recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**เม็นจิกัตสึ** (ญี่ปุ่น: メンチカツ; ทับศัพท์: menchikatsu) หรือ **มินจิกัตสึ** (ミンチカツ) หรืออาจเรียกสั้น ๆ ว่า **เม็นจิ** (メンチ) เป็นหนึ่งในอาหารโยโชกุของญี่ปุ่น เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำโดยการนำหอมใหญ่ เนื้อหมูบด หรือ เนื้อวัวบด กับ หัวหอมสับละเอียด เกลือ พริกไทย ฯลฯ ปั้นเป็นรูปเหรียญวงรี หรือทรงกลม ชุบด้วย แป้งสาลี ไข่ไก่ เกล็ดขนมปัง แล้ว ทอด น้ำมันปริมาณมากในกระทะหรือทอดในกระทะ

บางครั้งอาจสับสนกับ โครกเกะ เนื่องจากใช้ส่วนผสมที่มีราคาถูกและมีความคล้ายคลึงกันของส่วนผสมกับโครกเกะเนื้อวัว และยังมีเมนูที่เรียกว่า "โครกเกะเม็นจิ" ที่ใช้ส่วนผสมและวิธีทำเดียวกัน

ความเป็นมา
----------

กล่าวกันว่าที่มาของเม็นจิกัตสึเกิดขึ้นในยุคเมจิ เมื่อร้านอาหารโยโชกุ ในย่านอาซากุสะ โตเกียว ทำขายโดยใช้ชื่อว่า **มินสึมีโตะกัตสึเร็ตสึ** (ミンスミートカツレツ) จากนั้นในช่วงต้นยุคโชวะได้รับการเผยแพร่จากภูมิภาคคันโตไปสู่ภูมิภาคคันไซ แล้วมิตสึจิ มิตสึโนะ (水野 三次) เจ้าของร้านรุ่นที่สองของ ร้านเนื้อจุงโกเบนิกุมิตสึวายะ (純神戸肉三ッ輪屋精肉店, ก่อตั้งในปี 1909 ปัจจุบันคือร้านมิตสึวายะโซฮนเต็ง (三ツ輪屋総本店)) ในมินาโตงาวะ (湊川) เมืองโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ ก็ได้ตั้งชื่ออาหารชนิดนี้ขึ้นมา

วิธีการกิน
----------

เม็นจิกัตสึถูกทำเป็นแซนด์วิช
มักรับประทานกับ ซอสวุร์สเตอร์เชอร์ บางครั้งใช้เป็นส่วนผสมใน แซนด์วิช และ แฮมเบอร์เกอร์ โดยทั่วไปแล้ว เม็นจิคัตสึมักถูกมองว่าเป็นโยโชกุยอดนิยม แต่ก็มีรายการที่เน้นการใช้เนื้อวัวที่มีตราสินค้าเช่นกัน แม้บางครั้งจะถือว่าเป็นอาหารมื้อเบา ๆ แต่ก็มักจะเสิร์ฟพร้อมข้าวสวย หรือ ซุป เป็น อาหารชุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  『広辞苑』や『大辞林』など多くの辞書が見出し語に挙げているのは「ミンチカツ」ではなく「メンチカツ」。
2. ↑  テレビで噂の揚げ物ブームは本当!？ 東京メンチVS大分唐揚げの行列を検証する（前編） [2ページ目] - 日経トレンディネット
3. ↑  ブルドッグ ニッポンの洋食(リンク切れ,WebArchive)
4. ↑  モスバーガー地域・期間限定発売 - 宮崎県産霧島黒豚メンチカツバーガー
**อายัมตาลีวัง** (อินโดนีเซีย: *Ayam Taliwang*) เป็นไก่ย่างรสจัดของอินโดนีเซีย ต้นกำเนิดมาจากเกาะลมบก เป็นอาหารยอดนิยมอย่างหนึ่งของชาวซาซัก อับดุล ฮามิด กล่าวอ้างว่าเขาเป็นคนคิดสูตรขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2513 อายัมตาลีวังได้ชื่อตามชื่อหมู่บ้านการังตาลีวังในเมืองมาตารัม เมืองหลักของจังหวัดนูซาเติงการาตะวันตกซึ่งตั้งอยู่บนเกาะลมบก

อายัมตาลีวังทำจากไก่ที่ทำความสะอาดแล้ว นำไปย่างให้พอสุก นำลงจากเตาแล้วนำลงตำในครก นำไปทอดในน้ำมันแล้วรีบตักขึ้น จุ่มลงในซอสรสเผ็ดที่ทำจากกระเทียม พริก และกะปิ แล้วทอดหรือย่างต่อให้สุก ลักษณะเหมือนไก่ย่างทั่วไป มีซัมบัลเคลือบอยู่ รสหวานและเผ็ด กินกับผักบุ้งและมะเขือ มีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสอายัมตาลีวังในอินโดนีเซีย

อ้างอิง
-------

* Kamah, Wahyuni (24 October 2001). "Ayam Taliwang Thriving Despite Fast-Food Boom". *The Jakarta Post*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-15. สืบค้นเมื่อ 29 August 2011.
* Nugraha, Panca (26 April 2007). "Famed 'Ayam Taliwang' Makes Mouths Water". *The Jakarta Post*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-15. สืบค้นเมื่อ 29 August 2011.
**บรุก ลี** (อังกฤษ: Brook Lee) หรือชื่อเกิด **บรุก แอนทัวเนตต์ มาเฮอาลานี ลี** (อังกฤษ: Brook Antoinette Mahealani Lee) เป็นผู้ได้รับตำแหน่งนางงามฮาวาย, นางงามสหรัฐอเมริกา และนางงามจักรวาล ค.ศ. 1997 บรุกคือหญิงชาวอเมริกันคนที่ 7 ได้ตำแหน่งนี้

ลีเกิดเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1971 ที่เมืองเพิร์ลซิตี รัฐฮาวาย ประเทศสหรัฐอเมริกา มีชื่อภาษาเกาหลีว่า **อี ชีแน** (เกาหลี: 이시내) บรรพบุรุษของเธออพยพมาจากประเทศเกาหลีใต้ตั้งแต่ช่วงปี ค.ศ. 1950 และมีเชื้อสายฮาวาย, เกาหลี, จีน, ดัตช์, โปรตุเกส, อังกฤษ และฝรั่งเศส

ลีเป็นตัวแทนประเทศของเธอในฐานะ Miss USA 1997 ในการประกวดนางงามจักรวาลปีเดียวกัน ซึ่งจัดขึ้นที่ไมแอมี รัฐฟลอริดา เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1997 และเอาชนะคู่แข่งจาก 74 ประเทศได้จนสำเร็จ เธอมอบตำแหน่งในนางงามจักรวาลคนต่อไปคือ "เวนดี ฟิตซ์วิลเลียม" จากประเทศตรินิแดดและโตเบโก ในการประกวดนางงามจักรวาล 1998 ที่จัดขึ้นที่โฮโนลูลู รัฐฮาวาย บ้านเกิดของเธอ

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  Wilson (2000). *Reimagining the American Pacific: From South Pacific to Bamboo Ridge and Beyond*. Duke University Press. pp. 16–. ISBN 9780822325239. สืบค้นเมื่อ 26 April 2013.
**วงศ์กิ้งก่า** (อังกฤษ: Dragon lizards, Old Wolrd lizards, ชื่อวิทยาศาสตร์: Agamidae) เป็นวงศ์ของสัตว์เลื้อยคลานในอันดับย่อยกิ้งก่า วงศ์หนึ่ง ที่มีจำนวนสมาชิกมากและมีความหลากหลายมาก ประมาณเกือบ 500 ชนิด จนสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 วงศ์ย่อย (ดูในตาราง)

มีลักษณะโดยรวม คือ มีขา 4 ข้างเห็นชัดเจน มีเกล็ดปกคลุมด้านหลังและด้านท้องของลำตัว เกล็ดมีขนาดเล็กเรียงตัวซ้อนเหลื่อมกันหรือต่อเนื่องกัน ไม่มีกระดูกในชั้นหนัง กระดูกหัวไหล่มีกระดูกอินเตอร์คลาวิเคิลเป็นรูปตัวอักษรที และกระดูกไหปลาร้ามีรูปร่างโค้ง มีหางยาว แต่โดยทั่วไปน้อยกว่า 1.4 เท่าของความยาวจากปลายจมูกถึงรูก้น ไม่สามารถสะบัดหางให้หลุดจากลำตัวได้ ยกเว้นในสกุล *Uromystax* พื้นผิวด้านบนของลิ้นมีตุ่ม ฟันที่ขากรรไกรเกาะติดกับพื้นผิวกระดูกโดยตรง กระดูกพเทอรีกอยด์ไม่มีฟัน

พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในทวีปเอเชีย, แอฟริกา, ออสเตรเลีย ส่วนใหญ่ออกลูกเป็นไข่ มีเพียงบางสกุลเท่านั้นที่ตกลูกเป็นตัว

สำหรับในประเทศไทย มีอยู่ด้วยกันหลายชนิด อาทิ ตะกอง (*Physignathus cocincinus*) ซึ่งเป็นกิ้งก่าขนาดใหญ่ พบได้ในป่าดิบชื้นใกล้แหล่งน้ำในป่า เช่น น้ำตก ในภูมิภาคอินโดจีน, กิ้งก่าบินคอแดง (*Draco blanfordii*), กิ้งก่าสวน (*Calotes mystaceus*), หรือ แย้เส้น (*Leiolepis belliana*) ที่พบได้ทั่วไปตามพื้นดินภาคอีสาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* หน้า 373-374 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Agamidae***
**วงศ์ก่วม** (Aceraceae) เป็นวงศ์พืชของไม้ดอก ประกอบด้วย 2 ถึง 4 สุกลขึ้นกับขอบเขต มีประมาณ 120 ชนิดที่เป็นไม้ยืนต้นและไม้พุ่ม ทั่วไปมีลักษณะใบเป็นแฉกและผลแยกแล้วแตก

วงศ์ก่วมเป็นญาติใกล้ชิดกับวงศ์เงาะ นักอนุกรมวิธานหลายคน (รวมถึงกลุ่มวิวัฒนาการชาติพันธุ์พืชดอก) ได้รวมวงศ์ก่วมและ Hippocastanaceae ไว้ใน Sapindaceae งานวิจัยเมื่อเร็วๆนี้ (Harrington et al. 2005) แสดงว่าถึงแม้ว่าวงศ์ก่วมและ Hippocastanaceae มีสายวิวัฒนาการที่มาจากบรรพบุรุษร่วมกัน การย้ายของทั้ง 2 วงศ์จาก Sapindaceae *sensu lato* น่าจะละทิ้ง Sapindaceae *sensu stricto* ตามกลุ่มสายวิวัฒนาการที่ไม่ได้มาจากบรรพบุรุษร่วมกันแต่มีความใกล้ชิดกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการอ้างถึงสกุล *Xanthoceras*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Aceraceae เก็บถาวร 2006-02-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in L. Watson and M.J. Dallwitz (1992 onwards), *The families of flowering plants*.
2. ↑  Harrington, M. G. Edwards, K. J. Johnson, S. A. Chase, M. W. & Gadek, P. A. (2005). Phylogenetic inference in Sapindaceae sensu lato using plastid matK and rbcL DNA sequences. *Systematic Botany* 30: 366-382. Abstract.
**Pachydermata** (มาจากภาษากรีกสองคำ คือ "παχύς" (หนา) และ "δερμα" (หนัง) รวมจึงหมายถึง "หนังหนา") เป็นอันดับหนึ่งของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมที่ปัจจุบันไม่ใช้แล้ว อธิบายโดย กอตต์ลีบ สตอร์, จอร์จส์ คูวิเยร์ และอื่น ๆ ซึ่งเคยได้รับการยอมรับอย่างแพร่หลายในอดีต แต่เนื่องจากอันดับดังกล่าวเป็นการรวบรวมสัตว์จากหลายสายพันธุ์ จึงไม่ได้รับการยอมรับอีกต่อไป แต่มันยังถือว่ามีความสำคัญในประวัติศาสตร์การจำแนกประเภทสิ่งมีชีวิตอยู่ สัตว์ในอันดับนี้ประกอบด้วยช้าง ฮิปโปโปเตมัส แรด สมเสร็จ ม้า และหมูป่า

