พิพิธภัณฑ์:การสร้างชุมชน

2000 – พิพิธภัณฑ์เพื่อสันติภาพและความกลมเกลียวในสังคม

1999 – ความพอใจการค้นพบ

1998-1997 – การต่อสู่เพื่อต้านการค้าผิดกฎหมายในทรัพย์สินทางวัฒนธรรม

1996 – การเก็บสะสมวันนี้สำหรับวันพรุ่งนี้

1995 – การตอบรับและความรับผิดชอบ

1994 – เบื้องหลังฉากในพิพิธภัณฑ์

1993 – พิพิธภัณฑ์และคนท้องถิ่น

1992 – พิพิธภัณฑ์และสิ่งแวดล้อม
อนุสาวรีย์แฮร์มัน หัวหน้าเผ่าเครุสกีซึ่งเป็นผู้นำในการต่อต้านโรมัน
**เครุสกี** (Cherusci) เป็นชนเยอรมันเผ่าหนึ่งซึ่งเคยตั้งถิ่นฐานอยู่บนส่วนที่เป็นที่ราบและป่าทางตะวันตกเฉียงเหนือของเยอรมนี คาดการณ์ว่าพื้นที่ดังกล่าวน่าจะตั้งอยู่ใกล้กับเมืองฮันโนเฟอร์ในปัจจุบัน ซึ่งในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1 พวกเขาเป็นผู้นำของชาวเยอรมันหลายเผ่าในการทำสงครามต่อต้านจักรวรรดิโรมันและปลดแอกตัวเองได้สำเร็จ นักประวัติศาสตร์บางส่วนตั้งสมมติฐานว่า บางทีพวกเขาอาจจะเป็นบรรพบุรุษของกลุ่มชาติพันธุ์ใหญ่อย่างเช่นชาวแฟรงก์ (Franks) และชนอลามันน์ (Alemanni)

ที่มาของเผ่าเครุสกีไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่ในมุมมองของนักโหราศาสตร์แล้ว ชื่อเผ่าเครุสกีอาจมีรากมาจากภาษาเยอรมันโบราณว่า *เฮรุท* (*herut*) ที่แปลว่ากวาง เนื่องจากชนเผ่านี้อาจยึดถือกวางเป็นสัตว์สัญลักษณ์ประจำเผ่า อย่างไรก็ตาม มีการเสนอสมมติฐานที่แตกต่างออกไปในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยยาค็อพ กริม (Jacob Grimm) และอีกหลายคนว่า เครุสกีอาจมีรากศัพท์มาจาก *เฮรู-* (*heru-*) ที่มีความหมายว่าดาบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Reallexikon der germanischen Alterturmskunde* (1981), vol. 4, p. 430 ff. s.v. "Cherusker"; cf. also Rudolf Much, Herbert Jankuhn & Wolfgang Lange, *Die Germania des Tacitus*, Heidelberg: Winter, 1967, p. 411.
2. ↑  Jacob Grimm, *Geschichte der Deutschen Sprache*, 2nd ed. Leipzig 1853, vol. 2, p. 426.
แผนที่ของเกาะอิริโอโมเตะและเกาะอื่นๆในหมู่เกาะยาเอยามะ
ภาพเกาะอิริโอโมเตะมองจากอวกาศ เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2534
**อิริโอโมเตะ** (ญี่ปุ่น: 西表島; โรมาจิ: *Iriomote-jima*; ยาเอยามะ: *Irimutī*; โอกินาวะ: Iriumuti) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะยาเอยามะ และใหญ่เป็นอันดับสองในจังหวัดโอกินาวะ รองจากเกาะโอกินาวะ

เกาะนี้มีพื้นที่ 289 กม.2 มีประชากรน้อยกว่า 2,000 คน และมีโครงสร้างพื้นฐานเฉพาะบนถนนเลียบชายหาดสายเดียวที่เชื่อมต่อหมู่บ้านทางด้านเหนือกับชายทะเลด้านตะวันออก บนเกาะไม่มีสนามบิน นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จึงมาทางเรือข้ามฟากจากเกาะอิชิงากิ ซึ่งใน พ.ศ. 2546 มีนักท่องเที่ยวเดินทางมามากกว่า 150,000 คน เกาะนี้อยู่ในเขตของเมืองทาเกโตมิ จังหวัดโอกินาวะ

ภูมิประเทศและภูมิอากาศ
----------------------

เกาะอิริโอโมเตะมีภูมิอากาศแบบทะเลกึ่งโซนร้อน มีอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดทั้งปี 23.4°C และมีอุณหภูมิเฉลี่ยในแต่ละเดือนตั้งแต่ 17.6°C ในเดือนมกราคม จนถึง 28.4°C ในเดือนกรกฎาคม มีฤดูไต้ฝุ่นที่โดยเฉลี่ยจะอยู่ระหว่างเดือนมิถุนายนจนถึงกันยายน

พื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะเป็นป่ากึ่งโซนร้อนหนาทึบและป่าชายเลน พื้นที่ 80% เป็นเขตอนุรักษ์ และพื้นที่ 34.3% ได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติอิริโอโมเตะ จุดที่สูงที่สุดบนเกาะคือ ภูเขาโคมิ (古見岳 *Komidake*) มีความสูง 470 เมตร

เกาะอิริโอโมเตะมีชื่อเสียงจากแมวป่าอิริโอโมเตะ (*Prionailurus iriomotensis*; ญี่ปุ่น: 西表山猫; โรมาจิ: *Iriomote-yamaneko*) ซึ่งเป็นแมวป่าที่ออกหากินตอนกลางคืนที่ใกล้สูญพันธุ์ พบเฉพาะบนเกาะอิริโอโมเตะ ประเมินว่ามีแมวป่าอิริโอโมเตะเพียงประมาณ 100 ตัวที่อาศัยอยู่ในธรรมชาติ

ประวัติศาสตร์
-------------

ก่อนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง เกาะอิริโอโมเตะแทบไม่มีประชากรอาศัยอยู่เนื่องจากมาลาเรียระบาด แรกเริ่มนั้นพื้นที่บนเกาะถูกใช้เป็นแหล่งเพาะปลูกข้าว ในระหว่างสงคราม ผู้ที่อาศัยอยู่บนเกาะอิชิงากิบางส่วนต้องลี้ภัยมายังเกาะอิริโอโมเตะ และบางคนก็ติดเชื้อมาลาเรีย

