รูปชอสตโกวิชและโน้ตเพลงบนไปรษณียากรที่ระลึกของสหภาพโซเวียต
**การบรรเลงซิมโฟนีหมายเลข 7 ของชอสตโกวิชรอบปฐมทัศน์** เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2485 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในขณะที่นครเลนินกราด (ปัจจุปันคือเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก) อยู่ภายใต้การปิดล้อมโดยกองกำลังเยอรมนีนาซี

ดมีตรี ชอสตโกวิช ต้องการให้วงเลนินกราดฟิลฮาร์มอนิกออร์เคสตราเป็นวงที่จะมาบรรเลงซิมโฟนีในรอบปฐมทัศน์ แต่เนื่องจากการปิดล้อม กลุ่มคนดังกล่าวได้อพยพออกจากเมืองเช่นเดียวกับผู้ประพันธ์เอง การบรรเลงรอบปฐมทัศน์ของโลกของซิมโฟนีบทนี้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 มีนาคมที่คูบืยเชียฟ โดยวงดุริยางค์โรงละครบอลชอย การบรรเลงรอบปฐมทัศน์ดำเนินการโดยนักดนตรีจากวงดุริยางค์วิทยุเลนินกราดที่ยังหลงเหลืออยู่ เสริมด้วยนักดนตรีที่เป็นทหาร โดยมีคาร์ล อีเลียซบูร์ก ทำหน้าที่เป็นวาทยากร นักดนตรีส่วนใหญ่กำลังทุกข์ทรมานจากความอดอยาก ซึ่งทำให้การซ้อมเป็นไปอย่างยากลำบาก นักดนตรีมักจะล้มลงระหว่างการซ้อม และมี 3 คนเสียชีวิต วงออร์เคสตราสามารถเล่นซิมโฟนีได้จนจบคอนเสิร์ตเพียงครั้งเดียว

แม้ว่าสภาพของนักดนตรีจะย่ำแย่ แต่คอนเสิร์ตก็ประสบความสำเร็จอย่างสูง โดยได้รับการปรบมือนานหนึ่งชั่วโมง คอนเสิร์ตได้รับการสนับสนุนโดยกองทัพโซเวียตในปฏิบัติการพิเศษ ชื่อรหัสว่า "พายุ" โดยตั้งใจจะหยุดกองทัพเยอรมันในระหว่างการบรรเลง ซิมโฟนีถูกเผยแพร่ไปยังแนวเยอรมันโดยลำโพงเป็นรูปแบบของสงครามจิตวิทยา การบรรเลงรอบปฐมทัศน์ได้รับการพิจารณาโดยนักวิจารณ์ดนตรีให้เป็นหนึ่งในการแสดงศิลปะที่สำคัญที่สุดของสงครามเนื่องจากผลกระทบด้านจิตวิทยาและทางการเมือง วาทยากรกล่าวว่า "ในขณะนั้นเราได้รับชัยชนะเหนือเครื่องจักรสงครามของนาซีที่ไร้จิตวิญญาณ" มีการจัดคอนเสิร์ตอีกครั้งโดยนักดนตรีที่รอดซีวิตใน พ.ศ. 2507 และ พ.ศ. 2535 เพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์นี้

พื้นหลัง
--------

ศพอยู่ข้างรถเข็นข้างถนนการล้อมทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมากจากความหนาวเย็นและความอดอยาก
ดมีตรี ชอสตโกวิช คีตกวีชาวโซเวียต ประพันธ์ซิมโฟนีหมายเลข 7 เสร็จในวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2484 และอุทิศให้กับนครเลนินกราดซึ่งบ้านเกิดของเขา ในเวลานั้น นครเลนินกราดอยู่ในสัปดาห์ที่ 16 ของการปิดล้อม 125 สัปดาห์โดยกองทัพนาซีเยอรมนีซึ่งจะสังหารประชากรประมาณหนึ่งในสามของเมืองก่อนสงคราม

ชอสตโกวิชต้องการให้วงเลนินกราดฟิลฮาร์มอนิกออร์เคสตราบรรเลงซิมโฟนีในรอบปฐมทัศน์ แต่กลุ่มนักดนตรีของวงถูกอพยพไปยังเมืองโนโวซีบีสค์ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการอพยพทางวัฒนธรรมที่นำโดยรัฐบาล การแสดงรอบปฐมทัศน์โลกจัดขึ้นที่เมืองคูบืยเชียฟในวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2485 ซึ่งบรรเลงโดยวงออร์เคสตราโรงละครบอลชอย ภายใต้การบรรเลงของซามูอิล ซาโมซุด รอบปฐมทัศน์ของกรุงมอสโกจัดขึ้นโดยการบรรเลงผสมระหว่างวงออร์เคสตราโรงละครบอลชอยและวิทยุมวลสหภาพในวันที่ 29 มีนาคมที่โถงคอลัมน์ทำเนียบสหภาพ

ไมโครฟิล์มโน้ตของซิมโฟนีถูกส่งไปยังกรุงเตหะรานในเดือนเมษายนเพื่อให้มีการเผยแพร่ไปยังประเทศตะวันตก ซิมโฟนีได้การบรรเลงรอบปฐมทัศน์ทางวิทยุในยุโรปตะวันตกเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ในการออกอากาศบรรเลงโดยเฮนรี วูดและวงลอนดอนฟิลฮาร์มอนิกออร์เคสตราและการแสดงคอนเสิร์ตรอบปฐมทัศน์ที่คอนเสิร์ตพรอมานาดที่รอยัลอัลเบิร์ตฮอลล์ในกรุงลอนดอนในวันที่ 29 มิถุนายน รอบปฐมทัศน์ในอเมริกาเหนือออกอากาศจากนครนิวยอร์กในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2485 โดยวงเอ็นบีซีซิมโฟนีออร์เคสตราภายใต้การบรรเลงโดยอาร์ตูโร ตอสกานีนี

การเตรียมการ
------------

วงดุริยางค์วิทยุเลนินกราดภายใต้การนำของคาร์ล อีเลียซบูร์กเป็นวงซิมโฟนิกวงเดียวที่เหลืออยู่ในเมืองหลังจากที่วงฟิลฮาร์มอนิกรถูกอพยพออกไป การแสดงครั้งสุดท้ายของวงดุริยางค์วิทยุมีขึ้นในวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2484 และออกอากาศครั้งสุดท้ายในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2485 บันทึกจากการซ้อมตามกำหนดครั้งต่อไปอ่านว่า "การซ้อมไม่ได้เกิดขึ้น สราเบียนตาย เปตรอฟป่วย โบรีเชฟตายแล้ว ออร์เคสตราไม่ทำงาน"

วันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2485 โบริส ซากอร์สกีและยาชา บาบูชกินจากแผนกศิลปะของเมืองเลนินกราดได้ประกาศเตรียมการแสดงซิมโฟนี ช่องว่างในการออกอากาศทางดนตรีสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็วโดยอันเดรย์ จดานอฟ นักการเมืองโซเวียตที่เกี่ยวข้องกับการป้องกันเมืองเลนินกราดเพื่อให้มีการซ้อมและสร้างขวัญกำลังใจให้กับเมือง การแสดงซิมโฟนี "กลายเป็นเรื่องของพลเมือง แม้แต่ทหาร ความภาคภูมิใจ" ตามที่สมาชิกวงออร์เคสตรากล่าว "ทางการเลนินกราดต้องการให้ผู้คนกระตุ้นอารมณ์เพื่อที่พวกเขาจะได้รู้สึกห่วงใย" ถือเป็นการกระทำทางการเมืองที่สำคัญเนื่องจากอาจมีคุณค่าในฐานะการโฆษณาชวนเชื่อ

สมาชิกวงดุริยางค์วิทยุเลนินกราดจากเดิมที่มี 40 คน มีเพียง 14 หรือ 15 คนเท่านั้นที่ยังคงอาศัยอยู่ในเมือง โดยคนอื่น ๆ เสียชีวิตจากการอดอยากหรือไม่ก็ออกไปต่อสู้กับศัตรู ซิมโฟนีของชอสตโกวิชต้องการวงออร์เคสตราที่มีนักดนตรีเพิ่มขึ้น 100 คน ซึ่งหมายความว่าบุคลากรที่เหลืออยู่ไม่เพียงพออย่างไม่มีนัยสำคัญ อีเลียซบูร์กซึ่งกำลังเข้ารับการรักษาด้วยอาการ "เสื่อม" ได้ไปตามบ้านเพื่อตามหานักดนตรีที่ไม่ตอบสนองต่อการรวมวงออร์เคสตรากันอีกครั้งเนื่องจากความอดอยากหรือความอ่อนแอ "พระเจ้า พวกเขาผอมแค่ไหน" หนึ่งในผู้จัดงานจำได้ "ผู้คนเหล่านั้นมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างไรเมื่อเราเริ่มคุ้ยเขี่ยพวกเขาออกจากอพาร์ทเมนต์มืด ๆ ของพวกเขา เราแทบน้ำตาไหลเมื่อพวกเขานำเสื้อผ้าสำหรับคอนเสิร์ต ไวโอลิน เชลโลและฟลุตของพวกเขาออกมา และการซ้อมเริ่มขึ้นใต้ร่มเย็นของสตูดิโอ" เครื่องบินที่บรรทุกเสบียงจากเมืองคูบืยเชียฟได้ส่งโน้ตดนตรี 252 หน้าของซิมโฟนีไปยังเลนินกราด

