recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สถานที่ฝังศพของไรนิฮาโร
**ไรนิฮาโร** (เสียชีวิต 10 กุมภาพันธ์ 1852) เป็นนายกรัฐมนตรีของราชอาณาจักรมาดากัสการ์ ตั้งแต่ 1833 ถึง 1852

ประวัติ
-------

ไรนิฮาโร เกิดในชนชั้นอิสระของชาวเมรีนา พ่อของเขาทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาส่วนพระองค์ให้แก่สมเด็จพระเจ้าอันเดรียนนามโบอินีเมรีนาแห่งมาดากัสการ์ ต่อมาเขาได้รับเลือกให้อภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 1 แห่งมาดากัสการ์หลังการสิ้นพระชนม์ของพระสวามีคนแรกของพระองค์ในปี 1833 เมื่ออภิเษกสมรสเขาก็ได้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดและนายกรัฐมนตรีของมาดากัสการ์ เขายังคงดำรงตำแหน่งเหล่านี้จนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี 1853 ศพของเขาได้รับการฝังในหลุมฝังศพที่ตั้งอยู่โดดเด่นกลางกรุงอันตานานารีโว ซึ่งสร้างโดยสถานิกชาวฝรั่งเศสชื่อฌ็อง ลาบอร์เดอ หลุมฝังศพนี้ภายหลังก็ใช้เป็นที่ฝังศพบุตรชายเขาสองคนคือไรนิโวนินาฮิทรินิโอนีและไรนิไลอาริโวนี ซึ่งทั้งสองคนก็เคยดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุด นายกรัฐมนตรี และพระราชสวามี

วรรณกรรม
--------

ไรนิฮาโร ได้รับการกล่าวถึงใน The Fugitives ของ R.M. Ballantyne

อ้างอิง
-------

1. 1 2  University of Southern California archive เก็บถาวร 2016-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, accessed 15 August 2008
2. ↑  Non European Royalty, accessed 15 August 2008
3. 1 2  Madagascar prime ministers, rulers.org, accessed 15 August 2008
4. ↑  Tourist guide เก็บถาวร 2013-01-03 ที่ archive.today, hotel-palissandre.com
5. ↑  The Fugitives เก็บถาวร 2009-01-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, R.M.Ballantyne, athelstane.co.uk
**ฮับทาวน์ลิมิเต็ด** (อังกฤษ: Hubtown Limited; BSE:532799, NSE:HUBTOWNEQ) หรือที่รู้จักกันในชื่อ **อะครูตีซิตี้ลิมิเต็ด** เป็นบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์อินเดียซึ่งมีโครงการตั้งอยู่ในมุมไบ, ปูเน, รัฐคุชราต และบังกาลอร์ ฮับทาวน์ได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1989 โดย เฮแมนท์ ชาห์ และพี่ชายของเขาที่มีชื่อว่า วีโยเมช ชาห์ ฮับทาวน์มีความกระตือรือล้นในโครงการฟื้นฟูชุมชนแออัด (เอสอาร์เอส) และความร่วมมือภาครัฐ-ภาคเอกชน (พีพีพี) บริษัทได้เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์บอมเบย์ (บีเอสอี) และตลาดหลักทรัพย์แห่งชาติ (เอ็นเอสอี) ใน ค.ศ. 2007

องค์กร
------

ฮับทาวน์ลิมิเต็ดเป็นหนึ่งในผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดของมุมไบ โดยมีพื้นที่มากกว่า 43 ล้านตารางฟุตภายใต้การพัฒนา บริษัทนี้มีโครงการต่อเนื่องใน อันเธรี, เอ็มไอดีซีอันเธรี, ถนนมิรา, บันดรา, ไซออน, มุมไบใต้, ประภาเทวี, วรลี และฐาเน บริษัทได้เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์บอมเบย์ (บีเอสอี) และตลาดหลักทรัพย์แห่งชาติ (เอ็นเอสอี) ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 

ฮับทาวน์เป็นองค์กรหลักในโครงการการร่วมมือระหว่างภาครัฐและเอกชน กับรัฐบาลแห่งรัฐมหาราษฏระ รวมถึงโครงการใหญ่ในเชมบูร์และกัตโคปาร์ ฮับทาวน์ได้รับการเสนอรางวัลในการพัฒนาอาณานิคมรัฐบาลบันดรา ซึ่งเป็นโครงการปรับปรุงที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมาของมุมไบ

ใน ค.ศ. 2007 อะครูตีได้จัดซื้อที่ดินฮินดูสถานมิลส์ที่ประภาเทวีด้วยจำนวนเงิน 350 โครรูปี (3.6 พันล้านรูปี) ร่วมกับดีแอลเอฟ ซึ่งดีแอลเอฟขายหุ้นของพวกเขาในที่ดินให้แก่เชนไนฐานซี ศิวศานการัน ใน ค.ศ. 2009 ด้วยจำนวนเงิน 310 โครรูปี (3.1 พันล้านรูปี)

ฮับทาวน์ยังได้สร้างลานจอดรถระบบหุ่นยนต์แห่งแรกในอินเดียในมุมไบ ที่บรีชแคนดี้ บริษัทนี้เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจกับดีแอลเอฟในปูเนสำหรับการสร้างไอทีเอสอีแซด และในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2011 ไอทีเอสอีแซดได้ถูกซื้อกิจการโดยแบลกสโตนด้วยจำนวนเงิน 810 โครรูปี (8.1 พันล้านรูปี)

รางวัลที่ได้รับ
---------------

ฮับทาวน์ได้รับการเสนอรางวัลในการพัฒนาสถานีขนส่งบริษัทของส่งทางถนนรัฐคุชราต (จีเอสอาร์ซีที) และปัจจุบันได้มีการดำเนินงานใน อาเมดาบัด, เมซานา, สุรัต และ วาโดดารา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Corporate Presentation & Prospectus - Hubtown". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-05. สืบค้นเมื่อ 2012-10-06.
2. ↑  #80 Hemant Shah - Forbes.com
3. ↑  Akruti Nirman IPO oversubscribed 81 times - Moneycontrol.com
4. ↑  "Big builders for swanky Bandra govt colony - Express India". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-24. สืบค้นเมื่อ 2012-10-06.
5. ↑  "Hurdle for Bandra revamp project - Hindustan Times". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-18. สืบค้นเมื่อ 2012-10-06.
6. ↑  Mumbai seafront mill for Rs 350 cr - Times Of India[*ลิงก์เสีย*]
7. ↑  Business Line : Investment World / Personal Finance : Now, robot car-parks to save space
8. ↑  DLF, Hubtown unload Pune SEZ to Blackstone - Money - DNA
9. ↑  DLF and Hubtown sell Pune SEZ to Blackstone - Featured Articles
10. ↑  Akruti Looks For Bus Terminals And Warehouses - PropertyWala.com
11. ↑  Airport-like depots for ST buses soon - Times Of India[*ลิงก์เสีย*]
***Phalaenopsis amabilis*** หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า **กล้วยไม้ราตรี** (moon orchid) หรือ **กล้วยไม้มอด** (moth orchid) ในอินเดีย และ ***anggrek bulan*** ในอินโดนีเซีย เป็นสปีชีส์ของพืชดอกในวงศ์กล้วยไม้ เป็นพืชพื้นเมืองในหมู่เกาะอินเดียตะวันออกและออสเตรเลีย และปลูกกันอย่างแพร่หลายเป็นไม้ประดับ มันเป็น ไม้ล้มลุกที่มีรากหนาและยาว ใบจำนวนระหว่างสองถึงแปดใบที่หนาและอ้วนที่มีฐานซ่อนอยู่ในลำต้น และดอกไม้ที่เกือบแบนสีขาวและอยู่ได้ยาวนานบนกิ่งก้านดอกที่มีได้มากถึงสิบดอกในแต่ละสาขากิ่ง

ความสำคัญ
---------

*Phalaenopsis amabilis* (อินโดนีเซีย: *anggrek bulan* ความหมาย "ดวงจันทร์กล้วยไม้") เป็นหนึ่งในสามดอกไม้ประจำชาติของประเทศอินโดนีเซีย อีกสองดอกเป็นมะลิลา และ padma raksasa ดอกไม้นี้ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็น "ดอกไม้แห่งมนต์เสน่ห์" ของชาติ (อินโดนีเซีย: *puspa pesona*) ในคำสั่งประธานาธิบดีหมายเลข 4 ในปี 1993

กล้วยไม้นี้ยังเป็นดอกไม้ประจำนครโกตากีนาบาลู เมืองหลวงของรัฐซาบะฮ์ ประเทศมาเลเซีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Moon orchid". Flowers of India. สืบค้นเมื่อ 24 February 2019.
2. ↑  "Moon orchid". Flowers of India. สืบค้นเมื่อ 24 February 2019.
3. ↑  Keputusan Presiden No. 4 Tahun 1993 เก็บถาวร 2012-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
4. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ *Phalaenopsis amabilis*
ตุ๊กตาเสียกบาล
**ตุ๊กตาเสียกบาล** [เสียกะบาน] คือตุ๊กตาที่ใส่กระบะกาบกล้วยพร้อมทั้งเครื่องเซ่นผีแล้วนำไปวางไว้ที่ทางสามแพร่งหรือลอยนํ้า เป็นคติความเชื่อเกี่ยวกับวิถีชีวิตชาวบ้านที่เก่าแก่ที่สุดที่พบตั้งแต่สมัยสุโขทัย

ลักษณะของตุ๊กตาเป็นตุ๊กตาดินเผาและดินเผาเคลือบสมัยสุโขทัย เป็นผู้หญิง มือถือของใช้ อุ้มเด็ก ฯลฯ โดยจะปั้นตุ๊กตาเมื่อเวลามีคนเจ็บป่วยในบ้าน เช่น ปั้นเป็นตัวแทนของคนป่วย แล้วจะหักคอตุ๊กตาหรือต่อยหัวออก เพื่อลวงผีว่า คนเจ็บผู้นั้นตายไปแล้ว จะได้ไม่มาเอาชีวิตของคนป่วย

ตุ๊กตาเสียกบาลพบในแหล่งโบราณคดีของอาณาจักรสุโขทัย เช่น แหล่งโบราณคดีวัดชมชื่น แหล่งโบราณคดีเมืองฝาง เมืองโบราณคดีนครไทย ชุมชนโบราณบ้านวัง ทองและชุมชนโบราณบ้านวัดตามยม

ปัจจุบันยังมีการทำพิธีเสียกบาลกันในหลายพื้นที่ของไทย เช่นที่จังหวัดกำแพงเพชร ในงานทำบุญกลางบ้านของชาวกำแพงเพชร ซึ่งจัดขึ้นในเทศกาลสงกรานต์ มีการทำพิธีเสียกบาลหรือการสะเดาะเคราะห์ โดยชาวบ้านจะเอากาบกล้วยมาทำเป็นบัตรพลี ใส่ข้าวพล่า ปลายำ หมากพลู และปั้นรูปคนรูปสัตว์ใส่ลงไปด้วย เพื่อเป็นการลอยเคราะห์ปล่อยโรค หรือที่อำเภอบ้านแพรก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จะมีทำในช่วงข้างแรม 7 ค่ำ และแรม 14 ค่ำ ตรงกับวันโกน ในช่วงเดือน 4–5 จะประกอบพิธีตอนช่วงเย็นจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ตุ๊กตา "เสียกบาล" หรือ "เสียกระบาน" แบบไหนที่ใช้เซ่นผี". ศิลปวัฒนธรรม.
2. ↑  "ตุ๊กตาตามความเชื่อพื้นบ้าน". สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ.
3. ↑  วิราวรรณ สมพงษ์เจริญ. "คติความเชื่อของคนไทยสมัยสุโขทัย พ.ศ. 1726 - พ.ศ. 2006" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 105.
4. ↑  "ความเชื่อเรื่องตุ๊กตาเสียกบาล...จากสุโขทัย สู่ กรุงรัตนโกสินทร์".
สำหรับสถานที่อื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ วัดชัยมงคล

**วัดชัยมงคล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่

แต่เดิมบริเวณวัดชัยมงคล เป็นที่รกร้างว่างเปล่า มีพืชต่าง ๆ ขึ้นปกคลุมโดยทั่วไป ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2434 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2468 มีพญามงคล (ต้นตระกูลพงษ์พันธ์) ชาวบ้านเหมืองหิต เป็นผู้ลงมือถากถางพื้นที่เป็นคนแรก ด้วยเหตุนี้จึงมีคำว่า "มงคล" เป็นนามของวัดด้วย สมัยเมื่อสร้างวัดใหม่ ๆ ชาวบ้านเรียกกันว่า **วัดชัยมงคลโป่งจ้าง** ด้วยบริเวณแห่งนี้เป็นดินโป่ง เป็นธาตุอาหารสำหรับสัตว์ โดยเฉพาะช้างชอบกิน มีพระธรรมธรการินตา ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปแรก เมื่อ พ.ศ. 2442

วัดมี *หลวงพ่อพุทธชัยมงคล* ประดิษฐานในอุโบสถหลังปัจจุบัน ก่อด้วยอิฐถือปูน หน้าตักกว้าง 7 ศอก ก่อสร้างทั้งวิหารและองค์พระประธาน ได้สำเร็จลงเมื่อ พ.ศ. 2445 ฉลองสมโภชเมื่อ พ.ศ. 2456 ต่อมามีการสร้างซุ้มรอบหลวงพ่อพุทธชัยมงคล ซึ่งจำลองมาจากพระพุทธชินราช มีฉัตร 9 ชั้น ห้อยจากเพดานวิหารลงมาอยู่เหนือเศียรหลวงพ่อ และมีหอไตรหรือหอธรรมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2468

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระธรรมธรการินตา (เปี้ย การินโท) พ.ศ. 2442–2484
* พระเป็ง จันโท รักษาการ เจ้าอาวาส พ.ศ. 2484–2486
* พระครูวินัยการโกวิท (บุญมี วรจันโท) พ.ศ. 2486–2526
* พระครูศรีมงคล ชยาภรณ์ (สัมฤทธิ์ สุภาจาโร) เจ้าคณะอำเภอเมืองแพร่ พ.ศ. 2517–2559
* พระครูโฆษิตสังขพิทักษ์ พ.ศ. 2559 ถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดชัยมงคล". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "พระพุทธชัยมงคล วัดชัยมงคลโป่งจ้าง". ข่าวสด.
3. ↑  "ไหว้ "พระพุทธชัยมงคล" เยี่ยมวัดชัยมงคล จ.แพร่". ข่าวสด.
**วัง เหวินปิน** (จีน: 汪文斌; เกิด เมษายน ค.ศ. 1971) เป็นนักการเมืองและนักการทูตจีน ปัจจุบันดำรงตำแหน่งโฆษกกระทรวงการต่างประเทศ รองอธิบดีกรมสารนิเทศกระทรวงการต่างประเทศ และเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีน เขาเป็นโฆษกคนที่ 32 เขาดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตจีนประจำตูนิเซียระหว่างปี 2018–2021 และทำงานในสถานทูตจีนในมอริเชียสและเซเนกัล

ประวัติ
-------

วังเกิดในมณฑลอานฮุยในเดือนเมษายน ค.ศ. 1971 เขาเข้าศึกษาที่โรงเรียนมัธยมหนานจิงจินหลิง ใน ค.ศ. 1989 เขาเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยการต่างประเทศจีน ซึ่งเขาเรียนวิชาเอกภาษาฝรั่งเศส หลังจากสำเร็จการศึกษาเขาเข้ารับราชการในกระทรวงการต่างประเทศ เขาดำรงตำแหน่งทางการทูตหลายตำแหน่ง ได้แก่ รองผู้อำนวยการและผู้อำนวยการสำนักงานวิจัยนโยบาย ที่ปรึกษาด้านการเมืองของสถานเอกอัครราชทูตจีนประจำสาธารณรัฐมอริเชียส ที่ปรึกษากรมวางแผนนโยบาย และรองอธิบดีกรมวางแผนนโยบาย เขาได้รับมอบหมายจากสภาประชาชนแห่งชาติชุดที่ 13 ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 ให้แทนที่ Bian Yanhua ในตำแหน่งเอกอัครราชทูตประจำตูนิเซีย ในวันศุกร์ที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งโฆษกกระทรวงการต่างประเทศ สืบต่อจากเกิง ส่วง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Yu Xiaoqing (于潇清) (2020-07-17). 外交部新发言人汪文斌：投身外交近三十年后回归新闻司. *thepaper.cn* (ภาษาจีน). สืบค้นเมื่อ 2020-07-18.
2. ↑  Huang Huan (黄欢); Hu Anjing (胡安静); Fan Jiexun (范杰逊) (2020-07-17). 外交部新任发言人是金陵中学校友，班主任：他做事沉稳非常自律. *xhby.net* (ภาษาจีน). สืบค้นเมื่อ 2020-07-18.
**กาลาซัน** หรือ **จัณฑิกาลาซัน** (อินโดนีเซีย: *Candi Kalasan*, ชวา: *Candhi Kalasan*) เป็นพุทธศาสนสถานบนเกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างไป 13 กิโลเมตร (8.1 ไมล์)\* ทางตะวันออกของนครยกยาการ์ตา ก่อนถึงปรัมบานัน

ตามจารึกกาลาซัน ค.ศ. 778 เขียนด้วยภาษาสันสกฤต อักษรปรนาครี ระบุว่าจัณฑินี้สถาปนาขึ้นมาโดยประสงค์ของคุรุสังราชา ไศเลนทรวงศดิลก (Guru Sang Raja Sailendravamçatilaka) ซึ่งโน้มน้าวให้ มหาราช เตชปุรนาปานะ ปานังการัน (Maharaja Tejapurnapana Panangkaran) ให้ก่อสร้าง *ตาราภาวนัม* (Tarabhavanam) ขึ้นสำเร็จ เพื่อเป็นสักการสถานแด่พระโพธิสัตว์ตารา:89

มหาราชปานังการันได้มอบหมู่บ้านกลัศ (Kalaça) แก่สังฆะที่ต่อมาได้สร้างวิหารขึ้นที่นี่

กาลาซันปรากฏในส่วนต่อขยาย *ไรส์ออฟเดอะราชาส์* (Rise of the Rajas) ของวิดีโอเกมคอมพิวเตอร์วางแผนในเวลาจริง เอจออฟเอมพายส์ ทูว์ โดยกาลาซันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ (Wonder) ของอารยธรรมมาเลย์ (Malay civilization) ในเกม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Coedès, George (1968). Walter F. Vella (บ.ก.). *The Indianized States of Southeast Asia*. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.
2. ↑  Soetarno, Drs. R. second edition (2002). "Aneka Candi Kuno di Indonesia" (Ancient Temples in Indonesia), pp. 41. Dahara Prize. Semarang. ISBN 979-501-098-0.
3. ↑  "Malay | Forgotten Empires". *www.forgottenempires.net*. สืบค้นเมื่อ 2017-01-16.
ระวังสับสนกับ รายรับ
**รายได้** ในทางธุรกิจ คือรายรับที่บริษัทได้มาจากการดำเนินกิจกรรมทางธุรกิจตามปกติวิสัย อันเป็นผลจากการขายสินค้าและบริการให้กับลูกค้า ในหลายประเทศเช่นสหราชอาณาจักร เรียกรายได้ว่า **ผลประกอบการ** บริษัทบางบริษัทมีรายได้เป็นดอกเบี้ย เงินปันผล หรือค่าสิทธิ ที่จ่ายโดยบริษัทอื่น  รายได้อาจหมายถึงรายรับทางธุรกิจโดยทั่วไป หรือหมายถึงจำนวนเงินที่ได้รับ (ในหน่วยเงินตรา) ภายในช่วงระยะเวลาหนึ่ง ตัวอย่างเช่น "บริษัท ก มีรายได้ 42 ล้านบาทในปีที่แล้ว" กำไรหรือเงินได้สุทธิโดยทั่วไปหมายถึง รายได้ทั้งหมดหักด้วยค่าใช้จ่ายทั้งหมดในช่วงเวลาที่กำหนด ในทางการบัญชี รายได้มักถูกอ้างถึงเป็นบรรทัดแรกสุดในรายการงบกำไรขาดทุน ซึ่งแย้งกับบรรทัดสุดท้ายคือกำไรหรือเงินได้สุทธิ 

สำหรับองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร รายได้ประจำปีอาจเรียกว่า **รายได้มวลรวม**  รายได้นี้มาจากการบริจาคโดยบุคคลและองค์กรต่าง ๆ การสนับสนุนจากหน่วยงานของรัฐบาล รายรับจากกิจกรรมที่เกี่ยวกับพันธกิจขององค์กร และรายรับจากกิจกรรมการระดมทุน ค่าบำรุงสมาชิก และการลงทุนการเงินเช่นการถือหุ้นของบริษัทอื่น

