recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ปลาปักเป้าฟาฮากา** (อังกฤษ: Fahaka pufferfish, the Nile puffer, Globe fish, Lineatus puffer; อาหรับ: فهقة) เป็นปลาปักเป้าชนิดหนึ่งที่อาศัยในน้ำจืด มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Tetraodon lineatus* อยู่ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) เป็นปลาปักเป้าที่มีรูปร่างอ้วนกลม ลำตัวยาว มีจุดเด่นคือ พื้นลำตัวสีเขียวเหลือบเหลืองมีลายพาดสีน้ำตาลขวางอยู่ตลอดทั้งลำตัว ซึ่งสีเหล่านี้สามารถปรับเปลี่ยนไปตามอารมณ์ปลาและสภาพแวดล้อม 

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร จัดเป็นปลาปักเป้าที่อาศัยอยู่ในน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองรองจาก ปลาปักเป้าเอ็มบู (*T. mbu*) ที่อยู่ในสกุลเดียวกัน มีถิ่นกำเนิดในลุ่มแม่น้ำไนล์ ในทวีปแอฟริกาทางตอนเหนือและตะวันตก แต่ทว่าลักษณะนิสัยนั้นต่างจากปลาปักเป้าเอ็มบู เพราะว่ามีนิสัยดุร้ายก้าวร้าวกว่ามาก ในลูกปลานิสัยจะยังไม่ก้าวร้าวเท่าปลาโต แต่จะค่อย ๆ เพิ่มความก้าวร้าวขึ้นตามอายุ ดังนั้น การเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ปลาปักเป้าฟาฮากาจะไม่สามารถเลี้ยงรวมกับปลาอื่น ๆ ได้เลย แม้จะเป็นปลาชนิดเดียวกันก็ตาม

อ้างอิง
-------

* 


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Tetraodon lineatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาปักเป้าฟาฮากา จาก Fishbase[*ลิงก์เสีย*]
**ปัญจวิงศติ สาหัสริกา ปรัชญาปารมิตาสูตร** หรือ **มหาปรัชญาปารมิตาสูตร** เป็นพระสูตรที่สำคัญพระสูตรหนึ่งของพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน แปลจากภาษาสันสกฤตเป็นภาษาจีนโดยพระพระเสวียนจั้ง (พระถังซำจั๋ง) ในภาษาจีนว่า **ต้าปัวเญ่ ปัวหลัวมี่ตัวจิง** (大般若波羅蜜多經) หรือ **มั่วเหอ ปัวเญ่** **ปัวหลัวมี่ตัวจิง** (摩訶般若波羅蜜多經) พระสูตรนี้เป็นการรวบรวมเอาสูตรต่างๆ ที่ว่าด้วยปรัชญา (ปัญญา) และปารมิตา (บารมี) มารวมกันเป็นจำนวน 600 ผูก 390 ปริเฉท พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดง ณ สถานที่ต่างๆ 16 แห่ง ดังนี้ 

1. ภูเขาคิชฌกูฏ เมืองราชคฤห์ แสดง 6 ครั้ง (ผูกที่1 - 573)
2. เมืองสาวัตถี แสดง 3 ครั้ง (ผูกที่ 574 - 577)
3. สวรรค์ชั้นปรนิมมิตวสวัตดี แสดง 1 ครั้ง (ผูกที่ 578)
4. เมืองสาวัตถี แสดง 4 ครั้ง (ผูกที่ 579 - 589)
5. ภูเขาคิชฌกูฏ แสดง 1 ครั้ง ผูกที่ (591 - 592)
6. วัดเวฬุวัน แสดง 1 ครั้ง (ผูกที่ 593 - 600)

ปัญจวิงศติ สาหัสริกา ปรัชญาปารมิตาสูตร ถือเป็นพระสูตรที่ใหญ่ที่สุดมีเนื้อหามากที่สุดในหมวดปรัชญาปารมิตา แห่งพระไตรปิฎกฝ่ายมหายาน เนื้อหาของพระสูตรว่าปรัชญาและปารมิตา เมื่อถึงปรัชญาและปารมิตาแล้วจะเข้าใจในหลักศูนยตา อันเป็นหัวใจแห่งมหายาน จึงกล่าวว่า ผู้เข้าใจศูนยตาแล้วมีปัญญาและบารมีเต็มเปี่ยม แต่แม้จะเข้าถึงหลักปรัชญาปารมิตาและศูนยตาแล้วยังไม่นับเป็นมหายานอย่างสมบูรณ์แบบ จนกว่าผู้ที่เข้าใจหลักเหล่านี้จะตั้งปณิธานนำสรรพสัตว์ให้เข้าถึงหลักปรัชญาปารมิตาและศูนยตา ผู้ที่ตั้งปณิธานนี้เรียกว่าโพธิสัตว์ ปัญจวิงศติ สาหัสริกา ปรัชญาปารมิตาสูตรจึงเน้นอธิบายหลักโพธิสัตว์มากเป็นพิเศษ มีการอธิบายจริยาและวิถีปฏิบัติของโพธิสัตว์เอาไว้อย่างชัดเจน  โดยเฉพาะปารมิตาทั้ง 6 (บารมี 6) อันได้แก่

โดยเฉพาะปารมิตาทั้ง 6 (บารมี 6) อันได้แก่

1. ทานะ (ทาน)
2. ศีละ (สีล)
3. กษานติ (ขันติ)
4. วีรยะ (วิริยะ)
5. ธยานะ (ฌาน)
6. ปรัชญา (ปัญญา)

ต้นฉบับ
-------

**大般若波羅蜜多經**

อ้างอิง
-------

1. ↑  A Short history of the twelve Japanese Buddhist sects, p. XVIII
2. ↑
*บทความนี้มีชื่อเป็นภาษาอื่น หรือใช้อักษรในภาษาอื่น เนื่องจากต้องการคงไว้ตามต้นฉบับ หรือไม่มีชื่อภาษาไทยที่เหมาะสม*
**ISO/IEC 90003** เป็นมาตรฐาน ISO ในหมวดวิศวกรรมซอฟต์แวร์ โดยเป็นแนวทางสำหรับองค์กรในการนำเอามาตรฐาน ISO 9001:2000 มาประยุกต์ใช้กับคอมพิวเตอร์ซอฟต์แวร์ ครอบคลุมตั้งแต่การพัฒนาเพื่อขาย การจัดการ การปฏิบัติการ และการบำรุงรักษาคอมพิวเตอร์ซอฟต์แวร์

ในปี ค.ศ. 1987 ได้มีการตีพิมพ์มาตรฐาน ISO 9000 เป็นฉบับแรก หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1991 ได้ร่างมาตรฐาน ISO 9000-3 สำหรับเป็นแนวทางของอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ ซึ่งเผยแพร่เป็นครั้งแรกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1997 ต่อมาได้มีการแก้ไขเป็น **ISO/IEC 90003 Guidelines for the application of ISO 9001:2000 to computer software** เพื่อกำหนดเป็นแนวทางสำหรับการประยุกต์ใช้มาตรฐาน ISO 9001:2000 สำหรับงานด้านคอมพิวเตอร์ซอฟต์แวร์ โดยเผยแพร่ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2004

มาตรฐานนี้ได้รับการพัฒนาโดยคณะกรรมการวิชาการ ISO/IEC JTC 1/SC 7 ในด้านวิศวกรรมซอฟต์แวร์และระบบ โดยจะมีรอบในการทบทวนทุก ๆ 5 ปี

ข้อกำหนดหลักของมาตรฐาน
----------------------

มาตรฐาน ISO/IEC 90003:2014 ประยุกต์ใช้โครงสร้างมาตรฐาน ISO เป็น 8 หัวข้อ โดยแบ่งเป็นรายละเอียดดังต่อไปนี้:

1. ขอบเขต
2. การอ้างอิงเชิงบรรทัดฐาน
3. ข้อกำหนดและคำจำกัดความ
4. ระบบการจัดการคุณภาพ
5. ความรับผิดชอบในการบริหารจัดการ
6. การจัดการทรัพยากร
7. การรับรู้ผลิตภัณฑ์
8. การวัด วิเคราะห์ และปรับปรุง

ดูเพิ่ม
-------

* องค์การระหว่างประเทศว่าด้วยการมาตรฐาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ISO 9000-3:1997". *ISO*.
2. ↑  W. Suryn; Victoria A. Hailey; A. Coster (2004). "Huge potential user base for ISO/IEC 90003 - the state of the art for improving quality in software engineering" (PDF). S2CID 111486089.
3. ↑  "ISO/IEC JTC 1/SC 7 - Software and systems engineering". *ISO*.
4. ↑  "ISO/IEC 90003:2014". *ISO*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ISO/IEC 90003—Software engineering -- Guidelines for the application of ISO 9001 to computer software
* ISO/IEC JTC 1/SC 7—Software and systems engineering
**วัดทรายขาว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทรายขาว อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี

วัดทรายขาวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 โดยมีท่านภักดีชุมพล (นายเพ็ง) ซึ่งได้อพยพครอบครัวมาจากเมืองไทรบุรี (รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย) ได้มาตั้งบ้านเรือนที่นี่ ต่อมาได้บริจาคที่ดินพร้อมกับบ้านที่อยู่อาศัยสร้างเป็นวัดแล้วนิมนต์พระมาอยู่จำพรรษา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2432 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 204 เมตร ยาว 230 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2435 ด้านการศึกษา เนื่องจากวัดมีที่ดินมาก จึงจัดที่ดินภายในเขตวัดส่วนหนึ่งตั้งเป็นโรงเรียน และได้เปิดทำการสอนเมื่อ พ.ศ. 2460 เป็นต้นมา พระอธิการหมานเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก พระครูธรรมกิจโกศล (อาจารย์นอง ธมฺมภูโต) เป็นเจ้าอาวาสลำดับที่ 5 ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2511 ถึง พ.ศ. 2542

