recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
แอลคาลอยด์ที่พบตัวแรกคือ มอร์ฟีน แยกได้ใน พ.ศ. 2347 จากต้นฝิ่น (*Papaver somniferum*) 
ในเมล็ดแสลงใจ มี strychnine และ brucine ซึ่งเป็นสารกลุ่มแอลคาลอยด์จำนวนมาก
**แอลคาลอยด์** (อังกฤษ: alkaloid) เป็นสารอินทรีย์กลุ่มที่มีธาตุไนโตรเจนอยู่ภายในโมเลกุล ในรูปของเอมีน (amine) เอมีนออกไซด์ (amine oxide) หรืออาจพบอยู่ในรูปของเอไมด์ (amide) และอีไมด์ (imide) ไนโตรเจนในแอลคาลอยด์ได้มาจากกรดอะมิโน โดยทั่วไปแอลคาลอยด์จะมีคุณสมบัติเป็นเบส แต่จะมากหรือน้อยขึ้นกับจำนวนของไนโตรเจน บางชนิดเป็นกลางหรือเป็นกรดอ่อน มักมีฤทธิ์ทางยา ในธรรมชาติจะพบแอลคาลอยด์มากในพืชชั้นสูง ตามส่วนต่าง ๆ ของพืชเช่น ใบ ดอก ผล เมล็ด รากและเปลือก พบน้อยในพืชชั้นต่ำ สัตว์ และจุลินทรีย์

แบ่งแอลคาลอยด์ตามโครงสร้างทางเคมี ได้เป็น

* แอลคาลอยด์ที่มีไนโตรเจนอยู่นอกวง (non-heterocyclic alkaloids)
* แอลคาลอยด์ที่มีไนโตรเจนเป็นส่วนของวง (heterocyclic alkaloids) ซึ่งแบ่งเป็นกลุ่มย่อย ๆ ได้เป็นกลุ่มไพโรล (pyrrole) ไพโรลิดีน (pyrrolidine) ไพริดีน (pyridine) พิเพอริดีน (piperidine) ไพโรโลซิดีน (pyrrolozidine) โทรเพน (tropane) ควิโนลีน (quinoline) ไอโซควิโนลีน (isoquinoline) อะพรอฟีน (aporphine) นอร์ลูพิเนน (nor-lupinane) อินโดล (indole) อิมิดาโซล (imidazole) พิวรีน (purine) และสเตอรอยด์ (steroid)

ผลึกของ piperine สกัดจาก พริกไทยดำ
หน้าที่ของแอลคาลอยด์ในพืชยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด สันนิษฐานว่าอาจเป็นแหล่ง สะสมไนโตรเจนเพื่อสร้างโปรตีน ควบคุมการเจริญเติบโต หรือการงอกของเมล็ดพืชบางชนิด ช่วยป้องกันพืชจากแมลง หรืออาจเป็นสารที่ได้จากการทำลายพิษที่เกิดขึ้นในกระบวนการเมทาบอลิซึมของพืช แอลคาลอยด์ส่วนใหญ่มักมีรสขมและมีพิษ อย่างไรก็ตามมีพืชมากกว่า 80% ที่ไม่สร้างและไม่สะสมแอลคาลอยด์ ซึ่งเป็นไปได้ว่าสารแอลคาลอยด์เป็นสารที่ไม่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตของพืชทุกชนิด

อ้างอิง
-------

* ประไพรัตน์ สีพลไกร. สารอินโดลแอลคาลอยด์และฤทธิ์ทางชีวภาพของต้นพญาสัตบรรณ เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี 14: (1) มกราคม – มีนาคม 2555

1. ↑  Andreas Luch (2009). *Molecular, clinical and environmental toxicology*. Springer. p. 20. ISBN 3-7643-8335-6.
2. ↑  IUPAC. Compendium of Chemical Terminology, 2nd ed. (The "Gold Book"). Compiled by A. D. McNaught and A. Wilkinson. Blackwell Scientific Publications, Oxford (1997) ISBN 0-9678550-9-8 doi:10.1351/goldbook
3. ↑  R. H. F. Manske. *The Alkaloids. Chemistry and Physiology*. Volume VIII. – New York: Academic Press, 1965, p. 673
**โจเซฟ ปาเด็น** (อังกฤษ: Joseph Paden) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ที่ ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 65 ครั้ง ชนะ 38 (น็อค 12) เสมอ 1 แพ้ 26

ประวัติ
-------

ปาเด็นขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 7 มกราคม พ.ศ. 2532 ชนะน็อค เท็ด อันดามอน ยก 4 จากนั้น ก็ชกชนะรวดมาตลอด มาแพ้ครั้งแรกเมื่อแพ้น็อคแอนดี้ ทานาบาส ปลายปี พ.ศ. 2532 หลังจากนั้น ปาเด็นก็ยังชกชนะเป็นส่วนใหญ่ โดยเคยชนะคะแนนทีโอฟีโล ทูนาเกา เมื่อ พ.ศ. 2535 มาชกนอกรอบในไทย แพ้น็อค โตโต้ ป.พงษ์สว่าง ยก 4 และไปชกที่เกาหลีใต้ แพ้น็อค ชา นัมฮุน ยก 1 เมื่อ พ.ศ. 2536 จากนั้น ปาเด็นได้ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท IBF ที่อินโดนีเซียเมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2536 แพ้น็อค แอบดี โปฮัง ยก 4 ไม่ได้แชมป์

ปาเด็นขึ้นชกชนะที่ฟิลิปปินส์อีกหลายครั้ง รวมทั้งชนะคะแนน คิด ราฟามอนเต เมื่อ พ.ศ. 2538 จากนั้นมาชกนอกรอบไนไทย แพ้น็อค ฉัตรชัย อีลิทยิม ยก 3 ต่อมาใน พ.ศ. 2543 มาชกนอกรอบ แพ้น็อค แสน ส.เพลินจิต ยก 4 นอกจากนั้น ปาเด็นเคยชกชนะคะแนน ลี เอสโคปิโด เมื่อ พ.ศ. 2545 และในปีเดียวกันนี้ก็ได้มาชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC เมื่อ 30 มีนาคม ซึ่งปาเด็นเป็นฝ่ายแพ้น็อคนภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัยยกแรก หลังจากนั้น ปาเด็นมาชกแพ้น็อคสายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ ยก 1 ในเดือนสิงหาคม และขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2545 แพ้น็อค ดิออสกาโด กาบี ยก 1 จากนั้นก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท IBF เมื่อ 28 ตุลาคม 2536 แพ้น็อค แอปดี้ โปฮัง ยก 4 ที่ อินโดนีเซีย
	+ ชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC เมื่อ 30 มีนาคม 2545 แพ้น็อค นภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัย ยก 1 ที่ นนทบุรี

อ้างอิง
-------


* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
**สเตมศึกษา** (อังกฤษ: Science Technology Engineering and Mathematics Education: STEM Education) คือ แนวทางการจัดการศึกษาที่บูรณาการวิทยาศาสตร์ วิศวกรรม เทคโนโลยี และคณิตศาสตร์ โดยเน้นการนำความรู้ไปใช้แก้ปัญหาในชีวิตจริง รวมทั้งการพัฒนากระบวนการหรือผลผลิตใหม่ ที่เป็นประโยชน์ต่อการดำเนินชีวิต และการทำงาน

ดังนั้น สเตมศึกษาจึงไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่เป็นการต่อยอดหลักสูตรโดยบูรณาการการเรียนรู้วิทยาศาสตร์คณิตศาสตร์ เทคโนโลยีและกระบวนการทางวิศวกรรมศาสตร์ เพื่อนำไปใช้แก้ปัญหาในชีวิตจริง และการประกอบอาชีพในอนาคต

สเตมศึกษาจึงส่งเสริมการเรียนรู้ผ่านกิจกรรมหรือโครงงานที่มุ่งแก้ไขปัญหาที่พบเห็นในชีวิตจริง เพื่อสร้างเสริมประสบการณ์ ทักษะชีวิต ความคิดสร้างสรรค์ นำไปสู่การสร้างนวัตกรรม ผู้เรียนที่มีประสบการณ์ในการทำกิจกรรมหรือโครงงานสะเต็มจะมีความพร้อมที่จะไปปฏิบัติงานที่ต้องใช้องค์ความรู้ และทักษะด้านวิทยาศาสตร์คณิตศาสตร์ และเทคโนโลยีในภาคการผลิต และการบริการที่สำคัญต่ออนาคตของประเทศ เช่น การเกษตร อุตสาหกรรม การพลังงาน การจัดการสิ่งแวดล้อมการบริการสุขภาพ การคมนาคม และลอจิสติกส์ เป็นต้น

อนึ่ง การทำกิจกรรมหรือโครงงานสเตมไม่ได้จำกัดอยู่ในกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ การงานอาชีพและเทคโนโลยี แต่สามารถนำความรู้ในวิชาอื่น เช่น ศิลปะ ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ สุขศึกษา พลศึกษา เป็นต้น มาบูรณาการได้อีกด้วย
**โยฮัน ก็อทฟรีท กัลเลอ** (อังกฤษ: Johann Gottfried Galle; 9 มิถุนายน ค.ศ. 1812 – 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1910) เป็นนักดาราศาสตร์ชาวเยอรมันประจำหอดูดาวเบอร์ลิน เป็นนักดาราศาสตร์คนแรกที่เห็นดาวเนปจูนโดยความช่วยเหลือของลูกศิษย์ชื่อ ไฮน์ริช ลูอี ดาเร เมื่อวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1846 โดยอาศัยการคำนวณของอูร์แบ็ง เลอ แวรีเย สำหรับกำหนดพื้นที่เสาะหา

ชีวิตและงาน
-----------

โยฮัน ก็อทฟรีท กัลเลอ เกิดที่เมืองราดิส รัฐซัคเซิน-อันฮัลท์ ประเทศเยอรมนี เมื่อจบการศึกษาได้เข้าทำงานเป็นผู้ช่วยของโยฮัน ฟรันทซ์ เอ็งเคอ เมื่อ ค.ศ. 1835 ทันทีที่หอดูดาวเบอร์ลินสร้างแล้วเสร็จ ในปี ค.ศ. 1851 กัลเลอได้ย้ายไปรับตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านดาราศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเบร็สเลา (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยวรอตสวัฟในประเทศโปแลนด์) พร้อมทั้งรับตำแหน่งผู้อำนวยการหอดูดาวท้องถิ่นด้วย

ตลอดชีวิตของกัลเลอเน้นการศึกษาด้านดาวหาง ในปี ค.ศ. 1894 ด้วยความช่วยเหลือจากบุตรชายชื่ออันเดรอัส กัลเลอ เขาได้ตีพิมพ์รายชื่อของดาวหางจำนวน 414 ดวง ตัวกัลเลอเองก็เป็นผู้พบดาวหาง 3 ดวงในเวลาไล่เลี่ยกัน คือระหว่างวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1839 – 6 มีนาคม ค.ศ. 1840

กัลเลอถึงแก่กรรมที่เมืองพ็อทซ์ดัม รัฐบรันเดินบวร์ค ประเทศเยอรมนี ด้วยวัย 98 ปี ได้มีการใช้ชื่อของกัลเลอตั้งชื่อหลุมอุกกาบาตบนดวงจันทร์และดาวอังคารรวมทั้งวงแหวนของดาวเนปจูนเพื่อเป็นเกียรติ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

