recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**กรมเสนาธิการร่วม** (จีน: 中央军委联合参谋部; พินอิน: *Zhōngyāng jūnwěi liánhé cānmóu bù*) เป็นองค์กรบังคับบัญชาและสำนักงานใหญ่ของกองทัพปลดปล่อยประชาชน ซึ่งแทนที่อดีต กรมเสนาธิการกองทัพปลดปล่อยประชาชน ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2559 ภายใต้การปฏิรูปกองทัพของสี จิ้นผิง ประธานคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลาง

กรมเสนาธิการร่วม มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงปักกิ่ง อยู่ภายใต้การนำของคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลาง ทำหน้าที่เป็นตัวเชื่อมโยงทางสถาบันระหว่างสมาชิกคณะกรรมาธิการกับกองบัญชาการยุทธบริเวณหลังปี พ.ศ. 2559 มีอำนาจหน้าที่หลักได้แก่ วางแผนการสนับสนุนการรบและคำสั่งรบ ศึกษา กำหนดยุทธศาสตร์และข้อกำหนดทางทหาร การประเมินความสามารถในการรบ การจัดการฝึกอบรมร่วม และการเตรียมความพร้อมรบ

1. ↑  "国防部新闻事务局官微发布中央军委机关英文译名". *People's Daily*. สืบค้นเมื่อ 2016-01-15.
2. ↑  "Xi urges reorganized military organs to focus on winning wars". *Xinhua*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 11, 2016. สืบค้นเมื่อ 2016-01-11.
3. ↑  "Ministry of National Defense: CMC". *Official Website of the Chinese Ministry of National Defense*.
**งูหลามบอล** หรือที่นิยมเรียกว่า **บอลไพธอน** (อังกฤษ: ball python) เป็นงูในวงศ์งูหลาม งูเหลือม (Pythonidae) ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Python regius* โดยที่ไม่มีชนิดย่อย

ข้อมูลทั่วไป
------------

มีถิ่นกำเนิดในทวีปแอฟริกา โดยพบตั้งแต่แอฟริกากลางไปจนถึงแอฟริกาตะวันตก โดยปกติแล้วงูหลามบอลมักจะใช้ชีวิตอยู่บนพื้นดินมากกว่าอยู่บนต้นไม้ แต่ก็พบบ่อยครั้งที่พบงูหลามบอลอยู่บนต้นไม้ได้เช่นกัน ลักษณะทั่วไป งูหลามบอลจัดเป็นงูขนาดกลาง มีรูปร่างค่อนข้างอ้วน ป้อม สั้น ขนาดโดยทั่วไปแล้วมักจะไม่เกิน 1.2 เมตร ลำตัวอาจมีสีน้ำตาลอ่อนไปจนถึงสีเหลืองสด ตัดกับลวดลายสีดำทั่วทั้งตัว โดยงูแต่ละตัวจะมีลวดลายไม่ซ้ำกัน 

อุปนิสัย งูหลามบอลเป็นงูที่มีนิสัยไม่ดุร้ายก้าวร้าว เมื่อพบกับศัตรูจะขดตัวกลมคล้ายลูกบอล จึงเป็นที่มาของชื่อ และอาหารจะกินแต่เฉพาะหนูและสัตว์ฟันแทะเท่านั้น ซึ่งแตกต่างจากงูหลาม งูเหลือม ชนิดอื่น ๆ การแพร่พันธุ์ จะกระทำในฤดูใบไม้ผลิ หรือหลังจากฤดูหนาว โดยมักเป็นช่วงปลายปี โดยตัวผู้จะเลื้อยคลอเคลียกับตัวเมียไปทางด้านข้าง ใช้หางเขี่ยคลอเคลียไปบนหลังตัวเมีย มีการใช้เทคนิค นวดตัวเมียโดยใช้สเปอร์และปลายหาง เมื่อเป็นที่ถูกใจตัวเมียจะม้วนหางขึ้นเพื่อให้ตัวผู้ได้ผสมพันธุ์ จากนั้น 1-4 เดือนต่อมา ตัวเมียจะออกไข่ ประมาณ 5-8 ฟอง ในการกกไข่ ตัวเมียทำหน้าที่เพียงป้องกันไข่ ไม่ได้ใช้การสั่นของกล้ามเนื้อเพื่อกระตุ้นไข่หรือให้ความอบอุ่น ในขณะที่เป็นลูกงูนั้น การลอกคราบจะถี่มากช่วงปีแรกเฉลี่ยเดือนละครั้ง 

จากอุปนิสัยที่ไม่ดุร้ายและสีสันลวดลายที่สวยงาม ทำให้งูหลามบอลเป็นสัตว์เลี้ยงที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับต้น ๆ ชนิดหนึ่งของผู้ที่ชื่นชอบสัตว์เลื้อยคลาน โดยสามารถเลี้ยงได้ในตู้กระจกหรือกล่องพลาสติก อีกทั้งสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้เพื่อให้ได้ลวดลายสีสันที่แตกต่างแปลกออกไปด้วยหลักของสัณฐานวิทยา ซึ่งงูตัวที่มีสีสันหรือลวดลายสวยงามแตกต่างไปจากตัวอื่นทั่วไป จะมีสนราคาแพงกว่าปกติมาก

เทพปกรณัมกรีก
-------------

งูหลามบอลได้ถูกกล่าวถึงในเทพปกรณัมกรีกไว้ว่า เมื่อ มหาเทพซูสได้มีจิตปฏิพัทธ์ต่อ นางเลโต ทำให้ เทพีฮีรา มเหสีเอกเกิดความหึงหวงจึงกลั่นแกล้งด้วยการส่ง งูหลามบอลที่เลี้ยงไว้ไปตามรังควาน นางจึงต้องอุ้มครรภ์หนีซอกซอนไปจนถึง เกาะดีลอส (Delos) โปเซดอน มีความสงสารบันดาลให้เกาะผุดขึ้นในทะเล เพื่อให้นางได้ประสูติ เทพอพอลโล กับ เทพีอาร์เตมิส บนเกาะนั้น ทันทีที่ประสูติจากครรภ์มารดา เทพอพอลโล ก็จับงูหลามบอลฆ่าทิ้งเสีย จึงได้รับการขนานนามว่า *ไพธูส* (Pytheus) ซึ่งแปลว่า *"ผู้สังหารงูหลาม"*

ระเบียงภาพ
----------

* งูหลามบอลงูหลามที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลกงูหลามบอลงูหลามที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก
* งูหลามบอลสีดำทองงูหลามบอลสีดำทอง
* งูหลามบอลที่มีสีที่หายากที่สุดงูหลามบอลที่มีสีที่หายากที่สุด
* งูหลามบอลลายเสืองูหลามบอลลายเสือ
* งูหลามบอลขาวเผือกงูหลามบอลขาวเผือก
* งูหลามบอลในสวนจตุจักรงูหลามบอลในสวนจตุจักร
* งูหลามบอลที่อยู่ร่วมกันได้งูหลามบอลที่อยู่ร่วมกันได้

อ้างอิง
-------

* ‘บอลไพธ่อน’ งูตำนานกรีก  เก็บถาวร 2009-02-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* งูหลามบอลล์ / Ball Python[*ลิงก์เสีย*]


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Python regius***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Python regius ที่วิกิสปีชีส์
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ คาลาไมน์ (แร่)
**คาลาไมน์** หรือ **แคลาไมน์** (อังกฤษ: Calamine) เป็นสารผสมซิงก์ออกไซด์ (ZnO) กับเฟอร์ริกออกไซด์ (Fe2O3) ราว 0.5% มีลักษณะเป็นสีชมพู เป็นส่วนประกอบสำคัญในโลชันคาลาไมน์ และใช้เป็นยาแก้คัน (เป็นผลมาจากฟีนอลในสูตร) เพื่อรักษาอาการคันอ่อน ๆ เช่น ไหม้แดด ผื่นแดง การสัมผัสไอวี่พิษ อีสุกอีใส และแมลงกัดต่อย นอกจากนี้ ยังใช้เป็นยาแก้คันอ่อน ๆ เพื่อป้องกันการติดเชื้อซึ่งสามารถเกิดได้จากการเกาบริเวณที่คัน และเป็นยาสมานเพื่อทำให้การซึมเยิ้มแห้ง (dry weeping) หรือการซึมเยิ้มตุ่มพอง (blister) และฝีสิว (acne abscess)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Calamine
2. ↑  Calamine
3. ↑  "The South African Medicines Formulary: ANTIPRURITICS AND TOPICAL ANAESTHETICS". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-01-01. สืบค้นเมื่อ 2012-04-27.
4. ↑  "The Good Housekeeping Book of Child Care". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-01-26. สืบค้นเมื่อ 2012-04-27.
5. ↑  MedlinePlus Medical Encyclopedia: Poison ivy - oak - sumac rash
6. ↑  MedlinePlus Medical Encyclopedia: Hives
7. ↑  Soothing Remedies for Poison Ivy and Poison Oak
**พระปิดตา** คือ พระพุทธรูปขนาดเล็ก หรือพระเครื่อง ลักษณะขององค์พระท่านเป็นการยกพระหัตถ์ ปิดพระพักตร์ (ปิดรวม ตา หู จมูก ปาก) พระปิดตามี 3 ประเภทคือ พระปิดตาชนิดปิดตานั่งยอง พระปิดตาชนิดปิดตานั่งขัดสมาธิยกหัตถ์ปิดทวารทั้งเก้า และพระปิดตาชนิดปิดตานั่งขัดสมาธิ ยกหัตถ์ทั้งสองขึ้นปิดพระพักตร์ เว้นส่วนอื่น

พระปิดตาที่โด่งดัง คือ พระปิดตากรุวัดท้ายย่าน จังหวัดชัยนาท (วัดทัพย่าน) พระปิดตาแร่บางไผ่หลวงปู่จันวัดโมลี พระปิดตาหลวงปู่เอี่ยมวัดหนัง พระปิดตาหลวงพ่อทับวัดทอง พระปิดตาหลวงปู่นาควัดห้วยจระเข้ พระปิดตาหลวงปู่ศุข พระปิดตาเนื้อผงคลุกรัก 5 เสือชลบุรี (หลวงพ่อแก้ว หลวงปู่เจียม หลวงพ่อครีพ หลวงพ่อโต หลวงปู่ภู่) พระปิดตาหลวงปู่เฮี้ยงวัดป่า หลวงปู่ภูวัดต้นสน เป็นต้น

