recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวมู่จง** (ค.ศ. 931-969) จักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์เหลียว เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิเหลียวไท่จง ครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 951-969 สืบต่อจากจักรพรรดิเหลียวซื่อจงที่ถูกปลงพระชนม์ไปตั้งแต่ ค.ศ. 951 (พ.ศ. 1494)

กบฏ
---

ในรัชกาลของพระองค์มีข่าวลือว่าเกิดกบฏและโรคระบาดขึ้น ซึ่งเป็นการปล่อยข่าวจากฝ่ายตรงข้ามกับพระองค์ ซึ่งก็คือราชสกุลเย่ว์ลี่ทั้ง 2 สายของพระองค์และสกุลเซี่ยวของพระชายาเซี่ยว
และโปรดให้ปลดขุนนางที่เคยรับราชการในรัชสมัยจักรพรรดิเหลียวซื่อจงออกจนหมดและโปรดให้ใช้กองทัพนี้ป้องกันการกบฏจากฝั่งตรงข้ามของพระองค์และทรงใช้ความโหดร้าย
ในการปกครองกองทัพนี้ทรงใช้ความมั่นคงและความมั่นคงในการปกครองบ้านเมืองในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 952 (พ.ศ. 1495) มีพระปิตุลา (อา) พระองค์หนึ่ง
ได้ทรงเขียนจดหมายไปยังราชวงศ์โฮ่วโจวเนื้อความบอกว่า "มู่จงนั้นเป็นคนเมาและไม่มีความทะเยอทะยาน" แต่เหลียวมู่จงนั้นได้ค้นพบจดหมายฉบับนี้และสั่งประหารพระปิตุลาองค์นั้น
เดือนต่อมาทรงสั่งประหารพระเชษฐาหรือพระราชอนุชาของจักรพรรดิองค์ก่อนองค์หนึ่งคือเย่ว์ลี่หลูกัวที่พยายามก่อกบฏแต่เหลียวมู่จงทรงปราบได้ต่อมาเดือนตุลาคม ค.ศ. 953 (พ.ศ. 1496)
มีเชื้อพระวงศ์ทั้งพระเชษฐาพระราชอนุชาและขุนนางข้าราชการชั้นผู้ใหญ่หลายคนวางแผนก่อกบฏแต่เหลียวมู่จงทรงค้นพบแผนนี้จึงสั่งประหารขุนนางเหล่านั้นส่วนเชื้อพระวงศ์เหล่านั้นให้
คุมขังแทนการประหารและเหตุการณ์คล้ายคลึงนี้ได้เกิดขึ้นอีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 959 (พ.ศ. 1502) เมื่อเชื้อพระวงศ์ชุดเดิมได้รับการปล่อยตัวแต่ผู้ก่อการถูกฆ่าหมด
จักรพรรดิเหลียวมู่จงสวรรคตด้วยการถูกปลงพระชนม์ในปี ค.ศ. 969 (พ.ศ. 1512) ขณะพระชนม์เพียง 38 พรรษาเย่ว์ลี่เสียนพระราชโอรสในจักรพรรดิเหลียวซื่อจงขึ้นครองราชย์สืบต่อมามีพระนามว่าจักรพรรดิเหลียวจิ่งจง


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิเหลียวมู่จง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จักรพรรดิเหลียวซื่อจง** |  | **จักรพรรดิจีน** (พ.ศ. 1494 - พ.ศ. 1512) |  | **จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง** |

| * ด
* ค
* ก
จักรพรรดิแห่งราชวงศ์เหลียว |
| --- |
| ราชวงศ์เหลียว | 
* ไท่จู่ (อาเป่าจี)
* ไท่จง (เย-ลฺวี่ เต๋อกวัง)
* ชื่อจง (เย-ลฺวี่ รฺหวัน)
* มู่จง (เย-ลฺวี่ จิ่ง)
* จิ่งจง (เย-ลฺวี่ เสียน)
* เชิ่งจง (เย-ลฺวี่ หลงซฺวี่)
* ซิงจง (เย-ลฺวี่ จงเจิน)
* เต้าจง (เย-ลฺวี่ หงจี)
* เทียนจั้ว (เย-ลฺวี่ หยานสี่)

 |
| ราชวงศ์เหลียวตะวันตก | 
* เต๋อจง (เย-ลฺวี่ ต้าฉือ)
* กั่นเทียนหฺวังโฮ่ว (เซี่ยว ถ่าปู้ยาน) (สำเร็จราชการแทน)
* เหรินจง (เย-ลฺวี่ อี๋เลี่ย)
* เฉิงเทียนไท่โฮ่ว (เย-ลฺวี่ ผู่ซู่หวาน) (สำเร็จราชการแทน)
* มั่วจู่ (เย-ลฺวี่ จื๋อหลูกู่)
* ชฺวีชู-ลฺวี่

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**จักรพรรดิเหลียวเทียนจั้ว** (จีนตัวย่อ: 辽天祚帝; จีนตัวเต็ม: 遼天祚帝; พินอิน: *Liáo Tiānzuò Dì*; 5 มิถุนายน ค.ศ. 1075 – ค.ศ. 1128 หรือ 1156) ชื่อตัวว่า **เย-ลฺวี่ หยานสี่** (จีน: 耶律延禧; พินอิน: *Yēlǜ Yánxǐ*) และชื่อรองว่า **หยานหนิง** (จีนตัวย่อ: 延宁; จีนตัวเต็ม: 延寧; พินอิน: *Yánníng*) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์เหลียวที่นำโดยชาวกีตัน พระองค์ขึ้นครองบัลลังก์ต่อจากพระอัยกาของพระองค์คือจักรพรรดิเหลียวต้าวจง ในปี ค.ศ. 1101 และครองราชย์จนกระทั่งราชวงศ์เหลียวล่มสลายในปี ค.ศ. 1125

การรุกรานของจิน
---------------

ในรัชสมัยของจักรพรรดิเทียนจั้ว ชนเผ่านฺหวี่เจินที่นำโดยจักรพรรดิจินไท่จู่ ได้ก่อตั้งราชวงศ์จินในปี ค.ศ. 1115 จักรพรรดิไท่จู่เป็นพันธมิตรกับราชวงศ์ซ่งเหนือที่นำโดยชาวฮั่นเพื่อต่อต้านราชวงศ์เหลียว และเริ่มสถาปนาอำนาจเหนือดินแดนเหลียวเดิมในมองโกเลียนอก

อ้างอิง
-------



| * ด
* ค
* ก
จักรพรรดิแห่งราชวงศ์เหลียว |
| --- |
| ราชวงศ์เหลียว | 
* ไท่จู่ (อาเป่าจี)
* ไท่จง (เย-ลฺวี่ เต๋อกวัง)
* ชื่อจง (เย-ลฺวี่ รฺหวัน)
* มู่จง (เย-ลฺวี่ จิ่ง)
* จิ่งจง (เย-ลฺวี่ เสียน)
* เชิ่งจง (เย-ลฺวี่ หลงซฺวี่)
* ซิงจง (เย-ลฺวี่ จงเจิน)
* เต้าจง (เย-ลฺวี่ หงจี)
* เทียนจั้ว (เย-ลฺวี่ หยานสี่)

 |
| ราชวงศ์เหลียวตะวันตก | 
* เต๋อจง (เย-ลฺวี่ ต้าฉือ)
* กั่นเทียนหฺวังโฮ่ว (เซี่ยว ถ่าปู้ยาน) (สำเร็จราชการแทน)
* เหรินจง (เย-ลฺวี่ อี๋เลี่ย)
* เฉิงเทียนไท่โฮ่ว (เย-ลฺวี่ ผู่ซู่หวาน) (สำเร็จราชการแทน)
* มั่วจู่ (เย-ลฺวี่ จื๋อหลูกู่)
* ชฺวีชู-ลฺวี่

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวเซิ่งจง** (เย่ว์ลี่หลงซีว์) (ค.ศ. 971 - 1031) จักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์เหลียว ประสูติเมื่อ ค.ศ. 972 (พ.ศ. 1515) โดยเป็นพระราชโอรสใน จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง กับ เซี่ยวไทเฮา

ทรงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเหลียวเซิ่งจง เมื่อ ค.ศ. 982 (พ.ศ. 1525) ขณะพระชนม์เพียง 11 พรรษา เนื่องจากยังทรงพระเยาว์เซี่ยวไทเฮาจึงต้องเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ในช่วงนั้นกองทัพซ่งที่นำโดยจักรพรรดิซ่งไท่จง (เจ้ากวงอี้)กำลังรุกรานเมืองหลวงทางใต้ของเหลียว คือกรุงปักกิ่งในปัจจุบัน

ปี ค.ศ. 1004 (พ.ศ. 1547) ทรงนำกองทัพเหลียวขนาดใหญ่บุกเข้ามายังดินแดนของราชวงศ์ซ่ง โดยทรงตั้งค่ายนอกเมืองแห่งหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือขึ้นไป 100 ไมล์จากเมืองไคฟง ซึ่งผลจบลงด้วยการทำสนธิสัญญาเมื่อกลางเดือนมกราคม ค.ศ. 1005 (พ.ศ. 1548) ผลของสนธิสัญญานี้คือจีนต้องยกผ้าไหม 100,000 ม้วนและเงินอีก 200,000 ออนซ์ 

ในรัชกาลนี้ถือเป็นยุคทองของราชวงศ์เหลียวอย่างแท้จริง เพราะมีความเจริญทุกด้านเข้ามาสู่ต้าเหลียว โปรดให้มีระบบการคัดเลือกขุนนาง และพระพุทธศาสนาเผยแผ่เข้ามาสู่อาณาจักรต้าเหลียว 

ฮ่องเต้เซิ่งจงยังรุกรานอาณาจักรโครยอ (เกาหลี) ถึงสามครั้ง เพราะทรงไม่แน่ใจในนโยบายการต่างประเทศของทางโครยอและทรงเกรงว่าจะไปเข้าพวกกับต้าซ่ง ในค.ศ. 993 เสียวซุนหนิงได้นำทัพคิตันบุกเข้าไปในอาณาจักรโครยอ ประสบความสำเร็จแต่การเจรจาปักปันดินแดนไม่เป็นผลตามต้องการจึงถอยทัพกลับ ในค.ศ. 1009 อาณาจักรโครยอเกิดกลียุคแย่งชิงอำนาจกัน ฮ่องเต้เซิ่งจงทรงนำทัพด้วยพระองค์เองเข้าไปในโครยอ สังหารแม่ทัพคังโจและตีเมืองแคซอง เมืองหลวงของโครยอได้ ฮ่องเต้เซิ่งจงทรงเจรจากับพระเจ้าฮย็อนจงแห่งโครยอ ทรงเรียกร้องให้โครยอมาเป็นประเทศราชของเหลียวและยกดินแดนทางตอนเหนือให้ ซึ่งพระเจ้าฮย็อนจงก็ทรงไม่ยอม ฮ่องเต้เซิ่งจงทรงเห็นว่าถ้าประทับอยู่ในโครยอต่อไปเสบียงอาจถูกตัดขาดจึงทรงนำทัพถอยกลับ

