recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**พระเจ้าอูแห่งโครยอ** (เกาหลี: 우; ฮันจา: 禑; อาร์อาร์: *U*; เอ็มอาร์: *U* ค.ศ. 1365 - ค.ศ. 1389) เป็นพระราชาองค์ที่ 32 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 1374 - 1388)

พระเจ้าอู พระนามว่า วัง อู (왕우, 王禑) เป็นพระโอรสของพระเจ้าคงมิน (공민왕, 恭愍王) และนางทาสพันยา (반야, 般若) อย่างไรก็ตามนางทาสพันยานั้นเดิมเป็นอนุภรรยาของพระภิกษุชินตน (신돈, 辛旽) พระภิกษุซึ่งได้สำเร็จราชการแทนพระเจ้าคงมินในช่วงค.ศ. 1365 - ค.ศ. 1371 ทำให้เป็นที่ครหาว่าองค์ชายวังอูนั้นเป็นพระโอรสของพระเจ้าคงมินหรือเป็นบุตรชายของพระภิกษุชินตนกันแน่ 

ในค.ศ. 1374 ฮงยุน (홍윤, 洪倫) และชเวมันแซง (최만생, 崔萬生) ได้ทำการลอบปลงพระชนม์พระเจ้าคงมินและตั้งองค์ชายวังอูขึ้นเป็นพระราชาแทน พระเจ้าคงมินนั้นทรงมีนโยบายต่อต้านมองโกลและหันหาราชวงศ์หมิง เมื่อสวรรคตแล้วขุนนางที่สนับสนุนพวกมองโกลก็ขึ้นมามีอำนาจ นำโดยลีอินอิม (이인임, 李仁任) ทำให้อาณาจักรโครยอกลับมามีนโยบายเข้าข้างมองโกลอีกครั้ง โดนส่งพูตไปเจริญสัมพันธไมตรีกับมองโกลที่เมืองเหลียวหยาง (ชาวมองโกลได้ถูกชาวจีนขับออกจากจักรวรรดิไปแล้ว) พระจักรพรรดิหยวนฮุ่ยจงทรงยอมรับพระเจ้าอูเป็นกษัตริย์แห่งโครยอแต่พระจักรพรรดิหงหวู่แห่งราชวงศ์หมิงทรงไ?ม่ยอมรับ เพราะทรงสงสัยในการสวรรคตอย่างปริศนาของพระเจ้าคงมินและไม่ไว้วางพระทัยขุนนางเกาหลีที่เข้าข้างพวกมองโกล 

ในรัชสมัยของพระเจ้าอูเกาหลีประสบปัญหาการรุกรานของโจรสลัดญี่ปุ่น (Wokou) อย่างมาก ซึ่งฝ่ายเกาหลีก็ได้ส่งนายพลลีซองกเย (이성계, 李成桂) เข้าปราบ ในค.ศ. 1388 พระจักรพรรดิฮงหวู่มีพระราชโองการจะทรงส่งทัพจีนมาตั้งที่มณฑลซังซอง ทำให้ราชสำนักโครยอเกิดความวุ่นวายเกรงว่าจะเสียดินแดน ในปีเดียวกันนั้นขุนพลชเวยอง (최영, 崔瑩) จึงร่วมมือกับลีซองกเยในการโ??؄่นอำนาจลีอินอิม แล้วชเวยองก็ขึ้นเป็นผู้นำทหารปกครองประเทศ 

พระเจ้าอูทรงรบเร้าให้ขุนพลทั้งสองยกทัพไปบุกราชวงศ์หมิงเพื่อที่จะปลดแอกโครยอจากอิทธิพลของจีน นายพลชเวยองส่งลีซองกเยให้ยกทัพไปบุกราชวงศ์หมิง ซึ่งลีซองกเยไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งเพราะจีนในขณะนั้นเข้มแข็งมาก แต่ก็ยอมทำตามผู้บังคับบัญชายกทัพไปถึงแม่น้ำยาลู แล้วเกิดเปลี่ยนใจยกทัพกลับมาพระราชวังกระทำการยึดอำนาจสังหารชเวยองเสีย ลีซองกเยยกพระโอรสของพระเจ้าอู คือ องค์ชายวังชัง (왕창, 王昌) ขึ้นเป็นพระราชาองต่อมา แต่ด้วยข้อครหาที่ว่า พระเจ้าอูและพระเจ้าชางนั้นไม่ได้เป็นพระราชวงศ์แต่เป็นลูกหลานของพระภิกษุชินตน ในค.ศ. 1389 ลีซองกเยจึงปลดพระเจ้าชางจากราชสมบัติและสำเร็จโทษทั้งสองพระองค์ โดยที่ทั้งสองพระองค์ไม่ได้รับพระนามที่พระสุสานหรือพระนามใดๆหลังสวรรคตไปแล้ว

พระราชวงศ์
----------

* พระราชบิดา พระเจ้าคงมิน (공민)
* พระราชมารดา พระสนมบันยา ตระกูล มี 반야(般若,생몰년 미상)

| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าอูแห่งโครยอ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระเจ้าคงมิน** |  | **พระราชาแห่งโครยอ** (พ.ศ. 1917 - พ.ศ. 1931) |  | **พระเจ้าชาง** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับกษัตริย์เกาหลีสมัยราชวงศ์โครยอ |
| --- |
| กษัตริย์โครยอ | 
* แทโจ
* ฮเยจง
* ช็องจง
* ควังจง
* คย็องจง
* ซองจง
* มกจง
* ฮย็อนจง
* ทอกจง
* ช็องจงที่ 2
* มุนจง
* ซุนจง
* ซอนจง
* ฮอนจง
* ซุกจง
* เยจง
* อินจง
* อีจง
* มย็องจง
* ชินจง
* ฮึยจง
* คังจง
* โคจง
* วอนจง
* *ย็องจง*
* วอนจง
* ชุงยอล
* ชุงซอน
* ชุงซุก
* ชุงฮเย
* ชุงมก
* ชุงจอง
* คงมิน
* อู
* ชัง
* คงยัง

 |
| เฉลิมพระยศ | 
* กุกโจ
* อึยจง
* เซโจ
* พิลย็อง
* แทจง
* อันจง
* มุนว็อน
* ช็องคัน
* ยังฮ็อน

 |
| **ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี** |

<references>

อ้างอิง
-------

1. ↑
**พระเจ้าอู่อี้** (จีน: 武乙) พระนามเดิมว่า **ฉฺวี** (瞿) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์ชาง (商朝) ในจีนโบราณ เสวยราชย์ช่วง 1147–1112 ปีก่อนคริสตกาล เป็นพระโอรสของพระเจ้าเกิงติง (庚丁) และเป็นพระบิดาของพระเจ้าเหวินติง (文丁)

เหตุการณ์ในรัชกาล
-----------------

เอกสาร *จู๋ชูจี้เหนียน* (竹書紀年) ว่า พระเจ้าอู่อี้ทรงตั้งราชธานีที่เมืองอิน (殷) ปัจจุบันเรียก อินซฺวี (殷墟")

พระเจ้าอู่อี้เสวยราชย์ได้ 21 ปี โข่วฟู่ (口父) ผู้ครองรัฐโจว (周) ถึงแก่ความตาย

พระเจ้าอู่อี้เสวยราชย์ได้ 24 ปี รัฐโจวไปตีเมืองเฉิง (程) กับเมืองปี้ (毕) ได้เมืองปี้

พระเจ้าอู่อี้เสวยราชย์ได้ 30 ปี รัฐโจวไปตีเมืองอี้ฉฺวี (义渠) ได้ และจับตัวเจ้าเมืองอี้ฉฺวีไป แต่ซือหม่า เชียน (司馬遷) นักประวัติศาสตร์แห่งราชวงศ์ฮั่น (漢朝) ระบุว่า เจ้าเมืองอี้ฉฺวีมีบุตรชายสองคนต่างมารดากัน ครั้นเจ้าเมืองอี้ฉฺวีถึงแก่ความตายแล้ว บุตรทั้งสองชิงอำนาจกัน บ้านเมืองจลาจล รัฐโจวอาศัยจังหวะเข้ารุกรานและยึดเมืองได้สำเร็จ

พระเจ้าอู่อี้เสวยราชย์ได้ 34 ปี พระเจ้าโจวจี้ (周王季) พระมหากษัตริย์รัฐโจว เสด็จมาถวายบังคมพระเจ้าอู่อี้ถึงราชธานี พระเจ้าอู่อี้จึงประทานม้า 10 ตัว กับหยก 30 ชิ้น เป็นรางวัลแก่พระเจ้าโจวจี้

พระเจ้าอู่อี้เสวยราชย์ได้ 35 ปี พระเจ้าโจวจี้เสด็จไปตีเมืองกุ่ยหรง (鬼戎) ที่ซีลั่ว (西落) ซือหม่า เชียน ระบุว่า พระเจ้าโจวจี้ทรงจับผู้นำท้องถิ่นเป็นเชลยได้ถึง 20 คน ในปีเดียวกันนั้น พระเจ้าอู่อี้เสด็จไปทรงล่าสัตว์ตามลำแม่น้ำเหลือง (黃河) และแม่น้ำเว่ย์ (渭河) อสนีบาตตกถูกพระองค์ถึงสิ้นพระชนม์ เอกสาร *ชูจิง* (書經) ว่า สวรรค์ลงโทษพระเจ้าอู่อี้ที่ทรงดูหมิ่นเทวดา เชื่อกันว่า ครั้งหนึ่ง พระเจ้าอู่อี้ทรงให้แขวนถุงใส่โลหิตไว้กลางอากาศ แล้วทรงยิงเกาทัณฑ์ไปยังถุงนั้น พร้อมตรัสว่า เป็นการยิงฟ้า ทั้งยังตรัสบริภาษเทวดาผู้รับผิดชอบฟ้าผ่าฟ้าร้อง จึงเกิดถ้อยคำร่ำลือกันว่า "อู่อี้ยิงฟ้าจึงถูกฟ้าผ่า" (武乙射天遭雷劈)

อ้างอิง
-------

1. ↑  SHANG KINGSHIP AND SHANG KINSHIP
2. ↑  The Cambridge History of Ancient China
3. ↑  *Bamboo Annals*
4. ↑  Sima Qian, *Records of the Grand Historian*
5. ↑  *Book of Documents*
6. ↑   Religions of Ancient China Chapter I by Herbert Allen Giles

| * ด
* ค
* ก
พระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์ชาง |
| --- |
| ยุคต้น | 
* ต้าอี่
* ต้าติง
* ไท่เจี่ย
* ไหวปิง
* ไท่เกิง
* เซี่ยวเจี่ย
* ไท่อู้
* หยงจี่
* จงติง
* ไว่เหริน
* เหอตันเจี่ย
* จูอี่
* จูซิน
* หวัวเจี่ย
* จูติง
* หนานเกิง
* หยางเจี่ย

 |
| ยุคอินซฺวี | 
* ผันเกิง
* เสี่ยวซิน
* เสี่ยวอี่
* อู่ติง
* สู่เกิง
* สูเจี่ย
* หลินซิน
* คังติง
* หวูหยี่
* เหวินติง
* ตี้อี่
* ตี้ซิน

