recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**รางวัลไพรม์ไทม์เอมมี** (อังกฤษ: Primetime Emmy Award) เป็นงานแจกรางวัลที่จัดขึ้นโดยสถาบันศิลปะและวิชาการทางโทรทัศน์ (Academy of Television Arts & Sciences (ATAS)) ที่มอบให้รายการโทรทัศน์อเมริกันในช่วงไพรม์ไทม์ที่มีความเป็นเลิศ เริ่มมอบรางวัลในปี ค.ศ. 1949 เดิมทีเรียกสั้น ๆ ว่า รางวัลเอมมี (Emmy Awards) จนมีการมอบรางวัลเดย์ไทม์เอมมีในปี 1974 จึงได้เพิ่มคำว่า "ไพร์มไทม์" ให้สองรางวัลมีความแตกต่างกัน

โดยปกติแล้วรางวัลไพรม์ไทม์เอมมีออกอากาศในช่วงกลางเดือนกันยายน ในวันอาทิตย์ ก่อนที่จะเริ่มฤดูกาลทางโทรทัศน์ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง โดยในปัจจุบันได้ผลัดกันออกอากาศทางเครือข่ายสถานีช่องใหญ่ ๆ (ABC, CBS, FOX, NBC) พิธีมอบรางวัลจะย้ายมาในช่วงปลายเดือนสิงหาคมหากออกอากาศทางเอ็นบีซี (เช่นปี 2006, 2010 และ 2014) เพื่อไม่ให้ขัดกับที่เอ็นบีซีต้องมาออกอากาศการแข่งขันเอ็นเอฟแอลในคืนวันอาทิตย์ (และในปี 2014 ได้ย้ายไปคืนวันจันทร์ เมื่อเวลาขัดกับเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์) อย่างไรก็ตาม พิธีในปี 2018 ออกอากาศทางเอ็นบีซี ได้ย้ายกลับมาเดือนกันยายน และออกอากาศในวันจันทร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hammond, Pete (August 20, 2014). "Emmygeddon: Can TV Academy Avoid Monday Night Traffic Nightmare?". *Deadline Hollywood*. สืบค้นเมื่อ August 20, 2014.
พลตรี **เดลฟิน เนกริลโล ลอเรนซานา**, กองทัพฟิลิปปินส์ (เกษียณ) (ฟิลิปปินส์: *Maj. Gen. Delfin Negrillo Lorenzana, AFP (Ret.)*; 28 ตุลาคม ค.ศ. 1948 – ) เป็นรัฐมนตรีกลาโหมคนที่ 36 ของประเทศฟิลิปปินส์

ลอเรนซานาสำเร็จการศึกษาชั้น "มากัป" จากโรงเรียนนายร้อยฟิลิปปินส์ใน ค.ศ. 1973 เขาเป็นผู้บัญชาการศูนย์บัญชาการปฏิบัติการพิเศษ (โซคอม), กองรักษาความปลอดภัยแห่งประธานาธิบดี และกองพลน้อยหุ้มเกราะ (ปัจจุบันคือกองกำลังยานยนต์) เขายังเป็นผู้นำกลาโหมและกองกำลังติดอาวุธตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002 ถึง 2004 และช่วยพัฒนาความผูกพันของสหรัฐและฟิลิปปินส์ในด้านการป้องกันและความร่วมมือในการฝึกบาลิกาตัน เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทสาขาบริหารธุรกิจ วิชาเอกด้านการวิจัยการดำเนินงานจากบัณฑิตวิทยาลัยธุรกิจอาเตเนียว นอกจากนี้ เขายังสำเร็จหลักสูตรและการฝึกอบรมทั้งในและต่างประเทศ รวมทั้งการศึกษาเชิงกลยุทธ์ที่มหาวิทยาลัยออสเตรเลียในแคนเบอร์รา, การสัมมนาผู้นำอาวุโสนานาชาติที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และหลักสูตรการจัดการภาวะวิกฤติที่กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ

เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ดำเนินการด้านกฎอัยการศึกในระหว่างการประกาศกฎอัยการศึกในมินดาเนา

นอกจากนี้เขายังสั่งให้มีการทบทวนสนธิสัญญาป้องกันร่วมกัน (สหรัฐ–ฟิลิปปินส์) ของปี ค.ศ. 1951 เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 2018 เพื่อ "รักษา, เสริมสร้าง หรือทำลายมัน" เป็นเป้าหมายสุดท้าย รวมถึงเปิดให้มีการทบทวนรัฐบัญญัติป้องกันประเทศ ค.ศ. 1935

บำเหน็จ
-------

* โบว์การปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ปี ค.ศ. 1986
* โกลด์ครอส,
* อิสริยาภรณ์กองทหารเกียรติยศฟิลิปปินส์ (ระดับสัญญาบัตร),
* ลีเจียนออฟเมอริต (ระดับสัญญาบัตร),
* ดาวราชการยอดเยี่ยม

ชีวิตส่วนตัว
------------

เขาแต่งงานกับเอดีธา อากีลาร์ และมีลูกด้วยกัน 4 คน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "The Secretary". *The Secretary - Department of National Defense*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-09-20. สืบค้นเมื่อ 2016-07-05.
2. ↑  "Lorenzana orders review of 67-year-old US-PH military pact". Philippine News Agency. 28 December 2018. สืบค้นเมื่อ 28 December 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เดลฟิน ลอเรนซานา
มาร์ก เว็บเบอร์ ขณะขับรถสูตรหนึ่งที่ถนนราชดำเนิน
**ถนนแห่งประวัติศาสตร์ ราชดำเนิน เรดบูล กรุงเทพ 2010** (อังกฤษ: Street of Kings: Ratchadamnoen Red Bull Bangkok 2010) เป็นกิจกรรมการแสดงการขับรถสูตรหนึ่ง ของทีมเรดบูลเรซซิง ทีมชนะเลิศการแข่งขันรถสูตรหนึ่งฤดูกาล 2010 โดยมาร์ก เว็บเบอร์ นักขับรถระดับโลกชาวออสเตรเลีย บนถนนราชดำเนิน กิจกรรมดังกล่าวจัดโดย กระทิงแดง ร่วมกับกรุงเทพมหานคร เมื่อวันเสาร์ที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2553

การจัดการแสดงครั้งนี้ เป็นส่วนหนึ่งของการเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในวโรกาสเจริญพระชนมพรรษา 84 พรรษา ใน พ.ศ. 2554 และเป็นการตามรอยพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช (พระองค์เจ้าพีระ/เจ้าดาราทอง) นักแข่งรถสูตรหนึ่งชาวไทยพระองค์แรก ที่ทรงเคยมีพระประสงค์ในการจัดกรุงเทพกรังด์ปรีซ์ ซึ่งมีแนวเส้นทางในบริเวณใกล้เคียงกับถนนสายนี้ แต่ได้ล้มเลิกไปเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง

ทีมงานเรดบูลเรซซิงเดินทางมาถึงประเทศไทยในวันที่ 17 ธันวาคม และได้เข้าพัก ณ โรงแรมดุสิตธานี โดยโรงแรมได้จัดการต้อนรับเลียนแบบการเข้าพิตในการแข่งขันรถสูตรหนึ่ง ในการนี้ คณะได้เข้าลงนามถวายพระพรพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวในช่วงเช้า ณ โรงพยาบาลศิริราช ต่อมาในเวลา 18.00 น. วันเดียวกัน พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินลง ณ ลานทางเชื่อมอาคารเฉลิมพระเกียรติ พร้อมด้วยท่านผู้หญิงทัศนาวลัย ศรสงคราม พระราชทานพระบรมราชวโรกาสให้ นายเฉลิม อยู่วิทยา ประธานกรรมการบริหารบริษัท เรดบูล จำกัด นายสราวุฒิ อยู่วิทยา กรรมการผู้จัดการบริษัท หม่อมหลวงปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี มาร์ก เว็บเบอร์ พร้อมสมาชิกทีมจำนวน 4 คน เฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท พร้อมรถสูตรหนึ่งรุ่น RB 6 ที่ใช้ในการขับจริง พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทอดพระเนตรรถสูตรหนึ่งคันดังกล่าวด้วยความสนพระราชหฤทัย นอกจากนี้ เว็บเบอร์ได้ทูลเกล้าฯ ถวายรถสูตรหนึ่งรุ่น RB 6 จำลองด้วย

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ยังทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดงานและทอดพระเนตรการแสดง ณ ลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์ ในเวลา 15.00 น. โดยก่อนหน้าการแสดง มีการแสดงขบวนพาเหรดโดยทีมเรดบูลเรซซิงร่วมกับดาราและนักดนตรีที่มีชื่อเสียงของไทย ได้แก่ โก้ มิสเตอร์แซกแมน ปกรณ์ ลัม อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม พัชราภา ไชยเชื้อ และเฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ รวมถึงเรดบูลดริฟท์ทีม นำโดย ศักดิ์ นานา

เส้นทางการแสดงนั้นเริ่มจากจุดพิตการาจบริเวณพระบรมบรรพต (ภูเขาทอง) แล่นไปตามถนน ผ่านสะพานผ่านฟ้าลีลาศ อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย และกลับรถที่แยกคอกวัว รวม 4 รอบ โดยเมื่อจบรอบสุดท้าย มาร์กได้นำธงชาติไทยโบกสบัดด้วย เมื่อเสร็จการแสดงแล้ว สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี มีพระราชปฏิสันถารด้วยมาร์กและทีมงาน ก่อนเสด็จพระราชดำเนินกลับ ซึ่งงานในครั้งนี้ได้รับความสนใจจากประชาชนทั้งไทยและต่างประเทศเข้าชมจนแน่นขนัดทั้งสองฝั่งถนน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ในหลวง" ทอดพระเนตรรถฟอร์มูล่าวัน เว็บไซต์หนังสือพิมพ์เดลินิวส์
2. ↑  ทอดพระเนตรรถฟอร์มูล่าวัน เว็บไซต์หนังสือพิมพ์เดลินิวส์
3. ↑  คนไทยเรือนแสนแห่ชม F1 เก็บถาวร 2010-12-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บไซต์เอเอสทีวีผู้จัดการ
**วัดพระธาตุเบ็งสกัด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวรนคร อำเภอปัว จังหวัดน่าน

