recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**เครื่องทดลองผลิตออกซิเจนจากการใช้ทรัพยากรณ์บนดาวอังคาร** (อังกฤษ: Mars Oxygen In-Situ Resource Utilization Experiment) หรือที่เรียกสั้นๆว่า **ม็อกซี่** (อังกฤษ: MOXIE) เป็นอุปกรณ์ที่นาซาร่วมมือกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งแคลิฟอร์เนีย สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ และหอดูดาวเฮย์สแตคก์ ผลิตขึ้นเพื่อทดลองผลิตออกซิเจนบนดาวอังคาร เพื่อเตรียมการสำหรับส่งมนุษย์ไปดาวอังคารในอนาคต โดยอาศัยการดึงเอาแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ที่มีอยู่เป็นจำนวนมากบนดาวอังคารมาเปลี่ยนเป็นแก๊สออกซิเจนโดยการแยกด้วยไฟฟ้า โดยม็อกซี่ถูกติดตั้งไว้ที่ยานเพอร์เซอเวียแรนซ์

หลักการทำงาน
------------

ม็อกซี่ ทำงานโดยการดูดเอาแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ที่มีอยู่เป็นจำนวนมากบนดาวอังคาร จากนั้นแยกแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ด้วยการใช้เซลล์ไฟฟ้าเคมี ได้เป็นแก๊สออกซิเจน และแก๊สคาร์บอนมอนอกไซด์ จากนั้นแก๊สออกซิเจนจะุถูกวิเคราะห์เพื่อหาความบริสุทธิ์ ก่อนจะถูกปล่อยขึ้นสู้ชั้นบรรยากาศของดาวอังคารพร้อมกับแก๊สคาร์บอนมอนออกไซด์และไอเสียอื่นๆ

ผลการทดลอง
----------

กราฟผลการทดลองเมื่อปี 2564
ในวันที่ 20 เมษายน 2564 นาซาได้ประกาศว่า ม็อกซี่ สามารถผลิตออกซิเจนได้ 5.37 กรัม ในเวลา 1 ชั่วโมง จากที่คาดว่าจะสามารถผลิตได้สูงสุด 10 กรัมต่อชั่วโมง และหลังจากนั้นทางนาซาก็ได้ทดลองซ้ำอีกหลายรอบในสภาพอากาศที่แตกต่างกัน จนกระทั่งปี 2565 นาซาได้ประกาศว่า ม็อกซี่สามารถผลิตออกซิเจนได้ 50 กรัม ซึ่งสามารถใช้ในการหายใจได้ 100 นาที

อ้างอิง
-------

1. ↑  MOXIE for Scientists, NASA,สืบค้นเมื่อ 16/12/2565.
2. ↑  NASA’s Perseverance Mars Rover Extracts First Oxygen from Red Planet,NASA,สืบค้นเมื่อ 16/12/2565.
3. ↑  นาซาผลิตออกซิเจนบนดาวอังคารสำเร็จ งวดแรกใช้หายใจได้ 100 นาที,BBC News, สืบค้นเมื่อ 16/12/2565.
พิพิธภัณฑ์ในรัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย

**พิพิธภัณฑ์แมวกูจิง** (มลายู: *Muzium Kucing Kuching*) เป็นพิพิธภัณฑ์แมวในนครกูจิง รัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2536 ถือครองโดยศาลาว่าการนครกูจิงเหนือ (DBKU)

ประวัติ
-------

ทางเข้าหลักของพิพิธภัณฑ์แมวกูจิงในปี พ.ศ. 2552
แนวคิดในการสร้างพิพิธภัณฑ์แมวริเริ่มขึ้นโดยอับดุล ตาอิบ มะห์มุด ผู้ว่าราชการรัฐซาราวัก และไลลา ตาอิบผู้เป็นภรรยา

สิ่งสะสม
--------

ห้องแสดงผลงานศิลปะที่จัดแสดงผลงานของซาโตรุ สึดะช่างภาพชาวญี่ปุ่น
ในพิพิธภัณฑ์มีห้องแสดงผลงานศิลปะ 4 ห้องและมีสิ่งจัดแสดงมากกว่า 4,000 ชิ้น ได้แก่ภาพจิตรกรรมและของที่ระลึกเกี่ยวกับแมว จัดแสดงทั้งมัมมี่แมวจากอียิปต์โบราณ ห้องจัดแสดงโฆษณาเกี่ยวกับแมว และแมวป่า 5 สายพันธุ์ที่พบในเกาะบอร์เนียว สิ่งจัดแสดงเหล่านี้ได้รับมาจากพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติในกรุงกัวลาลัมเปอร์ และจัดแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2531 ที่ Dewan Tun Abdul Razak ศูนย์การค้า Putra World Trade Centre สิ่งสะสมเหล่านี้่ถูกส่งมอบให้ศาลาว่าการนครกูจิงเหนือหลังศาลาว่าการสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2535

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Cat museum - Introduction". *Kuching North City Hall official website*. Kuching North City Hall. 30 August 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 April 2015. สืบค้นเมื่อ 1 September 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **พิพิธภัณฑ์แมวกูจิง**

* Tourism Malaysia - Cat Museum
* Introduction about Kuching Cat Museum
* Events on Kuching Cat Museum
**วิกรมสัมวัต** (IAST: *Vikrama Samvat*; ย่อเป็น VS) หรือ **พิกรมสัมพัต** (IAST: *Bikrama Sambat*; ย่อเป็น BS) หรือ **ปฏิทินวิกรมี** เป็นปฏิทินฮินดูที่มีใช้ในประวัติศาสตร์ของอินเดียและเนปาล โดยปกติปีของวิกรมสัมวัตจะเร็วกว่าคริสต์ศักราชตามปฏิทินเกรกอเรียนอยู่ 57 ปี ยกเว้นในระหว่างเดือนมกราคมถึงเมษายน ซึ่งจะเหลือที่ไวกว่า 56 ปี วิกรมสัมวัตเป็นหนึ่งในสองปฏิทินทางการของประเทศเนปาล ควบคู่กับเนปาลสัมพัต

เอกสารและจารึกโบราณจากยุคกลางจำนวนมากที่พบในอินเดียใช้ระบบปีแบบวิกรมสัมวัต ว่ากันว่าชื่อนี้ตั้งตามกษัตริย์ในตำนาน วิกรมาทิตยะ และไม่ปรากฏชื่อวิกรมสัมวัตในหลักฐานใด ๆ ก่อน ศตวรรษที่ 9 มีพบระบบปฏิทินเดียวกันแต่ใช้คนละชื่อ เช่น กฤตะ (Krita) และ มลวะ (Malava) ในสมัยอาณานิคม นักวิชาการเชื่อว่าระบบปีวิกรมสัมวัตอ้างอิงจากการฉลองการที่วิกรมาทิตยะสามารถขับไล่สกะออกจากอุชไชนะสำเร็จ กระนั้น ในภายหลังไม่ปรากฏหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่สนับสนุนข้อเสนอแนะนี้ งานเขียนเริ่มปรากฏใช้วิกรมสัมวัตในศตวรรษที่ 9 โดยเฉพาะของฮินดู ในขณะที่ชิ้นงานพุทธและไชนะยังคงใช้ปีที่อ้างอิงจากพระพุทธเจ้าและพระมหาวีระตามลำดับ

วิกรมสัมวัตปราฏใช้งานโดยชาวฮินดู, ซิกข์ และ ปาทาน วิกรมสัมวัตเป็นหนึ่งในระบบปฏิทินฮินดูท้องถิ่นมากมายที่มีใช้ในอนุทวีปอินเดีย ระบบวิกรมสัมวัตใช้สิบสองเดือนซีนอดิกแบบจันทรคติ และ 365 วันตามสุริยคติ ส่วนในเนปาล ระบบปฏิทินนี้ถูกนำมาใช้โดยราชวงศ์รานาซึ่งประกาศให้ปฏิทินวิกรมสัมวัตเป็นปฏิทินทางการของประเทศในปี ค.ศ. 1901 หรือ ปีวิกรมสัมวัตที่ 1958

อ้างอิง
-------

1. ↑  Masatoshi Iguchi (2015). *Java Essay: The History and Culture of a Southern Country*. TPL. p. 135. ISBN 978-1-78462-885-7.
2. ↑  Edward Simpson (2007). *Muslim Society and the Western Indian Ocean: The Seafarers of Kachchh*. Routledge. pp. 113–114. ISBN 978-1-134-18484-2.
3. ↑  Richard Salomon (1998). *Indian Epigraphy: A Guide to the Study of Inscriptions in Sanskrit, Prakrit, and the Other Indo-Aryan Languages*. Oxford University Press. pp. 182–183. ISBN 978-0-19-509984-3.
4. ↑  Richard Salomon (1998). *Indian Epigraphy: A Guide to the Study of Inscriptions in Sanskrit, Prakrit, and the Other Indo-Aryan Languages*. Oxford University Press. pp. 182–183, 194–195. ISBN 978-0-19-509984-3.
5. 1 2  Eleanor Nesbitt (2016). *Sikhism: a Very Short Introduction*. Oxford University Press. pp. 122–123. ISBN 978-0-19-874557-0.
6. ↑  Jazab, Yousaf Khan. *An Ethno-Linguistic Study of the Karlanri Varieties of Pashto*. Pashto Academy, University of Peshawar. pp. 342–343.
7. ↑
8. ↑  Crump, William D. (2014-04-25). *Encyclopedia of New Year's Holidays Worldwide* (ภาษาอังกฤษ). McFarland. ISBN 978-0-7864-9545-0.
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ตราพระยา (แก้ความกำกวม)

**บทความนี้มีอักษรพม่า** หากอุปกรณ์ของคุณไม่สามารถเรนเดอร์อักษรนี้ได้ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม, อักษรพิเศษ, กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่อักษรพม่า

**พระเจ้าตราพระยาแห่งหงสาวดี** (มอญ: တယာဖျာ; พม่า: ပဲခူး တရဖျား, ออกเสียง: [bəgó təɹəbjá]) กษัตริย์แห่ง หงสาวดี ซึ่งมาจากการตั้งตนครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1287 ถึง 1296 พระองค์เป็นหนึ่งในผู้กล้าที่ตั้งตนเป็นใหญ่ใน พม่าตอนล่าง ภายหลังจากการล่มสลายของ อาณาจักรพุกาม ของชาวพม่าเมื่อ ค.ศ. 1287 เช่นเดียวกับ พระเจ้าฟ้ารั่ว ปฐมกษัตริย์แห่ง อาณาจักรหงสาวดี