ประวัติ
-------

พระปิดตา มีประวัติว่าเป็นอัครสาวกองค์หนึ่ง ชื่อพระควัมปติ หรือพระมหากัจจายนะ แสดงออกถึงนัยยะแห่งธรรม และผู้ศรัทธาเชื่อกันว่า สามารถดลบันดาลโชคลาภ เงินทอง มีกินมีใช้สมบูรณ์พูนสุข ส่วนที่มีการปิดทวารทั้งเก้า ปิดตา หู จมูก ปาก และก้น ที่เรียกว่า มหาอุด เป็นอุปเท่ห์หมายถึง ตอนที่พระภควัมปติท่านกำลังเข้านิโรธสมบัติ ทวารทั้งเก้าก็จะปิดสนิท ไม่ยินดียินร้ายกับกิเลสทั้งหลาย เป็นความดับสนิท ของอาสวะกิเลสต่าง ๆ ที่ไม่อาจจะมาแผ้วพานได้เลย อันเป็นการป้องกันสรรพภยันตรายทั้งหลายทั้งปวง

ต้นกำเนิดของการสร้างพระปิดตา เชื่อว่ามาจากคติการสร้างพระเครื่องของเขมร เผยแพร่เข้าสู่การสร้างพระเครื่องไทย พระปิดตาในยุคแรกเป็นเนื้อโลหะ ได้แก่ พระปิดตากรุวัดท้ายย่าน อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท ต่อมาจึงมีการสร้างพระปิดตาเนื้อผงคลุกรักและพระปิดตาอื่น ๆ เช่น พระปิดตาหลวงพ่อแก้ว วัดเครือวัลย์ จังหวัดชลบุรี จนได้รับความนิยมแพร่หลายช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เช่น พระปิดตาวัดพลับ (วัดราชสิทธาราม) พระปิดตาวัดหนัง พระปิดตาวัดทอง พระปิดตาหลวงปู่ศุข พระปิดตาแร่บางไผ่ และ พระปิดตาหลวงปู่ยิ้ม เป็นต้น

ประเภท
------

* พระปิดตาชนิดปิดตานั่งยอง หรือ พระปิดตามหาอุด เป็นพิมพ์พระนั่งยองพระปิดทวารทั้งเก้า มีพุทธคุณด้านคงกระพันชาตรี แคล้วคลาด ป้องกันอันตรายต่าง ๆ
* พระปิดตาชนิดปิดตานั่งขัดสมาธิยกหัตถ์ปิดทวารทั้งเก้า มีพุทธคุณด้านการป้องกันอันตรายต่าง ๆ
* พระปิดตานั่งขัดสมาธิ ยกหัตถ์ทั้งสองขึ้นปิดพระพักตร์ เว้นส่วนอื่น เป็นพระเมตตามหานิยมและลาภผล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เคยรู้บ้างหรือยัง!! ทำไมถึงเรียก"พระปิดตา" เผยตำนานสมัยพุทธกาลที่มีการบันทึกไว้..แล้วจะพบคำตอบในเรื่อง"พระปิดตา"". *ทีนิวส์*.
2. ↑  "พระปิดตา บันดาลโชคลาภ มีกินมีใช้สมบูรณ์". *เดลินิวส์*. 6 กรกฎาคม 2562.
3. ↑  "ต้นแบบพระปิดตา". *ไทยรัฐ*.
4. ↑  "ความหมายของพระปิดตา".
5. ↑  ""๒๕-๓๐ ล้านบาท!"ค่านิยมล่าสุด...พระปิดตาหลวงปู่แก้ว". *คมชัดลึก*.
6. ↑  "ราชาแห่งพระปิดตา ที่มีค่านิยมสูงสุดของไทย 'พระปิดตา หลวงพ่อแก้ว วัดเครือวัลย์'". *สยามรัฐ*. 31 สิงหาคม 2559.
7. 1 2  "เหนือฟ้าใต้บาดาล : ความอดอยากยากแค้น พลิกวิกฤตินี้ด้วยศรัทธา". *ไทยรัฐ*. 3 พฤษภาคม 2563.
8. ↑  "ความหมายของพระปิดตา".
ตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊กหน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ *โก่ว (苟)***กิอั๋น** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **โก่ว อาน** (จีน: 苟安; พินอิน: *Gǒu Ān*) เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่อง*สามก๊ก* เป็นนายกองใต้บังคับบัญชาของลิเงียมแห่งรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก

กิอั๋นเป็นตัวละครสมมติในนวนิยาย*สามก๊ก* ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

ในนิยาย*สามก๊ก*
---------------

กิอั๋นปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยาย*สามก๊ก*ตอนที่ 100 และตอนที่ 101 ตามความในนวนิยาย*สามก๊ก* ระหว่างที่จูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กนำทัพรบกับวุยก๊กที่แนวหน้า กิอั๋นซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของลิเงียมมีหน้าที่รับผิดชอบในการขนส่งเสบียงสำหรับกองทัพจากเตงอั๋น (永安 *หย่งอาน*) ไปยังแนวหน้า กิอั๋นเมาสุราทำให้ขนส่งเสบียงล่าช้าไปถึง 15 วัน จูกัดเหลียงโกรธมากและต้องการจะสั่งประหารชีวิตกิอั๋น เอียวหงีทัดทาน จูกัดเหลียงจึงลดโทษประหารชีวิตของกิอั๋นลงเป็นโทษโบย 80 ครั้ง กิิอั๋นแม้จะได้ละเว้นโทษประหารแต่ยังคงรู้สึกไม่พอใจ แต่หนีไปสวามิภักดิ์ต่อทัพวุยก๊ก สุมาอี้จึงส่งกิอั๋นไปยังนครเซงโต๋ (成都 *เฉิงตู*) เพื่อแพร่ข่าวลือใส่ร้ายจูกัดเหลียง กิอั๋นเข้าพบกลุ่มขันทีในราชสำนักและบอกว่าจูกัดเหลียงวางแผนจะก่อกบฏ กลุ่มขันทีจึงนำความขึ้นทราบทูลเล่าเสี้ยนจักรพรรดิแห่งจ๊กก๊ก เล่าเสี้ยนจึงมีรับสั่งเรียกตัวจูกัดเหลียงกลับมาจากแนวหน้า หลังจากจูกัดเหลียงกลับมาที่เซงโต๋ก็ทราบความจริงที่เกิดขึ้นจึงมีคำสั่งให้จับตัวกิอั๋น แต่กิอั๋นหนีไปเข้าด้วยวุยก๊กแล้ว จูกัดเหลียงจึงสั่งประหารชีวิตขันทีที่นำความเท็จขึ้นกราบทูล

หมายเหตุ
--------

1. ↑  ตรงกับ*สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน)* ตอนที่ 76

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  *สามก๊ก* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*) ตอนที่ 100.
3. ↑  "สามก๊ก ตอนที่ ๗๖". *วัชรญาณ*. สืบค้นเมื่อ November 14, 2023.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
4. ↑  严成荣等主编 (1996). *明代四大奇书人物辞典*. 南昌：江西高校出版社. p. 140. ISBN 7-81033-487-5.
**งูหลามแอฟริกา** (อังกฤษ: African rock python; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Python sebae*) เป็นงูขนาดใหญ่ไม่มีพิษชนิดหนึ่งจำพวกงูหลาม

งูหลามแอฟริกาโดยทั่วไปจะมีสีน้ำตาลและมีลวดลายประจำตัวสีน้ำตาลอ่อนและเขียวเข้มปนเหลือง ด้านล่างลำตัวมีสีขาวครีม จัดเป็นงูอีกชนิดหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีความยาวเฉลี่ย 6 เมตร (20 ฟุต) หรือมากกว่า พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทางตอนใต้ของซาฮาร่า, แอฟริกาตะวันออก, โมซัมบิก, ซิมบับเวและในภาคตะวันออกของแอฟริกาใต้ สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)

งูหลามแอฟริกา จัดเป็นงูขนาดใหญ่ที่สุดในทวีปแอฟริกา กินสัตว์ขนาดใหญ่กว่าเป็นอาหารได้ เช่นสิงโต แอนทิโลป, จระเข้ แม้กระทั่งวิลเดอบีสต์ และมีรายงานว่าทำร้ายและฆ่ามนุษย์ได้ด้วย ด้วยขากรรไกรที่ไม่เชื่อมต่อกันและกระดูกซี่โครงที่สามารถยืดขยายได้และไม่มีกระดูกช่วงอกเหมือนงูชนิดอื่น ๆ แต่โดยปกติแล้วจะกินอาหารจำพวกสัตว์ขนาดเล็ก เช่น นก, หนู, กระรอก เป็นอาหารมากกว่า

ตัวเมียวางไข่ได้ถึง 100 ฟอง ระยะเวลาการกกไข่อยู่ที่ระหว่าง 2-3 เดือน ลูกงูที่เพิ่งฟักออกจากไข่มีความยาวประมาณ 50-60 เซนติเมตร
ลูกงูที่เพิ่งฟักออกจากไข่จะมีสีเดียวกัน และจะมีสีที่เข้มขึ้นเมื่อเติบโตขึ้นตามวัย งูตัวเมียจะมีความดุร้ายอย่างในช่วงการกกไข่

งูหลามแอฟริกา มีความดุร้ายก้าวร้าวกว่างูหลามพม่า (*Python bivittatus*) และปัจจุบันมีรายงานการเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในสหรัฐอเมริกาเช่นเดียวกับงูหลามพม่าไปแล้ว โดยสามารถแพร่กระจายพันธุ์ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติเอเวอร์เกลดส์ รัฐฟลอริดา และจากการศึกษาพบว่าสามารถที่จะผสมข้ามพันธุ์กับงูหลามพม่าได้ด้วย

รูปภาพ
------

* งูหลามแอฟริการัดและฆ่าแอนทิโลปงูหลามแอฟริการัดและฆ่าแอนทิโลป
* ส่วนหัวส่วนหัว
* งูตัวเมียในวัยโตเต็มที่งูตัวเมียในวัยโตเต็มที่

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก itis.gov
2. ↑  McDiarmid RW, Campbell JA, Touré T. 1999. Snake Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference, vol. 1. Herpetologists' League. ISBN 1-893777-00-6 (series). ISBN 1-893777-01-4 (volume).
3. ↑  "ช่างภาพช็อค!! งูหลามยักษ์แอฟริกา เขมือบวิลเดอร์บีส จากเอ็มไทย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-12-10. สืบค้นเมื่อ 2013-01-10.
4. ↑  "AGN: Couple acquitted in child's death by python". *Amarillo Globe-News*. 25 March 2000.
5. ↑  Flanagan, Jane (November 25, 2002). "Children terrified as python eats boy". *The Age*. สืบค้นเมื่อ January 14, 2010.
6. ↑  งูหลามแอฟริกา
7. ↑  *งูหลามพม่า*, "สำรวจโลก" ทาง new)tv: วันเสาร์ที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2557

