recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดสวนหลวง** วัดในพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดเก่าแก่โบราณสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนป­ลาย ตั้งอยู่ที่ บ้านแหลมสวนหลวง หมู่ที่ 1 ตำบลสวนหลวง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

ประวัติ
-------

วัดสวนหลวง สันนิษฐานว่า เชื้อพระวงศานุวงศ์ เป็นผู้สร้างวัดนี้ขึ้นมา อีกก็ว่า เป็นพระยาในสมัยนั้นเป็นผู้สร้าง จึงไม่เป็นที่แน่ชัดว่า ผู้ใดเป็นผู้สร้างวัดนี้ขึ้น จากหลักฐานของกองพุทธศาสนาบันทึกไว้ว่าได้ตั้งเป็นวัดเมื่อปี พ.ศ. 2245 ร่วมอายุของวัดนี้แล้ว 300 ปีเศษ จึงทำให้ถาวรวัตถุในวัดหลายชิ้นที่เหลืออ­ยู่ในปัจจุบันเป็นสิ่งที่ยืนยันได้ ถึงความเก่าแก่ของวัดสวนหลวงแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็น หลวงพ่อจักรนารายณ์ พระพุทธรูปโบราณปูนปั้น ที่มีความศักดิ์สิทธิ์ ที่ประดิษฐ์สถานอยู่ในอุโบสถ เจดีย์โบราณสมัยกรุงศรี อยุธยาตอนปลาย ที่ตั้งอยู่ข้างอุโบสถ กุฏิสงฆ์ที่สร้างในสมัยรัชการที่ 5 แห่งเดียวในจังหวัดสมุทรสงคราม พระพุทธรูปโบราณอีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งทางวัดได้เก็บรักษาไว้จนถึงปัจจุบัน

โบราณสถานในวัด
--------------

* เจดีย์โบราณสมัยกรุงศรี อยุธยาตอนปลาย
* หลวงพ่อจักรนารายณ์
* อุโบสถ

เสนาสนะในวัด
------------

* วิหาร
* อุโบสถ
* ศาลาการเปรียญ
* เมรุ/ศาลาคู่เมรุ

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

* พระครูวิกรมปัญญาภรณ์ (หลวงพ่อใหม่)

อ้างอิง
-------

* สื่อออนไลน์วัดสวนหลวง อัมพวา สมุทรสงคราม เก็บถาวร 2013-11-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดสว่างฟ้าพฤฒาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาเกลือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี มีที่ดินเนื้อที่ 30 ไร่ 3 งาน 66 ตารางวา แบ่งประมาณได้ดังนี้ เป็นที่วัดประมาณ 16 ไร่เศษ เป็นที่ตั้งโรงเรียนเมืองพัทยา 3 ประมาณ 8 ไร่เศษ เป็นที่ตั้งถนนสว่างฟ้าประมาณ 2 ไร่เศษ และเป็นที่กันไว้เป็นผลประโยชน์ของวัด (ให้เช่า) 4 ไร่เศษ

วัดสว่างฟ้าพฤฒารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2312 เดิมชื่อ **วัดนาเกลือ** ใช้ชื่อตามชุมชนหมู่บ้านนาเกลือ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 สถาปัตยกรรมสันนิษฐานว่าาสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย โดยมีหลักฐานปรากฏเช่น อุโบสถหลังเก่าเรือนไม้ สิมน้ำหรือสระโบสถ์ มีคำเล่าขานว่า อุโบสถหลังเดิมเป็นเรือนไม้ทรงไทยเป็นศิลปแบบชาวพื้นเมืองในสมัยนั้น มีหนองน้ำหรือสระน้ำปัจจุบันเรียกว่า สระโบสถ์ หรือ สิมน้ำ ยังกล่าวกันว่า สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงพำนักในคราวกอบกู้อิสระภาพจากพม่าในคราวเสียกรุงครั้งที่ 2

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานเก่า (ปูนปั้นติดกับพื้นโบสถ์) ชิ้นส่วนพระพุทธรูปปูนองค์พระหักที่กึ่งกลางองค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดชลบุรี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดสว่างฟ้าพฤฒาราม". สนุก.คอม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดสว่างฟ้าพฤฒาราม**
**การเลือกตั้งประธานาธิบดีเกาหลีใต้ ค.ศ. 2022** ถูกจัดขึ้นเมื่อวันพุธที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 2022 ภายใต้รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐเกาหลี ประธานาธิบดีมีวาระการดำรงตำแหน่งเพียงห้าปี ซึ่งหมายความว่าประธานาธิบดีคนปัจจุบันมุน แจ-อินไม่มีสิทธิ์ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นวาระที่สอง ผู้สมัครจากพรรคพลังประชาชน ซึ่งเป็นพรรคฝ่ายค้านนำโดยยุน ซ็อก-ย็อลชนะแบบเฉียดฉิว ผู้ท้าชิงของเขาคืออี แจ-มย็องจากพรรคประชาธิปไตยแห่งเกาหลี ซึ่งเป็นพรรครัฐบาลที่ได้พ่ายแพ้ในการเลือกตั้งครั้งนี้

ประวัติ
-------

หลังจากเรื่องอื้อฉาวทางการเมืองในปี ค.ศ. 2016 ประธานาธิบดีพัก กึน-ฮเยลูกสาวของอดีตประธานาธิบดีพัก จ็อง-ฮีได้ถูกถอดถอนออกจากตำแหน่งและได้มีการเลือกตั้งใหม่ในปี ค.ศ. 2017 ทำให้มุน แจ-อินจากพรรคประชาธิปไตยแห่งเกาหลี เอาชนะฮง จุน-พโยจากพรรคเสรีนิยมเกาหลี และ อัน ช็อล-ซูจากพรรคประชาชนแบบขาดลอยในการเลือกตั้งเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2017 ทำให้พรรคประชาธิปไตยแห่งเกาหลีกลับสู่อำนาจในรอบ 9 ปี หลังจากดำรงตำแหน่งได้ 3 ปี ตำแหน่งของมุนก็มั่นคงขึ้นจากชัยชนะของพรรคในการเลือกตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัติปี ค.ศ. 2020 ซึ่งทำให้พรรคประชาธิปไตยแห่งเกาหลีได้รับเสียงข้างมากทั้งสิ้น 180 ที่นั่งจากทั้งหมด 300 ที่นั่งในสมัชชาแห่งชาติ

ในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติปี ค.ศ. 2020 ผู้มีสิทธิเลือกตั้งรุ่นใหม่ในกรุงโซลซึ่งเคยเลือกพรรคประชาธิปไตยแห่งเกาหลี ได้หันมาโหวตให้พรรคอนุรักษ์นิยมอย่างพรรคพลังประชาชนแทน คิดเป็นร้อยละ 55.3 ต่อ 34.1 ในกลุ่มผู้มีสิทธิเลือกตั้งช่วงอายุ 20 ปี และ56.7% ต่อ 38.7% ในกลุ่มผู้มีสิทธิเลือกตั้งในช่วงอายุ 30 ปี พรรคพลังประชาชนเลือกอี จุน-ซ็อก วัย 36 ปี เป็นหัวหน้าพรรคคนใหม่ในเดือนมิถุนายน ปี ค.ศ. 2021 การรณรงค์หาเสียงของ อี มุ่งเน้นไปที่คนหนุ่มสาวและประชาชนส่วนใหญ่ที่มีสิทธิ์เลือกตั้ง ซึ่งถูกมองว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงแบบรุ่นต่อรุ่นในการเมืองเกาหลีใต้ อี ไม่เคยเป็นข้าราชการ หรือ นักการเมืองมาก่อน ซึ่งก็ตรงกับหลายฝ่ายที่เลือกผู้สมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดีที่ขาดประสบการณ์ด้านกฎหมายหรือการบริหารในทำนองเดียวกัน ผู้แสดงความเห็นตั้งข้อสังเกตว่าสิ่งนี้สะท้อนให้เห็นความไม่ไว้วางใจของสาธารณชนที่เพิ่มขึ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  Hyun-woo, Nam (2022-03-09). "Yoon Suk-yeol wins presidential election". Korea Times. สืบค้นเมื่อ 2022-03-09.
3. ↑  Sang-Hun, Choe (2022-03-09). "Live Updates: Opposition's Yoon Wins Tight Race for South Korean Presidency". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ 2022-03-09.
4. ↑  McCurry, Justin (2017-03-10). "Park Geun-hye: South Korean court removes president over scandal". *The Guardian* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-03-05.
5. ↑  Kwon, K. J.; Boykoff, Pamela; Griffiths, James (2017-05-10). "South Korea election: Moon Jae-in declared winner". *CNN*. สืบค้นเมื่อ 2022-03-05.
6. ↑  "South Korea's governing party wins election by a landslide". Al Jazeera. 2020-04-16. สืบค้นเมื่อ 2020-04-30.
7. ↑  "(Yonhap Feature) How young voters, once solid supporters of liberal causes, turned against Moon's party in by-elections". *Yonhap News Agency* (ภาษาอังกฤษ). 9 April 2021.
8. ↑  "Will resurgent misogyny undo South Korea's progress on gender equality?". *East Asia Forum* (ภาษาอังกฤษ). 29 May 2021.
9. ↑  "(News Focus) Underdog's ascent to PPP leadership mirrors young voters' frustration with political establishment". *Yonhap News Agency* (ภาษาอังกฤษ). 11 June 2021.
10. ↑  "Assembly stints no longer prerequisite for presidential bid". *koreatimes* (ภาษาอังกฤษ). 29 June 2021.
ลัทธิอนุตตรธรรมเชื่อว่าพระศรีอริยเมตไตรยแบ่งภาคมาเกิดเป็น **ลู่ จงอี** (จีน: 路中一) เพื่อสืบต่อพงศาธรรมเป็นจู่ซือรุ่นที่ 17 ในประเทศจีนและเป็นจู่ซือองค์แรกในธรรมกาลยุคขาว

ประวัติ
-------

ลู่ จงอี เกิดที่เมืองจี้หนิง มณฑลซานตง เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1849 ครอบครัวมีฐานะยากจน กำพร้าบิดามารดาตั้งแต่ยังเล็ก จึงอยู่อาศัยกับน้องสาวชื่อลู่ จงเจี๋ย เพียงสองคน เมื่ออายุได้ 22 ปี จงอีจึงไปสมัครเป็นทหารเพื่อหารายได้มาจุนเจือครอบครัว 

