recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
พันตำรวจตรี **เอก สุขิโต** (27 สิงหาคม พ.ศ. 2527 – 26 ตุลาคม พ.ศ. 2552) หรือ **ผู้หมวดเอก** เป็นผู้บังคับหมวดกองกำกับการตำรวจตระเวนชายแดนที่ 44 (ฝ่ายการข่าว) จังหวัดยะลา ซึ่งเสียชีวิตจากการปฏิบัติหน้าที่ ในเหตุการณ์ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย

การปฏิบัติหน้าที่ของเขา นับเป็นหนึ่งในวีรกรรมที่จดจำของวงการตำรวจไทย รวมถึงเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างนวนิยายของ ณ เสนา อรุโณทัย

ประวัติ
-------

เอก สุขิโต เกิดวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2527 สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคม เป็นนักเรียนเตรียมทหารรุ่นที่ 45 และสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยตำรวจรุ่นที่ 61 จากนั้น เขาได้รับราชการที่จังหวัดชายแดนภาคใต้เป็นเวลากว่า 2 ปี รวมถึงสำเร็จหลักสูตรทำลายวัตถุระเบิด หรืออีโอดี

และเอก สุขิโต เป็นหัวหน้าการข่าว สังกัดตำรวจตระเวนชายแดนที่ 44 จังหวัดยะลา

ชีวิตส่วนตัว
------------

เอก สุขิโต เป็นบุตรชายของพันตำรวจโท เรวัฒน์ สุขิโต (บิดา) และประภาพรรณ สุขิโต (มารดา) เขามีพี่สาวหนึ่งคนคือหทัยชนก สุขิโต

การเสียชีวิต
------------

|  |
| --- |
| *"ผมอยากให้ลูกน้องมีเสื้อเกราะพวกเขาจะได้มั่นใจเวลาปิดล้อมพี่ไม่ต้องห่วงผม"* |
| —คำพูดของ ร้อยตำรวจโท เอก สุขิโต(หลังถอดเสื้อเกราะของตนให้ลูกน้องใส่) |

จากความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย ในวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2552 พลตำรวจโท พีระ พุ่มพิเชฏฐ์ ผู้บัญชาการศูนย์ปฏิบัติการตำรวจจังหวัดชายแดนภาคใต้ พร้อมกำลังตำรวจ, ทหาร และฝ่ายปกครอง ได้เข้าปิดล้อมบ้านไม่มีเลขที่ ณ อำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี เพื่อติดตามจับกุมคนร้ายรายสำคัญ ทว่า คนร้ายเกิดไหวตัว กระโดดออกจากบ้านพร้อมใช้อาวุธปืนยิงปะทะกันประมาณ 20 นาที ก่อนที่จะกระโดดลงคลอง แล้วหายไป

ขณะเดียวกัน เอก สุขิโต ได้นำกำลังไปดักที่คลองฝั่งตรงข้ามที่คนร้ายกระโดด ซึ่งเป็นพื้นที่อำเภอแม่ลาน จังหวัดปัตตานี โดยข้อมูลจากรายการ*"ใต้ฟ้าเดียวกัน"* ของวอยซ์ทีวี เผยว่า พื้นที่ดังกล่าวมีต้นอ้อขึ้นอยู่หนาแน่น ผู้บัญชาการเหตุการณ์จึงสั่งการให้ใช้สุนัขสงครามดมกลิ่น รวมถึงเฮลิคอปเตอร์บินวน โดยเอกอาสาใช้สัญญาณควัน แต่ไม่เป็นผล เขาจึงใช้ไฟฉายส่องนำทางและมีโล่กันกระสุนเดินนำ แต่พื้นที่ดังกล่าวเป็นโคลนเลนและมีต้นอ้อหนาแน่น ทำให้ไม่สามารถใช้โล่กันกระสุนได้

กระทั่งมีการยิงปะทะกันนานกว่า 10 นาที ซึ่งเอก สุขิโต ถูกยิงกระสุนเข้าหน้าอกจนเสียชีวิต ส่วนฝ่ายก่อการร้ายเสียชีวิต 1 ราย โดยเจ้าหน้าที่ยึดอาวุธปืน 9 มม. ได้ 1 กระบอก

ผลที่ตามมา
----------

จากการเสียชีวิตของเอก สุขิโต ทางสำนักงานตำรวจแห่งชาติได้มอบเงินฌาปนกิจสงเคราะห์จำนวน 5 แสนบาท รวมถึงเพิ่มชั้นยศให้ 9 ชั้น และมีการนำศพมาทำพิธีทางศาสนา ที่วัดบางบำหรุ

เรื่องราวของเขา เป็นแรงบันดาลใจแก่ ณ เสนา อรุโณทัย ในการประพันธ์นวนิยาย *มากกว่ารัก...จากวีรบุรุษยะลา* ซึ่งเป็นเรื่องราวความรักระหว่างตำรวจตระเวนชายแดนปฏิบัติหน้าที่ในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ กับลูกสาวประธานบริษัทญี่ปุ่น

รางวัลที่ได้รับ
---------------

* รางวัลจักรดาวสดุดีประจำปี 2553

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14  เอก สุขิโต ร่วมไว้อาลัย ร.ต.ท. เอก สุขิโต พลีชีพเหตุปะทะ โจรใต้
2. 1 2 3 4  ปะทะเดือด'ร.ต.ท.'พลีชีพ 1 เจ็บ 1 คนร้ายดับ 1 - คมชัดลึก
3. 1 2 3  มูลนิธิศิษย์เก่าโรงเรียนเตรียมทหาร
4. 1 2  13 ปี สมรภูมิไฟใต้ - ไทยรัฐ
5. ↑  อะไรสำคัญกว่ากัน - COP'S Magazine
6. 1 2  10 ปีที่หมวดตี้จากไป - Police News Varieties
7. 1 2 3  ร.ต.ท.พลีชีพปะทะโจรใต้ ลูกน้องเจ็บ-โจรใต้ดับ 1 ศพ ที่ปัตตานี
8. 1 2  "มากกว่ารัก...จากวีรบุรุษยะลา" จากโครงเรื่องจริงทหารหาญชายแดนใต้ - คมชัดลึก
**นกกาน้อยหงอนยาว** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Platylophus galericulatus*) เป็นนกในวงศ์นกกา (Corvidae) และัจัดเป็นชนิดเดียวในสกุล *Platylophus*

พบในบรูไน อินโดนีเซีย มาเลเซีย พม่า และไทย ถิ่นอาศัยธรรมชาติเป็นที่ราบป่าไม้เขตร้อนหรือกึ่งเขตร้อนความชื้นสูงและเทือกเขาที่มีความชื้นสูงในกึ่งเขตร้อนหรือเขตร้อน ถูกคุกคามโดยการสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัย

ลักษณะ
------

นกกาน้อยหงอนยาวมีความยาวจากปลายปากถึงปลายหางประมาณ 31-33 เซนติเมตร ปีกยาวประมาณ 14 เซนติเมตร ส่วนหัวมีลักษณะเด่นที่หงอนยาวตั้งอยู่ด้านหลังของกระหม่อม ปากยาวปานกลาง ปลายปากงุ้มเป็นตะขอเล็กน้อย ขนปุยปิดจมูกสั้นมาก และไม่ปิดรูจมูก แต่มีขนรอบโคนปากยาวและเด่นมาก หางยาวปานกลาง ปลายขนหางมีลักษณะมน ขาสีคล้ำ นกทั้งสองเพศมีลักษณะคล้ายกัน แต่ขนคลุมตัวของนกในปีแรกและนกไม่เต็มวัยจะมีลักษณะแตกต่างออกไป

นกวัยอ่อนมีหงอนสั้นๆ ขนคลุมลำตัวมีสีน้ำตาลแดง และจะค่อยๆจางลงทางด้านท้อง บริเวณปลายขนบางเส้นเป็นสีขาว ทำให้มองดูเป็นจุดด่างลายตรงส่วนอกถึงท้อง ปีกสีน้ำตาลอมเขียวมะกอกจางกว่านกตัวเต็มวัย ปลายขนคลุมปีกมีสีอ่อน

การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย
---------------------------

นกกาน้อยหงอนยาวมีการกระจายพันธุ์จำกัดอยู่ในเขตชีวภาพซุนดา จากใต้เขตตะนาวศรี พม่า ไทย รัฐซาบะฮ์ รัฐซาราวัก มาเลเซียตะวันตก กาลีมันตัน สุมาตรา ชวา อินโดนีเซียและบรูไน พบในในป่าดิบที่ลุ่มที่ระดับความสูง 1,500 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  นกกาน้อยหงอนยาว[*ลิงก์เสีย*] MyFirstBrain.Com
2. ↑  BirdLife International. Crested Jay (*Platylophus galericulatus*) 2010 IUCN Red List Category.Downloaded on 29 Jun 2010.

* BirdLife International 2008. *Platylophus galericulatus* เก็บถาวร 2011-06-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Downloaded on 11 Jan 2010.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกกาน้อยหงอนยาว**

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Platylophus galericulatus ที่วิกิสปีชีส์
**นกกาน้ำเล็ก** (อังกฤษ: Little cormorant, Javanese cormorant; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Microcarbo niger*) เป็นนกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกกาน้ำ (Phalacrocoracidae)

เป็นนกกาน้ำขนาดเล็ก มีความยาวจากปลายปากถึงปลายหาง 51-56 เซนติเมตร น้ำหนัก 360-525 กรัม ความกว้างระหว่างปลายปีกทั้งสอง 90 เซนติเมตร ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะเหมือนกัน ขนตามลำตัวมีสีดำเหลือบน้ำเงิน ตรงปีกมีสีน้ำตาลปน บริเวณรอบตามีจุดสีขาวขนาดเล็ก ใต้คางมีสีครีม แต่ขนชุดนอกและในฤดูผสมพันธุ์แตกต่างกัน นอกฤดูผสมพันธุ์ ปากสีเนื้อแกมเทาหม่น ขนทั่วทั้งหัว, ลำคอ, ลำตัว ปีกและหางสีน้ำตาลแกมดำ แต่ขนบริเวณไหล่และปีกสีค่อนข้างเทา แต่ขอบขนสีดำ คางค่อนข้างขาว ในฤดูผสมพันธุ์ ปากสีค่อนข้างดำ หัว, ลำคอ, อก, ท้อง, สีข้างและขนคลุมใต้โคนหางเปลี่ยนเป็นสีดำเหลือบน้ำเงินและเขียว บนกระหม่อมขนคลุมหู และท้ายทอยมีลายริ้วสีขาว

พบกระจายพันธุ์ในทวีปยุโรป, แอฟริกา และในทวีปเอเชีย ได้แก่ อินเดีย, จีน, พม่า, อินโดจีน, มาเลเซีย, ชวา และในประเทศไทยพบทั่วไปทุกภาค จัดเป็นนกกาน้ำชนิดที่พบได้บ่อยที่สุด

