recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดเขากง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำภู อำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส บนพื้นที่ประมาณ 142 ไร่

ประวัติ
-------

จากหลักฐานทางโบราณคดี เชื่อว่าวัดเขากงสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 1100 ถึง 1300 สมัยเดียวกับพระบรมธาตุไชยา ผู้เชี่ยวชาญได้ระบุด้วยว่าเศษหม้อโบราณที่พบมากมายในบริเวณวัดเขากงเป็หม้อสมัยสุโขทัย โบราณวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ ซากเจดีย์ 3 องค์ ซึ่งปรักหักพังเหลือเป็นหลักฐานปรากฏอยู่อย่างชัดเจน ก่อนรื้อถอนเพื่อใช้เป็นที่ก่อสร้างประดิษฐานพระพุทธรูปทักษิณมิ่งมงคล เป็นที่ก่อสร้างเจดีย์สิริมหามายาและเป็นที่ก่อสร้างอุโบสถหลังปัจจุบัน นอกจากนี้ บริเวณเขาทั้ง 3 ลูกในพื้นที่ที่เรียกว่า เขากง ยังพบเศียรพระพุทธรูปโบราณและเศียรพระโพธิสัตว์แบบพุทธศาสนานิกายมหายานมากมาย

จากนั้นมีสภาพเป็นวัดร้าง และได้สร้างขึ้นในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประมาณ พ.ศ. 2421 มีหลวงพ่อเปาะเลาะ จันทูปะโน เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก มีความเจริญระยะหนึ่งแล้วกลายเป็นวัดร้าง จน พ.ศ. 2494 หลวงพ่อโท๊ะ อาภาสโร ได้มาจำพรรษาและเป็นวัดที่มีพระสงฆ์อีกครั้งหนึ่ง กระทรวงศึกษาธิการได้ยกฐานะเป็นวัดมีพระสงฆ์ เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2517

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

อุโบสถสร้างขึ้นตามแบบของกรมการศาสนา มีลักษณะเป็นแบบทรงไทยสมัยใหม่ ด้วยเงินงบประมาณก่อสร้างจากรัฐบาลเป็นเงินหนึ่งล้านบาท โดยได้รับความกรุณาจากสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (วิน ธมฺมสาโร) เจ้าอาวาสวัดราชผาติการามวรวิหาร ได้ประสานงานขอรับงบประมาณจากรัฐบาล เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 และเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2523 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จมาทรงตัดลูกนิมิต เมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2526

จังหวัดได้ให้ทางรัฐและเอกชนร่วมมือกันปรับปรุงพื้นที่บริเวณรอบองค์พระและประกาศเป็นพระพุทธอุทยานเขากง และในเขตพุทธอุทยานเขากงยังมีอุโบสถแบบช้างหมอบถวายดอกบัวและพระเจดีย์สิริมมหามายารูปทรงระฆังคว่ำภายในโปร่ง วัดยังประดิษฐานของ *พระพุทธทักษิณมิ่งมงคล* ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางปฐมเทศนา นั่งขัดสมาธิเพชรอยู่บนยอดเขา เป็นศิลปะสกุลช่างอินเดียตอนใต้แบบโจฬะ มีขนาดหน้าตักกว้าง 17 เมตร สูงจากใต้พระเพลา ถึงพระเกศบัวตูม 23 เมตร ประดับด้วยโมเสกสีทองทั้งองค์ สร้างเสร็จ เมื่อ พ.ศ. 2512 บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ พร้อมบรรจุดินจากสังเวชนียสถาน คือ ดินจากสถานที่ประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพาน ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่พระอุระเบื้องซ้ายพระพุทธทักษิณมิ่งมงคล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขากง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "พระพุทธอุทยานเขากง". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดเขากง". มิวเซียมไทยแลนด์.
เฮนรี ฟูเซลลี *(1781)*
**ผีอำ** (อังกฤษ: sleep paralysis) ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 นิยามว่า "*อาการที่ปรากฏเมื่อเวลานอนเคลิ้มไปว่ามีคนปลุกปล้ำหรือยึดคร่าให้มีอาการเหนื่อยหอบจนตื่นขึ้น.*" เกิดจากขณะที่กำลังจะหลับ มักจะเกิดจากภาวะง่วงเกิน อาการผีอำที่เกิดขึ้นในขณะที่กำลังจะตื่น อาจจะเกิดจากโรคลมหลับ หรืออาจจะเกิดในคนที่อดนอนหรือนอนไม่พอมาหลายวัน หรือเข้านอนผิดเวลาได้ 

ผีอำเป็นความเชื่อในหลายวัฒนธรรม เช่น ภูมิภาคโทโฮะกุของญี่ปุ่น มีเรื่องเล่าถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่เมื่อนอนหลับไปแล้วถูกผีกดทับหรือจับที่ปลายขา บนเกาะนิวฟันด์แลนด์ของแคนาดา มีเรื่องเล่าว่า ผู้ที่ถูกผีอำ เพราะมีแม่มดมากดทับลำตัว รวมทั้งไทยที่เชื่อมาแต่โบราณว่า เมื่อเคลิ้มจะหลับไป จะมีความรู้สึกอึดอัดเหมือนมีใครมากดทับที่ร่างกาย ไม่สามารถขยับตัวหรือส่งเสียงใด ๆ ได้ เชื่อว่าเป็นการกระทำที่เกิดจากผี

อาการ
-----

อาการผีอำมักเกิดทันทีเมื่อหมดช่วงการหลับแบบตากระตุก จะเป็นอยู่ไม่กี่นาที แล้วค่อย ๆ หายหรือหายทันที เมื่อถูกเรียก ถูกสัมผัส ถูกปลุก โดยใครก็ได้ ผู้ที่เป็นผีอำจะรู้สึกว่าตนนั้นตื่นอยู่ แต่ขยับเขยื้อนไม่ได้ ทั้งที่ตนได้พยายามขยับเขยื้อนแล้ว พยายามตะโกนเรียกให้คนช่วยแล้ว แต่ไม่มีคนได้ยิน เพราะไม่มีเสียงออกมา และเมื่อตื่นขึ้นจะจำเหตุการณ์และเล่าประสบการณ์ที่เกิดขึ้นได้ ซึ่งแท้ที่จริงแล้ว เมื่อนอนด้วยความเหนื่อยล้า ก็เกิดการประสานกันระหว่างสารเคมีกับสภาพชีวเคมีของร่างกาย เกิดอาการกดหรือค้างทำให้ขยับเขยื้อนร่างกายไม่ไหว เนื่องจากขณะที่ตื่นอยู่ สมองทำงานอยู่ แต่ร่างกายขยับเขยื้อนไม่ไหว เหมือนมีใครมาคุมร่างกายอยู่ ผู้ที่เกิดอาการนี้จึงเชื่อมโยงว่ามีผีมาจับตัว ซึ่งที่แท้คือความไม่สัมพันธ์กันระหว่างสมองกับร่างกาย ซึ่งเป็นอาการชั่วครู่เท่านั้น

ผู้ที่ถูกผีอำส่วนใหญ่จะนอนอยู่บนเตียง มีเป็นส่วนน้อยที่จะโดนอำในท่านั่งหลับบนเก้าอี้ หรือท่าที่ไม่สบายนัก และมักจะเกิดกับคนที่นอนหงายมากที่สุด ระยะเวลานานตั้งแต่ 2-3 วินาที จนถึง 10 นาที โดยจะหายไปเอง หรือไม่ก็ผู้ที่ถูกผีอำพยายามเอาชนะอาการเอง หรือมีคนมาช่วยสะกิดปลุกให้ตื่นขึ้น

โดยมีอาการหลอนทางประสาทสัมผัสเกิดร่วม ได้แก่ หลอนว่าตัวลอยหรือบินได้ หรือเหมือนกำลังออกจากร่าง หมุนเคว้ง หลอนทางสัมผัสกาย เช่น มีใครมากดทับหน้าอก หรือ มีใครมาสัมผัสตัว หรือ ดึงตัวเอาไว้กับเตียง บางทีก็รู้สึกว่าผ้าคลุมเตียงเคลื่อนไหว บางคนก็โดนเขย่าตัว หรือ มีความเจ็บปวดเกิดขึ้น หลอนทางการได้ยิน เช่น ได้ยินเสียงย่างเท้า เสียงเคาะประตู เสียงหายใจ เสียงคุย เสียงกระซิบ เสียงฮัม เสียงหึหึ หลอนทางการมองเห็น เช่น เห็นหมอกควัน หรือ ความมืดครึ้ม เห็นเป็นร่างคน สัตว์ หรืออสุรกาย บางทีก็มีการโต้ตอบทั้งทางกายหรือวาจากับสิ่งที่เห็นนั้น อย่างเป็นเรื่องเป็นราว หลอนทางการได้กลิ่น เช่น ได้กลิ่นเครื่องหอม กลิ่นเหม็นสาบ เป็นต้น

วิธีการแก้อาการผีอำ คือ การทำจิตใจให้สบาย ผ่อนคลายก่อนนอน หรืออาจใช้ยาประเภทคลายเครียดเข้าช่วย และเมื่อเกิดอาการผีอำแล้วให้นอนเฉย ๆ สักพัก อาการจะหายไปเอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ผีอำ จากพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-12. สืบค้นเมื่อ 2012-07-26.
2. ↑  "มหัศจรรย์พันธุ์กาย KAITAI-SHIN SHOW". ช่อง 9. 14 August 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจาก2004 แหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 22 August 2014. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่า `|url=` (help)
3. ↑  ระวังเกิดผีอำขณะเคลิ้มหลับ จากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.)
**ปรางค์ฤๅษี** เป็นโบราณสถานขอมในอุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ ห่างจากเมืองศรีเทพ 3 กิโลเมตร 

ลักษณะทางกายภาพเป็นปราสาทก่อด้วยอิฐไม่สอปูนตั้งอยู่บนฐานศิลาแลงขนาดไม่สูงนักสถาปัตยกรรมแบบขอม หันหน้าไปทางทิศตะวันออก และมีอาคารขนาดเล็กในบริเวณเดียวกัน ล้อมรอบด้วยแนวกำแพงก่อด้วยศิลาแลง 

จากการสำรวจ ปรางค์ฤๅษีเป็นเทวาลัยในศาสนาฮินดู ลัทธิไศวนิกาย สร้างขึ้นในพุทธศตวรรษที่ 16 พบโบราณวัตถุเนื่องในศาสนาฮินดู ได้แก่ ศิวลึงค์ ฐานประติมากรรม และชิ้นส่วนโคนนทิ

โบราณสถาน
---------

ปรางค์ทางใต้ (ซ้าย) ของปรางค์ประธาน (ขวา)
ลักษณะของปราสาทคาดการณ์ว่าร่วมสมัยปรางค์ศรีเทพ ปราสาทศิลปะขอมทั่วไปมักวางทิศตะวันตก จากการวางปราสาททางตะวันออกของปรางค์ฤๅษี จึงเชื่อว่า เป็นปราสาทที่เก่าที่สุดในเมืองศรีเทพ

