recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
เจ้าหญิงซิฟาอาห์ บิซูแห่งเอธิโอเปีย (อังกฤษ: Her Imperial Highness Princess Sifrash Bizu) ประสูติเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม 2502 ณ อาดดิสอาบาบา ประเทศเอธิโอเปีย เป็นพระราชธิดาใน สมเด็จพระจักรพรรดิอัมฮา เซลาสซีแห่งเอธิโอเปีย กับ สมเด็จพระจักรพรรดินีเมเดเฟอร์อัชเวิร์ค อบีบีแห่งเอธิโอเปีย พระมเหสีพระองค์ที่ 2 เป็นสมเด็จพระขนิษฐาร่วมพระราชชนนีของ เจ้าชายเซรา ยาคอบ อัมฮา เซลาสซี มกุฎราชกุมารแห่งเอธิโอเปีย เป็นพระราชนัดดาใน สมเด็จพระจักรพรรดิเฮลี เซลาสซีที่ 1 แห่งเอธิโอเปีย

เสกสมรส
-------

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ อตู ไฟซิล อารยา เลขาธิการหอการค้าแห่งฮาวาสซา มีพระธิดา 2 คน คือ

1. อดา ไฟซิล
2. รีเบคกา ไฟซิล

พระองค์ทรงงานในฐานะพระราชวงศ์น้อยมาก โดยทรงงานเพียงแค่ทรงอุปถัมถ์องค์กรเซลาสซี ซึ่งเป็นมูลนิธิเกี่ยวกับการอ่านหนังสือและการเขียนของประชาชนเท่านั้น เนื่องจากทรงมีพระดำรัสว่า

> การเป็นแม่คนมันยากและเหนื่อย ข้าพเจ้าเองก็มิได้สร้างความประทับใจกับทุกท่านมากนัก หากทำงานเล็กน้อยเพียงเพื่อตอบแทนแผ่นดินบ้านเกิดเท่านั้น
> 
> — เจ้าหญิงซิฟาอาห์ บิซูแห่งเอธิโอเปีย  
> เจ้าหญิงแห่งเอธิโอเปีย

เหรียญในพระองค์
---------------

* Emperor Haile Selassie I Jubilee Medal (1966).

อ้างอิง
-------

* "In Memory of Her Imperial Majesty Empress Medferiashwork Abebe Of Ethiopia". The Crown Council of Ethiopia. Retrieved 26 October 2010.
* Royal Ark
* Royal Ark
* Royal Ark
* Royal Ark

1. ↑  Royal Ark
**วัดศรีสโมสร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงบอน อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่ 3 งาน 1 ตารางวา

วัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 โดยมีตาศรีและยายสรถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด โดยนำชื่อของคนทั้งสองมารวมกันตั้งชื่อวัด สมัยก่อนที่ตั้งวัดเป็นป่ารกร้าง มีต้นปรือและต้นบอนหนาแน่น ครั้นมีการอพยพผู้คนจากพระนครศรีอยุธยาและธัญบุรีเข้ามาแผ้วถางปลูกบ้านเรือนกลายเป็นชุมชน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 ปัจจุบันวัดศรีสโมสรมีพระครูสิริธรรมานุสิฐ (มณี ธฺญญทินโน) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 5 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 และหอระฆัง ปูชนียวัตถุได้แก่ พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยทองเหลือง หน้าตักกว้าง 30 นิ้ว สร้างโดยนายสอน

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์หร่อง
* พระอาจารย์ตุ้ม
* พระอาจารย์เถื่อน
* พระอาจารย์เอี่ยม
* พระอาจารย์เขียว
* พระอาจารย์แย้ว
* พระครูอนูญสมณวัตร
* พระปลัด ผิน
* พระครูสิริธรรมานุสิฐ (มณี ธญฺญทินฺโน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีสโมสร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดศรีสโมสร". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "เหรียญดวงเศรษฐี มั่งมีร่ำรวย หลวงพ่อณี วัดศรีสโมสร". เดลินิวส์.
4. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 690. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**การเดินทางของวีรบุรุษ** (อังกฤษ: The hero's journey) หรือ **เรื่องปรัมปราเรื่องเดียว** (อังกฤษ: monomyth) ในศาสตร์แห่งการเล่าเรื่องและปรัมปราวิทยาเปรียบเทียบ เป็นแม่แบบสามัญกลุ่มใหญ่ของเรื่องเล่าที่เกี่ยวกับการผจญภัยของวีรบุรุษ โดยวีรบุรุษนี้เป็นผู้ที่ได้รับชัยชนะยามถึงจุดวิกฤตของเรื่อง และกลับบ้านยามที่เปลี่ยนเป็นคนใหม่แล้ว

นักมานุษยวิทยาชื่อ เอดเวิร์ด เบอร์เนตต์ ไทเลอร์ เป็นผู้เริ่มศึกษาเรื่องปรัมปราเกี่ยวกับวีรบุรุษใน ค.ศ. 1871 โดยเขาสังเกตว่า เรื่องเล่าเกี่ยวกับวีรบุรุษต่าง ๆ มีรูปแบบโครงเรื่องเหมือนกัน 
หลังจากเขา ก็มีนักวิชาการคนอื่นที่นำเสนอทฤษฎีต่าง ๆ เพื่ออธิบายโครงสร้างของเรื่องปรัมปราเกี่ยวกับวีรบุรุษ ได้แก่ อ็อทโท รังค์ ซึ่งใช้วิธีเชิงจิตวิเคราะห์แบบฟรอยด์ศึกษาเรื่องปรัมปรา ลอร์ดแรกลัน ซึ่งรวมเรื่องปรัมปรากับพิธีกรรมเป็นหนึ่งเดียว และโจเซฟ แคมป์เบลล์ ซึ่งศึกษารูปแบบของเรื่องปรัมปราเกี่ยวกับวีรบุรุษ โดยยึดมุมมองเกี่ยวกับเรื่องปรัมปราของคาร์ล ยุง เป็นหลัก โจเซฟ แคมป์เบลล์ ได้บรรยายรูปแบบของเรื่องเล่าแบบพื้นฐานเมื่อ ค.ศ. 1949 ในหนังสือชื่อ "วีรบุรุษพันหน้า" (*The Hero with a Thousand Faces*) ดังนี้ :

> วีรบุรุษออกจากโลกธรรมดาไปสู่ดินแดนที่มีสิ่งเหนือธรรมชาติ ที่นี้เขาจะได้พบกับสิ่งชักจูงที่ยิ่งใหญ่ต่าง ๆ และจะได้รับชัยชนะ จากนั้นเขาจะกลับมาจากการผจญภัยอันลึกลับนี้พร้อมกับพลังที่สามารถช่วยผู้ชายคนอื่นได้
> 
> 

โจเซฟ แคมป์เบลล์ กับนักวิชาการคนอื่น เช่น เอริก นูมันน์ ได้อาศัยทฤษฎีเรื่องปรัมปราเรื่องเดียวในการวิเคราะห์เรื่องเล่าของพระโคตมพุทธเจ้า โมเสส และพระเยซู ส่วนอ็อทโท รังค์ กับลอร์ดแรกลันอาศัยทฤษฎีเชิงจิตวิเคราะห์แบบฟร็อยท์และเชิงพิธีกรรมในการวิเคราะห์เรื่องเล่า แนวคิดเหล่านี้ถูกนักวิจารณ์วิพากษ์ว่า เป็นแนวคิดที่กว้างเกินไปที่จะนำไปใช้ประโยชน์ได้ในปรัมปราวิทยาเปรียบเทียบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Office of Resources for International and Area Studies. "Monomyth Home". *History Through Literature Project*. University of California, Berkeley. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 January 2010. สืบค้นเมื่อ 2009-11-03.
2. 1 2  Segal, Robert; Raglan, Lord; Rank, Otto (1990). "Introduction: In Quest of the Hero". *In Quest of the Hero*. Princeton, N.J.: Princeton University Press. ISBN 0691020620.
3. ↑  Green, Thomas A. (1997). *Folklore: An Encyclopedia of Beliefs, Customs, Tales, Music, and Art*. ABC-CLIO. p. 165. ISBN 978-0-87436-986-1.
4. ↑  Campbell, Joseph (1949). *The Hero with a Thousand Faces*. Princeton: Princeton University Press. p. 23.
**วัดศรีเวฬุวัน** หรือ **วัดบ้านวังไผ่** สร้างขึ้นในปีพุทธศักราช 2269 ตั้งอยู่ ณ บ้านวังไผ่ ตำบลลาดพัฒนา อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม

ประวัติ
-------

วัดศรีเวฬุวัน ก่อตั้งขึ้นเมื่อปีพุทธศักราช 2269 ชาวบ้านเรียกว่าวัดบ้านวังไผ่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ ปีพุทธศักราช 2438 ตั้งอยู่ที่ บ้านวังไผ่ ตำบลลาดพัฒนา อำเภอเมืองมหาสารคาม 
จังหวัดมหาสารคาม สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีเนื้อที่ทั้งสิ้น 10 ไร่ 2 งาน 10 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือประมาณ 5 เส้น จดฝั่งแม่น้ำชี ทิศใต้ประมาณ 4 เส้น จดถนนสาธารณประโยชน์ ทิศตะวันออก ประมาณ 1 เส้น 10 วา จดหมู่บ้าน ทิศตะวันตกประมาณ 5 เส้น จดหมู่บ้าน

มี**พระพุทธรูปสำคัญ** คือ 

1. พระพุทธสุเมธมหามุนี ซึ่งเป็นพระประธานในวิหาร

2. พระพุทธชินราชจำลอง ซึ่งเป็นพระประธานในอุโบสถ 

**อาคารเสนาสนะ** ประกอบด้วย

1. อุโบสถ จำนวน 1 หลัง กว้าง 30 เมตร ยาว 36 เมตร

2. วิหาร (วิหารพระพุทธสุเมธมหามุนี) จำนวน 1 หลัง กว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร 

3. ศาลาการเปรียญ จำนวน 1 หลัง กว้าง 15 เมตร ยาว 40 เมตร

4. กุฎีสงฆ์ จำนวน 3 หลัง 

5. ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง กว้าง 12 เมตร ยาว 18 เมตร

6. เมรุ จำนวน 1 หลัง กว้าง 7 เมตร ยาว 9 เมตร

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

การบริหารและการปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม ได้แก่

1. พระโท 

2. พระใบ

3. พระหลอด 

4. พระพูน

5. พระแพง 

6. พระชะตา

7. พระทองศรี 

8. พระกล้อง

9. พระหนา 

10. พระครูปลัดบุญศรี อมโร (พ.ศ. 2523 – 2553)

11. พระครูวรดิตถ์ธรรมสาร รักษาการแทนเจ้าอาวาส (พ.ศ. 2553 – 2554)

