recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดปู่เปี้ย** เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ในเวียงกุมกาม ในตำบลท่าวังตาล อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ เดิมเป็นสวนลำไยของบิดานางจันดี ต่อมากรมศิลปากรได้ทำการขุดแต่งศึกษาทางโบราณคดีเมื่อ พ.ศ. 2529 ทำให้พบกลุ่มโบราณสถาน ประกอบด้วย วิหารยกพื้นสูง เจดีย์ อุโบสถ สถูปแปดเหลี่ยม และแท่นบูชา รูปแบบสถาปัตยกรรมมีลักษณะมีลักษณะศิลปะสุโขทัยและแบบล้านนารวมกัน

วัดปู่เปี้ยได้รับประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 116 ตอนพิเศษ 17ง วันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2542

โบราณสถานและโบราณวัตถุ
----------------------

วิหารคงเหลือเฉพาะส่วนฐานปัทม์ในผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ห้องด้านหลังมีฐานชุกชีเต็มพื้นที่ห้อง ห้องประดิษฐานพระประธานเป็นคูหา (ห้องคันธกุฎี) จากการขุดแต่งวิหารพบว่า มีการก่อสร้างทับซ้อนกัน 2 สมัย โดยในสมัยหลังได้มีการขยายยี่ห้อเพิ่มเสาคู่นอก เจดีย์ ตั้งอยู่บนฐานประทักษิณด้านหลังวิหาร มีกำแพงแก้วล้อมรอบ มุมฐานประทักษิณทางทิศตะวันออกเฉียงใต้มีบันไดทางขึ้น 1 แห่ง

อุโบสถตั้งบนฐานเขียงที่มีกำแพงแก้วล้อมรอบ มีเสมาหินทรายกลมสีแดงและสีเทา ผนังกำแพงอุโบสถมีช่องปรุรูปกากบาท ปัจจุบันคงเหลือเฉพาะส่วนปัทม์ ในผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ายกเก็จด้านหน้า 2 ตอน ด้านหลัง 1 ตอน ห้องด้านหลังเป็นฐานชุกชีประดิษฐานพระประธาน ไม่มีเสารองรับโครงสร้างหลังคาภายในอาคาร โดยใช้เทคนิคแบบผนังรับน้ำหนักแทน บริเวณฐานหน้ากระดานทองไม้ตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นรูปเมฆ หรือลายกรอบช่องกระจกโดยรอบ

สถูปแปดเหลี่ยมมีกำแพงแก้วล้อมรอบ คงเหลือเฉพาะส่วนฐานปัทม์ที่มีลักษณะเป็นบัวคว่ำ เหนือขึ้นไปเจาะช่องปรุรูปกากบาท สันนิษฐานว่าเป็นสถูปแปดเหลี่ยมที่ยอดเป็นองค์ระฆัง ปล้องไฉน และฉัตร และคงเป็นสถูปบรรจุอัฐิของบุคคลสำคัญ เพราะพบหม้อดินเผาเนื้อไม่แกร่ง และเศษกระดูกข้อต่อส่วนมือหรือเท้าของมนุษย์ ด้านหน้าของสถูปเป็นที่ตั้งของแท่นบูชาแบบฐานปัทม์ท้องไม้ลูกแก้วอกไก่

โบราณวัตถุสำคัญที่พบได้แก่ ชิ้นส่วนพระพุทธรูปสำริด พระพุทธรูปแก้ว พระพุทธรูปหินทราย พระพุทธรูปปูนปั้น พระพุทธรูปขนาดเล็กเนื้อตะกั่วด้านหลังมีการจารึกคาถา พระพิมพ์ดินเผาประเภทพระผงและพระสิงห์สอง ภาชนะดินเผาที่ผลิตจากแหล่งเตาสันกำแพง เตาเวียงกาหลง และภาชนะดินเผาแบบหริภุญชัย และพบแผ่นอิฐมีลวดลาย แก้วหัวแหวนหินสี ลูกปัดหินสี ใบมีดเหล็ก และหอยเบี้ย เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปู่เปี้ย (Pu Pia Temple)". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดเชียงใหม่. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-11-08. สืบค้นเมื่อ 2021-11-08.
2. ↑  "วัดปู่เปี้ย (ร้าง)". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดปู่เปี้ย**
**ปลาหูช้างครีบยาว** หรือ **ปลาหูช้างยาว** หรือ **ปลาค้างคาว** (อังกฤษ: Longfin batfish, Batfish, Roundface batfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Platax teira*) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหูช้าง (Ephippidae)

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาหูช้างกลม (*P. orvicularis*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีความแตกต่างกันที่ ปลาหูช้างยาวจะมีครีบหลังและครีบท้องยาวมาก ลำตัวมีสีดำ ลักษณะแลดูคล้ายค้างคาว โดยเฉพาะเมื่อยังเป็นปลาวัยอ่อน อันเป็นที่มาของชื่อ แต่จะครีบทั้งหมดจะหดสั้นลง รวมทั้งสีก็จะค่อย ๆ ซีดจางลงเมื่อปลาโตขึ้น และบริเวณส่วนหน้าก็จะหดสั้นลงด้วย จนทำให้แลดูกลมป้าน

มีความยาวเต็มที่ราว 70 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในทะเลเขตร้อนและเขตอบอุ่น เช่น อินโด-แปซิฟิก ลูกปลาปล่อยตัวเองลอยไปกับกระแสน้ำ ในแถบที่เป็นน้ำกร่อย เช่น ปากแม่น้ำหรือป่าชายเลน เพื่อหลอกลวงสัตว์นักล่าขนาดใหญ่กว่า

เป็นปลาในวงศ์นี้ 1 ใน 2 ชนิดที่พบได้ในน่านน้ำไทย นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แต่ยังไม่สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ในขณะนี้ ซึ่งแตกต่างจากปลาหูช้างกลม

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาหูช้างกลม

อ้างอิง
-------

1. ↑  นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ, *ปลาทะเลสวยงาม ที่เพาะพันธุ์ได้ ในประเทศไทย* คอลัมน์ Blue Planet หน้า 137 นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 2 ฉบับที่ 21: มีนาคม 2012

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Platax teira***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
**วัดป่าบำเพ็ญธรรม** เป็นวัดในพระพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีพระครูภาวนาคุณาภรณ์ เป็นเจ้าอาวาสมีอดีตหลวงพ่อสงวน ถามวโร เป็นผู้ก่อตั้งวัด

ที่ตั้ง
-------

วัดป่าบำเพ็ญธรรม ตั้งอยู่เลขที่ 55 หมู่ 8 ตำบลหนองนาก อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 24 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา พื้นที่โดยรอบวัดติดต่อกับที่ดินของมูลนิธิวิสุทธิมรรคคีรี

ประวัติ
-------

วัดป่าบำเพ็ญธรรม ตั้งเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2518
มีสภาพพื้นที่เป็นภูเขาเตี้ยๆ เมื่อมีชาวบ้านเข้ามาแผ้วถางป่า จับจองพื้นที่ทำมาหากินรอบๆ ภูเขา ต่อมาชาวบ้านได้เห็นว่ามีภูมิทัศน์ดี จึงได้ชักชวนกันมาสร้างวัด โดยร่วมกันบริจาคที่ดินเพื่อที่จะสร้างวัด และผู้ใหญ่บ้านได้รวบรวมที่ดินที่จะสร้างวัดในปี พ.ศ. 2513 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2523 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 18 เมตร ยาว 25 เมตร โดยมีหลวงปู่สงวน ถามวโร เป็นประธานสงฆ์ในการสร้างวัด ท่านมรณภาพในปี พ.ศ. 2537 และมีคุณเติมศรี ไอยรานภารักษ์ เป็นผู้อุปถัมภ์วัดมาโดยตลอด

ศาสนสถาน
--------

อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย 2 ชั้น
กุฎีสงฆ์ จำนวน 18 หลัง เป็นอาคารไม้ยกพื้น 4 หลัง อาคารคอนกรีตชั้นเดียวยกพื้น 10 หลัง เป็นอาคารครึ่งไม้ครึ่งคอนกรีต 4 หลัง
วิหาร กว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 
ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 6 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
นอกจากนี้มี ฌาปนสถาน 1หลัง หอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง

ปูชนียวัตถุ
-----------

พระประธานประจำอุโบสถ ปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 
พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางสมาธิ ขนาดหน้าตัก 49 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

พระอธิการจำรัส เป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2519 ถึง พ.ศ. 2520
พระอธิการเจริญ เป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2522 ถึง พ.ศ. 2529
พระอธิการสมชาย วิสารโธ เป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2537 ถึง พ.ศ. 2543
พระครูภาวนาคุณาภรณ์ กิตฺติธโร เป็นเจ้าอาวาส พ.ศ. 2543 ถึง ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  หนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 4 กองพุทธศาสนาสถาน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ 2552 หน้าที่ 368
**ปลาหัวงอน** หรือ **ปลาหัวตะกั่ว** (อังกฤษ: Panchax) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า *Aplocheilus* (/แอ็พ-โล-โคล-อัส/; มาจากภาษากรีก *"Aploe"* หมายถึง "เดี่ยว" และ *"cheilos"* หมายถึง "ริมฝีปาก")

จัดอยู่ในวงศ์ปลาคิลลี่ (Aplocheilidae) มีลักษณะสำคัญคือ ปากยืดหดได้ มีฟันที่กระดูกเพดานปากชิ้นกลาง ฐานของครีบอกอยู่ต่ำกว่าระดับกึ่งกลางลำตัว ครีบหางมนกลม

เป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วในทุกแหล่งน้ำอย่างกว้างขวางในอนุทวีปอินเดียจนถึงเอเชียอาคเนย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภูมิภาคซุนดา มีขนาดทั่วไปไม่เกิน 10 เซนติเมตร ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าและสีสันสวยงามและหลากหลายกว่าตัวเมีย เป็นปลาที่ออกลูกเป็นไข่ โดยจะวางไข่ไว้กับไม้น้ำ ไข่จะฟักเป็นตัวใช้เวลาประมาณ 12-14 วัน 

การที่มีถิ่นการแพร่ขยายพันธุ์อย่างกว้างขวางเช่นนี้ มีการสันนิษฐานจากนักวิทยาศาสตร์ว่า มิได้เกิดจากธรรมชาติ แต่เป็นด้วยมนุษย์ซึ่งได้เลี้ยงปลาสกุลนี้เป็นปลาสวยงามอยู่แล้ว อีกทั้งไข่ยังมีคุณลักษณะพิเศษ คือ ทนร้อน และทนแห้งได้เป็นอย่างดีเช่นเดียวกับปลาคิลลี่ฟิช (สามารถส่งไปในซองจดหมายได้ด้วย) จึงประมาณกันว่าการกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางนั้นเกิดจากการ่มีไข่ปลาติดไปกับการขนส่งต้นข้าว หรือพืชน้ำต่าง ๆ

แต่ตัวผู้มีอุปนิสัยก้าวร้าว มักชอบกัดกันเองคล้ายกับปลากัดหรือปลาเข็ม ซึ่งเป็นปลาต่างวงศ์กัน ซึ่งคนไทยในสมัยโบราณมักจะจับมากัดกันเพื่อการพนัน

ชนิด
----

* *Aplocheilus blockii* (Arnold, 1911)
* *Aplocheilus dayi* (Steindachner, 1892)
* *Aplocheilus kirchmayeri* Berkenkamp & Etzel, 1986
* *Aplocheilus lineatus* (Valenciennes, 1846)
* *Aplocheilus panchax* (Hamilton, 1822) เป็นชนิดที่พบได้เพียงชนิดเดียวในประเทศไทย
* *Aplocheilus parvus* (Sundara Raj, 1916)
* *Aplocheilus werneri* Meinken, 1966

อ้างอิง
-------

1. ↑  McClelland, J. (1839) Indian Cyprinidae. *Asiatic Researches.* **19** (pt 2): 217-471, Pls. 37-61.
2. ↑  *Genus Aplocheilus* โดย Jens Kühne. คอลัมน์ Mini Atlas, หน้า 34-35. นิตยสาร Aquarium Biz: ปีที่ 2 ฉบับที่ 26 พฤศจิกายน 2012
3. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์, สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-00-8738-8 หน้า 106-107
4. ↑  "*Aplocheilus*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
**ปลาอมไข่ครีบยาว** (อังกฤษ: Banggai cardinalfish, Longfin cardinalfish, Kaudern's cardinal; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pterapogon kauderni*) เป็นปลาทะเลขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาอมไข่ (Apogonidae) ถือเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Pterapogon*

มีครีบหลังแบ่งออกเป็น 2 ส่วนจากกันชัดเจนและมีครีบที่ยาวมาก มีก้านครีบแข็ง 8 ก้าน ก้านครีบอ่อน 14 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบแข็ง 2 ก้าน และก้านครีบอ่อน 13 ก้าน ครีบหางยาวเป็นรูปส้อมชัดเจน ลำตัวมีสีขาวเงิน มีแถบสีดำพาดขวางผ่านลำตัว 3 แถบ คือ ที่ตา, ที่ครีบหลังอันที่ 1 และครีบหลังอันที่ 2 มีแถบดำตามความยาวของครีบหลัง ครีบก้น และครีบหางทั้งด้านบนและด้านล่าง มีจุดสีขาวกระจายทั่วลำตัวและครีบต่าง ๆ ยกเว้นครีบอก ที่มีลักษณะโปร่งแสง การเกิดจุดสีขาวของปลานี้จะแตกต่างกันไปเป็นเอกลักษณะเฉพาะตัว 

จัดเป็นปลาขนาดเล็กมีขนาดความยาวเต็มที่ 8 เซนติเมตร ขนาดโดยเฉลี่ยทั่วไป คือ 4-5 เซนติเมตร

เป็นปลาที่อยู่รวมกันเป็นฝูงตั้งแต่ไม่กี่ตัวจนถึงหลายร้อยตัวในแนวปะการังร่วมกับสิ่งมีชีวิตอย่างอื่น ปลาในวัยรุ่นมักหลบซ่อนอยู่ตามหญ้าทะเล, สาหร่าย, เม่นทะเล, ดาวขนนก, ปะการัง, ปะการังอ่อน โดยใช้เป็นที่ซ่อนภัยจากผู้ล่า อาศัยอยู่ในความลึกตั้งแต่ 0.5-6 เมตร แต่มักพบในความลึกประมาณ 1.5-2.5 เมตร ออกหากินในเวลากลางวัน โดยกินสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร เช่น แพลงก์ตอน, ครัสเตเชียนขนาดเล็ก เป็นต้น

พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในทะเลแถบอินโด-แปซิฟิก แต่ไม่พบในน่านน้ำไทย แต่จะพบชุกชุมที่เกาะบังไก ประเทศอินโดนีเซีย

ปลาอมไข่ครีบยาว เป็นปลาที่แพร่ขยายพันธุ์ได้ง่ายและไวมาก โดยการสำรวจเมื่อปี ค.ศ. 2005 พบมีประชากรอยู่ประมาณ 2.4 ล้านตัว แต่ถูกจับไปเลี้ยงเป็นปลาสวยงามถึงปีละ 700,000-900,000 ตัวต่อปี โดยอายุขัยโดยเฉลี่ยอยู่ได้ราว 2.5 ปี โดยพบที่อายุยืนสูงสุดถึง 4-5 ปี

เป็นปลาที่ปัจจุบันเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในที่เลี้ยง โดยปลาตัวผู้จะอมใข่และกระทั่งลูกปลาฟักเป็นตัว และพัฒนากลายมาเป็นลูกปลา ซึ่งพ่อปลาจะดูแลลูกปลาจนกว่าจะเติบโตอย่างแข็งแรงที่จะเอาตัวรอด จึงปล่อยไป แต่ปลาที่มีขายกันในตลาดปลาสวยงามส่วนใหญ่ ยังเป็นปลาที่จับมาจากแหล่งน้ำในธรรมชาติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Vagelli, A. & Wabnitz, C. (2007). *Pterapogon kauderni*. In: IUCN 2007. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 95 January 2010.
2. 1 2  Mabuchi, K.; Fraser, T.H.; Song, H.; Azuma, Y.; Nishida, M. (2014). "Revision of the systematics of the cardinalfishes (Percomorpha: Apogonidae) based on molecular analyses and comparative reevaluation of morphological characters" (PDF). *Zootaxa*. **3846** (2): 151–203. doi:10.11646/zootaxa.3846.2.1.
3. ↑  การเพาะเลี้ยงปลาอมไข่ครีบยาว
4. ↑  นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ, *ปลาทะเลสวยงาม ที่เพาะพันธุ์ได้ ในประเทศไทย* คอลัมน์ Blue Planet หน้า 138 นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 2 ฉบับที่ 21: มีนาคม 2012

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pterapogon kauderni***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pterapogon kauderni ที่วิกิสปีชีส์

* Kaudern's Cardinal (*Pterapogon kauderni*) (อังกฤษ)
สำหรับปลาทะเล ดูที่ ปลามังกรน้อย
**ปลาหัวตะกั่วทองคำ** หรือชื่อที่เรียกในวงการปลาสวยงามว่า **ปลามังกรน้อย** (อังกฤษ: Striped panchax, Golden wonder killifish, Malabar killi) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Aplocheilus lineatus* อยู่ในวงศ์ปลาหัวตะกั่ว หรือ วงศ์ปลาคิลลี่ (Aplocheilidae)

มีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับปลาหัวตะกั่ว (*A. panchax*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน ซึ่งพบในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ แต่สำหรับปลาหัวตะกั่วทองคำนั้นจะพบในตอนใต้ของประเทศอินเดีย และศรีลังกา

มีขนาดความยาวเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร จัดเป็นปลาชนิดหนึ่งในวงศ์นี้ที่มีขนาดใหญ่ ตัวผู้มีครีบที่แหลมยาวคล้ายหอกกว่าตัวเมีย และมีแถบสีแดงและดำบริเวณครีบ ซึ่งตัวเมียไม่มี 

เป็นปลาที่มีสีสันสวยงามมากชนิดหนึ่ง โดยจะมีสีเหลืองทองสว่างไสวไปทั่วทั้งตัว อันเป็นที่มาของชื่อเรียก ขณะที่บางตัวที่มีสีซีดจะเป็นสีเขียวหรือขาวจาง ๆ 

เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในตู้ไม้น้ำ หรือเลี้ยงเดี่ยว ๆ ซึ่งสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้ว โดยเป็นปลาที่ออกไข่แพร่พันธุ์ง่าย ปลาจะวางไข่ติดกับไม้น้ำ ไข่จะมีเส้นใยพันอยู่รอบ ใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 12-14 วัน ปลามีอายุยืนยาวได้ถึง 4 ปี โดยมีช่วงเว้นระยะการวางไข่ราว 2 สัปดาห์

อ้างอิง
-------

1. ↑  ["*Aplocheilus lineatus* (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-06-17. สืบค้นเมื่อ 2011-10-04. *Aplocheilus lineatus* (อังกฤษ)]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Aplocheilus lineatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Aplocheilus lineatus* - Golden Wonder Panchax เก็บถาวร 2011-01-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
***ซอมบีกันชิป*** (อังกฤษ: Zombie Gunship) เป็นเกมสำหรับโทรศัพท์มือถือแนวเกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่งที่มีการแสดงภาพความร้อนแบบ 3 มิติ ซึ่งผู้เล่นจะเป็นพลยิงปืนกลที่ยิงซอมบีจากเครื่องบินโจมตีภาคพื้นดินเอซี-130 ที่ติดอาวุธหนักซึ่งวนไปรอบ ๆ แผนที่ที่ผู้ใช้เลือก เกมสำหรับโทรศัพท์มือถือได้รับการพัฒนาโดยลิมบิกซอฟต์แวร์และวางจำหน่ายในวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 สำหรับไอโอเอสของแอปเปิล, 19 กันยายน ค.ศ. 2013 สำหรับแอนดรอยด์บนกูเกิล เพลย์ และ 8 ตุลาคม ค.ศ. 2013 ในแอมะซอน

การตอบรับ
---------

*ซอมบีกันชิป*ได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวกโดยทั่วไป ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 เอดดิเทอร์ชอยซ์ของเว็บไซต์ไอจีเอ็นได้ให้คะแนน 9 เต็ม 10 โดยอ้างว่าเป็น "เกมที่ยากมากที่จะวางลง" ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2011 แมกเวิลด์แอปเจ็มให้คะแนน 4.5 เต็ม 5 โดยอธิบายว่า "องค์ประกอบทั้งหมดนี้—กลยุทธ์, กราฟิก รวมถึงเสียง และใช่แล้วความตื่นเต้นที่ไม่อาจปฏิเสธได้จากการส่งอันเดดกลับไปยังหลุมฝังศพที่พวกมันคลานออกมา—สร้างขึ้นเพื่อเกมไอโอเอสที่น่าสนใจ" ในช่วงเวลาที่เปิดตัวสำหรับแอนดรอยด์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2013 แอนดรอยด์เซ็นทรัลประกาศว่า "ซอมบีกันชิป" นั้น "สนุกมาก" ส่วนเว็บไซต์เทสทิด.คอม ของรายการนักพิสูจน์ท้าทดลอง เจมีและแอดัมยกย่องว่าเกมนี้ "ใช้เส้นทางที่แตกต่างไปสู่ความสมจริง และทำงานได้ดี" และดรอยด์ไลฟ์ยืนยันว่า "ถ้าคุณใช้เวลาเล่นคอลล์ออฟดิวตีตลอดเวลา และชอบนั่งเอซี-130 แล้ว คุณจะรู้สึกดีที่บ้านกับเกมนี้"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Zombie Gunship Review: Kill Zombies. Earn Coins. Kill More Zombies". IGN Entertainment. สืบค้นเมื่อ November 15, 2012.
2. ↑  "Zombie Gunship for iPhone and iPad". Macworld. สืบค้นเมื่อ November 15, 2012.
3. ↑  "Zombie Gunship lays down covering fire on Google Play". androidcentral.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-12-01. สืบค้นเมื่อ October 4, 2013.
4. ↑  "Google Play App Roundup". tested.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-12-01. สืบค้นเมื่อ October 4, 2013.
5. ↑  "Zombie Gunship Blasts Onto Android, A Gunner's Dream Game". droid-life.com. สืบค้นเมื่อ October 4, 2013.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Limbic website
* Zombie Gunship on iTunes
* Zombie Gunship on Google Play
* Zombie Gunship on Amazon
นักเรียนชายกำลังพรมน้ำมนตร์บนมือ ที่บริเวณภายในศาลท้าวมหาพรหม โรงแรมเอราวัณ
**น้ำมนต์** หรือ **น้ำมนตร์** หมายถึง นํ้าที่เสกเพื่อใช้อาบ กิน หรือประพรม เป็นต้น ถือกันว่าเป็นมงคล การทำน้ำมนต์พบเห็นได้ทั่วไปในหลายศาสนา เช่น ศาสนาพุทธ ศาสนาคริสต์ ศาสนาฮินดู เป็นต้น

ศาสนาพุทธ
---------

ในสามัญญผลสูตร พระโคตมพุทธเจ้าตรัสถึง*การเลี้ยงชีพด้วยการทำน้ำมนต์*ว่าเป็นติรัจฉานวิชา ดังนี้

> ...**ภิกษุเว้นขาดจากการเลี้ยงชีพโดยทางผิดด้วยติรัจฉานวิชา** เช่นอย่างที่สมณพราหมณ์ ผู้เจริญบางจำพวกฉันโภชนะที่เขาให้ด้วยศรัทธาแล้ว ยังเลี้ยงชีพโดยทางผิดด้วยติรัจฉานวิชาเห็นปานนี้ คือ ทำพิธีบนบาน ทำพิธีแก้บน ร่ายมนต์ขับผี สอนมนต์ป้องกันบ้านเรือน ทำกะเทยให้กลับเป็นชาย ทำชายให้กลายเป็นกะเทย ทำพิธีปลูกเรือน ทำพิธีบวงสรวงพื้นที่ **พ่นน้ำมนต์ รดน้ำมนต์** ทำพิธีบูชาไฟ ปรุงยาสำรอก ปรุงยาถ่าย ปรุงยาถ่ายโทษเบื้องบน ปรุงยาถ่ายโทษเบื้องล่าง ปรุงยาแก้ปวดศีรษะ หุงน้ำมันหยอดหู ปรุงยานัตถุ์ ปรุงยาทากัด ปรุงยาทาสมาน ป้ายยาตา ทำการผ่าตัด รักษาเด็ก ใส่ยา ชะแผล แม้ข้อนี้ก็เป็นศีลของเธอประการหนึ่ง...
> 
> 

ในปรมัตถโชติกา กล่าวว่าพระพุทธเจ้ารับสั่งให้พระอานนท์เรียนท่องจำ**รัตนสูตร** เพื่อใช้เป็นพระปริตร เสกน้ำนำไปประพรมทั่วนครเวสาลี ทำให้อมนุษย์ที่สิงอยู่ทั่วเมืองหนีไปหมด ชาวกรุงเวสาลีจึงหายจากโรคระบาด

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน. *พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม 2554*. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2556. 1,544 หน้า. หน้า 628. ISBN 978-616-7073-56-9
2. ↑  สามัญญผลสูตร, พระไตรปิฎก เล่มที่ ๙ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑ ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค
3. ↑  อรรถกถา ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ รัตนสูตรในขุททกปาฐะ
**อิสราเอลเทนนิสเซ็นเตอร์** (ฮีบรู: המרכז לטניס בישראל; อังกฤษ: Israel Tennis Centers; อักษรย่อ: ITC) เป็นรายการแข่งขันเทนนิสสำหรับเด็กที่ใหญ่ที่สุดในโลก ที่สามารถเข้าถึงผู้คนกว่า 350,000 ครอบครัว หรือ 5 เปอร์เซนต์จากจำนวนประชากรชาวอิสราเอล โดยมี 14 แห่งทั่วประเทศ ซึ่งจัดสร้างในชุมชนด้อยโอกาสเป็นหลัก โดยเป็นองค์กรไม่แสวงผลกำไรที่ใช้ประโยชน์จากเทนนิสเพื่อเสริมสร้างสังคม, ร่างกาย และสภาพจิตใจที่ดีของผู้เรียน (ผ่านทางหลักสูตรต่างๆ อาทิ หลักสูตรไลฟ์สกิล) ภารกิจอีกประการหนึ่งขององค์กร คือ การพัฒนาโค้ช (อาทิ โอเด็ด ยาคอฟ) รวมถึงการสร้าง กับการบำรุงรักษาสนาม ตลอดจนสิ่งอำนวยความสะดวกจนถึงที่ระดับสูงสุด

อิสราเอลเทนนิสเซ็นเตอร์เป็นสถานฟื้นฟูทางกายภาพของศูนย์เด็กอิสราเอล ซึ่งเป็นหน่วยงานให้บริการสำหรับเด็กที่ใหญ่ที่สุดของอิสราเอล ศูนย์เด็กอิสราเอลให้บริการแก่เด็ก 10,000 คนในทุกสัปดาห์ผ่านทางหลักสูตรที่หลากหลายที่สอดคล้องต่อการพัฒนาและความต้องการของสังคม รวมถึงหลักสูตรการอยู่ร่วมกันสำหรับเด็กชาวอาหรับและชาวยิว ตลอดจนหลักสูตรที่กำหนดขึ้นเองสำหรับความหลากหลายด้านความพิการ

อ้างอิง
-------

1. ↑  The News – Google News Archive Search
2. ↑  ‘The Jerusalem Post’ secures a list of companies.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "Official Site, English". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-05-15. สืบค้นเมื่อ 2012-07-09.
4. ↑  "ITC Programs". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-12-24. สืบค้นเมื่อ 2012-07-09.
5. ↑  "Israel Children's Centres website". Israelchildren.ca. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-07-21. สืบค้นเมื่อ March 27, 2010.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ITC Site (อังกฤษ)
* Israel Children's Centers, American fundraising arm of ITC
* Israel Children's Centres เก็บถาวร 2008-07-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Canadian fundraising arm of ITC
* *The Decade of an Impossible Dream: The story of the Israel Tennis Centers* by Albert A Hutler, Leanore E Hutler, ITC, 1987, ASIN: B0007C1GAO[*ลิงก์เสีย*]

พิกัดภูมิศาสตร์: 32°07′50″N 34°50′20″E﻿ / ﻿32.1306045°N 34.8389554°E﻿ / 32.1306045; 34.8389554
**ซีล** (อังกฤษ: Seal) เกิดเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1963 ในแพดดิงตัน ลอนดอน สหราชอาณาจักร เป็นนักร้องแนวโซลชาวอังกฤษและเป็นนักแต่งเพลง ซีลมีเพลงฮิตหลายเพลง เขาร้องเพลงให้อดัมสกี ในซิงเกิล "Killer" ในปี ค.ศ. 1990 ติดอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักร เพลง "Crazy" ติดอันดับ 7 ในบิลบอร์ดฮอต 100 และอันดับ 2 ในสหราชอาณาจักร หลังจากนั้นในปี 1995 มีซิงเกิลฮิต "Kiss from a Rose" ซึ่งยังเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง *Batman Forever* ติดอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 และยังได้รับรางวัลแกรมมี่ ในสาขาบันทึกเสียงแห่งปีและเพลงแห่งปี ในปี 1996 ด้านชีวิตส่วนตัว แต่งงานกับนางแบบชาวเยอรมัน ไฮดี คลูม แผลบนใบหน้าของเขาเป็นผลมาจากความเจ็บป่วยในวัยเด็ก เขาโชคร้ายที่ต้องเผชิญกับโรคชนิดหนึ่งที่เรียกว่า Discoid Lupus Erythematosus (DLE) ซึ่งอาการของโรคก็เหมือนกับโรคภูมิแพ้ชนิดหนึ่งซึ่งทำให้ผิวหนังไหม้เกรียมและกลายเป็นแผลเป็น โดยเฉพาะเวลาเจอแดดเข้าไป นอกจากผลกระทบทางผิวหนังแล้ว โรคนี้ยังทำให้ซีลผมร่วงอีกด้วย เขาเล่าว่า เนื่องจากไม่มีเงินรักษา เขาจึงต้องทุกข์ทรมานอยู่กับโรคนี้เป็นเวลาหลายปีทีเดียว

อ้างอิง
-------

1. ↑    Internet Movie Database
2. ↑   Wikitree Page
3. ↑  "AskMen.com Bio". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-05-12. สืบค้นเมื่อ 2009-10-24.
ตัวอย่างธร็อบเบอร์ต่าง ๆ
**ทรอบเบอร์** (อังกฤษ: Throbber) เป็นวิจิทภาพเคลื่อนไหวเพื่อใช้แสดงว่าโปรแกรมคอมพิวเตอร์หนึ่งกำลังทำคำสั่งอยู่ในเบื้องหลัง (เช่น การดาวน์โหลดข้อมูล คำนวณอย่างหนักหน่วง หรือสื่อสารกับอุปกรณ์ภายนอก) ตรงข้ามกันกับโปรเกรสบาร์ (Progress bar) ทรอบเบอร์ไม่ได้แสดงให้ผู้ใช้เห็นว่ากระบวนการดำเนินไปมากเท่าใดแล้ว

ลักษณะทั่วไป
------------

โดยทั่วไปแล้วทรอบเบอร์ในคอมพิวเตอร์จะแสดงผลอยู่ด้านวาของแถบเครื่องมือ (toolbar) หรือแถบเมนู (menu bar) ส่วนในการออกแบบสำหรับมือถือหรือเว็บไซต์มักพแสดงผลกลางหน้าจอ ทรอบเบอร์มีหลายรูปแบบ บ้างก็พบเป็นการทำภาพเคลื่อนไหวจากโลโก ส่วนมากทรอบเบอร์จะแสดงผลเป็นภาพนิ่งในเฟรมที่เป็นสถานะพัก (resting frame) เมื่อโปรแกรมกำลังทำตามคำสั่งจึงเริ่มให้ทรอบเบอร์มีการเคลื่อนไหว (animated) เป็นลูปที่วน (loop) เพื่อให้ผู้ใช้ทราบว่าโปรแกรมยังดำเนินอยู่และยังไม่ได้ค้าง เมื่อการทำงานเสร็จสิ้น ธรอบเบอรืก็จะหลับไปสู่สถานะภาพนิ่งที่เฟรมพักเหมือนเดิม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Branwyn, Gareth (May 1997), *Jargon Watch: A Pocket Dictionary for the Jitterati*, Hardwired, ISBN 1888869062
2. ↑  Cradler, Dan (October 1997), *Hacker's Guide to Navigator*, Waite Group, ISBN 1571690948
3. ↑  Laybourne, Kit (December 1998), *The animation book: a complete guide to animated filmmaking--from flip-books to sound cartoons to 3-D animation* (New Digital ed.), Three Rivers, p. 267, ISBN 0517886022
**ดาบ ฌวน** (เขมร: ដាប ឈួន) (Dap Chhuon) หรือ**นายดาบ ชวน เข็มเพชร** (คำว่านายดาบ เป็นยศนายทหารบกชั้นประทวน ลำดับสูงกว่าจ่านายสิบ แต่ต่ำกว่านายร้อยตรี) เป็นนักการเมืองชาตินิยมฝ่ายขวาชาวกัมพูชา ผู้นำกองกำลังใต้ดินและผู้นำท้องถิ่น ดาบชวนเกิดที่จังหวัดเสียมราฐเมื่อ พ.ศ. 2455 แต่ไปเติบโตที่จังหวัดไพรแวง

ดาบฌวนได้เข้าร่วมกับกองทัพฝรั่งเศส ต่อมาเมื่อเกิดกรณีพิพาทอินโดจีนฝรั่งเศส ดาบฌวนเข้ากับฝ่ายไทยและได้รับการสนับสนุนจากไทยให้เข้าร่วมองค์กรต่อต้านฝรั่งเศสในเสียมราฐ ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2489 กลุ่มต่อต้านนำโดยดาบฌวน พระนโรดม จันทรังสี และเซิง งอกมิญเข้าโจมตีหน่วยทหารฝรั่งเศสในเสียมราฐเป็นเวลาหลายวัน ต่อมา ดาบฌวนได้เป็นหัวหน้าคณะกรรมการปลดปล่อยประชาชนเขมร ซึ่งเป็นกลุ่มที่รวมเขมรอิสระจากหลายพื้นที่เข้าไว้ด้วยกัน ต่อมา ปลายปี พ.ศ. 2492 ดาบฌวนและกลุ่มของเขาตัดสินใจกลับไปเข้าร่วมกับฝ่ายฝรั่งเศส ทำให้เขาได้เข้าควบคุมกองทหารทางภาคเหนือของกัมพูชา และได้บังคับบัญชากองทหารผสม ฝรั่งเศส-เขมร

ใน พ.ศ. 2497 เมื่อกัมพูชาได้รับเอกราชจากฝรั่งเศส ดาบฌวนได้เข้าร่วมรัฐบาลกับพระนโรดม สีหนุ ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2497 จนถึงการเลือกตั้ง พ.ศ. 2498 ดาบฌวนได้จัดตั้งพันธมิตรทางการเมืองระหว่างพรรคการเมืองของเขาคือ พรรคชัยชนะตะวันออกเฉียงเหนือและพรรคเล็กอื่น ๆ อีกหลายพรรค รวมทั้งพรรคเขมรใหม่ของลน นล และเรียกกลุ่มของตนเองว่าพันธมิตรฝ่ายขวา กลุ่มพันธมิตรได้เข้าร่วมกับพรรคสังคมราษฎร์นิยมของพระนโรดม สีหนุ จนได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย และเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดเสียมราฐ และเริ่มต่อสู้กับเวียดมิญ การที่เขาต่อต้านคอมมิวนิสต์ทำให้โรเบิร์ต แมกคลินทอก เอกอัครราชทูตสหรัฐในกัมพูชาระหว่าง พ.ศ. 2497 – 2499 แนะนำให้เข้ามาแทนที่พระนโรดม สีหนุ  การที่เขาไม่เห็นด้วยกับพระนโรดม สีหนุ เกี่ยวกับนโยบายต่อต้านคอมมิวนิสต์ในจีน ทำให้เขาพ้นจากตำแหน่งรัฐมนตรีใน พ.ศ. 2500 และออกจากระบอบสังคมของพระนโรดม สีหนุ 

ใน พ.ศ. 2502 ดาบฌวนถูกกล่าวหาว่าเข้าร่วมในแผนบางกอกทำให้เขาถูกจับและถูกประหารชีวิต นอกจากนั้นพี่น้องของเขา เข็ม สเร็ยที่มีความใกล้ชิดทางการเมืองกับเขามาก เข็ม เพ็ญ ที่เป็นผู้ช่วยและซลัต เพียวที่ทำงานในสถานทูตที่เสียมราฐถูกประหารชีวิตไปด้วยในคดีที่ดาบฌวนเกี่ยวข้องกับแผนบางกอก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tyner, J. *The Killing of Cambodia*, Ashgate, 2008, p.41
2. ↑  Tyner, p.42
3. ↑  Kiernan, p.158
4. ↑  Clymer, K. J. *The United States and Cambodia, 1870-1969*, Routledge, p.56
5. ↑  Sour Note เก็บถาวร 2013-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Time Magazine, 16-03-59
6. ↑  Corfield and Summers, p.97
**วัดบางคูวัดใน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางคูวัด อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 33 ไร่

วัดบางคูวัดในสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2310 โดยมีชาวมอญกรุงศรีอยุธยาที่อพยพมาจากกรุงศรีอยุธยา เมื่อครั้งกรุงศรีอยุธยาแตก ชาวมอญได้สร้างขึ้นและตั้งชื่อวัด "วัดบางคูวัดใน" ตามชื่อหมู่บ้านที่ตั้งขึ้น ชาวบ้านเรียกอีกชื่อว่า **วัดคูทนาราม** วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2313

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มน้ำท่วมถึงในฤดูน้ำหลาก อาคารเสนาสนะและโบราณวัตถุภายในวัดได้แก่ อุโบสถศิลปกรรมสมัยอยุธยา ภายในประดิษฐานพระประธานปูนปั้น หน้าตักกว้าง 42 นิ้ว สูง 59 นิ้ว สถูปเจดีย์ที่จำลองแบบมาจากเมืองร่างกุ้ง กุฏิจำนวน 9 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ ธรรมาสน์สวดมนต์ทำจากไม้ ศิลปกรรมสมัยอยุธยา รอยพระพุทธบาท สร้างเมื่อ พ.ศ. 2467

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางคูวัดใน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑  "วัดบางคูวัดใน". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**วัดบางคาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเมือง อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี

วัดบางคางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2411 ชื่อ "บางคาง" เป็นคำในภาษาจีนแต้จิ๋ว ออกเสียงเรียกเมืองปราจีน ว่า "มั่งคั้ง" เมื่อทับศัพท์กับคำไทยจึงกลายเป็น "บางคาง" ที่ตั้งวัดเคยเป็นที่ตั้งค่ายพักแรมกองทัพสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชและปัจจุบันมีพระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ประกอบพิธีเปิดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2544

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ อยู่ติดกับวิหารทรงจัตุรมุข หลังคาประตูทางเข้าอุโบสถ ทำด้วยขวดน้ำอัดลมสีเขียวแทนกระเบื้อง วิหารทรงจัตุรมุข อยู่ด้านหลังติดกำแพงแก้วของอุโบสถ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางลีลาพร้อมพระอัครสาวกเบื้องซ้ายและขวา และวิหารพระสังกัจจายน์ทรงจัตุรมุข

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด จังหวัดปราจีนบุรี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดบางคาง". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "พระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช". องค์การบริหารส่วนตำบลรอบเมือง.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดบางคาง**
**วัดบางช้างเหนือ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองใหม่ อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม ปัจจุบันมี พระพิพัฒน์ศึกษากร เป็นเจ้าอาวาส

วัดบางช้างเหนือสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2370 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมชื่อ **วัดใหม่** ต่อมา พ.ศ. 2459 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสได้เสด็จตรวจเยี่ยมวัดต่าง ๆ ในเขตอำเภอสามพราน และตรัสให้เรียกใหม่ว่า "วัดบางช้างเหนือ" ได้ประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2493 ในอดีตพระเถระที่มีชื่อเสียงของวัดนี้ ได้แก่ หลวงปู่จ้อย อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 2 พระครูปลัดผัน (ดิสฺสสุวณฺโณ) อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 5 และพระครูวุฒิกรโศภณ (สงัด อุคฺคเสโน) อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 6 

เสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถหลังเก่ามีขนาดค่อนข้างเล็กตั้งอยู่ด้านหน้าติดริมแม่น้ำนครชัยศรี ภายในมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยประดิษฐานอยู่ 3 องค์ ก่อด้วยอิฐมอญแล้วปั้นปูนพอกทับอีกชั้นหนึ่งศิลปะรัตนโกสินทร์ ต่อมาทางวัดได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นและทำพิธีเททองพระประธานเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2519 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้เสด็จฯมาเททอง พระพุทธชินราชจำลองซึ่งประดิษฐานอยู่ในอุโบสถและทรงปลูกต้นศรีมหาโพธิ์ไว้ทางซ้ายของอุโบสถวัดบางช้างเหนือ และมีวิหารหลวงปู่จ้อย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางช้างเหนือ". องค์การบริหารส่วนตำบลคลองใหม่. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-06-30.
2. ↑  "วัดบางช้างเหนือ จ.นครปฐม".
**วัดบางน้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจอมปลวก อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดบางน้อยตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2215 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง สิ่งที่ปรากฏหลักฐาน คือ อิฐก้อนใหญ่สมัยกรุงศรีอยุธยา และกระเบื้องรางสำหรับมุงหลังคา เป็นต้น เดิมชื่อว่า **วัดโคกมะนาว** ต่อมาเรียกว่า **วัดต้นมะนาว** เข้าใจว่ามีต้นมะนาวใหญ่อยู่หน้าวัด ต่อมาเรียกว่า **วัดน้อย** และ "วัดบางน้อย" เพราะตั้งอยู่ริมคลองบางน้อย ซึ่งแต่เดิมขึ้นอยู่กับตำบลบางน้อย กำนันตำบลนี้มีนามว่า ขุนพิบูรณ์บางน้อย (ยู้ พุกพิบูลย์) ต่อมารวมกับตำบลจอมปลวก วัดบางน้อยจึงขึ้นอยู่กับตำบลจอมปลวก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2516

ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระพุทธรูปหล่อ ลงรักปิดทอง ปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 4 ศอก สูง 4 ศอก 1 คืบ หลวงพ่อรด หน้าอุโบสถ ปางป่าเลไลยก์ ศิลาแลง พระพุทธไสยาสน์ หรือหลวงพ่อพระนอน ความยาว 19 เมตร สูง 3 เมตรเศษ องค์ใหญ่ที่สุดในจังหวัดสมุทรสงคราม และปิดด้วยเหรียญชนิดต่างๆ รวมกว่า 5 แสนเหรียญ รอยพระพุทธบาทในวิหาร วิหารเจ้าอาวาสของวัดมีรูปหล่อเท่าองค์จริง (ครึ่งตัว) ของพระอธิการสุข พระอธิการนวน พระอธิการอยู่ และพระครูทรัพย์ ในวิหารยังประดิษฐานพระพุทธรูปสำคัญ ๆ อาทิ หลวงพ่อบ้านแหลม เป็นต้น หินลูกนิมิตรโบราณ และใบเสมาเก่าหินทรายแดง ขุดได้จากการสร้างอุโบสถใหม่ เป็นก้อนหินรูปร่างแปลก มิได้เป็นทรงกลม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางน้อย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "ทึ่ง!พระนอนใหญ่สุด ติดเหรียญบาททั่วองค์". ไทยรัฐ.
**วัดบางนา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางโพธิ์เหนือ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

วัดบางนาสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2310 ในช่วงกรุงศรีอยุธยาตอนปลายและตอนต้นแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ จากความศรัทธาในพระพุทธศาสนาสายเถรวาท ทำให้ชาวมอญพร้อมใจสร้างวัดแห่งนี้ขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2350 เดิมอยู่ห่างจากแม่น้ำเจ้าพระยาไปทางทิศตะวันตก ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดบางนา ต่อมาย้ายร่นลงไปอยู่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยาเพื่อความสะดวกในการสัญจรไปมา

วัดมีเสาหงส์อันเป็นสัญลักษณ์ของชาวมอญ อาคารเสนาสนะ ได้แก่ วิหารขนาดเล็กที่อยู่ห่างจากอุโบสถเพียงเล็กน้อย เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง 2 องค์ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ และกุฏิสงฆ์ มีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปปางมารวิชัยที่มีชื่อว่า *พระพุทธทิพย์สุวรรณมุนี* พระพุทธรูปก่ออิฐถือปูนซึ่งสันนิษฐานว่าสร้างในราวสมัยกรุงศรีอยุธยา พระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์และปางมารวิชัยที่มีการสร้างในรูปแบบก่ออิฐถือปูนและรอยพระพุทธบาทจำลอง อยู่ภายในวิหาร

ในอดีตมีชื่อเสียงมีคนไปทำบุญที่วัดมากที่สุด เนื่องจากเป็นวัดเก่าแก่ มีพระไปบวชศึกษาเล่าเรียนมาก พระที่วัดต่างก็ถือปฏิบัติกิจของสงฆ์อย่างเคร่งครัด ชาวบ้านจึงศรัทธาเลื่อมใสเข้าไปทำบุญกัน โดยเฉพาะ หลวงปู่เส็ง จันทรังสี อดีตเจ้าอาวาส ถือว่าเป็นพระที่ได้รับสมณศักดิ์รูปแรก และเป็นผู้เริ่มทำพระเครื่องวัตถุมงคลของวัดบางนาจนโด่งดัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางนา". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "หลวงปู่เส็ง จันทรังสี วัดบางนา จ.ปทุมธานี". ข่าวสด.
**เจ้าซอยานไปง์** (*Saw Yan Paing*) เป็นเชื้อพระวงศ์ของพม่าในราชวงศ์โก้นบอง เป็นโอรสของเจ้าฟ้าเมกกะยากับตะโยะตานคีนเล (Tayoktan Khin Lay) พระองค์ถูกกักบริเวณในพระราชวังในรัชกาลพระเจ้าธีบอ ก่อนจะเป็นอิสระเมื่ออังกฤษเข้ายึดมัณฑะเลย์ได้

หลังจากนั้นพระองค์ได้ไปรวบรวมกำลังเพื่อต่อต้านอังกฤษ โดยตั้งมั่นที่ตำบลชอง-กวะ (Chaunggwa) ในเขตอังวะร่วมกับเจ้าซอยานไนง์ (Saw Yan Naing) ทำให้พระองค์และเจ้าซอยานไนง์ถูกเรียกรวมกันว่า **เจ้าฟ้าชอง-กวะ** และได้มารวมกับกลุ่มของเจ้าฟ้ามยีนไซง์เมื่อ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2429 ที่ช่องเขานะเตะ (Natteik) จากนั้นได้โจมตีมัณฑะเลย์ อังวะ อมรปุระ และสะกายในที่สุด ใน พ.ศ. 2430 เจ้าซอยานไนง์ถูกจับตัว ส่วนเจ้าซอยานไปง์หนีไปรัฐฉาน ซ่องสุมกำลังขึ้นใหม่โดยได้รับการสนับสนุนจากนอพะ (Naw Hpa) และนอมอง (Naw Mong) แต่ก็ถูกอังกฤษปราบปรามจนนอพะและนอมองยอมจำนนในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2430

เจ้าซอยานไปง์ได้หนีขึ้นเหนือไปยังดินแดนกะชีน และร่วมมือกับสามะและปอนกัน (Ponkan) ทำให้กำลังของเจ้าซอยานไปง์เข้มแข็งขึ้นใน พ.ศ. 2432 จนอังกฤษต้องส่งกำลังทหารไปปราบอย่างจริงจัง ในที่สุดพระองค์เป็นฝ่ายแพ้ หนีไปแสนหวี ก่อนจะไปตั้งมั่นที่เชอฟาง (Chefang) ในจีน และดำเนินการก่อกวนทหารอังกฤษจนถึง พ.ศ. 2436 ในที่สุดอังกฤษได้ขอร้องให้จีนให้จำกัดการเคลื่อนไหวของพระองค์ พระองค์สิ้นพระชนม์ด้วยโรคชราในจีน

อ้างอิง
-------

* นินิเมียนต์. *พม่ากับการต่อต้านจักรวรรดินิยมอังกฤษ ค.ศ. 1885-1893.* แปลโดย ฉลอง สุนทราวาณิชย์. กรุงเทพฯ : มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 2543, หน้า 240-242.
**เจ้าชายโยฮันที่ 2** (เยอรมัน: *Johann II*) พระนามเต็ม **โยฮัน มารีอา ฟรันทซ์ พลาซิดุส** (*Johann Maria Franz Placidus*) เป็นเจ้าผู้ครองราชรัฐลีชเทินชไตน์ ระหว่าง ค.ศ. 1858 ถึง 1929 รวมระยะเวลาครองราชย์ถึงเจ็ดสิบปี ถือเป็นพระประมุขแห่งรัฐที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดเป็นอันดับสี่ในบรรดารัฐชาติสมัยใหม่

เจ้าชายโยฮันที่ 2 เป็นโอรสองค์โตของเจ้าชายอาล็อยส์ที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ กับท่านหญิงฟรันซิสคา คินสกี แห่งวชินนิทซ์และเท็ทเทา ทรงขึ้นครองราชบัลลังก์ในเวลาไม่นานหลังมีอายุสิบแปดปี ในช่วงแรกของการครองราชย์ พระมารดาทำหน้าที่ผู้สำเร็จราชการจนกระทั่งพระองค์บรรลุนิติภาวะ 

เจ้าชายโยฮันที่ 2 ทรงเปลี่ยนให้ราชรัฐลีชเทินชไตน์กลายเป็นประเทศที่ปกครองในระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ โดยเป็นผู้ตรารัฐธรรมนูญลีชเทินชไตน์ฉบับแรกขึ้นเมื่อปี 1862 และต่อมาภายหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ก็ทรงตรารัฐธรรมนูญฉบับที่สองในปี 1921 ราชรัฐลีชเทินชไตน์ในสมัยของพระองค์วางตัวเป็นกลางในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง นำไปสู่ความบาดหมางทางไมตรีกับจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ท้ายที่สุด ลีชเทินชไตน์ก็เข้าร่วมทำสหภาพศุลกากรกับประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และยอมรับเงินฟรังก์สวิสเป็นเงินตราราชการในปี 1924

อ้างอิง
-------

1. ↑  Welcome.li Yellow Pages of Liechtenstein เก็บถาวร 6 ตุลาคม 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Retrieved 16 December 2007



| * ด
* ค
* ก
เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ |
| --- |
| 
* คาร์ลที่ 1
* คาร์ล อ็อยเซบิอุส
* ฮันส์-อาดัมที่ 1
* โยเซ็ฟ เว็นท์เซิลที่ 1
* อันโทน ฟลอริอัน
* โยเซฟ โยฮัน อดัม
* โยฮัน เนโพมุก คาร์ล
* โยเซ็ฟ เว็นท์เซิลที่ 1
* ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1
* อาล็อยส์ที่ 1
* โยฮันที่ 1 โยเซ็ฟ
* อาล็อยส์ที่ 2
* โยฮันที่ 2
* ฟรันทซ์ที่ 1
* ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 2
* **ฮันส์-อาดัมที่ 2**

 |  |
**จักรพรรดินีโต้ว** (竇皇后) หรือพระนามอย่างเป็นทางการว่า **เซี่ยวเหวินไทเฮา** (孝文太后) เป็นจักรพรรดินีในรัชสมัย จักรพรรดิฮั่นเหวิน และเป็นพระราชมารดาใน จักรพรรดิฮั่นจิง รวมถึงเป็นพระอัยยิกาใน จักรพรรดิฮั่นอู่

พระประวัติ
----------

จักรพรรดินีฮั่นเหวินทรงประสูติในครอบครัวยากจนที่ มณฑลเหอเป่ย เมื่อปี 341 โดยทรงเป็นธิดาของ โต้วชง มีพระนามเดิมว่า **โต้วอี้ฟาง** ต่อมาทรงถูกเรียกตัวเข้าวังไปเป็น นางสนองพระโอษฐ์ ในรัชสมัย จักรพรรดิฮั่นฮุ่ย ในเวลานั้น จักรพรรดินีฮั่นเกา พระราชมารดาขององค์จักรพรรดิต้องการพระราชทานนางสนองพระโอษฐ์
เป็นรางวัลแก่บรรดาองค์ชายโดยหนึ่งในนั้นคือองค์ชายไต้ หลิวเหิง พระราชอนุชาต่างพระราชมารดาขององค์จักรพรรดิเกิดถูกพระทัยนางสนองพระโอษฐ์แซ่โต้วจึงทูลขอพระราชทานนางสนองพระโอษฐ์แซ่โต้วมาเป็นพระชายาในพระองค์

สถาปนาเป็นจักรพรรดินี
---------------------

หลังจากองค์ชายหลิวเหิงเสด็จขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิฮั่นเหวิน เมื่อปี 363 ก็ได้ทรงสถาปนาพระชายาโต้วขึ้นเป็น **จักรพรรดินีโต้ว** และสถาปนาองค์ชาย หลิวฉี พระราชโอรสองค์ใหญ่ที่ประสูติแต่จักรพรรดินีโต้วพระชนม์ 8 พรรษาขึ้นเป็น ไท่จื้อ หรือ รัชทายาท

เมื่อจักรพรรดิฮั่นเหวินเสด็จสวรรคตเมื่อปี 386 องค์ชายรัชทายาทหลิวฉีพระชนม์ 31 พรรษาจึงเสด็จขึ้นครองราชย์แทนพระนามว่า จักรพรรดิฮั่นจิง พร้อมกันนั้นยังได้สถาปนาจักรพรรดินีโต้วพระราชมารดาขึ้นเป็น **พระพันปีโต้ว**

ต่อมาเมื่อจักรพรรดิฮั่นจิงเสด็จสวรรคตลงในปี 403 พระพันปีโต้วและ จักรพรรดินีหวังจื้อ จึงทรงยกองค์ชาย หลิวเช่อ ขึ้นครองราชย์พระนามว่า จักรพรรดิฮั่นอู่ องค์จักรพรรดิจึงสถาปนาพระพันปีโต้วพระอัยยิกาขึ้นเป็น **พระพันปีหลวงโต้ว**

สวรรคต
------
เซือง ทู เฮือง
**เซือง ทู เฮือง** (เวียดนาม: *Dương Thu Hương*) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2490 ที่จังหวัดท้ายบิ่ญ มารดาเป็นครู บิดาเป็นทหาร เฮืองสมัครเป็นสมาชิกกลุ่มยุวชนของพรรคคอมมิวนิสต์ เมื่อ พ.ศ. 2510 ขณะเป็นนักศึกษาที่วิทยาลัยศิลปะและได้เข้าร่วมรบในสงครามเวียดนาม โดยเป็นฝ่ายจัดการแสดงเพื่อความบันเทิงแก่ทหารเวียดนามเหนือ และการลำเลียงอาวุธไปตามเส้นทางโฮจิมินห์ เฮืองแต่งงานเมื่อ พ.ศ. 2511 ระหว่างที่ยังร่วมรบในสงคราม หลังสงคราม เฮืองทำงานเป็นนักเขียนบทภาพยนตร์ให้กับโรงถ่ายภาพยนตร์ที่ผลิตภาพยนตร์เกี่ยวกับชัยชนะในสงครามเวียดนาม ต่อมา ใน พ.ศ. 2525 บทละครแนวเสียดสีของเฮือง ไม่ผ่านการตรวจสอบจากรัฐบาล ทำให้เฮืองเริ่มมีบทบาทในการเรียกร้องเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น

เรื่องสั้นเรื่องแรกของเฮืองคือ "แผ่นดินของหญ้า" ได้รับการตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2525 ต่อมา เฮืองได้เขียนนวนิยายซึ่งได้รับความนิยมจากผู้อ่านมากคือ "เรื่องราวของความรักก่อนรุ่งสาง" "การเดินทางของวัยเด็ก" จนถึงเรื่องที่สามคือ "สวรรค์ของคนตาบอด" ที่ตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2531 นิยายเรื่องนี้ของเฮืองถูกสั่งห้ามเผยแพร่ และทำให้เฮืองถูกขับออกจากพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามใน พ.ศ. 2533 และถูกจำคุกใน พ.ศ. 2534 ด้วยข้อหาพยายามนำต้นฉบับนวนิยายของตนเองออกนอกประเทศ แต่เมื่อถูกกดดันจากนานาชาติจึงได้รับการปล่อยตัว 

หลังจากนั้น เฮืองใช้ชีวิตอยู่ในฮานอย แต่ยังมีเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลควบคุมอย่างใกล้ชิด ผลงานของเฮืองไม่ได้รับอนุญาตให้ตีพิมพ์ในเวียดนาม แต่ได้ตีพิมพ์ในฝรั่งเศสและสหรัฐ และได้แปลเป็นภาษาต่างประเทศ เช่นเรื่อง "ความทรงจำฤดูใบไม้ผลิ" "ว่างเปล่า" เฮืองย้ายไปอยู่ที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่ พ.ศ. 2549

อ้างอิง
-------

มนธิรา ราโท. **วรรณกรรมเวียดนามหลังปี ค.ศ. 1975.** กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553, หน้า 183-189.
**นีโคลัส ไมเคิล เดอ โรมาเนีย เมดฟอร์ธ-มิลส์** (Nicholas Michael de Roumanie Medforth-Mills) เป็นโอรสคนแรกในเจ้าหญิงเอเลนาแห่งโรมาเนียกับโรบิน เมดฟอร์ธ-มิลส์ อดีตพระสวามี เป็นราชนัดดาคนที่ 2 ในสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย กับสมเด็จพระราชินีอานาแห่งโรมาเนีย เขาได้เข้าพิธีศีลล้างบาป โดยมีพระบิดามารดาอุปถัมภ์คือสมเด็จพระราชินีอานาแห่งโรมาเนีย พระอัยยิกา (ยาย) และเจ้าหญิงมาร์กาเรตาแห่งโรมาเนีย พระมาตุจฉา (ป้าฝั่งมารดา) ในวัยเด็กเขาอาศัยอยู่กับพระมารดา ต่อมาได้ประทับย้ายไปที่อังกฤษ เมื่อ พ.ศ. 2532 ในมณฑลเดอรัม ตอนเขามีอายุ 5 ขวบ เขาได้เข้าชมรมลูกเสือบีเวอร์ของทางโรงเรียน เขาชื่นชอบโมเดลรถยนต์ เรือ เครื่องบินเป็นอย่างมาก โดยเคยขับรถยนต์ร่วมกับสมเด็จพระราชาธิบดีมีโฮที่ 1 พระอัยกา

ด้วยมีฐานะสืบเชื้อสายจากสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร เขาได้พบปะพระญาติเป็นประจำ

เจ้าชายแห่งโรมาเนีย
-------------------

แม้ตามกฎหมาย เขาจะเป็นโอรสผ่านทางพระราชธิดาในพระเจ้าแผ่นดิน จึงไม่สามารถดำรงพระอิสริยยศใด ๆ ได้ในฐานะเจ้าชาย ซึ่งกฎนี้ เห็นได้จากตัวอย่างเช่น ปีเตอร์ ฟิลลิปส์ โอรสในเจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารี แต่เขาก็ได้รับสถาปนาจากพระอัยกาให้เป็น **เจ้าชายแห่งโรมาเนีย** มีพระนามว่า **เจ้าชายนีโคลัสแห่งโรมาเนีย** พร้อมฐานันดร รอยัลไฮเนส (อังกฤษ: His Royal Highness Prince Nicholas of Romania)

เมื่อประเทศโรมาเนียเกิดการปฏิวัติล้มเลิกระบอบกษัตริย์ไป ทำให้เขาต้องออกจากพระอิสริยยศเมื่อ พ.ศ. 2558 และเปลี่ยนมาใช้นามสกุลของบิดาแทน

พิธีหมั้นหมายและสมรสกับชายา
---------------------------

โฆษกประจำสำนักพระราชวังโรมาเนียได้แถลงการณ์เรื่องนิโคลัส เมดฟอร์ธ-มิลส์ ได้หมั้นกับอาลิน่า-มาเรีย บินเดอร์ ผู้ประกาศข่าวชาวโรมาเนีย โดยได้คุกเข่าขอแต่งงานในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 ที่ผ่านมา มีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนียทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้จัดพิธีสมรสขึ้นในช่วงกลาง พ.ศ. 2561

พระอิสริยยศ
-----------

ตราประจำพระองค์
* 1 เมษายน พ.ศ. 2528 – 1 สิงหาคม พ.ศ. 2558: เจ้าชายนีโคลัสแห่งโรมาเนีย (His Royal Highness Prince Nicholas of Romania)
* 1 สิงหาคม พ.ศ. 2558 – ปัจจุบัน: นีโคลัส เมดฟอร์ธ-มิลส์ (Nicholas Medforth-Mills)

อ้างอิง
-------
**วัดคูหา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูหา อำเภอสะบ้าย้อย จังหวัดสงขลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 35 ตารางวา

วัดคูหาสร้างเมื่อ พ.ศ. 2300 โดยมีพระคงแก้วได้รับนิมนต์จากชาวบ้านให้มาดำเนินการสร้างวัดนี้ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2325 เป็นวัดสำคัญของของอำเภอสะบ้าย้อยมาตั้งแต่สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ศาลาการเปรียญหลังเก่าซึ่งได้รื้อถอนไปแล้วปรากฏประวัติการบูรณปฏิสังขรณ์เป็นข้อความบริเวณคอสองว่า "โรงอุโบสถนี้... พระสงฆ์และอุบาสก อุบาสิกาทั้งหลายได้ปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2454"

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ เป็นอุโบสถฝาผนังทึบ ฝีมือช่างท้องถิ่นภาคใต้อุโบสถหันหน้าไปทางทิศใต้ สูงราว 5 ศอก กว้างราว 4 วา ยาวราว 6 วา มุงกระเบื้องไทย มีพระประธานก่อด้วยปูนขาว หน้าตักกว้าง 2 ศอก สภาพเดิมของอุโบสถเป็นโครงสร้างไม้และปูน โครงสร้างหลังคาเป็นหลังคาไม้ พื้นปูด้วยกระเบื้องดินเผา อุโบสถล้อมรอบด้วยเสมาก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 27.50 เมตร โครงสร้างคอนกรีตและไม้ กุฎิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ และหอฉัน 1 หลัง วัดยังมีอนุสาวรีย์บรรจุอัฐิสมภารคงแก้ว ผู้สร้างวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดคูหา". ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลคูหา.
2. ↑  "วัดคูหา อำเภอสะบ้าย้อย จังหวัดสงขลา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**ฮันนีพอสซัม** (อังกฤษ: honey possum; ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Tarsipes rostratus*) เป็นสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Tasipes* และวงศ์ Tarsipedidae 

ฮันนีพอสซัม เป็นสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่ยังหลงเหลืออยู่มาจนถึงปัจจุบัน ขณะที่สัุตว์ที่ใกล้เคียงกันชนิดอื่น ๆ ได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว มีรูปร่างคล้ายหนูหรือหนูผี มีความยาวเพียง 6.5–9 เซนติเมตร จัดเป็นสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก

ฮันนีพอสซัม มีอายุขัยโดยเฉลี่ยเพียง 1–2 ปีเท่านั้น เป็นสัตว์ที่ออกหากินในเวลากลางคืน พบกระจายพันธุ์เฉพาะพื้นที่ที่แห้งแล้งทางตะวันตกเฉียงใต้ของออสเตรเลีย โดยกินน้ำต้อยและเกสรจากดอกของต้นแบงเซีย ซึ่งเป็นพืชดอกพื้นเมืองของออสเตรเลีย โดยใช้ลิ้นที่ยาวที่บริเวณตอนปลายมีลักษณะคล้ายแปรงหรือหวีตวัดกิน จากจะงอยปากที่ไม่มีฟัน และยาวบาง ฮันนีพอสซัมตัวเมียสามารถกินน้ำต้อยได้มากถึงร้อยละ 10 ของน้ำหนักตัวในแต่ละคืน

ฮันนีพอสซัม จึงเป็นสัตว์ที่ช่วยในการผสมเกษรของต้นแบงเซีย นอกจากจะเป็นสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องขนาดเล็กแล้ว ตัวอ่อนแรกเกิดของฮันนีพอสซัมยังถือเป็นตัวอ่อนของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่เล็กมากที่สุดอีกด้วย โดยมีน้ำหนักตัวไม่เกิน 5 มิิลลิกรัมเท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Groves, C. (2005-11-16). Wilson, D. E.; Reeder, D. M. (บ.ก.). *Mammal Species of the World* (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. pp. 55–56. ISBN 0-801-88221-4.
2. ↑  Friend, T. Morris, K. Burbidge, A. & McKenzie, N. (2008). *Tarsipes rostratus*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 28 December 2008. Database entry includes justification for why this species is of least concern
3. ↑  จาก itis.gov
4. ↑   Branson, Andrew; Martyn Bramwell, Robin Kerrod, Christopher O'Toole, Steve Parker, John Stidworthy (1993). The Illustrated Encyclopedia of Mammals. Andromeda Oxford. pp. 26–27. ISBN 1-871869-16-1.
5. 1 2  *Australia*. "Mutant Planet" สารคดีทางอนิมอลพลาเ็น็ต ทางทรูวิชั่นส์: เสาร์ที่ 29 ธันวาคม 2555

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ฮันนีพอสซัม**

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Tarsipes rostratus ที่วิกิสปีชีส์
Line drawing of a serekhเซเรคฮอรัสในรูปแบบที่มีการประดับประดามาก
ในอักษรอียิปต์โบราณ **เซเรค** มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าปิดล้อม ซึ่งเป็นรูปสัญลักษณ์แทนส่วนหน้าของพระราชวังที่มีช่องหรือมีประตูล้อมรอบ ซึ่งปกติจะปรากฏรูปสัญลักษณ์ของเหยี่ยวฮอรัสอยู่ด้านบนโดยปกติ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงให้ทราบว่าข้อความที่อยู่ภายในสัญลักษณ์นั้นเป็นพระนามราชวงศ์ เซเรคได้ถูกใช้เป็นครั้งแรกเพื่อในการแยกพระนมออกจากรูปสัญลักษณ์อียิปต์โบราณ ซึ่งปรากฏมาก่อนคาร์ทูชในที่ถูกนำมาใช้แทนและทราบกันดีในช่วงสี่ราชวงศ์และช่วงเวลาห้าร้อยถึงเจ็ดร้อยปีในหลัง

ลักษณะของเซเรค
--------------

เซเรคเป็นสัญลักษณ์ส่วนกรอบที่มีการประดับประดา ซึ่งจะประกอบไปด้วยทิวทัศน์ด้านหน้าพระราชวังและแผนผัง (มุมมองด้านบน) ของลานพระราชวัง คำว่า เซเรค มาจากภาษาอียิปต์ ซึ่งมีความหายตรงกับคำว่า "ด้านหน้าอาคาร (façade)" เซเรคที่แตกต่างกันบนวัตถุประเภทต่างๆ แสดงให้เห็นถึงรูปแบบต่างๆ มากมายของการตกแต่งส่วนหน้าอาคารทั้งในด้านความซับซ้อนและรายละเอียด ดูเหมือนว่าจะไม่มีกฎเกณฑ์ทางศิลปะที่เข้มงวดสำหรับการออกแบบเซเรคเอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jürgen von Beckerath: *Handbuch der ägyptischen Königsnamen*. Münchner Ägyptologische Studien. Bd. 49. Philipp von Zabern, Mainz 1999, ISBN 3-8053-2591-6, p. 7-9.
2. ↑  Rolf Gundlach: *Horus in the Palace: The centre of State and Culture in pharaonic Egypt*. In: Rolf Gundlach, John H. Taylor: *Egyptian royal Residences: 4. Symposium zur Ägyptischen Königsideologie (4th edition, London 2004)*. Harrassowitz, Wiesbaden 2009, ISBN 978-3-447-05888-9, p. 45–68.
3. ↑  Toby A. H. Wilkinson: *Early Dynastic Egypt: Strategy, Society and Security.* Routledge, London 1999, ISBN 0-415-18633-1, p. 56-57, 201–202.
เซี่ยจื้อในวังต้องห้าม
เซี่ยจื้อบนชุดขุนนางราชวงศ์ชิง
แฮแทที่พระราชวังคย็องบก เกาหลีใต้
**เซี่ยจื้อ** (จีน: 獬豸; พินอิน: *xièzhì*) เป็นสัตว์ในประมวลเรื่องปรัมปราของเอเชียตะวันออก เช่น จีน ญี่ปุ่น และเกาหลี เชื่อกันว่า สามารถแยกแยะถูกผิดได้โดยสัญชาตญาณ จึงถือกันเป็นสัญลักษณ์แห่งกระบวนการยุติธรรม

จีน
---

เดิมทีมีสัตว์ชนิดหนึ่งเรียก "จื้อ" (廌) ซึ่งประมวลเรื่องปรัมปราจีนว่า เป็นสัตว์เลี้ยงของเกา เหยา (臯陶) เสนาบดียุติธรรมของจักรพรรดิชุ่น (帝舜) สัตว์นี้เป็นแพะมีเขาแหลมตรงกลางศีรษะ สามารถแยกแยะใครถูกใครผิดได้โดยสัญชาตญาณ เมื่อเกา เหยา พบปัญหาในคดีอาญา ก็จะอาศัยสัตว์ดังกล่าวช่วยเหลือ

ส่วนสัตว์ที่เรียก "เซี่ยจื้อ" นั้นปรากฏในวรรณกรรมจีนย้อนหลังไปได้ถึงสมัยราชวงศ์ฮั่น ในงานของขุนนางหยาง ฟู่ (楊阜) ซึ่งระบุว่า "สัตว์แห่งความยุติธรรม เมื่อเห็นการทะเลาะวิวาท มันจะตรงเข้าขวิดฝ่ายที่ผิด เมื่อได้ยินการทุ่มเถียงด่าทอ มันจะตรงเข้ากัดฝ่ายที่ผิด"

เอกสารอีกฉบับจากสมัยเดียวกัน คือ *โชวเหวินเจี่ยจื้อ* (說文解字) กล่าวว่า "จื้อ หรือเซี่ยจื้อ เป็นสัตว์คล้ายวัว แต่มีเขาเดียว สมัยก่อน เมื่อมีคดี มันจะตรงเข้าขวิดฝ่ายที่ผิด" (廌，解廌，獸也，似牛，一角，古者訴訟，令觸不直者。)

เซี่ยจื้อนับถือกันมายาวนานว่า เป็นสัญลักษณ์แห่งกระบวนการยุติธรรมและกฎหมาย สมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง ขุนนางผู้ตรวจราชการจากฝ่ายตรวจการใช้รูปเซี่ยจื้อเป็นเครื่องหมายตำแหน่ง สมัยปัจจุบัน เครื่องแบบสารวัตรทหารในไต้หวันมีรูปเซี่ยจื้ออยู่ และค้อนตุลาการในจีนจะมีรูปเซี่ยจื้อสลักอยู่

ประเทศอื่น
----------

ความเชื่อข้างต้นยังแพร่ไปในประเทศเพื่อนบ้าน คือ ญี่ปุ่น และเกาหลี

ในญี่ปุ่น สัตว์นี้เรียก "ไคจิ" (獬豸) หรือ "ชินโย" (神羊) มีลักษณะเป็นสิงโตมีเขาหนึ่งเขาอยู่บนศีรษะ

ส่วนในเกาหลี สัตว์นี้เรียก "แฮแท" หรือ "แฮชิ" (해태) เล่ากันว่า มีร่างเป็นสิงโต มีเขาหนึ่งเขาอยู่บนศีรษะ สวมกระพรวนที่คอ อาศัยอยู่ชายแดนแมนจูเรีย ต้นราชวงศ์โชซ็อน แฮแทปรากฏมากในสถาปัตยกรรม เพราะเชื่อกันว่า มีอำนาจป้องกันเมืองฮันยัง (ปัจจุบัน คือ โซล) จากพิบัติภัยธรรมชาติ และรักษาความสงบเรียบร้อยของพลเมือง ฉะนั้น โซลจึงใช้แฮแทเป็นสัตว์สัญลักษณ์ประจำเมืองตั้งแต่ ค.ศ. 2009

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jeannie Thomas Parker, *The Mythic Chinese Unicorn*,  เก็บถาวร 2015-01-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2. ↑  Gould, Charles (2009). *Mythical Monsters*. BiblioLife. pp. 357–359. ISBN 0-559-10836-2.
3. ↑  An Illustrated Guide to Korean Culture - 233 traditional key words by The National Academy of the Korean Language

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 'Haechi' the Symbol of seoul: Seoul City Official Tourism เก็บถาวร 2016-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**วัดคอนสวรรค์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคอนสวรรค์ อำเภอคอนสวรรค์ จังหวัดชัยภูมิ

วัดคอนสวรรค์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517

สิมของวัดศิลปะล้านช้างฝีมือช่างท้องถิ่นอีสาน ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดประมาณ 5X7 เมตร ก่อสร้างด้วยไม้ ตั้งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก โดยมีประตูและบันไดยื่นออกมา ที่ผนังด้านข้างเจาะเป็นรูปช่องหน้าต่างด้านละสองช่อง หลังคามุงด้วยกระเบื้องไม้ (แป้นเกร็ด) หน้าบันตกแต่งด้วยลวดลายดวงอาทิตย์ มีหลังคาปีกนกยื่นออกไปทั้งสี่ด้านรองรับด้วยเสาไม้ ฐานทำเป็นเอวขันแกะสลักลวดลาย พื้นที่ระหว่างฐานและเสารองรับปีกนกปูด้วยอิฐเป็นแนวขนาดไปกับตัวอาคาร สันนิษฐานว่าอิฐเหล่านี้คงงมีการสร้างโบราณเนื่องในวัฒนธรรมทวารวดี มีการสร้างศาสนสถานขึ้นใหม่บนพื้นที่เดิม

ภายในสิมประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนั่งขัดสมาธิราบ ปางมารวิชัย ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า *หลวงพ่อตาแดง* และมีพระพุทธรูปองค์สำคัญคือ *หลวงพ่อใหญ่* หรือ *หลวงพ่อพระสีศิลาแลง* ประดิษฐานอยู่ภายในวิหารหลังเล็กสีขาว เป็นพระพุทธรูปสร้างจากศิลาแลงทั้งองค์ ศิลปะทวารวดีราวพุทธศตวรรษที่ 11–16 ปางแสดงธรรม (วิตรรกมุทรา) พระหัตถ์ขวายกขึ้น พระหัตถ์ซ้ายแนบพระวรกาย ครองจีวรห่มคลุม ขนาดวัดรอบองค์พระ 60 นิ้ว สูงจากฐาน 124 นิ้ว พระเศียรทรงกรวย ผิวเรียบ ไม่มีขมวด พระเกศา พระพักตร์ค่อนข้างกลมคล้ายรูปไข่ พระขนงยาวต่อกันเป็นรูปปีกกา พระเนตรหลุบต่ำ พระนาสิกโด่ง พระโอษฐ์หนา และพระกรรณยาว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดคอนสวรรค์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "สิมวัดคอนสวรรค์". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
3. ↑  "ประวัติพระใหญ่ทวารวดี วัดคอนสวรรค์" (PDF).
4. ↑  "พระพุทธรูปใหญ่สมัยทวารวดี (วัดคอนสวรรค์)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
**วัดบางรักใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองบางรักใหญ่ ตำบลบางรักใหญ่ อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี วัดตั้งอยู่ริมคลองบางรักใหญ่ มีถนนรัตนาธิเบศร์อยู่ทางทิศเหนือของวัด

ประวัติ
-------

วัดบางรักใหญ่เป็นวัดโบราณ พระพุทธรูปศิลาในวิหารเป็นหลักฐานแสดงให้เห็นว่าวัดบางรักใหญ่ว่ามีมาตั้งแต่สมัยอโยธยาก่อนกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี หรือสมัยอยุธยาตอนต้น อีกทั้งการสร้างอุโบสถหันหน้าสู่ลำน้ำเป็นคติการสร้างอุโบสถที่ถือกันอย่างเคร่งครัดตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น การหันหน้าอุโบสถไปทางลำน้ำอ้อมซึ่งเป็นทิศใต้ ไม่ได้หันหน้าอุโบสถไปทางทิศตะวันออก สามารถบอกอายุของวัดได้ว่าสร้างสมัยอยุธยาตอนต้น

วัดมีสภาพเป็นวัดร้างในช่วงเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 และได้รับการบูรณะอีกครั้งโดยชาวมอญซึ่งอพยพมาอยู่พื้นที่นี้ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ในสมัยที่หลวงปู่สาย (พระครูนนทการประสิทธิ์) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ได้มีการบูรณะและพัฒนาวัดบางรักใหญ่อีกครั้ง

เดิมนั้นมีชื่อวัดว่า **วัดโพธาราม** ต่อมาเปลี่ยนชื่อไปเรียกตามชื่อชุมชนหรือตำบลที่ตั้งวัด การเปลี่ยนชื่อวัดนั้นเริ่มตั้งแต่เมื่อใดไม่มีหลักฐานแน่ชัด แต่ตามรายชื่อของวัดที่พิมพ์ไว้ในหนังสือทำเนียบคณะสงฆ์ของกระทรวงธรรมการ ร.ศ. 123 (พ.ศ. 2448) ปรากฏว่าวัดนี้มีชื่อว่า "วัดบางรักใหญ่"

อาคารเสนาสนะ
------------

วิหารจัตุรมุขประดิษฐานพระพุทธรูปศิลา เป็นพระพุทธรูปโบราณ สมัยอโยธยาหรือสมัยอยุธยาตอนต้น จำนวน 16 องค์ แต่ละมุขมีหลังคาลด 3 ชั้น แบบหลังคาจั่ว มีตับหลังคาเอน 3 ตับ มุงกระเบื้องดินเผาแบบเกล็ดเต่าสีส้มออกแดง มีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์เป็นปูนปั้นประดับกระจกสีทอง

อุโบสถหลังใหม่ มีหลังคาลด 3 ชั้น มีตับหลังคา 3 ตับ มีคันทวยที่ยึดติดกับเสาอิงรองรับอีกชั้นหนึ่ง ด้านหน้าและด้านหลังเป็นมุข หลังคามุงกระเบื้อง เกล็ดเต่าสีส้มออกแดง เครื่องลำยอง ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ประดับกระจกสีทอง หน้าบันประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิ ล้อมด้วยกนกก้านขดยอดกลับ หน้าบันคอสองเป็นลายกนกก้านขด หน้าบันปีกนกเป็นลายช่อกระหนกภายในอุโบสถ ประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย พุทธศิลป์แบบพระพุทธรูปสมัยเชียงแสน ส่วนพระอุโบสถหลังเก่าในปัจจุบันมีสภาพชำรุดมาก ผนังด้านข้างหายหมด

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงปู่ปาน
* พระอาจารย์แก่น
* พระอาจารย์พรหม
* พระครูจอน
* พระอาจารย์พรหม
* พระปลัดเมร
* พระอาจารย์แจ่ม
* พระครูนนทการประสิทธิ์ (หลวงปู่สาย ปภาโส)
* พระครูนนทการโกศล (บุญมา สิริมังคโล)
* พระครูนนทกิจจานุกูล (สังวาลย์ ศรีโสภา)

อ้างอิง
-------

1. ↑  พิศาล บุญผูก (2551). *วัดในอำเภอบางบัวทอง* (PDF). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. p. 79–91. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-01-08. สืบค้นเมื่อ 2021-02-05. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  ปัทมา เจริญกรกิจ. "พระอุโบสถและพระวิหารสมัยอยุธยาตอนปลาย - รัตนโกสินทร์ตอนต้น ในพื้นที่คลองอ้อมนนท์ จังหวัดนนทบุรี" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 128.
พระนอน
**วัดคีรีโสภณ** หรือวัดเขาพระนอน ตั้งอยู่ที่ตำบลหนองบัว อำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี เป็น วัดราษฏร์ สังกัดมหานิกาย อยู่ห่างจากตัวอำเภอพัฒนานิคม ประมาณ 9 กิโลเมตร จากปากทางเข้ามาอีก 2 กม. ตัววัดตั้งอยู่ติดเขา ด้านในมีทางบันได และทางรถเพื่อขึ้นเขามานมัสการพระพุทธรูปปูนปางไสยาสน์ **"พระพุทธไสยาสน์รัศมี"** มีความยาวประมาณ ๕๐ เมตรซึ่งประดิษฐานอยู่บนยอดเขาผินพระพักตร์ไปทางทิศเหนือ และมีรูปปั้นเทวดาอยู่ด้านหน้า 7 องค์ ด้วยกันดังนี้

1. ทิศเหนือ คือ ท้าวกุเวรมหาราช (ท้าวเวสสุวัณ)เป็นเจ้าพ่อแห่งพญายักษ์
2. ทิศตะวันตก คือท้าววิรุฬปักข์มหาราช เป็นเจ้าพ่อแห่งนาค
3. ทิศตะวันออก ท้าวธตรฐะมหาราช เป็นเจ้าพ่อแห่งคนธรรพ์
4. อสุรินทราหู
5. ท้าวสหัมบดีพรหม
6. พระอินทร์ (ท้าวสักกะ)
7. ท้าวจตุมหาราชทั้ง 4

ซึ่งองค์พระนอนนั้นจัดสร้างโดย **สามเณรสำอางค์ สิทธิสาริการณ์** ได้มาจำพรรษาอยู่ที่วัดคีรีโสภณ และได้เชิญชวน อุบาสก อุบาสิกา และประชาชนทั่วไปร่วมกันจัดสร้างเสร็จใน ปี พ.ศ. 2517 และนอกจากนี้ภายในวัดยังมีวัดมีรูปปั้นพระสังกัจจายน์ขนาดใหญ่ ปัจจุบันมี **พระครูคีรีปุญญากร** ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดคีรีโสภณ ในปัจจุบันองค์พระชำรุดทรุดโทรมไปมาก ทางวัดจึงได้มีโครงการบูรณะองค์พระนอนให้มีสีทองทั้งองค์เพื่อถวายเป็นพุทธบูชา

* เทวดาประจำทิศต่างๆเทวดาประจำทิศต่างๆ
* ภาพก่อนการบูรณะภาพก่อนการบูรณะ

ดูเพิ่ม
-------

* ภาพพระนอนวัดคีรีโสภณ ลพบุรี[*ลิงก์เสีย*]

อ้างอิง
-------

* วัดคีรีโสภณ ลพบุรี เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน