recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*ระวังสับสนกับ รักเร่ ซึ่งเป็นพืช*

ลักเล่ห์สีดำสนิท จัดเป็นลักเล่ห์แบบที่คุ้นเคยที่สุด
ลักเล่ห์หางผีเสื้อ หรีอบัตเตอร์ฟลายเทล
**ลักเล่ห์** หรือที่นิยมสะกดว่า **รักเล่ห์** (อังกฤษ: Telescope eye, Moor; ญี่ปุ่น: デメキン; โรมะจิ: *demekin*) เป็นสายพันธุ์ของปลาทองสวยงามสายพันธุ์หนึ่ง 

ลักษณะเด่นของลักเล่ห์ คือ ดวงตาที่โปนยื่นออกมาจนดูคล้ายกับกล้องส่องทางไกล หรือกล้องดูดาว สอดคล้องกับชื่อในภาษาอังกฤษ มีต้นกำเนิดที่ประเทศจีนราวศตวรรษที่ 15-16 แต่มีการพัฒนาสายพันธุ์จนเป็นที่รู้จักในปัจจุบันที่ประเทศญี่ปุ่น 

เดิมทีนั้นคำว่าลักเล่ห์ จะใช้เรียกเฉพาะปลาที่มีสีดำสนิทเท่านั้น ซึ่งภาษาอังกฤษเรียกว่า "Black moor" ส่วนปลาที่มีสีอื่น ๆ จะเรียกว่า "ตาโปนญี่ปุ่น" จะไม่ใช้คำว่าลักเล่ห์ แม้จะมีลักษณะเหมือนกันทุกอย่างก็ตาม แต่ต่างกันเพียงสีก็ตาม

นอกจากนี้แล้วยังมียังมีปลาตาโปนที่มีสีส้ม, ส้ม-ขาว, ขาวแดง และยังมีตาโปนสามสี ที่มีสีส้ม, ดำ, ฟ้า หรือเท่ารวมกันอยู่บนตัว ต่อมาก็ถูกพัฒนาให้มีครบ 5 สี เรียกว่า "ตาโปนห้าสี" นอกจากนี้ยังมีลักเล่ห์ทับทิมที่มีลำตัวสีเหลืองนวล, ลักเล่ห์แพนด้าที่มีสีสลับดำ-ขาว ดูคล้ายกับหมีแพนด้า, ลักเล่ห์สีนากที่มีลำตัวสีน้ำตาลแกมเขียวหรือชื่อหนึ่ง ก็คือ ลักเล่ห์สีช็อกโกแล็ต หรือ ลักเล่ห์บัตเตอร์ฟลาย ที่มองจากด้านบนแล้วจะเห็นครีบหางที่กางแผ่ออกเหมือนปีกผีเสื้อ

ลักษณะที่ดีของปลาทองลักเล่ห์ คือ ดวงตาทั้งสองข้างต้องโตเท่ากัน แก้วตากลมไม่แบน และอวัยวะส่วนอื่น ๆ อยู่ในสภาพปกติ ครีบต่าง ๆ ต้องไม่พับ หัก หรือโค้งงอ ลักเล่ห์เมื่อยังอายุน้อยอยู่ลูกตาจะไม่โปนออกมา โดยทั่วไปจะให้ปลามีอายุได้สัก 3-6 เดือน ลูกตาจึงค่อย ๆ ยื่นออกมาให้เห็น ลักเล่ห์เป็นปลาทองที่มีครีบหรือกระโดงหลัง แต่โดยรวมเป็นปลาทองที่มีขนาดไม่ใหญ่นนัก โดยส่วนใหญ่เฉลี่ยอยู่ที่ราว 3-4 นิ้ว การเลี้ยงที่ดีควรเลี้ยงในน้ำที่มีความลึกประมาณ 40 เซนติเมตร สามารถเลี้ยงในตู้ได้ แต่มุมมองที่สวยที่สุด คือ การมองจากด้านบน หรือท็อปวิว คือการเลี้ยงในอ่างเช่นเดียวกับรันชูหรือสิงห์ญี่ปุ่น

ชื่อ "ลักเล่ห์" ในภาษาไทยนั้น มีที่มาจากร้านค้าที่ชื่อ "เล่ห์ประดิษฐ์" เป็นบริษัทผู้ผลิตไม้แบตมินตัน และจำหน่ายอุปกรณ์กีฬาย่านสี่พระยา ซึ่งเจ้าของร้านได้เป็นผู้นำเอาปลาทองลักเล่ห์จำนวนมากเข้ามาเลี้ยงเป็นผู้แรกในประเทศไทย จนเป็นที่เผยแพร่และรู้จักกันในหมู่นักเลี้ยงปลาในประเทศไทย ซึ่งก่อนหน้านี้ก็มีชาวจีนนำเข้ามาแล้วบ้างแต่ไม่ได้รับความนิยมเท่า แต่เดิมเรียกสั้น ๆ ว่า "เล่ห์" หรือ "ร้านเล่ห์" แล้วเพี้ยนกลายเป็นคำว่า "ลักเล่ห์" เช่นในปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 34-39, *ลักเล่ห์ตาโต๊โต*. "ColorFul Cyprinids" โดย Teenueng. นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 47 ปีที่ 4: พฤษภาคม 2014

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ลักเล่ห์**

| * ด
* ค
* ก
สายพันธุ์ปลาทอง |
| --- |
| สายพันธุ์ | สิงห์จีน • สิงห์ญี่ปุ่น • รันชู • สิงห์ลูกผสม • ลักเล่ห์ • แพนด้า • เดเมกิ้น • ลูกโป่ง • ออรันดา • เกล็ดแก้ว • โคเมทโทะซะกิน • ริวกิ้น • สิงห์ดำตามิด • ชูบุงกิ้น • จิกิ้น • ตากลับ • วากิ้น • ฟุนะ • ฮิบุนะ • วาโตไน |  |
ระวังสับสนกับ พรรคแรงงาน (พ.ศ. 2492)
**พรรคแรงงาน** (พ.ศ. 2536) (Labor Party ภาษาอินโดนีเซีย: Partai Buruh) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซีย มีจุดกำเนิดจากองค์กรแรงงานรุ่งเรืองแห่งอินโดนีเซีย ซึ่งใน พ.ศ. 2536 เป็นพรรคที่อยู่เบื้องหลังพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย ต่อมาเมื่อพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซียเกิดความแตกแยกใน พ.ศ. 2539 ภายใต้แรงกดดันในยุคระเบียบใหม่โดยแยกเป็นกลุ่มของเมกาวตี ซูการ์โนปุตรี และกลุ่มที่รัฐบาลสนับสนุน องค์กรแรงงานนี้ได้สนับสนุนกลุ่มของเมกาวตี หลังจากหมดยุคของซูฮาร์โต กลุ่มของเมกาวตี ซูการ์โนปุตรีกับกลุ่มขององค์กรแรงงานได้ตั้งพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย-การต่อสู้ ต่อมาใน พ.ศ. 2544 องค์กรแรงงานได้แยกมาตั้งพรรคของตนเองคือพรรคแรงงานประชาธิปไตยสังคมนิยม พรรคนี้เข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2547 แต่ได้คะแนนเพียง 0.6% และไม่ได้รับเลือกตั้ง พรรคนี้จึงเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคแรงงาน

พรรคนี้เข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2552 แต่ได้คะแนนเสียงเพียง 0.25% และไม่ได้รับเลือกตั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bambang Setiawan & Bestian Nainggolan (Eds) (2004) *Partai-Partai Politik Indonesia: Ideologi dan Program 2004-2009 (Indonesian Political Parties: Ideologies and Programs 2004-2009* Kompas ISBN 979-709-121-X. p213
2. ↑   *Kompas* newspaper 18 October 2008, p5
3. ↑  InfoPartai.com เก็บถาวร 2011-10-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน **Indonesian**
4. ↑  Akhirnya KPU Putuskan 4 Parpol Gurem Ikut Pemilu 2009 (Finally the General Elections Commission Allows 4 small parties to contest the 2009 elections) Detik.com
5. ↑   *Profil Partai Politik* (Profile of Political Parties), *Kompas* newspaper 14 July 2008 pp. 38-39
6. ↑  Indonesian General Election Commission website[*ลิงก์เสีย*] Official Election Results
7. ↑  *The Jakarta Post* 10 May 2009 เก็บถาวร 2009-05-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Democratic Party controls 26% of parliamentary seats
บทความนี้เกี่ยวกับพรรคการเมืองในมาเลเซีย สำหรับพรรคการเมืองในกัมพูชา ดูที่ พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมชาวพุทธ
**พรรคเสรีประชาธิปไตย** (อังกฤษ: Liberal Democratic Party; มลายู: *Parti Liberal Demokratik*; จีนตัวย่อ: 自由民主党; จีนตัวเต็ม: 自由民主黨) เป็นพรรคการเมืองของชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน ก่อตั้งที่เมืองตาเวา รัฐซาบะฮ์ โดยเฮียว มินกง ใน พ.ศ. 2532 พรรคนี้เป็นพรรคการเมืองขนาดเล็ก ฐานที่มั่นส่วนใหญ่อยู่ในซาบะฮ์

ประวัติ
-------

พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2532 ในยุคที่พรรคสหซาบะฮ์ซึ่งเป็นพรรคฝ่ายค้านในระดับสหพันธรัฐได้เป็นพรรคจัดตั้งรัฐบาลในซาบะฮ์ พรรคใหม่นี้เข้าร่วมการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2533 แต่ไม่มีผู้ได้รับเลือก ต่อมา ใน พ.ศ. 2534 พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมเข้าร่วมในแนวร่วมแห่งชาติในฐานะพรรคการเมืองที่มีฐานเสียงเป็นชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนในซาบะฮ์ ชง กะห์เกียตได้เป็นประธานพรรค เมื่ออุมโนขยายตัวเข้ามาในซาบะฮ์เพื่อแข่งขันกับพรรคสหซาบะฮ์ พรรคการเมืองอื่นๆในแนวร่วมแห่งชาติที่เคยเข้าร่วมในการเลือกตั้งระดับรัฐ พ.ศ. 2533 เช่น พรรคเบอร์จายาและอุสโนถูกบีบให้สลายตัวและรวมเข้ากับอุมโน

หลังจากการเลือกตั้งระดับรัฐ พ.ศ. 2537 ผู้สมัครจำนวนมากได้ย้ายพรรคส่งผลให้พรรคสหซาบะฮ์ล่มสลาย และอุมโนสาขาซาบะฮ์ได้ขึ้นมาบริหารรัฐแทน พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมได้เข้าร่วมในรัฐบาลใหม่นี้ด้วย ต่อมา ใน พ.ศ. 2538 ชง กะห์เกียตได้เป็นวุฒิสมาชิก ทำให้มีการแย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าพรรคระหว่าง ชง กะห์เกียต กับ กง ฮงมิง ซึ่งชง กะห์เกียตเป็นฝ่ายชนะและกง ฮงมิงต้องออกจากพรรคไป ต่อมา ชง กะห์เกียตได้เป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีของรัฐบาลสหพันธรัฐระหว่าง พ.ศ. 2538 – 2542 ก่อนจะกลับมาสู่การเมืองระดับรัฐ

พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมขึ้นถึงจุดสูงสุดทางการเมืองเมื่อ ชง กะห์เกียตได้เป็นมุขมนตรีของซาบะฮ์ภายใต้ระบบหมุนเวียนที่เสนอโดยมหาธีร์ มูฮัมหมัด ใน พ.ศ. 2544 ชง กะห์เกียตได้เป็นมุขมนตรีอยู่ 2 ปี จนถึง พ.ศ. 2546 ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2547 พรรคไม่ได้รับเลือก

ใน พ.ศ. 2548 เลียว วุยเกียงได้เป็นเลขาธิการทั่วไปของพรรค เมื่อ ชง กะห์เกียตลาออกจากหัวหน้าพรรคใน พ.ศ. 2549 เลียว วุยเกียงและชิน ซูพินเข้ามากุมอำนาจในพรรคในฐานะประธานและรองประธานพรรค ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2551 แนวโน้มของพรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมดีขึ้น หลังจากที่พรรคซาบะฮ์ก้าวหน้าลาออกจากแนวร่วมแห่งชาติ เมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2551 ทำให้ตำแหน่งรองมุขมนตรีเป็นของพรรคประชาธิปไตยเสรีนิยม

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "Chong Kah Kiat retires". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-09. สืบค้นเมื่อ 2006-11-25.
3. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* www.ldp.org.my
**โรงเรียนอรพินพิทยา** เริ่มก่อตั้งปี พ.ศ. 2532 โดยอาจารย์ อรพิน ศรีบุญเรือง เป็นเจ้าของ และผู้รับใบอนุญาต โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษาเอกชนให้เป็นที่เชื่อถือและยอมรับของบุคคลทั่วไป และเพื่อพัฒนาเด็กให้เป็นคนดี คนเก่งของสังคม ตั้งอยู่เลขที่ 129 หมู่ที่ 10 ตำบลต้นธง อำเภอเมือง จังหวัดลำพูน ได้เปิดทำการเรียนการสอนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2532 บริเวณโรงเรียนมีเนื้อที่ทั้งหมด 16 ไร่ มีอาคารสถานที่ต่างๆที่พร้อมสำหรับการเรียนการสอน มีสิ่งแวดล้อมที่ดี มีความสะอาด ร่มรื่น และปลอดภัย (อ้างอิง จากข้อมูลประวัติของโรงเรียนอรพินพิทยา)

การจัดการเรียนรู้
-----------------

โรงเรียนอรพินพิทยาได้เปิดสอนระดับเนอสเซอรี่ 2 ขวบ , ระดับอนุบาลปีที่ 1 – 3 , ระดับประถมศึกษาปีที่ 1 – 3 , ระดับประถมศึกษาปีที่ 4 – 6 และระดับมัธยมศึกษา มีจำนวนครูประมาณ 90 คนและนักเรียนทั้งหมด 1,700 คน มีอาจารย์ต่างประเทศสอนภาษาอังกฤษ , ภาษาจีน ,ห้อง Sound lab ,สระว่ายน้ำที่ทันสมัย ,ห้องเรียนคอมพิวเตอร์ - อินเทอร์เน็ต ระบบสารสนเทศ วิชาเปียโน และอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิที่มากด้วยประสบการณ์ (อ้างอิง จากข้อมูลของโรงเรียนอรพินพิทยา)

สระว่ายน้ำในโรงเรียน

ผลงานของโรงเรียน
----------------

* โรงเรียนรางวัลพระราชทาน
* โรงเรียนจริยศึกษาดีเด่น กระทรวงศึกษาธิการ
* โรงเรียนสีขาวเฉลิมพระเกียรติ
* โรงเรียนที่มีโรงอาหารมาตรฐานระดับ "ดีมาก" กระทรวงสาธารณสุข 6 ปีซ้อน
* โรงเรียนส่งเสริมการสอนจิตพิสัยดีเด่น
* ผ่านการประเมินของ สมศ.
* โรงเรียนรางวัลเสาเสมาธรรมจักร 2552

(อ้างอิง จากข้อมูลของโรงเรียนอรพินพิทยา)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บของโรงเรียนอรพินพิทยา
**โรงเรียนหัวเรือพิทยาคม** (อักษรย่อ: **ห.พ.**, H.P.) เมื่อวันที่ 30 เมษายน 2539 ได้รับการประกาศจัดตั้งโดย ฯพณฯ สุขวิช รังสิตพล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น ให้เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำตำบลหัวเรือ อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดมหาสารคาม กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นกระทรวงมหาดไทย เดิมเป็นสาขาของโรงเรียนวาปีปทุม ปัจจุบันเปิดทำการสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น และ มัธยมศึกษาตอนปลาย

ประวัติ
-------

ป้ายหน้าโรงเรียนหัวเรือพิทยาคม
**โรงเรียนหัวเรือพิทยาคม** เดิมเป็นสาขาของโรงเรียนวาปีปทุม อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม

วันที่ 30 เมษายน 2539 ฯพณฯ สุขวิช รังสิตพล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศจัดตั้งเป็นโรงเรียนเอกเทศ ได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารชุด กขค. และอาคารอื่นๆ พร้อมถนนคอนกรีต และระบบไฟฟ้า – ประปา และแต่งตั้ง นายสินธุ์ แสงเนตร เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนคนแรก 

ปัจจุบันตั้งอยู่เลขที่ 60 หมู่ 13 ตำบลหัวเรือ อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดมหาสารคาม เปิดทำการสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น และมัธยมศึกษาตอนปลาย ปีการศึกษา 2553 มีนักเรียนกว่า 600 คน

ทำเนียบผู้บริหาร
----------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ลำดับ** | **รายนาม** | **เริ่มวาระ** | **สิ้นสุดวาระ** | **ตำแหน่ง** |
| **1** | **นายสินธุ์ แสงเนตร** | พ.ศ. 2539 | พ.ศ. 2548 | ผู้อำนวยการ |
| **2** | **นายไพบูลย์ อนุแสน** | พ.ศ. 2549 | พ.ศ. 2550 | ผู้อำนวยการ |
| **3** | **นายชัยยนต์ ผือโย** | พ.ศ. 2551 | พ.ศ. 2554 | ผู้อำนวยการ |
| **4** | **นายอำนาจ ไลออน** | พ.ศ. 2554 | พ.ศ. 2559 | ผู้อำนวยการ |
| **5** | **ดร.ชูชาติ สิทธิสาร** | พ.ศ. 2559 | ปัจจุบัน | ผู้อำนวยการ |

การจัดการศึกษา
--------------

อาคาร สถานที่
-------------

แผนผังโรงเรียนหัวเรือพิทยาคม
โรงเรียนหัวเรือพิทยาคมมีเนื้อที่ 69 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา ติดถนนนิวซีแลนด์ สายวาปีปทุม – พยัคฆภูมิพิสัย ภายในมีอาคารเรียนถาวร 3 หลัง อาคารเรียนกึ่งถาวร 2 หลัง อาคารเอนกประสงค์ โรงอาหาร สนามฟุตบอลและสนามบาสเกตบอล

ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง
-----------------------

อ้างอิง
-------

1. ↑

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

เว็บไซต์หลักโรงเรียนหัวเรือพิทยาคม
***อินเฟสเทชัน*** (อังกฤษ: *Infestation*) เป็นหนังสือการ์ตูนข้ามฝั่งที่ตีพิมพ์โดยไอดีดับเบิลยู พับลิชชิง และเชื่อมโยงซีรีส์ลิขสิทธิ์และต้นฉบับต่าง ๆ เข้าด้วยกัน ซึ่งเผยแพร่ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเมษายน ค.ศ. 2011 ซึ่งประกอบด้วยสองชุดจบเท่านั้น ได้แก่ *อินเฟสเทชัน* #1–2 โดยมีฉากอยู่ในจักรวาล*ซอมบีส์เวอร์ซัสโรบอตส์* และ*ซีวีโอ* รวมทั้งซีรีส์ลิมิเต็ดสองฉบับจากจักรวาล*จีไอโจ*, *ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส*, *โกสต์บัสเตอส์* และ*สตาร์ เทรค* นอกจากนี้ ไอดีดับเบิลยูยังตีพิมพ์ฉบับไทอิน*พ็อกเก็ตก๊อด*แบบดิจิทัลในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2011 ซึ่งรวมอยู่ในหนังสือปกแข็ง

จากนั้น ไอดีดับเบิลยูได้เปิดตัวซีรีส์ส่งท้ายสี่ฉบับชื่อ*อินเฟสเทชัน: เอาต์เบรก* ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2011 – กันยายน ค.ศ. 2011 ซึ่งหยิบเรื่องซีวีโอขึ้นมาหลังจากเหตุการณ์*อินเฟสเทชัน* และยังแนะนำเหตุการณ์ของซีรีส์ลิมิเต็ด *กรูมเลก* ในเรื่องซีวีโอที่ต่อเนื่องกัน ไอดีดับเบิลยูยังเผยแพร่ซีรีส์ติดตามสี่ฉบับที่ตั้งอยู่ในจักรวาล*ซอมบีส์เวอร์ซัสโรบอตส์* หลังจากเหตุการณ์*อินเฟสเทชัน* ซึ่งมีชื่อว่า*ซอมบีส์เวอร์ซัสโรบอตส์: อันเดอร์ซิตี*

คำนำ
----

บริตต์ (จาก*ซีวีโอ: คัฟเวิร์ตแวมไพริกออพพอเรชันส์*) ได้เข้ามาคบค้าสมาคมกับดิอันเดอร์มายด์ (จาก*ซอมบีส์เวอร์ซัสโรบอตส์*) เพื่อนำกองทัพซอมบีผ่านจักรวาลของ*สตาร์ เทรค*, *เดอะทรานส์ฟอร์มเมอร์ส*, *โกสต์บัสเตอส์*, *จีไอโจ* และ*พ็อกเก็ตก๊อด*[]

ชื่อเรื่อง
----------

### *อินเฟสเทชัน* #1

เผยแพร่ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2011 เขียนโดยแดน แอบเนตต์ และแอนดี แลนนิง พร้อมด้วยงานศิลปะโดยดาวิด เมสซีนา

### *สตาร์ เทรค: อินเฟสเทชัน* #1–2

เผยแพร่รายปักษ์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 เขียนโดยสก็อต ทิปตัน และเดวิด ทิปตัน พร้อมด้วยงานศิลปะโดยเคซีย์ มาโลนีย์

### *เดอะทรานส์ฟอร์มเมอร์ส: อินเฟสเทชัน* #1–2

เผยแพร่รายปักษ์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 เขียนโดยแดน แอบเนตต์ และแอนดี แลนนิง พร้อมด้วยงานศิลปะโดยนิก โรช

### *โกสต์บัสเตอส์: อินเฟสเทชัน* #1–2

เผยแพร่รายปักษ์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2011 เขียนโดยเอริก เบิร์นแฮม พร้อมด้วยงานศิลปะโดยไคล์ ฮอตซ์