ในปี ค.ศ. 1895 ขณะอายุได้ 46 ปี จงอีได้รับวิวรณ์จากพระแม่องค์ธรรมทางความฝันว่า ถึงเวลาที่ท่านต้องเริ่มพันธกิจโปรดสัตว์แล้ว ให้ไปขอรับถ่ายทอดเต๋าจากอาจารย์หลิว ชิงซฺวี (ศิษย์ของหวัง เจฺว๋อี ผู้ก่อตั้งลัทธิอนุตตรธรรม) ซึ่งเป็นจู่ซือของลัทธิอนุตตรธรรมอยู่ในขณะนั้น จงอีจึงตัดสินใจลาออกจากราชการ ไปตามหาอาจารย์หลิว ชิงซวี โดยมีเงินที่เก็บสะสมไว้ติดตัวอยู่ 100 ตำลึง เมื่อได้พบอาจารย์หลิว จงอีก็ได้รับเต๋า โดยเสียเงินทั้ง 100 ตำลึงที่มีอยู่เป็นค่าธรรมเนียม

หลังจากรับเต๋าแล้ว จงอีก็ทำงานเป็นคนงานตักน้ำผ่าฟื้นในสำนักของอาจารย์หลิวนั้น ต่อมาพระแม่องค์ธรรมก็ประทับทรงในกระบะทราย บอกให้อาจารย์หลิวมอบตำแหน่งจู่ซือให้กับพระศรีอริยเมตไตรยคือลู่ จงอี อาจารย์หลิวจึงประกาศแก่บรรดาศิษย์ว่าตนเองชรามากแล้ว ศิษย์ที่ได้รับอาณัติสวรรค์แล้วให้แยกย้ายกันไปฝึกปฏิบัติและเผยแพร่เต๋ากันเองต่อไป ส่วนลู่ จงอี ได้สืบทอดตำแหน่งจู่ซือต่อจากอาจารย์หลิวในปี ค.ศ. 1905 ต่อมา ลู จงอีได้รับแนะนำจากพระแม่องค์ธรรมซึ่งมาประทับทรงในกระบะทรายว่าให้กลับไปตำหนักกวนอิม 

ลู่ จงอี นึกถึงลู่ จงเจี๋ย น้องสาว จึงกลับไปหาน้องสาวที่เมืองจี่หนิง แล้วเล่าถึงเหตุการณ์ที่ตนเองได้รับเต๋า น้องสาวของจงอีเกิดความศรัทธา จึงร่วมกับพี่ชายเผยแพร่เต๋าต่อไปจนแพร่หลาย มีผู้ติดตามเป็นสาวกมากมายหลายพันคน รวมทั้งจาง เทียนหรัน และซุน ฮุ่ยหมิง ซึ่งมาเข้าสำนักในปี ค.ศ. 1918

ลู่ จงอี ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1925 สิริอายุได้ 76 ปี

หลังมรณกรรม
-----------

หลังจากลู่ จงอี ถึงแก่มรณกรรมแล้ว พระแม่องค์ธรรมได้ประทับทรงในกระบะทราย ประกาศว่าลู่ จงอี ได้รับอริยฐานะเป็น "**จินกงจู่ซือ**" (จีน: 金公祖师) และหลังจากมรณกรรมได้ 100 วัน อาจารย์ลู่ได้เข้าสิงร่างบุรุษชาวมณฑลซานซีชื่อหยาง ชุนหลิง ซึ่งไม่เคยรู้จักลัทธิอนุตตรธรรมมาก่อน นายหยางเดินทางมาที่สถานธรรมที่เมืองจี่หนาน มณฑลซานตง และถ่ายทอดโอวาท 2 ครั้ง คือคัมภีร์ "จินกงเมี่ยวเตี่ยน" และคัมภีร์ "หมีเล่อเจินจิง" ทั้งสองคัมภีร์ถือเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ในลัทธิอนุตตรธรรม

อ้างอิง
-------

* *ปฐมธรรมาจารย์แห่งธรรมกาลยุคขาว*, ศุภนิมิต แปลและเรียบเรียง, กรุงทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, ม.ป.ป.
* *สายทอง 3*, ศุภนิมิต แปลและเรียบเรียง, กรุงทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, ม.ป.ป.

  



| ก่อนหน้า |  | ลู่ จงอี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **หลิว ชิงซฺวี** |  | **จู่ซือลัทธิอนุตตรธรรม** (ค.ศ. 1905 - 1925) |  | **จาง เทียนหรันและซุน ฮุ่ยหมิง** |
ภาพหัวกะหล่ำปมแบบตัดใบออกแล้ว
**กะหล่ำปม** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Brassica oleraceae* var. *gongylodes*) เป็นผักที่อยู่ในวงศ์ผักกาดร่วมกับกะหล่ำปลีและกะหล่ำดอก

กะหล่ำปมมีวิตามินบี1, วิตามินบี2, วิตามินบี6 และวิตามินซีสูง (63 มิลลิกรัม ต่อ 100 กรัม) สามารถรับประทานได้ทั้งสุกและดิบ (แนะนำให้บริโภคดิบ) นอกจากนี้ยังมีแคลเซียม โพแทสเซียม แมกนีเซียม เหล็ก และฟอสฟอรัส

กะหล่ำปมไม่สามารถดองเปรี้ยวหรือทำบรรจุกระป๋องได้ อย่างไรก็ตาม กะหล่ำปมสามารถปลูกได้ตลอดทั้งปี สามารถเก็บเกี่ยวได้เมื่อหัวมีขนาดเท่ากับไข่ไก่

เนื่องจากกะหล่ำปมมีวิตามินสูง จึงถือว่าเป็นผักที่เหมาะสำหรับการล้างพิษโดยหมอยาทางเลือก ถือว่าเป็นผักที่ดีต่อสุขภาพ

การนำไปประกอบอาหาร
------------------

กะหล่ำปมสามารถนำมาประกอบอาหารต่าง ๆ ได้หลายรายการ เช่น แกงส้ม ผัดน้ำมันหอย ต้มจับฉ่าย ยำ พล่า แกงจืด สลัด หรือใช้ทำส้มตำแทนมะละกอ

อ้างอิง
-------


1. ↑  Priszter Szaniszló: *Növényneveink: A magyar és a tudományos növénynevek szótára.* (พจนานุกรมพืชทางวิทยาศาสตร์ของชาวฮังการี) Budapest: Mezőgazda. 134. 137. 318. o. ISBN 963 9121 22 3 1998. [1999]
ภาพพระเมตตาของพระเยซูเจ้า
**พระเมตตาของพระเยซูเจ้า** (อังกฤษ: divine mercy) เป็นรูปภาพของพระเยซูที่ประจักษ์แก่นักบุญโฟสตินา โควัลสกา รูปภาพนี้จะมีลักษณะเฉพาะคือ มีรูปพระเยซูยืนอยู่ พระหัตถ์ขวาอยู่ในท่าทีอวยพระพร พระหัตถ์ซ้ายจับที่พระหฤทัยและมีแสงสีขาวและสีแดงออกมาจากพระหฤทัย และใต้รูปนั้นมีคำว่า พระเยซูเจ้าข้า ลูกวางใจในพระองค์ ภาพนี้เป็นภาพที่สำคัญของศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก

ประวัติ
-------

ในปีค.ศ.1931 พระเยซูทรงปรากฏพระองค์แก่นักบุญโฟสตินาในนิมิต พระองค์ปรากฏในชุดสีขาว พระหัตถ์ขวายกท่าอวยพระพร มีลำแสงสองสีฉายมาจากพระหฤทัยมีสีขาวและสีแดง นักบุญโฟสตินาเพ่งมองพระเยซูอย่างเงียบๆ และพระองค์ตรัสกับนักบุญโฟสตินาว่า

ลูกเอ๋ย จงไปวาดภาพแบบนี้มาตามที่ลูกเห็น พร้อมกับจารึกคำว่า พระเยซูเจ้าข้า ลูกวางใจในพระองค์ เราสัญญาว่า วิญญาณหรือบุคคลใดที่เคารพในรูปภาพนี้ จะไม่พินาศ เราขอสัญญาด้วยว่า เขาจะชนะศัตรูของเขาตั้งแต่อยู่บนโลกใบนี้ โดยเฉพาะเมื่อใกล้จะตาย เราจะปกป้องวิญญาณนั้น เสมือนเป็นหนึ่งสิริมงคลของเราเอง เรากำลังเสนอภาชนะอย่างหนึ่ง ให้แก่คนทั้งหลาย ซึ่งเขาจะเข้ามาหาพระหรรษทานจากน้ำพุแห่งพระเมตตาของเราได้เสมอ ภาชนะนั้นคือรูปภาพซึ่งมีคำว่า พระเยซูเจ้าข้า ลูกวางใจในพระองค์ เราต้องการให้ภาพนี้ได้รับการคารวะ เริ่มจากในโบสถ์คริสต์และขยายไปทั่วทั้งโลก

### ความหมายของลำแสงทั้งสอง

ขณะที่เธอวาดรูปนั้นอยู่ จิตตาธิการของนักบุญโฟสตินา ขอให้เธอถามพระเยซูเจ้าถึงความหมายของแสงสองสีที่ออกมาจากพระหฤทัยของพระเยซูในภาพที่เธอกำลังวาด เธอภาวนาต่อพระเยซู และได้คำตอบจากพระเยซูเจ้ามาว่า..

แสงทั้งสองหมายถึงโลหิตและน้ำ ลำแสงสีขาวหมายถึงน้ำที่ทำให้วิญญาณที่วางใจในเรานั้นบริสุทธิ์ ส่วนแสงสีแดงหมายถึงโลหิตซึ่งเป็นชีวิตของวิญญาณ ลำแสงทั้งสองนี้ออกมาจากส่วนลึกที่สุดของพระเมตตาอันอ่อนหวานของเรา เมื่อดวงใจอันทุกข์ระทมของเราเปิดออกด้วยหอกตอนที่เราอยู่บนกางเขน นับเป็นบุญกับผู้ที่หลบภัยอยู่กับลำแสงนี้ เพราะพระหัตถ์อันยุติธรรมของพระเจ้าจะไม่จับต้องเขา (หมายถึงการพิพากษาลงโทษของพระเจ้าจะไม่จับต้องเขาเลย) ด้วยภาพนี้ เราจะให้พระหรรษทานมากมายแก่วิญญาณทั้งหลาย ภาพนี้จะทำให้ระลึกถึงสิ่งที่ความเมตตาของเราเรียกร้องด้วยความเชื่อ 