ปราสาทหมายเลข 1 เป็นปราสาทแบบขอม ก่อด้วยอิฐไม่สอปูนบนฐานศิลาแลง ซึ่งรูปแบบไม่คล้ายคลึงกับปรางค์ศรีเทพ ฐานมีแผนผังเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส ด้านละ 7.5 เมตร ปรางค์มีแผนมังสี่เหลี่ยมจัตุรัสย่อมุมไม้ยี่สิบด้านละ 4.6 เมตร ยอดปรางค์ทำมาจากหินทรายสีเทาทรงกลม ค้นพบทางตะวันตกเฉียงเหนือของโบราณสถาน

กรอบประตูมีหน้าบันลักษณะวงโค้งสูง พบมากในศิลปะขอมแบบสมโบร์ไพร์กุก เสาแปดเหลี่ยมประดับกรอบประตูแปดเหลี่ยมพบครั้งแรกในศิลปะขอมแบบกุเลน หน้าปรางค์ประธานพบอาคารก่อด้วยศิลาแลงคาดว่าเป็นโคปุระและบรรณาลัย พบโบราณวัตถุเนื่องในศาสนาฮินดู ได้แก่ ศิวลึงค์ ฐานประติมากรรม และชิ้นส่วนโคนนทิ

ปราสาทหมายเลข 2 เป็นปราสาททางใต้ของปรางค์ประธาน ก่อกำแพงแก้วล้อมแยกปรางค์ประธานแบบขอม ฐานมีแผนผังสี่เหลี่ยมจัตุรัสด้านละ 5.2 เมตร ทางใต้พบลวดบัวเชิงฐานปรางค์ ปรางค์มีแผนผังสี่เหลี่ยมจัตุรัสด้านละ 4 เมตร ก่อด้วยอิฐพังทลายเหลือฐานปราสาท พบโบราณวัตถุ ได้แก่ จารึก 72 อักษรขอม อายุพุทธศตวรรษที่ 16

อ้างอิง
-------

* อุทยา่นประวัติศาสตร์ศรีเทพ. เมืองศรีเทพ. "ศรีเทพ เมืองศุนย์กลางความเจริญแห่งลุ่มแม่น้ำป่าสัก". มปป.
**วัดไทรใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านคลองพระพิมลราชา ตำบลไทรน้อย อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี บริเวณที่ตั้งอยู่ใกล้กับที่ว่าการอำเภอไทรน้อย และยังอยู่ริมคลองพระพิมลซึ่งเป็นที่ตั้งตลาดน้ำไทรน้อย ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูวิสุทธินนทคุณ

วัดไทรใหญ่สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2410 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยนางเง็ก แสงประภา เป็นผู้ถวายที่ดินเพื่อสร้างวัด เดิมชื่อ **วัดมหานิโครธาราม** มีความหมายว่า ไทรต้นใหญ่ ต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็น "วัดไทรใหญ่" เพราะชาวบ้านเรียกได้ง่ายกว่า นอกจากนั้นนางเง็กยังได้ถวายที่ดินเป็นที่ธรณีสงฆ์อีกจำนวน 77 ไร่ 72 ตารางวา และนางผัน คำจงจิต ได้ถวายที่ดินเป็นที่ธรณีสงฆ์ 15 ไร่ 96 ตารางวา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2491 ได้ทำพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2498 ลักษณะทรงไทยหลังคามุงกระเบื้อง มีช่อฟ้าใบระกา หน้าบันปิดทอง ที่ฝาผนังมีจิตรกรรมเรื่องพระเจ้าสิบชาติ ภายในประดิษฐาน *หลวงพ่อทองคำ* ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยสมัยอู่ทอง ฝีมือช่างหลวง กุฏิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตและไม้ทรงไทย หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาท่าน้ำ ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน หอระฆัง หอปริยัติธรรม และโรงครัว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ไหว้พระ "วัดไทรใหญ่" – เดินเที่ยว "ตลาดน้ำไทรน้อย" ชิมของอร่อย อิ่มใจได้บุญ". ผู้จัดการออนไลน์. 11 กรกฎาคม 2557.
2. ↑  "วัดไทรใหญ่". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-28. สืบค้นเมื่อ 2021-01-21.
3. ↑  "ขอพร...หลวงพ่อทองคำ วัดไทรใหญ่ นนทบุรี". ไทยรัฐ. 16 มิถุนายน 2562.
"Maya" เปลี่ยนทางมาที่นี่ บทความนี้เกี่ยวกับอารยธรรมโบราณ สำหรับซอฟต์แวร์ ดูที่ มายา (ซอฟต์แวร์)
แผนที่แสดงอาณาเขตของอาณาจักรมายา
**อาณาจักรมายา** เป็นอาณาจักรโบราณในอเมริกากลาง มีพื้นที่บริเวณประเทศเม็กซิโกคาบเกี่ยวกับประเทศเบลีซ และประเทศกัวเตมาลา มีความรุ่งเรืองช่วง 500 ปีก่อนคริสตกาลจนถึง ค.ศ. 1502 มีจุดศูนย์กลางอยู่ที่นครวากา ปัจจุบันคือ เอลเปรู มีอายุร่วมสมัยเดียวกับอารยธรรมเตโอตีอัวกาน (en:Teotihuacan) 

อาณาจักรมายาปกครองด้วยระบบกษัตริย์ เรียกว่า คูฮุลอะฮอว์ (*K'uhul ajaw*) หรือ เทวกษัตริย์

อารยธรรม
--------

ชาวมายาใช้อักษรภาพในการบันทึก มีความสามารถทางดาราศาสตร์ จนสามารถทำนายเวลาเกิดสุริยุปราคา และจันทรุปราคาได้ล่วงหน้าเป็นเวลานาน รู้จักทำปฏิทินใช้ รู้จักประดิษฐ์เลขศูนย์ใช้ในวิชาคณิตศาสตร์ รู้จักค้าขายเกลือ หยก และเครื่องปั้นดินเผา แต่ชาวมายาไม่รู้จักใช้ล้อและไม่รู้จักการถลุงแร่ ซึ่งแสดงว่าชาวมายาดำรงชีวิตเหมือนมนุษย์หินที่รู้จักใช้เพียงไม้ กระดูกสัตว์ หินปูน และหินทรายในการสร้างเมือง

ชาวมายานับถือเทพเจ้ามาก และมีเทพเจ้ามากมาย ทั้งสุริยเทพ วสันตเทพ และมรณเทพ เทพเจ้าเหล่านี้ทรงโปรดปรานการเสวยเลือด ดังนั้นจึงมีพิธีบูชายัญด้วยชีวิตของหญิงพรหมจารี (บริสุทธิ์) เพื่อถวายเทพ

พีระมิด
-------

พีระมิดของชาวมายามีความสูงกว่า 150 ฟุต บนยอดพีระมิดจะแบนราบแตกต่างไปจากของอียิปต์ที่ปลายแหลม ประกอบด้วยบันไดทางขึ้น 4 ด้าน บันไดด้านละ 91 ขั้น รวมกับยกพื้นที่ฐานของพีระมิดอีกนับรวมเป็นได้ 365 ครบหนึ่งปี ถือเป็นปฏิทินถาวรอย่างหนึ่งของชาวมายา หนึ่งปีของชาวมายามี 13 เดือน และฤดูกาลอีก 4 ฤดู

หลักฐานทางประวัติศาสตร์
-----------------------

ตีกัล
ประกอบด้วยเมืองสำคัญ ๆ คือ 

* ตีกัล (en:Tikal) มีพีระมิดของชาวมายา สูง 212 ฟุต บนยอดวิหารมีห้องมากมาย มีแท่นบูชากับหินแกะสลักอักษรภาพเป็นจำนวนมาก ตามฝาผนังของวิหารก็มีรูปสลักเต็มแทบทุกด้าน
* เปเตน (Peten)
* ปาเลงเก (en:Palenque) มีสิ่งก่อสร้างที่สร้างโดยปากัล พบหลุมศพจำนวนมากและในวิหารแห่งศิลาจารึก (Temple of the Inscriptions)
* ซีบิลชัลตุน (en:Dzibilchaltun) มีวิหารขนาดใหญ่ที่ชื่อว่า The Temple of the Seven Dolls

ดูเพิ่ม
-------

* เลขมายา
* อักษรมายา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-15. สืบค้นเมื่อ 2007-10-07.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-07-02. สืบค้นเมื่อ 2007-10-07.
**คัตสึยูกิ โคนิชิ** (ญี่ปุ่น: 小西 克幸; โรมาจิ: *Konishi Katsuyuki*) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น สังกัดบริษัท KEN Production เป็นรองหัวหน้าของกลุ่ม "Hero Hero Q Company" ที่มีเซกิ โทโมกาซุเป็นหัวหน้า บ้านเกิดอยู่ที่ จังหวัดวากายามะ, ประเทศญี่ปุ่น เกิดวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2516 กรุ๊ปเลือดบี

ประวัติ
-------

จบการศึกษามัธยมปลายเอกช่างกล รุ่นที่ 4 จากที่โรงเรียนวากายามะโคเงียวในจังหวัดวากายามะ และจบจากโรงเรียนนักพากย์คาซูดะ รุ่นที่ 11 นักพากย์ที่จบรุ่นเดียวกันคือ ไดซูเกะ ฮิรากาวะ, ฮิเดกิ โองิฮาระ และเอมิโกะ โองิฮาระ

ประวัติในวงการนักพากย์
----------------------

ในปี พ.ศ. 2548 ใน OVA "เซนต์เซย์ย่า ภาคศึกเทพเจ้าฮาร์เดส" ได้รับบท เฟนิกส์ อิกกิ ต่อจากฮิเดยูกิ โฮริ และในปี พ.ศ. 2552 ก็รับบท กินิว ในเรื่อง ดราก้อนบอล ไค ต่อจากฮิเดยูกิ โฮริเช่นกัน

ในปี พ.ศ. 2549 ได้พากย์เป็น โคมุย ลีในเรื่อง D.Gray-man นั้น ได้รับคำชมจาก คัตสึระ โฮชิโนะ ผู้เขียนการ์ตูนและเหล่าผู้ช่วยในการ์ตูนเรื่องนี้ว่า "จะเรียกว่าพากย์เก่งหรือว่าเขาสวมวิญญาณกลายเป็น (โคมุย) ไปแล้วดีนะ"

ในปี พ.ศ. 2553 ได้พากย์เป็น โกเซไนท์ ในเรื่อง ขบวนการ เทพสวรรค์ โกเซย์เจอร์ ซึ่งเป็นการพากย์ครั้งแรกในซีรีส์ขบวนการนักสู้ ซึ่งโคนิชินั้นก็มีความปรารถนามากในการพากย์ซีรีส์นี้ และมีความสนิทสนมกับเซกิ โทโมกาซุ ที่เป็น Narration ในผลงานชุดถัดไปคือ ไคโซคุ เซนไท โกไคเจอร์

ในเกมส์ "หมัดดาวเหนือ" นั้น รับบทพากย์ตัวละครหลัก เคนทาโร่ เวลาต่อสู้นั้นจะชอบตะโกนว่า "อาตะตะตะตะ!!" ซึ่งมีเดียต่าง ๆ ได้ชมว่าการที่ตะโกนคำนั้นได้หมดภายในการพูดออกมาครั้งเดียวนี่ในนักพากย์ทั้งหมดโคนิชิทำได้เยี่ยมยอดที่สุด