Pachydermata ของคูเวียร์นั้นประกอบด้วยสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมสามวงศ์ ซึ่งเขาเรียกว่า *Proboscidiana*, *Pachydermata Ordinaria* และ *Solipedes* ซึ่งทั้งหมดเป็นสัตว์กินพืช ปัจจุบัน วงศ์เหล่านี้ถูกจำแนกออกเป็น *Proboscidea* ซึ่งประกอบด้วยช้างที่ยังไม่สูญพันธุ์อยู่สามสปีชีส์เท่านั้น, *Perissodactyla* หรือสัตว์มีกีบเท้านิ้วแปลก รวมไปถึงม้า สมเสร็จ และแรด, *Suina* ประกอบด้วยสุกรและเพคคารี และ *Hyracoidea* หรือไฮแรกซ์

คูเวียร์เองเคยนิยาม Pachydermata ไว้ว่า "สัตว์ที่มีกีบเท้า แต่ไม่ใช่สัตว์เคี้ยวเอื้อง" ขณะที่สตอร์อธิบายว่า "สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมที่มีกีบเท้าและมีนิ้วมากกว่าสองนิ้ว" คูเวียร์ได้เพิ่มม้าเข้าไปในอันดับนี้ด้วย

ถึงแม้ว่าอดีตอันดับ Pachydermata มักจะถูกอธิบายว่าเป็นการจัดสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมที่ไม่เกี่ยวข้องกันเข้าด้วยกัน แต่นักสัตววิทยาที่มีชื่อเสียงหลายคนยอมรับการจัดอันดับนี้ รวมทั้งชาร์ลส์ ดาร์วิน โดยเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมที่มีกีบเท้าโดยไม่นับรวมสัตว์มีกีบเท้าอื่น ๆ และลักษณะทางกายวิภาคได้สนับสนุนความใกล้เคียงของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม "Pachyderm" กับสัตว์ประเภทเดียวกัน และสัตว์มีกีบเท้าอื่น ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Pachydermata
2. ↑  Sanborn Tenney, *Natural history: a manual of zoölogy for schools, colleges and the general reader* (1867), p. 86 online
3. ↑  'History of the Works of Cuvier' in United States Congress, *House Documents, Otherwise Publ. as Executive Documents* (1869), p. 159 online
**วงศ์เต่าสแนปปิ้ง** (อังกฤษ: Snapping turtle) เป็นวงศ์ของสัตว์เลื้อยคลานจำพวกเต่าขนาดใหญ่ วงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Chelydridae

ลักษณะสำคัญของเต่าในวงศ์นี้ คือ เป็นเต่าน้ำจืดขนาดใหญ่ มีส่วนหัวและขาที่ใหญ่จนไม่สามารถหดเข้าในกระดองได้ กระดองหลังแบนและกว้าง ส่วนกระท้องท้องเล็กมาก ก้านกระดูกไปเชื่อมต่อกับขอบกระดองหลังตรึงแน่น ด้านท้ายของกะโหลกเว้ามาก หางยาว จึงเป็นเต่าที่ว่ายน้ำไม่ได้ดีนัก จึงใช้การเคลื่อนไหวด้วยการเดินใต้น้ำแทน การหุบขากรรไกรล่างเกิดจากการทำงานของกล้ามเนื้อที่ผ่านไปบนก้านกระดูกโพรโอติก และขากรรไกรติดกับพื้นผิวของก้านกระดูกโพรโอติกที่อยู่ในซัยโนเวียลแคปซูล ขอบนอกของกระดองหลังมีร่องที่แบ่งเป็นกระดูกชิ้นเล็กจำนวน 11 คู่ กระดูกเชิงกรานเชื่อมติดกับกระดองท้องในลักษณะยืดหยุ่นได้ 

ซึ่งเต่าในวงศ์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกับเต่าในวงศ์ Platysternidae หรือ เต่าปูลู ที่พบในทวีปเอเชีย ซึ่งมีขนาดเล็กกว่ามาก ซึ่งในบางข้อมูลได้จัดรวมทั้ง 2 วงศ์นี้ให้อยู่ด้วยกัน แต่เป็นวงศ์ย่อยของกันและกัน 

เต่าสแนปปิ้ง สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 สกุล (ดูในตาราง) เป็นเต่าที่อาศัยและหากินในน้ำเป็นหลัก ด้วยวิธีการฉกเหยื่อด้วยกรามที่ทรงพลังด้วยความรุนแรงและรวดเร็ว อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ พบกระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาเหนือ ถือเป็นซากดึกดำบรรพ์ที่ยังมีชีวิตอยู่ เพราะได้ปรากฏขึ้นมาเป็นโลกเป็นเวลานานถึง 90 ล้านปีแล้ว และเหลือสมาชิกที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์อยู่แค่ไม่กี่ชนิดเท่านั้น

ดูเพิ่ม
-------

* Platysternidae

อ้างอิง
-------

1. ↑  A new genus of Cryptodiran turtles (Testudinoidea, Chelydridae) from the Upper Cretaceous Hell Creek Formation of Montana (อังกฤษ)
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  หน้า 357-358, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* โดย วีรยุทธ์ เลาหะจินดา (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0
4. ↑  Special Facts About Snapping Turtles (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Chelydridae***
**วงศ์แมงกะพรุนไฟเรือรบโปรตุเกส** หรือ **วงศ์แมงกะพรุนไฟหมวกโปรตุเกส** เป็นวงศ์ของสัตว์น้ำไม่มีกระดูกสันหลัง ในชั้นไฮโดรซัว ในวงศ์ Physaliidae และสกุล *Physalia*

มีสันฐานคล้ายกับหมวกทหารเรือหรือเรือรบของโปรตุเกสในยุคล่าอาณานิคมที่เรียกว่า "Man-of-war" มีสีฟ้าหรือสีม่วง มีหนวดยาว โดยจะลอยอยู่บนผิวหน้าของน้ำทะเล ส่วนที่ลอยโผล่พ้นน้ำของจะไม่กลมเหมือนแมงกะพรุนจำพวกอื่น ๆ แต่จะมีลักษณะเรียวรีและยาว ที่ขอบด้านบนสุดมีลักษณะเป็นสันย่น โดยส่วนหนวดที่เป็นเข็มพิษยาวที่สุดยาวได้ถึง 30 เมตร พบรายงานแล้วทั่วโลก 4 ชนิด แต่ทว่าบางข้อมูลได้จัดให้เป็นชื่อพ้องของกันและกัน แต่ทว่าในปัจจุบันได้จำแนกออกเป็น 2 ชนิด คือ

* แมงกะพรุนไฟเรือรบโปรตุเกส (*Physalia physalis*)–มีขนาดใหญ่ที่สุด หนวดยาวได้ถึง 30 เมตร พบกระจายพันธุ์ในแถบมหาสมุทรแอตแลนติก
* แมงกะพรุนไฟเรือรบโปรตุเกสอินโด-แปซิฟิก (*Physalia utriculus*)–มีขนาดเล็กกว่าชนิดแรก พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรแปซิฟิกและอินเดีย ในรัฐฮาวาย สหรัฐอเมริกา, ออสเตรเลีย และไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Physalia* Lamarck, 1801". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
2. ↑  "คู่มือการศึกษาความหลากหลายของแมงกะพรุนในน่านน้ำไทย" (PDF). กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง. สืบค้นเมื่อ July 23, 2016.[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์แมงกะพรุนไฟเรือรบโปรตุเกส**

วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Physaliidae***
**งูแบล็กแมมบา** (อังกฤษ: Black mamba, Common black mamba, Black-mouthed mamba) งูพิษร้ายแรงมากชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Dendroaspis polylepis* อยู่ในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (Elapidae) พบกระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกา ในแถบตอนใต้และตอนกลาง

งูแบล็กแมมบา มีรูปร่างเพรียวยาว มีลำตัวสีน้ำตาลเทา ท้องมีสีเทาขาวจนไปถึงสีเหลืองหรือเขียว เส้นขอบปากมีสีน้ำตาลดำ คอแบน ภายในปากสีดำสนิท มีต่อมพิษขนาดใหญ่ ตากลมโตขนาดใหญ่ มีความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 2 เมตร แต่มีขนาดยาวเต็มที่เกือบ 4 เมตร

งูแบล็กแมมบาเป็นงูที่มักไม่ขึ้นต้นไม้ แต่จะหากินและอาศัยบนพื้นเป็นหลัก เป็นงูที่เลื้อยคลานได้ไวมาก โดยสามารถเลื้อยได้ไวถึง 20 กิโลเมตร/ชั่วโมง จึงถูกจัดให้เป็นงูที่ไวที่สุดในโลก 

นอกจากนี้แล้ว งูแบล็กแมมบายังได้ถูกจัดให้เป็นงูที่อันตรายและเป็นงูพิษที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในทวีปแอฟริกา ด้วยความเป็นงูที่หากินบนพื้นเป็นหลัก คล่องแคล่วว่องไว อีกทั้งยังเป็นงูที่ไม่กลัวมนุษย์ มีอุปนิสัยดุร้ายก้าวร้าว เมื่อปะทะกับมนุษย์ซึ่ง ๆ หน้า จะไม่หลบหนีเหมือนงูชนิดอื่น ๆ

โดยคำว่า "แมมบา" นั้น หมายถึง "โลงศพ" เนื่องจากมีส่วนหัวแลดูคล้ายโลงศพของชาวตะวันตก ซึ่งชื่อนี้มีนัยถึงถึง "ความตายที่มาเยือน"

งูแบล็กแมมบา ใช้พิษในการหากินโดยใช้กัดเหยื่อให้ตาย แล้วจึงกลืนเข้าไปทั้งตัว ซึ่งได้แก่ กระต่าย, นก, ค้างคาว และสัตว์ฟันแทะ รวมถึงกบหรือสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำทั่วไป และยังกินงูด้วยกันเป็นอาหารได้อีกด้วย มีพฤติกรรมออกหากินในเวลากลางวัน

พิษของงูแบล็กแมมบานั้นถือว่าร้ายแรงมาก ถูกจัดให้เป็นงูที่มีพิษอันตรายมากที่สุดติด 1 ใน 10 อันดับของโลก ก่อนหน้าที่จะมีการพัฒนาเซรุ่มแก้พิษนั้น ผู้ที่โดนกัดจะถึงแก่ความตายทั้งหมด โดยการกัดครั้งหนึ่งจะปล่อยพิษออกมาประมาณ 100-250 มิลลิกรัม มีผลต่อระบบประสาทส่วนกลาง ผู้ที่ถูกกัดจะเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจล้มเหลวในเวลาเพียง 20 นาที แต่โดยเฉลี่ยคือ 2-4 ชั่วโมง จากความล่าช้าของการรักษา

งูแบล็กแมมบาสามารถที่จะฉกกัดได้อย่างว่องไว และสามารถขู่ แผ่แม่เบี้ย และชูหัวได้เหมือนกับงูเห่า (*Naja* spp.) หรืองูจงอาง (*Ophiophagus hannah*) ซึ่งอยู่ร่วมวงศ์กัน แม้จะไม่ใหญ่เท่า แต่ก็สามารถฉกและชูหัวได้สูงถึง 2 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Spawls, S. (2009). "*Dendroaspis polylepis*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 3.1*. สืบค้นเมื่อ 13 December 2013.
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
3. ↑  Chelonian, *วิเคราะห์ประเด็น "กรีนแมมบ้า" หรือ "เกรียนแมมบ้า" อ่านเนื้อหาให้จบ แล้วฟันธง* หน้า 144-155 จากนิตยสาร AquariumBiz ฉบับที่ 18 ปีที่ 2: ธันวาคม 2011
4. ↑  Zug, George R. (1996). *Snakes in Question: The Smithsonian Answer Book*. Washington D.C. USA: Smithsonian Institution Scholarly Press. ISBN 1-56098-648-4.
5. ↑  "Black Mamba Fact File (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-12-23. สืบค้นเมื่อ 2011-12-28.
6. ↑  ["Black Mamba (ไทย)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-01-06. สืบค้นเมื่อ 2011-12-28. Black Mamba (ไทย)]
7. ↑  Marais, Johan (1985). *Snake versus man: A guide to dangerous and common harmless snakes of southern Africa*. Braamfontein, Johannesburg (South Africa): Macmillan South Africa. ISBN 0-86954-267-2.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์งูแบล็กแมมบา (อังกฤษ)

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dendroaspis polylepis ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**งูแบล็กแมมบา**
**วงออร์เคสตราเกอวันท์เฮาส์** (เยอรมัน: *Gewandhausorchester*) เป็นวงดนตรีออร์เคสตราที่มีชื่อเสียงโด่งดังระดับโลกวงหนึ่ง วงดนตรีนี้ตั้งอยู่ ณ เมืองไลพ์ซิช ประเทศเยอรมนี ตั้งชื่อตามชื่ออาคารจัดแสดงดนตรีเกอวันท์เฮาส์ สถานที่ซึ่งวงดนตรีนี้จัดแสดงเป็นประจำ

ประวัติ
-------

วงออร์เคสตราไลพ์ซิชก่อตั้งมากว่า 260 ปี โดยการสนับสนุนทางการเงินจากพ่อค้าวาณิชของเมืองไลพ์ซิช จำนวน 16 ท่าน โดยใน ค.ศ. 1743 เริ่มต้นจากการจัดแสดงดนตรีในพื้นที่ส่วนบุคคล ในปีต่อมาจึงได้ย้ายไปจัดการแสดงที่โรงแรมทรีสวอนส์ และได้จัดแสดงที่นั่นเป็นเวลากว่า 36 ปี จนกระทั่งใน ค.ศ. 1781 จึงได้ย้ายสถานที่จัดแสดง เนื่องด้วยข้อจำกัดด้านสถานที่ของโรงแรม

ใน ค.ศ. 1781 นี้เอง การแสดงดนตรีออร์เคสตรา จึงได้จัดแสดง ณ ชั้นบนของเกอวันท์เฮาส์ซึ่งเป็นอาคารจำหน่ายเสื้อผ้า โดยนับแต่ ค.ศ. 1781 นี้เองที่วงออร์เคสตราเกอวันท์เฮาส์จัดยึดคำขวัญ "Res severa est verum gaudium" (ภาระหน้าที่ที่สำคัญคือการสร้างความพึงพอใจที่แท้จริง)

ใน ค.ศ. 1835 นักอำนวยเพลงชื่อดังของโลกท่านหนึ่ง ได้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการวงออร์เคสตราเกอวันท์เฮาส์ และได้ดำรงตำแหน่งนี้กระทั่งท่านถึงแก่กรรม ใน ค.ศ. 1847 ต่อมาใน ค.ศ. 1885 วงออร์เคสตราเกอวันท์เฮาส์จึงได้ย้ายไปจัดแสดง ณ อาคารเกอวันท์เฮาส์หลังใหม่ และได้จัดแสดงที่นั่นจนกระทั่ง ค.ศ. 1944 อาคารหลังดังกล่าวได้รับความเสียหายจากสงครามโลกครั้งที่สอง และวงออร์เคสตราเกอวันท์เฮาส์ได้เปิดการแสดง ณ เกอวันท์เฮาส์อีกครั้งใน ค.ศ. 1981 เมื่ออาคารเกอวันท์เฮาส์หลังปัจจุบันได้เปิดใช้งาน และได้จัดแสดง ณ อาคารหลังนี้จนถึงปัจจุบัน

ข้อมูลทั่วไป
------------

เนื่องจากวงออร์เคสตราเกอวันท์เฮาส์ได้เปิดการแสดงครั้งแรกตั้งแต่ ค.ศ. 1781 และมีการจัดการแสดงมาอย่างต่อเนื่อง จึงได้ชื่อว่าเป็นวงออร์เคสตราที่อายุเก่าแก่ที่สุดในโลกที่ยังคงมีการแสดงอยู่จนถึงปัจจุบัน

นอกจากมีการจัดแสดง ณ เกอวันท์เฮาส์ เมืองไลพ์ซิชแล้ว วงออร์เคสตราเกอวันท์เฮาส์ยังจัดแสดงดนตรีในโบสถ์เซนต์โทมัส เมืองไลพ์ซิช และที่โรงอุปรากรเมืองไลพ์ซิชเป็นประจำอีกด้วย

ดูเพิ่ม
-------

* ไลพ์ซิช
* เกอวันท์เฮาส์

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์หลักของเกอวันท์เฮาส์ เมืองไลพ์ซิช
บ้านเยอรมันกลางใส่ลายไม้ใน Klein Schöppenstedt ใกล้ Cremlingen ประมาณ 1900
รูปแบบบ้านชั้นแรกของบ้านเยอรมันกลาง คำในภาพ: *Stube*: ห้องอาศัย, *Kachelofen*: เตากระเบื้อง, *Küche*: ห้องครัว, *Herd*: เตา, *Flur*: ทางเดิน, *Futterraum*: บริเวณอาหารสัตว์, *Kühe*: วัว, *Pferde*: ม้า, *Diele/Scheune*: ยุ้งฉาง, *Unterfahrt*: ระเบียง, *Wohnen*: ที่อาศัย, *Wirtschaftsbereich*: ที่ทำงาน
**บ้านเยอรมันกลาง** (เยอรมัน: *mitteldeutsches Haus*) เป็นรูปแบบของบ้านไร่แบบดั้งเดิมของโรงนาเยอรมัน ที่สามารถเจอได้ในตอนกลางเยอรมนี

บ้านเยอรมันกลางยังมีชื่ออีกหลายแบบ ซึ่งส่วนมากจะบอกถึงเขตที่อาศัยอยู่:

* *Ernhaus* (บ้านโถง)
* *oberdeutsches Haus* (บ้านเยอรมันบน)
* *thüringisches Haus* (บ้านชาวทือริงเงิน)
* *fränkisches Haus* (บ้านชาวฟรังโกเนีย)

บ้านเยอรมันกลางปรากฏครั้งแรกในสมัยกลางเป็นชนิดของบ้านไร่ที่ใช้หินหรือใช้ไม้ทำเป็นกรอบ เป็นบ้านแบบทั้งหมดในบ้านเดียว (*Einhaus*) ที่มีที่อยู่อาศัยและที่เลี้ยงสัตว์ใต้หลังคาเดียวกัน  บ้านลักษณะนี้ยังคงสามารถพบได้ในหมู่บ้านหลายหมู่บ้านทางตอนกลางและตอนใต้ของเยอรมนี ขอบเขตทางเหนือของลักษณะบ้านประเภทนี้อยู่ในช่วงระหว่างที่สูงส่วนกลางปนกับที่ราบเยอรมันเหนือ ซึ่งในเขตนั้นบ้านชนิดนี้เรื่มถูกแทนที่ด้วยด้วยบ้านเยอรมันต่ำ (*Fachhallenhaus*), หรือเรียกในภาษาปากว่า *Niedersachsenhaus* (บ้านแซกซันต่ำ) สิ่งที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนของลักษณะบ้านทั้งสองหลังคือหลังคาของบ้านเยอรมันกลางจะรองรับโดยหลังคานอก ในขณะที่บ้านเยอรมันต่ำจะเป็นหลังคาใน

1. ↑  Short reference เก็บถาวร 2019-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน to its influence on regional American building styles.
**คันธหัตถี** เป็นสัตว์หิมพานต์ตระกูลช้าง ลักษณะภายนอกช้างตระกูลคันธหัตถี เป็นช้างที่มีร่างสูงใหญ่ ผิวตัวดังไม้กฤษณา กลิ่นตัวและมูตรคูตหอมหวนชื่นใจ  คันธหัตถี เรียกได้ว่าเป็นประติมากรรม "คชสาร หรือ ช้าง "อีกองค์ประกอบหนึ่งที่ประดับอยู่บริเวณสระอโนดาตทางทิศเหนือของพระเมรุมาศ ซึ่งประติมากรรมของสัตว์หิมพานต์ถูกสร้างขึ้นมาพื่อประดับตกแต่งพระเมรุมาศในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

ความหมายของชื่อ
---------------

**คันธหัตถี** น. ชื่อช้างตระกูล ๑ ใน ๑๐ ตระกูล กายสีไม้กฤษณา มีกลิ่นตัวหอม, ช้าง ๑๐ ตระกูล คือ ๑. กาฬาวกหัตถี ๒. คังไคยหัตถี ๓. ปัณฑรหัตถี ๔. ตามพหัตถี ๕. ปิงคลหัตถี ๖. คันธหัตถี ๗. มงคลหัตถี ๘. เหมหัตถี ๙. อุโบสถหัตถี ๑๐. ฉัททันต์หัตถี  ซึ่งเป็นช้าง ที่พระพรหมได้สร้างขึ้น ช้างตระกูลพรหมพงศ์ เป็นชาติพราหมณ์ มี ๑๐ หมู่ 

**==ลักษณะพิเศษ==** 
**คันธหัตถี** ช้างตระกูลคันธหัตถีนี้ว่ามีกำลังมากเหมือนกัน แต่ยังน้อยกว่าช้างมงคลหัตถี

อัลบั้มภาพ
----------

อ้างอิง
-------

1. ↑   ตระกูลช้าง]
2. ↑  ช้างมงคล 10 ตระกูล
3. ↑  ฉบับราชบัณฑิตยสถานพ.ศ.๒๕๕๔
4. ↑  "เอกสารประกอบ:พระราชบัญญัติว่าด้วยแบบอย่างธงสยามร.ศ.110". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-08-24. สืบค้นเมื่อ 2018-06-09.
**คัทยา ไมเออร์** (เยอรมัน: *Katja Mayer*) เกิดวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1968 ที่เมืองเอาคส์บวร์ค เป็นอดีตนักไตรกีฬาชาวเยอรมัน และผู้ชนะการแข่งไตรกีฬาคนเหล็ก (ค.ศ. 1999)

