recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**สมณกรรมาธิการนครรัฐวาติกัน** (ละติน: *Pontificia Commissio pro Civitate Vaticana*; อังกฤษ: Pontifical Commission for Vatican City State) เป็นฝ่ายนิติบัญญัติของนครรัฐวาติกัน ประกอบด้วยประธานและพระคาร์ดินัลอีกหกรูปที่ได้รับแต่งตั้งจากพระสันตะปาปา มีวาระดำรงตำแหน่งคราวละห้าปี

ประธานสมณกรรมาธิการไม่ได้เป็นเพียงประมุขฝ่ายนิติบัญัติของนครรัฐวาติกันเท่านั้น แต่ยังเป็นหัวหน้ารัฐบาลวาติกันอีกด้วยในตำแหน่งที่เรียกว่าประธานสังฆาภิบาลนครรัฐวาติกัน (Governorate of Vatican City State)

สมณกรรมาธิการถูกตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1939 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12 กฎหมายและข้อบังคับที่ออกโดยสมณกรรมาธิการจะถูกส่งไปยังพระสันตะปาปาผ่านเลขาธิการรัฐเพื่อประกาศและบังคับใช้ กฎหมายและข้อบังคับต่างๆที่ออกโดยสภาจะถูกประกาศลงในวารสาร *Acta Apostolicae Sedis*

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Pope John Paul II (26 November 2000). "Fundamental Law of Vatican City State" (PDF). Vatican City State. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 26 February 2008. สืบค้นเมื่อ 12 August 2007.
2. ↑  "Legislative and executive bodies". Vatican City State. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 September 2007. สืบค้นเมื่อ 12 August 2007.
**ผู้ช่วยศาสตราจารย์ บุญส่ง ชเลธร** ปัจจุบันเป็นรองคณบดีฝ่ายกิจการพิเศษ สถาบันรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ผู้อำนวยการการเลือกตั้งพรรคเสรีรวมไทย และอดีตรองเลขาธิการพรรคสร้างอนาคตไทย ชอบให้นักศึกษาเกรด C เป็นงานอดิเรก 

จบการศึกษาระดับปริญญาตรีการศึกษาเบื้องต้น จากวิทยาลัยครูสวนสุนันทา, ศิลปศาสตรบัณฑิต (รัฐศาสตร์) มหาวิทยาลัยรามคำแหง, รัฐประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง 

นายบุญส่ง มีชื่อเสียงมาจากการเป็นนักศึกษาที่ทำกิจกรรมทางการเมืองในช่วงปี พ.ศ. 2513-พ.ศ. 2516 ในระหว่างเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยรามคำแหง ในช่วงก่อนเกิดเหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ไม่นาน นายบุญส่งถูกจับพร้อมกับบุคคลอื่นอีก 12 คน รวมเป็น 13 คน ที่เรียกกันว่า "13 ขบถรัฐธรรมนูญ" ในข้อหาคอมมิวนิสต์และปลุกปั่นการต่อต้านรัฐบาล เนื่องจากการเดินแจกใบปลิวตามสถานที่ต่าง ๆ ในกรุงเทพมหานคร เช่น ประตูน้ำ, อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ, สยามสแควร์ ยังความไม่พอใจแก่กลุ่มนักศึกษาและประชาชนโดยมากได้ จนกลายมาเป็นเหตุการณ์จลาจลในที่สุด

หลังเหตุการณ์ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 นายบุญส่งได้หลบหนีเข้าป่าเนื่องจากเหตุการณ์ เมื่อออกจากป่าแล้ว ได้ไปใช้ชีวิตอยู่ยังกรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน โดยประกอบอาชีพเป็นครูสอนภาษาไทย-สวีเดน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2529 และได้ทำการศึกษาเกี่ยวกับนโยบายรัฐสวัสดิการในแถบสแกนดิเนเวียด้วย มีผลงานหนังสือเรื่องรัฐสวัสดิการสวีเดน

นายบุญส่งได้เดินทางกลับสู่ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2552 และในกลางปี พ.ศ. 2553 ได้เข้าสังกัดพรรคการเมืองใหม่ด้วยการลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) ในเขตบึงกุ่ม โดยมีการเลือกตั้งในวันที่ 29 สิงหาคม ปีเดียวกัน แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง

อ้างอิง
-------

* เปิดตัวอดีตผู้นำ นศ.14 ตุลา สวมเสื้อ "ก.ม.ม." ชิง ส.ก.บึงกุ่ม [*ลิงก์เสีย*]จากผู้จัดการออนไลน์
* สร้างอนาคตไทย ถกนัดแรก ตั้ง "บุญส่ง ชเลธร" นั่งรองเลขาธิการพรรคคู่ "วัชระ"

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* จม.เปิดผนึก บุญส่ง ชเลธร[*ลิงก์เสีย*]
คลองหลอดวัดราชนัดดา
คลองหลอดวัดราชบพิธ
**คลองหลอด** เป็นคลองขุดที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดเกล้าฯ ให้ขุดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2326 เมื่อครั้งย้ายเมืองหลวงจากกรุงธนบุรีมาอยู่ฝั่งพระนคร เชื่อมคลองคูเมืองเดิมออกไปบรรจบกับคลองรอบกรุง มี 2 คลอง เรียกกันตามลักษณะของคลองว่า "คลองหลอด"

* **คลองหลอดวัดราชนัดดา** เริ่มจากคลองคูเมืองเดิมตรงระหว่างโรงแรมรัตนโกสินทร์กับวัดบุรณศิริมาตยาราม ผ่านถนนตะนาว วัดมหรรณพาราม ถนนดินสอ ศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร วัดราชนัดดาราม และถนนมหาไชย ไปบรรจบกับคลองรอบกรุงตรงบริเวณวัดราชนัดดาราม คลองนี้เดิมเรียกชื่อ "คลองหลอด" ไม่มีชื่อเฉพาะ แต่ต่อมาเรียกกันตามจุดที่ผ่าน เช่นเรียกว่า "คลองบุรณศิริฯ" "คลองวัดมหรรณพ์" "คลองวัดราชนัดดา" และ "คลองวัดเทพธิดา"

* **คลองหลอดวัดราชบพิธ** เริ่มจากคลองคูเมืองเดิมตรงวัดราชบพิธ ผ่านถนนราชบพิธ ถนนดินสอ ถนนมหาไชย บรรจบคลองรอบกรุง ตอนเหนือสะพานดำรงสถิต คลองนี้มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "คลองสะพานถ่าน" แต่เรียกเป็นทางการว่า "คลองวัดราชบพิธ"

ประวัติ
-------

คลองหลอดทั้ง 2 คลอง "หลอดวัดราชนัดดา" และ "หลอดวัดราชบพิธ" ขุดตั้งแต่รัชกาลที่ 1 เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดฯ ให้ขุดคลองรอบกรุง แล้วโปรดฯ ให้ขุด "คลองหลอด" ขึ้น 2 คลอง

คลองหลอดเป็นคลองสำหรับชักน้ำระหว่างคลองคูเมืองเดิม (คูเมืองธนบุรีฟากตะวันออก) กับคลองรอบกรุงที่ขุดใหม่ คลองตอนบนขุดตั้งแต่ข้างวัดบุรณศิริ (เมื่อขุดคลองเจ้าพระยาสุธรรมมนตรียังไม่สร้างวัดบุรณศิริ ต่อขุดคลองแล้วจึงสร้างวัดใกล้ ๆ คลอง) คลองหลอดสายนี้ตรงลิ่วไปออกข้างวัดเทพธิดา (เมื่อขุดยังไม่ได้สร้างวัดเทพธิดาเช่นกัน ต่อเมื่อสร้างวัดเทพธิดาและวัดราชนัดดาในรัชกาลที่ 3 คลอดหลอดสายนี้จึงอยู่ระหว่างวัดเทพธิดา และวัดราชนัดดาบ้าง) แล้วจึงออกคลองรอบกรุง

ส่วนคลองหลอดตอนล่างสุดตั้งแต่ข้างวัดราชบพิธ (เมื่อขุดยังไม่สร้างวัดราชบพิธเช่นกัน วัดราชบพิธเพิ่งจะสร้างในรัชกาลที่ 5 เวลาขุดคลองแถบนั้นยังเป็นบ้านเรือนขุนนาง และอาจเป็นที่ว่าง ๆ เป็นสวนเป็นป่าละเมาะบ้าง) ขุดตรงลิ่วไปออกคลองรอบกรุง ข้าง ๆ สวนรมณียนาถในปัจจุบัน และเพราะมีท่าซื้อขายถ่านอยู่ท่าหนึ่ง สะพานข้ามคลองแถบนั้น จึงเรียกกันว่าสะพานถ่าน ต่อมาเป็นชุมชนของผู้หญิง ซึ่งสมัยโน้นเรียกกันว่า โสเภณี เป็นที่รู้จักกันในหมู่บุรุษสมัยกระโน้น)

คลองหลอดทั้ง 2 คลองตั้งแต่สมัยแรกขุดจนถึงสมัยรัชกาลที่ 5 เป็นคลองกว้างขวาง จึงใช้เป็นคลองสัญจรไปมา นอกจากชักน้ำ

เมื่อปี พ.ศ. 2525 คณะรัฐมนตรีมีมติให้เรียกชื่อคลองทั้งสองนี้ว่า "คลองหลอดวัดราชนัดดาราม" และ "คลองหลอดวัดราชบพิธ"

อ้างอิง
-------

* เก็บถาวร 2005-05-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* คลองหลอด เก็บถาวร 2007-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน โดย จุลลดา ภักดีภูมินทร์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ คลองหลอด
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°44′36″N 100°29′45″E﻿ / ﻿13.743458°N 100.495807°E﻿ / 13.743458; 100.495807
**วัดพระยาทำวรวิหาร** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบ้านช่างหล่อ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ประมาณ 16 ไร่ แบ่งเป็นเขตพุทธาวาสและสังฆาวาสส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่ง (ประมาณครึ่งหนึ่ง) แบ่งให้ทางราชการสร้างโรงเรียน

ประวัติ
-------

เดิมเป็นวัดเก่าแก่ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างมาแต่สมัยใด แต่คาดว่าสร้างในสมัยอยุธยาตอนปลาย จากหลักฐานที่พบในธรรมาสน์บนศาลาการเปรียญ เดิมชื่อ **วัดนาค** เป็นวัดคู่กับ วัดกลาง ตั้งอยู่คนละฝั่งคลองมอญ เขตบางกอกน้อย พระพุทธจารย์ (อยู่) วัดบางหว้าใหญ่หรือวัดระฆัง ปรึกษากับพระธรรมธีรราชมหามุนี (ชื่น) วัดหงส์รัตนาราม แล้วนำความขึ้นกราบทูลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชว่า วัดนาคกับวัดกลาง มีอุปจารย์ใกล้กัน จึงควรมีพุทธสีมาเดียวกัน แต่พระราชาคณะประชุมพิจารณาวินิจฉัยกันในที่สุดพระราชาคณะมีมติเป็นเอกฉันท์ว่าวัดทั้งสองนี้มีคลองคั่นเป็นเขตอยู่ จึงไม่ควรที่จะให้พุทธสีมาร่วมกัน วัดจึงเป็น 2 วัด ต่อมาพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดเกล้าให้เจ้าพระยารัตนาธิเบศร์ (กุน) สมุหนายก รับบูรณปฏิสังขรณ์ และสถาปนาเป็นวัดหลวง และเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดพระยาทำ" หมายถึงเจ้าพระยารัตนาธิเบศร์สร้างขึ้น 

ในปี พ.ศ. 2555 หอระฆังได้รับความชำรุดเสียหายมากตั้งแต่ชั้นปูนฉาบถึงชั้นโครงสร้างอิฐ และได้รับการถมพื้นที่โดยรอบโดยปิดทับองค์ประกอบชั้นฐานหอระฆังบางส่วน ทำให้โบราณสถานสูญเสียคุณค่าในด้านสถาปัตยกรรม ในปี พ.ศ. 2561 ในระหว่างการบูรณะก่อสร้าง เจดีย์ภายในวัดพังถล่มลงมา

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

พระอุโบสถมีลักษณะตกท้องช้างหรือหย่อนท้องสำเภา คาดว่าเป็นศิลปะสมัยอยุธยา พระอุโบสถมีมีกำแพงแก้วล้อมรอบ หน้าบันเป็นลายพระอินทร์ประทับอยู่บนช้างเอราวัณ มีช่อฟ้าใบระกา ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นงานปูนปั้น ลงรักปิดทองประดับกระจก ประตูหน้าต่างภายในเขียนเป็นลายภาพทวารบาล พระประธานในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ด้านหน้าพระอุโบสถเป็นที่ตั้งของเจดีย์คูหา 2 องค์ ภายในเป็นที่ตั้งของหลวงพ่อคูหาศักดาเดช 

หอระฆังหรือที่เรียกกันติดปากว่า เจดีย์ยักษ์ มีลักษณะทางศิลปกรรมแบบพระราชนิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนสองชั้น ประดับกระเบื้องเคลือบ ส่วนฐานเป็นช่องโค้งแหลมทั้ง 4 ด้าน กรอบของช่องโค้งนี้ มีรูปครุฑเหยียบนาคทั้ง 4 ช่อง ตรงมุมล่างติดพื้นดินมีรูปปั้นยักษ์ยืนประจำทั้ง 4 มุม มุมละ 4 ตน ชั้นบนมีรูปปั้นยักษ์ทั้ง 4 ทิศ ยอดหอระฆังทำเป็นทรงปราสาท

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เสนอแต่งตั้ง พระครูสุธีสุตกิจ ให้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดพระยาทำ พระอารามหลวง กรุงเทพมหานคร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-07-23. สืบค้นเมื่อ 2020-07-23.
2. ↑  "ประวัติ วัดพระยาทำวรวิหาร". *สปริงนิวส์*.
3. ↑  "กรมศิลปากรชี้แจงโครงการบูรณะหอระฆัง หรือ "เจดีย์ยักษ์" วัดพระยาทำวรวิหาร". *ศิลปวัฒนธรรม*. 26 กันยายน 2561.
4. ↑  "เรื่องเล่าวัดเก่า "พระยาทำวรวิหาร" พระอารามหลวง สมัยรัชกาลที่ 2". *นิว 18*.
เอกสาร
**มติอ่าวตังเกี๋ย** (Pub.L. 88–408, 78 Stat. 384) เป็นมติร่วมซึ่งรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกาผ่านเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1964 เพื่อตอบโต้ยุทธนาวีระหว่างกองเรือตอร์ปิโด 135 ของกองทัพเรือเวียดนามเหนือ และเรือพิฆาต ยูเอสเอส แมดด็อกซ์ เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม และยุทธนาการทางทะเลครั้งที่สองที่ว่ากันระหว่างเรือเวียดนามเหนือและเรือประจัญบาน ยูเอสเอส แมดด็อกซ์ และยูเอสเอส เทอร์เนอร์ จอย เมื่อวันที่ 4 สิงหาคมในอ่าวตังเกี๋ย การปฏิบัติทั้งสองนี้รวมรู้จักกันในชื่อ กรณีอ่าวตังเกี๋ย

มติอ่าวตังเกี๋ยมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ เพราะมอบอำนาจแก่ประธานาธิบดีสหรัฐ ลินดอน บี. จอห์นสัน ให้ใช้กำลังทหารตามแบบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยไม่ต้องรอการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการจากรัฐสภาก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มติดังกล่าวมอบอำนาจแก่ประธานาธิบดีในการกระทำการใด ๆ ที่จำเป็นเพื่อสนับสนุน "สมาชิกหรือรัฐภาคีใด ๆ ของสนธิสัญญาป้องกันร่วมกันเอเชียตะวันออกเฉียงใต้" ซึ่งรวมไปถึงการใช้กำลังทหารด้วย มติดังกล่าวได้รับคะแนนเสียงเห็นชอบอย่างเป็นเอกฉันท์ในสภาผู้แทนราษฎร ต่อมารัฐบาลจอห์นสันอาศัยอำนาจตามมติดังกล่าวเริ่มต้นการยกระดับความเกี่ยวข้องทางทหารของสหรัฐในเวียดนามใต้ และสงครามอย่างเปิดเผยระหว่างเวียดนามเหนือกับสหรัฐอเมริกา

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  Moise, p. 78
2. ↑  "Gulf of Tonkin Measure Voted In Haste and Confusion in 1964", *The New York Times*, 1970-06-25

อ้างอิง
-------

* Moise, Edwin E. *Tonkin Gulf and the Escalation of the Vietnam War.* (1996), The University of North Carolina Press. ISBN 0-8078-2300-7.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Original Document: Tonkin Gulf Resolution
**พันธุ์ร็อกหน้าย่น** (อังกฤษ: Old Mad Rock) ภาพยนตร์ไทยในแนวเพลงและตลกในปี พ.ศ. 2546 นำแสดงโดย เทพ โพธิ์งาม, อนันต์ บุนนาค, ทูน หิรัญทรัพย์, ปฐมพงศ์ สมบัติพิบูลย์, เพ็ญพักตร์ ศิริกุล, วงศ์วรุตม์ ตันตระกูล, มนัสนันท์ พันเลิศวงศ์สกุล กำกับโดย พิสุทธิ์ แพร่แสงเอี่ยม อำนวยการสร้างโดย อาร์เอสฟิล์ม

เนื้อเรื่อง
-----------

เรื่องราวของกลุ่มนักดนตรีวงร็อกแอนด์โรล ระดับซูเปอร์สตาร์ ที่มีประวัติโด่งดังยาวนานในอดีตวงหนึ่ง แม้ปัจจุบันแต่ละคนต่างเข้าสู่วัยทอง และแยกวงกันไปนานเกือบ 30 ปี แต่ด้วยความรักและความผูกพัน ในสิ่งที่ตัวเองยึดมั่นในดนตรีร็อก ที่อัดแน่นอยู่เต็มหัวใจ ทำให้กลุ่มนักดนตรีร็อกวงนี้ อยากที่จะกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง เพื่อประกาศศักดาร็อกเกอร์ ที่ชื่อว่า "เดอะดีโน่ แบนด์" ให้ทุกคนได้ประจักษ์ ในคอนเสิร์ตรวมพลวงร็อก ครั้งยิ่งใหญ่ของเมืองไทย

หากแต่การร้างราเวที ที่ยาวนานกว่า 3 ทศวรรษ ได้สร้างปัญหาแก่พวกเขามากมาย ไม่ว่าจะเป็น.. สังขารของแต่ละคน ที่น่าจะกลับไปเลี้ยงหลานอยู่ที่บ้าน มากกว่าที่จะไปยืนอยู่บนเวที หรืออุปสรรคนานัปการ ที่จะทำให้กลับมาเป็นที่ยอมรับ จากแฟนเพลงร็อกยุคใหม่ได้หรือไม่.. รวมไปถึงปัญหาส่วนตัว ที่นัวเนียกันไม่จบ

แต่ความปรารถนาที่จะกลับมาทำ ในสิ่งที่พวกเขารักอีกครั้ง กับ "โอกาส" ซึ่งเหลือเพียงไม่มาก ในระยะเวลาช่วงปลายชีวิตครั้งนี้ พวกเขาก็พร้อมที่จะพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง ด้วยความเชื่อมั่นในคำว่า Rock Never Die แต่ถ้าจะต้องตาย ก็ขอวาดลวดลายอีกสักครั้ง

ตัวละคร
-------

* เทพ โพธิ์งาม...เหลียง ซานตาน่า (เบส)
* อนันต์ บุนนาค...นิค สแตนเลส (กีตาร์โซโล่)
* ทูน หิรัญทรัพย์...ทาโร คาสโนว่า (ร้องนำ, ริทึมกีตาร์)
* ปฐมพงษ์ สมบัติพิบูลย์...วู้ดดี้ ดิคาปริโอ (คีย์บอร์ด)

เพลงประกอบ
----------

*โดย อาร์เอส*

* ร็อกหน้าย่น
* ซูเปอร์สตาร์
* ตีนกาพาเพลิน
* ดีโน่แบนด์
* คนดนตรี
* กว่าจะถึงวันนั้น
* คนเจ้าชู้
* ร็อกหน้าย่น (3 ช่า)

เบื้องหลัง
----------

*พันธุ์ร็อกหน้าย่น* เป็นผลงานภาพยนตร์ในแนวเพลงและตลก โดย อาวอง บริษัทในสังกัดอาร์เอสฟิล์ม ของอาร์เอส โดยมี พิสุทธิ์ แพร่แสงเอี่ยม ทำหน้าที่ผู้กำกับและเขียนบทภาพยนตร์

โดยมี เทพ โพธิ์งาม รับบทเป็น เหลียง ซานตาน่า มือเบสของวง ที่เป็นตัวสร้างสีสันและชูโรง, อนันต์ บุนนาค รับบท นิค สแตนเลส มือกีตาร์ที่เป็นตัวตั้งตัวตีในการรวมวงอีกครั้ง, ทูน หิรัญทรัพย์ รับบท ทาโร คาสโนว่า นักร้องนำรูปหล่อของวง ขวัญใจแฟน ๆ โดยเฉพาะผู้หญิง และปฐมพงษ์ สมบัติพิบูลย์ หรือ โป่ง หิน เหล็ก ไฟ ซึ่งเป็นนักดนตรีตัวจริง รับบท วู้ดดี้ ดิคาปริโอ มือคีย์บอร์ด

และยังได้ เพ็ญพักตร์ ศิริกุล รับบท สร้อย (โซอี้) ศิริกุล ผู้บริหารบริษัทเทปเพลงยักษ์ใหญ่ และเป็นผู้จัดงานคอนเสิร์ตรำลึกวงร็อกขึ้นมา และทำทุกวิถีทาง ที่จะไม่ให้วงร็อกรุ่นเดอะกลุ่มนี้ ได้มีโอกาสขึ้นเวทีอีกครั้ง, มนัสนันท์ พันเลิศวงศ์สกุล รวมถึงได้มีนักร้องและนักดนตรีตัวจริงระดับมืออาชีพมากมาย ร่วมงานด้วย เช่น แหลม มอริสัน, ช.อ้น ณ บางช้าง, ฉันทนา กิติยพันธ์ , เอ็ดเวิร์ด แวนโซ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  พันธุ์ร็อกหน้าย่น