หลังสิ้นสุดสงคราม กองทัพสหรัฐอเมริกาในญี่ปุ่นกำจัดมาลาเรียออกไปจากเกาะ และไม่เคยปรากฏการติดเชื้ออีกเลย รายได้ของเกาะส่วนใหญ่มาจากการท่องเที่ยวและผลผลิตทางเกษตรกรรม โดยเฉพาะสับปะรดและการประมง

ภาพ
---

* แม่น้ำอูราอูจิแม่น้ำอูราอูจิ
* น้ำตกมาริยูโดน้ำตกมาริยูโด
* น้ำตกคัมปิเระน้ำตกคัมปิเระ
* น้ำตกพิไนซาระน้ำตกพิไนซาระ
* ป่าชายเลนริมแม่น้ำนากาวะป่าชายเลนริมแม่น้ำนากาวะ
* ต้นซากิชิมะซูโอต้นซากิชิมะซูโอ
* หาดโฮชิซูนะหาดโฮชิซูนะ
* ทรายรูปดาวจากหาดโฮชิซูนะทรายรูปดาวจากหาดโฮชิซูนะ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* flagสถานีย่อยประเทศญี่ปุ่น

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อิริโอโมเตะ
* คู่มือการท่องเที่ยว Iriomote Island จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)

พิกัดภูมิศาสตร์: 24°20′N 123°48′E﻿ / ﻿24.333°N 123.800°E﻿ / 24.333; 123.800
**วัชระ สงวนสมบัติ** นักปักษีวิทยา และนักวิชาการประจำพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยา องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ (อพวช.) และแฟนพันธุ์แท้ดูนก 2 ปีซ้อน

วัชระ เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2519 ที่จังหวัดสมุทรสงคราม ในวัยเด็กชื่นชอบธรรมชาติรอบตัว จึงทำให้เริ่มสนใจในธรรมชาติวิทยาและสัตววิทยา โดยชื่นชมและติดตามผลงานของ นายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล นักธรรมชาติวิืทยาและนักอนุรักษ์ธรรมชาติที่มีชื่อเสียง 

จบการศึกษาจากคณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2541 โดยมีผลงานการเขียนบทความเกี่ยวกับสัตว์ป่าลงในนิตยสารต่าง ๆ ขณะที่ยังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 3 มาก่อนแล้ว รับราชการในตำแหน่งนักวิชาการผู้เชี่ยวชาญเรื่องนกและวิทยาสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ประจำพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยา ในสังกัดองค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ โดยมีหน้าที่ดูแลตัวอย่างของนกและสัตว์เลี้ยงด้วยนมต่าง ๆ

นอกจากนี้แล้วยังเป็นนักดูนกที่มีชื่อเสียง เคยค้นพบ นกเด้าลมแม่น้ำโขง (*Motacilla samveasnae*) ซึ่งเป็นนกชนิดใหม่ของโลกในปี พ.ศ. 2544 และได้เขียนหนังสือ 2 เล่ม ร่วมกับ ดร.จารุจินต์ นภีตะภัฏ และ นายสัตวแพทย์กานต์ เลขะกุล ผู้ซึ่งเป็นหลานชายของ นพ.บุญส่ง เกี่ยวกับการดูนกซึ่งเป็นภาษาไทย อันเป็นเจตนารมณ์ของ นพ.บุญส่ง ก่อนเสียชีวิตอีกด้วย

นอกจากนี้แล้ว ยังได้เป็นสุดยอดแฟนพันธุ์แท้ดูนกถึง 2 ปีติดต่อกัน ในรายการเกมโชว์แฟนพันธุ์แท้ ทางช่อง 5 ในปี พ.ศ. 2546 และ ปี พ.ศ. 2550 ซึ่งในการแข่งขันแฟนพันธุ์แท้แห่งปี ยังได้เข้ารอบชิงชนะเลิศอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  นิตยสารสารคดี, *๑๐๐ ปี หมอรักษาไพร นายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล*. ปีที่ 23 ฉบับที่ 273: พฤศจิกายน 2550
2. ↑  วัชระ สงวนสมบัติ จากสารคดี[*ลิงก์เสีย*]
3. 1 2  "วัชระ" คนดูนกผู้ไม่ปลื้มนักที่ถูกเรียก "แฟนพันธุ์แท้" จากผู้จัดการออนไลน์[*ลิงก์เสีย*]
ภาพกราฟิกของเครื่องยนต์ V6
**เครื่องยนต์ V** (อังกฤษ: V engine) คือเครื่องยนต์สันดาปภายในที่มีลูกสูบและกระบอกสูบจำนวนสองแถววางตัวเป็นรูปตัว **V** ส่วนใหญ่นิยมวางทำมุม 60 องศาแต่ไม่ใช่หลักเกณฑ์ตายตัว เมื่อเทียบกับเครื่องยนต์สูบเรียงแล้ว เครื่องยนต์ V มีขนาดสั้นกว่าจึงสามารถสามารถติดตั้งไว้ในรถหลากหลายประเภท มีความสูงและน้ำหนักพอกัน มีแรงบิดมากกว่าที่รอบเท่ากัน แต่มีการสั่นสะเทือนภายในห้องเครื่องมากกว่า การซ่อมบำรุงทำได้ยากกว่า

เครื่องยนต์ V แบบแรกมีสองสูบ ถูกออกแบบโดยนายวิลเฮ็ล์ม ไมบัค และถูกสร้างขึ้นโดยนายก็อทลีพ ไดม์เลอร์ในปีค.ศ. 1889 และมีการพัฒนาจำนวนสูบขึ้นตามลำดับ ภายในปีค.ศ. 1903 ก็สามารถพัฒนาได้ถึง V8 ในช่วงแรกใช้ในวงการแข่งขันเรือยนต์ และในอีกหนึ่งปีให้หลังก็พัฒนาได้ถึง V12

