recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**คู จุน-ย็อบ** (เกาหลี: 구준엽; ฮันจา: 具俊瞱; เกิด 11 กันยายน ค.ศ. 1969) หรือที่รู้จักในชื่อบนเวทีของเขาว่า **DJ Koo** เป็นนักร้อง ดีเจ นักเต้น แร็ปเปอร์ ศิลปินชาวเกาหลีใต้ เขาเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะสมาชิกของคู่หูนักเต้น เค-ป็อป วงโคลน คู ถือเป็นหนึ่งในดาราเกาหลีรุ่นแรกที่ได้รับความนิยมอย่างมากในระดับสากล โดยเฉพาะใน ไต้หวัน เขายังเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งในดีเจที่มีชื่อเสียงที่สุดของเกาหลีใต้ ซึ่งเป็นดีเจชาวเกาหลีคนแรกและคนเดียวที่ได้ทำการแสดงที่ เทศกาลดนตรีอัลทรา ในเมือง ไมอามี รัฐฟลอริดา ติดต่อกัน

ชีวิตส่วนตัว
------------

ในปี ค.ศ. 1998 คู ได้พบกับนักแสดงสาวชาวไต้หวัน ต้าเอส เมื่อเขาได้รับเชิญไปไต้หวันในฐานะแขกรับเชิญในคอนเสิร์ต ทั้งสองเริ่มออกเดทหลังจากนั้นไม่นาน คูกล่าวว่า "มันคือรักแรกพบ...เราเรียนรู้ภาษาของกันและกัน และมักจะเดินทางไปเยี่ยมเยือนกัน" อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ของพวกเขากินเวลาเพียงประมาณหนึ่งปี เนื่องจาก "การห้ามออกเดท" ในอุตสาหกรรม เค-ป็อป ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงถูกคัดค้านโดยผู้จัดการของ คู ซึ่งนำไปสู่การแยกทางกันในปี ค.ศ. 2000

ในวันอังคารที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2565 คูประกาศในอินสตาแกรมของเขาว่าเขาได้แต่งงานกับ ต้าเอส เขาแท็กภรรยาของเขาในโพสต์ซึ่งเขียนทั้ง ภาษาเกาหลี และ อักษรจีนตัวเต็ม ซึ่งอ่านว่า:

เราแต่งงานกัน. ที่จะได้มีพรหมลิขิตกับผู้หญิงคนนั้นที่ฉันตกหลุมรักเมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว นี่คือความรักที่เราทั้งคู่ต่างอยากจะทะนุถนอมและดำเนินต่อไป เมื่อฉันได้ยินเกี่ยวกับการหย่าร้างของเธอ ฉันค้นหาหมายเลขของเธอเมื่อ 20 ปีที่แล้วและติดต่อเธอ โชคดีที่หมายเลขของเธอยังเหมือนเดิม ดังนั้นเราจึงสามารถเชื่อมต่อใหม่ได้ เราเสียเวลาด้วยกันมากเกินไป ฉันเลยแนะนำให้เราแต่งงานกัน แล้วเธอก็ตอบตกลง เราจะอยู่ด้วยกันหลังจากจดทะเบียนสมรสแล้ว ตั้งแต่ฉันแต่งงาน ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้รับการสนับสนุนและพรจากคุณ ขอบคุณทุกคน. 
- คู จุน-ย็อบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "'사람이 좋다' 주영훈, 졸업사진 공개…강용석, 구준엽, 강원래가 동창이야?" (ภาษาเกาหลี). September 19, 2015.
2. ↑  "The Seeds of Hallyu". *thediplomat.com* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2022-04-24.
3. ↑  "Exclusive Interview with DJ KOO | Siam2nite". *Siam2nite.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-04-24.
4. 1 2  "Barbie Hsu Marrying Ex-Boyfriend From 20 Years Ago, Korean Singer DJ Koo, Who Kept Her Number". *8 Days* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-04-24.
5. 1 2  Coley, Denise (2022-03-09). "Koo Jun-yup and Barbie Hsu Married After Getting Back Together After Split 20 Years Ago". *K Crush America Magazine* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2022-04-19.
6. ↑  Coley, Denise (2022-03-09). "Koo Jun-yup and Barbie Hsu Married After Getting Back Together After Split 20 Years Ago". *K Crush America Magazine* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2022-04-19.
7. ↑  "Goo Joon Yeob Weds Barbie Hsu: A Beautiful Fairytale!". *OtakuKart* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2022-03-09. สืบค้นเมื่อ 2022-04-24.
8. ↑  "DJ Koo Jun-Yup to marry Barbie Hsu!". *sg.style.yahoo.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-04-24.
9. ↑  "Korean singer DJ Koo, Taiwanese actress Barbie Hsu tie the knot". *m.koreatimes.co.kr* (ภาษาอังกฤษ). 2022-03-08. สืบค้นเมื่อ 2022-04-24.
10. ↑  "Actress Barbie Hsu marries former boyfriend, South Korean musician DJ Koo, three months after her divorce". *CNA Lifestyle* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-04-24.
**วัดตำหนัก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลสามโคก อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 17 ไร่ 1 งาน 67.56 ตารางวา

วัดตำหนักสร้างเมื่อ พ.ศ. 2352 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โดยชาวมอญที่อพยพมาจากเมาะตะมะ เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการสร้างวัดและได้ขนานนามว่า **วัดแพพะแต๊ะ** แปลว่า "วัดพระพุทธบาท" เดิมวัดนี้ชื่อ **วัดขอม** หรือ **วัดใหญ่** ครั้งพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จเมืองสามโคกและเสด็จประทับพลับพลาอยู่ที่วัดตำหนัก จึงเข้าใจน่าจะเป็นเหตุให้ชื่อว่า "วัดตำหนัก" ได้รับพระราขทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2336

ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 24 เมตร ลักษณะเป็นรูปเรือสำเภา ไม่มีหน้าต่าง มีประตูด้านหน้า 1 บาน ด้านหลัง 2 บาน กุฎีสงฆ์จำนวน 2 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ มณฑป และเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองขนาดกลางสององค์หน้าโบสถ์ ปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ เป็นศิลาแลง หน้าตักกว้าง 2 ศอก มีพระพุทธบาทจำลอง เป็นหินทั้งหมด กว้าง 1 ศอก ยาว 3 ศอก

สมุดภาพ
-------

* ศาลาการเปรียญยามพลบค่ำศาลาการเปรียญ  
ยามพลบค่ำ
* ศาลาการเปรียญช่วงกลางคืนศาลาการเปรียญ  
ช่วงกลางคืน
* สวนหย่อมริมแม่น้ำเจ้าพระยาสวนหย่อมริมแม่น้ำเจ้าพระยา
* ริมแม่น้ำเจ้าพระยายามกลางคืนริมแม่น้ำเจ้าพระยา  
ยามกลางคืน
* พระพุทธรูปตั้งหันหน้าออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยาพระพุทธรูปตั้งหันหน้า  
ออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยา
* เจดีย์สององค์หน้าพระอุโบสถหลังเก่าเจดีย์สององค์หน้า  
พระอุโบสถหลังเก่า
* เจดีย์ พระอุโบสถหลังเก่าและพระอุโบสถหลังใหม่เจดีย์ พระอุโบสถหลังเก่า  
และพระอุโบสถหลังใหม่
* พระอุโบสถหลังใหม่พระอุโบสถหลังใหม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตำหนัก ต.สามโคก อ.สามโคก ปทุมธานี". ทัวร์วัดไทย.
2. ↑  "วัดตำหนัก". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
รถเอทีวี
**เอทีวี** (ATV ย่อจาก all-terrain vehicle) หรือ **ควอดไบค์** (quad-bike หรือย่อว่า ควอด) เป็นรถที่มีเครื่องมอเตอร์ไซค์ออกแบบมาให้มีขนาดเล็ก และมีสี่ล้อสำหรับใช้ในทางวิบาก อย่างไรก็ตามทางแอนซี ได้นิยามว่า "เอทีวี" คือชื่อสำหรับยานยนต์ที่มีลักษณะสำหรับการขับขี่ที่มีแรงกดดันต่ำที่ยาง,และที่นั่งก็เป็นลักษณะที่ต้องถ่างขาหรือขึ้นคร่อมเวลาใช้งานโดยผู้ขับขี่ และมือทั้งสองข้างก็บังคับโดยจับที่แฮนด์ควบคุมขับขี่โดยมีคนบังคับคนเดียว ถึงแม้ว่าจะมีการประยุกต์ให้มีที่นั่งเพิ่มขึ้นมาอีกสองที่นั่ง (ตามแนวยาว) การประยุกต์ในการใช้งานแบบใหม่นี้ ก็ยังอยู่ในการพิจารณาอยู่

**รถเอทีวี** ถือกำเนิดขึ้นบนโลกใบนี้ครั้งแรก ราวปี 1960 เป็นผลงานของ John Gower ผู้ก่อตั้งบริษัท JGR Gunsport จากกรุงโตรอนโต ประเทศแคนาดา และ Fred Rohrer วิศวกรชาวสวิสเซอร์แลนด์ ในตอนแรกรถเอทีวี มีลักษณะเป็นรถสะเทินน้ำสะเทินบก 6 ล้อ มีชื่อเรียกว่า The Jiger จากนั้นในปี 1965 เริ่มมีการผลิตออกมาจำหน่ายมากขึ้นเนื่องจากเป็นที่ต้องการของตลาดโดยเฉพาะการทหารและกีฬา แต่ระยะเวลาเพียงไม่กี่ปี The Jiger ต้องปิดฉากลงหลังจากบริษัทมีปัญหาทางด้านการเงิน ในปี 1968 The Jiger ถูกผลิตออกมาได้เพียง 3 Model ทั้งหมดราว 3,337 คัน 

รถเอทีวี 3 ล้อคันแรกของโลก มีชื่อว่า "The Sperry-Rand Tricart" มันถูกออกแบบขึ้นปี 1967 โดย John Plessinger ที่จริงแล้วมันคือโปรเจ็คระหว่างเรียนที่ the Cranbrook Academy of Art และมันถูกผลิตออกสู่ตลาดในปี 1968 โดยนาย John Plessinger ได้ ขายลิขสิทธิ์ให้แก่ New Holland บริษัทผลิตรถแทรกเตอร์ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็น Honda บริษัทยานยนต์ยักษ์ใหญ่ของญี่ปุ่นที่แย่งซีนไป ด้วยการมาของรถเอทีวี รุ่น US90 หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ATC90 ในปี 1970