### *จีไอโจ: อินเฟสเทชัน* #1–2

เผยแพร่รายปักษ์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2011 เขียนโดยไมก์ ไรต์ พร้อมด้วยงานศิลปะโดยโจวันนี ติมปาโน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lamar, Cyriaque. "IDW's Infestation: Ghostbusters, G.I. Joe, Star Trek, and Transformers vs. Zombies". *io9*. สืบค้นเมื่อ 2017-01-02.
2. ↑  "IDW Panel: 30 Days of Night, Godzilla, TMNT, Popeye, Code Word: Geronimo & More [Comic-Con]". *Comics Alliance*. สืบค้นเมื่อ 2017-01-02.
3. ↑  Esposito, Joey (2011-01-26). "Infestation #1 Review". *IGN*. สืบค้นเมื่อ 2017-01-02.
**วังรัฐสภา** (โรมาเนีย: *Palatul Parlamentului*), **ทำเนียบสาธารณรัฐ** (*Casa Republicii*) หรือ **ทำเนียบประชาชน** (*Casa Poporului*) เป็นที่ทำการของรัฐสภาโรมาเนีย ตั้งอยู่บนยอดเนินสปีเรอาในกรุงบูคาเรสต์ อาคารมีความสูงสูงสุดอยู่ที่ 84 เมตร (276 ฟุต) มีเนื้อที่พื้นรวม 365,000 ตารางเมตร (3,930,000 ตารางฟุต) และมีปริมาตรรวม 2,550,000 ลูกบาศก์เมตร (90,000,000 ลูกบาศก์ฟุต) อาคารรัฐสภาแห่งนี้เป็นอาคารที่มีน้ำหนักมากที่สุดในโลก ด้วยน้ำหนักประมาณ 4,098,500,000 กิโลกรัม (9.04 พันล้าน ปอนด์; 4.10 ล้าน ตัน)

อาคารเป็นผลงานออกแบบภายใต้การควบคุมของสถาปนิกอังกา เปเตรสกู และคณะทำงานเป็นสถาปนิกอีกกว่า 700 คน ใช้เวลาก่อสร้าง 13 ปี (1984–1997) ตามสถาปัตยกรรมแบบสัจนิยมสังคมนิยมและคลาสสิกใหม่ อาคารสร้างขึ้นตามคำสั่งของนีกอลาเอ ชาวูเชสกู (1918–1989) ประธานาธิบดีโรมาเนียสมัยคอมมิวนิสต์ และประมุขแห่งรัฐคนที่สองที่ดำรงตำแหน่งเป็นเวลานานนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง ในสมัยลัทธิบูชาบุคคลของชาวูเชสกูและครอบครัวของเขา

ภายในอาคารได้รับการประดับประดาอย่างวิจิตรและแบ่งย่อยเป็น 23 ส่วน เป็นที่ตั้งของรัฐสภาทั้งสองสภา ได้แก่ วุฒิสภา (*Senat*) และสภาผู้แทนราษฎร (*Camera Deputaților*) รวมถึงพิพิธภัณฑ์สามแห่งและศูนย์การประชุมนานาชาติอีกหนึ่งแห่ง พิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ภายในอาคารประกอบด้วยพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยแห่งชาติ พิพิธภัณฑ์เผด็จการเบ็ดเสร็จคอมมิวนิสต์ (ตั้งขึ้นในปี 2015) และพิพิธภัณฑ์ของอาคารเอง ชื่อเดิมของอาคารคือ *ทำเนียบสาธารณรัฐ* ระหว่างการก่อสร้าง แต่หลังการปฏิวัติเดือนธันวาคม 1989 ได้กลายมาเป็นที่รู้จักกันในชื่อ *ทำเนียบประชาชน* เนื่องจากลักษณะที่งามสง่าของอาคาร กิจกรรมของรัฐและองค์การระหว่างประเทศเช่นงานสัมมนาและการประชุมจึงนิยมจัดขึ้นที่นี่ ถึงกระนั้น พื้นที่ใช้สอยของอาคารกว่าร้อยละ 70 ก็ยังคงว่างเปล่าไม่มีการใช้งาน

ค่าใช้จ่ายจากการทำความร้อน การใช้ไฟฟ้า และการใช้แสงสว่างเพียงอย่างเดียวสูงกว่า 6 ล้านดอลลาร์ต่อปี เทียบเคียงได้กับค่าใช้จ่ายสำหรับนครขนาดกลาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Romania comes to terms with monument to communism 30 years after Ceaușescu's death". *the Guardian* (ภาษาอังกฤษ). 2019-12-22. สืบค้นเมื่อ 2021-12-19.
2. ↑  "Palace of Parliament - Bucharest International Conference Centre". *Palace of Parliament - Bucharest International Conference Centre*. สืบค้นเมื่อ 2021-12-19.
3. ↑  "Heaviest building". *Guinness World Records*.
4. ↑  "Anca Petrescu". 11 July 2018.
5. ↑  "Megalomania lui Ceaușescu: dorința de a merge pe sub București și povestea catacombelor secrete". 11 June 2018.
6. ↑  "Se muncea, dar se și murea. Povești cutremurătoare de pe șantierele lui Ceaușescu". 11 July 2018.
7. ↑  "Senatul a adoptat legea privind infiintarea Muzeului Totalitarismului Comunist. Academia Romana va intocmi si un raport de condamnare a comunismului". *HotNews.ro*. 22 September 2015.
8. ↑  "Palatul Parlamentului, o emblema a Bucurestiului". *Hotel-Bucuresti.com*.
9. ↑  John Malathronas (5 December 2014). "Palace of the damned dictator: On the trail of Ceausescu in Bucharest". *CNN*.
10. ↑  Andrei Pandele (September 2008). "Palatul Parlamentului din Casa Poporului". *National Geographic România*.
โรงเรียนอนุบาล
**อนุบาล**(ย่อมาจาก อ. ; อังกฤษ: kindergarten , pre-elementary school) เป็นลำดับการศึกษา ขั้นแรก

ประวัติการก่อเกิดโรงเรียนอนุบาลในตะวันตก เฟร็ดริค โฟรเบล ชาวเยอรมัน(พ.ศ. 2325 - พ.ศ. 2395) เปิดสถาบันสำหรับการเล่นและกิจกรรมเมื่อปี พ.ศ. 2380 ในหมู่บ้านของเขา เพื่อเป็นการทดลองทางสังคมในการให้ประสบการณ์แก่เด็กเล็กเข้าโรงเรียน เขาเปลี่ยนชื่อสถาบันเป็น "คินเดอร์การ์เด็น" ซื่งมีความหมายว่าสวนสำหรับเด็ก เพื่อเป็นการสะท้อนความเชื่อของเขาเกี่ยวกับการที่เด็กควรได้รับการบำรุงเลี้ยงเหมือน ‘ดั่งต้นพืชในสวน’

ประเทศต่าง ๆ
------------

### มาเลเซีย

โรงเรียนตาดีกา (มลายู: *Tadika*, เป็นคำย่อจากภาษามลายู tama didikkan kanak kanak) หมายถึง สถานที่อบรมเด็กเล็ก สอนเฉพาะวิชาทางศาสนา หนังสือเรียนส่วนใหญ่เป็นภาษามลายูยกเว้นวิชาภาษาอาหรับจะใช้หนังสือภาษาอาหรับ ภาษามลายูที่ใช้เป็นภาษามลายูปัตตานีมากกว่าภาษามลายูมาตรฐาน หลักสูตรที่สอนเป็นวิชาอิสลามศึกษาระดับพื้นฐาน จากการสำรวจในพ.ศ. 2547 มีโรงเรียนตาดีกา 1,343 แห่ง และศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ประจำมัสยิด 88 แห่งในจังหวัดชายแดนภาคใต้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "การศึกษาระดับปฐมวัยสำคัญอย่างไร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-09-15. สืบค้นเมื่อ 2015-08-22.
2. ↑  การจัดการศึกษาสำหรับเด็กปฐมวัย.....
3. ↑  Puckett, Margaret B.; Diffily, Deborah (2004). *Teaching Young Children: An Introduction to the Early Childhood Profession* (2nd ed.). Clifton Park, NY: Delmar Learning. pp. 45–46.
4. ↑  อิบราเฮ็ม ณรงค์รักษาเขต. การศึกษาอิสลามในจังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารอินโดจีนศึกษา ฉบับวิกฤติไฟใต้. 7(1): 56-86. 2549
**ไดเรกต์แอดมิน** (อังกฤษ: DirectAdmin) คือ ระบบจัดการที่มีไว้เพื่อบริหารจัดการ Web hosting ซึ่งระบบไดเรกต์แอดมินเป็นแผงควบคุม (Control Panel) ที่ช่วยให้ผู้ใช้งานสามารถบริหารจัดการ Web hosting ผ่านหน้าเว็บเพจได้ เช่น การเพิ่มลดผู้ใช้งาน, สร้าง Reseller, บริหารจัดการฐานข้อมูลและการสำรองข้อมูลของลูกค้า (Data backup) อีกทั้งยังมีระบบ Ticket สำหรับอำนวยความสะดวกให้แก่ลูกค้า เมือเกิดข้อสงสัยหรือการแจ้งเตือนเมือ Web Hosting มีปัญหา และอื่นๆ อีกมากมาย

ความต้องการของระบบ
------------------

ไดเรกต์แอดมินสามารถเข้ากันได้กับหลายรุ่นไม่ว่าจะเป็น Red Hat, Fedora Core, Red Hat Enterprise Linux, CentOS, FreeBSD, Ubuntu และ Debian.

คุณสมบัติของเซิร์ฟเวอร์ที่แนะนำให้ใช้:

* Processor: 500 MHz
* Memory: 512 MB
* HDD Space: พื้นที่ว่างต่ำสุด 2 GB

ไดเรกต์แอดมินมักจะเรียกกันสั้น ๆ ว่า DA

ดูเพิ่ม
-------

* Installatron
* Baifox
* cPanel
* Domain Technologie Control
* Hosting Controller
* ISPConfig
* ISPmanager
* Kloxo
* SysCP
* Webmin
* NeHoX

อ้างอิง
-------

1. ↑  "มาทำความรู้จักกับ Direct Admin ว่าคืออะไรและดีอย่างไร". สืบค้นเมื่อ 2013-05-19.
2. ↑  "system requirements page of directadmin.com". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-11. สืบค้นเมื่อ 2008-02-02.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official website
* DirectAdmin knowledge base
* Official forum
**ไดโนไมต์!** (อังกฤษ:Dynomite!) เป็นเกม PC ผลิตโดย Raptisoft Games และปอปแคปเกมส์ เกมมีลักษณะคล้ายกับ *Puzzle Bobble*  แต่มีข้อแตกต่างกันเล็กน้อย.