รถยนต์สมรรถนะสูงทั่วไป หากใช้เครื่องยนต์สูบเรียงจะติดตั้งได้ไม่เกิน 6 สูบเท่านั้น แต่หากใช้เครื่องยนต์ V อาจติดตั้งได้ถึง 12 สูบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Erjavec, Jack (2010). *Automotive Technology: A Systems Approach*. Clifton Park, NY USA: Delmar, Cengage Learning. pp. 226–227. ISBN 978-1428311497. LCCN 2008934340. สืบค้นเมื่อ 2014-02-09.
2. ↑  เครื่องหกสูบวี VS เครื่องหกสูบเรียง ดีเสียต่างกันอย่างไร? Ridebuster. 8 มกราคม 2020

| * ด
* ค
* ก
ประเภทเครื่องยนต์สันดาปภายใน |
| --- |
| ประเภท | 
* บูร์ค
* ลูกสูบ
* ไร้ลูกสูบ
* แฉกดาว
* แกน
* โรตารี

 |
| แบ่งตามช่วงชัก | 
* สองจังหวะ
* สี่จังหวะ
* ห้าจังหวะ
* หกจังหวะ
* สองและสี่จังหวะ

 |
| แบ่งตามกระบอกสูบ | 

|  |  |
| --- | --- |
| สูบเรียง | 
* I2
* I3
* I4
* I5
* I6
* I7
* I8
* I9
* I10
* I12
* I14

 |
| สูบราบ | 
* F2
* F4
* F6
* F8
* F10
* F12
* F16

 |
| สูบ V | 
* V2
* V3
* V4
* V5
* V6
* V8
* V10
* V12
* V14
* V16
* V18
* V20
* V24

 |
| สูบ W | 
* W8
* W12
* W16
* W18

 |
| อื่นๆ | 
* H
* U
* กระบอกสูบเดี่ยว
* Split-single
* VR
* Opposed piston
* X

 |

 |
**เครื่องประดับต้นคริสต์มาส**  ส่วนใหญ่วัสดุที่ใช้นิยมทำจากแก้ว เหล็ก ไม้ เซรามิค และพลาสติค ใช้ประดับต้นคริสต์มาส เครื่องประดับต้นคริสต์มาสมีรูปร่างต่างๆ กันไป เช่น ทรงกลมแบบลูกบอลที่เรียบง่าย ไปจนถึงรูปทรงที่ดีไซน์สวยหรู  เครื่องประดับต้นคริสต์มาสมักนำมาใช้เวียนไปเรื่อยๆ ไม่ใช่เป็นของที่ต้องซื้อกันใหม่ทุกๆ ปี  คอลเล็คชั่นต่างๆ ที่แต่ละครอบครัวมีมักจะเป็นผสมปนเปกันไประหว่างเครื่องประดับที่สมาชิกครอบครัวประดิษฐ์ขึ้นเองกับที่ซื้อจากห้าง สรรพสินค้า เครื่องประดับเหล่านี้มักนิยมใช้สืบทอดต่อๆ กันไปจากยุคต่อยุค 

เครื่องประดับต้นคริสต์มาสแบบลูกบอล
เครื่องประดับต้นคริสต์มาสซึ่งเป็นที่นิยมมาก คือ รูปซานตาคลอส ขนมแคนดี้เคน ผลไม้ สัตว์ต่างๆ สโนว์แมน นางฟ้า และรูปเกล็ดหิมะ

กำเนิดเครื่องประดับต้นคริสต์มาส
-------------------------------

แรกเริ่มเดิมทีการตกแต่งต้นคริสต์มาสได้แรงบันดาลใจจากผลแอ็ปเปิ้ล ขนมแคนดี้เคน และขนมอบต่างๆ ซึ่งทำในรูปของดวงดาว หัวใจ และดอกไม้   เครื่องประดับต้นคริสต์มาสซึ่งทำด้วยแก้วนั้นกำเนิดจากเมืองลอช่า ประเทศเยอรมนี โดย ฮันส์ ไกรเนอร์ (ค.ศ. 1550-1609) ผู้ประดิษฐ์พวงหรีดคริสต์มาสที่ทำจากลูกปัดแก้วและเครื่องประดับที่ทำจากโลหะไว้ห้อยบนต้น  เครื่องประดับต้นที่ทำจากแก้วนั้นได้รับความนิยมเป็นอย่างมากและมักจะประดิษฐ์โดยช่างผู้มากด้วยฝีมือ ช่างผู้เชี่ยวชาญจะนำหลอดแก้วไปเผาไฟและนำหลอดสอดเข้าไปในเบ้าดินเผาเพื่อเป่าแก้วที่ร้อนๆ ให้เข้ารูปทรงของเบ้า  เครื่องประดับสมัยแรกเริ่มนั้นมักจะมีรูปร่างเป็นผลไม้หรือถั่วต่างๆ

ดาวคริสต์มาส
------------

ดาวคริสต์มาส 
ต้นคริสต์มาสส่วนใหญ่มักจะต้องมีการประดับดาวไว้บนยอดจึงจะสมบูรณ์   ตำนานเล่าว่าขณะที่พระเยซูทรงประสูตินั้น โหราจารย์ได้มองเห็นดาวดวงหนึ่งที่สุกสว่างกว่าดาวอื่นๆ อย่างน่าอัศจรรย์บนท้องฟ้าจึงได้ออกตามหาดาวดวงนั้นโดยการตามแสงของดาวไปจนพบสถานที่ประสูติของพระเยซูที่เมืองเบ็ธเลเฮ็ม ประเทศปาเลสไตน์   จากนั้นมาชาวคริสต์จึงถึงว่า "ดาว" คือสัญลักษณ์ของการจุติของพระเยซูเจ้าบนโลกมนุษย์   ทั่วโลกจึงขนานนามดาวดวงนั้นว่า "Star of Bethlehem"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-08-07. สืบค้นเมื่อ 2019-12-10.
เครื่องผสมอาหารแบบมือถือ
การตีไข่ขาวจนยอดตั้งแข็ง
**เครื่องผสมอาหาร** หรือ **มิกเซอร์** มีทั้งแบบถือและแบบตั้งโต๊ะ ใช้ผสมหรือตีส่วนผสมอาหารเข้าด้วยกันด้วยแรงจากมอเตอร์ไฟฟ้าเท่านั้น ไม่ได้ใช้ทำให้อาหารสุกด้วยความร้อน โดยทั่วไปสามารถปรับระดับความเร็วได้หลายระดับ เพราะการตีนานหรือใช้เวลาน้อยเกินไปอาจมีผลกับลักษณะของอาหาร