**ATV** เริ่มมีชื่อเสียงโด่งดังและเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายมากขึ้น จากภาพยนตร์ชุด บอนด์เดอะซีรีส์เรื่อง Diamonds Are Forever (007 เพชรพยัคฆราช) จากฉากที่ James Bond แสดงโดย ฌอน คอนเนอรี ขี่เจ้า ATV 3 ล้อสัญชาติญี่ปุ่น รุ่น US90 หรือ ATC90 ของ หนีการไล่ล่าจากผู้ร้าย และมีให้เห็นผ่านตาจากซีรีย์โทรทัศน์อีกหลายเรื่อง เช่น Magnum, P.I. , Hart to Hart จากนั้นตลาดรถเอทีวี 3 ล้อ ก็เริ่มโตขึ้นเรื่อยๆ มีการพัฒนาประสิทธิภาพของรถให้ดียิ่งขึ้น และเมื่อตลาดเปิด คู่แข่งขันก็ย่อมเพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย บริษัทยานยนต์ญี่ปุ่นเจ้าอื่นก็โดดเข้ามาร่วมแจมด้วย ไม่ว่าจะเป็น Kawasaki , Yamaha

จุดเริ่มต้นของรถเอทีวี 4 ล้อ กลับเป็น Suzuki ที่ชิงเปิดตัว "QuadRunner LT125" เอทีวี 4 ล้อคันแรกของโลก สู่สายตาสาธารณชน ในปี 1982 หลังจากนั้นตลาดรถเอทีวี 4 ล้อ ก็เปิดฉากฟาดฟันกันอย่างดุเดือด พัฒนาประสิทธิภาพเครื่องยนต์ ออกแบบรถให้ล้ำนำสมัย เพื่อแย่งชิงเป็นผู้นำตลาด และก็เป็น Honda ที่ทำสำเร็จ ครองตลาดเอทีวีสูงถึง 69% ในสหรัฐอเมริกาช่วงปี 1984 ถึง 1987 ส่วนรถเอทีวีสัญชาติอเมริกันคันแรกคือ "the Trailboss" จากค่าย Polaris เข้าสู่ตลาดในปี 1985 ในยุคหลังเริ่มมีการนำรถเอทีวีมาใช้ในงานไร่มากขึ้น

เมื่อรถเอทีวีเป็นที่นิยมในหมู่มาก จึงมีการจัดการแข่งขันอย่างเป็นทางการรายการแรก คือ The Grand National Cross Country จัดขึ้นในปี 1980 และ ATV National Motocross Championship series ในปี 1985 จนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

* รายละเอียดเอทีวี
* ความเป็นมาของเอทีวี

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รวมเว็บไซต์เกี่ยวกับเอทีวี เก็บถาวร 2009-02-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ภาวะเงินเฟ้อรุนแรงในเวเนซุเอลา แสดงตามเวลาที่ใช้ก่อนที่เงินจะสูญเสียมูลค่าลง 90% 
ในทางเศรษฐศาสตร์ **อัตราเงินเฟ้อรุนแรง** (hyperinflation) ถือเป็นอัตราเงินเฟ้อที่สูงมากและโดยทั่วไปเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว มักจะทำให้มูลค่าที่แท้จริงของสกุลเงินถดถอยอย่างรวดเร็ว เนื่องจากราคาสินค้าทั้งหมดเพิ่มขึ้น สิ่งนี้ทำให้ผู้คนลดการถือครองในสกุลเงินนั้น เนื่องจากประชาชนจะเปลี่ยนไปใช้สกุลเงินต่างประเทศที่มีความเสถียรกว่า หากวัดจากสกุลเงินต่างประเทศที่มีเสถียรภาพแล้ว ราคาทั่วไปจะยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

สิ่งที่ต่างจากอัตราเงินเฟ้อต่ำ กระบวนการขึ้นราคาต่าง ๆ จะยืดเยื้อและโดยทั่วไปไม่สามารถสังเกตเห็นได้ชัดเจน ยกเว้นโดยการศึกษาราคาตลาดในอดีต ส่วนอัตราเงินเฟ้อรุนแรงจะเห็นการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและต่อเนื่องของราคา ต้นทุนสินค้า และในอุปทานของสกุลเงิน อย่างไรก็ตามโดยทั่วไปแล้วระดับราคาโดยทั่วไปจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วกว่าปริมาณเงิน เนื่องจากผู้คนไม่ต้องการถือครองเงินที่มีค่าลดลง เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้น เงินคงเหลือที่แท้จริงจะลดลงอย่างมาก 

ภาวะเงินเฟ้อรุนแรงเกือบทั้งหมดมีสาเหตุมาจาก การขาดดุลงบประมาณของรัฐบาลซึ่งเป็นผลจากการสร้างสกุลเงิน ภาวะเงินเฟ้อรุนแรงมักเกี่ยวข้องกับความตึงเครียดที่มีผลต่องบประมาณของรัฐบาล เช่น สงครามหรือผลที่ตามมา ความวุ่นวายทางการเมืองและสังคม การล่มสลายของอุปทานรวมหรือราคาส่งออก หรือวิกฤตอื่น ๆ ที่ทำให้รัฐบาลเก็บรายได้จากภาษีได้ยาก รายได้ภาษีที่แท้จริงที่ลดลงอย่างมาก ควบคู่ไปกับความต้องการอย่างมากในการรักษาการใช้จ่ายของรัฐบาล รวมถึงการไม่สามารถหรือไม่เต็มใจที่จะกู้ยืม อาจทำให้ประเทศเข้าสู่ภาวะเงินเฟ้อรุนแรงได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  O'Sullivan, Arthur; Steven M. Sheffrin (2003). *Economics: Principles in action*. Upper Saddle River, New Jersey 07458: Pearson Prentice Hall. pp. 341, 404. ISBN 0-13-063085-3.`{{cite book}}`: CS1 maint: location (ลิงก์)
2. 1 2  Bernholz, Peter 2003, chapter 5.3
3. ↑  Bernholz, Peter 2003, chapter 5.2 and Table 5.1
PDP-1
PDP-6
PDP-7
PDP-8/e
PDP-11/40
PDP-12
PDP-15 (บางส่วน)
PDP-15 กราฟิกที่มีเทอร์มิเนล ไลต์เพน และดิจิตอลแท็บเล็ต
**หน่วยประมวลผลข้อมูลโปรแกรม** (อังกฤษ: Programmed Data Processor) หรือย่อว่า **พีดีพี** (อังกฤษ: PDP) เป็นรุ่นของมินิคอมพิวเตอร์สร้างและทำการตลาดโดย ดิจิตอลอีควิปเมนต์คอร์โพเรชั่น ในช่วงปี 1957 จนถึง 1990 ในชื่อ 'PDP' โดยที่หลีกเลี่ยงการจงใจใช้คำ 'คอมพิวเตอร์' เนื่องจากในช่วงแรกของ PDP เครื่องคอมพิวเตอร์ที่มีชื่อเสียงของการเป็นเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่ซับซ้อนและมีราคาแพง และผู้ร่วมทุนที่อยู่เบื้องหลังระบบดิจิตอล โดยเฉพาะ Georges Doriot ไม่สนับสนุนระบบดิจิตอลที่พยายามจะสร้าง "คอมพิวเตอร์" คำว่า "มินิคอมพิวเตอร์" ยังไม่มีการบัญญัติไว้แทนที่ดิจิตอลใช้สายแบบเดิมของโมดูลตรรกะในการสร้าง *หน่วยประมวลผลข้อมูลโปรแกรม* และวัตถุประสงค์ไว้ในตลาดซึ่งไม่สามารถซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์ที่มีขนาดใหญ่ได้

รุ่นของ PDP
-----------

PDP-1
รุ่นต้นแบบของ PDP เครื่อง 18 บิต ที่ใช้ในช่วงต้นในการทำงานไทม์แชริงของระบบปฏิบัติการ และประสบความสำเร็จในแวดวงแฮ็กเกอร์ในช่วงต้น หนึ่งในวิดีโอเกมแรกคือ Spacewar! ได้รับการพัฒนาสำหรับเครื่องนี้
PDP-2
ออกแบบคิดค้นแบบ 24 บิต
PDP-3
เครื่อง 36 เครื่องแรกที่ออกแบบโดย DEC แม้ว่า DEC ไม่ได้เสนอเป็นผลิตภัณฑ์ โดยเฉพาะ PDP-3 ถูกสร้างขึ้นโดย สถาบันวิศวกรรมทางวิทยาศาสตร์ของซิสในวอลแธม ,รัฐแมสซาชูเซตส์ ในการประมวลผลข้อมูลเรดาร์ตัดขวาง สำหรับเครื่องบินลาดตระเวน Lockheed A-12 ในปี 1960
PDP-4
PDP-5
เครื่อง 12 บิต เครื่องแรกของ DEC แนะนำคำสั่งที่กำหนดใช้ในภายหลังของ PDP-8
PDP-6
PDP-7
PDP-8
LINC-8
ไฮบริดของ LINC และคอมพิวเตอร์ PDP-8 สองชุดคำแนะนำ ต้นกำเนิดของ PDP-12
PDP-10
เครื่องไทม์แชริง 36 บิต ที่ประสบความสำเร็จและเป็นรูปธรรมกว่ารุ่นที่แตกต่างกัน ชุดคำสั่งที่เป็นรูปแบบซับซ้อนเล็กน้อยจากความสามารถของ PDP-6
PDP-11
PDP-12
ทายาทของ LINC-8 ดูจาก LINC และคู่มือการใช้งาน PDP-12
PDP-13
PDP-14
PDP-15
PDP-16

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Announcements from The DEC Connection". *The DEC Connection*. 2007-02-14. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-02-25. สืบค้นเมื่อ 2008-11-24.
2. ↑  "PDP-8 Frequently Asked Questions". *www.faqs.org*. 2001-04-08. สืบค้นเมื่อ 2008-11-24.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**Programmed Data Processor**

* Mark Crispin's 1986 list of PDP's เก็บถาวร 2003-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Several PDP and LAB's เก็บถาวร 2016-10-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, still runnable in a German computer museum
* DEC's PDP-6 was the world's first commercial time-sharing system  เก็บถาวร 2005-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Gordon Bell interview at the Smithsonian
* DEC PRODUCT TIMELINE
* Description and Use of Register Transfer Modules on Gordon Bell's site at Microsoft.
* pdp12.lofty.com เก็บถาวร 2010-07-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน shows a recently restored PDP-12
* information about the PDP-7 and PDP7A including some manuals and a customer list covering 99 of the 120 systems shipped.
* **Preliminary Specifications: Programmed Data Processor Model Three** ที่ โครงการกูเทนแบร์ก