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Python sebae***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Python sebae ที่วิกิสปีชีส์
พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดซางะ ประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาคีวชู
จานใหญ่ลายนกกระสา เคลือบสีน้ำเงิน ทศวรรษ 1690-1710 เตาเผาโอกาวาจิ ฮิเซ็ง ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ
ชามและจานฮากูจิ เครื่องถ้วยอาริตะกระเบื้องสีขาวรูปหกเหลี่ยม ทศวรรษ 1840–1870 ช่วงปลายยุคเอโดะถึงต้นยุคเมจิ
**พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาคีวชู** (ญี่ปุ่น: 九州陶磁文化館; โรมาจิ: *Kyūshū Toji Bunkakan*) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในเมืองอาริตะ จังหวัดซางะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์หลายแห่งของประเทศญี่ปุ่นที่ได้รับการสนับสุนนจากส่วนจังหวัด

พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นเพื่อส่งเสริมมรดกทางวัฒนธรรมท้องถิ่นและพัฒนาวัฒนธรรมเครื่องปั้นเผากับเครื่องปั้นดินเผาทั่วเกาะคีวชูทางใต้ของประเทศญี่ปุ่น ในพิพิธภัณฑ์จัดนิทรรศการผลงานอันทรงคุณค่าและครอบคลุม เช่น ชุดสะสมคัมบาระของเครื่องถ้วยอิมาริเก่าจากทวีปยุโรปในศตวรรษที่ 17 ถึง 18 และชุดสะสมชิบาตะที่ประกอบด้วยเครื่องปั้นดินเผาอาริตะที่ผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 1603 ถึง ค.ศ. 1867

ดูเพิ่ม
-------

* พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผา
* พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาตะวันออกฟูกูโอกะ
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Kyushu Ceramics Museum". Saga Prefecture Government. สืบค้นเมื่อ June 28, 2011.; Saga Prefecture Tourism Division, *Guide To SAGA — Tourism & Products*. (Brochure.)
2. ↑  Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Museums" in *Japan Encyclopedia*, pp. 671-673.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาคีวชู

พิกัดภูมิศาสตร์: 33°11′20″N 129°53′48″E﻿ / ﻿33.188834°N 129.896754°E﻿ / 33.188834; 129.896754
มังกร
**มังกร** (อังกฤษ: dragon; จากละติน: *draco*) เป็นสัตว์วิเศษที่รู้จักกันในวรรณคดีของจีนและตะวันตก แม้จะใช้คำว่ามังกร (dragon) เหมือนกัน แต่มังกรของจีนและตะวันตกนั้นสื่อถึงสัตว์ต่างชนิดกัน มังกรของจีนมีรูปร่างลักษณะจัดอยู่ในประเภทสัตว์เลื้อยคลานหรืองู ไม่มีปีก แต่สามารถบินไปในอากาศได้ ส่วนมังกรของตะวันตกจะมีขา มีปีกและสามารถพ่นไฟได้

ในตำนานยุโรป มังกรเป็นสัตว์อันตรายและน่าสะพรึงกลัวสำหรับมนุษย์ มังกรจึงเป็นศัตรูตัวฉกาจของเหล่าวีรบุรุษทั้งหลาย การฆ่ามังกรและขึ้นเถลิงราชย์เป็นกษัตริย์. มังกรจึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของกษัตริย์ ทั้งที่มีตัวตนจริง ๆ และในตำนานต่าง ๆ เช่น กษัตริย์อาเธอร์ ซึ่งมีนามสกุลว่า *Pendragon* มีความหมายว่า 'ศีรษะของมังกร' หรือ 'หัวหน้ามังกร' และมงกุฎของกษัตริย์อาเธอร์ ก็เป็นรูปมังกร ส่วนในตำนานจีน มังกรเป็นสัตว์มงคลและมีสถานะเป็นเทพเจ้า เสื้อคลุมมังกร 5 เล็บเป็นเครื่องทรงของที่กษัตริย์สามารถใช้ได้เท่านั้น ส่วนเครื่องทรงที่มีรูปมังกร 4 เล็บจะเป็นชุดสำหรับขุนนาง และ 3 เล็บสำหรับประชาชนทั่วไป

เราพบมังกรได้ง่ายและบ่อยมาก ไม่ว่าจะเป็นในตำนานของทางยุโรปหรือเอเชียก็ตาม เรียกว่าที่ใดมีอารยธรรมและตำนาน ที่นั่นก็ต้องมีมังกรเป็นของคู่กัน. มังกรนั้นมีรูปร่างและลักษณะหลายอย่าง แตกต่างไปตามความเชื่อของแต่ละท้องถิ่น แต่โดยทั่ว ๆ ไปแล้วจะมีจุดเด่นคือ เป็นสัตว์ขนาดใหญ่ ร่างกายใหญ่โต มีพละกำลังมาก บางครั้งอาจพ่นไฟได้ หรือมีอำนาจเวทมนตร์มหาศาล และที่สำคัญคือ บินได้ (อาจจะมีปีกหรือไม่มีก็ได้) โดยขนาดรูปร่างและสีนั้น ก็แตกต่างกันไป

อย่างไรก็ตาม มังกรที่พบในตำนานของทางยุโรปและของทางเอเชียนั้น ค่อนข้างจะแตกต่างกันในแง่สัญลักษณ์ โดยเฉพาะคติของจีนที่มักจะถือว่า มังกรนั้นคือเทพเจ้า และเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นมงคล รวมถึงเป็นสัญลักษณ์ของจักรพรรดิ (ซึ่งเป็นสมมติเทพ) แต่ทางยุโรปนั้นมักจะถือมังกรเป็นสัญลักษณ์ของความชั่วร้าย (อันเป็นคติที่สืบทอดมาจากความหวาดกลัวงูของชาวยุโรป)

ดูเพิ่ม
-------

* มังกรจีน
* มังกรยุโรป
* มังกรทิเบต

หนังสืออ่านเพิ่ม
----------------

* Johnsgard, Paul Austin; Johnsgard, Karin (1982). *Dragons and unicorns : a natural history*. New York: St. Martin’s Press. ISBN 0312218958.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
* Knight, Peter. "Sacred Dorset – On the Path of the Dragon", 1998.
* Manning-Sanders, Ruth (1977). *A Book of Dragons*. London: Methuen. ISBN 0416581102.
* Mayor, Adrienne (2000). *The First Fossil Hunters: Paleontology in Greek and Roman Times*. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. ISBN 0-691-08977-9.
* Shuker, Karl (1995). *Dragons: a natural history*. New York: Simon & Schuster. ISBN 0684814439.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **มังกร**

* jemminy2.tripod.com *ว่าด้วยเรื่องของมังกร*
[[ไฟล์:Market Map Jun(เว)Browserอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์}}
ไม่มีข้อมู'เว็บเบราว์เซอร์ เบราว์เซอร์ **หรือ** โปรแกรมท่องเว็บคือที่ผู้ใช้สามารถดูข้อมูลและโต้ตอบกับข้อมูลสารสนเทศที่จัดเก็บในหน้าเว็บที่สร้างด้วยภาษาเฉพาะ เช่น ภาษา ที่จัดเก็บไว้ที่]หรือเว็บเซิร์ฟเวอร์หรือระบบคลังข้อมูลอื่น ๆ โดยโปรแกรมค้นดูเว็บเปรียบเสมือนเครื่องมือในการติดต่อกับเครือข่ายคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่เรียกว่า

เว็บเบราว์เซอร์ตัวแรกของโลกชื่อ [[เวิลด์ไวด์เว็บ |เวิลด์ไวด์เว็บ]ขณะเดียวกันเว็บเบราว์เซอร์ที่นิยมมากที่สุดในปัจจุบัคือ กูเกิล โครม รองลงมาคือ[เอดจ์]] และname=

ประวัติ
-------

ทิม เบอร์เนิร์ส-ลี จากศูนย์วิจัยเซิร์น ได้คิดค้นระบบไฮเปอร์เท็กซ์ โปรแกรมค้นดูเว็บตัวแรกมีชื่อว่า เวิลด์ไวด์เว็บ แต่เว็บได้รับความนิยมอย่างจริงจังเมื่อ ศูนย์วิจัยเอ็นซีเอสเอ (NCSA) ของมหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ เออร์แบนา-แชมเปญจน์ สหรัฐอเมริกา ได้คิดโปรแกรม โมเสก (MOSAIC) ซึ่งเป็นโปรแกรมค้นดูเว็บเชิงกราฟิก หลังจากนั้นทีมงานที่ทำโมเสกก็ได้ออกไปเปิดบริษัทเน็ตสเคป

มาตรฐาน
-------

โปรแกรมค้นดูเว็บเชื่อมโยงกับเว็บเซิร์ฟเวอร์ผ่านมาตรฐานหรือโพรโทคอลการรับส่งข้อมูลแบบ เอชทีทีพี ในการส่งหน้าเว็บ หรือเว็บเพจ ปัจจุบันเอชทีทีพีรุ่นล่าสุดคือ 1.1 ซึ่งสนับสนุนโดยโปรแกรมค้นดูเว็บทั่วไป ยกเว้นอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ที่ยังสนับสนุนไม่เต็มที่

ที่อยู่ของเว็บเพจเรียกว่ายูอาร์แอล หรือยูอาร์ไอ ซึ่งรูปแบบมักจะเริ่มต้นด้วยคำว่า https:// สำหรับการติดต่อแบบเอชทีทีพี โปรแกรมค้นดูเว็บส่วนมากสนับสนุนการเชื่อมต่อรูปแบบอื่นนอกจากนี้ เช่น ftp:// สำหรับเอฟทีพี (FTP) https:// สำหรับเอชทีทีพีแบบสนับสนุนการเข้ารหัสข้อมูลเพื่อความปลอดภัย เป็นต้น

รูปแบบของไฟล์สำหรับเว็บเรียกว่าเอชทีเอ็มแอล (HTML) และสนับสนุนไฟล์รูปแบบอื่น ๆ เช่น รูปภาพ (JPG, GIF, PNG) หรือเสียง เป็นต้น

อ้างอิง
-------
**เกาะสวาทหาดสวรรค์** เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2512 สร้างโดยบริษัทละโว้ภาพยนตร์ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ ทรงพระนิพนธ์เรื่องและกำกับการแสดง รวมทั้งลำดับภาพด้วยพระนาม "อนุสร" และรับเชิญในบทนักดนตรีกีตาร์ นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี และ อรัญญา นามวงศ์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทำส่วนใหญ่ที่เกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี และเครื่องแต่งกายออกแบบโดย หม่อมเจ้ารังษีนภดล ยุคล (สนิทวงศ์)

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ 35 มม.ซูเปอร์ซีเนสโคป สีอีสต์แมน เสียงพากย์ในฟิล์ม เข้าฉายครั้งแรกในวันวาเลนไทน์ ที่โรงภาพยนตร์เฉลิมเขตร์ ซึ่งเข้าฉายนานราวสองเดือนเศษ ถือว่าเป็นภาพยนตร์ทำเงินอีกเรื่องหนึ่งของบริษัทละโว้ภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จ แม้ภาพยนตร์เรื่องนี้จะมีความยาวถึงสองชั่วโมงครึ่งซึ่งสมัยนั้นภาพยนตร์ไทยทุกเรื่องต้องมีความยาวไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมง

หลังจากนั้นภาพยนตร์เรื่องนี้ยังได้นำมาจัดรวมในสัปดาห์ภาพยนตร์ยอดนิยม 3 เรื่อง 3 รสของบริษัทละโว้ภาพยนตร์ เป็นโปรแกรมพิเศษประจำปี ระหว่าง พ.ศ. 2513-2515 ร่วมกับภาพยนตร์เรื่อง *เงิน เงิน เงิน* (2508) และ *อีแตน* (2511) โดยฉายที่โรงภาพยนตร์เฉลิมเขตร์  และภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อคือเรื่อง *วิวาห์พาฝัน* (2514) แต่ไม่ประสบความสำเร็จ 

ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ดาราวิดีโอ นำกลับมาสร้างใหม่เป็นละครโทรทัศน์หลังข่าวภาคค่ำทางช่อง 7 กำกับโดย สยาม สังวริบุตร นำแสดงโดย สมชาย เข็มกลัด, สุทธิดา เกษมสันต์ ณ อยุธยา, สุวัจนี ไชยมุสิก, อนันต์ บุนนาค, จตุรงค์ โกลิมาศ, ชาช่า อัลเทอร์เมท, สมบัติ เมทะนี, อรัญญา นามวงศ์, มานพ อัศวเทพ, เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์

เรื่องย่อ
---------

เพลย์บอยหนุ่มนาม เผดิมพงศ์ (สมชาย เข็มกลัด) ที่พ่อแม่ส่งไปเรียนต่างประเทศแต่ไม่จบเพราะมัวแต่รักสนุก โดยมี มณเฑียร (จตุรงค์ โกลิมาศ) เป็นคู่หู จนสุดท้าย ขุนโภคกิจ (มานพ อัศวเทพ) ผู้เป็นพ่อต้องดัดนิสัยด้วยการส่งไปดูแลกิจการค้ามะพร้าวที่เกาะสวาท ทำให้เขาได้พบ นภาพร (สุทธิดา เกษมสันต์ ณ อยุธยา) และตกหลุมรักทันที โดยไม่ทราบว่าเป็นลูกสาวของครอบครัวคู่อริท่ามกลางความอลเวงในการแข่งขันกันทางธุรกิจ

นักแสดง
-------

* สมชาย เข็มกลัด รับบท เผดิมพงศ์
* สุทธิดา เกษมสันต์ ณ อยุธยา รับบท
* จตุรงค์ โกลิมาศ รับบท
* ชาช่า อัลเทอร์เมท รับบท
* อนันต์ บุนนาค รับบท
* สุวัจนี ไชยมุสิก รับบท
* บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์ รับบท
* อังคณา ทิมดี รับบท
* ประกายกาญ กอบเกื้อกูล รับบท
* สมบัติ เมทะนี รับบท
* อรัญญา นามวงศ์ รับบท
* มานพ อัศวเทพ รับบท
* เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์ รับบท
* อัจฉราพรรณ ไพบูลย์สุวรรณ รับบท
* ญาณี ตราโมท รับบท
* ฉันทนา กิติยพันธ์ รับบท
* พูนสวัสดิ์ ธีมากร รับบท
* สีเทา รับบท
* เด่น ดอกประดู่ รับบท
* ธงชัย ประสงค์สันติ รับบท
* ดลกมล ศรัทธาทิพย์ รับบท
* ดวงหทัย ศรัทธาทิพย์ รับบท
* วรเชษฐ์ นิ่มสุวรรณ รับบท
* ฟร้อนท์ มอนท์โกเมอรี่ รับบท
* พิพัฒน์พล โกมารทัต รับบท
* ปริษา ทนาวิวัฒน์ รับบท
* สิทธิวดี กิตติสิทโธ รับบท

นักแสดงรับเชิญ
--------------

* ท้วม ทรนง รับบท
* น้อย โพธิ์งาม รับบท
* สมชาย ปาตัน รับบท
* สมิท ธนโชติ รับบท

อ้างอิง
-------

1. ↑  ภาพยนตร์ไทยเรื่อง เกาะสวาท หาดสวรรค์
2. ↑  กรอบโฆษณาภาพยนตร์ "เกาะสวาทหาดสวรรค์" หนังสือพิมพ์รายวัน กพ.- เมย.2512
3. ↑  อิงคศักดิ์ เกตุหอม, นี่คือชีวิตของ...ดอกดิน, หอภาพยนตร์ชาติ(องค์การมหาชน), 2554 ISBN 978-616-543-135-4 หน้า 59
4. ↑  กรอบโฆษณาภาพยนตร์ 3 เรื่อง 3 รสของละโว้ภาพยนตร์ หนังสือพิมพ์รายวัน 2513-2515
สำหรับวัดกองแก้วแห่งอื่น ดูที่ วัดกองแก้ว

**วัดกองแก้ว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านวัดกองแก้ว ตำบลบางยอ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 22 ตารางวา

ประวัติ
-------

วัดกองแก้ว สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2242 ถือเป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดในบางกะเจ้า ผู้ที่นำการสร้างวัดคือ พระภิกษุแก้ว ชาวบ้านเรียกวัดนี้อีกชื่อหนึ่งว่า **วัดแก้วฟ้า** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2243 ในด้านการศึกษา ยังมีโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2526

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

ในยุคกรุงศรีอยุธยาสันนิษฐานว่า มีอาคารเสนาสนะ เช่น พระอุโบสถหลังเก่า มีรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยา หลังคาไม่มีการลดหลั่น แต่มีเพิงหน้าหลัง ไม่มีซุ้มประตูหน้าต่าง หรือลวดลายประกอบ ดูจากแผ่นอิฐและเนื้ออิฐคาดว่ามาจากเมืองเก่าอยุธยา ส่วนเจดีย์ทรงเหลี่ยม ย่อมุมสิบสอง (ปัจจุบันไม่เหลือให้เห็นแล้ว) น่าจะสร้างขึ้นในช่วงรัตนโกสินทร์ ในสมัยรัชกาลที่ 2 จากชาวรามัญที่อพยพเข้ามาอยู่ปทุมธานีและที่เมืองพระประแดง

ช่วงที่พระครูวิบูลย์ธรรมคุต (อุปัชฌาย์ต่วน) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ได้สร้างอาคารเสนาสนะจัดวางแนวกุฏิสงฆ์ล้อมรอบหอสวดมนต์ ซึ่งยังคงเห็นในปัจจุบัน กุฏิสงฆ์ล้อมรอบหอสวดมนต์มีชานเดินรอบ (ปัจจุบันนี้ไม่มีให้เห็นแล้ว) ปัจจุบันมีกุฏิสงฆ์ 9 หลัง

พระประธานมีนามว่า *พระพุทธชินศรีรัตนมหามุนีตรีโลกเชษฐ์* (หลวงพ่อใหญ่) วัดมีศาลาการเปรียญ เป็นอาคารแฝดไม้สักทรงไทย ภายในมีธรรมาสน์สมัยอยุธยา ภาพจิตรกรรมฝาผนัง ภาพไตรภูมิ ภาพทศชาติ และภาพพุทธประวัติ มณฑป ที่ประดิษฐานพระพุทธรูป รอยพระพุทธบาทและรูปเหมือนอดีตเจ้าอาวาส มีหอสวดมนต์ หอฉัน เป็นอาคารทรงไทยใต้ถุนสูง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* เจ้าอธิการแก้ว
* พระครูปลัดเลื่อม
* พระครูวิบูลย์ธรรมคุต (ต่วน)
* พระอธิการพูน
* พระอธิการเสงี่ยม
* พระครูอุทัยรัตนวิมล

```
 (รังสรรค์ อุทโย)
```

* พระสมุห์บุญปลอด ปโยโค

อ้างอิง
-------

1. ↑  ฐานข้อมูลชุมชนคุ้มบางกะเจ้า อ.พระประแดง จ.สมุทรปราการ พ.ศ. 2558. สาขาวิชาการออกแบบชุมชนเมือง คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
2. ↑  "วัดกองแก้ว". *หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ*.
3. ↑  "วัดกองแก้ว". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.
**อุดมศิลป์ สอนบุตรนาค** ชื่อเล่น **หน่อย** หรือที่คนทั่วไปรู้จักในชื่อ เป๊ปซี่ เกิดวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2490 เป็นอดีตนักฟุตบอลทีมชาติไทย ผู้เข้าแข่งขันในกีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ที่ประเทศเม็กซิโก กับเพื่อนร่วมทีม อาทิ ชัชชัย พหลแพทย์, นิวัฒน์ ศรีสวัสดิ์ และ เกรียงศักดิ์ นุกูลสมปรารถนา ซึ่งอุดมศิลป์เป็นชาวไทยเพียงคนเดียว ที่สามารถทำประตูได้ในการแข่งขันกีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกรอบ 16 ทีมสุดท้ายตราบจนปัจจุบัน

ประวัติ
-------

อุดมศิลป์ สอนบุตรนาค เป็นชาวจังหวัดลพบุรี และสำเร็จการศึกษาระดับ ปวส. จากโรงเรียนกิตติพาณิชย์ เขาได้รับการทาบทามจาก บุญชู โรจนเสถียร ซึ่งเป็นนายกสโมสรฟุตบอลธนาคารกรุงเทพร่วมทีมนักเตะระดับเยาวชน ซึ่งกลายเป็นกำลังสำคัญของทีมชาติไทยในเวลาต่อมา อุดมศิลป์ติดทีมชาติไทยครั้งแรกในเอเชียนเกมส์ 1966 ในฐานะตัวสำรอง ก่อนที่จะเข้าแข่งขันในกีฬาแหลมทอง 1967 ที่ซึ่งเขาสามารถทำแฮตทริก 3 ประตูในรอบแรก

ณ วันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2511 ทีมชาติไทยได้พบกับทีมชาติกัวเตมาลา ในกีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ซึ่งผลการแข่งขันวันนั้นทีมชาติไทยแพ้ทีมชาติกัวเตมาลา 1-4 โดยทีมชาติกัวเตมาลาทำประตูขึ้นนำก่อน 1 ประตูต่อ 0 แล้วเมื่อเวลาการแข่งขันใกล้จะหมดครึ่งแรก อุดมศิลป์ สามารถทำประตูตีเสมอ 1 ต่อ 1 ซึ่งได้รับการบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ฟุตบอลไทยในฐานะการทำประตูในกีฬาโอลิมปิกประตูแรก และยังเป็นประตูเดียวที่ทีมชาติไทยทำได้ในการแข่งขันฟุตบอลในโอลิมปิกจนถึงปัจจุบัน ประตูดังกล่าวยังเป็นการทำประตูครั้งสุดท้ายในฐานะทีมชาติของ อุดมศิลป์ สอนบุตรนาค ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเดินทางไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา และพำนักที่ประเทศดังกล่าว จวบจนปัจจุบัน