เครื่องผสมอาหาร
---------------

สามารถเรียกชื่ออื่นๆได้ เช่น เครื่องตีไข่ เครื่องมิกซ์เซอร์ อ่างผสมครีม เครื่องตีครีม เครื่องนวดแป้ง

เครื่องตีไข่
------------

สาเหตุที่เรียกเครื่องตีไข่นี้ เพราะนำไปตีไข่จริงๆ จึงเรียกเครื่องตีไข่

เครื่องมิกซ์เซอร์
=================

สาเหตุที่เรียกเช่นนี้ คือเครื่องผสมอาหารนี้ สามารถนำมาใช้กับ เครื่องดื่มได้ด้วย ไม่เพียงแต่ใช้เพื่อผสมอาหาร

อ่างผสมครีม
-----------

เครื่องผสมอาหารนั้นมิใช่แต่นำไปผสมอาหารเพียงอย่างเดียว แต่สามารถนำมาผสมครีมและสารเคมีต่างๆ เช่น ครีมนวดหน้า เป็นต้น 

เครื่องตีครีม
-------------

การที่เรียกเครื่องตีครีมนั้น บางท่านอาจจะใช้เพียงทัพพี หรือ กระบวย ในการตีได้เช่นกัน หรืออาจใช้เครื่องตีแบบมือถือก็ได้ แต่ในความเป็นจริงเครื่องที่มีมอร์เตอร์วัตต์ต่ำๆนั้น เมื่อนำมาใช้ตีครีมเครื่องมือนั้นจะพังง่ายๆ 
จึงต้องใช้เครื่องตีครีม ที่มีวัต์450วัตต์ขึ้นไป เพื่อใช้เครื่องมือได้อย่างยาวนานขึ้น เช่นดังภาพนี้เป็นต้น คือเครื่องตีครีมที่มีขนาด 5 ลิตร ขึ้นไป

เครื่องนวดแป้ง
--------------

บางคนอาจจะสับสน และ นำเครื่องตีไข่ หรือเครื่องผสมนี้ ไปใช้งานนวดแป้ง เนื่องจากใช้ได้เหมือนกัน แต่ผิดจุดประสงค์ของเครื่อง
เนื่องจากเครื่องผสมอาหาร ถูกออกแบบมาในรอบที่สูงกว่าของมอร์เตอร์ แต่เครื่องนวดแป้งเป็นเครื่องที่รอบช้ากว่า จึงทำให้เครื่องมือเสียหายได้
การคำนวณคร่าวๆในการนำไปนวดแป้ง เครื่องตีไข่ขนาด5ลิตร จะนวดแป้งได้ไม่เกิน1 kgเท่านั้น แต่โถบรรจุสามารถใส่แป้งเพื่อทำการนวดได้ถึง5ก.ก
ซึ่งเกินกำลังของมอร์เตอร์ ทำให้มอร์เตอร์ไหม้และเสียหายก่อนเวลาอันควร และเครื่องผสมอาหารแบบมือจับนั้น ไม่สามารถทำสิ่งนี้ได้เลย ไม่ว่ากรณีใดก็ตาม
ควรนวดแป้งให้อยู่ประมาณ1kgเท่านั้น จึงปลอดภัยสำหรับตัวเครื่อง หรือ ไม่ก็ ใช้เครื่องนวดแป้งที่ออกแบบมาใช้สำหรับนวดแป้งโดว์ไปเลยจะดีกว่า

โถผสม ภาชนะ ที่เตรียมไว้รองรับอาหาร ที่จะนำมาทำ
**โรเบิร์ต ดาลินเซ** (Roberto Dalisay) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 สถิติการชก 53 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 7 ) เสมอ 5 แพ้ 26

ประวัติ
-------

ดาลินเซขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 29 มกราคม พ.ศ. 2542 แพ้น็อค ออร์ลันโด ปาดีโญ ยก 1 การชก 6 ครั้งแรกของดาลินเซมีแต่แพ้และเสมอ เริ่มชกชนะในการขกครั้งที่ 7 จากนั้น ก็ชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้มาชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาลย์ในไทย ไม่ได้แชมป์ จากนั้นได้ชิงแชมป์ IBF รุ่นเฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน ฟ้าประกอบ รักเกียรติยิม ไม่ได้แชมป์ ต่อมาใน พ.ศ. 2547 ดาลินเซได้เข้าร่วมการแข่งขันมวยสากลลีกรุ่นแบนตัมเวทของฟิลิปปินส์ ซึ่งดาลินเซเข้าถึงรอบแปดคนสุดท้าย ก่อนจะแพ้คะแนนโดยเทคนิค อีริค บาร์เซโลนาเมื่อ 3 มีนาคม พ.ศ. 2547 ดาลินเซมาชกไนไทยเมื่อ พ.ศ. 2548 แพ้น็อค ทอง ป.โชคชัย จากนั้นขึ้นชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2549 แพ้น็อค แสงหิรัญ ลูกบ้านใหญ่ ยก 5 และมาชกแพ้คะแนนโดยเทคนิค แสงหิรัญ ลูกบ้านใหญ่ ในอีก 5 เดือนต่อมา ดาลินเซยังขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง ดาลินเซมีโอกาสชิงแชมป์อีก 2 ครั้ง คือ ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 5 กันยายน พ.ศ. 2550 แพ้น็อค ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 7 และชิงแชมป์ IBO เอเชียรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่อินโดนีเซียเมื่อ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2551 แพ้คะแนน ซิมสัน บูตาร์บูตาร์ จากนั้น ดาลินเซก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 1 สิงหาคม 2546 แพ้คะแนน สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาลย์ ที่ กทม.
	+ ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 14 ตุลาคม 2546 แพ้คะแนน ฟ้าประกอบ รักเกียรติยิม ที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
	+ ชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 30 มกราคม 2549 แพ้น็อค แสงหิรัญ ลูกบ้านใหญ่ ยก 5 ที่ ปทุมธานี
	+ ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 5 กันยายน 2550 แพ้น็อค ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 7 ที่ กทม.