วิธีเล่น
--------

มีอยู่ 4 โหมด คือ: ไม่สิ้นสุด, สตอมปต์, ฟอสซิล และจับเวลา

### โหมดไม่สิ้นสุด

แถวของไข่ที่มีหลายสีเริ่มลงจากข้างบน ผู้เล่นต้องใช้หนังสติกยิงไข่ให้ได้ 3 ฟองหรือมากกว่านั้นเพื่อทำให้ไข่แตก ถ้าไข่ถึงข้างล่างแล้ว ผู้เล่นมีเวลา 3 วินาทีเพื่อทำลายไข่ที่อยู่บนเส้น หรือไม่เช่นนั้น มาม่าบรอนโตซอรัสก็จะใช้เท้าทำลายกระดานเกมและเกมจึงจบ

| Sequence # | สีของไข่ที่เพิ่ม |
| --- | --- |
| 1 | แดง |
| 2 | น้ำเงิน |
| 3 (ด่านง่ายเริ่มที่นี่) | เขียว |
| 4 (ด่านปานกลางเริ่มที่นี่) | เหลือง |
| 5 | ม่วง |
| 6 (ด่านยากเริ่มที่นี่) | ชมพู |
| 7 | เทา |
| 8 | ส้ม |
| 9 | ดำ |
| 10 | ไข่ทอง |
| 11 | Starry night |
| 12 | สายรู้ง |
| 13 | ดอกไม้ |
| 14 | Candy cane |
| 15 | Mustache guy |
| 16 | Hatchling |
| 17 | PopCap |
| 18 | หิน 1 |
| 19 | หิน 2 |
| 20 | Random egg (invisible on the field) |
| 21 | Game crash |

### โหมดสตอมปต์

เป็นโหมดที่ต้องใช้ความคิดและแรงกระแทกของไข่ ภารกิจคือเคลียร์ไข่ให้หมดจากกระดาน ถ้ายิงไข่แล้ว บาร์ความโกรธของมาม่าบรอนโตซอรัสจะเพิ่มขึ้น เมื่อบาร์เต็มแล้วมาม่าบรอนโตซอรัสจะถืบเท้าลงไปหนึ่งช่องซึ่งจะทำให้ชนะยากขึ้น เกมนี้มีอยู่ 30 ด่าน เมื่อเล่นครบ 30 ด่านแล้ว ด่าน 31 จะเริ่มเป็นภารกิจจากด่านแรกต่อ

### โหมดฟอสซิล

มีฟอสซิลที่มีไข่ล้อมรอบ ผู้เล่นต้องทำลายไข่รอบๆ ฟอสซิลเพื่อเก็บเป็นของสะสมของคุณ มีอยู่ 15 ฟอสซิล แต่ละอันจะแบ่งมีสามซีก รวมแล้วมี 45 ด่านในโหมดนี้ เหมือนกับโหมดไม่มีที่สิ้นสุด ถ้าไข่ถึงด่านล่าง มาม่าบรอนโตจะใช้เท้าเหยียบแล้วเกมจะจบ

### โหมดจับเวลา

มีไข่หลายสีในแถวของกระดาน (60 แถวกับห้าสีในโหมดง่าย, 30 แถวกับเจ็ดสีในโหมดปานกลาง และ 15 แถวกับเก้าสีในโหมดยาก) ให้ผู้เล่นทำลายไข่ให้หมด ถ้ามี 90 แถว ลองยิงไข่เพื่อทำให้มีแถวที่ 91 แทนที่ไข่จะตั้งไข่จะแตกทันที มีความแตกต่างจากโหมดอื่นๆ ที่ ไม่มีการจับเวลาแล้วจะบันทึกห้าผู้เล่นที่ชนะเร็วที่สุดแทนทุกระดับ

รุ่น
----

มีอยู่สองรุ่นคือ: รุ่นเว็บไซต์ และรุ่นดาวน์โหลดได้ (เรียกว่า*ไดโนไมต์! ดีลักซ์*)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ

| * ด
* ค
* ก
ป็อปแคปเกมส์ |
| --- |
| *บีจิวเวลด์* ซีรีส์ | 

|  |  |
| --- | --- |
| ซีรีส์หลัก | 
* *บีจิวเวลด์*
* *2*
* *3*

 |
| ภาคแยก | 
* *ทวิสต์*
* *บลิสต์*
* *สตาร์ส*

 |

 |
| *Bookworm* ซีรีส์ | 
* *Bookworm*
* *Adventures*

 |
| *Feeding Frenzy* ซีรีส์ | 
* *Feeding Frenzy*
* *Feeding Frenzy 2: Shipwreck Showdown*

 |
| *Peggle* ซีรีส์ | 
* *Peggle*
* *Nights*
* *2*
* *Blast*

 |
| *Plants vs. Zombies* ซีรีส์ | 

|  |  |
| --- | --- |
| ซีรีส์หลัก | 
* *Plants vs. Zombies*
* *Plants vs. Zombies 2: It's About Time*
* *Plants vs. Zombies 3*

 |
| ภาคแยก | 
* *การ์เดนวอร์แฟร์*
* *Garden Warfare 2*
* *Heroes*
* *Battle for Neighborville*

 |

 |
| *ซูมา* ซีรีส์ | 
* *ซูมา*
* *Revenge!*

 |
| เกมอื่น | 

|  |  |
| --- | --- |
| ป็อปแคป | 
* *Alchemy*
* *AstroPop*
* *Big Money!*
* *Bonnie's Bookstore*
* *Chuzzle*
* *ไดโนไมต์!*
* *Gyromancer*
* *Hammer Heads*
* *เฮฟวีเวพอน*
* *Iggle Pop!*
* *อินเซนิควาเรียม*
* *Noah's Ark*
* *Pixelus*
* *Pizza Frenzy*
* *Rocket Mania!*
* *Talismania*
* *TipTop*
* *Typer Shark!*
* *Venice*

 |
| 4th and Battery | 
* *Unpleasant Horse*

 |

 |
Dinocroc หรือไดโนเสาร์พันธุ์จระเข้ เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวสยองขวัญ ออกฉายครั้งแรกในประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อปี พ.ศ. 2547 ในประเทศไทย 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2547

เรื่องย่อ
---------

เมื่อนักวิจัยแห่งสถาบันเจอร์ริโค่ได้ทำการทดลองตัดต่อพันธุกรรมจระเข้น้ำจืดที่ดุร้ายและไดโนเสาร์กินเนื้อสายพันธ์ซูโคไมมัส กลายเป็นไดโนเสาร์สายพันธุ์ใหม่ลำตัวยาว 50 ฟุต ขากรรไกรกว้าง 6 ฟุต และสายตามองเห็นได้ระยะไกลล่าเหยื่อได้ทุกรูปแบบกินเนื้อทุกประเภท ชอบพื้นที่เฉอะแฉะโดยเฉพาะบริเวณบึงน้ำขนาดใหญ่ เมื่อหนึ่งในกลุ่มทดลองเกิดหนีหลุดออกมาความสยดสยองกำลังคืบคลานเข้าสู่เมืองอันสงบสุข มันแอบจำศีลอยู่ใต้สุดของทะเลสาบแกรนท์ หิวกระหายและรอคอย วินาทีต่อจากนี้จะไม่มีอะไรหยุดการล่าของมันได้

นักแสดง
-------

* Costas Mandylor รับบทเป็น Dick Sydney
* Charles Napier รับบทเป็น Sheriff Harper
* Jane Elliott รับบทเป็น Diane Harper
* Matthew Borlenghi รับบทเป็น Tom Benning

ดูเพิ่ม
-------

* *ไดโนเสาร์พันธุ์จระเข้* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* รายละเอียดภาพยนตร์ในเว็บสยามโซน
* ข้อมูลภาพยนตร์เรื่องไดโนเสาร์พันธุ์จระเข้ในเว็บไซต์ Movie.Sanook.com
**ไดโจไดจิง** หรือ **ดาโจไดจิง** (ญี่ปุ่น: 太政大臣 *Daijō-daijin/Dajō-daijin*; "อัครมหาเสนาบดี") เป็นตำแหน่งราชการในญี่ปุ่น เป็นหัวหน้าคณะเสนาบดีซึ่งเรียก "ไดโจกัง" ปรากฏในยุคนาระและยุคหลังจากนั้น แล้วสิ้นอำนาจไปช่วงหนึ่ง ก่อนจะรื้อฟื้นขึ้นมาในช่วงสั้น ๆ ตามรัฐธรรมนูญเมจิ แล้วยุบเลิกไปโดยสถาปนาตำแหน่งนายกรัฐมนตรีขึ้นมาแทน

เจ้าชายโอโตโมะ (ค.ศ. 648–672) โอรสองค์โปรดของจักรพรรดิเท็นจิ (ค.ศ. 626–672) เป็นบุคคลแรกที่ได้รับตำแหน่งไดโจไดจิง โดยดำรงตำแหน่งนี้ในช่วงที่จักรพรรดิเท็นจิครองราชย์ (ค.ศ. 661–672) ตำแหน่งนี้ปรากฏอย่างเป็นทางการครั้งแรกในประมวลกฎหมายอาซูกะคิโยมิฮาระ ฉบับ ค.ศ. 689 ซึ่งให้มีหน่วยงานกลางที่เรียก "ไดโจกัง" ประกอบด้วยเสนาบดีสามคน คือ ไดโจไดจิง (อัครมหาเสนาบดี), ซาไดจิง (มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย), และอูไดจิง (มหาเสนาบดีฝ่ายขวา) ต่อมา ตำแหน่งเหล่านี้นำไปรวมอยู่ในประมวลกฎหมายไทโฮ ฉบับ ค.ศ. 702

ไดโจไดจิงเป็นประธานไดโจกัง และมีอำนาจควบคุมดูแลข้าราชการทั้งปวง ครั้นตระกูลฟูจิวาระได้สำเร็จราชการแทนจักรพรรดิและมีอิทธิพลมากขึ้นเรื่อย ๆ อำนาจหน้าที่ของผู้ดำรงตำแหน่งต่าง ๆ ในระบบไดโจกังก็ถดถอยลงตามลำดับ ปรากฏว่า ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10 ไดโจไดจิงไม่มีอำนาจจะออกความเห็นในที่ประชุมราชการอีกแล้ว เว้นแต่ไดโจไดจิงกับผู้สำเร็จราชการเป็นบุคคลเดียวกัน หรือเว้นแต่เพื่อสนับสนุนตระกูลฟูจิวาระ จนคริสต์ศตวรรษที่ 12 ตำแหน่งนี้ก็สิ้นอำนาจโดยสิ้นเชิง และมักปล่อยให้ว่างไว้นาน ๆ

รัฐธรรมนูญเมจิรื้อฟื้นตำแหน่งนี้ขึ้นมา ซึ่งทำให้เกิดการแต่งตั้งซันโจ ซาเนโตมิ เป็นไดโจไดจิงเมื่อ ค.ศ. 1871 แต่ใน ค.ศ. 1885 ก็ยุบเลิกตำแหน่งไดโจไดจิงไปใช้ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทน

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary*, Kenkyusha Limited, ISBN 4-7674-2015-6
2. ↑  Ponsonby-Fane, Richard (1959). *The Imperial House of Japan*, p. 53.
3. ↑  Hall, John Whitney *et al.*. (1993). *The Cambridge History of Japan*, p. 232.
4. ↑  Dickson, Walter G. *et al.*. (1898). *"The Eight Boards of Government" in *Japan*, p. 60.*, p. 60, ที่ Google Books
**โองาตะ โคอัง** (ญี่ปุ่น: 緒方洪庵; 13 สิงหาคม 1810 - 25 กรกฎาคม 1863) เป็นแพทย์ชาวญี่ปุ่นและนักวิชาการรังงากุในช่วงปลายยุคเอโดะ ซึ่งมีชื่อเสียงจากการก่อตั้งสถาบันการศึกษาซึ่งต่อมาได้พัฒนาเป็นมหาวิทยาลัยโอซากะ ลูกศิษย์ของเขาหลายคนมีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูเมจิและการทำให้ญี่ปุ่นเป็นตะวันตกในยุคเมจิ ชื่อจริงของเขาคือ **โองาตะ โคเรอากิ** (緒方 惟章) หรือ **โองาตะ อากิระ** (緒方 章); ชื่อโคอังคือชื่อรองของเขา

ประวัติ
-------

โองาตะเกิดเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค. ศ. 1810 ในครอบครัวซามูไรระดับล่างของแคว้นศักดินาอาชิโมริในจังหวัดบิตชู ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเมืองโอกายามะ เขาย้ายไปโอซากะในปี ค.ศ. 1825 กับบิดาของเขา และเริ่มศึกษาในรังงากุและการแพทย์ที่โรงเรียนเอกชนที่ดำเนินการโดยนากะ เท็นยูตั้งแต่ปี ค.ศ. 1826 ในปี ค.ศ. 1831 เขาย้ายไปเอโดะเพื่อศึกษาต่อด้านการแพทย์ตะวันตก และไปนางาซากิในปี ค.ศ. 1835 เพื่อศึกษากับแพทย์ชาวดัตช์ชื่อ เออร์เดวิน โยฮันเนส นีมันน์ แม้ว่ารัฐบาลโชกุนโทกูงาวะจะมีนโยบายซาโกกุหรือปิดประเทศอย่างเข้มงวดก็ตาม

ในปี ค.ศ. 1838 โองาตะกลับไปโอซากะเพื่อก่อตั้งสถานพยาบาลของตัวเอง และในปีเดียวกันก็ได้ก่อตั้งเทกิจูกุ ซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาแบบรังงากุ ที่ซึ่งเขาสอนการแพทย์ ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ เคมี และฟิสิกส์เป็นเวลา 24 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rubinger, Richard (2014). *Private Academies of the Tokugawa Period*. Princeton University Press. p. 128. ISBN 978-0691613956.
2. ↑  O'Malley, Charles Donald (1968). *The History of Medical Education: An International Symposium ... Volume 673*. University of California Press. p. 408.
**ไดโจกัง** หรือ **ดาโจกัง** (ญี่ปุ่น: 太政官 *Daijō-kan/Dajō-kan*; "สภาบริหารใหญ่") เป็นหน่วยงานสูงสุดในการปกครองญี่ปุ่นก่อนยุคปัจจุบัน ตามระบบกฎหมายริตสึเรียวในยุคนาระและหลังยุคนาระ แล้วสิ้นอำนาจไปช่วงหนึ่ง ก่อนจะรื้อฟื้นขึ้นมาในช่วงสั้น ๆ หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ต่อมา ก็ยุบเลิกไปโดยตั้งคณะรัฐมนตรีขึ้นมาแทน

ไดโจกังปรากฏครั้งแรกในประมวลกฎหมายอาซูกะคิโยมิฮาระ ฉบับ ค.ศ. 689 ในฐานะหน่วยงานราชการส่วนกลางซึ่งประกอบด้วยเสนาบดีสามคน คือ ไดโจไดจิง (อัครมหาเสนาบดี), ซาไดจิง (มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย), และอูไดจิง (มหาเสนาบดีฝ่ายขวา) ต่อมา นำไปรวมอยู่ในประมวลกฎหมายไทโฮ ฉบับ ค.ศ. 702

ไดโจกังเป็นหน่วยงานสูงสุดในโครงสร้างราชการญี่ปุ่น ไดโจกังและกรมต่าง ๆ ในสังกัดรับผิดชอบราชการฝ่ายอาณาจักร ส่วนจิงงิกังรับผิดชอบกิจการฝ่ายศาสนจักร โครงสร้างเช่นนี้ค่อย ๆ ลดอำนาจหน้าที่ลงในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10–11 เนื่องจากตระกูลฟูจิวาระเข้ามาควบคุมการเมืองเรื่อย ๆ ในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนจักรพรรดิ จนกลายเป็นธรรมเนียมปรกติที่ผู้สำเร็จราชการจะดำรงตำแหน่งไดโจไดจิง (อัครมหาเสนาบดี) เสียเอง ทั้งยังควบตำแหน่งอื่นด้วยก็ได้ กระทั่งปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ไดโจกังก็สิ้นอำนาจโดยสิ้นเชิง แต่ก็ไม่ชัดเจนว่า ระบบไดโจกังนั้นถูกยุบเลิกอย่างเป็นทางการไปก่อนยุคเมจิหรือไม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hall, John Whitney *et al.*. (1993). *The Cambridge History of Japan*, p. 232.
2. ↑  Mesheryakov, Alexander (2003). "On the Quantity of Written Data Produced by the Ritsuryō State" เก็บถาวร 2011-05-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *Japan Review*, 15:187–199.
3. ↑  Mesheryakov, Alexander (2003). "On the Quantity of Written Data Produced by the Ritsuryō State" เก็บถาวร 2011-05-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *Japan Review*, 15:187–199.
**วัดป่าห้วยลาด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสานตม อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย

วัดป่าห้วยลาดก่อตั้งขึ้นโดยหลวงปู่ชอบ ฐานสโม ศิษย์ของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ชาวบ้านได้เกิดความเลื่อมใสในปฏิปทาของหลวงปู่ชอบ จึงได้นิมนต์ท่านมาสร้างวัดแห่งนี้เมื่อ พ.ศ.2483่ อตั้งขึ้นเป็นสำนักสงฆ์แล้ว หลวงปู่ชอบได้พักอยู่ที่สำนักสงฆ์แห่งนี้ เพื่ออบรมธรรมะแก่ชาวบ้านห้วยลาดและหมู่บ้านใกล้เคียงระยะหนึ่ง จากนั้น ท่านจึงได้เดินทางจาริกธุดงค์ต่อไป

นับจากปี พ.ศ.2483 เป็นต้นมา สำนักสงฆ์ห้วยลาดได้มีครูบาอาจารย์ พระกรรมฐานสายพระอาจารย์มั่น ภูริทัตตโต มาพักเพื่อปฏิบัติธรรม เป็นประจำทุกปีมิได้ขาด เช่น หลวงปู่ลี กุสลธโล, หลวงปู่บุญฤทธิ์  ปัณฑิโต, พระอาจารย์จันทร์เรียน  คุณวโร, พระอาจารย์นิพนธ์ อภิปสันโน  เป็นต้น โดยระหว่างปี พ.ศ.2518 - พ.ศ.2520 พระอาจารย์จันทร์เรียนได้กลับมาอีกครั้ง และได้สร้างศาลาการเปรียญขึ้น เป็นพุทธสถานแบบชั่วคราว โดยได้จำพรรษาอยู่ 3 พรรษา 

ในปี พ.ศ.2537  พระอาจารย์อุทัย  ฌานุตฺตโม ลูกศิษย์ของพระราชนิโรธรังสีคัมภีรปัญญาวิศิษฎ์  (หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี) ได้นำพาพุทธศาสนิกชนช่วยกันพัฒนาสำนักสงฆ์ห้วยลาด และดำเนินการขอจดทะเบียนตั้งวัด ได้รับหนังสือรับรองจากกรมการศาสนาที่ ศธ. 0303/1549 ลงวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2540 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ในวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ.2542 โดยมีพระอาจารย์อุทัย ฌาณุตตโม เป็นเจ้าอาวาส 

จุดเด่นของวัด คือ มีประติมากรรมวิมุตติศิลป์ที่แฝงนัยยะ และปริศนาธรรม มากมายไม่ว่าจะเป็นรูปปั้น เจ้าแม่กวนอิม พระอินทร์ พญานาค ภายในวัดมีบ่อน้ำใหญ่อยู่ตรงกลาง ศาลาเฉลิมพระเกียรติ ที่ได้รับพระบรมราชานุญาตให้อัญเชิญพระปรมาภิไธยย่อ ภ.ป.ร. และพระนามาภิไธยย่อ ส.ก. ขึ้นประดับที่หน้าบัน ภายในศาลาเฉลิมพระเกียรติ มีพระประธานองค์สีขาวขนาดใหญ่ สูง 19 เมตร มีนามว่า *พระสัพพัญญูรู้แจ้งสามแดนโลกธาตุ* สร้างด้วยแร่แคลไซต์ ฉากด้านหลังองค์พระประธาน เป็นศิลปะลายไทยสีทองตัดกับพื้นสีเข้ม บริเวณด้านนอกศาลาเฉลิมพระเกียรติ มีรูปปั้นพญานาค 9 เศียร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าห้วยลาด". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดป่าห้วยลาด". *dailynews*. 2017-01-31.
3. ↑  "พาชมประติมากรรมวัดป่าห้วยลาด วัดไทยที่สวยงามไม่แพ้ที่ใดในโลก!". สนุก.คอม.
4. ↑  "วัดป่าห้วยลาด อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย หลากพุทธศิลป์ในดินแดนภูเรือ".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดป่าห้วยลาด**
ทีมนักมวยปล้ำอาชีพหลายคน
การแสดงแมตช์แท็กทีมสามเส้าสำหรับเวิลด์แท็กทีมแชมเปียนชิปดับเบิลยูดับเบิลยูอี เชลตัน เบนจามิน (บนเสื่อ) จากเดอะเวิลส์เกรตเทสต์แท็กทีม ที่โดดเดี่ยวในมุมของแชมป์ เคด และเมอร์ด็อก ที่แยกไปจากชาร์ลี ฮาส ผู้เป็นคู่หู โดยทีมใดทีมหนึ่งเหล่านี้สามารถแท็กทีมที่สาม ซึ่งเป็นเดอะไฮแลนเดอส์
**แท็กทีม** (อังกฤษ: tag team) เป็นประเภทของมวยปล้ำอาชีพที่มีการแข่งระหว่างทีมของนักมวยปล้ำหลายคน ซึ่ง**แท็กทีม**อาจประกอบด้วยนักมวยปล้ำที่ปกติจะปล้ำในการแข่งประเภทเดี่ยว แต่โดยทั่วไปแล้วประกอบด้วยทีมที่จัดตั้งขึ้นซึ่งต่อสู้กันเป็นประจำในฐานะหน่วยหนึ่ง รวมถึงมีชื่อทีมและเอกลักษณ์

ในการแข่งแบบทีมส่วนใหญ่ อนุญาตให้มีผู้เข้าแข่งขันเพียงคนเดียวต่อทีมในแต่ละครั้ง จากสถานะนี้ในฐานะนักมวยปล้ำซึ่งปฏิบัติการอยู่หรือถูกกติกาอาจได้เปลี่ยนมือโดยการสัมผัสทางกายภาพ โดยทั่วไปแล้วจะเป็นแท็กจากฝ่ามือซึ่งคล้ายกับไฮไฟฟ์

ทั้งนี้ การแข่งแบบทีมเป็นหลักสำคัญของมวยปล้ำอาชีพตั้งแต่ช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ยี่สิบ และการเลื่อนตำแหน่งส่วนใหญ่ได้อนุมัติส่วนแชมป์สำหรับแท็กทีม

อเมริกาโมสต์วอนเทด (คริส แฮร์ริส (ด้านหลัง) เจมส์ สตอร์ม และคนรับใช้ เกล คิม)) ซึ่งเป็นอดีตแท็กทีมที่ปล้ำให้กับทีเอ็นเอ

ประวัติ
-------

แท็กทีมชิงแชมป์ "โลก" ได้มีการเลื่อนตำแหน่งในซานฟรานซิสโกเมื่อช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 แมตช์แท็กกับทีมชายสามคนได้รับการพัฒนา และในบางพื้นที่ มีการจัดตั้งหมวดแชมป์สำหรับทีมเหล่านี้ แต่แนวคิดนี้ไม่ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง นอกประเทศเม็กซิโก แมตช์แท็กหลายคนได้รับการมองว่าเป็นการดึงดูดความสนใจพิเศษ

โดยทั่วไปแล้ว จะมีการชิงแชมป์แท็กทีม และป้องกันโดยทีมสองคน อย่างไรก็ตาม ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1970 และคริสต์ทศวรรษ 1980 กลุ่มที่ประกอบด้วยสามคนที่โดดเด่นในเอ็นดับเบิลยูเอ ที่รู้จักกันในชื่อเดอะแฟบิวลัสฟรีเบิดส์ ได้ชนะการแข่งแท็กทีมระดับภูมิภาคหลายครั้ง และได้รับอนุญาตให้ใช้การรวมกันของสมาชิกของกลุ่มในการป้องกันตำแหน่ง ส่วนในเคเฟบ สิ่งนี้ทำให้ผู้ท้าชิงเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้เพื่อชิงตำแหน่งที่จะเกิดขึ้นได้ยากเนื่องจากผู้ท้าชิงไม่รู้ว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้าใครอยู่ นี่เป็นกลไกที่มีประสิทธิภาพและยังคงถูกใช้โดยบริษัทมวยปล้ำอื่น ๆ ข้อกำหนดนี้กลายเป็นที่รู้จักในชื่อ "กติกาฟรีเบิร์ด"

โครงเรื่องทั่วไปคืออดีตคู่แท็กทีมที่ทะเลาะกัน ซึ่งจะจุดประกายความบาดหมางอย่างสม่ำเสมอ สิ่งนี้สามารถใช้เมื่อสมาชิกคนหนึ่งถูกเรียกให้พัฒนากิมมิกใหม่

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อตำแหน่งชนะเลิศแท็กทีม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แท็กทีม
**วังวาล็องแซ** (ฝรั่งเศส: *Château de Valençay*) เป็นคฤหาสน์ที่พำนักของตระกูลเดต็องป์แห่งวาล็องแซและตาแลร็อง-เปรีกอร์ที่ตั้งอยู่ที่วาล็องแซในจังหวัดแอ็งดร์ทางตอนกลางของประเทศฝรั่งเศส แม้ว่าที่ตั้งของวังจะอยู่ในจังหวัดแบรีแต่ลักษณะทางสถาปัตยกรรมดูคล้ายคลึงกับสิ่งก่อสร้างแบบเรอเนซองซ์แบบเดียวกับปราสาทและวังแห่งลุ่มแม่น้ำลัวร์โดยเฉพาะเมื่อเปรียบเทียบกับพระราชวังช็องบอร์ คฤหาสน์วาล็องแซได้รับการสรรเสริญโดยนักประพันธ์ชาวฝรั่งเศสฌอร์ฌ ซ็องด์ว่าเป็น "สิ่งก่อสร้างที่งดงามที่สุดในโลก" และกล่าวต่อไปว่า "ไม่มีกษัตริย์พระองค์ใดที่เป็นเจ้าของอุทยานอันงดงามมากไปกว่าอุทยานของวาล็องแซ"

ประวัติ
-------

คฤหาสน์วาล็องแซที่ตั้งอยู่ตอนปลายที่ราบสูงเหนือแม่น้ำสายเล็ก ๆ ชื่อนาองสร้างอย่างใหญ่โตเช่นวังหลวงโดยนักลงทุนของตระกูลเดต็องป์แห่งวาล็องแซเป็นเวลาราว 200 ปี การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1540 โดยฌัก เดต็องป์ แทนที่สิ่งก่อสร้างเดิมที่เป็นปราสาทที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 12 และมาสร้างเสร็จเมื่อต่อเติมหอทางด้านใต้ในคริสตร์ศตวรรษที่ 18 

คฤหาสน์วาล็องแซเปลี่ยนมือต่อเนื่องกันในหลายครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 18 รวมทั้งจอห์น ลอว์ นายธนาคารผู้มีชื่อเสียงชาวสกอต ผู้ซื้อคฤหาสน์ในปี ค.ศ. 1719 และ 50 ปีต่อมาในปี ค.ศ. 1803 จักรพรรดินโปเลียนมีพระบรมราชโองการให้ชาร์ล มอริส เด ตาแลร็อง-เปรีกอร์ รัฐมนตรีต่างประเทศ แสวงหาสถานที่ที่เหมาะแก่การรับรองพระราชอาคันตุกะชาวต่างประเทศ โดยเฉพาะสำหรับพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 7 แห่งสเปน ผู้เสด็จมาประทับที่วาล็องแซเป็นเวลา 6 ปีในฐานะนักโทษของนโปเลียน ก่อนที่จะทรงได้รับอิสรภาพในปี ค.ศ. 1813

ช่วงที่เป็นที่พำนักของตาแลร็องเป็นยุคทองของวาล็องแซ เมื่อตาแลร็องมีอำนาจในการปกครองเมืองต่าง ๆ ถึง 23 เมือง วาล็องแซเป็นของตระกูลตาแลร็องต่อมาจนถึงปี ค.ศ. 1952 เมื่อผู้สืบเชื้อสายที่เป็นชายมาสิ้นสุดลง ตาแลร็องคนสุดท้ายยกวาล็องแซให้แก่บุตรบุญธรรม ผู้ขายวังให้แก่สมาคมวังประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1979

วังวาล็องแซเป็นส่วนหนึ่งของปราสาทและวังที่ตั้งอยู่ในบริเวณลุ่มแม่น้ำลัวร์ที่ได้รับการประกาศโดยองค์การยูเนสโกให้เป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 2000

อ้างอิง
-------

1. ↑  UNESCO: 933

* R.P. Raoul. *Guide historique de Valençay. Le château-l'église-le tombeau de Talleyrand.* Chateauroux: Laboureur, 1953.

ดูเพิ่ม
-------

* ปราสาทและวังแห่งลุ่มแม่น้ำลัวร์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วังวาล็องแซ

* Official website เก็บถาวร 2007-06-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Photos of Valençay

พิกัดภูมิศาสตร์: 47°09′27″N 1°33′48″E﻿ / ﻿47.1576°N 1.5633°E﻿ / 47.1576; 1.5633

| * ด
* ค
* ก
ปราสาทและวังแห่งลุ่มแม่น้ำลัวร์ |
| --- |
| 
* อ็องบวซ
* อ็องเฌ
* อาแซ-เลอ-รีโด
* บลัว
* บูร์เดแซียร์
* ช็องบอร์
* โชมง
* เชอนงโซ
* ชาโตเดิง
* เชอแวร์นี
* ล็องแฌ
* ล็อช
* เมอนาร์
* มงซอโร
* แปลซี-บูเร
* เลอรีโว
* โซมูร์
* ซูว์ลี
* ตาลซี
* ทรูแซ
* อูว์เซ
* วาล็องแซ
* วีล็องดรี

 |  |
Child safety seats
ภาพเบาะนั่งนิรภัยเด็กชี้แสดงส่วนต่าง ๆ
**เบาะนั่งนิรภัยเด็ก** (อังกฤษ: child safety seat, infant safety seat, หรือใช้แบบกำกวมว่า car seat) หรือ**ระบบยึดเหนี่ยวเด็กในรถ** (อังกฤษ: child restraint system, restraining car seat) เป็นเบาะนั่งซึ่งออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อปกป้องเด็กจากการบาดเจ็บหรือเสียชีวิตระหว่างการชน ผู้ผลิตรถยนต์อาจรวมเบาะนั่งนิรภัยเด็กอยู่ในการออกแบบยานพาหนะของตนโดยตรง แต่ส่วนใหญ่ผู้บริโภคเป็นผู้ซื้อและติดตั้งเบาะนั่งเหล่านี้เอง หลายภูมิภาคกำหนดให้เด็กที่นิยามโดยอายุ น้ำหนัก และ/หรือส่วนสูงให้ใช้ที่นั่งนิรภัยเด็กที่รัฐบาลรับรองเมื่อโดยสารในยานพาหนะ ที่นั่งนิรภัยเด็กนี้เป็นการยึดเหนี่ยวแบบทำให้ (passive restraint) และต้องใช้อย่างเหมาะสมจึงจะมีประสิทธิภาพ ทว่า การยึดเหนี่ยวนิรภัยเด็กหลายอย่างในประเทศอย่างแคนาดาและสหรัฐใช้อย่างไม่เหมาะสม เพื่อรับมือกับแนวโน้มนี้ เจ้าหน้าที่สาธารณสุขและผู้เชี่ยวชาญความปลอดภัยเด็กจึงผลิตวิดีทัศน์ความปลอดภัยเด็กเพื่อสอนการติดตั้งเบาะนั่งนิรภัยเด็กอยางเหมาะสมแก่ผู้ปกครองและผู้ให้การดูแล (caregiver)

กฎหมายในหลายประเทศกำหนดให้มีเบาะนั่งรถยนต์ทารก รวมทั้งสหรัฐ เพื่อขนส่งเด็กอายุถึง 2 ปีหรือกว่านั้นในรถยนต์และยานพาหนะอื่นอย่างปลอดภัย ส่วนเบาะนั่งรถยนต์อื่น ที่เรียก "เบาะนั่งเสริม" (booster seat) นั้น กฎหมายกำหนดให้มีจนเด็กโตพอจะใช้เข็มขัดนิรภัยผู้ใหญ่ ซึ่งปกติคือเมื่อเด็กสูง 1.45 เมตรขึ้นไป เด็กต้องครบห้าเกณฑ์ก่อนจึงย้ายเบาะนั่งเสริมออก ได้แก่ ตำแหน่งเบาะนั่งของเด็ก ตำแหน่งเข็มขัดหัวไหล่ ตำแหน่งเข็มขัดเอว ตำแหน่งเข่าและความสามารถที่นั่งได้อย่างเหมาะสมตลอดการเดินทาง

โดยทั่วไป ประเทศซึ่งวางระบบความปลอดภัยของผู้โดยสารมีกฎหมายความปลอดภัยเด็กซึ่งกำหนดให้เด็กถูกยึดเหนี่ยวอย่างเหมาะสมขึ้นอยู่กับอายุและน้ำหนัก การวางระเบียบและมาตรฐานเหล่านี้มักเป็นขั้นต่ำ บางประเทศ เช่น ออสเตรเลียและสหรัฐ ห้ามเบาะนั่งเด็กหันหลังในเบาะนั่งหน้าซึ่งมีถุงลมนิรภัย การยึดเหนี่ยวทารกหันหลังที่วางในเบาะนั่งหน้าของยานพาหนะจะทำให้ศีรษะของทารกใกล้กับถุงลมนิรภัยซึ่งสามารถทำให้เกิดการบาดเจ็บศีรษะรุนแรงหรือเสียชีวิตได้หากถุงลมนิรภัยกาง รถยนต์สมัยใหม่บางส่วนมีสวิตช์ปิดใช้งานถุงลมนิรภัยผู้โดยสารด้านหน้าสำหรับการใช้เบาะนั่งเสริมสำหรับเด็ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "State of New Jersey". Nj.gov. สืบค้นเมื่อ 2013-11-19.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Safercar.gov For information on child restraint use in the U.S.

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* ญี่ปุ่น
* เช็กเกีย

 |
ภาพวาด โนฮิเมะ ปัจจุบันอยู่ในปราสาทกิฟุ
**โนฮิเมะ** (ญี่ปุ่น: 濃姫; โรมาจิ: *Nōhime*; "เจ้าหญิงโน") นามเดิมคือ **คิโจ** (ญี่ปุ่น: 帰蝶; โรมาจิ: *Kichō*) เป็นภริยาของโอะดะ โนะบุนะงะ ซึ่งเป็นไดเมียวที่มีชื่อเสียงในยุคเซงโกคุในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ชื่อจริงของเธอคือ คิโจ แต่เมื่อเธอเดินทางจากแคว้นมิโนะ ผู้คนก็รู้จักเธอในนาม โนฮิเมะ (เจ้าหญิงแห่งมิโนะ) เธอเป็นที่รู้จักในเรื่องความงามและความฉลาด

บิดาของเธอคือ ไดเมียว ไซโต โดซัน มารดาของเธอเป็นที่รู้จักกันในนาม **โอะมิ โนะ คะตะ** โนฮิเมะมีบทบาทในทางประวัติศาสตร์น้อยมาก ไม่มีข้อมูลของเธอเกี่ยวกับวันเกิดและวันเสียชีวิต

การสมรสกับโนะบุนะงะ
-------------------

โอะดะ โนะบุนะงะ
โนฮิเมะได้รับการกว่าวขานในเรื่องความงดงามและความเฉลียวฉลาด ในวันสมรส โนะบุนะงะได้กล่าวถึงเธอว่า "เธอมีสติปัญญาที่ชาญฉลาดและมีรูปลักษณ์ลักษณะดั่งเทพธิดา" เธอสมรสกับโนะบุนะงะในปี พ.ศ. 2092 ระหว่างการเป็นไมตรีของบิดาของเขาคือโอะดะ โนะบุฮิเดะ กับ ไซโต โดซัน

การสมรสเป็นไปตามเหตุผลทางการเมืองและหลายคนเชื่อว่าทำให้เกิดความรักเล็กๆ ระหว่างโนฮิเมะและโนะบุนะงะ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นภริยาอย่างเป็นทางการของโนะบุนะงะ แต่ก็มีหลายคนเชื่อว่าโนะบุนะงะรักใคร่ในอิโกะมะ คิซึโนะ ซึ่งเป็นอนุภรรยา ผู้ให้กำเนิดบุตรชายคนแรกของเขาคือ โอะดะ โนะบุทะดะ โนฮิเมะไม่เคยให้กำเนิดบุตร หลายคนเชื่อว่าเธอไม่สามารถมีบุตรได้ ใน 3 ปีหลังจากเกิดเหตุการณ์กบฏที่วัดฮนโนจิและการเสียชีวิตของโนะบุนะงะในเหตุการณ์นั้น หนึ่งในบุตรของเขาได้ให้เงินตั้งตัวแก่โนฮิเมะ

ความขาดแคลนข้อมูลทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเธอทำให้ไม่สามารถทราบถึงวันเสียชีวิตของเธอ ชีวประวัติทั้งหมดของเธอมาจาการผสมผสานด้วยตำนาน, นิทานพื้นบ้านและเค้าโครงเรื่องจริง หลุมฝังศพของโนฮิเมะถูกค้นพบที่วัดโซเคนอิน วัดย่อยของ วัดไดโทคุจิในเกียวโต

ตำนาน
-----

โนฮิเมะได้รับการกล่าวอ้างว่าเธอเป็นสายลับหรือนักลอบสังหารของบิดาของเธอ และในตอนนั้นเธอยังไม่ได้สมรส ในตอนนั้นโนะบุนะงะได้รับสมญานามว่า "จอมโง่เขลาแห่งโอะวะริ" (ญี่ปุ่น: 尾張の虚け; โรมาจิ: *Owari no Utsuke*) ซึ่งเป็นไปไม่ได้ที่โดซันจะให้โนฮิเมะมาลอบสังหารโนะบุนะงะในตอนนั้น โนฮิเมะมีความชำนาญในเรื่องดาบ ศิลปะการต่อสู้ และ การใช้อาวุธปืน ในภายหลัง จากการที่สามีโนะบุนะงะนำเข้าอาวุธปืนในช่วงเวลานั้น

ในปี พ.ศ. 2099 ไซโต โดซัน บิดาของโนฮิเมะถูกสังหารจากการยึดอำนาจในแคว้นมิโนะ จากเหตุการณ์ครั้งนั้นเป็นการลดคุณค่าการเป็นภริยาของโนฮิเมะ ซึ่งเธอไม่สามารถมีครรภ์ได้และถูกกล่าวหาว่าเป็นสายลับ

หลังจากเหตุการณ์ที่วัดฮนโนจิ ที่ซึ่งคร่าชีวิตของโนะบุนะงะและโนะบุทะดะ ทำให้โนฮิเมะไม่มีที่ที่จะไป บางหลักฐานกล่าวว่านางเสียชีวิตทีวัดฮนโนจิ แต่เธอถูกกล่าวหาว่าเป็นโสเภณีที่โนะบุนะงะชอบพออยู่ แต่อย่างไรก็ตามหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น ภริยาทุกคนและผู้รับใช้หญิงของโนะบุนะงะถูกส่งตัวไปยังปราสาทอะซุจิ ที่ซึ่งเป็นที่โนะบุนะงะเคยพักอาศัย สตรีทุกคนได้ถูกเรียกว่า ท่านหญิงอะซุจิ (安土殿 Azuchi dono) ผู้ใช้ชื่อนี้คือ โอะดะ โนะบุคะสึ ท่านหญิงอะซึจินี้เชื่อกันว่าเป็นโนฮิเมะปลอมตัวมา หลังจากนั้นเธอก็หายตัวไปจากปราสาทอะซุจิในตอนกลางคืน

แต่ข่าวลือบางสายกล่าวว่า โนฮิเมะถูกสังหารโดยมือสังหารที่ถูกส่งมาโดยอะเคะจิ มิสึฮิเดะ ระหว่างที่เธอกำลังหลบหนีจากเหตุการณ์ที่วัดฮนโนจิ
**โองการ กลีบชื่น** มีนามเดิมว่า ทองต่อ เป็นบุตรของนายขำและนางทองอยู่ บิดาเป็นเจ้าของวงปี่พาทย์ประจำวัดพระพิเรนทร์และวัดอนงคาราม โองการจึงได้เรียนดนตรีไทยกับบิดาตั้งแต่เด็ก ต่อมาได้เข้าถวายตัวเป็นมหาดเล็กในสมเด็จพระบรมวงศ์เธอเจ้าฟ้าฯ กรมขุนเพชรบูรณ์อินทราชัย จนกระทั่งกรมขุนเพชรบูรณ์ฯสิ้นพระชนม์ จึงไปเรียนดนตรีต่อจากหลวงประดิษฐไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) เข้ารับราชการในกองปี่พาทย์และโขนหลวงใน พ.ศ. 2467 จนกระทั่งลาออกใน พ.ศ. 2474 ไปถวายตัวอยู่กับสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงลพบุรีราเมศร์ที่วังบางคอแหลม เป็นนักดนตรีประจำวงวังบางคอแหลม ต่อมาได้เป็นครูสอนปี่พาทย์ในโรงเรียนนาฏดุริยางค์เมื่อ พ.ศ. 2477 

ในปีนั้นเองโองการได้เป็นผู้ควบคุมวงดนตรีไทยร่วมในคณะนาฏศิลป์เป็นทูตสันตวไมตรีไปประเทศญี่ปุ่นเป็นเวลา 4 เดือน เนื่องจากมีความรู้ในภาษาญี่ปุ่นจนเป็นล่ามได้ ในพ.ศ. 2483 ได้เปลี่ยนชื่อจากทองต่อมาเป็นโองการ ต่อมาโอนมารับราชการ ณ กองดุริยางค์ทหารอากาศเมื่อ พ.ศ. 2500 และได้รับพระราชทานยศเป็นเรืออากาศเอกจนถึง พ.ศ. 2510 ก็ลาออก แต่ยังไปสอนพิเศษให้แก่วงดนตรีไทยของทหารอากาศอยู่ โองการได้รับถ่ายทอดวิชาให้สืบทอดการทำพิธีอ่านโองการไหว้ครู และครอบดนตรีไทยให้กับนักดนตรีรุ่นต่อ ๆ ไปได้ จึงได้เป็นผู้ประกอบพิธีอ่านโองการไหว้ครูตามสถาบันต่าง ๆ จน พ.ศ. 2520 จึงได้ทำพิธีมอบหมายการอ่านโองการไหว้ครูให้แก่นายพักตร์ โตสง่าและนายสุพจน์ โตสง่า

ผลงานทางด้านการแต่เพลง ได้แก่ เพลงขอมกล่อมลูกเถา คู่มอญรำดาบเถา พญาสี่เสาเถา พระจันทร์ครึ่งซีกเถา แต่งทางร้องเพลงพม่าห้าท่อน ๖ ชั้น ธรณีกรรแสงเถา พระอาทิตย์ชิงดวงเถา ทองย่อนเถาเนื้อเต็ม โองการแต่งงานครั้งแรกมีบุตร ๒ คน ต่อมาได้จดทะเบียนสมรสกับนางสาวเพลินพิศ พลางกูร เมื่อ พ.ศ. 2490 โองการถึงแก่กรรมเมื่อ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2520 ที่โรงพยาบาลวชิระ รวมอายุได้ 65 ปี

อ้างอิง
-------

*
**เบาจืด** (อังกฤษ: diabetes insipidus, DI) เป็นภาวะที่มีลักษณะปริมาณปัสสาวะมาก เจือจาง และความกระหายน้ำเพิ่มขึ้น ผู้ป่วยอาจมีปริมาณปัสสาวะได้มากถึง 20 ลิตรต่อวัน แม้ผู้ป่วยจะลดการกินของเหลวแล้วร่างกายก็จะยังไม่สามารถทำปัสสาวะให้เข้มข้นขึ้นได้ ต่างจากคนปกติที่เมื่อลดการกินของเหลว (เช่น หิวน้ำ) ปัสสาวะจะเข้มข้น ภาวะแทรกซ้อนอาจได้แก่ ภาวะขาดน้ำหรือชัก

มีเบาจืด 4 ชนิดแบ่งตามสาเหตุ เบาจืดเหตุสมอง (central DI) เนื่องจากขาดฮอร์โมนเวโซเพรสซิน (ฮอร์โมนต้านการขับปัสสาวะ) อาจเกิดจากความเสียหายต่อไฮโปทาลามัสหรือต่อมใต้สมอง หรือกรรมพันธุ์ เบาจืดเหตุไต (nephrogenic DI) เกิดเมื่อไตไม่ตอบสนองอย่างเหมาะสมต่อเวโซเพรสซิน เบาจืดเหตุดื่มน้ำ (Dipsogenic DI) เกิดจากกลไกความกระหายผิดปกติในไฮโปทาลามัส และเบาจืดเหตุตั้งครรภ์ (gestational DI) เกิดเฉพาะเมื่อตั้งครรภ์ การวินิจฉัยมักอาศัยการทดสอบปัสสาวะ การทดสอบเลือดและการทดสอบการขาดน้ำ ส่วนเบาหวานเป็นอีกภาวะหนึ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกัน แต่คล้ายกันตรงที่ทั้งสองภาวะต่างทำให้ผู้ป่วยมีปัสสาวะปริมาณมากเหมือนกัน

การรักษาได้แก่การดื่มของเหลวให้เพียงพอเพื่อป้องกันภาวะขาดน้ำ การรักษาอย่างอื่นขึ้นอยู่กับชนิดของเบาจืด ในเบาจืดเหตุสมองและเบาจืดเหตุตั้งครรภ์สามารถรักษาได้โดยใช้เดสโมเพรสซิน เบาจืดเหตุไตต้องรักษาตามสาเหตุหรือใช้ยาไทอะไซด์ แอสไพรินหรือไอบูโพรเฟน จำนวนผู้ป่วยเบาจืดรายใหม่มี 3 ใน 100,000 คนต่อปี เบาจืดเหตุสมองโดยทั่วไปจะเริ่มเมื่ออายุ 10 ถึง 20 ปี และพบในชายหญิงเท่า ๆ กัน เบาจืดเหตุไตเริ่มเกิดเมื่อใดก็ได้

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  "Diabetes Insipidus". *National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases*. October 2015. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 May 2017. สืบค้นเมื่อ 28 May 2017.
2. 1 2  "Central Diabetes Insipidus". *NORD (National Organization for Rare Disorders)*. 2015. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 February 2017. สืบค้นเมื่อ 28 May 2017.
3. 1 2  "Nephrogenic Diabetes Insipidus". *NORD (National Organization for Rare Disorders)*. 2016. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 February 2017. สืบค้นเมื่อ 28 May 2017.
4. 1 2  Saborio P, Tipton GA, Chan JC (2000). "Diabetes Insipidus". *Pediatrics in Review*. **21** (4): 122–129. doi:10.1542/pir.21-4-122. PMID 10756175.
**โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง** (ฝรั่งเศส: *Joseph-Ignace Guillotin*) เป็นแพทย์, นักการเมือง และฟรีเมสันชาวฝรั่งเศส ในวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1789 เขาได้เสนอให้ประหารชีวิตนักโทษในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสโดยการบั่นคอ ซึ่งเขาอ้างว่าเป็นวิธีที่เจ็บปวดทรมานน้อยที่สุด ชื่อของเขาถูกนำไปตั้งให้แก่เครื่องบั่นคอกิโยตีน (แม้ว่าตัวเขาจะไม่ใช่ผู้ประดิษฐ์) แม้เขาจะร้องขอให้รัฐบาลเปลี่ยนชื่อเครื่องมือดังกล่าวแต่ก็ไม่เป็นผล ทำให้เขาและครอบครัวต้องเปลี่ยนนามสกุลแทน กียอแต็งเป็นหนึ่งในแพทย์ชาวฝรั่งเศสที่มีส่วนให้นายแพทย์เอดเวิร์ด เจนเนอร์ค้นพบวัคซีน และในค.ศ. 1805 กียงแต็งได้ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการวัคซีนในกรุงปารีส

กียอแต็งเป็นหนึ่งในสมาชิกที่ประชุมใหญ่แห่งชาติ ซึ่งในเดือนตุลาคม 1789 สภาได้มีการเปิดอภิปรายเกี่ยวกับวิธีการประหารชีวิตนักโทษ กียอแต็งได้เสนอต่อสภาให้มีการประหารโดยวิธีตัดศีรษะโดยใช้เครื่องจักรกลที่มีกลไกง่ายๆ ซึ่งในขณะนั้น การตัดหัวในฝรั่งเศสยังทำโดยใช้ขวานหรือดาบอยู่ ซึ่งในบางครั้งเพชฌฆาตก็ฟันไม่ขาดในทีเดียว ทำให้นักโทษยังรู้สึกถึงความเจ็บปวด อย่างไรก็ตาม แม้กียอแต็งจะเป็นคนเสนอวิธีการประหาร แต่เขากลับมีจุดยืนคัดค้านโทษประหารและต้องการให้ยกเลิกโทษประหารชีวิต

ในปลายสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว เคานต์แห่งเมเรซึ่งต้องโทษประหาร ได้เขียนจดหมายถึงกียอแต็งเพื่อฝากฝังลูกเมีย อย่างไรก็ตาม จดหมายดังกล่าวกลับตกไปอยู่ในมือของอัยการ ทำให้ทางการนำตัวกียอแต็งมาสอบสวนถึงที่อยู่ของลูกเมียของเคานต์แห่งเมเร กียอแต็งไม่ยอมให้ข้อมูลใดๆจึงถูกนำตัวไปจำคุกไว้ ภายหลังมักซีมีเลียง รอแบ็สปีแยร์สูญสิ้นอำนาจในวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1794 กียอแต็งก็ได้รับการปล่อยตัว หลังถูกปล่อยตัวเขาก็ทำงานเป็นแพทย์ต่อไปจนเสียชีวิตด้วยโรคชราในปี 1814 ที่กรุงปารีส

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Guillotin, frère du peuple*, L'Express, 2009-02-03.
2. ↑  Chambers, William; Chambers, Robert (January–June 1844). "Dr Guillotin". *Chambers's Edinburgh Journal*. W. Orr. **I**: 218–221. สืบค้นเมื่อ 30 December 2009.
3. ↑  "Encyclopædia Britannica, Eleventh Edition" (PDF). p. 695.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง

* บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Guillotine". *สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911*. Vol. 12 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. pp. 694–695.

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* นอร์เวย์
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* เช็กเกีย
* เนเธอร์แลนด์
* โปแลนด์

 |
| สถาบันวิจัยศิลปะ | 
* Artist Names (Getty)

 |
| พจนานุกรมชีวประวัติ | 
* เยอรมนี

 |
| ฐานข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ | 
* CiNii (Japan)

 |
| อื่น ๆ | 
* Faceted Application of Subject Terminology
* RERO (Switzerland)
	+ 1
* Social Networks and Archival Context
* SUDOC (France)
	+ 1

 |
เส้นผ่านศูนย์กลางเชิงมุม
การกำหนดเส้นผ่านศูนย์กลางเชิงมุม
**เส้นผ่านศูนย์กลางเชิงมุม** หรือ **ขนาดเชิงมุม** หรือ **ขนาดปรากฏ** ของวัตถุที่เห็นจากตำแหน่งที่ให้มาเป็น "เส้นผ่านศูนย์กลางที่มองเห็นได้" ของวัตถุที่วัดเป็นมุม ในทางทัศนวิทยา มันถูกเรียกว่า มุมการมอง เส้นผ่านศูนย์กลางที่มองเห็นได้เป็นเส้นผ่านศูนย์กลางของโปรเจ็กชั่นแบบเปอร์สเปคตีฟของวัตถุบนระนาบผ่านศูนย์กลางของมันที่ตั้งฉากกับทิศทางการมอง เนื่องจากมีลักษณะเป็นภาพลึกบนผนังแบนเรียบ มันจึงค่อนข้างแตกต่างจากเส้นผ่านศูนย์กลางจริงทางฟิสิกส์ของวัตถุที่มองเห็นภายใต้มุม สำหรับวัตถุทรงจานในระยะไกล เส้นผ่านศูนย์กลางที่มองเห็นได้กับเส้นผ่านศูนย์กลางจริงเป็นอย่างเดียวกัน

สูตร
----

เส้นผ่านศูนย์กลางเชิงมุมของวัตถุสามารถคำนวณได้จากสูตร:

{\displaystyle \delta =2\arctan \left({\frac {1}{2}}\,d/D\right),}
โดยที่ {\displaystyle \delta } เป็นเส้นผ่านศูนย์กลางเชิงมุม และ {\displaystyle d} กับ {\displaystyle D} เป็นเส้นผ่านศูนย์กลางที่มองเห็นได้และระยะห่างจากวัตถุ โดยที่จะต้องระบุในหน่วยเดียวกัน เมื่อ {\displaystyle D} มีขนาดใหญ่กว่า {\displaystyle d} มาก {\displaystyle \delta } จึงสามารถประมาณค่าได้โดยใช้สูตร {\displaystyle \delta =d/D} เส้นผ่านศูนย์กลางเชิงมุมมีหน่วยเป็น เรเดียน

สำหรับวัตถุกลมซึ่งเส้นผ่านศูนย์กลางจริงเท่ากับ {\displaystyle d\_{\mbox{act}}} เส้นผ่านศูนย์กลางเชิงมุมสามารถหาได้จากสูตร:

{\displaystyle \delta =2\arcsin \left({\frac {1}{2}}\,d\_{\mbox{act}}/D\right);}
สำหรับการนำไปใช้ ผลต่างระหว่าง {\displaystyle d} กับ {\displaystyle d\_{\mbox{act}}} จะให้ผลแตกต่างกันเฉพาะสำหรับวัตถุกลมที่อยู่ค่อนข้างใกล้กันเท่านั้น
ในทางคณิตศาสตร์ **ขนาด** (อังกฤษ: magnitude) คือสมบัติอย่างหนึ่งของวัตถุที่ใช้เปรียบเทียบว่า สิ่งใดใหญ่กว่าหรือเล็กกว่าสิ่งใดในวัตถุชนิดเดียวกัน ในทางเทคนิคคือการจัดอันดับของวัตถุ ในชีวิตจริงมีการใช้ขนาดในการจัดอันดับของวัตถุต่าง ๆ เช่น ความดังของเสียง (เดซิเบล) ความสว่างของดาวฤกษ์ หรือมาตราริกเตอร์บนระดับความรุนแรงของแผ่นดินไหว เป็นต้น

ชาวกรีกได้มีการแยกแยะขนาดไว้เป็นหลายประเภท รวมทั้ง

* เศษส่วน (ที่เป็นบวก)
* ส่วนของเส้นตรง (จัดอันดับด้วยความยาว)
* รูปเรขาคณิต (จัดอันดับด้วยพื้นที่)
* ทรงเรขาคณิต (จัดอันดับด้วยปริมาตร)
* มุม (จัดอันดับด้วยขนาดของมุม)

ซึ่งชาวกรีกเคยพิสูจน์ว่าสองอย่างแรกนั้นไม่เหมือนกัน หรือแม้แต่ระบบสมสัณฐาน (isomorphism) ของขนาด และพิจารณาว่าขนาดที่เป็นจำนวนลบไม่มีความหมาย และใช้ค่าศูนย์เป็นขนาดที่ต่ำที่สุด หรือน้อยกว่าขนาดทั้งหมดที่เป็นไปได้ อย่างใดอย่างหนึ่ง

จำนวนจริง
---------

ขนาดของจำนวนจริงมักเรียกว่าเป็นค่าสัมบูรณ์หรือมอดุลัส (modulus) เขียนแทนด้วยสัญลักษณ์ |*x*| ซึ่งนิยามโดย

|*x*| = *x*, เมื่อ *x* ≥ 0
|*x*| = −*x*, เมื่อ *x* < 0
จะให้ผลลัพธ์เป็นระยะทางจากศูนย์ถึงจำนวนนั้นบนเส้นจำนวนจริง ซึ่งเป็นจำนวนบวกหรือศูนย์เสมอ ตัวอย่างเช่น ขนาดของ −5 เท่ากับ 5 เป็นต้น

จำนวนเชิงซ้อน
-------------

ขนาดของจำนวนเชิงซ้อน ซึ่งเรียกว่ามอดุลัสเหมือนกัน คือระยะทางจากศูนย์บนระนาบเชิงซ้อน สูตรสำหรับคำนวณนั้นเหมือนกับทฤษฎีบทพีทาโกรัส

{\displaystyle \left|z\right|={\sqrt {\Re (z)^{2}+\Im (z)^{2}}}}
โดยที่ ℜ (*z*) และ ℑ (*z*) คือส่วนจริงและส่วนจินตภาพของ *z* ตามลำดับ ตัวอย่างเช่น ขนาดของ −3 + 4*i* เท่ากับ 5 เป็นต้น

เวกเตอร์ในปริภูมิแบบยุคลิด
--------------------------

ขนาดของเวกเตอร์ **x** สำหรับจำนวนจริงในปริภูมิแบบยุคลิด ℝ*n* สามารถหาได้จากนอร์ม (norm) ซึ่งเป็นผลขยายมาจากระยะทางแบบยุคลิด นั่นคือรากที่สองของผลคูณจุด (dot product) ของเวกเตอร์ตัวเอง

{\displaystyle \|\mathbf {x} \|:={\sqrt {x\_{1}^{2}+\cdots +x\_{n}^{2}}}}
เมื่อ **x** = (*x*1, *x*2, ... *x**n*) และบางครั้งก็มีการใช้สัญกรณ์ |**x**| แทนนอร์ม

ตัวอย่างเช่น ขนาดของเวกเตอร์ (4, 5, 6) เท่ากับ

{\displaystyle \|(4,5,6)\|={\sqrt {4^{2}+5^{2}+6^{2}}}={\sqrt {77}}\approx 8.775}