การซ้อมครั้งแรกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2485 ตั้งใจจะให้มีความยาว 3 ชั่วโมง แต่ต้องหยุดลงหลังจากผ่านไป 15 นาที เนื่องจากนักดนตรีที่เข้าร่วมการบรรเลงอ่อนแอเกินไปที่จะเล่นเครื่องดนตรีได้ พวกเขามักจะล้มลงระหว่างการซ้อมโดยเฉพาะการเล่นเครื่องเป่าทองเหลือง อีเลียซบูร์กเองต้องถูกลากไปซ้อมบนเลื่อน และในที่สุดเจ้าหน้าที่พรรคคอมมิวนิสต์ก็ย้ายไปยังอพาร์ตเมนต์ใกล้ ๆ และมอบจักรยานสำหรับขนส่ง ความพยายามในการบรรเลงครั้งแรกของเขาเป็นเหมือน "นกที่บาดเจ็บซึ่งปีกซึ่งกำลังจะหลุดร่วงได้ทุกเมื่อ" รายงานของบาบูชกินระบุว่า "ไวโอลินตัวแรกกำลังจะตาย กลองเสียชีวิตระหว่างทางไปทำงาน เฟรนช์ฮอร์นอยู่ที่ประตูแห่งความตาย..." นักดนตรีวงออร์เคสตราได้รับการปันส่วนเพิ่มเติม (บริจาคโดยพลเรือนผู้ที่ชื่นชอบดนตรี) เพื่อต่อสู้กับความอดอยาก และอิฐร้อนถูกนำมาใช้เพื่อแผ่ความร้อน อย่างไรก็ตาม มีนักดนตรีสามคนเสียชีวิตระหว่างการซ้อม มีการติดโปสเตอร์ไปทั่วเมืองเพื่อขอให้นักดนตรีทุกคนรายงานต่อคณะกรรมการวิทยุเพื่อรวมเข้าร่วมวงออร์เคสตรา นักดนตรียังถูกเรียกตัวกลับมาจากแนวหน้าหรือมอบหมายใหม่จากกองทัพโซเวียตด้วยการสนับสนุนของเลโอนิด โกโวลอฟ ผู้บัญชาการแนวรบเลนินกราดของโซเวียต

นอกจากซิมโฟนีหมายเลข 7 แล้ว วงออร์เคสตราชั่วคราวยังได้บรรเลงงานซิมโฟนีดั้งเดิมของเบทโฮเฟิน ไชคอฟสกี และริมสกี-คอร์ซาคอฟ คอนเสิร์ตของไชคอฟสกีที่ตัดท่อนมาบางส่วนจัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 เมษายน นักดนตรีบางคนประท้วงการตัดสินใจบรรเลงซิมโฟนีของชอสตโกวิชโดยไม่ต้องการใช้กำลังเพียงเล็กน้อยไปกับงานที่ "ซับซ้อนและไม่สามารถเข้าถึงได้" อีเลียซบูร์กขู่ว่าจะยกเลิกการปันส่วนเพิ่มเติม และระงับความไม่เห็นด้วยใด ๆ ในระหว่างการซ้อม อีเลียซบูร์กถูกวิพากษ์วิจารณ์จากพฤติกรรมที่รุนแรง นักดนตรีที่พลาดการซ้อม มาสาย หรือไม่ได้แสดงตามความคาดหวังจะสูญเสียการปันส่วนไป นักดนตรีคนหนึ่งสูญเสียการปันส่วนเพราะเขาไปร่วมงานฝังศพของภรรยาและไปซ้อมสาย แม้ว่าบางแหล่งข้อมูลจะมุ่งเสนอว่ามีการว่าจ้างทีมงานของนักคัดลอก แต่ตามแหล่งข้อมูลอื่น ๆ นักดนตรีถูกสั่งให้คัดลอกแต่ละท่อนด้วยมือจากโน้ตเพลง