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
ธงชาติอัฟกานิสถาน (ซ้าย), กลุ่มตาลีบัน (กลาง) และสหรัฐอเมริกา (ขวา)
**กระบวนการเพื่อสันติภาพในประเทศอัฟกานิสถาน** (อังกฤษ: Afghan peace process) ประกอบด้วยโครงการข้อเสนอและการเจรจาเพื่อสิ้นสุดสงครามที่ยังดำเนินอยู่ในประเทศอัฟกานิสถาน ถึงแม้จะมีความพยายามเกิดขึ้นเป็นครั้งคราวนับตั้งแต่สงครามเริ่มต้นในปี 2001 การเจรจาและขบวนการเรียกร้องสันติภาพได้เริ่มมีมากขึ้นในปี 2018 ท่ามกลางการพูดคุยระหว่างสหรัฐอเมริกาซึ่งมีทหารประจำอยู่ 20,000 นายในประเทศเพื่อสนับสนุนรัฐบาลอัฟกัน กับตาลีบัน กลุ่มก่อความไม่สงบหลัก ซึ่งต่อสู้กับรัฐบาลอัฟกันและกองทัพอเมริกัน นอกจากนี้ตาลีบันยังเคยโจมตีเป้าที่เป็นพลเรือน การพูดคุยส่วนใหญ่มีขึ้นที่โดฮา เมืองหลวงของประเทศกาตาร์ ที่ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักงานตาลีบัน เป็นที่คาดการณ์ว่าการตกลงร่วมกันระกว่างตาลีบันกับสหรัฐจะนำไปสู่การถอนกำลังทหารอเมริกันออกจากอัฟกานิสถาน และเป็นการเริ่มต้นการเจรจาเพื่อสันติภาพในประเทศอัฟกานิสถานเอง นอกจากสหรัฐแล้วยังมีประเทศอำนาจใหญ่ในภูมิภาค เช่นปากีสถาน, จีน และรัสเซีย เช่นเดียวกับเนโต ที่มีส่วนช่วยผลักดันขบวนการสันติภาพนี้

เมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2020 สหรัฐอเมริกาได้ลงนามในข้อตกลงสันติภาพอย่างมีเงื่อนไขกับตาลีบัน ซึ่งระบุให้มีการถอนกองกำลังต่างชาติออกจากอัฟกานิสถานภายใน 14 เดือน อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2020 รัฐบาลอัฟกันซึ่งไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการเจรจานี้ ได้ปฏิเสธข้อเรียกร้องของทั้งตาลีบันและสหรัฐที่ให้มีการสลับตัวนักโทษภายในวันที่ 10 มีนาคม 2020 โดยประธานาธิบดี Ashraf Ghani ระบุว่าข้อตกลงเช่นนี้จะต้องการการต่อรองเพิ่มเติมอีก และจะไม่ถูกปฏิบัติตามเป็นเงื่อนไข (precondition) เพื่อการเจรจาสันติภาพในอนาคต

อ้างอิง
-------

1. ↑  "HPC welcomes Khalilzad's efforts for intra-Afghan talks". *pajhwok.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-02-12. สืบค้นเมื่อ 2020-07-23.
2. ↑  "US, Russia, China, Pakistan urge Taliban to agree for ceasefire, begin talks with Afghan govt". *@businessline*.
3. ↑  "not excluded from peace process in Afghanistan: China". *India Today*.
4. ↑  Rai, Manish. "U.S.-Taliban Deal: India should Chalk-out a New Strategy". *OpedColumn.News.Blog*.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
5. ↑  George, Susannah (February 29, 2020). "U.S. signs peace deal with Taliban agreeing to full withdrawal of American troops from Afghanistan". *WashingtonPost.com*.
6. ↑  Mashal, Mujib (February 29, 2020). "U.S. Strikes Deal With Taliban to Withdraw Troops From Afghanistan". *MSN.com*. The New York Times.[*ลิงก์เสีย*]
7. ↑  Schuknecht, Cat (March 1, 2020). "Afghan President Rejects Timeline For Prisoner Swap Proposed In US-Taliban Peace Deal". NPR. สืบค้นเมื่อ March 1, 2020.
8. ↑   peace deal hits first snag over prisoner releases|author=Associated Press|publisher=Politico|accessdate=March 1, 2020}}
9. ↑
10. ↑
11. ↑
มัดเราะซะฮ์โกกัลดอช
**มัดเราะซะฮ์โกกัลดอช** (อุซเบก: Koʻkaldosh madrasasi/Кўкалдош мадрасаси) เป็นมัดเราะซะฮ์เก่าแก่ในทาชเคนต์ เมืองหลวงของประเทศอุซเบกิสถาน ตั้งอยู่ใกล้กับตลาดชอร์ซูและสถานีชอร์ซู มัดเราะซะฮ์สร้างขึ้นในปี 1570 โดยจักรวรรดิเชย์บานิด

ในปี 1830–1831 ชั้นหนึ่งของมัดเราะซะฮ์ถูกทำลายลงแล้วนำอิฐไปใช้สร้างมัดเราะซะฮ์เบกแลร์เบกี (*Beklarbegi madrasasi*) ซึ่งอยู่ใกล้กัน ต่อมาชั้นนี้ได้รับการสร้าวขึ้นใหม่ทดแทน มัดเราะซะฮ์ได้รับความเสียหายจากเหตุแผ่นดินไหวในปี 1868 และได้รับการบูรณะในปี 1902–1903 จากนั้นได้รับการสร้างต่อเติมและซ่อมแซมอีกครั้งในทศวรรษ 1950 และเป็นหนึ่งในอาคารทางศาสนาเพียงไม่กี่แห่งที่เหลือรอดจากเหตุแผ่นดินไหวในทาชเคนต์ปี 1966

ในศตวรรษที่ 18 มัดเราะซะฮ์แห่งนี้เคยถูกใช้งานเป็นสถานีคาราวาน ตามด้วยการใช้เป็นป้อมปราการ ในศตวรรษที่ 20 ใช้งานเป็นพิพิธภัณฑ์ ตอนแรกเกี่ยวกับอเทวนิยม (ในสมัยโซเวียต) และต่อมาเกี่ยวกับดนตรีพื้นเมือง และในทศวรรษ 1990 ได้มีการฟื้นฟูอาคารกลับมาใช้งานเป็นมัดเราะซะฮ์ดังเดิม

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "Медресе Кукельдаш" (ภาษารัสเซีย). Central Asia Travel. สืบค้นเมื่อ 30 October 2015.
2. ↑  Тангиров, Обид Эшмахматович (2014). "О деятельности медресе города Ташкента в конце XIX – начале ХХ вв" (ภาษารัสเซีย). Rex-History.ru. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 September 2015. สืบค้นเมื่อ 30 October 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Kukeldash Madrasah (Tashkent)

พิกัดภูมิศาสตร์: 41°19′23″N 69°14′09″E﻿ / ﻿41.32306°N 69.23583°E﻿ / 41.32306; 69.23583
**กระท่อมอันโตนีโอ โลกาเตลลี** (อังกฤษ: Antonio Locatelli Hut) หรือ **ไดรซิเนนฮุตเทอ** (เยอรมัน: *Dreizinnenhütte*) เป็นที่พักพิงในอุทยานธรรมชาติเตรชีเม ในแคว้นเตรนตีโน-อัลโตอาดีเจ ตั้งอยู่ที่ความสูงจากระดับน้ำทะเล 2,450 เมตร ชื่อของอาคารตั้งตาอันโตนีโอ โลกาเตลลี นักบินมากฝีมือที่ถูกสังหารระหว่างสงครามกับเอธิโอเปีย

ประวัติ
-------

ในปี 1881 เจ้าของโปสต์โฮเต็ลใสเซกซ์เทน คาร์ล สเตมเบอร์เกอร์ (Karl Stemberger) มีแผนจะสร้างที่พักพิงให้กับสโมสรไต่เขาสัญชาติเยอรมัน-ออสเตรีย *Deutscher und Österreichischer Alpenverein*, ใกล้กับช่องเขาโตบลิน (Toblin pass) โครงการได้รับการอนุมัติก่อสร้างโดยสโมสรด้วยความตื่นตาตื่นใจที่ที่พักสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเตรชีเมและเขาโดยรอบ อาคารเปิดให้บริการในปี 1883 ก่อนจะถูกทำลายจากแรงระเบิดจากอิตาลีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ในปี 1922 สโมสรไต่เขาไทโรลใต้สร้างที่พักพิงใหม่ขนาดเล็กขึ้นที่จุดเดียวกัน และในปี 1923 ถูกเวนคืนไปโดย CAI สาขาปาดูวา ผู้ต่อมาได้ต่อเติมและก่อสร้างเพิ่มในปี 1935

อ้างอิง
-------

1. ↑  Crociani, Piero (2005). "Biographical Dictionary of Italians". สืบค้นเมื่อ 19 May 2019.
2. 1 2 3  Hanspaul Menara: *Südtiroler Schutzhütten.* 2. Auflage. Athesia, Bozen 1983, ISBN 88-7014-017-2, p. 80-83, 162-163.
|  |
| --- |
|  |
| เธียอา |
| สมัย: ราชอาณาจักรใหม่(1550–1069 BC) |
|  |
|  |
| ไฮเออโรกลีฟอียิปต์ |

**ทีอา** หรือ **เทียอา** เป็นพระราชินีแห่งอียิปต์โบราณในช่วงราชวงศ์ที่สิบแปดของอียิปต์โบราณ พระองค์เป็นพระมเหสีของฟาโรห์อเมนโฮเทปที่สอง และเป็นพระราชมารดาของฟาโรห์ทุตโมสที่สี่

การสิ้นพระชนม์และที่ฝังพระศพ
----------------------------

พระศพของพระนางเทียอาถูกฝังอยู่ในหลุมฝังพระศพหมายเลข KV32 ในหุบเขากษัตริย์ที่ชิ้นส่วนของอุปกรณ์ทำพระศพของพระองค์เช่น โถคาโนปิก แต่เกิดน้ำท่วมชะล้างบางส่วนของเหล่านี้ ซึ่งอยู่ใกล้กับ KV47 ที่อยู่ติดกัน ซึ่งเป็นที่ฝังพระศพของฟาโรห์ของราชวงศ์ที่สิบเก้า หลุมฝังพระศพของฟาโรห์ซิพต้าห์ ทำให้นักไอยคุปต์วิทยา เชื่อว่าพระองค์เป็นเหมือนชื่อแม่ของฟาโรห์ซิพต้าห์ แต่ตั้งแต่นั้นมาพระมารดาของฟาโรห์ซิพต้าห์ ได้รับการระบุว่าเป็นนางสนมจากซีเรียนามว่า ซูทาอิลจา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Dodson, Aidan และ Hilton, Dyan (2004). *The Complete Royal Families of Ancient Egypt*. London: Thames & Hudson. ISBN 0-500-05128-3. p.140
2. ↑  "KV32 from the Theban Mapping Project". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-27. สืบค้นเมื่อ 2017-10-17.
3. ↑  Dodson & Hilton, p.181
**มัตจะ** (ญี่ปุ่น: 抹茶) เป็นผงใบชาเขียวบดละเอียดที่มีการบริโภคแบบดั้งเดิมในประเทศจีนและประเทศในเอเชียตะวันออก ในประเทศญี่ปุ่นนั้นนอกจากจะใช้เป็นเครื่องดื่มในพิธีชงชาแล้ว ยังใช้เป็นส่วนผสมในขนมญี่ปุ่น ขนมฝรั่ง และในอาหารต่าง ๆ อย่างแพร่หลายอีกด้วย

