recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**อัตราดอกเบี้ย** คือ อัตราที่ผู้ยืมเงิน (ลูกหนี้) จ่ายดอกเบี้ยสำหรับการใช้เงินที่ตนยืมมาจากผู้ให้ยืม (เจ้าหนี้) โดยเจาะจง อัตราดอกเบี้ยคือร้อยละของเงินต้นที่จ่ายเป็นจำนวนงวดต่อเวลาสำหรับระยะเวลาทั้งหมดระหว่างกำหนดระยะเวลาเงินกู้หรือเครดิตทั้งหมด อัตราดอกเบี้ยปกติแสดงเป็นร้อยละของเงินต้นต่อระยะเวลาหนึ่งปี บางครั้งอาจแสดงสำหรับระยะเวลาอื่น เช่น เป็นเดือนหรือวัน มีอัตราดอกเบี้ยหลายอัตราสำหรับระยะเวลาเดียวกันหรือเทียบกันได้ ขึ้นอยู่กับความน่าจะผิดนัดชำระหนี้ของผู้ยืม ระยะเวลาตกค้าง เงินตราที่จ่ายคืน และตัวกำหนดอีกหลายตัวของเงินกู้หรือเครดิต ตัวอย่างเช่น บริษัทหนึ่งยืมเงินทุนจากธนาคารเพื่อซื้อสินทรัพย์ใหม่สำหรับธุรกิจของตน และเพื่อเป็นการตอบแทนผู้ให้ยืมได้สิทธิเหนือสินทรัพย์ใหม่เป็นหลักทรัพย์ประกัน และดอกเบี้ย ณ อัตราดอกเบี้ยที่กำหนดไว้ล่วงหน้าสำหรับการยืดเวลาการใช้เงินทุนแล้วให้ยืมแก่ผู้ยืมแทน

เป้าหมายอัตราดอกเบี้ยเป็นเครื่องมือสำคัญของนโยบายการเงิน และถูกนำมาพิจารณาเมื่อจัดการกับตัวแปรอย่างการลงทุน เงินเฟ้อและการว่างงาน ธนาคารกลางของประเทศต่าง ๆ มีแนวโน้มลดอัตราดอกเบี้ยเมื่อต้องการเพิ่มการลงทุนและการบริโภคในเศรษฐกิจของประเทศ อย่างไรก็ดี นโยบายเศรษฐกิจมหภาคอัตราดอกเบี้ยต่ำมีความเสี่ยงได้และอาจก่อให้เกิดฟองสบู่เศรษฐกิจ ซึ่งการลงทุนปริมาณมากเทเข้าสู่ตลาดอสังหาริมทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ในประเทศพัฒนาแล้ว การปรับอัตราดอกเบี้ยจึงมีเพื่อควบคุมเงินเฟ้อให้อยู่ในพิสัยเป้าหมายสำหรับกิจกรรมทางเศรษฐกิจหรือจำกัดอัตราดอกเบี้ยให้สอดคล้องกับความเติบโตทางเศรษฐกิจเพื่อป้องกันแรงขับเคลื่อนทางเศรษฐกิจ

อ้างอิง
-------

1. ↑  
	* "INSIGHT-Mild inflation, low interest rates could help economy". *Reuters*. 2 August 2011. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-06-15. สืบค้นเมื่อ 2016-01-29.
	* Sepehri, Ardeshir; Moshiri, Saeed (2004). "Inflation‐Growth Profiles Across Countries: Evidence from Developing and Developed Countries". *International Review of Applied Economics*. **18** (2): 191–207. doi:10.1080/0269217042000186679.
	* 
	* "Finance & Development, June 2003 - Contents". *Finance and Development - F&D*.
	* "Finance & Development, March 2010 - Back to Basics". *Finance and Development - F&D*.
The paternal (blue) chromosome and the maternal (pink) chromosome are homologous chromosomes. Following chromosomal DNA replication, the blue chromosome is composed of two identical sister chromatids and the pink chromosome is composed of two identical sister chromatids. In mitosis, the sister chromatids separate into the daughter cells, but are now referred to as chromosomes (rather than chromatids) much in the way that one child is not referred to as a single twin.
**โครโมโซมคู่เหมือน** (อังกฤษ: homologous chromosomes, homologs) คือคู่ของโครโมโซมที่เซลล์ได้รับมาจากฝั่งพ่อและฝั่งแม่และมาจับคู่กันในขั้นตอนการปฏิสนธิ มียีนเดียวกันในตำแหน่งเดียวกันของโครโมโซม ทำให้โครโมโซมคู่เหมือนนี้สามารถจับคู่กันได้พอดีก่อนที่จะแยกกันในกระบวนการแบ่งเซลล์แบบไมโอซิส

โครโมโซมคู่เหมือนมีตำแหน่งของยีนตรงกัน แต่ไม่ได้มีลำดับเบสเหมือนกันทุกประการ ถือเป็นผลผลิตจากการปฏิสนธิ และอาจถือเป็นภาวะปกติของเซลล์สิ่งมีชีวิต ต่างจากโครโมโซมคู่พี่น้องซึ่งเป็นการทำซ้ำโครโมโซมอันเดิม ด้วยกระบวนการการถ่ายแบบดีเอ็นเอเพื่อเตรียมแบ่งเซลล์แบบไมโทซิส ซึ่งมีลำดับเบสเหมือนกันทุกประการ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Pollard TD, Earnshaw WC, Lippincott-Schwartz J (2008). *Cell Biology* (2 ed.). Philadelphia: Saunders/Elsevier. pp. 815, 821–822. ISBN 1-4160-2255-4.
**สหพันธ์เขมรกัมปูเจียกรอม** (Khmers Kampuchea-Krom Federation; KKF) (1985) เป็นองค์กรที่ประกาศเป็นตัวแทนของชาวแขมร์กรอมในที่ราบลุ่มแม่น้ำโขงของประเทศเวียดนาม เพื่อสิทธิมนุษยชน เสรีภาพทางศาสนา และการกำหนดอัตถลักษณ์ของตนเอง

ก่อตั้ง
-------

องค์กรนี้ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2528 หลังจากที่มีการจัดงานเกี่ยวกับขแมร์กรอมครั้งแรกที่นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ต่อมา ใน พ.ศ. 2539 ในการจัดงานครั้งที่ 5 ที่โตรอนโต แคนาดา จึงได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันนี้

เศรษฐกิจ
--------

องค์กรนี้ดำเนินการโดยเงินบริจาคของชาวแขมร์กรอมที่ลี้ภัยไปยังสหรัฐอเมริกา แคนาดา ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ ยุโรป และอื่นๆ

ธง
--

ธงของขแมร์กรอม
ธงของแขมร์กรอมมีสามสีคือน้ำเงิน เหลือง และแดง ขนาดของธงคือ 3 นิ้วต่อ 5 นิ้ว ความหมายของแต่ละสีคือ 

* น้ำเงิน: คือเสรีภาพและประชาธิปไตย
* เหลือง: คือชาวแขมร์กรอมผู้รักสันติและความยุติธรรม
* แดง: คือความกล้าหาญและความเสียสละต่อปิตุภูมิของชาวแขมร์กรอม

สัญลักษณ์
---------

สัญลักษณ์ขององค์กรคือราหูอมจันทร์ ราหูหรือเรียฮูในภาษาเขมรเป็นตัวละครในเรียมเกอร์หรือรามายณะภาคภาษาเขมร ในตำนานของเขมร การอมจันทร์ของราหูทำให้เกิดจันทรุปราคา

อ้างอิง
-------

1. ↑  The content about KKF in this page is extracted from the book: "The Khmer-Krom Journey to Self-Determination" - Published by KKF - ISBN 978-0-578-04392-0 with the permission from KKF.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Khmers Kampuchea-Krom Federation
**เด็ดดวง ป. พงษ์สว่าง** อดีตนักมวยไทยและมวยสากลชาวไทย มีสถิติการชกมวยสากลทั้งหมด 4 ครั้ง ชนะ 4 (น็อค 2)

ประวัติ
-------

เด็ดดวงเป็นนักมวยไทยชื่อดังคนหนึ่ง ในช่วงปี พ.ศ. 2520 - 2530 ในสังกัดของ "จ่าตุ๊" ทรงพล พงษ์สว่าง เป็นพี่ชายคนโตของ ดอกไม้ป่า ป.พงษ์สว่าง และตุ๊กตาทอง ป.พงษ์สว่าง ซึ่งเป็นนักมวยไทยชื่อดังร่วมสมัยเดียวกัน ได้ฉายาว่า "บอนไซมหาภัย" เนื่องจากมีรูปร่างเล็กแต่แข็งแกร่งกำยำล่ำสัน ถือเป็นนักมวยค่าตัวหลักแสนอีกคนหนึ่ง

เคยขึ้นชกมวยสากลอยู่ 4 ครั้ง ชนะ 4 (น็อค 2) ในช่วงปลายของการชกมวย โดยขึ้นชกครั้งแรกเมื่อ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ชนะคะแนน พรีโม อีราซัน จากนั้นมาชนะน็อค โจเอล จูนิโอ ยก 2 เมื่อ 29 เมษายน พ.ศ. 2538 ชนะคะแนน โจวี่ ชาน เมื่อ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 และขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2539 ชนะคะแนน โฮเวน ฮอนด้า จากนั้นก็แขวนนวมไป ไม่ได้ขึ้นชกมวยสากลอีก

หลังแขวนนวมแล้ว เด็ดดวงได้เดินทางไปมาเก๊า เพื่อรับจ้างเป็นบอดี้การ์ด

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2015-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)

1. ↑  คืนหนึ่งใน"มาเก๊า"กับ โลก เหล้า และน้ำมิตร(จบ) / ปิ่น บุตรี เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนจากผู้จัดการออนไลน์
**เปาบุ้นจิ้นหนุ่ม พิทักษ์ธรรม** หรือ **เปาบุ้นจิ้นวัยหนุ่ม** (อังกฤษ: Young Justice Bao) เป็นละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศในประเทศจีนช่วงปี ค.ศ. 2000 กล่าวถึงประวัติของเปาบุ้นจิ้นในช่วงวัยหนุ่มที่เพิ่งเข้ารับราชการกับฮ่องเต้ใหม่ๆ ออกอากาศในประเทศไทยทางช่อง 3 แฟมิลี่ ตั้งแต่วันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2560 ทุกวันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 16:30 น. นำแสดงโดย เติ้ง เชา, ซื่อ เสี่ยวหลง, จ้าว หยาง,ฉิน ลี่, หยาง หยง ออกอากาศตอนจบในวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2560 ละครเรื่องนี้ออกอากาศต่อจากละครเรื่อง เปาบุ้นจิ้น และเมื่อละครเรื่องนี้จบลง ละครเรื่องต่อไปที่ออกอากาศต่อคือเรื่อง เปาบุ้นจิ้นหนุ่ม พิทักษ์ธรรม ภาค 2

