recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับผู้เล่นวิดีโอเกมระดับอาชีพ ดูที่ มีทีออส (เกมเมอร์)

|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

***มีทีออส*** (ญี่ปุ่น: メテオス; อังกฤษ: *Meteos*) เป็นวิดีโอเกมจับคู่กระเบื้องที่พัฒนาโดยคิว เอนเตอร์เทนเมนต์ และเผยแพร่โดยบันไดสำหรับนินเท็นโด ดีเอส เกมนี้วางจำหน่ายทั่วโลกในปี ค.ศ. 2005 ซึ่งผลิตโดยเท็ตสึยะ มิซูงูชิ ผู้ก่อตั้งคิว เอนเตอร์เทนเมนต์ และออกแบบโดยมาซาฮิโระ ซากูราอิ *มีทีออส*ได้รับแรงบันดาลใจจากวิดีโอเกม*มิสไซล์คอมมานด์* (ค.ศ. 1980), ภาพยนตร์*เดอะ เมทริกซ์: เพาะพันธุ์มนุษย์เหนือโลก 2199* (ค.ศ. 1999) และซีรีส์โทรทัศน์ *24 ชั่วโมงอันตราย* (ค.ศ. 2001–2010)

การเล่นเกมต้องใช้สไตลัสเพื่อย้ายบล็อกสีที่เรียกว่า "มีทีออส" ซึ่งตกลงมาจากด้านบนของหน้าจอ เกมจะจบลงเมื่อบล็อกเต็มหน้าจอ เพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งนี้เกิดขึ้น ผู้เล่นจะต้องยิงบล็อกที่มีสีเดียวกันสามบล็อกขึ้นไปที่ด้านบนของหน้าจอเพื่อให้มันหายไป ตัวละครที่เล่นได้ ได้แก่ มนุษย์ต่างดาวสามสิบสองตัวและดาวเคราะห์ของพวกมัน

*มีทีออส*ได้รับเสียงชื่นชมอย่างมากและมียอดขายในระบบนินเท็นโด ดีเอส เป็นอันดับหนึ่งในตลาดสหราชอาณาจักรในช่วงสัปดาห์แรกตามข้อมูลของบริษัทวิจัยชาร์ต-แทร็ก เมื่อเทียบกับเกมปริศนาอื่น ๆ เช่น *เตตริส* (ค.ศ. 1984) และ*ลูมิเนส* (ค.ศ. 2004) เกมดังกล่าวได้รับรางวัลและการเสนอชื่อจากสิ่งพิมพ์หลายฉบับ รวมถึงรางวัลผลงานดีเด่นของเซซาเกมอะวอดส์ มีการเผยแพร่เวอร์ชันสำหรับโทรศัพท์เคลื่อนที่และเอกซ์บอกซ์ไลฟ์อาร์เคดในปี ค.ศ. 2006 และ 2008 ตามลำดับ ส่วนภาคต่อ มีทีออส: ดิสนีย์เมจิก ได้รับการเปิดตัวสำหรับนินเท็นโด ดีเอส ในปี ค.ศ. 2007

อ้างอิง
-------

1. ↑  Fahey, Rob (January 24, 2005). "qb's Meteos delayed; Lumines to be published by Ubisoft?". *GamesIndustry.biz*. Gamer Network. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 21, 2016. สืบค้นเมื่อ December 10, 2016.
2. ↑  GameSpy Staff (April 19, 2005). "Nintendo Sings the Electric Blues". *GameSpy*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 21, 2016. สืบค้นเมื่อ December 10, 2016.
3. ↑  Brotherson, Corey (August 1, 2005). "Meteos blasts into UK sight". *Eurogamer*. Gamer Network. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 20, 2016. สืบค้นเมื่อ December 10, 2016.
4. ↑  Luke (November 21, 2005). "Updated Australian Release List - 21/11/05". PALGN. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 7, 2012.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official website ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เก็บถาวร สิงหาคม 3, 2016) (ญี่ปุ่น)
* *Meteos* ที่ MobyGames
|  |
| --- |
| **ตำแหน่งผู้เล่นบาสเกตบอล** |
|   | พอยต์การ์ด |
| ชู้ตติ้งการ์ด |
| สมอลฟอร์เวิร์ด |
| เพาเวอร์ฟอร์เวิร์ด |
| เซ็นเตอร์ |
| **ตำแหน่งอื่น ๆ** |
|   |
| สวิงแมน |
| พอยท์ฟอร์เวิร์ด |

**สมอลฟอร์เวิร์ด** (อังกฤษ: small forward) เป็นผู้เล่นตำแหน่งหนึ่งในบาสเกตบอล สมอลฟอร์เวิร์ดมักผอมเรียวกว่า เตี้ยกว่า แต่เร็วกว่า ผู้เล่นตำแหน่งเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ดและเซ็นเตอร์ แต่หลายครั้งก็อาจสูงเท่ากัน ชื่อสมอลฟอร์เวิร์ดอาจบ่งบอกว่าตัวเล็กแต่นักบาสเกตบอลระดับอาชีพในเอ็นบีเอไม่เป็นเช่นนั้น สมอลฟอร์เวิร์ดมักมีส่วนสูงระหว่าง 6 ฟุต 5 นิ้ว ถึง 6 ฟุต 11 นิ้ว (1.96 ถึง 2.13 เมตร)

หน้าที่หลักของสมอลฟอร์เวิร์ดคือการทำคะแนน แต่บางคนมีหน้าที่เป็นพอยท์ฟอร์เวิร์ดและรับผิดชอบการส่งบอลด้วย แต่อย่างไรก็ตามสมอลฟอร์เวิร์ดส่วนใหญ่ก็เป็นตัวทำคะแนนให้ทีม ส่วนรูปแบบการทำคะแนนแตกต่างกันออกไปขึ้นกับนักกีฬา บางคนเป็นคนชู้ตที่แม่นจากระยะไกล แต่บางคนชอบที่จะกระแทกเข้าหาห่วงเพื่อทำแต้ม แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันก็คือการที่ได้ฟาล์วจากผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามที่เข้ามาป้องกัน การชู้ตลูกโทษที่แม่นยำถือเป็นทักษะที่จำเป็นสำหรับสมอลฟอร์เวิร์ด และหลายคนทำคะแนนจากการชู้ตลูกโทษได้เป็นจำนวนมาก

การตั้งรับมักไม่ใช้เรื่องหลักของสมอลฟอร์เวิร์ด เนื่องจากตำแหน่งการยืนจึงจำกัดเพียงพยายามขโมยลูกหรือรีบาวด์ แต่บางคนก็เก่งเรื่องการป้องกันมากเช่น รอน อาร์เทสต์ (Ron Artest) ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้เล่นตั้งรับที่เก่งที่สุดในเอ็นบีเอปัจจุบัน ลาร์รี เบิร์ด (Larry Bird) ก็เป็นผู้เล่นฝ่ายรับที่ฉลาดมากคนหนึ่ง สกอตตี พิพเพน (Scottie Pippen) เล่นป้องกับแบบหนึ่งต่อหนึ่งดีที่สุดคนหนึ่งตลอดอาชีพการเล่นในเอ็นบีเอ พูดโดยคร่าว ๆ ถ้าผู้เล่นหนึ่งสำคัญสำหรับการรุกทำคะแนน ก็มักจะสงวนพลังงานโดยไม่ค่อยเล่นตั้งรับมากและเป็นการป้องกันถูกเรียกฟาล์วอีกด้วย

สมอลฟอร์เวิร์ดหลายคนยังเล่นตำแหน่งชู้ตติ้งการ์ดได้ด้วย ผู้เล่นเหล่านี้เรียกว่าสวิงแมน สมอลฟอร์เวิร์ดที่เด่นในอดีตได้แก่ พิพเพน, เบิร์ด, โดมินิก วิลคินส์ (Dominique Wilkins) , จูเลียส เออร์วิง (Julius Erving) และ เจมส์ เวอร์ที (James Worthy) ส่วนสมอลฟอร์เวิร์ดในเอ็นบีเอปัจจุบันเช่น อาร์เทสต์, ราชาร์ด ลูวิส (Rashard Lewis) , คาร์เมโล แอนโทนี (Carmelo Anthony) , แกรนท์ ฮิลล์ (Grant Hill) , ลามาร์ โอดม (Lamar Odom) , เพยา สโตยาโควิช (Peja Stojakovic) , ชอน มาริออน (Shawn Marion) , อังเดร คิริเลนโก (Andrei Kirilenko) และ เลอบรอน เจมส์ (LeBron James) ส่วน เดิร์ก โนวิตสกี (Dirk Nowitzki) ถึงแม้ว่ามีทักษะของสมอลฟอร์เวิร์ดที่ยอดเยี่ยม แต่ด้วยความสูงถึง 7 ฟุต จึงเล่นในตำแหน่งเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ดเป็นหลักในอาชีพการเล่นในเอ็นบีเอ ในปัจจุบัน สมอลฟอร์เวิร์ดนับว่าเป็นตำแหน่งที่มีผู้เล่นเยอะที่สุดในลีก NBA
**สมัยพระเวท** หรือ **ยุคพระเวท** (ราว 1500–500 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นสมัยหนึ่งในประวัติศาสตร์ของอนุทวีปอินเดียทางตอนเหนือ มีช่วงเวลาระหว่างตอนสิ้นสุดอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุกับการตั้งรกรากครั้งที่สองที่เริ่มต้นตอนกลางของที่ราบลุ่มแม่น้ำสินธุ-คงคา (Indo-Gangetic Plain) ราว 600 ปีก่อนคริสตกาล ชื่อของยุคมาจากพระเวท ซึ่งคือคัมภีร์ที่ให้ข้อมูลของชีวิตของยุคนี้ ซึ่งเข้าใจว่าเป็นข้อมูลทางประวัติศาสตร์ และประกอบด้วยข้อมูลเอกสารชั้นต้นของยุคนี้ เอกสารเหล่านี้รวมถึงหลักฐานทางโบราณคดีทำให้สามารถพิจารณาพบร่องรอยและและสรุปได้ถึงความก้าวหน้าของวัฒนธรรมยุคพระเวท