รายได้ที่องค์กรได้รับมักอยู่ในรูปแบบเงินสดหรือสิ่งเทียบเท่าเงินสด รายได้จากการขายก็มีความหมายตรงตัวคือรายได้ที่มาจากการขายสินค้าและบริการภายในช่วงระยะเวลาหนึ่ง นอกจากนี้รายได้จากภาษีอากรก็เป็นรายรับที่รัฐบาลได้มาจากผู้เสียภาษีอากร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Williams, Jan R. Susan F. Haka, Mark S. Bettner, Joseph V. Carcello (2008). *Financial & Managerial Accounting*. McGraw-Hill Irwin. p. 199. ISBN 9780072996500. This definition is based on IAS 18.
2. ↑  Williams, p.51
3. ↑  2006 Instructions for Form 990 and Form 990-EZ เก็บถาวร 2009-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, US Department of the Treasury, p. 22
ซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น

***ห้องเรียนวีรชน*** (ญี่ปุ่น: 英雄教室; โรมาจิ: *Eiyū Kyōshitsu*; ทับศัพท์: เอยู เคียวชิตสึ) เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลแนวจินตนิมิต เขียนโดยชิง อารากิ และวาดภาพประกอบโดยฮารูยูกิ โมริซาวะ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2558 ถึงเล่มที่ 13 โดยเป็นหนังสือในเครือ Dash X Bunko มังงะดัดแปลงวาดภาพโดยทากาชิ มินากูจิชื่อเรื่องว่า *เอยู เคียวชิตสึ: โฮโนโอะ โนะ เอ็มเพรส* ตีพิมพ์ในนิตยสาร*อัลตราจัมป์* นิตยสารมังงะแนว*เซเน็ง*ของสำนักพิมพ์ชูเอชะ ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ถึงสิงหาคม พ.ศ. 2558 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (*ทังโกบง*) 1 เล่ม มังงะดัดแปลงชุดที่สองวาดภาพโดยโคอาระ คิชิดะ ชื่อเรื่องเดียวกันกับไลต์โนเวล ตีพิมพ์ในนิตยสาร*โชเน็งกังกังรายเดือน* นิตยสารมังงะแนว*โชเน็ง*ของสแควร์เอนิกซ์ตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2559 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (*ทังโกบง*) ถึงเล่มที่ 15 ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอแอ็กตัส ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2566

ตัวละคร
-------

เบลด (ブレイド, *Bureido*)
ให้เสียงโดย: โนบูนางะ ชิมาซากิ (ดรามาซีดี), เรจิ คาวาชิมะ (อนิเมะ)
อาเนสต์ เฟลมมิ่ง (アーネスト・フレイミング, *Ānesuto Fureimingu*)
ให้เสียงโดย: มิกาโกะ โคมัตสึ (ดรามาซีดี), มิซูซุ ยามาดะ (อนิเมะ)
โซฟี (ソフィ, *Sofi*)
ให้เสียงโดย: นาโอะ โทยามะ (อนิเมะ)
คูฮูลิน (クーフーリン, *Kūfūrin*)
ให้เสียงโดย: ฮินะ คิโนะ (อนิเมะ)
แคลร์ (クレア, *Kurea*)
ให้เสียงโดย: เอริ ยูกิมูระ (อนิเมะ)
เยสก้า (イェシカ, *Yeshika*)
ให้เสียงโดย: ฮารูกะ ชิราอิชิ (อนิเมะ)
มาเรีย (マリア, *Maria*) / มาโอะ (マオ, *Mao*)
ให้เสียงโดย: ซาราห์ เอมิ บริดคัตต์ (anime)
เคลย์ (クレイ, *Kurei*)
ให้เสียงโดย: ชูอิจิ อูจิดะ (อนิเมะ)
คาซิม (カシム, *Kashimu*)
ให้เสียงโดย: โทโมฮิโระ โอโนะ (อนิเมะ)
เลนาร์ด (レナード, *Renādo*)
ให้เสียงโดย: โทโมฮิโตะ ทากัตสึกะ (อนิเมะ)
อีไลซ่า (イライザ, *Iraiza*)
ให้เสียงโดย: โคโนมิ โคฮาระ (อนิเมะ)
ราชากิลกาเมช (ギルガメッシュ, *Girugamesshu*)
ให้เสียงโดย: ริกิยะ โคยามะ (อนิเมะ)
แอสโมเดียส (アスモデウス, *Asumodeusu*)
ให้เสียงโดย: เท็ตสึ อินาดะ (อนิเมะ)

ดูเพิ่ม
-------

* *กู๊ดจ๊อบคลับ ชมรมปริศนากับวันป่วน*— อีกหนึ่งซีรีส์ไลต์โนเวลโดยผู้เขียนเดียวกัน

หมายเหตุ
--------

1. ↑  ชื่อเรื่องภาษาไทยในบทบรรยายใต้ภาพที่ปีลีปีลี ส่วนซีรีส์ไลต์โนเวลที่เป็นต้นฉบับและซีรีส์มังงะดัดแปลงยังไม่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mateo, Alex (September 24, 2021). "Slice-of-Life Fantasy TV Anime Classroom For Heroes Confirmed". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ September 24, 2021.
2. 1 2 3 4  Loo, Egan (December 16, 2022). "Classroom For Heroes Anime Announces Main Cast". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ December 16, 2022.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Pineda, Rafael Antonio (May 21, 2023). "Classroom for Heroes Anime's New Video Reveals More Cast". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ May 21, 2023.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของไลต์โนเวล (ญี่ปุ่น)
* เว็บไซต์ทางการของมังงะ (ญี่ปุ่น)
* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
* อนิเมะ *ห้องเรียนวีรชน* ที่ปีลีปีลี
* *ห้องเรียนวีรชน* (นิยาย) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**โรงแรมแบงค็อก แมริออท มาร์คีส์ ควีนส์ปาร์ค** เดิมชื่อ โรงแรมอิมพีเรียล ควีนส์ปาร์ค กรุงเทพฯ เป็นโรงแรมที่มีจำนวนห้องพักมากที่สุดในกรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ในย่านสุขุมวิท ใกล้กับสถานีพร้อมพงษ์

ประวัติ
-------

**โรงแรมนิวอิมพีเรียล** ก่อตั้งโดยอากร ฮุนตระกูล ในปี พ.ศ. 2515 เป็นโรงแรมระดับสากลแห่งแรก ๆ ในกรุงเทพฯ มีห้องพัก 170 ห้อง ให้บริการแขกด้วยการต้อนรับแบบไทย หกปีต่อมา **โรงแรมอิมพีเรียล อิมพาลา** ซึ่งมีห้องพักจำนวน 197 ห้อง ได้เปิดให้บริการในซอยสุขุมวิท 24

ในระยะเวลากว่า 30 ปี จำนวนพนักงานเพิ่มขึ้นจาก 100 คนเป็นเกือบ 2,827 คน สิ่งนี้ทำให้โรงแรมนิวอิมพีเรียลสามารถขยายกิจการได้อย่างกว้างขวาง รวมถึงการต่อเติมและก่อสร้างอาคารใหม่ โดยมีเครือข่ายโรงแรม 11 แห่งในกรุงเทพฯ ตอนกลางและจังหวัดสำคัญ

อาคารโรงแรมอิมพีเรียล ควีนส์ปาร์ค กรุงเทพฯ สร้างเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2534 เพื่อรองรับการประชุมประจำปีสภาผู้ว่าการธนาคารโลกและกองทุนการเงินระหว่างประเทศ ซึ่งจัดขึ้นที่ประเทศไทยในปีเดียวกัน โดยถือเป็นโรงแรมเพื่อการจัดประชุมและสัมมนาขนาดใหญ่แห่งแรก ๆ ในกรุงเทพมหานคร สองปีต่อมาโรงแรมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของ **กลุ่มโรงแรมและรีสอร์ทอิมพีเรียล** และในปี พ.ศ. 2537 อากรได้ขายกิจการโรงแรมในเครืออิมพีเรียลทั้งหมดให้กลุ่มทีซีซี

ในปี พ.ศ. 2557 โรงแรมอิมพีเรียล ควีนส์ปาร์ค ได้ปิดกิจการเพื่อปรับปรุงเป็นรูปแบบปัจจุบัน ทั้งนี้ มีการเลิกจ้างพนักงานเดิมกว่า 800 คน นับเป็นหนึ่งในข่าวใหญ่ของอุตสาหกรรมโรงแรมไทยในขณะนั้น ต่อมาในปี พ.ศ. 2559 ได้มีการเปิดโรงแรมแบงค็อก แมริออท มาร์คีส์ ควีนส์ปาร์ค ซึ่งใช้ใช้งบประมาณในการปรับปรุง 3 พันล้านบาท โดยถือเป็นโรงแรมแมริออท มาร์คีส์ แห่งแรกในเอเชียแปซิฟิก

องค์ประกอบ
----------

โรงแรมแบงค็อก แมริออท มาร์คีส์ ควีนส์ปาร์ค ออกแบบโดยได้แรงบันดาลใจจากพระราชดำรัสและฉลองพระองค์ของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง มีห้องพักทั้งหมด 1,251 ห้อง เป็นโรงแรมที่มีจำนวนห้องพักมากที่สุดในกรุงเทพมหานคร อีกทั้งยังมีร้านอาหาร สิ่งอำนวยความสะดวก และศูนย์ประชุม โดยห้องประชุมใหญ่ที่สุดรองรับผู้เข้าร่วมได้ 1,500 คน โรงแรมตั้งอยู่ในซอยสุขุมวิท 22 ใกล้เอ็มโพเรียม, เอ็มสเฟียร์ และอุทยานเบญจสิริ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ปิดฉาก "อิมพีเรียล ควีนส์ปาร์ค" สมบัติชิ้นสุดท้ายของ "อากร ฮุนตระกูล"". *mgronline.com*. 2014-09-30.
2. ↑  เจ้าพ่อน้ำเมายึดไนท์บาร์ซาร์ "เขตช้าง สิงห์ห้ามเข้า" - รายงานพิเศษ
3. ↑  "วัลลภา ไตรโสรัส ทำความรู้จักผู้บริหารหญิงแกร่ง ผู้บริหารสินทรัพย์แสนล้าน". *Marketeer Online* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2020-11-24.
4. ↑  "รร.อิมพีเรียลควีนส์ปาร์ค เบื้องหลัง "ประตูที่ปิดตาย"". *mgronline.com*. 2014-10-26.
5. 1 2  isranews (2014-07-02). "อิมพีเรียล ควีนส์ปาร์ค สุขุมวิท 22 ปิดปรับปรุง เล็งเลิกจ้างพนง.กว่า 800 คน". *สำนักข่าวอิศรา*.
6. ↑  "Hotel closes for revamp". *Bangkok Post*. 4 July 2014. สืบค้นเมื่อ 17 June 2015.
7. ↑  แบงค็อก แมริออท มาร์คีส์ ควีนส์ปาร์ค แลนมาร์กแห่งใหม่ใจกลางมหานคร
8. ↑  "แอบส่องโรงแรมใหม่ของเจ้าสัวเบียร์ช้าง เฉพาะค่ารีโนเวต 3,500 ล้านบาทเอง! - Ok Magazine Thailand" (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2020-02-22.
9. ↑  "Hotel near QSNCC in Bangkok | Bangkok Marriott Marquis Queen's Park". *www.marriott.com*.
ไปซาซึ่งมีจารึกภาษามองโกล อักษรพักสปา เขียนว่า "ด้วยอำนาจของสวรรค์อันมิสิ้นสุด นี่เป็นคำสั่งของจักรพรรดิ ผู้ใดที่ไม่แสดงความเคารพแก่ผู่ถือสิ่งนี้ จะมีความผิด
**ไปซา** (อักษรโรมัน: paiza), **ไปซือ** (อักษรโรมัน: paizi) หรือ **เกเรเก** (มองโกลยุคกลาง: Гэрэгэ, มองโกเลีย: Пайз, เปอร์เซีย: پایزه *pāiza*, จีน: 牌子 *páizi*) เป็นแผ่นป้ายที่เจ้าพนักงานชาวมองโกลและคณะถือเพื่อแสดงสิทธิพิเศษและอำนาจของตน รวมถึงสามารถใช้เรียกร้องสินค้าและบริการจากพลเมือง 

กระนั้น มีการออกไปซามใช้อำนาจในทางที่ผิดต่อพลเมือง กระทั่งอือเกเดย์ ข่าน (ครองราชย์ 1229–1241) สั่งห้ามไม่ให้ขุนนางออกไปซาและยาร์ลิก

พ่อค้าและผู้มีความสามารถจากต่างแดนอาจได้รับมอบไปซาจากข่านเพื่อใช้สำหรับยกเว้นภาษี ส่วนใหญ่เป็นคู่คัาของชาวมองโกล ซึ่งเรียกว่าโอร์ต็อก (ortoq) กระทั่ง มืงเก ข่าน (ครองราชย์ 1251–1259) ออกคำสั่งจำกัดการใช้ไปซาในกรณีนี้

มีการบรรยายเกี่ยวกับไปซาไว้โดยละเอียดในบันทึกของมาร์โก โปโล ซึ่งเดินทางไปยังจักรวรรดิหยวน ใในรัชสมัยของกุบไล ข่าน (ครองราชย์ 1260–1294)

ไปซาไม่ได้เป็นประดิษฐกรรมของชาวมองโกล แต่ชาวมองโกลเป็นผู้ทำให้ไปซาเป็นที่นิยมขึ้นมา มีเอกสารลักษณะคล้ายกันสำหรับพกพาใช้งานอยู่แล้วในตอนเหนือของจีน ในสมัยจักรวรรดิเลียว และมีใช้เรื่อยมาในจักรวรรดิจิน และตังกุตของซีเซีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ata *Malik Juvaini, trans. and ed. John Andrew Boyle, David Morgan-Genghis Khan: the history of the world conqueror*, p.29
2. ↑  Enerelt Enkhbold (2019) The role of the ortoq in the Mongol Empire in forming business partnerships, Central Asian Survey, DOI: 10.1080/02634937.2019.1652799
3. ↑  Laurence Bergreen *Marco Polo: from Venice to Xanadu*, p.341
4. ↑  John Man *Xanadu: Marco Polo and Europe's Discovery of the East*, p.36


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ไปซา**
**เบเวอร์ลีฮิลส์** (อังกฤษ: Beverly Hills) เป็นเมืองทางด้านตะวันตกของเขตการปกครองลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา เบเวอร์ลีฮิลส์และเมืองเพื่อนบ้านของเวสต์ฮอลลีวูดที่รอบล้อมโดยเมืองของลอสแอนเจลิส พื้นที่ที่เรียกว่า "Platinum Triangle" (สามเหลี่ยมทองคำขาว) ในเขตพื้นที่คนมีฐานะได้รวมกันในเบเวอร์ลีฮิลส์ และในเขตลอสแอนเจลิสอย่าง เบล-แอร์ และ โฮล์มบี ฮิลส์ มีประชากร 34,980 คนจากการสำรวจประชากรในปี 2006

เบเวอร์ลีฮิลส์ มีขอบเขตทางด้านทิศเหนือติดกับเบล-แอร์และ ภูเขาซานตาโมนิกา, ทางด้านตะวันออกติดกับเวสต์ฮอลลีวูด, คาร์เธย์ของลอสแอนเจลิส และ เขตแฟร์แฟกซ์ของลอสแอนเจลิส และทางด้านใต้ติดกับ เบเวอร์ลีวูด

เบเวอร์ลีฮิลส์ มีบ้านที่ใหญ่ที่สุดในเขตลอสแอนเจลิสและประเทศ บางบ้านดูโอ่อ่าและหรูหรา มีขนาดใหญ่มาก มีความสวยงามและเป็นบ้านสมัยใหม่ และยังมีบ้านแบ่งเช่าและบ้านเดี่ยวที่มีพื้นที่น้อยกว่า 3,000 ตร.ฟุต (280 ตร.ม.) ส่วนรายได้เฉลี่ยครัวเรือนอยู่ที่ 87,000 ดอลลาร์สหรัฐ

ในปี 2007 โคลด์เวลล์ แบงเกอร์ ได้จัดอันดับว่าเบเวอร์ลีฮิลส์ เป็นตลาดอสังหาริมทรัพย์ที่แพงที่สุด (เป็นปีที่สองติดต่อกัน) ในสหรัฐอเมริกา ที่มีค่าเฉลี่ยของบ้านตกอยู่ที่ 2.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Income in LA County Cities
2. ↑  Lamothe, Keisha (2007-09-26). "Most Expensive and Most Affordable Housing Markets". Yahoo! Real Estate  (citing CNNMoney.com). สืบค้นเมื่อ 2008-04-05.[*ลิงก์เสีย*]
**สุมินทร์ อุปโยคิน** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ และเป็นนักธุรกิจสัมปทานป่าไม้ในจังหวัดเชียงใหม่

ประวัติ
-------

สุมินทร์ อุปโยคิน เกิดราวปี พ.ศ. 2453 ในครอบครัว "อุปะโยคิน" ซึ่งมีต้นตระกูลคือ รองอำมาตย์เอกหลวงโยนะการพิจิตร(ปันโหย่ อุปะโยคิน หรือพญาตะก่าพ่อค้าไม้ชาวพม่า) ท่านเป็น กรมการพิเศษในกองข้าหลวงเทศาภิบาล มณฑลพายัพ คนทั่วไปเรียกท่านว่า หลวงโยฯ แต่ราชการไทยเรียกท่านว่ามองปันโย ท่านเป็นพ่อค้าไม้ชาวพม่าที่ช่วยเจ้าหลวงสร้างสิ่งที่เป็นสาธารณะประโยชน์และบูรณะวัดมากมาย จากการประกอบคุณความดีสร้างสิ่งที่เป็นสาธารณสมบัติ อย่างต่อเนื่องและการช่วยเหลือทางราชการครั้งปราบกบฏเงี้ยว ที่เมืองแพร่ ส่งผลให้หม่องปันโยเป็นคนเชื้อสายพม่าคนแรก ที่ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระมหากษัตริย์ไทย สามรัชกาลคือ รัชกาลที่ 5 ทรงแต่งตั้งให้เป็นหลวงโยนะการพิจิตรและพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ รัชกาลที่ 6 พระราชทานนามสกุล และรัชกาลที่ 7 พระราชทาน หีบเพลิงเมื่อถึงแก่กรรม นอกจากนั้นยังได้รับความไว้วางใจจากเจ้าหลวงและเจ้านายฝ่ายเหนือ ให้ทำป่าไม้ในพื้นที่ป่าหลายแห่ง ท่านเป็นผู้นำคนในบังคับอังกฤษในเชียงใหม่   บ้านเดิมของท่านคือบ้านไม้สักในโรงแรมเพชรงามเชียงใหม่ ปัจจุบันคือ โรงแรมเพชรงาม ถนนเจริญประเทศ

สุมินทร์ อุปโยคิน เป็นบุตรของนายอูบะส่วย อุปโยคิน (บุตรชายหลวงโยนการพิจิตร) กับนางบัวจี๋ อุปโยคิน นายสุมินทร์ เรียนหนังสือที่โรงเรียนยุพราชวิทยาลัย และต่อมาเข้าไปเรียนต่อที่ธรรมศาสตรบัณฑิตที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แล้วจึงกลับมาเชียงใหม่เพื่อทำสัมปทานป่าไม้ จนกระทั่งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป สิงหาคม พ.ศ. 2489 ซึ่งเป็นการเลือกตั้งเพิ่มเติมในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 4 นายสุมินทร์ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.เชียงใหม่ สมัยแรก

แต่เมื่อทำงานได้ไม่นาน สุมินทร์ อุปโยคิน ก็เสียชีวิตเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 ด้วยโรคมะเร็ง ในขณะดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ รวมอายุได้ 37 ปี

สุมินทร์ สมรสกับนางกาญจนา อุปโยคิน มีบุตร 6 คน

อ้างอิง
-------

1. ↑  พัฒนาการกลุ่มทุนการเมืองในภาคเหนือของประเทศไทย: การเปลี่ยนทุนเศรษฐกิจ และวัฒนธรรมให้เป็นทุนการเมือง
2. 1 2 3 4 5  นักการเมืองถิ่นจังหวัดเชียงใหม่
3. 1 2  "หลวงโยนะการพิจิตร..พ่อค้าไม้ชาวพม่าผู้อุปถัมภ์พระเจดีย์ สร้างพระ และอุปถัมภ์วัด..(ตามรอย 1) - GotoKnow". *www.gotoknow.org*.
4. 1 2  "หลวงโยนะการพิจิตร..พ่อค้าไม้ชาวพม่าผู้อุปถัมภ์พระเจดีย์ สร้างพระและอุปถัมภ์วัด(ตามรอย12..พระมหากรุณาธิคุณ) - GotoKnow". *www.gotoknow.org*.
5. 1 2  "หลวงโยนะการพิจิตร..พ่อค้าไม้ชาวพม่าผู้อุปถัมป์พระเจดีย์ สร้างพระ และอุปถัมภ์วัด(ตามรอย 4 ...วัดสำคัญ) - GotoKnow". *www.gotoknow.org*.
6. 1 2  "หลวงโยนะการพิจิตร..พ่อค้าไม้ชาวพม่าผู้อุปถัมภ์พระเจดีย์ สร้างพระและอุปถัมภ์วัด(ตามรอย11..ในราชกิจจานุเบกษา) - GotoKnow". *www.gotoknow.org*.
7. 1 2 3  "หลวงโยนะการพิจิตร..พ่อค้าไม้ชาวพม่าผู้อุปถัมภ์พระเจดีย์ สร้างพระและอุปถัมภ์วัด(ตามรอย12..พระมหากรุณาธิคุณ) - GotoKnow". *www.gotoknow.org*.
8. ↑  ศราวุฒิ วิสาพรม. **ราษฎรสามัญหลังวันปฏิวัติ ๒๔๗๕**.
9. ↑  รายงานการประชุมสภาผู้แทนราษฎร ครั้งที่ 21/วันที่ 28 กรกฎาคม 2490
**พัก กี-ว็อน** (เกาหลี: 박기원; เกิด 25 สิงหาคม 1951) เป็นอดีตนักวอลเลย์บอลชาวเกาหลีใต้ซึ่งเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 และในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 เขาเล่นให้กับเกาหลีตั้งแต่ปี 1972–1978 โดยแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก 1972 และ 1976 พักได้รับรางวัลเหรียญทองในเอเชียนเกมส์ 1978 ที่ประเทศไทย และเป็นสมาชิกของทีมชุดที่จบอันดับ 4 ในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 1978 ที่ประเทศอิตาลี หลังจากเลิกเล่นวอลเลย์บอลในปี 1978 เมื่ออายุได้ 37 ปี เขาก็หันมาเป็นโค้ชวอลเลย์บอล ไฮไลท์ในอาชีพโค้ชของเขา ได้แก่ การพาทีมชาติอิหร่านคว้าเหรียญเงินในการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 2002 ที่ปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ และเหรียญทองแดงในวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชียในปีถัดมา ในปี 2013 เขาพาทีมวอลเลย์บอลชายทีมชาติเกาหลีใต้คว้าเหรียญเงินในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชีย ต่อมาในต้นเดือนกุมภาพันธ์ 2023 สหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติ หรือ เอฟไอวีบี ได้ส่ง พัก คี-ว็อน ซึ่งเป็นประธานคณะกรรมการผู้ฝึกสอน ให้เข้ามาช่วยพัฒนาวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทย โดยได้เข้ามาเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนแทน โค้ชยุ่น-มนต์ชัย สุภจิรกุล ที่ขยับไปทำหน้าที่ผู้ช่วยผู้ฝึกสอน ซึ่ง พัก คี-ว็อน ได้สร้างประวัติศาสตร์ในการพาทีมวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทยคว้าแชมป์วอลเลย์บอลชายเอวีซีแชลเลนจ์คัพ 2023 เป็นสมัยแรก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Evans, Hilary; Gjerde, Arild; Heijmans, Jeroen; Mallon, Bill; และคณะ. "พัก กี-ว็อน". *Olympics at Sports-Reference.com*. Sports Reference LLC. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 April 2020. สืบค้นเมื่อ 21 June 2012.
2. ↑  โปรไฟล์หรู "เอฟไอวีบี" ส่ง "โค้ชเกาหลี" ช่วย "วอลเลย์บอลชายทีมชาติไทย"
3. ↑  รายชื่อ "นักวอลเลย์บอลชายไทย" ลุยศึก ชาเลนจ์ คัพ 2023 ลุ้นไป VNL 2024
4. ↑  วอลเลย์บอลชายไทย สร้างประวัติศาสตร์ คว้าแชมป์ เอวีซี ชาเลนจ์คัพ
เทวรูปโคนนทิที่ปราสาทหินพนมรุ้ง จังหวัดบุรีรัมย์
**อุสุภราช** หรือ **นนทิ** (อักษรโรมัน: *Nandi*; สันสกฤต: नंदी) เป็นชื่อโคเผือกที่เป็นพาหนะของพระศิวะ กำเนิดมาจากเมื่อครั้งกวนเกษียณสมุทร พระกัศยปะต้องการให้นางโคสุรภีเป็นพาหนะประจำพระองค์ แต่ติดว่านางโคสุรภีเป็นโคเพศเมีย หากจะเป็นโคพาหนะจึงควรเป็นโคเพศผู้มากกว่า พระกัศยปะจึงได้เนรมิตรโคเพศผู้ขึ้นมาให้สมสู่กับนางโคสุรภี ลูกโคที่เกิดมาเป็นโคสีขาวปลอดเพศผู้ลักษณะดีคือ โคอุสุภราช พระกัศยปะจึงได้ประทานชื่อให้ว่า นนทิ และได้ถวายให้เป็นพระพาหนะแด่พระศิวะ

อีกตำนานหนึ่งของการกำเนิดโคอุสุภราช กล่าวว่า เดิมทีเป็นเทพบุตรองค์หนึ่งชื่อ นนทิ เป็นเทพที่ดูแลบรรดาสัตว์ 4 ขาต่าง ๆ ที่เชิงเขาไกรลาส และมักเนรมิตรตนให้เป็นโคเผือกสีขาวเพื่อเป็นพาหนะของพระศิวะเมื่อเสด็จไปยังที่ต่าง ๆ

โคอุสุภราชในความเชื่อของชาวฮินดูไม่เพียงแต่เป็นสัตว์พาหนะตัวหนึ่งเท่านั้น แต่ยังได้รับการบูชาดุจดั่งเทพเจ้าองค์หนึ่ง ดังนั้น โคหรือวัวสำหรับชาวฮินดูจึงถือเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ ชาวฮินดูจึงไม่ฆ่าโคและกินเนื้อวัว ในพิธีการมงคลแบบฮินดู พราหมณ์จะนำมูลโคมาเจิมหน้าผาก ถือว่าเป็นมงคลประการที่ 7 และในวิหารบูชาพระศิวะมักมีรูปปั้นโคอุสุภราชนี้ประดิษฐานที่กลางวิหารด้วย ด้วยถือว่าเป็นสัญลักษณ์หนึ่งขององค์พระศิวะ

ส่วนเกี่ยวข้อง
--------------

* ตราประจำจังหวัดน่านเป็นรูปพระธาตุแช่แห้งบนหลังโคอุสุภราช

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gopinatha Rao, T. A. (1997). *Elements of Hindu Iconography, Volume 2*. Motilal Banarsidass Publishers. p. 213. ISBN 9788120808775.

* โคอศุภราช[*ลิงก์เสีย*]
* *Dictionary of Hindu Lore and Legend* 2004 (ISBN 0-500-51088-1) by Anna Dallapiccola

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อุสุภราช**

* Shiva - the Ascetic God by Madhuri Guin *(the contents of this link cannot be viewed in India, this works in India)*
* Inspired by the South Indian Siddhars Nandhi.com
* Free netcast on Vedic Mythology Weekly netcast with stories about Hindu Gods and Goddesses
**เดวิด เค. วัยอาจ** (อังกฤษ: David K. Wyatt; 21 กันยายน ค.ศ. 1937 – 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006) เป็นนักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกัน และนักประพันธ์ผู้ศึกษาประเทศไทย เขาสอน ณ มหาวิทยาลัยคอร์เนลตั้งแต่ ค.ศ. 1969 ถึง 2002 และยังเป็นประธานของภาควิชาประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยคอร์เนล และประธานสมาคมเอเชียศึกษาใน ค.ศ. 1993 หนังสือของเขา *Thailand: A Short History* กลายเป็นตำรามาตรฐานว่าด้วยประวัติศาสตร์ไทยในภาษาอังกฤษ

ชีวประวัติ
----------

เดวิด เค. วัยอาจเกิดในฟิชเบิร์ก รัฐแมสซาชูเซตส์เมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1937 เติบโตในรัฐไอโอวา เขาศึกษาวิชาปรัชญาที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และได้รับ ศ.บ. ใน ค.ศ. 1959 เขาศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยบอสตันและมหาวิทยาลัยคอร์เนลตามลำดับ ซึ่งเขาสำเร็จการศึกษา ศศ.ม. ใน ค.ศ. 1960 และ ปร.ด. ใน ค.ศ. 1966 ในวิชาประวัติศาสตร์ทั้งคู่ วาทนิพนธ์ของเขา ซึ่งอภิปรายการปฏิรูปการเมืองในประเทศไทย จัดพิมพ์ใน ค.ศ. 1969 ในชื่อ *Thailand: The Politics of Reform* เขาเรียนพูดภาษาไทยอย่างคล่องแคล่ว เขาสมรสกับเอลีน วิลสัน และมีบุตรสามคน และหลานห้าคน

### การงาน

ก่อนสำเร็จปริญญาเอก วัยอาจได้รับตำแหน่งสอน ณ วิทยาลัยตะวันออกและแอฟริกาศึกษา มหาวิทยาลัยลอนดอน ซึ่งเขาสอนถึง ค.ศ. 1968 หลังสอนเป็นเวลาหนึ่งปีที่มหาวิทยาลัยมิชิแกน เขากลับสู่ภาควิชาประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยคอร์เนลใน ค.ศ. 1969 ปีเดียวกับที่เป็นที่ปรึกษาระดับปริญญาเอกให้แก่นักประวัติศาสตร์ เบนจามิน แบตสัน และสอนจนเกษียณใน ค.ศ. 2002 เขาเป็นประธานภาควิชาในเวลานั้น เขายังเป็นประธานสมาคมเอเชียศึกษาใน ค.ศ. 1993

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2005 เขาขายห้องสมุดที่มีหนังสือเกือบ 15,000 เล่น ส่วนใหญ่เขียนด้วยภาษาไทย ให้แก่ Southeast Asia Collection ที่มหาวิทยาลัยโอไฮโอ

### เสียชีิวิต

วัยอาจได้รับวินิจฉัยเป็นโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็งใน ค.ศ. 1995 แต่ยังเดินทางอย่างกว้างขวางจนกระทั่งเสียชีวิต เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 สิริอายุ 69 ปีจากภาวะแทรกซ้อนของภาวะมีอากาศในเนื้อเยื่อและโรคหัวใจเลือดคั่งในฮอสปิแคร์เรซิเดนซ์ในรัฐนิวยอร์ก

บรรณานุกรม
----------

* *The Politics of Reform in Thailand: Education in the Reign of King Chulalongkorn* (1969)
* *Thailand: A Short History*, (1982, 2nd ed. 2003) ISBN 978-0-300-08475-7
* *Siam in Mind* (2002) ISBN 978-974-7551-72-3
* *Reading Thai Murals* (2004)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Martin, Douglas (November 17, 2006). "David K. Wyatt, Authority on Thailand, Is Dead at 69". *The New York Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 4, 2013.
2. ↑  Aloi, Daniel (November 16, 2006). "David Wyatt, 69, Cornell expert on Thailand and Southeast Asia, dies in Ithaca". *Cornell Chronicle*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 23, 2023.
3. ↑  "David K. Wyatt Thai Collection". Ohio University. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 24, 2023.

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* นอร์เวย์
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* เยอรมนี
* อิตาลี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* ลัตเวีย
* เช็กเกีย
* เนเธอร์แลนด์
* โปแลนด์

 |
| ฐานข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ | 
* CiNii (Japan)

 |
| อื่น ๆ | 
* Faceted Application of Subject Terminology
* Social Networks and Archival Context
* SUDOC (France)
	+ 1

 |
**ปลากระเบนแอปเปิล** (อังกฤษ: Discus ray, Manzana Ray, Ceja Ray; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Paratrygon aiereba*; ในข้อมูลเก่านิยมสะกด *ajereba*) ปลากระเบนน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากระเบนหางสั้น (Potamotrygonidae) จัดเป็นปลากระเบนเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Paratrygon*

ปลากระเบนแอปเปิล มีลักษณะส่วนใหญ่เหมือนกับปลากระเบนชนิดอื่นในวงศ์เดียวกันทั่วไป แต่มีลักษณะเด่น คือ มีลำตัวคล้ายผลแอปเปิลที่ผ่าครึ่ง ส่วนหางจะเหมือนกับก้านผลแอปเปิล จึงเป็นที่มาของชื่อสามัญ

จัดเป็นปลากระเบนชนิดหนึ่งที่มีความใหญ่ในวงศ์นี้ เมื่อโตเต็มที่มีความกว้างของขอบจานข้างหนึ่งจรดข้างหนึ่งได้ถึง 80 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในลุ่มแม่น้ำสายใหญ่หลายสายในทวีปอเมริกาใต้ เช่น แอมะซอน, โอรีโนโก, รีโอเนโกร, โทคันตินส์

หากินตามพื้นน้ำเหมือนปลากระเบนชนิดอื่นทั่วไป โดยกินสัตว์น้ำขนาดเล็ก เช่น กุ้ง, ปู, หอย รวมทั้งปลาขนาดเล็ก นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามเหมือนปลากระเบนชนิดอื่น แต่ได้รับความนิยมน้อยกว่าเนื่องจากมีขนาดใหญ่ และมีราคาซื้อขายที่แพงในหลักหมื่นหรือหลักแสนบาท

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Góes de Araújo, M.L. & Rincón, G. (2009). *Paratrygon ajereba*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 2004-05-05.
2. 1 2  "*Paratrygon* Duméril, 1865". itis.gov. สืบค้นเมื่อ 7 June 2014.
3. 1 2  "มีเรื่องของปลากระเบนมาฝากกันครับ จากนิตยสารเทคโนโลยีชาวบ้าน". พันทิปดอตคอม. 23 September 2005. สืบค้นเมื่อ 7 June 2014.
4. ↑  "*Paratrygon aiereba* (Müller & Henle, 1841)". fishbase.org. สืบค้นเมื่อ 7 June 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Paratrygon aiereba ที่วิกิสปีชีส์


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Paratrygon aiereba***
**เสาแห่งชัยชนะ** (อังกฤษ: Victory Column) หรือ **ซีกเกอซ็อยเลอ** (เยอรมัน: *เกี่ยวกับเสียงนี้ Siegessäule  (วิธีใช้·ข้อมูล)* , จาก *Sieg* ‘ชัยชนะ’ + *Säule* ‘เสา’) เป็นอนุสรณ์ในเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ผลงานออกแบบโดยไฮน์ริช สตาร์ค หลังปี 1864 เพื่อระลึกถึงชัยชนะของปรัสเซียในสงครามชเลสวิชครั้งที่สอง ประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์อนุสรณ์เมื่อวันที่ 2 กันยายน 1873 แต่ในเวลานั้น ปรัสเซียสามารถเอาชนะออสเตรียและบรรดาพันธมิตรเยอรมันในสงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย (1866) และ ฝรั่งเศสในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย (1870–71) ทำให้อนุสรณ์นี้มีเป้าหมายเพิ่มเติมอีก ชัยชนะเพิ่มเติมในสงครามรวมชาติเยอรมนีได้นำไปสู่การเพิ่มเติมประติมากรรมทองสัมฤทธิ์ของเทพีวิกตอเรีย เทพีแห่งชัยชนะของโรมัน ขึ้นบนยอดของเสาจากแปลนเดิม ประติมากรรมนี้มีความสูง 8.3 เมตร (27 ฟุต) และออกแบบโดย ฟรีดริช ดราเกอ

เมื่อแรกสร้างเสร็จ เสาแห่งชัยชนะตั้งอยู่ในเคอนิกสพลัทซ์ (Königsplatz หรือปัจจุบันคือ พลัทซ์แดร์รีปูบลิก; Platz der Republik) ในปี 1938/1939 พวกนาซีได้ย้ายอนุสรณ์ออกมายังที่ตั้งปัจจุบัน *กรอแบร์สเติร์น* เพื่อเตรียมการก่อสร้างแผนแม่บทในการแปลงโฉมเบอร์ลินเป็นนครเวลเทาปท์สตัดท์ "แยร์มานิอา" และยังมีการปรับความสูงเพิ่มให้เสาอีก 6.5 เมตร ทำให้ความสูงของเสาเพิ่มเป็น 66.89 จนปัจจุบัน อนุสรณ์รอดพ้นจากสงครามโลกครั้งที่สองโดยไม่ได้รับความเสียหายมากนัก ที่ตั้งของเสาอยู่ตรงกลางวงเวียนถนน สำหรับคนเดินเท้าสามารถเข้าถึงได้ผ่านทางอุโมงค์คนเดิน ตามแปลนการออกแบบของอัลแบร์ท สเปร์ ภายในมีบันไดวนที่ไต่ขึ้นไปบนยอดได้:99-107 ปัจจุบันเสาแห่งชัยชนะเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของเบอร์ลิน นักท่องเที่ยวสามารถซื้อตั๋วเข้าชมบนยอดของเสาซึ่งมีทิวทัศน์ของนครเบอร์ลินที่สวยงาม

ชื่อเล่นของอนุสรณ์สำหรับชาวเบอร์ลินคือ "กอลเดลเซอ" (*Goldelse*) แปลได้ประมาณว่า "ลิซซีทอง" ในระหว่างยุทธการณ์ที่เบอร์ลินเมื่อปี 1945 ทหารโซเวียตตั้งชื่อเล่นให้อนุสาวรีย์ว่า "สาวสูง" ในระหว่างการเดินขบวนฉลองชัยของฝ่ายสัมพันธมิตรในปี 1945 ธงสามสีฝรั่งเศสได้ถูกชักขึ้นเหนือยอดของประติมากรรมบนเสาโดยทหารฝรั่งเศส และเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2008 บารัก โอบามา ได้กล่าวสุนทรพจน์ในเบอร์ลินในฐานะผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐที่อนุสรณ์นี้ ขณะเดินทางเยือนเยอรมนี

นิตยสารเบอร์ลินรายเดือนของกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศ *Siegessäule* ตั้งชื่อตามอนุสรณ์นี้ นิตยสารเริ่มต้นตีพิมพ์ในปี 1984 ในฐานะสื่อตีพิมพ์ของกลุ่มเกย์ เบอร์ลินพรายด์ (พาเรด CSD) มักมีเสานี้เป็นสถานที่เดินขบวนผ่านในฐานะสัญลักษณ์ของกลุ่มเช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Alings, Reinhard (2000). *Die Berliner Siegessaule: Vom Geschichtsbild zum Bils der Geschichte*. Berlin: Parthas Verlag GmbH. pp. 35–51. ISBN 9783932529719.
2. ↑  Braun, Matthias (2000). *Die Siegessaule*. Berlin: Berlin Edition. p. 11. ISBN 3814800265.
3. ↑  Berlin Tourist Information – Tiergarten เก็บถาวร 22 มิถุนายน 2008 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
4. ↑  Beevor, A (2003), *Berlin: The Downfall 1945*, Penguin Books, p. 395
5. ↑  ECPAD - Troupes françaises défilant à Berlin
6. ↑  Whitesides, John (2008-07-25). "Obama's foreign trip: Mission accomplished". *Reuters* (ภาษาอังกฤษ).
7. ↑  Borcholte, Andreas (20 July 2008), "Sieg der Säule", *Spiegel*
8. ↑  "Die "Siegessäule" wird 30". *Der Tagesspiegel Online*. 15 November 2014.
9. ↑  TBS-Monatsinfo (Treff Berliner Schwulengruppen) (10 February 1984). "Gemeinsames". Record of TBS: Top 12 – via Archiv Gay Museum Berlin.
10. ↑  "Demo | Route 2019".
บทความนี้เกี่ยวกับบทกวีญี่ปุ่น สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ไฮกุ (แก้ความกำกวม)

**ไฮกุ** (俳句, haiku) เป็นบทกวีญี่ปุ่น มีบทบาทมากในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ไฮกุเป็นบทกวี โดยที่กวีอื่นมีความยาวมากน้อยต่างกันและมีบังคับสัมผัสตามหลักฉันทลักษณ์ ทำให้บทกวีดังกล่าวไม่เหมาะกับการแสดงออกถึงปรากฏการณ์ทางจิต-วิญญาณและความลึกซึ้งออกมาได้ เนื่องจากบทกวีได้ถูกบังคับยึดติดกับรูปแบบและข้อจำกัดตายตัว แต่บทกวีไฮกุได้ตัดทอนลงให้เหลือเพียงตัวอักษร 3 วรรค ยาว 5-7-5 รวมเป็นตัวอักษรเพียง 17 ตัวเท่านั้น ไฮกุ มีพื้นฐานคือ *เรียบง่าย และ ดั้งเดิม* จึงไม่ยึดติดกับแบบแผน ไม่มีข้อจำกัด ไหลเรื่อยตามธรรมชาติ สั้นกระชับที่สุด ตรงที่สุด และเป็นไปอย่างฉับพลัน ตามสภาวะสัจจะล้วนๆ เรียบง่ายและตรงความรู้สึก ออกมาจากใจของกวี โดยปราศจากอุปสรรคขวางกั้น แสดงความงาม ความเศร้า ความสงบ ความปิติ ความเก่าแก่ เปลือยเปล่าอยู่ภายใต้แสงแดดอันอบอุ่น ในวินาทีแห่งการสร้างสรรค์สิ่งอัศจรรย์ที่ไฮกุได้ถือกำเนิดขึ้น

「朝顔に釣瓶とられてもらひ水」

*อา เจ้าดอกบานเช้า*
*ถังน้ำถูกเถาของเจ้าพัวพัน*
*ฉันวอนขอน้ำน้อยหนึ่งได้ไหม*
*--ชิโย*
ในครั้งกระนั้นกวีหญิงชิโยมาตักน้ำในบ่อน้ำเธอได้พบว่าที่ตักน้ำได้ถูกเกี่ยวกระหวัดไว้ด้วยเถาของดอกบานเช้า (มอร์นิงกลอรี เธอได้ตะลึงงันด้วยความงามของมันจนลืมนึกถึงงานที่จะต้องทำ เมื่อมีสติ จึงนึกถึงภาระที่ต้องทำขึ้นมาได้ แต่เธอก็ไม่อยากจะไปรบกวนดอกไม้นั้น เธอจึงไปตักน้ำที่บ่อของเพื่อนบ้านแทน

「艸の葉を遊びありけよ露の玉」

*เริงรำจากใบหญ้าใบนี้*
*สู่ใบโน้น*
*หยกหยาดน้ำค้าง*
*--รานเชตสุ*
บทกวีรานเชตสุแสดงออกถึงความปิติรื่นเริงเบิกบานอย่างแท้จริง เมื่อชีวิตได้รับการหล่อเลี้ยงจากความงาม ย่อมเต็มเปี่ยมด้วยปิติสุข น้ำค้างเป็นตัวแทนของความปิตินี้ ไหลหยดย้อยด้วยลีลาของธรรมชาติ ดั่งการร่ายรำของหยาดน้ำค้าง จากใบหญ้าใบนี้สู่ใบโน้น น้ำค้างที่บริสุทธิสะอาดและประกายแวววับดุจหยกเมื่อต้องแสงอาทิตย์

จิตวิญญาณของกวีไฮกุ ได้ถ่ายทอดอย่างตรงไปตรงมาและมีความเกี่ยวข้องกับลัทธิเต๋าและนิกายเซนอย่างที่สุด

ประวัติไฮกุ
-----------

ไฮกุมาจากบทกวีดั้งเดิมของญี่ปุ่นที่เรียกว่า ไฮไค (Haikai) หรือ เร็งกุ (Renku) ต่อมาในสมัยเอโดะ ท่านปรมาจารย์ มะสึโอะ บะโช(ค.ศ. 1644-1694) ได้ขัดเกลาและสร้างแบบแผน ซึ่งต่อมาในสมัยเมจิได้มีการเรียกการประพันธ์ในแบบนี้ว่าไฮกุ ปัจจุบันมีชาวญี่ปุ่นที่นิยมแต่งไฮกุถึง 10 ล้านคน และชาวต่างประเทศที่รักการแต่งไฮกุก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แม้กระทั่งในหมู่ชาวไทย

รายชื่อนักกวีไฮกุที่สำคัญ
-------------------------

* มะสึโอะ บะโช (Matsuo Bashō - 松尾芭蕉)

อ้างอิง
-------

* พจนา จันทรสันติ, *"วิถีแห่งเต๋า"*
* Bosque de bambú Camino del Haiku
* นิตยสาร j.spy
**วีซ่าผู้อพยพแบบสุ่มเลือก** (อังกฤษ: Diversity Immigrant Visa) หรือที่รู้จักกันในชื่อ **กรีนการ์ดล็อตเตอรี** (Green Card Lottery) เป็นโครงการล็อตเตอรีของรัฐบาลสหรัฐเพื่อได้มาซึ่งบัตรผู้เข้ามามีถิ่นที่อยู่ถาวรในสหรัฐ โดยวีซ่าถาวรแบบสุ่มเลือกในปัจจุบันจัดตั้งตามรัฐบัญญัติคนเข้าเมือง ค.ศ. 1990

โครงการนี้ดำเนินการโดยกระทรวงการต่างประเทศ และดำเนินการภายใต้รัฐบัญญัติคนเข้าเมืองและสัญชาติ ซึ่งมีการให้วีซ่าแก่ผู้อพยพ 55,000 คนต่อปี และมีเป้าหมายเพื่อกระจายประชากรผู้อพยพในสหรัฐอเมริกาโดยการเลือกผู้สมัครจากประเทศที่มีจำนวนผู้อพยพต่ำในช่วงห้าปีที่ผ่านมา มีผู้สมัครลอตเตอรีประมาณ 12 ล้านคนในปี ค.ศ. 2019 มีการเปิดรับสมัครครั้งล่าสุดคือตั้งแต่วันที่ 7 ตุลาคม ถึง 10 พฤศจิกายน ค.ศ.2020

มีหน่วยงานหลอกลวงหลายแห่งเรียกเก็บค่าธรรมเนียมจากผู้สมัครหรือแอบอ้างเพื่อเพิ่มโอกาสในการชนะ แต่ในความเป็นจริงแล้ว วิธีเดียวในการสมัครลอตเตอรีคือกรอกแบบฟอร์มการเข้าร่วมบนเว็บไซต์ของกระทรวงการต่างประเทศโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

หากผู้สมัครได้รับเลือก จะต้องจ่ายค่าธรรมเนียมการสมัครวีซ่าโดยไม่สามารถขอเงินคืนได้

มีความพยายามที่จะยุติโครงการตั้งแต่ปี ค.ศ. 2005[]

อ้างอิง
-------

1. ↑  Instructions for the 2022 Diversity Immigrant Visa Program (DV-2022), U.S. Department of State.
2. ↑  "Prepare for the Interview". *travel.state.gov*. สืบค้นเมื่อ 2021-04-30.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* Electronic Diversity Visa Lottery เก็บถาวร 2015-07-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน website of the Department of State
**ทางหลวงเอเชียสาย 48** (**AH48**) หรือที่รู้จักในชื่อ *ถนน SAARC* เป็นทางหลวงที่กำลังดำเนินการในโครงข่ายทางหลวงสายเอเชีย ระยะทางทั้งหมด 90.58 กิโลเมตร (56.28 ไมล์) จากเมือง Phuntsholing ประเทศภูฏาน และผ่านเมือง Jaigaon ประเทศอินเดีย ข้ามพรมแดนผ่าน Dooars ซึ่งเป็นพื้นที่ของรัฐเบงกอลตะวันตก และสิ้นสุดที่เมือง Changrabandha ใกล้กันกับพรมแดนประเทศบังกลาเทศ มีเป้าหมายเพื่อส่งเสริมความสัมพันธ์ด้านการค้าและการท่องเที่ยวระหว่าง 3 ประเทศ ซึ่งเป็นประเทศในสมาคมความร่วมมือแห่งภูมิภาคเอเชียใต้ (SAARC)

รายละเอียดของเส้นทาง
--------------------

ทางหลวงเอเชียสาย 48 มีแนวเส้นทางเดียวกับทางหลวงเอเชียสาย 2 เป็นส่วนหนึ่งของโครงการลงทุนเชื่อมต่อถนนระหว่างประเทศของความร่วมมือทางเศรษฐกิจแห่งเอเชียใต้ (SASEC) ผ่านเส้นทางต่าง ๆ ได้แก่ ส่วนของรัฐเบงกอลตะวันตกผ่านทางหลวงอินเดีย NH-717, NH 31, NH 31C และ NH3417 A

ทางหลวงเอเชียสาย 48 เดิมมีระยะทางน้อยกว่า 1 กิโลเมตร ซึ่งเริ่มต้นจากเมือง Phuentsholing ถึงเมือง Jaigaon ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 คณะรัฐมนตรีแห่งอินเดียได้อนุมัติแก้ไขเพิ่มเติม จากถนนเดิมที่มีอยู่ให้เป็นทางหลวงสายเอเชีย โดยธนาคารพัฒนาเอเชียมีส่วนร่วมกับโครงการนี้ด้วย จึงได้มีการสำรวจและการจัดเตรียมพื้นที่การก่อสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 2015

โครงการได้รับเงินทุนจากธนาคารพัฒนาเอเชีย โดยอนุมัติในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 เป็นจำนวน 500 ล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับโครงการนี้ซึ่งรวมทั้งสาย 48 และบางส่วนของสาย 2

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Project Overview by Asian Development Bank เก็บถาวร 2020-08-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2015-04-02. สืบค้นเมื่อ 2015-04-14.
3. ↑
4. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-02-22. สืบค้นเมื่อ 2015-04-14.
5. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-02-22. สืบค้นเมื่อ 2015-04-14.

| * ด
* ค
* ก
ทางหลวงสายเอเชีย |
| --- |
| สายหลัก | 
* AH1
* AH2
* AH3
* AH4
* AH5
* AH6
* AH7
* AH8

 |  |
| เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ | 
* AH11
* AH12
* AH13
* AH14
* AH15
* AH16
* AH17
* AH18
* AH19
* AH25
* AH26
* AH111
* AH112
* AH121
* AH123
* AH131
* AH132
* AH140
* AH141
* AH142
* AH143
* AH150

 |
| เอเชียตะวันออก | 
* AH30
* AH33
* AH34

 |
| เอเชียใต้ | 
* AH42
* AH43
* AH45
* AH46
* AH47
* AH48

 |
| สายเอเชียเหนือ เอเชียกลาง และเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ | 
* AH63
* AH64
* AH65
* AH66
* AH67
* AH68
* AH70
* AH71
* AH72
* AH75
* AH76
* AH77
* AH78
* AH81
* AH82
* AH83
* AH84
* AH85
* AH86
* AH87

 |
**พระนางศุภยาจี** (พม่า: စုဖုရားကြီး; พ.ศ. 2397 – 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455) เป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้าธีบอ พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์โก้นบอง

พระประวัติ
----------

พระนางศุภยาจี พระราชสมภพใน พ.ศ. 2397 พระนามเดิมว่า อไท้ซุ พญาจี (ထိပ်စုဖုရားကြီး) เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในสามพระองค์ของพระเจ้ามินดงและพระนางอเลนันดอ พระองค์เป็นพระเชษฐภคินีในพระนางศุภยาลัตและพระนางศุภยาเล แฮโรลด์ ฟีลดิ้ง ฮอลล์ บรรยายว่า เจ้าหญิงศุภยาจี ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักนัก เป็นคนเงียบๆ เรียบร้อย พร้อมที่จะทำตามคำสั่ง ต่อมาพระนางอเลนันดอได้จัดการให้พระเจ้าธีบอได้ครองบัลลังค์ แล้วจึงได้เสนอให้ อไท้ซุ พญาจี พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ เป็นพระราชินี เมื่อเจ้าหญิงศุภยาลัตทรงทราบว่าพระเจ้าธีบออภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงศุภยาจี เจ้าหญิงศุภยาลัต ทรงเขียนจดหมายถึงพระเจ้าธีบอ และเสด็จไปเข้าเฝ้า ทรงมุ่งตรงไปยังที่ประทับของกษัตริย์และพำนักที่นั่น แม้ว่าพระชนนีจะทรงรับสั่งอย่างไร เหล่าเสนาบดีทูลทัดทานอย่างไร ก็ไม่เป็นผล พระองค์จึงรับพระนางไว้ เหตุการณ์ที่น้องสาวแย่งสิทธิครอบครองจากพี่สาว และสถาปนาตัวเองเป็นราชินีถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในรัชสมัยก่อนหน้านี้ และเป็นการฝ่าฝืนประเพณีโบราณ

พระราชวังสีป่อในรัตนคีรี สถานที่ที่พระนางศุภยาจี และพระราชวงศ์ถูกเนรเทศ
รัชสมัยของพระราชวงศ์กินเวลาเพียงเจ็ดปี เมื่อพระเจ้าธีบอพ่ายแพ้ในสงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สามและถูกบังคับให้สละราชสมบัติโดยอังกฤษในปี พ.ศ. 2428 เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2428 เหล่าพระราชวงศ์ทรงถูกเชิญออกจากพระราชวังมัณฑะเลย์ผ่านประตูทางทิศใต้ของเมืองที่มีกำแพงล้อมรอบ ตามถนนที่เรียงรายไปด้วยทหารอังกฤษและอาสาสมัครที่ร่ำไห้ไปยังแม่น้ำอิรวดีที่ซึ่งเรือกลไฟรอคอยอยู่ พระนางศุภยาจีและพระราชชนนีถูกส่งไปทวาย พระองค์สวรรคตในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455 ในเมืองมี่นกู้นหลังจากพระชนนีของพระองค์สวรรคตในปี พ.ศ. 2443 พระศพถูกฝังไว้ทางตอนใต้ของเจดีย์ชเวดากองในย่างกุ้งในปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Shah, Sudha (2012-06-14). *The King In Exile : The Fall Of The Royal Family Of Burma* (ภาษาอังกฤษ). Harper Collins. ISBN 9789350295984.
2. ↑  "Forty Years in Burma, by John Ebenezer Marks". *anglicanhistory.org*. สืบค้นเมื่อ 2018-10-04.
3. ↑  "Not the right time to repatriate King Thibaw, says descendant". *The Myanmar Times* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-01-18. สืบค้นเมื่อ 2018-10-04.
วาซีลี ลาโนวอย
วาซีลี ลาโนวอย: imagoวาซีลี ลาโนวอย: imago

*เกิด*: 16 มกราคม 1934; มอสโก  
*เสียชีวิต*: 28 มกราคม 2021; มอสโก  
*ประเทศ*: สหภาพโซเวียต, ประเทศรัสเซีย  
*ชื่อเกิด*: Vaszilij Szemjonovics Lanovoj, Василий Семёнович Лановой
**ข้อมูลอย่างเป็นทางการ**

*อาชีพ*: นักแสดง, drama teacher  
*นายจ้าง*: Boris Shchukin Theatre Institute
**สมาคม**

*พรรค*: พรรคคอมมิวนิสต์สหภาพโซเวียต  

**ครอบครัว**

*คู่สมรส*: Irina Kupchenko  

**ความทรงจำ**

*รางวัล*: Order of Honour, People's Artist of the USSR, Order "For Merit to the Fatherland" III class, Order "For Merit to the Fatherland" IV class, Order of Friendship of Peoples, Order of Alexander Nevsky, People's Artist of the RSFSR, Merited Artist of the RSFSR, Lenin Prize, Order of Merit (Ukraine), 3rd class, Order of Merit (Ukraine), 2nd class, Pushkin Medal, Medal "In Memory of the Heroes of the Fatherland", Prize of the Ministry of Internal Affairs of Russia, Prize of the Federal Security Service of Russia, Hero of Labour of the Russian Federation, Q30889228, Golden Mask, Order "For Merit to the Fatherland", awards of Moscow Oblast, honorary citizen of Moscow  
*สถานที่ฝังศพ*: Novodevichy Cemetery  

**วาซีลี เซมิโอโนวิช ลาโนวอย** (รัสเซีย: Василий Семенович Лановой) เป็นนักแสดงภาพยนตร์และโรงละครชาวรัสเซีย โดยผลงานที่ลาโนวอยประสบความสำเร็จในช่วงทศวรรษที่ 1970 คือภาพยนตร์เล่าวิวัฒนาการของกองทัพโซเวียต เรื่อง *โอฟิตเซรืย* นอกจากนี้เขายังเล่นบท นายพล ชุทซ์ชทัฟเฟิล คาร์ล โวล์ฟฟ์ ในละครโทรทัศน์แนวสายลับเรือง*เซมนัดซัตมกโนเวนีย์เวสนืย* (1973)

ในปี 2014 เขาแสดงท่าที่สนับสนุน วลาดีมีร์ ปูติน ในการผนวกไครเมียจากยูเครนในช่วงวิกฤตการณ์ไครเมีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-03-11. สืบค้นเมื่อ 2017-02-06.
2. ↑  SBU issues entry ban against 140 Russian artists, UNIAN (5 November 2016)  
Ukraine’s State Security Service bans 140 Russian cultural figures from entering country, TASS news agency (5 November 2016)
3. ↑  Gutterman, Steve. "Putin signs Crimea treaty, will not seize other Ukraine regions". Reuters. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-24. สืบค้นเมื่อ 2014-03-26.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วาซีลี ลาโนวอย**

* วาซีลี ลาโนวอย ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* Vasily Lanovoy on the Vakhtangov Theatre webpage เก็บถาวร 2005-02-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Photographs and interviews
**เหล็กไหล** เป็นธาตุศักดิ์สิทธิ์ชนิดหนื่งในความเชื่อในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (ในมาเลเซียมีชื่อเรียกว่า *บือซีรีเละ*) มีมากมายหลายชนิดแต่ที่เชื่อกันแพร่หลายที่สุดนั้นจะฝังตัวอยู่ในถ้ำมีลักษณะสีดำคล้ายนิล ลนไฟให้ยืดได้ เชื่อกันว่าในการไปเอาเหล็กไหลนั้นจะต้องใช้น้ำผึ้งชโลมก้อนเหล็กไหลแล้วใช้ไฟลนเหล็กไหลถึงจะยืดออกมากินน้ำผึ้งไปพร้อมกับเล่นไฟด้วย แล้วก็ลนไฟไปกระทั่งทั้งเหล็กไหลยืดออกมาเรื่อยๆจนกระทั่งบางเท่าเส้นด้ายถึงจะตัดขาด (ทั้งนี้ในการไปตัดเหล็กไหลนั้นกล่าวกันว่าคนธรรมดานั้นไม่สามารถตัดเหล็กไหลเองได้เนื่องจากมีเทพเจ้า เจ้าป่า เจ้าเขา พญานาคหรือยักษ์รักษาอยู่และพร้อมจะเข้าทำร้ายผู้เข้าไปเอาได้ถ้าผู้นั้นไม่ใช่คนดีมีบุญหรือมีวิชาอาคมแกร่งกล้าพอ และตัวเหล็กไหลนั้นก็มีฤทธิ์ขัดขืนคนที่เข้าไปเอาได้ด้วยเช่นกล่าวว่าเคยมีคนเข้าไปตัดเหล็กไหลแล้วเอามือไปจับเหล็กไหลแล้วมีอาการคล้ายถูกฟ้าผ่าหรือถูกไฟฟ้าแรงสูงดูดเป็นต้น) เหล็กไหลที่ได้นี้กล่าวกันว่ามีความศักดิ์สิทธิ์มากมักฝังไว้ตามตัวผู้ที่ครอบครองกล่าวกันว่าจะไม่มีอะไรที่ทำร้ายผู้ที่ครอบครองตัวเหล็กไหลได้ทั้งมีด ปืน หรือแม้กระทั่งระเบิด ดินปืนทุกชนิดไม่สามารถจุดติดได้ในอาณาเขตที่มีเหล็กไหลอยู่

ในความเชื่อนี้กล่าวอีกว่าเหล็กไหลยังแบ่งเป็นสามระดับหรือสามชนิด คือ

* ระดับแรก ตัวเหล็กไหลเอง แวววาว เป็นส่วนที่ลนไฟให้ยืดได้ เป็นส่วนที่มีอิทฤทธิ์มากที่สุด เช่น เหล็กไหลปีกแมลงทับหรือเหล็กไหลโกฐปี เหล็กไหลเงินยวงหรือเหล็กไหลชีปะขาว เหล็กไหลเพชรดำ เหล็กไหลท้องปลาไหล
* ระดับสอง รังเหล็กไหล มีลักษณะแวววาวรองจากตัวเหล็กไหล ไม่สามารถลนไฟให้ยืดได้ เป็นส่วนที่ห่อหุ้มตัวเหล็กไหลไว้เป็นฐานรองเหล็กไหลแข็งแน่นติดกับผนังถ้ำ เช่น โคตรเหล็กไหล แร่เกาะล้าน แร่เม็ดมะขาม เหล็กไหลทรหด
* ระดับสาม ขี้เหล็กไหล มีลักษณะคล้ายน้ำตาเทียน ดำด้าน แข็งแต่ทุบให้แตกได้ง่าย เกิดจากการที่เหล็กไหลเคลื่อนผ่านทางนั้นแล้วเกิดขี้เหล็กไหลขึ้นมากล่าวว่าแทบไม่มีฤทธิ์ใด ๆ

ในแง่วิทยาศาสตร์ เหล็กไหลก็คือโลหะหรือวัสดุอื่นที่มีจุดหลอมเหลวต่ำ ที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติเช่นอุกกาบาตจากนอกโลก ซิลิเกตจากใต้โลก และที่มนุษย์สังเคราะห์ขึ้นเช่นปรอท แกลเลียม ซึ่งสามารถหลอมเหลวได้ในอุณหภูมิห้อง หรือโลหะผสมอื่น ๆ สีสันที่ดูเหมือนสีรุ้งเกิดขึ้นจากการแทรกสอดในฟิล์มบาง (thin-film interference) คือการแทรกสอดของแสงที่สะท้อนออกมาจากเนื้อวัตถุ

อ้างอิง
-------

* พจนานุกรมไทยฉบับราชบัณฑิตยสถาน พุทธศักราช ๒๕๒๕
* สารคดีส่องโลก เหล็กไหล ปี พ.ศ. 2537
* ประสบการณ์ตรงของนายแพทย์วิชิต ตริชอบ บันทึกโดยคุณฉัตรชัย วิเศษสุวรรณ (พนมเทียน)
* เหล็กไหลธาตุกายสิทธิ์ (๑). ส เจริญการพิมพ์, เวชยันต์, พิมพ์ครั้งที่ 1, 2553.