#### คำไว้อาลัย

* AN **185** (1910) 309/310 (ภาษาเยอรมัน)
* JRASC **4** (1910) 379
* MNRAS **71** (1911) 275

#### ภาพทางดาราศาสตร์

NASA photo of marscrater *Galle* (a.k.a. "Happy Face Crater")[*ลิงก์เสีย*]
**โยฮัน ยาค็อพ บัลเมอร์** (เยอรมัน: *Johann Jakob Balmer*, 1 พฤษภาคม 1825 – 12 มีนาคม 1898) เป็นนักคณิตศาสตร์และนักฟิสิกส์ ชาวสวิส

ชีวประวัติ
----------

บัลเมอร์เกิดที่เมืองเลาเซิน เป็นลูกชายคนโตของประธานผู้พิพากษา เขาเก่งคณิตศาสตร์ตอนเป็นนักเรียน และในมหาวิทยาลัยก็เรียนเอกคณิตศาสตร์

เขาเข้าศึกษาที่สถาบันเทคโนโลยีคาลส์รูเออ และ มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน ในประเทศเยอรมนี และได้รับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยบาเซิล ในปี 1849 จากผลงานเกี่ยวกับไซคลอยด์ เขาน์ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในฐานะครูที่โรงเรียนหญิงล้วนในบาเซิล เขายังสอนที่มหาวิทยาลัยบาเซิล ในปี 1868 ขณะอายุได้ 43 ปี เขาแต่งงานกับคริสทีเนอ เพาลีเนอ ริงค์ (Christine Pauline Rinck) ทั้งคู่อยู่กินกันอย่างมีความสุขกับลูก 6 คน

### งานวิจัย

แม้ว่าความสำเร็จของบัลเมอร์ในฐานะนักคณิตศาสตร์จะไม่โดดเด่นนัก แต่เขากลายเป็นที่รู้จักในปี 1885 จากสูตรเชิงประจักษ์ที่อธิบายสเปกตรัมของ อะตอมไฮโดรเจน หลังจากวิเคราะห์สเปกตรัมเส้นของอะตอมไฮโดรเจนด้วยวิธีการวัดของอันแดร์ส ยูนัส อ็องสเตริม เขาพบว่าความยาวคลื่นของเส้นเป็นไปตามสูตรดังนี

{\displaystyle \lambda ={\frac {hm^{2}}{m^{2}-n^{2}}}}
โดยที่ *h* = 3.6456×10-7 เมตร, *n* = 2, *m* = 3, 4, 5, 6, ... เมื่อตีพิมพ์ในปี 1885 เขาเรียก *h* ว่า "เลขไฮโดรเจนหลักมูล" จากนั้นบัลเมอร์ก็ใช้สูตรนี้ในการทำนายกรณีที่ *m* = 7 โดยชี้ให้เห็นว่าอ็องสเตริมได้สังเกตเห็นเส้นความยาวคลื่น 397 นาโนเมตรแล้ว ภายหลังการมีอยู่ของเส้นสเปกตรัมอื่น ๆ ถัดมาในอนุกรมบัลเมอร์ยังได้รับการยืนยันจากเพื่อนร่วมงานของบัลเมอร์สองคนคือ ฮา. เว. โฟเกิล (H. W. Vogel) และ ฮูกกินส์ (Huggins)

สูตรของบัลเมอร์ได้ถูกค้นพบในภายหลังโดยโยฮานเนส รืดแบร์ย ในปี 1890 โดยเห็นได้ชัดว่าเป็นกรณีพิเศษของสูตรของรืดแบร์

{\displaystyle {\frac {1}{\lambda }}=R\_{H}\left({\frac {1}{n\_{1}^{2}}}-{\frac {1}{n\_{2}^{2}}}\right)}
โดยที่ *RH* คือค่าคงตัวรืดแบร์ย และค่าของ n จะต้องเป็น {\displaystyle n\_{2}>n\_{1}}โดยเมื่อ {\displaystyle n\_{1}=2} จะเป็นอนุกรมบัลเมอร์

อย่างไรก็ตาม ในตอนนั้นยังไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมสมการถึงออกมาเป็นแบบนี้ จนกระทั่งนิลส์ โปร์ได้คิดค้นแบบจำลองของโปร์ขึ้นมาในปี 1913

บัลเมอร์เสียชีวิตในบาเซิลในปี 1898 ก่อนที่จะได้เห็นความสำเร็จนั้น

หลังจากเสียชีวิต
----------------

หนึ่งในหลุมอุกกาบาตบนดวงจันทร์ บัลเมอร์ ได้รับการตั้งชื่อตามนามสกุลของเขา หลุมนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางเกิน 100 กม.
มัสยิดขาวเชเรฟุดีน ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา โดยซลาตโค อุจลเยน
**ภูมิภาคนิยมเชิงวิพากษ์** (อังกฤษ: Critical regionalism) เป็นแนวความคิดทางสถาปัตยกรรมที่เน้นสร้างสำนึกแห่งสถานที่และอัตลักษณ์แต่ยังคงปฏิเสธแนวคิดปัจเจกนิยมที่แปลกแยก และการตกแต่งแบบสถาปัตยกรรมหลังสมัยใหม่ อาศัยความเชื่อมโยงกับพื้นที่ตั้ง ทั้งรูปธรรมและนามธรรม เน้นให้ความสัมพันธ์กับบริบททางด้านสังคม วัฒนธรรม ภูมิประเทศ ภูมิอากาศ แสงธรรมชาติ และระบบนิเวศเดิม แนวทางของภูมิภาคนิยมเชิงวิพากษ์จึงไม่ถวิลหาอดีตหรือลอกเลียนรูปแบบพื้นถิ่นอย่างตรงไปตรงมาเหมือนกับภูมิภาคนิยม ได้ใช้ความคิดสร้างสรรค์ผนวกเข้ากับสาระสำคัญความเป็นพื้นถิ่นเข้ากับเทคโนโลยีสมัยใหม่ ให้เกิดความเฉพาะตัว เจาะจงกับพื้นที่ตั้ง รวมทั้งสอดคล้องกับวิถีชีวิตและกระแสวัฒนธรรมของโลกในปัจจุบัน

คำว่า *critical regionalism* ใช้ครั้งแรกโดยนักทฤษฎีสถาปัตยกรรม อเลกซานเดอร์ โซนิส (Alexander Tzonis) และ Liane Lefaivre และยังให้ความหมายที่ต่างกันเล็กน้อยโดยนักทฤษฎี-ประวัติศาสตร์ เคนเนท แฟรมป์ตัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ภูมิภาคนิยมเชิงวิพากษ์" ในงานภูมิทัศน์เมืองเขตร้อนชื้น
Teen8 gradeA.
**ทีน เอต เกรด เอ** (อังกฤษ: Teen 8 Grade A) เป็นวงดนตรีในสังกัดกรีนบีนส์ ในเครือบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เปิดตัวใน พ.ศ. 2541 ด้วยเพลง *ไปด้วยคน* และเป็นที่รู้จักจากเพลง *ของใคร*, *เพื่อนเท่านั้น*, *ถึงเธอ* และ *ฝากไว้ได้ไหม*

ประวัติ
-------

**ทีน เอต เกรด เอ** (มักเขียนเป็น: ทีน เอจ เกรด เอ) มีสมาชิกทั้งหมด 8 คนดังนี้ ภัคพร ภูวะปัจฉิม (ปอ), เจนนิเฟอร์ โปลิตานนท์ (เจนนี่), อิสราภรณ์ จันทรโสภาคย์ (แอนนา), มิเชล วอกอร์ด (มิเชล), ปริญญา อินทชัย (เวย์), สราวุฒิ พุ่มทอง (ทีน), ฐิติ เวชบุล (เอ๊กซ์) และ ศตวรรษ เศรษฐกร (เต๊ะ)

นอกจากนี้ ทางเอ็กแซ็กท์ก็ได้ผลิตละครโทรทัศน์ ออกอากาศทางช่อง 5 เรื่อง "รักเกรดเอ" โดยได้นักร้องกลุ่มทีน เอต เกรด เอ ทั้ง 8 คนแสดงนำ ออกอากาศเมื่อปี พ.ศ. 2541

ภายหลังจากโปรเจ็คพิเศษนี้สิ้นสุดลงสมาชิกได้แยกย้ายไปทำอัลบั้มของตัวเองเช่น ปอ-เจนนี่-แอนนา และ มิเชล ได้รวมตัวกับออกอัลบั้มในนามวง แจมป์ (Jamp), ส่วนเวย์เป็นหนี่งในศิลปินวงไทยเทเนี่ยม, เต๊ะออกอัลบั้มเดี่ยวเป็นของตนเอง, เอ๊กซ์ออกอัลบั้มเดี่ยว 2 ชุดและเป็นนักแสดง, ทีนออกอัลบั้มในนาม "ทีน & คิม" ชื่ออัลบั้มว่า "The Two Men Show" และเป็นนักแสดงในภายหลัง

ผลงาน
-----

### สตูลดิโออัลบั้ม

| ชื่ออัลบั้ม | วางแผง/สังกัด | รายชื่อเพลง |
| --- | --- | --- |
| **Teen 8 Grade A** | 15 มกราคม พ.ศ. 2541กรีนบีนส์ ในเครือบริษัท จีเอ็มเอ็มแกรมมี่ | 1. ไปด้วยคน
2. ของใคร
3. เพื่อนเท่านั้น
4. ผมพร้อมแล้วครับ
5. กวน
6. ใครไม่รู้นะ
7. ฝากไว้ได้ไหม
8. ฮึ่ม (เกรงใจ)
9. ถึงเธอ
10. ขอบคุณ (เป็นเพราะเธอ)
 |
|

### ผลงานการถ่ายแบบ

* ถ่ายแบบนิตยสาร The Boy (พ.ศ. 2541)
* ถ่ายแบบนิตยสาร ANGE (พ.ศ. 2541)
* ถ่ายแบบนิตยสาร Smile (พ.ศ. 2541)

### ละครโทรทัศน์

* รักทีนเอจต้องเกรดเอ ทางช่อง 5 (ออกอากาศเมื่อปีพ.ศ. 2541)

อ้างอิง
-------

* ใครจำวง Teen 8 Grade A ได้บ้าง
* Teen 8 Grade A - Gmember เก็บถาวร 2013-05-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* "วงแจมป์ (Jamp)" อดีตเกิร์ลกรุปสังกัดแกรมมี่ จำได้ไหม??
**ภูมิศาสตร์ภูมิภาค** (อังกฤษ: regional geography) เป็นสาขาหลักของภูมิศาสตร์ที่มุ่งเน้นถึงปฏิสัมพันธ์ในความแตกต่างของปัจจัยทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมและธรรมชาติในพื้นที่หรือภูมิทัศน์ที่มีลักษณะเฉพาะตัวควบคู่กับภูมิศาตร์ระบบที่มุ่งเน้นถึงความเฉพาะของปัจจัยทางภูมิศาสตร์ในระดับโลก

พื้นฐาน
-------

ภูมิศาสตร์ภูมิภาคให้ความสำคัญกับลักษณะเฉพาะของแต่ละภูมิภาค เช่น องค์ประกอบทางธรรมชาติ องค์ประกอบทางสังคมมนุษย์ และภูมิภาคาภิวัตน์ ซึ่งครอบคลุมเทคนิคในการแบ่งพื้นที่ในแต่ละภูมิภาค สองเสาหลักของภูมิศาสตร์ภูมิภาคจากรากฐานของขนบธรรมเนียมในกลุ่มประเทศที่พูดภาษาเยอรมัน ประกอบด้วย การศึกษาเฉพาะกรณีถึงความเป็นปัจเจกของพื้นที่หรือ Länder เช่น สถานที่เฉพาะ ประเทศ หรือทวีป การศึกษาการจำแนกถึงประเภทของพื้นทีหรือภูมิทัศน์หรือ Landschaften เช่น บริเวณชายฝั่ง ภูเขา ชายแดนระหว่างภูมิภาค ฯลฯ

วิธีการ
-------

ภูมิศาสตร์ภูมิภาคยังคงเป็นวิธีการหนึ่งในการศึกษาภูมิศาสตร์เช่นเดียวกับภูมิศาสตร์เชิงปริมาณและภูมิศาสตร์เชิงวิพากษ์ วิธีการนี้เกิดขึ้นในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 และครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 กระบวนทัศน์ทางภูมิศาสตร์ภูมิภาคเป็นศูนย์กลางของวิทยาการทางภูมิศาสตร์ในสมัยดังกล่าว แต่ได้ถูกวิพากษ์ในภายหลังว่าเป็นเพียงการพรรณาและขาดทฤษฎีรองรับ การวิพากษ์ภูมิศาสตร์ภูมิภาคเกิดขึ้นอย่างรุนแรงโดยเฉพาะอย่างยิ่งในคริสต์ทศวรรษ 1950 และช่วงของการปฏิวัติเชิงปริมาณโดยมี จี. เอช. ที. คิมเบิล และเฟร็ด เค. แชเฟอร์เป็นผู้นำการวิพากษ์หลัก กระบวนทัศน์ทางภูมิศาสตร์ภูมิภาคส่งผลต่อวิทยาการทางภูมิศาสตร์อื่น ๆ รวมถึงภูมิศาสตร์เศรษฐกิจและธรณีสัณฐานวิทยา ภูมิศาสตร์ภูมิภาคยังคงมีการสอนในมหาวิทยาลัยบางแห่ง เช่น การศึกษาภูมิภาคสำคัญของโลก เช่น อเมริกาเหนือและละตินอเมริกา ยุโรป เอเชีย และประเทศในภูมิภาคดังกล่าว นอกจากนี้การศึกษาภูมิศาสตร์ด้วยวิธีการของเมืองและภูมิภาคในภายใต้ปฏิสัมพันธ์ระหว่างเมืองและชนบทได้รับความเชื่อถือมาตั้งแต่ช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 นักภูมิศาสตร์บางคนได้พยายามที่จะรื้อฟื้นแนวคิดทางภูมิภาคนิยมขึ้นใหม่ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งเกี่ยวข้องกับคำนิยามอันซับซ้อนของภูมิภาคและปฏิสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นบนขอบเขตต่าง ๆ

บุคคลสำคัญ
----------

บุคคลสำคัญทางภูมิศาสตร์ภูมิภาคคือ อัลเฟรด เฮทเนอร์จากเยอรมนีซึ่งมีแนวคิดเกี่ยวกับภูมิภาคศาสตร์ ปอล วีดาล เดอ ลา บลัชจากฝรั่งเศสซึ่งเกี่ยวข้องกับแนวคิดความเป็นไปได้นิยม (ความเป็นไปได้นิยมเป็นแนวคิดที่อ่อนกว่านิยัตินิยมทางสิ่งแวดล้อม) และริชาร์ด ฮาร์ตชอร์นจากสหรัฐซึ่งมีแนวคิดเกี่ยวกับความแตกต่างเชิงพื้นที่ สำนักคิดของคาร์ล โอ. เซาเออร์ที่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากอัลเฟรด เฮทเนอร์ และปอล วีดาล เดอ ลา บลัช ซึ่งมีมุมมองทางภูมิศาสตร์ภูมิภาคที่กว้างที่สุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kimble, G.H.T. (1951): *The Inadequacy of the Regional Concept*, London Essays in Geography, edd. L.D. Stamp and S.W. Wooldridge, pp. 492-512.
2. ↑  Schaefer, F.K. (1953): *Exceptionalism in Geography: A Methodological Examination*, Annals of the Association of American Geographers, vol. 43, pp. 226-245.
3. ↑  MacLeod, G. and Jones, M. (2001): *Renewing The Geography of Regions*, Environment and Planning D, 16(9), pp. 669-695.
**เจี่ยนเฮา** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Artemisia anethifolia*; จีน: 碱蒿; พินอิน: *Jiǎn hāo*) เป็นพืชในสกุลโกฐจุฬาลัมพา วงศ์ทานตะวัน มีถิ่นกำเนิดในรัสเซีย มองโกเลีย และจีน

อนุกรมวิธาน
-----------

เจี่ยนเฮา (*Artemisia anethifolia* Weber ex Stechm.) ถูกระบุชนิดโดย เกออก ไฮน์ริค เวเบอร์ (Georg Heinrich Weber) ในปี ค.ศ. 1775

บางครั้งอาจสับสนว่าเป็นชื่อพ้องของ *Artemisia abrotanum* (ชื่อพ้อง: *Artemisia anethifolia* Fisch. ex DC.) ซึ่งเป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในสเปน อิตาลี่ ประเทศแถบทะเลบอลติก

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

เจี่ยนเฮา (*A. anethifolia*) เป็นพืชทนแล้ง (xerophile) ปรับตัวให้เจริญเติบโตในที่แห้งแล้ง เป็นพืชล้มลุกปีเดียว สูง 20–55 เซนติเมตร ลำต้นบางครั้งเรียวมาก เป็นพืชมีขน

ผิวใบขนสั้น เกือบเกลี้ยง ฐานใบรูปไข่ ยาว 3–4.5 กว้าง 1.5–2.5 (อาจถึง 3) เซนติเมตร ใบหยักลึกมาก ใบแบบขนนก 2 หรือ 3 ชั้น ใบย่อยมี 3 หรือ 4 คู่ ปลายกลีบขอบใบเป็นลอน (loburate)

ดอกเป็นช่อดอกรวมกระจุกมีกลีบรองหรือใบประดับเล็ก ๆ รองรับดอกจำนวนมาก ดอกแป้นกว้าง บนยอดกระจุกดอกแน่นและดอกขนาดเล็กบานเฉพาะตรงปลายนอกสุด (ส่วนหัว Capitula) ก้านดอกแต่ละดอกรียาว เส้นผ่านศูนย์กลาง 2–3 (อาจถึง 4) มิลลิเมตร ดอกกะเทย กลีบสีเหลืองหรือสีแดง

ผลขนาดเล็ก มีเมล็ดเดียว ผนังผลแห้ง บางและเหนียว ไม่เชื่อมติดกับเมล็ด (achene) ทรงรีหรือรูปไข่กลับ ออกดอกและผลช่วงเดือนสิงหาคม–ตุลาคม

การแพร่กระจายและถิ่นที่อยู่
---------------------------

เจี่ยนเฮา มีถิ่นกำเนิดในรัสเซีย มองโกเลีย และจีน ในซินเจียง เฮย์หลงเจียง มองโกเลียใน ส่านซี เหอเป่ย์ ชิงไห่ หนิงเซี่ย ซานซี กานซู่ โดยทั่วไปเติบโตในพื้นที่ 800 ถึง 2,300 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ในที่รกร้างที่มีความชื้นต่ำและดินเค็ม ใกล้ทุ่งหญ้า ใกล้เนินทราย หุบเขาเนินเขาที่แห้งแล้ง หาดทรายที่เป็นด่าง และพื้นที่ที่มีความเค็ม มักกลายเป็นพืชหลักในกลุ่มพืชในภูมิภาคข้างต้น

การใช้ประโยชน์
--------------

ใช้เป็นพืชสำหรับเลี้ยงปศุสัตว์

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Plant List *Artemisia anethifolia* Weber ex Stechm
2. 1 2  "Artemisia anethifolia Weber ex Stechm. | Plants of the World Online | Kew Science". *Plants of the World Online* (ภาษาอังกฤษ).
3. ↑  "Artemisia anethifolia Weber ex Stechm. | Plants of the World Online | Kew Science". *Plants of the World Online* (ภาษาอังกฤษ).
4. ↑  "Artemisia anethifolia - Wikispecies". *species.wikimedia.org* (ภาษาอังกฤษ).
5. ↑  "Artemisia abrotanum L. | Plants of the World Online | Kew Science". *Plants of the World Online* (ภาษาอังกฤษ).
6. 1 2 3 4 5 6  "Artemisia anethifolia in Flora of China @ efloras.org". *www.efloras.org*.
7. ↑  "Artemisia anethifolia". *iNaturalist*.

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q30133728
* Wikispecies: Artemisia anethifolia
* EoL: 6179716
* FoC: 200023161
* GBIF: 3121309
* GRIN: 408573
* iNaturalist: 1129976
* IPNI: 179193-1
* NBN: NHMSYS0000456099
* NCBI: 1508731
* Plant List: gcc-35648
* POWO: urn:lsid:ipni.org:names:179193-1
* Tropicos: 2728773

 |
เรื่องย่อ
---------

เรื่องราวกล่าวถึงสภาวะที่บ้านเมืองไม่สงบ เต็มไปด้วยศึกสงครามของเกาหลีโบราณ ตลอดจนการก้าวขึ้นสู่อำนาจของ ฮวางโบซูหญิงสาวที่ทะนงองอาจห้าวหาญจนกลายเป็นพระพันปีชอนชูซึ่งมีอำนาจล้นฟ้า ฮวางโบซูมีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาของปฐมกษัตริย์แทโจ แม้ว่าเป็นหญิง แต่นางกลับมีเลือดอันทะนงองอาจและห้าวหาญของปฐมกษัตริย์

หลังจากที่พระเจ้าคยองจง พระสวามีพระราชาลำดับที่ห้าของโครยอสวรรคต พี่ชายของฮวางโบซูก็เถลิงราชย์เป็นพระเจ้าซองจงพระราชาลำดับที่หก ช่วงเวลาที่พระเจ้าซองจงทรงครองราชย์ ฮวางโบซูก็มีดำริที่จะต้านศึกแคว้นเหลียว แคว้นที่มีความเข้มแข็งซึ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือ คังกัมชันแม่ทัพใหญ่เห็นด้วยกับดำริของฮวางโบซู จึงให้การสนับสนุนจนสุดกำลัง แต่ทว่ากลับถูกคัดค้านไม่ได้รับความเห็นชอบจากพระเจ้าซองจง