พ.ศ. 2554 อุดมศิลป์ ได้รับเลือกเป็นหนึ่งในผู้รับรางวัลฮอลล์ออฟเฟม ในงานมอบรางวัลสยามกีฬาอวอร์ดส์ 2011 ในฐานะอดีตนักกีฬาผู้มีผลงานโดดเด่น

เกียรติประวัติ
--------------

* รางวัลอัศวพาหุ ผู้ทรงคุณค่าต่อวงการฟุตบอล
* ฮอลล์ออฟเฟม สยามกีฬาอวอร์ดส์ 2011

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  ขอบคุณที่ยังไม่ลืมผม อุดมศิลป์ สอนบุตรนาค ผู้ซัดประตูประวัติศาสตร์ในอลป.
2. ↑  "สิงห์สนามศุภ"นิวัฒน์ ศรีสวัสดิ์
3. ↑  "ประวัติกีฬาโอลิมปิก คบเพลิงโอลิมปิก เกมสัญลักษณ์โอลิมปิก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-06-21. สืบค้นเมื่อ 2021-10-04.
4. ↑  บอลไทยในโอลิมปิก : ข่าวสดออนไลน์
5. ↑  อีกเจ็ดปีที่ ริโอ
6. ↑  "รางวัล สยามกีฬา อวอร์ด 2011 (Siam Sport Aword 2011) ครั้งที่ 6". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-09-25. สืบค้นเมื่อ 2012-09-14.
7. ↑  โผ 8 ตำนานชิง ฮอลล์ออฟเฟม - ข่าวไทยรัฐออนไลน์
8. ↑  ลุ้นระทึกชิงรางวัล ยอดนักกีฬา - ข่าวไทยรัฐออนไลน์
9. ↑  ​เปิด​โผ 90 ​ผู้ทรงคุณค่ารับรางวัล ‘อัศวพาหุ’
10. ↑  นักกีฬาเก่า...เราไม่ลืม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิคำคมมีคำคมเกี่ยวกับ ***อุดมศิลป์ สอนบุตรนาค***

| * ด
* ค
* ก
รายชื่อนักกีฬาทีมชาติไทย – โอลิมปิกฤดูร้อน 1968 |
| --- |
| 
* 1 เชาว์
* 2 สราวุธ
* 3 ณรงค์
* 4 ยงยุทธ
* 5 ไพศาล
* 6 จีรวัฒน์
* 7 สนอง
* 8 ไพบูลย์
* 9 ชัชชัย
* 10 เกรียงศักดิ์
* 11 อุดมศิลป์
* 12 ณรงค์
* 13 นิวัฒน์
* 14 สุพจน์
* 15 บุญเลิศ
* 16 ประเดิม
* 17 วิชัย
* 18 เกรียงศักดิ์
* ผู้ฝึกสอน: กึนเทอร์

 | ไทย |
**ฟูกูซาวะ ยูกิจิ** (ญี่ปุ่น: 福沢諭吉; 10 มกราคม 1835 - 3 กุมภาพันธ์ 1901) เป็นนักการศึกษา นักปรัชญา นักเขียน ผู้ประกอบการ และซามูไรชาวญี่ปุ่น ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยเคโอ, หนังสือพิมพ์จิจี-ชินโป และสถาบันการศึกษาโรคติดเชื้อ

ฟูกูซาวะเป็นผู้สนับสนุนการปฏิรูปในญี่ปุ่นในช่วงแรก ๆ ความคิดของเขาเกี่ยวกับการจัดองค์กรของรัฐบาลและโครงสร้างของสถาบันทางสังคมทำให้ญี่ปุ่นเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในช่วงยุคเมจิ เขาปรากฏอยู่ในธนบัตร 10,000 เยนของญี่ปุ่นในปัจจุบัน

ประวัติ
-------

ฟูกูซาวt ยูกิจิเกิดในครอบครัวซามูไรระดับล่าง (ขุนนางทางการทหาร) ที่ยากจนที่รับใช้ตระกูลโอกูไดระ แห่งแคว้นศักดินานากัตสึ (ปัจจุบันคือจังหวัดโออิตะ, คีวชู) เมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1835 ครอบครัวของเขาอาศัยอยู่ในโอซากะซึ่งเป็นศูนย์กลางการค้าหลักของญี่ปุ่นในเวลานั้น ครอบครัวของเขายากจนหลังจากการเสียชีวิตก่อนวัยอันควรของพ่อของเขา ซึ่งเป็นนักวิชาการขงจื๊อด้วย เมื่ออายุได้เพียง 5 ขวบ เขาเริ่มเรียนรู้ฮั่นเฉฺวีย และเมื่ออายุได้ 14 ปี เขาได้ศึกษางานเขียนสำคัญๆ เช่น หลุน-อฺวี่ เต้าเต๋อจิง จั่วซวน และจ้วงซี

หมายเหตุ
--------

1. ↑  Nishikawa (1993)

อ้างอิง
-------

* Adas, Michael; Stearns, Peter; Schwartz, Stuart (1993), *Turbulent Passage: A Global History of the Twentieth Century*, Longman Publishing Group, ISBN 978-0-06-501039-8
* Nishikawa, Shunsaku (1993), "Fukuzawa Yukichi" (PDF), *Prospects: The Quarterly Review of Comparative Education*, **XXIII** (3/4): 493–506, doi:10.1007/BF02195131, S2CID 145275971, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2015-09-24 - French version (Archive)
**เพลงพระราชนิพนธ์ ดุจบิดามารดร** เป็นเพลงพระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ประพันธ์ทำนองโดยท่านผู้หญิงพวงร้อย อภัยวงศ์ ขับร้องโดยสวลี ผกาพันธ์ และสันติ ลุนเผ่ บรรเลงโดยวงดุริยางค์ทหารเรือ สำหรับรูปแบบสำหรับการขับร้องประสานเสียงถูกเรียบเรียงโดย Hans Gunter Mommer และเรียบเรียงเปียโนประกอบการขับร้องประสานเสียงโดย นายแพทย์สิทธิกร ปรีชาวุฒิเดช บรรเลงในรูปแบบขับร้องประสานเสียงและเปียโนครั้งแรกในมหกรรมการขับร้องประสานเสียงแห่งประเทศไทยปี 2015 โดย คณะนักร้องประสานเสียงผสมสมาคมขับร้องประสานเสียงแห่งประเทศไทย บรรเลงเปียโนครั้งแรกโดย เมธัส ธรรมลงกรต

ประวัติ
-------

สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีทรงพระราชนิพนธ์ร้อยกรองขึ้นมาชิ้นหนึ่งในลักษณะของโคลง เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เริ่มต้นด้วยร่ายและต่อด้วยโคลงสี่สุภาพจำนวน 30 บทร้อยเรียงต่อกัน มีชื่อว่า **กษัตริยานุสรณ์**
ทรงอธิบายไว้ในคำนำของหนังสือกษัตริยานุสรณ์ว่า

*"ขณะที่เริ่มเขียนเรื่อง **"กษัตริยานุสรณ์"** นี้ ข้าพเจ้ากำลังเรียนหนังสืออยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนจิตรลดา ในวิชาการประพันธ์ อาจารย์สั่งให้แต่งโคลงส่งบ่อย ๆ จึงมีความคิดอยากแต่งบทประพันธ์เป็นลิลิตหรือบทประพันธ์ คำโคลงสักเรื่องหนึ่งแต่ยังนึกเรื่องที่จะแต่งให้ถูกใจไม่ได้ พอดีเป็นเวลาที่ ข้าพเจ้าได้โดยเสด็จพระราชดำเนินในการแปรพระราชฐานไปจังหวัดเชียงใหม่ ในเครื่องบินท่านหญิงเป็น "เสมียน" เพราะตอนนั้น "น.ม.ส."(พระองค์เจ้ารัชนีแจ่มจำรัส หรือ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์) ทรงนิพนธ์เรื่อง "สามกรุง" ตอนนั้น "น.ม.ส." ประชวรจ้องมองอะไรไม่เห็น พอไปถึงเชียงใหม่ท่านหญิงประทาน "สามกรุง" ข้าพเจ้า 1 เล่ม"*

*"ข้าพเจ้าเริ่มอ่านสามกรุงไปเรื่อย ๆ วันหนึ่งก็นึกออกว่าโคลงที่นึกอยากจะแต่งนั้นควรเป็นเรื่อง **"อะแซหวุ่นกี้ขอดูตัวเจ้าพระยาจักรี"** ซึ่งเป็นบทยอพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก จึงวางโครงเรื่องลงในสมุดแล้วใช้เค้าโครงจากหนังสือ **"ไทยรบพม่า"**..."*

*"การแต่งไม่ได้แต่งรวดเดียวจบ แต่แต่งเรื่อยไปวันละบทสองบทตามแต่จะคิดโคลงออก ซึ่งมักเป็นเวลาแปลก ๆ เช่น เวลานั่งรถบ้าง เวลาคุยกับใคร ๆ หรือเวลาเข้านอน ตอนแรก ๆ ไปได้ช้าเพราะต้องเตรียมสอบ ม.ศ. 5 พอเสร็จแล้วแต่งตามสบาย โดยอ่าน "สามกรุง" ประกอบไปด้วย นับว่าเป็นหนังสือเล่มเดียวที่ใช้ประกอบการสอบเข้ามหาวิทยาลัย และโคลงที่ข้าพเจ้าแต่งก็บังเอิญเสร็จตอนมหาวิทยาลัยเปิดพอดี เมื่อจบแล้วได้ให้อาจารย์กำชัย ทองหล่อดู อาจารย์กรุณาตั้งชื่อให้ว่า **"กษัตริยานุสรณ์"**..."*

*"ข้าพเจ้านำขึ้นทูลเกล้าฯถวายสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ในวันเฉลิมพระชนพรรษาแทนการถวายรูปเขียนของขวัญอย่างที่เคย ท่านโปรดโคลงบทที่ขึ้นต้นว่า **"รักชาติ ยอมสละแม้ชีวี"** มากที่สุด จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ ม.ล.พวงร้อย อภัยวงศ์ ประพันธ์ทำนองเพลงที่ชื่อว่า **"ดุจบิดามารดร"** ใช้ร้องมาจนทุกวันนี้…"*
สำหรับวัดจำปาแห่งอื่น ดูที่ วัดจำปา

**วัดจำปา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของคลองบางขุนกอง ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดไทยเจริญ ตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี

วัดจำปาสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2193 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏนามและประวัติผู้สร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547

