**สาธารณรัฐอาหรับลิเบีย** (อาหรับ: الجمهورية العربية الليبية) หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐอาหรับลิเบียกัดดาฟีได้ขึ้นเป็นผู้นำประเทศเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1969 (โดยพฤตินัย) กัดดาฟีและพรรคพวกของเขายืนยันว่ารัฐบาลของพวกเขาจะไม่หยุดนิ่งอยู่กับการเป็นผู้นำของแต่ละบุคคล แต่เป็นการตัดสินใจในระดับวิทยาลัย

ในปี ค.ศ. 1969 ลิเบียได้เข้าร่วมสหพันธ์สาธารณรัฐอาหรับกับอียิปต์และซีเรียแต่การรวมตัวกันของรัฐแพนอาหรับไม่เคยประสบความสำเร็จตามที่ตั้งใจไว้และอยู่เฉยๆ อย่างมีประสิทธิภาพหลังจากปี ค.ศ. 1973

การต่อต้านรัฐประหาร
-------------------

การเปลี่ยนแปลงคณะรัฐมนตรีครั้งใหญ่ครั้งแรกเกิดขึ้นไม่นานหลังจากการท้าทายรัฐบาลครั้งแรก ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2512 อดัม ซาอิด ฮอว์วาซ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม และ มูซา อาหมัด รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ถูกจับกุมและถูกกล่าวหาว่าวางแผนก่อรัฐประหาร ในคณะรัฐมนตรีชุดใหม่ที่ตั้งขึ้นหลังวิกฤต กัดดาฟีซึ่งดำรงตำแหน่งประธาน RCC ก็กลายเป็นนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีกลาโหมด้วย

พันตรีอับเดล ซาลาม ญัลลูด ซึ่งโดยทั่วไปถือว่ารองจากกัดดาฟีใน RCC กลายเป็นรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย คณะรัฐมนตรีชุดนี้ประกอบด้วยสมาชิกสิบสามคน ซึ่งห้าคนเป็นเจ้าหน้าที่ของ RCC รัฐบาลถูกท้าทายเป็นครั้งที่สองในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2513 เมื่อ อับดุลลาห์ อาบิด ซานุซี และ อาเหม็ด อัล-เซนุสซี่ ลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของอดีตกษัตริย์ไอดริสและสมาชิกของตระกูล Sayf an Nasr แห่ง Fezzan ถูกกล่าวหาว่าวางแผนยึดอำนาจเพื่อตนเอง หลังจากแผนล้มเหลว มีการเปลี่ยนแปลงคณะรัฐมนตรีเกิดขึ้น เจ้าหน้าที่ RCC เป็นครั้งแรกที่มีเสียงข้างมากในหมู่รัฐมนตรีใหม่

ในการควบคุมของกัดดาฟี
---------------------

ตั้งแต่เริ่มต้น โฆษกของ RCC ได้ระบุถึงความตั้งใจอย่างจริงจังที่จะนำ "ระบอบการปกครองที่ล่มสลาย" มาพิจารณา ในปี 1971 และ 1972 อดีตเจ้าหน้าที่ของรัฐมากกว่า 200 คน (รวมถึงนายกรัฐมนตรี 7 คนและรัฐมนตรีจำนวนมาก) ตลอดจนอดีตกษัตริย์อิดริสและสมาชิกในราชวงศ์ ถูกนำตัวขึ้นศาลประชาชนลิเบียเพื่อพิจารณาคดีในข้อหากบฏและ คอรัปชั่น.

หลายคนที่อาศัยอยู่ในการเนรเทศ (รวมถึงไอดริส) ถูกพิจารณาคดีโดยไม่ปรากฏตัว แม้ว่าผู้ที่ถูกกล่าวหาจำนวนมากจะพ้นผิด แต่คนอื่นๆ ก็มีโทษจำคุกถึงสิบห้าปีและปรับจำนวนมาก มีการประกาศโทษประหารชีวิต 5 ครั้ง โดยทั้งหมดยกเว้นหนึ่งในนั้นที่ไม่ ปรากฏชื่อ ในหมู่พวกเขาคนหนึ่งต่อต้านอิดรีส อดีตพระราชินีฟาติมาและอดีตมกุฎราชกุมารฮาซันถูกตัดสินจำคุก 5 และ 3 ปีตามลำดับ

ในขณะเดียวกัน กัดดาฟีและ RCC ได้ยกเลิกคำสั่ง Senussiและลดระดับบทบาททางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการในการบรรลุเอกราชของลิเบีย นอกจากนี้เขายังประกาศว่าปัญหาระดับภูมิภาคและชนเผ่าเป็น "สิ่งกีดขวาง" ในเส้นทางของความก้าวหน้าทางสังคมและเอกภาพ ของ ชาวอาหรับ ขับไล่ผู้นำดั้งเดิมและกำหนดขอบเขตการบริหารข้ามกลุ่มชนเผ่า

ขบวนการเจ้าหน้าที่เสรีได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สหภาพสังคมนิยมอาหรับ "(ASU) ในปี 1971 (จำลองตามสหภาพสังคมนิยมอาหรับ ของอียิปต์ ) ในขณะเดียวกันก็กลายเป็นพรรคการเมืองเดียวในลิเบียของกัดดาฟี มันทำหน้าที่เป็น "ยานพาหนะในการแสดงออกของชาติ" โดยอ้างว่าเพื่อ "ปลุกจิตสำนึกทางการเมืองของชาวลิเบีย" และเพื่อ "ช่วยเหลือ RCC ในการกำหนดนโยบายสาธารณะผ่านการอภิปรายในฟอรัมเปิด" [16]สหภาพแรงงานถูกรวมเข้าใน ASU และการนัดหยุดงานเป็นสิ่งผิดกฎหมาย สื่อซึ่งถูกเซ็นเซอร์อยู่แล้วถูกเกณฑ์อย่างเป็นทางการในปี 2515 ในฐานะตัวแทนของการปฏิวัติ ชาวอิตาลี (และชุมชนชาวยิวที่เหลืออยู่) ถูกขับไล่ออกจากประเทศ ทรัพย์สินของพวกเขาถูกยึดในเดือนตุลาคม 1970

ในปี 1972 ลิเบียเข้าร่วมสหพันธ์สาธารณรัฐอาหรับกับอียิปต์และซีเรีย สหภาพของรัฐแพน-อารบิกที่ตั้งใจไว้ก่อนหน้านี้ ซึ่งไม่เคยบรรลุผล กลับสงบนิ่งอย่างมีประสิทธิภาพหลังปี 1973

หลายเดือนผ่านไป กัดดาฟีจมอยู่กับ วิสัยทัศน์ อันเลวร้าย ของเขา เกี่ยวกับการปฏิวัติลัทธิแพน-อาหรับและอิสลาม (ทั้งคู่ถูกขังอยู่ในการต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับสิ่งที่เขาเรียกว่า "การโอบล้อม พลังแห่งปฏิกิริยาปีศาจ ลัทธิจักรวรรดินิยม และลัทธิไซออนนิสม์") ให้ความสนใจกับนานาชาติมากกว่าเรื่องภายในมากขึ้นเรื่อยๆ ผลที่ตามมาคืองานบริหารประจำจึงตกเป็นของพันตรีจัลลุดซึ่งขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทนกัดดาฟีในปี 2515 สองปีต่อมา ยัลลุดรับหน้าที่บริหารและระเบียบการที่เหลืออยู่ของกัดดาฟีเพื่อให้กัดดาฟีอุทิศเวลาของเขาให้กับการสร้างทฤษฎีปฏิวัติ กัดดาฟียังคงเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดและประมุขแห่งรัฐที่มีประสิทธิภาพ สื่อต่างประเทศคาดเดาเกี่ยวกับอำนาจและบุคลิกภาพของเขาใน RCC ที่คราส แต่ในไม่ช้า กัดดาฟีก็ปัดเป่าทฤษฎีดังกล่าวด้วยมาตรการของเขาในการปรับโครงสร้างสังคมลิเบีย

ธงชาติลิเบีย (ค.ศ. 1969–1972)
ตราแผ่นดินของลิเบีย (ค.ศ. 1969–1972)

ดูเพิ่ม
-------

* มูอัมมาร์ กัดดาฟี

อ้างอิง
-------



1. 1 2 3  "Libya - Qadhafi". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 April 2016. สืบค้นเมื่อ 16 May 2016.
2. ↑  "Libya - Qadhafi". *countrystudies.us*.
3. ↑  "Libya - Qadhafi". *countrystudies.us*.