บุคลิกและลักษณะนิสัย
--------------------

เป็นเกมเมอร์ตัวยง และชอบ Monster Hunter อย่างมาก และชอบพูดถึงเกมส์นี้ในบทสัมภาษณ์ในคอลัมน์นิตยสาร NewType และ Dengeki PlayStation บ่อยๆ
อีกทั้งยังเป็นเกมเมอร์เล่น Final Fantasy XI อีกด้วย 
เคยเป็นพิธีกรในอีเว้นต์ All Tana Matsuri in Osaka (ในปี พ.ศ. 2550), Wana Fes in Gourakuen (ในปี พ.ศ. 2551),Wana Fes 2010 ~ 8shunen dayo! Zenin shuugou (ในปี พ.ศ. 2553) 
อีกทั้งในอดีต เคยมีใบอนุญาตในการติดต่อไร้สายสำหรับมือสมัครเล่น แต่ว่าไม่ได้ไปต่อเลยถูกยกเลิกไป

ที่มาของชื่อคัตสึยูกิคือ "ให้สามารถ "ก้าวข้าม"『克』อุปสรรคและมี "ความสุข"『幸』" 
ชื่อเล่นที่ OOhara Sayaka, Kaida Yuki, Minagawa Junko และอีกหลายๆคนเรียกคือ "โคนิตัน" โดยนำมาจากนามสกุล "โคนิ" และชื่อ (ที่ออกเสียงเป็นภาษาจีน) "ตัน" 
ในรายการวิทยุ "Radio Bamboo Blade ~ BunseiRyoudo!" นักพากย์ที่พากย์ร่วมกันในเรื่อง Bamboo Blade Hirohashi Ryou ดั้งชื่อเล่นในรายการว่า Nishi-san แต่ว่าโคนิชิไม่ค่อยชอบเพราะมาจากนามสกุลและเรียบง่ายเกินไป และให้ Hirohashi ตั้งใหม่ แต่ท้ายสุดก็ไม่ยอมเปลี่ยน มิหนำซ้ำแฟนๆของโคนิชิก็ติดใจและเรียกชื่อนี้กัน ทำให้ถูกเรียกด้วยชื่อนี้ในรายการวิทยุรายการอื่นอีกด้วย

สนิทสนมกับ มาซายะ โอโนซากะ และมีการเล่นเกมส์ด้วยกันบ่อย ๆ

ผลงาน
-----

### อนิเมะ

### ภาพยนตร์อนิเมะ

### เกม

อิตัดเตอิตัดเตคิราเมคืออเซกายโมเร

อ้างอิง
-------

* Katsuyuki Konishi, Anime News Network, เรียกข้อมูลเมื่อ 14 ตุลาคม 2553
วิดีโอเกม ค.ศ. 1979

***คอสมิกเกอริลลา*** (อังกฤษ: *Cosmic Guerilla*) เป็นวิดีโอเกมอาร์เคดเกมยิงที่ตายตัวที่พัฒนาโดยบริษัทยูนิเวอร์แซลและวางจำหน่ายใน ค.ศ. 1979 ส่วนพอร์ตแซดเอกซ์ สเปกตรัม เผยแพร่โดยบริษัทคริสตัลคอมพิวติงใน ค.ศ. 1983

รูปแบบการเล่น
-------------

บรรดาเอเลียนฉกชิงฝายกำบังที่ปกป้องจำนวนชีวิตของผู้เล่น
*คอสมิกเกอริลลา*เป็นเกมยิงที่ตายตัวสองมิติ โดยผู้เล่นควบคุมปืนใหญ่เลเซอร์ที่ด้านล่างของหน้าจอ ซึ่งการเคลื่อนไหวจะจำกัดไปทางซ้ายกับขวา และต้องยิงใส่เอเลียนด้านบน เกมนี้ตรงกันข้ามกับ*สเปซอินเวเดอส์* ซึ่งบรรดาเอเลียนจะถูกจัดเรียงเป็นเส้นแนวตั้งเดียวในแต่ละด้านของหน้าจอ โดยมีการเคลื่อนไหวไปที่ตรงกลางทีละหนึ่งตัวหรือมากกว่า เพื่อพยายามจับกุมและโยกย้ายฝ่ายกำบังของผู้เล่นออก ทั้งนี้ เหล่าเอเลียนไม่สามารถโดนกระสุนของผู้เล่นได้จนกว่าพวกมันจะเริ่มเคลื่อนไหว และผู้เล่นสามารถยิงโพรเจกไทล์ได้ครั้งละหนึ่งนัดเท่านั้น เมื่อฝ่ายกำบังแถวหนึ่งถูกโยกย้ายออก หนึ่งใน "ชีวิต" ของผู้เล่นจะถูกเปิดเผยและสามารถถูกจับกุมได้ ในบางครั้ง "ยานแม่" ที่รวดเร็วมากจะปรากฏขึ้น และเคลื่อนผ่านหน้าจอเหนือผู้เล่นโดยมีการทิ้งระเบิด

เกมนี้มีความยากหกระดับ พร้อมกับโหมดเกมสี่โหมด ที่ผสมระหว่างเกมปกติ, โบนัสศัตรู และเอเลียนที่เร็วกว่า นอกจากนี้ ยังมีโหมดผู้เล่นสองคนที่ผู้เล่นผลัดกันเล่น

การตอบรับ
---------

*คอสมิกเกอริลลา*ได้รับการเปรียบเทียบกับ*สเปซอินเวเดอส์*อย่างสม่ำเสมอ แม้ว่านิตยสาร*ซินแคลร์ยูสเซอร์*จะอธิบายว่าเกมนี้เป็น "ขั้นต่อไป" ด้วยสถานการณ์และการจัดเรียงวัตถุที่แตกต่างกัน ทั้งนี้ นิตยสาร*โฮมคอมพิวติงวีกลี*, *ซินแคลร์ยูสเซอร์* และ*แซดเอกซ์ คอมพิวติง*ต่างชื่นชมกราฟิกที่ลื่นไหลของเกม แม้ว่า*โฮมคอมพิวติงวีกลี*จะรู้สึกว่าเสียงน่าจะใช้งานได้ดีกว่า เกมนี้ได้รับการตอบรับที่ดีโดยทั่วไป ตลอดจนได้รับการอธิบายไปต่าง ๆ นานา ว่า "น่าเล่นอย่างไม่น่าเชื่อ" และ "น่าเล่นมาก" รวมถึง "แนะนำเป็นอย่างยิ่ง"

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  *Cosmic Guerilla* review, *ZX Computing*, issue August/September 1983 (p.107), Argus Specialist Publications
2. 1 2 3 4  *Cosmic Guerilla* review, *Sinclair User*, issue 17 (p.32), ECC Publications, August 1983
3. 1 2 3 4 5  *Cosmic Guerilla* review, *Home Computing Weekly*, issue 36 (p.17), Argus Specialist Publications, November 1983
4. 1 2 3 4  *Cosmic Guerilla* review, *CRASH*, issue 1 (p.46), Newsfield Publications, February 1984

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *คอสมิกเกอริลลา* ที่ Killer List of Videogames

* แม่แบบ:WoS game
หน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ *เผย์ (裴)*

**เผย์ ซงจือ** (จีน: 裴松之; พินอิน: *Péi Sōngzhī*; ค.ศ. 372–451) ชื่อรอง **ชื่อชี** (จีน: 世期; พินอิน: *Shìqī*) เป็นนักประวัติศาสตร์และนักการเมืองชาวจีนซึ่งมีชีวิตในช่วงปลายยุคราชวงศ์จิ้นตะวันออกและราชวงศ์หลิวซ่ง บ้านเกิดของเผย์ ซงจืออยู่ในอำเภอเหวินสี่ มณฑลชานซี แต่ภายหลังได้ย้ายมาอยู่ในบริเวณเจียงหนาน เผย์ ซงจือเป็นที่รู้จักจากการเป็นผู้จัดทำอรรถาธิบายของบันทึกประวัติศาสตร์*จดหมายเหตุสามก๊ก* (*ซันกั๋วจื้อ*) ที่เขียนโดยตันซิ่ว (เฉิน โซ่ว) ในศตวรรษที่ 3 ซึ่งให้รายละเอียดเพิ่มเติมซึ่งไม่ปรากฏในงานต้นฉบับดั้งเดิม อรรถาธิบายของเผย์ ซงจือจัดทำเสร็จในปี ค.ศ. 429 แล้วกลายเป็นส่วนเติมเติม*จดหมายเหตุสามก๊ก*ในฉบับภายหลังให้มีความสมบูรณ์ เมื่อรวมเนื้อหาทั้งหมดแล้วมีความยาวมากกว่าจดหมายเหตุสามก๊กฉบับดั้่งเดิมเป็นสามเท่า บุตรชายของเผย์ ซงจือคือเผย์ อิน (裴駰) และลื่อชายคือ เผย์ จื๋อเหย่ (裴子野) ก็เป็นนักประวัติศาสตร์ที่เป็นที่รู้จักเช่นกัน

ผลงาน
-----

จักรพรรดิหลิวซ่งเหวินแห่งราชวงศ์หลิวซ่งดำริว่าบันทึกประวัติศาสตร์*จดหมายเหตุสามก๊ก* (*ซันกั๋วจื้อ*) ที่เขียนโดยตันซิ่ว (เฉิน โซ่ว) ในศตวรรษที่ 3 มีความย่นย่อเกินไป จึงมีรับสั่งให้เผย์ ซงจือจัดทำอรรถาธิบายของ*จดหมายเหตุสามก๊ก* เผย์ ซงจือรวบรวมเอกสารหลักฐานจำนวนมาก รวมถึงหลักฐานที่ก่อนหน้านี้ถูกคัดออกโดยตันซิ่ว แล้วเพิ่มเข้าไปใน*จดหมายเหตุสามก๊ก* ระหว่างที่จัดทำอรรถาธิบายและเพิ่มข้อคิดเห็นของตนเองลงไปด้วยเช่นกัน อรรถาธิบายของเผย์ ซงจือจัดทำเสร็จในปี ค.ศ. 429 แล้วกลายเป็นส่วนเติมเติม*จดหมายเหตุสามก๊ก*ในฉบับภายหลังให้มีความสมบูรณ์ เมื่อรวมเนื้อหาทั้งหมดแล้วมีความยาวมากกว่าจดหมายเหตุสามก๊กฉบับดั้่งเดิมเป็นสามเท่า จักรพรรดิหลิวซ่งเหวินทรงยกย่องผลงานของเผย์ ซงจือว่าเป็น "อมตะ"

นอกจากการจัดทำอรรถาธิบายของ*จดหมายเหตุสามก๊ก*แล้ว เผย์ซงจือยังได้เขียนตำราอื่น ๆ ได้แก่*จิ้นจี้* (晉紀; *จดหมายเหตุราชวงศ์จิ้น*), *เผย์ชื่อเจียจ้วน* (裴氏家傳; *ชีวประวัติตระกูลเผย์*) และ *จี๋จู้ซางฝูจิงจ้วน* (集注喪服經傳)

อ้างอิง
-------

### เชิงอรรถอ้างอิง

1. 1 2  Yuet Keung Lo, "Pei Songzhi", in *A Global Encyclopedia of Historical Writing*, edited by D. R. Woolf (Garland Reference Library, 1998), p. 701.

### แหล่งข้อมูล

หนังสือ
* เฉิ่น เยฺว. *พงศาวดารราชวงศ์ซ่ง*, เล่มที่ 64, ชีวประวัติเผย์ ซงจือ.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ผลงานของ เผย์ ซงจือ ที่โครงการกูเทินแบร์ค
**ปิ่นสุดา ทอมสัน** (อังกฤษ: Pinsuda Thompson) ชื่อเล่น **แคลีน** เป็นนักร้องหญิงลูกครึ่งอเมริกันที่มีผลงานเพลงในสังกัด NO-Mute (ในเครืออาร์เอส)

ประวัติ
-------

**ปิ่นสุดา ทอมสัน** ชื่อเล่น **แคลีน** เป็นศิลปินเดี่ยวภายใต้สังกัดอาร์เอส โดยเริ่มมีผลงานเพลงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 ให้กับทางสังกัด No-Mute ในเครืออาร์.เอส. จำกัด (มหาชน) มีผลงานเพลงด้วยวัยเพียง 16 ปี กับอัลบั้มแรกที่ชื่อว่า "Calyn"

อัลบั้ม "Calyn" ออกวางจำหน่ายเมื่อเดือน กรกฎาคม พ.ศ. 2549 โดยมีเพลงเปิดตัวคือเพลง "ไม่เดือดร้อน" และเพลง "เกลียดน้ำตาตัวเอง"

อัลบั้ม "คิดถึงแม่...เรารักแม่" ออกวางจำหน่ายเมื่อเดือน สิงหาคม พ.ศ. 2549 โดยแคลีนเป็นส่วนหนึ่งในอัลบั้มชุดนี้ และมีศิลปินต่างๆมากมายมาถ่ายทอดเพลงเนื่องในวันแม่แห่งชาติ อาทิ อั้ม อิราวัต อารีกิจ, มด ณปภัช วัฒนากมลวุฒิ, ปาน ธนพร, วิด ไฮเปอร์, หวิว ณัฐพนธ์ วงษ์สนิท และอีกมากมาย โดยแคลลีนมีส่วนร่วมในเพลง "เรารักแม่" และเพลง "คนข้างหลัง"

อัลบั้ม "ลูกของพ่อ" อัลบั้มเฉพาะกิจเนื่องในวันพ่อแห่งชาติ ออกวางจำหน่ายเดือน พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 โดยแคลีนมีส่วนร่วมในอัลบั้มชุดนี้ด้วย

ผลงาน
-----

ปกอัลบั้ม **"Calyn"**
### อัลบั้ม "Calyn" (พ.ศ. 2549)

* รายชื่อเพลง
	+ ไม่เดือดร้อน
	+ เสียดายคำตอบ
	+ คนแปลกหน้า
	+ มีคนอื่นใช่ไหม
	+ เราเลิกกันเถอะ
	+ เกลียดน้ำตาตัวเอง
	+ คนมีรัก
	+ นานเท่าไร
	+ พูดก่อนดิ
	+ ยิ่งช้ายิ่งซ้ำ

อัลบั้มพิเศษ
------------

### อัลบั้ม "คิดถึงแม่...เรารักแม่" (พ.ศ. 2549)

* รายชื่อเพลง
	+ เรารักแม่
	+ สายน้ำแห่งความรัก (โป่ง ปฐมพงษ์)
	+ คนเดียวก็มากพอ (เบน Gear Knight)
	+ คนข้างหลัง (แคลีน)
	+ รอนะแม่ (ดัง พันกร)
	+ บ้านของพรุ่งนี้ (วิด-ไฮเปอร์)
	+ เด็กไม่(อยาก)รู้จักโต (มด โฟร์-มด)
	+ ในคำร้ายมีความรัก (หวิว)
	+ ผู้หญิงสามัญประจำบ้าน (อั้ม)
	+ กล่อมแม่ (ปาน ธนพร)

### อัลบั้ม "ลูกของพ่อ" (พ.ศ. 2549)

* รายชื่อเพลง
	+ ลูกของพ่อ
	+ ไผ่รวมกอ
	+ อย่าทำให้พ่อร้องไห้
	+ ลูกของพ่อ
	+ พอเพียง-เพียงพอ
	+ อยากเข้มแข็งเหมือนพ่อ
	+ บอกด้วยใจ ฟังด้วยใจ
	+ ลูกไม้ใต้ต้น (เราสามคนยังเก็บตะวัน)
	+ พรของพ่อ
	+ ทำดีให้พ่อดู

อ้างอิง
-------

1. ↑  ไม่เดือดร้อน : Calyn แคลีน | Official MV

* ประวัติ- แคลีน ปิ่นสุดา ทอมสัน[*ลิงก์เสีย*]
**วิเชียร นีลิกานนท์** เป็นอดีตนักแสดง ข้าราชการกรมประชาสัมพันธ์ พิธีกรและผู้บรรยายกีฬาชกมวย พระเอกละครวิทยุ

ประวัติ
-------

เกิดวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2474 เริ่มเข้าเรียนที่โรงเรียนพร้อมวิทยามูล โรงเรียนดำเนินศึกษา สำเร็จชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนไทยประสาทวิทยา และเข้าศึกษาต่อโรงเรียนพณิชยการพระนคร จากนั้นเข้ารับราชการที่กรมไปรษณีย์โทรเลข แล้วย้ายมาสังกัดกรมประชาสัมพันธ์ ทำหน้าที่เป็นผู้สื่อข่าว เขียนข่าว และทำหน้าที่อ่านข่าวประเภทกีฬา วิเชียร รับราชการอยู่กรมประชาสัมพันธ์จนได้รับตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายข่าวกีฬา กระทั่งเกษียณอายุราชการ

ระหว่างการศึกษาวิเชียร เคยรับบทแสดงเป็นพระเจ้าตาก ในงานศิลปหัตถกรรมนักเรียน และทดลองจัดละครวิทยุกับเพื่อน เข้าสู่วงการละครวิทยุกับคณะวรรณศิลป์และย้ายไปแสดงกับคณะวรรณศิลป์ในเวลาต่อมา เมื่อมีประสบการณ์ทางด้านละครวิทยุจึงจัดตั้งคณะละครวิทยุเป็นของตนเองชื่อ วิเชียรภิรมย์ กระจายเสียงทางสถานีวิทยุ 1 ปณ และเปลี่ยนชื่อเป็น คณะนีลิกานนท์ ในช่วงทำการแสดงละครวิทยุเคยร่วมแสดงกับ รัชนี จันทรังษี และ จีราภา ปัญจศิลป์

ในด้านพิธีกรกีฬาชกมวย วิเชียรเป็นผู้ที่อยู่ในอาชีพนี้มากว่า 40 ปี และมีชื่อเสียงโด่งดัง วิเชียรยังจัดแสดงละครวิทยุให้คณะนีลิกานนท์ซึ่งเป็นของตนเอง และทำหน้าที่เป็นผู้บรรยายและพิธีกรบนเวทีกีฬาชกมวยให้แก่สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

วิเชียร เสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 เวลา 16:15 น. ด้วยโรคชรา ในวัย 82 ปี

ผลงาน
-----

* ละครวิทยุ
* แสดงภาพยนตร์เรื่อง กาเหว่า งูผี (แสดงคู่กับ พันธุ์ทิพย์ วิภาตะพันธุ์)
* พากย์เสียงในภาพยนตร์เรื่อง น้อยใจยา
* พิธีกรกีฬาและผู้บรรยายชกมวยทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ในรายการมวยไทย 7 สี
* ผู้ตัดสินกีฬาบาสเกตบอล

รางวัลและเกียรติคุณ
-------------------

* รางวัล ดาราทอง พระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชในปี พ.ศ. 2509
* รางวัลพระราชทาน เทพทอง ในปี พ.ศ. 2547
* รางวัล ผู้ใช้ภาษาไทยดีเด่น ปี พ.ศ. 2553

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6  "กระทรวงวัฒธรรม". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-06-29. สืบค้นเมื่อ 2011-11-15.
2. 1 2 3  "วิเชียร นีลิกานนท์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-06-24. สืบค้นเมื่อ 2011-11-15.
3. ↑  วิเชียรแฉบึ้ม คนดูฉุนลูกโป่งบัง
4. ↑  บทเรียนสอนใจ...โฆษกมวยไทย ระหว่างความพอดีกับหน้าที่..!?!? จากข่าวสด[*ลิงก์เสีย*]
**บาโรงัน** (อินโดนีเซีย: *Barongan*) หรือ **บารง** (*Barong*) เป็นเจตะชนิดหนึ่งในคติชนบาหลี มีรูปลักษณ์คล้ายเสือ เป็นราชันแห่งวิญญาณและเป็นตัวแทนแห่งความดี บารงเป็นศัตรูกับนางรังดา ราชินีแห่งความชั่วและเป็นมารดาแห่งวิญญาณทั้งมวลตามคติชนบาหลี ด้วยคติดังกล่าวได้กลายเป็นการแสดงระบำบารง การร่ายรำนี้แสดงถึงการต่อสู้กันระหว่างบารงกับรังดา เป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้ชั่วนิรันดร์ระหว่างกับความดีและความชั่ว

คำว่า "บาโรงัน" มาจากคำว่า "บะฮ์รวง" (*bahruang*) ซึ่งตรงกับคำว่า "เบอรวง" (*beruang)* ในภาษาอินโดนีเซียปัจจุบัน แปลว่า "หมี" อันเป็นตัวแทนของวิญญาณดีในฐานะสัตว์พิทักษ์ป่า

คติการนับถือบารงมีมาแต่เมื่อไรนั้นไม่เป็นที่ทราบ เบื้องต้นเชื่อว่ามาจากการนับถือผีเพราะเชื่อในพลังเหนือธรรมชาติของสัตว์ ก่อนที่ศาสนาฮินดูจะเข้ามาแทนที่

อ้างอิง
-------

1. ↑  indo.com (2001). "The Barong Dance of Bali". indo.com. สืบค้นเมื่อ 2012-01-17.
2. ↑  "Tari Barong" (ภาษาอินโดนีเซีย). Kebudayaan Indonesia. 24 March 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-03-24. สืบค้นเมื่อ 27 March 2015.
3. ↑  "Barong ket (banaspati rajah)". *MASCASIA*. MASCASIA. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 July 2013. สืบค้นเมื่อ 29 April 2013.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บารง
นักดนตรี
**ยาน ลิเชตสกี** (Jan Lisiecki) เป็นนักเปียโนคลาสสิกชาวแคนาดาเชื้อชาติโปแลนด์ เขาเป็นนักดนตรีคลาสสิกที่ได้บันทึกเสียงให้แก่ค่ายเพลงด็อยท์เชอกรัมโมโฟนตั้งแต่อายุสิบห้าปี

ประวัติ
-------

ยาน ลิเชตสกี เกิดที่เมืองแคลกะรี รัฐแอลเบอร์ตา ประเทศแคนาดา เขาเริ่มเรียนเปียโนในวัยห้าปี และเริ่มออกแสดงร่วมกับวงดุริยางค์ในวัยเก้าปี ต่อมาเมื่อเขามีอายุสิบสามปี เขาได้รับเชิญให้ร่วมประกวดแข่งขันในมหกรรมดนตรีนานาชาติ กรุงวอร์ซอ ประเทศโปแลนด์ ที่ซึ่งเขาได้บรรเลง เปียโนคอนแชร์โตหมายเลข 2 ของชอแป็ง ร่วมกับวง Sinfonia Varsovia และสร้างเสียงฮือฮาเป็นอย่างมาก ในปีต่อมาเขากลับมาเข้าร่วมในเทศกาลที่กรุงวอร์ซออีกครั้ง ในครั้งนี้เขาได้บรรเลงเปียโนคอนแชร์โตหมายเลข 1 ของชอแป็ง ร่วมกับวงเดิม

ชื่อเสียงของเขารับเป็นที่รับรู้ในระดับสากลในปี 2010 เมื่อสถาบันเฟรเดริก ชอแป็ง นำผลงานของเขาในเทศกาลดังกล่าวจัดเข้าอัลบั้มและวางตลาด ผลงานของเขาได้ได้รับเสียงชื่นชมจากนักวิจารณ์ดนตรี ซึ่งภายหลังการวางอัลบั้มดังกล่าว ด็อยท์เชอกรัมโมโฟน อันเป็นค่ายเพลงคลาสสิกอันดับหนึ่งของโลก ก็เซ็นสัญญากับลิเชตสกีขณะมีวัยสิบห้าปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  [*ลิงก์เสีย*] Deutsche Grammophon announcement
2. ↑   Ottawa Citizen, September 27, 2006
3. ↑   Culture.pl, September 2, 2013
4. ↑  [*ลิงก์เสีย*] Deutsche Grammophon announcement
**พระราชวัชรสิริมงคล** ประธานสงฆ์วัดป่าศรีมงคล (วัดป่าบ้านเปือย) ตำบลโนนกาเล็น อำเภอสำโรง จังหวัดอุบลราชธานี เป็นลูกศิษย์รุ่นแรกของ พระโพธิญาณเถร (ชา สุภทฺโท) ปัจจุบันนับได้ว่าท่านเป็นผู้มีพรรษามากที่สุดในบรรดาศิษย์ของพระโพธิญาณเถร (ชา สุภทฺโท) ที่ยังดำรงค์ธาตุขันธ์อยู่

ประวัติ
-------

### อุปสมบท

หลวงปู่สี สิริญาโณ เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2467 ตรงกับวันศุกร์ แรม 6 คํ่า เดือน 6 ปีชวด มีชื่อและนามสกุลเดิมว่า ศรี นามนาง (ภายหลังได้เปลี่ยนวิธีการสะกดชื่อตัวเป็น "สี ") ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุที่วัดป่าบ้านเปือย เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2488 เวลา 16.20 น. ได้รับฉายาว่า สิริญาโณ โดยมี พระครูสีลสุนทร เป็นพระอุปัชฌาย์

### ปฏิบัติกรรมฐาน

เมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2512 หลวงปู่สีได้มีโอกาสมาพบกับ พระโพธิญาณเถร (ชา สุภทฺโท) การพบกันครั้งนั้นนับได้ว่าเป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญในชีวิต เนื่องจากได้มีโอกาสเรียนรู้ธรรมและการปฏิบัติกรรมฐานที่ถูกต้องจากหลวงพ่อชาโดยตรง จนกระทั่งหลวงพ่อชาได้มอบหมายให้หลวงปู่สีไปดูแลวัดสาขาของวัดหนองป่าพง ซึ่งก็คือวัดป่าศรีมงคลนั่นเอง

หลวงปู่สี สิริญาโณ ประธานสงฆ์วัดป่าศรีมงคล (วัดป่าบ้านเปือย) อำเภอสำโรง จังหวัดอุบลราชธานี ท่านเป็นลูกศิษย์ของหลวงพ่อชา สุภัทโท วัดหนองป่าพง ก่อนที่ท่านจะได้เข้ามาขอฝากตัวเป็นศิษย์เพื่อศึกษาพระธรรมกับหลวงพ่อชานั้น หลวงปู่สีท่านได้เคยร่ำเรียนวิชชาการวิทยาคมต่าง ๆ มาแล้วหลายสายหลายด้าน เรียกได้ว่าก่อนหน้าที่ท่านจะได้พบกับหลวงพ่อชานั้น ท่านได้ศึกษาวิชชาอาคมมามากมายหลายศาสตร์แขนง แม้แต่การใช้พระคาถาปัดเป่ารักษาคนป่วยไข้ให้หายจากอาการป่วย ท่านก็ได้ร่ำเรียนมาจนแตกฉาน กระทั่งท่านได้มีบุญโอกาสมาเจอกับหลวงพ่อชา ใน ปี พ.ศ. 2512 ท่านถึงได้ตัดสินใจเป็นมั่นคงหนักแน่นที่จะละทิ้งในวิชาอาคมต่าง ๆ ที่เรียนมาทั้งหมด เพื่อที่จะนำตัวของท่านเข้าสู่การปฏิบัติธรรม เจริญความเพียรทางด้านวิปัสสนาให้ถ่องแท้แตกฉาน จากวันนั้นเป็นต้นมาท่านจึงได้อยู่ปฏิบัติกับหลวงพ่อชา จวบจนกระทั่งจนมาถึงวันหนึ่ง หลวงพ่อชา ผู้เป็นพระอาจารย์ได้มีดำริสั่งการ ให้ตัวท่านนั้นได้เดินทางไปดูแลวัดป่าในสาขาของวัดหนองป่าพง สาขาที่ 13 ณ วัดป่าศรีมงคล (วัดป่าบ้านเปือย) ตำบลโนนกาเล็น อำเภอสำโรง จังหวัดอุบลราชธานี จนถึงปัจจุบัน (พ.ศ. 2565)

สมณศักดิ์
---------

* 25 พฤษภาคม 2565 เป็นพระราชาคณะชั้นราชฝ่ายวิปัสสนาธุระ ที่ พระราชวัชรสิริมงคล วิมลภาวนาวรกิจ มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี

ปัจจุบันหลวงปู่สี ท่านจำวัดอยู่ 3 แห่งคือ วัดภูตามุย, วัดริมโขง อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี และ วัดป่าศรีมงคล

อ้างอิง
-------

* สิริญานุสรณ์ 2
Forbes logo
**100 ผู้ทรงอิทธิพลของฟอบส์** (อังกฤษ: Forbes Celebrity 100) เป็นรายชื่อการจัดอันดับประจำปีที่รวบรวมและเผยแพร่โดยนิตยสาร *ฟอบส์* เริ่มต้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999 เริ่มต้นด้วยรายชื่อผู้มีชื่อเสียงในวงการบันเทิง *Forbes* Top 40 จนถึงปี ค.ศ. 2014 การจัดอันดับพิจารณาจากปัจจัยต่าง ๆ ได้แก่ รายได้ ยอดผู้ติดตามโซเชียลมีเดีย การขึ้นปกนิตยสาร และช่วงของตัวชี้วัดเชิงคุณภาพ โดยมีจุดประสงค์เพื่อ "การวัดความมีอิทธิพล" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2015 *ฟอบส์* ได้แยกปัจจัยรายได้ก่อนหักภาษี (ตั้งแต่เดือนมิถุนายนของปีก่อนหน้าจนถึงเดือนมิถุนายนของปีที่จัดพิมพ์) เท่านั้น โดยจะหักภาษีสำหรับผู้จัดการ ทนายความ และต้นสังกัด

รายชื่อ 100 ผู้ทรงอิทธิพล
-------------------------

รายชื่อ 10 อันดับแรกของแต่ละปีนับตั้งแต่เริ่มการจัดอันดับ

### ปี ค.ศ. 2000

2020| อันดับ | ผู้ได้รับรางวัล | อาชีพ |
| --- | --- | --- |
| 1 | สหรัฐ ไคลี เจนเนอร์ | บุคลิกภาพของสื่อ |
| 2 | สหรัฐ คานเย เวสต์ | แร็ปเปอร์ |
| 3 | สวิตเซอร์แลนด์ โรเจอร์ เฟเดอเรอร์ | นักกีฬา (เทนนิส) |
| 4 | โปรตุเกส คริสเตียโน โรนัลโด | นักกีฬา (สมาคมฟุตบอล) |
| 5 | อาร์เจนตินา ลิโอเนล เมสซี | นักกีฬา (สมาคมฟุตบอล) |
| 6 | สหรัฐ ไทเลอร์ เพอร์รี่ | นักแสดงชาย |
| 7 | บราซิล เนย์มาร์ | นักกีฬา (สมาคมฟุตบอล) |
| 8 | สหรัฐ โฮเวิร์ด สเติร์น | บุคลิกภาพวิทยุ |
| 9 | สหรัฐ เลอบรอน เจมส์ | นักกีฬา (บาสเกตบอล) |
| 10 | สหรัฐ ดเวย์น จอห์นสัน | นักแสดงชาย |

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Celebrity 100: Our New Methodology Explained". *Forbes*.
2. ↑  "Methodology". *Forbes*.
3. ↑  Greenburg, Zack; Lafranco, Rob. "2020: The World's Highest Paid Celebrities". *Forbes*. สืบค้นเมื่อ June 7, 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ of The *Celebrity 100* (ลาสุด)
**ฆานประสาท** หรือ **ประสาทรับกลิ่น** หรือ **ประสาทสมองเส้นที่ 1** หรือ **เส้นประสาทโอลแฟ็กทอรี** (อังกฤษ: olfactory nerve) เป็นเส้นประสาทสมองคู่แรกจากทั้งหมด 12 คู่ เซลล์ประสาทรับรู้กลิ่นของเส้นประสาทนี้อยู่ในเยื่อเมือกรับกลิ่น (olfactory mucosa) ที่อยู่ด้านบนของโพรงจมูก เส้นประสาทรับกลิ่นประกอบด้วยใยประสาทรับความรู้สึกที่มาจากเซลล์เนื้อเยื่อบุผิวรับกลิ่น (olfactory epithelium) ไปยังออลแฟคทอรี บัลบ์ (olfactory bulb) โดยผ่านรูเปิดเล็กๆ จำนวนมากที่มีลักษณะเหมือนตะแกรงที่เรียกว่า แผ่นคริบิฟอร์ม ของกระดูกเอทมอยด์

เซลล์ประสาทรับกลิ่นเกิดขึ้นตลอดช่วงชีวิต และยืดแอกซอนใหม่ๆ ไปยังออลแฟคทอรี บัลบ์ เซลล์ Olfactory ensheathing glia ห่อหุ้มมัดของแอกซอนเหล่านี้และเชื่อว่าช่วยค้ำจุนให้เข้าไปยังระบบประสาทกลางได้สะดวกขึ้น

ความรู้สึกของกลิ่นมาจากการกระตุ้นของตัวรับกลิ่น (olfactory receptor) โดยการกระตุ้นของโมเลกุลแก๊สซึ่งผ่านเข้าไปในจมูกระหว่างการหายใจเข้า ผลจากกลไกทางไฟฟ้าจะนำกระแสประสาทไปยังออลแฟคทอรี บัลบ์ ซึ่งต่อมาจะส่งกระแสประสาทไปยังส่วนต่างๆ ของระบบรับรู้กลิ่น (olfactory system) และส่วนอื่นๆ ของระบบประสาทกลางผ่านทางออลแฟคทอรี แทร็กท์ (olfactory tract)

เส้นประสาทรับกลิ่นเป็นเส้นประสาทสมองที่สั้นที่สุด และเป็นหนึ่งในสองเส้นประสาทสมองที่ไม่เชื่อมต่อกับก้านสมอง (อีกเส้นหนึ่งคือเส้นประสาทตา)

การทดสอบเส้นประสาทรับกลิ่น
--------------------------

การทดสอบการทำงานของเส้นประสาทรับกลิ่นทำได้โดยให้แพทย์อุดรูจมูกของผู้ป่วยไว้ข้างหนึ่ง และให้กลิ่นที่ฉุน [เช่น กลิ่นกาแฟชื้น (damp coffee essence)] ไว้ใต้รูจมูกข้างที่เปิด สังเกตการตอบสนองการรับรู้กลิ่นของผู้ป่วย และให้ทดสอบแบบนี้กับรูจมูกอีกข้างหนึ่ง

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถาน เก็บถาวร 2017-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ข้อมูลปรับปรุงวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2544
2. ↑  **บัญชีจำแนกโรคระหว่างประเทศ ฉบับประเทศไทย (อังกฤษ-ไทย) ฉบับปี 2009.** สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์ สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข, 2552. บทที่ 6 โรคของระบบประสาท หน้าที่ 290

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Cranial Nerves at Yale
* Norman/Georgetown Cranial Nerve เก็บถาวร 2012-12-08 ที่ archive.today I เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**เกิดเพื่อฆ่า** (อังกฤษ: Full Metal Jacket) เป็นภาพยนตร์แนวสงครามปี ค.ศ. 1987 ซึ่งเป็นการร่วมทุนสร้างระหว่างสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร ดัดแปลงเนื้อหาบางส่วนจากนวนิยายอิงอัตชีวประวัติเรื่อง *เดอะ ชอต-ไทม์เมอร์ส* (ค.ศ. 1979) โดยกุสตาฟ แฮสฟอร์ด อดีตผู้สื่อข่าวสงครามของเหล่านาวิกโยธินสหรัฐ ที่เขียนขึ้นเพื่อบอกเล่าประสบการณ์ของตนในช่วงสงครามเวียดนามระหว่างเหตุการณ์การรุกตรุษญวน โดยมี สแตนลีย์ คูบริก ทำหน้าที่เป็นผู้กำกับภาพยนตร์, โปรดิวเซอร์ และ ผู้เขียนบท ร่วมด้วย ไมเคิล แฮร์ และ กุสตาฟ แฮสฟอร์ด ที่เป็นผู้เขียนบทร่วม นำแสดงโดย แอดัม บอลด์วิน, วินเซนต์ โดนอฟรีโอ, อาร์ ลี เออร์มี, ดอเรียน แฮร์วูด, อาร์ลิส โฮเวิร์ด, เควนน์ เมเจอร์ ฮาวเวิร์ด และเอ็ด โอ'รอสส์ เนื้อหาของภาพยนตร์แบ่งเป็นสองช่วง โดยในช่วงแรกจะกล่าวถึงการฝึกทหารใหม่อย่างหนักเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการถูกส่งไปปฏิบัติหน้าที่ในสงครามเวียดนาม และช่วงที่สองกล่าวถึงเรื่องราวเมื่อพวกเขาถูกส่งไปดานังและเว้ระหว่างเหตุการณ์การรุกตรุษญวน โดยชื่อภาพยนตร์ยังอ้างอิงถึงกระสุนปืนชนิด FMJ ที่ใช้สำหรับเหล่าทหารอเมริกันอีกด้วย

*เกิดเพื่อฆ่า* ได้รับคำวิจารณ์ในแง่บวกและยังถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม สำหรับคูบิก, แฮร์ และแฮสฟอร์ต ในปี ค.ศ. 2001 สถาบันภาพยนตร์อเมริกันจัดอันดับให้ภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่อันดับที่ 95 ใน 100 ของความตื่นเต้นยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์ในรอบ 100 ปี (AFI's 100 Years...100 Thrills)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "FULL METAL JACKET". British Board of Film Classification. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-09-24. สืบค้นเมื่อ January 14, 2015.
2. ↑  "Full Metal Jacket (1987)". British Film Institute. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-09. สืบค้นเมื่อ October 20, 2011.
3. 1 2  "Full Metal Jacket (1987)". Box Office Mojo. สืบค้นเมื่อ August 1, 2011.
4. ↑  "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-08. สืบค้นเมื่อ 2016-02-18.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
5. ↑  "AFI'S 100 Most Thrilling American Films". *afi.com*. American Film Institute. สืบค้นเมื่อ August 19, 2016. 2001

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เกิดเพื่อฆ่า**

วิกิคำคมมีคำคมเกี่ยวกับ ***เกิดเพื่อฆ่า***

* *เกิดเพื่อฆ่า* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *เกิดเพื่อฆ่า* ที่ออลมูวี
* *เกิดเพื่อฆ่า* ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
* *เกิดเพื่อฆ่า* ที่รอตเทนโทเมโทส์
* *เกิดเพื่อฆ่า* ในเมทาคริติก
**ซีลพิลโลว์** (อังกฤษ: Seal Pillow) วงอินดี้ป็อปสัญชาติไทยจากค่าย "ปริณามมิวสิค" เป็นที่รู้จักในคอเพลงอินดี้อย่างเพลง "รองเท้าผ้าใบ" , "โพราลอยด์" และ "หนัก" ก่อนที่จะปล่อยอัลบั้มเต็มชุดแรกอย่าง "Camel Traveling" เมื่อปี 2557 วงมักเป็นที่โดดเด่นและพูดถึงอยู่บ่อยครั้งสำหรับนางเอกมิวสิควิดิโอ หลังห่างหายไปถึงสองปี โดยสมาชิกวงบางคนก็มีโปรเจกต์ดนตรีอย่างเฉลิม นักร้องนำ ก็ร่วมวง Gym and Swim และปล่อยอัลบั้มเต็มที่ชื่อ Seasick ออกมาเมื่อปี 2559 ขณะที่อารอน และ อารยา ก็อยู่เบื้องหลังวงดนตรีอย่าง Wave and So พวกเขากลับมาพร้อมซิงเกิ้ลเปิดตัวอัลบั้มชุดที่ 2 "Sensei"

ประวัติ
-------

ซีลพิลโลว์มีจุดเริ่มต้นจากการเป็นเพื่อนกันในมหาลัยกรุงเทพของ เฉลิม, ปกรณ์ และอารอน รวมตันเล่นดนตรีในเวลาว่าง หลังจากเรียนจบทุกคนอยากที่จะทำเพลงของตัวเองขึ้นมา จึงนำเดโมเพลงมาเสนอกับค่ายปริณามมิวสิค จากนั้นก็ชักชวน มกรา และ อารยา ผู้ที่มีความสามารถในการแต่งเพลงให้กับศิลปินในค่ายปริณามมิวสิคเข้ามาร่วมเติมเต็มวงในที่สุด พวกเขาปล่อยซิงเกิ้ลแรกในเดือนมกราคม 2556 "รองเท้าผ้าใบ" ซึ่งติดชาร์จวิทยุต่างๆอย่างมาก ก่อนที่จะปล่อยซิงเกิ้ลลำดับที่ 2 "โพลารอยด์" ซึ่งถูกนำไปเป็นเพลงประกอบซี่รียวัยรุ่น ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น และซิงเกิ้ลลำดับที่ 3 ขอเมารักให้หัวปักหัวปำ ซิงเกิ้ลลำดับที่ 4 "โอ๋" ซิงเกิ้ลลำดับที่ห้า "หนัก" และซิงเกิ้ลลำดับสุดท้าย "รมิตา" ก่อนจะปล่อยอัลบั้มเต็มชุดแรกในปี 2557 "CAMEL TRAVELING" ในระหว่างนี้มกรา มือกีตาร์ได้ลาออก ได้กฤต พรเสริมสุข มาแทนที่ โดยสมาชิกวงบางคนก็มีโปรเจกต์ดนตรีอย่างเฉลิม นักร้องนำ ก็ร่วมวง Gym and Swim และปล่อยอัลบั้มเต็มที่ชื่อ Seasick ออกมาเมื่อปี 2559 ขณะที่อารอน ก็อยู่เบื้องหลังวง Wave And so ร่วมกับอารยา และยังเป็นทีมงาน Scene Seen Space พวกเขาปล่อยซิงเกิ้ลใหม่หลังห่างหายไปสองปี "Sensei" ซิงเกิ้ลเปิดตัวอัลบั้มชุดที่ 2

อัลบั้ม
-------

Camel Traveling (ออกจำหน่าย 5 พฤศจิกายน 2557)
**สังกัด** ปริณามมิวสิค

1. ทัศนศึกษา
2. โพลารอยด์​
3. โอ๋
4. อยากให้
5. รองเท้าผ้าใบ
6. อิง
7. หนัก
8. ชะเง้อชะแง้
9. รมิตา
10. ขอเมารักให้หัวปักหัวปำ
11. แมวหาย
12. ในตอนนั้น

สมาชิก
------

### สมาชิกปัจจุบัน

* เฉลิมพล สูงศักดิ์ (ร้องนำ) (2555 - ปัจจุบัน)
* อารอน อุดมลาภ (กีตาร์) (2555 - ปัจจุบัน)
* อารยา สุวรรณโกมล (กลอง)(2555 - ปัจจุบัน)
* ปกรณ์ จุฬพุฒิพงษ์ (เบส) (2555 - ปัจจุบัน)
* กฤต พรเสริมสุข (กีตาร์) (2557 - ปัจจุบัน)

### อดีตสมาชิก

* มกรา จิตต์เที่ยงธรรม (กีตาร์) (2555 - 2557)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "SEAL PILLOW อัลบั้ม CAMEL TRAVELING ดนตรีสีวินเทจ และเพลงเพราะแบบไร้ขอบเขต ฟังเพลินอย่างสุขใจ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-03-19. สืบค้นเมื่อ 2017-04-04.
2. ↑  Seal Pillow กลับมาพร้อม "Sensei" ซิงเกิ้ลเปิดตัวอัลบั้มชุดที่ 2[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "Seal Pillow กลับมาพร้อมซิงเกิ้ลใหม่ Sensei (เซ็นเซย์)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-03-28. สืบค้นเมื่อ 2017-04-04.
4. ↑  "โพลารอยด์" เพลงประกอบ Hormones วัยว้าวุ่น Season 2 ซีรีส์ที่มาแรงสุดในขณะนี้!!! จาก "Seal Pillow"
**วัดกระโดงทอง**ตั้งอยู่เลขที่ 1 บ้านปลายนา หมู่ที่ 7 ต.บ้านโพธิ์ อ.เสนา จ.พระนครศรีอยุธยา สังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย

ประวัติวัดกระโดงทอง
-------------------

ตั้งอยู่เลขที่ 1 บ้านปลายนา หมู่ที่ 7 ต.บ้านโพธิ์ อ.เสนา จ.พระนครศรีอยุธยา สังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย

มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 25 ไร่ 43 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือและทิศใต้ ติดต่อกับทางสาธารณะทิศ ตะวันออกและตะวันตก ติดต่อกับแม่น้ำน้อย

มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื่อที่ 23 ไร่ 2 งาน 32 ตารางวา โฉนดเลขที่ 8217 พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม มีแม่น้ำโอบล้อมทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก

ลำดับการปกครองของอดีตเจ้าอาวาส
------------------------------

เท่าที่หลักฐานปรากฏ วัดกระโดงทองมีเจ้าอาวาสวัด รวมถึงรูปปัจจุบันด้วย มี 10 รูป 

อดีตเจ้าอาวาส มี 9 รูป

1. พระอาจารย์ช้าง

2. พระอาจารย์แก่น

3. พระอาจารย์ฟัก

4. พระอาจารย์พวง

5. พระอาจารย์มาก

6. พระครูอุดมสมาจารย์

7. พระครูชื้น จนทสุวณโณ

8. พระครูวิบูลย์ธรรมศาสตร์

9. พระครูพิลาศธรรมานุกูล

10.พระครูวัชรสุวรรณากร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน

ปูชนียวัตถุ
-----------

หลวงปู่เกษร
มีพระประธานในอุโบสถ และหลวงปู่พระพุทธเกษร ประดิษฐานอยู่ในพระปรางค์ วัดกระโดงทอง สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2400 เล่ากันว่าพ่อค้าสำเภา ได้มาดำเนินการจัดสร้างโดยใช้เสากระโดงเรือปักหมายไว้เป็นสัญลักษณ์ ระยะแรกเรียก วัด "เสากระโดงทอง" ต่อมา คำว่าเสาหายไป คงเหลือเป็นนามวัดว่า "วัดกระโดงทอง" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลัง วันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473

ศาสนสถาน
--------

สิ่งปลูกสร้าง ที่เป็นอาคารเสนาสนะต่าง ๆ เช่น

- อุโบสถ กว้าง 8 ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2473 ก่ออิฐ ถือปูน

- ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 22 เมตร สร้าง พ.ศ. 2496

- หอฉันท์ กว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร

- หอสวดมนต์ กว่าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร

- กุฎิสงฆ์ จำนวน 17 หลังเจ้าอาวาส

อ้างอิง
-------

กรมการศาสนา.หนังสือประวัติวัดทั่วราชาอาณาจักร. (กรุงเทพ ฯ​ โรงพิมพ์กรมการศาสนา,2535) หน้า 108

พระวัดกระโดงทอง ตำบลบ้านโพธิ์ อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยูธยา
**คิม จัง-มี** (เกาหลี: 김장미; อักษรโรมัน: *Kim Jang-Mi*) เกิดวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1992 ที่อินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ เป็นนักกีฬายิงปืนหญิงชาวเกาหลีใต้ ที่ซึ่งในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เธอเข้าแข่งขันในรายการปืนสั้นอัดลมระยะ 10 เมตรหญิง กับปืนสั้น 25 เมตรหญิง

ณ วันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 2012 คิม จัง-มี ชนะรางวัลเหรียญทองในรายการปืนสั้น 25 เมตรหญิง ภายหลังจากที่เป็นฝ่ายชนะแชมป์เก่าอย่าง เฉิน อิง จากประเทศจีน

ประวัติ
-------

คิม จัง-มีเริ่มเรียนยิงปืนตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียนชั้นมัธยมต้น ซึ่งมีความสนใจต่อการยิงปืนอย่างจริงจังเมื่ออายุ 13 ปี มีพี่และน้องสาวอย่างละคน คิม จัง-มีเป็นนักยิงปืนที่ถนัดขวา เธอเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกใน ค.ศ. 2012 นอกจากนั้นเธอยังเคยเป็นอดีตนักกีฬาเทควันโด ภาษาที่ใช้คือภาษาเกาหลี และนับถือศาสนาพุทธ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Kim Jang-Mi's Profile in London2012.com". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-12-09. สืบค้นเมื่อ 2012-09-06.
2. ↑  "London2012.com". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-28. สืบค้นเมื่อ 2012-09-06.
3. ↑  "Korean Kim wins women's 25m pistol gold". สืบค้นเมื่อ 1 August 2012.
4. ↑  불자선수들 金金金…올림픽 구심점 ‘맹활약’ (เกาหลี)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "คิม จางมี" นักกีฬายิงปืนชาวเกาหลีใต้ คว้าเหรียญทองโอลิมปิกด้วยวัย 19 ปี
**ยูการ์** (ไอนุ: ユカㇻ, yukar) หรือ **ยูการะ** (ญี่ปุ่น: ユーカラ; โรมาจิ: *yūkara*) คือบทกวีมหากาพย์ ที่สืบทอดโดยชาวไอนุ คำว่า "ยูการ์" ในภาษาไอนุมีความหมายว่า "บทกวีมหากาพย์" เนื่องจากส่วนใหญ่มักจะเป็นเรื่องของวีรบุรุษที่เป็นเด็กหนุ่ม ดังนั้นบางครั้งจึงถูกเรียกในภาษาญี่ปุ่นว่า "บทกวีมหากาพย์วีรบุรุษ" (英雄叙事詩)

ภาพรวม
------

เนื่องจากชาวไอนุไม่มีตัวอักษรสำหรับเขียน ยูการ์จึงได้รับการถ่ายทอดด้วยปากเปล่าเป็นหลัก

ยูการ์มีตั้งแต่เรื่องสั้น ๆ ไปจนถึงเรื่องยาวที่ใช้เวลาหลายวันในการเล่า ตามการจัดหมวดหมู่โดยนักวิชาการไอนุศึกษา ยูการ์แบ่งออกเป็นสองประเภท คือ: **ไอนูยูการ์** (ยูการ์ของมนุษย์) และ **กามุยยูการ์** (ยูการ์ของกามุย)

ไอนูยูการ์ซึ่งเล่าเรื่องเกี่ยวกับมนุษย์เป็นหลักนั้นมักเป็นจะเป็นเรื่องราวการผจญภัยของเด็กหนุ่มชื่อโปยยาอุนเปเป็นตัวเอก

สำหรับกามุยยูการ์นั้นจะใช้รูปแบบการเล่าจากมุมมองของกามุย เป็นเรื่องราวของโลกแห่งเทพเจ้าที่สะท้อนถึงโลกทัศน์ของชาวไอนุ ประกอบด้วยคำสอนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับพระเจ้าและธรรมชาติ

เรื่องราวที่เป็นร้อยแก้วจะเรียกว่า อูเอเปเกร์

ชาวไอนุได้สืบทอดตำนานเทพเจ้าแห่งธรรมชาติและตำนานของวีรบุรุษด้วยการแสดงออกที่หลากหลายผ่านคำพูดปากต่อปากในภาษาไอนุซึ่งไม่มีภาษาเขียน ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเนื่องจากความเสื่อมถอยของภาษาไอนุและวัฒนธรรมไอนุ จำนวนผู้บรรยายวรรณกรรมปากเปล่ารวมถึงยูการ์ก็ค่อย ๆ ลดลง แต่ในยุคหลังมานี้ก็ได้มีความพยายามในการฟื้นฟูขึ้นมา โดยมีการฝึกสอนคนรุ่นใหม่มากขึ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  金田一京助 (1932). *アイヌ文學*. 河出書房. p. 11.
**สลัดไข่** (อังกฤษ: egg salad) เป็นอาหารที่ทำจากไข่ต้มสับหรือไข่คน มัสตาร์ด และมายองเนส ซึ่งมักจะรวมถึงส่วนผสมอื่น ๆ เช่น ขึ้นฉ่าย

ปรุงด้วยเครื่องปรุงในรูปสมุนไพร เครื่องเทศ และส่วนผสมอื่น ๆ และใส่มายองเนส คล้ายกับสลัดไก่ สลัดแฮม และสลัดทูน่า สลัดไข่ทั่วไปทำจากไข่ต้มสุกสับ มายองเนส มัสตาร์ด ขึ้นฉ่าย หัวหอม เกลือ พริกไทยดำ และปาปริก้า ใช้เป็นไส้สำหรับแซนวิชไข่ นอกจากนี้ยังมักใช้เป็นท็อปปิ้งสำหรับสลัดผักได้อีกด้วย

ประวัติศาสตร์
-------------

หนึ่งในสูตรแซนวิชสลัดไข่ที่ตีพิมพ์และเป็นที่รู้จักมากที่สุด ได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือ *The Boston Cooking-School Cook Book* ฉบับปี ค.ศ. 1896

รูปแบบอื่น ๆ
------------

สลัดไข่สามารถทำได้อย่างสร้างสรรค์โดยเพิ่มอาหารเย็นอื่น ๆ จำนวนเท่าใดก็ได้ เบคอน พริกหยวก เคเปอร์ ชีส แตงกวา หัวหอม ผักกาดดอง ผักดอง และซอสมะเขือเทศ เป็นส่วนผสมเพิ่มเติมที่สามารถหาเจอทั่วไป

ไส้แซนวิชที่คล้ายกันคือมายองเนสไข่ ซึ่งคือไข่ต้มสุกสับผสมกับมายองเนสเท่านั้น 

มีอาหารที่คล้ายกันที่นิยมในรัสเซียและอดีตสหภาพโซเวียตซึ่งก็คือสลัดโอลิเวียร์ (Olivier Salad)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-07-27. สืบค้นเมื่อ 2013-11-17.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
2. ↑  "The Nibble: Egg Salad". *www.thenibble.com*. สืบค้นเมื่อ 14 June 2017.
3. ↑  Russo, Susan. *The Encyclopedia of Sandwiches*.
4. ↑  "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-06-15. สืบค้นเมื่อ 2013-06-05.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
5. ↑  "Cucumber-Basil Egg Salad". 31 March 2011. สืบค้นเมื่อ 14 June 2017.
6. ↑  "Classic Egg Salad Sandwich With Cheese - What to Expect". สืบค้นเมื่อ 14 June 2017.
7. ↑  "HEINZ Classic Egg Salad Sandwich Recipe". สืบค้นเมื่อ 2 May 2020.
8. ↑  "Egg Mayonnaise Sandwich Recipe - Egg Salad Sandwich Recipe". 8 September 2009. สืบค้นเมื่อ 14 June 2017.
9. ↑  "Russian Salad (Olivier)". *EnjoyYourCooking*. สืบค้นเมื่อ 14 June 2017.
**มักซิม ยีรีวิช โซโคลอฟ** (รัสเซีย: Максим Юрьевич Соколов, อักษรโรมัน: *Maksim Yurevich Sokolov*; เกิด 29 กันยายน ค.ศ. 1968) เป็นนักการเมืองและนักเศรษฐศาสตร์ชาวรัสเซีย ปัจจุบันเขาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมตั้งแต่วันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

ชีวประวัติ
----------

### ชีวิตช่วงต้น

มักซิม โซโคลอฟเกิดเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2512 ในเมืองเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ประเทศรัสเซีย เขาเข้ารับราชการในกองทัพตั้งแต่ปีพ.ศ. 2530-2532 ในปีพ.ศ. 2534 เขาจบการศึกษาด้วยเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก สาขาเศรษฐศาสตร์

### อาชีพ

ระหว่างปีพ.ศ. 2534 ถึง พ.ศ. 2536 มักซิม โซโคลอฟเคยทำงานเป็นวิทยากรในสาขาเศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก

ในปีพ.ศ. 2551 เขาได้รับให้วิทยานิพนธ์ของเขาเป็นวิทยานิพนธ์เอกในสาขาเศรษฐศาสตร์ วิทยานิพนธ์ปริญญาเอกฉบับนี้มีการตีพิมพ์ผลงานโดย Dissernet (รัสเซีย: Диссернет)

ในปีพ.ศ. 2554 มักซิม โซโคลอฟได้รับให้เป็นศาสตราจารย์และหัวหน้าวิชาบริหารธุรกิจของมหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก

### ธุรกิจ

ในปีพ.ศ. 2535 เขาได้เป็นผู้บริหารบริษัท "รอสซี" (อังกฤษ: Rossi Company) ในปีพ.ศ. 2542-2547 เขาได้เป็นผู้บริหารบริษัท "คอร์ปอเรชั่นเอส" ซึ่งเป็นบริษัทที่สร้างบ้านได้มีคุณภาพในเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก

### นักการเมือง

ในปีพ.ศ. 2552 เขาย้ายไปที่กรุงมอสโก ในวันที่ 4 ธันวาคมของปีเดียวกันเขาได้เป็นอธิบดีกรมอุตสาหกรรมและสาธารณูปโภคภายใต้รัฐบาลรัสเซีย ในเดือนพฤษภาคมปีพ.ศ. 2552 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม

ชีวิตส่วนตัว
------------

เขาแต่งงานแล้วและมีลูกสามคน

เกียรติคุณและรางวัล
-------------------

* เหรียญอิสริยาภารณ์ "สำหรับกิตติคุณแห่งปิตุภูมิ" ชั้นที่ 2

อ้างอิง
-------

* flagสถานีย่อยประเทศรัสเซีย

1. ↑  Presidential Decree "On the appointment of the Minister for Transportation of the Russian Federation", 21.05.2012
2. ↑  "Maxim Sokolov - The Russian Government". *government.ru* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-04-24. สืบค้นเมื่อ 2017-11-03.
3. ↑  Published results of the expertise of Maksim Sokolov’s thesis on Dissernet server
4. ↑  "The minister of transport sokolov convicted of writing off of the thesis". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-06-15. สืบค้นเมื่อ 2017-11-29.
5. ↑
คลองบางตะนาวศรีช่วงตัดกับถนนพิบูลสงคราม
**คลองบางตะนาวศรี** เป็นคลองแยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาในท้องที่ตำบลสวนใหญ่ ตำบลตลาดขวัญ และตำบลบางเขน อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

ประวัติและการตั้งถิ่นฐานริมคลอง
-------------------------------

ในสมัยกรุงศรีอยุธยา เมื่อ พ.ศ. 2302 พระเจ้าเอกทัศโปรดเกล้าฯ ให้ชาวมอญจากเมืองตะนาวศรีตั้งบ้านเรือนที่ฝั่งตะวันออกของเมืองนนทบุรี ตั้งเป็นชุมชนเรียกว่า *บางตะนาวศรี* มีวัดประจำชุมชนคือ วัดนครอินทร์ คลองบริเวณนี้ได้ตั้งชื่อตามชุมชนว่า "คลองบางตะนาวศรี" อย่างไรก็ดีคนบ้านตะนาวศรีแต่กำเนิดซึ่งสืบเชื้อสายมาหลายชั่วอายุคน ได้กล่าวว่าตนไม่ได้เป็นคนไทยเชื้อสายมอญ รวมถึงไม่ได้เป็นคนพวกเดียวกับมอญที่ปากเกร็ดและเกาะเกร็ดด้วย

ในช่วงยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์ มีช่างปั้นหม้อจากคลองสระบัว จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จำนวนหนึ่งได้ย้ายเข้ามาทำเครื่องปั้นดินเผาที่บางตะนาวศรี จากรายงานของพระกรุงศรีบุรีรักษ์ ผู้ว่าราชการเมืองนนทบุรี ถึงเจ้าพระยายมราช เสนาบดีกระทรวงนครบาล เมื่อ พ.ศ. 2463 ได้กล่าวว่า "การหัตถกรรมซึ่งเป็นของพื้นเมือง มีการทำเครื่องปั้นดินเผาอย่างหนึ่ง เครื่องปั้นดินเผานั้นชาวบ้านแถวปากคลองบางตะนาวศรีทำหม้อ"

จากหลักฐานเอกสารเรื่อง "เมืองนนทบุรี" ระบุว่า "คลองบางแพรก บางตนาวศรี บางขุนเทียนเป็นปลายตันตามทุ่งนา แต่ในลำคลองมีบ้านเรือนราษฎรมาก แล 2 ฝั่งคลองเป็นสวน เป็นคลองที่น่าเที่ยวในเวลาฤดูน้ำ" ในบริเวณย่านบางตะนาวศรีนิยมปลูกทุเรียนกันมากในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว

ในอดีตมีคลองจามจุรีและคลองบางขวางเชื่อมต่อถึงกันได้ โดยคลองจามจุรีเป็นคลองขนานกับแม่น้ำเจ้าพระยาแยกจากคลองบางขวางบริเวณวัดบางขวางตรงเรื่อยมาทางใต้มาเชื่อมกับคลองบางตะนาวศรี โดยในช่วง พ.ศ. 2480 คลองบางตะนาวศรีและคลองบางขวางเริ่มตื้นเขินขึ้นทำให้สัญจรไปมาไม่สะดวก จึงได้มีการขุดลอกคลองตั้งแต่วันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2480 แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2480 ใช้แรงงานขุดลอกทั้งหมด 40 คน ได้ระยะคลองที่ขุดลอก ยาว 704 เมตร กว้าง 2.5 เมตร ลึก 1.5 เมตร

บริเวณปากคลองเป็นที่ตั้งของศาลเจ้าพ่อปู่อายุนับร้อยปี รูปเคารพของเจ้าพ่อปู่มีลักษณะคล้ายไม้เจว็ดในศาลพระภูมิ แต่มีขนาดใหญ่กว่ากันมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บ้านบางตะนาวศรี".
2. 1 2  ภควุฒิ ทวียศ. "วิถีชีวิตชุมชนตลาดท่าน้ำนนทบุรี พ.ศ. 2471-2526" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
3. ↑  "งานหัตถกรรมพื้นบ้าน อาชีพที่มีชื่อเสียง ของเมืองนนทบุรีในอดีต" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2023-04-24. สืบค้นเมื่อ 2023-04-24.
4. ↑  "เรื่องเมืองนนทบุรี," 19-21 กรกฎาคม 2458, เอกสารรัชกาลที่ 6 กระทรวงนครบาล, ร. 6 น. 10.5ก/22, สำนักหอจดหมายเหตุแห่งชาติ.
5. ↑  "เรื่องการขุดลอกคลองบางขวางใหลเชื่อมต่อกับคลองบางตะนาวศรี ในท้องที่อำเภอเมืองนนทบุรี," 2481, เอกสารกระทรวงมหาดไทย, มท.5.3.9/167, สำนักหอจดหมายเหตุแห่งชาติ.
6. ↑  "ท็อปฮิต "ศาล" ผีเมืองหลวง". ศิลปวัฒนธรรม.
**พระสทาศิวะ** (สันสกฤต: सदाशिव, Sadāśiva, ทมิฬ: சதாசிவம்) คือพระเป็นเจ้าตามคติลัทธิไศวสิทธานตะสายมันตรมรรค เชื่อว่าทรงมีอำนาจทุกอย่างแต่ยังคงความละเอียดอ่อนและลึกลับ แน่นอน และส่องสว่าง การสำแดงสูงสุดที่ประทานพรด้วย *อนุเคราะห์* หรือพระคุณที่ห้าแห่ง *ปัญจกฤตยะ* (การกระทำศักดิ์สิทธิ์ทั้งห้า) ของพระศิวะ รูปเคารพของพระสทาศิวะมักจะมีห้าพักตร์และสิบกร พระองค์ถือว่าเป็นเป็นหนึ่งใน 25 มเหศวรมุรตัม (Maheshwara murtam) ของพระศิวะ คัมภีร์ศิวาคมสรุปว่าศิวลึงค์ โดยเฉพาะ มุขลึงค์ ถือเป็นปางหนึ่งของพระสทาศิวะ ในประเทศไทยมีความนิยมสร้างรูปเคารพของพระสทาศิวะอยู่ในยุคหนึ่ง ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือที่ศาลพระตรีมูรติ เซ็นทรัลเวิลด์ ซึ่งเกิดความผิดพลาดได้นำรูปเคารพของพระสทาศิวะมาบูชาแทนพระตรีมูรติ

การแปลความ
----------

พระพักตร์ทั้งห้าของพระสทาศิวะ มักถูกระบุว่าได้แก่ มหาเทพ พระปารวตี โคนนทิ พระไภรวะ และองค์สทาศิวะเอง พระกรทั้งสิบของ พระสทาศิวะแสดงถึงทิศทางทั้งสิบ รูปแบบอื่นของ พระสทาศิวะต่อมาพัฒนาเป็นรูปแบบของพระศิวะที่รู้จักกันเป็นมหาสทาศิวะ คือพระศิวะยี่สิบห้าเศียร เจ็ดสิบเจ็ดเนตร และห้าสิบกร ข้อมูลดังกล่าวได้ระบุไว้ในกามิกาคม และวิษณุธรรโมตตรปุราณะ
การมีห้าเศียรนั้น แต่ละเศียรมีพระนามต่างๆ กันออกไป คือ อีศานะ ตัตปุรุษะ วามเทวะ อโฆระ และสัตโยชาตะ ซึ่งล้วนเป็นพระนามและองค์คุณของพระศิวะ

พระเศียรทั้งห้าสะท้อน ภาวะห้าของจักรวาล ธาตุทั้งห้า (ดิน น้ำ ไฟ ลม อวกาศ) สะท้อนกิจกรรมทั้งห้าของพระเจ้าคือ สรรค์สร้าง รักษา ทำลาย ปลดปล่อย และสร้างมายาภาพ (ลวง) สีทั้งห้า 

ดังนั้น ชาวไศวะสิทธานตะจึงถือว่านี่คือรูปสูงสุดของพระศิวะ

ตำนาน
-----

คัมภีร์ศิวะปุราณะ ได้เขียนเกี่ยวกับพระสทาศิวะไว้ว่า "เมื่อครั้งปฐมกัลป์ ในเวลานั้นมีแต่ความว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดเลย ทุกหนแห่งอยู่ในความมืดมนอนธกาล พลันท่ามกลางความเงียบสงัดนั้นก็บังเกิดเสียงหนึ่งขึ้น เสียงนั้นเปล่งเป็นคำว่า โอม ดังก้องไปทั่ว และก็บังเกิดเป็นเทพองค์หนึ่ง นามว่า พระสทาศิวะ และในเวลานั้นเอง พระสทาศิวะก็ทรงเปล่งถ้อยคำว่า ตรีภูอัมภวะ ภูชัม ก็บังเกิดพระแม่ศักติ-ศิวาขึ้นจากกลางพระหทัยของพระสทาศิวะ ทั้งสองพระองค์ต่างสนทนากัน และก็เริ่มวางแผนสร้างสรรค์จักรวาลในเวลาต่อมา

ดูเพิ่ม
-------

* ศิวลึงค์
* มุขลึงค์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Omacanda Hāṇḍā (1992). *Śiva in art: a study of Śaiva iconography and miniatures*. Indus Pub. House.
2. ↑  Srinivasan, Dorin (1997). *Many Heads, Arms, and Eyes: Origin, Meaning, and Form of Multiplicity in Indian Art*. BRILL. p. 272. ISBN 9789004107588.
3. ↑
4. ↑  C. V. Ramachandra Rao (1988). *Siva-Mahesa (Sadasiva) Murti of Bhairavakona: an iconographical study*. Manasa Publications.
5. ↑  DR. S.P. SABHARATHANAM SIVACHARYA. "Kamika Agama Uttara Pada". *Hmalayan Academy*. สืบค้นเมื่อ 28 September 2017.
6. ↑  B.N. Sharma (1976). *Iconography of Sadasiva*. Abhinav Publications. pp. 1–3. ISBN 9788170170372.