recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดศรีคูณเมือง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำภู อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู

ประวัติ
-------

เดิมเป็นวัดมาแต่โบราณ จนถึง พ.ศ. 2115 สมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชมาพักทัพบริเวณนี้จึงได้บูรณะวัดแห่งนี้ ต่อมากลายเป็นวัดร้างจนถึงพ.ศ. 2310 ได้มีการบูรณะและสร้างวัดใหม่ชื่อ **วัดใน** เพราะอยู่ในบริเวณกำแพงเมืองเก่า และในวัดมีบ่อน้ำก่อด้วยอิฐมีน้ำดีตลอดปี จึงเรียกชื่อวัดว่า **วัดน้ำออกบ่อศรีคูณเมือง** บ้างเรียกว่า **วัดคนชุมน้ำออกบ่อ** ต่อมาเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดศรีคูณเมือง" จนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2522 วัดได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถานประกาศขึ้นทะเบียนในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 118 ตอน 127 ง วันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2544

โบราณสถานและปูชนียวัตถุ
-----------------------

โบราณสถานที่ได้รับการขึ้นทะเบียนประกอบด้วย วิหารสี่เหลี่ยมผืนผ้า สภาพพังทลายมากก่ออิฐสอปูน ทางวัดได้สร้างอาคารคลุมทับไว้ กู่พระไชยเชษฐา มีลักษณะคล้ายมณฑปมีหลังคาเอนลาดซ้อนกันสองชั้น ข้างในเป็นโถงมีทางเข้าด้านหน้าภายในประดิษฐานพระพุทธรูปลงรักปิดทอง 1 องค์ มีทางเข้าอยู่ด้านหน้า สิมเก่า อยู่ด้านหลังวิหารเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 4.5 เมตร ยาว 5.8 เมตร หันหน้าไปทางทิศใต้ ก่ออิฐสอปูน ฐานล่างก่อด้วยศิลาแลง หลังคาและผนังบางส่วนพังทลาย ทางวัดได้สร้างอาคารชั่วคราวคลุมไว้ รอบ ๆ สิมมีใบเสมาหินทรายรูปแบบศิลปะทวารวดีและในรูปแบบยุคหลังกว่าอยู่หลายใบ บ่อน้ำเก่า อยู่ด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของวิหารเป็นบ่อน้ำเก่าก่อด้วยอิฐรูปทรงกลมขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 2.5 เมตร ก่อด้วยอิฐ สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช เมื่อ พ.ศ. 2106 ถือว่าเป็นบ่อน้ำคู่บ้านคู่เมือง น้ำในบ่อใช้ในพิธีสำคัญเช่น พระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาและพิธีเสกน้ำพระพุทธมนต์ศักดิ์สิทธิ์

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ พระพุทธรูปศิลปะล้านช้าง หรือหลวงพ่อพระไชยเชษฐา ประดิษฐานในพระธาตุที่มีศิลปะคล้ายกับพระธาตุศรีสองรัก จังหวัดเลย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "โบราณสถานวัดศรีคูณเมือง". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดหนองบัวลำภู. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-03-16. สืบค้นเมื่อ 2022-04-21.
2. ↑  "วัดศรีคูณเมือง". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
3. ↑  "วัดศรีคูณเมือง จ.หนองบัวลำภู".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดศรีคูณเมือง**
**วัดศรีทรายมูล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย ปัจจุบันมีพระราชสิทธินายก (ดวงทิพย์ ธีรปญฺโญ) เป็นเจ้าอาวาส

วัดศรีทรายมูลสร้างเมื่อ พ.ศ. 2431 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 

อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถมีลักษณะศิลปะล้านนาประยุกต์ คือ เป็นอาคารสูงแบบคอนกรีตเสริมเหล็กแบบที่เป็นที่นิยมในสถาปัตยกรรมภาคกลาง แต่ยังคงประดับตกแต่งแบบล้านนาด้วยลวดลายแบบล้านนา ทั้งบริเวณตรงหน้าแหนบ หน้าแหนบปีกนก โก่งคิ้ว ระหว่างเสามีค้ำยันหรือหูช้าง ป้านลมโค้งอ่อนแบบล้านนา เน้นระนาบเอนของตับหลังคา หลังคาซ้อนกัน 3 ชั้น (ตับ) กระเบื้องมุงหลังคาเป็นแบบดินเผาเคลือบ ช่อฟ้าเป็นรูปปากนกปลายงอน ป้านลมปลายเป็นรูปพญานาค บันไดทางขึ้นมีรูปปั้นพญานาคเศียรเดียว มีมกรคายนาค เจดีย์ศิลปะร่วมสมัย สูง 10 เมตร ลักษณะเจดีย์ผสมผสานทรงปราสาทยอดเดียวแบบล้านนา เนื่องจากมีการทำซุ้มโขง (ซุ้มจระนำ) ประดิษฐานพระพุทธรูปทั้ง 4 ด้าน บริเวณฐานเจดีย์ประดับด้วยซุ้มโขง (ซุ้มจระนำ) ด้านละ 5 ซุ้ม มีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ 20 องค์ มีความแปลกแตกต่างจากเจดีย์ทั่วไปในเชียงราย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีทรายมูล". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดศรีทรายมูล".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดศรีทรายมูล**
**วัดศรีพิจิตรกิรติกัลยาราม** หรือ **โบราณสถานร้าง ต.29** ตั้งอยู่นอกกำแพงเมืองสุโขทัยด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ ในอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย

เดิมนั้นชาวบ้านเรียกชื่อวัดนี้ว่า **วัดตาเถรขึงหนัง** ส่วนชื่อวัดศรีพิจิตรกิรติกัลยารามนั้นมาจากจารึกวัดตาเถรขึงหนังที่มีการพบที่วัดแห่งนี้ เนื้อหาของจารึกเมื่อ พ.ศ. 1947 ได้กล่าวถึงสมเด็จพระราชชนนีศรีธรรมราชมาดาและสมเด็จมหาธรรมราชาธิบดีราชโอรส ได้อาราธนาสมเด็จพระมหาศรีกิรติ พระเถระจากเมืองกำแพงเพชรมาอำนวยการสร้างวัดนี้เมื่อ พ.ศ. 1943 และต่อมาเมื่อ พ.ศ. 1946 ได้มีการปลูกพระศรีมหาโพธิ์ เนื้อหาของจารึกบันทึกด้วยอักษรขอมสุโขทัย–ไทยสุโขทัย 

ศิลปกรรมในวัด ได้แก่ เจดีย์ประธานทรงระฆังกลม ก่อด้วยอิฐ ตั้งอยู่บนฐานสูงเป็นรูปสี่เหลี่ยม ขนาดกว้างด้านละ 17 เมตร ที่ฐานด้านตะวันออกและตะวันตก ทำเป็นซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนั่ง ซุ้มด้านทิศตะวันออกปรากฏร่องรอยการก่อเป็นซุ้มโค้งสูงขึ้นไปคล้ายกรวยแหลม ฐานวิหารก่ออิฐ ขนาดกว้าง 12 เมตร ยาว 23 เมตร อยู่ทางด้านหน้าของเจดีย์ประธาน ฐานเจดีย์ราย 4 ฐาน ตั้งเรียงรายอยู่โดยรอบฐานเจดีย์ประธาน
มีคูน้ำล้อมรอบอาณาเขตวัด คูกว้างประมาณ 15 เมตร ล้อมรอบพื้นที่วัดที่มีขนาดกว้าง 40 เมตร และยาว 80 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีพิจิตรกิรติกัลยาราม". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.
2. ↑  "โบราณสถานวัดศรีพิจิตรกิรติกัลยาราม". อุทยานประวัติศาสตร์ สุโขทัย.

| * ด
* ค
* ก
**อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย** |
| --- |
| ในกำแพงเมือง | 
* พระบรมราชานุสาวรีย์พ่อขุนรามคำแหงมหาราช
* วัดมหาธาตุ
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ รามคำแหง
* วัดตระพังเงิน
* วัดศรีสวาย
* วัดตระพังทอง
* วัดสระศรี
* วัดชนะสงคราม
* วัดตระกวน
* ศาลตาผาแดง

 |  |
| นอกกำแพงเมือง | 

|  |  |
| --- | --- |
| ทิศเหนือ | 
* วัดพระพายหลวง
* เตาทุเรียงสุโขทัย
* วัดสังฆวาส
* วัดศรีชุม

 |
| ทิศตะวันออก | 
* วัดช้างล้อม
* วัดตระพังทองหลาง
* วัดเจดีย์สูง

 |
| ทิศใต้ | 
* วัดก้อนแลง
* วัดต้นจันทร์
* วัดเชตุพน
* วัดเจดีย์สี่ห้อง
* วัดศรีพิจิตรกิรติกัลยาราม
* วัดวิหารทอง
* วัดอโสการาม
* วัดมุมลังกา

 |
| ทิศตะวันตก | 
* วัดตะพานหิน
* วัดอรัญญิก
* วัดช้างรอบ
* วัดเจดีย์งาม
* วัดถ้ำหีบ
* วัดมังกร
* วัดพระยืน
* วัดป่ามะม่วง
* วัดตึก
* สรีดภงส์ (ทำนบพระร่วง)

 |

 |
| สถานที่อื่น ๆ | 
* เนินปราสาท
* ศาลพระแม่ย่า

 |
ภูมิภาคนิวเบียปัจจุบัน
**นิวเบีย** หรือ **นูเบีย** (อังกฤษ: Nubia) เป็นภูมิภาคตามแม่น้ำไนล์ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศซูดานตอนเหนือ และประเทศอียิปต์ตอนใต้ เป็นอารยธรรมแรก ๆ ในแอฟริกาตะวันออกเฉียงเหนือโบราณ โดยสามารถสืบย้อนประวัติศาสตร์มาแต่ 2,000 ปีก่อนคริสต์ศักราชเป็นต้นมา (ผ่านสิ่งก่อสร้างและสิ่งประดิษฐ์นิวเบีย ตลอดจนบันทึกลายลักษณ์จากอียิปต์และโรม) และเป็นที่ตั้งของจักรวรรดิแห่งหนึ่งของแอฟริกา มีราชอาณาจักรนิวเบียขนาดใหญ่จำนวนหนึ่งตลอดสมัยหลังคลาสสิก ราชอาณาจักรแห่งสุดท้ายล่มสลายใน ค.ศ. 1504 เมื่อนิวเบียถูกแบ่งระหว่างอียิปต์กับรัฐสุลต่านเซนนาร์ ส่งผลให้ประชากรนิวเบียจำนวนมากถูกกลืนเข้ากับวัฒนธรรมอาหรับ นิวเบียกลับไปรวมกับอียิปต์ออตโตมันอีกครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และอยู่ในราชอาณาจักรอียิปต์ตั้งแต่ ค.ศ. 1899 ถึง ค.ศ. 1956