  
ภาพละครภาษาไทย

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

**คดีที่1** **ชื่อก้องทั่วหล้า**

**คดีที่2** **แท่นบวงสรวงเลือด**

**คดีที่3** **ปริศนาหมู่บ้านอิ้นอี้**

**คดีที่4** **ประกาศศักดาหน้าบัลลังก์**

**คดีที่5** **ห้าหนูบุกวัดเสี้ยนป๋อ**

**คดีที่6** **เสน่ห์มายากล**

**คดีที่7** **พลิกคดีมังกร**

นักแสดงนำ
---------

* โจว เจี๋ย รับบท เปา เจิ่ง
* ซื่อ เซียนหลง รับบท จั่น เจา
* จ้าว หยาง รับบท กงซุน เช่อ
* ถาน ซือกัง รับบท จักรพรรดิซ่งเหรินจง
* หยาง หยง รับบท เสี่ยวฟ่งเจิง
* หลี่ ปิงปิง รับบท หลิง ซือซือ
* เจิ้ง เพ่ยเพ่ย รับบท แม่ของเปา เจิ่ง
* หวัง ไห่ชุน รับบท ราชครูผัง
* หลิว เสี่ยวหู รับบท จักรพรรดิซ่งลี่จง

อ้างอิง
-------

1. ↑  เนื้อเรื่อง เปาบุ้นจิ้นวัยหนุ่ม เก็บถาวร 2019-06-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่ เว็บไซต์ช่อง 3

ลำดับรายการโทรทัศน์
-------------------

| ช่อง 3 แฟมิลี่: ซีรีส์กำลังภายใน วันจันทร์- วันศุกร์ เวลา 16:30 - 17:30 น. |
| --- |
| ก่อนหน้า | เปาบุ้นจิ้นหนุ่ม พิทักษ์ธรรม | ถัดไป |
| **เปาบุ้นจิ้น** | **เปาบุ้นจิ้นหนุ่ม พิทักษ์ธรรม ภาค 2** |
***Homo naledi*** เป็นสปีชีส์โฮมินินที่สูญพันธุ์แล้วซึ่งกำหนดเข้าสกุล *Homo* ถูกค้นพบในห้อง Dinaledi ของระบบถ้ำดาวขึ้น (Rising Star Cave) ซึ่งตั้งอยู่ในอารยธรรมมนุษย์ยุคหิน (Cradle of Humankind) ประเทศแอฟริกาใต้ ตัวถ้ำเองอยู่ห่างจาก Swartkrans ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 800 เมตร และอยู่ในบริเวณเดียวกับแหล่งที่พบโฮมินินอันขึ้นชื่อ คือ Sterkfontein และ Kromdraai

สปีชีส์นี้มีลักษณะ คือ มีมวลกายและความสูงคล้ายกับประชากรมนุษย์รูปร่างเล็ก มีปริมาตรในกะโหลกเล็กกว่าใกล้เคียงกับ Australopithecus และสัณฐานกะโหลกคล้ายกับสปีชีส์ *Homo* สมัยต้น ๆ กายวิภาคของกะโหลกรวมลักษณะดั้งเดิมที่ทราบจาก australopithecine กับลักษณะที่ทราบจากโฮมินินสมัยต้น ๆ กระดูกซากดึกดำบรรพ์ในถ้ำรวมส่วนต่าง ๆ จากอย่างน้อย 15 ตน ซากต่าง ๆ แสดงสัญญาณว่าถูกกำจัดโดยเจตนาในถ้ำใกล้เวลาตาย ตัวซากดึกดำบรรพ์เองยังไม่ถูกวัดอายุ แต่สายชีวภาพที่อยู่นั้นประมาณว่ามีอายุ 2.5 ล้านปี ผู้ค้นพบเสนอให้กระดูกนี้เป็นตัวแทนของสปีชีส์ใหม่ในสกุล *Homo* ขณะที่ผู้เชี่ยวชาญอื่น ๆ ยืนยันว่ายังจำเป็นต้องวิเคราะห์ต่อไปเพื่อสนับสนุนหรือหักล้างสมมุติฐานนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  Berger, Lee R.; และคณะ (10 September 2015). "*Homo naledi*, a new species of the genus *Homo* from the Dinaledi Chamber, South Africa". *eLife*. **4**. doi:10.7554/eLife.09560. สืบค้นเมื่อ 10 September 2015. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|laysummary=` ถูกละเว้น (help)
**ไฮแรกซ์หิน** (อังกฤษ: Rock hyrax, Cape hyrax, Rock rabbit, Dassie; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Procavia capensis*) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่ง ที่อยู่ในอันดับไฮแรกซ์ (Hyracoidea) และวงศ์ Procaviidae

จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Procavia*

มีรูปร่างคล้ายหนูตัวใหญ่ ๆ หรือกระต่าย มีหางสั้น มีขนหนานุ่มสีน้ำตาลเพื่อควบคุมอุณหภูมิร่างกาย เมื่อโตเต็มที่มีขนาดลำตัวตั้งแต่ 30–70 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 2–5 กิโลกรัม 

กินพืชเป็นอาหาร ทั้ง ใบไม้, หญ้า และเมล็ดพืชชนิดต่าง ๆ และสามารถกินพืชที่มีหนามและมีพิษได้ด้วย

ไฮแรกซ์หินพบทั่วไปในทวีปแอฟริกา ในหลากหลายภุมิประเทศทั้งทะเลทราย, ป่าฝน และป่าสน และพบไปถึงบางส่วนในตะวันออกกลาง เช่น ซาอุดิอาระเบีย, โอมาน มีระยะเวลาตั้งท้องนาน 7–8 เดือน ออกลูกได้ครั้งละ 1–2 ตัว อายุ 5 เดือนจึงหย่านม มีอายุเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ประมาณ 17–18 เดือน อาศัยอยู่เป็นฝูงหรือครอบครัวเล็ก ๆ โดยมีตัวผู้ 1 ตัว เป็นผู้นำ และตัวเมียหลายตัว มีพฤติกรรมปีนป่ายโขดหิน และอาศัยอยู่ในโพรงหินหรือถ้ำขนาดเล็ก อันเป็นที่มาของชื่อ ชอบที่จะนอนอาบแดดในเวลาเช้า ก่อนจะออกหาอาหาร

กับถิ่นที่อยู่ตามธรรมชาติ
ไฮแรกซ์หิน เป็นสัตว์ที่มีความตื่นตัวระแวดระวังภัยสูง เนื่องด้วยเป็นสัตว์ที่ตกเป็นอาหารของสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่เสมอ ๆ รวมถึงนกล่าเหยื่อด้วย เช่น เหยี่ยวหรืออินทรี แต่เป็นสัตว์ที่ไม่ตื่นกลัวมนุษย์ มักจะเข้ามาหาอาหารในชุมชนของมนุษย์อยู่เสมอ ๆ 

ในประเทศไทย มีไฮแรกซ์หินแสดงที่สวนสัตว์เชียงใหม่

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Barry, R. Bloomer, P. Hoeck, H. & Shoshani, H. (2008). *Procavia capensis*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 29 December 2008.
2. ↑  ["Rock hyrak (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-05-21. สืบค้นเมื่อ 2012-03-27. Rock hyrak (อังกฤษ)]
3. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
4. ↑  *มหัศจรรย์สัตว์โลก ไนน์ แพลเน็ต*, รายการสารคดี: พุธที่ 12 พฤษภาคม 2553 ทางช่อง 9
5. ↑  Bothma J.d.P. (1966) *Color Variation in Hyracoidea from Southern Africa*. Journal of Mammalogy 47: 687–693.
6. ↑  ไฮแร็กซ์ที่สวนสัตว์เชียงใหม่ให้กำเนิดสมาชิกใหม่เป็นตัวที่ 6 จากสำนักข่าวไทย

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Procavia capensis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Procavia capensis ที่วิกิสปีชีส์
ส่วนหนึ่งของพาไพรัสแห่งอานีที่เขียนด้วยไฮเออโรกลีฟแบบตัวเขียน
**ไฮเออโรกลีฟแบบตัวเขียน** (อังกฤษ: Cursive hieroglyphs) เป็นรูปแบบของไฮเออโรกลีฟอียิปต์ที่ใช้เขียนเอกสารทางศาสนา เช่นคัมภีร์มรณะ รูปแบบการเขียนนี้มักเขียนกับหมึกด้วยแปรงกกลงในพาไพรัส, ไม้ หรือหนัง

ไฮเออโรกลีฟแบบตัวเขียนมีความแตกต่างกับรูปแบบไฮเออร์โลกลิฟต์ตัวเขียนจริงที่มีชื่อว่า ไฮอะแรติก (Hieratic) อย่างไรก็ตาม บางสัญลักษณ์มีอิทธิพลในรูปลักษณ์จากไฮอะแรติก หนึ่งในข้อแตกต่างสำคัญคือ การสอดคล้องของไฮเออโรกลีฟแบบตัวเขียนไม่มั่นคง โดยขึ้นอยู่กับเนื้อหาว่าเขียนจากซ้ายไปขวาหรือขวาไปซ้าย ในขณะที่ไฮอะแรติกเขียนด้วยขวาไปซ้ายเสมอ ถึงแม้ว่าการเขียนขวาไปซ้ายเป็นรูปแบบที่นิยมที่สุดในไฮเออโรกลีฟแบบตัวเขียน แต่ส่วนใหญ่มักเขียนเป็นแนวตั้งมากกว่าแนวนอน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Allen, James P. (2014). *Middle Egyptian: An Introduction to the Language and Culture of Hieroglyphs* (third ed.). Cambridge, UK: Cambridge University Press. p. 7.
2. ↑  Davies 1990:93

บรรณานุกรม
----------

* Cruz-Uribe, Eugene. 2001. "Scripts: An Overview." In *The Oxford Encyclopedia of Ancient Egypt*, edited by Donald B. Redford. Vol. 3. Oxford, New York, and Cairo: Oxford University Press and The American University in Cairo Press. 192–198 [194–195].
* Davies, W. V. (1990). "Egyptian Hieroglpyphs". ใน Hooker, J. T. (บ.ก.). *Reading the Past: Ancient Writing from Cuneiform to the Alphabet*. Berkeley: University of California Press. pp. 75–136. ISBN 978-0-520-07431-6.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Cursive hieroglyphs
**เซ็พเพอลีน** (เยอรมัน: *Zeppelin*) เป็นเรือเหาะมีโครง (rigid airship) ประเภทหนึ่ง บุกเบิกโดยกราฟแฟร์ดีนันท์ ฟ็อน เซ็พเพอลีน วิศวกรชาวเยอรมัน ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 แนวคิดของเซ็พเพอลีนร่างไว้ครั้งแรกใน ค.ศ. 1874 และสรุปรายละเอียดใน ค.ศ. 1893 จดสิทธิบัตรในเยอรมนีใน ค.ศ. 1895 และในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1899 หลังแบบเซ็พเพอลีนประสบความสำเร็จอย่างโดดเด่น คำว่า *เซ็พเพอลีน* ก็ได้ถูกใช้หมายถึงเรือเหาะมีโครงทุกประเภทอย่างไม่เป็นทางการ เซ็พเพอลีนบินเชิงพาณิชย์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1910 โดยบริษัทเรือเดินอากาศเยอรมัน (DELAG) สายการบินเชิงพาณิชย์แรกของโลก จนถึงกลาง ค.ศ. 1914 DELAG รับส่งผู้โดยสารกว่า 34,000 คน ในกว่า 1,500 เที่ยวบิน หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งปะทุ กองทัพเยอรมันใช้เซ็พเพอลีนอย่างกว้างขวางเพื่อทิ้งระเบิดและสอดแนม

เมื่อเยอรมนีพ่ายสงครามใน ค.ศ. 1918 ธุรกิจเรือเหาะหยุดชะงักชั่วคราว แต่ภายใต้การนำของฮูโก เอ็คเคินเนอร์ ผู้สืบเชื้อสายของกราฟเซ็พเพอลีนผู้ล่วงลับ เซ็พเพอลีนพลเรือนกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง ใน ค.ศ. 1919 DELAG ตั้งบริการรายวันที่มีกำหนดการระหว่างกรุงเบอร์ลิน มิวนิก และฟรีดริชชาเฟน สมัยรุ่งเรืองที่สุด คือ ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1930 เมื่อเรือเหาะ เอ็ลเซ็ท 127 *เซ็พเพอลีน* และเอ็ลเซ็ท 129 *ฮินเดินบวร์ค* ดำเนินการเที่ยวบินข้ามแอตแลนติกจากเยอรมนีสู่ทวีปอเมริกาเหนือและบราซิล ยอดอลังการศิลป์ของตึกเอ็มไพร์สเตทเดิมได้รับออกแบบให้ใช้เป็นเสาผูกยึดสำหรับเซ็พเพอลีนและเรือเหาะอื่นเพื่อจอด แต่ปฏิบัติไม่ได้จริง วินาศภัยฮินเดินบวร์คใน ค.ศ. 1937 ร่วมกับปัญหาทางการเมืองและเศรษฐกิจ เร่งให้เซ็พเพอลีนถึงคราวสิ้นสุด
**สมเด็จพระเจ้าเฏาะลาล บิน อับดุลลอฮ์** (อาหรับ: طلال بن عبد الله, *Ṭalāl ibn ʿAbdullāh*, พระราชสมภพ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2452 – สวรรคต 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2515) เป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 2 แห่งราชอาณาจักรฮัชไมต์จอร์แดน เสด็จขึ้นครองราชย์หลังการลอบปลงพระชนม์พระราชบิดาของพระองค์ เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2494 จนถึงพระองค์ถูกบังคับให้สละราชสมบัติเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2495 เป็นพระราชโอรสพระองค์แรกในสมเด็จพระเจ้าอับดุลลอฮ์ที่ 1 และ สมเด็จพระราชินีมุสบาห์แห่งจอร์แดน

ประสูติ
-------

สมเด็จพระเจ้าเฏาะลาลแห่งจอร์แดน (อังกฤษ: Talal of Jordan) ประสูติเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1909 เป็นพระโอรสของสมเด็จพระเจ้าอับดุลลอฮ์ที่ 1 แห่งจอร์แดน และ สมเด็จพระราชินีมุสบาห์ บิน นัสเซอแห่งจอร์แดน ประสูติที่มักกะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย

เสด็จครองราชย์
--------------

สมเด็จพระเจ้าเฏาะลาลแห่งจอร์แดน ขึ้นครองราชย์เมื่อ ค.ศ. 1951 ต่อจาก สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลาห์ที่ 1 แห่งจอร์แดน พระบิดาพระองค์

อภิเษกสมรส
----------

สมเด็จพระราชาธิบดีฎอลาลแห่งจอร์แดน ทรงอภิเษกกับสมเด็จพระราชินีเซนแห่งจอร์แดน เมื่อปี ค.ศ. 1934-1952
มีพระราชบุตร ดังนี้ 

1. สมเด็จพระราชาธิบดีฮุสเซนแห่งจอร์แดน
2. เจ้าชายมูฮัมหมัด บิน เฏาะลาล
3. เจ้าชายฮัสซัน บิน เฏาะลาล
4. เจ้าหญิงบัสมาห์ บินต์ เฏาะลาล

สละราชสมบัติ
------------

สมเด็จพระเจ้าเฏาะลาลแห่งจอร์แดน ทรงสละราชสมบัติให้สมเด็จพระราชาธิบดีฮุสเซนแห่งจอร์แดน เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1952

สวรรคต
------

สมเด็จพระเจ้าเฏาะลาลแห่งจอร์แดน สวรรคตเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1972 ที่เมืองอิสตันบูล ประเทศตุรกี รวม 63 ปี

  



| ก่อนหน้า |  | สมเด็จพระเจ้าเฏาะลาลแห่งจอร์แดน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **สมเด็จพระเจ้าอับดุลลอฮ์ที่ 1 แห่งจอร์แดน** |  |  **พระมหากษัตริย์จอร์แดน** (ค.ศ. 1951 — ค.ศ. 1952) |  | **สมเด็จพระราชาธิบดีฮุสเซนแห่งจอร์แดน** |
**อัตตา** (บาลี: อตฺตา; สันสกฤต: आत्मन्) แปลว่า ตัวตน ร่างกาย รูปลักษณะ ตัวเอง หรือวิญญาณ ตามทฤษฎีของผู้นับถือลัทธิว่าชีวิตเกิดขึ้นด้วยวิญญาณหรืออาตมัน ซึ่งชาวอินเดียทางภาคเหนือได้ยึดถือเช่นนั้น ในคัมภีร์อุปนิษัทอธิบายไว้ว่า อัตตาเป็นตัวตนเล็ก ๆ รูปร่างเหมือนคน อาศัยอยู่ในหัวใจเวลาปกติ และหนีออกจากร่างกายไปในเวลานอนหลับ หรือในเวลาสงบแน่นิ่ง เมื่ออัตตานั้นกลับมาสู่ร่างเหมือนเดิม ชีวิตและการเคลื่อนไหวจึงเกิดขึ้นเป็นไปตามเดิม ในเวลาตายอัตตาก็จะหนีออกจากร่าง ไปใช้ชีวิตในอมตะของตนเองวนเวียนไปอย่างนี้โดยไม่มีสิ้นสุด (นัยพจนา. บาลี-อังกฤษ ของสมาคมบาลีปกรณ์)

ในศาสนาพุทธ พระพุทธเจ้าเรียกความเชื่อเรื่องอัตตาว่า**สัสสตทิฐิ** ถือเป็นมิจฉาทิฐิอย่างหนึ่ง และเรียกว่า**อัตตวาทุปาทาน** ซึ่งถือเป็นความยึดมั่นถือมั่นประการหนึ่ง

อัตตาในคำไทยทั่วไปใช้ในรูป **อัตต, อัต** เช่น อัตตาธิปไตย อัตชีวประวัติ อัตภาพ อัตโนมัติ

อัตตาในศาสนาต่าง ๆ
------------------

ศาสนาที่มีความเชื่อเรื่องตัวตนหรืออัตตา เรียกอัตตาในชื่อต่าง ๆ ดังนี้

|  |  |
| --- | --- |
| **ศาสนา** | **ตัวตน** |
| ศาสนาฮินดู | พรหมัน/อาตมัน |
| ศาสนาเชน | ชีวะ |
| ศาสนายูดาห์-คริสต์ | เนเฟช (วิญญาณ) |
| ศาสนาอิสลาม | นัฟส์ |
| ลัทธิเต๋า | เต๋า |
| ลัทธิอนุตตรธรรม | จิตญาณ/ธรรมญาณ |

ดูเพิ่ม
-------

* อนัตตา

อ้างอิง
-------

* พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช), *พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ ชุด **คำวัด,***  วัดราชโอรสาราม กรุงเทพฯ พ.ศ. 2548
**พระเจ้าแช็กกเย** (Chaekgye) (ค.ศ. ?-ค.ศ. 298) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 9 แห่งอาณาจักรแพ็กเจหนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี ทรงครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 286-298

พระเจ้าแช็กกเยเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าโกอี พระองค์ทรงอภิเสกกับพระมเหสีโบกวาซึ่งเป็นลูกสาวของหัวหน้าเผ่าไดฟาง ในบันทึกกล่าวว่าการอภิเสกของพระองค์เป็นไปเพื่อเป็นพันธมิตรกับเผ่าไดฟาง เพื่อให้เผ่าไดฟางช่วยต้านท้านการโจมตีจากอาณาจักรโกคูรยอ ในค.ศ.286 อาณาจักรโกคูรยอได้โจมตีเผ่าไดฟาง พระเจ้าแช็กกเยได้ส่งกำลังทหารเข้าช่วยเหลือเผ่าไดฟาง 

ทรงให้สร้างกำแพงรอบเมืองวิเรซองและป้อมปราการเพื่อป้องกัน และยังสร้างป้อมปราการที่ภูเขาอาชา ซาซ็อง และริมฝั่งแม่น้ำฮัน และหวังว่าสร้างมารถป้องกันอาณาจักรแพ็กเจได้และทรงต่อต้านทัพโคกูรยอออกไปได้ ในปี ค.ศ. 298 อาณาจักรแพ็กเจถูกบุกที่เมก-อิน พระเจ้าแช็กกเยนำทัพไปต้านทำให้พระองค์สิ้นพระชนม์ในสนามรบ


| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าแช็กกเย |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |
| **พระเจ้าโกอี** |  | **กษัตริย์แห่งแพ็กเจ** (พ.ศ. 286 - พ.ศ. 298) |  | **พระเจ้าบุนซอ** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับกษัตริย์เกาหลีสมัยอาณาจักรแพ็กเจ |
| --- |
| 

อนโจ  **·** 
ดารู  **·** 
กีรู  **·** 
แกรู  **·** 
โชโก  **·** 
กูซู  **·** 
ซาบาน  **·** 
โกอี  **·** 
แช็กกเย  **·** 
บุนซอ  **·** 
บีรยู  **·** 
กเย  **·** 
กึนโชโก  **·** 
กึนกูซู  **·** 
ชิมนยู  **·** 
จินซา  **·** 
อาซิน  **·** 
จอนจี  **·** 
กูอีซิน  **·** 
บียู  **·** 
แกโร  **·** 
มุนจู  **·** 
ซัมกึน  **·** 
ดงซอง  **·** 
มูรยอง  **·** 
ซอง  **·** 
วีด๊อก  **·** 
ฮเย  **·** 
บอบ  **·** 
มู  **·** 
อึยจา

 |
| **ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี** |
อนุสรณ์สถานเหตุระเบิดของเรือบรรทุกน้ำมันที่บรรจุน้ำมันซอมอสกี
**เหตุระเบิดของเรือบรรทุกน้ำมันที่บรรจุน้ำมันซอมอสกี** (รัสเซีย: Взрыв танкера на Сормовской нефтебазе) เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2520 เรือบรรทุกน้ำมัน TH-602 เกิดระเบิดซึ่งตั้งอยู่ที่บรรจุน้ำมันซอมอสกี ตั้งอยู่ในเมืองนิจนีนอฟโกรอด

เหตุการณ์
---------

เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2520 ได้มีการระเบิดบนเรือบรรทุกน้ำมัน TH-602 จำนวน 600 ตันซึ่งอยู่ภายใต้การขนถ่ายที่บรรจุน้ำมันซอมอสกี สาเหตุของไฟคือความผิดปกติของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าในเรือ 8.34 นาฬิกา สัญญาณเตือนไฟได้ดังในแผงควบคุมของเรือ 14 นาฬิกาเรือบรรทุกน้ำมัน TH-602 ถูกนำน้ำมันส่งไปยังเรือบรรทุกน้ำมันอีกลำซึ่งมีรถดับเพลิง 4 คัน, เรือดับเพลิง 2 ลำ และเรือยนต์ 4 ลำคอยประจำการ

ไฟเริ่มขยายวงกว้างขึ้นจนเมื่อเวลา 9.37 นาฬิกาเกิดระเบิดขึ้นเรือบรรทุกน้ำมันถูกฉีกขาดออกเป็นสองส่วนส่วนท้ายเรือจมลง การระเบิดครั้งนี้ได้ฆ่านักผจญเพลิง 24 คนและลูกเรือ 9 คนของเรือ 28 คนบนฝั่งได้รับแผลไหม้อย่างรุนแรงและได้รับบาดเจ็บสาหัส ผลกระทบที่รุนแรงมากขึ้นคือเรือบรรทุกน้ำมันอยู่ห่างจากฝั่ง 30 เมตรในสถานที่แห่งนี้เป็นหน้าผาสูง 25 เมตรทำให้แรงระเบิดได้อัดขึ้นไปในภูเขา

ตามคำสั่งคณะกรรมการโซเวียตได้มอบเหรียญเกียรติยศให้แก่นักผจญเพลิง และผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์ ในบริเวณที่เกิดเหตุได้มีการสร้างอนุสรณ์

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  [*ลิงก์เสีย*]
2. 1 2 3 4

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* flagสถานีย่อยสหภาพโซเวียต
* flagสถานีย่อยประเทศรัสเซีย

* Годовщина трагедии на Сормовской нефтебазе: Взрыв на танкере оборвал жизни 24 пожарных. (1 августа 2013)
* Память пожарных, погибших при исполнении служебного долга, почтили в Нижнем Новгороде. 1 августа 1977 году взрыв на нефтеналивном танкере на Сормовской нефтебазе унес жизни 24 пожарных и 9 человек плавсостава судов. (3 августа 2015 года)
* Память пожарных, погибших при исполнении служебного долга, почтут в Нижнем Новгороде 1 августа. 39 лет прошло со дня трагедии на нефтеналивном танкере ТН-602, унесшем жизни 24 нижегородских пожарных.
เมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2554 มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 11 คนหลังจากเกิดเหตุชายติดอาวุธบุกเข้าโรงเรียนประถมเอสโกลามูนีซีปัลตัสซูดาซิลเวย์รา (Escola Municipal Tasso da Silveira) ในรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล มือปืนทำอัตวินิบาตกรรมโดยยิงปืนเข้าที่ศีรษะหลังจากที่พลัดตกจากบันไดระหว่างชั้นของอาคาร โดยก่อนหน้านั้นเขาถูกยิงที่ส่วนท้องโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจรีโอเดจาเนโรนายหนึ่ง ซึ่งรับมือกับเหตุการณ์ดังกล่าวหลังจากที่เด็กชายคนหนึ่ง ผู้ซึ่งถูกยิงเข้าที่ใบหน้า วิ่งไปหลายช่วงตึกจากโรงเรียนและมาพบปะกับเจ้าหน้าที่ตำรวจกลุ่มนี้ และร้องขอความช่วยเหลือ นับเป็นครั้งแรกที่เหตุการณ์ทำนองดังกล่าว ซึ่งเป็นเหตุยิงกันในโรงเรียนที่ไม่ได้เป็นแก๊งและทำให้มีผู้เสียชีวิตเป็นจำนวนมาก ได้รับรายงานในประเทศบราซิล เหตุการณ์ดังกล่าวมีผู้เสียชีวิต 11 คน และได้รับบาดเจ็บ 20 คน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Gunman fires inside Brazil school". BBC News. April 7, 2011. สืบค้นเมื่อ April 7, 2011.
2. ↑  Fick, Jeff (April 7, 2011). "Rio School Shooting Shocks City". *Wall Street Journal*. สืบค้นเมื่อ April 7, 2011.

พิกัดภูมิศาสตร์: 22°53′02″S 43°25′03″W﻿ / ﻿22.883834°S 43.417405°W﻿ / -22.883834; -43.417405
**พระเจ้าโคกุกยัง** (เกาหลี: 고국양왕) หรือพระเจ้ายังวัง (? - 391) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 18 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ ประสูติเมื่อใดไม่ปรากฏโดยเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโคกุกว็อน (ค.ศ. 331 - ค.ศ. 371) จักรพรรดิองค์ที่ 16 ของราชวงศ์ที่ถูกสังหารโดยพระเจ้ากึนโชโกแห่งแพ็กเจ และเป็นพระอนุชาของพระเจ้าโซซูริม (ค.ศ. 371 - 384)กษัตริย์ องค์ที่ 17 ของอาณาจักร

เมื่อพระเจ้าโซซูริมพระเชษฐาสวรรคตโดยไร้รัชทายาท พระอนุชาจึงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้า*โคกุกยัง* (ค.ศ. 384 - 391)

พระเจ้าโคกุกยัง เป็นพระราชบิดาของพระเจ้าควังแกโทมหาราช (ทัมด็อก) จักรพรรดิมหาราชองค์แรกของเกาหลี

ตลอด 7 ปีในรัชกาล ทรงรบกับอาณาจักรต่างๆ โดยในปี ค.ศ. 386 (พ.ศ. 929) ทรงส่งทหารจำนวน 50,000 คน ไปรบกับจักรวรรดิจีน และทรงมีองค์ชายทัมต๊อกรัชทายาท เป็นแม่ทัพที่สำคัญแต่ในรัชสมัยของพระองค์นั้น พระองค์ทรงคิดว่าพระองค์เองไม่เหมาะกับตำแหน่งจักรพรรดิ เพราะตำแหน่งจักรพรรดินั้น เหมาะกับองค์ชายรัชทายาทของพระองค์มากกว่า ซึ่งตามตำนานนั้นกล่าวไว้ว่า องค์ชายรัชทายาทของพระองค์ พระเจ้าควังแกโทมหาราชนั้นทรงเป็นพระราชาจูซินมาถือกำเนิด พระองค์จึงเป็นแค่เพียงจักรพรรดิรักษาการเพื่อรอการขึ้นครองราชย์ของพระราชโอรสของพระองค์

พระเจ้าโคกุกยังทรงครองราชย์ได้เพียง 7 ปี ก็สวรรคตลงในปี ค.ศ. 391 (พ.ศ. 934) องค์รัชทายาททัมด็อกจึงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้ากวางแกโตมหาราช


| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าโคกุกยัง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระเจ้าโซซูริม** |  | **จักรพรรดิแห่งโคกูรยอ** (พ.ศ. 927 – พ.ศ. 934) |  | **พระเจ้าควังแกโท** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับพระมหากษัตริย์เกาหลีสมัยอาณาจักรโคกูรยอ |
| --- |
| 
* ทงมย็องซ็อง
* ยูรี
* แทมูชิน
* มินจุง
* โมบน
* แทโจ
* ชาแด
* ชินแด
* โคกุกช็อน
* ซันซัง
* ทงช็อน
* ชุงช็อน
* ซอช็อน
* พงซัง
* มีช็อน
* โคกุกว็อน
* โซซูริม
* โคกุกยัง
* ควังแกโท
* ชังซู
* มุนจามย็อง
* อันจัง
* อันว็อน
* ยังว็อน
* พย็องว็อน
* ย็องยัง
* ย็องนยู
* โพจัง

 |
| **ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี** |
**พระเจ้าแกรู** (Gaeru) (ค.ศ. 128-ค.ศ. 166) กษัตริย์องค์ที่ 4 แห่ง อาณาจักรแพกเจ หนึ่งใน สามก๊กแห่งเกาหลี ครองราชย์ระหว่างค.ศ. 128-166

พระเจ้าแกรูพระราชโอรสองค์โตใน พระเจ้ากีรู เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 128 (พ.ศ. 674) พระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมาในปี ค.ศ. 132 ได้ย้ายเมืองหลวงจาก เมืองวิเรซอง ซึ่งไม่เหมาะสมเพราะถูกโจมตีบ่อยครั้งมาที่บริเวณภูเขาพุกฮันชื่อเมืองแห่งใหม่ว่า เมืองโกยาง นับตั้งแต่ อาณาจักรแพกเจ แยกออกมาจาก อาณาจักรโคกูรยอ ก็ถูกอาณาจักรอื่นรุกรานอยู่เสมอจนในสมัย พระเจ้าโชโก ก็ได้สร้างป้อมปราการและค่ายทหารขึ้นทางเหนือของอาณาจักรอย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 165 อาณาจักรชิลลา ได้ส่งทูตมาผูกมิตรกับ อาณาจักรแพกเจ แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จเพราะ อาณาจักรแพกเจ ไม่อยากจะผูกมิตรกับ อาณาจักรชิลลา และในภายหลัง อาณาจักรชิลลา ในสมัย พระเจ้าอะดัลลา ได้ส่งทูตมาอีกแต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จต่อมา อาณาจักรชิลลา ได้เข้าโจมตี อาณาจักรแพกเจ ครั้งรุนแรงสามารถขยายอาณาเขตมาจนถึงภูเขาโซแบก

**หนังสือซัมกุก** ยูซา กล่าวว่า สมัยพระเจ้าแกรูนั้นมีพระโอรสสองพระองค์ พระโอรสองค์โตคือ พระเจ้าโชโก และพระโอรสองค์รองคือ พระเจ้าโกอี

  



| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าแกรู |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระเจ้ากีรู** |  | **กษัตริย์แห่งแพกเจ** (พ.ศ. 571 - พ.ศ. 620) |  | **พระเจ้าโชโก** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับกษัตริย์เกาหลีสมัยอาณาจักรแพ็กเจ |
| --- |
| 

อนโจ  **·** 
ดารู  **·** 
กีรู  **·** 
แกรู  **·** 
โชโก  **·** 
กูซู  **·** 
ซาบาน  **·** 
โกอี  **·** 
แช็กกเย  **·** 
บุนซอ  **·** 
บีรยู  **·** 
กเย  **·** 
กึนโชโก  **·** 
กึนกูซู  **·** 
ชิมนยู  **·** 
จินซา  **·** 
อาซิน  **·** 
จอนจี  **·** 
กูอีซิน  **·** 
บียู  **·** 
แกโร  **·** 
มุนจู  **·** 
ซัมกึน  **·** 
ดงซอง  **·** 
มูรยอง  **·** 
ซอง  **·** 
วีด๊อก  **·** 
ฮเย  **·** 
บอบ  **·** 
มู  **·** 
อึยจา

 |
| **ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี** |
ในงานวิศวกรรมวิทยุและโทรคมนาคม **อัตราส่วนคลื่นนิ่ง** (อังกฤษ: Standing Wave Ratio (SWR)) เป็นตัวชี้วัดของการแมทชิงอิมพีแดนซ์ของโหลดกับอิมพีแดนซ์ที่เป็นลักษณะเฉพาะของสายส่งหรือท่อนำคลื่น การไม่แมทช์กันของอิมพีแดนซ์เกิดขึ้นในคลื่นนิ่งไปตามเส้นสายส่ง และ SWR ถูกกำหนดเป็นอัตราส่วนของขนาดคลื่นนิ่งบางส่วนที่ antinode (สูงสุด) กับขนาดที่อีกโหนดหนึ่ง (ต่ำสุด) ไปตามเส้นสายส่ง

SWR มักจะหมายความในแง่ของจุดสูงสุดและจุดต่ำสุดของแรงดันไฟฟ้า AC ไปตามเส้นสายส่ง มันจึงถูกเรียกว่า **อัตราส่วนคลื่นนิ่งแรงดัน** (อังกฤษ: voltage standing wave ratio) หรือ **VSWR** (บางครั้งออกเสียงว่า "vizwar") ตัวอย่างเช่นค่า VSWR = 1.2:1 หมายถึงแรงดันไฟฟ้ากระแสสลับเนื่องจากคลื่นนิ่งไปตามเส้นสายส่งขึ้นสูงถึงค่าสูงสุดเป็น 1.2 เท่าของแรงดันไฟฟ้า AC ต่ำสุดไปตามแนวสายส่งนั้น ค่า SWR ก็สามารถกำหนดได้เช่นกันว่าเป็นอัตราส่วนของแอมพลิจูดสูงสุดต่อแอมพลิจูดต่ำสุดของกระแสในสายส่ง เรียกว่าความแรงของสนามไฟฟ้า (อังกฤษ: electric field strength) หรือความแรงของสนามแม่เหล็ก (อังกฤษ: magnetic field strength) ถ้าไม่สนใจการสูญเสียในสายส่ง, อัตราส่วนสองตัวนี้เหมือนกัน

**อัตราส่วนคลื่นนี่งกำลังงาน** (อังกฤษ: power standing wave ratio) (**PSWR**) ถูกกำหนดให้เป็นกำลังสองของ VSWR อย่างไรก็ตามคำศัพท์นี้ไม่มีความสัมพันธ์ทางกายภาพกับกำลังงานจริงที่เกี่ยวข้องในการส่ง

ค่า SWR สามารถวัดได้ด้วยเครื่องมือที่เรียกว่ามิเตอร์ SWR. เนื่องจาก SWR ถูกกำหนดให้สัมพันธ์กับอิมพีแดนซ์ที่เป็นลักษณะเฉพาะของสายส่ง, มิเตอร์ SWR ต้องถูกสร้างสำหรับอิมพีแดนซ์นั้น นั่นคือในทางปฏิบัติสายส่งส่วนใหญ่ที่ใช้ในงานเหล่านี้จะเป็นสาย coaxial ที่มีค่าอิมพีแดนซ์เท่ากับ 50 หรือ 75 โอห์ม การตรวจสอบ SWR เป็นขั้นตอนมาตรฐานในสถานีวิทยุ(ตัวอย่าง)เพื่อตรวจสอบการแมทชิงอิมพีแดนซ์ของสายอากาศกับสายส่ง (และเครื่องส่งสัญญาณ). ไม่เหมือนกับการเชื่อมต่อเครื่องวิเคราะห์อิมพีแดนซ์ (หรือ "สะพานอิมพีแดนซ์") โดยตรงเข้ากับสายอากาศ (หรือโหลดอื่​​น ๆ) SWR มิเตอร์ไม่ได้วัดอิมพีแดนซ์จริงของโหลด แต่ทำการประเมินขนาดของอิมพีแดนซ์ที่ไม่แมทช์กันเพียงแแค่ดำเนินการวัดในด้านเครื่องส่งสัญญาณของสายส่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Knott, Eugene F.; Shaeffer, John F.; Tuley, Michael T. (2004). Radar cross section. SciTech Radar and Defense Series (2nd ed.). SciTech Publishing. p. 374. ISBN 978-1-891121-25-8.
2. ↑  Schaub, Keith B.; Kelly, Joe (2004). Production testing of RF and system-on-a-chip devices for wireless communications. Artech House microwave library. Artech House. p. 93. ISBN 978-1-58053-692-9.
3. ↑  Samuel Silver, Microwave Antenna Theory and Design, p. 28, IEE, 1984 (originally published 1949) ISBN 0863410170.
**"รุนแรงเหลือเกิน"** เป็นซิงเกิลเพลงของวงไมโคร จากอัลบั้ม *เต็มถัง* ในปี พ.ศ. 2532 เขียนเนื้อร้องโดย นิติพงษ์ ห่อนาค แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย อภิไชย เย็นพูนสุข

หลังจากนั้นมีผู้นำเพลงนี้ไปบันทึกเสียงอีกนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งในอัลบั้มปกติ และการแสดงสด อาทิ จิระศักดิ์ ปานพุ่ม, เสาวลักษณ์ ลีละบุตร, นิโคล เทริโอ, ณัฐ ยนตรรักษ์, RRR And B, สมชัย ขำเลิศกุล, มาช่า วัฒนพานิช ฯลฯ

ในปี พ.ศ. 2546 เพลงนี้ได้ถูกนำมาทำดนตรีใหม่โดยวงเอบีนอร์มัล ขับร้องโดย ศิริศิลป์ โชติวิจิตร (กวาง) ในอัลบั้มรวมศิลปิน *Little Rock Project Vol.1* เป็นโปรเจกต์พิเศษ ร่วมกับวงซีล อุลตร้าช้วดส์ ไอ-แซ็ค พาราด็อกซ์ แคลช และกะลา ที่นำเพลงของวงไมโคร มาทำดนตรีใหม่ในสไตล์ของตัวเอง 

ในปี พ.ศ. 2557 เพลงนี้มีชื่อเสียงขึ้นมาเนื่องจากรายการ เดอะวอยซ์ไทยแลนด์ ซีซั่นที่ 3 รายการเรียลลิตี้โชว์ประกวดร้องเพลงทางช่อง 3 ในรอบ Battle Rounds ขับร้องโดย จรูญวิทย์ พัวพันวัฒนะ (บิว) และ ชโลทร ทิศอาจ (หยก) ออกอากาศเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2557 และเผยแพร่ในเว็บไซต์ยูทูบ ในวันเดียวกัน

ชาร์ต
-----

| ชาร์ต (พ.ศ. 2557) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ เอ็มวีชาร์ตท็อป 5 | 5 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Voice Thailand Season 3 รอบ Battle Round - หยก VS บิว - รุนแรงเหลือเกิน
2. ↑  โค้ชโจอี้ บอย นำ2ลูกทีมThe Voice บิวvsหยก โชว์แบทเทิลสดปล่อยพลังในเพลงรุนแรงเหลือเ­กินกลางครอบครัวบันเทิง
3. ↑  Gmember Chart Top 5 ประจำวันที่ 3 พฤศจิกายน 2014[*ลิงก์เสีย*]
**วันวัฒนธรรม** (ญี่ปุ่น: 文化の日; โรมาจิ: *Bunka no Hi*) เป็นวันนักขัตฤกษ์ซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในญี่ปุ่นในวันที่ 3 พฤศจิกายน มีวัตถุประสงค์ในการส่งเสริมวัฒนธรรม ศิลปะ และความพยายามทางวิชาการ โดยทั่วไปแล้วงานเทศกาลจะรวมถึงนิทรรศการศิลปะ ขบวนพาเหรด และพิธีมอบรางวัลสำหรับศิลปินและนักวิชาการที่มีชื่อเสียง

ประวัติศาสตร์
-------------

วันวัฒนธรรมจัดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2491 เพื่อรำลึกถึงการประกาศรัฐธรรมนูญของญี่ปุ่นหลังสงครามเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2489

วันที่ 3 พฤศจิกายน ถือเป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2411 โดยเรียกว่า เทนโช-เซตสุ (ญี่ปุ่น: 天長節; โรมาจิ: *Tenchō-setsu*) ซึ่งเป็นวันหยุดที่จัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่วันประสูติของจักรพรรดิผู้ครองราชย์ในเวลานั้นหรือจักรพรรดิเมจิ หลังจากการเสียชีวิตของจักรพรรดิเมจิในปี พ.ศ. 2455 วันที่ 3 พฤศจิกายนจะหยุดเป็นวันหยุดจนถึงปี พ.ศ. 2470 เมื่อวันเกิดของเขาเป็นวันหยุดเฉพาะของตัวเองหรือที่เรียกว่า เมจิ-เซ็ตซุ (ญี่ปุ่น: 明治節; โรมาจิ: *Meiji-setsu*) ต่อมาได้ถูกยกเลิกหลังจากการประกาศวันวัฒนธรรมในปี พ.ศ. 2491

การปฏิบัติในปัจจุบัน
--------------------

เนื่องจากวันวัฒนธรรมมีขึ้นเพื่อส่งเสริมศิลปะและความพยายามทางวิชาการด้านต่างๆ รัฐบาลท้องถิ่นและจังหวัดมักเลือกวันนี้เพื่อจัดแสดงงานศิลปะเทศกาลวัฒนธรรมและขบวนพาเหรด ยกตัวอย่างเช่นในฮาโกเนะในจังหวัดคานางาวะจะมีการจัดขบวนฮาโกเนะไดเมียว (ญี่ปุ่น: 箱根大名行列; โรมาจิ: *Hakone Daimyō Gyōretsu* ) ในทุก ๆ ปีเพื่อแสดง เสื้อผ้าและเครื่องแต่งกายสมัยเอโดะ โรงเรียนประถมและมัธยมมักจะจัดเทศกาลวัฒนธรรม

ตั้งแต่ปี 1936 เป็นต้นมามีการจัดพิธีมอบรางวัลเครื่องราชอิสริยาภรณ์วัฒนธรรมอันทรงเกียรติ โดยจักรพรรดิมอบให้แก่ผู้ที่มีความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ ศิลปะ หรือวัฒนธรรมอย่างมีนัยสำคัญ นับเป็นหนึ่งในเกียรติประวัติสูงสุดที่ราชวงศ์จักรพรรดิมอบให้ รางวัลนี้ไม่จำกัดเฉพาะชาวญี่ปุ่น ตัวอย่างเช่นมอบให้กับนักบินอวกาศอพอลโล 11 เมื่อเดินทางกลับจากดวงจันทร์ได้สำเร็จเช่นเดียวกับ โดนัลด์ คีน นักวิชาการด้านวรรณกรรม

วันวัฒนธรรมตามสถิติเป็นหนึ่งในวันที่อากาศดีสุดในปี ระหว่างปี พ.ศ. 2508-2539 มีเพียงสามปีที่มีฝนตกในโตเกียวในวันวัฒนธรรม

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "November 3, Culture day 文化の日 (Bunka no hi) Japan". Jappleng University. November 5, 2014. สืบค้นเมื่อ November 1, 2017.
2. ↑  GoJapan: Japanese Autumn Holidays เก็บถาวร 2012-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Retrieved November 17, 2005
3. ↑  "School life 学校生活". *A Taste of Languages at School (ATLAS)*. University College London. สืบค้นเมื่อ November 2, 2011.
4. ↑  "Decoration Bureau". Cabinet Office, Government of Japan. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 9, 2011. สืบค้นเมื่อ November 2, 2011.
5. ↑  Kids Web Japan: Culture Day เก็บถาวร มิถุนายน 14, 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Retrieved November 17, 2005

| * ด
* ค
* ก
ญี่ปุ่น วันหยุดราชการญี่ปุ่น |
| --- |
| 
* วันขึ้นปีใหม่ (ตรุษญี่ปุ่น)
* วันบรรลุนิติภาวะ
* วันชาติ
* วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ
* วันวสันตวิษุวัต
* วันโชวะ
* วันรัฐธรรมนูญ
* วันสีเขียว
* วันเด็กแห่งชาติ
* วันที่ระลึกโอกินาวะ
* วันแห่งทะเล
* วันแห่งภูเขา
* วันเคารพผู้สูงอายุ
* วันศารทวิษุวัต
* วันกีฬาแห่งชาติ
* วันวัฒนธรรม
* วันขอบคุณแรงงาน

 |
| 
* สัปดาห์ทอง
* ระบบแฮปปี้ซันเดย์

 |
ตามปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ในชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ และ ซิลมาริลลิออน ชาว**วันยาร์** (Vanyar) เป็นชื่อชนตระกูลหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ของพวกเอลฟ์ ที่เดินทางไปยังทวีปอามัน ต้นตระกูลผู้รวบรวมผองชนวันยาร์คือเอลฟ์ที่ตื่นขึ้นเป็นคนแรกที่ริมทะเลสาบคุยวิเอเนน นามว่า *อิมิน* (Imin) แต่ผู้นำของชาววันยาร์ซึ่งต่อมากลายเป็นกษัตริย์แห่งเอลฟ์ทั้งปวง คือ อิงเว (Ingwë) เขาเป็นผู้แทนของเอลฟ์หนึ่งในสามคนที่ได้ไปเยือนวาลินอร์เป็นครั้งแรกตามคำเชิญของเทพโอโรเม ก่อนที่พวกเอลฟ์จะอพยพครั้งใหญ่ออกจากคุยวิเอเนนไปยังทวีปอามัน

คำว่า **วันยาร์** เป็นคำภาษาเควนยา หมายถึง "ผู้งดงาม" ชื่อดั้งเดิมของชาววันยาร์คือ **มินยาร์** (Minyar) ซึ่งหมายถึง 'ตระกูลที่หนึ่งของเอลฟ์' สำหรับเอลฟ์อีกสองตระกูลใหญ่คือ ชาวโนลดอร์ และชาวเทเลริ

ชาววันยาร์มีรูปร่างสูง ผมเป็นสีทอง (ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ *วันยาร์ - ผู้งดงาม*) พวกเขาพูดภาษาเควนด์ยา (Quendya) ซึ่งเป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาเควนยา มีที่ใช้เฉพาะที่วาลินอร์เท่านั้น

ชาววันยาร์ในวาลินอร์
--------------------

เมื่อแรกไปถึงอามัน ชาววันยาร์กับชาวโนลดอร์ได้ร่วมกันสร้างนครของพวกตนขึ้นในช่องเขาคาลาเคียร์ยา มีชื่อว่า นครทิริออน แต่ต่อมาพวกวันยาร์หลงใหลในแสงของทวิพฤกษาแห่งวาลินอร์ จึงพากันละทิ้งนครทิริออน ไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เชิงเขาทานิเควทิล ซึ่งเป็นขุนเขาที่ตั้งพระราชฐานของเทพมานเวกับเทพีวาร์ดา ผู้โปรดปรานชาววันยาร์มาก เพราะชาววันยาร์มีจิตใจอ่อนโยน เชี่ยวชาญในการประพันธ์บทลำนำและกวี ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของเทพทั้งสองมากที่สุด

ชาววันยาร์ไม่เคยเดินทางกลับมามิดเดิลเอิร์ธอีกเลย นอกจากการเข้าร่วมกองทัพเทพในการยกมาปราบปรามมอร์กอธ ในสงครามแห่งความโกรธา เมื่อคราวสิ้นสุดยุคที่หนึ่ง

วงศ์วานของวันยาร์
-----------------

แม้ว่าชาววันยาร์จะอยู่พ้นจากการรับรู้ของทุกผู้คนบนมิดเดิลเอิร์ธ แต่วงศ์วานของพวกเขาก็มีบทบาทอยู่ เนื่องจากได้เกี่ยวดองใกล้ชิดกับราชวงศ์ฟินเว แห่งโนลดอร์ คือพระนางอินดิส ชายาองค์ที่สองของฟินเว ผู้เป็นมารดาของฟิงโกลฟิน และ ฟินาร์ฟิน ความงดงามและอุปนิสัยอันอ่อนโยนของชาววันยาร์ได้สืบทอดต่อลงมาในสายวงศ์แห่งฟินาร์ฟินด้วย ทายาทหลายคนในตระกูลนี้มีผมสีทองอันงดงามเช่นเดียวกับชาววันยาร์ เป็นต้นว่า องค์ฟินาร์ฟินเอง หรือ ฟินร็อด ฟินดุยลัส และ กาลาเดรียล

นอกจากนี้ ขุนพลเอกผู้หนึ่งของโนลดอร์ คือ กลอร์ฟินเดล ก็มีผมสีทองอันงดงาม จนเป็นที่มาของชื่อของเขา มีความเป็นไปได้ว่า กลอร์ฟินเดลก็มีเชื้อสายของชาววันยาร์เช่นกัน การที่เขามีตำแหน่งสูงศักดิ์อยู่ในราชสำนักโนลดอร์ สืบต่อมาจนถึงยุคสมัยของเอลรอนด์ ทำให้มีบางทฤษฎีคิดว่า เขาอาจจะสืบสายมาจากพระธิดาองค์ใดองค์หนึ่งของฟินเวกับอินดิสก็ได้
**เฮ็งกี โตบียัซ** (อินโดนีเซีย: *Hengky Tobias*) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 12 ครั้ง ชนะ 6 (น็อก 2) เสมอ 2 แพ้ 4

ประวัติ
-------

โตบียัซขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2543 แพ้น็อกลัควา ชิม นักมวยสากลชาวมองโกเลียที่ต่อมาจะกลายเป็นแชมป์โลกคนแรกของมองโกเลียไปในยกที่ 3 จากนั้น เดินทางมาชิงแชมป์ PABA รุ่นไลต์เวตที่นนทบุรีเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2544 แพ้น็อกประเวศน์ ศักดิ์เมืองแกลง ยก 4 จากนั้น โทเปียสขึ้นชกอีกที่อินโดนีเซียชนะ 4 ครั้งจาก 6 ครั้ง จึงขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลต์เวตเมื่อ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 แต่ทำได้เพียงเสมอกับอุนตุง โอร์เตกา จากนั้น โทเปียสขึ้นชกชนะอีก 1 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นไลต์เวต เมื่อ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2548 ซึ่งคราวนี้เป็นฝ่ายชนะคะแนนประเทศ ส.ธนิกุลได้แชมป์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรก ก็เสียแชมป์ให้เฮโร เยา กาตีลี เมื่อ 4 มีนาคม พ.ศ. 2549 โดยเป็นฝ่ายถูกชกล้มสองครั้งในยกที่ 12 และถูกจับแพ้น็อกไปในยกที่ 12 นี้ เมื่อถูกชกล้มเป็นครั้งที่สอง จากนั้นโตบียัซก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นไลต์เวต
	+ ชิง 19 สิงหาคม 2548 ชนะคะแนน ประเทศ ส.ธนิกุล ที่อินโดนีเซีย
	+ เสียแชมป์ 4 มีนาคม 2549 แพ้น็อก เฮโร เยา กาตีลี ยก 12
* ชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นไลต์เวตเมื่อ 31 สิงหาคม 2544 แพ้น็อก ประเวศน์ ปฐวิกรณ์ยิม ยก 4 ที่นนทบุรี

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
The various levels of the scientific classification system.The various levels of the scientific classification system.

---

แปดลำดับขั้นสำคัญ ๆ ของการจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ ในหนึ่งชั้นประกอบด้วยหนึ่งอันดับขึ้นไป ตามแผนภาพไม่ได้แสดงลำดับขั้นที่อยู่อื่น ๆ ที่อยู่ระหว่างนี้
**อันดับ** (อังกฤษ: order, ละติน: *ordo*) เป็นขั้นอนุกรมวิธานขั้นหนึ่งในการจำแนกสิ่งมีชีวิตในทางวิทยาศาสตร์ อยู่ระหว่างขั้นชั้นและขั้นวงศ์ โดยอาจจำแนกเพิ่มเติมได้เป็น**อันดับใหญ่** (superorder) ซึ่งเป็นขั้นที่อยู่สูงกว่า และ**อันดับย่อย** (suborder) ซึ่งเป็นขั้นที่อยู่ต่ำกว่า

อันดับใช้แบ่งชั้นหรือชั้นย่อยออกเป็นกลุ่มย่อยลงมา รูปธรรมจะชัดเจนและแบ่งแบบเฉพาะเจาะจงมากขึ้นกว่าระดับชั้น เช่นชั้นนก อาจจะแบ่งออกได้เป็น อันดับนกเกาะคอน (Passeriformes) อันดับไก่ (Galliformes) และอีกหลาย ๆ อันดับ ในทางเดียวกัน ชั้นพืชใบเลี้ยงคู่ ก็อาจแบ่งย่อยลงได้เป็น แอสทีราเลส หรืออันดับแอสเตอร์ (Asterales) ไมยร์ทาเลส หรืออันดับหว้า (Myrtales) แซพินเดลิส หรืออันดับเงาะ (Sapindales) เป็นต้น การตั้งชื่ออันดับจะนิยมลงปัจจัยด้วย -ales ดังตัวอย่างข้างต้น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "สำนักวิทยบริการ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี **583 พืชใบเลี้ยงคู่ (Dicotyledons) - หมวดหมู่ในระบบดิวอี้**". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-25. สืบค้นเมื่อ 2020-04-22.
2. 1 2  **วงศ์หว้า** เก็บถาวร 2007-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน **วงศ์เงาะ** เก็บถาวร 2007-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สวนพฤกษศาสตร์จังหวัดชายแดนภาคใต้ กรรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช

| * ด
* ค
* ก
ลำดับอนุกรมวิธาน |
| --- |
|  |  |  |  | Magnorder |  |  |  |  |
| **โดเมน** | ไฟลัมใหญ่ | ชั้นใหญ่ |  | อันดับใหญ่ | วงศ์ใหญ่ |  |  | ชนิดใหญ่ |
| **อาณาจักร** | **ไฟลัม** | **ชั้น** | Legion | **อันดับ** | **วงศ์** | เผ่า | **สกุล** | **ชนิด/สปีชีส์** |
| อาณาจักรย่อย | ไฟลัมย่อย | ชั้นย่อย | Cohort | อันดับย่อย | วงศ์ย่อย | เผ่าย่อย | สกุลย่อย | ชนิดย่อย |
| Infrakingdom/Branch | Infraphylum | Infraclass |  | Infraorder |  | Alliance | หมู่ | Infraspecies |
|  | Microphylum | Parvclass |  | Parvorder |  |  |  |  |
**เขตสงวนแห่งชาติตัมโบปาตา** (สเปน: *Reserva Nacional Tambopata*) เป็นเขตสงวนแห่งชาติที่เปรู ตั้งอยู่ในส่วนตะวันออกเฉียงใต้ของแคว้นแคว้นมาเดรเดดีโอส ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2543 โดยคำสั่งของประธานาธิบดีอัลเบร์โต ฟูฆิโมริ เขตสงวนแห่งนี้ช่วยปกป้องระบบนิเวศป่าฝนเขตร้อนหลายแห่งเพื่ออนุรักษ์ป่าไม้ดังกล่าวและใช้ทรัพยากรป่าไม้อย่างยั่งยืนโดยผู้คนรอบ ๆ เขตสงวน

ภูมิศาสตร์
----------

เขตสงวนแห่งชาติตัมโบปาตาตั้งอยู่ทางใต้ของแม่น้ำมาเดร เด ดีโอส ในจังหวัดตัมโบปาตา แคว้นมาเดรเดดีโอส ติดกับพรมแดนประเทศโบลิเวียทางทิศตะวันออกและติดกับอุทยานแห่งชาติบาอัวฆา โซเนเน ทางทิศใต้

พื้นที่ประกอบด้วยเนินป่าและที่ราบโดยมีระดับความสูงตั้งแต่ 200 ถึง 400 เมตรจากระดับน้ำทะเล พื้นที่มีหนองน้ำทะเลสาบรูปแอกวัวและแม่น้ำที่คดเคี้ยว แม่น้ำสายหลักในเขตสงวน ได้แก่ แม่น้ำตัมโบปาตา, แม่น้ำมาลิโนว์ซกิ (Malinowski) และแม่น้ำเอแอต (Heath)

ภูมิอากาศ
---------

อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีในพื้นที่คือ 26 °C โดยมีช่วงระหว่าง 10 ° ถึง 38 °C  อุณหภูมิที่ลดลงเกิดจากกระแสลมหนาวจากแอนตาร์กติก คลื่นความเย็นเหล่านี้เกิดขึ้นในเดือนมิถุนายนและกรกฎาคม  ฤดูฝนจะเกิดขึ้นระหว่างเดือนธันวาคมถึงมีนาคม

นิเวศวิทยา
----------

นกแก้วมาคอว์สีฟ้าอกเหลือง, มาคอว์สีแดง, และนกแก้วสายพันธุ์อื่น ๆ ที่แหล่งดินโป่ง
เขตอนุรักษ์แห่งชาติตัมโบปาตาปกป้องพื้นที่ของป่าฝน ซึ่งเป็นป่ากึ่งเขตร้อนที่มีความชื้นสูง ตามการจำแนกเขตชีวิตของโฮลด์ริดจ์ เขตสงวนมีความสำคัญต่อระบบนิเวศเนื่องจากเป็นส่วนหนึ่งของทางเชื่อมผืนป่า บิลคาบัมบา อัมโบโร (Vilcabamba Amboro) ซึ่งขยายเข้าไปยังประเทศโบลิเวียที่มีพรมแดนติดกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Reserva Nacional Tambopata | Legislación". *legislacionanp.org.pe*. (ในภาษาสเปน). สืบค้นเมื่อ 23 พฤษภาคม 2561.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  "Tambopata - Servicio Nacional de Áreas Naturales Protegidas por el Estado". *www.sernanp.gob.pe*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-05-10. สืบค้นเมื่อ 2019-06-10. (ในภาษาสเปน). สืบค้นเมื่อ 23 พฤษภาคม 2561.
3. 1 2 3 4  *Diagnostico del Proceso de Elaboracion del Plan Maestro 2011-2016* (ภาษาสเปน). SERNANP. 2012. ISBN 978-612-46157-4-0.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เขตสงวนแห่งชาติตัมโบปาตา**

* Tambopata National Reserve เก็บถาวร 2019-05-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2019-05-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ภาษาสเปน)
* รายละเอียดอุทยานที่ Parkswatch.org เก็บถาวร 2018-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* รายละเอียดอุทยานที่ Protectedplanet.net
* สมาคมอนุรักษ์ตัมโบปาตา (TReeS)
**การลอยได้ของแม่เหล็ก** เป็นกระบวนการที่วัตถุลอยตัวอยู่เหนือสนามแม่เหล็กโดยที่แรงแม่เหล็กจะต้านความเร่งเนื่องจากแรงโน้มถ่วงของโลกและความเร่งอื่นๆ

มีประเด็นหลักอยู่ 2 ประการที่เกี่ยวข้องกับการลอยได้ของแม่เหล็ก คือ แรงที่มากเพียงพอที่ทำให้วัตถุนั้นสามารถต่อต้านแรงโน้มถ่วงของโลก,ความเสถียร เพื่อให้ระบบทางแม่เหล็กนั้นอยู่ในภาวะสมดุล 

การลอยได้ของแม่เหล็กสามารถนำไปประยุกต์ใช้ประโยชน์เกี่ยวกับรถไฟพลังแม่เหล็กและประยุกต์ในทางด้านต่างๆ

แรงที่ทำให้วัตถุลอย
-------------------

A superconductor levitating a permanent magnet
วัสดุทางแม่เหล็กและระบบทางแม่เหล็กสามารถดึงดดเข้าหากันหรือฝลักออกจากกันได้ ยกตัวอย่างเช่น ขั้วแม่เหล็ก ถูกวางตัวลงบนสนามแม่เหล็กกับขั้วแม่เหล็กอื่นอีกขั้วหนึ่ง ซึ่งขั้วแม่เหล็กแต่ละขั้วเมื่อมาอยู่ใกล้กันจะเกิดแรงระหว่างขั้วแม่เหล็ก ต่อกันของขั้วแม่เหล็กทั้ง 2 ขั้ว
โดยปกติแล้วแม่เหล็กชนิดต่างๆถูกทำให้เกิดการลอยได้ของแม่เหล็ก ยกตัวอย่างเช่น แม่เหล็กถาวร, แม่เหล็กที่ให้กระแสเข้าไป, แม่เหล็กเฟอร์โร, แม่เหล็กไดอาและสภาพความเป็นแม่เหล็กที่สอดคล้องกับกระแสที่จ่ายเข้าไปในตัวนำ
ยกตัวอย่างเช่น ความเข้มของสนามแม่เหล็กในตัวนำยวดยิ่งสามารถคำนวณได้จาก

{\displaystyle P\_{mag}={\frac {B^{2}}{2\mu \_{0}}}}
เมื่อ{\displaystyle P\_{mag}} คือ แรงต่อหนึ่งหน่วยพื้นที่มีหน่วยเป็นปาสคาล, B คือสนามแม่เหล็กที่จ่ายให้กับตัวนำยวดยิ่งมีหน่วยเป็น เทสลา และ {\displaystyle \mu \_{0}} = 4π×10−7  มีหน่วยเป็นนิวตันต่อตารางเมตร คือสภาพซึมได้ทางแม่เหล็กในสภาวะสุญญากาศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  calculator เก็บถาวร 2014-08-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน for force between two disc magnets (retrieved April 16, 2014)
2. ↑  Lecture 19 MIT 8.02 Electricity and Magnetism, Spring 2002
**หมากรุกญี่ปุ่นคอมพิวเตอร์** (ญี่ปุ่น: コンピュータ将棋; อังกฤษ: computer shogi) เป็นขอบเขตของปัญญาประดิษฐ์ ที่เกี่ยวข้องกับการสร้างโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่สามารถเล่นหมากรุกญี่ปุ่น การวิจัยและพัฒนาซอฟต์แวร์หมากรุกญี่ปุ่นได้รับการดำเนินการส่วนใหญ่โดยโปรแกรมเมอร์อิสระ, กลุ่มวิจัยของมหาวิทยาลัย และบริษัทเอกชน

ความซับซ้อนของเกม
-----------------

หมากรุกญี่ปุ่นมีความโดดเด่นของการเติมหมาก ดังนั้น หมากรุกญี่ปุ่นจึงมีค่าเฉลี่ยความเป็นไปได้ในแต่ละตาเดินสูงกว่าหมากรุกชนิดอื่น ๆ คอมพิวเตอร์จึงมีตำแหน่งในการตรวจสอบมากขึ้นเพราะหมากที่มีอยู่ในมือของแต่ละคนสามารถวางลงในช่องว่างของกระดานได้หลายแห่ง จากการที่หมากรุกญี่ปุ่นมีความหลากหลายทั้งในการเลื่อนยศ และจำนวนของเกมที่เป็นไปได้มากที่สุดของบรรดาหมากรุกทั้งหมดที่มีอยู่ ค่าความเป็นไปได้ที่สูงขึ้นสำหรับหมากรุกญี่ปุ่นนี้ จึงหมายถึงว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะให้คอมพิวเตอร์ไปถึงระดับสูงสุดของการเล่น การเลื่อนยศและค่าความเป็นไปได้ของเกมที่มีจำนวนมาก จึงเป็น 2 ตัววัดผลหลักสำหรับความซับซ้อนของเกมในหมากรุกญี่ปุ่น

| เกม | ขนาดกระดาน | จำนวนตัวหมาก | ตัวหมากที่แตกต่างกัน | การเดินในแต่ละตำแหน่ง | เกมที่เป็นไปได้ | ความยาวเกมโดยเฉลี่ย |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| หมากรุกสากล | 64 | 32 | 6 | 1047 | 10123 | 80 |
| หมากรุกจีน | 90 | 32 | 7 | 1048 | 10150 | 95 |
| หมากรุกญี่ปุ่น | 81 | 40 | 8 | 1071 | 10226 | 110 |
| หมากล้อม | 361 | จนถึง 360 | 1 | 10171 | 10360 | 150 |

ระบบวิดีโอเกม
-------------

มีซอฟต์แวร์เกมเชิงพาณิชย์บางส่วนที่ใช้เล่นหมากรุกญี่ปุ่น อาทิ *ฮะบุเมจินโนะโอะโมะชิโระโชงิ* สำหรับซูเปอร์ฟามิคอม, *คลับเฮาส์เกมส์* สำหรับนินเท็นโด ดีเอส และ*โชเทสท์โชงิ* สำหรับเอ็กซ์บอกซ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Allis 1994 \* Victor Allis (1994). *Searching for Solutions in Games and Artificial Intelligence* (PDF). Ph.D. Thesis, University of Limburg, Maastricht, The Netherlands. ISBN 90-900748-8-0.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Computer versus Human Shogi Events in Japanese
**โอ ควัง-ซู** (เกาหลี: 오광수, Oh Kwang-Soo; เกิดเมื่อ: 30 ตุลาคม ค.ศ. 1965 ที่เมืองโคฮึง จังหวัดช็อลลาใต้ ประเทศเกาหลีใต้) เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวเกาหลีใต้ และติดทีมชาติเกาหลีใต้เข้าแข่งขันในกีฬาเอเชียนเกมส์ และมวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก รวมถึงเป็นนักมวยสากลอาชีพด้วย

ใน ค.ศ. 1986 โอเข้าแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นเวิลด์คัปในรุ่นไลต์ฟลายเวตและได้เหรียญทอง และยังชกชนะราฟาเอล ราโมส นักมวยเหรียญทองกีฬาแพนอเมริกัน ค.ศ. 1983 ได้ในรอบรองชนะเลิศด้วย ใน ค.ศ. 1986 โอได้เหรียญทองแดงในมวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก และชกชนะอาร์เอสซีโรแบร์ต อีชอเซกี ในยกแรก ซึ่งต่อมา อีชอเซกีได้เหรียญทองแดงโอลิมปิก ค.ศ. 1988 ที่กรุงโซล ของเกาหลีใต้เป็นเจ้าภาพ โดยชนะผ่านในรอบแรก ในรอบสองพบกับไมเคิล คาร์บาฮาล นักมวยตัวแทนทีมชาติสหรัฐอเมริกา ซึ่งต่อมาได้เหรียญเงิน และเมื่อหันมาชกมวยสากลอาชีพก็กลายเป็นนักมวยที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ผลปรากฏว่าคาร์บาฮาลเป็นฝ่ายชนะไป 2-3 รวมถึงในปีเดียวกันนั้น ยังได้เหรียญทองกีฬาเอเชียนเกมส์ในรุ่นไลต์ฟลายเวตด้วย

หลังจากโอลิมปิก 1988 ที่กรุงโซลแล้ว โอ ควัง-ซู ก็หันมาชกมวยสากลอาชีพในรุ่น 105 ปอนด์ หรือสตอร์วเวต ซึ่งเป็นพิกัดที่เล็กที่สุด ทำสถิติชนะมาทั้งหมด 6 ครั้ง จึงได้ชิงแชมป์โลกในรุ่นนี้ของสภามวยโลก (WBC) กับเจ้าของตำแหน่งชาวเม็กซิกัน ริคาร์โด โลเปซ ที่เมืองโปฮัง เมื่อต้นปี ค.ศ. 1993 ผลปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอไปในยกที่ 9 และแขวนนวมไปหลังจากนั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Results of the boxing competitions at the Asian Games". amateur-boxing.strefa.pl. สืบค้นเมื่อ 14 October 2013.
**GN-000 โอกันดั้ม**(ญี่ปุ่น: 0ガンダム  ;อังกฤษ:0 Gundam) เป็นโมบิลสูทที่มีบทบาทสำคัญในการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มดับเบิลโอ และเป็นหุ่นยนต์เครื่องเดียวในภาคนี้ที่ได้รับการออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ รูปร่างของโอกันดั้มนั้นดัดแปลงมาจากกันดั้มจากโมบิลสูทกันดั้ม

เนื้อเรื่อง
-----------

โอกันดั้มเป็นกันดั้มรุ่นแรกของเซอเลสเทียลบีอิง มีลักษณะเป็นโมบิลสูทแบบทั่วไปซึ่งใช้อาวุธเป็นบีมเซเบอร์ บีมกัน และโล่ ซึ่งเป็นรูปแบบมาตรฐานของกันดั้มซึ่งใช้GNไดรฟ์เป็นเตาพลังงานในรุ่นต่อๆมา โอกันดั้มยังมีลักษณะพิเศษซึ่งเรียกว่า *GN เฟเธอร์* นั่นคือGNไดรฟ์จะแผ่อนุภาคออกมาเป็นแบบปีกเทวทูตเพื่อรบกวนการทำงานของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกในระยะใกล้เคียงและยังเป็นผลทางจิตวิทยาให้ศัตรูหวาดกลัว แต่เนื่องจากGNคอนเดนเซอร์ที่ใช้ในขณะนั้นเก็บประจุได้น้อยจึงไม่มีการพัฒนาต่อ

ในสงครามกลางเมืองที่สาธารณรัฐเคอร์ดิช ริวอน อัลมาร์คได้ใช้โอกันดั้มเพื่อทำการทดสอบประสิทธิภาพของกันดั้มรุ่นแรกในการขัดขวางปฏิบัติการ ทางทหาร โดยตอนแรกริบบอนนั้นจะฆ่าทหารทุกคนในการสู้รบ แต่ก็ได้ปล่อยทหารเด็ก โซรัน อิบราฮิมไปเมื่อเห็นสายตาที่เขามองโอกันดั้มด้วยความเทิดทูนเพราะคิดว่าช่วยตนไว้

ในช่วงที่กันดั้มรุ่นที่สามออกปฏิบัติการนั้น ส่วนGNไดรฟ์ของโอกันดั้มถูกถอดออกเพื่อให้ทีมสนับสนุนของเซเลสเทียลบีอิง เฟเรชเตใช้กับกันดั้มรุ่นที่สอง หลังจากที่เฟเรชเตได้ยุบหน่วยและรวมกลับเข้าไปกับองค์กรหลักจึงได้นำGNไดรฟ์ของโอกันดั้มมาใช้สร้างทวินไดรฟ์ซิสเต็มของ *GN-0000 ดับเบิลโอกันดั้ม*

โอกันดั้มนั้นในที่สุดก็ได้ทาสีใหม่เป็นสีน้ำเงิน แดงและเหลืองบนพื้นขาวแทนสีเทาบนพื้นขาวแบบเดิม และได้เตรียมการเพื่อให้เป็นกำลังเสริมของกันดั้มไมสเตอร์ในการต่อสู้กับอินโนเวเตอร์ แต่เนื่องจากไม่มีGNไดรฟ์จึงใช้วิธีติดตั้งถังประจุอนุภาคGNแทนGNไดรฟ์ทำให้ต่อสู้ได้เป็นเวลาจำกัด ซึ่งรูปแบบนี้ของโอกันดั้มเรียกว่าแบบ A.C.D

ลาซเซ ไอออนได้ใช้โอกันดั้มเพื่อช่วยเหลือคนอื่นๆในการป้องกันยานปโตเลมิออสในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับอินโนเวเตอร์ แต่ก็ต้องสละเครื่องเมื่อพลังงานหมดในที่สุด ซึ่งริวอนได้เอาGNไดรฟ์ที่ชิงมาจากดับเบิลโอกันดั้มติดเข้าไปแทนเพื่อใช้ต่อสู้กับเซ็ตสึนะ เอฟ เซย์เอย์ต่อหลังจากที่ *รีบอนส์กันดั้ม* ได้รับความเสียหายอย่างหนัก และโอกันดั้มก็ถูกทำลายในการต่อสู้กับกันดั้มเอกเซียของเซ็ตสึนะ

รูปแบบอื่นๆ
-----------

### GN-000FA ฟุลอาเมอร์โอกันดั้ม

ปรากฏตัวในเรื่องสั้นชุด *กันดั้ม 00V*

เกราะฟุลอาเมอร์นี้ออกแบบโดยวิศวกรเชอริลีน ไฮด์ สำหรับเพิ่มพลังในการต่อสู้ของโอกันดั้มเพื่อให้สามารถสู้กับโมบิลสูทรุ่นใหม่ๆได้ เกราะฟุลอาเมอร์ของโอกันดั้มนี้ดัดแปลงมาจากเกราะของกันดั้มเวอร์เชียและสามารถสร้างบาเรียร์GNฟิลด์ได้เหมือนกัน เกราะนี้ติดอาวุธไว้เป็นบีมกันสองลำกล้องที่แขนขวา บีมบาซูก้าที่ไหล่ซ้าย และปืนวัลแคนแบบถอดได้ติดหัว แม้จะหนักมากแต่ด้วยคุณสมบัติของอนุภาคGNความคล่องแคล่วของโอกันดั้มจึงไม่ลดลงมามากนัก แต่เนื่องจากไม่มีGNไดรฟ์แล้ว เกราะฟุลอาเมอร์ที่ใช้อนุภาคGNมากจึงไม่เหมาะกับการต่อสู้และไม่มีการใช้งาน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2010-03-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2009-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อหุ่นยนต์ในกันดั้มซีรีส์
**เครซีมังกีสตูดิโอส์** (อังกฤษ: Crazy Monkey Studios) เป็นสตูดิโอพัฒนาวิดีโอเกมอิสระ ซึ่งก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 2010 เครซีมังกีสตูดิโอส์ตั้งอยู่ที่คอนติช ประเทศเบลเยียม

ประวัติ
-------

เครซีมังกีสตูดิโอส์ได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 2010 โดยสตีเฟน เฟอบีก และมาร์แตน โฮลต์กัมป์ หลังจากพวกเขาพบกันที่การประชุมเกม พวกเขาร่วมมือกันพัฒนาเกม 'เอมไพร์: เดอะเด็คบิลดิงสแตรทอิจีเกม' ด้วยทรัพยากรที่จำกัด พวกเขาสร้างเกมเอมไพร์ และเปิดตัวบนไอโอเอสกับแอนดรอยด์ ใน ค.ศ. 2014 ทีมงานเริ่มทำงานกับกันส์, กอร์ & กันโนลี และเปิดตัวเกมนี้ในระบบสตีม, เอกซ์บอกซ์วัน, เพลย์สเตชัน 4 และนินเท็นโด สวิตช์ ใน ค.ศ. 2015 หลังจากประสบความสำเร็จในการเปิดตัว พวกเขายังคงทำงานในภาคต่อของเกมดังกล่าวและได้เปิดตัวกันส์, กอร์ & กันโนลี 2 ใน ค.ศ. 2018 บนแพลตฟอร์มเดียวกัน ทีมงานแยกย้ายกันไปใน ค.ศ. 2018 และส่วนใหญ่ย้ายไปอยู่ที่ที่ตั้งสำนักงานแห่งใหม่ในกีล ประเทศเบลเยียม เพื่อเริ่มต้นใหม่ พวกเขาร่วมทีมกับวอร์เคฟใน ค.ศ. 2018 เพิ่อพัฒนาเกมวางแผนแบบเรียลไทม์อย่าง*วอร์ปาร์ตี* ที่วางจำหน่ายบนสตีม, เอกซ์บอกซ์วัน, เพลย์สเตชัน 4, นินเท็นโด สวิตช์ ใน ค.ศ. 2019 ส่วนใน ค.ศ. 2020 บริษัทได้เปิดตัวเกมหาของที่มีชื่อว่า 'ฮิดเดนธรูไทม์'

เกม
---

* *เอมไพร์: เดอะเด็คบิลดิงสแตรทอิจีเกม* (ค.ศ. 2013 ในไอโอเอส)
* *กันส์, กอร์ & กันโนลี*: เปิดตัว: 30 เมษายน ค.ศ. 2015 ในสตีม
* *กันส์, กอร์ & กันโนลี 2*
* *วอร์ปาร์ตี*
* *ฮิดเดนธรูไทม์*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "EMPIRE: The Deck Building Strategy Game (reviews)". Metacritic. สืบค้นเมื่อ 3 April 2015.
2. ↑  "Guns, Gore and Cannoli(news)". Attack of the Fanboy. สืบค้นเมื่อ 2 April 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* Guns, Gore and Cannoli Official Site