**กลุ่มอาการสำรอก**
(อังกฤษ: Rumination syndrome, Merycism)
เป็นความผิดปกติทางการหดเกร็ง/การเคลื่อนไหวเอง (motility) ของกล้ามเนื้อแบบเรื้อรังที่แพทย์ยังวินิจฉัยไม่ค่อยถูก 
มีอาการสำรอกอาหารออกโดยไม่ต้องพยายามเนื่องจากการหดเกร็งของกล้ามเนื้อรอบ ๆ ท้องอย่างไม่ได้ตั้งใจ
และจะไม่มีอาการเหมือนกับเมื่ออาเจียนรวมทั้งขย้อนแบบจะอาเจียน คลื่นไส้ แสบร้อนกลางอก มีกลิ่นโดยเฉพาะของอาเจียน และปวดท้อง 
โรคนี้ในอดีตได้บันทึกไว้ว่าเกิดเพียงแค่กับทารก เด็กเล็ก ๆ และคนที่มีปัญหาทางสติปัญญา/ประชาน (อาการมีความชุกสูงถึง 10% ในคนไข้โรคจิตที่อยู่ประจำในโรงพยาบาล)
แต่ปัจจุบัน ก็เป็นอาการที่วินิจฉัยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในเด็กวัยรุ่นและผู้ใหญ่ที่นอกจากอาการนี้ก็ปกติดี 
ถึงกระนั้น ทั้งแพทย์ คนไข้ และสาธารณชนโดยทั่วไปก็ยังไม่ค่อยรู้ไม่ค่อยเข้าใจว่ามีอาการเช่นนี้

อาการนี้ปรากฏได้หลายอย่าง โดยอาจต่างกันมากระหว่างคนไข้ผู้ใหญ่ที่ไม่มีปัญหาทางจิตกับทารกหรือเด็กที่มีปัญหาทางจิต
เหมือนกับโรคทางเดินอาหารอื่น ๆ อาการอาจมีผลลบต่อชีวิตและการเข้าสังคมของบุคคล
เป็นอาการที่สัมพันธ์กับความซึมเศร้า

มีข้อมูลน้อยมากเกี่ยวกับอาการนี้ในบุคคลที่มีสุขภาพปกติโดยทั่วไป
เพราะคนไข้โดยมากไม่เปิดเผยว่ามีอาการ
และบ่อยครั้งถูกวินิจฉัยผิดเพราะมีอาการต่าง ๆ กัน และมีความคล้ายคลึงกับโรคหลอดอาหารและกระเพาะอื่น ๆ 
เช่น อัมพฤษ์กระเพาะ (gastroparesis) และโรคกินแล้วขับออก (bulimia nervosa)
อาการรวมทั้งแผลในหลอดอาหารและฟันกร่อน/ผุเนื่องจากกรดจากระเพาะอาหาร, ลมหายใจเหม็น, ทุพโภชนาการ, น้ำหนักลดอย่างรวดเร็ว และความอยากอาหารอย่างไม่เลิก
บุคคลอาจขย้อนออกเพียงไม่กี่นาทีหลังจากการทานอาหาร โดยวงจรการทานและการขย้อนออกอาจเลียนสภาพของการทานอาหารอย่างรีบ ๆ แล้วขับออกเหมือนกับโรคกินแล้วขับออก

การวินิจฉัยของอาการนี้ไม่ต้องอาศัยการตรวจที่เจ็บ เพราะจะขึ้นอยู่กับประวัติของคนไข้
และการรักษาดูจะมีอนาคต เพราะคนไข้อาจถึง 85% ตอบสนองต่อการรักษา รวมทั้งทารกและผู้พิการทางจิต

อาการ
-----

แม้อาการต่าง ๆ และความรุนแรงจะต่างกันในระหว่างบุคคล การขย้อนออกอาหารที่ยังไม่ย่อย (เหมือนการเคี้ยวเอื้อง) หลังจากทานอาหารจะเป็นอาการหลักซึ่งเกือบมีเสมอ
ในบุคคลบางคน การขย้อนออกจะเป็นเพียงทีละน้อย โดยเกิดเป็นระยะเวลายาวหลังจากการทาน ซึ่งอาจจะเคี้ยวแล้วกลืนเข้าไปอีก
ในบุคคลอื่น อาหารอาจจะประกอบด้วยน้ำดีและเกิดไม่นาน แต่ต้องถ่มคายออก
แม้บางคนจะมีอาการหลังการทานอาหารบางอย่าง/บางคราวเท่านั้น แต่โดยมากก็จะมีหลังการทานอาหารทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นแค่คำเดียวหรือเป็นแค่อาหารว่าง
แต่คนไข้ที่เป็นในระยะยาวบางคนก็อาจพบอาหารหรือเครื่องดื่มที่ไม่ก่ออาการ

ไม่เหมือนกับการอาเจียนธรรมดา การขย้อนออกมักจะกล่าวว่า ไม่ต้องพยายามไม่ต้องบังคับ
น้อยครั้งมากที่จะมีอาการคลื่นไส้ก่อน และอาหารที่ยังไม่ย่อยจะไม่มีรสขมและกลิ่นของกรดกระเพาะอาหารและน้ำดี
อาการสามารถเริ่มตั้งแต่เริ่มทานอาหารจนกระทั่ง 120 นาทีหลังอาหาร
แต่ช่วงเวลาที่สามัญอยู่ในระหว่าง 30 วินาทีจนถึง 1 ชม. หลังทานอาหารเสร็จ
อาการมักจะหยุดเมื่อสิ่งที่ขย้อนออกเริ่มมีรสเป็นกรด

อาการต่อไปนี้ยังกล่าวว่าสามัญในชีวิตประจำวันอีกด้วย โดยไม่จำเป็นต้องเกิดในช่วงที่ขย้อนอาหารออก แต่เมื่อไรก็ได้

* ปวดท้อง (38.1%)
* ท้องผูก (21.1%)
* คลื่นไส้ (17.0%)
* ท้องร่วง (8.2%)
* ท้องอืด (4.1%)
* ฟันผุ (3.4%)

น้ำหนักลดก็เกิดขึ้นบ่อย ๆ ด้วย (42.2%) โดยในประเทศตะวันตกจะลดโดยเฉลี่ย 9.6 กก. และสามัญกว่าในกรณีที่โรคไม่ได้วินิจฉัยอย่างถูกต้องเป็นเวลานาน
แต่นี่อาจเป็นเรื่องคาดหวังได้เพราะขาดอาหารซึ่งบ่อยครั้งเป็นเพราะอาการของโรค
ความซึมเศร้ายังเชื่อมกับอาการนี้อีกด้วย แม้ผลของมันต่ออาการนี้ก็ยังไม่ชัดเจน

ฟันผุกร่อนเนื่องจากกรดในกระเพาะอาหารอาจเป็นลักษณะหนึ่งของกลุ่มอาการนี้
และลมหายใจเหม็นก็เช่นกัน

อาการหรือภาวะแทรกซ้อนอื่น ๆ อาจรวมความไม่สมดุลของอิเล็กโทรไลต์ ท้องไม่สบาย สำลัก การสูดอาหารหรือน้ำเข้าปอด และปอดบวม

เหตุ
----

 นักขย้อนมืออาชีพ Hadji Ali (ค.ศ. 1887-1937)
เหตุของกลุ่มอาการนี้ยังไม่ชัดเจน
แต่งานศึกษาก็ได้แสดงสหสัมพันธ์ระหว่างเหตุที่สันนิษฐานกับประวัติคนไข้
ในทารกและบุคคลที่มีปัญหาทางสติปัญญา โรคปกติจะโทษการให้ความสนใจมากเกินไป (over-stimulation) หรือน้อยเกินไป (under-stimulation) จากผู้ปกครองหรือผู้ดูแล ทำให้บุคคลต้องหาความพึงพอใจในตัวเองและต้องกระตุ้นตัวเอง เนื่องจากมีสิ่งเร้าภายนอกที่น้อยหรือมากเกินไป
โรคนี้ก็ยังโทษความเจ็บป่วยช่วงสั้น ๆ, ความตึงเครียดในชีวิตเร็ว ๆ นี้, และการเปลี่ยนยา โดยสามัญอีกด้วย

ในผู้ใหญ่และวัยรุ่น เหตุที่สันนิษฐานมักจะตกอยู่ในหมวดสองหมวดคือ เกิดจากนิสัย หรือเกิดจากการบาดเจ็บ
บุคคลที่มีอาการเนื่องกับนิสัยโดยทั่วไปมีประวัติโรคทานแล้วขับออก หรือการขย้อนออกโดยตั้งใจ (เช่น นักมายากล หรือนักขย้อนมืออาชีพ) ซึ่งแม้ในตอนแรกจะตั้งใจทำ แต่ภายหลังเกิดนิสัยใต้จิตสำนึกที่จะปรากฏโดยไม่ได้อยู่ใต้อำนาจจิตใจ
ส่วนอาการที่เกิดจากการบาดเจ็บ คนไข้จะกล่าวถึงการบาดเจ็บทางกายหรือทางใจ (เช่น การผ่าตัดเร็ว ๆ นี้ ความทุกข์ทางใจ การกระแทกกระเทือนศีรษะ สมาชิกครอบครัวเสียชีวิต เป็นต้น) ซึ่งเกิดก่อนเริ่มมีอาการ บ่อยครั้งเป็นเวลาหลายเดือน

พยาธิสรีรวิทยา
--------------

กลุ่มอาการนี้เป็นความผิดปกติที่มีความเข้าใจน้อยมาก แต่ก็มีทฤษฎีจำนวนหนึ่งที่ได้สันนิษฐานกลไกของอาการขย้อนที่จำเพาะต่อความผิดปกตินี้
แม้จะยังไม่มีความเห็นพ้องในทฤษฎีใดทฤษฎีหนึ่ง แต่ก็มีทฤษฎีบางทฤษฎีที่ได้รับความสนใจและกล่าวถึงในวรรณกรรมมากกว่าเพื่อน
กลไกที่กล่าวถึงมากที่สุดก็คือการทานอาหารทำให้กระเพาะอาหารขยายออก ซึ่งตามมาด้วยการบีบกดท้องและการคลายตัวของหูรูหลอดอาหารส่วนล่าง (LES) พร้อม ๆ กัน
ซึ่งก็จะทำให้อาหารวิ่งเข้าไปในช่องว่าง ๆ ระหว่างกระเพาะกับคอหอยหลังช่องปากจนกลับไปถึงปาก
โดยมีคำอธิบายหลายอย่างว่าทำไมหูรูดหลอดอาหารส่วนล่างจึงคลายตัว

คำอธิบายอย่างหนึ่งก็คือเป็นการคลายตัวอย่างตั้งใจที่ได้เรียนรู้ ซึ่งเป็นเรื่องสามัญของคนไข้ที่เป็นหรือเคยเป็นโรคทานแล้วขับออก
แม้การคลายตัวนี้จะเป็นเรื่องตั้งใจ แต่กระบวนการขย้อนออกโดยรวม ๆ ก็ยังเป็นเรื่องที่ไม่ได้ตั้งใจ
การคลายตัวเนื่องจากแรงดันภายในท้องเป็นคำอธิบายอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งกำหนดการบีบอัดในท้องเป็นกลไกหลัก
กลไกที่เสนออย่างที่สามเป็นเรื่องเกี่ยวกับรีเฟล็กซ์การเรอ นี่เป็นกลไกที่กล่าวถึงในวรรณกรรมมากที่สุด
คือ การกลืนอากาศเข้าไปก่อนหน้าที่จะขย้อนออก ก่อรีเฟล็กซ์การเรอซึ่งจุดชนวนการคลายตัวของหูรูดหลอดอาหาร คนไข้บ่อยครั้งกล่าวถึงความรู้สึกเหมือนกับจะเรอก่อนจะขย้อนอาหารออก