ชื่อนิวเบียแผลงมาจากชื่อชาวโนบา เป็นชนร่อนเร่ที่ตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ในคริสต์ศตวรรษที่ 4 หลังจากราชอาณาจักรเมโรเอล่มสลาย ชาวโนบาพูดภาษาตระกูลไนโล-สะฮาราภาษาหนึ่งซึ่งเป็นบรรพบุรุษของภาษานิวเบียเก่า ภาษานิวเบียเก่าใช้ในเอกสารทางศาสนาเป็นส่วนใหญ่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึง 15 ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 4 และตลอดสมัยโบราณคลาสสิก นิวเบียมีชื่อเรียกว่า **คุช** หรือที่ชาวกรีกสมัยคลาสสิกเรียกรวมกับพื้นที่ข้างเคียงในชื่อ **ไอทีโอปีอา** ("เอธิโอเปีย")

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* สวีเดน

 |
| อื่น ๆ | 
* SUDOC (France)
	+ 1

 |
**วัดศรีคุณเมือง** ตั้งอยูที่ถนนมีชัย ตำบลในเมือง อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย เดิมชื่อว่า **วัดป่าขาว** ภายในวัดมีเจดีย์อันเก่าแก่ ภายในพระอุโบสถ เป็นที่ประดิษฐาน หลวงพ่อพระสุก (จำลอง) เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะล้านช้าง กว้าง 91 เซนติเมตร สูง 114 เซนติเมตร สร้างในพุทธศตวรรษที่ 24 หลวงพ่อพระสุกองค์จริง สร้างพร้อมกับ หลวงพ่อพระใส และหลวงพ่อพระเสริม ในสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช กษัตริย์แห่งล้านช้าง พ.ศ. 2093 โดยพระธิดาสุก, เสริม และใส 

ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 3 เจ้าอนุวงศ์ได้ก่อกบฏ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงส่งกองทัพไปปราบ และได้อัญเชิญพระพุทธรูปทั้ง 3 ไปยังฝั่งไทยด้วยแพ แต่เมื่อมาถึงปากน้ำงึม เกิดพายุใหญ่ แท่นพระสุกจึงจมลงไปในแม่น้ำโขง เหลือแต่องค์พระสุกเท่านั้น แต่ต่อมา เมื่อพ้นปากน้ำงึม พระสุกได้แหกแพจมลงไปในแม่น้ำโขง บริเวณนั้น เรียกว่า เวินสุก ซึ่งตรงกับอำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย เมื่อถึงฝั่งแล้ว จึงอัญเชิญพระใสไปวัดโพธิ์ชัย จ.หนองคาย ส่วนพระเสริมอัญเชิญไปวัดปทุมวนารามราชวรวิหาร ในปี พ.ศ. 2420 พระอาจารย์สีทัตถ์ สุวรรณมาโจ อดีตเจ้าอาวาสวัดศรีคุณเมืองได้รวบรวมปัจจัยชาวหนองคายหล่อหลวงพ่อพระสุกจำลอง ทำพิธีอัญเชิญหลวงพ่อพระสุกมาสถิต กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุ เมื่อ พ.ศ. 2534 ในวันสงกรานต์ของทุกปี จะอัญเชิญออกมาให้ประชนสรงน้ำ
**กูร์บันซอลตัน เอเจ** (เติร์กเมน: Gurbansoltan Eje; "มารดาของกูร์บันซอลตัน"; เกิดใน ค.ศ. 1913 ที่กึปจัก ประเทศเติร์กเมนิสถาน; เสียชีวิตในวันที่ 5 หรือ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1948 ที่อาชกาบัตในช่วงแผ่นดินไหวที่อาชกาบัต ค.ศ. 1948) เป็นแม่ของซาปาร์มือรัต นือยาซอว์ ประธานาธิบดีคนแรกของประเทศ

มีสถานที่และสถาบันบางแห่งตั้งชื่อตามเธอ เช่น ยือลันลือ (Ýylanly) ในอำเภอกูร์บันซอลตัน เอเจ เช่นเดียวกับชื่อเดือนเมษายนในปฏิทินเติร์กเมนที่ถูกเปลี่ยนใน ค.ศ. 2002 จากการผ่านร่างกฎหมายเปลี่ยนชื่อของรัฐบาลซึ่งถูกยกเลิกในเดือนเมษายน ค.ศ. 2008 โดยกูร์บันกูลือ เบร์ดือมูฮาเมดอว์ ลูกชายของเธอได้ยุบเลิกคำที่แปลว่า "ขนมปัง" ในภาษาเติร์กเมน โดยให้เปลี่ยนเป็นชื่อ *กูร์บันซอลตัน* แทน

นักวิชาการตะวันตกหลายคนมอบชื่อเล่นแก่เธอว่า "มารดาของชาวเติร์กเมนทั้งปวง" เพื่อสื่อถึงการมอบตำแหน่ง *ตืร์กเมนบาชือ* ("ผู้นำของชาวเติร์กเมนทั้งปวง") ให้ตนเองของลูกชายเธอ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Turkmen go back to old calendar". BBC News. 24 April 2008. สืบค้นเมื่อ 2008-04-24.
2. ↑  Osborn, Andrew (22 December 2006). "Saparmurat Niyazov". *The Independent*.
3. ↑  "Saparmurat Niyazov". The Telegraph. 22 December 2006.
**สภาสันติภาพตุรกี** (อังกฤษ: Turkish Peace Council , ตุรกี: *Yurrta Sulh Konseyi*) เป็นคณะนายทหารที่ดำเนินการรัฐประหาร เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 นำโดยพันเอก มูฮาร์เร็ม โคซี

สภาสันติภาพตุรกีได้ทำการปิดล้อมท่าอากาศยาน ที่ทำการพรรครัฐบาล มีการจับนายทหารระดับสูงเป็นตัวประกัน รวมถึงเข้าบุกยึดบรรษัทกิจการการกระจายเสียงและโทรทัศน์แห่งชาติตุรกี (TRT)  และสั่งงดรายการประจำของสถานีฯและถ่ายทอดการแถลงการณ์ของสภาสันติภาพฯ และประกาศใช้ กฎอัยการศึก มีการออกคำสั่งห้ามออกนอกเคหะสถานและสั่งปิดท่าอากาศยาน พร้อมกับนำรถถังเข้าไปยึดอาคารรัฐสภา และช่องแคบบอสฟอรัส รวมถึงประชาชนตุรกีทำการถอนเงินผ่านตู้ถอนเงินอัตโนมัติ เมื่อทราบว่าจะมีการทำรัฐประหาร

ด้านนายเรเจป ไตยิป แอร์โดอัน ประธานาธิบดีตุรกี ได้แถลงการณ์สดผ่านแอพลิเคชันเฟซไทม์ ถ่ายทอดสดผ่านทีอาร์ที ตอบโต้สภาสันติภาพตุรกี และระดมประชาชนให้ออกมาต่อต้าน จนกระทั่ง เมื่อเวลา 00:40 น. ตามเวลาท้องถิ่นของกรุงอังการา สัญญาณออกอากาศของทีอาร์ทีได้ถูกตัดลงไป แต่บัญชีทวิตเตอร์ของทีอาร์ทีเวิลด์ โทรทัศน์ภาคบริการโลกของทีอาร์ที ยังคงรายงานข่าวจากฝ่ายของประธานาธิบดีแอร์โดอัน รวมถึงมีการจับกุมนายทหารที่พยายามจะช่วยเหลือสภาสันติภาพตุรกีโดยตำรวจฝ่ายของแอร์โดอัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  ทหารตุรกี "สภาสันติภาพ" ทำรัฐประหาร สั่งเคอร์ฟิว ปิดสนามบิน ปิดช่องแคบเชื่อมเอเชีย-ยุโรป

ดูเพิ่ม
-------
**สภาอารักษ์** (เปอร์เซีย: شورای نگهبان‎ Guardian Council) เป็นองค์กรตามรัฐธรรมนูญของสาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน ประกอบด้วยสมาชิกสิบสองคนซึ่งเป็นกลุ่มบุคคลที่มีอำนาจและอิทธิพลกว้างขวางในประเทศ และมีอำนาจยับยั้งร่างกฎหมายของรัฐสภา

รัฐธรรมนูญอิสลามของอิหร่านบัญญัติให้สภาอารักษ์ประกอบด้วยสมาชิกสองประเภท ประเภทละหกคน ได้แก่:

* ปราชญ์กฎหมายอิสลาม (ฟากิฮ์) ได้รับเลือกโดยผู้นำสูงสุด
* นักกฎหมายที่มีความเชี่ยวชาญกฎหมายหลายสาขา ถูกเสนอชื่อโดยประธานศาลสูงสุด และได้รับเลือกโดยรัฐสภาอิหร่าน

สภาอารักษ์รับผิดชอบการวินิจฉัยบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญของอิหร่าน, กำกับดูแลการเลือกตั้ง, อนุมัติผู้ถูกเสนอชื่อเป็นสมาชิกสมัชชาปราชญ์และประธานรัฐสภา ตลอดจนตรวจพิจารณาว่าบรรดาร่างกฎหมายที่ผ่านรัฐสภา ไม่ขัดกับหลักศาสนาอิสลามและรัฐธรรมนูญ

สภาอารักษ์เป็นสภาที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้งโดยประชาชน แต่กลับมีอำนาจเด็ดขาดเหนือรัฐสภาที่มาจากการเลือกตั้งโดยประชาชน ตลอดเวลาที่ผ่านมา กฎหมายที่เอื้อสิทธิสตรี, การปฏิรูประบบเลือกตั้ง, กฎหมายห้ามการทรมาณกรรม และการให้สัตยาบันในสนธิสัญญาว่าด้วยสิทธิมนุษยชนกับนานาชาติ ตลอดจนกฎหมายที่มีความเปิดกว้างอย่างอื่น ต่างถูกยับยั้งโดยสภาอารักษ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Inc. Manou & Associates. "Iranian Government Constitution, English Text". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-17.
2. ↑  มาตรา 96 และ 94 รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน
3. ↑  The Iranian Regime: Human Rights and Civil Liberties Under Siege, U.S. State Department Fact Sheet, April 18, 2007. Retrieved September 23, 2008.
4. ↑  "Overview of Human Rights Issues in Iran". Human Rights Watch. 2005-01-13. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-04-14. สืบค้นเมื่อ 2009-07-28.
**ป้อมมหาไชย** โบราณสถานประเภทป้อมที่ตั้งอยู่บริเวณตลาดหัวรอ ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ป้อมมหาไชยสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นก่อนรัชสมัยของ สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ เพราะใน *พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)* ได้กล่าวถึงป้อมมหาไชยว่าใน สงครามพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้ ได้มีการปรากฏชื่อป้อมมหาไชยที่ยิงปืนใหญ่ถล่มกองทัพพม่า 

ในพระนิพนธ์เรื่อง ไทยรบพม่า ของ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ซึ่งเรียบเรียงขึ้นหลังเสียกรุงประมาณ 160 ปีได้เล่าไว้ว่า

