recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดตรังคภูมิพุทธาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกันตัง อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 21 ไร่ 89.40 ตารางวา ที่มีธรณีสงฆ์ของวัดมี 3 แปลง สภาพของวัดตั้งอยู่บนที่ราบสูง แต่ไม่มีคูน้ำล้อมรอบ

วัดตรังคภูมิพุทธาวาส เดิมชื่อ **วัดกันตัง** สร้างวัดคู่กับเมืองกันตัง เมื่อ พ.ศ. 2436 โดยพระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี้ ณ ระนอง) เจ้าเมืองตรัง ได้ย้ายเมืองจากควนธานีไปอยู่ที่กันตัง จึงได้จัดสร้างวัดนี้ขึ้นด้วย ต่อมา พ.ศ. 2442 วัดได้ย้ายมาตั้งอยู่ ณ ที่ปัจจุบัน ครั้นถึง พ.ศ. 2455 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสด็จตรวจการคณะสงฆ์และได้ประทับที่วัดกันตัง ทรงเห็นว่าวัดกันตังเป็นวัดที่มีภูมิประเทศเหมาะสมดีมาก จึงได้พระราชทานนามวัดให้ใหม่ว่า "วัดตรังคภูมิพุทธาวาส" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 11 วา 2 ศอก ยาว 15 วา 2 ศอก ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2465

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 11 เมตร ยาว 18 เมตร สร้าง พ.ศ. 2476 ศาลาการเปรียญ 2 หลัง โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้และคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ หน้าตักกว้าง 43 นิ้ว ปางมารวิชัย พระยารัษฎานุประดิษฐ์ได้นำมาจากเมืองปีนัง ประเทศมาเลเซีย โดยทางเรือ พร้อมด้วยพระอัครสวกสร้างด้วยหินอ่อน และรูปช้าง สิงห์ อย่างละ 1 คู่ เป็นหินอ่อนเช่นกัน ได้มาจากพม่า พระพุทธรูปเชียงแสน 1 องค์ หน้าตักกว้าง 18 นิ้ว พระยาสุรินทร์ราชสยามธิราชภักดีศิริพาหะ สมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็ต อัญเชิญมาจากกรุงเทพมหานคร ถวายไว้เมื่อ พ.ศ. 2456

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตรังคภูมิพุทาธวาส".
2. ↑  "วัดตรังคภูมิพุทธาวาส โบราณสถานคู่เมืองตรัง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดตรังคภูมิพุทธาวาส".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดตรังคภูมิพุทธาวาส**
**Nuclease protection assay** เป็นเทคนิคทางห้องปฏิบัติการทางชีวเคมีและพันธุศาสตร์สำหรับบ่งชี้อาร์เอ็นเอที่จำเพาะในอาร์เอ็นเอที่สกัดออกมาจากเซลล์ เทคนิคนี้สามารถบ่งชี้อาร์เอ็นเอที่รู้ลำดับเบสถึงแม้จะมีระดับความเข้มข้นที่ต่ำ โดยอาร์เอ็นเอจะถูกรวมกับ antisense RNA probes หรือ DNA probes ที่สามารถจับ (complementary) กับลำดับเบสที่ต้องการซึ่งจะอยู่ในรูปของอาร์เอ็นเอสายคู่ (double-stranded RNA) หรือ การจับกันของดีเอ็นเอ-อาร์เอ็นเอ (DNA-RNA hybrid) หลังจากนั้น จะนำไปใส่ ribonuclease ซึ่งเป็นเอนไซม์ที่จะตัดอาร์เอ็นเอสายเดี่ยว (single-stranded RNA) เท่านั้น เมื่อปฏิกิริยาสมบูรณ์อาร์เอ็นเอสายเดี่ยวจะถูกตัดเป็น oligomer สายสั้น ๆ แต่อาร์เอ็นเอสายคู่ซึ่งมีลำดับเบสที่เราสนใจจะไม่ถูกตัดไป

Probe
-----

Probe ถูกเตรียมขึ้นโดยการ cloning บางส่วนของยีนที่สนใจเข้าไปใน vector ที่มี promoter SP6, T7 or T3 ซึ่งจะถูกจดจำจาก DNA dependent RNA polymerase Probe สามารถเตรียมให้มี radioactive โดยใช้ radioactive UTPs ในการเตรียม ดีเอ็นเอหรืออาร์เอ็นเอที่ไม่สามารถจับได้ด้วย probe (uncomplemented DNA หรือ RNA) จะถูกตัดโดย nuclease ซึ่งหากเป็น DNA probe จะถูกตัดโดย S1 nuclease แต่ถ้าเป็น RNA probe สามารถเลือกใช้ single-strand-specific ribonuclease ตัวใดก็ได้ โดยอาร์เอ็นเอที่ถูกจับด้วย probe (probe-mRNA complement) สามารถตรวจหาได้โดยใช้ autoradiography

การใช้
------

Nuclease protection assay สามารถใช้ในการ mapping บริเวณ intron ปลาย 5' และ 3' ของยีนที่ถูกทรานสคริปชัน (transcribed gene) นอกจากนี้ ปริมาณของอาร์เอ็นเอที่สนใจ (target RNA) ยังสามารถนำมาเป็นตัวบ่งชี้บางอย่างได้ โดยถ้าเป็นเอ็มอาร์เอ็นเอ (mRNA) สามารถบ่งบอกถึงระดับการทรานสคริปชันของยีนภายในเซลล์

อ้างอิง
-------

* Sandelin, A. et al. Mammalian RNA polymerase II core promoters: insights from genome-wide studies. Nature Rev. Genet. 8, 424–436 (2007)
**ลิลเลียน ไดแอนา กิช** (อังกฤษ: Lillian Diana Gish; 14 ตุลาคม ค.ศ. 1893−27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993) เป็นนักแสดงรุ่นบุกเบิก ทั้งละครเวทีและภาพยนตร์ และยังเป็นผู้กำกับและนักเขียน เธอมีผลงานการแสดงภาพยนตร์ยาวนานร่วม 75 ปี ตั้งแต่หนังสั้นเงียบ ปี 1912 ถึงปี 1987 กิชได้รับขนานนามว่า "สตรีหมายเลขหนึ่งแห่งวงการภาพยนตร์อเมริกัน" และได้รับยกย่องในฐานะผู้ริเริ่มวางพื้นฐานเทคนิคการแสดงภาพยนตร์

กิชเป็นนักแสดงภาพยนตร์ที่โดดเด่นในช่วงปี 1912 จนถึงคริสต์ทศวรรษ 1920 มีผลงานการแสดงภาพยนตร์ส่วนใหญ่ในการกำกับของ ดี. ดับเบิลยู. กริฟฟิท รวมถึงได้แสดงนำในภาพยนตร์ทำรายได้สูงสุดในยุคหนังเงียบเรื่อง *The Birth of a Nation* (1915) จนยุคภาพยนตร์เสียงเข้ามา เธอหันแสดงละครเวที และมีผลงานแสดงาพยนตร์บ้าง เช่นในบทบาทภาพยนตร์ตะวันตกที่มีการโต้เถียง เรื่อง *Duel in the Sun* (1946) และภาพยนตร์ระทึกขวัญรูปแบบไม่ใช่ธรรมเนียมนิยมเรื่อง *The Night of the Hunter* (1955) ในบั้นปลายชีวิต กิชมีบทบาทการสนับสนุนการอนุรักษ์ภาพยนตร์เงียบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Theatre | Alexander Street, a ProQuest Company". *search.alexanderstreet.com*.
2. ↑  "American Film Institute". *www.afi.com*.
**ผักบุ้งจีน** เป็นพืชที่อยู่ในวงศ์ผักบุ้ง (Convolvulaceae) มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า *Ipomoea aquatica* Forsk. Var. reptan เป็นพืชที่พบทั่วไปในเขตร้อน และเป็นผักที่คนไทยนิยมนำมาประกอบอาหารเช่นเดียวกับผักบุ้งไทย ผักบุ้งจีนมีใบสีเขียว ก้านใบมีสีเหลืองหรือขาว ก้านดอกและดอกมีสีขาว โดยทั่วไปแล้วผักบุ้งจีนจะนิยมนำมาประกอบอาหารมากกว่าผักบุ้งไทย จึงมีการปลูกอย่างแพร่หลายในประเทศไทย สำหรับเกษตรกรปลูกเพื่อนำลำต้นไปขาย และบริษัทปลูกเพื่อพัฒนาและขายเมล็ดพันธุ์ ตลาดที่สำคัญในการส่งออกผักบุ้งจีน คือ ฮ่องกง มาเลเซีย และสิงคโปร์

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

ผักบุ้งจีนมีชื่อเรียกที่หลากหลาย ชาวตะวันตกเรียกผักบุ้งจีนว่า water convolvulus และ kang-kong ขึ้นอยู่กับบุคคล ถิ่นกำเนิดของผักบุ้งจีนอยู่ในเขตร้อน พบได้ทั่วไปในทวีปแอฟริกา เขตร้อนในทวีปเอเชีย และในทวีปออสเตรเลีย รากของผักบุ้งจีนเป็นรากแก้ว และมีรากแขนงแตกออกล้อมรอบรากแก้ว เมล็ดพันธุ์มีสีน้ำตาลลักษณะสามเหลี่ยมฐานมน ความกว้างโดยเฉลี่ย 0.4 เซนติเมตร และยาว 0.5 เซนติเมตร ใบมีลักษณะเป็นใบเดี่ยว ขอบใบเรียบ รูปใบคล้ายหอกเรียวยาว โคนใบมีลักษณะเป็นรูปหัวใจ ใบมีความยาวประมาณ 7-15 เซนติเมตร และก้านใบยาว 3-8 เซนติเมตร ดอกเป็นดอกสมบูรณ์มีลักษณะเป็นช่อดอก ดอกตรงกลาง 1 ดอกและดอกทางด้านข้างอีก 2 ดอก ดอกเป็นรูปกรวยต่างจากผักบุ้งไทยที่เป็นรูปแตร แต่ด้านนอกของดอกมีสีม่วงและด้านในเป็นสีขาวเหมือนกัน การขยายพันธุ์นิยมใช้เมล็ดพันธุ์มากกว่าวิธีการอื่น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ข้อมูลผักบุ้งจีน จากบล็อก โอเคเนชั่น oknation.net[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "ลักษณะผักบุ้งจีนโดยผศ.ดร.พิมพ์เพ็ญ พรเฉลิมพงศ์ จากเว็บไซต์ Food Network Solution". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-07-01. สืบค้นเมื่อ 2014-03-29.