### หลังจากการวาดภาพ

นักบุญโฟสตินา โควัลสกา ผู้ค้นพบพระเมตตาของพระเยซูเจ้า
นักบุญโฟสตินาได้วาดภาพพระเมตตาของพระเยซูเจ้าอยู่หลายครั้ง แต่ละครั้งนั้นแตกต่างกัน เมื่อนักบุญโฟสตินาได้วาดภาพแรกออกมานั้นเธอร้องไห้ด้วยความผิดหวัง และพร่ำบ่นว่า ใครเล่าจะวาดภาพของพระองค์ให้งดงามเท่าพระองค์จริงได้ พระเยซูตรัสกับเธอว่า ความยิ่งใหญ่ของภาพนี้ไม่ได้อยู่ที่ความงามลายเส้นพู่กันหรือสีสันของภาพ แต่อยู่ที่พระหรรษทานของเรา และรูปภาพพระเมตตาก็ได้รับการเผยแพร่และเป็นที่ศรัทธาเป็นอย่างมากในโปแลนด์และลิทัวเนีย คนเริ่มประกาศเรื่องนี้ไปทั่วทุกสารทิศ ในปีค.ศ.1978 สันตะสำนักมีการสั่งห้ามเผยแพร่เรื่องพระเมตตาของพระเยซูเจ้า เพราะได้รับข่าวเรื่องของพระเมตตาที่ผิดพลาด แต่ในตอนหลังก็มีการอนุญาตให้ประกาศต่อไปได้ และสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 ยอมรับให้ซิสเตอร์โฟสตินา โควัลสกา เป็นนักบุญเมื่อค.ศ.2000 และภาพนี้ได้รับการเผยแพร่ไปทั่วโลก

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  บันทึกเกี่ยวกับพระเมตตาของดิฉัน ของนักบุญโฟสตินา โควัลสกา
2. ↑  หนังสือบทภาวนาพระเมตตาต่อพระเยซูเจ้า
**ราโฮเทป** เป็นเจ้าชายแห่งอียิปต์โบราณในสมัยราชวงศ์ที่สี่ พระองค์อาจจะเป็นพระราชโอรสของฟาโรห์สเนฟรู กับพระมเหสีพระองค์แรกของพระองค์ แม้ว่า ดร.ซาฮี ฮาวาสส์ มีข้อคิดเห็นว่าพระบิดาของพระองค์ คือ ฟาโรห์ฮูนิ

*ราโฮเทป (R 'htp)* หมายถึง "ความพึงพอใจแห่งรา" รา เป็นพระเจ้าของดวงอาทิตย์ *โฮเทป* หมายถึง "ความพึงพอใจ" (ความหมายอีกอย่างคือ 'ความสงบแห่งรา', 'ความสำราญใจแห่งรา')

ชีวประวัติ
----------

ชื่อของพระองค์ได้ถูกจารึกไว้บนรูปปั้นอันงดงามซึ่งมีรูปปั้นภรรยาของพระองค์ ซึ่งถูกขุดขึ้นมาจากมาสตาบาของพระองค์ที่ไมดุม ในปีค.ศ.1871 โดยออกัส มาเรต อธิบายว่าพระองค์เป็นนักบวชชั้นสูงของเทพราที่เมิองเฮลิโอโพลิส นอกจากนี้พระองค์ยังได้รับการยกย่องให้เป็นขุนนางชั้นสูง "พระราชโอรสของฟาโรห์"

พระเชษฐาของพระองค์ คือ เจ้าชายเนเฟอร์มาอัตที่ 1 และพระอนุชาของพระองค์ คือ ราเนเฟอร์ พระองค์ได้สิ้นพระชนม์เมื่อวัยหนุ่ม และพระเชษฐาร่วมพระบิดาคือ เจ้าชายคูฟูก็กลายเป็นฟาโรห์หลังจากการสิ้นพระชนม์ของฟาโรห์สเนฟรู

พระชายาของเจ้าชายราโฮเทป คือ โนเฟรต โดยไม่ทราบว่าใครคือบิดาและมารดา

พระองค์กับพระชายามีบุตรชายทั้งหมดสามพระองค์คือ ดเจดิ, อิทู และเนเฟอร์คาอู และมีบุตรสาวสามพระองค์คือ เมเรเรต, เนดเจมอิบ และเซตเทต โดยทั้งหมดได้ปรากฏบนภาพสลักในหลุมฝังพระศพของพระองค์

* โนเฟรต-(Nfr-t)     (จากรูปสลัก)โนเฟรต-(Nfr-t)  
  
(จากรูปสลัก)
* 
* 
*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Snofru, Rahotep's father
2. ↑  Hawass, Zahi A. (2006). *Mountains of the Pharaohs: The Untold Story of the Pyramid Builders*. Doubleday Books. p. 22. ISBN 978-0-385-50305-1.
3. ↑  Rice, Michael (1999). *Who's who in Ancient Egypt*. Routledge. p. 164. ISBN 978-0-415-15448-2.|
4. ↑  El-Shahawy, Abeer (2005). *The Egyptian Museum in Cairo: A Walk Through the Alleys of Ancient Egypt*. Dar al-Mushaf. p. 71. ISBN 978-977-17-2183-3.
5. ↑  Rahotep and Nofret
6. ↑  *The Oxford History of Ancient Egypt*, Ian Shaw, c 2000, p. 129.
**วัดรัตนรังสี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพรงมะเดื่อ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

วัดรัตนรังสี เดิมเป็น **สำนักสงฆ์หนองแขม-หนองจอก** ซึ่งมีหลวงพ่อไสว วชิรวํโส ท่านได้จัดการซื้อที่ดินจำนวน 6 ไร่เศษ ทำเป็นที่พักสงฆ์และสำนักสงฆ์ตามลำดับ ได้สร้างศาลาการเปรียญ 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง วิหาร 1 หลัง ปัจจุบันวิหารหลังนี้ได้รื้อถอนไปแล้ว หลวงพ่อไสวได้ดูแลสำนักสงฆ์ระหว่างปี พ.ศ. 2538–2540 ท่านได้อาพาธและมรณภาพลง ก่อนมรณภาพท่านได้สั่งญาติโยมให้พระมหาทองสุข สุทฺธสีโล จากวัดหัวคู้ อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ มาดูแลสำนักสงฆ์แทนท่าน แต่ท่านเจ้าอาวาสวัดหัวคู้ปฏิเสธอยู่หลายครั้ง แต่ภายหลังเห็นถึงความตั้งใจจริงของชาวบ้านจึงอนุญาต เมื่อพระมหาทองสุขมาอยู่ที่สำนักสงฆ์ ท่านได้ขออนุญาตสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2542 จนได้รับการจัดตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2545 และได้ทำการแต่งตั้งพระมหาทองสุข สุทฺธสีโล เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2546 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2552

พระมหาทองสุขได้จัดการซื้อที่ดินเพิ่มอีก 7 ไร่เศษ รวมกับพื้นที่เดิมอีก 6 ไร่เศษ วัดรัตนรังสีจึงมีเนื้อที่รวม 13 ไร่ 2 งาน 5.85 ตารางวา และได้ดำเนินการสร้างอุโบสถ 1 หลัง กุฏิสงฆ์ 2 หลัง กำแพงแก้วอุโบสถ เมรุ 1 หลัง และอื่น ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดรัตนรังสี". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 114 จังหวัดนครปฐม". p. 52–53.
**วัดราษฎร์นิยมธรรม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองถนน เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 8 ไร่ 1 งาน 54 ตารางวา

วัดราษฎร์นิยมธรรม เดิมมีชื่อว่า **วัดหนองผักชี** สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2440 สาเหตุที่เรียกว่าวัดหนองผักชีเนื่องจากเริ่มแรกที่สร้างวัดบริเวณที่ตั้งมีบึงกว้างและลึก ชาวบ้านเรียกว่า *บึงหนองผักชี* จึงได้เรียกชื่อตามลักษณะภูมิประเทศดังกล่าว ต่อมาเจ้าประคุณสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (พิมพ์ ธมฺมธโร) อดีตเจ้าอาวาสวัดวัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหารขอเปลี่ยนชื่อใหม่ในสมัยจอมพล ป.พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี ว่า "วัดราษฎร์นิยมธรรม" จวบจนถึงปัจจุบัน อดีตเจ้าอาวาสรูปหนึ่ง คือ พระครูเวทวิศิษฏ์ (ประสิทธิ์ ปสิทฺธิโก/กลิ่นจันทร์) หรือหลวงพ่อสูง มรณภาพด้วยอายุ 67 ปี ท่านสูง 2.32 เมตร นับเป็นบุคคลสูงที่สุดในเอเชีย เป็นนักบวชสูงที่สุดในโลก

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.36 เมตร ยาว 22.06 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง เป็นแบบทรงไทยประยุกต์ หอสวดมนต์กว้าง 4.60 เมตร ยาว 13 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 ศาลาการเปรียญกว้าง 25 เมตร ยาว 40.50 เมตร

ปูชนียวัตถที่สำคัญ คือ *หลวงพ่อดำ* เล่ากันว่าลอยน้ำมาเกยที่คลองหน้าวัด เมื่อ พ.ศ. 2485 ชาวบ้านช่วยกันยกเท่าไหร่ก็ไม่ขึ้น เจ้าอาวาสจึงจุดธูปอาราธนา จึงสามารถยกขึ้นจากน้ำได้ และอัญเชิญไปประดิษฐานในพระอุโบสถ องค์พระมีรูปพรรณสัณฐานเนื้อสัมฤทธิ์สีดำเป็นศิลปะเชียงแสน นั่งขัดสมาธิปางสะดุ้งมาร จะมีมหรสพเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่เจ็ดวันเจ็ดคืนในช่วงเดือน
กุมภาพันธ์ของทุก ๆ ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระสูงที่สุดในโลก'มรณภาพ'แล้ววัย 67 ปี". บ้านเมือง.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 247. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑  "ศาสนสถานที่สำคัญ". สำนักงานเขตสายไหม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-02-18.
**เสือดาวอินเดีย** (อังกฤษ: Indian leopard; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Panthera pardus fusca*) เป็นชนิดย่อยของเสือดาว (*P. pardus*) ที่พบกระจายพันธุ์อยู่ในอนุทวีปอินเดีย นับเป็นเสือขนาดใหญ่ 1 ใน 5 ชนิด ที่พบได้ในภูมิภาคแถบนี้ ซึ่งประกอบด้วยสิงโตเอเชีย, เสือเบงกอล, เสือดาวหิมะ และเสือลายเมฆ 

เสือดาวอินเดียลักษณะทั่วไปคล้ายกับเสือดาวจีนใต้ หรือเสือดาวอินโดจีน (*P. pardus delacouri*) มาก ขนสั้นเกรียนยาวประมาณ 1 นิ้ว
ขนเรียบเปนมนและนุ่ม สีของขนโดยทั่วไปมักเปนสีสดใส เชน สีเหลืองทอง, สีสม หรือน้ำตาลแกมเหลือง สีขนบริเวณหลังจะเขมกวาบริเวณอื่น ลักษณะของลายขยุมตีนหมา ไมมีแบบแผนแนนอน บางตัวอาจมีลายขยุมตีนหมาขนาดเล็ก และแตมจุดในขยุ้มลายเชื่อมตอกันเปนวง แต่บางตัวอาจมีขยุมตีนหมาขนาดใหญ และแต้มจุดอยู่หางกัน แตลักษณะของขยุมตีนหมานี้สีขนตรงกลางของขยุมลายจะเขมกวาสีพื้นทั่วไป ขาดานในสีขาวและมีแตมจดสีดำกระจายทั่วไป 

ถิ่นที่อยูของเสือดาวอินเดีย มีอาศัยอยูทั่วไปในประเทศอินเดีย ตั้งแต่รัฐแคชเมียร์ และบริเวณเชิงเขาหิมาลัย ลงมาจดแหลมคอมอรินทางภาคใต

เสือดาวอินเดีย นับเป็นเสือดาวสายพันธุ์ที่คุกคามมนุษย์และปศุสัตว์มากที่สุด แม้ในอินเดียเองจะมีกฎหมายคุ้มครองให้เป็นสัตว์สงวนก็ตาม แต่เสือดาวอินเดียในหลายพื้นที่อยู่อาศัยในป่าที่ใกล้กับแหล่งชุมนุมของมนุษย์ บางครั้งอาจหลุดเข้าไปถึงตัวเมืองจนกลายเป็นการโกลาหล จึงทำให้มีการทำร้ายมนุษย์ได้รับบาดเจ็บและถึงขั้นล้มตายเป็นจำนวนมาก หลายครั้งที่ต้องถูกฆ่าเพื่อความปลอดภัย โดยเฉพาะในพื้นที่ชนบทของอินเดีย

คาดว่าจำนวนประชากรในธรรมชาติของเสือดาวอินเดียเหลืออยู่ประมาณ 12,000-14,000 ตัว ในปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Henschel, P. Hunter, L. Breitenmoser, U. Purchase, N. Packer, C. Khorozyan, I. Bauer, H. Marker, L. Sogbohossou, E. Breitenmoser-Würsten, C. (2008). "Panthera pardus". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2014.3*.`{{cite web}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. 1 2  "สลดชะตาเสืออินเดีย ถูกจับตายอย่างตื่นกลัว". yenta4.com. 24 July 2011. สืบค้นเมื่อ 8 January 2016.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  วงศ์ถิรวัฒน, สวัสดิ์. "เสือดาว" (PDF). *wildlifenew* (1): 11. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2012-03-29. สืบค้นเมื่อ 2016-01-08.
4. ↑  "อินเดียผวาเสือดาวโผล่ รพ.-โรงหนัง". กรุงเทพธุรกิจ. สืบค้นเมื่อ 8 January 2016.
5. 1 2  หน้า 100-119, *ก้าวย่างจากเงื้อมเงา* โดย ริชาร์ด คอนนิฟฟ์. **เนชั่นแนลจีโอกราฟิก ฉบับภาษาไทย** ฉบับที่ 173: ธันวาคม 2558

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Panthera pardus fusca***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Panthera pardus fusca ที่วิกิสปีชีส์
**วัดราชธรรมาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะเร็ต อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดราชธรรมารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2415 ชาวเกาะสมุยเรียกว่า **วัดพระธาตุหินงู** หรือ **วัดศิลางู** เนื่องจากมีมีพระธาตุและบริเวณชายหาดมีศิลาคล้ายเกร็ดงูอยู่ เมื่อตอนน้ำขึ้นจะดูเหมือนงูนอนอยู่ในทะเล ภายในพระธาตุมีพระบรมสารีริกธาตุประดิษฐานอยู่

พระธาตุศิลางูเป็นเจดีย์สีทองทั้งองค์ตั้งอยู่บนลานกว้างริมชายทะเล หลวงพ่อเพ็ชร์ ติสฺโสเป็นผู้ริเริ่มให้สร้างขึ้น โดยมีหลวงพ่อศรีทอง ศรีชาย ร่วมกับพระดำใจกว้าง (หมื่นพยาธิบำบัด) เป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง ประกอบพิธีบรรจุพระบรมสารีริกธาตุเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2498 โดยเจ้าพระคุณพระอรรถทัศสิสุทธิพงศ์แห่งวัดชีโทน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดยังมีอุโบสถสีแดง สาเหตุที่สีแดงเพราะใช้หินปูนเค็มบดละเอียดผสมกับปูนในเกาะสมุย จากนั้นได้ผสมสีแดงลงไป ทำให้ได้สีที่แปลกตา รูปแบบสถาปัตยกรรมของโบสถ์เป็นศิลปะศรีวิชัยกึ่งบายน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดสุราษฎร์ธานี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดราชธรรมาราม (ศิลางู)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "สักการะพระธาตุหินงู ดูโบสถ์สีแดง ณ วัดราชธรรมาราม (วัดศิลางู)".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดราชธรรมาราม**
**วัดรัตนตรัย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน อาณาเขตทิศเหนือจดชุมชนพระนครคีรี ทิศใต้จดวัดสระบัว ทิศตะวันออกจดทางสาธารณะ ทิศตะวันตกจดเชิงเขาวัง (พระนครคีรี) เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระอธิการหวั่น จิรวฑฺโฒ (คุณนุ)

วัดรัตนตรัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 ได้พระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2380

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.50 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2380 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 6 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 6 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง วิหาร กว้าง 7.50 เมตร ยาว 10 เมตร เป็นอาคารไม้ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2399 โดยหน้าบันทำเป็นรูปพานรัฐธรรมนูญที่มีแสงส่องออกมา โดยมีเครื่องหมายอุณาโลมอยู่ด้านบนและบนคัมภีร์มีการระบุปี พ.ศ. 2482 และศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 12 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดรัตนตรัย". มหาวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงพระนคร คณะศิลปศาสตร์.
2. ↑  "วัดรัตนตรัย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดธรรมนูญ". เดอะคลาวด์.
4. ↑  "วัดรัตนตรัย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดราชา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางทอง อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ มีคลองล้อมรอบ ปัจจุบันมีพระสมห์วิเชียร ติกขะวะโร เป็นเจ้าอาวาส

วัดราชาตั้งชื่อวัดตามชื่อของหมู่บ้านก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2258 ไม่ทราบผู้ก่อตั้งแน่ชัด แต่มีเรื่องเล่าว่าหัวเมืองทางภาคใต้ช่วงที่ขึ้นตรงต่อเมืองนครศรีธรรมราช มีพม่ามารุกรานอยู่เสมอ ท่านอุปราชเมืองนครศรีธรรมราชได้รับมอบหมายจากเจ้าเมืองนครศรีธรรมราชให้มาตั้งค่ายปกป้องบ้านเมืองบริเวณเมืองตะกั่วทุ่ง ได้มาจัดตั้งค่ายที่บ้านค่าย (ปัจจุบันบ้านค่ายอยู่ในท้องที่หมู่ 6 ตำบลบางทอง อำเภอท้ายเหมือง) ท่านอุปราชเกิดความพอใจ นางบุญถา บุตรีของนายทองเปียและนางบาง ได้สู่ขอกันตามประเพณี อุปราชจึงให้มีการตั้งโรงพิธีแต่งงานใกล้ ๆ กับค่ายทหาร หลังจากนั้นได้สร้างที่พักสงฆ์ในบริเวณที่เป็นโรงพิธี
แต่งงาน เรียกว่า **วัดราชาภิเษก** ต่อมาชาวบ้านเรียกว่า "วัดราชา"

ปรากฏหลักฐานสิ่งก่อสร้างสมัยกรุงศรีอยุธยา เช่น วิหารปูนและอุโบสถ แต่ปัจจุบันสิ่งปลูกสร้างเก่าแก่เหล่านั้นถูกทุบทำลายและสร้างเป็นอุโบสถหลังใหม่เพราะไม่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ตั้งอยู่บนพื้นที่ 17 ไร่ 3 งาน 3 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2398 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2554

อุโบสถมีหน้าบันเป็นลายพันธุ์พฤกษา ภายในอุโบสถมีพระพุทธรูปศิลปะพื้นถิ่นภาคใต้จำนวน 3 องค์ โดยมีพระพุทธรูปประธานปางมารวิชัยอยู่ตรงกลาง ขนาบข้างด้วยพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดย่อมกว่า นอกจากนี้มีหอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ หอระฆัง วิหารหลวงพ่อวัดราชาและเจดีย์บรรจุมูลสารหลวงพ่อราชา มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงกลม

อ้างอิง
-------

1. ↑  มธุรดา ประสิทธิ์วงษ์. "การตั้งถิ่นฐานของเมืองในจังหวัดพังงาตั้งแต่พ.ศ. 2325 - 2475" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 133.
2. ↑  "วัดราชา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดราชา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**วัดราชมณฑป** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดจันทร์ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 18 ไร่ 1 งาน 8 ตารางวา

วัดราชมณฑป หรือ **วัดตะไกร** หรือที่ชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า **วัดหลวงพ่อโต** สันนิษฐานว่าน่าจะก่อตั้งขึ้นเมื่อครั้งกรุงธนบุรีหรือกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เหตุที่เรียกว่าวัดตะไกรเพราะผู้บริจาคที่ดินที่ชื่อว่าตะไกร ส่วนสาเหตุที่เปลี่ยนชื่อเป็นวัดหลวงพ่อโต สันนิษฐานได้ 2 ประการ คือ เพื่อเป็นการให้เกียรติและยกย่องสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ที่ได้เคยมาทำการอุปสมบท ณ วัดแห่งนี้ อีกประการหนึ่งคือ เรียกตามองค์พระพุทธรูปที่ถูกสร้างไว้ตั้งแต่ยังเป็นวัดตะไกร 

ในสมัยกรุงศรีอยุธยา พม่าได้เข้ามารุกรานเมืองพิษณุโลกและได้เข้าทำการปล้นสะดมเอาทรัพย์สินของวัดไปและยังได้ทำลายถาวรวัตถุของวัดไปจนเกือบหมดสิ้น และต่อมาเมื่อครั้งที่เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 วัดตะไกร ได้ถูกฝ่ายอักษะโจมตีด้วยการทิ้งระเบิด จนทำให้วัดตะไกรมีสภาพปรักหักพัง แม้แต่พระพุทธรูปองค์ประธานของวัดก็ถูกทำลายไปด้วยและได้กลายมาเป็นวัดร้างตั้งแต่นั้นมา 

จนเมื่อ พ.ศ. 2480 ได้มีพระภิกษุ ปุ้ย ฐามิโก ซึ่งเดิมจำพรรษาอยู่ที่วัดสว่างอารมณ์ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ได้ร่วมกับชาวบ้านร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์วัดตะไกรขึ้นมาใหม่ และได้มีการเปลี่ยนชื่อวัดตะไกรหรือวัดหลวงพ่อโต มาเป็น "วัดราชมณฑป" โดยมีตาอ่วม ยายสงวน สุขฉิม ตาเลื่อม ยายหนู แก้วบ้านดอน ได้ร่วมกันบริจาคที่ดิน ต่อมาตากลมได้ร่วมสร้างกุศลด้วย โดยได้ขายที่ดินให้กับทางวัดเพิ่มอีก 2 ไร่ และขอรับเงินจากทางวัด เพียง 1,000 บาท สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2480 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2563