ในค.ศ. 1019 ทัพคิตันบุกเข้าไปในโครยออีกครั้งนำโดยเสียวไป่หยา แต่ไม่ประสบความสำเร็จ สงครามระหว่างเหลียวกับโครยอจึงเลิกไปแต่บัดนั้น

สวรรคตในปี ค.ศ. 1031 (พ.ศ. 1574) ขณะพระชนม์ได้ 60 พรรษา ทรงครองราชย์ได้ยาวนานที่สุดของราชวงศ์ เป็นเวลา 49 ปี แต่หลังสิ้นรัชสมัยของพระองค์แล้ว ราชวงศ์ก็เริ่มเสื่อมและอ่อนแอลง จนในที่สุดก็ถูกพวกจินหรือกิมผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งในที่สุด พระราชโอรสของพระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเหลียวซิ่งจงสืบต่อมา


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิเหลียวเซิ่งจง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง** |  | **จักรพรรดิจีน** (พ.ศ. 1525 - พ.ศ. 1574) |  | **จักรพรรดิเหลียวซิ่งจง** |

| * ด
* ค
* ก
จักรพรรดิแห่งราชวงศ์เหลียว |
| --- |
| ราชวงศ์เหลียว | 
* ไท่จู่ (อาเป่าจี)
* ไท่จง (เย-ลฺวี่ เต๋อกวัง)
* ชื่อจง (เย-ลฺวี่ รฺหวัน)
* มู่จง (เย-ลฺวี่ จิ่ง)
* จิ่งจง (เย-ลฺวี่ เสียน)
* เชิ่งจง (เย-ลฺวี่ หลงซฺวี่)
* ซิงจง (เย-ลฺวี่ จงเจิน)
* เต้าจง (เย-ลฺวี่ หงจี)
* เทียนจั้ว (เย-ลฺวี่ หยานสี่)

 |
| ราชวงศ์เหลียวตะวันตก | 
* เต๋อจง (เย-ลฺวี่ ต้าฉือ)
* กั่นเทียนหฺวังโฮ่ว (เซี่ยว ถ่าปู้ยาน) (สำเร็จราชการแทน)
* เหรินจง (เย-ลฺวี่ อี๋เลี่ย)
* เฉิงเทียนไท่โฮ่ว (เย-ลฺวี่ ผู่ซู่หวาน) (สำเร็จราชการแทน)
* มั่วจู่ (เย-ลฺวี่ จื๋อหลูกู่)
* ชฺวีชู-ลฺวี่

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**เขากิลเบิร์ท** (อังกฤษ: Gilbert Hill, มราฐี: गिलबर्ट हिल; *คิลพรรฏ*) เป็นหินเนินยอดป้าน เสาหินมอนอลิธหินบะซอลต์ดำความสูง 200 ft (61 m) ในย่านอานเธรี มุมไบ ประเทศอินเดีย เขามีหน้าผาความชันสูงซึ่งเกิดจากลาวาที่หลอมเหลวและถูกบีบออกมาจากโลกในยุคเมโสโซอิกราว 66 ล้านปีก่อน ซึ่งพบกระจัดกระจายทั่วไปในบริเวณที่ปัจจุบันคือรัฐมหาราษฏระ, รัฐคุชราต และ รัฐมัธยประเทศ กินพื้นที่กว่า 50,000 ตารางกิโลเมตร (19,000 ตารางไมล์) อันเป็นผลจากการปะทุของภูเขาไฟในเวลานั้น

เขากิลเบิร์ทได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติในปี 1952 และในปี 2007 เป็นโครงสร้างภายใต้การคุ้มครองเกรด II ของเทศบาลมหานครมุมไบ (MCGM) ในปัจจุบัน การขุดเจาะหินจากเขาและพื้นที่รอบ ๆ จึงเป็นสิ่งผิดกฎหมาย อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันพบว่าเขากิลเบิร์ทเผชิญกับการกรัดกร่อนรุนแรงในระดับหนึ่ง

บนยอดของเขาเป้นที่ตั้งของมนเทียรสองแห่ง คือ โคเทวีมนเทียร กับ ทุรคามาตามนเทียร สามารถเข้าถึงได้โดยการปีนบันไดที่สบักเข้าไปในเขา บนยอดเขาเป็นจุดชมวิวของย่านชานเมืองมุมไบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Times of India* (Bombay) article dated 16 December 2004.
2. ↑  Thomas, Shibu (2007-09-10). "Gilbert Hill to be Heritage Structure". *The Times of India*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-20. สืบค้นเมื่อ 2008-05-02.
3. ↑  Singh, Vijay (2006-07-06). "Gilbert Hill is on shaky ground". *The Times of India*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-20. สืบค้นเมื่อ 2006-07-06.
**ทิวเขาดงพญาเย็น** เป็นทิวเขาที่ทอดตัวต่อเนื่องจากทิวเขาเพชรบูรณ์ เป็นแนวกั้นเขตระหว่างภาคกลางและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย เริ่มจากจังหวัดลพบุรี ผ่านบางส่วนของนครราชสีมาจนถึงนครนายก รวมความยาวประมาณ 129 กิโลเมตร

หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดที่อ้างถึงดงพญาเย็น ปรากฎเป็นข้อความที่พระเจ้าอู่ทอง ปฐมกษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา ตอบพระราชสาส์นไปถึงพระเจ้าฟ้างุ้ม ปฐมกษัตริย์แห่งล้านช้าง เมื่อครั้งเจ้าฟ้างุ้มคิดขยายดินแดนลงมายังลุ่มน้ำเจ้าพระยา ในชื่อ "ดงสามเส้า" ความว่า "เฮาหากเป็นพี่น้องกันมาตั้งแต่ขุนบรมพุ้นดาย  เจ้าอยากได้บ้านได้เมือง ให้เจ้าเอาแต่เขตแดนดงสามเส้า (ดงพญาไฟ) เมือเท่าพูพะยาผ่อและแดนเมืองนะคอนไทเป็นเจ้าท้อน  อันหนึ่งข้อยจักส่งน้ำอ้อยน้ำตาลซู่ปี  อันหนึ่ง ลูกหญิงข้าชื่อนางแก้วยอดฟ้า ใหญ่มาแล้วจักส่งเมือให้ปัดเสื่อปูหมอนแก่เจ้าฟ้าแล…"

ช่องเขาบริเวณทิวเขาดงพญาเย็นเป็นช่องเขาสำคัญแต่โบราณ ปรากฎโบราณสถานที่พบระหว่างเส้นทางคือ ปรางค์นางผมหอมใกล้บ้านโคกคลี แสดงว่าการติดต่อระหว่างเมืองพระนครผ่านเมืองพิมายไปยังละโว้ (ลพบุรี) และเมืองศรีเทพ ล้วนต้องผ่านเส้นทางนี้ ในสมัยอยุธยาเส้นทางผ่านดงพญาเย็นช่วงจากลพบุรีไปโคราช เป็นเส้นทางที่กองทัพของเจ้าสามพระยาและสมเด็จพระนเรศวรมหาราชใช้เดินทัพไปโจมตีเมืองเขมร 

ในอดีตเรียกดงพญาเย็นว่า **ดงพญาไฟ** มีคำกล่าวว่า ใครที่ต้องเดินทางผ่านดงพญาไฟ ให้เตรียมหม้อดินติดตัวไปด้วย สำหรับใส่กระดูกของตัวเองฝากเพื่อนกลับมาด้วย ภายหลังพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวกราบทูลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ขอให้เปลี่ยนชื่อเรียกว่า "ดงพญาเย็น"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Caves of Lopburi - Caves & Caving in Thailand" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2019-01-19. สืบค้นเมื่อ 2023-06-22.
2. ↑  "ภูเขาที่สำคัญในประเทศไทย". สำนักงานสิ่งแวดล้อมและควบคุมมลพิษที่ 13 (ชลบุรี).
3. ↑  ศรัณย์ บุญประเสริฐ. "ตำนานดงพญาเย็น สู่มรดกโลก". สารคดี.
4. ↑  "จากดงพญาไฟสู่เขาใหญ่ จากปากประตูสู่นรกสู่สถานที่พักผ่อนยอดนิยม".

| * ด
* ค
* ก
ทิวเขาในประเทศไทย |
| --- |
| 
* จันทบุรี
* ดงพญาเย็น
* แดนลาว
* ตะนาวศรี
* ถนนธงชัย
	+ ถนนธงชัยกลาง
	+ ถนนธงชัยตะวันตก
	+ ถนนธงชัยตะวันออก
* นครศรีธรรมราช
* บรรทัด
* ผีปันน้ำ
	+ ขุนตาน
* พนมดงรัก
* เพชรบูรณ์
* ภูเก็ต
* ภูพาน
* สันกาลาคีรี
* สันกำแพง
* หลวงพระบาง

 |
แผนที่ประมาณการพื้นที่ที่มีเถ้าภูเขาไฟตกระหว่างการระเบิดใน ค.ศ. 1815 พื้นที่สีแดงซึ่งมีความเข้มสีต่างกันแสดงปริมาณเถ้าภูเขาไฟ สังเกตว่าเถ้าภูเขาไฟลอยไปตกไกลถึงเกาะชวา บอร์เนียว และซูลาเวซี (ความหนา 1 ซม.)
เมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1815 **เขาตัมโบรา**บนเกาะซุมบาวาของประเทศอินโดนีเซีย (ในขณะนั้นยังเป็นอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์) ได้เกิดระเบิดขึ้น เป็นการปะทุของภูเขาไฟครั้งรุนแรงที่สุดในโลกครั้งหนึ่งเท่าที่มีการบันทึก โดยมีระดับความรุนแรง 7 ตามดัชนีวัดความรุนแรงของการปะทุ (VEI)

แรงระเบิดทำให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวได้ยินไกลไปถึง 850 กิโลเมตร ชาวบ้านได้รายงานว่า ต้นไม้บนเกาะล้มระเนระนาด และลาวาไหลนองท่วมพื้นบริเวณรอบภูเขาไฟ ทำให้ทุ่งนาถูกทำลาย และท้องฟ้าในบริเวณนั้นมืดมัว เพราะไร้แสงอาทิตย์นานถึง 2 วัน การปะทุของเขาตัมโบราในครั้งนั้นได้ทำให้นักวิทยาศาสตร์เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างดินฟ้าอากาศกับการระเบิดของภูเขาไฟดียิ่งขึ้น เพราะนักวิทยาศาสตร์ชาวฝรั่งเศสได้รายงานว่า หลังจากที่เขาตัมโบราปะทุได้ไม่นานผิวโลกก็ได้รับแสงอาทิตย์น้อยลงถึงร้อยละ 20 และอุณหภูมิของอากาศในแถบซีกโลกเหนือได้ลดลงมาก เพราะในบรรยากาศเหนือโลกมีฝุ่น และละอองภูเขาไฟปะปนมากมาย ซึ่งเถ้าถ่านเหล่านี้ต้องใช้เวลานานหลายปีจึงจะตกสู่โลกหมด[]