> ครั้นถึงวันอังคาร เดือน ๕ ขึ้น ๙ ค่ำ ปีกุน พ.ศ. ๒๓๑๐ เป็นวันเนาสงกรานต์ เพลาบ่าย ๓ โมง พม่าก็จุดไฟสุมรากกำแพงเมืองตรงหัวรอที่ริม**ป้อมมหาไชย** และยิงปืนใหญ่ระดมเข้าไปในพระนคร จากบรรดาค่ายที่รายล้อมทุกๆ ค่าย พอเพลาพลบค่ำ กำแพงเมืองตรงที่เอาไฟสุมทรุดลง เพลาค่ำ ๘ นาฬิกา แม่ทัพพม่าก็ยิงปืนสัญญาให้เข้าปีนปล้นพระนครพร้อมกันทุกด้าน พม่าเอาบันไดพาดปีนเข้าได้ตรงที่กำแพงทรุดนั้นก่อน พวกไทยที่รักษาหน้าที่เหลือกำลังจะต่อสู้ พม่าก็เข้าพระนครได้ในเวลาค่ำวันนั้นทุกทาง นับเวลาแต่พม่ายกมาตั้งล้อมพระนครได้ปี ๑ กับ ๒ เดือน จึงเสียกรุงศรีอยุธยาแก่พม่าข้าศึก
> 
>

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  7 เมษายน 2310: กรุงศรีอยุธยาแตก
**หอสมุดประชาชนนิวยอร์ก** (อังกฤษ: New York Public Library (NYPL)) คือ หอสมุดสาธารณะในนครนิวยอร์ก ด้วยหนังสือเกือบ 53 ล้านเล่ม หอสมุดแห่งนี้มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 2 ของสหรัฐอเมริกา (และอันดับ 3 ของโลก) รองจากหอสมุดรัฐสภา หอสมุดมีการบริหารจัดการอย่างเป็นอิสระ และดำเนินการโดยไม่แสวงหาผลกำไร หอสมุดมีสาขาในเขต (Borough) แมนแฮตตัน, เดอะบร็องซ์ และเกาะสแตเทน โดยมีการเข้าร่วมกับหอสมุดทางวิชาการ (academic libraries) และวิชาชีพ (professional libraries) ในเขตรัฐนิวยอร์ก ส่วนเมืองอื่น ๆ ใน 2 เขตของนครนิวยอร์ก ได้แก่ บรุกลิน และควีนส์ มีการให้บริการโดยหอสมุดสาธารณะบรุกลินส์ และหอสมุดควีนส์ สาขาของหอสมุดประกอบด้วยหอสมุดวิจัย (research libraries) และหอสมุดที่ยืมหนังสือได้ (Lending libraries) 

หอสมุดดำเนินงานในศตวรรษที่ 19 และกลายเป็นศูนย์รวมหนังสือจากที่ต่าง ๆ รวมถึงเป็นแหล่งสังคมของผู้รักหนังสือ (bibliophiles) และผู้มั่งคั่ง โดยได้รับการสนับสนุนจากมูลนิธิและชาวอเมริกันที่ร่ำรวยในแต่ละยุคสมัย

อาคารหลัก
---------

อาคารหลักของหอสมุด ตั้งอยู่บนถนนสายที่ 5 (Fifth Avenue) ก่อสร้างระหว่าง ค.ศ. 1897-1911 และเปิดทำการใน ค.ศ. 1911 ตัวอาคารหลักคือ 1 ใน 4 ของหอสมุดวิจัย ห้องที่มีชื่อเสียงคือ ห้องอ่านหนังสือหลักโรส (Rose Main Reading Room : Room 315) มีกว้าง 78 ฟุต (23.8 เมตร) ความยาว 297 ฟุต (90.5 เมตร) ความสูงถึงเพดาน 50 ฟุต (15.8 เมตร) 

ห้องโรส ประกอบด้วยแถวตู้หนังสืออ้างอิงนับพันเล่ม ซึ่งเปิดโล่งแต่ละชั้นของระเบียง เหนือขึ้นไปมีหน้าต่างขนาดใหญ่และโคมไฟระย้า ตกแต่งด้วยไม้เนื้อแข็ง โต๊ะ เก้าอี้ และโคมไฟทองเหลือง รวมถึงมีการติดตั้งเครื่องคอมพิวเตอร์ เพื่อค้นหาหนังสือหอสมุด มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกและอินเทอร์เน็ตสำหรับแล็ปท็อป นอกจากนี้ยังมีห้องพิเศษ โดยตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติกับนักประพันธ์และนักวิชาการคนสำคัญ ซึ่งเป็นผู้วิจัยและเขียนหนังสือของหอสมุด แต่ไม่เพียงนักวิชาการเท่านั้น ระหว่างภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ (Great Depression) สมาชิกหอสมุดหลายคนออกจากงานและใช้หอสมุดที่จะปรับปรุงชีวิตของพวกเขา หอสมุดได้รับการประกาศสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ ใน ค.ศ. 1965

ภาพพาโนรามา ห้องอ่านหนังสือหลักโรส (Rose Main Reading Room)

ภาพพาโนรามา ภายนอกหอสมุดประชาชนนิวยอร์ก

สมุดภาพ
-------

* อาคารหอสมุดใน ค.ศ. 1908 ในข่วงสุดท้ายของการก่อสร้างอาคารหอสมุดใน ค.ศ. 1908 ในข่วงสุดท้ายของการก่อสร้าง
* ห้องแผนที่ห้องแผนที่
* ภายในหอสมุดภายในหอสมุด
* ภายนอกหอสมุดภายนอกหอสมุด
* สิงโตด้านหน้าหอสมุดสิงโตด้านหน้าหอสมุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  About The New York Public Library
2. ↑  "New York Public Library General Fact Sheet" (PDF). Nypl.org. สืบค้นเมื่อ November 24, 2012.
3. 1 2  "New York Public Library Annual Report 2017" (PDF). Nypl.org. สืบค้นเมื่อ September 19, 2018.
4. ↑  "President and Leadership". Nypl.org. สืบค้นเมื่อ December 29, 2016.
5. ↑  ทะเบียนสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์สหรัฐ เก็บถาวร 2007-12-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน National Historic Landmark summary listing
**ไตรโกล** (Trigoal) คือการแข่งขันฟุตบอลลักษณะหนึ่งในประเทศไทย โดยสนามฟุตบอลมีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม

ไตรโกลเป็นการแข่งขันกีฬาแนวใหม่ที่มีผู้เล่นในขณะเดียวกัน 3 ทีมในสนามเดียวกัน โดยสนามมีลักษณะคล้ายกับสามเหลี่ยมด้านเท่า และมีผู้ชนะเพียงทีมเดียว ทีมที่ได้คะแนนอันดับสองและอันดับสามถือเป็นผู้แพ้เหมือนกัน ไตรโกลนั้นมีรูปแบบการเล่นหลายรูปแบบ เช่น ไตรโกลฟุตบอล, ไตรโกลวอลเลย์บอล, ไตรโกลบาสเกตบอล เป็นต้น

ไตรโกลฟุตบอล
------------

สร้างสรรค์และคิดค้นครั้งแรกโดย นายเฉลิมเกียรติ เลาหัตถพงษ์ภูริ ในปี พ.ศ. 2546 และปรากฏในหนังสือนวนิยายแนววิทยาศาสตร์ ชื่อ ID.FORCE (ข้อมูลบรรณานุกรมของหอสมุดแห่งชาติ ISBN 974-91234-1-7) ต่อมาในปลายปี พ.ศ. 2546 ได้มีการทดลองเล่นโดยชักชวนนักศึกษามาทดสอบและสอบถามความคิดเห็นเพื่อปรับปรุงให้แข่งขันได้ดีขึ้น พร้อมทั้งถ่ายวิดีโอเก็บข้อมูลต่างๆ ไว้เพื่อการวิจัยต่อไป ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ได้มีการจดลิขสิทธิ์ไตรโกลเสร็จสมบูรณ์ ตามลิขสิทธิ์ทะเบียนข้อมูลเลขที่ ว.8483 "สนามไตรโกล"

การวัดผล
--------

ผู้แข่งขันแต่ละทีมจะต้องทำประตูทีมอื่นอีก 2 ทีมให้ได้มากที่สุด พร้อมกับป้องกันไม่ให้ทีมอื่นทำประตูฝั่งตน โดยทีมที่มีผลต่างสูงสุดระหว่างประตูที่ทำได้และประตูที่เสีย จะเป็นผู้ชนะเพียงหนึ่งเดียว อีก 2 ทีมที่เหลือจะเป็นผู้แพ้เหมือนกัน กรณีที่มี 2 ทีมหรือ 3ทีมเสมอกันจะหาผู้ชนะตามวิธีการที่กำหนดเฉพาะในการแข่งขันแต่ละนัด เช่น ต่อเวลา, วัดผลแบบ head to head, ลูกจุดโทษ

เช่น ถ้ามีทีมแข่งขันคือ ทีม A, ทีม B และทีม C ทีม A ซึ่งมีผลต่างระหว่างประตูที่ได้และประตูที่เสียสูงที่สุดจะเป็นผู้ชนะ ส่วนทีม B และทีม C จะเป็นผู้แพ้เหมือนกันทั้ง 2 ทีม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ไตรโกล
**หอยเบี้ยจักจั่น** หรือ **หอยเบี้ยจั่น** (อังกฤษ: Money cowry) เป็นหอยทะเลฝาเดียวชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Monetaria moneta* (ศัพทมูลวิทยา: *moneta* (/โม-เน-ตา/) เป็นภาษาละตินแปลว่า "เงินตรา") ในวงศ์ Cypraeidae

มีเปลือกแข็ง ผิวเป็นมัน หลังนูน ท้องแบน ช่องปากยาวแคบและไปสุดตอนปลายทั้ง 2 ข้าง เป็นลำราง ริมปากทั้ง 2 เป็นหยักคล้ายฟัน ไม่มีฝาปิด มีความยาวประมาณ 12-24 มิลลิเมตร มีถิ่นแพร่กระจายอยู่ในทะเลเขตอบอุ่นทั้งในมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย อาทิ ทะเลแดง อินโด-แปซิฟิก นอกชายฝั่งทะเลด้านมหาสมุทรแปซิฟิกของอเมริกากลาง ชายฝั่งทะเลทวีปแอฟริกาตอนตะวันออกและใต้ ทะเลอันดามัน อ่าวไทย ทะเลญี่ปุ่น ไปจนถึงโอเชียเนีย ดำรงชีวิตอยู่ตามแนวปะการังใกล้ชายฝั่ง กินอาหารจำพวกแพลงก์ตอนและสาหร่ายทะเลที่ลอยมาตามกระแสน้ำ

เปลือกหอยของหอยเบี้ยชนิดนี้ มีความสำคัญต่อมนุษย์มาตั้งแต่ยุคโบราณ โดยใช้เป็นเครื่องแลกเปลี่ยนสิ่งของแทนเงินตราในปัจจุบัน สันนิษฐานว่าคำว่า "เบี้ย" ในภาษาไทยก็เรียกเพี้ยนมาจากคำว่า "รูปี" ซึ่งเป็นหน่วยเงินตราของอินเดียมาตั้งแต่สมัยพุทธกาล

นอกจากนี้แล้ว เปลือกหอยเบี้ยจักจั่นยังใช้เป็นเครื่องรางของขลังในวัฒนธรรมไทย โดยมักนำไปบรรจุปรอทแล้วเปิดทับด้วยชันโรงใต้ดิน อาจจะมีแผ่นทองแดงลงอักขระยันต์หรือไม่ก็ได้ เชื่อกันว่า ถ้าพกเปลือกหอยเบี้ยชนิดนี้ไว้กับตัวเวลาเดินทางสัญจรในป่า จะช่วยป้องกันไข้ป่า รวมถึงป้องกันและแก้ไขภยันอันตรายจากร้ายให้กลายเป็นดีได้ หรือนำไปตกแต่งพลอยเรียกว่า "ภควจั่น" ในเด็ก ๆ เชื่อว่าช่วยป้องกันฟันผุ หรือพกใส่กระเป๋าสตางค์ เชื่อว่าทำให้เงินทองไหลเทมาและโชคดี 

ปัจจุบัน เปลือกหอยเบี้ยจักจั่นยังนิยมสะสมกันเป็นของประดับและของสะสมกันอีกด้วย โดยมีชนิดที่แปลกแตกต่างไปจากปกติ คือ "ไนเจอร์" (Niger) ที่หอยจะสร้างเมลานินสีดำเคลือบเปลือกไว้จนกลายเป็นสีดำหรือสีน้ำตาลคล้ำทั้งหมด และชนิดที่มีราคาสูงที่สุด เรียกว่า "โรสเตรท" (Rostrat) หรือ หอยเบี้ยจักจั่นงวง คือ เป็นหอยเบี้ยจักจั่นในตัวที่ส่วนท้ายของเปลือกมิได้กลมมนเหมือนเช่นปกติ แต่สร้างแคลเซี่ยมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในเวลาหลายปี จนกระทั่งยาวยืดออกมาและม้วนขึ้นเป็นวงอย่างสวยงามเหมือนงวงช้าง ซึ่งหอยในรูปแบบนี้จะพบได้เฉพาะแถบอ่าวด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ของหมู่เกาะนิวแคลิโดเนียที่เดียวในโลกเท่านั้น มีการประเมินราคาของเปลือกหอยลักษณะนี้ไว้ถึง 25 ล้านบาท ซึ่งนับเป็นราคาของเปลือกหอยที่มีค่าสูงที่สุดในโลกอีกด้วย


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Monetaria moneta***

อ้างอิง
-------

1. ↑   Gastropods.com : *Monetaria moneta*; accessed : 20 October 2010
2. ↑  *เปลือกหอยร้อยล้าน*, "วีไอพี". ทอล์คโชว์ทางช่อง 9: 15 กุมภาพันธ์ 2553
3. 1 2  คอลัมน์ Aqua Pets โดย จอม สมหวัง ปัทมคันธิน "สุดยอดแฟนพันธุ์แท้เปลือกหอย 2 สมัย" หน้า 107 นิตยสาร Aquarium Biz Vo.1 issue 6 ฉบับเดือนธันวาคม 2010
4. ↑  "ภคจั่น เครื่องรางโภคทรัพย์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-04-24. สืบค้นเมื่อ 2011-01-09.

ดูเพิ่ม
-------

* หอยเบี้ยแก้ตัวเล็ก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปเปลือกหอยเบี้ยจักจั่นโรสเตรท
อัครบิดรนีคอน
**นีคอน** (รัสเซีย: Ни́кон, ภาษารัสเซียเก่า: *Нїконъ*) มีนามเดิมว่า **นิกิตา มินิน** (Nikita Minin; Никита Минин; 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1605 - 17 สิงหาคม ค.ศ. 1681) เป็นอัครบิดรแห่งมอสโกและรัสทั้งปวงองค์ที่ 7 ในคริสตจักรรัสเซียออร์ทอดอกซ์ ดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการตั้งแต่ ค.ศ. 1652 ถึงค.ศ. 1666 ท่านมีชื่อเสียงในด้านวาทศิลป์ เป็นผู้มีกำลังความสามารถ เคร่งครัดในศาสนา และสนิทกับซาร์อะเลคเซย์ที่ 1 แห่งรัสเซีย อัครบิดรนีคอนได้ดำเนินการปฏิรูปมากมายจนในที่สุดนำไปสู่ความแตกแยกในคริสตจักรรัสเซียออร์ทอดอกซ์ที่เรียกว่า ราสโคล เป็นเวลาหลายปีที่ท่านได้กลายเป็นผู้นำทางการเมืองที่โดดเด่น ซึ่งมักจะเทียบตนเสมอซาร์ หรือ แม้กระทั่งบดบังรัศมีของพระเจ้าซาร์ผู้เป็นพระประมุข แนวทางการปฏิรูปเกี่ยวกับพิธีสวดทางศาสนาของอัครบิดรนิคอนนั้นไม่เป็นที่นิยมชมชอบในหมู่ประชาชนที่ยึดมั่นประเพณีอนุรักษ์นิยม ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1666 อัครบิดรนีคอนถูกคัดค้านจากการประชุมคณะบาทหลวงที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ ท่านถูกลิดรอนหน้าที่ทางศาสนา และถูกถอดยศ ลดสถานะเป็นบาทหลวงธรรมดา อัครบิดรโยอาซัฟที่ 2 แห่งมอสโกได้ขึ้นสืบอำนาจต่อจากการเลือกโดยสภาบาทหลวง

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อัครบิดรนิคอนแห่งมอสโก**

* Lobachev, Sergei V. "Patriarch Nikon's Rise to Power." *Slavonic and East European Review* (2001): 290-307. in JSTOR
* Meyendorff, Paul. *Russia, ritual, and reform: the liturgical reforms of Nikon in the 17th century* (RSM Press, 1991)
* Shusherin, Ioann. *From Peasant to Patriarch: Account of the Birth, Uprising, and Life of His Holiness Nikon, Patriarch of Moscow and All Russia* (2008)
* Spinka, Matthew."Patriarch Nikon and the Subjection of the Russian Church to the State." *Church History* 10#4 (1941): 347-366. in JSTOR
ธงชาติอิรักตรงกลางเป็นอักษรกูฟีย์เขียนว่า "อัลลอฮุอักบัร" (الله اكبر) แปลว่า พระเจ้าทรงยิ่งใหญ่ที่สุด
**อักษรกูฟีย์** หรือ **อักษรคูฟิกฮ์** (อาหรับ: الخط الكوفي; Kufic script) เป็นรูปแบบหนึ่งของอักษรอาหรับที่ได้รับความนิยมตั้งแต่ยุคเริ่มแรกในฐานะอักษรที่นิยมใช้ในการคัดลอกอัลกุรอานและเพื่อการตกแต่งทางสถาปัตยกรรม และในเวลาต่อมาได้กลายเป็นรูปแบบอ้างอิงและรูปแรกเริ่ม (archetype) ของอักษรอาหรับอีกจำนวนมาก กูฟีย์พัฒนามาจากอักษรนาบาเตียนอิรักจากเมืองกูฟา ชื่อเมืองกูฟานี้เป็นที่มาของชื่อเรียกอักษรกูฟีย์ หรือกูฟิกในภาษาอังกฤษ ลักษณะหลักของอักษรกูฟีย์คือการเรียงในแนวนอน, รูปอักษรเป็นเส้นตรง (rectilinear letterforms) และประกอบด้วยมุมแหลม กูฟีย์ยังสามารถแบ่งออกเป็นชนิดย่อย ๆ ได้อีก ตามลักษณะการคัดอักษรวิจิตร

กูฟีย์เหลี่ยม
-------------

ตัวอย่างลายกูฟีย์เหลี่ยม แสดงชื่อของ "มุฮัมมัด" (เส้นสีดำ) ควบกับ "อะลี" สี่ชื่อ (เส้นสีขาว) ลักษณะแบบนี้นิยมใช้ทำเป็นงานกระเบื้องในสถาปัตยกรรมอิสลาม
กูฟีย์เหลี่ยม (Square Kufic; อาหรับ: ٱلْكُوفِيّ ٱلمُرَبَّع) หรือ บันนาอี (*banna'i*; بَنَائِيّ, อักษร "อิฐ") เป็นรูปแบบการเขียนอักษรอาหรับเปลือย (bare writing) ซึ่งพัฒนาชึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 นักอักษรวิจิตร มามูห์น ซักกัล อธิบายว่า กูฟีย์เหลี่ยมถูกนำมาใช้เพื่อการก่อสร้างที่ใช้อิฐเป็นหลักในการตกแต่งให้เป็นอักษรวิจิตรอิสลาม และ "การอ่านออกไม่ใช่หัวใจสำคัญ" ของกูฟีย์เหลี่ยม

ระเบียงภาพ
----------

* หน้าหนึ่งจากอัลกุอานอักษรกูฟีย์, ราวศตวรรษที่แปด (Surah 15: 67–74)หน้าหนึ่งจากอัลกุอานอักษรกูฟีย์, ราวศตวรรษที่แปด (Surah 15: 67–74)
* อักษรกูฟีย์จาก อุลกุรอานยุคแรก ๆ ราวศตวรรษที่ 8-9 (Surah 7: 86–87)อักษรกูฟีย์จาก อุลกุรอานยุคแรก ๆ ราวศตวรรษที่ 8-9 (Surah 7: 86–87)
* เอกสารซูรัต มัรยัม; อักษรกูฟีย์บนหนังกวางกะเซล, ศตวรรษที่เก้า (Surah 19: 83–86)เอกสารซูรัต มัรยัม; อักษรกูฟีย์บนหนังกวางกะเซล, ศตวรรษที่เก้า (Surah 19: 83–86)
* อัลกุรอานอักษรกูฟีย์เขียนด้วยหมึกและประดับทอง, ศตวรรษที่ 11, ประเทศอิหร่าน (Surah 92: 1–5)อัลกุรอานอักษรกูฟีย์เขียนด้วยหมึกและประดับทอง, ศตวรรษที่ 11, ประเทศอิหร่าน (Surah 92: 1–5)
* ส่วนหนึ่งของ "กุรอานพยาบาล" (مصحف الحاضنة)ส่วนหนึ่งของ "กุรอานพยาบาล" (مصحف الحاضنة)
* อัลกุรอานยุตอับบัสซิด เปอร์เซีย, รอยต่อศตวรรษที่ 11-12อัลกุรอานยุตอับบัสซิด เปอร์เซีย, รอยต่อศตวรรษที่ 11-12
* อักษรกูฟีย์จมกฟรายส์แพนโทกราเฟีย (1799)อักษรกูฟีย์จมก*ฟรายส์แพนโทกราเฟีย* (1799)
* กูฟีย์แบบมาเกรบประดับมิมบัรมัสยิดกุตุบบียยากูฟีย์แบบมาเกรบประดับมิมบัรมัสยิดกุตุบบียยา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "The Development and Spread of Calligraphic Scripts". *Metmuseum.org*. New York: Metropolitan Museum of Art. 2020. สืบค้นเมื่อ 20 August 2020.
2. ↑  Sakkal, Mamoun. (2004). Principles of Square Kufic Calligraphy. Hroof Arabiyya. 4. 4-12.
3. 1 2  "Creative Arabic Calligraphy: Square Kufic". *Design & Illustration Envato Tuts+*. สืบค้นเมื่อ 2020-05-21.
**"รู้ว่าต้องลืม"** เป็นซิงเกิลของนักร้องจิระศักดิ์ ปานพุ่ม กับค่ายสหภาพดนตรี จากอัลบั้ม Catarock OSX ประพันธ์เนื้อร้องโดย ชาญ การช่าง แต่งทำนองโดย จิระศักดิ์ ปานพุ่ม และเรียบเรียงโดย ชาคริต เกิดสกุล, กานต์ สุขอินทร์ มิวสิกวิดีโอเผยแพร่ในวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2556 เป็นเพลงร็อกสมัยที่เน้นความหนักแน่นของเสีย­งกีตาร์เป็นองค์ประกอบหลัก 

