recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดท่าเรือ** เป็นวัดราษฎร์ของพระสงฆ์ไทย ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 186 หมู่ 2 ตำบลแพงพวย อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี

ประวัติ
-------

วัดท่าเรือ เป็นวัดเก่าแก่ ที่สันนิษฐานว่า สร้างมาตั้งแต่ ร.ศ. 124 ตามหลักฐานเป็นอักษรจารึกไว้ที่หลังคาโบสถ์ วัดท่าเรือเริ่มแรกเป็นเพียงสำนักสงฆ์ มีหลวงพ่อแก้วปกครองคณะสงฆ์ เมื่อชาวบ้านเกิดความเลื่อมใสศรัทธา จึงร่วมกันบริจาคทรัพย์สร้างโบสถ์พร้อมพระประธาน ในโบสถ์ 1องค์ แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2451 และตั้งชื่อวัดว่า "วัดเก่าท่าเรือ" เพราะสมัยก่อนสถานที่ตรงนี้เป็นท่าเรือ มีผู้คนนำสินค้ามาขายกันมากมาย ชาวบ้านจะเดินทางไปไหน ก็ต้องมาต่อเรือที่ท่าเรือแห่งนี้ เมื่อสร้างโบสถ์เสร็จชาวบ้านได้นำแท่นหินศิลาแดงมาให้ช่างแกะสลักเป็นพระพุทธรูปชื่อว่า "หลวงปู่แดง"แล้วนำไปประดิษฐานในโบสถ์อีกหนึ่งองค์ ต่อมาชาวบ้านได้ร่วมกันบริจาคทรัพย์สร้างโบสถ์ใหม่แทนหลังเก่าที่ทรุดโทรม แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2499 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500และได้เปลี่ยนชื่อจาก "วัดเก่าท่าเรือ"เป็น "วัดท่าเรือ"จนถึงปัจจุบัน

ถาวรวัตถุ
---------

* อุโบสถ
* วิหารหลวงปู่แดง หลวงปู่พลับพระศักดิ์สิทธิ์คู่วัดที่ชาวบ้านให้ความเคารพศรัทธา
* หอสวดมนต์
* หอระฆัง
* โรงเรียนพระปริยัติธรรม

เจ้าอาวาส
---------

* พระครูนิวิฐธรรมาภรณ์ พ.ศ. 25--ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

* ศูนย์ข้อมูลทางวัฒนธรรม จังหวัดราชบุรี กระทรวงวัฒนธรรม[*ลิงก์เสีย*]
**วัดท้ายเกาะ** หรือ **วัดท้ายเกาะใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศตะวันตก ในหมู่ที่ 3 บ้านต้นสะตือ ตำบลท้ายเกาะ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

ประวัติ
-------

วัดท้ายเกาะมีชื่อเดิมว่า **วัดเวียงจาม** ซึ่งเป็นภาษารามัญ แปลว่า "วังจรเข้" เป็นวัดที่สร้างโดยชาวรามัญจากเมืองเย่และเมืองเมาะตะมะได้อพยพหลบภัยมาพึ่งพระโพธิสมภารในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแห่งกรุงศรีอยุธยา ตามที่ปรากฏในพงศาวดาร ปี พ.ศ. 2206 ชาวรามัญได้รวมกลุ่มก่อตั้งหมู่บ้านเวียงจามและได้ก่อสร้างวัดเวียงจามเป็นศูนย์รวมทางพระพุทธศาสนาประจำหมู่บ้าน และได้สร้างเจดีย์ชเวดากองไว้ริมฝั่งน้ำเจ้าพระยาเพื่อสักการบูชา และต่อมาในปี พ.ศ. 2482 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดท้ายเกาะใหญ่" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2494

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสต้นเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ร.ศ. 125 (พ.ศ. 2449) และเสด็จประทับ ณ ศาลาวัดนี้

อาคารเสนาสนะ
------------

เจดีย์ทรงรามัญแบบชเวดากองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของจังหวัดปทุมธานี เป็นเจดีย์ก่ออิฐตั้งอยู่ภายในกำแพงแก้ว เป็นทรงระฆังแบบมอญฐานแปดเหลี่ยม ตั้งอยู่บนฐานปัทม์ลูกแก้วอกไก่สองชั้น ตอนบนฐานปัทม์มีเจดีย์เล็กสี่องค์ ทรงเดียวกับเจดีย์ประธาน ส่วนยอดเป็นฉัตรทำด้วยทองเหลือง ภายในวัดยังมีธรรมาสน์บุษบกศิลปะรัตนโกสินทร์ กุฏิทรงไทย ตาลปัตรพัดยศ ปิ่นโต สังเค็ดที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานไว้ ภายในพระอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางสมาธิล้อมรอบด้วยภาพเขียนพุทธประวัติ อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ หอระฆังเก่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท้ายเกาะใหญ่". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด จังหวัดปทุมธานี" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-01-08.
3. ↑  "วัดท้ายเกาะใหญ่". กรมส่งเสริมการท่องเที่ยวท้องถิ่น.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "วัดท้ายเกาะ".
5. ↑  "วัดท้ายเกาะใหญ่". ขุมทรัพย์ท่องเที่ยวไทย. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-02. สืบค้นเมื่อ 2021-01-08.
**วัดธรรมจริยาภิรมย์** เป็นวัดสังกัดคณะสงฆ์มหานิกายในหมู่ที่ 1 บ้านหลักสาม ตำบลหลักสาม อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2447 โดยนายห่วง ศรีนิเวศน์ ซึ่งอยู่ในตระกูลที่พอจะมีจะกินอาศัยอยู่ในตำบลหลักสาม ได้อุปสมบทอยู่ที่วัดคฤหบดีในกรุงเทพมหานคร พี่น้องได้เดินทางมาเยี่ยมและได้พบกับพระครูจริยาภิรมย์ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดคฤหบดี ได้รับการสอบถามจากเจ้าอาวาสถึงสภาพความเป็นอยู่ในตำบลหลักสามที่มีแต่วัดมอญ ใช้การสวดเป็นภาษามอญซึ่งฟังแล้วไม่เข้าใจ พระครูจริยาจึงแนะนำให้ไปสร้างวัดไทยขึ้น จึงได้สร้างวัด ใช้ชื่อว่า **วัดใหม่มธุรส** แต่เมื่อแจ้งให้เจ้าอาวาสวัดคหบดีทราบ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดธรรมจริยาภิรมย์" ตามชื่อของพระครูจริยาภิรมย์ ซึ่งเป็นผู้ดำเนินการสร้างวัดให้ ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2474

ด้านการศึกษา วัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2488 โรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2520 และโรงเรียนผู้ใหญ่วัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2537

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถ กว้าง 7.50 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2477 มี ศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 มีหอสวดมนต์ กว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 มีกุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง และตึก 8 หลัง มีศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน ๒ หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก เจดีย์ใหญ่ชั้นบนเป็นที่ประดิษฐานหลวงพ่ออู่ทอง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระห่วง พ.ศ. 2447–2456
* พระบุญนาค พ.ศ. 2456–2457
* พระอธิการจง พ.ศ. 2457–2475
* พระรอด พ.ศ. 2475
* พระใบฎีกาบุญธรรม พ.ศ. 2475–2487
* พระครูสุนทรธรรมวาที พ.ศ. 2488–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดธรรมจริยาภิรมย์". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.
2. ↑  "สวยตระหง่านตา วัดธรรมจริยาภิรมย์ สมุทรสาคร". *สำนักข่าว ไอ.เอ็น.เอ็น*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-16. สืบค้นเมื่อ 2020-07-16.
**วัดปากลัด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองเขิน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระครูวิรัชสมุทรคุณ (สมบุญ เขมธมฺโม) เป็นเจ้าอาวาสและท่านยังดำรงตำแหน่งเจ้าคณะตำบลลาดใหญ่ เขต 1 เป็นที่ปรึกษาเจ้าคณะตำบลลาดใหญ่ เขต 1

วัดปากลัด หรือ **วัดลัดด่าน** จดทะเบียนเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2409 ผู้สร้างวัดนี้ชื่อ ปู่วรรณ และนางสาวเผือก ได้อุทิศที่ดินจำนวน 30 ไร่ ให้สร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2414 และได้นิมนต์หลวงปู่เอี่ยม เถวโร มาครองวัดเพื่อเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดอีกด้วย สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ พระปรานในอุโบสถ เป็นพระปูนปั้นปางสมาธิ และพระปูนปั้นประทับยืนอยู่ในอุโบสถอีก 2 องค์

หลวงปู่เอี่ยม วัดปากลัด เป็นเกจิอาจารย์ วัตถุมงคลของหลวงปู่เอี่ยม เช่น พระสมเด็จเนื้อดินเผาหลังยันต์ พระสังกัจจายน์เนื้อดิน พระกลีบบัวหลวง ตะกรุดมหาระงับ และเหรียญหลวงปู่เอี่ยม เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เสนอขอแต่งตั้งพระสังฆาธิการเป็นที่ปรึกษาเจ้าคณะตำบลลาดใหญ่ เขต ๑ จังหวัดสมุทรสงคราม". มติมหาเถรสมาคม.
2. ↑  "วัดปากลัด". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "ประวัติและวัตถุมงคลหลวงปู่เอี่ยม เถวโร วัดปากลัด(วัดลัดด่าน) พระเกจิยุคเก่าของเมืองแม่กลอง".
**วัดท่าแค** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าแค อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี

วัดท่าแคสร้างเมื่อ พ.ศ. 2357 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 ได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 16 กรกฏาคม พ.ศ. 2535 โบราณสถานได้รับการบูรณะแล้วเมื่อปีงบประมาณ 2562

วัดมีโบราณสถานที่สำคัญ คือ หอไตรสมัยรัตนโกสินทร์ใต้ถุนยกสูงโล่ง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2466 เป็นอาคารไม้ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสชั้นเดียว ใต้ถุนยกสูงโล่ง หลังคาทำเป็นจัตุรมุขซ้อนลดหลั่นกัน 3 ชั้น หน้าจั่วประดับไม้ฉลุรองรับหลังคา มุงด้วยกระเบื้องว่าว ปูนปั้นทับสันเป็นบางส่วน และหลังคาปีกนกเทลาดต่อเนื่องกันโดยตลอดประดับหลังคา มีปั้นลมและเชิงชายด้วยเสาไม้กลึง และลายฉลุเครือเถา พื้นอาคารชั้นบนปูไม้กระดานตีชนตลอดแนว ประตูบานเฟี้ยมบริเวณฝาผนังห้องเก็บพระไตรปิฎก ส่วนล่างของบานประตูเป็นไม้แกะสลักภาพต้นไม้ กระถางแจกันดอกไม้และรูปสัตว์ ส่วนบนของบานประตูกรุด้วยกระจก ช่องลมทำฉลุไม้โดยรอบ รอบอาคารบริเวณระเบียงทำเป็นเสากลมมีราวระเบียงและลูกกรงไม้ เสาระหว่างระเบียงประดับด้วยลวดลายไม้ฉลุ

ศาลาการเปรียญไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้หอไตร ซึ่งสร้างขึ้นโดยมีลวดลายคล้ายกันเพียงแต่มีรายละเอียดน้อยกว่า ศาลาการเปรียญหลังนั้นได้ระบุศักราชที่สร้างไว้เมื่อ พ.ศ. 2475

อ้างอิง
-------

1. ↑  "หอไตรวัดท่าแค จังหวัดลพบุรี". กรมศิลปากร.
2. ↑  "วัดท่าแค (หอไตรท่าแค) จังหวัดลพบุรี".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดท่าแค**
**การกำหนดอาหาร** (อังกฤษ: dieting) เป็นการกินอาหารแบบจำกัดปริมาณและมีการเฝ้ากำกับเพื่อลด รักษาหรือเพ่ิ่มน้ำหนักตัว กล่าวได้อีกอย่างหนึ่งว่า เป็นการควบคุมหรือจำกัดอาหารโดยเจตนา บุคคลผู้มีน้ำหนักเกินหรือโรคอ้วนมักใช้อาหารจำกัดเพื่อลดน้ำหนักตัว ซึ่งอาจใช้ร่วมกับการออกกำลังกาย ส่วนบางคนกินอาหารแบบหนึ่งเพื่อเพิ่มน้ำหนัก (ปกติในรูปกล้ามเนื้อลาย) อาหารยังสามารถใช้เพื่อรักษาน้ำหนักตัวสมส่วนและเพื่อพัฒนาสุขภาพ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สามารถออกแบบอาหารเพื่อป้องกันหรือรักษาเบาหวานได้

อาหารเพื่อส่งเสริมการลดน้ำหนักสามารถจำแนกได้เป็นไขมันต่ำ คาร์โบไฮเดรตต่ำ แคลอรีต่ำ แคลอรีต่ำมากและล่าสุดได้แก่ อาหารยืดหยุ่น การวิเคราะห์อภิมานของการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมจำนวนหกการศึกษาพบว่าไม่มีความแตกต่างระหว่างอาหารแคลอรีต่ำ คาร์โบไฮเดรตต่ำและไขมันต่ำ โดยทั้งหมดทำให้น้ำหนักลดได้ 2–4 กิโลกรัมในเวลา 12–18 เดือน เมื่อผ่านไปสองปี อาหารชนิดที่ลดแคลอรีทั้งหมดทำให้น้ำหนักลดได้เท่า ๆ กันโดยไม่เกี่ยวกับว่าเน้นสารอาหารหลักใด โดยทั่วไป อาหารที่มีประสิทธิภาพที่สุดได้แก่อาหารชนิดใดก็ได้ที่ลดการบริโภคแคลอรี

การศึกษาหนึ่งซึ่งจัดพิมพ์ใน *นักจิตวิทยาอเมริกัน* พบว่าอาหารระยะสั้ซึ่งมี "การจำกัดการบริโภคแคลอรีอย่างรุนแรง" ไม่นำไปสู่ "การพัฒนาน้ำหนักและสุขภาพอย่างยั่งยืนสำหรับปัจเจกบุคคลส่วนใหญ่" การศึกษาอื่นพบว่า ปัจเจกบุคคลโดยเฉลี่ยรักษาน้ำหนักที่ลดได้บ้างหลังกำหนดอาหาร แม้ว่าการอดอาหารมีประโยชน์สำหรับผู้ที่ถูกจัดว่าสุขภาพไม่ดี แต่การลดน้ำหนักโดยการกำหนดอาหารอาจเพ่ิ่มอัตราตายสำหรับปัจเจกบุคคลที่สุขภาพดีอยู่เดิม

ดูเพิ่ม
-------

* การอดอาหาร
* ดัชนีน้ำตาล

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Strychar I (January 2006). "Diet in the management of weight loss". *CMAJ*. **174** (1): 56–63. doi:10.1503/cmaj.045037. PMC 1319349. PMID 16389240.
2. ↑  Sacks FM, Bray GA, Carey VJ, และคณะ (February 2009). "Comparison of Weight-Loss Diets with Different Compositions of Fat, Protein, and Carbohydrates". *N. Engl. J. Med*. **360** (9): 859–73. doi:10.1056/NEJMoa0804748. PMC 2763382. PMID 19246357.
3. ↑  Guth, Eve (3 September 2014). "Healthy Weight Loss". *JAMA*. **312** (9): 974. doi:10.1001/jama.2014.10929. PMID 25182116. สืบค้นเมื่อ 29 November 2014.
4. ↑  Mann, T; Tomiyama, AJ; Westling, E; Lew, AM; Samuels, B; Chatman, J (April 2007). "Medicare's search for effective obesity treatments: diets are not the answer". *The American Psychologist*. **62** (3): 220–33. doi:10.1037/0003-066x.62.3.220. PMID 17469900. In sum, there is little support for the notion that diets ["severely restricting one’s calorie intake"] lead to lasting weight loss or health benefits.
**วัดท่าเรือ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีสุนทร อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 47 ไร่ 2 งาน 4 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน 3 ตารางวา 

วัดท่าเรือสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2330 เดิมมีนามว่า **วัดนอก** คู่กับ "วัดใน" ตั้งอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันซึ่งปัจจุบันได้กลายเป็นวัดร้างไปแล้ว ในอดีตวัดนอกก็เคยเป็นวัดร้างระยะหนึ่ง ได้มีการบูรณะพัฒนาให้เป็นวัดมีพระสงฆ์ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2524 ในด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2520

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 ภายในใช้หินอ่อนทั้งหมด ประตูหน้าต่างแกะสลักเป็นภาพพระเวสสันดรชาดก ภายในมีพระประธานขนาดพระเพลากว้าง 3 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 9 เมตร ยาว 19 เมตร สร้าง พ.ศ. 2523 ภายในใช้หินอ่อนทั้งหมด หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 17 เมตร สร้าง พ.ศ. 2525 เป็นอาคารคอนกรีต กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตทั้งหมด

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระยาน พ.ศ. 2437–2453
* พระแป๊ะ
* พระแดง
* พระปอด
* พระครูภูษิตวุฒิคุณ (หนู) พ.ศ. 2469–2510
* พระสมุห์สมร อคฺคเตโช พ.ศ. 2510–
* พระราชสิริมุนี (สมใจ ชินปุตฺโต ป.ธ.5)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท่าเรือ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดท่าเรือ". ภูเก็ตสารสนเทศ.
| เผ่าพันธุ์ในมิดเดิลเอิร์ธ |
| --- |
| วงศ์ไอนัวร์ |
| * วาลา
* ไมอา
 |
| 
วงศ์อื่น |
| * เอลฟ์
* มนุษย์
* ฮอบบิท
* คนแคระ
* เอนท์
* อินทรี
* ออร์ค
* โทรลล์
* มังกร
 |
| * ด
* ค
* ก
 |

**เอนท์** (Ent) เป็นเผ่าพันธุ์สิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เชื่อว่าคำนี้น่าจะมีที่มาจากคำว่า 'เอนท์' ในภาษาแองโกล-แซกซอน (เป็นภาษาหนึ่งที่โทลคีนถนัด) ซึ่งมีความหมายถึง 'ยักษ์' แต่ในปัจจุบันคำว่า 'เอนท์' มักเป็นที่รู้จักทั่วไปในความหมายที่เกี่ยวข้องกับผลงานของโทลคีน เช่นเดียวกับคำว่า 'ฮอบบิท'

เอนท์ในปกรณัมของโทลคีน เป็นสิ่งมีชีวิตเก่าแก่ของโลกอาร์ดา ที่เกิดมาพร้อมๆ กันกับเหล่าเอลดาร์ โดยเอรู อิลูวาทาร์ เป็นผู้ทรงสร้างขึ้นตามคำขอของเทพียาวันนา เทพีแห่งพืชพรรณและความอุดมสมบูรณ์ หลังจากที่พระนางได้ทราบว่า เทพอาวเลทรงสร้างคนแคระผู้นิยมชมชอบตัดต้นไม้ นางจึงขอให้มีผู้พิทักษ์หมู่ไม้ หรือ 'พฤกษบาล' บ้าง 

เอนท์มีรูปร่างเหมือนกันกับต้นไม้ เพียงแต่สามารถเคลื่อนไหวและเจรจาได้ ภาษาของเอนท์เรียกว่า 'ภาษาเอนทิช' ซึ่งเป็นภาษาที่ไม่มีใครเข้าใจ คำศัพท์แต่ละคำก็ยาว กว่าเอนท์จะพูดจบประโยคหนึ่งๆ ต้องใช้เวลายาวนานมาก ดังนั้นพวกเอนท์จึงไม่ค่อยพูด

เอนท์ปรากฏตัวอยู่ในตำนานต่างๆ ของโลกอาร์ดาตั้งแต่ยุคที่หนึ่ง เช่นการช่วยเหลือกองกำลังของเบเรนในการไล่ล่าพวกคนแคระที่สังหารกษัตริย์ธิงโกล และชิงสร้อยพระศอเนากลามีร์กับซิลมาริล หนีข้ามเทือกเขาสีน้ำเงิน ในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ทรีเบียร์ด เอนท์ชราผู้หนึ่ง ก็เคยร้องเพลงให้เมอร์รี่กับปิ๊ปปิ้นฟัง ถึงเรื่องราวเมื่อยุคสมัยบรรพกาลที่เขาเคยเดินท่องอยู่ในแผ่นดินออสซิริอันด์ และดอร์โธนิออน แว่นแคว้นในเบเลริอันด์

ในยุคที่สอง ป่าไม้บนมิดเดิลเอิร์ธถูกทำลายลงอย่างมโหฬารด้วยน้ำมือของชาวนูเมนอร์ แผ่นดินเอเรียดอร์อันกว้างใหญ่ซึ่งเคยเป็นป่ารกทึบ ถูกชุดบุกเบิกของกษัตริย์ ทาร์-อัลดาริออน แผ้วถางจนกลายเป็นที่ราบดังเช่นที่ปรากฏในยุคที่สาม  ทำให้เหล่าเอนท์ต้องอพยพหนีเข้าไปในแผ่นดินลึกมากขึ้น เมื่อถึงเหตุการณ์ในช่วงสงครามแหวน มีเอนท์หลงเหลืออยู่บนมิดเดิลเอิร์ธเพียงแถบป่าดึกดำบรรพ์ และป่าฟังกอร์น เท่านั้น

เอนท์ที่ปรากฏชื่อในเรื่อง
-------------------------

* ทรีเบียร์ด
* ควิกบีม

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Unfinished Tales* ตอน "อัลดาริออนกับเอเรนดิส : ชายานาวิก"
**Test of Legal English Skills** (**TOLES**; **การทดสอบทักษะภาษาอังกฤษทางกฎหมาย**) เป็นชุดการสอบภาษาอังกฤษทางวิชาชีพเชิงปฏิบัติสำหรับนักกฎหมายและนักศึกษากฎหมาย ข้อสอบ TOLES นั้นออกโดยบริษัท Global Legal English ซึ่งเป็นสมาชิกของแผนกระหว่างประเทศของสมาคมกฎหมายอังกฤษและเวลส์ ซึ่ง TOLES ได้รับการออกแบบให้เป็นข้อสอบภาษาอังกฤษด้านกฎหมายสำหรับผู้ประกอบอาชีพ มากกว่าจะเป็นข้อสอบที่สร้างหรือจัดทำขึ้นสำหรับผู้ศึกษาเชิงวิชาการ การสอบ TOLES ไม่ได้กำหนดไว้อย่างเป็นทางการในกรอบอ้างอิงสมรรถนะด้านภาษาแห่งสหภาพยุโรป (Common European Framework of Reference for Languages) เนื่องจากเนื้อหาทางกฎหมายของข้อสอบนั้นเกินกว่าการวัดความรู้ภาษาอังกฤษทั่วไป

การสอบ TOLES
------------

การสอบ TOLES เริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2543 เพื่อตอบสนองความต้องการจากสำนักงานกฎหมายและบริษัทผู้ว่าจ้างนักกฎหมายอื่น ๆ ข้อสอบมีให้เลือก 3 ระดับ ได้แก่ TOLES Foundation, TOLES Higher และ TOLES Advanced การสอบทั้งหมดมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาความเข้าใจในกระบวนการทางธุรกิจตลอดจนความถูกต้องและการพัฒนาของคำศัพท์เฉพาะทางกฎหมายพาณิชย์ เป้าหมายที่ระบุไว้ของ TOLES คือการบรรลุมาตรฐานทักษะภาษาอังกฤษของกลุ่มบริษัทกฎหมายที่รู้จักกันในชื่อ Magic Circle และองค์กรธุรกิจอื่น ๆ ข้อสอบไม่ใช่การทดสอบกฎหมายอังกฤษแต่เป็นการทดสอบความรู้ด้านกฎหมายภาษาอังกฤษในบริบทของภาษาอังกฤษและกฎหมายระหว่างประเทศ หัวข้อหลักของการสอบประกอบด้วยสัญญาการค้าที่ร่างเป็นภาษาอังกฤษ รูปแบบของธุรกิจ และคำศัพท์ด้านการเงิน หลักสูตรเตรียมสอบ TOLES มีการดำเนินการสอนทั่วโลก รวมทั้งในสหราชอาณาจักร

ระดับการทดสอบ TOLES
-------------------

TOLES Foundation เป็นระดับแรก สำหรับนักศึกษาภาษาอังกฤษทางกฎหมายระดับเริ่มต้น/พื้นฐาน ข้อสอบเป็นการทดสอบทักษะการอ่านและการเขียน ใช้เวลาสอบ 90 นาที

TOLES Higher เป็นระดับที่สอง สำหรับนักศึกษาภาษาอังกฤษทางกฎหมายระดับกลาง ข้อสอบเป็นการทดสอบทักษะการอ่าน การเขียน และการฟัง ใช้เวลาสอบ 120 นาที

TOLES Advanced เป็นระดับสูงสุดในชุดทดสอบ สำหรับนักศึกษาภาษาอังกฤษทางกฎหมายระดับสูง ข้อสอบนี้เป็นการทดสอบทักษะการอ่านและการเขียน ใช้เวลาสอบ 120 นาที

ผู้สมัครสอบ
-----------

ข้อสอบ TOLES เหมาะสำหรับนักกฎหมายและนักศึกษากฎหมายระหว่างประเทศที่กำลังหางานทางด้านกฎหมายพาณิชย์ระหว่างประเทศ ซึ่งรวมถึงผู้ที่ต้องการทำงานในสำนักงานกฎหมายระหว่างประเทศขนาดใหญ่ แผนกกฎหมายของบริษัทระหว่างประเทศ และหน่วยงานท้องถิ่นของรัฐ ผู้สมัครสอบระหว่างปี ค.ศ. 2000 ถึง 2018 ส่วนใหญ่ทำการสอบที่ศูนย์ของบริติช เคานซิล หรือตามมหาวิทยาลัย เจ้าของภาษา (ภาษาอังกฤษ) ไม่สามารถเข้าทำการสอบได้

ดูเพิ่ม
-------

* ภาษาอังกฤษกฎหมาย [en]

อ้างอิง
-------

1. ↑  "TOLES - About TOLES". *www.toles.co.uk*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2012.
2. ↑  "TOLES - TOLES Advanced". *www.toles.co.uk*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ 2010.
3. ↑  "TOLES – Test of Legal English Skills". *Hello Languages*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 กันยายน 2019. สืบค้นเมื่อ 24 กรกฎาคม 2022.
4. ↑  "TOLES Courses In The Middle East". *EMG Associates*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 มิถุนายน 2010.
5. ↑  "TOLES (Test of Legal English Skills)". *London School of English*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 มกราคม 2010.
6. ↑  "TOLES - TOLES Examination Centres". *www.toles.co.uk*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ 2010.
**วัดท่าโพธิ์วรวิหาร** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวัง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช

ประวัติ
-------

วัดท่าโพธิ์สร้างขึ้นในสองยุคสมัย วัดท่าโพธิ์เดิมสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา บริเวณชุมชนท่าโพธิ์ซึ่งเป็นท่าน้ำที่มีต้นโพธิ์ขึ้นอยู่ สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2181 ในสมัยที่พระรามราชท้ายน้ำดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองนครศรีธรรมราช เมื่อโจรสลัดที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ ณ เกาะสิงคโปร์ยกพวกเข้าปล้นเมืองนครจนทำให้พระรามราชท้ายน้ำเสียชีวิต โจรสลัดเข้าถึงวัดท่าโพธิ์ และเผาทำลายบ้านเรือนราษฎร รวมถึงวัดต่าง ๆ จนเสียหายทั้งหมด ภายหลังทหารเมืองนครได้ขับไล่โจรสลัดออกจากเมืองได้ ปัจจุบันวัดท่าโพธิ์เดิมตั้งอยู่ที่โรงเรียนเทศบาลวัดท่าโพธิ์ ด้านหน้าโรงเรียนยังมีร่อยรอยของวัดเดิมคือ ซากพระอุโบสถก่อด้วยอิฐ 1 หลัง ภายในมีพระพุทธรูปประธานปูนปั้นปางมารวิชัย 1 องค์และเศียรพระพุทธรูปศิลาทรายขาวสมัยอยุธยา 3 เศียร

ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก เจ้าพระยานครศรีธรรมราช (พัฒน์) ได้ย้ายไปสร้างวังใหม่ในเขตกำแพงเมือง (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งศาลากลางและศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช) และอุทิศที่ตั้งวังเดิมถวายวัดสร้างพระอารามวัดท่าโพธิ์ขึ้นใหม่ ไม่มีหลักฐานที่แน่นอนว่าสร้างเมื่อใดแต่สันนิษฐานว่าประมาณ พ.ศ. 2327 หรือหลังจากนี้ไม่นานนัก เพราะเป็นช่วงเวลาที่ท่านได้สถาปนาเป็นเจ้าพระยานครศรีธรรมราช ที่ตั้งวัดท่าโพธิ์ใหม่ แต่เดิมเรียกว่า *ท่าวัง* เพราะเป็นย่านมีท่าเรือใกล้วังเจ้าเมือง

วัดท่าโพธิ์มีความเจริญรุ่งเรืองมากที่สุดในสมัยพระรัตนธัชมุนี (ม่วง รตนทฺธโช) เป็นเจ้าอาวาสระหว่าง พ.ศ. 2427-2477 ท่านได้บูรณะปฏิสังขรณ์และสร้างสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ รวมทั้งก่อตั้งโรงเรียนสามัญ โรงเรียนช่างถม และตึกรัตนธัชมุนี ขึ้นภายในวัด ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2460 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดท่าโพธิ์ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวง ชั้นตรีชนิดวรวิหารมีชื่อทางราชการว่า "วัดท่าโพธิ์วรวิหาร"

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารที่ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน คือ ตึกรัตนธัชมุนี เป็นตึกก่อด้วยอิฐถือปูน พระรัตนธัชมุนี (ม่วง) ครั้งดำรงสมณศักดิ์เป็นพระธรรมโกศาจารย์ ได้ใช้ช่างก่อสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2459 ด้วยทุนส่วนตัว สร้างตามแบบจากรูปถ่ายบ้านพักของผู้สำเร็จราชการรัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย เมื่อครั้งพระรัตนธัชมุนี (ม่วง) ไปตรวจการศึกษามณฑลภูเก็ต พระธรรมปาลจารย์ (เอี่ยม) เจ้าคณะมณฑลภูเก็ตได้นิมนต์พระรัตนธัชมุนีไปเยี่ยมคณะสงฆ์ไทยในรัฐปีนัง พระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี๊ ณ ระนอง) สมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็ตเป็นผู้จัดเรือพาหนะและอำนวยความสะดวกในการเดินทางไปและกลับ พระรัตนธัชมุนี (ม่วง) พอใจในแบบบ้านพักผู้สำเร็จราชการรัฐปีนังเป็นอันมากจึงได้ให้ช่างถ่ายภาพไว้แล้วนำมาก่อสร้างขึ้นในวัดท่าโพธิ์

พระอุโบสถสร้างในสมัยเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย ณ นคร) พระประธานในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่ององค์ใหญ่ สร้างคู่กับพระอุโบสถ พระวิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2494 สิ่งก่อสร้างอื่น เช่น หอรัตนานุสรณ์ ตึกสว่างวิทยา และมีสระน้ำซึ่งสร้างมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 2 แล้วสร้างหอไตรกลางสระ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท่าโพธิ์วรวิหาร (อนุสรณ์สถานพระรัตนธัชมุนี)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "พระคู่บ้านคู่เมือง - พระประธานวัดท่าโพธิ์วรวิหาร จ.นครศรีธรรมราช". bugaboo.
3. ↑  "ประวัติวัดท่าโพธิ์วรวิหาร จังหวัดนครศรีธรรมราช". หอสมุดแห่งชาติ นครศรีธรรมราช.
**เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟแห่งลีชเทินชไตน์** (ค.ศ. 1962–1991) (อังกฤษ: Prince Franz Josef of Liechtenstein (1962–1991)) ประสูติเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505 พระโอรสพระองค์สุดท้องใน เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 2 แห่งลีชเทินชไตน์ และ เคาน์เตสจอร์จจีนา ฟอน วิลเซค พระอนุชาพระองค์เล็กใน เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 แห่งลีชเทินชไตน์ รัชกาลปัจจุบัน พระองค์มีพระนามลำลองที่ครอบครัวและประชาชนเรียกคือ **เจ้าชายเว็นท์เซิส** ในปี 2525 พระองค์ได้เข้ามาศึกษาใน โรงเรียนนายร้อยทหารบกแซนด์เฮิสต์ และปีต่อมาประดับยศร้อยตรีในกองทัพบกอังกฤษ ณ กรุงลอนดอน จากนั้นทรงเข้ามาด้านการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยฟรีบูร์กและมหาวิทยาลัยซูริค ก่อนจะทรงงาเป็นผู้ช่วยแพทย์ที่โรงพยาบาลรอร์แชค

พระองค์สิ้นพระชนม์ลงอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534 สิริพระชันษา 28 ปี

เหรียญในพระองค์
---------------

* ลีชเทินชไตน์: Recipient of the 70th Birthday Medal of Prince Franz Joseph II.