ดูเพิ่ม
-------

* ผักบุ้ง
* การปลูกผักบุ้งจีนในน้ำ
โยเซ็ฟ ฟ็อน เฟราน์โฮเฟอร์
**โยเซ็ฟ ฟ็อน เฟราน์โฮเฟอร์** (Joseph von Fraunhofer, 6 มีนาคม 1787 – 7 มิถุนายน 1826) เป็นนักประดิษฐ์และ นักฟิสิกส์ ชาวเยอรมัน เป็นที่รู้จักจากชื่อเส้นเฟราน์โฮเฟอร์ ในสเปกตรัมของแสงอาทิตย์และ การเลี้ยวเบนเฟราน์โฮเฟอร์ ในสาขาทัศนศาสตร์ นอกจากนี้แล้ว สมาคมเฟราน์โฮเฟอร์ ของเยอรมนีเพื่อการวิจัยประยุกต์และการถ่ายทอดเทคโนโลยีก็ได้รับการตั้งชื่อตามชื่อของเขา

ชีวประวัติ
----------

เฟราน์โฮเฟอร์เกิดในเมืองชเตราบิง รัฐไบเอิร์น เป็นลูกคนที่ 11 ของช่างทำแก้ว เขากลายเป็นเป็นเด็กกำพร้าในปี 1797 หลังจากมารดาเสียชีวิต และบิดาของเขาเสียชีวิตใน ปี 1798 จากนั้นเขาจึงไปเป็นเด็กฝึกงานของ เพ.อา. ไวช์เซิลแบร์เกอร์ (P. A. Weichselberger) ช่างทำกระจกในมึนเชิน

เขาได้ความรู้มากมายจากการศึกษาด้วยตนเองและอิทธิพลของนักดาราศาสตร์ อู*.* ชีค (U. Schiegg) และเข้าเรียนที่สถาบันคณิตศาสตร์และเครื่องจักรใน ปี 1806 ในราวปี 1813 เขาได้สร้างปริซึมสำหรับสเปกโทรสโกปี และ ในปี 1814 เขาค้นพบเส้นมืดประมาณ 700 เส้นในสเปกตรัมของดวงอาทิตย์ซึ่งวิลเลียม ไฮด์ วอลลัสตันได้เคยค้นพบ ภายหลังเส้นสเป็กตรัมนี้จึงได้รับการตั้งชื่อว่า เส้นเฟราน์โฮเฟอร์

ใน ปี 1817 เขาตัดสินใจวัดดรรชนีหักเหของแก้วโดยพิจารณาจากเส้นมืดของสเปกตรัมแสงอาทิตย์ ซึ่งถือเป็นความสำเร็จครั้งสำคัญในเทคโนโลยีทัศนศาสตร์

เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 1817 เขาได้รับการเสนอชื่อเป็นสมาชิกของสถาบันวิทยาศาสตร์ไบเอิร์น และใน 1821 เขาได้รับการเสนอชื่อเป็นสมาชิกพิเศษ ซึ่งเขาได้พบกับบุคคลที่มีชื่อเสียงมากมาย รวมทั้ง คาร์ล ฟรีดริช เกาส์

ในปี 1819 เขาได้สร้างเลนส์ใกล้วัตถุที่มีรูรับแสงขนาด 24.4 ซม. ความยาวโฟกัส 432 ซม. F17.7 สำหรับกล้องโทรทรรศน์หักเหแสงให้กับหอดูดาวตาร์ตู ในเมืองตาร์ตู ประเทศเอสโตเนีย และในปีเดียวกันนั้น เขายังได้ชุบกระจกด้วยทองและสร้างโครงตาข่ายที่มีเส้นขนาน 300 เส้นต่อมิลลิเมตรเพื่อศึกษาการเลี้ยวเบนของคลื่นแสง ซึ่งสนับสนุนทฤษฎีคลื่นของแสงซึ่งยังไม่ได้รับการพิสูจน์ในเวลานั้น

ใน ปี 1822 เขาได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยแอร์ลังเงิน

ใน 1824 เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นขุนนางและได้รับอนุญาตให้ใช้นามสกุล "ฟ็อน" และได้เป็นพลเมืองกิตติมศักดิ์ของมึนเชิน

ปลายฤดูร้อนปี 1825 เขาตรวจพบว่าติดเชื้อวัณโรคปอด แต่ก็ยังคงพยายามผลิตแก้วคราวน์ต่อไป จนเขาได้เสียชีวิตลงใน ปี 1826 ขณะอายุ 39 ปี ศพของเขาถูกฝังอยู่ที่อัลเทอร์ ซืทฟรีทฮ็อฟ ในมึนเชิน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  『天文アマチュアのための望遠鏡光学・屈折編』pp.1-54「世界史の中の屈折望遠鏡」。
2. ↑
*จิชู*  (ญี่ปุ่น: 時宗; คำแปล: "นิกายกาละ") มีวัดสาขาประมาณ 500 วัดและมีผู้ศรัทธาอยู่ระหว่าง 3 แสน - 4แสนคนรองจาก นิกายโจโด-ชินชู และ นิกายโจโดชู ถือเป็นนิกายย่อยที่ใหญ่เป็นอันดับสามของ นิกายโจโด หนึ่งในนิกายสำคัญของศาสนาพุทธในญี่ปุ่น ชื่อของนิกายได้มาจากหลักคำสอนหลักของนิกายที่เน้นให้สวดเนี่ยนฝอ อยู่ตลอดเวลา

ประวัติศาสตร์
-------------

### ยุคคามาคุระ

รากฐานของนิกายจิชูก่อตั้งขึ้นโดยอิปเปน (一遍; 1234–1289) และศิษย์ที่ชื่อโชทัตสึ (聖達); 1203–1279) อิปเปนเกิดในชนชั้นซามูไรในตระกูลคาโดในมณฑลอิโยะ อิปเปนออกจาริกแสวงบุญหลังบิดาเสียชีวิตลงแล้วและใช้เวลาสามปีในอาศรมบนภูเขาที่เขาฝึกฝนการภาวนาถึงพระอมิตาภพุทธ หรือเนี่ยนฝอ (เนมบุตสึ) ต่อมาอิปเปนเดินทางไป มณฑลคิอิ ในปี 1274/75 เพื่อเยี่ยมชมภูเขาคุมาโนะอันศักดิ์สิทธิ์ ณ ที่นั้นอิเปนได้พบกับนิมิตจากเทพเจ้ากงเง็น (権現) ที่สถิตในคุมาโนะและเป็นอวตารของพระอมิตาภพุทธเจ้าได้ประกาศกับอิปเปนว่าการไปเกิดในสุขาวดี ขึ้นอยู่กับพระอมิตาภพุทธเจ้าเท่านั้น ศรัทธาเป็นสิ่งไม่สลักสำคัญ สิ่งเดียวที่สำคัญคือการสวดภาวนาถึงพระอมิตาภพุทธเจ้าให้สมบูรณ์แล้วช่วยเหลืออผู้คนให้เข้าถึงวิธีการปฏิบัติเช่นนี้ เพื่อที่พระอมิตาภพุทธเจ้าจะสามารถช่วยเหลือสรรพสัตว์ด้วยพลังภายนอก หรือทาริกิ (他力) ของพระองค์

หลังจากรับฟังคำพยากรณ์นี้ อิปเปนอุทิศตนในการจารึกธุดงค์ หรือยูเกียว (遊行) ไปตามชนบทญี่ปุ่นและเพื่อแจกจ่ายแผ่นยันต์หรือฟุซัง (賦算) ที่เขียนคำว่าเนมบุตสึ (念仏) และโรคุจูมันนิน (万人万人) ซึ่งเป็นข้อความที่เป็นหัวใจคำสอนของอิปเปน นอกจากนี้เขายังพัฒนาการท่องเนมบุตสึไปด้วยและเต้นรำไปด้วยระหว่างปี 1279 เรียกว่าเนมบุตสึ โอโดริ (踊念仏)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Moriarty, Elisabeth (1976). แม่แบบ:Webarchiv, Asian Folklore Studies Vol. 35, No. 1, pp. 7-16
**ผักชีช้าง** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Asparagus racemosus*) หรือ **จ๋วงเครือ** (คำเมือง) **สามร้อยราก** (กาญจนบุรี) หรือ **สามสิบ** หรือ **รากสามสิบ** เป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พบในแอฟริกา จีน อินโดจีน และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไปจนถึงทางเหนือของออสเตรเลีย เป็นไม้ล้มลุก มีเหง้าใต้ดิน ปลายรากเป็นหัวยาว ลำต้นเกลี้ยงมีหนามยาว เลื้อยพันได้ ใบจริงลดรูปเป็นใบเกล็ดขนาดเล็ก ดอกมีกลิ่นหอม ดอกสีขาวมีแถบสีเขียว เกสรตัวผู้ยาวเท่ากลีบดอก ผลมีเนื้อหลายเมล็ด ผลสุกสีแดงมี 1-3 เมล็ด ทนต่อความแห้งแล้งได้ดี 

ต้นรากสามสิบมีสรรพคุณในเรื่องการฟื้นฟูความสาว เป็นสมุนไพรที่ได้กล่าวไว้ในคัมภีร์พระเวท ของประเทศอินเดีย มีชื่อเป็นภาษาบาลีสันสกฤตว่า ศตาวรี (Shatawari) หมายความว่า ต้นไม้ที่มีรากเป็นร้อยๆ หรือบางตำราหมายถึงผู้หญิงที่มีสามีเป็นคนร้อยคน เรียกได้ว่ามีการใช้สมุนไพรชนิดนี้มานานเป็นพันๆ ปี

มีสารสำคัญในรากคือ อัลคาลอยด์ แอสพาราจีน จึงนำรากมาใช้เป็นยาสมุนไพร ทั้งยาบำรุงครรภ์ ขับปัสสาวะ บำรุงกำลัง แก้ท้องเสีย และโรคเกี่ยวกับลำไส้ ในอินโดนีเซียนำรากที่มีลักษณะเป็นหัวใบเคลือบน้ำตาลใช้เป็นของหวาน ในอินเดียใช้หัวเคลือบน้ำตาลรับประทานเป็นยากระตุ้นสมรรถภาพทางเพศ ใช้กระตุ้นน้ำนมในวัวนม และใช้เป็นไม้ประดับ ในไทยนำรากไปเชื่อมหรือแช่อิ่มรับประทาน ทางภาคใต้นำส่วนเหนือดินมาใส่ในแกงส้มและแกงเลียง

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  
"Asparagus racemosus information from NPGS/GRIN". *Germplasm Resources Information Network*. USDA. August 6, 2002. สืบค้นเมื่อ April 25, 2009.
2. ↑  สมุนไพรต้นรากสามสิบ สรรพคุณสำหรับผู้หญิง
3. ↑  อรทัย เนียมสุวรรณ นฤมล เล้งนนท์ กรกนก ยิ่งเจริญ พัชรินทร์ สิงห์ดำ. 2555. พฤกษศาสตร์พื้นบ้านของพืชกินได้จากป่าชายเลนและป่าชายหาดบริเวณเขาสทิงพระ จังหวัดสงขลา[*ลิงก์เสีย*]. วารสารวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 40 (3): 981 - 991