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เพลงประกอบภาพยนตร์ เก็บถาวร 2020-08-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* *Pun rock nah yon* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *พันธุ์ร็อคหน้าย่น*  ที่เว็บไซต์ ThaiFilmDb
* *พันธุ์ร็อกหน้าย่น (2003)* ที่สยามโซน
**พิพิธภัณฑ์กลางนาคปุระ** (อังกฤษ: Nagpur Central Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในนาคปุระ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นในปี 1863 และเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่เก่าแก่ที่สุดในรัฐและประเทศอินเดีย ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีทั้งฟอสซิลไดโนเสาร์, โบราณวัตถุเช่นเหรียญ จารึก ประติมากรรม อาวุธ, วัตถุจัดแสดงจากชนเผ่าต่าง ๆ พิพิธภัณฑ์กลางนาคปุระเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในภาคกลางของประเทศอินเดีย

แนวติดในการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ในเมืองนาคปุระเริ่มเสนอครั้งแรกโดยสมาคมโบราณคดีแห่งแคว้นตอนกลางในปี 1862 ภายใต้คำเสนอแนะของเซอร์ริชาร์ด เทมเพิล ได้มีการตั้งคณะกรรมการเพื่อการจัดตั้งหอสมุดและพิพิธภัณฑ์ขึ้นในนาคปุระ ตามแผนของคณะกรรมการได้นำไปสู่การก่อตั้งพิพิธภัณฑ์กลางนาคปุระในปี 1863 ของสะสมของพิพิธภัณฑ์ได้รับความร่วมมือจากเซอร์ริชาร์ด เทมเพิล, บรรดาหมาราชาในอินเดียกลาง, หัวหน้าชนเผ่าต่าง ๆ ไปจนถึงผู้ดูแลแคว้นต่าง ๆ 

พิพิธภัณฑ์กลางนาคปุระเป็นแห่งแรกในรัฐมหาราษฏระที่ติดตั้งคิวอาร์โค้ดในพื้นที่จัดแสดงเพื่อให้ข้อมูลเกี่ยวกับวัตถุจัดแสดงเพิ่มเติมในภาษามราฐี ฮินดี อังกฤษ และภาษาอื่นรวม 13 ภาษา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gwalani, Payal (2011-05-08). "Central Museum fading into history? - Times of India". *The Times of India*. สืบค้นเมื่อ 2019-01-27.
2. ↑  Nagpur City Museum/ Nagpur Central Museum
3. 1 2 3  Borkar, Shirish (2019-08-24). "City's iconic Central Museum goes hi-tech - The Hitavada". *The Hitavada*. สืบค้นเมื่อ 2019-10-15.
***ซาไกยูไนเต็ด*** เป็นภาพยนตร์ไทย จัดฉายครั้งแรก ณ วันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2547 กำกับโดย สมจริง ศรีสุภาพ และเขียนบทโดย สมภพ เวชชพิพัฒน์

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เปาตุ๊ (นำแสดงโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง) อดีตกรรมการบอลที่กำลังหนีลูกน้องของหัวหน้ากรรมการฟุตบอล แล้วเขาก็กระโดดลงที่ลำธาร และได้ไปสนามกีฬาโดยเห็นเงาะร่วมแข่งขันด้วย เขาสังสัยว่าเขาเค้าคือใครและเขาจึงตามพวกเขาไป โดยเข้าไปในป่า ก่อนที่จะพบเห็นหมู่บ้านเงาะป่ากับหัวหน้าเผ่า ซึ่งกำลังพูดเรื่องในหมู่บ้านกำลังมีโรคระบาด โดยที่ชาวซาไกยังคงมีอาหารป่วยไม่รู้จะรักษาอย่างไรจึงจะหาย ทำให้เขาตัดสินใจให้ซาไกทั้งกลุ่มออกเดินทางที่กรุงเทพมหานคร แต่ซาไกที่ไม่ได้ออกเดินทางนอกป่าที่ไกลมาก ซาไกทั้งกลุ่มจึงตัดสินใจที่จะช่วยเหลือพวกเผ่าเราให้หายป่วยโดยได้รับถ้วยพระราชทานในการแข่งขันฟุตบอลโลกครังนี้ และพวกเขาไปกรุงเทพโดยรถเมล์ เปาตุ๊คอยฝึกซาไกไว้ให้มาแข่งขันทีมซาไกยูไนเต็ดที่เปาตุ๊เคยตั้งชื่อทีมไว้แล้วในจังหวัดยะลา โดยการแข่งขันจะมี มะม่วงเป็นกัปตันทีมของซาไกยูไนเต็ด การแข่งขันของซาไกยูไนเต็ดไม่สำเร็จพอที่จะแข่งขันฟุตบอลตอนนี้ ในตอนกลางคืนกลุ่มซาไกได้เดินทางไปที่ถนนข้าวสารและได้เข้าไปในคลับ ซาไกเกิดอาการแปลกใจที่เห็นโลกภายนอก ในการแข่งขันทีมซาไกยูไนเต็ดแข่งกับสิงห์น้ำเงินแข่งเท่าไหร่ก็ไม่เสร็จต่อๆกัน

และต่อมาทีมซาไกยูไนเต็ดเอาชนะสิงห์น้ำเงินสำเร็จ และสามารถรับถ้วยพระราชทานได้ มะม่วงได้ชนะเลิศในการแข่งขัน และเขาได้รับถ้วยพระราชทาน แก่เปาตุ๊ และมะม่วงได้กอดกับเปาตุ๊ดีใจที่ชนะและเปาตุ๊ก็จากไป ก็กลับไปบ้าน ที่สถานีรถไฟหัวลำโพง เปาตุ๊ได้เห็นภาพซาไกยูไนเต็ดที่ได้ชัยชนะมาสู่เรา พอเปาตุ๊เห็นคนไม่ดีเห็นแล้วก็เลยหนีไป คนไม่ดีเห็นว่าเขาขึ้นรถไฟไปเลยขึ้น เปาตุ๊ก็รอดชีวิตมาได้ ที่หมู่บ้านซาไกคนในหมู่บ้านซาไกดีใจมากที่ได้กลับมาบ้านเกิด และได้วางถ้วยพระราชทานรอพระอาทิตย์ส่องแสงสว่าง สักพักพระอาทิตย์ก็แสงสว่างไปถึงถ้วย มะม่วงและคนในหมู่บ้าน รวมถึงหัวหน้าเผ่าได้ไหว้พระเจ้าอยู่หัว ผู้เป็นพระบารมีทีมีต่อพสกนิกรไทย และหัวหน้ามะม่วง กับคนทั้งหมู่บ้านได้พบหมอเพื่อจะมารักษาคนที่ติดไข้ทรพิษ โดยสามารถรักษาให้หายได้เป็นปกติ 

และในหมู่บ้านของกะเหรี่ยง มีพวกชาวกะเหรี่ยงเล่นตะกร้อกันอย่างสนุกสนาน โดยมีชายผู้หนึ่งที่หันหลังให้อยู่ เขาผู้นั้นคือ เปาตุ๊

นักแสดง
-------

* พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง แสดงเป็น เปาตุ๊
* สำฤทธิ์ ไมเคิลเซน แสดงเป็น มะม่วง
* คมสันต์ ศรีธารโต แสดงเป็น กระซู่
* กานต์ จันทร์น้อย แสดงเป็น ไม้ไผ่
* เรวัต รุ่งเรือง แสดงเป็น สายัณห์
* เสรี เสตะปุตตะ แสดงเป็น พวงพุ่ม
* รุสมีห์ ลอเด็ง แสดงเป็น พลิ้ว
* เพียงศักดิ์ แก้วงาม แสดงเป็น มะขวิด
* เกียรติศักดิ์ เกบุตร แสดงเป็น สมบัติ
* นิพนธ์ เตยศรี แสดงเป็น ฟ้าร้อง
* อัสมาแอล เจะแห แสดงเป็น สรพงษ์
* อรรถพล ทองคง แสดงเป็น ลูกยาง
* อังกูร เสมอใจมิตร แสดงเป็น หรั่ง

อ้างอิง
-------


วิกิคำคมมีคำคมเกี่ยวกับ ***ซาไกยูไนเต็ด***

* ข้อมูลหนังสยามโซน
**วัดแดงธรรมชาติ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 1 บ้านวัดแดง ตำบลไทรม้า อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

วัดแดงธรรมชาติสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 แต่เดิมชาวบ้านนำวัวแดงมาเลี้ยงในบริเวณวัด จึงเรียกชื่อวัดว่า **วัดวัวแดง** ต่อมาคำว่า "วัว" ในชื่อวัดหายไปกลายเป็น **วัดแดง** แต่ชื่อไปซ้ำกับวัดอีกแห่งหนึ่งซึ่งภายหลังเรียกว่าวัดแดงประชาราษฎร์ ส่วนชื่อวัดแห่งนี้ไม่ปรากฏว่าผู้ใดเติมคำว่า "ธรรมชาติ" และเติมไปเมื่อใด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2428

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 11 เมตร ยาว 21 เมตร ภายในพระประธานประจำอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นศิลปะสมัยอยุธยา นามว่า *หลวงพ่อโต* ปัจจุบันอุโบสถอยู่ระหว่างการบูรณะด้วยการยกอุโบสถและฐานชุกชีศิลปะงานก่อสร้างยุคกรุงเก่า สูงจากเดิมประมาณ 2 เมตร เพื่อหนีน้ำสูงกว่า 2 เมตร เมื่อปลาย พ.ศ. 2554 ศาลาการเปรียญ จำนวน 1 หลัง หอสวดมนต์ จำนวน 1 หลัง กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ที่มีความสวยงาม ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง และพระเจดีย์ ส่วนปูชนียวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ หลวงพ่อทันใจ พระปางนาคปรกใหญ่ที่สุดในนนทบุรี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแดงธรรมชาติ (จังหวัดนนทบุรี)". เทศบาลเมืองไทรม้า.
2. ↑  "หลวงพ่อพระพุทธทันใจอธิษฐานให้หายจากโรคภัยทันใจ". คมชัดลึก.
3. ↑  "วัดแดงธรรมชาติ". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
ตู้บัตรรายการของหอสมุดสเตอร์ลิงเมโมเรียลที่มหาวิทยาลัยเยล
ตู้บัตรรายการของหอสมุดสเตอร์ลิงเมโมเรียลในมุมอื่น
ตู้บัตรรายการในหอสมุดกลางแมนเชสเตอร์
**Pod168 คาสิโนเว็บตรงารบัญแฟ้มห้องสมุด** (อังกฤษ: library catalog หรือ library catalogue) คือการขึ้นทะเบียนรายการบรรณานุกรมทั้งหมดของวัสดุที่อยู่ในห้องสมุด รายการบรรณานุกรมสามารถแสดงถึงประเภทของวัสดุ (เช่น หนังสือ ไฟล์คอมพิวเตอร์ กราฟิก สื่อ วัสดุแผนที่ และอื่น ๆ) ความสัมพันธ์ (เช่น นวนิยายตอนหนึ่งในกวีนิพนธ์) กลุ่ม (เช่น นิยายไตรภาค) หรือการเชื่อมโยง (เช่น เว็บเพจ) ของทรัพยากรห้องสมุดในส่วนที่เกี่ยวข้องกับรายการและผู้ใช้ (สมาชิก) ของห้องสมุด

**บัตรรายการ** (card catalog) เป็นสิ่งที่คุ้นเคยกับผู้ใช้งานในห้องสมุดมาหลายชั่วอายุ แต่ได้รับการแทนที่ด้วยระบบโอแพ็ก (OPAC) ที่มีประสิทธิภาพ ห้องสมุดบางแห่งที่ใช้โอแพ็กยังคงมีการใช้งานบัตรรายการอยู่แต่ถูกใช้เป็นแหล่งข้อมูลสำรองและไม่ค่อยมีการปรับปรุง ห้องสมุดจำนวนมากที่เก็บรักษาบัตรรายการจะระบุข้อมูลปีล่าสุดที่บัตรรายการได้รับการปรับปรุง ห้องสมุดบางแห่งได้ยกเลิกการใช้บัตรรายการและสนับสนุนโอแพ็กเพื่อประหยัดพื้นที่ไว้สำหรับการใช้งานอื่น ๆ

สารบัญแฟ้มห้องสมุดที่ใหญ่ที่สุดในโลกคือสหบรรณานุกรมเวิล์ดแคต.โออาร์จี ที่จัดการโดยองค์กรห้องสมุดไม่แสวงหาผลกำไรโอซีแอลซี ตั้งอยู่ที่เมืองดับลิน รัฐโอไฮโอ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2559 เวิล์ดแคต.โออาร์จีมีระเบียนรายการมากกว่า 360 ล้านรายการและมีห้องสมุดเข้าร่วมกว่า 2 พันล้านแห่ง

ดูเพิ่ม
-------

* การจัดหมวดหมู่ทศนิยมดิวอี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "A global library resource". *www.oclc.org* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2016-01-15.

บรรณานุกรม
----------

* Murray, Stuart (2009). *The Library: An Illustrated History*. Chicago: Skypoint Publishing. ISBN 1602397066.

หนังสืออ่านเพิ่มเติม
--------------------

* Joudrey, Daniel N.; Taylor, Arlene G.; Miller, David P. (2015). *Introduction to Cataloging and Classification* (11th ed.). Santa Barbara, CA: Libraries Unlimited/ABC-CLIO. ISBN 978-1-59884-856-4.
* Chan, Lois Mai (2007). *Cataloging and classification : an introduction* (3rd ed.). Lanham: Scarecrow Press. ISBN 0810860007.
* Morelon, Régis; Rashed, Roshdi (1996), *Encyclopedia of the History of Arabic Science*, vol. 3, Routledge, ISBN 0-415-12410-7
* Library of Congress (2017). *The Card Catalog: Books, Cards, and Literary Treasures*. Chronicle Books. ISBN 978-1452145402.
* Svenonius, Elaine (2009). *The intellectual foundation of information organization* (1st MIT Press pbk. ed.). Cambridge, Massachusetts: MIT Press. ISBN 9780262512619.
* Taylor, Archer (1986) *Book Catalogues: their varieties and uses*; 2nd ed. introductions, corrections and additions by W. P. Barlow, Jr. Winchester: St Paul's Bibliographies (Previous ed.: Chicago: Newberry Library, 1957)
* Hanson, James C. M. *Catalog rules; author and title entries* (Chicago: American Library Association. 1908)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **สารบัญแฟ้มห้องสมุด**

* A general overview of the ISBD เก็บถาวร 2008-12-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Very Innovative Webpacs — Online catalogs using particularly good design or functionality
* Libraries Australia — รายการบรรณานุกรรมแห่งชาติออสเตรเลีย: ห้องสมุด 800 แห่งขึ้นไป
* OCLC WorldCat
หน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ *Lü (呂)*

**บทความนี้มีข้อความภาษาจีน** หากอุปกรณ์ของคุณไม่สามารถเรนเดอร์อักษรนี้ได้ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม, อักษรพิเศษ, กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่อักษรจีน

**ลฺหวี่ ปู้เหวย์** (291–235 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นนักการเมืองแห่งรัฐฉิน (秦国) ในยุครณรัฐ (戰國時代) ของประเทศจีนโบราณ เดิมเป็นพ่อค้าที่มีอิทธิพลมาก มาจากรัฐเว่ย์ (卫国) ได้คบหากับพระเจ้าฉินจวังเซียง (秦莊襄王) แต่ครั้งที่ยังเป็นเจ้าชายยศน้อยและถูกจับเป็นองค์ประกันอยู่ในรัฐจ้าว (赵国) ต่อมาลฺหวี่ ปู้เหวย์ ได้ใช้สินบนและกลวิธีต่าง ๆ ช่วยเหลือพระเจ้าฉินจวังเซียงให้ได้ครองบัลลังก์รัฐฉินสืบต่อจากพระเจ้าฉินเซี่ยวเหวิน (秦孝文王) พระบิดา เมื่อ 249 ปีก่อนคริสตกาล พระเจ้าฉินจวังเซียงจึงตั้งลฺหวี่ ปู้เหวย์ เป็นอัครมหาเสนาบดี (相國) มีบรรดาศักดิ์ว่า เหวินซิ่นโหฺว (文信侯) ครั้นพระเจ้าฉินจวังเซียงสิ้นพระชนม์เมื่อ 247 ปีก่อนคริสตกาล อิ๋ง เจิ้ง (嬴正) โอรส สืบราชสมบัติต่อ และเป็นที่รู้จักด้วยสมัญญา ฉินฉื่อหฺวังตี้ (秦始皇帝; "ปฐมจักรพรรดิฉิน") ลฺหวี่ ปู้เหวย์ ก็ได้สำเร็จราชการแทนอิ๋ง เจิ้ง และเป็นอัครมหาเสนาบดีในรัชสมัยนี้ด้วย 

แต่เมื่ออิ๋ง เจิ้ง มีพระชนมายุมากขึ้นพอที่จะครองบัลลังก์รัฐฉินต่อไป ลฺหวี่ ปู้เหวย์มีความกังวลว่า ตนเองและจ้าวจี พระสนมของพระเจ้าฉินจวังเซียงเคยเป็นอดีตภรรยาน้อยของตนมาก่อน เมื่อครั้งได้เป็นอัครมหาเสนาบดีและได้สำเร็จราชการแทนอิ๋ง เจิ้ง มีอำนาจมากล้นในกำมือและได้สนิทสนมใกล้ชิดกับจ้าวจีที่ดำรงตำแหน่งเป็นไท่โฮ่วจนต้องไปมาหาสู่ถึงตำหนักทุกวัน หากอิ๋ง เจิ้งทราบเรื่องเข้า หายนะจะนำมาสู่ตน จึงคิดที่จะถอยห่างจากจ้าวจีโดยไม่เข้าวังหลวงอีก แต่จ้าวจีกลับไม่ยอมและเรียกตัวหลายครั้งด้วยความต้องการของพระนาง ลฺหวี่ ปู้เหวย์กลัวที่จะถูกจับได้ จึงได้ส่งเล่าไอ่มาเป็นชู้รักแทนตนโดยปลอมตัวเป็นขันทีโดยไม่ผ่านการตรวจสอบของฝ่ายใน เล่าไอ่ได้เสพสุขกับจ้าวจีจนมีบุตรสองคน จ้าวจีโปรดปรานเล่าไอ่มากจนถึงกับแต่งตั้งบรรดายศศักดิ์เป็นจ่างซิ่นโหว (長信侯) มีอำนาจมากและข้าทาสบริวารมากมายจนกำเริบเสิบสานเรียกตนเองเป็น"พระบิดาบุญธรรม"ของอิ๋ง เจิ้ง ต่อมาก็คิดก่อการกบฏต่ออิ๋ง เจิ้งเพื่อหวังจะแต่งตั้งบุตรของตนเป็นอ๋องฉินแทนและเสพสุขกับจ้าวจีต่อไป แต่อิ๋ง เจิ้งกลับล่วงรู้เข้าซะก่อนจึงนำกองกำลังเข้าปราบปรามจนสำเร็จ เล่าไอ่และบุตรสองคนพร้อมพรรคพวกที่ให้การสนับสนุนได้ถูกสำเร็จโทษ ส่วนจ้าวจี พระมารดาก็ถูกสั่งกักตัวอยู่ในพระตำหนัก ต่อมาอิ๋ง เจิ้งได้รับรู้ว่าผู้ที่แนะนำเล่าไอ่ ผู้เป็นกบฏคือลฺหวี่ ปู้เหวย์นั่นเอง จึงคิดที่จะประหารเขาเสีย แต่ขุนนางต่างพากันทัดท้านโดยให้เหตุผลว่า "ลฺหวี่ ปู้เหวย์มีความดีความชอบใหญ่หลวงต่ออ๋องคนก่อน เล่าไอ่ก็ไม่เคยซัดทอดว่าเขาร่วมมือก่อกบฏ ความผิดของเขาคือการนำเล่าไอ่เข้ามาในวัง ความผิดครั้งนี้โทษไม่ถึงประหาร ขอให้พิจารณาด้วยพ่ะย่ะค่ะ" อิ๋ง เจิ้งจึงได้ตัดสินลงโทษลฺหวี่ ปู้เหวย์ด้วยการปลดตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีและเนรเทศไปยังซื่อชวน แต่ลฺหวี่ ปู้เหวย์กลับเกรงกลัวว่าอิ๋ง เจิ้งจะต้องสังหารตนเป็นแน่จึงตัดสินใจดื่มยาพิษฆ่าตัวตายในที่สุด
**ซูสีไทเฮา ภาค 1** (อังกฤษ: The Empress Dowager) เป็นภาพยนตร์ที่กล่าวถึงพระราชประวัติของพระนางซูสีไทเฮา ออกจำหน่ายในปี ค.ศ. 1975 กำกับโดย หลี่ ฮั่นเซียง นำแสดงโดย ตี้ หลุง, หลิง ปอ, ลิซ่า ลู่ ภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อคือ ซูสีไทเฮา ภาค 2

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

พระนางซูสีไทเฮา แต่งตั้งกวงชู เป็นจักรพรรดิจีน โดยมี ซูสีไทเฮา เป็นผู้กุมบังเหียนอยู่เบื้องหลัง โดยส่ง กัวลินแส เป็นขันทีมาเป็นสายคอยสืบความลับของจักรพรรดิกวงชู จักรพรรดิกวงชูต้องการใช้กำลังทหารขับไล่กองทัพญี่ปุ่นออกจากเกาหลี แต่ซูสีไทเฮาต้องการใช้นโยบายประนีประนอม แต่ขัดจักรพรรดิไม่ได้ จนต้องประกาศสงครามกับญี่ปุ่นในที่สุด แต่เมื่อกองทัพจีนพ่ายแพ้แก่กองทัพญี่ปุ่นที่เกาหลี จักรพรรดิกวงชู จึงจัดการกับขุนนางทั้งหลาย รวมทั้งขุนนางของซูสีไทเฮาด้วย เมื่อจักรพรรดิกวงชู ไม่สามารถจัดการกับกองทัพญี่ปุ่นได้ ซูสีไทเฮาจึงส่งคนไปขอสงบศึกกับญี่ปุ่น และสั่งประหารขันทีกัวลินและคนสนิทของจักรพรรดิกวงชู ซึ่งทำตัวเป็นนกสองหัว และได้ประกาศถึงอำนาจอย่างแท้จริงต่อแผ่นดินจีนด้วย

นักแสดงนำ
---------

* ลิซา ลู่ รับบท พระนางซูสีไทเฮา
* ตี้ หลุง รับบท จักรพรรดิคังซี
* ซิ่ว ยิว รับบท สนมเจิน
* เหมียว เทียน รับบท หลี่ เหลียนอิง
* เดวิด เจียง รับบท กัวหลิน
* หลิง ปอ รับบท จักรพรรดินีเฉียนเฟิง
* แทนนี่ เถียน รับบท หลี่เชียะ

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ซูสีไทเฮา ภาค 1* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *ซูสีไทเฮา ภาค 1* จากฐานข้อมูลภาพยนตร์ฮ่องกง
* HK cinemagic entry
เอ็ลบ์ฟิลฮาร์โมนี
**เอ็ลบ์ฟิลฮาร์โมนี** (เยอรมัน: *Elbphilharmonie*) หรือ **หอดุริยางค์เอ็ลเบอ** เป็นโรงจัดแสดงคอนเสิร์ตในนครฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่บนชายฝั่งด้านเหนือริมแม่น้ำเอ็ลเบอ เป็นหนึ่งในโรงจัดแสดงคอนเสิร์ตที่ใหญ่ที่สุดและล้ำหน้าที่สุดในโลก ชาวเมืองมักนิยมเรียกย่อว่า **เอ็ลฟิ** (*Elbphi*)

ที่ตั้งของเอ็ลบ์ฟิลฮาร์โมนี ในอดีตเคยเป็นที่ตั้งคลังสินค้าหลวง (*Kaispeicher*) ซึ่งสร้างขึ้นในปีค.ศ. 1875 ต่อมาตัวอาคารได้รับความเสียหายในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และถูกรื้อส่วนบนทิ้งในปีค.ศ. 1963 ต่อมาทางการนครฮัมบวร์คได้ตัดสินใจที่จะสร้างโรงจัดแสดงคอนเสิร์ตขึ้นบนโครงสร้างเดิมของอดีตคลังสินค้าหลวง การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปีค.ศ. 2007 โดยมีกำหนดแล้วเสร็จในสามปี อย่างไรก็ตาม เกิดความล่าช้าในการก่อสร้างและงบประมาณเกิดบานปลาย ทำให้โครงการล่าช้าจนไปแล้วเสร็จสมบูรณ์ในปีค.ศ. 2016 ใช้เงินก่อสร้างไปทั้งสิ้น 789 ล้านยูโร

เอ็ลบ์ฟิลฮาร์โมนีเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 2017 อาคารกระจกหลังใหม่สะท้อนถึงใบเรือ, คลื่นน้ำ, ภูเขาน้ำแข็ง และคริสตัลใส ออกแบบโดยบริษัท *Herzog & de Meuron* จากสวิตเซอร์แลนด์ โรงใหญ่จุผู้ชมได้ 2,100 ที่นั่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nikolov, Nikolay. "The walls of this concert halls are lined with a unique skin, creating perfect sound". *mashable.com*. สืบค้นเมื่อ 20 November 2017.
2. ↑  "Elphi entern". Baunetz Media GmbH. 2010-05-28. สืบค้นเมื่อ 2017-03-11. `{{cite web}}`: Cite ไม่รู้จักพารามิเตอร์ว่างเปล่า s: `|day=`, `|month=` และ `|deadurl=` (help)
3. ↑  "Stars kommen zu „Elphi"-Konzerten". Welt. 2013-04-15. สืบค้นเมื่อ 2017-03-11. `{{cite web}}`: Cite ไม่รู้จักพารามิเตอร์ว่างเปล่า s: `|day=`, `|month=` และ `|deadurl=` (help)
4. ↑  "Start für Entkernung der Elbphilharmonie" (ภาษาเยอรมัน). Die Welt. 2007-08-05. สืบค้นเมื่อ 2008-10-13.
5. ↑  Opening concert for Elphi on 11/12 January 2017 เก็บถาวร 2016-11-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, web.de
6. ↑  Staff (2007-04-05), *River Tunes: Elbe Philharmonic Hall by Herzog & de Meuron*, ArchNewsNow, สืบค้นเมื่อ 2008-08-23
สำหรับละครพระราชนิพนธ์ฉบับไทย ดูที่ รามเกียรติ์

**มหากาพย์รามเกียรติ์** (อังกฤษ: Bajrangbali) เป็นภาพยนตร์อินเดียขนาดยาวที่ถ่ายทำเมื่อปี ค.ศ. 1976 เนื้อเรื่องกล่าวถึงวรรณกรรมชิ้นเอก และยิ่งใหญ่ที่สุดของโลก **รามายณะ** โดยในประเทศอินเดียจะฉายภาคเดียว 3 ชั่วโมงจบ แต่ในประเทศไทยจะฉายแยกเป็น 2 ภาค โดยแบ่งเป็นตอนๆ

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

### มหากาพย์รามเกียรติ์ ภาค 1

พระพรหม พระวิษณุ พระศิวะ พระแม่ลักษมี และทวยเทพทั้งหลาย ได้ส่งหนุมานให้มาคอยช่วยเหลือองค์พระราม เพื่อตามชิงตัวนางสีดา จากพญาทศกัณฐ์ ยักษ์ใหญ่แห่งกรุงลงกา หนุมานได้เดินทางมาเจอกับพระราม และพระลักษมณ์พระอนุชา จึงได้ถวายตัวเป็นข้ารับใช้ พร้อมทั้งเหล่าวานร กองทัพพระรามได้ยกทัพข้ามน้ำข้ามทะเล ต่อสู้กับกองทัพของทศกัณฐ์จนได้ช่วยเหลืทอนางสีดากลับคืนมาได้ ถึงแม้จะได้ตัวนางสีดากลับมาแล้ว พระรามก็ยังไม่มีความสุข เพราะคิดว่าประชาชนจะไม่ยอมเชื่อว่านางสีดาโดนทศกัณฐ์ไปขังไว้ 1 ปี นางสีดาจึงขอพิสูจน์ตัวเองให้กองทัพพระรามดูด้วยการลุยไฟ

### มหากาพย์รามเกียรติ์ ภาค 2

นางสีดาได้พิสูจน์ตัวเองด้วยการบูชาไฟ กองทัพพระรามก็เดินทางกลับมาครองเมืองอโยธยา รวมทั้งหนุมานและบริวาร หนุมานสร้างความดีความชอบเป็นที่รักใคร่ของพระรามและนางสีดาเป็นอย่างมาก ต่อมาไม่นานกลับมีเหตุการณ์เกิดขึ้นประชาชนบางกลุ่มต่างไม่พอใจในนางสีดาที่ถูกทศกัณฑ์จับตัวไป จะมีความบริสุทธิ์ได้อย่างไร เหตุไฉนพระรามจึงนำนางกลับมาครองรักกันได้ เพื่อความสงบสุขของบ้านเมืองพระรามจึงยอมเสียสละครั้งยิ่งใหญ่ด้วยการให้พระลักษณ์นำนางสีดาไปทิ้งไว้กลางป่า นางสีดาต้องทนทุกข์ลำบากทั้งที่ตัวเองบริสุทธิ์ใจและกำลังท้อง ต่อมานางสีดาได้คลอดบุตรชาย 2 คน พระรามได้เสด็จมาพบนางสีดาจึงได้มอบบุตรชายให้พระรามไว้ ส่วนตัวนางได้แสดงความบริสุทธ์ใจโดยเชิญพระแม่ธรณีช่วยสูบตัวเองลงไปพระรามเสียใจมาก จึงขอสละราชบัลลังก์เพื่อที่จะเดินทางกลับสู่สรวงสวรรค์

นักแสดงนำ
---------

* ทารา สิงห์ รับบท หนุมาน
* บิสวาจีต รับบท พระราม
* เมาสุมิ ชัตเตอร์จี รับบท นางสีดา
* ทุรคา โคต รับบท นางอัญชนา
* อชัย รับบท พระลบ
* มาสเตอร์ อลังการ รับบท พระมงกุฎ
* ตุลารี รับบท ซาบารี
* เปรม นารท รับบท พญาทศกัณฐ์
* สุมิตรา เทวี รับบท นางมณโฑ
* รันทวะ รับบท อินทรชิต
* จายาศิริ กาดก้า รับบท ราชกุมารีสุโรชนะ
* อสิท เซน รับบท กุมภกรรณ
* ซาซิ กาปูร์ รับบท อักษัยกุมาร
* เมห์มูด รับบท ซากุน
* มุขกลี รับบท ผู้ช่วยของซากุน
* ซาฮู โมดั๊ก รับบท พิเภก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Lav Kush (1997)(Cast & Crew)". *IMDb*.
**อุทกภัยในประเทศไทย พ.ศ. 2538** เป็นเหตุการณ์อุทกภัยหรือน้ำท่วมครั้งใหญ่ครั้งหนึ่งที่เกิดในประเทศไทย โดยเหตุการณ์อุทกภัยครั้งนี้เริ่มขึ้นในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2538 เมื่อเกิดพายุหลายลูกพัดกระหน่ำเข้าสู่ประเทศไทย โดยเฉพาะพายุโอลิส เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลังจากที่นายบรรหาร ศิลปอาชา เข้ารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และจัดตั้งรัฐบาลได้ไม่ถึงเดือน ก็เกิดฝนตกหนักและน้ำท่วมในส่วนภูมิภาคของประเทศ ตั้งแต่ ภาคใต้, ภาคเหนือ, ภาคตะวันออก, ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคตะวันตก จากนั้นน้ำเหนือได้ไหลลงสู่ภาคกลาง รวมถึงพื้นที่กรุงเทพมหานคร

ผลการสรุปความเสียหาย ปรากฏว่าน้ำท่วมทั้งสิ้น 68 จังหวัด 585 อำเภอ มีผู้ได้รับความเดือดร้อนประมาณ 4,500,000 คน จากทั้งหมด 1,163,871 ครอบครัว เสียชีวิต 260 คน มูลค่าความเสียหายไม่รวมสิ่งสาธารณูปโภคกว่า 6,598 ล้านบาท นับเป็นอุทกภัยที่มีความร้ายแรงมากที่สุดในประเทศไทยที่เกิดขึ้นในรอบ 40 ปี

สำหรับกรุงเทพมหานคร น้ำได้เริ่มท่วมตั้งแต่ต้นเดือนตุลาคม น้ำท่วมขังเป็นเวลาหลายวันติดต่อกัน โดยเฉพาะพื้นที่เขตที่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา เช่น เขตธนบุรี, เขตบางกอกใหญ่, เขตคลองสาน, เขตบางกอกน้อย, เขตบางพลัด เป็นต้น ส่งผลให้สถานศึกษาต่าง ๆ ต้องเลื่อนการเปิดภาคเรียนออกไป ซึ่งน้ำในแม่น้ำเจ้าพระยามีระดับสูง โดยวัดที่สะพานพระพุทธยอดฟ้า เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม มีค่าระดับสูงถึง 2.27 เมตร (รทก.) มากที่สุดเป็นประวัติการณ์พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ได้พระราชทานพระราชดำริการแก้ไขปัญหาต่อนายบรรหาร ศิลปอาชา นายกรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม โดยเฉพาะการเร่งระบายน้ำออกทะเลได้มากขึ้น, การจัดหาเครื่องสูบน้ำให้เพียงพอ, การขุดลอกคลองที่ตื้นเขินให้ระบายน้ำได้เร็วขึ้น เป็นต้น และก่อให้เกิดโครงการแก้มลิง ขึ้นมาตามพระราชดำริ

เหตุการณ์ค่อย ๆ คลี่คลายเมื่อน้ำได้ลดระดับลงในเดือนพฤศจิกายน รวมระยะเวลากว่า 3 เดือน

อ้างอิง
-------

1. ↑  ภัยน้ำท่วมอุทกภัยรุนแรงที่สุดของไทยครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์เมื่อปี 2538[*ลิงก์เสีย*] จาก กรุงเทพธุรกิจ
2. ↑  *บันทึกเมืองไทย*, สารคดี โดย สรยุทธ์ สุทัศนะจินดา
3. ↑  *อุทกภัยใหญ่รอบ 10 ปี ทำเศรษฐกิจยับ*, หน้า 238-239. 289 ข่าวดัง 3 ทศวรรษหนังสือพิมพ์มติชน, 2549, ISBN 974-323-889-1

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รวมภาพเหตุการณ์ เก็บถาวร 2012-01-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำหรับสถานที่อื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ วัดกู่คำ

**วัดกู่คำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 9.7 ตารางวา

วัดกู่คำ ไม่มีประวัติเกี่ยวกับการสร้างที่แน่ชัด แต่พื้นเมืองน่าน ฉบับวัดพระเกิด ได้กล่าวถึง พระธาตุกู่คำ ว่ามีการบูรณปฏิสังขรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2172 อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1883 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมา กล้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร ขณะที่ประวัติจากทางวัดระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2464

ในคัมภีร์ใบลานตำนานพระธาตุวัดกู่คำว่า ครั้งอดีตกาลเมื่อพระพุทธเจ้าได้เสด็จมาทรงน้ำที่ห้วยไคร้ ได้ทรงสรงน้ำแล้วได้ไห้พระสาวกนำผ้าอาบน้ำ ไปตากที่ก้อนหินใหญ่ริมแม่น้ำ แล้วพระพุทธองค์ทรงเสด็จไปยังดอยภูเพียง เพื่อไปไว้เกศาที่ดอยภูเพียง เมื่อจะเสด็จกลับได้ให้พระสาวกไปกู้หรือเก็บผ้าอาบน้ำผืนนั้นเมื่อพระสาวกไปยังก้อนหินก็พบว่าผ้าอาบน้ำผืนนั้นกลับกลายเป็นแผ่นทองคำ เมื่อเป็นดังนั้นพระพุทธองค์จึงทรงให้เก็บกู้ผ้าทองคำผืนนั้นและทรงประทานเกศาให้แก่พระสาวกและชาวเมืองแห่งนี้ เพื่อให้เป็นตัวแทนพระองศ์ ชาวเมืองจึงได้สร้าง
พระธาตุครอบที่หินตากผ้าพร้อมทั้งนำเอาผ้าทองคำและพระเกศาธาตุบรรจุไว้ในพระธาตุวัดกู่คำ

โบราณสถานและโบราณวัตถุภายในวัดมีองค์พระประธานในอุโบสถ และลวดลายดาวเพดาลซึ่งเป็นศิลปะแบบพม่าที่ยังคงเหลืออยู่ในจังหวัดน่าน และยังมีธรรมาสน์โบราณศิลปะพื้นเมืองน่าน ที่ประดับด้วยกระจกตะกั่ว หรือแก้วจืน แก้วอังวะ พระธาตุกู่คำเป็นเจดีย์ทรงระฆังที่เจดีย์ยึดส่วนฐานให้สูงทำให้องค์ระฆังมีขนาดเล็กลง โดยส่วนฐานล่างเป็นฐานเขียงสามชั้นต่อด้วยฐานบัวลูกแก้วอกไก่และชั้นบัวถลา รองรับองค์ระฆัง โดยบริเวณปากองค์ระฆังมีลวดลายกลีบบัวประดับ เหนือองค์ระฆังเป็นบัลลังค์ ปล้องไฉนและปลียอด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติวัด ทั่วราชอาณาจักร จังหวัดน่าน" (PDF). สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดน่าน.
2. ↑  "วัดกู่คำ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "ขอรัฐแล้วเงียบ! "ตุ๊เจ้าวัดกู่คำ-น่าน" ยันอุโบสถร้อยปีทรุดผวาถล่ม ศรัทธามีมติทุบ-รื้อทำใหม่". ผู้จัดการออนไลน์.
4. ↑  "วัดกู่คำ". องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
5. ↑  กรมศิลปากร. "วัดกู่คำ" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 20 ตุลาคม 2566. เข้าถึงจาก
**ออสเบอร์** หรือ **ออสเบอร์ก้า** (ภาษาอังกฤษ Osburh หรือ Osburga) เป็นพระมเหสีพระองค์แรกของพระเจ้าเอเธลวูล์ฟแห่งเวสเซ็กซ์ และเป็นพระราชมารดาของพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช ผู้เขียนชีวประวัติของพระเจ้าอัลเฟรด แอสเซอร์ บรรยายพระองค์ไว้ว่าเป็น "สตรีที่เคร่งศาสนาที่สุด มีพระจริยาวัตรที่งดงาม และเป็นผู้ดีโดยกำเนิด"

การมีตัวตนของออสเบอร์รู้ได้แค่จาก*ชีวิตของกษัตริย์อัลเฟรด*ของแอสเซอร์ เธอไม่ได้ถูกกล่าวชื่อในฐานะพยานของกฎบัตรใดๆ และการตายของเธอไม่ได้ถูกรายงานในพงศาวดารแองโกลแซ็กซอน เท่าที่รู้คือเธอเป็นมารดาของพระราชบุตรทุกคนของเอเธลวูล์ฟ พระราชโอรส 5 พระองค์ เอเธลสตาน,พระเจ้าเอเธลบาลด์แห่งเวสเซ็กซ์, พระเจ้าเอเธลเบิร์ทแห่งเวสเซ็กซ์, พระเจ้าเอเธลเรดแห่งเวสเซ็กซ์ และพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช และพระราชธิดา เอเธลสวิธ พระมเหสีของกษัตริย์เบิร์ฟเร็ดแห่งเมอร์เชีย

ออสเบอร์เป็นบุตรสาวของออสแล็ค มหาดเล็กของพระเจ้าเอเธลวูล์ฟ คนสำคัญของราชสำนักหลวงและครัวเรือน ออสแล็คได้ถูกบรรยายไว้ว่าเป็นผู้สืบเชื้อสายของพระนัดดาชาวจุ๊ทของกษัตริย์เซอร์ดิช สตัฟและไวท์ก้าร์ ผู้พิชิตเกาะไวท์ จึงนับว่าเป็นบรรพบุรุษของพวกเกียท/โกธด้วย
**ความคิดของสี จิ้นผิงว่าด้วยสังคมนิยมกับอัตลักษณ์จีนสำหรับสมัยใหม่** (อังกฤษ: Xi Jinping Thought on Socialism with Chinese Characteristics for a New Era; จีน: 习近平新时代中国特色社会主义思想) เป็นทฤษฎีการเมืองของสี จิ้นผิง เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน มีการกล่าวถึงคำนี้ครั้งแรกอย่างเป็นทางการในสมัชชาแห่งชาติครั้งที่ 19 ของพรรคคอมมิวนิสต์จีน แต่มีการพัฒนามาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ปี 2555 เมื่อสีเป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน สมัชชาที่ 19 ยืนยันอุดมการณ์ดังกล่าวเป็นอุดมการณ์ชี้นำการเมืองและการทหารของพรรคคอมมิวนิสต์จีน

ตัวสีเองอธิบายความคิดดังกล่าวว่าเป็นส่วนหนึ่งของกรอบกว้าง ๆ ซึ่งสร้างไว้รอบสังคมนิยมกับลักษณะจีน คำของเติ้งซึ่งวางประเทศจีนไว้ใน "สังคมนิยมขั้นปฐมภูมิ" ในเอกสารของพรรคอย่างเป็นทางการและคำแถลงของผู้ร่วมงานของสี ความคิดดังกล่าวกล่าวว่าเป็นการต่อลัทธิมากซ์–เลนิน, ความคิดของเหมา เจ๋อตง, ทฤษฎีของเติ้ง เสี่ยวผิง, "สามตัวแทน" (Three Represents), และทัศนะการพัฒนาวิทยาศาสตร์ (Scientific Development Perspective) ว่าเป็นส่วนหนึ่งของชุดอุดมการณ์ชี้นำซึ่งรวบรวม "ลัทธิมากซ์ซึ่งรับเข้าบริบทจีน" และข้อพิจารณาร่วมสมัย

วันที่ 24 ตุลาคม ในสมัยปิดประชุม สมัชชาพรรคที่ 19 อนุมัติการรับความคิดของสี จิ้นผิงเข้าธรรมนูญแห่งพรรคคอมมิวนิสต์จีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Zhang, Ling (18 ตุลาคม 2560). "CPC creates Xi Jinping Thought on Socialism with Chinese Characteristics for a New Era". *Xinhua*. สืบค้นเมื่อ 18 ตุลาคม 2560. `{{cite news}}`: Cite ไม่รู้จักพารามิเตอร์ว่างเปล่า : `|1=` (help); ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
2. ↑  "Xi presents new CPC central leadership, roadmap for next 5 years". *Xinhua*. 24 ตุลาคม 2560. สืบค้นเมื่อ 24 ตุลาคม 2560. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
3. ↑  Phillips, Tom (24 ตุลาคม 2560). "Xi Jinping becomes most powerful leader since Mao with China's change to constitution". *The Guardian* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). ISSN 0261-3077. สืบค้นเมื่อ 24 ตุลาคม 2560. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` (help)
**วัดเขาวงกฎ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสนามแจง อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี มีพื้นที่ตั้งวัดราว 50 ไร่ 3 งาน (มีพื้นที่แนวสันเขาทั้งสามด้าน) เนื้อที่ออกโฉนด 32 ไร่ 2 งาน 33 ตารางวา

วัดเขาวงกฎเดิมเป็นที่พักสงฆ์ทิ้งร้างอยู่ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2460 หลวงพ่อเพา พุทธสโร เห็นว่าเป็นที่สงบ จึงมีการตั้งวัดระบุการตั้งวัด พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2471

อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 โดยมีขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร มีพระพุทธไสยาสน์องค์ใหญ่ตั้งประดิษฐานอยู่เชิงเขาทางทิศตะวันตก มีเรือสำเภาอยู่ปากทางเข้าซึ่งใกล้กับเสาหงส์ เป็นที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง มีสมเด็จหลวงพ่อเมตตา (พระพิชิตมาร) ที่จำลองมาจากประเทศอินเดีย ในมณฑปมีรูปหล่อหลวงพ่อเพา ซึ่งเป็นผู้สร้างวัดเขาวงกฎขึ้นมา ปราสาทตรีมุขเป็นที่เก็บรักษาสังขารในโลงแก้วของหลวงพ่อเจริญ อดีตเจ้าอาวาสวัด บนยอดเขามีพระนาคปรกทิพยมุนีคีรีวงกฎ ประดิษฐานอยู่ ใกล้อุโบสถมีถ้ำค้างคาวที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดลพบุรี ภายในถ้ำมีค้างคาวนับล้านตัวและลิงแสม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาวงกฎ". องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
2. ↑  "วัดเขาวงกฎ". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "วัดเขาวงกต". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
บทความนี้เกี่ยวกับสวนสาธารณะในประเทศอินเดีย สำหรับพุทธศาสนสถาน ดูที่ ลุมพินีวัน สำหรับสวนสาธารณะในกรุงเทพมหานคร ดูที่ สวนลุมพินี

**สวนลุมพินี** (อังกฤษ: Lumbini Park) หรือชื่อทางการ **สวนที. อันชัยอา ลุมพินี** (T. Anjaiah Lumbini Park) เป็นสวนสาธารณะขนาดเล็ก พื้นที่ 3 เฮกตาร์ (7.5 เอเคอร์) ตั้งอยู่ติดกับฮุสเซนสาครในไฮเดอราบาด ประเทศอินเดีย ที่ตั้งของสวนนั้นอยู่ใจกลางเมืองไฮเดอราบาด และใกล้เคียงกับสถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ ทั้งพิรลามนเทียร และ ถนนสร้อยคอ จึงทำให้สวนมีผู้เข้ามาเยี่ยมชมตลอดทั้งปี กิจกรรมสำคัญในสวนคือการพายเรือในทะเลสาบฮุสเซนสาครไปยังพระพุทธรูปขนาดใหญ่กลางทะเลสาบ สวนนี้ก่อสร้างในปี 1994 และอยู่ภายใต้การดูแลของโครงการพุทธปุรณิมา (Buddha Purnima Project Authority) ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐบาลรัฐเตลังคานา ในปี 2007, ที่นี่เป็นหนึ่งในจุดที่ถูกวางระเบิดในเหตุ 25 August 2007 Hyderabad bombings มีผู้เสียชีวิต 44 คน

ประวัติ
-------

ในปี 1994 สวนลุมพินีได้สร้างขึ้นภายใต้งบประมาณ 23.5 ล้านรูปีอินเดียบนพื้นที่ 2 เฮกตาร์ (5 เอเคอร์) ตรงข้ามกับฮุสเซนสาคร ต่อมาในปี 2000 ได้มีการตั้งโครงการพุทธปุรณิมา (Buddha Purnima Project Authority; BPPA) ขึ้นเพื่อดูแลพื้นที่พัฒนาที่เจาะจงในไฮเดอราบาดรวมถึงสวนลุมพินี ต่อมาได้มีการสร้างห้องแสดงเลเซอร์, กิจกรรมพายเรือ และน้ำพุดนตรีขึ้นเพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวและคนในท้องถิ่นให้เข้ามาภายในสวน 
ในปี 2006 สวนได้ถูกตั้งชื่อว่า T. Anjaiah Lumbini Park เพื่อเป็นเกียรติแด่อดีตมุขนายกรัฐอานธรประเทศท่านนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Lumbini Park".
2. ↑  Kamalapurkar, Shwetal (2007-08-25). "Death toll in Hyderabad serial blasts rises to 44". IBNLive.com. สืบค้นเมื่อ 2008-08-17.
3. 1 2  "Buddha Purnima Project Authority". Hyderabad Urban Development Authority. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 October 2007. สืบค้นเมื่อ 2008-08-17.
4. ↑  "YSR reiterates promise on housing for the poor". *The Hindu*. 2006-08-17. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-02-28. สืบค้นเมื่อ 2008-08-17.

แม่แบบ:โครงสวนสาธารณะ
**เวย์ลัน โจเซฟ สมิตเธอส์ จูเนียร์** (อังกฤษ: Waylon Joseph Smithers Jr. เกิด 25 ธันวาคม 1951) หรือมักเรียกสั้น ๆ เพียง มิสเตอร์สมิตเธอส์ หรือ สมิตเธอส์ (สะกดแบบอื่น: สมิตเธอร์) เป็นตัวละครสมมติในซิทคอมแอนิเมชั่นเรื่องเดอะซิมป์สันส์ พากย์เสียงโดย Harry Shearer สมิตเธอส์ปรากฏตัวครั้งแรกในตอน "Homer's Odyssey" แต่เขาปรากฏตัวเพียงแค่เสียงครั้งแรกจริง ๆ ในตอนปฐมทัศน์ของเดอะซิมป์สันส์ ตอน "Simpsons Roasting on an Open Fire" เขาเป็นเจ้าหน้าที่บริหารระดับสูงของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์สปริงฟีลด์ และเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของมิสเตอร์เบินส์ เจ้าของโรงไฟฟ้า

ความซื่อสัตย์และทุ่มเทให้กับมิสเตอร์เบินส์ของเขานั้นได้แรงบันดาลใจมาจากการที่เจ้าหน้าที่และผู้บริหารหลาย ๆ คนของฟอกซ์ ปฏิบัติต่อ Barry Diller ชื่อขึ้นต้น (เวย์ลัน; Waylon) นั้นดัดมาจากชื่อของนักเล่นหุ่นกระบอก เวย์แลนด์ ฟลาเวอส์ (Wayland Flowers) ไอเดียที่ให้สมิตเธอส์มีรูปแบบความชอบทางเพศที่กำกวมนั้นมาจาก Sam Simon แซมบอกว่าสมิตเธอส์ควรเป็นเกย์และมีความรักที่ไม่มีวันหายไปต่อมิสเตอร์เบินส์ ในการปราฏตัวครั้งแรกของสมิตเธอส์ เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่เขามีลักษณะผิวสี และมีผมสีน้ำเงิน แม็ท เกรนิง ผู้สร้างเดอะซิมป์สันส์ กล่าวไว้ในบทสัมภาษณ์ของทีเอ็มซีว่ามันเป็นข้อผิดพลาดในขั้นตอนการลงสีที่ทำให้สมิตเธอส์มีสำผิวคล้ำและผมน้ำเงิน แต่ทีมผู้ผลิตไม่มีทุนเพียงพอที่จะแก้ไขการลงสีน้ันก่อนที่ตอนนั้นจะออกฉายทางโทรทัศน์

สมิตเธอส์เป็นผู้ช่วยที่ซื่อสัตย์ ทำตามคำสั่ง และแอบชอบมิสเตอร์เบินส์ลับ ๆ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่มักเป็นมุกตลกโผล่มาในบางตอนของเดอะซิมป์สันส์ ในหลาย ๆ ทาง สมิตเธอส์ถือว่าเป็นรูปเหมารวมของเกย์ที่ไม่เปิดตัว (closeted gay) มีการอุปมาอย่างเปิดเผย (overt allusion) และคำสองแง่สองง่าม (double entendre) มากมายที่เกี่ยวกับลักษณะรักร่วมเพศ (homosexual) ของเขา ในขณะที่ผู้ผลิตรายการบางคนก็ตีความสมิตเธอส์ไปเลยว่าเป็น "รักร่วมมิสเตอร์เบินส์" ("Burns-sexual") ในซีซั่น 27 (ปี 2016) ตอน "The Burns Cage" ท้ายที่สุดเขาได้ตัดสินใจเปิดตัวว่าตนเองเป็นเกย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  คำแปลภาคภาษาไทยใน The Simpsons: Tapped Out
2. ↑  Goertz, Allie; Prescott, Julia (8 August 2016). "I Married Marge (with Jeff Martin)" (Podcast). Maximum Fun. เหตุการณ์เกิดขึ้นที่ 61:28. สืบค้นเมื่อ 4 April 2018. `{{cite podcast}}`: Cite ไม่รู้จักพารามิเตอร์ว่างเปล่า : `|1=` (help)
3. ↑
4. ↑  "Waylon Smithers from The Simpsons was originally black". *OMG Facts*. Dose. สืบค้นเมื่อ 10 December 2015.[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  "'Simpsons' Creator Matt Groening Smithers Was Black By Mistake ... DOH!". *TMZ*. สืบค้นเมื่อ 10 December 2015.
6. ↑  McDermott, Maeve. "Smithers officially came out as gay on 'The Simpsons'". *USA Today*. สืบค้นเมื่อ 1 June 2016.
**ซูเปอร์ฮิต** เป็นโปรเจ็กท์พิเศษของนิธิทัศน์ โปรโมชั่น โดยเป็นการนำศิลปินนักร้องในสังกัดมาขับร้องเพลงลูกทุ่งที่เคยได้รับความนิยมมาก่อน ด้วยรูปแบบดนตรีที่ทันสมัยและสนุกสนานยิ่งขึ้นกว่าเดิม เข้าถึงผู้ฟังทุกกลุ่มเป้าหมาย โดยใช้เครื่องดนตรีบันทึกเสียง เช่น ดรัมแมชชีน กีตาร์ คีย์บอร์ด และเครื่องเป่าบางชิ้น

ซูเปอร์ฮิตครั้งแรก
------------------

นิธิทัศน์ออกวางตลาดอัลบั้ม "ซูเปอร์ฮิต" ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2533 โดยศิลปินรายแรกคือ ดอน สอนระเบียบ ตามด้วย พรพิมล ธรรมสาร, ยุรนันท์ ภมรมนตรี และ สเตทเอ็กซ์เพรส โดยใช้ชื่อศิลปินตามด้วยคำว่าซูเปอร์ฮิตเป็นชื่ออัลบั้ม จากนั้นเป็นผลงานในชื่อชุด "เพลงคู่ซูเปอร์ฮิต", "ซูเปอร์ฮิต สเปเชี่ยล", "เมดเล่ย์ซูเปอร์ฮิต" โดยศิลปินนักร้องอีกหลายคน รวมทั้งได้นำนักร้องเพลงลูกทุ่งต้นฉบับมาขับร้องกับดนตรีใหม่ในชื่อชุด "อภิมหาลูกทุ่งซูเปอร์ฮิต" ส่วนชื่อ "เพลงหวานซูเปอร์คลาสสิก" เริ่มมีขึ้นในอัลบั้มของ โอภาส ทศพร ซึ่งเป็นอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก

ความสำเร็จ
----------

แม้จะมีชื่ออัลบั้มที่ต่างกัน แต่ก็ถือว่าผลงานเพลงเก่าทำใหม่ล้วนอยู่ในสกุลซูเปอร์ฮิตแทบทั้งสิ้น และด้วยการใช้เวลาโปรโมทเพลงกว่าสิบชั่วโมงต่อสัปดาห์เพื่อออกอากาศทางช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ทำให้ซูเปอร์ฮิตกลายเป็นชื่อเรียกติดปากคนฟังไปโดยปริยายเมื่อนึกถึงค่ายเพลง โดยมีอัลบั้มซูเปอร์ฮิตตามมาอีกนับร้อยชุด ขณะที่ผลงานเพลงสร้างสรรค์ของศิลปินซึ่งเป็นที่ยอมรับในแง่คุณภาพ เช่น ติ๊ก ชีโร่, ไฮดร้า ฯลฯ กลับค่อยๆ ลดลง จนเกิดการล่มสลายของค่ายไปในที่สุด  แต่อย่างไรก็ตาม โปรเจ็กท์ "ซูเปอร์ฮิต" ทำให้วงการเพลงลูกทุ่งกลับมาเฟื่องฟูอีกครั้ง ด้วยการบุกเบิกการนำเพลงเก่ามาทำดนตรีในสมัยใหม่

รายชื่อศิลปินในสกุลซูเปอร์ฮิต
-----------------------------

### นักร้องในสังกัด

* ดอน สอนระเบียบ
* พรพิมล ธรรมสาร (ก้อย)
* ยุรนันท์ ภมรมนตรี (แซม)
* สเตทเอ็กซ์เพรส
* ตวงสิทธิ์ เรียมจินดา (กุ้ง)
* ไพจิตร อักษรณรงค์ (จุ๋ง)
* กิตติคุณ เชียรสงค์ (กุ้ง)
* พิมพ์โพยม เรืองโรจน์ (อิ๋ว)
* วสันต์ แต้สกุล (ตี๋) (วงเพื่อน)
* วิรุฬ สกุลทรัพย์ไพศาล (ดำ) (ฟอร์เอฟเวอร์)
* สุนทร สุจริตฉันท์ (จี๊ด) (รอยัลสไปรท์)
* โชคดี พักภู่ (เต๊ะ) (แกรนด์เอ็กซ์)
* โอภาส ทศพร (อ๊อด) (เพลงหวานซูเปอร์คลาสสิก)
* นิค นิรนาม (หยิบสิบ)
* คนด่านเกวียน
* ดอกไม้ป่า
* ดิ ออริจินอล ทรี
* ดิเรก อมาตยกุล (ตู้)

### นักร้องเพลงต้นฉบับ

* ยอดรัก สลักใจ
* ชาย เมืองสิงห์
* ไวพจน์ เพชรสุพรรณ
* สดใส รุ่งโพธิ์ทอง
* ชินกร ไกรลาศ
* เพลิน พรหมแดน
* รุ่งเพชร แหลมสิงห์
* สัญญา พรนารายณ์
* ไพรวัลย์ ลูกเพชร
* สนธิ สมมาตร
* ผ่องศรี วรนุช
* เสรี รุ่งสว่าง
* ศรชัย เมฆวิเชียร
* คัมภีร์ แสงทอง
* จีระพันธ์ วีระพงษ์
* กังวาลไพร ลูกเพชร

### ผู้เรียบเรียงเสียงประสาน

* โชคดี พักภู่
* ทนงศักดิ์ อาภรณ์ศิริ
* พีรสันติ จวบสมัย
* เสนีย์ ฉัตรวิชัย
* ธนา ลวสุต

ดูเพิ่ม
-------

* นิธิทัศน์ โปรโมชั่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  คิดถึงค่ายเพลง "นิธิทัศน์"[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  นิตยสารสีสัน ปีที่ 4 ฉบับที่ 1 มกราคม 2534 : หน้า 47
3. ↑  เพราะอะไร? ค่ายเพลงยักษ์ใหญ่อย่าง"นิธิทัศน์"ถึงได้"เจ๊ง"
**ศูนย์ส่งดาวเทียมซีชาง** (อังกฤษ: Xichang Satellite Launch Center) มีชื่อย่อว่า **XSLC** เป็นสถานที่ปล่อยยานอวกาศของประเทศจีนตั้งอยู่ในนครซีชาง จังหวัดปกครองตนเองชนชาติอี๋ เหลียงชาน ในมณฑลเสฉวน

สถานที่ได้ทำการเปิดใน ค.ศ. 1984 และถูกนำมาใช้เป็นหลักในการปล่อยจรวดด้วยแรงผลักดันที่มีประสิทธิภาพและการสื่อสารสถานีภาคพื้นดิน และดาวเทียมสภาพอากาศ เป็นสถานที่มีความร่วมมือด้านอวกาศของชิโน-ยุโรป ด้วยการปล่อยยานครั้งแรกของ 2 ดาวเทียมวิทยาศาสตร์ คือ ดับเบิลสตาร์ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2003 เจ้าหน้าที่จีนได้แสดงความสนใจในการดำเนินดาวเทียมระหว่างประเทศที่เพิ่มขึ้นจากการปล่อยยานจาก XSLC

ในปี ค.ศ. 1996 อุบัติเหตุร้ายแรงที่เกิดขึ้นเมื่อจรวดบรรทุกดาวเทียมอินเทลแซต 708 ล้มเหลวในการปล่อยยานจากศูนย์ปล่อยดาวเทียมซีชาง นอกจากนี้ใน ค.ศ. 2007 ได้มีการทดสอบขีปนาวุธต่อต้านดาวเทียมที่เกิดขึ้นจากศูนย์นี้

ดูเพิ่ม
-------

* โครงการอวกาศจีน
* ศูนย์ส่งดาวเทียมจิ่วเฉฺวียน
* ศูนย์ส่งดาวเทียมไท่หยวน
* ศูนย์ส่งดาวเทียมเหวินชาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Dongfanghong IV ready for more int'l satellite orders". Xinhua News Agency.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Aerial Maps from Google Maps
**เซาเทิร์นซูดาน** (อาหรับ: حكومة جنوب السودان *Ḥukūmat Janūb as-Sūdān;* Dinka: Lɔ̈k Bïkrotmac Paguot Thudän) เป็นเขตปกครองตนเองที่ประกอบด้วยรัฐทางใต้ของซูดาน 10 รัฐ ก่อตั้งในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2548 และได้รับเอกราชเป็นสาธารณรัฐซูดานใต้ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554 รัฐบาลปกครองตนเองก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในรุมเบกและต่อมาได้ย้ายไปที่จูบา ทิศตะวันออก ติดกับเอธิโอเปีย เคนยา ยูกันดาและสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกทางตอนใต้ และสาธารณรัฐแอฟริกากลางทางทิศตะวันตก พื้นที่ทางตอนเหนือส่วนใหญ่เป็นชาวอาหรับและมุสลิมซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลกลางโดยตรง สถานะปกครองตนเองของภูมิภาคนี้เป็นมาจากเงื่อนไขของข้อตกลงสันติภาพระหว่างขบวนการปลดปล่อยประชาชนซูดาน (SPLA/M) และรัฐบาลซูดานซึ่งเป็นตัวแทนโดยพรรครัฐสภาแห่งชาติเพื่อยุติสงครามกลางเมืองซูดานครั้งที่สอง ความขัดแย้งดังกล่าวถือเป็นสงครามกลางเมืองที่ยาวนานที่สุดในแอฟริกา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Fisher, Jonah (23 October 2005). "South Sudan gets new government". BBC News, United Kingdom. สืบค้นเมื่อ 7 December 2008.
2. ↑  "Southern Sudan fragile peace". Thomson Reuters Foundatio. 27 May 2008. สืบค้นเมื่อ 7 December 2008.
บทความนี้เกี่ยวกับอุปกรณ์ถ่ายภาพ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ แฟลช

ตัวอย่างแฟลช
**แฟลช** (อังกฤษ: flash) เป็นแหล่งกำเนิดแสงเทียมในการให้ความสว่างสำหรับถ่ายภาพแฟลช (Flash) มีลักษณะเป็นไฟวาบสว่างขึ้นเพียงระยะเวลาสั้น ๆ เป็นอุปกรณ์จำเป็นอย่างยิ่งในช่วงเวลาที่สภาพแสงธรรมชาติไม่เป็นตามที่นักถ่ายภาพต้องการ ยุคสมัยแรกๆ แฟลชมีกำลังน้อยและสามารถใช้ได้ครั้งเดียว ไม่มีวงจรควบคุมที่ซับซ้อนมีหลอดแฟลชขนาดใหญ่

เมื่อเวลาผ่านไป เทคโนโลยีก้าวหน้ามากขึ้น สามารถพัฒนาแฟลชให้มีขนาดที่เล็กลง มีการใช้อิเลกทรอนิกส์ในการควบคุม สามารถใช้งานได้หลายครั้ง โดยมีคาปาซิเตอร์เป็นตัวเก็บประจุอาศัยพลังงานจากแบตเตอรี

แบ่งประเภทตามลักษณะการทำงานของแฟลชแล้วสามารถแบ่งเป็น 2 ประเภท ดังนี้

1. แฟลชหลอด (Bulb Flash) ประกอบด้วยตัวหลอดที่ทำด้วยแก้วใสบางฉาบด้วยพลาสติกใสสีฟ้าหรือสีน้ำเงินภายในหลอดบรรจุด้วยลวดโลหะพวกอะลูมิเนียม ทำเป็นเส้นเล็ก ๆ มากมาย และมีแก๊สออกซิเจนช่วยในการเผาไหม้ ภายในจะมีไส้หลอด เมื่อไส้หลอดลุกไหม้ถึงที่สุด (Peak) แล้วจะค่อย ๆ ดับลง
2. แฟลชอิเล็กทรอนิกส์ (Electronic Flash Strobe) แฟลช ชนิดนี้จะมีแบตเตอรี่แห้งเป็นตัวจ่ายพลังงาน ให้บรรจุลงในคอนเดนเซอร์ และทำให้แฟลชทำงาน ภายในหลอดบรรจุด้วยก๊าซเฉื่อย พวกซีนอนซึ่งจะใช้แรงดันไฟฟ้าประมาณ 500-2,000 โวลท์ ในการอัดประจุเมื่อแฟลชทำงานทำให้เกิดแรงคลื่นไฟฟ้าสูงออกมาผ่านก๊าซเฉื่อย และกระแสจะแตกตัวเป็นไอออน ทำให้คายพลังงานออกมาเป็นแสง