แม่แบบ:ฮาร์ตแวร์ของดีอีซี
**ซัมซุง เอกซ์พีเรียนซ์** (อังกฤษ: Samsung Experience) เป็นส่วนติดต่อประสานกับผู้ใช้ที่ซัมซุงได้นำไปใช้บนอุปกรณ์ของตัวเอง สร้างจากพื้นฐานแอนดรอยด์ แต่เดิมได้ใช้ชื่อว่าทัชวิซ เริ่มเปลี่ยนชื่อเป็น Samsung Experience เมื่อปลายปี ค.ศ. 2016 ในแอนดรอยด์ 7.0 "นูกัต" รุ่นนักพัฒนาบนซัมซุง กาแลคซีเอส 7

ทัชวิซ
------

ดูบทความหลักที่: ทัชวิซ
ทัชวิซเป็นชื่อเก่าของส่วนประสานงานกับผู้ใช้ของซัมซุง ปล่อยให้ใช้งานครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2010 สำหรับสมาร์ตโฟนซัมซุง กาแลคซีเอส นักวิจารณ์ได้วิจารณ์ซัมซุงเกี่ยวกับการใส่คุณสมบัติต่าง ๆ และโบลทแวร์ในทัชวิซมากเกินไป โดยเฉพาะในซัมซุง กาแลคซีเอส 4 ทำให้ผู้ใช้งานหลายคนเรียกมันว่า "ฟีเจอร์ครีป" (คุณสมบัติขยะ) ในปีต่อ ๆ มา ซัมซุงจึงได้เริ่มถอดโบลทแวร์และคุณสมบัติที่ไม่จำเป็นออกและไม่ใช้ชื่อทัชวิซอีกต่อไป จึงเป็นเหตุที่ทำให้พวกเขาได้เปลี่ยนชื่อส่วนประสานงานนี้

เครื่องหมายการค้า
-----------------

ในวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2016 ซัมซุงได้จดเครื่องหมายการค้าในชื่อ "Samsung Experience" พร้อมกับโลโก้

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Vlad, Andrei. "Say Goodbye to TouchWiz UI, Hello "Samsung Experience"". *softpedia* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2017-01-29.
2. ↑  "Samsung Galaxy S". *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ). 2017-01-20.
3. ↑  "TouchWiz". *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ). 2017-01-28.
4. ↑  "Get useless bloatware off your Galaxy S4". *CNET* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2017-01-29.
5. ↑  "Samsung wants to solve the main problem of their smartphones, renaming the TouchWiz in the Samsung Experience". *AppleApple .top world news | All top APPLE news, iPhone, iMac, iPad, Apple Watch* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2016-12-08. สืบค้นเมื่อ 2017-01-29.

| ก่อนหน้า |  | ซัมซุง เอกซ์พีเรียนซ์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ทัชวิซ** |  | **Samsung Experience** (2016/2017) |  | **วัน ยูไอ** |
**วัดธรรมานันทาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ที่คลองซอยที่ 7 ฝั่งตะวันออก หมู่ 13 ในตำบลลำลูกกา อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมีพระอธิการประสิทธิ์ รตนาโก ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดธรรมานันทารามสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2546 ในเขตที่ดินเอกชนโดยมีพื้นที่ 10 ไร่เศษ ซึ่งนางสุกริม คำผลศิริ เจ้าของที่ดินได้ยกที่ดินให้สร้างวัดแห่งนี้ สำหรับผู้ขออนุญาตสร้างวัด คือ นางสุจิภา แต้ตระกูล ขนานนามวัดว่า "วัดธรรมานันทาราม" โดยสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวรทรงประทานนามวัด

อาคารเสนาสนะที่สำคัญภายในวัด ได้แก่ กุฏิสงฆ์ชั้นเดียว 6 หลัง กุฏิ 2 ชั้นของเจ้าอาวาส 1 หลัง เจดีย์ และศาลาการเปรียญ 1 หลัง ที่วัดจะมีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่ 10 รูป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดธรรมานันทาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "ประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา [วัดธรรมานันทาราม]" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-06-24. สืบค้นเมื่อ 2021-06-24.
3. ↑  "วัดธรรมานันทาราม". องค์การบริหารส่วนตำบลลำลูกกา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-24. สืบค้นเมื่อ 2021-06-24.
โคดามะ ซีรีส์ 0 ขณะจอดอยู่ที่สถานีโอะกะยะมะ, เมษายน 2007
***โคดามะ*** (ญี่ปุ่น: こだま; โรมาจิ: *Kodama*) เป็นขบวนรถไฟที่ให้บริการในเส้นทางโทไกโดชิงกันเซ็งและซันโยชิงกันเซ็ง ขบวนโคดามะจะจอดทุกสถานีที่รถไฟวิ่งผ่าน ส่งผลให้ขบวนโคดามะเป็นขบวนรถไฟที่วิ่งช้าที่สุดในบรรดาบริการรถไฟชิงกันเซ็งทั้งหมดที่ผ่านเมืองใหญ่ๆ ได้แก่ โตเกียว และโอซากะ ปกติแล้วนักเดินทางจะนิยมใช้ขบวนโคดามะในการเดินทางระหว่างเมืองเล็กๆอย่างเช่นอะตะมิเท่านั้น ส่วนผู้เดินทางก็ระหว่างเมืองใหญ่ๆก็จะใช้บริการขบวน *โนโซมิ* หรือ*ฮิการิ*แทน ซึ่งจะจอดระหว่างสถานีน้อยครั้งกว่า

คำว่า โคดามะ มีความหมายในภาษาญี่ปุ่นว่า "เสียงสะท้อน" แต่เดิมนั้นเป็นชื่อของรถไฟด่วนที่ให้บริการบนเส้นทางหลักโทไกโด ที่ต่อมาคำว่า "โทไกโด"ก็ได้นำมาใช้เป็นชื่อของรถไฟชิงกันเซ็งในปี 1964 คำว่า"โคดามะ"จึงนำมาตั้งเป็นชื่อของรถไฟที่ให้บริการบนเส้นทางนี้ด้วย

โคดามะชิงกันเซ็ง
----------------

โดยทั่วไปแล้ว ขบวนโคดามะจะวิ่งในระยะทางที่สั้นกว่า*โนโซมิ*และ*ฮิกะริ* ปกติโคดามะจะวิ่งในเส้นทางเหล่านี้คือ โตเกียว-นะโงยะ, โตเกียว-ชินโอซากะ, ชิซุโอะกะ-ชินโอซากะ, ชินโอซากะ-โอะกะยะมะ, ชินโอซากะ-ฮิโระชิมะ, โอะกะยะมะ-ฮะกะตะ และฮิโระชิมะ-ฮะกะตะ เช่นเดียวกับรถไฟเที่ยวดึกขบวนอื่น

โคดามะใช้รถไฟชิงกันเซ็ง 300 ซีรีส์และ700 ซีรีส์ เช่นเดียวกับที่*ฮิกะริ*และ*โนโซมิ*ใช้ ส่วนรุ่นที่เก่ากว่านั้นคือ 0และ100 ซีรีส์ก็มีใช้ในโคดามะเช่นกันในเส้นทางซันโย ชิงกันเซ็ง

ขบวนโคดามะส่วนใหญ่จะมีทั้งโบกี้ที่อนุญาตให้สำรองที่นั่งและไม่อนุญาตให้สำรองที่นั่งล่วงหน้า อย่างไรก็ตาม ในตอนเช้าของบางวันนั้น โคดามะจะวิ่งจาก โคะกุระและฮะกะตะบนเกาะคีวชู โบกี้ชั้นมาตรฐานทุกโบกี้จะไม่อนุญาตให้สำรองที่นั่งล่วงหน้า และไม่อนุญาตให้สูบบุหรี่บนรถไฟเว้นแต่บริเวณที่จัดไว้ให้เท่านั้น

โคดามะมักจะจอดตามสถานีต่างๆเพื่อให้รถไฟขบวนที่เร็วกว่า เช่น *โนโซมิ*, *ฮิการิ* และ *ฮิการิเรลสตาร์* ผ่านไปก่อน แล้วจึงเดินทางต่อ

| * ด
* ค
* ก
ชิงกันเซ็ง |
| --- |
| เส้นทาง | 

|  |  |
| --- | --- |
| สายหลัก | 
* โทไกโด
* ซันโย
* โทโฮกุ
* โจเอ็ตสึ
* โฮกูริกุ
* คีวชู
* นิชิคีวชู
* ฮกไกโด

 |
| มินิชิงกันเซ็ง | 
* ยามางาตะ
* อากิตะ

 |

 |
| เส้นทางในอนาคต | 
* ชูโอ (พ.ศ. 2570)

 |
| ยกเลิก | 
* นาริตะ

 |
| ชื่อขบวนรถ | 

|  |  |
| --- | --- |
| ประจำการ | 
* *อาซามะ*
* *ฮากุตากะ*
* *ฮายาบูซะ*
* *ฮายาเตะ*
* *ฮิการิ*
* *คางายากิ*
* *คาโมเมะ*
* *โคดามะ*
* *โคมาชิ*
* *มิซุโฮะ*
* *นาซูโนะ*
* *โนโซมิ*
* *ซากูระ*
* *ทานิงาวะ*
* *โทะชกิ*
* *สึบาเมะ*
* *สึบาซะ*
* *สึรุงิ*
* *ยามาบิโกะ*

 |
| อดีต | 
* *อาโอบะ*
* *อาซาฮิ*

 |

 |
| รุ่น | 

|  |  |
| --- | --- |
| ในประจำการ | 
* 500 ซีรีส์
* 700 ซีรีส์
* N700 ซีรีส์
* 800 ซีรีส์
* E2 ซีรีส์
* E3 ซีรีส์
* E4 ซีรีส์
* E5 ซีรีส์
* E6 ซีรีส์
* E7 ซีรีส์
* W7 ซีรีส์

 |
| แผนงาน | 
* L0 ซีรีส์

 |
| ปลดระวาง | 
* 0 ซีรีส์
* 100 ซีรีส์
* 200 ซีรีส์
* 300 ซีรีส์
* 400 ซีรีส์
* E1 ซีรีส์

 |

 |
| รุ่นที่ไม่ถูกบรรจุ | 
* คลาส 1000
* คลาส 951
* คลาส 961
* คลาส 962
* ดอกเตอร์ เยลโลว์
* WIN350
* STAR21
* 300X
* Fastech 360
* ฟรีเกจเทรน
* MLX-01

 |
| ผู้ดำเนินงาน | 

|  |  |
| --- | --- |
| ปัจจุบัน | 
* JR ตะวันออก
* JR ตอนกลาง
* JR ตะวันตก
* JR ฮกไกโด
* JR คีวชู

 |
| อดีต | 
* การรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น (ค.ศ. 1964-1987)

 |

 |
| บุคลากรหลัก | 
* ฮิเดโอะ ชิมะ
* ชินจิ โซโง

 |
พื้นที่ที่มีภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน
*ภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน'* เป็นภูมิอากาศที่ปรากฏในบริเวณเมดิเตอร์เรเนียน และเป็นหนึ่งในภูมิอากาศแบบเขตกึ่งเขตร้อนนอกจากดินแดนบริเวณทะเลเมดิเตอร์เรเนียนแล้วนั้น สหรัฐอเมริกายังเป็นอีกดินแดนหนึ่งที่มีภูมิอากาศแบบนี้ โดยส่วนมากจะอยู่บริเวณรัฐแคลิฟอร์เนีย และทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐออริกอน ภูมิอากาศแบบนี้ยังพบได้มากในรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลียและรัฐเซาท์ออสเตรเลีย, ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศแอฟริกาใต้, บางส่วนของเอเชียกลาง, และตอนกลางของประเทศชิลี

ชีวนิเวศน์เมดิเตอร์เรเนียน
--------------------------

### พืชพันธุ์ธรรมชาติ

พืชท้องถิ่นในบริเวณที่มีภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียนต้องปรับตัวเพื่อให้สามารถมีชีวิตอยู่รอดได้นาน เพื่อให้มีชีวิตรอดผ่านความแห้งแล้งในฤดูร้อนและความชื้นอย่างมากในฤดูหนาว ตัวอย่างพืชพันธุ์ในภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน ดังนี้

* ไม้ไม่ผลัดใบ อาทิ สน, ไซเปรส และโอ๊ก
* ไม้ผลัดใบ อาทิ Sycamores, โอ๊ก และBuckeyes
* ผลไม้ อาทิ มะกอก, มะเดื่อ, ส้ม, วอลนัต และองุ่น
* ไม้พุ่ม อาทิ ป่าแคระ, Bay laurel, *Ericas*, *Banksias*, and Chamise
* ไม้พุ่มเตี้ย อาทิ กะเพรา, Artemisias, and Sagebrush
* หญ้า อาทิ Grassland types, *Themeda triandra*, Bunchgrasses; Sedges, และ Rushes
* สมุนไพร อาทิ โรสแมรี, โหระพา และลาเวนเดอร์

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

* [พืชพันธุ์ในเขตเมดิเตอร์เรเนียน

]]

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dallman, Peter (1998). *Plant Life in the World's Mediterranean Climates*. Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 9780520208094. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-05-28. สืบค้นเมื่อ 2015-07-26.
**วัดใหม่สำราญ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนเกาะล้านในตำบลนาเกลือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี

วัดใหม่สำราญ หรือ **วัดเกาะล้าน** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2473 เดิมวัดตั้งอยู่ที่ตลิ่งชัน ต่อมาย้ายมาอยู่ตำแหน่งตรงกับท่าหน้าบ้าน จนย้ายมา ณ ที่ตั้งปัจจุบัน

อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 ภายในวัดใหม่สำราญ มีรูปเคารพมากมาย เช่น หลวงพ่อทวดเหยียบน้ำทะเลจืด แห่งวัดช้าง มีรอยพระพุทธบาท ซึ่งตามข้อมูลบอกว่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานไว้ให้ชาวบ้านได้บูชา ภายในวัดยังมีข้าวของ ถ้วยชามโบราณเก็บไว้มากมาย รวมทั้งปืนใหญ่ที่คาดว่าน่าจะอยู่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ด้วย และมีเจดีย์สร้างด้วยแร่เกาะล้านซึ่งมีคุณสมบัติพิเศษที่สามารถงอกเองได้ คือเมื่อนำก้อนแร่เล็ก ๆ มาวางไว้ เวลาผ่านไปจะพบว่ายื่นงอกออกมาได้เอง เจดีย์มีสององค์ องค์หนึ่งใช้แร่เกาะล้านล้วน ๆ ซึ่งอยู่ทางด้านหน้า ส่วนอีกองค์มีแร่เกาะล้านเสริม ๆ ด้านบนเป็นพระพุทธรูปปางนาคปรก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหม่สำราญ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดใหม่สำราญ และตำนานแร่เกาะล้าน แร่ศักดิ์สิทธิ์งอกเองได้". ทัวร์วัดไทย. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-01-24. สืบค้นเมื่อ 2023-01-24.
3. ↑  "มหัศจรรย์ แร่เกาะล้าน ตำนานสายเหนียว แห่งเกาะล้าน".
**ไอยคุปต์** เป็นคำที่ใช้เรียก **อียิปต์โบราณ** มีความหมายรวมถึง ชนชาติ ภาษา และวัฒนธรรม กล่าวโดยย่อคือ ใช้ทั้งในฐานะของคำนามและคุณศัพท์ ส่วนอียิปต์หลังยุคฟาโรห์ นิยมใช้คำว่า "อียิปต์" ตามปกติ[]

ที่มา
-----

ที่มาของคำว่า "ไอยคุปต์" น่าจะมาจากการทับศัพท์คำภาษากรีก ว่า *ไอกึปตอส (Aigyptos)* ซึ่งเป็นชื่อที่คล้ายคลึงกับเทพเจ้าในตำนานปรัมปราของกรีก สององค์ด้วยกัน นั่นคือ "ไอกือปิออส" (Aigypios) และ "ไอกึปตอส" (Aigyptos) แต่ที่มีความสำคัญเกี่ยวโยงกับอียิปต์ก็คือ ไอกึปตอส 

ตามตำนานของกรีก กล่าวว่า ไอกีปตอส เป็นผู้ตั้งชื่อแผ่นดินอียิปต์ ว่า ไอกึปตอส เทพองค์นี้เป็นโอรสของเบลอส และอันฆินอย ฝ่ายบิดานั้นสืบตระกูลจากโปเซย์ดอน ส่วนฝ่ายมารดาสืบตระกูลจากเนย์ลอส เทพเจ้าแห่งลุ่มน้ำไนล์ ไอกึปตอสได้ครอบครองดินแดนอาระเบีย ซึ่งเรียกว่า เมลัมโปเดส (Melampodes = เท้าสีดำ) ครั้นภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นไอกึปตอส 

นอกจากแนวทางการวิเคราะห์ดังกล่าว ยังมีผู้วิเคราะห์ศัพท์ ไอกึปตอส ว่ามาจากศัพท์สองคำ คือ ไอกฺษ, ไอกอส (aix, aigos) เป็นคำนาม หมายถึง แพะ กับคำว่า ปตอส (ptoss) เป็นกริยา หมายถึง นอบน้อม หรือหวั่นกลัว แต่รวมความหมายแล้ว ไม่ชัดเจนนักว่าจะแปลอย่างไร 

ในมหากาพย์โอดิสซีย์ ของโฮเมอร์ เล่มที่ 18 มีกล่าวถึงแม่น้ำไอกึปตอส เมื่อโอดิสเซอุส เดินทางไปถึงแผ่นดินอียิปต์ แม่น้ำดังกล่าวก็คือ แม่น้ำไนล์นั่นเอง 

ในภาษากรีกยังมีการใช้คำว่า ไอกึปตอส หมายถึงคนอียิปต์ และแผ่นดินอียิปต์ด้วย ส่วนวิชาอียิปต์วิทยา (หรือ ไอยคุปต์วิทยา) มีในภาษากรีกมานานแล้ว โดยใช้คำว่า ไอกึปติออลอเกีย (Αιγυπτιολογία = Aigyptiologia) ภาษาละตินใช้ว่า ไอกึปโตโลเกีย ( Ægyptologia) และในภาษาอังกฤษถอดโดยตรง ว่า Egyptology

ในภาษาละตินยังมีคำศัพท์เรียกอียิปต์ว่า ไอกึปตุส, ไอกึปตี (Ægypt-us, Ægypt-i) ซึ่งนอกจากหมายถึงแผ่นดินอียิปต์แล้ว ยังหมายถึงกษัตริย์อียิปต์ในตำนานพระองค์หนึ่ง นอกจากนี้ยังมีคำศัพท์เชื่อมโยง กล่าวถึงภาษาอียิปต์ไว้ว่า "ลิงกัว ไอกึปติอาคา" (Lingua Ægyptiaca) 

นักภาษาโบราณเสนอว่าคำว่า "ไอกึปตอส" น่าจะได้เค้ามาจากภาษาอียิปต์โบราณ จากคำว่า ฮิ-คุป-ตาฮ (Hi-kup-tah) หรือ ฮา-คา-ปตาฮ (Ha-ka-ptah) ซึ่งถอดจากอักษรภาพ มีความหมายว่า เทพเจ้า คา แห่งปตาฮ์ อันเป็นอีกชื่อหนึ่งของเมืองเมมฟิส คำดังกล่าวมีปรากฏในศิลาโรเซตตา (Rosetta Stone) ที่พบ ณ เมืองโรเซตตาด้วย

อ้างอิง
-------

* Apollodorus, *Apollodorus, The Library, with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A. F.R.S. in 2 Volumes.* Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. Online version at the Perseus Digital Library.
* Fowler, Robert. L. (2000), *Early Greek Mythography: Volume 1: Text and Introduction*, Oxford University Press, 2000. ISBN 978-0198147404.
* Gantz, Timothy, *Early Greek Myth: A Guide to Literary and Artistic Sources*, Johns Hopkins University Press, 1996, Two volumes: ISBN 978-0-8018-5360-9 (Vol. 1), ISBN 978-0-8018-5362-3 (Vol. 2).
* Stewart, M. *People, Places & Things: Aegyptus (1)*, Greek Mythology: From the Iliad to the Fall of the Last Tyrant.
* Vertemont, Jean , *Dictionnaire des mythologies indo-europeenes*, 1997.
**จามเทวีวงศ์** เป็นคัมภีร์ทางพุทธศาสนา เอกสารประวัติศาสตร์ประเภทบันทึกเหตุการณ์ภาษาบาลี เป็นเรื่องเล่าเชิงประวัติศาสตร์ผสมกับเรื่องเล่าเชิงศาสนาพุทธ แต่งขึ้นโดยพระโพธิรังสีมหาเถระ สันนิษฐานว่ารจนาราว พ.ศ. 1950 ถึง 2060 มีเรื่องเล่าช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 12 ถึงพุทธศตวรรษที่ 19 ตั้งแต่การก่อตั้งแคว้นหริภุญชัย เรื่องราวการกำเนิดเมืองลำพูน ลำปาง และเขลางค์นคร และความเป็นไปบางส่วนของแคว้นสำคัญในภาคกลาง มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับพระนางจามเทวีโดยระบุวันเวลาตามบริบทในอดีตทำนองจดหมายเหตุ เช่น พระนางเสด็จจากละโว้มายังเมืองหริภุญไชยเมื่อใด ระหว่างทางได้แวะที่ใดบ้าง ครองราชย์ยาวนานเท่าใด เสด็จสวรรคตเมื่อใด ฯลฯ นอกจากนี้ยังมีเรื่องเกี่ยวกับสถานที่ และมีหลักฐานทางโบราณคดีประกอบชัดเจน เช่น ระบุว่า วัดพระธาตุดอยคำ สร้างขึ้นในรัชสมัยพระนางจามเทวี (พ.ศ. 1230) โดยโอรสทั้งสอง ได้แก่ มหันตยศ และอนันตยศ

ภาษาบาลีในจามเทวีวงศ์ยังไม่ประณีตเท่าภาษาบาลีในชินกาลมาลีปกรณ์ คือ วางโครงสร้างแบบภาษาไทย ประธาน กริยา กรรม และวางคำวิเศษณ์กับคำคุณศัพท์ ไว้หลังคำนามกับคำกริยา ตามแบบไวยากรณ์ไทย ซึ่งโครงสร้างภาษาบาลีต้องเป็นแบบประธาน กรรม กริยา และพบว่ามีคำศัพท์หลายคำที่ถูกเปลี่ยนจากภาษาไทยไปเป็นภาษาบาลีแบบดื้อ ๆ โดยไม่ได้แปลคำนั้นไปเป็นศัพท์ภาษาบาลีเสียก่อน

กรรมการหอพระสมุดวชิรญาณสำหรับพระนครให้พระยาปริยัติธรรมธาดา (แพ ตาละลักษมณ์) เปรียญ ร่วมกับพระญาณวิจิตร (สิทธิ โลจนานนท์) เปรียญ ช่วยกันแปลเป็นภาษาไทยในรัชสมัยรัชกาลที่ 6 พิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกปี พ.ศ. 2463

จามเทวีวงศ์เป็นหนึ่งในคัมภีร์ที่ใช้อ้างอิงในเอกสารตำนานพงศาวดารบ่อยครั้งที่สุด ได้รับการแปลเป็นหลายภาษา ทั้งตะวันตกและตะวันออก

นอกจากนั้นในฉบับภาษาอังกฤษใช้ชื่อว่า *The Legend of Queen Cama* และ *The Chamadevivongs*

อ้างอิง
-------

1. ↑  เพ็ญสุภา สุขคตะ. ""ล้านนาศึกษา" ใน "ไทศึกษา" ครั้งที่ 13 (11)". มติชนสุดสัปดาห์.
2. ↑  "คัมภีร์ภาษาบาลีในประเทศไทย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-08-20. สืบค้นเมื่อ 20 สิงหาคม 2562. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` (help)
3. ↑  "ตามรอยตำนาน "พระนางจามเทวี" ผ่านพัฒนาการสื่อ" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2019-08-20. สืบค้นเมื่อ 20 สิงหาคม 2562. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` (help)
4. ↑  Swearer
5. ↑  Harza

### บรรณานุกรม

* Swearer, Donald K.; Premchit, Sommai (1998). *The Legend of Queen Cama: Bodhiramsi's Camadevivamsa, a Translation and Commentary*. Albany, New York: State University of New York Press. ISBN 0791437752. สืบค้นเมื่อ 2 November 2015.
* Harza, Kanai Lal (1998). *Pali Language and Literature, Volumes I and II*. University of Michigan: D.K. Printworld. ISBN 9788124600047.
ในบทความนี้นามสกุลคือ  *อูน*

**หลวงเศรษฐการ อูน พันธ์มุนีรัตน์** (เขมร: អូន ព័ន្ធមុនីរ័ត្ន; เกิดวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2508) เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจและการคลังกัมพูชา เขายังเป็นที่ปรึกษาด้านเศรษฐกิจให้กับนายกรัฐมนตรีกัมพูชา สมเด็จอัครมหาเสนาบดีเดโช ฮุน เซน

เขาดำรงตำแหน่งตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1998 ก่อนที่เขาจะได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีเขาเคยทำงานในกระทรวงเศรษฐกิจและการคลังโดยมีตำแหน่งเป็นเลขานุการของรัฐ เขายังเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกัมพูชาของจังหวัดกันดาล ซึ่งได้รับเลือกในการเลือกตั้งทั่วไปในกัมพูชา พ.ศ. 2561

ประวัติ
-------

อูน พันธ์มุนีรัตน์ เกิดในปี พ.ศ. 2508 ที่เมืองหลวง กรุงพนมเปญ

ในฐานะนักเศรษฐศาสตร์เขารับราชการในกระทรวงเศรษฐกิจและการเงินของกัมพูชาตั้งแต่ปี 2537 ตำแหน่งแรกเริ่มในเดือนกันยายน พ.ศ. 2536 ในตำแหน่งผู้ช่วยนายกรัฐมนตรี ฮุนเซน จนถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2541 เขาดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาเศรษฐกิจ ถึงนายกรัฐมนตรีพร้อมด้วยตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นเลขาธิการกระทรวงเศรษฐกิจและการคลัง เขาเป็นสมาชิกของคณะผู้ว่าการของโรงเรียนการบริหารจัดการหลวงและธนาคารแห่งชาติพระราชอาณาจักรกัมพูชา

ในปี 2556 เขาได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง Keat Chhon และดำรงตำแหน่งในวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2556 Moniroth ยังดำรงตำแหน่งประธานสภาเศรษฐกิจแห่งชาติสูงสุด (ตั้งแต่เดือนกันยายน 2544)

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

### เครื่องราชในพระราชอาณาจักร

* พ.ศ. 2553 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์ชาตุปการ
* พ.ศ. 2546 -  เครื่องอิสริยยศพระราชาณาจักรกัมพูชา ชั้นมหาเสรีวัฒน์
* พ.ศ. 2553 -  เครื่องอิสริยยศมุนีสาราภัณฑ์ ชั้นมหาสิริวัฒน์
* พ.ศ. 2551 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์สุวัตถารา ชั้นมหาสิริวัฒน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Cyprus strips 'golden' passports from 26 investors". BBC. 7 November 2019. สืบค้นเมื่อ 1 December 2019.
2. 1 2  "H.E. Aun Porn Moniroth". Ministry of Economy and Finance. สืบค้นเมื่อ 25 May 2014.
เลนส์ใกล้วัตถุของกล้องจุลทรรศน์
**เลนส์ใกล้วัตถุ** (object lens หรือ objective) คือ เลนส์ของกล้องชนิดต่าง ๆ เช่น กล้องจุลทรรศน์ กล้องสองตา หรือ กล้องโทรทรรศน์ ที่อยู่ใกล้กับวัตถุที่กำลังสังเกตการณ์อยู่ แสงจากวัตถุจะผ่านเลนส์ใกล้วัตถุก่อนที่จะเข้าสู่ลำกล้อง เลนส์ใกล้วัตถุจะรวมแสงเพื่อสร้างภาพจริงบน ระนาบโฟกัส

สมรรถภาพของอุปกรณ์เชิงแสงนั้นพิจารณาจากประสิทธิภาพของเลนส์ใกล้วัตถุเป็นหลัก ในระบบเชิงแสงที่ได้รับการแก้ไขความคลาดเป็นอย่างดีโดยทั่วไปสมรรถภาพจะถูกกำหนดโดยค่ารูรับแสงเชิงตัวเลขของเลนส์ใกล้วัตถุ

ความคลาดทางทัศนศาสตร์เกิดขึ้นเนื่องจากดรรชนีหักเหของแก้วแตกต่างกันไปตามความยาวคลื่นของแสง หรือเนื่องจากเลนส์มีรูปร่างเป็นผิวทรงกลม เนื่องจากเลนส์นูนที่ทำจากแก้วแผ่นเดียวไม่สามารถให้ภาพที่ชัดเจนได้ เลนส์บางชนิดจึงใช้แก้วพิเศษประกอบกับเลนส์เว้าหรือเลนส์ที่ไม่เป็นผิวทรงกลมที่มีดรรชนีหักเหต่างกัน เพื่อแก้ไขความคลาดเคลื่อน

เลนส์ใกล้วัตถุของกล้องโทรทรรศน์
-------------------------------

เลนส์ใกล้วัตถุสำหรับกล้องโทรทรรศน์หักเหแสงนั้นนิยมใช้เลนส์ที่ประกอบขึ้นจากเลนส์นูนและเลนส์เว้าซึ่งเรียกว่าเลนส์อรงค์เพื่อขจัดความคลาดสี นอกจากนี้ ยังมีเลนส์ใกล้วัตถุที่แก้ไขความคลาดเคลื่อนจนเกือบจะสมบูรณ์จนถึงส่วนขอบโดยใช้เลนส์กลุ่มหน้าและเลนส์กลุ่มหลัง ทำให้ขนาดรูรับแสงกว้างขึ้นและสามารถสร้างระบบแสงที่สว่างได้

รูรับแสงยังผลของเลนส์ใกล้วัตถุเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อความละเอียดและพลังการรวบรวมแสง ค่าความยาวโฟกัสของเลนส์ใกล้วัตถุหารด้วยรูรับแสงเรียกว่าค่าเอฟ และจะส่งผลต่อความสว่างของภาพ อย่างไรก็ตาม หากสังเกตการณ์ด้วยสายตา ขนาดของค่าเอฟและความสว่างของภาพแทบจะไม่สัมพันธ์กัน โดยทั่วไป เลนส์ใกล้วัตถุที่มีค่าเอฟสูงจะแก้ไขความคลาดต่าง ๆ ได้ง่ายกว่า กำลังขยายของกล้องโทรทรรศน์คือผลหารของความยาวโฟกัสของเลนส์ใกล้วัตถุหารด้วยความยาวโฟกัสของเลนส์ใกล้ตา
**รองศาสตราจารย์ ทิวา เงินยวง** (5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 - 11 มิถุนายน พ.ศ. 2553) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร พรรคประชาธิปัตย์ เป็นมือกฎหมายฝีมือดีคนหนึ่งของพรรคประชาธิปัตย์  และเป็นอดีตคณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต

ประวัติ
-------

รองศาสตราจารย์ ทิวา เงินยวง หรือ รองศาสตราจารย์ ดร.ทิวา เงินยวง เกิดเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 เป็นบุตรของนายแรม กับนางเฉลียว เงินยวง สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ ระดับปริญญาตรีคณะนิติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (เกียรตินิยมดี) และปริญญาเอกทางกฎหมาย จากมหาวิทยาลัยนิช (NICE) ประเทศฝรั่งเศส (เกียรตินิยมดีมาก) ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับนางอุไรวรรณ เงินยวง ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น นาง ปารณีย์​ เงินยวง มีบุตร-ธิดา 2 คน

การทำงาน
--------

ทิวา เงินยวง เข้าสู่การเมืองโดยการสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เขต 2 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2538 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 7 และเป็นผู้อำนวยการการเลือกตั้งพรรคประชาธิปัตย์  ต่อมาได้รับเลือกตั้งอีกสมัย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550

นอกจากนี้เขายังเคยดำรงตำแหน่งเป็นคณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ในระหว่างปี พ.ศ. 2545 ถึงปี พ.ศ. 2550

รองศาสตราจารย์ ดร.ทิวา เงินยวง เสียชีวิตด้วยอาการโรคมะเร็งในกระเพาะอาหาร เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2553

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
* พ.ศ. 2543 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  พระราชทานน้ำหลวงอาบศพ "ทิวา เงินยวง" เย็นพรุ่งนี้[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑
3. ↑  "หอจดหมายเหตุ มหาวิทยาลัยรังสิต". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2014-06-09.
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2009-01-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๕ ตอนที่ ๑๗ ข หน้า ๑๐, ๑๘ ธันวาคม ๒๕๕๑
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย, เล่ม ๑๑๗ ตอนที่ ๒๕ ข หน้า ๒๗, ๑ ธันวาคม ๒๕๔๓
**ล็อตเต้** (เกาหลี: 롯데, คะตะกะนะ:ロッテ) เป็นชื่อของกลุ่มบริษัทธุรกิจหลากหลายร่วมมือกันระหว่างเกาหลีใต้ - ญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เกาหลีใต้ และ ญี่ปุ่น ซึ่งประกอบด้วยบริษัทย่อยจำนวนมาก และธุรกิจที่เกี่ยวข้องส่วนใหญ่อยู่ภายใต้แบรนด์ล็อตเต้ โดยลอตเต้ได้ก่อตั้งที่โตเกียวในเดือน มิถุนายน 1948

ปัจจุบันธุรกิจของล็อตเต้ แบ่งออกเป็น 90 หน่วย มีพนักงานประมาณ 60,000 คน ส่วนใหญ่ประกอบอุตสาหกรรมแปรรูปอาหาร, เครื่องดื่ม, โรงแรม, อาหารจานด่วน, ค้าปลีก, ประกันภัย, heavy chemicals, เครื่องใช้ไฟฟ้า, IT, ก่อสร้าง, สื่อสิ่งพิมพ์, และ entertainment. ลอตเต้ยังมีบริษัทลูกใน จีน, ไทย, มาเลเซีย, อินโดนีเซีย, เวียดนาม, อินเดีย, สหรัฐ, สหราชอาณาจักร, รัสเซีย, ฟิลิปปินส์, ปากีสถาน และ โปแลนด์ (Lotte bought Poland's largest candy company Wedel from Kraft Foods in June 2010) ปัจจุบันล็อตเต้ เป็นบริษัทที่ใหญ่เป็นอันดับต้น ๆ ใน เกาหลีใต้, และเป็นบริษัทอาหารที่ใหญ่เป็นอันดับสามของญี่ปุ่นรองจาก เมจิ เซอิกะ และ เอซากิกูลิโกะ

ชื่อล็อตเต้
-----------

คำว่า ล็อตเต้ มีที่มาจากชื่อของตัวละครที่ชื่อ ชาร์ลอตต์ ซึ่งเป็นวีรสตรีในบทประพันธ์ชื่อดังของเยอรมันซึ่งแต่งโดย เกอเทอ ที่ชื่อ แวเธ่อร์ระทม และสำหรับสโลแกนของ Lotte "Your palate’s sweetheart" ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจมาจาก ชาร์ลอตต์ ผู้ซึ่งเป็นที่รักและชื่นชอบของเด็กทั่วโลก

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Report 2011

ดูเพิ่ม
-------

* โคอะลา มาร์ช
* ไซลิทอล
* ท็อปโป
* ฟูเซ็น โน มิ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Lotte Group China (China:Simplified Chinese เก็บถาวร 2012-08-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
* Lotte Group Japan (Japanese/ English)
* Lotte Group Korea (Korean/ English เก็บถาวร 2007-01-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
* Lotte Cookie Taiwan (Taiwan:Traditional Chinese เก็บถาวร 2011-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
**ป้ายหวีด** เป็นป้ายที่ติดตั้งบริเวณรางรถไฟ มีความหมายให้พนักงานขับรถไฟหรือผู้ควบคุมหัวรถจักรกดหวีดรถไฟ

ประเทศไทย
---------

ในประเทศไทยมักเรียกว่า **ป้าย ว** เป็นป้ายวงกลมสีขาวมีตัวอักษร ว สีดำอยู่ตรงกลาง ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 60 ซม. และจะมีสัญลักษณ์พิเศษแยกออกไปตามแต่ละชนิด โดยป้ายหวีดรถจักรในประเทศไทยมีทั้งหมด 5 ชนิด ดังนี้:

ป้ายหวีดรถจักรทั้วไป
เป็นป้ายวงกลมสีขาวขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 60 ซม. มีตัวอักษร ว สีดำอยู่ตรงกลาง

ป้ายหวีดรถจักรสำหรับถนนผ่านเสมอระดับทางไม่มีเครื่องกั้นถนน
เป็นป้ายวงกลมสีขาวขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 60 ซม. มีตัวอักษร ว สีดำอยู่ตรงกลาง มีเส้นสีดำขนาดกว้าง 5 ซม. ด้านหลังสีขาวใต้ตัว ว

ป้ายหวีดรถจักรสำหรับถนนผ่านเสมอระดับทางมีเครื่องกั้นถนนแต่ไม่มีสัญญาณผ่านถนนเสมอระดับทาง
เป็นป้ายวงกลมสีขาวขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 60 ซม. มีตัวอักษร ว สีดำอยู่ตรงกลาง ใต้ตัว ว มีเส้นสีดำขนาดกว้าง 5 ซม. ด้านล่างป้ายวงกลมจะมีป้ายสีเหลี่ยมผืนผ้าสีขาวขนาด 25x50 ซม. และมีสัญลักษณ์กากบาททะแยงมุมกว้าง 5 ซม.

ป้ายหวีดรถจักรสำหรับถนนผ่านเสมอระดับทางมีเครื่องกั้นถนนและสัญญาณผ่านถนนเสมอระดับทาง
เป็นป้ายวงกลมสีขาวขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 60 ซม. มีตัวอักษร ว สีดำอยู่ตรงกลาง ใต้ตัว ว มีเส้นสีดำขนาดกว้าง 5 ซม. ด้านล่างป้ายวงกลมจะมีป้ายสีเหลี่ยมผืนผ้าสีดำขนาด 25x50 ซม. และมีสัญลักษณ์วงกลมสีขาวขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางวงละ 10 ซม. 5 วง โดยอยู่ตรงมุม 4 วง ตรงกลาง 1 วง

ป้ายหวีดรถจักรสำหรับถนนผ่านเสมอระดับทางมีเครื่องกั้นถนนสัมพันธ์กับสัญญาณประจำที่ไม่มีสัญญาณผ่านถนนเสมอระดับทาง
เป็นป้ายวงกลมสีขาวขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 60 ซม. มีตัวอักษร ว สีดำอยู่ตรงกลาง ใต้ตัว ว มีเส้นสีดำขนาดกว้าง 5 ซม. ด้านล่างป้ายวงกลมจะมีป้ายสีเหลี่ยมผืนผ้าสีดำขนาด 30x50 ซม. จัดวางในแนวตั้ง และมีสัญลักษณ์วงกลมสีขาวขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางวงละ 10 ซม. 2 วงเรียงตามแนวดิง

* ป้ายหวีดรถจักรทั่วไปป้ายหวีดรถจักรทั่วไป
* ป้ายหวีดรถจักรสำหรับถนนผ่านเสมอระดับทางไม่มีเครื่องกั้นถนนป้ายหวีดรถจักรสำหรับถนนผ่านเสมอระดับทางไม่มีเครื่องกั้นถนน
* ป้ายหวีดรถจักรสำหรับถนนผ่านเสมอระดับทางมีเครื่องกั้นถนนแต่ไม่มีสัญญาณผ่านถนนเสมอระดับทางป้ายหวีดรถจักรสำหรับถนนผ่านเสมอระดับทางมีเครื่องกั้นถนนแต่ไม่มีสัญญาณผ่านถนนเสมอระดับทาง
* ป้ายหวีดรถจักรสำหรับถนนผ่านเสมอระดับทางมีเครื่องกั้นถนนและสัญญาณผ่านถนนเสมอระดับทางป้ายหวีดรถจักรสำหรับถนนผ่านเสมอระดับทางมีเครื่องกั้นถนนและสัญญาณผ่านถนนเสมอระดับทาง
* ป้ายหวีดรถจักรสำหรับถนนผ่านเสมอระดับทางมีเครื่องกั้นถนนสัมพันธ์กับสัญญาณประจำที่ไม่มีสัญญาณผ่านถนนเสมอระดับทางป้ายหวีดรถจักรสำหรับถนนผ่านเสมอระดับทางมีเครื่องกั้นถนนสัมพันธ์กับสัญญาณประจำที่ไม่มีสัญญาณผ่านถนนเสมอระดับทาง

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7  *ข้อบังคับและระเบียบการเดินรถ พ.ศ. 2549 (A regulation and order on railway operation in Thailand, 2006)*. Department of Traffic, State Railway of Thailand. October 2, 2008.
**วัดกองกาน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ศึก อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่

วัดกองกานตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1974 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2530 ที่มาของชื่อวัดกองกาน เพี้ยนมาจากคำว่า "ก๋องคาน" ในภาษาคำเมือง แปลว่า *กองไม้คาน* มาจากการมีผู้มีจิตศรัทธามาทำบุญเป็นจำนวนมากสมัยก่อน พากันเอาไม้คานหาบข้าวของมากองไว้เพื่อกราบไหว้บูชา ภายหลังได้ยึดถือเอาวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 8 เหนือ (เดือน 8 เป็ง) เป็นวันทำบุญพระเจ้าตนหลวง เป็นประเพณีสืบทอดจนปัจจุบัน

ประวัติของวัดนั้น เดิมมีชื่อว่า **วัดศรีเมืองมา** เจ้าผู้ครองนครแห่งล้านนาหลายเมืองร่วมกันสร้างขึ้นพร้อมกับการสร้างพระเจ้าตนหลวง ในราวพุทธศตวรรษที่ 19–20 ต่อมาวัดถูกทิ้งร้างไป เสนาสนะผุพังไปคงเหลือแต่องค์พระถูกต้นเถาวัลย์ขึ้นปกคลุม จนเมื่อ พ.ศ. 2380–90 ผู้คนมาอยู่อาศัยทำไร่ทำสวนบริเวณนี้ ได้แผ้วถางพื้นที่จนพบเห็นพระพุทธรูป เกิดความศรัทธาจึงชักชวนกันมาช่วนแผ้วถางทำความสะอาดพื้นที่สร้างวัดขึ้นมาใหม่ปิดทององค์พระให้สวยงาม

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารพระเจ้าตนหลวง อุโบสถ และศาลาบาตร ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ *พระเจ้าตนหลวง* เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 10 ศอก 9 นิ้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกองกาน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดกองกาน". โครงการพัฒนาเว็บไซต์ศิลปวัฒนธรรมเมืองแม่แจ่ม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-09-08. สืบค้นเมื่อ 2022-09-08.
3. ↑  "วัดกองกาน". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
พิธีโหมกูณฑ์ (พิธีโฮมัม)
กองกูณฑ์ในพิธีกรรมบูชาพิธีโหมกูณฑ์ (พิธีโฮมัม)
**โหมกูณฑ์** (ฮินดี: होम) หรือ บางครั้งสะกดทับศัพท์ว่า **พิธีโฮมัม** เป็นพิธีกรรมบูชาในศาสนาฮินดู โดยพราหมณ์จะนำสิ่งของเครื่องบูชาต่าง ๆ เช่น ไม้ เครื่องหอม สมุนไพร ธัญพืช ดอกไม้ เนย น้ำผึ้ง น้ำมันเนย ข้าว ขนม ผลไม้ อัญมณี พวงมาลัย รวมถึงพัสตราภรณ์ เช่น ส่าหรี และโทรตี้ เป็นต้น ลงไปเผาในกองกูณฑ์ที่ลุกโชนด้วยไฟ ซึ่งถือเป็นการถวายเครื่องบูชาผ่านทางพระอัคนี (ไฟ) ไปสู่พระเป็นเจ้าองค์ที่ประกอบพิธีบูชา โดยแต่ละขั้นตอน พราหมณ์จะสาธยายพระเวท และมนตรากำกับไปด้วยตลอดทั้งพิธี

ดูเพิ่ม
-------

* สระคงคาตีรถา
* เจ้าแม่คงคา
* เทวดาแห่งน้ำ
* พระมณีเมขลา
* เทวี ดานู
* ปูรา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Richard Payne (2015). Michael Witzel (บ.ก.). *Homa Variations: The Study of Ritual Change Across the Longue Durée*. Oxford University Press. pp. 1–3. ISBN 978-0-19-935158-9.
2. ↑  Hillary Rodrigues (2003). *Ritual Worship of the Great Goddess: The Liturgy of the Durga Puja with Interpretations*. State University of New York Press. pp. 329 with note 25. ISBN 978-0-7914-8844-7.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โหมกูณฑ์**
การประลัยอิเล็กตรอน-โพซิตรอนเกิดขึ้นตามธรรมชาติเป็นผลมาจากการสลายตัวเบต้าบวก
แผนภาพไฟน์แมนของการประลัยอิเล็กตรอน-โพสิตรอน

  

การประลัยอิเล็กตรอน-โพซิตรอนเกิดขึ้นเมื่ออิเล็กตรอน (e-) และโพซิตรอน (e+), ปฏิยานุภาคของอิเล็กตรอน) เข้าปะทะกัน ผลจากการปะทะกันคือการประลัยของอิเล็กตรอนและโพซิตรอนและมีการสร้างโฟตอนรังสีแกมมาหรืออนุภาคพลังงานสูงอื่น ๆ

e- + e+ → γ + γ

กระบวนการต้องเป็นไปตามกฎการอนุรักษ์ อันได้แก่ :

* การอนุรักษ์ประจุไฟฟ้า ประจุสุทธิก่อนและหลังเป็นศูนย์
* การอนุรักษ์โมเมนตัมเชิงเส้นและพลังงานทั้งหมด ซึ่งห้ามสร้างรังสีแกมมาเดี่ยว ๆ อย่างไรก็ตามในทฤษฎีสนามควอนตัมขั้นตอนนี้จะยอมอนุญาตให้ได้ ดูตัวอย่างของการประลัย.
* การอนุรักษ์โมเมนตัมเชิงมุม

เช่นเดียวกับวัตถุสองประจุใด ๆ, อิเล็กตรอนและโพสิตรอนก็อาจเกิดปฏิกิริยากับแต่ละอนุภาคอื่น ๆ โดยไม่ต้องมีการประลัยในกรณีทั่ว ๆ ไปโดยเกิดการกระเจิงแบบยืดหยุ่น (elastic scattering)

กรณีพลังงานต่ำ
--------------

มีเพียงกลุ่มอนุภาคที่จำกัดมากของความเป็นไปได้สำหรับสถานะขั้นสุดท้าย ที่เป็นไปได้มากที่สุดคือการถูกสร้างขึ้นของโฟตอนรังสีแกมมาจำนวนสองอนุภาคหรือมากกว่านั้น การอนุรักษ์พลังงานและโมเมนตัมเชิงเส้นนั้นห้ามการสร้างเพียงโฟตอนเพียงอนุภาคเดียว (ข้อยกเว้นของกฎนี้สามารถเกิดขึ้นได้สำหรับพันธะอิเล็กตรอนของอะตอมอย่างแน่นหนา ) ในกรณีที่พบมากที่สุด, โฟตอนสองอนุภาคจะถูกสร้างขึ้น, แต่ละอนุภาคจะมีพลังงานเท่ากับพลังงานนิ่งของอิเล็กตรอนหรือโพสิตรอน (511 กิโลอิเล็กตรอนโวลต์)  เป็นความสะดวกต่อการอ้างอิงถึงกรอบอ้างอิง (frame of reference) ที่อยู่ในระบบซึ่งไม่มีโมเมนตัมเชิงเส้นสุทธิ (no net linear momentum) ก่อนเกิดการประลัย; ดังนั้นหลังจากการชนกัน, รังสีแกมมาก็จะถูกปลดปล่อยออกมาในทิศทางตรงข้ามกัน

ดูเพิ่ม
-------

* Annihilation
* Pair production
* Bhabha scattering
* Meitner–Hupfeld effect
* List of particles
* Positronium

อ้างอิง
-------

1. ↑  
L. Sodickson, W. Bowman, J. Stephenson, R. Weinstein (1970). "Single-Quantum Annihilation of Positrons". *Physical Review*. **124**: 1851. Bibcode:1961PhRv..124.1851S. doi:10.1103/PhysRev.124.1851.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  
W.B. Atwood, P.F. Michelson, S.Ritz (2008). "Una Ventana Abierta a los Confines del Universo". *Investigación y Ciencia*. **377**: 24–31.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์) (สเปน)
LogoLogo - english variant
**สถาบันสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อมแห่งชาติเนเธอร์แลนด์** (ดัตช์: *Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu*; ตัวย่อ: RIVM) เป็นสถาบันวิจัยซึ่งขึ้นกับองค์การอิสระของกระทรวงสาธารณสุข สวัสดิการและกีฬาแห่งเนเธอร์แลนด์

RIVM ดำเนินงานเพื่อเผยแพร่การสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อมซึ่งเอื้อต่อการอยู่อาศัยอย่างปลอดภัยโดยการรวบรวมงานวิจัยและความรู้จากทั่วโลก ผลการวิจัยจะถูกใช้เพื่อสนับสนุนรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ในการกำหนดนโยบาย โดยมีงานหลัก ได้แก่

* การวิจัย
* การสนับสนุนนโยบาย
* ความร่วมมือในระดับชาติ
* โครงการการแทรกแซง
* การจัดเตรียมข้อมูลซึ่งเชื่อถือได้ต่อสาธารณชนและการทำงานอย่างมืออาชีพในการรักษาพยาบาล โรคติดต่อ สิ่งแวดล้อม โภชนาการและความปลอดภัย

RIVM มีเจ้าหน้าที่จำนวนมากกว่า 1,400 คน ซึ่งหลายคนทำงานในหลายสาขาวิชา

ประวัติ
-------

RIVM ถูกก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1910 เมื่อห้องปฏิบัติการสาธารณสุขกลางถูกก่อตั้งขึ้น และขนาดปัจจุบันของหน่วยงานเกิดจากการรวมสถาบันของรัฐบาลสามแห่งเข้าด้วยกันในปี ค.ศ. 1984 จนกระทั่ง RIVM กลายมาเป็นองค์กรขนาดใหญ่และซับซ้อน โดยมีความเชื่อมโยงระหว่างประเทศและการดำเนินงานที่หลากหลาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Search of the Dutch Research Data Base (NOD)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-07-09. สืบค้นเมื่อ 2009-12-18.
2. ↑  "About RIVM". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-02-21. สืบค้นเมื่อ 2009-12-18.
3. ↑  The Center for International Earth Science Information Network (CIESIN) (at Columbia University, New York, USA)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* International Association of National Public Health Institutes (IANPHI)
หน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ *เกา (高)*
**โกเตง** (เสียชีวิต ค.ศ. 225) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **เกา ติ้ง** (จีน: 高定; พินอิน: *Gāo Dìng*) ในบันทึก*หฺวาหยางกั๋วจื้อ*เรียกด้วยชื่อว่า **เกา ติ้งยฺเหวียน** (จีน: 高定元; พินอิน: *Gāo Dìngyuán*) ผู้นำชนเผ่าโสฺ่ว (叟族 *โสฺ่วจู๋*) ในเมืองอวดจุ้น (越巂郡 *เยฺว่ซีจฺวิ้น*/*เยฺว่สุ่ยจฺวิ้น*; อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้นครซีชาง มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน) ในภูมิภาคหนานจง ทางตอนใต้ของมณฑลเอ๊กจิ๋ว รัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน

ประวัติ
-------

ในปี ค.ศ. 218 ระหว่างที่เล่าปี่นำทัพไปรบกับโจโฉที่เมืองฮันต๋ง (漢中 *ฮั่นจง*) โกเตงฉวยโอกาสนำกองกำลังไปล้อมอำเภอซินเต้า (新道) ลิเงียมเจ้าเมืองเฉียนเว่ย์ (犍為) จึงยกกำลังไปช่วยเหลือและตีโกเตงแตกพ่าย

ในปี ค.ศ. 223 ยงคีก่อกบฏในภูมิภาคหนานจง สังหารเจิ้ง อ๋าง (正昂) เจ้าเมืองเกียมเหลง (建寧郡 *เจี้ยนหนิงจฺวิ้น*) จากนั้นสวามิภักดิต่อง่อก๊กโดยการเชิญชวนของชื่อ เซี่ยและส่งเตียวอี้ (張裔 *จาง อี้*) เจ้าเมืองเกียมเหลงคนใหม่ไปเป็นเชลยของ่อก๊ก ยงคีพยายามยึดเมืองเองเฉียง (永昌郡 *หย่งชางจฺวิ้น*) จากลิคีและอ้องค้าง (王伉 *หวาง ค่าง*) แต่ไม่สำเร็จจึงส่งเบ้งเฮ็กไปปลุกระดมชนเผ่าลำมัน (南蠻 *หนานหมาน*) ให้ร่วมก่อกบฏ โกเตงได้เข้าร่วมการก่อกบฏของยงคี โดยการสังหารกง ลู่ (龔祿) เจ้าเมืองอวดจุ้น และขุนพลเจียว หฺวาง (焦璜) แล้วประกาศตั้งตนเป็นอ๋อง

ในปี ค.ศ. 225 จูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กนำทัพจ๊กก๊กปราบกบฏในภูมิภาคหนานจง ล่องตามน้ำจนเข้าเขตเมืองอวดจุ้น โกเตงนำทหารมาสร้างป้อมปราการที่ไถเติง (台登; ปัจจุบันคืออำเภอเหมี่ยนหนิง มณฑลเสฉวน) ติ้งเจ๋อ (定笮; ปัจจุบันคืออำเภอเหยียนยฺเหวียน มณฑลเสฉวน) และเปย์ฉุ่ย (卑水; ปัจจุบันคืออำเภอเจาเจฺว๋และอำเภอเหม่ย์กู มณฑลเสฉวน) โกเตงพ่ายแพ้ในการรบที่เปย์ฉุ่ยและถูกทหารจ๊กก๊กจับได้ จูกัดเหลียงสั่งประหารชีวิตโกเตง

ในนิยาย*สามก๊ก*
---------------

ในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง*สามก๊ก*ในศตวรรษที่ 14 โกเตงมีขุนพลคนหนึ่งชื่องากฟัน (鄂煥 *เอ้อ ฮฺว่าน*) งากฟันถูกอุยเอี๋ยนขุนพลจ๊กก๊กจับตัวได้ จูกัดเหลียงปฏิบัติต่องากฟันเป็นอย่างดี โกเตงที่เป็นนายของงากฟันจึงรู้สึกสำนักบุญคุณของจูกัดเหลียงเช่นกัน นอกจากนี้จูกัดเหลียงยังกล่าวกับเหล่าทหารกบฏที่ถูกจับว่า "ทหารของโกเตงจะได้รับการละเว้นโทษตาย ส่วนทหารของยงคีจะต้องถูกฆ่า" และยังเผยแพร่ข้อมูลเท็จทำให้ยงคีผิดใจกับโกเตง โกเตงจึงหักหลักยงคีส่งงากฟันไปสังหารยงคีและจูโพ แล้วรวบรวมกองกำลังทั้งหมดไปสวามิภักดิ์ต่อจ๊กก๊ก จูกัดเหลียงตั้งให้โกเตงเป็นเจ้าเมืองเอ๊กจิ๋ว (益州 *อี้โจฺว*)

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sima (1084), vol. 70. harv error: no target: CITEREFSima1084 (help)
2. ↑  *สามก๊ก* (*ซันกั๋วเหยี่ยนอี้*) ตอนที่ 87.
3. ↑  "สามก๊ก ตอนที่ ๖๗". *วัชรญาณ*. สืบค้นเมื่อ July 20, 2023.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)

* ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). *จดหมายเหตุสามก๊ก* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* ซือหม่า กวาง (1084). *จือจื้อทงเจี้ยน*.
* ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). *สามก๊ก* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*).
ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *โทกูงาวะ*

**โทกูงาวะ อิเอโยชิ** (ญี่ปุ่น: 徳川 家慶; โรมาจิ: *Tokugawa Ieyoshi*; 22 มิถุนายน ค.ศ. 1793 - 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1853) เป็นโชกุนคนที่ 12 แห่งตระกูลโทกูงาวะ (ช่วงสมัย: ค.ศ. 1837 ถึง ค.ศ. 1853) เป็นบุตรชายคนที่สองของโชกุนโทกูงาวะ อิเอนาริ ที่เกิดกับนางโครินอิน (Korin-in, 香琳院) เกิดในปีเดียวกับที่พี่ชายคนโตต่างมารดาเสียชีวิต จึงได้เป็นทายาทสืบทอดตำแหน่งโชกุน ในปี ค.ศ. 1837 โชกุนอิเอะนะริจึงได้สละตำแหน่งโชกุนให้แก่อิเอโยชิ โดยบิดาคืออิเอนาริยังคงดำรงตำแหน่งเป็น*โอโงโช* (Ōgōshō, 大御所) จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในค.ศ. 1841

ในสมัยของโชกุนอิเอโยชิการปกครองอยู่ภายใต้อิทธิพลของ*โรจู*มิซูโนะ ทาดากูนิ (Mizuno Tadakuni, 水野 忠邦) ผู้นำในการปฏิรูปปีเท็นโป (Tenpo-no-kaikaku, 天保の改革) ในปี ค.ศ. 1841 เป็นความพยายามที่จะจัดระเบียบสังคมญี่ปุ่นให้เรียบง่ายลงและเคร่งครัดมากขึ้น ยกตัวอย่างเช่นการห้ามการแต่งตัวและการประดับประดาที่หรูหรา การห้ามการพิมพ์ภาพสี และการกดขี่ละครคาบูกิ หลังจากเหตุการณ์มอร์ริสัน (Morrison Incident) ในปี ค.ศ. 1837 ทำให้ *บากูฟุ* มีทัศนคติที่เลวร้ายต่อชาวตะวันตกลงอย่างมาก ส่งผลให้เกิดการกวาดล้างขุนนางใน *บากูฟุ* ในค.ศ. 1839 ด้วยข้อหาข้องแวะกับ*รังงากุ* (Rangaku, 蘭学) หรือศิลปวิทยาการตะวันตกมากเกินไป เรียกว่า การกวาดล้างขุนนางตะวันตก (Bansha-no-guku, 蛮社の獄) แต่ทว่าการปฏิรูปปีเท็นโปเป็นที่ต่อต้านอย่างมากมาย ทำให้การปฏิรูปในครั้งนี้ล้มเหลวและ*โรจู*ทะดะกุนิต้องออกจากตำแหน่งไปในค.ศ. 1843 ช่วงสมัยของโชกุนอิเอโยชิตรงกับสมัยของ*ไดเมียว*ชิมาสึ นาริอากิระ (Shimazu Noriakira, 島津斉彬) แห่งแคว้นซัตสึมะ

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1853 พลเรือจัตวา แมทธิว ซี. เพร์รี จากสหรัฐอเมริกา ได้นำเรือรบ (ซึ่งชาวญี่ปุ่นเรียกว่า เรือดำ Kurofune, 黒船) จำนวนสี่ลำเข้ามาจอดปิดอ่าวอุระงะ (Uraga, 浦賀) ของเมืองเอโดะ โดยข่มขู่ว่าจะยิงปืนใหญ่โจมตีเมืองเอะโดะหากไม่ยอมเปิดประเทศทำการค้ากับสหรัฐอเมริกา เป็นการใช้นโยบายทางการทูตแบบเรือปืนบังคับ (Gunboat diplomacy) *โรจู*อาเบะ มาซาฮิโระ (Abe Masahiro, 阿部 正弘) เป็นตัวแทนฝ่ายญี่ปุ่นเจรจากับพลเรือจัตวาเพอร์รี่ ยอมรับสาส์นจากประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกา พลเรือจัตวาเพอร์รี่จึงนำเรือรบไปเทียบท่าที่เมืองคุริฮะมะ (Kurihama, 久里浜) เพื่อรอคอยคำตอบ

เพียงสิบสามวันหลังจากที่เรือดำของพลเรือจัตวาเพอร์รี่ได้ย้ายไปจอดที่เมืองคุริฮะมะ โชกุนอิเอโยชิก็ได้ถึงแก่อสัญกรรมลงในค.ศ. 1853 มีโทกูงาวะ อิเอซาดะ (Tokugawa Iesada, 徳川家定) บุตรชายคนที่สี่เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งโชกุนต่อมา ท่ามกลางบ้านเมืองที่กำลังสับสนวุ่นวายจากการคุกคามของชาวตะวันตก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-05-29. สืบค้นเมื่อ 2011-10-29.

| ก่อนหน้า |  | โทกูงาวะ อิเอโยชิ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **โทกูงาวะ อิเอนาริ** |  |  **โชกุนแห่งเอะโดะบะคุฟุ** (ค.ศ. 1837 – 1853) |  | **โทกูงาวะ อิเอซาดะ** |



| * ด
* ค
* ก
Tokugawa family crest โชกุนแห่งรัฐบาลเอโดะ |
| --- |
| อิเอยาซุ  **·**  ฮิเดตาดะ  **·**  อิเอมิตสึ  **·**  อิเอสึนะ  **·**  สึนาโยชิ  **·**  อิเอโนบุ  **·**  อิเอ็ตสึงุ  **·**  โยชิมุเนะ  **·**  อิเอชิเงะ  **·**  อิเอฮารุ  **·**  อิเอนาริ  **·**  อิเอโยชิ  **·**  อิเอซาดะ  **·**  อิเอโมจิ  **·**  โยชิโนบุ |