อ้างอิง
-------

1. ↑  Earth Observatory
2. ↑  
Briffa, K.R.; Jones, P.D.; Schweingruber, F.H.; Osborn, T.J. (1998). "Influence of volcanic eruptions on Northern Hemisphere summer temperature over 600 years". *Nature*. **393** (6684): 450–455. Bibcode:1998Natur.393..450B. doi:10.1038/30943.
**ทิม วีเซอ** (อังกฤษ: Tim Wiese , เกิด 17 ธันวาคม 2524) อดีต ผู้รักษาประตู ชาวเยอรมันจากสโมสร แวร์เดอร์ เบรเมน ซึ่งปัจจุบันได้ผันตัวมาเป็นนักมวยปล้ำอาชีพโดยได้เซ็นสัญญากับ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ค่ายมวยปล้ำชื่อดัง

อาชีพนักฟุตบอล
--------------

วีเซอเริ่มต้นอาชีพในฐานะนักเตะเยาวชนกับสโมสรเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในปี พ.ศ. 2530 ก่อนที่อีก 2 ปีต่อมาจะได้ย้ายมาร่วมทีมเยาวชนของสโมสร ไบเออร์ 04 เลเวอร์คูเซิน และอยู่ในทีมเยาวชนของทีมห้างขายยานานถึง 10 ปีก่อนจะย้ายมาร่วมทีมสโมสร ฟอร์ทูน่า โคโลญจน์ เมื่อปี พ.ศ. 2542 ขณะอายุได้ 18 ปี

หลังจากนั้นจึงได้ย้ายมาร่วมทีมสำรองของสโมสร ไกเซอร์สเลาเทิร์น เมื่อปี พ.ศ. 2544 ก่อนจะก้าวขึ้นมาติดทีมชุดใหญ่เมื่อปี พ.ศ. 2545 และได้ขึ้นมาเป็นมือ 1 ของทีมในฤดูกาลต่อมา

จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2548 สโมสร แวร์เดอร์ เบรเมน ได้ซื้อตัววีเซอเข้ามาร่วมทีมเพื่อมาแทน อันเดรียส ไรน์เค่ ที่อายุเยอะโดยฤดูกาลนั้นวีเซอสามารถพาทีมเจ้านกนางนวลภายใต้การคุมทีมของ โธมัส ชาฟ คว้าตำแหน่งรองแชมป์ไปครอง

หลังจากอยู่กับทีมเจ้านกนางนวลนานถึง 7 ปีวีเซอก็ได้ย้ายไปร่วมทีม ฮอฟเฟ่นไฮม์ เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ด้วยค่าตัวไม่เปิดเผยแต่ผลงานของเขากับทีมกลับตกลงและยังมีอาการบาดเจ็บรบกวนทำให้ในวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2557 ทางสโมสรฮอฟเฟ่นไฮม์ได้ตัดสินใจยกเลิกสัญญาของวีเซอ

และในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 วีเซอก็ได้ประกาศแขวนถุงมืออย่างเป็นทางการเมื่ออายุได้ 33 ปี

อาชีพนักมวยปล้ำ
---------------

ในเดือน กันยายน พ.ศ. 2557 หรือ 2 เดือนก่อนจะประกาศแขวนถุงมือระหว่างเป็นนักเตะไร้สังกัดวีเซอได้ไปปรากฏตัวในฐานะคนตีระฆังรับเชิญให้กับ **WWE** ในการปล้ำแมตช์หนึ่งที่ นครแฟรงค์เฟิร์ต

โดยวีเซอได้เซ็นสัญญาเป็นนักมวยปล้ำฝึกหัดกับ WWE โดยถูกส่งไปอยู่ในส่วนของ NXT และในวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2559 วีเซอได้เปิดเผยว่าตัวของเขาได้รับสัญญาการเป็นนักมวยปล้ำทดลองงานจาก ทริปเปิลเอช ซึ่งเป็นรองประธานฝ่ายพัฒนานักมวยปล้ำและได้ถูกส่งไปฝึกเพิ่มเติมกับ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เพอร์ฟอร์มเมนซ์ เซ็นเตอร์ เพื่อรอการเปิดตัวเป็นนักมวยปล้ำอาชีพ

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------
**ทอมัส พินชอน** (อังกฤษ: Thomas Pynchon; เกิด 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2480) เป็นนักเขียนชาวอเมริกัน ผลงานของเขามักมีเนื้อหาซับซ้อน เกี่ยวข้องกับแนวคิดโมเดิร์นชั้นสูงและโพสต์โมเดิร์น นวนิยายลำดับที่ 3 *Gravity's Rainbow* ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในผลงานชิ้นเอกของเขา

ประวัติ
-------

ทอมัส พินชอน เกิดเมื่อ พ.ศ. 2480 ที่เมืองเกลนโคฟ รัฐนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นหนึ่งในบุตร 3 คนของทอมัส พินชอน ซีเนียร์ และแคเทอริน เบนเนตต์ เมื่ออายุได้ 16 ปี เขาเข้าศึกษาในสาขาฟิสิกส์วิศวกรรมที่มหาวิทยาลัยคอร์เนล แต่พอจบปี 2 เขาก็ไปรับราชการทหารสังกัดกองทัพเรือสหรัฐ ก่อนจะกลับมาเรียนที่คอร์เนลอีกครั้ง หลังสำเร็จการศึกษา เขาก็เริ่มต้นเขียนนิยายเล่มแรก *V.* ในปี พ.ศ. 2516 พินชอนตีพิมพ์ *Gravity's Rainbow* ซึ่งได้เข้าชิงรางวัลเนบิวลา และหนึ่งปีต่อมา ได้รับรางวัล National Book Award for Fiction (ร่วมกับไอแซก ซิงเกอร์) นอกจากนี้ นิตยสารไทม์ยังจัดให้หนังสือเล่มนี้เป็นหนึ่งในนิยาย 100 เล่มที่ดีที่สุดตลอดกาลอีกด้วย

ในปี พ.ศ. 2531 เขาได้รับรางวัล MacArthur Fellows Program ซึ่งมอบให้แก่บุคคลที่มีความเป็นเลิศในสาขาต่าง ๆ 2 ปีต่อมาเขาก็สมรสกับเมลานี แจ็กสัน ซึ่งเป็นเหลนสาวของธีโอดอร์ รูสเวลต์ ประธานาธิบดีคนที่ 26 ของสหรัฐ และเป็นตัวแทนของเขาเอง ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 1 คน นอกจากจะมีชื่อเสียงในด้านการเขียนแล้ว พินชอนยังขึ้นชื่อในเรื่องการเก็บตัว รูปถ่ายเพียงไม่กี่ภาพของเขาส่วนใหญ่มาจากสมัยเรียน พินชอนไม่ชอบให้สัมภาษณ์กับสื่อ จึงก่อให้เกิดข้อสันนิษฐานต่าง ๆ เกี่ยวกับตัวตนของเขา โดยครั้งหนึ่ง สื่อเคยตั้งข้อสังเกตว่าตัวตนที่แท้จริงของพินชอนคือ เจ. ดี. แซลินเจอร์ ผู้เขียน *The Catcher in the Rye*

ผลงาน
-----

### นวนิยาย

* *V.* (พ.ศ. 2506)
* *The Crying of Lot 49* (พ.ศ. 2509; **การเฝ้ารออันเงียบงัน** แปลโดย จุฑามาศ แอนเนียน)
* *Gravity's Rainbow* (พ.ศ. 2516)
* *Vineland* (พ.ศ. 2533)
* *Mason & Dixon* (พ.ศ. 2540)
* *Against the Day* (พ.ศ. 2549)
* *Inherent Vice* (พ.ศ. 2552)
* *Bleeding Edge* (พ.ศ. 2556)

### รวมเรื่องสั้น

* *Slow Learner* (พ.ศ. 2527)

อ้างอิง
-------

1. ↑  1973 Award Winners & Nominees by Worlds Without End
2. ↑  National Book Awards - 1974
3. ↑  Time Magazine's All-Time 100 Novels
4. ↑  การเฝ้ารออันเงียบงัน The Crying of Lot 49 โดย Thomas Pynchon[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทอมัส พินชอน
* วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ **ทอมัส พินชอน**
**ไส้เดือนน้ำ** (อังกฤษ: Tubiflex worm; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Tubiflex tubiflex*) เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่เป็นสัตว์พวกหนอนปล้องชนิดหนึ่ง 

มีการดำรงชีวิตอยู่ตามแหล่งน้ำจืดต่าง ๆ โดยกินอาหารจำพวกอินทรียวัตถุที่เน่าเปื่อยในดินชั้นล่างของแหล่งน้ำที่อาศัย จะขุดรูคล้ายท่อหรือหลอดในโคลนโดยทิ้งให้ส่วนหัวอยู่ด้านล่าง และยื่นออกมาเฉพาะส่วนท้ายของหางโผล่ออกมาจากดิน ส่วนของหางจะทำหน้าที่ในการโบกกลับไปมา ทำให้เกิดการหมุนเวียนของกระแสน้ำเพื่อแลกเปลี่ยนออกซิเจนในการหายใจด้วย ดังนั้นจะเห็นไส้เดือนน้ำมักรวมกลุ่มกันเป็นก้อนโบกตัวไปมาใต้พื้นน้ำ

ไส้เดือนน้ำนิยมให้เป็นอาหารปลา โดยเฉพาะปลาสวยงาม มีคุณค่าทางสารอาหาร คือ ประกอบไปด้วยโปรตีนร้อยละ 60, ไขมันร้อยละ 6.50, ความชื้นร้อยละ 6, ไฟเบอร์ร้อยละ 0.30 ถือว่ามีคุณค่าทางสารอาหารสูงกว่าหนอนแดงเสียอีก แต่ทว่าไส้เดือนน้ำมักมีความสกปรก เมื่อนำไปให้ปลากิน ปลามักจะป่วยหรือตายได้ง่าย ๆ ฉะนั้นก่อนจะให้ ผู้เลี้ยงจึงต้องทำความสะอาดด้วยการล้างด้วยน้ำเปล่าสะอาด ๆ หลายครั้ง อีกทั้งการเก็บรักษาก็ยุ่งยากกว่าอาหารปลาที่เป็นอาหารสดทั่วไป โดยต้องให้ออกซิเจนตลอดเวลา จึงมักเก็บไว้ในภาชนะที่มีระบบน้ำไหลผ่านตลอดเวลา ไม่เช่นนั้นไส้เดือนน้ำจะตายได้และจะทับถมกันจนน้ำเน่าเสีย ส่งกลิ่นเหม็น

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov
2. ↑  หน้า 54, *อาหารของเหล่าปลาทอง 2* คอลัมน์ Colorful Cyprinids โดย Teenueng, กองบรรณาธิการ. นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 31 ปีที่ 3: มกราคม 2013
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

"ความกังขาของนักบุญทอมัส" โดย คาราวัจโจ
**ทอมัสกังขา** หรือ **ทอมัสขี้สงสัย** (อังกฤษ: **Doubting Thomas**) เป็นวลีที่หมายถึงผู้ที่ปฏิเสธไม่ยอมเชื่อในสิ่งที่ได้ฟังโดยไม่ได้สัมผัสหรือเห็นหลักฐานโดยตรง หรือ คนขี้สงสัย

ที่มา
-----

วลีนี้มาจากคัมภีร์ไบเบิลที่กล่าวถึงนักบุญทอมัสหนึ่งในอัครสาวกสิบสององค์ผู้ไม่เชื่อว่าพระเยซูคืนชีพจริงและต้องการสิ่งพิสูจน์ (จอห์น 20:24-29) แม้ว่าคัมภีร์ไบเบิลกล่าวว่านักบุญทอมัสได้แตะต้องแผลของพระเยซูจริง หลังจากที่ได้เห็นพระเยซูมีชีวิตและพระเยซูอนุญาตให้แตะแผลแล้ว — ตามพระวรสารนักบุญจอห์น — นักบุญทอมัสก็มีความศรัทธาในตัวพระเยซู; เหตุการณ์นี้ทำให้นักบุญทอมัสได้รับชื่อว่า "ทอมัสผู้ศรัทธา" (Thomas the Believer)

การใช้ทางศิลปะ
--------------

นอกจากจะเป็นวลีแล้ว "ความกังขาของนักบุญทอมัส" ยังใช้เป็นหัวข้อของศิลปกรรมในชุดชีวิตของพระเยซู เช่นงานเขียนของคาราวัจโจหรือเจอราร์ด ฟาน โฮนท์ฮอร์สต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  จอห์น 20:24-29[*ลิงก์เสีย*]

ดูเพิ่ม
-------

* ทอมัสอัครสาวก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ความกังขาของนักบุญทอมัส
**ตี๋เหรินเจี๋ย ดาบทะลุคนไฟ** (อังกฤษ: Detective Dee, Detective Dee and the Mystery of the Phantom Flame, จีนตัวเต็ม: 狄仁傑之通天帝國（臺：通天神探狄仁傑, จีนตัวย่อ: 狄仁杰之通天帝国) ภาพยนตร์กำลังภายในแนวสืบสวนสอบสวนสัญชาติฮ่องกง นำแสดงโดย หลิว เต๋อหัว, หลิว เจียหลิง, หลี่ ปิงปิง, เหลียง เจียฮุย, เติ้งเชา กำกับโดย ฉีเคอะ ภาพยนตร์ออกฉายทั่วโลก

เรื่องย่อ
---------

ในแผ่นดินยุคราชวงศ์ถัง ที่เมืองลั่วหยาง พระนางบูเช็คเทียนได้ขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้โดยสมบูรณ์ ซึ่งในราชสำนักกำลังมีการเฉลิมฉลองด้วยการสร้างพระพุทธรูปขนาดใหญ่ แต่แล้วจู่ ๆ นายช่างผู้ควบคุมการสร้างก็ได้เกิดไฟลุกไหม้ท่วมตัวเสียชีวิตอย่างปริศนา ซึ่งก่อนหน้านั้นก็ได้มีเหตุการณ์ลึกลับเช่นนี้เกิดขึ้นมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง พระนางจึงมีราชโองการให้เบิกตัว ตี๋เหรินเจี๋ย นักสืบราชสำนักผู้ถูกควบคุมตัวในคุกนานถึง 8 ปี ด้วยข้อหาท้าทายอำนาจพระนาง ออกมาเพื่อให้สืบสวนเรื่องราวเหล่านี้ ตี๋เหรินเจี๋ยถูกปล่อยตัวออกมา โดยมี จิงเอ๋อ หญิงสาวรับใช้คนสนิทของพระนางบูเช็คเทียนเป็นผู้ควบคุม

การสืบสวนของ ตี๋เหริ่นเจี๋ยได้พาเขาเข้าไปในตลาดมืด ซึ่งทำให้ค้นพบกับหลักฐานถึงวิธีการเผาไหม้จากภายในร่างกายเหยื่อ คือ ฟอสฟอรัสขาว ซึ่งทั้งหมดก็โยงไปที่ พ่อมดวังหลวง ที่ปรึกษาคนสำคัญของฮ่องเต้ แต่นั้นก็หมายถึงการที่เขาต้องท้าทายกับอำนาจของประมุขของประเทศอีกครั้ง

นักแสดง
-------

* ตี๋เหรินเจี๋ย...หลิว เต๋อหัว
* พระนางบูเช็คเทียน...หลิว เจียหลิง
* จิงเอ๋อ...หลี่ ปิงปิง
* ชาทา...เหลียง เจียฮุย
* เป่ย ตงไหล...เติ้งเชา

เบื้องหลังและการเข้าฉาย
-----------------------

*Detective Dee* หรือในชื่อเต็มว่า *Detective Dee and the Mystery of the Phantom Flame* เป็นภาพยนตร์กำลังภายในแฟนตาซีแนวสืบสวนสอบสวนจากการกำกับของ ฉีเคอะ ผู้กำกับฯชื่อดังของฮ่องกง โดยสร้างมาจากบุคคลที่มีตัวตนในประวัติศาสตร์ คือ ตี๋เหรินเจี๋ย และพระนางบูเช็คเทียน รวมถึง จิงเอ๋อ ด้วย ซึ่งในเรื่องผู้สร้างได้สร้างให้เธอเป็นผู้เชี่ยวชาญวิทยายุทธด้วย

เมื่อออกฉายแล้ว ได้รับเกียรติให้ร่วมฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโต ที่แคนาดา และเทศกาลภาพยนตร์เวนิซ ที่อิตาลี โดยในเทศกาลนี้ได้มีชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมอีกด้วย รวมถึงมีชื่อเข้าชิงรางวัลในเทศกาลเอเชียน ฟิล์ม อวอร์ดส์ และภาพยนตร์ฮ่องกงยอดเยี่ยม  และได้ออกฉายมากกว่า 20 ประเทศทั่วโลก เวปไซด์ box office mojo กวาดรายได้ในจีนมากกว่า 51 ล้านดอลล่าห์สหรัฐ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Detective Dee and the Mystery of the Phantom Flame - เกร็ดจากภาพยนตร์
2. ↑  Detective Dee nominated in 67th Venice International Film Festival (อังกฤษ)
3. ↑  Cine-Asia Films eclipse 30th Hong Kong Film Awards 2011 (อังกฤษ)[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ตี๋เหรินเจี๋ย ดาบทะลุคนไฟ* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**วัดหนองยาวสูง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองยาว อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่ 2 งาน

วัดหนองยาวสูงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2343 โดยมีพระอาจารย์เกษมเป็นผู้มาดำเนินการสร้างขึ้นได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2350 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 5 เมตร ยาว 14 เมตร

ที่ตั้งวัดเป็นเนินสูงเชิงภูเขา อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 4 เมตร ยาว 6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2350 สร้างด้วยคอนกรีตที่ฝาผนังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนด้วยสีฝุ่น เกี่ยวกับพุทธประวัติรวมถึงมีภาพชีวิตความเป็นอยู่ของชาวไทยวน หน้าบันลงรักประดับกระจกเช่นกันแต่เป็นกระจกสี ๆ ทำลวดลายด้านหนึ่งเป็นลายพระอาทิตย์ ด้านหนึ่งเป็นลายพระจันทร์ หลังคาอุโบสถมุงกระเบื้อง เครื่องลำยองทำจากไม้ลงรัก ประดับกระจกสีทอง

ศาลาการเปรียญกว้าง 15 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างด้วยไม้เมื่อ พ.ศ. 2505 หอสวดมนต์กว้าง 4 เมตร ยาว 12 เมตรสร้างด้วยไม้เมื่อ พ.ศ. 2512 กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และเจดีย์รูปทรงที่นิยมสร้างในสมัยรัตนโกสินทร์ คาดว่าน่าจะสร้างขึ้นพร้อม ๆ กับวัด ว่ากันว่าภายในมีกรุวัตถุมงคลอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนองยาวสูง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  สายพิณ สุภา. "วิถีชีวิตคนไทยยวนในจิตรกรรมฝาผนังภายในพระอุโบสถวัดหนองยาวสูง ตำบลหนองยาวสูง อำเภอเมือง จังหวัดสระบุรี". มหาวิทยาลัยศิลปากร.
3. ↑  "วัดหนองยาวสูง". มิวเซียมไทยแลนด์.
รูปวาดตับเต่านา
**ตับเต่านา** หรือ **ผักตับเต่า**, **ตับเต่าน้ำ**, **บัวฮาวาย** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Hydrocharis morsus-ranae*; อังกฤษ: Frogbit, ในอเมริกาเหนือเรียก Common Frogbit หรือ European Frogbit) เป็นพืชลอยน้ำ อายุหลายฤดู จัดอยู่ในสกุล *Hydrocharis* วงศ์ Hydrocharitaceae ขึ้นตามแหล่งน้ำตื้น ๆ แหล่งน้ำนิ่งทั่วไป หรือในนา มีไหลทอดเลื้อย ถ้าน้ำตื้นจะมีรากยึดดินใต้น้ำ ใบโผล่เหนือน้ำหรือลอยที่ผิวน้ำ ตับเต่านามีการกระจายพันธุ์ในทวีปยุโรปและเอเชีย พบได้ที่ความสูง 0–1,200 เมตร จากระดับน้ำทะเล สำหรับประเทศไทยพบได้ทุกภาค

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

ต้นเจริญเติบโตอยู่ในน้ำ มีรากและสามารถแตกไหลเป็นเส้นสีขาว เกิดเป็นกระจุกทางด้านล่างของกลุ่มใบ ปลายไหลเจริญเติบโตเป็นต้นใหม่ ใบโผล่เหนือน้ำหรือลอยที่ผิวน้ำ รูปหัวใจหรือรูปไข่ กว้าง 2.5–7.5 เซนติเมตร ยาว 2.5–6 เซนติเมตร ใบเดี่ยว ฐานใบเว้าเป็นรูปหัวใจค่อนข้างกลม ขอบใบเรียบ ปลายใบมน ใบด้านบนสีเขียวเข้มเป็นมัน ใบด้านล่างสีจางกว่า และกลางใบจะพองออกคล้ายฟองน้ำ ช่วยพยุงลำต้น ในฤดูแล้งเมื่อมีน้ำน้อย ก้านใบจะสั้นลง ใบจะแตกออกที่ข้อของลำต้น

ดอกเป็นดอกเดี่ยวสีขาว มี 3 กลีบ ออกตามซอกใบ มีก้านชูดอกเรียวยาว ดอกตัวผู้และดอกตัวเมียเกิดแยกกันคนละดอก มีใบประดับหุ้มดอกตัวผู้และก้านดอกตัวผู้จะเรียวยาวกว่าดอกตัวเมีย เกสรตัวผู้ 9–12 อัน รังไข่รูปยาวรี ยาว 5–6 มิลลิเมตร ติดผลคล้ายตะขบฝรั่ง แต่ก้านผลใหญ่กว่า เป็นรูปทรงกระบอกมี 6 สัน

ตับเต่านาขยายพันธุ์โดยวิธีการแตกไหล หรือใช้เมล็ด

ประโยชน์
--------

* ต้นอ่อนใช้รับประทานเป็นผัก
* สามารถใช้แก้ลม แก้เสมหะ บำรุงธาตุไฟให้บริบูรณ์
* ใช้เป็นไม้ประดับหรือปลูกในบ่อเลี้ยงปลาเพื่อช่วยคลุมผิวน้ำ

อ้างอิง
-------

* ตับเต่านา เก็บถาวร 2013-09-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, กองประมงน้ำจืด กรมประมง กระทรวงเกษตรและสหกรณ์
* ตับเต่านา, ศูนย์ข้อมูลพืช สำนักวิชาการ-วิจัย องค์การสวนพฤกษศาสตร์
* มูลนิธิร่วมด้วยช่วยกันสำนึกรักบ้านเกิด[*ลิงก์เสีย*]

1. 1 2  Hydrocharis morsus-ranae L. Australian Plant Name Index (APNI) (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ตับเต่านา
 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ ตับเต่านา ที่วิกิสปีชีส์
**วัดหนองเงือก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่แรง อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน มีเนื่อที่ 9 ไร่ 1 งาน 29 ตารางวา

วัดหนองเงือกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2371 ประวัติวัดเล่าว่า เมื่อ พ.ศ. 2371 เด็กชายอุปะละ บุตรของนายใจ ประสงค์ที่จะบวชเป็นสามเณรเพื่อศึกษาพระธรรมวินัย แต่ขณะนั้นหมู่บ้านหนองเงือกยังไม่มีวัด นายใจจึงริเริ่มสร้างวัดประจำหมู่บ้าน จึงได้นิมนต์ครูบาปาระมีมาเป็นประธานสร้างวัด สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2372 วัดหนองเงือกได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2472

อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ ได้แก่ ซุ้มโขงแบบล้านนา เจดีย์ และหอไตร หอไตรก่ออิฐถือปูนทั้งหลัง ตัวหอไตรสร้างเป็น 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นห้องโล่งมีทางเข้าด้านเดียว ทางเข้านี้ทำเป็นซุ้มโค้งมีทั้งหมด 5 ช่อง ช่องด้านซ้ายมือสุด เป็นผนังทึบมีรูปเทวดาปูนปั้น 2 องค์ประดับ ผนังของหอไตรชั้นล่างทั้ง 3 ด้านมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ผนังด้านซ้ายมือภาพเลอะเลือนไปมาก จิตรกรรมฝาผนังในหอไตร เป็นศิลปกรรมที่ได้รับอิทธิพลของศิลปะพม่าโดยเฉพาะเครื่องแต่งกายของคนในภาพ แต่คำอธิบายภาพทั้งหมดเขียนด้วย อักขระล้านนาทั้งสิ้น วิหารของวัดเป็นอาคารทรงไทยล้านนา บานประตูมีลวดลายแกะสลักไม้ที่สวยงาม ภายในวิหารจะมีเสาไม้สักทั้งต้นขนาดหนึ่งคนโอบสูง 12 ศอก ด้านหลังของวิหารวัดเป็นเจดีย์ที่บรรจุพระแก้วมรกตและพระบรมสารีริกธาตุ เจดีย์องค์นี้สร้างขึ้นในสมัยของครูบาญาณะ เจ้าอาวาสรูปที่ 5 (พ.ศ. 2453–2490)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนองเงือก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมไทยสายใยชุมชนหนองเงือก". พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมไทยสายใยชุมชนหนองเงือก.
3. ↑  "เที่ยววัดหนองเงือก ชมภาพจิตรกรรมโบราณในหอไตร". เชียงใหม่นิวส์.
**กาจก้อง แดนภูไท** หรือนายสิทธิศักดิ์ ชะเลา เป็นนักมวยสากลชาวไทย ชาวจังหวัดสกลนคร เกิดเมื่อ 15 กันยายน พ.ศ. 2510 ที่ สกลนคร สถิติการชก 24 ครั้ง ชนะ 19 (น็อค 11) แพ้ 5

ประวัติ
-------

กาจก้อง แดนภูไท ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 20 กันยายน พ.ศ. 2530 ชนะน็อค คมศักดิ์ มงคลประทีป ยก 2 จากนั้นขึ้นชกกับนักมวยชาวไทยด้วยกันและชกชนะรวด รวมทั้งชนะคะแนน เด็ด ดอนเจดีย์ ตรัง ต.บุญเลิศ เด่น ส.ธนิกุล จึงได้ขึ้นชกกับแมก โฟโรซูเอนโล ใน พ.ศ. 2531 แต่กาจก้องเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปถึงสองครั้ง ก่อนจะขึ้นชกใน พ.ศ. 2532 ชนะคะแนนจอมยุทธ ศิษย์สีหมอก และชนะน็อค ลี แจมิน ยก 8 หลังจากนั้น กาจก้องจึงชกชนะรวดมาตลอด จนได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBA กับยู มย็อง-อู แชมป์โลกชาวเกาหลีใต้ที่กำลังทำสถิติป้องกันแชมป์โลกมากที่สุดในเอเชียแข่งกับเขาทราย แกแล็คซี่ เมื่อ 28 เมษายน พ.ศ. 2534 ปรากฏว่ากาจก้องสู้ไม่ได้เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 10

หลังจากชิงแชมป์ไม่ได้ กาจก้องขึ้นชกนอกรอบที่เกาหลีใต้ แพ้น็อค คิม กวางซุน ยก 5 จากนั้น มาชกในไทย ชนะน็อค โจเอ ซากิต ยก 5 อีกเพียงครั้งเดียว จากนั้น เมื่อกาจก้องขึ้นชกอีกครั้งเมื่อ 10 เมษายน พ.ศ. 2535 กลับเป็นฝ่ายแพ้น็อค โรเบร์โต ปาดียา จากฟิลิปปินส์แค่ยก 3 หลังจากชกแพ้ครั้งนี้แล้ว กาจก้องก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBA เมื่อ 28 เม.ย. 2534 แพ้น็อค ยู มย็อง-อู(เกาหลีใต้) ยก 10 ที่ เกาหลีใต้

อ้างอิง
-------


* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
**วัดหนองแขม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงหนองแขม เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

วัดหนองแขมสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2413 มูลเหตุการสร้างวัด คือ พระวินัยธร เจ้าอาวาสวัดเชิงเลน จังหวัดนครปฐม ได้ปรารภถึงเหตุที่พวกญาติของท่านได้อพยพจากหมู่บ้านหัวย่านมาอยู่แถบถิ่นหนองแขมหลายครัวเรือน ท่านจึงได้สร้างวัดขึ้นเพื่อเป็นอนุสาวรีย์ สำหรับบรรจุอัฐิธาตุของบุพการี เมื่อสร้างวัดเสร็จ ขนานนามวัดว่า "วัดหนองแขม" เนื่องจากมีหนองน้ำปกคลุมด้วยต้นแขมอยู่ใกล้วัด และต่อมากลายเป็นชื่อตำบลหนองแขม

อาคารเสนาสนะ
------------

วัดหนองแขมมีสถาปัตยกรรมที่สวยงามเป็นศาลาจตุรมุข ตั้งอยู่กลางน้ำ ส่วนพระวิหารหลวงพ่อโตซึ่งเป็นพระอุโบสถหลังเก่า หน้าบันระบุศักราช พ.ศ. 2413 เป็นพระอุโบสถขนาดเล็กฝีมือแบบช่างพื้นบ้าน ภายในพระอุโบสถปรากฏภาพจิตรกรรมฝาผนัง สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในวัด มีรอยพระพุทธบาทจําลองประดิษฐานในมณฑป โดยมีการจัดงานปิดทองรอยพระพุทธบาทจำลองนี้ในช่วงเดือนสามของทุกปี พระสังกัจจายน์หรือหลวงพ่อโต ยังมีรูปหล่อพระครูวิทยาวรคุณ (หลวงพ่อพร) ขนาดเท่าองค์จริง ซึ่งคณะศิษยานุศิษย์ได้ร่วมกันสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2468

กิจกรรม
-------

กิจกรรมสำคัญที่ทางวัดจัดขึ้นทุกปี ได้แก่ ประเพณีวันอาสาฬหบูชาและวันเข้าพรรษา ในวันอาสาฬหบูชา มีกิจกรรมในวันนี้มีการทำบุญตักบาตรในช่วงเช้า ต่อด้วยการแสดงเทศนาธรรมที่เกี่ยวข้องกับความสำคัญของวันอาสาฬหบูชา มีการแสดงธรรมและให้โอวาทแก่พุทธศาสนิกชน และเวียนเทียนรอบบริเวณอุโบสถจำนวน 3 รอบ วันเข้าพรรษาของทางวัด มีการตักบาตร ในเวลา 05.00 น. หลังจากนั้นมีการสวดมนต์และแสดงธรรมเทศนาที่เกี่ยวข้องกับวันเข้าพรรษา ด้วยการถวายหลอดไฟหรือเทียนเข้าพรรษา กระบุง กระจาด ต้นผ้าป่า และผ้าอาบน้ำฝน ทางวัดมีการจัดกิจกรรมประเพณีทำบุญตักบาตรเทโวในวันออกพรรษา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนองแขม". *ไทยตำบล*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-09-06. สืบค้นเมื่อ 2020-09-03.
2. ↑  "ชุมชนหนองแขม" (PDF). *มหาวิทยาลัยธนบุรี*.
3. ↑  "ขนบธรรมเนียมประเพณีเขตหนองแขม". *สภาวัฒนธรรมกรุงเทพมหานคร*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-06-22. สืบค้นเมื่อ 2020-09-03.

| * ด
* ค
* ก
เขตหนองแขม |
| --- |
| แขวง | 
* หนองแขม
* หนองค้างพลู

 | ที่ตั้งของเขตหนองแขมในกรุงเทพมหานคร |
| ประวัติศาสตร์ | 
* อำเภอหนองแขม จังหวัดธนบุรี
* กิ่งอำเภอหนองแขม อำเภอภาษีเจริญ จังหวัดธนบุรี
* อำเภอหนองแขม จังหวัดธนบุรี (ครั้งที่ 2)
* เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร

 |
| ภูมิศาสตร์ | 
* คลอง
	+ กำนันเทียม
	+ ตาปลัง
	+ ทวีวัฒนา
	+ บางจาก
	+ บางไผ่
	+ ภาษีเจริญ
	+ มหาศร
	+ ราษฎร์สามัคคี
	+ ศรีสำราญ
	+ สี่วา
	+ หนามแดง

 |
| เศรษฐกิจ | 

|  |  |
| --- | --- |
| คมนาคม | 
* ถนน
	+ ทวีวัฒนา
	+ บางบอน 3
	+ บางบอน 4
	+ พุทธมณฑล สาย 3
	+ เพชรเกษม
	+ มาเจริญ
	+ หนองแขม-วัดศรีนวล
* รายชื่อทางแยก
* *รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล* (โครงการ)
* เรือโดยสารคลองภาษีเจริญ

 |

 |
| สังคม | 

|  |  |
| --- | --- |
| การศึกษา | 
* มหาวิทยาลัย
	+ ธนบุรี
	+ เอเชียอาคเนย์
* โรงเรียน
	+ มัธยมวัดหนองแขม
	+ กรพิทักษ์ศึกษา
	+ เลิศหล้า

 |
| สาธารณสุข | 
* โรงพยาบาลวิชัยเวช อินเตอร์เนชันแนล หนองแขม
* โรงพยาบาลหลวงพ่อทวีศักดิ์ ชุตินฺธโร อุทิศ

 |
| วัฒนธรรม | 
* วัด
	+ ทองเนียม
	+ ไผ่เลี้ยง
	+ วงษ์ลาภาราม
	+ ศรีนวลธรรมวิมล
	+ หนองแขม
	+ หลักสาม
	+ อุดมรังสี
* สวนกล้วยไม้ขาวดิลก
* สวนพุทธรักษ์
* สวนยอดแขม
* อู่เรือจิ๋วอนันต์ชัย

 |

 |
| หมวดหมู่ หมวดหมู่ |
**กาซีเก** (สเปน: *cacique*) เป็นชื่อชนชั้นหนึ่งในฟิลิปปินส์สมัยที่เป็นอาณานิคมของสเปน คำนี้มาจากภาษาสเปนใช้เรียกชนชั้นหัวหน้าการปกครองของชาวพื้นเมือง ในสังคมสมัยนั้นเป็นชนชั้นเดียวที่ได้ประโยชน์จากการปกครองของสเปน ได้เป็นเจ้าของที่ดินขนาดใหญ่ แลเป็นเจ้าของแรงงานที่ทำงานในที่ดินนั้น อำนาจของชนชั้นกาซีเกคงอยู่จนกระทั่งสหรัฐอเมริกาเข้ามาปกครองฟิลิปปินส์ สหรัฐได้เน้นให้การศึกษาแก่ชนพื้นเมืองโดยไม่แบ่งแยกชนชั้น ทำให้เกิดชนชั้นใหม่ที่ได้รับการศึกษาแบบตะวันตกเข้ามามีบทบาทในสังคมมากขึ้น ชนชั้นกาซีเกจึงหมดบทบาทลง ในปัจจุบัน คำว่ากาซีเกหมายถึงคนที่มีอิทธิพลและมีเงินมาก ซึ่งมีความหมายค่อนไปทางลบ

ก่อนที่สเปนจะเข้ามาปกครองฟิลิปปินส์ สังคมแบบฟิลิปปินส์เดิมเป็นสังคมแบบบารังไก มีชนชั้นตาตูเป็นเจ้าของที่ดินในบารังไก ผลผลิตจากที่ดินครึ่งหนึ่งต้องเป็นของชนชั้นตาตู กลุ่มที่เป็นไพร่ในบารังไกเรียกอาลีปังนามามาไฮ เป็นชนชั้นที่อยู่ติดที่ดิน ต้องส่งส่วยไม่สามารถย้ายไปไหนได้ ส่วนชนชั้นทาสเรียกอาลีปังซากีกีลีร์ เป็นชนชั้นล่างสุด ไม่มีสิทธิในความเป็นมนุษย์

เมื่อสเปนเข้ามาปกครอง บารังไกจึงเข้ามาอยู่ภายใต้การปกครองตามกฎหมายของสเปน ตำแหน่งตาตูสิ้นสุดลง กลายเป็นตำแหน่งบริหารของสเปนที่ทำหน้าที่จัดการปกครองระดับภูมิภาค ส่วนการปกครองระดับท้องถิ่น สเปนให้หัวหน้าเดิมของบารังไกเข้ามาทำหน้าที่นี้ ทำให้สเปนสามารถควบคุมประชาชนได้ หัวหน้าเดิมของบารังไกได้กลายเป็นชนชั้นกาซีเก ซึ่งได้รับอภิสิทธิ์จากสเปน ไม่ต้องเสียภาษี และไม่ต้องเกณฑ์แรงงาน และยังเป็นผู้รวบรวมภาษีในท้องถิ่นส่งไปยังรัฐบาลกลางที่มะนิลาทำให้ชนชั้นกาซีเกสามารถขูดรีดภาษีจากชนพื้นเมืองด้วยกันได้ง่าย

ตั้งแต่ พ.ศ. 2329 สเปนได้เริ่มเลือกตั้งผู้บริหารท้องถิ่น แต่ผู้สมัครที่เป็นชาวฟิลิปปินส์ต้องสามารถอ่านเขียนและพูดภาษาสเปนได้ ทำให้เฉพาะชนชั้นกาซีเกเท่านั้นที่มีสิทธิลงรับเลือกตั้ง ชนชั้นนี้มีความใกล้ชิดกับเจ้าหน้าที่อาณานิคม พ่อค้าและบาทหลวงชาวสเปน กลุ่มนี้จึงรับวัฒนธรรมสเปนและดำเนินชีวิตแบบสเปนอย่างเต็มที่ อภิสิทธิ์ของชนชั้นกาซีเกหมดลงเมื่อสหรัฐเข้ามาปกครอง

อ้างอิง
-------

* สุพรรณี กาญจนัษฐิติ. กาซีเก, คาซิก. ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 2 อักษร C-D ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2547. หน้า 2-8
**พระยาอนุกูลสยามกิจ อุปนิกษิตสยามรัฐ** มีชื่อตัวว่า **ตันกิมเจ๋ง**, **ตันกิมจึ๊ง** หรือ **กิมเจ๋ง แซ่ตัน** (จีน: 陳金鐘甲, พ.ศ. 2372 – กุมภาพันธ์ 2435) นักการเมืองและนักธุรกิจชาวสิงคโปร์ เขาเป็นบุตรชายคนโตจากบุตรชายทั้งหมด 3 คนของตันต็อกเส็ง (เอกสารไทยเรียก ต๊กเฮง) ผู้ก่อตั้งและนักลงทุนของโรงพยาบาลตันต็อกเส็ง หนึ่งในโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดของสิงคโปร์ เขาเป็นกงสุลให้กับญี่ปุ่น สยาม และรัสเซีย และเป็นขุนนางของราชสำนักสยาม เขาเป็นหนึ่งในผู้นำพ่อค้าของสิงคโปร์และเป็นหนึ่งในชายที่ร่ำรวยที่สุดของสิงคโปร์ในเวลานั้น

พระยาอนุกูลสยามกิจได้ถวายตัวหลานสาวคนหนึ่งของตนให้เป็นเจ้าจอมใน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คือ เจ้าจอมกิมเนียว ในรัชกาลที่ 5

มากไปกว่านั้น บุตรีคนหนึ่งของพระยาอนุกูลสยามกิจ ชื่อ ชุน อนุกูลสยามกิจ ได้สมรสกับนายเป๋า วีรางกูร นักธุรกิจคนสำคัญคนหนึ่งของไทย เเละให้กำเนิดบุตร ธิดา 3 คน คือ 

1.นางมาลี ศุภผล (สมรสกับ นายธรรมนูญ ศุภผล)

2.คุณหญิง โมลี คอมันตร์ (สมรสกับ ดร.ถนัด คอมันตร์ อดีตหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ อดีตรองนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศในรัฐบาลจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ จนถึงรัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร)

3.นายวรี วีรางกูร

บรรดาศักดิ์
-----------

* พระยาอัษฎงคตทิศรักษาสยามประชานุกูลกิจ ถือศักดินา ๓๐๐๐
* พ.ศ. 2429 พระยาอนุกูลสยามกิจ อุปนิกษิตสยามรัฐ ถือศักดินา ๓๐๐๐

ตำแหน่งหน้าที่ราชการ
--------------------

* ผู้ว่าราชการเมืองกระบุรี
* กงสุลสยามประจำสิงคโปร์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ณัฐวุฒิ สุทธิสงคราม. *ชีวิตและงานกงสุลไทยของพระยาอนุกูลสยามกิจ อุปนิกษิตสยามรัฐ (ตันกิมเจ๋ง) กงสุลเยเนอราลไทยคนแรก ณ เมืองสิงคโปร์*. กรุงเทพฯ : ศูนย์หนังสือกรุงเทพ. 2525, หน้า 7
2. ↑   สำเนาสัญญาบัตรหัวเมือง
อับราฮัม ออร์ทีเลียส นักทำแผนที่แบบใหม่คนแรก
**อับราฮัม ออร์ทีเลียส** (อังกฤษ: Abraham Ortelius) พ.ศ. 2070-2141 นักภูมิศาสตร์และนักทำแผนที่สมัยใหม่คนแรกชาวเบลเยียม เกิดที่เมืองอันท์เวิร์พ ในครอบครัวออร์ทีเลียสที่มีอิทธิพลแห่งเมืองออกสเบิร์ก ออร์ทีเลียสได้เดินทางไปในยุโรปทั่วทั้ง 17 จังหวัดในสมัยนั้น รวมเยอรมนี ฝรั่งเศส อังกฤษ และไอร์แลนด์

เขาเริ่มงานทำแผนที่ด้วยการเป็นช่างแกะพิมพ์แผนที่เมื่อพ.ศ. 2090 ขณะเดียวกันก็เป็นนักธุรกิจ ในช่วงแรกการเดินทางดังกล่าวส่วนใหญ่จึงเป็นการเดินทางด้านธุรกิจ อย่างไรก็ดี ในปี พ.ศ. 2103 ออร์ทีเลียสได้เดินทางไปเมืองต่างๆ พร้อมกับเมอร์เคเตอร์ เพื่อนนักทำแผนที่รุ่นอาวุโสชาวเฟลมมิชเชื้อสายเยอรมัน ซึ่งเป็นที่เชื่อว่าออร์ทีเลียสได้เกิดความสนใจด้านงานแผนที่เชิงวิทยาศาสตร์มากขึ้นจากเมอร์เคเตอร์

แผนที่โลกโดยอับราฮัม ออร์ทีเลียส
ในปี พ.ศ. 2107 ออร์ทีเลียสได้จัดทำแผนที่โลกชุดแปดแผ่นขึ้น และแผนที่อียิปต์ชุด 2 แผ่นและแผนที่เนเธอร์แลนด์ในปี พ.ศ. 2108 และ 2111 ตามลำดับ รวมทั้งแผนเอเชียที่ชุด 8 แผ่นและแผนที่สเปนในเวลาต่อมา ลุถึงปี พ.ศ. 2144 แผนที่ของออร์ทีเลียสได้ถูกนำไปพิมพ์แพร่หลายในชื่อของผู้อื่นอีกมากถึง 183 ชื่อ 

ออร์ทีเลียสยังมีความสนใจรวบรวมสะสมเหรียญกษาปณ์ เหรียญตราและโบราณวัตถุถึงขนาดเขียนหนังสือเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ในปี พ.ศ. 2118 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นนักภูมิศาสตร์ประจำราชสำนักกษัตริย์สเปน ปี พ.ศ. 2139 ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติจากนครอันท์เวิร์พเทียบเท่ารูเบนส์ จิตรกรผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค ออร์ทีเลียสเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2141 ศพของเขาได้รับการฝังอย่างสมเกียรติในโบสถ์แห่งนครอันท์เวิร์พ

อับราฮัม ออร์ทีเลียส มีชิวิตอยู่ในสมัยอยุธยาระหว่างรัชสมัยของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 (พระเชษฐาธิราช) และสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
กลุ่มเอฟเฟกต์ต่างๆที่ประกอบไปด้วย: ทูเนอร์, คอมเพรสเซอร์, อ็อกเทฟ, วาห์-วาห์, โอเวอร์ไดรฟ์, ดิสทอร์ชัน, ฟัซซ์, อีควอไลเซอร์, และ เทรโมโล
**กลุ่มเอฟเฟกต์** หรือ **กล่องเอฟเฟกต์** (effects unit, effect box, pedal) เป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ดัดแปลงเสียงผ่านจากเครื่องดนตรีหรือแหล่งกำเนิดเสียงอื่น ๆ กลุ่มเอฟเฟกต์ที่ใช้บ่อยได้แก่ เสียงแตก (distortion/overdrive) มักใช้กับกีตาร์ไฟฟ้าในอิเล็กทริกบลูส์และดนตรีร็อก; เอฟเฟกต์ไดนามิก เช่น แป้นเพิ่นเสียงและคอมเพรสเซอร์ ที่มีผลต่อการควบคุมเสียง; เอฟเฟกต์ฟิลเตอร์ เช่น แป้นวาห์วาห์และอีควอไลเซอร์ ที่สามารถปรับเปลี่ยนช่วงความถี่เสียง; เอฟเฟกต์มอดูเลต เช่น คอรัส แฟลนเจอร์และเฟเซอร์; เอฟเฟกต์เปลี่ยนเสียงสูงเสียงต่ำ เช่น พีชชิฟต์เตอร์; เอฟเฟกต์เสียงตาม เช่น รีเวิร์บและดีเลย์ที่สร้างเสียงสะท้อน

นักดนตรีมักใช้กลุ่มเอฟเฟกต์ในระหว่างการแสดงสดหรือสตูดิโอ โดยทั่วไปใช้กับกีตาร์ไฟฟ้า คีย์บอร์ดหรือเบส ในขณะที่ส่วนใหญ่จะใช้มันกับเครื่องไฟฟ้าหรืออิเล็กทรอนิกส์ เอฟเฟกต์ก็ยังสามารถใช้กับเครื่องอะคูสติก กลองชุดและเสียงร้อง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Art of the Stompbox". The Museum of Making. 2010. สืบค้นเมื่อ 13 September 2010.
2. ↑  "Guitar effects". Trip Atlas. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 ธันวาคม 2008. สืบค้นเมื่อ 18 กันยายน 2010.
3. ↑  Horne, Greg (2000). *Complete Acoustic Guitar Method: Mastering Acoustic Guitar c*. Alfred Music. p. 92.
4. ↑  Yakabuski, Jim (2001). *Professional Sound Reinforcement Techniques: Tips and Tricks of a Concert Sound Engineer*. Hal Leonard. p. 139.
ซากซึ่งถูกซัดเกยฝั่งใกล้เมืองเซนต์ออกุสติน ฟลอริด้า ในปี ค.ศ. 1896
**กล็อบสเตอร์** (อังกฤษ: Globster) หรือ **บล็อบ** (Blob) เป็นซากวัตถุซึ่งถูกซัดขึ้นมาตามชายฝั่งของมหาสมุทรหรือแหล่งน้ำอื่น ยากที่จะระบุประเภทได้ว่าเป็นของสัตว์ชนิดใด คำนี้ถูกใช้เป็นครั้งแรกโดยอีวาน ที. แซนเดอสัน ในปี ค.ศ. 1962 เพื่อใช้เรียกซากลึกลับที่เกยฝั่งทะเลด้านตะวันตกของรัฐแทสเมเนียในปี ค.ศ. 1960 ซึ่งซากนี้ ไม่มีดวงตา ไม่มีส่วนหัว และโครงสร้างของกระดูกไม่ชัดเจน (แต่บางคนบอกว่ามีตา มีหัวและโครงหมด) จุดเด่นมีขน" และ "มีเส้นใย" หนังเหนียวมากจนเฉือนแทบไม่เข้า และเมื่อนำเนื้อเยื่อไปตรวจสอบพบว่ามันประกอบด้วยคอลาเจนเป็นส่วนใหญ่

ลักษณะของกล็อบสเตอร์มักจะผิดจากลักษณะที่คนทั่วไปคุ้นเคยมากและมักทำให้เป็นข้อถกเถียงแม้ว่านักวิทยาศาสตร์จะสามารถระบุประเภทได้แล้ว กล็อบสเตอร์บางซากจะมีครีบ หนวดระยาง หรือกระดูกที่ทำให้สามารถคาดเดาประเภทได้ แต่บางครั้งก็ไม่มีลักษณะซึ่งไม่สามารถระบุได้เลย กล็อบสเตอร์มักถูกเชื่อมโยงเข้ากับสัตว์ประหลาดในมหาสมุทรจึงเป็นสิ่งที่ผู้ศึกษาสัตว์ลึกลับสนใจกันมาก

กล็อบสเตอร์จำนวนมากได้รับการระบุว่าเป็นซากของหมึกยักษ์ แต่ต่อมาก็ได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นซากของวาฬหรือปลาฉลามขนาดใหญ่ และบางครั้งก็เป็นชั้นไขมันที่หลุดออกจากซากของวาฬที่กำลังเน่า บางซากก็ได้รับการระบุว่าเป็นซากของเพลสิโอซอร์ที่ต่อมาก็กลับเป็นซากของปลาฉลามอาบแดด แต่ก็มีกล็อบสเตอร์ที่ไม่สามารถระบุประเภทได้ต่อมาถึงปัจจุบันอยู่ด้วย ซึ่งกล็อบสเตอร์บางซากก็ได้เน่าเปื่อยจนไม่อาจพิสูจน์หรือใช้เป็นหลักฐานในการพบสัตว์สายพันธุ์ใหม่ได้

นักวิทยาศาสตร์ชาวแคนาดาได้ทำการตรวจสอบดีเอ็นเอของนิวฟาวแลนด์บล็อบและสามารถระบุได้ว่าเป็นเนื้อเยื่อของวาฬสเปิร์ม ซึ่งรายงานการวิจัยได้ระบุถึงความใกล้เคียงกันของนิวฟาวแลนด์บล็อบและกล็อบสเตอร์อื่นๆ ทำให้เชื่อได้ว่าน่าจะมีต้นกำเนิดเดียวกัน

กล็อบสเตอร์ซากแรกที่มีรายงานการพบอย่างละเอียดก็คือ *สัตว์ประหลาดแห่งเซนต์ออกุสติน* ซึ่งพบที่ชายฝั่งใกล้กับเมืองเซนต์ออกุสติน รัฐฟลอริดา ในปีค.ศ. 1896 โดยเมื่อแรกพบนั้นเชื่อว่าเป็นซากของหมึกยักษ์ แต่ต่อมาสามารถยืนยันได้แน่ชัดว่าเป็นซากของวาฬ ปัจจุบันยังมีตัวอย่างเนื้อเยื่อเก็บรักษาไว้ที่สถาบันสมิธโซเนียน

อ้างอิง
-------

* Bousfield, Edward L. & Leblond Paul H. (2000). *Cadborosaurus: Survivor from the Deep*. Heritage House Publishing.
* Clark, Jerome and Coleman, Loren. (1999). *Cryptozoology A-Z*. Simon & Schuster.
* Ellis, R. 1994. *Monsters of the Sea*. Robert Hale, London.
* McCalmont, Jonathan. Book Review on StrangeHorizons.com เก็บถาวร 2010-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Strangemag
* The Cryptid Zoo: Globsters
|  |
| --- |
| ส่วนหนึ่งของ |
| ศาสนาอิสลาม |
|  |
| หลักศรัทธา
* ความเป็นเอกภาพของอัลลอฮ์

* ศาสดา
* คัมภีร์

* เทวทูต
* วันแห่งการฟื้นคืนชีพ

* ชะตากรรม
 |
| หลักปฏิบัติ
* การปฏิญาณตน
* ละหมาด

* การบริจาค
* การถือศีลอด
* การแสวงบุญ
 |
| * คัมภีร์
* รากฐาน

* *อัลกุรอาน*
* *ซุนนะฮ์* (*ฮะดีษ*, *ซีเราะฮ์*)

* *อะกีดะฮ์* (หลักความเชื่อ)
* *ตัฟซีร* (อรรถกถา)

* *ฟิกฮ์* (นิติศาสตร์)
* *ชะรีอะฮ์* (กฎหมาย)
 |
| ประวัติศาสตร์
* เส้นเวลา
* มุฮัมมัด

* *อะฮ์ลุลบัยต์*
* *เศาะฮาบะฮ์*
* *รอชิดูน*

* รัฐเคาะลีฟะฮ์
* อิมามะฮ์
* การเผยแผ่ศาสนาอิสลาม

* ผู้สืบทอดของมุฮัมมัด
 |
| วัฒนธรรมกับสังคม
* วิชาการ
* สัตว์
* ศิลปะ
* ปฏิทิน
* เด็ก
* การขลิบหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศ
* ประชากร
* นิกาย
* เศรษฐศาสตร์
* การศึกษา
* การขับไล่
* คตินิยมสิทธิสตรี
* เทศกาล
* การเงิน
* LGBT
* มัดเราะซะฮ์
* คำสอนทางศีลธรรม
* มัสยิด
* รหัสยลัทธิ
* ปรัชญา
* กวี
* การเมือง
* การเชิญชวนให้เปลี่ยนศาสนา
* วิทยาศาสตร์
* ทาส
* สวัสดิการสังคม
* ผู้หญิง
 |
| บทความที่เกี่ยวข้อง
* การยกเลิกในศาสนาอิสลาม
* การละทิ้งศาสนาอิสลาม
* การวิจารณ์ศาสนาอิสลาม

* + มุฮัมมัด
	+ อัลกุรอาน
	+ ฮะดีษ

* ศาสนาอิสลามกับศาสนาอื่น
* ลัทธิอิสลาม
* ศาสนาอิสลามกับความรุนแรง
	+ การก่อการร้าย
	+ สงคราม
* อาการกลัวอิสลาม
* ญิฮาด
	+ ลัทธิญิฮาด

* อภิธานศัพท์
 |
|  |
| * ด
* ค
* ก
 |

สำหรับอักษรขนาดเล็ก ดูที่ อักษรอาระเบียใต้ สำหรับหนังสือในคัมภีร์ฮีบรู ดูที่ หนังสือเพลงสดุดี
**ซะบูร** (อาหรับ: زَبُورُ) ตามรายงานจากศาสนาอิสลาม เป็นคำภีร์ของดาวูด (ดาวิด) ซึ่งเป็นหนึ่งในคำภีร์ที่อัลลอฮ์ประทานลงมาก่อนอัลกุรอาน เทียบเท่ากับ *เตารอฮ์* (*โทราห์*) ของมูซา (โมเสส) กับ *อินญีล* (*กอสเปล*) ชาวคริสต์อารามวาสีในอาระเบียก่อนการมาของศาสนาอิสลามเป็นที่รู้จักจากการขนหนังสือเพลงสดุดีที่เรียกว่า *ซะบูร*

ศัพทมูลวิทยา
------------

*ซะบูร* ในภาษาอาหรับ แปลว่า "หนังสือ" "จารึก" หรือ "งานเขียน"

ในอัลกุรอาน
-----------

ในอัลกุรอาน ซะบูรถูกกล่าวแค่สามครั้ง โดยไม่ได้กล่าวถึงเฉพาะ เว้นแต่ว่ามันถูกประทานแก่ดาวูด และในซะบูรถูกเขียนไว้ว่า "แผ่นดินนั้นปวงบ่าวของเราที่ดีมีคุณธรรมจะเป็นผู้สืบมรดกมัน"

> แท้จริงเราได้มีโองการแก่เจ้า เช่นเดียวกับที่เราได้มีโองการแก่นูฮ์ และบรรดานะบีหลังจากเขา และเราได้มีโองการแก่อิบรอฮีมและอิสมาอีล และอิสฮาก และยะอ์กูบ และอัล-อัสบาฏ และอีซา และอัยยูบ และยูนุส และฮารูน และ สุลัยมาน และเราได้ให้ซะบูร แก่ดาวูด
> 
> — กุรอาน ซูเราะฮ์อันนิซาอ์ อายะฮ์ 163, Sahih International Translation

> และพระเจ้าของเจ้าทรงรู้ดียิ่งถึงสิ่งที่อยู่ในชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน และโดยแน่นอนเราได้เลือกนะบีบางคนให้ดีเด่นกว่าอีกบางคน และเราได้ให้ซะบูรแก่ดาวูด
> 
> — กุรอาน ซูเราะฮ์อัลอิสรออ์ อายะฮ์ 55, Sahih International Translation

> และแท้จริงนั้นเราได้บันทึกไว้ในคัมภีร์อัซซะบูร หลังจากที่เราได้บันทึกไว้ในลูห์มะห์ฟูซว่า แผ่นดินนั้นปวงบ่าวของเราที่ดีมีคุณธรรมจะเป็นผู้สืบมรดกมัน
> 
> — กุรอาน ซูเราะฮ์อัลอันบิยาอ์ อายะฮ์ 105, Sahih International Translation

ดเพิ่ม
------

* อัศศอบิอะฮ์
* ชีบา
* ม้วนกระดาษของอับราฮัม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Shahîd, Irfan (1 January 1989). *Byzantium and the Arabs in the Fifth Century*. Dumbarton Oaks. p. 520. ISBN 9780884021520.
2. ↑  Lane, Edward William (1868). *An Arabic-English lexicon*. Beirut, Lebanon: Librarie du Liban. pp. 1210–1211. OCLC 9603613.
3. ↑  Psalms 37:29
4. 1 2  อัลกุรอาน 21:105 (แปลโดย by ยูซุฟ อาลี)
5. ↑  อัลกุรอาน 4:163 (แปลโดย by ยูซุฟ อาลี)
6. ↑  อัลกุรอาน 17:55 (แปลโดย by ยูซุฟ อาลี)
ด้านหน้าของพระราชวังกัมโพชธานี
**พระราชวังกัมโพชธานี** (อังกฤษ: Kamboza Thadi Palace, Kanbawzathadi Palace; พม่า: ကမ္ဘောဇသာဒီ နန်းတော်) พระราชวังแห่งเมืองหงสาวดี (พะโค) ของพระเจ้าบุเรงนอง เป็นพระราชวังที่ยิ่งใหญ่สมพระเกียรติ ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของพระมหาธาตุเจดีย์ชเวมอดอ (พระธาตุมุเตา) สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2109 ซึ่งเป็นปีที่ 15 ของการครองราชย์ของพระองค์ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่พระองค์เรืองอำนาจสูงสุด พระองค์ตัดสินพระทัยเผาพระราชวังเก่าไปเนื่องจากมีการกบฏ พระราชวังกัมโพชธานีสร้างขึ้นโดยใช้แรงงานจากประเทศราชต่าง ๆ และพระองค์โปรดให้ใช้ชื่อประตูต่าง ๆ ทั้งหมด 20 ประตู ตามชื่อของแรงงานประเทศราชที่สร้าง เช่น ประตูทางตอนเหนือปรากฏชื่อ ประตูโยเดีย (อยุธยา) ประตูตอนใต้ชื่อ ประตูเชียงใหม่ อีกทั้งยังมีพระตำหนักของพระสุพรรณกัลยา องค์ประกันที่ตกเป็นเชลยและกลายเป็นมเหสีองค์หนึ่งของพระองค์ด้วย

พระราชวังกัมโพชธานีถูกเผาจนเหลือแต่เพียงซาก หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าบุเรงนอง ด้วยกบฏยะไข่ พร้อม ๆ กับอาณาจักรตองอูที่เคยเรืองอำนาจเสื่อมลง

จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2533 รัฐบาลพม่าได้ขุดค้นพบซากของพระราชวังที่เหลือเพียงแค่ตอไม้ที่โผล่พ้นดินออกมาเท่านั้น และได้มีการเร่งสร้างพระราชวังจำลององค์ใหม่ขึ้นมา ฉาบด้วยสีทองทั้งหลัง ทั้งที่พื้นดินบริเวณโดยรอบได้ขุดพบโบราณวัตถุต่าง ๆ มากมาย ซึ่งเชื่อว่ายังมีอยู่อีกจำนวนมากที่ยังไม่ถูกขุดขึ้นมา แต่ได้ถูกทางการสร้างพระราชวังทับลงไปแล้ว แต่ซากไม้ที่ใช้สร้างพระราชวังแต่ครั้งอดีตที่ยังหลงเหลืออยู่ได้ถูกจัดแสดง ซึ่งไม้แต่ละท่อนมีตัวอักษรจารึกอยู่ว่าเป็นผลงานของเมืองใด ภายในพระราชวัง มีพระราชบัลลังก์ที่มีชื่อว่า "บัลลังก์ภุมรินทร์" หรือ "บัลลังก์ผึ้ง" ซึ่งสร้างขึ้นมาจากคติเรื่องจักรวาลตามความเชื่อของศาสนาฮินดู 

ปัจจุบัน พระราชวังกัมโพชธานีเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งของหงสาวดีและประเทศพม่า

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-07-11. สืบค้นเมื่อ 2014-06-22.
2. ↑  "ทัวร์พม่า". oceansmile.com. สืบค้นเมื่อ 22 June 2014.
3. ↑  "พระราชวังบุเรงนอง พม่า". youtube. 29 November 2010. สืบค้นเมื่อ 22 June 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**พระราชวังกัมโพชธานี**

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ พระราชวังกัมโพชธานี
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 17°19′50″N 96°29′35″E﻿ / ﻿17.330576°N 96.492963°E﻿ / 17.330576; 96.492963

| * ด
* ค
* ก
ราชวงศ์ตองอู |
| --- |
| พระมหากษัตริย์ | พระเจ้าเมงจีโย • พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ • พระเจ้าบุเรงนอง • พระเจ้านันทบุเรง • พระเจ้าญองยาน • พระเจ้าอะเนาะเพะลูน • พระเจ้ามีนเยเดะบะ • พระเจ้าตาลูน • พระเจ้าปีนดะเล • พระเจ้าปเย • พระเจ้านะราวะระ • พระเจ้ามังกะยอดิน • พระเจ้าสเน่ห์มิน • พระเจ้าตะนินกันเหว่ • พระเจ้ามหาธรรมราชาธิบดี |  |
| สงครามที่สำคัญ | สงครามพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้ • สงครามช้างเผือก • การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 1 • สงครามตีเมืองคัง • สงครามยุทธหัตถี |
| ที่ประทับ | พระราชวังกัมโพชธานี |
*รวมผลงานของออนอเร เดอ บาลซัก* ฉบับพิมพ์ ค.ศ. 1901 ในจำนวนนี้รวมถึงงานเขียนชุด *นาฏกรรมชีวิต* ทั้งหมด
**นาฏกรรมชีวิต** (ฝรั่งเศส: *La Comédie humaine*) คือชื่อผลงานเอกของออนอเร เดอ บาลซัก ประกอบด้วยผลงานเขียนทั้งนิยายและเรื่องสั้นหลายชุดที่มีความเชื่อมโยงต่อเนื่องกัน พรรณนาให้เห็นภาพสังคมและฉากชีวิตของประชาชนฝรั่งเศสในยุคฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บองและสมัยราชอาณาจักรฝรั่งเศส (ค.ศ. 1815-1848)

นาฏกรรมชีวิต ประกอบด้วยงานเขียนที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว 95 เรื่อง (ทั้งเรื่องสั้น นิยาย และเรียงความเชิงวิเคราะห์) กับงานเขียนที่ยังเขียนไม่จบอีก 48 เรื่อง (บางเรื่องมีแต่เพียงชื่อเรื่องเท่านั้น) แต่ไม่ได้รวมงานบทละคร 5 เรื่องของบาลซัก และไม่ได้รวมงานเขียนนิทานชวนหัวชุด "Contes drolatiques" (1832–37) ชื่อผลงานมีความหมายโดยนัยพาดพิงถึงผลงานของดานเต ชุด *ไตรภูมิดานเต* (Divine Comedy) ขณะที่ Ferdinand Brunetière นักวิจารณ์วรรณกรรมชาวฝรั่งเศสผู้มีชื่อเสียง เห็นว่าผลงานชุดนี้อาจมีที่มาจากบทกวีของ Alfred de Musset หรือ Alfred de Vigny แม้งานของบาลซักจะกินความกว้างขวางเหมือนอย่างงานของดานเต แต่ชื่อผลงานนั้นมุ่งไปที่เนื้อหาอันเป็นจริงในทางโลกมากกว่า เรื่องราวต่างๆ ในผลงานเกิดขึ้นในสถานที่และเวลาต่างกัน โดยมีตัวละครที่เกี่ยวข้องเชื่อมโยงกันและปรากฏตัวในหลายเรื่อง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Pierre Citron edition, vol 1, 49-50.
2. ↑  Robb, Graham: *Balzac: A Life*, pg. 330, 1996, W. W. Norton and Company, Inc.
3. ↑  Brunetière, Ferdinand, Sanderson, Robert Louis: Honoré de Balzac, pg. 77, J.P. Lippincott Company, London, 1906.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ผลงานของ Honoré de Balzac ที่โครงการกูเทินแบร์ค
* Comprehensive works with dates เก็บถาวร 2014-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* บทความฉบับเต็ม รายงานว่าด้วยนาฏกรรมชีวิต (งานอ้างอิงเกี่ยวกับตัวละครที่ปรากฏใน *นาฏกรรมชีวิต*)