recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**อิกัวนา** (อังกฤษและสเปน: *iguana*) เป็นสัตว์เลื้อยคลานจำพวกกิ้งก่าในสกุล *Iguana* ในวงศ์อิกัวนา (Iguanidae) และในวงศ์ย่อย Iguaninae

พบกระจายพันธุ์ในเม็กซิโก, อเมริกากลาง รวมทั้งเกาะต่าง ๆ ในภูมิภาคแคริบเบียนและพอลินีเซีย

กิ้งก่าสกุลนี้ถูกกล่าวถึงครั้งแรกในเชิงวิทยาศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1768 โดยโยเซฟุส นิโคเลาส์ เลาเรนที นักธรรมชาติวิทยาชาวออสเตรียในหนังสือของตนเองที่ชื่อว่า *Specimen medicum*, *Exhibens synopsin Reptilium Emendatam cum Experimentis circia venena*

มีความยาวมากกว่า 20 เซนติเมตร โดยมีรูปร่างลักษณะคล้ายกับตะกอง (*Physignathus cocincinus*) ซึ่งอยู่ในวงศ์ Agamidae ที่พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และออสเตรเลีย แต่มีพฤติกรรมที่แตกต่างกัน คือ เป็นกิ้งก่าที่กินพืชเป็นอาหาร และส่วนใหญ่จะอาศัยและหากินบนต้นไม้ ไม่ค่อยลงมาบนพื้นดิน

แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด คือ

* อิกัวนาเลสเซอร์แอนทิลลีส, *I. delicatissima*
* อิกัวนาเขียว, *I. iguana*

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชนิด *I. iguana* พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางและเป็นที่รู้จักกันมากกว่า นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง จนกลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในบางประเทศ และนิยมรับประทานเนื้อกันเป็นอาหารพื้นเมืองของภูมิภาคอเมริกาใต้

คำว่า "อิกัวนา" เป็นศัพท์ที่แปลงมาจากภาษาของชาวไตโนซึ่งเป็นชนพื้นเมืองของแถบแคริบเบียนมาจากคำว่า *Iwana*

อ้างอิง
-------

1. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา. *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก*. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, ธันวาคม 2552. 458 หน้า. หน้า 377. ISBN 978-616-556-016-0
2. ↑  "ตรวจตลาดอีกัวน่าวันนี้! กิ้งก่าตกกระป๋อง". ไทยรัฐ. 7 November 2009. สืบค้นเมื่อ 7 March 2015.
3. ↑  "'เอเลี่ยน สปีชีส์' รุกรานธรรมชาติ ตระหนักรู้ก่อนสายไร้ทางกำจัด". เดลินิวส์. 1 October 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-11-27. สืบค้นเมื่อ 7 March 2015.
4. ↑  Swanson, Paul L (1950), "The Iguana: Igunana iguana iguana", *Herpetolgica* **6**: 187-193
5. ↑  Coles, William (2002), "Green Iguana" (PDF), *U.S.V.I. Animal Fact Sheet #08*, Department of Planning and Natural Resources US Virgin Islands Division of Fish and Wildlife

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Iguana ที่วิกิสปีชีส์
ผลการลงประชามติแบ่งตามพื้นที่
การออกเสียงประชามติเพื่อตัดสินใจว่ากรีซจะยอมรับเงื่อนไขการช่วยเหลือวิกฤติหนี้สาธารณะภายในประเทศหรือไม่ ซึ่งเสนอโดยคณะกรรมการยุโรป กองทุนการเงินระหว่างประเทศ และธนาคารกลางยุโรปเมื่อ 25 มิถุนายน 2558 ได้มีการลงประชามติเมื่อ 5 กรกฎาคม 2558 นายกรัฐมนตรีอาเลกซิส ซีปรัส ประกาศให้มีการลงประชามติในตอนเช้าตรู่ของวันที่ 27 มิถุนายน 2558 และเป็นที่รับรองในวันถัดมาโดยรัฐสภาและประธานาธิบดี ซึ่งเป็นการลงประชามติครั้งแรกหลังจากการลงประชาติมติสาธารณรัฐในปี 2507 และเป็นการลงประชามติครั้งแรกของกรีซที่ไม่เกี่ยวข้องกับรูปแบบการปกครองของประเทศ

ผลการลงประชามติข้อเสนอในการช่วยเหลือได้ถูกปฎิเสธโดยเสียงส่วนใหญ่ร้อยละ 61 ต่อร้อยละ 39 ผลการลงประชามติยังทำให้อันโดนิส ซามารัส ผู้นำฝ่ายค้านและหัวหน้าพรรคประชาธิปไตยใหม่ต้องออกจากตำแหน่ง

ผล
--

| การลงประชามติเงินให้กู้กรีซ พ.ศ. 2558 |
| --- |
| ทางเลือก | คะแนนเสียง |  % |
| Referendum failed **ไม่เห็นชอบ** | **3,558,450** | **61.31%** |
| เห็นชอบ | 2,245,537 | 38.69% |
| บัตรดี | 5,803,987 | 94.2% |
| บัตรเสียหรือไม่ลงคะแนน | 357,153 | 5.8% |
| **คะแนนเสียงทั้งหมด** | **6,161,140** | **100.00%** |
| อัตราการลงคะแนน | 62.5% |
|
| จำนวนผู้มีสิทธิ์ลงคะแนน | 9,858,508 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Greece debt crisis: Tsipras announces bailout referendum". BBC News. 27 June 2015.
2. ↑  "Greek conservative opposition chief Samaras resigns". *Ekathimerini*. 5 July 2015. สืบค้นเมื่อ 5 July 2015.
***พุทธเกษตรพระไภษัชยคุรุ*** (อังกฤษ: Paradise of Bhaisajyaguru หรือ Pure Land of Bhaisajyaguru) เป็นจิตรกรรมที่สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์หยวน เดิมที ภาพเขียนนี้ติดตั้งอยู่ในอารามกว่างเชิ่งสี้ (อารามกว่างเชิ่งล่าง) ในแคว้นเจ้าเฉิง (趙城; Zhaocheng) มณฑลซัวไซ ภาพเขียนนี้ตั้งอยู่บนผนังหน้าจั่วทิศตะวันออกของโถงหลักในอาราม ต่อมา อาร์เธอร์ เอ็ม. แซกเคอร์ ได้ซื้อภาพเขียนนี้ และมอบให้กับพิพิธภัณฑ์ศิลปะมหานคร ในนิวยอร์ก เมื่อปี 1954

จิตรกรรมนี้แสดงภาพของพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้า และพระโพธิสัตว์สององค์ คือ พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ กับ พระจินตามณีจักรโพธิสัตว์ ตามธรรมเนียมจีน พระไภษัชยคุรุ (*เย่าชือฝอ* หรือ *หยกซือฮุก*) ถือว่าเป็นพระพุทธเจ้าแห่งยาและการแพทย์

จิตกรรมดังที่ปรากฏในทุกวันนี้ มีขนาดสูง 751.8 cm และยาว 1511.3 cm มีรายละเอียดที่วิจิตรตระการตา ในภาพประกอบด้วยพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้าประทับนั่งในพุทธเกษตรหรือดินแดนสุขาวดี รายล้อมด้วยเพทเจ้าและพระโพธิสัตว์องค์ต่าง ๆ ปกติแล้วมักแสดงภาพเขียนของพระไภษัชยคุรุในรูปลักษณ์เครื่องทรงอย่างอินเดีย แต่ในงานเขียนชิ้นนี้เลือกแสดงด้วยเครื่องทรงอย่างจีนเช่นเดียวกับบุคคลอื่นในภาพ องค์พระไภษัชยคุรุในภาพครองจีวรสีแดง และสองข้างมีพระโพธิสัตว์สองพระองค์ประทับนั่งขนาบอยู่ คือ พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ และ พระจินตามณีจักรโพธิสัตว์ ในภาพยังมีพระโพธิสัตว์องค์อื่นอีกสี่องค์ จอมทัพสวรรค์ทั้งสิบสอง ข้างละหกองค์ แทนมหาปณิธาน 12 ประการของพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้า ในอดีต ภาพเขียนนี้เคยถูกเรียกสับสนกันกับ *คณะพระศากยมุนีพุทธะ* (Assembly of Śākyamuni Buddha)

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Metropolitan Museum of Art, *Buddha of Medicine Bhaishajyaguru (Yaoshi fo)*
2. 1 2 3 4 5  Metropolitan Museum of Art, Anning Jing, *The Yuan Buddhist Mural of the Paradise of Bhaisajyaguru*, *Metropolitan Museum Journal, 26, 147-166*, 1991

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 薬師佛 *Buddha of Medicine Bhaishajyaguru (Yaoshi fo)* at Metropolitan Museum of Art
* *James Siena on the Buddha of Medicine Bhaishajyaguru" season 5, The Artist Project, 2015–2016* on The Metropolitan Museum of Art
**พระเจ้าโซซูริม** (ครองราชย์ ค.ศ.ที่ 371 - ค.ศ.ที่ 384) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 17 แห่ง อาณาจักรโกคูรยอ และเป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าโกกุกวอน

พระราชประวัติ
-------------

พระเจ้าโซซูริมทรงประสูติในฐานะ **องค์ชายโก กูบู** เป็นพระราชโอรสองค์โตของพระเจ้าโกกุกวอนพระองค์ทรงเป็นองค์รัชทายาทในปี ค.ศ. 355 และเสด็จขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 371 เมื่อพระเจ้าโกกุกวอนพระราชบิดาของพระองค์ทรงถูกปลงพระชนม์จากการโจมตีของ พระเจ้ากึนโชโก กษัตริย์แห่ง อาณาจักรแพคเจ ในพระราชวังพยองยาง

พระเจ้าโซซูริมทรงรับพระพุทธศาสนาเข้ามาสู่ อาณาจักรโคกูรยอ จากการเดินทางมาเผยแผ่ของพระจีนจากอาณาจักรต้าฉิน ที่มาพำนักอยู่ใน อาณาจักรโคกูรยอ

ในปี ค.ศ.ที่ 374, 375 และ 376 พระองค์ทรงยกทัพไปโจมตีอาณาจักรแพคเจทางตอนใต้ และในปี ค.ศ.ที่ 378 อาณาจักรโคกูรยอ โดนโจมตีจากกองทัพพวก คิตัน ชนเผ่านอกด่านจากทางตอนเหนือของอาณาจักร

และในปี ค.ศ.ที่ 384 พระเจ้าโซซูริมเสด็จสวรรคตในปีนั้น พระศพของพระองค์ถูกฝังอยู่ในป่าโซซูริม


| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าโซซูริม |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระเจ้าโกกุกวอน** |  | **จักรพรรดิแห่งโกคูรยอ** (พ.ศ. 914 - พ.ศ. 927) |  | **พระเจ้าโกกุกยาง** |