อ้างอิง
-------
ภาพเขียนดอกชบาจีน
ดอกชบาจีน ดอกไม้ประจำชาติเกาหลี
**ชบาจีน** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Hibiscus syriacus*) เป็นพืชมีดอกในสกุล *Hibiscus* วงศ์ Malvaceae มีถิ่นกำเนิดจากประเทศจีน ที่มีความผันแปรทั้งรูปทรงของใบ ลำต้น และดอกมาก ดอกไม้ชนิดนี้สามารถทนต่อสภาพอากาศที่เลวร้าย และศัตรูพืชได้เป็นอย่างดี มักนิยมปลูกเพื่อตัดดอก และประดับตกแต่งสถานที่

ลักษณะ
------

ดอกชบาจีนมีกลีบดอกสีม่วงอมชมพูและสีขาว โคนกลีบด้านในดอกจะเป็นสีแดง มีหลายดอกในต้นเดียวประมาณ 100–350 ดอก ถ้าต้นใหญ่ก็จะมีดอกมาก ขอบใบหยัก ลักษณะเป็นไม้พุ่มใหญ่ ดอกชบาจีนจะผลิบานตั้งแต่เดือนต้นเดือนกรกฎาคมจนถึงปลายเดือนตุลาคม โดยจะเริ่มบานตั้งแต่เริ่มมีแสงอาทิตย์จนอาทิตย์ลับขอบฟ้าก็จะหุบ

ดอกไม้ประจำชาติ
---------------

ดอกชบาจีนเป็นดอกไม้ประจำชาติเกาหลีใต้ซึ่งเรียกดอกชบาจีนว่า "มูกุงฮวา" (무궁화) คำว่า *มูกุง* แปลว่า "เป็นอมตะ" ส่วนคำว่า *ฮวา* มาจากภาษาจีน แปลว่า "ดอกไม้" ซึ่งหมายถึงความเป็นอมตะของประวัติศาสตร์เกาหลี ความมุ่งมั่น และความอดทนของชาวเกาหลี โดยชาวเกาหลีถือว่าดอกชบาจีนเป็นดอกไม้สวรรค์ตั้งแต่สมัยโบราณ โดยอาณาจักรชิลลาเรียกตัวเองว่าอาณาจักรมูกุงฮวา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Plant List: A Working List of All Plant Species". สืบค้นเมื่อ April 8, 2014.

บรรณานุกรม
----------

* Baza Mendonça, Luciana & dos Anjos, Luiz (2005): Beija-flores (Aves, Trochilidae) e seus recursos florais em uma área urbana do Sul do Brasil [Hummingbirds (Aves, Trochilidae) and their flowers in an urban area of southern Brazil]. [Portuguese with English abstract] *Revista Brasileira de Zoologia* **22**(1): 51–59. doi:10.1590/S0101-81752005000100007 PDF fulltext
* "*Hibiscus rosa-sinensis*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
* The International Hibiscus Society ()
* The American Hibiscus Society (),()
* The Australian Hibiscus Society Inc. ()
* Hibiscusmania (France) ()
* Hibiscusfreunde (Germany) ()
* Hibiscus Forrest (Hungary) ( เก็บถาวร 2018-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
* Hibiscus rosa-sinensis (Chinese) ()

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ชบาจีน**
**วัดศรีอุโมงค์คำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา มีที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่

ประวัติ
-------

วัดศรีอุโมงค์คำสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2389 เดิมชาวบ้านเรียกว่า **วัดสูง** ตามลักษณะพื้นที่ตั้งวัดที่เป็นเนินสูงเด่น เป็นเนินที่เกิดจากการขุดสระของชาวบ้านแล้วนำดินไปถมจนเกินเป็นเนินเขาขนาดใหญ่ขึ้นมา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 มีเขตวิสุงคามสีมา กว้าง 12 เมตร ยาว 26 เมตร จากหลักฐานทางโบราณคดี สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างในสมัยอยุธยา ราวพุทธศตวรรษที่ 20–21 เพราะพบหลักฐานเป็นพระพุทธรูปหินทราย และงานแกะสลักหินทรายอื่น ๆ อาทิ เทวรูป รูปสัตว์ต่าง ๆ ในยุคหินทรายเมืองพะเยาอยู่เป็นจำนวนมาก

คำว่า "ศรี" หรือที่ล้านนาอ่านว่า "สะ-หรี" หมายถึง ต้นโพธิ์ คำว่า "อุโมงค์" เดิมทีชาวบ้านเชื่อกันว่าใต้ฐานโบสถ์ของวัดแห่งนี้ มีถ้ำหรืออุโมงค์อยู่ สามารถลอดไปโผล่ยังแม่น้ำอิงที่ไหลผ่านใจกลางกว๊านพะเยาได้ ส่วนคำว่า "คำ" หมายถึง ทองคำ ชื่อว่าที่นี่มีพระพุทธรูปทองคำฝังอยู่ใต้ฐานอุโมงค์ หรือ มีอุโมงค์ลงรักปิดทอง สามารถนำพระบรมธาตุมาประดิษฐานไว้ได้ หรือ มีสะเปา (เรือ) ที่ลงรักปิดทองอยู่

อาคารเสนาสนะ
------------

องค์พระธาตุเจดีย์บนเนินสร้างขึ้นในสมัยเชียงแสน แต่จากเอกสารของวัดระบุว่าไม่ปรากฏหลักฐานศักราชที่สร้างชัดเจน มีฐานย่อมุมไม้สิบสอง และมีซุ้มพระประดับอยู่ทั้ง 4 ด้าน เจดีย์องค์นี้ ได้ถูกฟ้าผ่าอยู่บ่อยครั้ง ทำให้คนโบราณหลายคนเชื่อว่าเป็นเจดีย์อาถรรพ์

อุโบสถประดิษฐาน *พระเจ้าล้านตื้อ* หรือ *หลวงพ่องามเมืองเรืองฤทธิ์* ซึ่งได้รับการยกย่องเป็นพระพุทธรูปที่มีพุทธลักษณะงดงามที่สุดแห่งล้านนาไทย มีหลักฐานปรากฏในศิลาจารึกว่าสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าเมืองสร้อยพะเยา ในราวปี พ.ศ. 2058 แต่ไม่ทราบว่าเดิมมาจากที่ไหน เพราะพบถูกทิ้งอยู่ที่สนามเวียงแก้ว (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งศาลหลักเมืองพะเยา) ก่อนถูกอัญเชิญมาเป็นพระประธานภายในอุโบสถ พระเจ้าล้านตื้อเป็นปางมารวิชัย ทำจากทองสำริด หน้าตักกว้าง 184 เซนติเมตร สูง 270 เซนติเมตร

วิหารหลังเก่าที่สร้างขึ้นในปีจุลศักราช 1237 สัปตศก เจ้าหลวงอริยะซึ่งลงไปรับสัญญาบัตรกลับมาครองเมืองพะเยาได้ก่อสร้างวิหารนี้ขึ้น แต่ภายหลังถูกรื้อออกไป สันนิษฐานว่าอาจเป็นวิหารหลังที่เหลือร่องรอยเพียงฐานของวิหาร ต่อมาได้รับการขึ้นทะเบียนจากกรมศิลปากร ในส่วนฐานวิหารเก่านี้

ด้านล่างของฐานอุโบสถและเจดีย์ ยังมีวิหารเล็กกว้างประมาณ 10 เมตร ยาว 15 เมตร เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปสำคัญสององค์ คือ พระพุทธรูปหินทรายพระเจ้าทันใจและพระพุทธรูปหินทรายกว๊านพระเยา

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปิ่น บุตรี. "อันซีนพะเยา "พระเจ้าล้านตื้อ" วัดศรีอุโมงค์คำ พระพุทธรูปสุดงามแห่งล้านนา". ผู้จัดการออนไลน์.
2. ↑  "วัดศรีอุโมงค์คำ". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "วัดศรีอุโมงค์คำ". มิวเซียมไทยแลนด์.
4. ↑  "วัดศรีอุโมงค์คำ". ศูนย์บรรณสารและการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยพะเยา.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดศรีอุโมงค์คำ**
**จูน ทาลาเป้** (Jun Talape) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2528 ที่ อับรา ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 31 ครั้ง ชนะ 21 (น็อค 8) เสมอ 1 แพ้ 9

ประวัติ
-------

ทาลาเป้ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน เบเนดิกซ์ ซุยโก จากนั้นก็ขึ้นชกชนะรวดมาตลอดที่ฟิลิปปินส์ จนได้มาชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทในไทยเมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2547 แพ้คะแนน คมฤทธิ์ สามเคแบตเตอรี ไม่ได้แชมป์ เมื่อกลับไปชกที่ฟิลิปปินส์ ทาลาเป้ก็คว้าแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทมาครองได้เมื่อ 2 เมษายน พ.ศ. 2548 ชนะน็อค เอ็ดมุนด์ โนนอง เดวิลลีเรส ยก 5 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้เอ็ดการ์ คาร์บินจันโดยเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2548 หลังจากเสียแชมป์ ทาลาเป้ได้ชิงแชมป์อีกสองครั้งแต่ไม่สำเร็จ คือชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC ที่แอฟริกาใต้เมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 แพ้น็อค มาซิบูเลเล มาเกปูลา ยก 6 และชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทที่ว่างเมื่อ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน สด ปูนนกอินทรียิม

ต่อมาทาลาเป้ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ชนะคะแนน แจ๊ค วีราโนได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งได้ 2 ครั้ง ก็มาชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทในไทย แพ้คะแนน เวทย์ ศักดิ์เมืองแกลง เมื่อ 5 กันยายน พ.ศ. 2551 และมาชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 แพ้น็อค ชลธาร อ.อุกฤษณ์ ยก 2 ต่อมา ทาลาเป้ได้ครองแชมป์เงารุ่นเฟเธอร์เวท WBC เมื่อ 5 มีนาคม พ.ศ. 2554 โดยชิงแชมป์ที่ว่าง ชนะคะแนน เอลเมอร์ เลกาเรีย แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ แพ้น็อค วิโอเรล ซีเมียน ยก 9 ที่โรมาเนียเมื่อ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 จากนั้น ทาลาเป้ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 16 กันยายน พ.ศ. 2554 แพ้คะแนน โรนัลด์ ปอนตีญัส ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้นก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (2548)
* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวท (2550 – 2551)
* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท (2552)
* แชมป์เงารุ่นเฟเธอร์เวท WBC
	+ ชิง 5 มีนาคม 2554 ชนะคะแนน เอลเมอร์ เลกาเรีย
	+ เสียแชมป์ 9 กรกฎาคม 2554 แพ้น็อค วิโอเรล ซีเมียน ยก 9 ที่ โรมาเนีย
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 7 ธันวาคม 2547 แพ้คะแนน คมฤทธิ์ สามเคแบตเตอรี่ ที่ กทม.
	+ ชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC เมื่อ 10 กุมภาพันธ์ 2549 แพ้น็อค มาซิบูเลเล มาเกปูลา ที่ แอฟริกาใต้
	+ ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 30 พฤศจิกายน 2549 แพ้คะแนน สด ลูกหนองยางทอย ที่พังงา
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 5 กันยายน 2551 แพ้คะแนน เวทย์ ศักดิ์เมืองแกลงที่ อุดรธานี
	+ ชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 6 พฤศจิกายน 2552 แพ้น็อค ชลธาร อ.อุกฤษณ์ ยก 2
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 16 กันยายน 2554 แพ้คะแนน โรนัลด์ ปอนตีญัส ที่ ฟิลิปปินส์

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2012-10-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**พระยาแสนซ้าย** หรือ **เจ้าหลวงแสนซ้าย** ทรงเป็นเจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 1 แห่งราชวงศ์แสนซ้าย และเป็นปฐมเจ้าผู้ครองนครแพร่แห่งราชวงศ์แสนซ้าย ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แห่งกรุงรัตนโกสินทร์

ราชประวัติ
----------

**พระยาแสนซ้าย** ไม่ปรากฏนามราชบิดาราชมารดา และพระนามเดิม สันนิษฐานว่าเดิมเป็นขุนนางตำแหน่งแสนซ้าย (แสนศรีไชย หรือแสนศรีซ้าย) มาก่อน เมื่อพระยาศรีสุริยวงศ์ (พระเมืองไชย) ถูกกักตัวที่กรุงเทพมหานครในปี พ.ศ. 2330 แล้ว พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชจึงได้สถาปนาให้เป็นพระยาแพร่แทน ได้รับยศเป็น **พระยาแสนซ้าย**ในฐานะหัวเมืองประเทศราช[*ระบุข้อมูลทางบรรณานุกรมไม่ครบ*]

ภายหลังเมื่อพระยาแสนซ้ายถึงแก่พิราลัยแล้ว พระเมืองไชย (พระเมืองใจ) ราชโอรสจึงได้เสด็จขึ้นครองนครแพร่ต่อจากพระองค์เป็นพระยาเทพวงศ์ ตามที่พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 4 ฉบับเจ้าพระยาทิพากรวงศมหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) กล่าวว่า

"...เมืองแพร่นั้น เมื่อแผ่นดินพระบาทสมเด็จฯ พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกนั้น พระยาแสนซ้ายได้เป็นเจ้าเมือง ครั้นถึงแก่กรรมแล้ว โปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ตั้งพระเมืองใจบุตรพระยาแสนซ้ายเป็นพระยาแพร่..."[*ระบุข้อมูลทางบรรณานุกรมไม่ครบ*]

ราชโอรส-ธิดา
------------

พระยาแสนซ้าย มีราชโอรสดังนี้

* **เจ้าน้อยอุปเสน** ต่อมาคือ พระยาเทพวงศ์ เจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์แสนซ้าย

พระยาแสนซ้าย มีพระขนิษฐานาม เจ้าปิ่นแก้ว ภายหลังสมรสกับเจ้าวังขวา

อ้างอิง
-------

1. ↑  ภูเดช แสนสา.เจ้าผู้ครองนครแพร่ยุคประเทศราชของสยาม ใน หมุดหมายประวัติศาสตร์ล้านนา: รวมบทความวิชาการในวาระครบรอบ ๖ ทศวรรษ ศาสตราจารย์สรัสวดี-รองศาสตราจารย์สมโชติ อ๋องสกุล. บริษัทโรงพิมพ์ตะวันออกจำกัด (มหาชน), พ.ศ. 2556.
2. ↑  พระราชพงศาวดาร กรุงรัตนโกสินทร์ รัชชกาลที่ ๔ พ.ศ. ๒๓๙๔ – ๒๔๑๑ ฉะบับเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ พิมพ์เป็นที่ระลึก ในงานพระราชทานเพลิงศพ คุณหญิงธรรมสารเนติ (อบ บุนนาค); วันที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๔๗๗ ณ วัดประยูรวงศาวาส; พิมพ์ที่โรงพิมพ์พระจันทร์ ท่าพระจันทร์ พระนคร



| ก่อนหน้า |  | พระยาแสนซ้าย |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระยาศรีสุริยวงศ์ (พระเมืองไชย) เจ้าผู้ครองนครแพร่** |  | **เจ้าผู้ครองนครแพร่** (พ.ศ. 2330 - ก่อน พ.ศ. 2348) |  | **พระยาเทพวงศ์เจ้าผู้ครองนครแพร่** |
**ยาฉีดคุมกำเนิด** (อังกฤษ: Injectable Contraceptives)   เป็นวิธีคุมกำเนิดชั่วคราวที่มีประสิทธิภาพในการตั้งครรภ์สูง ที่ได้รับความนิยมจากสตรีเพิ่มมากขึ้น เนื่องจากสะดวกในการใช้ เป็นอีกทางเลือกสำหรับผู้ที่ไม่ชอบกินยา หรือมักลืมกิน

กลไกในการป้องกันการตั้งครรภ์
----------------------------

ทำให้เมือกที่บริเวณปากมดลูกเหนียวข้นขึ้น มีผลทำให้อสุจิผ่านเข้ามาผสมกับไข่ได้ยากขึ้น ทำให้เยื่อบุมดลูกบางลง ไม่เหมาะต่อการฝังตัวของไข่ Progesterone ในขนาดสูงๆ ทำให้ผนังมดลูก และกล้ามเนื้อมดลูกฝ่อไม่เจริญ

อาการไม่พึงประสงค์
------------------

อาจทำให้เกิดฝ้าขึ้นที่หน้า น้ำหนักตัวเพิ่ม ปวดศีรษะ เป็นต้น ทำให้ภาวะประจำเดือนผิดปกติ คือมีประจำเดือนกระปริดกระปรอย,ประจำเดือนมาไม่แน่นอน, สตรีบางคนประจำเดือนอาจไม่มาเลยในระหว่างที่ฉีดยาคุมกำเนิด หลังจากหยุดฉีดยาคุมกำเนิดแล้ว โอกาสมีบุตรอีกจะช้า บางคนอาจเป็นปี หรือหลายปีก็ได้ ดังนั้นสตรีที่จะฉีดยาคุมกำเนิดควรเคยมีบุตรมาแล้ว หรือไม่ต้องการมีบุตรอีก

ข้อห้ามใช้สำหรับยาฉีดคุมกำเนิด
------------------------------

* เลือดออกผิดปกติจากเยื้อมดลูกไม่ทราบสาเหตุ
* สตรีที่ยังไม่เคยมีบุตร
* โรคมะเร็งอวัยวะสืบพันธุ์
* โรคเบาหวาน
* มีประวัติโรค Tromboembolism
* โรคตับ
* สงสัยหรือมีการตั้งครรภ์

ตัวอย่างยาฉีดคุมกำเนิด
----------------------

ยาฉีดคุมกำเนิดที่มี Progestogen อย่างเดียว เช่น Medroxyprogesterone acetate (DMPA) (Depo-Provera®, Depo-progesta®) ฉีดเข้ากล้ามเนื้อในขนาด 150 mg สามารถคุมกำเนิดได้ 3 เดือน Norethisterone enanthate (NET – EN) (Noristerat®) ฉีดเข้ากล้ามเนื้อในขนาด 200 mg สามารถคุมกำเนิดได้ 3 เดือน

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมเฮง นรเศรษฐีกุล. คู่มือประกอบการฝึกปฏิบัติงานเภสัชกรรมชุมชน. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร : บริษัทเมดอินโฟ จี ดี จำกัด; 2551. หน้า 145 – 189.
2. ↑  2. Arias R, Ballagh S, Wysocki S. Administration Of Hormonal Contraceptive Drugs. Association of Reproductive Health Professionals. URL : www.arhp.org/files/DelSys.pdf
ใบชาบันจะ
**บันจะ** (ญี่ปุ่น: 番茶; โรมาจิ: *bancha*) เป็นชาเขียว ชนิดหนึ่งที่ดื่มในญี่ปุ่น หมายถึงชาชั้นต่ำที่ไม่ได้มาตรฐานในผลิตภัณฑ์จำหน่ายตามท้องตลาด บันจะบางครั้งใช้เป็นคำทั่วไปสำหรับชาในชีวิตประจำวัน ชาที่ผลิตในท้องถิ่น และชาทำเองในครัวเรือน

วิธีการผลิตเกือบจะเหมือนกับเซ็นจะ แต่วัตถุดิบคือใบชาที่เก็บเกี่ยวหลังฤดูร้อน (ชาใบที่สามและสี่) ใบชาเมื่อแตกกิ่งเพื่อการเพาะปลูกครั้งต่อไป (บันจะในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว) และกระบวนการผลิตเซ็นจะ ใช้ใบไม้ขนาดใหญ่ที่ตัดแล้ว เนื่องจากบันจะใช้ใบแก่แทนใบอ่อนอย่างในเซ็นจะ จึงมี สารแทนนิน มากกว่าและกาเฟอีนน้อยกว่า รสชาติเบาและสดชื่น แต่ก็มีความฝาด ระยะเวลาการเก็บเกี่ยวและวิธีการผลิตของวัตถุดิบจะต่างไปขึ้นอยู่กับภูมิภาค อาจนำใบชาไปคั่วแห้งเพื่อดึงรสชาติที่หอมกรุ่น และดื่มเป็นโฮจิจะ

สีของเครื่องดื่มชาและวิธีการแปรรูปใบชาจะแตกต่างกันไปตามภูมิภาค ในจังหวัดชิซูโอกะและโตเกียวจะใช้เซ็นจะสีเหลืองเขียว ในขณะที่จังหวัดฮกไกโดและจังหวัดเกียวโต ซึ่งเรียกว่า **เคียวบันจะ** (京番茶) จะใช้โฮจิจะสีน้ำตาล

ในภูมิภาคโทโฮกุ คำว่า "บันจะ" มักหมายถึง ชาคั่วโดยทั่ว ๆ ไป ในจังหวัดอิชิกาวะ คำว่า "บันจะ" หมายถึงคูกิจะที่ทำจากก้านชาคั่ว คำว่า "เคียวบันจะ" ยังอาจหมายถึงโฮจิจะที่ผลิตด้วยวิธีการเฉพาะ โดยใบชาที่ใช้อาจไม่ได้จำกัดเฉพาะบันจะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  中村羊一郎 1999. sfn error: no target: CITEREF中村羊一郎1999 (help)
2. ↑  【くらし物語】番茶の色、地域でなぜ違う?＊もともとは茶色 明治に緑茶普及『日本経済新聞』2018年10月6日朝刊別刷り（日経＋1）6面。
**อันลามานิ** เป็นกษัตริย์แห่งนิวเบียหรือคุช ซึ่งปกครองตั้งแต่ 620 ปีก่อนคริสตกาลและสิ้นพระชนม์เมื่อประมาณ 600 ปีก่อนคริสตกาล

ภายให้การปกครองของพระองค์, อาณาจักรคุชได้เริ่มฟื้นฟูอำนาจขึ้น. พระองค์เป็นพระราชโอรสของกษัตริย์เซนคามานิสเคน และเป็นพระเชษฐาของกษัตริย์แอสเพลตา

พระองค์ได้ใช้พระนามเฉกเช่นเดียวกันกับฟาโรห์แห่งอียิปต์

รัชกาล
------

พระองค์เป็นที่รู้จักกันดีจากหินสลักที่พบในวิหารที่กาวา หินสลักได้บันทึกการมาเยือนเมืองกาวาของพระนางนาซัลซา พระมารดาของพระองค์ เพื่อมาเข้าร่วมพิธีราชาภิเษกอย่างเป็นทางการของพระองค์ในฐานะกษัตริย์ นอกจากนี้ยังได้บันทึกการตัดสินใจของพระองค์เพื่อให้พระขนิษฐาทั้งสี่พระองค์เป็นผู้เล่นซิสตรัมในวิหารแห่งอามุนที่เจเบล บาร์กัล[]

รูปแกะสลักหินแกรนิตสองรูปนี้ถูกพบในเจเบล บาร์กัล ขณะที่สิ่งของที่สลักพระนามของพระองค์ที่พบที่เมืองเมโรอี หนึ่งในรูปปั้นในปัจจุบันตั้งอยู่ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติคาร์ทูม, ซูดาน) ในขณะรูปปั้นอื่น ๆ (สูง 12 ฟุต) อยู่ในพิพิธภัณฑ์ศิลปะบอสตัน พระองค์ถูกฝังอยู่ในปิรามิด Nu. 6 ในนูริ ในหลุมฝังศพของพระองค์มีห้องโถงขนาดใหญ่ตกแต่งด้วยตำราทางศาสนาและโลงศพหินของพระองค์

ใน 592 ปีก่อนคริสตศักราช ภายใต้การปกครองของพระอนุชาของพระองค์กษัตริย์แอสเพลตา อาณาจักรคุชได้ถูกรุกรานโดยชาวอียิปต์นำโดยฟาโรห์พซัมเตกที่ 2 ซึ่งทำให้เมืองนาปาตาได้รับความเสียหาย

แกลลอรี่
--------

* รูปสลักกษัตริย์อันลามานิจาก ลอนดอนรูปสลักกษัตริย์อันลามานิจาก ลอนดอน
* หินสลักแห่งอันลามานิหินสลักแห่งอันลามานิ
* คาร์ทูธของอันลามานิคาร์ทูธของอันลามานิ
* รูปสลักทวาเรต อาจจะมาจากรัชสมัยของพระองค์รูปสลักทวาเรต อาจจะมาจากรัชสมัยของพระองค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dows Dunham & M. F. Laming Macadam: Names and Relationships of the Royal Family of Napata. Journal of Egyptian Archaeology 35 (1949), pp.139-149
2. ↑  László Török, The kingdom of Kush: handbook of the Napatan-Meroitic Civilization
3. ↑  Derek A. Welsby/Julie R. Anderson (Hrsg.): Sudan, Ancient Treasurers, London 2004, S. 168, Nr. 148
4. ↑  Anlamani เก็บถาวร กรกฎาคม 20, 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
การกระโดดบันจีจัมป์ที่ฝรั่งเศส
**บันจีจัมป์** เป็นกีฬาที่ผู้เล่นจะต้องกระโดดลงมาจากที่สูงโดยมีเชือกยึดไว้ โดยทั่วไปจะกระโดดลงมาจากสถานที่ที่เคลื่อนที่ไม่ได้ เช่น สะพาน อาคารสูง เป็นต้น แต่บางครั้งก็สามารถกระโดลงมาจากอากาศยานอย่างบัลลูนหรือเฮลิคอปเตอร์ได้เช่นกัน

บันจีจัมป์ เป็นกีฬาท้าความกล้าซึ่งได้รับความนิยมอย่างสูงในหมู่หนุ่มสาวยุคใหม่ทั่วโลก แต่เดิมเป็นการพิสูจน์ความกล้าหาญ ความป็นชายชาตรีของชาวเมลานีเชี่ยน ชนเผ่าหนึ่งในหมู่เกาะแปซิฟิก ซึ่งมีพิธีพิสูจน์ความเป็นชายชาตรีโดยการกระโดดจากหอสูง ประมาณ 20 เมตร โดยใช้เพียงเชือกจากเถาวัลย์มัดขาไว้ แล้วดิ่งตัวลงมา ต่อมาชมรมกีฬาของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดคือ Oxford University Dangerous Sport Club ได้นำกิจกรรมนี้มาดัดแปลง โดยใช้เชือกยางเหนียวนุ่มมัดข้อเท้าแทนเถาวัลย์ และทำการกระโดดจาก London Bridge แต่ทำได้แค่ครั้งเดียว จนต่อมาในปี ค.ศ. 1988 กีฬาบันจีจัมป์ได้ถูกนำกลับมาใช้ในเชิงพาณิชย์โดย A.J. Hackett จากประเทศนิวซีแลนด์ จนได้รับความนิยม และปลอดภัยเชื่อถือได้อย่างทุกวันนี้

อุปกรณ์การเล่น
--------------

เนื่องจากเป็นกีฬาที่มีความเสี่ยงค่อนข้างสูงอุปกรณ์ที่ใช้จึงต้องได้มาตรฐาน และต้องได้รับการตรวจเช็คอย่างละเอียดก่อนที่จะทำการเล่นหรือกระโดดจริง โดยอุปกรณ์หลักประกอบด้วย
1. สายเชือกที่เรียกว่า Bungy Corde ซึ่งเป็นเชือกสายยืดที่ต้องรับน้ำหนักได้อย่างเหมาะสม
2. ที่รัดขา หรือ Leg Wrap ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่ใช้พันขาโดยจะมีขอเกี่ยวกับ Bungy Corde

ขั้นตอน
-------

ในการเตรียมตัว ผู้เล่นต้องชั่งน้ำหนักโดยปลดทรัพย์สินหรือเครื่องแต่งกายที่ไม่จำเป็นออกเพื่อชั่งน้ำหนักอย่างแท้จริง เพื่อที่ผู้ควบคุมการกระโดดหรือ Jump Master จะได้คำนวณหาค่าที่เหมาะสม สำหรับการปล่อยสายและขนาดของสายที่จะใช้ ที่เรียกว่า Bungy Corde หรือสายยืด ซึ่งมีตั้งแต่ขนาดที่รับน้ำหนักได้ 40 – 60 กิโลกรัม 60 - 80 กิโลกรัม และ 80 – 100 กิโลกรัม จากนั้นก็นั่งลงให้ Jump Master พันขาด้วย Leg Wrap เหมือนที่รัดหน้าท้อง แล้วก็ใช้ Leg Step หรือเชือกพันขา โดยใช้ Pin ตัวเกี่ยวต่อกับ Bungy Corde ที่คำนวณไว้แล้ว อุปกรณ์ที่สำคัญแม้มีไม่กี่ชิ้น แต่ก็เน้นความปลอดภัยและอยู่ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดของ Jump Master ตลอด

ท่ากระโดด
---------

ท่ากระโดดของบันจีจัมป์ มีด้วยกัน 4 ท่า คือ

* DD คือการดิ่งหรือล้มตัวแบบนิ่ง ๆ ลงมา
* Forward การกระโดดพุ่งตัวลงมาจากเครน
* Back ward เป็นการหันหลังกระโดด
* Tandom เป็นการกระโดดคู่

เมื่อสิ้นการคำนวณและใส่อุปกรณ์เรียบร้อยแล้ว ก็ไปขึ้นกระเช้า แล้วเครนก็พาขึ้นไปที่ความสูง 50 เมตร จากนั้น Jump Master ก็ตรวจความพร้อม เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ก็เตรียมกระโดด ซึ่ง Jump Master จะบอกวิธีการกระโดดอีกครั้ง
**เจ้าหญิงซิลเวีย ดัชเชสแห่งออสตา** (อังกฤษ: Her Royal Highness Princess Silvia, Duchess of Aosta) ประสูติเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2496 เป็นธิดาใน วินด์เซนโล เปลโม เดอ ซิลิเบโต มาร์ควิสที่ 6 แห่งเรโกวิเนีย และ โรซานา เบนลาโด อี เฟร์ฟาริส พระบิดาของพระองค์สืบเชื้อสายมาจากขุนนางเก่าแก่ของประเทศอิตาลี ซึ่งก่อนจะเข้ามาเป็นสมาชิกพระราชวงศ์อิตาลี พระองค์ทรงมีพระนามเดิมว่า **ดอนนา ซิลเวีย เปลโม เดอ ซิลิเบโต** และเป็นพระชายาพระองค์ที่ 2 ใน เจ้าชายอะเมเดโอ ดยุกที่ 5 แห่งออสตา พระมารดาเลี้ยงใน เจ้าชายไอโมน ดยุกแห่งอาพูเลีย

เสกสมรส
-------

ดอนนา ซิลเวีย เปลโม เดอ ซิลิเบโต ได้เข้าพิธีเสกสมรสกับ เจ้าชายอะเมเดโอ ดยุกที่ 5 แห่งโอสตา พระประมุขแห่งราชสกุลซาวอย เมื่อวันที่ 30 มีนาคม 2530 ดอนนาซิลเวีย เปลโม เดอ ซิลิเบโต รับพระราชทานพระอิสริยยศ **เจ้าหญิงซิลเวีย ดัชเชสแห่งออสตา พระชายา** พร้อมฐานันดร รอยัลไฮเนส โดยไม่มีพระบุตร ภายหลังวันที่ 1 มิถุนายน 2564 เจ้าชายอะเมเดโอ ดยุกที่ 5 แห่งออสตา สิ้นพระชนม์ลง ทำให้ เจ้าชายไอโมน ดยุกแห่งอาพูเลีย พระโอรสของพระสวามี สืบทอดตำแหน่ง **ดยุกที่ 6 แห่งออสตา** พระองค์จึงดำรงพระอิสริยยศ **ดัชเชสหม้ายแห่งออสตา**

พระรูปของ เจ้าชายอะเมเดโอ ดยุกที่ 5 แห่งโอสตา และ ดอนนา ซิลเวีย เปลโม เดอ ซิลิเบโต พระชายาในวันเสกสมรส

พระกรณียากิจ
------------

ในฐานะ ดัขเชสแห่งออสตา พระชายา พระองค์ทรงมีพระกรณียากิจมากมาย อาทิ โครงการสนับสนุนสตรี และโครงการต่างประเทศใน เคนยา และ ประเทศในทวีปแอฟริกา ส่วนมากก็เป้นโครงการเกี่ยวกับสตรีเช่นกัน และยังทรงอุปถัมภ์โครงการเด็กของประเทศซาอุดีอาระเบีย ร่วมด้วยกับ เจ้าหญิงฟัตมาแห่งซาอุดิอาระเบีย

อ้างอิง
-------

* Andrea Borella, "Annuario della Nobiltà Italiana", Edizione XXXII, Teglio (SO), 2014, S.A.G.I. Casa Editrice, pag. 5
* ^ Un mondo di Italiani, MEDIC, il Movimento per la Difesa del Crocifisso Archiviato il 5 marzo 2016 in Internet Archive.
* ^ Google Books
**ไดกากูจิ** (ญี่ปุ่น: 大覚寺; โรมาจิ: *Daikaku-ji*) วัดในพระพุทธศาสนานิกายชิงงงที่ตั้งอยู่ในเขตอูเกียว ทางตะวันตกของนครเกียวโต