ด้วยเรื่องต้านศึกแคว้นเหลียวนี้เอง ทำให้พระเจ้าซองจงและฮวางโบซูพี่น้องต้องบาดหมางใจกัน ฮวางโบซูฐานะพระราชมารดา พระเจ้ามกจง พระราชาลำดับที่เจ็ดของราชวงศ์ หลังจากที่พระเจ้ามกจงเถลิงราชย์ ฮวางโบซูก็ใช้ฐานะพระพันปีแทรกแซงราชกิจสร้างฐานอำนาจในราชสำนักจนมีอำนาจล้นฟ้า พระอัจฉริยภาพและพระปรีชาสามารถของพระนางทำให้เกาหลีเป็นปึกแผ่นมั่นคง ปราศจากศึกภายใน สงครามภายนอก

เมื่อต้องเผชิญกับบ้านเมืองอันเป็นส่วนรวม ไม่ว่าพี่ชาย ลูกชายและคนรัก ในสายตาพระนางแล้วจึงเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ความห้าวหาญเด็ดเดี่ยวเช่นนี้จึงกลายเป็นอุดมคติเป็นความหวังการต่อสู้ของหญิงสาวยุคปัจจุบันเสียแล้ว

แม้ว่าพระพันปีชอนชูเป็นวีรสตรีที่หาได้ยาก กระนั้นก็ยังไม่อาจต้านทานอำนาจของความรักไปได้ พระนางทรงดื่มด่ำในความรักกับคิมชียังแม่ทัพใหญ่ซึ่งอยู่ภายใต้อาณัติของพระนาง แต่คิมชียังทายาทแคว้นซิลลากลับมีแผนร้ายทำลายโครยอ จึงตีสนิทใกล้ชิดพระนางมาโดยตลอด ทั้งสองรักกันจนมีทายาทด้วยกัน

รายชื่อนักแสดง
--------------

* แชซีรา รับบทเป็น พระพันปีชอนชู
* ชเวแจซอง รับบทเป็น คังโจ
* อีด๊อกฮวา รับบทเป็น คังกัมชัน
* คิมซอกกฮุน รับบทเป็น คิมชียัง
* คิมโฮจิน รับบทเป็น หวังอี้, พระเจ้าอันจง
* เซินอ้าย รับบทเป็น ฮวางโบซอล
* คิมมยองซู รับบทเป็น วังชี, พระเจ้าซองจง
* ฮง อินยอง รับบทเป็นเป็น รับบทเป็น ชอนฮยังบี

อ้างอิง
-------

1. ↑  ชอนชู หัวใจเพื่อแผ่นดิน Empress Chun Chu เก็บถาวร 2012-01-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ไทย)

* เรื่องย่อ ชอนชู หัวใจเพื่อแผ่นดิน
* ชอนชู หัวใจเพื่อแผ่นดิน เก็บถาวร 2010-12-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* KBS America VOD Service เก็บถาวร 2011-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

| ไทยทีวีสีช่อง 3: ละครเกาหลี วันเสาร์ - อาทิตย์ 17:45 - 19:45 |
| --- |
| ก่อนหน้า | ชอนชู หัวใจเพื่อแผ่นดิน | ถัดไป |
| *ซอนต็อก มหาราชินีสามแผ่นดิน* | *ทงอี จอมนางคู่บัลลังก์* |
**สุลต่านออสมันที่ 2** (ตุรกีออตโตมัน: عثمان ثانى‎) (3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1604 – 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1622) เป็นสุลต่านองค์ที่16แห่งจักรวรรดิออตโตมันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1618 จนกระทั่งทรงถูกปลดโดยสุลต่านมุสตาฟาที่ 1 ในวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ.1622

ประวัติ
-------

พระองค์ประสูติที่พระราชวังโทพคาปึที่เมืองอิสตันบูล พระองค์เป็นบุตรของสุลต่านอะเหม็ดที่ 1  ตอนทรงพระเยาว์พระมารดาของพระองค์ทรงให้การศึกษากับพระองค์อย่างมาก พระองค์สามารถตรัสได้หลายภาษา เช่นภาษาอาหรับ ภาษากรีก ภาษาเปอร์เซีย ภาษาละติน และภาษาอิตาลี ทำให้พระบิดาของพระองค์ (สุลต่านอะเหม็ดที่ 1) ทรงปิติยินดีกับความเป็นอัจฉริยภาพของพระองค์ พระองค์ทรงประสูติหลังหลังจากที่พระบิดาของพระองค์ขึ้นครองราช

ขึ้นครองราช
-----------

พระองค์ได้ขึ้นครองราชในขณะที่พระองค์นั้นพระชนมายุได้ 14 พรรษา หลังจากที่พระปิตุลาของพระองค์ (สุลต่านมุสตาฟาที่ 1) ได้ถูกถอดจากราชสมบัติ ทำให้พระองค์ได้ขึ้นครองราชเป็นสุลต่านออสมันที่ 2 ทันที หลังจากครองราชได้ไม่นานพระองค์ก็เซ็นสัญญาสงบศึกกับเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย แต่ก็ได้ทำสงครามกับเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนียอีกครั้งในสงครามโฮติน สงครามครั้งนี้ทำให้จักรวรรดิออตโตมันพ่ายแพ้ พระองค์ได้กล่าวโทษเจนิสซารีย์ว่าไร้ความสามารถ นี่เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่เจนิสซารีย์ปลดพระองค์ลงจากตำแหน่งและเชิญสุลต่านมุสตาฟาที่ 1กลับมาครองราชสมบัติเป็นครั้งที่2

สวรรคต
------

ต่อมาพระองค์ถูกเจนิสซารีย์จับและขังพระองค์ไว้ในคุก และถูกรัดคอจนสวรรคต และถูกตัดหูออกเพื่อเป็นการยืนยันการสวรรคตของพระองค์ ทำให้สุลต่านมุสตาฟาที่ 1ได้กลับมาครองราชสมบัติอีกครั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "CERL Thesaurus". *web.archive.org*. 2019-07-07. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-07-07. สืบค้นเมื่อ 2021-11-20.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
2. ↑  "Osman II, Sultan of the Turks, 1603-1622 - LC Linked Data Service: Authorities and Vocabularies | Library of Congress". *web.archive.org*. 2019-12-10. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-12-10. สืบค้นเมื่อ 2021-11-20.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
3. ↑  "Осман II", *Википедия* (ภาษารัสเซีย), 2021-10-20, สืบค้นเมื่อ 2021-11-20
4. ↑  "Осман II", *Википедия* (ภาษารัสเซีย), 2021-10-20, สืบค้นเมื่อ 2021-11-20
**หลี่ ชูฝู** (จีนตัวย่อ: 李书福; จีนตัวเต็ม: 李書福; พินอิน: *Lǐ Shūfú*) เกิดเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1963 เป็นนักธุรกิจชาวจีน ประธานบริษัทเจ้อเจียง จี๋ลี่ โฮลดิ้งและวอลโว่คาร์ ผู้ผลิตรถยนต์รายใหญ่ของจีนและของโลก

ประวัติ
-------

หลี่เกิดที่เมืองไถโจว มณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีนในปี ค.ศ. 1963 จบการศึกษาระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยยานซาน

หลี่ก่อตั้งและเป็นประธานของจี๋ลี่ ออโตโมบิลเมื่อปี ค.ศ. 1986 จนเติบโตกลายเป็นบริษัทผู้ผลิตรถยนต์เอกชนรายใหญ่อันดับ 2 ของจีน

เมื่อวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 2010 จี๋ลี่ได้เข้าซื้อกิจการของวอลโว่คาร์จากบริษัทฟอร์ดมอเตอร์เป็นมูลค่า 1.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ นับเป็นการซื้อกิจการรถยนต์ต่างชาติที่ใหญ่ที่สุดของบริษัทจีน

นิตยสารฟอบส์เปิดเผยว่า หลี่มีมูลค่าทรัพย์สินสุทธิ 14.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019 เป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดคนหนึ่งของจีน ปัจจุบันหลี่อาศัยอยู่ที่เมืองหางโจว เมืองหลวงของมณฑลเจ้อเจียง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "沃尔沃李书福专访". *people.com.cn*. สืบค้นเมื่อ 23 February 2018.
2. ↑  "What's in a Name? A Lot If It Links a Billionaire to China's Xi". *Bloomberg News*. สืบค้นเมื่อ 17 October 2018.
3. ↑  Keith Bradsher (28 March 2010). "Chinese Automaker Geely to Buy Volvo: Ford Agrees to Sell Volvo to a Fast-Rising Chinese Company". *www.nytimes.com* (ภาษาอังกฤษ). NY Times. สืบค้นเมื่อ 26 February 2018.
4. ↑  "Volvo sale signed by Geely and Ford" (stm). BBC News. 28 March 2010. สืบค้นเมื่อ 28 March 2010.
5. ↑  "Forbes profile: Li Shufu". *forbes.com*. สืบค้นเมื่อ 18 February 2019.
ดาวหางเฮียกูตาเกะตอนอยู่ใกล้โลกที่สุดเมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ.1996
**ซี/1996 บี2**หรือ **ดาวหางเฮียกูตาเกะ** (อังกฤษ: Comet Hyakutake; ญี่ปุ่น: 百武彗星; โรมาจิ: *Hyakutake-suisei*; ชื่ออย่างเป็นทางการว่า C/1996 B2) เป็นดาวหาง ค้นพบเมื่อวันที่ 31 มกราคม 2539 ซึ่งผ่านใกล้โลกในเดือนมีนาคมปีนั้น ได้รับการขนานนามว่าเป็น **ดาวหางใหญ่ปี 2539** ซึ่งเป็นหนึ่งในดาวหางที่เข้าใกล้โลกที่สุดในรอบ 200 ปีที่ผ่านมา เฮียกูตาเกะสว่างมากในท้องฟ้าราตรี และสามารถมองเห็นได้อย่างกว้างขวางทั่วโลก 

การสังเกตดาวหางทางวิทยาศาสตร์นำไปสู่การค้นพบจำนวนมาก ที่น่าประหลาดใจที่สุดสำหรับนักวิทยาศาสตร์ดาวหาง คือ การค้นพบการปล่อยรังสีเอกซ์จากดาวหางเป็นครั้งแรก ซึ่งเชื่อกันว่าเกิดจากอนุภาคลมสุริยะที่แตกตัวเป็นไอออนทำปฏิกิริยากับอะตอมที่เป็นกลางในโคมาของดาวหาง ยานอวกาศยูลิสซิสข้ามหางของดาวหางที่ระยะทางกว่า 500 ล้านกิโลเมตรจากนิวเคลียสอย่างไม่คาดฝัน แสดงให้เห็นว่าเฮียกูตาเกะเป็นดาวหางที่มีหางยาวที่สุด

เฮียกูตาเกะเป็นดาวหางคาบยาว ก่อนการผ่านเข้าใกล้ระบบสุริยะที่สุดครั้งล่าสุด คาบวงโคจรอยู่ที่ราว 17,000 ปี แต่การรบกวนทางแรงโน้มถ่วงจากดาวเคราะห์ยักษ์เพิ่มคาบวงโคจรเป็น 70,000 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Comet was discovered on 1996 January 30.8 UT (local time: January 31), see IAU Circular No. 6299
2. 1 2  Horizons output (2011-01-30). "Barycentric Osculating Orbital Elements for Comet Hyakutake (C/1996 B2)". สืบค้นเมื่อ 2011-01-30. (Horizons)
ภาพแสดงวงโครจรของดาวหางโฮมส์
**ดาวหางโฮมส์** (อังกฤษ: 17P/Holmes) เป็นดาวหางที่มีวงโคจรสั้น โคจรรอบดวงอาทิตย์ในระยะเวลาประมาณ 7 ปี ค้นพบโดยนักดาราศาสตร์สมัครเล่นชาวอังกฤษ ชื่อ เอ็ด วิน โฮมส์ ในปี ค.ศ. 1892 ดาวหางโฮมส์มีวงโคจรอยู่ระหว่างดาวอังคารและดาวพฤหัสบดี ปัจจุบันดาวหางโฮมส์ปรากฏอยู่ในท้องฟ้าในกลุ่มดาวเปอร์ซีอุส (Perseus) ห่างจากดาวอัลฟาเปอร์ซิไอ (Alpha-Persei) ไปทางตะวันออกประมาณ 4 องศา และจะปรากฏอยู่ในกลุ่มดาวเปอร์ซีอุสไปจนถึงประมาณต้นปี พ.ศ. 2551

การสังเกต
---------

โดยปกติมักจะไม่เป็นที่สนใจเนื่องจากไม่สามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่า ในวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2550 เกิดปรากฏการณ์การปลดปล่อยฝุ่นละอองและก๊าซออกมาจากตัวดาวหางอย่างรุนแรง (outburst) ทำให้ดาวหางมีความสว่างขึ้นทันทีทันใดถึงประมาณ 1 ล้านเท่า จนสังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่า ในระหว่างวันที่ 25-28 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ดางหางโฮมส์มีความสว่างปรากฏถึงค่าประมาณ 2.0-2.5 โชติมาตร มี โคมา (coma) ที่มองเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า 

การสังเกตในประเทศไทย
ประเทศไทยสามารถมองเห็นดาวหางโฮมส์ได้โดยหันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตั้งแต่เวลาประมาณสองทุ่มหรือสามทุ่มเป็นต้นไป จะเริ่มเห็นได้ดีในช่วงที่ดาวหางขึ้นสูงห่างจากขอบฟ้ามากกว่านั้น คือช่วงเวลาตั้งแต่ 4-5 ทุ่ม ไปจนถึงก่อนฟ้าสางซึ่งดาวหางจะเคลื่อนไปทางซ้ายมือ และมีตำแหน่งไม่เปลี่ยนแปลงมากนักเมื่อเทียบกับดาวฤกษ์ ดาวหางดวงนี้จะดูเหมือนดาวฤกษ์ ไม่มีหางปรากฏให้เห็น กล้องโทรทรรศน์กำลังขยายสูงจะช่วยให้เห็นว่าดาวหางมีหมอกฝ้าปกคลุมอยู่โดยรอบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศรัณย์ โปษยะจินดา, บ.ก. (2007-11-05). "ไอที-วิทยาการ ≫ ดาวหางโฮมส์". เดลินิวส์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-11-06.
2. ↑  "ดาวหางโฮมส์ (17P/Holmes) มีโชติมาตร 2.8!". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-08-19. สืบค้นเมื่อ 2007-11-07.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ดาวหางโฮมส์**
**หลิวเฉิ่ง จงซานจิงหวัง** หรือ **ตงสานเชงอ๋อง** (จีนตัวย่อ: 刘胜; จีนตัวเต็ม: 劉勝) เป็นกษัตริย์และเจ้าชายแห่งจักรวรรดิฮั่นตะวันตกของประวัติศาสตร์จีน พระบิดาของพระองค์คือ จักรพรรดิฮั่นจิง และพระองค์เป็นพระเชษฐาของ จักรพรรดิฮั่นอู่ สุสานของพระองค์เป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีที่สำคัญที่สุดของราชวงศ์ฮั่นตะวันตก

พระประวัติ
----------

หลิว เฉิ่ง เป็นพระโอรสของ จักรพรรดิฮั่นจิง และพระสนมเจี่ย ซึ่งมีพระโอรสอีกองค์หนึ่งคือ หลิว เผิงซู่ จ้าวหวัง พระองค์ได้รับศักดินาเป็นดินแดนจงซานจากพระบิดาของพระองค์เมื่อ154 ปีก่อนคริสตกาล และด้วยเหตุนี้พระองค์จึงดำรงพระยศเป็นอ๋องในช่วงหลังกบฏเจ็ดรัฐ

ในปีที่สามของศักราช เจี้ยนยฺเหวียน ในรัชสมัยของจักรพรรดิฮั่นอู่ พระอนุชาของพระองค์ เจ้าชายหลิวเฉิ่ง และเจ้าศักดินาอีกหลายองค์ได้รับเชิญไปร่วมงานเลี้ยงที่ ฉางอาน ในงานเลี้ยง เจ้าชายหลิวเฉิ่ง เริ่มกรรแสง (ร้องไห้) และบ่นเกี่ยวกับการปฏิบัติต่อเจ้าศักดินาโดยข้าราชการที่ได้รับแต่งตั้งจากส่วนกลาง ซึ่งใช้บทบาทของพวกเขาเฝ้าติดตามตรวจสอบเจ้าศักดินาทั้งหลายอย่างต่อเนื่อง จักรพรรดิฮั่นอู่ ที่ประทับพระทัยกับคำร้องนี้ และรับสั่งอย่างชัดแจ้งว่า "การตรวจสอบที่ไม่เป็นธรรมต่อเจ้าศักดินาควรหยุดได้แล้ว" ต่อมาเจ้าชายหลิวเฉิ่ง กลายเป็นหนึ่งในเจ้าศักดินาที่มีชื่อเสียงที่สุด

เป็นที่ทราบกันดีว่าพระองค์ชอบเสวยน้ำจัณฑ์ (สุรา) และโปรดปรานอิสตรี และขึ้นชื่อว่ามีโอรสประมาณ 120 องค์

ราชตระกูล
---------

* พระบิดา: จักรพรรดิฮั่นจิง
* พระมารดา: พระสนมเจี่ย
* พระชายา: โต้วหว่าน
* พระบุตร:
	+ หลิว ชาง, จงซานอายหวัง (中山哀王)
	+ หลิว เจิ้น, หลู่เฉิงถิงโหว (涿鹿亭侯)
* ทายาท
	+ เล่าปี่ (161-223)

พระสุสาน
--------

พระสุสานของ เจ้าชายหลิวเฉิ่ง ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1968 โดย Wang Zhongshu ที่ Mancheng ใน มณฑลเหอเป่ย์ ทางตะวันตกของปักกิ่ง พระองค์ถูกฝังพร้อมกับ โต้วหว่าน พระชายาของพระองค์ ทั้งสองถูกฝังอยู่ในถ้ำสองแห่งภายในภูเขา ถ้ำแต่ละแห่งประกอบด้วยห้องสองด้านสำหรับเก็บของ ห้องด้านหลังสำหรับเก็บโลงศพ หลุมฝังศพมีข้าวของเครื่องใช้มากกว่า 2,700 ชิ้น รวมวัตถุดังต่อไปนี้:

* สิ่งของเครื่องใช้ที่ทำจากทองแดง 419 ชิ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sima, Qian. *Records of the Grand Historian, House of the Five Clans*.
2. ↑  Ban, Gu. *Book of Han, The Thirteen Sons of Emperor Jing*.
**เอลลี ดูห์เอ** (อังกฤษ: Elley Duhé) เป็นนักร้อง, นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน

ประวัติ
-------

เอลลี ดูห์เอ เกิดเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 ที่นครโมบีท รัฐแอละแบมา ประเทศสหรัฐอเมริกา เธอถูกเลี้ยงบนชายฝั่งอ่าวในเมืองเล็กๆ ของนครแวนเคลิฟ, รัฐมิสซิสซิปปี้ และเกาะฟินแอละแบมา เอลลีเริ่มการร้องเพลงตั้งแต่ยังเด็ก ในช่วงวัยรุ่นเธอยังเขียนเพลง และทำการแสดงเพลงของเธอเองด้วย เอลลีได้แรงบันดาลใจจากคุณพ่อนักดนตรีและคุณลุงที่อยู่ในวงการดนตรีที่เมืองนิวออร์ลีนส์

หลังจากที่พ่อของเธอให้กีตาร์ตัวแรกเมื่อเธออายุ 14 ปี เอลลีเริ่มร้องเพลงที่ร้านกาแฟ เธอได้แสดงใน บาร์, ร้านอาหาร และงานปาร์ตี้ส่วนตัว จนได้รับการเปิดเผยตัวมากพอที่และสามารถติดต่อกับนักแต่งเพลงในเมืองแนชวิลล์, ลอสแอนเจลิส และออสติน หลังจากเรียนจบโรงเรียนมัธยมและได้รับประกาศนียบัตร เอลลีใช้เวลา 3 ปีเพื่อฝึกฝนทักษะการร้องเพลงเพิ่มเติมและย้ายมาอาศัยอยู่ที่ลอสแอนเจลิส

ในปีค.ศ. 2012 เอลลีเข้าแข่งขันประกวดร้องเพลงในรายการเดอะวอยซ์อเมริกาที่ฉายทางโทรทัศน์ช่องเอ็นบีซี แต่ถูกคัดออกในรอบแรก

เพลงเดี่ยว "*Millennium*" การทำงานร่วมกันของเธอกับโปรดิวเซอร์เพลงอิเล็กทรอนิกส์ '*Tarro*' ถูกปล่อยออกมาในเดือนตุลาคมปีค.ศ. 2016 ถูกรับชมมากกว่าสองล้านครั้งในเว็บไซต์ยูทูบ และสตรีม 1.4 ล้านครั้งในสปอทิฟาย

หลังจากบิลบอร์ดประกาศเพลงของเธอ "*Immortal*" ในเดือนธันวาคม ปีค.ศ. 2016 ได้รับกระแส 4.5 ล้านครั้งในสปอทิฟายในขณะที่มิวสิกวิดีโอมียอดชมเกือบล้านครั้งบนเว็บไซต์ยูทูบ เรียบเรียงโดยดีเจ '*Duo Snakehips*' ทำให้ได้รับกระแสในการสตรีมเพิ่มอีก 770,000 ครั้งในสปอทิฟาย

เอลลีมีเพลงเดี่ยว "*Fly*" ถูกปล่อยออกมาในเดือนกรกฎาคม ปีค.ศ. 2017 ที่ผลิตโดย ILLA และ Cool & Dre (คริสตินา มิเลียน, ลิล เวย์น)

ในเดือนกรกฎาคม ปีค.ศ. 2018 เอลลีร่วมมือกับโปรดิวเซอร์เพลงอย่าง '*เซดด์*' ในการทำเพลงเดี่ยว "*Happy Now*"

ต่อมาในวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 2018 เธอร่วมมือกับ '*กริฟฟิน*' ในการทำเพลง "*Tie Me Down*" และในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 2018 เอลลีได้ปล่อยอัลบั้ม "*Dragon Mentality*"

ผลงาน
-----

### เพลง

| เพลง | ปี | อัลบั้ม |
| --- | --- | --- |
| Millennium
(ร่วมกับ Tarro) | 2016 | ไม่มีอัลบั้ม |
| Immortal |
| Fly | 2017 |
| Can You Touch |
| Ain't No Feeling | 2018 | TBA |
| Lost My Mind |
| Happy Now

(ร่วมกับ เซดด์) | ไม่มีอัลบั้ม |
| Way Down Low | TBA |
| Tie Me Down
(ร่วมกับ กริฟฟิน) |

### อัลบั้ม

* Dragon Mentality (2018)

### ร้องรับเชิญ

* "Us" (2018) (คิด อิงค์ ร้องรับเชิญโดย เอลลี ดูห์เอ)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Artist Biography by Matt Collar
2. ↑  "Elley Duhé". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-02-26. สืบค้นเมื่อ 2018-08-31.
3. ↑  Elley Duhe Delivers Captivating Melodies On "Immortal"
4. ↑  Elley Duhe Drops Debut Solo Single 'immortal': Exclusive Premiere
5. ↑  "Fly"
6. ↑  Zedd Drops New Single ‘Happy Now,’ Featuring Elley Duhe
7. ↑  Gryffin & Elley Duhe 'Tie Me Down' With Energetic Dance-Pop Melodies: Listen
8. 1 2  DRAGON MENTALITY - EP

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการที่เฟซบุ๊ก
* เอลลี ดูห์เอที่อินสตาแกรม
* เอลลี ดูห์เอที่ทวิตเตอร์
* เอลลี ดูห์เอที่สปอติฟาย
**โบมิส** เป็นบริษัทดอตคอม ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2539 โดยจิมมี เวลส์ และทิม เชลล์ ธุรกิจหลักของบริษัทคือการขายโฆษณาบนหน้าค้นหา Bomis.com และให้การสนับสนุนโครงการสารานุกรมเสรี นูพีเดียและวิกิพีเดีย

เนื้อหาแม่ข่าย
--------------

โบมิสดำเนินการเว็บไซต์ซึ่งเรียกว่า โบมิสพรีเมียม บนยูอาร์แอล premium.bomis.com จนกระทั่งปี พ.ศ. 2548 ซึ่งได้เสนอให้ลูกค้าเข้าถึงเนื้อหาลามกเรตเอกซ์ ซึ่งเสียค่าบริการ จนกระทั่งกลางปี พ.ศ. 2548 โบมิสยังได้จัด โบมิสเบบีรีพอร์ต บล็อกเสรี ซึ่งรายงานข่าวและการวิจารณ์เกี่ยวกับผู้มีชื่อเสียง นายแบบนางแบบ และอุตสาหกรรมบันเทิงผู้ใหญ่ เบบีรีพอร์ตมีลิงก์ไปยังโบมิสพรีเมียมอย่างสำคัญและมักจะโพสต์อัปเดตเกี่ยวกับนายแบบนางแบบที่ร่วมงานกับโบมิส โบมิสยังได้ดำเนินงาน nekkid.info คลังภาพถ่ายอีโรติกที่ได้รับการคัดเลือกเสรี และยังคงเป็นแม่ข่าย เดอะเบบีเอนจิน ซึ่งมีภาพถ่ายตั้งแต่ภาพถ่ายผจญภัยไปจนถึงภาพลามก ยิ่งไปกว่านั้น โบมิสยังได้เป็นแม่ข่ายให้แก่เว็บไซต์สนับสนุนวัตถุนิยมและมุมมองการเมืองเสรีนิยมอื่น ๆ

บทบาทในการสร้างนูพีเดียและวิกิพีเดีย
------------------------------------

โบมิสเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะสนับสนุนการถือกำเนิดขึ้นของโครงการสารานุกรมออนไลน์เนื้อหาเสรี นูพีเดียและวิกิพีเดีย โบมิสเป็นแม่ข่ายนูพีเดียตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 และแลร์รี แซงเจอร์ถูกว่าจ้างให้บริหารและแก้ไขโครงการดังกล่าว 

วิกิเป็นแนวความคิด และเทคโนโลยีซอฟต์แวร์สำหรับเว็บไซต์ ซึ่งเปิดโอกาสให้ผู้ใช้จำนวนมากแก้ไขและอัปเดตข้อความหรือโปรแกรมได้อย่างรวดเร็วและง่ายดาย เป็นประดิษฐกรรม ซึ่งถูกคิดค้นขึ้นและพัฒนาโดยวาร์ด คันนิงแฮมในปี พ.ศ. 2537 สารานุกรมออนไลน์ใหม่นี้มีรากฐานอยู่บนเทคโนโลยีวิกิของวาร์ด ถูกตั้งชื่อว่าวิกิพีเดีย และดูเหมือนกับเว็บไซต์ของคันนิงแฮมไม่มีผิด ขณะที่เดิมตั้งใจจะให้เป็นโครงการ "ตัวป้อน" สำหรับนูพีเดีย วิกิพีเดีย ซึ่งมีสิ่งกีดขวางการร่วมแก้ไขน้อยกว่ามาก และเสียค่าบริการถูกกว่ามากสำหรับโบมิส ได้เติบโตจนเลยเว็บไซต์แม่ทั้งในด้านขนาดและการได้รับความสนใจ

มูลนิธิวิกิมีเดียถูกประกาศจัดตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 ทรัพย์สินทางปัญญาและชื่อโดเมนทั้งหมด รวมทั้ง "วิกิพีเดีย" ถูกถ่ายโอนหรือบริจาคให้แก่มูลนิธิ ซึ่งจดทะเบียนเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร แต่ฮาร์ดแวร์เซิร์ฟเวอร์ไม่ได้ถูกโอนไปด้วย

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โบมิส**

1. 1 2  Barnett 2005, p. 62. sfn error: no target: CITEREFBarnett2005 (help)
2. ↑
3. 1 2
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. 1 2
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑
12. ↑
13. ↑
14. ↑  Susan Kuchinskas เก็บถาวร 2009-03-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, iMedia Connection, *Jimmy Wales: Why the recession will not kill digital media*, March 26, 2009.
15. ↑  See domain name registration information and archived copies
16. ↑  "Wikipedia-l - Announcing Wikimedia Foundation". สืบค้นเมื่อ 2007-04-07.
**ศาลเจ้าฮกหงวนก้ง** (จีน: 福元宮; พินอิน: *Fúyuán gōng*; เป่อ่วยยี: *hok-gôan-kiong*;), ศาลเจ้าจีนเก่าแก่ของจังหวัดภูเก็ต บูชา**เฉ่งจุ้ยจ้อซูก้ง** (จีน: 清水祖師; พินอิน: *Qīngshuǐ zǔshī*; เป่อ่วยยี: *Chheng-chúi-Chó͘-su*; 1047-1101), หรือคนฮกเกี้ยนนิยมเรียกว่า **จ้อซูก้ง** (จีน: 祖師公; เป่อ่วยยี: *Chó͘-su-kong*) สร้างโดยชาวฮกเกี้ยน ที่เข้ามาทำงานเหมืองแร่ดีบุก ปลายสมัยราชวงศ์ชิง

ประวัติ
-------

**ศาลเจ้าฮกหงวนก้ง** สร้างเมื่อใดไม่ปรากฏแน่ชัด แต่จากหลักฐานป้ายเก่าของทางศาลเจ้า อนุมานได้ว่าศาลเจ้าแห่งนี้ได้บูรณะขึ้นมาใหม่จากหลังเดิมที่ชำรุดเมื่อสมัยปีรัชศกที่ 13 ของจักรพรรดิถงจื้อ (จีน: 同治皇帝) แห่งราชวงศ์ชิง ซึ่งตรงกับ พ.ศ. 2417 ชาวฮกเกี้ยนจากเมืองเฉวียนโจว (จีน: 泉州) มณฑลฮกเกี้ยน ที่อพยพเข้ามาเป็นแรงงานเหมืองแร่ดีบุก ได้นำผงธูปและรูปแกะสลักของ**พระเถระเฉ่งจุ้ยจ้อซู** (จีน: 清水祖師) มาจากประเทศจีน ในฐานเทพเจ้าจากบ้านเกิด

จากบันทึกของขุนชนานิเทศ ศาลเจ้านี้ย้ายมาแล้ว 3 ครั้ง รวม 4 สถานที่ ดังนี้ สถานที่แรก เดิมเป็นตึกศาลเจ้าจีนโรงใหญ่ เรียกว่า "จอซู้ก๋งอ่ำ" ตั้งอยู่ในหมู่บ้านบางเหนียวเหนือ ต่อมาได้มีการสัมปทานสถานที่ดังกล่าวในการทำเหมืองแร่ จึงได้มาปลูกโรงจาก ไว้รูปจอซู้ก๋งอ่ำชั่วคราวที่ใกล้สะพานพระอร่าม เป็นสถานที่ที่ 2 ซึ่งต่อมาได้เกิดไฟไหม้ จึงย้ายไปยังศาลเจ้าปุดจ้อ เป็นสถานที่ที่ 3 ตำแหน่งศาลเจ้าในปัจจุบัน นับเป็นสถานที่ที่ 4 ตั้งอยู่บริเวณวงเวียนสุรินทร์ (หอนาฬิกา) จ.ภูเก็ต สร้างขึ้นในช่วงรัชกาลที่ 6 พ.ศ. 2468 โดย ขุนชนานิเทศ (ชาวจีนที่อพยพมาจากมณฑลฮกเกี้ยน) และหลวงอร่ามสาครเขตร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ขุนชนานิเทศ (เซียวเชอะ ทองตัน)". *phuketcity.info*.
2. ↑  Thailand, Museum. "ศาลเจ้าจ้อซู้ก๋ง :: Museum Thailand". *www.museumthailand.com*.
**โบนี่ เอสปีโนซ่า** นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 36 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 3) เสมอ 3 แพ้ 13

ประวัติ
-------

เอสปีโนซาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 แพ้คะแนน เดวิด กุยกองยัง ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ และเคยไปชกชนะที่ฮาวายหลายครั้ง จนกระทั่งได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495 ชนะคะแนน สปีดี้ คาบาเนลลา ที่ ฟิลิปปินส์ ได้แชมป์มาครอง จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวทเมื่อ 20 กันยายน พ.ศ. 2497 ชนะคะแนน มาซาชิ อากิยามา ที่ ญี่ปุ่น ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งได้ครั้งเดียวเมื่อ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497 ชนะคะแนนโดยเทคนิค คัตสุมิ โกซากะ ที่ ญี่ปุ่น ก่อนจะเสียแชมป์เมื่อ 10 เมษายน พ.ศ. 2498 แพ้คะแนน ออมทรัพย์ แหลมฟ้าผ่า ที่ กรุงเทพฯ

เอสปีโนซายังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง จนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทอีกครั้งเมื่อ 19 มกราคม พ.ศ. 2501 ชนะคะแนน ทอมมี โรมูโล ที่ ฟิลิปปินส์ ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้งก็เสียแชมป์ แพ้น็อค เบิร์ต โซโมดิโอ ยก 7 เมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2502 จากนั้น ขึ้นชกแก้มือ ชนะคะแนน โซโมดิโอ ได้แชมป์คืนเมื่อ 6 กันยายน ปีเดียวกัน แต่เมื่อให้โซโมดิโอแก้มืออีกครั้ง ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 9 เสียแชมป์ไปอีกเมื่อ 7 มีนาคม พ.ศ. 2503 จากนั้น เอสปีโนซาขึ้นชกอีกเพียงครั้งเดียว เมื่อ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2503 ชนะคะแนน เทดดี ดาวิด แล้วก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท (2497 – 2498)
	+ ชิง, 20 กันยายน 2497 ชนะคะแนน มิซาอิ อากิยามา (ญี่ปุ่น) ที่ โตเกียว
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 2 พฤศจิกายน 2497 ชนะน็อค คัตสุมิ โกซาก้า (ญี่ปุ่น) ยก 7 ที่ โตเกียว
	+ เสียแชมป์, 10 เมษายน 2498 แพ้คะแนน ออมทรัพย์ แหลมฟ้าผ่า ที่กรุงเทพฯ
* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท (2502 - 2503)

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com[*ลิงก์เสีย*] (อังกฤษ)
"**ดาวอังคาร (MARS)**" เป็นซิงเกิลของธนกฤต พานิชวิทย์ ประพันธ์คำร้อง-แต่งทำนองโดย ธนกฤต พานิชวิทย์ ออกจำหน่ายในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557

เนื้อหาเพลงนี้ว่านแต่งขึ้นจากป­ระสบการณ์การใช้ชีวิตของเขาเขาจึงอยากชวนท­ุกคนที่ กาลัง รู้สึกเหนื่อยหน่ายกับการทางาน ท่ามกลางโต๊ะประชุมอันแสนวุ่น วายและเต็มไปด้วยความเครียด ให้กลับมาสดใสอีกครั้งด้วยการมองใครสักคนใ­นนั้นที่ทำให้คุณรู้สึกชุ่มชื่นหัวใจเพราะ­ใครคนนั้นเขาจะทำให้ทุกๆวันของการทำงานของ­คุณมีความหมายและกลายเป็นสีชมพูขึ้นมาทันท­ี......

การตอบรับ
---------

เพลง "ดาวอังคาร (MARS)" ได้อันดับสูงสุดที่ 16 จากการจัดอันดับของอีเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ ประจำวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2558) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ | 16 |
| CLICK CHART TOP 20 | 20 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  EFM 94 Top Air Play 94 เพลง ที่ถูกเปิดมากที่สุดบนหน้าปัดวิทยุในประเทศไทย ประจำวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558
2. ↑  CLICK CHART TOP 20 อันดับที่ 20 ว่าน ธนกฤต - ดาวอังคาร (MARS)
**ศาลเจ้าฟูตามิโอกิตามะ** (ญี่ปุ่น: 二見興玉神社; โรมาจิ: *Futami Okitama Jinja*) เป็นศาลเจ้าชินโต ตั้งอยู่บริเวณอ่าวฟูตามิ ส่วนหนึ่งของนครอิเซะ จังหวัดมิเอะ ประเทศญี่ปุ่น ศาลเจ้าแห่งนี้เป็นที่โด่งดังเพราะอยู่ใกล้กับเมโอโตะ อิวะ ซึ่งเป็นหินที่ใช้แทนประตูโทริอิสำหรับให้ผู้ศรัทธาเข้ามาสักการะแด่พระอาทิตย์

ลักษณะเฉพาะ
-----------

รูปปั้นกบหน้าหินศักดิ์สิทธิ์เมโอโตะ อิวะ
ศาลเจ้านี้อุทิศให้แด่เทพเจ้าชินโต ซารูตาฮิโกะ โอกามิ และสักการะหิน เมโอโตะ อิวะ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนเทพเจ้า อิซานางิ และ อิซานามิ เนื่องด้วยความห่างไกลกว่า 700 เมตรจากชายฝั่ง มันจึงเป็นเรื่องปกติที่คู่รักมักจะมาแวะเวียนศาลเจ้าเพื่ออธิษฐานขอแต่งงาน และศาลเจ้านี้ยังเป็นจุดชำระล้างก่อนจะไปเยือนที่ศาลเจ้าอิเซะอีกด้วย โดยผ่านการทำ *พิธีฮาราเอะ* ผู้แสวงบุญต่าง ๆ ก็มักเข้ามาชำระล้างร่างกายด้วยน้ำจากฟูตามิก่อนไปที่ศาลเจ้าใกล้เคียง

บริเวณรอบ ๆ ศาลเจ้ามักจะมีการวางรูปปั้นรูปกบเอาไว้ โดยมีความเชื่อที่ว่า กบจะนำทั้งผู้คนที่สิ่งของกลับมาให้ ผู้ที่สมหวังในคำปรารถนาก็จะนำรูปปั้นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำมาบริจาคให้แก่ศาลเจ้า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Futami Okitama Shrine" (ภาษาอังกฤษ). japancheapo.com. สืบค้นเมื่อ 28 September 2021.
2. ↑  "Futami Okitama Jinja（Wedded Rocks)" (ภาษาอังกฤษ). Organización de Convenciones de Turismo de Ise Shima. สืบค้นเมื่อ 28 September 2021.
3. ↑  "La opinión de Petit Futé sobre SANCTUAIRE FUTAMI OKITAMA (MEOTO-IWA)". สืบค้นเมื่อ 28 September 2021.
4. ↑  "Futami Okitama Shrine" (ภาษาอังกฤษ). Live Japan. สืบค้นเมื่อ 28 September 2021.
5. ↑  "Futami-okitama Shrine" (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 28 September 2021.
6. ↑  "Futami Okitama Shrine" (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 28 September 2021.
7. ↑  "Meotoiwa (The Wedded Rocks)" (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 28 September 2021.
8. ↑  "Meoto Iwa (Wedded Rocks)" (ภาษาอังกฤษ). japan-guide.com. สืบค้นเมื่อ 28 September 2021.
9. ↑  "Futami Okitama-jinja Shrine (二見興玉神社)" (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 28 September 2021.

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ศาลเจ้าฟูตามิโอกิตามะ**
ซ้าย: ก่อนปรับสมดุลสีขาว ขวา: หลังปรับสมดุลสีขาว
**สมดุลสีขาว** (white balance) หรือ **สมดุลสี** (color balance) คือการปรับสมดุลของอุณหภูมิสีในกล้องดิจิทัล ทำให้ตอนที่ถ่ายภาพวัตถุที่เป็นสีขาวเช่นกระดาษหรือผนัง สีจะไม่ออกไปทางสีแดงหรือน้ำเงิน

โดยหลักแล้วเป็นการแก้ไขเพื่อให้ได้โทนสีที่ต้องการภายใต้แหล่งกำเนิดแสงที่มีการไล่สีต่าง ๆ กันไป โดยมากมักจะทำโดยปรับสมดุลระหว่างสีแดงและสีฟ้าอ่อน

ภาพรวม
------

สำหรับกล้องถ่ายภาพที่สามารถถ่ายได้ภาพถ่ายตามสีในอุดมคติได้นั้นควรจะสามารถบันทึกภาพตามสเปกตรัมพลังงานของแสงในฉากตามที่ปรากฏจริง อย่างไรก็ตาม ในสถานการณ์ที่ต่างกันไป เช่น ภายใต้ แหล่งกำเนิดแสงสีแดง (อุณหภูมิสีต่ำ) เช่นหลอดไส้ร้อนแบบธรรมดา หรือภายใต้แหล่งกำเนิดแสงสีน้ำเงิน (อุณหภูมิสีสูง) เช่น หลอดฟลูออเรสเซนต์ ตาของมนุษย์อาจเกิดการปรับแก้ชดเชยเพื่อให้มองค่อนไปทางสีแดงหรือน้ำเงินมากขึ้น ตามแหล่งกำเนิดแสง ให้มองเห็นได้ดูเป็นธรรมชาติ

ดังนั้นแล้ว แม้ว่าจะสามารถถ่ายภาพสีในอุดมคติได้ แต่ภาพถ่ายก็จะไม่ใช่ภาพถ่ายที่เป็นธรรมชาติ เนื่องจากอิทธิพลของแหล่งกำเนิดแสง การปรับนี้คือสิ่งที่เรียกว่าการปรับสมดุลแสงขาว โดยหลักแล้วทำเพื่อปรับให้วัตถุที่ควรจะไม่มีสีเลยออกมาเป็นสีขาว–เทา–ดำ ภายใต้แสงที่ต่างกันไป อย่างไรก็ตาม ในบางกรณีเช่นการถ่ายภาพภายใต้แสงอาทิตย์ยามใกล้ตกดินนั้นอาจจะตั้งใจให้สีออกแดงโดยความตั้งใจของผู้ถ่ายเอง จึงไม่มีความหมายที่จะปรับสมดุลแสงขาวอย่างสมบูรณ์ในกรณีนี้

สำหรับในกรณีของการถ่ายภาพด้วยเกลือเงิน ฟิล์มสีธรรมดาได้รับการพัฒนาโดยมีการกำหนดมาตรฐานและปรับแต่งเพื่อให้ภาพถ่ายที่ถ่ายภายใต้แสงแดด (เวลากลางวัน) ดูเป็นธรรมชาติ หากใช้ฟิล์มนี้แล้วไปถ่ายภาพวัตถุภายใต้แสงฟลูออเรสเซนต์ สีอาจจะออกเป็นสีเขียวและดูไม่เป็นธรรมชาติได้ นอกจากนี้ หากไปถ่ายภาพวัตถุที่มีแสงจากหลอดไส้ สีก็อาจดูไม่เป็นธรรมชาติ วัสดุการถ่ายภาพที่ละเอียดอ่อน เช่น ฟิล์มรีเวอร์แซล อาจถูกปรับด้วยฟิลเตอร์ในสภาพอากาศที่ครึ้มฟ้ามีเมฆมากหรือในตอนเช้าตรู่

กล้องดิจิทัลก็ไวต่อสมดุลสีขาวเช่นกัน ดังนั้น กล้องดิจิทัลทั้งหมดจึงมีฟังก์ชันการปรับสมดุลสีขาวแบบอัตโนมัติหรือแบบปรับเอง

สำหรับภาพเคลื่อนไหว เช่นในกล้องวิดีโอ เองก็เช่นเดียวกัน แต่ในกรณีของภาพเคลื่อนไหวจะต้องปรับแก้อย่างต่อเนื่อง ซึ่งเห็นได้ชัดเป็นพิเศษในการถ่ายภาพแบบเฟรมต่อเฟรม แต่เป็นการยากที่จะดูว่าค่าแสงผันแปรระหว่างฉากในระยะเวลาสั้น ๆ หรือไม่ ดังนั้นควรตั้งให้ปรับแก้แบบคงที่แทนที่จะตั้งให้ปรับอัตโนมัติ