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2014-04-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**รูดี้ อีดาโน่** (Rudy Idanio) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2509 สถิติการชก 81 ครั้ง ชนะ 33 (น็อค 13) เสมอ 10 แพ้ 38

ประวัติ
-------

อีดาโน่ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 18 กรกฎาคมพ.ศ. 2530 เสมอกับ ลิตเติล ตีโมตีโอ จากนั้น ขึ้นชกแพ้บ้างชนะบ้าง จน 19 ธันวาคม พ.ศ. 2535 จึงได้เดินทา งไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวทที่ว่าง ที่เกาหลีใต้ ซึ่งอีดาโน่เป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอ คิม จินโฮ ยก 8 หลังจากนั้น อีดาโน่ขึ้นชกที่ฟิลิปปินส์อีกหลายครั้ง ชกชนะเป็นส่วนใหญ่ และได้เดินทางมาชกในไทยครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2536 แพ้คะแนน เอกวิทย์ สิงห์ชัชวาลย์ หลังจากนั้น ได้ขึ้นชิงแชมป์ OPBF กับคิม จินโฮอีกครั้ง ซึ่งอีดาโน่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนอีก จากนั้น อีดาโน่ได้ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทที่ว่างเมื่อ 9 เมษายน พ.ศ. 2537 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน โจมา แกมบัว ไม่ได้แชมป์ 

อีดาโน่ยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่องและมาชกในไทย แพ้คะแนน สุรชัย แสงมรกตสองครั้ง ชนะน็อค วันพิเชษฐ์ สิงห์ตาลเดี่ยว ยก 10 แพ้คะแนน เอกภพ ผลเจริญ ก่อนจะได้ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBU เมื่อ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2538 ปรากฏว่าแพ้น็อคสุรชัย แสงมรกต ยก 2 ไม่ได้แชมป์ ต่อมาได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBF ที่ว่างเมื่อ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน มงคล จ.เจริญจากนั้นได้ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท IBO ที่อังกฤษ ปรากฏว่าทำได้แค่เสมอกับสกอตตี้ โอลสันเมื่อ 22 มกราคม พ.ศ. 2539 

จากนั้น อีดาโน่มาชกชนะคะแนนฟ้าใหม่ ศักดิ์กรีรินทร์ และจากนั้นได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อขึ้นชิงแชมป์ที่ว่าง ชนะน็อต เอกปง ไนโต ยก 5 เมื่อ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 จากนั้นมาชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBU เมื่อ 18 เมษายน พ.ศ. 2540 แพ้น็อค ศรพิชัย พิษณุราชันย์ ยก 8 และมาชกนอกรอบในไทย แพ้คะแนน มาพิชิต อุทัยเทวี และพะเนียง พูนธรัตน์ ก่อนจะเสียแชมป์ฟิลิปปินส์ แพ้คะแนน ลีโอ รามิเรซไปเมื่อ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2540 หลังจากนั้น อีดาโน่ยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่องแต่ชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งแพ้คะแนนฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ด้วย อีดาโน่ขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2542 แพ้น็อค ฮิเดยาสุ อิชิฮาระ ยก 4 จากนั้นก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวท (2539 - 2540)
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 19 ธันวาคม 2535 แพ้น็อค คิม จินโฮ ยก 8 ที่ เกาหลีใต้
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 4 ธันวาคม 2536 แพ้คะแนน คิม จินโฮ ที่ เกาหลีใต้
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท WBU เมื่อ 23 ธันวาคม 2538 แพ้น็อค สุรชัย แสงมรกต ยก 2 ที่ กทม.
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBF เมื่อ 4 พฤษภาคม 2539 แพ้คะแนน มงคล จ.เจริญ ที่ น่าน
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท IBO เมื่อ 22 มกราคม พ.ศ. 2539 เสมอกับสกอตตี้ โอลสัน ที่อังกฤษ
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBU เมื่อ 18 เมษายน 2540 แพ้แตก ศรพิชัย พิษณุราชันย์ ยก 8 ที่ อุดรธานี

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2013-12-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**เอลฟ์ประจำบ้าน**​ (อังกฤษ: House-elves) เป็นสิ่งมีชีวิตในจินตนาการของเจ.เค.โรว์ลิ่ง ปรากฏในนิยายและภาพยนตร์เรื่อง แฮร์รี่ พอตเตอร์ มีลักษณะเป็นภูตวิเศษขนาดเล็กที่สิงอยู่ในบ้านที่มีขนาดใหญ่ ทำหน้าที่คอยดูแลรับใช้คนในตระกูลเวทมนตร์ ซึ่งจะทำหน้าที่นี้ไปจนกว่ามันจะตาย เอลฟ์ประจำบ้านจะภาคภูมิใจในหน้าที่ของตน และจะไม่ทรยศต่อครอบครัวของตน

ในฮอกวอร์ตมีพวกเอลฟ์อยู่นับร้อย ทำหน้าที่เติมไฟให้เตาผิง ซักเสื้อผ้า ดูแลตะเกียง จิปาถะ และยังเป็นพ่อครัวอีกด้วย เอลฟ์ประจำบ้านมีขนาดตัวที่เล็ก จุดเด่นอยู่ที่หูแหลมคล้ายค้างคาว และตาที่ใหญ่โตมโหฬาร มันยากที่จะบอกความแตกต่างระหว่างเพศผู้กับเพศเมีย มีเพียงเสียงที่แตกต่างกันโดยเพศเมียจะมีเสียงแหลมเล็ก เอลฟ์จะไม่ใส่เสื้อผ้าและเห็นว่าการกระทำเช่นนั้นเป็นเรื่องที่น่าอาย มันห่อหุ้มร่างกายด้วยผ้าขี้ริ้ว ปลอกกาน้ำชา หรือปลอกหมอน ถ้าเจ้าของให้เสื้อผ้าแก่เอลฟ์ จะเป็นการทำลายความเป็นทาส และปลดปล่อยมันให้เป็นอิสระ สำหรับเอลฟ์ประจำบ้านโดยทั่วไปแล้ว สิ่งนี้เป็นเรื่องที่น่าละอายไปตลอดกาล