ประวัติ
-------

ไดกากูจิแต่เดิมเป็นพระตำหนักที่ประทับของจักรพรรดิซางะจักรพรรดิองค์ที่ 52 เรียกว่า **พระตำหนักซางะ-อิง** ที่โปรดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1357 เวลาเสด็จประพาสออกนอกนครหลวงเฮอัง หลังจากสละราชบัลลังก์เมื่อ พ.ศ. 1366 อดีตจักรพรรดิซางะก็เสด็จมาประทับที่พระตำหนักแห่งนี้จนกระทั่งเสด็จสวรรคตเมื่อ พ.ศ. 1385

เมื่อ พ.ศ. 1419 หรือ 34 ปีหลังการเสด็จสวรรคตเจ้าหญิงมาซาโกะพระราชธิดาของจักรพรรดิซางะและจักรพรรดินีในจักรพรรดิจุนนะ จักรพรรดิองค์ที่ 53 ได้ถวายพระตำหนักซางะ-อิงเป็นวัดในพระพุทธศาสนานิกายชิงงงพร้อมกับพระราชทานนามวัดนี้ว่า **ไดกากูจิ**

หลังจากนั้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 และ 14 วัดแห่งนี้ได้เป็นที่ประทับของอดีตจักรพรรดิที่สละราชบัลลังก์แล้วออกผนวชแต่ยังคงกุมพระราชอำนาจทางการเมืองที่เรียกว่าไดโจโฮโอ (มหาธรรมราชา) หลายพระองค์อาทิ จักรพรรดิโกซางะ จักรพรรดิโกอูดะ และจักรพรรดิคาเมยามะ ต่อมานามของไดกากูจิได้ถูกใช้เรียกสายราชสกุลที่สืบเชื้อสายจากจักรพรรดิคาเมยามะ ที่ปกครองราชสำนักใต้ในยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 14

ใน พ.ศ. 1935 ทางราชสำนักเหนือและราชสำนักใต้ได้ใช้วัดแห่งนี้ในการเจรจาสันติภาพอันนำมาสู่การสิ้นสุดยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ที่ดำเนินมาเกือบ 60 ปี

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ไดกากูจิ
**ฟุตบอลเมเนเจอร์** (อังกฤษ: Football Manager) เป็นชุดของเกมจำลองการบริหารทีมฟุตบอล โดยออกวางจำหน่ายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) โดยบริษัท แอดดิกทีฟเกมส์ (Addictive Games) และวางจำหน่ายเรื่อยมาจนถึงกลางทศวรรษที่ 1990 จากนั้น ในปี 2004 เกมซีรีส์นี้ได้กลับมาโด่งดังอีกครั้งหนึ่งเมื่อบริษัทสปอร์ตอินเตอร์แอกทีฟ (Sports Interactive) นำมาฟื้นฟูใหม่โดยใช้ชื่อว่าแชมเปี้ยนชิพเมเนเจอร์ (Championship Manager series) ซีรีส์แรกที่วางจำหน่ายนั้นถือว่าเป็นเกมคอมพิวเตอร์เกมแรกที่มีเนื้อหาหลักคือการบริหารทีมฟุตบอล ในปัจจุบัน ฟุตบอลเมเนเจอร์ 2022 (Football Manager 2022) คือภาคล่าสุดที่ออกวางจำหน่าย มี 3 เวอร์ชันคือ PC เป็นเวอร์ชันเต็มรูปแบบ Football Manager 2022 Touch คล้ายกับเวอร์ชัน PC แต่ตัดฟีเจอร์เนื้อหาบางส่วนออก (เล่นได้เฉพาะเรื่องนินเท็นโด สวิซต์เท่านั้น) และเวอร์ชันโมบาย (Football Manager 2022 Mobile) สำหรับเล่นบนเครื่องสมาร์ทโฟน เน้นเนื้อหารวบรัด ไม่ซับซ้อน ประหยัดเวลา ตัวเกมจะออกภาคใหม่ประมาณเดือนพฤศจิกายนของทุกปี 

ในสหรัฐอเมริกาและแคนาดานั้นจะเรียกเกมนี้ว่า เวิลด์ไวด์ซอกเกอร์เมเนเจอร์ (Worldwide Soccer Manager หรือ WSM) ซึ่งไปเหมือนกับชื่อเกมของ Sega Saturn และ Sega Dreamcast ดังนั้น เกมนี้จึงได้รับการเผยแพร่ไปโดยเซก้าโดยบังเอิญซึ่งตอนนี้กลายเป็นผู้จัดจำหน่ายเกมนี้ไปแล้วแทนที่ของ Eidos ที่จัดจำหน่ยเกมแชมเปี้ยนชิพเมเนเจอร์ของบริษัทสปอร์ตอินเตอร์แอกทีฟจนกระทั่งปี 2003

ต่อมา รุ่น 2006 และ 2007 ได้ออกแบบมาเพิ่มสำหรับเครื่องเล่น เอ็กซ์บอกซ์ 360 และ พีเอสพี อีกด้วย
ปัจจุบันฟุตบอลเมเนเจอร์ออกภาคล่าสุด2015 ซึ่งได้พัฒนาระบบการจำลองที่ดีขึ้นเป็น3มิติและยังเพิ่มความหลากหลายในการคุมทีมอีกด้วย

ดูเพิ่ม
-------

* แชมเปียนชิพเมเนเจอร์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ ฟุตบอลเมเนเจอร์ อย่างเป็นทางการ
* เว็บฟุตบอลเมเนเจอร์ในไทย
ผลแก่ของต้นชมจันทร์
**ชมจันทร์** หรือ **ดอกพระจันทร์** (ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Ipomoea alba* L.) อยู่ในวงศ์ผักบุ้ง (Convolvulaceae) สกุลผักบุ้ง *(Ipomoea)* มีถิ่นกำเนิดอยู่ในเขตร้อนของทวีปอเมริกากลางและอเมริกาใต้และแพร่กระจายอย่างกว้างขวาง สามารถพบได้ทั้งในเขตอบอุ่นและเขตร้อนของอเมริกา ประเทศออสเตรเลียและในกลุ่มประเทศเขตร้อนของทวีปเอเชีย

การขยายพันธุ์
-------------

ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด อาจปลูกโดยการหยอดเมล็ดลงแปลงโดยตรงหรือเพาะเมล็ดเป็นต้นกล้า ก่อนเพาะเมล็ดมาแช่น้ำนาน 12 ชั่วโมง เพื่อให้เปลือกหุ้มเมล็ดอ่อนตัว จะทำให้งอกได้เร็วงอกได้เร็วขึ้น เนื่องจากเมล็ดดออกพระจันทร์มีเปลิอกหุ้มเมล็ดที่แข็ง เมล็ดงอกใช้เวลานานประมาณ 7-14 วัน เมื่อต้นกล้าอายุ 30 วันสามารถปลูกลงแปลงได้ นอกจากการขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ดแล้ว ต้นชมจันทร์ยังสามารถขยายพันธุ์โดยการปักชำส่วนของลำต้น

การปลูก
-------

ต้นชมจันทร์สามารถขึ้นได้ในดินเกือบทุกชนิดที่มีความร่วนซุย พื้นที่ต้องระบายได้ดี เจริญเติบโตได้ในสภาพกลางแจ้งที่มีแสงแดด แปลงปลูกอาจยกแปลงผักทั่วไปเพื่อป้องกันน้ำขัง วิธีปลูกโดยขุดหลุมปลูกลึก 15-20 ซม. รองก้นหลุมด้วยปุ๋ยคอก 200-500 กรัม/หลุม จากนั้นจึงนำต้นกล้าลงปลูก ระยะปลูกที่ใช้ปลูกคือระหว่างต้น 40-50 ซม. และระหว่างแถว 70-100 ซม. ในช่วง 1 เดือนแรกหลังปลูก ควรมีการให้น้ำวันละ 2 ครั้ง คือตอนเช้าและตอนเย็น เมื่อต้นสามารถตั้งตัวได้แล้ว จึงให้น้ำวันละครั้ง เมื่อต้นดอกชมจันทร์เริ่มแตกยอด ควรมีการทำค้างคล้ายกับค้างถั่วฝักยาวหรือทำเป็นซุ้ม หลังปลูกประมาณ 2-3 เดือนก็จะเริ่มออกดอก

การใช้ประโยชน์
--------------

ต้นชมจันทร์มีดอกสีขาวสวยงาม บานในเวลาตอนกลางคืนและกลิ่นหอม ในต่างประเทศ เช่นในยุโรปและสหรัฐอเมริกาปลูกเป็นไม้ดอกไม้ประดับ แต่บางพื้นที่ของประเทศไทย เช่น ภาคใต้และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เริ่มมีการนำดอกมารับประทานเป็นอาหารโดยใช้ดอกตูมมาผัดกับน้ำมันหอย หรือลวกจิ้มกับน้ำพริก ในบางพื้นที่มีการนำดอกมารับประทานสด โดยการเด็ดเกสรออก ผลการการวิเคราะห์คุณค่าทางโภชนาการของดอกชมจันทร์ พบว่าเป็นผักที่ไขมันต่ำมากและมีสรรพคุณเป็นยาระบายอย่างอ่อน เหมาะแก่ผู้ที่ต้องการควบคุมน้ำหนัก นอกจากนี้ยังมีธาตุเหล็ก ฟอสฟอรัสและยังประกอบด้วยวิตามินต่าง ๆ ได้แก่ วิตามินบี เป็นต้น

การบำรุงรักษา
-------------

เมื่อผลผลิตเริ่มลดลง หรือสังเกตเห็นต้นโทรมจะต้องตัดแต่งให้แตกต้นใหม่ พร้อมกับใส่ปุ๋ยอินทรีย์หรือปุ๋ยคอกบำรุง พร้อมให้น้ำเช้า-เย็น เพื่อให้ต้นแตกใบอ่อน จากนั้นประมาณ 2 เดือนจึงเริ่มเก็บผลผลิตได้อีกครั้ง กระทั่งต้นมีอายุ 2 ปี จึงเอาออกและปลูกใหม่อีกครั้ง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รายละเอียด ดอกชมจันทร์[*ลิงก์เสีย*] จากเว็บ
* รายละเอียด ดอกชมจันทร์[*ลิงก์เสีย*] จากเว็บ
**โรงอากาศยานไฮง์เคิล** (เยอรมัน: *Heinkel Flugzeugwerke*) เป็นบริษัทผู้ผลิตอากาศยานของเยอรมนี ถูกก่อตั้งโดยแอ็นสท์ ไฮง์เคิล มีชื่อเสียงจากการผลิตเครื่องบินทิ้งระเบิดให้แก่กองทัพอากาศเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่สอง นอกจากนี้ ยังมีส่วนในการคิดค้นจรวดเชื้อเพลิงเหลว และสามารถสร้างเครื่องบินเฮ 178 ซึ่งเป็นเครื่องบินเทอร์โบเจ็ทแบบแรกของโลก ถือเป็นก้าวสำคัญในประวัติศาสตร์โลก

