recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ฟ้าสั่ง ป.พงษ์สว่าง** หรือ นายวิทยา สมเพชร เกิดเมื่อ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2520 ที่ จ.ร้อยเอ็ด สถิติการชก 22 ครั้ง ชนะ 18 (น็อค 8) แพ้ 4

ประวัติ
-------

ฟ้าสั่ง ป. พงษ์สว่าง เริ่มชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 19 กันยายน พ.ศ. 2536 ชนะน็อค บอยเชส พิริเชส ยก 2 จากนั้น ขึ้นชกชนะรวดอีก 5 ครั้ง รวมทั้งชนะคะแนน เจอรี่ ปาฮายาไฮ จากนั้นขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBF เมื่อ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 ซึ่งฟ้าสั่งเป็นฝ่ายชนะคะแนน รอนนี่ มากราโม ได้แชมป์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกโดยเดินทางไปให่มากราโมแก้มือที่ฟิลิปปินส์ ปรากฏว่าฟ้าสั่งเป็นฝ่ายแพ้น็อค ในยก 10 เสียแชมป์ไป ฟ้าสั่งขึ้นชิงแชมป์เป็นการแก้มือกับมากราโมอีกครั้งใน เมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2539 ซึ่งคราวนี้ ฟ้าสั่งเป็นฝ่ายชนะคะแนน ได้แชมป์มาครองเป็นสมัยที่สอง หลังจากนั้น ฟ้าสั่งป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้งใน พ.ศ. 2540 หลังจากนั้น ความนิยมในสถาบันสหพันธ์มวยโลกในไทยลดลง ฟ้าสั่งไม่ได้ชกป้องกันตำแหน่งอีกเลย ได้แต่ชกนอกรอบ ชนะนักมวยฟิลิปปินส์ 3 ครั้ง ก็เดินทางไปชกป้องกันตำแหน่งที่แอฟริกาใต้เมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2542 ปรากฏว่าฟ้าสั่งเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เสียแชมป์ไป

ใน พ.ศ. 2543 ฟ้าสั่งขึ้นชกนอกรอบ ชนะรวดอีก 5 ครั้ง และได้ไปชิงแชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC ที่ ฟิลิปปินส์เมื่อ 28 เมษายน พ.ศ. 2544 ปรากฏว่าฟ้าสั่งเป็นฝ่ายแพ้น็อค ฮวนนิโต รูบิลลาร์ ไม่ได้แชมป์ ฟ้าสั่งกลับมาชกในไทยอีกเพียงครั้งเดียวเมื่อ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน ป้อมเพชร ส.สมพงษ์ จากนั้นก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์โลกรุ่นมินิมั่มเวท WBF (2538)
	+ ชิง 8 กรกฎาคม 2538 ชนะคะแนน รอนนี่ มากราโม (ธงของประเทศฟิลิปปินส์ ฟิลิปปินส์) ที่ ตลาดสี่มุมเมือง รังสิต
	+ เสียแชมป์ 30 กันยายน 2538 แพ้น็อค รอนนี่ มากราโม ยก 10 (ฟิลิปปินส์) ที่ [[]] กรุงมะนิลา
* แชมป์โลกรุ่นมินิมั่มเวท WBF (2539 - 2541)
	+ ชิง 29 กันยายน 2539 ชนะคะแนน รอนนี่ มากราโม (ฟิลิปปินส์) ที่ จ.ร้อยเอ็ด
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 22 มิถุนายน 2540 ชนะน็อค ยก 4 โรเอล มาคา (ฟิลิปปินส์) ที่ จ.อ่างทอง
	+ เสียแชมป์ 25 กันยายน 2542 แพ้คะแนน เวโล มากาโล (ธงของประเทศแอฟริกาใต้ แอฟริกาใต้) ที่ เนลสปูร์ มาปูมาลังการ์
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 28 เม.ย. 2544 แพ้น็อค ยก 6 ฮวนนิโต รูบิลลาร์ (ฟิลิปปินส์) ที่ ดาเวา ฟิลิปปินส์

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com[*ลิงก์เสีย*] (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------
**ยะห์ยา อัลมัวะอ์ตะศิม** (อาหรับ: أبو زكرياء المعتصم يحي بن الناصر; *อะบู ซะกะรียาอ์ อัลมัวะอ์ตะศิม ยะห์ยา อิบน์ อันนาศิร*; สวรรคต ค.ศ. 1236) เป็นเคาะลีฟะฮ์คู่แข่งแห่งรัฐเคาะลีฟะฮ์อัลโมฮาด โดยครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1227 ถึง 1229 พระองค์เป็นโอรสของมุฮัมมัด อันนาศิร และพระอนุชาของยูซุฟที่ 2, เคาะลีฟะฮ์อัลโมฮาด

หลังจากอับดัลลอฮ์ อัลอาดิล พระปิตุลาของพระองค์สวรรคต ยะห์ยาถูกสนับสนุนโดยชัยค์แห่งมาร์ราคิช แต่สองปีต่อมาพระองค์ถูกถอดถอนโดยอิดรีส อัลมะอ์มูน พระปิตุลาผู้อ้างสิทธิอีกองค์ หลังอิดรีสสวรรคตใน ค.ศ. 1232 ยะห์ยาครองราชย์ต่อ แต่อับดุลวาฮิดที่ 2 ลูกพี่ลูกน้องของพระองค์อ้างสิทธิในการครองราชย์ พระองค์ยังคงคุมมาร์ราคิชจนกระทั่งสวรรคตใน ค.ศ. 1236 แล้วพื้นที่ทั้งหมดตกอยู่ภายใต้การครองราชย์ของอับดุลวาฮิด

สารานุกรม
---------

* Charles-André Julien. *Histoire de l‘Afrique du Nord, des origines à 1830*.

อ้างอิง
-------

1. ↑  Pascal Buresi, Hicham El Aallaoui, Travis Bruce, *Governing the empire: provincial administration in the Almohad Caliphate (1224-1269): critical edition, translation, and study of manuscript 4752 of the Hasaniyya Library in Rabat containing 77 taqadim ("appointments")*
2. ↑  *Yahya al-Mutasim*
สำหรับเนมสเปซของวิกิพีเดีย ดูที่ วิกิพีเดีย:เนมสเปซ

**เนมสเปซ** (อังกฤษ: Namespace) เป็นชื่อเรียกทางนามธรรมของกลุ่มสิ่งที่บรรจุชื่อ ความหมาย หรือคำศัพท์ ของสิ่งหนึ่งๆ หรือ คนใดคนหนึ่ง 

ตามกฎของเนมสเปซ ชื่อใดๆที่อยู่ในแต่ละเนมสเปซสามารถมีความหมายได้เพียงหนึ่งความหมาย โดยสิ่งที่แตกต่างกันไม่สามารถใช้ชื่อเดียวกันได้ภายในเนมสเปซเดียวกัน ถ้าชื่อเดียวกันอยู่คนละเนมสเปซสามารถหมายถึงของสองสิ่งที่แตกต่างกันได้

ภาษาแต่ละภาษาในโลกเปรียบเสมือนเป็นเนมสเปซหนึ่งๆ ซึ่งคำหนึ่งๆในแต่ละภาษาจะหมายถึงสิ่งของสิ่งๆหนึ่ง ซึ่งเมื่อคำเดียวกันในภาษาที่แตกต่างกันสามารถหมายถึงสิ่งของคนละสิ่งได้ ภาษาที่แตกต่างกันของเนมสเปซนี้รวมไปถึงภาษาถิ่น และ ภาษาโปรแกรมต่างๆ ตัวอย่างเช่นคำว่า "ไอ" ในภาษาไทย หมายถึง อาการไอ ขณะที่ "ไอ" ในภาษาอังกฤษหมายถึง เรา (ตัวผู้พูด) และ "ไอ" ในภาษาญี่ปุ่นหมายถึง ความรัก หรือ คำว่า "ซาว" ในภาษาไทยกลาง หมายถึงการซาวข้าว ขณะที่ภาษาไทยเหนือ หมายถึง ยี่สิบ

ในทางคอมพิวเตอร์ เนมสเปซ จะเป็นสิ่งแวดล้อมควบคุมตัวบ่งชี้

ตัวอย่างของเนมสเปซ
------------------

* การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
* การจำแนกหมวดหมู่หนังสือ ของดิวอี้ และแอลซี
* ไอพีแอดเดรส
* ดีเอ็นเอส
**พระนางวีรลักษมี** หรือ **พระนางนฤปตินนทรลักษมี** (**เขมร** : វីរ៉ាឡាក់ស្មី, ណារូផាទីនថនឡាក់ស៊ី ; **โรมัน** :  Viralakshmi, Narupatindralakshmi) (ศตวรรษที่ 10 - ศตวรรษที่ 11) เป็นพระราชินีแห่งอาณาจักรพระนคร อภิเษกสมรสกับพระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 พระนามของพระนางวีรลักษมี หมายถึง โชคแห่งอำนาจ

พระราชประวัติ
-------------

พระองค์เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าชัยวีรวรมัน เป็นพระราชมารดาของพระเจ้าภูวนาทิตย์และพระเจ้าหรรษวรมันที่ 3

ในจารึกได้กล่าวว่า *"พระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 ได้เคยถวายมงกุฏ ต่างหู อาภรณ์ ทองคำ และของต่างๆ มากมาย และพระองค์ยังถวายเกี้ยวทองคำแก่พระนางวีรลักษมี เมื่อพระองค์ขออภิเษกกับพระนาง พระเจ้านรปตินทรวรมันและพระเจ้าภูวนาทิตย์พระเชษฐาของพระองค์ ได้รับสิทธิพิเศษอย่างมากและพระเชษฐาองค์ที่ 2 ได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าชายแห่งวนาปุระ เชื่อว่าการอภิเษกสมรสครั้งนี้จะช่วยให้พระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 ในการขึ้นครองราชย์ได้อย่างง่ายขึ้น"*

พระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 ขึ้นครองราชสมบัติในปี พ.ศ.1593 โดยพระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ 2 ซึ่งอาจจะพระโอรสของพระนางวีรลักษมี ซึ่งก่อนหน้านี้มีพระนามว่า ภูวนาทิตย์ พระองค์เป็นพระอัยยิกาของพระนางวิชเยนทรลักษมีพระธิดาของพระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ 2

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Jacobsen, Trude (2008). *Lost goddesses: the denial of female power in Cambodian history*. Gendering Asia. Nordic Institute of Asian Studies (1. publ ed.). Copenhagen: NIAS Press. ISBN 978-87-7694-001-0.
**พระมเหสียีโซยา** (เกาหลี: 왕후 예씨,? – 19 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นพระมเหสีพระองค์หนึ่งของ พระเจ้าทงมย็องแห่งโคกูรยอ คู่กับ พระมเหสีโซซอโน และมีพระราชโอรสคือ พระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ

พระมเหสียีโซยา ประสูติเมื่อใดไม่ปรากฏต่อมาเมื่อทรงเจริญพระชนม์ทรงเสกสมรสกับ องค์ชายจูมง แห่ง พูยอ หลังจากนั้นองค์ชายจูมงได้พาชาวโชซอนโบราณและคนสนิทอพยพลงใต้และประกาศเอกราชจากพูยอพร้อมกับสถาปนาอาณาจักรใหม่นามว่า โคกูรยอ ที่มณฑลโชบุนพร้อมพิธีราชาภิเษกพระองค์ขึ้นเป็นพระราชาและพิธีราชาภิเษกสมรสระหว่างพระองค์กับพระมเหสีโซซอโนทางด้านพูยอหลังจากองค์ชายจูมงประกาศเอกราชพระชายายีโซยาก็ทรงพระครรภ์และประสูติพระโอรสพระนามว่าองค์ชายยูรี

ต่อมาพระนางยูฮวาพระราชมารดาของ พระเจ้าจูมง ได้พาพระสุนิสาและพระนัดดาหนีออกจากพูยอแต่พระนางยูฮวาก็สิ้นพระชนม์ระหว่างหนีเพราะถูกทหารพูยอสังหารส่วนพระชายายีกับองค์ชายยูรีหนีรอดไปได้และได้เดินทางไปยังโคกูรยอและได้พบกับพระเจ้าจูมงซึ่งพระเจ้าจูมงก็ได้สถาปนาพระชายายีขึ้นเป็นพระมเหสีพร้อมกับสถาปนาองค์ชายยูรีพระราชโอรสขึ้นเป็น องค์รัชทายาท ทำให้พระมเหสีโซซอโนต้องพาพระราชโอรสทั้ง 2 พระองค์คือ องค์ชายพีรู และ องค์ชายอนจอ มุ่งลงใต้ไปสร้าง อาณาจักรแพ็กเจ ต่อมาเมื่อพระเจ้าจูมงสวรรคตลงเมื่อ 18 ปีก่อนคริสตกาล องค์รัชทายาทยูรีจึงเสด็จขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ พร้อมกับสถาปนาพระมเหสียีโซยาขึ้นเป็นพระพันปี

พระมเหสียีโซยาสิ้นพระชนม์เมื่อ 19 ปีก่อนคริสตกาล
ภาพวาดในหนังสือเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยอัลวาซิฏี แสดงภาพตลาดทาสในเมืองซะบีด ประเทศเยเมน
**ยะห์ยา อิบน์ มะห์มูด อัลวาซิฏี** (อาหรับ: يحيى بن محمود الواسطي) เป็นจิตรกรและคัดลายมือชาวอาหรับในคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยเป็นที่รู้จักจากภาพวาดใน*มะกอมะฮ์*ของอัลฮะรีรี

ประวัติ
-------

อัลวะซีฏีน่าจะเกิดที่วาซิฏ (واسط) ทางใต้ของแบกแดด ใน ค.ศ. 1237 เขาถอดความและวาดภาพประกอบในหนังสือ*มะกอมะฮ์*ของอัลฮะรีรี ซึ่งรู้จักกันในภาษาอังกฤษว่า *Assemblies* เป็นชุดเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยของการเสียดสีสังคมที่เขียนโดยอัลฮะรีรีแห่งบัสรา ภาพวาดของอัลวาซิฏี ซึ่งเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ดีที่สุดของรูปแบบภาพที่ใช้ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นแรงบันดาลใจในชบวนการศิลปะแบกแดดสมัยใหม่ในคริสต์ศตวรรษที่ 20

ไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องชีวิตของเขา โดยมีข้อมูลเพียงว่าเขามาจากสำนักจิตรกรรมในคริสต์ศตวรรษที่ 13 และเป็นที่รู้จักจากรูปแบบการวาดภาพที่ชัดเจน

ภาพวาดใน *มะกอมะฮ์*
-------------------

โดยรวมแล้ว หนังสือ*มะกอมะฮ์*มีภาพวาดทั้งหมด 96 รูป ทั้งหมดวาดโดยอัลวาซืฏี โดยภาพเหล่านี้มี "คุณภาพที่โดดเด่นด้วยองค์ประกอบที่ดี รูปที่แสดงออก และสีที่สดใสแต่ควบคุมได้" และให้ผู้อ่านรู้ "เรื่องราวที่น่าสนใจและข้อคิดเห็นเกี่ยวกับชีวิตอิสลามในคริสต์ศตวรรษที่ 13"

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Makiya, Kanan (1991). *The Monument: Art, Vulgarity, and Responsibility in Iraq* (ภาษาอังกฤษ). University of California Press. p. 92. ISBN 9780520073760. Arab painter al wasiti.
2. ↑  Ankori, Gannit (2013). *Palestinian Art* (ภาษาอังกฤษ). Reaktion Books. ISBN 9781780232416.
3. ↑  *Explorers: Tales of Endurance and Exploration* (ภาษาอังกฤษ). Penguin. 2010. ISBN 9780756675110.
4. ↑  Jonathan Bloom and Sheila S. Blair (eds), *Grove Encyclopedia of Islamic Art & Architecture,* Oxford University Press, 2009, p.210; 
Kember, P. (ed.), *Benezit Dictionary of Asian Artists,* Oxford University Press, 2012, ISBN 9780199923014
5. ↑  Jonathan Bloom and Sheila S. Blair (eds), *Grove Encyclopedia of Islamic Art & Architecture,* Oxford University Press, 2009, p.294
6. ↑  Wijdan, A. (ed.), *Contemporary Art From The Islamic World,* p.166
7. ↑  "Yaḥyā ibn Maḥmūd al-Wāsiṭī," in: *Encyclopædia Britannica,* Online:
8. ↑  "Yaḥyā ibn Maḥmūd al-Wāsiṭī," in: *Encyclopædia Britannica,* Online:

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ยะห์ยา อิบน์ มะห์มูด อัลวาซิฏี**

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* SUDOC (France)
	+ 1

 |
**ฟ้า** (อังกฤษ: Fah) ภาพยนตร์ไทยแนวแอ๊คชั่นออกฉายในปลายปี พ.ศ. 2541 นำแสดงโดย สุนิสา เจทท์, ดอน ธีระธาดา, ฉัตรชัย เปล่งพานิช, จอนนี่ แอนโฟเน่ กำกับการแสดงโดย วิชช์ เกาไศยนันท์

เนื้อเรื่อง
-----------

ริค (ดอน ธีระธาดา) นายตำรวจหนุ่มผู้เพิ่งจบหลักสูตรเอฟบีไอจากสหรัฐอเมริกา และเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ ต้องมาจับคู่กับ นายตำรวจวัยกลางคน (ฉัตรชัย เปล่งพานิช) ที่ยังคงใช้วิธีการทำงานแบบเก่า ๆ เพื่อตามไล่ล่ากลุ่มโจร 8 คน ที่อุกอาจปล้นเพชรล้ำค่า ซึ่งหัวหน้าโจร (จอนนี่ แอนโฟเน่) กลุ่มนี้และลูกน้องทุกคนจะแต่งตัวกันอย่างสุดเนี้ยบ โดยที่มี ฟ้า (สุนิสา เจทท์) คู่หมั้นสาวของริคที่เพิ่งตั้งครรภ์ได้อ่อน ๆ ถูกจับเป็นตัวประกันไป

เบื้องหลังและคำวิจารณ์
----------------------

ฟ้า เป็นผลงานภาพยนตร์จากการกำกับเรื่องแรกของ วิชช์ เกาไศยนันท์ ผู้กำกับหนุ่มชาวไทยที่อาศัยและเรียนวิชาภาพยนตร์จากสหรัฐอเมริกา และได้อยู่ในแวดวงภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดด้วย ซึ่งในขณะนั้นวิชช์มีอายุเพียง 24 ปีเท่านั้น

อีกทั้งยังเป็นผลงานการแสดงเรื่องแรกของ สุนิสา เจทท์ ซึ่งต่อมากลายเป็นนักแสดงชื่อดังสังกัดช่อง 3 และได้ ดอน ธีระธาดา นักแสดงหนุ่มที่เชี่ยวชาญเทควันโดมารับบทเป็นพระเอกในเรื่อง ร่วมด้วยนักแสดงชื่อดังอย่าง ฉัตรชัย เปล่งพานิช, จอนนี่ แอนโฟเน่ และนักแสดงประกอบที่เป็นสีสันอีกมาก เช่น เกริก ชิลเลอร์ และกาญจนาพร ปลอดภัย ที่รับบทเป็นผู้บังคับบัญชาตำรวจระดับสูงที่เป็นผู้หญิง

แต่เมื่อออกฉายแล้ว เสียงวิจารณ์ไปในทางลบทั้งสิ้น โดยมีเสียงวิจารณ์ว่า แม้ภาพยนตร์จะกล้าที่จะแหกกฎของภาพยนตร์แนวตำรวจไล่จับผู้ร้ายไปจากขนบเดิม ๆ ของแวดวงภาพยนตร์ไทย โดยให้ ผู้ร้ายดูดีและหล่อกว่าตำรวจ รวมทั้งมุมกล้องที่ถ่ายภาพแบบใหม่ แต่ทว่าบทภาพยนตร์ซึ่งเขียนโดยตัววิชช์เอง ก็อ่อนมาก การกระทำของตัวละครในหลายครั้งขาดเหตุผล ขาดความต่อเนื่อง การตัดต่อก็ทำได้ไม่ดีเลย และตัวละครฝ่ายผู้ร้ายก็มีมากเกินความจำเป็น อีกทั้งเนื้อหาจริง ๆ ของเรื่องไม่ได้มีประเด็นอะไรมากเลย จนสามารถทำให้จบได้ภายในเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง แต่กลับยืดออกไปเกือบสองชั่วโมงได้ และปัญหาสำคัญอีกประการหนึ่งคือ การพูดภาษาไทยที่ไม่ชัดของพระเอก ทำให้ดูเป็นภาพยนตร์ตลกไปทุกครั้งที่ตัวพระเอกพูด และในเว็บไซต์ IMDbได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ไปเพียงแค่ 3.6 ดาวจากทั้งหมด 10 ดาว

ซึ่งในหลายปีต่อมา วิชช์ ก็ได้สร้างภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดในเรื่อง *Ballistic: Ecks vs. Sever* ซึ่งเป็นภาพยนตร์ในแนวแอ๊คชั่นเช่นเดียวกัน ได้รับการวิจารณ์จากนักวิจารณ์ชาวต่างประเทศให้เป็นภาพยนตร์ยอดแย่แห่งปี และต่อมาได้รับเลือกให้เป็นภาพยนตร์ยอดแย่ในรอบทศวรรษอีกต่างหาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  เปิดตัว ฟ้ามหาประลัย ผลงานกำกับของคนไทยในฮอลลีวู้ด จากสยามโซน
2. ↑  คำวิจารณ์จาก Gril คอลัมน์ สนทนาภาษาหนัง โดย ...นายเบิกโรง หน้า 67-68: เอนเตอร์เทน ฉบับที่ 498 ประจำวันที่ 22-28 มกราคม 1999
3. ↑  ฐานข้อมูล จาก IMDb
4. ↑  "เว็บไซต์วิจารณ์หนังต่างประเทศจัดอันดับภาพยนตร์ยอดแย่แห่งทศวรรษ ผลงานของผู้กำกับไทยติดอันดับ 1!!". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-03-14. สืบค้นเมื่อ 2011-08-10.
**เนบิวลาแมงมุมแดง** (อังกฤษ: Red Spider Nebula หรือ NGC 6537) เป็นเนบิวลาดาวเคราะห์ที่ตั้งอยู่ใกล้ใจกลางทางช้างเผือก ทางตะวันตกเฉียงเหนือของกลุ่มดาวคนยิงธนู เนบิวลามีรูปร่างเป็นสองแฉกอาจเป็นเพราะคู่ไบนารี่หรือสนามแม่เหล็กและมีแฉกรูป S สมมาตรกัน เชื่อกันว่าเป็นผลมาจากการปรากฏตัวของดาวแคระขาวตรงกลาง อย่างไรก็ตาม ผนังก๊าซของโครงสร้างแฉกทั้งสองนั้นไม่ราบเรียบ แต่ค่อนข้างกระเพื่อมในทางที่ซับซ้อน

ดาวแคระขาวตรงกลางซึ่งเป็นแกนกลางที่เหลืออยู่ของดาวฤกษ์ดั้งเดิมก่อให้เกิดลมแรงและอุณหภูมิสูง (≈10,000 K) ที่พัดด้วยความเร็ว 300 กิโลเมตรต่อวินาทีซึ่งทำให้เกิดคลื่นสูงถึง 100 พันล้านกิโลเมตร คลื่นถูกสร้างขึ้นโดยแรงกระแทกเหนือเสียงที่เกิดขึ้นเมื่อก๊าซท้องถิ่นถูกบีบอัดและถูกทำให้ร้อนที่ด้านหน้าของแฉกที่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว อะตอมที่ติดอยู่ในคลื่นจะส่องแสงที่มองเห็นได้ ลมเหล่านี้เป็นสิ่งที่ทำให้เนบิวลานี้มีรูปร่างเป็น 'แมงมุม' ที่ไม่เหมือนใครและยังช่วยให้เกิดการขยายตัวของเนบิวลา

ดาวที่ใจกลางเนบิวลาแดงล้อมรอบด้วยเปลือกฝุ่นทำให้ยากต่อการตรวจสอบคุณสมบัติที่แน่นอน อุณหภูมิพื้นผิวของมันน่าจะอยู่ที่ 150,000-250,000 K แม้ว่าอุณหภูมิของ 340,000 K หรือแม้กระทั่ง 500,000 K จะไม่ถูกตัดความเป็นไปได้ออก ทำให้เป็นหนึ่งในดาวแคระขาวที่ร้อนแรงที่สุดที่รู้จัก

เนบิวลาแมงมุมแดงอยู่ตรงกลุ่มดาวคนยิงธนู ระยะทางของมันได้รับการประเมินต่างกันตั้งแต่ 1900 ปีแสง หรือเป็นไปได้มากว่า 3,000-8000 ปีแสง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Bizarre Alignment of Planetary Nebulae". *ESO Press Release*. สืบค้นเมื่อ 6 September 2013.
2. 1 2 3  Matsuura, M. (October 2005). "The symmetric dust shell and the central star of the bipolar planetary nebula NGC 6537". *Monthly Notices of the Royal Astronomical Society*. **363** (2): 628–640. doi:10.1111/j.1365-2966.2005.09464.x.
3. ↑  "The Red Spider Nebula, a planetary nebula in Sagittarius". 2012-10-15.
4. ↑  Nemiroff, R.; Bonnell, J. บ.ก. (29 October 2012). .html "The Red Spider Planetary Nebula". *Astronomy Picture of the Day*. NASA. สืบค้นเมื่อ 9 July 2014. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่า `|url=` (help)
5. ↑  "The Red Spider Nebula: Surfing in Sagittarius - not for the faint-hearted!". ESA/Hubble. 24 July 2001. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 August 2009. สืบค้นเมื่อ 16 July 2014.
**เหยี่ยวแคระแอฟริกัน** (อังกฤษ: Pygmy falcon, African pygmy falcon; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Polihierax semitorquatus*) เป็นนกล่าเหยื่อขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกเหยี่ยว จัดอยู่ในวงศ์เหยี่ยวปีกแหลม (Falconidae)

เป็นเหยี่ยวขนาดเล็ก มีความยาวลำตัวประมาณ 19-20 เซนติเมตร รูปร่างล่ำสันแข็งแรง มีกระหม่อมสีเทา ด้านหลังเป็นจุดกลมขนาดใหญ่สีขาวคล้ายดวงตา อกและท้องเป็นสีขาว มีจะงอยปากงุ้มและแข็งแรงใช้สำหรับหักคอเหยื่อเพื่อล่าเป็นอาหาร ตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้ 

เหยี่ยวแคระแอฟริกันเป็นนกที่บินได้เร็วมาก และสามารถฆ่าเหยื่อได้ด้วยการพุ่งชนหรือหักคอกลางอากาศ โดยเหยื่อได้แก่ นกขนาดเล็ก, หนู, กบ และสัตว์เลื้อยคลานชนิดต่าง ๆ และบางครั้งก็กินแมลง เช่น ตั๊กแตน หรือจิ้งหรีด

ปกติจะอาศัยอยู่ในพุ่มไม้ที่แห้ง มีระดับการบินต่ำและบินขึ้นลงเป็นลูกคลื่น เมื่อยามเกาะกับกิ่งไม้อาจดูคล้ายกับนกอีเสือ แบ่งได้ออกเป็น 2 ชนิดย่อย คือ *P. s. castanonotus* พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ซูดานถึงโซมาเลีย และตอนใต้ของอูกานดาและแทนซาเนีย และ*P. s. semitorquatus* พบตั้งแต่แองโกลาจนถึงตอนเหนือของแอฟริกาใต้ มีพื้นที่กระจายพันธุ์กว้างประมาณ 2.7 ล้านตารางกิโลเมตร และมีจำนวนประชากรประมาณ 100,000-1,000,000 ตัว

มีเสียงร้อง *"คิกคิกคิกกกกกกกกก"* ในเคนยา และ *"ชิพชิพ"* และ *"คิกคิกคิกคิกคิก"* ในแอฟริกาตอนใต้

คู่ตัวผู้ (ซ้าย) และตัวเมีย (ขวา) ที่อุทยานแห่งชาติเซเรงเกติ, แทนซาเนีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Polihierax semitorquatus*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. 1 2  ปองพล อดิเรกสาร. *สัตว์ป่าแอฟริกา*. กรุงเทพฯ : เอเรียสบุ๊คส์, 2553. 272 หน้า. ISBN 978-616-90508-0-3
3. 1 2  Zimmerman, Dale A.; Turner, Donald A.; and Pearson, David J. (1999). *Birds of Kenya and Northern Tanzania*. Princeton University Press. pp. 90–91, 110–111, 309. ISBN 0-691-01022-6. สืบค้นเมื่อ 2007-07-26.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
4. 1 2  Sinclair, Ian; Hockey, Phil; and Tarboton, Warwick (2002). *Birds of Southern Africa*. Princeton University Press. pp. 116, 132. ISBN 0-691-09682-1. สืบค้นเมื่อ 2007-07-26.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Polihierax semitorquatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Polihierax semitorquatus ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาหนวดพราหมณ์หนวดเจ็ดเส้น** หรือ **ปลาหนวดพราหมณ์** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Polynemus paradiseus*) ปลาน้ำกร่อยที่สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำจืดได้ อยู่ในวงศ์ปลากุเรา (Polynemidae) มีส่วนหัวขนาดเล็ก ตามีขนาดเล็กอยู่เกือบสุดปลายส่วนหัวและมีเยื่อไขมันคลุม ปากกว้างมีฟันซี่เล็กละเอียดบนขากรรไกร ลำตัวแบนข้าง ครีบอกยาว ส่วนที่เป็นเส้นยาวมีความยาวมากกว่าลำตัวถึง 2 เท่า โดยเฉพาะเส้นบนมีทั้งหมดข้างละ 10 เส้น ครีบหางเว้าลึกปลายแหลม เกล็ดเล็กละเอียดมีลักษณะเป็นปากฉลาม ตัวมีสีเงินวาวอมชมพูหรือสีเนื้อ หัวสีจางอมชมพูหรือสีเนื้อ ครีบสีจาง ด้านท้องสีจาง 

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 10 - 15 เซนติเมตร ใหญ่สุดพบถึง 20 เซนติเมตร นิยมอยู่เป็นฝูง บางครั้งหากินด้วยการหงายท้องล่าเหยื่อ พบมากในแม่น้ำเจ้าพระยาตอนล่าง แม่น้ำบางปะกง, แม่น้ำแม่กลอง และแม่น้ำโขงตอนล่าง ในต่างประเทศพบได้จนถึงบอร์เนียวและเกาะสุมาตรา

เป็นปลาที่นิยมใช้บริโภคโดยการปรุงสดและทำปลาตากแห้ง นิยมตกเป็นเกมกีฬา อีกทั้งด้วยความสวยงามของหนวดที่ยาว ทำให้ได้รับความนิยมในแง่ของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย แต่เลี้ยงให้รอดได้ยากมาก เนื่องจากเป็นปลาที่เปราะบาง มักตายอย่างง่าย ๆ จึงทำให้มีราคาค่อนข้างสูงแต่ในต่างประเทศนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเป็นอย่างมาก โดยมีราคาเฉลี่ย 500 ถึง 1,500 บาท แล้วแต่ขนาดและความสมบูรณ์ของปลา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 257 หน้า. หน้า 141. ISBN 974-00-8738-8

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาหนวดพราหมณ์หนวดเจ็ดเส้น


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Polynemus paradiseus***
**ปลาหนามหลัง** เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Mystacoleucus marginatus* อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างคล้ายปลาในวงศ์นี้ทั่วไป แต่ลำตัวแบนข้างมากกว่า ครีบหลังสูงปานกลาง ก้านครีบหลังมีหยักที่ขอบด้านท้าย ที่โคนครีบหลังด้านหน้าสุดมีหนามแหลมสั้นยื่นออกมาทางข้างหน้า ซึ่งเป็นลักษณะสำคัญของปลาสกุลนี้ และเป็นที่มาของชื่อ มีเกล็ดใหญ่คลุมตัว ครีบก้นสั้น ครีบหางเว้าลึก ตัวมีสีเงินอมเหลืองอ่อน ขอบเกล็ดด้านบนมีสีคล้ำ บางเกล็ดบนลำตัวจึงดูเหมือนเป็นขีดสั้น ๆ ประที่ด้านข้าง ครีบมีสีเหลืองอ่อนหรือส้ม และขอบครีบด้านท้ายมีสีคล้ำ เมื่อติดอวนหรือตาข่ายจะปลดออกได้ยาก เพราะหนามแหลมที่ครีบหลัง มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 8-10 เซนติเมตร ใหญ่สุดที่พบ 15 เซนติเมตร

พบชุกชุมในแม่น้ำสายใหญ่และแหล่งน้ำนิ่งทั่วประเทศ โดยอาศัยอยู่ทุกระดับของน้ำเป็น จัดเป็นปลาที่มีราคาถูก นำมาทำปลาร้าหรือปรุงสด และถูกเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย

ปลาหนามหลังมีชื่อเรียกที่ต่างออกไปตามถิ่นต่าง ๆ เช่น "ปลาขี้ยอก" หรือ "ปลาหนามบี้" ในภาคอีสาน "ปลาหญ้า" ในภาคใต้ ที่เขตแม่น้ำน่านเรียก "ปลาหนามไผ่" หรือ "ปลาหนามแต๊บ" เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  หนังสือปลาน้ำจืดไทย โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (กรุงเทพ พ.ศ. 2544) ISBN 974-475-655-5
2. ↑  เก็บถาวร 2012-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ขี้ยอก ในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Mystacoleucus marginatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาหนามหลัง
**ปลาสินสมุทรวงฟ้า** หรือ **ปลาสินสมุทรวงแหวนสีน้ำเงิน** (อังกฤษ: Bluering angelfish) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Pomacanthus annularis* อยู่ในวงศ์ปลาสินสมุทร (Pomacanthidae)

ลำตัวมีลายสีน้ำเงินพาดโค้งตลอดลำตัว เหนือแผ่นปิดเหงือกมีวงคล้ายวงแหวนสีฟ้า ซึ่งเป็นลักษณะเด่นที่ป็นที่มาของชื่อเรียก ครีบหลังตอนท้ายเป็นปลายแหลมยื่นยาวออกไป เมื่อยังเป็นลูกปลาวัยอ่อนมีลายพาดขวางสีน้ำเงินสลับฟ้าคล้ายกับปลาสินสมุทรหางเส้น (*P. semicirculatus*) ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน แต่หางของปลาสินสมุทรวงฟ้าเป็นสีขาว

มีขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 1 ฟุต น้ำหนักประมาณ 1 กิโลกรัม อาศัยอยู่ตามแนวปะการังและกองหินใต้น้ำ รวมถึงซากโป๊ะหรือเรือจมด้วย ในความลึกตั้งแต่ 3–40 เมตร ขณะยังเป็นลูกปลาวัยอ่อนจะอยู่ในความลึกเพียง 2–3 เมตร มักอยู่เป็นฝูงประมาณ 10–20 ตัว หรือเป็นคู่ น้อยครั้งที่จะพบเพียงลำพังตัวเดียว 

พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่แอฟริกาตะวันออก, อินโดนีเซียจนถึงปาปัวนิวกินี, นิวแคลิโดเนีย และทะเลญี่ปุ่น ในน่านน้ำไทยจะพบได้ที่จังหวัดภูเก็ต สตูล และ จังหวัดชุมพร โดยมีชื่อเรียกในท้องถิ่นว่า "ปลาโนราห์"

เป็นปลาอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเหมือนกับปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน ซึ่งนับเป็นปลาที่เลี้ยงง่าย กินอาหารได้หลากหลาย ฝึกให้กินอาหารเม็ดได้ แต่เป็นปลาที่ขี้ตื่นตกใจโดยเฉพาะปลาในวัยอ่อน แต่หากปลาปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมได้แล้วก็จะเป็นปลาที่มีนิสัยค่อนข้างก้าวร้าวอีกชนิดหนึ่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Myers, R.; Rocha, L.A. & Craig, M.T. (2010). "*Pomacanthus annularis*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2010**: e.T165873A6154247. doi:10.2305/IUCN.UK.2010-4.RLTS.T165873A6154247.en. สืบค้นเมื่อ 21 ธันวาคม 2020.
2. ↑  "วงศ์ ปลาสินสมุทร (Family Pomcanthidae)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 มีนาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 14 กันยายน 2011.
3. ↑  "ปลา…สินสมุทรทรวงฟ้า ของเล่นใหม่ นักเลี้ยงปลาตู้". *ไทยรัฐ*. 8 กุมภาพันธ์ 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 ตุลาคม 2012.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pomacanthus annularis***

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org

  


|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q215807
* Wikispecies: Pomacanthus annularis
* ADW: Pomacanthus\_annularis
* BOLD: 64411
* EoL: 46581141
* FishBase: 7902
* GBIF: 2396404
* iNaturalist: 110013
* IRMNG: 10150288
* ITIS: 610565
* IUCN: 165873
* NCBI: 109710
* WoRMS: 220004

 |
ปลาตะเพียนส้ม

วิกิตำรา *ปลาส้มฟัก*มีหน้าในหัวข้อ ***วิธีการทำปลาส้มฟัก***

**ปลาส้ม** เป็นการแปรรูปอาหารจากปลาชนิดหนึ่งที่แพร่หลายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เครื่องปรุงหลักประกอบด้วย ปลา  เกลือ กระเทียม ข้าวสุก ผสมกัน หมักจนมีรสเปรี้ยว มีทั้งแบบที่ใช้ปลาทั้งตัว และแบบที่ใช้เฉพาะเนื้อปลา ซึ่งแบบที่ใช้เนื้อปลาอย่างเดียวอาจเรียกปลาส้มฟักหรือแหนมปลา สัดส่วนต่างกันไปในแต่ละท้องถิ่น เช่น ชาวไทญ้อมีสูตรปลาส้มเป็นของตนเอง โดยเครื่องปรุง ใช้พริก เกลือ กระเทียม น้ำซาวข้าว ข้าวเหนี่ยวใหม่นึ่ง 
จะต้องคั่วเกลือให้แห้งและตำให้ละเอียดก่อนนำมาคลุกกับส่วนผสมอื่น

ปลาส้มของภาคใต้มีเอกลักษณ์เฉพาะที่ต่างไป โดยจะนำปลา เช่น ปลากระดี่ ปลาตะเพียน มาผ่าท้องเอาไส้ออก หมักเกลือไว้ 2-3 วัน แล้วจึงล้างจากนั้น นำไปชุบในน้ำตาลโตนด ที่เคี่ยวกับข้าวคั่วจนข้น เรียงใส่ไห ปิดปากไหให้แน่น ทิ้งไว้ 7-10 วัน ถ้าใช้กุ้งแทนเรียกกุ้งส้ม

อย่างไรก็ตามการบริโภคปลาส้มควรปรุงให้สุกก่อน ไม่ควรบริโภคเมื่อยังดิบเพราะอาจมีพยาธิใบไม้ในตับอยู่ ทำให้เสี่ยงต่อการเป็นโรคมะเร็งลำไส้

ปลาส้มฟัก
---------

**ปลาส้มฟัก** เป็นภาษาท้องถิ่นของคนไทยพวน หมายถึง การถนอมอาหารโดยการทำปลาให้เปรี้ยว เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า **แหนมปลา** มีปริมาณโปรตีนจากเนื้อปลาสูง มีเกลือแร่ และสมุนไพรจากกระเทียม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วิธีทำปลาส้ม". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-11-20. สืบค้นเมื่อ 2009-11-25.
2. ↑  ปลาส้มไทญ้อ[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  อาหารการกินแห่งลุ่มทะเลสาบคิดค้นโดยพระเจ้ากฤต. สงขลา: เครือข่ายสตรีรอบทะเลสาบ. 2551. หน้า 40
4. ↑  "อันตรายจากปลาส้ม". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-10-17. สืบค้นเมื่อ 2009-11-25.
**ปลาสิงโตธรรมดา** (อังกฤษ: Common lionfish, Miles' firefish, Devil firefish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pterois miles*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสิงโต (Scorpaenidae)

มีลักษณะเด่น คือ มีครีบอกยาวเป็นเส้นแลดูสวยงาม ครีบหลังมีก้านครีบแข็งยาวมาก ในปลาขนาดเล็กตาจะมีติ่งแหลม ซึ่งเมื่อโตขึ้นจะค่อย ๆ หดสั้นลงจนหายไปในที่สุด ลำตัวมีสีสันหลากหลาย ตั้งแต่ สีแดง, สีส้ม, สีน้ำตาลเข้ม เป็นลายบั้งเล็ก ๆ สลับกับบั้งสีจาง ๆ หรือสีชมพู ครีบหลังตอนท้ายหรือครีบก้นจะเป็นครีบใสโปร่งแสง มีจุดประสีดำ

มีพฤติกรรมล่าปลาขนาดเล็กเป็นอาหาร โดยใช้ครีบอกที่แผ่ยาวเป็นเส้นไล่ต้อนให้จนมุม แล้วใช้ปากฮุบกินไปทั้งตัว 

มีขนาดใหญ่ประมาณ 15 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุด 35 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในแนวปะการังและกองหินใต้น้ำ ตั้งแต่ชายฝั่งแอฟริกาใต้, ทะเลแดง, ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก, อินโดนีเซีย ในน่านน้ำไทยพบได้เฉพาะฝั่งทะเลอันดามัน จัดเป็นปลาที่พบได้บ่อยในบางพื้นที่ 

เป็นปลาที่มีพิษ ไม่มีการรับประทานกันเป็นอาหาร นิยมเลี้ยงกันตามพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำและตู้ปลาตามบ้านในฐานะปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  หน้า 111, *คู่มือปลาทะเล* โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (ตุลาคม, 2551) ISBN 978-974-484-261-9

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pterois miles***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pterois miles ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาหมอคอนวิค** หรือ **ปลาหมอม้าลาย** (อังกฤษ: Convict cichlid, Zebra cichlid) เป็นปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Amatitlania nigrofasciata* มีถิ่นกำเนิดในอเมริกากลาง จัดเป็นปลาหมอสีขนาดเล็ก มีขนาดความยาวเต็มที่ไม่เกิน 6 นิ้ว ตัวผู้และตัวเมียสามารถแยกได้อย่างชัดเจน โดยตัวผู้จะมีลายสลับขาวดำ 8-9 ปล้อง หัวโหนก ครีบแหลมยาว และมีลำตัวใหญ่กว่าตัวเมีย ในขณะที่ตัวเมียครีบก้นมีสีเหลือบเขียว ส่วนท้องมีสีส้ม และขนาดเล็กกว่าตัวผู้ นอกจากนี้ยังมีปลาที่มนุษย์คัดสายพันธุ์จนเป็นสีขาวจากการขาดเมลานิน ซึ่งพบเห็นเป็นปลาสวยงามได้ทั่วไปเช่นเดียวกับปลาสีดั้งเดิม

ปลาหมอคอนวิค เป็นปลาหมอสีชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ถึงแม้จะเป็นปลาหวงถิ่นที่ก้าวร้าว แต่ก็มีขนาดเล็กและเลี้ยงง่ายมีความทนทาน สามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้ โดยปลาจะสามารถแพร่พันธุ์ได้ตั้งแต่มีความยาว 1.5 นิ้ว ปลาในที่เลี้ยงที่จับคู่กันแล้ว มักวางไข่ในภาชนะดินเผา โดยปลาทั้งตัวผู้และตัวเมียจะช่วยกันดูแลไข่และลูกอ่อน

รูปภาพ
------

* ลูกปลาขนาดเล็กลูกปลาขนาดเล็ก
* ปลาตัวเมียปลาตัวเมีย
* ส่วนใบหน้าของตัวผู้ส่วนใบหน้าของตัวผู้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Convict Cichlid (อังกฤษ)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาหมอคอนวิค**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาหมอคอนวิค
"**ใกล้เกินไป**" เป็นซิงเกิลของวงเยสเซอร์เดส์ จากค่ายเนเวอร์มายด์ เรคคอร์ด ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ประพันธ์คำร้องโดย ดอกไม้ไฟ แต่งทำนองโดย เฉลิมพล ตันติ์ทวิสุทธิ์ และเรียบเรียงโดย Yes'sir days ออกจำหน่ายในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2559

มิวสิกวีดีโอเพลงนี้ อัทธ์ นักร้องนำ ได้แสดงเป็นพระเอกมิวสิกวีดีโอด้วยตัวเอง และได้สาวสวยจาก MBO (เอ็มบรีโอ) "ป่าน – ปณิพร อินทรา" รับบทนางเอกที่คอยตอกย้ำสถานะความเป็นเพื่อนจนทำให้ อัทธ์ หัวเสียถึงขั้นต้องระบายอารมณ์ในมิวสิกวีดีโอ เพลงนี้ได้ถ่านทำกันหลายสถานที่เพื่อเก็บภาพสวยในกรุงเทพฯ เช่น แพร่งภูธร , ถนนมหาราช , สวนสันติชัยปราการ , ตรอกปานสุข ฯลฯ

การตอบรับ
---------

เพลง "ใกล้เกินไป" ได้อันดับสูงสุดที่ 63 จากการจัดอันดับของเว็บไซต์ Gmember.com ในชาร์ตของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 ประจำวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2559) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 | 63 |
| JOOX Top 100 Chart | 46 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  เบื้องหลัง MV เพลง "ใกล้เกินไป" ซิงเกิ้ลใหม่จากวง เยสเซอร์เดย์
2. ↑  100 อันดับ เพลงไทยที่เพราะและฮิตที่สุด จาก แกรมมี่ ชาร์ท GMM Grammy Gmember Chart Top 100 ประจำวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559
3. ↑
**เจ้าชายคริสทีอันแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ** (เยอรมัน: *Prinz Christian zu Schaumburg-Lippe* ; 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1898 - 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1974) ทรงเป็นเจ้าชายชาวเยอรมันและเป็นประมุขตระกูลนาโซดของราชวงศ์เชาม์บวร์ค-ลิพเพอ

พระประวัติ
----------

เจ้าชายคริสทีอันแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ ประสูติเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1898 ณ โซโปรน ฮังการี เป็นพระโอรสในเจ้าชายฟรีดริชแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอและเจ้าหญิงลูอีสแห่งเดนมาร์ก เป็นพระราชนัดดาใน สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 8 แห่งเดนมาร์ก และหลุยส์แห่งสวีเดน สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก ผ่านทางสายพระราชมารดา

เสกสมรส
-------

เจ้าชายคริสทีอันแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ ทรงหมั้นหมายกับเจ้าหญิงไอรีนแห่งกรีซและเดนมาร์ก พระราชธิดาใน พระเจ้าคอนสแตนตินที่ 1 แห่งกรีซ แต่ก็ไม่ได้เสกสมรสกัน โดยต่อมาจาก เจ้าหญิงไอรีน ได้เสกสมรสกับ เจ้าชายไอโมน ดยุกที่ 4 แห่งโอสตา

เมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1937 พระองค์ทรงเสกสมรสกับเจ้าหญิงฟีโอโดราแห่งเดนมาร์ก พระธิดาใน เจ้าชายฮารัลด์แห่งเดนมาร์ก ทั้งสองเป็นพระญาติกันเนื่องจากเป็นพระราชนัดดาใน สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 8 แห่งเดนมาร์กเหมือนกัน โดยเจ้าหญิงฟีโอโดรารับพระราชทานพระอิสริยยศที่ **เจ้าหญิงแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ พระชายา** ทั้งสองมีพระบุตรดังนี้

1. เจ้าชายวิลเฮ็ล์มแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ (ประสูติ ค.ศ. 1939)
2. เจ้าชายวัลเดอมาร์แห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ
3. เจ้าหญิงมารีแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ
4. เจ้าชายฮารัลท์แห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ

โดยหลังจากพระองค์สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1974 พระชายา พระบุตร ประทับ ณ ประเทศเยอรมนีและประเทศเดนมาร์ก
**วัดสุทธาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบุคคโล เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร วัดมีพื้นที่ 3 ไร่ 2 งาน บริเวณวัดเป็นชุมชนหนาแน่น เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูเกษมมงคลกิจ

วัดสุทธาวาสสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2373 ผู้สร้างเป็นทหาร ชื่อ "สุต" สร้างขึ้นหลังกรุงศรีอยุธยาเสียแก่พม่า จนเมื่อสงครามสงบ นายสุตได้ชักชวนญาติพี่น้องและชาวบ้านช่วยกันสร้างวัดขึ้น ตั้งชื่อวัดว่า **วัดใหม่ตาสุต** ต่อมาเปลี่ยนนามวัดใหม่เป็น "วัดสุทธาวาส" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2541 วัดได้รับการบูรณะจนเจริญรุ่งเรืองตั้งแต่ พ.ศ. 2512 หลังจากที่วัดทรุดโทรมมายาวนาน

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถกว้าง 7.03 เมตร ยาว 21 เมตร ก่ออิฐถือปูน วิหารกว้าง 3 เมตร ยาว 4 เมตร ก่ออิฐถือปูน และกุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุทธาวาส". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "วัดสุทธาวาส (ใหม่ตาสุต) จัดงานเนื่องในวันอาสาฬหบูชา". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-06-29. สืบค้นเมื่อ 2020-08-28.
3. ↑  "ผลการสํารวจและศึกษาข้อมูลทุนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมของเขตธนบุรี" (PDF).
**วัดสุทธิกาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลละหาร อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้งวัด 50 ไร่ 3 งาน 53 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์เนื้อที่ 16 ไร่ 76 ตารางวา

วัดสุทธิกาวาส เดิมชาวบ้านเรียก **วัดสักขี** หรือ **วัดกวักขี** หรือ **วัดขี** แต่ชาวมุสลิมเรียก **กรากกี** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2300 โดยยายทอง (โต๊ะทอง) จอมเจ้าหอมและนางพญาชี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2486 ในอดีตเจ้าเมืองสายบุรีจะประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาแก่ข้าราชการประจำเมืองที่วัดนี้ สาเหตุที่ชื่อวัดสักขี เนื่องมาจากวัดนี้มีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ตั้งอยู่ริมทางขึ้นสู่พระวิหารกว้าง 1 ศอก ลึก 1 ศอก น้ำใสปริ่มอยู่ตลอดปี ซึ่งน้ำในบ่อใช้ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยา

โบราณสถานและโบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ วิหารขนาดเล็กอยู่หลังหนึ่ง ตั้งอยู่บนเนินเขาเตี้ย ๆ ภายในมีวิหารพระพุทธรูปปางมารวิชัย 3 องค์ เล่ากันว่ามีผู้ไปพบพระพุทธรูปฝังอยู่ใกล้กับต้นไทรในหมู่บ้านชเม (ช่องแมว) หลังค่ายลูกเสือสุริยะสุนทรครั้นความทราบไปถึงหมู่พุทธศาสนิกชนในละแวกนั้น ก็พากันอัญเชิญมาประดิษฐานไว้ในวิหารและสร้างพรพุทธรูปขึ้นอีก 2 องค์ ประดิษฐานทแยงมุมเป็นรูปสามเหลี่ยม กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนพระพุทธรูปทั้ง 3 องค์ เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 มีซากเจดีย์เหลือแต่ฐานสร้างประมาณ พ.ศ. 2300 เป็นศิลปะอยุธยา สันนิษฐานว่าบรรจุอัฐิผู้สร้างวัดคือ ยายทอง (โต๊ะทอง) จอมเจ้าหอมและนางพญาชี

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "วัดสุทธิกาวาส (สักขี) จังหวัดปัตตานี" (PDF).
2. ↑  "วัดสุทธิกาวาส". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดสุทธิกาวาส". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**วัดสุทธิสะอาด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงสามวาตะวันออก เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 10 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูธำรงวงศ์วิสุทธิ์ (ธีรศักดิ์ ธีรสกฺโก) เป็นเจ้าอาวาส

วัดสุทธิสะอาดสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2436 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ชื่อของวัดนั้นน่าจะเกี่ยวข้องกับผู้สร้างวัดแต่ไม่มีหลักฐานแน่ชัด การบูรณะพัฒนาวัดได้เริ่มเมื่อ พ.ศ. 2493 โดยมีการรื้อกุฏิและสร้างใหม่ทั้งหมด 9 หลัง สร้างสุสาน ฌาปนสถาน ศาลาธรรมสังเวช ศาลาพักร้อน โรงครัว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2446 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 14.40 เมตร ยาว 22 เมตร ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2476

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 5.60 เมตร ยาว 19 เมตร ค่อนข้างทรุดโทรม ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน หน้าตักกว้าง 1.36 เมตร สูง 1.75 เมตร; ศาลาการเปรียญ ซ่อมแซมเมื่อ พ.ศ. 2507 ฝาผนังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนเรื่องราวพุทธประวัติ; หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 โครงสร้างเป็นไม้มุงกระเบื้องลอนคู่; กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้ทั้งหมด และศาลาบำเพ็ญกุศล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุทธิสะอาด". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-03-01.
3. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**โฮโจ โทกิมาซะ** (ญี่ปุ่น: 北条 時政; โรมาจิ: *Hōjō Tokimasa* 1138 – 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1215) เป็น ซามูไร คนสำคัญใน รัฐบาลโชกุนคามากูระ เพราะเขาคือ ชิกเก็ง หรือ ผู้สำเร็จราชการ คนแรก

ประวัติ
-------

ประวัติของโฮโจมีน้อยมากรู้แค่ว่าเขาเกิดเมื่อ ค.ศ. 1138 ที่ แคว้นอิซุ

### ขึ้นสู่อำนาจ

บทบาททางการเมืองของโทกิมาซะเริ่มต้นขึ้นหลังจากที่ มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ ได้เดินทางมาถึงอิซุ

และเมื่อโยริโตโมะได้แต่งงานกับมาซาโกะบุตรสาวของ
เขาพร้อมกับตั้งกองทัพเพื่อต่อสู้กับ ตระกูลไทระ เขาจึงขึ้นมามีอำนาจ

### ชิกเก็งโทกิมาซะ

หลังจากโยริโตโมะได้เป็น โชกุน ใน ค.ศ. 1192 โทกิมาซะจึงได้มีอำนาจมากที่สุดในแผ่นดินเป็นรองแค่
โชกุนโยริโตโมะ

เมื่อโชกุนโยริโตโมะอสัญกรรมใน ค.ศ. 1202 โยริอิเอะ
บุตรชายคนโตจึงได้สืบทอดตำแหน่งต่อโทกิมาซะจึงได้บังคับให้โยริอิเอะตั้งตนเองเป็นชิกเก็ง

ใน ค.ศ. 1203 โชกุนโยริอิเอะถึงแก่อสัญกรรมชิกเก็งโทกิมาซะจึงตั้งซาเนโตโมะบุตรชายคนรองขึ้นดำรงตำแหน่ง
แทนส่วนตัวของโทกิมาซะก็ดำรงตำแหน่งอีก 2 ปีจึงลง
จากตำแหน่งและให้บุตรชายขึ้นแทนใน ค.ศ. 1205

### มรณกรรม

โฮโจ โทกิมาซะถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1215 ขณะอายุได้78 ปี


| ก่อนหน้า |  | โฮโจ โทกิมาซะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ตำแหน่งใหม่** |  | **ผู้สำเร็จราชการแห่งรัฐบาลคามากูระบากูฟุ คนที่ 1** (ค.ศ. 1202–05) |  | **โฮโจ โยชิโตกิ** |
**เจ้าชายเกออร์คแห่งฮันโนเฟอร์** (อังกฤษ: Prince Georg of Hanover)

พระประวัติ
----------

เจ้าชายเกออร์คแห่งฮันโนเฟอร์ ประสูติเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2492 ณ เยอรมนี เป็นพระโอรสในเจ้าชายเกออร์ค วิลเฮ็ล์มแห่งฮันโนเฟอร์ และเจ้าหญิงโซฟีแห่งกรีซและเดนมาร์ก ทรงมีศักดิ์เป็นพระภาคิไนยใน เจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ และเป็นพระญาติขั้นที่ 1 ในเจ้าฟ้าชายชาลส์

เสกสมรส
-------

เจ้าชายเกออร์ค ทรงเสกสมรสกับ วิกตอเรีย แอน บี โดยเธอได้รับพระอิสริยยศเป็น **เจ้าหญิงแห่งฮันโนเฟอร์ พระชายา** โดยมีพระธิดา 2 พระองค์ดังนี้

1. เจ้าหญิงเวรา
2. เจ้าหญิงนอรา

ความเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ยุโรป
-----------------------------

พระองค์ทรงมีความเกี่ยวข้องกับพระราชวงศ์หลายราชวงศ์ โดยทางฝ่ายพระมารดานั้น ทรงเป็นพระภาคิไนยใน เจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ พระราขสวามีใน สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร เป็นพระญาติชั้นที่ 1 ใน เจ้าชายชาลส์ เจ้าชายแห่งเวลส์ ส่วนทางฝ่ายพระบิดานั้นทรงเป็นพระภาติยะในเฟรเดอริกาแห่งฮันโนเฟอร์ สมเด็จพระราชินีแห่งกรีซซึ่งเป็นพระขนิษฐาแท้ ๆ ในพระบิดาของพระองค์ จึงทรงเป็นพระญาติชั้นที่ 1 ในสมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 2 แห่งกรีซ และสมเด็จพระราชินีโซเฟียแห่งสเปนทั้งนี้ ยังทรงสืบเชื้อสายมาจากสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร จักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี พระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก จักรพรรดินีโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย เป็นต้น
**อีเห็นน้ำอินโดจีน** หรือ **อีเห็นน้ำตังเกี๋ย** สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่งในอันดับสัตว์กินเนื้อ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Cynogale lowei*

เป็นสัตว์ที่มีข้อมูลน้อยมาก เนื่องจากพบเห็นได้ยากและมีรายงานการพบเห็นตัวเพียงไม่กี่ครั้ง ข้อมูลเท่าที่มีบ่งให้รู้ว่ารูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกับอีเห็นน้ำมลายู (*C. bennettii*) แต่ต่างกันตรงสีขน กล่าวคือ อีเห็นน้ำอินโดจีนมีขนสั้นหนา และมีสีขนที่อ่อนกว่าอีเห็นน้ำมลายู โดยจมูกใต้คอและหน้าอกมีสีขาว ส่วนข้อมูลอื่น ๆ เช่น ขนาดและน้ำหนักนั้นไม่มี

มีผู้เก็บซากอีเห็นน้ำอินโดจีนได้ทางภาคเหนือของเวียดนาม และเคยมีรายงานพบเห็นที่ภาคใต้ของจีน และคาดว่าอาจมีอยู่ในอุทยานแห่งชาติภูกระดึง จังหวัดเลย ของไทยด้วย

มีรายงานการพบเห็นใกล้กับแหล่งน้ำ เช่น ทะเลสาบหรือแม่น้ำ ปัจจุบันสันนิษฐานว่า อีเห็นน้ำอินโดจีนได้สูญพันธุ์จากโลกไปนานแล้ว เพราะปัญหาการพัฒนาและขยายพื้นที่เกษตรกรรมอย่างรวดเร็ว ทำให้อีเห็นน้ำอินโดจีนสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัย

ปัจจุบัน เชื่อว่าอาจจะเป็นชนิดเดียวกันหรือชนิดย่อยของอีเห็นน้ำมลายูก็ได้

ดูเพิ่ม
-------

* อีเห็นน้ำมลายู

อ้างอิง
-------

1. ↑  หนังสือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน (กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2543) โดย กองทุนสัตว์ป่าโลก ISBN 974-87081-5-2
2. ↑  "*Cynogale bennettii*". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-02-26. สืบค้นเมื่อ 2011-05-15.
อิกลู
**อิกลู** (อังกฤษ: Igloo) คือ ที่พักอาศัยของชาวเอสกิโมซึ่งเป็นมนุษย์เผ่าหนึ่งที่อาศัยอยู่ทางแถบขั้วโลกเหนือหรือชนเผ่าบางกลุ่มที่อาศัยในเขตหนาว วัสดุที่ใช้ในการก่อสร้างนั้นก็คือน้ำแข็งซึ่งถูกตัดเป็นก้อนสี่เหลี่ยมให้มีขนาดที่เหมาะสมแล้วนำไปวางซ้อนกันเป็นชั้นๆเมื่อสร้างเสร็จแล้วจะมีลักษณะคล้ายโดม โดยเจาะทางเข้าไว้ที่ระดับต่ำเพื่อป้องกันลมหนาวจากภายนอกพัดเข้ามาด้านใน ภายในจะมีหนังสัตว์ขึงไว้ที่ผนังเพื่อใช้เป็นฉนวนสำหรับกักเก็บความร้อนที่เกิดจากการจุดตะเกียงหรือความร้อนจากร่างกายมนุษย์ ซึ่งหลักการสร้างเหล่านี้อาจทำให้อุณหภูมิด้านในอิกลูมีค่าระหว่าง -7 จนถึง 16 องศาเซลเซียส โดยอาศัยเพียงการปรับอุณหภูมิกายอย่างเดียว ขณะที่ภายนอกอิกลูนั้นอุณหภูมิอาจต่ำถึง -45 องศาเซลเซียส

อิกลูนั้นสามารถสร้างได้หลายขนาดขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ของการใช้งาน เช่น ถ้าต้องการใช้พักอาศัยชั่วคราวสำหรับวันที่ออกล่าสัตว์ก็จะสร้างเป็นอิกลูขนาดเล็กที่มีโครงสร้างง่ายๆไม่ซับซ้อนมากนัก แต่ถ้าต้องการสร้างสำหรับพักอาศัยในระยะยาวก็อาจสร้างให้มีขนาดใหญ่หรือมีจำนวนห้องเพิ่มเติม

อ้างอิง
-------

1. ↑  How Warm is an Igloo?, BEE453 Spring 2003 (PDF)

* Richard Gv. Condon, Julia Ogina and the Holman Elders, *The Northern Copper Inuit* (ISBN 0-8020-0849-6)
* Igloo – the Traditional Arctic Snow Dome

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อิกลู**

* Watch *How to Build an Igloo* (National Film Board of Canada)
* Building an Igloo, by Hugh McManners เก็บถาวร 2010-06-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* *Field Manual for the U.S. Antarctic Program*, Chapter 11: "Snow Shelters", pp. 140-145 เก็บถาวร 2006-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Traditional Dwellings: Igloos (1) (Interview; Library and Archives Canada)
* An article on igloos from *The Canadian Encyclopedia* เก็บถาวร 2009-08-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* How to Build an Igloo (wikiHow)
* *UIUC Students build an igloo*
***Astronotus crassipinnis*** เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae)

เป็นปลาที่ใกล้เคียงกับปลาออสการ์ (*A. ocellatus*) ซึ่งเป็นปลาหมอสีที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามมาอย่างยาวนาน ด้วยเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน มีการกระจายพันธุ์ในแม่น้ำในทวีปอเมริกาใต้ เช่น แม่น้ำปารากวัย สเวน ออสการ์ คูลเลนเดอร์ นักมีนวิทยาชาวสวีเดนรายงานว่าพบในตอนบนของแม่น้ำแอมะซอน ในเขตประเทศเปรูด้วย

มีลักษณะคล้ายกับปลาออสการ์ แต่มีสีพื้นลำตัวสีคล้ำกว่า และไม่มีจุดบนหลังเหมือนปลาออสการ์ มีลักษณะเด่น คือ มีแถบพาดยาวที่บริเวณหลังครีบอก และมีสีค่อนข้างสว่าง ซึ่งไม่พบในปลาออสการ์ หรือพบก็ไม่เป็นรูปร่างที่ชัดเจน นอกจากนี้แล้วยังแตกต่างกันที่จำนวนของเกล็ดและจำนวนของก้านครีบอ่อน

ขนาดใหญ่ที่สุดวัดได้ 9.4 นิ้ว และอาจจะมีขนาดใกล้เคียงกับปลาออสการ์

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แต่นับว่าเป็นปลาชนิดที่หาได้ค่อนข้างยาก

โดยที่ชื่อวิทยาศาสตร์คำว่า *Crassipinnis* มาจากภาษากรีกคำว่า *fat fat* และ *Pinna* หมายถึง "ปลา"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Definitive guide to Oscars". *practicalfishkeeping.co.uk*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-03-18. สืบค้นเมื่อ 16 September 2014.
2. ↑  "Astronotus Crassipinnis - "Fat" Oscar". *Oscarfishlover.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-10-18. สืบค้นเมื่อ 21 July 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Astronotus crassipinnis ที่วิกิสปีชีส์
Bani Thani as Radha, ca. 1750บานีถานี โดยนิหาล จันท์, พิพิธภัณฑ์แห่งชาตินิวเดลี
**นิหาล จันท์** (อักษรโรมัน: Nihâl Chand, 1710–1782) เป็นจิตรกรและกวีชาวอินเดียที่สร้างสรรค์ผลงานที่เป็นตัวอย่างชิ้นสำคัญของจิตรกรรมราชปุต นิหาลเป็นหัวหน้าช่างจิตรกรรมประจำราชสำนักที่กิศนคฤห์และเป็นช่างเขียนภาพบางส่วนของราชสกุลในรัชสมัยของนครีทาส (Nagri Das หรือ สวันต์ สิงห์; Savant Singh) นอกจากนี้ยังเชื่อว่าเขาเป็นผู้สร้างสรรค์ภาพเขียนจุลศิลป์ (miniature painting) แสดงภาพของราชาสวันต์ สิงห์ เคียงข้างพระมเหสี บานี ถานี ในรูปแบบเดียวกับพระกฤษณะ เคียงข้างพระแม่ราธา ผลงานเหล่านี้ "ยกย่องกันไปทั่วว่าเป็นภาพเขียนจุลศิลป์ที่ดีที่สุดของราชสถาน" กระนั้นภาพเขียนจุลทรรศน์ของนิหาลถือว่ามีขนาดใหญ่ (ได้ถึง 48 x 36 ซม) เมื่อเทียบกับภาพเขียนจุลศิลป์อื่น ๆ นิหาลเป็นสาวกที่เคร่งครัดของวัลลภผู้ริเริ่มปรัชญาฮินดูสายพระกฤษณะ ลักษณะนี้พบได้ทั่วไปในงานของนิศาลที่ยกให้ราชาประดุจเทพเจ้าด้วยการทาสีกายเป็นสีน้ำเงิย เหมือนพระกฤษณะ เชื่อว่านิศาลอยู่ที่กิศนคฤห์ระหว่างปี 1719 ถึง 1726

ระเบียงภาพ
----------

* ราชาสวันต์ สิงห์ และ บานีถานี ในรูปพระกฤษณะกับพระแม่ราธา, ราวปี 1760ราชาสวันต์ สิงห์ และ บานีถานี ในรูปพระกฤษณะกับพระแม่ราธา, ราวปี 1760
* พระแม่ราธาและพระกฤษณะ ประทับบนเรือแห่งรักพระแม่ราธาและพระกฤษณะ ประทับบนเรือแห่งรัก
* พระแม่ราธาและพระกฤษณะ, สีน้ำและทองบนผ้าฝ้าย, ราวปี 1750.พระแม่ราธาและพระกฤษณะ, สีน้ำและทองบนผ้าฝ้าย, ราวปี 1750.
* พระกฤษณะฉลองโหลีร่วมกับพระแม่ราธาและบรรดาโคปี, ราวปี 1750–60, ปัจจุบันจัดแสดงที่บอสตัน*พระกฤษณะฉลองโหลีร่วมกับพระแม่ราธาและบรรดาโคปี*, ราวปี 1750–60, ปัจจุบันจัดแสดงที่บอสตัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Harle, 395-396 (395 quoted); Kossak, 21, 113
2. ↑  "Radha and Krishna in the boat of love - Nihal Chand". *Google Arts & Culture* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-03-24.
3. ↑  Kossak, 21

### บรรณานุกรม

* Bani Thani
* Harle, J.C. *The Art and Architecture of the Indian Subcontinent*, 2nd edn. 1994, Yale University Press Pelican History of Art, ISBN 0300062176
* Kishangarh Miniatures - In Quest Of Divine Love
* Kossak, Steven (1997). *Indian court painting, 16th-19th century*. New York: The Metropolitan Museum of Art. ISBN 0870997831. (see index: p. 148-152; plate 56, 70)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นิหาล จันท์**

* Raja Savant Singh and Bani Thani as Krishna and Radha Strolling in a Palace Garden

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* โปแลนด์

 |
**วัดพระนอนหนองผึ้ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองผึ้ง อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่

วัดพระนอนหนองผึ้งมีตำนานกล่าวถึงในอดีตบริเวณนี้เป็นที่อยู่อาศัยของชาวลัวะ ต่อมาประมาณ พ.ศ. 1200 ได้มีพระมหาเถระเจ้าจำนวน 5 รูป ซึ่งติดตามพระนางจามเทวี มาธุดงค์บริเวณนี้ ชาวลัวะจึงได้นำรังผึ้งจากต้นมะขามริมสระน้ำใกล้หมู่บ้านมาถวาย และนำพระบรมสารีริกธาตุใส่กระบอกไม้รวก หรือไม้ไผ่บรรจุผอบทองคำบรรจุในหลุมลึก 22 ศอก พร้อมสร้างขึ้นเป็นวัดชื่อว่า **วัดหนองผึ้ง** วัดมีสภาพเป็นวัดร้างระยะหนึ่ง จนกระทั่ง พ.ศ. 1836 มีพระมหาเถระเจ้าพร้อมด้วยเศรษฐีจากเมืองเชียงแสนได้มาบูรณะเจดีย์ขึ้นใหม่ ทั้งยังสร้างพระพุทธรูปปางไสยาสน์และพระพุทธรูปปางมารวิชัย ภายหลังเมื่อพญามังรายได้สร้างเวียงกุมกามแล้ว จึงได้รวมวัดนี้เป็นส่วนหนึ่งของเวียงกุมกาม มีประเพณีนมัสการสรงน้ำปิดทองพระนอนในวันเพ็ญเดือนแปด

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน หลังคาหน้าจั่วมีปีกนก 2 ข้าง ด้านหน้ามีสิงห์ปูนปั้นอยู่ 1 คู่ ส่วนซุ้มโขงประตูทางเข้าปรากฏลวดลายปูนปั้นในศิลปะพม่า สันนิษฐานว่าอาจได้รับการซ่อมแซมบูรณะในสมัยรัชกาลที่ 5 เจดีย์ตั้งอยู่ระหว่างวิหารพระนอนและอุโบสถ เป็นเจดีย์ขนาดเล็กทรงระฆังที่ได้รับการซ่อมปฏิสังขรณ์แล้ว ส่วนฐานเป็นแบบเขียงตอนล่าง เหนือขึ้นมาเป็นชั้นปัทม์ย่อเก็จรองรับส่วนมาลัยเถาแบบย่อเก็จแปลง องค์ระฆังขนาดเล็ก ไม่มีส่วนบัลลังก์ ปล้องไฉนทรงกรวยคว่ำแต่ละปล้องต้องมีขนาดใหญ่ ต่อเหนือขึ้นไปด้วยชั้นบัวกลุ่มแบบพม่า และส่วนปลียอดประดับฉัตรโลหะ ตามตำนานเล่าว่าเจดีย์บรรจุพระเกศาธาตุของพระพุทธเจ้า วิหารซึ่งประดิษฐานพระพุทธรูปปางไสยาสน์ (พระนอน) เรียก *พระนอนหนองผึ้ง* หรือ *พระพุทธรูปป้านปิง* มีความยาวตั้งแต่ยอดพระโมฬีถึงฝ่าพระบาท 19 เมตร (38 ศอก) พระพุทธรูปปางมารวิชัย (พระเจ้าทันใจ) 1 องค์ หน้าตักกว้าง 3 ศอก 1 คืบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระนอนหนองผึ้ง". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.
2. ↑  "พระนอนป้านปิง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดพระนอนหนองผึ้ง". องค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-02. สืบค้นเมื่อ 2021-10-02.
**วัดพระนางสร้าง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเทพกระษัตรี อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 19 ไร่ 1 งาน 79 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 8 แปลง เนื้อที่ 84 ไร่ 1 งาน 21 ตารางวา

วัดพระนางสร้างตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2301 ตามตำนานพระนางเลือดขาว เล่าสืบมาว่า มเหสีของกษัตริย์เมืองใดไม่ปรากฏแน่ชัด ถูกกล่าวหาว่าเป็นชู้กับมหาดเล็ก จึงถูกสั่งประหารชีวิต ก่อนถึงวันประหาร พระนางได้ขอผ่อนผันไปนมัสการพระบรมธาตุที่ศรีลังกาก่อน เมื่อกลับมาได้แวะที่เกาะถลาง และได้สร้างวัดขึ้น ปลูกต้นประดู่และต้นตะเคียน พร้อมทั้งนำของมีค่าทางพุทธศาสนาเช่นพระพุทธรูปฝังไว้ในเจดีย์ด้วย แล้วเดินทางกลับ ต่อมาจึงได้เรียกชื่อวัดนี้ว่า "วัดพระนางสร้าง" ชาวบ้านเรียกสั้น ๆ ว่า **วัดนางสร้าง** วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9.50 เมตร ยาว 17.50 เมตร เป็นอุโบสถหลังเก่าสร้างโดยใช้อิฐและปูนขาว บูรณะมาหลายครั้ง ต่อมาได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ ศิลปะของไทยและจีน ผนังด้านนอกเป็นสีชมพูและฟ้า ที่ระเบียงคดประดับด้วยสัตว์หิมพานต์สีทอง เหนือระเบียงคดเป็นกลีบบัวคว่ำบัวหงายรอบด้าน โดยมีพญานาค 5 เศียรเลื้อยอยู่บนกลีบบัว ประตูเข้าระเบียงคดด้านหน้าทำเป็นพระพุทธรูปบิณฑบาต เหนือซุ้มประตูมีหน้าบันรูปช้างสามเศียรสีทอง เสาภายในระเบียงคดแต่ละต้นทำเป็นมังกรสีทองพันเสา มีทวารบาลอยู่ด้านนอกอุโบสถ ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 กุฏิสงฆ์จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารตึกและครึ่งตึกครึ่งไม้ หอฉัน หอระฆัง และฌาปนสถาน 

ปูชนียวัตถุทีสำคัญ ได้แก่ พระประธานปางสมาธิจำนวน 3 องค์ เรียกว่า *พระในพุง* หรือ *พระสามกษัตริย์* ภายนอกหุ้มด้วยปูนขาว พระเพลากว้าง 3 เมตร ภายในองค์พระทั้งสามมีพระสมัยศรีวิชัยสร้างด้วยโลหะผสมอายุกว่า 1300 ปี ที่ทำเช่นนี้เพื่อซ่อนไว้ วัดเพิ่งทราบเรื่องนี้เมื่อ พ.ศ. 2526 ด้านหลังพระประธานมีพระพุทธไสยาสน์ยาว 3.50 เมตร เล่ากันว่ามีพระพุทธรูปทองคำอยู่ภายในองค์พระ แต่ยังไม่สามารถพิสูจน์ได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ตำนานวัดพระนางสร้าง ร่องรอยอัศจรรย์พระนางเลือดขาว".
2. ↑  "วัดพระนางสร้าง". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
3. ↑  "วัดพระนางสร้าง". ภูเก็ตสารสนเทศ.
**วัดพระบรมธาตุเจดีย์เขียนบางแก้ว** เดิมชื่อ **วัดบางแก้ว** ตั้งอยู่หมู่ที่ 4 ตำบลจองถนน อำเภอเขาชัยสน จังหวัดพัทลุง 

พุทธศตวรรษที่ 13 พ.ศ. 1482 สมัยศรีวิชัย เจ้าพระยากรุงทอง เจ้าเมืองพัทลุง ได้สร้างวัดบางแก้ว ประกอบด้วย กุฏิ วิหาร ศาลาการเปรียญ พระพุทธรูป พระมหาเจดีย์ สร้างเสร็จปี พ.ศ. 1493

พ.ศ. 1493 เจ้าพระยากุมารกับนางเลือดขาว ได้อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุ จากประเทศศรีลังกามาบรรจุไว้ในพระมหาธาตุเจดีย์ 

พ.ศ. 1486 วัดบางแก้วได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา

จากหลักฐานทางเอกสารดังกล่าวแสดงให้เห็นว่า วัดเขียนบางแก้วน่าจะเป็นวัดที่สร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษ 15-18 แต่นักโบราณคดีกำหนดอายุจากรูปแบบสถาปัตยกรรมขององค์พระธาตุ เข้าใจว่า

วัดบางแก้ว สร้างขึ้นในสมัยอยุธยา ได้พบโบราณวัตถุสำคัญได้แก่ ศิวลึงค์และฐานโยนิ เป็นอารยธรรมอินเดีย ในราวพุทธศตวรรษที่ 12-14 และเป็นที่ตั้งชุมชนโบราณ

สมัยอยุธยาตอนต้น วัดบางแก้วเป็นวัดที่มีความเจริญมาก 
สมัยอยุธยาตอนกลาง เมืองพัทลุงเกิดสงครามกับพวกโจรสลัดมลายู จนพวกโจรสลัดได้เผาผลาญบ้านเรือนราษฎร และวัดเสียหายมาก

วัดบางแก้วเคยเป็นวัดร้าง ชาวพัทลุงได้บูรณะวัด
พ.ศ. 2109–2111 สมัยอยุธยาตอนกลาง สมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ เจ้าอินบุตรปะขาวสน กับ นางเป้า ชาวบ้านสะทัง ตำบลหานโพธิ์ อำเภอเขาชัยสน

พ.ศ. 2242 สมัยพระเพทราชา พระครูอินทเมาลีศรีญาญสาครบวรนนทราชจุฬามุนีศรีอุปดิษเถร คณะป่าแก้วหัวเมืองพัทลุง ได้บูรณะ 

พ.ศ. 2310 กรุงศรีอยุธยาเสียแก่พม่าครั้งที่ 2 วัดเขียนบางแก้วกลายเป็นวัดร้าง จนมีการบูรณะขึ้นใหม่ในสมัยปลายรัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ จึงมีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน 

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติได้ประกาศเปลี่ยนแปลงชื่อ "วัดบางแก้ว" เป็น "วัดพระบรมธาตุเจดีย์เขียนบางแก้ว" เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561

เจดีย์บางแก้ว
-------------

เป็นเจดีย์ก่ออิฐฐานแปดเหลี่ยม วัดโดยรอบยาว 16.50 เมตร สูงถึงยอด 22 เมตร รอบพระมหาธาตุบริเวณฐานซุ้มพระพุทธรูปโค้งมน 3 ซุ้ม กว้าง 1.28 เมตร สูง 2.63 เมตร 

พระพุทธรูปปูนปั้นปางสมาธิ รอบพระเศียรมีประภารัศมีรูปโค้ง ขนาดหน้าตักกว้าง 0.94 เมตร สูง 1.25 เมตร 

เศียรช้างปูนปั้นโผล่ออกมา 

เจดีย์ทรงสี่เหลี่ยม ศิลปจีน 

พระพุทธรูปปูนปั้นนูนสูง ปางสมาธิ ประทับขัดสมาธิเพชร ฐานทักษิณและฐานรองรับองค์ระฆังเป็นรูปแปดเหลี่ยม มีลวดลายปูนปั้นรูปดอกไม้ แต่เดิมเป็นรูปมารแบก เหนือฐานทักษิณมีเจดีย์ทิศตั้งอยู่ที่มุมทั้งสี่มุม องค์ระฆังเป็นแบบโอคว่ำถัดจากองค์ระฆังเป็นบัลลังก์รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ประดับด้วยถ้วยชาม ทั้งสี่มุมของบัลลังก์มีรูปกาปูนปั้นมุมละ 1 ตัว 

กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 54 วันที่ 3 มกราคม 2480 และประกาศเขตโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 103 ตอนที่ 65 วันที่ 22 เมษายน 2529 เนื้อที่ 22 ไร่ 2 งาน 97 ตารางวา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระบรมธาตุเจดีย์เขียนบางแก้ว". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดพัทลุง.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดพระนอน** ตั้งอยู่ในเขต ตำบลจองคำ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของตัวเมืองแม่ฮ่องสอน ติดบริเวณเชิงเขาทางขึ้นวัดพระธาตุดอยกองมู ชื่อวัดพระนอน ได้ตั้งชื่อให้เหมาะสมกับการที่มีองค์พระนอนที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดแม่ฮ่องสอน ได้ประดิษฐานอยู่ในศาลาการเปรียญ (วิหาร) ของวัดพระนอน

วัดนี้มีมาอยู่ก่อนแล้ว เดิมทีสถานที่ตั้งของวัดนี้เป็นป่าเขา และเป็นที่อาศัยของสัตว์ป่านานาชนิด ต่อมาเมื่อเมืองขยายขึ้นก็กลายเป็นวัดในเมือง วัดพระนอนเป็นวัดที่สำคัญเป็นที่ประดิษฐานองค์พระนอนองค์ใหญ่ ศิลปะแบบไทใหญ่ ขนาดยาว 11 เมตร 99 เซนติเมตร สร้างโดยศรัทธา "พญาสิงหนาทราชา" เจ้าเมืององค์แรกของเมืองแม่ฮ่องสอน เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2418 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พุทธศักราช 2469 วัดพระนอนแห่งนี้ได้รับการยกย่องและยอมรับนับถือให้เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และเป็นปูชนียสถานคู่บ้านคู่เมืองแม่ฮ่องสอน และเป็นวัดที่มีเจ้าอาวาสอยู่ประจำมาตั้งแต่ พุทธศักราช 2430 จนถึงปัจจุบัน

ปูชนียวัตถุของวัด ได้แก่ พระพุทธรูปปางนั่งสมาธิและพระทรงเครื่องต่าง ๆ รวมถึงพระบัวเข็ม พระสีวลี รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม นอกจากนี้ภายในห้องเก็บของโบราณ ยังมีหนังสือพระไตรปิฎกและวัตถุโบราณ ถ้วยโถโอชามและของใช้สอยของชาวญี่ปุ่นสงครามโลกครั้งที่สอง ส่วนทางด้านหลังวัดมีสิงห์คู่สองตัวยืนคู่กัน เชื่อกันว่าชานกะเลและเจ้านางเมี๊ยะเป็นผู้สร้างและบริเวณฝั่งตรงกันข้ามจะมีเจดีย์ 2 หลังเป็นศิลปะแบบพม่าข้างในเจดีย์หลังแรกมีพระพุทธรูป 1 องค์ และเจดีย์หลังที่ 2 มีพระพุทธรูปแบบพม่า 4 องค์ ซึ่งด้านหน้าเจดีย์หลังที่ 2 นี้มีพระพุทธรูปองค์ใหญ่นั่งสมาธิอยู่กลางแจ้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระนอน". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).