วัดพระธาตุเบ็งสกัด หรือ **วัดเบ็งสกัด** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2410 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 องค์พระธาตุมีตำนานปรากฏอยู่ในสมุดข่อย กล่าวว่า เมื่อครั้งพญาภูคาต้องการจะสร้างเมืองขึ้นใหม่ให้แก่บุตรบุญธรรม จึงได้ให้ผู้คนไปหาชัยภูมิสร้างเมืองใหม่ ตั้งให้ขุนฟองเป็นผู้ครองเมือง มีชื่อว่า *เมืองวรนคร* พญาภูคาประสงค์สร้างเจดีย์ใกล้กับเมืองใหม่ ได้พบบริเวณที่ดินเป็นลานกว้างมีบ่อน้ำอยู่ตรงกลางกว้างประมาณ 1.5 เมตร เมื่อพระองค์เสด็จไปดูและนำไม้รวกแหย่ลงไปในบ่อนั้น ปรากฏว่าไม้ที่แหย่ลงไปขาดเป็นท่อน ๆ จึงได้สร้างเจดีย์ครอบบ่อน้ำนั้น ซึ่งสร้างขึ้นแบบธรรมดาขนาดกว้าง 7 เมตร สูง 20 เมตร พร้อมกับสร้างวิหารหลังหนึ่งอยู่ในแนวเดียวกับองค์เจดีย์ เจดีย์สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 1826 จึงได้เชิญนายญาณะ อุปสมบทเป็นเจ้าอาวาส ทำพิธีฉลองพร้อมเมืองใหม่ ปรากฏแสงไฟเรืองรองพุ่งออกมาจากยอดพระธาตุ เมื่อเห็นดังนั้น พญาภูคาจึงได้ตั้งชื่อวัดแห่งนี้ว่า "วัดพระธาตุเบ็งสกัด"

เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2487 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวัดพระธาตุเบ็งสกัดให้เป็นโบราณสถานแห่งชาติ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 61 ตอนที่ 65 มีการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2538

วัดมีโบราณสถาน ได้แก่ วิหารศิลปะแบบไทลื้อ มีขนาดความยาว 5 ห้อง เป็นอาคารปิดทึบทรงโรง มีมุขโถงบันไดขึ้นด้านหน้า 1 ห้อง มีหลังคา 2 ชั้น 2 ตับ มุงด้วยแป้นเกล็ด เจดีย์สร้างโดยช่างชาวน่าน สันนิษฐานว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 1826 พระธาตุได้รับการรบูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยของพญาอนันตยศ มีการบูรณะลายทองเสาวิหารและเพดาน แท่นพระประธาน รวมถึงสร้างกำแพงแก้วรอบองค์พระธาตุ เมื่อ พ.ศ. 2400

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระธาตุเบ็งสกัด". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "ไทยทัศนา : (45) วิหารไทลื้อ น่าน (ตอนที่ห้า-วัดพระธาตุเบ็งสกัด)". วอยซ์.
3. ↑  จักรพงษ์ คำบุญเรือง. "พระธาตุเบ็งสกัด เจดีย์โบราณ 736 ปี ที่เมืองน่าน". เชียงใหม่นิวส์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดพระธาตุเบ็งสกัด**
**เดล** (Del) คือชื่อดินแดนมนุษย์แห่งหนึ่งบนทวีปมิดเดิลเอิร์ธ ในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เดลเป็นอาณาจักรของมนุษย์ริมแม่น้ำเคลดูอิน (แม่น้ำรันนิ่ง) ตั้งอยู่ระหว่างภูเขาโลนลี่กับทะเลสาบลองเลค ปกครองโดยกิริออน จนกระทั่งมังกรสม็อกทำลายลงเมื่อปี 2770 ของยุคที่สาม หลังจากที่คนแคระฟื้นฟูอาณาจักรใต้ภูเขาโลนลี่แล้ว ชาวมนุษย์จึงกลับไปตั้งถิ่นฐานที่เดลอีกครั้ง 

เดลล่มสลายลงอีกครั้งในช่วงสงครามแหวนเมื่อถูกมอร์ดอร์และชาวอีสเตอร์ลิงรุกราน ชาวเดลลี้ภัยไปยังเอเรบอร์กับพวกคนแคระ กษัตริย์ดาอินที่ 2 แห่งเอเรบอร์ (ไอร์อ้อนฟุต) กับกษัตริย์แบรนด์แห่งเดลถูกสังหารในระหว่างการสัประยุทธ์แห่งเดล เมื่อเซารอนสิ้นอำนาจแล้ว เดลจึงได้ฟื้นฟูอาณาจักรอีกครั้ง

| * ด
* ค
* ก
ดินแดนในยุคที่สาม ตามตำนานของโทลคีน |
| --- |
| มนุษย์ | กอนดอร์ • ดันแลนด์ • เดล • โดลอัมร็อธ • บรี • โรฮัน • อาร์นอร์ • อุมบาร์ • ฮารัด |
| เอล์ฟ | เมิร์ควู้ด • ริเวนเดลล์ • ลอธลอริเอน • ลินดอน • มิธลอนด์ • ฮาร์ลินดอร์น • ฟอร์ลินดอร์น |
| คนแคระ | คาซัดดูม • เอเรบอร์ |
| ฮอบบิท | ไชร์ • ทุ่งแกลดเดน • บรี |
| เอนท์ | ป่าฟังกอร์น |
| ฝ่ายอธรรม | โดลกุลดัวร์ • บารัดดูร์ • มอร์ดอร์ • อังก์มาร์ • ไอเซนการ์ด |
| ดินแดนอื่นๆ | เอเรียดอร์ • โรห์วาเนียน |
เครื่องบินที่เกิดอุบัตเหตุ
--------------------------

 เครื่องบินในภาพคือเครื่องบินลำที่เกิดอุบัติเหตุสถานที่ในภาพคือที่ ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา เมื่อ เดือน มกราคม ปี 2558
เครื่องบินที่เกิดอุบัติเหตุคือเครื่องบินรุ่นแมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-88ทะเบียนN909DL เครื่องบินลำนี้ผลิตเมื่อปี 2530 และเริ่มทำการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 มกราคม 2531 และทำการบินกับสายการบินเดลตามาโดยตลอด เครื่องบินถูกสร้างขึ้นที่โรงงานดักลาสในลองบีชรัฐแคลิฟอร์เนีย เครืองบินทำการบินการบินมาแล้ว 71,195.54 ชั่วโมงและบินมาแล้ว 54,865 เที่ยวบินก่อนจะเกิดอุบัติเหตุ การบำรุงรักษาครั้งที่สำคัญของอากาศยานครั้งสุดท้ายคือวันที่ 22 กันยายน 2014 ในแจ็กสันวิลล์ นี้เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องบินในโปรแกรมการบำรุงรักษาที่ถูกกำหนดอย่างสม่ำเสมอและรวมถึงการทดสอบของ autobrake ที่ป้องกันการลื่นไถลและระบบอัตโนมัติของสปอยเลอร์ การบริการตรวจสอบเครื่องบินที่ครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 2 มีนาคม 2015 ในแทมปา, ฟลอริด้า 

ใน เดือนมีนาคมปี 2015 MD-88 ทั้ง 117 ลำมีอายุเฉลี่ยของเครื่องบินเหล่านี้คือ 24.2 ปีและเป็นเครื่องบินเก่าแก่ที่สุดในฝูงบินของเดลต้า

ก่อนเกิดอุบัเหตุ
----------------

LaGuardia Airport.
เที่ยวบินที่ 1086 ออกจากท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตาเมื่อเวลา 8.45 นาฬิกาตามเวลาท้องถิ่นและมีกำหนดที่จะลงจอดที่ท่าอากาศยานลากวาร์เดียเวลา 10.48 นาฬิกาตามเวลาท้องถิ่น ที่ท่าอากาศยานลากวาร์เดียในขณะนั้นมีหิมะตกและมีหมอกหนามากในเวลาที่เครื่องบินเดินทางมาถึง กัปตันได้ทำการแจ้งให้ผู้โดยสารทราบว่าปัญหาสภาพอากาศจะทำให้เที่ยวบินมีความล่าช้า 3 นาทีก่อนหน้าที่เที่ยวบินที่ 1086 จะลงจอดได้มีแมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-88อีกหนึ่งลำของสายการบินเดลตาแอร์ไลน์ได้ทำการลงจอดที่รันเวย์ 13 ได้อย่างปลอดภัย นักบินของเที่ยวบินก่อนหน้านี้ยืนยันการควบคุมการจราจรทางอากาศและส่งไปให้นักของเที่ยวบิน 1086 ได้รับทราบ

อ้างอิง
-------
อาห์เมต ในงานภาพยนตร์โตรอนโต (Toronto Film Festival) 2014
**ริซ อาห์เมด** (อังกฤษ: Riz Ahmed) เกิดเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1982 เป็นศิลปินชาวอังกฤษ-ปากีสถาน เกิดที่เมืองลอนดอน ประเทศอังกฤษ โดยเป็นทั้งนักแสดง นักร้องแรป และนักกิจกรรม รู้จักด้วยอีกชื่อในวงการ คือ ริซ เอ็มซี (Riz MC) โดยชื่อตอนเกิด ชื่อ ริซวาน อาห์เมด (Rizwan Ahmed)

ประวัติการแสดง ริซ ชนะรางวัลเอ็มมี โดยริซเคยได้รับเสนอชื่อเข้ารับรางวัลต่าง ๆ มากมาย อาทิ รางวัลโกลเดนโกลบ 1 ครั้ง รางวัล BIFA (British Inpedendent Film Awards) 3 ครั้ง รางวัล Screen Actors Guild Award 1 ครั้ง และรางวัลเอ็มมีถึง 2 ครั้งด้วยกัน

ด้านการศึกษา ริซ จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด สาขาปรัชญาการเมืองและเศรษฐศาสตร์ ในปี ค.ศ. 2004 หลังจากนั้นได้เข้าศึกษาด้านการแสดงที่โรงเรียน Central School of Speech and Drama ที่ University of Lon ในกรุงลอนดอน[1]

ผลงานด้านภาพยนตร์ของริซ ได้แก่ The Road to Guantanamo (2006), Shifty (2008), Rage (2009), Centurion (2010), Four Lions (2011), Black Gold (2011), Trishna (2012), III Manors (2012), The reluctant Fundamentalist (2013), Closed Circuit (2013), Nightcrawler (2014), Rogue One: A Star Wars Story (2016), Jason Bourne (2016), City of Tiny Lights (2016), Una (2017), Venom (2018) และ The Sisters Brothers (2018)[2]

อ้างอิง
-------
**ริซะโกะ ซุงะยะ** (ญี่ปุ่น: 菅谷 梨沙子; โรมาจิ: *Sugaya Risako*) เป็นนักร้องวัยรุ่น และสมาชิกของ Hello! Project Kids เกิด 4 เมษายน พ.ศ. 2537 ที่จังหวัดคานางาวะ ได้ผ่านการคัดเลือกเข้าเป็น H!P Kids และเริ่มผลงานชิ้นแรกของเธอในวงการแสดงเมื่ออายุ 8 ขวบในเดือนมิถุนายน ปี พ.ศ. 2545