เป็นเรื่องของผู้ชายคนหนึ่งที่พยายามจะลืมเรื่­องราวที่เกิดขึ้นกับชีวิตรักของตน แต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นน­ั้นมันเลวร้ายและเจ็บปวดเกินที่จะลืมได้ลง บอกเล่าด้วยท่าที ประชดประชัน แต่ไม่รุนแรง ถ้าคนเราไม่มีหัวใจ อะไร ๆ ก็คงทำได้ง่ายกว่านี้เพราะมันคงไม่เจ็บ เมื่อไม่เจ็บมันก็ไม่จำ เมื่อไม่จำมันก็ไม่มีอะไรให้ลืม... และถ้าเธอไม่มีหัวใจก็ไม่ต้องมาห่วงกัน ไม่จำเป็นต้องยืดเยื้อ ไม่ต้องห่วง หรอก ชีวิตคนเรามันสั้น ไม่นานก็ลืมได้เอง...

การตอบรับ
---------

เพลง "รู้ว่าต้องลืม" ติดอันดับสูงสุดที่ 31 จากการจัดอันดับของเวอร์จิ้นฮิตซ์ ในชาร์ตของ 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 ประจำวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2556 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2556) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 | 31 |

อ้างอิง
-------

1. ↑  เพลง รู้ว่าต้องลืม
2. ↑  รู้ว่าต้องลืม - แมว จิรศักดิ์ [Teaser]
3. ↑  [Virgin Hit Chart Top 40 ประจำวันที่ 13 มกราคม 2556]
**กูรุ กูรุ คาถาพาต๊อง** หรือ **แม่มดจอมแก่น** (ญี่ปุ่น: 魔法陣グルグル; โรมาจิ: *Mahoujin Guru Guru*) ; อังกฤษ: Magical Circle Guru Guru) เป็นการ์ตูนเล่มญี่ปุ่น ที่ดำเนินเนื้อเรื่องในลักษณะเกมอาร์พีจีทั่วไป คือมีผู้กล้าและผองเพื่อน เดินทางผจญภัยไปที่ต่างๆ ในโลกแฟนตาซี ในเรื่องตัวเอกคือ **คูคูริ** (*Kukuri*) สาวน้อยขี้อาย ผู้มีคาถาเรียกสัตว์ประหลาด โดยการวาดลวดลายวงกลมลงบนพื้น และ **นิเค** (*Nike*) หนุ่มจอมเกเร แถมนิสัยบ้าๆ บอๆ ที่เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีความสามารถอะไรเลย ยกเว้นความกล้าบ้าบิ่น และโชคเล็กๆ

ความสนุกของเรื่องนี้ก็คือ ผู้อ่านไม่สามารถคาดเดาเนื้อเรื่องอะไรได้เลย เรียกได้ว่าทุกอย่างดำเนินไปอย่างไร้เหตุผล แต่ก็ยังมีโครงเรื่องและการผูกเรื่องซ่อนอยู่ จัดอยู่ในประเภทการ์ตูนตลกได้. ลายเส้นของการ์ตูนเรื่องนี้ ผู้เขียน คือ **ฮิโรยูกิ เอโต้** วาดออกมาได้อย่างน่ารัก ลายเส้นสะอาด การออกแบบเสื้อผ้า และสัตว์ประหลาดต่างๆ ในเรื่อง ก็ทำออกมาได้น่ารักปนตลกขบขัน ตามธีมของเรื่องในขณะนั้น พูดได้ว่าเป็นการ์ตูนที่ตัวเอกใช้เสื้อผ้าเปลืองที่สุดเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว การ์ตูนเล่มฉบับแปลภาษาไทยจัดทำโดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจนอกจากนี้ยังมีทำเป็นการ์ตูนทีวีด้วย

กูรุ กูรุ คาถาพาต๊อง ยังถูกแปลในหลายๆ ประเทศได้แก่ ฮ่องกง (咕嚕咕嚕魔法陣) , ไต้หวัน (魔法陣天使) ,เกาหลีใต้ (마법진) 구루구루), อิตาลี (Guru guru il girotondo della magia)

เนื้อเรื่อง
-----------

ตัวละคร
-------

รายชื่อตอน
----------

เกม
---

* Mahōjin Guru Guru (กูรุ กูรุ คาถาพาต๊อง) -SNES
* Mahōjin Guru Guru 2 (กูรุ กูรุ คาถาพาต๊อง 2) - SNES
* Doki Doki Densetsu Mahōjin Guru Guru (ตำนาน ตึกตักตึกตัก กูรุ กูรุ คาถาพาต๊อง) - Game Boy Color

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* AnimeInfo: Mahoujin Guru Guru
* Guru Guru Park เก็บถาวร 2004-06-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ทุกอย่างเกี่ยวกับ กูรุ กูรุ
* SilverWynd's Guru Guru เก็บถาวร 2004-08-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน มีรูปจากการ์ตูนทีวี
*Aquila nipalensis*
**อินทรีทุ่งหญ้าสเตปป์** (อังกฤษ: Steppe eagle; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Aquila nipalensis*) เป็นนกอินทรีชนิดหนึ่ง 

มีขนาดลำตัวประมาณ 76-80 เซนติเมตร ความยาวปีก 1.7-2.1 เมตร จัดเป็นนกอินทรีทีมีขนาดใหญ่ มีท้ายทอยมีแถบสีน้ำตาลแดง คอบางส่วนสีอ่อน มุมปากลึกเกินกึ่งกลางดวงตา ปีกและหางยาว ขนคลุมใต้ปีกสีน้ำตาลเข้มตัดกับขนคลุมปลายปีกสีดำ ขนปีกบนมีลายขวาง ปลายปีกและขอบปีกด้านหลังสีเข้ม ในนกวัยอ่อน หัวและขนลำตัวสีน้ำตาลแกมเทากว่านกเต็มวัย มีแถบขาวจากปลายขนต่างจากนกอินทรีชนิดอื่น ๆ ที่มีแถบสีขาวใหญ่กลางปีกตามแนวขนคลุมใต้ปีก อายุเมื่อเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ 6 ปี จึงค่อยมีสีเหมือนนกตัวเต็มวัย

เป็นนกประจำถิ่นของภูมิภาคเอเชียกลางจนถึงทวีปยุโรป โดยมักจะอาศัยหากินอยู่ตามทุ่งหญ้าหรือทุ่งหญ้าสเตปป์ รวมถึงพื้นที่เกษตรกรรมเปิดโล่งในพื้นที่ต่ำ เช่น นาข้าว อันเป็นที่มาของชื่อเรียก กินหนูนาเป็นอาหารหลัก แต่ก็มีรายงานพบในที่ ๆ มีความสูงถึง 2,100 เมตร จากระดับน้ำทะเล
  
สำหรับในประเทศไทย จัดเป็นนกอพยพที่หาได้ยากมากชนิดหนึ่ง มีปริมาณการพบเห็นปีละไม่เกิน 2 ตัว ในแถบจังหวัดเพชรบุรีและนครสวรรค์ ในช่วงฤดูหนาว และจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  เอกสารความรู้เกี่ยวกับนกอินทรี อบต.บางจากและหนองปลาไหล จังหวัดเพชรบุรี
3. ↑  บุญส่ง เลขะกุล น.พ. *คู่มือดูนก* และ*นกเมืองไทย*
4. ↑  โอภาส ขอบเขตต์ ร.ศ. *นกในเมืองไทย เล่ม 3*
5. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Aquila nipalensis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Aquila nipalensis ที่วิกิสปีชีส์

* นทท.แห่ดูนกอินทรี-นกเหยี่ยว อพยพที่เพชรบุรี จากผู้จัดการออนไลน์
**วัดเขาทะโมน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเสน อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี

วัดเขาทะโมนตั้งอยู่บริเวณเขาทะโมนซึ่งเป็นเขาหินปูนลูกโดด วางตัวอยู่ในแนวตะวันออก-ตะวันตก ในหนังสือสมุดราชบุรี (พ.ศ. 2468) ระบุว่า "เขาทะโมนมีวัดที่เขา 1 วัด มีถ้ำอยู่ 3 ถ้ำ เรียกว่า ถ้ำพระยาแกรก ถ้ำยอด ถ้ำยา และถ้ำอื่น ๆ อีก เมื่อถึงเวลาหน้าเทศกาลมีราษฎรไปนมัสการทุก ๆ ปี" สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2457

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถซึ่งมีมานานแล้ว แต่ได้รับการซ่อมแซมปรับปรุงมาโดยตลอด กุฏิเจ้าอาวาส ลักษณะเป็นอาคาร 2 ชั้น ก่ออิฐฉาบปูน ที่ชายคามีไม้แกะสลัก แบบที่เรียกว่าลายขนมปังขิงประดับโดยรอบ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ เศียรพระพุทธรูปขนาดใหญ่ สูงประมาณ 3 เมตร กว้าง 1.5 เมตร ก่อด้วยอิฐฉาบปูน ว่ากันว่าเป็นเศียรของพระพุทธรูปนอน แต่ไม่พบองค์พระมีเพียงเศษอิฐกระจาย พระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 104 เซนติเมตร ก่ออิฐถือปูนปิดทอง ประดิษฐานอยู่บนฐานบัวปูนปั้น จำนวน 2 องค์ ตั้งคู่กันอยู่ ลักษณะพระพุทธรูปทั้ง 2 องค์พระพุทธรูปปูนปั้นปางสมาธิ ตั้งหันพระพักตร์ไปทางทิศตะวันตก ประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชี (อิฐที่ฐานชุกชี หนา 15 เซนติเมตร) และมีเจดีย์ตั้งอยู่ 1 องค์ เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูน ทรงกลมขนาดเล็ก ส่วนยอดชำรุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาทะโมน".
2. ↑  "วัดเขาทะโมน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "ข้อมูลโบราณสถานวัดเขาทะโมน อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี". สำนักศิลปากรที่ ๑ ราชบุรี.
**อินทรีน้อย ลูกหนองไก่ขัน** หรือ **อินทรีน้อย ส.ธนิกุล** (16 กันยายน พ.ศ. 2501 – ) เป็นนักมวยไทยชาวไทยในอดีต ที่สร้างความฮือฮาอย่างมาก ด้วยการแต่งหน้าทาปาก และสวมชุดลิเก ก่อนทำการแข่งขัน