อ้างอิง
-------

* "Biographies of the Princes and Princesses". www.fuerstenhaus.li. Retrieved 2018-08-30.
* Necrológicas. Príncipe Wenzel de Liechtenstein
* Military Collection. coleccionesmilitares.com.


1. ↑  Military Collection. coleccionesmilitares.com.
**เจ้าชายทากานางะ** (ญี่ปุ่น: 尊良親王; โรมาจิ: *Takanaga shinnō*; 1310-1337) เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ของ จักรพรรดิโกไดโงะ ของญี่ปุ่น พระองค์ต่อสู้เพื่อพระบิดาของพระองค์ในสงคราม ยุคราชสำนักเหนือ-ใต้

พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็น *เซอิโตโชกุน* (Seitō Shōgun; ผู้บัญชาการทหารป้องกันภาคตะวันออก) ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1335 พระองค์ร่วมมือกับ นิตตะ โยชิซาดะ ในการกวาดล้างผู้นำของ ราชสำนักเหนือ อาชิกางะ ทากาอูจิ และ อาชิกางะ ทาดาโยชิ 

พระองค์ต่อสู้ในหลายศึกเคียงข้างนิตตะและนำกองทัพของพระองค์เข้าปิดล้อม นครหลวงเคียวโตะ ในปี ค.ศ. 1336:43

เจ้าชายทากานางะพร้อมกับพระอนุชาต่างพระมารดาของพระองค์ เจ้าชายสึเนนางะ ซึ่งถูกคุ้มกันโดยโยชิซาดะเพื่อหนีไปยัง แคว้นเอชิเซ็น ตามราชโองการขององค์จักรพรรดิ เพื่อหลบหนีจากการโจมตีของ ตระกูลอาชิกางะ โดยพวกเขาได้สร้างฐานที่มั่นขึ้นที่ ปราสาทคานางาซากิ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1337 ปราสาทคานางาซากิถูกปิดล้อม และในเดือนเมษายนภายในปราสาทขาดแคลนเสบียงอาหารถึงขั้นต้องฆ่าม้าและกินเนื้อทหารเพื่อประทังชีวิต ก่อนจะยอมแพ้ เจ้าชายทากานางะและบุตรชายของโยชิซาดะคือ นิตตะ โยชิอากิ ได้กระทำ เซ็ปปูกุ เมื่อปราสาทแตก:55,63-64

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Sansom, George (1961). *A History of Japan, 1334-1615*. Stanford University Press. p. 39. ISBN 0804705259.
**จิลูเคปา**, หรืออาจจะเรียกว่า *คิลู - เฮปา* ในภาษาเฮอร์เรียน ในภาษาอียิปต์โบราณเรียกพระองค์ว่า *เคอร์จิปา* (ช่วงต้นคริสตศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสตกาล) พระองค์เป็นพระราชธิดาของกษัตริย์ซัตตาร์นาที่ 2 กษัตริย์แห่งไมตานนี และเป็นพระขนิษฐาของธุซรัตตา (ต่อมาคือกษัตริย์แห่งไมตานนี), บิเรีย-วาซา และ อาร์ตาซูมารา

ชีวประวัติ
----------

ด้วยเหตุผลทางการเมือง พระองค์ถูกส่งไปยังอียิปต์เพื่ออภิเษกสมรสกับฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 3 ฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณได้ทำตัวสคารับ เพื่อการเฉลิมฉลองการอภิเษกสมรสของพระองค์กับอเมนโฮเทปที่ 3 ในปีที่ 10 แห่งการครองราชย์ (ค.ศ. 1378 – 1376 ก่อนคริสตศักราช) ที่ซึ่งบันทึกไว้ว่าพระองค์มีนางกำนัลติดตามจำนวน 317 คนจากราชสำนักไมตานนี พระองค์อยู่ในฐานะของ "พระมเหสีรอง" หมายความว่าพระองค์เป็นพระมเหสีรองของอเมนโฮเทปที่ 3 กับพระนางติเย

อีก 26 ปีต่อมา ทาดูเคปา พระนัดดาของพระองค์เข้ามาอภิเษกสมรสกับอเมนโฮเทปที่ 3

อ้างอิง
-------

1. ↑  Wolfgang Helck, Urkunden der 18. Dynastie 1957, p. 1738
2. ↑  Aidan Dodson & Dyan Hilton, The Complete Royal Families of Ancient Egypt, Thames & Hudson (2004), p.154
**ทาเกะนากะ ฮันเบ** เป็นซามูไรผู้มีชีวิตอยู่ในยุคเซ็นโกคุและยุคอะซุจิ-โมโมยามะ ถือว่าเป็นกุนซือคนสำคัญของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ เคียงคู่กับคุโรดะ คันเบ

เขาเป็นลูกชายของ ทาเกะนากะ ชิเงะโมโตะ ซึ่งมีตำแหน่งเป็นข้ารับใช้ของไซโตะ โดซัน ไดเมียวแห่งแคว้นมิโนะ

ในปี ค.ศ.1556 ได้เกิดยุทธการแม่น้ำนาการะ (長良川の戦い) ระหว่าง ไซโตะ โยชิทัตสึ กับ ไซโตะ โดซัน ผลปรากฏว่า โดซันได้พ่ายแพ้และเสียชีวิตในสนามรบ ทำให้ โยชิทัตสึ ได้ขึ้นเป็นผู้นำแคว้นมิโนะ แต่ โยชิทัตสึ ได้ป่วยตายกะทันหันในปี ค.ศ.1561 ทำให้ ทัตสึโอกิ ซึ่งเป็นลูกชาย ได้ขึ้นเป็นผู้นำด้วยอายุแค่ 13 ปี แต่ ทัตสึโอกิ กลับดื่มแต่สุราและหลงแต่ผู้หญิง แม้ว่าฮันเบ จะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่ก็ต้องยอมรับใช้ตามคำสั่งเสียของโยชิทัตสึ

ในปี ค.ศ.1563 เขาได้นำทหารเข้าซุ่มโจมตีกองทัพโอดะเป็นผลสำเร็จ แต่ ทัตสึโอกิ กลับประพฤติตนเหลวแหลกมากกว่าครั้งก่อน ๆ ทำให้ฮันเบเริ่มหมดความอดทน ดังนั้น เขาจึงนำลูกน้อง 16 คน พร้อมด้วย ชิเงะโนริ ผู้เป็นน้องชาย และ ขุนพลอาวุโส อันโด โมรินาริ เข้ายึดปราสาทอินาบายามะได้ภายในวันเดียว แต่ในพงศาวดาร โนบุนากะ โคกิ (信長公記) และ บันทึกของตระกูลไซโตะ ไม่ได้มีการกล่าวถึงเหตุการณ์นี้ คาดว่าอาจเป็นเพียงเหตุการณ์สมมุติ

เขาจึงลาออกจากตระกูลไซโตะในปี ค.ศ.1564 และเข้ารับใช้อะซาอิ นางามาสะ ได้พักหนึ่ง ซึ่งทางอะซาอิได้ให้รางวัลแก่เขา เป็นเงิน 3,000 เหรียญ แต่ว่าเขากลับไม่ค่อยได้สร้างผลงาน เขาจึงเดินทางกลับบ้านเกิด

ในปี ค.ศ.1567 โอดะ โนบุนากะ ได้เข้าโจมตีตระกูลไซโตะ ตระกูลไซโตะได้พ่ายแพ้และล่มสลาย ทางโนบุนากะเคยได้ยินชื่อของฮันเบ จึงส่งฮิเดโยชิไปเกลี้ยกล่อม ซึ่งตัวฮันเบยอมรับที่จะเป็นข้ารับใช้ของโอดะ แต่จะขออยู่ใต้สังกัดของฮิเดโยชิ แต่ในความเป็นจริง ตัวของโนบุนากะต้องการตัวชิเงะโนริมากกว่าตัวฮันเบ ถึงแม้ว่าตัวฮันเบจะเป็นข้ารับใช้ของตระกูลโอดะ แต่เนื่องจากก่อนหน้านี้เขาเคยรับใช้ตระกูลอะซาอิ ทำให้เขาไม่ค่อยมีบทบาทในทางการเมืองของโอดะ

สุสานของเขาในเมืองมิกิ
ในปี ค.ศ.1570 เขาได้เข้าร่วมในยุทธการอะเนะงาวะ และหลังจากการรบ โนบุนากะได้ให้เขาไปเป็นขุนพลในสังกัดของฮิเดโยชิที่ปราสาทโยโกยามะ (近江横山城) ซึ่งฮัมเบได้ติดตามฮิเดโยริไปรบในภูมิภาคชูโงกุ ระหว่างนั้นเอง อะรากิ มูราชิเงะ ได้ก่อกบฏต่อโนบุนากะ และได้จับตัวคันเบ ไปขังไว้ที่ปราสาทโอริโอกะ (有岡城, ในปัจจุบันรู้จักในนาม ปราสาทอิตามิ/伊丹城) โนบุนากะจึงสั่งให้สังหารลูกชายของคันเบคือ มัตสึจูมารุ (松寿丸, ในกาลต่อมาคือ คุโรดะ นางามาสะ) แต่ฮันเบ ได้เข้าช่วยเหลือ ทำให้ มัตสึจูมารุ ได้รอดชีวิต

แต่แล้วในปี ค.ศ.1579 ระหว่างการรบกับเบโช นากาฮารุที่ปราสาทมิกิ เขาได้ล้มป่วยอย่างรุนแรง ฮิเดโยชิจึงให้เขาไปรักษาตัวที่เกียวโต แต่ตัวฮันเบได้ปฏิเสธ เขาได้เสียชีวิตลงด้วยอายุเพียง 34 ปี และคันเบ ได้รับช่วงต่อในการเป็นกุนซือของฮิเดโยชิจากฮันเบ

อ้างอิง
-------

* 
* (in Japanese) 交代寄合竹中氏
* Takenaka clan. Harimaya. Accessed October 29, 2007.
* 笹沢左保『軍師竹中半兵衛 (角川文庫)』（角川書店、1988年）
ร้าน โจ มาโลน ในนอริช ประเทศอังกฤษ
ร้านโจ มาโลน ในคาร์ดิฟฟ์ ประเทศเวลส์
**โจ มาโลน ลอนดอน** (อังกฤษ: Jo Malone London) เป็นบริษัทเครื่องสำอาง น้ำหอม และเทียนหอมข้ามชาติของอังกฤษ ก่อตั้งโดยโจ มาโลน ในปี ค.ศ. 1990 เอสเต ลอเดอร์ คอมพานีเป็นเจ้าของมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999 แบรนด์นี้ขึ้นชื่อเรื่องน้ำหอม เทียนไข และผลิตภัณฑ์อาบน้ำ

ประวัติและการออกสื่อ
--------------------

แบรนด์ได้รับความนิยมในสหรัฐอเมริกาหลังจาก โจ มาโลน ผู้ก่อตั้งแบรนด์ปรากฏตัวในรายการดิโอปราห์วินฟรีย์โชว์ ของโอปราห์ วินฟรีย์ พิธีกรชื่อดัง ในปี ค.ศ. 1999 โจ มาโลน ลอนดอน (เจเอ็มแอล) ได้ขายบริษัทให้กับบริษัทเอสเต ลอเดอร์ คอมพานี มาโลนยังคงทำงานให้กับแบรนด์ในฐานะผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์จนถึงปี ค.ศ. 2006 และถูกห้ามคิดค้นน้ำหอมหรือไลน์สกินแคร์ใหม่เป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากข้อตกลงไม่แข่งขันกัน ต่อมาเธอได้เปิดตัวไลน์ใหม่ Jo Loves

โจ มาโลน ในประเทศไทย
--------------------

สำหรับในประเทศไทย โจ มาโลนได้แต่งตั้งให้ ญาญ่า-อุรัสยา เสปอร์บันด์ นักแสดงหญิงชื่อดังเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์คนแรกในประเทศไทยตั้งแต่มีนาคม พ.ศ. 2564

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Jo Malone London perfumes and colognes". *Fragrantica*. 7 December 2020.
2. 1 2  Gordon, Bryony (2 March 2011). "Jo Malone and her heaven sent talent". *The Daily Telegraph*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2015.
3. ↑  "Jo Malone London". *www.elcompanies.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-02-21.
4. 1 2  Wischhover, Cheryl (12 December 2016). "Jo Malone's Quiet Comeback: You probably didn't even realize she's been gone". racked.com.
5. ↑  Felder, Rachel (16 October 2016). "Getting to know Jo Malone, who's already familiar to perfume lovers". *The Seattle Times*.
6. ↑  ญาญ่า-อุรัสยา เสปอร์บันด์ ขึ้นแท่นแบรนด์แอมบาสเดอร์น้ำหอม Jo Malone London คนแรกของประเทศไทย
**การ์เยส** (กรีก: Καρυές) เป็นนิคมบนเขาแอทอส เป็นที่ตั้งของกองอำนวยการฝ่ายบรรพชิตและฆราวาสแห่งอารามิกรัฐเขาแอทอส จากสำมะโนครัวประชากร ค.ศ. 2011 ของประเทศกรีซ รายงานว่ามีประชากรอาศัย จำนวน 163 คน นับว่าเป็นนิคมที่มีประชากรอาศัยมากที่สุดบนเขาแอทอส โบสถ์หลักของการ์เยสชื่อโปรตาตอน (Protaton) เป็นที่พำนักของโปรตอส หรือนักพรตอาวุโส ผู้เป็นประธานของชุมชนนักพรต

ประวัติ
-------

นักบุญซาวา บิชอปชาวเซอร์เบีย สร้างโบสถ์คริสต์และกุฏิในการ์เยส และอาศัยอยู่หลายปีจนได้เป็นหัวหน้าอธิการอาราม (Archimandrite) ใน ค.ศ. 1201 ต่อมาท่านได้เป็นอาร์ชบิชอปแห่งเซอร์เบียคนแรกเมื่อ ค.ศ. 1219

จักรพรรดิมิคาเอลที่ 8 พาลาโอโลกอสแห่งไบแซนไทน์โจมตีเขาแอทอสเมื่อ ค.ศ. 1283 กองทหารทรมานและแขวนคอโปรตอสหรือนักพรตอาวุโส และขับไล่นักพรตคนอื่น ๆ ออกจากโปรตาตอน นักพรตเหล่านี้ได้รับการสถาปนาเป็นมรณสักขีของนิกายออร์ทอดอกซ์ในวันที่ 5 ธันวาคม (สำหรับคริสตจักรที่ปฏิบัติตามปฏิทินจูเลียนแบบดั้งเดิมวันที่ 5 ธันวาคมตรงกับวันที่ 18 ธันวาคมของปฏิทินเกรกอเรียน)

ระเบียงภาพ
----------

* โปรตาตอนโปรตาตอน
* การ์เยสและโปรตาตอนการ์เยสและโปรตาตอน
* กองอำนวยการของเขาแอทอสกองอำนวยการของเขาแอทอส
* เหล่านักพรตและผู้มาเยือนในการ์เยสเหล่านักพรตและผู้มาเยือนในการ์เยส

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Đuro Šurmin, *Povjest književnosti hrvatske i srpske*, 1808, p. 229

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ การ์เยส
ซ่านถิงกุย (จีนตัวเต็ม : 單廷珪 / อังกฤษ : Shan Tinggui) สำเนียงแต้จิ๋วคือ ตันเทงกุ้ย เป็นตัวละครสมมุติจากซ้องกั๋ง มีฉายาว่า **แม่ทัพวารีสวรรค์** (จีน : 聖水將 / อังกฤษ : General of Sacred Water) เป็นผู้กล้าลำดับที่ 44 แห่ง 108 ดาวแห่งโชคชะตา และเป็นคนที่ 8 ในตำแหน่ง 72 สหายดิน ในยามออกรบจะใส่ชุดเกราะสีดำและสวมหมวกเหล็กติดขนนกสีดำ มีม้าตัวผู้สีดำเป็นพาหนะ อาวุธของเขาคือหอกและธนู รับราชการทหารอยู่ที่บ้านเกิดคือเมืองเล่งจิว (凌州 ; ในปัจจุบันคือเมืองเต๋อโจว มณฑลซานตง) ร่วมกับเว่ยติงกั๋ว ชำนาญในการใช้น้ำเข้าโจมตีศัตรู

เมื่อกวนเซิ่งเข้าร่วมกับซ่งเจียงแห่งเขาเหลียงซาน ราชครูไช่จิงได้ออกคำสั่งให้ตัวเขากับเว่ยติงกั๋วไปปราบโจร กวนเซิ่งจึงยกทัพไปบุกเมืองเล่งจิว ซ่านถิงกุยจึงทำค่ายกลจับตัวซวนจ้านกับห่าวซือเหวิน กวนเซิ่งจึงทำการดวลตัวต่อตัวกับซ่านถิงกุย เขารบแพ้และถูกจับ ต่อมาได้ขอยอมแพ้และไปชักชวนเว่ยติงกั๋วให้ยอมแพ้ต่อเหลียงซาน

ในการปราบกบฏฟางล่า เขากับเว่ยติงกั๋วเข้าร่วมในสังกัดหลูจุ้นอี้ ไปรบกับพวกกบฏที่เมืองซวนจิ๋ว (宣州 ; ปัจจุบันคือเมืองซวนเฉิง มณฑลอานฮุย) และเมืองฮูจิ๋ว ในการรบครั้งสุดท้ายของเขาที่เมืองฮิมจิว เขานำทหารเข้าบุกเมืองในขณะที่ประตูเมืองเปิดอยู่ แต่เผลอตกไปในหลุมม้าและเสียชีวิตในที่รบพร้อมกับเว่ยติงกั๋ว

อ้างอิง
-------

* Keffer, David. "Outlaws of the Marsh: A Somewhat Less Than Critical Commentary". Poison Pie Publishing House. Retrieved 19 December 2016
* Miyamoto, Yoko (2011). "Water Margin: Chinese Robin Hood and His Bandits" เก็บถาวร 2020-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Demystifying Confucianism. Retrieved 19 December 2016.
"**เอนต์อิตฟัน**" เป็นเพลงของวงดนตรีอเมริกัน พาร์อะมอร์ จากอัลบั้มที่มีชื่อเดียวกับวงในปี ค.ศ. 2013 เพลงบันทึกเสียงที่ลอสแอนเจลิส โปรดิวซ์โดยนักดนตรีจัสติน เมลดัล-จอห์นเซน ในการทำงานเพลงนี้เริ่มที่การวนซ้ำเสียงคีย์บอร์ดโดยมือกีตาร์ เทย์เลอร์ ยอร์ก เครื่องดนตรียังประกอบด้วยไซโลโฟน และกีตาร์เบส คลอไปกับเสียงร้องของคณะประสานกอสเปล 6 คน เพลงโดยหลัก ๆ มีแนวเพลงป็อปร็อก อย่างไรก็ตาม นักวิจารณ์ชี้ว่าเพลงได้เลียนแบบแนวเพลงอื่น เช่น ฟังก์ร็อก และนิวเวฟด้วย ยอร์กและนักร้องนำของวง เฮย์ลีย์ วิลเลียมส์ เขียนเพลงจากประสบการณ์การย้ายที่อยู่ของเฮย์ลีย์และทัศนคติที่ตามมา

เพลงได้รับคำชมจากนักวิจารณ์ ซึ่งทักความหลากหลายของดนตรี แต่อย่างไรก็ตาม นักวิจารณ์บางกลุ่มยังติติงเนื้อเพลงที่มีความหมายเสียดสีด้วย เพลงถูกปล่อยทางวิทยุกระแสหลักในสหรัฐอเมริกาและอิตาลี และซิงเกิลชนิดแผ่นไวนิลขนาด 12 นิ้วได้วางจำหน่ายในวันร้านค้าแผ่นเสียง (Record Store Day) ปี ค.ศ. 2014 ด้วย เพลงกลายเป็นเพลงของพาร์อะมอร์ที่ขึ้นอันดับสูงที่สุดบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ถึงอันดับที่ 10 เพลงประสบความสำเร็จปานกลางทั่วโลก ติดสี่สิบอันดับแรกในออสเตรเลีย แคนาดา และเวเนซุเอลา

"เอนต์อิตฟัน" ได้แสดงในรายการโทรทัศน์หลายครั้ง เช่นรายการ*เดอะวอยซ์* *เลตไนต์วิตเซธ เมเยอส์* และ*อเมริกันไอดอล* เพลงยังถูกนำไปเล่นในระหว่างทัวร์คอนเสิร์ต เดอะเซลฟ์ไตเติลทัวร์ (ค.ศ. 2013-14) มิวสิกวิดีโอเวอร์ชันแรกกำกับโดยโจนาธาน เดสเบียนส์ แต่ถูกพับไป และเวอร์ชันที่สองกำกับโดยโซเฟีย เพียร์ และถูกปล่อยในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 ในมิวสิกวิดีโอ เล่าเรื่องเกี่ยวกับวงพาร์อะมอร์กำลังพยายามทำลายสถิติโลกต่าง ๆ มากมาย
**องค์การร่วมปาโซะก์โมโมกุน กาดาซันดูซุน มูรุต** (อังกฤษ: United Progressive Kinabalu Organisation; UPKO, มลายู: *Pertubuhan Kinabalu Progresif Bersatu*) เป็นพรรคการเมืองที่มีฐานที่ตั้งในรัฐซาบะฮ์ มาเลเซียตะวันออก เป็นพรรคการเมืองที่มีฐานเสียงเป็นชนกลุ่มน้อยเพื่อเรียกร้องสิทธิและการพัฒนาให้กับชาวกาดาซันดูซุนและมูรุตในซาบะฮ์และชาวโอรังอัซลีในคาบสมุทรมลายา

ประวัติ
-------

พรรคนี้เริ่มครั้งแรกใช้ชื่อว่าพรรคประชาธิปไตยซาบะฮ์ (Parti Demokrat Sabah; PDS) ก่อตั้งโดยตัน ศรี เบอร์นาร์ด ดมปก และผู้นำคนอื่น ๆ ที่แยกตัวออกมาจากสหพรรคซาบะฮ์หลังการเลือกตั้งทั่วไปในรัฐซาบะฮ์เมื่อ พ.ศ. 2537 ต่อมาจึงเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบัน

พรรคนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับองค์การเดิมที่มีชื่อว่าองค์การแห่งชาติปาโซะก์โมโมกุน กาดาซันที่ก่อตั้งโดยตุน ฟูอัด สตีเฟนส์ เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2504 และไม่มีความเกี่ยวข้องกับองค์การร่วมปาโซะก์โมโมกุนที่ก่อตั้งเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2505 โดย ดาโต๊ะ จี. เอส. ซุนดัง และเป็นคนละองค์การกับองค์การแห่งชาติปาโซะก์ นูนุก์รากังที่ก่อตั้งโดย ริชาร์ด ชัยสุริยะ ใน พ.ศ. 2552 พรรคนี้ได้ตั้งสาขาที่รัฐเปรัก เพื่อเรียกร้องสิทธิของชาวโอรังอัซลี

สถานะและจุดยืน
--------------

องค์การร่วมปาโซะก์โมโมกุน กาดาซันดูซุน มูรุตเป็นสมาชิกของแนวร่วมแห่งชาติ และชื่อพรรคมีทั้งคำว่ากาดาซันดูซุนและมูรุต สัญลักษณ์ของพรรคไม่ใช่ควายแต่เป็นภาพเงาของยอดเขากีนาบาลู นอกจากนั้น การเน้นชาตินิยมกาดาซันดูซุนไม่ปรากฏมากในองค์การนี้เมื่อเทียบกับองค์การในอดีต

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-07-13. สืบค้นเมื่อ 2013-10-05.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* UPKO Online ! เก็บถาวร 2014-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**สกุลซิสทูรา** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Schistura*) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็ก ในวงศ์ปลาค้อ (Balitoridae) ใช้ชื่อสกุลว่า *Schistura* (/ซิส-ทู-รา/)

เดิมทีปลาในสกุลนี้เคยอยู่รวมอยู่ในสกุล *Nemacheilus* เป็นปลาที่มีเกล็ดเล็กละเอียด มองด้วยตาเปล่าไม่เห็นต้องใช้แว่นขยาย ครีบหลังมีก้านครีบแขนง 8 ก้าน มีหนวด 3 คู่ ที่จะงอยปาก 2 คู่ และมุมปาก 1 คู่ มีลำตัวยาวและแบนข้าง หัวกลมมน จะงอยปากสั้นทู่ ปากเล็กอยู่ใต้จะงอยปาก ริมฝีปากล่างมีเอ็นคั่นตรงกลาง รูก้นอยู่ใกล้ครีบก้นมากกว่าครีบท้อง ตามีขนาดเล็ก ลำตัวมีลายเป็นปล้อง ๆ สีดำหรือสีน้ำตาล พื้นลำตัวมักมีสีเขียวหรือสีน้ำตาล

มีความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 12 เซนติเมตร มีพฤติกรรมอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำลำธารที่น้ำมีอุณหภูมิค่อนข้างเย็นประมาณ 18-26 องศาเซลเซียส เช่น น้ำตกบนภูเขาหรือป่าดิบชื้น หากินในเวลากลางคืน มีพฤติกรรมอยู่รวมเป็นฝูง หากินอาหารจำพวก แมลงน้ำและแทะเล็มตะไคร่น้ำ ปัจจุบันพบแล้วราว 200 ชนิด แต่จำนวนนี้ก็ยังไม่นิ่ง ด้วยการค้นพบใหม่ขึ้นเรื่อย ๆ ทุกปี กระจายพันธุ์ตั้งแต่อินเดียจนถึงเวียดนาม, ตอนใต้ของเทือกเขาหิมาลัย จนถึงมาเลเซียภาคตะวันตก เช่น รัฐปะลิส พบในประเทศไทยราว 30 ชนิด ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วด้วยวิธีเลียนแบบธรรมชาติ และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 228 หนังสือสาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑ โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ พ.ศ. 2547 ISBN 974-00-8701-9
2. ↑  หน้า 32-33, *สกุล Schitura* โดย Jens Kühne คอลัมน์ Mini Atlas. นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 25 ปี 2: กรกฎาคม 2012

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* จาก Fishbase.org
**วัดศาลาดิน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลม่วงเตี้ย อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง

วัดศาลาดินตั้งวัดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 แต่เป็นวัดที่ตั้งมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ผู้สร้างวัดเป็นชาวมอญซึ่งมิได้บวช จีงเรียกว่า **วัดเถรมอญ** ต่อมากลายเป็นวัดร้าง จนถึง พ.ศ. 2470 ได้มีนายรอต มุ่งเขม่น, นายคุ้ม ศรีเมือง นายปุ้ย ฟักพู และนายเปรื่อง ได้ร่วมกันบูรณะวัดขึ้นโดยการสร้างเสนาสนะต่าง ๆ นิมนต์พระสงฆ์มาอยู่จำพรรษา มีศาลาดินเป็นที่บำเพ็ญกุศลและเปิดโรงเรียนประถมศึกษาขึ้น โดยได้รับการอุปถัมภ์จาก พลตรีหลวงวิศิษฐยุทธศาสตร์ บูรณะให้มั่นคงขึ้น ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดศาลาดิน" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2513

วัดมีเกจิอาจารย์คือ หลวงพ่อทรง ฉันทโสภี (พระครูสังฆรักษ์ทรง ฉนฺทโสภี) ด้วยเป็นพระเกจิอาจารย์อาวุโสของจังหวัดอ่างทอง จึงมักได้รับกิจนิมนต์จากวัดวาอารามทั่วประเทศ ให้ไปร่วมในพิธีพุทธาภิเษกวัตถุมงคลต่าง ๆ อย่างสม่ำเสมอ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระยา พ.ศ. 2470–2475
* พระอธิการคำ พ.ศ. 2475–2483
* พระจำปา พ.ศ. 2483–2487
* พระอธิการวอน พ.ศ. 2487–2493
* พระจอม พ.ศ. 2493–2497
* พระสม พ.ศ. 2497–2501
* พระอธิการทิพย์ พ.ศ. 2501–2511
* พระสมบุญ พ.ศ. 2511–2512
* พระครูสังฆรักษ์ทรง ฉนฺทโสภี พ.ศ. 2513–2550

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศาลาดิน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "หลวงพ่อทรง ฉันทโสภี วัดศาลาดิน จ.อ่างทอง". ข่าวสด.
**วัดศาลากุล** บ้างเขียนว่า **วัดศาลากุน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ถือเป็นวัดไทยวัดเดียวในตำบลเกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี วัดมีที่ดินทั้งหมด 40 ไร่ เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันชื่อ พระสมุห์ณรงค์ชาญ กนฺตธมฺโม

ประวัติ
-------

วัดศาลากุลน่าจะเป็นวัดที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย แต่เดิมมีชุมชนที่มีประชากรไม่มากนัก เนื่องจากพื้นที่เป็นชายตลิ่งที่เป็นที่ดินงอก สัญจรไม่สะดวก เมื่อเริ่มสร้างวัดคงอยู่ไม่ห่างจากแม่น้ำมากนักและมีคลองวัดศาลากุลเป็นทางเชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยา ต่อมาที่ดินงอกออกไปมาก ทำให้วัดอยู่ห่างจากแม่น้ำเจ้าพระยามาก

วัดถูกปล่อยทิ้งร้างตั้งแต่ครั้งเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 จนกระทั่งประมาณสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย มีเรือสำเภามาจอดที่ปากด่านเพื่อรอรับสินค้า เช่น ครั่ง ข้าว ไม้ฝาง ฯลฯ เพื่อนำไปขายต่างประเทศ จนเจ้าพระยารัตนาธิเบศร์ (กุน) สมุหนายกที่ได้รับราชการตั้งแต่ครั้งสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช มาจนถึงสมัยรัชกาลที่ 2 ตัวท่านเป็นคนจีน ได้มาสร้างศาลาให้บริวารพักบริเวณใกล้วัด ชาวบ้านเรียกศาลานี้ว่า *ศาลาเจ้าคุณกุน* หรือ *ศาลาจีนกุน* รวมทั้งเป็นชื่อเดิมของเกาะเกร็ดด้วย เมื่อการค้าสำเภายกเลิกไป บริเวณนี้จึงสงบเงียบจึงได้กลายมาเป็นวัด วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปี พ.ศ. 2394

อาคารเสนาสนะและวัตถุโบราณ
-------------------------

อุโบสถลักษณะทรงโบราณ 2 ชั้น ขนาด 5 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น มีมุขคลุมชานชาลาทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ และคันทวยปูนประดับกระจก หน้าบันเป็นปูนปิดทองประดับกระจก วิหารด้านใต้อุโบสถ มีวิหารประดิษฐานรูปหล่ออดีตเจ้าอาวาส ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ เจดีย์และกุฏิสงฆ์ 

วัดมีวัตถุโบราณได้แก่ หีบมุกและโต๊ะหมู่มุกที่หลวงพ่อสุนสร้างขึ้นมา มีการประดับมุกไฟอย่างดี ฝีมืองดงามมาก พร้อมเครื่องแก้วเจียระไนชุดใหญ่

เครื่องรางของขลัง
-----------------

วัดศาลากุลมีพระเกจิอาจารย์ผู้มีความเก่งกล้าสามารถในการปลุกเสกเครื่องรางของขลังที่มีชื่อเสียงในยุคเก่า อย่างหลวงพ่อสุ่น ได้รับสมญาว่า *ขุนกระบี่วานร ฤทธิเกริกไกร หนึ่งในสยาม* ในวงการพระเครื่อง *หนุมาน หลวงพ่อสุ่น* ถือว่าเป็นสุดยอดของขลังหนึ่งในชุดเบญจภาคี ที่นักสะสมต้องหามาไว้ครอบครองบูชา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ปั่นจักรยานไหว้พระ 5 วัดเก่าแก่บนเกาะเกร็ด". *สินมั่นคง*.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2020-10-02.
3. ↑  "วัดศาลากุล หนุมานหลวงพ่อสุ่น". *องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะเกร็ด*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-08. สืบค้นเมื่อ 2020-10-02.
**คลังปัญญาไทย** เป็นเว็บไซต์สร้างสารานุกรมออนไลน์ ที่ผู้อ่านสามารถร่วมเขียนเนื้อหาได้ โดยจะเป็นโครงการพัฒนาแหล่งความรู้ภาษาไทย โดยอาศัยสื่ออินเทอร์เน็ต เปิดตัวทางสื่อมวลชนในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2549 โดยในวันเปิดตัวนั้น ถึงแม้ว่าหน้าเว็บแรกของคลังปัญญาไทยประกาศว่ามีส่วนสารานุกรมต่อยอด แต่ยังไม่มีการเปิดใช้งานในส่วนของสารานุกรมต่อยอด (ส่วนวิกิ) โดยข้อมูลหลักเก็บไว้ในส่วนเนื้อหาที่ไม่อนุญาตให้ผู้อื่นแก้ไขตามที่ออกมาในข่าว และต่อมาในวันที่ 4 ธ.ค. ได้เปิดบริการการใช้งานในส่วนวิกินี้ โดยเปิดเป็นส่วนว่างให้ผู้อ่านเพิ่มเติมข้อมูลเข้ามากันเอง

ข้อมูลในเว็บไซต์
----------------

ข้อมูลหลักของระบบเปิดโอกาสให้ผู้อ่านมีส่วนร่วมในการกำกับดูแลความถูกต้องของข้อมูล โดยมีที่มาของข้อมูลแบ่งออกเป็นสองส่วน คือ

1. **คลังสะสมองค์ความรู้** เป็นข้อมูลจากแหล่งที่ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องและความสมบูรณ์ จากผู้ให้ข้อมูลมาในระดับหนึ่งแล้ว เช่น บทความ บทความเชิงวิชาการ ตำราเรียน วิทยานิพนธ์ สื่อสิ่งพิมพ์ต่าง ๆ และสารานุกรม รวมไปถึง พระบรมราโชวาท และพระราชดำรัส โดยเนื้อหาส่วน ผู้อ่านสามารถร่วมแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติมได้
2. **สารานุกรมต่อยอด** โดยอนุญาตให้บุคคลที่เป็นสมาชิกสามารถเข้ามาปรับปรุงแก้ไข หรือเพิ่มเติมความรู้ใหม่ ๆ เองได้ตลอดเวลา โดยใช้วิกิซึ่งเป็นรูปแบบที่คล้ายกับวิกิพีเดีย

โครงการคลังปัญญาไทย พัฒนาขึ้นโดยใช้ซอฟต์แวร์ ดรูพาล (ส่วนคลังสะสมองค์ความรู้) และมีเดียวิกิ (ส่วนสารานุกรมต่อยอด) ดำเนินการโดย สมาคมผู้ดูแลเว็บไทย โดยความสนับสนุนของ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) และกระทรวงศึกษาธิการ มี ดร. ครรชิต มาลัยวงศ์ ราชบัณฑิต ดำรงตำแหน่งประธานโครงการ และ ศาสตราจารย์ นายแพทย์ เกษม วัฒนชัย องคมนตรี เป็นที่ปรึกษาโครงการ เริ่มเปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2549 และมีเป้าหมายที่จะจัดตั้ง **มูลนิธิคลังปัญญาไทย** ในปี พ.ศ. 2550

โครงการคลังปัญญาไทย ตั้งเป้าหมายไว้ว่า ภายใน 1 ปี ต้องการรวมรวมบทความต่าง ๆ ให้ได้อย่างน้อย 80,000 เรื่อง เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่องค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในวโรกาสที่ปี พ.ศ. 2550 จะเป็นปีที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเจริญพระชนมายุครบ 80 พรรษา

อ้างอิง
-------

1. ↑  ข่าวเปิดตัวเว็บ คลังปัญญาไทย 80 เรื่องเกี่ยวกับพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เก็บถาวร 2007-03-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากผู้จัดการออนไลน์
2. ↑  *เปิดตัวเวบคลังปัญญาไทยรวมความรู้ 8 พันเรื่อง* เก็บถาวร 2015-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ข่าวจากกรุงเทพธุรกิจ

ดูเพิ่ม
-------

* Gotoknow แหล่งความรู้ภาษาไทยที่มีลักษณะใกล้เคียงกัน
บ้านและหลุมศพในหมู่บ้านซุมบาแห่งหนึ่ง
**บ้านพื้นถิ่นซุมบา** (ซุมบา: *uma mbatangu*, "บ้านยอดสูง") หมายถึงบ้านพื้นถิ่นของชาวซุมบาจากเกาะซุมบาในหมู่เกาะซุนดาน้อย ประเทศอินโดนีเซีย บ้านแบบซุมบามีลักษณะโดดเด่นที่ยอดกลางสูง และความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับวิญญาณของมาราปู

เกาะซุมบามีกลุ่มวัฒนธรรมและภาษาจำนวนมาก แต่ทุกกลุ่มล้วนมีมรดกสถาปัตยกรรมร่วมกัน คติวิญญาณนิยมมีความแข็งแกร่งมากในสังคมชาวซุมบา ศาสนาพื้นถิ่นของซุมบาเชื่อใน *มาราปู* ซึ่งรวมถึงวิญญาณผู้วายชนม์ วิญญาณประจำสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ และวัตถุที่ใช้สื่อสารกับโลกวิญญาณ แนวคิดนี้ส่งผลต่อการจัดวางพื้นที่ทางสถาปัตยกรรมภายในบ้านซุมบา ชาวซุมบามีบ้านอยู่สองแบบ แบบที่มีลักษณะโดดเด่นเป็นพิเศษคือบ้านยอดสูง *uma mbatangu* ซึ่งพบในซุมบาตะวันออก ซึ่งมีหลังคาตรงกลางยอดสูง หลังคานี้ทำมาจาก *อาลัง-อาลัง* ทอ คล้ายกันกับหลังคากลางยอดสูงของจกโลในชวา แต่สูงชะลูดกว่ามาก บ้านยอดสูงหลังใหญ่สุดจะเรียกว่า *uma bungguru* ซึ่งเป็นบ้านหลังสำคัญของแคว้นนั้น ๆ ที่ซึ่งพิธีกรรมสำคัญและงานรวมตัวของแคว้นจัด เช่น พิธีแต่งงาน งานศพ เป็นต้น โดยมีคนแก่สุดหรือสำคัญสุดของหมู่บ้านอาศัยอยู่ บ้านอีกแบบคือ *uma kamadungu* ("บ้านหัวโล้น") ซึ่งไม่มีหลังคายอดกลางสูง หรือเรียกอีกชื่อว่า *uma maringu* ("บ้านเย็น") เพราะถือว่าไม่ "เร่าร้อน" พอสำหรับพิธีกรรมต่าง ๆ

บ้านซุมบาแบบพื้นฐานที่สุดมีแปลนรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส และมีขนาดเล็กสุด 5 x 5 เมตร และใหญ่สุดถึง 15 x 15 เมตร เสาหลักที่เสามีไว้สำหรับรองรับยอดสูงของบ้าน เสาเหล่านี้ยังประดับด้วยสัญลักษณ์ต่าง ๆ ที่สื่อถึงปรัมปราของซุมบา บ้านหลังหนึ่งสามารถมีครอบครัวเดี่ยวหรือครอบครัวขยายอาศัยอยู่ ทางเข้าออกสองทางของบ้านอยู่ทางซ้ายและขวาของบ้าน ในบ้านแบบซุมบาไม่มีหน้าต่าง อากาศจะถ่ายเทผ่านทางรูเปิดเล็ก ๆ ในผนัง ซึ่งทำมาจากกาบต้นปาล์ม, แผ่นอาเรกา หรือหนังควายโดยเฉพาะในบ้านที่ร่ำรวย นอกจากนี้ยังนิยมตกแต่งผนังบ้านด้วยเขาควายซึ่งเตือนใจถึงพิธีบูชายัญในอดีต

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Wellem 2004, pp. 49–50.
2. ↑  Fox 1998, p. 90.
3. 1 2  Gunawan Tjahjono 1998, pp. 42–3. sfn error: no target: CITEREFGunawan\_Tjahjono1998 (help)

### บรรณานุกรม

* Forth, Gregory L. (1981). *Rindi: An Ethnographic Study of a Traditional Domain in Eastern Sumba*. Vol. 93. The Hague: KITLV. ISBN 9789024761692.
* Fox, James J. บ.ก. (1998). *Religion and Ritual*. Indonesian Heritage. Vol. 9. Singapore: Archipelago Press. ISBN 9813018585.
* Gunawan Tjahjono, บ.ก. (1998). *Architecture*. Indonesian Heritage. Vol. 6. Singapore: Archipelago Press. ISBN 9813018305.
* Wellem, F.D. (2004). *Injil dan Marapu: suatu studi historis-teologis tentang perjumpaan Injil dengan masyarakat Sumba pada periode 1876-1990* [*The Bible and Marapu: a historical-theological study on the arrival of the Bible into the society of Sumba 1876-1990*] (ภาษาอินโดนีเซีย). Jakarta: Gunung Mulia. ISBN 9796871718.
ผู้แทนที่การประชุมโซเมอเซทเฮาส์ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1604
**สนธิสัญญาลอนดอน** เป็นสนธิสัญญาซึ่งลงนามเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม (ปฏิทินเก่า ตรงกับ 28 สิงหาคม ในปฏิทินใหม่) ค.ศ. 1604 เพื่อยุติสงครามอังกฤษ-สเปนซึ่งยืดเยื้อมาเป็นเวลากว่า 19 ปี การเจรจาเกิดขึ้นที่โซเมอเซทเฮาส์ในลอนดอน จึงอาจรู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า **การประชุมโซเมอเซทเฮาส์**

ภายหลังการสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ ผู้สืบทอดตำแหน่ง สมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ได้พยายามยุติความขัดแย้งที่ยืดเยื้อและสิ้นเปลือง พระเจ้าฟิลิปที่ 3 แห่งสเปน ทรงรับช่วงของสงครามต่อจากรัชกาลก่อนหน้า พระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งสเปน ได้ตอบรับข้อเสนออย่างอบอุ่นและทรงสั่งเริ่มต้นการเจรจาในเวลาต่อมา

สงครามอังกฤษ-สเปนเป็นความขัดแย้งที่ซับซ้อนและเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ซึ่งมีความเชื่อมโยงกับสงครามแปดสิบปีในเนเธอร์แลนด์ สงครามศาสนาของฝรั่งเศส และสงครามเก้าปีในไอร์แลนด์ เงื่อนไขของสนธิสัญญาเป็นประโยชน์อย่างมากต่อสเปน เนื่องจากสเปนสามารถยุติการสนับสนุนของอังกฤษต่อกบฏดัตช์ตั้งแต่สนธิสัญญานันซัช (ค.ศ. 1585) และยุติการโจมตีการค้าทางทะเลของสเปน ในขณะเดียวกัน สนธิสัญญาดังกล่าวได้รับรองว่าสเปนจะยุติความหวังที่จะฟื้นฟูนิกายโรมันคาทอลิกในอังกฤษ หลังจากสนธิสัญญาดังกล่าว ทั้งสองชาติไม่มีสงครามต่อกันจนกระทั่ง ค.ศ. 1625

อ้างอิง
-------

1. ↑  Davenport, pp. 246– 257
2. ↑  "The terms, ironically, were similar to those that Philip II had sought prior to the Spanish Armada in 1588, namely the cessation of English intervention on the Continent and a renunciation of high seas buccaneering—which, in any case, had been delivering at best diminishing returns following the Spanish navy’s refitting in 1589. Spain had achieved many of its war aims but, like England, had nearly emptied its treasury in the process." Ulm, Wes: *The Defeat of the English Armada and the 16th-Century Spanish Naval Resurgence.* Harvard University, 2004 เก็บถาวร 2018-02-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

บรรณานุกรม
----------

* Davenport, Frances Gardiner; & Paullin, Charles Oscar. *European Treaties Bearing on the History of the United States and Its Dependencies*, The Lawbook Exchange, Ltd. 2004 ISBN 1584774223, 9781584774228
* Text of the Treaty
**จิระพันธิ์ พุฒซ้อน** นักกีฬาเรือพายทีมชาติไทย เกิดที่จังหวัดปทุมธานี

ประวัติ
-------

**จิระพันธิ์ พุฒซ้อน** ชื่อเล่น บอม เกิดวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2536อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลของโรงเรียนหนองเสือวิทยาคม หันมามีใจรักกีฬาเรือพาย ได้เดินทางไปแข่งขันในต่างประเทศมากมาย เช่น ประเทศสิงคโปร์ ประเทศจีน

การศึกษาตอนประถมศึกษาที่โรงเรียนวัดปทุมนายก มัธยมศึกษาศึกษาที่โรงเรียนหนองเสือวิทยาคม จ.ปทุมธานี ปัจจุบันศึกษาที่ คณะวิทย์การกีฬา วิทย์การกิฬา สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตลำปาง ลำปาง

บอม ยังเป็นญาติของ เพชรราช พุฒซ้อน (อดีตนักตบอินดอร์ ทีมชาติไทย ปัจจุบันโค้ชฝึกซ้อมวอลเลย์บอลชายหาด สโมสรทหารอากาศ) และ พัทรวาทย์ พุฒซ้อน (นักตบทีมชาติ และโค้ชวอลเลย์บอลชายหาด น้องชายเพชรราช พุฒซ้อน)

รางวัลการแข่งขัน
----------------

* ถ้วยพระราชทานพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช การแข่งขันเรือยาวประเพณี ประจำปี ๒๕๕๖
* ถ้วยพระราชทานสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี มากกว่า 10 กว่าถ้วย ของแชมป์
* เหรียญทอง 26 มิถุนายน พ.ศ. 2556 เรือยาว 12 ฝีพาย ชาย ระยะ 1000 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-11-29. สืบค้นเมื่อ 2014-08-02.
2. ↑
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2014-08-02.
รังสีจากดาวฤกษ์ (S) การแผ่รังสีความร้อนของอนุภาค (a) กรณีที่สังเกตการณ์จากรอบอ้างอิงที่เคลื่อนไปกับอนุภาค (b) กรณีที่สังเกตการณ์จากกรอบนิ่งเทียบกับดาวฤกษ์
**ปรากฏการณ์พอยน์ติง–รอเบิร์ตสัน** (Poynting–Robertson effect) หมายถึงการสูญเสียโมเมนตัมเชิงมุมของฝุ่นคอสมิกที่โคจรรอบดาวฤกษ์เนื่องจากความดันรังสีจากดาวฤกษ์ ผลกระทบนี้มาจากแรงดันรังสีที่กระทำในทิศทางตั้งฉากกับการเคลื่อนที่ของอนุภาคฝุ่น ตั้งชื่อตามนักฟิสิกส์ ชาวอังกฤษ จอห์น เฮนรี พอยน์ติง และ นักคณิตศาสตร์และนักฟิสิกส์ชาวอเมริกัน โฮเวิร์ด โรเบิร์ตสัน ซึ่งเป็นผู้เสนอแนวคิดเกี่ยวกับปรากฏการณ์นี้ 

อนุภาคฝุ่นที่โคจรรอบดวงอาทิตย์หรือดาวฤกษ์ ซึ่งมีขนาดเล็กพอที่จะได้รับผลกระทบจากปรากฏการณ์พอยน์ติง–รอเบิร์ตสัน แต่มีขนาดใหญ่เกินกว่าที่จะถูกพัดพาออกไปโดยความดันรังสีของดาวฤกษ์ จะค่อย ๆ ถูกดูดเข้าหาดาวฤกษ์ไปเรื่อย ๆ ในระบบสุริยะ ปรากฏการณ์นี้คาดว่าจะส่งผลกระทบต่ออนุภาคที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางตั้งแต่ 1 ไมโครเมตรถึง 1 มิลลิเมตร อนุภาคขนาดใหญ่มีแนวโน้มที่จะชนกับวัตถุอีกชิ้นหนึ่งได้เร็วกว่าที่จะได้รับผลกระทบจากปรากฏการณ์พอยน์ติง–รอเบิร์ตสัน

พอยน์ติงได้อธิบายผลกระทบนี้ครั้งแรกในปี 1903 แต่คำอธิบายของเขาอิงตาม สมมติฐานอีเธอร์นำแสง หลังจากนั้นทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับอีเธอร์จึงถูกแทนที่ด้วยทฤษฎีสัมพัทธภาพในช่วงปี 1905-1915 ต่อมาในปี 1937 โรเบิร์ตสันได้อธิบายปรากฏการณ์นี้จากมุมมองของทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "天文学辞典 » ポインティング-ロバートソン効果". *天文学辞典*. 日本天文学会. สืบค้นเมื่อ 2019-11-23.
2. ↑  Guess, A. W. (1962). "Poynting-Robertson effect for a spherical source of radiation". *The Astrophysical Journal*. **135**: 855. Bibcode:1962ApJ...135..855G. doi:10.1086/147329. ISSN 0004-637X.
**สนธิสัญญาก้องโตน** เป็นการทำสัญญาพักรบในสงครามจีน–พม่าที่ต่อเนื่องยาวนานถึง 4 ปี ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2308–2312 แม้กองทัพพม่าจะสามารถชนะกองทัพต้าชิงได้ทุกครั้ง แต่ความสูญเสียก็มากขึ้นเรื่อย ๆ และไม่เป็นผลดีต่ออาณาจักรพม่าในระยะยาว

อะแซหวุ่นกี้ได้พิจารณาถึงผลได้ผลเสียของสงครามที่ยาวนานครั้งนี้อย่างถูกต้อง เพราะถึงแม้ในการบุกของกองทัพต้าชิงครั้งที่ 4 จะถูกกองทัพพม่าตีกระหนาบเอาไว้แล้ว แต่หากทำลายกองทัพนี้ไปจักรพรรดิเฉียนหลงก็คงจะส่งกองทัพใหญ่มาอีกแน่ ถ้ายังเป็นอย่างนี้ต่อไปด้วยอัตราส่วนของจำนวนประชากรที่ต้องสูญเสียเมื่อเทียบกันแล้ว พม่าไม่อาจเทียบกับอาณาจักรต้าชิงได้เลย ดังนั้นการเจรจาสงบศึกจึงเกิดขึ้นที่หมู่บ้านก้องโตนในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2312 และเซ็นสัญญาสงบศึกในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2312 โดยเป็นการตัดสินใจโดยพลการของอะแซหวุ่นกี้ กับฟู่เหิงแม่ทัพใหญ่แห่งต้าชิง แม้จะยังไม่ได้รับพระราชานุญาตจากพระเจ้ามังระและจักรพรรดิเฉียนหลงก็ตาม

ใจความของสนธิสัญญามีดังนี้
--------------------------

1. ต้าชิงต้องยอมส่งตัวผู้ก่อการร้าย กบฎ และผู้ลี้ภัยอื่น ๆ ที่หลบหนีเข้าไปในดินแดนจีน
2. จีนจะต้องเคารพอธิปไตยของพม่าในรัฐชานที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของพม่า
3. นักโทษของทั้งสองฝ่ายต้องได้รับการปล่อยตัว
4. จักรพรรดิแห่งประเทศจีน และกษัตริย์แห่งพม่าจะรักษาความเป็นมิตรไมตรีต่อกัน คงสถานะทางการทูตเอาไว้ และแลกเปลี่ยนเครื่องบรรณาการแก่กัน

อ้างอิง
-------

* Kyaw Thet (1962). History of Union of Burma (in Burmese). Yangon: Yangon University Press.
* Myint-U, Thant (2006). The River of Lost Footsteps—Histories of Burma. Farrar, Straus and Giroux.
* Jung, Richard J. K. (1971). "The Sino-Burmese War, 1766–1770: War and Peace Under the Tributary System". Papers on China.