วัดราชมณฑปได้สร้างศาลาประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้น *หลวงพ่อขาว* ที่มีมาแต่เมื่อครั้งเป็นวัดตะไกร และยังมีการปั้นพระพุทธชินราชจำลอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดราชมณฑป (จังหวัด พิษณุโลก)". องค์การบริหารส่วนตำบลวัดจันทร์.
2. ↑  "วัดราชมณฑป". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดราชมณฑป**
**วัดรางกระทุ่ม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางภาษี อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 34 ไร่ 26 งาน 10 ตารางวา

พื้นที่เดิมของวัดเป็นของนายเพิ่มและนางทัน ศรีเพี้ยนเอม ซึ่งมีพื้นที่ประมาณ 45 ไร่เศษ ต่อมาได้รับเลือกให้เป็นผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้าน จากนั้นได้แบ่งโฉนดให้แก่ทายาทของท่าน 4 คน เป็น 4 แปลงเท่ากัน ต่อมาบรรดาทายาทที่ได้รับมรดกนี้ได้ย้ายไปอยู่ห้องที่อื่นเพื่อประกอบอาชีพใหม่ โดยได้ย้ายไปอยู่ทางบางบัวทองทางจังหวัดนนทบุรี ซึ่งในเวลาเพียงไม่กี่ปีก็สามารถสร้างฐานะของตนให้เจริญมั่นคงได้ สามารถซื้อที่ปลูกบ้านใหญ่โต จนถึง พ.ศ. 2526 บรรดาเจ้าของที่ดินทั้งสี่แปลงและลูกหลานได้ปรึกษากันว่าอยากจะทำทำบุญอุทิศส่วนกุศล ให้กับพ่อเพิ่ม แม่พ้น ศรีเพี้ยนเอม บิดามารดาที่ได้ล่วงลับไปแล้ว จึงยกพื้นที่ประมาณ 16 ไร่ ให้สร้างเป็นวัด เริ่มแรกตั้งชื่อวัดว่า **วัดเพิ่มราษฎร์ศรัทธาธรรม** เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ นายเพิ่ม ศรีเพี้ยนเอม เจ้าของที่เดิม ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดรางกระทุ่ม" เพราะว่าชื่อเดิมนั้นคล้ายวัดส่วนตัวคนฟังแล้วไม่ค่อยรู้จัก โดยใช้ชื่อท้องถิ่นเป็นชื่อวัด ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2547

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญสูง 5 ชั้น 3 หลัง กุฏิทรงไทยประยุกต์ อุโบสถ หอระฆัง หอกลอง ศาลาปฏิบัติธรรม กุฏิกัมมัฏฐาน ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อพระประธานในอุโบสถ และหลวงพ่อวัดรางกระทุ่ม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดรางกระทุ่ม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดรางกระทุ่ม". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
**วัดราชวรินทร์** หรือ **วัดสำเหร่** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในซอยสมเด็จพระเจ้าตากสิน 21 แขวงบุคคโล เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ริมคลองสำเหร่ วัดมีพื้นที่ 6 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา ในพื้นที่วัดมีสถานที่ราชการ คือ โรงเรียนประถมศึกษา วัดราชวรินทร์

วัดราชวรินทร์ สร้างขึ้นเมื่อ ประมาณ พ.ศ. 2260 สมัยอยุธยาตอนปลาย ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ชาวบ้านเรียกวัดสำเหร่ เพราะติดกับคลองสำเหร่ และในอดีตมีต้นสำเหร่ เป็นจำนวนมาก เป็นพื้นที่เป็นทุ่งหญ้ากว้าง ในช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดราชวรินทร์ เข้าใจว่าชื่อวัดมาจากผู้บูรณปฏิสังขรณ์ ที่มีตำแหน่งพระยาราชวรินทร์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อประมาณ พ.ศ. 2270

อาคารเสนาสนะในวัด คืออุโบสถ กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ ศาลาบำเพ็ญกุศล และวิหารซึ่งได้รับ การดูแลและการบูรณะ ปัจจุบันรอบวัดมีชุมชนล้อมรอบ บ้านเรือนประชาชนหนาแน่น เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระมหาทองใส วรปญฺโญ

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

* พระอาจารย์แสง
* พระอาจารย์แก้ว
* พระอาจารย์เดช
* พระอาจารย์เชย
* พระอาจารย์ชิด
* พระครูญาณวรคุณ พ.ศ. 2507 ถึง 2540
* พระครูอินทวีรวัฒน์ ปี พ.ศ. 2542 ถึง 2548
* พระมหาทองใส วรปญฺโญ ปี พ.ศ. 2549 ถึง ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดราชวรินทร์" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-07-23. สืบค้นเมื่อ 2020-07-23.
2. ↑  "วัดราชวรินทร์". *ฐานข้อมูลท้องถิ่นธนบุรี*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-23. สืบค้นเมื่อ 2020-07-23.
รถรางเปียงยาง - รุ่น ทาทรา T6B5
**รถรางเปียงยาง** (อังกฤษ: Pyongyang Tram) เป็นระบบขนส่งรถรางในเปียงยาง, ประเทศเกาหลีเหนือ

ประวัติ
-------

ในช่วงก่อนสงครามเกาหลี มีระบบรถรางอยู่ 3 แห่งในประเทศเกาหลี ได้แก่ โซล, ปูซาน และ เปียงยาง อย่างไรก็ตาม ระบบรถรางในเปียงยางได้หยุดชะงักลงชั่วคราวในช่วงหลังสงครามเกาหลี ค.ศ. 1950 - ค.ศ. 1953 ส่วนรถรางในโซลและปูซานนั้นแม้จะรอดพ้นจากสงครามแต่ก็หยุดชะงักลงเช่นกัน เพราะเมื่อมอเตอร์เครื่องยนต์กลายเป็นเรื่องที่ล้าสมัยมากขึ้นในเกาหลีใต้ ในปี ค.ศ. 1960 ทำให้ไม่มีรถรางหลงเหลือในประเทศเกาหลีใต้เลย

ในปัจจุบันรถรางนั้นหาดูได้ยากมา มีเพียงเปียงยาง กับชองจินเท่านั้นในคาบสมุทรเกาหลีที่ยังมีระบบรถรางเหลืออยู่ (ชองจิน ก่อตั้งระบบรถรางขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1999) สำหรับรถรางเปียงยางนั้น มีไว้สำหรับขนส่งมวลชนของคนเกาหลีเหนือเท่านั้น ไม่อนุญาตให้นักท่องเที่ยวชาวต่างชาตินั่ง

เส้นทาง
-------

ในปัจจุบัน มีอยู่ 3 เส้นทางที่เปิดใช้งาน ได้แก่

* เส้นทางที่ 1: เปียงยาง-ยอค (평양역; 平壤驛) - มังยองแด (만경대; 萬景臺)
* เส้นทางที่ 2: โทซอง (토성; 土城) - รังรัง (락랑; 樂浪) - มุนซู (문수; 紋繍)
* เส้นทางที่ 3: โซเปียงยาง (서평양; 西平壤) - รังรัง (락랑; 樂浪)

ใน ค.ศ. 2006 มีการกำหนดค่าโดยสารรถรางอยู่ที่ 5 วอน นอกจากนี้ ยังมีบัตรคูปองอีกด้วย (시내 차표; 市内車票; sinae ch'ap'yo)

เส้นทางสายคัมซูซาน
------------------

เส้นทางที่ 4 มีชื่อว่า **สายคัมซูซาน** ซึ่งจัดไว้สำหรับนักท่องเที่ยวโดยเฉพาะ สถานที่สำคัญในเส้นทางนี้คือ พระราชวังอนุสรณ์คิม อิลซุง เส้นทางนี้ต่างจากเส้นทางอื่น และไม่เชื่อมต่อกับเส้นทางอื่นๆ ด้วย เส้นทางนี้ไม่คิดค่าโดยสาร ขนาดความกว้างของราง เป็น 1,000 มิลลิเมตร ต่างจากเส้นทางอื่นที่กว้าง 1,435 มิลลิเมตร ตัวรถรางในเส้นทางที่ 4 นี้ ถูกทำขึ้นในประเทศสวิตเซอร์แลนด์

ดูเพิ่ม
-------

* รถไฟฟ้าใต้ดินเปียงยาง
* การรถไฟเกาหลีเหนือ
* การคมนาคมในประเทศเกาหลีเหนือ

บรรณานุกรม
----------

* Hayato Kokubu, *Shōgun-sama no Tetsudō: Kitachōsen Tetsudō Jijō* (将軍様の鉄道 北朝鮮鉄道事情; "Railway of the Dear Leader: The Railway Situation in North Korea"), 2007. (ISBN 4103037318)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**รถรางเปียงยาง**

* 
* เก็บถาวร 2012-04-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน www.stadtverkehr-plauen.de
**วัดราชา** เป็นโบราณสถานร้าง ตั้งอยู่ภายในเขตกำแพงเมืองชั้นในด้านทิศใต้ ในตำบลท่าหิน อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี

วัดราชาน่าจะสร้างขึ้นตั้งแต่ในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ระหว่าง พ.ศ. 2208–2220 ยังไม่พบหลักฐานว่าใครสร้างเมื่อใดแน่ มีโบราณสถานบางแห่งในกลุ่มวัดราชาที่พบหลักฐานว่าถูกสร้างเพิ่มเติมขึ้นในสมัยหลัง ได้แก่ อาคารไม้ทรงปั้นหยา 2 ชั้น จำนวน 2 หลัง ซึ่งปัจจุบันใช้เป็นที่ทำการของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานลพบุรี 1 หลัง อาคารสำนักงานศิลปากรที่ 4 ลพบุรี อีก 1 หลัง อาคารไม้สักทั้ง 2 หลังนี้ สร้างขึ้นโดยท่านพระครูลวบุรีคณาจารย์ (เนียม ภุมมสโร) เจ้าอาวาสวัดเสาธงทองเมื่อราว พ.ศ. 2473 น่าจะสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ประทับของพระราชาคณะผู้ใหญ่ผู้เป็นประมุขของบรรดาพระสงฆ์ในเมืองลพบุรี ต่อมาภายหลังวัดราชานี้ได้เปลี่ยนสภาพเป็นวัดร้างไปและได้มีการสร้างโรงเรียนและตัดถนน รวมถึงมีการสร้างสิ่งก่อสร้างบริเวณนี้

วัดราชาได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานสำหรับชาติ ลงในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 53 หน้า 904 วันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2479 และเล่มที่ 101 ตอนที่ 146 วันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ.2527 กำหนดเขตที่ดินโบราณสถานสำหรับชาติ จำนวน 6 ไร่ 2 งาน 16 ตารางวา ลงในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 97 ตอนที่ 123 วันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2523 สิ่งที่ขึ้นทะเบียน ได้แก่ ตึกสมเด็จพระสังฆราช ช่องระบายอากาศ และฐานอุโบสถ

วัดราชาได้รับการขุดแต่งและเสริมความมั่นคงแล้วเมื่อ พ.ศ. 2536 ตึกสมเด็จพระสังฆราชมีสภาพชำรุดทรุดโทรมมีต้นไม้และวัชพืชขึ้นปกคลุม ส่วนช่องระบายอากาศได้รับการดูแลให้อยู่ในสภาพดีอยู่ในสำนักงานการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย เขต 2 ตึกทรงปั้นหยา 2 หลังได้รับการปรับปรุงซ่อมแซมแล้ว อยู่ในสภาพดี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดราชา". สำนักวิทยบริการและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-09-27. สืบค้นเมื่อ 2022-09-27.
2. ↑  "วัดราชา (ร้าง)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
3. ↑  "วัดราชา(ร้าง)". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
รถบัสพยาบาลประเทศญี่ปุ่นของสถานีดับเพลิงกรุงโตเกียว
**รถบัสพยาบาล**, **รถบัสแพทย์พยาบาล**, **แอมบัส**, **แอมบูบัส** หรือ**เอ็มเอบี** เป็นรถประเภทหนึ่งของรถพยาบาลที่ใช้ในการขนส่งและรักษาผู้ป่วยจำนวนมากที่มีการดูแลเหมือนกันกับรถพยาบาล รถประเภทนี้ได้ถูกนำมาใช้ในจุดประสงค์ต่างๆ ได้แก่ ใช้ในการช่วยเหลือจากอุบัติเหตุการประทุษร้ายของมวลชน, การช่วยเหลือเมื่อเกิดภัยพิบัติ, เป็นจุดสำหรับคัดกรองผู้ป่วย, เป็นจุดให้ผู้ป่วยพัก, เป็นที่ทดสอบการเตรียมพร้อมของโรงพยาบาล, เป็นที่พักฟื้นของนักผจญเพลิง, เป็นที่อพยพของโรงพยาบาล, เป็นบ้านพักคนชราชั่วคราว, เป็นที่ของผู้ป่วยที่ต้องการดูแลไม่ก็ผู้ป่วยที่ใช้เก้าอี้ล้อเข็น หรือไว้จัดการปัญหาบางเรื่อง เช่น ปัญหาผู้มึนเมาในใจกลางเมือง รถประเภทนี้สามารถดูแลรักษาสุขภาพได้ผ่านโทรศัพท์มือถือในระหว่างการวิ่งมาราธอน/ทำกิจกรรม หรือเป็นที่ปกป้องร่างกายไม่ให้เหนื่อยล้าไม่ก็เป็นที่พักผ่อนในวันที่อากาศร้อน

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**รถบัสพยาบาล**

1. ↑  "AmbuBus". First Line Technology. สืบค้นเมื่อ 2 June 2015.
2. ↑  "MAB". Sartin Services. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-07-02. สืบค้นเมื่อ 2010-02-03.
3. ↑  "High Point Regional Hospital tests its emergency preparedness". News 14 Carolina. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-19. สืบค้นเมื่อ 2010-10-28.
4. ↑  "Questions and Answers". Jumbulance Travel Trust. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 July 2007. สืบค้นเมื่อ 2007-06-02.
5. ↑  "Ambulance crews prepare for party night pressure". London Ambulance Service. 2008-12-18. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-03. สืบค้นเมื่อ 2018-03-14.
6. ↑  "Aboard the 'Booze Bus'". BBC News. 2007-12-17.
7. ↑  "First Hospital-Based Mass Evacuation Bus in Hampton | First Line Tech". *www.firstlinetech.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-01-23. สืบค้นเมื่อ 2015-08-05.
8. ↑  "X Games Austin: Several treated downtown for heat, EMS says". สืบค้นเมื่อ 2015-08-05.
พิกัดภูมิศาสตร์: 41°44′8.37″N 44°46′16.36″E﻿ / ﻿41.7356583°N 44.7712111°E﻿ / 41.7356583; 44.7712111

อาคารสำนักงานใหญ่ฯ เมื่อปี 2016
**สำนักงานใหญ่แบงก์ออฟจอร์เจีย** (จอร์เจีย: საქართველოს ბანკის სათავო ოფისი; อังกฤษ: Bank of Georgia headquarters) เป็นอาคารในทบิลีซี ประเทศจอร์เจีย ผลงานออกแบบโดยสถาปนิกกีออร์กี ชาฆาวา และซูรับ จาลาฆานีอา เริ่มแรกสร้างเพื่อเป็นสำนักงานของกระทรวงการก่อสร้างทางหลวงของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจีย อาคารสร้างแล้วเสร็จในปี 1975 และมีความสูง 18 ชั้น ต่อมาแบงก์ออฟจอร์เจียเข้ามาเป็นผู้ใช้งานตึกนับตั้งแต่ปี 2007

ประวัติ
-------

กีออร์กี ชาฆาวา ผู้ออกแบบอาคาร เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการก่อสร้างทางหลวง เขาจึงเป็นทั้งลูกค้าและสถาปนิกหลักของโครงการ อาคารสร้างขึ้นโดยใช้งบประมาณ 6 ล้านรูเบิล

ในปี 2007 แบงก์ออฟจอร์เจียเข้าใช้งานอาคารแทน ในปีเดียวกัน อาคารยังได้รับสถานะอนุสรณ์ที่เคลื่อนย้ายไม่ได้ภายใต้การคุ้มครองของรัฐบัญญัติอนุสรณ์แห่งชาติ ในปี 2010 อาคารแห่งนี้เป็นสถานที่จัดงานนิทรรศการศิลปะร่วมสมัย "Frozen Moments: Architecture Speaks Back"

การออกแบบ
---------

แรงบันดาลใจในการออกแบบของชาฆาวามาจาก "ธรรมชาติอันโดดเด่นไม่เหมือนใครของประเทศข้าพเจ้า [จอร์เจีย] ซึ่งมีความเป็นปัจเจกและความงดงามในแต่ละส่วน สอดคล้องกลมกลืนกับหมู่บ้านบนเขา" เขายังได้รับอิทธิพลอย่างมากจากเอลลีซิตสกีและอนุตรนิยม (suprematism) การออกแบบมีรากฐานมาจากแนวคิดวิธี "นครที่ว่าง" (Space City; สิทธิบัตรจอร์เจียหมายเลข #1538) ซึ่งใช้พื้นที่บนพื้นน้อยและให้พื้นที่ใต้อาคารเป็นของธรมชาติ แนวคิดของกชสถาปนิกในการออกแบบอ้างอิงมาจากผืนป่า ใจกลางของอาคารเป็นดุจลำต้นไม้ ส่วนแนวนอนเป็นเรือนยอดไม้ ระหว่างพื้นดินกับเรือนยอดมีพื้นที่ว่างมากมายสำหรับสิงสาราสัตว์ซึ่งสร้างโลกที่กลมเกลียวกับป่า เป้าหมายของการออกแบบนครที่ว่างเช่นนี้มีมุ่งหมายเพื่อสร้างความเป็นอยู่ที่ดีและความสบายแก่ผู้ใช้อาคาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Udo Kultermann: *Zeitgenössische Architektur in Osteuropa*, p. 59f
2. 1 2 3  Information per email from George Chakhava (Junior) and Nino Kandelaki แม่แบบ:Original research inline
3. ↑  Frozen Moments: Architecture Speaks Back เก็บถาวร 2010-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on picasa
4. ↑  "George Chakhava". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-21. สืบค้นเมื่อ 2009-02-17.
5. ↑  "Swansongs of a superpower: Russia's secret architecture" (ภาษาอังกฤษ). The Guardian. 2011-02-07. สืบค้นเมื่อ 2020-11-24.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Coverstory of Time Europe 8.3.1976: *It's a hard live for Ivan - Ultramodern office complex under construction in Tblisi*
* Arthur Drexler: *Transformations in modern architecture*, Paperback, 168 pages, Distributed by New York Graphic Society (1979), ISBN 978-0-87070-608-0
* Udo Kultermann: *Zeitgenössische Architektur in Osteuropa (DuMont Dokumente)* (DE), Cologne, DuMont 1985, 254 pages, ISBN 978-3-7701-1554-9
* Architecture magazine domus, (IT/EN) Issue 577, Dec 1977, Pages 36,37
* , [*ลิงก์เสีย*],  - Private photos of the building from May 2010 on picasaweb


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สำนักงานใหญ่แบงก์ออฟจอร์เจีย**
**ระบบสารสนเทศโรงพยาบาล** ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อรวบรวมและจัดเก็บข้อมูลจากแหล่งข้อมูลต่างๆ ทั้งภายในและภายนอกโรงพยาบาลอย่างมีหลักเกณฑ์ ตามกฎ ระเบียบ ข้อบังคับและมาตรฐานของระบบรับรองคุณภาพต่างๆ เพื่อนำมาประกอบผลและจัดรูปแบบให้ได้สารสนเทศที่ช่วยสนับสนุนการทำงาน และการตัดสินใจในด้านต่างๆของผู้บริหาร เพื่อให้การดำเนินงานของโรงพยาบาลเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพทำให้บุคลากรปฏิบัติงานได้สะดวกและรวดเร็ว ทำให้มีเวลาในการให้บริการแก่ผู้ป่วยมากขึ้น มีเวลามาพัฒนาคุณภาพบริการให้ดีขึ้น

โดยส่วนใหญ่แล้ว ระบบสารสนเทศโรงพยาบาลจะเป็นโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ได้รับการพัฒนาขึ้นจากโปรแกรมระบบฐานข้อมูล ประสบการณ์และความรู้ของผู้บริหารและผู้ดำเนินการ โดยมีการเชื่อมโยงข้อมูลต่างๆ ที่เกิดขึ้นภายในโรงพยาบาลเข้าด้วยกัน เช่น ข้อมูลผู้ป่วย ค่าใช้จ่ายต่างๆ ที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาล โดยการทำงานของระบบจะเป็นการทำงานแบบ Interactive คือ จัดการข้อมูลที่เกิดขึ้นจากแต่ละหน่วยงาน เช่น แผนกผู้ป่วยนอก ห้องผ่าตัด ฯลฯ และสามารถรวบรวมข้อมูลต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นทันทีจากแต่ละหน่วยงานมาใช้ประมวลผลได้ทันทีทันใด ซึ่งจะทำให้ประสิทธิภาพในการบริการและการบริหารจัดการในโรงพยาบาลเพิ่มมากขึ้น 

ระบบย่อยของระบบสารสนเทศโรงพยาบาล แบ่งเป็น 3 กลุ่มงานใหญ่ๆ คือ กลุ่มงานบริการด้านการรักษาพยาบาล, กลุ่มงานบริหาร/วิชาการ, กลุ่มงานวิศวกรรมการแพทย์
**วัดแหลมตะลุมพุก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแหลมตะลุมพุก อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช

วัดแหลมตะลุมพุกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2469 ปรากฏหลักฐานว่าวัดแหลมตะลุมพุกเคยมีที่ดินประมาณ 84 ไร่ จนเมื่อ พ.ศ. 2505 เกิดวาตภัยครั้งใหญ่ในประวัติศาสตร์ มีผู้เสียชีวิตกว่า 1,300 คน ทำให้เนื้อที่ของวัดขณะนี้เหลือประมาณ 36–37 ไร่เท่านั้น อุโบสถหลังเดิมที่อยู่ติดกับทะเลจะถูกคลื่นซัดจมหายไป จนเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2550 อุโบสถหลังดังกล่าวโผล่พ้นน้ำให้เห็นในช่วงที่น้ำลด เป็นรูป 4 เหลี่ยมปริมน้ำ กว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร แบบมหาอุด ปรากฏว่าพบลูกนิมิต 4 ลูก จากคำบอกเล่าภายในอุโบสถมีพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ เมื่อ พ.ศ. 2550 ขณะเตรียมสร้างอุโบสถใหม่ ได้พบลูกนิมิตในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวด้วย

ภายในวัดมีศาลาพ่อท่านลาภ มีรูปปั้นของท่านซึ่งเป็นอดีตเจ้าอาวาสที่ชาวบ้านเคารพนับถือ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแหลมตะลุมพุก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ชาวเมืองคอนแห่ดูฐานอุโบสถโผล่กลางทะเล". โพสต์ทูเดย์.
3. ↑  "วัดแหลมตะลุมพุกคึกคัก!! ปชช.แห่รอชมพระอุโบสถโผล่กลางน้ำ". ผู้จัดการออนไลน์.
4. ↑  "ชาวแหลมตะลุมพุกจี้หน่วยงานสำรวจใต้ทะเล เชื่อมีหลักฐานประวัติศาสตร์". ผู้จัดการออนไลน์.
5. ↑  นิภาภรณ์ เรืองฤทธิ์. "ตะลุมพุกในความทรงจํา : การเปลี่ยนแปลงและปรับตัวของชุมชนภายหลังภัยพิบัติ ตําบลแหลมตะลุมพุก อําเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 36.
เจิ่น วัน กุง
**เจิ่น วัน กุง** (เวียดนาม: *Trần Văn Cung*) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2449 ที่เมืองงีหลก จังหวัดเหงะอาน ในดินแดนอันนัมในอารักขาของฝรั่งเศส เสียชีวิตเมื่อ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2520 เป็นนักปฏิวัติชาวเวียดนามและถือเป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์คนแรกของเวียดนาม

กุงเข้าร่วมในสมาคมยุวชนเพื่อการปฏิวัติเวียดนามเมื่อ พ.ศ. 2469 ต่อมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2471 กุงได้ร่วมกับสมาชิกหัวรุนแรงคนอื่น ๆ จัดตั้งกลุ่มคอมมิวนิสต์กลุ่มแรกในอินโดจีนฝรั่งเศสและได้ประกาศตัวเป็นศูนย์กลางของพรรคคอมมิวนิสต์ที่จะจัดตั้งขึ้นในอนาคต โดยกุงได้รับเลือกเป็นเลขาธิการของกลุ่ม หลังจากนั้น กุงและอีกสองคนคือจิ่ญ ดิ่ญ กื๋ว และกีม โตน ได้เข้าร่วมการประชุมของสมาคมยุวชนเพื่อการปฏิวัติเวียดนามที่จัดในฮ่องกงเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2472 ในการประชุมครั้งนี้พวกเขาได้เสนอที่จะเปลี่ยนสมาคมไปเป็นพรรคคอมมิวนิสต์แต่ถูกปฏิเสธ ทั้งสามคนได้ประท้วงโดยออกจากห้องประชุม และถูกขับออกจากสมาคมในที่สุด กลุ่มของกุงจึงออกมาจัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน ก่อนที่จะรวมเข้ากับพรรคคอมมิวนิสต์อื่น ๆ เป็นพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม

ต่อมาอีกไม่นาน กุงถูกรัฐบาลอาณานิคมฝรั่งเศสจับกุมและเนรเทศไปเฟรนช์เกียนา และได้รับการปล่อยตัวเมื่อ พ.ศ. 2479 เขาเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์ต่อไปและเป็นสมาชิกร่วมก่อตั้งเวียดมินห์ และเป็นสมาชิกระดับสูงของเวียดมินห์จนเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2520

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hoàng Văn Ðào *Việt Nam Quốc dân Đảng: A Contemporary History of a National National Struggle: 1927-1954*. 2008 - Page 24 "A number of its youths and party members were affiliated with the Indo-Chinese Communist Party, "Đảng Cọng Sản Đông Dương" (ICP), while Trần Văn Cung and another numberformed the Indo-China Communist League (ICL), "Đông Dương Cọng Sản Đảng."
ผับ "The Eagle and Child" ในเมืองออกซฟอร์ด ซึ่งกลุ่มอิงคลิงส์ใช้พบปะสังสรรค์กันทุกคืนวันอังคาร ในช่วงปี ค.ศ. 1939
**อิงคลิงส์** (อังกฤษ: Inklings) เป็นชื่อกลุ่มสังสรรค์ทางด้านวรรณกรรมอย่างไม่เป็นทางการในมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ ในระหว่างช่วงทศวรรษ 1930 ถึง 1960 สมาชิกส่วนใหญ่เป็นอาจารย์หรือนักวิชาการในมหาวิทยาลัย ในจำนวนนี้มีสมาชิกคนสำคัญได้แก่ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน (Tollers), ซี. เอส. ลิวอิส (Jack), โอเวน บาร์ฟิลด์, ชาร์ลส วิลเลียมส์, คริสโตเฟอร์ โทลคีน (ลูกชายของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน), วอร์เรน ลิวอิส (วอร์นี่ - พี่ชายของ ซี. เอส. ลิวอิส), โรเจอร์ แลนเซลีน กรีน, อดัม ฟ็อกซ์, ฮิวโก ดีสัน, โรเบิร์ต ฮาวาร์ด, เจ. เอ. ดับเบิลยู. เบนเนตต์, ลอร์ดเดวิด เซซิล และ เนวิลล์ ค็อกฮิลล์ นอกเหนือจากนี้เป็นสมาชิกที่ไม่ใช่ได้เข้าร่วมการประชุมบ่อยนัก เช่น เพอร์ซี เบตส์, ชาร์ลส เลสลี่ เรนน์, คอลิน ฮาร์ดี, เจมส์ ดันดัส-แกรนต์, จอห์น เวน, อาร์. บี. แม็คคัลลัม, เกอร์เวส แมธิว และ ซี. อี. สตีเฟนส์ เป็นต้น นอกจากนี้นักเขียน อี. อาร์. เอดดิสัน ก็เคยเข้าร่วมการประชุมตามคำเชิญของ ซี. เอส. ลิวอิส

อิงคลิงส์ สนับสนุนให้อ่านออกเสียงงานเขียนของสมาชิก และส่งเสริมงานวรรณกรรมโดยเฉพาะงานแฟนตาซี งานเขียนของโทลคีนเช่น *เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์* หรืองานของลิวอิส เช่น *Out of the Silent Planet* หรืองานของวิลเลียมส์ *All Hallows' Eve* เป็นงานเขียนที่ได้อ่านในที่สมาคมยุคแรกๆ นิยายเรื่องหนึ่งของโทลคีนที่ยังแต่งไม่จบ *The Notion Club Papers* ก็สร้างขึ้นโดยมีแรงบันดาลใจมาจากกลุ่มอิงคลิงส์นี้

การประชุมสังสรรค์ของกลุ่มอิงคลิงส์เป็นไปอย่างสนุกสนานไม่เป็นทางการ เช่นบางครั้ง ก็มีการแข่งขันกันว่า ใครจะสามารถอ่านบทกวีของ Amanda McKittrick Ros ได้นานที่สุดโดยไม่หัวเราะออกมาเสียก่อน เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน
* ซี. เอส. ลิวอิส
* โอเวน บาร์ฟิลด์
* ชาร์ลส วิลเลียมส์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เก็บถาวร 2008-01-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน รวมผลงานของชาวอิงคลิงส์]
**วัดแสนภุมราวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองใหม่ อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา อาณาเขตทิศเหนือและทิศตะวันตก จรดคลองกกสับ ทิศใต้จรดหนองลาดควาย ทิศตะวันออกจรดคลองชลประทาน เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูสุทธิยติคุณ

วัดแสนภุมราวาส หรือ **วัดกกสับนอก** เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 โดยหลวงพ่อทองภุมมปญโญ ร่วมกับนายแสน ใหม่ผึ้งและประชาชนในท้องถิ่น โดยนายแสน ใหม่ผึ้ง เป็นผู้บริจาคที่ดินให้จำนวน 25 ไร่ 3 งาน 96 ตารางวา เมื่อสร้างวัดเสร็จแล้วจึงสร้างอุโบสถ ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2482 ชื่อวัดแสนภุมราวาสมาตั้งชื่อตามผู้บริจาคที่ดินคือนายแสน ใหม่ผึ้งกับฉายาหลวงพ่อทอง คือ ภุมมปญโญ อย่างไรก็ตามแต่เดิมชาวบ้านเรียกวัดนี้ว่า **วัดหนองคันบวย** เพราะที่ตั้งวัดอยู่ติดกับหนองน้ำที่มีรูปร่างคล้ายกระบวยตักน้ำ ต่อมาหนองน้ำนี้เรียกว่า *หนองลาดควาย* วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2547

อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ วิหารหลวงพ่อทอง ภายในประดิษฐานรูปหล่อหลวงพ่อทอง (เจ้าอาวาสรูปแรก) และหลวงปู่เจิม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแสนภุมราวาส". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดแสนภุมราวาส (กกสับนอก) ฉะเชิงเทรา หลวงพ่อทอง เกจิดังในท้องถิ่น".
3. ↑  "วัดแสนภุมราวาส". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**เจิ้ง เจี๋ย** (อังกฤษ: Zheng Jie นามสกุลคือ Zheng; จีนย่อ: 郑洁; จีนตัวเต็ม: 鄭潔; พินอิน: Zhèng Jié) เป็นนักเทนนิสหญิงชาวจีน เกิดวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ.1983 ในเมืองเฉินตู มณฑลเสฉวน มีอันดับโลกสูงสุดอันดับที่ 15 ของโลกโดยเป็นนักเทนนิสจีนคนแรกที่มีอันดับโลกสูงที่สุด

ใน วิมเบิลดัน 2008 เจิ้ง เจี๋ย ทำสถิติเป็นนักเทนนิสจีนคนแรกที่สามารถเข้าถึงรอบรองชนะเลิศในรายการแกรนด์สแลม เธอและ แทมมารีน ธนสุกาญจน์ นับเป็นครั้งแรกของประวัติศาสตร์เทนนิสที่มีนักเทนนิสเอเชียอยู่ในรอบก่อนรองชนะเลิศของรายการแกรนด์แสลม รวมถึงการเอาชนะมือ 1 ของโลก ณ ขณะนั้นอย่าง อนา อิวาโนวิช โดยเงินรางวัลที่เธอได้รับมาจากการแข่งขันวิมเบิลดันคราวนั้น เธอได้บริจากเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติแผ่นดินไหวมณฑลเสฉวนคราวนั้น
เจิ้ง เจี๋ย ชนะเลิศการแข่งขัน WTA 3 รายการ ที่ Hobart ในปี 2005, Estoril และ Stockholm ในปี 2006 รวมทั้งการคว้าแชมป์ประเภทคู่ 11 กับคู่หู่ของเธอ Zi Yan ประกอบด้วยประเภทแกรนด์สแลม 2 รายการที่ ออสเตรเลียน โอเพ่น และที่ วิมเบิลดัน ในปี 2006 ในการแข่งขันโอลิมปิก ปี 2008 ที่กรุงปักกิ่ง เธอจับคู่กับ Zi Yan คว้าเหรียญทองแดง ในประเภทหญิงคู่ นับว่าเป็นครั้งที่สองที่จีนมีเหรียญในกีฬาเทนนิส

### 2002

ในเดือนพฤษภาคม ชนะการแข่งขันระดับไอทีเอฟ 25,000 เหรียญดอลลาร์สหรัฐฯ 2 รายการ ที่เซี่ยงไฮ้และเทียนจิน หลังจากนั้นเข้ารอบก่อนรองชนะเลิศ รายการระดับไอทีเอฟ 50,000 เหรียญดอลลาร์สหรัฐฯ เป็นครั้งแรกที่ ฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น ต่อมาในเดือนกันยายน เจิ้งได้ไวลด์การ์ดเข้าสู่รอบเมนดรอว์ระดับ WTA Tour ในเซี่ยงไฮ้ โดยพ่ายแพ้ให้กับ แอนนา ครูนิโคว่า ในรอบสองของการแข่งขัน
ในปี 2002 เจิ้ง เจี๋ย ปิดฤดูกาลการแข่งขันในอันดับที่ 183 ของโลก

### 2003

ในการแข่งขันยูเอสโอเพ่น เจิ้งแพ้ให้กับ มาเรีย คิริเลนโก ในรอบคัดเลือก หลังจากนั้น เธอได้ชนะรอบคัดเลือก และชนะ ฟลาเวีย เพนเนตตา ในรอบแรก 6-3, 6-2 แต่พ่ายแพ้ให้กับ แทมมารีน ธนสุกาญจน์ ในรอบรอบที่สอง
ต่อมาในรายการ เจแปน โอเพ่น เธอผ่านรอบรองชนะเลิศในรายการ WTA Tour ได้สำเร็จ โดยสามารถเอาชนะ แทมมารีน ธนสุกาญจน์ ในรอบก่อนรองชนะเลิศ แต่พ่ายแพ้ให้กับ มาเรีย ชาราโปว่า ในรอบรองชนะเลิศ
ในเดิอนธันวาคม เจิ้งได้รางวัลรองชนะเลิศ 2 รายการในระดับไอทีเอฟ 50,000 เหรียญดอลลาร์สหรัฐฯ โดยพ่ายแพ้ให้กับ เปง ชุ๋ย ที่ ชางซา และ เซซิล คาราทานท์เชวา ที่ เมืองเซินเจิน 
จบฤดูกาลแข่งขันในปี 2003 เธอสามารถเข้าสู่อันดับหนึ่งใน 100 คนแรกของโลก โดยเธออยู่อันดับที่ 93 ของโลกในตอนนั้น

เหรียญรางวัลโอลิมปิกและเอเชียนเกมส์
-----------------------------------

| เหรียญรางวัลต่างๆ |
| --- |
| กีฬาโอลิมปิก |
| เหรียญทองแดง - อันดับที่ 3 | ปักกิ่ง 2008 | ประเภทคู่ |
| เอเชียนเกมส์ |
| เหรียญทอง - ชนะเลิศ | โดฮา 2006 | ประเภทเดี่ยว |
| เหรียญทอง - ชนะเลิศ | โดฮา 2006 | ประเภทคู่ |

อ้างอิง
-------

* สถิติจาก WTA Tour เก็บถาวร 2009-07-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* สถิติจาก ITF Women's Circuit เก็บถาวร 2009-05-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**เจ้าหญิงอิงเงอเกิร์ด คนุตสแด็ทเทอร์แห่งเดนมาร์ก** ทรงมักถูกเรียกว่า *อิงเงอตา (Ingerta)* และ *อิงเกิร์ด (Ingerd)* (ราวค.ศ. 1080/85 - ไม่ปรากฏปีที่สิ้นพระชนม์) ทรงเป็นเจ้าหญิงเดนมาร์ก เป็นพระราชธิดาในพระเจ้าคนุตที่ 4 แห่งเดนมาร์กกับอเดลาแห่งแฟลนเดอส์ ทรงเป็นพระขนิษฐาฝาแฝดกับเจ้าหญิงเซซีเลีย คนุตสแด็ทเทอร์ เจ้าหญิงทรงเป็นบรรพสตรีของราชวงศ์ยาลโบที่ปกครองสวีเดนและนอร์เวย์ (เริ่มรัชกาลจากพระปนัดดาสองพระองค์ของเจ้าหญิง)

หลังจากพระราชบิดาของเจ้าหญิงถูกปลงพระชนม์ในค.ศ. 1086 พระราชินีอเดลา พระราชมารดาได้เสด็จออกจากเดนมาร์กพร้อมชาลส์ที่ 1 เคานท์แห่งแฟลนเดอส์ พระโอรสองค์ใหญ่และเป็นพระเชษฐาของเจ้าหญิงเซซีเลียและเจ้าหญิงอิงเงอเกิร์ด แต่เจ้าหญิงฝาแฝดทั้งสองยังประทับอยู่ในเดนมาร์กด้วยการดูแลของเจ้าชายอีริคแห่งเดนมาร์ก พระปิตุลา (อา) กับบอดิล ทูร์โกต์สแด็ทเทอร์ พระชายา ซึ่งกลายเป็นพระชนกและพระชนนีบุญธรรมของเจ้าหญิงทั้งสอง ในขณะที่ทั้งสองประทับอยู่ในสวีเดน พระภคินีทั้งสองได้เสกสมรสกับขุนนางสวีเดน โดยเจ้าหญิงเซซีเลียเสกสมรสกับยาร์ล อีริค และเจ้าหญิงอิงเงอเกิร์ดเสกสมรสกับโฟลเก ผู้อ้วนท้วม และมีโอรสคือ เบ็งก์ สนิลวิล เป็นที่รู้ว่าเจ้าหญิงทั้งสองเสกสมรสในสวีเดน

เจ้าชายอีริคและพระชายาบอดิลได้เสด็จกลับเดนมาร์ก เมื่อเจ้าชายได้สืบราชบัลลังก์เป็นกษัตริย์อีริคที่ 1 ในค.ศ. 1095 มีบันทึกว่าเจ้าหญิงเซซีเลียเสด็จกลับเดนมาร์ก แต่ก็ไม่ได้กล่าวถึงว่าเจ้าหญิงอิงเงอเกิร์ดเสด็จตามพระเชษฐภคินีหรือไม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Anteckningar om svenska qvinnor
2. ↑  Dansk biografisk Lexikon / IV. Bind. Clemens - Eynden
3. 1 2 3  Line 2007, p. 499-500.
4. ↑  Dansk biografisk Lexikon / IV. Bind. Clemens - Eynden
5. ↑  Dansk biografisk Lexikon / IV. Bind. Clemens - Eynden

* Line, Philip (2007). *Kingship and State Formation in Sweden: 1130 - 1290*. Brill.
**เจิ้ง หมิ่น** (จีน: 郑敏; 18 กรกฎาคม 1920 - 3 มกราคม 2022) เป็นนักวิชาการและกวีสมัยใหม่ชาวจีน เธอจบการศึกษาด้านปรัชญาจากมหาวิทยาลัยเซาธ์เวสต์ในคุนหมิงเมื่อปี 1943 และเริ่มเผยแพร่ผลงานครั้งแรกในระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง เธอถือเป็นหนึ่งในกวีสมัยใหม่ไม่กี่คนในเวลานั้นที่เป็นสตรีและมีโอกาสดังกล่าว เจิ้งเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยบราวน์ในสหรัฐ และจบการศึกษาปริญญาโทด้านวรรณกรรมในปี 1951 ก่อนจะเดินทางกลับจีนในปี 1955 เธอเป็นหนึ่งในเก้ากวีสมัยใหม่แถวหน้าในเวลานั้นที่รู้จักกันในชื่อ "เก้าใบ" (Nine Leaves) ถึงแม้ว่าผลงานของเธอไม่ได้แสดงถึงคตินิยมสิทธิสตรี แต่ในวงการกวีสมัยใหม่ของจีนที่เต็มไปด้วยผู้ชาย ทำให้ภาษาและแนวคิดการมองอย่างสตรีนิยมของเจิ้งเป็นหนึ่งเป็นสิ่งโดดเด่นในวงการกวีนิพนธ์จีนในสมัยของเธอ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  CHUNG, LING (1987). "Her Dexterous Sensibility: On Zheng Min's Poetry". *Modern Chinese Literature*. **3** (1/2): 47–55. ISSN 8755-8963.
2. ↑  Wong, Lisa Lai-Ming (2006). "Voices from a Room of One's Own: Examples from Contemporary Chinese Women's Poetry". *Modern China*. **32** (3): 385–408. ISSN 0097-7004.
3. ↑  "Twentieth-Century Chinese Women's Poetry: An Anthology". *MCLC Resource Center* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2014-08-11. สืบค้นเมื่อ 2021-04-27.