recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับวันแม่ในต่างประเทศ ดูที่ วันแม่

**วันแม่แห่งชาติ** ในประเทศไทย ปัจจุบันตรงกับวันที่ 12 สิงหาคม ของทุกปี ซึ่งตรงกับวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง โดยเริ่มใช้วันดังกล่าวเป็นวันแม่แห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2519 ก่อนหน้านั้นเคยใช้วันที่ 10 มีนาคม, 15 เมษายน, และ 4 ตุลาคม

สัญลักษณ์ที่ใช้ในวันแม่คือ ดอกมะลิซึ่งมีสีขาว ส่งกลิ่นหอมได้ไกลและได้นาน อีกทั้งยังออกดอกได้ตลอดทั้งปี

ประวัติ
-------

ตราสัญลักษณ์เพื่อประชาสัมพันธ์วันแม่แห่งชาติเมื่อปี 1954 แสดงวันแม่แห่งชาติเป็นวันที่ 15 เมษายน
งานวันแม่แห่งชาติจัดขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2486 ณ สวนอัมพร โดยกระทรวงสาธารณสุข แต่ช่วงนั้นเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 งานวันแม่ในปีต่อมาจึงต้องงดไป เมื่อวิกฤติสงครามสงบลง หลายหน่วยงานได้พยายามให้มีวันแม่ขึ้นมาอีก แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จเท่าที่ควร และมีการเปลี่ยนกำหนดวันแม่ไปหลายครั้ง ต่อมาวันแม่ที่รัฐบาลรับรอง คือวันที่ 15 เมษายน โดยเริ่มจัดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2493 แต่ก็ต้องหยุดลงอีกในหลายปีต่อมา เนื่องจากกระทรวงวัฒนธรรมถูกยุบไป ส่งผลให้สภาวัฒนธรรมแห่งชาติซึ่งรับหน้าที่จัดงานวันแม่ขาดผู้สนับสนุน

ต่อมาสมาคมครูคาทอลิกแห่งประเทศไทย ได้จัดงานวันแม่ขึ้นอีกครั้ง ในวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2515 แต่จัดได้เพียงปีเดียวเท่านั้น จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2519 คณะกรรมการอำนวยการสภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ จึงได้กำหนดวันแม่ขึ้นใหม่ให้เป็นวันที่แน่นอน โดยถือเอาวันเสด็จพระราชสมภพของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง วันที่ 12 สิงหาคมเป็นวันแม่แห่งชาติ และกำหนดให้ดอกไม้สัญลักษณ์ของวันแม่ คือ ดอกมะลิ นาบตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติความเป็นมาเกี่ยวกับวันแม่". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-07-01. สืบค้นเมื่อ 2010-08-12.

| * ด
* ค
* ก
ไทย วันหยุดราชการของประเทศไทย |
| --- |
| กำหนดวันที่แน่นอน | 

|  |  |
| --- | --- |
| ทั่วประเทศ | 
* วันขึ้นปีใหม่  (1 มกราคม)
* วันจักรี (6 เมษายน)
* วันสงกรานต์ (13-15 เมษายน)
* วันฉัตรมงคล (4 พฤษภาคม)
* วันเฉลิมพระชนมพรรษาสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี (3 มิถุนายน)
* วันเฉลิมพระชนมพรรษาพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (28 กรกฎาคม)
* วันเฉลิมพระชนมพรรษาสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง/วันแม่แห่งชาติ (12 สิงหาคม)
* วันคล้ายวันสวรรคตพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (13 ตุลาคม)
* วันปิยมหาราช (23 ตุลาคม)
* วันคล้ายวันพระบรมราชสมภพพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร/วันชาติไทย/วันพ่อแห่งชาติ (5 ธันวาคม)
* วันรัฐธรรมนูญ (10 ธันวาคม)
* วันสิ้นปี (31 ธันวาคม)

 |
| เฉพาะอาชีพ | 
* วันแรงงาน  (1 พฤษภาคม)

 |
| บางท้องที่ | 
* คริสต์มาส  (25 ธันวาคม)

 |

 |  |
| กำหนดวันที่ไม่แน่นอน | 

|  |  |
| --- | --- |
| ทั่วประเทศ | 
* วันมาฆบูชา
* วันวิสาขบูชา
* วันพืชมงคล
* วันอาสาฬหบูชา
* วันเข้าพรรษา

 |
| บางท้องที่ | 
* ตรุษจีน
* อีดิลฟิฏร์
* อีดิลอัฎฮา

 |

 |
**อีฟ โรเช** (ฝรั่งเศส: *Yves Rocher*; 7 เมษายน 1930 - 26 ธันวาคม 2009) เป็นนักธุรกิจชาวฝรั่งเศสและผู้ก่อตั้งบริษัทเครื่องสำอางที่มีชื่อของเขา เขาเป็นผู้บุกเบิกการใช้ส่วนผสมจากธรรมชาติในเครื่องสำอางสมัยใหม่

ประวัติ
-------

อีฟ โรเชเกิดที่หมู่บ้านลา กาซิญี่, Morbihan หลังจากพ่อของเขาเสียชีวิตเมื่อเขาอายุเพียง 14 ปี เขาก็ช่วยแม่ดูแลธุรกิจสิ่งทอเล็ก ๆ ของครอบครัว หมอในท้องถิ่นได้สอนสูตรครีมทาห้ามเลือดโดยใช้ดอกซีแลนดีนให้เขา และเขาตัดสินใจขายครีมทางไปรษณีย์พร้อมกับโฆษณาในนิตยสาร Ici Paris

ธุรกิจ
------

ดูบทความหลักที่: อีฟ โรเช (บริษัท)
La Gacilly, France, ห้องแล็บแห่งแรกของ อีฟ โรเช ที่บ้านของครอบครัวใน ลา กาซิญี่
ผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติและการขายทางไปรษณีย์เป็นเสาหลักของบริษัทเครื่องสำอางที่เขาก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1959 บริษัทเติบโตอย่างรวดเร็ว และ 3 ปีต่อมา เขาเปิดร้านสาขาแรก อีฟ โรเชเกษียณจากบริษัทในปี ค.ศ. 1992 โดยส่งต่อการบริหารบริษัทให้กับลูกชายของเขา ดีดีเยร์ แต่เขาก็กลับมาบริหารบริษัทอีกครั้งหลังจากการเสียชีวิตของดีดีเยร์ ในปี ค.ศ. 1994

ร้านอีฟ โรเช ในปารีส
บริสหลานชายของเขาได้รับการเสนอชื่อเป็นรองประธานบริษัทในปี ค.ศ. 2007 และกลายเป็นประธานบริษัทอย่างสมบูรณ์หลังจากการเสียชีวิตของ อีฟ โรเช ในปี ค.ศ. 2009 บริษัทมีมูลค่าประมาณ 2 พันล้านยูโรในปี ค.ศ. 2007 และมีพนักงาน 15,000 คน อีฟ โรเช กรุ๊ป มีรายได้หมุนเวียน 2.5 พันล้านยูโรในปี ค.ศ. 2017

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Yves Rocher, Cosmetics Pioneer, Dies at 79", *The New York Times*, 30 December 2009.
2. ↑  "Yves Rocher: la mort d'un pionnier", *Paris Match*, 26 December 2009. (ในภาษาฝรั่งเศส)
3. 1 2  "Yves Rocher est mort", *Le Figaro*, 26 December 2009. (ในภาษาฝรั่งเศส)
4. ↑  "Héritier malgré lui", *Le Point* (ภาษาฝรั่งเศส), 13 March 2008
5. ↑  *Le petit-fils d'Yves Rocher prend la relève*, France 2, 28 December 2009. (ในภาษาฝรั่งเศส)
|  |
| --- |
| **ตำแหน่งผู้เล่นบาสเกตบอล** |
|   | พอยต์การ์ด |
| ชู้ตติ้งการ์ด |
| สมอลฟอร์เวิร์ด |
| เพาเวอร์ฟอร์เวิร์ด |
| เซ็นเตอร์ |
| **ตำแหน่งอื่น ๆ** |
|   |
| สวิงแมน |
| พอยท์ฟอร์เวิร์ด |

**ชูตติ้งการ์ด** (อังกฤษ: shooting guard) เป็นตำแหน่งผู้เล่นหนึ่งในทีมบาสเกตบอล มักจะตัวเตี้ยกว่า ผอมกว่า และเร็วกว่าฟอร์เวิร์ด และมักรับหน้าที่ทำคะแนนและคุมผู้เล่นวงนอกที่เก่งที่สุดของของฝ่ายตรงข้าม ชื่อเรียกอื่นของชูตติ้งการ์ดได้แก่ **ทูการ์ด** (2-guard), **บิ๊กการ์ด** (big guard) และ**ออฟการ์ด** (off guard) แต่บางทีมก็มอบหมายหน้าที่ในการนำลูกเข้าแดนฝ่ายตรงข้ามด้วย เรียกผู้เล่นเหล่านี้ว่า**คอมโบการ์ด** (combo guard) ชูตติ้งการ์ดหลายคนที่มีรูปร่างใหญ่สามารถเล่นตำแหน่งสมอลฟอร์เวิร์ดได้ด้วย ผู้เล่นที่สามารถเล่นสลับระหว่างชูตติ้งการ์ดกับสมอลฟอร์เวิร์ดเรียกว่า สวิงแมน (swingman)

แม้ว่าชูตติ้งการ์ดหลายคนเป็นผู้ที่สามารถจัมป์ชูต (jump shoot ชูตลูกระหว่างการกระโดด) ระยะไกลได้ดีที่สุดในทีม ส่วนใหญ่ยังสามารถนำลูกไปทำคะแนนใกล้ห่วงได้ดีอีกด้วย ชูตติ้งการ์ดที่ดีควรมีทักษะการส่งลูกที่ดีพอควร แต่หน้าที่หลักของชูตติ้งการ์ดคือการทำคะแนน ส่วนการแจกจ่ายลูกมักปล่อยเป็นหน้าที่ของพอยท์การ์ด ชูตติ้งการ์ดในระดับอาชีพมักสูงระหว่าง 6 ฟุต 2 นิ้ว (1.88 เมตร) ถึง 6 ฟุต 9 นิ้ว (2.06 เมตร)

ไมเคิล จอร์แดน (Michael Jordan) นักบาสเกตบอลที่มีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์ก็เป็นชูตติ้งการ์ด แต่ทักษะการเข้าไปทำคะแนนใต้แป้นทำให้มองว่าเขาเล่นเหมือนสมอลฟอร์เวิร์ดมากกว่า ในทางกลับกัน เรกจี มิลเลอร์ (Reggie Miller) เล่นในแบบฉบับของชูตติ้งการ์ด มีท่าจัมป์ชูตที่แม่นยำ ตัวอย่างชูตติ้งการ์ดอื่นที่สำคัญในอดีต เช่น 

* ไคลด์ เดรกส์เลอร์ (Clyde Drexler)
* เจอร์รี เวสต์ (Jerry West)
* มิตช์ ริชมอนด์ (Mitch Richmond)
* บิล ชาร์แมน (Bill Sharman)
* แซม โจนส์ (Sam Jones)
* เอิร์ล มอนโร (Earl Monroe)
* พีท มาราวิช (Pete Maravich)
* จอห์น ฮาฟลิเชค (John Havlicek)

ผู้เล่นชูตติ้งการ์ดที่เด่นในปัจจุบันเช่น โคบี ไบรอันต์ (Kobe Bryant), ดเวน เหว็ด (Dwyane Wade), เทรซี แม็คเกรดี (Tracy McGrady) แม้ว่าเขาจะเล่นตำแหน่งสมอลฟอร์เวิร์ดบ่อย ๆ, เรย์ อัลเลน (Ray Allen), วินซ์ คอร์เตอร์ (Vince Carter), เจสัน ริชาร์ดสัน (Jason Richardson), ไดอานา ทอราซิ (Diana Taurasi) ในดับบลิวเอ็นบีเอ, ริชาร์ด แฮมิลตัน (Richard Hamilton), มานู จิโนบิลลี (Manu Ginobili), ไมเคิล เรดด์ (Michael Redd) และ พอล เพียร์ซ (Paul Pierce)
**วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาสารสนเทศเคียวโต** (อังกฤษ: Kyoto College of Graduate Studies for Informatics; ญี่ปุ่น: 京都情報大学院大学; โรมาจิ: *Kyōto Jōhō Daigakuin Daigaku*) เป็นวิทยาลัยวิชาชีพด้านสารสนเทศแห่งแรกของประเทศญี่ปุ่น จัดการเรียนการสอนระดับปริญญาโทในด้านเทคโนโลยีสารสนเทศประยุกต์ เทคโนโลยีธุรกิจเว็บไซต์ และการพัฒนาระบบเว็บไซต์ ได้รับการจัดอันดับจากสถาบันวิจัยกำหนดยุทธศาสตร์ระหว่างประเทศ (International Strategy Design Research Institute) ว่า เป็นหนึ่งในสถานศึกษาด้านการจัดการเทคโนโลยีชั้นนำห้าแห่งของประเทศ

ภาพรวม
------

ใน เกียวโต เกียวโตวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการสารสนเทศเป็น สถาบันบัณฑิต ในฐานะที่เป็นองค์กรปกครองของ วิทยาลัย และ KCG เป็นมหาวิทยาลัยเปิด เทคโนโลยีสารสนเทศเป็นโรงเรียนวิชาชีพมืออาชีพ ที่ปี 2004 เราได้เชิญอาจารย์มาเป็นจำนวนมากจากมหาวิทยาลัยอื่น ๆ และภาคเอกชน นอกจากนี้นักเรียนที่กำลังเข้ารับการรักษายังได้รับการยอมรับ
กันอย่างแพร่หลายในกลุ่มนักศึกษาชาวต่างชาติจากหลายประเทศทั่วโลก
เฉพาะในสถาบันการศึกษาในประเทศญี่ปุ่น เรามี  edu domain .. 
ซัปโปโรเปิดดาวเทียมในกรุงโตเกียวในเดือนตุลาคมปีเดียวกันก็ยังขยายออกไปนอกเมืองเกียวโตในเมษายน 2012

งานวิจัยและการศึกษา
-------------------

### องค์กร

ดูช้อมูลของ เกียวโตวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการสารสนเทศ ที่เกี่ยวกับครูผู้สอน

#### ปริญญาโท

* การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสารสนเทศบัณฑิตวิทยาลัย
	+ ภาควิชาเว็บธุรกิจเทคโนโลยี
		- หลักสูตรเว็บธุรกิจเทคโนโลยี
		- หลักสูตรการพัฒนาระบบเว็บ
		- หลักสูตรเน้นเนื้อหาระบบธุรกิจ

รวมถึงโรงเรียน
--------------

* สถาบันเกียวโตคอมพิวเตอร์
* เกียวโตศูนย์ฝึกอบรมภาษาญี่ปุ่น
* โรงเรียนเกียวโตอาชีวศึกษายานยนต์

เว็บไซต์หลัก
------------

* วิทยาลัยสารสนเทศเกียวโต

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* (ญี่ปุ่น) เว็บไซต์หลัก

อ้างอิง
-------

1. ↑  isdr@MOT&MBA- อันดับ เก็บถาวร 2007-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
**พระยาบริรักษ์ภูธร (แสง ณ นคร)** เป็นเจ้าเมืองไทรบุรีคนที่ 22 และเจ้าเมืองคนแรกของพังงา

พระยาบริรักษ์ภูธร (แสง ณ นคร) เป็นบุตรคนโตของเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย ณ นคร) กับหม่อมช่วย เกิดที่นครศรีธรรมราช เมื่อประมาณ พ.ศ. 2345 ในระยะที่บิดาดำรงตำแหน่งพระบริรักษ์ภูเบศร์ (น้อย) ผู้ช่วยราชการเมืองนครศรีธรรมราช ได้ติดตามรับใช้และฝึกหัดราชการมาตั้งแต่ยังเล็ก หลังจากพระยานครศรีธรรมราช (น้อย) เข้ายึดเมืองไทรบุรีเมื่อ พ.ศ. 2364 ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการเมืองไทรบุรีในปีต่อมา จากนั้นได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองไทรบุรีคนที่ 22 โดยมีน้องชาย พระยาเสนานุชิต (นุช ณ นคร) รับตำแหน่งปลัดเมืองไทรบุรี ต่อมาในปี พ.ศ. 2369 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งเป็นพระยาไทรบุรี 

หลังจากบิดาถึงแก่อสัญกรรมในปี พ.ศ. 2382 ก็ได้เข้าเฝ้าในปี พ.ศ. 2383 ก็โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นพระยาบริรักษ์ภูธร (แสง) ผู้สำเร็จราชการเมืองพังงา ซึ่งยกขึ้นเป็นเมืองโท โดยเป็นผู้สำเร็จราชการเมืองพังงาอยู่เป็นเวลานาน 27 ปี ถึงแก่อสัญกรรมที่เมืองพังงา ราว พ.ศ. 2414 เมื่ออายุได้ประมาณ 56 ปี อัฐิของท่านบรรจุอยู่ในเจดีย์อยู่ที่วัดสราภิมุข (วัดสระ) ตำบลถ้ำน้ำผุด อำเภอเมืองพังงา

พระยาบริรักษ์ภูธร (แสง) มีบุตรชายหญิงทั้งหมด 27 คน เฉพาะผู้ชายที่รับราชการมี 5 คน คือ พระยาบริรักษ์ภูธร (ขำ ณ นคร) ผู้ว่าราชการเมืองพังงาคนต่อมา นายสวัสดิ์ มหาดเล็ก พระเพ็ชร์ภักดีศรีพิชัยสงคราม (พลาย) ปลัดเมืองพังงา นายฤกษ์ มหาดเล็ก และพระสุรินทรภักดี (รุ่ง) ยกกระบัตรเมืองพังงา บุตรสาวที่ถวายตัวรับราชการฝ่ายในมี 2 คน คือ เจ้าจอมมารดายี่สุ่น ในรัชกาลที่ 3 และเจ้าจอมมารดาเป้า ในรัชกาลที่ 4

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติเมืองพังงา 1". ศูนย์ศึกษาวิจัย ศิลปกรรม วัฒนธรรม และประเพณีแห่งอันดามัน จังหวัดพังงา.
2. ↑  "พังงาประชุมการบูรณปฏิสังขรณ์อัฐเจดีย์เจ้าเมืองพังงา พระยาบริรักษ์ภูธร(แสง ณ นคร,ขำ ณ นคร)เพื่อแสดงมุฑิตาจิตสักการะ ๑๔๓ ปี". สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดพังงา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-07-08.
3. ↑  "๔-สกุล ณ นคร เชื้อสาย พระยาบริรักษ์ภูธร (แสง)". หนังสือวงศ์สกุลเดิม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-07-08.
**ขบวนการต่อต้านลาว** เป็นขบวนการของชาวลาวพลัดถิ่นและชาวม้งลาวที่ต้องการโค่นล้มรัฐบาลสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ส่วนใหญ่เป็นชาวม้งที่อพยพลี้ภัยเข้ามาในประเทศไทยตามศูนย์อพยพต่างๆ ประกอบด้วยกลุ่มหลัก 3 กลุ่มคือ

* กลุ่มแรกเป็นกลุ่มของรัฐบาลราชอาณาจักรลาวพลัดถิ่นและเจ้ามหาชีวิตลาว ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวลาวลุ่ม
* กลุ่มสองของนายพลวังเปา เรียกว่าแนวโฮมกู้ชาติ นายเยี่ยล่ง แซ่มัว และนายเล่า แซ่ลี เป็นผู้ดูแลชาวม้งในสังกัดที่เข้าไปพำนักในที่พักสงฆ์ถ้ำกระบอก มีเป้าหมายเพื่อยึดอำนาจการปกครองในลาว ได้รับการสนับสนุนจากนายพลวังเปาที่ลี้ภัยไปแล้วและม้งสัญชาติสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ยังมีชนเผ่าอื่นที่อยู่กลุ่มนี้ด้วยคือ เผ่าเหย้า และกลุ่มลาวลุ่มฝ่ายรัฐบาลราชอาณาจักรลาวเดิมที่ตกค้างอยู่ โดยกลุ่มนี้จะอยู่ที่ศุนย์อพยพบ้านวินัย จ.เลย
* กลุ่มสามคือพรรคเจ้าฟ้า มีทั้งที่อยู่ในไทยและลาว มีเป้าหมายเพื่อแบ่งแยกดินแดนออกจากการปกครองของลาว ได้รับการสนับสนุนในด้านการศึกษาและการฝึกอาวุธจากจีน กลุ่มที่อยู่ในไทยนำโดยนายปาเกา แซ่เฮ่อ กลุ่มที่เคลื่อนไหวในบริเวณภูเบี้ย-ภูซางในลาว นำโดยนายย้งยัว แซ่เฮ่อ ผู้นำทั้งสองคนเสียชีวิตไปแล้ว และกลุ่มอื่นเช่น กลุ่มนายหว้าจู๋จี๋ กลุ่มนายย่างเหลือ กลุ่มนายแต๊ง แซ่ย่างซึ่งเป็นผู้ดูแลชาวม้งในสังกัดที่เข้าไปพำนักในที่พักสงฆ์ถ้ำกระบอก กองกำลังม้งในภูเบี้ย-ภูซางได้สลายกองกำลังไปอยู่ที่บอลิคำไซ สุวรรณเขต และจำปาศักดิ์

การต่อสู้ของทั้ง 3 กลุ่ม ใช้การรบแบบกองโจรตามแนวชายแดนไทย-ลาว ประสานกับกองกำลังชาวลาวและชาวม้งที่ฝังตัวในลาว การเคลื่อนไหวของขบวนการระหว่าง พ.ศ. 2518 – 2534 สร้างความเสียหายแก่ทหารลาวมาก ในปี พ.ศ. 2530-2531 เกิดกรณีพิพาทไทย-ลาว สมรภูมิบ้านร่มเกล้า ทางการไทยได้ทำการฝึกกลุ่มม้งในศูนย์อพยพที่พักสงฆ์ถ้ำกระบอก โดยให้ศูนย์สงครามพิเศษเป็นหน่วยฝึก เป็นกองกำลังกองโจรแบบลับ ๆ ส่งเข้าไปทางจังหวัดน่านเพื่อเข้าไปทำการรบตามแนวชายแดนและเข้าไปหลังแนวข้าศึกในประเทศลาว ตัดการส่งกำลังบำรุงของลาวจากเมืองไชยบุรีไปยังชายแดนบ้านร่มเกล้าและเนิน1428 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ลาวยอมเจรจากับไทย แต่รัฐบาลไทยกลับไม่ยอมให้สัญชาติไทยกับคนม้งเหล่านี้ทั้งหมดตามที่ได้สัญญาไว้แต่ต้น จนกลายเป็นปัญหาจนถึงปัจจุบัน หลายคนได้ไปประเทศที่สาม หลายคนได้สัญชาติไทย แต่หลายคนทุกวันนี้ยังอยู่ในไทยแต่ยังไม่ได้รับสัญชาติไทยทั้งที่ไปรบช่วยประเทศไทยมา โดยทางกองทัพเคยให้เหตุผลว่าทำรายชื่อตกหล่น และตั้งแต่ พ.ศ. 2534 เป็นต้นมา รัฐบาลไทยได้กดดันสลายกองกำลังม้งลาวกลุ่มต่าง ๆ ในไทย ทำให้บางส่วนต้องแฝงตัวกับชาวม้งที่มีสัญชาติไทยและยุติการเคลื่อนไหว หลบหนีไปยังที่พักสงฆ์ถ้ำกระบอก จังหวัดสระบุรี หรืออพยพไปยังประเทศที่สาม ต่อมา ชุมชนชาวม้งในที่พักสงฆ์ถ้ำกระบอกได้ปิดตัวลงในวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 ชาวม้งลาวส่วนใหญ่ถูกส่งไปประเทศที่สามคือสหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย บางส่วนที่ได้สัญชาติไทยและยังไม่ได้สัญชาติกระจายไปอยู่ยังหมู่บ้านม้งเชื้อสายไทยตามจังหวัดต่าง ๆ เช่น เชียงราย ตาก เพชรบูรณ์ พะเยา และน่าน เป็นต้น บางส่วนหลบหนีไปอยู่เมืองยอน ประเทศพม่า

อ้างอิง
-------

* สิทธิเดช วงศ์ปรัชญา. ม้งลาวถ้ำกระบอกกับปัญหาความมั่นคงและการไปตั้งถิ่นฐานในสหรัฐอเมริกา ใน **ม้งลาวในประเทศไทย นโยบายและการดำเนินการของภาครัฐไทย** (2518 – 2552). สุภางค์ จันทวานิช และ ถวิล เปลี่ยนศรี, บรรณาธิการ. กรุงเทพฯ: อรุณการพิมพ์. 2554. หน้า 96 - 101
* บันทึกการสัมภาษณ์ม้งศูนย์ที่พักสงฆ์ถ้ำกระบอก และการนำเสนอรายการทางช่อง ThaiPBS
**จอร์จ โรโบธาม** (อังกฤษ: George Robotham) เกิดเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2464 ณ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ เป็นนักแสดงสตันท์แมนชาวอเมริกัน เขาจบปริญญาโทรด้านการจัดการธุรกิจที่ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส เขาแสดงหนังเรื่องแรกในบทสตันท์แมนของ แบทแมน ซึ่งเขาอาจจะไม่เป็นที่รู้จักในด้านแวดวงสังคมภาพยนตร์ ละคร โทรทัศน์ แต่เขากลับถูกรู้จักในฐานะผู้อุทิศตนเพื่อสังคมและผู้ยากไร้ โดยเขาจะบริจาคเงินจำนวนหนึ่งให้กับองค์กรและบุคคลที่ไร้บ้าน

ผลงาน
-----

* *Batman* — Henchman
* *Destination Tokyo* — Crewman
* *Joan of Arc* — English knight
* *The Robe* — Slave with Demetrius at Palm Procession (uncredited)
* *Seven Brides for Seven Brothers* — Town Suitor
* *The Great Locomotive Chase* - William Knight, Union civilian train engineer/fireman
* *The Ten Commandments* — Attendant
* *Spartacus* — Pirate
* *5 Card Stud* — Stoney Burough
* *The Goonies* — Prison Guard
* *Alien Nation* — Boat Captain
* *Split Decisions* — Thug #2

จอร์จ โรโบธาม แต่งงานกับ คาริน ดอร์ นักแสดงหญิงชาวเยอรมัน แต่ไม่มีบุตรด้วยกัน ต่อมา จอร์จ โรโบธาม เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2550 ด้วยอาการ ภาวะแทรกซ้อนทางอัลไซเมอร์
สิริอายุรวม 86 ปี

อ้างอิง
-------

ลิงก์
-----

* George Robotham ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**วัดบางพระ** เดิมชื่อ **วัดปากคลองบางพระ** เป็นวัดสังกัดมหานิกายในหมู่ที่ 3 บ้านท่ามะดัน ตำบลบางแก้วฟ้า อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่วัด 31 ไร่ 1 งาน 60 ตารางวา และธรณีสงฆ์ 22 ไร่ 2 งาน 19 ตารางวา

วัดบางพระสร้างราวปี พ.ศ. 2220 ในช่วงกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ขาดหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้างวัด กรมศิลปากรพิจารณาดินเผาของพระอุโบสถ อยู่ในสมัยอยุธยาตอนกลาง ส่วนพระประธานที่เป็นพระปฏิมากรหินทรายแดงจัดให้อยู่ในสมัยอโยธยาสุพรรณภูมิ (อู่ทอง)

พระอุโบสถหลังเดิมของวัด กว้างประมาณ 4 วา ยาวประมาณ 8 วา หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผา ภายในพระอุโบสถหลังเดิมมีพระประธานเป็นพระปฏิมากรหินทรายแดงประทับนั่งปางมารวิชัยลงรักปิดทองหน้าตักกว้าง 30 นิ้ว (ชาวบ้านเรียก หลวงพ่อสิทธิมงคล) หน้าพระประธานเป็นพระพุทธปฏิมาประทับนั่งปางมารวิชัยหน้าตักกว้าง 26 นิ้วและมีพระพุทธปฏิมาประทับนั่งทางด้านขวามือองค์พระประธาน 3 องค์และทางด้านซ้าย พระอุโบสถก่ออิฐถือปูนหลังคาลด 2 ชั้น ประกอบด้วยช่อฟ้าใบระกา ที่สำคัญคือหลังคาอันมุงด้วยกระเบื้องดินธรรมดา 

ภาพจิตรกรรมฝาผนังภายในพระอุโบสถเล่าเรื่องราวในพระพุทธศาสนาเป็นภาพเทพชุมนุมสลับกับอดีตขององค์พระพุทธเจ้า ได้รับการปฏิสังขรณ์ในสมัยรัชกาลที่ 4 โดยการเขียนทับและแก้ไขเล็กน้อย พื้นเบื้องหลังใช้สีอ่อนมีดอกไม้ร่วงอันเป็นคติของอยุธยา จุดเด่นของภาพคือ *ภาพมารผจญ* เป็นภาพที่พระพุทธเจ้าทรงจีวรแดง ประทับนิ่งบนดอกบัวแก้วแม่ธรณีบีบมวยผมนับเป็นศิลปะแบบเก่า เป็นภาพในช่วงอยุธยาตอนกลาง มีการใช้สีเพียง 4 สี คือ ขาวดำแดงและเขียวใบแค

ยุครุ่งเรืองของวัด คือยุคของเจ้าอธิการหิ่มอินทโชโต ท่านได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะตำบลและเป็นพระอุปัชฌาย์ ยุคนี้มีการสร้างพระพุทธบาทจำลอง และได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ในละแวกคุ้งน้ำนครชัยศรี สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2470 และเมื่อหลวง หลวงพ่อเปิ่น เป็นเจ้าอาวาสวัดบางพระ ท่านได้ทำการพัฒนาวัดจนเจริญรุ่งเรืองมาเป็นลำดับ โดยได้บูรณะอุโบสถหลังใหม่ทำเป็นคอนกรีต ทั้งยังก่อสร้างถาวรวัตถุต่าง ๆ มากมาย ต่อมา หลวงพ่อสำอาง ปภสฺโร ทำนุบำรุงพัฒนาวัดเรื่อยมา วัดมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์อย่างพระบรมสารีริกธาตุ (จากประเทศศรีลังกา) รอยพระพุทธบาทจำลอง หลวงพ่อโต (พระประธานในอุโบสถหลังใหม่) รูปหล่อสิทธิมงคล (พระประธานในอุโบสถหลังเก่า) รูปหล่อเหมือนหลวงปู่หิ่ม หลวงปู่ทองอยู่ หลวงปู่เปลี่ยน สังขารพระอุดมประชานาถ (หลวงพ่อเปิ่น ฐิตคุโณ) นอกจากนี้วัดยังมีชื่อเสียงด้านการสักยันต์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการเฒ่า พ.ศ. 2330 ถึง พ.ศ. 2379
* พระอธิการวัชร์ พ.ศ. 2380 ถึง พ.ศ. 2419
* พระอธิการแพ พ.ศ. 2420 ถึง พ.ศ. 2440
* เจ้าอธิการหิ่ม อินฺทโชโต พ.ศ. 2441 ถึง พ.ศ. 2495
* พระอธิการอยู่ปทุมรัตน พ.ศ. 2496 ถึง พ.ศ. 2516
* พระอุดมประชานาถ (เปิ่น ฐิตคุโน) พ.ศ. 2517 ถึง พ.ศ. 2545
* พระครูอนุกูลพิศาลกิจ (สำอางค์ ปภสฺสโร) พ.ศ. 2545 ถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติวัดบางพระ".
2. ↑  "วัดบางพระ". *การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย*.
**วัดบางมูลนาก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางมูลนาก อำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร

วัดบางมูลนากเริ่มก่อตั้งเป็นวัดตั้งแต่เมื่อสมัยกรุงธนบุรี ตั้งแต่เมื่อ พ.ศ. 2321 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา มาแล้ว 2 ครั้ง ครั้งแรกไม่ปรากฏหลักฐานว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อไร ครั้งหลังได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2506 และได้ทำพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2508

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2508 วิหารกว้าง 6.5 เมตร ยาว 16.5 เมตร ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2508 ศาลาการเปรียญ (ศาลาธรรมสิริ) กว้าง 36 เมตร ยาว 45 เมตร ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2512 หอสวดมนต์เก่า เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น ชั้นล่าง เป็นหอฉัน ชั้นบน เป็นหอสวดมนต์ กว้าง 14 เมตร ยาว 20 เมตร กุฏิจำนวน 20 หลัง เป็นกุฏิไม้ 16 หลัง กุฏิตึก 2 ชั้น 4 หลัง หอสวดมนต์เก่า เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น ชั้นล่าง เป็นหอฉัน ชั้นบน เป็นหอสวดมนต์ กว้าง 14 เมตร ยาว 20 เมตร วิหารประดิษฐาน อดีตเจ้าอาวาสวัด 2 รูป ศาลาธรรมสังเวช 2 หลัง และมีโรงเรียนปริยัติธรรม เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น กว้าง 13 เมตร ยาว 23 เมตร ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2519

ปูชนียวัตถุมี *พระพุทธชินวร* หรือชาวบ้านเรียกว่า "หลวงพ่อพระพุทธชินวร" เป็นพระพุทธรูปทองสำริด สมัยอู่ทอง ปางมารวิชัย ประดิษฐานที่วิหาร พระพุทธรูปมีขนาด หน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว สูงถึงพระเกตุ 3 ศอก 9 นิ้ว และมีพระพุทธชินราชจำลอง หน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว สูงถึงพระเกตุ 3 ศอก 29 นิ้ว ประดิษฐานที่อุโบสถ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์ อู๋ พ.ศ. 2321−2332
* พระอาจารย์ จันทร์ พ.ศ. 2335−2340
* พระอาจารย์ แดง พ.ศ. 2340−2348
* พระอาจารย์ สุ่น พ.ศ. 2348−2358
* พระอาจารย์ เฟื่อง พ.ศ. 2358−2384
* พระอาจารย์ พวง พ.ศ. 2384−2421
* พระครู ล้อม พ.ศ. 2421−2443
* พระครู มา พ.ศ. 2443−2457
* พระครู ลัพ พ.ศ. 2457−2473
* พระครูพิทักษ์ศีลคุณ (หลวงพ่อน้อย) พ.ศ. 2473−2501
* พระครู แฟ้ม พ.ศ. 2501−2505
* พระครูวิจารณ์ธรรมสิริ (หลวงพ่อสิริ) พ.ศ. 2505−2533
* พระครูพิศาลสุภัทรคุณ (พระมหาสมศักดิ์ สภทฺโท) พ.ศ. 2534−

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางมูลนาก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "SBL บันทึกประเทศไทย - จังหวัดพิจิตร ฉบับที่ 85". SBL Magazine. p. 107.
3. ↑  กรมศิลปากร. "วัดบางมูลนาก" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 15 ธันวาคม 2565. เข้าถึงจาก
4. ↑  "ประวัติความเป็นมา". สำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอบางมูลนาก. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-12-15. สืบค้นเมื่อ 2022-12-15.
**วัดบางม่วง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 15 บ้านบางโสนพัฒนา 2 ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี

วัดบางม่วงสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2541 แต่เดิมที่ดินบริเวณนี้เป็นที่นา ที่สวน และป่ารกร้าง ต่อมามีการตัดถนนลูกรังขึ้นในพื้นที่ ในสมัยนั้นชาวบ้านได้จัดตั้งค่ายลูกเสือชาวบ้าน เพื่อความเป็นสิริมงคลจึงจัดสร้างพระพุทธรูปหล่อด้วยโลหะสำริดและประกอบพิธีตามพระพุทธศาสนาที่ศาลากลางจังหวัดนนทบุรี แล้วอัญเชิญมาประดิษฐานที่ทางเข้าวัดบางม่วง (ในขณะนั้นยังไม่มีวัด) ต่อมาค่ายลูกเสือถูกยุบเลิกไปและมีพ่อค้าจากบางบำหรุ กรุงเทพมหานคร มาซื้อที่ดินแบ่งขายและสร้างอาคารที่ทำงาน แล้วมอบที่ดินจำนวน 20 ไร่ เพื่อจัดสร้างวัดโดยใช้ชื่อว่า "วัดบางม่วง" ตามชื่อตำบลที่ตั้ง หลังจากสร้างวัดแล้วจึงอัญเชิญพระพุทธรูปองค์นั้นมาประดิษฐานที่วัด เมื่อมีการลงรักปิดทองก็พบว่าพระพุทธรูปมีองค์สีดำ จึงเรียกกันว่า *หลวงพ่อดำ* วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2545

อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น ภายในประดิษฐานพระประธานปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "กราบขอพร "หลวงพ่อดำ" สำเร็จถวายพวงมาลัย 7 สี 7 ศอก @นนทบุรี". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-17. สืบค้นเมื่อ 2021-03-29.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-03-29.
3. ↑  "วัดบางม่วง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดบางรักน้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านบางรักน้อย ตำบลบางรักน้อย อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

วัดบางรักน้อยสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2351 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ที่ได้นามเช่นนี้เพราะเรียกขานกันตามชื่อหมู่บ้านที่ตั้งวัด แต่ก็มีเรื่องเล่าขานว่า เศรษฐีชาวมอญคนหนึ่งได้อพยพตามเสด็จสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชมาตั้งถิ่นฐานบริเวณนี้และได้สร้างวัดไว้ 3 แห่ง คือ วัดบางรักใหญ่สำหรับเมียหลวงของตัวเอง วัดบางรักน้อยสำหรับเมียน้อยของตัวเอง และวัดดาวดึงษ์สำหรับตัวเอง (ปัจจุบันร้างไปแล้ว) วัดบางรักน้อยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370 และทำการผูกพัทธสีมาในปีเดียวกัน

อาคารเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2361 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารคอนกรีต และวิหาร ส่วนปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปศิลาแลงปางมารวิชัยในอุโบสถ นามว่า *หลวงพ่อมงคลเทพนิมิตร* พระพุทธรูปปางต่าง ๆ จำนวน 9 องค์อยู่ที่วิหาร *หลวงพ่อหิน* พระพุทธรูปศิลาแลงปางสะดุ้งมารในวิหาร *พระพุทธมิ่งมงคลพิทักษ์ราษฎร์* หรือ *หลวงพ่อใหญ่* ประดิษฐานอยู่กลางลานวัด นอกจากนี้ยังมีรูปปั้นพ่อปู่ฤๅษี รูปปั้นเทพเจ้า พระพิฆเณศวร์ ท้าวจตุคามรามเทพ เจ้าแม่กวนอิม และอื่น ๆ

วัตถุมงคลที่นิยมมากของวัดบางรักน้อยได้แก่ พระยอดธงและพระปิดตาเนื้อใบลาน แตกกรุจากเจดีย์เก่าภายในวัด สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา พระปิดตาเนื้อเมฆพัดของหลวงปู่อ่วม (อดีตเจ้าอาวาส) ตะกรุด และเหรียญ 5 เหลี่ยมหลวงพ่อหิน สร้างสมัยหลวงปู่ปลั่ง (อดีตเจ้าอาวาส) โดดเด่นมากเรื่องคงกระพันชาตรี แคล้วคลาด ปลอดภัย นอกจากนั้น พระครูกิตติวราภิรักษ์ (พรชัย อภินนฺโท หรือพระอาจารย์เปี๊ยก เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน) ได้สร้างและปลุกเสกวัตถุมงคลจนโด่งดัง เป็นต้นตำรับตะกรุดฝักข้าวโพด เบี้ยแก้ ตะกรุด ปลัดขิก เหรียญ และพระเครื่องอีกหลายรุ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางรักน้อย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "สุดยอดขลังหนังเหนียววัตถุมงคลวัดบางรักน้อย - ปกิณกะพระดีพระเด่น". เดลินิวส์.
สาขาเปปเปอร์ ลันช์ในจีน
ข้าวเนื้อวัวพริกไทย
**เปปเปอร์ ลันช์** เป็นแฟรนไชส์ร้านอาหาร "สเต๊กจานด่วน" ที่ได้รับความนิยมในเขตโตเกียว ปัจจุบันมีร้านอาหารมากกว่า 200 แห่งในญี่ปุ่น ฮ่องกง เกาหลีใต้ จีน ไต้หวัน มาเลเซีย ออสเตรเลีย อินโดนีเซีย ไทย สิงคโปร์ ฟิลิปปินส์ และสหรัฐ

เปปเปอร์ ลันช์ กำเนิดจากประเทศญี่ปุ่น โดยนายคูนิโอ อิชิโนเซะ จากประสบการณ์การเป็นเชฟในโรงแรมชั้นนำที่โตเกียว ได้เกิดแรงบันดาลใจในการคิดค้นนวัตกรรมจานร้อนรูปแบบใหม่ ต่อมาใน พ.ศ. 2533 เขาได้เปิดร้านสเต๊กคูนิที่เรียวโงกุในโตเกียว โดยนำเอานวัตกรรมนี้มาใช้ เพื่อให้คนทั่วไปสามารถรับประทานสเต๊กคุณภาพดีได้โดยไม่ต้องไปที่โรงแรม ใน พ.ศ. 2537 เปปเปอร์ ลันช์ ได้รับการนำเสนอในงาน Hotel & Restaurant Exhibition ในโตเกียว และได้ก่อตั้งสาขาแรกขึ้นที่โอฟูนะ จังหวัดคานางาวะ ในปีเดียวกัน เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2548 เปปเปอร์ ลันช์ ได้รับรางวัลสาขาการพัฒนาธุรกิจรุ่นใหม่จากกระทรวงการเกษตร การป่าไม้ และการประมงญี่ปุ่น

ปัจจุบันสเต๊กแบบอย่างญี่ปุ่นได้รับความนิยมมาก มีสาขามากกว่า 200 สาขาในญี่ปุ่น และยังขยายแฟรนไชส์ไปในหลายประเทศ มีเกาหลีใต้ จีน ไต้หวัน สิงคโปร์ อินโดนีเซีย ฮ่องกง ฟิลิปปินส์ และไทยเป็นอาทิ ในไทยเริ่มเปิดทำการในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ภายใต้การบริหารงานของบริษัท เซ็นทรัล เรสตอรองส์ กรุ๊ป จำกัด

| * ด
* ค
* ก
แฟรนไชส์ธุรกิจอาหารในประเทศไทย |
| --- |
| ปัจจุบัน | 
* เบอร์เกอร์คิง
* แมคโดนัลด์
* มอสเบอร์เกอร์
* เชค แช็ค
* เคเอฟซี
* เท็กซัสชิคเก้น
* บอนชอนชิกเกน
* พิซซ่าฮัท
* เดอะ พิซซ่า คอมปะนี
* โดมิโน่ส์ พิซซ่า
* นารายณ์ พิซเซอเรีย
* ซิซซ์เล่อร์
* เปปเปอร์ ลันช์
* ซานตาเฟ่สเต็ก
* ซับเวย์
* ทาโก้ เบลล์
* ฟูจิ
* ฮะจิบัง ราเมน
* อิปปุโดะ ราเมน
* โคโค่อิชิบันยะ
* เอ็มเค เรสโตรองต์
* สุกี้ตี๋น้อย
* โจ๊กกองปราบ
* ชายสี่ บะหมี่เกี๊ยว
* โชคดีติ่มซำ
* ซาลาเปาทับหลี

 | แฟรนไชส์อาหาร |
| อดีต | 
* เวนดี้ส์
* ป๊อปอายส์
* คาร์ลซ จูเนียร์
* เอ แอนด์ ดับบลิว

 |
**ศาลเจ้าฮกไกโด** (ญี่ปุ่น: 北海道神宮; โรมาจิ: *Hokkaidō Jingū*) หรือในชื่อ **ศาลเจ้าซัปโปโระ** (ญี่ปุ่น: 札幌神社; โรมาจิ: *Sapporo Jinja*) จนถึง ค.ศ. 1964 เป็นศาลเจ้าที่ตั้งอยู่ที่นครซัปโปโระ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในสวนสาธารณะมารูยามะ เขตชูโอ นครซัปโปโระ จังหวัดฮกไกโด ศาลเจ้าฮกไกโดเป็นที่ประดิษฐานเทพเจ้าสี่องค์ รวมถึงดวงวิญญาณของจักรพรรดิเมจิ วิญญาณของนักสำรวจยุคแรก ๆ ที่เข้ามาสำรวจฮกไกโดก็ถูกประดิษฐานไว้ที่นี่เช่นกัน

ประวัติ
-------

เนื่องด้วยคำสั่งของจักรพรรดิเมจิในปี ค.ศ. 1869 พิธีประดิษฐานเทพเจ้าสามพระองค์: โอกุนิทามะ, โอกุนินุชิ และ สุกุนะฮิโคนะ ได้ถูกจัดขึ้นที่กรุงโตเกียว โดยเทพทั้งสามถูกประดิษฐานเพื่อให้เป็นเทพแห่งการบุกเบิกฮอกไกโด (開拓三神, Kaitaku Sanjin) และถูกย้ายไปซัปโปโระโดยเจ้าหน้าที่จากไคตากุชิ (รัฐบาลก่อนของจังหวัดฮอกไกโด) ในภายหลัง อาคารชั่วคราวของเทพเจ้าทั้งสามองค์ถูกสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1870 ที่ซัปโปโระ อย่างไรก็ตาม สถานที่ที่อาคารถูกสร้างขึ้นนั้นไม่ใช่สถานที่ปัจจุบันที่ศาลเจ้าฮกไกโดตั้งอยู่ จนในปี ค.ศ. 1871 ศาลเจ้าถูกก่อสร้างในตำแหน่งปัจจุบันและถูกตั้งชื่อให้ว่า "ศาลเจ้าซัปโปโระ" (Sapporo Jinja) และในวันที่ 14 กันยายน ได้จัดพืธีสถาปนาขึ้น จนกระทั่งปี ค.ศ. 1946 *ศาลเจ้าซัปโปโระ* ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "ศาลเจ้าฮกไกโด" (Hokkaidō Jingū) และถูกยกระดับขึ้นเป็น คันเปไทชะ (官幣大社) นั่นหมายความว่ามันถูกจัดให้เป็นหนึ่งในอันดับหนึ่งในบรรดาศาลเจ้าที่รัฐบาลสนับสนุน ในปี ค.ศ. 1964 วิญญาณของจักรพรรดิเมจิถูกประดิษฐานไว้ ในปี ค.ศ. 1974 อาคารถูกไฟเผาทำลายแต่ก็ถูกบูรณะขึ้นใหม่ในปี 1978

ภาพรวม
------

ศาลเจ้ามีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 180,000 ตารางเมตร และอยู่ติดกับสวนสาธารณะมารูยามะ ในช่วงฤดูดอกซากูระบาน พื้นที่ในบริเวณนี้มักจะเต็มไปด้วยผู้คนที่เพลิดเพลินกับประเพณีฮานามิ คนหลายคนก็มาเยี่ยมเยือนศาลเจ้าในช่วงเทศกาลปีใหม่ของญี่ปุ่นเพื่อมาร่วมฮัตสึโมเดะ

ตั้งแต่วันที่ 14 ถึง 16 มิถุนายนของทุกปี งานเทศกาลหลักของศาลเจ้าฮกไกโด หรือเรียกว่า "เทศกาลซัปโปโระ" (Sapporo Matsuri) จะถูกจัดขึ้น และจะมีขบวนพาเหรดคนแบกมิโคชิเดินไปที่ศาลเจ้า นอกจากนี้ ทางศาลเจ้ายังจัดกิจกรรมลูกเสือให้อีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Hokkaido Jinga, History of the Hokkaido Jingu and kami เก็บถาวร 2007-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2. ↑  Ponsonby-Fane, Richard. (1963). *The Vicissitudes of Shinto,* p. 328.
3. ↑  1st Boyscouting in Sapporo เก็บถาวร 2007-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

* Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1962). *Studies in Shinto and Shrines.* Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 399449
* \_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_. (1963). *The Viciissitudes of Shinto.* Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 186605327

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

* Hokkaido Jingu (Hokkaido Shrine) Web Site (ในภาษาอังกฤษ)
* Hokkaido Jingu (ในภาษาญี่ปุ่น)
**จักรพรรดิหลิวซ่งเสี้ยวอู่** (จีน: 宋孝武帝; พินอิน: *sòng xiào wǔdì*; อังกฤษ: Emperor Xiaowu of (Liu) Song) (19 กันยายน ค.ศ. 430 – 12 กรกฎาคม ค.ศ. 464) พระนามเดิม **หลิว จุ้น** (劉駿) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน พระองค์เป็นพระราชโอรสของ จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน หลังจากที่พระเชษฐา หลิว เช่า ได้ลอบปลงพระชนม์พระราชบิดาในปี ค.ศ. 453 และยึดบัลลังก์ พระองค์จึงก่อการกบฏและโค่นล้มหลิว เช่า โดยทั่วไปพระองค์ได้รับการยกย่องว่าเป็นจักรพรรดิที่มีความสามารถ แต่แข็งกร้าวและมักมากในกาม พระองค์ลดทอนอำนาจของขุนนางและอ๋องอย่างมากในรัชสมัยของพระองค์

พระราชประวัติ
-------------

พระองค์ทรงพระราชสมภพ ในปี ค.ศ. 430 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สามของ จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน พระมารดาคือ พระสนม ลู่ ฮุ่ยหนาน ซึ่งทั้งพระนาง และพระองค์เอง ก็ไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิหลิวซ่งเหวินมากนัก ในปี ค.ศ. 435 พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็นอ๋องแห่งอู่หลิง ในปี ค.ศ. 439 เมื่ออายุ 9 ขวบ พระองค์ได้รับตำแหน่งผู้ว่าราชการมณฑลเซียงโจว (湘州, ปัจจุบันคือ มณฑลเหอหนาน) และในอีกหลายปีต่อมาได้รับพระบรมราชโองการให้โยกย้ายพระองค์ไปตามเมืองต่าง ๆ แม้ว่าพระองค์จะไม่ได้มีอำนาจปกครองเมืองนั้นก็ตามจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 445 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการมณฑลยงโจว (雍州, ปัจจุบันคือ มณฑลหูเป่ย์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ และมณฑลเหอหนานทางตะวันตกเฉียงใต้) ซึ่งเป็นเมืองที่สำคัญทางการทหาร เนื่องจากตั้งอยู่ติดชายแดนกับรัฐเว่ยเหนือ (ศัตรูสำคัญของรัฐหลิวซ่ง) และด้วยจักรพรรดิเหวินมีพระราชประสงค์ในการกอบกู้เมืองคืนจากเว่ยเหนือ ในรัชสมัยของพี่ชายของพระองค์ จักรพรรดิหลิวซ่งเฉา ยงโจวถือเป็นมณฑลสำคัญ เนื่องจากพระมารดาไม่ได้รับความโปรดปรานจากจักรพรรดิ พระนางจึงมักติดตามพระราชโอรสไปมากกว่าที่จะอยู่ที่พระราชวังในเมืองหลวง

ในปี ค.ศ. 448 หลิวจุ้นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการมณฑลสฺวีโจวที่มีความสำคัญเท่าเทียมกัน (ปัจจุบันอยู่ที่ มณฑลเจียงซูตอนเหนือ และ มณฑลอานฮุยตอนเหนือ) โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เผิงเฉิง และที่นี่พระองค์ได้ร่วมรบในสงครามครั้งใหญ่ระหว่างหลิวซ่ง กับเว่ยเหนือ ในปี ค.ศ. 450 ด้วยความก้าวหน้าในการรุกคืนทางเหนือของจักรพรรดิเหวินแห่งหลิวซ่งทำให้สามารถขับไล่จักรพรรดิเว่ยไท่อู่ไปได้ชั่วคราว แต่ด้วยกองกำลังของราชวงศ์เว่ยเหนือภายใต้การนำทัพของจักรพรรดิไท่อู่ได้บุกโจมตีทางใต้เพื่อตอบโต้ กองทัพเว่ยเหนือมาถึงเผิงเฉิงอย่างรวดเร็ว หลิว อี้กง (劉義恭) ลุงของหลิว จุ้น อ๋องแห่งเจียงเซีย ผู้บัญชาการกองทหารภาคเหนือต้องการละทิ้งเผิงเฉิงตามคำแนะนำของ จาง ช่าง (張暢) หลิว จุ้น ยืนกรานที่จะปกป้องเผิงเฉิง ทำให้หลิว อี้กงล้มเลิกแผนการที่จะหนี จักรพรรดิไท่อู่หลังจากเจรจาทางการทูตที่เผิงเฉิงเรียบร้อยแล้ว จึงเดินทางมุ่งหน้าไปทางใต้ตลอดทางจนถึง แม่น้ำแยงซี ก่อนที่จะถอนทัพไปในปี ค.ศ. 451 แม้จะยึดเผิงเฉิงได้ หลิว จุ้น ถูกลดบทบาทเล็กน้อยหลังสงครามเสร็จสิ้น (ระหว่างสงคราม หลิว จุ้นมี รัชทายาทหลิว เช่าพี่ชายของพระองค์ และ เหอ จางซื่อ (何尚之 เป็นที่ปรึกษากองทัพ) จักรพรรดิเหวินปลดพระเชษฐา หลิว อี้คัง อดีตสมุหนายกในปี ค.ศ. 440 แล้วประหารชีวิต) ในปี ค.ศ. 452 หลิวจุ้นถูกส่งไปดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการมณฑลหยานใต้ (南兖州 – หนานหยานโจว ปัจจุบันคือ มณฑลเจียงซู)

อ้างอิง
-------


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิหลิวซ่งเสี้ยวอู่ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **หลิว เช่า** |  | **พระมหากษัตริย์จีน** (ค.ศ. 430 – 464) |  | **จักรพรรดิหลิวซ่งที่ถูกปลด (หลิว จึเย่)** |
**ศาลเจ้าพ่อเขาใหญ่** (จีน: 石本頭公神庙 หรือ 三教宝考艾寺) เป็นศาลเจ้าบนเกาะสีชัง จังหวัดชลบุรี ที่เป็นที่เคารพบูชาของผู้คน โดยเฉพาะผู้ที่มีเชื้อสายจีน ศาลเจ้าพ่อเขาใหญ่ตั้งอยู่เชิงเขาคยาศิระ ปัจจุบันมีการตกแต่งและก่อสร้างถาวรวัตถุเป็นสถาปัตยกรรมตามแบบศาลเจ้าจีนผสมกับวัดไทย สามารถมองเห็นได้ชัดเจนจากอ่าวไทย ภายในประกอบด้วยศาลเจ้าเทพเจ้าจีนและสิ่งศักดิ์สิทธิ์หลายองค์ เช่น พระฤาษี เจ้าแม่กวนอิม เทพเห้งเจีย พระสังกัจจายน์ เป็นต้น โดยเทพเจ้าหลักของศาลเจ้าคือ "เจ้าพ่อเขาใหญ่" มีลักษณะเป็นหินที่เกิดจากการสร้างตัวตามธรรมชาติ

ศาลเจ้าพ่อเขาใหญ่เป็นที่สักการะของผู้คนมาตั้งแต่รัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ดังที่ปรากฏในจารึกไม้สักเก่าแก่ซึ่งบันทึกโดยคุณอุ้งเซ็ง แซ่อึ้ง (หรือ ยุ่นเซิ้ง เซิ้นหวง ตามสำเนียงแมนดาริน) ชาวจีนพลัดถิ่นจากเมืองบุงเชียง เกาะไหหลำ เมื่อปี พ.ศ. 2426 ใจความว่า "ขณะที่มาจอดเรือทอดสมอ อยู่หน้าเกาะสีชัง ได้เห็นแสงไฟส่องสว่างอยู่บนเขาจึงได้ปีนขึ้นไปดู พบหินย้อยลักษณะเหมือนศีรษะคน ตรงตามตำราจีนว่า เป็นรูปเจ้าพ่อที่เกิดขึ้นเองจากธรรมชาติ และอยู่ในถ้ำในเขากลางทะเลและหันหน้าไปทางทิศตะวันออกมีน้ำอยู่ข้างหน้า ตามที่ชาวจีนโบราณเชื่อถือกัน เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มหัศจรรย์" แผ่นจารึกนี้ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่ศาลเจ้า

อ้างอิง
-------

* เว็บไซต์ทางการ เทศบาลตำบลเกาะสีชัง เก็บถาวร 2020-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* สีชังไอส์แลนด์ เก็บถาวร 2019-04-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ศาลเจ้าพ่อเขาใหญ่ เกาะสีชัง**
**สมเด็จพระจักรพรรดิห่าม งี** (เวียดนาม: *Hàm Nghi, 咸宜* ) พระนามเดิมว่า **เจ้าชายเหงียน ฟุก อึง หลิก** (Nguyễn Phúc Ưng Lịch, 阮福膺𧰡; 3 สิงหาคม ค.ศ. 1872 - 4 มกราคม ค.ศ. 1943) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่แปดของราชวงศ์เหงียน ทรงครองราชย์เพียงปีเดียว คือ ระหว่างปี ค.ศ. 1884 - ค.ศ 1885

ในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1885 การต่อต้านฝรั่งเศสทั่วประเทศปะทุขึ้นภายใต้การนำของผู้สำเร็จราชการเหงียน วัน เตื่อง (*Nguyễn Văn Tường*) และโตน เทิ้ต เทวี้ยต (*Tôn Thất Thuyết*) ฝรั่งเศสบุกเข้าพระราชวัง และโตน เทิ้ต เทวี้ยต พาพระองค์และพระมเหสีทั้งสามไปซ่อนพระองค์ไว้ พระจักรพรรดิทรงซ่อนอยู่ในป่าเขาในลาวพร้อมกับทหารของโตน เทิ้ต เทวี้ยต ขณะที่พระองค์ได้ทำสงครามกองโจรกับฝรั่งเศสนั้น ฝรั่งเศสได้นำเอาเจ้าชายเหงียน ฟุก อึง กี๋ ขึ้นครองราชย์เป็นโอรสสวรรค์แทนพระองค์

ในเดือนตุลาคม ปี ค.ศ. 1888 หลังจากเกิดความพ่ายแพ้ติดต่อกัน พระองค์ได้ซ่อนพระองค์อยู่ในบ้านที่โดดเดี่ยวหลังหนึ่งใกล้บ่อน้ำพุแม่น้ำนาย กับโตน เทิ้ต เถียป (*Tôn Thất Thiệp*) บุตรชายคนที่สองของโตน เทิ้ต เทวี้ยต และข้าราชบริพารไม่กี่คน แต่พระองค์กลับถูกเจือง กวาง หง็อก (*Trương Quang Ngọc*) หัวหน้าองครักษ์เผ่าเหมื่องหักหลัง และถูกจับกุมในวันที่ 1 พฤศจิกายน ในขณะที่เถียปถูกประหารชีวิต พระองค์ทรงถูกนำส่งต่อเจ้าหน้าที่ฝรั่งเศส

ในวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1888 พระองค์ทรงถูกเนรเทศไปแอลจีเรีย ที่นั่นพระองค์ได้อภิเษกสมรสกับหญิงฝรั่งเศส-แอลจีเรียชื่อ มาร์แซล ลาโลเอ (Marcelle Laloë) ในวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1904 พระองค์มีพระราชโอรสและพระราชธิดารวม 3 พระองค์ คือ เจ้าชายมิญ ดึ๊ก, เจ้าหญิงญือ มาย และเจ้าหญิงญือ ลี้ พระองค์เสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1943 และได้ฝังพระบรมศพที่สุสานตอนัก ดอร์ดอญ ฝรั่งเศส

ปี ค.ศ. 2002 รัฐบาลเวียดนามได้ส่งผู้แทนไปยังฝรั่งเศสเพื่อขอพระอนุญาตจากเจ้าหญิงญือ ลี้ (สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 2005) เพื่อขอพระบรมศพของพระบิดากลับคืนยังเว้ แต่ครอบครัวของพระองค์ได้ปฏิเสธไป


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิห่าม งี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **สมเด็จพระจักรพรรดิเกี๊ยน ฟุก** |  |  **สมเด็จพระจักรพรรดิแห่งเวียดนาม(เหงียน)** (ค.ศ. 1884 – ค.ศ. 1885) |  | **สมเด็จพระจักรพรรดิด่ง คั้ญ** |

| * ด
* ค
* ก
จักรพรรดิราชวงศ์เหงียน |
| --- |
| 
* ซา ล็อง
* มิญ หมั่ง
* เถี่ยว จิ
* ตึ ดึ๊ก
* สุก ดึ๊ก
* เหียป ฮหว่า
* เกี๊ยน ฟุก
* ห่าม งี
* ด่ง คั้ญ
* ถั่ญ ท้าย
* ซวี เติน
* ขาย ดิ่ญ
* บ๋าว ดั่ย

 |
Parallel ATA (PATA) คือ ATA แบบขนาน เป็นมาตรฐานอินเตอร์เฟซสำหรับการเชื่อมต่ออุปกรณ์จัดเก็บข้อมูลเช่นฮาร์ดดิสก์ไดรฟ์, ฟลอปปี้ดิสก์ไดรฟ์และออปติคอลดิสก์ไดรฟ์ ในเครื่องคอมพิวเตอร์ มีมาตรฐานการปรับปรุงโดย X3/คณะกรรมการ INCITS  โดยมีพื้นฐานจากมาตรฐาน AT Attachment (ATA) และ AT Attachment Packet Interface (ATAPI) 

มาตรฐาน ATA แบบขนาน เป็นผลมาจากประวัติศาสตร์อันยาวนานของการพัฒนาด้านเทคนิคที่เพิ่มขึ้นซึ่งเริ่มต้นจาก AT Attachment อินเตอร์เฟซ ได้รับการพัฒนาสำหรับใช้งานในเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลในช่วงต้น(PC AT) อินเตอร์เฟซ ATA ได้รับการพัฒนาเริ่มต้นในตัวเองหลายขั้นตอนจาก Western Digital เดิมคือ อินเตอร์เฟซแบบบูรณาการไดรฟ์อิเลคโทรนิคนิคส์ (Integrated Drive Electronics:IDE)  เป็นผลให้เกิดคำพ้องความหมายใกล้เคียงกับ ATA / ATAPI และยังคงใช้งานร่วมกันอย่างไม่เป็นทางการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับ Extended IDE (EIDE) หรือ ส่วนขยายของ IDE และ Ultra ATA (UATA) หรือ อัลตร้า ATA ต่อมาหลังจากการเปิดตัวของ Serial ATA (SATA) ในปี 2003 ชื่อ ATA ถูกเปลี่ยนเป็น Parallel ATA หรือ PATA

สาย ATA แบบขนานอนุญาตให้มีความยาวสูงสุดที่ 18 (457 มิลลิเมตร) เพราะขีดจำกัดนี้ เทคโนโลยีนี้จึงปรากฏใช้เป็นอินเตอร์เฟซภายในสำหรับจัดเก็บข้อมูลคอมพิวเตอร์ เป็นเวลาหลายปีแล้ว ที่ ATA มีให้พบมากที่สุดและเป็นอินเตอร์เฟซที่ราคาไม่แพง มันได้ถูกแทนที่โดย SATA ในระบบใหม่ๆ
ประตูหลักสู่ศาลเจ้าทาเกดะ
**ศาลเจ้าทาเกดะ** (ญี่ปุ่น: 武田神社; โรมาจิ: *Takeda Jinja*) เป็นศาลเจ้าที่ตั้งอยู่ในเมืองโคฟุ จังหวัดยามานาชิ ประเทศญี่ปุ่น อุทิศให้แด่เทพนาม ทาเกดะ ชิงเง็ง ทางศาลเจ้าจัดงานเทศกาลประจำปีในวันที่ 12 เมษายน ซึ่งเป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของชิงเง็ง

ประวัติ
-------

หลังจากการผ่ายแพ้ของตระกูลทาเกดะในยุคเซ็งโงกุ ปราสาทสึสึจิกาซากิ ที่พักเสริมป้อมปราการของ ทาเกดะ ชิงเง็ง ถูกทำให้พังทลายลง และศูนย์กลางของเมืองโคฟุก็ถูกย้ายไปทางใต้รอบ ๆ ปราสาทโคฟุ ซึ่งเป็นศูนย์กลางการบริหารภายใต้อำนาจของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ หลังการฟื้นฟูเมจิ ซากปรักหักพังของปราสาทสึสึจิกาซากิได้ถูกกำหนดให้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของรัฐบาลเนื่องด้วยคุณค่าทางประวัติศาสตร์ และต่อมายังถูกกำหนดให้เป็นหนึ่งในโบราณสถานทางประวัติศาสตร์แห่งชาติของญี่ปุ่น

หลังจากจักรพรรดิเมจิเสด็จพระราชดำเนินมายังจังหวัดยามานาชิในปี 1880 ได้เกิดความเคลื่อนไหวภายในท้องถื่นขึ้นเพื่อสร้างศาลเจ้าในการให้เกียรติแก่ผู้ภักดีที่รับใช้ในสงครามโบชิน ซึ่งก็เป็นช่วงเดียวกันกับการเกิดขึ้นของโครงการรัฐชินโตเพื่อสร้างศาลเจ้าสำหรับอุทิศให้แด่บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่ขึ้นชื่อในด้านความความกล้าหาญในการต่อสู้ รวมถึงสร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่ผู้เสียชีวิตในสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น ต่อมาในปี 1915 จักรพรรดิไทโชมีพระราชโองการฯ ให้มีการก่อสร้างศาลเจ้าขึ้น ซึ่งสร้างเสร็จในปี 1919 และก่อนหน้าสงครามโลกครั้งที่สอง ศาลเจ้าถูกจัดให้เป็นศาลเจ้าประจำจังหวัดในระบบการจัดอันดับศาลเจ้าชินโตสมัยใหม่ รอบ ๆ ศาลเจ้ามีพิพิธภัณฑ์สำหรับจัดแสดงวัตถุโบราณที่เกี่ยวข้องกับทาเกดะ ชิงเง็ง รวมถึงชุดเกราะ, อาวุธ, ธงกองทัพ และของใช้ส่วนตัว

ทรัพย์สินทางวัฒนธรรม
--------------------

### ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศ

ศาลเจ้าทาเกดะได้ครอบครองดาบญี่ปุ่นอย่าง *ดาบทาจิ* ไว้ ซึ่งเป็นดาบที่จังหวัดยามานาชิได้รับมอบจากซันโจ ซาเนโตมิเนื่องในการเสด็จพระราชดำเนินของจักรพรรดิเมจิในปี 1880 ดาบนั้นถูกส่งต่อให้แก่ตระกูลซันโจในฐานะสินสอดจากตระกูลทาเกดะตั้งแต่ที่คุณหญิงซันโจได้แต่งงานกับทาเกดะ ชิงเง็ง โดยมีมาตั้งแต่ยุคคามากูระตอนปลาย ตัวดาบมีความยาว 64.5 ซม. และกว้าง 2.9 ซม คาดว่าถูกสร้างโดยช่างตีดาบชื่อดัง โยชิโอกะ อิจิมนจิ แห่งบิเซ็น แม้ว่าครึ่งหนึ่งของดาบนั้นจะมีเพียงคันจิ "อิจิ" สลักอยู่ก็ตาม ดาบนี้ถือเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศ

ดูเพื่มเติม
-----------

* ทาเกดะ ชิงเง็ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "武田氏館跡". *Cultural Heritage Online* (ภาษาญี่ปุ่น). Agency for Cultural Affairs. สืบค้นเมื่อ 25 September 2018.
2. ↑  "山梨の文化財ガイド（データベース）工芸品01" (ภาษาญี่ปุ่น). Yamanashi Prefecture. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-06-02.
**ศาลาว่าการเก่าฮกไกโด** (ญี่ปุ่น: 北海道庁旧本庁舎; โรมาจิ: *ฮกไกโดโจคีวฮนโจชะ*) เป็นอาคารว่าการเก่าของเกาะฮกไกโดในสมัยจักรวรรดิญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในนครซัปโปโระ

อาคารสร้างในปี 1873 ในรัชสมัยเมจิ ใช้รูปแบบสถาปัตยกรรมโคโลเนียลแบบอเมริกัน เมื่อแรกสร้างเสร็จเป็นหนึ่งในอาคารที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น โดยแรกใช้เป็นที่ทำการของสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาฮกไกโด (ไคตากูชิ) ต่อมาอาคารได้ถูกเพลิงไหม้ในปี 1879

ต่อมา ภายหลังยุบไคตากูชิในปี 1882 แล้ว เกาะฮกไกโดก็ถูกรวมเข้าเป็นจังหวัดเดียว และจึงมีการตั้งสำนักบริหารฮกไกโดขึ้น ในปี 1886 โดยได้ซ่อมแซมอาคารหลังเก่าที่ถูกไฟไหม้ และใช้การได้ในปี 1888 โดยการซ่อมแซมใหม่นี้ได้ใช้อิฐแดงมาปูผนังตลอดจนโดมกลางของอาคาร

ภาพภายในอาคาร
-------------

* โถงทางเข้าโถงทางเข้า
* ชั้น 1ชั้น 1
* ชั้น 2ชั้น 2
* ประตูรั้วประตูรั้ว

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ศาลาว่าการเก่าฮกไกโด**

* Hokkaido Official Website เก็บถาวร 2007-02-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* The Archives of Hokkaidō (Japanese)
* The Historical Museum of Hokkaidō เก็บถาวร 2006-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

พิกัดภูมิศาสตร์: 43°03′50″N 141°20′52″E﻿ / ﻿43.063968°N 141.347899°E﻿ / 43.063968; 141.347899
**คฤหาสน์ สัมผัสผวา** (อังกฤษ: The Others; สเปน: *Los otros*) ภาพยนตร์สยองขวัญในปี ค.ศ. 2001 นำแสดงโดย นิโคล คิดแมน บทภาพยนตร์และกำกับการแสดงโดยอาเลคันโดร อาเมนาบาร์

เนื้อเรื่อง
-----------

เกาะชาเนล ที่ตั้งอยู่ระหว่างประเทศอังกฤษกับฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1945 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 มีคฤหาสน์ทรงวิคตอเรียนเก่าแก่หลังใหญ่อยู่หลังหนึ่ง เจ้าของคฤหาสน์เป็นหญิงสาวชื่อ เกรซ (นิโคล คิดแมน) เธออาศัยอยู่ที่นี่พร้อมกับ แอนน์ (อลิคิน่า มานน์) ลูกสาว และ นิโคลัส (เจมส์ เบนท์ลี่ย์) ลูกชาย ตามลำพัง โดยที่ ชาร์ลส์ (คริสโตเฟอร์ แอคเคลสตัน) สามีของเธอไปรบในสงครามนานกว่าปีแล้วและไม่มีข่าวคราวใด ๆ ส่งมา

วันหนึ่ง หมอกลงจัด มีคนแปลกหน้า 3 คนมาขอสมัครทำงานบ้านที่นี่ โดยอ้างว่ามาตามประกาศในหนังสือพิมพ์ เกรซรับเอาไว้ และบอกกล่าวถึงจุดต่าง ๆ ในบ้าน โดยเฉพาะต้องปิดหน้าต่างและม่านให้มืดสนิทที่สุดเมื่อลูก ๆ ของเธอทั้ง 2 จะผ่านห้องต่าง ๆ เพราะทั้งคู่เป็นโรคแพ้แสงแดดอย่างรุนแรง ดังนั้นแสงสว่างในบ้านจะมีได้ก็จากตะเกียงเท่านั้น

เกรซเป็นแม่ที่เข้มงวดและเคร่งครัดมากกับลูก ๆ และทุกอย่างภายในบ้าน แต่ตัวเธอเองไม่ได้ติดต่อกับโลกภายนอกมานานแล้ว แม้จะออกไปแต่ก็ไม่ได้เพราะหมอกลงจัด ต่อมาไม่นาน ได้เกิดเรื่องประหลาดขึ้นภายในบ้าน เช่น เปียโนบรรเลงโดยไม่มีคนเล่น, ประตูหรือผ้าม่านเปิดปิดได้เอง, มีเสียงคนแปลก ๆ บนชั้นบนของบ้าน หรือแม้แต่แอนน์และนิโคลัส อ้างว่า เห็นคนอื่นปรากฏตัวในบ้านด้วย เกรซพยายามที่จะไม่เชื่อและคาดคั้นเอากับคนรับใช้ทั้ง 3 เพราะเธอเพิ่งนึกได้ว่าที่แท้แล้วเธอไม่ได้ลงประกาศใด ๆ ในหนังสือพิมพ์ แต่หนึ่งในนั้น (ฟิออนนูล่า ฟลานาแกน) กลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรและบอกว่า พวกตนเคยมาทำงานที่นี่ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว ก่อนที่เกรซและลูก ๆ จะรู้ความจริงที่น่าหวาดผวาจากคนรับใช้เหล่านี้

เบื้องหลังและคำวิจารณ์
----------------------

*The Others* เป็นภาพยนตร์จากการกำกับและเขียนบทโดย อเลฮานโดร อเมนาบาร์ ผู้กำกับหนุ่มชาวสเปนอายุเพียง 29 ปี ผู้ซึ่งมีชื่อเสียงโด่งดังมาจากภาพยนตร์อิสระก่อนหน้านั้น เมื่อเข้าฉายได้รับเสียงวิจารณ์ไปในทางที่ดีว่า เป็นภาพยนตร์ที่มีบรรยายกาศน่าหวาดผวา และบทหักมุมตอนจบทำได้เฉียบ แต่ เอ็ม. ไนท์ ชยามาลาน ผู้กำกับและเขียนบทเรื่อง *The Sixth Sense* ภาพยนตร์ผีในแบบเดียวกันที่โด่งดังก่อนหน้านี้ ได้ออกมาแสดงความเห็นว่า อเมนาบาร์เลียนแบบตน ทั้งการเขียนบท การสร้างบรรยายกาศของเรื่อง รวมทั้งแสดงเองด้วยในฐานะตัวประกอบ ซึ่งอเมนาบาร์ได้ปรากฏตัวในเรื่อง ด้วยการแสดงเป็นศพในรูปถ่ายใบเก่าในบ้าน

ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างมาก โดยได้รางวัลโกยาถึง 8 รางวัล จากการเสนอชื่อถึง 15 รางวัล รวมทั้งได้รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและรางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยมด้วย และทำเงินได้มากมายจากหลายประเทศที่เข้าฉาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*THE OTHERS* (12)". *British Board of Film Classification*. September 4, 2001. สืบค้นเมื่อ September 21, 2015.
2. 1 2  "The Others (2001)". Box Office Mojo. สืบค้นเมื่อ 2007-10-26.

* The Others คว้ารางวัล โกยา ออสการ์ของสเปน 8 รางวัล

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* *The Others* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *The Others* ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
* *The Others* ที่รอตเทนโทเมโทส์
* *The Others* ในเมทาคริติก
**โครงการกูเทินแบร์ค** (อังกฤษ: Project Gutenberg หรือเรียกชื่อย่อว่า PG) เป็นโครงการอาสาสมัครเพื่อการแปรงานทางวัฒนธรรมเช่นงานวรรณกรรมเป็นดิจิทัลเพื่อการเก็บรักษาและเผยแพร่แก่สาธารณชน โครงการกูเทินแบร์คก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1971 โดยไมเคิล เอส. ฮาร์ต (Michael S. Hart) และเป็นห้องสมุดดิจิทัลที่เก่าที่สุด สื่อที่สะสมเป็นหนังสือทั้งเล่ม (full text) ที่ลิขสิทธิ์หมดอายุและเป็นสมบัติของสาธารณชน โครงการกูเทินแบร์คพยายามทำให้สาธารณชนสามารถใช้หนังสือเหล่านี้โดยไม่ต้องเสียเงินเท่าที่จะทำได้ และในรูปแบบที่ใช้ได้กับคอมพิวเตอร์โดยทั่วไป (open format) ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020 โครงการกูเทินแบร์คกล่าวว่ามีสื่อกว่า 62,000 สื่อในโครงการ โครงการกูเทินแบร์คเกี่ยวข้องกับโครงการอื่น ๆ ที่เป็นองค์การอิสระอีกหลายโครงการที่มีจุดประสงค์คล้ายคลึงกันและได้รับอนุญาตให้ใช้ตรา "Project Gutenberg" 

ถ้าเป็นไปได้ หนังสือหรือสื่อของโครงการกูเทินแบร์คจะเป็นเนื้อหาที่ไม่มีรูปแบบ (plain text) แต่รูปแบบอื่นก็มีให้เช่น เอชทีเอ็มแอล หนังสือหรือสื่อส่วนใหญ่เป็นภาษาอังกฤษ แต่ก็มีบ้างที่เป็นภาษาอื่น โครงการมีความสัมพันธ์โดยตรงกับ "โครงการผู้ตรวจสอบ" (อังกฤษ: Distributed Proofreaders หรือเรียกชื่อย่อว่า DP) ซึ่งเป็นกลุ่มอาสาสมัครอินเทอร์เน็ตที่ช่วยตรวจสอบหนังสือและสือก่อนที่จะเผยแพร่แก่สาธารณชนในโครงการกูเทินแบร์ค

อ้างอิง
-------

1. ↑  Thomas, Jeffrey (July 20, 2007). "Project Gutenberg Digital Library Seeks To Spur Literacy". U.S. Department of State, Bureau of International Information Programs. สืบค้นเมื่อ 2007-08-20.
2. ↑  "Project Gutenberg Releases eBook #50,000". *Project Gutenberg News*. 25 February 2017. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 February 2017.

ดูเพิ่ม
-------

* อินเทอร์เน็ต
* ห้องสมุด
* โยฮันเนิส กูเทินแบร์ค นักประดิษฐ์ตัวพิมพ์ ผู้เป็นที่มาของชื่อโครงการ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โครงการกูเทินแบร์ค**

* โครงการกูเทินแบร์ค ที่เว็บไซต์ Curlie
* Project Gutenberg
* The CD and DVD Project เก็บถาวร 2013-04-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Download the books
* Distributed Proofreaders – a worldwide group of volunteer editors that is now the main source of eBooks for Project Gutenberg
* Project Gutenberg News – Official News for Gutenberg.org. Includes the Newsletter Archives, 1989–Present.
* งานโดยหรือเกี่ยวกับ โครงการกูเทินแบร์ค ในห้องสมุดต่าง ๆ ในแคตาลอกของเวิลด์แคต
กระทั่งก่อนคิวบาได้รับเอกราชจากสเปน ผู้ก่อการกำเริบก็เสนอหรือมีมติเห็นชอบรัฐธรรมนูญเป็นเอกสารปกครองดินแดนที่ตนควบคุมระหว่างสงครามต่อต้านสเปน ประเทศคิวบามีรัฐธรรมนูญหลายฉบับนับแต่ได้รับเอกราช รัฐธรรมนูญฉบับแรกนับตั้งแต่การปฏิวัติคิวบามีการร่างในปี 2519 และมีการแก้ไขเพิ่มเติมนับแต่นั้น ในปี 2561 คิวบาได้มีส่วนร่วมในการแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งใหญ่ ซึ่งประชาชนและนักวิชาการได้พูดคุยกันอย่างกว้างขวาง รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันได้ประกาศใช้ในปี 2562

รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1976
--------------------

หลังการปกครองนอกเหนือรัฐธรรมนูญตั้งแต่ปี 2502 ถึง 2518 รัฐบาลคิวบาปฏิวัติมุ่งทำให้การปฏิวัติได้รับการยอมรับโดยการนำรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ให้ประชานออกเสียงลงคะแนน รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1976 ได้รับมติเห็นชอบจากการลงประชามติเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2519 ซึ่งผู้ออกเสียงลงคะแนน 97.7% อนุมัติ มีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2519 รัฐธรรมนูญนี้เรียกการควบคุมตลาดแบบรวมศูนย์ และการผูกมัดรัฐให้จัดหาการเข้าถึงการศึกษาและการสาธารณสุขแบบให้เปล่าแก่พลเมือง รัฐมีอำนาจวางระเบียบกิจกรรมของสถาบันศาสนาและห้ามการครอบครองบริษัทสื่อของเอกชน

ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 กลุ่มตะวันออกล่มสลายและคิวบาเผชิญวิกฤตการณ์เศรษฐกิจในสมัยพิเศษ (Special Period) ในปี 2535 มีการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญที่ลบข้อจำกัดบางอย่างของการลงทุนต่างชาติและอนุญาตให้บริษัทต่างชาติมีสิทธิเป็นเจ้าของทรัพย์สินได้จำกัดบนเกาะหากร่วมลงทุนกับรัฐบาล มีการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญอีกครั้งว่าคิวบาเป็นรัฐโลกวิสัย (secular state) มิใช่รัฐอเทวนิยม ทำให้ท้องถิ่นเข้ามีส่วนในวันสำคัญทางศาสนามากขึ้น เพิ่มงานบริการสังคมในส่วนของการกุศลระหว่างประเทศที่นิยมนิกาย (sectarian) และการรับรองพหุนิยมทางศานาของสาธารณะ ในปี 2555 มีการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญเพื่อกำหนดว่าระบบสังคมนิยมเป็นถาวรและไม่อาจเพิกถอนได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "With significant constitutional changes, Cuba's leaders aim for their system's survival". *NBC News*. สืบค้นเมื่อ 25 February 2019.
2. ↑  Vela, Andrea Torres, Hatzel (2019-04-10). "Cuba enacts new constitution". *WPLG* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-07-20.
3. ↑  "Raul Castro: New Constitution Guarantees Continuity of Revolution". 10 April 2019.
4. ↑  "Defiant Cuba enacts new constitution amid US pressure". *France 24* (ภาษาอังกฤษ). 2019-04-10. สืบค้นเมื่อ 2021-07-20.
5. ↑  Travieso-Diaz, Matias F. (1997). *The Laws and Legal System of a Free-market Cuba: A Prospectus for Business*. Quorum Books. p. 106. สืบค้นเมื่อ 10 February 2016.
6. ↑  Goldenziel, Jill I. (2009). "Sanctioning Faith: Religion, State, and U.S.-Cuban Relations". *Journal of Law and Politics*. **25** (179). สืบค้นเมื่อ 10 February 2016.
7. ↑  Venegas, Cristina (2010). *Digital Dilemmas: The State, the Individual, and Digital Media in Cuba*. Rutgers University Press. p. 27. สืบค้นเมื่อ 10 February 2016.
แคว้นตะวันออกใหญ่ของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
**ตะวันออกใหญ่** (ดัตช์: *Groote Oost*) เป็นเขตปกครองของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ตั้งแต่ปีค.ศ. 1938 ถึง 1946 ซึ่งกินพื้นที่ของเกาะบอร์เนียวตะวันออก (เกาะซูลาเวซี, หมู่เกาะมาลูกู และนิวกินีตะวันตก พร้อมกับบริเวณนอกฝั่งของหมู่เกาะ) และเกาะชวา (จังหวัดบาหลีกับหมู่เกาะซุนดาน้อย) โดยมีเมืองหลวงคือมากัซซาร์บนเกาะซูลาเวซี

ตะวันออกใหญ่กลายเป็นเขตปกครองในวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1938 และปกครองโดยผู้ว่า ผู้ว่าคนแรกมีชื่อว่า G. A. W. Ch. de Haze Winkelman แล้วตามมาด้วยสงครามโลกครั้งที่สอง เขตการปกครองหลายแห่ง (ยกเว้นนิวกินีของเนเธอร์แลนด์) กลายเป็นรัฐตะวันออกใหญ่ (หลังจากนั้นคือรัฐอินโดนีเซียตะวันออก) ในวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1946 ตัวรัฐกลายเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐสหรัฐอินโดนีเซียในปีค.ศ. 1949 และถูกยุบเป็นรัฐเดี่ยวแห่งอินโดนีเซียในปีค.ศ. 1950 (นิวกินีตะวันตกในปีค.ศ. 1969) จนถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2020 บริเวณนี้ถูกแบ่งเป็น 13 จังหวัดจากทั้งหมด 34 จังหวัด

เขตการปกครอง
------------

เขตการปกครองของตะวันออกใหญ่มีดังนี้:

* เกาะบาหลีกับลมบก (ซีงาราจา)
* เกาะซูลาเวซีของดัตช์ (Celebes en Onderhoorigheden) (มากัซซาร์) โดยรวมไปถึงเกาะซูลาเวซีตอนใต้และเกาะข้างเคียง
* มานาโด (มานาโด) โดยรวมไปถึงเกาะซูลาเวซีตอนเหนือทั้งหมด
* หมู่เกาะมาลูกู (อัมบน) โดยรวมไปถึงหมู่เกาะมาลูกู, นิวกินีตะวันตก และหมู่เกาะรอบนอก เช่นเวอตาร์กับอารู
* ติมอร์ของดัตช์ (Timor en Onderhoorigheden) (กูปัง) โดยรวมไปถึงติมอร์ตะวันตก และหมู่เกาะซุนดาน้อย (ยกเว้นเกาะบาหลีกับลมบก)

ดูเพิ่ม
-------

* รัฐอินโดนีเซียตะวันออก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sillars 1974, p. 106. sfn error: no target: CITEREFSillars1974 (help)
2. ↑  Sillars 1974, p. 62. sfn error: no target: CITEREFSillars1974 (help)
3. ↑  Cribb 2000, p. 129.

สารานุกรม
---------

* Cribb, Robert (2000). *Historical Atlas of Indonesia*. Curzon Press. ISBN 0-7007-0985-1.
* Elout, Cornelis Karel (1930), *De Groote Oost*, The Hague: N.V. Boekhandel v/h W.P. Van Stockum & Zoon.\\*
* Harvey, Barbara Sillars (1974). *Tradition, Islam, and Rebellion: South Sulawesi 1950-1965* (PDF) (PhD). Cornell University.