recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**นกเงือกดำ** (อังกฤษ: Black hornbill; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Anthracoceros malayanus*) เป็นนกเงือกขนาดเล็กชนิดหนึ่ง พบในประเทศบรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, สิงคโปร์, ไทย, อินเดีย

ลักษณะ
------

นกเงือกดำมีจะงอยปากที่ยาว ยาวจากปลายปากถึงปลายหาง 75-80 เซนติเมตร นกตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่านกตัวเมียเล็กน้อย ลำตัวสีดำโดยตลอด ลำตัวส่วนบนเหลือบน้ำเงินเขียวเล็กน้อย (นกตัวผู้บางตัวมีแถบใหญ่เหนือตาคล้ายคิ้วสีขาว) เว้นแต่ปลายขนหางด้านนอก และหางด้านล่างค่อนไป ทางปลายเป็นสีขาว ไม่มีขนปกคลุมใต้ปีก สันบนของจะงอยปากมีขนาดใหญ่ ขาและนิ้วเท้าสีดำ สองเพศมีลักษณะต่างกัน 

นกตัวผู้ปากและโหนกสีเหลืองอ่อน หนังเปลือยเปล่ารอบตาและที่ใต้คอสีดำ ตาสีแดงเข้ม นกตัวเมียปากและโหนกสีดำ ม่านตาสีส้ม หนังเปลือยเปล่ารอบตาสีเนื้อ หนังเปลือยเปล่าใต้คอสีเหลืองอ่อน ตาสีน้ำตาลแดง

มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงต้นปีถึงกลางปีราวเดือนมกราคม-พฤษภาคม ทำรังด้วยการใช้โพรงไม้ตามต้นไม้ใหญ่ที่สัตว์อื่นหรือนกอื่นเจาะทิ้งไว้

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2004). "*Anthracoceros malayanus*". *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN. สืบค้นเมื่อ 2007-09-27.

* นกเงือกดำ[*ลิงก์เสีย*] birdsofthailand

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เก็บถาวร 2011-08-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Downloadable Audio File of the call of the Malaysian Black Hornbill


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกเงือกดำ**
**นกเงือกปากดำ** หรือ **กาเขา** (อังกฤษ: Bushy-crested hornbill; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Anorrhinus galeritus*) เป็นนกเงือกขนาดเล็กชนิดหนึ่ง พบในประเทศบรูไน, ประเทศอินโดนีเซีย,ประเทศมาเลเซีย, ประเทศพม่า, และประเทศไทย

ลักษณะ
------

นกเงือกปากดำมีขนาดเล็กกว่านกเงือกหัวหงอก นกเงือกปากดำมีจะงอยปากยาว โดยมีความยาวจากปลายปากถึงปลายหาง 89 เซนติเมตร มีหนังเปลือยเปล่ารอบตาและที่ใต้คอสีฟ้า มีแต้มสีขาวที่ใต้ตาและมุมปาก ม่านตาสีแดง แก้มสีเทา ขนที่ท้ายทอยมีขนาดใหญ่และยาวออกไป ทำให้แลดูคล้ายขนหงอนที่เกาะกันหลวมๆ ลำตัวสีดำปลอด ปีกสีน้ำตาลไหม้ หางสีน้ำตาลปนเทา แต่ปลายหางสีดำ คาง ใต้คอ และอกสีน้ำตาลไหม้ ท้องและขนคลุมใต้โคนหางสีน้ำตาลหรือน้ำตาลปนเทา ไม่มีขนปกคลุมใต้ปีกเช่นเดียวกับนกเงือกอื่นๆ

สองเพศมีลักษณะแตกต่างกัน ตัวผู้ปากและโหนกสีดำ ขาและนิ้วเท้าสีน้ำตาลไหม้ นกตัวเมียมีขนาดเล็กกว่า ปากบนมีเส้นสีเหลืองตามความยาวของปาก ปากล่างมีสีเหลืองที่ปลายปาก ขาและนิ้วเท้าสีเทาแกมฟ้า

พฤติกรรม
--------

นกเงือกปากดำ มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงเล็ก ๆ มักจะส่งเสียงร้องเอะอะโวยวายดังอยู่ตลอดเวลาเหมือนอีกา จึงได้รับอีกชื่อหนึ่งว่า "กาเขา" โดยเวลาเดียวที่จะหยุดส่งเสียงได้ คือ เฉพาะเวลากินอาหาร

อ้างอิง
-------

1. 1 2  นกเงือกปากดำ[*ลิงก์เสีย*] birdsofthailand
2. ↑  *ออรัง บูรง (นกเงือก)* , "พินัยกรรมธรรมชาติ". สารคดีทางไทยพีบีเอส: ศุกร์ที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556

* BirdLife International 2004. Anorrhinus galeritus.
* 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Downloaded on 24 July 2007.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Anorrhinus galeritus ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Anorrhinus galeritus***
**นกเค้าใหญ่แวโร** หรือ **นกเค้าใหญ่ยักษ์** (อังกฤษ: Verreaux's eagle-owl, Giant eagle owl; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Bubo lacteus*) นกล่าเหยื่อชนิดหนึ่ง จำพวกนกเค้าแมว จัดอยู่ในวงศ์นกเค้าแมว (Strigidae)

นกเค้าใหญ่แวโร ได้ชื่อมาจากนักธรรมชาติวิทยาชาวฝรั่งเศส ฌูล แวโร

จัดเป็นนกเค้าขนาดใหญ่ และเป็นนกเค้าแมวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกเป็นอันดับสองรองมาจากนกเค้าใหญ่ยูเรเชีย (*B. bubo*) มีลำตัวยาวประมาณ 66 เซนติเมตร น้ำหนักกว่า 3.11 กิโลกรัม เมื่อกางออกปีกออกแล้วยาวได้กว่า 140 เซนติเมตร ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย มีใบหน้าที่มีลักษณะกับใบหน้ามนุษย์มากที่สุด

พบกระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกา ตั้งแต่ซับสะฮารา พบได้ในทะเลทรายนามิบ ในประเทศนามิเบีย พบได้ในป่าฝน พบได้ในเขตอนุรักษ์แห่งชาติแซมบูรู ในประเทศเคนยา และพบได้ในที่ที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลถึง 3,000 เมตร (9,800 ฟุต)

เป็นนกที่หากินในเวลากลางคืน โดยล่าเหยื่อเช่น นกและหนูขนาดเล็ก, กิ้งก่า, กบ, แมลงปีกแข็ง และแมลงชนิดต่าง ๆ มีเสียงร้อง *กว๊อก, กว๊อก, กว๊อก-กว๊อกกกกกกกก กว๊อกกกกกกกก กว๊อน* ในขณะที่ตัวเมียก็ส่งเสียงร้องคล้ายกันแต่มีเสียงที่แหลมสูงกว่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Bubo lacteus*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2*. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.
2. 1 2 3  ปองพล อดิเรกสาร. *สัตว์ป่าแอฟริกา*. กรุงเทพฯ : เอเรียสบุ๊คส์, 2553. 272 หน้า. หน้า 180. ISBN 978-616-90508-0-3
3. ↑  Beolens, Bo (2003). *Whose Bird? Men and Women Commemorated in the Common Names of Birds*. London: Christopher Helm. pp. 350–351. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help)
4. ↑  "10 อันดับ สายพันธุ์นกฮูกที่ใหญ่ที่สุด". Toptenthailand.com. 24 March 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 24 March 2014.
5. ↑  Giant Eagle-Owl เก็บถาวร 2012-03-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Arkive

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Bubo lacteus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Bubo lacteus ที่วิกิสปีชีส์
**นกเงือกสีน้ำตาล** (อังกฤษ: Tickell's brown hornbill, Rusty-cheeked hornbill; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Anorrhinus tickelli*; ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ แซมมวล ทิคเคล นักปักษีวิทยาชาวอังกฤษ)

เป็นนกเงือกชนิดหนึ่ง ที่พบได้ในประเทศอินเดีย, พม่า และภาคตะวันตกของไทย โดยในบางครั้งจะถูกจัดเป็นชนิดย่อยของนกเงือกสีน้ำตาลคอขาว (*A. austeni*)

มีโหนกเล็ก จะงอยปากสีเหลืองและยาว มีหนังรอบตาสีฟ้า ลำตัวด้านบนสีน้ำตาล ด้นล่างแกมส้ม ปลายปีกขาว ปลายขนหาง ยกเว้นคู่บนสุดสีขาว ไม่มีขนปกคลุมใต้ปีก ตัวผู้มีคอสีน้ำตาลแกมส้ม ตัวเมียมีปากเทาดำ มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 60–65 เซนติเมตร จัดเป็นนกเงือกขนาดกลาง มีเสียงร้อง *แอ๊-แอ๊ว* หรือ *แว้ว-แว้ว* แหลมดังไม่เป็นจังหวะ

ในประเทศไทยมีถิ่นอาศัยในพื้นที่ภาคเหนือตอนล่าง เป็นป่าจำพวกป่าดิบ, ป่าโปร่ง และป่าเชิงเขาถึงความสูง 1,500 เมตร พบได้ในพื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง จังหวัดอุทัยธานี และผืนป่าด้านตะวันตกเขตจังหวัดตาก (เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันออก)

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Anorrhinus tickelli*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. ↑  *Biographies for Birdwatchers*, Mearns and Mearns ISBN 0-12-487422-3
3. ↑  Kemp, A. 1995. *The hornbills*. Oxford University Press, Oxford.
4. ↑  *คู่มือดูนก* โดย น.พ.บุญส่ง เลขะกุล, *นกเมืองไทย* และ*นกในเมืองไทย* เล่ม 1 โดย รศ.โอภาส ขอบเขตต์

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Anorrhinus tickelli***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Anorrhinus tickelli ที่วิกิสปีชีส์
**อันดับปลาฉลามครีบดำ** เป็นอันดับของปลากระดูกอ่อนในชั้นย่อยปลาฉลาม ใช้ชื่ออันดับว่า Carcharhiniformes

มีลักษณะโดยรวม คือ มีครีบหลังสองตอน ไม่มีหนามแข็งหน้าครีบหลัง มีช่องเปิดเหงือกห้าช่องอยู่ทางด้านข้างของส่วนหัว ส่วนใหญ่มีช่องรับน้ำขนาดเล็กอยู่หลังตา หรือบางชนิดไม่มี ไม่มีหนวดที่จมูก ไม่มีร่องเชื่อมระหว่างจมูกและปาก ไม่มีแผ่นหนังบริเวณมุมปาก ปากมีขนาดใหญ่ กว้าง โค้งแบบพระจันทร์เสี้ยว ฟันมีหลายรูปแบบด้านหน้าเป็นแบบฟันเขี้ยวแหลมคมทางตอนท้ายมักเป็นฟันบด ช่องที่ 3-5 มักอยู่เหนือฐานครีบอก ไม่มีซี่กรองเหงือก ตามีหนังหุ้ม ลำไส้เป็นแบบบันไดวน หรือ แบบม้วน สามารถแบ่งออกได้เป็น 8 วงศ์ คือ