หลังจากงานชิ้นแรกของเธอเพียงไม่นาน ผลงานของเธอปรากฏอีกครั้งโดยแสดงนำในละครซีรีส์แนว controversial comedy drama (ละครชีวิตที่มีปมขัดแย้ง แทรกมุขขบขัน) เรื่อง "Shonan Kawarayane Monogatari" (พ.ศ. 2545) โดยรับบทเป็นเด็กน้อยผู้มีนิสัยลึกลับ (mysterious little girl) ชื่อ Siiko และในปีเดียวกันนั้นเอง เธอก็ได้มีส่วนร่วม แสดงหนังเรื่อง "Minimoni Ja Movie, Okashina Daibouken" พร้อมกับเด็กอีก 3 คนจาก H!P Kids ร่วมงานกับ มาริ ยางูจิ และ มินิโมนิ ใน "Hello Kids", มิกิ ฟูจิโมโตะ กับ อายะ มัตสึอุระ ในการแสดงร้องเพลงสด และ ริกะ อิชิกาวะ ในโฆษณาทีวี ระหว่างนั้นเอง เธอได้ผ่านการคัดเลือกให้แสดงหนังเรื่อง "Hotaru no Hoshi" และยังได้เดินบนพรมแดง ในงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโตเกียว ปี 2003 มาแล้ว 

ขณะที่งานด้านนักแสดงของเธอประสบความสำเร็จก้าวหน้าไปด้วยดีนั้น ริซาโกะก็ได้ถูกคัดเลือกให้เป็นหนึ่งใน เบอร์รีซ์โคโบ กลุ่มย่อยใหม่ของ Hello! Project ในเดือนมกราคมปี พ.ศ. 2547 เธอทุ่มเวลาส่วนมากในปีนั้นของเธอไปกับเบอร์รีซ์โคโบ ซึ่งกลุ่มเบอร์รี่ซ์นี้ได้ออกผลงานมาแล้วถึง 5 single กับอีก 1 อัลบั้ม ในเวลาเพียง 9 เดือนแรก 

ปัจจุบัน (พ.ศ. 2549) ริซาโกะและกลุ่มเบอร์รี่ซ์ ยังคงได้รับความนิยมเพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่องและรวดเร็ว

ละคร
----

| * ด
* ค
* ก
เฮลโล! โปรเจกต์ |
| --- |
| **มิซูกิ ฟูกูมูระ** - หัวหน้าเฮลโล! โปรเจกต์ |
| วงไอดอลหลัก (วงหลัก) | มอร์นิงมูซูเมะ · แองจูลูม · จูซ=จูซ · สึบากิแฟคตอรี · บียอนด์ · โอจะ นอร์มา |
| วงไอดอลในปัจจุบัน | มอร์นิงมูซูเมะ · แองจูลูม · จูซ=จูซ · สึบากิแฟคตอรี · บียอนด์ · โอจะ นอร์มา · เฮลโล! โปรเค็งชูเซย์ · เฮลโล! โปรเค็งชูเซย์ ฮกไกโด |
| วงไอดอลในอดีต | ไทโยโตะซิสโคมูน · โคโคนัทส์มูซูเมะ · คันทรีมูซูเมะ · เมลอนคิเน็มบิ · เชกิ-ดอล · เฮลโล! โปรเจกต์ คิดส์ · ดับเบิลยู · บียูเด็ง · คิวต์ · โบโน! · คันทรีเกิร์ล · โคบูชิแฟคตอรี |
| นักร้องเดี่ยวที่จบการศึกษา | มิจิโยะ เฮเกะ · จินัตสึ มิโยชิ · ยูกิ มาเอดะ · อายะ มัตสึอูระ · อัตสึโกะ อินาบะ · ยูโกะ นากาซาวะ · ริกะ อิชิอิ · มิกิ ฟูจิโมโตะ · มากิ โกโตะ · เค ยาซูดะ · นัตสึมิ อาเบะ · คาโอริ อีดะ · มาริ ยางูจิ · เอริกะ มิโยชิ · ยูอิ โอกาดะ · เอรินะ มาโนะ · ฮิโตมิ โยชิซาวะ · โนโซมิ สึจิ · มาโกโตะ โองาวะ · อาซามิ คนโนะ · มิตสึอิ ไอกะ · ริโฮะ ซายาชิ |
| ค่ายเพลง | เซติมะ · ฮาจามะ · พิคโกโล ทาวน์ |
บทความนี้เกี่ยวกับนักแสดงภาพยนตร์ลามก สำหรับไอดอลญี่ปุ่น ดูที่ ริสะ ทาจิบานะ (ไอดอลญี่ปุ่น)

**ริสะ ทาจิบานะ** (ญี่ปุ่น: 橘梨紗 อังกฤษ: Risa Tachibana) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ลามกชาวญี่ปุ่น เธอมีชื่อเดิมว่า **เอริ ทากามัตสึ**

ประวัติ
-------

เธอเคยเป็นเด็กฝึกงานของวง AKB48 อยู่แค่ไม่กี่เดือนก็ตัดสินใจออกจากวง โดยประกาศจบการศึกษาในปี 2010 แล้วมาเข้าสู่วงการ AV ในปี 2013 ใช้ชื่อในวงการ AV ว่า **ทาจิบานะ ริซะ** (อังกฤษ: Risa Tachibana) เธอมีผลงานที่ทำให้เธอมีชื่อเสียง ทำให้เธอประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก นอกจากนี้เธอยังได้รับการโหวตจากคนเกาหลีให้ติดอันดับ 7 ของผู้หญิงที่สวยที่สุดในเอเชียอีกด้วย

แต่ทว่าเธอก็มีผลงานให้แฟนคลับภาพยนตร์ AV ได้ดูกันเพียงแค่ 4 เรื่องเท่านั้นก่อนจะตัดสินใจลาออกจากวงการ และกลายเป็นข่าวอื้อฉาวในเวลาต่อมาว่าเธอนั้นได้ผันตัวไปขายบริการทางเพศ โดยคิดค่าบริการในเวลา 120 นาทีสูงถึง 800,000 เยน หรือประมาณ 265,600 บาท โดยชูกัน โพสต์ (Shukan Post) นิตยสารรายสัปดาห์ชื่อดังของญี่ปุ่นได้เปิดเผยว่าทากามัตสึ ได้แอบรับงานเป็นสาวขายบริการทางโทรศัพท์ให้กับสถานบริการทางเพศชั้นสูงแห่งหนึ่งในกรุงโตเกียวโดยใช้ชื่อว่า "มาริ อิโนอูเอะ" ซึ่งทางเว็บไซต์ของทางสถานบริการก็ได้มีการลงโฆษณาว่าเธอรับขายบริการอยู่

เหตุผลหนึ่งที่หนังที่เธอแสดงไม่มีคำว่า Idol หรือ Icon มาเป็นจุดขายเหมือนอดีตสมาชิก AKB48 ที่ผันตัวมาเป็นนักแสดงภาพยนตร์ลามกในก่อนหน้านี้ ก็น่าจะเป็นเพราะว่าเธอยังเป็นแค่เด็กฝึกงานไม่ได้เป็นสมาชิก AKB48 เต็มตัวเหมือนคนอื่น ๆ นั่นเอง แต่อย่างไรก็ดีมีแฟนคลับจำนวนไม่น้อยที่รู้สึกประทับใจกับบทบาทการแสดงหนัง AV ของเธอโดยเฉพาะกับผลงานที่เปิดตัวเธอเข้าสู่วงการอย่างเรื่อง star-409 AV Debut – Risa Tachibana。 ที่แม้จะเป็นผลงานการแสดงเพียงแค่เรื่องแรกแต่เธอก็ทำหน้าที่ได้ดีมาก ๆ ไม่ว่าจะเป็นการแสดงอารมณ์ความรู้สึกผ่านทางสีหน้าแววตา ท่าทางเขินอาย ความไร้เดียงสาที่อยู่ในระดับกำลังพอดีไม่มากไปไม่น้อยไป และยังมีพัฒนาการทางด้านฝีมือการแสดงให้เห็นอย่างเด่นชัดจากเรื่อง star-424 Cosplay Continuous Extreme Orgasm Risa Tachibana ซึ่งเป็นผลงานอีกเรื่องหนึ่งที่เธอแสดงได้อย่างยอดเยี่ยม

### ผลงานการถ่ายแบบ

* Growing（2 ก.ค. 2013 Soft On Demand）ISBN 978-4-921218-94-2

อ้างอิง
-------

1. ↑  "AV発売中止の人気女優 橘梨紗が引退". 東京スポーツ. 2013-07-20. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-07-25. สืบค้นเมื่อ 2013-08-01.
2. ↑  "สื่อญี่ปุ่นลือกระหึ่ม!! นางเอกดังเอวีผันตัวค้ากาม". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-10-05. สืบค้นเมื่อ 2018-09-25.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* SODStarとしてAV DEBUT เก็บถาวร 2013-01-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Error ซิงเกิลโดยเกว็น สเตฟานี featuring อีฟ

**"ริชเกิร์ล"** (อังกฤษ: Rich Girl) เป็นเพลงจากนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เกว็น สเตฟานี จากอัลบัมเดี่ยวชุดแรกของเธอ *Love. Angel. Music. Baby.* (2004) โปรดิวซ์โดย ดร. เดร โดยได้แร็ปเปอร์ชาวอเมริกันอีฟ และเป็นการรีเมกเพลงของลูชี ลู แอนด์ มิชี วัน ในปี ค.ศ. 1993 ในเพลงชื่อเดียวกัน ซึ่งได้ดัดแปลงจากเพลงของ *Fiddler on the Roof* ที่ชื่อ "If I Were a Rich Man" สเตฟานีบอกว่าเพลงนี้เกี่ยวกับความฝันของเธอที่มีชื่อเสียงและร่ำรวยจากมุมมองตอนที่เธอยังอยู่ในออเรนจ์เคาน์ตี

เพลงนี้เป็นเพลงสุดท้ายในอัลบัม โดยออกเป็นซิงเกิลที่ 2 ของอัลบัมช่วงปลายปี 2004 ได้รับเสียงวิจารณ์จากนักวิจารณ์ผสมกัน เพลงนี้ประสบความสำเร็จด้านยอดขาย โดยติดท็อป 10 ในแทบทุกชาร์ต โดยในสหรัฐ "ริชเกิร์ล" ได้รับการยืนยันแผ่นเสียงทองคำ และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ในสาขาการร่วมงานเพลงแร็ป/ร้อง ในการแจกรางวัลแกรมมี่ครั้งที่ 47

อ้างอิง
-------

1. ↑  Wener, Ben (April 20, 2007). "Pop Life: A critic gets locked out". *The Orange County Register*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 22, 2012. สืบค้นเมื่อ February 4, 2016.
**กบฏ 7 รัฐ** (จีนตัวย่อ: 七国之乱; จีนตัวเต็ม: 七國之亂) เกิดขึ้นเมื่อ 154 ปีก่อนคริสตกาล เพื่อต่อต้านจักรพรรดิฮั่นจิงที่พยายามรวมศูนย์อำนาจไว้ที่พระองค์