ประวัติ
-------

ไมเออร์ศึกษาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬาและคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยมิวนิกและเอาคส์บวร์ค โดยในปี ค.ศ. 1996 เธอสำเร็จการศึกษาด้านคณิตศาสตร์และการกีฬา ส่วนในปี ค.ศ. 1998 เธอเริ่มเป็นผู้ถือใบอนุญาตสำหรับการแข่งขันไตรกีฬาและการขี่จักรยาน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 เธอยังเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยเอาคส์บวร์ค และเป็นวิทยากรที่ศูนย์ฝึกอบรมทางการแพทย์เพื่อกายภาพบำบัด ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996 เธอได้ฝึกนักไตรกีฬา, นักวิ่ง, นักจักรยาน, นักจักรยานภูเขา, สเกตอินไลน์ และผู้ใช้วีลแชร์หลายราย

ในปี ค.ศ. 1992 ไมเออร์ผ่านการคัดเลือกอันดับเป็นที่หนึ่งในการแข่งขันชิงแชมป์โลกที่ฮาวายในระยะไกล (ว่ายน้ำ 3.86 กม. ขี่จักรยาน 180.2 กม. และวิ่ง 42.195 กม.) รวมถึงชนะการแข่งมือสมัครเล่นระดับโลก ส่วนในปี ค.ศ. 1997 เธอเข้ามาเป็นอันดับสองในการแข่งไตรกีฬาระยะไกลชิงแชมป์ยุโรปในเมืองเฟร็ดเดอเร็ชชา (ประเทศเดนมาร์ก) รวมถึงชนะการแข่งไอรอนแมนฟลอริดาใน ค.ศ. 1999 และได้รับรางวัลตำแหน่งสูงสุดหลายรายการของการแข่งไตรกีฬาระดับประเทศ และระดับนานาชาติ รวมถึงไตรกีฬาคนเหล็ก

จากปี ค.ศ. 1994 ถึง 2001 เธอเป็นสมาชิกของทีมชาติเยอรมันในไตรกีฬา ไมเออร์สามารถทำสถิติการแข่งขันไตรกีฬาคนเหล็กได้ถึง 35 ครั้ง รวมถึงการแข่งขันไอรอนแมนฮาวายที่ประสบความสำเร็จ 8 ครั้ง ในการแข่งขันไตรกีฬาคนเหล็กทั้งหมด 20 ครั้ง เธอได้รับการจัดให้อยู่ในระดับท็อป 5

และในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 2003 ไมเออร์และเกออร์ค บราเชสคี ซึ่งเป็นเพื่อนของเธอได้แต่งงานกัน จากนั้น ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2004 ทั้งคู่มีลูกชายหนึ่งคน ครั้นสามปีต่อมาก็ได้ให้กำเนิดลูกสาวอีกหนึ่งคน

ไมเออร์เป็นเจ้าของหน่วยงานจัดงาน ที่จัดงานต่าง ๆ เช่น คูเซ-ทรีอัทล็อนในเอาคส์บวร์ค, เอาคส์บัวร์เกอร์ชตัทเลาฟ์ และเอาคส์บวร์คคัมพานีรัน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2014 เธอยังเป็นผู้รับผิดชอบในการดำเนินการวิ่งแข่งของเมืองมิวนิก ซึ่งเป็นหนึ่งในรายการที่มีผู้เข้าร่วมมากที่สุดของประเทศเยอรมนี โดยมีผู้เข้าร่วมกว่า 20,000 คน

อ้างอิง
-------

1. ↑  ETU European Triathlon Long Distance Championships เก็บถาวร 2018-12-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, August 97, Ialix, Retrieved 8 May 2017
2. ↑  Kai Baumgartner (May 21, 2004). "Alles hört auf ihr Kommando". *3athlon.de*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 1, 2004.
3. ↑  Andrea Bogenreuther (June 27, 2015). "Alles hört auf ihr Kommando". *Augsburger Allgemeine*.
**ตำนานลับจักพรรดิเฉียนหลง** (อังกฤษ: The Mystery of Emperor Qian Long จีน: 钱塘传奇) เป็นซีรีส์ที่อิงประวัติศาสตร์ ฮ่องเต้เฉียนหลง ในสมัยราชวงศ์ชิง ตามประวัติศาสตร์ประเทศจีน ออกอากาศทางช่องหูเป่ย ในประเทศจีน และออกอากาศทางช่องไทยรัฐทีวี ในประเทศไทย

การออกอากาศ
-----------

| ช่อง | ประเทศ | วันที่ออกอากาศ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| ช่องหูเป่ย | ธงของประเทศจีน จีน | 6 กุมภาพันธ์ 2557 | 首播 |
| เอเซียน | ธงของประเทศเกาหลีใต้ เกาหลีใต้ | 16 กุมภาพันธ์ 2558 | 건륭전기 |
|

เรื่องราว
---------

หย่งเจิ้น องค์ชายสี่ ในราชวงศ์ชิง ได้ขโมยทารกชายจากบ้านหยวนหลง และนำบุตรสาวของตัวเองที่เพิ่งกำเนิดไปเปลี่ยน เพื่อให้ตนเองมีสิทธิ์ขึ้นครองราชย์บัลลังก์ตามกฏมณเฑียรบาล และเลี้ยงดูเด็กคนนั้นแทนลูกของตน ตั้งชื่อให้ว่าหงลี่ 

เมื่อหงลี่ได้เติบโตขึ้นเป็นหนุ่ม และเที่ยวพเนจรออนอกวังโดยไม่เปิดเผยฐานะของตน ระหว่างเดินทางก็ได้พบกับสตรี 2 นาง คือ หยู่เหนียง และ ลู่ซื่อเหนียง การพบกันทั้งสามจึงนำไปสู่การเกิดรักสามเส้า หงลี่ต้องพบปัญหาอย่างหนัก เมื่อเขาได้ทราบที่มาชาติกำเนิดของตนเองว่าตนเป็นใคร อีกทั้งสตรีทั้งสองคนที่ตนนั้นรัก วางแผนที่จะลองสังหารฮ่องเต้ซึ่งเป็นบิดาที่เลี้ยงตนมา

นักแสดง
-------

- Yu Shaoqun
- Jenny Guo
- 湯鎮宗
- Kent Tong Chun Yip
- 覃文静
-Yolanda
-蒋林静
-吴恙
-陈良平
-杨晋
-曲哲明
-程枫
-张承阳
-过齐鸣
-李炳雷
-杨洪武
-程润坤
-王屹
-施丹江
-江佳桐
-李娟妹

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ข่าวเกี่ยวกับละคร ตำนานลับ จักรพรรดิเฉียนหลง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-06-20. สืบค้นเมื่อ 2015-09-21.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Weibo
**นาชา ปั้นทอง** ชื่อเล่น **แม็กซ์** เป็นนักกีฬาเทควันโดชายทีมชาติไทย จบการศึกษาจากโรงเรียนทวีธาภิเศก ได้เข้าร่วมการแข่งขันเทควันโดในเอเชียนเกมส์ 2010 และสามารถเอาชนะจาวัด ลัคซาอี ซึ่งเป็นนักกีฬาเทควันโดจากอัฟกานิสถาน ด้วยคะแนน 7–3 ก่อนเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ ในรุ่นน้ำหนักไม่เกิน 63 กก. โดยได้พบกับลี แดฮุน จากเกาหลีใต้ ก่อนที่นาชาจะเป็นฝ่ายแพ้ไปด้วยคะแนน 9–10 ซึ่งนาชาได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งขันในครั้งนั้น

ประวัติ
-------

นาชา ปั้นทอง มีชเว ยองซอก ผู้ฝึกสอนชาวเกาหลีใต้เป็นผู้ให้การดูแล วันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 เขาเข้าแข่งขันเทควันโดชิงแชมป์โลกรายการ "ดับเบิลยูทีเอฟเวิลด์เทควันโดแชมเปียนชิพ 2011" ที่คยองจู ประเทศเกาหลีใต้ เขาได้พบกับลี แดฮุน โดยที่นาชามีอาการบาดเจ็บในช่วงก่อนหน้า และในการแข่งขัน นาชาเป็นฝ่ายเสียหลักล้มลงจนไม่สามารถแข่งขันต่อได้ โดยเขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงจากการแข่งขันดังกล่าว ทั้งนี้ นาชา ปั้นทอง ยังเป็นหนึ่งในสามนักกีฬาเทควันโดทีมชาติไทย ที่ได้รับการคาดหมายอย่างสูงในการเข้าสู่การแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 อย่างไรก็ตาม เขาก็ประสบความล้มเหลวในการคัดเลือกให้กับอามิสตี คิม ซึ่งเป็นชาวเกาหลีใต้ที่โอนสัญชาติมาเล่นในฐานะตัวแทนของอุซเบกิสถาน ด้วยคะแนน 13–11 

วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2555 นาชา ปั้นทอง เข้าแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 40 ที่จังหวัดขอนแก่น ซึ่งเขาเป็นฝ่ายชนะณัฐพงษ์ เทวะเวชพงษ์ และได้รับรางวัลเหรียญทอง

ผลงานที่ผ่านมา
--------------

* พ.ศ. 2550 - เหรียญเงิน เหรียญเงิน กีฬามหาวิทยาลัยโลก ครั้งที่ 24 ประเทศไทย
* พ.ศ. 2553 - เหรียญเงิน เหรียญเงิน มหกรรมกีฬาเอเชียนเกมส์ 2010 กว่างโจว ประเทศจีน
* พ.ศ. 2554 - เหรียญทองแดง เหรียญทองแดง ดับเบิลยูทีเอฟเวิลด์เทควันโดแชมเปี้ยนชิพ 2011 คยองจู ประเทศเกาหลีใต้
* พ.ศ. 2555 - เหรียญทอง เหรียญทอง กีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 40 จังหวัดขอนแก่น ประเทศไทย

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2556 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Nacha bows out in agony but adds bronze to Thai tally[*ลิงก์เสีย*] (อังกฤษ)
2. ↑  "แม้นาชาได้แค่เหรียญเงิน แต่แม่ก็ภูมิใจ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-11-22. สืบค้นเมื่อ 2010-11-23.
3. ↑  "เจ้าแม็กซ์" นาชา ปั้นทอง เตะสู้ยิปตา[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "นาชาเตะเจ็บซิวทองแดงปิดท้ายเทควันโดโลก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-15. สืบค้นเมื่อ 2012-11-17.
5. ↑  **คมชัดลึก**. ปีที่ 11 ฉบับที่ 3649. วันจันทร์ที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2554. ISSN 16851390. หน้า 24
6. ↑  ชนาธิปคว้าทองซิวตั๋วอลป.[*ลิงก์เสีย*]
7. ↑  นาชาเก๋าเตะซิวทอง, น้องจูนฝืนเจ็บซิวรุ่น 57 กก.
8. ↑  กกท.เผยชื่อนักกีฬารับเครื่องราชฯครบรอบ 49 ปี

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* นาชา ปั้นทอง ที่เฟซบุ๊ก
**นางแตงอ่อน** เป็นวรรณกรรมพื้นบ้านของไทยจัดอยู่ในชาดกนอกนิบาต ปรากฏอยู่ในทุกภาคของประเทศไทยโดยเฉพาะภาคเหนือและภาคอีสาน รวมถึงปรากฏอยู่ในประเทศลาวซึ่งสันนิษฐานว่าแต่งขึ้นสมัยอาณาจักรล้านช้าง ส่วนในกัมพูชามีนิทานพื้นบ้านจังหวัดสตึงแตรงเรื่อง *เนียะตามเหสักข์* ที่ผูกเรื่องเข้ากับนิทานพื้นบ้านนางแตงอ่อน เดิมเรียก *เชียงแตง* ได้รับอิทธิพลจากล้านช้างเพราะจังหวัดสตึงแตรงเคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรล้านช้างมาก่อน

วรรณกรรมกล่าวถึงสุริยงญาณซึ่งเป็นพระโพธิสัตว์ที่ลงมาจุติเป็นบุตรของท้าวมหาวงศ์และนางแตงอ่อน แต่ด้วยวิบากกรรมของนางแตงอ่อน เมื่อท้าวมหาวงศ์ออกไปคล้องช้าง นางไวยกาและอำมาตย์แสนเมืองร่วมกันวางแผนนำลูกจระเข้มาสับเปลี่ยนกับลูกของนางแตงอ่อน เพื่อให้เข้าใจผิดจึงโดนขับไล่ออกจากเมืองแล้วเอาลูกของนางใส่ไหไปฝังไห แต่นางเทพอินทิราสุชาดาหยั่งเห็นด้วยทิพจักษุ แล้วได้นำมาเลี้ยงดูพร้อมเนรมิตให้ที่อยู่ ต่อมายักษ์หัตถจักรได้ลักพาตัวนางแตงอ่อนที่ไปบวชเป็นชีอยู่ในป่า เมื่อสุริยงญาณเติบใหญ่เรียนวิชาอาคมจนแก่กล้า จึงออกตามหามารดาแและได้รบชนะยักษ์หัตถจักรในที่สุด

มีการนำเรื่องนางแตงอ่อนไปวาดเป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังที่วิหารวัดบวกครกหลวง จังหวัดเชียงใหม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  รำเพย ดาวษาวะ. "นางแตงอ่อน : ภาพลักษณ์ - ผู้หญิงในวรรณคดีลาว". *วารสารสังคมลุ่มน้ำโขง*: 49.
2. ↑  ชาญชัย คงเพียรธรรม. "กุมภีรคติในสังคมเขมร": 12. `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)
3. ↑  พระมหาโยธิน ปัดชาสี. "การศึกษาเปรียบเทียบวรรณกรรมภาคเหนือและอีสานเรื่องนางแตงอ่อน" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
**นางาซูเนะ โนะ ฮิโกะ** (ญี่ปุ่น: ながすねのひこ; โรมาจิ: *nagasune no hiko*) หรือชื่อเรียกเต็ม ๆ คือ **โทมิโนะ นางาซูเนะ ฮิโกะ โนะ มิโกโตะ** เป็นบุคคลที่ปรากฏอยู่ในโคจิกิ กล่าวคือ ในอดีตอามาเทรุคุนิเทรุฮิโกะอาเมโนะอาคาริคุชิทามะ' 'นิกิฮะยะฮิ โนะ มิโกะโตะ *เทพผู้มีศักดิ์เป็นหลานของอะมะเตะระซุโอคามิที่เสด็จลงมาจากสวนสวรรค์ทาคามาฮาระแห่งอาณาจักรอามาสึพร้อมๆกับเทพรับใช้ 32 คน โดยลงเรืออามาโนะอิวะฟุเานะเสด็จมายังเนินผาอิคารุกะมิเนะที่อยู่เหนือแม่น้ำของคาวาจิโนะคุนิ จากนั้นไปยังโทมิในยามาโตะโนะคินิ (เมืองโทมิโอะ ทางตะวันออกของเขาอิโคมะในจังหวัดนะระในปัจจุบัน) และได้รับโทมิยะฮิเมะน้องสาวของนะงะซุเนะฮิโกะ ผู้ครองดินแดนนั้นเป็นภรรยา และมีบุตรด้วยกันนามว่า* อุมะชิมะจิ โนะ มิโกะโตะ*และพำนักอยู่ที่เขาชิรานิวายามะในโทมิ*

หลังจากนั้น *โฮโนะนินิกิ โนะ มิโกะโตะ* เทพผู้น้องของ *นิกิฮายาฮิ โนะ มิโกโตะ* นำเทวยุทธ์ทั้ง 3 ชิ้นเสด็จลงมายังทาคาจิโฮะในฮิวงะพร้อมกับเทพพี่เลี้ยงทั้งห้า *คามูยามาโตะ อิวาเรฮิโกะ โนะ มิโกโตะ* (ภายหลังคือ ปฐมจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น) เหลนของ*โฮโนะนินิกิ โนะ มิโกโตะ* พร้อมกับ *อิสึเซะ โนะ มิโกะโตะ* ผู้เป็นพี่ชายเดินทางไปทางตะวันออกเพื่อหาดินแดนที่เหมาะสมเป็นเมืองหลวงในการปกครองอาชิฮาระโนะคาคาสึคุนิ ญี่ปุ่น แต่ทว่าผู้ที่ตั้งท่ารอกองทัพฮิวงะของอิวะเระฮิโกะ โนะ มิโกะโตะที่เดินทางมาขึ้นฝั่งที่นามิฮายะก็คือเจ้าผู้ครองดินแดนของโทมิ

นะงะซุเนะฮิโกะออกรบโดยที่เชื่อมั่นว่า*นิกิฮะยะฮิ โนะ มิโกะโตะ* น้องเขยของตนคือเลือดเนื้อเชื้อไขที่แท้จริงของอะมะเตะระซุ ในการต่อสู้ครั้งนั้นเองที่ อิสึเนะ โนะ มิโกะโตะ พี่ชายของ อิวะเระฮิโกะ ถูกลูกธนูปักเข้าที่มือ ซึ่งบาดแผลนี้เป็นต้นเหตุให้เสียชีวิตที่ชิซุยโนโตะในแคว้นคิอิ อิวะเระฮิโกะได้นำทัพอ้อมไปทางตะวันออกตามที่อิสึเนะได้พูดทิ้งท้ายเอาไว้ว่า "บุตรแห่งเทพสุริยันครั้นจะสู้รบโดยหันหน้าเข้าหาดวงตะวันเห็นจะไม่ดี จงถอยทัพแล้วสู้โดยหันหลังให้ตะวันเถิด" ระหว่างทางได้ปราบโอคุมะโฮโนคะแห่งคุมะโนะ, เออุคาชิแห่งอุดะ และเมื่อเข้าสู่ยามาโตะก็ปราบเอชิคิ, สึจิงุโมะและยาโซทาเครุ จนกระทั่งเผชิญหน้ากับกองทัพของนะงะซุเนะฮิโกะอีกครั้งโดยหันหลังให้ดวงอาทิตย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  [เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน โคจิกิ]

* ASHIRAI-YASHIKI NO JUNINTACHI © 2005 by Tokuichi Minagi/Wani Book Co.
***เลิฟอะรูมิไลค์ รักอะไรไม่รู้*** (อังกฤษ: Love Arumirai) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวรัก-ตลก ออกฉายในโรงภาพยนตร์วันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2558 กำกับโดย ฆนาการ สายทอง และ จิต กำเหนิดรัตน์ นำแสดงโดย พิษณุ นิ่มสกุล, ชีรณัฐ ยูสานนท์, นุชพัชร วงษ์สุวรรณ, ค่อม ชวนชื่น และ รัฐศาสตร์ รุ่งศิริทิพย์

ภาพยนตร์เล่าถึงเรื่องราวคู่รักที่กำลังตกอยู่ในสภาวะไม่เข้าใจกัน เปลี่ยนร่างสลับวิญญาณ จนกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความปั่นป่วนวุ่นวายในชีวิต

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เรื่องราวความรักของสามีภรรยาที่คบกันมาได้ 7 ปีเต็ม แต่ความรักของทั้งคู่เริ่มจืดจาง เพราะต่างฝ่ายต่างหมกมุ่นอยู่กับความฝันและหน้าที่การงานจนลืมที่จะดูแลเอาใจใส่กันและกัน **ผู้กองเก้ง** (พิษณุ นิ่มสกุล) วุ่นอยู่กับการตามสืบคดี พ่อค้ายารายใหญ่ เก้งแฝงตัวเข้าไปในแก๊งรถซิ่งนาม "ปลวกไรเดอร์" โดยภารกิจนี้อันตรายเกินกว่าที่เก้งจะให้ **เบลล่า** (ชีรณัฐ ยูสานนท์) ผู้เป็นภรรยารู้ได้ ขณะที่เบลล่าดีไซเนอร์แบรนด์ดังของเมืองไทย สามารถโชว์ผลงานการออกแบบได้โดดเด่นจน **ลุค** (ชาริล ชับปุยส์) ตัวแทนแบรนด์เสื้อผ้ายี่ห้อดังจากฝรั่งเศสเชิญให้เบลล่าไปร่วมทีมออกแบบเสื้อผ้าถึงปารีส ซึ่งเบลล่าหวังกับงานชิ้นนี้มาก แต่เก้งกลับเข้าใจผิดคิดว่าความสัมพันธ์ของเบลล่าและลุคนั้นเป็นมากกว่าเพื่อนร่วมงาน

สองสามีภรรยาที่เป็นทั้งคู่รักและคู่กัดทะเลาะกันจนต่างฝ่ายต่างเริ่มเอือมระอาจนเกือบถึงขั้นเลิกรา แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อสวรรค์อยากเล่นตลกกับชีวิตคู่โดยการสาปให้สองคู่รักที่ไม่ค่อยลงรอยกันต้องสลับร่างกันในเช้าตรู่ ของวันสำคัญที่ต่างฝ่ายต่างมีงานที่ต้องทำ

ทั้งสองจึงจำใจแสร้ง สวมบทบาทเป็นกันและกัน เบลล่าดีไซเนอร์คนเก่งที่ต้องเปลี่ยนจากการจับเสื้อผ้านุ่มๆ มาเป็นจับปืนกระบอกโตแทนสามีส่วนผู้กองเก้งที่ไม่รู้อะไรเรื่องแฟชั่นเลยกลับต้องเป็นหัวหน้างานการออกแบบซึ่งต่างฝ่ายต่างกุมชะตาชีวิตของกันและกันในขณะเดียวกันทั้งคู่ต้องหาวิธีกลับร่างคืนเดิมให้ได้ก่อนที่ต่างฝ่ายจะทำลายชีวิตหน้าที่การงานของกันและกันไปมากกว่านี้

นักแสดง
-------

### นักแสดงหลัก

* พิษณุ นิ่มสกุล รับบทเป็น ผู้กองเก้ง ตำรวจหนุ่มมากความสามารถ ถนัดงานสืบสวน และปฏิบัติภารกิจเสี่ยงอันตรายอยู่หลายครั้ง แต่งงานกับนักดีไซเนอร์ เบลล่า
* ชีรณัฐ ยูสานนท์ รับบทเป็น เบลล่า อดีตนางแบบชื่อดังที่ผันตัวมาเจ้าของห้องเสื้อและนักดีไซเนอร์ที่กำลัง โกอินเตอร์ แต่งงานกับตำรวจหนุ่ม ผู้กองเก้ง