ในช่วงแรกพระเจ้าตราพระยาเป็นพันธมิตรกับพระเจ้าฟ้ารั่วผู้กล้าแห่ง เมืองเมาะตะมะ ด้วยการส่งพระราชธิดาองค์ใหญ่ที่ประสูติก่อนครองสิริราชสมบัติคือ พระนางสุเจตะละ หรือ **พระนางชินสอลา** ไปเป็นพระมเหสีของพระเจ้าฟ้ารั่ว ขณะที่พระเจ้าฟ้ารั่วได้ส่งพระราชธิดาพระองค์เดียวคือ แม่นางสินทยา มาเป็นพระมเหสีของพระเจ้าตราพระยาซึ่งทั้งสองมีพระโอรสด้วยกันถึง 2 พระองค์คือ ชังงี และ ชังแง ต่อมาพระเจ้าตราพระยาและพระเจ้าฟ้ารั่วเกิดความขัดแย้งกัน และนำไปสู่การทำสงครามในอีกสองปีต่อมา พระเจ้าตราพระยาพ่ายแพ้และถูกส่งไปเมาะตะมะเพื่อสำเร็จโทษเมื่อประมาณ ค.ศ. 1296
**ยี่สุ่น สนิทวงศ์ ณ อยุธยา** (5 มีนาคม พ.ศ. 2436 - 16 มีนาคม พ.ศ. 2529) (นามเดิม:**ยี่สุ่น มังกรพันธ์**) เป็นบุตรีของศาสนาจารย์กิมเฮง มังกรพันธ์ และนางทองอยู่ (จากสกุลปักษานนท์) เกิดเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2436 ได้รับการศึกษาที่โรงเรียนกุลสตรีวังหลัง (ปัจจุบันคือ โรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย) สมรสกับหม่อมราชวงศ์สุวพันธุ์ สนิทวงศ์ โอรสในพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์ ซึ่งสำเร็จวิชาแพทย์จากยุโรปท่านแรกของเมืองไทย มีบุตรธิดาด้วยกัน 4 คน คือ หม่อมหลวงสร้อยระย้า ยุคล (หม่อมในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล) หม่อมหลวงซัง สนิทงศ์ และหม่อมหลวงพวงร้อย อภัยวงศ์ และหม่อมหลวงคงคา สนิทวงศ์ ยี่สุ่น สนิทวงศ์ ณ อยุธยาเป็นพระปัยยิกา (ทวด) ของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ

หม่อมราชวงศ์สุวพันธุ์และคุณยี่สุ่น เมื่อ พ.ศ. 2467
ความสามารถทางด้านภาษาต่างประเทศของคุณยี่สุ่น นับว่าดีมากจากพื้นฐานที่ได้รับการสอนจากโรงเรียนกุลสตรีวังหลัง และจากการที่ต้องติดตามสามีคือหม่อมราชวงศ์สุวพันธุ์ สนิทวงศ์ ซึ่งเป็นแพทย์ไปในหลายสถานที่ในภารกิจหลายๆ ด้าน ทั้งงานสังคมที่ต้องติดต่อกับชาวต่างประเทศ และงานในท้องถิ่นทุรกันดารซึ่งหม่อมราชวงศ์สุวพันธุ์ต้องไปตรวจรักษาผู้เจ็บป่วย ด้วยคุณยี่สุ่นท่านเป็นผู้หญิงสมัยใหม่ที่มีความรู้ทางด้านภาษาอังกฤษอย่างดีเยี่ยม จึงสามารถอ่านสลากยาภาษาอังกฤษ และรู้จักเครื่องมือแพทย์ต่างๆ เป็นอย่างดี

ยี่สุ่น สนิทวงศ์ ณ อยุธยา ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2529 ในรัชกาลที่ 9 ด้วยโรคชราในวัย 93 ปี พระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุวัดเทพศิรินทราวาส วันเสาร์ที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2529

อ้างอิง
-------

1. ↑  อนุสรณ์ในงานพระราชทานเพลิงศพ คุณยี่สุ่น สนิทวงศ์ ณ อยุธยา จากเว็บไซต์ lungkitti.tarad.com. สืบค้นเมื่อ 26-02-57.
2. ↑  ตำราอาหารของคุณยี่สุ่น สนิทวงศ์ ณ อยุธยา จากเว็บไซต์เรือนไทย. สืบค้นเมื่อ 26-02-57.
**วุ้นแปลภาษา** (อังกฤษ: jelly translator, translation jelly, translation konjac หรือ translation rice cake; ญี่ปุ่น: ほんやくコンニャク, hon’yaku-konnyaku) เป็นของวิเศษของโดราเอมอน จากการ์ตูนชื่อเรื่องเดียวกัน ของ ฟุจิโกะ ฟุจิโอะ

วุ้นแปลภาษาเป็นบุก (konjac) ชิ้นหนึ่งที่รับประทานได้ โดยเมื่อบริโภคเข้าไปแล้ว จะช่วยให้ผู้บริโภคสามารถเข้าใจและใช้ภาษาทั้งหลายได้อย่างฉะฉาน ไม่ว่าจะเป็นภาษามนุษย์ สัตว์ พืช หรืออื่น ๆ แต่สรรพคุณของวุ้นนี้จะคงอยู่นานเท่าไรไม่เป็นที่ทราบ โดยปรกติแล้ว วุ้นแปลภาษาไม่มีรสชาติ แต่ใน *โดราเอมอน ตอน ท่องแดนญี่ปุ่นโบราณ (Doraemon: Nobita and the Birth of Japan)* โดราเอมอนใช้วุ้นแปลภาษามีรสเต้าเจี้ยว โดยกล่าวว่า วุ้นแปลภาษามีหลายรส และราคาสูงแตกต่างกันไป

ในประเทศไทย มีการนำชื่อ "วุ้นแปลภาษา" ไปเรียกอุปกรณ์หรือซอฟต์แวร์ที่ทำงานแปลภาษาแบบครอบจักรวาล เช่น โปรแกรมเอ็มเอสเอ็นแชตทรานสเลต (MSN Chat Translate) บนแอนดรอยด์, กูเกิลแปลภาษาของกูเกิลซึ่งมีทั้งบนเว็บไซต์และบนไอโฟน รวมถึงคอนเวิร์ส (Converse) บนไอโฟน

อ้างอิง
-------

1. ↑  ourdoraemon (May 20, 2008). "Dogo". สืบค้นเมื่อ August 16, 2011.
2. ↑  ourdoraemon (2011). "Universal translator". สืบค้นเมื่อ August 16, 2011.
3. 1 2 3  doraemon.mangawiki (2011). "Translation konyaku" [วุ้นแปลภาษา] (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-28. สืบค้นเมื่อ August 16, 2011.
4. ↑  Patrickz (July 5, 2007). "วุ้นแปลภาษา". สืบค้นเมื่อ August 16, 2011.[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  Patrickz (February 20, 2011). "MSN Chat Translate : วุ้นแปลภาษาสำหรับแชท msn". สืบค้นเมื่อ August 16, 2011.
6. ↑  Patrickz (February 10, 2011). "Google Translate แอพฯวุ้นแปลภาษา". สืบค้นเมื่อ August 16, 2011.
7. ↑  Patrickz (May 9, 2011). "แอพฯวุ้นแปลภาษา". สืบค้นเมื่อ August 16, 2011.
**วัดกิ่งแก้ว** เป็นวัดสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 13 บ้านวัดกิ่งแก้ว ตำบลราชาเทวะ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ บนพื้นที่ 18 ไร่ 3 งาน 84 ตารางวา วัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2428 ไม่ทราบผู้สร้าง เดิมชื่อว่า **วัดกิ่งไผ่** ต่อมาหม่อมแก้วได้มาทำนุบำรุงและบูรณะพัฒนาวัด จึงได้ขนานนามวัดใหม่ว่า "วัดกิ่งแก้ว" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2429 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 21 เมตร ยาว 30 เมตร และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534

วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2467 นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาล สอนระดับประถมศึกษา สถานีอนามัยและห้องสมุดสำหรับประชาชนขึ้นในที่วัดนี้ด้วย

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถกว้าง 13 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2465 มีกุฎีสงฆ์ลักษณะอาคารไม้ทรงไทย จำนวน 20 หลัง สร้าง พ.ศ. 2507 มีวิหาร ศาลาท่าน้ำ ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน อาคารเรียนพระปริยัติธรรม สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ หน้าตึกกว้าง 5 ศอกเศษ ปางมารวิชัย เจดีย์ 1 องค์ อยู่ด้านหน้าอุโบสถ นอกจากนี้มีหลวงพ่อสว่างอรุณเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย 1 องค์ และพระบรมสารีริกธาตุ ประดิษฐานอยู่ที่วิหาร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์อิ่ม อินฺทสโร
* พระครูกรุณาวิหารี(เผือก ปญฺญาธโร) พ.ศ. 2442–2501
* พระครูศีลคุณาธาร (สิน พรฺหมฺธโร) พ.ศ. 2502 - พ.ศ. 2537
* พระครูวิมลกิจจานุกิจ (แจ่ม กิตฺติปญฺโญ) พ.ศ. 2537 - พ.ศ. 2543
* พระศรีรัตนเมธี (บุญส่ง กลฺยาโณ) นธ.เอก ปธ.๙ (พ.ศ. 2543 - ปัจจุบัน) ตำแหน่งปกครองคณะสงฆ์ - เจ้าคณะอำเภอบางพลี - เจ้าอาวาสวัดกิ่งแก้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติวัดกิ่งแก้ว". *หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ*.
2. ↑  "ประวัติวัดกิ่งแก้ว". *สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดสมุทรปราการ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-16. สืบค้นเมื่อ 2020-07-14.
3. ↑  "วัดกิ่งแก้ว". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-14. สืบค้นเมื่อ 2020-07-14.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดกิ่งแก้ว**
**อะฮัด อิสราฟิล** (อักษรโรมัน: Ahad Israfil) เป็นผู้เคราะห์ร้ายถูกยิงด้วยปืนที่มาจากเมืองเดตัน รัฐโอไฮโอ ประเทศสหรัฐอเมริกา
เป็นกรณีที่น่าอัศจรรย์เพราะรอดชีวิตมาได้จากความบาดเจ็บที่ทำลายซีกสมองของเขาเกือบทั้งหมดซีกหนึ่ง
คือ ในปี ค.ศ. 1987 เมื่อมีวัย 14 ปี อะฮัดถูกยิงที่ศีรษะในที่ทำงานเมื่อนายจ้างของเขาปัดปืนตกลงที่พื้น
หลังจากผ่านการผ่าตัดที่ใช้เวลานานถึง 5 ช.ม. เขาได้ทำให้คุณหมอทั้งหลายเกิดความอัศจรรย์โดยพยายามที่จะพูด

ความบาดเจ็บนั้นทำลายเนื้อเยื่อในสมองครึ่งศีรษะของเขา แต่ว่ามีหนังศีรษะที่เหลือรอดมาได้
หลังจากที่ น.พ. เจมส์ อะเพโซส์ ได้เติมส่วนพร่องในศีรษะของเขาให้เต็มด้วยซิลิโคน
ก็มีการเย็บหนังศีรษะกลับเข้าที่เดิมซึ่งหลังจากที่ผมงอกขึ้นก็ดูปกติดี