เมื่อบันทึกหรือแพร่ภาพสดด้วยกล้องวิดีโอตั้งแต่ 2 ตัวขึ้นไป หากสมดุลแสงขาวระหว่างกล้องไม่เท่ากัน จะเห็นภาพที่มีอุณหภูมิสีต่างกันเมื่อสลับภาพไปมา ทำให้ได้ภาพที่ไม่น่าดู จึงควรปรับสมดุลสีขาวให้ดี นอกจากนี้ หากดูฟุตเทจของรายการโทรทัศน์อย่างละเอียด อาจพบว่าความสมดุลเปลี่ยนไปเมื่อเข้ามาจากภายนอกสู่ภายในอาคาร หรือเมื่อแหล่งกำเนิดแสงเปลี่ยนจากหลอดไส้เป็นหลอดฟลูออเรสเซนต์
**มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว** (พม่า: မှန်နန်း မဟာ ရာဇဝင်တော်ကြီး, ออกเสียง: [m̥àɴnáɴ məhà jàzəwɪ̀ɴdɔ̀dʑí] *หมั่นนัน มะห่าหย่าซะหวิ่นด่อจี*) เป็นหนังสือบันทึกเหตุการณ์ฉบับทางการเป็นฉบับแรกของราชวงศ์คองบอง ที่พระเจ้าจักกายแมงโปรดให้คณะกรรมการประวัติศาสตร์หลวงแห่งพม่าเรียบเรียงขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1829 และ ค.ศ. 1832 โดยอาศัยเอกสารบันทึกเหตุการณ์ ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นหลายฉบับ และจารึกที่รวบรวมได้ในรัชสมัยพระเจ้าปดุง ตลอดจนมหากาพย์พระราชประวัติหลายฉบับ แม้ผู้เรียบเรียงจะแย้งข้อมูลบางส่วนในมหาราชวงศ์ฉบับอู้กะลา ซึ่งเป็นบันทึกเหตุการณ์ฉบับมาตรฐานของราชวงศ์ตองอู แต่ยังคงข้อมูลตามมหาราชวงศ์ฉบับนั้น

มหาราชวงศ์ฉบับนี้มีเนื้อหาครอบคลุมมาจนถึง ค.ศ. 1821 ไม่นานก่อนเกิดสงครามอังกฤษ-พม่าครั้งที่หนึ่ง (ค.ศ. 1824–1826) และไม่ได้ใช้แนวคิดทางประวัติศาสตร์แบบโลกวิสัย แต่อาศัยศาสนาสร้างความชอบธรรมให้กับสถาบันกษัตริย์ อย่างไรก็ตามการอ้างว่าสถาบันกษัตริย์พม่ามีต้นกำเนิดมาจากพระวงศ์ของพระโคตมพุทธเจ้าและพระเจ้ามหาสมมตแทนการอ้างตำนานก่อนพุทธศาสนา นับเป็นพัฒนาการสำคัญที่สุดที่สะท้อนในเอกสารฉบับนี้

มหาราชวงศ์ฉบับนี้เป็นเอกสารที่นักวิชาการยุโรปนิยมใช้อ้างอิงมากที่สุดในการเขียนประวัติศาสตร์พม่า และยังคงใช้เป็นบรรทัดฐานหลักในการศึกษาประวัติศาสตร์พม่า แม้แต่พระราชพงศาวดารพม่าพระนิพนธ์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ก็แปลมาจากมหาราชวงศ์ฉบับนี้

ต่อมา นายต่อ หรือ หม่องต่อ ชาวพม่าในประเทศไทยในสมัยรัชกาลที่ 5 ได้คัดเรื่องราวจาก มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว ที่เกี่ยวข้องกับประเทศไทยนำมาแปลเป็นภาษาไทยโดยใช้ชื่อว่า **มหาราชวงศ์ พงษาวดารพม่า**

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. 1 2  Hmannan Vol. 1 2003: vi
2. 1 2  จิตราภรณ์ สถาปนะวรรธนะ. "พงศาวดารพม่า". ศูนย์พม่าศึกษา คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-03-13. สืบค้นเมื่อ 14 มีนาคม 2561. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
3. 1 2 3  Hla Pe 1985: 39–40
4. ↑  Aung-Thwin 2005: 144–145
5. ↑  Lieberman 2003: 196
6. ↑  Htin Aung 1970: 1

บรรณานุกรม

* Aung-Thwin, Michael A. (2005). *The Mists of Rāmañña: The Legend that was Lower Burma* (illustrated ed.). Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 9780824828868.
* Hla Pe, U (1985). *Burma: Literature, Historiography, Scholarship, Language, Life, and Buddhism*. Singapore: Institute of Southeast Asian Studies. ISBN 9789971988005.
* Htin Aung, Maung (1970). *Burmese History before 1287: A Defence of the Chronicles*. Oxford: The Asoka Society.
* Lieberman, Victor B. (2003). *Strange Parallels: Southeast Asia in Global Context, c. 800–1830, volume 1, Integration on the Mainland*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-80496-7.
* Royal Historical Commission of Burma (1829–1832). *Hmannan Yazawin* (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2003 ed.). Yangon: Ministry of Information, Myanmar.
*Physalis peruviana*
**โทงเทงฝรั่ง** หรือ **ระฆังทอง** (อังกฤษ: cape gooseberry) เป็นพืชในวงศ์ Solanaceae ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับมะเขือ มะเขือเทศ มะเขือยาว และมันฝรั่ง (ไม่เกี่ยวข้องกับกูสเบอร์รี) ลักษณะเป็นไม้ล้มลุกกิ่งสีม่วง มีลักษณะเป็นครีบ มีขนปกคลุมหนาแน่น ดอกเดี่ยวออกตามซอกใบ ดอกห้อยลง ก้านผลยาวกว่าก้านดอก ผลสดแบบเบอร์รี มีหลายเมล็ด รูปผลกลม สีเหลืองส้ม ผิวเกลี้ยง มีกลีบเลี้ยงติดทนจนเป็นผล เนื้อผลฉ่ำน้ำ มีเมล็ดขนาดเล็กจำนวนมาก มีถิ่นกำเนิดจากพื้นที่สูงเขตร้อนในประเทศโคลอมเบีย เอกวาดอร์ เปรู และชิลี รวมทั้งในบราซิล

เป็นพืชพื้นเมืองในบริเวณเปรูและชิลี ผลรับประทานสดหรือผสมในสลัดผลไม้ มีรสเปรี้ยวอมหวาน ผลที่ต้มแล้วใส่พายหรือพุดดิง แปรรูปเป็นแยมหรือเยลลี่ ในเม็กซิโกใช้กลีบเลี้ยงต้มรับประทานเป็นยาสมุนไพรรักษาโรคเบาหวาน ผลดิบเป็นพิษ ผลสุกรสหวานอมเปรี้ยว มีเพกตินมาก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-03-28. สืบค้นเมื่อ 2010-03-14.

* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 2: ไม้ผลและไม้ผลเคี้ยวมัน. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544.หน้า 358 -360
ศาลเจ้ายาซากะ
**ศาลเจ้ายาซากะ** (ญี่ปุ่น: 八坂神社; โรมาจิ: *Yasaka-jinja*) หรือ **ศาลเจ้ากิอง** (ญี่ปุ่น: 祇園神社; โรมาจิ: *Gion-jinja*) เป็นศาลเจ้าชินโตในเขตกิองของนครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น เป็นหนึ่งในศาลเจ้าที่เก่าแก่ที่สุดของญี่ปุ่น

การก่อสร้างมีขึ้นในปี พ.ศ. 1199 ต่อมาครั้นต้นยุคเฮอัง ศาลเจ้ายาซากะอยู่ภายใต้พระราชูปถัมภ์ขององค์จักรพรรดิ ใน พ.ศ. 1508 จักรพรรดิมูรากามิ ทรงบัญชาให้มีการขึ้นบัญชีเหตุการณ์สำคัญของเทพารักษ์แผ่นดิน ซึ่งในบัญชีนี้ ในขั้นต้นกล่าวถึงศาลเจ้า 16 แห่ง  อีกยี่สิบหกปีให้หลังในปี พ.ศ. 1534 จักรพรรดิอิจิโจโปรดให้เพิ่มศาลเจ้าเข้าไปอีกสามแห่ง และสามปีต่อมาในปี พ.ศ. 1537 จักรพรรดิอิชิโจโปรดให้มีการกลั่นกรองรายชื่อและความเหมาะสมอีกครั้ง ซึ่งในครั้งนี้ได้เพิ่มศาลเจ้าอุเมโนมิยะและศาลเจ้ากิองเข้าไปในบัญชี

ภาพถ่าย
-------

* ประตูใหญ่ประตูใหญ่
* อาคารเวทีอาคารเวที
* ผู้คนระหว่างเทศกาลกิองผู้คนระหว่างเทศกาลกิอง
* รูปสลักหินภายนอกรูปสลักหินภายนอก
* มิโกชิ (ตำหนักเทพ) ภายในศาลเจ้า*มิโกชิ* (ตำหนักเทพ) ภายในศาลเจ้า

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ศาลเจ้ายาซากะ**

1. ↑  Ponsonby-Fane, Richard. (1962). *Studies in Shinto and Shrines,* pp. 116-117.
2. ↑  Ponsonby-Fane, *Shrines,* p. 118.

พิกัดภูมิศาสตร์: 35°00′13″N 135°46′43″E﻿ / ﻿35.00361°N 135.77861°E﻿ / 35.00361; 135.77861
**ศาลเจ้าอิเซะ** (ญี่ปุ่น: 伊勢神宮; โรมาจิ: *Ise Jingū*) เป็นศาลเจ้าชินโตที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในจังหวัดมิเอะ

ศาลเจ้าแห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อ 4 ปีก่อนคริสตกาลหรือตรงกับ พ.ศ. 539 เพื่อถวายความศรัทธาแด่สุริยเทพีอามาเตราซุ โดยตั้งแต่ยุคอาซูกะทางราชสำนักจะส่งเจ้าหญิงหรือเชื้อพระวงศ์ฝ่ายหญิงที่ยังไม่ผ่านการเสกสมรสมาเป็นหัวหน้านักบวชหญิงหรือไซโอประจำศาลเจ้าอิเซะ กระทั่งถึงยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ระบบไซโอจึงสิ้นสุดลง แต่ปัจจุบันทางราชสำนักก็ยังคงส่งเจ้าหญิงหรือเชื้อพระวงศ์ฝ่ายหญิงมาเป็นหัวหน้านักบวชหญิงโดยหัวหน้านักบวชหญิงคนปัจจุบันคือ ซายาโกะ คูโรดะ หรืออดีตเจ้าหญิงซายาโกะพระราชธิดาพระองค์เดียวในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ ซึ่งขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้านักบวชหญิงสูงสุดเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2560

นอกจากนี้ศาลเจ้าอิเซะยังเป็นที่เก็บรักษากระจกศักดิ์สิทธิ์หนึ่งในสามสิ่งศักดิ์สิทธิ์สำหรับใช้ในพระราชพิธีราชาภิเษกจักรพรรดิญี่ปุ่น

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ศาลเจ้าอิเซะ**

วิกิท่องเที่ยว มีคำแนะนำการท่องเที่ยวสำหรับ ***อิเซะ***

* เว็บไซต์ทางการ
* Ise Jingu – Iseshima General Sightseeing Guide
* Ise City Tourist Industry Society
* New York Public Library Digital Gallery, early photograph of Ise Shrine compound
* Photographs of the Ise Shrine by Yoshio Watanabe, Canadian Centre for Architecture
* Smithsonian Magazine – This Japanese Shrine
* Wheelchair Accessibility of Shrine
* ดูข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ Ise Shrine Naikū ที่โอเพินสตรีตแมป