**ผักคาวทอง**หรือ**ผักพลูคาว** เป็น พืชล้มลุกอายุหลายปี สูง 15-30 ซม. ลำต้นกลม สีเขียว รากแตกออกตามข้อ มีกลิ่นคาวทั้งต้น ใบ เป็นใบเดี่ยว ออกเรียงสลับ รูปหัวใจ กว้าง 4-6 ซม. ยาว 6-10 ซม. ปลายใบเรียวแหลม โคนใบเว้ารูปหัวใจ ขอบใบเรียบ แผ่นใบเรียบ สีเขียว ด้านบนของใบเป็นสีเขียวเข้ม ด้านล่างออกสีม่วง ก้านใบยาวและโคนเป็นกาบหุ้มลำต้น ดอก ออกเป็นช่อที่ปลายยอด มีใบประดับสีขาว 4 ใบ ที่โคนช่อดอก ปลายมน ดอกเล็กจำนวนมาก สีขาวยออกเหลือง ผล เป็นผลแห้ง แตกออกได้ เมล็ดรี

คาวทองเป็นยาสมุนไพรทั้งต้น เก็บในฤดูร้อน และฤดูหนาว ถอนทั้งต้นและราก ล้างให้สะอาด ตากแห้งเก็บไว้ใช้ ช่อดอก ดอกย่อย ช่อดอกแก่ ผล เมล็ด

ผักคาวทองชื่อพื้นเมืองอื่นๆอีกได้แก่: คาวตอง (ลำปาง,อุดร) คาวทอง (มุกดาหาร,อุตรดิตถ์) ผักก้านตอง (แม่ฮ่องสอน) ผักเข้าตอง,ผักคาวตอง ผักคาวปลา (ภาคเหนือ) พลูคาว (ภาคกลาง) กระจายพันธุ์ในอินโดจีน, จีน, ประเทศไทยพบตามที่ชื้นแฉะริมน้ำทางภาคเหนือหรือปลูกไว้เป็นยาหรืออาหาร

การใช้ประโยชน์
--------------

* **ทั้งต้น** รสฉุน เย็นจัด ขับปัสสาวะ แก้บวมน้ำ ฝีบวมอักเสบ ปอดอักเสบ หลอดลมอักเสบ ไอ บิด โรคติดเชื้อทางเดินปัสสาวะ หูชั้นกลางอักเสบ และริดสีดวงทวาร *ถ้ารับประทานมากเกินไปจะทำให้หายใจสั้นและถี่ อาจเป็นอันตรายได้*
* **ต้นสด** ใช้ภายนอก พอกฝี บวมอักเสบ บาดแผล โรคผิวหนัง ดากออก งูพิษกัด และช่วยทำให้กระดูกเชื่อมติดกันเร็วขึ้น
* **ใบสด** ผิงไฟพอนิ่ม ใช้พอกเนื้องอกต่างๆ ใบสดใช้ป้องกันปลาเน่าเสีย ต้มน้ำรดต้นฝ้าย ข้าวสาลี และข้าว ป้องกันพืชเป็นโรคเหี่ยวเฉาตาย พืชนี้ใช้รับประทานเป็นยาระบาย ขับพยาธิ แก้ไข้ อาหารไม่ย่อย ท้องเสีย ออกหัด
* **ดอก** ใช้ขับทารกที่ตายในท้อง

ใช้พืชนี้ต้มรับประทานติดต่อกันเป็นประจำ แก้โรคน้ำกัดเท้า อาจรับประทานน้ำต้มจากพืชอย่างเดียวหรือผสมวิตามินเอและวิตามินรวมด้วย ได้มีการขอจดทะเบียนสิทธิบัตรตำรับยานี้ นอกจากนี้มีผู้ขอจดทะเบียนสิทธิบัตรเครื่องสำอางโดยใช้น้ำมันจากผักคาวทองเป็นครีม ทาแก้ผิวหนังหยาบกร้าน และใช้ป้องกันผิวหนังแตกเป็นร่อง 

ในเนปาลใช้ลำต้นใต้ดิน ในตำรับยาที่เกี่ยวกับโรคของสตรี ใช้ทั้งต้นเป็นยาช่วยย่อย บรรเทาอาการอักเสบ และขับระดู ใบใช้ในการรักษาโรคผิวหนัง แก้บิด และริดสีดวงทวาร ในตำรายาจีนเรียกอวี่ซิงเฉ่า (ภาษาจีนกลาง) หรือ ฮื่อแชเฉ่า (ภาษาจีนแต้จิ๋ว) ลำต้นใช้เป็นยาช่วยเพิ่มภูมิต้านทานให้แก่ร่างกาย ช่วยต้านแบคทีเรีย

### ปริมาณที่ใช้

ทั้งต้น แห้ง 15-30 กรัม (สด 30-60 กรัม) ต้มน้ำดื่ม ก่อนต้มให้แช่น้ำไว้สัก 1-3 นาที ต้มให้เดือดประมาณ 5 นาที (ถ้าใช้ร่วมกับยาอื่น ให้ต้มยาอื่นให้เดือดก่อนจึงใส่ยานี้ต้มให้เดือด ดื่ม) ใช้สด ตำคั้นเอาน้ำดื่ม ใช้ภายนอก ต้มเอาน้ำชะล้างหรือตำพอก

### สารเคมีที่พบ

พบทั้งต้น มีโปแตสเซียมคลอไรด์ โปแตสเซียมซัลเฟต และ cordarine

* ในญี่ปุ่น : มีน้ำมันระเหย 0.0049% ประกอบด้วยสารมีฤทธิ์ฆ่าเชื้อคือ Decanoylacetaldehyde และยังมี methyl - n - nonylketone, myrcene, lauric alldehyde, capric aldehyde, capric acid
* ในจีน: มีน้ำมันระเหย ประกอบด้วย Decanoylacetaldehyde dodecanaldehlyde, 2-undecanone, caryophyllene α -pinene, camphene, myrcene, d-limonene, linalool และ bornyl acetate

* ดอกและใบ สารพวก flavone ประกอบด้วย Quercirin, Isoquercitrin, quercetin, reynoutrin และ hyperin
* ราก มีน้ำมันหอมระเหย ที่ประกอบด้วย decanoyl acetaldehyde.

### อาหาร

ในอินเดียใช้ทั้งใบหรือทั้งต้นเป็นผักต้มกิน

การนำสารเคมีในผักคาวทองไปประยุกต์ใช้
------------------------------------

จากผลงานวิจัยของทีมงานของอาจารย์คณะแพทย์ ที่ม.เชียงใหม่ และม.ขอนแก่น พบว่าสารพฤกษเคมีที่อยู่ในคาวทอง ช่วยกำหนดระบบนิเวศวิทยาในขบวนการหมักแบบชีวภาพ ทำให้ได้จุลินทรีย์ที่เป็นประโยชน์หรือโพรไบโอติกส์ที่ช่วยปรับสมดุลของร่างกายกลุ่มแลคโตบาซิลลัสหรือยีสต์ ที่มีโครงสร้างผนังเซลล์เป็นน้ำตาลเชิงซ้อนชนิดเบต้ากลูแคนซึ่งสามารถกระตุ้นไขกระดูกให้ผลิตเซลล์ต้นกำเนิดได้ การทดสอบในห้องปฏิบัติการพบว่า โพลีนิวคลิโอไทด์จากแลคโตบาซิลลัสสามารถกระตุ้นภูมิคุ้มกันในสัตว์ทดลอง(หนู)ได้ใน 10 วัน พลาสมาของหนูทดลองดังกล่าวสามารถฆ่าเชื้อก่อโรคได้หลายชนิดเช่น Burkholderia pseudomallei, Shigella flexneri, Salmonella group B, Staphylococcus aureus และ Group A streptococci ได้ดีมาก ผลของการทดทองในผู้ติดเชื้อ HIV ก็สามารถทำให้คุณภาพชีวิตผู้ป่วยดีขึ้นกว่าเดิม นอกจากนี้ยังสามารถใช้คาวทองที่ผ่านกรรมวิธีการหมักแบบชีวภาพ ควบคู่กับการรักษาทางการแพทย์เช่นเคมีบำบัด หรือการฉายรังสี จะช่วยให้ผู้ป่วยมีอาการแพ้น้อย อาเจียน ผมร่วงหรืออ่อนเพลียน้อยลง การที่สมุนไพรคาวทองกำหนดการเกิดขึ้นของสารเบต้ากลูแคนในขบวนการหมัก ทำให้ได้สมุนไพรที่มีคุณสมบัติบำรุงสุขภาพองค์รวมดีกว่าใช้สมุนไพรคาวทองแบบธรรมชาติเดิมแท้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการกระตุ้นเซลล์ต้นกำเนิดให้ออกมาไหลเวียนในกระแสเลือดมากขึ้น จึงช่วยให้ร่างกายอ่อนวัยและฟื้นคืนจากโรคเสื่อมของเนื้อเยื่อต่างๆได้

ในประเทศจีนมีการใช้พลูคาวเป็นส่วนผสมตำรับยาต้าน Influenza virus เป็นส่วนผสมในตำรับยาที่ใช้ในการป้องกันและรักษาอาการของโรคที่เกิดจากไวรัสในไก่ โดยใช้ผสมในอาหารหรือน้ำดื่มที่ใช้เลี้ยงไก่ นอกจากนี้ยังเป็นส่วนผสมในตำรับยารับประทานสำหรับลดไข้ รักษาโรคหลอดลมอักเสบชนิดเฉียบพลันและชนิดเรื้อรัง เป็นส่วนประกอบในตำรับยาใช้รักษาการติดเชื้อเฉียบพลัน หวัด ไข้หวัดใหญ่และการติดเชื้อทางเดินหายใจ เป็นส่วนผสมในตำรับยาที่เป็นน้ำยาข้นใช้ทารักษาโรคหวัด ไข้หวัดใหญ่ คางทูม ต่อมทอนซิลอักเสบ และปอดอักเสบในเด็ก

ล่าสุดได้มีการศึกษาคุณสมบัติของพลูคาว ของกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และมหาวิทยาลัยมหิดล ว่าสามารถนำมาพัฒนาเป็นยาต้านไวรัสของโรคไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009 หรือไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ H1N1 ได้หรือไม่ เชื่อว่าจะสามารถต้านเชื้อไวรัสชนิดอื่นๆ ได้เช่นกัน โดยเฉพาะเชื้อ HIV

การประยุกต์ใช้ทางด้านการแพทย์
-----------------------------

1. โรคทางเดินหายใจอักเสบ
2. โรคหลอดลมขยายตัวมากเกินไป
3. โรคไอกรน
4. อาการคั่งน้ำในอกจากโรคคมะเร็ง
5. ป้องกันการติดเชื้อหลังผ่าตัด
6. โรคท้องเสียจากการติดเชื้อแบคทีเรีย
7. โรคตับอักเสบชนิดดีซ่าน
8. อาการไตผิดปกติ
9. รักษาแผลอักเสบคอมดลูก
10. การอักเสบบริเวณกระดูกเชิงกราน
11. การอักเสบชนิดธรรมดาบริเวณแก้วตา
12. โรคหัด
13. โรคต่อมทอนซิลอักเสบจากการระบาด

อ้างอิง
-------

1. ↑  ภาสกิจ วัณณาวิบูล. รู้เลือกรู้ใช้ 100 ยาจีน. กทม. ทองเกษม. 2555

* 
* 
* ความเป็นมาของการศึกษาวิจัยพลูคาวในประเทศไทย
* เต็ม สมิตินันทน์. 2523. ชื่อพรรณไม้แห่งประเทศไทย (ชื่อพฤกษศาสตร์-ชื่อพื้นเมือง). กรมป่าไม้ 379 หน้า.
* สถาบันวิจัยสมุนไพร กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข. 2546. ผักคาวตอง 3,7,9,19 หน้า


| * ด
* ค
* ก
สมุนไพรและเครื่องเทศ |
| --- |
| 

| สมุนไพร |
| --- |
| 
* แอนเจลิกา
* กะเพรา
* โหระพา
* ใบกระวาน
* แกง (กระวานอินเดีย)
* โบลโด
* Borage
* เชอร์วิล
* กุยช่าย
* กุยช่ายฝรั่ง
* ซิเซอลี
* ผักชี
* Coriander, Bolivian
* ผักแพว
* ผักชีฝรั่ง
* เทียนแดง
* หอมแขก (ใบกะหรี่)
* ผักชีลาว
* เอปาโซเต
* กัญชง
* โอฆาซานตา
* คาวทอง
* หุสบ
* Jimbu
* ผักเลือนขน
* ลาเวนเดอร์
* สะระแหน่
* ตะไคร้
* Lemon myrtle
* Lemon verbena
* ผักแขยง
* โกฐเชียง
* มาร์เจอรัม
* มินต์
* มักเวิร์ต
* มิตสึบะ
* ออริกาโน
* พาร์สลีย์
* งาขี้ม่อน
* โรสแมรี
* อีหรุด
* เซจ
* เซเวอรี
* ซันโช (ใบ)
* ชิโซะ
* ซอเริล
* Tarragon
* ไทม์
* วุดรัฟ
* ตังกุย

 |

 |
| 

| เครื่องเทศ |
| --- |
| 
* อาโอโนริ
* เทียนเยาวพาณี
* ออลสไปซ์
* อัมจูร
* เทียนสัตตบุษย์
* โป๊ยกั้ก
* มหาหิงคุ์
* การบูร
* เทียนตากบ
* กระวาน/กระวานเทศ
* กระวานไทย
* อบเชยจีน
* ขึ้นฉ่าย
* มะม่วงหัวแมงวัน
* เฉินผี
* อบเชย
* กานพลู
* ผักชี
* พริกหาง
* ยี่หร่า
	+ เทียนดำ
	+ Bunium persicum
* ผักชีลาว
* ยี่หร่าฝรั่ง
* ลูกซัด
* กระชาย
* ข่า
* ข่าตาแดง
* กระเทียม
* ขิง
* เปราะหอม
* โกลแพร์
* Grains of Paradise
* Grains of Selim
* ฮอร์สแรดิช
* Juniper berry
* โกกัม
* Korarima
* มะนาวแห้ง
* ชะเอมเทศ
* ตะไคร้ต้น
* จันทน์เทศ
* ขมิ้นขาวป่า
* แมสติก
* Mahlab
* มัสตาร์ด
	+ มัสตาร์ดดำ
	+ มัสตาร์ดน้ำตาล
	+ มัสตาร์ดขาว
* เทียนดำ
* Njangsa
* Pepper, alligator
* Pepper, Brazilian
* พริก
	+ พริกเคเยน
	+ Paprika
	+ ตาบัสโก
	+ ฆาลาเปญโญ
	+ ชิโปตเล
* ดีปลี
* Pepper, Peruvian
* Pepper, East Asian
	+ พริกเสฉวน
	+ ซันโช (ผล)
* Pepper, Tasmanian
* พริกไทย
* ทับทิม
* เมล็ดฝิ่น
* ผักชีไร่
* กุหลาบมอญ
* หญ้าฝรั่น
* เกลือ
* ซาร์ซาปาริยา
* Sassafras
* งา
* Shiso (seeds, berries)
* Sumac
* มะขาม
* ถั่วตองกา
* ขมิ้น
* Uzazi
* วานิลลา
* Voatsiperifery
* วาซาบิ
* ยูซุ
* ขมิ้นอ้อย
* Zereshk
* Zest

 |

 |