แม้ว่าปัจจุบันอะฮัดจะต้องใช้รถเข็นสำหรับคนไข้ แต่เขาก็ได้กลับคืนมาซึ่งการใช้สอยอวัยวะโดยมากของเขา แม้จนกระทั่งว่าได้เรียนจบปริญญา
เขาได้ปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์ต่าง ๆ เป็นต้นว่าริปลีย์ เชื่อหรือไม่

ดูเพิ่ม
-------

* เฮ็นรี่ โมไลสัน
* ฟิเนียส์ พี. เกจ

เชิงอรรถและอ้างอิง
------------------

1. ↑  "Loss of Half His Brain - Ahad Israfil Survives a Freak Shooting Accident เก็บถาวร 2008-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน" URL Accessed June 22, 2006.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-26. สืบค้นเมื่อ 2014-09-09.
3. ↑  ตอนที่ #218 (Wednesday, November 14th, 2001)  เก็บถาวร 2008-09-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* News about Ahad Israfil เก็บถาวร 2008-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* อะฮัด อิสราฟิล ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส

| [[วิกิพีเดีย:|ข้อมูลบุคคล]] |
| --- |
| ชื่อ | Israfil, Ahad} |
| ชื่ออื่น |  |
| รายละเอียดโดยย่อ | ผู้รอดชีวิตจากอุบัติเหตุปืนลั่นชาวอเมริกัน |
| วันเกิด | 1973 |
| สถานที่เกิด | เมืองเดตัน รัฐโอไฮโอ ประเทศสหรัฐอเมริกา |
| วันตาย |  |
| สถานที่ตาย |  |
***บีเคเควาย*** (อังกฤษ: *#BKKY*) คือ ภาพยนตร์ไทยกึ่งสารคดีกึ่งเรื่องแต่งแนวข้ามพ้นวัย ปี พ.ศ. 2559 กำกับโดย นนทวัฒน์ นำเบญจพล นำแสดงโดย พลอยยุคล โรจนกตัญญู, อนงค์นาถ ยูสานนท์, เจตน์ เกสะวัฒนะ และณฐกร เกียรติ์มนตรี เล่าเรื่องของ "โจโจ้" หญิงสาวที่กำลังก้าวผ่านวัยจากนักเรียนสู่นักศึกษา และเผชิญกับความรักแบบเพศเดียวกันและเพศตรงกันข้าม โดยเรื่องราวของโจโจ้ถูกสร้างขึ้นมาจากเนื้อหาในไดอารีส่วนตัวของพลอยยุคล นักแสดงนำของเรื่อง ผนวกเข้ากับบทสัมภาษณ์ว่าด้วยเรื่องความรัก ความสัมพันธ์ ครอบครัว เพศภาวะ การมีเพศสัมพันธ์ ฯลฯ ที่นนทวัฒน์รวบรวมมาจากวัยรุ่นอายุ 17-19 ปี จำนวน 100 คนที่อาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ

ตัวอักษร BKKY ในชื่อภาษาอังกฤษของภาพยนตร์เรื่องนี้ ประกอบด้วยตัวย่อของคำสองคำ ได้แก่ "BKK" ที่ย่อมาจากคำว่า Bangkok (กรุงเทพฯ) และ "Y" ที่ย่อมาจากคำว่า Youngster (เยาวชน) โดยตัวอักษร Y ยังพ้องเสียงกับคำว่า Why (ทำไม) ที่สื่อถึงการตั้งคำถามต่อสิ่งต่าง ๆ ของวัยรุ่นกรุงเทพฯ ในปัจจุบันอีกด้วย

ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลภาพยนตร์สารคดียอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์เควียร์นานาชาติ (Lesbisch Schwule Filmtage Hamburg) ประจำปี ค.ศ. 2016 ณ เมืองฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2559 ในสาย A Window on Asian Cinema ของเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติปูซาน ครั้งที่ 21 ประเทศเกาหลีใต้ และเข้าฉายอย่างเป็นทางการในประเทศไทยเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2560

นักแสดง
-------

* พลอยยุคล โรจนกตัญญู แสดงเป็น โจโจ้
* อนงค์นาถ ยูสานนท์ แสดงเป็น คิ้ว
* เจตน์ เกสะวัฒนะ แสดงเป็น แจสเปอร์
* ณฐกร เกียรติ์มนตรี แสดงเป็น เจฟ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ธารริน อดุลยานนท์. "Diary of the Young Folk". *The Cloud*. 24 กรกฎาคม 2560. สืบค้นเมื่อ 7 สิงหาคม 2560.
2. ↑  "#BKKY". *Wicked Queer*. สืบค้นเมื่อ 7 สิงหาคม 2560.
3. ↑  ศศิกานต์ เอื้อวิทยาวุฒิกุล. "นนทวัฒน์ นำเบญจพล เจ้าของรางวัลสารคดียอดเยี่ยมจากเทศกาล LESBISCH SCHWULE FILMTAGE HAMBURG[*ลิงก์เสีย*]". *The Hollywood Reporter Thailand*. 26 ตุลาคม 2559. สืบค้นเมื่อ 7 สิงหาคม 2560.
4. ↑  "เปิดชื่อ 7+1 ภาพยนตร์ไทยในเทศกาลปูซาน พร้อมรายละเอียดของหนังใหม่ที่คุณยังไม่รู้จัก". *คนมองหนัง*. 7 กันยายน 2559. สืบค้นเมื่อ 7 สิงหาคม 2560.
5. ↑  "50 Films you cannot miss at the Busan International Film Festival 2016 (Part 1)". *Asian Film Festivals*. 10 ตุลาคม 2559. สืบค้นเมื่อ 7 สิงหาคม 2560.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* BKKY ที่เฟซบุ๊ก
* [

1. BKKY*] ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส*
**ปรินิพพานสถูป** (ฮินดี: परिनिर्वाण स्तूप) เป็นวัดในพระพุทธศาสนาที่ตั้งอยู่ในเมืองกุสินารา เป็นสถานที่เสด็จดับขันธปรินิพพานของ พระโคตมพุทธเจ้า ศาสดาของศาสนาพุทธ เซอร์ อเล็กซานเดอร์ คันนิงแฮม งานของเขาชิ้นนี้ได้รับความสนใจมากที่สุดเพราะเขาพิสูจน์ว่าพระโคตมพุทธเจ้าได้เสด็จดับขันธปรินิพพานที่สถานที่แห่งนี้ วัดในปัจจุบันสร้างขึ้นโดย รัฐบาลอินเดีย เมื่อ ค.ศ. 1956 หรือ พ.ศ. 2499 เป็นส่วนหนึ่งของพิธีเฉลิมฉลอง 2500 ปี มหาปรินิพพาน หรือ 25 พุทธศตวรรษ ภายในวัดแห่งนี้เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป ปางปรินิพพาน ซึ่งหันพระเศียรไปทางทิศเหนือ โดยพระพุทธรูปองค์นี้มีความยาวทั้งสิ้น 6.1 เมตรและแกะสลักจากหินทั้งก้อน

ประวัติ
-------

หลังจาก 45 ปีของการเผยแผ่พระพุทธศาสนา พระพุทธเจ้าเริ่มประชวรในที่สุดพระองค์ตัดสินพระทัยเดินทางไปยังเมือง กุสินารา เพื่อแสดงธรรมโปรดปัจฉิมสาวกคือ พระสุภัททะปริพาชก และแสดงปัจฉิมโอวาทโปรดพระสงฆ์สาวกของพระองค์ และเสด็จดับขันธ ปรินิพพาน เมื่อ 487 ปีก่อนคริสตกาล กษัตริย์แห่ง ราชวงศ์เมารยะ พระเจ้าอโศกมหาราช ได้มีการบันทึกว่าพระองค์เสด็จเยือนเมืองกุสินาราเมื่อ 260 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งพระองค์ได้สร้างพระพุทธไสยาสน์และพระสถูปเป็นจำนวนมากเพื่อเป็นเกียรติแก่สถานที่เสด็จดับขันธปรินิพพานของพระพุทธเจ้า สิ่งก่อสร้างทางพระพุทธศาสนาในกุสินาราได้รับการบูรณะอย่างต่อเนื่องระหว่างยุค จักรวรรดิกุษาณะ (ป. ค.ศ. 50-241) เมื่อกุสินาราร่วมเป็นสักขีพยานในระหว่างยุคทองของ จักรวรรดิคุปตะ (ป. ค.ศ. 320-647) ปรินิพพานสถูปได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่พร้อมกับพระพุทธไสยาสน์องค์ใหญ่ พระพุทธไสยาสน์และพระสถูปถูกค้นพบและขุดตกแต่งพร้อมกับพระสถูปที่อยู่ใกล้กันและได้ถูกบูรณะปฏิสังขรณ์เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1877 (หรือ พ.ศ. 2420 ตรงกับรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) พระพุทธไสยาสน์อยู่ในสภาพปรักหักพังแตกกระจัดกระจายนับไม่ถ้วน จึงได้มีการก่อสร้างขึ้นมาใหม่ส่วนพระสถูปได้รับการบูรณะและได้มีการสร้างหลังคาครอบองค์พระพุทธไสยาสน์โดยคณะสำรวจทางโบราณคดีของอินเดีย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Knapp, Stephen (2009). *Spiritual India handbook : a guide to temples, holy sites[,] festivals and traditions*. Mumbai: Jaico Publishing. ISBN 978-81-8495-024-3. สืบค้นเมื่อ 18 July 2015.
2. 1 2  Phuoc, Le Huu (2010). *Buddhist architecture*. [S.l.]: Grafikol. p. 282. ISBN 978-0984404308. สืบค้นเมื่อ 18 July 2015.
3. ↑  "Parinirvana Temple". *Buddhanet*. สืบค้นเมื่อ 18 July 2015.
4. ↑  Wright, Colin. "The sculpture of the mahaparinirvana of the Buddha at Kasia". *www.bl.uk*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-01-15. สืบค้นเมื่อ 2019-04-04.
**พิพิธภัณฑ์รางวัลโนเบล** (สวีเดน: *Nobelprismuseet*; Nobel Prize Museum) หรือชื่อเดิม **พิพิธภัณฑ์โนเบล** เป็นพิพิธภัณฑ์ในสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ตั้งอยู่ในอดีตอาคารเบิชฮูเซท (*Börshuset*) บนฝั่งเหนือของสตอรทอรเยียทในย่านเมืองเก่ากัมลา-สตาน ในอาคารหลังเดียวกันนี้ยังเป็นที่ตั้งของสถาบันสวีเดนและหอสมุดโนเบล พิพิธภัณฑ์รางวัลโนเบลจัดแสดงข้อมูลเกี่ยวกับรางวัลโนเบล, ผู้รับรางวัลโนเบล และผู้สถาปนารางวัลโนเบล อัลเฟร็ด โนเบล (1833–1896) นิทรรศการถาวรของพิพิธมีจัดแสดงวัตถุจำนวนมากที่บริจาคให้โดยผู้รับรางวัลโนเบล ควบคู่กับเรื่องราวชีวิตส่วนตัว

