recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ข้าวอบหม้อดิน** (จีน: 煲仔飯; ยฺหวิดเพ็ง: *bou1 zai2 faan6*) เป็นอาหารแบบดั้งเดิมของชาวจีนที่กินกันอย่างแพร่หลายในทางตอนใต้ โดยเฉพาะในมณฑลกวางตุ้ง และชุมชนชาวจีนกวางตุ้งในมาเลเซีย, อินโดนีเซีย, สิงคโปร์ และไทย

ส่วนผสม
-------

ส่วนผสมหลัก ได้แก่ ข้าว, เนื้อสัตว์อย่างเนื้อไก่หรือเนื้อสุกสำเร็จ (เช่น เนื้อเป็ดย่าง, กุนเชียงหั่นเป็นแว่น ๆ) และผัก อาจเติมส่วนผสมอื่น เช่น เห็ดหอม, แปะก๊วย, เผือก และเครื่องปรุงรส เช่น ซอสถั่วเหลือง, ซอสหอยนางรม, เกลือ และพริกไทย

การปรุงและอุปกรณ์
-----------------

เริ่มจากการนำข้าวแช่น้ำไว้ล่วงหน้า หรือในบางกรณีอาจใช้ข้าวสวย จากนั้นนำหม้อดินขึ้นเตาและราดด้วยน้ำมันเล็กน้อยให้พอทั่วหรือผัดกับเห็ดหอมให้สุก ใส่ส่วนผสมที่เหลือคือ ข้าว, เนื้อ และกุนเชียงลงในหม้อ ใส่น้ำ ปิดฝา และรอจนข้าวสุก ปรุงรสข้าวด้วยซอสถั่วเหลืองและซอสหอยนางรม

ข้าวอบหม้อดินของจีนคล้ายกับในข้าวอบในประเทศต่าง ๆ เช่น *ทลซดบีบิมบับ* ในเกาหลี, *แทฮ์ดีก* ในอิหร่าน หรือ *ปาเอยา* ในสเปน

โดยทั่วไปจะเสิร์ฟพร้อมเนื้อไก่ กุนเชียง และผักกาดตามภูมิภาค แต่ร้านอาหารส่วนใหญ่มักเสนอส่วนผสมอาหารที่มีตัวเลือกของเนื้อมากกว่านี้ เช่น เนื้อเป็ดย่าง, ปูอัด, เนื้อกุ้งสด การปรุงข้าวอบหม้อดินในแบบดั้งเดิมจะทําบนเตาถ่านเพื่อให้ข้าวอบมีความหอมมากขึ้น โดยมักอบจนส่วนล่างของข้าวแห้งกรอบติดก้นหม้อ ร้านอาหารบางแห่งเสิร์ฟพร้อมการราดซีอิ๊วดำ และบางครั้งใส่ปลาเค็มแห้งเพื่อเพิ่มความหอม

ข้าวอบหม้อดินในภาษากวางตุ้ง
เนื่องจากระยะเวลาการเตรียมที่นานและการปรุงอย่างช้า ๆ ในหม้อดิน การสั่งข้าวอบหม้อดินในร้านอาหาร ลูกค้าอาจต้องรอเป็นระยะเวลาหนึ่งก่อนที่ข้าวอบจะพร้อมเสิร์ฟ โดยทั่วไปคือ 15–30 นาที

ระเบียงภาพ
----------

* ข้าวอบไก่หม้อดินที่พบได้ทั่วไปในมณฑลกวางตุ้งและฮ่องกงของจีนข้าวอบไก่หม้อดินที่พบได้ทั่วไปในมณฑลกวางตุ้งและฮ่องกงของจีน
* ข้าวอบหม้อดินกับเนื้อหมูรมควัน ที่คลุกซอสถั่วเหลืองแล้วข้าวอบหม้อดินกับเนื้อหมูรมควัน ที่คลุกซอสถั่วเหลืองแล้ว
* ก้นหม้อมักแห้งและไหม้ เพื่อให้ได้ความหอมและความกรอบของข้าวก้นหม้อมักแห้งและไหม้ เพื่อให้ได้ความหอมและความกรอบของข้าว
* ข้าวอบหม้อดินกับปลาหลดข้าวอบหม้อดินกับปลาหลด
* ข้าวอบหม้อดินอย่างง่ายข้าวอบหม้อดินอย่างง่าย
* ข้าวอบไก่หม้อดินราดด้วยซีอิ๊วดำ (ซีอิ๊วหวาน)ข้าวอบไก่หม้อดินราดด้วยซีอิ๊วดำ (ซีอิ๊วหวาน)
* ข้าวอบหม้อดินที่ไทเปข้าวอบหม้อดินที่ไทเป

ดูเพิ่ม
-------

* การอบหม้อดิน
* ซาโปตาฮู
* รายชื่ออาหารจากข้าว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tay, Priscilla (31 March 2021). "Claypot Rice Stalls In Singapore Including Halal And Michelin Bib Gourmand Claypot Rice". *EatBook.sg - Singapore Food Guide And Review Site*. สืบค้นเมื่อ 16 June 2022.
2. 1 2 3  วิธีทำ "ข้าวอบหม้อดิน" เมนูอาหารจีนทำง่าย ฟินได้ทั้งครอบครัว. Wongnai, 4 ตุลาคม 2560.
3. ↑  "Clay Pot Rice, A Traditional Delicacy". cultural-china.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 December 2013. สืบค้นเมื่อ 29 December 2013.
4. ↑  Robert Sietsema. "A-Wah Serves Up Pot in Chinatown". *The Village Voice*.`{{cite news}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
5. ↑  Susan Jung. "How to cook clay pot rice – a classic Cantonese comfort food and winter warmer". *South China Morning Post*.`{{cite news}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
**วัดพรประภานิมิต** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยใหญ่ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี

วัดพรประภานิมิต หรือชาวบ้านเรียกว่า **วัดเขาดินเทวานิมิต** เป็นวัดที่เกิดจากความคิดริเริ่มของอาจารย์โสตถ์ พระลูกวัดเทพบุตร ที่ได้ฝันว่ามีเทวดามาบอกให้ช่วยสร้างวัดบนเขา จึงได้เริ่มดำเนินการก่อสร้างวัดบนที่ดินบนเขาที่ขณะนั้นยังเป็นเพียงที่พักสงฆ์ ต่อมาพระครูวินัยธรชัยวัตร อาภาธโร เจ้าอาวาสวัดเทพบุตร ที่ได้รับมอบหมายจากพระครูวิจิตรธรรมสาร เจ้าคณะอำเภอบางละมุง ให้ดำเนินการจัดตั้งวัด จนประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2562 ประกาศชื่อวัดว่า "วัดพรประภานิมิตร" พื่อให้สอดคล้องกับนามสกุลของผู้บริจาคที่ดินคือตระกูลพรประภา

จุดเด่นของวัด คือ อุโบสถสีขาวเป็นการสร้างและทาสีตามแนวทางครูบาอาจารย์ที่นับถือ คือ หลวงพ่อฤาษีลิงดำ อุโบสถยาว 25 เมตร กว้าง 11 เมตร ภายในที่ตกแต่งด้วยกระจกแก้วประดับคริสตัล พื้นไม้ ภายในประดิษฐานพระประธาน องค์ใหญ่มีนามว่า *พระธเนศองค์ปฐม ปรางค์จักรพรรดิ์* หรือเรียกอีกชื่อว่า *ปรางค์พระนิพพาน* เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่อง และมีพระพุทธรูปองค์เล็กที่ทรงเครื่องกษัตริย์รอบหน้าต่างอีกจำนวน 28 พระองค์ ส่วนบานหน้าต่างจะมีพระการวาดภาพพระพุทธรูปปรางค์พระพุทธเจ้าครั้งอยู่บนโลกมนุษย์ ซึ่งเป็นการจำลองของโลกมนุษย์และวิสูตรธิเทพ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพรประภานิมิต". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "เปิดวาร์ป! วัดสวยเมืองพัทยา "วัดพรประภานิมิต" อุโบสถสีขาวประดิษฐานพระประธานเคลือบแก้วคริสตัล". ผู้จัดการออนไลน์.
**แกรี ริชาร์ด เบลีย์**  (อังกฤษ: Gary Richard Bailey; เกิด 9 สิงหาคม 1958) เป็นอดีตนักฟุตบอลที่ลงเล่นเกือบ 300 นัดในฟุตบอลลีก ในฐานะผู้รักษาประตูให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเกิดในอิปสวิช ซัฟโฟล์ค เขาเติบโตในแอฟริกาใต้ แต่ลงเล่นให้ทีมชาติอังกฤษ 2 นัด

เริ่มต้นอาชีพ
-------------

แม้จะเกิดในอังกฤษ แต่เบลีย์เติบโตในแอฟริกาใต้และเริ่มต้นอาชีพของเขากับสโมสรฟุตบอล Wits University ในโจฮันเนสเบิร์ก ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1970 เบลีย์จ่ายค่าเดินทางของตัวเองเพื่อเดินทางไปแมนเชสเตอร์เพื่อทดสอบฝีเท้ากับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เขาลงประเดิมสนามให้ยูไนเต็ดเจอกับอิปสวิชทาวน์ (ซึ่งพ่อของเขา รอย เบลีย์ เคยเล่นให้ และเป็นบ้านเกิดของเขาด้วย) เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1978 เขาลงเล่นให้ปีศาจแดง 294 นัดระหว่างปี ค.ศ. 1978 ถึง ค.ศ. 1987

เขากลายเป็นผู้รักษาประตูมือหนึ่งของยูไนเต็ดในช่วงปลายทศวรรษ 1970 หลังจากการออกจากสโมสรของอเล็กซ์ สเต็ปนีย์ ผู้รักษาประตูมือหนึ่งของสโมสรคนก่อน เขาได้รับการยกย่องให้เป็น 1 ในผู้รักษาประตูที่ดีที่สุดในอังกฤษในช่วงต้นถึงกลางทศวรรษที่ 1980 ในช่วงเวลาที่เขาอยู่กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เบลีย์คว้าแชมป์เอฟเอคัพและเหรียญรางวัลในปี ค.ศ. 1983 และ ค.ศ. 1985 เขาเล่นภายใต้ผู้จัดการทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 3 คน; เดฟ เซกซ์ตัน, รอน แอตกินสัน, อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน

ยุติอาชีพ
---------

เขาอยู่กับทีมปีศาจแดงจนถึงปี ค.ศ. 1987 จึงได้แขวนถุงมือแต่ก็เปลี่ยนใจกลับมาเล่นอีกครั้งพร้อมกับย้ายกลับมาเล่นที่แอฟริกาใต้อีกครั้งกับทีม ไกเซอร์ชีฟส์ แต่เล่นได้เพียง 3 ปีก็ประกาศแขวนถุงมืออย่างถาวรในปี ค.ศ. 1990 ขณะอายุเพียง 32 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Gary Bailey". *UK A–Z Transfers*. Neil Brown. สืบค้นเมื่อ 25 January 2010.
2. ↑  "Gary Bailey". Englandstats. สืบค้นเมื่อ 25 January 2010.
3. ↑  "Gary Bailey – Manchester United Player Profile & Stats". *mufcinfo.com*. สืบค้นเมื่อ 28 January 2021.
**วัดผาบ่องใต้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลผาบ่อง อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน ปัจจุบันมีพระครูอนุกูลศีลสังวร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

แต่เดิมบ้านผาบ่องตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเขื่อนน้ำล้น แต่ก่อนที่ตั้งเขื่อนน้ำล้นเป็นช่องผาเป็นทางลำน้ำ ชาวไทใหญ่เรียกช่องผาว่า *หว่อง* แล้วตั้งชื่อหมู่บ้านว่า *บ้านผาบ่อง* ภายหลังมีสามเณรผู้เฒ่าชาวรัฐฉานได้มาจำพรรษาอยู่ในถ้ำบนภูเขา มีอุบาสกนามว่า พะก่าหม่อง ได้เห็นท่านมาบิณฑบาตรเนื่องจากชราภาพมากแล้ว จึงบริจาคทรัพย์สร้างกุฏิให้ท่านที่เชิงเขา จนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2477 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 เมื่อ พ.ศ. 2530 วิหาร (จอง) หลังเก่าทรุดโทร เจ้าอาวาสและคณะศรัทธาจึงได้รื้อถอนและสร้างวิหารหลังใหม่ แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2533 และได้อัญเชิญพระพุทธรูปศิลปะสุโขทัย ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก 39 นิ้ว จากวัดปางหมู อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน มาประดิษฐานเป็นพระประธาน

ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2556 ได้บูรณะวิหารครั้งใหญ่ ครั้งนี้ได้หล่อพระพุทธรูปประธานองค์ใหม่ เป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสน (สิงห์ 1) ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก 59 นิ้ว และได้หล่อพระพุทธรูปศิลปะอู่ทอง ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก 39 นิ้ว ปัจจุบันวิหารจึงมีพระประธานอยู่ 3 องค์

วัดยังมีจองพาราที่แกะด้วยสังกะสีที่สวยสดงดงามอายุประมาณ 100 กว่าปี มีเจดีย์ศิลปะไทใหญ่ ตั้งอยู่บนถนนสาย 108 แม่ฮ่องสอน-เชียงใหม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดผาบ่องใต้". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  ธรรศ ศรีรัตนบัลล์. "พระพุทธรูปและตาแหน่งทางศาสนาในสังคมไทใหญ่" (PDF).
3. ↑  "วัดผาบ่องใต้". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-01-24. สืบค้นเมื่อ 2022-01-24.
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**อารามออคเซนเฮาเซิน** (เยอรมัน: *Reichsabtei Ochsenhausen*) เดิมเป็นแอบบีย์ของคณะเบเนดิกติน ตั้งอยู่ที่ออคเซนเฮาเซิน ไม่ไกลจากเมืองบิเบอร์ราค รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ทางไต้ของประเทศเยอรมนี

ประวัติ
-------

ตามตำนานที่มาของวัดกล่าวกันว่าในคริสต์ศตวรรษที่ 9 อ็ออคเซนเฮาเซินเป็นที่ตั้งของสำนักชีชื่อ "โฮเฮ็นฮูเซ็น" (Hohenhusen) ที่ถูกทิ้งร้างเมื่อมีการรุกรานจากฮังการีเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 10 ต่อมาขณะที่ชาวนากำลังไถนาอยู่คันไถก็ไปเกยหีบสมบัติที่แม่ชีฝังไว้ก่อนที่จะหลบหนีไป ผู้คนจึงได้ก่อสร้างอารามรงจุดที่พบสมบัติ อารามจึงได้สมญานามว่า "Ochsen" ซึ่งแปลว่าวัว

อารามได้รับการสถาปนาเมื่อปี ค.ศ. 1093 เดิมขึ้นอยู่กับอารามนักบุญเบลส แบล็กฟอเรสต์ แต่ต่อมาได้รับเลื่อนฐานะเป็นอิมพีเรียลแอบบีย์เมื่อปี ค.ศ. 1391 และในปี ค.ศ. 1495 ก็ได้เป็น "ดินแดนอิสระ" (Reichsfrei)

ในปี ค.ศ. 1803 อารามถูกปิดและเวนคืนไปเป็นของเจ้าชายฟรานซ จอร์จ เม็ตเตอร์นิค พระโอรสเจ้าชายฟรานซขายอารามให้กับอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์คในปี ค.ศ. 1825 แม้ว่าอารามจะถูกปิดไปชั่วระยะเวลาหนึ่งแต่ตัวโบสถ์และสิ่งก่อสร้างต่างๆ ยังอยู่พร้อมไม่ได้รับความเสียหายเท่าใดนัก มาในระหว่างปี ค.ศ. 1964 ถึงปี ค.ศ. 1984 รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์คก็บูรณปฏิสังขรณ์ตัวโบสถ์และสิ่งก่อสร้างที่เป็นของอาราม ตัวอารามเป็นสถาปัตยกรรมและศิลปกรรมแบบบาโรกซึ่งบางครั้งได้รับสมญานามว่า "สวรรค์ของบาโรก" (Himmelreich des Barocks) ในปัจจุบันส่วนหนึ่งของอารามเป็นที่ตั้งของสถาบันดนตรีสำหรับเยาวชนแห่งบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค และอารามในปัจจุบันมีฐานะเป็นโบสถ์ประจำเมืองที่เรียกว่า เซนต์จอร์จ

ดูเพิ่ม
-------

* คริสต์ศาสนสถาน
* สถาปัตยกรรมบาโรก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อารามออคเซนเฮาเซิน

* [  เว็บไซต์อารามของหมู่บ้านอ็อคเซ็นเฮาเซ็น] (ภาษาเยอรมัน)

รูปภาพ
------

* ช่องทางเดินกลางช่องทางเดินกลาง
* แท่นบูชาแห่งกางเขนหน้าแท่นบูชาเอกแท่นบูชาแห่งกางเขนหน้าแท่นบูชาเอก
* กางเขนเหนือแท่นบูชาแห่งกางเขนกางเขนเหนือแท่นบูชาแห่งกางเขน
* แท่นบูชาเอกการสวมมงกุฏของพระแม่มารีแท่นบูชาเอก  
การสวมมงกุฏของพระแม่มารี
* ออร์แกนออร์แกน
* แท่นเทศน์แท่นเทศน์
* ทูตสวรรค์แบกแท่นเทศน์ทูตสวรรค์แบกแท่นเทศน์
* แม่พระและพระกุมารแม่พระและพระกุมาร
* จิตรกรรมฝาผนังบนเพดานเหนือช่องทางเดินกลางจิตรกรรมฝาผนังบนเพดานเหนือช่องทางเดินกลาง
* ภาพเขียนการบูชา monstranceภาพเขียนการบูชา monstrance
**คางคกโพรงเม็กซิโก** (อังกฤษ: Mexican burrowing toad, Burrowing toad; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Rhinophrynus dorsalis*) เป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำชนิดหนึ่ง ในอันดับกบ (Anura)

จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Rhinophrynus* และวงศ์ Rhinophrynidae 

มีลำตัวกลมและแบนราบ ส่วนหัวหลิมและมีแผ่นหนังที่ปลายของส่วนหัว ตามีขนาดเล็ก ไม่มีแผ่นเยื่อแก้วหู สามารถอ้าปากเพื่อให้ส่วนปลายของลิ้นพลิกกลับและยืดออกมาได้อย่างสะดวกมาก สำหรับกินมดหรือปลวกเป็นอาหาร มีกระดูกสันหลังหน้ากระดูกก้นกบ 8 ปล้อง กระดูกสันหลังมีเซนทรัลเป็นแบบอย่างของโอพิสโธซีลัส กระดูกหัวไหล่เป็นแบบอย่างของอาร์กซิเฟอรัล ไม่มีกระดูกหน้าอก กระดูกแอสทรากาลัสและกระดูกแคลคาเนียมเชื่อมรวมกันเฉพาะตัวและส่วนปลาย ไม่มีกระดูกแทรกระหว่างกระดูกนิ้ว 2 ชิ้นสุดท้าย ลูกอ๊อดมีช่องปากยาวและแคบ ไม่มีจะงอยปากและไม่มีตุ่มฟันบริเวณปาก ช่องเปิดห้องเหงือกมี 2 ช่องอยู่ทางด้านข้างของลำตัว กินอาหารด้วยการกรองเข้าปาก

มีความยาวประมาณ 7.5–8.5 เซนติเมตร อาศัยโดยการขุดโพรงอยู่ในดิน โดยกินแมลงและแมงที่อยู่บนดินเป็นอาหาร ผสมพันธุ์ในแหล่งน้ำขังชั่วคราว โดยจะเป็นการผสมพันธุ์แบบหมู่เป็นกลุ่มก้อนจำนวนมาก โดยตัวผู้ส่งเสียงร้องเรียกตัวเมียขณะลอยตัวอยู่ในน้ำและกอดรัดตัวเมียบริเวณเอว ตัวเมียวางไข่เป็นจำนวนหลายพันฟอง ไข่ไม่ลอยเป็นแพที่ผิวน้ำแต่จะจมลงก้นบ่อ ลูกอ๊อดจะอยู่รวมกันเป็นกลุ่มตั้งแต่ 5-หลายร้อยตัว

พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ใต้สุดของรัฐเท็กซัสในสหรัฐอเมริกา จนถึงคอสตาริกา

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  หน้า 322-323, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* โดย วีรยุทธ์ เลาหะจินดา (พ.ศ. 2522) ISBN 978-616-556-016-0

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ คางคกโพรงเม็กซิโก ที่วิกิสปีชีส์
**แกรี แอนดรูว์ สตีเวนส์** (อังกฤษ: Gary Andrew Stevens; เกิด 30 มีนาคม ค.ศ. 1962) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษที่เล่นในฟุตบอลลีกให้กับไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน, ทอตนัมฮอตสเปอร์และพอร์ตสมัท เขาติดทีมชาติอังกฤษ 7 นัด

อาชีพนักฟุตบอล
--------------

สตีเวนส์เกิดที่ฮิลลิงดัน, มิดเดิลเซกซ์ และเข้าเรียนที่ Thurston Upper School ในซัฟฟอล์ก เขาเข้าร่วมทีมไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียนในปี ค.ศ. 1977 สตีเวนส์ลงเล่นนัดแรกเมื่ออายุ 17 ปีเมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1979 ในศึกดิวิชัน 
1 เกมที่ไบรท์ตันเปิดบ้านชนะอิปสวิชทาวน์ 2–0 เขาเป็นกองหลังสารพัดประโยชน์ที่สามารถเล่นในตำแหน่งมิดฟิลด์ได้ด้วย เขาลงเล่น 26 นัดในฤดูกาลแรก ยิงได้ 1 ประตู และกลายเป็นกองหลังตัวจริง

ในปี ค.ศ. 1983 ไบรตันซึ่งตกชั้นสู่ดิวิชัน 2 แล้วได้เล่นในเอฟเอคัพรอบชิงชนะเลิศเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของพวกเขา พวกเขาแพ้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 1-2 โดยเหลือเวลาปกติ 3 นาที สตีเวนส์ตีเสมอได้สำเร็จ แต่กอร์ดอน สมิธเพื่อนร่วมทีมพลาดโอกาสง่าย ๆ ที่จะชนะการแข่งขันเมื่อจบช่วงต่อเวลาพิเศษ ไบรตันแพ้รีเพลย์ 0-4 และสตีเวนส์ย้ายไปร่วมทีมทอตนัมฮอตสเปอร์ด้วยค่าตัวประมาณ 350,000 ปอนด์

สตีเวนส์เปิดตัวเกมแรกกับทอตนัมเมื่อเริ่มต้นฤดูกาล 1983-84 โดยพบกับอิปสวิชทาวน์อีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นฝ่ายแพ้ เขาเป็นผู้เล่นตัวจริงของทีมชุดใหญ่ในฤดูกาลนั้น ลงเล่นในลีก 40 นัด และยิงได้ 4 ประตู และเป็น 1 ในสมาชิกชุดที่คว้าแชมป์ยูฟ่าคัพ ปี 1984 โดยเขายิงจุดโทษช่วงดวลจุดโทษในเกมที่พบกับอันเดอร์เลชท์ในรอบชิงชนะเลิศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Gary Stevens". Englandstats. สืบค้นเมื่อ 18 November 2009.
2. 1 2  "Gary Stevens". *UK A–Z Transfers*. Neil Brown. สืบค้นเมื่อ 4 December 2009.
3. ↑  "About Gary Stevens". The Ball School. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 January 2010. สืบค้นเมื่อ 4 December 2009.
4. ↑  Jones, Stuart (21 May 1983). "Ringmasters of United can crack the whip over Brighton tumblers". *The Times*. p. 19.
5. 1 2  "Gary Stevens Brighton & Hove Albion FC". *Football Heroes*. Sporting Heroes Collections. สืบค้นเมื่อ 4 December 2009.
6. ↑  "Brighton & Hove Albion". *Football Club History Database*. Richard Rundle. สืบค้นเมื่อ 4 December 2009.
7. ↑  Jones, Stuart (23 May 1983). "United should turn Wembley tide". *The Times*. p. 21.
8. ↑  "Stevens goes to Spurs". *The Times*. 27 June 1983. p. 21.
9. ↑  "Gary Stevens Tottenham Hotspur FC". *Football Heroes*. Sporting Heroes Collections. สืบค้นเมื่อ 4 December 2009.
10. ↑  "UEFA Cup glory...25 years on!". Tottenham Hotspur F.C. 22 May 2009. สืบค้นเมื่อ 4 December 2009.
**ออกัสต์ บรุกส์แบงก์** (อังกฤษ: August Brooksbank) เกิดเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 เป็นพระโอรสคนแรกใน เจ้าหญิงยูเชนี และ แจ็ก บรุกส์แบงก์ พระนัดดาคนแรกใน เจ้าฟ้าชายแอนดรูว์ และ ซาราห์ ดัชเชสแห่งยอร์ก พระราชปนัดดาคนที่ 9 ใน สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร อยู่ในลำดับที่ 12 ในการสืบราชบัลลังก์สหราชอาณาจักรและเครือจักรภพ

และหลังจากที่ ออกัสต์ บรุกส์แบงก์ เกิดได้ไม่กี่วัน เจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งซัสเซกซ์ ซึ่งมีศักดิ์เป็นพระมาตุลา (ลุงฝ่ายแม่) ได้ประกาศว่า เมแกน ดัชเชสแห่งซัสเซกซ์ ทรงพระครรภ์ที่ 2 และหากดัชเชสมีพระประสูติกาลพระบุตรพระองค์ที่ 2 ออกัส จะได้เลื่อนเป็นอันดับที่ 12 ในการสืบราชบัลลังก์
หลังจากนั้น เจ้าหญิงเบียทริซ ซึ่งมีศักดิ์เป็นพระมาตุจฉา (ป้าฝ่ายแม่) ทรงพระครรภ์และจะมีพระประสูติกาลในฤดูใบไม้ร่วงปีเดียวกัน จะมีผลให้ออกัส จะได้เลื่อนเป็นลำดับที่ 13 ในการสืบราชบัลลังก์

อ้างอิง
-------

* Princess Eugenie and Jack Brooksbank reveal name and photo of newborn son
* Princess Eugenie gives birth to baby boy
* Announcement of the birth of Princess Eugenie and Mr Jack Brooksbank’s first baby
* Princess Eugenie and Jack Brooksbank reveal name and photo of newborn son


| ก่อนหน้า |  | ออกัสต์ บรุกส์แบงก์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **เจ้าหญิงยูเชนี** |  | **ผู้สืบราชสันตติวงศ์ของสหราชอาณาจักรลำดับที่ 12**  |  | **เออร์เนสต์ บรุกส์แบงก์** |
***ฟลาเกลีย*** (ญี่ปุ่น: フラグリア; โรมาจิ: *Furaguria*) เป็นโครงการสื่อผสมญี่ปุ่น สร้างสรรค์โดยมาโดกะ ทากาโดโนะ ละครเพลงชื่อเรื่องว่า *ฟลาเกลีย เดอะมิวสิคัล: ยูกิเตะ คาเอริชิ โมโนงาตาริ* จะเปิดแสดงตั้งแต่วันที่ 3-9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 ที่โถงของนิปปงเซเน็งคังในกรุงโตเกียว ซีรีส์อนิเมะ 6 ตอนผลิตโดยสตูดิโอไกนาชื่อเรื่องว่า *ฟลาเกลีย: นัตสึยาซูมิ โนะ โมโนงาตาริ* เริ่มออกอากาศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566

ตัวละคร
-------

Yuku
ให้เสียงโดย: Yoonhak
Adel
ให้เสียงโดย: Yoshikuni Dōchin
Tagi
ให้เสียงโดย: Mark Ishii
Ren
ให้เสียงโดย: Junya Enoki
Mel
ให้เสียงโดย: Takeo Ōtsuka
Kanchi
ให้เสียงโดย: Seiichiro Yamashita
Tetsu
ให้เสียงโดย: Yōhei Azakami
Silver
ให้เสียงโดย: Shun'ichi Toki
Rabu
ให้เสียงโดย: Yoshitaka Yamaya
Nitta
ให้เสียงโดย: Eiji Takeuchi
Mythril
ให้เสียงโดย: Katsunori Okai
Hasshu
ให้เสียงโดย: Kensuke Nishi
Marie
ให้เสียงโดย: Takuya Masumoto
Jango
ให้เสียงโดย: Takugo Iwakawa
Iko
ให้เสียงโดย: Hiromi Igarashi

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Flaglia Anime, Musical Project Announced". Anime News Network. October 25, 2022. สืบค้นเมื่อ November 11, 2022.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  Hodgkins, Crystalyn (November 25, 2022). "Flaglia Anime Reveals 13 More Cast Members". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ November 25, 2022.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ทวิตเตอร์ทางการของโครงการ (ญี่ปุ่น)
* *ฟลาเกลีย* (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**วัดชัยมังคลาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพืชอุดม อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่วัด 10 ไร่ พื้นที่วัด เป็นที่ราบ อยู่ริมคลองน้ำท่วมในฤดูฝนน้ำหลากมาก ทิศตะวันตกติดต่อกับคลองสิบสอง

วัดชัยมังคลารามตั้งเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2448 เจ้าของที่ดินเดิมเป็นชาวคริสต์ ชาวบ้านได้บริจาคทรัพย์ร่วมใจกันซื้อที่ดินดังกล่าวแล้วสร้างวัดขึ้นมาถือว่าเป็นชัยมงคลที่ดี จึงได้ขนานนามว่า "วัดชัยมังคลาราม" ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดการเรียนการสอนโรงเรียนแผนกธรรมทุกปี นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาล พร้อมกับบ้านพักครูตั้งอยู่ในที่ดินของวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2476 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2477 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2543

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ (หลักแรก) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 ลักษณะทรงไทยแบบโรงนา กว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ศาลาประชาคม รั้วกำแพงรอบวัด วัดชัยมังคลารามมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปปางมารวิชัย และมีอยู่ที่ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ (หลังใหม่)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดชัยมงคลาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 588. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**อองจี** (พม่า: အောင်ကြည်; เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2489) เป็นนักการเมืองและทหารผ่านศึกชาวพม่า ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการป้องกันและปราบปราบการทุจริตของพม่า ตั้งแต่วันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ก่อนหน้านี้เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสารสนเทศตั้งแต่วันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2555 จนถึงวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2557, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสวัสดิการสังคมตั้งแต่วันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2554 จนถึงวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2555 และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานตั้งแต่วันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2550 จนถึงวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2555 โดยได้รับการแต่งตั้งโดยสภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐ

งานทหาร
-------

อองจีจบการศึกษาโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 40 และได้รับตำแหน่งพลตรีในกองทัพพม่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  Myo Min Htet, Sithu and Chan Wai Soe (24 November 2017). "Union Parliament approves formation of new anti-corruption commission". *Eleven Myanmar*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-11-24. สืบค้นเมื่อ 2019-06-26.
2. ↑  State Peace and Development Council Order No 4/2007 เก็บถาวร 2012-08-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, New Light of Myanmar published in Thursday, October 25, 2007; retrieved 2007-11-21
3. ↑  Myanmar appoints Suu Kyi 'liaison', Al Jazeera; retrieved 2007-11-19
4. ↑  Decoding Aung San Suu Kyi's statement, *The Irrawaddy*; retrieved 2007-11-19.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Curriculum vitae
**วัดชัยสิทธิ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ป้าก อำเภอวังชิ้น จังหวัดแพร่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา

วัดชัยสิทธิ์ หรือ **วัดพระธาตุขวยปู** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2446 โดยมีพระครูนันตาเป็นผู้ริเริ่มก่อตั้งวัดขึ้น วัดประดิษฐานของพระธาตุขวยปู (คำว่า ขวยปู หรือขุยปู หมายถึง รูปู) เป็นพระธาตุมีอายุร่วมสมัยกับวัดพระสิงห์ และพระธาตุดอยสุเทพ จังหวัดเชียงใหม่ เล่ากันว่า จันทร์วงศ์ เป็นผู้ก่อสร้างและปฏิสังขรณ์พระธาตุขวยปู ตามตำนานเสลธาตุ ซึ่งเชื่อกันว่าสร้างตั้งแต่สมัยพระเจ้าอโศกมหาราช ที่ทรงสร้างพระเจดีย์ 84000 องค์ทั่วโลก ซึ่งพระธาตุขวยปูหรือพระมหาชินธาตุขวยปูก็เป็นหนึ่งในนั้น พระเจดีย์องค์แรกที่ถูกสร้างขึ้นในเมืองเววาทะภาษิต (เมืองลอง) จากนั้นพังลงมา องค์ที่สองได้สร้างครอบทับที่เดิมโดยพระมหาเถระวัดซางและนาตุ้ม แต่ก็พังลงมาเพราะฟ้าผ่า องค์ที่สามก็ถูกสร้างขึ้นทับองค์เดิมอีก โดยพระมหาเถระอินต๊ะแห่งวัดพระยืน ได้สร้างไว้ ก็ต้องพังลงมาจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและองค์ปัจจุบัน สร้างโดยพระครูญาณวิลาศ (ครูบานันตาติยา) โดยมีเจ้าบุญวาท์ยวงศ์มานิต เจ้านครลำปางเป็นผู้อุปถัมภ์ เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2443 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2446 โดยศิลปะขององค์พระมหาชินธาตุขวยปูเป็นแบบล้านนาผสมพม่า

ในตำนานกล่าวว่า ในสมัยเมื่อพระพุทธเจ้าทรงเสวยพระชาติเป็นพระโพธิสัตว์ ทรงกำเนิดเป็นปูนาใหญ่ สีเหลือง เรียกว่า *ปูคำ* ปูคำเลี้ยงดูแม่ที่แก่ชราอาศัยอยู่ในถ้ำกก บ้านแม่ป้าก ปูคำเป็นปูที่มีความกตัญญู คอยดูแลแม่ผู้แก่ชรา ปูคำได้บำเพ็ญ รักษาศีลภาวนา สั่งสมบารมีทาน อยู่ที่ถ้ำ จวบจนแม่เสียชีวิต ปูคำพระโพธิสัตว์ จึงได้ตัดสินใจที่จะเจาะรูเพื่อเดินทางออกจากถ้ำไปสั่งสมบารมีทาน ก่อนที่ปูคำจะเจาะรูออกจากถ้ำก็เกิดคิดถึงแม่ ถ้ำที่อยู่อาศัย จึงเจาะรูโพล่ขึ้นเป็นเนินพิเศษทางทิศตะวันออก ห่างจากถ้ำประมาณ 300 เมตร พร้อมตั้งจิตอธิฐานว่า ให้ที่แห่งนี้เป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงปรินิพพาน พระอโศกมหาราชแห่งอินเดีย ได้ส่งพระธรรมทูตมาเผยแพร่ศาสนาและได้นำพระบรมสารีริกธาตุ ไหล่ด้านซ้ายของพระพุทธเจ้ามาประดิษฐ์ไว้ในรูปู แล้วก่อเจดีย์ทับไว้ คือ พระธาตุขวยปู ในปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดชัยสิทธิ์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "แพร่...ตำนานแห่งเมืองรุ่งเรืองพระศาสนา".
3. ↑  "วัดพระธาตุขวยปู (วัดชัยสิทธิ์)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดชัยสิทธิ์**
**อินเดียเหนือ** เป็นคำกว้าง ๆ ที่ใช้เรียกภูมิภาคทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย ลักษณะสำคัญทางธรณีวิทยาคือที่ราบอินดัส-คงคา และเทือกเขาหิมาลัย ที่แบ่งภูมิภาคอินเดียเหนือออกจากที่ราบสูงทิเบตและเอเชียกลาง

คำว่า "อินเดียเหนือ" นั้นมีคำนิยามอยู่หลากหลาย เช่น กระทรวงมหาดไทย ระบุในคณะกรรมด้านเขตตอนเหนือ 
(Northern Zonal Council) ว่าประกอบด้วยเดลี, จัณฑีครห์, หรยาณา, หิมาจัลประเทศ, ชัมมูและกัศมีร์, ปัญจาบ และราชสถาน ในขณะที่กระทรวงวัฒนธรรม ระบุในเขตทางวัฒนธรรมของอินเดีย (Cultural Zones of India) ให้อินเดียเหนือมีความหมายรวมอุตตราขัณฑ์ แต่ไม่รวมเดลี ส่วน กรมสำรวจธรณีวิทยา เรียกรวมเดลีและอุตตรประเทศ แต่ไม่รวมราชสถาน และจัณฑีครห์ นอกจากนี้บางครั้งอาจรวมถึงพิหาร, คุชราต, มัธยประเทศ และ เบงกอลตะวันตก

อินเดียเหนือในอดีตเป็นศูนย์กลางของจักรวรรดิโมกุล, รัฐสุลต่านเดลี และอาณาจักรอินเดียของบริเตน เป็นภูมิภาคที่เต็มไปด้วยความหลากหลายทางวัฒนธรรม ตั้งแต่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาฮินดู ทั้ง โจตจรธม, หฤทวร, พาราณสี, อโยธยา, มฐุรา, อัลลอฮบาด, ไวศโนเทวี และปุศกร ไปจนถึงสารนาถ มหาโพธิวิหารแห่งพุทธคยา วัดเวฬุวันมหาวิหาร กุสินารา สถานที่สำคัญทางศาสนาพุทธ และหริมันทิรสาหิบ ศาสนสถานสูงสุดของศาสนาซิกข์

ภาษาราชการของรัฐและดินแดนสหภาพต่าง ๆ ในอินเดียเหนือ ได้แก่ ภาษาฮินดี, ภาษาอูรดู, ภาษาอังกฤษ และภาษาปัญจาบ

อ้างอิง
-------

1. 1 2
2. 1 2  "North Zone Cultural Centre". *www.culturenorthindia.com*. Ministry of Culture, Government of India. สืบค้นเมื่อ 25 March 2017.
3. 1 2  "Northern Region - Geological Survey of India". Geological Survey of India, MOI, Government of India. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-24. สืบค้นเมื่อ 2 May 2015.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑
12. ↑  "Report of the Commissioner for linguistic minorities: 50th report (July 2012 to June 2013)" (PDF). Commissioner for Linguistic Minorities, Ministry of Minority Affairs, Government of India. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-07-08. สืบค้นเมื่อ 21 October 2015.
**วัดช่างแต้ม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 95 ตารางวา โฉนดเลขที่ 3608 อาณาเขตทิศเหนือจดหมู่บ้าน ทิศใต้จดหมู่บ้าน ตะวันออกจดถนนพระปกเกล้า ทิศตะวันตกจดที่ธรณีสงฆ์ มีที่ดินธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 งาน 58 ตารางวา โฉนดเลขที่ 3608

วัดช่างแต้มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2038–2069 ในสมัยพระเจ้าติโลกราช เดิมชื่อ **วัดช่างต้อมแต้มกว้างท่าช้างพิงชัย** สร้างโดยกลุ่มจิตรกร (ภาษาเหนือเรียกว่า ช่างแต้ม) จึงเป็นที่มาของชื่อวัด

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา หลังคาซ้อนกัน 3 ชั้น หน้าบันลักษณะม้าต่างไหม แบ่งออกเป็นช่อง แต่ละช่องมีลวดลายพรรณพฤกษาและดอกไม้ประดับไว้ ซุ้มโขงล้านนามีลายปูนปั้นรูปหงส์ และพญานาคสองตนเกี่ยวพันกันเป็นซุ้ม ภายในวิหารประดิษฐานหมู่พระพุทธรูปปางมารวิชัย แต่ละองค์มีพระพักตร์ที่ไม่เหมือนกัน ด้านหลังพระประธานมีลายปูนปั้นซุ้มโขง และธรรมจักรสีทอง ตัดกับพื้นหลังสีแดง เบื้องหน้ามีสัตตภัณฑ์ (เชิงเทียน) ที่แกะสลักจากไม้เป็นรูปพญาครุฑ และพญานาคประดับด้วยกระจกหลากสี

เจดีย์ศิลปะพม่า ฐานด้านล่างเป็นสี่เหลี่ยม แต่ละมุมมีฉัตร ถัดขึ้นไปเป็นฐานย่อเก็จยกสูงรับกับชั้นมาลัยเถาแปดเหลี่ยมซ้อนกัน 6 ชั้น รับกับองค์ระฆังทรงกลมหุ้มด้วยแผ่นทองจังโก ส่วนยอดเป็นฉัตรสีทอง 7 ชั้น

อาคารเสนาสนะอื่น ได้แก่ กุฏิ 700 ปีศรีเมืองเชียงใหม่ 1 หลัง กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ หอระฆัง หอฉันโรงครัว ศาลาพักร้อน 1 หลัง ห้องน้ำ 3 หลัง

วัดมีพระพุทธรูปที่สำคัญ คือ *พระเจ้าแสนห่า* เชื่อมาแต่โบราณกาลว่า พระพุทธรูปฝนแสนห่าองค์นี้ มีพุทธานุภาพบันดาลให้ฝนตกต้องตามฤดูกาล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดช่างแต้ม! วัดที่สร้างโดยกลุ่มจิตรกรสมัยล้านนา". เชียงใหม่นิวส์.
2. ↑  "เชียงใหม่ฝนหนัก หลังทำพิธีบูชาเสาหลักเมือง-แห่พระพุทธรูปฝนแสนห่า". ไทยรัฐ.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดช่างแต้ม**
**อินูไก สึโยชิ** (4 มิถุนายน 1855 - 15 พฤษภาคม 1932) เป็นนักการเมืองชาวญี่ปุ่น รัฐมนตรี และนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1931 ถึงวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1932 ซึ่งเป็นวันที่เขาถูกลอบสังหาร อินูไกเป็นนายกรัฐมนตรีที่อายุมากที่สุดเป็นอันดับสองของญี่ปุ่นขณะดำรงตำแหน่ง ขณะที่เขาอายุ 76 ปีในวันที่เขาถูกลอบสังหาร รองจาก คันตาโร ซูซูกิ (อายุ 77)

ชีวิตในวัยเด็ก
--------------

อินูไกเกิดในตระกูลซามูไรใน แคว้นศักดินานิวาเสะ ในหมู่บ้าน Niwase จังหวัดบิเซ็ง (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเมือง โอกายามะ จังหวัดโอกายามะ) ซึ่งพ่อของเขาเคยเป็นข้าราชการท้องถิ่นและผู้พิพากษาภายใต้ รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ครอบครัวของเขาเป็นตระกูลสาขาของตระกูลอิตากูระ

ในปี ค.ศ. 1876 อินูไกเดินทางไปโตเกียวและสำเร็จการศึกษาจาก *Keio Gijuku* (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยเคโอ) ซึ่งเขาเชี่ยวชาญด้านภาษาจีน ในช่วงเริ่มต้นอาชีพ อินูไกทำงานเป็นนักข่าวให้กับ Yubin Hochi Shimbun (ปัจจุบันเป็นหนังสือพิมพ์กีฬาในเครือของหนังสือพิมพ์ *โยมิอูริ ชิมบุน*) และ Akita Sakigake Shimpo เขาไปแนวหน้ากับ กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น ในช่วง กบฏซัตสึมะ ในฐานะ นักข่าว

อาชีพทางการเมือง
----------------

โอกูมะ ชิเงโนบุ เชิญอินูไกให้ช่วยก่อตั้งพรรค Rikken Kaishinto ในปี ค.ศ. 1882 ซึ่งสนับสนุนการเมืองแบบเสรีนิยม คัดค้านการครอบงำรัฐบาลโดยบุคคลจากอดีตแคว้นศักดินา โชชู และ ซัตสึมะ และเรียกร้องให้มีระบอบรัฐธรรมนูญแบบอังกฤษภายใต้รัฐสภา

อินูไกได้รับเลือกเข้าสู่ สภานิติบัญญัติแห่งชาติ ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1890 และได้รับเลือกตั้งอีก 17 ครั้ง โดยดำรงตำแหน่งเดิมเป็นเวลา 42 ปีจนกระทั่งเสียชีวิต

ตำแหน่งรัฐมนตรีครั้งแรกของอินูไกคือดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในรัฐบาล โอกูมะ ชิเงโนบุ สมัยแรกในปี ค.ศ. 1898 ต่อจาก โอซากิ ยูกิโอะ ซึ่งถูกบังคับให้ลาออกเนื่องจากการกล่าวสุนทรพจน์ในสภานิติบัญญัติโดยถูกกล่าวหาว่าสนับสนุน สาธารณรัฐนิยม อย่างไรก็ตาม การลาออกของ โอซากิ ไม่ได้ยุติวิกฤติ แต่จบลงด้วยการล่มสลายของรัฐบาล โอกูมะ ดังนั้นการดำรงตำแหน่งของอินูไกจึงกินเวลาเพียง 11 วันเท่านั้น อินูไกเป็นผู้นำในพรรคการเมืองที่สืบทอดต่อจาก Rikken Kaishinto คือ *Shimpoto*, *Kenseito* และ *Rikken Kokuminto* ซึ่งในที่สุดก็สามารถโค่นล้มรัฐบาลของ คัตสึระ ทาโร ในปี ค.ศ. 1913 ในช่วงเวลานี้การเมืองของเขาเริ่มอนุรักษ์นิยมมากขึ้นและเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคลสำคัญของ ขบวนการแพนเอเชีย และ ขบวนการชาตินิยมเช่น โทยามะ มิตสึรุ เขายังเป็นผู้สนับสนุนขบวนการสาธารณรัฐจีนอย่างเข้มแข็ง โดยไปเยือนจีนในปี ค.ศ. 1907 และต่อมาได้ให้ความช่วยเหลือ ซุน ยัตเซ็น ในช่วง การปฏิวัติซินไฮ่ ในปี ค.ศ. 1911 ซึ่งโค่นล้ม ราชวงศ์ชิง ภายหลังเขาช่วยซุนเมื่อซุนต้องหนีไปญี่ปุ่นหลังจากพยายามโค่นล้ม ยฺเหวียน ชื่อไข่ แต่ล้มเหลว อินูไกมีความเคารพอย่างลึกซึ้งต่อวัฒนธรรมจีน และรู้สึกว่าความร่วมมือระหว่างจีนกับญี่ปุ่นเป็นรากฐานที่สำคัญของความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในเอเชีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kobayashi, Tadashi (2009). *Inukai Tsuyoshi : tōha ni junzezu, kokka ni junzu* (Shohan ed.). Mineruva Shobō. p. 1. ISBN 978-4-623-05506-7. OCLC 424555947.
2. ↑  Ozaki, *Autobiography,* pp. 177–184.
3. ↑  Lee. Sun Yat Sen. Page 64
**วัดช้างค้ำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวังตาล อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่

วัดช้างค้ำ หรือ **วัดการโถม** สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้ามังรายมหาราชยังครองเวียงกุมกามอยู่ ราว พ.ศ. 1831 มีพระเถระชาวลังกาจำนวน 5 รูป ซึ่งนำโดยพระมหากัสสปะ ได้จารึกมาจากกรุงสุโขทัยขึ้นไปจนถึงเวียงกุมกามบำเพ็ญสมณธรรมอยู่ที่ต้นมะเดื่อใหญ่ เมื่อพระเจ้ามังรายมหาราชทรงทราบ จึงได้เสด็จไปนมัสการพระเถระ แล้วทรงสนทนาธรรมกับพระมหาเถระ พระมหาเถระเจ้าได้ถวายพระธรรมเทศนาเรื่อง *ปัฏฐังคุลีชาดก* ที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับการต่อพระหัตถ์พระพุทธรูป พระเจ้ามังรายได้สดับฟังก็เกิดความเลื่อมใสศรัทธาเป็นอย่างมากจึงโปรดให้สร้างพระอารามถวายแก่พระเถระ และยังหล่อพระพุทธรูปสำริดขึ้น 5 องค์ เป็นพระนั่ง 3 องค์และพระยืน 2 องค์ โดยมีองค์หนึ่งสูงใหญ่เท่าพระองค์จริงของพระเจ้ามังรายมหาราช ปัจจุบันเหลือพระพุทธรูปองค์นั่ง 1 องค์ ซึ่งเป็นพระประธาน ส่วนพระพุทธรูปยืน 1 องค์ ปัจจุบันยังประดิษฐานอยู่ในมณฑปวัดพระเจ้ามังราย (วัดกาละคอด หรือ วัดคานคอด)

ต่อมาพระเจ้ามังรายมหาราช ทรงโปรดให้ตั้งชื่อพระวิหารตามชื่อของช่างไม้คนโปรดว่า *วิหารกานโถม* ซึ่งปัจจุบัน เหลือเพียงซากของวิหารที่หันหน้าลงสู่ทิศตะวันตกของแม่น้ำปิงสายเก่า และเมื่อ พ.ศ. 1834 พระองค์โปรดให้สร้างพระเจดีย์ ฐานกว้าง 6 วาสูง 9 วา ทำซุ้งคูหาทั้งสี่ด้าน เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป 2 ชั้น ชั้นล่างไว้พระพุทธรูปนั่ง 4 องค์ ชั้นบนไว้พระพุทธรูปยืน 1 องค์

กรมศิลปากรได้เข้ามาดำเนินงานขุดแต่งและบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2527 พบชุมชนโบราณบริเวณนี้ สันนิษฐานว่าอยู่ร่วมสมัยเดียวกับเมืองหริภุญไชย จากหลักฐานพระพิมพ์ ภาชนะดินเผา จารึกอักษรมอญ ฯลฯ วิหารของวัด หันหน้าไปทางทิศตะวันตก ซึ่งแตกต่างจากรูปแบบการก่อสร้างของวัดอื่น ๆ ในเขตเวียงกุมกาม ที่ส่วนใหญ่หันหน้าไปทางทิศตะวันออกตามคติการก่อสร้างเดิม และวัดที่สร้างให้หันหน้าไปทางทิศเหนือเข้าสู่แม่น้ำปิง ที่เคยไหลผ่านในแนวทิศเหนือตัวเวียง จึงคาดว่าน่าจะเป็นวัดที่สร้างหรือซ่อมบูรณะในระยะหลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกานโถม วัดเก่าแก่ของเวียงกุมกาม". เชียงใหม่นิวส์.
2. ↑  "วัดช้างค้ำ (วัดกานโถม)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดช้างค้ำ**
**วัดชีสุขเกษม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีนในตำบลพิหารแดง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินทั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 2 งาน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 5 ไร่

วัดชีสุขเกษม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2324 มีตำนานเล่าสืบกันมาว่า มีผู้มีจิตศรัทธาจากจังหวัดชัยนาท มีศรัทธาจะสร้างวัดไว้ในพระพุทธศาสนา จึงได้แกะสลักไม้จันทน์เป็นรูปแม่ชีอธิษฐานว่า ถ้ารูปแม่ชีลอยน้ำไปอยู่ ณ ที่ใดจะสร้างวัดชีที่นั่น แล้วลอยน้ำในแม่น้ำท่าจีนมาติดอยู่ที่บริเวณหน้าวัดในปัจจุบัน จึงได้ทั้งวัดขึ้นและตั้งชื่อว่า **วัดชี** ต่อมาภายหลังจากเพิ่มเติมคำว่า สุขเกษม จึงมีชื่อวัดว่า "วัดชีสุขเกษม" จนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ประดิษฐานพระพุทธรูปเก่าแก่ เนื้อหิวเขียว อายุกว่าพันปี ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยทวารวดี และถูกขุดพบในบริเวณวัดนี้ ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 15 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นอาคารไม้สัก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง ด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ เจดีย์ทรงระฆังครอบ สร้างขึ้นในสร้างสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย

บริเวณวัดเป็นแหล่งโบราณคดี ได้พบซากเตาเผาภาชนะและเศษภาชนะดินเผาเนื้อแกร่งเผาด้วยอุณหภูมิสูง แบบต่าง ๆ คือ หม้อปากผาย ไหขนาดใหญ่ ไหรูปเท้าช้าง ลวดลายเป็นลายขุดนูน และลายขุดลึก สันนิษฐานว่าในบริเวณวัดน่าจะมีแหล่งเตาเผาอย่างแน่นอน

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระนิล
* พระอ่อน
* พระพรัม
* ครูสุวรรณเขมคุณ
* พระครูวินัยธร ชิตวิชัย ฌานวโร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดชีสุขเกษม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดชีสุขเกษม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "แหล่งโบราณคดีวัดชีสุขเกษม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดชีสุขเกษม". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดชีสุขเกษม**
**วัดช่องแสมสาร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแสมสาร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี

วัดช่องแสมสารตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2473 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2494

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์เก่าบนเขาวิหารอายุกว่า 300 ปี วิหารหลวงพ่อดำซึ่งทำพิธีเปิดเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังและมีภาพปูนปั้นเรื่องราวพุทธประวัติ

ปูชนียวัตถุและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญ ได้แก่ *พระสัมพุทธมหามุนีศรีคุณาศุภนิมิต* มีความหมายว่า เป็นพระที่เกิดจากความฝันดี หรือ *หลวงพ่อดำ* ผู้นับถือมักมาบนบานขานกล่าวให้ประสบความสำเร็จในเรื่องการสอบเข้าเรียน และการประกอบธุรกิจการค้าต่าง ๆ หลวงพ่อดำมีพุทธลักษณะเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิสูง 5 เมตร มีรูปใบหน้าอิ่มเอิบ พระบรมสารีริกธาตุจากประเทศศรีลังกา พระพุทธรูปท้าวมหาพรหมปางสวัสดี องค์ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออก ขนาดความสูง 7.80 เมตร หน้าตักกว้าง 4.99 เมตร และประชาชนมักมาลอดอุโบสถพระราหู

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดชลบุรี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "บุญใหญ่วัดช่องแสมสาร จ.ชลบุรี บูรณะวิหาร "หลวงพ่อดำ" ศักดิ์สิทธิ์". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "วัดช่องแสมสาร".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดช่องแสมสาร**
**วัดชัยศรีภูมิ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดชัยศรีภูมิ์สร้างขึ้นราว พ.ศ. 1985–2000 สมัยพญามังรายเริ่มสร้างเมืองเชียงใหม่ มีทหารชื่อพันตำเกินเป็นประธานสร้างจึงเรียกว่า **วัดพันตำเกิน** หรือ **วัดปันต๋าเกิ๋น** เหตุทีเรียกว่าวัดชัยศรีภูมิ์ หรือ **วัดศรีภูมิ์** เพราะตั้งอยู่ใกล้แจ้งศรีภูมิ สาเหตุที่สร้างวัด เพื่อเป็นศรีเมืองเชียงใหม่ ตามทักษาเมืองจาตุรงคทิศ ต่อมาอีกสองร้อยกว่าปี ในปี จ.ศ. 840 หรือ พ.ศ. 2022 ในสมัยพระเจ้าติโลกราชยังพบว่า วัดชัยศรีภูมิ์ มีชื่อปรากฏว่า **วัดอโสการาม** เป็นที่ประดิษฐานพระไม้แก่นจันทน์ซึ่งมาถึงเชียงใหม่เป็นครั้งแรกและอยู่ได้ถึง 15 ปี เมื่อเชียงใหม่อยู่อยู่ภายใต้การปกครองของพม่าวัดอาจมีความทรุดโทรมลงไป และได้รับการบูรณะขึ้นมาใหม่เมื่อ พ.ศ. 2380 ในสมัยพระยาพุทธวงศ์

เสนาสนะและปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ วิหารไม้ทั้งหลังเรียกว่า วิหารพระเจ้าทันใจ กุฏิทั้ง 4 หลัง เป็นที่ประดิษฐานของพระไจยขี้เหมี้ยงหรือพระเจ้าแสนไจยและพระไม้แก่นจันทร์แดง พระประธานในอุโบสถ เป็นพระนอนปางไสยาสน์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* ครูบาราชครูเจ้า พ.ศ. 2398–2401
* ครูบาโสภา พ.ศ. 2402–2444
* ครูบาอภิวงศ์บุญมี พ.ศ. 2445–2479
* พระอุ่น
* พระตี๊บ (ทิพย์ ณ เชียงใหม่)
* พระนุ
* พระก้ำ
* พระบุญจู
* พระบุญชื่นและอธิการเล็ก พ.ศ. 2513–2516
* พระอธิการ สุชิน ปสันนจิตโต พ.ศ. 2518–2524
* พระอธิการคงทอง สุธัมโม พ.ศ. 2524–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดชัยศรีภูมิ์ (ปันต๋าเกิ๋น)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดชัยศรีภูมิ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดชัยศรีภูมิ์**
**วัดพรหมนิวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางนาค อำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส มีพื้นที่วัด 7 ไร่ 1 งาน 94 เศษ ส่วน 10 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูวิสิฐพรหมคุณ (สมชาย โชติวโร) เป็นเจ้าอาวาส

วัดพรหมนิวาสสร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 โดยหลวงพ่อสมุทจนทาโภ ดำเนินการระยะแรก หมื่นวิบูลย์ กำนันตำบล โคกเคียน เป็นผู้รวบรวมเงินซื้อที่ดินเพื่อสร้างวัด ในการขออนุญาตต่อทางราชการนั้น ได้มอบหมายให้นายพัฒน์ ชูชื่น ดำเนินการได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2517 ในนาม "วัดพรหมนิวาส" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2526 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 22 เมตร ยาว 35 เมตร

วัดพรหมนิวาสอยู่ล้อมรอบด้วยชุมชนมุสลิม มีไทยพุทธตรงข้ามวัด 5 ครอบครัว ในเหตุการณ์ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย คนร้ายได้ลอบวางระเบิดพระสงฆ์รวมถึงบุกวัดแล้วจุดไฟเผาศพ และยังฆ่าเด็กวัด แล้วเผากุฏิ ทำให้วัดเริ่มร้าง จนเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันได้รับคำสั่งจากเจ้าคณะปกครอง ให้มารักษาการและฟื้นฟูเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2548

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพรหมนิวาส". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดนราธิวาส". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "ชาวยะลาร่วมทำบุญแผ่กุศลให้พระถูกฆ่าที่จากไฟใต้ เผย 15 ปีมรณภาพ 21 รูป". ไทยรัฐ.
4. ↑  "วัดพรหมนิวาส". ศูนย์ข้อมูลกลางด้านศาสนา.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดชุ้ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองเก่า อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี

วัดชุ้งตั้งวัดเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2380 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526

อาคารเสนาสนะที่สำคํญ ได้แก่ อุโบสถที่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างมาแต่สมัยอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูน หันหน้าไปทางทิศตะวันออกมีบันไดทางขึ้น 2 ข้าง ผนังเจาะช่องหน้าต่าง ด้านละ 1 บาน ฐานพระอุโบสถแอ่นโค้งแบบท้องเรือ ฐานบัวลูกแก้วอกไก่ หลังคาเครื่องไม้ลดมุขสองชั้นไม่มีหน้าบัน รอบอุโบสถมีกำแพงแก้ว แต่ปัจจุบันพบเพียงร่องรอยแนวกำแพงแก้วด้านทิศตะวันออก ทิศตะวันตก และทิศใต้ เจดีย์ 2 องค์ องค์แรกอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของพระอุโบสถ เป็นเจดีย์รายย่อมุมไม้สิบสอง ลายฐานสิงห์ อีกองค์หนึ่งเป็นเจดีย์ทรงปรางกลีบบัว ฐานแปดเหลี่ยมด้านล่างเป็นฐานบัว เหนือขึ้นไปเป็นฐานสิงห์สลับกับฐานบัวคว่ำบัวหงาย ย่อมุมไม้ยี่สิบ ถัดไปจะเป็นซุ้มสี่ทิศ ภายในประดิษฐานพระยืน ด้านบนเป็นฐานบัวหงายสองชั้น และปรางค์กลีบขนุนเจ็ดชั้นจนถึงยอด

วัดชุ้งยังเป็นวัดที่มีชื่อเสียง ทางด้านเกจิอาจารย์ดังที่มีคนเคารพนับถือ คือพระครูสิทธิพิมล หรือหลวงพ่อจักษ์ จตฺตมโล ท่านทำตะกรุด เช่น ตะกรุดมหาจักรพรรตราธิราช สุดยอดตะกรุดดังของหลวงปู่ย้อย ตะกรุดโทน และตะกรุดโสฬสมงคล เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดสระบุรี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "พระอุโบสถ วัดชุ้ง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "เกจิดังวัดชุ้ง". มิวเซียมไทยแลนด์.
4. ↑  "หลวงพ่อจักษ์ วัดชุ้ง พระเกจิชื่อดังสระบุรี". ข่าวสด.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดชุ้ง**
**วัดป่าเหียง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่แรง อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ 5 ไร่ 2 งาน 15 ตารางวา

ตามประวัติกล่าวว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2420 ต่อมาปรักหักพังลง ครูบาธรรมปัญโญมาพบเห็นก็ทำการบูรณะวัดขึ้นอีก ต่อมาครูบาขัตติยะซึ่งเดินทางมาจากเมืองเชียงรุ้งได้มาทำการบูรณะวัดป่าเหียงอีกครั้ง อีกประวัติกล่าวว่า สร้างมาแล้ว 200 ปี โดย พญาอโศกราช มาสร้างอุโบสถไว้เพราะได้พบซากสลักหักพังพระพุทธรูป และพระพุทธรูปทองคำ 3 องค์ มีเถาวัลย์ปกคลุมอยู่ต่อมาครุบาธรรมปัญโญ มาพบเห็นก็ได้บูรณะขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2400

หอไตรได้รับประกาศในราชกิจจานุเบกษาการขึ้นทะเบียนตามพระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พ.ศ. 2504 เมื่อวันที่ 24 กรกฏาคม 2533 เล่ม 117 ตอนที่ 127

หอไตสร้างไว้กลางสระ เป็นศิลปะล้านนา สร้างด้วยไม้ทั้งหลัง หน้าบันและบานประตูแกะสลักอย่างสวยงาม มีระเบียงล้อมรอบบริเวณชายคาปีกนก มีการประดับตกแต่งด้วยไม้สลักเป็นลายเครือเถาและลายพรรณพฤกษาทาชาดปิดทองคันทวยหูช้าง ทำเป็นไม้แกะสลักเป็นลวดลายเครือเถาอย่างสวยงามส่วน หลังคาประดับด้วยช่อฟ้าใบระกาหางหงส์โดยทำเป็นไม้สลักปิดทองประดับกระจกสี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าเหียง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "หอพระไตรปิฎกวัดป่าเหียง". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดลำพูน. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-06. สืบค้นเมื่อ 2021-09-06.
3. ↑  "วัดป่าเหียง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดป่าเหียง**
**เจ้าชายลูอี แฟร์ดีนันท์ อ็อสคาร์ คริสทีอัน เจ้าชายแห่งปรัสเซีย** (เยอรมัน: *Louis Ferdinand Oskar Christian Prinz von Preußen*) หรือนิยมเรียกว่า **เจ้าชายลูอี แฟร์ดีนันท์ที่ 2** (*Louis Ferdinand II*) เป็นพระโอรสของเจ้าชายลูอี แฟร์ดีนันท์ เจ้าชายแห่งปรัสเซีย ทำให้มีศักดิ์เป็นพระราชปนัดดา(เหลน)ในจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี

พระประวัติ
----------

เจ้าชายลูอี แฟร์ดีนันท์แห่งปรัสเซีย ประสูติเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1944 เป็นพระโอรสใน เจ้าชายลูอี แฟร์ดีนันท์ เจ้าชายแห่งปรัสเซีย และ แกรนด์ดัชเชสคิรา คิริลลอฟนาแห่งรัสเซีย พระองค์เป็นพระนัดดาใน เจ้าชายวิลเฮล์ม มกุฎราชกุมารแห่งปรัสเซีย และเป็นพระราชปนัดดาใน จักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี โดยทรงมีพระนามลำลองในพระประยูรญาติว่า **ลูลู่** ในปี ค.ศ. 1967 อาสาเข้ารับราชการในกองทัพเยอรมันตะวันตก ( Bundeswehr ) โดยมีเป้าหมายเพื่อเป็นเจ้าหน้าที่สำรอง ในปี ค.ศ. 1972 ทรงเริ่มฝึกงานที่ธนาคารและยังคงรับราชการทางทหาร

เสกสมรส
-------

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เคาน์เตสโดนาทาแห่งแคชเทล-รูเดนฮุสเซน เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1975 โดยมีพระบุตร 2 พระองค์ดังนี้

1. เกออร์ค ฟรีดริช เจ้าชายแห่งปรัสเซีย
2. เจ้าหญิงเซซิลีแห่งปรัสเซีย

ต่อมาทั้ง 2 ทรงหย่าขาดจากการ พระชายาได้เสกสมรสใหม่กับ ดยุกฟรีดริช ออกัสแห่งโอลเดนบูร์ก ซึ่งพระสวามีใหม่ของอีตพระชายาของพระองค์ทรงเคยเป็นอดีตพระสวามีใน เจ้าหญิงมารี ซิซิลแห่งปรัสเซีย พระเชษฐภคินีในพระองค์นั่นเอง และพระองค์ไม่เสกสมรสใหม่

สิ้นพระชนม์
-----------

ในปี ค.ศ. 1977 พระองค์ทรงมีส่วนเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุร้ายแรงระหว่างการซ้อมรบทางทหารเมื่อพระองค์ทรงถูกตรึงระหว่างรถสองคัน แม้ว่าขาของพระองค์ด้วนจากอุบัติเหตุ ต่อมาหลายสัปดาห์พระองค์ทรงทรมานกับการบาดเจ็บและสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1977 ในเบรเมิน ขณะมีพระชันษา 32 ปี พระโอรสและพระธิดาของพระองค์นั้นได้ไปประทับอยู่กับ เจ้าชายลูอี แฟร์ดีนันท์ เจ้าชายแห่งปรัสเซีย พระบิดา และตำแหน่ง **เจ้าชายพระประมุชแห่งปรัสเซีย** จึงตกไปเป็นของพระโอรส คือ เจ้าชายกียอร์ก ฟรีดริช เจ้าชายแห่งปรัสเซีย เมื่อพระบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1994
**วัดช่างเหล็ก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน้อย ในตำบลช่างเหล็ก อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 27 ไร่ 60 ตารางวา

วัดช่างเหล็กตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2321 ตั้งชื่อตามตำบลที่มีเรื่องเล่าว่า ในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ขาดแคลนอาวุธไม่เพียงพอที่จะต่อสู้กับข้าศึก หากตีดาบในวังหลวงก็เกรงว่าพม่าจะล่วงรู้ จึงให้ทหารมาจ้างชาวบ้านที่มีอาชีพตีมีดนอกเมืองหลวงให้หันมาตีดาบแทน หมู่บ้านนี้จึงเรียกว่า *บ้านช่างเหล็ก* วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วราว พ.ศ. 2325 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 18 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตลอดมา มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ที่วัดนี้ด้วย โดยวัฒนธรรมอำเภอบางไทร สำนักงานวัฒนธรรมจ้งหวัดพระนครศรีอยุธยา

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.20 เมตร ยาว 13.80 เมตร ก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญกว้าง 23 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างด้วยไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 19 หลัง เป็นอาคารไม้ หอระฆัง หอสวดมนต์ อาคารเรียนพระปริยัติธรรมและฌาปนสถาน สำหรับปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ และพระบรมสารีริกธาตุ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดช่างเหล็ก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดช่างเหล็ก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดป้อมแก้ว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ด้านหน้าวัด คือตลาดแม่กลอง ด้านขวาของวัด มีทางรถไฟ สายแม่กลอง–ท่าฉลอม (มหาชัย) ผ่าน ด้านซ้ายของวัดติดกับคลองบางแก้ว

วัดป้อมแก้วเป็นวัดโบราณในคลองบางแก้ว เดิมชื่อ **วัดบางแก้ว** ไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นคนสร้าง ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2425 ได้ยุบวัดหลังป้อมซึ่งเป็นวัดร้าง แล้วใช้นามว่า "วัดป้อมแก้ว" ผู้สร้าง ผู้ทำการปฏิสังขรณ์จากวัดที่ชำรุดทรุดโทรมให้ดีขึ้น คือ อำแดงนิล ตั้งบ้านเรือนอยู่ในคลองบางแก้ว และอำแดงอูตั้งบ้านเรือนอยู่ในคลองแม่กลองกับพระอธิการเมฆบุตรของอำแดงนิล วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513

วัดมี *พระพุทธมงคลวิมลสิริประทานพร* ซึ่งเดิมเป็นพระประธานในอุโบสถวัดหลังป้อม ต่อมาวัดป้อมแก้วมีความประสงค์จะสร้างวิหารและปฏิสังขรณ์พระพุทธมงคลวิมลสิริประทานพร ในโอกาสฉลองสมุทรสงคราม อายุครบ 500 ปี พระพุทธมงคลวิมลสิริประทานพรสันนิษฐานว่ามีอายุกว่า 400 ปี นอกจากนั้นยังมี *หลวงพ่อแก่นจันทร์* ในอุโบสถ เป็นพระทรงเครื่องปางห้ามสมุทรเป็นของเก่าคู่มากับวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป้อมแก้ว". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "เร่งซ่อม พระพุทธรูปโบราณ400ปี ฉลองสมุทรสงคราม อายุครบ 500 ปี". มติชน.
3. ↑  "วัดป้อมแก้ว". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**วัดพนมหยาด** เป็นวัดในเมืองไพลิน จังหวัดไพลิน ประเทศกัมพูชา ตั้งอยู่บนเขาพนมหยาด

ตามตำนานเล่าว่าวัดสร้างโดยยายหยาดซึ่งเป็นชาวบ้านที่ปลูกบ้านอยู่บริเวณนี้ มีเทวดา (บารมี) เข้าฝันยายหยาดห้ามไม่ให้มาล่าสัตว์ที่เขาลูกนี้ รวมถึงบอกให้สร้างวัด รักษาศีล เมื่อตื่นมายายหยาดจึงชักชวนชาวบ้านร่วมสร้างวัด

วัดมีรูปแบบศิลปะพม่า มีพระพุทธรูปหินอ่อนสีขาวมีอักษรพม่า เจดีย์องค์สีทองสร้างโดยชาวกุลา ลักษณะศิลปะมอญ-พม่า มีจารึกเขียนไว้ที่ 4 มุมของเจดีย์องค์ใหญ่ และที่ทางเข้าออกเจดีย์องค์เล็ก เจดีย์องค์ใหญ่ได้ชำรุด ยอดเจดีย์หักจากการที่ทหารเวียดนามหักเอาเจดีย์ที่บรรจุเพชรพลอยข้างใน นำเอาออกไป เจดีย์ได้รับการบูรณะและทาสีทองใหม่หมดทั้งองค์

อุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีจิตรกรรมฝาผนังรูปพระเวสสันดร เพดานมีรูปสัตว์ต่าง ๆ เช่น งู เต่า ไก่ และวัว รอบอุโบสถมีศาลเสาเดียว (ศาลพระภูมิ) ปักอยู่ทั้ง 8 ทิศ รอบอุโบสถ และมีรูปเทพบุตร เทพธิดา อยู่ด้านหน้าอุโบสถ ที่กำแพงแก้วมีรูปปั้นเทพธิดาตั้งอยู่เหนือกำแพงแก้ว รอบอุโบสถมีเสาหงส์ 2 ต้น เสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ หอไตร และกุฏิ และยังมีรูปปั้นเปรต แสดงดินแดนนรกภูมิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  วิฑูรย์ คุ้มหอม. "บทบาทผู้หญิงในสังคมและวัฒนธรรมกัมพูชา ภาพสะท้อนจากตำนานยายหยาดและยายเปญ" (PDF).
2. ↑  "พระไทย สร้างถนน ให้วัด ในเขมร โดย พระครสถิตธรรมานุวัตร". ประชาไท.
**อาทิตย์สิ้นสูญ** เป็นหนังสือเล่มที่ 7 และสุดท้ายของหนังสือชุดอาณาจักรแห่งกาลเวลา ของการ์ธ นิกซ์ นักเขียนชาวออสเตรเลีย ปัจจุบันได้รับการแปลเป็นภาษาไทยแล้ว โดยสำนักพิมพ์แจ่มใส มีกำหนดวางจำหน่ายในวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2553 อีก 6 เล่ม คือ จันทร์มหันตภัย อังคารอหังการ พุธเพชฌฆาต พฤหัสเจ้าศาสตรา ศุกร์รัตติกาล และเสาร์มนตรา

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

สวนไร้ที่เปรียบ เขตแดนสูงสุดของบ้าน ได้กลายเป็นสมรภูมิรบให้กองทัพสี่ฝ่าย อันได้แก่ ฝ่ายอาเธอร์ ฝ่ายคนเป่าปี่ ฝ่ายวันเสาร์ และฝ่ายวันอาทิตย์ห้ำหั่นกันเอง ขณะเดียวกัน โลกของอาเธอร์ตกอยู่ในอันตรายโดยสมบูรณ์ เมืองของอาเธอร์เองถูกทำลาย ลีฟและชาวเมืองไม่กี่คนต้องดิ้นรนต่อสู้เพื่อความอยู่รอด ทว่า ลีฟเองก็ตกเป็นเป้าหมายของผู้บุกรุกจากบ้านที่จับตามองความเคลื่อนไหวของเธอตลอดเวลา

อาเธอร์ ผู้ถือกุญแจดอกที่ห้า ชิงดอกที่หกมาได้ไม่นาน และเปลี่ยนเป็นพลเมืองโดยสมบูรณ์ จะต้องชิงกุญแจดอกสุดท้ายจากลอร์ดวันอาทิตย์ เหลือผู้ดูแลเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่การเอาชนะไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะวันอาทิตย์ไม่เพียงเป็นผู้ดูแลคนสุดท้าย แต่ยังเป็นลูกชายคนโตของมหาสถาปนิก ผู้ครอบครองกุญแจดอกที่ทรงพลังที่สุด และมากด้วยเล่ห์กล 

ศึกครั้งนี้เป็นไปโดยยาก ในเมื่ออีกสามฝ่ายรู้ความเคลื่อนไหวของอาเธอร์แล้ว เขาจำต้องบุกเดี่ยว ซูซี่เพื่อนผู้ภักดีถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เพื่อมิได้จักรวาลต้องสูญเสียไปมากกว่านี้ อาเธอร์จึงออกตามหาพินัยกรรมส่วนสุดท้ายที่ซ่อนตัวในป่าลึก อันเป็นหนทางเดียวที่จะยุติเรื่องเลวร้ายนี้ แม้จะไม่รู้ว่า "เจตนา" ที่แท้จริงของพินัยกรรมนั้น คืออะไรก็ตาม



| * ด
* ค
* ก
**อาณาจักรแห่งกาลเวลา** โดย การ์ธ นิกซ์ |
| --- |
| หนังสือในชุด | จันทร์มหันตภัย · อังคารอหังการ · พุธเพชฌฆาต · พฤหัสเจ้าศาสตรา · ศุกร์รัตติกาล · เสาร์มนตรา · อาทิตย์สิ้นสูญ |
| โลกของอาณาจักรแห่งกาลเวลา | ตัวละครสำคัญ · บ้าน · เจ้าหน้าที่ของบ้าน · อาณาจักรชั้นที่สอง · ของวิเศษ |
**วัดป่าแดงบุญนาค** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวังทอง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา

ประวัติ
-------

วัดป่าแดงบุญนาค เดิมชื่อ **วัดบุญนาค** ภายหลังมีการสร้างวัดใหม่เพิ่มขึ้นข้างกันชื่อว่า **วัดป่าแดง** ปัจจุบันจึงรวมเป็นวัดเดียวกันชื่อว่า "วัดป่าแดงบุญนาค" มีร่องรอยของแนวกำแพงกั้นระหว่าง 2 วัด ปัจจุบันด้านข้างวัดในส่วนที่เป็นป่าเป็นวัดบุญนาค เมื่อเดินเข้าไปในป่าจะพบโบราณสถานที่แต่เดิมเป็นวัดบุญนาค มีองค์เจดีย์เก่าศิลปะสุโขทัย ฐานพระ พระอุโบสถ ซากแนวกำแพงโบราณ และซากโบราณสถานอีกจำนวน 25 แห่ง

ประวีติการสร้าง พระยายุทธิษเฐียร เจ้าเมืองสองแคว ช่วยพระเจ้าติโลกราชทำสงครามกับพระบรมไตรโลกนาถ จึงมีความชอบ พระเจ้าติโลกราชจึงให้ครองเมืองพะเยา และได้สร้างวัดป่าแดง (บุนนาค) ได้สร้างเจดีย์ วิหาร และที่สำคัญได้สร้างพระพุทธรูป *หลวงพ่อนาค* ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2019 และจากศิลาจารึก 2 หลักในบริเวณวัด จารึกหลักที่ 1 เมื่อปี พ.ศ. 2047 เรียกชื่อวัดนี้ว่า **วัดพญาร่วง** จารึกหลักที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2078 กล่าวถึงเจ้าอยู่หัว พระเมืองเกษเกล้า กษัตริย์เชียงใหม่ มีราชโองการให้เจ้าเมืองพะเยาสร้างมหามณฑปขึ้นในเมืองพะเยา จึงสันนิษฐานได้ว่า วัดนี้สร้างขึ้นในสมัยพระยายุทธิษเฐียร เจ้าเมืองพิษณุโลก เมื่อครั้งอพยพมาอยู่ล้านนา ตอนต้นพุทธศตวรรษที่ 21

ส่วนอีกแหล่งข้อมูลระบุว่า มีสองพี่น้องผู้เป็นเจ้าเมืองปกครองเมืองพะเยา องค์พี่นามว่าเจ้าอาทิจจราช องค์น้องนามว่าเจ้าจันทราช ทั้งสองพระองค์ได้ชักชวนกันสร้างพระเจดีย์ เจ้าอาทิจจราชสร้างพระเจดีย์วัดป่าแดง เจ้าจันทราช สร้างพระเจดีย์วัดบุญนาค ได้ก่อสร้างพระเจดีย์ 2 องค์นี้ในวันเดียวกัน

โบราณสถาน
---------

มูลดินซากโบราณสถานซึ่งอาจเป็นเจดีย์หรืออาคารโบราณที่สำรวจพบ 25 ตำแหน่ง เจดีย์ทรงระฆังซึ่งมีองค์ประกอบแบบศิลปะสุโขทัย 1 องค์ ซากวิหาร 1 หลัง และซากแนวกำแพงโบราณ เท่าที่สำรวจพบ 4 แนว 

เจดีย์ศิลปะสุโขทัย ประกอบด้วยฐานเขียง 3 ชั้น ต่อด้วยฐานแปดเหลี่ยมส่วนเรือนธาตุทรงกลมขึ้นไปจนถึงชั้นรองรับองค์ระฆังทรงกลม ก่อด้วยอิฐซ้อนกันขึ้นไป ส่วนกลางองค์ระฆังขึ้นไปได้พังทลายหายไป วิหารพระร่วง เป็นวิหารแบบสุโขทัย กว้าง 25 เมตร ยาว 42 เมตร สูง 1.80 เมตร เป็นวิหารขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นวิหารที่ได้รับอิทธิพลสุโขทัย ยังพบพระพุทธรูปหินทรายเก่าแก่มากมายประดิษฐานอยู่ ซึ่งพระพุทธรูปหินทรายทั้งหมดแกะสลักด้วยช่างที่มีฝีมือชั้นเยี่ยม คือ หลวงพ่อนาคและพระพุทธรูปไม้แก่นจันทร์ ปัจจุบันประดิษฐาน ณ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าแดงบุญนาค (วัดบุญนาค)". องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
2. 1 2  "วัดป่าแดง(บุนนาค)". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดป่าแดงบุญนาค". มิวเซียมไทยแลนด์.