ประวัติ
-------

อินทรีน้อย ลูกหนองไก่ขัน มีชื่อจริงคือ ธวัช พิมพ์ทรัพย์ (ชื่อเล่น **วัช**) เป็นบุคคลภูมิลำเนาจากอำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี ในปี พ.ศ. 2518 เขามีค่าตัวที่ประมาณสองหมื่นบาท

การแข่งขันที่สร้างตำนานความยิ่งใหญ่ คือรายการคู่เอกศึกวันทรงชัย ณ วันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2520 ที่จัดขึ้นโดยทรงชัย รัตนสุบรรณ ซึ่งเขาได้พบกับกาเซ็มน้อย เกียรติ ต.สร้าง ผู้เป็นนักมวยไทยเชื้อสายมุสลิม ด้วยเงินเดิมพัน 6 แสนบาท จากรายการดังกล่าว อินทรีน้อยเป็นฝ่ายชนะคะแนน

วันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2521 ที่เวทีมวยราชดำเนิน เขาได้พบกับคู่ชกอย่างปูจ๋า (ศักดิ์แสงทอง) ธนากร เจ้าของฉายาจอมคาถา ซึ่งได้มาจากการนั่งบริกรรมคาถาในช่วงพักยก อย่างไรก็ตาม ในศึกดังกล่าวอินทรีน้อยก็เป็นฝ่ายชนะคะแนนไปแบบขาดลอย

ภายหลัง อินทรีน้อยได้ย้ายมาอยู่ค่าย ส.ธนิกุล โดยในปี พ.ศ. 2526 เขาเป็นคู่ชกคนสุดท้ายของเผด็จศึก พิษณุราชันย์ ซึ่งเป็นนักชกถ้วยพระราชทาน จากการแข่งขันดังกล่าว อินทรีน้อยเป็นฝ่ายชนะคะแนน และเผด็จศึกประกาศแขวนนวมหลังจากนั้น

ชีวิตส่วนตัว
------------

อินทรีน้อย เป็นผู้ที่ชื่นชอบลิเก โดยก่อนทำศึกกับใครก็ตามจะแต่งชุดลิเก เพื่อโปรโมทรายการผ่านนิตยสารมวย และในภายหลัง เขาได้อาศัยอยู่กับครอบครัวที่อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์รุ่นไลท์เวท สนามมวยราชดำเนิน

กระแสตอบรับ
-----------

อินทรีน้อย เป็นนักมวยไทยที่ได้รับการกล่าวขวัญว่ามีเชิงดี รวมถึงจากการแต่งกายชุดลิเกของเขา ส่งผลให้บุคคลทั่วไปที่ไม่เคยดูมวยไทย เกิดความต้องการที่จะชมการแข่ง

สถิติการแข่งขัน
---------------

|
|  |
| วันที่ | ผล | คู่ชก | รายการ | สถานที่จัด | วิธีชนะ |
|
| ไม่ทราบปี | แพ้ | ไม่ทราบประเทศ ชาวต่างชาติไม่ทราบชื่อ |  | เวทีเทพประสิทธิ์ พัทยา | แพ้น็อก |
|
| 21 กันยายน พ.ศ. 2526 | ชนะ | ไทย เผด็จศึก พิษณุราชันย์ |  |  | ชนะคะแนน |
|
| ไม่ทราบปี |  | ไทย ฤทธิกร ห้องภาพมิตรศิลป์ |  | เวทีลำปาง |  |
|
| ไม่ทราบปี | ชนะ | ไทย สามารถ ประสานมิตร |  |  | ชนะ |
|
| ไม่ทราบปี | แพ้ | ไทย เริงศักดิ์ พรทวี |  |  | หลอกเตะหลอกต่อย |
|
| ไม่ทราบปี | เสมอ | ไทย เพชร ลูกบ้านสวน |  | เวทีมวยช่อง 7 สี | เสมอ |
|
| 11 กันยายน พ.ศ. 2521 | ชนะ | ไทย ปูจ๋า (ศักดิ์แสงทอง) ธนากร |  | เวทีมวยราชดำเนิน | ชนะคะแนน |
|
| พ.ศ. 2520 | แพ้ | ไทย ศักดิ์ณรงค์น้อย ลูกบางประกง |  | สนามมวยเวทีลุมพินี | แพ้คะแนน |
|
| 7 มิถุนายน พ.ศ. 2520 | ชนะ | ไทย กาเซ็มน้อย เกียรติ ต.สร้าง | ศีกวันทรงชัย | สนามมวยเวทีลุมพินี | ชนะคะแนน |

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  **ยอดนักสู้**. ฉบับที่ 131 [*ระบุข้อมูลทางบรรณานุกรมไม่ครบ*]
2. ↑  *ไฟต์ประทับใจมวยสยาม*. **น็อกเอาต์ฉบับมวยสยาม**. [*ระบุข้อมูลทางบรรณานุกรมไม่ครบ*]

บรรณานุกรม
* **เดอะริง**. พ.ศ. 2520 [*ระบุข้อมูลทางบรรณานุกรมไม่ครบ*]
**ยุทธการมู่เหย่** (อังกฤษ: Battle of Muye; จีน: 牧野之戰; พินอิน: *Mùyě zhī zhàn*) เป็นการสู้รบระหว่างราชวงศ์ซางกับราชวงศ์โจว เกิดขึ้นประมาณปีที่ 1046 ก่อนคริสต์ศักราช

ประมาณศตวรรษที่ 12 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ซางได้ขยายอิทธิพลมาทางตะวันตกแถบหุบเขาแม่น้ำเว่ย์ ซึ่งตระกูลโจวปกครองอยู่ พระเจ้าโจวเหวินเป็นผู้ปกครองดินแดนพระองค์หนึ่งของราชวงศ์ซางและเคยช่วยเหลือพระเจ้าซางโจ้วในตอนที่พระองค์นำทัพบุกภาคตะวันออกเฉียงใต้ แต่พระเจ้าซางโจ้วรู้สึกระแวงจึงสั่งคุมขังพระเจ้าโจวเหวิน ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างซางและโจวตึงเครียดขึ้น ภายหลังที่ถูกปล่อยตัวออกมา พระเจ้าโจวเหวินได้นำกองทัพพิชิตดินแดนต่าง ๆ ที่ภักดีต่อราชวงศ์ซาง แต่ในปีที่ 1050 ก่อนคริสต์ศักราช พระองค์เสด็จสวรรคต พระเจ้าโจวอู่ พระโอรสก่อกบฏต่อพระเจ้าซางโจ้วโดยมีประชาชนเข้าร่วมจำนวนมาก

พระเจ้าโจวอู่ได้รับคำแนะนำจากที่ปรึกษา เจียง จื่อหยา ให้นำกำลัง 50,000 นายเข้าตีกองทัพพระเจ้าซางโจ้วที่กำลังติดพันกับการศึกทางทิศตะวันออก แต่พระเจ้าซางโจ้ววางกำลังทหารไว้ป้องกันเมืองอินซฺวี เมืองหลวงราว 530,000 นายและทาสกว่า 170,000 คน อย่างไรก็ตาม กลุ่มทาสได้แปรพักตร์ไปอยู่ฝ่ายพระเจ้าโจวอู่ ทำให้ขวัญกำลังใจทหารซางลดน้อยลง ทั้งสองฝ่ายปะทะกันที่ตำบลมู่เหย่ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองอินซฺวี ทหารฝ่ายราชวงศ์ซางส่วนใหญ่ลดอาวุธลงและแปรพักตร์เพราะไม่อยากรบเพื่อพระเจ้าซางโจ้ว แต่บางส่วนยังไม่ยอมจำนนจึงเกิดการสู้รบกันอย่างรุนแรง พระเจ้าซางโจ้วหลบหนีไปที่เมืองหลวงหลังเห็นว่าทัพของพระองค์พ่ายแพ้

หลังการสู้รบ พระเจ้าซางโจ้วได้ปลงพระชนม์พระองค์เอง พระเจ้าโจวอู่สังหารพระนางต๋าจี่ พระมเหสีของพระเจ้าซางโจ้วหลังพบว่าพระนางวางแผนลอบปลงพระชนม์พระองค์ ข้าวในท้องพระคลังถูกนำไปแจกจ่ายให้ประชาชนทั่วไป ยุทธการมู่เหย่เป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์ซาง และการขึ้นสู่อำนาจของราชวงศ์โจว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Encyclopedia of Ancient Asian Civilizations by Charles Higham
2. ↑  Wu, note 40, 319 and note 41, 320: ถึงแม้จะทราบวันและเดือนที่แท้จริง แต่ปีที่เกิดยุทธการมู่ยียังคงเป็นที่ถกเถียง
3. ↑  Cambridge History of Ancient China (google excerpt)
4. ↑  China at War: An Encyclopedia by Xiaobing Li

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Chinese Stories/The Battle of Muye | Wikibooks
**วัดเขาน้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านหาด อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา

ประวัติ
-------

วัดเขาน้อยตั้งเมื่อ พ.ศ. 2280 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2282 ปรากฏว่าเป็นวัดเก่าแก่ที่มีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงมาโดยตลอด วัดอยู่ติดกับเขา จึงเรียกว่า "วัดเขาน้อย" มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2517

อาคารเสนาสะ
-----------

อาคารเสนาสะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ตั้งอยู่บนเนินเขา เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาซ้อนกัน 2 ชั้น เป็นหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องว่าวซีเมนต์ ฐานเป็นแบบฐานสิงห์มีประตู ด้านหน้า 2 ประตู หน้าต่างด้านละ 3 บาน ซุ้มประตูทำยื่นออกมาจากผนังเป็นซุ้มทรงมงกุฎประดับลวดลายปูนปั้น บานประตูหน้าต่างเป็นไม้ที่อกเลาแกะสลักลวดลายโดยตลอด เป็นลายพุดตานใบเทศ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปูนปั้น ปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชีปูนปั้นแบบฐานสิงห์ นอกจากนั้นบนยกพื้นเดียวกับพระประธานยังมีพระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัยอีก 4 องค์ประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชีปูนปั้นองค์ละฐาน อยู่ด้านข้างพระประธานด้านละ 2 องค์ 

เจดีย์ราย หน้าอุโบสถ จำนวน 2 องค์ เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองฐานสิงห์ เจดีย์ทรงกลม ตั้งอยู่บนยอดเขา ทางทิศใต้ของอุโบสถ เป็นเจดีย์ทรงกลม ส่วนยอดตั้งแต่เหนือบัลลังก์ขึ้นไปชำรุดหักหายไป องค์ระฆังก็ได้รับความเสียหายมาก ปูนฉาบกะเทาะหลุดร่วง ฐานเป็นฐานบัวลูกฟักสี่เหลี่ยมทรงสูงและชุดมาลัยเถารองรับปากระฆัง องค์ระฆัง ขนาดเล็กได้ส่วน บัลลังก์ทรงสี่เหลี่ยม ที่มุมทั้งสี่มีเจดีย์มุม เป็นเจดีย์ทรงกลม ขนาดเล็ก แต่เหลืออยู่เพียงองค์เดียว คือมุมด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ เขตพุทธาวาส อยู่บริเวณด้านล่างของเขา มีการเปลี่ยนแปลงที่ตั้งมาหลายครั้ง เดิมอยู่ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเขา ปัจจุบันอยู่ทางทิศตะวันตก ซึ่งในบริเวณนี้พบชิ้นส่วนกระเบื้องมุงหลังคาดินเผา ของหมู่กุฏิสงฆ์เดิม ตกอยู่เป็นจำนวนมากและยังพบกระเบื้องเชิงชายดินเผารูปเทพนมด้วย โอ่งเคลือบ ขนาดใหญ่เส้นผ่าศูนย์กลางปาก 50 เซนติเมตร กว้าง 145 เซนติเมตร สูง 140 เซนติเมตร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระสวน
* พระเปรม
* พระวอน
* พระผึ้ง
* พระแก้ว
* พระทอง
* พระทิพย์ อินทโชโต
* พระครูโกศลศุภกร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาน้อย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดเขาน้อย". องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหาด จังหวัดเพชรบุรี.
3. ↑  "วัดเขาน้อย". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**วัดเขาคอก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีกะอาง อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก มีที่ดินตั้งวัด 36 ไร่

วัดเขาคอกสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2477 ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 บริเวณวัดเป็นป่าหนาทึบไม่มีชาวบ้านอาศัยอยู่ ต่อมามีพระภิกษุรูปหนึ่งนามว่า หลวงปู่สนธิ์ สุมโน เดินธุดงค์มาปักกรดเพื่อนั่งกรรมฐานชายป่าเชิงเขานั้น หลวงปู่สนธิ์นั่งกรรมฐานอยู่มีเสือโคร่งตัวใหญ่มากเดินเข้ามาหาหลวงปู่สนธิ์แต่หลวงปู่มีสมาธิดีนั่งแผ่เมตตาไปเสือตัวนั้นก็กลับเข้าป่าไป และต่อมาชาวบ้านเข้ามาหาของป่าพบเห็นพระภิกษุนั่งกรรมฐานอยู่ในป่าก็เลยนิมนต์ให้ท่านออกบิณฑบาตจากชาวบ้าน ต่อมาได้สร้างวัดขึ้นมาที่เชิงเขาแห่งนี้ วัดเขาคอกมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2534

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถแบบธัมเมกขสถูปซึ่งเป็นศิลปะอินเดีย ประดิษฐาน *พระพุทธสิริโชติอาภา* ซึ่งเป็นพระประธานในอุโบสถ ศาลาสวดมนต์ เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง วิหารเป็นอาคารคอนกรีต สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาอเนกประสงค์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 ภายในวัดมีสังขารหลวงปู่สนธิ์ สุมโน อดีตเจ้าอาวาสวัดเขาคอก สภาพศพไม่เน่าเปื่อย นอกจากนี้ ยังมีภาพพระพุทธฉายปรากฏอยู่ที่ผนังถ้ำบนเขาพระฉาย กรมศิลปากรสันนิษฐานว่ามีอายุ 400-700 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ท่องเที่ยวทั่วไทย โดยพี่หนุ่ม-สุทน…วัดเขาคอก อ.บ้านนา จ.นครนายก". Thailand Plus +.
2. ↑  "วัดเขาคอก". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "วัดเขาคอก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเขาคอก**
จีนในสมัยราชวงศ์ถัง
**มณฑลอันนัม** (Annam) เป็นชื่อเรียกดินแดนของชาวเวียดที่แพร่ขยายออกมาจากบริเวณเดิมแถบลุ่มแม่น้ำแดงและแม่น้ำดำ ซึ่งเคยถูกปกครองในฐานะมณฑลหนึ่งของจีน ได้แก่ดินแดนที่ต่อมาจะถูกเรียกว่าตังเกี๋ย ชาวจีนเรียกบริเวณที่ชาวเวียดอาศัยอยู่ว่าอันหนันหมายถึงภาคใต้ที่ปราบสงบแล้ว แต่ชาวตะวันตกออกเสียงเป็นอันนัม

จีนปกครองเวียดนามเป็นเวลาประมาณ 600 ปี ตั้งแต่สมัยราชวงศ์จิ้นจนถึงสมัยราชวงศ์ถัง จนเวียดนามสามารถประกาศเอกราชจากจีนได้ประมาณ พ.ศ. 1482

หลังได้รับเอกราช
----------------

ตั้งแต่ พ.ศ. 1597 ชาวเวียดเรียกอาณาจักรของตนว่าไดโกเวียดหรือไดเวียดซึ่งมีพรมแดนทางใต้ติดกับอาณาจักรจามปา ถึงแม้ว่าเวียดนามจะแยกตัวออกไปจากจีนแล้ว จีนก็ยังเรียกอาณาจักรของชาวเวียดว่าอันหนันหรือหนันอัวะและเรียกผู้นำชาวเวียดว่าอันหนันก๊กหว่อง หลังจากที่พระเจ้าเวียดนามยาลองสามารถขึ้นครองราชย์ที่เว้ได้ใน พ.ศ. 2345 และเรียกอาณาจักรของพระองค์ว่าไดนาม เมื่อส่งบรรณาการไปจีน จีนรับรองความเป็นอิสระของไดนาม แต่จีนกลับเรียกว่าเวียดนาม ทำให้เวียดนามเป็นชื่อที่นิยมใช้มาจนปัจจุบัน

คำว่าอันนัมนั้นได้นำกลับมาใช้อีกครั้งหลังจากที่ฝรั่งเศสยึดครองเวียดนามได้และแบ่งการปกครองออกเป็นสามส่วน โดยคำว่าอันนัมใช้เรียกดินแดนภาคกลางของเวียดนาม ไม่ได้หมายถึงเวียดนามทั้งประเทศอีกต่อไป

อ้างอิง
-------

สุพรรณี กาญจนัษฐิติ. อันนัม ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2539. หน้า 179 – 183

1. ↑  John King Fairbank (1978). *The Cambridge History of China*. Cambridge University Press. p. 693. ISBN 0-521-21446-7.
ทิวทัศน์ในเกาะเดวอน
**เกาะเดวอน** (อังกฤษ: Devon Island; Inuit: *Tatlurutit*) ตั้งอยู่ที่อ่าวแบฟฟิน นูนาวุต ประเทศแคนาดา มันเป็นเกาะที่อยู่ใน หมู่เกาะอาร์กติกของแคนาดา เป็นเกาะที่ใหญ่อันดับ 27 ของโลก ซึ่งเนื้อที่ 55,247 กม. (21,331 ตารางไมล์) และจุดที่สูงที่สุด คือ **Devon Ice Cap** ซึ่งสูง 1920 เมตร (6,300 ฟุต) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาอาร์กติก

เกาะเดวอนมีจุดน่าสนใจ คือ หลุมอุกกาบาต ซึ่งมีชื่อว่า หลุมอุกกาบาต Haughton เมื่อประมาณ 39 ล้านปีก่อนที่ผ่านมาประมาณ 2 กม. (1.2 ไมล์)

ประวัติและความเป็นมาในการตั้งถิ่นฐาน
------------------------------------

โรเบิร์ต บีรอต เป็นชาวยุโรปคนแรกที่ได้ค้นพบเกาะแห่งนี้เมื่้อปี ค.ศ. 1616

ด่านเรือได้ก่อตั้งท่าเรือดันดัสในปี ค.ศ. 1924 และสัญญาเช่าให้กับบริษัทฮัดสันเบย์ และบริษัทนี้ก็ล้มละลาย ในเวลา 9 ปีต่อมา การล้มละลายในครั้งนี้ทำให้ราคา และความต้องการขนสัตว์ของชาวเอสกิโม ในปี ค.ศ. 1934 เนื่องจากความเสียหายจากลมและสภาพอากาศอันหนาวมาก ทำให้ชาวเอสกิโมตัดสินใจออกจากเกาะนี้ในปี ค.ศ. 1936 ทำให้ท่าเรือดันดัส ได้ปิดทำการในปี ค.ศ. 1951

การวิจัยทางวิทยาศาสตร์
----------------------

ในเดือนกรกฎาคม ปี ค.ศ. 2004 เกาะเดวอนได้เป็นบ้านชั่วคราวสำหรับนักวิทยาศาสตร์และนักข่าว จำนวน 7 คน ได้มาอยู่กับสภาพแวดล้อมที่นี้ เพื่อเป็นการจำลองการใช้ชีวิตและการทำงานบนดาวอังคาร จนถึง เดือนเมษายน ปี ค.ศ. 2007 ซึ่งในวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 2007 เป็นช่วงเวลาในการจำลองครั้งนี้นานที่สุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jerry Kobalenko. *The Horizontal Everest: Extreme Journeys on Ellesmere Island*. BPS Books, 2010
2. ↑  Markham, Clements (1881). *The voyages of William Baffin, 1612-1622*. London: Hakluyt Society.

  


| * ด
* ค
* ก
เกาะที่ใหญ่ที่สุดในโลก |
| --- |
| ขนาด 100,000 ตารางกิโลเมตร(39,000 ตารางไมล์)หรือมากกว่า | 
* กรีนแลนด์
* นิวกินี
* บอร์เนียว
* มาดากัสการ์
* แบฟฟิน
* สุมาตรา
* ฮนชู
* วิกตอเรีย
* บริเตนใหญ่
* เอลสเมียร์
* ซูลาเวซี
* เซาท์ไอแลนด์
* ชวา
* นอร์ทไอแลนด์
* ลูซอน
* นิวฟันด์แลนด์
* คิวบา
* ไอซ์แลนด์

 |
| ขนาด 20,000–99,999 ตารางกิโลเมตร  (7,722–38,610 ตารางไมล์) | 
* มินดาเนา
* ไอร์แลนด์
* ฮกไกโด
* ฮิสปันโยลา
* ซาฮาลิน
* แบงส์
* ศรีลังกา
* แทสเมเนีย
* เดวอน
* อเล็กซานเดอร์
* เซเวียร์นืย
* ติเอร์ราเดลฟูเอโก
* เบิร์กเนอร์
* อักเซลไฮเบิร์ก
* เมลวิลล์
* เซาแทมป์ตัน
* มาราฌอ
* สปิตส์บาร์เกิน
* คีวชู
* ไต้หวัน
* นิวบริเตน
* พรินซ์ออฟเวลส์
* ยุจนืย
* ไหหลำ
* แวนคูเวอร์
* ติมอร์
* ซิซิลี
* ซัมเมอร์เซต
* โคเตลนืย
* ซาร์ดิเนีย
* บานานัล

 |
| รายชื่อเกาะเรียงตามขนาด |
**โรงพยาบาลปินเจียง หางโจว** (จีนตัวเต็ม: 杭州濱江醫院, จีนตัวย่อ: 杭州滨江医院; อังกฤษ: Hangzhou Binjiang Hospital) เป็นโรงพยาบาลในเครือของมหาวิทยาลัยเจ้อเจียงสำหรับประชาชนทั่วไป

การเริ่ม
--------

ขณะนี้โรงพยาบาลอยู่ระหว่างการก่อสร้าง โดยตั้งอยู่ในเขตปินเจียง นครหางโจว มณฑลเจ้อเจียง สาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งเปิดทำการเมื่อ 28 มกราคม ค.ศ. 2008 โดยนาย จาง ซี (เลขาธิการมหาวิทยาลัยเจ้อเจียง), ศาสตราจารย์ หยาง เหว่ย (อธิการบดีมหาวิทยาลัยเจ้อเจียง) และนาย หวัง กว๋อผิง (เลขาธิการหางโจว) ก็เข้าร่วมในพิธีเปิดเช่นกัน

โรงพยาบาลนี้มีพื้นที่รวม 150 *หมู่* ด้วยพื้นที่อาคารรวม 166,9000 ตร.ม. โดยจะมีเตียงผู้ป่วย 1,200 เตียง ซึ่งโรงพยาบาลดังกล่าวมีกำหนดจะเปิดให้บริการเต็มรูปแบบใน ค.ศ. 2009

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| ทางเข้าหลัก |
| ทางเข้าหลัก  |

|  |
| --- |
| อาคาร |
| อาคาร  |

|  |
| --- |
| อาคาร |
| อาคาร  |

|  |
| --- |
| อาคาร |
| อาคาร  |

 |

อ้างอิง
-------

1. ↑  浙江大学杭州滨江医院开工[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  滨江居民家门口开出大医院 预计明年年底建成[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "医院概况". 浙医二院. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-09-30. สืบค้นเมื่อ 2012-11-01.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โรงพยาบาลปินเจียง หางโจว
**ประเทศนิวซีแลนด์ในเครือจักรภพ** (อังกฤษ: Dominion of New Zealand) เป็นประเทศที่ก่อตั้งขึ้นต่อจากอาณานิคมนิวซีแลนด์ มีระบอบการปกครองแบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญซึ่งเป็นประเทศมีสิทธิในการปกครองตนเองภายในจักรวรรดิอังกฤษ

นิวซีแลนด์ได้กลายเป็นอาณานิคมในพระองค์เมื่อปีค.ศ. 1841 และได้มีรัฐบาลปกครองตนเองตามรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1852 นิวซีแลนด์ได้ปฏิเสธการเข้าร่วมในสหพันธ์ออสเตรเลียและได้รับสถานะเป็นประเทศในเครือจักรภพเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1907 (Dominion Day) โดยเป็นประกาศพระบรมราชโองการโดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ซึ่งสถานะการเป็นประเทศนั้นได้เป็นสัญลักษณ์ของการมีเอกราชทางการเมืองซึ่งได้มีพัฒนาการมากว่าครึ่งศตวรรษผ่านทางรัฐบาลปกครองตนเองของนิวซีแลนด์

ด้วยประชากรต่ำกว่าหนึ่งล้านคนอาศัยอยู่ในนิวซีแลนด์ในปีค.ศ. 1907 โดยทั้งเมืองออคแลนด์ และเวลลิงตัน นั้นได้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว สถานะใหม่นี้ของประเทศนิวซีแลนด์นั้นยังคงให้สิทธิในรัฐบาลสหราชอาณาจักรต่อการกำหนดนโยบายการต่างประเทศได้และดังนั้นนิวซีแลนด์จึงเข้าร่วมในสงครามโลกครั้งที่ 1 การประชุมใหญ่จักรวรรดิในปีค.ศ. 1923 และ 1926 ได้มีมติร่วมกันว่านิวซีแลนด์ควรจะได้รับสิทธิในการต่อรองสนธิสัญญาทางการเมืองด้วยตัวเอง และจึงทำให้เกิดสนธิสัญญาการพาณิชย์ฉบับแรกกับญี่ปุ่นซึ่งลงสัตยาบันในปีค.ศ. 1928 และต่อมาในสงครามโลกครั้งที่ 2 อุบัติขึ้นเมื่อปีค.ศ. 1939 รัฐบาลนิวซีแลนด์ได้ตัดสินใจเข้าร่วมสงครามโดยตัวเอง

ต่อมาในยุคหลังสงคราม คำว่า "ประเทศในเครือจักรภพ" ได้ตกหล่นไป โดยนิวซีแลนด์ได้รับเอกราชอย่างสมบูรณ์ผ่านทางธรรมนูญเวสต์มินสเตอร์ ค.ศ. 1931 และได้รับรองโดยรัฐสภานิวซีแลนด์เมื่อปีค.ศ. 1947 อย่างไรก็ตามจากประกาศพระบรมราชโองการในปีค.ศ. 1907 สถานะความเป็นประเทศในเครือจักรภพยังไม่ได้ถูกเรียกคืนและดังนั้นจึงยังคงมีสถานะที่บังคับใช้อยู่ในปัจจุบัน

หมายเหตุ
--------

1. ↑  Whether New Zealand's status as a British Dominion came to an end in 1947 with the enactment of the Statute of Westminster Adoption Act 1947 is unclear. For a discussion, see the relevant section of this article.
2. ↑  Before 1933 British and Australian coins circulated in New Zealand.

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The New Zealand Official Year-Book 1907". *stats.govt.nz*. Statistics New Zealand. 1907. สืบค้นเมื่อ 20 December 2016.
2. ↑  "What changed? – Dominion status". *nzhistory.govt.nz*. Ministry for Culture and Heritage. สืบค้นเมื่อ 18 December 2016.
3. ↑  "New Zealand 'still a colony'". *Stuff.co.nz*. 30 September 2007. สืบค้นเมื่อ 21 December 2016.

อ่านเพิ่มเติม
-------------


วิกิซอร์ซ มีงานต้นฉบับเกี่ยวกับ:
**Proclamation of the Dominion of New Zealand** 

* McIntyre, David (1999). "The Strange Death of Dominion Status". *Journal of Imperial and Commonwealth History*: 193, 196.
**เหมืองถ่านหินอมบีลิน** (อังกฤษ: Ombilin Coal Mine) คือเหมืองใกล้เมืองซาวะฮ์ลุนโต (Sawahlunto) ในจังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ในหุบเขาแคบๆ ของภูเขาบูกิต บาริซาน (Bukit Barisan) ใกล้กับเมืองปาดัง ทางตะวันออกเฉียงเหนือ 70 กิโลเมตร ถ่านหินถูกค้นพบในกลางศตวรรษที่ 19 โดยวิลเลม เฮนริก เดอ เกรฟ (Willem Hendrik de Greve) และการทำเหมืองได้รับการบุกเบิกในบริเวณนี้ใน ค.ศ. 1876 เหมืองเป็นที่รู้จักในฐานะที่ตั้งการทำเหมืองถ่านหินที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ประวัติ
-------

เหมืองถ่านหินอมบีลินใน ค.ศ. 1915
ถ่านหินถูกค้นพบในบริเวณนี้ใน ค.ศ. 1868 โดยวิลเลม เฮนริก เดอ เกรฟ นักธรณีวิทยาชาวดัตช์ การทำเหมืองเปิดเริ่มใน ค.ศ. 1892 หลังจากการก่อสร้างทางรถไฟ ในช่วงก่อนประกาศอิสรภาพ การผลิตถ่านหินถึงจุดสูงสุดใน ค.ศ. 1930 ที่มากกว่า 620,000 ตันต่อปี นักโทษจากชวาและสุมาตราถูกส่งมาที่เหมืองด้วยขา มือ และคอที่ล่ามโซ่ไว้ พวกเขาหลายเป็นแรงงานหลักของเหมืองนี้ การผลิตถ่านหินของเหมืองนี้สามารถเติมเต็มความต้องการทางพลังงาน 90 เปอร์เซ็นต์ของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (Dutch East Indies)

ใน ค.ศ. 1942-1945 เหมืองถูกควบคุมโดยญี่ปุ่น และความรุ่งเรืองของเหมืองได้เสื่อมลง ใน ค.ศ. 1945-1958 เหมืองถูกบริหารโดยคณะกรรมการการทำเหมือง และใน ค.ศ. 1958-1968 สำนักงานกิจการการทำเหมืองของรัฐ ใน ค.ศ. 1968 เหมืองกลายเป็นกองการผลิตอมบีลิน ของกิจการการทำเหมืองของรัฐ การผลิตพุ่งสุ่จุดสูงสุดใน ค.ศ. 1976 ที่ 1,201,846 ตันต่อปี

จนกระทั่งใน ค.ศ. 2002 เหมืองถูกดำเนินการในฐานะเหมืองเปิด หลังจากนั้นเหมืองใต้ดินเท่านั้นที่ยังคงดำเนินการอยู่ ในเร็วๆนี้ บริษัท CNTIC ได้ลงทุน 100 ล้านดอลลาร์กับเหมืองนี้ เจ้าของเหมืองแห่งนี้คือ PT Tambang Batubara Bukit Asam (PTBA) และดำเนินการโดย China National Technology Import-Export Corporation (CNTIC) ของจีน ปัจจุบันเหมืองแห่งนี้ผลิตถ่านหินได้ประมาณ 5 แสนตันต่อปี

มรดกโลก
-------

การประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 43 ค.ศ. 2019 มรดกการทำเหมืองถ่านหินอมบีลินแห่งซาวะฮ์ลุนโตได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้

* (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม

* (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เหมืองถ่านหินอมบีลิน**

1. ↑  Ombilin coal mine makes it into UNESCO World Heritage list en.antaranews.com
2. ↑  From COAL MINE to tourist spot thejakartapost.com
3. ↑  Ombilin Coal Mining Heritage of Sawahlunto unesco.org

  


| * ด
* ค
* ก
แหล่งมรดกโลกในประเทศอินโดนีเซีย |
| --- |
| ทางวัฒนธรรม | กลุ่มวัดโบโรบูดูร์ • กลุ่มวัดปรัมบานัน • แหล่งมนุษย์ยุคเริ่มแรกซางีรัน • ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของจังหวัดบาหลี : ระบบซูบัก หลักการตามปรัชญาไตรหิตกรณะ • มรดกการทำเหมืองถ่านหินอมบีลินแห่งซาวะฮ์ลุนโต |
| ทางธรรมชาติ | อุทยานแห่งชาติอูจุงกูลน • อุทยานแห่งชาติโกโมโด • อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์ • มรดกป่าฝนเขตร้อนของเกาะสุมาตรา |
| *หมายเหตุ:* ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก |