**อาหนง** (จีน: 阿儂; พินอิน: *Ā Nóng*; ราว ค.ศ. 1005–1055) เป็นแม่มด ผู้นำ และนักรบชาวจฺวั้ง (壯) เป็นภริยาของหนง เฉฺวียนฝู (儂全福) ผู้นำชาวจฺวั้งและหนง (儂) ชนกลุ่มน้อยทางชายแดนจีน–เวียดนาม ทั้งเป็นมารดาของขุนศึกหนง จื้อเกา (儂智高; ค.ศ. 1025–1055) นาง พร้อมด้วยสามีและบุตร นำทัพชาวจฺวั้งและหนงออกรบกับชาวจีนและเวียดนามจนเป็นที่เลื่องลือ

อาหนงเกิดราว ค.ศ. 1005 เป็นธิดาของหัวหน้าเผ่าเผ่าหนึ่งซึ่งชาวจีนฮั่นให้ศักดินาเป็นขุนนางชั้นโจว (州) ส่วน Nong Dang-dao พี่ชายหรือน้องชายของนาง ได้ปกครองดินแดนจฺวั้งทั้งมวล อาหนงสมรสกับหนง เฉฺวียนฝู ในราว ค.ศ. 1020 นางและสามีมีบุตรด้วยกันหลายคน หนึ่งในนั้น คือ หนง จื้อเกา

ตำนานในแถบกวังหนาน (廣南) ว่า สุนัขประจำตระกูลบอกนางว่า นางจะให้กำเนิดบุตรได้ต่อเมื่อเห็นกวาง แต่นางเห็นกระบือแล้วก็ให้กำเนิดหนง จื้อเกา ถือเป็นการคลอดผิดฤกษ์ เป็นเหตุให้หนง จื้อเกา พ่ายแพ้ต่อราชวงศ์ซ่ง (宋朝) เมื่อรบกัน

เอกสาร *ซ่งฉื่อ* (宋史) ของจีน ระบุว่า นางเป็นแม่มด กระทำคุณไสยต่าง ๆ รวมถึงการบูชายัญมนุษย์ แต่นักประวัติศาสตร์เชื่อว่า ข้อมูลนี้อาจผ่านการแต่งเติมด้วยอคติของลัทธิขงจื๊อ

อย่างไรก็ดี อาหนงเสนอให้หนง เฉฺวียนฝู สามี ยึดอำนาจการปกครองเผ่าเฉิน (岑) ด้วยการสังหารพี่ชายหรือน้องชายของเขาเองซึ่งเป็นหัวหน้าเผ่า หนง เฉฺวียนฝู ก่อตั้งรัฐฉางเชิง (長生國) โดยมีตนเองเป็นปฐมกษัตริย์ ตั้งอาหนงเป็นราชินี เรียก "หมิงเต๋อหฺวังโฮ่ว" (明德皇后) แล้วตัดความสัมพันธ์กับเวียดนาม ต่อมาใน ค.ศ. 1039 จักรพรรดิลี้ ท้าย ตง (Lý Thái Tông) แห่งเวียดนาม นำทัพมาปราบปราม จับหนง เฉฺวียนฝู และครอบครัวได้ จึงให้ประหารสิ้น เว้นแต่อาหนง และหนง จื้อเกา ผู้บุตร ที่หลบหนีไปได้

อาหนง และหนง จื้อเกา สานสัมพันธ์กับพ่อค้าชาวจีนซึ่งมักเดินทางมาซื้อทองที่กว่างโจว (广州) พ่อค้าคนหนึ่งนาม Huang Wei ชี้แนะแนวทางเอาชนะกองทัพราชวงศ์ซ่งที่ Yong ให้แก่อาหนง และหนง จื้อเกา พวกเขาทำตามและประสบความสำเร็จ จึงมุ่งหน้าไปตีเมืองอื่น ๆ เช่น เหิงเซี่ยน (橫縣) และอู๋โจว (梧州) จนสามารถนำกำลังมาล้อมกว่างตง (广东) ได้ใน ค.ศ. 1052 แต่ไม่สามารถตีเมืองได้

ราชวงศ์ซ่งตั้งค่าหัวอาหนง และหนง จื้อเกา สูงกว่าที่ตั้งไว้สำหรับกบฏในกว่างตง แล้วเรียกประชุมพลไปปราบปรามคนทั้งสองเป็นผลสำเร็จ อาหนง กับหนง จื้อเกา หนีไปยฺหวินหนาน (云南) และพยายามจะเรียกระดมพลที่นั่น แต่ถูกจับกุมเสียก่อน อาหนงถูกประหารชีวิตใน ค.ศ. 1055

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Barlow 2002.
2. 1 2 3 4  Barlow 1987, p. 256.
3. ↑  Inchan, Damrongphon (2015). "Nong of Southern China: Linguistic, Historical and Cultural Contexts". *Silpakorn University Journal of Social Sciences, Humanities, and Arts* (ภาษาอังกฤษ). **15** (1): 164.
4. ↑  Barlow 2005.
5. ↑  Barlow 1987, p. 261.

บรรณานุกรม
----------

* Barlow, Jeffrey (2005), "The Tang-Song Interregnum", *The Zhuang: A Longitudinal Study of Their History and Their Culture*, Pacific University, เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-02-08, สืบค้นเมื่อ 2018-10-11.
* ——— (2002), "A Nong (c. 1005–1055)", ใน Commire, Anne (บ.ก.), *Women in World History: A Biographical Encyclopedia*, Waterford, Connecticut: Yorkin Publications, ISBN 0-7876-4074-3.
* Barlow, Jeffrey G. (1987), "The Zhuang Minority Peoples of the Sino-Vietnamese Frontier in the Song Period", *Journal of Southeast Asian Studies*, **18** (2): 250–269, JSTOR 20070970

อ่านเพิ่ม
---------

* Eberhard, Wolfram (1982). *China's Minorities, Yesterday and Today.* Belmont CA: Wadsworth.
* Ma Yin, ed. (1989). *China's Minority Nationalities.* Beijing: Foreign Languages Press.
* Schafer, Edward (1967). *The Vermillion Bird: Tang Images of the South.* Berkeley: University of California.
* Taylor, K.W. (1983). *The Birth of Vietnam.* Berkeley: The University of California Press.