มีเพียงแต่เอลฟ์ประจำบ้านนามว่า "ด๊อบบี้" ซึ่งรับใช้ตระกูลมัลฟอยที่ปรารถนาที่จะเป็นอิสระ ซึ่งแฮร์รี่ก็ได้ช่วยมันโดยหลอกให้ลูเซียส มัลฟอยส่งถุงเท้าให้แก่ด็อบบี้ หลังจากด็อบบี้เป็นอิสระ มันก็ได้มาทำงานที่ฮอกวอร์ตและได้ค่าแรงอีกด้วย ภายหลังด๊อบบี้ถูกฆ่าโดยเบลาทริกซ์ เลชแตรงค์

เอลฟ์ประจำบ้านมีเวทมนตร์ที่ทรงพลังโดยไม่ต้องอาศัยเครื่องมือที่ช่วยในการเพ่งเช่นไม้กายสิทธิ์ หรือคาถาซึ่งเหล่าพ่อมดแม่มดจำเป็นต้องมี โชคไม่ดีที่พวกมันตกเป็นทาส มันจึงใช้พลังวิเศษเพียงเพื่อทำงานบ้านเท่านั้น เฮอร์ไมโอนี่พยายามปลุกระดมให้พวกมันยืนหยัดด้วยตนเอง แต่ไม่ประสบความสำเร็จ

  

เรื่องของเอลฟ์เป็นนิยายปรัมปราที่แพร่หลายในแถบสแกนดิเนเวีย ซึ่งกล่าวถึงเอลฟ์ว่า เป็นสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่อาศัยอยู่ในเทือกเขาและป่าของสแกนดิเนเวีย เอลฟ์มีอยู่ 2 ประเภท คือ เอลฟ์แห่งแสงสว่างผู้อาศัยอยู่ในอัลเฟอิม และเอลฟ์แห่งความมืดผู้อาศัยอยู่ในสวาร์ธีอิท ต่อมาเรื่องเอลฟ์กายเป็นตำนานของเยอรมัน ซึ่งเจ.เค. ได้นำมาดัดแปลงสร้างเป็นเอลฟ์ประจำบ้าน

ในตำนานของชาวเยอรมัน เอลฟ์เป็นภูตขนาดเล็กที่มีพลังวิเศษในตนเป็นตัวแทนจิตวิญญาณแห่ง ผืนดิน ทะเล และป่า เอลฟ์ประเภทนี้มีนิสัยรักดนตรี และรักสันติ เอลฟ์บางพวกมีพลังด้านมืดซึ่งคอยกลั่นแกล้งมนุษย์ เช่น ทำให้ฝันร้าย เป็นต้น
ไส้กรอกเวียนนากระป๋อง ของอเมริกาเหนือ ไส้กรอกเวียนนาในซอสมะเขือเทศบรรจุกระป๋อง ของเกาหลี
**ไส้กรอกเวียนนา** (อังกฤษ: vienna sausage; เยอรมัน: *wiener würstchen หรือ wiener*; ฝรั่งเศส: *saucisse de strasbourg หรือ saucisse de francfort*) เป็นไส้กรอกแดง (hot dog) ประเภทหนึ่ง

ในประเทศทางยุโรป ไส้กรอกเวียนนาเป็นไส้กรอกสำเร็จรูป มักรมควัน และหาซื้อได้ตามร้านค้าทั่วไป มีลักษณะละรสคล้ายคลึงกับไส้กรอกแดงทั่วไปเป็นอันมาก ภาษาปากจึงมักเรียกรวมกันว่าไส้กรอกแดง แต่ไส้กรอกเวียนนายาวและบางกว่า กับทั้งยังบรรจุใน "กรอก" (casing) ที่เบากว่าและรับประทานได้ด้วย เมื่อจะกิน มักจัดให้ร้อน ๆ ทั้งชิ้นยาว ๆ นั้น พร้อมเครื่องปรุงรส ยิ่งทำให้มีรูปลักษณ์คล้ายไส้กรอกแดงทั่วไปไปใหญ่

ส่วนในทางอเมริกาเหนือ ไส้กรอกเวียนนาจะหมายถึงไส้กรอกที่เล็กและสั้นกว่าไส้กรอกแดงทั่วไป ซึ่งมักรมควันและบรรจุกระป๋อง โดยจะทำจากเนื้อสัตว์ เช่น ไก่, วัว, ไก่งวง และหมู หรือเนื้อพวกนี้ผสมกัน บดอย่างดีจนเป็นเนื้อเดียวกัน ปรุงด้วยเครื่องเทศ นิยมใส่มัสตาร์ดด้วย ก่อนจะใส่ลงไปในไส้ยาว บางทีก็รมควัน แต่ต้องปรุงสุกเมื่อจะกินเสมอ แต่ไส้ในอเมริกาเหนือกินไม่ได้เหมือนในยุโรป เวลากินจึงต้องนำออกทุกครั้ง นอกจากนี้ ยังนิยมหั่นชิ้นไส้กรอกยาวนั้นให้สั้น เพื่อให้บรรจุกระป๋องและใช้ประกอบอาหารได้ง่าย ที่วางขายเป็นถุงพร้อมซอสพริกหรือซอสบาร์บีคิวก็มี

อ้างอิง
-------

1. ↑  reteteculinare.ro, *Dictionar culinar multilingv เก็บถาวร 2016-04-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน*, retrieved 19 August 2010
2. ↑  mynetfair.com, *Bio Wiener Würstchen*, retrieved 19 August 2010
3. ↑  dictionnaire.sensagent, *saucisse de vienne*, retrieved 19 August 2010
4. ↑  bonasavoir.ch, *Grasse saucisse de Vienne เก็บถาวร 2015-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน*, 15 February 2006, retrieved 19 August 2010
5. ↑  leshop.ch, *saucisse de vienne*, retrieved 19 August 2010
6. ↑  leshop.ch, *Saucisses de vienne*, retrieved 19 August 2010
7. ↑  merriam-webster.com, *vienna sausage*, retrieved 19 August 2010

