recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดประชานาถ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลขุนแก้ว อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

วัดประชานาถ เดิมชื่อ **วัดท้ายเมือง** ต่อมาเปลี่ยนเป็น **วัดโคกแขก** สันนิษฐานว่า เดิมเป็นชุมชนแขกครัว คือเป็นชาวมุสลิมที่คนไทยเรียกว่า "แขก" เหตุที่เรียกว่าโคกเพราะบริเวณนั้นเป็นที่สูง เป็นฝั่งคุ้งที่มีน้ำกัดเซาะตลิ่งพังลงแม่น้ำอยู่เสมอมา สันนิษฐานว่าวัดนี้สร้างในสมัยอยุธยา ได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นวัดที่ปกปักรักษาองค์พระปฐมเจดีย์ 4 ทิศ ซึ่งทางทิศใต้ชื่อวัดโคกแขก ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2465

ภายในวัดประกอบด้วยโบราณสถานที่สำคัญ เช่น โบสถ์ วิหาร หอระฆัง ศาลาหอฉัน ศาลาการเปรียญ (ศาลาริมน้ำ) และเจดีย์ยอดปรางค์ ซึ่งองค์เจดีย์เป็นฐานกลมใหญ่ ลักษณะรูปแบบศิลปกรรมสมัยอยุธยา มีบันไดทอดขึ้นไปยังฐานทักษิณซึ่งเดินได้รอบองค์ปรางค์ซึ่งก่อสร้างต่อจากลานทักษิณขึ้นไป คล้ายกับพระประโทณเจดีย์ เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันเล่าว่าเจดีย์ตั้งอยู่หลังพระอุโบสถเดิมตามแบบการก่อสร้างแบบโบราณ แต่ปัจจุบันตัวพระอุโบสถเดิมไม่ปรากฏแต่กลายเป็นถนนลาดยางตัดผ่าน พระอุโบสถปัจจุบันตั้งอยู่ข้างเจดีย์องค์นี้โดยหันหน้าเข้าหาถนนลาดยาง เช่นเดียวกัน กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2531

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการขุน
* พระสุเวทย์
* พระอธิการวงษ์
* พระครูถาวรสันติคุณ (สมาน)
* พระครูจิรวรธรรม (สมพร จิรธมฺโม)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ชุมชนบ้านโคกแขก".[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดประชานาถ(วัดโคกแขก)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
3. ↑  "วัดประชานาถ (โคกแขก)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดบ้านโคก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพันท้ายนรสิงห์ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีเนื้อที่ประมาณ 14 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจดที่ดินเอกชน ทิศใต้จดที่เอกชน ทิศตะวันออกจดถนน ทิศตะวันตกจดคลองโคกขามใหม่

วัดบ้านโคกตั้งเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 ผู้ริเริ่มสร้างวัดคือ ครูประยงค์ กุลวิวัฒน์ ผู้ใหญ่บ้านตำบลพันท้ายนรสิงห์ เริ่มสร้างเป็นที่พักสงฆ์ มีพระภิกษุสงฆ์มาอยู่จำพรรษาเปลี่ยนไปหลายรูป จนประมาณปี พ.ศ. 2522 พระจงเขมวโร ได้ดำเนินการขออนุญาตตั้งวัดที่ถูกต้องตามกฎหมาย และมีประชาชนได้บริจาคที่ดินเพิ่มเติม และได้บูรณปฏิสังขรณ์ มาจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2529 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6.80 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในวัดมี *หลวงพ่อดำ* พระประธานองค์แรกของวัดบ้านโคก ประดิษฐานอยู่ในศาลาใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบ้านโคก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดบ้านโคก". องค์การบริหารส่วนตำบลพันท้ายนรสิงห์.
**วัดบ้านแดง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางบาล ในตำบลน้ำเต้า อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูอุดมนวการ เป็นเจ้าอาวาส

วัดบ้านแดงสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2293 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในราว พ.ศ. 2301 มีการบูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น โดยมีหลวงพ่อสุ่น วัดบางปลาหมอ มาดำเนินการบูรณะอุโบสถและเสนาสนะต่าง ๆ ตามลำดับ วัดบ้านแดงเปิดสอนพระปริยัติธรรม ตั้งแต่ พ.ศ. 2524

วัดมีเกจิอาจารย์คือ พระครูอุดมนวการ หรือ หลวงพ่อชัย อัตตทโม สำหรับวัตถุมงคลที่ได้รับความนิยม คือ เหรียญพระราหู

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์ลบ
* พระอาจารย์ดิต
* พระอาจารย์พอน
* พระอาจารย์เปล่ง
* พระอาจารย์ยอด พ.ศ. 2471–2517
* พระอาจารย์ทองสุข พ.ศ. 2520–2521
* พระครูอุดมนวการ พ.ศ. 2522–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบ้านแดง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "๒๓มี.ค.หลวงพ่อชัยวัดบ้านแดงแจกฟรีเหรียญพระราหู". คมชัดลึก.
3. ↑  "วัดบ้านแดง". องค์การบริหารส่วนตำบลนํ้าเต้า.
4. ↑  "69 อยุธยา". SBL Magazine. p. 93.
5. ↑  "มงคลข่าวสด - หลวงพ่อชัย วัดบ้านแดง พระเกจิพระนครศรีอยุธยา". ข่าวสด.
**เซนไฮเซอร์** (เยอรมัน: *Sennheiser*) เป็นบริษัทด้านโสตทัศนูปกรณ์ของประเทศเยอรมนี โดยมุ่งเน้นออกแบบและผลิตสินค้ากลุ่มไฮไฟ (hifi) ซึ่งรวมถึงไมโครโฟน, หูฟัง, อุปกรณ์โทรศัพท์, เครื่องฟังในอากาศยาน ตลอดจนโปรแกรมโสตทัศน์ทางคอมพิวเตอร์

ประวัติ
-------

เซนไฮเซอร์ก่อตั้งในปีค.ศ. 1945 ไม่กี่สัปดาห์หลังสงครามโลกครั้งที่สองในยุโรปสิ้นสุด ผู้ก่อตั้งคือนายฟริทซ์ เซนไฮเซอร์ (*Fritz Sennheiser*) พร้อมเพื่อนวิศวกรอีกเจ็ดคนในมหาวิทยาลัยฮันโนเฟอร์ ทั้งแปดคนเป็นผู้ปฏิบัติงานของห้องแลปมหาวิทยาลัยที่ชื่อว่า *ลาบอราทอรีอุมเว็นเนอบ็อสเทิล* (*Laboratorium Wennebostel*) ซึ่งตั้งอยู่ในหมู่บ้านเว็นเนอบ็อสเทิล ห้องแลปนี้ถูกย้ายออกมาจากมหาวิทยาลัยในตัวเมืองเพื่อเลี่ยงภัยสงคราม

สินค้าแรกของบริษัทคือเครื่องวัดแรงดันไฟฟ้า (voltmeter) และต่อมาเริ่มผลิตไมโครโฟนในปีค.ศ. 1946 (ซึ่งก็คือรุ่น DM1) เมื่อบริษัทดำเนินกิจการไปราวสิบปีก็สามารถผลิตสินค้าได้หลายอย่าง ทั้งเครื่องมือทางธรณีฟิสิกส์, ไมโครโฟนลดเสียงรบกวน (คือรุ่น DM4), เครื่องแปลงไมโครโฟน, มิกเซอร์, และหูฟังแม่เหล็กขนาดกะทัดรัด บริษัทเปลี่ยนชื่อเป็น *เซนไฮเซอร์เอเล็คทรอนิค* (*Sennheiser electronic*) ในปีค.ศ. 1958

เดิมที เซนไฮเซอร์มีโรงงานหนึ่งแห่งนอกเยอรมนี คือที่ทูลลามอร์ในประเทศไอร์แลนด์ (ตั้งแต่ปี 1990) โดยนำเข้าชิ้นส่วนและอุปกรณ์หูฟังส่วนใหญ่จากประเทศในเอเชีย แต่ด้วยภาวะการแข่งขันด้านต้นทุน เซนไฮเซอร์จำยอมต้องย้ายสายการผลิตสินค้าติดตลาดจากประเทศเยอรมนีไปยังประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ อย่างไรก็ตาม การผลิตในประเทศจีนพบปัญหามากทั้งความด้อยคุณภาพ, การขนส่ง, ตลอดจนถูกลอกเลียกแบบสินค้าโดยบริษัทคู่ค้า บริษัทจึงย้ายการผลิตในจีนกลับไปยังเยอรมนีในปีค.ศ. 1997 และตัดสินใจเปิดโรงงานเพิ่มที่อัลบูเคอร์คีในสหรัฐ (ตั้งแต่ปี 2000)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Fritz Sennheiser gestorben", *Heise Online* (ภาษาเยอรมัน), May 19, 2010
2. ↑  Mr Ugesh A. Joseph (28 January 2014). *The 'Made in Germany' Champion Brands: Nation Branding, Innovation and World Export Leadership*. Gower Publishing, Ltd. pp. 396–. ISBN 978-1-4094-6648-2.
3. ↑  "Sennheiser - About Us - Meet The Company - Sennheiser History - Animated". *en-uk.sennheiser.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-05-30.
4. ↑  *Sennheiser entdeckt die Vorzüge des Standortes D*. In: *Die Welt*, 29. April 1997
**หลวงพ่อผุย วัดหน้าพระธาตุ** อดีตเจ้าอาวาสวัดหน้าพระธาตุ เกจิดังของอำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี

ประวัติ
-------

**หลวงพ่อผุย** ท่านมีนามเดิมว่า **" ผุย "** นามสกุล **" ศรีสมุทร "** บิดาท่านชื่อ นายเหล็ง มารดาท่านชื่อ นางซุย ศรีสมุทร เกิดเมื่อวันศุกร์ เดือน 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2416 ปีกุน ท่านมีพี่น้องทั้งหมด 6 คน บิดามารดาเป็นชาวเวียงจันทร์ และอพยพมาอยู่ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ในสมัยรัชกาลที่ 3

อุปสมทบ
-------

เมื่อ พ.ศ. 2436 ท่านอุปสมบท ณ วัดหน้าพระธาตุ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี เมื่ออายุได้ 20 ปี โดยมี

-พระอุปัชฌาย์ **พระอธิการเพ็ง** เจ้าอาวาสวัดหน้าพระธาตุ
ได้รับฉายาทางธรรมว่า **"คงฺครตโน"**

หลวงพ่อผุย เป็นพระที่มีความตั้งใจศึกษาเล่าเรียนพระธรรมวินัย รักสันโดษ และใช้เวลานอกพรรษา ถือธุดงควัตร เดินทางไปปฏิบัติธรรมในในที่ต่างๆ ท่านเคยไปจำพรรษาอยู่ในวัดแถวจังหวัดลพบุรี จนเป็นที่เลื่อมใสของชาวลพบุรีต่อมา **พระอธิการเพ็ง เจ้าอาวาสวัดหน้าพระธาตุ ได้มรณภาพลง** ชาวจึงได้นิมนต์ท่านกลับมาเป็นเจ้าอาวาสวัดหน้าพระธาตุ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี

หลวงพ่อผุย เป็นทั้งครูผู้สอนพระธรรมวินัย และหมอยารักษาโรคภัยไข้เจ็บแก่ผู้คนทั่วไป ท่านเป็เกจิอาจารย์จอมขมังเวทย์ทั้งคาถาอาคม ตลอดจนสักเสือเผ่นแก่เหล่าชายชาตรี ในสมัยนั้นนิยมกันมาก จนกิตติศักดิ์ร่ำลือไปไกล ผู้คนหลงไหลกันมากราบไหว้ รักษาโรคภัยไข้เจ็บ และให้ท่านสักยันต์

งานปกครอง
---------

* พ.ศ. (ไม่ทราบปี) เป็นเจ้าอาวาสวัดหน้าพระธาตุ
* พ.ศ. (ไม่ทราบปี) เป็นพระอุปัชฌาย์

มรณภาพ
------

หลวงพ่อผุย ท่านมรณภาพเมื่อวันอังคารที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2504 รวมสิริอายุ 88 ปี พรรษา 68

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัติ หลวงพ่อผุย วัดหน้าพระธาต์ จ.ชลบุรี[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ประวัติ หลวงพ่อผุย วัดหน้าพระธาตุ
* งานทำบุญวันบูรพาจารย์หลวงพ่อผุย วัดหน้าพระธาตุ[*ลิงก์เสีย*]

  



| ก่อนหน้า |  | หลวงพ่อผุย คงฺครตโน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระอธิการปล่อย** |  | **เจ้าอาวาสวัดหน้าพระธาตุ** (พ.ศ.  – พ.ศ. 2504) |  | **-** |
**สงครามกลางเมืองอิตาลี** (อิตาลี: *Guerra civile italiana*) เป็นสงครามกลางเมืองในอิตาลีซึ่งเป็นการสู้รบระหว่างขบวนการต่อต้านอิตาลีและกองทัพบกร่วมทำสงครามอิตาลี (Italian Co-belligerent Army) กับฟาสซิสต์อิตาลีและสาธารณรัฐสังคมนิยมอิตาลี ตั้งแต่วันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1943 (วันที่มีการลงนามของการสงบศึกที่แคสซิบีล) ถึง วันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 (วันที่กองทัพเยอรมันในอิตาลีได้ยอมจำนน) ขบวนการต่อต้านและกองทัพบกร่วมทำสงครามของอิตาลียังได้ร่วมมือกันต่อสู้กับกองทัพนาซีเยอรมัน ซึ่งเริ่มเข้ายึดครองอิตาลีโดยทันทีก่อนที่จะมีการลงนามของการสงบศึก จากนั้นจึงบุกเข้ายึดครองอิตาลีในพื้นที่ขนาดใหญ่มากขึ้นภายหลังจากการสงบศึก

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ภายหลังจากมุสโสลินีได้ถูกปลดและจับกุม เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 โดยพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 อิตาลีได้ลงนามการสงบศึกที่แคสซิบีล เมื่อวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1943 เป็นการยุติการทำสงครามกับฝ่ายสัมพันธมิตร อย่างไรก็ตาม กองทัพเยอรมันได้ประสบความสำเร็จในการเข้าควบคุมอิตาลีทางตอนเหนือและกลางไว้ได้ไม่นาน ได้สถาปนาก่อตั้งสาธารณรัฐสังคมอิตาลี โดยมุสโสลินีได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้นำ ภายหลังจากเขาได้รับการช่วยเหลือจากพลทหารโดดร่มเยอรมัน เยอรมนีซึ่งบางครั้งได้รับความช่วยเหลือจากฟาสซิสต์ได้ก่อการกระทำความโหดร้ายทารุณหลายครั้งต่อพลเรือนและทหารชาวอิตาลี ด้วยเหตุนี้ กองทัพร่วมทำสงครามอิตาลีจึงถูกก่อตั้งขึ้นเพื่อต่อสู้รบกับสาธารณรัฐสังคมอิตาลีและเยอรมนีที่เป็นพันธมิตร ในขณะที่กองกำลังทหารอิตาลีอื่น ๆ ซึ่งยังจงรักภักดีต่อมุสโสลินี ยังคงต่อสู้รบเคียงข้างกับเยอรมนีในนามของกองทัพบกสาธารณรัฐแห่งชาติ นอกจากนี้ ขบวนการต่อต้านอิตาลีขนาดใหญ่ได้เริ่มทำสงครามแบบกองโจรซึ่งต่อกรกับกองกำลังฟาสซิสต์อิตาลีและเยอรมนี ด้วยชัยชนะของฝ่ายต่อต้านฟาสซิสต์ได้นำไปสู่การประหารชีวิตมุสโสลินี ปลดปล่อยประเทศจากเผด็จการ และการก่อกำเนิดของสาธารณรัฐอิตาลีภายใต้การควบคุมของรัฐบาลทหารฝ่ายสัมพันธมิตรในดินแดนที่ถูกยึดครองซึ่งปฏิบัติหน้าที่จนกระทั่งสนธิสัญญาสันติภาพกับอิตาลี ค.ศ. 1947

อ้างอิง
-------
โมจิ (ขวา) กินกับคมบุจะบ๊วย (ซ้าย)
ระวังสับสนกับ เห็ดชาแดง
**คมบูจะ** (ญี่ปุ่น: 昆布茶; โรมาจิ: *konbu-cha*) เป็นเครื่องดื่มที่ทำขึ้นโดยการเทน้ำร้อนลงบนสาหร่ายคมบุแห้งที่สับละเอียดหรือเป็นผงแล้ว บางชนิดอาจมีการเติมเกลือลงไปเล็กน้อย บางชนิดมีการใส่อาราเระ และบางชนิดมีการเติมเกียวกูโระลงไปด้วย

ภาพรวม
------

มีเอกสารบันทึกไว้ว่าคมบูจะเป็นเครื่องดื่มที่ดื่มเพื่อความเพลิดเพลินมาตั้งแต่โบราณเนื่องจากรสชาติอูมามิของคมบุและธรรมเนียมการดื่มชา และยังมีเอกสารที่ จักรพรรดิมูราคามิได้นำมาใช้เป็นยาในยุคเฮอังอีกด้วย โดยทั่วไปแล้วคาดว่าเป็นหนึ่งในชาปรุงแต่งซึ่งมีอยู่ตั้งแต่ในสมัยเอโดะ

มักพบคมบูในรูปแบบผงที่ประกอบด้วยน้ำตาล เกลือ และ สารชูรส เพื่อปรับรสชาติ แต่ก็มีที่ไม่ใส่สารชูรสอยู่เหมือนกัน

คมบูจะที่ใช้เป็นเครื่องปรุงรส
-----------------------------

ไม่เพียงแต่ใช้เป็นเครื่องดื่มเท่านั้น แต่ยังเป็น เครื่องปรุงรสแทนเกลือหรือโชยุ เพื่อลดปริมาณเกลือ กลูตาเมตซึ่งเป็นองค์ประกอบหลักของสารชูรส ถูกสร้างขึ้นจากผลการวิจัยเกี่ยวกับรสชาติอูมามิของคมบุ ดังนั้นคมบูจะจึงถูกนำมาใช้แทนสารชูรสด้วย

เรื่องของชื่อเรียก
------------------

ในยุโรปและอเมริกาจะใช้คำว่า kombucha เรียกเห็ดชาแดง ซึ่งเป็นเครื่องดื่มที่ได้รับความนิยมในประเทศรัสเซีย และประเทศอื่น ๆ ในช่วงต้น ศตวรรษที่ 20 ดังนั้นเมื่อพูดว่า kombucha ในภาษาอังกฤษ จึงไม่ได้หมายถึงคมบูจะ แต่หมายถึงเห็ดชาแดง ซึ่งเป็นคนละเรื่องกันกับคมบูจะในญี่ปุ่น

ในพจนานุกรม The American Heritage Dictionary of the English Language อธิบายว่าที่มาของชื่อเรียกที่สับสนนั้นน่าจะเกิดจากการที่ผู้พูดภาษาอังกฤษเข้าใจผิดว่าอาหารเลี้ยงเชื้อที่เป็นวุ้นนั้นเป็นสาหร่ายคมบุ เลยสับสนกับคมบูจะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  薬種問屋時代の経験が生んだ　元祖インスタント飲料 - COMZINE NTTコムウェア 2017年4月10日閲覧）
2. 1 2  全てのレシピ - 玉露園 2017年4月10日閲覧）
3. ↑  アメリカにおける「コンブチャ」とは 「生鮮EDI」第56号　生鮮取引電子化推進協議会 2017年4月10日閲覧）
4. ↑  "kombucha". *American Heritage Dictionary of the English Language* (Fifth ed.). [Houghton Mifflin Harcourt en]. 2015. สืบค้นเมื่อ 2016-01-15.
ในศาสนาคริสต์ **ครอบครัวศักดิ์สิทธิ์** หรือ **พระวิสุทธิวงศ์** (อังกฤษ: Holy Family) ประกอบด้วยพระกุมารเยซู พระนางมารีย์พรหมจารี และนักบุญโยเซฟ

ประวัติ
-------

ในคัมภีร์ไบเบิลไม่ปรากฏเรื่องราวของโยเซฟในช่วงที่พระเยซูเจริญวัยแล้ว จึงสันนิษฐานว่าเขาเสียชีวิตไปก่อนตั้งแต่พระเยซูยังทรงพระเยาว์ เหตุการณ์สำคัญที่บุคคลทั้งสามอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าได้แก่

* การประสูติของพระเยซู
* การนมัสการของโหราจารย์
* การถวายพระกุมารในพระวิหาร
* การหนีไปอียิปต์
* การพบพระเยซูในหมู่นักปราชญ์

วันฉลอง
-------

การฉลองครอบครัวศักดิ์สิทธิ์เกิดขึ้นครั้งแรกในคริสตจักรคอปติกออร์ทอดอกซ์ ต่อมาได้แพร่หลายในศาสนาคริสต์ตะวันตกมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 แต่ยังไม่ได้รับรองอย่างเป็นทางการจนกระทั่ง ค.ศ. 1921 สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 15 ทรงกำหนด**วันฉลองครอบครัวศักดิ์สิทธิ์**ตรงกับวันอาทิตย์หลังวันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์ (คือวันอาทิตย์ระหว่างวันที่ 7-13 มกราคม) ต่อมาในปี ค.ศ. 1969 จึงย้ายมาเป็นวันอาทิตย์หลังวันคริสต์มาส ในกรณีที่ไม่มีวันอาทิตย์ในสัปดาห์สุดท้ายของเดือนธันวาคมนั้น ก็ให้ถือเอาวันที่ 30 ธันวาคมเป็นวันฉลองครอบครัวศักดิ์สิทธิ์แทน จนถึงทุกวันนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  ครอบครัวศักดิ์สิทธิ์ (Holy Family), แผนกคริสตศาสนธรรม มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ
2. ↑  Feast of the Holy Family[*ลิงก์เสีย*], สารานุกรมบริแทนนิกา
มุมมองศูนย์อารามลารุงการ์
**ลารุงการ์** (อังกฤษ: Larung Gar; ทิเบต: བླ་རུང་སྒར་, ไวลี: *bla rung sgar*, จีน: 洛若乡, *luoruoxiang*) ใน**หุบเขาลารุง** เป็นชุมชนใน Sêrtar County ของเขตปกครองตนเองทิเบต Garzê ในมณฑลเสฉวน ประเทศจีน หรือที่รู้จักกันในชื่อ "Kham" ส่วนลารุงการ์เป็นชื่อท้องถิ่นของชุมชนของนักศึกษาชาวทิเบตและชาวจีนฮั่นส่วนใหญ่ ซึ่งขยายใหญ่ขึ้นโดยรอบ Serta Larung Five Science Buddhist Academy ก่อตั้งขึ้นในปี 1980 โดย Kyabje Khenchen Jigme Phuntsok 

ผู้อยู่อาศัยที่นี่จะเป็นหมู่พระสงฆ์ แม่ชี ผู้ถือสัตย์ปฏิญาณ และพระอุปัฏฐาก Larung Gar ได้รับการพิจารณาว่าเป็นศูนย์กลางพระอารามทางพระพุทธศาสนาที่ใหญ่ที่สุด จนกระทั่งถูกรื้อทำลายโดยรัฐบาลจีนในเดือนกรกฎาคม ปีค.ศ. 2016 ด้วยเหตุผลทางความมั่นคงของชาติ

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Photographs of Larung Gar: Album Archive
* Larung Ngarig Buddhist Academy – About us – International Buddhist Association (in Chinese, with Prospective Student Registration link)
* Official website of Horxi Samyang Lonpê Buddhist Institute เก็บถาวร 2015-08-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* "Historic Buddhist monastery in Tibet faces increased restrictions." June 10, 2016 Tibet Post

พิกัดภูมิศาสตร์: 32°08′08″N 100°27′23″E﻿ / ﻿32.1356°N 100.4565°E﻿ / 32.1356; 100.4565
**สนามกีฬาสำนักงานตำรวจแห่งชาติโอมาน** (อาหรับ: ملعب الشرطة السلطانية العُمانية) เป็นสนามกีฬาประเภทใช้หลายวัตถุประสงค์ที่เมืองมัสกัต, ประเทศโอมาน สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามที่ใช้แข่งขันกีฬาฟุตบอลหลายรอบที่สำคัญ และยังเป็นสนามหลักของสโมสรโอมานคลับ สนามกีฬาแห่งนี้สามรถบรรจุคนได้ถึง 15,000 คน แต่ลดลงเหลือ 12,000 คน สนามกีฬาเป็นของสำนักงานตำรวจแห่งชาติโอมาน โดยเป็นสนามเจ้าภาพและสำหรับการเดินขบวนที่สำคัญภายในประเทศ สนามแห่งนี้เป็นสนามเพียงไม่กี่แห่งที่ใช้ในการแข่งขันคริกเกตของประเทศโอมาน

ประวัติ
-------

สนามแห่งนี้สามรถบรรจุคนได้ 15,000 คน ส่วนใหญ่ใช้เพื่อสำหรับเกมฟุตบอล ปัจจุบันยังเป็นสนามหลักของสโมสรโอมานคลับสำหรับเป็นเจ้าบ้าน

ชื่อสนามกีฬาแห่งนี้ มีที่มาจากพื้นที่ตรงนั้นเป็นพื้นที่ของสำนักงานตำรวจแห่งชาติโอมาน นอกจากนี้ยังใช้เป็นสนามกีฬาภายในบ้านสำหรับทีมฟุตบอลแห่งชาติโอมาน และในฟุตบอลโลก 2010 มีคุณสมบัติในภูมิภาคเอเชียเกมฟุตบอลแห่งชาติญี่ปุ่นกับโอมานในสนามนี้ถูกจัดขึ้นในวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 2008

อ้างอิง
-------

1. ↑  Oman Stadium เก็บถาวร 2017-11-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
2. ↑  Oman Cricket Grounds.
3. ↑  Oman - Japan เก็บถาวร 2013-03-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน FIFA.com、2012年6月3日閲覧。

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* worldstadiums.comによる紹介 เก็บถาวร 2018-07-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Soccerway.comによる紹介
**ยิ้มไว้โลกนี้ไม่มีสิ้นหวัง** (อังกฤษ: Life Is Beautiful, อิตาลี: *La vita è bella*) เป็นภาพยนตร์สัญชาติอิตาเลียนที่พูดถึงชาวยิวในอิตาลีที่ชื่อ กุยโด (แสดงโดย โรแบร์โต เบนิญี่ ที่ทั้งกำกับเองและร่วมเขียนบทในภาพยนตร์) ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 7 สาขา ในปี ค.ศ. 1998 คือ รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, รางวัลผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, รางวัลภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม, รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม, รางวัลดนตรีประกอบยอดเยี่ยม , รางวัลบทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม, รางวัลตัดต่อยอดเยี่ยม และได้รับรางวัล 3 สาขา คือ รางวัลภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม, รางวัลดนตรีประกอบยอดเยี่ยม และรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมโดย โรแบร์โต เบนิญี่

เรื่องย่อ
---------

กุยโดชาวยิวในอิตาลี มีความฝันอยากจะเปิดร้านหนังสือของตัวเอง ในปี ค.ศ. 1939 เขาย้ายเข้ามาอยู่ที่อเรซโซและตกหลุมรักตอร่าที่มีอาชีพครู ทั้งคู่แต่งงานกันและมีลูกชายที่ชื่อว่าโจซัว กุยโดสามารถเปิดร้านขายหนังสือได้สำเร็จ แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์ที่มีการกวาดล้างเผ่าพันธุ์ยิวในสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยนาซีเยอรมนีที่อิตาลีเมื่อโจซัวอายุได้ 5 ปี กุยโดและโจชัวถูกพาตัวไปเข้าค่ายกักกัน ส่วนตอร่าแม้จะไม่ใช่ชาวยิว แต่เธอก็ไปยังค่ายกักกันพร้อมกับครอบครัว กุยโดพยายามรักษาภาพอันสวยงามให้กับลูกชาย ในภาวะเหตุการณ์ที่เลวร้ายนี้ โดยต้องโกหกลูกชายอยู่ตลอดเวลาให้มีรอยยิ้ม มีความหวัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*LA VITA E BELLA (LIFE IS BEAUTIFUL)* (12A)". *Buena Vista International*. British Board of Film Classification. 26 November 1998. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-12-31. สืบค้นเมื่อ 23 August 2013.
2. ↑  Box Office Information for *Life is Beautiful*. เก็บถาวร 2013-06-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *The Wrap*. Retrieved 4 April 2013
3. ↑  *Life is Beautiful* *Box Office Mojo* Retrieved 28 December 2010
**ฮิดามาริ โนะ คาโนโจ** (อังกฤษ: Girl In The Sunny Place; ญี่ปุ่น: 陽だまりの彼女) สร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกัน ของนักเขียนชื่อ Osamu Koshigaya นวนิยายต้นฉบับ ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก จนขึ้นเป็นอันดับ 1 ของนวนิยายที่หญิงสาวชาวญี่ปุ่น อยากให้ชายหนุ่มได้อ่านมากที่สุดในปี 2011

เนื้อเรื่อง
-----------

"โคสุเกะ" และ "มาโอะ" ทั้ง 2 คนเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้น ม.ต้น และยังเป็นรักครั้งแรกของกันและกันอีกด้วย ทว่ารักครั้งนั้นจบลง หลังจากที่ทั้งคู่ต้องแยกย้ายกันไป โดยไม่มีโอกาสติดต่อกันอีกเลย เมื่อโคสุเกะต้องย้ายโรงเรียน

10 ปีต่อมา "โคสุเกะ" เข้าทำงานเป็นพนักงานขายที่บริษัทโฆษณาแห่งหนึ่ง และนั่นเอง ทำให้เค้าได้พบกับ "มาโอะ" อีกครั้ง เมื่อไปติดต่อเสนองานให้กับบริษัทลูกค้าที่ "มาโอะ" ทำงานอยู่

ทั้ง 2 คน ต่างก็ตกหลุมรักกันอีกครั้ง และตัดสินใจแต่งงานกันในเวลาอันรวดเร็ว 
"โคสุเกะ" และ "มาโอะ" เริ่มต้นชีวิตครอบครัวอย่างมีความสุข และดูเหมือนว่าทุกอย่างกำลังไปได้ดี จนกระทั่งมีเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้น

ผลของเหตุการณ์นั้น ทำให้ "มาโอะ" หายตัวไปในวันต่อมา และสิ่งที่สำคัญ และประหลาดยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดคือ ความทรงจำเกี่ยวกับ "มาโอะ" ของบุคคลต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับพวกเค้า กำลังหายไป

"โคสุเกะ" ออกตามหา โดยกลับไปยังสถานที่แห่งความทรงจำของทั้งคู่ และในที่สุด ก็ได้ค้นพบ "ความลับ" ที่ "มาโอะ" เก็บซ่อนไว้

ตัวละคร
-------

* โคสุเกะ โอคุดะ รับบทโดย จุน มัตสึโมโตะ
* มาโอะ วะตะระอิ รับบทโดย จุริ อุเอะโนะ
* โชตะ โอคุดะ (น้องชายของโคสุเกะ) รับบทโดย มาซากิ สึดะ
* โคสุเกะ โอคุดะ (ตอน ม.ต้น) รับบทโดย ทาคุมิ คิตะมุระ
* มาโอะ วะตะระอิ (ตอน ม.ต้น)รับบทโดย วาคานะ อะโอะอิ
* โอชิตะ (หญิงชราปริศนา) รับบทโดย มาริ นัทสึกิ

รางวัล
------

* [2013] **Movie Plus Awards :** *Won* ***Movie Plus Awards 2013 :*** **Best Director :** ***ทาคาฮิโระ มิกิ***
* [2013] **Movie Plus Awards :** *Won* ***Movie Plus Awards 2013 :*** **Best Actor :** ***จุน มัตสึโมโตะ***
* [2013] **Movie Plus Awards :** *Won* ***Movie Plus Awards 2013 :*** **Best Couple :** ***จุริ อุเอะโนะ,จุน มัตสึโมโตะ***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บทางการ - 陽だまりの彼女 : Girl In The Sunny Place เก็บถาวร 2013-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Asian Wiki Site - Girl In The Sunny Place
* Cinema Cafe - 陽だまりの彼女 : Girl In The Sunny Place

อ้างอิง
-------

1. ↑  Asian Wiki - Girl In The Sunny Place
2. ↑  Hidamari No Kanojo Original Novel
3. ↑  "Movie Plus Awards 2013". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-02-28. สืบค้นเมื่อ 2014-02-16.
ในนิยามทางกฎหมายสำหรับสถานภาพระหว่างบุคคล **บุคคลโสด** หมายถึง ผู้ที่ไม่อยู่ในความสัมพันธ์หรือมิได้สมรส ในการใช้ทั่วไป คำว่า "โสด" มักใช้เรียกบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องในความสัมพันธ์โรแมนติกจริงจังทุกชนิด ซึ่งรวมถึงการเดต (dating) ระยะยาว การหมั้นหรือการสมรส ทั้งบุคคลโสดและยังไม่สมรสอาจเข้าร่วมในพิธีกรรมการเดตและกิจกรรมอื่นเพื่อหาคู่ระยะยาวหรือคู่สมรส ทว่า ในบางกรณี บุคคลโสดไม่สนใจการสมรส การอยู่กินฉันสามีภรรยา หรือความสัมพันธ์แบบผูกมัดเป็นทางการอื่น ๆ 

มีหลายสาเหตุที่ทำให้บุคคลยังโสดอยู่ ซึ่งได้แก่ปัญหาการเงินและอารมณ์หรือสุขภาพกาย ความเครียดในครอบครัว ข้อจำกัดด้านเวลา การศึกษา งานอาชีพ ความชอบส่วนบุคคล อายุมากหรือความกลัวสังคม และการอาศัยในสังคมหรือท้องถิ่นซึ่งมีจำนวนบุคคลของเพศที่นิยมสำหรับการดึงดูดโรแมนติกหรือทางเพศไม่เพียงพอ ไม่ควรสันนิษฐานจากข้อข้างต้นว่ามีความจำเป็นต้องระบุสาเหตุแน่นอนที่บางคนเลือกครองโสด การที่บุคคลอยู่ในความสัมพันธ์หรือไม่อยู่นั้น "เป็นธรรมชาติ" เท่า ๆ กัน

งานอาชีพและตำแหน่งบางอย่างจำเป็นต้องให้บุคคลครองโสด บางครั้งร่วมกับการอยู่เป็นโสดหรือพรหมจรรย์ ไม่ว่าด้วยเหตุผลทางโลกหรือทางศาสนา เช่น นักบวช ชีและนักพรต สามารถเกิดความโดดเดี่ยวในบางคนที่แสวงแต่ไม่พบผู้ที่ปรารถนาเดตด้วย โดยเฉพาะผู้ที่ประสบการสูญเสียเพื่อนคู่เคียงหลังการหย่าหรือการเสียชีวิต ทว่า บุคคลโสดบางคนถือและสำนึกว่าการปลีกเป็นโอกาส 

ในบางประเทศ กฎหมายบางอย่างอาจส่งผลเสียโดยตรงหรือโดยอ้อมต่อบุคคลโสด ตัวอย่างเช่น ในสหรัฐอเมริกา ผลประโยชน์ของม่ายประกันสังคมจะให้เฉพาะบุคคลที่เคยสมรส และบุคคลโสดในสหรัฐจ่ายภาษีรายได้สูงกว่าบุคคลสมรสแล้ว ในหลายประเทศ ทัวร์และผู้จัดการวันหยุดกำหนดโทษ (บางทีสูงถึง 100%) แก่บุคคลที่เที่ยวคนเดียว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*China's Gender Gap Leaves Millions of Single Men: The nation's one-child policy could leave 24 million bachelors by the year 2020*". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-15. สืบค้นเมื่อ 2016-01-23.
2. ↑  AFP/Discovery News, January 12, 2010Alex Williams, "The New Math on Campus", *New York Times*, February 5, 2010
**ทำบุญข้าวจี่** วันเพ็ญเดือน 3 เป็นวันมาฆบูชา รุ่งขึ้นวันแรม 1 ค่ำก็ถวายข้าวจี่ เรียกว่าวันทำบุญเนื่องในวันมาฆบูชานั่นเอง ข้าวจี่คือเอาข้าวเหนียวปั้นเป็นก้อนเอาไม้เสียบย่างไฟเหมือนไก่ย่าง เมื่อข้าวสุกเกรียมแล้วก็เอาไข่ซึ่งตีไว้แล้วทาแล้วย่างซ้ำอีกกลายเป็นไข่เคลือบข้าวเหนียว เสร็จแล้วถอดไม้ออกแล้วเอาน้ำอ้อยหรือน้ำตาลที่เป็นก้อนยัดใส่แทนกลายเป็นข้าวเหนียวยัดไส้ แล้วถวายพระเณรฉันตอนเช้า ส่วนมากชาวบ้านจะรีบทำแต่เช้ามืด พอสว่างก็ลงศาลาการเปรียญ (ชาวบ้านเรียกหอแจก) นิมนต์พระเณรเจริญพระพุทธมนต์แล้วฉัน เป็นทั้งงานบุญและงานรื่นเริงประจำแต่ละหมู่บ้าน เพราะได้ทำข้าวจี่ไปถวายพระหลังจากพระฉันแล้วก็เลี้ยงกันเองสนุกสนาน มีคำพังเพยอีสานว่า

"เดือนสามค้อยเจ้าหัวคอยปั้นเข้าจี่ เข้าจี่บ่ใส่น้ำอ้อยจัวน้อยเช็ดน้ำตา"

เดือนนี้ชาวนาส่วนใหญ่ถือกันตั้งแต่โบราณมาว่าเป็นเดือนสู่ขวัญข้าว คือมีการถวายข้าวเปลือกพระและนิยมทำบุญบ้าน สวดมนต์เสร็จพิธีสงฆ์ แล้วก็สู่ขวัญข้าวตามธรรมเนียมพราหมณ์ บางบ้านก็ทำเล็กน้อยพอเป็นพิธี คือเอาข้าวไปถวายสงฆ์แล้วทำพิธีตุ้มปากเล้าเล็กน้อยเป็นการบูชาคุณของข้าวในเล้าหรือยุ้ง

"เถิงเมื่อเดือนสามได้จงพากันทำเข้าจี่ ไปถวายสงฆเจ้าเอาแท้หมู่บุญ"

ทั้งนี้ประเพณีบุญข้าวจี่จัดขึ้นโดยทั่วไปในภาคอีสาน โดยเฉพาะบริเวณแถบ อ.พังโคน และ อ.สว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร โดยจะมีการทำบุญและกิจกรรมการละเล่นต่างๆในงาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  ข้าวจี่[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  ปฏิทินท่องเที่ยวงานประเพณี ปี 2553(สกลนคร นครพนม มุกดาหาร)
**ชาลส์ เทต รีกัน** (อังกฤษ: Charles Tate Regan) นักมีนวิทยาชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียง เกิดเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1878 ที่เมืองเชอร์บอร์น มณฑลดอร์เซต จบการศึกษาจากโรงเรียนดาร์บีและมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์

ในปี ค.ศ. 1901 รีกันได้เข้าทำงานในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ และเป็นนักสัตววิทยาประจำพิพิธภัณฑ์ระหว่างปี ค.ศ. 1927-ค.ศ. 1938

ต่อมาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอนในปี ค.ศ. 1917

รีกัน เป็นนักมีนวิทยาที่มีชื่อเสียงอย่างยิ่งคนหนึ่ง โดยเป็นผู้ศึกษาและอนุกรมวิธานปลาชนิดต่าง ๆ มากมาย เช่น ปลาในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae), การบรรยายลักษณะต่าง ๆ ของปลาในวงศ์ปลาตาเหลือกยาว (Elopidae) โดยเฉพาะอย่างยิ่งการอนุกรมวิธานปลากัดไทย หรือ ปลากัดสยาม (*Betta splendens*) ที่มีชื่อเสียง 

รีกันได้ร่วมทำงานกับนักมีนวิทยาชาวอังกฤษอีกคนที่มีชื่อเสียง คือ อีเทลเวนน์ เทรวาวาส ในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ

ได้มีปลาจำนวนมากที่ถูกตั้งชื่อชนิดเพื่อเป็นเกียรติแก่รีกัน โดยจะใช้ชื่อว่า *regani* อาทิ *Anadoras regani*, *Apistogramma regani*, *Julidochromis regani* เป็นต้น

ชาลส์ เทต รีกัน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1943

อ้างอิง
-------

1. ↑  Charles Tate Regan, A revision of the fishes of the genus Elops. (1909)
2. ↑  Burne, R. H.; Norman, J. R. (1943). "**Charles Tate Regan**. 1878-1943". *Obituary Notices of Fellows of the Royal Society* 4 (12): 411. doi:10.1098/rsbm.1943.0012. edit

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Charles Tate Regan***
**เจ้าหญิงมารี เซซีล แห่งปรัสเซีย** (อังกฤษ: Princess Marie Cécile of Prussia)

พระประวัติ
----------

เจ้าหญิงมารี เซซีล ประสูติเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 เป็นพระบุตรพระองค์ที่ 3 และพระธิดาพระองค์แรกในเจ้าชายลูอี แฟร์ดีนันท์ เจ้าชายแห่งปรัสเซียและแกรนด์ดัชเชสคิรา คิริลลอฟนาแห่งรัสเซีย พระองค์เป็นพระนัดดาในเจ้าชายวิลเฮ็ล์ม มกุฎราชกุมารแห่งปรัสเซีย และเป็นพระราชปนัดดาในจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี

เสกสมรส
-------

เจ้าหญิงมารี เซซีลแห่งปรัสเซีย ทรงเสกสมรสกับ ดยุกฟรีดริช ออกัสแห่งอ็อลเดินบวร์ค เมื่อ พ.ศ. 2508 โดยพระสวามีนั้นทรงมีความเชี่ยวชาญดานงานเกษตร โดยทั้ง 2 สมรสกันในกรุงเบอร์ลิน และเป็นครั้งแรกของราชวงศ์โฮเอินโซลเลิร์น ที่เสกสมรสในกรุงเบอร์ลิน นับตั้งแต่การเสกสมรสครั้งล่าสุดใน พ.ศ. 2456 โดยเจ้าหญิงมารี เซซีลได้รับพระราชทานพระนามตามพระสวามีว่า **ดัชเชสฟรีดริช ออกัสแห่งอ็อลเดินบวร์ค** โดยมีพระบุตรดังนี้
ดยุกพอล วัลเดมาร์

1. ดัชเชสรีซา
2. ดัชเชสบิไบเนีย

ต่อมาเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 ทั้ง 2 ทรงหย่าขาดจากกัน และใน พ.ศ. 2534 ดยุกฟรีดริช ออกัสแห่งอ็อลเดินบวร์ค อดีตพระสวามีของพระองค์ก็ได้สมรสใหม่กับ เคาน์เตสโดนาทาแห่งแคชเทล-รูเดนฮุสเซน ซึ่งเป็นอดีตพระชายาในเจ้าชายลูอี แฟร์ดีนันท์แห่งปรัสเซีย (พ.ศ. 2487–2520) ผู้เป็นพระอนุชาแท้ ๆ ในเจ้าหญิงมารี เซซีล

การสืบทอดราชบัลลังก์อังกฤษ
--------------------------

เจ้าหญิงมารี เซซีล และพระบุตรทรงมีสิทธิ์ในการสืบทอดราชบัลลังก์อังกฤษ เนื่องจากทรงสืบเชื้อสายมาจากเจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร แต่ยกเว้นพระโอรสของพระองค์เท่านั้น เนื่องจากต้องสืบฐานันดรจากพระบิดา
**อากุ้ย** (จีน: 阿桂; พินอิน: *Āguì*; เวด-ไจลส์: *A-kuei*) แห่งกองธงขาว เป็นแม่ทัพคนสำคัญของจักรพรรดิเฉียนหลง ผู้ทำศึกมากมายตลอดรัชสมัยของพระองค์ ทั้งสิบการทัพใหญ่และอีกหลายต่อหลายศึก ภายหลังอากุ้ยได้รับการยกย่องให้เป็นบิดาบุญธรรมของจักรพรรดิเจียชิ่งและองค์ชายหย่งหลิน โดยหลังจากอากุ้ยเสียชีวิต จักรพรรดิเจียชิ่งยกย่องอากุ้ยเป็นเสมือนจุ้นหวัง และให้วาดภาพอากุ้ยสวมเครื่องแบบของเชื้อพระวงศ์ โดยภาพดังกล่าววาดขึ้นในปีเจียชิ่งที่ 3

สงครามจีน-พม่า
--------------

หนึ่งในแม่ทัพคนสำคัญของสงครามต้าชิง-พม่า ซึ่งเขาเดินทางมาพร้อมกับขุนนางระดับสูงของต้าชิงอีกหลายคน โดยในศึกครั้งนี้อากุ้ยนับเป็นผู้ที่มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการรักษาเส้นทางลำเลียงเสบียงอาหารตลอดการศึก โดยเขาได้กล่าวกับผู้ใต้บังคับบัญชาเอาไว้ว่า "อันหลักแห่งการทหารแต่โบราณ ย่อมถือเรื่องเสบียงทหารเป็นหลักใหญ่แห่งกองทัพ"  แต่ครั้งนี้ต้าชิงเองก็ต้องมาเจอกับยอดแม่ทัพของฝ่ายพม่าที่มีสติปัญญาไม่แพ้ฝั่งจีนเลย ทำให้การต่อสู้ครั้งนี้เป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของเขา สุดท้ายกองทัพพม่าสามารถล้อมกองทัพต้าชิงเอาไว้ได้ ฟู่เหิงตัดสินใจจะทำสงครามตัดสินกับทางพม่า แต่อากุ้ยได้ห้ามเอาไว้และเขายังเป็นผู้ที่มีบทบาทสำคัญซึ่งทำให้การเจรจาเกิดขึ้นมาได้ แม้จะถูกต่อต้านอย่างหนักจากฟู่เหิงก็ตาม แต่ด้วยขณะนั้นแม่ทัพนายกองของฝ่ายต้าชิงต่างก็เห็นด้วยกับการตัดสินใจของอากุ้ย ทำให้สุดท้ายจีน-พม่าสามารถบรรลุสนธิสัญญากองตน เป็นการปิดฉากสงครามลง ในวันที่ 22 ธันวาคม 2312 หลังกลับถึงเมืองหลวงเขาได้ถูกจักรพรรดิเฉียนหลง ตำหนิอย่างรุนแรงหลังเห็นฟู่เหิงต้องมาเสียชีวิต โดยพระองค์ตำหนิอากุ้ยที่ไม่เตือนฟู่เหิงจนทำให้กองทัพต้าชิงต้องสูญเสียอย่างหนัก และกล่าวว่า "บัดนี้ราชวงศ์แห่งสวรรค์ของข้าต้องถูกพวกคนเถื่อนดูแคลน"

ผลงานหลังจากนั้น
----------------

* ปราบจราจลในมณฑลเสฉวน (พ.ศ. 2314-2319)
* ปราบจลาจลในมณฑลกานซู่ (พ.ศ. 2324)
* บุกเกาะไต้หวัน (พ.ศ. 2329-2330)

ดูเพิ่ม
-------

* สิบการทัพใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Asian Studies เอเชียศึกษา & ชมรมผู้สนใจข้อมูลราชวงศ์ชิง | พงศาวดารราชวงศ์ชิง (清史稿) เล่มที่ 318 บรรพที่ 105
2. ↑  Asian Studies เอเชียศึกษา | พงศาวดารราชวงศ์ชิง (清史稿) เล่มที่ 318 บรรพที่ 105
3. ↑  Dai, Yingcong (2004). "A Disguised Defeat: The Myanmar Campaign of the Qing Dynasty". Modern Asian Studies. 38
4. ↑   Hoiberg, Dale H. ed. (2010). "A-kuei". Encyclop?dia Britannica. I: A-Ak – Bayes (15th ed.). Chicago, Illinois: Encyclop?dia Britannica
5. ↑  Lipman, Jonathan Neaman (1998). Familiar Strangers: A History of Muslims in Northwest China. Hong Kong University Press.
6. ↑  Dupuy, R. Ernest; Dupuy, Trevor N. (1986). The Encyclopedia of Military History from 3500 B.C. to the Present (2nd Revised ed.). New York, NY: Harper & Row, Publishers.
พระวิหารประจำวัดเชียงมั่น
**วัดเชียงมั่น** (คำเมือง: ) เป็นวัดที่ตั้งอยู่ถนนราชภาคิไนย ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีพระเสตังคมณี (พระแก้วขาว) และพระศิลาซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางปราบช้างนาฬาคีรี ประดิษฐานอยู่ในพระวิหาร

มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ปรากฏในตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่และพงศาวดารโยนก หลังจากที่พญางำเมือง พญาร่วง และพญามังรายทรงสร้างเมืองเชียงใหม่ในปี พ.ศ. 1839 ทั้ง 3 พระองค์โปรดให้สร้างเจดีย์ และพญามังรายทรงประทับชั่วคราวในระหว่างควบคุมการสร้างเมือง ตรงหอนอนบ้านเชียงมั่น เรียกว่า "เวียงแก้ว" ทรงอุทิศตำหนักคุ้มหลวงเวียงเหล็ก ตั้งเป็นพระอารามหลวงแห่งแรกและพระราชทานนามว่า "วัดเชียงมั่น" จากนั้นคาดว่าเจดีย์พังลงมาในสมัยพระเจ้าติโลกราช (ครองราชย์ พ.ศ. 1985 - 2031) พระองค์จึงโปรดให้สร้างเจดีย์ใหม่ ทำด้วยศิลาแลง เมื่อปี พ.ศ. 2014

เมื่อเชียงใหม่ตกเป็นเมืองขึ้นของพม่า ในปี พ.ศ. 2094 วัดเชียงมั่นจึงถูกปล่อยร้าง จนปี พ.ศ. 2101 เจ้าฟ้ามังทรา (สมเด็จพระมหาธัมมิกะราชาธิราช) แห่งพม่า บูรณปฏิสังขรณ์วัดเชียงมั่นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง โดยโปรดให้สร้างเจดีย์ วิหาร อุโบสถ หอไตร ธัมมเสนาสนะกำแพง และประตูโขง มีพระมหาหินทาทิจจวังสะเป็นเจ้าอาวาสเมื่อถึงสมัยพระยากาวิละครองเมือง เชียงใหม่ (พ.ศ. 2324–2358)

ต่อมาพระพุทธศาสนาแบบธรรมยุกนิกายเผยแผ่เข้ามาในอาณาจักรล้านนา เจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์จึงนิมนต์พระธรรมยุตมาจำพรรษาอยู่ แต่ได้ย้ายไปอยู่วัดหอธรรมและวัดเจดีย์หลวงตามลำดับในภายหลัง

การประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน
-----------------------------

ได้รับการประกาศเป็นโบราณสถานสำหรับชาติ ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 ตอนที่ 0ง วันที่ 8 มีนาคม 2478 พร้อมกับวัดอีกหลายแห่งในจังหวัดเชียงใหม่

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  ประกาศกรมศิลปากร กำหนดจำนวนโบราณสถานสำหรับชาติ

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเชียงมั่น**
**อารามมวีเป็ก** (ทิเบต: མུལ་སྦེག་དགོན་པ།, พินอินทิเบต: *mübêk gönba*; อังกฤษ: Mulbekh Monastery) เป็นหมู่อารามพุทธทิเบต (เกินปา) จำนวนสองอาราม หลังหนึ่งเป็นของนิกายดรูกปา อีกหลังเป็นของนิกายเกลูก ตั้งอยู่ในคาร์กีล ลาดาข ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่บนยอดสุดของเขา ราว 200 เมตร (656 ft) เหนือจากถนนใกล้สุด และมีทางเชื่อมต่อกับพระราชวังของราชากาโลนแห่งมวีเป็ก (Rajah kalon of Mulbekh) ที่ตั้งอยู่ด้านล่าง อารามสามารถเข้าถึงได้ผ่านทางเดินเท้าที่คดเคี้ยว ทอดยาวอยู่ด้านหลังของอาราม อารามตั้งอยู่ที่ความสูง 3,504 เมตรจากระดับน้ำทะเล ส่วนเมืองด้านล่างไปมีประชากรอยู่ที่ 5,730 คน

พระพุทธรูปจัมพา
---------------

ราว 45 กิโลเมตรทางตะวันออกของเมืองคาร์กีลเป็นที่ตั้งของพระพุทธรูปจัมพา (Chamba Statue; ทิเบต: ཅམ་བ།, พินอินทิเบต: *jampa*) ในหมู่บ้านมวีเป็ก แกะสลักเข้าไปในผาหิน ทางขวาของถนน แสดงภาพของพระศรีอาริยเมตไตรยพุทธเจ้า หันหน้าเข้าถนน บ้างว่ารูปปั้นนี้สร้างขึ้นในสมัยกุษาณ ส่วนนักวิชาการสมัยใหม่เชื่อว่าสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 8 ท่อนล่างของพระพุทธรูปถูกบังด้วยวัดขนาดเล็กที่สร้างขึ้นในปี 1975

ใกล้กันยังพบจารึกโบราณเขียนด้วยอักษรขโรษฐี ใกล้กันยังเจอจารึกกฤษฎีกาให้กับคนท้องถิ่นเพื่อให้หยุดบูชายัญแะพ ดำริไว้โดยกษัตริย์พระนามว่า "เต๋" (King Lde) ผู้ปกครองลาดาขในสมัย ค.ศ. 1400 ชาวมวีเป็กมองว่าคำสั่งนี้ยากเกินกว่าจะปฏิบัติตามได้ บนหินก้อนเดียวกันนี้จึงสามารถพบจารึกอีกกลุ่มหนึ่งเขียนว่าพระราชกฤษฎีกานี้ยากเกินกว่าจะปฏิบัติตามได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Schettler (1981), p. 97.
2. ↑  Rizvi (1986), p. 251.
3. ↑  "Alphabetical listing of Places in Jammu and Kashmir that start with Mu".
4. ↑  Schettler (21981), p. 98.
5. ↑  Rizvi (1996), p. 10.
6. ↑  Schettler (1981), p. 98.
7. ↑  Schettler (1981), p. 98.
8. ↑  Francke (1977), p. 101.

### บรรณานุกรม

* 
* Francke, A. H. (1977). *A History of Ladakh*. First edition 1907. 1977 reprint with Critical Introduction and Annotations by S. S. Gergan & F. M. Hassnain. Sterling Publishers, New Delhi.
* Rizvi, Janet. (1996). *Ladakh: Crossroads of High Asia*. Second Edition. Oxford India Paperbacks. 3rd Impression 2001. ISBN 0-19-564546-4.
* Schettler, Margret & Rolf (1981). *Kashmir, Ladakh & Zanskar*. Lonely Planet. South Yarra, Victoria, Australia.

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* เช็กเกีย

 |
วิกิซอร์ซ มีงานต้นฉบับเกี่ยวกับ:
**ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๔** 

**เจ้าพระยามหาเทพ** หรือ **หมื่นราชเสน่หา (ในราชการ)** ขุนนางไทยในสมัย กรุงศรีอยุธยา เกิดเมื่อใดไม่ปรากฏ ปรากฏชื่อครั้งแรกใน **ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๔** เมื่อคราวติดตาม ขุนพิเรนทรเทพ ขุนอินทรเทพ และ หลวงศรียศ รวมถึง พระยาพิชัย และ พระยาสวรรคโลก ไปสังหาร ขุนวรวงศาธิราช และ นางพระยาแม่อยู่หัวศรีสุดาจันทร์ ที่คลองสระบัวว่า 

> ครั้นเช้าตรู่ ขุนวรวงศาธิราชกับแม่ศรีสุดาจันทร์ และราชบุตรที่เกิดด้วย กันนั้น ทั้งพระศรีสินก็ลงเรือพระที่นั่งลำเดียวกัน มาตรงคลองสระบัวขุนอินทรเทพก็ตามประจำมา ฝ่ายขุนพิเรนทรเทพ พระยาพิชัย พระยา สวรรคโลก หลวงศรียศ **หมื่นราชเสน่หาในราชการ** ครั้นเห็นเรือพระ ที่นั่งขึ้นมา ก็พร้อมกันออกสะกัด ขุนวรวงศาธิราชร้องไปว่า เรือใครตรงเข้ามา ขุนพิเรนทรเทพก็ร้องตอบไปว่า กูจะมาเอาชีวิตเองทั้งสองฝ่ายขุนพิเรนทรเทพก็เร่งให้พายรีบกระหนาบเรือพระที่นั่งขึ้นมา แล้วช่วยกันเข้ากลุ้มรุมจับ ขุนวรวงศาธิราชกับแม่อยู่หัวศรีสุดาจันทร์ และบุตรซึ่งเกิดด้วยกันนั้นฆ่าเสียแล้วให้เอาศพให้เอาศพไปเสียบประจานไว้
> 
> 

เมื่อ พระเทียรราชา ได้ประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษกขึ้นเป็น สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ก็โปรดเกล้าฯแต่งตั้ง หมื่นราชเสน่หา (ในราชการ) ขึ้นเป็น **เจ้าพระยามหาเทพ** ดังคำในประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๔ ความว่า 

> หมื่นราชเสน่หาเป็นเจ้าพระยามหาเทพ พระราชทานลูกพระสนม และเครื่องสูง เครื่องทอง เสลี่ยงงา เสลี่ยงกลีบบัว
> 
> 

 แต่หลังจากนั้นก็มิได้ปรากฏชื่อของเจ้าพระยามหาเทพอีกเลย
ทหารชิลีเผาทำลายหนังสือ ค.ศ. 1973
**การเผาทำลายหนังสือในชิลี** ดำเนินการโดยรัฐบาลทหารของเอากุสโต ปิโนเช หลังขึ้นสู่อำนาจผ่านรัฐประหารปี 1973 รัฐบาลดำเนินการเผาทำลายหนังสือที่ตนมองว่าเป็นภัยบ่อนทำลายความมั่นคง ซึ่งรวมถึงวรรณกรรมฝ่ายซ้ายและหนังสืออื่นที่ไม่สอดคล้องกับหลักการของคณะรัฐประหาร การเผาทำลายหนังสือนี้เป็นส่วนหนึ่งของ "การถอนรากถอนโคนมะเร็งร้ายมาร์กซิสต์"

หลังรัฐประหาร กองทัพเริ่มดำเนินการบุกค้นผู้ที่อาจต่อต้านคณะรัฐประหารซึ่งถูกจับกุมและบางส่วนถูกสังหารที่สนามกีฬาแห่งชาติและที่อื่น ๆ ในขณะเดียวกัน ทหารยังรวบรวมและเผาทำลายหนังสือจำนวนมาก ไม่เพียงแต่วรรณกรรมมาร์กซิสต์ แต่ยังรวมถึงวรรณกรรมสังคมวิทยาทั่วไป ไปจนถึงหนังสือพิมพ์และนิตยสาร นอกจากการยึดและเผาทำลายหนังสือแล้ว ยังมีคำสั่งให้นำหนังสือประเภทดังกล่าวออกจากห้องสมุดและร้านหนังสือทั่วประเทศด้วย หนังสือที่ถูกทำลายนั้นมีหลากหลายประเภทมาก แม้แต่หนังสือที่เกี่ยวกับศิลปะแบบบาศกนิยม (*cubism*) เพราะทหารเข้าใจว่าเป็นหนังสือเกี่ยวกับการปฏิวัติคิวบา (*Revolución cubana*)

การเผาทำลายหนังสือนี้นำไปสู่การประท้วงใหญ่ในระดับสากล เช่น สมาคมห้องสมุดอเมริกันประณามการเผาทำลายหนังสือนี้ ระบุว่า "เป็นการกดขี่ที่เลวทราม" ซึ่ง "ละเมิดสิทธิพื้นฐานของประชาชนชาวชิลี"

การเผาหนังสือเกิดขึ้นเป็นระยะ ๆ ตลอดสมัยของคณะรัฐประหารซึ่งกินเวลาถึงราวปี 1990 ในเดือนพฤศจิกายน 1986 เจ้าหน้าที่ศุลกากรได้ยึดหนังสือ *La aventura de Miguel Littín clandestino en Chile* ซึ่งประพันธ์โดยกาบริเอล การ์ซิอา มาร์เกซ จำนวนเกือบ 15,000 เล่ม ก่อนจะส่งต่อไปเผาทำลายในบัลปาราอิโซ นอกจากนี้ ในการเผาทำลายครั้งเดียวกันนั้นยังมีหนังสือรวบรวมความเรียงของเตโอโดโร เปตกอฟ นักการเมืองและอดีตนักรบกองโจรชาวเวเนซุเอลา ที่ถูกเผาทำลายเช่นกัน

ดูเพิ่ม
-------

* การเผาทำลายหนังสือ
* การเผาทำลายหนังสือของนาซี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The books have been burning", *CBC News*, June 22, 2011
2. 1 2  Bosmajian, p.141
3. 1 2  Bosmajian, p.174
4. ↑  Edwards, Jorge. "Books in Chile," *Index on Censorship* nº 2, 1984, pp. 20–23.
5. ↑  Andrain, Charles. *Political Change in the Third World*, 2011, p. 186.
6. ↑  14,846 Books by Nobel Prize Winner Burned in Chile, *LA Times*, January 25, 1987

### บรรณานุกรม

* Haig A. Bosmajian, *Burning Books*, McFarland, 2006, ISBN 9780786422081
**ซูซานนา หลิว** (อักษรโรมัน: Susanna Liew) เป็นนักเคลื่อนไหวชาวมาเลเซียผู้ประท้วงกรณีสามีเธอถูกอุ้มหายในมาเลเซีย ในปี 2020 เธอดำเนินคดีกับวุฒิสมาชิกอาวุโสหลังเขาไม่สามารถดำเนินการตรวจสอบคดีได้ ในหนึ่งเดือนต่อมา เธอได้รับรางวัลสตรีหาญกล้านานาชาติจากรัฐบาลสหรัฐอเมริกา หลิวเป็นอดีตผู้อำนวยการโรงเรียน ส่วนสามีของเธอ เรย์มอนด์ โก้ (Raymond Koh) เป็นนักบวชในคริสต์ศาสนา ในปี 2004 ทั้งคู่ได้ร่วใมกันตั้ง "โฮปคอมมิวนิตี" (Hope Community) ขึ้นเพื่อช่วยเหลือผู้ยากไร้

ในปี 2017 รถยนต์ของสามีเธอถูกล้อมและประกบด้วยรถยนต์ที่ดูเป็นทีมลักพาตัวมืออาชีพ ภาพจากกล้องวงจรปิดแสดงรถจักรยานยนต์สองคันสามารถปิดถนนในระยะเวลา 40 วินาทีของการลักพาตัว เรย์มอนด์ยังคงหายสาบสูญนับจากนั้น

นับจากนั้นหลิวได้ยินหยัดเรียกร้องแลดสอบถามไปยังเจ้าหน้าที่ทางการของมาเลเซียเกี่ยวกับการสืบค้นการลักพาตัวและสูญหายของสามีเธอ นอกจากนี้เธอยังเรียกร้องและถามเจ้าหน้าที่รัฐเกี่ยวกับการลักพาตัวและศสูญหายของชนกลุ่มน้อยทางศาสนาคนอื่น ๆ ด้วย เช่น คู่ชีวิตชาวคริสต์ รูธ ซีเตปู และ ยอชัว ฮิลมี กับ อามรี เจอ มาต ในเดือนกุมภาพันธ์ 2020 เธอประกาศดำเนินคดีกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงในรัฐบาลมาเลเซีย เนื่องจากหากเกินสามปีแล้วกรณีการสูญหายของสามีเธออาจเก่าเกินกว่าจะนำมาพิจารณาใหม่ได้

ในวันที่ 4 มีนารม 2020 รัฐบาลสหรัฐอเมริกาได้มอบรางวัลสตรีหาญกล้านานาชาติแก่เธอสำหรับความกล้าหาญที่จะต่อสู้กับอำนาจรัฐ "ด้วยสิธิของเธอในฐานะพลเมืองมาเลเซีย"

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Pastor Koh's wife Susanna Liew named 2020 International Woman of the Year | The Star Online". *www.thestar.com.my*. สืบค้นเมื่อ 2020-03-16.
2. 1 2  "Biographies of the Finalists for the 2020 International Women of Courage Awards". *United States Department of State* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2020-03-16.
3. ↑  "MALAYSIA - Where is Pastor Raymond Koh?". *Release International* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2020-02-13. สืบค้นเมื่อ 2020-03-16.
4. 1 2 3  Chin, Emmanuel Santa Maria. "Pastor Koh's wife sues IGPs, others over his 'enforced disappearance' | Malay Mail". *www.malaymail.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-03-16.
5. ↑  "Ruth Sitepu's family hopes for answers into couple's disappearance in Suhakam inquiry | The Star Online". *www.thestar.com.my*. สืบค้นเมื่อ 2020-03-16.
6. ↑  "2020 International Women of Courage Award". *United States Department of State* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2020-03-13.
**พายุเฮอริเคนไดแอน** (อังกฤษ: Hurricane Diane) เป็นพายุเฮอริเคนในมหาสมุทรแอตแลนติกที่ค่าเสียหายมากที่สุดในเวลานั้น หนึ่งในสามของพายุเฮอริเคนที่โดนนอร์ทแคโรไลนาในช่วงฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2498 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 7 สิงหาคมจากคลื่นเขตร้อนระหว่างเลสเซอร์แอนทิลลีสและกาบูเวร์ดี ไดแอนเริ่มย้ายไปทางตะวันตก-ตะวันตกเฉียงเหนือโดยมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในความรุนแรง แต่เริ่มรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากหันไปทางเหนือ-ตะวันออกเฉียงเหนือ เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พายุเฮอริเคนถึงความเร็วลมสูงสุดที่ 105 ไมล์ต่อชั่วโมง (165 กม./ชม.) ทำให้เป็นพายุเฮอริเคนระดับ 2 และค่อยๆอ่อนแรงลงหลังจากเลี้ยวกลับไปทางทิศตะวันตก ไดแอนทำให้เกิดดินถล่มใกล้วิลมิงตันในรัฐนอร์ทแคโรไลนาในขณะเป็นพายุโซนร้อนที่รุนแรงในวันที่ 17 สิงหาคม ห้าวันหลังจากที่พายุเฮอริเคนคอนนี่เข้ามาใกล้บริเวณเดียวกัน ไดแอนลดความรุนแรงลงหลังจากที่ย้ายไปอยู่ในแผ่นดินที่จุดที่สำนักงานพยากรณ์อากาศแห่งสหรัฐระบุว่าจะมีภัยคุกคามต่อการทำลายล้างลดลง พายุหมุนไปทางทิศเหนือ-ตะวันออกเฉียงเหนือ และน้ำอุ่นจากมหาสมุทรแอตแลนติกช่วยให้เกิดฝนตกชุกในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ไดแอนก็เข้าไปในมหาสมุทรแอตแลนติกทางตะวันออกเฉียงใต้ของมหานครนิวยอร์ก แล้วกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนในสองวันต่อมา และหายไปในวันที่ 23 สิงหาคม

แผนที่ทางเดินของพายุเฮอร์ริเคนไดแอนและสีตามมาตราเฮอร์ริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน
บทความนี้เกี่ยวกับนักมวยชาวฟิลิปปินส์ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ซูการ์โน (แก้ความกำกวม)

**ซูการ์โน เบนจาโอ** (Sukarno Banjao) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดที่เมือง Cadiz City ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 30 ครั้ง ชนะ 19 (น็อค 13) เสมอ 1 แพ้ 10

ประวัติ
-------

เบนจาโอขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 18 กันยายน พ.ศ. 2542 ชนะน็อค หลุยส์ เอสกามีญาส ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึนชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 แต่แพ้คะแนน โจวาน เพรสบีเตโร ไม่ได้แชมป์ จากนั้น เดินทางมาชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทในไทย เมื่อ 16 เมษายน พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต จากนั้นเบนจาโอยังขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง และเคยมาชกในไทย แพ้คะแนน ดวงเพชร แสงมรกตและวิษณุ ก่อเกียรติยิมเมื่อ พ.ศ. 2546 จากนั้น ได้ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBF ที่ว่าง เมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2547 ชนะน็อค ยองกี้ อาฟรีซัด ยก 6 ได้แชมป์มาครอง และขึ้นชกป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้ง เมื่อ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ชนะน็อค วิษณุ ก่อเกียรติยิม ในยกที่ 9 ต่อจากนั้น เบนจาโอได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทที่ว่างเมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2548 แพ้คะแนน เซลโซ่ แดงก๊อด ไม่ได้แชมป์ เบนจาโอขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 แพ้น็อค ฮาเวียร์ มาลูลัน ยก 4 จากนั้นก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBF
	+ ชิง 25 กันยายน 2547 ชนะน็อค ยองกี้ อาฟรีซัล ยก 6 ที่ ฟิลิปปินส์
	+ เสียแชมป์ 17 มิถุนายน 2548 แพ้คะแนน เซลโซ่ แดงก๊อด ที่ ฟิลิปปินส์
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทเมื่อ 16 เมษายน 2545 แพ้คะแนน เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ที่ หัวหิน

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
**ซู ติ้งฟาง** (จีนตัวเต็ม: 蘇定方; จีนตัวย่อ: 苏定方; พินอิน: *Sū Dìngfāng*; เวด-ไจลส์: *Su Tingfang*; ค.ศ. 591–667) ชื่ออย่างเป็นทางการว่า **ซู เลี่ย** (蘇烈) บรรดาศักดิ์ว่า **สิงจฺวังกง** (邢莊公) เป็นขุนพลในราชวงศ์ถัง (唐朝) ของจีน ผู้ล้มรัฐข่านเติร์กตะวันตก (西突厥) เป็นผลสำเร็จใน ค.ศ. 657 ชัยชนะของซู ติ้งฟาง ต่อชาวเติร์กนั้น ทำให้ชายแดนฝั่งตะวันตกของราชวงศ์ถังแผ่ขยายไปสุดเขตเติร์ก นอกจากนี้ ซู ติ้งฟาง ยังมีส่วนช่วยพิชิตอาณาจักรแพ็กเจใน ค.ศ. 660

ภูมิหลัง
--------

ซู ติ้งฟาง เกิดที่เมืองอู่อี้ (武邑) ปัจจุบันอยู่ในนครเหิงฉุ่ย (衡水市) มณฑลเหอเป่ย์ (河北省) ปีเกิด คือ ค.ศ. 591 ตรงกับรัชกาลของจักรพรรดิสุยเหวิน (隋文帝) แห่งราชวงศ์สุย (隋朝)

ตลอดรัชกาลถัดมา คือ รัชกาลจักรพรรดิสุยหยาง (隋煬帝) พระโอรสของจักรพรรดิสุยเหวินนั้น ชาวไร่ชาวนาเป็นกบฏทุกหย่อมหญ้า ซู ยง (蘇邕) บิดาของซู ติ้งฟาง เป็นผู้นำกองกำลังท้องถิ่นต่อต้านกบฏ และซู ติ้งฟาง ในวัยเยาว์มักร่วมเป็นกองหน้าของบิดา ครั้นสิ้นบิดาแล้ว ซู ติ้งฟาง ก็สืบตำแหน่งผู้นำกองกำลังและสานงานปราบกบฏต่อไป ชีวประวัติของซู ติ้งฟาง ในเอกสาร *จิ้วถังชู* (舊唐書) ระบุว่า ซู ติ้งฟาง รบชนะและสังหารจาง จินเชิง (張金稱) แม่ทัพคนสำคัญของฝ่ายกบฏ ตายคาสมรภูมิ แต่เอกสาร *สุยชู* (隋書) ว่า ผู้สังหารจาง จินเชิง คือ ขุนพลหยาง อี้เฉิน (楊義臣) และเอกสาร *จือจื้อทงเจี้ยน* (資治通鑑) ว่า เป็นขุนพลหยาง ช่านฮุ่ย (楊善會) นอกจากนี้ ซู ติ้งฟาง ยังรบชนะแม่ทัพกบฏอีกคนหนึ่งนาม หยาง กงชิง (楊公卿)

แต่ภายหลัง ซู ติ้งฟาง ยอมติดตามโต้ว เจี้ยนเต๋อ (竇建德) หัวหน้ากบฏซึ่งตั้งตัวเป็นเจ้าแห่งรัฐเซี่ย (夏) และซู ติ้งฟาง ยังเป็นที่ชอบใจของเกา หย่าเสียน (高雅賢) แม่ทัพของโต้ว เจี้ยนเต๋อ ถึงขนาดที่เกา หย่าเสียน ปฏิบัติกับเขาดังเขาเป็นบุตร ครั้น ค.ศ. 621 ขุนศึกหลี่ ชื่อหมิน (李世民) ของราชวงศ์ถัง จับโต้ว เจี้ยนเต๋อ และยึดดินแดนรัฐเซี่ยได้ แต่ปลายปีนั้น แม่ทัพเกา หย่าเสียน และขุนพลคนอื่น ๆ ของรัฐเซี่ย รวมกำลังกันต่อต้านราชวงศ์ถัง โดยหนุนให้ขุนพลหลิว เฮย์ท่า (劉黑闥) ขึ้นเป็นเจ้า เรียกว่า "ฮั่นตงหวัง" (汉东王) และซู ติ้งฟาง ก็เข้ารับราชการอยู่กับหลิว เฮย์ท่า ในการต่อต้านราชวงศ์ถังครั้งนี้ด้วย ครั้นแม่ทัพเกา หย่าเสียน ตายในการรบเมื่อ ค.ศ. 622 และหลี่ เจี้ยนเฉิง (李建成) พี่ชายของหลี่ ชื่อหมิน ปราบหลิว เฮย์ท่า สำเร็จในปีถัดมา ซู ติ้งฟาง ก็กลับไปใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านเกิด

ณ เวลาใดเวลาหนึ่งหลัง ค.ศ. 626 ซึ่งหลี่ ชื่อหมิน ได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิไท่จงแห่งราชวงศ์ถังแล้ว ปรากฏว่า ซู ติ้งฟาง ได้กลายเป็นทหารในสังกัดขุนพลหลี่ จิ้ง (李靖) ต่อมาในช่วง ค.ศ. 629–630 หลี่ จิ้ง นำทัพไปปราบรัฐข่านเติร์กตะวันออก (東突厥) และในการรบชิงชัยครั้งสุดท้ายที่หลี่ จิ้ง ถล่มทัพของข่านเสียลี่เค่อหาน (頡利可汗; Illig Qaghan) จนราบคาบ และสังหารองค์หญิงอี้เฉิง (義成公主) ชายาของเสียลี่เค่อหาน ตายในที่รบนั้น ปรากฏชื่อซู ติ้งฟาง เป็นผู้บัญชาการกองหน้า ครั้นหลี่ จิ้ง นำชัยชนะกลับราชธานีฉางอาน (長安) แล้ว ซู ติ้งฟาง ก็ได้รับบำเหน็จเป็นตำแหน่งขุนนางชั้นกลาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  See *Old Book of Tang*, vol. 83 "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-11. สืบค้นเมื่อ 2007-10-11.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์).
2. ↑  *Book of Sui*, vol. 63  เก็บถาวร 2007-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, and *Zizhi Tongjian*, vol. 183.
**วัดใหญ่โพหัก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพหัก อำเภอบางแพ จังหวัดราชบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 40 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 25 ไร่

ประวัติ
-------

วัดใหญ่โพหักมีประวัติเกี่ยวข้องกับตำนาน *พญากง พญาพาน* กล่าวว่า พญาพานได้ยกทัพเพื่อจะไปรบกับพญากงผู้เป็นบิดา ผ่านมาบริเวณบ้านโพหักนี้ เห็นว่ามีทำเลที่เหมาะสม จึงได้หยุดพักไพร่พล เหล่าไพร่พลที่มาในกองทัพได้เอาศาสตราวุธที่นำมาด้วยไปพิงไว้กับต้นโพธิ์ ทำให้ต้นโพธิ์หักลงอันเป็นอาเพศ บอกเหตุว่าพญาพานจะกระทำบิตุฆาต ฆ่าบิดาของตน จึงเป็นชื่อของตำบลโพหัก 

อีกเรื่องเล่า กล่าวว่าในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย พม่าได้ยกกองทัพมาตีกรุงศรีอยุธยาได้มาหยุดพักพล ณ ตำบลนี้ทหารพม่าได้เอาปืนใหญ่ที่นำมาด้วย ไปวางพิงไว้กับต้นโพธิ์ ทำให้ต้นโพธิ์หักลง จึงเรียกที่หมายของการพบปะกันว่า ตำบลโพหัก อีกเรื่องเล่า กล่าวว่า เมื่อกรุงศรีอยุธยาแตกราษฎรจากกรุงศรีอยุธยาได้พากันอพยพหนีภัยสงครามโดยมีการใช้เกวียนบรรทุกทรัพย์สมบัติต่าง ๆ หนีการปล้นสะดมของทหารพม่ามาถึงที่แห่งนี้ ไม่สามารถเดินทางต่อไปได้ จึงได้หยุดแล้วเอาทรัพย์สมบัติที่ขนมากองและแขวนไว้กับต้นโพธิ์ ทำให้ต้นโพธิ์หักลง จึงเรียกสถานที่ดังกล่าวว่า บ้านโพหัก และมีการสร้างวัดขึ้น จากข้อมูลกรมการศาสนา ระบุว่าวัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2277 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า ประวัติกล่าวว่าสร้างขึ้นในสมัยเจ้าประคุณในโกษฐ หรือ หลวงพ่อทองดี อดีตเจ้าอาวาส ภายในอุโบสถเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปั้นลงรัก ปิดทอง ขนาดใหญ่ประทับนั่ง แสดงปางมารวิชัย ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบำเพ็ญกุศล วิหารอุดหลังเก่า ภายในวิหารเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปหินทรายแดง ลงรัก ปิดทอง เป็นศิลปะสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย จำนวน 2 องค์ และ มณฑปประดิษฐานรอยพระพุทธบาท เป็นอาคารก่ออิฐ ถือปูน ปัจจุบันเหลืออยู่เฉพาะส่วนฐาน และกำแพงบางส่วน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหญ่โพหัก". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดใหญ่โพหัก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดใหญ่โพหัก**
**วัดใหม่ (ยายแป้น)** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางขุนนนท์ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ด้านหน้าทางเข้าวัด อยู่เยื้องติดกับชุมชนวัดใหม่ยายแป้น

วัดใหม่ (ยายแป้น) สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2390 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว สันนิษฐานว่าคุณยายแป้นเป็นผู้บริจาคที่ดินและสร้างวัดดั่งที่ปรากฏในนามของวัด จากจารึกบนระฆังใบเก่าแก่ของวัด ระบุว่าสร้างไว้ พ.ศ. 2392 ขณะที่หลังคาอุโบสถหลังเก่ามีไก่ 2 ตัว เป็นสัญลักษณ์ว่าสร้างเสร็จในปีระกา นั่นคือปี พ.ศ. 2391 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2392 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 4 เมตร ยาว 23 เมตร ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระสามสมัย อู่ทอง เชียงแสน สุโขทัย

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 23 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง หอระฆังคอนกรีต และศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ 2 ชั้น กว้าง 11 เมตร ยาว 23.30 เมตร สร้างปี พ.ศ. 2479 กว้าง 12 เมตร ยาว 21 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหม่ยายแป้น" (PDF). ข่าวสด.
2. ↑  "พื้นที่เปลี่ยนผ่านจากสภาวะหนึ่งไปสู่อีกสภาวะหนึ่งระหว่างพื้นที่ปัจจุบัน กับพื้นที่หลังความตาย" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดใหม่ (ยายแป้น)**
**วงศ์ย่อยงูโบอา** (ชื่อวิทยาศาสตร์: Boinae; อังกฤษ: Boa, Anaconda) เป็นวงศ์ย่อยของงูไม่มีพิษในวงศ์ Boidae

มีลักษณะโดยรวม คือ กระดูกพรีฟรอนทัลชิ้นซ้ายและขวามีขอบด้านในอยู่ชิดกันหรือแตะกัน มีแอ่งรับคลื่นความร้อนอินฟราเรดกระจายอยู่รอบขอบปากบนและล่าง 

เป็นงูที่มีขนาดใหญ่ ขนาดเล็กที่สุด คือ ชนิด *Candoia aspera* ที่มีขนาดความยาว 60-90 เซนติเมตร และใหญ่ที่สุด คือ *Eunectes murinus* หรืองูอนาคอนดาเขียว ที่ยาวได้ถึง 11.5 เมตร น้ำหนักกว่า 250 กิโลกรัม

แต่ว่าในยุคก่อนประวัติศาสตร์มีงูในวงศ์ย่อยนี้อยู่ชนิดหนึ่ง คือ ไททันโอโบอา แซร์อาโฮนเอนซิส (*Titanoboa cerrejonensis*) ซึ่งได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว มีความยาวได้ถึง 13 หรือ 15 เมตร และอาจมีน้ำหนักได้มากถึง 2 ตัน ซึ่งนับว่าใหญ่และหนักกว่างูอนาคอนดาที่พบได้ในยุคปัจจุบันนี้มาก ค้นพบครั้งแรกเป็นซากดึกดำบรรพ์ในประเทศโคลอมเบีย เมื่อปี ค.ศ. 2007

มีทั้งหมด 28 ชนิด 5 สกุล โดยแพร่ขยายพันธุ์ด้วยการออกลูกเป็นตัวทั้งสิ้น จำนวนลูกที่คลอดแต่ละครั้งจะแตกต่างออกไปตามแต่ละสกุลและชนิด โดยสกุล *Cadoia* ซึ่งเป็นสกุลที่มีขนาดเล็กจะตกลูกครั้งละ 5-6 ตัว แต่ในขณะที่สกุล *Eunectes* หรือที่รู้จักดีในชื่อ งูอนาคอนดา ซึ่งมีขนาดใหญ่จะตกลูกได้ถึงครั้งละ 40 ตัวหรือมากกว่านั้น หรือสกุล *Boa* ที่ตกลูกได้ถึงครั้งละ 60-70 ตัว

เป็นงูที่ล่าเหยื่อได้แก่ นกและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมด้วยการใช้การรับรู้จากอินฟราเรดจากตัวเหยื่อด้วยการเข้ารัดเหมือนงูในวงศ์ Pythonidae

พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทวีปอเมริกาใต้, เกาะมาดากัสการ์ และหมู่เกาะต่าง ๆ ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้

อ้างอิง
-------

1. ↑  โลกวิทยาการ - พบซากงูดึกดำบรรพ์ขนาดใหญ่ที่สุดในโลก จากสารคดี
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
3. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* หน้า 405-406 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ย่อยงูโบอา**

วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Boinae***