  


| * ด
* ค
* ก
ลำดับพระมหากษัตริย์เกาหลีสมัยอาณาจักรโคกูรยอ |
| --- |
| 
* ทงมย็องซ็อง
* ยูรี
* แทมูชิน
* มินจุง
* โมบน
* แทโจ
* ชาแด
* ชินแด
* โคกุกช็อน
* ซันซัง
* ทงช็อน
* ชุงช็อน
* ซอช็อน
* พงซัง
* มีช็อน
* โคกุกว็อน
* โซซูริม
* โคกุกยัง
* ควังแกโท
* ชังซู
* มุนจามย็อง
* อันจัง
* อันว็อน
* ยังว็อน
* พย็องว็อน
* ย็องยัง
* ย็องนยู
* โพจัง

 |
| **ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี** |
**ตวงพร อัศววิไล** (ปุ้ย) (14 เมษายน พ.ศ. 2514 - ปัจจุบัน)  อดีตผู้ประกาศข่าวไอทีวีและทีไอทีวี,เอ็นบีที 2 เอชดี,วอยซ์ทีวีและนักข่าวแปซิฟิค อินเตอร์คอมมูนิเคชั่น ทำงานกับวอยซ์ทีวีเธอมีบทบาทอย่างมากในการรายงานสดเกี่ยวกับการชุมนุมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ พ.ศ. 2553โดยมีตำแหน่งเป็นผู้สื่อข่าวพิเศษ

ตวงพรเป็นบุตรของ พล.ต.ต.อุทัย อัศววิไล อดีตผู้บังคับการตำรวจสันติบาล  จบการศึกษาจากโรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปริญญาตรีและโทจากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ขณะเป็นนักข่าวไอทีวี เคยเป็นข่าวเป็นผู้ประมูลซื้อเสื้อฟุตบอลของไรอัน กิ๊กส์ ได้ด้วยราคาสูงสุด 100,000 บาท เมื่อสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เดินทางมาเล่นในประเทศไทย  เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2544

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-08. สืบค้นเมื่อ 2008-08-27.
2. 1 2  สายใยบ้านเมือง
3. ↑  การชุมนุมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ พ.ศ. 2553[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  อดีตผู้การสันติบาลฉะ"ทักษิณ"กินรวบ-หนุนพลังปชช.โค่นล้ม
5. ↑  "ไทยโพสต์ 19 ธันวาคม 2550". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-12. สืบค้นเมื่อ 2021-09-22.

/ "ตวงพร" คุมอารมณ์ไม่อยู่ ปะทะคารมกลุ่มพันธมิตรฯ[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* บทสัมภาษณ์ ตวงพร อัศววิไล ไทยโพสต์ 4 มีนาคม 2550 เก็บถาวร 2008-09-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**พระเจ้าโชโก** (อังกฤษ: Chogo) (ค.ศ.166-ค.ศ. 214) กษัตริย์องค์ที่ 5 แห่งอาณาจักรแพกเจหนึ่งในสามก๊กแห่งเกาหลี ครองราชย์ระหว่างค.ศ. 166-214

พระเจ้าโชโกพระราชโอรสองค์โตของพระเจ้าแกรู มีพระอนุชาคือ พระเจ้าโกอี ในรัชสมัยของพระเจ้าโชโก อาณาจักรแพกเจเริ่มมีความแข็งแกร่งมากขึ้น อาณาจักรแพกเจมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับอาณาจักรชิลลามาโดยตลอดหลังจากพระเจ้าแกรูสวรรคต อาณาจักรชิลลาก็เริ่มบุกโจมตีอาณาจักรแพกเจอีกครั้งแต่ในรัชสมัยพระเจ้าโชโกนั้นสามารถป้องกันอาณาจักรได้อย่างดีทูตของอาณาจักรชิลลาชื่อ กิลซอนที่เคยมาเจริญสัมพันธไมตรีกับอาณาจักรแพกเจนั้นได้ทรยศต่ออาณาจักรชิลลามาเข้าข้างอาณาจักรแพกเจ ในสมัยที่พระเจ้าโชโกขึ้นครองบัลลังก์

ในอดีตอาณาจักรแพกเจได้ถูกโจมตีบ่อยครั้งโดยอาณาจักรชิลลา และในปีค.ศ.167 สมัยพระเจ้าโชโกอาณาจักรชิลลาได้โจมตีอาณาจักรแพกเจสามารถยึดป้อมปราการได้จำนวนมาก แต่พระเจ้าโชโกสามารถขับไล่กองทัพอาณาจักรชิลลาออกไปได้

พระเจ้าโชโกได้ใช้ยุทธวิธีทางทหารในการขับไล่กองทัพชิลลา และสามารถยึดป้อมปราการของอาณาจักรชิลลาได้หลายแห่ง ในค.ศ.204 พระเจ้าโชโกได้ทำลายได้ทำลายป้อมโยชา ป้อมช็อกฮย็อนและซาโกของอาณาจักรชิลลา และได้จับเชลยศึกชาวชิลลาจำนวนมากกลับมาอาณาจักรแพกเจด้วย

ในค.ศ.210 พระเจ้าโชโกได้ทำสงครามกับอาณาจักรชิลลาและสามารถยึดดินแดนบริเวณภูเขาโซแบกที่ถูกยึดไปในสมัยพระเจ้าแกรูกลับมาได้สำเร็จ

ในค.ศ.214 พระเจ้าโชโกได้ใช้ทหารจำนวน 1000 คน ไปยึดป้อมซอกมันของเผ่าโมเฮ แต่เผ่าโมเฮได้โจมตีตอบโต้และบุกทางเหนือของอาณาจักรแพกเจ ใน เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 214 อาณาจักรชิลลาได้บุกอาณาจักรแพกเจและยึดป้อมซาฮย็อนของอาณาจักรแพกเจได้

  



| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าโชโก |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระเจ้าแกรู** |  | **กษัตริย์แห่งแพกเจ** (พ.ศ. 709 - พ.ศ. 754) |  | **พระเจ้ากูซู** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับกษัตริย์เกาหลีสมัยอาณาจักรแพ็กเจ |
| --- |
| 

อนโจ  **·** 
ดารู  **·** 
กีรู  **·** 
แกรู  **·** 
โชโก  **·** 
กูซู  **·** 
ซาบาน  **·** 
โกอี  **·** 
แช็กกเย  **·** 
บุนซอ  **·** 
บีรยู  **·** 
กเย  **·** 
กึนโชโก  **·** 
กึนกูซู  **·** 
ชิมนยู  **·** 
จินซา  **·** 
อาซิน  **·** 
จอนจี  **·** 
กูอีซิน  **·** 
บียู  **·** 
แกโร  **·** 
มุนจู  **·** 
ซัมกึน  **·** 
ดงซอง  **·** 
มูรยอง  **·** 
ซอง  **·** 
วีด๊อก  **·** 
ฮเย  **·** 
บอบ  **·** 
มู  **·** 
อึยจา

 |
| **ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี** |
**"พูดลอยลอย"** เป็นซิงเกิลของนักร้อง อัสนี โชติกุล กับค่ายสหภาพดนตรี ประพันธ์เนื้อร้องโดย นิติพงษ์ ห่อนาค แต่งทำนองโดย ชาตรี คงสุวรรณ และเรียบเรียงโดย ชาตรี คงสุวรรณ, อัสนี โชติกุล โดยซิงเกิลนี้เป็นงานที่อยู่ภายใต้โครงการ "CAN" ซึ่งเป็นชื่อย่อของ Chatree (ชาตรี คงสุวรรณ), Asanee (อัสนี โชติกุล), Nitipong (นิติพงษ์ ห่อนาค) ซึ่งจะมีส่วนร่วมหลักของโครงการนี้ โดยเนื้อหาของเพลงนั้น สื่อถึงยอมรับว่า อยากได้คืนมา ยอมรับว่าคิดถึง ยอมรับว่าอิจฉา...แต่ไม่อยากยอมรับความจริ­งว่า...ยังรอเธออยู่ เพลงนี้ออกจำหน่ายในวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2555 และมิวสิกวิดีโอเผยแพร่เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 กำกับโดย ดล ผดุงวิเชียร โดยมี อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม และมนัสนันท์ พันเลิศวงศ์สกุล มาร่วมแสดงด้วย

การตอบรับ
---------

เพลง "พูดลอยลอย" ได้อันดับสูงสุด 10 จากการจัดอันดับของอีเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ ประจำวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2555 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2555) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| 89.5 สวีตท็อป 20 ชาร์ต | 12 |
| Channel V Countdown Siam Top 20 Single Chart | 63 |
| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ | 10 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  สหภาพดนตรีปล่อยซิงเกิ้ลใหม่ "พูดลอยลอย" ให้ดาวน์โหลด สร้างกระแสคอนเสิร์ต "26 ปีบ้าหอบฟาง"
2. ↑  Sweet Top 20 Chart วันศุกร์ที่25ตุลาคม 2555
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-03-08. สืบค้นเมื่อ 2014-12-21.
4. ↑  เพลงฮิต TOP94 EFM Chart > Sat 8 Sep 2012
**พุสซีไรออต** (อังกฤษ: Pussy Riot) เป็นวงดนตรีแนวพังก์ร็อกหญิงล้วนจากมอสโก ประเทศรัสเซีย มีเอกลักษณ์ในการแสดงดนตรีเพื่อแสดงทัศนะการเมืองรัสเซีย ในที่สาธารณะแปลก ๆ โดยฉับพลัน อย่างเช่น บนรถบัส หรือนั่งร้าน 

ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 วงได้แสดงคอนเสิร์ตบนแท่นบูชาในอาสนวิหารพระคริสต์ผู้ช่วยให้รอด (Cathedral of Christ the Saviour) เพื่อต่อต้านประธานาธิบดีรัสเซีย วลาดีมีร์ ปูติน และศาสนจักรออร์โธดอกซ์รัสเซีย การแสดงครั้งนี้ถูกขัดขวางโดยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโบสถ์ ต่อมาในวันที่ 3 มีนาคม หลังจากที่วิดีโอถูกเผยแพร่ออนไลน์ สมาชิก 3 คนในกลุ่มถูกจับและตั้งข้อหาตั้งตัวเป็นอันธพาล ดูหมิ่นศาสนา ในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2012 สมาชิก 3 คนของวง ถูกตัดสินว่าผิดข้อหาตั้งตัวเป็นอันธพาล ถูกตัดสินจำคุก 2 ปี.

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Six arrested at Pussy Riot protest in New York". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-08-23. สืบค้นเมื่อ 2012-08-23.
2. ↑  Pussy Riot sentenced to two years in prison colony over anti-Putin protest
3. ↑  Мэр Рейкьявика проехал по городу в образе Pussy Riot
4. ↑  Pussy Riot sentenced to two years in jail, RT, 2012-08-17
5. ↑  "Pussy Riot found guilty of hooliganism by Moscow court". *BBC NEWS*. 17 August 2012. สืบค้นเมื่อ 17 August 2012.
**อิ** เป็นคะนะของภาษาญี่ปุ่นตัวหนึ่ง ฮิระงะนะเขียนว่า い มีที่มาจากตัวเขียนหวัดของมันโยงะนะ 以 และคะตะกะนะเขียนว่า イ มีที่มาจากส่วนซ้ายของมันโยงะนะ 伊 ออกเสียงว่า เกี่ยวกับเสียงนี้ [i] แต่ในการพูดจริงอาจแปรเป็น [i̞] หรือ [j] (เหมือนสะกดด้วย ย) ถ้าอิต่อท้ายคะนะที่มีเสียงสระ เอะ จะทำให้เกิดการลากเสียงเป็นสระ เอ

い เป็นอักษรลำดับที่ 2 อยู่ระหว่าง あ (อะ) กับ う (อุ) ในการจัดลำดับอักษรปัจจุบัน ส่วนการจัดลำดับแบบอิโระฮะ い เป็นอักษรลำดับที่ 1 อยู่ก่อน ろ (โระ)

| รูปแบบ | โรมะจิ | ฮิระงะนะ | คะตะกะนะ | เสียงอ่าน |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ธรรมดา | i | い | イ | อิ |
| ī | いい, いぃいー, い～ | イイ, イィイー, イ～ | อี |
| ทวิอักษร | yi | いぃ | イィ | ยิ |
| ye | いぇ | イェ | เยะ |

อักษรแบบอื่น
------------

อักษรแบบอื่นของอิคือคะนะขนาดเล็ก ぃ, ィ ใช้สำหรับแสดงเสียงภาษาต่างประเทศของญี่ปุ่นเช่น ウィ (วิ), クィ (ควิ), スィ (ซิ), ティ (ทิ), ディ (ดิ), フィ (ฟิ) หรือใช้สำหรับลากเสียงสระอิให้ยาวขึ้นเป็น อี

ภาษาไอนุใช้คะตะกะนะขนาดเล็ก ィ เป็นพยัญชนะสะกด [ɪ] เหมือนการสะกดด้วย -ย และอ่านออกเสียงต่างจากภาษาญี่ปุ่น เช่น カィ (ไค), クィ (คุย), ケィ (เค็ย), コィ (โค็ย)

นอกจากนี้ ยุคเมจิตอนต้นมีการเสนอให้ใช้คะตะกะนะ  ซึ่งมาจากคะตะกะนะ イ ที่กลับหัวลง เพื่อใช้แทนเสียง ยิ หรือ yi แต่การเสนอก็ตกไป 

| อักขระ | ยูนิโคด | จิส เอกซ์ 0213 | ความหมาย |
| --- | --- | --- | --- |
| ぃ | U+3043 | 1-4-3 | ฮิระงะนะ อิ ตัวเล็ก |
| い | U+3044 | 1-4-4 | ฮิระงะนะ อิ |
| ィ | U+30A3 | 1-5-3 | คะตะกะนะ อิ ตัวเล็ก |
| イ | U+30A4 | 1-5-4 | คะตะกะนะ อิ |
| ㋑ | U+32D1 | 1-12-60 | คะตะกะนะ อิ ในวงกลม |
| ｨ | U+FF68 | *ไม่มี* | คะตะกะนะ อิ ตัวเล็ก ครึ่งความกว้าง |
| ｲ | U+FF72 | *ไม่มี* | คะตะกะนะ อิ ครึ่งความกว้าง |

ลำดับขีด
--------

|  |  |
| --- | --- |
| ลำดับขีดในการเขียน いลำดับขีดในการเขียน い | ลำดับขีดในการเขียน イลำดับขีดในการเขียน イ |

ฮิระงะนะ い มีลำดับขีด 2 ขีดดังนี้

1. ขีดเส้นตั้งจากมุมบนซ้าย งอขวาเล็กน้อย แล้วตวัดขึ้น
2. ขีดเส้นตั้งจากมุมบนขวา งอซ้ายเล็กน้อย โดยสั้นกว่าเส้นแรก

คะตะกะนะ イ มีลำดับขีด 2 ขีดดังนี้

1. ขีดเส้นโค้งลงทางซ้ายโดยเริ่มจากด้านบน
2. ขีดเส้นตั้งจากกึ่งกลางของเส้นโค้งแรกลงล่าง

คันจิ
-----

ตัวอย่างคันจิที่อ่านว่าอิ และขึ้นต้นด้วยอิ มีดังนี้

以 伊 位 依 偉 囲 夷 委 威 尉 惟 意 慰 易 椅 為 畏 異 移 維
緯 胃 萎 衣 謂 違 遺 医 井 亥 域 育 郁 磯 一 壱 溢 逸 稲 茨
芋 鰯 允 印 咽 員 因 姻 引 飲 淫 胤 蔭 院 陰 隠 韻 吋

อ้างอิง
-------

1. ↑  「いろは と アイウエオ」 (ญี่ปุ่น)
2. ↑  JIS拡張漢字（JIS X 0213:2004）（全コード表） (ญี่ปุ่น)
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**แอสโซซิเอเต็ดเพรส** (อังกฤษ: Associated Press, AP) เป็นสำนักข่าวไม่แสวงผลกำไรสัญชาติอเมริกัน มีสำนักงานใหญ่ในนครนิวยอร์ก ก่อตั้งในปี 1846 และดำเนินการเป็นสหกรณ์และสมาคมแบบไม่จดทะเบียน (unincorporated association) โดยมีสมาชิกเป็นหนังสือพิมพ์และผู้แพร่สัญญาณสัญชาติอเมริกัน ข่าวเอพีมีจำหน่ายแก่สมาชิกและลูกค้าเป็นภาษาอังกฤษ สเปนและอาหรับ เอพีได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ 54 รางวัล รวมภาพถ่าย 32 รางวัล นับตั้งแต่ก่อตั้งรางวัลในปี 1917

เอพีติดตามยอดคะแนนเสียงในการเลือกตั้งสหรัฐมาตั้งแต่ปี 1848 รวมทั้งการแข่งขันระดับชาติ รัฐและท้องถิ่น จนถึงระดับนิติบัญญัติใน 50 รัฐ รวมทั้งข้อริเริ่มกฎหมายที่สำคัญ เอพีรวบรวมและพิสูจน์ยืนยันในท้องถิ่นทั่วสหรัฐ และประกาศผู้ชนะในการแข่งขันกว่า 5,000 ครั้ง

ในปี 2016 มีการจัดพิมพ์เผยแพร่ใหม่และซ้ำข่าวที่เอพีรวบรวมในหนังสือพิมพ์และผู้แพร่สัญญาณกว่า 1,300 แห่ง เอพีบริหารสำนักข่าว 248 แห่งใน 99 ประเทศ นอกจากนี้ยังดำเนินการเครือข่ายวิทยุเอพี ซึ่งมีการเผยแพร่ข่าวสองครั้งต่อชั่วโมงสำหรับการแพร่สัญญาณ วิทยุดาวเทียมและสถานีโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์และผู้แพร่สัญญาณหลายสำนักนอกสหรัฐเป็นผู้บอกรับข่าวของเอพี มีการจ่ายค่าธรรมเนียมเพื่อขอใช้เนื้อหาข่าวของเอพีโดยไม่ได้เป็นสมาชิกของสหกรณ์ สำหรับสมาชิกส่วนใหญ่จะมีความตกลงได้รับอนุญาตให้ใช้เนื้อหาข่าวของเอพีโดยอัตโนมัติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Documents Shed New Light on Birth of AP; Wire Older Than Originally Thought". *Editor & Publisher*. 31 January 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 July 2018. สืบค้นเมื่อ 27 July 2018.
2. 1 2  "Consolidated Financial Statements" (PDF). *The Associated Press*. April 2015. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-03. สืบค้นเมื่อ 2016-06-02.
3. ↑  "2016 Consolidated Financial Statements" (PDF). *Associated Press*. April 5, 2017. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ March 4, 2018. สืบค้นเมื่อ March 4, 2018.
4. ↑  "AP by the numbers". Associated Press. 2019. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-12-14. สืบค้นเมื่อ 10 September 2020.
**ปลาซิวหัวตะกั่วอินเดีย** (อังกฤษ: Indian glass barb, Indian hatchetfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Laubuka laubuca*) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกปลาซิวและปลาท้องพลุ ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

มีลำตัวรูปร่างกว้าง แบนข้างจนริมท้องเป็นสัน ช่วงท้องลึก มีครีบอกแหลมยาว ก้านครีบของครีบท้องยื่นยาวเป็นเส้นเดี่ยว เส้นข้างลำตัวสมบูรณ์ ลำตัวมีลักษณะโปร่งแสงเป็นสีเงินแกมเขียวแววาวสะท้อนแสง มีจุดเด่นคือมีลายเส้นจุดสีน้ำเงินเข้มยาวตั้งแต่ฐานครีบอกไปจนถึงฐานของครีบหาง ด้านหลังของลำตัวจะมีสีเข้ม ครีบต่าง ๆ มีสีเหลืองอ่อนหรือสีส้มปนน้ำตาล

มีความยาวประมาณ 4 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในอนุทวีปอินเดียจนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่เป็นแผ่นดินใหญ่และหมู่เกาะต่าง ๆ สำหรับในประเทศไทยจะพบได้ที่ แหล่งน้ำทางภาคตะวันออกและภาคใต้ตอนบน

มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงเล็ก ๆ ในแหล่งน้ำขนาดใหญ่ ที่มีพันธุ์ไม้ต่าง ๆ ขึ้นครึ้ม กินแมลงที่ตกลงน้ำเป็นอาหารหลัก เมื่อตกใจสามารถที่จะกระโดดเหินขนานไปกับผิวน้ำได้เป็นระยะทางสั้น ๆ

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาแปบ" หรือ "ปลาท้องพลุ"

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  ["Myanmar Freshwater Fishes (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-05-26. สืบค้นเมื่อ 2012-07-19. Myanmar Freshwater Fishes (อังกฤษ)]
3. ↑  *Chela laubuca* (ปลาแปบ ปลาท้องพลุ) (ไทย)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org (อังกฤษ)
**ปลาดุกทะเลลาย** หรือ **ปลาดุกทะเลแถบ** หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า **ปลาดุกทะเล** (อังกฤษ: Striped eel catfish) เป็นปลาหนังชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Plotosus lineatus* (มาจากภาษากรีก *Plotos* หมายถึง "ว่ายน้ำ" และ *lineatus* หมายถึง "ลายแถบ") อยู่ในวงศ์ปลาดุกทะเล (Plotosidae) 

มีรูปร่างเรียวยาวด้านข้างแบน ส่วนหัวแบนลงมีหนวด คู่ครีบหลังและครีบหูมีก้านครีบแข็งเป็นเงี่ยง มีลักษณะเป็นฟันเลื่อย ไม่มีครีบไขมัน ส่วนหัวแบนยาวเรียวแหลมครีบหลังอันที่สอง ครีบก้นและครีบหางติดต่อกัน นอกจากนี้ยังมีอวัยวะพิเศษช่วยในการหายใจอยู่ที่รูก้น ด้านหลังลำตัวมีสำดำปนน้ำตาล ด้านท้องมีสีขาว ปลาขนาดเล็กจะมีลายแถบสีขาวปนเหลือง 3 แถบพาดไปตามยาวลำตัว เมื่อโตขึ้นแถบเหล่านี้จะเลือนหายไปกลายเป็นสีน้ำตาลอ่อนแทน

โดยที่ปลาดุกทะเลชนิดนี้ ตามเงี่ยงแข็งในแต่ละครีบนั้นมีพิษร้ายแรงมาก ถึงขนาดมีรายงานแทงมนุษย์จนถึงขั้นเสียชีวิตมาแล้ว

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 60 เซนติเมตร แต่ขนาดที่พบทั่วไปคือ 30 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปตั้งแต่ทะเลแดง, ชายฝั่งแอฟริกาตะวันออก, ซามัว, ทะเลญี่ปุ่น, เกาหลีใต้, ออสเตรเลีย และพบในทะเลสาบน้ำจืดของทวีปแอฟริกา เช่น ทะเลสาบมาลาวี และมาดากัสการ์ด้วย ในน่านน้ำไทยพบได้ทั้งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน รวมถึงในปากแม่น้ำเจ้าพระยา ปลาวัยอ่อนจะอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงในทะเลใกล้ชายฝั่ง ในแนวปะการังหรือตามกอสาหร่าย เป็นปลาที่หากินในเวลากลางคืน

โดยมักจะขุดรูอยู่ในดินหรือเลนใกล้ชายฝั่ง

เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม และนิยมนำมาบริโภคกันโดยปรุงสุด แต่เนื้อมีกลิ่นคาวจึงมักจะนำไปปรุงประเภทรสจัดเช่น ผัดฉ่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Plotosus lineatus* (Thunberg, 1787) (อังกฤษ)
2. ↑  Nelson, Joseph S. (2006). *Fishes of the World*. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.
3. ↑  ภูมิปัญญาการจับปลาดุกในทะเล ของจังหวัดนครศรีรรมราช[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  *Plotosus lineatus* จากสนุกดอตคอม

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Plotosus lineatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
**ปลาซิวทอง** (อังกฤษ: Brilliant rasbora, Long-band rasbora, Einthoven's rasbora) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Rasbora einthovenii* อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

จัดเป็นปลาซิวชนิดหนึ่ง ซึ่งมีรูปร่างลักษณะคล้ายปลาซิวพม่า (*R. daniconius*) ซึ่งอยู่สกุลเดียวกัน แต่มีความแตกต่างกัน คือ ปลาซิวทองมีครีบอกที่ยาวกว่าความยาวหัว เกล็ดที่เส้นข้างลำตัวที่คาดหางมี 7 แถว ในขณะที่ปลาซิวพม่ามีครีบอกสั้นกว่าความยาวส่วนหัว และเกล็ดระหว่างเส้นข้างลำตัวที่คาดหางมี 9 แถว

มีลักษณะตำตัวแบนข้าง เรียวยาว นัยน์ตาโต คาดหางยาว หลังมีสีเทา ลำตัวสีขาวเงินสะท้อนแสง เกล็ดมีขอบสีดำ นัยน์ตาสีแดง มีแถบสีดำพาดยาวผ่านนัยน์ตาไปสิ้นสุดที่ปลายครีบหาง

มีความยาวเต็มที่ 10 เซนติเมตร นับเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดชนิดหนึ่งในสกุลเดียวกัน

พบกระจายพันธุ์ที่แม่น้ำป่าสักที่จังหวัดเพชรบูรณ์ และปัจจุบันจะพบได้ที่ป่าพรุโต๊ะแดง จังหวัดนราธิวาส ในต่างประเทศพบได้จนถึงที่คาบสมุทรมลายู, อินโดนีเซีย และเกาะบอร์เนียว เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์, หน้า 162 สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-00-8701-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Einthoven's Rasbora*
*สำหรับปลานางอ้าวชนิดอื่น ดูได้ที่ ปลาน้ำหมึก และปลาสะนาก*

**ปลาซิวอ้าว** (อังกฤษ: Apollo shark) เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Luciosoma bleekeri* อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) วงศ์ย่อย Danioninae มีรูปร่างค่อนข้างเพรียว ลำตัวค่อนข้างกลม ส่วนหัวและจะงอยปากยื่นยาว ปากกว้าง ไม่มีหนวด ตาโต เกล็ดใหญ่ ลำตัวมีสีน้ำตาลอ่อน ด้านหลังสีคล้ำ มีแถบสีดำพาดตามแนวยาวของลำตัวตั้งแต่ตาไปจนถึงโคนหาง ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร มักอาศัยเป็นฝูงเล็ก ๆ หากินใกล้ผิวน้ำ กินปลาเล็กและแมลงเป็นอาหาร ส่วนมากพบในแม่น้ำ ตั้งแต่แม่น้ำแม่กลองจนถึงแม่น้ำโขง มักบริโภคโดยการปรุงสด และทำปลาร้า และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย

ปลาซิวอ้าว ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลานางอ้าว" หรือ "ปลาอ้ายอ้าว" หรือ "ปลาซิวควาย" เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 105. ISBN 974-00-8701-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาซิวอ้าว


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Luciosoma bleekeri***
**วัดพระบรมธาตุสวี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวี อำเภอสวี จังหวัดชุมพร ส่วนด้านหน้าพระธาตุซึ่งติดกับแม่น้ำสวี มีศาลพระเสื้อเมือง

วัดพระบรมธาตุสวี หรือ **วัดสวี** ตั้งอยู่ หมู่ที่ 5 ตำบล สวี อำเภอสวี ชุมพร 86130 ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2373 วัดมีพระธาตุซึ่งมีตำนานเล่าว่า พระเจ้าศรีธรรมาโศกราช เสด็จยกทัพมาถึงเขตอำเภอสวี เกิดเหตุการณ์มีกาฝูงหนึ่งบินมาจับอยู่บนกองอิฐพากันส่งเสียงร้องและกระพือปีกอื้ออึง เมื่อรื้อกองอิฐออกก็พบฐานเจดีย์และพระบรมสารีริกธาตุ จึงโปรดให้ปฏิสังขรณ์พระเจดีย์ ขนานนามว่า *พระธาตุกาวีปีก* (วีปีก เป็นภาษาปักษ์ใต้ หมายถึง กระพือปีก) ภายหลังเรียกเพี้ยนสั้นลงว่า *พระธาตุสวี* ในสมัยต้นรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ยอดพระธาตุได้หักพังลง จึงมีการบูรณะครั้งใหญ่ และมีการทำนุบำรุงรักษาสืบมา วัดได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 118 ตอนพิเศษ 127 ง หน้า 10 วันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2544 พื้นที่โบราณสถานประมาณ 1 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา

พระธาตุมีลักษณะเป็นเจดีย์ที่ได้รับอิทธิพลรูปแบบจากพระมหาธาตุเจดีย์ นครศรีธรรมราช จึงสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา สูง 14.25 เมตร ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสกว้างด้านละ 8.50 เมตร มีซุ้มช้างและยักษ์ยืน มีบันไดทางขึ้นทางทิศตะวันออก ชั้นบนทำเป็นซุ้มพระล้อมรอบ ต่อด้วยเจดีย์ทรงระฆังประดับกระเบื้องโมเสกสีทอง และมีเจดีย์ขนาดเล็กประจำมุมทั้งสี่

ในช่วงเทศกาลสงกรานต์ มีการจัดงานแห่ผ้าห่มพระธาตุสวีทุกปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระบรมธาตุสวี". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "โบราณสถานวัดพระธาตุสวี จังหวัดชุมพร". กลุ่มเผยแพร่และประชาสัมพันธ์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดพระบรมธาตุสวี**
**พรรคแรงงานอินโดนีเซีย** (อังกฤษ: Labour Party of Indonesia; อินโดนีเซีย: *Partai Buruh Indonesia*, PBI) เป็นพรรคการเมืองในประเทศอินโดนีเซีย พรรคนี้ก่อตั้งในฐานะสหภาพการค้าระดับชาติในชื่อแนวร่วมแห่งชาติอินโดนีเซียเมื่อ 15 กันยายน พ.ศ. 2488 และหลังจากมีการประชุมใหญ่เมื่อ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2488 ได้ตัดสินใจเปลี่ยนเป็นพรรคการเมืองใช้ชื่อพรรคแรงงานอินโดนีเซีย ในช่วงแรก พรรคนี้ทำงานอย่างโดดเดี่ยว ในขณะที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครองใน พ.ศ. 2489 เซเตียจิดซึ่งลี้ภัยไปเนเธอร์แลนด์ได้กลับมายังอินโดนีเซีย และเป็นหัวหน้าพรรค เซเตียจิดเข้ามากุมอำนาจในพรรคและมีความสัมพันธ์อันดีกับรัฐบาลซูการ์โน และมีความใกล้ชิดกับพรรคสังคมนิยม

พรรคนี้เข้าร่วมกับกลุ่มสนับสนุนรัฐบาลที่เรียก *กนเซนสตราซี นาซียนนัล* ที่ก่อตั้งขึ้นในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2489 ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2489 รัฐบาลได้ขยายแนวร่วมออกไปเพื่อรวมผู้นำจากหลายพรรคกการเมือง แนวร่วมใหม่ที่เรียกซายับกีรีได้สนับสนุนข้อตกลงลิงกายาตีกับรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ ซายับกีรีนี้ประกอบด้วยพรรคแรงงานอินโดนีเซีย พรรคสังคมนิยม เปซินโด และพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย ต่อมาซายับกีรีเปลี่ยนชื่อเป็นแนวร่วมประชาธิปไตยประชาชน

การสลายตัว
----------

ในปลายเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2491 ได้รวมพรรคแรงงานอินโดนีเซียเข้ากับพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 กลุ่มหนึ่งของพรรคได้ออกมาปฏิเสธการรวมตัวกับพรรคคอมมิวนิสต์และก่อตั้งพรรคใหม่คือพรรคแรงงาน นำโดยอดีตหัวหน้าพรรคสังคมนิยม อิสกันดาร์ เทยาซุกมานา

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Ensiklopedi umum[*ลิงก์เสีย*]*. Yogyakarta: Yayasan Kanisius, 1977. p. 133
2. 1 2  Kahin, George McTurnan. *Nationalism and Revolution in Indonesia*. Studies on Southeast Asia, 35. Ithaca, NY: Cornell Southeast Asia Program, 2003. p. 161
3. 1 2  Rose, Saul. *Socialism in Southern Asia*. London: Oxford University Press, 1959. pp. 152-153
4. ↑  Klinken, Geert Arend van. *Minorities, Modernity and the Emerging Nation: Christians in Indonesia, a Biographical Approach[*ลิงก์เสีย*]*. Verhandelingen van het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde, 199. Leiden: KITLV Press, 2003. p. 193
5. ↑  Rose, Saul. *Socialism in Southern Asia*. London: Oxford University Press, 1959. p. 147
6. ↑  Rose, Saul. *Socialism in Southern Asia*. London: Oxford University Press, 1959. p. 148
7. ↑  Cribb, R. B. *Historical Dictionary of Indonesia*. Asian historical dictionaries, no. 9. Metuchen, N.J.: Scarecrow Press, 1992. pp. 151, 384
8. ↑  Swift, Ann. *The road to Madiun: the Indonesian communist uprising of 1948*. Cornell Modern Indonesia Project publications, 69. 1989. p. 57
9. ↑  Feith, Herbert. *The Decline of Constitutional Democracy in Indonesia*. An Equinox classic Indonesia book. Jakarta [u.a.]: Equinox, 2007. p. 144
**Delete** เป็นซิงเกิลของแหนม-รณเดช วงศาโรจน์ ในปี พ.ศ. 2559 สังกัดค่ายเพลงมิวสิกมูฟเรคคอร์ดส‎ ในเครือมิวสิกมูฟเอนเตอร์เทนเมนต์ ประพันธ์คำร้องและแต่งทำนองโดย ธีรภัค มณีโชติ และเรียบเรียงโดย ธีรภัค มณีโชติ ,รณเดช วงศาโรจน์ เพลงนี้ออกจำหน่ายในวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2559

เพลงนี้เป็นเพลงเปิดตัวโปรเจคท์ Simple man by Ten Teerapak โปรเจคท์ของโปรดิวเซอร์ มือทองเต็น ธีรภัค มณีโชติ ที่ได้ชวน "แหนม รณเดช" มาเป็นคนถ่ายทอดเพลงนี้ "เต็น ธีรภัค" ถือเป็นโปรดิวเซอร์คู่ใจของแหนม รณเดช ที่ร่วมกันมานานหลายปี รวมถึงร่วมงานกันในเพลง "ให้ฉันดูแลเธอ" ซึ่งถือเป็นเป็นเพลงแจ้งเกิดของแหนม รณเดช และ song of the year ในปี 2009

เพลง Delete ได้แรงบันดาลใจมาจากชีิวิตในช่วงนึ­งของแหนม รณเดช ที่ดูเหมือนเป็นหนุ่มเพอเฟ็ค แต่จริงๆแล้วก็มีมุมอ่อนแอ DELETE เล่าเรื่องราวที่เชื่อว่าน่าจะเกิดขึ้นได้­กับทุกคน ที่มีความทรงจำหรือใครบางคนที่ เราอยากจะลืมหรือลบออกไปจากใจ แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ลบไม่ได้สักที

การตอบรับ
---------

เพลง Delete ได้อันดับสูงสุด 27 จากการจัดอันดับของอีเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอร์เพลย์ ประจำวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2559) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| IW Weekly Music Chart เพลงไทยสากล | 9 |
| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอร์เพลย์ | 27 |
| เคเคบ็อกซ์ ชาร์ต ไทย ท็อป 50 | 34 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  DELETE - แหนม รณเดช Simple man by เต็น ธีรภัค [Official Teaser]
2. ↑  เต็น ธีรภัค เลือก แหนม รณเดช ประเดิมโปรเจค Simple Manby ส่งซิงเกิ้ล DELETE เรียกน้ำตา[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  IW Weekly Music Chart เพลงไทยสากล ประจำสัปดาห์ที่ 20/2016 (15.05.2016 - 21.05.2016)
4. ↑  EFM 94 Top Air Play 94 เพลง ที่ถูกเปิดมากที่สุดบนหน้าปัดวิทยุในประเทศไทย ประจำวันเสาร์ที่ 23 เมษายน 2559[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  ขอบคุณ ชาว kkbox ทุกคนเลย 🔸ฉันมาบอกว่า 🔸เธอไม่ควรเข้ามาในชีวิต 🔸Delete 🔸ตัวปัญหา
**ดียานา อัลวารึช ปือไรรา ดือ แมลู ดัชเชสที่ 11 แห่งกาดาวัล** (อังกฤษ: Diana Álvares Pereira de Melo, 11th Duchess of Cadaval) (พระนามเดิม:ดอนนาดียานา อัลวารึช ปือไรรา ดือ แมลู) ประสูติเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 เป็นธิดาของไฌมือ อัลวารึช ปือไรรา ดือ แมลู ดยุกที่ 10 แห่งกาดาวัล กับเคลาดีเนอ มาร์กรีท มารีอันเนอ ทริทซ์ โดยอาชีพก่อนเสกสมรสนั้น เธอมีอาชีพเป็นนักเขียน เธอนั้นได้สำเร็จการศึกษาจากคณะการสื่อสารระหว่างประเทศที่มหาวิทยาลัยอเมริกันแห่งปารีส ซึ่งเมื่อตอนเด็ก เธอเคยพำนัก ณ พระราชวังดยุกแห่งกาดาวัล ซึ่งเป็นพระราชวังของต้นตระกูล ทั้งนี้ธอยังเป็นนักเขียนหนังสือหลายเล่มเกี่ยวกับบุคคลที่เกี่ยวข้องกับประวัติความเป็นมาของระบอบกษัตริย์โปรตุเกสซึ่งเธอตีพิมพ์ภายใต้ชื่อ Diana de Cadaval (ดียานา ดือ กาดาวัล)

สืบทอดตำแหน่งดัชเชส
-------------------

ดียานา อัลวารึช ปือไรรา ดือ แมลู ดัชเชสที่ 11 แห่งกาดาวัล มีพี่ชายจำนวน 2 ท่านและน้องสาว 2 ท่าน แต่พี่ชายทั้ง 2 เกิดจากความสัมพันธ์นอกสมรส ทำให้พี่ชายทั้ง 2 ไม่มีสิทธิในการสืบทอดตำแหน่ง ต่อมาเมื่อบิดาของเธอถึงแก่กรรมลงเมื่ปี 2544 ตำแหน่งเป็นที่ถกเถียง ซึ่ง เจ้าชายดูอาร์ท ปิโอ ดยุกแห่งบรากันซา พระประมุขแห่งราชวงศ์โปรตุเกส ได้รองรับบรรดาศักดิ์นี้

เสกสมรส
-------

เธอเสกสมรสกับ เจ้าชายชาลส์ ฟิลิปส์ ดยุกแห่งอ็องฌู เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน 2551 ซึ่งเธอสืบเชื้อสายมาจาก โรเบิร์ตที่ 1 ดยุกแห่งเบอร์กันดี เมื่อเสกสมรส ทรงรับพระราชทานพระอิสริยยศ **ดัชเชสแห่งอ็องฌู พระชายา** พร้อมฐานันดร **รอยัลไฮนีส** มีพระธิดา 1 พระองค์คือ 

1. เจ้าหญิงอิซาเบลแห่งออร์เลอ็อง

โดยพระธิดาเพียงพระองค์เดียวของพระองค์นั้น ทรงมีพระราชบิดาและพระมารดาทูลหัวคือ สมเด็จพระราชาธิบดีเฟลิเปที่ 6 แห่งสเปน และ เจ้าหญิงดอราแห่งโลเวนสไตน์

อ้างอิง
-------

* Genealogy of Diana Álvares Pereira de Melo - Portuguese Site
* House of Cadaval - Official Site
* Duke of Cadaval
* Palace of the Dukes of Cadaval
**ค่าคงตัวของพลังค์** *h* นั้นได้ชื่อมาจาก มักซ์ พลังค์ ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกทฤษฎีกลศาสตร์ควอนตัม ค่าคงตัวของพลังค์เป็นปริมาณที่เกี่ยวข้องกับขนาดของควอนตา (quanta) และมีค่าเท่ากับ

{\displaystyle h=6.626\ 070\ 15\times 10^{-34}\ {\mbox{J}}\cdot {\mbox{s}}}
หรือเขียนในหน่วยอิเล็กตรอนโวลต์ได้เท่ากับ

{\displaystyle h=4.135\ 667\ 696...\times 10^{-15}\ {\mbox{eV}}\cdot {\mbox{s}}}
ค่าคงตัวของพลังค์มีหน่วยเป็นพลังงานคูณกับเวลา ซึ่งเป็นหน่วยวัดaction นั่นเอง หรืออาจเขียนได้ในหน่วยของโมเมนตัมคูณระยะทางเช่นกัน

ปริมาณอีกอย่างซึ่งมีความเกี่ยวข้องกันคือ**ค่าคงตัวของพลังค์แบบลดค่า** (reduced Planck constant) หรือบางครั้งเรียกว่าค่าคงตัวของดิแรค

{\displaystyle \hbar \equiv {\frac {h}{2\pi }}=1.054\ 571\ 817...\times 10^{-34}\ {\mbox{J}}\cdot {\mbox{s}}}
เมื่อ π คือค่าคงที่พาย ชื่อเรียกปริมาณนี้อ่านออกเสียงว่า เอช-บาร์

ตัวเลขที่ใช้ในที่นี้เป็นตัวเลขที่สำนักงานชั่งตวงวัดระหว่างประเทศ (International Bureau of Weights and Measures) ซึ่งได้ทำการแก้ไขนิยามของ ระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศ กำหนดขึ้นใน ที่ประชุมใหญ่ว่าด้วยการชั่งตวงวัด ครั้งที่26 ในปี2019

เราใช้ค่าคงตัวของพลังค์ในการอธิบายควอนไทเซชั่น (quantization) ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นในระดับขนาดที่เล็กมากๆ เช่นสำหรับอนุภาคอย่างอิเล็กตรอนและโฟตอน โดยคุณสมบัติทางฟิสิกส์บางอย่างของอนุภาคเหล่านี้จะมีค่าที่เป็นไปได้เป็นจำนวนเท่าของค่าคงตัวหนึ่งเท่านั้น แทนที่จะมีค่าใดๆ ก็ได้ ตัวอย่างเช่น พลังงาน *E* ของแสงที่มีความถี่ *ν* จะมีค่าได้เป็น

{\displaystyle E=nh\nu \,,\quad n\in \mathbb {N} }
เท่านั้น เมื่อ *n* เป็นจำนวนเต็มบวกใดๆ

บางครั้งเป็นการสะดวกกว่าที่จะเขียนปริมาณนี้ในหน่วยของความถี่เชิงมุม *ω* = 2 π*ν*, ซึ่งจะเขียนได้เป็น

{\displaystyle E=n\hbar \omega \,,\quad n\in \mathbb {N} }
เงื่อนไขควอนไทเซชั่นเช่นข้างบนนี้มีอยู่มากมาย เงื่อนไขหนึ่งที่น่าสนใจคือควอนไทเซชั่นของโมเมนตัมเชิงมุมของอนุภาค ถ้าเราให้ *J* เป็นโมเมนตัมเชิงมุมโดยรวมของระบบ และ *Jz* เป็นโมเมนตัมเชิงมุมที่วัดในแกนใดๆ ปริมาณทั้งสองนึ้จะสามารถมีค่าได้เป็น

{\displaystyle {\begin{matrix}J^{2}=j(j+1)\hbar ^{2},&j=0,1/2,1,3/2,\ldots \\J\_{z}=m\hbar ,\qquad \quad &m=-j,-j+1,\ldots ,j\end{matrix}}}
เท่านั้น ดังนั้นเราสามารถเรียก {\displaystyle \hbar } ได้เป็นควอนตาของโมเมนตัมเชิงมุม

ค่าคงตัวของพลังค์ยังปรากฏในหลักความไม่แน่นอนของไฮเซนเบอร์กด้วย โดยความไม่แน่นอนในการวัดตำแหน่ง Δ*x* และความไม่แน่นอนในการวัดโมเมนตัม Δ*p* ของระบบใดๆ จะมีความสัมพันธ์กันเป็น

{\displaystyle \Delta x\Delta p\geq {\begin{matrix}{\frac {1}{2}}\end{matrix}}\hbar }
นอกจากปริมาณสองอย่างนี้แล้ว ยังมีปริมาณทางฟิสิกส์อีกหลายคู่ที่มีสมบัติเป็นไปตามกฎความไม่แน่นอนที่คล้ายกันนี้

ในบางเบราว์เซอร์ สัญลักษณ์ยูนิโค้ด ℎ (ℎ) จะถูกแสดงผลเป็นสัญลักษณ์ค่าคงตัวของพลังค์ และสัญลักษณ์ ℏ (ℏ) จะถูกแสดงผลเป็นค่าคงตัวของดิแรค

ดูเพิ่ม
-------

* การแผ่รังสีแม่เหล็กไฟฟ้า
* สมการของชเรอดิงเงอร์
* คุณสมบัติทวิภาวะ

อ้างอิง
-------

* ลิงก์ ไปหาค่าที่ สำนักงานชั่งตวงวัดระหว่างประเทศ กำหนดไว้

1. ↑  "CODATA Value: Planck constant". *physics.nist.gov*.
2. ↑  "CODATA Value: Planck constant in eV/Hz". *physics.nist.gov*.
3. ↑  "CODATA Value: reduced Planck constant". *physics.nist.gov*.
**นาโนวินาที** (nanosecond, สัญลักษณ์: ns) เป็นหน่วยวัดเวลา มีค่าเท่ากับหนึ่งในพันล้านวินาที (10−9 s, 1/1,000,000,000 s) 

คำว่า "นาโนวินาที" ประกอบขึ้นจากคำอุปสรรคเอสไอ "นาโน" และ หน่วยฐานเอสไอ "วินาที" สัญลักษณ์ที่ใช้คือ ns

1 นาโนวินาทีมีค่าเท่ากับ 1,000 พิโกวินาที และ 1/1000 ไมโครวินาที เนื่องจากหน่วยเอสไอถัดขึ้นไปมีขนาดใหญ่กว่า 1,000 เท่า เวลาตามลำดับ 10−8 และ 10−7 วินาทีจึงมักแสดงเป็นสิบหรือร้อยนาโนวินาที

เวลาขนาดนี้มักใช้ในด้าน โทรคมนาคม พัลส์เลเซอร์ และ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์

ประวัติศาสตร์
-------------

คำนี้ถูกใช้ครั้งแรกโดยจอร์จ กามอฟ นักฟิสิกส์ชาวรัสเซีย

อ้างอิงจากเอกสารยุคแรกที่รู้จักกันทั่วไป คนแรกที่ใช้คือเกรซ ฮอปเปอร์ เธอยื่นสายไฟยาวประมาณ 1 ฟุต เพื่อแสดงให้เห็นปัญหาขั้นสุดท้ายของการสร้างคอมพิวเตอร์ที่เร็วมาก แสงเดินทางประมาณ 1 ฟุตใน 1 นาโนวินาที (ในสุญญากาศ ในสายทองแดงจะช้ากว่า) ดังนั้นคอมพิวเตอร์ที่สร้างโดยเชื่อมต่อชิ้นส่วนในระยะทางครึ่งหนึ่งนี้ (15 เซนติเมตร) จะใช้เวลาอย่างน้อย 1 นาโนวินาทีในการส่งข้อมูลไปยังชิ้นส่วนเพื่อรับการตอบสนอง ทางแก้ที่พัฒนาขึ้นในช่วงอายุการใช้งานของฮอปเปอร์ได้นำไปสู่วงจรรวม และต่อมาคือโปรเซสเซอร์แบบมัลติคอร์

ความเร็วของแสง
--------------

แสงเดินทางได้ 29.9792458 เซนติเมตรในหนึ่งนาโนวินาทีพอดี เนื่องจากค่านี้ใกล้เคียงฟุต (30.48 เซนติเมตร) มากบางครั้ง 1 นาโนวินาทีจึงเรียกว่า **ฟุตแสง** (light foot) ซึ่งหมายถึงเวลาที่แสงใช้ในการเดินทาง 1 ฟุต เวลาจริงที่แสงใช้ในการเดินทางหนึ่งฟุตคือประมาณ 1.0167033621639674471063578257196 นาโนวินาที

ดูเพิ่ม
-------

* อันดับของขนาด (เวลา)

อ้างอิง
-------

1. ↑  George Gamow (1947). *One Two Three... Infinity: Facts and Speculations of Science*. New York: Viking. p. 77.
2. ↑  "Grace Murray Hopper". New Haven, CT: Yale University. 1994. สืบค้นเมื่อ 2017-08-25.
3. ↑  "Grace Hopper - Nanoseconds". YouTube. 2012-01-25. สืบค้นเมื่อ 2013-05-23.
4. ↑  N. David Mermin (2009). *It's About Time: Understanding Einstein's Relativity*. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. p. 22. ISBN 978-0-691-14127-5.
5. ↑  Gamow, George (1961), *One, Two, Three... Infinity: Facts & Speculations of Science* (3rd ed.), Courier Dover Publications, p. 77, ISBN 0486256642.
**วัดพระธาตุเรณู** หรือ **วัดธาตุเรณู** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเรณู อำเภอเรณูนคร จังหวัดนครพนม มีพื้นที่ประมาณ 16 ไร่เศษ 

วัดพระธาตุเรณู เดิมชื่อ **วัดกลาง** เพราะสร้างขึ้นตรงกลางเมืองเป็นวัดคู่บ้านคู่เมือง แต่จะสร้างขึ้นเมื่อใดนั้นไม่มีหลักฐานแน่นอน เล่ากันมาว่าเจ้าผู้ปกครองเมืองคนแรกพร้อมด้วยอุปฮาดกรมการเมืองและราษฎรร่วมกันสร้างขึ้นแต่โบราณกาลมา ถือว่าวัดกลางเป็นวัดสำคัญของเมือง เป็นวัดสำหรับกระทำพิธีดื่มน้ำพระพิพัฒน์สัตยาตามประเพณีด้วย ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพระธาตุเรณู" หรือ "วัดธาตุเรณู"

วัดมีองค์พระธาตุเรณูประดิษฐานอยู่โดยจำลองมาจากองค์พระธาตุพนมเดิม (องค์ก่อนกรมศิลปากรบูรณะเมื่อปี พ.ศ. 2483) แต่มีขนาดเล็กกว่า สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2461 โดยพระอุปัชฌาย์อินภูมิโย แต่ยังไม่ทันจะทำการฉลองสมโภชก็ถูกฟ้าผ่าพังทลายจนหมดสิ้น ทั้งฝ่ายสงฆ์และฝ่ายฆราวาสจึงประชุมเห็นพร้อมกันว่าต้องทำการก่อสร้างพระธาตุนี้ขึ้นอีกให้ได้ โดยก่ออิฐให้หนาขึ้น ทำการก่อสร้างอยู่ราวปีกว่าก็สำเร็จเรียบร้อย จึงได้จัดงานฉลองสมโภชในปี พ.ศ. 2463 ทางวัดจะมีงานนมัสการสมโภชเป็นงานเทศกาลประจำทุกปี เริ่มตั้งแต่วันขึ้น 11 ค่ำ ถึง วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 4

พระธาตุเรณูมีลักษณะเป็นเจดีย์รูปสี่เหลี่ยม ซึ่งจำลองมาจากพระธาตุองค์เดิม สูง 35 เมตร ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมกว้างด้านละ 8.37 เมตร ก่ออิฐถือปูนแบบโบราณ เรียกว่า *ชะทาย* ทำจากปูนขาวผสมทราย ยางบงและน้ำหนังเป็นตัวประสาน มีซุ้มประตูหลอกทั้ง 4 ด้าน ส่วนเรือนธาตุมีลักษณะเช่นเดียวกับส่วนฐาน แต่ทำซ้อนลดชั้นขึ้นไปเป็นฐานบัวคว่ำ เหนือขึ้นไปเป็นเอวขัน และส่วนยอดเป็นทรงบัวเหลี่ยม ซึ่งชาวลาวเรียกว่า หัวน้ำเต้า หรือแบบหมากปลี ซึ่งหมายถึงปลีกล้วย ภายในบรรจุพระไตรปิฎก

อุโบสถประจำวัดธาตุเรณูสร้างใหม่เมื่อ พ.ศ. 2551 ภายในยังประดิษฐาน *พระองค์แสน* พระพุทธรูปทองคำปางสมาธิ ศิลปะแบบลาว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดธาตุเรณู". เทศบาลตำบลเรณู.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "พระธาตุเรณู". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
3. ↑  "พระธาตุเรณู". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดพระธาตุเรณู**

| * ด
* ค
* ก
จังหวัดนครพนม |
| --- |
| อำเภอ | 
* เมืองนครพนม
* ท่าอุเทน
* ธาตุพนม
* นาแก
* นาทม
* นาหว้า
* บ้านแพง
* ปลาปาก
* โพนสวรรค์
* เรณูนคร
* วังยาง
* ศรีสงคราม

 | ตราสัญลักษณ์จังหวัดนครพนม |
| ประวัติศาสตร์ | 
* รายชื่อโบราณสถาน

 |
| ภูมิศาสตร์ | 
* แอ่งสกลนคร
* แม่น้ำ
	+ โขง
	+ สงคราม
* อุทยานแห่งชาติ
	+ ภูผายล
	+ ภูลังกา

 |
| เศรษฐกิจ | 

|  |  |
| --- | --- |
| คมนาคม | 
* ทางหลวง
	+ 22 (นิตโย; อุดรธานี–นครพนม)
	+ 212 (หนองคาย–อุบลราชธานี)
	+ 223 (สกลนคร–บ้านต้อง)
	+ 240 (เลี่ยงเมืองนครพนม)
	+ 295 (เข้าสะพานมิตรภาพไทย–ลาว 3)
* สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 3 (นครพนม–คำม่วน)
* ท่าอากาศยานนครพนม

 |

 |
| สังคม | 

|  |  |
| --- | --- |
| การศึกษา | 
* รายชื่อโรงเรียน
* มหาวิทยาลัยนครพนม

 |
| วัฒนธรรม | 
* รายชื่อวัด
* พระธาตุ
	+ ท่าอุเทน
	+ นคร
	+ ประสิทธิ์
	+ พนม
	+ มรุกขนคร
	+ มหาชัย
	+ เรณู
* วัดนักบุญอันนา
* ประเพณีไหลเรือไฟ

 |
| การเมือง | 
* สมาชิกวุฒิสภา
* สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

 |
| กีฬา | 
* สโมสรฟุตบอลนครพนม

 |

 |
| หมวดหมู่ หมวดหมู่ |
จิ่นอีเว่ย์ระดับสูงจูงม้าที่ทรงเกียรติของจักรพรรดิในระหว่างการเดินขบวนของจักรพรรดิ
จิ่นอีเว่ย์หลายคนคอยดูแลสมบัติของจักรพรรดิ ในระหว่างการเคลื่อนย้าย
**องครักษ์เสื้อแพร** (จีนตัวย่อ: 锦衣卫; จีนตัวเต็ม: 錦衣衞; พินอิน: *จิ่นอีเว่ย์*) เป็นหน่วยงานที่ทำหน้าที่คล้ายตำรวจลับ เกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิง มีหน้าที่รับใช้ราชสำนัก จักรพรรดิ์แห่งราชวงศ์หมิงในประเทศจีน จักรพรรดิหงอู่ ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิง ก่อตั้งหน่วยองครักษ์เสื้อแพรขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1368 เพื่อทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันส่วนตัวของพระองค์ ในปี ค.ศ. 1369 หน่วยองครักษ์ได้กลายเป็นหน่วยงานทางทหารของจักรวรรดิ พวกเขาได้รับอำนาจในกระบวนการยุติธรรมในการดำเนินคดีโดยมีอิสระเต็มที่ในการจับกุมสอบสวนและลงโทษผู้ใดรวมถึงขุนนางและพระญาติของจักรพรรดิ

หน่วยองครักษ์เสื้อแพรมักได้รับมอบหมายให้รวบรวมหน่วยข่าวกรองทางทหารเกี่ยวกับศัตรูและการมีส่วนร่วมในการต่อสู้ระหว่างการวางแผน ทหารของหน่วยจะสวมชุดเครื่องแบบสีเหลืองทองที่โดดเด่นด้วยแผ่นป้ายชื่อที่สวมติดบนลำตัวของเขาและถืออาวุธดาบพิเศษ

ประวัติ
-------

องครักษ์เสื้อแพรมีต้นกำเนิดมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1360 พวกเขาทำหน้าที่รับใช้จู หยวนจาง ในฐานะเป็นผู้คุ้มกันส่วนตัวและปกป้องเขาในระหว่างการต่อสู้กับขุนศึก เฉิน โหย่วเลี่ยง หลังจากจูหยวนจางได้สถาปนาราชวงศ์หมิงและต่อมาได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นจักรพรรดิหงอู่ พระองค์ทรงสงสัยในความจงรักภักดีของเหล่าอาสาสมัครที่มีต่อพระองค์และคอยระวังไม่ให้เกิดการกบฏชิงบัลลังก์และลอบสังหารเกิดขึ้นได้ หนึ่งในหน้าที่ในช่วงแรกขององครักษ์เสื้อแพร คือการช่วยสอดแนมผู้ต้องสงสัยของจักรพรรดิ จักรพรรดิหงอู่ทรงมอบหมายเพิ่มหน้าที่ของเหล่าองครักษ์ในภายหลังทำให้พวกเขาสามารถตรวจสอบเจ้าหน้าที่ของเขาที่ทำงานในเมืองหลวง ก่อนที่จะมีการจัดตั้งองค์กรอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1382 โดยมีสมาชิกประมาณ 500 คน และตัวเลขของพวกเขาเพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 14,000 คนภายในระยะเวลาเพียงสามปี

ในปี ค.ศ. 1393 จักรพรรดิหงอู่ทรงลดหน้าที่ขององครักษ์เสื่อแพรลง หลังจากที่พวกเขาถูกกล่าวหาว่าใช้อำนาจในทางที่ผิดในระหว่างการสอบสวนเรื่องแผนการกบฏโดย หลัน หยู มีผู้เกี่ยวข้องและถูกตัดสินประหารชีวิตประมาณ 40,000 คน เมื่อถึงรัชสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อขึ้นครองราชย์ พระองค์ทรงวิตกว่าเหล่าอาสาสมัครของพระองค์อาจไม่พอใจกับการครองราชย์ของพระองค์ เนื่องเพราะพระองค์เข้ามามีอำนาจโดยแย่งชิงบัลลังก์หลานชายของพระองค์ (จักรพรรดิเจี้ยนเหวิน) แต่อย่างไรก็ตามพระองค์ก็ได้ให้อำนาจแก่เหล่าองครักษ์ ในช่วงที่ทรงครองราชย์เพื่อเพิ่มการควบคุมของพระองค์ในราชสำนัก

องครักษ์เสื้อแพรถูกยุบเลิกหลังจาก 262 ปีของการดำรงอยู่เมื่อกองกำลังกบฏชาวนาของหลี่ จื้อเฉิงเข้ายึดกรุงปักกิ่งและล้มล้างราชวงศ์หมิงในปี ค.ศ. 1644

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tsai, Shih-shan Henry (1996). *The Eunuchs in the Ming Dynasty*. SUNY Press. pp. 98–100. ISBN 0791426874.
2. ↑  Xie Baocheng (2013). *Brief History of the Official System in China*. Paths International Ltd. p. 24. ISBN 1844641538.
**ชำมะเลียง** (อังกฤษ: Luna nut; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Lepisanthes fruticosa*) หรือ **พุมเรียง** ภาคเหนือเรียกผักเต้า มะเถ้า ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเรียกมะเกียง หวดข้าใหญ่ จังหวัดตราดเรียกโคมเรียง เป็นไม้ยืนต้นที่พบได้ทั่วประเทศไทยและเป็นพืชท้องถิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ใบประกอบแบบขนนก ใบย่อยเรียวยาว มีสีเขียวตลอดทั้งปี ดอกออกเป็นช่อที่กิ่งและต้น ดอกสีม่วง ติดผลช่วงกุมภาพันธ์ถึงเมษายน ผลกลมออกเป็นช่อ เมื่ออ่อนสีม่วง รสฝาด พอแก่เปลี่ยนเป็นสีดำ รสหวานอ่อน ๆ

ประโยชน์
--------

นิยมกินเป็นผลไม้สด ใช้แก้โรคท้องเสียในเด็ก ทำน้ำผลไม้ ยอดอ่อนใช้เป็นผักจิ้มน้ำพริก รากเป็นยาแก้ไข้ แก้ร้อนใน แก้ไข้เหนือ แก้ท้องผูก แก้ไข้สันนิบาต แก้เลือดกำเดาไหล แก้ไข้พิษ แก้ท้องเสีย แก้ไข้กาฬ ผลถ้ารับประทานมากไปทำให้ท้องผูก

อ้างอิง
-------

* นิดดา หงส์วิวัฒน์ และทวีทอง หงส์วิวัฒน์. *ชำมะเลียง* ใน ผลไม้ 111 ชนิด: คุณค่าอาหารและการกิน. กทม. แสงแดด. 2550 หน้า 67
* เศรษฐมันต์ กาญจนกุล. *ชำมะเลียง* ใน ผลไม้ในเมืองไทย. กทม. เศรษฐศิลป์. 2555 หน้า 35

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ชำมะเลียง
* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Lepisanthes fruticosa ที่วิกิสปีชีส์
บทบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707
**สนธิสัญญาสหภาพ** (อังกฤษ: Treaty of Union) เป็นสนธิสัญญาเพื่อก่อตั้งราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ซึ่งระบุว่า ให้ราชอาณาจักรอังกฤษ (ซึ่งขณะนั้นได้รวมเข้ากับเวลส์แล้ว) กับราชอาณาจักรสกอตแลนด์ รวมตัวกันเป็นราชอาณาจักรเดียวกัน เรียกชื่อว่า "บริเตนใหญ่" (Great Britain) ในเวลานั้นมักเรียกขานสนธิสัญญานี้ว่า **บทบัญญัติสหภาพ** (Articles of Union) 

รายละเอียดต่าง ๆ ของสนธิสัญญาเป็นอันตกลงกันในวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1706 จากนั้นรัฐสภาอังกฤษและสกอตแลนด์จึงออกพระราชบัญญัติสหภาพเพื่อให้สนธิสัญญามีผล การก่อตั้งสหภาพทางการเมืองมีผลเมื่อ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1707