วินิจฉัย
--------

การวินิจฉัยกลุ่มอาการนี้จะอิงประวัติของคนไข้
การตรวจที่มีค่าใช้จ่ายสูงและเจ็บเช่น การตรวจการบีบตัวของกระเพาะอาหาร-ลำไส้เล็กส่วนต้น (gastroduodenal manometry) และการตรวจความเป็นกรดด่างของหลอดอาหาร (esophageal Ph testing) ไม่จำเป็นและบ่อยครั้งทำให้วินิจฉัยผิดพลาด
มีการเสนอเกณฑ์วินิจฉัยหลายอย่างที่อิงลักษณะซึ่งปกติพบ

อาการหลักคือการขย้อนอาหารที่เพิ่งทาน จะต้องคงเส้นคงวา เกิดขึ้นอย่างน้อย 6 อาทิตย์ภายใน 12 เดือนที่ผ่านมา
การขย้อนต้องเริ่มภาย 30 นาทีหลังจากทานอาหารเสร็จ
คนไข้อาจจะเคี้ยวอาหารที่ขย้อนขึ้นมาหรือคายทิ้ง
อาการต้องหยุดภายใน 90 นาที หรือเมื่ออาหารที่ขย้อนเริ่มเป็นกรด
อาการต้องไม่ใช่มาจากการอุดตันทางเดินอาหาร และไม่ควรตอบสนองต่อการรักษาปกติของโรคกรดไหลย้อน
ในผู้ใหญ่ การวินิจฉัยจะได้การยืนยันเมื่อไม่พบโรคทางกระเพาะลำไส้
ส่วนเกณฑ์ช่วยวินิจฉัยรวมทั้งการขย้อนที่ไม่มีรสเปรี้ยวคือเป็นรสกรด
ปกติไม่มีกลิ่น ไม่ต้องพยายามทำ
หรืออย่างมากจะรู้สึกเหมือนกับจะเรอ
โดยไม่มีการขย้อนแบบจะอาเจียน
และการขย้อนจะไม่สัมพันธ์กับอาการเวียนหัวหรือแสบร้อนกลางอก

คนไข้โดยเฉลี่ยจะไปหาหมอถึง 5 คนเป็นเวลา 2.75 ปีก่อนจะได้วินิจฉัยที่ถูกต้องว่ามีอาการกลุ่มนี้

### การวินิจฉัยแยกโรค

กลุ่มอาการนี้ในผู้ใหญ่เป็นความผิดปกติที่ซับซ้อนและมีอาการคล้ายกับโรคทางกระเพาะอาหาร-หลอดอาหารหลายอย่างอื่น ๆ 
โรคทานแล้วขับออก (bulimia nervosa) และอัมพฤษ์กระเพาะอาหาร (gastroparesis) เป็นการวินิจฉัยผิดที่เกิดชุกสุดในคนไข้กลุ่มนี้
โดยโรคทานแล้วขับออกเป็นการวินิจฉัยผิดบ่อยที่สุดในคนไข้ผู้ใหญ่และโดยเฉพาะในเด็กวัยรุ่น
นี่เป็นเพราะความคล้ายคลึงของอาการดังปรากฏต่อคนอื่น ๆ เช่น การอาเจียนตามด้วยการกิน โดยเฉพาะในคนไข้ระยะยาวที่อาจทานอาหารเป็นจำนวนมากเพื่อชดเชยการขาดอาหาร และความไม่ต้องการเปิดเผยสภาพและอาการของตนต่อผู้อื่น

แม้มีการเสนอว่ากลุ่มอาการนี้สัมพันธ์กับโรคทานแล้วขับออก
แต่ไม่เหมือนโรคทานแล้วขับออก กลุ่มอาการนี้ไม่ได้ทำเอง
ผู้ใหญ่และเด็กวัยรุ่นที่มีอาการนี้สำนึกเป็นอย่างดีถึงการขาดอาหารของตนที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไม่สามารถควบคุมรีเฟล็กซ์ของตนได้
เทียบกับคนไข้โรคทานแล้วขับออก ที่ตั้งใจอาเจียนออก และน้อยครั้งมากที่จะกลืนอาหารเข้าไปใหม่อีก

อัมพฤกษ์กระเพาะอาหารเป็นการวินิจฉัยผิดอีกโรคหนึ่ง
เพราะคนไข้อัมพฤกษ์กระเพาะบ่อยครั้งก็มีอาหารย้อนขึ้นมาหลังจากทานเข้าไป
แต่ไม่เหมือนอาการนี้ อัมพฤกษ์กระเพาะจะทำให้อาเจียนอาหารที่ไม่ย่อยอีกต่อไปจากกระเพาะ (เทียบกับแค่ขย้อนขึ้นมา) 
โดยจะเกิดเป็นเวลาหลาย ชม. หลังจากทานอาหารแล้ว รู้สึกเวียนหัวและขย้อนแบบจะอาเจียนก่อน และมีรสขมหรือรสเปรี้ยวที่เป็นลักษณะปกติของอาเจียน

### การจัดหมู่

อาการสำรอกขึ้นเป็นภาวะที่มีผลต่อการทำงานของกระเพาะและหลอดอาหาร โดยรวมอยู่ในหมู่โรคที่เรียกว่า "functional gastrointestinal disorder"
ในคนไข้ที่มีประวัติโรคทางจิตเวชคือความผิดปกติในการทานอาหาร (eating disorder) กลุ่มอาการนี้จะรวมอยู่ในหมู่เดียวกับความผิดปกติในการทานอาหารอื่น ๆ เช่น โรคทานแล้วขับออก (bulimia) และอาการกินสิ่งที่ไม่ใช่อาหาร (pica) ซึ่งโดยพวกมันเองก็รวมกลุ่มอยู่ใต้ความผิดปกติทางจิตที่ไม่ใช่วิกลจริต (non-psychotic mental disorder)
แต่ในวัยรุ่นและผู้ใหญ่ที่ไม่พิการทางใจ อาการนี้พิจารณาว่าเป็นความผิดปกติทางการบีบตัวของทางเดินอาหาร ไม่ใช่ความผิดปกติในการทานอาหาร เพราะคนไข้ปกติจะไม่สามารถควบคุมการเกิดขึ้นของอาการแลไม่มีประวัติความผิดปกติการทานอาหาร