คัมภีร์พระเวทแต่งขึ้นจากการเล่าต่อกันมาโดยคนที่ใช้ภาษาอินโดอารยันเก่าที่อพยพจากทางตอนเหนือของภูมิภาคของอนุทวีปอินเดีย สังคมยุคพระเวทเป็นสังคมชายนำและสืบทอดตำแหน่งโดยฝ่ายชาย ต้นยุคพระเวทอารยันเป็นสังคมยุคสัมฤทธิ์ตอนปลายมีจุดศูนย์กลางบริเวณภูมิภาคปัญจาบ มีรูปแบบเป็นชนเผ่ามากกว่าจะเป็นราชอาณาจักร และสืบทอดตำแหน่งโดยฝ่ายชาย ต่อมาช่วงราว 1200–1000 ปีก่อนคริสตกาล ยุคพระเวทอารยันเริ่มขยายตัวไปทางทิศตะวันออกไปถึงทางตะวันตกของที่ราบลุ่มแม่น้ำคงคา และได้รับเครื่องมือทำจากเหล็ก ทำให้มีการถางป่าและมีการตั้งถิ่นฐานมากขึ้น มีสังคมกสิกรรม ในช่วงครึ่งหลังของยุคนี้มีการเกิดขึ้นของเมืองเล็ก ๆ ราชอาณาจักร และสังคมอันแบ่งแยกชนชั้นอย่างชัดเจนในอินเดีย รวมถึงประมวลเกี่ยวกับพิธีกรรมการบวงสรวงดั้งเดิมของราชอาณาจักรกุรุ ในช่วงนี้บริเวณตอนกลางที่ราบลุ่มแม่น้ำคงคาปกครองโดยกลุ่มที่ไม่ใช่วัฒนธรรมพระเวทอินโดอารยัน พอสิ้นสุดยุคพระเวทมีการเกิดเป็นนครใหญ่ ๆ และแคว้นใหญ่ ๆ ที่เรียกว่า มหาชนบท รวมถึงความเจริญรุ่งเรืองของขบวนการสมณะ (รวมถึงศาสนาพุทธและศาสนาเชน) ที่เข้ามาแข่งขันกับความเชื่อดั้งเดิมของยุคพระเวท

อ้างอิง
-------

1. ↑  McClish, Mark; Olivelle, Patrick (2012), "Introduction", ใน M. McClish; P. Olivelle (บ.ก.), *The Arthasastra: Selections from the Classic Indian Work on Statecraft*, Hackett Publishing, p. xxiv, ISBN 1-60384-903-3: "Although the Vedas are essentially liturgical documents and increasingly mystical reflections on Vedic ritual, they are sufficiently rich and extensive to give us some understanding of what life was like at the time. The earliest of the Vedas, the *Ṛgveda Saṃhitā*, contains 1,028 hymns, some of which may be as old as 1500 BCE. Because the Vedic texts are the primary way in which we can understand the period between the fall of the IVC (ca 1700) and the second wave of urbanization (600 BCE), we call the intervening era of South Asian history the 'Vedic Period.'"
2. 1 2  Stein 2010, p. 50.
3. ↑  Witzel 1995, p. 3-5.
4. ↑  Samuel 2010, p. 49-52.
5. ↑  Flood 1996, p. 82. sfn error: no target: CITEREFFlood1996 (help)

### บรรณานุกรม

* Flood, Gavin (2003), *The Blackwell Companion to Hinduism*, Malden, MA: Blackwell, ISBN 1-4051-3251-5
* Samuel, Geoffrey (2010), *The Origins of Yoga and Tantra. Indic Religions to the Thirteenth Century*, Cambridge University Press
* Stein, Burton (2010), *A History of India*, John Wiley & Sons, ISBN 978-1-4443-2351-1
* Witzel, Michael (1995), "Early Sanskritization. Origins and Development of the Kuru State." (PDF), *Electronic Journal of Vedic Studies*, **1** (4): 1–26, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 11 มิถุนายน 2007, สืบค้นเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2012
สำหรับวิชาคณิตศาสตร์ ตรรกศาสตร์ และระบบรูปนัย **อนิยาม**คือแนวคิดที่ไม่ได้นิยาม ที่สำคัญอนิยามไม่ได้นิยามโดยแนวคิดที่นิยามไว้ก่อนหน้า แต่เกิดจากแรงบันดาลใจโดยวิสาสะ โดยมากเกิดจากสหัชญาณ และประสบการณ์ในชีวิตประจำวัน บทบาทของอนิยามในทฤษฎีบทสัจพจน์หรือระบบรูปนัยอื่นๆ เหมือนกันกับบทบาทของอนิยาม อนิยามในวิชาทฤษฎีสัจพจน์ บางครั้งจะกล่าวว่า"ได้นิยาม"โดยอนิยามอย่างน้อยหนึ่งอนิยาม แต่อาจทำให้เข้าใจผิดได้ ระบบรูปนัยไม่สามารถกำจัดอนิยามทั้งหลายได้เพราะการนิยามถอยหลังอนันต์ครั้ง

อัลเฟรด ตาร์สกีอธิบายบทบาทของอนิยามไว้ดังนี้:

เมื่อเราตั้งกฎอย่างหนึ่ง เราแยกแยะชุดของนิยามมาชุดเล็กๆ นิยามชุดนี้เราสามารถเข้าใจได้ทันที และเราเรียกการแสดงนี้เราเรียกว่า **ศัพท์พื้นฐาน** หรือ **อนิยาม** และเรานำศัพท์เหล่านี้มาใช้งานโดยไม่ทราบความหมาย ในขณะเดียวกันเรานำหลักการนี้มาใช้: จะไม่ใช้ศัพท์ใดๆ ในกฎนี้มาพิจารณา เว้นแต่ความหมายได้กำหนดโดยอนิยามหรือศัพท์ใดๆ ที่อธิบายความหมายไว้ก่อนหน้า ประโยคที่ตัดสินความหมายของศัพท์ด้วยวิธีนี้เรียก **นิยาม**...
ความคิดรวบยอดพื้นฐานของ*เซต*ในทฤษฎีเซตเชิงสัจพจน์เป็นตัวอย่างของอนิยาม มารี ไทล์ เขียน:

'นิยาม' ของ 'เซต' เป็นคำนิยามน้อยกว่าการอธิบายบางสิ่งซึ่งได้สถานะของศัพท์พื้นฐานอันไม่ได้นิยาม
มีหลักฐานแสดงว่าเธอยกคำพูดของเฟลิก เฮาส์ดอร์ฟฟ์ว่า : "เซตสร้างขึ้นโดยจัดวัตถุเดี่ยวๆ รวมกันเป็นเซตทั้งเซต เซตเป็นความคิดแบบพหูพจน์เป็นหน่วยเดียว"

เมื่อระบบสัจพจน์ระบบหนึ่งเริ่มกล่าวถึงสัจพจน์ อนิยามอาจไม่ได้กล่าวถึงอย่างแจ่มแจ้ง ซูซาน ฮาก(1978) เขียนว่า "เซตของอนิยามบางครั้งกล่าวว่าให้นิยามโดยอ้อมของอนิยาม"

**ตัวอย่าง** พบใน

* ทฤษฎีเซตสามัญ เซตว่างเป็นอนิยาม (การกล่าวว่าเซตว่างมีอยู่เป็นสัจพจน์โดยอ้อม)
* สัจพจน์ของเปอาโน ฟังก์ชันตัวตามหลังและเลขศูนย์เป็นอนิยาม
* ระบบสัจพจน์ อนิยามจะขึ้นอยู่กับเซตของสัจพจน์ที่เลือกมาสำหรับระบบ เรื่องนี้อธิบายโดยอเลสซานโดร ปาโดอาที่การประชุมนานาชาติของนักคณิตศาสตร์ในปารัสในปี 1900
* เรขาคณิตแบบยุคลิด ภายใต้ระบบสัจพจน์ของดาฟิด ฮิลแบร์ท อนิยามได้แก่ *จุด, เส้น, ระนาบ, ความเท่ากันทุกประการ, การอยู่ระหว่าง* และ *การเชื่อมต่อ*
* เรขาคณิตแบบยุคลิด ภายใต้ระบบสัจพจน์ของจูเซ็ปเป เปอาโน อนิยามได้แก่ *จุด, ส่วนของเส้นตรง* และ *การเคลื่อนไหว*
* ปรัชญาคณิตศาสตร์ เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์พิจารณา "สิ่งที่ไม่สามารถนิยามได้ในคณิตศาสตร์" ว่าสร้างกรณีความเป็นตรรกศาสตร์ ในหนังสือ The Principles of Mathematics (1903) ที่เขาเขียน

ดูเพิ่ม
-------

* ทฤษฎีเซตเชิงสัจพจน์
* พื้นฐานเรขาคณิต
* พื้นฐานคณิตศาสตร์
* ตรรกคณิตศาสตร์
* ทฤษฎีวัตถุ

อ้างอิง
-------

* Susan Haak (1978) *Philosophy of Logics*, page 245, Cambridge University Press
* Alfred Tarski (1946) *Introduction to Logic and the Methodology of the Deductive Sciences*, page 118, Oxford University Press.
* Mary Tiles (2004) *The Philosophy of Set Theory*, page 99
**การล้อมไซดอน** (อังกฤษ: Siege of Sidon) เป็นการสู้รบที่เมืองไซดอน (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเลบานอน) ระหว่างฝ่ายนักรบครูเสดกับฝ่ายมุสลิมแห่งราชวงศ์ฟาติมียะห์ ระหว่างวันที่ 19 ตุลาคม–5 ธันวาคม ค.ศ. 1110 ยุทธการครั้งนี้เกิดขึ้นหลังจากสงครามครูเสดครั้งที่ 1 และเป็นส่วนหนึ่งของสงครามครูเสดนอร์เวย์

ช่วงฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1110 กองเรือจำนวน 60 ลำของพระเจ้าซิเกิร์ดที่ 1 แห่งนอร์เวย์ (Sigurd I of Norway) ได้แล่นมาถึงเลแวนต์และขึ้นฝั่งที่เมืองเอเคอร์ พระองค์ได้รับการต้อนรับจากพระเจ้าบอลดวินที่ 1 แห่งเยรูซาเลม กษัตริย์สองพระองค์ได้เดินทางไปที่แม่น้ำจอร์แดน พระเจ้าบอลดวินได้ทูลขอให้พระเจ้าซิเกิร์ดช่วยตีเมืองท่าของมุสลิม ซึ่งพระเจ้าซิเกิร์ดตอบตกลงแล้วตรัสว่า "พระองค์มาที่นี่เพื่อรับใช้พระคริสต์เช่นกัน" กองทัพครูเสดซึ่งได้กองเรือสนับสนุนจากดยุกแห่งเวนิส ออร์เดลาโฟ ฟาลิเอโร (Ordelafo Faliero) บุกเข้าล้อมเมืองไซดอน เมืองชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่ราชวงศ์ฟาติมียะห์ได้สร้างปราการป้องกันไว้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1098 ทัพเยรูซาเลมล้อมเมืองทางบก ส่วนทัพเรือนอร์เวย์และเวนิสจะคอยสกัดกองเรือมุสลิมที่มาจากเมืองไทร์ ไซดอนเสียเมืองในวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1110

หลังยึดเมืองได้สำเร็จ มีการสถาปนาตำแหน่งเจ้าเมืองไซดอน (Lordship of Sidon) โดยผู้ประเดิมตำแหน่งคือยูสเตส เกรนีเยร์ (Eustace Grenier) ด้านพระเจ้าบอลดวินและคณะอัครบิดรแห่งเยรูซาเลม (Patriarch of Jerusalem) ได้มอบกางเขนศักดิ์สิทธิ์แด่พระเจ้าซิเกิร์ด