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Treaty (act) of the Union of Parliament 1706". Scots History Online. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-05-27. สืบค้นเมื่อ 18 July 2011.  
"Union with England Act 1707". The national Archives. สืบค้นเมื่อ 18 July 2011.  
"Union with Scotland Act 1706". สืบค้นเมื่อ 18 July 2011.: Both Acts of Union and the Treaty state in Article I: *That the Two Kingdoms of Scotland and England, shall upon 1 May next ensuing the date hereof, and forever after, be United into One Kingdom by the Name of GREAT BRITAIN*.
**สนธิสัญญแวร์ซายน้อย** (อังกฤษ: Little Treaty of Versailles) หรือ **สนธิสัญญาน้อยโปแลนด์** (อังกฤษ: Polish Minority Treaty) เป็นหนึ่งในสนธิสัญญาน้อยสองฝ่ายที่ลงนามระหว่างประเทศขนาดเล็กกับสันนิบาตชาติ ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สนธิสัญญาโปแลนด์ได้รับการลงนามในวันที่ 28 มิถุนายน 1919 ซึ่งถือว่าเป็นสนธิสัญญาน้อยฉบับแรกและเป็นแม่แบบในสนธิสัญญาหลายฉบับในเวลาต่อมา รวมไปถึงในมาตราที่ 87-93 ของสนธิสัญญาแวร์ซายได้เป็นการรับรองโปแลนด์ให้เป็นประเทศเอกราชในเวทีโลก

เบื้องหลัง
----------

โปแลนด์ได้รับเอกราชอีกครั้งหนึ่ง (เป็นสาธารณรัฐโปแลนด์ที่สอง) หลังจากการแบ่งประเทศที่กินเวลานานกว่า 123 ปี ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ประเทศฝ่ายชนะสงครามได้ตัดสินใจมอบเอกราชให้เนื่องจากปัญหาชนกลุ่มน้อยที่สำคัญในดินแดนโปแลนด์และการสู้รบในท้องถิ่นที่เกิดขึ้นจากสงคราม (ประกอบด้วย สงครามโปแลนด์-ยูเครน ในปี 1918-1919 และ สงครามโปแลนด์-โซเวียต ในปี 1919-1920) ซึ่งประเทศฝ่ายชนะสงครามมองว่า โปแลนด์สมควรที่จะเป็นประเทศที่ลงนามในสนธิสัญญาน้อย แต่ในความเป็นจริงแล้ว การกระทำดังกล่าวเป็นความต้องการที่จะรับรองเอกราชของโปแลนด์และเปิดโอกาสให้โปแลนด์ลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพกับเยอรมนี นอกจากนั้น สนธิสัญญาดังกล่าวยังให้โปแลนด์ได้รับเงินจ่ายค่าหนี้จากรัฐรัสเซีย

สนธิสัญญา
---------

สนธิสัญญาดังกล่าวได้รับการลงนามจากผู้แทนโปแลนด์ (Roman Dmowski และ Ignacy Daszyński) ที่แวร์ซาย เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 1919 รัฐสภาของโปแลนด์ได้อนุมัติสนธิสัญญาดังกล่าวเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม 1919 และทำให้มั่นคงขึ้นในวันที่ 10 มกราคม 1920 โปแลนด์ประกาศยกเลิกสนธิสัญญาดังกล่าวในที่ประชุมสันนิบาติชาติที่เจนีวาเมื่อวันที่ 13 กันยายน 1934

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  Lauterpacht, Elihu Lauterpacht, C. J. Greenwood, A.G. Oppenheimer, *International Law Reports*, Cambridge University
Press, 1998, ISBN 0521580706, Google Print, p.537
2. ↑  Christian L. Wiktor, *Multilateral Treaty Calendar: Répertoire Des Traités Multilatéraux, 1648-1995*, Martinus Nijhoff Publisher, 1998, ISBN 9041105840, Google Print, p.188
3. ↑  Thomas D. Grant, *The Recognition of States: Law and Practice in Debate and Evolution*, Praeger/Greenwood, 1999, ISBN 0275963500Google Print, p.114

อ้างอิง
-------

* Janusz Pajewski, *Historia powszechna*, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, ISBN 830113822X
* Little Treaty of Versailles signed by Poland on the 28th of June 1919 เก็บถาวร 2009-02-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Carole Fink, "The minorities question at the Paris Peace Conference" in *The Treaty of Versailles: A Reassessment After 75 Years*, Manfred Franz Boemeke, Gerald D. Feldman, Elisabeth Gläser (eds.), Cambridge University Press, 1998, ISBN 0521621321, Google Print - p.249 onward
* Carole Fink, *Minority Rights as an International Question*, Contemporary European History, Vol. 2 (November 2000), pp. 385-400
* Jennifer Jackson Preece, *Minority Rights in Europe: From Westphalia to Helsinki* Review of International Studies, Vol. 23, No. 1, pp. 1-18.
* Amber R. Ricke, THE POLISH GOVERNMENT AND ETHNIC MINORITIES:THE EFFECTS OF NATIONALISM DURING THE INTER-WAR PERIOD เก็บถาวร 2006-09-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Aimee Genel, "Were the Minority Treaties a Failure?" - review of Carole Fink. Defending the Rights of Others: The Great Powers, the Jews, and International Minority Protection
**รวี โดมพระจันทร์** (15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 - 28 ตุลาคม พ.ศ. 2532) คือนามปากกาของ "ยุทธพงศ์ ภูริสัมบรรณ" ซึ่งได้มีชื่อเสียงในช่วง 14 ตุลา และ 6 ตุลา จากการถ่ายทอดเรื่องราวความอยุติธรรมของสังคมและรัฐบาลเผด็จการ ผ่านทางบทกลอนที่ใช้ภาษาที่เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกคับแค้นและกระตุ้นให้คนมีพลังลุกขึ้นสู้ไม่ยอมจำนนต่ออำนาจรัฐ

ประวัติ
-------

ยุทธพงศ์ ภูริสัมบรรณ หรือ รวี โดมพระจันทร์ เกิดที่หนองปลาไหล จังหวัดพิจิตร (15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490) บิดาเป็นชาวจีนไหหลำอพยพชื่อนายวา แซ่พัว และมารดามีเชื้อจีนไทย ชื่อนางเฮี๊ยะ แซ่พัว (ปัจจุบันเสียชีวิตแล้วทั้งคู่) ยุทธพงศ์เป็นลูกคนที่ 4 จากทั้งหมด 9 คน ครอบครัวเดิมประกอบอาชีพค้าขาย และได้ย้ายมาตั้งรกรากที่พิษณุโลกตั้งแต่ยุทธพงศ์ยังเด็ก 
ยุทธพงศ์แต่งงานกับพ.ญ.วารุณี (สดเจริญ) มีบุตรชายหนึ่งคนและบุตรสาวหนึ่งคน และได้ย้ายมาชลบุรีซึ่งเป็นจังหวัดที่ภรรยาทำงานอยู่ เนื่องจากต้องเดินงานไปกลับ กรุงเทพ-ชลบุรีเป็นประจำ ประกอบด้วยการทำงานหนัก และต้องเจอกับควันบุหรี่ในที่ทำงาน ยุทธพงศ์จึงร่างกายอ่อนแอ และเสียชีวิตจากโรคมะเร็งปอดแม้ว่าไม่เคยสูบบุหรี่เลย ในวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2532 ก่อนวันเกิดปีที่สี่สิบสองเพียงไม่ถึงเดือน

ผลงานการกวี
-----------

* **ตื่นเถิดเสรีชน** ประพันธ์เมื่อ พ.ศ. 2515
* **คนคนนี้แหละคน** ประพันธ์เมื่อ พ.ศ. 2517

ประวัติการทำงาน
---------------

ตำแหน่งงานสุดท้ายของยุทธพงศ์ก่อนเสียชีวิตคือเป็นผู้จัดการศูนย์ข้อมูล บ.ตะวันออกแมกกาซีน ในเครือของสนธิ ลิ้มทองกุล ภายหลังที่เขาจากไป บริษัทที่ทำงานได้ก่อตั้ง "รางวัลรวี โดมพระจันทร์" จัดประกวดกวีนิพนธ์และนวนิยาย แต่ดำเนินไปได้เพียงสองปีก็ยุติลง ทิ้งไว้เพียงหนังสือรวมบทกวีเล่มสุดท้าย ซึ่งรวบรวมจากผลงานเด่นๆ ของเขาในชื่อ "ตื่นเถิดเสรีชน" ในเล่มมีข้อเขียนของกวีใหญ่ และเจ้าพ่อสื่อใหญ่
**รส**หรือ**รสชาติ** เป็นความประทับรับความรู้สึกของอาหารหรือสารอื่น และส่วนใหญ่ตัดสินจากสัมผัสเคมีของการรับรู้รสและกลิ่น "ประสาทไทรเจมินัล" ซึ่งตรวจจับยาระคายเคมีในปากและลำคอ ตลอดจนอุณหภูมิและเนื้อ (texture) ยังสำคัญต่อเกสทัลท์การรับรู้รสโดยรวม รสของอาหารดังกล่าวสามารถเปลี่ยนแปลงได้โดยสารปรุงรส (flavorant) ธรรมชาติหรือสังเคราะห์ ซึ่งมีผลต่อสัมผัสเหล่านี้

ในสามสัมผัสเคมีเหล่านี้ กลิ่นเป็นตัวกำหนดหลักของรสอาหารหนึ่ง ๆ ขณะที่การรับรู้รสอาหารจำกัดอยู่เพียงหวาน เปรี้ยว ขม เค็ม และอุมะมิ อันเป็นห้าการรับรู้รสพื้นฐาน

| * ด
* ค
* ก
กายวิภาคของระบบรู้รส |
| --- |
| ลิ้น | 
* หน่วยรับรส
* เซลล์รับรส
* ตุ่มรับรส
* ปุ่มลิ้น
	+ ปุ่มเซอร์คัมแวลเลต
	+ ปุ่มรูปใบไม้
	+ ปุ่มรูปเห็ด
	+ ปุ่มรูปด้าย

 |
| Path | 

|  |  |
| --- | --- |
| medulla | 
* Solitary tract
	+ VII
	+ IX
	+ X
* Solitary nucleus
	+ Gustatory nucleus

 |
| พอนส์ | 
* Central tegmental tract
* Medial parabrachial nucleus
	+ ไฮโปทาลามัส
	+ อะมิกดะลา

 |
| ทาลามัส | 
* Ventral posteromedial nucleus

 |
| สมองใหญ่ | 
* Posterior limb of internal capsule
* เปลือกสมองส่วนรู้รส

 |

 |
| อื่น ๆ | 
* รสชาติพื้นฐาน

 |