ภาพรวม
------

### ความหมายของมัตจะ

คำจำกัดความของมัตจะโดยสมาคมอุตสาหกรรมชาญี่ปุ่น ได้ให้นิยามไว้ว่าเป็น "สิ่งที่ผลิตเป็นในรูปผงละเอียดโดยการใช้โม่บดชามาบดชาซึ่งเพาะขึ้นโดยถูกบังแสงแดดแล้วนำมาอบแห้งโดยไม่นวด" อย่างไรก็ตามจริง ๆ แล้วอาจไม่จำเป็นต้องบดด้วยโม่บดชาก็ได้ ขอแค่ทำให้เป็นผงละเอียด แม้จะทำให้เป็นผงด้วยวิธีอื่นก็ยังเรียกว่าเป็น "มัตจะ" ดังนั้น แม้ว่าจะถูกบดด้วยเครื่องบดแบบโรงงานอุตสาหกรรม ก็สามารถเรียกว่าเป็นมัตจะได้

ส่วนโคนาจะ คือผงละเอียดที่รวบรวมระหว่างการผลิตเซ็นจะ ใช้ต้มด้วยกาน้ำดื่ม เป็นคนละอย่างกับมัตจะ

### มัตจะในรูปผง

ทำโดยนำใบของต้นชามานึ่งแล้วทำให้แห้งแล้วบดละเอียด เป็นที่นิยมนำมาใช้ดื่มจนถึงยุคเอโดะ แม้แต่ในปัจจุบัน ในซาโด ก็เสิร์ฟมัตจะที่ถูกบดละเอียดก่อนหนึ่งวัน มีการจำหน่ายเป็นผลิตภัณฑ์ที่ทำเป็นผงแล้วและปิดผนึกในถุงพลาสติก หรือใส่ในกระบอกโลหะสำหรับใช้ในบ้าน เพื่อหลีกเลี่ยงการเสื่อมสภาพ ให้เก็บในที่เย็นและมืดในภาชนะที่มีอากาศถ่ายเทหลังจากเปิด

### มัตจะสำหรับดื่ม

 ถ้วยชา ที่ตักชา และที่ตีชา
แบ่งเป็น 2 ประเภท ได้แก่ **โคอิจะ** (濃茶) คือชาแบบเข้ม มีสีเขียวเข้มเจือด้วยสีดำ และ **อูซูจะ** (薄茶) ซึ่งชาแบบอ่อน เป็นสีเขียวอมฟ้าสดใส ในพิธีชงชา ชาเข้มข้น 3 ถ้วยจะเสิร์ฟในช้อนตักชา และน้ำร้อนปริมาณเล็กน้อยจะถูกเทลงในมัตจะปริมาณพอเหมาะ จากนั้นนวดด้วยไม้ตีชา สำหรับ อูซูจะนั้นจะใช้ช้อนตักชา 1 ถ้วยครึ่งสำหรับ 1 คน และเติมน้ำร้อนครึ่งช้อนแล้วคนด้วยไม้ตีชา ในซาโด ปัจจุบันนี้ มักใช้โคอิจะเป็นหลักส่วนอูซูจะถือว่าใช้ รองแบบไม่เป็นทางการ การกวนด้วยไม้ตีชานั้นมีวิธีการแตกต่างกันไปตามสำนัก

สำหรับการใช้เป็นเครื่องดื่มทั่วไปนั้น แม้ว่าในปัจจุบันเซ็นจะจะเป็นที่ต้องการมากกว่า แต่ในบางพื้นที่ ประเพณีการดื่มมัตจะในช่วงพักระหว่างการทำงานในฟาร์มก็ยังคงมีอยู่

 มัตจะที่โรงน้ำชาในวัดไดโงจิ
### มัตจะในส่วนประกอบในอาหาร

 เค้กมัตจะ
ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น มัตจะนั้นแตกต่างจากชาชนิดอื่น ๆ คือตัวใบชาจะถูกรับประทานได้ด้วย ดังนั้นจึงมีการใช้มัตจะเป็นส่วนผสมในการปรุงอาหารอย่างแพร่หลาย และยังใช้ในขนมเพราะรสชาติเข้ากันได้ดีกับน้ำตาล ต่อไปนี้คือตัวอย่างทั่วไป

* วางาชิ
	+ อุยโร
	+ โมมิจิมันจู
	+ อิมากาวะยากิ
* ขนมอบ เช่น คัสเตลลา และคุกกี้
* ของหวานแช่แข็ง เช่น น้ำแข็งไส ไอศกรีม และซอฟต์ครีม
* ใช้ทำขนมฝรั่ง เช่น ช็อกโกแลต และลูกกวาด ให้เป็นรสชาติแบบญี่ปุ่น
* ทำของหวาน เช่น พุดดิง และพาร์เฟ่ต์ ให้เป็นรสชาติแบบญี่ปุ่น
* เท็มปุระ: อาจนำมัตจะมาผสมกับเกลือที่ใช้ทำ นอกจากนี้ยังมีเท็มปุระที่ชุบด้วยแป้งที่มีส่วนผสมของมัตจะ

นอกจากนี้ยังมีร้านอาหารและผู้ผลิตอาหารและเครื่องดื่มที่ใช้มันเป็นส่วนผสมและ เครื่องปรุงรส สำหรับอาหารญี่ปุ่น อาหารตะวันตก และอาหารจีน อย่างเช่นฟงดูว์ และเครื่องดื่มรวมถึงเบียร์ด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  桑原秀樹『お抹茶のすべて』誠文堂新光社、2015年、ISBN 9784416615300、pp.12-16.
2. ↑  三輪茂雄. "茶道具から消された茶磨（茶臼）". *石臼 & 粉体工学 粉体の話はまず高貴な粉から 茶磨（茶臼）の日本史* (ภาษาญี่ปุ่น). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-05-29. สืบค้นเมื่อ 2009-08-13.
3. ↑  【仰天ゴハン】食べる抹茶（京都府宇治市）進化 止まっちゃいけない『読売新聞』朝刊2019年6月9日よみほっと（別刷り日曜版）1面。
**เดอะวินเนอร์ส** (อังกฤษ: The Wynners, จีนตัวเต็ม: 溫拿, จีนตัวย่อ: 温拿, พินอิน: wēn nā) เป็นวงดนตรีที่มีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จอย่างยิ่งของฮ่องกงในช่วงทศวรรษที่ 70 และต้นทศวรรษที่ 80

เดอะวินเนอร์ส เกิดขึ้นจากการรวมตัวกันของเด็กหนุ่มวัยรุ่นในโรงเรียนระดับชั้นมัธยมทั้งหมด 5 คน ที่ประสบความสำเร็จจากการประกวดร้องเพลงในรายการโทรทัศน์ โดยนำเพลงที่ได้รับความนิยมในแบบป็อปภาษาอังกฤษมาร้องใหม่ โดยมีสมาชิกทั้งหมด 5 คน คือ

* แดนนี่ ยิป - กีตาร์เบส
* เคนนี่ บี - ร้องนำ, ฟลุต, ออร์แกน, หัวหน้าวง
* อลัน ทัม - ร้องนำ
* แอนโทนี่ ชาน - กลอง, เพอร์คัสชั่น
* เบนเนตต์ แปง - ร้องนำ, กีตาร์

มีอัลบั้มชุดแรกในปี ค.ศ. 1974 ในชื่อชุด "Listen To The Wynners" มีเพลงที่ได้รับความนิยมคือ *Sha La La La* และ*I 'll Never Dance Again* และชุดที่ 2 ในปีถัดมา ในชื่อชุด "Under The Lion Rock" มีเพลงที่ได้รับความนิยม คือ *Daddy's Home*

ผลงาน
-----

* Listen To The Wynners (1974)
* Under The Lion Rock (1975)
* Love And Other Pieces (1975)
* Same Kind Of Magic (1976)
* The Wynners ' Special TV Hit 75-76 (1976)
* Making It (1977)
* 小島夢 (1993)
* Wynners Live ' 98 Concert (1998)
* Star on 33 (2007)

ในระหว่างที่เดอะวินเนอร์ส มีชื่อเสียงโด่งดังถึงขีดสุดนั้น สมาชิกทั้งหมดได้มีโอกาสแสดงภาพยนตร์ร่วมกันทั้งหมด 3 เรื่อง คือ *Let's Rock* ในปี ค.ศ. 1975, *Gonna Get You* ในปี ค.ศ. 1976 และ*Making It* ในปี ค.ศ. 1978 

จากนั้นในปี ค.ศ. 1983 ทางวงโดยเคนนี่ บี ก็ได้ประกาศยุบตัวเองลง สมาชิกทั้งหมดก็ได้แยกย้ายไปตามเส้นทางของตน จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1988 สมาชิกทั้งหมดก็ได้กลับมาร่วมตัวอีกครั้งเพื่อเล่นคอนเสิร์ต ในวาระครบรอบ 15 ปีของทางวง พร้อมกับได้มีอัลบั้มบันทึกการแสดงสดออกตามมาด้วย และในปี ค.ศ. 1993 ก็ได้กลับมารวมตัวอีกครั้งในการออกอัลบั้มแบบคันโตป็อป และในปี ค.ศ. 1998 ก็ได้กลับมารวมตัวและออกอัลบั้มอีกชุดเนื่องในโอกาสครบรอบ 25 ปีของทางวง 

และในปี ค.ศ. 2007 ก็ได้กลับมารวมตัวและจัดคอนเสิร์ตครั้งใหญ่ในวาระครบรอบ 33 ปีของทางวง ซึ่งเป็นอัลบั้มเพลงรวมฮิตและมีเพลงใหม่อีก 2 เพลง และอีกครั้งในปี ค.ศ. 2010 และ ค.ศ. 2011


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เดอะวินเนอร์ส**

อ้างอิง
-------

1. ↑  ["WYNNERS MUSIC DATABASE (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-28. สืบค้นเมื่อ 2012-01-15. WYNNERS MUSIC DATABASE (อังกฤษ)]
2. ↑  Biography (อังกฤษ)
3. ↑  Wynners promotes their concert when guest in Andy's Unforgettable (อังกฤษ)
**"อย่าเอาเขามาเกี่ยวเรื่องนี้"** เป็นซิงเกิลที่ 4 ของ นิว-จิ๋ว คู่ศิลปินดูโอจากเวทีเดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว จากอัลบั้ม *Signature* ประพันธ์เนื้อร้องและแต่งทำนองโดย แมนสรวง สุรางครัตน์ และเรียบเรียงโดย บวรภัส จินต์ประเสริฐ โดยเนื้อหาของเพลงนั้น พูดถึงเมื่อคนสองคนที่กำลังมีปัญหากัน และมีอีกหนึ่งคนก้าวเข้ามาในชีวิต ฝ่ายหนึ่งอาจคิดว่าเป็นเพราะอีกคนที่เข้าม­า ทำให้สถานการณ์ความรักระหว่างคนทั้งคู่แย่­ลง แต่จริงๆแล้ว ไม่ต้องโทษคนอื่น เพราะความรักเป็นเรื่องของคนสองคน ปัญหาที่เกิดขึ้นไม่เกี่ยวกับคนอื่นเลย

มิวสิกวิดีโอ
------------

มิวสิกวิดีโอนี้ เผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 ถ่ายทำกันที่ย่านลาดพร้าว โดยฉากแรกของ เจสซี่ (เจสสิก้า ภาสะพันธ์) -แฟร์ (กันต์ดล อะคาซาน) เป็นฉากที่เจสซี่เครียด เศร้า และต้องร้องไห้แต่แฟร์กลับต้องแสดงสีหน้าท่าทางทำให้เจสซี่ยิ้มได้ซึ่งก็ได้ผลเพราะเจสซี่ขำจริงที่แฟร์เล่นหน้าทะเล้นตาเหร่ซะสมจริงไม่เหลือคราบหล่อใช้เวลาไม่นานก็ผ่าน ฉากต่อมาเป็นฉากที่ ตั้ม (อดุลย์ เจริญรัศมีเกียรติ) โผล่มากลางวงสังสรรค์ของเจสซี่ทำหน้ากวนๆใส่ทุกคนจนเจสซี่รับไม่ได้เดินหนีไปฉากนี้เล่นยาวใช้เวลาไม่นานเพราะทั้งสามพระนางและเอ๊กซ์ตร้าเล่นเต็มสองเทคผ่านยังอยู่กันที่ย่านลาดพร้าวแต่ย้ายโลเกชั่นมายังบ้านหลังหนึ่งฉากแรกแซ่บกันด้วยเลิฟซีนของตั้มและเลขาที่เจสซี่กลับมาเห็นพอดีน้ำตาไหลพราก นางเอกของเราอินจัดร้องไห้ต่อเนื่องได้แบบไม่หยุด ฉากสุดระทมเจสซี่นั่งมองคลิปจากมือถือปล่อยโฮแบบไม่ยั้ง

การตอบรับ
---------

เพลง **อย่าเอาเขามาเกี่ยวเรื่องนี้** ติดอันดับสูงสุดที่ 13 จากการจัดอันดับของ 95.5 เอฟเอ็ม ในชาร์ตของ 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 ประจำวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2556 และติดอันดับสูงสุดที่ 19 จากการจัดอันดับของอีเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ ประจำวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2556 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนวน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2554) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 | 13 |
| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ | 19 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  นิว-จิ๋ว จับเรื่องจริงสุดแซ่บ! หยิบลงในเอ็มวี อย่าเอาเขามาเกี่ยวเรื่องนี้[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "95.5 FM Virgin Hitz CHART TOP 40 วันอาทิตย์ที่ 22 ธันวาคม 2556". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2014-12-22.
3. ↑  "EFM 94 เพลงฮิต 94 เพลง ประจำวันที่ 6 ธันวาคม 2556". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2014-12-22.
อูเวอ ฮึค ขณะให้สัมภาษณ์ในงานอินเตอร์เนชันแนลมอเตอร์โชว์ 2017
**อูเวอ ฮึค** (เยอรมัน: *Uwe Hück*) เกิดวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1962 ที่เมืองชตุทการ์ท เป็นประธานและรองคณะกรรมการที่ปรึกษาของพอร์เชอ อาเก ในชตุทการ์ท

ประวัติ
-------

อูเวอ ฮึค สูญเสียพ่อแม่ของเขาเนื่องจากอุบัติเหตุทางจราจร เขาเติบโตขึ้นมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ต่อมา ในช่วง ค.ศ. 1977–1981 เขาได้รับการฝึกเป็นช่างพ่นสีรถยนต์ และใน ค.ศ. 1985 เขาได้เป็นนักมวยไทยมืออาชีพและเป็นแชมป์ยุโรปถึงสองครั้ง

ในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1985 เขาเริ่มเป็นช่างฝีมือทาสีของพอร์เชอ อาเก ค.ศ. 1987 เขาได้รับเลือกเป็นตัวแทนปฏิคมสหภาพแรงงาน และใน ค.ศ. 1994 เขาได้รับเลือกเป็นหัวหน้าที่ได้รับความไว้วางใจ ตั้งแต่ ค.ศ. 1990 อูเวอ ฮึค เป็นสมาชิกในแผนก จนใน ค.ศ. 1994 ที่เขาได้ว่างเว้นจากวงการ

อาจถือได้ว่าเขามีคุณสมบัติเกินกว่าคนงาน, ค่าตอบแทน รวมถึงสิทธิประกันสังคม ซึ่งใน ค.ศ. 1997 เขาเป็นผู้สืบทอดประธานกรรมการงานทั่วไปคนใหม่ของ ฟรานซ์ สไตน์เบ็ค ประธานคนใหม่ของพื้นที่ซุฟเฟนเฮาเซน/ลุดวิคส์บวร์ก ค.ศ. 1998 ฮึคเป็นสมาชิกของคณะกรรมการกำกับ ตั้งแต่ ค.ศ. 2002 เขาได้เป็นประธานของพอร์เชอ อาเก จากนั้น ตั้งแต่ ค.ศ. 2003 เขาเป็นประธานของสภากิจ และ ค.ศ. 2007 เขาเป็นรองประธานคณะกรรมการกำกับของพอร์เชอโฮลดิงออโตโมบิล เอ็สเอ ตั้งแต่เดือนมกราคม ค.ศ. 2008 เขาได้เป็นหัวหน้าของสภาแรงงานพอร์เชอออโตโมบิลโฮลดิง เอ็สเอ จากนั้น ใน ค.ศ. 2010 เขาได้เป็นรองประธานกรรมการของพอร์เชอ อาเก

เขาเป็นสมาชิกคณะกรรมการท้องถิ่นของอีเก เมทัลชตุทการ์ท และคณะกรรมการศุลกากรขนาดใหญ่ของอีเก เมทัล รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค

ในฐานะที่เป็นสมาชิกพรรคสังคมประชาธิปไตยเยอรมนี เขาได้รับการสนับสนุนการเลือกตั้งจากแกร์ฮาร์ท ชเรอเดอร์ ซึ่งเป็นเพื่อนของเขา และเป็นการปฏิรูปนโยบายไปในตัว

อูเวอ ฮึค แต่งงานกับหมิง ชุง สตรีชาวเวียดนาม และเขาได้เป็นพ่อบุญธรรมของเด็กชายสองคน โดยคนหนึ่งเป็นเด็กที่เกิดจากทางชีวภาพ นอกจากนี้ เขายังเป็นประธานกิตติมศักดิ์ของเอ็ฟเอ็สเฟา บุคเคินแบร์ค 1921 เอ. เฟา. ซึ่งเป็นสโมสรกีฬาในฟอทซ์ไฮม์ที่มีสมาชิกกว่า 500 ราย ที่เขาได้เข้าฝึกสอนมวยไทยในเวลาว่างให้แก่นักมวยรุ่นหนุ่มสาวด้วยเช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Uwe Hück: Executive Profile & Biography - BusinessWeek (อังกฤษ)
2. ↑  Uwe Hück: Porsche-Betriebsratschef will in der Politik austeilen (เยอรมัน)

* Ralf Spiller und Georg Weishaupt: *Leaders at the Top – Wirtschaftsführer im Porträt.* Redline Wirtschaft, ISBN 3-636-01341-6.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อูเวอ ฮึค**

* Bericht über Uwe Hück เก็บถาวร 2016-01-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Focus, 23. Juni 2008
* Thai-Boxen - FSV Buckenberg เก็บถาวร 2011-12-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**แดเนียล ลี** หรือ **หลี่ เหรินกั่ง** (อังกฤษ: Daniel Lee, Daniel Lee Yan Kong; จีน: 李仁港; พินอิน: *Lǐ Réngǎng*) ผู้กำกับภาพยนตร์และนักเขียนบทภาพยนตร์ชาวฮ่องกง

แดเนียล ลี เริ่มต้นงานในวงการภาพยนตร์ด้วยการการเป็นผู้ช่วยผู้กำกับฯ และผู้กำกับฝ่ายศิลป์ เป็นผู้ช่วยของแอนน์ ฮุย ผู้กำกับฯชื่อดัง เริ่มต้นการกำกับครั้งแรกจากซีรีส์กำลังภายใน

จนกระทั่งได้มาเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ครั้งแรก จากเรื่อง *Black Mask* ในปี ค.ศ. 1996 ที่นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย และมีฉีเคอะ เป็นผู้อำนวยการสร้าง และได้รับความสำเร็จจากการกำกับ *Moonlight Express* ในปี ค.ศ. 1999 นำแสดงโดย เลสลี่ จาง ที่เป็นภาพยนตร์แนวลึกลับโรแมนติก

ในช่วงปี ค.ศ. 2008-ค.ศ. 2011 แดเนียล ลี มีผลงานติดต่อกันถึง 3 เรื่องซ้อน คือ *Three Kingdoms: Resurrection Of The Dragon*, *14 Blades* และ*White Vengeance* ซึ่งเป็นภาพยนตร์แนวย้อนยุค ที่ได้เขียนบทเอง ได้รับการวิจารณ์ว่าเป็นการตีความด้วยมุมมองใหม่ มีทั้งน่าเบื่อและมีจุดเด่น คือ การกำกับศิลป์และการออกแบบเครื่องแต่งกาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Daniel Lee Yan Gong (อังกฤษ)
2. ↑  เก็บถาวร 2013-06-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน White Vengeance : "ฌ้อปาอ๋อง vs. หลิวปัง" ฉบับฉายก่อนได้เปรียบ (รึเปล่า?) จากผู้จัดการออนไลน์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

แดเนียล ลี ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โมนาโกมารีน
อู่ต่อเรือคอนสตันซา ประเทศโรมาเนีย
ตุรกุรีแพร์ยาร์ด ประเทศฟินแลนด์
**อู่ต่อเรือ** (อังกฤษ: shipyard) เรียกอีกอย่างว่า **อู่เรือ** (อังกฤษ: dockyard) เป็นสถานที่ที่สร้างและซ่อมแซมเรือกำปั่น สิ่งเหล่านี้อาจเป็นเรือยอชท์, เรือทหาร, เรือท่องเที่ยว หรือเรือบรรทุกสินค้า หรือเรือโดยสารอื่น ๆ บางครั้งอู่เรือมีส่วนเกี่ยวข้องกับการบำรุงรักษาและกิจกรรมการทำฐานมากกว่าอู่ต่อเรือ ซึ่งบางครั้งเกี่ยวข้องมากกว่ากับการเริ่มต้นก่อสร้าง คำศัพท์นี้ใช้สับเปลี่ยนกันได้อย่างสม่ำเสมอ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะวิวัฒนาการของอู่ต่อเรือและอู่เรือมักทำให้พวกมันเปลี่ยนหรือรวมบทบาท

ประเทศที่มีอุตสาหกรรมต่อเรือขนาดใหญ่ ได้แก่ ออสเตรเลีย, บราซิล, จีน, โครเอเชีย, เดนมาร์ก, ฟินแลนด์, ฝรั่งเศส, เยอรมนี, อินเดีย, ไอร์แลนด์, อิตาลี, ญี่ปุ่น, เนเธอร์แลนด์, นอร์เวย์, ฟิลิปปินส์, โปแลนด์, โรมาเนีย, รัสเซีย, สิงคโปร์, เกาหลีใต้, สวีเดน, ไต้หวัน, ยูเครน, สหราชอาณาจักร, สหรัฐ และเวียดนาม อุตสาหกรรมการต่อเรือนั้นมีการแยกส่วนในยุโรปมากกว่าในเอเชียที่ซึ่งประเทศต่าง ๆ มักจะมีบริษัทที่ใหญ่กว่า แต่จำนวนน้อยกว่า ส่วนเรือรบหลายลำได้รับการสร้างหรือบำรุงรักษาในที่อู่ต่อเรือเป็นเจ้าของ หรือดำเนินการโดยรัฐบาลแห่งชาติหรือกองทัพเรือ

อู่ต่อเรือสร้างขึ้นใกล้ทะเลหรือแม่น้ำที่มีน้ำขึ้นน้ำลงเพื่อให้สามารถเข้าถึงเรือของพวกเขาได้ง่าย ยกตัวอย่างเช่น สหราชอาณาจักร ซึ่งมีอู่ต่อเรือในแม่น้ำหลายสาย

สถานที่ตั้งของอู่ต่อเรือขนาดใหญ่จะมีปั้นจั่นเฉพาะทางจำนวนมาก, อู่แห้ง, ลาดกว้านเรือขึ้นลง, คลังสินค้าปลอดฝุ่น, เครื่องอำนวยความสะดวกในการทาสี และพื้นที่ขนาดใหญ่มากสำหรับการผลิตเรือ หลังจากช่วงชีวิตที่มีประโยชน์ของเรือได้สิ้นสุดลง มันก็จะทำการแล่นครั้งสุดท้ายไปยังลานทำลายเรือเก่า ซึ่งมักจะเกิดขึ้นที่หาดในเอเชียใต้ การต่อเรือในอดีตเกิดขึ้นที่อู่เแห้งในประเทศที่พัฒนาแล้ว แต่ด้วยค่าจ้างที่สูงและกฎระเบียบด้านสิ่งแวดล้อม จึงมีผลต่อการเคลื่อนที่ของอุตสาหกรรมไปยังภูมิภาคที่กำลังพัฒนา

ประวัติ
-------

อู่ต่อเรือที่เก่าแก่ที่สุดในโลกได้รับการสร้างขึ้นในเมืองท่าฮารับปาของโลถล เมื่อประมาณศตวรรษที่ 26 ก่อนคริสตกาล ในรัฐคุชราต ประเทศอินเดีย[] อู่เรือโลถลเชื่อมต่อกับเส้นทางโบราณของแม่น้ำสาพรมตีบนเส้นทางการค้าระหว่างเมืองฮารับปาในแคว้นสินธ์ และคาบสมุทรเสาราษฏร เมื่อทะเลทรายกัจฉ์โดยรอบเป็นส่วนหนึ่งของทะเลอาหรับ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อู่ต่อเรือ**

* Shipbuilding History – extensive collection of information about North American shipyards, including over 500 pages of US shipyard construction records
* Shipyards United States – from GlobalSecurity.org
Motor vehicle

**แดวู เลแมนส์** **(อังกฤษ: Daewoo Lemans)** เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก (Subcompact Car) ผลิตโดย แดวู โดยใช้แพลตฟอร์มของรถร่วมกับ โอเปิล คาเด็ท เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2529 และเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2540 โดยมีแดวู ลาโนสมาทดแทน มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 2 Generation (รุ่น) โดยในแต่ละรุ่นจะมีชื่อหลักๆ ในการทำตลาดในเกาหลีแตกต่างกัน รวมถึงชื่อที่ใช้ในตลาดโลกด้วย เช่น Lemans,Fantasy,Cielo,Nexia,Racer เป็นต้น และในรุ่นแรกได้มีการส่งออกไปในยื่ห้ออื่นๆด้วย เช่น พอนทิแอค,เชฟโรเลต ด้วย

รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2529-2537)
--------------------------

แดวู เลแมนส์ รุ่นที่ 1
แดวู เลแมนส์ รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2529 มีชื่อในการทำตลาดในเกาหลีใต้ว่า **แดวู เลแมนส์** (อังกฤษ: Daewoo Lemans) ใช้แพลตฟอร์มของรถร่วมกับ โอเปิล คาเด็ท โดยในช่วงแรก มีเฉพาะตัวถังซีดาน 4 ประตูและแฮทช์แบค 3 ประตู แต่ในภายหลัง ได้เพิ่มตัวถังแฮทช์แบค 5 ประตู โดยเพิ่มชื่อ Penta5 ตามหลังคำว่า Lemans ด้วย และรุ่นแฮทช์แบค 3 ประตูถูกเรียกว่า Racer มีเครื่องยนต์ให้เลือก 3 ขนาดคือ 1.5 ,1.6 และ 2.0 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 4 และ 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 3 สปีด ทำตลาดมาเรื่อยๆ จนถึงปี พ.ศ. 2537

ในประเทศไทย แดวู เลแมนส์ ถูกนำเข้ามาขายโดย บริษัท มอเตอร์แอนด์ลีเซ้ง (ประเทศไทย) จำกัด มีชื่อในการทำตลาดว่า **แดวู เรเซอร์** และ บริษัท ไทยแดวูมอเตอร์เซลส์ จำกัด เมื่อปี พ.ศ. 2537 มีชื่อในการทำตลาดว่า **แดวู แฟนตาซี** ขายในระยะสั้นๆ ก่อนจะนำ **แดวู เซียโล** ซึ่งก็คือรุ่นต่อไปเข้ามาขายนั่นเอง

รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2537-2540)
--------------------------

แดวู เลแมนส์ รุ่นที่ 2
แดวู เลแมนส์ รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2537 ใช้แพลตฟอร์มของรถร่วมกับ โอเปิล คาเด็ท มีชื่อในการทำตลาดว่า **แดวู เซียโล** มีฐานการประกอบที่ประเทศเกาหลีใต้ ,อียิปต์ ,อุซเบกิสถาน ,โรมาเนีย ,โปแลนด์ ,เวียดนามและอิหร่าน ซึ่งรุ่นนี้ มีเครื่องยนต์แบบเดียวคือ 1.5 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 3 และ 4 สปีด ทำตลาดมาเรื่อยๆ ก่อนยุติการผลิตในปี พ.ศ. 2540

ในประเทศไทย แดวู เซียโล ถูกนำเข้ามาขายโดยบริษัท ไทยแดวูมอเตอร์เซลส์ จำกัด เมื่อปี พ.ศ. 2537 ทั้งตัวถังซีดานและแฮทช์แบค มี 2 ชื่อในการทำตลาด คือ **แดวู เซียโล** (อังกฤษ: Daewoo Cielo) และ **แดวู เน็กเซีย** (อังกฤษ: Daewoo Nexia) และทำยอดขายได้เรื่อยๆ แต่ไม่หวือหวานัก เนื่องจากในสมัยนั้น รถเกาหลีใต้ที่เข้ามาขายในไทย ถึงแม้บางรุ่นจะขายดี แต่ในสมัยนั้น คนไทยยังมองรถเกาหลีเมื่อ 20 ปีก่อน แบบเดียวกับที่มองรถมาเลเซียและจีนในปัจจุบันนั่นเอง ปัจจุบัน เซียโลยังสามารถพบเห็นได้เรื่อยๆ แม้ไม่มากนัก แต่ก็ไม่ถึงกับหายากนัก
แผนที่แสดงที่ตั้งเมืองหลวงในยุคราชสำนักเหนือ-ใต้
**ราชสำนักเหนือ** (ญี่ปุ่น: 北朝) ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม Ashikaga Pretenders หรือ Northern Pretenders เป็นกลุ่มของ 6 จักรพรรดิผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ของญี่ปุ่นในช่วง ยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1336 ถึงปี ค.ศ. 1392 ราชวงศ์ญี่ปุ่น ปัจจุบันสืบเชื้อสายมาจากจักรพรรดิของราชสำนักเหนือ

ราชสำนักเหนือนั้นสืบเชื้อสายจากราชสกุล จิเมียวอิง ซึ่งแปลว่า **สายใหญ่** ที่มี จักรพรรดิโกะ-ฟูกากูซะ เป็นต้นราชสกุลโดยราชสกุลของ จักรพรรดินารูฮิโตะ ที่ปกครองประเทศในปัจจุบันนั้นสืบเชื้อสายมาจาก ราชสำนักเหนือ นั่นเอง

โดยที่มาของชื่อราชสกุลนั้นมาจากพระตำหนัก **จิเมียวอิง** ที่ประทับของจักรพรรดิโกะ-ฟูกากูซะและ จักรพรรดิฟุชิมิ ภายหลังสละราชบัลลังก์แล้ว

ราชสำนักเหนือสิ้นสุดลงเมื่อคราวที่ จักรพรรดิโกะ-คาเมยามะ จาก ราชสำนักใต้ ทรงสละราชบัลลังก์ให้กับ จักรพรรดิโกะ-โคมัตสึ จากราชสำนักเหนือเพื่อรวมแผ่นดินญี่ปุ่นเป็นหนึ่งเดียวเมื่อปี ค.ศ. 1392 เป็นอันสิ้นสุดยุคราชสำนักเหนือ-ใต้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nussbaum, Louis Frédéric and Käthe Roth. (2005). *Japan Encyclopedia*, p. 251; n.b. Louis-Frédéric is the pseudonym of Louis-Frédéric Nussbaum, *see* Deutsche Nationalbibliothek Authority File เก็บถาวร 2012-05-24 ที่ archive.today.
**โชติพัฒน์ วงษ์ประเทศ** มีชื่อเดิมว่า สนธยา วงษ์ประเทศ มีสถิติการชกอาชีพ 3 ครั้ง ชนะ 2 (น็อค 1) แพ้ 1 เป็นนักมวยไทยชื่อดังและเคยชกมวยสากลสมัครเล่นในนามทีมชาติไทย

ประวัติ
-------

โชติพัฒน์ขึ้นชกมวยไทยในชื่อสนธยา ส.เพลินจิต และประสบความสำเร็จเป็นนักมวยไทยที่มีชื่อเสียง จากนั้น ได้หันมาชกมวยสากลสมัครเล่น ติดทีมชาติไทย ได้ไปชกในกีฬาโอลิมปิกเมื่อ พ.ศ. 2543 แต่ไม่ได้เหรียญรางวัล หลังจากเลิกชกมวยสากลสมัครเล่น โชติพัฒน์หันมาชกมวยสากลอาชีพบ้างแต่ไม่ประสบความสำเร็จ โชติพัฒน์ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ชนะคะแนน ชินยา กิอูชิ และชกชนะน็อคริซัล ยก 3 ในอีกสองเดือนต่อมา จากนั้น โชติพัฒน์เดินทางไปชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท เมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2549 แต่โชติพัฒน์ทำน้ำหนักไม่ได้ น้ำหนักเกินรุ่นไป 2 ปอนด์ จึงได้แต่ขึ้นชกนอกรอบเท่านั้น และก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค จูน ปาเดอร์นา ยก 3 จากนั้น โชติพัฒน์ก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท เมื่อ 22 ก.ย. 2549 แพ้น็อค จูน พาร์เดอร์น่า (ฟิลิปปินส์) ยก 3 ที่ ฟิลิปปินส์
* ทีมชาติไทยมวยสากลสมัครเล่นรุ่นแบนตั้มเวทในการแข่งขันโอลิมปิก 2000 ที่ซิดนีย์ ออสเตรเลีย

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
หนังสือเดินทางอิเล็กทรอนิกส์ของประเทศญี่ปุ่น
**หนังสือเดินทางญี่ปุ่น** เป็นหนังสือเดินทางที่ออกให้แก่พลเมืองญี่ปุ่นที่จะเดินทางออกนอกประเทศ

ชนิดของหนังสือเดินทาง
---------------------

* **หนังสือเดินทางสามัญ**: ออกให้แก่ประชาชนทั่วไป
* **หนังสือเดินทางราชการ**: ออกให้แก่ผู้ที่ทำงานราชการทั่วไป
* **หนังสือเดินทางทูต**: ออกให้แก่นักการทูต สมาชิกในครอบครัวของทูต และเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐบาล
	+ ตามธรรมเนียมแล้ว สมเด็จพระจักรพรรดิและสมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่นไม่ทรงหนังสือเดินทาง

หนังสือเดินทางของประเทศญี่ปุ่นที่ออกหลังวันที่ 20 มีนาคม 2549 จะเป็นหนังสือเดินทางอิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมด

ลักษณะทางกายภาพ
---------------

หนังสือเดินทางฉบับแรกของญี่ปุ่น ทำในปี 2490
หนังสือเดินทางสำหรับบุคคลที่จะเดินทางระหว่างโอะกินะวะกับแผ่นดินใหญ่ในช่วงปี 2495-2515
หน้าข้อมูลจำเพาะ
หนังสือเดินทางของประเทศญี่ปุ่นจะมีตราแผ่นดินระบุไว้ที่หน้าปก และจะมีคำเป็นภาษาญี่ปุ่นระบุไว้ด้านบนว่า *"นิปปงโกะกุ เรียวเก็ง"* (ญี่ปุ่น: 日本国旅券; โรมาจิ: *nipponkoku ryoken*) มีความหมายว่า "หนังสือเดินทางแห่งญี่ปุ่น" หนังสือเดินทางสำหรับผู้ที่มีอายุ 5 ปีจะมีสีน้ำเงินเข้ม ส่วนผู้ที่มีอายุ 10 ปีจะมีสีเลือดหมู ยกเว้นหนังสือเดินทางอย่างเป็นทางการ จะใช้สีเขียวเข้ม และหนังสือเดินทางทูต จะมีสีน้ำตาลเข้ม

### ข้อมูลจำเพาะผู้ถือหนังสือเดินทาง

* รูปถ่ายของผู้ถือหนังสือเดินทาง
* ประเทศที่ออกให้
* เลขที่หนังสือเดินทาง
* นามสกุลผู้ถือหนังสือเดินทาง
* ชื่อผู้ถือหนังสือเดินทาง
* สัญชาติ
* วันเดือนปีเกิด
* เพศ
* ภูมิลำเนา
* วันที่ออก
* วันที่หมดอายุ
* ผู้มีอำนาจออก
* ลายเซ็นผู้ถือ

### หมายเหตุในหนังสือเดินทาง

หนังสือเดินทางมีหมายเหตุจากประเทศญี่ปุ่นไปยังหน่วยงานรับผิดชอบประเทศอื่น ๆ ทั้งหมดที่ระบุถือเป็นพลเมืองของประเทศญี่ปุ่นและขอให้บุคคลที่ถือหนังสือเดินทางนั้นได้รับอนุญาตให้ผ่านและได้รับการรับรองตามมาตรฐานสากล

ในหนังสือเดินทางญี่ปุ่น มีระบุดังนี้:

ในภาษาญี่ปุ่น
*日本国民である本旅券の所持人を通路故障なく旅行させ、かつ、同人に必要な保護扶助を与えられるよう、関係の諸官に要請する。*
คำแปลเป็นภาษาอังกฤษ
*The Minister for Foreign Affairs of Japan requests all those whom it may concern to allow the bearer, a Japanese national, to pass freely and without hindrance and, in case of need, to afford him or her every possible aid and protection.*
คำแปลเป็นภาษาไทย
*ถึงบรรดาผู้เกี่ยวข้อง กระทรวงการต่างประเทศแห่งญี่ปุ่นร้องขอให้ท่านอนุญาตให้ผู้ถือหนังสือนี้ ซึ่งเป็นชนชาติญี่ปุ่น ได้ผ่านไปโดยเสรีและปราศจากอุปสรรค และถ้าจำเป็น ก็โปรดช่วยเหลือและให้ความคุ้มกันผู้ถือหนังสือนั้นอย่างถึงที่สุดด้วย*
### ภาษา

หนังสือเดินทางญี่ปุ่นจะพิมพ์ในภาษาญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษ ยกเว้นคำเตือนในส่วนท้ายของหนังสือเดินทาง (เช่นในหน้า 51 ของหนังสือเดินทางแบบธรรมดา) ซึ่งจะมีการพิมพ์เป็นภาษาญี่ปุ่นเท่านั้น

นามสกุล, ชื่อ และข้อมูลส่วนบุคคลอื่น ๆ (เช่น ภูมิลำเนา) จะบ่งไว้เป็นอักษรละตินพิมพ์ใหญ่ด้วย ชื่อของคนในภาษาญี่ปุ่นจะเขียนอยู่ในหลักทับศัพท์ตามระบบอักษรโรมัน แต่จะมีการยกเว้นบางกรณี ในกรณีที่มีชื่อเป็นอักษรคะตะคะนะ ชื่อชาวต่างชาติ (กรณีคู่สมรสหรือบุตรเป็นชาวต่างชาติ) อาจใช้เป็นชื่อเดิมในอักษรลาตินตามที่มีปรากฏอยู่ในเอกสารราชการ

ลายมือชื่อจะเป็นภาษาใด ๆ ก็ได้ ตามแต่บุคคลผู้ลงนั้นปรารถนา
**โฮเซลีโต รีเบรา** (ตากาล็อก: *Joselito Rivera*) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2514 สถิติการชก 25 ครั้ง ชนะ 19 (น็อค 14) แพ้ 6

ประวัติ
-------

โฮเซลีโต รีเบรา ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 11 กันยายน พ.ศ. 2535 ชนะน็อค รูเอล เฟอร์นานเดซ ยก 2 ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยมาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2538 แพ้น็อค แสงอาทิตย์ ว.สุธีรา ยก 8 และเคยชกชนะน็อค รูดี คาบิเลส ยก 7 ด้วย รีเบราได้ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 แพ้น็อค ยามาโตะ มิตานิ ยก 12 จากนั้นได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ชนะน็อค เบิร์ต นาวาเรซ ยก 7 และป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง

รีเบราประสบความสำเร็จอีกครั้งเมื่อได้ชิงแชมป์โลก WBF รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท ที่ว่าง เมื่อ 23 มีนาคม พ.ศ. 2543 ชนะคะแนน ก้องธวัช ส.กิตติ ได้แชมป์มาครอง จากนั้น เดินทางมาชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทในไทยเมื่อ 2 มกราคม พ.ศ. 2544 แพ้ทีเคโอ ยอดสนั่น ส.นันทชัย ยก 3 ริเวร่าหยุดชกไปถึง 4 ปี กลับมาชกอีกเพียงครั้งเดียวเมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2548 แพ้น็อค สมชาย นักบาลี ยก 4 จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท (2541 – 2542)
* แชมป์โลก WBF รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท
	+ ชิง 23 มีนาคม 2543 ชนะคะแนน ก้องธวัช ส.กิตติ ที่ มะนิลา
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท เมื่อ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 แพ้น็อค ยามาโตะ มิตานิ (ญี่ปุ่น) ยก 12 ที่ ญี่ปุ่น
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท เมื่อ 2 มกราคม พ.ศ. 2544 แพ้ทีเคโอ​ ยอดสนั่น 3เคแบตเตอรี่ ยก 3 ที่ จ.ระยอง

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
* การชิงแชมป์พาบาของ โฮเซลีโต รีเบรา
**วังเกอเลียน** (มลายู: *Wang Kelian*) เป็นหมู่บ้านในรัฐปะลิส ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ที่ชายแดนมาเลเซีย–ไทย ตัวหมู่บ้านเป็นที่โด่งดังเพราะมีนักท่องเทียวมาเที่ยวที่ตลาดริมชายแดนทั้งสองฝั่ง แต่อย่างไรก็ตาม หมู่บ้านนี้เสียความโด่งดังไป เนื่องจากการมีการพบสุสานหมู่ (Mass Graves) ของเหยื่อจากการค้ามนุษย์ในปี ค.ศ. 2015

ภูมิศาสตร์
----------

วังเกอเลียนตั้งอยู่ทางเหนือของรัฐปะลิส และเป็นหนึ่งในหมู่บ้านที่อยู่ทางเหนือสุดในคาบสมุทรมาเลย์ ตั้งอยู่ที่ตีนภูเขานากาวัน (Nakawan Range) และล้อมรอบด้วยภูเขา โดยมีถนน R15 ที่เชื่อมต่อวังเกอเลียนกับส่วนอื่นของรัฐปะลิสซึ่งอยู่ห่างไป 10 กิโลเมตร ทางทิศใต้ ส่วนทางเหนือคือชายแดนไปประเทศไทยอยู่ห่างไป 4 กิโลเมตร ทางตะวันออกคือปาดังเบซาร์ ซึ่งเป็นทางผ่านแดนหลักของรัฐปะลิสอยู่ห่างไป 20 กิโลเมตร และทางใต้คือกันการ์ เมืองหลวงของรัฐ อยู่ห่างไป 33 กิโลเมตร

สถานที่ท่องเที่ยว
-----------------

### ตลาดชายแดน

ตัวหมู่บ้านเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่รู้จักกันทั้งนักท่องเที่ยวและคนในท้องถิ่น เพราะมีตลาดอยู่ทั้งสองฝั่ง ทางรัฐบาลไทยและมาเลเซียอนุญาตให้ผู้คนข้ามประเทศได้โดยทางฝั่งมาเลย์ต้องแสดงบัตรประจำตัวก่อนถึงจะผ่านได้ แต่ฝั่งไทยสามารถข้ามได้โดยไม่ต้องแสดงอะไรทั้งสิ้น โดยที่ทั้งสองประเทศมีข้อแม้ให้ไปไม่ห่างจากชายแดนภายในรัศมี 1 กิโลเมตร

ความโด่งดังของตลาดได้เพิ่มขึ้นเพราะทางรัฐบาลมาเลย์ทำให้การผ่านแดนรัดกุมมากขึ้น สืบเนื่องจากการพบสุสานหมู่ของเหยื่อจากการค้ามนุษย์ และค่ายขนส่งที่ผิดกฎหมายในป่าบริเวณใกล้เคียงเมื่อปี ค.ศ. 2015 จนถึงเดือนเมษายนของปีเดียวกัน ทางรัฐบาลมาเลเซียได้หยุดโครงการนี้ เพื่อไม่ให้มีเหยื่อจากการค้ามนุษย์ที่ประเทศไทยเข้ามาในประเทศมาเลเซียได้

ด่านผ่านชายแดน
--------------

วังเกอเลียนเป็นหนึ่งในสองด่านชายแดนระหว่างมาเลเซียกับไทยในรัฐปะลิส โดยอีกอันหนึ่งคือปาดังเบซาร์ โดยอีกฝั่งหนึ่งของชายแดนวังเกอเลียนคือตำบลวังประจันในอำเภอควนโดน จังหวัดสตูล ภาคใต้ของประเทศไทย

สุสานหมู่วังเกอเลียน
--------------------

ในปี ค.ศ. 2015 มีการค้นพบสุสานหมู่ซึ่งเชื่อว่าเป็นชาวโรฮีนจาที่ตกเป็นเหยื่อการค้ามนุษย์ในป่าทางตอนเหนือของวังเกอเลียนในเขตที่มีชื่อว่าวังบุรมา มีรายงานว่ามีศพกว่า 139 คน และค่ายกักกัน 29 แห่งในระหว่างการปฏิบัติการของตำรวจมาเลเซีย ทางตำรวจบอกว่าค่ายถูกทำลายก่อนการการสืบสวนจะเสร็จสิ้น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "A pale shadow of its former self". The Star). 3 June 2019. สืบค้นเมื่อ 8 July 2019.
2. ↑  "Document-free Travel In Wang Kelian From Today". Bernama. 5 December 2008. สืบค้นเมื่อ 28 December 2008.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-12-06. สืบค้นเมื่อ 2019-08-30.
4. ↑  "Govt forms RCI to probe Wang Kelian mass graves". New Straits Times). 27 January 2019. สืบค้นเมื่อ 8 July 2019.
5. ↑  "The secrets of Wang Kelian exposed". New Straits Times). 20 December 2017. สืบค้นเมื่อ 8 July 2019.
**ดอนัลด์ อลิสแตร์ ลัฟ** (อังกฤษ: Donald Alistair Love) เกิดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994 เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวสกอตแลนด์ ปัจจุบันเล่นให้กับซันเดอร์แลนด์ ในตำแหน่งกองหลังมีชื่อแจ้งเกิดจากอคาเดมี่มาพอสมควรในฤดูกาล 2011-2012

เจ้าตัวเกิดที่รอชเดล แต่ถูกเรียกติดทัพบ้านเกิดรุ่นอายุต่ำกว่า 17 ปี นอกจากนี้ก็ยังได้ไปร่วมซ้อมกับทีมชุดยู-19 ที่แคมป์ในเมืองลาร์กส เมื่อเดือนสิงหาคม 2011 ด้วย แข้งดาวรุ่งลงเล่นไปแล้ว 9 เกม โดยเป็นตัวจริง 5 เกม และมีอนาคตที่รออยู่อย่างมากมาย เขามีความเยือกเย็นเพียงพอที่จะจ่ายบอลสวยๆ ให้กับเพื่อนร่วมทีม ในตอนที่เติมเข้าสู่พื้นที่อันตราย ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจนเลยก็คือเกมเอฟเอ ยูธ คัพ ที่เอาชนะทอร์คีย์ ยูไนเต็ด ไปได้ที่มอสส์ เลน เมื่อเขาใส่พานให้ กิลเลียโน่ ฟาน เฟลเซ่น พังประตู
ด้วยการที่มีคู่แข่งในตำแหน่งเดียวกับเขามากมายในฤดูกาล 2012-2013 จึงน่าสนใจมากที่จะดูว่า พอล แม็คกินเนสส์ จะเลือกใครเป็นตัวหลักในตำแหน่งนี้

ในเกมลีกชุดใหญ่ที่ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด บุกไปเจอกับ ซันเดอร์แลนด์ วันเสาร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 เขาถูกเปลี่ยนตัวลงในช่วงครึ่งแรก โดย มัตเตโอ ดาร์เมียน แข้งอิตาลี ปะทะกับคู่แข่งเจ้าบ้านอย่างหนัก ทำให้ หลุยส์ ฟาน กัล ต้องส่ง เลิฟ ลงเล่นในเกมนี้ทันที

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Premier League Clubs submit Squad Lists". Premier League. 17 December 2015. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-28. สืบค้นเมื่อ 2016-02-14.
2. 1 2  "Donald Love". 11v11. สืบค้นเมื่อ 16 December 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สถิติของ Donald Love ที่ Soccerbase
เดวิด ทรูแมน

*เกิด*: 1 มิถุนายน 1913; อีแวนสตัน  
*เสียชีวิต*: 28 สิงหาคม 2003; ซาราโซตา  
*ประเทศ*: สหรัฐ  

**ข้อมูลอย่างเป็นทางการ**

*ตำแหน่ง*: ประธาน (chairperson)  
*อาชีพ*: political scientist  
*นายจ้าง*: Mount Holyoke College, มหาวิทยาลัยชิคาโก, มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย
**ความทรงจำ**

*รางวัล*: Guggenheim Fellowship  

**เดวิด ทรูแมน** (1 มิถุนายน ค.ศ. 1913 – 28 สิงหาคม ค.ศ. 2003) เป็นนักวิชาการชาวอเมริกัน ทรูแมนเกิดที่รัฐอิลลินอย จบการศึกษาปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยชิคาโก ผลงานที่โดดเด่นเกี่ยวกับรัฐศาสตร์คือ ผลงานทฤษฎีการเมืองพหุนิยม

ทุนการศึกษา
-----------

* *Administrative Decentralization* (1940)
* *The Governmental Process: Political Interests and Public Opinion*. New York: Knopf, 1951
* *The Congressional Party* (1959)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Foundation, John Simon Guggenheim Memorial (1 January 1955). "Reports of the Secretary & of the Treasurer". John Simon Guggenheim Memorial Foundation. – โดยทาง Google Books.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Obituaries:
	+ from Columbia University
	+ from Mount Holyoke เก็บถาวร 2005-03-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ปลาแปบขาวหางดำ (*Oxygaster anomalura*) เป็นปลาแปบชนิดหนึ่งในสกุล *Oxygaster*
**ปลาแปบ** หรือ **ปลาท้องพลุ** (อังกฤษ: Abramine, Sword minnow) เป็นชื่อสามัญของปลาน้ำจืดขนาดเล็กถึงขนาดกลาง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ในวงศ์ย่อย Cultrinae มีลักษณะและพฤติกรรมคล้ายกับปลาซิว แต่มีขนาดใหญ่กว่า มีลักษณะเด่นร่วมกัน คือ มีลำตัวแบนข้างมาก สันท้องคม ไม่มีหนวด ขนาดยาวเต็มที่ไม่เกิน 10 เซนติเมตร

ปลาแปบ เป็นปลาประเภทกินเนื้อเป็นอาหาร โดยจะว่ายหากินบริเวณผิวน้ำ อยู่รวมตัวกันเป็นฝูง อาหารหลักได้แก่ แมลง และแมลงน้ำชนิดต่าง ๆ ในตัวที่มีขนาดใหญ่อาจจะกินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กชนิดอื่นได้อีกด้วย

เป็นปลาที่แพร่กระจายพันธุ์เฉพาะแหล่งน้ำขนาดใหญ่ เช่น แม่น้ำ, คลอง, อ่างเก็บน้ำ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยสามารถแบ่งออกเป็นสกุลต่าง ๆ ได้ดังนี้

* *Laubuka* Bleeker, 1860
* *Oxygaster* van Hasselt, 1823
* *Parachela* Steindachner, 1881
* *Paralaubuca* Bleeker, 1865
* *Salmostoma* Swainson, 1839

และรวมไปถึงสกุล

* *Chanodichthys*
* *Chela* (ปลาข้าวเม่า)
* *Culter*
* *Erythroculter*
* *Hemiculter*
* *Megalobrama*
* *Parabramis*
* *Pelecus*

และอาจจะรวมหมายถึงปลาในสกุล *Opsarius* และ*Macrochirichthys* หรือปลาฝักพร้า หรือปลาดาบ ซึ่งมีอยู่เพียงสกุลเดียว ที่เมื่อโตเต็มที่มีความยาวถึง 70 เซนติเมตร ถือได้ว่าเป็นปลาแปบที่มีขนาดใหญ่ที่สุดก็ได้

อย่างไรก็ดี การจัดลำดับในวงศ์ย่อยนี้ยังไม่เป็นที่แน่นอน ทั้งนี้เนื่องจากปลาในวงศ์ปลาตะเพียนยังมีการตั้งเป็นวงศ์ย่อยใหม่อีกหลายวงศ์ขึ้นมา เช่น Oxygastrinae โดยการอนุกรมวิธาน เริ่มแรก ฮิวจ์ แมคคอร์มิค สมิธ ได้รายงานให้อยู่ในวงศ์ย่อย Abraminae เมื่อปี ค.ศ. 1945 แต่ต่อมาวอลเตอร์ เรนโบธ ได้จัดให้อยู่ในวงศ์ย่อย Alburninae (ปัจจุบันถือเป็นชื่อซ้ำซ้อน) เมื่อปี ค.ศ. 1996 เป็นต้น โดยปลากลุ่มนี้มีชื่อในภาษาอีสานว่า "ปลาแตบ" และ"ปลามะแปบ" ในภาษาเหนือ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Bànàrescu, P.M. 1971: Further studies on the systematics of Cultrinae with reidentification of 44 type specimens (Pisces, Cyprinidae). *Revue Roumaine de Biologie Serie de Zoologie*, **16**(1): 9-20.
2. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน, 2539: หน้า 548
3. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์, 2547: หน้า 31-32
4. ↑  ปลาซิว จากมหาวิทยาลัยแม่โจ้
5. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์, 2547: หน้า 127-135
6. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน, 2539: หน้า 386
7. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์, 2547: หน้า 107
8. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์, 2547: หน้า 117
9. ↑  Tang, K. L. , Lumbantobing, D. N. & Mayden, R. L.; 2013: The phylogenetic placement of *Oxygaster* van Hasselt, 1823 (Teleostei: Cypriniformes: Cyprinidae) and its taxonomic status of the family-group name Oxygastrinae Bleeker, 1860. *Copeia*, **2013** (1): 13-22.
10. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์, 2547: หน้า 31-32

### บรรณานุกรม

* อัคคะทวีวัฒน์, สมโภชน์ (2547). *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. องค์การค้าของคุรุสภา. ISBN 974-00-8701-9. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|year=` (help)
* -, ราชบัณฑิตยสถาน (2539). *พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๒๕*. อักษรเจริญทัศน์. ISBN 974-8122-79-4. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|year=` (help)CS1 maint: numeric names: authors list (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Cultrinae***
**ปลาแพะเขียว** (อังกฤษ: Bronze corydoras, Green corydoras; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Corydoras aeneus*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาแพะ (Callichthyidae)

มีลำตัวปกคลุมด้วยเกล็ด เป็นแผ่น ๆ ซ้อนกัน ลำตัวมีลักษณะกลมป้อมเบนข้างทางด้านท้ายมีครีบ 8 ครีบ ที่ครีบอกมีเงี่ยงแข็งข้างละเงี่ยง ปากอยู่ทางด้านใต้มี หนวดเล็ก ๆ 2 คู่ ที่มุมปากสีของลำตัวปกติเป็นสีเหลืองอมน้ำตาล ข้างลำตัวเป็นสีเขียวเงาแวววาว หาง และครีบแต่ละครีบมีสีค่อนข้างโปร่งใส ขนาดตัวยาวประมาณ 6-7 เซนติเมตร 

พบกระจายพันธุ์ในแม่น้ำลาพลาตาทางด้านทิศตะวันออกของเทือกเขาแอนดีส มักพบในแหล่งน้ำตื้น ที่เป็นโคลนขุ่น อุณหภูมิประมาณ 17-30 องศาเซลเซียส บางครั้งอาจพบเป็นหมื่น ๆ ตัว โดยมีอวัยวะพิเศษช่วยในการหายใจ โดยปลาสามารถขึ้นมาฮุบอากาศที่เหนือผิวน้ำได้ จึงสามารถปรับตัวให้อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำที่มีปริมาณออกซิเจนต่ำได้ นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะที่คล้ายกัน ความแตกต่างของทั้ง 2 เพศ สังเกตเห็นได้ชัดเมื่อตอนปลาโตได้ขนาด โดยปลาตัวเมียมีรูปร่างที่กลมป้อมหนากว่า และขนาดใหญ่กว่า ส่วนในตัวผู้มีรูปร่างที่เล็กเรียวกว่า สามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้ นับเป็นปลาแพะชนิดที่เพาะขยายพันธุ์ได้ง่าย โดยตัวผู้เข้าไปสั่นร่างเป็นสัญญาณเชิญชวน หากตัวเมียพร้อมก็มีปฏิกิริยาตอบสนองด้วยการขยับเข้าหา ตัวผู้ปล่อยน้ำเชื้อออกให้ตัวเมียอมไว้ในปาก จากนั้นตัวเมียจะออกไข่มาจำนวนหนึ่งแล้วอุ้มไว้ด้วยครีบท้องที่มีลักษณะกลมกว้างคล้ายตะกร้า วางไข่ที่ใบของไม้น้ำ โดยแม่ปลาพ่นน้ำเชื้อในปากลงบนใบไม้ก่อนเอาไข่ที่อุ้มไว้แปะลงไป หลังจากนั้นก็ทำวิธีการเดียวกันซ้ำอีกเรื่อย ๆ จนกระทั่งไข่หมดท้อง แม่ปลาวางไข่ครั้งละประมาณ 150-300 ฟอง ไข่ปลาฟักออกเป็นตัวประมาณ 3-4 วัน ขึ้นอยู่กับอุณหภูมิของน้ำ ลูกปลาระยะแรกจะยังว่ายน้ำไม่ได้ โดยกินอาหารผ่านทางถุงไข่แดงที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ใช้เวลา 2-3 วัน ถุงไข่แดงถึงจะยุบลงไป และลูกปลาจะว่ายน้ำหาอาหารกินเองได้ เมื่ออายุได้ 3 วัน ใช้เวลาในการเจริญเติบโตจนเต็มวัยประมาณ 2 ปี

ปลาแพะเขียว นับเป็นปลาแพะชนิดที่แพร่หลายมากที่สุดในวงการปลาสวยงามของประเทศไทย จัดเป็นปลาที่เลี้ยงง่าย ไม่รบกวนหรือทำร้ายปลาอื่น อีกทั้งยังสามารถเพาะขยายพันธุ์จนได้เป็นปลาแพะเผือก ที่มีตาสีแดง ผิวลำตัวเป็นสีขาวอมชมพูอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  ปลาแพะ จากโลกวันนี้
3. ↑  ปลาแพะ โดย กรมประมง

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาแพะเขียว**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Corydoras aeneus ที่วิกิสปีชีส์

* *Corydoras aeneus* (Gill, 1858) (อังกฤษ)
**ปลาแบล็คสวอลโล** (อังกฤษ: Black swallower) เป็นสายพันธุ์ปลาทะเลลึกในตระกูล Chiasmodontidae เป็นที่รู้จักด้วยความสามารถของมันที่สามารถกลืนปลาที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวเองได้ มันมีการแพร่กระจายไปทั่วโลกในเขตร้อนและเขตหุบเขาใต้ทะเลลึกภูเขาใต้ทะเลที่มีความลึก 700-2,745 เมตร (2,297-9,006 ฟุต) เป็นปลาทะเลลึกที่แพร่พันธุ์ได้แพร่หลายมาก

ลักษณะ
------

ปลาแบล็คสวอลโลเป็นปลาขนาดเล็กที่มีความยาวสูงสุด 25 ซม. (9.8 นิ้ว)  ร่างกายมีความยาวและไม่มีเกล็ดและมีสีน้ำตาล - ดำสม่ำเสมอ ศีรษะยาวมีปากแหลม ตามีขนาดปานกลางและมีปากที่ใหญ่ ขากรรไกรล่างยื่นออกมาทางด้านบน ขากรรไกรทั้งสองข้างเรียงรายไปด้วยแถวของฟันที่คมซึ่งจะเชื่อมต่อกันสนิดเมื่อปิดปาก ฟันสามซี่แรกของขากรรไกรบนและล่างคือเขี้ยวที่มีขนาดใหญ่กว่าฟันปกติ
กระดูกสันหลังมีขนาดเล็ก ครีบที่คลี่ออกมามีความยาว 12-15 (ปกติ 13) รังสี; ครีบอุ้งเชิงกรานมีขนาดเล็กและมีรังสี 5 ดวง ครีบหลังทั้งสองข้างแรกมีหนาม 10-12 ก้าน ครีบก้นกระดูกสันหลังมีหนาม 26-29 รัศมีอ่อน ครีบหางมีร่องด้วยรังสีเอกซ์ 9 ดวง เส้นข้างเป็นต่อเนื่องกับรูขุมขนสองส่วนต่อส่วนของร่างกาย

การล่า
------

ปลาแบล็คสวอลโลสามารถกินอาหารที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวมันเองได้หลายเท่าตัวเมื่อกลืนเข้าไปเหยื่อจะค่อย ๆ คดตัวเข้าไปในกระเพาะขนาดใหญ่พิเศษที่สามารถใหญ่กว่าเดิมได้หลายเท่าตัว การที่มันกินอาหารขนาดใหญ่เข้าไปนั้นอาจทำให้เมื่อถึงเวลาย่อยจะมีการปลดปล่อยก๊าซจำนวนหนึ่งทำให้มันต้องขึ้นไปที่ผิวน้ำจึงทำให้เราสามารถพบเจอพวกมันได้นั้นเอง

การสืบพันธุ์
------------

การสืบพันธุ์นั้นจะเป็นการวางไข่ซึ่งไข่อยู่ในทะเลนั้นจะมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 1.1-1.3 มิลลิเมตร (0.043-0.051 นิ้ว) และมีเม็ดสีเข้มซึ่งกระจายทั่วไปและเมื่อตัวอ่อนที่เพิ่งฟักออกมาจะมีเม็ดสีเข็มตรงด้านหน้าของดวงตาจนถึงปลายหางแล้วเม็ดสีเหล่านี้หายจะไปในที่สุดและร่างกายจะมืดลงโดยรวมเป็นสีดำ

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาทะเลลึก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Froese, Rainer and Pauly, Daniel, eds. (2009). "*Chiasmodon niger*" in FishBase. March 2009 version.
2. ↑  Carpenter, K.E. et al. 2015. *Chiasmodon niger*. The IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 18 February 2016.
3. ↑  Jordan, D.S. & Gilbert, C.H. (1883). *Synopsis of the Fishes of North America*. Government Printing Office.
4. ↑  McEachran, J.D. & Fechhelm, J.D. (2005). *Fishes of the Gulf of Mexico: Scorpaeniformes to Tetraodontiformes*. University of Texas Press. ISBN 0-292-70634-0.
5. ↑  Boxall, S. (October 9, 2007).  เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *CaymanianCompass*. Cayman Free Press, Ltd.
6. ↑  Connell, A. Chiasmodontidae: L II AS เก็บถาวร กุมภาพันธ์ 3, 2010 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *Marine fish eggs and larvae from the east coast of South Africa*. Retrieved on March 11, 2009.
7. ↑  Richards, W.J. (2006). *Early stages of Atlantic fishes: an identification guide for the western central North Atlantic*. CRC Press. ISBN 0-8493-1916-1.
**นีน่า วิทวัส** ชื่อเล่น **นีน่า** (เกิด 28 ธันวาคม พ.ศ. 2532) เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย มีผลงานกับค่ายสหมงคลฟิล์ม เคยมีผลงานภาพยนตร์เรื่อง สิ่งเล็กเล็กที่เรียกว่า...รัก (2553)

ประวัติ
-------

**นีน่า วิทวัส** ชื่อเล่น **นีน่า** มีชื่อและนามสกุลจริงว่า **กชามาศ พรหมสาขา ณ สกลนคร** เกิดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2532 จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษา โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เป็นบุตรสาวคนแรกในจำนวนพี่น้อง 3 คน ของ ราตรี วิทวัส นักแสดงตลกชื่อดัง และ พุฒิพงศ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร หรือ เสนาเพชร นักแสดง,พิธีกรและผู้กำกับภาพยนตร์ สิ่งเล็กเล็กที่เรียกว่า...รัก

ทั้งพ่อและแม่ต่างทำงานในวงการบันเทิง ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลก หากเธอจะเจริญรอยตาม โดยชิมลางทำงานมาแล้วหลากหลาย ทั้งเดินแบบ ถ่ายแบบ และงานแสดง แต่ไม่บ่อยนักที่จะได้เห็นนีน่าทางหน้าจอโทรทัศน์หรืองานอีเวนต์

ผลงาน
-----

### ภาพยนตร์

| ปี | ภาพยนตร์ | รับบท |
| --- | --- | --- |
| 2549 | *ลูกตลกตกไม่ไกลต้น* | แอนนี่ |
| 2553 | *สิ่งเล็กเล็กที่เรียกว่า...รัก* | ปิ่น |
|

### ละครโทรทัศน์

* ละครโทรทัศน์ด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

| ปี | ละครโทรทัศน์ | รับบท |
| --- | --- | --- |
| 2551 | *ทหารหญิงหัวใจแหวว* | รื่นรมย์ ยินดี |
| 2558 | *มรสุมสวาท* | อุษา |
|

* ละครโทรทัศน์ด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

| ปี | ละครโทรทัศน์ | รับบท |
| --- | --- | --- |
| 2558 | *เทพบุตรสุดเวหา* | มียา (รับเชิญ) |
| 2559 | *ทายาทอสูร* | พรรณทิพย์ |
|

อ้างอิง
-------

*