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชวงศ์ฟาติมียะห์มักมอบอำนาจการปกครองให้ผู้ปกครองเมือง
2. ↑  Store norske leksikon - Sigurd 1 Magnusson Jorsalfare – utdypning (NBL-artikkel)
3. ↑  ไม่ทราบจำนวนที่แน่ชัด
4. ↑  A Chronology of the Crusades by Timothy Venning,Peter Frankopan
5. ↑  The Experience of Crusading, เล่มที่ 1 by Norman Housley
6. ↑  A/AS Level History for AQA The Age of the Crusades, c1071–1204 Student Book by Richard Kerridge
**การล้อมไทร์** (อังกฤษ: Siege of Tyre) เป็นการสู้รบระหว่างฝ่ายนักรบครูเสดกับมุสลิมราชวงศ์อัยยูบิด (Ayyubid) ที่เมืองไทร์ เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1187–1 มกราคม ค.ศ. 1188

หลังยุทธการฮัททินในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1187 พื้นที่ส่วนใหญ่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์รวมถึงเยรูซาเลมตกอยู่ใต้อำนาจของศอลาฮุดดีน นักรบครูเสดบางส่วนได้หนีไปที่เมืองไทร์ ซึ่งเป็นเมืองชายฝั่งเลแวนต์ที่ฝ่ายคริสต์ปกครองอยู่ ในขั้นแรกเรจินัลด์แห่งไซดอน (Reginald of Sidon) ตกลงจะให้เมืองนี้ยอมจำนนแก่ศอลาฮุดดีน แต่ต่อมาคอนราดแห่งมงแฟรา (Conrad of Montferrat) ได้ยกทัพมาที่เมืองนี้และประกาศจะไม่ยอมจำนน เรจินัลด์จึงถอนตัวจากเมือง ส่วนคอนราดสร้างปราการและคูเมืองต่าง ๆ ไว้รอรับศึกกับทัพมุสลิม ทัพมุสลิมบางส่วนมาถึงเมืองนี้ในวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1187 ก่อนทั้งหมดจะตามมาในอีก 13 วันต่อมา

การสู้รบเป็นไปอย่างรุนแรง ทัพมุสลิมใช้เครื่องทุ่นแรงช่วยในการทลายกำแพงเมือง ส่วนทัพครูเสดตอบโต้ด้วยกองเรือที่มีพลธนู พลหน้าไม้และเครื่องยิงหิน ศอลาฮุดดีนพยายามหาวิธีตีเมืองนี้แต่ไม่สำเร็จและต้องพบกับการโจมตีของทัพครูเสดที่นำโดยซันโช มาร์ติน (Sancho Martin) อัศวินชาวสเปนผู้มีฉายาว่า "อัศวินเขียว" (เรียกตามสีชุดเกราะ) ความกล้าหาญและฝีมือของมาร์ตินเป็นที่ยอมรับจากทั้งฝ่ายนักรบครูเสดและนักรบมุสลิม รวมถึงศอลาฮุดดีนที่เสนอทรัพย์สินให้หากเขายอมเปลี่ยนฝ่ายและหันมานับถือศาสนาอิสลาม แต่มาร์ตินปฏิเสธและยังคงนำทัพออกรบกับทัพมุสลิม

หลังการสู้รบอย่างยาวนาน ศอลาฮุดดีนคิดว่าหนทางเดียวที่จะยึดเมืองนี้ได้คือทางทะเล เขาจึงสั่งกองเรือ 10 ลำจากแอฟริกาเหนือ ในช่วงแรกกองเรือมุสลิมได้เปรียบในการรบ แต่ระหว่างคืนวันที่ 29–30 ธันวาคม กองเรือครูเสดได้โจมตีเรือรบมุสลิม 5 ลำ ส่วนที่เหลือถูกสั่งให้ถอนกำลัง ศอลาฮุดดีนสั่งให้ทัพมุสลิมโจมตีเมืองอีกครั้งแต่ก็ล้มเหลว สูญเสียกำลังพลไปมากมาย เขาจึงปรึกษากับผู้นำคนอื่น ๆ และประเมินสถานการณ์ก่อนจะสั่งถอยทัพไปที่เมืองเอเคอร์ การล้อมสิ้นสุดลงในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1188

ยุทธการครั้งนี้ช่วยเพิ่มขวัญกำลังใจของนักรบครูเสดและมีผลต่อสงครามครูเสดครั้งที่ 3 ในเวลาต่อมา แต่สำหรับศอลาฮุดดีน ยุทธการครั้งนี้แสดงให้เห็นถึงจุดอ่อนของกองทัพหากต้องต่อสู้เป็นเวลายาวนาน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Nicholson p.81-82
2. ↑  Folda p.28
3. 1 2 3  Payne p.280-282
4. ↑  Lane-Poole p.241-243
**การล้างมือ** (อังกฤษ: Hand washing) คือ การทำความสะอาดมือเพื่อกำจัดดิน สิ่งสกปรก และจุลินทรีย์

การล้างมือด้วยสบู่เป็นประจำในบางช่วงที่ "สำคัญ" ระหว่างวันป้องกันการแพร่โรคได้จำนวนมาก ตัวอย่างเช่น อาการท้องร่วงและอหิวาตกโรค ซึ่งแพร่เชื้อผ่านทางอุจจาระ–ปาก ผู้คนยังสามารถติดเชื้อโรคทางเดินหายใจ เช่น ไข้หวัดใหญ่ ถ้าไม่ได้ล้างมือก่อนสัมผัสตา จมูก หรือปาก (ในกรณีนี้คือเยื่อบุเมือก) ห้าช่วงสำคัญระหว่างวันที่ควรล้างมือด้วยสบู่ ได้แก่ ก่อนและหลังถ่ายอุจจาระ หลังทำความสะอาดก้นเด็กหรือเปลี่ยนผ้าอ้อม ก่อนป้อนอาหารเด็ก ก่อนรับประทานอาหาร และก่อนและหลังเตรียมอาหารหรือจัดการกับเนื้อ ปลา หรือสัตว์ปีกดิบ ถ้าใช้น้ำและสบู่ไม่ได้ สามารถใช้ขี้เถ้าในการล้างมือแทนได้

อนามัยมือทางการแพทย์หมายถึงการปฏิบัติทางสุขศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับขั้นตอนทางการแพทย์ การล้างมือก่อนการให้ยาหรือการดูแลทางการแพทย์สามารถป้องกันหรือลดอัตราการแพร่เชื้อโรคได้ จุดประสงค์ทางการแพทย์หลักของการล้างมือ คือ การทำความสะอาดมือจากจุลชีพก่อโรค (แบคทีเรีย ไวรัส หรือจุลินทรีย์อื่น ๆ ที่สามารถก่อโรคได้) และสารเคมีที่สามารถก่ออันตรายหรือโรค การล้างมือเป็นสิ่งสำคัญโดยเฉพาะยิ่งสำหรับผู้คนที่ต้องจัดการกับอาหารหรือทำงานเกี่ยวข้องกับการแพทย์ รวมถึงสาธารณชนทั่วไปด้วย

ดูเพิ่ม
-------

* แบคทีเรียดื้อยา
* ความปลอดภัยด้านอาหาร
* วันล้างมือโลก
* การติดเชื้อในโรงพยาบาล
* ความปลอดภัยทางชีวภาพในการทำงาน
* สาธารณสุข
* ความปลอดภัยของผู้ป่วย
* แอลกอฮอล์สำหรับถู (Rubbing alcohol)
* ดิดิเย ปิเต – ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคติดเชื้อ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "UNICEF Malawi". *www.unicef.org* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-01-05.
2. ↑  "The Hygiene Improvement Project (HIP) – Tippy-Tap: A simple low-cost technology for handwashing when water is scarce". *USAID*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 ตุลาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 30 กันยายน 2015.
**โลมาหัวบาตรหลังเรียบ** หรือ **โลมาหัวบาตรไร้ครีบหลัง** (อังกฤษ: Finless porpoise, จีน: 江猪, พินอิน: Jiāng zhū-*หมูแม่น้ำ*; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Neophocaena phocaenoides*) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กีบคู่ (Artiodactyla) ใน อันดับฐานวาฬและโลมา (Cetacea) ขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์พอร์พอยส์ (Phocoenidae)

จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Neophocaena* แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย (ดูในตาราง) เป็นสัตว์ที่สืบทอดเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบันแล้วประมาณ 20 ล้านปี

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับโลมาอิรวดี หรือ โลมาหัวบาตรมีครีบหลัง (*Orcaella brevirostris*) คือ มีส่วนหัวกลมหลิมเหมือนบาตรพระไม่มีจะงอยปาก แต่ส่วนหลังเรียบไม่มีครีบหลัง ครีบข้างค่อนข้างใหญ่ปลายแหลม และลักษณะฟันในปากจะเป็นตุ่ม ไม่แหลมคม อันเป็นลักษณะเฉพาะของโลมาในวงศ์พอร์พอย์ ซึ่งทั่วโลกพบอยู่ 6 ชนิด ในประเทศไทยพบเพียงชนิดนี้ชนิดเดียว 

มีขนาดโตเต็มที่ยาว 1.9 เมตร ลูกแรกเกิดยาว 70–80 เซนติเมตร

ในน่านน้ำไทยสามารถได้ทุกจังหวัดที่ติดกับทะเล โดยพบมากที่สุดในฝั่งอ่าวไทย คือ ทะเลแถบจังหวัดตราด และจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 เหมือนกับวาฬและโลมาชนิดอื่น ๆ 

ในประเทศจีน โลมาหัวบาตรหลังเรียบ เป็นโลมาเพียง 1 ใน 2 ชนิด นอกจากโลมาแม่น้ำแยงซีเกียง (*Lipotes vexillifer*) หรือไป๋จี๋ ที่สามารถพบได้ในแม่น้ำแยงซีเกียง โดยมีชื่อเล่นจากชาวจีนว่า *"หมูแม่น้ำ"* หรือ*"แพนด้าแม่น้ำ"* เป็นสัตว์ที่อยู่ในฐานะหวั่นวิตกว่าจะสูญพันธุ์ เนื่องจากมลภาวะสภาพแวดล้อม จากการประเมินพบว่าปัจจุบันหลงเหลือเพียงพันกว่าตัวเท่านั้น ซึ่งทุกปีจะมีจำนวนลดลงอย่างรวดเร็วถึงร้อยละ 5–10 ต่อปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN
2. ↑  "*Neophcaena*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
3. ↑  "โลมาหัวบาตรหลังเรียบ". *กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง*.
4. ↑  จุดประกาย 2 โลก คน เมือง, *ความเสี่ยงของ 'สัตว์ทะเลหายาก'*. **กรุงเทพธุรกิจ**ปีที่ 29 ฉบับที่ 10525: วันอังคารที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2560
5. ↑  "กฎหมายว่าด้วยการอนุรักษ์ โลมาและปลาวาฬ". *กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง*.
6. ↑  ""รอยยิ้มแพนด้ายักษ์น้ำ" ที่ยืนยาวกว่า 20 ล้านปี กำลังสูญหายไปจากโลก". *ผู้จัดการออนไลน์*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-04-27. สืบค้นเมื่อ 2012-04-25.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Neophocaena phocaenoides***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Neophocaena phocaenoides ที่วิกิสปีชีส์
**โลมาปากขวดอินโดแปซิฟิก** หรือ **โลมาปากขวดมหาสมุทรอินเดีย** (อังกฤษ: Indo-Pacific bottlenose dolphin, Indian ocean bottlenose dolphin; ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Tursiops aduncus*) เป็นโลมาชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายคลึงกับโลมาปากขวดธรรมดา (*T. truncatus*) คือ มีผิวหนังสีน้ำเงินเข้มอมเทา สีจางหรือบางครั้งอมชมพูด้านท้อง จะงอยปากค่อนข้างสั้นใหญ่ครีบหลังขนาดค่อนข้างใหญ่ เป็นรูปโค้งอยู่กึ่งกลางหลัง รูปร่างค่อนข้างอ้วน สิ่งที่แตกต่างจากโลมาปากขวด คือ มีจุดสีเทาเข้มเป็นประอยู่ด้านข้างและด้านท้องลำตัว และมีขนาดเล็กกว่า คือ มีความยาวเต็มที่ประมาณ 1.9-2.3 เมตร

เดิมเคยถูกจัดให้เป็นชนิดเดียวกันกับโลมาปากขวดธรรมดา จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1998 จึงได้รับการยอมรับให้แยกออกมาเป็นชนิดต่างหาก
 พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตอินโดแปซิฟิกกับมหาสมุทรอินเดีย เช่น ทะเลแดง, ออสเตรเลียตอนเหนือ, ทะเลจีนใต้, ชายฝั่งแอฟริกา ในน่านน้ำไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน แต่ปัจจุบันพบได้น้อยลง และถือเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

ดูเพิ่ม
-------

* โลมาปากขวดธรรมดา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hammond, P.S. Bearzi, G. Bjørge, A. Forney, K. Karczmarski, L. Kasuya, T. Perrin, W.F. Scott, M.D. Wang, J.Y. Wells, R.S. & Wilson, B. (2008). *Tursiops aduncus*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 7 October 2008.
2. 1 2  จาก itis.gov
3. 1 2  โลมาปากขวด
4. ↑   Wells, R. and Scott, M. (2002). "Bottlenose Dolphins". In Perrin, W.; Wursig, B. and Thewissen, J.. E*ncyclopedia of Marine Mammals*. Academic Press. p. 122–127. ISBN 0-12-551340-2.
5. ↑  Möller Luciana M. Beheregaray Luciano B. 2001. Coastal bottlenose dolphins from southeastern Australia are *Tursiops aduncus* according to sequences of the mitochondrial DNA control region. Marine Mammal Science 17(2): 249-263.
6. ↑  *Tursiops aduncus* จากสนุกดอตคอม
7. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โลมาปากขวดอินโดแปซิฟิก**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Tursiops aduncus ที่วิกิสปีชีส์
**มงกุฎปาห์ลาวี**(เปอร์เซีย: تاج پهلوی) เป็นมงกุฎที่ถูกใช้ในพิธีราชาภิเษกในช่วงราชวงศ์ปาห์ลาวี (ค.ศ. 1925 - 1979) เป็นหนึ่งในเครื่องอัญมณีราชบัลลังก์อิหร่านซึ่งปัจจุบันผู้ครอบครองคือรัฐบาลอิหร่าน

เบื้องหลัง
----------

พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวีทรงมงกุฎปาห์ลาวีในช่วงพิธีราชาภิเษก
จากการครองอำนาจของราชวงศ์ปาห์ลาวี ในค.ศ. 1925 พระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวีทรงสั่งระดมช่างอัญมณีอิหร่าน ภายใต้การดูแลของฮัจญ์ เซราเจ็ดดิน จาวาเฮรี ในการสร้างมงกุฎใหม่เพื่อแทนที่มงกุฎคีอานีซึ่งใช้ในสมัยราชวงศ์กอญัร โดยมีแรงบันดาลใจสำหรับการออกแบบใหม่นี้มาจากภาพวาดและการอ้างอิงทางประวัติศาสตร์ถึงมงกุฎที่เคยถูกใช้ในสมัยจักรวรรดิซาเซเนียน ที่ปกครองเปอร์เซียในช่วงค.ศ. 224 ถึง 651

มงกุฎปาห์ลาวีได้ถูกใช้ครั้งแรกในพระราชพิธีราชาภิเษกของพระเจ้าชาห์ เรซา ในวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1926 และถูกใช้ครั้งสุดท้ายในรัชกาลของพระราชโอรส คือ พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ในวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1967 ปัจจุบันมงกุฎได้ถูกจัดแสดงพร้อมเครื่องอัญมณีประจำชาติอิหร่านที่เหลือ ณ คลังอัญมณีแห่งชาติในกรุงเตหะราน

แม้ว่ามงกุฎปาห์ลาวีจะเพิ่งถูกจัดทำขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 แต่หินประดับที่ใช้ผลิตนั้นมาจากของเดิม ซึ่งมีการคัดเลือกจากหินอัญมณีที่หลุดร่วงจำนวนหลายพันก้อนภายในคลังสมบัติของอิหร่าน

องค์ประกอบ
----------

โครงมงกุฎทำด้วยทองคำ เงิน และกำมะหยี่สีแดง มีความสูงสูงสุดที่ 29.8 เซนติเมตร กว้าง 19.8 เซนติเมตร และหนักเกือบ 2,080 กรัม มีเพชรเม็ดงามจำนวน 3,380 เม็ด รวม 1,144 กะรัต (228.8 กรัม) ฝังในมงกุฎ ที่ใหญ่ที่สุดคือเพชรระยิบระยับสีเหลืองขนาด 60 กะรัต (12 กรัม) ซึ่งวางไว้ตรงกลางเพชรสีขาวที่มีลวดลายรูปลำแสงอาทิตย์

บริเวณสามแถวประดับด้วยไข่มุกขาวธรรมชาติ 369 เม็ดที่ลักษณะเหมือนกัน มงกุฎยังประกอบด้วยมรกตขนาดใหญ่ 5 เม็ด (รวม 200 กะรัต (40 กรัม)) ซึ่งเม็ดที่ใหญ่ที่สุดคือประมาณ 100 กะรัต (20 กรัม) และประดับอยู่บนยอดมงกุฎ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Iran Chamber Society: Iranian Museums & Galleries Iranian National Royal Jewels: The Pahlavi Crown

* « Couronne Pahlavi », site *jjdejeunes.com*
**มงกุฎจักรพรรดินี** เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณธ์พิธีราชาภิเษก ซึ่งถูกใช้โดยชาห์บานูพระองค์แรกและองค์เดียวของอิหร่าน จักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี เป็นหนึ่งในเครื่องอัญมณีราชบัลลังก์อิหร่าน ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่ธนาคารกลางอิหร่านในเตหะราน

เบื้องหลัง
----------

จักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี ทรงมงกุฎจักรพรรดินีในพระราชพิธีราชาภิเษก ค.ศ. 1967 ทรงเป็นพระมเหสีพระองค์แรกที่ได้สวมมงกุฎนับตั้งแต่การพิชิตจักรวรรดิเปอร์เซียโดยมุสลิม
จากการริเริ่มนโยบายการปฏิวัติขาวซึ่งปลดปล่อยสตรีชาวอิหร่านให้เป็นอิสระต่อศาสนา พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ทรงมุ่งมั่นที่จะแสดงอำนาจเชิงสัญลักษณ์ด้วยการประกอบพิธีสวมมงกุฎแก่จักรพรรดินีฟาราห์ พระมเหสี ในระหว่างพระราชพิธีราชาภิเษกอันประณีตของพระองค์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1967 ซึ่งแต่เดิมพระมเหสีของพระมหากษัตริย์เปอร์เซียไม่เคยได้รับการสวมมงกุฎนับตั้งแต่การพิชิตจักรวรรดิเปอร์เซียโดยมุสลิม ดังนั้นจึงต้องดำเนินการออกแบบมงกุฎใหม่เนื่องในโอกาสนี้ และทรงมอบหมายให้บริษัทเครื่องเพชรสัญชาติฝรั่งเศส แวน คลีฟ แอนด์ อาร์เปลส์ จัดทำมงกุฎนี้

ตามประเพณี อัญมณีที่ถูกนำมาใช้จะต้องเลือกจากหินอัญมณีที่ร่วงหลุดอยู่แล้วในพระคลังสมบัติของราชวงศ์ แต่เป็นเรื่องผิดกฎหมายในการเคลื่อนย้ายสมบัติเหล่านั้นออกจากอิหร่าน แวน คลีฟ แอนด์ อาร์เปลส์จำต้องส่งทีมอัญมณีไปยังอิหร่านเพื่อจัดทำมงกุฎ พวกเขาใช้เวลาดำเนินการ 6 เดือน

องค์ประกอบ
----------

กรอบของมงกุฎทำด้วยทองคำขาว บุด้วยผ้ากำมะหยี่สีเขียว มงกุฎประกอบด้วยมรกต 36 เม็ด ไข่มุก 105 เม็ด ทับทิม 34 เม็ด สปิเนล 2 เม็ด และเพชร 1,469 เม็ด มรกตเม็ดที่ใหญ่ที่สุดประดับอยู่มีลวดลายแสงอาทิตย์ตรงกลาง ประดับอยู่หน้ามงกุฎ และมีน้ำหนักประมาณ 92 กะรัต สปิเนล 2 เม็ดมีน้ำหนักประมาณ 83 กะรัต และไข่มุกเม็ดที่ใหญ่ที่สุดมีความยาวประมาณ 22 มิลลิเมตร

ในพระอนุทินส่วนพระองค์ของอดีตจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี ยกย่องความงดงามของมงกุฎ และทรงตั้งข้อสังเกตว่าค่อนข้างหนัก โดยมีน้ำหนักเกือบ 2 กิโลกรัม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Iran Chamber Society: Iranian National -Royal- Jewels". Iranchamber.com. สืบค้นเมื่อ 2015-08-15.
2. 1 2  Pahlavi, Farah. *An Enduring Love: My Life with the Shah: A Memoir*. 2004
**คลองบางภาษี** เป็นคลองสายหนึ่งในจังหวัดนนทบุรีและจังหวัดนครปฐม ไหลต่อจากคลองสองที่จุดตัดกับคลองญี่ปุ่นใต้ โดยไหลเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างตำบลไทรใหญ่ อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี และตำบลบางภาษี อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม จากนั้นไหลผ่านเขตตำบลบางภาษีและไปลงแม่น้ำท่าจีนบริเวณวัดบางภาษีในเขตตำบลคลองนกกระทุง มีความยาวประมาณ 18 กิโลเมตร บางช่วงของคลองยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น คลองบึงลาดสวาย เป็นต้น

ในอดีตบริเวณคลองบางภาษีได้ใช้เป็นเส้นทางสัญจรทำมาค้าขายตั้งแต่โบราณ ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการตั้งด่านภาษีขึ้นที่ตอนใต้ของคลองนี้ ตรงบริเวณวัดบางภาษี ภายหลังมีการตั้งหมู่บ้านและเป็นตำบลขึ้นมาคือ ตำบลบางภาษี บริเวณแนวคลองพระพิมลและคลองบางภาษี มีตลาดโบราณ 100 ปี รางกระทุ่ม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "องค์ความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นในพื้นที่แม่น้ำท่าจีนและแม่น้ำแม่กลอง" (PDF). p. 6.
2. ↑  สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. *อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย เล่ม ๓ (อักษร น-ม) ฉบับราชบัณฑิตยสภา.* พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ : สำนักงานราชบัณฑิตยสภา, 2560.
3. ↑  "วัดบางภาษี". องค์การบริหารส่วนตำบลคองนกกระทุง.
4. ↑  "ภูมินามท้องถิ่นจังหวัดนครปฐม" (PDF).
5. ↑  "ภูมินามอำเภอไทรน้อย" (PDF). ห้องสมุด มสธ.
แผนที่แสดงการขุดคลองลัดต่างๆที่ทำให้แม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิมในช่วงคลองบางกรวย กลายเป็นคลองไป
**คลองบางกรวย**
แต่เดิมเคยเป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำเจ้าพระยาสายเก่ามาก่อน ในสมัยกรุงศรีอยุธยา การติดต่อค้าขายกับชาวต่างชาติเพิ่มขึ้นเป็นอันมาก เส้นทางที่ใช้เดินเรือระหว่างปากแม่น้ำกับกรุงศรีอยุธยาไม่สะดวกแก่การเดินเรือ เพราะมีความคดเคี้ยวและใช้เวลานาน ต่อมาในสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ จึงโปรดเกล้าฯ
ให้ขุดคลองลัดบางกรวยขึ้น จากแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิมบริเวณเหนือวัดชลอไปออกวัดขี้เหล็ก (วัดสุวรรณคีรี)  ซึ่งช่วยย่นระยะทางจากปากแม่น้ำสู่กรุงศรีอยุธยาได้ และมีส่วนต่อการพัฒนาบ้านเมืองของจังหวัดนนทบุรีในระยะต่อมา จนกระทั่งถึง ปีพ.ศ. 2179 พระเจ้าปราสาททองโปรดเกล้าฯ ให้ขุดคลองลัดตอนใต้วัดท้ายเมืองไปทะลุวัดเขมาภิรตาราม  ขึ้นทางเหนือของคลองลัดบางกรวย จากเดิมที่แม่น้ำนั้นไหลอ้อมทางบางใหญ่ ส่งผลให้แม่น้ำเจ้าพระยาไหลเปลี่ยนทิศทางไปอีกครั้งหนึ่ง และคลองลัดบางกรวยซึ่งเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายใหม่มีน้ำไหลผ่านน้อยลงกลายเป็นคลองอย่างเดิมเมื่อแรกขุด

ในปัจจุบัน คลองบางกรวยเป็นคลองสายสั้นๆ เชื่อมจากแม่น้ำเจ้าพระยาสายปัจจุบันไปออกยังคลองอ้อมนนท์ที่เป็นลำน้ำสายเดียวกันแต่เปลี่ยนชื่อเรียกโดยเริ่มจากจุดที่ตัดกับคลองลัดบางกรวย บริเวณวัดชลอ นอกจากนั้นคลองบางกรวยยังเป็นเส้นแบ่งเขตอำเภอบางกรวยและอำเภอเมืองนนทบุรีอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "คลองลัดเกร็ดน้อย ลัดเกร็ดใหญ่" ท้องถิ่นมีชุมชน/พุธที่ 18 กรกฎาคม 2555 โดยนาน้อย อ้อยหนู
2. ↑  ""ข้อมูลท่องเที่ยวจังหวัดนนทบุรี"". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-10-11. สืบค้นเมื่อ 2011-11-24.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ คลองบางกรวย
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°49′07″N 100°30′03″E﻿ / ﻿13.818611°N 100.500833°E﻿ / 13.818611; 100.500833
**ไฟล์ศูนย์ไบต์** คือไฟล์คอมพิวเตอร์ที่ไม่ได้บรรจุข้อมูลอะไร หมายความว่ามีขนาดของไฟล์เท่ากับศูนย์ไบต์

โปรแกรมประยุกต์ส่วนใหญ่ไม่สามารถโหลดหรือใช้ไฟล์ศูนย์ไบต์ได้ ถึงแม้ว่าไฟล์ไฟล์หนึ่งจะถูกอธิบายว่าเป็นเอกสารจากโปรแกรมประมวลคำที่ไม่มีตัวหนังสือ หรือไฟล์ภาพที่มีมิติกว้างศูนย์ยาวศูนย์ หรือไฟล์เสียงที่มีความยาวศูนย์วินาที ก็ยังมีข้อมูลเมทาดาตาที่ใช้ระบุรูปแบบไฟล์และอธิบายสมบัติพื้นฐานของไฟล์เก็บอยู่ ซึ่งจะทำให้เกิดไฟล์ที่มีขนาดมากกว่าศูนย์ไบต์ ส่วนรูปแบบที่เรียบง่ายมาก ๆ บางรูปแบบไม่ได้ใช้เมทาดาตา เช่นไฟล์ข้อความแอสกี เช่นนี้สามารถมีขนาดเป็นศูนย์ไบต์ได้

ในบางกรณี ไฟล์ศูนย์ไบต์สามารถใช้แสดงสารสนเทศได้อย่างเมทาดาตาของไฟล์ (ตัวอย่างเช่น ชื่อไฟล์ที่แสดงข้อความชี้แจงแก่ผู้ใช้ขณะที่ดูรายการในไดเรกทอรี อาทิ documents-have-been-moved-to-partition-D.txt ฯลฯ) หรือใช้วางในไดเรกทอรีเพื่อทำให้แน่ใจว่าไดเรกทอรีนั้นจะไม่ว่างเปล่า เพราะเครื่องมือบางชนิดเช่นซอฟต์แวร์สำรองข้อมูลและซอฟต์แวร์ควบคุมการแก้ไขปรับปรุง จะละเว้นไดเรกทอรีว่างในการประมวลผล

มีหลายวิธีที่จะสร้างไฟล์ศูนย์ไบต์ขึ้นมาเองได้ ตัวอย่างเช่น การบันทึกเนื้อหาว่างในโปรแกรมแก้ไขข้อความ หรือการใช้โปรแกรมอรรถประโยชน์ที่มีมากับระบบปฏิบัติการ หรือเขียนโปรแกรมให้สร้างไฟล์นั้นขึ้นมา ไฟล์ศูนย์ไบต์อาจเกิดขึ้นได้ขณะที่โปรแกรมสร้างไฟล์ขึ้นมาแต่หยุดทำงาน หรือถูกรบกวนก่อนเขียนข้อมูลเสร็จ เนื่องจากข้อมูลที่จะเขียนนั้นเก็บชั่วคราว (cache) อยู่ในหน่วยความจำและจะถ่ายเท (flush) ลงดิสก์ในภายหลัง โปรแกรมที่ไม่ได้ถ่ายเทข้อมูลลงดิสก์หรือหยุดทำงานกะทันหันอาจส่งผลให้ไฟล์มีขนาดเป็นศูนย์ไบต์ เมื่อไฟล์ศูนย์ไบต์ถูกสร้างขึ้น ระบบไฟล์จะไม่บันทึกเนื้อหาของไฟล์ลงหน่วยเก็บ เพียงแต่จะปรับปรุงตารางดัชนีของมันเท่านั้น
**พิษประจิมอาวเอี๊ยงฮง** (Ouyang Feng - 欧阳锋） เป็นตัวละครในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เรื่องมังกรหยก และปรากฏตัวในมังกรหยก ภาค 2

ประวัติ
-------

อาวเอี๊ยงฮงเป็นหนึ่งในห้ายอดฝีมือที่ประลองยุทธบนเขาหัวซาน เชี่ยวชาญการใช้พิษ และสัตว์มีพิษต่าง ๆ แตกฉานลมปราณคางคก และเพลงไม้เท้าอสรพิษ ลมปราณคางคกของอาวเอี๊ยงฮงแพ้ทางกับวรยุทธของเฮ้งเตงเอี้ยงนั่นคือวิชาพลังธาตุธรรมชาติ

อาวเอี๊ยงฮงมีลูกชายหนึ่งคนชื่ออาวเอี๊ยงโคก หรือ อ้าวเอียงกงจื้อ ซึ่งเกิดจากพี่สะใภ้ แต่เลี้ยงดูเป็นหลาน ภายหลังอาวเอี๊ยงโคกถูกเอี้ยคังฆ่าตาย อาวเอี๊ยงฮงเคยบังคับให้ก๊วยเจ๋งเขียนเคล็ดวิชาในคัมภีร์เก้าอิมจินเอ็งให้ตน แต่ก๊วยเจ๋งเขียนคัมภีร์ย้อนกลับให้ โดยอั้งฉิกกงบอกให้ก๊วยเจ๋งคัดลอกเคล็ดคัมภีร์เก้าอิมแบบทวนทิศให้อาวเอี๊ยงฮงฝึกตามจนอาวเอี๊ยงฮงถูกธาตุไฟแทรกกลายเป็นคนเสียสติ แต่ก็สำเร็จวิชาเก้าอิมแบบทวนทิศกลาย เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งในการประลองยุทธเขาหัวซานครั้งที่สอง

ในภายหลังอาวเอี๊ยงฮงรับเอี้ยก้วยเป็นบุตรบุญธรรม ถึงจะชั่วร้ายอย่างไร แต่อ้าวเอียงฮงนับได้ว่ามีคุณธรรมอย่างหนึ่ง คือ เป็นคนไม่ผิดคำพูด เมื่อครั้งที่อยู่ในเหตุการณ์ที่ศาลเจ้าร้าง รับปากอึ้งย้งว่าจะปล่อยกัวเต็งอัก ก็กระทำตามวาจาสัตย์ อ้าวเอียงฮงในภาคจอมยุทธอินทรีถือเป็นอาจารย์ของเอี้ยก้วยสอนวิชาลมปราณคางคก และในที่สุดได้สิ้นใจไปพร้อมกับศัตรูคนสำคัญของตนคือ อั้งฉิกกง โดยก่อนตายได้ลืมความแค้นที่มีต่อกันจนหมดสิ้น พร้อมใจกันถ่ายทอดวิชาครั้งสุดท้ายให้กับเอี้ยก้วย
| ฐานันดรศักดิ์ยุโรป |
| --- |
|  |
| จักรพรรดิ / กษัตริย์-จักรพรรดิ / ไคเซอร์ / ซาร์ |
| จอมกษัตริย์ / มหาราช |
| กษัตริย์ / ราชินีนาถ |
| อาร์ชดยุก / เซซาเรวิช |
| แกรนด์พรินซ์ / แกรนด์ดยุก |
| คัวร์เฟือสท์ / เจ้าชาย / เจ้าหญิง / มกุฏราชกุมาร / อินฟันเต / โดแฟ็ง |
| ดยุก |
| เฟือสท์ |
| มาร์ควิส / มาร์คกราฟ / ลันท์กราฟ |
| เคานต์ / เอิร์ล / กราฟ / บวร์คกราฟ |
| ไวเคานต์ / วีดาม |
| บารอน / ไฟรแฮร์ |
| บารอเนต / อัศวินจักรวรรดิ |
| อัศวิน / เดม / เซอร์ / แซร์ / มาดาม / ลอร์ด / เลดี |
| เอ็สไควร์ / เอดเลอร์ / สุภาพบุรุษ / ยุงเคอร์ |
| Ministerialis |
| * ด
* ค
* ก
 |

มงกุฎประจำบรรดาศักดิ์ *ไฟรแฮร์*
***ไฟรแฮร์*** (เยอรมัน: *Freiherr*) สำหรับุรุษ หรือ ***ไฟรเฟรา*** (เยอรมัน: *Freifrau*) สำหรับสตรี เป็นบรรดาศักดิ์ขุนนางในดินแดนที่พูดภาษาเยอรมันของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และตลอดจนของรัฐชาติผู้สืบทอดอย่าง ออสเตรีย, ปรัสเซีย, บาวาเรีย, ลิกเตนสไตน์, ลักเซมเบิร์ก และอื่นๆ ตามธรรมเนียมแล้วเป็นบรรดาศักดิ์ที่สูงกว่า อัศวิน (*Ritter*) และเอดเลอร์ (*Edler*) แต่อยู่ต่ำกว่า กราฟ (*Graf*) และดยุก (*Herzog*) บุตรีของไฟรแฮร์ที่ยังไม่สมรสมีบรรดาศักดิ์เป็น **ไฟรอิน** (เยอรมัน: *Freiin*)

บรรดาศักดิ์ไฟรแฮร์มักถูกเรียกเป็นภาษาอังกฤษว่าบารอน ทั้งที่รากศัพท์ของทั้งสองคำไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยก็ตาม ไฟรแฮร์ชาวเยอรมันมักถูกวงสังคมอื่นเรียกว่าบารอนทั้งที่ไม่ใช่บรรดาศักดิ์อย่างเป็นทางการของตน ยกตัวอย่าง ร้อยเอกมันเฟรท ไฟรแฮร์แห่งริชท์โฮเฟิน ได้รับสมญาจากทหารอังกฤษว่า "บารอนแดง"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Freiherr – Britannica Online Encyclopedia", *Britannica Online Encyclopedia*, 2008, webpage: EB-Freiherr
สาวคอยาว
**โรกูโรกูบิ** (ญี่ปุ่น: ろくろ首; โรมาจิ: *Rokurokubi*) หรือ **สาวคอยาว** เป็นเรื่องเล่าที่เกี่ยวกับ มนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่แต่ต้องคำสาปหรืออาถรรพ์ เมื่อตกกลางคืนจะยืดคอออกไปได้ยาวมาก มักจะเป็นเฉพาะในผู้หญิง มีพฤติกรรมที่จะเป็นอันตรายต่อมนุษย์ สาวคอยาวจะดูดพลังของเหยื่อที่เป็นทั้งคนและสัตว์ และจะใช้ลิ้นเลียเพื่อดับไฟตะเกียง ซึ่งสาวคอยาวนั้นมักจะ เป็นผู้หญิงที่ต้องพบกับรักที่ผิดหวัง เพราะว่าเมื่อสามีมาพบว่าภรรยาตนเป็นสาวคอยาว มักจะหนีไปด้วยความหวาดกลัว

ส่วนมากสาวคอยาวมักจะแฝงตัวอยู่กับคนธรรมดาได้ แต่ต้องทุกข์ทรมาณกับการพยายาม ซ่อนร่างจริงของตัวเอง ถึงแม้ว่าสาวคอยาวพยายามปิดบังร่างจริง แต่ความที่เป็นผีทำให้มีความรู้สึกที่จำเป็นจะต้อง แสดงร่างคอยาวออกมาเสมอ ๆ สาวคอยาวจึงมักจะแสดงร่างจริงออกมาต่อหน้าพวกขี้เมา หรือพวกงี่เง่าเท่านั้น 

สาวคอยาวไม่มีนิสัยชอบหลอกคนเหมือนผีร้ายอื่น ๆ เพราะยังมีความเป็นมนุษย์อยู่มาก ทั้งยังคิดว่าตัวเองสามารถใช้ชีวิตอย่างมนุษย์ปกติได้ บางครั้งอาการคอยาวจึงออกมาตอนหลับเท่านั้น เมื่อตื่นขึ้นมาก็รู้สึกว่าตัวเองปวดคอ และฝันเห็นสถานที่ต่าง ๆ ในมุมมองที่แปลก ๆ

บางครั้งก็ว่าเป็นการถอดวิญาณในขณะนอนหลับ แต่ว่าเป็นการถอดวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์ จึงถอดออกไปได้แค่ศีรษะเท่านั้น ทำให้กลายเป็นผีสาวคอยาวขึ้นมา นอกจากนี้ยังสามารถเป็นได้กับผู้ชายอีกด้วยเรียกว่า **ชายคอยาว** (โรกูโรเบ)

อ้างอิง
-------

* ข้อมูลสาวคอยาว จาก obakemono.com (15/10/2007) (อังกฤษ)
* ข้อมูลสาวคอยาว จาก Youkai library เก็บถาวร 2007-07-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (15/10/2007) (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* โรคุโรคุบิ *บน YouTube* (15/10/2007) (ญี่ปุ่น)
**อาสนวิหารชั่วคราวนักบุญเปาโล** (มอลตี: *Il-Pro-Katridral ta' San Pawl*, อังกฤษ: St Paul's Pro-Cathedral) หรือชื่อทางการ **อาสนวิหารชั่วครวและโบสถ์คอลเลกิเอตนักบุญเปาโล** (อังกฤษ: The Pro-Cathedral and Collegiate Church of Saint Paul) เป็นอาสนวิหารชั่วคราว (pro-cathedral) ในนิกายอังกลิคันภายใต้อัครสังฆมณฑลในยุโรป ตั้งอยู่ที่จัตุรัสเอกราช วัลเตตา ประเทศมอลตา โบสถ์นี้เป็นหนึ่งในสามอาสนวิหารของอัครสังฆมณฑลยิบรอลตาร์ประจำยุโรป

อาสนวิหารสร้างขึ้นโดยสตรีสูงศักดิ์ ราชินีอะเดเลด ขณะเยือนมอลตาในศตวรรษที่ 19 เมื่อนางพบว่าบนเกาะมอลตาไม่มีศาสนสถานสำหรับศาสนิกชนของนิกายอังกลิคัน ก่อนหน้าที่จะมีการสร้างโบสถ์หลังนี้ ศาสนิกชนนิกายอังกลิคันต้องประกอบพิธีกรรมในพระราชวังแกรนด์มาสเตอร์ โบสถ์สร้างขึ้นตรงจุดที่เป็น Auberge d'Allemagne (ที่พำนักคอนเวนต์ของอัศวินผู้บริบาลชาวเยอรมัน) และเป็นผลงานออกแบบโดย William Scamp เริ่มก่อสร้างในปี 1839 แล้วเสร็จในปี 1844 ราชินีอะเดเลดเป็นผู้เดินทางมาวางศิลาฤกษ์ในวันที่ 20 มีนาคม แปลนก่อสร้างเดิมออกแบบโดย Richard Lankasheer แต่ว่าต่อมาได้รับการพิสูจน์ว่าแปลนก่อสร้างนั้นไม่มั่นคง จึงเปลี่ยนมาใช้แปลนของ Scamp ในปี 1841 แปลนแรกของ Scamp ตั้งให้พระแท่นบูชาอยูทางตะวันตกของโบสถ์ แต่บิชอปแห่งยิบรอลตาร์มีมุมมองที่เป็นอนุรักษนิยมกว่า จึงได้แก้ไขแปลนใหม่โดย Scamp ออกแบบให้มีส่วนโค้งครึ่งวงกลม (apse) ภายในประตูใหญ่ (great doors) สำหรับเป็นสักการสถาน (sanctuary) ทางตะวันออก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "One World - Protecting the most significant buildings, monuments and features of Valletta". *Times of Malta*. Birkirkara. 1 January 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 October 2016. สืบค้นเมื่อ 2 August 2020.
2. ↑  Gaul, Simon (2007). *Malta, Gozo and Comino*. ISBN 9781860113659.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  Mahoney, Leonardo (1996). *5,000 Years of Architecture in Malta*. Valletta Publishing. pp. 214–215. ISBN 978-9990958157.
ในทฤษฎีลัทธิมากซ์ สังคมประชาธิปไตยแบบใหม่จักบังเกิดขึ้นผ่านการกระทำที่มีการจัดระเบียบของชนชั้นกรรมกรนานาชาติซึ่งให้สิทธิเลือกตั้ง (enfranchise) แก่ประชากรทั้งปวง และปลดปล่อยมนุษย์ให้กระทำสิ่งใด ๆ โดยไม่ต้องถูกผูกมัดด้วยตลาดแรงงาน รัฐจะมีความจำเป็นน้อยมากหรือไม่มีเลย เพราะเป้าหมายของรัฐคือการบังคับให้แรงงานรู้สึกแปลกแยกเท่านั้น คาร์ล มากซ์และฟรีดริช เองเงิลส์กล่าวใน *แถลงการณ์พรรคคอมมิวนิสต์* และผลงานในชั้นหลังว่า "ก้าวแรกในการปฏิวัติโดยชนชั้นกรรมกร คือการยกระดับชนกรรมาชีพให้อยู่ในฐานะชนชั้นปกครอง ในการเอาชนะศึกเพื่อประชาธิปไตย" และสิทธิเลือกตั้งถ้วนหน้าเป็น "หนึ่งในภาระแรกและสำคัญที่สุดของชนกรรมาชีพที่จับอาวุธ" มากซ์เขียนใน *บทวิพากษ์โครงการโกธา* ว่า "ระหว่างสังคมทุนนิยมกับคอมมิวนิสต์ จะมีช่วงเวลาการเปลี่ยนผ่านแบบปฏิวัติจากสังคมแบบหนึ่งไปสู่อีกแบบหนึ่ง ในทำนองเดียวกันจะช่วงการเปลี่ยนผ่านทางการเมืองซึ่งรัฐจะเป็นอย่างอื่นเสียไม่ได้นอกจากเผด็จการของชนกรรมาชีพ" เขายอมรับว่ามีโอกาสการเปลี่ยนผ่านอย่างสันติได้ในบางประเทศที่มีโครงสร้างแบบสถาบันประชาธิปไตยที่เข้มแข็ง (เช่น บริเตน สหรัฐและเนเธอร์แลนด์) แต่เสนอว่าในประเทศอื่นที่กรรมกรไม่สามารถ "บรรลุเป้าหมายของเพวกเขาได้ด้วยวิธีการสันติ" "คานงัดการปฏิวัติของเราจักต้องเป็นกำลัง" โดยระบุว่าชนชั้นกรรมกรมีสิทธิกบฏถ้าพวกเขาถูกห้ามแสดงออกทางการเมือง ใน *หลักการของคอมมิวนิสต์* เองเงิลส์อธิบายว่า คอมมิวนิสต์คือการตั้งรัฐธรรมนูญที่เป็นประชาธิปไตย เพื่อให้ชนชั้นกรรมาชีพเป็นใหญ่โดยตรงหรือโดยอ้อม 

นักลัทธิมากซ์เสนอให้แทนที่รัฐกระฎุมพีด้วยรูปแบบกึ่งรัฐของชนกรรมาชีพผ่านการปฏิวัติ (เผด็จการของชนกรรมาชีพ) ซึ่งสุดท้ายรัฐจะสลายไป ส่วนนักอนาธิปไตยเตือนว่ารัฐจะต้องถูกทำลายลงไปพร้อมกับทุนนิยม อย่างไรก็ดี ทั้งสองแนวคิดมีความมุ่งประสงค์ขั้นบั้นปลายในสังคมคอมมูนแบบไร้รัฐเช่นเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Calhoun 2002, p. 23 harvnb error: no target: CITEREFCalhoun2002 (help)
2. ↑  Barry Stewart Clark (1998). *Political economy: a comparative approach*. ABC-CLIO. pp. 57–59. ISBN 978-0-275-96370-5. สืบค้นเมื่อ 7 March 2011.
3. ↑  How To Read Karl Marx
4. ↑  [The Class Struggles In France
Introduction by Frederick Engels ]
5. ↑  Marx, Engels and the vote (June 1983)
6. ↑  "Karl Marx:Critique of the Gotha Programme".
7. ↑  Mary Gabriel (October 29, 2011). "Who was Karl Marx?". CNN.
8. ↑  "You know that the institutions, mores, and traditions of various countries must be taken into consideration, and we do not deny that there are countries – such as America, England, and if I were more familiar with your institutions, I would perhaps also add Holland – where the workers can attain their goal by peaceful means. This being the case, we must also recognise the fact that in most countries on the Continent the lever of our revolution must be force; it is force to which we must some day appeal to erect the rule of labour." La Liberté Speech delivered by Karl Marx on 8 September 1872, in Amsterdam
9. ↑  Hal Draper (1970). "The Death of the State in Marx and Engels". Socialist Register.
**Lopado­temacho­selacho­galeo­kranio­leipsano­drim­hypo­trimmato­silphio­parao­melito­katakechy­meno­kichl­epi­kossypho­phatto­perister­alektryon­opte­kephallio­kigklo­peleio­lagoio­siraio­baphe­tragano­pterygon** เป็นอาหารที่แต่งขึ้น ปรากฏอยู่ใน Assemblywomen สุขนาฏกรรมของอริสโตฟานเนส

คำนี้เกิดจากการทับศัพท์ของคำภาษากรีก λοπαδο­τεμαχο­σελαχο­γαλεο­κρανιο­λειψανο­δριμ­υπο­τριμματο­σιλφιο­καραβο­μελιτο­κατακεχυ­μενο­κιχλ­επι­κοσσυφο­φαττο­περιστερ­αλεκτρυον­οπτο­κεφαλλιο­κιγκλο­πελειο­λαγῳο­σιραιο­βαφη­τραγανο­πτερύγων หนังสือ Liddell & Scott แปลคำนี้ว่า "name of a dish compounded of all kinds of dainties, fish, flesh, fowl, and sauces." ซึ่งในภาษาไทยคือ "ชื่อของอาหารที่ประกอบด้วย โอชะ, ปลา, เนื้อ, ไก่, และซอสทุกชนิด"

คำนี้ในภาษากรีกประกอบด้วยอักษร 172 ตัวและ 78 พยางค์ คำทับศัพท์ประกอบด้วยอักษรละติน 182 ตัว ทำให้เป็นคำที่ยาวที่สุดที่ปรากฏในวรรณกรรมตามบันทึกสถิติโลกกินเนสส์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Aristophanes, Ecclesiazusae (ed. Eugene O'Neill, Jr.), line 1163". Perseus.tufts.edu. สืบค้นเมื่อ 2011-01-27.
2. ↑  "Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon, λοπα^δο-τεμα^χο-σελα^χο-γα^λεο-κρα\_νιο-λειψα^νο-δρι\_μ-υ^ποτριμ-μα^το -σιλφι^ο-κα\_ρα^βο-μελι^το-κα^τα^κεχυ^μενο-κιχλ-επι^κοσσυ^φο-φαττο-περιστερ-α^λεκτρυ^ον-οπτο-κεφαλλιο-κιγκλο-πελειο-λα^γῳο -σι^ραιο-βα^φη-τρα^γα^νο-πτερύγων". Perseus.tufts.edu. สืบค้นเมื่อ 27 มกราคม 2011.
3. ↑  Guinness Book of World Records, 1990 ed, pg. 129 ISBN 0-8069-5790-5
***ซาบิอิโระ โนะ อาร์เมอร์ส*** (ญี่ปุ่น: 錆色のアーマ; โรมาจิ: *Sabiiro no Āma*) หรือ ***Rusted Armors*** เป็นโปรเจกต์สื่อผสมญี่ปุ่น ประกอบโดยละครเวที 2.5D หลายครั้ง ซึ่งเปิดรอบครั้งแรกในปี พ.ศ. 2550 ซีรีส์มังงะวาดภาพโดย hagi ตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะแนว*โชโจะ* *Monthly Comic Gene* ของสำนักพิมพ์ Media Factory ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงตุลาคม พ.ศ. 2562 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (*ทังโกบง*) 2 เล่ม ซีรีส์มังงะชุดที่ 2 วาดภาพโดยไคริ ชิโมตสึกิ ชื่อเรื่องว่า *ซาบิอิโระ โนะ อาร์เมอร์ส: เรเม* (*Rusted Armors: Daybreak*) ตีพิมพ์ในนิตยสารเดียวกันตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม 1 เล่ม ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์สร้างโดยสตูดิโอ Kigumi ที่มีชื่อเรื่องว่า *ซาบิอิโระ โนะ อาร์เมอร์ส: เรเม* เช่นกันออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2565

ตัวละคร
-------

Magoichi (孫一)
ให้เสียงโดย: Taiki Sato
โอดะ โนบูนางะ (織田信長, *Oda Nobunaga*)
ให้เสียงโดย: Toshiki Masuda
Tsurukubi (鶴首)
ให้เสียงโดย: Kentarō Araki
Hotarubi (蛍火)
ให้เสียงโดย: Takato Nagata
Kurohyo (黒氷)
ให้เสียงโดย: Yūichirō Hirata
Deku (木偶)
ให้เสียงโดย: spi
Ageha (アゲハ)
ให้เสียงโดย: Yūki Kamisato
Hototogisu (不如帰)
ให้เสียงโดย: Tsubasa Sakiyama
Lucio Cortes (ルシオ・コルテス, *Rushio Korutesu*)
ให้เสียงโดย: Ryūji Satō

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Rusted Armors 2.5-D Project's Anime Airs in January 2022". Anime News Network. August 12, 2021. สืบค้นเมื่อ November 19, 2021.
2. 1 2 3 4 5 6  "Rusted Armors TV Anime's 1st Video Reveals More Cast". Anime News Network. September 30, 2021. สืบค้นเมื่อ October 6, 2021.
3. ↑  "Rusted Armors Anime Casts Ryūji Satō as Lucio Cortes". Anime News Network. October 12, 2021. สืบค้นเมื่อ October 12, 2021.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของละครเวที (ในภาษาญี่ปุ่น)
* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
* *ซาบิอิโระ โนะ อาร์เมอร์ส* (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
* *ซาบิอิโระ โนะ อาร์เมอร์ส* (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**เหตุการณ์ยูเอฟโอตกที่รอสเวลล์** เกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกาใน ค.ศ. 1947 เมื่อวัตถุบินตกใส่ไร่แห่งหนึ่งใกล้กับเมืองรอสเวลล์ รัฐนิวเม็กซิโก เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1947 มีคำอธิบายเหตุการณ์หลากหลาย ทั้งที่เป็นทางการและไม่เป็นทางการ แม้รัฐบาลสหรัฐจะออกมาประกาศว่า เหตุการณ์ดังกล่าวเป็นบอลลูนเฝ้าตรวจทางทหารของสหรัฐ แต่คำอธิบายที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ วัตถุดังกล่าวเป็นยานอวกาศที่มีสิ่งมีชีวิตนอกโลก ตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 เหตุการณ์ที่รอสเวลล์ได้เป็นหัวข้อถกเถียงกันอย่างกว้างขวาง และเกิดทฤษฎีสมคบคิดเกี่ยวกับเหตุการณ์ ซึ่งในปัจจุบันนี้ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันและยังสรุปไม่ได้ว่า แท้ที่จริงแล้ว เหตุการณ์ในรอสเวลล์เป็นความจริงที่รัฐบาลปกปิดหรือแท้ที่จริงมันไม่ได้มีอะไร แต่เพราะแบบนี้ จึงมีผู้คนที่ชื่นชอบเรื่อง ยูเอฟโอและมามนุษย์ต่างดาวมาแวะเวียนมาเสมอๆ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เหตุการณ์ยูเอฟโอตกที่รอสเวลล์**

* Original Guy Hottel Statement เก็บถาวร 2013-07-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* The Amazing Roswell UFO Festival
* Walker Air Force Base at Roswell online museum
* Carey, Tom, and Schmitt, Don. UFOlogy Resource Center: *The Roswell Report*, via SciFi.com. Archived from the originalเก็บถาวร 2004-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on April 13, 2004.
จากซ้ายไปขวา: จอมพลนีโคไล โอการ์คอฟ, ดมีตรี อุสตีนอฟ และพลเอกแห่งกองทัพอะเลคเซย์ เยปีเชฟ กำลังถ่ายรูปร่วมกับทหารพลร่มระหว่างการฝึกซาปัต-81
**การฝึกซ้อมรบซาปัต-81** (รัสเซีย: Запад-81) เป็นการฝึกซ้อมรบทางทหารที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมาของสหภาพโซเวียต โดยอ้างจากแหล่งข่าวของเนโทและสหรัฐ การฝึกซ้อมดำเนินการตั้งแต่วันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2524 และใช้เวลาประมาณแปดวัน โดยมีทหารเข้าร่วมระหว่าง 100,000 ถึง 150,000 นาย เป็นการปฏิบัติการร่วมกันซึ่งรวมถึงองค์ประกอบจากเหล่าทัพทั้งหมดของกองทัพโซเวียต และแสดงระบบใหม่หลายระบบ เช่น ขีปนาวุธเชิงกลยุทธ์พิสัยกลางอาร์เอสดี-10 (เป็นรู้จักในชื่อเอสเอส-20 เซเบอร์ในฝั่งตะวันตก) และเรือบรรทุกเครื่องบิน *โครงการ 1143 เคียฟ*

ประวัติ
-------

การฝึกซ้อมเป็นการแสดงพลังเป็นอันดับแรกและสำคัญที่สุด เทปโฆษณาชวนเชื่อถูกสร้างขึ้นจากการโจมตีขนาดใหญ่ที่จบลงในขบวนพาเหรดแห่งชัยชนะครั้งใหญ่ นอกจากเป็นการแสดงแสนยานุภาพต่อกลุ่มประเทศเนโทแล้ว การฝึกซ้อมยังเป็นการแสดงความสามารถทางทหารครั้งใหญ่ในโปแลนด์ หลังจากการปฏิรูปคอมมิวนิสต์ที่ล้มเหลวในสาธารณรัฐประชาชนโปแลนด์ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ซึ่งตกอยู่ในภาวะวิกฤติและความไม่สงบของพลเมือง (โซลิดาริตี) การฝึกซ้อมรบซาปัตยังรวมถึงการยกพลขึ้นบกสะเทินน้ำสะเทินบกในโปแลนด์ใกล้กับเมืองกดัญสก์ เป็นการเตือนชาวโปแลนด์ว่าสหภาพโซเวียตสามารถใช้กำลังทางทหารได้หากเห็นว่าจำเป็นสำหรับการรักษาอำนาจของพรรคคอมมิวนิสต์

การฝึกซ้อมรบดังกล่าวถูกวิพากษ์วิจารณ์โดยสหรัฐ เนื่องจากละเมิดข้อตกลงเฮลซิงกิว่าด้วยการแจ้งเตือนการฝึกทางทหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  De Weydenthal, Jan B; Porter, Bruce D; Devlin, Kevin (1983). *The Polish Drama, 1980-1982* (ภาษาอังกฤษ). Lexington Books. ISBN 978-0-669-06214-4. OCLC 781546161.
**ซาบาร์ยัต** (อียิปต์โบราณ: sbꜣyt, คอปติก: ⲥⲃⲱ "*คำแนะนำ* หรือ *การสอน*") เป็นคำศัพท์ในภาษาอียิปต์โบราณที่หมายถึงประเภทของวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องกับฟาโรห์ โดย *sbꜣyt* มีความหมายตรงตัวคือ "คำสอน" หรือ "คำแนะนำ" และยังหมายถึง คำสอนทางจริยธรรมที่เขียนขึ้นอย่างเป็นกิจจะลักษณะ ซึ่งเน้นไปที่ "วิถีชีวิตอย่างแท้จริง" จึงถือให้ตำราคำสอนซาบาร์ยัตเป็นวรรณกรรมภูมิปัญญาของอียิปต์

ตัวอย่าง
--------

ใน*คำสรรเสริญแด่นักประพันธ์ผู้วายชนม์* (*Eulogy of Dead Writers*) ซึ่งเขียนขึ้นในช่วงราชวงศ์ที่ยี่สิบแห่งสมัยราชอาณาจักรใหม่ โดยบทนี้ แสดงรายนามผู้ประพันธ์ที่มีชื่อเสียงจากผลงานอันยิ่งใหญ่ของพวกเขา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้เขียนตำราคำสอนจากช่วงสมัยราชอาณาจักรกลาง:

> มีผู้ใดในที่นี้เหมือนดั่งฮอร์เดเดฟบ้างหรือไม่?  
> หรือเหมือนดั่งอิมโฮเทปอีกหรือไม่?  
> 
> ไม่มีครอบครัวใดจะให้กำเนิดผู้ใดอื่นมาเพื่อเราเหมือนดั่งเนเฟอร์ติ  
> และเคติ ผู้นำของพวกเขา  
> ข้าขอให้พวกเจ้าระลึกและนึกถึงในนามแห่งพทาห์เอมดเจฮูติ  
> คาเคเปอร์ราเซเนบ  
> มีผู้ใดเหมือนดั่งพทาห์โฮเทปอีกหรือไม่?  
> หรือไคเรสด้วยเช่นกัน?
> 
> 

ผู้เขียนเหล่านี้แต่ละคน (ยกเว้นอิมโฮเทปที่ไม่มีผลงานใดที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบันอยู่เลย) รวมทั้งพทาห์เอมดเจฮูติ ซึ่งสามารถยืนยันได้ว่าพวกเขาเป็นผู้เขียนผลงานต่าง ๆ จากช่วงสมัยอาณาจักรกลาง โดยตำราคำสอนซาบาร์ยัตที่เก่าแก่ที่สุดมีหลายคนอ้างว่า เขียนขึ้นในสหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาลในระหว่างช่วงสมัยราชอาณาจักรเก่า แต่ในปัจจุบันมีฉันทามติกันโดยทั่วไปว่า พวกเขาแต่งตำราขึ้นมาจริง ๆ ในภายหลังโดยเริ่มตั้งแต่ในช่วงสมัยราชอาณาจักรกลาง (ระหว่าง 1991–1786 ปีก่อนคริสตกาล) และการแสดงที่มาที่สมมติขึ้นนี้ให้แก่ผู้เขียนในช่วงอดีตอันยาวนาน อาจมีจุดมุ่งหมายเพื่อให้ข้อความในตำรามีอำนาจมากขึ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sneed, Mark R. (September 7, 2015). *Was There a Wisdom Tradition: New Prospects in Israelite Wisdom Studies*. SBL Press. ISBN 9781628371017 – โดยทาง Google Books.
2. ↑  Grapow & Ermann, vol.4, pp. 85, 86
3. ↑  A further meaning is 'punishment', cf. Grapow & Ermann, vol. 5, 288.2-289.23
4. ↑  "The immortality of the writer". *www.ucl.ac.uk*.
5. ↑   [*bare URL PDF*]
**เพลลา** (กรีก: Πέλλα) เป็นเมืองโบราณตั้งอยู่ทางตอนกลางของมาเซโดเนีย ประเทศกรีซ รู้จักกันดีในฐานะที่เป็นเมืองหลวงในประวัติศาสตร์ของราชอาณาจักรมาเกโดนีอา ในสมัยกรีซโบราณ และเป็นสถานที่ประสูติของทั้งพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช และพระเจ้าพีลิปโปสที่ 2 พระราชบิดาของพระองค์ ชื่อ *เพลลา* ในภาษากรีกโบราณ หมายถึง "ก้อนหิน" 

เพลลาถูกกล่าวถึงเป็นครั้งแรก โดยเฮรอโดตัสแห่งฮาลิคาร์นาสซัส (ล.VII, 123) ในความเกี่ยวเนื่องกับการสงครามของพระเจ้าเซิร์กซีส และ โดยนักประวัติศาสตร์ ธูซีดิดีส (Thucydides) ซึ่งบรรยายถึงการขยายตัวของมาเกโดนีอา และสงครามกับชาวเทรเชียน

เพลลาถูกสร้างขึ้นให้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโดยพระเจ้าอาร์คิเลอัสที่ 1 แห่งมาเกโดนีอา (กรีกโบราณ: Ἀρχέλαος) เพื่อแทนที่พระราชวัง-นคร *ไอไก* (Aigai) ซึ่งเป็นพระราชวังเก่า (ปัจจุบันตั้งอยู่ที่เมือง*เวรกีน่า* (Vergina) ในตอนเหนือของกรีซ) โดยอาร์คิเลอัสเชิญ ซีวซิส (Zeuxis) ช่างวาดภาพและทาสีที่เก่งที่สุดในสมัยนั้นมาตกแต่งพระราชวังให้ และยังเชิญศิลปินเรืองนามอื่น ๆ มาพำนักด้วย รวมถึงนาฏศิลปินเอกยูริพิดีสจากเอเธนส์ ละครของยูริพิดีสเรื่อง *แบคไค* (Bacchae) ก็ได้ออกแสดงบนเวทีเป็นครั้งแรกที่วังนี้ ราวปีที่ 408 ก่อนค.ศ. เซโนฟอนบันทึกไว้ (เมื่อปีที่ 382 ก่อน ค.ศ.) ว่า เพลลาเป็นเมืองที่ใหญ่ และรำ่รวยที่สุดในมาเกโดนีอา

เมืองเพลลาเข้าสู่ยุคที่มีขีดความมั่งคั่งสูงสุดหลังจากพระเจ้าอเล็กซานเดอร์สิ้นพระชนม์ โดยเฉพาะภายใต้การปกครองของราชวงศ์แอนติปาทริด - ราชวงศ์อายุสั้นที่ก่อตั้งโดยแอนติปาเตอร์ และมีคาสซานเดอร์เป็นปฐมกษัตริย์ - และราชวงศ์แอนติโกนีด สิ่งก่อสร้างใหญ่โตที่หลงเหลือให้เห็นในแหล่งขุดค้นทางโบราณคดีส่วนใหญ่สร้างในรัชสมัยของแอนติโกนัสที่ 2

หลังจากที่พันธมิตรกรีกและมาเกโดนีอา ถูกกองทัพสาธารณรัฐโรมันกำหราบลงในสงครามมาเกโดนีอาครั้งที่สาม นครเพลลาถูกเข้าปล้นชิงโดยกองทัพของโรม ในปีที่ 168 ก่อน ค.ศ. ทรัพย์สินของมีค่าถูกขนไปโรมเกือบทั้งหมด และราชอาณาจักรมาเกโดนีอาก็ถูกลดสถานะลงเป็นแค่จังหวัดหนึ่งของโรมนับแต่นั้นมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  J. Roisman, I. Worthington. *A Companion to Ancient Macedonia.* John Wiley and Sons, 2010. p. 92
**เพลนเครซี** (อังกฤษ: Plane Crazy) เป็นภาพยนตร์การ์ตูนที่มิกกี้ เมาส์และมินนี่เมาส์ปรากฏตัวเป็นครั้งแรก โดยถูกผลิตจาก วอลต์ ดิสนี่ย์ โปรดักชั่นในปี ค.ศ.1928 และเป็นภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องที่สามของบริษัท โดยการ์ตูนสั้นเรื่องนี้จัดเป็นจุดกำเนิดของมิกกี้ เมาส์, มินนี่ เมาส์ และคาราเบล คาว การ์ตูนเรื่องนี้ถูกสร้างออกมาเป็นภาพยนตร์เงียบ และทดลองฉายเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1928 ที่เมืองลอสแอนเจลิส แต่ไม่ประสบความสำเร็จในการหาผู้จัดจำหน่าย หลังจากนี้ทางวอลต์ ดิสนี่ย์ ก็ได้ผลิตการ์ตูนเกี่ยวกับมิกกี้ เมาส์เป็นเรื่องที่สอง ชื่อว่า The Gallopin' Gaucho ซึ่งก็ประสบความล้มเหลวในการทดลองฉายเช่นกัน อย่างไรก็ตามดิสนี่ย์ยังคงเดินหน้าสร้างการ์ตูนมิกกี้ เมาส์เรื่องที่สามต่อไป ชื่อ Steamboat Willie ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างมากหลังการออกฉายเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1928 จนทำให้บริษัทตัดสินใจออกฉายภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง เพลนเครซี อีกครั้งในวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1929 โดยมีการเพิ่มเสียงเข้าไปจากเวอร์ชันแรกที่เป็นภาพยนตร์เงียบ สิ่งนี้ทำให้เกิดความสับสนว่าภาพยนตร์เรื่องใด เป็นการ์ตูนมิกกี้ เมาส์เรื่องแรก เนื่องจากเพลนเครซีถูกสร้างขึ้นก่อน แต่ Steamboat Willie ถูกฉายแก่สาธารณชนก่อน โดยปัจจุบันนี้ทางบริษัท วอลต์ ดิสนี่ย์ ถือว่า Steamboat Willie เป็นภาพยนตร์การ์ตูนเปิดตัวของ มิกกี้ เมาส์