* ปิยะพร แสนสุข และนุชมะณี สุดดี. 2547. อิทธิพลของ NAA และ BA ต่อการเกิดแคลลัสและยอดของผักชีช้าง. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยขอนแก่น. 9 (2), 31 - 39
* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 9: พืชให้คาร์โบไฮเดรตที่ไม่ใช่เมล็ด. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 236

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Ibiblio.org link
* USDA GRIN


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Asparagus racemosus***
**เจ้าหญิงโซฟี โยฮันนา มารีอา เจ้าหญิงแห่งปรัสเซีย** (เยอรมัน: *Sophie Johanna Maria Prinzessin von Preußen*) หรือพระนามเดิมคือ **เจ้าหญิงโซฟีแห่งอีเซินบวร์ค** (เยอรมัน: *Sophie von Isenburg*) เป็นเจ้าหญิงเยอรมันจากราชวงศ์อีเซินบวร์ค ซึ่งเป็นราชวงศ์เล็กๆในเยอรมนี พระองค์เสกสมรสกับเกออร์ค ฟรีดริช เจ้าชายแห่งปรัสเซีย ทำให้มียศตามสามีเป็นเจ้าหญิงแห่งปรัสเซีย

พระประวัติ
----------

เจ้าหญิงโซฟี ประสูติเมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2521 เป็นธิดาใน ฟรันซ์-อเล็คซันเดอร์ เจ้าชายแห่งอีเซินบวร์ค กับ เคาน์เตสคริสตินซาอูมา-เจซเซีย โดยตระกูลของพระองค์นั้นเป็นโรมันคาทอลิก ขณะทรงพระเยาว์ พระองค์ทรงทำงานใน บริษัทที่ให้คำปรึกษาเกี่ยวกับธุนกิจโดยไม่แสวงหาผลกำไร

เสกสมรส
-------

Georg Friedrich, Sophie
พระองค์ทรงเสกสมรสกับเกออร์ค ฟรีดริช เจ้าชายแห่งปรัสเซีย เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2554 และร่วมเฉลิมฉลองทั่วประเทศในวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2557 ซึ่งเป็นวันครบรอบ 950 ปีแห่งการสถาปนาราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น พิธีเสกสมรสนั้นได้เผยแพร่ไปในช่องโทรทัศน์โดยหลังจากเสกสมรสแล้ว พระองค์มีพระนามและพระอิสริยยศคือ **เจ้าหญิงแห่งปรัสเซีย** ทั้ง 2 มีพระบุตรดังนี้

1. เจ้าชายคาร์ล เฟอร์ดินานด์
2. เจ้าชายหลุยส์ เฟอร์ดินานด์
3. เจ้าหญิงเอ็มมา มารี
4. เจ้าชายเฮนริช
**ปลาลิ้นแมว** หรือ **ปลาชะโอนหิน** ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Silurichthys schneideri* ในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) มีลำตัวแบนข้างและเรียวยาว ตามีขนาดเล็กมาก หัวและปากเล็ก ปากล่างสั้นกว่า มีหนวด 2 คู่ ลำตัวสีน้ำตาลแดงหรือน้ำตาลอมม่วง ลำตัวและครีบมีลายประหรือลายหินอ่อน ครีบหลังอันเล็กมี 2-3 ก้าน ครีบหางและครีบก้นต่อเนื่องกัน ปลายครีบหางด้านบนยาวเรียว มีขนาดประมาณ 15 เซนติเมตร การแยกเพศยังไม่สามารถทำได้ชัดเจน จะสังเกตได้เฉพาะฤดูผสมพันธุ์ คือ ปลาเพศผู้จะมีส่วนของลำตัวยาวและขนาดใหญ่กว่าเพศเมีย ส่วนเพศจะสังเกตได้จากบริเวณส่วนท้องจะบวมเป่งและผนังท้องจะบางและนิ่มกว่าเพศผู้

พฤติกรรมมักซ่อนตัวอยู่ใต้วัสดุลอยน้ำเช่น ใบไม้ร่วง หากินในเวลากลางคืน โดยอาหารได้แก่ แมลง และสัตว์น้ำขนาดเล็ก พบอาศัยอยู่ในลำธารน้ำตกในป่า เช่น น้ำตกลำนารายณ์ และน้ำตกกระทิง จังหวัดจันทบุรี, น้ำตกลานสกา จังหวัดนครศรีธรรมราช, อุทยานแห่งชาติปางสีดา เป็นต้น 

ในปี พ.ศ. 2547 ศูนย์วิจัยและพัฒนาประมงน้ำจืดสระแก้วได้ออกสำรวจปลาลิ้นแมวอย่างจริงจังที่อุยานแห่งชาติปางสีดา พบว่ามีอาศัยอยู่ที่กิโลเมตรที่ 23 บริเวณห้วยน้ำเย็น ซึ่งอยู่ในเขตป่าลึกที่มีลักษณะเป็นป่าดิบชื้นและมีความสูงจากระดับน้ำทะเล 200-300 เมตร และได้มีการนำมาศึกษาและทำการเพาะขยายพันธุ์จนประสบความสำเร็จโดยการผสมเทียม

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ปลาชะโอนหิน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาชะโอนหิน
**เจ้าหญิงโนราแห่งลีชเทินชไตน์** (อังกฤษ: Princess Nora of Liechtenstein)

พระประวัติ
----------

เจ้าหญิงโนราเป็นพระราชธิดาพระองค์เดียวในเจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 2 แห่งลีชเทินชไตน์ และเคาน์เตสจอร์จจีนา ฟอน วิลเซค ประสูติเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2497 ซึ่งทรงดำรงพระอิสริยศเป็น **สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงโนราแห่งลีชเทินชไตน์** มีพระเชษฐาและพระอนุชาดังนี้

1. เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 แห่งลีชเทินชไตน์
2. เจ้าชายฟิลลิพแห่งลีชเทินชไตน์
3. เจ้าชายนิคโคเลาส์แห่งลีชเทินชไตน์
4. เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟแห่งลีชเทินชไตน์ (ค.ศ. 1962–1991)

การศึกษา ทรงงาน
---------------

เจ้าหญิงโนราทรงจบการศึกษา ณ มหาวิทยาลัยเจนีวา และทรงเข้ารับการศึกษาระดับอุดมศึกษา ณ สถาบันบัณฑิตศึกษาด้านการพัฒนาระหว่างประเทศและการพัฒนา กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น พระองค์ทรงานธนาคารโลก และทรงงานสถาบันระหว่างประเทศเพื่อสิ่งแวดล้อมและการพัฒนา พระองค์ทรงสามารถรับสั่งภาษาฝรั่งเศส ภาษาสเปน ภาษาอังกฤษ ภาษาเยอรมันได้ดี

พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ในปี พ.ศ. 2527 ทั้งนี้ยังทรงเป็นพระธานกิตติมศักดิ์สภาลูกเสือแห่งลีชเทินชไตน์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2516  - พ.ศ. 2532

เสกสมรส
-------

พระองค์เข้าพิธีเสกสมรสกับบิเซนเต ซาร์โตริอุส เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2531 ซึ่งพระองค์และพระสวามีได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น **มาเชอนิสแห่งมาริญโญ** โดยมีพระธิดาร่วมกัน 1 คน คือ

1. มาริอา เตเรซา ซาร์โตริอุส

หลังจากสมรสแล้ว เจ้าหญิงโนราก็ได้ประทับในลีชเทินชไตน์เป็นส่วนใหญ่ ทั้งนี้พระองค์ยังทรงเป็นพระมารดาทูลหัวให้กับเจ้าหญิงเลติเชีย มาเรียแห่งเบลเยียม อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต พระธิดาใน เจ้าหญิงอัสตริดแห่งเบลเยียม อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต

พระอิสริยยศ
-----------

* 31 ตุลาคม พ.ศ. 2497 – 11 มิถุนายน พ.ศ. 2531 : เจ้าหญิงโนราแห่งลีชเทินชไตน์
* 11 มิถุนายน พ.ศ. 2531 – ปัจจุบัน : เจ้าหญิงโนราแห่งลีชเทินชไตน์ มาเชอนิสแห่งมาริญโญ
แผนที่แสดงอาณาเขตของเหล่าขุนศึกช่วงก่อนสิ้นสุดราชวงศ์ฮั่น
**ปลายราชวงศ์ฮั่น** (จีน: 東漢末年; "ปีท้ายฮั่นตะวันออก") เป็นช่วงเวลาในประวัติศาสตร์จีนตั้งแต่ ค.ศ. 189 ถึง 220 ซึ่งอยู่ในรัชกาลอันวุ่นวายของพระเจ้าเหี้ยนเต้ จักรพรรดิพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ฮั่น ในช่วงนี้ บ้านเมืองปั่นป่วนเพราะกบฏโพกผ้าเหลือง (ค.ศ. 184–205) ขณะเดียวกัน สถาบันต่าง ๆ ในบ้านเมืองก็ถูกขุนศึกตั๋งโต๊ะล้มล้างจนแตกแยกออกเป็นแว่นแคว้นต่าง ๆ ที่อยู่ใต้การปกครองของขุนศึก ซึ่งในกลุ่มนี้บ้างเป็นขุนนางของราชวงศ์ฮั่นเอง ที่สุดแล้ว ขุนศึกโจโฉสามารถผนวกดินแดนกลับคืนอย่างช้า ๆ ภายใต้พระนามของพระเจ้าเหี้ยนเต้ แต่ผู้ปกครองที่แท้จริงคือตัวโจโฉเอง

ความพยายามของโจโฉในการหลอมรวมบ้านเมืองถูกบั่นทอนที่ศึกผาแดง (ค.ศ. 208–209) ที่ซึ่งกองทัพของโจโฉปราชัยให้แก่กองกำลังพันธมิตรของซุนกวนกับเล่าปี่ ราชวงศ์ฮั่นมาสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 220 เมื่อโจผี บุตรชายของโจโฉ บีบให้พระเจ้าเหี้ยนเต้สละราชย์ให้แก่ตน และโจผีขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งรัฐใหม่เรียกว่า วุยก๊ก หนึ่งปีให้หลัง เล่าปี่ก็เอาอย่างโดยประกาศตัวเป็นจักรพรรดิแห่งรัฐที่เรียก จ๊กก๊ก และใน ค.ศ. 229 ซุนกวนก็เจริญรอยตามโดยตั้งตัวเป็นจักรพรรดิแห่งง่อก๊ก ห้วงเวลาตั้งแต่ราชวงศ์ฮั่นล่มใน ค.ศ. 220 ไปจนราชวงศ์จิ้นรวมประเทศได้บางส่วนใน ค.ศ. 265 นั้น เรียกกันว่า ยุคสามก๊ก แห่งประวัติศาสตร์จีน
**หลวงพ่อเอม วัดคลองโป่ง** หรือพระครูธรรมภาณโกศล (เอม,พ.ศ. 2415-พ.ศ. 2484) อดีตเจ้าอาวาสวัดคลองโป่ง เป็นเกจิคณาจารย์ที่เกิดในยุคต้นรัชกาลที่ 5 ที่มีผู้นิยมในวัตถุมงคลที่ท่านจัดสร้าง และนิยมแสวงหานำมาเป็นของดีประจำกาย ท่านเป็นอดีตเจ้าคณะอำเภอศรีสำโรง และเจ้าคณะจังหวัดสุโขทัยด้วย

ประวัติ
-------

**หลวพ่อเอม วัดคลองโป่ง** เป็นชาวศรีสำโรงโดยกำเนิด บ้านเดิมของหลวงปู่เอมตั้งอยู่บริเวณริมถนนจรดวิถีถ่อง ฝั่งเดียวกับวัดคลองโป่ง อยู่เหนือวัดไปประมาณ 300 เมตร เกิดเมื่อปีวอก พ.ศ. 2415 ตรงกับต้นสมัยรัชกาลที่ 5 เป็นบุตรคนสุดท้องของ นายสน และ นางทิม ซึ่งเป็นต้นตระกูล "สนทิม"

ในวัยเยาว์หลวงพ่อเอม ได้ข้ารับการบรรพชาเป็นสามเณรที่วัดคลองโป่ง ในสมัยที่หลวงปู่เหล็ก เจ้าอาวาสวัดคลองโป่งในขณะนั้น ทั้งได้ศึกษาพระธรรมวินัย จนกระทั่งได้มีโอกาสไปศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกบาลีที่วัดระฆังโฆสิตาราม เป็นเวลา 4-5 ปี

เมื่ออายุครบบวช ได้เข้ารับการอุปสมบทเป็นพระภิกษุ และจำพรรษาที่วัดคลองโป่ง ทั้งยังได้ศึกษาเพิ่มเติมทั้งในส่วนของพระปริยัติธรรม วิปัสสนากัมมัฏฐานจนเชี่ยวชาญและแตกฉาน

ต่อมาเมื่อตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดคลองโป่งว่างลง จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสต่อจากพระอุปัชฌาย์นวม ทั้งยังดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าคณะแขวงศรีสำโรง  ประมาณ พ.ศ. 2450 (เจ้าคณะอำเภอ) และได้ดำรงสมณศักดิ์ที่พระครูธรรมภาณโกศล (เอม) พร้อมตำแหน่งพระอุปัชฌาย์ด้วย

เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 2457 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส (12 เมษายน พ.ศ. 2403-2 สิงหาคม พ.ศ. 2464) ได้ประกาศแต่งตั้งหลวงพ่อเอม เป็นเจ้าคณะเมืองสุโขทัย อีกตำแหน่งหนึ่งด้วย สืบต่อจากพระครูศีลวัตรวิจารณ์ เจ้าอาวาสวัดราชธานี ในขณะที่อายุได้ 42 ปี

  

### แหล่งข้อมูลอื่น

* ประวัติหลวงพ่อเอม วัดคลองโป่ง เก็บถาวร 2011-05-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

อ้างอิง
-------

1. ↑   แจ้งความกระทรวงธรรมการ แผนกศึกษามณฑล เรื่อง จัดการย้ายโรงเรียนสุโขทัยวิทยาคมมาปลูกสร้างในวัดราชธานี ข้อความว่า "พระครูเอม เจ้าคณะแขวงศรีสำโรง เงิน ๑๐ บาท" ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 24 ตอน 41 วันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2450 หน้า 1100
2. ↑  "ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง เปลี่ยนชื่ออำเภอ" (PDF). *ราชกิจจานุเบกษา*. **34** (0 ก): 34–44. 29 เมษายน 2460. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-11-07. สืบค้นเมื่อ 2011-05-07. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help) จังหวัดศุโขไทย ในขณะนั้นประกอบด้วย 8 อำเภอ คือ อำเภอเมือง อำเภอธานี กิ่งบ้านด่าน กิ่งลานหอย อำเภอศรีสำโรง อำเภอคลองตาล อำเภอกงไกรลาศ อำเภอบ้านไกร
เจ้าหญิงโซฟีแห่งโฮเอินแบร์ค เมื่อทรงพระเยาว์และครอบครัว
**เจ้าหญิงโซฟีแห่งโฮเอินแบร์ค** (เยอรมัน: *Prinzessin Sophie von Hohenberg*, อังกฤษ: Princess Sophie of Hohenberg) (พระนามเต็ม: โซฟี มารี ฟรานซิสก้า แอนโตเนีย อิกเนเทีย อัลเบอร์ต้า, Sophie Marie Franziska Antonia Ignatia Alberta von Hohenberg) เป็นพระธิดาองค์โตในอาร์ชดยุกฟรานซ์ เฟอร์ดินานด์แห่งออสเตรีย-เอสต์ และโซฟี ดัชเชสแห่งโฮเอินแบร์ค

เจ้าหญิงโซฟี ประสูติเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2444 ณ ปราสาทโคโนพิสต์ โบฮีเมีย (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเช็ก) หลังจากพระบิดา และพระมารดาทรงถูกลอบปลงพระชนม์ที่เมืองซาราเยโว บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2457 พระองค์และพระอนุชาอีก 2 พระองค์ได้ทรงย้ายไปประทับอยู่กับพระสหายสนิทของพระบิดา เจ้าชายยาโรสลาฟแห่งธูนและโฮเฮนสไตน์

เมื่อปลายปีพ.ศ. 2461 สิ้นสงครามโลกครั้งที่ 1 พระราชฐานของราชสกุลโฮเอินแบร์คในโบฮีเมีย ไม่ว่าจะเป็นปราสาทโคโรพิสต์ และพระราชวังชลูเม็ค แน็ด ซิดลีโนว์ ได้ถูกทางรัฐบาลทำการยึดริบหมด ทั้ง 3 พระองค์รวมทั้งทหารองครักษ์และนางกำนัลจำนวนหนึ่งได้ย้ายไปประทับในกรุงเวียนนา ย้ายไปปะทับอยู่ที่ปราสาทอาร์ทสเต็ทเท็น แล้วจึงกลายเป็นพระราชฐานของราชสกุลโฮเอินแบร์คเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน แต่เมื่อปีพ.ศ. 2481 กองทัพนาซีได้รุกรานออสเตรียในสงครามโลกครั้งที่ 2 ทั้ง 3 พระองค์ทรงถูกนาซีจับกุม และถูกควบคุมตัวไปกักขังที่ค่ายกักกันดาเคา ซึ่งทรงประทับทีนั่นเป็นเวลาถึง 7 ปี

เจ้าหญิงโซฟี ทรงอภิเษกสมรสกับ ท่านเค้านท์เฟรเดอริกนอสติดส์-รายเน็ค เมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2463 ทั้ง 2 พระองค์มีพระโอรส 3 พระองค์ และพระธิดาอีก 1 พระองค์ ดงันี้

* เคานต์***เออร์วิน*** แม็กซีมีเลียน ฟรานซ์ ปีเตอร์ พอล ฮิวเบอร์ตัส คอนราด มาเรีย แห่งน๊อสติดส์-รายเน็ค ประสูติเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2464 สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2492 ไม่ทรงอภิเษกสมรส
* เคานต์***ฟรานซ์*** วอน อัสซิสซี่ ฟรีดริช เอิร์นส์ ลีโอโพลด์ โจเซฟ มาเรีย แห่งน๊อสติดส์-รายเน็ค ประสูติเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2466 สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2488 ไม่ทรงอภิเษกสมรส
* เคานต์***อาโลอิส*** คาร์ล โจเซฟ มาเรีย แห่งน๊อสติดส์-รายเน็ค ประสูติเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2468 สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2546 ทรงอภิเษกสมรสกับเคานต์เตสเธเรเซียแห่งวาร์ลบูร์ก-ไซล์ มีพระโอรสและพระธิดารวม 4 พระองค์
* เคานต์เตส***โซฟี*** อเมเลีย เธเรเซีย ควีรีเนีย เฮ็นเรียต ลูเครเทีย แม็กดาเลน่า มาเรีย อิกเนเทีย แห่งน๊อสติดส์-รายเน็ค ประสูติเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2472 ทรงอภิเษกสมรสกับบารอนเอิร์นส์แห่งจูเดนัส มีพระโอรสและพระธิดารวม 4 พระองค์

เจ้าหญิงโซฟี สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2533 ด้วยโรคชรา สิริพระชันษาได้ 89 ปี พระองค์ถือว่ามีพระชันษายืนยาวกว่าพระอนุชาของพระองค์ พระศพถูกฝังไว้ที่ปราสาทอาร์ทสเต็ทเท็น ประเทศออสเตรีย

อ้างอิง
-------

* Jan Galandauer: František Ferdinand dEste, Prag 1993
* Jiří Pernes: Život plný nepřátel. Život a smrt Ferdinada dEste, Prag 1994
* Wladimir Aichelburg: *Erzherzog Franz Ferdinand von Österreich-Este und Artstetten*. Verlagsbüro Johann Lehner, Wien 2000
* Friedrich Weissensteiner: *Franz Ferdinand. Der verhinderte Herrscher*. Österreichischer Bundesverlag, Wien 1983

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* An Online Gotha: Austria เก็บถาวร 2008-03-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Genealogy of the Imperial House of Austria-Hungary
นักการเมืองและนักเขียนชาวเยเมน

**ฮะซัน อะฮ์มัด อัลเลาซี** (อาหรับ: حسن أحمد اللوزي; ค.ศ. 1952 – 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2020) เป็นนักการเมืองและนักเขียนจากประเทศเยเมน และเคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงข้อมูลข่าวสาร

อัล-ลอว์ซีเกิดที่เมืองซานา และจบการศึกษาที่มหาวิทยาลัยอัลอัซฮัร เมืองไคโร อัล-ลอว์ซีได้เผยแพร่บทกวีและเรื่องส้นจำนวนมาก ซึ่งเป็นเรื่องราวที่เกี่ยวกับการปฏิวัติเยเมน นอกจากนี้อัล-ลอว์ ยังเป็นนักแปลภาษาและนักกวีนิพนธ์งานเขียนภาษาอาหรับยุคใหม่ ในช่วงคริสตทศวรรษที่ 1980 ภายหลังได้มีส่วนในรัฐบาลและดำรงตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง รวมกระทั่งตำแหน่งรักษาการนายกรัฐมนตรีตั้งแต่วันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2011 จนถึงวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2011

อัล-ลอว์ซีเสียชีวิตเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 ด้วยวัย 68 ปี ด้วยโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ภายหลังที่ประเทศอียิปต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Fairbairn, Anne; Quṣaybī, Ghāzī ʻAbd al-Raḥmān (1989). *Feathers and the Horizon: Selection of Modern Poetry Across the Arab World* (ภาษาอังกฤษ). Leros Press. ISBN 9780949264565.
2. ↑  بعد رحلة علاج فى مصر.. وفاة وزير يمنى أسبق متأثرا بإصابته بكورونا (ในภาษาอาหรับ)
**ปลาวัวตัวตลก** หรือ **ปลาวัวมงกุฎ** หรือ **ปลาวัวจุด** (อังกฤษ: Clown triggerfish, Bigspotted triggerfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Balistoides conspicillum*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาวัว (Balistidae)

มีรูปร่างเป็นรูปไข่รี คอดหางมีหนามเป็นขอสั้น ๆ ด้านหลังมีสีดำเข้ม มีลายประสีเหลือง ปากเหลือง บริเวณใบหน้ามีคาดสีเหลือง ท้องเป็นดวงใหญ่สีขาว มีลายสีเหลืองและจุดสีดำ ครีบหลังและครีบก้นใส มีฐานครีบสีเหลือง

ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 35 เซนติเมตร มีพบใหญ่ที่สุด 50 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตอินโด-แปซิฟิกตามแนวปะการัง โดยกินหอยเม่น, ครัสเตเชียน, หอย และสัตว์น้ำหน้าดินต่าง ๆ เป็นอาหาร

จัดเป็นปลาวัวอีกชนิดหนึ่งที่มีอุปนิสัยดุร้าวก้าวร้าว โดยเฉพาะตัวผู้ในฤดูฟักไข่ ในน่านน้ำไทยจะพบเฉพาะฝั่งทะเลอันดามัน จัดเป็นปลาที่พบได้น้อย 

ด้วยความที่มีสีสันและลวดลายสวยงาม จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แต่ทว่ามีนิสัยดุร้ายมาก จึงต้องเลี้ยงตามลำพัง หรือเลี้ยงรวมกับปลาอื่นที่มีขนาดใหญ่กว่าหรือไล่เลี่ยกัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  วารสารกรมประมง กรกฎาคม 2552 กรมประมง
3. ↑  *Balistoides conspicillum* (อังกฤษ) Fishbase.org
4. ↑  ดร.ชวลิต วิทยานนท์. *คู่มือปลาทะเล*. กรุงเทพฯ : สารคดี, 2551. 192 หน้า. ISBN 978-974-484-261-9
5. ↑  Clown Triggerfish (*Balistoides conspicillum*) (อังกฤษ)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาวัวตัวตลก**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Balistoides conspicillum ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาลิ้นควายเกล็ดลื่น** หรือ **ปลาลิ้นเสือ** (อังกฤษ: Largetooth flounder; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pseudorhombus arsius*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง จำพวกปลาซีกเดียวหรือปลาลิ้นหมา ในวงศ์ปลาลิ้นเสือ (Paralichthyidae) โดยถือเป็นชนิดต้นแบบของสกุล *Pseudorhombus* ด้วย

เป็นปลาทะเลที่มีรูปทรงภายนอกดูมนคล้ายใบไม้หรือขนุน ลำตัวด้านข้างแบน ด้านที่มีสีเข้มอยู่ทางซีกซ้ายและมีตาทั้งสองข้างอยู่ด้านเดียวกัน ปากค่อนข้างกว้าง ฟันเล็กแหลม ครีบหลังและครีบก้นยาว ครีบอกและครีบท้องมีขนาดเล็ก ครีบหางเป็นเหลี่ยม ลำตัวทางซีกซ้ายมีสีน้ำตาลปนดำและมีรอยแต้มสีดำอยู่ 2 จุด
เป็นปลาหน้าดินที่อาศัยอยู่ตามพื้นน้ำในท้องทะเล พบแพร่กระจายอยู่ในภูมิภาคอินโด-แปซิฟิก ในน่านน้ำไทยพบตามบริเวณชายฝั่งทะเลทั่วไปในอ่าวไทย บางครั้งอาจพบได้ในแม่น้ำที่ต่อกับทะเล กินอาหารจำพวกสัตว์น้ำหน้าดินขนาดเล็ก เช่น ลูกกุ้ง, ลูกปลา, หนอนทะเล มีความยาวเต็มที่ประมาณ 20–30 เซนติเมตร 

เป็นปลาที่ใช้ประโยชน์ในเชิงพาณิชย์เพื่อการบริโภคเป็นปกติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Shams Mohammed Galib. "Largetooth Flounder Pseudorhombus arsius". BdFish. สืบค้นเมื่อ 21 March 2018.
2. ↑  "ลิ้นควายเกล็ดลื่น". *สนุกดอตคอม*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pseudorhombus arsius***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pseudorhombus arsius ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาวัวดำ** (อังกฤษ: Black trigger, Niger trigger, Redtoothed triggerfish, Redtoothed filefish) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Odonus niger* อยู่ในวงศ์ปลาวัว (Balistidae) จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล *Odonus*

ลักษณะ
------

มีลำตัวแบนข้างเป็นรูปไข่ ครีบหางเว้าลึกเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวมีปลายเรียว ตัวมีสีน้ำเงินอมเทา ปากมีลายคาดสีน้ำเงินถึงครีบอกและตา ขอบเกล็ดเป็นตารางเห็นได้ชัด ครีบหลังและครีบก้นมีขอบสีน้ำเงิน มีส่วนหัวที่ใหญ่ปลาวัวสกุลอื่น ๆ แม้ครีบต่าง ๆ จะมีขนาดเล็กทำให้ว่ายน้ำได้ไม่เร็วนัก แต่ก็คล่องแล่ว กินกุ้ง, หอย, ปู และสัตว์หน้าดินต่าง ๆ รวมถึงฟองน้ำและแพลงก์ตอน เป็นอาหาร

มีขนาดใหญ่ที่สุดประมาณ 50 เซนติเมตร แต่มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 30 เซนติเมตร

ที่อยู่
-------

อาศัยในแนวปะการังของแถบอินโด-แปซิฟิก พบได้ตั้งแต่ความลึก 0–35 เมตร ตั้งแต่ชายฝั่งทวีปแอฟริกาในด้านแอฟริกาใต้, ทะเลแดง, นิวแคลิโดเนีย และเกรตแบร์ริเออร์รีฟ ในน่านน้ำไทยพบได้ในฝั่งของทะเลอันดามัน และทะเลอ่าวไทย ปากอ่าวปัตตานี แต่เป็นปลาที่พบได้น้อยมาก 

เป็นปลาที่ใช้ตกและบริโภคได้ เนื้อมีรสชาติดี และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม นับว่าเป็นปลาวัวอีกชนิดหนึ่งที่เลี้ยงได้ง่าย แต่ไม่ควรเลี้ยงรวมกับสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังอย่างอื่น เพราะจะถูกกินเป็นอาหารได้ และควรเลี้ยงในตู้ที่มีความจุน้ำขนาดใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Odonus*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
2. ↑  รายละเอียด : ปลาขี้ตังเบ็ดฟ้า ,ปลานกแก้วเขียว,ปลาขี้ตังเบ็ดเหลือง,ปลาวัวดำ[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "fish Aquarium Fish: Triggerfish". *advancedaaquarist*.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Odonus niger***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
**หลวงปู่แย้ม** เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2458 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธ ฯ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ ตำบลบ้านตูม อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม เป็นบุตรของนายแหยม และนางวงษ์ เดชมาก เป็นพระเกจิอาจารย์ชื่อดังแห่งนครปฐมอีกรูปหนึ่ง ท่านเป็นเจ้าอาวาสวัดอรัญญิการาม (สามง่าม) รูปปัจจุบัน ท่านอุปสมบทเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 โดยมีหลวงปู่สุข ปทุมสุวณโณ วัดห้วยจระเข้ เป็นพระอุปัชฌาย์,พระอธิการเต๋ คงทอง เป็นพระกรรมวาจาจารย์ หลังจากอุปสมบท ได้ศึกษาเล่าเรียนด้านการปฏิบัติวิปัสสนากัมมัฏฐานการเจริญสมาธิ-จิต เล่าเรียนวิชาอาคม การจารอักขระเลขยันต์ต่าง ๆ จากหลวงพ่อเต๋ คงทอง ซึ่งเป็นพระอาจารย์ที่ ให้ความเมตตา ครอบครูถ่ายทอดวิชาความรู้ให้อย่างครบถ้วน ในวัยหนุ่มของท่าน ท่านชอบออกธุดงค์ไปยังป่าเขาลำเนาไพร ท่านชอบวิเวก และไปศึกษาวิชาเพิ่มเติมจากพระอาจารย์หลายท่าน อาทิ หลวงพ่อเหลือ วัดสาวชะโงก จังหวัดฉะเชิงเทรา อย่างมีความ วิริยอุตสาหะเป็นอย่างยิ่งจนทำให้ท่านมีสมาธิจิตกล้าแกร่งมีความรู้และ ประสบการณ์ในด้านไสยเวทวิทยาเพิ่มพูนขึ้น และท่านเป็นคนมีความรู้ทางด้านโหราศาสตร์ การสะเดาะเคราะห์ และการรักษาโรค ด้วยยาสมุนไพรต่าง ๆ การเสริมดวงชะตา และการสร้างวัตถุมงคลต่าง ๆ หลังจากหลวงพ่อเต๋ คงทอง ได้มรณภาพแล้ว ท่านจึงได้รับแต่งตั้งให้ขึ้นดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดสามง่ามเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2525

วัตถุมงคล
---------

วัตถุมงคลของหลวงปู่แย้ม มีอยู่หลายรุ่นเช่น รุ่น พ.ศ. 2516 เป็นรุ่นที่หลวงพ่อท่านสร้างขึ้นมา เพื่อฉลองอายุครบ 5 รอบ 60 ปี เป็นเหรียญที่ดีหายากค่านิยมอยู่ในระดับสูง เพราะมีประสบการณ์เรื่องคงกระพันชาตรีหลายครั้งโดยเฉพาะประสบการณ์ที่เกิด ขึ้นที่เขตบางรัก กรุงเทพฯ มีผู้ร้ายกลุ่มหนึ่ง ถูกตำรวจลอบยิง แต่ว่ายิงไม่ออก ต้องใช้วิธีจับเป็น ปรากฏว่า แขวนเหรียญรุ่นแรกของหลวงปู่แย้ม พ.ศ. 2516 ขนาดนายตำรวจคนนั้นยังฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของท่าน และวัตถุมงคลของท่านก็มีมากมาย อาทิ กุมารทอง พระกริ่งชินบัญชร พระผงรูปเหมือนเหรียญหล่อ พระขุนแผน เนื้อว่าน พระผงนางพญาเนื้อว่าน ตะกรุดโทน ตะกรุดชุด ตะกรุดสามห่วง ผ้ายันต์ มีอิทธิฤทธิ์ ปาฏิหาริย์ เป็นที่เลื่องลือระบือไกลทั้งในเมืองไทยและต่างประเทศ แต่ที่โด่งดังกล่าวขวัญไปทั่วประเทศก็มี อิทธิฤทธิ์ ปาฏิหาริย์ ความเข้มขลังก็คือ กุมารทองเนื้อดินและเนื้อโลหะทุกรุ่นที่ กุมารทอง หลวงปู่แย้ม ปลุกเสก ลูกศิษย์ของท่านก็ได้นำวัตถุมงคลของท่านไปบูชาเพื่อให้เป็นสิริมงคลกับตัวเอง

อ้างอิง
-------

* พระครูประยุตนวการ (แย้ม ฐานยฺตโต) เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* พระครูประยุตนวการ (แย้ม ฐานยฺตโต)เก็บถาวร 2011-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน


| ก่อนหน้า |  | พระครูประยุตนวการ (แย้ม ฐานยฺตโต) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **หลวงพ่อเต๋ คฺงคสวณฺโณ** |  | **เจ้าอาวาสวัดอรัญญิการาม (สามง่าม)  เริ่มดำรงตำแหน่ง** (1 มกราคม พ.ศ. 2525 - 27 สิงหาคม พ.ศ. 2560) |  | ***ไม่ทราบ*** |
ศ. สัตยพรต ศาสตรี กำลังถวายพระอักษรแด่สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ ณ พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน 
ศาสตราจารย์ **สัตยพรต ศาสตรี** (Satya Vrat Shastri) (เกิด 29 กันยายน พ.ศ. 2473 ณ ประเทศอินเดีย ถึงแก่กรรม 14 กันยายน พ.ศ. 2564 ณ ประเทศอินเดีย อายุ 91 ปี) นักวิชาการภาษาสันสกฤตที่มีชื่อเสียงทั้งในประเทศอินเดีย และต่างประเทศ รวมทั้งในประเทศไทยด้วย นอกจากนี้ยังได้รับเชิญไปสอนและบรรยายด้านภาษาสันสกฤตในมหาวิทยาลัยหลายแห่งทั่วโลก

การศึกษา
--------

ศาสตราจารย์ สัตยพรต ศาสตรี หรือ ศาสตราจารย์ ดร.สัตยพรต ศาสตรี ได้รับการศึกษาในวัยเด็กกับบิดา ซึ่งเป็นนักวิชาการที่มีชื่อเสียง นั่นคือ "ศรีจรุ เทว ศาสตรี" เมื่อโตขึ้นได้เข้าเรียนในระบบ จนได้รับปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยม (B.A. Hons.) ด้านภาษาสันสกฤต และปริญญาโท (First Class First in M.A) จากมหาวิทยาลัยปัญจาบ โดยได้รับเหรียญเกียรติคุณจากมหาวิทยาลัยด้วย และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยพาราณสีฮินดู (Banaras Hindu University)

การทำงาน
--------

หลังสำเร็จการศึกษาปริญญาเอก ท่านเข้าทำงานที่มหาวิทยาลัยเดลฮี ตลอดระยะเวลากว่า 40 ปีที่ทำการสอนนั้น ท่านได้รับตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง เช่น หัวหน้าภาควิชาภาษาสันสกฤต และคณบดีคณะอักษรศาสตร์ด้วย

นอกจากนี้ยังเคยเป็นรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยศรีชคันนาถสันสกฤต ในรัฐโอริสสา และยังเป็นศาสตราจารย์รับเชิญในมหาวิทยาลัยต่างๆ ได้แก่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร และมหาวิทยาลัยพุทธศาสนาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (หนองคาย) มหาวิทยาลัยทือบิงเงน (เยอรมนี) มหาวิทยาลัยคาธอลิก (เบลเยียม) และมหาวิทยาลัยอัลแบร์ตา (แคนาดา)

ท่านได้เข้าร่วมการประชมและสัมมนาระดับนานาชาติมากมาย และยังได้แสดงปาฐกถากว่าร้อยครั้งในมหาวิทยาลัยต่างๆ ทั้งในยุโรป อเมริกาเหนือ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเอเชียตะวันออกไกล

ผลงาน
-----

* Brhattaram Bharatam (A Kavya in Sanskrit) Sarasvati Susama, Journal of the Sampurnanand Sanskrit, University, Varanasi, Vol. XII, No. 1, Samvat 2014.
* Sribodhisattvacaritam (A Kavya in Sanskrit), First Ed. Self Publication, Delhi, Samvat 2017 (A.D. 1960) pages iv+ 120, Second Ed. Meharchand Lacchmandas, Delhi 1974, pages xxxii + 140.
* Sriramakirtimahakavyam (โศลกภาษาสันสกฤต, พร้อมบทร้อยกรองแปล ไทยและอังกฤษ) (พระราชนิพนธ์คำนำในสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ ), Moolamall Sachdev and Amarnath Sachdeva Foundations, Bangkok, First Ed. 1990 , pages xxvi + 530, Second Ed.1991, Third Ed.1995.
* Kalidasa in Modern Sanskrit Literature, Eastern Book Linkers, Delhi, 1991, pages xxii + 162.

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* 

* พ.ศ. ไม่ปรากฎ –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 3 ตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ประวัติและผลงานของ ศ. ดร. สัตยพรต ศาสตรี
อ็องตวน เจ้าชายที่ 13 แห่งลีญ (อังกฤษ: Antoine, 13th Prince of Ligne)

พระประวัติ
----------

อ็องตวน เจ้าชายที่ 13 แห่งลีญ ประสูติเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2468 ณ เบลเยียม เป็นพระโอรสพระองค์เล็กใน เออแฌน เจ้าชายที่ 11 แห่งลีญ กับ ฟิลิฟินส์ เดอ โนอายส์ พระองค์ทรงดำรงพระอิสริยยศรองดังนี้

1. เจ้าชายแห่งอิปินอย
2. เจ้าชายแห่งแอมเบล
3. แกรนดีแห่งสเปน

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง พระองค์เป็นทหารในกองทัพอังกฤษ โดยทรงเป็นนักเรียนรุ่นที่ 34 ก่อนจะทรงศึกษาต่อ ณ โรงเรียนการบินเมดิซีน แฮต ใน แคนาดา และกลับไปอังกฤษเพื่อทรงงานราชการทหารในกองทัพ ทั้งนี้พระองค์ทรงเป็นคนที่ 1,294 ที่ได้รับการแต่งตั้งเป็นอัศวินขนแกะทองคำแห่งออสเตรียในฐานันดร **แกรนดี**

เสกสมรส
-------

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงอาลิกซ์แห่งลักเซมเบิร์ก พระธิดาใน แกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก กับ เจ้าชายเฟลิกซ์แห่งบูร์บง-ปาร์มา เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2493 โดยมีพระบุตรดังนี้ 

1. มีแชล เจ้าชายที่ 14 แห่งลีญ
2. เจ้าชายโวตีเย
3. เจ้าหญิงอาน-มารี
4. เจ้าหญิงคริสตินแห่งออร์เลอ็อง-บรากังซา
5. เจ้าหญิงซอฟี
6. เจ้าชายอ็องตวน
7. เจ้าหญิงยอล็องด์
Motor vehicle

**ซูซูกิ คัลตัส** (อังกฤษ: Suzuki Cultus) เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก (Subcompact Car) ซึ่งเปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2526 ในงานโตเกียวมอเตอร์โชว์ครั้งที่ 25 โดยเป็นรถที่ผลิตขึ้นมาสำหรับตลาดญี่ปุ่น และส่งออกภายในแบรนด์อื่นๆ รวมถึงใช้ชื่อ **ซูซูกิ สวิฟท์** (อังกฤษ: Suzuki Swift) ในบางประเทศด้วย ปัจจุบันคัลตัสเลิกผลิตในตลาดโลกแล้ว แต่ในปากีสถาน ยังมีการผลิตอยู่ ส่วนในประเทศอื่นจะนำซูซูกิ สวิฟท์มาจำหน่ายแทน

คำว่า "Cultus" เป็นภาษาละตินที่แปลว่า "ดูแล" หรือ "ความรัก"

รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2526-2531)
--------------------------

ซูซูกิ คัลตัส รุ่นที่ 1
ซูซูกิ คัลตัส รุ่นที่ 1 เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2526 ในประเทศญี่ปุ่น ใช้รหัส SA310 โดยใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหน้า มีตัวถังแฮทช์แบค 3 และ 5 ประตู ระยะฐานล้อรุ่น 3 ประตูอยู่ที่ 2,245 มม. รุ่น 5 ประตูอยู่ที่ 2,345 มม. ความยาวรุ่น 3 ประตูอยู่ที่ 3,585 มม. (รุ่นส่งออกอยู่ที่ 3,670 มม.) รุ่น 5 ประตูอยู่ที่ 3,685 มม. (รุ่นส่งออกอยู่ที่ 3,770 มม.) ความกว้าง 1,530 มม. (รุ่นส่งออก 1,545 มม.) ความสูง 1,350 มม. และน้ำหนักของตัวรถอยู่ที่ 620-750 กก. มีการประกอบที่ประเทศญี่ปุ่น ,โคลอมเบีย ,เคนยา ,มาเลเซีย ,เอกวาดอร์และไทย

ในประเทศไทย เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2529 โดยบริษัทซูซูกิ มอเตอร์ ประเทศไทย(สยามอินเทอร์เนชั่นแนล คอร์เปอเรชั่นในยุคนั้น) ซึ่งเป็นรถประกอบในประเทศ ใช้ชื่อในการขายว่า Suzuki SA413 และ Suzuki Cultus โดยแข่งกับโตโยต้า สตาร์เล็ท และนิสสัน มาร์ชในยุคนั้น

รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2531-2546)
--------------------------

ซูซูกิ คัลตัส รุ่นที่ 2
ซูซูกิ คัลตัส รุ่นที่ 2 เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2531 เป็นรุ่นที่ตัวถังมีความหลากหลายมากขึ้น โดยมีตัวถังคอนเวอร์เทเบิล 2 ประตู แฮทช์แบค 3 ประตู แฮทช์แบค 5 ประตู และซีดาน 4 ประตู ได้มีการออกแบบให้ยาวและกว้างขึ้นกว่าเดิม มีเครื่องยนต์ 1.0 ,1.3 ,1.5 และ 1.6 ลิตร มีการประกอบที่ประเทศญี่ปุ่น ,แคนาดา ,จีน ,โคลอมเบีย ,เอกวาดอร์ ,ฮังการี ,อินเดีย ,มาเลเซีย ,ปากีสถานและไทย ปัจจุบันยังมีการประกอบอยู่ที่ปากีสถาน

ในประเทศไทย เปิดตัวเมื่อช่วงปี พ.ศ. 2533-2534 โดยเข้ามาเฉพาะตัวถังซีดาน 4 ประตู เป็นรถประกอบในประเทศ ใช้ชื่อในการจำหน่ายว่า Suzuki Swift มีรุ่นเครื่องยนต์ 1.3 ลิตร ก่อนจะเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2538 เนื่องจากมีรถรุ่นใหม่เข้ามาแทน คือ ซูซูกิ เอสทีม (อังกฤษ: Suzuki Esteem)
**"ระวัง...คนกำลังเหงา"** เป็นซิงเกิลของสุกฤษฎิ์ วิเศษแก้ว ในปี พ.ศ. 2556 ประพันธ์เนื้อร้องโดย หทัย แสงวิจิตร, แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย พิชิต บัณฑิตเลิศรักษ์ ออกจำหน่ายในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2557

มิวสิกวิดีโอ
------------

มิวสิกวิดีโอนี้ ถ่ายทำกันที่สตูดิโอเซนเตอร์พอยต์ ซ.ลาซาล และมีใหม่-ดาวิกา โฮร์เน่ มาร่วมแสดงในมิวสิกวิดีโอ โดยเป็นเรื่องราวของ ผกก.ออ-รัชตะ สมบัติไพบูลย์ชัย ผูกเรื่องให้บี้ถูกแฟนสาวบอกเลิกในช่วงเวลาที่กำลังจะมีคอนเสิร์ตใหญ่พอดี ถึงแม้บี้จะเศร้าเสียใจแค่ไหน ก็ต้องข่มความรู้สึกเอาไว้ เพราะงานต้องมาก่อน ทางฝั่งสาวใหม่ที่มาทำงานสตูดิโอเดียวกัน ก็มาเจอบี้ด้วยความบังเอิญ ทั้งคู่ก็เกิดอาการปิ๊งกันไปปิ๊งกันมา พอใหม่รู้ว่าบี้กำลังจะมีคอนเสิร์ตที่นี่ ก็เลยแอบตามมาให้กำลังใจ คนกำลังเหงาอย่างบี้เลยนึกสนุก คว้าใหม่ขึ้นมาแดนซ์กระจายด้วยกันบนเวที

การตอบรับ
---------

เพลง "ระวัง...คนกำลังเหงา" ได้อันดับ 1 ของชาร์ต GMM Grammy Gmember Song Chart Top 100 ประประจำวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2556 และ GMM Grammy Gmember MV Chart Top 5 ประจำวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 จากการจัดอันดับของเว็บไซต์ Gmember.com

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2556) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ ซองชาร์ตท็อป 100 | 1 |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ ซองชาร์ตท็อป 5 | 1 |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ เอ็มวีชาร์ตท็อป 5 | 1 |
| Channel V Siam Top 20 Single Chart | 2 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  100 อันดับ เพลงไทยที่เพราะและฮิตที่สุด จาก GMM Grammy สัปดาห์ล่าสุด : Gmember Chart Top 100 ประจำวันที่ 14 ตุลาคม 2556
2. ↑  ระวัง…คนกำลังเหงา ทะยานสู่อันดับ 1
3. ↑  "Gmember Chart Top 5 ประจำวันที่ 25 พฤศจิกายน 2013". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2014-12-25.
4. ↑
**เดนนีส โคลส์** (อังกฤษ: Dennis Coles) (เกิดวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1970)เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ **โกสต์เฟซ คิลลาห์** (อังกฤษ: Ghostface Killah) และ **ลิตเทิลจิมมีไอซ์** ในอดีต เป็นแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน และเป็นสมาชิกคนสำคัญของวง Wu-Tang Clan หลังจากที่กลุ่มได้ประสบความสำเร็จความในผลพวงของอัลบั้ม *Enter the Wu-Tang (36 Chambers)* สมาชิกในวงได้การดำเนินอาชีพเดี่ยวในระดับที่แตกต่างของความสำเร็จ โกสต์เฟซ คิลลาห์ ได้เปิดตัวเป็นนักร้องอาชีพเดี่ยวของเขากับอัลบั้ม *Ironman* ในปี 1996 ซึ่งได้รับคำชมเชยอย่างดีจากนักวิจารณ์ดนตรี เขาได้ความสำเร็จอย่างต่อเนื่องของเขามากกว่าปีที่ผ่านมากับการถูกวิจารณ์อัลบั้มของเขาเช่น*Supreme Clientele* (2000) และ *Fishscale* (2006) ชื่อของเขาถูกนำมาจากหนึ่งในตัวละครจากภาพยนฅร์กังฟู ในปี 1979 เรื่อง *Mystery of Chessboxing*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Erlewine, Stephen Thomas. "Ghostface Killah - Biography". *Allmusic*. สืบค้นเมื่อ 2009-01-03.
2. ↑  Overview: Ghostface Killah. Allmusic. Retrieved 2010-10-16.
3. ↑  Frere-Jones, Sasha (March 20, 2006). "Ghost's World". The New Yorker. สืบค้นเมื่อ August 6, 2009.
Motor vehicle

**ซูซูกิ เอริโอ** (อังกฤษ: Suzuki Aerio) เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็ก (Compact Car) ที่ผลิตโดย ซูซูกิ ในปี พ.ศ. 2544 หรืออีกชื่อหนึ่งว่า **ซูซูกิ เลียนา** (อังกฤษ: Suzuki Liana) ซึ่งมาจากวลีที่ว่า Life In A New Age ใช้ชื่อนี้ในประเทศจีน ,ยุโรป ,เอเชียใต้ ,ไต้หวันและออสเตรเลีย โดยซูซูกิ เอริโอเปิดตัวเพื่อมาทดแทนรุ่นเก่าอย่าง **ซูซูกิ เอสทีม** (อังกฤษ: Suzuki Esteem) ตัวรถถูกออกแบบมาให้ห้องโดยสารโปร่งโล่งมากที่สุด แต่มีตัวถังที่กะทัดรัด ทำให้รถดูสูงกว่าซูซูกิ เอสทีม มาก มีตัวถัง 2 แบบคือซีดาน 4 ประตูและแฮทช์แบค 5 ประตู โดยมีระยะฐานล้ออยู่ที่ 2,480 มม. ความยาวรุ่นแฮทช์แบคอยู่ที่ 4,230 มม. รุ่นซีดานอยู่ที่ 4,350 มม. ความกว้างอยู่ที่ 1,690 มม. และความสูงรุ่นแฮทช์แบคอยู่ที่ 1,550 มม. รุ่นซีดานอยู่ที่ 1,535 มม. ใช้เกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด มีรุ่นเครื่องยนต์เบนซิน 1.3 ,1.5 ,1.6 ,1.8 ,2.0 และ 2.3 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 1.4 ลิตร ฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นและปากีสถาน วางเครื่องยนต์ด้านหน้า ใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหน้า และระบบขับเคลื่อนสี่ล้อ ถือเป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กของซูซูกิรุ่นแรกที่ใช้ระบบขับเคลื่อนสี่ล้อ

ซูซูกิ เอริโอ เป็นรถที่ไม่ประสบความสำเร็จในด้านชื่อเสียงและยอดขาย แต่ซูซูกิเองก็คิดว่าแนวทางการทำตลาดน่าจะโดนใจลูกค้าจึงนำแนวคิดนี้ไปพัฒนารถรุ่นใหม่ คือ **ซูซูกิ SX4** ทั้งแบบแฮทช์แบคและซีดานในสไตล์ครอสโอเวอร์แทน ปัจจุบันยังคงมีการทำตลาดที่ประเทศจีนและปากีสถาน และเตรียม Minorchange ให้ดูเป็นรถยุค 2013 เร็วๆนี้

ในประเทศไทย ซูซูกิ เอริโอ ไม่เคยมีการทำตลาดที่ประเทศไทย แต่ GM Thailand เคยมีแผนที่จะนำเอริโอเข้ามาประกอบในไทย เนื่องจากติด 1 ในโผของรถยนต์นั่งขนาดเล็กที่เตรียมประกอบและจัดจำหน่ายในประเทศไทย แต่สุดท้ายแล้ว GM Thailand ก็เปลี่ยนแผน นำ**แดวู ลาเซ็ตติ** (อังกฤษ: Daewoo Lacetti) ซึ่งเป็นแบรนด์ในเครือ GM มาผลิตในชื่อ **เชฟโรเลต ออพตร้า** (อังกฤษ: Chevrolet Optra) แทน

อ้างอิง
-------

* แซยิดไม่เลิก! Suzuki Liana Minorchange[*ลิงก์เสีย*]
แผนที่แสดงหมู่เกาะมาเรียนา ทางตอนใต้แสดงดินแดนเกาะกวมของสหรัฐ และทางตอนเหนือแสดงดินแดนหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนาของสหรัฐ และเครื่องหมายสามเหลี่ยมสีแดงคือตำแหน่งภูเขาไฟที่ปะทุอยู่
**หมู่เกาะมาเรียนา** (อังกฤษ: Mariana Islands) เป็นหมู่เกาะที่เรียงตัวเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ประกอบไปด้วยเกาะที่เกิดจากภูเขาไฟจำนวน 15 เกาะ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเหนือเส้นศูนย์สูตรของมหาสมุทรแปซิฟิก ระหว่างเส้นพาราเซลเหนือที่ 12 และ 21 ในคาบเส้นเมริเดียนที่ 145 องศาตะวันออก

หมู่เกาะแห่งนี้ถูกตั้งชื่อตามพระนามของพระนางมาเรียนาโดยชาวสเปน ซึ่งเป็นคนกลุ่มแรกที่ได้มาถึงยังหมู่เกาะนี้ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 และเข้ายึดครองหมู่เกาะแห่งนี้เป็นอาณานิคมจากชนพื้นเมืองที่เรียกตัวเองว่าชาวจามอร์โร จากการค้นคว้าของนักโบราณคดีพบว่า ชนพื้นเมืองบนหมู่เกาะนี้ได้มาตั้งรกรากตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ และอาศัยอยู่อย่างต่อเนื่องเป็นเวลากว่านับพันปี โดยสันนิฐานว่าเกาะแรกที่พวกเขาเข้ามาตั้งรกรากคือเกาะติเนียน หนึ่งในสามเกาะหลักของหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา ซึ่งจะถือว่าเป็นการตั้งรกรากครั้งแรกของมนุษย์ในภูมิภาคโอเชียเนีย

สแตมป์ของมาเรียนาในยุคเยอรมันปกครอง
เดิมหมู่เกาะนี้เป็นอาณานิคมของสเปน ภายใต้กำกับของรัฐบาลข้าหลวงใหญ่สเปนประจำฟิลิปปินส์ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1898 สเปนก็สูญเสียเกาะกวมแก่สหรัฐอเมริกาจากผลของสงครามสเปน–อเมริกาหมู่เกาะนี้เป็นดินแดนภายใต้การปกครองของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเข้าปกครองหมู่เกาะนี้มาตั้งแต่สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง และจากการพ่ายแพ้ในสงครามครั้งนั้นทำให้ราชสำนักสเปนอ่อนแอลง และไม่มีกำลังทรัพย์มากพอจะดูแลเกาะน้อยใหญ่ใต้การปกครองกว่า 6,000 เกาะทั่วโลกได้อีก เช่นนั้นแล้วราชสำนักสเปนจึงได้เจรจากับจักรวรรดิเยอรมันในปี 1899 โดยทำสัญญาขายหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนาตลอดจนเกาะอื่นๆของสเปนในมหาสมุทรแปซิฟิกแก่เยอรมนีในราคา 837,500 มาร์กทองเยอรมัน (หรือราว 4,100,000 ดอลลาร์สหรัฐในขณะนั้น) เมื่อการส่งมอบสมบูรณ์เยอรมนีก็จัดตั้งเยอรมันนิวกินีขึ้นมาในฐานะดินแดนในอารักขา และมีประชากรในหมู่เกาะในขณะนั้น 2,646 คน

ภายหลังเยอรมนีและฝ่ายมหาอำนาจกลางพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง จักรวรรดิญี่ปุ่นซึ่งเป็นสมาชิกไตรภาคีก็เข้ายึดครองหมู่เกาะแห่งนี้ต่อจากเยอรมนี ต่อมาในสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นก็เข้าโจมตีฐานทัพสหรัฐบนเกาะกวมในวันเดียวกับการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ต่อมาสหรัฐก็เข้ายึดครองหมู่เกาะนี้คืนได้ในปี 1944 และใช้เป็นฐานทัพอากาศในการทิ้งระเบิดทางอากาศต่อญี่ปุ่น ภายหลังสงครามสิ้นสุดลงก็อยู่ใต้การปกครองของสหรัฐอเมริกาเรื่อยมา

รายชื่อเกาะ
-----------

| ชื่อเกาะ | ประชากร |
| --- | --- |
| กวม | 159,358 |
| ไซปัน | 48,220 |
| ติเนียน | 3,136 |
| โรตา | 2,477 |
| อากุยกัน | 0 |
| ฟาราลอน เด ปาจาโรส | 0 |
| ม็อง | 0 |
| อะซุนเซียน | 0 |
| อะกริฮัน | 0 |
| ปากัน | 0 |
| อะลามากัน | 0 |
| กูงวน | 0 |
| ปาปาอุนงัน | 0 |
| ซาริกัน | 0 |
| อะนาตาฮัน | 0 |
| ฟาราลอน เด เมดีนิลลา | 0 |

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิซอร์ซ มีงานต้นฉบับเกี่ยวกับ:
**Mariana Islands** 

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Mariana Islands
* Guam & Northern Marianas –  from WorldStatesmen.org




1. ↑  Zotomayor, Alexie Villegas (11 Mar 2013). "Archaeologist says migration to Marianas longest ocean-crossing in human history". Marianas Variety.
**ระยะทางแบบยุคลิด** (อังกฤษ: Euclidean distance, Euclidean metric) คือระยะทางปกติระหว่างจุดสองจุดในแนวเส้นตรง ซึ่งอาจสามารถวัดได้ด้วยไม้บรรทัด มีที่มาจากทฤษฎีบทพีทาโกรัส เหตุที่เรียกว่า *แบบยุคลิด* เนื่องจากเป็นการวัดระยะทางในปริภูมิแบบยุคลิด (หรือแม้แต่ปริภูมิผลคูณภายใน) คือไม่มีความโค้งและไม่สามารถทำให้โค้งงอ และการใช้สูตรนี้วัดระยะทางทำให้กลายเป็นปริภูมิอิงระยะทาง ค่าประจำ (norm) ที่เกี่ยวข้องก็จะเรียกว่าเป็น **ค่าประจำแบบยุคลิด** (Euclidean norm) เช่นกัน (งานเขียนสมัยก่อนเรียกการวัดอย่างนี้ว่า *ระยะทางแบบพีทาโกรัส*)

นิยาม
-----

ระยะทางแบบยุคลิดระหว่างจุดสองจุด **p** และ **q** คือความยาวของส่วนของเส้นตรง **pq** ถ้า **p** = (*p*1, *p*2, …, *p**n*) และ **q** = (*q*1, *q*2, …, *q**n*) ในระบบพิกัดคาร์ทีเซียน เป็นจุดสองจุดบนปริภูมิยุคลิด *n* มิติ ระยะทางระหว่างจุด **p** กับ **q** คำนวณได้จาก

{\displaystyle \mathrm {d} (\mathbf {p} ,\mathbf {q} )={\sqrt {(p\_{1}-q\_{1})^{2}+(p\_{2}-q\_{2})^{2}+\cdots +(p\_{n}-q\_{n})^{2}}}={\sqrt {\sum \_{i=1}^{n}(p\_{i}-q\_{i})^{2}}}}
ค่าประจำแบบยุคลิด คือระยะทางจากจุดหนึ่งจุด **p** ไปยังจุดกำเนิด  (0, 0, …, 0) บนปริภูมิยุคลิด

{\displaystyle \|\mathbf {p} \|={\sqrt {p\_{1}^{2}+p\_{2}^{2}+\cdots +p\_{n}^{2}}}={\sqrt {\mathbf {p} \cdot \mathbf {p} }}}
ซึ่งสมการตัวหลังเกี่ยวข้องกับผลคูณจุด เป็นขนาดของเวกเตอร์ **p** จากจุดกำเนิด ระยะทางแบบยุคลิดจึงอาจนิยามได้อีกแบบหนึ่งดังนี้

{\displaystyle \|\mathbf {p} -\mathbf {q} \|={\sqrt {(\mathbf {p} -\mathbf {q} )\cdot (\mathbf {p} -\mathbf {q} )}}={\sqrt {\|\mathbf {p} \|^{2}+\|\mathbf {q} \|^{2}-2\mathbf {p} \cdot \mathbf {q} }}}
### กรณีพิเศษ

ในหนึ่งมิติ ระยะทางระหว่างจุดสองจุดบนเส้นจำนวนจริงคือค่าสัมบูรณ์ของผลต่างของสองค่านั้น ดังนั้นถ้าให้ **p** และ **q** เป็นจุดสองจุด (หรือจำนวนสองจำนวน) บนเส้นจำนวนจริงแล้ว ระยะทางระหว่าง **p** และ **q** จึงคำนวณได้จาก

{\displaystyle \mathrm {d} (\mathbf {p} ,\mathbf {q} )={\sqrt {(p-q)^{2}}}=|p-q|}
ในสองมิติแบบยุคลิด ถ้า **p** = (*p*1, *p*2) และ **q** = (*q*1, *q*2) แล้ว ระยะทางระหว่าง **p** และ **q** สามารถคำนวณได้ดังนี้ ซึ่งมีสูตรเหมือนกับทฤษฎีบทพีทาโกรัส

{\displaystyle \mathrm {d} (\mathbf {p} ,\mathbf {q} )={\sqrt {(p\_{1}-q\_{1})^{2}+(p\_{2}-q\_{2})^{2}}}}
จากนิยามแบบที่สองของระยะทางแบบยุคลิด ถ้าหาก **p** = (*r*1, θ1) และ **q** = (*r*2, θ2) ในระบบพิกัดเชิงขั้ว จะสามารถคำนวณระยะทางได้จากสูตรนี้

{\displaystyle \|\mathbf {p} -\mathbf {q} \|={\sqrt {r\_{1}^{2}+r\_{2}^{2}-2r\_{1}r\_{2}\cos(\theta \_{1}-\theta \_{2})}}}
ในสามมิติแบบยุคลิด ระยะทางระหว่าง **p** และ **q** ก็คือ

{\displaystyle \mathrm {d} (\mathbf {p} ,\mathbf {q} )={\sqrt {(p\_{1}-q\_{1})^{2}+(p\_{2}-q\_{2})^{2}+(p\_{3}-q\_{3})^{2}}}}
เมื่อมิติเพิ่มขึ้น พจน์ภายในก็เพิ่มขึ้นตามจำนวนมิติ เช่นนี้เรื่อยไป

ดูเพิ่ม
-------

* ระยะทางแมนฮัตตัน
* ระยะทางเชบีเชฟ
การฆาตกรรมนักบุญลุมิลา
**ลุดมิลา** (เช็ก: *Ludmila*; เสียงอ่านภาษาเช็ก: [ˈludmɪla ]) เป็นนักบุญและมรณสักขีในศาสนาคริสต์ ประสูติราว ค.ศ. 860 ที่เมืองเมลนิคในสาธารณรัฐเช็กปัจจุบัน และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 921 ที่ปราสาทเททิน (Tetín) ในสาธารณรัฐเช็กปัจจุบัน นักบุญลุดมิลาเป็นธิดาของเจ้าชายชาวสลาฟและเป็นพระอัยยิกาของนักบุญวาสลัฟที่ 1 ดยุกแห่งโบฮีเมีย หรือที่รู้จักในสมัญญาว่า "Good King Wenceslaus" 

ลุดมิลาเสกสมรสกับบอริวอจที่ 1 ดยุกแห่งโบฮีเมีย (Bořivoj I of Bohemia) ดยุกองค์แรกของโบฮีเมียที่นับถือคริสต์ศาสนา ลุดมิลาและบอริวอจหันมานับถือศาสนาคริสต์เมื่อราวปี ค.ศ. 871 นอกจะเปลี่ยนศาสนาเองแล้วก็ยังพยายามเปลี่ยนศาสนาของชาวโบฮีเมียด้วย แต่ถูกชนนอกศาสนาต่อต้านจนต้องลี้ภัยออกนอกประเทศอยู่ระยะหนึ่ง แต่ในที่สุดก็ได้กลับมาอีกแต่ปกครองต่อมาอีกหลายปีจนปลดเกษียณที่เททินไม้ใกลจากเมืองเบรอน (Beroun)

สปิทติเนฟที่ 1 พระโอรสของลุดมิลาและบอริวอจปกครองโบฮิเมียต่อมาได้เพียงสองปีก็สิ้นพระชนม์ วราติสลัฟที่ 1 น้องของสปิทติเนฟปกครองโบฮิเมียต่อมาจนถึงปี ค.ศ. 921 หลังจากนั้นวาสลัฟ พระโอรสของวราติสลัฟผู้มีอายุได้เพียง 8 ปีก็สืบราชสมบัติต่อมา โดยลุดมิลาเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

ดราโฮมิรา (Drahomíra) พระมารดาของวาสลัฟริษยาที่พระนางมีอิทธิพลต่อพระโอรสของตนจึงสั่งให้ขุนนางสองคนสังหารลุดมิลาที่เททิน กล่าวกันว่าลุดมิลาถูกรัดคอตายด้วยผ้าคลุมหน้า ตอนแรกพระศพของลุดมิลาถูกฝังไว้ที่โบสถ์เซนต์ไมเคิลที่เททิน แต่ราวก่อนปี ค.ศ. 1100 ก็ถูกย้ายมาที่มหาวิหารนักบุญจอร์จ กรุงปราก สาธารณรัฐเช็ก

นักบุญลุดมิลาแห่งโบฮีเมียเป็นที่นับถือและเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์โบฮีเมียและได้รับการประกาศเป็นนักบุญไม่นานหลังจากที่สิ้นพระชนม์

อ้างอิง
-------

1. ↑  นักบุญลุดมิลา (Catholic Encyclopedia)

ดูเพิ่ม
-------

* มรณสักขีในศาสนาคริสต์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นักบุญลุดมิลา**