การรักษาและพยากรณ์โรค
---------------------

ปัจจุบันยังไม่มีวิธีการรักษาให้หายขาด
ยายับยั้งการหลั่งกรดและยาอื่น ๆ ได้ลองใช้แล้วโดยได้ผลน้อยหรือไม่ได้ผลอะไร
ในเด็กทารกและในผู้มีความพิการทางจิต การรักษาจะต่างกับผู้ใหญ่และวัยรุ่นที่ไม่พิการ

สำหรับผู้ใหญ่และวัยรุ่น เทคนิกการผ่อนคลายและ biofeedback คือ การวัดการตอบสนองทางสรีรภาพด้วยเครื่องมือโดยมีจุดประสงค์เพื่อจะควบคุมการตอบสนองเช่นนั้น ๆ ที่ทำหลังการทานอาหารหรือเมื่อไรที่การขย้อนขึ้นเกิดขึ้น พบว่าได้ผลดีที่สุด
ในเด็กทารกและผู้พิการทางจิต การฝึกพฤติกรรมโดยลงโทษแบบเบา ๆ (mild aversive training) พบว่า ทำให้ดีขึ้นในกรณีโดยมาก
การฝึกโดยลงโทษก็คือ การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมขย้อนขึ้นกับผลที่ไม่น่าชอบใจ และการให้รางวัลที่น่าชอบใจสำหรับพฤติกรรมการทานที่ดี
เช่น การเอาของเปรี้ยวหรือขมให้อมเมื่อบุคคลเริ่มทำท่าทางหรือหายใจแบบที่ปกติเกิดพร้อมกับการขย้อนขึ้นโดยทั่วไป เป็นวิธีที่ยอมรับเพื่อการฝึกเช่นนี้
แม้จะมีงานศึกษาก่อน ๆ ที่เสนอให้หยิก[]

ส่วนในคนไข้ที่ไม่พิการทางใจ การสำรอกขึ้นไม่ใช่พฤติกรรมที่ตั้งใจ และสามารถปรับนิสัยได้โดยให้หายใจโดยใช้กะบังลมเพื่อแก้ความรู้สึกอยากจะสำรอกขึ้น
นอกจากจะให้กำลังใจ ให้คำอธิบายเรื่องการแก้นิสัย แพทย์อาจแสดงการหายใจด้วยกะบังลมโดยให้ใช้ก่อนและระหว่างที่การสำรอกจะเกิด
การหายใจวิธีนี้สามารถช่วยป้องกันแม้การอาเจียน
เพราะเป็นการกันการหดเกร็งของท้องที่จำเป็นเพื่อขับของในกระเพาะอาหารออก

การบำบัดโดยให้กำลังใจและการหายใจจากกะบังลมมีหลักฐานว่าทำให้อาการดีขี้นในกรณี 56% และทำให้อาการยุติไปในกรณีอีก 30% ในงานศึกษาหนึ่งที่ตรวจคนไข้วัยรุ่น 56 คนโดยติดตามคนไข้หลังจากการรักษาเบื้องต้น 10 เดือน
คนไข้ที่ใช้เทคนิกนี้ได้สำเร็จบ่อยครั้งสังเกตเห็นสุขภาพที่ดีขึ้นทันที
ผู้ที่มีอาการทานแล้วขับออก หรือผู้ที่จงใจทำให้อาเจียนในอดีต มีโอกาสดีขึ้นลดลงเนื่องจากไม่สามารถแก้พฤติกรรมที่ไม่ดีได้
เทคนิกนี้ไม่ใช้ในทารกหรือเด็กเล็ก ๆ เนื่องจากยากเกินไปเพราะต้องกะเวลาและมีสมาธิ
แต่เด็กทารกจะหมดอาการนี้ภายใน 1 ปีหลังจากฝึกแบบลงโทษ

กราฟแจกแจงอายุเมื่อวินิจฉัยว่ามีความผิดปกตินี้

การระบาด
--------

ความผิดปกติในการสำรอกเบื้องต้นบันทึกว่า
เป็นปัญหาต่อทารกเกิดใหม่
ทารก เด็ก
และบุคคลที่พิการทางจิต (เช่น มีปัญหาทางสติปัญญา/ประชาน/ปัญญาอ่อน)
แต่ตั้งแต่นั้นก็พบแล้วว่า เกิดทั้งในชายหญิงในอายุทุกช่วงและผู้มีสติปัญญาทุกระดับ

ในบรรดาคนปัญญาอ่อน มีความชุกในทารก (6-10%) เท่า ๆ กับผู้ใหญ่ซึ่งอยู่ประจำใน รพ. (8-10%)
ในทารก อาการมักเริ่มเมื่อมีอายุระหว่าง 3-12&npsb;เดือน
ความชุกโรคในประชากรทั่วไปยังไม่ได้กำหนด
แต่บางครั้งก็กล่าวว่าเกิดน้อย
หรือว่าจริง ๆ เกิดไม่น้อย แต่วินิจฉัยไม่ค่อยถูก

ความผิดปกติมักจะเกิดในหญิงมากกว่า
คนไข้วัยรุ่นปกติจะเริ่มมีอาการที่ 12.9±0.4 ปี โดยเด็กชายจะเริ่มขึ้นก่อน (ชาย-11.0±0.8 ปี หญิง-13.8±0.5 ปี)
มีหลักฐานน้อยมากกว่ากรรมพันธุ์มีผลต่ออาการนี้เช่นไร
แต่ก็มีรายงานกรณีคนไข้ที่เป็นครอบครัวต่าง ๆ ซึ่งสมาชิกมีอาการนี้ทุกคน

ประวัติ
-------

ภาษาอังกฤษว่า rumination มาจากคำภาษาละตินว่า *ruminare* ซึ่งหมายความว่า "เคี้ยวเอื้อง"
เป็นอาการที่บันทึกมาตั้งแต่โบราณแล้ว เช่นที่กล่าวถึงในงานเขียนของอาริสโตเติลหรือในพระไตรปิฎก ต่อมาจึงมีการบันทึกทางการแพทย์ในปี ค.ศ. 1618 โดยนักกายวิภาคชาวอิตาลี (Fabricus ab Aquapendende) ผู้เขียนถึงอาการของคนไข้ของเขาคนหนึ่ง