ประวัติศาสตร์
-------------

พิพิธภัณฑ์โนเบลเปิดตัวในปี 2001 เนื่องในโอกาสครบรอบ 100 ปีของการมอบรางวัลโนเบล ชื่อของพิพิธภัณฑ์เปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์รางวัลโนเบลในปี 2019 พร้อมทั้งการขึ้นเป็นผู้อำนวยการของเอรีกา ลันเนอร์ (Erika Lanner)

นิทรรศการ
---------

พิพิธภัณฑ์จัดนิทรรศการ ภาพยนตร์ ละครเวที และการโต้วาทีเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ รวมถึงยังมีร้านอาหารและร้านค้า ของจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์รวมถึงผู้รับรางวัลคนสำคัญ เช่น มารี กูรี, เนลสัน มันเดลา และ วินสตัน เชอร์ชีล

พิพิธภัณฑ์ยังจัดนิทรรศการเชิงสร้างสรรค์เช่นกัน เช่นนิทรรศการภาพถ่าย "ภาพร่างแห่งวิทยาการ" (Sketches of science) ซึ่งประกอบด้วยภาพถ่าย 42 ภาพของผู้รับรางวัลโนเบลกับภาพร่างของการค้นพบที่นำไปสู่รางวัลโนเบลของตน นิทรรศการนี้ได้นำไปจัดแสดงในดูไบ และสิงคโปร์ เช่นกัน

ในร้านค้าของพิพิธภัณฑ์มีจำหน่ายของที่ระลึกต่าง ๆ โดยชิ้นที่ได้รับความนิยมมากชิ้นหนึ่งคือเหรียญรางวัลโนเบลทำมาจากช็อกโกแลต และขนมสวีเดน "ไดนาไมต์" ซึ่งมีรสของพริกฮาลาเปโญ ในปี 2011 พิพิธภัณฑ์ยังร่วมมือกับศิลปิน อาร์ตัน มันซูรี (Artan Mansouri) ซึ่งสร้างสรรค์ภาพเขียนที่แทนชีวิตของโนเบล สินค้าอื่น ๆ ที่พิพิธภัณฑ์วางขายยังรวมถึงของเล่นเชิงการเรียนรู้และหนังสือเกี่ยวกับและที่เขียนโดยผู้รับรางวัลโนเบล

ร้านอาหารของพิพิธภัณฑ์ชื่อ บิสโทรโนเบล (Bistro Nobel) มีวางจำหน่ายช็อกโกแลตโนเบล, เค้กแบบสวีเดน, อาหารเที่ยงและมื้อค่ำ รวมถึงไอสครีมโนเบลซึ่งมีวางขายที่นี่เท่านั้น ส่วนชาโนเบลนั้นมักนำไปเสิร์ฟในมื้ออาหารรางวัลโนเบลประจำปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Stockholm's Free Museums: The Nobel Museum". stockholmonashoestring. สืบค้นเมื่อ November 1, 2017.
2. ↑  "Erika Lanner appointed Director of Nobel Prize Museum". *Nobel Prize Museum*. 19 February 2019. สืบค้นเมื่อ 15 August 2019.
3. ↑  "Nobelmuseet". routesnorth.com. 5 October 2014. สืบค้นเมื่อ November 1, 2017.
4. ↑  "The Nobel Museum". stockholm.com. สืบค้นเมื่อ November 1, 2017.
5. ↑  "Sketches of science"
6. ↑  "About the Nobel Museum". Nobel Museum. สืบค้นเมื่อ 2007-03-18.
7. ↑  Nobel Creations
8. ↑  Nobel Museum Gift Shop
9. ↑  Bistro Nobel
10. ↑  "The Nobel Museum". vikingline.com. สืบค้นเมื่อ November 1, 2017.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **พิพิธภัณฑ์รางวัลโนเบล**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official site

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| นานาชาติ | 
* ISNI
* VIAF

 |
| ประจำชาติ | 
* นอร์เวย์
* เยอรมนี
* สหรัฐ
* สวีเดน

 |
| ภูมิศาสตร์ | 
* มิวสิกเบรนซ์ สถานที่

 |
| อื่น ๆ | 
* IdRef

 |
**มุปปันตัล** (ทมิฬ: முப்பந்தல்; Muppandal) เป็นหมู่บ้านขนาดเล็กในอำเภอกันยากุมารี รัฐทมิฬนาฑู ทางตอนใต้ของประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ในภูมิภาคที่มีภูมิประเทศเป็นหุบเขา และได้รับลมจากทะเลอาหรับพัดแทรกผ่านหุบเขาเข้ามา

หมู่บ้านนี้ได้รับประโยชน์ทางเศรษฐกิจอย่างมากจากการสร้าทุ่งกังหันลมมุปปันตัลซึ่งใช้ในการผลิตกระแสไฟฟ้าจากแรงลม ทุ่งกังหันลมนี้ถือเป็นทุ่งกังหันลมบนดินที่ใหญ่ที่สุดอันดับสองของโลก และดึงดูดการลงทุนในภาคธุรกิจพลังงานทดแทนจากนักลงทุนข้ามชาติ สร้างงานหลายพันตำแหน่งและช่วยให้ความเป็นอยู่ของคนในหมู่บ้านดีขึ้น เนื่องด้วยที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ของมุปปันตัลประกอบกับลมมรสุมรายฤดูทำให้ที่นี่เหมาะสมมากต่อการสร้างทุ่งกังหันลมเพื่อผลิตพลังงานไฟฟ้า ขีดความสามารถในการผลิตพลังงานไฟฟ้าของทุ่งกังหันลมในมุปปันตัลและบริเวณโดยรอบมีการประมาณไว้อยู่ที่ 1500 MW หรือคิดเป็น 20% ของอินเดียทั้งประเทศ

ในมุปปันตัลเป็นที่ตั้งของศาลเจ้าบูชาอวไวยาร์ ผู้เป็นกวีฮินดูในยุคสังฆัม โดยมนเทียรนี้ตามธรรมเนียมเชื่อว่าเป็นจุดที่เธอเสียชีวิตลง ตามตำนานว่ากันว่าอวไวยาร์เมื่อครั้นเข้าร่วมพิธีสมรสได้ส่งคำเชิญผู้นำแห่งอาณาจักรเจระ, โจฬะ และ ปาณฑยะ กษัตริย์ของทั้งสามอาณาจักรได้สร้างมณฑป (หรือ ปันตัล) ขึ้นสามหลังบนที่ดินที่ได้จัดสรรไว้ให้ จึงเป็นที่มาของชื่อมุปปันตัล อันแปลว่าสามปันตัล

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Wind power boosts Southern Indian economy". Aljazeera.net. 2 November 2003. สืบค้นเมื่อ 2006-10-28.[*ลิงก์เสีย*]
2. 1 2  "Tapping the Wind - India". February 2005. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-02-21. สืบค้นเมื่อ 2006-10-28.
3. ↑  Watts, Himangshu (11 November 2003). "Clean Energy Brings Windfall to Indian Village". Reuters News Service. สืบค้นเมื่อ 2006-10-28.
4. ↑  Watts, Tamil Nadu (23 August 2007). "Massive Wind Turbine Generator". *The Hindu*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 23 August 2007. สืบค้นเมื่อ 2007-08-23.
5. ↑  Padmanabhan, S. (5 November 2004). "Shrine for the Tamil poetess". *The Hindu*. สืบค้นเมื่อ 19 February 2019.[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Tapping the Wind - India
* Massive wind turbine generator installed near Koodankulam
* Power Stations - India's Largest Windpower Facilities (10 MW and Greater)

พิกัดภูมิศาสตร์: 8°15′39″N 77°32′55″E﻿ / ﻿8.26083°N 77.54861°E﻿ / 8.26083; 77.54861
**เลออน ทรอตสกี** (รัสเซีย: Лев Тро́цкий) ชื่อเกิด **เลฟ ดาวิโดวิช บรอนชเทย์น** (รัสเซีย: Лев Дави́дович Бронште́йн) เป็นนักปฏิวัติและนักทฤษฎีมาร์กซิสต์ นักการเมืองโซเวียต และผู้ก่อตั้งและผู้นำคนแรกของกองทัพแดง

ทรอตสกีแต่แรกเป็นผู้สนับสนุนกลุ่มแยกสนับสนุนความร่วมมือระหว่างประเทศเมนเชวิค (Menshevik Internationalists) แห่งพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย เขาเข้าร่วมกับพรรคบอลเชวิคทันทีก่อนการปฏิวัติตุลาคม ค.ศ. 1917 และภายหลังได้เป็นผู้นำในพรรค ระหว่างปีแรก ๆ แห่งสหภาพโซเวียต เขารับตำแหน่งรัฐมนตรีต่างประเทศคนแรก และภายหลังเป็นผู้ก่อตั้งและผู้บัญชาการกองทัพแดงในตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงการทหารและกิจการกองทัพเรือ เขาเป็นบุคคลสำคัญที่ทำให้บอลเชวิคชนะในสงครามกลางเมืองรัสเซีย (ค.ศ. 1918-20) เขาเป็นสมาชิกคนแรก ๆ แห่งพูลิตบูโร

หลังนำการต่อสู้ของกลุ่มค้านฝ่ายซ้าย (Left Opposition) ต่อนโยบายและการก้าวขึ้นสู่อำนาจของโจเซฟ สตาลิน ในคริสต์ทศวรรษ 1920 และบทบาทที่เพิ่มขึ้นของระบบรัฐการในสหภาพโซเวียต ทรอตสกีถูกปลดออกจากอำนาจสำเร็จ ขับออกจากพรรคคอมมิวนิสต์ เนรเทศออกจากสหภาพโซเวียตและถูกลอบสังหารตามคำสั่งของสตาลิน เขาเป็นผู้สนับสนุนการแทรกแซงของกองทัพแดงต่อฟาสซิสต์ในทวีปยุโรป และยังต่อต้านสนธิสัญญาไม่รุกรานกันของสตาลินกับอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1930