ดูเพิ่ม
-------

* อาหารกระป๋อง
* ผลิตภัณฑ์อาหารจากเนื้อในหม้อ
* ไส้กรอกแดงรูปแบบต่าง ๆ
**ไห่หนิง** (จีนตัวย่อ: 海宁; จีนตัวเต็ม: 海寧; พินอิน: *เกี่ยวกับเสียงนี้ Hǎiníng  (วิธีใช้·ข้อมูล)* ) เป็นนครระดับอำเภอในมณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน อยู่ภายใต้การปกครองของนครระดับจังหวัดเจียซิง ไห่หนิงตั้งอยู่ในตอนใต้ของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี และตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลเจ้อเจียง ห่างจากใจกลางนครเซี่ยงไฮ้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 125 กิโลเมตร (78 ไมล์) และห่างจากนครหางโจว เมืองหลวงของมณฑลเจ้อเจียง ไปทางทิศตะวันออกประมาณ 61.5 กิโลเมตร (38.2 ไมล์) และทางทิศใต้ของไห่หนิงติดกับแม่น้ำเฉียนถัง มีขนาดพื้นที่ทางบกทั้งสิ้น 700.5 ตารางกิโลเมตร (270.5 ตารางไมล์) มีประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2020 จำนวน 1,076,199 คน

ไห่หนิงเป็นที่รู้จักจากอุตสาหกรรมเครื่องหนัง และปรากฏการณ์คลื่นยักษ์ในแม่น้ำเฉียนถัง

ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2021 ไห่หนิงเชื่อมต่อกับหางโจวด้วยรถไฟชานเมืองสายหางโจว–ไห่หนิง หรือสายหางไห่ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนหางโจว

ประวัติศาสตร์
-------------

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1949 อำเภอไห่หนิงถูกกองทัพคอมมิวนิสต์เข้ายึดครอง ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1949 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอไปตั้งอยู่ที่เมืองเสียฉือ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1958 อำเภอไห่หยานได้รวมเข้ากับอำเภอไห่หนิง ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1961 อำเภอไห่หยานได้รับการจัดตั้งขึ้นมาอีกครั้ง ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1986 อำเภอไห่หนิงได้รับการยกฐานะเป็นนครไห่หนิง ภายใต้การปกครองของนครเจียซิง

ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา เมืองหยานกวานเป็นเมืองที่ตั้งที่ว่าการอำเภอมาเป็นระยะเวลานาน จนกระทั่งในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง จึงได้ย้ายที่ว่าการอำเภอมาตั้งอยู่ที่เมืองยฺเหวียนฮวา หรือแม้กระทั่งย้ายไปตั้งอยู่นอกอาณาเขตของอำเภอ ต่อมาหลังสงครามก็ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอไปตั้งอยู่ที่เมืองเสียฉือ

เขตการปกครอง
------------

นครระดับอำเภอไห่หนิงแบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับตำบล 12 แห่ง ได้แก่ 4 แขวง (ใจกลางเมือง) และ 8 เมือง (เมืองรอบนอก) ดังนี้

เขตการปกครองในนครไห่หนิง| แผนที่ |
| --- |
| 

**เมืองสวี่ชุน**
**เมืองฉางอัน**
**เมืองโจวหวางเมี่ยว**
**เมืองหยานกวาน**
**เมืองเสียเฉียว**
**เมืองติงเฉียว**
**เมืองยฺเหวียนฮวา**
**เมืองหฺวางวาน**
**แขวงไห่โจว**
**แขวงไห่ชาง**
**แขวงเสียฉือ**
**แขวงหม่าเฉียว**

 |
| แขวง | 
* แขวงเสียฉือ (硖石街道)
* แขวงไห่โจว (海洲街道)
* แขวงไห่ชาง (海昌街道)
* แขวงหม่าเฉียว (马桥街道)

 |
| เมือง | 
* เมืองสวี่ชุน (许村镇)
* เมืองฉางอัน (长安镇)
* เมืองหยานกวาน (盐官镇)
* เมืองเสียเฉียว (斜桥镇)
* เมืองยฺเหวียนฮวา (袁花镇)
* เมืองติงเฉียว (丁桥镇)
* เมืองหฺวางวาน (黄湾镇)
* เมืองโจวหวางเมี่ยว (周王庙镇)

 |

บุคคลที่มีชื่อเสียง
-------------------

* กิมย้ง - นักเขียนนิยายกำลังภายใน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "嘉兴市-行政区划网 www.xzqh.org" (ภาษาจีน). XZQH. สืบค้นเมื่อ 2012-05-24.

| * ด
* ค
* ก
เขตการปกครองระดับจังหวัดของมณฑลเจ้อเจียง |
| --- |
| หางโจว (เมืองหลวง) |
| นครระดับกิ่งมณฑล | 
* หางโจว
* หนิงปัว

 | มณฑลเจ้อเจียง |
| นครระดับจังหวัด | 
* เวินโจว
* เจียซิง
* หูโจว
* เช่าซิง
* จินฮฺหวา
* ฉฺวีโจว
* โจวชาน
* ไทโจว
* หลีฉุ่ย

 |

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
**ก๊วก คูน ฮอง** (อักษรโรมัน: *Kuok Khoon Hong*) หรือ **กัว ข่งเฟิง** (จีนตัวย่อ: 郭孔丰; จีนตัวเต็ม: 郭孔豐; พินอิน: *Guō Kǒng Fēng*) เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1949 เป็นนักธุรกิจชาวสิงคโปร์ เป็นผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทวิลมาร์อินเตอร์แนชันนัล ผู้ผลิตน้ำมันปาล์มรายใหญ่ที่สุดของโลก ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานและประธานเจ้าหน้าที่บริหารของบริษัท นิตยสารฟอบส์เปิดเผยว่าก๊วกมีทรัพย์สินมากถึง 2.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019

ประวัติ
-------

ก๊วกเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1949 ที่หมู่บ้านเมอร์ซิงริมชายทะเลในรัฐยะโฮร์ ประเทศมาเลเซีย เป็นบุตรคนที่สองของ ก๊วก ฮ็อก สวี และตัน เส็ก เหม็ง บิดาของเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับโรเบิร์ต ก๊วก มหาเศรษฐีชาวมาเลเซีย บิดาของก๊วกเป็นชาวจีนอพยพมาจากฟูโฉว ทางตอนใต้ของจีนตั้งแต่อายุ 18 และตั้งรกรากที่เมอร์ซิง เปิดร้านค้าขายผลิตภัณฑ์อาหารกับทางชายฝั่งตะวันออกของคาบสมุทรมลายู

ก๊วกศึกษาระดับต้นที่โรงเรียนศรีเมอร์ซิง โรงเรียนเซนต์สตีเฟน และอิงลิชคอลเลจ และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ (NUS) จากนั้นเริ่มต้นอาชีพด้วยการค้าน้ำมันทำอาหารและธัญพืชของเครือบริษัทก๊วก เติบโตขึ้นเป็นผู้อำนวยการจัดการของบริษัทได้ พัฒนาศูนย์กลั่นน้ำมันทำอาหาร Pasir Gudang ที่ยะโฮร์ และต่อมาได้เปิดโรงงานที่จีน

ในปี ค.ศ. 1991 ก๊วกได้ลาออกจากบริษัทเพื่อตั้งบริษัทวิลมาร์ร่วมกับมาร์ทัว ซิโทรุส โดยใช้เงินทุน 2 ล้านดอลลาร์สิงคโปร์จากการจำนองบ้านของครอบครัว จากนั้นได้ทุนเพิ่มเติมจากบริษัท*ก๊วกฮ็อกสวีและลูก* บริษัทร่วมทุนที่ผู้เป็นบิดาได้ตั้งขึ้น บริษัทวิลมาร์เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจากการขายนอกประเทศ ประกอบกับความเฟื่องฟูจากการปลูกต้นปาล์มที่เกาะสุมาตราในอินโดนีเซียและการตั้งโรงงานกลั่นน้ำมันปาล์มในอินโดนีเซีย ต่อมาเมื่อขยายกิจการไปยังจีนและร่วมทุนกับอดานีกรุ๊ปจากอินเดีย บริษัทจึงกลายเป็นผู้นำในตลาดน้ำมันทำอาหารของเอเชีย

ในปี ค.ศ. 2006 วิลมาร์อินเตอร์แนชันนัล จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์และเปิดขายหุ้นแก่สาธารณชนครั้งแรก (IPO) มีมูลค่าการตลาดสูงถึง 2.38 พันล้านดอลลาร์สิงคโปร์ จากนั้นได้เจรจากับโรเบิร์ต ก๊วก ผู้มีศักดิ์เป็นลุงในการรวมธุรกิจน้ำมันทำอาหาร จำหน่าย และปลูกต้นน้ำมันปาล์มเข้าเป็นส่วนหนึ่งของวิลมาร์ แลกกับหุ้นร้อยละ 31 คืนให้กับลุง การรวมกิจการครั้งนี้ทำให้วิลมาร์เติบโตขึ้นไปอีกภายใต้ความเป็นหนึ่งเดียวกับก๊วกกรุ๊ป

ก๊วกโอนสัญชาติเป็นสิงคโปร์ และปัจจุบันอาศัยอยู่ในสิงคโปร์พร้อมครอบครัว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "#6 Kuok Khoon Hong". Forbes. สืบค้นเมื่อ June 4, 2013.
2. ↑  Kuok Khoon Hong
3. ↑  Mahathir's 94-year-old top adviser rekindles China connections
4. ↑
5. ↑  Chanyaporn Chanjaroen; William Mellor (February 1, 2013). "Billionaire Kuok Says His Empire Can Last 'Generations'". *Bloomberg*.
นางแบบในงาน เอฟ 1 แอนด์เวิลด์ซูเปอร์คาร์โชว์ 2009 ที่ศูนย์ประชุม คิม แดจุง (กวางจู ประเทศเกาหลีใต้)
นางแบบในงาน เอฟ 1 แอนด์เวิลด์ซูเปอร์คาร์โชว์ 2009 ที่ศูนย์ประชุม คิม แดจุง (กวางจู ประเทศเกาหลีใต้)
**เรซควีน** (อังกฤษ: Race queen; ญี่ปุ่น: レースクイーン) เป็นนิยามคำศัพท์ของชาวญี่ปุ่นที่กล่าวถึงพริตตี้ที่เป็นลูกทีมของทีมแข่งรถ เช่น ทีมแข่งฟอร์มูลาวัน โดยมีนิยามศัพท์ภาษาอังกฤษเทียบเท่าคือ "Pit babe" เรซควีนจะปรากฏตัวอยู่กับทีมแข่งที่ตนทำหน้าที่อยู่ และการแข่งรถบางรายการอนุญาตให้มีเรซควีนยืนอยู่ข้างรถแข่งของทีมได้ในช่วงก่อนเริ่มการแข่งขัน บางครั้งมีเรซควีนในการจัดแสดงรถแข่ง เช่นในมอเตอร์โชว์ด้วย

ประวัติ
-------

เรซควีนเริ่มมีบทบาทครั้งแรกในรูปแบบของพริตตี้ประจำรายการแข่งขันรถยนต์ช่วงปลายทศวรรษที่ 1960 เมื่อนางแบบ ริสะ โอกาวะ (ญี่ปุ่น: 小川ローザ) ได้รับการเชิญไปเป็นตัวแทนของผู้ชนะแข่งขัน ซึ่งหลังจากนั้นได้มีการประกาศเพื่อเป็นเกียรติว่า เรซควีน โดยช่วงก่อนหน้านั้น ผู้หญิงส่วนใหญ่ในทีมมักเป็นภรรยาหรือแฟนสาวของนักแข่งรถหรือทีมงาน ยกเว้นผู้หญิงบางคนที่เป็นนักแข่ง

ใน ค.ศ. 1983 ฮาวายเอี้ยนทรอปิก ซึ่งเป็นบริษัทผลิตโลชั่นกันแดดได้เป็นผู้ให้การสนับสนุนการแข่งขัน 24 ชั่วโมง เลอมังส์ ซึ่งบริษัทของตนได้นำนางแบบจากสหรัฐฯ มาปรากฏตัวบนสนามแข่งก่อนที่การแข่งขันจะเริ่มขึ้น ซึ่งนางแบบเหล่านั้นล้วนสวมชุดบิกินี่ที่มีชื่อของบริษัทปรากฏอยู่ หนึ่งปีถัดมา การดำเนินการดังกล่าวได้มีการนำไปใช้ที่ประเทศญี่ปุ่น ในรายการแข่งขันมอเตอร์ไซค์ ซุสุกะ 8 ชม.

ดูเพิ่ม
-------

* พริตตี้

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เรซควีน