**ตงเฟิง-41** (DF-41, CSS-20) (จีนตัวย่อ: 东风-41; จีนตัวเต็ม: 東風-41; แปลตรงตัว: "สายลมตะวันออก-41") เป็นขีปนาวุธข้ามทวีปรุ่นที่สี่ชนิดเชื้อเพลิงแข็งที่ติดตั้งบนพาหนะเคลื่อนที่ทางถนนของประเทศจีน ที่ดำเนินการโดยกองกำลังจรวดของกองทัพปลดแอกประชาชน (เดิมคือกองพลปืนใหญ่ที่สอง) ตงเฟิง-41 เป็นขีปนาวุธทางยุทธวิธีรุ่นที่สี่และล่าสุดของชุดการพัฒนาขีปนาวุธตงเฟิง ได้รับการเปิดเผยอย่างเป็นทางการในขบวนสวนสนามทางทหารเนื่องในวันชาติจีนเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2562

การออกแบบ
---------

มีรายงานว่าตงเฟิง-41 มีพิสัยปฏิบัติการระหว่าง 12,000 ถึง 15,000 กิโลเมตร (7,500 ถึง 9,300 ไมล์) คาดว่ามีความเร็วสูงสุดที่ 25 มัค และสามารถบรรทุกหลายหัวรบแบบแยกเป้าโจมตี (MIRV) ได้ (สูงสุด 10 หัวรบ) มีรายงานว่าการพัฒนาเทคโนโลยี MIRV นั้นเพื่อตอบสนองต่อการติดตั้งระบบป้องกันขีปนาวุธแห่งชาติของสหรัฐ (NMD) ซึ่งทำให้ความสามารถในการป้องปรามนิวเคลียร์ของจีนลดลง โครงการนี้เริ่มต้นในปี พ.ศ. 2529 และปัจจุบันอาจพัฒนาควบคู่ไปกับโครงการจฺวี้ล่าง-2 (巨浪-2, JL-2)

แม้ว่าจะมีรายงานว่าตงเฟิง-41 สามารถบรรทุกหัวรบได้ 6 ถึง 10 หัวรบ นักวิเคราะห์คาดว่าน่าจะบรรทุกได้เพียงสามหัวรบ โดยน้ำหนักบรรทุกเพิ่มเติมใช้สำหรับอุปกรณ์ช่วยเจาะเกราะจำนวนมาก

ริชาร์ด ฟิชเชอร์ (Richard Fisher) ผู้เชี่ยวชาญกิจการทหารในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก กล่าวว่าโดยปกติหน่วยของกองกำลังจรวดของกองทัพปลดแอกประชาชน มีฐานยิงขีปนาวุธ 6–12 แท่น และอาจมี "ขีปนาวุธบรรจุใหม่" อีก 6–12 ลูกซึ่งจะถูกปล่อยหลังจากขีปนาวุธลูกแรกที่ติดตั้งปล่อยออกไปแล้ว ทำให้แต่ละหน่วยที่ติดตั้งฐานยิงตงเฟิง-41 มีขีปนาวุธ 12–24 ลูก หากขีปนาวุธมีหัวรบ 10 หัว นั่นจะทำให้หน่วยบัญชาการยุทธทางอากาศหน่วยเดียวมีความสามารถในการกำหนดเป้าหมายประชิดสหรัฐอเมริกาด้วยหัวรบนิวเคลียร์ 120–240 ลูก

การพัฒนา
--------

องค์กร *Air Power Australia* รายงานว่าโครงการตงเฟิง-41 ได้ถูกระงับก่อนปี พ.ศ. 2543 โดยเทคโนโลยีที่พัฒนาขึ้นถูกนำไปใช้กับโครงการตงเฟิง-31A มีการคาดการณ์ที่ไม่ถูกต้องว่าตงเฟิง-41 จะถูกส่งมอบให้กับกองพลปืนใหญ่ที่ 2 ประมาณปี พ.ศ. 2553 ผู้เชี่ยวชาญทางการทหารบางคนคาดว่าขีปนาวุธจะถูกเปิดเผยในขบวนสวนสนามแห่งชาติในปี พ.ศ. 2552 อย่างไรก็ตาม การซ้อมขบวนสวนสนามไม่ได้แสดงขีปนาวุธชนิดนี้

เว็บไซต์ฝ่ายอนุรักษ์นิยมในสหรัฐอเมริกา *The Washington Free Beacon* รายงานในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2555 ว่าตงเฟิง-41 มีการทดสอบการปฏิบัติการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 หัวหน้าสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติไต้หวันรายงานต่อสภานิติบัญญัติว่าตงเฟิง-41 ยังอยู่ในระหว่างการพัฒนาและยังไม่ได้นำไปใช้

ในรายงานประจำปี พ.ศ. 2556 ต่อรัฐสภาของกระทรวงกลาโหมสหรัฐเรื่องการพัฒนาทางทหารของจีน ไม่ได้กล่าวถึงตงเฟิง-41 อย่างชัดเจน แต่ระบุว่า "จีนอาจกำลังพัฒนา ICBM อัตตาจรทางถนนแบบใหม่ ซึ่งมีความสามารถในการบรรทุกหัวรบแบบแยกเป้าโจมตีได้หลายจุดอย่างอิสระ (MIRV)" ซึ่งอาจหมายถึงตงเฟิง-41 ต่อมาในปี พ.ศ. 2556 *The Free Beacon* รายงานว่าการทดสอบการยิงครั้งที่สองตามรายงานรายละเอียดการทดสอบของเจ้าหน้าที่ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2556 จากศูนย์ปล่อยดาวเทียมไท่หยวน (太原卫星发射中心) ในมณฑลชานซีและตกกระทบในพื้นที่ทางตะวันตกของจีน

*The Free Beacon* รายงานเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2557 ว่าเจ้าหน้าที่ของสหรัฐ ได้กล่าวในขณะนั้นว่าตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555 ตงเฟิง-41 ถูกยิงทดสอบแล้วสองครั้ง

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2557 เว็บไซต์ศูนย์ตรวจสอบสิ่งแวดล้อมมณฑลฉ่านซีของจีนบังเอิญทำรายงานข่าวเกี่ยวกับเหตุการณ์การตั้งสถานีฐานเพื่อตรวจสอบสิ่งแวดล้อมสำหรับฐานยิงขีปนาวุธข้ามทวีปตงเฟิง-41 รายงานข่าว (และทั้งเว็บไซต์) ถูกลบหลังจากได้รับความสนใจจากสาธารณชนไม่นาน

*The Free Beacon* อ้างว่าจีนได้ทดสอบการยิงตงเฟิง-41 ซึ่งติดหัวรบกลับสู่ชั้นบรรยากาศหลายหัวรบเป็นครั้งแรกในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ปลายเดือนนั้น จีนยืนยันว่าการปล่อยขีปนาวุธดังกล่าวเกิดขึ้น โดยอ้างว่ามีสิทธิ์โดยชอบธรรมในการทดสอบทางวิทยาศาสตร์ภายในเขตแดนของตน ซึ่งไม่ได้กำหนดเป้าหมายไปยังประเทศใด ๆ และการพัฒนาขีปนาวุธดังกล่าวไม่กระทบต่อนโยบายของจีนที่เมื่อเกิดความขัดแย้งจะไม่ใช้อาวุธนิวเคลียร์โจมตีก่อน

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2558 ขีปนาวุธได้รับการทดสอบการปฏิบัติการบินเป็นครั้งที่สี่ และในเดือนธันวาคม ได้รับการทดสอบเป็นครั้งที่ห้า การทดสอบการบินทั้งสองครั้งกระทำเพื่อทดลองการใช้หัวรบกลับสู่ชั้นบรรยากาศแบบแยกเป้าโจมตี โดยการยิงขีปนาวุธและหัวรบจำลองถูกติดตามโดยดาวเทียมไปยังพิสัยการปะทะทางตะวันตกของจีน

เดือนเมษายน พ.ศ. 2559 จีนประสบความสำเร็จในการทดสอบครั้งที่ 7 ด้วยหัวรบจำลองสองหัวใกล้กับทะเลจีนใต้ ท่ามกลางความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นระหว่างวอชิงตันและปักกิ่งเกี่ยวกับพื้นที่นั้น

วันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2560 มีรายงานว่าจีนได้ส่งกองพลน้อยขีปนาวุธทางยุทธศาสตร์ไปยังมณฑลเฮย์หลงเจียง ซึ่งมีพรมแดนติดกับรัสเซีย และอีกหนึ่งหน่วยไปยังซินเจียง ในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน เพียงสองวันก่อนที่ประธานาธิบดีทรัมป์จะเยือนจีน ได้มีการทดสอบตงเฟิง-41 ในบริเวณทะเลทรายโกบี

เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2562 ในวันครบรอบ 70 ปีของสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้มีการแสดงขีปนาวุธในขบวนสวนสนามทางทหารขนาดใหญ่

รุ่นเคลื่อนที่ทางราง
--------------------

วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2558 จีนได้ดำเนินการทดสอบฐานยิงอาวุธปล่อยรุ่นเคลื่อนที่ทางรางใหม่สำหรับตงเฟิง-41 ซึ่งคล้ายกับฐานของขีปนาวุธ RT-23 โมโลเดซ (รัสเซีย: РТ-23 УТТХ «Мо́лодец») ของรัสเซีย

รุ่นติดตั้งในไซโล
-----------------

สหพันธ์นักวิทยาศาสตร์อเมริกัน (FAS) กล่าวว่าในปี พ.ศ. 2564 จีนกำลังสร้างไซโลขีปนาวุธ 120 หลังสำหรับขีปนาวุธตงเฟิง-41 ใกล้กับเมืองอวี้เหมิน (玉门市) ในมณฑลกานซู่ และไซโลขีปนาวุธอีก 110 หลังใกล้เมืองฮามี่ (哈密市) ในซินเจียง

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2564 พื้นที่ที่สามถูกค้นพบว่ากำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้างใกล้กับเมืองออร์ดอส (鄂尔多斯市) ในมองโกเลียใน โดยพื้นที่ใหม่จะบรรจุ ICBM มากกว่า 100 ลูก เจ้าหน้าที่สหรัฐ ระบุว่าฐานขีปนาวุธใหม่ทั้ง 3 ฐานจะติดตั้งขีปนาวุธนิวเคลียร์พิสัยไกลใหม่รวม 350 ถึง 400 ลูก

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6  "DF-41 (Dong Feng-41 / CSS-X-20)". *Center for Strategic and International Studies* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 8 ตุลาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 28 กรกฎาคม 2021.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
2. 1 2  Paul Fiddian (สิงหาคม 2012). "China Reports DF-41 ICBM Test-Launch". *Armed Forces International News*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 สิงหาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 20 มีนาคม 2013.
3. 1 2 3  "DF-41 (Dong Feng-41 / CSS-X-20)". *Missile Threat*. Center for Strategic and International Studies. 31 กรกฎาคม 2021.
4. ↑  "China's strategic deterrents on display". *China Daily* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2 ตุลาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 19 ตุลาคม 2019.
5. 1 2 3 4  "DF-41 (CSS-X-10) (China) - Jane's Strategic Weapon Systems". *Janes.com*. 1 มิถุนายน 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 26 มีนาคม 2011.
6. ↑  Arjun Subramanian P (12 พฤศจิกายน 2012). "DF-41: China's answer to the US BMD efforts". Institute for Defence Studies and Analyses. สืบค้นเมื่อ 8 มีนาคม 2014.
7. ↑  Kristensen, Hans M.; Norris, Robert S. (2018). "Chinese nuclear forces, 2018". *Bulletin of the Atomic Scientists*. **74** (4): 289–295. Bibcode:2018BuAtS..74d.289K. doi:10.1080/00963402.2018.1486620.
8. ↑  "Chinese Government Website Confirms New Multi-Warhead ICBM". *Washington Free Beacon* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 1 สิงหาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 2 ตุลาคม 2019.
9. ↑  Sean O'Connor (April 2012). "PLA Ballistic Missiles". Air Power Australia. p. 1. APA-TR-2010-0802. สืบค้นเมื่อ 18 January 2014.
10. ↑  John Pike. "DF-41 - China Nuclear Forces". Globalsecurity.org. สืบค้นเมื่อ 21 มีนาคม 2010.
11. ↑  "Five types of missiles to debut on National Day\_English\_Xinhua". News.xinhuanet.com. 2 กันยายน 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 มกราคม 2015. สืบค้นเมื่อ 21 มีนาคม 2010.
12. ↑  Gertz, Bill (15 สิงหาคม 2012). "China test fires new long-range missile". *Washington Free Beacon* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2 ตุลาคม 2019.
13. ↑  Rogge Chen and Sofia Wu (15 เมษายน 2013). "China yet to deploy 094 sub, JL-2 & DF-41 missiles: security head". *Focus Taiwan*. Central News Agency. สืบค้นเมื่อ 19 เมษายน 2013.
14. ↑  Military and Security Developments Involving the People's Republic of China 2013 (PDF). *Office of the Secretary of Defense* (Report). U.S. Department of Defense. 2013. p. 6. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 13 มกราคม 2015. สืบค้นเมื่อ 18 มกราคม 2014.
15. ↑  "China Conducts Second Flight Test of New Long-Range Missile". *freebeacon.com*. 17 ธันวาคม 2013.
16. ↑  Gertz, Bill (6 มิถุนายน 2014). "Pentagon Confirms New Chinese Long-Range ICBM Development". *Washington Free Beacon* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2 ตุลาคม 2019.
17. ↑  "China 'confirms new generation long range missiles'". Daily Telegraph. AFP. 1 สิงหาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 2 สิงหาคม 2014.
18. ↑  Gertz, Bill (18 ธันวาคม 2014). "China Tests ICBM With Multiple Warheads". *Washington Free Beacon*.
19. ↑  "Chinese Military Confirms DF-41 Flight Test". *Washington Free Beacon*. 26 ธันวาคม 2014.
20. ↑  "China Missile Test | Multi-Warhead Missile". *Washington Free Beacon*. 11 ธันวาคม 2015.
21. ↑  "China Confirms Multiple-Warhead Missile Test in South China Sea". *Washington Free Beacon*. 21 เมษายน 2016.
22. ↑  "Say Hello to China's ICBMs". *SpaceDaily.com*. 30 มกราคม 2017.
23. ↑  "Did China test a missile that could strike US ahead of Trump's visit?". *South China Morning Post* (ภาษาอังกฤษ). 9 พฤศจิกายน 2017. สืบค้นเมื่อ 8 มิถุนายน 2019.
24. ↑  Bora, Kukil (10 พฤศจิกายน 2017). "Ahead of Trump visit, China likely tested 12,000-km-range missile that could strike anywhere in US". *International Business Times, India Edition*.
25. ↑  "China displays new hypersonic nuclear missile on 70th anniversary". *www.aljazeera.com*. 1 ตุลาคม 2019.
26. ↑  Fisher Jr, Richard (23 ธันวาคม 2015). "China developing new rail-mobile ICBM, say US officials". *Jane's 360*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 ธันวาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 25 ตุลาคม 2019.
27. ↑  "Chinese Defense Ministry Confirms Rail-Mobile ICBM Test". *Washington Free Beacon*. 31 ธันวาคม 2015.
28. ↑  "China Is Building A Second Nuclear Missile Silo Field". *Federation Of American Scientists* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 1 สิงหาคม 2021.
29. ↑  "EXCLUSIVE: China building third missile field for hundreds of new ICBMs". *Washington Times*. 12 สิงหาคม 2021.
30. ↑  "The Chinese Nuclear Breakout and the Biden Administration's Nuclear Posture Review | RealClearDefense". *RealClearDefense.com*. 28 สิงหาคม 2021.
31. ↑  "China's nuclear missile silo expansion: From minimum deterrence to medium deterrence". *Bulletin of the Atomic Scientists* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 1 กันยายน 2021. สืบค้นเมื่อ 2 ตุลาคม 2021.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ภัยคุกคามจากขีปนาวุธ - ตงเฟิง 41 *CSIS*