recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**เกรินุก**, **วอลเลอส์กาเซลล์** หรือ **แอนทิโลปคอยีราฟ** (อังกฤษ: gerenuk, Waller's gazelle, giraffe-necked antelope; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Litocranius walleri*) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่งในวงศ์ Antilopinae ในวงศ์ใหญ่ Bovinae

จัดเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Litocranius*

มีลักษณะทั่วไปเหมือนสัตว์ชนิดอื่นในวงศ์เดียวกันไป แต่มีลักษณะเด่นคือ มีคอยาวและขายาวกว่าชนิดอื่น ๆ ซึ่งคำว่า "เกรินุก" นั้นมาจากคำในภาษาโซมาเลีย หมายถึง "คอยีราฟ" เพราะเกรินุกมีพฤติกรรมการกินอาหารที่แปลก คือ มักจะยืนบนสองขาหลัง ทำให้สามารถยืดคอขึ้นไปกินใบไม้ที่อยู่สูงขึ้นไปเหมือนยีราฟ ส่วนสองขาหน้าจะใช้เกาะกิ่งไม้ไว้ 

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ในตัวผู้จะมีน้ำหนัก 45 กิโลกรัม ในตัวเมีย 33 กิโลกรัม มีความสูงวัดจากเท้าจนถึงหัวไหล่ประมาณ 85 เซนติเมตรจนถึง 1 เมตร ความยาวลำตัวประมาณ 1.5-1.6 เมตร ความยาวหาง 25-30 เซนติเมตร มีอายุขัยโดยเฉลี่ย 10-12 ปี 

ตัวผู้มีเขาที่โค้งงอสวยงาม ขณะที่ตัวเมียไม่มีเขาและตัวเล็กกว่า

ขณะกินใบไม้
ในเขตอนุรักษ์แห่งชาติแซมบูรูในเคนยา เกรินุกถือเป็นจุดสนใจในบรรดาสัตว์ป่า 5 ชนิดที่พบได้ในนั้น ซึ่งประกอบไปด้วยเกรินุก, ยีราฟลายร่างแห, นกกระจอกเทศโซมาลี, ม้าลายเกรวี และไบซาออริกซ์ จะพบได้ในเขตแอฟริกาตะวันออก เฉพาะที่เขตอนุรักษ์แห่งชาติแซมบูรูเท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  IUCN SSC Antelope Specialist Group (2008). *Litocranius walleri*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 29 March 2009. Database entry includes a brief justification of why this species is of near threatened.
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  *สุดหล้าฟ้าเขียว*, รายการสารคดีทางช่อง 3 โดย ปองพล อดิเรกสาร: เสาร์ที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2555

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เกรินุก**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Litocranius walleri ที่วิกิสปีชีส์
**เห็ดฟาง** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Volvariella volvacea*) เป็นเห็ดกินได้ชนิดหนึ่ง มีการเพาะเลี้ยงในแถบเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ใช้เป็นส่วนผสมในการประกอบอาหารเอเชียอย่างแพร่หลาย ชื่อเรียกแม้แตกต่างกันไปในหลายประเทศ แต่ยังมีความหมายว่า ***เห็ดฟาง*** เหมือนกัน เห็ดฟางมักพบในรูปแบบสด แต่มีพบรูปแบบบรรจุกระป๋องหรืออบแห้งจำหน่ายนอกฤดูเก็บเกี่ยวด้วย

ลักษณะดอกเห็ดอ่อนเป็นรูปทรงไข่มีเปลือกหุ้ม เมื่อเจริญขึ้น เปลือกหุ้มปริแตก คงเหลือเปลือกหุ้มที่โคนก้าน ผิวนอกของเปลือกหุ้มส่วนมากมักเปลี่ยนเป็นสีขาวหม่นหรือสีเนื้อ หมวกเห็ดเมื่อบานเต็มที่เส้นผ่านศูนย์กลาง 4–10 เซนติเมตร กลางหมวกมีขนละเอียดสีน้ำตาลดำหรือสีน้ำตาลแดง ครีบสีขาวแล้วเปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อน ไม่ยึดติดกับก้าน สั้นยาวไม่เท่ากัน ก้านยาว 4–10 เซนติเมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 0.5–1 เซนติเมตร ผิวสีขาวนวลมีขนสีขาว เนื้อเป็นเส้นหยาบสีขาวรวมกันแน่น ตรงกลางก้านกลวง สปอร์รูปทรงรี สีชมพู ขนาด 5–6 × 7–9 ไมโครเมตร ผิวเรียบ

เห็ดฟางตามธรรมชาติเจริญเติบโตบนกองฟางข้าวเป็นกลุ่ม 2–6 ดอก และจะถูกเก็บเกี่ยวในระยะที่ยังเจริญไม่เต็มที่ คือยังเป็นตุ่มกลม ๆ ก่อนที่หมวกเห็ดจะผุดออกมา ซึ่งใช้เวลาประมาณ 4–5 วัน เจริญได้ผลดีที่สุดในภูมิอากาศเขตร้อนที่มีฝนตกชุก เห็ดชนิดนี้ไม่เคยปรากฏประวัติการเพาะปลูกมาก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 19

เห็ดฟางมีลักษณะคล้ายกับเห็ดอีกชนิดหนึ่งมากคือ เห็ดระโงกหิน (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Amanita phalloides*, death cap) ซึ่งเป็นเห็ดพิษ สามารถจำแนกได้ด้วยสีสปอร์ สปอร์ของเห็ดฟางเป็นสีชมพูอ่อน แต่สปอร์ของเห็ดระโงกหินเป็นสีขาว คนจำนวนมากไม่รู้ถึงข้อมูลนี้ เก็บเห็ดระโงกหินที่ขึ้นอยู่ไปกิน โดยเข้าใจว่าเป็นเห็ดฟาง ทำให้เสียชีวิต

ข้อควรระวัง การเข้าอยู่ในโรงเพาะเห็ดฟาง ที่ปิดมิดชิด ห้ามเข้านานเกินไป มักจะมีข่าวการเสียชีวิต ในโรงเห็ดฟางเสมอ เกษตรควรระมัดระวังด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tropical Mushrooms: Biological Nature and Cultivation Methods By Shu-ting Chang, T. H. Quimio at 120
2. ↑  Hsiung, Deh-Ta (2006). *The Chinese Kitchen*. London: Kyle Cathie Ltd. pp. 186–87. ISBN 1-85626-702-4.
3. ↑  The Death Cap: Amanita Phalloides. americanmushrooms.com

* เห็ดกินได้และเห็ดมีพิษในประเทศจีน ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2539

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิซอร์ซ มีงานต้นฉบับเกี่ยวกับ:
**en:Coloured figures of English fungi or mushrooms/Volume 1/Tab. 1** 

* Straw Mushroom
* เก็บถาวร 2007-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* 
* เชื้อเห็ดฟาง เห็ดฟาง เก็บถาวร 2017-07-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**โจเท้ง** (จีน: 曹騰, 643-702) ในภาษาจีนฮกเกี้ยน หรือ **เฉาเถิง** ในภาษาจีนกลาง ชื่อรอง **จี้ซิง** (季興) ขันทีผู้มีชีวิตระหว่างยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน. เขารับใช้จักรพรรดิถึง 4 พระองค์ (ชุ่น,ชง,จื้อ,ฮวน). เขาเป็นบิดาบุญธรรมของ โจโก๋, และเป็นปู่บุญธรรมของ โจโฉ, ผู้ก่อตั้งรัฐ วุยก๊ก ใน ยุคสามก๊ก. ใน พ.ศ. 763 เมื่อมีการสถาปนาราชวงศ์วุยโดยบุตรชายของโจโฉ โจผี, โจเท้งได้รับการสถาปนาย้อนหลังเป็น "จักรพรรดิเกาวุย" (魏高帝), กลายเป็นขันทีเพียงผู้เดียวในประวัติศาสตร์จีนที่ได้รับเกียรตินี้

ชีวิต
-----

โจเท้งรับราชการในราชสำนักฮั่นระหว่างรัชสมัยของจักรพรรดิฮั่นอัน. ใน พ.ศ. 663 เมื่อ จักรพรรดิฮั่นชุ่น ยังคงเป็นองค์ชายหลิวเป่า, เติ้ง ซุย หรือ เติ้งไทเฮา ได้แต่งตั้งให้โจเท้งมารับใช้องค์ชายเพราะโจเท้งเป็นคนที่มีความซื่อสัตย์, เจียมเนื้อเจียมตัว และรอบคอบ. โจเท้งได้รับความไว้วางพระทัยจากจักรพรรดิฮั่นชุ่นและกลายเป็นพระสหายสนิทของพระองค์. ใน พ.ศ. 669 เมื่อจักรพรรดิฮั่นชุ่นเสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติ, โจเท้งได้เลื่อนขึ้นเป็นขันทีชั้นผู้ใหญ่

หลังจากจักรพรรดิฮั่นชุ่นเสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 687, พระราชโอรสองค์เดียวของจักรพรรดิฮั่นชุ่นคือ องค์ชายหลิวปิ่ง พระชนมายุเพียง 1 พรรษาจึงขึ้นครองสิริราชสมบัติสืบต่อเป็น จักรพรรดิฮั่นชง แต่ครองได้เพียงปีเดียวก็เสด็จสวรรคตโดยไร้รัชทายาท ขุนพล เหลียงจี้ จึงสนับสนุนองค์ชายหลิวจวั่นพระชนมายุ 7 พรรษาขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อเป็น จักรพรรดิฮั่นจื้อ แต่องค์จักรพรรดิก็ได้แสดงความไม่พอพระทัยต่อขุนพลเหลียงจี้ ทำให้เหลียงจี้ตัดสินใจวางยาพิษปลงพระชนม์จักรพรรดิฮั่นจื้อเสียใน พ.ศ. 689. ราชสำนักจึงแบ่งเป็น 2 ฝ่ายอีกครั้งในเรื่องการสรรหาผู้สืบทอดราชบัลลังก์

โดยโจเท้งได้อยู่ทางฝั่งของเหลียงจี้ในการสนับสนุนองค์ชายหลิวจื้อขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิฮั่นฮวน กระทั่งถึงแก่กรรมใน พ.ศ. 702

ครอบครัว
--------

ดูบทความหลักที่: พงศาวลีวุยก๊ก § โจโก๋

อ้างอิง
-------

* de Crespigny, Rafe (2007). *A biographical dictionary of Later Han to the Three Kingdoms (23–220 AD)*. Leiden: Brill. p. 48. ISBN 978-90-04-15605-0.
* de Crespigny, Rafe (2010). *Imperial warlord: a biography of Cao Cao 155-220 AD*. Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-18522-7.
* Fan Ye (5th century). *Book of the Later Han* (*Houhanshu*), Volume 78.
**เขียว พอนนารี** หรือ **เขียว ปนนารี** (เขมร: ខៀវ ពណ្ណារី) เป็นภรรยาคนแรกของพล พต และเป็นพี่สาวของเขียว ธิริทธ์และเป็นพี่ภรรยาของเอียง ซารี เกิดที่จังหวัดพระตะบองเมื่อ พ.ศ. 2463 แก่กว่าน้องสาวของเธอถึง 12 ปี พ่อของเธอเป็นผู้พิพากษาและอพยพมายังพระตะบองระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองพร้อมกับเชื้อพระวงศ์ฝ่ายหญิง พนนารีจบการศึกษาจากโรงเรียนสีสุวัตถิ์เมื่อ พ.ศ. 2483 และเป็นหญิงชาวกัมพูชาคนแรกที่สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรี

ใน พ.ศ. 2492 พนนารีเดินทางไปยังปารีสเพื่อศึกษาต่อทางด้านภาษาเขมรที่ปารีสพร้อมกับน้องสาว ธิริทธ์ได้แต่งงานกับเอียง ซารีที่ปารีสเมื่อ พ.ศ. 2494 หลังจากกลับมายังกัมพูชา พนนารีได้แต่งงานกับลต ซอหรือพล พตเมื่อ พ.ศ. 2499 พนนารีได้เป็นครูที่โรงเรียนสีสุวัตถิ์ ส่วนพล พตเป็นครูที่โรงเรียนจำเริญวิเชียซึ่งเป็นโรงเรียนเอกชน

ข้อมูลเกี่ยวกับบทบาทของพนนารีในพรรคช่วงแรกมีไม่มากนัก เธอได้เป็นเลขาธิการทั่วไปของพรรคประจำจังหวัดกำปงธมเมื่อ พ.ศ. 2516 และได้เป็นประธานสมาคมสตรีกัมพูชาประชาธิปไตยเมื่อ พ.ศ. 2519 พนนารีมีอาการของโรคจิตเภทเรื้อรังตั้งแต่ราว พ.ศ. 2518 เธอหวาดระแวงมากและเชื่อว่าชาวเวียดนามพยายามลอบฆ่าเธอและสามี พล พตหย่าขาดจากเธอใน พ.ศ. 2522 หลังจากที่เวียดนามรุกรานกัมพูชาและแต่งงานใหม่ พนนารีอยู่ภายใต้การดูแลของน้องสาว ต่อมา ใน พ.ศ. 2539 เธอและน้องสาวและน้องเขยได้รับการอภัยโทษจากรัฐบาลกัมพูชา เธอต้องอยู่ภายใต้การดูแลของน้องสาวจนเสียชีวิตที่ไพลินเมื่อ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2546

อ้างอิง
-------

1. ↑  David P. Chandler (1999). *Brother Number One: A Political Biography of Pol Pot*. Westview Press. p. 32. ISBN 0813335108. สืบค้นเมื่อ 2007-11-15.
2. 1 2  Thet Sambath (October 20, 2001). "Sister No. 1 The Story of Khieu Ponnary, Revolutionary and First Wife of Pol Pot". The Cambodia Daily, WEEKEND. สืบค้นเมื่อ 2007-11-15.

* Elizabeth Becker : *Khieu Ponnary, 83, First Wife Of Pol Pot, Cambodian Despot*, in New York Times, July 3, 2003, pA20 (the same in International Herald Tribune, July 4, 2003 p7)
* *Khieu Ponnary; Obituary*, in The Times, London, July 8, 2003 p31
* Philip Short. *Pol Pot: Anatomy of a Nightmare.* Henry Hot and Company, 2005.
แสงอาทิตย์
**แหล่งกำเนิดแสง** คือวัตถุที่เปล่งแสงออกมาเอง อย่างไรก็ตาม ในความหมายกว้าง ๆ แหล่งกำเนิดแสงยังรวมถึงวัตถุที่เปล่งแสงเนื่องจากการสะท้อนหรือการหักเหของแสงที่ได้รับจากแหล่งอื่น ๆ

ประเภทแหล่งกำเนิดแสง
--------------------

แหล่งกำเนิดแสงอาจแบ่งออกได้เป็นแหล่งกำเนิดแสงตามธรรมชาติ และแหล่งกำเนิดแสงประดิษฐ์

### แหล่งกำเนิดแสงธรรมชาติ

ดวงอาทิตย์เป็นแหล่งกำเนิดแสงธรรมชาติที่สำคัญที่สุด นอกจากนี้ยังมีเทห์ฟากฟ้า เช่น ดวงจันทร์ และดาวต่าง ๆ เป็นเวลานานแล้วที่ดวงอาทิตย์เป็นแหล่งกำเนิดแสงหลักสำหรับมนุษย์ที่อาศัยอยู่บนโลก และมีแหล่งกำเนิดแสงจากธรรมชาติเท่านั้น รวมทั้งดวงจันทร์และดวงดาวในเวลากลางคืน

นอกจากนี้ แหล่งกำเนิดแสงธรรมชาติยังรวมถึงท้องฟ้าสีคราม เมฆ หมอก รุ้งกินน้ำ ทรงกลด และวัตถุอื่น ๆ บน พื้นผิวโลก ที่สะท้อนแสงอาทิตย์โดยตรงหรือโดยอ้อม แสงในชั้นบรรยากาศอื่นๆ ได้แก่ ฟ้าแลบ และ แสงเหนือแสงใต้ ลูมิโนฟอร์ธรรมชาติอื่นๆ บนพื้นผิวโลก ได้แก่ หินหลอมเหลว ที่ปะทุ พืชและสัตว์ที่เกิดฟอสฟอเรสเซนซ์ และแร่ธาตุที่เรืองแสง

### แหล่งกำเนิดแสงประดิษฐ์

 แสงจากไดโอดเปล่งแสง
แหล่งกำเนิดแสงประดิษฐ์ ได้แก่ ตะเกียงแก๊ส เปลวไฟ เช่น เทียนไข หลอดไฟฟ้า และอื่น ๆ อีกมากมาย

* เทียนไข
* คบเพลิง
* โคมไฟ
* แสงไฟหินปูน
* หลอดไส้ร้อนแบบธรรมดา
* หลอดไฟฟ้า
* หลอดฟลูออเรสเซนต์
* ไดโอดเปล่งแสง (LED)
* เลเซอร์
* การแผ่รังสีซิงโครตรอน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  福島信之助; 藤澤信 (1953). *科学写真便覧総説・準備編・操作編*. 田治米亮造執筆部分. 丸善. p. 321.
2. 1 2  河本康太郎 (1996). "エジソンは偉かった!? 人工光源の光と陰". *照明学会誌*. 照明学会. **80** (1): 6–11. doi:10.2150/jieij1980.80.1\_6. ISSN 0019-2341.
3. ↑  福島信之助; 藤澤信 (1953). *科学写真便覧総説・準備編・操作編*. 田治米亮造執筆部分. 丸善. p. 322.
"*การรับเป็นมนุษย์*" เป็นส่วนหนึ่งของวัฏจักรชีวิตของพระเยซู โดยมีพระตรีเอกภาพอยู่ตรงกลางภาพ ฟรีโดลิน ไลเบอร์ วาดไว้ราวคริสต์ศตวรรษที่ 19
**พระวจนะทรงรับเป็นมนุษย์** (ศัพท์ราชบัณฑิตยสถาน) หรือ **พระวจนาตถ์ทรงรับสภาพมนุษย์** (ศัพท์โรมันคาทอลิก) หรือ **พระวาทะทรงเกิดเป็นมนุษย์** (ศัพท์โปรเตสแตนต์) (อังกฤษ: Incarnation of the Word) ในศาสนาคริสต์หมายถึงการที่พระเยซูซึ่งเชื่อว่าเป็นพระเจ้าพระบุตรหรือพระวจนะ ได้เสด็จลงมาบนโลกเพื่อรับสภาพมนุษย์ผ่านทางครรภ์ของนางมารีย์ (บางคริสตจักร เช่น โรมันคาทอลิก อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ จึงยกย่องพระนางมารีย์พรหมจารีเป็นพระมารดาพระเจ้าด้วย)

เรื่องพระเจ้ามารับสภาพมนุษย์ถือเป็นหลักคำสอนทางเทววิทยาที่หลักข้อเชื่อไนซีนให้การรับรอง โดยถือว่าพระเยซูเป็นพระบุคคลที่สองในพระเป็นเจ้าซึ่งเป็นตรีเอกภาพ ได้มารับสภาพมนุษย์โดยที่ธรรมชาติพระเป็นเจ้าเดิมยังดำรงอยู่ในตัว หลักข้อเชื่อนี้จึงถือว่าพระเยซูทรงเป็นทั้งมนุษย์และพระเป็นเจ้าโดยสมบูรณ์ ดังที่พระวรสารนักบุญยอห์นระบุว่า "*พระวจนะเป็นพระเจ้า ... พระวจนะทรงรับธรรมชาติมนุษย์และเสด็จมาประทับอยู่ท่ามกลางเรา*"

คริสต์ศาสนิกชนส่วนใหญ่ยังเชื่อว่าในตัวพระเยซูมีธรรมชาติพระเจ้านั้นรวมอยู่กับธรรมชาติมนุษย์ โดยที่ธรรมชาติทั้งสองไม่ได้ปะปนกัน เหตุการณ์นี้เริ่มเกิดขึ้นเมื่อแม่พระรับสารจากทูตสวรรค์กาเบรียลว่านางจะได้ตั้งครรภ์พระบุตรพระเป็นเจ้า

คริสตจักรโรมันคาทอลิก แองกลิคัน และลูเทอแรน จึงจัด**วันสมโภชการแจ้งสารเรื่องพระวจนาตถ์ทรงรับสภาพมนุษย์** ตรงกับวันที่ 25 มีนาคม ของทุกปี โดยถือจากความเชื่อว่าพระคริสต์ทรงรับสภาพมนุษย์ในครรภ์ของพระแม่มารีย์ทันทีเมื่อแม่พระรับสาร แล้วประทับอยู่ในครรภ์ 9 เดือนจึงประสูติในวันคริสต์มาส เมื่อสมมติวันคริสต์มาสเป็นวันที่ 25 ธันวาคม วันที่พระแม่มารีย์รับสารและพระวจนะได้รับสภาพมนุษย์จึงสมมติเป็นวันที่ 25 มีนาคม อย่างไรก็ตาม คริสตจักรอื่น ๆ ในฝ่ายโปรเตสแตนต์ไม่มีการเฉลิมฉลองดังกล่าว

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. ↑  *พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน*, หน้า 260
2. ↑  1ยน 1:1-7 พระวจนาตถ์ทรงรับสภาพมนุษย์ เพื่อให้เรามีชีวิตเป็นหนึ่งเดียวกับพระบิดาและพระบุตร[*ลิงก์เสีย*], คณะกรรมการคาทอลิกเพื่อพระคัมภีร์
3. ↑  พระวรสารนักบุญยอห์น 1:1-14[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  McKim, Donald K. 1996. *Westminster dictionary of theological terms*. Louisville, KY: Westminster John Knox Press. p140.
5. ↑  "University of Notre Dame". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-06-22. สืบค้นเมื่อ 2012-07-31.

บรรณานุกรม

* ราชบัณฑิตยสถาน. *พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล ฉบับราชบัณฑิตยสถาน*. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2552. 734 หน้า. ISBN 978-616-7073-03-3
* *พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิมและใหม่ ฉบับมาตรฐาน 2011*. กรุงเทพฯ : สมาคมพระคริสตธรรมไทย, 2555. ISBN 978-6-6167218-71-7
Intel P8051
SAB-C515-LN by Infineon is based on the 8051
**อินเทล 8051** เป็นชื่อของตระกูลไมโครคอนโทรลเลอร์ สถาปัตยกรรมฮาร์วาร์ด ที่พัฒนาโดยบริษัทอินเทลเมื่อปีค.ศ.1980 เพื่อใช้ในอุปกรณ์แบบฝังตัว ชิปตระกูล 8051 นี้ ได้รับความนิยมอย่างสูง ในคริสต์ทศวรรษที่ 1980 และต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1990 แต่ในปัจจุบัน ถูกแทนที่ด้วยชิปตัวอื่น ซึ่งรวดเร็วกว่า มีฟังก์ชันมากกว่า และยังคงเข้ากันได้กับสถาปัตยกรรมของ8051 (8051-compatible) โดยมีผู้ผลิตอุปกรณ์เหล่านี้มากกว่า 20 บริษัท อาทิ อินเทล แอทเมล(Atmel) ฟิลิปส์(NXP) และซีเมนส์ รหัสดั้งเดิมที่อินเทลใช้เรียกไมโครคอนโทรลเลอร์ตัวนี้คือ MCS 51

ชิป 8051 ดั้งเดิมของอินเทลนั้นใช้เทคโนโลยีแบบ NMOS แต่ในรุ่นถัดๆมาใช้เทคโนโลยีแบบ CMOS ซึ่งใช้พลังงานน้อยกว่า (ทำให้สามารถนำไปใช้ในอุปกรณ์ ที่ใช้พลังงานจากแบตเตอรี) สังเกตว่าจะมีการ เพิ่มอักษร C เข้ามาในชื่อรุ่น เป็น C51 เช่น 80C51 หรือ AT89C51(Atmel)

ไมโครคอนโทรลเลอร์เบอร์นี้ สามารถติดต่อกับหน่วยข้อมูล และหน่วยความจำโปรแกรม พร้อมกันนั้นเครื่องมือในการพัฒนาระบบก็มีราคาถูกและ ครบถ้วนไม่ว่าจะเป็นแอสเซมเบลอร์, คอมไพเลอร์ภาษา C, ซิมูเลเตอร์, โปรแกรมมอนิเตอร์ และบอร์ดพัฒนา (Development Circuit Board)

รายละเอียดทางเทคนิค
-------------------

* ติดต่อกับหน่วยความจำรอมได้สูงถึง 32 กิโลไบต์
* มีหน่วยความจำแรมภายในขนาด 128 ไบต์และ 256 ไบต์สำหรับ 8052
* มีเรจิสเตอร์แบบ 8 บิต 19 ตัว และแบบ 16 บิต 5 ตัว
* มีพอร์ตอนุกรมในตัว
* สามารถติดต่อกับแหล่งกำเนิดอินเตอร์รัปต์ได้ 5 ชุดและ 9 ชุดสำหรับเบอร์ 8032 และ 8052
* มีพอร์ตอินพุตเอาต์พุต 32 บิต
* มีตัวตั้งเวลา (ไทเมอร์) ขนาด 16 บิต 2 ตัว และ 3 ตัว ในเบอร์ 8032 และ 8052
* มีคำสั่ง 111 คำสั่งสามารถอ้างแอดเดรสได้ 2 โหมด

คุณสมบัติอีกอย่างซึ่งใช้ประโยชน์ได้มากจากชิปตัวนี้ คือ มันสามารถประมวลผลทางตรรกศาสตร์ ได้ในระดับบิท ได้โดยตรง ทั้งในเรจิสเตอร์(Register) และหน่วยความจำ(RAM)และด้วยคุณสมบัตินี้เอง ทำให้ 8051 เริ่มเป็นที่นิยม นำมาใช้ในการควบคุมอุปกรณ์ทางอุตสาหกรรมในสมัยนั้น นอกจากนี้ 8051 ยังมีกลุ่มเรจิสเตอร์ให้เลือกใช้ถึง 4 กลุ่ม ซึ่งช่วยอำนวยความสะดวกมากในการใช้อินเตอร์รัพท ์และ UART บน 8051 ก็ใช้งานง่าย ทำให้เหมาะสำหรับนำชิปนี้ ไปใช้ในการสื่อสารแบบอนุกรม (serial communications interface)

ชิป 8051 โดยทั่วไป มักจะมี 1 ถึง 2 UART มี 2 ถึง 3 ไทเมอร์ (Timer) มีหน่วยความจำภายในสำหรับเก็บข้อมูล (Internal Data RAM)ประมาณ 128 ถึง 256 ไบต์ มี I/O อาจจะมากถึง 128 ไบต์ และมีหน่วยความจำภายในสำหรับโปรแกรม(ไว้แฟลช)จำนวน 512 ไบต์ ถึง 64 กิโลไบต์ (โดยทั่วไป 8051 เรียกใช้หน่วยความจำสำหรับโปรแกรมได้ไม่เกิน 64 กิโลไบต์ ยกเว้นในชิปรุ่นใหม่ๆ อาจมีฟังก์ชันพิเศษช่วย ให้สามารถเรียกใช ้หน่วยความจำสำหรับโปรแกรมได้เกิน 64 กิโลไบต์)

นอกจากนี้ ในปัจจุบัน สามารถดาวน์โหลดสถาปัตยกรรมแบบ 8051 ซึ่งอยู่ในรูปภาษาVHDL จากอินเทอร์เน็ต เพื่อนำมาใช้ใน Programmmable Logic Device ประเภท FPGA ได้อีกด้วย

ดูเพิ่ม
-------

* Intel MCS 51 series microcontrollers
* Atmel 8051 เก็บถาวร 2007-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* NXP (Philips) เก็บถาวร 2009-04-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Maxim Integrated Products เก็บถาวร 2007-03-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Keil Compiler for 8051, free version available
* Small Device C Compiler (SDCC) open-source C compiler for 8051
* ASEM-51 Assembler (ฟรี) สำหรับ 8051
พลโท **เซไค อัคซาคาลเลอ** (ตุรกี: *Zekai Aksakallı*; ค.ศ. 1962, เอร์ซูรุม) เป็นผู้บัญชาการกองกำลังพิเศษชาวตุรกี เขาสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยการทหารตุรกี

ประวัติ
-------

เกิดที่เอร์ซูรุม ซึ่งเซไค อัคซาคาลเลอ เป็นบิดาของเด็กสองคน เมื่ออายุ 17 ปีเขาเข้าเรียนที่เอร์ซูรุมไฮสกูลและเขาเป็นตัวแทนของตุรกีในการแข่งขันชิงแชมป์ครอสคันทรีไฮสกูลในประเทศออสเตรียเป็นเวลาหลายปีและได้อันดับที่ 27 จากนักกีฬา 397 คน นายพลอัคซาคาลเลอเคยดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองกำลังพิเศษมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2013 อัคซาคาลเลอมีบทบาทสำคัญร่วมกับจ่าสิบเอก อือเมอร์ ฮาลิสเดเมอร์ ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่จ่าของเขาในการป้องกันความพยายามรัฐประหารในประเทศตุรกี ค.ศ. 2016 อันเป็นผลมาจากความสำเร็จของเขา เขาได้รับการเลื่อนยศเป็นพลโทในการประชุมยัสเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 2016 ผู้บัญชาการกองกำลังพิเศษกองเสนาธิการ พลตรี เซไค อัคซาคาลเลอ เป็นผู้ตอบโต้องค์การก่อการร้ายเฟทูลลาห์เจอ (FETO) โดยกล่าวว่า "ผู้ก่อการร้ายจะไม่ประสบความสำเร็จ" ซึ่งทำให้เกิดความสนใจในความเห็นส่วนใหญ่ของประชาชนชาวตุรกี เซไค อัคซาคาลเลอ สามารถพูดภาษาอังกฤษ เขาเป็นเจ้าหน้าที่ของกองทัพตุรกีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1984

ยศ
--

| ปี | ยศนายพล | หน้าที่ |
| --- | --- | --- |
| ค.ศ. 2009 |  | พลจัตวา | หน่วยกองกำลังพิเศษ 1 |
| ค.ศ. 2013 |  | พลตรี | ผู้บัญชาการกองกำลังพิเศษ |
| ค.ศ. 2016 |  | พลโท | ผู้บัญชาการกองกำลังที่ 2หน่วยกองกำลังพิเศษ |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Zekai Aksakallı kimdir? Aslen nerelidir? Biyografisi" (ภาษาตุรกี). Habe7.com. 2017-02-02.
**แหล่งมาวากิ** (ญี่ปุ่น: 真脇遺跡; โรมาจิ: *Mawaki Iseki*) เป็นแหล่งโบราณคดีที่ประกอบด้วยซากของนิคมจากยุคโจมง ตั้งอยู่ในเมืองโนโตะ จังหวัดอิชิกาวะ ในภูมิภาคโฮกูริกุ ประเทศญี่ปุ่น และได้รับการคุ้มครองเป็นแหล่งประวัติศาสตร์แห่งชาติในปี 1989

แหล่งมาวากิตั้งอยู่หลังส่วนเว้าของเขาเล็ก ๆ บนคาบสมุทรโนโตะ ล้อมรอบด้วยเขาทั้งสามด้าน และอีกด้านเป็นอ่าวโทยามะ มาวากิเป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีที่ใหญ่ที่สุดของยุคโจมงในโฮกูริกุ และเป็นที่ตั้งของนิคมที่มีการอยู่อาศัยยาวนาน 4,000 ปี หรือตั้งแต่จุดเริ่มต้นจนสิ้นสุดสมัยโจมง การขุดค้นทางโบราณคดีมีขึ้นเป็นเวลาสี่ปีเริ่มต้นในปี 1987 พบโบราณวัตถุจำนวนมาก รวมถึงพื้นที่ยังพบว่ามีลักษณะแบ่งชั้นกันชัดเจน วัตถุที่พบมีทั้งกระดูกสัตว์ โดยเฉพาะกระดูกโลมา ซากพืช เสาแกะสลัก เชือก งานถักร้อย หน้ากาก ฐานสำหรับสร้างสิ่งปลูกสร้างยกถุน ไปจนถึงที่อยู่อาศัยในหลุม เครื่องปั้นดินเผายุคโจมงหลายรูปแบบจากที่พบได้ในพื้นที่และนอกพื้นที่ แหล่งมาวากิจึงถือว่ามีความสำคัญมากต่อการค้นคว้าเรื่องเครื่องปั้นดินเผาของยุคโจมง

ในปี 1991 โบราณวัตถุรวม 219 ชิ้นจากแหล่งมาวากิ เช่น เครื่องปั้นดินเผา เครื่องใช้หิน เครื่องใช้กระดูก รูปปั้นดินเหนียว หิน แท่งหิน และอุปกรณ์สำหรับศาสนพิธีอื่น ๆ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สมบัติสำคัญทางวัฒนธรรมของญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "真脇遺跡" [Mawaki Site] (ภาษาญี่ปุ่น). Agency for Cultural Affairs. สืบค้นเมื่อ August 20, 2020.
2. ↑  Isomura, Yukio; Sakai, Hideya (2012). *(国指定史跡事典) National Historic Site Encyclopedia* (ภาษาญี่ปุ่น). 学生社. ISBN 4311750404.
3. ↑  "石川県真脇遺跡出土品" [Mawaki Site Excavated Artifacts] (ภาษาญี่ปุ่น). Agency for Cultural Affairs.
ภาพถ่ายแหลมตาริฟาจากอวกาศ
**แหลมตาริฟา** (สเปน: *punta de Tarifa*) หรือ **แหลมโมร็อกโก** (*punta Marroquí*) เป็นจุดที่อยู่ทางทิศใต้สุดของคาบสมุทรไอบีเรียและยุโรปภาคพื้นทวีป ตั้งอยู่ริมช่องแคบยิบรอลตาร์ในเขตเทศบาลเมืองตาริฟา จังหวัดกาดิซ แคว้นปกครองตนเองอันดาลูซิอา ประเทศสเปน เราสามารถมองเห็นชายฝั่งประเทศโมร็อกโกได้จากจุดนี้

แหลมตาริฟาเป็นปลายด้านตะวันออกเฉียงใต้ของอดีตเกาะตาริฟาหรืออิสลาเดลัสปาโลมัส (Isla de Las Palomas) ซึ่งตั้งอยู่นอกชายฝั่งและเชื่อมต่อกับแผ่นดินใหญ่ของสเปนด้วยทางเชื่อม เกาะนี้เคยเป็นที่ตั้งของค่ายทหารค่ายหนึ่งระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1930 ถึง ค.ศ. 2001

ทั้งเกาะและเทศบาลตาริฟาได้ชื่อมาจากเฏาะรีฟ อิบน์ มาลิก (طريف بن مالك, Ṭarīf ibn Mālik) หัวหน้าทัพชาวเบอร์เบอร์ซึ่งเริ่มต้นการพิชิตฮิสปาเนียจากบริเวณนี้ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 710

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Cádiz". Encyclopedia Britannica. สืบค้นเมื่อ 17 April 2012.
2. ↑  "The armed forces in Tarifa". TodoTarifa. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-10-11. สืบค้นเมื่อ 21 April 2012.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**แหลมตาริฟา**

* Ferrer-Gallardo, X. Albet-Mas, A. & Espiñeira, K. (2014). The borderscape of Punta Tarifa: concurrent invisibilisation practices at Europe’s ultimate peninsula. cultural geographies, 1474474014547336.

พิกัดภูมิศาสตร์: 36°00′15″N 5°36′37″W﻿ / ﻿36.00417°N 5.61028°W﻿ / 36.00417; -5.61028
ภาพแหลมคะแนเวอรัลจากอวกาศ, สิงหาคม พ.ศ. 2534
**แหลมคะแนเวอรัล** (อังกฤษ: Cape Canaveral) เป็นแหลมที่อยู่ในรัฐฟลอริดา ประเทศสหรัฐอเมริกา ด้านชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก เป็นที่ตั้งของศูนย์อวกาศเคนเนดี และยานอวกาศส่วนใหญ่ของสหรัฐถูกส่งขึ้นจากฐานส่งจรวดที่นี่

ในช่วงปี พ.ศ. 2506 ถึง 2519 (ค.ศ. 1963-1976) แหลมคะแนเวอรัลถูกเรียกว่า แหลมเคนเนดี (Cape Kennedy) เพื่อเป็นเกียรติแก่ประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี ที่สนับสนุนด้านอวกาศของสหรัฐเป็นอย่างมาก โดยเมื่อประธานาธิบดีเคนเนดีเสียชีวิตจากการถูกลอบสังหารในปี พ.ศ. 2506 ภรรยาม่ายของเขาคือ แจกเกอลีน เคนเนดี ได้เสนอให้ประธานาธิบดีลินดอน จอห์นสัน เปลี่ยนชื่อศูนย์อวกาศแหลมคะแนเวอรัลเสียใหม่ ซึ่งประธานาธิบดีจอห์นสันตัดสินใจเปลี่ยนชื่อทั้งศูนย์อวกาศและแหลมด้วย อย่างไรก็ตามได้มีการเปลี่ยนชื่อกลับคืนใน ค.ศ. 1976 หลังจากมีกฎหมายคืนชื่อดั้งเดิมของรัฐฟลอริดาออกมา

อ้างอิง
-------

* Cliff Lethbridge. *The history of cape Canaveral chapter 1: Cape Canaveral before rockets (B.C.-1948)*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Local history exhibit with photos. เก็บถาวร 2010-11-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* History of Cape Canaveral
* City of Cape Canaveral, FL
* Microsoft Terra Server image of Cape Canaveral and surroundings เก็บถาวร 2008-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Google Maps imagery
* Discover Cape Canaveral, FL เก็บถาวร 2006-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* The Straight Dope: Why did they change the name of Cape Kennedy back to Cape Canaveral? เก็บถาวร 2009-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* NASA's official Kennedy Space Center page
* Map of Cape Canaveral, John F. Kennedy Space Center and the Space Shuttle Landing Facility เก็บถาวร 2007-08-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Images of America: Cape Canaveral by Ray Osborne
* คู่มือการท่องเที่ยว Cape Canaveral จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)
* Nautical Chart of Cape Canaveral

พิกัดภูมิศาสตร์: 28°27′20″N 80°31′40″W﻿ / ﻿28.45556°N 80.52778°W﻿ / 28.45556; -80.52778
**เพชรฟลอเรนไทน์** (อังกฤษ: Florentine Diamond) คือเพชรที่สาบสูญ มีต้นกำเนิดมาจากอินเดีย มีสีเหลืองอ่อนเหลือบเขียวจางๆ น้ำหนัก 137.27 กะรัต (27.454 กรัม) เพชรนี้ยังเป็นที่รู้จักอีกชื่อหนึ่งว่า เพชรทัสคานี ของแกรนด์ดยุคแห่งทัสคานี บ้างก็เรียกเพชรออสเตรีย และเพชรออสเตรียเหลือง

ประวัติตามจารึก
---------------

ตามบันทึกประวัติศาสตร์ ฌอง แบบติสต์ ทาเวิร์นเนียร์ อัญกรและนักเดินทางชาวฝรั่งเศสเป็นผู้พบเพชรนี้อยู่ท่ามกลางทรัพย์สมบัติของ เฟอร์ดินันโด ที่ 2 เดอ เมดิชิ แกรนด์ดยุคแห่งทัสคานี เมื่อปี ค.ศ. 1657 ต่อมาได้ตกไปอยู่ในเมืองฮับส์บูร์ก หลังจากที่ชาวตระกูลเมดิชิคนสุดท้ายสิ้นชีวิต เพชรตกทอดไปผ่านการแต่งงานระหว่าง ฟรานซิสที่ 3 สเตฟาน แห่งลอร์แรง กับจักรพรรดินี มาเรีย เทเรซา แห่งออสเตรีย เพชรถูกนำไปประดับบนมงกุฎแห่งฮับส์บูร์ก ในเวลานั้นเพชรนี้มีมูลค่าถึง 750,000 ดอลลาร์

หลังจากจักรวรรดิออสเตรียล่มสลายลงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เชื้อพระวงศ์ออสเตรียนำเพชรนี้หลบหนีลี้ภัยไปอยู่ในสวิตเซอร์แลนด์ ราวปี ค.ศ. 1918 เพชรถูกขโมยไปโดยผู้ใกล้ชิดกับพระราชวงศ์ และนำไปยังอเมริกาใต้พร้อมกับอัญมณีประดับมงกุฎชิ้นอื่นๆ หลังจากนั้นก็มีข่าวลือว่าเพชรถูกนำเข้าไปยังสหรัฐอเมริกาในราวคริสต์ทศวรรษ 1920 และถูกตัดแบ่งขายไป

รายการอ้างอิง
-------------

1. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เพชรที่มีชื่อเสียง
**คาลบี้** (ญี่ปุ่น: カルビー株式会社; โรมาจิ: *Karubī Kabushikigaisha*) เป็นบริษัทใหญ่สัญชาติญี่ปุ่นผู้ผลิตอาหารและขนมขบเคี้ยว ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 30 เมษายน 1949 ที่เมืองฮิโรชิมะ ในสหรัฐอเมริกาคาลบี้ได้ผลิตขนมยอดนิยมหลักคือ ข้าวเกรียบกุ้ง "คัปปะ เอบิเซ็ง" (ในประเทศไทยจำหน่ายภายใต้ยี่ห้อ "เอบิเซน") และขนมถั่วลันเตา "ซะยะ-เอ็นโด" (ในประเทศไทยจำหน่ายภายใต้ยี่ห้อ "บันบัน") เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2007 ขนมขบเคี้ยวของคาลบี้เป็นที่นิยมมากในเอเชียและสหรัฐอเมริกา สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่อาคารมารูโนอูจิ ทรัสท์ ทาวเวอร์เมน ในมารูโนอูจิ เขตชิโยดะ โตเกียว

ชื่อของคาลบี้ (Calbee) นั้นมาจากคำว่า "Cal" ซึ่งแทนแคลเซียม และ "Bee" ซึ่งแทนอักษร บี ในวิตามินบี 1 คือธาตุอาหารสำคัญสองชนิด ปรัชญาองค์กรคือ "เก็บเกี่ยวของขวัญจากธรรมชาติเพื่อนำรสชาติพร้อมความสนุกสนาน และให้เป็นส่วนหนึ่งของไลฟ์สไตล์เพื่อสุขภาพ" ("We are committed to harnessing nature's gifts, to bringing taste and fun, and to contributing to healthy life styles.")

ในประเทศไทย
-----------

ในประเทศไทย คาลบี้ดำเนินงานภายใต้ชื่อจดทะเบียน คาลบี้ธนาวัธน์ จำกัด ชื่อย่อ "CTC" โดยเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่าง Calbee Foods Co. ltd. ประเทศญี่ปุ่น และบริษัทธนาวัธน์ อุตสาหกรรม จำกัด ประเทศไทย ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2523 ในประเทศไทยมีผลิตภัณฑ์ขนมขบเคี้ยวที่วางจำหน่าย เช่น ข้าวเกรียบกุ้ง ยี่ห้อ "คาลบี้", มันฝรั่งแท่ง ยี่ห้อ "แจ๊กซ์" และขนมขบเคี้ยวถั่วลันเตา ยี่ห้อ "บันบัน"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Corporate Profile". Calbee. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-09-07. สืบค้นเมื่อ 2019-12-11.
2. ↑  "Potato Chips - Calbee" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2019-07-28. สืบค้นเมื่อ 2020-02-18.
3. ↑  "Calbee Launches New U.S. Plant". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-07. สืบค้นเมื่อ 2007-10-14.
4. ↑  ""Healthy" Foods That Aren't - Consumer News Story - WJAC Johnstown". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-13. สืบค้นเมื่อ 2020-02-18.
5. ↑  "Don't assume your snacks are healthy". *KOMO-TV - Seattle, Washington - Consumer News*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-18. สืบค้นเมื่อ 2007-10-14.
6. ↑  "Our Mission & Values". *Calbee Global: Calbee, Inc.* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2019-05-15.[*ลิงก์เสีย*]
7. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-02-18. สืบค้นเมื่อ 2020-02-18.
**นกกระเต็นปักหลัก** (อังกฤษ: Pied kingfisher; ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Ceryle rudis*) นกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกกระเต็นปักหลัก (Cerylidae) ถือเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Ceryle*

มีลักษณะทั่วไป คือ จะงอยปากยาวสีดำ หน้าและคางสีขาว มีแถบดำลากจากโคนปากผ่านตามาถึงท้ายทอย กระหม่อมสีดำมีขนยาวบริเวณหัวเป็นพู่เล็ก ๆ มีขนปกคลุมลำตัวสีขาว มีแถบดำ บริเวณเหนือหน้าอกและมีเส้นสีดำ ที่ใต้แถบสีดำ ปีกสีดำ ขอบและปลายขนปีกเป็นสีขาวคล้ายเกล็ดยาวสีขาว มีแถบดำใหญ่ก่อนถึงปลายหาง ขามีสีดำ ขนาดโตเต็มที่ยาวประมาณ 30 เซนติเมตร ตัวผู้มีแถบดำที่หน้าอก 2 แถบ ขณะที่ตัวเมียแถบดังกล่าวมีแค่ 1 แถบและไม่ต่อเนื่อง (แบ่งออกได้เป็น 5 ชนิดย่อย-ดูในตาราง)

พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ภูมิภาคแอฟริกาใต้สะฮาราและเอเชียใต้ ตั้งแต่ตุรกีถึงอินเดียและจีน ในประเทศไทยถือเป็นนกประจำถิ่นที่พบได้ทั่วไปตามริมแม่น้ำ, คลอง หรือทะเลสาบ โดยเฉพาะในภาคกลางและภาคเหนือ

นกกระเต็นปักหลักส่งเสียงร้องสั้น ๆ ว่า *"ชิชิริ-ชิชิริ"* มีความสามารถกระพือปีกบินอยู่กับที่ในอากาศก่อนที่จะพุ่งตัวลงน้ำลงไปจับปลาได้ 

ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง

รูปภาพ
------

* คลิปวีดีโอการฆ่าปลาและกินปลา
* ใต้ท้องของตัวผู้ขณะบินใต้ท้องของตัวผู้ขณะบิน
* ลำตัวด้านหลังที่อุทยานแห่งชาติครูเกอร์, แอฟริกาใต้ลำตัวด้านหลังที่อุทยานแห่งชาติครูเกอร์, แอฟริกาใต้
* ไข่ไข่

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Ceryle rudis*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. 1 2 3  "*Ceryle rudis*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
3. ↑  *Alcedo rudis* ― Synonym of *Ceryle rudis*
4. ↑  นกกระเต็นปักหลัก
5. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ceryle rudis ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Ceryle rudis***
**มาสค์ไรเดอร์ไฟซ์ : พาราไดซ์ลอสต์** (ญี่ปุ่น: 劇場版　仮面ライダー555　パラダイス・ロスト; โรมาจิ: *Gekijōban Kamen Raidā Faizu: Paradaisu Rosuto*) หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งในภาษาไทยว่า **มาสค์ไรเดอร์ไฟซ์ เดอะ มูฟวี่ : สงครามมนุษย์กลายพันธุ์** เป็นภาพยบนตร์จากซีรีส์มาสค์ไรเดอร์ไฟซ์ ออกฉายเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 2003 และเคยเข้าฉายทางโรงภาพยนตร์เมื่อช่วงปี 2547 โดยบริษัท โลโก้ฟีล์ม

เรื่องย่อ
---------

เป็นเนื้อหาที่เปรียบเสมือนโลกคู่ขนานของเนื้อหาในทีวีซีรีส์โดยมนุษย์ได้กลายเป็นออร์เฟน็อคไปทั่วโลกจนเหลือมนุษย์จริงๆเพียง 2,599คน และก่อตั้งเป็นกลุ่มกองกำลังพิทักษ์มนุษย์เพื่อนำโลกกลับคืนจากการปกครองของออร์เฟน็อค โดยมีความหวังที่จะบุกเข้าไปในบริษัทสมาร์ทเบรนที่เปรียบเสมือน "ฐานหลัก" ของออร์เฟน็อคในญี่ปุ่น เพื่อชิง "เข็มขัดจักรพรรดิ" แห่งตำนานเพื่อนำมาใช้สู้
กับออร์เฟน็อค แต่มาริ หัวหน้ากองกำลังกลับเชื่อในตำนานผู้กอบกู้โลก และคิดว่า อินุอิ ทาคุมิ หรือ ไฟซ์ เป็นผู้กอบกู้โลกในตำนานนั้น แต่จากเหตุการณ์ไรอ๊อททรูเปอร์ทำให้ดูเหมือนว่าทาคุมิได้ตายไปแล้ว เหลือเพียงคุซากะที่เท่านั้นที่มีกำลังพอที่จะปราบออร์เฟน็อคได้ แต่ด้วยนิสัยของเขาทำให้ทุกๆคนในกองกำลังไม่ยอมรับในตัวเขานัก แต่จริงๆแล้วทาคุมิไม่ได้ตาย เพียงแต่ความจำเสื่อมแล้วไปอยู่กับมินะ และได้กลับมาช่วยกองกำลังพิทักษ์มนุษย์ในภายหลัง ส่วนบริษัทสมาร์ทเบรนได้วางแผนใช้เข็มขัดจักรพรรดิและสร้าง

ไรอ๊อททรูเปอร์จำนวนมากเพื่อที่จะกำจัดมนุษย์ทุกคน แต่ยังมีออร์เฟน็อคบางส่วนที่ยังมีความต้องการจะอยู่กับมนุษย์อย่างสันติ และเข้าช่วยเหลือพวกกองกำลังพิทักษ์มนุษย์ แต่ในภายหลังก็ถูกหลอกว่ามนุษย์หักหลังด้วยกลลวงของบริษัทสมาร์ทเบรน จนถูกฆ่าตายเหลือเพียง คิบะ ยูจิ ที่ภายหลังได้สวมเข็มขัดออร์ก้าเพื่อล้างแค้นมนุษย์และเข้าสู้กับไฟซ์

เพลงประกอบ
----------

* "Justiφ's -Accel Mix-"
	+ เนื้อเพลงโดย: Shoko Fujibayashi
	+ ประพันธ์โดย: Kazutoyo Satō
	+ เรียบเรียงโดย: Kazunori Miyake
	+ ศิลปิน: ISSA

อ้างอิง
-------

1. ↑
**วาฬฟิน** (อังกฤษ: fin whale, finback whale, *common rorqual*; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Balaenoptera physalus*) เป็นวาฬขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งในวงศ์วาฬอกร่อง (Balaenopteridae)

วาฬฟินจัดเป็นวาฬขนาดใหญ่เป็นอันดับ 2 รองมาจากวาฬสีน้ำเงิน (*B. musculus*) ที่อยู่ในสกุลและวงศ์เดียวกัน มีขนาดโตเต็มที่ยาวถึง 27 เมตร น้ำหนักมากกว่า 75 ตัน ขนาดลูกแรกเกิดยาว 6-6.5 เมตร มีลักษณะเด่น คือ สีด้านหลังสีดำ ด้านท้องสีขาวตัดกันชัดเจน มีซี่กรองอาหารจำนวน 240-480 แผง บนขากรรไกรบนแต่ละข้าง ร่องใต้คางมีจำนวน 50-100 ร่อง

วาฬฟินพบได้ในทะเลเปิดและมหาสมุทรเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วโลก สำหรับในประเทศไทย จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง และมีหลักฐานที่พบเพียงตัวอย่างเดียว เป็นซากโครงกระดูกขุดพบเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2538 ที่หมู่บ้านวิจิตราธานี กิโลเมตรที่ 36 จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นซากโครงกระดูกที่มีขนาดตัวยาวประมาณ 22 เมตร ถูกฝังอยู่ในโคลนนานมากจนบางส่วนเป็นฟอสซิลแล้ว ประมาณจากช่วงอายุที่สามารถเกิดเป็นฟอสซิลได้อยู่ในราวเกือบ 1,000 ปี ส่วนหัวยาว 5 เมตร ซากถูกฝังอยู่ในพื้นที่ของโครงการวิจิตราธานี ซึ่งอยู่ห่างจากปากแม่น้ำไม่น้อยกว่า 3 กิโลเมตร ในสภาพที่ค่อนข้างสมบูรณ์ จึงเชื่อแน่ว่าบริเวณนี้เคยเป็นแนวฝั่งทะเลมาก่อน และจะนำโครงกระดูกไปหาอายุโดยวิธีวิเคราะห์สารคาร์บอน 14 ต่อไป ปัจจุบันซากถูกเก็บรักษาไว้ที่โครงการวิจิตราธานี

และพบอีกครั้งเป็นกรณีที่ยังมีชีวิต เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2556 ที่เกาะลิบง อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง วาฬฟินความยาว 10 เมตร ว่ายเข้ามาเกยตื้นบริเวณหน้าเขาบาตูปูเต๊ะ ในระดับน้ำที่มีความลึกเพียง 1 เมตรเท่านั้น ทำให้ต้องดิ้นรนนานกว่า 3 ชั่วโมง จนกระทั่งน้ำขึ้นในเวลาเที่ยงวันเดียวกัน จึงเป็นอิสระว่ายลงทะเลไปได้

รูปภาพ
------

* ครีบหลังครีบหลัง
* ภาพถ่ายรูพ่นน้ำตรงบริเวณส่วนหัวภาพถ่ายรูพ่นน้ำตรงบริเวณส่วนหัว
* โครงกระดูกยาว 18 เมตร ที่พิพิธภัณฑ์ที่โมนาโกโครงกระดูกยาว 18 เมตร ที่พิพิธภัณฑ์ที่โมนาโก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Reilly, S.B. Bannister, J.L. Best, P.B. Brown, M. Brownell Jr. R.L. Butterworth, D.S. Clapham, P.J. Cooke, J. Donovan, G.P. Urbán, J. & Zerbini, A.N. (2008). *Balaenoptera physalus*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 7 October 2008.
2. 1 2 3  จาก itis.gov
3. 1 2  ปลาวาฬฟิน
4. ↑  บัญชีรายชื่อสัตว์ป่าคุ้มครอง 2546
5. ↑  "พบ'ปลาวาฬฟิน'เกยตื้นไทย จากคมชัดลึก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-31. สืบค้นเมื่อ 2013-01-31.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Balaenoptera physalus***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Balaenoptera physalus ที่วิกิสปีชีส์
**วิรัตน์ วชิรรัตนวงศ์** เกิดวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 ในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีนที่กรุงเทพมหานคร โดยมีกิจการในครอบครัวคือการจำหน่ายอัญมณีจำพวกทองและเพชร ฐานะของครอบครัวจัดว่าอยู่ในขั้นดี

นายวิรัตน์เข้าสู่วงการมวยด้วยอายุ 20 กว่า ๆ ในวัยเรียน ด้วยการเข้าไปเล่นพนันมวยในเวทีมวยราชดำเนินและเวทีมวยลุมพินี ทำให้รู้จักบุคคลในวงการมากมาย จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2520 ได้ตั้งค่ายมวยของตนเองขึ้นมาเป็นครั้งแรก ในชื่อ "ค่ายเพชรยินดี" มีนักมวยไทยในสังกัดที่มีชื่อเสียง เช่น สกัด เพชรยินดี ทอง เพชรยินดี และวิชาญน้อย เพชรยินดี ในยุคแรก ๆ

ในปี พ.ศ. 2520 เวทีมวยลุมพินีได้แต่งตั้งให้เป็นโปรโมเตอร์ประจำสนาม โดยใช้ชื่อรายการของตนเองว่า "ศึกเพชรยินดี" มาจนปัจจุบัน และในปี พ.ศ. 2537 ได้ก่อตั้งบริษัทธุรกิจมวยของตนเองขึ้นมา ในชื่อ "เพชรยินดี บ๊อกซิ่ง โปรโมชั่น" (Diamond Boxing Promotion) และเป็นผู้จัดการแข่งขันมวยไทยรายการใหญ่ รวมทั้งเป็นผู้จัดมวยคู่เอก ดังเช่น การแข่งขันของ แซมซั้น แสนเมืองน้อย ลูกเจ้าพ่อมเหศัดิ์ (แซมซั้น กระทิงแดงยิม) ทวีศักดิ์เล็ก พลอยศักดา 

สามเอ ไก่ย่างห้าดาวยิม

ในทางมวยสากล นายวิรัตน์ก็มีนักมวยที่ประสบความสำเร็จได้แชมป์โลกและมีชื่อเสียงมากมายในสังกัด เช่น ฉัตรชัย อีลิทยิม, แซมซั่น กระทิงแดงยิม, เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม, พงษ์ศักดิ์เล็ก กระทิงแดงยิม, โอเล่ห์ดง กระทิงแดงยิม, วันเฮง ซีพีเอฟ และ น็อคเอาท์ ซีพรเฟรชมาร์ท

นอกจากธุรกิจมวยแล้ว นายวิรัตน์ยังมีธุรกิจประเภทอื่นอีก เช่น ค้าทองคำซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัวแต่ดั้งเดิมอยู่แล้ว ธุรกิจสปอร์ตคอมเพล็กซ์ในชื่อ "อีลิท สปอร์ตคอมเพล็กซ์" เป็นต้น

ชีวิตส่วนตัว นายวิรัตน์มีชื่อเล่นที่นิยมเรียกกันในหมู่สื่อมวลชนและบุคคลในวงการมวยว่า "เสี่ยเน้า" หรืออีกมุมหนึ่งว่า "โปรโมเตอร์ไม่กะล่อน" ชีวิตครอบครัว สมรสกับนางภาวิณี วชิรรัตนวงศ์ มีบุตร 2 คน คือ นายณัฐเดช วชิรรัตนวงศ์ กับ นางสาวฐานิต วชิรรัตนวงศ์

ในปัจจุบัน มี "เสี่ยโบ๊ท" นายณัฐเดช ลูกชายคนโต และ "เสี่ยตัง" นายปิยะรัตน์ วชิรรัตนวงศ์ หลานชาย เป็นผู้สืบทอดกิจการมวย เสี่ยเน้า นายวิรัตน์ โปรโมเตอร์ไม่กะล่อน ได้เตรียมจะวางมือจากวงการมวยเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 โดยถ่ายโอนงานบางส่วนให้นายณัฐเดช และนายสุเมธ ซื่อสัตตบงกช เป็นผู้ดูแล  และได้วางมือเป็นการถาวรในวันที่ 8 ธันวาคม ปีเดียวกันเนื่องจากมีความขัดแย้งส่วนตัวอย่างรุนแรงกับอดีตนายสนามมวยเวทีลุมพินี โดยการจัดรายการมวยใหญ่นัดสุดท้ายเป็นการอำลา ผ่านรายการถ่ายทอดสดทาง ททบ. 5 ซึ่งตรงกับวันสถาปนาเวทีมวยลุมพินี นับเป็นเวลากว่า 38 ปี ที่ได้มีบทบาทในวงการมวย ทั้งมวยไทยและมวยสากล

อ้างอิง
-------

1. ↑  เสี่ยเน้าจัดให้มวยนัดบิ๊กไฟต์ 3 เม.ย.นี้ที่ลุมพินี
2. ↑  คอลัมน์: เวทีวาที: อาวสานต์อินทรีย์แดง
3. ↑  ‘โบ๊ท’ ณัฐเดช วชิรรัตนวงศ์ โปรโมเตอร์ ‘เพอร์เฟ็คท์’. **มวยตู้**. ปีที่ 26 ฉบับที่ 1375. วันศุกร์ที่ 25 ม.ค. 2556. ISBN 974909107-8. หน้า 7
4. ↑  "เทงบ 10 ล้าน เน้าบูมมวยไทย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-06-30. สืบค้นเมื่อ 2015-07-04.
5. ↑  ""เสี่ยเน้า" อำลาวงการมวย จัดใหญ่ไฟต์สุดท้าย ธ.ค." ผู้จัดการออนไลน์. 20 November 2015. สืบค้นเมื่อ 17 November 2015.[*ลิงก์เสีย*]

* ประวัติส่วนตัวจากเว็บไซต์ เพชรยินดี บ๊อกซิ่ง โปรโมชั่น เก็บถาวร 2008-06-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**เห็ดระโงกหิน** (อังกฤษ: death cap; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Amanita phalloides*) เป็นเห็ดราที่มีพิษถึงตาย อยู่ในไฟลัมเบสิดิโอไมโคตา เห็ดระโงกหินกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในทวีปยุโรป มีความสัมพันธ์แบบสมชีพกับพืชใบกว้างหลายชนิด ในบางกรณี เห็ดระโงกหินถูกนำไปยังบริเวณใหม่โดยการปลูกต้นโอ๊ก เกาลัดและสนเขาที่ไม่ใช่ชนิดในท้องถิ่น ดอกเห็ดขนาดใหญ่ปรากฏในฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง หมวกมักมีสีออกเขียว โดยมีลายและครีบเห็ดสีขาว

เห็ดระโงกหินเป็นเห็ดพิษที่คล้ายเห็ดชนิดที่กินได้หลายชนิด (ที่โดดเด่นที่สุดคือ เห็ดซีซาร์และเห็ดฟาง) ที่มนุษย์บริโภคทั่วไป จึงเพิ่มความเสี่ยงการได้รับสารพิษโดยบังเอิญ เห็ดระโงกหินเป็นหนึ่งในเห็ดที่มีพิษร้ายแรงที่สุดเท่าที่ทราบ และเป็นสาเหตุการเสียชีวิตส่วนใหญ่จากการได้รับพิษเห็ด เห็ดระโงกหินเป็นหัวข้อการวิจัยอย่างมาก และมีการแยกสารที่ออกฤทธิ์ทางชีววิทยาหลายชนิด สารพิษหลัก คือ แอลฟาอะแมนิติน (α-amanitin) ซึ่งไปทำลายตับและไต โดยมักถึงตาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Benjamin, p.200.

บรรณานุกรม
----------

* Benjamin, Denis R. (1995). *Mushrooms: Poisons and Panaceas—A Handbook for Naturalists, Mycologists and Physicians*. New York: WH Freeman and Company. ISBN 0-7167-2600-9.
**เห็ดแครง** หรือ **เห็ดตีนตุ๊กแก** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Schizophyllum commune*) เป็นเห็ดที่ขึ้นได้ทั่วทุกภูมิภาคทั่วโลกและเจริญเติบโตได้ตลอดปี เป็นเห็ดขนาดเล็ก เส้นผ่านศูนย์กลาง 1-4 เซนติเมตร รูปทรงคล้ายพัด ไม่มีก้านดอก 

ในด้านคุณค่าทางโภชนาการ เห็ดแครงมีคาร์โบไฮเดรตและโปรตีนสูง นิยมนำมาแกงคั่วกับปลาย่าง หรือนำมาย่างโดยโขลกพริกขี้หนู ข่า ตะไคร้ ขมิ้น พริกไทย แล้วนำเห็ดแครงผสมลงไป พร้อมด้วยมะพร้าวขูดและไข่ไก่ แล้วห่อด้วยใบตองนำไปปิ้งกับเตาถ่าน เห็ดชนิดนี้ยังเป็นที่รู้จักมากในแถบภาคใต้ พบมากบนท่อนไม้ยางพาราที่ตัดทิ้งไว้ โดยนิยมนำมาทำแกงสมรมซึ่งเป็นแกงที่ขาดไม่ได้สำหรับงานบุญสารทเดือนสิบ ส่วนในประเทศญี่ปุ่นใช้ทำเป็นยาเนื่องจากมีสารที่มีคุณสมบัติในการต่อต้านเชื้อไวรัสและยับยั้งเซลล์มะเร็ง

นอกจากนี้ยังมีงานวิจัยซึ่งใช้สารสกัดจากเห็ดแครงในกระบวนการขุดเจาะน้ำมันดิบ โดยสารสกัดจากเห็ดแครงที่เป็นสารไบโอพอลิเมอร์นี้จะถูกนำมาผสมกับน้ำ และสูบเข้าไปในบ่อน้ำมันดิบเพื่อชะล้างและพาน้ำมันดิบที่ยังคงเหลืออยู่ภายในบ่อน้ำมันให้ออกมาได้มากที่สุด

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-10-13. สืบค้นเมื่อ 2009-12-17.
3. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เห็ดแครง**

* "Schizophyllum commune", MykoWeb
* "เห็ดแครง", www.mushroomvilla.com
แบงท์ เอ็ดเลียน (ขวา) กับสมเด็จพระเจ้ากุสตาฟที่ 6 อดอล์ฟแห่งสวีเดน
**แบงท์ เอ็ดเลียน** (สวีเดน: *Bengt Edlén*; 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1906 — 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993) เป็นทั้งศาสตราจารย์ทางฟิสิกส์และนักดาราศาสตร์ชาวสวีเดนผู้ซึ่งมีความเชี่ยวชาญในด้านสเปกโทรสโกปี เขาได้เข้าร่วมในการแก้ *ปริศนาโคโรนา* ซึ่งเป็นเส้นเงาที่ไม่สามารถระบุได้ในสเปกตรัมของดวงอาทิตย์ โดยเชื่อกันอย่างคร่าวๆว่าน่าจะมาจากธาตุไม่ปรากฏชื่อมาจนบัดนี้โดยเรียกว่าโคโรเนียม ในภายหลัง แบงท์ เอ็ดเลียน ได้แสดงให้เห็นว่าเส้นเหล่านั้นมาจากการแตกตัวของเหล็กที่แตกตัวเป็นไอออน (**Fe-XIV**) การค้นพบของเขาไม่ได้รับการยอมรับในทันที ตั้งแต่ไอออนไนซ์ได้รับการอ้างอิงว่าต้องมีอุณหภูมิที่ล้านองศา หลังจากนั้นอุณภูมิของโคโรนาดวงอาทิตย์ก็ได้รับการตรวจสอบ

นอกจากนี้ เขายังมีผลงานสำคัญในการวิเคราะห์สเปกตรัมของดาววูล์ฟ-ราเยท์

แบงท์ เอ็ดเลียน ได้เป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยลุนด์ใน ค.ศ. 1944–1973 เขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกแห่งราชสำนักวิทยาศาสตร์สวีเดนใน ค.ศ. 1947 เขาสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมในนอร์เชอปิงใน ค.ศ. 1926 และได้เข้ามหาวิทยาลัยอุปซอลากระทั่งสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกใน ค.ศ. 1934 

แบงท์ เอ็ดเลียน ได้รับเหรียญทองจากสมาคมดาราศาสตร์หลวงใน ค.ศ. 1945 สำหรับการแก้ปริศนาโคโรนา,  เหรียญฮาวเวิร์ด เอ็น. พ็อตส์ ใน ค.ศ. 1946 สำหรับการวิจัยรังสีอัลตร้าไวโอเลตไกลสุด และเหรียญเฮนรี เดรเปอร์ของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติสหรัฐอเมริกา ใน ค.ศ. 1968

อ้างอิง
-------

1. ↑  Beals, C. S. (1933). "Classification and temperatures of Wolf-Rayet stars". *The Observatory*. **56**: 196–197. Bibcode:1933Obs....56..196B.
2. ↑  Swings, P. (1942). "The Spectra of Wolf-Rayet Stars and Related Objects". *Astrophysical Journal*. **95**: 112–133. Bibcode:1942ApJ....95..112S. doi:10.1086/144379.
3. ↑  Hockey, Thomas (2009). *The Biographical Encyclopedia of Astronomers*. Springer Publishing. ISBN 978-0-387-31022-0. สืบค้นเมื่อ August 22, 2012.
4. ↑  "Winners of the Gold Medal of the Royal Astronomical Society". Royal Astronomical Society. สืบค้นเมื่อ 24 February 2011.
5. ↑  "The Franklin Institute Awards - Laureate Search". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-09-21. สืบค้นเมื่อ 2012-11-29.
6. ↑  "Henry Draper Medal". National Academy of Sciences. สืบค้นเมื่อ 24 February 2011.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Gold Medal of the Royal Astronomical Society awarded to Edlén
* Pressmeddelande: Ny utställning på Lunds Universitetmuseum เก็บถาวร 2006-10-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (สวีเดน)
**อ็องตวน-โฌแซ็ฟ "อาดอลฟ์" ซักซ์** (ฝรั่งเศส: *Antoine-Joseph "Adolphe" Sax*; 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1814 – ราว 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1894) เป็นนักดนตรีเป่าฟลุตและคลาริเนตและนักออกแบบเครื่องดนตรี ชาวเบลเยียม เป็นที่รู้จักจากการคิดค้นเครื่องดนตรี แซกโซโฟน , แซ็กฮอร์น และ แซ็กทูบา ซึ่งคือเครื่องดนตรี ทรอมโบน ในปัจจุบัน

ประวัติ
-------

### วัยเด็ก

อ็องตวน-โฌแซ็ฟ ซักซ์ เกิดในเมือง ดิโนง , เบลเยี่ยม มีชื่อแรกเกิดว่า อ็องตวน ภายหลังบิดาของเขา ชาร์ล โจเซฟ แซกซ์ (อังกฤษ: Charles-Joseph Sax) ได้เปลี่ยนชื่อให้เป็นอาดอล์ฟในวัยรุ่น บิดาของเขาเป็นนักดนตรีเป่าฟลุตและคลาริเนตโดยชาร์ลอีกทั้งโรงงานประดิษฐ์เครื่องดนตรีจำพวกเครื่องลมไม้และทองเหลืออยู่บริเวณเมืองดินานท์  บิดาและมารดาของเขาเป็นนักออกแบบเครื่องดนตรี , ซึ่งเป็นคนคิดค้นแตรทองเหลือที่พัฒนามาหลายรูปแบบ , อาดอล์ฟเริ่มต้นทำเครื่องดนตรีของตัวเองในช่วงวัยแรกรุ่น , เขาเริ่มต้นด้วยการนำเครื่องฟลุตและคลาริเนตในวัยเพียง 15. ปี , ต่อมาเขาได้ทำการแสดงโชว์เกี่ยวกับเครื่องดนตรีทั้งสองชิ้นที่วิทยาลัยรอยัลบรัสเซลส์ (อังกฤษ: Royal Conservatory of Brussels) 

### ผลงานการประดิษฐ์

หลังการลาออกจากโรงเรียน , ซักซ์ได้ทดลองออกแบบเครื่องดนตรี และพ่อแม่ก็ช่วยเหลือด้วยการออกค่าใช้จ่ายสำหรับดนตรี , เครื่องดนตรีชิ้นแรกที่เขาพัฒนาจนมีความสำคัญอย่าง *เบสคลาริเน็ต* โดยเขาขึ้นจดสิทธิบัตรในวัยเพียง 24 ปี ซักส์ได้ย้ายที่อยู่อาศัยใน ปารีส เมื่อปี ค.ศ. 1841 อย่างถาวร และเริ่มต้นสำหรับการออกแบบเครื่องดนตรีชิ้นใหม่ โดยจัดแสดงโชว์ในปารีสเมื่อราวปี 1844 ซึ่งเป็นที่ปิด-เปิดสำหรับแตรเดี่ยว แต่อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ได้คิดค้นเครื่องดนตรีนั้น จากเครื่องดนตรีออกแบบของซักซ์ทำให้เขาประสบความสำเร็จอย่างมาก โดยต่อมาคือเครื่องดนตรีที่เขาคิดค้น "แซ็กฮอร์น" มีระดับเสียงทั้งหมด 7 รูปแบบ , และนำไปสู่การคิดค้นเครื่องดนตรี "ฟลูเกิลฮอร์น" โดยปกติแล้วแซ็กฮอร์น มักจะใช้ในซิมโฟนิคแบนด์ (อังกฤษ: Concert bands) และ ออร์เคสตรา แซ็กฮอร์น ยังมีรากฐานมาสู่เครื่องดนตรี ยูโฟเนียม ในปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "แซกโซโฟน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2015-11-05.
2. ↑  Adolphe Sax (อดอล์ฟ แซก) ผู้ผลิตแซกโซโฟนตัวแรกของโลก[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  Richard Ingham (1998). *The Cambridge companion to the saxophone*. Cambridge Companions to Music. Cambridge University Press. pp. 1–2. ISBN 978-0-521-59666-4.
4. ↑  อาดอลฟ์ ซักซ์ วันเกิดปีที่ 201 ของผู้คิดค้นแซกโซโฟน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อาดอลฟ์ ซักซ์**
ระวังสับสนกับ คอรี่ แอนด์ แจน

**เจนนี่-คอรี่** คือศิลปินดูโอสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ประกอบสมาชิก เจนสุดา ปานโต และ คอรี่ ลีย์ รอบิ้นส์(อพชินี อุตตมะโยธิน) มีผลงานอัลบั้ม 1 ชุด "Jenny VS Corey" ผลงานเพลงสร้างชื่อคือเพลง "ใครใครก็ไม่รัก" ซึ่งเพลงนี้ พลับ จุฑาภัทร เหล่าธรรมทัศน์ นำเพลงมาร้องแก้และเปลี่ยนเป็นชื่อเพลง "ใครใครก็ไม่รักผม" 

คอรี่เคยออกผลงานดูโอมาก่อนแล้วกับค่าย StarZone ชื่อวง คอรี่ แอนด์ แจน ร่วมกับ "แจน บุรกรรมโกวิท" ก่อนที่จะมาเป็นวง **เจนนี่ VS คอรี่** ทางค่ายแกรมมี่ในภายหลัง และเคยถ่ายโฆษณามากมายในวัยเด็ก ส่วนเจนนี่-เจนสุดา ปานโต เคยแสดงมิวสิควีดีโอให้กับเบิร์ด ธงไชย เพลง "พรุ่งนี้" ตอนอายุ 12 ปีก่อนที่จะมาเป็นนักร้อง

ผลงานเพลง
---------

### อัลบั้ม Jenny VS Corey (พ.ศ. 2542)

* 1. Jenny VS Corey(ค.ศ. 1999)**1. *Jenny VS Corey***  
(ค.ศ. 1999)

1. โอ๋ โอ๋ โอ๋
2. ใครใครก็ไม่รัก
3. มีวิตะมิน
4. เก็บไว้ดีดี
5. ทำให้แล้วนะ
6. หนูไม่เกี่ยว
7. จะโกรธอีกนานไหม
8. แบละ
9. แค่เพื่อนได้ไหม
10. ฉันสัญญา

อัลบั้มอื่นๆ
------------

อ้างอิง
-------

* ย้อนดูอดีตนักร้องคู่ดูโอ้ "เจนนี่ VS คอรี่" เจ้าของเพลงฮิต "ใครๆก็ไม่รัก"
**วัดบางขมิ้น** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 บ้านบางขมิ้น ตำบลบางยอ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ปัจจุบันมีเนื้อที่ 5 ไร่ 2 งาน 27 ตารางวา ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา

วัดบางขมิ้นสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2369 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2491 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2496 เดิมวัดไม่ได้อยู่ติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา ต่อมาน้ำได้เซาะตลิ่งพื้นที่ของชาวบ้านพังลงแม่น้ำหมดจนมาถึงพื้นที่ของวัด จนอุโบสถหลังเก่า (คาดว่าสร้างสมัยรัชกาลที่ 3) พังลงแม่น้ำ พระครูคำ ปุญฺญาโส เจ้าอาวาสขณะนั้นจึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ทางด้านหลังวัด ต่อมาได้สร้างศาลาโรงครัวริมแม่น้ำเจ้าพระยา หอสวดมนต์สร้าง พ.ศ. 2469 ต่อมาได้รื้อสร้างใหม่ โดยสร้างเป็น 3 ชั้น ชั้นแรกเป็นหอฉัน ชั้นที่ 2 เป็นหอสวดมนต์ ชั้นที่ 3 เป็นหอปริยัติธรรม เมื่อ พ.ศ. 2549 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 กุฏิสงฆ์มี 8 หลัง เป็นทรงไทย

ในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน พระพุทธรูปปางมารวิชัยหน้าตัก 60 นิ้ว และอีกองค์หนึ่งหน้าตัก 30 นิ้ว พร้อมด้วยอัครสาวก ทางด้านการศึกษามีการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกธรรมและได้จัดสร้างโรงเรียนประชาบาล

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการหรั่ง
* พระครูคำ ปุญฺญาโส
* พระครูถาวรสมุทรกิจ (บุญมาวุฑฺฒิธมฺโม)
* พระครูสมุทรญาณวัฒน์ (สมพิศ ติกฺขญาโณ)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติวัด". *หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ*.
2. ↑  "วัดบางขมิ้น". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.
**วัดบัวปากท่า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนิลเพชร อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม เนื้อที่ตั้งวัด 24 ไร่ 2 งาน 12 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์ 24 ไร่ 

วัดบัวปากท่าตั้งวัด เมื่อ พ.ศ. 2453 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2477 ตั้งชื่อวัดตามชื่อตำบล แต่เดิมมีบึงใหญ่อยู่ใกล้บริเวณวัดบัวปากท่า ชาวบ้านได้อาศัยบึงน้ำใหญ่แห่งนี้ซึ่งมีท่าจอดเทียบเรือไว้ขนถ่ายสินค้าหรือซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้าซึ่งกันและกัน และการเดินทางเพื่อที่จะไปยังต่างจังหวัดหรือสถานที่ต่าง ๆ ต่อมา พ.ศ. 2516 ได้แบ่งแยกพื้นที่การปกครองออกเป็น 2 ตำบล ทางตอนเหนือใช้ชื่อเดิมว่าตำบลบัวปากท่า ส่วนทางตอนใต้ใช้ชื่อใหม่ว่า ตำบลนิลเพชร วัดบัวปากท่าทำให้ย้ายมาอยู่ในตำบลนิลเพชร ที่ตั้งของวัด ตั้งอยู่ของหมู่บ้านสามขา ซึ่งเป็นลำคลองสามแยก จึงเรียกว่า **วัดสามขา** จนชาวบ้านสามขาถวายที่จำนวน 12 ไร่เศษ เพื่อให้เป็นที่สร้างวัด

ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2507 และมีศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์วัดบัวปากท่า ตั้งแต่ พ.ศ. 2551 สอนในวันอาทิตย์ เวลา 9.00-15.00 น.

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อชิต
* เจ้าอธิการปุย กมโล
* อาจารย์เรือน
* พระครูวรพจน์สุนทร พ.ศ. 2529–2555
* พระอธิการอำนาจ กตนาโท พ.ศ. 2556

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบัวปากท่า". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดบัวปากท่า". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์วัดบัวปากท่า". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**ทางรถไฟสายกาลกา–ศิมลา** (อังกฤษ: Kalka–Shimla Railway) เป็นรถไฟรางแคบขนาด 2 ฟุต 6 นิ้ว (762 เซนติเมตร) เดินรถจากสถานีรถไฟกาลกาในเมืองกาลกา (Kalka) รัฐหรยาณา กับสถานีรถไฟศิมลาในเมืองศิมลา (Shimla) ในรัฐหิมาจัลประเทศ ประเทศอินเดีย สร้างเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2441 เพื่อเชื่อมต่อเมืองศิมลากับระบบรถไฟส่วนอื่นของประเทศอินเดียช่วงจักรวรรดิบริติชปกครอง เป็นระบบรถไฟภูเขาอีกสายหนึ่งของอินเดียที่ตั้งอยู่บริเวณตีนเทือกเขาหิมาลัย เส้นทางประกอบไปด้วยอุโมงค์ 107 แห่ง และสะพาน 864 แห่ง รายล้อมด้วยทิวทัศน์ของธรรมชาติและหมู่บ้านต่าง ๆ และเส้นทางนี้ยังเชื่อมต่อกับระบบรถไฟสายเดลี-กาลกาเพื่อเชื่อมต่อกับนิวเดลี และเมืองอื่น ๆ ทั่วประเทศ

แต่เดิมทางรถไฟสายกาลกา-ศิมลาใช้หัวรถจักรไอน้ำนำขบวน แต่ช่วงปี พ.ศ. 2498 และปี พ.ศ. 2513 จึงได้มีการใช้หัวรถจักรดีเซลมาใช้ในการเดินรถตามลำดับ

ทางรถไฟสายกาลกา-ศิมลาได้รับเกียรติจากยูเนสโกให้เป็นมรดกโลกในนาม**ทางรถไฟภูเขาของประเทศอินเดีย** (Mountain Railways of India) เมื่อ พ.ศ. 2542 ร่วมกับทางรถไฟสายภูเขานีลคิรี (Nilgiri Mountain Railway) และทางรถไฟสายดาร์จีลิงหิมาลัย (Darjeeling Himalayan Railway) ส่วนทางรถไฟสายเขามาเถราน (Matheran Hill Railway) อยู่ในบัญชีเบื้องต้นของมรดกโลก

ระเบียงภาพ
----------

* หัวรถจักรไอน้ำหัวรถจักรไอน้ำ
* หัวรถจักรเรลคาร์ ที่ดัดแปลงจากรถบรรทุกหัวรถจักรเรลคาร์ ที่ดัดแปลงจากรถบรรทุก
* ขณะจอดที่สถานีรถไฟตาราเทวีขณะจอดที่สถานีรถไฟตาราเทวี

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Engineer" journal article, circa 1915, reprinted in Narrow Gauge & Industrial Railway Modelling Review, no. 75, July 2008
2. ↑  "Mountain Railways of India". UNESCO World Heritage Centre. สืบค้นเมื่อ 2006-04-30.
3. ↑  "Kalka–Shimla Railway makes it to Unesco's World Heritage list". *The Hindu Business Line*. 2008-07-09. สืบค้นเมื่อ 2008-07-10.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทางรถไฟสายกาลกา-ศิมลา
* Toy train from Kalka to Shima(UP) train route เก็บถาวร 2016-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Shimla to Kalka(DOWN) on searchmytrain เก็บถาวร 2016-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Himachal Pradesh
* Kalka–Shimla Toy Train เก็บถาวร 2009-01-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Kalka–Shimla Railway
* Article in The Tribune
**วัดบางกร่าง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ติดกับคลองบางกร่าง ในหมู่ที่ 3 บ้านบางกร่าง ตำบลบางกร่าง อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ 80 ตารางวา 

วัดบางกร่างสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 แต่อาจสร้างก่อนหน้านั้น ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ชื่อของวัดคงเรียกตามชื่อคลองที่ตั้งอยู่ใกล้ชิด วัดได้รับการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2493 โดยสร้างอุโบสถขึ้นใหม่แทนหลังเดิมและปรับปรุงก่อสร้างเสนาสนะอื่นอีก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กจำนวน 10 หลัง เป็นอาคารทรงไทยโบราณ 9 หลัง บังกะโล 1 หลัง ครึ่งตึก 2 ชั้น 2 หลัง หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 และศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางกร่าง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดบางกร่าง ต.บางกร่าง อ.เมือง นนทบุรี". ทัวร์วัดไทย.
3. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 440–42241. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**ทางรถไฟสายดาร์จีลิงหิมาลัย** (อังกฤษ: Darjeeling Himalayan Railway) เนื่องจากรถหัวจักรและขบวนรถมีขนาดย่อมจึงเป็นที่รู้จักในนาม **รถไฟของเล่น** (Toy Train) เป็นรถไฟรางแคบขนาด 2 ฟุต (610 มิลลิเมตร) เดินรถจากสถานีชุมทางนิวชัลปาอิคุฬี (New Jalpaiguri) ในเมืองศิลิคุฬี (Siliguri) กับเมืองดาร์จีลิง (Darjeeling) ในรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย ก่อสร้างช่วงปี พ.ศ. 2422–2424 ระยะทาง 78 กิโลเมตร บนระดับความสูงชั้นต่าง ๆ ตั้งแต่สถานีชุมทางนิวชัลปาอิคุฬีที่มีความสูง 100 เมตรจากระดับน้ำทะเล ไปจนถึงสถานีดาร์จีลิงที่มีความสูง 2,200 เมตรจากระดับน้ำทะเล ขบวนรถจึงมีขนาดเล็กเพื่อความเหมาะสมแก่การเดินทางที่คดเคี้ยวบนเทือกเขาหิมาลัย

ทางรถไฟสายดาร์จีลิงหิมาลัยเดินรถโดยใช้รถจักรไอน้ำดีเอ็ชอาร์ บีคลาส (DHR B Class) ซึ่งถูกใช้งานมาตั้งแต่ยุคอาณานิคมและมีให้บริการทุกวัน นอกจากหัวรถจักรไอน้ำแล้วยังมีหัวรถจักรดีเซลให้บริการด้วย

ทางรถไฟสายดาร์จีลิงหิมาลัยได้รับเกียรติจากยูเนสโกให้เป็นมรดกโลกในนาม**ทางรถไฟภูเขาของประเทศอินเดีย** (Mountain Railways of India) เมื่อ พ.ศ. 2542 ร่วมกับทางรถไฟสายภูเขานีลคิรี (Nilgiri Mountain Railway) และทางรถไฟสายกาลกา-ศิมลา (Kalka–Shimla Railway) ส่วนทางรถไฟสายเขามาเถราน (Matheran Hill Railway) อยู่ในบัญชีเบื้องต้นของมรดกโลก

ระเบียงภาพ
----------

* หัวรถจักรไอน้ำหัวรถจักรไอน้ำ
* หัวรถจักรดีเซลหัวรถจักรดีเซล
* รถไฟของเล่นกับรถไฟขนาดปรกติรถไฟของเล่นกับรถไฟขนาดปรกติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hughes, Hugh (1994). *Indian Locomotives: Part 3 – Narrow Gauge 1863–1940*. Harrow, Middlesex: The Continental Railway Circle, p. 34
2. ↑  Marshall, Lawrence G (2001). *Indian Narrow Gauge Steam Remembered*. East Harling, Norfolk: Plateway Press, pp. 60–61
3. ↑  "Mountain Railways of India". UNESCO World Heritage Centre. สืบค้นเมื่อ 2006-04-30.
4. ↑  "Kalka–Shimla Railway makes it to Unesco's World Heritage list". *The Hindu Business Line*. 2008-07-09. สืบค้นเมื่อ 2008-07-10.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทางรถไฟสายดาร์จีลิงหิมาลัย
* Darjeeling Himalayan Railway Society site
* More pictures of Darjeeling and the railroad at the University of Houston Digital Library เก็บถาวร 2011-07-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Darjeeling Himalayan Railway BBC video documentary