### นักแสดงสมทบ

* นุชพัชร วงษ์สุวรรณ รับบทเป็น สารวัตรเหม เพื่อนสนิทของผู้กองเก้ง
* ชาริล ชับปุยส์ รับบทเป็น ลุค ตัวแทนแบรนด์เสื้อผ้ายี่ห้อดังจากฝรั่งเศส มีเชื้อสายไทย-สวิตเซอร์แลนด์
* ค่อม ชวนชื่น รับบทเป็น จ่านนท์ ตำรวจสายยาเสพติดเพื่อนของผู้กองเก้ง
* รัฐศาสตร์ รุ่งศิริทิพย์ รับบทเป็น วิน หัวหน้าแก๊งปลวกไรเดอร์ที่เสียเหลี่ยมแข่งมอเตอร์ไซค์แพ้ผู้กองเก้ง
* ขนิษฐา เพ็ญภักดี รับบทเป็น เจสซี่ นางแบบสาวชื่อดังเพื่อนสนิทเบลล่า และปกปิดความเป็นเลสเบี้ยนของตนเอง
* ยัด เฟดเฟ่
* เฟี้ยวฟ้าว สุดสวิงริงโก้ รับบทเป็น จีจี้ เพื่อนร่วมงานของเบลล่า
* ธนาการ ทิพยเมฑากุล รับบทเป็น ผู้กองเสงี่ยม ผู้ช่วยธุรการของสารวัตรเขม
* รัศมีแข ฟ้าเกื้อล้น
* ถิรพัฒน์ โรจน์ปัญญากิจ
* ดาว ขำมิน

เพลงประกอบภาพยนตร์
------------------

* "ไป่กันเมี้ยน" ศิลปิน อรุณรัตน์ คำฤทธิ์ และ กรวิก จันทร์แด่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Flickz.net

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *เลิฟอะรูมิไลค์ รักอะไรไม่รู้* ที่สยามโซน
สำหรับความหมายอื่น ๆ ดูที่ บรี

**บรี** (อังกฤษ: Brie, /briː/; ภาษาฝรั่งเศส: [bʁi]) เป็นเนยแข็งชนิดนุ่มที่ทำจากนมวัว ตั้งชื่อตามถิ่นกำเนิดในภูมิภาคบรี ในประเทศฝรั่งเศส (พื้นที่โดยหยาบตรงกับพื้นที่จังหวัดแซเนมาร์นในปัจจุบัน) ลักษณะของบรีคือเนื้อชีสมีสีอ่อน และมีรอยสีออกไปทางสีเทาภายใต้เปลือกชีส (Rind) ซึ่งเป็นราสีขาว (white mould) โดยทั่วไปแล้วผู้คนทานส่วนเปลือก (Rind) ของบรีด้วย ซึ่งรสชาติของเปลือกขึ้นอยู่กับวัตถุดิบที่ใช้และสภาพแวดล้อมในการผลิตชีส บรีเหมือนกับชีส Camembert ซึ่งมาจากอีกภูมิภาคหนึ่งของฝรั่งเศส

การผลิต
-------

*บรีนัวร์ (brie noir)* หรือ บรีสีดำ
การผลิตบรีนั้นอาจเริ่มมาจากนมวัวที่สกิม (skim) บางส่วนหรือทั้งหมด ส่วนเคิร์ดนั้นได้มาจากการเติมเรนเนิท (rennet) ลงไปในนมดิบและอุ่นในอุณหภูมิสูงสุด 37°C จากนั้นจึงนำชีสที่ได้มาหล่อลงพิมพ์ บางครั้งโดยใช้ทัพพีมีรูแบบดั้งเดิมที่เรียกว่า "แปล อา บรี" (pelle à brie) พิมพ์ขนาด 20 เซนติเมตรจะเต็มไปด้วยชั้นของชีสบาง ๆ หลายชั้น และมีการระบายน้ำออกเป็นเวลาประมาณ 18 ชั่วโมง จากนั้นเมื่อนำชีสออกจากพิมพ์แล้ว จึงนำชีสโรยด้วยเกลือ แล้วปลูกรา (inoculate) หัวเชื้อชีส (cheese culture) เช่น *Penicillium candidum*, *Penicillium camemberti* หรือ *Brevibacterium linens* แล้วจึงนำไปบ่มในสภาพแวดล้อมควบคุมเป็นเวลา 4-5 สัปดาห์เป็นอย่างต่ำ

หากชีสถูกบ่มจนเลยเวลาบ่ม (mature) คือหลายเดือนจนถึงหนึ่งปี รสชาติของชีสจะเข้มขึ้น ส่วนปาเต๊ะ (pâte) นั้นจะแห้งและมีเข้มขึ้น ส่วนเปลือกจะสีเข้มขึ้นและเปราะขึ้น บรีแบบนี้จะเรียกว่า "บรีนัวร์" (Brie Noir) เป็นภาษาฝรั่งเศสแปลว่าบรีสีดำ ในภูมิภาค Île-de-France ซึ่งผลิตบรี ผู้คนนิยมนำบรีแช่ในกาเฟโอแล (café au lait) รับประทานเป็นอาหารมื้อเช้า

บรีที่สุกเกิน (บ่มไว้นานเกิน) จะมีปริมาณแอมโมเนียมากเกินอย่างไม่น่าอภิรมย์ ซึ่งเกิดจากจุลินทรีย์เดียวกันกับที่ใช้ในการบ่ม

การเสิร์ฟ
---------

บรีมักวางขายทั้งเป็นวีล (wheel) หรือเป็นวีลตัด (wheel segment) ขอบสีขาวด้านนอกของชีสนั้นสามารถรับประทานได้ ส่วนมากผู้คนรับประทานบรีทั้งชิ้น ถ้าบรีมีลักษณะคือด้านนอกแน่นและด้านในหยุ่นเล็กน้อย แสดงว่าบรีสามารถเสิร์ฟได้ บรีที่ยังไม่สุก (บ่มไม่นานพอ) จะมีเนื้อที่แข็ง ส่วนบรีที่สุกเกิน (บ่มไว้นานกว่า) จะมีเนื้อที่เหมือนครีมถึงเกือบเหลว บรีนั้นเสิร์ฟทั้งแบบนำไปละลาย อบ ในจานเซรามิกปิดฝา ท็อปด้านบนด้วยถั่วหรือผลไม้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Masui, T.; Tomoko, Y.; Hodgson, R.; Robuchon, J. (2004). *French Cheeses*. DK. ISBN 1-4053-0666-1.
2. ↑  McGee, Harold (2004). *On Food and Cooking: The Science and Lore of the Kitchen*. New York: Simon & Schuster. ISBN 0-684-80001-2.
3. ↑  Androuët, P. (1997). *Le brie*. Presses du Village. ISBN 978-88-15-06225-3.
4. ↑  Benêt, J. (2005). *Histoire du fromage de Langres*. Broché. ISBN 978-2-87825-332-0.
5. ↑  solve (2018-02-20). "How To Eat Brie Just Like The French Do". *Président®* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2019-10-07.
แผ่นอะลูมิเนียม
**แผ่นอลูมิเนียม** (อังกฤษ: aluminum foil) เป็นอลูมิเนียมทีมีลักษณะเป็นกระดาษ มีความหนาน้อยกว่า 0.2 มม. บางที่สุดแค่ 6 ไมโครเมตร  สามารถใช้ห่อสิ่งของ บางครั้งแผ่นอะลูมิเนียมถูกสร้างมาจากพลาสติกหรือกระดาษเพื่อใช้งานได้มากขึ้น

ปัญหาเรื่องสิ่งแวดล้อม
----------------------

แผ่นอลูมิเนียมบางอันสามารถรีไซเคิลได้ประมาณ 5% ในการใช้เป็นพลังงานไฟฟ้า อย่างไรก็ตาม มีอะลูมิเนียมหลายอันไม่สามารถรีไซเคิลได้ เนื่องจากทำได้ยากและมีอะลูมิเนียมที่มีในรูปแบบโลหะน้อยมาก

ดูเพิ่ม
-------

* หมวกฟอยล์ดีบุก (Tin foil hat)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Archived copy". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-25. สืบค้นเมื่อ 2016-03-20.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
2. ↑  Asia-Pacific Partnership on Clean Development and Climate. "Action Plan, page 5, table 2: 4.2 vs. 0.19". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-04-06.

เว็บที่เชื่อมโยง
----------------

* European Aluminium Foil Association
* Aluminium Association (USA)
* Aluminium Foil from *How Products Are Made,* vol. 1, Thomson Gale (2005).
* How It's Made: Aluminium Foil - HowItsMadeEpisodes channel on YouTube.
**วงเล็บลากรานจ์** (Lagrange bracket) เสนอโดยโฌแซ็ฟ-หลุยส์ ลากร็องฌ์ ในปี ค.ศ.1808–1810 เพื่อเป็นสูตรทางคณิตศาสตร์สำหรับกลศาสตร์คลาสสิก แต่แตกต่างจากวงเล็บปัวซง (Poisson brackets)

นิยาม
-----

กำหนดให้ (*q*1, …, *q**n*, *p*1, …, *p**n*) เป็นพิกัดคาโนนิคัล (canonical coordinates) ในปริภูมิเฟส(phase space) จะได้วงเล็บลากรานจ์

{\displaystyle [u,v]\_{p,q}=\sum \_{i=1}^{n}\left({\frac {\partial q\_{i}}{\partial u}}{\frac {\partial p\_{i}}{\partial v}}-{\frac {\partial p\_{i}}{\partial u}}{\frac {\partial q\_{i}}{\partial v}}\right).}

สมบัติของวงเล็บลากรานจ์
-----------------------

* วงเล็บลากรานจ์ไม่ขึ้นกับระบบพิกัดคาโนนิคัล (*q*, *p*) ถ้า (*Q*,*P*) = (*Q*1, …, *Q**n*, *P*1, …, *P**n*) ดังนั้น

{\displaystyle Q=Q(q,p),P=P(q,p)}
เป็นการแปลงคาโนนิคัล สมบัติ invariant ของวงเล็บลากรานจ์เป็น
{\displaystyle [u,v]\_{q,p}=[u,v]\_{Q,P}}
* ถ้า *Ω* คือ symplectic form ในปริภูมิเฟสสองมิติ *W* และ *u**1*,…,*u**2n* คือระบบพิกัดบนปริภูมิ *W* พิกัดคาโนนิคัล (*q*,*p*) อาจเขียนได้เป็นฟังก์ชันของพิกัด *u* และเมตริกซ์ของวงเล็บลากรานจ์

{\displaystyle [u\_{i},u\_{j}]\_{p,q},\quad 1\leq i,j\leq 2n}
แทนองค์ประกอบของ *Ω* ในรูปของเทนเซอร์ ในพิกัด *u* เมทริกซ์นี้เป็นเมทริกซ์ผกผัน (inverse matrix) เขียนให้อยู่ในรูปวงเล็บปัวส์ซอง
{\displaystyle \{u\_{i},u\_{j}\},\quad 1\leq i,j\leq 2n}

  

* พิกัด (*Q*1, …, *Q**n*, *P*1, …, *P**n*) ในปริภูมิเฟสเป็นพิกัดคาโนนิคอล วงเล็บลากรานจ์ระหว่างพิกัดทั้งสองเขียนได้เป็น

{\displaystyle [Q\_{i},Q\_{j}]\_{p,q}=0,\quad [P\_{i},P\_{j}]\_{p,q}=0,\quad [Q\_{i},P\_{j}]\_{p,q}=-[P\_{j},Q\_{i}]\_{p,q}=\delta \_{ij}}
เมื่อ {\displaystyle \delta \_{ij}} คือ เดลตาโครเนกเกอร์ (Kronecker delta)

ดูเพิ่ม
-------

* กลศาสตร์ลากรานจ์
* กลศาสตร์แฮมินตัน

อ้างอิง
-------

* Cornelius Lanczos, *The Variational Principles of Mechanics*, Dover (1986), ISBN 0-486-65067-7.
* Iglesias, Patrick, *Les origines du calcul symplectique chez Lagrange* [The origins of symplectic calculus in Lagrange's work], L'Enseign. Math. (2) 44 (1998), no. 3-4, 257–277. MR1659212

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Eric W. Weisstein, "Lagrange bracket" จากแมทเวิลด์.
* A.P. Soldatov (2001), "Lagrange bracket", ใน Hazewinkel, Michiel (บ.ก.), *Encyclopedia of Mathematics*, Springer, ISBN 978-1-55608-010-4
โกโกพริ้นท์เป็นเว็บไซต์โรงพิมพ์ออนไลน์ที่ให้บริการด้านการพิมพ์ในประเทศไทย ดำเนินการโดยบริษัท โกโกพริ้นท์ (ไทยแลนด์) จำกัด มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงเทพมหานคร โกโกพริ้นท์เริ่มเปิดใช้งานเว็บไซต์ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2558 โดยได้รับเงินลงทุนจากกลุ่มบริษัทผู้ถือหุ้นต่างชาติ OPG (Online Printing Group) กลุ่มบริษัท OPG ได้ร่วมพัฒนาโรงพิมพ์ออนไลน์ Printi ให้เติบโตขึ้นในประเทศบราซิล ซึ่งต่อมากลายเป็นโรงพิมพ์ Vistaprint บริษัท โกโกพริ้นท์ (ไทยแลนด์) จำกัด เป็นส่วนหนึ่งของบริษัทโฮลดิ้งในสิงคโปร์ มีจุดมุ่งหมายเพื่อให้บริการด้านการพิมพ์ออนไลน์ในกลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

เว็บไซต์
--------

โรงพิมพ์ออนไลน์มีเว็บไซต์เพื่อรับออเดอร์จากลูกค้า ซึ่งต่างจากโรงพิมพ์แบบเดิมที่มีหน้าร้านในการรับออเดอร์ลูกค้า เมื่อเว็บไซต์มีระบบการจัดการ Back-end ที่ดีจะช่วยให้ขั้นตอนการดำเนินงานต่างๆราบรื่น โกโกพริ้นท์มีเว็บไซต์ที่ลูกค้าสามารถเลือกสิ่งพิมพ์ที่ต้องการและกำหนดค่าตัวเลือกต่างๆได้เอง สามารถสั่งพิมพ์ ชำระเงินออนไลน์ และกรอกที่อยู่จัดส่งได้ การสั่งพิมพ์ผ่านเว็บไซต์ช่วยสร้างความโปร่งใสให้กับอุตสาหกรรมการพิมพ์ออนไลน์ในประเทศไทย

การดำเนินงาน
------------

โกโกพริ้นท์ได้นำนวัตกรรมเทคโนโลยี Web2Print มาใช้ในการดำเนินงาน เพื่อนำเสนอสิ่งพิมพ์ที่หลากหลาย โดยเน้นให้บริการสิ่งพิมพ์ที่ใช้ในการโฆษณาประชาสัมพันธ์สำหรับธุรกิจ ซึ่งเป็นตลาดใหญ่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในตอนแรกบริษัทรับทำเพียงนามบัตร ใบปลิว แผ่นพับ โปสเตอร์ โปสการ์ด กระดาษหัวจดหมาย และแฟ้มงานนำเสนอ โดยมีลูกค้าเป้าหมายคือกลุ่ม B2B ต่อมาบริษัทได้เพิ่มประเภทสิ่งพิมพ์ที่หลากหลายมากขึ้นลงในเว็บไซต์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของประเทศไทย
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมาเลเซีย
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสิงคโปร์
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของออสเตรเลีย เก็บถาวร 2018-08-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของอินโดนีเซีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  โพสต์ทูเดย์."ออนไลน์พรินติ้ง". Accessed 15 กันยายน 2016.
2. ↑  Forbes."Brazil's Printi Seed Funded For Online Printing Service". Accessed 15 September 2016.
3. ↑  Techcrunch. "Gogoprint wants to modernize online printing in Southeast Asia".  Accessed 15 September 2016.
4. ↑  Techsause."แนะนำ Startup: Gogoprint ผู้ต้องการปฏิวัติวงการสิ่งพิมพ์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้". Accessed 15 กันยายน 2016.
5. ↑  Startupbangkok."IN THE SPOTLIGHT : GOGOPRINT". Accessed 15 September 2016.
6. ↑  Manager."โกโกพริ้นท์" จับธุรกิจสิ่งพิมพ์ขึ้นโลกออนไลน์". Accessed 15 กันยายน 2016.
**กล้วยน้ำว้า** เป็นกล้วยพันธุ์หนึ่ง พัฒนามาจากลูกผสมระหว่างกล้วยป่ากับกล้วยตานี บริโภคกันอย่างแพร่หลาย ปลูกง่าย รสชาติดี สำหรับกล้วยน้ำว้าแบ่งออกเป็น 3 ชนิด ตามสีของเนื้อ คือ น้ำว้าแดง น้ำว้าขาว และน้ำว้าเหลือง คนไทยรับประทานกล้วยน้ำว้าทั้งผลสด ต้ม ปิ้ง และนำมาประกอบอาหาร นอกจากนี้ยังมีกล้วยน้ำว้าดำ ซึ่งเปลือกมีสีครั่งปนดำ แต่เนื้อมีสีขาว รสชาติอร่อยคล้ายกล้วยน้ำว้าขาว สำหรับกล้วยตีบเหมาะที่จะรับประทานผลสด เพราะเมื่อนำไปย่าง หรือต้มจะมีรสฝาด

กล้วยน้ำว้ามีชื่อพื้นเมืองอื่นเช่น กล้วยน้ำว้าเหลือง กล้วยใต้ หรือ กล้วยอ่อง เดิมจัดเป็นชนิด *Musa sapientum* L. [H]

คุณค่าทางอาหารและยา
-------------------

กล้วยน้ำว้าเมื่อเทียบกับกล้วยหอมและกล้วยไข่ กล้วยน้ำว้าจะให้พลังงานมากที่สุด กล้วยน้ำว้าห่ามและสุกมีธาตุเหล็กในปริมาณสูง ช่วยสร้างเม็ดเลือดแดง ป้องกันโรคโลหิตจาง มีแคลเซียม ฟอสฟอรัส และวิตามินซีช่วยบำรุงกระดูก ฟัน และเหงือกให้แข็งแรง ช่วยให้ผิวพรรณดี มีเบต้าแคโรทีน ไนอาซีนและใยอาหาร ช่วยให้ระบบขับถ่ายคล่องขึ้น กินกล้วยน้ำว้าสุก จะช่วยระบายท้องและสามารถรักษาโรคเลือดออกตามไรฟันในเด็กเล็กได้ ช่วยลดอาการเจ็บคอ เจ็บหน้าอกที่มีอาการไอแห้งร่วมด้วย โดยกินวันละ 4-6 ลูก แบ่งกินกี่ครั้ง ก็ได้ กินกล้วยก่อนแปรงฟันทุกวันจะทำให้ไม่มีกลิ่นปาก และผิวพรรณดี เห็นผลได้ใน 1 สัปดาห์ กล้วยน้ำว้าดิบและห่ามมีสารแทนนิน เพคตินมีฤทธิ์ฝาดสมาน รักษา อาการท้องเสียที่ไม่รุนแรงได้ โดยกินครั้งละครึ่งผล หรือ 1 ผล อาการท้องเสียจะทุเลาลง นอกจากนี้จากการศึกษาวิจัยยังพบว่า มีผลในการรักษาโรคกระเพาะได้อีกด้วย

* + คุณค่าทางโภชนาการของกล้วยน้ำว้า\*\*
* น้ำ 75.7 กรัม
* พลังงาน 85 แคลอรี่
* โปรตีน 1.1 กรัม
* ไขมัน 0.2 กรัม
* คาร์โบไฮเดรต 22.2 กรัม
* เถ้า 0.8 กรัม
* แคลเซียม (Ca) 8.0 กรัม
* เหล็ก (Fe) 0.7 มิลลิกรัม
* โพแทสเซียม (K) 370 มิลลิกรัม
* แมกนีเซียม (Mg) 33 มิลิกรัม
* วิตามินเอ 190 IU
* วิตามินซี 10 มิลลิกรัม
* ไทอามีน (Thiamine) 0.05 มิลลิกรัม
* ไรโบฟลาวิน (Riboflavin) 0.06 มิลลิกรัม
* ไนอาซีน (Niacin) 0.7 มิลลิกรัม

การแปรรูปกล้วยน้ำว้า
--------------------

กล้วยน้ำว้าสามารถแปรรูปได้หลากหลาย อย่างกล้วยน้ำว้าสุกสามารถใช้ทำเป็นขนม ของหวานต่าง ๆ เช่น กล้วยเชื่อม กล้วยบวชชี มีลักษณะสีเหลืองทั้งเปลือก และเนื้อ มีรสหวาน เหนียวนุ่ม นำมารับประทานเป็นผลไม้ และทำขนมหวาน แปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ เช่น กล้วยตาก หรือ ข้าวต้มมัด เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  กล้วยน้ำว้า กรมส่งเสริมการเกษตร
2. ↑  พันธุ์กล้วยในประเทศไทย, สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ เล่มที่ 30
3. ↑  เต็ม สมิตินันทน์ *ชื่อพรรณไม้แห่งประเทศไทย* เก็บถาวร 2010-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สำนักงานหอพรรณไม้ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช, พ.ศ. 2549
4. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รายละเอียดกล้วยน้ำว้า เก็บถาวร 2007-11-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากกรมส่งเสริมการเกษตร
* เก็บถาวร 2008-06-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* การปลูกกล้วยหัวกลับ
* 

1. ↑  กล้วยนํ้าว้า กล้วยใต้ กล้วยอ่อง กล้วยตานีอ่อง กล้วยมะลิอ่อง ผลไม้เครือมากสรรพคุณ
**เลิศทะเล เลือดระยอง** เป็นนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งในยุคแรกเริ่ม เกิดที่อำเภอแกลง จังหวัดระยอง เคยชกคู่ชกถึงตาย และเคยไปชกมวยสากลที่ปีนังด้วย

ประวัติ
-------

เลิศทะเลมีบิดาเป็นชาวจีนไหหลำ ขึ้นชกมวยไทยตั้งแต่สมัยเวทีหลักเมือง เวทีสวนเจ้าเชตุและเวทีราชดำเนินสมัยที่ยังไม่มีหลังคา เลิศทะเลเคยครองเสื้อสามารถของกองทัพบกเมื่อ พ.ศ. 2479 หลังจากที่ชกชนะคะแนนทวี ใจมีบุญที่เวทีหลักเมือง ต่อมาขึ้นชกที่เวทีสวนเจ้าเชตุ แพ้คะแนนประเสริฐ ส.ส. ไปแบบสนุก และเคยชกกับถวัลย์ วงศ์เทเวศร์ 2 ครั้ง แพ้ครั้งหนึ่ง เสมอครั้งหนึ่ง เมื่อเวทีราชดำเนินเปิดตัวขึ้น เลิศทะเลเคยเดินทางมาชกกับ สมพล กล้าศึก เอกชัย วีระชัย เคยชกกับสมเดช ยนตรกิจแต่แพ้แตกไปแค่ยกแรก ต่อมา ขึ้นชกแพ้น็อคประยุทธ์ อุดมศักดิ์ เมื่อ พ.ศ. 2481 หลังจากนั้นไม่มีใครจัดชกอีก เลิศทะเลจึงไปทำงานเป็นกลาสีเรือ

ในช่วงที่เป็นกลาสีเรือ เลิศทะเลไปชกมวยที่ปีนัง ซึ่งปรากฏว่าเลิศทะเลขึ้นชกในแบบมวยสากล ชนะน็อค คิด คาบาเนลลาจากฟิลิปปินส์ในยกที่ 6 จากนั้นไปเป็นครูมวยในมาเลเซีย กลับมาไทยอีกครั้งใน พ.ศ. 2493 และขึ้นชกมวยไทยอีกที่หาดใหญ่ ชนะคะแนน ลิงลม ศรสิงห์ จากนั้นขึ้นชกกับสุวรรณ คล่องผจญเมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2493 ซึ่งเลิศทะเลเป็นฝ่ายชนะน็อคในยกที่ 3 และปรากฏว่าสุวรรณมีอาการเส้นฏลหิตแตกในสมอง เสียชีวิตไปเมื่อ 20 สิงหาคม หลังการชกครั้งนี้

เลิศทะเลชกมวยไทยอยู่นานประมาณ 20 ปี จนร่างกายไม่ไหวจึงแขวนนวม และเป็นครูสอนเชิงมวยให้กับนักมวยในคณะเลือดระยองหลายคนคือศักดิ์ชัย เลือดระยองหรือศักดิ์ชัย นาคพยัคฆ์ และสมพงษ์ เลือดระยองหรือสมพงษ์ พิทักษ์สมุทร และมีหลานชายเป็นนักมวยหลายคนเช่น เมืองแกลง สิงห์ศรทอง สามย่าน สิงห์ศรทอง และประแสร์ สิงห์ศรทอง ในบั้นปลายชีวิตเลิศทะเลมีปัญหาเรื่องดวงตาฝ้าฟางจนมองไม่ค่อยเห็น อาศัยอยู่กับภรรยาที่นนทบุรี ไม่ปรากฏว่ายังมีชีวิตอยู่หรือเสียชีวิตแล้ว

อ้างอิง
-------

* อาว์สังข์ สุดเสียง. มวยดังไทยแลนด์: เลิศทะเล เมืองระยอง "ฉลามแก่" กำปั้นสากเหล็ก. นิตยสารมวยโลก. ปีที่ 30 ฉบับที่ 1444 9-15 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 หน้า 44 - 46
ชามใส่มิริง
**มิริง** (ญี่ปุ่น: 味醂 หรือ みりん) เป็นเครื่องปรุงอาหารที่จำเป็นในการประกอบอาหารของญี่ปุ่น ประกอบด้วยน้ำตาล 40-50% เป็นประเภทไวน์ข้าวคล้ายกับสาเก แต่จะลดปริมาณแอลกอฮอล์ลงจากราว 20% เหลือเพียง 14% โดยมิริงนั้นแบ่งออกเป็น 3 ประเภท คือ 1. *ฮงมิริง* มีแอลกอฮอลล์ 14% 2. *ชิโอะมิริง* มีแอลกอฮอล์และเกลือราว 1.5% เพื่อเลี่ยงภาษีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ และสุดท้ายคือ 3. *ชินมิริง* หรือเรียกอีกอย่างว่า *มิริงฟุโชมิริว* ซึ่งมีแอลกอฮอล์น้อยกว่าหรือเท่ากับ 1% 

ขวดบรรจุมิริงที่ผลิตในการพาณิชย์ญี่ปุ่น
ในยุคเอะโดะ ชาวญี่ปุ่นดื่มมิริงโดยถือว่าเป็นสาเกหวาน หรือ เหล้าหวาน  และโอโตโซะสำหรับเทศกาลปีใหม่นั้น ก็สามารถทำได้โดยการผสมเครื่องเทศที่เรียกว่า *โทโซซัง* ลงไปในมิริง 

การประกอบอาหารในภูมิภาคคันไซนั้น มิริงจะถูกต้มก่อนเป็นระยะเวลาสั้น ๆ มิริงชนิดนี้เรียกว่า *นิกิริมิริง* (煮切り味醂) เพื่อให้แอลกอฮอล์บางส่วนระเหยไป หรือในภูมิภาคคันโต มิริงถูกนำมาใช้การบำบัด นอกจากนี้บางครั้งแล้ว มิริงยังเป็นวัตถุดิบของซอสเทริยากิ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Diversified uses of Mirin". *Taiwan News*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-01-07. สืบค้นเมื่อ 2009-01-07.
2. ↑  Shimbo, Hiroko (2000). *The Japanese Kitchen: 250 Recipes in a Traditional Spirit*. Ming Tsai. Harvard Common Press. p. 75. ISBN 978-1-55832-177-9. สืบค้นเมื่อ 2009-01-06. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help)
3. ↑  Telford, Anthony (2003). *The Kitchen Hand: A Miscellany of Kitchen Wisdom*. Allen & Unwin. p. 153. สืบค้นเมื่อ 2009-01-06.
4. ↑  Chiba, Machiko (2005). *Japanese Dishes for Wine Lovers*. Kodansha International. p. 12. ISBN 978-4-7700-3003-0. สืบค้นเมื่อ 2009-01-06. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help)
5. ↑  Gauntner, John (2001-12-31). "An o-tososan a year keeps the doc away". *The Japan Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-01-07. สืบค้นเมื่อ 2009-01-07.
**คณะนักบวชภิกขาจาร** (อังกฤษ: mendicant order) คือกลุ่มนักบวชที่ไม่ถือครองกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินใด ๆ (หรือครอบครองเฉพาะที่จำเป็น) ไม่ว่าเป็นการส่วนตัวหรือในนามองค์กร แต่อาศัยปัจจัยยังชีพจากฆราวาสหรือของที่ถูกทิ้งแล้ว และจาริกไปเรื่อย ๆ ไม่อาศัยประจำอยู่ที่แห่งใดโดยเฉพาะ นักบวชภิกขาจารในศาสนาพุทธคือพระภิกษุ ในศาสนาคริสต์คือไฟรเออร์ ในศาสนาฮินดูคือสันยาสี

ศาสนาพุทธ
---------

ดูบทความหลักที่: ภิกษุ
**ภิกขุ** (บาลี) หรือ **ภิกษุ** (สันสกฤต) แปลว่า **ผู้ภิกขาจาร** พระพุทธเจ้าทรงเริ่มใช้คำนี้เพื่อหมายถึงนักบวชชายในพระพุทธศาสนา เพราะภิกษุต้องถือวัตรภิกขาจาร ไม่ได้ประกอบอาชีพจึงไม่มีรายได้ และต้องเลี้ยงชีวิตด้วยอาหารที่คฤหัสถ์นำมาถวาย ในสมัยแรกยังไม่มีการตั้งวัด พระภิกษุจึงจาริกไปตามป่าเขา โคนไม้ หรืออาศัยในที่กูฏาคารซึ่งเป็นที่พักสาธารณะ แม้มีการตั้งอารามแล้ว เช่น วัดเวฬุวันมหาวิหาร วัดเชตวันมหาวิหาร ภิกษุสมัยนั้นปกติยังคงเน้นการจาริกเพื่อปฏิบัติธรรมและเผยแผ่พระศาสนา

ศาสนาคริสต์
-----------

ดูบทความหลักที่: ไฟรเออร์
**คณะนักบวชภิกขาจาร**ในศาสนาคริสต์เป็นคณะนักบวชคาทอลิกประเภทหนึ่ง มีต้นกำเนิดมาจากนักบุญสำคัญ 2 ท่าน คือ นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีผู้ก่อตั้งคณะฟรันซิสกัน และนักบุญดอมินิกผู้ก่อตั้งคณะดอมินิกัน โดยมีจุดประสงค์เพื่อปฏิรูปคริสตจักรให้หันกลับมาเน้นพันธกิจตามพระวรสาร คือ การประกาศข่าวดี การใช้ชีวิตแบบยากจน ถ่อมตน นักบวชภิกขาจารเหล่านี้เรียกว่า**ไฟรเออร์**

ในสมัยกลาง มีคณะนักบวชภิกขาจารดั้งเดิมอยู่ 4 คณะ คือ

* คณะฟรันซิสกัน มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า**คณะภราดาน้อย** มีสมญานามว่าไฟรเออร์ชุดเทา ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1209
* คณะคาร์เมไลท์ มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า**คณะภราดาพระนางมารีย์พรหมจารีแห่งภูเขาคาร์แมล** มีฉายาว่าไฟรเออร์ชุดขาว ก่อตั้งราว ค.ศ. 1206-1214
* คณะดอมินิกัน มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า**คณะนักเทศน์** มีฉายาว่าไฟรเออร์ชุดดำ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1215
* คณะผู้รับใช้ มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า**คณะผู้รับใช้พระแม่มารีย์** ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1233 โดยนักบุญเจ็ดองค์แห่งฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี
* คณะออกัสติเนียน มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า**คณะฤๅษีแห่งนักบุญออกัสติน** ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1244-1256

ในสภาสังคายนาลียงครั้งที่สอง ได้มีมติยอมรับ 5 คณะข้างต้นนี้ว่าเป็น "คณะนักบวชภิกขาจารใหญ่" แล้วปราบปรามคณะอื่น ๆ ต่อมาสภาสังคายนาแห่งเทรนต์ได้ผ่อนคลายมาตรการนี้ลง ได้อนุญาตให้ไฟรเออร์ทั้งหลายถือครองทรัพย์สินได้เหมือนพวกนักพรต ยกเว้นเฉพาะไฟรเออร์คณะฟรันซิสกันและคณะกาปูชิน คณะนักบวชภิกขาจารใหม่ได้แก่

* คณะพระตรีเอกภาพ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1193
* คณะเมอร์เซดาเรียน (คณะพระนางมารีย์พรหมจารีแห่งเมตตาธรรม) ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1218
* คณะมินิม (คณะฤๅษีแห่งนักบุญฟรานซิสแห่งปาโอลา) ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1436
* คณะภราดาน้อยกาปูชิน ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1525
* คณะคาร์เมไลท์ไม่สวมรองเท้า ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1593

อ้างอิง
-------

* Herbermann, Charles, บ.ก. (1913). "Mendicant Friars". *สารานุกรมคาทอลิก*. New York: Robert Appleton Company.

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน, *พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน*, พิมพ์ครั้งที่ 3, ราชบัณฑิตยสถาน, 2552, หน้า 96