พระอุโบสถเป็นประธานของวัด มีพระวิหารขนาดเล็กตั้งขนาบบริเวณทางทิศเหนือ ซึ่งทั้งหมดมีกำแพงแก้วล้อม อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2193 มีพระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย ส่วนพระวิหารซึ่งแต่เดิมคืออุโบสถ ภายในอาคารประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนั่งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก พระวิหารตัวอาคารหลักมีฐานปัทม์ เฉลียงเป็นฐานเขียง หลังคาเป็นทรงจั่วซ้อน 2 ชั้น แบบมีไขราคลุมตัวอาคารหลัก และมีพาไลหน้าคลุมเฉลียง หลังคามี 3 ตับ หน้าบันไม่มีลวดลาย ส่วนเครื่องบนเป็นแบบไทยประเพณี

อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  กองพุทธศาสนสถาน, *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*, หน้า 394.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-01-13.
3. ↑  ปัทมา เจริญกรกิจ. "พระอุโบสถและพระวิหารสมัยอยุธยาตอนปลาย - รัตนโกสินทร์ตอนต้น ในพื้นที่คลองอ้อมนนท์ จังหวัดนนทบุรี" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 89.
4. ↑  "วัดจำปา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น

**พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านนครอาบาชิริ** (ญี่ปุ่น: 網走市立郷土博物館; โรมาจิ: *Abashiri Shiritsu Kyōdo Hakubutsukan*) เปิดในชื่อ คิตามิ เคียวโดะ ยากาตะ ญี่ปุ่น: 北見郷土舘; โรมาจิ: *Kitami Kyōdo Yakata* ในนครอาบาชิริ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1936 จึงเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งบนเกาะฮกไกโด เมื่อพิพิธภัณฑ์เริ่มเปิดทำการ สิ่งสะสมในพิพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยวัตถุทางโบราณและชาติพันธุ์วิทยาที่สะสมโดยโยชิโอะ โยเนมูระ (ญี่ปุ่น: 米村喜男; โรมาจิ: *Yonemura Yoshio*) ประมาณสามพันชิ้น รวมถึงวัตถุจากเนินเปลือกหอยโมโยโระ (ญี่ปุ่น: モヨロ貝塚) (แหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ธรรมชาติ) ในปี ค.ศ. 1948 พิพิธภัณฑ์ย้ายไปยังตัวนครอาบาชิริ มีการสร้างอาคารใหม่เพิ่มเข้ามาในปี ค.ศ. 1961 เพื่อฉลองครอบรอบ 25 ปีนับจากการเปิดทำการครั้งแรก ทั้งอาคารหลักและอาคารใหม่ได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกโยชิยะ ทาโนอูโอะ ลูกศิษย์ของแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ อาคารทั้งสองหลังขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ระดับชาติ

นิทรรศการในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ทางธรรมชาติและวัฒนธรรมของพื้นที่ ตั้งแต่ยุคหินญี่ปุ่นไปจนถึงยุคโจมงและยุคซากุโจมง ไปจนถึงชีวิตประจำวันในยุคโชวะ และจัดแสดงวัตถุที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมซัตสึมง, วัฒนธรรมโอค็อตสค์ และชาวไอนุ มีพิพิธภัณฑ์เนินเปลือกหอยโมโยโระเปิดทำการเป็นส่วนผนวก

ดูเพิ่ม
-------

* คัตสึรางาโอกะ ชาชิ
* พิพิธภัณฑ์ฮกไกโด
* พิพิธภัณฑ์เรือนจำอาบาชิริ

อ้างอิง
-------

1. ↑  郷土博物館プロフィール [Profile of the Folk Museum] (ภาษาญี่ปุ่น). Abashiri City. สืบค้นเมื่อ 15 July 2020.
2. ↑  博物館・資料館案内 [Guide to Museums and Archives] (ภาษาญี่ปุ่น). Hokkaido Prefecture. 16 April 2020. สืบค้นเมื่อ 15 July 2020.
3. ↑  登録有形文化財(建造物)の登録について [On the Registration of Registered Cultural Properties (Structures)] (PDF) (ภาษาญี่ปุ่น). Agency for Cultural Affairs. 19 July 2019. สืบค้นเมื่อ 15 July 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านนครอาบาชิริ**

* พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านนครอาบาชิริ
สำหรับวัดจุฬามณีแห่งอื่น ดูที่ วัดจุฬามณี

**วัดจุฬามณี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกุ่ม อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดจุฬามณีสร้างขึ้้นตั้งแต่สมัยอยุธยาประมาณ พ.ศ. 2293 ชาวบ้านเรียกว่า **วัดจุฬา** กล่าวกันว่า พระยารัตนบดินทร์เดชานุชิต เป็นผู้อุปถัมภ์บูรณะปฏิสังขรณ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2304 ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2470 

เสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถมีขนาดกว้างประมาณ 13 เมตร ยาวประมาณ 2.5 เมตร หลังคาลดชั้นต่อปีก ด้านนอกรองรับด้วยเสาเหลี่ยมด้านละ 6 ต้น บนฐานเดียวกันและด้านสกัดด้านละ 6 ต้น เช่นกัน หน้าบันแต่เดิมแกะสลักด้วยไม้ ปัจจุบันทำเป็นลายปูนปั้นติดกระจกรูปพระพุทธเจ้าปางประทานพร ล้อมรอบด้วยลายกระหนกเปลว ประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ซึ่งเดิมเป็นไม้ ปัจจุบันเปลี่ยนเป็นปูนซีเมนต์ มีประตูหน้าต่างประดับด้วยปูนปั้นเป็นซุ้มเรือนยอด ทาสีติดกระจก บานประตูและบานหน้าต่างทำเป็นลายรดน้ำ มณฑปที่ประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง และมีเจดีย์ทรงกลมแบบระฆังคว่ำ 2 องค์ ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ทรงไทย 2 หลัง ยกพื้นใต้ถุนสูง แต่เดิมตั้งอยู่ริมแม่น้ำ ต่อมาย้ายมาสร้างเคียงข้างอุโบสถ หลังคาเรือนประธานทรงจั่วต่อปีกทั้ง 4 ด้าน หน้าบันตกแต่งด้วยลายแกะสลักไม้ทาสี รูปเจดีย์จุฬามณีในซุ้มเรือนแก้ว ขนาบข้างด้วยเทวดาถือฉัตร 5 ชั้น ส่วนเรือนโถงหลังเล็กด้านทิศใต้ หน้าบันแกะสลักไม้ทาสีในกรอบรูปสามเหลี่ยม ด้านนอกเป็นลายกนกเปลวสีเหลืองเป็นรูปพุทธประวัติตอนเจ้าชายสิทธัตถะทรงผนวชบนพื้นสีฟ้า

นอกจากนี้ภายในวัดได้พบโบราณวัตถุประเภทเรือโบราณ 2 ลำ ซึ่งปัจจุบันเหลือเพียงลำเดียวที่อยู่ที่วัดจุฬามณี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดจุฬามณี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "โบราณสถานวัดจุฬามณี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดจุฬามณี**
สำหรับวัดชัยมงคลแห่งอื่น ดูที่ วัดชัยมงคล

**วัดชัยมงคล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

วัดชัยมงคลสร้างขึ้นมาเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2390 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2404 เดิมบริเวณนี้เป็นชุมชนของช่างตีเหล็กและเคยได้ทำพระแสงถวายพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวจนเป็นที่พอพระราชหฤทัย เมื่อสร้างวัดจึงขนานนามวัดว่า **วัดช่างแสง** ตามที่มาของชุมชนช่างตีเหล็กแห่งนี้ ต่อมาจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดชัยมงคล" คาดว่าน่าจะเปลี่ยนชื่อหลัง พ.ศ. 2476 เพราะโรงเรียนวัดที่ตั้งในปีนั้นยังใช้ชื่อว่าโรงเรียนวัดช่างแสงอยู่

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถมีขนาด 5 ห้อง มีมุขหน้าและหลัง ซุ้มประตูหน้าต่างทำเป็นซุ้มคล้ายซุ้มบันแถลง หลังคาซ้อน 2 ชั้น 2 ตับ ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันประดับลายปูนปั้นรูปนารายณ์ทรงครุฑ โดยรูปพระนารายณ์สองพระกรอยู่ในท่าพนม อีกสองพระกรถือจักรและตรี รอบอุโบสถมีใบเสมาอยู่บนฐานเตี้ย ๆ ติดกับผนังอุโบสถ รอบอุโบสถมีใบเสมาอยู่บนฐานเตี้ย ๆ ติดกับผนังอุโบสถ รูปทรงของใบเสมาเป็นแบบที่นิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว คือประดับวงกลมที่ตรงกลาง ด้านบนเป็นกลีบบัวทรงชายคลุมสามแฉก เหนือขึ้นไปเป็นรัดเกล้า แต่ใบเสมาของวัดชัยมงคลนั้นใหญ่และหนา ต่างจากใบเสมาทั่วไปในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่บาง เป็นไปได้ว่าเป็นของที่สร้างหรือซ่อมใหม่ในภายหลัง ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย ประดิษฐานบนฐานชุกชีซึ่งซ้อนกัน 5 ชั้น ประดับลายปูนปั้นกลีบบัวหงายและลายดอกประจำยาม เพดานอุโบสถเขียนทองลายดาวล้อมเดือน ไม่ปรากฏภาพจิตรกรรมฝาผนัง

เจดีย์องค์หนึ่งอยู่หลังอุโบสถ มีเพียงลวดบัวที่ซ้อนกันขึ้นไปคล้ายกับปล้องไฉนแล้วมีปลีอยู่ด้านบนสุด ไม่มีองค์ระฆัง ไม่มีบัลลังก์ ไม่ใช่ทั้งเจดีย์ทรงกลมหรือย่อมุม เจดีย์องค์นี้อยู่คู่กับวัดมานาน ดังปรากฏในชุดภาพถ่ายเก่าของคาร์ล เดอริง ที่เดินทางเข้ามาในสยามในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวถึงต้นสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยบรรยายใต้ภาพว่า "วัดช่างแสง" จากภาพนี้พบว่า เจดีย์องค์นี้เคยมีเจดีย์บริวารที่มุมของฐาน มีรูปทรงคล้าย ๆ กัน ซึ่งปัจจุบันไม่มีอยู่แล้ว และตัวฐานเองก็เปลี่ยนไปมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ไม่ถึงชั่วโมง! งานทดลองปั่นจักรยานเที่ยวรอบเมืองสนุกต้องลอง (ชมคลิป)". ไทยรัฐออนไลน์. 5 มีนาคม 2558.
2. ↑  "ชม 4 วัดราษฎร์ เขตปทุมวัน: วัดชัยมงคล".

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดชัยมงคล**
สำหรับวัดช้างแห่งอื่น ดูที่ วัดช้าง

**วัดช้าง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านนา อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก ปัจจุบันมีพระครูโสภณนาคกิจ หรือ พระอาจารย์เดช เจ้าคณะตำบลพิกุลออก เป็นเจ้าอาวาส

ประวัติ
-------

วัดช้างสร้างเมื่อใดไม่แน่ชัด ที่ตั้งของวัดเคยเป็นที่พักช้างของทางราชการตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา มีปะรำพิธีรับช้างอยู่ที่มุมด้านทิศตะวันออกของวัดเป็นที่ราบลุ่ม อีกเรื่องระบุว่าเหตุที่ชื่อว่าวัดช้างเพราะในบึงน้ำพบซากช้างจำนวนมากซึ่งช้างล่มตาย พบซากกระดูกช้างจึงตั้งชื่อว่า "วัดช้าง" 

บ้างก็เล่าว่าหลวงพ่อคุ้มเป็นผู้ริเริ่มร่วมมือกับชาวบ้านสร้างวัด ต่อมาเมื่อมีกำลังทหารหมู่หนึ่งได้ทำการต้อนช้างป่ามาหลบพักอาศัยอยู่ที่ใต้ถุนศาลาการเปรียญ แต่เนื่องจากได้เกิดมีฝนตกลงมาอย่างหนัก และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ทำให้ทหารกลุ่มนั้นไม่สามารถหากิ่งไม้แห้งมาทำเป็นฟืนก่อไฟเพื่อหุงต้มอาหารได้ ทหารกลุ่มนั้นจึงได้ใช้วิชาบังตา หลอกหลวงพ่อคุ้ม แล้วแอบใช้มีดถากเสาศาลาการเปรียญเพื่อเอาไม้มาทำฟืนหุงข้าว แต่ด้วยที่หลวงพ่อคุ้มมีวิชาอาคมที่เหนือกว่าจึงไม่สามารถใช้วิชาบังตาได้คงปล่อยให้เหล่าทหารได้กินข้าวกินปลากันจนเป็นที่เรียบร้อยและนอนหลับไป หลวงพ่อคุ้มได้ใช้วิชากำบังแก้เผ็ดเหล่าทหารโดยการนำเอากะลามะพร้าว ไปวางครอบไว้บนหัวของช้างที่ทหารเหล่านั้นต้อนมาผูกไว้ใต้ศาลา เมื่อทหารตื่นมาก็ไม่พบช้างของตน ตามหาก็ไม่พบ จึงต่างพากันสำนึกผิดนเข้าไปกราบขอขมาอภัยที่ได้ล่วงเกินหลวงพ่อไป หลวงพ่อคุ้มมีเมตตาให้อภัยในโทษนั้น และให้ทหารพวกนั้นไปทำการตัดต้นไม้มาทำเสาศาลาการเปรียญให้เรียบร้อยดังเดิม จากนั้นหลวงพ่อท่านก็ถอนอาคม และคืนช้างให้กับทหารกลุ่มนั้นไป

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2273 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2323

ปูชนียวัตถุ
-----------

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปยืนปางห้ามพยาธิประดิษฐานอยู่หน้าอุโบสถ ใกล้ ๆ กันคือท้าวเวสสุวรรณประดิษฐานอยู่คู่กัน พระบรมรูปสามพระองค์คือ องค์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช สมเด็จพระเอกาทศรถและพระสุพรรณกัลยา ส่วนหน้าวิหารมีรูปปั้นช้างและม้าออกศึก พระพุทธรูปองค์พระพุทธเมตตาประดิษฐานอยู่ในวิหาร และพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรหรือพระโพธิสัตว์กวนอิมปางประทับช้างสามเศียร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สรรพวิชา'เถรส่องบาตรหาของหาย'วัดช้าง". คมชัดลึก.
2. ↑  "วัดช้าง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "ท่องเที่ยวสุขใจไป อำเภอบ้านนา "วัดช้าง" จ. นครนายก".
สำหรับวัดท่าข้ามแห่งอื่น ดูที่ วัดท่าข้าม

**วัดท่าข้าม** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ในแขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ริมคลองสนามชัย ตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2375 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2559

แต่เดิมบริเวณรอบวัดท่าข้ามเป็นชุมชนชาวมอญ แต่ปัจจุบันวิถีชีวิตคนมอญดั้งเดิมแทบสูญหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงคนเก่าแก่ที่มีเชื้อสายมอญเพียงไม่กี่คนเท่านั้น คนมอญที่ยังหลงเหลือมักรวมตัวกันที่วัดท่าข้ามเพื่อประกอบศาสนพิธีในวันพระและวันสำคัญทางศาสนา ทั้งนี้วิถีชีวิตชาวมอญสามารถพบเห็นได้จากงานจิตรกรรมที่ศาลาการเปรียญวัด 
รวมถึงภาพจิตรกรรมทศชาติชาดก

ศาลาการเปรียญวัดเป็นอาคารไม้สักขนาดใหญ่ ขนาดกว้าง 11.14 เมตร ยาว 17.90 เมตร มีเสาประกอบอาคารจำนวน 8 ต้น ระหว่างเสาบริเวณคอสอ ปรากฏภาพจิตรกรรม ซึ่งสันนิษฐานว่าเขียนขึ้นในช่วงราวรัชกาลที่ 4–5 เป็นเรื่องทศชาติชาดก ช่องละ 1 พระชาติ แบ่งเป็นด้านข้างซ้ายขวาจำนวน 8 ช่อง และด้านสกัดคือด้านทิศตะวันตก-ตะวันออกอีก 2 ช่อง รวมเป็น 10 ช่อง แสดงเป็นสิบพระชาติของพระพุทธเจ้า บริเวณท้องจันทันเป็นภาพจิตรกรรมเกี่ยวกับวิถีชีวิตและพิธีกรรมของชาวมอญในอดีต อย่างเช่น ภาพพ่อลูกถือคันไถเทียมควายกำลังไถนาเพื่อเตรียมการปักดำ ภาพผู้หญิงสองคนกำลังปักดำ ภาพการลงแขกเกี่ยวข้าว ภาพประเพณีและพิธีกรรมการปลงศพของชาวมอญ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท่าข้าม". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "มองมอญวัดท่าข้าม". *เมืองโบราณ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-13. สืบค้นเมื่อ 2020-07-13.
3. ↑  "มอญเมืองหลวง ภาพสะท้อนอัตลักษณ์ความเป็นมอญในสังคมเมือง". *สารคดี*.
สำหรับวัดท้องคุ้งแห่งอื่น ดูที่ วัดท้องคุ้ง

**วัดท้องคุ้ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดท้องคุ้ง ตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ทิศตะวันออกติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา ทิศตะวันตกติดกับลำคลองท้องคุ้ง

วัดท้องคุ้งสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2356 ไม่ทราบนามผู้สร้าง ตั้งอยู่เหนือคุ้งน้ำ ประชาชนจึงได้ถือนิมิตนี้เรียกว่า "วัดท้องคุ้ง" และหมู่บ้านแถวนั้นก็เรียกว่าบ้านคลองท้องคุ้ง อุโบสถหลังใหม่ได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2499 ได้ผูกพัทธสีมาในปี พ.ศ. 2508 ในด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนปริยัติธรรม เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2476

อาคารเสนาสนะของวัด ได้แก่ พระอุโบสถ กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 หอไตรและมณฑปสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2356 ปูชนียวัตถุของวัดได้แก่ พระสังกัจจายน์ อายุมากกว่า 200 ปี พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย พระพุทธรูปสมัยอยุธยาตอนปลาย พระพุทธชินราช พระสารีบุตรคู่ซ้ายขวา

ในสมัยหลวงปู่ฉ่ำเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างพระเครื่องไว้แจกจ่ายแก่ศิษย์และชาวบ้าน ได้แก่ พระปิดตาหลังเบี้ย พิมพ์เข่าบุ๋มและเข่าตัน พระพิมพ์บัวฟันปลา พระปิดตาพิมพ์เล็ก พระผงกลีบบัว พระผงพิมพ์ลำพูนปรกโพธิ์ และพระปิดตาเนื้อชินตะกั่ว เป็นต้น

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงปู่สุข
* หลวงปู่จันทร์
* หลวงปู่กฤช
* หลวงปู่ฉ่ำ
* พระเทพวิสุทธาภรณ์ (หลวงพ่อศรี ปุณณสิริ)
* พระครูวิบูลปัญญากร (หลวงพ่อเลื่อน ธมฺมปญฺโญ)
* พระครูสุนทรสุตสาร (หลวงพ่อพยุง กตปุญโญ)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท้องคุ้ง". หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ.
2. ↑  "วัดท้องคุ้ง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดท้องคุ้ง". เทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-11-02. สืบค้นเมื่อ 2020-12-21.
สำหรับวัดปากน้ำทองแห่งอื่น ดูที่ วัดปากน้ำ

**วัดปากน้ำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านปากน้ำ ตำบลแควอ้อม อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

ประวัติ
-------

วัดปากน้ำหรือ **วัดอมรวิมลจันทร์** เป็นวัดโบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยสันนิษฐานได้จากโบราณวัตถุที่ยังหลงเหลืออยู่ มีรอยพระพุทธบาทและพระพุทธไสยาสน์เป็นต้น ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง แต่เพิ่งขอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2458 และได้รับวิสุงคามสีมาในปีเดียวกัน วัดมีความเจริญสูงสุดเมื่อพระครูวิมลศีลาจารย์เป็นเจ้าอาวาส และท่านเป็นเจ้าคณะอำเภออัมพวาด้วย มีความเจริญทางด้านการศึกษา ทั้งด้านศาสนาและการศึกษาสามัญ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จมาทอดพระเนตรวัดนี้เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี ลดชั้น 2 ชั้น ซ้อนกันชั้นละ 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังมีประตูทางเข้าด้านละ 1 ประตู ซุ้มประตูปูนปั้นตกแต่งด้วยเศษเครื่องถ้วย เป็นรูปพระพุทธรูปปางปาลิไลยก์ มีมังกรดั้นเมฆเลื้อยอยู่ด้านบน และมีอักษรระบุศักราช 2458 ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระปูนปั้นปางมารวิชัย และยังมีพระพุทธรูปหล่อด้วยโลหะปางอุ้มบาตรเป็นของเก่าคู่มากับวัด

กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวิหารที่ประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์เป็นโบราณสถานแห่งชาติ มีภาพผนังนูนปูนปั้นประดับกระเบื้องเคลือบฝีมืองดงามมาก วิหารที่ประดิษฐานพระพุทธรูปจำลองหลวงพ่อบ้านแหลม พระพุทธฉาย ก่อสร้างด้วยไหโบราณ วิหารที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท 4 รอย พระปรางค์ก่ออิฐถือปูนขนาดเล็ก ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมมีระเบียงล้อมรอบ ฐานพระปรางค์เป็นฐานสิงห์ซ้อนกัน 3 ชั้น เรือนธาตุมีซุ้มหน้านางซ้อนกันด้านละ 2 ซุ้มทั้งสี่ด้านยอดปรางค์ นอกจากนี้ยังมีอาคารอื่น ๆ ของวัดที่กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนโบราณสถานไว้ ได้แก่ ศาลาท่าน้ำเก่า วิหารน้อย เรือนไทยไม้สักทรงปั้นหยาขนมปังขิง ศาลาการเปรียญไม้สักทรงไทย และกุฏิเก๋งจีน วัดมีพระพุทธรูปหลวงพ่อทันใจประทับนั่งปางมารวิชัย สีเหลืองทององค์ใหญ่ ประดิษฐานอยู่ริมแม่น้ำแม่กลองหน้าวัด

วัตถุมงคล
---------

วัตถุมงคลที่สร้างโดยเกจิอาจารย์ หลวงพ่อช่วงหรือพระครูวิมลศิลาจารย์ ที่ได้รับความนับถือมากคือตะกรุดและเหรียญ เมื่อปี พ.ศ. 2463 หลวงพ่อช่วงได้สร้างเหรียญหล่อเป็นรูปหลวงพ่อวัดบ้านแหลม และเมื่อปี พ.ศ 2471 ลูกศิษย์ลูกหาของหลวงพ่อช่วงได้ขออนุญาตหลวงพ่อช่วงสร้างเหรียญที่ระลึกในการทำบุญอายุหลวงพ่อช่วง อายุครบ 6 รอบ 72 ปี เป็นเหรียญปั๊มรูปหลวงพ่อครึ่งองค์ด้านหลัง เป็นรูปพระปิดตา และมียันต์ล้อมรอบ พุทธคุณเด่นทางด้านมหาอุด แคล้วคลาด และเมตตามหานิยม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปากน้ำ(อมรวิมลจันทร์)". กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "พระอุโบสถ วัดปากน้ำ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "พระปรางค์ วัดปากน้ำ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดปากน้ำ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
5. ↑  "หลวงพ่อทันใจ วัดปากน้ำ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
6. ↑  "หลวงพ่อช่วง วัดปากน้ำแควอ้อม". ข่าวสด. 24 พฤษภาคม 2563.
สำหรับวัดม่วงแห่งอื่น ดูที่ วัดม่วง

**วัดม่วง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลองฝั่งตะวันตก ในตำบลบ้านม่วง อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี

วัดม่วงสร้างโดยชาวมอญบ้านม่วง จากคำบอกเล่าของชาวบ้านเชื่อกันว่าบรรพบุรุษรุ่นแรกอพยพมาจากประเทศพม่าในสมัยกรุงศรีอยุธยาราวรัชสมัยของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช (พ.ศ. 2133–2148) โดยติดตามพระมหาเถรคันฉ่องซึ่งเป็นพระสงฆ์เชื้อสายมอญนิกายมหายานเข้ามาตั้งถิ่นฐานริมแม่น้ำแม่กลอง แล้วให้ชื่อหมู่บ้านเหมือนบ้านเดิมในพม่าว่าบ้านม่วงและได้สร้างวัดประจำหมู่บ้านว่า "วัดม่วง" ภาษามอญเรียกว่า *เพลียเกริก* ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2223 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2544

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถอาคารก่ออิฐถือปูนขนาดเล็กตั้งอยู่ภายในเขตกำแพงแก้วก่ออิฐถือปูน หน้าบันของอุโบสถหลังเก่า บนบานหน้าต่างโดยรอบ รวมทั้งผนังบานประตูทั้งหน้าและหลัง มีลวดลายปูนปั้น งานแกะสลัก และภาพจิตรกรรม เจดีย์มอญตั้งอยู่ด้านหน้าวัดติดกับแม่น้ำแม่กลอง มีลักษณะเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงกลมแบบเจดีย์มอญ เจดีย์ประธานมีขนาดใหญ่ตั้งอยู่ภายในเขตกำแพงแก้ว บริเวณวัดยังมีต้นโพธิ์อายุร่วมร้อยปี มีเส้นรอบวง 11 เมตร ความสูง 10 เมตร มีกิ่งก้านสาขาปกคลุม โดยรอบๆ ซ้อมประตูวัด รากของต้นโพธิ์แทงเข้าไปตามซอก และโครงสร้างของซุ้มประตู กิ่งของต้นมีรูปร่างคล้าย ๆ กับช้างทรงขนาดใหญ่

วัดยังมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดม่วง มีการเก็บรวบรวมหนังสือคัมภีร์ใบลาน สมุดข่อย ซึ่งจารึกข้อความด้วยภาษามอญ ภาษาบาลี ภาษาเขมร ไว้มากกว่า 5,000 ผูก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดม่วง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดม่วงและวัดใหญ่ฯ". มิวเซียมไทยแลนด์.
3. ↑  "ไปเที่ยว'วัดม่วง'ดูต้นโพธิ์อายุเกือบร้อยปีรากปกคลุมซุ้มประตูวัดกลายเป็นศิลปะที่ธรรมชาติสร้างขึ้น". แนวหน้า.
ปืน **เอ็ม1 กาแรนด์** (M1 Garand) เป็นอาวุธปืนเล็กยาวกึ่งอัตโนมัติประจำกายขนาด 0.30 นิ้ว ที่เข้าประจำการในกองทัพสหรัฐฯในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 จนถึงสงครามเกาหลี และยังพบเห็นบ้างในช่วงสงครามเวียดนาม ปืนไรเฟิลเอ็ม 1 ส่วนใหญ่ถูกผลิตและใช้ในกองกำลังสหรัฐ แต่ก็มีหลายแสนกระบอกที่ส่งไปให้กับประเทศพันธมิตรของอเมริกา ปืนกาแรนด์ยังคงถูกใช้งานในการฝึกซ้อมและในกองทหารเกียรติยศ สำหรับพลเรือนใช้กันอย่างแพร่หลายสำหรับการล่าสัตว์ การยิงเป้า และเป็นของสะสมทางทหาร

ปืนเอ็ม 1 ได้ชื่อตามจอห์น ซี กาแรนด์ (John C. Garand) ผู้ออกแบบชาวแคนาดาเชื้อสายฝรั่งเศส มันเป็นปืนเล็กยาวกึ่งอัตโนมัติมาตรฐานกองทัพชนิดแรก ปืนเอ็ม 1 ได้เข้าประจำการในกองทัพสหรัฐทดแทนปืนเอ็ม1903 สปริงฟิลด์ในปี ค.ศ. 1936 และปลดประจำการในวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1958 โดยมีปืนเล็กยาวเอ็ม 14 มาประจำการแทน โดยปืนบางส่วนทางการสหรัฐฯได้มอบให้แก่กองกำลังท้องถิ่นและมิตรประเทศตามโครงการให้ความช่วยเหลือทางทหาร (JUSMAG) ในช่วงสงครามเย็นซึ่งรวมถึงประเทศไทยด้วย โดยประเทศไทยได้รับมอบปืนรุ่นนี้สำหรับใช้ในภารกิจปราบปรามและรักษาความสงบภายในประเทศ ก่อนจะทยอยปลดประจำการเป็นอาวุธสำรองราชการและใช้เป็นปืนฝึกท่าอาวุธสำหรับนักศึกษาวิชาทหารและนักเรียนนายสิบตำรวจ ในภายหลัง

ปืนเอ็ม1 กาแรนด์มีคุณสมบัติในการยิงแบบกึ่งอัตโนมัติ ความแม่นยำสูง สามารถเล็งยิงซ้ำได้อย่างรวดเร็ว ตอนแรกนายการ์แรนด์ได้ออกแบบปืนเอ็ม1 กาแรนด์ให้ใช้กับกระสุนขนาด 7×51 มิลลิเมตร (.276 Pedersen) และสามารถบรรจุในคลิปกระสุนได้ 10 นัด แต่เมื่อกองทัพสหรัฐฯรับมาพิจารณาใน ค.ศ.1932 ก็มีคำสั่งให้ใช้กระสุน .30-06 ทำให้ความจุเหลือเพียง 8 นัด

ปืน T20 ตัวต้นแบบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hogg, Ian V. & Weeks, John. *Military Small-Arms of the 20th Century* (London: Arms & Armour Press, 1977), p.183, "US Rifle, Caliber .30in ('Garand'), M1-M1E9, MiC, M1D, T26".
2. ↑  jonfrye. "History of the M1 Garand Rifle". *Garand Collectors Association* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-03-15. สืบค้นเมื่อ 2019-12-03.
3. ↑  "The M14 Rifle: John Garand's Final Legacy". *www.americanrifleman.org* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2019-12-03.
4. ↑  Julian S. Hatcher, Hatcher's Notebook, MSPC 1947, pp.44–46, 155–156, 165–166.
สำหรับวัดยมแห่งอื่น ดูที่ วัดยม

**วัดยม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดยม อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ตั้งวัด 30 ไร่ ปัจจุบันมีหลวงพ่อพระมหาสายันต์ เตชวโร ชาวบางบาล เป็นเจ้าอาวาส

วัดยมสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่สมัยอยุธยา ประมาณ พ.ศ. 2200 ต่อมาได้กลายสภาพเป็นวัดร้างในช่วงระยะประมาณ พ.ศ. 2310 จนถึง พ.ศ. 2480 ได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ขึ้นมาอีกครั้งหหนึ่ง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 มีเรื่องเล่าว่า พื้นที่บริเวณนี้เป็นที่ดอนน้ำไม่ท่วม จึงเกิดชุมชนและสร้างวัดขึ้น และยังเป็นสถานที่พักทัพในสมัยกรุงศรีอยุธยา เมื่อครั้งเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 จึงได้กลายเป็นวัดร้าง จนราว พ.ศ. 2474 พระครูภาวนารังสี (เปลื้อง วิสัฏโฐ) ท่านเป็นชาวบางบาล ได้ทำการบูรณะปฏิสังขรณ์ จนได้รับการยกให้เป็นวัดที่มีพระภิกษุจำพรรษส

วัดมีโบราณสถาน คือ ซากเจดีย์เก่าที่เหลืออยู่ เป็นเจดีย์ทรงระฆัง ไม่มียอด ก่ออิฐไม่สอปูน บนฐานแปดเหลี่ยม ข้างในกลวง คล้ายกับวัดกระซ้ายที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะเมืองอยุธยา ใบเสมาหินชนวน อุโบสถหลังใหม่สร้างแบบมหาอุดบนฐานอุโบสถหลังเก่า สันนิษฐานว่าเดิมน่าจะเป็นวิหารเพราะตั้งอยู่ด้านหน้าเจดีย์ประธานของวัด และบ่อน้ำโบราณก่ออิฐสมัยอยุธยา นอกจากนี้ยังมีต้นโพธิ์เก่าแก่ซึ่งคาดว่าจะมีอายุไม่น้อยกว่า 200 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดพระนครศรีอยุธยา".
2. ↑  "วัดยม บางบาล".

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดยม**