recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
รูปเหลี่ยมหลายหน้าแสดงโครงสร้างของเดคะวาเนเดต
**เดคะวาเนเดต** (อังกฤษ: decavanadate) เป็นพอลิออกโซเมทัลเลต ที่ประกอบไปด้วยอะตอมของวาเนเดียมจำนวน 10 อะตอม มีสูตรทั่วไปเป็น [V10O28]6− สามารถพบได้ในรูปของสารประกอบอนินทรีย์ประเภทเกลือ อาทิ โซเดียมเดคะวาเนเดต (Na6[V10O28](H2O)n) แอมโมเนียมเดคะวาเนเดต ((NH4)6 [V10O28]·6H2O) โพแทสเซียมเดคะวาเนเดต (K6[V10O28]·9H2O) เป็นต้น

โครงสร้าง
---------

เดคะวาเนเดตไอออนประกอบด้วยรูปทรงแปดหน้าของ {VO6} ที่มีสมมาตรแบบ *D*2h  เชื่อมต่อกันแบบร่วมหน้า (face sharing) โดยมีอะตอมออกซิเจนเป็นลิแกนด์สะพานเชื่อม (bridging ligand) โครงสร้างของเดคะวาเนเดตได้รับการยืนยันด้วยการศึกษาโครงสร้างทางผลิกศาสตร์โดยใช้เทคนิคการเลี้ยวเบนรังสีเอ็กซ์ โครงสร้างของ Na6[V10O28]·18H2O ได้รับการยืนยันในปี ค.ศ. 1980

การสังเคราะห์
-------------

เดคะวาเนเดตสามารถเตรียมได้จากการทำให้สารละลายออร์โทวาเนเดตเป็นกรด ตัวอย่างของการเตรียม โซเดียมเดคะวาเนเดต (Na6[V10O28](H2O)n) ดังปฏิกิริยาที่แสดงโดยสมการเคมีต่อไปนี้

10 Na3[VO4] + 24 HOAc → Na6[V10O28] + 12 H2O + 24 NaOAc
ค่าความเป็นกรด-เบสของสารละลายที่เดคะวาเนเดตเสถียรอยู่ในช่วง pH 4-7 โดยอาจจะพบผลิตภัณฑ์ร่วมเป็นพวกเมตะวาเนเดต (metavanadate), [VO3]− และเฮกซะวาเนเดต (hexavanadate), [V6O16]2−, ions.

สมบัติทางกรด-เบส
----------------

โดยปกติแล้วสารประกอบวาเนเดต (v) สามารถเกิดปฏิกิริยาการควบแน่นได้เป็นพอลิออกโซเมทัลเลตหลากหลายโครงสร้างโดยขึ้นอยู่กับ pH ของสารละลาย อาทิ VO2(H2O)42+, VO43−, V2O73−, V3O93−, V4O124−, and V10O266−. โดยที่ไอออนเหล่านี้สามารถถูกโปรโตเนต(protonate) และดีโปรโตเนต (deprotonate) แบบผันกลับได้ โดยเดคะวาเนเดตเกิดจากสมดุลเคมีดังต่อไปนี้

H3V10O283− ⇌ H2V10O284− + H+
H2V10O284− ⇌ HV10O285− + H+
HV10O285−(aq) ⇌ V10O286− + H+
เดคะวาเนเดตในสารละลายน้ำ(aqueous solution) มีสีส้ม ในขณะที่สารละลายของวาเนเดต(V)ไอออนชนิดอื่นๆไม่มีสี เดคะวาเนเดตเสถียรในช่วง pH 4-7  สารละลายที่ pH ต่ำกว่า 2.0 จะเกิดตะกอนสีน้ำตาลของ V2O5 ดังสมการ

V10O286− + 6H+ + 12H2 ⇌ 5V2O5

ตัวอย่างสารประกอบเดคะวาเนเดต
----------------------------

* (NH4)6[V10O28]·6H2O
* K6[V10O28]·9H2O
* K6[V10O28]·10H2O
* Ca3[V10O28]·16H2O
* K2Mg2[V10O28]·16H2O
* K2Zn2[V10O28]·16H2O
* Cs2Mg2[V10O28]·16H2O
* Cs4Na2[V10O28]·10H2O
* Sr3[V10O28]·22H2O
* Ba3[V10O28]·19H2O
* [(C6H5)4P]H3V10O28·4CH3CN
* Ag6[V10O28]·4H2O

ดูเพิ่ม
-------

* พอลิออกโซเมทัลเลต

อ้างอิง
-------

1. ↑  Evans Jr. H. T. (1966). "The molecular structure of the isopoly complex ion, decavanadate". Inorg. Chem. 5: 967–977. doi:10.1021/ic50040a004
2. ↑  Durif, P.A.; Averbuch-pouchot, M.T. (1980). "Structure d’un Décavanadate d’Hexasodium Hydraté". Acta Crystallogr. B 36: 680–682. doi:10.1107/S0567740880004116.
3. ↑  Johnson, G.; Murmann, R. K. (2007). "Sodium and Ammonium Decavanadates". Inorganic Syntheses 19: 140–145. doi:10.1002/9780470132500.ch32.
4. ↑  Rossotti, F. J.; Rossotti, H. (1956). "Equilibrium Studies of Polyanions". Acta Chemica Scandinavica 10: 957–984. doi:10.3891/acta.chem.scand.10-0957.
5. ↑  Tracey, A.S.; Crans, D.C. (1998). Vanadium Compounds. Washington D.C.: American Chemical Society. ISBN 0-8412-3589-9.
6. ↑  Evans Jr. H. T. (1966). "The molecular structure of the isopoly complex ion, decavanadate". Inorg. Chem. 5: 967–977. doi:10.1021/ic50040a004.
**เดชคัมภีร์บีชุนมู** ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์กำลังภายในสัญชาติเกาหลีเรื่อง **Bichunmoo** (ฮันกึล: 비천무, ฮันจา: 飛天舞, ระบบกระทรวงวัฒนธรรมเกาหลี 2000: Bicheonmu, ระบบแมกคูน-ไรซ์ชาวเออร์: Pich'ŏnmu) นำแสดงโดย ชิน ฮุนจุน, คิม ฮีซุน, แจง เจยอง บทภาพยนตร์และกำกับการแสดงโดย คิม ยองจุน

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เมื่อราชวงศ์หยวนสิ้นอำนาจ รัฐทั่วแผ่นดินจีนตกอยู่ใต้อำนาจจักรวรรดิมองโกล ซึ่งถือสิทธิ์ปกครองชาวมองโกล, ชาวฮั่น และ ชาวโครยออพยพ (บรรพบุรุษชาวเกาหลี) สร้างปัญหาความขัดแย้งระหว่างชนชาติ ให้ลุกลามไปทั่ว และทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ขุนนางมัวเมาอยู่กับการแก่งแย่งยศถาบรรดาศักดิ์

เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นที่การต่อสู้อันดุเดือด ระหว่างกองทหารมองโกลกับสิบนักดาบ ซึ่งมีหัวหน้าคือ จา ฮาลาง ทั้ง ๆ ที่ได้รับชัยชนะ แต่จาฮาลางกลับไม่ยินดีต่อสิ่งที่ได้รับ เขายังคงสับสนภายใต้การครุ่นคิด ถึงภาพของซัลหลีและลูกชายของเธอ ในคฤหาสน์ซึ่งพาเขาย้อนกลับไปในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1343 ณ ซานเหมฮูน เมืองยุทธศาสตร์สำคัญของจีน

จินฮา เด็กหนุ่มเร่รอนชาวโครยอ กับ ซัลหลี ลูกสาวแม่ทัพมองโกล เป็นเพื่อนสินทกันตั้งแต่เยาว์วัย จนเติบโตเป็นหนุ่มสาวพร้อมสัมพันธ์ที่งอกงามเป็นความรัก ทว่าทารูกะ พ่อของซัลหลีพยายามขัดขวางด้วยการยกบุตรสาวให้อยู่ในการดูแลของเมืองโซฮัง เวลาผ่านไปจินฮาได้รู้ความจริงเกี่ยวกับการตายของพ่อแม่ จากคำสารภาพของควาคจังผู้เป็นลุง หลังจากควาคจังเสียชีวิต จินฮาจึงออกเดินทางไปโซฮังทันที ด้วยตำแหน่งหัวหน้าสายลับ "บิซุน" หน่วยสอดแนมของกองทัพ จินฮาเกือบจบชีวิตโดยฝีมือของผู้ลอบสังหาร บังเอิญจังหวางเข้ามาช่วยเขาไว้ทัน จินฮาจึงได้พบกับซัลหลีอีกครั้ง ทั้งคู่ลักลอบพบกัน จนกระทั่งจินฮาเกิดติดกับของจังหวางและทารูกะ เขาถูกทำร้ายจนพลัดตกหน้าผาแต่รอดตาย คราวนี้จินฮาเปลื่ยนชื่อเป็นจาฮาลาง มือสังหารผู้ไร้หัวใจ ที่กลับมาล้างแค้นทารูกะ และสร้างความหายนะ ให้แก่ตระกูลของจังหวาง ที่นั่นเขาพบซัลหลีอีกครั้ง แต่สำหรับความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง ทุกอย่างได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว

เบื้องหลังและคำวิจารณ์
----------------------

Bichunmoo เป็นภาพยนตร์แนวกำลังภายในที่มิใช่สัญชาติฮ่องกงหรือจีนแบบที่คุ้นเคยกัน แต่เป็นสัญชาติเกาหลี จึงนับเป็นของแปลกใหม่ (แต่ได้ถ่ายทำในประเทศจีน และได้ทีมงานกำกับคิวแอ๊คชั่นจาก *เดชคัมภีร์เทวดา* เป็นผู้กำกับ)  ภาพยนตร์ฉายในปี ค.ศ. 2000 การฉายในประเทศเกาหลีใต้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างยิ่ง และทำรายได้อย่างงดงาม ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จจนกระทั่งมีการสร้างต่อเป็นซีรีส์ (ในประเทศไทยใช้ชื่อภาษาไทยว่า *บีชุนมู คัมภีร์ผงาดฟ้า*) และมันฮวา (หนังสือการ์ตูนเกาหลี) ในชื่อเดียวกันนี้ในเวลาต่อมา