ที่ตั้งของวัดเป็นที่ราบเชิงเขาตั้งอยู่ท่ามกลางหมู่บ้าน มีกำแพงวัดล้อมรอบ อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหารอดีตเจ้าอาวาส วิหารจัตุรมุขหลวงพ่อหินอ่อน กุฏิที่พักสงฆ์ มีเจดีย์พระครูธรรมกิจโกศล (พ่อท่านนอง ธมมภูโต) อดีตเจ้าอาวาส และมณฑป เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทรายขาว". ศาลากลางจังหวัดปัตตานี.
2. ↑  "วัดทรายขาว". ฐานข้อมูลการท่องเที่ยว 5 จังหวัดชายแดนใต้.
3. ↑  "วัดทรายขาว". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**วัดถ้ำเขาคูหา** หรือ **ภูเขาคูหา** เป็นวัดโบราณตั้งอยู่หมู่ที่ 1 ตำบลช้างขวา อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีเนื้อที่ประมาณ 32 ไร่ วัดตั้งอยู่บริเวณด้านทิศตะวันตกของภูเขาคูหา ปากถ้ำมีการติดตั้งประตูเหล็ก 

ตามหลักฐานทางโบราณคดี น่าจะตั้งเป็นวัดมาตั้งแต่สมัยทวารวดี เพราะมีพระพุทธรูปที่สร้างในยุคทวารวดีในถ้ำของวัดนี้เป็นจำนวนมาก สันนิษฐานว่าพระพุทธรูปในถ้ำน่าจะสร้างมาประมาณพุทธศตวรรษที่ 13–14 อิทธิพลทางศิลปวัฒนธรรมของทวารวดีได้เสื่อมถอยไป เพราะอาณาจักรศรีวิชัยในแถบนี้

ถ้ำคูหาเป็นถ้ำบนเขาหินปูนลูกโดดขนาดเล็ก ภายในถ้ำมีห้องโถงใหญ่ที่มีขนาดยาวประมาณ 17 เมตร กว้าง 8 เมตร ปากถ้ำหันไปทางทิศตะวันออก ภายในถ้ำเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป ซึ่งมีทั้งพระพุทธรูปปูนปั้น พระพุทธรูปศิลาทราย และพระพุทธรูปดินดิบ ในปางต่างกัน มีพระพุทธรูปปางมารวิชัยและปางสมาธิประดิษฐานเรียงรายกันเป็นแถวชิดผนังถ้ำด้านทิศเหนือและทิศใต้ มีประมาณ 50 องค์ โดยมีพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปิดทองปางไสยาสน์ ยาวประมาณ 8 เมตร ประดิษฐานไว้สุดผนังด้านใน บริเวณปากถ้ำมีพระพุทธรูปดินดิบ เป็นพระพุทธรูปดินปั้นนูนสูง ประกอบด้วยภาพพระพุทธเจ้า และภาพเล่าเรื่องตามคัมภีร์ สัทธรรมปุณฑริกสูตร ในพุทธศาสนามหายาน ปั้นปะติดบนผนังและเพดานถ้ำ แต่เดิมมีภาพดินปั้นเต็มตลอดเพดานถ้ำ แต่ได้หลุดร่วงไปเป็นจำนวนมาก ปัจจุบันเหลือภาพดินปั้น อยู่สองตำแหน่ง คือ บริเวณผนังและเพดานตรงปากทางเข้าถ้ำและบริเวณมุมซอกเพดานด้านตะวันออกเฉียงใต้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดถ้ำคูหา". เทศบาลตำบลช้างขวา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-10. สืบค้นเมื่อ 2021-09-10.
2. ↑  "ถ้ำคูหา". เทศบาลตำบลกาญจนดิษฐ์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดถ้ำเขาคูหา**
**วัดถ้ำเขาขุนกระทิง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลขุนกระทิง อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 9 ตารางวา

วัดถ้ำเขาขุนกระทิงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ไม่ปรากฏนามผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดิน ภายในบริเวณวัดมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ศิลปะสุโขทัยบ้างว่าศิลปะอยุธยา ประดิษฐานภายในถ้ำ วัดได้รับการปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2503 โดยการนำของพระกุศล ทนฺตจิตโต ได้ชักชวนราษฎรที่มีจิตศรัทธาร่วมกันบริจาคทรัพย์เพื่อบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2530 

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย กุฏิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545

ภายในถ้ำ ที่เรียกว่า *ถ้ำพระ* นอกจากมีพระพุทธไสยาสน์ยาว 4.60 เมตร ยังมีพระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัย อีก 13 องค์ เป็นพระพุทธรูปสมัยหลังลงมา และมีรอยพระพุทธบาท เป็นแผ่นหินปูนขนาด 13.2x8.30 เมตร หนา 80 เซนติเมตร ประดิษฐานอยู่บนแท่นหินห่างจาก ปากถ้ำ ประมาณ 15 เมตร รอยพระพุทธบาทสลักนูนต่ำ ด้านนอกเป็นขอบพระบาท ตรงกลางฝ่าพระบาทเป็นรูปธรรมจักรมีกงล้อ 7 กงล้อ ล้อมรอบด้วยช่องสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก 42 ช่อง ส่วนบนเป็นรอยนิ้วพระบาท 5 นิ้ว รวมถึงมีภาพเขียนสีสมัยก่อนประวัติศาสตร์ อยู่บริเวณแนวเพิงผาหินก่อนขึ้นถ้ำพระ ภาพเขียนสีเป็นภาพลายเส้นบนผนังหิน เขียนด้วยสีแดง มีลายเส้นตรง เส้นหยักและวงกลม ส่วนใหญ่ของภาพลายเส้นเขียนต่อกันหรือเป็นส่วนของภาพเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดถ้ำเขาขุนกระทิง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "แหล่งโบราณคดีถ้ำขุนกระทิง (ถ้ำนามะพร้าว)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดถ้ำเขาขุนกระทิง**
**วัดทรงเสวย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองน้อย อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 21 ไร่ 2 งาน 50 ตารางวา

วัดทรงเสวยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 เดิมมีนามว่า **วัดบ้านหนองแค** ตามชื่อบ้าน ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2451 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินตรวจสอบลำน้ำเก่าโดยทางรถไฟถึงจังหวัดนครสวรรค์ แล้วเสด็จประทับเรือครุฑเหินเห็จ เพื่อตรวจลำแม่น้ำมะขามเฒ่า (แม่น้ำท่าจีน) และทรงเสวยพระกระยาหารที่บริเวณวัดทรงเสวย ซึ่งชาวบ้านได้ร่วมใจจัดเตรียมพระกระยาหารเพื่อนำไปถวาย พระองค์จึงโปรดให้เรียกวัดแห่งนี้ว่า "วัดเสวย" แต่ชาวบ้านได้เติมคำว่า "ทรง" เข้าไปด้วย ต่อมาวัดได้รับการบูรณะเพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุรุพงษ์รัชสมโภช หลังสิ้นพระชนม์ด้วยวัย 17 พรรษา พระองค์ได้ ถวายของที่ระลึกแด่พระอธิการคล้อย ซึ่งเป็นของที่ระลึกงานพระศพ ได้แก่ บาตร ฝาบาตรมีตราสีทองรูปวงรี มีข้อความว่า ร.ศ. 128 งานพระศพพระเจ้าอุรุพงศ์รัชสมโภช ปิ่นโตขนาดใหญ่ที่ฝาปิ่นโตมีข้อความ เช่นเดียวกับฝาบาตร พระขรรค์ ตาลปัตรใบลาน ตะเกียงลาน เรือสำปั้น ป้านน้ำชา 1 ชุด ของเหล่านี้ในปัจจุบันได้เก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์วัดทรงเสวย

วัดทรงเสวยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2470 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 72 เมตร ยาว 90 เมตรทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2490 มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ที่วัดนี้ด้วย

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 มีกำแพงแก้วล้อมรอบ ศาลาการเปรียญกว้าง 18 เมตร ยาว 33 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2486 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ หอระฆัง และฌาปนสถาน สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ พระพุทธรูปปางมารวิชัยทรงจีวรลายดอกพิกุลขนาดพระเพลากว้าง 1 ศอก รอยพระพุทธบาทจำลองอยู่ในมณฑป และรูปหล่อของหลวงพ่อย้อย และหลวงปู่คล้อย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทรงเสวย". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดทรงเสวย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**นกอีเสือลาย** หรือ **นกอีเสือลายเสือ** (อังกฤษ: Tiger shrike, Thick-billed shrike) เป็นนกจับคอนขนาดเล็กในสกุล *Lanius* ในวงศ์นกอีเสือ (Laniidae) มีถิ่นอาศัยในแถบเอเชียตะวันออก มักพบอยู่ตามลำพัง กินสัตว์ขนาดเล็กเป็นอาหาร ทำรังบนต้นไม้ วางไข่ 3-6 ใบ

ลักษณะ
------

นกอีเสือลายมีแถบหนาสีดำคาดตา จะงอยปากเป็นสีดำ หางสั้น ด้านใต้ของลำตัวเป็นสีขาว กระหม่อมและท้ายทอยมีสีเทา ด้านบนของลำตัวเป็นสีน้ำตาลแดงและมีขอบขนแต่ละเส้นเป็นสีดำ ทำให้เห็นเป็นลายพาดอันเป็นที่มาของชื่อ นกตัวเมียมีสีสันคล้ายตัวผู้แต่ไม่เข้มเท่า หัวตาและคิ้วเป็นสีขาว มีลายพาดในแนวตั้งที่ด้านข้างของลำตัว นกวัยอ่อนมีปากสีเนื้อ ด้านบนของลำตัวเป็นสีน้ำตาลตั้งแต่กระหม่อมจรดหางและไม่มีแถบคาดตาสีดำ มีลายทั่วทั้งตัวยกเว้นด้านใต้และด้านข้างของลำคอ

การกระจายพันธุ์
---------------

ขยายพันธุ์ในเอเชียตะวันออก จีน เกาหลี ญี่ปุ่น และตะวันออกไกลของประเทศรัสเซีย ฤดูหนาวจะอพยพมาลงมาที่ประเทศพม่า ไทย ลาว เวียดนาม มาเลเซียและอินโดนีเซียที่เกาะชวา จังหวัดบาหลี และเกาะซูลาเวซี นอกจากนี้ยังพบนกพลัดหลงที่ฮ่องกงและฟิลิปปินส์

สำหรับประเทศไทยจะพบในช่วงปลายเดือนกันยายน-เดือนตุลาคม โดยพบตามสวนสาธารณะในเมือง ป่าโกงกาง ป่าชายเลน ตามที่โล่งในที่ราบภาคกลาง และจะพบอีกครั้งช่วงปลายฤดู จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2008). *Lanius tigrinus*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 2 November 2008.
2. ↑  นกอีเสือลายเสือ[*ลิงก์เสีย*] เครือข่ายกาญจนาภิเษก
3. ↑  Harris, Tony & Kim Franklin (2000) *Shrikes & Bush-shrikes*, Christopher Helm, London.
4. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Lanius tigrinus***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Lanius tigrinus ที่วิกิสปีชีส์

* Oriental Bird Images: Tiger Shrike *Lanius tigrinus* เก็บถาวร 2009-08-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Tiger Shrike photos
* Account of a Tiger Shrike eating a beetle
**ซุน ฮุ่ยหมิง** (จีน: 孫慧明) เป็นจู่ซือคนสุดท้ายของลัทธิอนุตตรธรรม

ประวัติ
-------

ซุน ฮุ่ยหมิง มีนามเดิมว่า **ซุน ซู่เจิน** (จีน: 孫素真) เกิดที่อำเภอซั่น เมืองเหอเจ๋อ มณฑลซานตง จักรวรรดิชิง รัชสมัยจักรพรรดิกวังซวี่ เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1895 ได้เข้าเป็นสมาชิกลัทธิอนุตตรธรรมในสมัยที่ลู่ จงอี เป็นจู่ซือรุ่นที่ 17 ได้รับศาสนนามว่า**ฮุ่ยหมิง** เธอได้พบกับจาง ขุยเซิง ทั้งสองได้ช่วยกันเผยแผ่ลัทธิอนุตตรธรรมจนแพร่หลาย ขุยเซิงมีภรรยาคนแรกแซ่จู แต่เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1909 เขาจึงสมรสใหม่กับสตรีแซ่หลิว และรับซู่เจินเป็นภรรยาคนที่สอง (ที่ยังมีชีวิตอยู่) โดยอ้างว่าทำตามพระประสงค์ของสวรรค์ และยกย่องซู่เจินว่าเป็นพระภาคของพระจันทรปัญญาโพธิสัตว์ (จีน: 月慧菩薩)

เมื่ออาจารย์ลู่ถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1925 ก็เกิดความแตกแยกขึ้นภายในลัทธิเพราะศิษย์อาวุโสแต่ละคนต่างตั้งตนเป็นใหญ่เป็นอิสระต่อกัน ต่อมาลู่ จงเจี๋ย น้องสาวของอาจารย์ลู่อ้างว่าพระแม่องค์ธรรมได้มาประทับทรงประทานอาณัติสวรรค์แต่งตั้งให้ตนเป็นผู้รักษาการจู่ซือไป 12 ปี แต่มีเพียงขุยเซิงคนเดียวที่ยอมรับ หลังจากรักษาการได้ 6 ปี ถึงปี ค.ศ. 1930 จงเจี๋ยจึงประกาศว่าพระแม่องค์ธรรมให้ขุยเซิงและซู่เจินรับสืบทอดอาณัติสวรรค์ ร่วมกันปกครองสำนักต่อในฐานะจู่ซือรุ่นที่ 18 โดยขุยเซิงได้นามใหม่ว่า**กงฉัง** และซู่เจินได้นามใหม่ว่า**จื่อซี่** แต่กงฉังยังคงเป็นผู้นำหลักของลัทธิ และสามารถเผยแพร่ลัทธิจนแพร่หลายไปทั่วลุ่มแม่น้ำแยงซี

เมื่อกงฉังถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1947 ได้เกิดความแตกแยกขึ้นอีกในสำนักเพราะ**จาง อิงอวี้** (บุตรชายคนเดียวของกงฉัง) และฮุ่ยหมิงต่างอ้างตนเป็นผู้นำลัทธิสืบต่อจากกงฉัง ฮุ่ยหมิงได้เปรียบกว่าเพราะได้รับแต่งตั้งเป็นจู่ซือคู่กับกงฉังมาตั้งแต่แรก เธอยังอ้างว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ได้ประกาศผ่านร่างทรง (ซันไฉ) รับรองความชอบธรรมของเธอให้ปกครองสำนัก นอกจากนี้จื่อซี่ยังอ้างตนเป็นพระภาคหนึ่งของพระแม่องค์ธรรมเองด้วย สาวกลัทธิอนุตตรธรรมส่วนมากจึงสนับสนุนฮุ่ยหมิง ทำให้เธอได้เป็นผู้นำสูงสุดมานับแต่นั้น

ลัทธิอนุตตรธรรมในสมัยฮุ่ยหมิงถูกทางการปราบปรามอย่างหนัก เธอจึงลี้ภัยไปอยู่ฮ่องกงในปี ค.ศ. 1949 อยู่กัวลาลัมเปอร์ช่วงปี ค.ศ. 1951-2 แล้วย้ายกลับไปฮ่องกง สุดท้ายย้ายไปอยู่ไต้หวันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1954 ขณะนั้นทางการไต้หวันยังถือว่าลัทธิอนุตตรธรรมเป็นลัทธิเถื่อน เธอจึงต้องเก็บตัวอยู่ตลอดจนกระทั่งล้มป่วยและเสียชีวิตในเวลาต่อมา

ก่อนเสียชีวิต ฮุ่ยหมิงตั้งใจจะให้ Li Wensi บุตรชายบุญธรรมของตน ได้สืบตำแหน่งต่อเป็นจู่ซื่อรุ่นที่ 19 โดยอ้างว่าเขาจะได้เป็นกษัตริย์ของบรรดาประชาชาติทั้งหลายและเป็นผู้รวมศาสนาทั้งหลายให้เป็นหนึ่งเดียว แต่ Li Wensi ถูกจับติดคุกในปี ค.ศ. 1953 จนตลอดชีวิต ส่วนฮุ่ยหมิงก็ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1975 ทำให้ไม่มีใครได้เป็นจู่ซือต่อ แม้จะมีหลายคนอ้างตนเป็นจู่ซือรุ่นที่ 19 แต่ก็ไม่ได้รับการยอมรับจากสาวกส่วนใหญ่ ซุน ฮุ่ยหมิงจึงเป็นจู่ซือคนสุดท้ายของลัทธิอนุตตรธรรม หลังมรณกรรมของเธอได้มีการประกาศว่าพระแม่องค์ธรรมประทานอริยฐานะให้เธอเป็น**จงหัวเซิ่งหมู่** (จีน: 中华圣母)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศุภนิมิต, *พระพุทธบรรพจารย์เทียนหยาน*, กรุงเทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, หน้า 31
2. 1 2  Religion and Democracy in Taiwan, pg. 69-70
3. ↑  ศุภนิมิต, *สายทอง 3*, กรุงเทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, 62-4

  



| ก่อนหน้า |  | ซุน ฮุ่ยหมิง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ลู่ จงอี** |  | **จู่ซือลัทธิอนุตตรธรรม** (ค.ศ. 1930 - 1975) |  | **ไม่มี** |
**ซุน เฉฺวียนถิง** (จีน: 孫傳庭; 1 มกราคม 1593 - 3 พฤศจิกายน 1643) เกิดในมณฑลชานซี เป็นจอมพลและเสนาบดีกระทรวงยุทธนาการในช่วงปลายราชวงศ์หมิง นำกองทหารหมิง 10,000 นายต่อสู้กับกองทหาร 70,000 นายของหลี่ จื้อเฉิง พ่ายแพ้และถูกสังหารโดยหลี่ในยุทธการที่ถงกวน (ค.ศ. 1643)

ซุน เฉฺวียนถิงได้รับการอธิบายโดยบันทึกประวัติศาสตร์ว่าเป็นชายร่างสูงใหญ่ มีร่างกายแข็งแรงและเก่งในการยิงธนูบนหลังม้า สำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1619 ในปี ค.ศ. 1635 ขึ้นเป็นผู้ว่าการมณฑลฉ่านซีและปราบกบฏที่มีอยู่ หลังจากการสู้รบกับกบฏในเหอหนานไม่ประสบความสำเร็จ เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอุปราชแห่งซานตง การล่มสลายของจี่หนานในปี ค.ศ. 1639 เป็นข้ออ้างในการจำคุกเขา อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1642 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรองประธานคณะกรรมการสงคราม และเดินทางไปกับกองทหารรักษาการณ์ของปักกิ่งเพื่อกอบกู้ไคเฟิงซึ่งถูกหลี่ จื้อเฉิงปิดล้อมมานาน

หลังจากที่ซุนได้รับชัยชนะในเบื้องต้น หลี่ก็ล่าถอยโดยทิ้งกองกำลังจำนวนมากไว้เบื้องหลัง กองทหารหมิงไม่มีระเบียบวินัยและปล้นสะดมของมีค่า จากนั้นหลี่ก็โจมตีตอบโต้และทำให้กองทหารหมิงกระจัดกระจาย ซุนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องถอยกลับไปมณฑลฉ่านซี เขาวางแผนที่จะชะลอกองกำลังของหลี่ จนกว่ากำลังเสริมของหมิงจะมาถึง แต่ถึงแม้ซุนจะค้านว่าทหารที่มีอยู่ตายหมดและทหารใหม่ก็ใช้งานไม่ได้ แต่จักรพรรดิฉงเจินก็ต้องการชัยชนะอย่างรวดเร็วต่อพวกกบฏ และซุนก็จำใจต้องบุกไปสู้กับหลี่

เขายกทัพใหม่และรุกอีกครั้ง ไปถึงอำเภอเจียและพบว่าฝนตกหนักทำให้ไม่สามารถส่งเสบียงไปข้างหน้าได้ จึงถอยกลับและแบ่งทหารออกเป็น 2 กอง และถูกพวกกบฏไล่ตาม ทหารปืนใหญ่ที่ไม่มีประสบการณ์ได้ทิ้งปืนและเกิดความพ่ายแพ้ สูญเสียกำลังพลไป 40,000 นาย หลี่ติดตามความได้เปรียบและในเดือนพฤศจิกายน ด่านถงกวนถูกโจมตีและซุนถูกสังหารโดยต่อสู้จนถึงที่สุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Herbert Allen Giles, A Chinese Biographical Dictionary, p. 686.
**นกแขวก** (อังกฤษ: Black-crowned night heron, Night heron; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Nycticorax nycticorax*) เป็นนกชนิดหนึ่ง จำพวกนกยาง จัดเป็นนกยางหรือนกกระยางชนิดที่ปรับตัวให้หากินในเวลากลางคืนได้ ซึ่งต่างจากนกยางทั่วไปที่หากินในเวลากลางวัน โดยได้ชื่อมาจากเสียงร้องที่ดัง *"แคว้ก"* ที่มักจะร้องดังขณะบินผ่านยามค่ำคืน ในขณะที่ชื่อวิทยาศาสตร์ *Nycticorax* หมายถึง "นกเรเวนกลางคืน" มาจากภาษากรีกโบราณคำว่า νυκτός (*nuktos*) หมายถึง "กลางคืน" และ κόραξ (*korax*) หมายถึง "นกเรเวน" อันหมายถึง พฤติกรรมที่หากินในเวลากลางคืนรวมถึงการส่งเสียงร้องที่เหมือนนกกาหรือนกเรเวน

เป็นนกที่มีแหล่งอาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำเกือบทุกประเภท โดยเฉพาะแหล่งน้ำขนาดใหญ่เช่น บึงที่มีไม้ยืนต้นขึ้นรก ๆ หรือแม้แต่ตามสวนสาธารณะในเมืองใหญ่ มักเกาะอยู่กับกิ่งไม้หรือตอไม้นิ่ง ๆ เพื่อรอจับเหยื่อ ซึ่งได้แก่ สัตว์น้ำรวมถึงสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกเล็ก ๆ แม้จะหากินในเวลากลางคืนเป็นหลักและไม่ค่อยบินไกลในเวลากลางวัน แต่พฤติกรรมการหากินในเวลากลางวันก็เป็นเรื่องปกติ 

พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วทุกภูมิภาคของโลก พบได้ทั้งในเขตอบอุ่นและเขตร้อน ยกเว้นทวีปออสเตรเลีย นกแขวกทางตอนใต้ของทวีปอเมริกามีกระหม่อมและหลังสีเทาอ่อนกว่าที่อื่น นอกจากนี้บริเวณส่วนหัวและอกก็เป็นสีน้ำตาลอมเทา ประชากรทางตอนเหนือจะอพยพบินสู่ทางใต้ในช่วงฤดูหนาว

ทำรังวางไข่บนต้นไม้ มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นอาณานิคมปะปนกับนกน้ำประเภทอื่น ๆ โดยเฉลี่ยในตัวเมียจะมีเส้นขนยาวคล้ายเปียที่ท้ายทอยสั้นกว่าตัวผู้ และมีขนาดตัวเล็กกว่า ม่านตาจะค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีเหลืองเป็นสีแดงก่ำเมื่ออายุได้ 3 ปีขึ้นไป ในวัยที่ยังไม่โตเต็มที่มีลำตัวเต็มไปด้วยลวดลายสีน้ำตาลกลมกลืนกับสภาพแวดล้อม มีแต้มสีขาวตามขนปีก ซึ่งลวดลายเหล่านี้จะหายไปและแทนที่ด้วยกระหม่อมและหลังสีเทาเข้ม ตัดกับลำตัวสีเทาอ่อนจนเกือบขาวเมื่อมีอายุมากขึ้น

รูปภาพ
------

* ไข่ไข่
* ชนิดย่อย N. n. hoactli ที่โตเบโกชนิดย่อย *N. n. hoactli* ที่โตเบโก
* ขณะบินที่กรุงไทเปขณะบินที่กรุงไทเป
* กินอาหารกินอาหาร
* ทำรังทำรัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Nycticorax nycticorax*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2*. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.
2. ↑  Jobling, James A (2010). *The Helm Dictionary of Scientific Bird Names*. London: Christopher Helm. p. 277. ISBN 978-1-4081-2501-4.
3. ↑  หน้า 6–7, *นกแขวก*. "นกป่าสัปดาห์และตัว". **คมชัดลึก**วันอาทิตย์ ปีที่ 15 ฉบับที่ 5363: วันอาทิตย์ที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2559

เอกสารอ่านเพิ่มเติม
-------------------

* Black-crowned night heron on Animal Diversity Web
* Stiles, F. Gary; Skutch, Alexander F. (1990). *A Guide to the Birds of Costa Rica*. Cornell University Press. ISBN 978-0-8014-9600-4.
* Hancock, James (1999). *Herons and Egrets of the World*. Academic Press. ISBN 0-12-322725-9.
* Sibley, David (2000). *The Sibley Guide to Birds*. Knopf. ISBN 978-0-679-45122-8.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Nycticorax nycticorax***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Nycticorax nycticorax ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาปักเป้าสมพงษ์** (อังกฤษ: Redeye puffer, Sompong's puffer; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Carinotetraodon lorteti*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีพื้นลำตัวสีเทาอมเขียว ใต้ท้องสีขาว มีลวดลายสีเทาเข้มขนาดใหญ่พาดบนแผ่นหลังและข้างลำตัว สามารถปรับเปลี่ยนสีลำตัวให้เข้มหรือจางได้ตามสภาพแวดล้อม ตามีสีแดงสามารถกรอกกลิ้งไปมาได้ ตัวผู้และตัวเมียความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด โดยปลาตัวผู้จะมีขนาดลำตัวที่ใหญ่กว่า ตัวสีแดง ขณะที่ตัวเมียมีขนาดเล็ก มีลำตัวสีเขียวมีลาดพาดตามลำตัว มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 3 นิ้ว
พบกระจายอยู่ทั่วไปตามแม่น้ำลำคลองทั่วประเทศ โดยมักหลบอยู่ใต้กอผักตบชวา หรือในบริเวณน้ำกร่อยตามชายฝั่งของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทยพบได้แม้แต่ในพื้นที่ฝั่งธนบุรีของกรุงเทพมหานคร

เป็นปลาที่มีนิสัยก้าวร้าว มักกัดกันเองเสมอ ๆ ปัจจุบัน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในตู้เลี้ยง โดยจะวางไข่ในน้ำกร่อย

ปลาชนิดนี้ถูกค้นพบโดยคนไทย จึงตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้ค้นพบ คือ นายสมพงษ์ เล็กอารีย์ ซึ่งเป็นนักธุรกิจส่งออกปลาสวยงาม 

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม และมีชื่อเรียกอื่น เช่น "ปลาปักเป้าตาแดง" เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  Catalogue of Life (อังกฤษ)
3. 1 2  สุรศักดิ์ วงศ์กิตติเวชสกุล. *สารานุกรมปลาไทย*. กรุงเทพฯ : บริษัทเอม ซัพพลาย, 2540. 170 หน้า. หน้า 164. ISBN 9748990028
4. ↑  Kittipong Jaruthanin (story) and Kamphol Udomritthiruj (photo), ตามรอย... "หมูอารีย์" สัตว์สงวนแห่งสยาม (Following the trail of... "Dwarf Loach" protected fauna of Siam), Fish Zone, Vol. 3 Issue 24 (15 May - 15 June 2002)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาปักเป้าสมพงษ์
**วัดโพธิ์เลื่อน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลบ้านกระแชง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน 88 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 4 ไร่ 68 ตารางวา

วัดโพธิ์เลื่อนสร้างประมาณ พ.ศ. 2352 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชตอนปลาย เดิมมีนามว่า **วัดอำมาตยาราม** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2356 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2448

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเป็นรูปสำเภา มีลวดลายดอกไม้สามดอกที่ยอดใบเสมา กลางใบ และบริเวณฐานของใบเสมา จึงทราบว่าเป็นศิลปะที่เกิดขึ้นในช่วงรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว อุโบสถหลังนี้ใช้วิธีการของคนโบราณในการสร้างอุโบสถซึ่งสมัยนั้นยังไม่มีการวางเสาเข็ม จึงวางโอ่งหรือตุ่ม ซึ่งภายในโอ่งจะมีอากาศเป็นแรงดันรับน้ำหนักอุโบสถ โดยจะฝังในลักษณะที่เอาปากโอ่งคว่ำ กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง และมีหอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการเปลือง พ.ศ. 2475–2497
* พระปลัด รื่น นนฺโท พ.ศ. 2499–2502
* พระอธิการเปล่ง พ.ศ. 2503–2508
* พระครูปทุมคณาวลัย พ.ศ. 2509–2516
* พระครูเมตตาธรรมคุณ (แฉล้ม นนฺทิโย) พ.ศ. 2516–2546
* พระครูอมรธรรมกิจ (ประเทือง อมโร) พ.ศ. 2547

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 668–669. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "ปทุมธานีขุดพบโอ่ง ไห โบราณใต้โบสถ์วัดโพธิ์เลื่อนอายุ202 ปีมากกว่า 60 ใบ". ศาลากลางจังหวัดปทุมธานี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-07-01.
**วัดโรงเข้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโรงเข้ อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ปัจจุบันมีพระครูจันทสุวรรณสาคร (ทองเปลว จนฺทสุวณฺโณ) เป็นเจ้าอาวาส

วัดโรงเข้สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย พื้นที่ตั้งวัดเป็นทุ่งนา เดิมประชาชนมาจากนครปฐมมาตั้งหลักแหล่งทำมาหากินอยู่บริเวณอำเภอบ้านแพ้วแล้วกระจายเข้ามาสู่ตำบลโรงเข้ บริเวณนี้ขณะนั้นมีจระเข้ชุกชุม ชาวบ้านพบซากจระเข้เลยสร้างโรงเก็บไว้ ใครจะไปจะมาที่หมู่บ้านแห่งนี้จึงเรียกว่า "หมู่บ้านโรงจระเข้" ต่อมาการพูดได้กร่อนเสียงลงไปเรียกว่า หมู่บ้านโรงเข้ เมื่อชุมชนใหญ่ขึ้นเนื่องจากผู้ที่เข้ามาอาศัยส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ จึงได้รวมกันสร้างวัดขึ้น หมู่บ้านแห่งนี้จึงได้เปลี่ยนเป็นหมู่บ้านวัดโรงเข้ จากข้อมูลกรมการศาสนา ระบุว่าวัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2447 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2513

ในที่ดินวัดยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดโรงเข้ เป็นสถานที่ตั้งของโรงเรียน เปิดทำการสอน ตั้งแต่ระดับอนุบาล ถึงระดับประถมศึกษาปีที่ 6

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโรงเข้". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดโรงเข้". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-12-22. สืบค้นเมื่อ 2021-03-10.
**วัดโสภณาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคอไห อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินเนื้อที่ 30 ไร่ 3 งาน 59 ตารางวา

วัดโสภณารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2442 เริ่มสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2449 เดิมชื่อ **วัดสามเกลอ** เพราะมีผู้เริ่มเป็นบุคคล 3 ท่านคือ นายก๋อย พวงผล นายมั่น สุขมั่น และนายเสงี่ยม คุ้มแก้ว ภรรยาของบุคคลทั้งสามมีส่วนช่วยในการเรี่ยไรเงินบริจาคซื้อที่ดิน คือ นายก๋อย นางพริ้ง พวงผล นายมั่น นางพอน สุขมั่น นายเสงี่ยม นางปล้อง คุ้มแก้ว ทั้งสามท่าน เป็นผู้ต้นคิดเรี่ยไร ขั้นแรกบอกบุญชื้อที่ดิน ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น **วัดราษฎร์ศรัทธารามลำสลิด** ต่อมาไม่นานนัก กำนันก๋อย พวงผล ได้ถวายฎีกาขึ้นทูลเกล้าขออนุญาตผูกพัทธสีมา ฝังลูกนิมิตอุโบสถ ทรงอนุญาตและมีดำรัสให้เปลี่ยนชื่อวัดราษฎร์ศรัทธารามลำสลิด ให้นามใหม่ชื่อว่า "วัดโสภณาราม" ในปี พ.ศ. 2543 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2446

พระครูอาทรธัญญานุรักษ์ เจ้าอาวาสวัดโสภณาราม ได้ริเริ่มร่วมกับพุทธศาสนิกชนดำเนินการปฏิสังขรณ์ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร ลักษณะทรงไทยคอนกรีตเสริมเหล็ก แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2557 และยังมีการพัฒนาปฏิสังขรณ์ และก่อสร้างอาคารเสนาสนะดังนี้ กุฏิสงฆ์ 4 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง วิหาร 2 หลัง เมรุ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 3 หลัง โรงครัว 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลังศาลาเก็บของต่าง ๆ 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง และกุฏิรับรอง 1 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการปั่น
* พระครูธัญญสารโสภิต
* พระอธิการเศวต ปสนฺโน
* พระครูอาทรธัญญานุรักษ์ (มนตรี ฐิตสีโล ,ดร.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโสภณาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "พิธีเบิกเนตรและยกฉัตรเหนือพระประธานในอุโบสถ ณ วัดโสภณาราม ตำบลบึงคอไห อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี". สำนักงานจังหวัดปทุมธานี ศาลากลางจังหวัดปทุมธานี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-11. สืบค้นเมื่อ 2021-05-11.
**ปลาปล้องอ้อยคูลี่** หรือ **ปลางูคูลี่** (อังกฤษ: Kuhli loach; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pangio kuhlii*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมูแท้ (Cobitidae) มีลำตัวเรียวยาวคล้ายงู หัวเล็ก ตาเล็ก รูจมูกมีติ่งสั้น หัวและลำตัวมีลายปล้องสีดำบนพื้นเหลืองส้ม 11-12 บั้ง ลงมาถึงด้านท้องหรือรอบตัว ครีบใส โคนครีบหลังและครีบก้นมีสีดำ

มีขนาดความยาวเต็มที่ไม่เกิน 12 เซนติเมตร

มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ชอบมุดใต้กองใบไม้หรือกรวดหิน พบอาศัยอยู่ในลำธารที่มีกรวดและใบไม้ร่วงหนาแน่น เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วว่องไวมาก ตั้งแต่บริเวณน้ำตกจนถึงที่ราบต่ำและป่าพรุ กินสัตว์หน้าดินขนาดเล็กกว่าเป็นอาหาร พบชุกชุมในบางแหล่งน้ำ เช่น น้ำตกภาคตะวันออกของไทยแถบจังหวัดจันทบุรี และพบไปจนถึงมาเลเซียและอินโดนีเซีย

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและจับส่งออกไปขายยังต่างประเทศ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Pangio kuhlii". Catalog of Fishes. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-11-15. สืบค้นเมื่อ 2022-05-27.
2. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 216. ISBN 974-00-8701-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาปล้องอ้อยคูลี่


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pangio kuhlii***
**วัดโพธิ์แตงเหนือ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลโพแตง อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันมีพระครูนิเทศธรรมรส เป็นเจ้าอาวาส

วัดโพธิ์แตงเหนือเป็นวัดที่ตั้งอยู่ในบ้านโพธิ์แตง ชุมชนมอญริมแม่น้ำเจ้าพระยา วัดแรกที่สร้างในชุมชนมีชื่อเป็นภาษามอญว่า **เพ่ย์เกาะปี่** หมายถึง "วัดเกาะมะตูม" ทว่าเกิดความขัดแย้งเรื่องวัตรปฏิบัติต่างกันจึงได้แยกพื้นที่ทำสังฆกรรม อาณาเขตติดต่อกัน มีลำรางสาธารณะขนาดเล็กคั่นกลางระหว่างวัด ชาวบ้านจึงเรียกวัดเดิมว่า "เพ่ย์เกาะปี่ฮะโม" (วัดโพธิ์แตงใต้) ส่วนวัดที่เกิดขึ้นใหม่เรียกชื่อว่า **เพ่ย์เกาะปี่อะตาว** (วัดโพธิ์แตงเหนือ)

วัดโพธิ์แตงเหนือตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2414 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2429 มีเจดีย์มอญโบราณซึ่งได้รับการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2491 คาดว่าเจดีย์องค์นี้สร้างขึ้นพร้อมกับวัดโพธิ์แตงใต้ แต่เมื่อมีการแยกวัดเจดีย์มอญโบราณซึ่งอยู่ฝั่งลำรางสาธารณะด้านทิศเหนือจึงตกเป็นสมบัติของวัดโพธิ์แตงเหนือ นอกจากนั้นภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์เรือ เป็นอาคารไม้สูง 3 ชั้น จัดแสดงเรือและเครื่องมือเดินเรือ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""นมธ.8" มอบเงินจัดทำไฟแสงสว่างให้กับวัดและชุมชน". เดลินิวส์.
2. ↑  "เมื่อไม่ร่วมสังฆกรรมก็แบ่งวัดคนละครึ่ง". รามัญคดี.
3. ↑  "วัดโพธิ์แตงเหนือ". พระสังฆาธิการ.
4. ↑  "รักษ์วัฒนธรรมกลุ่มชาติพันธุ์" (PDF). กรมศิลปากร. p. 13.
**ปลาปักเป้าเอ็มบู** หรือ **ปลาปักเป้ายักษ์** (อังกฤษ: Tanganika puffer, Mbu puffer, ชื่อวิทยาศาสตร์: *Tetraodon mbu*) ปลาน้ำจืดจำพวกปลาปักเป้าชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae)

ลักษณะ
------

มีรูปร่างเหมือนกับปลาปักเป้าชนิดอื่น ๆ ในวงศ์นี้ทั่วไป แต่ลำตัวจะแบนยาวกว่า และมีขนาดลำตัวที่ใหญ่กว่ามาก ตาโต ครีบทั้งหมดมีขนาดใหญ่กว่าปลาปักเป้าชนิดอื่นโดยเฉพาะครีบหาง เมื่อยังเล็กมีจุดสีดำกระจายทั่วลำตัว พื้นลำตัวสีเขียว ท้องสีเหลืองเข้ม เมื่อโตขึ้นลายจุดสีดำนั้นจะขยายเป็นเส้นคล้ายตาข่ายครอบคลุมทั้งตัวช่วงบน

ที่อยู่
-------

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ประมาณ 2 ฟุต จัดเป็นปลาปักเป้าที่พบในน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก 
พบในลุ่มแม่น้ำคองโก ในทวีปแอฟริกาตอนกลางและทะเลสาบแทนกันยีกา

มีอุปนิสัยที่ไม่ดุร้ายก้าวร้าวเมื่อเทียบกับปลาปักเป้าชนิดอื่น ๆ และด้วยความใหญ่ สีสันที่สวยงาม และนิสัยที่เรียบร้อยจึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม แต่ก็จัดเป็นปลาที่มีราคาแพง

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  นิตยสารอควาเรี่ยมบิส Vol.1 issue 4 ฉบับเดือนตุลาคม 2010 คอลัมน์ เปิดกรุ...ปักเป้าน้ำจืด

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Tetraodon mbu***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาปักเป้าเอ็มบู
**นกเอี้ยงคำ** หรือ **นกขุนทอง** (อังกฤษ: Hill mynas) เป็นสกุลของนกเกาะคอนร้องเพลงสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า *Gracula* ในวงศ์นกเอี้ยงและนกกิ้งโครง (Sturnidae)

มีรูปร่างคล้ายกับนกในสกุล *Acridotheres* หรือนกเอี้ยง แต่ลำตัวมีขนาดใหญ่กว่า ขนาดลำตัวโดยเฉลี่ย 20-30 เซนติเมตร ขนเป็นสีดำเป็นเงามัน มีลักษณะเด่น คือ มีเหนียง คือ แผ่นหนังสีเหลืองอมส้มคลุมท้ายทอยและอีกส่วนที่ใต้ตา ซึ่งจะแตกต่างไปกันตามแต่ละชนิด จะงอยปากสีแดงส้มและหน้าแข้งเป็นสีเหลืองสด

เป็นนกที่แพร่กระจายพันธุ์ในป่าดิบหรือบนภูเขาตั้งแต่อนุทวีปอินเดีย จนถึงเอเชียอาคเนย์ทั้งส่วนที่เป็นแผ่นดินใหญ่และหมู่เกาะต่าง ๆ 

เป็นนกที่รู้จักกันเป็นอย่างดีว่ามีเสียงร้องที่ไพเราะ และสามารถหัดให้เลียนเสียงต่าง ๆ เช่น เสียงพูดของมนุษย์ได้ จึงนิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง และมีการนำไปสู่สหรัฐอเมริกาด้วยในฐานะสัตว์เลี้ยง ในราคาที่สูง แต่ผู้คนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียนิยมนำมาทำเป็นแกงเผ็ด ถือเป็นอาหารจานโปรดของท้องถิ่น

จำแนกออกเป็นชนิดต่าง ๆ ได้ 4 หรือ 5 ชนิด ตามลักษณะของเหนียงและขนาดลำตัว ซึ่งแตกต่างกันไปตามถิ่นที่อยู่อาศัย ซึ่งเดิมเคยจัดให้เป็นชนิดย่อยของกันและกัน แต่ปัจจุบันได้รับการยอมรับให้แยกเป็นชนิดต่างหาก ได้แก่

* นกขุนทอง (*Gracula religiosa*)
	+ นกขุนทองเหนือเล็ก (*Gracula (religiosa) indica*)  (เป็นชนิดย่อยของนกขุนทอง)
* นกขุนทองอิงกาโน (*Gracula enganensis*)
* นกขุนทองไนแอส (*Gracula robusta*)
* นกขุนทองศรีลังกา (*Gracula ptilogenys*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Linnaeus, C. 1758: Systema Naturae *per regna tria naturæ, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis*, Tomus I. Editio decima, reformata. Holmiæ: impensis direct. Laurentii Salvii. i–ii, 1–824 pp
2. 1 2 3 4  นกขุนทอง[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  *Birds of India* by Grimmett, Inskipp and Inskipp, ISBN 0-691-04910-6
4. ↑  Feare, Chris; Craig, Adrian (1999). *Starlings and Mynas*. Princeton University Press. ISBN 0-7136-3961-X.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Gracula***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Gracula ที่วิกิสปีชีส์
**นกเอี้ยงสาลิกา** หรือ **นกสาลิกา** หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า **นกเอี้ยง** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Acridotheres tristis*) เป็นนกในวงศ์นกเอี้ยงและนกกิ้งโครง (Sturnidae) 

นกเอี้ยงสาลิกาเป็นนกที่พบเห็นได้ง่ายในเขตเมืองหรือชุมชนของมนุษย์ มีความยาวประมาณ 25-26 เซนติเมตร ขาเรียวเล็ก นิ้วตีนแข็งแรง หัวและคอสีดำ ปากและหนังรอบตาสีเหลือง ลำตัวสีน้ำตาล ขอบปีกและปลายหางสีขาว หน้าอก, ท้อง และก้นสีน้ำตาลอ่อน ตัวผู้และตัวเมียคล้ายคลึงกัน หากินอยู่ตามพื้นดินปะปนกับนกชนิดอื่น ๆ มักเดินสลับวิ่งกระโดด มีความปราดเปรียว ชอบจิกตีต่อสู้กันเองหรือทะเลาะวิวาทกับนกชนิดอื่น ๆ

นกเอี้ยงสาลิกากินแมลงและเมล็ดพืชต่าง ๆ รวมทั้งผลไม้เป็นอาหาร อาศัยอยู่ตามชายทุ่ง พื้นที่ทำการเกษตรใกล้หมู่บ้าน อาจอยู่เป็นคู่หรือรวมฝูง ชอบลงมาหากินอยู่ตามพื้นดิน ขณะหาอาหารมักส่งเสียงร้องไปด้วย มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงเดือนมีนาคม-เมษายน ทำรังตามชายคาบ้านเรือนหรือตามต้นไม้ด้วยกิ่งไม้ หรือใบหญ้าแห้ง วางไข่ครั้งละ 2-4 ฟอง ผลัดกันกกไข่ทั้งตัวผู้และตัวเมีย ประมาณ 14 วัน ไข่จึงฟักเป็นตัว พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในทวีปเอเชีย ตั้งแต่ อินเดีย, อัฟกานิสถาน, พม่า และภูมิภาคอินโดจีน ในประเทศไทยพบได้ทั่วทุกภาค และปัจจุบันได้ถูกนำเข้าไปในบางพื้นที่ที่ไม่ใช่ถิ่นกำเนิดดั้งเดิมด้วย

นกเอี้ยงสาลิกาเป็นนกอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Acridotheres tristis*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. 1 2  "นกเอี้ยงสาลิกา". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-24. สืบค้นเมื่อ 2013-12-31.
3. 1 2  ราชบัณฑิตยสถาน. *พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔ เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๗ รอบ ๕ ธันวาคม ๒๕๕๔.* กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2556, หน้า 1224.
4. ↑  "*Acridotheres tristis* (bird) (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-04-07. สืบค้นเมื่อ 2013-12-31.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกเอี้ยงสาลิกา**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Acridotheres tristis ที่วิกิสปีชีส์
**วัดโรงเข้วนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโรงเข้ อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ 2 งาน 16 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสาครธรรมวงศ์ เป็นเจ้าอาวาส

วัดโรงเข้วนาราม แต่มีชื่อว่า **สำนักสงฆ์วิปัสนารูปนาม** มีพระครูสาครปทุมรัตน์ อดีตเจ้าอาวาสวัดปทุมทองรัตนาราม เป็นเจ้าสำนัก ท่านได้รับมรดกจากโยมบิดามารดา คือนายพุฒทรัพย์นิล นางแอ ทรัพย์นิล เป็นเนื้อที่ 10 ไร่ 2 งาน 16 ตารางวา ท่านได้ลาออกจากการเป็นเจ้าอาวาสวัดปทุมทองรัตนาราม มาสร้างสำนักสงฆ์ในที่ดินของท่านเอง ต่อมานายธรรมสณฑ์ ปิ่นแก้ว อดีตกำนันตำบลโรงเข้ จึงได้ทำเรื่องขออนุญาตสร้างวัด 

จนได้รับอนุญาตให้สร้างวัดด้วยความเห็นชอบของมหาเถรสมาคมและกระทรวงศึกษาธิการ ประกาศแต่งตั้งวัดขึ้นในพระพุทธศาสนามีนามว่า วัดโรงเข้วนาราม วันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2544 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2564 ภายในวัดมีอุโบสถและพระธาตุเจดีย์ธรรมวงศ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโรงเข้วนาราม". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
2. ↑  "ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา (วัดโรงเข้วนาราม)" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
3. ↑  "วัดโรงเข้วนาราม". พระสังฆาธิการ.
4. ↑  "วัดโรงเข้วนาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**ปลาปักเป้าแคระ** หรือ **ปลาปักเป้าปิ๊กมี่** (อังกฤษ: Dwarf pufferfish, Malabar pufferfish, Pea pufferfish, Pygmy pufferfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Carinotetraodon travancoricus*) เป็นปลาปักเป้าชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae)

ลักษณะ
------

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาปักเป้าสมพงษ์ (*C. lorteti*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่ว่าปลาปักเป้าแคระมีสีพื้นลำตัวเป็นสีเขียวเหลือบทองมากกว่า มีลายเป็นบนตัวสีดำ ใต้ท้องมีสีขาว ดวงตามีลักษณะกลมโต สามารถกลอกกลิ้งไปมาได้ ตาไม่เป็นสีแดงเหมือนปลาปักเป้าสมพงษ์ ตัวผู้มีลักษณะต่างจากตัวเมียเห็นได้ชัดเจน โดยตัวผู้จะมีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย
ปลาปักเป้าแคระ จัดเป็นปลาในอันดับปลาปักเป้าที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก กล่าวคือ เมื่อโตเต็มที่แล้วจะมีขนาดไม่เกิน 1 นิ้ว แต่โดยมากแล้วจะมีขนาดเฉลี่ย 3.5 เซนติเมตร มีการแพร่กระจายพันธุ์อยู่เฉพาะแม่น้ำแพมบา ในรัฐเกรละ ทางตอนใต้ของประเทศอินเดียเท่านั้น สามารถอาศัยอยู่ได้ทั้งในน้ำกร่อยและน้ำจืดสนิท 

ปลาปักเป้าแคระ เป็นปลาปักเป้าอีกชนิดหนึ่งที่ไม่มีนิสัยดุร้าย จึงสามารถเลี้ยงรวมกันหลาย ๆ ตัวได้ หรือเลี้ยงรวมกับปลาชนิดอื่น ๆ จึงนิยมเลี้ยงกันในตู้ปลาที่เลี้ยงพรรณไม้น้ำ เพื่อให้กำจัดหอยตัวเล็ก ๆ ที่เป็นศัตรูกับไม้น้ำ เนื่องจากเป็นปลาที่กินพวกสัตว์น้ำมีเปลือกเป็นอาหาร ปัจจุบันสามารถเพาะเลี้ยงขยายพันธุ์ในตู้เลี้ยงได้แล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dahanukar, N. (2010). "Carinotetraodon travancoricus". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2011.1*. สืบค้นเมื่อ 28 June 2011.
2. ↑  นิตยสารอควาเรี่ยมบิส Vol.1 issue 4 ฉบับเดือนตุลาคม 2010 คอลัมน์ *เปิดกรุ...ปักเป้าน้ำจืด*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เก็บถาวร 2008-05-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ข้อมูลและภาพปลาปักเป้าแคระจาก Fishbase.com


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Carinotetraodon travancoricus***
*Callonetta leucophrys*
**นกเป็ดน้ำหางวงแหวน** (อังกฤษ: Ringed teal; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Callonetta leucophrys*) เป็นสัตว์ปีกจำพวกเป็ดชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์นกเป็ดน้ำ (Anatidae) จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Callonetta*

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับเป็ด แต่มีขนาดลำตัวเล็กกว่ามาก มีลักษณะเด่น คือ ลำตัวค่อนข้างป้อมสั้น มีจะงอยปากสีเทาดำ เท้าสีเทาดำเป็นพังผืดเพื่อช่วยในการว่ายน้ำ ขนตามตัวจะมีสีน้ำตาลแกมน้ำตาลแดงส่วนปลายหางจะมีสีน้ำตาลแดงและล้อมรอบด้วยสีเทาดำอย่างเห็นได้ชัด ส่วนขนที่ปลายปีกจะออกสีน้ำตาลปนสีเทาดำชัดเจน มีปีกที่ค่อนข้างยาวและมีความสามารถพิเศษที่สามารถกระพือปีกได้เร็วกว่านกอื่นทั่วไป จึงบินได้สูงและเร็ว และสามารถบินต่อเนื่องได้เป็นเวลานานหลายชั่วโมงโดยไม่หยุดพัก 

มีการกระจายพันธุ์อยู่ในทวีปอเมริกาใต้ โดยอาศัยรวมกันเป็นฝูงอยู่ในพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงตั้งแต่ 2 ตัว จนถึงหลายร้อยตัว เมื่อตกใจหรือบินจะบินตามติดกันเป็นฝูง ๆ ออกหากินในเวลากลางวันในละแวกใกล้เคียงที่อยู่อาศัยและกลับมานอนที่เดิมในตอนพลบค่ำ

นกเป็ดน้ำหางวงแหวน ได้ชื่อว่าเป็นนกที่จับคู่ครองเพียงคู่เดียวตลอดชีวิต จึงมักใช้เป็นสัญลักษณ์ของความรักอยู่เสมอ ๆ

โดยนกเป็ดน้ำหางวงแหวน ไม่ใช่นกประจำถิ่นของประเทศไทย แต่อาจพบได้ในบางฤดูกาลด้วยว่าเป็นนกอพยพ แต่ก็พบได้ในปริมาณที่น้อยมาก ตามพื้นที่ชุ่มน้ำขนาดใหญ่ต่าง ๆ เช่น บึงบอระเพ็ด เป็นต้น ซึ่งมักมีผู้มายิงนำไปรับประทานอยู่บ่อย ๆ โดยที่ไม่ได้เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามกฎหมายไทยแต่ประการใด

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Callonetta leucophrys*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2*. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  นกเป็ดน้ำ
4. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Callonetta leucophrys***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Callonetta leucophrys ที่วิกิสปีชีส์

* Mystery bird: ringed teal, *Callonetta leucophrys* (อังกฤษ)
**วัดโรงธรรม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองวัดโรงธรรม ในตำบลบ้านปรก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม มีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 95 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสังฆรักษ์วิรัตน์ ปภัสสโร (วิรัตน์) เป็นเจ้าอาวาส

วัดโรงธรรม สร้างในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ประมาณปี พ.ศ. 2351 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง ต่อมามีสตรีชื่อ นุช อยู่ในพระราชวังปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มาปฏิสังขรณ์อุโบสถและสร้างกำแพงแก้วล้อมรอบอุโบสถ ประมาณปี พ.ศ. 2410 ต่อมานายอ่วม บ้านอยู่เยื้องหน้าวัดโรงธรรม ได้มาปฏิสังขรณ์ศาลาการเปรียญและมุงหลังคาด้วยกระเบื้องดินเผา หลังจากนั้นมีเจ้าอาวาสและประชาชนผู้มีจิตศรัทธาได้ร่วมมือกันสร้างและบูรณะถาวรวัตถุของวัดมาโดยตลอด

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ ซี่งได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2528 สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก เหยียบมุข 2 ชั้น หลังคามุงกระเบื้องดินเผา ในสมัยพระอธิการเกษม สุเมโธ เป็นเจ้าอาวาส ศาลาอเนกประสงค์  2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องลอน กุฏิสงฆ์ 6 หลัง เป็นไม้สักทั้งหมด และศาลาหอฉัน 1 หลัง สิ่งที่สำคัญได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ปั้นด้วยปูนขาว ปางมารวิชัย เตียงไม้แกะสลักลายทองงดงามสำหรับพระสวดปาฏิโมกข์ และกำแพงแก้วรอบอุโบสถบรรจุพระพุทธรูปองค์เล็ก ๆ รอบด้าน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโรงธรรม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  ""วัดโรงธรรม"ชวนปชช.ทำบุญรับปีใหม่ 2564". เดลินิวส์.
3. ↑  "วัดโรงธรรม". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**วัดโพธิ์แก้ว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางมด เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

วัดโพธิ์แก้ว เดิมชื่อ **วัดโพธิ์แก้วสร้อยฟ้าศรัทธาธรรม** โดยตาโพธิ์กับยายแก้วได้ยกที่ดินถวายให้สร้างวัดเป็นเนื้อที่ 4 ไร่ 76 ตารางวา เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2349 ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น **วัดกลางบางปะแก้ว** เนื่องจากอยู่บริเวณกลางชุมชนบางปะแก้ว ต่อมาเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "วัดโพธิ์แก้ว" เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 12 เมตร ยาว 21 เมตร ด้านการศึกษาวัดได้เปิดโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2475

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถวัดเป็นแบบจีน มีหลังคา 2 ชั้น หน้าบันตอนบนประดิษฐานเครื่องบูชา ตรงกลางมีแจกัน สองข้างของแจกันมีมังกรดั้นเมฆสองตัวหันหน้าเข้าหาแจกัน และประดับด้วยถ้วยชามโบราณโดยรอบอุโบสถ ซึ่งกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย นามว่า *พระพุทธรัตนโพธิวรญาณ* เนื่องจากอุโบสถมีการเทยกพื้น ทำให้อุโบสถต่ำลง จึงได้ทำอุโบสถเป็น 2 ชั้น นอกจากนั้นวัดยังมีพระพุทธรูปนามว่า *หลวงพ่อโพธิ์นิมิต* สร้างด้วยไม้แก่นจันทน์ ปางสมาธิ ประดิษฐานอยู่ที่ศาลบัวคลุ้งริมคลอง ปัจจุบันย้ายมาที่ศาลาภายในวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-10-12.
2. ↑  "หนังสือแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวเขตจอมทอง". p. 83–85.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดโพธิ์แก้ว**
**วัดโพเด็ด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำปำ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่ 2 งาน 19 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 5 ไร่ 2 งาน

วัดโพเด็ดตั้งวัดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2150 โดยมีสมเด็จเจ้าวาสุเทพ ได้นำเอาต้นศรีมหาโพธิ์มาจากนครศรีธรรมราชมาปลูกไว้ เมื่อสร้างวัดขึ้นในระยะแรก จึงได้เรียกว่า **วัดโพธิ์สมเด็จ** ต่อมาได้เรียกว่า **วัดโพธิ์เด็จ** ปัจจุบันเขียนว่า "วัดโพเด็ด" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2446 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 24 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2447

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 20 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2447 ศาลาการเปรียญกว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2486 กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง หอระฆัง และหอฉัน ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระเพลากว้าง 6 เมตร พระโมคคัลลาน์และพระสารีบุตร อยู่ด้านข้างพระประธานและยังมีพระพุทธรูป ปางอุ้มบาตรสูง 1 เมตร โบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ สมุดข่อยเขียนเรื่องพระมาลัยอายุราวรัชกาลที่ 3 หีบหนังสือและตู้พระธรรมลายรดน้ำ 3 หลัง ปัจจุบันอยู่ที่สถาบันทักษิณคดีศึกษา ธรรมาสน์รากไม้มีขนาดหน้ากว้างประมาณ 2.50 เมตร ยาวประมาณ 3.50 เมตร อายุมากกว่า 500 ปี

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* สมเด็จเจ้าวาสุเทพ พ.ศ. 2150–2200
* สมเด็จเจ้ากิ้มฮัว พ.ศ. 2400–2429
* สมเด็จเจ้าย้อย พ.ศ. 2430–2449
* พระครูกาเดิม กิตติมศักดิ์ พ.ศ. 2450–2460
* พระครูประจักษ์ธรรมจริยา พ.ศ. 2461–2499
* เจ้าอธิการเกลื่อน เขมจารี พ.ศ. 2500–
* พระอธิการวิชัย ปุญฺญธโร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพเด็ด". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดโพธิ์เด็ด". กระทรวงวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  ""ธรรมมาสรากไม้" อายุมากกว่า 500 ปี ที่วัดโพเด็ด จ.พัทลุง". ช่อง 8.
**วัดกาหรำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโรง อำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 28 ไร่เศษ มีอาณาเขตทิศเหนือยาว 7 เส้น 10 วา ติดต่อกับคลองน้ำ ทิศใต้ยาว 7 เส้น 10 วา ติดต่อกับคลองน้ำ ทิศตะวันออกยาว 6 เส้น 10 วา ติดต่อกับคลองน้ำ ทิศตะวันตกยาว 6 เส้น 10 วา ติดต่อกับคลองน้ำ มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 6 ไร่เศษ

วัดกาหรำ เดิมชื่อ **วัดกรำหลวง** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 มีสภาพเป็นวัดร้างอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2400 ท่านพ่อจอมร่วมกับประชาชนได้บูรณะวัดขึ้น ซึ่งได้พบซากอุโบสถ วิหาร และพระพุทธรูปโบราณ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง มีโครงสร้างเป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ และศาลาการเปรียญกว้าง 18 เมตร ยาว 27 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระเพลากว้าง 1.10 เมตร สูง 1.64 เมตร เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่อง พร้อมพระอัครสาวกหน้าตักกว้าง 50 เซนติเมตร 90 เซนติเมตร อัญเชิญมาจากวิหาร พระพุทธรูปในศาลาการเปรียญอัญเชิญมาจากอุโบสถหลังเก่า 3 องค์ แกะด้วยศิลาแลงสีแดงฉาบปูนลงรักปิดทอง องค์ใหญ่ พระเพลากว้าง 72 เซนติเมตร สูง 107 เซนติเมตร อีก 2 องค์ พระเพลากว้าง 53 เซนติเมตร สูง 79 เซนติเมตร พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ประทับยืน ปางอุ้มบาตร สูง 160 เซนติเมตร และสถูปบรรจุอัฐิของพ่อจอม

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูการาม
* พระครูชุม
* พระดิษฐ์
* พระนะพุทธะ สุวัณโณ
* พระอธิการเลื่ยน ติสสโร
* พระครูจันทโชติพิพัฒน์
* พระครูวินิจธรรมานุกูล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกาหรำ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ประวัติวัดกาหรำ(กรำหลวง,เกาะน้ำรอบ)". ศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยอำเภอกระแสสินธุ์.
**วัดกันตทาราราม** หรือ **วัดใหม่จีนกัน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงตลาดพลู เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร

วัดกันตทารารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2434 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2438 วัดสร้างบนที่ดินซึ่งแต่เดิมเป็นสวนพลู ชาวบ้านเรียก **วัดใหม่จีนกัน** ผู้สร้างวัดคือนายกันและนางจันทร์พร้อมด้วยบุตรธิดา ในวิสุงคามสีมาระบุไว้ว่า *จีนกัน อำแดงจีบ* ได้อุทิศถวายที่ดินให้ 4 ไร่

วัดได้รับพระราชทานนามว่า "กันตทาราราม" แต่มีสมัยหนึ่งเพี้ยนเป็น "กันตยาราม" ในช่วงปี พ.ศ. 2470 ตำบลบริเวณนี้เรียกว่าตำบลกันตยาราม ขึ้นกับอำเภอบุคคโล (ต่อมาตำบลกันตยารามถูกยุบและแยกพื้นที่ไปรวมกับตำบลตลาดพลูและตำบลบางยี่เรือ ขึ้นกับอำเภอธนบุรี) ภายหลังได้มีการรื้อฟื้นชื่อเก่า จึงเปลี่ยนชื่อวัดกลับมาเป็นวัดกันตทาราราม

วัดมีอุโบสถแบบศิลปะมอญ ด้านหน้ามีพระพุทธรูปปางห้ามญาติด้านหลังมีพระมาลัยเปิดขุมนรก นอกจากนี้ยังมีศาลาการเปรียญทรงไทยสามมุข พระพุทธรูปศิลปะเชียงแสนและศิลปะลพบุรี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกันตทาราราม". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "เรื่องเปลี่ยนแปลงเขตต์ตำบลและอำเภอในจังหวัดพระนครและธนบุรี" (PDF). *ราชกิจจานุเบกษา*. **57**: 2598–2606. 29 ตุลาคม 2483. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑  "วัดกันตทาราราม (วัดใหม่จีนกัน)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-23. สืบค้นเมื่อ 2020-09-22.
4. ↑  "การสำรวจ รวบรวมภูมิปัญญาท้องถิ่น สาขาศิลปกรรมของชุมชนในเขตธนบุรี" (PDF).
**วัดกุงเปา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปางหมู อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน

เมื่อสมัยเจ้าฟ้าโกหล่านมาเมืองแม่ฮ่องสอนได้สร้างวัดไว้สี่มุมของเมือง คือ วัดผาอ่าง (ทิศเหนือ) วัดกุงเปา (ทิศตะวันตก) วัดกุงตึง (ทิศใต้) และวัดพระธาตุดอยกิ่วขมิ้น (ทิศตะวันออก) หลักฐานการก่อสร้างเริ่มแรกไม่แน่ชัด เท่าที่ทราบ ประมาณ พ.ศ. 2451 ระบุว่าพระชัยวงศ์เป็นเจ้าอาวาส หลังจากพระชัยวงศ์มรณภาพ ได้นิมนต์พระสีลวโร จากวัดปางล้อมาเป็นเจ้าอาวาส ต่อมาเกิดไฟป่าทำให้เผาผลาญวัดจนหมดสิ้น พระสีลวโร พร้อมด้วยลูกศิษย์ได้ย้ายมาก่อตั้งวัดขึ้นใหม่ เป็นวัดจ่าตี่ (วัดดอนเจดีย์) ปัจจุบัน วัดกุงเปาจึงกลายเป็นวัดร้างตั้งแต่นั้นมา จนถึง พ.ศ. 2533 พระจินละจิตตสุโภ มาจำพรรษา ชาวบ้านกุงเปาและบ้านนาหมากปินจึงได้ช่วยกันพัฒนาวัด จนถึงพ.ศ. 2540 พระจินละจิตตสุโภ ได้มรณภาพลง ชาวบ้านจึงได้นิมนต์พระจากวัดจองคำคือพระปันทุละ มาเป็นเจ้าอาวาสในเวลาต่อมา พระปันทุละได้ลาสิขาใน พ.ศ. 2542 จึงได้มีการนิมนต์พระหง่วยมาเป็นเจ้าอาวาสได้ประมาณหนึ่งปีท่านก็ได้มรณภาพ ต่อมามีพระสมชาย สุภาจาโร ที่ได้นิมนต์มาจากวัดปางหมู ท่านได้พัฒนาวัดขึ้นใหม่ จนถึงแก่มรณภาพเมื่อปี พ.ศ. 2562 ต่อมาพระอธิการสรยุทธ มหพฺพโล (ครูบาแสน) ได้มารับตำแหน่ง เจ้าอาวาส อย่างเป็นทางการ รูปแรก ของวัดกุงเปา ได้เข้ามาพัฒนาวัด จนถึงปัจจุบัน 

วัดกุงเปาตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2556

อาคารเสนาสนะภายในวัดยังไม่ค่อยมีอะไรมากนักเนื่องจากเป็นวัดที่เพิ่งสร้างและได้รับการบูรณะใหม่ มีเพียงเจดีย์ที่สร้างเป็นศิลปกรรมแบบพม่าผสมไทใหญ่และศาลาการเปรียญ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระคำ พ.ศ. 2420 (รักษาการเจ้าอาวาส)
* พระญาณวีราคม พ.ศ. 2451 (รักษาการเจ้าอาวาส)
* พระจินละจิตตสุโภ พ.ศ. 2540 (รักษาการเจ้าอาวาส)
* พระปันทุละ พ.ศ. 2542 (รักษาการเจ้าอาวาส)
* พระหง่วย พ.ศ. 2542 (รักษาการเจ้าอาวาส)
* พระสมุห์สมชาย สุภาจาโร พ.ศ. 2543- 2562 (รักษาการเจ้าอาวาส)
* พระอธิการสรยุทธ มหพฺพโล 1 กันยายน พ.ศ. 2562

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกุงเปา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดกุงเปา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.