recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**กิ้งก่าหัวสีฟ้า** (อังกฤษ: Blue-crested Lizard, Indo-Chinese Forest Lizard, Indo-Chinese Bloodsucker; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Calotes mystaceus*) เป็นสัตว์เลื้อยคลานประเภทกิ้งก่า ในวงศ์กิ้งก่า (Agamidae) ชนิดหนึ่ง

จัดเป็นกิ้งก่าขนาดใหญ่ คล้ายคลึงกับกิ้งก่าหัวแดง แต่บริเวณท้ายทอยมีหนามเล็กๆยื่นออกมา 2 คู่ ในตัวเต็มวัย มีสีสันสวยงามมาก พื้นลำตัวสีน้ำตาลเข้มไล่ลงมาอ่อน ตัดกับจุดกลมสีครีม 3 จุด บริเวณข้างลำตัว ตั้งแต่หัวไล่ลงมาจนหลังมีสีฟ้าเข้มแกมเขียว หน้ามีคาดสีขาว เป็นสัตว์ที่มีอาณาเขต ต้นไม้หนึ่งต้นที่พบ อาจพบมีมากกว่า 1 ตัว โดยจะมีตัวผู้ ปกครอง อยู่เสมอ ถิ่นอาศัยค่อนข้างแตกต่างกับกิ้งก่าคอแดง กิ้งก่าวัยอ่อนมักอาศัยอยู่ตามโคนต้นไม้เล็กๆ หรือตามพุ่มไม้ ตัวเต็มวัยมักเกาะหากินตามลำต้นไม้ขนาดใหญ่ หรือ ระดับเรือนยอด โดยวิ่งกินแมลงขนาดใหญ่ตามเปลือกไม้ หรือ พื้น ได้ดี เช่น มด ด้วง แมลงสาบ กิ้งก่าวัยอ่อนชอบกิน ตัวอ่อนด้วง และ แมลงสาบป่า ขนาดเล็ก ช่วงฤดูผสมพันธุ์ตัวผู้จะปกป้องอาณาเขตต้นไม้และตัวเมียอย่างดุร้าย ขุดหลุมวางไข่ครั้งละ 7-8 ฟอง มักพบในป่าที่ค่อนข้างแห้ง หรือ ตามต้นไม้ริมถนน พบทุกภาค ยกเว้นภาคใต้ตอนล่าง. และ มักถูกจำสับสนกับกิ้งก่าอีกสายพันธุ์หนึ่งคือ กิ้งก่าดงคอฟ้า ซึ่งหายากกว่ามาก

ลักษณะ
------

ความยาวจากหัวถึงก้น 10 เซนติเมตร ความยาวจากหัวถึงปลายหาง 25 เซนติเมตร หน้าค่อนข้างสั้น มีหนามเหนือตา และเหนือแผ่นหู มีแผงหนามบนคอ และตามแนวสันหลังโดยเว้นช่วงหลังคอ ลักษณะเด่นคือมีลายแถบสีดำ รูปทรงคล้ายเพชรบริเวณคอที่เป็นช่องว่าง ระหว่างแผงหนาม ลำตัวมักมีสีน้ำตาล เทา หรือดำ สามารถเปลี่ยนสี และลวดลายได้ตามสภาพแวดล้อม และอารมณ์

การกระจายพันธุ์
---------------

กิ้งก่าหัวสีฟ้า สามารถพบในประเทศพม่าตอนกลางถึงตอนล่าง ประเทศไทยจนถึงคอคอดกระ ประเทศลาว กัมพูชา เวียดนาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  กิ้งก่าหัวสีฟ้า - สถานีวิจัยสิ่งแวดล้อมสะแกราช
2. ↑  กิ้งก่าดงคอสีฟ้า ,สำนักอนุรักษ์สัตว์ป่า

แหล่งข้อมูล
-----------

* กิ้งก่าดงคอสีฟ้า, หรรษานานาสัตว์, วารสาร อพวช.
* Calotes mystaceus DUMÉRIL & BIBRON, 1837 :


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Gonocephalus***
**จตุรภุชมนเทียร** (ฮินดี: चतुर्भुज मंदिर; Chaturbhuj Temple) เป็นมนเทียรบูชาพระวิษณุในโอรฉะ รัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย คำว่า *จตุรภุช* แปลว่าผู้มีสี่ (จตุร-) แขน (ภุช) อันหมายถึงพระราม อวตารหนึ่งของพระวิษณุ โครงสร้างของหมู่อาคารในมนเทียรประกอบด้วยมนเทียรซึ่งมีความสูงหลายชั้น ป้อมปราการ และวัง ปัจจุบันภายในมนเทียรประดิษฐานเทวรูปองค์ประธานเป็นพระราธากฤษณะ นอกจากนี้มนเทียรยังเป็นที่รู้จักจากวิมานที่ถือว่าสูงที่สุดแห่งหนึ่ง ด้วยความสูง 344 ฟุต

มนเทียรสร้างขึ้นโดยราชปุตพุณเฑลแห่งรัฐโอรฉะ ในรัชสมัยจักรพรรดิโมกุล อักบัร การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นโดยมธุกร ชาห์ สร้างเสร็จโดยวีระ สิงห์ เทว ผู้เป็นบุตร ในศตวรรษที่ 16 อุทิศให้แก่ภรรยา รานี คเณศกุวารี (Rani Ganeshkuwari)

ภายนอกของมนเทียรประดับตกแต่งด้วยสัญลักษณ์ดอกบัว ผสมผสานรูปแบบของมนเทียรกับป้อมปราการ โดยมนเทียรหันหน้าไปทางตะวันออก และตั้งอยู่บนระนาบเดียวกับรามราชมนเทียรซึ่งตั้งอยู่ติดกัน อย่างไรก็ตาม ภายในของมนเทียรนี้ไม่ปรากฏการตกแต่งมากนัก มีการเล่าสืบทอดกันมาว่าเมื่อแรกสร้างเสร็จ ยอดของหอคอยหุ้มไปด้วยทองคำแต่ต่อมาก็ค่อย ๆ จางหายไปตามกาลเวลา

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  Mitra 2009, p. 43.
2. ↑  Singh & Singh 1991, p. 57.
3. 1 2  Asher 2003, p. 57.
4. ↑  "Chutr-bhuj Temple at Orcha". British Library. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-01-21. สืบค้นเมื่อ 2021-11-12.
5. ↑  "Quick Breaks: Orchha". Rediff.
6. ↑  "Interior of the Chaturbhuj Temple from the entrance archway, Orchha". British Library.

### บรรณานุกรม

* Asher, Frederick M. (2003). *Art of India: Prehistory to the Present*. Encyclopædia Britannica. ISBN 978-0-85229-813-8.
* Mitra, Swati (2009). *Orchha, Travel Guide*. Goodearth Publications. ISBN 978-81-87780-91-5.
* Singh, Ajai Pal; Singh, Shiv Pal (1991). *Monuments of Orchha*. Agam Kala Prakasha.


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **จตุรภุชมนเทียร (โอรฉะ)**
**อาณาจักรอังวะ** (อังกฤษ: Ava Kingdom; พม่า: အင်းဝခေတ်, ออกเสียง: [ʔɪ́ɴwa̰ kʰɪʔ]) อาณาจักรอิสระที่ปกครอง พม่าตอนบน ระหว่าง ค.ศ. 1364 ถึง 1555 สถาปนาเมื่อ ค.ศ. 1364 เป็นอาณาจักรที่สืบทอดจาก อาณาจักรมยีนไซ่ง์ อาณาจักรปี้นยะ และอาณาจักรซะไกง์ ที่ปกครองพม่าตอนกลางภายหลังจากการล่มสลายของ อาณาจักรพุกาม ในช่วงปลาย คริสต์ศตวรรษที่ 13

เช่นเดียวกันกับอาณาจักรเล็กๆ ก่อนหน้าบริเวณนั้น กษัตริย์อังวะซึ่งเป็นชาวพม่าและฉาน ล้วนกล่าวว่าตนสืบเชื้อสายมาจากกษัตริย์พุกาม

ประวัติ
-------

อาณาจักรอังวะสถาปนาโดยพระเจ้าตะโดมินพญาในปี ค.ศ. 1364:227 หลังการล่มสลายของ อาณาจักรซะไกง์ และอาณาจักรปี้นยะ ในการรุกรานของรัฐฉานจากทางเหนือ ในปีแรกของการดำรงอยู่อังวะซึ่งมองตนเป็นผู้สืบทอดอำนาจต่อจากอาณาจักรพุกาม ได้พยายามที่จะรวบรวมดินแดนเมื่อครั้งที่สมัยอาณาจักรพุกามพิชิตได้ โดยการทำสงครามต่อเนื่องยาวนานกับอาณาจักรหงสาวดีของชาวมอญทางภาคใต้ รัฐฉานในภาคเหนือและภาคตะวันออก และรัฐยะไข่ทางภาคตะวันตก

ในขณะที่สามารถยึดครองตองอูและบางส่วนของรัฐฉาน (กะเล่, โม่ญี่น, โมกองและตี่บอ) ช่วงจุดสูงสุดของการยึดครองดินแดนของอาณาจักรอังวะได้หยุดลงในช่วง สงครามสี่สิบปี กับอาณาจักรหงสาวดี (ค.ศ. 1385-1424) หลังจากนั้นในช่วงจากยุค ค.ศ. 1420 ถึงต้นยุค ค.ศ. 1480 อาณาจักรอังวะต้องเผชิญหน้ากับการกบฏกษัตริย์องค์ใหม่เข้ามามีอำนาจแทน ในยุค ค.ศ. 1480 และยุค ค.ศ. 1490 อาณาจักรแปรทางตอนใต้และรัฐฉานภายใต้อิทธิพลของอังวะในภาคเหนือประกาศอิสรภาพ และตองอูซึ่งเริ่มมีอำนาจเหนือกว่าอังวะ ในปี ค.ศ. 1510 ตองอูก็แยกตัวออกไป

อังวะตกอยู่ภายใต้การรุกรานอย่างรุนแรงจากรัฐฉานในช่วงแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในปี ค.ศ. 1527 รัฐฉานนำโดยเมืองโม่ญี่นซึ่งเป็นพันธมิตรกับแปร ได้เข้ายึดครองอังวะและปกครองพม่าตอนบน ในฐานะที่อาณาจักรแปรเป็นพันธมิตรกับรัฐฉาน จึงมีเพียงตองอูอาณาจักรเล็ก ๆ ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของอังวะ หรือบริเวณทิศตะวันออกของทิวเขาพะโค ยังคงเป็นเมืองอิสระสุดท้ายของชาวพม่า

ความล้มเหลวในการยับยั้งอาณาจักรตองอูพิสูจน์แล้วว่ามีบทเรียนราคาแพง ทำให้อาณาจักรอังวะถูกล้อมรอบด้วยอาณาจักรที่เป็นศัตรู อาณาจักรตองอูที่แข็งแกร่งมากขึ้นเริ่มมีความคิดที่จะรวบรวมดินแดน หลังได้รับชัยชนะในการรุกรานอาณาจักรหงสาวดีของชาวมอญในปี ค.ศ. 1534-1541 อาณาจักรตองอูหันหลังให้กับอาณาจักรแปรและรัฐฉาน และส่งกองทัพไปเข้าโจมตีแปรในปี ค.ศ. 1542 และพุกามเมืองตอนใต้ของอาณาจักรอังวะในปี ค.ศ. 1544 ในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 1555 พระเจ้าบุเรงนอง แห่งตองอูก็สามารถพิชิตอาณาจักรอังวะได้สำเร็จ อันเป็นการสิ้นสุดอาณาจักรอังวะที่มีมานานเกือบสองร้อยปี

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Htin Aung 1967: 84–103
2. ↑  Phayre 1883: 63–75
3. ↑  Coedès, George (1968). Walter F. Vella (บ.ก.). *The Indianized States of Southeast Asia*. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.
4. ↑  Phayre 1883: 100–101

บรรณานุกรม
----------

* Harvey, G. E. (1925). *History of Burma: From the Earliest Times to 10 March 1824*. London: Frank Cass & Co. Ltd.
* Htin Aung, Maung (1967). *A History of Burma*. New York and London: Cambridge University Press.
* Phayre, Lt. Gen. Sir Arthur P. (1883). *History of Burma* (1967 ed.). London: Susil Gupta.
**มาลัย** ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Grewia asiatica* (ภาษาอูรดู:  **فالسہ** , ภาษาฮินดี: **फ़ालसा** ) เป็นพืชในวงศ์ Tiliaceae เป็นไม้ผลัดใบ เปลือกหยาบสีเทา กิ่งห้อยลง กิ่งอ่อนมีขนแข็งห่อหุ้มหนาแน่น ใบเดี่ยว ร่วงง่าย ใบด้านบนมีขนปกคลุม ด้านล่างมีผงรังแค ดอกช่อ สีเหลือง ผลสดแบบเมล็ดเดียวแข็ง รูปกลมเป็นพูไม่ชัดเจน สีแดงหรือสีม่วง เนื้อผลนุ่ม มีเส้นใย สีขาวแกมเขียว รสเปรี้ยว เป็นไม้พื้นเมืองในแถบเทือกเขาหิมาลัย ในปากีสถานและอินเดีย นิยมปลูกในอินเดีย ปากีสถาน บังกลาเทศ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พบทางภาคเหนือของไทยและเกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์

ผลมาลัย

การปลูกและใช้ประโยชน์
---------------------

ผลสุก รับประทานเป็นของหวาน ในอินเดียทำเป็นเครื่องดื่ม เนื้อไม้ใช้ทำเครื่องใช้ เปลือกลำต้นใช้ควั่นเชือก สารเมือกที่ได้จากการทุบเปลือกใช้ในการผลิตน้ำตาลในอินเดีย ในอินเดียใช้ผลเป็นยาบำรุง เปลือกต้นใช้เป็นยาป้องกันอาการระคายเคือง ผลของพืชชนิดนี้รับประทานได้ มีการปลูกเพื่อนำผลไปขาย ใช้ทำเชอร์เบท ชาวสันทัลใช้รากรักษารูมาติก ใบใช้รักษาแผลเป็นหนอง พืชชนิดนี้เป็นพืชรุกรานในออสเตรเลียและฟิลิปปินส์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Flora of Pakistan: *Grewia asiatica*
2. ↑  Pacific Island Ecosystems at Risk: *Grewia asiatica* เก็บถาวร 2014-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. ↑  Purdue University: Fruits of warm climates: Phalsa
4. ↑  Yadav, A. K. (1999). Phalsa: A Potential New Small Fruit for Georgia. pp.348–352 in: Janick, J. (ed.). *Perspectives on new crops and new uses*. ASHS Press. Available online.

* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 2: ไม้ผลและไม้ผลเคี้ยวมัน. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 255 – 256
**ธาราทิพย์ ศรีดี** เกิดเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ ชื่อเล่น "โม" ฉายา "ราชินียิมนาสติก" เป็นนักยิมนาสติกชาวไทย ลงแข่งขันในนามทีมชาติไทยทั้งในระดับซีเกมส์, เอเชี่ยนเกมส์ และ โอลิมปิก

ประวัติ
-------

ธาราทิพย์เกิดที่เขตบางนา จังหวัดกรุงเทพมหานคร เป็นบุตรีคนสุดท้องของนางวีรนุช ศรีดี มีพี่ชาย 1 คน พี่สาวฝาแฝดอีก 1 คน เมื่อครั้งอายุ 5 ปีได้ไปเข้าเรียนที่โรงเรียนศรีวิทยาปากน้ำ และได้เริ่มเล่นยิมนาสติกที่นี่ จนกระทั่งขึ้นชั้นประถม 5 จึงได้มีโอกาสไปแข่งขัน และได้พบกับนางกุศุมาลย์ ประเสริฐศรี กรรมการบริหารสมาคมยิมนาสติกแห่งประเทศไทย ชักชวนให้มาฝึกอย่างจริงจัง เมื่อขึ้นชั้นมัธยมต้นจึงได้ย้ายมาเรียนที่โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหงเนื่องจากอยู่ใกล้กับโรงยิมที่ฝึกซ้อม เมื่อขึ้นชั้นมัธยม 3 จึงได้ติดทีมชาติไทยเป็นครั้งแรก ไปแข่งซีเกมส์และได้รับเหรียญเงิน จากนั้นก็เข้าร่วมซีเกมส์อีก 4 สมัยถัดมาและได้เหรียญทองทุกครั้ง

เกียรติประวัติ
--------------

* 2 เหรียญเงิน จากการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 21 ที่ประเทศมาเลเซีย
* 2 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน 2 เหรียญทองแดง จากการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 22 ที่ประเทศเวียดนาม
* 2 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน 2 เหรียญทองแดง จากการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 23 ที่ประเทศฟิลิปปินส์
* 2 เหรียญทอง 4 เหรียญเงิน จากการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 24 ที่ประเทศไทย
* ได้สิทธิ์แข่งขันโอลิมปิก 2008 ที่จีน
* ได้สิทธิ์แข่งขัน เวิลด์ เกม 2009 ที่ไต้หวัน

วงการบันเทิง
------------

* ถ่ายโฆษณาคอนเทคเลนส์ Acuvue
* ถ่ายแบบชุดแต่งงาน นิตยสาร We Magazine
* ถ่ายแบบเสื้อผ้าแฟชั่น นิตยสารสุดสัปดาห์
* ภาพยนตร์สั้นเรื่อง "พี่-น้อง" ในโครงการ สวัสดีบางกอก
* ถ่ายมิวสิควิดีโอเพลงวันพรุ่งนี้ ของวง Sunny parade ค่าย Believe Records

การศึกษา
--------

จบการศึกษาระดับประถมจากโรงเรียนศรีวิทยาปากน้ำ ระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง และปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ สาขาวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพและระดับปริญญาโท คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ

อ้างอิง
-------

* ธาราทิพย์ ศรีดี - ไทยรัฐออนไลน์
* Facebook ของธาราทิพย์ ศรีดี
**บทความนี้มีอักษรพม่า** หากอุปกรณ์ของคุณไม่สามารถเรนเดอร์อักษรนี้ได้ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม, อักษรพิเศษ, กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่อักษรพม่า

**มังลังกา** (พม่า: မင်း လင်္ကာ, ออกเสียง: [mɪ́ɴ lìɴgà]) เจ้าเมือง หงสาวดี ระหว่าง ค.ศ. 1348 ถึง 1353 พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าเมืองโดยพระเชษฐาต่างพระมารดา พระยาอู่ กษัตริย์องค์ที่ 8 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี แต่พระองค์มิได้มีความจงรักภักดีต่อพระเชษฐาเมื่อ อาณาจักรล้านนา กรีธาทัพมารุกรานอาณาจักรหงสาวดีในช่วง ค.ศ. 1351 ถึง 1352 พระองค์มิได้ส่งทัพมาช่วยพระเชษฐา

เมื่อสิ้นสุดสงครามพระยาอู่ได้นำตัวมังลังการวมถึงพระชายาและพระโอรส-ธิดาทั้งสามมายังเมาะตะมะและมีพระบัญชาให้สำเร็จโทษมังลังกาเมื่อ ค.ศ. 1353 พร้อมกับสถาปนาพระชายาของมังลังกาขึ้นเป็นพระมเหสีในพระอิสริยยศที่ พระนางสิริมายาเทวี และมีพระโอรสที่ต่อมาขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น พระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์องค์ที่ 9

พงศาวลี
-------

| พงศาวลีของมังลังกา |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 4. สมิงมังละ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 2. พระเจ้ารามมะไตย |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 5. นางอุ่นเรือน |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 1. **มังลังกา** |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 24. พ่อขุนศรีอินทราทิตย์ |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 12. พ่อขุนรามคำแหงมหาราช |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 25. นางเสือง |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 6. พระยาเลอไทย |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 3. แม่นางตะปี |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
ตราหอพระสมุดวชิรญาณเขียนด้วยอักษรอริยกะ
**อักษรอริยกะ** เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษาบาลีในประเทศไทย พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงประดิษฐ์ขึ้นขณะผนวชในราว พ.ศ. 2390 มีสัณฐานคล้ายอักษรโรมัน อักษรนี้ใช้เขียนภาษาไทยไม่ได้เนื่องจากขาดสระและพยัญชนะหลายตัว และความที่อักษรดังกล่าวมีลักษณะรูปร่างและการเขียนต่างจากอักษรไทยและขอมมาก จึงทำให้มิได้รับความนิยมจนเลิกใช้ในที่สุด

ประวัติ
-------

สระและพยัญชนะของอักษรอริยกะแบบหวัด
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงประดิษฐ์อักษรอริยกะในขึ้นราว พ.ศ. 2390 ขณะผนวชเป็นพระวชิรญาณภิกขุ เพราะทรงเห็นว่าเมื่อเขียนภาษาบาลีมาแต่เดิมนั้นใช้อักษรขอม จนทำให้อักษรขอมกลายเป็นของขลังไป เหตุนี้จึงทรงให้สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (สา ปุสฺสเทโว) คิดวิธีเขียนอักษรไทยให้ใช้เขียนภาษาบาลีได้เช่นอักษรขอม ส่วนพระองค์เองได้ประดิษฐ์อักษรชุดใหม่เรียกว่า "อักษรอริยกะ" มีความหมายว่า "อักษรของผู้เป็นอารยชน" สัณฐานอักษรมีเค้าอักษรโรมัน กล่าวคือ เป็นการกลับหน้ากลับหลังอักษรโรมัน หรือใช้เส้นประดิษฐ์อักษรเพิ่มเติมอักษรโรมัน พยัญชนะและสระอยู่ในบรรทัดเดียวกันต่างจากอักษรไทยและขอมที่มีสระอยู่บนและล่างพยัญชนะ จุดประสงค์ก็เพื่อความสะดวกแก่การเขียนและพิมพ์

มีการทดลองใช้ในกลุ่มพระสงฆ์ธรรมยุติกนิกายเฉพาะในวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร แต่ไม่สู้แพร่หลายนัก เมื่อมิได้รับความนิยม อักษรนี้ก็เป็นอันยกเลิกไป มีบันทึกเพียงว่ามีการใช้อักษรอริยกะในการตีพิมพ์หนังสือปาฏิโมกข์และหนังสืออื่น ๆ บ้าง นอกจากนี้ยังมีจารึกอักษรอริยกะที่วัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมารามราชวรวิหารอีกแห่งหนึ่ง

ปัจจุบันมีการศึกษาอักษรอริยกะในมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย แต่มีปัญหาเรื่องการตีพิมพ์ตำราและข้อสอบเพราะไม่มีชุดแบบอักษร

ลักษณะ
------

อักษรอริยกะมีพยัญชนะ 33 ตัว และสระ 8 ตัวเท่าภาษาบาลี แบ่งอักษรเป็นสองกลุ่มคือ อริยกะตัวพิมพ์ และอริยกะตัวเขียน เหมือนอักษรโรมัน และมีอักขรวิธีดังนี้

1. สระวางไว้หลังพยัญชนะต้น
2. ถ้าเสียงสระอยู่หน้าคำ ใช้สระเขียนได้
3. หากพยัญชนะไม่มีสระตามหลังแสดงว่าเป็นตัวสะกด
4. หากคำใดเป็นเสียงนิคหิต จะใช้ทั้งสระอะ และตามด้วยนิคหิต

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  นิตยา กาญจนะวรรณ, รศ. ดร. "อักษรอริยกะ (๑)". *ราชบัณฑิตยสถาน*. สืบค้นเมื่อ 4 เมษายน 2558. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
2. 1 2 3 4 5  น้าชาติ ประชาชื่น (22 ธันวาคม พ.ศ. 2547). "อักษรอริยกะ". *ข่าวสดออนไลน์*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 4 เมษายน 2558. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
3. 1 2 3 4  ธวัช ปุณโณทก. *อักษรไทยโบราณ ลายสือไทย และวิวัฒนาการของชนชาติไทย*. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549, หน้า 120-121
4. ↑  "อักษรอริยกะ ที่ ร.4 ทรงประดิษฐ์เพื่อใช้อ่านภาษาบาลี". *Exteen*. 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-07-05. สืบค้นเมื่อ 4 เมษายน 2558. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **อักษรอริยกะ**
**รางวัลอาหารโลก** (อังกฤษ: World Food Prize) เป็นรางวัลในระดับนานาชาติซึ่งมอบให้เพื่อสดุดีบุคคลซึ่งทำให้การพัฒนามนุษย์ก้าวหน้าขึ้น โดยการปรับปรุงปริมาณคุณภาพ หรือ ความสะดวกต่อการเข้าถึงแหล่งอาหารของโลก 

รางวัลนี้ถูกก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2529 โดยนอร์แมน บอร์ล็อก (Norman Borloug) ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพในปี พ.ศ. 2513 และตั้งแต่ปีพ.ศ. 2533 เป็นต้นมา ก็ได้รับการสนับสนุนด้านเงินทุนจากนักธุรกิจชื่อ จอห์น รวน รางวัลนี้มีการมอบเพื่อสดุดีการอุทิศตนต่องานทุกด้านซึ่งเกี่ยวข้องกับทรัพยากรอาหารของโลก อันได้แก่ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี การผลิต การตลาด โภชนาการ เศรษฐศาสตร์ การต่อสู้ความยากไร้ รวมถึงสังคมศาสตร์ ด้านอาหารและการเกษตร นอกจากเป็นการสดุดีความสำเร็จส่วนบุคคลแล้ว บอร์ล็อกยังมองรางวัลในฐานะหนทางหนึ่งในการสร้างต้นแบบอันจะเป็นแรงบันดาลใจต่อผู้อื่นอีกด้วย

ผู้ชนะรางวัลจะได้รับการประกาศเกียรติคุณและรับมอบรางวัลอย่างเป็นทางการ ในพิธีซึ่งจัดขึ้น ณ หอประชุม แห่งศาลากลางรัฐไอโอว่า เมืองดิมอยน์ รัฐไอโอวา ใน สหรัฐอเมริกา โดยมีการถ่ายทอดพิธีทางโทรทัศน์ด้วย พิธีการมอบรางวัลจะจัดร่วมกับการสัมมนานานาชาติของมูลนิธิเวิลด์ฟู้ดไพรซ์ ซึ่งแต่ละปีจะเป็นหัวข้อเกี่ยวข้องกับความอดอยาก และความมั่นคงของทรัพยากรอาหาร 

จะมีการประกาศชื่อผู้ได้รับรางวัลในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิหรือต้นฤดูร้อน และผู้ได้รับรางวัลจะได้รับการประกาศเกียรติคุณอย่างเป็นทางการในพิธีมอบรางวัลซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ในวันที่ หรือใกล้ๆ วันที่ 16 ตุลาคม ซึ่งเป็นวันอาหารโลกแห่งสหประชาชาติ (United Nations World Food Day) ผู้ชนะจะได้เงินรางวัลมูลค่า 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ

ผู้ได้รับรางวัลนี้ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดี เช่น มูฮัมหมัด ยูนูส ซึ่งเป็นผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพปี พ.ศ. 2549 ขณะที่รางวัลที่ทางมูลนิธิมอบแด่ในหลวงในปีพ.ศ. 2549 นั้น คือเหรียญรางวัลนอร์แมน อี. บอร์ล็อก เป็นรางวัลพิเศษซึ่งในหลวงทรงเป็นผู้ได้รับเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  รางวัลฯ-มูลนิธิรางวัลอาหารโลก เก็บถาวร 2016-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนสืบค้น 3 มกราคม 2555

* A.S. Clausi online article on Institute of Food Technologists website about the creation and history of the World Food Prize.[*ลิงก์เสีย*] (Members only) - accessed 24 October 2009.
* Clausi, A.S. "General Foods established World Food Prize". *Food Technology* October 2009. p. 79.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (อังกฤษ)
**บทความนี้มีอักษรพม่า** หากอุปกรณ์ของคุณไม่สามารถเรนเดอร์อักษรนี้ได้ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม, อักษรพิเศษ, กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่อักษรพม่า

**พระนางสินทยา** (พม่า: မေနှင်းသိန်ဒျာ, ออกเสียง: [mè n̥ɪ́ɰ̃ θèɪ̯ɰ̃.djà]) หรือในพงศาวดารมอญเรียก **พระนางเมนินเธียนดยา** พระมเหสีใน พระเจ้าตราพระยา แห่งหงสาวดี พระองค์เป็นพระราชธิดาพระองค์เดียวใน พระเจ้าฟ้ารั่ว ปฐมกษัตริย์แห่ง อาณาจักรหงสาวดี ที่ประสูติแต่ แม่นางเทพสุดาสร้อยดาว ทำให้พระองค์มีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาใน พ่อขุนรามคำแหงมหาราช กษัตริย์พระองค์ที่ 3 แห่ง อาณาจักรสุโขทัย

พงศาวลี
-------

| พงศาวลีของแม่นางสินทยา |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 2. พระเจ้าฟ้ารั่ว |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 1. **แม่นางสินทยา** |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 12. พ่อขุนศรีอินทราทิตย์ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 6. พ่อขุนรามคำแหงมหาราช |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 13. นางเสือง |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 3. แม่นางเทพสุดาสร้อยดาว |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
**วัดสิริสีลสุภาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลฉลอง อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต บนเนื้อที่ 38 ไร่ อยู่ห่างจากวัดฉลองเพียง 500 เมตร

วัดสิริสีลสุภาราม หรือ **วัดหลวงปู่สุภา** แต่เดิมชื่อ **วัดสีลสุภาราม** ตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2546 พระมงคลวิสุทธิ์ (หลวงปู่สุภา กนฺตสีโล) เดิมอยู่ที่วัดเขารังสามัคคีธรรม ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2554 มีผู้ศรัทธาบริจาคที่ดินแปลง ณ ถนนเจ้าฟ้าตะวันตก ตำบลฉลอง อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต ท่านจึงย้ายมาอยู่ในที่ดินดังกล่าว และสร้างวัดใหม่ขึ้น วัดแห่งนี้เป็นวัดลำดับที่ 39 ที่หลวงปู่สุภาได้สร้างขึ้น รวมถึงท่านได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาส สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงพระราชทานนามว่า "วัดสิริสีลสุภาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2554

วัดมีอุโบสถทรงกลมสีขาวและด้านล่างยังมีโบสถ์กลางน้ำและ พิพิธภัณฑ์รูปเหมือนของหลวงปู่สุภา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสีลสุภาราม (วัดใหม่หลวงปู่สุภา)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "เรื่อง ขอความเห็นชอบเปลี่ยนแปลงชื่อ วัดสีลสุภาราม เป็น "วัดสิริสีลสุภาราม" จังหวัดภูเก็ต". มติมหาเถรสมาคม.
3. ↑  "วัดสิริสีลสุภาราม (วัดหลวงปู่สุภา)". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดภูเก็ต.
4. ↑  "วัดสิริสีลสุภาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
อนุสาวรีย์ของคอลบีแห่งแรก ตั้งอยู่ในโปแลนด์
**แมกซิมิเลียน มาเรีย คอลบี** (อังกฤษ: Maximilian Maria Kolbe, 8 มกราคม ค.ศ. 1894 – 14 สิงหาคม ค.ศ. 1941) หรือ **มักซือมีเลียน มาเรีย กอลแบ** (โปแลนด์: *Maksymilian Maria Kolbe*) เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกและไฟรเออร์คณะฟรันซิสกันคอนเวนชวล (Conventual Franciscan) ชาวโปแลนด์ ผู้อาสาตายแทนคนแปลกหน้าที่ชื่อว่า ฟรานซิส กาโยนิเชค ซึ่งเป็นเชลยในค่ายกักกันเอาชวิทซ์ในประเทศโปแลนด์ใต้อาณัติเยอรมนีระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง

เขาได้รับการประกาศเป็นนักบุญและมรณสักขีแห่งเมตตาธรรมเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1982 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 เป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ผู้ติดยาเสพติด นักโทษการเมือง ครอบครัว สื่อสารมวลชน นักโทษ และขบวนการสนับสนุนชีวิต สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ยังทรงประกาศว่าเขาเป็น "นักบุญองค์อุปถัมภ์ศตวรรษอันยุ่งยากของเรา"

เอาชวิทซ์
---------

ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เขาจัดหาที่พักให้แก่ผู้ลี้ภัยจากเกรเทอร์โปแลนด์ ซึ่งรวมถึงชาวยิว 2,000 คนที่เขาซ่อนไว้จากการเบียดเบียน (persecution) ของพวกนาซีในอารามของเขาในแญปอกาลานุฟ

วันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1941 เขาถูกเกสตาโปของเยอรมนีจับกุมและขังที่เรือนจำปาเวียก เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม เขาถูกโอนไปยังเอาชวิทซ์ เป็นนักโทษหมายเลข 16670

ปลายเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1941 มีนักโทษสามคนหายไปจากค่าย ทำให้เฮาพท์สทุร์มฟือแรร์ของเอสเอส (ยศเทียบเท่าร้อยเอก) คาร์ล ฟรีทซช์ รองผู้บัญชาการค่าย เลือกชาย 10 คนมาอดอาหารจนตายในบังเกอร์ใต้ดินเพื่อขัดขวางมิให้มีความพยายามหลบหนีอีก เมื่อฟรันชีแชก กายอฟญิตแชก หนึ่งในชายที่ถูกเลือก ร้องมาว่า "ภรรยาผม! ลูกผม!" คอลบีได้อาสาถูกเลือกแทนเขา

ในห้องขังอดอาหารนั้น เขาทำพิธีมิสซาทุกวันนานเท่าที่เขาสามารถทำได้และทำพิธีศีลมหาสนิทแก่นักโทษอย่างลับ ๆ ระหว่างวัน ขนมปังที่ให้แก่นักโทษนั้นไม่ได้ใส่เชื้อฟูและสามารถใช้ในพิธีศีลมหาสนิทได้ ทหารยามที่มีใจสงสารมอบสิ่งของจำเป็นแก่เขา ซึ่งรวมถึงไวน์ ซึ่งเขาสามารถใช้ได้

เขานำนักโทษทั้งหลายร้องเพลงและอธิษฐาน ตลอดจนให้กำลังใจโดยบอกพวกเขาว่าจะอีกไม่นานจะได้ไปอยู่กับพระนางมารีย์พรหมจารีบนสวรรค์ แต่ละครั้งที่ทหารยามมาตรวจดูเขา จะพบว่าเขากำลังยืนหรือคุกเข่าอยู่กลางห้องขังและมองอย่างสงบไปยังทุกคนที่เข้ามา หลังจากการอดน้ำและอดอาหารมาสองสัปดาห์ มีเพียงคอลบีเท่านั้นที่ยังรอดชีวิต ทหารยามต้องการให้บังเกอร์ว่างเปล่า ดังนั้นจึงจัดการฉีดกรดคาร์บอลิกให้คอลบีถึงแก่มรณกรรม บางคนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นกล่าวว่า เขายกแขนซ้ายขึ้นและรอคอยการฉีดอย่างสงบ ร่างของเขาถูกเผาในวันที่ 15 สิงหาคม ตรงกับวันฉลองแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Saints Index; Catholic Forum.com, Saint Maximilian Kolbe เก็บถาวร 2006-03-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2. ↑  "St. Maximilian Kolbe Martyr of Love". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-15. สืบค้นเมื่อ 2011-10-09.
3. ↑  Saint Maximilian Kolbe เก็บถาวร 2009-08-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *Catholic-Pages.com*
4. ↑  Blessed Maximilian Kolbe--Priest Hero of a Death Camp by Mary Craig
**เอดิน ฟอร์โท** (บอสเนีย:Edin Forto) เป็นนักการเมืองท้องถิ่นชาวบอสเนีย ผู้ซึ่งปัจจุบันเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งรัฐซาราเยโวคนที่16 
ฟอร์โท เป็นหัวหน้าพรรคของ พรรคของเรา (บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา)หรือNS พรรคการเมืองฝ่ายซ้าย นอกจากนี้เขายังเป็นสมาชิกของAlliance of Liberals and Democrats for Europe group ในสภา สหภาพยุโรป

ประวัติ
-------

เอดิน ฟอร์โท เกิด 16 สิงหาคม 1972 ในซาราเยโว, บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, ยูโกสลาเวีย จบการศึกษาจากโรงเรียนOgnjen Prica ในปี1991 และในช่วงปี1992-1995 ซึ่งเป็นช่วงสงครามบอสเนีย เขาทำงานเป็นนักข่าวให้กับ BH Dani
กันยายน ปี 1995 ฟอร์โทเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ในสหรัฐอเมริกา สาขาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ หลังจบออกมาเขาทำงานให้กับ สำนักข่าว Eurasia Group ที่นิวยอร์ก และย้ายกลับซาราเยโวในปี2003 ที่เขาเริ่มอาชีพทางการเมืองในบ้านเกิดของเขา ได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนสภาประชาชนแห่งสหพันธรัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ในปี2014 และ ในการเลือกตั้งปี 2018 พรรคของเรา (บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา)หรือNS ชนะการเลือกตั้งในซาราเยโว ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อ และแต่งตั้งเป็น นายกรัฐมนตรีแห่งรัฐซาราเยโว

ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2020 ได้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของรัฐซาราเยโว แต่เขายังคงรักษาการณ์เป็นนายกรัฐมนตรีต่อไปถึงวันที่ 3 มีนาคม 2020 เมื่อสภาแห่งรัฐซาราเยโวลงคะแนนให้ มารีโย เนเนดิช เป็นนายกรัฐมนตรีคนใหม่แห่งรัฐซาราเยโว

วันที่ 17 ธันวาคม 2020 หลังการเลือกตั้งท้องถิ่นประจำปี 2020 ของรัฐซาราเยโว ,พรรคของเรา (บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา) ได้รับชัยชนะและจัดตั้งรัฐบาลได้สำเร็จ,เอดิน ฟอร์โท จึงได้รับการเสนอชื่อให้กลับมาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแห่งรัฐซาราเยโว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Predrag Kojovic as the New President of "Nasa Stranka"". *SarajevoTimes*.
2. ↑  "CIK objavio imena stranaka i poslanika u Skupštini Kantona Sarajevo". *Klix*.
3. ↑
4. ↑
**หอยเต้าปูนลายแผนที่** หรือ **หอยบุหรี่** (อังกฤษ: Geography cone, Cigarette snail; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Conus geographus*) เป็นหอยเปลือกเดี่ยวชนิดหนึ่ง ในวงศ์หอยเต้าปูน (Conidae)

หอยเต้าปูนลายแผนที่ มีเปลือกรูปร่างคล้ายกรวย ปลายวนคล้ายเจดีย์ค่อนข้างแหลม มีสีสันสวยงาม มีขนาดยาวประมาณ 10-15 เซนติเมตร ในเวลากลางวันจะซ่อนตัวอยู่ใต้ทรายในแนวโขดหินหรือแนวปะการัง โดยยื่นงวงออกมาดักจับอาหาร และยื่นซิฟอนเพื่อให้น้ำผ่านเข้าออก

หากินในเวลากลางคืน โดยกินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กด้วยกันเป็นอาหาร เช่น ดาวทะเล, ไส้เดือนทะเล หรือแม้แต่หอยเต้าปูนด้วยกันเอง ด้วยการใช้พิษล่าเหยื่อ โดยมีถุงน้ำพิษ ซึ่งมีท่อน้ำพิษเปิดออกอยู่ส่วนใกล้บริเวณปาก หอยเต้าปูนลายแผนที่ถือเป็นหอยเต้าปูนที่มีพิษร้ายแรงที่สุด โดยการปล่อยเข็มพิษจะเป็นไปอย่างเชื่องช้า เนื่องจากต้องใช้งวงยึดผิวหนังของเหยื่อก่อน เสร็จแล้วกล้ามเนื้อบริเวณคอหอย และส่วนปากบริเวณงวงพร้อมปล่อยเข็มพิษดันออกมาสู่เหยื่อ ซึ่งเข็มพิษนั้นจะมีน้ำพิษติดมาด้วย ทำให้ได้รับความเจ็บปวด โดยสามารถถึงกับฆ่าสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กว่าอย่างมนุษย์ได้ด้วย โดยเข็มพิษนั้นสามารถทะลุชุดหรือถุงมือประดาน้ำได้ ก่อให้เกิดความเจ็บปวด ชา บวม และกล้ามเนื้อเป็นอัมพาต สายตาพร่ามัว ระบบหายใจล้มเหลว ซึ่งในปัจจุบันยังไม่มียาขนานใดที่จะเยียวยาหรือรักษาพิษนี้ได้

หอยเต้าปูนลายแผนที่กระจายพันธุ์ในวงที่กว้าง ตั้งแต่ ทะเลแดง, อินโด-แปซิฟิก, ฮาวาย, มาดากัสการ์, มอริเตเนีย, โมซัมบิก

รูปภาพ
------

* หอยเต้าปูนลายแผนที่ขณะที่ยังมีชีวิตอยู่หอยเต้าปูนลายแผนที่ขณะที่ยังมีชีวิตอยู่
* เปลือกหอยด้านบนเปลือกหอยด้านบน
* เปลือกหอยด้านข้างเปลือกหอยด้านข้าง


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **หอยเต้าปูนลายแผนที่**

อ้างอิง
-------

1. ↑  Linnaeus, C. 1758. Systema Naturae per Regna Tria Naturae, 10th ed. 1
2. ↑  g WoRMS (2010). *Conus geographus* Linnaeus, 1758. Accessed through: World Register of Marine Species at  on 2011-07-24
3. ↑  หอยเต้าปูนลายแผนที่
4. ↑  Geographic Cone Snail *Conus geographus* จากเนชั่นแนลจีโอกราฟิก (อังกฤษ)
**ไทกร พลสุวรรณ** หรือ **ทัยกร พลสุวรรณ**  เป็นนักเคลื่อนไหวทางการเมืองชาวไทย ปัจจุบันเป็นแกนนำคณะหลอมรวมประชาชน

บทบาททางการเมือง
----------------

เคยเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ มาก่อน แต่ต่อมาได้ลาออกและได้จัดตั้งพรรคการเมืองของตนเองขึ้น ชื่อ "พรรคประชาชนไทย" จากนั้นหันมาก่อตั้งขบวนการอีสานกู้ชาติ ซึ่งวิจารณ์นายกรัฐมนตรีทักษิณ ชินวัตร

ในคดียุบพรรคประชาธิปัตย์และไทยรักไทย เขาเป็นผู้มีบทบาทอย่างมากในการสืบหาหลักฐานที่พรรคไทยรักไทยจ้างวานพรรคเล็กเพื่อให้ลงเลือกตั้งในวันที่ 2 เมษายน 2549 แต่ทางพรรคไทยรักไทยโต้กลับมาว่า เป็นการใส่ความและเขาสนิทสนมกับสุเทพ เทือกสุบรรณ เลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งคณะตุลาการศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยว่าการกระทำของเขาเป็นการกระทำส่วนตัวไม่เกี่ยวข้องกับพรรค[]

ต่อมา เขายังคงดำเนินกิจกรรมทางการเมือง ร่วมกับอธิวัฒน์ บุญชาติ แกนนำแนวร่วมอีสานกู้ชาติ ในช่วงการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 การชุมนุมขององค์การพิทักษ์สยาม ปี พ.ศ. 2555 เขายังได้เข้าเป็นสมาชิกพรรคมัชฌิมาธิปไตย และลงสมัครรับเลือกตั้งในจังหวัดขอนแก่น ปลายปี 2550 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง และยังเป็นประธานชมรมไทยเป็นหนึ่งเดียว ก่อนจะลงสมัครรับเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2554 ในนามพรรครักษ์สันติ และไม่ได้รับการเลือกตั้ง

ในปี พ.ศ 2553 ศาลล้มละลายมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด​ ต่อมา ศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งยกเลิกคำฟ้องการล้มละลายเนื่องจากชำระหนี้ที่ค้างอยู่ทั้งหมด

ในปี พ.ศ. 2564 ไทกรกลับมาเคลื่อนไหวทางการเมืองอีกครั้ง โดยเข้าร่วมกับคณะสามัคคีประชาชนเพื่อประเทศไทย(คณะไทยไม่ทน) ร่วมกับนายจตุพร พรหมพันธุ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  ชีวประวัติ ไทกร พลสุวรรณ (1)
2. ↑  ชีวประวัติ ไทกร พลสุวรรณ (2)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ไทกร พลสุวรรณ ที่เฟซบุ๊ก
* ไทกร พลสุวรรณ ที่ทวิตเตอร์
พระพุทธรัตนมงคลมหามุนี มุมมองจาก หอโหวด 101
**พระพุทธรัตนมงคลมหามุนี** หรือชื่อที่นิยมเรียกติดปากของคนในพื้นที่ว่า **หลวงพ่อใหญ่** เป็นพระพุทธรูปปางประทานพรขนาดใหญ่ ประดิษฐานอยู่ ณ วัดบูรพาภิราม ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด จัดเป็นรูปปั้นที่สูงที่สุดเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศไทย ด้วยความสูงจากพระเศรียร (ศีรษะ) ถึงพระบาท (เท้า) 59 ม. 20 ซม. หากรวมฐานประดิษฐานด้วยจะเป็น 67 ม. 75 ซม.

พระพุทธรูปองค์นี้นัเนก่อสร้างโดยพระราชปรีชาญาณมุนี (พุทธา สิริวุฑฺโฒ) 
อดีตเจ้าอาวาสวัดบูรพาภิรามรูปที่ 5 และอดีตเจ้าคณะจังหวัดร้อยเอ็ด (มหานิกาย) ใช้ระยะเวลาในการก่อสร้าง 8 ปี ใช้งบประมาณค่าก่อสร้างประมาณ 7,000,000 บาท สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ติดกระเบื้องโมเสกสีเนื้อ 

พระพุทธรูปองค์นี้กลายเป็นสัญลักษณ์สำคัญหนึ่งของจังหวัดร้อยเอ็ด ดังที่ปรากฏในคำขวัญจังหวัดว่า "เรืองนามพระสูงใหญ่": *"สิบเอ็ดประตูงาม **เรืองนามพระสูงใหญ่** ผ้าไหมสาเกตุ บุญผะเหวดประเพณี มหาเจดีย์ไชยมงคลงามน่ายลบึงพระลานชัย เขตกว้างไกลทุ่งกุลา โลกลือชาข้าวหอมมะลิ"*

พุทธลักษณะที่มีความสูงผิดสัดส่วนของพระพุทธรูปทั่วไปนั้นสันนิษฐานว่าออกแบบก่อสร้างโดยช่างท้องถิ่นที่สร้างด้วยแรงศรัทธาต่อพระพุทธศาสนามากกว่าความสวยงามขององค์พระที่ก่อสร้าง

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อรูปปั้นที่สูงที่สุดในประเทศไทย


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดบูรพาภิราม**
**พระยาอภัยสงคราม (นกยูง บุนนาค)** เกิด พศ. 2366 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยรัชกาลที่ 2 เป็นบุตรของ สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) กับหม่อมเกษ เป็นหม่อมพระราชทานจาก พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย 
เริ่มเข้ารับราชการในสมัย พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 3 **เป็นจมื่นรักษพิมาน ปลัดกรมตำรวจ ฝ่ายพระราชวังบวรฯ** ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่4 ได้**เป็นพระยาอภัยสงคราม จางวางอาสา 6 เหล่าฝ่ายพระราชวังบวรฯ** ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2409

พี่น้องร่วมเชื้อสายเดียวกันกับพระยาอภัยสงคราม(นกยูง บุนนาค)
-----------------------------------------------------------

**พระยาอภัยสงคราม(นกยูง บุนนาค)** เป็นบุตรของ สมเด็จเจ้าพระยาบรมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) กับหม่อมเกษ หม่อมเกษเป็นหม่อมพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยรัชกาลที่ 2

* ท้าวราชกิจวรภัตรศรีสวัสดิ์สมาหาร (แพ บุนนาค)
* พระยาอภัยสงคราม (นกยูง บุนนาค) สมรสกับคุณหญิงปริก ธิดาพระยาเสนานุชิต (นุช ณ นคร)
* คุณชายเนตร

ด้านครอบครัวบุตร ธิดา
---------------------

สมรสกับคุณหญิงปริก ธิดาพระยาเสนานุชิต (นุช ณ นคร)
มีบุตรชื่อ พระยาอรรคราชนารถภักดี (หวาด บุนนาค) และตาด บุนนาค
ส่วนพระยาอรรคราชนารถภัคดี (หวาด บุนนาค) มีบุตร 11 คน

* พระยาเดชานุชิต (หนา บุนนาค)
* พระยาวิชยาธิบดี (แบน บุนนาค)
* พระเทพสงคราม(โต บุนนาค)
* พระยาศรีธรรมศกราช(ปิ๋ว บุนนาค)
* พระยาวิสุทธิรังสรรค์(ใหญ่ บุนนาค)
* หลวงวินิจนราการ(เล็ก บุนนาค)
* ธิดาชื่อเจริญ บุนนาค(เจริญ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา) สมรสกับหม่อมราชวงศ์สุวพรรณ สนิทวงศ์
* ธิดาชื่อผัน บุนนาค สมรสกับพระยาวิสูตรสาครดิษฐ์ (เที่ยน ประทีปะเสน)
* โอ้ บุนนาค
* ฯลฯ

อ้างอิง
-------
พิธีส่งมอบในเฮลโกลันด์, 10 สิงหาคม ค.ศ. 1890
**สนธิสัญญาเฮลลอโกแลนด์-แซนซิบาร์** (อังกฤษ: Heligoland–Zanzibar Treaty) วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1890 หรือที่รู้จักกันในชื่อ **ข้อตกลงอังกฤษ-เยอรมัน ค.ศ. 1890** (Anglo-German Agreement of 1890) เป็นข้อตกลงระหว่างบริเตนใหญ่และประเทศเยอรมนีเกี่ยวกับอาณาเขตของผลประโยชน์ในทวีปแอฟริกา เยอรมนีได้รับเกาะเล็กๆ ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่อยู่ใกล้ท่าเรือ และสละสิทธิ์ในการควบคุมอาณานิคมแซนซิบาร์

ข้อตกลง
-------

ประเทศเยอรมนีได้รับหมู่เกาะของเฮลโกลันด์ (เยอรมัน: *Helgoland*) ในทะเลเหนือ ซึ่งแต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของฮ็อลชไตน์-กอทท์ทอร์ท (Holstein-Gottorp) ของเดนมาร์ก แต่อังกฤษได้เข้าครอบครองตั้งแต่ ค.ศ. 1814 หรือที่เรียกว่าฉนวนคาพรีวิ (Caprivi Strip) ในประเทศนามิเบียในปัจจุบัน และอิสรภาพในการควบคุมและกรรมสิทธิ์ในชายฝั่งของดาร์-เอส-ซาลาม ที่เป็นแกนหลักของเยอรมันแอฟริกาตะวันออก (ภายหลังแทนกันยีกาเป็นส่วนหนึ่งของประเทศแทนซาเนีย)

เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ประเทศเยอรมนีส่งมอบดินแดนในอารักขาของสุลต่านน้อยแห่งวิทูลแลนด์ (Wituland) (*Deutsch-Witu*, บนชายฝั่งประเทศเคนยา) ให้แก่อังกฤษ และแอฟริกาตะวันออกบางส่วนที่สำคัญสำหรับสร้างทางรถไฟสู่ทะเลสาบวิกตอเรีย และปฏิญาณว่าจะไม่ไปแทรกแซงอังกฤษในการประจันหน้ากับสุลต่านแห่งแซนซิบาร์ (เช่น หมู่เกาะอันกูจา (Unguja) และเพมบา (Pemba)) นอกจากนี้ สนธิสัญญาได้กำหนดเขตอิทธิพลของเยอรมันในเยอรมันแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ (German South-West Africa) (ปัจจุบันคือประเทศนามิเบีย) และการปักปันเขตแดนระหว่างโทโกแลนด์ (Togoland) ของเยอรมัน และโกลด์โคสต์ (Gold Coast) (ปัจจุบันเป็นประเทศกานา) ของอังกฤษ และระหว่างเคเมอรัน (Kamerun) (ปัจจุบันคือประเทศแคเมอรูน) ของเยอรมันและประเทศไนจีเรียของอังกฤษ

ผลที่ตามมา
----------

อังกฤษถอนตัวจากเกาะห่างไกลที่ยากต่อการป้องกันหากเกิดกรณีของการเผชิญหน้าด้วยอาวุธ อังกฤษได้ประกาศแซนซิบาร์เป็นรัฐในอารักขาในทันที หลังสงครามอังกฤษ–แซนซิบาร์ใน ค.ศ. 1896 และเข้าควบคุมสุลต่านอย่างเบ็ดเสร็จ

สนธิสัญญามีส่วนช่วยในเป้าหมายของนายกรัฐมนตรีเยอรมัน เลโอ วอน คาพรีฟี (Leo von Caprivi) ในการตกลงกับอังกฤษ หลังการประชุมเบอร์ลิน (Berlin Conference) ค.ศ. 1884 เยอรมนีได้สูญเสีย "การล่าอาณานิคมในแอฟริกา" บริษัทเยอรมันแอฟริกาตะวันออก (German East Africa Company) ภายใต้คาร์ล พีเตอร์ซ (Karl Peters) ได้ดินแดนฉนวน (strip) ของชายฝั่งแทนกันยีกา (นำไปสู่กบฏอาบูชีรี ค.ศ. 1888) แต่ไม่สามารถควบคุมหมู่เกาะของสุลต่านแห่งแซนซิบาร์ ดังนั้น เยอรมันยอมมอบให้แบบไม่ให้ความสำคัญ ในทางกลับกัน เยอรมันได้รับเฮลโกลันด์ สถานที่ยุทธศาสตร์สำคัญที่จะมีอำนาจควบคุมเหนือเยอรมันไบต์ (German Bight, โค้งชายฝั่งเยอรมัน) ซึ่งมีการก่อสร้างคลองคีลใน ค.ศ. 1887 ภายหลังได้เป็นองค์ประกอบสำคัญในแผนของพระจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 ที่จะขยายขนาดของกองทัพเรือจักรวรรดิ กองทัพเรือของวิลเฮล์มมีนโยบายยกเลิกข้อตกลงกับอังกฤษและท้ายสุดได้นำไปสู่การฟื้นสัมพันธไมตรีระหว่างสหราชอาณาจักรและฝรั่งเศส จบลงด้วย *ความตกลงฉันทไมตรี* ใน ค.ศ. 1904

อ้างอิง
-------

* Der "Helgoland-Sansibar"-Vertrag (เยอรมัน)
* The Anglo-German Treaty (Heligoland–Zanzibar Treaty) 1 July 1890
* Anglo-German Treaty [Heligoland-Zanzibar Treaty (July 1, 1890)] Documents - Germany in International Affairs
**พระมงคลบพิตร** เป็นพระพุทธรูปประธานประจำวิหารพระมงคลบพิตร ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา พระมงคลบพิตร ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าสร้างในรัชกาลใดแห่งกรุงศรีอยุธยา แต่มีการสันนิษฐานว่าสร้างใน สมัยอยุธยาตอนต้นระหว่างปี พ.ศ. 1991 – 2145 เพราะพระพักตร์แม้จะมีลักษณะค่อนข้างเป็นวงรี แต่ก็ยังคงเห็นเค้าพระพักตร์เป็นเหลี่ยมอยู่ ซึ่งเป็นพุทธลักษณะแบบอยุธยาตอนต้น เมื่อพิจารณาถึงเส้นพระขนงที่โค้ง ก็จะพบว่าเป็นศิลปะที่ ผสมผสานกับศิลปะสุโขทัยอีกด้วย องค์พระก่อด้วยอิฐแล้วหุ้มสำริดแผ่น นับเป็นพระพุทธรูปหล่อขนาดใหญ่ที่สุดองค์หนึ่งของประเทศไทย

จากหลักฐานมีอยู่ว่า เมื่อปี พ.ศ. 2146 พระเจ้าทรงธรรมได้โปรดเกล้า ฯ ให้ชะลอหลวงพ่อวัดมงคลบพิตร จากด้านตะวันออกของวังหลวงมาไว้ทางด้านตะวันตก ณ ที่ประดิษฐานปัจจุบัน และยังได้โปรดเกล้า ฯ ให้สร้างพระมณฑปที่มีลักษณะเช่นเดียวกับมณฑปพระพุทธบาทสระบุรีสวมไว้ด้วย 

ในสมัยพระเจ้าเสือ เกิดอสุนีบาตต้องยอดพระมณฑป เกิดไฟไหม้พังลงมาต้องพระศอของพระมงคลบพิตรหัก พระองค์จึงโปรดเกล้าฯ ให้รื้อเครื่องบนออกแล้วสร้างใหม่เป็นพระวิหาร แต่คงทำเครื่องยอดอย่าง มณฑปของเดิม ต่อมาในสมัยพระเจ้าบรมโกศ ได้โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าฟ้าธรรมาธิเบศน์เป็นแม่กองบูรณปฏิสังขรณ์ และได้รื้อยอดมณฑปเดิมเปลี่ยนเป็นพระวิหารหลังคาคล้ายในปัจจุบัน เมื่อเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งสุดท้ายวิหารและพระพุทธรูปถูกไฟไหม้ ชำรุดทรุดโทรม เครื่องบนวิหารหักลงมาต้องพระเมาฬี และพระกรข้างขวาหัก

ในปี พ.ศ. 2474 สมัยพระยาโบราณราชธานินทร์ ตำแหน่งสมุหเทศาภิบาลมณฑลอยุธยา คุณหญิงอมเรศร์สมบัติกับพวก ได้ขอยื่นเรื่องซ่อมแซมวิหาร แต่รัฐบาลไม่อนุญาต เนื่องจากต้องการที่จะรักษาตามแบบอย่างทางโบราณคดี โดยจะออกแบบให้ปูชนียสถานกลางแจ้งเหมือนไดบุซึของญี่ปุ่น แต่ด้วยเวลานั้นรัฐบาลยังไม่มีงบประมาณพร้อมในการดำเนินการ

ต่อมาในปี พ.ศ. 2499 รัฐบาลสมัยจอมพล ป.พิบูลสงคราม จึงได้เริ่มการบูรณปฏิสังขรณ์พระวิหารและองค์พระพุทธเสียใหม่ดังที่เห็นอยู่ในปัจจุบันนี้ ในคราวบูรณะพระมงคลบพิตรในปี พ.ศ. 2500 กรมศิลปากรได้พบพระพุทธรูปบรรจุไว้ในพระอุระด้านขวา เป็นจำนวนมาก ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เจ้าสามพระยา และ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ จันทรเกษม นายอูนุ นายกรัฐมนตรีสหภาพพม่าในขณะนั้น ได้บริจาคเงินจำนวนสองแสนบาท ร่วมกับฝ่ายรัฐบาลไทยอีกสองแสนห้าหมื่นบาท

อ้างอิง
-------

1. 1 2  วัดมงคลบพิตร, เว็บไซด์: .สืบค้นเมื่อ 07/01/2560
2. ↑  วิหารพระมงคลบพิตร - จังหวัดพระนครศรีอยุธยา, เว็บไซด์:ww2.ayutthaya.go.th/ .วันที่ 07/01/2560

* วิไลรัตน์. 2546. กรุงศรีอยุธยา. อมรินทร์พริ้นติ้ง

ดูเพิ่ม
-------

* วิหารพระมงคลบพิตร
สำหรับวันพ่อในประเทศไทย ดูที่ วันพ่อแห่งชาติ
**วันพ่อ** เป็นวันสำคัญ ในการฉลองความเป็นพ่อและบุคคลที่นับถือในการเป็นพ่อ วันพ่อแห่งชาตินั้นทั่วโลกจะมีการจัดแตกต่างกันไป โดยในประเทศไทยจัดตรงกับวันที่ 5 ธันวาคม ของทุกปี โดยในกว่า 50 ประเทศจะจัดวันอาทิตย์ที่สามของเดือนมิถุนายน

จอห์น บี. ดอดด์ ชาวอเมริกันเป็นผู้ริเริ่มแนวคิดของวันพ่อแห่งชาติ โดยเริ่มต้นที่เมืองแฟร์มอนต์ รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย โดยเริ่มครั้งแรกเมื่อ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2461 ในโบสถ์แห่งหนึ่งในแฟร์มอนต์

วันพ่อในแต่ละประเทศ
-------------------

* 19 มีนาคม - สเปน โปรตุเกส อิตาลี
* 8 พฤษภาคม - เกาหลีใต้
* 5 มิถุนายน - เดนมาร์ก
* วันอาทิตย์ที่สามของเดือนมิถุนายน - ญี่ปุ่น อาร์เจนตินา ไอร์แลนด์ มาเลเซีย สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร
* 23 มิถุนายน - โปแลนด์
* อาทิตย์ที่สองของเดือนสิงหาคม - บราซิล
* อาทิตย์แรกของเดือนกันยายน - ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์
* อาทิตย์ที่สองของเดือนพฤศจิกายน - ฟินแลนด์ นอร์เวย์ สวีเดน
* 5 ธันวาคม - ไทย

ดูเพิ่ม
-------

* วันพ่อแห่งชาติ
* ข้อมูลวันพ่อแห่งชาติ ฉบับเต็ม เก็บถาวร 2014-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Father's Day History
พื้นที่ 50,400 ตารางกิโลเมตร (19,500 ตารางไมล์) ใกล้ระดับน้ำทะเลของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวดีถูกพายุไซโคลนนาร์กิสทำลาย
**ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวดี** หรือ **สามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวดี** ตั้งอยู่ในภาคอิรวดี ประเทศพม่า เป็นผืนแผ่นดินที่ต่ำที่สุดของประเทศซึ่งแผ่ขยายออกจากเขตอิทธิพลกระแสน้ำขึ้นลงที่เมียนออง ไปจนถึงอ่าวเบงกอลและทะเลอันดามันที่ปากแม่น้ำอิรวดีซึ่งอยู่ห่างออกไปทางทิศใต้ 290 กิโลเมตร (180 ไมล์) ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแห่งนี้มีประชากรอาศัยอยู่หนาแน่นและมีบทบาทสำคัญในการเพาะปลูกข้าวในพื้นที่ลุ่มน้ำ เพราะสูงจากระดับน้ำทะเลเพียง 3 เมตร (9.8 ฟุต) แต่ก็ยังเป็นที่ตั้งชุมชนชาวประมงในพื้นที่อันกว้างใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยลำน้ำสาขาสายต่าง ๆ ของแม่น้ำอิรวดี เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 พื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำประสบภัยพิบัติครั้งใหญ่โดยได้รับความเสียหายจากพายุไซโคลนนาร์กิสซึ่งมีรายงานว่าคร่าชีวิตผู้คนไปอย่างน้อย 77,000 ราย ทำให้มีผู้สูญหายกว่า 55,900 ราย และทำให้มีผู้ไร้ที่อยู่อาศัยประมาณ 2.5 ล้านราย

ดูเพิ่ม
-------

* ภาคอิรวดี
* โลมาอิรวดี
* พายุไซโคลนนาร์กิส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Irrawaddy Delta". ARCBC (ASEAN Regional Centre for Biodiversity Conservation). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 พฤษภาคม 2008. สืบค้นเมื่อ 14 พฤษภาคม 2008.
2. ↑  "Myanmar death toll soars, devastation 'huge' "*Reuters* 17 May 2008

* National Geographic Magazine เก็บถาวร 2008-05-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* National Geographic Magazine1 เก็บถาวร 2008-05-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* UNOSAT Myanmar map

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Map of Irrawaddy Delta – MSN Encarta
* UN:Myanmar's Food Bowl Devastated, May 9 2008
พระนางตาราเขียวหรือพระศยามตาราโพธิสัตว์ Kumbm, Gyantse, Tibet, 2536
**พระนางตารา** หรือ **พระแม่ตารา** เป็นพระโพธิสัตว์หญิงตามคติศาสนาพุทธมหายาน ที่ได้รับการบูชาสืบทอดอย่างต่อเนื่องในวัชรยาน คำว่าตารามาจากภาษาสันสกฤตหมายถึงข้าม การบูชาพระนางเริ่มเมื่อพุทธศตวรรษที่ 8 - 11 ในประเทศอินเดียเหนือและแพร่หลายที่สุดในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13 - 17 โดยถือว่าเป็นชายาของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ ปัจจุบันมีนับถือในอินเดีย เนปาล และทิเบต ส่วนชาวพุทธในประเทศจีนจะนับถือพระแม่กวนอิมที่เป็นภาคหญิงของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์แทน

ประวัติการนับถือ
----------------

คาดว่าแนวคิดการนับถือพระนางตาราเริ่มเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 8 และกลายเป็นพระโพธิสัตว์ที่มีผู้นับถือแพร่หลายในพุทธศตวรรษที่ 13-17 มีผู้นับถือมากในเนปาล ทิเบต และมองโกเลีย เชื่อกันว่าแนวคิดการบูชาพระนางตาราเริ่มขึ้นในอินเดียเพื่อต่อต้านพิธีกรรมสตี

พระนางตาราได้รับการยกย่องว่าเป็นมารดาของพระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์ทั้งหลายในด้านของกรุณา ภาพลักษณ์ของพระนางส่วนหนึ่งจินตนาการมาจากพระนางสิริมหามายา มารดาของพระพุทธเจ้าพระองค์ปัจจุบัน

กำเนิดและรูปลักษณ์
------------------

ตำนานทางพุทธศาสนามหายานกล่าวว่าพระนางตาราเกิดจากน้ำตาของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ เมื่อมองเห็นว่าสัตว์โลกมีแต่ความทุกข์ เมื่อน้ำตาของพระองค์ไหลลงมาจนกลายเป็นทะเลสาบ จึงเกิดดอกบัวขึ้น และในดอกบัวนั้นมีพระนางตาราสถิตย์อยู่ ตำนานบางฉบับกล่าวว่า พระนางตาราเกิดจากรังสีธรรมของพระอมิตาภพุทธะ

รูปลักษณ์ดั้งเดิมของพระนางตารามี 2 แบบ คือพระนางตาราเขียวมีผู้นับถือมากในทิเบต และพระนางตาราขาวมีผู้นับถือมากในมองโกเลีย เมื่อแนวคิดเกี่ยวกับการบูชาพระนางตาราพัฒนาขึ้น จึงมีการสร้างภาคโกรธและภาคดุขึ้นมาหลายแบบ เช่น พระนางตาราน้ำเงิน อุครตารา เอกชฎะ ภาคเอกชฎะนี้เป็นภาคดุที่แพร่หลายที่สุด กายสีน้ำเงิน มีตาที่สามบนหน้าผาก ตกแต่งร่างกายด้วยงูและพวงมาลัยศีรษะคน เหยียบอยู่บนร่างของคนตาย นอกจากนี้ยังมีการสร้างพระนางตาราในภาคที่เป็นเทพแห่งความรักหรือเทพแห่งการรักษาโรคอีกด้วย

### พระนางตาราปางต่างๆ

โดยทั่วไปในนิกายวัชรยานได้พูดถึงพระตาราทั้งหมด 21 ปาง แต่จะมีปางหลักๆที่มีการพูดถึงเป็นอย่างมากอยู่4ปางดังนี้

* 1.พระนางตาราขาว(พระจินดามณีจักรตารา)
* 2.พระนางตาราเขียว(พระศยามตาราหรือขทิรวนีตารา)
* 3.พระนางตาราแดง(พระแม่คุลุคุลเลหรือรีเจมา)3.พระนางตาราแดง(พระแม่คุลุคุลเลหรือรีเจมา)
* พระนางตาราดำพระนางตาราดำ

* โดยมีคำอธิบายถึงพระแม่ตาราทั้ง4ปางดังนี้
* พระนางตาราขาว หรือ พระจินดามณีจักรตารา ทรงชุดขาวล้วน ถือดอกบัวบาน เป็นตัวแทนของความกรุณา มีพระเนตร 7 ดวง หมายถึงเฝ้ามองสรรพสัตว์อยู่ตลอดเวลา พระหัตถ์ขวาประทานพร พระหัตถ์ซ้ายถือดอกบัว และทำมุทราไตรลักษณ์
* มนตราของพระจินดามณีจักรตารา(พระนางตาราขาว)คือโอม ตาเร ตุตตาเร ตุเร มามา อายุ ปุญเญ จานา ปูทริม กูรู โซฮา
* พระนางตาราเขียว หรือพระศยามตารา ทรงชุดเขียวล้วน ถือดอกบัวตูมสีน้ำเงิน ออกโปรดสรรพสัตว์ในเวลากลางคืน
* มนตราพระศยามตารา(พระนางตาราเขียว)คือโอม ตาเร ตุต ตาเร ตุเร โซฮา
* พระนางตาราแดง(พระแม่เจ้าคุลุคุลเล)ทรงสีแดงทับทิม หมายถึงความปรารถนาของสรรพสัตว์ที่จะหลุดพ้นจากสังสารวัฏ ประทับบนพระอาทิตย์
* มนตราของพระคุลุคุลเล(พระนางตาราแดง)คือ โอม คุลุคุลเล ฮรี โซฮา
* พระนางตาราดำ ทรงสีดำ หมายถึงสุญญตา ซึ่งเป็นความสามารถในการข้ามพ้นอวิชชา ความเห็นผิดต่างๆ

อ้างอิง
-------

* ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์ ษัฏเสน. พระพุทธศาสนาแบบทิเบต. ศูนย์ไทยทิเบต. 2538
* สุมาลี มหณรงค์ชัย. พระชินพุทธะห้าพระองค์. กทม. ศูนย์ไทยธิเบต. 2547
สายท่อในพื้นที่เหมืองในประเทศออสเตรเลีย
**การขนส่งทางสายท่อ** เป็นการขนส่งของเหลวหรือแก๊สทางไกลผ่านระบบท่อหลายท่อ หรือสายท่อ (pipeline) ซึ่งมักสู่ไปยังพื้นที่ตลาดเพื่อการบริโภค ข้อมูลล่าสุดในปี 2015 พบว่ามีสายท่อรวมกันระยะทางเกือบ 3,500,000 กิโลเมตรใน 120 ประเทศในโลก ในจำนวนนี้ สหรัฐมี 65%

สายท่อมีอยู่เพื่อขนส่งปิโตรเลียมดิบและกลั่นแล้ว เชื้อเพลิง เช่น น้ำมัน แก๊สธรรมชาติ และเชื้อเพลิงชีวภาพ และของเหลวอื่นอย่างน้ำเสีย น้ำ เบียร์ น้ำร้อนและไอน้ำเป็นระยะทางสั้น ๆ สายท่อยังมีประโยชน์สำหรับขนส่งน้ำสำหรับบริโภคหรือการชลประทานทางไกลเมื่อต้องเคลื่อนย้ายผ่านเขา หรือเมื่อขนส่งผ่านคลองหรือช่องแคบไม่ได้ด้วยเหตุต่าง ๆ

สายท่อน้ำมันสร้างขึ้นจากท่อเหล็กกล้าหรือพลาสติกซึ่งมักฝังอยู่ใต้ดิน น้ำมันเคลื่อนที่ผ่านสายท่อโดยสถานีสูบตามสายท่อ แก๊สธรรมชาติ (และเชื้อเพลิงแก๊สที่คล้ายกัน) จะถูกบีบอัดเป็นของเหลว เรียก ของเหลวแก๊สธรรมชาติ (NGL) สายท่อแก๊สธรรมชาติสร้างจากเหล็กกล้าคาร์บอน การขนส่งทางสายท่อเป็นการขนส่งที่ปลอดภัยเมื่อเทียบกับทางถนนหรือทางราง และในสงครามมักเป็นเป้าหมายของการโจมตีทางทหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The World Factbook — Central Intelligence Agency". *www.cia.gov*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 21, 2016. สืบค้นเมื่อ September 6, 2016.
2. ↑  "» The Transportation of Natural Gas NaturalGas.org". สืบค้นเมื่อ 2019-07-18.

| * ด
* ค
* ก
โครงสร้างพื้นฐาน |
| --- |
| 
* สะพาน
* คลอง
* ทางข้ามแหล่งน้ำ
* เขื่อน
* การระบายน้ำ
* สะพานลอย
* ทางแยกต่างระดับ
* คันดิน
* ทางยกระดับ
* การขนส่งทางสายท่อ
* ถนน
* ทางเชื่อมลอยฟ้า
* ท่อระบายน้ำ
* อุโมงค์

 |
| 
* *ดูเพิ่ม:* สถาปัตยกรรม
* อะรีนา
* วิศวกรรมโยธา
* การก่อสร้าง
* สนามเด็กเล่น
* สาธารณะ
* สนามกีฬา
* โรงละคร
* สวนสาธารณะของเมือง

 |
***เกมชีวิต ลิขิตชะตา*** (อังกฤษ: Silent Tears) เป็นละครโทรทัศน์จีนที่สร้างในปี ค.ศ. 2006 นำแสดงโดย เทียน ไห่หรง ออกอากาศทางช่องช่อง 3 แฟมิลี่ ทุกเช้าวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 17:30 น. - 18:00 น. และออกอากาศซ้ำอีกครั้งในเวลา 21:30 น. - 22:00 น.

  
ภาพละครภาษาไทย

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เรื่องราวการต่อสู้ชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่าจนในที่สุดก็ประสบความสำเร็จ จื่อจินไม่เพียงแค่บริหารกิจการ เธอยังต้องจัดการกับชีวิตอันยุ่งเหยิงของตนเองอีกด้วย จากเด็กสาวคนหนึ่งซึ่งปีนขึ้นมาจากความลำบากจนกลายเป็นผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ ตลอดระยะเวลาสามสิบปีเธอต้องเผชิญกับการต่อสู้ล้มลุกคลุกคลาน กระทั่งเธอได้เป็นแบบฉบับของคนที่ล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า ต่อสู้ฝ่าฟันจนประสบความสำเร็จ แต่ความสำเร็จในหน้าที่การงาน และความล้มเหลวในเรื่องความรัก ได้เข้ามาในชีวิตของจื่อจินในเวลาเดียวกัน

เมื่อความใฝ่ฝันของเธอเป็นจริง แต่เธอกลับพบว่าเธอต้องสูญเสียหลายๆสิ่งไป แต่จื่อจินก็เริ่มต้นใหม่เพื่อเรียกสิ่งที่สูญเสียไปกลับคืนมา เธอต้องเผชิญกับลำบาก จนกระทั่งเธอมีวันที่ได้สัมผัสถึงความมีหน้ามีตาและมีชีวิตที่สุขสบาย ถึงได้เข้าใจว่าแท้ที่จริงแล้วเธอควรทนุถนอมสิ่งใด และปล่อยสิ่งใดทิ้งไป เมื่อเธอเห็นน้องสาวและน้องเขยพึ่งพิงเธออย่างมีความสุข และเมื่อเธอต้องส่งจื่อหัวน้องชายคนเดียวเข้าคุกด้วยมือเธอเอง เธอกอดน้องชายแล้วร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด อีกทั้งเธอต้องเก็บซ่อนรักแท้ไว้ในใจ พร้อมกับอวยพรชายคนรักให้มีความสุข

นักแสดงนำ
---------

* เติ้ง เชา
* เทียน ไห่หรง
* เหยา เชียนหยี่
* เจี๋ย ไหน่เลี่ยง
* ทัง เหวย

อ้างอิง
-------

1. ↑  เกมชีวิต ลิขิตชะตา เก็บถาวร 2017-09-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่ เว๊บไซต์ช่อง 3

ลำดับรายการโทรทัศน์
-------------------

| **ช่อง 3 แฟมิลี่**: เอเชี่ยนฮิต ซีรีส์ฮอต วันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 17:30 น. - 18:00 น. |
| --- |
| ก่อนหน้า | เกมชีวิต ลิขิตชะตา | ถัดไป |
| **ฮานาโกะ นักแปลสาวหัวใจแกร่ง** | **ยังเป็นปัจจุบัน** |
**โบสถ์คริสต์** (อังกฤษ: Christ Church) หรือ **คริสทูซคีร์เชอ** (เยอรมัน: *Christuskirche*) เป็ยจุดหมายตา โบราณสถาน และโบสถ์นิกายลูเทอรันในวินด์ฮุก ประเทศนามิเบีย ภายใต้คริสต์จักรลูเทอรันเอวังเจลิคัลภาษาเยอรมันในนามิเบีย อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิก โกทลีบ เรเดคเคอ

โบสถ์นี้สร้างขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งสันติภาพหลังสงครามระหว่างชาวเยอรมันกับชาวเฮโรโรและชาวนามา ศิลาฤกษ์ของโบสถ์วางในวันที่ 11 สิงหาคม 1907 และประกอบพิธีอุทิศอย่างเป็นทางการในวันที่ 16 ตุลาคม 1910 โดยมีชื่อแรกเริ่มว่า *โบสถ์แห่งสันติภาพ*

โบสถ์หลังนี้สร้างขึ้นจากหินทรายควอตซ์ที่ขุดมาได้จากบริเวณโดยรอบอาวิสดัม สถาปัตยกรรมของโบสถ์เป็นลักษณะผสมผสานอิทธิพลจากนีโอโรมาเนสก์, อาร์ตนูโว และ กอธิกฟื้นฟู Its spire is 24 m (79 ft) high.

ส่วนพอร์ทิโคของโบสถ์สร้างมาจากหินอ่อนคาราราซึ่งนำเข้ามาจากอิตาลี นาฬิกาและบางส่วนของหลังคาขนส่งมาจากเยอรมนี เช่นเดียวกับระฆังทองสัมฤทธิ์สามใบที่รังสรรค์ขึ้นโดยฟรันซ์ ชิลลิง (Franz Schilling) บนระฆังมีจารึกไว้ว่า "Ehre sei Gott in der Höhe" (*พระสิริรุ่งโรจน์แด่พระเป็นเจ้า [ผู้ทรงสถิต]ในที่สูงสุด*), "Friede auf Erden" (*สันติภาพ[จงบังเกิด]บนโลก*) และ "Den Menschen ein Wohlgefallen" (*ความปราถนาดีสู่มนุษย[ชาติ]*) ในระหว่างพิธีศีลรับกำลัง (confirmation service) ครั้งหนึ่งในปี 1960 ไม้ตีจังหวะของระฆังใบหลักเกิดหลวมและร่วงลงมาผ่านกระจกซึ่งแตกและร่วงลงบนถนน หลังจากนั้นจึงมีการติดตั้งคานกระจกเพื่อป้องกันอุบัติเหตุเช่นนี้อีด กระจกสีแก้วปรอทภายในอารามเป็นของขวัญที่มอบให้โดยจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิเยอรมนี วิลเฮล์มที่สอง ในช่วงปลายทศวรรษ 1990s มีนักท่องเที่ยวคนหนึ่งสังเกตว่ากระจกสีทั้งหมดของโบสถ์ติดตั้งในลักษณะที่หันด้านที่มีการเคลือบป้องกันแสงแดดเข้าภายในอาคารทั้งหมด สองปีให้หลัง กระจกสีทั้งหมดจึงได้รับการเคลือบป้องกันแสงแดดจากภายนอกเพิ่มเติมเข้าไป

โบสถ์ตั้งอยู่บนเกาะกลางถนนบนนถนนรอเบิร์ต มูกาเบ (Robert Mugabe Avenue) ตรงข้ามกับทริสเทินพาลัสท์

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  "Christuskirche in Windhoek". *NamibWeb*. สืบค้นเมื่อ 15 October 2016.
2. ↑  Oltermann, Philip (2021-05-28). "Germany agrees to pay Namibia €1.1bn over historical Herero-Nama genocide". *The Guardian* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-10-21.
3. ↑  Oermann, Nils Ole (1999). *Mission, Church and State Relations in South West Africa Under German Rule (1884-1915)*. Franz Steiner Verlag. p. 122. ISBN 9783515075787. สืบค้นเมื่อ 15 October 2016.
4. ↑  Walther, Daniel Joseph (2002). *Creating Germans Abroad: Cultural Policies and National Identity in Namibia*. Ohio University Press. p. 99. ISBN 9780821414583. สืบค้นเมื่อ 16 October 2016.
5. 1 2 3 4 5  "Namibia Tourist Attractions and Sightseeing". *World Guides*. สืบค้นเมื่อ 15 October 2016.
6. 1 2 3  Bause, Tanja (24 May 2010). "Landmark church celebrates centenary". *The Namibian*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 November 2013. สืบค้นเมื่อ 4 November 2013.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **Christuskirche Windhoek**
ในทางการเมืองและประวัติศาสตร์ **อาณานิคม** (อังกฤษ: colony) หมายถึงดินแดนที่อยู่ภายใต้การควบคุมทางการเมืองของรัฐๆหนึ่ง ไม่มีอำนาจอธิปไตยเป็นของตนเอง 

อาณานิคมสามารถเกิดขึ้นได้จาก 2 กรณีคือ กรณีแรกคือการจัดตั้งอาณานิคม ในอดีต เจ้าอาณานิคมมักส่งคณะบุกเบิกไปตั้งอาณานิคมในดินแดนที่ไม่มีเจ้าของ กรณีที่สองคือการเข้ายึดครองดินแดนซึ่งเดิมอาจเคยเป็นประเทศที่มีประวัติศาสตร์ของตนเองมาก่อน หรืออาจมีชนพื้นเมืองอาศัยอยู่ก่อน อย่างไรก็ตาม วัตถุประสงค์หลักของการมีอาณานิคม คือการแสวงหาทรัพยากรและผลประโยชน์ป้อนแก่แผ่นดินบ้านเกิดของเจ้าอาณานิคมที่เรียกว่า "แผ่นดินแม่" 

อาณานิคมไม่เหมือนกับ รัฐหุ่นเชิด หรือ รัฐบริวาร เนื่องจากอาณานิคมไม่ได้มีฐานะเป็น รัฐ จึงไม่มีจุดยืนในเวทีระหว่างประเทศ เนื่องจากฝ่ายบริหารสูงสุดของอาณานิคม ยังคงต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของแผ่นดินแม่ ในปัจจุบัน อาณานิคมที่มีอยู่ทั้งหมดเป็นอาณานิคมโพ้นทะเล รัฐบาลกลางบางประเทศ อาจยินยอมให้อาณานิคมมีรัฐบาลเป็นของตนเองซึ่งเป็นการลดภาระของรัฐบาลกลาง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า รัฐบาลอาณานิคมจะดูแลทุกอย่างภายในอาณานิคม ด้านกฎหมาย, การคลัง, กลาโหม, ต่างประเทศ ยังคงถูกกำหนดจากรัฐบาลกลาง

ดูเพิ่ม
-------

* ลัทธิอาณานิคม
* การทำให้เป็นอาณานิคม
* การล่าอาณานิคมในแอฟริกา
* ดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร (ในอดีตคือคราวน์โคโลนี)
* รายชื่ออดีตอาณานิคมของยุโรป
* เครือจักรภพ