แต่ทว่าเสียงวิจารณ์กลับออกมาไม่ค่อยจะดีนัก ถึงแม้ว่าจะมีคำชมในด้านเทคนิคและการถ่ายทำที่สร้างออกมาได้อย่างสนุกเร้าใจ แต่ทว่าอารมณ์และบทภาพยนตร์กลับทำได้ไม่ดีนัก จนมีนักวิจารณ์ในประเทศเกาหลีใต้เองวิจารณ์ว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่แย่ที่สุดของ คิม ฮีซุน นักแสดงนำหญิงในเรื่องเลยทีเดียว

ในเว็บไซต์ IMDb ได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้เพียง 6.2 ดาว จากทั้งหมด 10 ดาว

อ้างอิง
-------

1. ↑  เดชคัมภีร์บีชุนมู จากทีมผู้กำกับคิวบู๊จากเดชคัมภีร์เทวดา
2. ↑  ข้อมูลจากIMDb

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ภาพยนตร์ตัวอย่าง
* ข้อมูลจาก IMDb
* ข้อมูลจากสยามโซน
การประชุมคณะมนตรีการปฏิวัติฯ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523
**คณะมนตรีการปฏิวัติอิสลาม** (อังกฤษ: Council of the Islamic Revolution, เปอร์เซีย: شورای انقلاب اسلامی) เป็นกลุ่มที่ก่อตั้งโดยอายะตุลลอหฺรูฮุลลอฮ์ โคมัยนี เพื่อกำกับดูแลการปฏิวัติอิสลามในประเทศอิหร่านเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2522 เพียงไม่นานหลังเขาเดินทางกลับอิหร่าน ในช่วงแรกกลุ่มนี้ถือเป็นองค์กรลับที่ไม่มีการเปิดเผยให้สาธารณชนได้รับทราบการมีอยู่ กลุ่มและสมาชิกกลุ่มได้รับการเปิดเผยในต้นปี พ.ศ. 2523 

ในช่วงสงครามอิรัก–อิหร่าน สมาชิกหลายคนของคณะมนตรีการปฏิวัติอิสลามถูกสังหารโดยกลุ่มมุญาฮิดีน

ประธาน
------

รายนามประธานคณะมนตรีการปฏิวัติอิสลาม

| # | ชื่อ | ดำรงตำแหน่ง | พ้นจากตำแหน่ง | พรรคการเมือง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Morteza Motahhari |  | พฤศจิกายน 2521 (พฤตินัย)12 มกราคม 2522 (นิตินัย) | 1 พฤษภาคม 2522 | Combatant Clergy Association |
| 2 | Mahmoud Taleghani |  | 1 พฤษภาคม 2522 | 9 กันยายน 2522 | ขบวนการเสรี |
| 3 | แอโบลแฮแซน แบนีแซดร์ |  | 9 กันยายน 2522 | 11 กุมภาพันธ์ 2523 | อิสระ |

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mohsen Radadi, *جنگ شوراها نگاهی به تشکیل شورای انقلاب و شورای سلطنت در زمستان 1357* (ภาษาเปอร์เซีย), เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-02-18, สืบค้นเมื่อ 2017-02-17
*สำหรับปลาวงศ์อื่น ดูที่ วงศ์ปลาปากแตร*

**วงศ์ปลาสามรส** หรือ **วงศ์ปลาปากแตร** หรือ **วงศ์ปลาปากขลุ่ย** (อังกฤษ: Cornetfish) วงศ์ของปลาทะเลกระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathiformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Fistulariidae

มีลักษณะเด่น คือ หัวและลำตัวแบนลงแต่แคบและยาวมาก ตาโต ปากเป็นท่อยาว มีช่องปากขนาดเล็กอยู่ปลายสุดเชิดขึ้นดูคล้ายแตร ลำตัวไม่มีเกล็ด ครีบหลังและครีบก้นอยู่ค่อนไปทางหาง ครีบหางเป็นแฉกมีเส้นยาวคล้ายแส้ยื่นออกจากกึ่งกลางครีบ ลำตัวทั่วไปรวมทั้งหัว และครีบสีน้ำตาลแดง ขนาดยาวได้ถึง 1 เมตร มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาปากแตร (Aulostomidae) แต่มีลำตัวเรียวยาวและผอมกว่า และไม่มีก้านครีบแข็งหน้าครีบหลัง 

พบกระจายพันธุ์อยู่ตามแนวปะการัง หากินในเวลากลางคืน โดยกินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็ก ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาปากแตร ไม่ถือว่าเป็นปลาเศรษฐกิจ แต่มีการบริโภคกันในท้องถิ่น พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรแปซิฟิก และมหาสมุทรอินเดีย

มีทั้งหมด 1 สกุล แบ่งออกเป็น 5 ชนิด ได้แก่

* ***Fistularia*** 
	+ *Fistularia commersonii* Rüppell, 1838
	+ *Fistularia corneta* Gilbert and Starks, 1904
	+ *Fistularia depressa* Günther, 1880
	+ *Fistularia petimba* Lacepède, 1803
	+ *Fistularia tabacaria* Linnaeus, 1758

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sepkoski, Jack (2002). "A compendium of fossil marine animal genera". *Bulletins of American Paleontology*. **364**: 560. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-23. สืบค้นเมื่อ 2007-12-25.
2. ↑  ปากแตร ปากแตร ๒ ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
3. ↑  Orr, J.W. & Pietsch, T.W. (1998). Paxton, J.R. & Eschmeyer, W.N.. ed. *Encyclopedia of Fishes*. San Diego: Academic Press. pp. 170–171. ISBN 0-12-547665-5.
4. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Fistulariidae***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Fistularia ที่วิกิสปีชีส์

* ข้อมูลจาก fishbase.org (อังกฤษ)
**ธงชาติหมู่เกาะบริติชวินด์เวิร์ด** เป็นธงสหพันธ์อาณานิคมของหมู่เกาะวินด์เวิร์ด มีลักษณะเป็นธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน ที่ด้านปลายธงมีตราสหพันธรัฐ สหพันธ์อาณานิคมแห่งนี้ได้ประกาศใช้ตราอาณานิคมอย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2446 สำหรับธงของผู้ว่าการแห่งบริติชวินด์เวิร์ดใช้ธงชาติสหราชอาณาจักรมีภาพตราแผ่นดินประจำดินแดนเป็นเครื่องหมายสำคัญ

สหพันธ์อาณานิคมแห่งหมู่เกาะวินด์เวิร์ดได้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนโพ้นทะเลอังกฤษเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2499 และยุบเลิกสหพันธ์เมื่อ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2505

ธงสมัยต่างๆ
-----------

### ธงชาติ

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |
| ธงชาติสหราชอาณาจักร ค.ศ. 1833 ถึง 1886 | ค.ศ. 1886 ถึง 1903 | ค.ศ. 1903 ถึง 1953 | ค.ศ. 1953 ถึง 1960 |

 |

### ธงผู้ว่าราชการ

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |
| ค.ศ. 1886–1903 | ค.ศ. 1903-1953 | ค.ศ. 1953-1960 |

 |

ดูเพิ่ม
-------

* *ธงชาติในกลุ่มหมู่เกาะวินด์เวิร์ด*
* ธงชาติหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด
* ธงชาติสหพันธรัฐอินดีสตะวันตก (มกราคม พ.ศ. 2501 - พฤษภาคม พ.ศ. 2504)
	+ ธงชาติเกรเนดา
	+ ธงชาติเซนต์ลูเชีย
	+ ธงชาติเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
	+ ธงชาติตรินิแดดและโตเบโก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* หมู่เกาะบริติชวินด์เวิร์ด ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทรานส์คอเคเชีย
**ธงชาติสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทรานส์คอเคซัส** ประกาศใช้อย่างเป็นทางการ ในช่วงกลางทศวรรษที่พ.ศ. 2473.
ธงชาติผืนนี้มีลักษณะเป็น ธงพื้นสีแดง ที่มุมบนคันธงมีรูปค้อนเคียวสีเหลืองอยู่ในดาวดวงใหญ่สีแดงขอบสีทอง โดยใต้รูปดาวมีตัวอักษรชิริลลิคแบบแซนด์-เซอร์ริฟสีทอง เขียนเป็นตัวย่อว่า*ЗСФСР* ซึ่งย่อมาจาก "Zakavkazskiq Socialistiĉeskiq Sovetskiq Respublik Federativnyĭ Soûz".

ส่วนธงผืนเดิมซึ่งเป็นผืนแรก โดยที่มุมบนคันธงมีตัวอักษรย่อว่า *ЗССРФС* (FSSSRZ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Transcaucasia in the Soviet Union ที่ Flags of the World (อังกฤษ)

| * ด
* ค
* ก
ธงชาติสหภาพโซเวียตและสาธารณรัฐโซเวียตต่าง ๆ |
| --- |
| หลัก | 
* สหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต

 | ตราแผ่นดินของสหภาพโซเวียต |
| สาธารณรัฐองค์ประกอบ | 
* อาร์มีเนีย
* อาเซอร์ไบจาน
* เบียโลรัสเซีย
* เอสโตเนีย
* จอร์เจีย
* คาซัคสถาน
* เคอร์กีเซีย
* ลัตเวีย
* ลิทัวเนีย
* มอลเดเวีย
* รัสเซีย
* ทาจิกิสถาน
* เติร์กเมเนีย
* ยูเครน
* อุซเบกิสถาน

 |
| สาธารณรัฐโซเวียตอายุสั้น | 
* ทรานส์คอเคซัส
* คารีโล-ฟินนิช

 |
**เลขอะตอม** (atomic number) หมายถึงจำนวนโปรตอนในนิวเคลียสของธาตุนั้นๆ หรือหมายถึงจำนวนอิเล็กตรอนที่วิ่งวนรอบนิวเคลียสของอะตอมที่เป็นกลาง เช่น ไฮโดรเจน (H) มีเลขอะตอมเท่ากับ 1

เลขอะตอม เดิมใช้หมายถึงลำดับของธาตุในตารางธาตุ เมื่อ ดมิทรี อีวาโนวิช เมนเดลีเยฟ (Dmitry Ivanovich Mendeleev) ทำการจัดกลุ่มของธาตุตามคุณสมบัติร่วมทางเคมีนั้น เขาได้สังเกตเห็นว่าเมื่อเรียงตามเลขมวลนั้น จะเกิดความไม่ลงรอยกันของคุณสมบัติ เช่น ไอโอดีน (Iodine) และเทลลูเรียม (Tellurium) นั้น เมื่อเรียกตามเลขมวล จะดูเหมือนอยู่ผิดตำแหน่งกัน ซึ่งเมื่อสลับที่กันจะดูเหมาะสมกว่า ดังนั้นเมื่อเรียงธาตุในตารางธาตุตามเลขอะตอม ตารางจะเรียงตามคุณสมบัติทางเคมีของธาตุ เลขอะตอมนี้ถึงแม้โดยประมาณ แล้วจะแปรผันตรงกับมวลของอะตอม แต่ในรายละเอียดแล้วเลขอะตอมนี้จะสะท้อนถึงคุณสมบัติของธาตุ 

เฮนรี โมสลีย์ (Henry Moseley) ได้ค้นพบความสัมพันธ์ระหว่างการกระเจิงของ สเปกตรัมของรังสีเอ็กซ์ (x-ray) ของธาตุ และตำแหน่งที่ถูกต้องบนตารางธาตุ ในปี ค.ศ. 1913 ซึ่งต่อมาได้ถูกอธิบายด้วยเลขอะตอม ซึ่งอธิบายถึงปริมาณประจุในนิวเคลียส หรือ จำนวนโปรตอนนั่นเอง ซึ่งจำนวนของโปรตอนนี้เป็นตัวกำหนดคุณสมบัติทางเคมีของธาตุ
**วงศ์ปลาปักเป้ากล่อง** หรือ **วงศ์ปลาปักเป้าเหลี่ยม** (วงศ์: Ostraciidae; อังกฤษ: Boxfish, Cofferfish, Trunkfish) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งทะเลวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Ostraciidae ในอันดับปลาปักเป้า (Tetraodontiformes)

ลักษณะของปลาในวงศ์นี้ จะมีรูปทรงป้อมเป็นรูปสี่เหลี่ยม รูปทรงและการเคลื่อนไหวจะมีความคล่องแคล่วกว่าปลาปักเป้าในวงศ์อื่น และมักจะมีขนาดเล็ก มีสีสันลวดลายสวยงาม เกล็ดเป็นรูปทรงหกเหลี่ยมเรียงตัวต่อกัน

อีกทั้งปลาในวงศ์นี้มีพิษที่ต่างออกไปจากปลาปักเป้าในวงศ์อื่น กล่าวคือ มีสารพิษชนิดออสทราซิท็อกซิน (Ostracitoxin) ที่ผลิตขึ้นมาจากต่อมที่ผิวหนัง และสามารถขับออกมาพร้อมกับเมือกที่หุ้มตัวอยู่ ซึ่งสามารถละลายในน้ำได้ ซึ่งพิษชนิดนี้จะเป็นพิษกับปลาด้วยกัน ทำให้ปลาอื่นที่อยู่บริเวณเดียวกันเมื่อได้รับสารพิษตายได้ ซึ่งจะขับออกมาเมื่อได้รับความเครียดหรือตื่นตกใจ อันเป็นกลไกลหนึ่งในการป้องกันตัว

ปลาปักเป้ากล่อง มีการกระจายพันธุ์เฉพาะในทะเลเท่านั้น ตั้งแต่มหาสมุทรแอตแลนติก, อินเดีย และแปซิฟิก พบทั้งหมด 33 ชนิด ใน 9 สกุล (ดูในตาราง) บางชนิดอาจมีระยางค์แหลม ๆ ยื่นออกมาเหนือบริเวณส่วนแลดูคล้ายเขาด้วย ในน่านน้ำไทยพบด้วยกัน 3 ชนิด อาทิ ปลาปักเป้ากล่องเหลืองลายจุดดำ (*Ostracion cubicus*)

โดยคำว่า Ostraciidae นั้นมาจากภาษากรีกคำว่า "ostracum" หมายถึง "เปลือกหอย"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sepkoski, Jack (2002). "*A compendium of fossil marine animal genera*". Bulletins of American Paleontology 364: p.560.  เก็บถาวร 2012-05-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Retrieved 2009-02-27.
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  ปลาปักเป้ากล่อง Boxfishes (วงศ์ Ostraciidae)[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  วรเทพ มุธุวรรณ ดร. *คลินิกโรคสัตว์ทะเล* หน้า 130-131 นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 2 ฉบับที่ 22: เมษายน 2012
5. ↑  The Puffers Called Box-, Cowfishes, family Ostraciidae

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ปลาปักเป้ากล่อง**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Ostraciidae***

* Boxfish (อังกฤษ)
**วงศ์ปลายอดม่วง** (อังกฤษ: Tonguefishes) ปลาในวงศ์นี้เป็นปลาที่อยู่ในอันดับ Pleuronectiformes ใช้ชื่อวงศ์ว่า Cynoglossidae (/ไซ-โน-กลอส-ซิ-ดี้/) 

มีรูปร่างแปลกอย่างเห็นได้เด่นชัดจากปลาในอันดับเดียวกัน เพราะมีลำตัวที่แบนราบ เรียวยาวส่วนท้ายแหลมดูคล้ายใบของมะม่วง ตามีขนาดเล็กอยู่ชิดกันที่ด้านเดียวกัน เมื่อยังเล็กตาจะอยู่ด้านละข้าง แต่เมื่อโตขึ้นกะโหลกจะบิด จึงทำให้รูปร่างศีรษะบิดตาม ตาจึงเปลี่ยนมาอยู่ข้างเดียวกัน จะงอยปากงุ้มและเบี้ยว ปลายริมฝีปากบนเป็นติ่งแหลมโค้ง ปากค่อนข้างกว้าง ส่วนหัวหันไปทางซ้ายได้โดยที่ซีกขวาอยู่ด้านบน ซึ่งจะแตกต่างไปจากวงศ์ปลาลิ้นหมา (Soleidae) อาศัยอยู่บริเวณพื้นท้องน้ำ ว่ายน้ำโดยขนานกับพื้นดินและพริ้วตัวตามแนวขึ้นลง สามารถมุดลงใต้ทรายได้เร็วเวลาตกใจ อาหารได้แก่สัตว์หน้าดินขนาดเล็ก เช่น ลูกกุ้ง, ลูกปลาและอินทรียสารต่าง ๆ

มีทั้งสิ้น 3 สกุล ประมาณ 110 ชนิด มีขนาดแตกต่างกันไปตามชนิด เล็กสุดเพียง 5 เซนติเมตร ใหญ่สุดถึง 60 เซนติเมตร ส่วนมากเป็นปลาทะเล ที่พบในทะเลเช่น ปลายอดม่วงหงอนยาว (*Cynoglossus lingua*), ปลายอดม่วงเกล็ดใหญ่ (*C. macrolepidotus*) พบในน้ำจืดไม่กี่ชนิด พบในประเทศไทยมากกว่า 20 ชนิด พบในน้ำจืดเพียง 2 ชนิด ได้แก่ ปลายอดม่วงเกล็ดถี่ (*C. microlepis*) และปลายอดม่วงลาย (*C. fledmanni*)

เป็นปลาที่ใช้บริโภคเป็นปลาเศรษฐกิจเช่นเดียวกับปลาในวงศ์ปลาลิ้นหมา และมักจะถูกเรียกซ้ำซ้อนกับปลาในวงศ์ปลาลิ้นหมาด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  ชวลิต วิทยานนท์. *ปลาน้ำจืดไทย*. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์, 2544. 116 หน้า. หน้า 105. ISBN 974-475-655-5

ดูเพิ่ม
-------

* วงศ์ปลาลิ้นหมา

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Cynoglossidae***
**วงศ์ปลาวัวจมูกสั้น** (วงศ์: Triacanthidae, อังกฤษ: Tripodfish, Hornfish) เป็นวงศ์ของปลาทะเลกระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง อยู่ในอันดับปลาปักเป้า (Tetraodontiformes)

มีรูปร่างและลักษณะโดยรวมคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาวัว (Balistidae) หรือวงศ์ปลาวัวจมูกยาว (Monacanthidae) ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ต่างวงศ์กัน แต่อยู่ในอันดับเดียวกัน คือ มีผิวที่หยาบเหนียว หรือเป็นแผ่นกระดูกหนาเรียงติดต่อกัน มีฟันแหลมคมต่อกันเป็นแผ่น ใช้สำหรับแทะเล็มหาอาหารจำพวกครัสตาเชียนหรือหอยหรือสัตว์น้ำขนาดเล็กต่าง ๆ ตามแนวปะการังและพื้นทะเล มีก้านครีบหลังก้านแรกเป็นแท่งกระดูกใหญ่ ซึ่งแหลมและแข็งแรงคล้ายเขาสัตว์ ซึ่งสำหรับปลาในวงศ์ปลาวัวจมูกสั้นแล้ว จะมีเงี่ยง 2 เงี่ยงที่แหลมคมและแข็งแรงบริเวณส่วนหน้าอกยื่นออกมาแหลมยาวอย่างเห็นได้ชัดเจน ซึ่งสามารถใช้จับตั้งวางกับพื้นได้ อันเป็นที่มาของชื่อเรียกในภาษาอังกฤษ

ครีบหลังมีก้านครีบ 20-26 ก้าน ขณะที่ครีบก้นมีก้านครีบ 13-22 ก้าน

มีส่วนหน้าและจะงอยปากที่สั้นทู่กว่าเมื่อเทียบกับปลาใน 2 วงศ์ข้างต้นอย่างเห็นได้ชัด มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 15-30 เซนติเมตร เป็นปลาที่มักพบในแนวปะการังและบริเวณใกล้ชายฝั่งหรือตามปากแม่น้ำ ในเขตร้อนหรือเขตอบอุ่นของอินโดแปซิฟิก ซึ่งในบางชนิดอาจปรับตัวให้เข้ากับน้ำกร่อยได้ด้วย

ซึ่งคำว่า Triacanthidae ซึ่งใช้เป็นชื่อทางวิทยาศาสตร์มาจากภาษากรีก คำว่า "Tri" หมายถึง "สาม" ผสมกับคำว่า "Akantha" ซึ่งหมายถึง "หนาม"

การจำแนก
--------

* สกุล †*Acanthopleurus* (สูญพันธุ์แล้วตั้งแต่ยุคโอลิโกซีน)
	+ †*Acanthopleurus serratus*
* สกุล *Pseudotriacanthus*
	+ *Pseudotriacanthus strigilifer*
* สกุล *Triacanthus*
	+ *Triacanthus biaculeatus*
	+ *Triacanthus nieuhofii*
* สกุล *Trixiphichthys*
	+ *Trixiphichthys weberi*
* สกุล *Tripodichthys*
	+ *Tripodichthys angustifrons*
	+ *Tripodichthys blochii*
	+ *Tripodichthys oxycephalus*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Matsura, Keiichi & Tyler, James C. (1998). Paxton, J.R. & Eschmeyer, W.N.. ed. *Encyclopedia of Fishes*. San Diego: Academic Press. pp. 228. ISBN 0-12-547665-5.
2. ↑  จาก Fishbase.org (อังกฤษ)
3. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
**วงศ์ปลาปอดแอฟริกา** (วงศ์: Protopteridae; อังกฤษ: African lungfish) เป็นวงศ์ของปลาในชั้นปลาที่มีครีบเป็นพู่ (Sarcopterygii) ในชั้นย่อยปลาปอด (Dipnoi) ในอันดับ Lepidosireniformes หรือปลาปอดยุคใหม่ (ร่วมอันดับเดียวกับปลาปอดอเมริกาใต้)

### ลักษณะ

สำหรับลักษณะของปลาปอดแอฟริกามีลักษณะร่วมกันทางสรีระคือ มีลำตัวเรียวยาวคล้ายปลาไหล มี 6 เหงือกหลัก และ 5 เหงือกย่อย ลำตัวมีลักษณะยาวเต็มที่ประมาณ 1 เมตรหรือเมตรครึ่ง ปลาปอดวงศ์นี้มีความสามารถเอาชีวิตรอดได้ในช่วงแห้งแล้ง โดยการลดการเผาผลาญพลังงานที่เรียกว่า Aestivation โดยขุดรูอยู่ใต้ดินได้ลึกถึง 1 เมตร และหุ้มห่อตัวด้วยเนื้อเยื่อคล้ายรังไหม พบได้ทั่วไปตามหนองน้ำในทวีปแอฟริกา มีตาขนาดเล็ก มีกรามที่แข็งแรงและแหลมคม สามารถขบกัดสัตว์มีเปลือกหรือหอยกินเป็นอาหารได้เป็นอย่างดี จะงอยปากยื่นยาวออกมาและงอนขึ้นข้างบน กล้ามเนื้อมีพละกำลังมาก มีนิสัยก้าวร้าวเมื่อถูกรบกวน แต่กระนั้นก็ยังตกเป็นอาหารของนกกินปลาขนาดใหญ่เสมอ ๆ

### การจำแนก

มีเพียงสกุลเดียว คือ *Protopterus* แบ่งออกได้เป็น 4 ชนิดและแบ่งเป็นชนิดย่อย ๆ ได้อีก คือ

* *P. aethiopicus* -แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย
* *P. amphibius*
* *P. annectens*-แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย
* *P. dolloi*

โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุด คือ *P. aethiopicus* ซึ่งสามารถใหญ่ได้ถึง 2 เมตร และชนิดที่เล็กที่สุด คือ *P. amphibius* ซึ่งยาวได้เต็มที่ 44 เซนติเมตร และเป็นชนิดเดียวที่มีพู่เหงือกอยู่ในช่องเหงือกยาวออกมาเห็นได้ชัดเจน คล้ายสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ ที่เมื่อไม่เปลี่ยนแปลงไปตามวัยของปลาด้วย

ปลาปอดแอฟริกาเป็นปลาที่ชาวพื้นเมืองใช้ปรุงเป็นอาหารบริโภคกันในท้องถิ่น และนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามด้วย จัดได้ว่าเป็นปลาที่เลี้ยงได้ง่ายมาก เนื่องจากไม่ต้องให้ออกซิเจนจากเครื่องปั๊มเช่นปลาทั่วไป และกินอาหารได้ง่ายมากทั้งอาหารสดและอาหารเม็ด อีกทั้งในบางชนิดยังแพร่ขยายพันธุ์ในตู้เลี้ยงได้ด้วย

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาปอดอเมริกาใต้

อ้างอิง
-------

1. ↑  มารู้จักปลาปอดกันเถอะ
2. ↑  จาก Fishbse.org (อังกฤษ)
3. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
4. ↑  Kees (P. C.) Goudswaard, Frans Witte, Lauren J. Chapman, Decline of the African lungfish (Protopterus aethiopicus) in Lake Victoria (East Africa) East African Wild Life Society, African Journal of Ecology, 40, 42-52, 2002

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ปลาปอดแอฟริกา**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* กายวิภาคกล้ามเนื้อของปลาปอดแอฟริกา (อังกฤษ)
**วงศ์ปลาผีเสื้อกลางคืน** (อังกฤษ: Seamoth, Dragonfish) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งทะเลวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลาเหล็กใน (Gasterosteiformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pegasidae (/เพ-กา-ซิ-ดี/)

เป็นปลาขนาดเล็กมีความยาวเพียงไม่กี่เซนติเมตร มีลักษณะ คือ มีลำตัวเป็นเกราะแข็ง ครีบหางมีเกราะรูปวงแหวนต่อกัน เป็นข้อ ๆ ปากยื่นยาวออกไป ลำตัวแบนลง ครีบหูมีขนาดใหญ่แผ่ออกด้านข้างคล้ายปีกของผีเสื้อ ครีบท้องมีก้านแข็งหนึ่งคู่ ที่เหลือเป็นก้านครีบอ่อนที่พัฒนาไปคล้ายขาเดิน อันเป็นที่มาของชื่อเรียก

เป็นปลาที่หากินบนพื้นน้ำเป็นหลัก อาหารได้แก่ สัตว์น้ำขนาดเล็กที่อาศัยอยู่ตามพื้นทะเล ที่เป็นทรายหรือกรวดปนทราย ตามแนวหญ้าทะเล และบริเวณที่มีสาหร่ายขึ้นอยู่มาก โดยมักพรางตัวให้เข้ากับพื้นทรายและออกหากินในเวลากลางคืน

การจำแนก
--------

พบทั้งหมด 5 ชนิด 2 สกุล ได้แก่

* สกุล *Eurypegasus* Bleeker, 1863
	+ *Eurypegasus draconis* (Linnaeus, 1766)
	+ *Eurypegasus papilio* (Gilbert, 1905)
* สกุล *Pegasus* Linnaeus, 1758
	+ *Pegasus lancifer* Kaup, 1861
	+ *Pegasus laternarius* Cuvier, 1816
	+ *Pegasus volitans* Linnaeus, 1758

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ปลาผีเสื้อกลางคืน**

1. ↑  "ปลาทะเล » วงศ์ ปลาผีเสื้อกลางคืน (Family Pegasidae)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2012-05-01.
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Pegasidae - Seamoths (อังกฤษ)


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Pegasidae***
**วงศ์ปลาวูล์ฟฟิช** (อังกฤษ: Wolffishes; สเปน: *Anjumara, Trahira*) เป็นวงศ์ของปลาน้ำจืดวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Erythrinidae ในอันดับปลาคาราซิน (Characiformes)

ปลาวูล์ฟฟิช เป็นปลาคาราซินกินเนื้อ ที่มีรูปร่างทรงกระบอก หัวใหญ่ ปากกว้าง ในปากมีฟันแหลมคมขนาดใหญ่ซึ่งมีเดือยเชื่อมต่อ มีช่องว่างระหว่างซี่ฟันห่างพอสมควร มีแรงกัดอย่างรุนแรง เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วยังถือว่าอันตรายกว่าปลาปิรันยาเสียด้วยซ้ำ

เป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำขนาดใหญ่ เช่น แม่น้ำโตกันตินส์, แม่น้ำซูรินาม, แม่น้ำโกรันไตน์, แม่น้ำเอสเซกวีโบ ในทวีปอเมริกาใต้ รวมถึงพบได้ในบางแหล่งน้ำ เช่น หนองน้ำหรือลำห้วย โดยปลาจะอยู่รวมกันเป็นฝูงหลาย ๆ ตัว

ปลาวูล์ฟฟิช เป็นปลาที่มีพฤติกรรมดุร้ายก้าวร้าวมาก มีรายงานว่า ในปลาขนาดใหญ่เคยกระโดดกัดแขนหรือเท้ามนุษย์ที่อยู่บนบก รวมถึงกระโจนขึ้นมาจากน้ำจับเอาสุนัขขนาดเล็กหรือลิงหรือนกลงไปกินเป็นอาหารมาแล้วในซูรินาม ในภาษาพื้นเมืองจะเรียกปลาในวงศ์นี้ว่า ***อันจูมาร่า*** (Anjumara) หรือ ***ตราฮิร่า*** (Trahira) ขนาดโตเต็มที่อาจยาวได้ถึง 90 เซนติเมตร (35 นิ้ว) ในปลาชนิดที่มีขนาดเล็กมีขนาดเล็กกว่าชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดได้ถึง 10 เท่า ในบางชนิดสามารถฮุบอากาศผ่านเข้าไปในร่างกายโดยไม่ต้องผ่านเหงือก จึงสามารถมีชีวิตอยู่ได้ในแหล่งน้ำที่มีออกซิเจนต่ำ รวมถึงสามารถคืบคลานบนบกไปหาแหล่งน้ำใหม่ได้ในช่วงฤดูแล้งอีกด้วย

เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในทวีปอเมริกาใต้ พบซื้อขายกันในตลาดสด รวมถึงมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย รวมถึงมีการตกเป็นเกมกีฬา นับว่าเป็นปลาที่เมื่อเทียบกับปลาจำพวกอื่นแล้วตกง่ายมาก รวมถึงอาจตกได้ด้วยวิธีการใช้ธนูยิงแบบพื้นเมืองอีกด้วย โดยผู้จับจะเลียนเสียงนกเพื่อล่อปลาให้เข้ามาใกล้ตลิ่งซึ่งเป็นที่น้ำตื้น จึงสามารถจับได้ง่าย

การจำแนก
--------

แบ่งออกได้เป็น 3 สกุล 16 ชนิด

* *Erythrinus*
* *Hoplerythrinus*
* *Hoplias* - ปลาตราฮิร่ายักษ์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  รายการ *River Monsters* ตอน *Jungle Killer* ทางดิสคัฟเวอรี่ แชนแนล ทางทรูวิชั่นส์: วันพฤหัสบดีที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2557
2. ↑  รายการ *River Monsters* ตอน *Electric Executioner* ทางดิสคัฟเวอรี่ แชนแนล ทางทรูวิชั่นส์: วันพุธที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2557
3. ↑  Wietzman, S.H. & Vari, R.P. (1998). Paxton, J.R. & Eschmeyer, W.N. (บ.ก.). *Encyclopedia of Fishes*. San Diego: Academic Press. p. 102. ISBN 0-12-547665-5.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
4. ↑  "Erythrinidae". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. สืบค้นเมื่อ 31 July 2014.
5. ↑  Blanco, D.R.; Lui, R.L.; Vicari, M.R.; Bertollo, L.A.C.; Moreira-Filho, O. (2011). "Comparative Cytogenetics of Giant Trahiras *Hoplias aimara* and *H. intermedius* (Characiformes, Erythrinidae): Chromosomal Characteristics of Minor and Major Ribosomal DNA and Cross-Species Repetitive Centromeric Sequences Mapping Differ among Morphologically Identical Karyotypes". *Cytogenetic and Genome Research*. **132** (1–2): 71–78. doi:10.1159/000320923. PMID 20924165.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Erythrinidae***

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ปลาวูล์ฟฟิช**
**วงศ์ปลาฟันสุนัข** (อังกฤษ: Dogteeth characin, Saber tooth fish, Vampire characin) เป็นวงศ์ปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ในอันดับปลาคาราซิน (Characiformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Cynodontidae (/ไซ-โน-ดอน-ทิ-ดี้/)

มีรูปร่างทั่วไป คล้ายกับปลาแปบ ซึ่งอยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ที่พบในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ แต่มีรูปร่างใหญ่กว่ามาก มีส่วนหัวใหญ่และเชิดขึ้นบริเวณปาก ตาโต ลำตัวแบนข้างมาก ส่วนท้องเป็นสันคม เรียวยาว ครีบท้องเรียวยาว ครีบหางแผ่เป็นแผ่นรูปสี่เหลี่ยมคางหมู ปากกว้างและเฉียงลง มีปากมีฟันแหลมคมเป็นซี่ ๆ เห็นชัดเจน โดยเฉพาะฟันคู่ล่างที่เรียวยาวมาก เห็นได้ชัดเจน ทั้งนี้จะสั้นหรือยาวเพียงใดขึ้นอยู่กับสกุล และชนิด ซึ่งฟันคู่นี้เมื่อหักไปแล้วสามารถงอกขึ้นใหม่ได้ กรามปากทั้งบนและล่างสามารถเก็บฟันที่ยื่นยาวนี้ได้สนิท มีรูปร่างแบนข้างและเพรียวมาก ทำให้สามารถกลับตัวได้อย่างรวดเร็วเมื่ออยู่ในน้ำ เกล็ดเล็กละเอียดมาก พื้นลำตัวส่วนมากเป็นสีเงินแวววาว 

พบตามแม่น้ำสายใหญ่ในประเทศต่าง ๆ ในทวีปอเมริกาใต้ ชอบอยู่รวมเป็นฝูง ล่าเหยื่อด้วยการโฉบกินปลาขนาดเล็กกว่าตามผิวน้ำ ว่องไวมากเมื่อล่าเหยื่อ 

มีทั้งหมด 5 สกุล พบในขณะนี้ราว 14 ชนิด ชนิดที่ใหญ่ที่สุด คือ *Hydrolycus armatus* ที่เมื่อโตเต็มที่ยาวได้ถึง 60 เซนติเมตร

นิยมตกเป็นเกมกีฬา มีชื่อเรียกในท้องถิ่นว่า "พาราย่า" (Paraya) และนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงามด้วย ซึ่งมักมีนิสัยขี้ตกใจเมื่อเลี้ยงในตู้

อ้างอิง
-------

1. ↑  บทความเรื่อง *Hydrolycus* หมาป่าวารีแห่งอเมซอน VS *Hydrocynus* สุนัขน้ำแห่งแอฟริกา, หน้า 42-64 นิตยสาร Aquarium Biz Vol.1 ฉบับที่ 11 ประจำเดือนพฤษภาคม 2011

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Family Cynodontidae - Dogtooth characins (อังกฤษ)


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Cynodontidae***
Today's view of the top of Hill 400 with bunker and Krawutschke Tower
Concrete blocks in the wood just below the top of Hill 400
**เนินเขา 400** (ภาษาเยอรมัน: *Burgberg*) เป็นรหัสนามที่ถูกตั้งขึ้นโดยกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองแก่เนินเขาสูงประมาณ 400.8 เมตร (1,315 ฟุต) ที่ตั้งอยู่ระยะทาง 1 กิโลเมตร(0.62 ไมล์) ทางตะวันออกของส่วนกลางของแบร์กสไตน์ หมู่บ้านในภูมิภาคไอเฟอ ของประเทศเยอรมนี

เนินเขาแห่งนี้ ซึ่งในสมัยกลาง เป็นที่ตั้งของปราสาทเบเรนสไตน์ เช่นเดียวกับเป็นส่วนหนึ่งของแนวซีคฟรีท จากสงครามโลกครั้งที่สอง ปัจจุบัน ได้มีหอสังเกตการณ์ตั้งอยู่บนยอดเนินเขา

ภายหลังจากปราสาทเบเรนสไตน์ได้ถูกทำลายไปในราวปี ค.ศ. 1200 วัสดุชิ้นส่วนได้ถูกนำไปสร้างปราสาทไนเดกเก็น(Nideggen) และหอคอยของโบสถ์ในแบร์กสไตน์

ปัจจุบัน เนินเขาแห่งนี้ส่วนใหญ่จะถูกชาวบ้านเรียกขานกันว่า *Burgberg (ภาษาอังกฤษ: castle hill)* ภูเขาลูกขนาดเล็กแห่งนี้จะให้มุมมองชมวิวของบริเวณป่าเฮือร์ทเกิน(German: Hürtgenwald) ทั้งหมด และมีความสำคัญทางยุทธศาสตร์ที่เป็นจุดชมวิวและสถานีปืนใหญ่ของเยอรมันในช่วงยุทธการที่ป่าเฮือร์ทเกิน ในปี ค.ศ. 1944

พื้นที่ตั้ง
-----------

ป่าเฮือร์ทเกินเต็มไปด้วยป่าไม้บนที่ราบสูงและหุบเขาลึกที่เต็มไปด้วยป่าทึบระหว่างแนวสันเขาที่ไม่มีต้นไม้ เนินเขา 400 ครองพื้นที่และอยู่ที่ปลายสุดของสันเขา Brandenberg–Bergstein ถัดจากหุบเขาเรือร์ (Rur)

ประวัติศาสตร์
-------------

เมื่อวันพฤหัสบดี ที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1944 เดอะนิวยอร์กไทมส์ได้เขียนรายงานว่า กองพันเรนเจอร์ที่ 2 ได้เข้ายึดครองแบร์กสไตน์ และ castle hill ตามมาด้วยรายงานของวันที่ 11 ธันวาคม ไทมส์ได้รายงานว่า "ฝ่ายข้าศึกได้พยายามที่จะเข้ายึดเนินเขา 400 ทางตะวันออกของแบร์กสไตน์กลับคืนมา"

อ้างอิง
-------
สำหรับปลาน้ำจืด ดูที่ Aplocheilus lineatus
**วงศ์ปลามังกรน้อย** (อังกฤษ: Dragonet, Scotter blenny, ชื่อวิทยาศาสตร์: Callionymidae) เป็นวงศ์ปลาทะเลขนาดเล็กวงศ์หนึ่ง อยู่ในอันดับปลากะพง (Perciformes)

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae) ซึ่งอยู่ในอันดับเดียวกัน แต่วงศ์ปลามังกรน้อยไม่จัดอยู่ในวงศ์ปลาบู่ แต่กลับมีความใกล้เคียงกับปลาในวงศ์ปลามังกรน้อยลาด (Draconettidae) มากกว่า

โดยคำว่า "Callionymidae" ที่ใช้เป็นชื่อวงศ์นั้นมาจากภาษากรีกคำว่า *"Kallis"* ซึ่งแปลว่า "สวย" และ *"onyma"* แปลว่า "ชื่อ" 

เป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวเต็มที่ราว 10 เซนติเมตร โดยชนิดที่มีความยาวที่สุด 17 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตร้อนและเขตอบอุ่นของอินโด-แปซิฟิก หากินโดยใช้ปากที่มีขนาดเล็กคุ้ยเขี่ยพื้นทรายหากินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กชนิดต่าง ๆ เป็นอาหาร โดยจะหากินในเวลากลางคืนเริ่มตั้งแต่พลบค่ำ ตามแนวปะการังหรือกองหินใต้น้ำ

มีรูปร่างโดยรวม คือ มีส่วนหัวขนาดโต ดวงตากลมมีขนาดใหญ่ มีครีบต่าง ๆ ขนาดใหญ่ โดยเฉพาะครีบหางและครีบท้อง ซึ่งแข็งแรงมาก มีพฤติกรรมใช้ครีบท้องนี้คืบคลานหาอาหารตามพื้นทรายมากกว่าจะว่ายน้ำ โดยมีครีบหางเป็นเครื่องบังคับทิศทาง มีเงี่ยงครีบหลัง 4 ก้าน มีก้านครีบอ่อน 6-11 ก้าน ก้านครีบก้น 4-10 ก้าน มีเส้นข้างลำตัว มีกระดูกเรเดียส 3 ชิ้น ตัวผู้และตัวเมียมีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด คือ ตัวผู้มีกระโดงครีบหลังชี้ยาวออกมาเห็นเป็นจุดเด่น ขณะที่ตัวเมียไม่มี โดยมากแล้วมีสีสันและลวดลายสดใสสวยงามมาก

มีพฤติกรรมการวางไข่ โดยตัวผู้จะว่ายน้ำไปรอบ ๆ ตัวเมีย พร้อมเบ่งสีและครีบต่าง ๆ เพื่อเกี้ยวพา เมื่อตัวเมียปล่อยไข่ออกมาแล้ว ตัวผู้จะปล่อยน้ำเชื้อเข้าผสมทันที ไข่จะลอยไปตามกระแสน้ำ ตัวอ่อนใช้ชีวิตเบื้องต้นเป็นเหมือนแพลงก์ตอน ในบางชนิดมีรายงานว่ามีพิษด้วย

ปัจจุบันมีการอนุกรมวิธานแล้ว 18 สกุล (ดูในตาราง) ราว 130 ชนิด และเนื่องจากเป็นปลาสวยงาม จึงนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามในตู้ปะการัง ซึ่งบางชนิดสามารถเพาะเลี้ยงในที่เลี้ยงได้แล้ว อาทิ ปลาแมนดาริน (*Synchiropus splendidus*), ปลาแมนดารินจุด (*S. picturatus*) เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
2. ↑  จาก Fishbase.org (อังกฤษ)
**วัดถ้ำวราราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองศก อำเภอพนม จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันมีพระใบฎีกา เฉลิมชัย ปิยวณฺโณ เป็นเจ้าอาวาส

วัดถ้ำวราราม หรือ **วัดถ้ำปลา** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2448 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2554 ที่ตั้งวัดซึ่งเป็นถ้ำมีลักษณะเป็นถ้ำหินปูนตั้งอยู่บนพื้นที่ซึ่งมีความสูง 60 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง ในส่วนที่เป็นแหล่งโบราณคดีนั้นเป็นถ้ำหินปูนแบ่งออกเป็น 4 คูหา ได้รับการสำรวจตามโครงการโบราณคดีประเทศไทย (ภาคใต้) กองโบราณคดี กรมศิลปากร เมื่อ พ.ศ. 2529 โดยนิติ แสงวัณณ์ และคณะ 

พบว่าเป็นที่อยู่อาศัยของมนุษย์สมัยก่อนประวัติศาสตร์ พบเศษภาชนะดินเผาส่วนใหญ่ลักษณะของเนื้อหยาบโดยมีทรายผสมอยู่มาก ไม่มีการตกแต่งลวดลายแต่อย่างใดและพบเป็นชิ้นเล็ก ๆ จึงไม่สามารถที่จะสร้างรูปทรง สันนิษฐานได้โบราณวัตถุที่ทำจากหินทำจากหินควอร์ตไซต์สีเทาอมน้ำตาล ลักษณะแบบสี่เหลี่ยมคางหมูโบราณวัตถุที่ทำจากเปลือกหอย พบกำไลทรงกลมทำจากเปลือกหอย 1 ชิ้นกระดูกสัตว์และฟันสัตว์ มีร่องรอยการตกแต่งโดยการเหลาส่วนปลายให้แหลมและพบฟันสัตว์ขนาดใหญ่ สันนิษฐานได้ว่าคงเป็นฟันของสัตว์ประเภทกินพืชเป็นอาหาร

ปัจจุบันในถ้ำเป็นที่ประดิษฐานของพระพุทธรูปของทางวัดตรงท่าน้ำมีปลาตะเพียนแดง หรือชาวบ้านเรียกว่า ปลาลำปำ จำนวนมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดถ้ำวราราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดถ้ำวราราม". สํานักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดสุราษฎร์ธานี และมหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
3. ↑  "วัดถ้ำวราราม (วัดถ้ำปลา)". ข้อมูลแหล่งท่องเที่ยว ที่พัก ร้านอาหาร ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี WEB LINK องค์การบริหารส่วนจังหวัดสุราษฎร์ธานี.
**วัดถ้ำพระพุทธไสยาสน์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลค้อเขียว อำเภอวาริชภูมิ จังหวัดสกลนคร ปัจจุบันมีพระมหาศักดิ์ชาย อมโร เป็นเจ้าอาวาส

วัดถ้ำพระพุทธไสยาสน์หรือชาวบ้านรู้จักกันในชื่อ **วัดถ้ำพระทอง** หรือ **วัดถ้ำพระนอน** เป็นวัดที่ตั้งอยู่บนเนินเขาโดยบริเวณถ้ำมีลักษณะนำเพิงหินมาดัดแปลงก่อสร้างเพิ่มเติมเป็นศาลาการเปรียญ วัดสร้างก่อน พ.ศ. 2484 ที่ดินของวัดเป็นที่ดินวนอุทยานภูพาน ในอดีตเคยเป็นวัดที่มีความเจริญรุ่งเรือง เนื่องจากมีหลักฐานที่มีอยู่หลายสิ่ง เป็นต้นว่า พระพุทธรูปปางต่าง ๆ ที่แกะสลักด้วยหินบริเวณผนังถ้ำ ซึ่งปัจจุบันได้ถูกทำลายไป คงเหลือให้เห็นเพียงองค์เดียว นอกจากนี้ยังมีศิลาจารึกซึ่งเมื่อหลายปีที่ผ่านมา ได้มีผู้เชี่ยวชาญมาอ่านและได้แปลพอได้ใจความว่า พุทธศตวรรษที่ 16 เดือนยี่ ปีมะโรง สถานที่นี้เคยเป็นที่ประชุมของคณะสงฆ์ 31 คณะ

วัดถ้ำพระพุทธไสยาสน์ มีโบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปแกะสลักด้วยหินบนผนัง ศิลาจารึกอักษรโบราณ พระพุทธไสยาสน์ พระนาคปรก พระพุทธรูปเก่าแก่ อาคารเสนาสนะได้แก่ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ โรงย้อม โรงครัว ศาลาเอนกประสงค์ เรือนรับรองผู้มาแสวงบุญ ถังเก็บน้ำฝน ซึ่งปัจจุบันท่านเจ้าอาวาสท่านได้เก็บไว้ในพระธาตุหิน เนื่องจากมีคนมาขโมยวัตถุโบราณไปหลายชิ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดถ้ำพระพุทธไสยาสน์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดถ้ำพระพุทธไสยาสน์ ถ้ำพระทอง". โครงการชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี จังหวัดสกลนคร. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-31. สืบค้นเมื่อ 2021-07-31.
**วัดทรายมูลพม่า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดทรายมูลพม่า หรือ **วัดทรายมูลม่าน** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2101 ศิลปกรรมที่มีรูปแบบพม่าสร้างเมื่อสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 มีเจ้าอาวาสรูปเดิมคือพระครูอูอาสะกะ อาสโก เป็นที่นับถือของชาวพม่าในเชียงใหม่ แต่ภายหลังเมื่อเจ้าอาวาสมรณภาพลงไป ตามพระราชบัญญัติของคณะสงฆ์ที่พึ่งออกมาใหม่ได้กำหนดให้ต้องแต่งตั้งเจ้าอาวาสเป็นคนไทย จึงตั้งรักษาการณ์เข้ามาดำเนินการ แต่ทางกลุ่มแรงงานพม่าไม่พอใจ แต่ภายหลังก็ได้ให้เจ้าอาวาสพม่ามาครองวัด ปัจจุบัน คือ พระอาจารย์ โกณฑัญญะ

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฎิ 2 หลัง หลังที่ 1 สร้างเมื่อ พ.ศ 2497 ได้รับการบูรณะขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2457 โดยก่ออิฐโบกปูนรูปแบบศิลปะพม่า มีพระประธานประดิษฐานอยู่ 3 องค์ องค์ที่ 1 มีขนาดหน้าตักกว้าง 4 ศอก องค์ที่ 2 มีขนาดหน้าตักกว้าง 4 ศอก พระพุทธรูปทั้ง 3 องค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2457 ส่วนผนังทั้ง 2 ด้านมีงานเขียนสีจิตรกรรมฝาผนังเรื่อง มหาเวสสันดรชาดก กุฎิหลังที่ 2 สร้างเมื่อ 2509 เป็นอาคารตึก 2 ชั้น ที่พักของพระสงฆ์ ภายในมีพระประธานบนกุฏิ 1 องค์ มีขนาดหน้าตักกว้าง 4 ศอก ก่ออิฐถือปูนปางมารวิชัย องค์สีขาว รูปแบบศิลป์แบบพม่า

หลังวิหารมีองค์เจดีย์สีทอง 2 องค์ เจดีย์องค์ที่ 1 สูงประมาณ 20 เมตร สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2387 เจดีย์องค์ที่ 2 สูงประมาณ 9 เมตร สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2432 เป็นเจดีย์ศิลปะมอญผสมพม่า ลักษณะแปดเหลี่ยมย่อมุมที่ทำให้ฐานลาด และบัวคว่ำ มีเจดีย์บริวารที่ด้านล่างของฐาน ปูชนียวัตถุ คือ พระพุทธรูปหยกขาวพม่าสูง 5 ฟุต ปางปฐมเทศนา แกะจากหินหยกพม่าโดยช่างฝีมือจากเมืองมัณฑะเลย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ชาวพม่าประท้วงตั้งเจ้าอาวาสวัดชื่อดังกลางเมืองเชียงใหม่". เดลินิวส์.
2. ↑  "ชมศิลปะพม่ากลางเมืองเชียงใหม่ วัดทรายมูล(พม่า)". เชียงใหม่นิวส์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดทรายมูลพม่า**
**นกเงือกปากย่น** (อังกฤษ: Wrinkled hornbill, Sunda wrinkled hornbill; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Rhabdotorrhinus corrugatus*) นกจำพวกนกเงือกชนิดหนึ่งที่พบได้ในประเทศไทย

มีขนาดลำตัวยาว 81 เซนติเมตร ตัวมีขนาดไล่เลี่ยกับนกแก๊ก แต่มีขนาดเล็กกว่า นกตัวผู้ลำตัวสีดำโดยตลอด เว้นบริเวณหัวและคอมีสีขาว ขนหางตอนปลายสองในสามส่วนสีขาว ขนบนกระหม่อมและหงอนสีดำ ไม่มีขนปกคลุมใต้ปีก ถุงใต้คอสีขาว จะงอยปากมีสีเหลืองและยาว ตอนโคนสีแดงเรื่อ ๆ สันบนจะงอยปากด้านบนสีแดง นกตัวเมียสีขนสีดำตลอดตัว ถุงใต้คอสีน้ำเงินอมเขียวหรือสีน้ำเงิน หนังรอบตาสีน้ำเงิน

ขณะบิน
พบกระจายพันธุ์ในประเทศไทย เฉพาะป่าดิบชื้นตอนล่างสุดของประเทศ เช่น เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าบาลาฮาลา, ตลอดจนแหลมมลายู ไปจนถึงอินโดนีเซีย โดยจะอาศัยอยู่เฉพาะในป่าที่ราบต่ำติดกับชายฝั่งทะเล ซึ่งประเทศไทยถือเป็นประเทศที่พบนกเงือกชนิดนี้เป็นตอนบนสุด มีพฤติกรรมหากินเหนือเรือนยอดไม้ มักพบอยู่โดดเดี่ยวหรือเป็นฝูงเล็ก ๆ เคยมีการพบอยู่เป็นฝูงจำนวนมากถึง 20 ตัว วงจรชีวิตของนกเงือกปากย่นเป็นที่รู้จักกันน้อยมาก มักใช้ต้นตะเคียน หรือต้นชมพู่ดง เป็นสถานที่ทำรัง ระยะเวลาการทำรังอยู่ที่เดือนมิถุนายน-ตุลาคม มีเสียงร้องแตกต่างกันเป็น 3 แบบ คือ เสียงร้องตามปกติ, เสียงร้องในขณะบิน และเสียงร้องเวลาตกใจ

เป็นนกเงือกที่หาได้ยากมากชนิดหนึ่งในประเทศไทย และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองเช่นเดียวกับเงือกชนิดอื่น ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2018). "*Rhabdotorrhinus corrugatus*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2018**: e.T22682514A132244524. doi:10.2305/IUCN.UK.2018-2.RLTS.T22682514A132244524.en. สืบค้นเมื่อ 18 November 2021.
2. ↑  นกเงือกปากย่น Wrinkled Hornbill *Rhyticeros corrugatus*
3. ↑  "นกเงือกปากย่น". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-10. สืบค้นเมื่อ 2013-09-25.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นกเงือกปากย่น

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q27074831
* Wikispecies: Aceros corrugatus
* ADW: Aceros\_corrugatus
* BirdLife: 22682514
* BOLD: 745793
* eBird: wrihor1
* GBIF: 8413441
* iNaturalist: 496008
* ITIS: 1174557
* IUCN: 22682514
* Xeno-canto: Rhabdotorrhinus-corrugatus

 |
**นกเขาชวา** หรือ **นกเขาเล็ก** หรือ **นกเขาแขก** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Geopelia striata* - เป็นภาษาละติน แปลว่า "รอยไถ" หรือ "ลาย" มีความหมายว่า "นกเขาที่มีลาย") เป็นนกขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกพิราบและนกเขา (Columbidae)

นกเขาชวามีรูปร่างเหมือนกับนกชนิดอื่น ๆ ในวงศ์เดียวกันนี้ทั่วไป มีขนปกคลุมตัวสีน้ำตาลหัวสีเทา หรือมีสีที่หัวเป็นสีน้ำเงิน ด้านข้างคอมีแถบสีดำสลับกับแถบขาวเป็นลายตามขวาง ด้านหลังสีเข้มมีขีดขวาง คล้ายกับลายของม้าลายในต่างประเทศ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญในภาษาอังกฤษ (zebra dove) ด้านท้องสีจาง ใต้ลำตัวเป็นสีขาวมีขีดขวางเล็ก ขอบท้ายของขนหางสีขาว ขนาดเมื่อโตเต็มที่ไม่เกิน 8-9 นิ้ว

นกเขาชวามีพฤติกรรมชอบอาศัยอยู่ตามป่าโปร่ง ป่าละเมาะ ชายทุ่ง และบริเวณที่ทำการเพาะปลูก ชอบอยู่กันเป็นคู่หรือลำพังเพียงตัวเดียว แต่ไม่ชอบหากินอยู่เป็นฝูงใหญ่ มักร้องบ่อย ๆ ในเวลาเช้าและเวลาเย็น มีถิ่นกระจายพันธุ์ในภาคใต้ตอนล่างของประเทศไทย จนถึงมาเลเซีย, อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์

นกตัวผู้จะมีลักษณะทั่วไปใหญ่กว่าตัวเมียเล็กน้อย หัวใหญ่ค่อนข้างยาว มีสีขาวที่หน้าผากสีขาวมากยาวถึงกลางหัว ขณะที่ตัวเมียหัวกลมเล็กและสีขาวที่ส่วนหัวจะไม่ยาวเท่า และมีรายละเอียดต่างกันเล็กน้อย เช่น หางที่ตัวเมียจะยกแอ่นกว่าตัวผู้ และเกล็ดที่ข้อเท้าจะละเอียดเล็กกว่าตัวผู้

นกเขาชวาเป็นนกที่ไม่เกรงกลัวมนุษย์ ซ้ำยังมีเสียงร้องที่ไพเราะ จึงเป็นที่นิยมอย่างยิ่งในการเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับฟังเสียง จนกลายเป็นวัฒนธรรมในคาบสมุทรมลายู โดยเชื่อว่ามีมาจากเกาะชวา มีการจัดแข่งขันประกวด การเพาะขยายพันธุ์ ก่อตั้งเป็นชมรมหรือสมาคมต่าง ๆ ซึ่งในตัวที่มีเสียงร้องไพเราะอาจมีราคาสูงถึงหลักล้านบาท ตลอดจนแตกแขนงกลายเป็นอาชีพอื่น ๆ ต่อด้วย เช่น ประดิษฐ์กรงนกขาย  

นกเขาชวาในปัจจุบันกลายเป็นนกประจำถิ่นในพื้นที่ภาคกลางของประเทศไทย จากการที่ถูกนำเข้ามาในฐานสัตว์เลี้ยง และไม่จัดว่าเป็นสัตว์ป่าสงวนหรือสัตว์ป่าคุ้มครองแต่ประการใด

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Geopelia striata*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. 1 2  "นกเขาชวา (Dove)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-09-11. สืบค้นเมื่อ 2012-11-07.
3. ↑  "การเลี้ยงนกเขาชวา (นกเขาเล็ก)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-10-02. สืบค้นเมื่อ 2012-11-07.
4. ↑  นกเขาจากกระปุกดอตคอม
5. ↑  "กรงนกเขาชวาทำมือ!ขายตลาดอาเซียน จากคมชัดลึก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-29. สืบค้นเมื่อ 2012-11-07.
6. ↑   YAP, Charlotte A. M.; Sodhi, Navjot S. (2004). "Southeast Asian invasive birds: ecology, impact and Management" (PDF). *Ornithological Science* 3 (ฉบับที่) : 57-67. doi:10.2326/osj.3.57.
7. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกเขาชวา**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Geopelia striata ที่วิกิสปีชีส์
**นกแซงแซวสีเทา** (อังกฤษ: Ashy Drongo) เป็นนกประจำถิ่นและนกอพยพ พบได้ในแถบเอเชียใต้ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทยเป็นนกประจำถิ่นของภาคเหนือ ภาคตะวันตก ส่วนนกอพยพนอกฤดูผสมพันธุ์พบที่ภาคใต้ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

ลักษณะ
------

รูปร่างโดยทั่วไปคล้ายนกแซงแซวหางปลา ขาสั้น ขนที่ลำตัวเป็นสีเทาตั้งแต่เทาอ่อนจนถึงเทาเข้ม สีจะเข้มในช่วงบนของลำตัว หากเป็นนกประจำถิ่นสีจะเข้มกว่านกอพยพ ส่วนนกอพยพจะมีสีขาวข้างหัว ในบางครั้งจะพบว่ามีสีเข้มเช่นเดียวกับนกประจำถิ่น

ถิ่นที่อยู่
-----------

พบได้ในเขตป่าเบญจพรรณ ป่าดงดิบ ชายป่า ทุ่งโล่ง ป่าทุติยภูมิ ในพื้นที่ความสูงจากระดับน้ำทะเลไม่เกิน 2,565 เมตร เช่น ประเทศอัฟกานิสถาน ตอนใต้ของประเทศจีน และประเทศในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2008). *Dicrurus leucophaeus*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 24 Oct 2009.(อังกฤษ)
2. ↑  Vaurie, Charles (1949). "A revision of the bird family Dicruridae". *Bulletin of the AMNH*. **93** (4): 203–342. hdl:2246/1240.
3. 1 2  นกแซงแซงหางปลา[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  Popular Handbook of Indian Birds(อังกฤษ)
*ความหมายอื่น ดูที่: สาลิกาลิ้นทอง*

**นกเอี้ยงหัวสีทอง** หรือ **นกสาลิกาลิ้นทอง** (อังกฤษ: Golden-crested myna; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Ampeliceps coronatus*) เป็นนกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกเอี้ยงและนกกิ้งโครง (Sturnidae) จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Ampeliceps*

มีลักษณะทั่วไป คือ ตัวสีดำ มีแถบสีเหลืองที่ขอบปีกค่อนไปทางปลายปีก หนังรอบดวงตาสีเหลือง ตัวผู้ที่โคนปากด้านบนกระหม่อมไปจรดท้ายทอยสีเหลือง คอสีเหลืองไปจรดใต้ตา ตัวเมียโคนปากด้านบนจรอกระหม่อมสีเหลือง คอมีแถบสีเหลืองเล็ก ๆ มีความยาวประมาณ 22-24 เซนติเมตร

เป็นนกที่พบได้ในป่าดิบ, ป่าโปร่ง และพบได้จนถึงพื้นที่ ๆ ที่สูงจากระดับน้ำทะเล 800 เมตร พบได้ทั่วไปในทวีปเอเชียจนถึงบริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี ในมหาสมุทรอินเดีย ในประเทศไทยจะพบได้ที่ภาคเหนือตอนบน และผืนป่าภาคตะวันตก เช่น ทุ่งใหญ่นเรศวร ส่วนภูมิภาคอื่น พบได้บางพื้นที่ จัดเป็นนกที่ไม่พบบ่อยมากนัก

มีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองในประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Ampeliceps coronatus*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. 1 2  "+นกสกุล+Acridotheres&hl=th&gl=th&pid=bl&srcid=ADGEESjz1-xMu6MzKWX สัตว์ป่าคุ้มครองประเภทที่ 1" (PDF).[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "*Ampeliceps*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
4. ↑  นกเอี้ยงหัวสีทอง

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Ampeliceps coronatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ampeliceps coronatus ที่วิกิสปีชีส์
**นกเลิฟเบิร์ด** (อังกฤษ: Lovebird) เป็นสกุลของนกปากขอ หรือนกแก้วขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า *Agapornis* (มาจากภาษากรีกคำว่า αγάπη หมายถึง "รัก" และคำว่า όρνις หมายถึง "นก")

นกเลิฟเบิร์ดเป็นนกปากขอขนาดเล็ก ที่มีสีสันสดใส มีความยาวเต็มที่ประมาณ 5-6 นิ้ว โดยมีถิ่นกำเนิดในทวีปอัฟริกาฝั่งตะวันออก และเกาะมาดากัสการ์ซึ่งเป็นแถบที่อบอุ่นถึงค่อนข้างร้อน มีอายุขัยประมาณ 10-15 ปี นกเลิฟเบิร์ดมีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง เมื่อถึงวัยเจริญพันธุ์และเลือกคู่ได้แล้วจะอยู่กับคู่ของตัวเองไปตราบจนตาย อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ

นกเลิฟเบิร์ดก็เหมือนกับนกในอันดับนี้ส่วนใหญ่ ที่นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง ประวัติของการเลี้ยงนกเลิฟเบิร์ด ในสมัยแรกเริ่มคือช่วงปี ค.ศ. 1840 นกเลิฟเบิร์ดถูกเรียกว่า "Little parrot" (นกแก้วเล็ก) ตามประวัติกล่าวว่าชาวแอฟริกันเป็นผู้นำเข้าไปแพร่หลายในทวีปยุโรป และด้วยเอกลักษณ์ของนกสกุลนี้ก็คือ ชอบอยู่เป็นคู่ และจะดูแลกันและกันเป็นอย่างดี จึงได้รับการเรียกขานว่านกเลิฟเบิร์ดในที่สุด

ต่อมา นกเลิฟเบิร์ดก็แพร่ขยายไปในสหรัฐอเมริกาในศตวรรษที่ 60 เมื่อมีการได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก จึงเกิดการเพาะขยายพันธุ์อย่างกว้างขวางจนเกิดการกลายพันธุ์ เป็นสายพันธุ์ใหม่ ๆ ขึ้นมา จนในช่วงศตวรรษที่ 80 การเลี้ยงนกเลิฟเบิร์ดมีจุดมุ่งหมายก็เพื่อให้ได้สีสันใหม่ ๆ ที่สวยงามขึ้น และเป็นการพัฒนาสายพันธุ์ รวมทั้งมีการผสมกับนกสายพันธุ์อื่น ๆ อีกด้วยจนปัจจุบันนกเลิฟเบิร์ด ได้กลายเป็นสัตว์เลี้ยงที่มนุษย์รู้จักและคุ้นเคยเป็นอย่างดี

แผนผังการจำแนกชนิด

การจำแนก
--------

นกเลิฟเบิร์ดสามารถอนุกรมวิธานไว้ได้ทั้งหมด 9 ชนิด คือ

* *Agapornis canus* (Gmelin, 1788)
* *Agapornis fischeri* Reichenow, 1887
* *Agapornis lilianae* Shelley, 1894
* *Agapornis nigrigenis* W. L. Sclater, 1906
* *Agapornis personatus* Reichenow, 1887
* *Agapornis pullarius* (Linnaeus, 1758)
* *Agapornis roseicollis* (Vieillot, 1818)
* *Agapornis swindernianus* (Kuhl, 1820)
* *Agapornis taranta* (Stanley, 1814)

อย่างไรก็ดี ตามการเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง ได้มีการแบ่งนกเลิฟเบิร์ดออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ ๆ คือ กลุ่มที่ไม่มีขอบตา และกลุ่มที่มีขอบตา ในประเทศไทยสามารถเพาะขยายพันธุ์นกเลิฟเบิร์ดได้ตลอดทั้งปี

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก itis.gov
2. ↑  "Lovebirds". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-12-09. สืบค้นเมื่อ 2018-12-11.
3. 1 2  ประวัติความเป็นมา[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกเลิฟเบิร์ด**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Agapornis ที่วิกิสปีชีส์
egg of *Casuarius casuarius*
**นกแคสโซแวรีใต้** (อังกฤษ: southern cassowary, double-wattled cassowary, two-wattled cassowary; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Casuarius casuarius*) เป็นนกที่บินไม่ได้ขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง เหมือนนกกระจอกเทศ และนกอีมู

เป็นนกแคสโซแวรีชนิดหนึ่ง เป็นนกแคสโซแวรีชนิดที่ใหญ่ที่สุด มีความสูงประมาณ 100 เซนติเมตร มีน้ำหนักประมาณ 85 กิโลกรัม มีลักษณะคล้ายกับเวโลซีแรปเตอร์ ไดโนเสาร์กินเนื้อที่สูญพันธุ์ไปแล้ว 

นกแคสโซแวรีใต้มีขาที่สั้นและแข็งแรง ที่เล็บนิ้วตีนมี 3 นิ้ว ที่กรงเล็บที่แหลมคม โดยเฉพาะนิ้วกลางที่ยาวที่สุด อาจจะได้ยาวได้ถึง 5 นิ้ว ซึ่งใช้เป็นอาวุธป้องกันตัว ไม่มีหาง มีขนอ่อนนุ่มปกคลุมทั้งตัว ซึ่งขนของนกแคสโซแวรีใต้ไม่เหมือนขนนกทั่วไป แต่มีลักษณะคล้ายเส้นผม โดยขนเส้นเดียวแต่จะแตกออกเป็น 2 เส้น ช่วยป้องกันเนื้อตัวของนกเมื่อบุกฝ่าดงหนามหรือไม้พุ่มต่าง ๆ และยังช่วยให้แลดูตัวใหญ่ขึ้น สำหรับข่มขู่ผู้รุกราน

มีปีกที่สั้นมาก ปลายปีกแตกแขนงออกเป็นขน 5 เส้น และมีเดือยแหลมที่ตอนปลายเหมือนกับเวโลซีแรปเตอร์ ลำคอยาวไม่มีหนังเหมือนนกกระจอกเทศ มีจุดเด่น คือ ส่วนหัวที่มีสีสันสดใสทั้งสีแดง ฟ้า ม่วง และเหลือง โดยเฉพาะหงอนที่ส่วนหัว ที่เป็นสารประกอบเคอราทินที่ยังไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัดของการมี แต่นักวิทยาศาสตร์บางคนสันนิษฐานว่าเป็นส่วนที่ใช้ในการเปล่งเสียงแบบเดียวกับไดโนเสาร์บางชนิด ซึ่งจะได้เสียงที่ทุ้มต่ำ ซึ่งนกแคสโซแวรีใต้นับเป็นนกที่มีเสียงร้องที่ต่ำที่สุดในโลก เมื่ออายุมากขึ้นหงอนบนหัวนี้ก็จะใหญ่ยาวขึ้นตามอายุด้วย

นกแคสโซแวรีใต้เป็นนกที่มีขนสีดำปกคลุมลำตัวทั้งหมด ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะเหมือนกัน แต่ตัวเมียจะมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้เล็กน้อย หลังจากผสมพันธุ์แล้ว นกตัวเมียจะวางไข่ที่พื้นดินประมาณ 5-6 ฟอง จากนั้นจะปล่อยให้ตัวผู้เป็นฝ่ายกกและเลี้ยงดูลูกนก ตัวผู้จะเลี้ยงดูลูกจนกระทั่งอายุได้ 9 เดือน นกแคสโซแวรีใต้มีอายุขัยประมาณ 50 ปี หรือมากกว่านั้น

กรงเล็บนิ้วที่แหลมคม
กระจายพันธุ์ในรัฐควีนส์แลนด์ ประเทศออสเตรเลีย ปกติจะอาศัยอยู่ในป่าดิบชื้น แต่ก็สามารถออกมาหากินบริเวณชายฝั่งทะเลหรือชุมชนเมืองที่อยู่อาศัยของมนุษย์ด้วย กินอาหารได้หลากหลาย ทั้ง ผลไม้ ลูกไม้ สัตว์ขนาดเล็กต่าง ๆ เช่น จิ้งจก ตุ๊กแก สัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องขนาดเล็ก ปลา ปู รวมถึงซากสัตว์ เช่น ซากวาฬหรือโลมาที่มาเกยตื้น

นกแคสโซแวรีใต้ได้ชื่อว่าเป็นนกที่มีอันตรายที่สุดในโลก ด้วยสามารถที่จะกระโดดถีบได้ด้วยกรงเล็บที่แหลมคมอย่างรุนแรง ด้วยความแรง 25 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ซึ่งเคยทำร้ายมนุษย์ได้รับบาดเจ็บและถึงแก่ชีวิตมาแล้ว วิ่งได้เร็ว 45 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และสามารถว่ายน้ำได้อีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Casuarius casuarius*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 5 July 2012.
2. ↑  จาก itis.gov
3. 1 2 3  Davies, S. J. J. F. (2003)
4. 1 2 3 4 5 6 7  *Cassowary Bird: Feathered Velociraptor*, "Biggest & Baddest" สารคดีทางอนิมอลพลาเน็ต. ทางทรูวิชั่นส์: อังคารที่ 15 มกราคม 2556
5. 1 2 3  นกแคสโซแวรี[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Casuarius casuarius***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Casuarius casuarius ที่วิกิสปีชีส์
**วงศ์ปลาหลังเขียว** (วงศ์: Clupeidae) เป็นปลากระดูกแข็งในอันดับปลาหลังเขียว (Clupeiformes) โดยมากปลาในวงศ์นี้ เป็นปลาทะเล นิยมทำเป็นปลากระป๋อง เช่น ปลาซาร์ดีน (*Sardina pilchardus*) เป็นต้น 

แต่ก็มีหลายชนิดที่เป็นปลาน้ำจืด เช่น ปลาซิวแก้ว (*Clupeichthys aesarnensis*), ปลาหมากผาง หรือ ปลามงโกรยน้ำจืด (*Tenualosa thibaudeaui*) เป็นต้น ปลาวงศ์นี้มีลักษณะสำคัญคือ ลำตัวค่อนข้างแบนข้าง ริมฝีปากบนเป็นแผ่นกระดูกบาง ๆ มีฟันซี่เล็กละเอียด หรืออาจไม่มีเลยในบางชนิด มีเกล็ดบางแบบขอบเรียบ ปกคลุมทั่วตัว ครีบมีขนาดเล็กไม่มีก้านครีบแข็ง ครีบหางมักเว้าลึก ส่วนมากมักมีเกล็ดที่ด้านท้องเป็นสันคม ลำตัวมักเป็นสีเงินแวววาว และด้านหลังเป็นสีเขียวเรื่อ จึงเป็นที่มาของชื่อสามัญในภาษาไทย โดยมากกินแพลงก์ตอนเป็นอาหาร

แบ่งออกเป็นวงศ์ย่อย ๆ ได้อีก 5 วงศ์ (ดูในตาราง)

ในขณะที่ภาษาอังกฤษจะเรียกปลาในวงศ์นี้รวม ๆ กันว่า ปลาเฮร์ริง, ปลาแชด หรือปลาซาร์ดีน เป็นต้น ขณะที่ในภาษาไทยจะเรียกรวม ๆ กันว่า ปลากุแล, ปลากุแลกล้วย, ปลาอกแล, ปลาหมากผาง, ปลาตะลุมพุก, ปลามงโกรย หรือปลาหลังเขียว เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
2. ↑  หนังสือปลาน้ำจืดไทย โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (กรุงเทพ, พ.ศ. 2544) ISBN 974-475-655-5

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

*