ปูมหลัง
-------

ในตอนต้นของราชวงศ์ฮั่น หลิวปังหรือจักรพรรดิฮั่นเกาจู่ได้พระราชทานตำแหน่งเจ้าชายให้กับพระญาติหลายพระองค์ในบางดินแดนซึ่งคิดเป็นประมาณหนึ่งในสามถึงครึ่งหนึ่งของจักรวรรดิ นี่เป็นความพยายามให้ราชสกุลหลิวของพระองค์ปกครองส่วนต่าง ๆ ของจีน

ในรัชสมัยของจักรพรรดิฮั่นเหวิน พระราชโอรสของจักรพรรดิเกาจู่ ดินแดนของเหล่าเจ้าชายมีกฎหมายของตัวเอง นอกจากนี้พวกเขายังผลิตเหรียญของตัวเอง (โดยพระราชานุมัติของจักรพรรดิฮั่นเหวิน) และเก็บภาษีเอง เจ้าชายหลายพระองค์เพิกเฉยต่ออำนาจของราชสำนัก เมื่อจักรพรรดิฮั่นจิงขึ้นครองบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดาคือจักรพรรดิฮั่นเหวิน เมื่อ 157 ปีก่อนคริสตกาล อาณาจักรอู่ของหลิวพี พระราชนัดดาของจักรพรรดิเกาจู่ มีอำนาจมากที่สุด

โหมโรง
------

รูปปั้นทหารดินเผาจากสุสานของจักรพรรดิฮั่นจิง
จักรพรรดิฮั่นจิงมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพระญาติของพระองค์คือหลิวพี อู่หวัง พระราชนัดดาของจักรพรรดิเกาจู่ ซึ่งอาณาจักรอู่ร่ำรวยเนื่องจากมีทรัพยากรธรรมชาติมากมายทั้งทองแดงและเกลือ

ประมาณ 179-175 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อจักรพรรดิฮั่นจิงยังเป็นองค์ชายรัชทายาท หลิว เสียน พระโอรสของหลิวพีได้เสด็จไปเมืองหลวงฉางอานอย่างเป็นทางการ และพวกเขาแข่งขันกันในเกมกระดาน *หลิวโป* ในระหว่างการโต้เถียงเกี่ยวกับเกม หลิว เสียนทำให้องค์รัชทายาทขุ่นเคืองและโยนกระดานหลิวโป ไปที่หลิว เสียนส่งผลให้หลิว เสียน สิ้นพระชนม์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rafe de Crespigny (1967). "An Outline of the Local Administrations of the Later Han Empire" (PDF). *Chung-chi Journal*: 57–71.
2. ↑  Telly H. Koo (1920). "The Constitutional Development of the Western Han Dynasty". *Journal of the American Oriental Society*. American Oriental Society. **40**: 170–193. doi:10.2307/593418. JSTOR 593418.
3. ↑  Paludan, Ann. (1998). Chronicle of the Chinese Emperors: the Reign-by-Reign Record of the Rulers of Imperial China. London: Thames & Hudson Ltd. pp 34–36, ISBN 0-500-05090-2.
4. ↑  Francis Allard, Yan Sun, Kathryn M. Linduff (2018). *Memory and Agency in Ancient China: Shaping the Life History of Objects*. Cambridge University Press. p. 108. ISBN 9781108472579.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
**คาร์ล เทโอดอร์ อันโทน มารีอา ฟ็อน ดาลแบร์ค** (เยอรมัน: *Karl Theodor Anton Maria von Dalberg*; 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1744 – 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1817) มีตำแหน่งเป็นอาร์ชบิชอปแห่งไมนทซ์, อัครเสนาบดีแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์, เจ้าผู้ครองราชรัฐเรเกินส์บวร์ค, อัครราชมุขนายกแห่งสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์และแกรนด์ดยุกแห่งแฟรงก์เฟิร์ต

ประวัติ
-------

คาร์ลเกิดที่แฮนส์ไฮม์ เป็นบุตรของฟรันทซ์ ไฮน์ริช เจ้าหน้าที่บริหารแห่งวอมส์, หัวหน้าคณะที่ปรึกษาของเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งไมนทซ์ คาร์ลอุทิศตนเองให้แก่การศึกษากฎหมายศาสนจักรและเข้ารับศีลบวช หลังจากได้รับแต่งตั้งใน ค.ศ. 1772 ให้เป็นข้าหลวงแห่งแอร์ฟวร์ท คาร์ลก็ได้รับความก้าวหน้าเพิ่มขึ้นในรบการบริหาร ใน ค.ศ. 1787 ก็ได้รับเป็นโคแอดจูเตอร์บิชอปแห่งไมนทซ์และวอมส์ พอถึง ค.ศ. 1788 ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นบิชอปแห่งค็อนชตันทซ์ และใน ค.ศ. 1802 ได้เป็นอาร์ชบิชอปผู้คัดเลือกแห่งไมนทซ์และอัครเสนาบดีแห่งจักรวรรดิ

ในฐานะรัฐบุรุษ คาร์ลเป็นนักการเมืองผู้มีความดีเด่นที่มาจากทัศนคติของความอุทิศตนเองไม่ว่าจะเป็นทางด้านศาสนาหรือความพยายามในการจัดระบบอันแตกแยกของจักรวรรดิให้เป็นระบบบริหารที่มีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของรัฐบาลเยอรมัน เมื่อไม่สำเร็จคาร์ลก็หันไปหานโปเลียนผู้ที่กำลังรุ่งเรืองขึ้นมา โดยมีความเชื่อว่าได้พบรัฐบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ผู้มีความปรีชาสามารถ ผู้มีความสามารถที่จะเป็นผู้นำผู้เดียวที่ผู้มีพลังพอที่จะช่วยให้เยอรมันรอดจากความหายนะ

ตามสนธิสัญญาาลูว์เนวีลซึ่งลงนามกันใน ค.ศ. 1801 ที่ระบุให้ดินแดนบนฝั่งซ้ายของแม่น้ำไรน์ทั้งหมดตกไปเป็นของฝรั่งเศส คาร์ลต้องสูญเสียวอมส์ ค็อนชตันทซ์ และไมนทซ์ แต่ยังคงปกครองอชัฟเฟินบวร์ค และใน ค.ศ. 1803 ก็ได้รับนครรัฐอิสระเว็ทซ์ลาร์และเรเกินส์บวร์ค และดินแดนที่เป็นของบิชอปแห่งเรเกินส์บวร์ค เมื่อไมนทซ์ถูกผนวกโดยฝรั่งเศสเขตอัครมุขมณฑลจึงถูกย้ายไปยังเรเกินส์บวร์ค ดินแดนทางตะวันตกของคาร์ลเรียกกันว่าราชรัฐเรเกินส์บวร์ค

ใน ค.ศ. 1806 หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ คาร์ลและเจ้าผู้ครองนครองค์อื่น ๆ ก็รวมตัวกันเป็นสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์ คาร์ลลาออกจากการเป็นอัครเสนาบดีของจักรวรรดิในจดหมายถึงจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 และได้รับแต่งตั้งโดยจักรพรรดินโปเลียนให้เป็นอัครราชมุขนายกแห่งสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์ (ผู้สำเร็จราชการ)

ใน ค.ศ. 1806 รัฐสภาแห่งแฟรงก์เฟิร์ต ก็ได้รับการรวมเข้ามาเป็นดินแดนในการปกครองของคาร์ลหลังจากสนธิสัญญาเชินบรุน (Treaty of Schönbrunn) จากนั้นคาร์ลก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นแกรนด์ดยุกแห่งแฟรงก์เฟิร์ต หลังจากนั้นคาร์ลก็ขยายดินแดนออกไปมากขึ้นแม้ว่าจะต้องเสียบางส่วนของเรเกินส์บวร์คให้แก่ราชอาณาจักรบาวาเรีย

ใน ค.ศ. 1813 คาร์ลก็ลาออกจากตำแหน่งนอกจากตำแหน่งอาร์ชบิชอปแห่งเรเกินส์บวร์ค ให้แก่พระราชโอรสบุญธรรมของนโปเลียนเออแฌน เดอ โบอาร์แน ผู้เป็นทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงมาตั้งแต่ ค.ศ. 1810

คาร์ลสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1817 ในฐานะอาร์ชบิชอปแห่งเรเกินส์บวร์ค

การที่คาร์ลจะยอมทำตามนโยบายของนโปเลียนตลอดมา ทำให้เป็นไม่เป็นนิยมกันมาหลายชั่วคน แต่อันที่จริงแล้วคาร์ลก็เป็นนักการศึกษาและนักประพันธ์ เป็นผู้อุปถัมภ์วรรณกรรม และเป็นเพื่อนกับกวีและนักปรัชญา เช่น เกอเทอ, ฟรีดริช ชิลเลอร์ และคริสท็อฟ มาร์ทีน วีลันท์ (Christoph Martin Wieland)

อ้างอิง
-------

Public Domain บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). *สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911* (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. `{{cite encyclopedia}}`: `|title=` ไม่มีหรือว่างเปล่า (help)
**คาร์ล เอากุสท์ แห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค** (เยอรมัน: *Karl August von Sachsen-Weimar-Eisenach*) เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในคาร์ล อเล็คซันเดอร์ แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค กับ เจ้าหญิงโซฟีแห่งเนเธอร์แลนด์ เป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าวิลเลิมที่ 2 แห่งเนเธอร์แลนด์ พระองค์ทรงดำรงพระอิสริยยศ **แกรนด์ดยุกรัชทายาทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค** และ **ดยุกแห่งซัคเซิน** ถึงแม้ว่าพระองค์จะไร้สิทธิในการสืบราชบัลลังก์เนเธอร์แลนด์ เพราะเป็นพระโอรสในพระราชธิดาของพระมหากษัตริย์ ไม่ใช่พระโอรสในพระราชโอรส แต่พระองค์ก็เป็นที่โปรดปรานของ พระเจ้าวิลเลิมที่ 2 แห่งเนเธอร์แลนด์ พระอัยกา ไม่แพ้พระราชนัดดาพระองค์อื่นๆ พระองค์ทรงเขียนและเรียนรู้ ภาษาดัตช์ ได้ดี โดยยามว่างของพระองค์ทรงโปรดการอ่านหนังสือเป็นอย่างมาก

เสกสมรส
-------

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงเพาลีนแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค พระญาติ เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1873 พระชายารับพระราชทานพระอิสริยยศ **แกรนด์ดัชเชสรัชทายาทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค พระชายา** มีพระโอรส 2 พระองค์คือ 

1. วิลเฮล็ม แอนสท์ แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค
2. เจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค (ค.ศ. 1878-1900)

พระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1894 โดยที่ยังไม่ได้สิบพระอิสริยยศ **แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค** พระอิสริยยศดังกล่าวจึงตกไปเป็นของพระโอรสพระองค์ใหญ่ของพระองค์คือ วิลเฮ็ล์ม แอนสท์ แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค
**พระนางวิชเยนทรลักษมี** (**Vijayendralakshmi**) (ศตวรรษที่ 11 - ศตวรรษที่ 12) เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งอาณาจักรพระนคร พระองค์อภิเษกสมรสกับพระเจ้าชัยวรมันที่ 6 (พ.ศ.1623-พ.ศ.1650) และอภิเษกสมรสกับพระเจ้าธรณินทรวรมันที่ 1 (พ.ศ.1650 - พ.ศ.1656)

พระราชประวัติ
-------------

พระองค์ประสูติที่อมัลกะสธาลา และพระองค์เป็นพระกนิษฐาของพระเจ้านฤปตินทรวรมัน ซึ่งเป็นหัวหน้ากองทัพ ซึ่งเป็นไปได้ว่านฤปตินทรวรมัน พระเชษฐาของพระองค์ได้ช่วยพระเจ้าชัยวรมันที่ 6 ในการชิงราชบัลลังก์จากพระเจ้าหรรษวรมันที่ 3 พระองค์และพระเชษฐาเป็นพระบุตรของพระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ 2 

พระองค์ถูกอธิบายว่าเป็น *"ภาชนะรองรับความร่ำรวย ความงาม คารมคมคาย และความเสน่หา และเนื่องจากพระนางถือเป็นผลไม่แห่งโชคลาภและชัยชนะ (ลักษมีและวิชัย) พระนางจึงได้ชื่อ วิชเยนทรลัษมี"*

พระองค์อภิเษกสมรสกับยุวราชแห่งมหิธรปุระก่อน จากนั้นจึงอภิเษกสมรสกับพระเจ้าชัยวรมันที่ 6 และสุดท้ายกับพระเจ้าธรณินทรวรมันที่ 1

*"ระหว่างพระนางกับพระลักษมีบนสวรรค์ไม่มีความแตกต่าง และทั้งสองพระองค์ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าตนเหนือกว่าองค์อื่น จากความคิดนี้เองที่ยุวรราชซึ่งกำลังจะเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ได้มอบพระนางให้กับพระเชษฐาคือพระเจ้าชัยวรมันที่ 6 ด้วยความรักใคร่กันในครอบครัว เมื่อพระเจ้าชัยวรมันที่ 6 ติดตามบรรพบุรุษและยุวราชไปสู่สรวงสวรรค์ พระองค์จึงมอบพระนางให้กับพระเจ้าธรณินทรวรมันที่ 1"*

พระองค์เป็นสตรีองค์เดียวในอาณาจักรพระนครที่อภิเษกสมรสกับพระมหากษัตริย์ถึง 3 พระองค์ มีข้อสังเกตว่า *"พระองค์ได้มาโดยความโปรดปรานของพระมหากษัตริย์ชื่อพระเจ้าชัยวรมันที่ 6 และตามคำสัญญาของยุวราช อมัลกะสธาลาซึ่งเป็นบ้านเกิดของพระองค์ "*

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6  Jacobsen, Trudy (2008). *Lost goddesses: the denial of female power in cambodian history*. Gendering Asia. Copenhagen: NIAS Press. ISBN 978-87-7694-001-0.
**พระนางช็องฮี** (Hangeul:정희왕후, Hanja:貞熹王后, Revised Romanization: Jeonghui Wanghu) (8 ธันวาคม 1418 – 6 พฤษภาคม 1483) เป็นพระมเหสีของพระเจ้าเซโจ รัชกาลี่ 7 แห่งโชซ็อนและยังเป็นพระราชมารดาของพระเจ้าเยจงแห่งโชซ็อน รัชกาลที่ 8 ภายหลังการสวรรคตของพระราชสวามีในปี ค.ศ. 1468 พระนางทรงขึ้นดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการให้กับพระราชโอรสในปี ค.ศ. 1468 - 1469 และยังทรงเป็นผู้สำเร็จราชการให้กับพระราชนัดดาซึ่งก็คือพระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อนในปี ค.ศ. 1469 ถึง ค.ศ. 1477 พระนางทรงเป็นธิดาจากตระกูลยุนแห่งพาพยอง

พระราชประวัติ
-------------

พระนางช็องฮีประสูติในวันที่สิบเอ็ดเดือนที่สิบเอ็ดตามปฏิทินจันทรคติในปีที่สิบแปดของการของราชของพระเจ้าแทโจแห่งโชซ็อน พระบิดาคือ ยุน พยอน (Hangul: 윤번, Hanja: 尹璠) (ค.ศ.1384–ค.ศ.1448) ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการเมืองหลวงในขณะนั้น มารดาเป็นสตรีจากสายสกุลลี (Hangul: 이씨, Hanja: 李氏) พระนางทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับเจ้าชายซูยาง ในปี ค.ศ. 1428 ในวันที่สามสิบเดือนที่สิบสองตามปฏิทินจันทรคติในปีที่สิบของการครองราชย์ของพระเจ้าเซจงมหาราช พระนางขึ้นดำรงตำแหน่งพระมเหสีหลังจากที่พระราชสวามีเสด็จขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1455

พระนางช็องฮีกลายเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินเมื่อพระราชโอรสเจ้าชายแฮยางเสด็จขึ้นครองราชย์เนื่องจากร่างกายทรงไม่แข็งแรง ในปี ค.ศ. 1468 ตามประวัติศาสตร์พระนางทรงเป็นนักปกครองที่ดีดังเช่นสมัยที่พระราชสวามียังมีพระชนม์ชีพทรงปกครองราชอาณาจักรจนทำให้เกิดความรุ่งเรืองมากมาย

ในปี ค.ศ. 1469 พระเจ้าเยจงสวรรคตจากอาการประชวรขณะมีพระชนมายุเพียง 20 พรรษา ทำให้พระโอรสของเจ้าชายรัชทายาทอึยคยองซึ่งเป็นพระราชนัดดาของพระนางขึ้นดำรงตำแหน่งกษัตริย์นามว่าพระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อน ในขณะนั้นมีพระชนมายุเพียง 13 พรรษา พระนางช็องฮีทรงเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกับพระนางอินซูซึ่งเป็นพระราชมารดาของพระเจ้าซ็องจง พระนางทรงอนุญาตให้เกษตรกรของประเทศสามารถปลูกพืชในพื้นที่ที่พระนางประทานให้ซึ่งเคยเป็นพื้นที่ของการทหาร และในปี ค.ศ. 1474 ทรงร่างกฎหมายที่ใช้ปกครองประเทศเสร็จสมบูรณ์ซึ่งใช้เวลาร่างขึ้นมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าเซโจ

พระนางช็องฮีทรงลงจากการเป็นผู้สำเร็จราชการของพระเจ้าซองจงในปี ค.ศ. 1477 ซึ่งตามกฎมนเทียรบาลระบุให้กษัตริย์เมื่อมีพระชนมายุครบ 20 พรรษา สามารถว่าราชการแผ่นดินได้ด้วยพระองค์เอง พระนางสวรรคตในปี ค.ศ. 1483 ในวันที่สามสิบเดือนที่สามในปีที่สิบสี่ของการครองราชย์ของพระเจ้าซ็องจงขณะพระชนมายุได้ 65 พรรษา ซึ่งนักประวัติศาสตร์ได้สันนิษฐานว่า พระนางทรงได้รับความกระทบกระเทือนพระทัยจากการสูญเสียพระนางเชฮ็อนซึ่งสิ้นพระชนม์ไปก่อนหน้านั้น ประกอบกับมีพระชนมายุมากแล้ว ทำให้พระวรกายไม่ค่อยแข็งแรงนัก

  



| ก่อนหน้า |  | พระนางช็องฮี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระนางช็องซุน** |  | **พระมเหสีกรุงโชซ็อน** (ค.ศ. 1455 - 1468) |  | **พระนางอันซุน** |
**"แรงบันดาลใจ"** เป็นซิงเกิลของสุกฤษฎิ์ วิเศษแก้ว ในปี พ.ศ. 2558 ประพันธ์เนื้อร้องโดย หทัย แสงวิจิตร แต่งทำนองโดย พณวรรธน์ พงศ์ภักดีบริบาล และเรียบเรียงโดย ศรายุทธ แสงชุมพล ออกจำหน่ายในวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2558

โดยเพลงนี้ได้พูดถึงการมีคนบางคนเข้ามาเป็นแรงบันดาลใจ ไม่ว่าจะเป็น ครอบครัว, เพื่อน, คนรัก หรือ แฟนคลับ เพราะตัวบี้ก็เป็นคนหนึ่งคนที่ได้รับงานที่ท้าทาย ที่ได้แรงบันดาลใจจากคนรอบข้างจนทำได้สำเร็จในที่สุด

การตอบรับ
---------

เพลง "แรงบันดาลใจ" ได้อันดับสูงสุด 5 ของชาร์ต GMM Grammy Gmember Song Chart Top 100 ประประจำวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2558 และอันดับสูงสุด 5 GMM Grammy Gmember MV Chart Top 5 ประจำวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2558 จากการจัดอันดับของเว็บไซต์ Gmember.com

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2558) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ ซองชาร์ตท็อป 100 | 5 |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ ซองชาร์ตท็อป 5 | 5 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ชาร์ตเพลงฮิตจาก Gmember Chart Top 100 ประจำวันที่ 31 สิงหาคม 2558". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-01-27. สืบค้นเมื่อ 2016-01-24.
2. ↑  Gmember Chart Top 5 ประจำวันที่ 31 สิงหาคม 2015[*ลิงก์เสีย*]
หงส์ขาวในทะเลสาบปางอุ๋ง
**ปางอุ๋ง** หรือมีชื่อเต็มว่า **โครงการพระราชดำริปางตอง 2** ตั้งอยู่ในพื้นที่หมู่บ้านรวมไทย ตำบลหมอกจำแป่ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวมีสภาพแวดล้อมเป็นป่าสนขึ้นเรียงรายอยู่รอบ ๆ อ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่บนยอดเขา ในช่วงฤดูหนาวระหว่างเดือนธันวาคม–มกราคม ในตอนเช้าจะมีลมหนาวพัดมาพร้อมกับไอหมอกที่ลอยอยู่เหนือผืนน้ำ ได้รับการขนานนามว่าเป็น "สวิตเซอร์แลนด์แห่งเมืองไทย"

ปางอุ๋งเป็นหนึ่งในโครงการพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ที่ทรงพัฒนาขึ้นเพื่อให้ราษฎรชนกลุ่มน้อยบริเวณนั้นเลิกปลูกพืชเสพติดและบุกรุกพื้นที่ป่า ฯลฯ คำว่า *ปาง* แปลว่าที่พักของคนทำงานในป่า ส่วน *อุ๋ง* หมายถึงที่ลุ่มต่ำ เมื่อรวมกันจึงแปลว่า "ที่พักริมอ่างเก็บน้ำ"

ในบริเวณนั้นมีศาลาประทับทรงงานตั้งอยู่ที่ริมทะเลสาบปางอุ๋ง กรมป่าไม้ได้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2539 เพื่อใช้เป็นสถานที่ประทับทรงงานของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง พระองค์ได้เสด็จมาประทับเพื่อทรงงานด้านศิลปาชีพ ณ อาคารแห่งนี้เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 พร้อมทั้งได้ทรงปลูกต้นนางพญาเสือโคร่งที่ด้านหลังอาคารแห่งนี้และเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2545 ทรงปล่อยหงส์ดำ 2 คู่ และหงส์ขาว 1 คู่ที่อ่างเก็บน้ำปางตอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ปางอุ๋ง - อุทยานแห่งชาติถ้ำปลา - น้ำตกผาเสื่อ". ฝ่ายสารสนเทศ ศูนย์เฝ้าระวังภัยคุกคามพื้นที่อุทยานแห่งชาติ.
2. ↑  "ปางอุ๋ง, จังหวัดแม่ฮ่องสอน". เดอะสแตนดาร์ด.
3. ↑  "ปางอุ๋ง แม่ฮ่องสอน".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปางอุ๋ง**
มีการจัด **การลงประชามติรัฐธรรมนูญ** ทั่วประเทศตุรกีเมื่อวันที่ 16 เมษายน 2560 ว่าจะอนุมัติการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญแห่งตุรกีที่เสนอไว้ 18 มาตราหรือไม่ ซึ่งพรรครัฐบาล พรรคความยุติธรรมและการพัฒนา (AKP) และพรรคขบวนการชาตินิยม (MHP) เป็นผู้เสนอ หากได้รับอนุมัติ ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีจะถูกยุบและการปกครองระบบรัฐสภาเดิมจะถูกเปลี่ยนเป็นประธานาธิบดีฝ่ายบริหาร (executive presidency) และระบบประธานาธิบดี มีการเสนอให้ที่นั่งในรัฐสภาเพิ่มขึ้นจาก 550 เป็น 600 ที่นั่ง และมีการเสนอให้ประธานาธิบดีควบคุมการแต่งตั้งข้าราชการสู่สำนักงานผู้พิพากษาและอัยการสูงสุดได้มากขึ้น การจัดรัฐธรรมนูญดังกล่าวอยู่ภายใต้สถานการณ์ฉุกเฉินซึ่งมีการประกาศหลังความพยายามรัฐประหารที่ล้มเหลวในเดือนกรกฎาคม 2559 ผลเบื้องต้นชี้ว่าฝ่ายออกเสียงลงคะแนน "ใช่" นำอยู่ 51-49% สภาการเลือกตั้งสูงสุดอนุญาตให้ยอมรับบัตรลงคะแนนที่มิได้ประทับตราว่ามีผลใช้ได้ พรรคฝ่ายค้านหลักประกาศว่าท่าทีดังกล่าวไม่ชอบด้วยกฎหมาย โดยอ้างว่าบัตรลงคะแนนถึง 1.5 ล้านบัตรมิได้ประทับตรา และปฏิเสธยอมรับผลการลงประชามติ สำนักงานการเลือกตั้งแถลงว่า อาจประกาศผลลัพธ์อย่างเป็นทางการในอีก 11 ถึง 12 วัน

ประธานธิบดีฝ่ายบริหารเป็นนโยบายที่มีมายาวนานของพรรครัฐบาล AKP และผู้ก่อตั้งและประธานาธิบดีตุรกีคนปัจจุบัน เรเจป ไตยิป แอร์โดอัน ในเดือนตุลาคม 2559 พรรคขบวนการชาตินิยม (MHP) ประกาศความร่วมมือในการผลิตร่างข้อเสนอร่วมกับรัฐบาล ด้วยการสนับสนุนร่วมของทั้งสมาชิกรัฐสภา AKP และ MHP เพียงพอนำข้อเสนอดังกล่าวสู่การลงประชามติหลังการเลือกตั้งรัฐสภาในเดือนมกราคม ผู้ที่เห็นชอบกับการออกเสียงลงคะแนน 'ใช่' แย้งว่าการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวจำเป็นต่อประเทศตุรกีที่เข้มแข็งและเสถียร ว่าประธานาธิบดีฝ่ายบริหารจะนำมาซึ่งจุดจบของรัฐบาลผสมที่ไม่เสถียรซึ่งครอบงำการเมอืงตุรกีมาตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึงปี 2545 การรณรงค์ 'ไม่' แย้งว่าข้อเสนอดังกล่าวจะกระจุกอำนาจอยู่ในมือของประธานาธิบดีมากเกินไป ทำลายการแยกใช้อำนาจโดยสิ้นเชิง และดึงอำนาจนิติบัญญัติจากรัฐสภา นักวิจารณ์แย้งว่าระบบที่เสนอจะคล้ายกับ "เผด็จการจากการเลือกตั้ง" โดยไม่มีความสามารถเอาผิดกับฝ่ายบริหารได้ นำไปสู่ "การฆ่าตัวตายทางประชาธิปไตย" ในที่สุด สามวันก่อนการลงประชามติ ผู้ช่วยของแอร์โดกันคนหนึ่งเรียกร้องให้มีระบบสหพันธรัฐหากฝ่ายออกเสียง 'ใช่' ชนะ ทำให้เกิดเสียงโต้กลับจาก MHP ที่นิยมใช่ การรณรงค์ทั้งสองฝ่ายถูกกล่าวหาว่าใช้วาทกรรมแบ่งแยกและสุดขั้ว โดยแอร์โดกันกล่าวหาผู้ออกเสียง 'ไม่' ทุกคนว่าเป็นผู้ก่อการร้ายที่เข้ากับผู้สมคบรัฐประหารที่ล้มเหลวเมื่อปี 2559

การรณรงค์มีข้อกล่าวหาว่ามีการปราบปรามของรัฐต่อผู้รณรงค์ 'ไม่' ขณะที่การรณรงค์ 'ใช่' สามารถใช้สถานที่และเงินทุนของรัฐในการจัดระเบียบการเดินขบวนและเหตุการณ์การรณรงค์ สมาชิกผู้นำของการรณรงค์ 'ไม่' ล้วนถูกความรุนแรงและการจำกัดการรณรงค์ การรณรงค์ 'ใช่' เผชิญกับการจำกัดการรณรงค์โดยหลายประเทศยุโรป รัฐบาลเยอรมัน ดัตช์ เดนมาร์กและสวิสยกเลิกและขอให้ระงับเหตุการณ์การรณรงค์ 'ใช่' ที่มีเป้าหมายยังผู้ออกเสียงลงคะแนนชาวตุรกีต่างประเทศ การจำกัดดังกล่าวทำให้ความสัมพันธ์ทางทูตเสื่อมลงอย่างมากและทำใหเกิดวิกฤตการณ์ทางทูตระหว่างประเทศตุรกีและเนเธอร์แลนด์ นอกจากนี้ ยังมีการยกข้อกังวลเกี่ยวกับความไม่ชอบมาพากลของการออกเสียงลงคะแนน โดยผู้ออกเสียง 'ใช่' ในประเทศเยอรมนีถูกจับได้ว่าพยายามออกเสียงมากกว่าหนึ่งครั้งและยังพบว่ามีบัตรออกเสียงในครอบครองก่อนเริ่มกระบวนการออกเสียงลงคะแนนในต่างประเทศ
สุข สูงสว่าง ภาพที่เจ้าตัวชอบมากที่สุด
สุข สูงสว่าง ถ่ายคู่กับ เนตร สูงสว่าง พี่ชาย
**นายสุข สูงสว่าง** (พ.ศ. 2475 - 13 มกราคม พ.ศ. 2550) ผู้ก่อตั้งกลุ่มธุรกิจหนังสือดวงกมล ประกอบด้วยร้านหนังสือดวงกมล สำนักพิมพ์ดวงกมล (D.K. Book House) เป็นผู้นำเข้าตำราภาษาอังกฤษ และผู้จัดพิมพ์หนังสือและตำราวิชาการเป็นภาษาไทยเป็นจำนวนมาก เป็นผู้ก่อตั้งนิตยสาร *โลกหนังสือ* เมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นผู้ก่อตั้งร้านหนังสือดวงกมล สาขาซีคอนสแควร์ ซึ่งเป็นร้านหนังสือที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย และมีแนวความคิดที่จะตั้งเมืองหนังสือ ที่อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ ให้เป็นแหล่งซื้อขายหนังสือที่ใหญ่ที่สุด และสร้างหมู่บ้านนักเขียนนานาชาติ ที่อำเภอบ่อพลอย จังหวัดกาญจนบุรี แต่โครงการล้มเลิกไป เนื่องจากปัญหาเศรษฐกิจ เมื่อ พ.ศ. 2540 

ชีวิตส่วนตัวชื่นชอบการดื่มไวน์เป็นอย่างมาก เคยเปิดร้านขายไวน์ อยู่ใกล้กับร้านขายหนังสือ ที่ซีคอนสแควร์ ชื่อ *กระท่อมไวน์ของนายสุข*

 
สุข สูงสว่าง สมรสกับ คริสติน สูงสว่าง ชาวเยอรมัน มีบุตรสาวชื่อ ไมลิน สูงสว่าง ระยะหลังมีปัญหาครอบครัวจึงแยกทางกัน และมีปัญหาฟ้องร้องเรื่องหนี้สิน และเรื่องธุรกิจ กับทางครอบครัวผู้ร่วมก่อตั้งร้านหนังสือดวงกมลมาด้วยกัน

สุข สูงสว่าง ล้มป่วยด้วยโรคเส้นเลือดในสมองแตก เป็นเวลาหลายปี จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2550 ที่โรงพยาบาลพหลพยุหเสนา อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 
* 
* 
* เก็บถาวร 2007-01-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
*
**เหยี่ยวปลาใหญ่หัวเทา** (อังกฤษ: Grey-headed fish eagle; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Ichthyophaga ichthyaetus*) นกล่าเหยื่อชนิดหนึ่ง ในวงศ์เหยี่ยวและอินทรี (Accipitridae) ที่พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จัดเป็นเหยี่ยวขนาดใหญ่ลำตัวยาวถึง 72 เซนติเมตร มีลักษณะสังเกตได้ง่าย คือ ส่วนหัวสีเทา ลำตัวสีน้ำตาล ส่วนท้องตอนล่างและหางสีขาว เฉพาะที่หางตอนปลายมีแถบสีดำคาด นกอายุน้อยลำตัวสีน้ำตาลอ่อน มีลายขีดน้ำตาลใต้ท้องและลายประสีน้ำตาลบนส่วนหาง จะงอยปากสีน้ำตาลปนเทา แข้งและเท้าสีเทาอ่อน ชอบเกาะอยู่ตามยอดไม้สูง คอยจ้องลงโฉบจับปลาและสัตว์น้ำอื่น ๆ กินเป็นอาหาร สร้างรังอยู่ตามต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ใกล้แหล่งน้ำ รังอยู่สูง 10-30 เมตรหรืออยู่บนยอดของต้นไม้ วางไข่ครั้งละ 2-3 ฟอง