ในฐานะหัวหน้าสากลที่สี่ ทรอตสกียังคงเนรเทศตนเองเพื่อคัดค้านระบบรัฐการสตาลินในสหภาพโซเวียต และถูกลอบสังหารในเม็กซิโกท้ายที่สุด โดยรามอน เมียร์คาเดียร์ เจ้าหน้าที่โซเวียต แนวคิดของทรอตสกีเป็นรากฐานของลัทธิทรอตสกี สำนักคิดมากซิสต์สำคัญที่ไม่เห็นด้วยกับทฤษฎีของลัทธิสตาลิน เขาเป็นหนึ่งในบุคคลการเมืองโซเวียตไม่กี่คนที่ไม่เคยได้รับการกู้ชื่อเสียงโดยรัฐบาลมิฮาอิล กอร์บาชอฟ
ปลาหมอทะเล (*Epinephelus lanceolatus*) เป็นปลาน้ำเค็มขนาดใหญ่ที่สุดที่มักพบได้ตามแนวปะการังเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วโลก
**ปลาน้ำเค็ม** หรือ **ปลาทะเล** คือ ปลาที่เป็นปลาส่วนใหญ่ที่พบได้ในปัจจุบันนี้ มีแหล่งอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำที่เป็นน้ำทะเลหรือน้ำเค็มที่มีปริมาณความเค็มของเกลือละลายมากกว่าร้อยละ 3–5 ขึ้นไป อันได้แก่ มหาสมุทร, ทะเล, ทะเลสาบน้ำเค็ม, ทะเลลึก หรือปากแม่น้ำ, ชายฝั่ง หรือป่าโกงกางที่เป็นส่วนของน้ำเค็มหรือน้ำกร่อย

โครงสร้างของปลาน้ำเค็มนั้นจะไม่แตกต่างไปจากปลาน้ำจืดเท่าใดนัก เพียงแต่จะมีการปรับตัวให้เข้ากับน้ำเค็มได้โดยมีผิวหนังและเกล็ดหุ้มตัวกันไม่ให้น้ำและเกลือแร่ผ่านสู่ร่างกายมากนัก น้ำจากภายในร่างกายจะแพร่ออกสู่ภายนอกร่างกาย เนื่องจากน้ำภายนอกร่างกายมีความเข้มข้นของสารละลายมากกว่าภายในร่างกาย ปลาน้ำเค็มจึงต้องมีการดื่มน้ำเพื่อทดแทนน้ำที่สูญเสียไปซึ่งต่างจากปลาน้ำจืด ไตของปลาน้ำเค็มขับปัสสาวะที่มีความเข้มข้นของเกลือแร่สูงเท่ากับปริมาณออกซิเจนในเลือด ขณะที่ปลาน้ำจืด ไตจะขับปัสสาวะที่มีความเข้มข้นของเกลือแร่ต่ำกว่าที่อยู่ในเลือด ในขณะเดียวกันก็จะมีการขับสารละลายส่วนเกินที่ได้จากการดื่มน้ำออกสู่นอกร่างกาย โดยจะมีอวัยวะพิเศษที่จะช่วยในการขับสารละลายที่ไม่ต้องการออก เรียกว่า คลอไรด์เซลล์ ที่อยู่บริเวณเหงือก ที่เป็นอวัยวะช่วยในการหายใจ

นอกจากนี้แล้ว ปลาน้ำเค็มในบางอันดับเช่นอันดับปลากะพงจะมีโครงสร้างของกระดูกที่มีความแข็งแรงและหนาแน่น มีน้ำหนักกว่าปลาน้ำจืด ทั้งนี้เนื่องจาก ความเค็มในทะเลหรือมหาสมุทรจะมีความหนาแน่นมากกว่าในน้ำจืด ฉะนั้นปลาน้ำเค็มจึงมีการลอยตัวตามธรรมชาติได้ดีกว่า

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาน้ำจืด
* ปลาน้ำกร่อย
* ปลาทะเลลึก
* ปลาทะเล

อ้างอิง
-------

1. ↑  อวัยวะขับถ่ายของสัตว์ โดย ม.ร.ว.พุฒิพงศ์ วรวุฒิ จาก สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน เล่มที่ 4 ISBN 9749246039
**หอศิลป์แห่งชาติอาร์มีเนีย** (อาร์มีเนีย: Հայաստանի ազգային պատկերասրահ, *Hayastani azgayin patkerasrah*) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศอาร์มีเนีย ตั้งอยู่บนจัตุรัสสาธารณรัฐในนครเยเรวาน ภายในเก็บรักษาและจัดแสดงงานศิลปะจากยุโรปตะวันตก รัสเซีย และอาร์มีเนีย โดยมีของสะสมงานศิลปะอาร์มีเนียที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ยอดเข้าชมของหอศิลป์อยู่ที่ 65,000 คนในปี 2005

ของสะสมส่วนใหญ่ของหอศิลป์เป็นงานศิลปะอาร์มีเนีย จำนวน 700 กว่าชิ้น โดยจัดแสดงเริ่มต้นจากศิลปะยุคกลางและโบราณของอาร์มีเนีย ซึ่งคือภาพปูนเปียกยูราร์ตู (Urartu frescoes) และแบบจำลองภาพโมเสกจากวิหารการ์นี จิตรกรรมฝาผนังจากยุคกลางเช่นภาพปูนเปียกจากศตวรรษที่ 7 ซึ่งแสดงภาพของพระคริสต์ประทับบัลลังก์จากโบสถ์นักบุญสเตฟานอส (Lmbatavank), ชิ้นส่วนภาพ "การพิพากษา" จากโบสถ์นักบุญโปคอส-เปตรอส  (Tatev) จากศตวรรษที่ 10 และภาพพระคริสต์สมภพจากศตวรรษที่ 13 ที่ได้มาจากโบสถ์นักบุญอัสตวัตซัสกิน (Akhtala) นอกจากนี้ยังมีงานศิลปะโดยศิลปินชาวอาร์มีเนียโพ้นทะเล เช่น Zakar Zakarian (ปารีส), Edgar Chahine (ปารีส), Hovsep Pushman (นครนิวยอร์ก), Jean Carzou (ปารีส), Jean Jansem (ปารีส), Gerardo Oragyan (โรม) และ Paul Guiragossian (เบรุต)

นอกจากงานศิลปะของอาร์มีเนียแล้ว ของสะสมของหอศิลป์ยังมีของสะสมโบราณเช่นงานศิลปะจากอียิปต์โบราณ, กรีกโรมัน, คอปติก และเปอร์เซีย ของสะสมจำพวกเครื่องเคลือบยังมีวัตถุจากจีน, เปอร์เซีย, อิตาลี, ญี่ปุ่น, เยอรมนี, ออสเตรีย, เดนมาร์ก และเครื่องเคลือบจำนวนมากจากโรงงานเครื่องเคลือบในศตวรรษที่ 18-19 สมัยพระเจ้าซาร์จากรัสเซีย นอกจากนี้ยังมีวัตถุทองสัมฤทธิ์จากสมัยราชวงศ์ฉิงของจีน และเฟอร์นิเจอร์ไม้ยุคศตวรรษที่ 16-17 จากยุโรปตะวันตก งานศิลปะของสะสมของหอศิลป์ที่เป็นผลงานโดยศิลปินชั้นครูที่มีชื่อเสียงจากยุโรปตะวันตกรวมถึงงานของ ดอนาเตลโล, ตินโตเรตโต, อันโตนิโอ กาโนวา, Joos de Momper, คัสพาร์ แนทเชอร์, มัทเทียม สตอเมอร์, ยัน ฟัน โฌเยิน, P. Claesz, E. M. Falconet, คาร์เล วันลู, J. B. Greuze, โยเซฟ แวร์แนท, รอเบิร์ท ฮิวเบิร์ท, เทโอดอร์ รุสโซ, อะดอลเฟ มอนติเชลลี เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Arts Digest - Arts and Culture - ArmeniaNow.com". *armenianow.com*.
2. ↑  "Отдел армянской живописи - Отделы - Музей - Национальная галерея Армении". *www.gallery.am*. สืบค้นเมื่อ 2019-09-04.
3. 1 2  *National Gallery of Armenia: Painting, Graphics, Sculpture, Applied Art* (Yerevan: Tigran Mets Publishing, 2008)

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต
	+ 2

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* เยอรมนี
	+ 2
* สหรัฐ
* นครรัฐวาติกัน

 |
| สถาบันวิจัยศิลปะ | 
* Artist Names (Getty)

 |
| อื่น ๆ | 
* RERO (Switzerland)
	+ 1
* SUDOC (France)
	+ 1

 |
***บลิสส์*** (อังกฤษ: Bliss; แปล: ความสุขอันล้นพ้น) เป็นภาพวอลล์เปเปอร์คอมพิวเตอร์แรกตั้งค่า (default) ของระบบปฏิบัติการวินโดวส์เอกซ์พีของไมโครซอฟต์ ลักษณะของภาพถ่ายนี้เป็นเขาสีเขียวและท้องฟ้าสีน้ำเงิน มีเมฆกระจัดกระจาย ในลอสแคร์เนอรอส (Los Carneros) พื้นที่เกษตรกรรมไวน์แห่งอเมริกา (American Viticultural Area) ในไวน์คันทรี รัฐแคลิฟอร์เนีย ภาพนี้ถ่ายโดยชาลส์ โอ’เรียร์ (Charles O'Rear) ในปี 1996 และไมโครซอฟต์ได้ซื้อลิขสิทธิ์ไปในปี 2000 มีการประมาณว่ามีคนมากกว่าหลายพันล้านคนที่เคยเห็นภาพนี้ เป็นไปได้ว่าภาพนี้อาจจะเป็นภาพถ่ายที่มีผู้ชมมากที่สุดในโลก

ชาลส์ โอ’เรียร์ (Charles O'Rear) เป็นอดีตช่างภาพของ *นิตยสารเนชันแนล จีโอกราฟิก* และอาศัยอยู่ใกล้กับเทือกเขานาแพ (Napa Valley) เป็นผู้ถ่ายภาพนี้ด้วยฟิล์ม โดยใช้กล้องมีเดียม-ฟอร์แมต Mamiya RZ67 ระหว่างทางไปพบแฟนสาวของเขาในปี 1996 ถึงแม้ว่าต่อมาจะเชื่อกันว่าภาพนี้มีการตกแต่งทางดิจิตัล หรือแมัแต่ว่าภาพนี้สร้างขึ้นโดยใซ้ชอฟต์แวร์อย่างอะโดบี โฟโตชอป แต่โอ’เรียร์ปฏิเสธว่าภาพนี้ไม่เคยถูกเอาไปตกแต่งหรือแม้แต่สร้างขึ้นด้วยเทคนิคทางดิจิตัลเลย เขาได้ขายภาพนี้ให้กับเวสต์ไลธ์ (Westlight) ให้เป็นภาพโหล (stock photography) โดยใช้ชื่อ *Bucolic Green Hills* (เนินเขาสีเขียวในบ้านนอก) เวสไลธ์ได้ถูกซื้อโดย คอร์บิส (Corbis) ในปี 1998 ผู้ซึ่งทำการ ดิจิไทส์ ภาพที่มียอดขายสูงมากของตน สองปีหลังเขาขายภาพไป ทีมออกแบบของไมโครซอฟท์ได้เลือกภาพของเขาเป็นวอลล์เปเปอร์ใน Windows XP และท้ายที่สุดได้ถูกเลือกให้เป็นภาพวอลล์เปเปอร์เริ่มแรก (default wallpaper) ที่ซึ่งไมโครซอฟท์ได้ซื้อลิขสิทธิ์ภาพถ่ายนี้มา และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น *Bliss* (บลิสส์; แปล: ความสุขเปี่ยมล้น)

เนื่องด้วยความสำเร็จทางการขายของวินโดวส์เอกซ์พี ไปตลอดอีกทศวรรษถัดมา ภาพนี้จึงได้รับการอ้างถึงว่าเป็น "ภาพถ่ายที่มีคนเห็นมากที่สุดในโลก" (the most viewed photograph in the world) ในขณะนั้น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Sweeney, Cynthia (March 26, 2014). "Say goodbye to 'Bliss'". *St. Helena Star*. สืบค้นเมื่อ April 12, 2014.
2. ↑  Taylor, Victoria (April 12, 2014). "The story behind the famous Windows XP 'Bliss' wallpaper". *New York Daily News*. สืบค้นเมื่อ April 12, 2014.
3. ↑  Heisler, Yoni (July 23, 2015). "The most viewed photo in the history of the world". *BGR* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ July 15, 2018.
4. ↑  Metadata of Bliss, Windows XP Beta 2
5. ↑  Pickerell, Jim (May 20, 1998). "Corbis Acquires Westlight". *Selling Stock*. สืบค้นเมื่อ February 23, 2020.
6. ↑  Clark, David. "Bliss by Charles O'Rear: Iconic Photograph". Amateur Photographer. สืบค้นเมื่อ May 12, 2013.
7. ↑  "Charles O'Rear's 'Bliss' one of the most viewed photo of all time". *Yahoo! News*. July 18, 2012. สืบค้นเมื่อ May 12, 2013.
8. ↑  Messieh, Nancy (August 28, 2011). "Ever wonder where the Windows XP default wallpaper came from?". The Next Web. สืบค้นเมื่อ May 12, 2013.
หยิงกุยเฉินเมี่ยว (วิหารเต่าเงิน, Silver Turtle Temple, 銀龜神廟 *Yínguīshénmiào*) ศูนย์กลางที่สำคัญของศาสนาพื้นถิ่นเชียง สร้างขึ้นในปี ตั้งอยู่ในเทศบาลเหมา งาวะ เสฉวน
**ศาสนาพื้นบ้านเชียง** (อังกฤษ: Qiang folk religion) เป็นศาสนาพื้นถิ่นของชาวเชียงส่วนใหญ่ ชาวเชียงเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ของเสฉวนในประเทศจีน ซึ่งมีความเกี่ยวพันใกล้ชิดกับชาวจีนฮั่นและชาวทิเบต:14 ศาสนาพื้นบ้านเชียงมีลักษณะเป็นพหุเทวนิยม ประกอบด้วยการเคารพบูชาเทพเจ้าจำนวนมากที่เกี่ยวกับธรรมชาติและกิจกรรมของมนุษย์ ซึ่งรวมถึงเทพเจ้าที่เชื่อว่าเป็นบรรพชนต้นตระกูล ในคติเชียง มีการบูชาหินสีขาวซึ่งเชื่อว่าเต็มเปี่ยมด้วยพลังของเทพเจ้าเมื่อนำไปประกอบพิธี:14 นอกจากนี้ยังมีความเชื่อที่คล้ายกันกับศาสนาพื้นบ้านของชาวจีนอื่น ๆ รวมถึงเทพเจ้า *Mubyasei* ("เจ้าสวรรค์") ซึ่งสัมพันธ์กับแนวคิดของ *เทียน* ในศาสนาพื้นบ้านจีน และที่ซึ่งชาวเชียงระบุว่าตรงกันกับเง็กเซียนฮ่องเต้ในคติเต๋า:140–144

พิธีกรรมทางศาสนาของเชียงนั้นอยู่ภายใต้การกำกับของนักบวชซึ่งเรียกว่า ตวงกง (*duāngōng*) ซึ่งเป็นชามานที่ได้รับตำแหน่งนี้ผ่านการฝึกกับอาจารย์เป็นเวลาหลายปี ตวงกงถือว่าเป็นผู้กำกับตัดสินเทววิทยาเชียง รวมถึงเป็นผู้จัดพิธีการเปลี่ยนผ่านวัยสำหรับชายที่เข้าสู่วัย 18 ปี พิธีนี้มีชื่อว่า "พิธีนั่งบนยอดเขา" และประกอบด้วยการที่เด็กชายและครอบครัวเดินทางขึ้นไปบนยอดเขาเพื่อบูชายัญแกะหรือวัว และปลูกต้นสนสามต้น:14–15

เทศกาลเฉลิมฉลองที่สำคัญสองเทศกาลคือปีใหม่เชียง ซึ่งตรงกับวันที่ 24 ของเดือนหกตามปฏิทินจันทรคติ หรือที่ในปัจจุบันกำหนดตายตัวเป็นวันที่ 1 ตุลาคม ตามปฏิทินเกรกอเรียนอีกเทศกาลคือเทศกาลบูชายัญภูเขา จัดขึ้นในระหว่างเดือนที่สองถึงหกของปฏิทินจันทรคติ สองเทศกาลนี้เป็นการบูชาแด่เทพเจ้าแห่งสวรรค์และเทพเจ้าแห่งภูเขาตามลำดับ:14

ดูเพิ่ม
-------

* ศาสนาพื้นบ้านจีน
* ลัทธิชามานจีน
* ลัทธิตงไป
* ลัทธิชามานมอลโกเลีย
* ศาสนาพื้นบ้านทิเบต ("บอน")

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  LaPolla, Randy; Huang, Chenglong (2003). *A Grammar of Qiang: With Annotated Texts and Glossary*. Walter de Gruyter. ISBN 311017829X.. Chapter 1.3.6 "Religion".
2. ↑  Wang, Mingke (2002). "Searching for Qiang Culture in the First Half of the Twentieth Century". *Inner Asia*. The White Horse Press for the Mongolia and Inner Asia Studies Unit at the University of Cambridge. **4** (1–2): 134–148. doi:10.1163/146481702793647588. See excerpts.
**เศร์ศาห์ สูรี กา มักพรา** (ฮินดี: शेरशाह सूरी का मकबरा) **อนุสรณ์ศพเศร์ศาห์ สูรี** (อังกฤษ: tomb of Sher Shah Suri) เป็นมักบะราหรืออนุสรณ์ศพ ตั้งอยู่ในสาสาราม รัฐพิหาร เศร์ศาห์ สูรี ผู้สถาปนาจักรวรรดิสูร์เป็นผู้ดำริให้สร้างอนุสรณ์ศพแก่ตนเอง การก่อสร้างแล้วเสร็จในเดือนสิงหาคม 1545 ตรงกับสมัยปกครองของอิสลามชาห์ สูรี ซึ่งคือสามเดือนหลังเขาเสียชีวิตจากการระเบิดของกำมะถันโดยอุบัติเหตุที่ป้อมปราการในกลินชร

อยุสรณ์ศพตั้งอยู่บนทะเลสาบที่มนุษย์สร้าง และมีสะพานเชื่อมต่อเข้ากับแผ่นดิน ตัวอาคารสร้างด้วยหินทราย เดิมทีประดับด้วยกระเบื้อเคลือบหลากสีสัน อาคารมีแปลนรูปแปดเหลี่ยมและสูงสามชั้น บนยอดเป็นโดม และตามขอบมัมของชั้นสองกับสามมี *ฉัตรี* เรียงอยู่ หน้าต่างทรงโค้งจาลีช่วยให้ภายในมีแสงส่องสว่าง ทางเข้ามีเปิดทุกทางยกเว้นทางที่เป็นผนัง *กิบละอ์* สำหรับภาวนา ซ่งมีมิฮ์รอบตั้งอยู่ 

เมื่อสร้างแล้วเสร็จ อนุสรณ์ศพนี้ถือว่าใหญ่ที่สุดในอินเดีย และได้รับการยอมรับว่าเป็นตัวอย่างชิ้นสำคัญของสถาปัตยกรรมอินโด-อิสลาม และหนึ่งในโบราณสถานที่สำคัญของรัฐพิหาร ธรรมเนียมพื้นถิ่นระบุว่า มีร์ มูฮัมมัด อาลีวาล ข่าน (Mir Muhammad Aliwal Khan) เป็นสถาปนิกผู้ออกแบบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Shershah Suri's Tomb, Sasaram". *Archaeological Survey of India*. สืบค้นเมื่อ 24 August 2023.
2. ↑  Asher 1977, pp. 295. sfn error: no target: CITEREFAsher1977 (help)
3. ↑  "Sasaram". Institute of Oriental Culture, University of Tokyo. สืบค้นเมื่อ 6 November 2018.
4. ↑  Kissling, H. J.; Barbour, N; Spuler, Bertold; Trimingham, J. S.; Bagley, F. R. C.; Braun, H.; Hartel, H. (1997). *The Last Great Muslim Empires*. BRILL. pp. 262–263. ISBN 90-04-02104-3. สืบค้นเมื่อ 20 July 2011.
5. ↑  Asher, Catherine B. (2008). *Precedents for Mughal architecture*. Cambridge University Press. p. 14.
6. ↑  Bloch, Theodor (1902). *Annual Report of the Archaeological Survey, Bengal Circle: For the year ending with April 1902*. Bengal Secretariat Press.
7. ↑  Narayan Sanyal (2016). *Abiswaraniya (Bengali)*. Kolkata: Dey's Publishing. p. 278. ISBN 978-81-295-2648-9.
**อารามฮลาลุง** (อังกฤษ: Lhalung Monastery) เป็นอารามพุทธแบบทิเบตเก่าแก่ในสปีตี รัฐหิมาจัลประเทศ ประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นโดยรินเชน ซังโป กษัตริย์แห่งกูเกในปลายศตวรรษที่ 10 ตั้งอยู่ที่ความสูง 3,658 เมตรจากระดับน้ำทะเล

คำว่า "ฮลาลุง" มาจากคำว่า เทวดา (*lha*) กับ สถานที่ (*lung*) จึงแปลว่า สถานที่แห่งเทวดา ว่ากันวาเทสดาแห่งฮลาลุงเป็นเจ้าแห่งเทวดาทั้งปวงในแถบนี้ และมาจากเขาทังมาร์ (Tangmar mountain) ด้านหลังของหมู่บ้าน เขาลูกนี้ว่ากันว่าจะเปลี่ยนสีไปตามอารมณ์ของเทวดา หากเขาเป็นสีแดงหมายถึงอารมณ์โกรธ ดีเหลือหมายถึงอารมณ์สุข เป็นต้น

หมู่บ้านฮลาลุงประกอบด้วยบ้าน 45 หลัง และตั้งอยู่ห่างไป 14 กิโลเมตรจากถนนเส้นหลัก หมู่บ้านนี้ถือว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดในหับเขาลิงที (Lingti valley) ในบางส่วนสามารถพบซากกำแพงโบราณที่ล้อมรอบอารามไว้อยู่ เป็นไปได้ว่าพื้นที่นี้สร้างขึ้นเป็นม*โชชอร์* (*choshor*) หรือสถานที่สำหรับเรียนและถกปรพเด็น มากกว่าจะเป็นหมู่บ้านอารามหรือเพียงอารามสำหรับศาสนิกจเพียงเท่านั้น ภายในอารามยังมีต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเชื่อว่าอายุเก่าแก่พอกับอารามหลังแรกสุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kapadia (1999), p. 82.
2. ↑  "TrekNature | Learning about nature through photography".
3. ↑  "Indian Himalaya Safaris to Kinnaur, Spiti and Dharamsala - Private Journeys & Independent Travel in Indian Himalayas - Shimla, Kinnaur, Spiti, Manali, Dharamsala to Amritsar Tour". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 February 2010. สืบค้นเมื่อ 2010-01-17.
4. ↑  "Ecosphere Spiti Eco-Livelihoods". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 พฤษภาคม 2009. สืบค้นเมื่อ 20 กรกฎาคม 2009.