* Carcharhinidae
* Hemigaleidae
* Leptochariidae
* Proscylliidae
* Pseudotriakidae
* Scyliorhinidae
* Sphyrnidae
* Triakidae

โดยปลาฉลามที่อยู่ในอันดับ เป็นปลาฉลามส่วนใหญ่ที่รับรู้และรู้จักกันดี เช่น ปลาฉลามครีบดำ (*Carcharhinus melanopterus*), ปลาฉลามหัวค้อน (*Sphyrna* spp.), ปลาฉลามแม่น้ำ (*Glyphis* spp.) เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก Fishbase.org (อังกฤษ)
2. ↑  ["Order Carcharhiniformes (ไทย)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-04-16. สืบค้นเมื่อ 2012-03-09. Order Carcharhiniformes (ไทย)]
3. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Order Carcharhiniformes (อังกฤษ)
ปีอา เก็ตตี้ (อังกฤษ: Pia Getty) เกิดเมื่อปี 2509 ณ สหรัฐอเมริกา เป็นธิดาคนใหญ่ใน โรเบิร์ต วาร์เรน มิลเลอร์ และ มารีอา กลารา เบแซร์รา โดยเธอมีน้องอีก 2 คนคือ เจ้าหญิงมารี-แชนทัล มกุฎราชกุมารีแห่งกรีซ และ อเล็กซานดรา ฟอน เฟือร์สเทนแบร์ก เธอใช้เวลาส่วนใหญาในฮ่องกง ต่อมาเธอเข้าเรียนในโรงเรียนในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ หลังจากนั้นเธอได้ศึกษาประวัติศาสตร์ศิลปะที่มหาวิทยาลัยจอร์จทาวน์ เธอแต่งงานกับ คริสโตเฟอร์ เก็ตตี้ ทายาทเจ้าของธุรกิจน้ำมันรายใหญ่ในอินโดนีเชีย เมื่อปี 2535 ที่จังหวัดบาหลี โดยมีบุตร 4 คนคือ

1. โรเบิร์ต แม็กซิมิเลียน เก็ตตี้ (ฝาแฝด)
2. คอนราด เก็ตตี้
3. แม็กซิมัส เก็ตตี้

ต่อมาทั้ง 2 ได้หย่าขาดจากกัน เมื่อหน่าขาดจากกันแล้ว เธอได้ทำงานเป็นโฆษกนิตยาสารโว้ก อิวานิตี้ ฟราย และยังมีนิตยาสารอื่นๆ ทั้งนี้เธอได้แสดงภาพยนตร์ครั้งแรกในเรื่อง China Power - Art Now After Mao ออกฉายในปี พ.ศ. 2551

ทั้งนี้เธอเป็นพระมารดาทูลหัวให้กับ เจ้าหญิงมาเรีย-โอลิมเปียแห่งกรีซและเดนมาร์ก พระภาคิไนย

อ้างอิง
-------

* ปีอา เก็ตตี้ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* Filmmaker profile เก็บถาวร 2018-03-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Some ancestry of the Miller family



1. ↑   "Filmmaker profile". Retrieved May 28, 2012.
**ดรีมส์ ทู (Dreams II)** หรือชื่อเต็ม **ดรีมส์ ทู อะ ลิตเติ้ล ดรีม โปรเจ็กต์ (Dreams II A Little Dream Project)** เป็นวงดนตรีเฉพาะกิจภายใต้สังกัดอาร์เอส โดยการรวมตัวของนักร้องสาว 3 คนของค่ายอาร์เอสคือ เม, ลีเดีย, ฝ้าย ผลงานเพลงที่เป็นที่รู้จักก็คือเพลง "ทำไมไม่รับสักที"

ประวัติ
-------

การรวมตัวของศิลปินหญิง "เม - จีระนันท์ กิจประสาน" "ลีเดีย - ศรัณย์รัชต์ วิสุทธิธาดา" "ฝ้าย - ณัฐหทัย แสงเพชร" นักร้องนำจากวง แอมไฟน์ บนงานดนตรีที่ไร้ขีดจำกัด ทำให้งานดนตรีแห่งความฝันภายใต้ชื่อ "Dreams II A Little Dream Project" (ดรีมส์ ทู อะ ลิตเติ้ล ดรีม โปรเจ็กต์) เกิดเป็นความจริง สานต่อความสำเร็จที่ศิลปินรุ่นพี่ "ปาน - ธนพร แวกประยูร" "โฟร์ท - นฤมล จิวังกูร" และ "เปียโน - สุพัณณดา พลับทอง" เคยทำเอาไว้ในอัลบั้ม Dreams (ดรีมส์) เมื่อปีที่แล้ว

ผลงานเพลง
---------

### อัลบั้ม Dreams II A Little Dream Project (พ.ศ. 2549)

* วางแผง 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549

1. หายไปกับดอกไม้
2. ทำไมไม่รับสักที
3. รักเธอแล้ว
4. อยู่นาน ๆ นะ
5. คิดถึงเธอจริง ๆ
6. แม่ดุ
7. หัวใจไม่แข็งแรง
8. ไม่รับคืน
9. หันมานี่สิ
10. อดใจไม่ไหว

อ้างอิง
-------

* ดรีมส์ ทู การรวมตัวของศิลปินหญิง 3 รูปแบบต่างเส้นเสียง
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โรสไอส์แลนด์

**สาธารณรัฐโรสไอส์แลนด์** (อังกฤษ: Republic of Rose Island, เอสเปรันโต: *Respubliko de la Insulo de la Rozoj*, อิตาลี: *Repubblica dell'Isola delle Rose*) เป็นประเทศจำลอง ตั้งอยู่ในทะเลตอนตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอิตาลี ห่างจากชายฝั่งไปประมาณ 10 กิโลเมตร โดยในสถานะของประเทศถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอิตาลี 

ในปี พ.ศ. 2510 วิศวกรชาวอิตาลีชื่อ จิออร์จิโอ โรซา (Giorgio Rosa) ได้ก่อสร้างแท่นขนาด 400 ตร.ม. กลางทะเล และมีการสร้างร้านอาหาร บาร์ ร้านขายของ และไปรษณีย์ โดยแท่นจำลองนี้ได้ประกาศตัวเป็นประเทศเอกราช ในวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2511 ภายใต้ชื่อในภาษาเอสเปรันโตว่า "Insulo de la Rozoj" โดย จิออร์จิโอ โรซา ได้ตั้งตัวเองเป็นประธานาธิบดีของประเทศ และได้มีการผลิตแสตมป์จำนวนมาก โดยในแสตมป์แสดงถึงที่ตั้งของประเทศ และวางแผนจะผลิตเงินในสกุลเงิน เรียกว่า "มิลล์" (Mill)

ถึงแม้ว่าจุดมุ่งหมายของโรซาไม่ได้มีการกล่าวไว้อย่างชัดเจน ทางรัฐบาลอิตาลีได้มองการกระทำว่าเป็นสถานที่สำหรับเลี่ยงภาษี ที่โรซาสร้างขึ้นเพื่อหลบหนีจากประเทศอิตาลี ทางรัฐบาลได้ส่งเจ้าหน้าที่เข้ามาควบคุมการบริหารประเทศของสาธารณรัฐโรสไอส์แลนด์ และต่อมาทหารเรือของอิตาลีได้ระเบิดและถล่มสิ่งก่อสร้างทั้งหมด

ภาพประเทศโรสไอส์แลนด์ มีลักษณะเป็นแท่นเล็กๆ ในทะเล

ดูเพิ่ม
-------

* ซีแลนด์ (Sealand) ประเทศจำลองบริเวณทะเลในเขตของสหราชอาณาจักร มีลักษณะคล้ายโรสไอส์แลนด์
* ราชอาณาจักรเกย์และเลสเบียนแห่งหมู่เกาะคอรัลซี

อ้างอิง
-------

* *How to Start Your Own Country* by Erwin S. Strauss, pub. Breakout Productions, Port Townsend, WA, 2nd ed. 1984, ISBN 1893626156, pp 129-130

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* พูดคุยประวัติของโรสไอส์แลนด์ และแสตมป์ของโรสไอส์แลนด์ เก็บถาวร 2013-11-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ภาษาอิตาลี)
**ชาวไทพ่าเก** เป็นชาวไทกลุ่มหนึ่งที่อพยพมาอาศัยอยู่ที่ประเทศอินเดีย โดยอพยพเข้าทางทิวเขาปาดไก่ ทางตอนเหนือของประเทศพม่าปัจจุบัน ถิ่นเดิมของชาวไทพ่าเกอยู่ที่เมืองเมาหลวง ต่อมาได้ติดตามกษัตริย์อาหมมาอยู่ที่เมืองกอง (โมกอง) บริเวณถ้ำผาใหญ่ และผานั้นเป็นผาอันเก่าแก่มาก จึงได้ชื่อว่า ชาวไทพ่าเก ถึงปี พ.ศ. 2358 จึงอพยพข้ามทิวเขาปาดไก่จึงอพยพสู่เมืองนุนสวนคำ ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่รัฐอรุณาจัลประเทศ ต่อมาถูกน้ำท่วมบ้านเรือนเสียหาย จึงอพยพมาอยู่ริมลำน้ำจิก ครั้งอังกฤษเข้ามาปกครองเมืองนุนสวนคำ จึงย้ายไปอยู่ริมแม่น้ำทิหิงจนถึงปัจจุบัน

หมู่บ้านไทพ่าเกใต้
------------------

**หมู่บ้านไทพ่าเกใต้** ตั้งอยู่ในตำบลชัยปุระ ชาวไทพ่าเกใต้เป็นกลุ่มคนไทในอินเดียที่พูดภาษาไทได้ และใช้ในชีวิตประจำวันด้วย ชาวไทพ่าเกใต้นับถือพระพุทธศาสนา

### การแต่งกายของชาวพ่าเกใต้

ชาวพ่าเกใต้ ผู้หญิงจะนุ่งผ้าซิ่นลาย ผู้ชายนุ่งโสร่งแบบพม่า หรือมิฉะนั้นก็จะนุ่งโจงกระเบนขาว หรือที่เรียกว่า ผ้าโธตีแบบฮินดู

### บ้านเรือนของชาวพ่าเกใต้

ที่หมู่บ้านพ่าเกใต้ มีลักษณะบ้านแตกต่างจากบ้านของชาวไทอาหมในโกหาติ คือเป็นแบบไทยในชนบท คือปลูกแบบยกพื้นมีใต้ถุนสูง มีนอกชานนอยู่นอกบ้าน ตัวบ้านทำด้วยไม้จริง และไม้ไผ่

หมู่บ้านไทพ่าเกเหนือ
--------------------

ชาวบ้านที่นั้นยังพูดภาษาไทพ่าเกอยู่ แต่คำเก่าเริ่มสูญไปเรื่อย ๆ ส่วนคำใหม่ก็ไม่มีใครคิดขึ้น จึงมีคำจากภาษาอัสสัม ภาษาพม่า และภาษาอังกฤษปะปนอยู่มาก และในวันข้างหน้าภาษาไทที่นี้อาจจะสูญไปก็ได้ เพราะภาษาไทพ่าเกจะมีชีวิตต่อไปได้ ภาษามักต้องขยายตัวเพิ่มคำขึ้นในภาษา ถ้าสร้างเองไม่ทัน หรือไม่เหมาะก็มักต้องยืมภาษาอื่นแต่ถ้าไม่มีการสร้างใหม่ ไม่นานก็จะกลายเป็นภาษาตาย และเลิกใช้กันในที่สุด

### ทอฝ้าย

คนไทในพ่าเกเหนือเก่งแต่การทอผ้าฝ้าย แต่ทอไหมไม่เป็น และไม่สันทัดในการเลี้ยงไหม ซึ่งต่างจากชาวไทอาหมที่ทอผ้าไหมเก่งมาก

### สังคมของไทพ่าเกเหนือ

ความเป็นสังคมเครือญาติของไทพ่าเกเหนือมีสูงมาก กับคนที่มาเยี่ยม ทั้งหมดจะถือว่าเป็นญาติพี่น้อง จึงเรียกแขกว่า "ปี่หน่อง" ผู้หญิงที่นั่นจะไม่ร่วมรับประทานอาหารพร้อมผู้ชายเพราะต้องคอยดูแลให้ผู้ชายรับประทานอาหารก่อน

อ้างอิง
-------

1. ↑  ไปเยี่ยมคนไทในอัสสัม โดย ส.ศิวลักษณ์

* กัญญา ลีลาลัย. *ประวัติศาสตร์ชนชาติไท*. [ม.ป.ท.] : [ม.ป.พ.], [ม.ป.ป.].


| * ด
* ค
* ก
กลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ที่ใช้ภาษาตระกูลขร้า-ไท |
| --- |
| ภาษาไหล-เกยัน | หลี • เจียมาว • เกลาว • ลาติ • ลาติขาว • จาเบียว • ลาคัว • ลาฮา |
| ภาษากัม-ไท | เบ • แสก • ลักเกีย • อ้ายจาม • ต้ง • คัง • มู่หล่าว • เหมาหนาน • สุย |
| **กลุ่มภาษากัม-ไท > กลุ่มภาษาไท** |
| กลุ่มเชียงแสน | ชาวยวน • ชาวสยาม • ชาวลื้อ • ชาวยอง • ชาวเขิน |
| กลุ่มลาว-ผู้ไท | ชาวลาว • ญ้อ • ผู้ไท |
| กลุ่มไทพายัพ | อาหม • อ่ายตน • คำตี้ • คำยัง • พ่าเก • ไทใหญ่ (ชาน) • ไทเหนือ • ไทขาว • ไทดำ |
| กลุ่มอื่น ๆ | ปายี • ไทถาน • ไทหย่า • ไทฮ่างตง • ไทแดง • พวน • ตูลาว |
| ภาษาไท (อื่น ๆ) | จ้วง • นุง • ตั่ย (โท้) • ตุรุง • นาง • ปู้อี |

| * ด
* ค
* ก
กลุ่มชาติพันธุ์ในรัฐอรุณาจัลประเทศ |
| --- |
| ชมกลุ่มหลัก | 
* อดิ
* มิสมี

 | ตรารัฐอรุณาจัลประเทศ |
| ชนกลุ่มน้อย | 
* Aka
* Apa Tani
* Ashing
* Bori
* Chikum Dui
* Chugpa
* Deori
* Digaru
* Gallong
* Hill Miri
* Khamba
* คำตี้
* คำยัง
* Khowa
* Lhoba
* Lishipa
* ลีซอ
* Padam
* Palibo
* พ่าเก
* เมมบา
* มอนปา
* มิจิ
* Mikir
* มินยอง
* มิจู
* Mishing
* นาคา
* Nishi
* นอคเต
* Nga
* Ran
* เชอร์ดุกเปน
* Singpho
* Sulung
* ทักปา
* ทังซา
* Tutsa
* หวั่นชู
* Zekhring

 |
**ซุนลอง** (จีน: 孫朗) ในภาษาจีนฮกเกี้ยน หรือ **ซุนหล่าง** ในภาษาจีนกลาง. เป็นบุตรชายของขุนศึก ซุนเกี๋ยน ผู้มีชีวิตระหว่างปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก. เขาเป็นน้องชายต่างมารดาของ ซุนกวน ปฐมจักรพรรดิแห่ง ง่อก๊ก ใน ยุคสามก๊ก. 

ความโชคร้ายของซุนลองเริ่มต้นขึ้นเมื่อ ค.ศ. 222 ไม่นานหลังจากที่ซุนกวนมีชัยชนะเหนือ เล่าปี่ ใน ยุทธการที่อิเหลง. จักรพรรดิแห่ง วุยก๊ก โจผี, มีพระบัญชาให้เคลื่อนทัพเป็น 3 ทางเพื่อโจมตีง่อก๊ก. ทางหนึ่งนำโดย โจฮิว ซึ่งนำกองทัพของเขามายัง ตงเค้า ที่ป้องกันโดย ลิห้อม หนึ่งในขุนพลผู้ร่วมก่อตั้งง่อก๊กโดยซุนลองเป็นขุนพลภายใต้การบังคับบัญชาของลิห้อม. อย่างไรก็ตามในช่วงต้นของสงคราม,ซุนลองได้ก่ออุบัติเหตุขึ้นเมื่อเผาค่ายของตนเอง, ทำลายเสบียงของกองทัพจำนวนมหาศาล. 

ถึงแม้กองทัพง่อจะได้ชัยชนะแต่ซุนลองก็ถูกถอดออกจากตำแหน่งในกองทัพ, ถูกขับออกจากตระกูลซุน ถูกบังคับให้เปลี่ยนชื่อเป็น **เต็งลอง** และถูกคุมขังอยู่ภายในบ้าน

อ้างอิง
-------

* Chen, Shou (3rd century). *Records of the Three Kingdoms* (*Sanguozhi*).
* de Crespigny, Rafe (1990). *Generals of the South: the foundation and early history of the Three Kingdoms state of Wu*. Canberra: Faculty of Asian Studies, Australian National University. ISBN 0-7315-0901-3.
* Luo, Guanzhong (14th century). *Romance of the Three Kingdoms* (*Sanguo Yanyi*).
* Pei, Songzhi (5th century). *Annotations to Records of the Three Kingdoms* (*Sanguozhi zhu*).
นกเรเวนธรรมดา (*Corvus corax*)
**นกเรเวน** (อังกฤษ: raven) เป็นชื่อสามัญของนกจำพวกหนึ่ง ในวงศ์นกกา (Corvidae) สกุลกา (*Corvus*) มีขนาดตัวใหญ่กว่านกกา โดยมีความยาวลำตัว 69 เซนติเมตร (22-27 นิ้ว) หนัก 0.69-1.63 กิโลกรัม (1.5-3.6 ปอนด์) มีอายุขัยระหว่าง 10-15 ปี เคยพบนกเรเวนที่มีอายุมากที่สุดที่ได้การบันทึกเอาไว้ มีอายุประมาณ 40 ปี โดยมากแล้วนกเรเวนจะใช้เรียกนกในสกุล *Corvus* ที่มีขนาดใหญ่และพบทางซีกโลกทางเหนือและซีกโลกตะวันตก

นกเรเวนพบได้ในซีกโลกเหนือ ในเขตอบอุ่น ได้แก่ ทวีปอเมริกาเหนือยกเว้นส่วนตะวันออกเฉียงใต้และประเทศที่อยู่ต่ำกว่าเม็กซิโกลงไป เกาะกรีนแลนด์ตอนใต้ ทวีปยุโรปบางส่วนยกเว้นตอนเหนือของเยอรมนี เอเชียตะวันตกเฉียงใต้บริเวณคาบสมุทรอะนาโตเลียและตอนเหนือของคาบสมุทรอาหรับ เอเชียเหนือยกเว้นดินแดนแถบคาบสมุทรไทเมอร์ เอเชียกลาง บางส่วนของเอเชียใต้ ภาคตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน และตอนเหนือของทวีปแอฟริกา

นกเรเวนเป็นสัตว์ที่มีความสามารถในการหาแหล่งอาหารได้ด้วยตนเอง นกเรเวนเป็นสัตว์กินได้ทั้งพิชและสัตว์ และเป็นสัตว์กินซาก อาหารส่วนใหญ่ของมันได้แก่ เมล็ดพืช ผลไม้โดยเฉพาะตระกูลเบอร์รี่ แมลง อาหารบูดเน่าและซากสัตว์ นกเรเวนใช้ชีวิตร่วมกับสังคมมนุษย์เป็นเวลาหลายพันปี แต่เป็นทางลบก็คือชอบทำลายข้าวของและรบกวนมนุษย์ มีการศึกษาแล้วพบว่านกเรเวนและอีกาจัดได้ว่าเป็นนกที่มีความเฉลียวฉลาดมากจนกล่าวได้ว่าเป็นนกที่มีความเฉลียวฉลาดที่สุดในโลก

ดูเพิ่ม
-------

* นกกา

อ้างอิง
-------

1. ↑  ravenสืบค้นจากพจนานุกรมแปลภาษาอังกฤษ
2. 1 2  นกเรเวนและอีกา
3. ↑  Common Raven (อังกฤษ)
4. ↑  Ravenสืบค้นจากสารานุกรมบริตานิกา
**นกแก้วโม่ง** (อังกฤษ: Alexandrine parakeet, Alexandrine parrot; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Psittacula eupatria*) เป็นนกตระกูลนกแก้วขนาดเล็ก-กลาง โดยมีชื่อสามัญตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแด่ อเล็กซานเดอร์มหาราช กษัตริย์แห่งอาณาจักรมาซิโดเนีย เมื่อครั้งยาตราทัพเข้ามาสู่ในทวีปเอเชีย โดยได้นำนกแก้วชนิดนี้กลับไปยังทวีปยุโรป

นกแก้วโม่งมีถิ่นกำเนิดแพร่กระจายทั่วไปในแถบทวีปเอเชีย ตั้งแต่ฝั่งตะวันตกและตะวันออกของอัฟกานิสถาน, ไล่ลงไปยังอินเดีย, อินโดจีน เช่น พม่า หรือ ประเทศไทยฝั่งตะวันตก รวมทั้งยังพบได้ตามหมู่เกาะในทะเลอันดามัน

เป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ในประเทศไทย

ลักษณะ
------

นกแก้วโม่งมีความยาววัดจากหัวถึงปลายหางได้ราว 57-58 เซนติเมตร ลำตัวมีสีเขียว จะงอยปากมีลักษณะงุ้มใหญ่สีแดงสด บริเวณหัวไหล่จะมีแถบสีแดงแต้มอยู่ทั้งสองข้าง นกเพศผู้และเมียสามารถแยกแยะได้เมื่อนกโตเต็มที่ กล่าวคือในเพศผู้จะปรากฏมีแถบขนสีดำและสีชมพูรอบคอที่เรียกกันว่า "Ring Neck" ซึ่งในนกเพศเมียไม่มีเส้นที่ปรากฏดังกล่าว

อนุกรมวิธาน
-----------

นกแก้วโม่ง มีชนิดย่อยลงไปอีก 4 ชนิด คือ

* *P.e. nipalensis* พบมากในเกาะซีลอน และทางใต้ของอินเดีย
* *P.e. magnirostris* พบในบริเวณหมู่เกาะอันดามัน
* *P.e. avensis* พบในเขตรัฐอัสสัม, พม่า
* *P.e. siamensis* พบได้ในภาคตะวันตกของประเทศไทย, ลาว, กัมพูชา และเวียดนาม

ความแตกต่างของแต่ละชนิดย่อยนั้น อาจมีต่างกันเล็กน้อยในเรื่องของ ขนาด, ความยาว และสีสันที่ปรากบนลำตัว

พฤติกรรม
--------

อาหารของนกแก้วโม่งในธรรมชาติ ประกอบด้วย เมล็ดพืชต่าง ๆ, ผลไม้หลากชนิด, ใบไม้อ่อน ฯลฯ

นกแก้วโม่งจัดเป็นนกแก้วที่มีเสียงร้องค่อนข้างดัง และมักเลือกที่จะทำรังตามโพรงไม้ใหญ่ ๆ โดยใช้วิธีแทะหรือขุดโพรงไม้จำพวกไม้เนื้ออ่อน หรืออาจเลือกใช้โพรงไม้ที่เก่าต่าง ๆ โดยในฤดูผสมพันธุ์ซึ่งจะแตกต่างกันตามลักษณะสายพันธุ์ย่อย อันเกี่ยวเนื่องกับอุณหภูมิและสภาพทางภูมิศาสตร์ แต่โดยเฉลี่ยจะเริ่มจากเดือนพฤศจิกายน ไปจนถึงราวปลายเมษายน โดยในระหว่างฤดูผสมนี้เพศเมียจะค่อนข้างแสดงอาการดุ และก้าวร้าวมากขึ้น

แก้วโม่งวางไข่ปีละครั้ง ครั้งละ 2-4 ฟอง

สถานะการอนุรักษ์
----------------

นกแก้วโม่งจัดเป็นนกแก้วที่นิยมนำมาเป็นสัตว์เลี้ยงของมนุษย์ เพราะพบว่าเป็นนกแก้วที่มีความสามารถในการเลียนเสียงต่าง ๆ โดยเฉพาะเสียงมนุษย์ได้ดี ปัจจุบันนกแก้วโม่งจัดเป็นนกที่อยู่ในบัญชีคุ้มครอง 2 ของอนุสัญญาไซเตส รวมทั้งเป็นนกที่กฎหมายให้ความคุ้มครองในแต่ละประเทศด้วยเช่นกัน

นกแก้วโม่งเป็นนกที่ได้รับการนำมาเพาะพันธุ์โดยมนุษย์ประสบผลสำเร็จ ทำให้แนวทางในลดปัญหาจากลักลอบจับหรือล่านกแก้วโม่งป่า เพื่อการค้า มีแนวโน้มที่ดีขึ้น

การเลี้ยงดู
-----------

สำหรับการเลี้ยงนกแก้วโม่งในครอบครองนั้น ผู้เลี้ยงควรต้องศึกษาในเรื่องของพฤติกรรมความเป็นอยู่, ลักษณะนิสัย รวมทั้งการจัดการด้านอาหารและสถานที่เลี้ยงให้ถูกต้อง เพราะการเลี้ยงนกที่ผิดไปจากธรรมชาติถิ่นที่อยู่เดิมนั้น ปัญหาประการหนึ่งก็คือ "ความเครียด" ของนก ดังนั้นการจัดหาความพร้อมทั้งสถานที่, อุปกรณ์ อาหารการกินที่เหมาะสม อาจช่วยให้นกได้รู้สึกมีความสุขและลดความเครียดลง รวมทั้งยังพร้อมที่จะตอบสนองต่อการเป็นนกในฐานะสัตว์เลี้ยงของมนุษย์ได้อย่างมีความสุข และมีชีวิตที่ยืนยาวต่อไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Psittacula eupatria*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. ↑  Grimmett. *Birds of India*. [ม.ป.ท.] : Inskipp and Inskipp, [ม.ป.ป.]. ISBN 0-691-04910-6



คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกแก้วโม่ง**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Psittacula eupatria ที่วิกิสปีชีส์
**วัดป่าสว่างบุญ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชะอม อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี

วัดป่าสว่างบุญ หรือนักท่องเที่ยวมักเรียกว่า **วัดพระเจดีย์ 500 ยอด** ตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2534 สร้างโดยพระครูวิสุทธิ สุตวัฒน์ บนเนื้อที่กว่า 400 ไร่ ซึ่งเป็นที่ดินของโยมพ่อพระครูวิสุทธิ สุตวัฒน์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2553

จุดเด่นของวัด คือ มหาเจดีย์สีทองนับรวมกันได้ 500 ยอด มีชื่อเต็มว่า *พระมหารัตนโลหะเจดีย์ศรีศาสนโพธิสัตว์สว่างบุญ* มีเจดีย์องค์ประธาน เส้นผ่าศูนย์กลาง 50 เมตร มีทั้งหมด 9 ชั้น มีบริวาร 500 องค์ เจดีย์ประธานองค์ใหญ่อยู่ตรงกลางและมีองค์เจดีย์รายองค์เล็กตั้งลดหลั่นกันลงมาอยู่รอบทิศตัวองค์เจดีย์ องค์เจดีย์เคลือบสีทอง ทั้งหมดทุกองค์ผนังด้านในของเจดีย์องค์ประธานประดับกระจกทับทิม มีภาพพระธาตุเจดีย์สำคัญของประเทศไทยประดับไว้ด้านบนภายในองค์เจดีย์ ได้อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุจากประเทศเนปาล อินเดีย และศรีลังกา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าสว่างบุญ". จังหวัดสระบุรี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-16. สืบค้นเมื่อ 2021-09-16.
2. ↑  "SBL บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 118 - จังหวัดสระบุรี". p. 44.
3. ↑  "พระมหาเจดีย์ 500 ยอด วัดป่าสว่างบุญ อันซีนหนึ่งเดียวของเมืองไทยที่จังหวัดสระบุรี". สนุก.คอม.
**วัดป่าสามกษัตริย์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหมูม่น อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี ปัจจุบันมีพระอธิการพิทยา อตฺตทนฺโต เป็นเจ้าอาวาส

วัดป่าสามกษัตริย์เป็นแหล่งโบราณคดีมีสภาพเป็นเนินดินธรรมชาติ ขนาดค่อนข้างใหญ่ มีความกว้างประมาณ 50–80 เมตร สูงจากพื้นที่โดยรอบประมาณ 5 เมตร ซึ่งพื้นที่โดยรอบมีสภาพเป็นที่ราบที่มีบ้านเรือนตั้งอยู่และบางส่วนเป็นพื้นที่ทำเกษตรกรรม ทางด้านทิศตะวันออกของเนินดินนี้มีห้วยดานเป็นลำน้ำธรรมชาติไหลผ่านทางด้านทิศตะวันออกลงไปทางด้านทิศใต้ บนเนินดินแหล่งโบราณคดีมีไม้ยืนต้นปกคลุมทำให้พื้นที่บริเวณนี้มีสภาพเป็นป่าขนาดย่อม จากการเดินสำรวจพบเศษภาชนะดินเผาแบบเนื้อแกร่ง (stoneware) ชิ้นขนาดเล็ก เนื้อดินสีเทากระจัดกระจายอยู่ทั่วไปบนพื้นผิวดิน เนินดินนี้ชาวบ้านเรียกว่า *โนนอีตู้* ทางด้านทิศตะวันตกของวัดมีหนองน้ำธรรมชาติ ที่เรียกกันว่า *หนองอีเลิง* ซึ่งเชื่อกันว่าคนโบราณได้ขุดดินบริเวณหนองอีเลิงมาถมพื้นที่โนนอีตู้ จึงทำให้เกิดเป็นสภาพหนองน้ำและเนินดินขึ้นมา

เหตุที่ชื่อว่า "วัดป่าสามกษัตริย์" เนื่องมาจากชาวบ้านเชื่อกันว่าพื้นที่บริเวณนี้เคยเป็นที่พบปะกันของกษัตริย์สามพระองค์ กรมการศาสนาได้ออกหนังสือประกาศรับรองสภาพวัด เมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2537 โดยระบุว่ามีการใช้พื้นที่ก่อตั้งวัดป่าสามกษัตริย์มาตั้งแต่ช่วง พ.ศ. 2475 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2563

หลักฐานทางโบราณคดีที่พบ เช่น เศษภาชนะดินเผาเนื้อแกร่ง ก้อนอิฐดินเผาขนาดค่อนข้างใหญ่ เศษภาชนะดินเผาเนื้อดินธรรมดา ชิ้นส่วนกระดูกมนุษย์ ชิ้นส่วนกระดูกและฟันสัตว์ ลูกปัด และภาชนะดินเผาขนาดเล็ก เนื้อดินธรรมดา เป็นต้น สันนิษฐานเบื้องต้นว่าแหล่งโบราณคดีแห่งนี้ได้มีการใช้พื้นที่ในการทำกิจกรรมของมนุษย์มาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ช่วงวัฒนธรรมบ้านเชียงเมื่อราว 5,600–1,800 ปีมาแล้ว หลังจากนั้นมนุษย์ได้ใช้พื้นที่บริเวณนี้อีกครั้งในช่วงที่พื้นที่แถบนี้ได้รับอิทธิพลวัฒนธรรมล้านช้าง เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 22–25 เนื่องจากพบเศษภาชนะดินเผาชนิดเนื้อแกร่ง (stoneware) สีเทา ที่มีเนื้อดินค่อนข้างละเอียดแบบภาชนะดินเผาในวัฒนธรรมล้านช้างที่ปรากฏทั่วไปในภาคอีสาน ประกอบกับพบใบเสมาศิลาแลงในบริเวณที่เคยมีสิ่งก่อสร้างเดิม ซึ่งคาดว่าสิ่งก่อสร้างดังกล่าวน่าจะเป็นสิมเดิมที่ถูกรื้อถอนออกไปจนเหลือแต่เพียงฐาน ก่อน พ.ศ. 2528

รายนามเจ้าอาวาสและรักษาการเจ้าอาวาส
-----------------------------------

* หลวงปู่บัวไหล  จิตฺตปาโร (ไม่ทราบ พ.ศ.)
* หลวงปู่เหลือ (ไม่ทราบฉายา)
* พระอำคา (ไม่ทราบฉายา)
* พระครูวิริยธรรมโชติ (พระวิไลย์ วิเลยฺโย)
* พระมหาปรีชา จนทธมฺโน
* พระอธิการสิงห์ กตปญฺโญ
* พระอธิการพิทยา อตฺตทนฺโต

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าสามกษัตริย์". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดป่าสามกษัตริย์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "แหล่งโบราณคดีวัดป่าสามกษัตริย์". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดป่าสามกษัตริย์**
**ปราสาทวีล็องดรี** (ฝรั่งเศส: *Château de Villandry*) เป็นปราสาทแห่งหนึ่งในหมู่ปราสาทแห่งลุ่มแม่น้ำลัวร์ สร้างในแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา ตั้งอยู่ห่างจากเมืองตูร์ประมาณ 15 กิโลเมตร ที่เมืองวีล็องดรี จังหวัดแอ็งเดรลัวร์ แคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส

ตัวปราสาทได้ผ่านการบูรณะครั้งใหญ่โดยโคอาคิน การ์บาโย (Joachim Carvallo) โดยมีเอกลักษณ์สำคัญที่รู้จักกันดีคือ สวนตกแต่งจำนวนหกแบบ ประกอบด้วยสวนพืชผักสวนครัว (*potager*) ซึ่งมองเห็นได้ชัดจากหอกลาง (บนพื้นที่ 1 เฮกตาร์), สวนไม้พุ่มประดับเรขาคณิตรูปทรงต่าง ๆ, สวนน้ำพุแบบคลาสสิก, สวนพระอาทิตย์ (*jardin du soleil*) สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 2008, สวนวงกต และสวนเรียบง่ายแบบยุคกลาง (*jardin des simples d'inspiration médiévale*)

ตัวปราสาทและสวนได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1934

อ้างอิง
-------

1. ↑  Notice No. PA00098286 Base Mérimée - กระทรวงวัฒนธรรมแห่งฝรั่งเศส

บรรณานุกรม
----------

* (ฝรั่งเศส) P. Le Noach, Histoire de Villandry et de son château, (Tours, impr. Mariotton, 1949)

ดูเพิ่ม
-------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปราสาทวีล็องดรี

* สถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา
* ลุ่มแม่น้ำลัวร์


|  |  |
| --- | --- |
|   | **สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส** |


| * ด
* ค
* ก
ปราสาทและวังแห่งลุ่มแม่น้ำลัวร์ |
| --- |
| 
* อ็องบวซ
* อ็องเฌ
* อาแซ-เลอ-รีโด
* บลัว
* บูร์เดแซียร์
* ช็องบอร์
* โชมง
* เชอนงโซ
* ชาโตเดิง
* เชอแวร์นี
* ล็องแฌ
* ล็อช
* เมอนาร์
* มงซอโร
* แปลซี-บูเร
* เลอรีโว
* โซมูร์
* ซูว์ลี
* ตาลซี
* ทรูแซ
* อูว์เซ
* วาล็องแซ
* วีล็องดรี

 |  |
**เบอาทริสแห่งแวร์ม็องดัว** (ฝรั่งเศส: *Béatrice de Vermandois*; ป.  ค.ศ. 880 – หลัง 26 มีนาคม ค.ศ. 931) เป็นชนชั้นสูงชาวการอแล็งเฌียง ทรงเป็นพระราชินีแห่งอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกจากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้ารอแบร์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส และเป็นพระราชมารดาของอูกมหาราช

ประวัติ
-------

เบอาทริสเป็นบุตรีในแอร์แบร์ที่ 1 เคานต์แห่งแวร์ม็องดัว พระองค์เป็นน้องสาวของแอร์แบร์ที่ 2 เคานต์แห่งแวร์ม็องดัว และเป็นลูกหลานในสายตระกูลเพศชายของชาร์เลอมาญผ่านทางพระเจ้าแบร์นาร์แห่งอิตาลี การสมรสกับพระเจ้ารอแบร์ที่ 1 ทำให้พระองค์เป็นบรรพบุรุษของราชวงศ์กาเปเซียง ในวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 923 พระสวามีของพระองค์ถูกสังหารที่สมรภูมิซัวซง หลังจากนั้นไม่นาน อูกได้รับการเสนอให้ครองราชบัลลังก์แต่พระองค์ปฏิเสธ{{sfn|Riché|1993|p=250} เบอาทริสสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 931

การแต่งงานและทายาท
------------------

อูกมหาราชเป็นพระโอรสในเบอาทริส และเป็นบรรพบุรุษของกษัตริย์หลายพระองค์
พระองค์แต่งงาน ป. ค.ศ. 890 เป็นมเหสีคนที่สองของรอแบร์ มาร์เกรฟแห่งนูสเตรียที่ต่อมากลายเป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศสใน ค.ศ. 922 ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน คือ:

* อูกมหาราช พระราชบิดาของพระเจ้าอูก กาแป

หมายเหตุ
--------

1. ↑  รายงานจาก *Abbreviatio* โดย Frater Andreas เบอาทริสเป็นเหลนสาวของ Bernard กษัตริย์แห่งอิตาลี Alberic of Trois-Fontaines, in the 1250s, knew of this descent: MGH SS 23.757.

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Tanner 2004, p. 308.
2. ↑  Lewis 1977, p. 246-247.
3. ↑  Fanning & Bachrach 2011, p. xvi, 91.
4. ↑  Riché 1993, p. 375.
5. ↑  Bouchard 2001, p. 112.

ข้อมูล
------

* Bouchard, Constance Brittain (2001). *Those of My Blood: Creating Noble Families in Medieval Francia*. University of Pennsylvania Press.
* Fanning, Steven; Bachrach, Bernard S. บ.ก. (2011). *The Annals of Flodoard of Reims, 919-966*. University of Toronto Press.
* Lewis, Andrew W. (1977). "Dynastic Structures and Capetian Throne-Right: the Views of Giles of Paris". *Traditio*. **33**: 246-47 n.94.
* Riché, Pierre (1993). *The Carolingians; A Family who Forged Europe*. แปลโดย Allen, Michael Idomir. University of Pennsylvania Press.
* Tanner, Heather (2004). *Families, Friends and Allies*. Brill.
**เมดเจด** (อังกฤษ: Medjed) เป็นเทพเจ้าองค์หนึ่งในศาสนาอียิปต์โบราณ ปรากฏพระนามอยู่ใน *คัมภีร์มรณะ* ซึ่งเป็นเอกสารสำคัญทางศาสนาของอียิปต์โบราณ แต่ด้วยรูปร่างที่แปลกตา ละม้ายกับตัวละครหลักในอนิเมะ *ผีน้อยคิวทาโร่* (ญี่ปุ่น: オバケのQ太郎) ทำให้เมดเจดได้รับความนิยมในวัฒนธรรมญี่ปุ่นสมัยใหม่ โดยปรากฏอยู่ในอนิเมะหรือวิดีโอเกม คือเรื่อง *คามิกามิโนะกิ* (神々の記) ออกอากาศทางช่องฟูจิทีวี

ในคัมภีร์มรณะ
-------------

ในคัมภีร์มรณะ คาถาที่ 17 ได้กล่าวถึงเทพเจ้าที่ยังคลุมเครือพระองค์อื่น ๆ หนึ่งในนั้นมีพระนามของ "เมดเจด" (แปลว่า ผู้โจมตี) รวมอยู่ด้วย โดยระบุไว้ ความว่า 

> "ข้าทราบพระนามของเทพผู้โจมตี ท่านเป็นวงศ์วานของโอไซริส สามารถยิงลำแสงออกจากพระเนตร และไม่มีผู้ใดมองเห็นท่าน"
> 
> 

อี. เอ. วอลลิส บัดจ์ (E.A. Wallis Budge) ทำการแปลเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับเมดเจดลงในหนังสือ *นิวคิงดอมพาไพรี* (New Kingdom Papyri) หรือรู้จักในชื่อ *ทบทวนคัมภีร์มรณะของชาวทีบส์* (Theban Recension of the Book of the Dead) เอาไว้ว่า

> "ข้าทราบพระนามของเมดเจด ท่านเป็นวงศ์วานของโอไซริส ท่านสามารถยิงลำแสงออกจากพระเนตร แต่ไม่มีใครสามารถมองเห็นท่านได้ พระองค์เสด็จไปรอบสวรรค์โดยใช้เพลิงพ่นจากพระโอษฐ์ ท่านเป็นผู้บัญชาการฮาพี ซึ่งก็ไม่สามารถมองเห็นพระองค์ได้เช่นกัน"
> 
> 

จอห์น เทย์เลอร์ (John Taylor) แห่งพิพิธภัณฑ์บริติช ระบุว่า ไม่มีข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับเมดเจดอีก

ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
------------------

ในพาไพรัสกรีนฟิลด์แผ่นที่ 76 เผยให้เห็นภาพเทพเจ้าพระองค์หนึ่ง ถูกวาดในลักษณะที่ถูกครอบด้วยผ้ารูปทรงกรวย ปรากฏให้เห็นเพียงตาและเท้า เข้าใจว่าคือเทพเมดเจด หลังพาไพรัสดังกล่าวถูกจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะโมริ กรุงโตเกียว และพิพิธภัณฑ์ศิลปะฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น ใน พ.ศ. 2555 เมดเจดก็กลายเป็นที่นิยมในโซเชียลมีเดียของญี่ปุ่นอย่างรวดเร็ว เพราะมีรูปคล้ายภาพจำของผีน้อยคิวทาโร่ จนกลายเป็นมีมในอินเทอร์เน็ต ต่อมาได้เป็นตัวละครในวิดีโอเกม และเป็นตัวเอกของอนิเมะเรื่อง *คามิกามิโนะกิ* (神々の記) ออกอากาศทางช่องฟูจิทีวี เมื่อ พ.ศ. 2559

ระเบียงภาพ
----------

* พาไพรัสกรีนฟิลด์ แผ่นที่ 12พาไพรัสกรีนฟิลด์ แผ่นที่ 12
* พาไพรัสกรีนฟิลด์ แผ่นที่ 76พาไพรัสกรีนฟิลด์ แผ่นที่ 76

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Taylor, John (22 September 2010). "What is a Book of the Dead?". British Museum. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 April 2015. สืบค้นเมื่อ 17 April 2015.
2. ↑  Wallis Budge, Ernest Alfred (1898). *Book of the dead : the Chapters of coming forth by day, the Egyptian text according to the Theban recension in hieroglyphic, ed. from numerous papyri*. Princeton Theological Seminary Library. London : Kegan Paul, Trench, Trübner & co. ltd. pp. 55–56. Papyrus of Nebseni, Brit. Mus. No. 9,900, sheet 14, 1. 16 ff.
3. ↑  "Kamigami no Ki อนิเมะเทพเจ้า Medjed อียิปต์และผองเพื่อน(เทพ) ของ Fuji TV". *Akibatan*. 27 October 2016. สืบค้นเมื่อ 11 October 2022.
4. ↑  "Meet Medjed, The Egyptian God Who's Big in Japan!". *Tor.com*. 7 August 2015. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 December 2020. สืบค้นเมื่อ 7 August 2015.
5. ↑  Stimson, Eric (31 July 2015). "The Obscure Egyptian God Medjed and His Bizarre Afterlife on the Japanese Internet". *Anime News Network*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 December 2020. สืบค้นเมื่อ 7 August 2015.
6. ↑  "Egyptian God Medjed Stars in New TV Anime Series Starting in November". *Anime News Network* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-05-13.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เมดเจด
**เมดิแอสตินัม** (อังกฤษ: mediastinum) หรือ **ประจันอก** หรือ **อวัยวะคั่นระหว่างปอด** เป็นกลุ่มของอวัยวะและโครงสร้างต่างๆ ภายในทรวงอกล้อมรอบด้วยเนื้อเยื่อเกี่ยวพันร่างแห เมดิแอสตินัมอยู่ตรงกลางของช่องอกประกอบด้วยหัวใจ หลอดเลือดใหญ่ของหัวใจ หลอดอาหาร ท่อลม เส้นประสาทกะบังลม (phrenic nerve) ท่อน้ำเหลืองอก (thoracic duct) ต่อมไทมัส และต่อมน้ำเหลืองในทรวงอก

กายวิภาคศาสตร์
--------------

เมดิแอสตินัมอยู่ระหว่างเยื่อหุ้มปอดข้างซ้ายและขวา ใกล้กับแนวกลางลำตัวของหน้าอก เมดิแอสตินัมอยู่ด้านหลังกระดูกสันอก (sternum) และอยู่ด้านหน้ากระดูกสันหลัง ภายในประกอบด้วยอวัยวะภายในช่องอกยกเว้นปอด เมดิแอสตินัมอาจแบ่งออกเป็น 2 ส่วนได้ดังนี้

* ส่วนบน เหนือขอบบนของเยื่อหุ้มหัวใจ เรียกว่า **เมดิแอสตินัมด้านบน** (superior mediastinum) มีขอบเขตบนสุดอยู่ที่ทางเข้าช่องอกส่วนบน ขอบเขตล่างสุดอยู่ที่เส้นสมมติลากจากมุมกระดูกสันอก (sternal angle of Louis) ไปยังหมอนรองกระดูกสันหลังส่วนอกชิ้นที่ 4-5 (T4-T5) เรียกระนาบนี้ว่า ระนาบลุดวิกของมุมกระดูกสันอก (Plane of Ludwig at Angle of Louis)
* ส่วนล่าง ใต้ระดับขอบบนของเยื่อหุ้มหัวใจ แบ่งได้อีกเป็น 3 ส่วน
	+ ด้านหน้าเยื่อหุ้มหัวใจ เรียกว่า **เมดิแอสตินัมด้านหน้า** (anterior mediastinum)
	+ ส่วนที่มีเยื่อหุ้มหัวใจและโครงสร้างภายในเยื่อหุ้มหัวใจ เรียกว่า **เมดิแอสตินัมส่วนกลาง** (middle mediastinum)
	+ ด้านหลังเยื่อหุ้มหัวใจ เรียกว่า **เมดิแอสตินัมส่วนหลัง** (posterior mediastinum)

ขอบเขตของเมดิแอสตินัม เมดิแอสตินัมล้อมรอบด้วยผนังหน้าอกทางด้านหน้า ปอดทางด้านข้าง และกระดูกสันหลังทางด้านหลัง โครงสร้างนี้เชื่อมกับเนื้อเยื่อเกี่ยวพันร่างแห (loose connective tissue) ของคอทางด้านบน และติดกับกะบังลมทางด้านล่าง

บทบาทเกี่ยวกับโรค
-----------------

เมดิแอสตินัมอักเสบ (mediastinitis) เป็นการอักเสบของเนื้อเยื่อในเมดิแอสตินัม มักเกิดจากเชื้อแบคทีเรียและเกิดจากการแตกของอวัยวะภายในเมดิแอสตินัม ภาวะนี้เป็นภาวะที่รุนแรงเพราะการติดเชื้อมักดำเนินอย่างรวดเร็ว

ภาวะมีอากาศในเนื้อเยื่อเมดิแอสตินัม (pneumomediastinum) ในบางกรณีหากไม่ได้รับการรักษาอาจทำให้เกิดภาวะโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศ (pneumothorax), ภาวะช่องท้องมีอากาศ (pneumoperitoneum), และภาวะถุงหุ้มหัวใจมีอากาศ (pneumopericardium) อย่างไรก็ตามภาวะเหล่านี้อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดภาวะมีอากาศในเนื้อเยื่อเมดิแอสตินัม ภาวะนี้มักเกิดร่วมกับกลุ่มอาการเบอร์ฮาฟ (Boerhaave's syndrome) หรือหลอดอาหารแตกทะลุเอง (spontaneous esophageal rupture)

โรคอื่นๆ หลายโรคอาจมีอาการนำด้วยเมดิแอสตินัมกว้างขึ้นกว่าปกติ (มักพบในเอกซเรย์ทรวงอก) เช่น หลอดเลือดแดงเอออร์ตาแตกหรือหระดูกสันหลังส่วนอกหักจากอุบัติเหตุ หรือถ้าหากสาเหตุจากการติดเชื้อ เมดิแอสตินัมกว้างเป็นอาการแสดงเด่นของการติดเชื้อแอนแทรกซ์ (anthrax)

นอกจากนี้ เมดิแอสตินัมเป็นบริเวณที่มักพบเนื้องอกหลายชนิดได้บ่อย

อ้างอิง
-------

1. ↑  **บัญชีจำแนกโรคระหว่างประเทศ ฉบับประเทศไทย (อังกฤษ-ไทย) ฉบับปี 2009.** สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์ สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข, 2552.
2. 1 2  ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถาน เก็บถาวร 2017-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ข้อมูลปรับปรุงวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2544 เรียกดูเมื่อ 11 เมษายน พ.ศ. 2552

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แม่แบบ:GPNotebook
* SUNY Figs *21:01-03* - "Divisions of the mediastinum."
* SUNY Figs *21:02-03* - "The anatomical divisions of the inferior mediastinum."
* Norman/Georgetown *thoraxlesson3* - "Subdivisions of the Thoracic Cavity"
* *mediastinum* จากเว็บไซต์ *eMedicine Dictionary*
* แม่แบบ:MUNAnatomy
**จารึกเตอลากาบาตู** (อังกฤษ: Telaga Batu inscription) เป็นจารึกสมัยอาณาจักรศรีวิชัยซึ่งถูกพบที่นครปาเล็มบัง จังหวัดสุมาตราใต้ ประเทศอินโดนีเซีย ในช่วงคริสต์ศตวรรษ 1950 และจัดแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งประเทศอินโดนีเซียในกรุงจาการ์ตา ตัวจารึกทำจากหินแอนดีไซต์ขนาดกว้าง 148 เซนติเมตร และสูง 118 เซนติเมตร ด้านบนประกอบด้วยหัวนาคเจ็ดหัว ด้านล่างมีร่องน้ำซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นร่องให้น้ำที่เทรดลงบนตัวหินไหลลงมาระหว่างประกอบพิธี จารึกเขียนเป็นภาษามลายูเก่าด้วยอักษรปัลลวะ

เนื้อหาและการตีความ
-------------------

เนื้อหาในจารึกเตอลากาบาตูค่อนข้างยาวและมีหลายบรรทัด แต่ตัวอักษรที่ปรากฏบนจารึกหลายตัวสึกกร่อนและอ่านได้ยาก ซึ่งสันนิษฐานว่ามาจากการใช้งานในพิธีซึ่งคล้ายกับพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาดังระบุในจารึก อย่างไรก็ตาม เนื้อหาบางส่วนที่ยังสามารถอ่านและตีความได้จากบรรทัดที่ 3 ถึง 5 ถอดความได้ดังนี้

> *...kamu vanyakmamu, rājaputra, prostara, bhūpati, senāpati, nāyaka, pratyaya, hāji pratyaya, dandanayaka, ....murddhaka,tuhā an vatak, vuruh, addhyāksi nījavarna, vāsīkarana, kumaramatya, cātabhata, adhikarana, karmma.... kāyastha, sthāpaka, puhāvam, vaniyāga, pratisara, kamu marsī hāji, hulun hāji, wanyakmamu urang, niwunuh sumpah dari mangmang kamu kadaci tida bhakti di aku"...*
> 
> 

ซึ่งแปลได้ว่า

> "...พวกเจ้าทั้งหลาย ราชบุตรก็ดี องคมนตรีก็ดี เจ้าผู้ครองนครก็ดี เสนาบดีก็ดี ผู้นำชุมชนก็ดี ขุนนางก็ดี อุปราชก็ดี ผู้พิพากษาก็ดี [.... murddhaka] หัวหน้าคนงานก็ดี คนงานก็ดี หัวหน้าคนงานชั้นผู้น้อยก็ดี ช่างทำอาวุธก็ดี อำมาตย์ชั้นผู้น้อยก็ดี ทหารก็ดี ข้าราชการก็ดี [karmma ...] เจ้าหน้าที่ปกครองท้องถิ่นก็ดี สถาปนิกก็ดี นายเรือก็ดี พ่อค้าวานิชก็ดี บ่าวไพร่แลทาสขององค์กษัตริย์ก็ดี พวกเจ้าจักต้องตายด้วยฤทธิ์คำสาบานของเจ้าหากคิดคดทรยศต่อข้า"
> 
> 

ในงานเขียนของเย. เค. กัสปาริส (en) นักวิชาการด้านทวีปเอเชียชาวดัตช์ระบุว่าอาชีพที่ระบุในจารึกนี้ถูกมองว่ามีโอกาสก่อกบฏต่อเจ้าผู้ครองอาณาจักรศรีวิชัย เพื่อป้องกันมิให้เกิดการกบฏ เจ้าผู้ครองอาณาจักรจึงดำริว่าการบังคับให้อาชีพเหล่านี้สาบานตนแสดงความจงรักภักดีโดยใช้คำสาป

จารึกฉบับนี้ยังเป็นหลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดชิ้นหนึ่งที่ไล่เรียงรายชื่อตำแหน่งและอาชีพที่สำคัญ นักประวัติศาสตร์บางคนเชื่อว่าเนื่องจากรายชื่ออาชีพค่อนข้างซับซ้อนและละเอียด จารึกฉบับนี้น่าจะอยู่เฉพาะในเมืองหลวงเท่านั้น และลงความเห็นว่าศาลหลวงของอาณาจักรศรีวิชัยน่าจะตั้งอยู่ในปาเล็มบัง อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์บางคนลงความเห็นว่าจารึกคำสาปนี้ไม่น่าจะอยู่ในศาลหลวง เนื่องจากจารึกฉบับนี้มีคำสาปสำหรับผู้ที่ก่อกำเริบต่อ *เกอดาตูอัน* หรือเจ้าผู้ครองนครอยู่ด้วย

ดูเพิ่ม
-------

* จารึกเกอดูกันบูกิต
* จารึกโกตากาปูร์
* จารึกตาลังตูโว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Casparis, J.G. (1956), *Prasasti Indonesia II: Selected Inscriptions from the 7th to the 9th Century A.D.*, Dinas Purbakala Republik Indonesia, Bandung: Masa Baru.
2. ↑  Irfan, N.K.S. (1983), *Kerajaan Sriwijaya: pusat pemerintahan dan perkembangannya*, Girimukti Pasaka
3. ↑  Madjelis Ilmu Pengetahuan Indonesia, (1958), *Laporan Kongres Ilmu Pengetahuan Nasional Pertama*, Volume 5.
4. ↑  Soekmono, R. (2002), *Pengantar sejarah kebudayaan Indonesia 2*, Kanisius, ISBN 979-413-290-X.
**คิม ยง-คัง** (ฮันกุล: 김용강, ฮันจา: 金容江; อังกฤษ: Kim Yong-kang, Yong-Kang Kim) อดีตนักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2508 มีสถิติการชกทั้งหมด 31 ครั้ง ชนะ 26 (น็อค11) แพ้ 5

ประวัติ
-------

คิมขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 6 เมษายน พ.ศ. 2528 ชนะน็อค แบ บยุงชิก ยก 4 จากนั้น ขึ้นชกชนะรวดมาตลอด จนได้ครองแชมป์เกาหลีใต้รุ่นฟลายเวท ชนะคะแนน ลิม ฮาชิก เมื่อ 17 มกราคม พ.ศ. 2530 ได้แชมป์มาครอง จากนั้น คิมขึ้นชิงแชมป์สหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิก (OPBF) รุ่นฟลายเวทที่ว่าง ชนะน็อค พัฒน์ อ.ยุทธนากร ยก 10 เมื่อ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2531 ป้องกันตำแหน่ง ได้ครั้งเดียว คิมก็ขึ้นชิงแชมป์โลก WBC รุ่นฟลายเวท เมื่อ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 ชนะคะแนน สด จิตรลดาอย่างเป็นเอกฉันท์ ได้แชมป์มาครอง คิมป้องกันตำแหน่งได้สองครั้ง เมื่อเดินทางมาชกแก้มือกับสด จิตรลดาอีกครั้งที่จังหวัดตรังเมื่อ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2532 คราวนี้ คิมเป็นฝ่ายแพ้คะแนนสดไปอย่างไม่เป็นเอกฉันท์ เสียแชมป์โลก

หลังจากเสียแชมป์ คิมขึ้นชกแพ้คะแนน ลี ยุลวู ก่อนชกชนะน็อค แชมป์ เกียรติเพชร ยก 2 ที่เกาหลีใต้ ต่ดมา คิมมาชิงแชมป์โลกสมาคมมวยโลก (WBA) รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท ในไทยเมื่อ 29 กันยายนพ.ศ. 2533 แพ้น็อค เขาทราย แกแล็กซี่ ยก 6 จากนั้น คิมลดรุ่นลงไปชกรุ่นฟลายเวทอีก และขึ้นชิงแชมป์โลกของสมาคมมวยโลกเมื่อ 26 มกราคม พ.ศ. 2534 ชนะคะแนน เอลวิส อัลวาเรซ ที่เกาหลีใต้ ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งได้สองครั้งก็เสียแชมป์ เมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2535 แพ้คะแนน อากิเลซ กุซมัน ที่ เกาหลีใต้ หลังจากเสียแชมป์ คิมหยุดชกไปถึงสองปี จนกระทั่งเดินทางมาชิงแชมป์โลกรุ่นเดิมอีกครั้งเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2537 แพ้คะแนน แสน ส.เพลินจิต ไปอย่างเอกฉันท์อีกเมื่อครบ 12 ยกที่ กาญจนบุรี ซึ่งเวทีมวยเป็นเวทีชั่วคราวตั้งอยู่ภายในสนามกีฬากลางจังหวัดหรือสนามกลีบบัว อยู่ใกล้กับสะพานข้ามแม่น้ำแคว มียอดผู้ชมกว่า 50,000 คนหลังจากนั้น คิมขึ้นชกอีกเพียงครั้งเดียว เมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2538 ชนะคะแนน เลโอ รามิเรซ แล้วไม่ได้ชกมวยอีกเลย

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์เกาหลีใต้รุ่นฟลายเวท (2530)
* แชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท ( 2530 - 2531)
	+ ชิง, 11 ธ.ค. 2530 ชนะน็อค พัฒน์ อ.ยุทธนากร ยก 10 ที่ เกาหลีใต้
	+ ป้องกันครั้งที่ 1,20 ก.พ. 2531 ชนะคะแนน ซอนนี่ วิดัล ที่ เกาหลีใต้
* แชมป์โลก WBC รุ่นฟลายเวท ( 2531 - 2532)
	+ 24 ก.ค. 2531 ชนะคะแนน สด จิตรลดา ที่ เกาหลีใต้
	+ ป้องกันครั้งที่ 1 12 พ.ย. 2531 ชนะคะแนน อีมิล มัตสุชิม่า ที่ เกาหลีใต้
	+ ป้องกันครั้งที่ 2, 5 มี.ค. 2532 ชนะคะแนน เลพเพิร์ด ทากานูมะ ที่ ญี่ปุ่น
	+ เสียแชมป์,3 มิ.ย. 2532 แพ้คะแนน สด จิตรลดา ที่ จ.ตรัง
* แชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท (2534 - 2535)
	+ ชิง, 1 มิ.ย. 2534 ชนะคะแนน เอลวิซ อัลวาเรซ ที่ เกาหลีใต้
	+ ป้องกันครั้งที่ 1, 5 ต.ค. 2534 ชนะคะแนน เลโอ กาเมซ
	+ ป้องกันครั้งที่ 2, 24 มี.ค. 2535 ชนะน็อค โจนาธาน เปนาโลซา ยก 6 ที่ เกาหลีใต้
	+ เสียแชมป์, 26 ก.ย. 2535 แพ้คะแนน อากิเลส กุซมันที่ เกาหลีใต้
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท , 29 ก.ย. 2533 แพ้ทีเคโอ เขาทราย แกแล็คซี่ ยก 6 ที่ จ.สุพรรณฯ
	+ ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท , 25 ก.ย. 2537 แพ้คะแนน แสน ส.เพลินจิตที่ สนามกีฬาจังหวัดกาญจนบุรี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Yong-Kang Kim (อังกฤษ)
2. ↑  วิดีโอการชกชิงแชมป์โลกกับ แสน ส.เพลินจิต

* ประวัติ คิม ยองกัง[*ลิงก์เสีย*] จาก boxrec.com
**พรรคเอกภาพอินโดนีเซีย** (Indonesian Unity Party; ภาษาอินโดนีเซีย: Partai Sarikat Indonesia) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซีย มีจุดกำเนิดจากการประชุมของพรรคการเมือง 15 พรรคในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2545 ซึ่งล้มเหลวในการทำให้ถึงคะแนนขั้นต่ำในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2542 โดยมีแนวคิดที่พรรคการเมืองเหล่านี้จะมารวมตัวกันและจัดตั้งพรรคการเมืองใหม่ แต่เนื่องจากมีความแตกต่างทางด้านศาสนาและแนวความคิด ทำให้มี 3 พรรคที่แยกออกไป ต่อมามีอีก 2 พรรคที่แยกตัว ที่เหลืออีก 10 พรรค ตกลงรวมตัวเป็นพันธมิตร ได้มีการลงนามในบันทึกข้อตกลงทางการเมืองโบโกร์เมื่อ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 ซึ่งมีพรรคการเมืองที่ร่วมลงนามเพียง 8 พรรค และในเดือนต่อมา จึงตั้งพรรคการเมืองใหม่ขึ้น 

ในการเลือกตั้งพ.ศ. 2547 พรรคนี้ได้คะแนนเสียง 0.6% และไม่ได้รับการเลือกตั้ง พรรคนี้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกใน พ.ศ. 2552 ได้คะแนนเสียงเพียง 0.14% และไม่ได้รับการเลือกตั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑   เก็บถาวร 2009-01-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน InfoPartai.com **Indonesian**
2. ↑   เก็บถาวร 2008-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน accessed 29 September 2008
3. ↑  Akhirnya KPU Putuskan 4 Parpol Gurem Ikut Pemilu 2009 (Finally the General Elections Commission Allows 4 small parties to contest the 2009 elections Detik.com
4. ↑  Indonesian General Election Commission website[*ลิงก์เสีย*] Official Election Results
5. ↑  *The Jakarta Post* 10 May 2009 เก็บถาวร 2009-05-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Democratic Party controls 26% of parliamentary seats
**เอ็สเอ็สเฟา มาร์ครันชเต็ท** (เยอรมัน: *SSV Markranstädt*) เป็นสโมสรฟุตบอลของเยอรมันจากเมือง มาร์ครันชเต็ท รัฐซัคเซิน ใกล้เมือง ไลพ์ซิช เป็นส่วนหนึ่งของสโมสรกีฬาขนาดใหญ่ที่มีทีมกีฬาอื่นๆ เช่น แบดมินตัน ไซเคิลบอล ยิมนาสติก เทเบิลเทนนิส และ วอลเลย์บอล

ประวัติ
-------

ก่อตั้งขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ในชื่อ *Sportgemeinde Markranstädt* สโมสรเริ่มเล่นใน Landesliga Sachsen/Leipzig ในช่วงเวลาที่โซเวียตยึดครองทางตะวันออกของประเทศและคว้าแชมป์ ในฤดูกาล 1947-48 สโมสรได้เปลี่ยนชื่อเป็น *SG Glück-Auf Markranstädt* ทีมจบอันดับที่ 7 ติดต่อกันถึง 2 ฤดูกาล จากนั้นสโมสรก็หายไปเล่นในลีกระดับล่างในเยอรมนีตะวันออกและเช่นเดียวกับสโมสรอื่นๆ ส่วนใหญ่ สโมสรได้รับการเปลี่ยนชื่ออย่างต่อเนื่องในช่วงหลายปีที่ผ่านมา: *BSG Stahl Markranstädt* (1951-1952); *BSG Motor Markranstädt* (1952-1958, 1984-1988); *BSG Turbine Markranstädt* (1958-1984, 1988-1990)

หลังจาก การรวมชาติเยอรมัน ในปี ค.ศ. 1990 สโมสรได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นชื่อปัจจุบันคือ Spiel-und Sportverein Markranstädt SSV อยู่ใน Landesliga Sachsen (V) ซึ่งพวกเขาจะอยู่จนกระทั่งตกชั้นในปี ค.ศ. 1993 ทีมกลับมาเล่นระดับ 5 อีกครั้งในปี ค.ศ. 1995 แต่ตกชั้นอีกครั้งและไม่ได้กลับไปที่ Landesliga จนถึงปี ค.ศ. 1999 หลังจากปี ค.ศ. 2007 Markranstädt ได้รับการเลื่อนชั้นสู่ NOFV-Oberliga Süd (IV) ซึ่งพวกเขาอยู่กลางตารางถึง 2 ฤดูกาล

### แอร์เบ ไลพ์ซิช

ใบอนุญาตของสโมสรถูกเรดบูล ผู้ผลิตเครื่องดื่มชูกำลัง ซื้อไปในปี ค.ศ. 2009 และทีมยังคงเล่นอยู่ในลีกระดับที่ 5 คือ Oberliga ในฤดูกาล 2009-2010 ในชื่อ แอร์เบ ไลพ์ซิช ซึ่งเป็นทีมฟุตบอลทีมที่ 4 ของบริษัท ซึ่งเป้าหมายของทีมคือการก้าวไปสู่บุนเดิสลีกาภายในหนึ่งทศวรรษ

SSV Markranstädt ยังคงดำเนินงานในฐานะสโมสรพันธมิตร และคว้าแชมป์ Landesliga Sachsen ในปี ค.ศ. 2012 จากนั้นสโมสรได้ลงเล่นใน Oberliga ในฐานะผู้นำของตาราง ก่อนจบอันดับที่ 3 ในปี ค.ศ. 2015 และผ่านเข้ารอบไปสู่การเพลย์ออฟเพื่อเลื่อนชั้นสู่ Regionalliga Nordost กับ FSV Luckenwalde ซึ่งพวกเขาแพ้ 3-4 และพลาดการเลื่อนชั้น สโมสรจบในอันดับที่ 16 ในฤดูกาลถัดมา โดยตกชั้นสู่ซัคเซินลีกา ซึ่งพวกเขาได้ลงแข่งขันนับแต่นั้นเป็นต้นมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Grüne, Hardy (2001). Vereinslexikon. Kassel: AGON Sportverlag ISBN 3-89784-147-9
2. ↑  East Germany – Name Changes
3. ↑  Das deutsche Fußball-Archiv (ในภาษาเยอรมัน) Historical German domestic league tables
4. ↑  SSV Markranstädt at Fussball.de (ในภาษาเยอรมัน) Tables and results of all German football leagues
นักดนตรี
**ไดโงะ ไนโต** (ญี่ปุ่น: 内藤 大湖; โรมาจิ: *Naitō Daigo* เกิดวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1978 ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น) หรือชื่อในวงการว่า **ไดโงะ** (DAIGO) หรือเดิมรู้จักกันในชื่อ **ไดโงะ☆สตาร์ดัสต์** (DAIGO☆STARDUST) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักแสดง และนักพากย์เสียงชาวญี่ปุ่น เขาเริ่มต้นอาชีพใน ค.ศ. 2003 ในชื่อ ไดโงะ สตาร์ดัสต์ สังกัดวิกเตอร์เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ต่อมาใน ค.ศ. 2007 เขาก่อตั้งวงดนตรีร็อกชื่อว่า เบรกเกอซ์ เขามีผลงานการแสดงที่มีชื่อเสียงในบทบาท ยูกิชิ โออิชิ ในเรื่อง *เลิฟชัฟเฟิล*

ชีวิตส่วนตัว
------------

### 1978-2001: ช่วงแรก

ไดโงะเกิดวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1978 ที่เขตนากาโนะในโตเกียว เขาอาศัยที่อิจิกาวะในจังหวัดชิบะตั้งแต่ตอนอายุ 3 ขวบจนถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เขาย้ายกลับโตเกียวหลังจากที่ตาของเขา โนโบรุ ทาเกชิตะ เข้ารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น เขาเข้าศึกษาที่โรงเรียนทามางาวะและคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยทามางาวะ ซึ่งเขาลาออกกลางคัน เขาชื่นชอบการฟังเพลงร็อกนับตั้งแต่ที่เขาอายุยังน้อย โดยเขามักฟังเพลงร็อกของวงโบอี และพยายามฝึกเล่นกีตาร์คลาสสิก แต่ต่อมาก็เปลี่ยนไปเล่นกีตาร์ไฟฟ้าแทน เขาชื่นชอบวง B'z และได้ก่อตั้งวงดนตรีคัฟเวอร์ในโรงเรียนมัธยมปลายของเขา เขาเริ่มฝึกร้องเพลงตอนมัธยมศึกษาปีที่ 6 และก่อตั้งวง JZEIL ซึ่งได้แสดงในเทศกาลโรงเรียนก่อนที่เขาจะสำเร็จการศึกษา วงนี้ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากและมีโอกาสกลายเป็นวงดนตรีอาชีพ อย่างไรก็ตาม วงถูกยุบเมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 2001

### 2001-2007: ไดโงะ☆สตาร์ดัสต์

หลังจากที่วง JZEIL ถูกยุบ เขาได้เริ่มเป็นนักร้องเดี่ยวภายใต้ชื่อ "ไดโงะกับของเล่นอวกาศ" ต่อมาในวัย 25 ปี เขาได้เปิดตัวภายใต้ชื่อ ไดโงะ☆สตาร์ดัสต์ เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2003 ซึ่งเขาได้รับความช่วยเหลือจากช่างภาพ คาโต มาโซโนริ

ตาของไดโงะมีชื่อว่า โนโบรุ มาเกชิตะ เป็นอดีตนายกรัฐมนตรีชาวญี่ปุ่น พี่สาวของไดโงะมีชื่อว่า เอย์โกะ ไนโต เป็นนักวาดมังงะที่รู้จักกันในนามปากกา เอย์กิเอย์กิ

ในวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 2016 เขาสมรสกับเคโกะ คิตะงะวะ ที่เคยแสดงเป็นเซเลอร์มาร์ส

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Daigo official website เก็บถาวร 2014-02-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Daigo official blog
* Daigo Stardust official website
* Breakerz official website
ห่วงโซ่การสลายจาก ตะกั่ว-212 ลงไปจนถึง ​ตะกั่ว-208, แสดงผลผลิตการสลายช่วงกลาง
ใน ฟิสิกส์นิวเคลียร์ **ผลผลิตจากการสลาย** (หรือที่รู้จักกันในชื่อ **ผลผลิตลูก**, **ไอโซโทปลูก**, หรือ **นิวไคลด์ลูก**) เป็นนิวไคลด์ส่วนที่เหลือจากกระบวนการการสลายให้กัมมันตรังสี การสลายกัมมันตรังสีมักจะดำเนินการผ่านลำดับขั้นตอนของห่วงโซ่การสลาย ยกตัวอย่างเช่น 238U สลายตัวไปเป็น 234Th ซึ่งจะสลายต่อไปเป็น 234mPa ที่จะสลายต่อไปเรื่อย ๆ จนถึง 206Pb (ซึ่งเสถียร) ตามสมการ

{\displaystyle {\mbox{U-238}}\rightarrow \overbrace {\underbrace {\mbox{Th-234}} \_{\mbox{Daughter of U-238}}\rightarrow \underbrace {\mbox{Pa-234m}} \_{\mbox{Granddaughter of U-238}}\rightarrow \ldots \rightarrow {\mbox{Pb-206}}} ^{\begin{array}{c}{\mbox{Decay products of U-238}}\end{array}}}

ในตัวอย่างนี้:

* 234Th, 234mPa,... 206Pb เป็นผลผลิตทั้งหลายจากการสลายตัวของ 238U
* 234Th เป็นลูกของแม่ 238U
* 234mPa (234 metastable) เป็นหลานสาวของ 238U

ผลผลิตเหล่านี้ยังอาจเรียกว่าเป็นผลผลิตลูกทั้งหมดของ 238U 

ผลผลิตจากการสลายตัวมีความสำคัญในการทำความเข้าใจกับการสลายให้กัมมันตรังสีและการจัดการกับกากกัมมันตรังสี

สำหรับองค์ประกอบอื่น ๆที่มีเลขอะตอมมากกว่าตะกั่ว, ห่วงโซ่การสลายมักจะสิ้นสุดลงด้วยไอโซโทปของแทลเลียมหรือตะกั่ว

ในหลายกรณีสมาชิกของห่วงโซ่การสลายตัวเป็นนิวไคลด์ที่มีกัมมันตรังสีมากกว่านิวไคลด์ดั้งเดิมอย่างมาก ดังนั้นแม้ว่ายูเรเนียมจะไม่เป็นอันตรายจากกัมมันตรังสีเมื่อมันบริสุทธิ์ บางชิ้นของแร่ยูเรนิไนต์ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติจะมีอันตรายมากเนื่องจากเนื้อแร่ของพวกมันเป็นเรเดียม ในทำนองเดียวกัน ผิวนอกของก๊าซทอเรียม ก็มีกัมมันตรังสีเล็กน้อยมากเมื่อมันยังใหม่อยู่ แต่มันจะกลายเป็นมีกัมมันตรังสีมากขึ้นหลังจากเก็บไว้เพียงไม่กี่เดือน

แม้ว่ามันจะไม่สามารถคาดการณ์ได้ว่าอะตอมของสารกัมมันตรังสีใดจะสลายตัวในเวลาใด
ผลผลิตจากการสลายตัวของสารกัมมันตรังสีจะสามารถคาดการณ์ได้อย่างชัดเจน ด้วยเหตุนี้ผลผลิตจากสลายตัวมีความสำคัญต่อนักวิทยาศาสตร์ในหลายสาขา พวกเขาจำเป็นต้องรู้ปริมาณหรือประเภทของผลิตภัณฑ์พ่อแม่ การศึกษาดังกล่าวจะถูกดำเนินการเพื่อวัดระดับของมลพิษ (ภายในและรอบ ๆ โรงงานนิวเคลียร์) และสำหรับเรื่องราวอื่น ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Glossary of Volume 7 เก็บถาวร 2017-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (*Depleted Uranium* — authors: Naomi H. Harley, Ernest C. Foulkes, Lee H. Hilborne, Arlene Hudson, and C. Ross Anthony) of *A review of the scientific literature as it pertains to gulf war illnesses*.