ตัวผู้ขณะบิน
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่อนุทวีปอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงซูลาเวซี มีพฤติกรรมอาศัยอยู่โดดเดี่ยวตามลำน้ำใหญ่ในป่า, อ่างเก็บน้ำ , นาข้าวตามชายฝั่งทะเล และในป่าพรุที่มีกระแสน้ำไหลเอื่อย ๆ หรือน้ำนิ่ง ในประเทศในอดีตพบได้ทั่วทุกภาค แต่ในปัจจุบัน มีรายงานพบในบริเวณเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง จังหวัดอุทัยธานี และเขตห้ามล่าสัตว์ป่าป่าพรุ จังหวัดนราธิวาส และพบจำกัดอยู่ในเฉพาะบริเวณป่าระดับต่ำและอยู่ในสภาวะใกล้สูญพันธุ์ไปจากธรรมชาติแล้ว ยังไม่มีรายงานยืนยันแน่ชัดว่าเหยี่ยวปลาใหญ่หัวเทาจะสามารถใช้แหล่งน้ำที่มนุษย์สร้างขึ้นโดยการทำเขื่อนเก็บน้ำเพื่อการชลประทานและการผลิตพลังงานไฟฟ้าได้หรือไม่ ในประเทศสิงคโปร์พบว่าทำรังอยู่ริมอ่างเก็บน้ำในเดือนมกราคม

อ้างอิง
-------

1. 1 2  BirdLife International (2016) [amended version of 2017 assessment]. "*Ichthyophaga ichthyaetus*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2016**: e.T22695163A116996769. สืบค้นเมื่อ 4 February 2022.
2. ↑  Robson, C. (2000). *A Field Guide to the Birds of South-East Asia*. UK: New Holland Publishers.
3. ↑  Ferguson-Lees, James (2005). *Raptors of the World: A Field Guide (Helm Field Guides)*. Christopher Helm Publishers Ltd. ISBN 0713669578. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เหยี่ยวปลาใหญ่หัวเทา**

วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Haliaeetus ichthyaetus***

| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน |
| --- |
| *Haliaeetus ichthyaetus* | 
* Wikidata: Q27074633
* Wikispecies: Haliaeetus ichthyaetus
* BOLD: 857191
* eBird: gyhfie1
* GBIF: 7763239
* iNaturalist: 558448
* ITIS: 175475
* NCBI: 321120
* Xeno-canto: Haliaeetus-ichthyaetus

 |
| *Icthyophaga ichthyaetus* | 
* Wikidata: Q1074476
* ADW: Ichthyophaga\_ichthyaetus
* ARKive: ichthyophaga-ichthyaetus
* Avibase: 4C0573904094D55B
* BirdLife: 22695163
* GBIF: 6066180
* iNaturalist: 5270
* ITIS: 824073
* IUCN: 22695163
* Species+: 6124
* Xeno-canto: Haliaeetus-ichthyaetus

 |
**เหยี่ยวรุ้ง** หรือ **อีรุ้ง** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Spilornis cheela*) เป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลางจำพวกเหยี่ยวที่พบได้ในป่าในทวีปเอเชียเขตร้อน มีการกระจายพันธุ์กว้าง ด้วยความที่นกในสกุลนี้กินอาหารหลัก คือ งู จึงได้ชื่อสามัญในภาษาอังกฤษว่า *serpent-eagle* (เหยี่ยวงู หรือ อินทรีงู)

ลักษณะทั่วไป
------------

เหยี่ยวรุ้งเป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลาง ขนาดลำตัวยาวประมาณ 51-71 เซนติเมตร มีแผ่นหนังสีเหลืองสดใสบริเวณโคนปากไปจนถึงดวงตา ขนบริเวณท้ายทอยค่อนข้างยาวคล้ายมีขนหงอนที่หัว ซึ่งมีลักษณะคล้ายพัดเป็นสีดำลายซีดสีขาว ที่เมื่อเวลาโกรธหรือขู่คู่ต่อสู้ให้กลัวจะแผ่ออก ลำตัวด้านบนเป็นสีน้ำตาลเข้ม โดยเฉพาะที่ปีกจะมีจุดสีขาวกระจายอยู่ ลำตัวด้านล่างเป็นสีน้ำตาลและมีลายจุดสีขาวกระจายอยู่ทั่วไป ตัวที่โตเต็มวัยขณะบินจะเห็นแถบกว้างสีขาวที่หาง และใต้ปีกชัดเจน

การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย
---------------------------

พบในอินเดีย, จีน, ไหหลำ, ไต้หวัน, พม่า, ไทย, อินโดจีน, มาเลเซีย ในประเทศไทยพบได้ทุกภาคในปริมาณปานกลาง จึงมีชนิดย่อยมากถึง 20 ชนิด (ดูในตาราง) อาศัยอยู่ตามป่าที่ราบและตามป่าบนยอดเขาใกล้ ๆ แหล่งน้ำต่าง ๆ เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
3. 1 2  รุ้ง ๒ น. ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
4. ↑  เหยี่ยวรุ้ง องค์การสวนสัตว์

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Spilornis cheela***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Spilornis cheela ที่วิกิสปีชีส์
**ไอปิ** เป็นราชมนตรีแห่งอียิปต์โบราณในช่วงต้นสมัยราชอาณาจักรกลาง หลักฐานเดียวที่ปรากฏในปัจจุบันซึ่งยืนยันการมีอยู่ของเขา คือ สุสานธีบส์ (TT315) (MMA 516) ซึ่งพบในโขดหินแห่งเดียร์ เอล-บาฮารี อันอยู่เหนือหมู่ที่ฝังพระบรมศพของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 สุสานธีบส์ดังกล่าวประกอบด้วยลานขนาดใหญ่ ทางเดิน วิหาร และห้องฝังศพ โถงทางเดินและวิหารไม่มีการตกแต่ง และมีเพียงห้องฝังศพเท่านั้นที่ทาสีตกแต่งอย่างสวยงาม ข้อความทางศาสนา ตำแหน่ง และนามของไอปิอยู่บนฝาผนังของห้องฝังศพนี้ ห้องฝังศพยังเป็นที่ไว้โลงศพซึ่งจมอยู่ในพื้น

ลานหน้าสุสานของราชมนตรีไอปิยังมีที่ฝังศพของคนใช้นามว่า เมเซห์ ซึ่งเป็นที่ค้นพบบันทึกปาปิรุสแห่งเฮกานัคต์ ในอีกห้องหนึ่งพบเรือประมาณหกสิบลำและโต๊ะฉีดดองศพ ซึ่งสันนิษฐานว่า มีไว้เพื่อมัมมี่ของไอปิ

ข้อมูลด้านอายุของเขาเป็นที่ถกเถียงกัน แต่เขาน่าจะมีชีวิตอยู่ในช่วงต้นสมัยราชวงศ์ที่สิบสองแห่งอียิปต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rasha Soliman: *Old and Middle Kingdom Theban Tombs*, London 2009 ISBN 978190613709-0, pp. 115-118
2. ↑  Rasha Soliman: *Old and Middle Kingdom Theban Tombs*, London 2009 ISBN 9781906137090, pp. 118-119
3. ↑  James P. Allen: *The high officials of the early Middle Kingdom*, in: Nigel Strudwick, John H Taylor (editors): *The Theban Necropolis, Past, Present and Future*, London ISBN 0714122475, p. 23
**คาร์ล ซีคฟรีท เดอริง** (เยอรมัน: *Karl Siegfried Döhring*; 14 สิงหาคม พ.ศ. 2422 ที่โคโลญ – 1 มิถุนายน พ.ศ. 2484 ที่ดาร์มชตัท) เป็นสถาปนิก นักประวัติศาสตร์ศิลปะ และนักโบราณคดีชาวเยอรมัน ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในประเทศสยาม หรือปัจจุบันคือประเทศไทย

เดอริงเข้ามารับราชการเป็นสถาปนิก ได้ทำงานในกรมศุขาภิบาล ใน พ.ศ. 2452 และในปีนี้ยังได้รับการมอบหมายให้สร้างวังพระองค์เจ้าดิลกนพรัฐ และในเดือนกันยายน พ.ศ. 2452 ได้รับการแต่งตั้งจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ เป็นผู้ออกแบบและควบคุมการก่อสร้างพระรามราชนิเวศน์ที่จังหวัดเพชรบุรี

งานสำคัญอื่น เช่นสร้างวังวรดิศสำหรับเป็นที่ประทับมารดาของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ในปี พ.ศ. 2454 ต่อมาในปี พ.ศ. 2456 เดอริงล้มป่วยจนต้องเดินทางกลับไปเยอรมนีเพื่อทำการรักษาและไม่กลับมายังประเทศไทยอีกเลย จนเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2484

ระหว่างทำงานในไทย เดอริงแต่งตำราเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมและศิลปะในสยามที่ชื่อ *Siam, Land und Volk* และได้รับการตีพิมพ์ใหม่ในชื่อ *The Country and People of Siam* มีเนื้อหาบรรยายลักษณะธรรมเนียม ประเพณี ศิลปะ และแง่มุมทางกฎหมายในสยาม

ผลงานอาคารบางส่วน
-----------------

 พระรามราชนิเวศน์
* สถานีรถไฟธนบุรี (เดิม)
* สถานีรถไฟอุตรดิตถ์
* พระรามราชนิเวศน์
* วังวรดิศ
* วังดิลกนพรัฐ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2452 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์ช้างเผือก (จ.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  สถาปนิกฝรั่งเมื่อ 100 ปีก่อนชี้ คนไทยคิดว่า "ตัวเองสำคัญสุดในโลก" และต้อง "สนุก" ไว้ก่อน
2. ↑  พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์
**คาร์ล เอากุสท์ แกรนด์ดยุกรัชทายาทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค** (อังกฤษ: Charles Augustus, Hereditary Grand Duke of Saxe-Weimar-Eisenach) ประสูติเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1912 เป็นพระโอรสใน วิลเฮ็ล์ม แอนสท์ แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค และ เจ้าหญิงฟิโอโดราแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน (ค.ศ. 1890–1972) พระชายาพระองค์ที่ 2 ทั้งนี้พระองค์ทรงสืบเชื้อสายมาจากพระราชวงศ์เนเธอร์แลนด์

เสกสมรส
-------

พระองค์ ทรงเข้าพิธีเสกสมรสกับ บารอนเนสเอลีซาเบ็ทแห่งวังเงินไฮม์-วินเทอร์ชไตน์ เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1944 พระชายารับพระราชทานพระอิสริยยศ **เจ้าหญิงรัชทายาทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค พระชายา** พร้อมฐานันดร รอยัลไฮเนส มีพระบุตรดังนี้

1. เจ้าหญิงเอลีซาเบ็ท แห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค
2. มิชชาเอล เจ้าชายแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค
3. เจ้าหญิงเบียทริซ-มาเรียแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค

การปฏิวัติเยอรมัน ค.ศ. 1918–1919 ทำให้พระองค์และพระราชวงศ์ในเยอรมันหลายสาขาถูกปลดออกจากพระอิสริยยศ พระองค์ ดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายรัชทายาทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค ตราบจนสิ้นพระชนม์ โดยไม่เคยดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายพระประมุขเลย จนกระทั่ง มิชชาเอล เจ้าชายแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค พระโอรสนั้นได้สืบพระอิสริยยศนี้ ซึ่งในเยอรมันนั้นได้เลิกลดค่าความต่างของราชวงศ์ลง พระประมุขต่างๆสามารถกลับมามีอิทธิพลและปกครองอาณาจักรของตนได้ ทำให้พระโอรสได้กลายเป็นหัวหน้าราชวงศ์ได้ถูกต้องตามกฎหมาย บารอนเนสเอลีซาเบ็ทแห่งวังเงินไฮม์-วินเทอร์ชไตน์ พระขายาเองก็มิเคยได้ดำรงพระอิสริยยศเป็นพระชายาในเจ้าชายพระประมุข หากแต่ดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงรัชทายาทเฉกเช่นพระองค์

พระองค์และ บารอนเนสเอลีซาเบ็ทแห่งวังเงินไฮม์-วินเทอร์ชไตน์ ได้ตัดสินพระทัยแยกกันอยู่ แต่หากมิทรงหย่ากัน ซึ่งขณะนั้น พระบุตรทั้ง 3 ได้เสกสมรสและมีพระนัดดาแล้ว การที่พระองค์และพระสวามีทรงกระทำเช่นนี้ ไม่ส่งผลต่อสภาพพระทัยของพระบุตรมากนัก

คาร์ล เอากุสท์ แกรนด์ดยุกรัชทายาทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1988 สิริพระชันษา 76 ปี พระโอรสสืบพระอิสริยยศ โดยดำรงพระอิสริยยศที่ **เจ้าชายพระประมุขแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค**

อ้างอิง
-------

* Lundy, Darryl. "The Peerage: Elisabeth Baronin von Wangenheim-Winterstein". Retrieved 11 October 2010.
* Hopkins, Robert (2 August 2010), "My 40-year friendship with Elisabeth, Germany's last grand duchess", The Telegraph, archived from the original on 6 October 2010, retrieved 11 October 2010
* "Hereditary Grand Duchess of Saxe-Weimar-Eisenach Passed Away", The Royal Forums, 18 March 2010
**วัดดอนสะท้อน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากแพรก อำเภอสวี จังหวัดชุมพร ปัจจุบันมีพระปลัดประมวล ฐิตธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส

ประวัติ
-------

วัดดอนสะท้อนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับการบูรณะครั้งใหญ่ สมัยหลวงพ่อทอง พุทธสุวณโณ เป็นเจ้าอาวาส เมื่อ พ.ศ. 2466 โดยได้สร้างกุฏิครึ่งตึกครึ่งไม้สองชั้นขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2486 ได้บูรณะวิหาร พ.ศ. 2482 สร้างอุโบสถหลังใหม่ในตำแหน่งของอุโบสถหลังเดิม วัดได้รับการประกาศเขตวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2495 ปัจจุบันหลังคากุฏิได้เปลี่ยนแปลงกระเบื้องหลังคาดินเผาของเดิมเป็นกระเบื้องลอนคู่สีแดง ส่วนสถาปัตยกรรมอื่น ๆ ยังคงของเดิม

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฎิหลวงพ่อทอง พุทธสวณโณ ซึ่งได้ขึ้นทะเบียนกับสำนักงานโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติที่ 11 นครศรีธรรมราช และเป็นผู้ดูแลซ่อมแซมทั้งสิ้น ประกาศขึ้นทะเบียนประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่ม 114 ตอน 80 ง. วันที่ 12 กันยายน 2540 ชั้นล่างของกุฏิก่ออิฐถือปูน เสาก่ออิฐถือปูนเป็นแบบย่อมุมสิบสอง มีลวดบัวหัวเสารับปูนปั้นบัวแปดกลีบ พื้นชั้นล่างเป็นซีเมนต์ขัดมัน บันไดทางขึ้นบนชั้นบนก่ออิฐฉาบปูน ตัวอาคารชั้นบนเป็นไม้ทั้งหมด พื้นไม้กระดาน 7 x 8 นิ้ว ฝาไม้ตีซ้อนเกล็ดแนวนอน ระเบียงด้านหน้ามีลูกกรงไม้กลึงโดยรอบ ประตูหน้าต่างลูกฟักไม้ ประกอบลวดบัวช่องลมโดยรอบอาคารทั้งหมดเป็นแผ่นไม้ฉลุลาย หัวเสาระเบียงด้านหน้าลอนคู่ ซึ่งเดิมมุงด้วยกระเบื้องดินเผา 

นอกจากนั้นยังมีวิหารก่ออิฐฉาบปูนไม่มีบัวฐาน มีเส้นลวดประดับบัวหัวเสา ราวลูกกรงลวดบัวลูกมะหวดแบน เสารางลูกรงมีหัวเม็ด หลังคาทรงไทย โครงสร้างไม้เนื้อแข็ง มุงด้วยกระเบื้องลอนคู่ ประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หัวนาค สันหลังคาชุดล่างประดับใบระกาและปูนปั้นรูปครุฑ ผ้าไขราไม้ ฝ้าเพดานช่องงไม้ 1 x 8 นิ้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดอนสะท้อน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "กุฏิโบราณสร้างสมัยรัชกาลที่ 5 อายุกว่า 100 ปี ในวัดดอนสะท้อน สวยที่สุดของประเทศไทย". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "วัดดอนสะท้อน". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**บริษัท โรงพยาบาลราชพฤกษ์ จำกัด (มหาชน)** (ย่อ RPH) เป็นบริษัทมหาชนจำกัดซึ่งประกอบกิจการสถานพยาบาลประเภทรับผู้ป่วยไว้ค้างคืนภายใต้ชื่อ *โรงพยาบาลราชพฤกษ์* ซึ่งตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น

บริษัทก่อตั้งโรงพยาบาลราชพฤกษ์เมื่อ พ.ศ. 2536 โดยกลุ่มแพทย์มหาวิทยาลัยขอนแก่น ในนาม บริษัท สีฐานการแพทย์ จำกัด เปิดดำเนินการเป็นโรงพยาบาลขนาด 50 เตียงเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2537 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2559 ได้ดำเนินการแปลงสภาพเป็นบริษัทมหาชน โดยเปลี่ยนชื่อเป็น *บริษัท โรงพยาบาลราชพฤกษ์ จำกัด (มหาชน)* เริ่มต้นก่อสร้างโรงพยาบาลแห่งใหม่ ขนาด 202 เตียง มูลค่าโครงการกว่า 1,400 ล้านบาท จากข้อมูล พ.ศ. 2563 เพิ่มจำนวนเตียงรับผู้ป่วยค้างคืนเป็น 198 เตียง

โรงพยาบาลแห่งใหม่ออกแบบก่อสร้างนาน 7 ปี โดยทีมนักออกแบบประกอบไปด้วยสถาบันอาศรมศิลป์และกา-ละ-เท-ศะ ผู้มาดูแลงานออกแบบสถาปัตยกรรม โดยกา-ละ-เท-ศะ รับหน้าที่ออกแบบสถาปัตยกรรมภายในด้วย นอกจากนี้ยังมี P Landscape ออกแบบงานภูมิสถาปัตยกรรม รวมถึง LD49 ที่มาดูแลการออกแบบแสงของโรงพยาบาล อาคารได้รับรางวัลดีเด่น Silver Award ประจำปี 2563 จากสมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บริษัท โรงพยาบาลราชพฤกษ์ จำกัด (มหาชน)". ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย.
2. ↑  "ข้อมูลโรงพยาบาลราชพฤกษ์".
3. ↑  มิ่งขวัญ รัตนคช. "โรงพยาบาลราชพฤกษ์ โรงพยาบาลเอกชนอายุ 30 ปี ที่สร้างให้เหมือนบ้าน และทำสวนธรรมชาติบำบัด". เดอะคลาวด์.
4. ↑  ""ราชพฤกษ์" โรงพยาบาลในฝัน สวยหรูดูเหมือนโรงแรม ดีกรีรางวัลสถาปนิกสยาม 63". ผู้จัดการออนไลน์.
**พระนางช็องอันแห่งโชซอน** (정안왕후 김씨; 2 มกราคม ค.ศ. 1355 – 22 สิงหาคม ค.ศ. 1412) พระอัครมเหสีในพระเจ้าช็องจงแห่งโชซ็อน กษัตริย์ลำดับที่ 2 แห่งราชวงศ์โชซ็อน

พระองค์พระราชสมภพในสกุลคิมแห่งคย็องจู อภิเษกสมรสกับเจ้าชายลีพังกวา พระราชโอรสพระองค์รองในพระเจ้าแทโจ ประสูติแต่พระนางชินอึย พระมเหสีพระองค์แรก ภายหลังเจ้าชายลีพังกวา พระราชสวามีได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นรัชทายาท (王世子 *วังเซจา*) นับเป็นรัชทายาทพระองค์ที่ 2 ในรัชกาลพระเจ้าแทโจ หม่อมสกุลคิมจึงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระชายา (王世子德嬪 金氏 *วังเซจาด็อกบิน*)

เมื่อพระราชสวามีขึ้นครองราชย์สืบต่อจากพระเจ้าแทโจพระราชบิดาซึ่งสละราชสมบัติในปีค.ศ. 1398 พระเจ้าช็องจงโปรดให้สถาปนาพระชายาสกุลคิมขึ้นเป็น **พระชายาด็อก** (德妃)

ต่อมาในปีค.ศ. 1400 พระราชสวามีสละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายจองอันพระราชอนุชา ซึ่งสืบราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าแทจง โปรดให้สถาปนาพระชายาด็อกในพระเจ้าช็องจงขึ้นเป็น **ซุนด็อก พระราชมหาชายา** (順德王大妃)

พระนางซุนด็อกเสด็จสวรรคตในวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1412 ในปีที่ 13 ในรัชกาลพระเจ้าแทจง สิริพระชันษา 57 ปี พระเจ้าแทจงโปรดให้เฉลิมพระนามอย่างเป็นทางการภายหลังสวรรคตว่า **พระนางอันจอง** (安定王后)

ต่อมาในปีค.ศ. 1681 ในรัชกาลพระเจ้าซุกจง โปรดให้เฉลิมพระนามถวายเพิ่มเป็น **พระนางอน-มย็อง กย็องอึย ช็องอัน วังฮู** (温明慶懿定安王后)

  



| ก่อนหน้า |  | พระนางช็องอัน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระนางชินด็อก** |  | **พระมเหสีกรุงโชซ็อน** (ค.ศ. 1398 - 1400) |  | **พระนางว็อนกย็อง** |