### บรรณานุกรม

* Handa, O. C. (1987). *Buddhist Monasteries in Himachal Pradesh*. Indus Publishing Company, New Delhi. ISBN 81-85182-03-5.
* Kapadia, Harish. (1999). *Spiti: Adventures in the Trans-Himalaya*. Second Edition. Indus Publishing Company, New Delhi. ISBN 81-7387-093-4.
**ศิวกรณ์ เตียตระกูล** ชื่อเล่น **เฟย** เป็นนักฟุตบอล สัญชาติไทย ปัจจุบันได้ลงเล่นให้กับเชียงราย ยูไนเต็ด ในตำแหน่งปีกซ้าย

ศิวกรณ์ เกิดเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 เป็นคนจังหวัด สระบุรี โดยเริ่มเล่นฟุตบอลกับ โควร์เวอร์ โค้ชชิ่ง ไทยแลนด์ ตั้งแต่อายุ 9 ขวบ ในตำแหน่งกองกลาง
ก่อนจะเข้าเรียนชั้น ป.5 ที่โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย ซึ่งเจ้าตัวเล่นฟุตบอลในรุ่นเดียวกับ เจนรบ สำเภาดี และได้ช่วยกันกวาดแชมป์ ทั้งกรมพละรุ่น 12 ปี, 14 ปี ก. รวมถึงยังช่วยทีม "ชงโคสีม่วง" คว้าแชมป์ จตุรมิตรสามัคคี ร่วมกับสวนกุหลาบวิทยาลัยอีกด้วย

จากเด็กน้อยที่มุ่งมั่นจะเป็นนักฟุตบอลอาชีพ เพราะได้แรงบันดาลใจจากการปีนรั้วเข้าไปดูทีมเมืองทอง ยูไนเต็ด ลงเล่นในดิวิชั่น 2 หลังจบ ม.6 ศิวกรณ์ จึงได้เซ็นสัญญาเข้ามาอยู่กับทีมเมืองทอง ยูไนเต็ด ทันทีในปี 2013 และเมื่อเซ็นสัญญากับทีมเมืองทองแล้ว ในปี 2013 เลกแรก ศิวกรณ์ ได้ถูกส่งไปเล่นในดิวิชั่น 2 กับนครนายก เอฟซี ก่อนที่เลกสองจะไปอยู่กับลูกอีสาน

ในปี 2014 ศิวกรณ์ ได้โยกไปเล่นให้ศุลกากร ยูไนเต็ด ด้วยรูปแบบการยืมตัว 1 ฤดูกาลเต็ม จากนั้นได้ถูกพัทยา ยูไนเต็ดยืมตัวไปร่วมทีมในเลกแรกปี 2015 ก่อนที่จะกลับมาช่วยทีมเมืองทอง ยูไนเต็ดในเลกที่สองของฤดูกาล

ในปี 2016 ศิวกรณ์ ย้ายไปอยู่กับบีอีซี เทโรศาสน และสามารถทำผลงานได้อย่างดีเยี่ยม จนมีชื่อติดทีมชาติไทยอีกครั้ง ในรอบ 9 ปีของเจ้าตัว โดยถูกเรียกติดทีมชาติไทยชุดใหญ่ในเกมส์การอุ่นเครื่องกับเกาหลีใต้ และในฤดูกาล 2017 ศิวกรณ์ได้ย้ายไปอยู่ภายใต้ชายคาบ้านหลังใหม่ คือ เชียงราย ยูไนเต็ด

เกียรติประวัติ
--------------

เชียงราย ยูไนเต็ด
* ไทยลีก (1): 2562
* ไทยเอฟเอคัพ (3): 2560, 2561, 2563–64
* ไทยแลนด์แชมเปียนส์คัพ (2): 2561, 2563
* ไทยลีกคัพ (1): 2561

ไทย
* ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน: 2563

| * ด
* ค
* ก
ผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลเชียงราย ยูไนเต็ด  |
| --- |
| 
* 1 สรานนท์
* 2 บรรพกิจ
* 3 ธนะศักดิ์
* 4 อติคุณ
* 5 แลนดิส
* 6 อภิศร
* 7 เศรษฐสิทธิ์
* 8 ศนุกรานต์
* 9 บิล
* 10 ศิวกรณ์
* 11 เวลูซู
* 14 ภาสกร
* 15 สันติภาพ
* 17 จอนาตา
* 18 รณยศ
* 20 ทักษ์ดนัย
* 22 อภิรักษ์
* 23 มาร์โค
* 24 ยู ยง-ฮยอน
* 30 สุริยา
* 35 อธิบดี
* 99 คิม
* หัวหน้าผู้ฝึกสอน: มากัลไยส์

 |
สำหรับวัดมัชฌิมาวาสแห่งอื่น ดูที่ วัดมัชฌิมาวาส

**วัดมัชฌิมาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยามู อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี มีที่ดินเนื้อที่ 18 ไร่ 2 งาน 75 ตารางวา

วัดมัชฌิมาวาส หรือชาวบ้านเรียกว่า **วัดกลาง** ตามประวัติวัดระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2360 อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2335 ในสมัยพระยายะหริ่ง (พ่าย) (ขณะนั้นเป็นพระยาพิพิธเสนามาตย์ฯ) เจ้าเมืองยะหริ่งคนแรกได้ย้ายเมือง จากตำบลบานา มาสร้างเมืองยะหริ่งที่ริมคลองยามู สร้างวัดกลางขึ้นมาเพราะอยู่กลางเมือง มีจุดประสงค์เพื่อประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของข้าราชการเมืองยะหริ่ง เมื่อ พ.ศ. 2360 พระยายะหริ่ง (พ่าย) ได้อัญเชิญหลวงพ่อทุ่งคา วัดทุ่งคา (ปัจจุบันเป็นวัดร้าง) พร้อมทั้งได้นิมนต์เจ้าอาวาสวัดทุ่งคา (ซึ่งขณะนั้นเหลือเจ้าอาวาสอยู่เพียงองค์เดียวเสนาสนะก็กำลังทรุดโทรม) มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก

วัดกลางค่อย ๆ เสื่อมลง จนเมื่อ พ.ศ. 2411 วัดกลางก็ร้างลงหลวงพ่อทุ่งคาจึงถูกอัญเชิญมาไว้ที่วัดบูรพาราม ต่อมาหลวงวิฑูรธุรการ นายอำเภอยามู สถาปนาวัดกลางขึ้นใหม่และได้นิมนต์พระอาจารย์ไชยเส้งมาเป็นเจ้าอาวาส วัดกลางเป็นวัดร้างครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2539 หลวงพ่อแก้ว เจ้าอาวาสรูปสุดท้ายมรณภาพ ปัจจุบันวัดมัชฌิมาวาสมีเจ้าอาวาสคือ พระครูไพศาลขันตยาทร (สมยศ ขนฺติโก)

อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถ มีหลักฐานว่าบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2528 และศาลาการเปรียญกว้าง 8 เมตร ยาว 10 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดมัชฌิมาวาส". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "หลวงพ่อทุ่งคา". โครงการการพัฒนาเศรษฐกิจฐานวัฒนธรรมเชิงพื้นที่วงแหวนพหุวัฒนธรรมเมืองปัตตานี.
3. ↑  "วัดมัชฌิมาวาส". พระสังฆาธิการ.
4. ↑  "วัดมัชฌิมาวาส จังหวัดปัตตานี" (PDF).
สำหรับวัดจันทารามแห่งอื่น ดูที่ วัดจันทาราม

**วัดจันทาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชัยบาดาล อำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 33 ไร่ 1 งาน 63 พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมแม่น้ำแควป่าสัก 

วัดจันทารามสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยสุโขทัย โดยวิเคราะห์ว่าในราว พ.ศ. 1890 ดินแดนแถวนี้เดิมเป็นเมืองไชยบุรี ต่อมาเปลี่ยนเป็นอำเภอชัยบาดาลและที่เมืองเก่านี้มีวัดเก่าแก่อยู่วัดหนึ่ง คือ วัดจันทาราม สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1890 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วประมาณไว้พอเป็นหลักฐานนับตั้งแต่ พ.ศ. 1900 ได้ผูกพัทธสีมาครั้งหลังวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2506 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตลอดมา แต่เดิมนั้นมีโรงเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ที่วัดนี้ด้วย ปัจจุบันได้ย้ายออกไปตั้งอยู่เป็นเอกเทศในที่ดินเขตโรงเรียนเองแล้ว

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 ศาลาการเปรียญกว้าง 24 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 หอสวดมนต์กว้าง 8 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 กุฏิสงฆ์จำนวน 11 หลัง และมีวิหารเก่าอยู่ด้วย ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระพุทธรูปหินสลักโบราณสมัยขอม

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอุปัชฌาชย์ปล้อง พ.ศ. 2470–2475
* พระอุปัชฌาย์ชุ่ม พ.ศ. 2476–2480
* พระครูวิมลชยากร (เขียว) พ.ศ. 2480–2500
* พระครูบวรชยกิจ พ.ศ. 2500–2502
* พระครูวิมลชยากร (ชื้น) พ.ศ. 2502–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดจันทาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดจันทาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดกลางแห่งอื่น ดูที่ วัดกลาง

**วัดกลาง** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ ตั้งอยู่เลขที่ 47 ถนนกาฬสินธุ์ ตำบลกาฬสินธุ์ อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2387 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2480 และได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญเมื่อ วันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 เป็นวัดสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บนพื้นที่ 7 ไร่ 2 งาน 55 ตารางวา เป็นวัดที่มีเฉพาะพื้นที่ตั้งวัดเท่านั้น ไม่มีธรณีสงฆ์ หรือ กัลปนา โดยประดิษฐานพระพุทธสัมฤทธิ์นิรโรคันตราย หรือหลวงพ่อองค์ดำ

ประวัติ
-------

ตามทะเบียนวัดของคณะกรรมการสงฆ์อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ บันทึกไว้ว่า วัดกลางสร้างเมื่อ พ.ศ. 2389 แต่ไม่ปรากฏหลักฐานเกี่ยวกับผู้สร้างและเจ้าอาวาสรูปแรก วัดกลางมีความเจริญรุ่งเรืองบ้าง ตกต่ำบ้างผลัดเปลี่ยนกันตามยุคตามสมัย ครั้งถึงในสมัย พระครูกาฬสินธวาจารย์ทิสังฆปาโมกข์ (อ้ม) และพระครูกาฬสินธวาจารย์ (ติ่ง) เป็นเจ้าอาวาส ก็เจริญก้าวหน้ามาโดยลำดับ จนถึงสมัยพระธรรมวงศาจารย์ (สุข สุขโณ) เจ้าอาวาสรูปก่อน ได้จัดการพัฒนาวัดทั้งด้านวัตถุ การศึกษา และการปฏิบัติธรรมรุดหน้ามาโดยตลอด มีเสนาสนะสิ่งปลูกสร้างถาวรมาตรฐานและถูกต้องตามแบบศิลปะของไทย ที่สวยงามมาก ภายในวัดสะอาดร่มรื่น เหมาะแก่การปฏิบัติศาสนกิจ เป็นวัดตัวอย่างของบรรดาวัดทั้งหลายที่มีในเขตจังหวัดกาฬสินธุ์ มีการศึกษาทั้งคดีโลกและคดีธรรมเหมาะสมกับสมัยนิยม ได้รับการยกย่องจากประชาชนตลอดมาตั้งแต่อดีตจนถึงสมัยพระเทพปัญญาเมธี

ถาวรวัตถุ-ปูชนียวัตถุ
---------------------

### ถาวรวัตถุ

* พระอุโบสถ 1 หลัง
* พระวิหารพระพุทธสัมฤทธิ์ หลังเก่า 1 หลัง
* พระวิหารพระพุทธสัมฤทธิ์ หลังใหม่ 1 หลัง
* ศาลาการเปรียญ (กุฏิเจ้าคณะจังหวัดกาฬสินธุ์) 1 หลัง
* ศาลาบำเพ็ญบุญใหม่ 1 หลัง
* อาคารหอพิพิธภัณฑ์ 1 หลัง
* กุฏิสงฆ์ 4 หลัง
* โรงเรียนปริยัติธรรม
* หอระฆัง 1 หลัง
* สำนักงานพุทธสมาคมจังหวัดกาฬสินธุ์ 1 หลัง
* โรงเก็บเรือซวง (เรือแข่ง)
* ห้องสุขามาตรฐานทั่วไป 2 หลัง

### ปูชนียวัตถุ

* พระพุทธปฏิมาประธานในพระอุโบสถ 1 องค์
* พระพุทธสัมฤทธิ์นิรโรคันตราย (หลวงพ่อองค์ดำ พระมิ่งบ้านมิ่งเมือง) 1 องค์
* รอยพระพุทธบาทจำลองโบราณ 1 องค์
* พระพุทธรูปปางต่าง ๆ ขนาดต่าง ๆ ประมาณ 100 องค์
* รูปเจ้าแม่กวนอิม 1 องค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  แจ้งความกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง ยกวกราษฎร์เป็นพระอารามหลวงเล่ม ๙๕ ตอน ๖๙ ง ๑๑ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๒๑ หน้า ๒๒๓๔
สำหรับวัดกลางแห่งอื่น ดูที่ วัดกลาง

**วัดกลาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงใต้ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 35 ตารางวา

วัดกลางสร้างเมื่อ พ.ศ. 2335 ตามประวัติวัดแจ้งว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2394 เดิมเป็นวัดร้าง ต่อมามีพระธุดงค์นามว่า สุนันทา มาจากเมืองปู ได้ธุดงค์มาถึงที่นี่ แลเห็นว่าที่เหล่านี้เป็นวัดเดิมเพราะมีสีมาปรากฏ จึงได้อธิษฐานที่จะจำพรรษาและได้ซ่อมแซมเสนาสนะพออยู่อาศัยได้ จากอีกแหล่งข้อมูลระบุว่า ชาวไทใหญ่ได้สร้างวัดขึ้นมาใหม่โดยมีการรื้อถอนและปลูกสร้างมาหลายครั้ง จนกระทั่งครั้งหลังสุดได้สร้างใหม่ในช่วงเวลาประมาณ พ.ศ. 2469 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2515 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร

วัดกลางมีเจดีย์องค์ใหญ่ ศิลปะไทใหญ่ ประดิษฐานอยู่กลางลานวัด มีเจดีย์ทรงมอญรายล้อมโดยรอบ ใต้เจดีย์ทำเป็นซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปประจำวัน เหนือฐานเจดีย์องค์ใหญ่ทำเป็นมณฑปยอดมงกุฎ

อ้างอิง
-------

1. ↑  อรรจนีลดา วุฒิจันทร์, อ่อนเดือน เทียนทอง (2533). "ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 9". กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 983. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-17. สืบค้นเมื่อ 2021-03-10.
2. ↑  "วัดกลาง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดกลาง**
สำหรับวัดชัยมงคลแห่งอื่น ดูที่ วัดชัยมงคล

**วัดชัยมงคล** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดพระอารามหลวงมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ถนนพัทยาใต้ ตำบลหนองปรือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี 20150 ปัจจุบันมีท่านเจ้าคุณพระราชสารโสภณ (อนันต์ ธัมมโชโต) รองเจ้าคณะจังหวัดชลบุรี เป็นเจ้าอาวาสวัดชัยมงคลองค์ปัจจุบัน

ประวัติ
-------

วัดชัยมงคล เริ่มสร้างเมื่อปี 2480 ในหมูบ้านทัพยา โดยมี **" พระครูวิบูลสังฆการ (หลวงพ่อโป-ประญาณ ธมฺมปาโล) "** เป็นผู้ริเริ่มในการก่อสร้างวัดชัยมงคล 

ปี 2485 **" พระครูวิบูลสังฆการ (หลวงพ่อโป-ประญาณ ธมฺมปาโล) "** ได้ขุดค้นพบเมื่อ 60 กว่าปีก่อน ได้อันเชิญพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ มาทางน้ำจากกรุงศรีอยุทธยาขึ้นที่ท่าเรือทัพยา ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางยืน สูง 1.50 เมตร สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ราว 300 กว่าปี เพื่อน้ำมาประดิษฐาน ณ วัดชัยมงคล หลังจากนั้นจึงตั้งชื่อหลวงพ่อว่า **" หลวงพ่อพุทธชัยมงคล "** เพื่อความเป็นสิริมงคลแก่ชื่อวัดและราษฎร์

ในสมัยนั้นชาวบ้านก่อนที่จะออกเรือหาปลา จากต้องเดินทางมากราบมนัสการขอพร

รายนามเจ้าอาวาสวัดตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
------------------------------------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **ลำดับ** | **รายนาม** | **เริ่มวาระ** | **สิ้นสุดวาระ** | **รวมระยะเวลา (ปี)** | **หมายเหตุ** |
| **1** | **พระครูวิบูลสังฆการ (หลวงพ่อโป-ประญาณ ธมฺมปาโล)**(เจ้าอาวาสรูปแรก) | พ.ศ. 2502 | พ.ศ. 2525 | 23 ปี | มรณภาพ |
| **2** | **พระครูสมุห์เหยียน** | พ.ศ. 2525 | พ.ศ. - | - ปี | มรณภาพ |
| **3** | **หลวงพ่อช่วง โฆสธมโม** | พ.ศ. - | พ.ศ. 2541 | - ปี | มรณภาพ |
| **4** | **พระราชสารโสภณ (อนันต์ ธัมมโชโต)** | พ.ศ. 2541 | ปัจจุบัน | - | ดำรงตำแหน่งอยู่ |
|

สถานที่สำคัญภายในวัด
--------------------

* พ.ศ. - วิหารพระพุทธชินราช

(ภายใน พระพุทธชินราช (จำลอง) , หลวงพ่อพุทธชัยมงคล (อายุเก่าแก่กว่า 300 ปี สมัยกรุงศรีอยุทธยา) , รูปหล่อเหมือนหลวงพ่อโป (อดีตเจ้าอาวาสวัดชัยมงคลรูปแรก)
* พ.ศ. - วิหารหลวงพ่อสามสมัย

(ภายในประดิษฐาน พระพุทธรูปสมัยเชียงแสน , สุโขทัย , อูทอง และพระแก้วมรกต
* พ.ศ. - พระเจดีย์แร่เกาะล้าน

(ระเบียงระฆังศาลาราย 149 ลูก ซื้อบรรจุพระคาถาชินบัญชร ของสมเด็จพระพุทธจารย์ "โต พฺรหฺมรํงษี")
* พ.ศ. 2542 ศาลาการเปรียญ พ่อปัญญา - แม่ทองหยิบ เชื้อจั่น

(บุษบกจำลอง บรรจุองค์พระบรมสารีริกธาตุ)
* พ.ศ. - หอพระไตรปิฎก (กลางน้ำ)

(ภายในบรรจุพระพุทธรูปปางประสูติ ตรัสรู้ ปรินิพพาน และหุ่นขี้ผึ้งพระคณาจารย์ทั่วประเทศ)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัติ วัดชัยมงคล (เมืองพัทยา)
2. ↑  ประวัติ หลวงพ่อพุทธชัยมงคล วัดชัยมงคล (เมืองพัทยา)[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ประวัติ พระปัญญารัตนาภรณ์ (อนันต์ ธัมมโชโต) และประวัติ วัดชัยมงคล พัทยา
* ประวัติ พระพุทธชัยมงคล วัดชัยมงคล พัทยา
* ประวัติ วัดชัยมงคล พัทยา
* ประวัติ พระพทธชัยมงคล วัดชัยมงคล พัทยา Pattaya City[*ลิงก์เสีย*]
* วีดีทัศน์ วัดชัยมงคล พัทยา จาก YouTube

  

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วัดชัยมงคล (จังหวัดชลบุรี)
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 12°55′33″N 100°52′28″E﻿ / ﻿12.9259159°N 100.874333°E﻿ / 12.9259159; 100.874333