อาศัยอยู่ตามหนองบึง, แม่น้ำ, ลำคลอง หรือท้องนา จับปลาขนาดเล็กจำพวกปลาตะเพียนกินเป็นอาหาร ส่วนใหญ่ชอบอยู่ตามลำพัง บางครั้งอาจพบอยู่รวมกันเป็นฝูงบ้าง ชอบดำน้ำไล่จับปลาเป็นอาหาร เมื่อขึ้นจากน้ำมักจะยืนกางปีกตากแดดให้ขนแห้ง 

นกกาน้ำเล็กผสมพันธุ์ในราวเดือนกรกฎาคม ทำรังอยู่บนต้นไม้ใหญ่รวมกันหลายรังบนต้นเดียวกัน ทำรังด้วยกิ่งไม้เล็ก ๆ ขัดสานไว้อย่างหยาบ ๆ และวางไข่ครั้งละ 2-4 ฟอง จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองในประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  Harrison, Peter; Peterson, Roger Tory (1991). *Seabirds: A Complete Guide to the Seabirds of the World (Helm Identification Guides)*. Christopher Helm Publishers Ltd. ISBN 071363510X.
3. ↑  "นกกาน้ำเล็ก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-24. สืบค้นเมื่อ 2012-11-10.
4. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Microcarbo niger***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Microcarbo niger ที่วิกิสปีชีส์
**สะพานเจริญราษฎร์ 32** ตั้งอยู่บนถนนกรุงเกษมข้ามคลองมหานาค และขนานกับคลองผดุงกรุงเกษมด้วยส่วนหนึ่ง อยู่ในท้องที่เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

สะพานเจริญราษฎร์ 32 เป็นสะพานที่สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อปี พ.ศ. 2455 (ร.ศ. 131) เป็นสะพานที่ 2 ในบรรดาสะพานชุดเจริญ บริเวณที่สร้างสะพานเจริญราษฎร์นี้เคยเป็นที่ตั้งของสะพาน 100 ปี ซึ่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเนื่องในพระราชพิธีสมโภชพระนครครบ 100 ปี 

ต่อมาสะพานนี้ชำรุด พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดให้สร้างสะพานใหม่ขึ้นแทน โดยทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระราชทรัพย์ประจำพระชนมวารประจำปี 2454 ให้กรมสุขาธิบาลสร้างเป็นอนุสรณ์ในการเฉลิมพระชนมพรรษาและเพื่อประโยชน์แก่สาธารณชน และพระราชทานนามว่า *สะพานเจริญราษฎร์ 32* เนื่องจากทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างในคราวเฉลิมพระชนมพรรษา 32 พรรษา พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิด เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2455

สถาปัตยกรรม
-----------

เสาสะพานปูนปั้นรูปนาค 5 เศียรตั้งอยู่บนแท่นปูนสี่เหลี่ยม
สะพานสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ขนาดกว้าง 10.73 เมตร ยาว 30 เมตร สูงจากระดับน้ำธรรมดาถึงท้องสะพาน 2 เมตร ที่มุมสะพานทั้ง 4 ด้านเป็นเสาสะพานปูนปั้นรูปนาค 5 เศียรตั้งอยู่บนแท่นปูนสี่เหลี่ยม เป็นศิลปะไทยแบบประยุกต์ ที่ฐานแท่นสี่เหลี่ยมที่รองรับนาคนั้นตกแต่งด้วยการทำปูนปั้นเป็นรูปใบไม้ มีแผ่นโลหะอักษรพระบรมนามาธิไธยย่อ ว.ป.ร. อยู่กลางรัศมี ประดับอยู่กลางพังพานของเศียรนาค 

ลูกกรงราวสะพานเป็นปูนภายในมีแกนเหล็ก โดยมีการตกแต่งลูกกรงราวสะพานด้วยปูนปั้นลักษณะคล้ายกลีบบัวที่ส่วนล่างของลูกกรงดังกล่าว แท่นป้ายชื่อสะพานอยู่กึ่งกลางของราวสะพานทั้ง 2 ฟาก โดยตรงกลางป้ายเขียนว่า *สะพานเจริญราษฎร์ 32 ร.ศ. 131* และเหนือชื่อนั้นมีการตกแต่งด้วยปูนปั้นรูปกาบหอยอยู่ตรงกลาง ส่วนอีก 2 ข้างเป็นปูนปั้นรูปดอกไม้ซึ่งประดับอยู่ที่ส่วนปลายของแนวคิ้วปูนที่ทำเป็นเส้นโค้งเหนือป้ายขื่อ และที่ด้านข้างของป้ายชื่อสะพานทั้ง 2 ด้านมีปูนปั้นเป็นรูปต้นไม้ลักษณะใบคล้ายต้นบอน

อ้างอิง
-------

1. ↑  โรม บุนนาค. "รู้ยังอยู่ไหนบ้าง! ๑๗ สะพานสวยงามสร้างสมัย ร.๔ ร.๕ ร.๖ ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ยังใช้อยู่ในปัจจุบัน!!". ผู้จัดการออนไลน์.
2. ↑  อนนต์ ศรีศักดา. "เรื่องของสะพานในบางกอก" (PDF).
3. ↑  "สะพานเจริญราษฎร์ 32". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**นกกินแมลงหัวสีน้ำตาล** (อังกฤษ: moustached babbler หรือ นกกินแมลงหนวด; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Malacopteron magnirostre*) เป็นนกในวงศ์นกมุ่นรก (Pellorneidae)

อนุกรมวิธาน
-----------

นกกินแมลงหัวสีน้ำตาล (*M. magnirostre*) มีสองชนิดย่อยคือ ชนิดย่อยหลัก *M. m. magnirostre* และชนิดย่อย *M. m. cinereocapilla* (Salvadori, 1868) ชนิดย่อยที่สาม *M. m.* *Flavum* พบที่หมู่เกาะ Anamba บางครั้งรวมเข้ากับชนิดย่อยหลัก 

ชื่อเฉพาะ *magnirostre* มาจาก ภาษาละติน (จะงอยปากใหญ่) *"magnus*" หมายถึง ใหญ่ และ "*rostris"* คือ จะงอยปาก ชื่อของชนิดย่อย *cinereocapilla* มาจากภาษาละติน *cinereus* หมายความถึง ขี้เถ้า สีขี้เถ้า และ *capillus* แปลว่า หัว

การแพร่กระจายพันธุ์และถิ่นที่อยู่
---------------------------------

นกกินแมลงหัวสีน้ำตาลพบได้ใน ซุนดาแลนด์ ตัวอย่างที่ได้รับการระบุสายพันธุ์พบในภาคใต้ของพม่าและไทย ตลอดถึงคาบสมุทรมาเลเซียและเกาะสุมาตรา และชนิดย่อย *M. m. cinereocapilla* เป็นนกเฉพาะถิ่นบนเกาะบอร์เนียว ซึ่งเดิมพบได้ในป่าของสิงคโปร์ แต่ปัจจุบันน่าจะมีสถานะสูญพันธุ์ในสิงคโปร์แล้ว

แหล่งอาศัยตามธรรมชาติของนกกินแมลงหัวสีน้ำตาลคือ ป่าที่ราบลุ่มชื้นเขตร้อน ป่าพรุป่าทุติยภูมิ ป่าปลูก และสวนยางเก่า ในระดับความสูงช่วง 915 เมตร (3,002 ฟุต) ถึง 1,200 เมตร (3,900 ฟุต)  มีข้อเสนอแนะว่าการที่นกกินแมลงหัวสีน้ำตาลชอบอาศัยในป่าสมบูรณ์ (primary forest) เป็นหลักจึงอาจสามารถใช้เป็นตัวบ่งชี้ความสมบูรณ์ของป่าได้[]

ลักษณะทางกายภาพ
---------------

นกกินแมลงหัวสีน้ำตาลมีลำตัวยาว 18 เซนติเมตร (7.1 นิ้ว) และมีน้ำหนักระหว่าง 16–25 กรัม (0.56–0.88 ออนซ์) ขนนกมีสีน้ำตาลหม่นด้านบนและด้านล่างเป็นสีขาว ในชนิดย่อยหลักหัวด้านบนเป็นสีน้ำตาลมะกอก มีแถบสีเทาดำใต้ตา และหนวดสีดำหลายเส้นรอบโคนจะงอยปากซึ่งเป็นลักษณะเด่น ตาแดง จะงอยปากล่างสีอ่อนกว่าจะงอยปากบน

พฤติกรรม
--------

นกกินแมลงหัวสีน้ำตาล กินแมลง ได้แก่ แมลงปีกแข็ง และตั๊กแตน ทำรังและให้อาหารในความสูงตั้งแต่ 4–6 เมตร (13–20 ฟุต) จากพื้นดิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "'Malacopteron magnirostre*"*. *IUCN Red List of Threatened Species*. **2012**. สืบค้นเมื่อ 26 พฤศจิกายน 2556.
2. 1 2 3 4 5  Collar, N. & Robson, C. (2017). Moustached Babbler (*Malacopteron magnirostre*). In: del Hoyo, J. Elliott, A. Sargatal, J. Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from  on 18 March 2017).
3. ↑  Yong, D. L. (2009). "Persistence of babbler (Timaliidae) communities in Singapore forests" (PDF). *Nature in Singapore*. **2**: 365–371. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2012-06-16.
**นกกะรางหัวน้ำเงิน** *(Pterorhinus courtoisi)* (อังกฤษ: blue-crowned laughingthrush, Courtois's laughingbird) เป็นสปีชีส์ของนกในวงศ์ Leiothrichidae พบได้เฉพาะในมณฑลเจียงซี ประเทศจีน จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ สิ่งมีชีวิตที่ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่งชนิดนี้เคยได้รับการปฏิบัติโดยทั่วไปว่าเป็นสปีชีส์ย่อยของนกกะรางคอเหลือง แต่สปีชีส์นั้นมีหัวสีเทาซีดแทนที่จะเป็นสีน้ำเงิน

นกกะรางหัวน้ำเงินเดิมถูกจัดให้อยู่ในสกุล *Garrulax* แต่หลังจากการตีพิมพ์ผลการศึกษาวิวัฒนาการชาติพันธุ์ระดับโมเลกุล (molecular phylogenetics) อย่างลึกซึ้งในปี 2018 มันถูกย้ายไปอยู่ในสกุล *Pterorhinus* ที่ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาใหม่ ชื่อทวินามของมันได้รับเลือกเพื่อเป็นเกียรติแก่มิชชันนารีชาวฝรั่งเศสที่เดินทางไปยังประเทศจีน Frédéric Courtois (1860-1928)

สปีชีส์ย่อยต้นแบบ (nominate subspecies) ถูกค้นพบเพียงครั้งเดียวในปี 2000 ในอู้หยวน, เจียงซี แต่ยังคงหายากมากโดยมีประชากรทั้งหมดประมาณ 200 ตัว สายพันธุ์ย่อย *G. courtoisi simaoensis* ยังไม่เคยถูกพบในป่านับตั้งแต่ที่มีการเก็บตัวอย่างต้นแบบในซีเหมา, ยูนนานในปี ค.ศ. 1956 นกกะรางหัวน้ำเงินมากกว่า 100 ตัวถูกเก็บไว้ในสวนสัตว์ (ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการเพาะพันธุ์) และสถานที่เลี้ยงนกส่วนตัว แต่ยังไม่ชัดเจนว่าพวกมันเป็นพันธุ์ย่อยใด การตรวจสอบล่าสุดล้มเหลวในการให้ข้อสนับสนุนถึงความแตกต่างของสปีชีส์ย่อยสองสปีชีส์ที่แยกจากกัน ทำให้ *simaoensis* ถูกมองว่าเป็นชื่อพ้องของชื่อที่ได้เสนอไว้แล้วใน Handbook of the Birds of the World

นกชนิดนี้ถูกระบุอย่างไม่ถูกต้องว่าเป็นสายพันธุ์ที่น่ากังวลน้อยที่สุดในปี ค.ศ. 2006 ในบัญชีแดงไอซียูเอ็น ในความเป็นจริงแล้ว ดูเหมือนว่านกชนิดนี้ใกล้จะสูญพันธุ์อย่างน้อยที่สุดก็ในป่า สถานะของมันจึงได้รับการแก้ไขให้เป็น "ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง" ในบัญชีฉบับปี 2007

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อสัตว์ใกล้สูญพันธุ์และสัตว์คุ้มครองของจีน

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  BirdLife International (2013). "*Garrulax courtoisi*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2013**. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.old-form url
2. ↑  Cibois, A.; Gelang, M.; Alström, P.; Pasquet, E.; Fjeldså, J.; Ericson, P.G.P.; Olsson, U. (2018). "Comprehensive phylogeny of the laughingthrushes and allies (Aves, Leiothrichidae) and a proposal for a revised taxonomy". *Zoologica Scripta*. **47** (4): 428–440. doi:10.1111/zsc.12296.
3. ↑  Gill, Frank; Donsker, David, บ.ก. (2019). "Laughingthrushes and allies". *World Bird List Version 9.1*. International Ornithologists' Union. สืบค้นเมื่อ 18 January 2019.
4. ↑  Jobling, J.A. (2018). del Hoyo, J.; Elliott, A.; Sargatal, J.; Christie, D.A.; de Juana, E. (บ.ก.). "Key to Scientific Names in Ornithology". *Handbook of the Birds of the World Alive*. Lynx Edicions. สืบค้นเมื่อ 18 January 2019.
5. ↑  See BirdLife International (2007a,b).

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกกะรางหัวน้ำเงิน**

* BirdLife International (2007a): [ 2006-2007 Red List status changes ]. Retrieved 2007-AUG-26.
* BirdLife International (2007b): Blue-crowned Laughingthrush - BirdLife Species Factsheet. Retrieved 2007-AUG-28
**หมาจิ้งจอกเฟนเนก** หรือ **หมาจิ้งจอกทะเลทราย** (อังกฤษ: Fennec fox, Desert fox) เป็นหมาจิ้งจอกชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Vulpes zerda* อยู่ในวงศ์สุนัข (Canidae) 

หมาจิ้งจอกเฟนเนกเป็นหมาจิ้งจอกขนาดเล็ก ถือได้ว่าเป็นสัตว์ในวงศ์สุนัขที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก เนื่องจากขนาดเมื่อโตเต็มที่แล้ว มีน้ำหนักเฉลี่ยเพียง 1.75 กิโลกรัมสำหรับตัวผู้ และ 1.25 กิโลกรัมสำหรับตัวเมีย ซึ่งถือได้ว่าเล็กกว่าสุนัขบ้านเสียอีก นับได้ว่ามีขนาดน้ำหนักตัวใกล้เคียงกับชิวาวา ซึ่งเป็นสุนัขขนาดเล็ก และมีความยาวลำตัวประมาณ 24-40 เซนติเมตร มีความยาวหาง 8 นิ้ว

มีขนสีน้ำตาลเหลืองตลอดทั้งตัว ดวงตาสีดำ มีจุดเด่นที่เห็นได้ชัดเจนคือ ใบหูที่ยาวมาก บางตัวอาจยาวได้ถึง 15 เซนติเมตร คล้ายกับหมาจิ้งจอกหูค้างคาว (*Otocyon megalotis*) ซึ่งถือได้ว่าเป็นหมาจิ้งจอกขนาดเล็กเช่นกัน แต่มีขนาดใหญ่กว่า

หมาจิ้งจอกเฟนเนกมีถิ่นกระจายพันธุ์อยู่ทางตอนเหนือของทวีปแอฟริกา โดยอาศัยอยู่ในทะเลทราย มีพฤติกรรมรวมกันเป็นฝูงขนาดเล็ก หากินในเวลากลางคืน โดยมีอาหารหลักคือ แมลงชนิดต่าง ๆ ด้วยการขุดคุ้ยจากการฟังเสียงจากใบหูที่มีขนาดใหญ่ นอกจากนั้นแล้วยังสามารถกินสัตว์ที่มีขนาดเล็ก, ไข่นก และผลไม้ได้อีกด้วย กระนั้นหมาจิ้งจอกเฟนเนกก็ยังตกเป็นเหยื่อของสัตว์กินเนื้อที่มีขนาดใหญ่กว่าได้อีกด้วย แต่ด้วยสภาพร่างกายที่เหมาะกับการอาศัยอยู่ในทะเลทราย ทำให้สามารถเอาตัวรอดได้ โดยขนที่อุ้งเท้าจะหนาสำหรับใช้เดินบนพื้นทรายที่ร้อนระอุได้ ขนสีน้ำตาลเหมือนสีของทรายของช่วยให้อำพรางตัวได้ในทะเลทราย นอกจากนี้แล้วยังหนาต่างจากสัตว์ที่อยู่ในทะเลทรายจำพวกอื่น ๆ โดยขนจะทำหน้าที่สะท้อนความร้อนจากแสงแดดในเวลากลางวันออกไป ส่วนตอนกลางคืนก็ทำหน้าที่สะสมความอบอุ่นไว้เพื่อต่อสู้กับความหนาวเย็น เนื่องจากเป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน ขยายพันธุ์ด้วยการตั้งท้องนานครั้งละ 2 เดือน เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 9 เดือน โดยจะตกลูกปี​ละ​ครั้ง ​เป็น​สัตว์​ที่​มี​คู่​ตัว​เดียว​ตลอด​ชีวิต ตัวผู้​จะ​ดุร้าย​และ​หวง​คู่ อีก​ทั้ง​ทำ​หน้าที่​คอย​หา​อาหาร​ให้​ตัวเมีย​ตลอด​เวลา​ช่วง​ที่​ตั้ง​ท้อง​และ​ให้​นม ตกลูกครั้งละ 2-4 ตัว

ลักษณะนิสัยของหมาจิ้งจอกเฟนเนก

มักจะมีลักษณะนิสัยเหมือนสุนัขผสมกับแมว บางเวลาชอบอยู่สันโดษ บางเวลาก็จะมีความกระตือรือร้นเหมือนสุนัข และความซุกซนก็จะคงอยู่ไปในทุกๆช่วงของอายุ และมักจะชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงประมาณ 10 ตัว

คำว่า "เฟนเนก" นั้น มาจากภาษาอาหรับคำว่า "ثعلب" (*fanak*) หมายถึง "หมาจิ้งจอก" ส่วนชื่อชนิดทางวิทยาศาตร์คำว่า *zerda* มาจากภาษากรีกคำว่า *xeros* ซึ่งหมายถึง "ความแห้ง" อันหมายถึงสภาพของสถานที่อยู่อาศัยนั่นเอง

ด้วยรูปลักษณ์ที่น่ารัก และมีขนาดเล็ก จึงทำให้หมาจิ้งจอกเฟนเนกกลายเป็นสัตว์เลี้ยงชนิดหนึ่งของมนุษย์ เช่นเดียวกับ สัตว์เลี้ยงเพื่อความเพลิดเพลินชนิดอื่น ๆ นอกจากนี้แล้ว ยังเป็นฉายาของทีมฟุตบอลทีมชาติแอลจีเรียอีกด้วย โดยเรียกเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า *Les Fennecs* หมายถึง "หมาจิ้งจอกทะเลทราย"

อ้างอิง
-------

1. 1 2  เก็บถาวร 2006-12-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Fennec Fox (*Vulpes zerda*) จากเว็บไซต์ IUCN
2. ↑  มารู้จักเฟนเน็คฟ็อกซ์กันเถอะ[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  จากไทยรัฐ
4. ↑  "FENNEC FOX (*Fennecus zerda* aka *Vulpes zerda*)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-06-17. สืบค้นเมื่อ 2011-04-22.
5. ↑  Algeria national football team The Desert Foxes

* iconสถานีย่อยโลกของสัตว์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Vulpes zerda***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์หมาจิ้งจอกเฟนเนก (อังกฤษ)
* เก็บถาวร 2016-02-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Vulpes zerda ที่วิกิสปีชีส์
**หมิงฉือ** (จีน: 明史; พินอิน: *Míngshǐ*) เป็น 1 ในผลงานประวัติศาสตร์จีนอย่างเป็นทางการที่รู้จักในชื่อยี่สิบสี่ประวัติศาสตร์ ประกอบด้วยหนังสือ 332 เล่มและครอบคลุมประวัติศาสตร์ของราชวงศ์หมิงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1368 ถึง ค.ศ. 1644 เขียนขึ้นโดยขุนนางจำนวนหนึ่งที่ได้รับมอบหมายจากราชสำนักราชวงศ์ชิง โดยมีจาง ติงอฺวี่ เป็นหัวหน้าบรรณาธิการ การรวบรวมเริ่มต้นในยุคของจักรพรรดิชุ่นจื้อและเสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 1739 ในยุคของจักรพรรดิเฉียนหลงซึ่งเป็นพระราชปนัดดา (เหลน) ของจักรพรรดิชุ่นจื้อ แม้ว่าหนังสือส่วนใหญ่จะเขียนขึ้นในยุคของจักรพรรดิคังซี พระอัยกา (ปู่) ของจักรพรรดิเฉียนหลง

เอนดิเมียน วิลคินสันเขียนว่าหมิงฉือมีความยาวที่สุดเป็นอันดับสองในยี่สิบสี่ประวัติศาสตร์รองจากซ่งฉือ "โดยทั่วไปถือว่าเป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่ดีที่สุดและเป็นหนึ่งในหนังสือเล่มที่อ่านง่ายที่สุด"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Wilkinson (2012), pp. 790–791.

### แหล่งข้อมูล

* "The Ming History (Mingshi)," Section 9 Edward L. Farmer, Romeyn Taylor, Ann Waltner, *Ming History An Introductory Guide To Research* (Minneapolis, University of Minnesota, 1994), pp. 71–78.
* Wilkinson, Endymion (2012). *Chinese History: A New Manual*. Cambridge, MA: Harvard University Asia Center. ISBN 9780674067158.
คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Urocissa erythrorhyncha***

*สำหรับนกขุนแผนจำพวกอื่น ดูที่: วงศ์นกขุนแผน*

**นกขุนแผน** หรือ **นกสาลิกาดง** (อังกฤษ: Red-billed blue magpie; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Urocissa erythrorhyncha*) จัดเป็นนกขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ Corvidae อันเป็นวงศ์เดียวกับกา

นกขุนแผนเป็นนกที่มีสีสันสวยงามมาก กล่าวคือ โดยมีบริเวณหัวถึงลำคอสีดำ ขนบริเวณลำตัวมีสีฟ้าแกมม่วง ส่วนโคนปีกมีสีฟ้าแกมม่วง ด้านปลายปีกสีขาว มีหางสวยงามและยาวมาก มีสีฟ้าแกมม่วงส่วนบริเวณปลายหางมีสีขาว มีขนหางคู่บนยาวกว่าคู่อื่น ๆ ปากสีแดง ขาสีแดงส้มและตาสีดำ ทั้งตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะที่คล้ายคลึงกันมาก จนยากที่จะแยกได้ออกจากการมองแค่ภายนอก

ความยาวจากปลายปากถึงปลายหางประมาณ 65-68 เซนติเมตร และมีขนหางยาวมากราว 37-42 เซนติเมตร หรือ 2 ใน 3 ของความยาวจากปากถึงปลายหาง ขนหางค่อนข้างแข็ง มี 12 เส้น ซึ่งแต่ละคู่ยาวลดหลั่นกันลงไป โดยมีขนหางคู่บนสุดยาวที่สุด ซึ่งยาวกว่าขนหางคู่ที่ 5 อย่างเห็นได้ชัด ปลายขนหางแต่ละเส้นมีลักษณะมน ขนหางทุกเส้นมีสีฟ้าอมม่วง แต่ปลายขนหางแต่ละเส้นเป็นแถบสีขาว และเฉพาะปลายขนหางคู่ที่ 1 ถึงคู่ที่ 5 มีแถบสีดำถัดจากแถบสีขาวด้วย ปลายขนหางคู่ที่ 6 ซึ่งเป็นคู่บนสุดโค้งลงมาเล็กน้อย

พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่เชิงเขาหิมาลัยจนถึงจีน, พม่า และภูมิภาคอินโดจีน ในประเทศไทยพบเกือบทุกภาคยกเว้นภาคใต้

มีพฤติกรรมชอบอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงเล็กๆ ตามป่าละเมาะ, ป่าโปร่ง มักส่งเสียงร้องขณะที่มันเริ่มออกหากิน บางเวลาอาจลงมาหากินตามพื้นดินหรือซอกก้อนหิน ซอกไม้ผุ ๆ อาหารได้แก่ แมลงชนิดต่าง ๆ เช่น ด้วง, ปลวก, หนอน, หอยทาก, กิ้งก่า, จิ้งจก, จิ้งเหลน, งู รวมทั้งปาด, ตะขาบ และหนู แม้แต่ไข่นกและลูกนกชนิดอื่นในรัง รวมทั้งซากสัตว์ด้วย

ฤดูผสมพันธุ์อยู่ในช่วงประมาณเดือนมีนาคม-พฤษภาคม จะทำรังโดยนำกิ่งไม้เล็กมาขัดสานกันเป็นแอ่งตรงกลาง และรองพื้นด้วยรากไม้หรือใบไม้ที่พอจะหาได้ในบริเวณนั้น ตัวเมียจะวางไข่ครั้งละ 3-6 ฟอง อยู่สูงจากพื้น 6-8 เมตร มีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 แต่ก็นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงเพราะสีสันและหางที่สวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Urocissa erythrorhyncha*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2*. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.
2. ↑  "นกขุนแผน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-09-01. สืบค้นเมื่อ 2010-06-22.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Urocissa erythrorhyncha ที่วิกิสปีชีส์
ต้นไม้กวาด ไม้ดอกที่ออกดอกเต็มต้นในฤดูใบไม้ผลิในเขตอบอุ่น ใช้ปลูกเป็นไม้ประดับ
**ไม้พุ่ม** บางครั้งเรียก **ไม้กอ** เป็นคำเทคนิคที่ใช้ในสาขาวิชาพืชสวนมากกว่าสาขาพฤกษศาสตร์ที่เข้มงวดที่หมายไปถึงประเภทของไม้มีแก่นที่สัณฐานแตกต่างไปจากไม้ต้นเนื่องจากการมีหลายลำต้นแตกขยายเป็นพุ่มและเตี้ย ปกติจะเตี้ยกว่า 5-6 เมตร มีต้นไม้หลายชนิดที่จะจำแนกเป็นไม้พุ่มก็ได้หรือไม้ต้นก็ได้ ขึ้นอยู่กับสภาพการขึ้นของมัน รวมทั้งการตัดแต่งโดยจงใจของมนุษย์ ต้นเฟื่องฟ้าที่จำแนกเป็นไม้พุ่ม บางครั้งและบางพันธุ์ตามสัณฐานธรรมชาติอาจจำแนกเป็นไม้เลื้อยได้เช่นกัน และยังสามารถตัดแต่งต้นเฟื่องฟ้าเป็นไม้ต้นขนาดเล็กเป็นไม้ประดับได้ด้วย

ชุมชนพืชที่ต้นไม้ส่วนใหญ่เป็นไม้พุ่มขึ้นรวมอยู่กันเป็นหมู่ เรียกว่า ละเมาะ ถ้ามีมาก เรียกป่าละเมาะ

บริเวณไม้พุ่มที่ปลูกรวมเป็นที่เฉพาะไว้ในอุทยานหรือสวนเพื่อการจัดแสดงเรียกว่าสวนไม้พุ่ม เมื่อไม้พุ่มถูกตัดแต่งด้วยการขริบเป็น "ไม้ตัด" มันจะแตกกิ่งก้านและมีใบเล็กลงทำให้พุ่มใบแน่นขึ้น ไม้พุ่มหลายชนิดตอบสนองได้รวดเร็วต่อการตัดแต่งเพื่อให้เกิดการแตกกิ่งก้านและใบใหม่ "การตัดแต่งหนัก" คือตัดถึงตอ จะทำให้ไม้พุ่มแตกกิ่งใหม่ที่ยาว ไม้พุ่มบางชนิดตอบสนองต่อการตัดแต่งพิเศษเพื่อแสดงลักษณะโครงสร้างที่สวนงามได้ดี

**ไม้พุ่ม**ที่ใช้ในงานทำสวนทั่วไปมักเป็นประเภทไม้ใบกว้าง แต่ที่เป็นไม้ใบรูปเข็มก็มี โดยเฉพาะในประเทศเขตอบอุ่น เช่น สนเขาขนาดเล็ก ไม้พุ่มมีทั้งที่เป็นไม้ผลัดใบและไม้ไม่ผลัดใบ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Selecting Shrubs for Your Home (University of Illinois Extension)
ในวิชาเรขาคณิต, **เซกเมนต์วงกลม** (สัญลักษณ์ ⌓) เป็นพื้นที่ของวงกลมที่กำหนดไว้อย่างเป็นทางการว่าเป็นพื้นที่ที่ถูก นำเข้า จากส่วนที่เหลือของวงกลมโดยเส้นตรงที่ตัดวงกลม (sacant) หรือคอร์ด (cod)

สูตร
----

เซกเมนต์วงกลม (สีเขียว) ถูกปิดล้อมอยู่ระหว่างเส้นตรงที่ตัดวงกลม / คอร์ด (เส้นประ) และส่วนโค้งซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดที่เท่ากับของคอร์ด (ส่วนโค้งที่แสดงบนพื้นที่สีเขียว)
ให้ R เป็นรัศมีของวงกลม, θ คือมุมที่จุดศูนย์กลางในหน่วยเรเดียน, α คือ มุมที่จุดศูนย์กลางในหน่วยองศา, C คือ ความยาวคอร์ด, s คือ ความยาวส่วนโค้ง, h คือ ความสูงของเซกเมนต์, และ d คือ ความสูงของส่วนที่เป็นรูปสามเหลี่ยม

* รัศมีคือ {\displaystyle R=h+d=h/2+c^{2}/8h{\frac {}{}}}

* ความยาวส่วนโค้งคือ {\displaystyle s={\frac {\alpha }{180}}\pi R={\theta }R}

* ความยาวคอร์ดคือ {\displaystyle c=2R\sin {\frac {\theta }{2}}=R{\sqrt {2-2\cos \theta }}}

* ความสูงคือ {\displaystyle h=R(1-\cos {\frac {\theta }{2}})=R-{\sqrt {R^{2}-{\frac {c^{2}}{4}}}}}
* มุมคือ {\displaystyle \alpha =2\arccos {\frac {d}{R}}=2\arcsin {\frac {c}{2R}}}

### พื้นที่

พื้นที่ของเซกเมนต์วงกลมจะเท่ากับพื้นที่เซกเตอร์วงกลมลบด้วยพื้นที่จากส่วนที่เป็นรูปสามเหลี่ยม

{\displaystyle A={\frac {R^{2}}{2}}\cdot {\theta }-{\frac {R^{2}\sin \theta }{2}}={\frac {R^{2}}{2}}\left({\theta }-\sin \theta \right)={\frac {R^{2}}{2}}\left({\frac {\alpha \pi }{180}}-\sin {\frac {\alpha \pi }{180}}\right)}
**วัดไร่ไทรทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 1 ในตำบลนาโคก อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน ทิศเหนือ ติดกับสะพานข้ามคลองสุนัขหอน ทิศตะวันออก ติดคลองรำราง ทิศตะวันตก ติดถนนเข้าหมู่บ้าน ทิศใต้ ติดบ่อปลาเอกชน

วัดไร่ไทรทอง แต่เดิมเป็นที่พักสงฆ์ก่อสร้างเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2556 การก่อสร้างเดิม มีกุฏิมุงจากหลังเดียว ต่อมาได้สร้างกุฏิขึ้นมาใหม่ สร้างโรงครัว และวิหาร ต่อมาได้ยกขึ้นเป็นวัด เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2557 ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัดคือ พระอมร สิริธโร และแต่งตั้งพระครูสาครพิพัฒนโสภณ วุดนาโคก มารักษาการเจ้าอาวาส และต่อมาได้แต่งตั้งพระปลัดรงคพันธ์ ธมฺมธีโร มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสจนถึงปัจจุบัน ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัด คือ หลวงพ่อใหญ่

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูสาครพิพัฒนโสภณ วุดนาโคก รักษาการเจ้าอาวาส
* พระปลัดรงคพันธ์ ธมฺมธีโร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไร่ไทรทอง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "ประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา [วัดไร่ไทรทอง]" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
3. ↑  "วัดไร่ไทรทอง". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
**วัดไม้รวก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเรือ อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 1 งาน 60 ตารางวา โฉนดเลขที่ 817 อาณาเขตทิศเหนือติดต่อกับถนนสายท่าเรือ-วังแดง ทิศใต้ติดต่อกับแม่น่าสัก ทิศตะวันออกและทิศตะวันตกติดต่อกับคลองควายเดิม มีที่ธรณีสงฆ์ 6 แปลง เนื้อที่ 96 ไร่ 3 งาน 96 ตารางวา โฉนดเลขที่ 7724, 1854, 177, 1870,1851 พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก

วัดไม้รวก ชาวบ้านเรียกสั้น ๆ ว่า **วัดรวก** สร้างขึ้นราว พ.ศ. 2370 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมบริเวณที่ตั้งวัดมีไม้รวกอยู่มาก จึงได้เรียกตามลักษณะภูมิประเทศที่ตั้งวัด เป็นวัดสำคัญทางการศึกษาของอยุธยาในสมัยโบราณในอยุธยา มีโรงเรียนหลวงที่จัดตั้งขึ้นในวัดหลวงเมื่อ พ.ศ. 2429 สำรวจได้ 9 ห้อง ลักษณะเป็นแบบยกพื้นสูงประมาณ 1 เมตร หลังคาและเพดานชำรุดทางวัดมุงสังกะสีไว้เป็นหลังคาลาดลง 3 ชั้น มีขั้นลดซ้อนด้านหน้า และหลังลงชั้นหนังมีจิตรภาพเต็มผนังเป็นเรื่อง พุทธประวัติ เทพชุมนาม ทศชาติชาดก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2522 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 40 เมตรได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2524 

อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร สร้าง พ.ศ. 2524 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 31 เมตร สร้าง พ.ศ. 2501 หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 11 เมตร สร้าง พ.ศ. 2479 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้ และมีวิหารเก่าแก่ฐานบัวอ่อนทรงเรือสำเภา ภายในมีภาพจิตรกรรมฝีมือช่างสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ ปางมารวิชัยสมัยสุโขทัย ที่วิหารพระพุทธไสยาสน์ปูนปั้น ขนาดยาว 3 วา 3 ศอก ที่วิหารอีกหลังหนึ่งมีพระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์ปูนปั้น

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระปลัด
* พระอธิการลอย
* พระครูเนกขัมมวิสุทธิคุณ (ฮวด เกสโร)
* พระครูสังฆรักษ์ทองม้วน ธมฺมโชติโกอนันต์ กนฺตวาโร
* พระครูกันตสีลาภรณ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดรวก (ไม้รวก)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดไม้รวก". เทศบาลตำบลท่าเรือ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-10. สืบค้นเมื่อ 2021-07-10.
**วัดไทรม้าใต้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 4 บ้านไทรม้าเหนือ ตำบลไทรม้า อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี เป็นที่ธรณีสงฆ์ พื้นที่จำนวน 3 ไร่ 90 ตารางวา ปัจจุบันพระครูภัทรกิจวิสาล (ประวัติ ปริชาโน) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดไทรม้าใต้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2332 โดยพระยาเสนาและพระยาทรงศรีมหาธรรมราชาสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา ต่อมาได้มีการพัฒนาจนเจริญมั่นคงและได้บูรณะอุโบสถหลังเก่าในปี พ.ศ. 2540 วัดได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2508

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 ในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปสำคัญ คือ *หลวงพ่อใหญ่* มีอายุกว่า 700 ปี ตามตำนานเล่าว่าเป็นพระพุทธรูปที่ลอยทวนน้ำมาและพุทธศาสนิกชนได้อัญเชิญขึ้นประดิษฐานที่วัดแห่งนี้มาจนถึงปัจจุบัน ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงจัตุรมุขชั้นครึ่ง หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารไม้คอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 ภายในมีพระพุทธรูปเรียกว่า *พระศรีเดโชชัย* (หลวงพ่อใหญ่) เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ และมีพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 ชั้น กุฏิสงฆ์ และศาลาบำเพ็ญกุศล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไทรม้าใต้". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดไทรม้าใต้".[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดไทรม้าใต้". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**งบกระแสเงินสด** เป็นงบการเงินที่แสดงการเปลี่ยนแปลงเงินสดของกิจการในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง เช่น รอบปีบัญชี โดยจะแสดงการได้มาและใช้ไปของเงินสดและรายการเทียบเท่าเงินสดของ 3 กิจกรรมหลักคือ กิจกรรมดำเนินงาน กิจกรรมลงทุน และ กิจกรรมจัดหาเงิน ช่วยให้ผู้ใช้สามารถประเมินสภาพคล่องของกิจการ โดยเฉพาะความสามารถในการชำระหนี้

โครงสร้างของงบกระแสเงินสด
-------------------------

ในงบกระแสเงินสดมีการจัดโครงสร้างจำแนกประเภทของเงินสดรับและเงินสดจ่ายออกเป็น 3 กิจกรรม ดังนี้

* **กระแสเงินสดจากกิจกรรมดำเนินงาน** คือ กระแสเงินสดที่เกิดจากกิจกรรมหลักที่ก่อให้เกิดรายได้ของกิจการ และกิจกรรมอื่นที่ไม่ใช่กิจกรรมลงทุนหรือกิจกรรมจัดหาเงิน
* **กระแสเงินสดจากกิจกรรมลงทุน** คือ กระแสเงินสดที่เกิดจากการได้มาและการจำหน่ายสินทรัพย์ระยะยาวและเงินลงทุนอื่นซึ่งไม่รวมอยู่ในรายการเทียบเท่าเงินสด
* **กระแสเงินสดจากกิจกรรมจัดหาเงิน** คือ กระแสเงินสดที่เกิดจากกิจกรรมที่มีผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในขนาดและองค์ประกอบของส่วนของเจ้าของและส่วนของการกู้ยืมของกิจการ

*ตัวอย่างงบกระแสเงินสดโดยทั่วไป*

**บริษัท กขค จำกัด (มหาชน)**
**งบกระแสเงินสด**
**ณ วันที่ 31 ธันวาคม 25XX**
**กระแสเงินสดจากกิจกรรมดำเนินงาน**  

**กระแสเงินสดจากกิจกรรมลงทุน**  

**กระแสเงินสดจากกิจกรรมจัดหาเงิน**  

เงินสดและรายการเทียบเท่าเงินสดสุทธิ  

**บวก** เงินสดและรายการเทียบเท่าเงินสด ณ วันต้นปี  

**เงินสดและรายการเทียบเท่าเงินสด ณ วันสิ้นปี**

วิธีสร้างงบกระแสเงินสด
----------------------

กระแสเงินสดจากกิจกรรมดำเนินงาน สามารถจัดทำได้ 2 วิธี คือ วิธีทางตรง และวิธีทางอ้อม

### วิธีทางตรง

วิธีนี้จะคำนวณเงินสดรับ-จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานโดยตรง กล่าวคือ ด้านเงินสดรับจะเป็นเงินสดรับจากการขายสินค้าหรือเงินสดรับอื่นที่เกิดจากการดำเนินงานปกติ ส่วนด้านเงินสดจ่ายจะเป็นเงินสดจ่ายที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงาน เช่น เงินสดจ่ายซื้อสินค้า เงินสดจ่ายจ่ายค่าใช้จ่ายในการดำเนินงาน

### วิธีทางอ้อม

วิธีนี้จะเริ่มจากกำไรหรือขาดทุนสุทธิ จากนั้นจึงปรับปรุงด้วยรายการที่ไม่ใช่เงินสด เช่น ค่าเสื่อมราคาและค่าตัดจำหน่าย เป็นต้น จากนั้นจะปรับด้วยรายการที่ไม่ใช่กิจกรรมดำเนินงานแต่ถูกรวมคำนวณกำไรสุทธิตามหลักการบัญชี จากนั้นจะปรับปรุงด้วยการเปลี่ยนแปลงของสินทรัพย์และหนี้สินที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานปกติ เช่น ลูกหนี้การค้า สินค้าคงเหลือ เจ้าหนี้การค้า ค่าใช้จ่ายค้างจ่าย เป็นต้น

กระแสเงินสดจากกิจกรรมลงทุนและกิจกรรมจัดหาเงินจะจัดทำตามวิธีทางตรงเท่านั้น

ดูเพิ่ม
-------

* งบดุล
* งบกำไรขาดทุน
* งบแสดงส่วนของผู้ถือหุ้น
* กระแสเงินสดอิสระ
* การพยากรณ์กระแสเงินสด

อ้างอิง
-------

1. ↑  มาตรฐานการบัญชี ฉบับที่ 7 เรื่อง งบกระแสสเงินสด หน้า 4
สถาบันอเมริกาในไต้หวัน
**สถาบันอเมริกาในไต้หวัน** (อังกฤษ: American Institute in Taiwan หรือ AIT) โดยพฤตินัยแล้วทำหน้าที่เป็นสถานทูตของสหรัฐอเมริกาในสาธารณรัฐจีนบนเกาะไต้หวัน สถาบันนี้ได้รับการจัดตั้งขึ้นเนื่องจากว่าทางสหรัฐอเมริกาได้สานความสัมพันธ์ทางการทูตกับสาธารณรัฐประชาชนจีนและยอมรับในนโยบายจีนเดียว ซึ่งทำให้ไม่สามารถจัดตั้งสถานทูตในไต้หวันได้

สถาบันนี้จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2522 (ค.ศ. 1979) ตามรัฐบัญญัติความสัมพันธ์กับไต้หวันหลังจากได้ตัดความสัมพันธ์กับไต้หวันในปี พ.ศ. 2521 (ค.ศ. 1978) ถึงแม้ว่าจะจัดตั้งในนามขององค์กรเอกชน แต่ก็ได้รับอนุญาตให้ปฏิบัติภารกิจต่าง ๆ เช่นเดียวกับสถานทูต ซึ่งรวมถึงการออกวีซ่าและหนังสือเดินทาง เจ้าหน้าที่ก็ปฏิบัติหน้าที่ในนามของพนักงานเอกชน แต่ก็คือเจ้าหน้าที่จากกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐอเมริกาที่ในทางเทคนิคถือว่าอยู่ระหว่างการลางานที่ยังคงได้รับการนับอายุงานอยู่ ส่วนงบประมาณของสถาบันนั้นได้รับการจัดสรรโดยตรงจากรัฐบาลกลางสหรัฐอเมริกา

สำนักงานใหญ่ของสถาบันตั้งอยู่ที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. โดยมีประธานสถาบันปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่นั่น และทางสถาบันก็มีสำนักงานอยู่ในไทเปและสำนักงานสาขาอยู่ที่เกาสง ผู้อำนวยการสถาบันอเมริกาในไต้หวันจะประจำอยู่ที่สำนักงานในไต้หวันและปฏิบัติภารกิจต่าง ๆ ในลักษณะเดียวกับเอกอัครราชทูต

ส่วนทางไต้หวันก็ได้จัดตั้งสำนักงานเศรษฐกิจและวัฒนธรรมไทเปที่ปฏิบัติหน้าที่ในลักษณะเดียวกันนี้ขึ้นในสหรัฐอเมริกาเช่นกัน

ดูเพิ่ม
-------

* ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของสาธารณรัฐจีน
* สถานะทางการเมืองของไต้หวัน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สถาบันอเมริกาในไต้หวัน**

* สถาบันอเมริกาในไต้หวัน
**วงศ์งูแสงอาทิตย์** (อังกฤษ: Sunbeam snakes) เป็นวงศ์ของงูไม่มีพิษวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Xenopeltidae 

มีทั้งหมดเพียง 2 ชนิด และสกุลเดียวเท่านั้น คือ *Xenopeltis* คือ งูแสงอาทิตย์ (*X. unicolor*) ที่พบได้กว้างไกลในทวีปเอเชีย โดยเฉพาะภูมิภาคเอเชียตะวันออกและเอเชียอาคเนย์ และ งูแสงอาทิตย์ไหหลำ (*X. hainanensis*) ที่พบได้บนเกาะไหหลำ และมณฑลที่ใกล้เคียงกันเท่านั้นของจีน

ลักษณะโดยรวมของงูในวงศ์นี้ คือ กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวตามแนวยาวและมีฟัน ช่องเปิดของตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัล ขากรรไกรล่างมีกระดูกโคโรนอยด์และกระดูกเดนทารี มีฟันจำนวนมาก ไม่มีกระดูกเชิงกราน มีปอดข้างซ้ายขนาดใหญ่ มีท่อนำไข่ทั้งสองข้างและเจริญเท่ากัน

มีลำตัวกลมยาว มีขนาดยาวได้เต็มที่ถึง 1.3 เมตร แต่โดยเฉลี่ยคือ 80 เซนติเมตร หัวป้านและมีหางสั้น แผ่นเกล็ดบนหัวใหญ่ แต่เกล็ดปกคลุมลำตัวด้านหลังและด้านท้องเล็ก เกล็ดเรียบเป็นมันแวววาว พื้นผิวของเกล็ดเมื่อสะท้อนกับแสงแดดจะเกิดเป็นเหลือบสี อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ มีอุปนิสัยอาศัยอยู่ในโพรง แต่ส่วนมากจะใช้โพรงของสัตว์อื่น อาศัยได้ในพื้นที่ที่ความหลากหลายมาก ตั้งแต่ป่าสมบูรณ์จนถึงพื้นที่เกษตรกรรมของมนุษย์

หากินทั้งในเวลากลางวันและกลางคืน มักอาศัยอยู่ในที่ ๆ มีน้ำ กินอาหารได้หลากหลายรวมถึงสัตว์มีกระดูกสันหลังทุกกลุ่ม แต่ในวัยอ่อนจะมีฟันที่ดัดแปลงมาเพื่อกินจิ้งเหลนโดยเฉพาะ แพร่ขยายพันธุ์โดยการวางไข่ และวางไข่ได้มากถึง 17 ฟอง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  McDiarmid RW, Campbell JA, Touré T. 1999. Snake Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference, vol. 1. Herpetologists' League. 511 pp. ISBN 1-893777-00-6 (series). ISBN 1-893777-01-4 (volume).
2. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* หน้า 404-405 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0
**อัลเฟรด เอ็ม โมเอน (Alfred M. Moen)** (27 ธันวาคม พ.ศ. 2459 – 17 เมษายน พ.ศ. 2544) เป็นนักประดิษฐ์ชาวอเมริกันและผู้ก่อตั้ง Moen, Inc เขาเป็น*คนแรก*ที่คิดค้น*วาล์ว(ก๊อก)ผสมน้ำร้อนเย็นด้วยมือจับคันเดี่ยว* (single-handed faucet) ในปี 2502 นิตยสารฟอร์จูนได้ขึ้นทะเบียน "ก๊อกผสมน้ำด้วยมือจับคันเดี่ยวของ Moen" ให้เป็น*หนึ่งใน 100 ผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมที่ได้รับการออกแบบที่ดีที่สุด* พร้อมกับสิ่งประดิษฐ์เช่น ฟอร์ด โมเดลที ของ เฮนรี ฟอร์ด และ เตาผิงแฟรงคลินของ เบนจามิน แฟรงคลิน จากการสำรวจในหมู่ นักออกแบบ สถาปนิก และอาจารย์ผู้ออกแบบชั้นนำของโลกที่จัดทำโดย นักออกแบบอุตสาหกรรม Jay Doblin

ประวัติ
-------

**อัล โมเอน** (ชื่อย่อ) (Al Moen) เกิดที่ซีแอตเทิล (Seattle, Washington) เขาจบการศึกษาในปีพ.ศ. 2477 จากแฟรงคลินไฮสคูลและเป็นนักศึกษาวิศวกรรมเครื่องกลที่ มหาวิทยาลัยวอชิงตัน

การประดิษฐ์
-----------

แรงบันดาลใจสำหรับการประดิษฐ์ของอัล โมเอน (Al Moen) เกิดขึ้นในปีพ.ศ. 2480 เกิดขึ้นหลังจากที่เขาเปิดก๊อกน้ำแบบมือจับสองข้างและลวกมือของเขา ตลอดทศวรรษถัดมาเขาได้ทำการออกแบบปรับปรุงและสร้างก๊อกน้ำหลายชิ้น แต่ด้วยเหตุของสงครามโลกครั้งที่สองทำให้เขาต้องไปทำงานเป็นนักออกแบบเครื่องมือที่โรงงานอู่ต่อเรือทางทหารในซีแอตเทิล ระหว่างนั้น Moen ไม่สามารถหาโรงงานผู้ผลิตที่ว่างจะเริ่มการผลิตให้เขาได้จนกระทั่งหลังสงคราม ในปีพ.ศ. 2490 อัล โมเอน (Al Moen) ได้ชักชวนเคมพ์ ไฮแอต (Kemp Hiatt) จากโรงงานราเวนน่าเมทัลโปรดักส์ที่ซีแอตเทิล ให้ช่วยสนับสนุนเงินทุนและผลิตในการออกแบบผลิตภัณฑ์ก๊อกผสมด้วยมือจับคันเดี่ยวล่าสุดของเขา ก๊อกน้ำMoenได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วโดยถูกซื้อไปใช้อยู่ในบ้านจำนวนมากที่สร้างขึ้นในสหรัฐอเมริกาในยุคเฟื่องฟูของการก่อสร้างช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง  

การประดิษฐ์ของ Moen นำไปสู่การสร้าง Moen Inc. ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ผลิตผลิตภัณฑ์ประปารายใหญ่ของประเทศสหรัฐอเมริกา อัล โมเอน ดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายวิจัยและพัฒนาของบริษัท จนกระทั่งเกษียณอายุในปีพ.ศ. 2525 โดยส่วนตัวแล้วเขาจดสิทธิบัตรจำนวน 75 ฉบับ ซึ่งส่วนมากอยู่ในสาขาที่ไม่เกี่ยวข้องกับระบบประปา อัล โมเอนได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง หอเกียรติยศนักประดิษฐ์แห่งสหรัฐอเมริกา อัล โมเอน ถูกจารึกชื่อในหอเกียรติยศของอุตสาหกรรมครัวและห้องน้ำในปีพ.ศ. 2536

อ้างอิง
-------

1. ↑  Moen Facuet: Public Radio Commentary by Bill Hammack
2. ↑  The New York Times Company. April 21, 2001
3. ↑  "Time Magazine. April 30, 2001". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-04. สืบค้นเมื่อ 2020-07-24.

แหล่งอื่น ๆ
-----------

* เกี่ยวกับ Moen | Al Moen และ Moen Story
**เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา เดอะวินด์เวกเกอร์** (อังกฤษ: The Legend of Zelda: The Wind Waker, ญี่ปุ่น: ゼルダの伝説 風のタクト) เป็นวิดีโอเกมที่ผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 2002 เป็นเกมแนวแอคชั่นผจญภัย พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยนินเทนโดสำหรับเกมคิวบ์.

เกมนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่ภาคที่ไม่ได้ดำเนินเรื่องอยู่ในอาณาจักรไฮรูลเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่จะดำเนินเรื่องอยู่ในดินแดนที่มีชื่อว่า **"กรีทซี"** ซึ่งเป็นทะเลที่มีเกาะอยู่มากมายโดยที่ผู้เล่นจะสวมบทบาทเป็นลิงก์ คอยจัดการกับศัตรูและแก้ไขปริศนาต่างๆพร้อมกับตามหานักคิดของดาบมาสเตอร์ซอร์ด 2 คนจากคุกใต้ดิน 2 แห่งก่อนกานอนดอร์ฟลักพาตัวเจ้าหญิงเซลดา.

เดอะวินด์เวกเกอร์ประสบความสำเร็จในด้านธุรกิจ นักวิจารณ์ต่างพากันชื่นชมในความลึกล้ำและลูกเล่นใหม่ๆของเกม แต่ก็มีข้อติติงอยู่ที่การควบคุมและการแสดงผลซึ่งยังเป็นการ์ตูน 3 มิติ ต่อมาได้มีการรีเมคโดยใช้ชื่อว่า **เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา เดอะวินด์เวกเกอร์ HD** ลงวียูในปี ค.ศ. 2013 ซึ่งใช้กราฟิคคมชัด.

ตัวละคร
-------

* ผู้กล้าลิงก์ เด็กชายผู้อาศัยอยู่กับยายที่เกาะเอาท์เซ็ตที่ทางใต้ของกรีทซี ซึ่งผู้เล่นจะได้สวมบทบาทเป็นเขาในการเล่น
* เอริลล์ น้องสาวของลิงก์ผู้ซึ่งลักพาตัวโดยเฮลเมร็อคคิง
* แดปห์เนสโนเฮนเซนไฮรูล ราชาคนก่อนของอาณาจักรไฮรูล
* กานอนดอร์ฟ ตัวร้ายประจำซี่รีย์ ซึ่งคราวนี้เขาได้ถูกผนึกไว้ในป้อมฟอร์ซาเกน
* เฮลเมร็อคคิง คนรับใช้ของกานอนดอร์ฟ
* ราชาแห่งสิงโตแดง เรือพูดได้ สร้างโดยแดปห์เนสโนเฮนเซนไฮรูล
* คุณยายของลิงก์ คนที่อยู่อาศัยในเกาะเอาท์เซ็ตกับลิงก์
* เมการ์ นักเล่นไวโอลินชาวโคร็อค ผู้ซึ่งเป็นนักคิดแห่งวิหารสายลม
* เม็ดลี หญิงสาวนักเล่นพิณ ผู้ซึ่งเป็นนักคิดแห่งวิหารโลก
* เจ้าหญิงเซลดา ลูกหลานของเหล่านักปราชญ์ทั้งเจ็ดซึ่งถูกจับไว้ในหอคอยกานอน
* เททรา หญิงสาวโจรสลัดผู้โด่งดังและเป็นตัวละครหลักของเกม

ระบบการเล่น
-----------

ในภาคนี้ ยังคงรูปแบบเกมแอคชั่นผจญภัยเหมือนภาคอื่นๆ โดยที่มุมมองส่วนใหญ่จะเป็นมุมมองจากข้างบน ผู้เล่นจะต้องผจญภัยอยู่ในเกรีทซีต่อสู้กับศัตรูและตะลุยดันเจี้ยน ในภาคนี้ดันเจี้ยนจะกว้างและยากกว่าภาคก่อนๆ และมีบอสที่เรียกว่า กานอนดอร์ฟ ซึ่งเราต้องจัดการแล้วเอาดาบมาสเตอร์ซอร์ดมาเพื่อจบเกม โดยที่เมื่อเราชนะเมเยอราแต่ละตัว เราจะออกจากหอคอย ถ้าหัวใจเราหมด เราจะตายแล้วเริ่มใหม่ที่ประตูบานล่าสุดที่เราเปิดในเกม
โครงสร้างในคณิตศาสตร์ที่มีการบวก การคูณและการหาร
รูปเจ็ดเหลี่ยมด้านเท่าไม่สามารถสร้างได้โดยใช้เพียงแค่สันตรงและวงเวียน การพิสูจน์อาศัยฟีลด์ของจำนวนที่สร้างได้
ในคณิตศาสตร์ ฟีลด์ (อังกฤษ: Field) คือเซตที่สามารถนิยามการบวก ลบ คูณ และหารได้ และสามารถดำเนินการเหล่านั้นได้เหมือนกับจำนวนตรรกยะและจำนวนจริง ฟีลด์จึงมักถือว่าเป็นโครงสร้างเชิงพีชคณิตพื้นฐาน ซึ่งมักจะถูกใช้ในพีชคณิต, ทฤษฎีจำนวน และคณิตศาสตร์สาขาอื่น ๆ

ตัวอย่างฟีลด์ที่รู้จักกันดีที่สุดคือ ฟีลด์ของจำนวนตรรกยะ ฟีลด์ของจำนวนจริง ตลอดจนฟีลด์ของจำนวนเชิงซ้อน นอกจากนี้ยังมีฟีลด์อื่น ๆ อีกมากมาย เช่น ฟีลด์ของฟังก์ชันตรรกยะ ฟีลด์ฟังก์ชันเชิงพีชคณิต ฟีลด์จำนวนเชิงพีชคณิต และฟีลด์ของจำนวนพี-แอดิก ก็มักจะถูกใช้และศึกษาในคณิตศาสตร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทฤษฎีจำนวนและเรขาคณิตเชิงพีชคณิต วิทยาการเข้ารหัสใช้ฟีลด์จำกัดซึ่งก็คือฟีลด์ที่มีสมาชิกจำกัดเป็นสำคัญ

ฟิลด์หนึ่งอาจขยายไปเป็นอีกฟิลด์หนึ่งได้ด้วยแนวคิดเรื่องฟีลด์ภาคขยาย ทฤษฎีกาลัวเป็นเครื่องมือสำคัญในการศึกษาความสมมาตรของฟีลด์ภาคขยายซึ่งริเริ่มโดยเอวาริสต์ กาลัว

นิยาม
-----

โดยสังเขปแล้ว ฟีลด์คือเซตที่มีฟังก์ชันสองตัวถูกกำหนดบนเซตนั้น ฟังก์ชันการบวกเขียนด้วยสัญลักษณ์ *a* + *b* ฟังก์ชันการคูณเขียนด้วยสัญลักษณ์ *a* ⋅ *b* ฟังก์ชันทั้งสองมีคุณสมบัติเหมือนกับที่อยู่ในจำนวนตรรกยะและจำนวนจริง รวมไปถึงการมีตัวผกผันการบวก *−a* สำหรับสมาชิก *a* ทั้งหมด และตัวผกผันการคูณ *b*−1 สำหรับสมาชิก *b* ที่ไม่ใช่ศูนย์ทั้งหมด นี่ทำให้เราเห็นสิ่งที่เรียกว่าตัวดำเนินการ*ผกผัน* ซึ่งก็คือการลบ *a* − *b* และการหาร *a* / *b* โดยการนิยามว่า

*a* − *b* = *a* + (−*b*),
*a* / *b* = *a* · *b*−1.

ตัวอย่าง
--------

### จำนวนตรรกยะ

จำนวนตรรกยะถูกใช้อย่างกว้างขวางก่อนที่จะมีการใช้คำว่าฟีลด์อย่างจริงจัง จำนวนตรรกยะคือจำนวนที่สามารถเขียนให้อยู่ในรูปของเศษส่วน *a*/*b*, โดยที่ *a* และ *b* เป็นจำนวนเต็ม และ *b* ≠ 0. ตัวผกผันการบวกของฟังก์ชันดังกล่าวคือ −*a*/*b*, และตัวผกผันการคูณของเศษส่วนดังกล่าวคือ *b*/*a* (ถ้า *a* ≠ 0)

อ้างอิง
-------

* Lang, Serge (2002). *Algebra* (Revised Third ed.). New York: Springer. ISBN 0-387-95385-X. OCLC 48176673.
**บ้านเค็ม** (อักษรโรมัน: Ban Khem) เป็นหมู่บ้านในตำบลหัวทุ่ง อำเภอลอง จังหวัดแพร่ มีเนื้อที่ 4,500 ไร่ มีประชากรประมาณ 170 กว่าครัวเรือน

ประวัติ
-------

ในปี พ.ศ. 2400 ชาวบ้านนาหมาโก้งและบ้านดอนทราย ประมาณ 15 ครอบครัว มาทำไร่ในผืนดินแห่งนี้และต่อมาก็มีชาวบ้านเข้ามาทำไร่เรื่อย ๆ จึงได้ตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณนี้และมีจำนวนประชากรเพิ่มขึ้นจึงตั้งชื่อหมู่บ้านว่า **บ้านหนองตีนแตก** หลังจากนั้นได้เปลี่ยนมาเป็น **บ้านหนองตีนตั่ง** หลักจากนั้นอีก 20 กว่าปีต่อมาจึงเปลี่ยนชื่อหมู่บ้านเป็น บ้านเค็ม มีการสร้างวัดและโรงเรียนขึ้น ไม่นานต่อมาวัดและโรงเรียนก็ร้าง ในปี พ.ศ. 2507 มีประชากรประมาณ 80 กว่าครัวเรือน จึงสร้างวัดขึ้นมาใหม่ (วัดศรีดอนแก้ว) โดยย้ายไปอยู่ฝั่งตรงข้ามจากวัดเดิม (ที่ร้าง) ตั้งอยู่บนเนินเขาฝั่งตรงข้ามจนถึงปัจจุบัน ในปัจจุบัน บ้านเค็ม ตั้งอยู่ หมู่ที่ 5 ตำบลหัวทุ่ง อำเภอลอง จังหวัดแพร่ มีเนื้อที่ 4,500 ไร่ มีประชากรประมาณ 170 กว่าครัวเรือน

ที่ตั้งและอาณาเขต
-----------------

บ้านเค็ม หมู่ 5 ตำบลหัวทุ่ง อำเภอลอง จังหวัดแพร่ มีเนื้อที่ 4,500 ไร่ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตใกล้เคียงดังต่อไปนี้

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **ทิศเหนือ** | ติดต่อกับ | บ้านแม่จองไฟ |
| **ทิศใต้** | ติดต่อกับ | บ้านแม่จอก |
| **ทิศตะวันออก** | ติดต่อกับ | บ้านนาหลวง |
| **ทิศตะวันตก** | ติดต่อกับ | อำเภอแม่เมาะ (จังหวัดลำปาง) |

ลักษณะภูมิประเทศ
----------------

พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่มใกล้เชิงเขา เป็นที่ดอน ป่าโปร่ง ป่าเบญจพรรณ พื้นดินค่อนข้างขาดน้ำ ทิศเหนือติดกับเขตบ้านแม่จองไฟ ทิศใต้ติดต่อกับเขตบ้านแม่จอก ทิศตะวันออกติดกับเขตบ้านนาหลวง และ ทิศตะวันตกติดต่อกับเขตอำเภอแม่เมาะ (จังหวัดลำปาง) โดยมีภูเขาสูงกั้นเป็นแนวพรมแดน

ภาษาและอาชีพประชากร
-------------------

* ภาษาที่ใช้สื่อสาร คือ ภาษาถิ่น (คำเมือง)
* อาชีพหลักของประชากรส่วนใหญ่ ได้แก่ ทำนา ทำไร่ และเลี้ยงสัตว์ ส่วนอาชีพรองลงมา ได้แก่ รับจ้าง ค้าขาย เป็นต้น

สถานที่สำคัญ
------------

* วัดศรีดอนแก้ว
* โรงเรียนบ้านเค็ม (รัฐประสาทราษฎร์บำรุง)
* อ่างเก็บน้ำห้วยคอแลนใหม่ (บ้านเค็ม)
* ลานกิจกรรม ณ อ่างเก็บน้ำห้วยคอแลนใหม่ (บ้านเค็ม)
* ศาลาประชาคมหมู่บ้าน
* อ่างเก็บน้ำหนองบ้านพลู

หมายเหตุ เนื่องจากอ่างเก็บน้ำห้วยคอแลน มีอยู่ 2 แห่ง คือ "อ่างเก็บน้ำห้วยคอแลน (เก่า)" อยู่ในความดูแลของ บ้านไผ่ล้อม ดังนั้นจึงเรียกอ่างเก็บน้ำแห่งใหม่ว่า "อ่างเก็บน้ำห้วยคอแลน (ใหม่)" จะอยู่ในความดูแลของบ้านเค็ม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลตำบลหัวทุ่ง อำเภอลอง จังหวัดแพร่ เก็บถาวร 2020-06-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บไซต์ไทยตำบล
* ข้อมูลจากองค์การบริหารส่วนตำบลหัวทุ่ง จากเว็บไซต์ อบต.หัวทุ่ง
* บ้านเค็ม อ.ลอง จ.แพร่ ที่ เฟซบุ๊ก

อ้างอิง
-------


1. ↑  "องค์การบริหารส่วนตำบล หัวทุ่ง อ.ลอง จ.แพร่ ยินดีต้อนรับ อบต.หัวทุ่ง". *www.huatung.go.th*.
2. ↑  "บ้านเค็ม อ.ลอง จ.แพร่". *ประวัติ "บ้านเค็ม"*.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
3. ↑  "บ้านเค็ม อ.ลอง จ.แพร่". *เว็บไซต์ บ้านเค็ม อ.ลอง จ.แพร่*.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
ไฟแช็กขณะกำลังจุดไฟ
**ไฟแช็ก** คืออุปกรณ์จุดไฟแบบพกพาสะดวกชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยช่องบรรจุที่ทำจากพลาสติกหรือโลหะ ใช้บรรจุเชื้อเพลิงที่เป็นของเหลว (มักจะเป็นแนฟทาหรือบิวเทนเหลวภายใต้แรงดัน) เมื่อจุดไฟจะมีกลไกที่ทำให้เกิดประกายไฟ (เสียงดัง *แช็ก* จึงเรียกว่าไฟแช็ก) และปล่อยเชื้อเพลิงในรูปแบบแก๊สออกมา ทำให้ไฟติดอยู่บนไฟแช็กและยังคงติดอยู่จนกระทั่งดับไฟ

ไฟแช็กเป็นอุปกรณ์ที่ให้ความสะดวกต่อผู้ที่นิยมสูบบุหรี่ เนื่องจากสามารถพกพาง่าย จุดได้ง่ายกว่า และใช้ได้มากครั้งกว่าไม้ขีดไฟ แต่อาจทำให้เกิดอันตรายถ้าหากช่องบรรจุเชื้อเพลิงแตกหัก และอาจระเบิดได้ถ้าวางในที่ที่มีความร้อนสูงหรือนำไปเผา

ประวัติ
-------

ไฟแช็กอันแรกของโลกมีชื่อว่า *ตะเกียงของเดอเบอไรเนอร์* ประดิษฐ์ขึ้นโดย Johann Wolfgang Döbereiner นักเคมีชาวเยอรมันเมื่อ ค.ศ. 1823 ทำงานโดยการยิงแก๊สไฮโดรเจนไปบนโลหะแพลทินัมที่ห่างกัน 4 เซนติเมตรบนอากาศ โลหะจะร้อนขึ้นและติดไฟได้เองโดยไม่ต้องใช้ประกายไฟ ไฟแช็กชนิดนี้ผลิตจำหน่ายเรื่อยมาจนถึง ค.ศ. 1880 จึงเลิกผลิต

ไฟแช็กเริ่มมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เนื่องจากทหารต้องใช้ไม้ขีดไฟสำหรับส่องทางในความมืด แต่การจุดไม้ขีดในตอนเริ่มต้นนั้นทำให้เกิดแสงสว่างมาก และทำให้ต้องเสียชีวิตเพราะเป็นเป้าให้ถูกยิง ดังนั้นการจุดไฟที่ไม่ให้เกิดแสงสว่างมากจึงเป็นสิ่งที่ต้องการ นักประดิษฐ์จึงได้พัฒนาไฟแช็กเพื่อใช้ในการทหาร และเมื่อ ค.ศ. 1918 สงครามสิ้นสุดลง ไฟแช็กจึงเป็นสินค้าที่ผลิตได้อย่างรวดเร็ว ใช้ง่าย และราคาถูกลงกว่าแบบดั้งเดิม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jason Virga (2006-2-21). "History of Lighters". Jason Virga. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-01-16. สืบค้นเมื่อ 2008-05-16. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ไฟแช็ก**

* Döbereiner's Lighter เก็บถาวร 2007-08-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**อัลเฟรน บูเลลา** (Alfren Bulala) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 32 ครั้ง ชนะ 18 (น็อค 6) เสมอ 1 แพ้ 13

ประวัติ
-------

บูเลลาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 ชนะคะแนน จูน บลาส ที่ ฟิลิปปินส์ ขึ้นชกเพียงไม่กี่ครั้งก็ได้มาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2543 แพ้น็อค สมาน ส.จาตุรงค์ ยก 4 และมาชกชนะน็อค เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ยก 7 เมื่อ พ.ศ. 2544 หลังจากนั้น ได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวทที่ว่างเมื่อ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน จิมเร็กซ์ จาคา ไม่ได้แชมป์ จากนั้นมาชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท WBF เมื่อ 19 เมษายน พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน แซมซั่น ดัทช์บอยยิม ซึ่งบูเลลาเป็นผู้ท้าชิงคนสุดท้ายของแซมซั่น หลังการชกครั้งนี้แซมซั่นได้สละแชมป์และแขวนนวมไป 

บูเลลาขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน โรเจอร์ กาลิเซีย ไม่ได้แชมป์ จากนั้นมาชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทที่ว่างกับคู่ปรับเก่าที่เคยชนะมาแล้วคือเม็ดเงิน กระทิงแดงยิมเมื่อ 31 มกราคม พ.ศ. 2546 แต่คราวนี้ บูเลลาเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ได้มาชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2547 แพ้คะแนน เทอดศักดิ์ ก่อเกียรติยิม และมาชิงแชมป์ PABA รุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อ 3 มกราคม พ.ศ. 2548 แพ้น็อค เสาหิน ศรีไทยคอนโด ยก 11 จากนั้นบูเลลาหยุดชกไปถึง 3 ปี กลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2551 และไม่ได้ชิงแชมป์อีกเลย เขาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 แพ้คะแนน ราเนล ซูโก จากนั้น ก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท WBF เมื่อ 19 เมษายน 2545 แพ้คะแนน แซมซั่น กระทิงแดงยิม ที่ ขอนแก่น
	+ ชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 31 มกราคม 2546 แพ้คะแนน เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ที่ กทม.
	+ ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 12 มีนาคม 2547 แพ้คะแนน เทอดศักดิ์ จันทร์แดง ที่สุพรรณบุรี
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 3 มกราคม 2548 แพ้น็อค เสาหิน ศรีไทยคอนโด ยก 11 ที่ กทม.

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
| เมลบ็อกซ์นัมเบอร์ไฟฟ์ |
| --- |
| Mailbox No.5 ฉบับรวมเล่ม เล่ม 1 |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| **ชื่อไทย** | เมลบ็อกซ์นัมเบอร์ไฟฟ์ |
| **ชื่ออังกฤษ** | mailbox No.5 |
| **ผู้แต่ง** | ธราดล ดิษฐไยวงศ์ (Imome) |
| **แนวการ์ตูน** | ตลก |
| **เว็บไซต์** | - |

 |
| 

| ลิขสิทธิ์ |
| --- |
| **ลิขสิทธิ์ในไทย** | บงกช พับลิชชิ่ง |
| **ฉายทางทีวี**  | - |
| **จำนวนเล่ม** | 2 เล่ม (ยังไม่จบ) |

 |

**เมลบ็อกซ์นัมเบอร์ไฟฟ์** (อังกฤษ: Mailbox No.5) เป็นผลงานการ์ตูนไทยลำดับที่ 5 ของ "ธราดล ดิษฐไยวงศ์" หรือที่รู้จักในนาม "Imome" ซึ่งถูกตีพิมพ์ในนิตยสารรายปักษ์ "Peach" ในเครือบงกช โดยมีความยาวต่อตอนเพียง 6 หน้า และยังได้รับการลงตีพิมพ์ต่อเนื่องอยู่ในขณะนี้ ปัจจุบันมีออกเป็นฉบับรวมเล่มแล้ว 2 เล่ม (ยังไม่จบ)

เนื้อเรื่อง
-----------

"เมล์" เด็กชายอายุ 11 ปี ผู้มีนิสัยร่าเริง ได้จากหมู่บ้านอันแสนสงบมาสู่กรุงเทพเมืองหลวงที่แสนวุ่นวาย เพราะสอบชิงทุนเข้าโรงเรียนชื่อดัง Wallaya Academy ได้ แต่เมื่อเข้าชั้นเรียนกลับต้องมานั่งข้าง "บลอค" เด็กเกเกรที่ไม่มีใครอยากยุ่งด้วย และที่แย่ไปกว่านั้น เมล์พบว่าเขาต้องมาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังเดียวกันกับบลอคอีกต่างหาก

ตัวละคร
-------

เมล์
เด็กชายผู้ซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่อง เขาเป็นเด็กอายุ 11 ปี ที่มองโลกในแง่ดีและมีนิสัยร่าเริง จนกระทั่งเมื่อเข้ามาอาศัยอยู่ในเมืองจึงพบว่าในชีวิตนี้ยังมีอะไรที่ต้องเรียนรู้เพิ่มเติมอีกมากมาย
บลอค
ตัวละครเอกอีกตัวของเรื่อง เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่ทุกนในโรงเรียนกลัว เนื่องจากมีข่าวลือที่ไม่ดีเกี่ยวกับตัวเขามากมาย และเป็นเจ้าของบ้านที่เมล์จะต้องไปพักอาศัยอยู่ด้วย เขาเป็นคนเย็นชา ชอบพูดจาเสียดสีและมักจะมองโลกในแง่ร้ายอยู่เสมอ ในอดีตเหมือนเคยมีปมอะไรบางอย่างที่ทำให้กลายเป็นคนเก็บตัวเช่นนี้
แฮมมี่
สัตว์เลี้ยงแสนรักของเมล์ ซึ่งมีนิสัยร่าเริงและเข้ากับคนได้ง่ายเช่นเดียวกับเจ้าของ เข้าเมืองมากับเมล์ด้วยการซ่อนตัวอยู่ในกระเป๋าเดินทางโดยที่เมล์ไม่รู้ตัว
วินแอมป์
หัวหน้าห้องประจำชั้นเรียนของเมล์และบลอค และได้กลายเป็นเพื่อนคนแรกของเมล์ในเมืองกรุงอีกด้วย เธอเป็นคนมีนิสัยขี้กลัว ชอบวิตกจริตกับสายตาของคนรอบข้าง แต่จะกลายเป็นคนละคนเมื่อได้ทานของที่มีแอลกอฮอล์เข้าไป
ครูเมย์
ครูประจำชั้นของเมล์และบลอค เป็นผู้หญิงที่มีจิตใจดี มีจิตวิญญาณของความเป็นครูสูงและเข้ากับเด็กได้ง่าย คอยช่วยแก้ไขสถานการณ์ร้ายๆของเมล์ได้ตลอด และดูเหมือนว่าบลอคจะมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งกับเธออยู่ด้วย เธอเป็นตัวละครที่มีความเกี่ยวโยงมาจากการ์ตูนเรื่องก่อนของผู้เขียน Imome ที่ชื่อ 3J.Show!
อ.สิงหา
ครูใหญ่ประจำโรงเรียน Wallaya Academy เขาเป็นคนนิสัยปากร้ายแต่ใจดี และมักจะต้องปวดหัวในการรับใช้ ผอ.เอพริวอยู่เสมอ
ผอ.เอพริว
ผู้อำนวยการประจำโรงเรียน Wallaya Academy มีนิสัยชอบเอาแต่ใจตัวเอง และมักทำอะไรแบบไม่แคร์ใครเสมอ รวมไปถึงการรับเด็กประถมอย่างเมล์มาเรียนในชั้นมัธยมนี้ด้วยเช่นกัน เธอกับบลอคมีความสัมพันธ์แบบย่า-หลาน และทั้งคู่ดูเหมือนเคยมีความบาดหมางบางอย่างอยู่
ครูกันย์
ครูโรงเรียนประถมในหมู่บ้านที่เมล์จากมา มีนิสัยชอบแกล้งเด็กและดูพึ่งพาไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แต่จริงๆแล้วเป็นครูที่ดีและคอยเอาใจใส่เด็กอยู่เสมอ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  เรื่องย่อและข้อมูลผู้เขียน เก็บถาวร 2011-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ไทย)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* blog ของ Imome เก็บถาวร 2011-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ไทย)
* แนะนำการ์ตูนเมลบ็อกซ์นัมเบอร์ไฟฟ์ เก็บถาวร 2009-01-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ไทย)