กรณีแรก ๆ สุดของอาการนี้ก็คือที่เกิดกับแพทย์ชาวมอริเชียส Charles-Édouard Brown-Séquard ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เนื่องจากการทดลองที่ทำกับตนเอง
คือเพื่อตรวจสอบการตอบสนองของกรดในกระเพาะอาหารต่ออาหารต่าง ๆ หมอได้กลืนฟองน้ำที่ผูกไว้กับด้าย แล้วตั้งใจสำรอกมันขึ้นมาเพื่อวิเคราะห์สิ่งที่มันซับ
โดยเป็นผลของการทดลองเช่นนี้ หมอในที่สุดก็สำรอกอาหารขึ้นมาเป็นประจำโดยเป็นรีเฟล็กซ์

มีรายงานคนไข้หลายรายงานก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 20 แต่โดยมากจะวิเคราะห์ตามวิธีการที่ใช้และแนวคิดที่นิยมในเวลานั้น
ิเริ่มตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 20 ก็ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ว่า กลุ่มอาการนี้ปรากฏในรูปแบบต่าง ๆ โดยเป็นการตอบสนองต่อภาวะต่าง ๆ
แม้จะยังพิจารณาว่าเป็นความผิดปกติในเด็กทารกและผู้มีปัญหาทางสติปัญญาในเวลานั้น แต่ความแตกต่างของรูปแบบการแสดงออกระหว่างทารกกับผู้ใหญ่ก็ชัดเจนแล้ว
เริ่มตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1900 งานศึกษาในผู้ใหญ่ที่สุขภาพปกติเว้นอาการนี้ก็มีน้อยลงเรื่อย ๆ คือรายงานวิเคราะห์อาการในผู้ใหญ่ที่ไม่พิการทางจิตจะปรากฏหลังจากช่วงนี้
ในตอนแรก รายงานกล่าวถึงอาการนี้ในผู้ใหญ่ว่าไม่ทำให้เสียหาย
แต่ปัจจุบันก็กล่าวเป็นอีกอย่างหนึ่ง

ปัจจุบัน แม้จะมีจำนวนคนไข้มากขึ้นและก็มีคนมากขึ้นที่กล่าวถึงอาการนี้ของตนเอง แต่ความรู้ความเข้าใจถึงอาการนี้ในวงการแพทย์และสาธารณชนทั่วไปก็ยังจำกัด

ในวินัยปิฎก
-----------

พระวินัยปิฎก (ส่วนแรกของพระไตรปิฎก) ขุททกวัตถุขันธกะ ได้กล่าวถึงการสำรอกอาหารออกมาเคี้ยวไว้ 
คือพระพุทธองค์ได้ทรงบัญญัติสิกขาบทไว้ว่า ภิกษุผู้มักเคี้ยวเอื้อง เคี้ยวอาหารที่สำรอกขึ้นมาหลังเที่ยงวันแล้วกลืนไม่เป็นอาบัติเนื่องจากฉันอาหารในเวลาเย็น (วิกาลโภชนา)
โดยได้ตรัสถึงพระภิกษุผู้เป็นเหตุให้ทรงบัญญัติสิกขาบทไว้ว่า มีนิสัยเคี้ยวเอื้องเพราะชาติที่แล้วได้เกิดเป็นโค

> 
> [๒๗๓] สมัยนั้น ภิกษุรูปหนึ่งมีนิสัยเคี้ยวเอื้อง ท่านสำรอกอาหารออกมาเคี้ยว แล้วกลืนเข้าไปอีก ภิกษุทั้งหลายตำหนิ ประณาม โพนทะนาว่า "ภิกษุนี้ฉันอาหารในเวลาวิกาล" แล้วนำเรื่องไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ 
> พระผู้มีพระภาครับสั่งว่า "ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนี้เพิ่งจุติมาจากกำเนิดโค ภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้ภิกษุผู้มีนิสัยเคี้ยวเอื้อง เคี้ยวเอื้องได้ ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุไม่พึงกลืนอาหารที่ออกมานอกปากแล้วเข้าไปอีก รูปใดกลืน พึงปรับอาบัติตามธรรม"
> 
> 
> — พระวินัยปิฎก ฉบับมหาจุฬาฯ เล่มที่ 7 จุลวรรค ภาค 2 ข้อ 273 (ขุททกวัตถุขันธกะ)

ในสัตว์อื่น
-----------

การเคี้ยวเอื้องในสัตว์เช่น วัว ควาย แพะ และยีราฟ จัดเป็นพฤติกรรมปกติ
เป็นสัตว์ที่เรียกรวม ๆ กันว่า สัตว์เคี้ยวเอื้อง (ruminant)
แต่พฤติกรรมที่ว่านี้ แม้จะเรียกในภาษาอังกฤษว่า rumination เช่นกัน ก็ไม่เกี่ยวกับอาการในมนุษย์ เพราะเป็นเรื่องปกติของสัตว์
การสำรอกออกโดยไม่ได้ตั้งใจดังที่พบในมนุษย์ ก็พบในกอริลลาและไพรเมตอื่น ๆ อีกด้วย
True merycism, as opposed to the cud-chewing process in ruminants, is also a normal part of the digestive process in some other animals, such as kangaroos.
ส่วนสัตว์ในวงศ์ Macropodidae ซึ่งรวมสัตว์พวกจิงโจ้ มีพฤติกรรมที่นักวิชาการตั้งชื่อขึ้นโดยเฉพาะคือ "merycism" เป็นการขย้อนอาหารที่อาจเคี้ยวไม่ดีขึ้นมาเคี้ยวแล้วกลืนลงไปใหม่ เป็นกระบวนการที่ไม่จำเป็นในการย่อยอาหารเหมือนกับของพวกสัตว์เคี้ยวเอื้อง และไม่เกิดอย่างสม่ำเสมอทุก ๆ วัน

เชิงอรรถและอ้างอิง
------------------

1. ↑  "rumination", *ศัพท์บัญญัติอังกฤษ-ไทย, ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (คอมพิวเตอร์) รุ่น ๑.๑ ฉบับ ๒๕๔๕*, (แพทยศาสตร์) การสำรอก
2. ↑  "Rumination Syndrome — Diagnosis and Treatment Options at Mayo Clinic". Mayo Clinic.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21  
Papadopoulos, Vassilios; Mimidis, Konstantinos (2007), "The rumination syndrome in adults: A review of the pathophysiology, diagnosis and treatment", *Journal of Postgraduate Medicine*, **53** (3): 203–206, doi:10.4103/0022-3859.33868, PMID 17699999
4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  
Chial, Heather J; Camilleri, Michael; Williams, Donald E; Litzinger, Kristi; Perrault, Jean (2003), "Rumination syndrome in children and adolescents: diagnosis, treatment, and prognosis", *Pediatrics*, **111** (1): 158–162, doi:10.1542/peds.111.1.158, PMID 12509570
5. 1 2 3 4 5  Camilleri, Michael; Seime, Richard J, *Rumination Syndrome, symptoms*, Rochester, Minnesota: Mayo Clinic, สืบค้นเมื่อ 2009-06-26
6. ↑  Amarnath RP, Abell TL, Malagelada JR (October 1986), "The rumination syndrome in adults. A characteristic manometric pattern.", *Annals of Internal Medicine*, **105** (4): 513–518, doi:10.7326/0003-4819-105-4-513, PMID 3752757
7. ↑  Adrian Lussi (2006). *Dental erosion from diagnosis to therapy ; 22 tables*. Basel: Karger. p. 120. ISBN 9783805580977.
8. ↑  Carey WB, Crocker AC, Coleman WL, Feldman HM, Elias ER (2009). *Developmental-behavioral pediatrics* (4th ed.). Philadelphia, PA: Saunders/Elsevier. p. 634. ISBN 9781416033707.
9. 1 2  Sidhu, Shawn S; Rick, James R (2009), "Erosive eosinophilic esophagitis in rumination syndrome", *Jefferson Journal of Psychiatry*, **22** (1), ISSN 1935-0783
10. 1 2 3 4  
Ellis, Cynthia R; Schnoes, Connie J (2009), "Eating Disorder, Rumination", *Medscape Pediatrics*, สืบค้นเมื่อ 2009-09-07
11. 1 2 3  LaRocca, Felix E; Della-Fera, Mary-Anne (October 1986), "Rumination: Its significance in adults with bulimia nervosa", *Psychosomatics*, **27** (3): 209–212, doi:10.1016/s0033-3182(86)72713-8, PMID 3457391
12. ↑  O'Brien, Michael D; Bruce, Barbara K; Camilleri, Michael (March 1995), "The rumination syndrome: Clinical features rather than manometric diagnosis", *Gastroenterology*, **108** (4): 1024–1029, doi:10.1016/0016-5085(95)90199-X, PMID 7698568
13. 1 2 3  Tack, Jan; Talley, Nicholas J; Camilleri, Michael; Holtmann, Gerald; Hu, Pinjin; Malagelada, Juan-R; Stanghellini, Vincenzo (2006), "Functional gastroduodenal disorders" (PDF), *Gastroenterology*, **130** (5): 1466–1479, doi:10.1053/j.gastro.2005.11.059, PMID 16678560, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-11-25, สืบค้นเมื่อ 2018-09-14
14. 1 2  *ICD-10 entries for rumination syndrome - F98.2*, สืบค้นเมื่อ 2009-08-10
15. 1 2  *ICD-10 entries for rumination syndrome - P92.1*, สืบค้นเมื่อ 2009-08-10
16. 1 2 3 4 5  Chitkara, Denesh K; van Tilburg, Miranda; Whitehead, William E; Talley, Nicholas (2006), "Teaching diaphragmatic breathing for rumination syndrome", *The American Journal of Gastroenterology*, **101** (11): 2449–2452, doi:10.1111/j.1572-0241.2006.00801.x, PMID 17090274
17. 1 2  Wagaman, JR; Williams, DE; Camilleri, M (1998), "Behavioral intervention for the treatment of rumination", *Pediatric Gastroenterology and Nutrition*, **27** (5): 596–598, doi:10.1097/00005176-199811000-00019, PMID 9822330
18. ↑  
Johnson, WG; Corrigan, SA; Crusco, AH; Jarell, MP (1987), "Behavioral assessment and treatment of postprandial regurgitation", *Gastroenterology*, **9** (6): 679–684, doi:10.1097/00004836-198712000-00013, PMID 3443732
19. 1 2 3  
Rasquin-Weber, A; Hyman, PE; Cucchiara, S; Fleisher, DR; Hyams, JS; Milla, PJ; Staiano, A (1999), "Childhood functional gastrointestinal disorders", *Gut*, 45 (Supplement 2) (Suppl 2): 1160–1168, doi:10.1136/gut.45.2008.ii60, PMC 1766693, PMID 10457047
20. 1 2  
Sullivan, PB (1997), "Gastrointestinal problems in the neurologically impaired child", *Baillière's Clinical Gastroenterology*, **11** (3): 529–546, doi:10.1016/S0950-3528(97)90030-0, PMID 9448914
21. ↑  
Rogers, B; Stratton, P; Victor, J; Cennedy, B; Andres, M (1992), "Chronic regurgitation among persons with mental retardation: A need for combined medical and interdisciplinary strategies", *American Journal of Mental Retardation*, **96** (5): 522–527, PMID 1562309
22. 1 2 3  Olden, Kevin W (2001), "Rumination", *Current Treatment Options in Gastroenterology*, **4** (4): 351–358, doi:10.1007/s11938-001-0061-z, PMID 11469994, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 15, 2012
23. 1 2  Fox, Mark; Young, Alasdair; Anggiansah, Roy; Anggiansah, Angela; Sanderson, Jeremy (2006), "A 22 year old man with persistent regurgitation and vomiting: case outcome", *British Medical Journal*, **333** (7559): 133, discussion 134-7, doi:10.1136/bmj.333.7559.133, PMC 1502216, PMID 16840471, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-04-01, สืบค้นเมื่อ 2018-09-14
24. 1 2 3 4  Brockbank, EM (1907), "Merycism or Rumination in Man", *British Medical Journal*, **1** (2408): 421–427, doi:10.1136/bmj.1.2408.421, PMC 2356806, PMID 20763087
25. ↑  Kanner, L (February 1936), "Historical notes on rumination in man", *Medical Life*, **43** (2): 27–60, OCLC 11295688
26. ↑  
Camilleri, Michael; Seime, Richard J, *Rumination Syndrome, an overview*, Rochester, Minnesota: Mayo Clinic, สืบค้นเมื่อ 2009-06-26
27. ↑  
Parry-Jones, B (1994), "Merycism or rumination disorder. A historical investigation and current assessment", *British Journal of Psychiatry*, **165** (3): 303–314, doi:10.1192/bjp.165.3.303, PMID 7994499
28. ↑  "พระไตรปิฎกฉบับมหาจุฬาฯ (ภาษาไทย) เล่มที่ 7 พระวินัยปิฎก จุลวรรค ภาค 2 ข้อ 273", *E-Tipitaka 2.1.2 (2010)*, p. 59
29. ↑  Hill, SP (May 2009), "Do gorillas regurgitate potentially-injurious stomach acid during 'regurgitation and reingestion?'", *Animal Welfare*, **18** (2): 123–127, ISSN 0962-7286
30. ↑  Vendl, C.; และคณะ (2017). "Merycism in western grey (*Macropus fuliginosus*) and red kangaroos (*Macropus rufus*)". *Mammalian Biology*. **86**: 21–26. doi:10.1016/j.mambio.2017.03.005.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* MayoClinic.org Pediatrics - Rumination Syndrome - The Mayo Clinic website provides a clear and concise overview of the disorder.
* WedMD - Rumination disorder - Web MD. Provides a general overview of the disease.
* Rumination Disorder - The Meadows Ranch Provides a clear overview of the disorder.

| * ด
* ค
* ก
ความผิดปกติทางจิตและพฤติกรรม (F00-F99) |
| --- |
| 

| โรคทางประสาทวิทยา/แสดงอาการ |
| --- |
| ภาวะสมองเสื่อม (โรคอัลไซเมอร์, ในโรคเนื้อสมองตายจากการขาดเลือดหลายแห่ง, โรคพิค, โรคเครอต์เฟลดต์-จาคอบ, โรคฮันติงตัน, โรคพาร์กินสัน, ภาวะสมองเสื่อมในโรคเอดส์, ภาวะสมองกลีบหน้าและกลีบขมับเสื่อม, กลุ่มอาการซันดาวน์, การเดินโดยไม่มีจุดหมายแน่นอน, ความผิดปกติเล็กน้อยในด้านปริชาน)  **·**  อาการเพ้อ **·**  กลุ่มอาการที่เกิดหลังสมองถูกกระแทกกระเทือน **·**  กลุ่มอาการทางสมองจากโรคทางกาย |

 |
| 

| สารออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท/การใช้สารในทางที่ผิด/การใช้ยาในทางที่ผิด/ความผิดปกติจากการใช้สาร |
| --- |
| *แอลกอฮอล์* (พิษสุราเฉียบพลัน, เมาสุรา, การติดสุรา, ภาวะประสาทหลอนจากสุรา, ภาวะถอนสุรา, ภาวะเพ้ออย่างรุนแรง, กลุ่มอาการคอร์ซาคอฟ, การใช้สุราในทางที่ผิด)  **·**  *ฝิ่นและโอปิออยด์* (การใช้ฝิ่นเกินขนาด, การติดโอปิออยด์)  **·**  *ยากล่อมประสาท/ยานอนหลับ* (การใช้เบนโซไดอะซีปีนเกินขนาด, การติดเบนโซไดอะซีปีน, ภาวะถอนเบนโซไดอะซีปีน)  **·**  *โคเคน* (การเป็นพิษจากโคเคน, การติดโคเคน)  **·**  กลุ่มอาการรับรู้ผิดปกติหลังได้รับสารหลอนประสาท **·**  *ทั่วไป* (การเป็นพิษ/การใช้ยาเกินขนาด, การติดทางกาย, การติดยา, ผลย้อนกลับ, ภาวะถอนยา) |

 |
| 

| โรคจิตเภท, พฤติกรรมแบบโรคจิตเภทและโรคหลงผิด |
| --- |
| โรคจิต (ความผิดปกติแบบโรคจิตเภทกึ่งอารมณ์แปรปรวน, ความผิดปกติแบบสกิโซฟรีนิฟอร์ม, ปฏิกิริยาโรคจิตที่เป็นช่วงสั้น)  **·**  โรคจิตเภท (โรคจิตเภทแบบความคิดกระจัดกระจาย, โรคหลงผิด, โฟลี อา เดอ) |

 |
| 

| ความผิดปกติทางอารมณ์ |
| --- |
| ภาวะเมเนีย **·**  โรคอารมณ์สองขั้ว (ประเภทหนึ่ง, ประเภทสอง, โรคไซโคลไทเมีย)  **·**  ความซึมเศร้า (โรคซึมเศร้า, ดิสไทเมีย, โรคซึมเศร้าตามฤดูกาล, ภาวะซึมเศร้านอกแบบ, ภาวะซึมเศร้ารุนแรง) |

 |
| 

| โรคประสาท, โรคเกี่ยวกับความเครียด, และโรคโซมาโตฟอร์ม |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| โรควิตกกังวล | 

|  |  |
| --- | --- |
| โรคกลัว | โรคกลัวที่ชุมชน **·**  โรควิตกกังวลไม่กล้าเข้าสังคม/โรคกลัวการเข้าสังคม (โรคกลัวคน)  **·**  โรคกลัวสิ่งจำเพาะเจาะจง (โรคกลัวที่แคบ) |
| แบบอื่น | โรคตื่นตระหนก/ภาวะกำลังตื่นตระหนก **·**  โรควิตกกังวลไปทั่ว **·**  โรคย้ำคิดย้ำทำ **·**  *ความเครียด* (ปฏิกิริยาเฉียบพลันต่อความเครียด, ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ, ความผิดปกติของการปรับตัว) |

 |
| โรคโซมาโตฟอร์ม | โรคโซมาไทเซชัน **·**  โรคคิดว่าตนเองมีรูปร่างหรืออวัยวะผิดปกติ **·**  ภาวะหลงคิดว่าป่วย **·**  โรคกลัวเป็นโรค **·**  กลุ่มอาการดาคอสตา **·**  อาการปวดสาเหตุจากจิตใจ **·**  โรคคอนเวอร์ชัน (กลุ่มอาการแกนเซอร์, โกลบัส ฮิสตีริคัส)  **·**  เหนื่อยอ่อน |
| โรคดิสโซสิเอทีฟ | โรคบุคลิกภาพหลายแบบ **·**  ภาวะลืมแบบดิสโซสิเอทีฟ **·**  ดิสโซสิเอทีฟ ฟิวจ์ **·**  โรคดีเพอร์ซันนอลไลเซชัน |

 |

 |
| 

| สรีรวิทยา/ปัจจัยทางกายภาพ |
| --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| ความผิดปกติของการรับประทาน | โรคเบื่ออาหารเหตุจิตใจ **·**  โรคบูลิเมีย เนอร์โวซา **·** กลุ่มอาการสำรอก |
| ความผิดปกติของการนอน | (โรคนอนมากที่ไม่ได้เกิดจากโรคทางกาย, โรคนอนไม่หลับที่ไม่ได้เกิดจากโรคทางกาย)  **·**  การละเมอ (การละเมอกลัว, การฝันร้าย) |
| ความผิดปกติทางเพศ | *ความต้องการทางเพศ* (ความผิดปกติแบบมีความต้องการทางเพศลดลง, ความต้องการทางเพศมากผิดปกติ)  **·**  *การกระตุ้นทางเพศ* (การตอบสนองต่อการเล้าโลมผิดปกติในเพศหญิง)  **·**  อวัยวะเพศชายไม่แข็งตัว **·**  *การบรรลุจุดสุดยอด* (ไม่บรรลุจุดสุดยอด, หลั่งน้ำอสุจิเร็ว)  **·**  *ความเจ็บปวด* (ช่องคลอดหดเกร็ง, ความเจ็บปวดขณะร่วมเพศ) |
| ระยะหลังคลอด | ภาวะซึมเศร้าหลังคลอด **·**  โรคจิตหลังคลอด |

 |

 |
| 

| บุคลิกภาพและพฤติกรรมของผู้ใหญ่ |
| --- |
| ความผิดปกติทางบุคลิกภาพ **·**  ความผิดปกติของการควบคุมแรงดลใจ (โรคชอบขโมย, โรคถอนผม, โรคชอบวางเพลิง)  **·**  พฤติกรรมสนใจร่างกายตัวเองซ้ำๆ  **·**  ความผิดปกติที่สร้างขึ้นมาเอง (กลุ่มอาการมึนเชาเซ่น)

*ความผิดปกติของอัตลักษณ์ทางเพศ:* ความผิดปกติของวุฒิภาวะทางเพศ **·**  ความเชื่อว่าเพศหรือรสนิยมทางเพศของตนผิดปกติ **·**  ความผิดปกติของสัมพันธภาพทางเพศ **·**  โรคกามวิปริต (โรคถ้ำมอง, โรคเกิดอารมณ์ทางเพศจากสิ่งจำเพาะ) |

 |
| 

| ความผิดปกติทางจิตที่วินิจฉัยในวัยเด็ก |
| --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| ภาวะปัญญาอ่อน | ภาวะปัญญาอ่อนที่เกี่ยวกับโครโมโซมเอกซ์ (กลุ่มอาการลูฮาน-แฟรงส์) |
| พัฒนาการทางจิต (ความผิดปกติของพัฒนาการ) | 

|  |  |
| --- | --- |
| จำเพาะ | *การพูดและภาษา* (ความผิดปกติทางภาษาแบบไม่สามารถพูดสื่อสิ่งที่อยู่ในใจได้, ภาวะเสียการสื่อภาษา, ภาวะเสียการสื่อภาษาแบบไม่สามารถพูดสื่อสิ่งที่อยู่ในใจได้, ภาวะเสียการสื่อภาษาแบบไม่สามารถเข้าใจความหมายสิ่งที่ฟัง, กลุ่มอาการลันเดา-เคล็ฟฟ์เนอร์, การพูดไม่ชัด)  **·**  *ทักษะในการเรียน* (อ่านไม่เข้าใจ, ภาวะเสียการเขียน, กลุ่มอาการเกอรสต์มานน์)  **·**  *การเคลื่อนไหว* (ดิสแพร็กเซียทางพัฒนาการ) |
| ทุกด้าน | โรคออทิซึม **·**  กลุ่มอาการเรตต์ **·**  กลุ่มอาการแอสเปอร์เจอร์ |

 |
| อารมณ์และพฤติกรรม | สมาธิสั้น **·**  ความผิดปกติทางความประพฤติ (ความผิดปกติแบบท้าทายชอบทำตรงกันข้าม)  **·**  *ความผิดปกติทางอารมณ์* (โรควิตกกังวลเมื่อต้องแยกจาก)  **·**  *หน้าที่ทางสังคม* (การไม่พูดในบางสถานการณ์, ความผิดปกติของความผูกพันแบบปฏิกิริยา, ความผิดปกติของความผูกพันแบบยับยั้งไม่ได้)  **·**  ความผิดปกติที่มีอาการกล้ามเนื้อกระตุก (กลุ่มอาการตูแรตต์)  **·**  *การพูด* (การพูดติดอ่าง, การพูดเร็วและรัว)  **·**  ความผิดปกติของการเคลื่อนไหว (ความผิดปกติที่มีการเคลื่อนไหวแบบเดิมซ้ำๆ) |

 |

 |
| 

---

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กล่องท้ายเรื่องที่เกี่ยวกับ:จิตวิทยา/จิตเวชศาสตร์ | 

|  |
| --- |
| กระบวนการทางจิต |
| โรค (ย้ำคิดย้ำทำ, ความผิดปกติของพัฒนาการทุกด้าน, อารมณ์, การใช้สารออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท, สมาธิสั้น, ทักษะการเรียน, การหลับ), อาการ/ชื่อบุคคล, อาการของศีรษะ/คอ |
| หัตถการ (การตรวจประเมิน/จิตบำบัด), ยา (N5A/5B/5C/6A/6B/6D) |

 |

 |