การผลิตเครื่อง เฮ 111 ซึ่งเป็นรุ่นที่ผลิตมากสุดของไฮง์เคิล
นายแอ็นสท์ ไฮง์เคิล อดีตหัวหน้าฝ่ายออกแบบอากาศยานในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ก่อตั้งโรงอากาศยานไฮง์เคิลก่อตั้งในปีค.ศ. 1922 ที่เมืองวาร์เนอมึนเดอ ภายหลังเยอรมนีได้รับการผ่อนปรณข้อบังคับด้านการเดินอากาศจากผลของสนธิสัญญาแวร์ซาย ในช่วงแรก บริษัทพุ่งเป้าไปที่ลูกค้าต่างประเทศเป็นหลัก อาทิสวีเดนและญี่ปุ่น อากาศยานแบบแรกของบริษัทไฮง์เคิลคือรุ่น เฮ 70 *บลิทซ์* ซึ่งทำจากโลหะทั้งลำและใช้เครื่องยนต์เดี่ยว เครื่องบินรุ่นนี้ถูกใช้เป็นเครื่องบินไปรษณีย์ของการไปรษณีย์อากาศเยอรมันในปีค.ศ. 1932 ถือเป็นเครื่องบินขนส่งไปรษณีย์ที่เร็วที่สุด เครื่องบินรุ่นต่อมาของบริษัทคือรุ่น เฮ 111 *โดพเพิล-บลิทซ์* ซึ่งถูกใช้งานเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดแบบหลักในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

ภายหลังสงคราม บริษัทไฮง์เคิลยังเคยผลิตรถยนต์จิ๋วรุ่น *Heinkel Kabine*, รถสกูตเตอร์รุ่น *Heinkel Tourist* ตลอดจนรถจักรยานยนต์ 50 ซีซีรุ่น *Moped*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Japanese-German relations, 1895-1945", Christian W. Spang, Rolf-Harald Wippich. Routledge, 2006. ISBN 0-415-34248-1, ISBN 978-0-415-34248-3. Retrieved March 16, 2010.
พลแตรเดี่ยวเป่าสัญญาณแตรนอนในพิธีฝังศพนายแคสปาร์ วิลลาร์ด ไวน์เบร์เกอร์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐอเมริกา ณ สุสานแห่งชาติอาร์ลิงตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา
**แตรนอน** เกี่ยวกับเสียงนี้ สัญญาณแตรเดี่ยว - แตรนอน.ogg  (วิธีใช้·ข้อมูล)  (Taps) เป็นสัญญาณแตรเดี่ยวบอกเวลานอนสำหรับทหารในยามปกติ แต่เพลงนี้ก็ใช้เป็นเพลงในพิธีศพของทหารด้วยเช่นกัน โดยจะเป่าในเวลาที่กำลังฝังร่างผู้ตายลงหลุมศพ หรือในเวลาจุดไฟเผาศพ

เพลงนี้มีที่มาจากเหตุการณ์สงครามกลางเมืองในสหรัฐอเมริกาใน ค.ศ. 1862 ซึ่งในเวลานั้นประเทศสหรัฐอเมริกาได้แตกแยกออกเป็นฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ ร้อยเอกโรเบิร์ท เอลลิคอมแห่งกองทัพสหพันธรัฐฝ่ายเหนือซึ่งตั้งมั่นอยู่ค่ายแฮริสัน ในรัฐเวอร์จิเนีย ได้สูญเสียลูกชาย (ซึ่งเดินทางไปเรียนวิชาดนตรีที่ดินแดนฝ่ายใต้ก่อนเกิดสงครามไม่นานและได้สมัครเป็นทหารของฝ่ายใต้) จากการรบในที่นั้น ร้อยเอกเอลลิคอมผู้พ่อจึงร้องขอผู้บังคับบัญชาจัดทำพิธีศพลูกชายเช่นเดียวกับทหารฝ่ายเหนือ ผู้บังคับบัญชาของเขาได้ปฏิเสธคำขอนี้เนื่องจากผู้ตายเป็นทหารฝ่ายศัตรู แต่อนุญาตจัดพลทหารดุริยางค์คนหนึ่งบรรเลงในงานศพนี้ได้เพราะยังเห็นแก่ความเป็นพ่อของร้อยเอกเอลลิคอม เขาจึงเลือกพลแตรเดี่ยวมาบรรเลงเพลงตามโน้ตดนตรีที่เขาพบจากเศษกระดาษในกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบของลูกชาย ซึ่งเพลงนี้ก็คือเพลงแตรนอนที่ใช้ในพิธีศพทหารมาจนถึงทุกวันนี้

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ตำนานแตรนอน 'Taps' โดย www.taharn.net เก็บถาวร 2006-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* สัญญาณแตรนอน "Taps" (MP3)
**แตโปดอง-1** (เกาหลี: 대포동-1; ฮันจา: 大浦洞-1) เป็นขีปนาวุธติดหัวรบพิสัยกลางแบบ 3 ท่อน พัฒนาโดยเกาหลีเหนือ และยังอยู่ในประจำการ ขีปนาวุธนี้ เดิมพัฒนาจากต้นแบบจรวดสคัดของรัสเซีย และสามารถใช้งานเป็นระบบปล่อยอาวุธนิวเคลียร์ และจรวดสำหรับเดินทางสู่อวกาศก็ได้

ประวัติ
-------

เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2541 เกาหลีเนือประกาศว่าตนได้ใช้จรวดเพื่อปล่อยดาวเทียมดวงแรก ชื่อ Kwangmyŏngsŏng จากฐานปล่อยในแหลม Musudan-ri แต่แหล่งข่าวทางประเทศตะวันตกไม่เคยประกาศถึงการตรวจพบดาวเทียมดังกล่าวในวงโคจรแต่อย่างใด จึงเข้าใจกันว่า ท่อนที่ 3 คงจะลุกไหม้ และดาวเทียมนั้นก็ถูกเผาไหม้ไปด้วยอย่างรวดเร็ว 

หลังจากการปล่อย Kwangmyŏngsŏng แล้ว ก็มีการเผยแพร่ข้อมูลการปล่อยตามมา สำหรับการบินในวงโคจร จรวดท่อนแรกเผาไหม้ 95 วินาที และตกลงในทะเลญี่ปุ่น ที่พิกัด 40°51′N 139°40′E﻿ / ﻿40.850°N 139.667°E﻿ / 40.850; 139.667 ท่อนที่สองเผาไหม้ 144 วินาที และตกลงในมหาสมุทรแปซิฟิก ที่ 40°13′N 149°07′E﻿ / ﻿40.217°N 149.117°E﻿ / 40.217; 149.117 ส่วนท่อนที่สาม เผาไหม้ต่อไปอีก 27 วินาที สื่อของเกาหลีเหนือระบุว่า วัสดุดังกล่าวอยู่ในวงโคจรนานประมาณ 5 นาที หลังปล่อยจากฐาน

รายละเอียด
----------

* แรงผลักดัน : 525.25 kN
* มวลรวม : 33 406 kg
* เส้นผ่านศูนย์กลาง : 1.80 m
* ความยาว: 25.80 m

ท่อนแรกของจรวด เป็นขีปนาวุธติดหัวรบพิสัยกลาง เรียกว่า โนดอง-1

ผู้ดำเนินการ
------------

* กองทัพเกาหลีเหนือ เป็นผู้ดำเนินการควบคุมจรวดแตโปดอง-1

อ้างอิง
-------

1. ↑  "A History of Ballistic Missile Development in the DPRK". *Center for Nonproliferation Studies Occasional Papers*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2001-11-11. สืบค้นเมื่อ 2006-04-08.
2. ↑  Broadcast excerpted in "Kwangmyongsong". *Encylopedia Astronautica*. สืบค้นเมื่อ 2006-04-08.

ดูเพิ่ม
-------

* แตโปดอง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Encyclopedia Astronautica
**ดริฟท์ติ้ง ซิ่งสายฟ้า** (อังกฤษ: Initial D) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงแนวแอคชั่นปี ค.ศ. 2005 กำกับโดยหลิว เหว่ยเฉียง และ Mak Sui-fai เป็นภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากมังงะเรื่องอินิเชียล ดี ของญี่ปุ่น โดยนำองค์ประกอบต่าง ๆ จากภาคที่ 1 2 และ 3 มารวมกัน ตัวละครหลัก ทาคูมิ ฟูจิวาระ แสดงโดยโจว เจี๋ยหลุน นักร้องและนักแต่งเพลงชื่อดังชาวไต้หวัน ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกของเขา

เนื้อเรื่อง
-----------

ทาคูมิ ฟูจิวาระ เป็นนักเรียนมัธยมปลายที่ได้ส่งเต้าหู้ไปยังรีสอร์ทบนภูเขาอากินะ แทนที่ บุนตะ พ่อของเขาซึ่งเป็นอดีตนักแข่งรถด้วยรถยนต์ Toyota Sprinter Trueno AE86 ของพ่อของเขา เขายังทำงานพาร์ทไทม์ในปั๊มน้ำมันที่เพื่อนของเขา อิซึกิ ซึ่งเป็นลูกชายของเจ้าของร้านและเลิกเรียนกลางคันใฝ่ฝันที่จะเป็นนักแข่งรถข้างถนน นัตสึกิ โมงิ เพื่อนร่วมชั้นที่น่าดึงดูดใจของเขา เธอยิ้มให้ขณะที่เธอเดินผ่านทาคุมิ แต่เธอแอบไปเดทกับเสี่ยที่ขับรถเบนซ์

นักแสดง
-------

* โจว เจี๋ยหลุน รับบท ทาคูมิ ฟูจิวาระ
* แอน ซูซูกิ รับบท นัตสึกิ โมงิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Initial D: The Little Comic That Could". *YesAsia*. 2005-07-27. สืบค้นเมื่อ 2014-04-10.
2. ↑  "TAU MAN JI D (INITIAL D)". *Box Office Mojo*. สืบค้นเมื่อ 2014-04-10.
3. ↑  BWW News Desk. "AdShare Signs 'King of Asian Pop' Jay Chou". *broadwayworld.com*. สืบค้นเมื่อ 29 August 2018.
**ยางเครพ** (Crepe Rubber) เป็นยางที่ได้จากการนำเศษยางไปรีดด้วย**เครื่องรีดยางเครป**สองลูกกลิ้ง โดยทั่วไปเรียกว่าเครื่องเครพ จะมีการใช้น้ำในการทำความสะอาดในระหว่างการรีด เพื่อนำสิ่งสกปรกออกจากยางในขณะรีดยาง เนื่องจากยางที่ใช้โดยมากเป็นยางที่มีมูลค่าต่ำมีสิ่งสกปรกเจือปนค่อนข้างมาก เช่น น้ำยางสกิม เศษยางก้นถ้วย เศษยางที่ติดบนเปลือกไม้หรือติดบนดิน และเศษยางที่ได้จากการผลิตยางแผ่นรมควัน เป็นต้น หลังจากรีดในเครื่องเครพแล้วจะนำยางไปผึ่งแห้ง หรืออบแห้งด้วยลมร้อน ยางเครพที่ได้จะมีสีค่อนข้างเข้ม และมีหลายรูปแบบ เช่น ยาง Brown crepe, Flat bark crepe , Skim crepe และ Blanket crepe เป็นต้น ทั้งนี้จะขึ้นอยู่กับความบริสุทธิ์และชนิดของวัตถุดิบที่ใช้ในการผลิต
ส่วนยางเครพขาวเป็นยางเครฟที่ได้มาจากน้ำยาง ที่มีการกำจัดสารเกิดสีในน้ำยางคือ สารบีตา-แคโรทีน ซึ่งมีสีเหลืองอ่อน โดยการฟอกสียางให้มีสีขาวด้วยสารเคมี เช่น xylyl mercaptane (0.05 wt%) หรือ totyl mercaptan (0.05 wt%) และ sodium bisulfide (0.5-0.75 wt%) ก่อนการทำให้ยางจับตัวกันเป็นก้อนด้วยกรด ยางเครพขาวเป็นยางที่มีคุณภาพและราคาค่อนข้างสูง

อ้างอิง
-------

พงษ์ธร แซ่อุย, ยาง : ชนิด สมบัติ และการใช้งาน, ศูนย์เทคโนโลยีโลหะและวัสดุแห่งชาติ, 2547
**วัดกลางใหม่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ 2 งาน 54 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูปริยัติคุณาวุธ (เสรี ภูริปญฺโญ ป.ธ.4) เป้นเจ้าอาวาส

วัดกลางใหม่ตั้งวัดเมื่อ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2511 ก่อสร้างโดยชาวบ้านผู้มีจิตศรัทธา เมื่อ พ.ศ. 2550 ได้ขอพระบรมราชานุญาตสร้างอุโบสถ เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลเนื่องในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงเจริญพระชนมพรรษา 80 พรรษา ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 อุโบสถมีสีขาวทั้งหลัง ได้ขอใช้แบบพระอุโบสถวัดพระราม 9 กาญจนาภิเษก หน้าบันมีการอัญเชิญตราสัญลักษณ์พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 มาประดิษฐาน และมีเขตพัทธสีมาเป็นธรรมจักร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกลางใหม่". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-23. สืบค้นเมื่อ 2021-08-23.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดสุราษฎร์ธานี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "คู่มือ 5 ศาลเจ้า 9 วัด plus 4 ปี 2". p. 40.
4. ↑  "วัดกลางใหม่". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดกลางใหม่**
**อันล่วงละเมิดมิได้** (อังกฤษ: Touch Me Not; ละติน: *Noli Me Tangere*) เป็นนวนิยายอมตะเรื่องหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ประพันธ์โดยโฮเซ รีซัล นักเขียนและนักปฏิวัติในยุคเรียกร้องเอกราชจากประเทศสเปน เขาเขียนนวนิยายเรื่องนี้ด้วยภาษาสเปนขณะที่อาศัยอยู่ในยุโรป และเป็นหนังสือต้องห้ามเล่มหนึ่งในอาณานิคมฟิลิปปินส์สมัยนั้น นิยายเรื่องนี้แปลเป็นภาษาไทยโดยจิตราภรณ์ ตันรัตนกุล

ที่มาของชื่อเรื่อง
------------------

*Noli Me Tangere* (ออกเสียงว่า "โนลีเมตังเกเร" แปลตรงตัวว่า "อย่าแตะต้องเรา") เป็นวลีสำคัญในศาสนาคริสต์ เป็นคำพูดของพระเยซูหลังจากฟื้นคืนพระชนม์ มีอยู่ในพระวรสาร (Gospel) ของนักบุญมัทธิว, นักบุญมาระโก, นักบุญลูกา และนักบุญยอห์น โดยวลีนี้พระเยซูตรัสกับแมรี แมกเดเลน เพื่อไม่ให้แตะต้องพระองค์ คาดกันว่ารีซัลใช้วลีนี้ในเชิงเสียดสีรัฐบาลเจ้าอาณานิคมและบาทหลวงทั้งหลายที่ขัดขวางไม่ให้เขาแตะต้องประเทศของเขาที่มีปัญหาจากการเป็นอาณานิคม

เนื้อเรื่อง
-----------

เนื้อหาโดยรวมกล่าวถึงสภาพสังคมของฟิลิปปินส์ในสมัยที่เป็นอาณานิคมของสเปนซึ่งคนพื้นเมืองถูกกดขี่จากชาวสเปน อิบาร์ร่า (ตัวเอกของเรื่อง) กลับจากศึกษาต่อในยุโรปและพบว่าบิดาของเขาที่เสียชีวิตไปก่อนหน้านี้ เสียชีวิตในคุกเพราะถูกบาทหลวงดามาโซใส่ร้ายและศพถูกนำไปทิ้งในทะเลสาบ ไม่ได้ถูกฝังตามประเพณีของชาวคริสต์ แม้แต่ต้นตระกูลของอิบาร์ร่าเองก็มีความชั่วร้ายอยู่เบื้องหลัง ปู่ของเขาเป็นชาวสเปนที่เข้ามาขูดรีดชาวพื้นเมือง และจบชีวิตด้วยการแขวนคอตาย มาเรีย คลารา คนรักของอิบาร์ร่า ก็เป็นบุตรีลับ ๆ ของบาทหลวงดามาโซ และยังเป็นที่หมายปองของบาทหลวงซัลวี ความขัดแย้งระหว่างอิบาร์ร่ากับบาทหลวงทำให้ความฝันที่จะเปิดโรงเรียนเพื่อเด็ก ๆ ของเขาไม่สำเร็จ ตัวเขาเองถูกจับและต้องหลบหนีไปเป็น "คนนอกกฎหมาย" ส่วนคลาราไปบวชชีในอาราม

อิทธิพล
-------

รีซัลเขียนนิยายเรื่องนี้เมื่อ พ.ศ. 2430 ด้วยภาษาสเปน ต่อมาได้แปลเป็นภาษาอื่นหลายภาษารวมทั้งภาษาไทย เป็นนิยายที่มีอิทธิพลต่อแนวคิดทางการเมืองของชาวฟิลิปปินส์ในสมัยนั้น และมีส่วนทำให้รีซัลถูกตัดสินประหารชีวิต เพราะเขาเปิดโปงความเลวร้ายของระบอบอาณานิคมและความเหลวแหลกของศาสนจักรไว้ในนิยายเรื่องนี้ ซึ่งทำให้ฝ่ายศาสนจักรในสมัยนั้นมองเขาเป็นศัตรูคนสำคัญ

อ้างอิง
-------

* โฮเซ รีซัล. (2548) *อันล่วงละเมิดมิได้.* จิตราภรณ์ ตันรัตนกุล, แปล. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

หนังสืออิเล็กทรอนิกส์
* โฮเซ รีซัล. (2548) *อันล่วงละเมิดมิได้.* เก็บถาวร 2012-03-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จิตราภรณ์ ตันรัตนกุล, แปล. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
**หมูป่าอินโดจีน** (อังกฤษ: Heude's pig, Indochinese warty pig, Vietnam warty pig; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Sus bucculentus*) เป็นหมูป่าชนิดหนึ่ง จัดเป็นหมูป่าชนิดที่หาได้ยากมาก หมูป่าชนิดนี้ถูกค้นพบครั้งแรกในโลกเมื่อมีเก็บซากกะโหลกเมื่อปี ค.ศ. 1890 ที่บริเวณแม่น้ำด่งนาย ของเวียดนาม และในปี ค.ศ. 1995 ได้มีการล่าหมูป่าอินโดจีนได้ที่บริเวณพื้นที่อนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพนาไก-น้ำเทิน ซึ่งอยู่ในภาคกลางของลาว

ปัจจุบันยังไม่สามารถอธิบายความแตกต่างระหว่างหมูป่าอินโดจีนกับหมูป่าธรรมดา (*S. scrofa*) ได้อย่างเพียงพอ เนื่องจากยังไม่มีการศึกษาที่เพียงพอ นอกจากการอธิบายจากรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้นที่หมูป่าอินโดจีนมีขนตามลำตัวยาวกว่ายิ่งโดยเฉพาะขนบริเวณปากและหน้า การกระจายพันธุ์เชื่อว่ามีจำนวนประชากรอาศัยอยู่ตามป่าลึกของเทือกเขาอันนัมซึ่งเป็นพรมแดนธรรมชาติกั้นระหว่างลาวกับเวียดนาม และจากการศึกษาล่าสุดเป็นไปได้ว่า หมูป่าอินโดจีนอาจจะเป็นชื่อพ้องของหมูป่าที่อาศัยอยู่ทางด้านตะวันออกของลุ่มแม่น้ำโขง หรือภูมิภาคอินโดจีน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Groves, C.P.P. & Oliver, W. (2008). *Sus bucculentus*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 5 April 2009. Database entry includes a brief justification of why this species is of data deficient.
2. ↑  ชุติอร กาญวัฒนกิจ. *สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน*. กรุงเทพฯ : กองทุนสัตว์ป่าโลก สำนักงานประเทศไทย, 2543. 256 หน้า. หน้า 117. ISBN 974-87081-5-2

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ หมูป่าอินโดจีน ที่วิกิสปีชีส์
ยางเอสพี (SP Rubber) : หมายถึงยางที่มีส่วนผสมของยางวัลคาไนซ์หรือ ยางที่มีพันธะเชื่อมโยงแล้ว ปัจจุบันมีการผลิตยางเอสพีเกรดต่าง ๆ เช่น SP20, SP40, SP50, PA57, PA80 เป็นต้น   ซึ่งยางเอสพี หรือ SP นี้ย่อมาจาก superior processing ได้มีการพัฒนาขึ้นมาตั้งแต่ทศวรรษที่ 1950 แต่ก็ยังไม่มีจำหน่ายมากในปัจจุบัน 

ขั้นตอนการเตรียมยางเอสพี เริ่มจากเตรียมน้ำยางวัลคาไนซ์ หรือน้ำยางที่มีพันธะเชื่อมโยง คือ การนำน้ำยางธรรมชาติที่เก็บรักษาด้วยแอมโมเนีย มาใส่สารเคมีวัลคาไนซ์ ได้แก่ ซิงออกไซด์, กำมะถัน, ZDC และ MBT ให้ความร้อนเพื่อให้เกิดการวัลคาไนซ์ที่อุณหภูมิประมาณ 85 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 2-3 ชั่วโมง และต่อจากนั้นก็นำมาผสมกับน้ำยางสด เมื่อผสมกันเรียบร้อยแล้วจึงนำมาจับตัวเป็นยางแผ่นหรือยางเครพ

ยางเอสพีนี้จะเรียกชื่อตามปริมาณพันธะเชื่อมโยง หากมีพันธะเชื่อมโยงร้อยละ 50 ลงมาจะเรียกยางเอสพีนั้นว่า SP เช่น SP40 หรือ SP20 หมายถึงยางที่มีส่วนผสมของยางที่วัลคาไนซ์อยู่ 20 ส่วนในยาง 100 ส่วน เป็นต้น แต่ถ้าหากว่ามีปริมาณพันธะเชื่อมโยงร้อยละ 50 ขึ้นไปจะเรียกว่ายางพีเอ เช่น PA80 เป็นต้น ยางเอสพีจะมีคุณสมบัติในการรักษาขนาดและรูปทรงในการเอกทรูดซ์ ซึ่งจากการนำยางธรรมชาติ, SP20 และ PA80ผสมยางธรรมชาติ มาเอกทรูดซ์เปรียบเทียบกันแล้วจะพบว่ายางธรรมชาติจะพองตัวมากกว่า SP20 และ PA80ผสมยางธรรมชาติ 

โดยสรุป หากเราต้องการยางที่มีคุณสมบัติยางที่ออกจากเอกทรูดซ์ให้เรียบและรักษารูปทรงที่ดี โดยเฉพาะกรณีที่มีการเติมสารตัวเติมน้อย การเลือกใช้ยางเอสพีเป็นทางเลือกที่ดีในการนำไปใช้

อ้างอิง
-------

1. ↑  เสาวนีย์ ก่อวุฒิกุลรังษี, 2546, การผลิตยางธรรมชาติ, ภาควิชาเทคโนโลยียางและพอลิเมอร์ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
2. ↑  พรพรรณ นิธิอุทัย, 2540, ยาง:เทคนิคการออกสูตร, ภาควิชาเทคโนโลยียางและพอลิเมอร์ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, หน้า 3-10 ถึง 3-13
**การสืบตระกูลฝั่งบิดา** (อังกฤษ: patrilineality, agnatic kinship) หรือ **การสืบตระกูลสายบุรุษ** (อังกฤษ: male line) เป็นหนึ่งในระบบความเป็นเครือญาติของแต่ละบุคคลในครอบครัวหรือตระกูลผ่านทางสายบิดา โดยส่วนมากจะเกี่ยวข้องกับการสืบทอดสมบัติ สิทธิ ชื่อ หรือบรรดาศักดิ์ของบุคคลผ่านจากความเป็นบุตรชายและบิดา โดยการนับวิธีนี้จะนับผ่านทางบุรุษเท่านั้น

การสืบสันตติวงศ์ฝั่งบิดา
------------------------

การสืบสันตติวงศ์แบบสิทธิของบุตรหัวปีตามฝั่งบิดา (สีเทา คือ ผู้ดำรงตำแหน่ง) - บุตรเป็นอันดับแรก
การสืบสันตติวงศ์แบบสิทธิของบุตรหัวปีแบบบุรุษมาก่อน - บุตรมาเป็นอันดับแรก ธิดาเป็นอันดับหลัง
การสืบสันตติวงศ์แบบสิทธิตามอาวุโสของฝั่งบิดา (น้องชายของผู้ดำรงตำแหน่งสืบตระกูลเป็นลำดับแรกตามอาวุโส)
การสืบตระกูล/สันตติวงศ์แบบฝั่งบิดา (Agnatic succession) จะสงวนหรือจำกัดการรับสืบราชบัลลังก์ หรือบรรดาศักดิ์ ให้แก่รัชทายาทบุรุษหรือสตรีที่สืบตระกูลมาจากฝั่งบุรุษเท่านั้น ตามประเพณีแล้วราชวงศ์ในยุโรปต่างใช้การสืบสันตติวงศ์แบบนี้ทั้งสิ้น การสืบสันตติวงศ์ในยุโรป เอเชีย และแอฟริกาบางประเทศนั้น ใช้หลักสิทธิของบุตรหัวปีแบบบุรุษมาก่อน (male-preference primogeniture), สิทธิของบุตรหัวปีตามฝั่งบิดา (Agnatic primogeniture) หรือสิทธิตามอาวุโสของฝั่งบิดา (Agnatic seniority) จนถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2

ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 21 ราชวงศ์ยุโรปเกือบทั้งหมดได้เปลี่ยนกฎการสืบสันตติวงศ์เป็นแบบสิทธิของบุตรหัวปี (Absolute primogeniture) ซึ่งหมายความบุตรหรือธิดาพระองค์แรกที่ประสูติในพระมหากษัตริย์จะได้สืบสันตติวงศ์ (ไม่แบ่งแยกตามเพศ) 

การสืบสันตติวงศ์แบบสิทธิของบุตรหัวปี (สีเทา คือ ผู้ดำรงตำแหน่ง) วงกลมคือสตรีซึ่งมาเป็นอันดับแรกตามลำดับการเกิด

อ้างอิง
-------
**นกไต่ไม้** (อังกฤษ: Nuthatch) เป็นนกขนาดเล็กในอันดับนกเกาะคอน (Passeriformes) วงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Sittidae

ลักษณะเป็นนกตัวเล็ก มีความยาวประมาณ 10-13 เซนติเมตร รูปร่างป้อม หางสั้น ปากแหลม มีความสามารถพิเศษคือ สามารถไต่ต้นไม้ด้วยนิ้วตีนลงมาในลักษณะเอาหัวลงได้ สามารถไต่ขึ้น ๆ ลง ๆ หรือไต่ไปรอบ ๆ ต้นไม้ หรือรอบ ๆ กิ่งไม้ได้คล่องแคล่วคล้ายกับหนู เพื่อหาแมลงและหนอนตามเปลือกไม้กิน และยังสามารถกินพืชอย่าง ลูกไม้ หรือเมล็ดพืชได้ด้วย ด้วยการคาบเมล็ดพืชขึ้นมายัดไว้ตามซอกเปลือกไม้ที่ลำต้นแล้วก็เอาปากจิกให้เปลือกเมล็ดนั้นแตกเพื่อจิกกินเนื้อใน

มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมหากินรวม ๆ ไปในฝูงเดียวกันกับนกขนาดเล็กหลายชนิด มักพบตามป่าโปร่งบนเนินเขา ทำรังในโพรงไม้เล็ก ๆ และมีนิสัยประหลาด คือ ชอบคาบวัสดุต่าง ๆ มาปะติดปะต่อประดับไว้รอบ ๆ ปากโพรงรัง

พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในทวีปเอเชีย, ยูเรเชีย, ยุโรป จนถึงตอนเหนือของแอฟริกา และทวีปอเมริกาเหนือ และมีเพียงสกุลเดียวเท่านั้น คือ *Sitta* (โดยมาจากภาษากรีกโบราณคำว่า *sittē* หมายถึง "นก" ขณะที่ชื่อสามัญในภาษาอังกฤษที่ว่า "Nuthatch" เชื่อว่าเพี้ยนมาจากคำว่า "Nut+hack" เพราะนกกลุ่มนี้ในทวีปยุโรปมีพฤติกรรมกระเทาะเปลือกลูกนัทกินเป็นอาหาร)

พบทั้งหมดประมาณ 24-27 ชนิด ในประเทศไทยพบทั้งหมด 5 ชนิด ได้แก่ นกไต่ไม้ท้องสีเม็ดมะขาม (*S. castanea*), นกไต่ไม้หน้าผากกำมะหยี่ (*S. frontalis*), นกไต่ไม้สีสวย (*S. formosa*), นกไต่ไม้โคนหางสีน้ำตาล (*S. nagaensis*) และนกไต่ไม้ใหญ่ (*S. magna*)  ทุกชนิดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองทั้งหมด นอกจากนี้แล้วยังมีอีกชนิดที่เป็นนกพลัดหลง คือ นกไต่ไม้สีน้ำเงิน (*S. azurea*)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Nuthatches (Sittidae) (อังกฤษ)
2. ↑   Brookes, Ian (editor-in-chief) (2006). *The Chambers Dictionary, ninth edition*. Edinburgh: Chambers. p. 1417. ISBN 0-550-10185-3.
3. 1 2  นกไต่ไม้[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  บุญส่ง เลขะกุล. *นกสามถิ่น : นกสวน, นกท้องนา, นกป่าดง*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2537
5. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง
6. ↑  Harrap, Simon; Quinn, David (1996). *Tits, Nuthatches and Treecreepers*. Christopher Helm. ISBN 0-7136-3964-4.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกไต่ไม้**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Sittidae***
**วัดกลางอุดมเวทย์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพนมไพร อำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 71 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูอดุลจันทคุณ เป็นเจ้าอาวาส และดำรงตำแหน่งเจ้าคณะตำบลพนมไพร เขต 1

วัดกลางอุดมเวทย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2425 เดิมชื่อ **วัดโพธิ์** เพราะเห็นว่าเป็นวัดที่ต้นโพธิ์มากและได้เดินทางไปขอแบ่งชิ้นส่วนของพระอุรังคธาตุมาจากภูกำพร้านำมาประดิษฐานไว้ที่วัดโพธิ์ และมีการสร้างพระสถูปเจดีย์เพื่อบรรจุชิ้นส่วนของพระอุรังคธาตุและพระพุทธรูปที่ได้อัญเชิญมาจากภูกำพร้า อีกพันปีต่อมา ในสมัยพระครูกิตติมาศักดิ์ (พระครูม้าวหรือยาคูตุ้ย) ประมาณ พ.ศ. 2402–2535 พระครูกิตติมาศักดิ์ได้ทำการปฏิสังขรณ์และบูรณะวัดโพธิ์ ได้เปลี่ยนชื่อวัดโพธิ์ใหม่และประกาศ ชื่อใหม่อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2425 ซึ่งชื่อใหม่ของวัดโพธิ์คือ "วัดกลางอุดมเวทย์" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2450 ต่อมาในสมัยของพระครูประโชตธรรมานุยุต (หลวงพ่อชารี) เป็นเจ้าอาวาสระหว่าง พ.ศ. 2497–2514 ได้เห็นว่าองค์พระมหาธาตุได้ทรุดโทรมปรักหักพังลงมามาก จึงได้ชักชวนญาติโยมช่วยกันทำการบูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่จนสำเร็จเป็นองค์

ปูชนียวัตถุมีสถูป 5 องค์ คือ องค์ที่ 1 เป็นสถูปขนาดใหญ่ ชาวบ้านเรียกชื่อว่า *พระธาตุ* ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง องค์ที่ 2 และองค์ที่ 3 เป็นสถูปโบราณเช่นเดียวกับสถูปองค์แรก สูงประมาณ 10 เมตร ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง องค์ที่ 4 เป็นสถูปของพระครู ประโชติธรรมานุยุต (เจ้าอาวาสรูปที่ 4) ซึ่งศิษยานุศิษย์สร้างขึ้นบรรจุอัฐิของพระครูประโชติธรรมานุยุต องค์ที่ 5 สถูปบรรจุอัฐิของหลวงพ่อพระครูกิตติมศักดิ์ (เจ้าอาวาสรูปที่ 1) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 พระพุทธรูปมี*พระเจ้าใหญ่* เป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกลางอุดมเวทย์". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "วัดกลางอุดมเวทย์ อันศักดิ์สิทธิ์". อบต.โคกสว่าง.