การซ้อมจัดขึ้นหกวันต่อสัปดาห์ที่โรงละครพุชกิน เวลา 10.00 น. ถึง 13.00 น. ตามปกติ การซ้อมมักถูกขัดจังหวะด้วยเสียงไซเรนเตือนการโจมตีทางอากาศ และนักดนตรีบางคนจำเป็นต้องทำหน้าที่ต่อต้านอากาศยานหรือดับเพลิง เพื่อให้พวกเขาเข้าร่วมการซ้อมได้ นักดนตรีจะได้รับบัตรประจำตัวของวงออร์เคสตราเพื่อแสดงที่จุดตรวจ สมาชิกวงดุริยางค์ทหาร (และทหารธรรมดาบางส่วน) ถูกส่งเข้าร่วมการซ้อมเพื่อเสริมการบรรเลง การซ้อมถูกย้ายไปที่หอฟิลฮาร์มอเนียในเดือนมิถุนายน และเวลาซ้อมถูกเพิ่มเป็น 5–6 ชั่วโมงในปลายเดือนกรกฎาคม เครื่องมืออยู่ในสภาพที่แย่และมีช่างซ่อมไม่กี่คน นักดนตรีที่เล่นโอโบคนหนึ่งถูกขอแมวหนึ่งตัวเพื่อแลกกับการซ่อมแซม เนื่องจากช่างซ่อมที่หิวโหยได้กินไปหลายตัว

วงออร์เคสตราบรรเลงซิมโฟนีทั้งเพลงจนจบเพียงครั้งเดียวก่อนการแสดงรอบปฐมทัศน์ในการซ้อมใหญ่ในวันที่ 6 สิงหาคม

การบรรเลง
---------

เวทีพร้อมแท่นวางดนตรีและนักดนตรีบางส่วนเวทีสมัยใหม่ของหอแกรนด์ฟิลฮาร์มอเนียซึ่งเป็นสถานที่แสดงคอนเสิร์ต
คอนเสิร์ตจัดขึ้นที่หอแกรนด์ฟิลฮาร์มอเนียในวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2485 ซึ่งเป็นวันที่อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ผู้นำเยอรมนีเคยกำหนดให้เฉลิมฉลองการล่มสลายของเมืองด้วยงานเลี้ยงอันหรูหราที่โรงแรมอัสโตเรียในเลนินกราด การแสดงกล่าวนำด้วยสารทางวิทยุที่บันทึกไว้ล่วงหน้าโดยอีเลียซบูร์กซึ่งออกอากาศเวลา 18.00 น.:

> สหาย เหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์วัฒนธรรมของเมืองของเรากำลังจะเกิดขึ้น ในอีกไม่กี่นาที คุณจะได้ยินเสียงซิมโฟนีหมายเลข 7 ของดมีตรี ชอสตโกวิช พลเมืองดีเด่นของเราเป็นครั้งแรก เขาประพันธ์องค์ประกอบที่ยอดเยี่ยมนี้ในเมืองในช่วงวันที่ศัตรูพยายามเข้าสู่เลนินกราดอย่างบ้าคลั่ง เมื่อหมูฟาสซิสต์ทิ้งระเบิดและระดมยิงทั่วยุโรป และยุโรปเชื่อว่าวันของเลนินกราดจบลงแล้ว แต่การแสดงครั้งนี้เป็นเครื่องยืนยันถึงจิตวิญญาณ ความกล้าหาญ และความพร้อมในการต่อสู้ของพวกเรา สหายจงฟัง!
> 
> 

พลโทโกโวลอฟสั่งระดมยิงปืนใหญ่ของเยอรมันก่อนคอนเสิร์ตในปฏิบัติการพิเศษ ชื่อรหัสว่า "พายุ" เจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองโซเวียตพบกองอาวุธและฐานสังเกตการณ์ของเยอรมันเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตี กระสุนขนาดสูงสามพันนัดถูกระดมยิงใส่กองทัพเยอรมัน จุดประสงค์ของปฏิบัติการคือเพื่อป้องกันไม่ให้พุ่งเป้าไปที่คอนเสิร์ตฮอลล์ และเพื่อให้แน่ใจว่ามันจะเงียบพอที่จะได้ยินเสียงเพลงผ่านลำโพงที่พลโทโกโวลอฟสั่งให้ติดตั้ง นอกจากนี้เขายังสนับสนุนให้ทหารโซเวียตฟังคอนเสิร์ตผ่านทางวิทยุ ในเวลาต่อมา นักดนตรีนามอันเดรย์ ครูคอฟได้กล่าวชื่นชมการกระทำของพลโทโกโวลอฟว่าเป็น "สิ่งจูงใจ" สำหรับคอนเสิร์ต โดยเสริมว่าการเลือกของเขาที่จะอนุญาตให้ทหารมีส่วนร่วมนั้นเป็น "การตัดสินใจที่ยอดเยี่ยมทีเดียว" ภายหลังโกโวลอฟเองตั้งข้อสังเกตกับอีเลียซบูร์กว่า "เราเล่นเครื่องดนตรีของเราในซิมโฟนีด้วย คุณก็รู้" โดยอ้างอิงถึงการยิงของปืนใหญ่ การสนับสนุนทางทหารในเรื่องนี้ไม่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางจนกระทั่งหลังสงครามสิ้นสุดลง

มีผู้ชมคอนเสิร์ตจำนวนมาก ประกอบด้วยผู้นำพรรค เจ้าหน้าที่ทหาร และพลเรือน พลเมืองเลนินกราดที่ไม่สามารถเข้าไปในห้องโถงได้รวมตัวกันรอบ ๆ หน้าต่างและลำโพงที่เปิดอยู่ นักดนตรีที่อยู่บนเวที "แต่งตัวเหมือนกะหล่ำปลี" หลาย ๆ ชั้นเพื่อป้องกันอาการหนาวสั่นที่เกิดจากความอดอยาก ก่อนที่คอนเสิร์ตจะเริ่มขึ้นไม่นาน แสงไฟฟ้าเหนือเวทีก็ถูกเปิดขึ้นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่การซ้อมเริ่มขึ้น ในขณะที่ห้องโถงเงียบลง อีเลียซบูร์กก็เริ่มการบรรเลง การแสดงมีคุณภาพทางศิลปะต่ำ แต่มีความโดดเด่นในด้านอารมณ์ที่ยกระดับขึ้นในกลุ่มผู้ชมและสำหรับท่อนจบ เมื่อนักดนตรีบางคน "ละล่ำละลัก" เนื่องจากความอ่อนล้า ผู้ชมยืนขึ้น "ด้วยท่าทางที่น่าทึ่งและเป็นธรรมชาติ... เต็มใจให้พวกเขาไปต่อ"

การบรรเลงได้รับการปรบมือนานหนึ่งชั่วโมง โดยอีเลียซบูร์กได้รับช่อดอกไม้ที่ปลูกในเลนินกราดจากเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้ชมหลายคนน้ำตาไหลเนื่องจากผลกระทบทางอารมณ์ของคอนเสิร์ต ซึ่งถูกมองว่าเป็น "ชีวประวัติทางดนตรีของเลนินกราดที่ทุกข์ทรมาน" นักดนตรีได้รับเชิญไปงานเลี้ยงร่วมกับเจ้าหน้าที่พรรคคอมมิวนิสต์เพื่อเฉลิมฉลอง

ลำโพงถ่ายทอดการบรรเลงไปทั่วเมืองเช่นเดียวกับกองทัพเยอรมันในการเคลื่อนไหวสงครามจิตวิทยา "การโจมตีทางยุทธวิธีเพื่อทำลายขวัญกำลังใจของเยอรมัน" ทหารเยอรมันคนหนึ่งจำได้ว่าฝูงบินของเขา "ฟังซิมโฟนีแห่งวีรชน" ได้อย่างไร ต่อมาอีเลียซบูร์กได้พบกับชาวเยอรมันบางคนที่ตั้งค่ายนอกเมืองเลนินกราดในระหว่างการแสดง ซึ่งบอกเขาว่าสิ่งนี้ทำให้พวกเขาเชื่อว่าพวกเขาจะไม่มีวันยึดเมืองได้: "พวกเรากำลังทิ้งระเบิดใคร? เราจะไม่สามารถยึดเลนินกราดได้ เพราะผู้คนที่นี่เสียสละ"

การตอบรับและมรดก
----------------

ลอเรล เฟย์ นักวิชาการที่ทำเรื่องเกี่ยวกับชอสตโกวิชเสนอว่า "คอนเสิร์ตครั้งนี้เป็นเหตุการณ์ที่มีตำนานความสำคัญโดยตัวมันเองทั้งหมด" ไมเคิล ทูเมลตี นักข่าวเรียกเหตุการณ์นี้ว่าเป็น "ช่วงเวลาอันเป็นตำนานในประวัติศาสตร์การเมืองและการทหารของโซเวียต" นักวิจารณ์สหรัฐ ดูกา เสนอว่าการแสดงนี้ "เป็นที่นิยมและแน่นอน อย่างเป็นทางการ - ได้รับการยอมรับว่าเป็นการแสดงนำสู่ชัยชนะเหนือชาวเยอรมันอย่างแท้จริง" การล้อมถูกคลายในต้น พ.ศ. 2486 และสิ้นสุดใน พ.ศ. 2487 อีเลียซบูร์กเห็นด้วยกับการประเมินของดูกาโดยกล่าวว่า "ทั้งเมืองได้พบความเป็นมนุษย์ของตนแล้ว... ในขณะนั้น เราได้รับชัยชนะเหนือเครื่องจักรสงครามของนาซีที่ไร้จิตวิญญาณ" ไม่มีการรับรู้ถึงความสำคัญของคอนเสิร์ตอย่างเป็นทางการ: นักดนตรีคนหนึ่งตั้งข้อสังเกตว่าหลังจากนั้น "ไม่มีการตอบรับ ไม่มีอะไรเลย จนกระทั่ง พ.ศ. 2488"

ซิมโฟนีหมายเลข 7 ของชอสตโกวิชได้รับความนิยมทั่วโลกตะวันตกในช่วงสงคราม แต่ตั้งแต่ พ.ศ. 2488 เป็นต้นมา ซิมโฟนีไม่ค่อยมีการบรรเลงนอกสหภาพโซเวียต มันกลายเป็นประเด็นถกเถียงในช่วงทศวรรษที่ 1980 หลังจากที่หนังสือ *Testimony* ของโซโลมอน วอลคอฟบอกว่าไม่ใช่คำวิจารณ์ของพวกนาซี แต่เกี่ยวกับรัฐบาลโซเวียต ความจริงของบันทึกของวอลคอฟซึ่งเขาอ้างว่ามีที่มาจากการสัมภาษณ์ชอสตโกวิชนั้นถูกโต้แย้ง ประเด็นข้อโต้แย้งอื่น ๆ เกี่ยวกับซิมโฟนีรวมถึงว่าได้รับแรงบันดาลใจจากการโจมตีที่เลนินกราด (ตามที่ทางการโซเวียตและบันทึกอย่างเป็นทางการได้กล่าวอ้าง) หรือมีการวางแผนไว้ก่อนหน้านี้และมีวัตถุประสงค์ใหม่เพื่อการโฆษณาชวนเชื่อ เช่นเดียวกับผลงานศิลปะเมื่อเทียบกับงานอื่น ๆ ของชอสตโกวิช

การบรรเลงซิมโฟนีทำให้อีเลียซบูร์กเป็น "วีรบุรุษของเมือง" หลังจากการบรรเลงไม่นาน เขาแต่งงานกับนีนา โบรนนีโควา ซึ่งเคยเล่นเปียโนมาก่อน แต่เมื่อการล้อมสิ้นสุดลงและวงฟิลฮาร์มอนิกกลับมาที่เลนินกราด ความชื่นชอบในตัวเขาก็หายลง อีเลียซบูร์กเป็นวาทยกรเดินทางที่ "ยากจนและถูกลืม" เมื่อเขาเสียชีวิตใน พ.ศ. 2521 อย่างไรก็ตาม ในวันครบรอบ 50 ปีของการบรรเลงรอบปฐมทัศน์ ศพของเขาถูกเคลื่อนย้ายไปฝังอย่างมีเกียรติที่สุสานวอลคอฟสโคเย หรือสุสานอะเลคซันดร์ เนฟสกี ซาราห์ ควิกลีย์ได้สร้างตัวละครสมมติอาชีพในช่วงสงครามของอีเลียซบูร์กในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง *The Conductor*

นักดนตรีที่รอดชีวิตได้เข้าร่วมคอนเสิร์ตพบกันอีกครั้งใน พ.ศ. 2507 และ พ.ศ. 2535 โดยเล่น "จากที่นั่งเดียวกันในห้องโถงเดียวกัน" ชอสตโกวิชเข้าร่วมคอนเสิร์ตพบกันอีกครั้งครั้งแรกในวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2507 นักดนตรี 22 คนและอีเลียซบูร์กบรรเลงซิมโฟนีและเครื่องดนตรีถูกวางไว้บนเก้าอี้อีกตัวเพื่อเป็นตัวแทนของนักดนตรีที่เสียชีวิตตั้งแต่รอบปฐมทัศน์ การบรรเลงใน พ.ศ. 2535 บรรเลงโดยผู้รอดชีวิต 14 คนที่เหลืออยู่ คอนเสิร์ตใน พ.ศ. 2485 ยังถูกกล่าวระลึกถึงในภาพยนตร์เรื่อง *The War Symphonies: Shostakovich Against Stalin* ใน พ.ศ. 2540 มีพิพิธภัณฑ์ขนาดเล็กที่อุทิศให้กับงานที่โรงเรียนหมายเลข 235 ในเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ซึ่งมีรูปปั้นของชอสตโกวิชและสิ่งของจากการแสดง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Jones 2008, p. 261.
2. ↑  "1944: Leningrad siege ends after 900 days". BBC. 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 November 2012. สืบค้นเมื่อ 13 December 2012.
3. 1 2 3  "Programme notes". London Shostakovich Orchestra. 18 May 2002. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 September 2013. สืบค้นเมื่อ 13 December 2012.
4. ↑  Fay 2000, p. 131. sfn error: no target: CITEREFFay2000 (help)
5. ↑  Robinson 1995, p. 69.
6. 1 2  Fay 2000, p. 132. sfn error: no target: CITEREFFay2000 (help)
7. ↑  von Rein, John (31 October 1993). "Shostakovich: Symphonies Nos. 1, 5 and 7". *Chicago Tribune*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 March 2014. สืบค้นเมื่อ 14 December 2012.
8. ↑  Ford 2011, p. 103.
9. 1 2  Reid 2011, pp. 360–361.
10. ↑  Vulliamy 2020, p. 217. sfn error: no target: CITEREFVulliamy2020 (help)
11. 1 2 3 4 5  Vulliamy, Ed (25 November 2001). "Orchestral manoeuvres (part 2)". *The Guardian*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 November 2013. สืบค้นเมื่อ 13 December 2012.
12. ↑  Vulliamy 2020, p. 223. sfn error: no target: CITEREFVulliamy2020 (help)
13. 1 2 3  Fay 2000, p. 133. sfn error: no target: CITEREFFay2000 (help)
14. 1 2 3 4  Stolyarova, Galina (23 January 2004). "Music played on as artists died". *The St. Petersburg Times*. **937** (5). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 April 2013.
15. 1 2  Volkov 1997, p. 440.
16. ↑  Sollertinsky 1980, p. 107.
17. 1 2 3  Bathurst, Bella (15 July 2012). "*The Conductor* by Sarah Quigley – review". *The Observer*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 October 2021. สืบค้นเมื่อ 18 December 2012.
18. 1 2 3 4  Tumelty, Michael (7 October 2009). "The musical monster that defied Nazi invaders". *The Herald*. p. 16.
19. 1 2 3  Salisbury 2003, p. 512.
20. 1 2  Sollertinsky 1980, p. 108.
21. ↑  Trudeau, Noah Andre (Spring 2005). "A Symphony of War". *The Quarterly Journal of Military History*. **17** (3): 24–31.
22. ↑  Lincoln 2009, p. 293.
23. 1 2  Vulliamy 2020, p. 225. sfn error: no target: CITEREFVulliamy2020 (help)
24. 1 2 3  Viktorova, Natalia (9 August 2012). "Victory day in war-torn Leningrad". Voice of Russia. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 August 2012. สืบค้นเมื่อ 13 December 2012.
25. ↑  Axell 2002, p. 94.
26. 1 2  Vulliamy 2020, p. 227. sfn error: no target: CITEREFVulliamy2020 (help)
27. 1 2 3 4  Robinson 1995, p. 70.
28. ↑  Jones 2008, p. 257.
29. ↑  Reid 2011, p. 361.
30. 1 2  Volkov 2004, pp. 179–180.
31. ↑  Vulliamy 2020, pp. 227–228. sfn error: no target: CITEREFVulliamy2020 (help)
32. ↑  Vulliamy 2020, pp. 226–228. sfn error: no target: CITEREFVulliamy2020 (help)
33. ↑  Simmons & Perlina 2005, pp. 148–149.
34. ↑  Simmons & Perlina 2005, p. 147.
35. ↑  Vulliamy 2020, pp. 228–229. sfn error: no target: CITEREFVulliamy2020 (help)
36. ↑  Vulliamy, Ed (25 November 2001). "Orchestral manoeuvres (part 1)". *The Guardian*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 February 2014. สืบค้นเมื่อ 13 December 2012.
37. ↑  Vulliamy 2020, p. 229. sfn error: no target: CITEREFVulliamy2020 (help)
38. 1 2  Jones 2008, p. 260.
39. ↑  Volkov 2004, p. 180.
40. ↑  Jones 2008, pp. 265–266.
41. ↑  Jones 2008, p. 295.
42. 1 2  Vulliamy 2020, p. 230. sfn error: no target: CITEREFVulliamy2020 (help)
43. 1 2  Colley, Rupert (9 August 2011). "The Leningrad Symphony". *History in an Hour*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 August 2017. สืบค้นเมื่อ 13 December 2012.
44. ↑  Vulliamy 2020, p. 231. sfn error: no target: CITEREFVulliamy2020 (help)
45. 1 2  Robinson 1995, p. 71.
46. ↑  Ross 2008, p. 269.
47. ↑  Dimbleby 2010, "Siege of Leningrad".
48. ↑  Dhuga, U. S. (2004). "Music Chronicle". *The Hudson Review*. **57** (1): 125–132. doi:10.2307/4151391. JSTOR 4151391.
49. ↑  Vulliamy 2020, p. 232. sfn error: no target: CITEREFVulliamy2020 (help)
50. 1 2  Fay, Laurel (1980). "Shostakovich versus Volkov: Whose *Testimony*?". *The Russian Review*. **39** (40): 484–493. doi:10.2307/128813. JSTOR 128813.
51. ↑  Fairclough, Pauline (May 2007). "The 'Old Shostakovich': Reception in the British Press". *Music & Letters*. **88** (2): 266–296. doi:10.1093/ml/gcm002.
52. 1 2  Colley, Rupert (10 June 2012). "Karl Eliasberg". *History in an Hour*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 July 2017. สืบค้นเมื่อ 13 December 2012.
53. 1 2  Vulliamy 2020, p. 210. sfn error: no target: CITEREFVulliamy2020 (help)
54. ↑  Vulliamy 2020, pp. 233–234. sfn error: no target: CITEREFVulliamy2020 (help)
55. ↑  McCannon, John (1999). "The War Symphonies: Shostakovich Against Stalin". *Journal for Multimedia History*. **2**.
56. ↑  Jones 2008, p. 7.

### บรรณานุกรม

* Axell, Albert (2002). *Russia's heroes*. Carroll & Graf. ISBN 978-0-7867-1011-9.
* Dimbleby, Jonathan (2010). *Russia: A Journey to the Heart of a Land and Its People*. Random House. ISBN 978-1-4090-7346-8.
* Fay, Laurel (1989). *Shostakovich: A Life*. Oxford University Press. ISBN 0-19-513438-9.
* Ford, Andrew (2011). *Illegal harmonies: music in the modern age* (3rd ed.). Black Inc. ISBN 978-1-86395-528-7.
* Jones, Michael (2008). *Leningrad: State of Siege*. Basic Books. ISBN 978-0-465-01153-7.
* Lincoln, Bruce (2009). *Sunlight at Midnight*. Basic Books. ISBN 978-0-7867-3089-6.
* Reid, Anna (2011). *Leningrad*. Penguin Canada. ISBN 978-0-14-318574-1.
* Robinson, Harlow (1995). "Composing for Victory". ใน Stites, Richard (บ.ก.). *Culture and Entertainment in Wartime Russia*. Indiana University Press. pp. 62–76. ISBN 0-253-20949-8.
* Ross, Alex (2008). *The Rest is Noise: Listening to the Twentieth Century*. Picador. ISBN 978-0-312-42771-9.
* Salisbury, Harrison (2003). *The 900 Days: the siege of Leningrad*. Da Capo Press. ISBN 978-0-7867-3024-7.
* Simmons, Cynthia; Perlina, Nina, บ.ก. (2005). *Writing the Siege of Leningrad*. University of Pittsburgh Press. ISBN 978-0-8229-7274-7.
* Sollertinsky, Dmitri & Ludmilla (1980). Hobbs, Graham; Midgley, Charles (บ.ก.). *Pages from the Life of Dmitri Shostakovich*. Harcourt Brace Jovanovich. ISBN 0-15-170730-8.
* Volkov, Solomon (1997). *St. Petersburg: a cultural history*. Free Press Paperbacks. ISBN 978-0-684-83296-8.
* Volkov, Solomon (2004). *Shostakovich and Stalin: The Extraordinary Relationship Between the Great Composer and the Brutal Dictator*. Knopf. ISBN 0-375-41082-1.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Shostakovich Against Stalin* on YouTube, segment on concert begins at 35 minutes
* 1941 Symphony No.7 performance by Toscanini on YouTube