recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ห้องบรรทมแห่งพระราชวัง ณ มิวนิก บาวาเรีย
**ห้องนอน** (อังกฤษ: bedroom) เป็นห้องส่วนตัวที่ซึ่งคนโดยมากใช้นอนในยามกลางคืน หรือใช้พักผ่อนในยามกลางวัน มนุษย์ใช้เวลานอนประมาณ 1 ส่วน 3 ของชีวิต และส่วนมากเมื่อมนุษย์จะนอน จะเลือกห้องนอนเป็นที่นอน ห้องนอนจะต้องมีเตียงนอนจึงจะถือว่าเป็นห้องนอนได้ ห้องนอนมีหลากหลายรูปแบบ โดยมีตั้งแต่แบบเรียบง่ายจนถึงแบบหรูหรา สิ่งของอื่นซึ่งมักอยู่ในห้องนอนได้แก่ ตู้เสื้อผ้า โต๊ะข้างเตียง โต๊ะเครื่องแป้ง เป็นต้น ปัจจุบัน ในประเทศซึ่งมีความพัฒนาสูง ในบ้านที่มีห้องนอนหลายห้องนั้น ห้องนอนมักจะเชื่อมติดกับห้องน้ำด้วย การที่มีห้องนอนเชื่อมติดกับห้องน้ำนั้น มิได้เริ่มขึ้นก่อนหน้าช่วงกลางถึงช่วงปลายของศตวรรษที่ 20

ประวัติ
-------

### เครื่องเรือน

เครื่องเรือนและสิ่งของอื่น ๆ ในห้องนอนมีความแตกต่างกันมาก โดยขึ้นอยู่กับความชอบและประเพณีตามสถานที่ อาทิ ห้องนอนใหญ่ (ห้องนอนมาสเตอร์) อาจมีเตียงนอนซึ่งมีขนาดที่แตกต่างกัน (ดับเบิล คิง หรือ ควีน) มีตู้เสื้อผ้าอย่างน้อยหนึ่งตู้ ตู้ที่มีลิ้นชักใส่เสื้อผ้า (เดรสเซอร์) อย่างน้อยหนึ่งตู้ โต๊ะข้างเตียงอย่างน้อยหนึ่งตัว และ พรมบนพื้น ตู้เสื้อผ้าแบบสร้างติดกับผนัง (แบบบิลต์อิน) มักไม่นิยมในยุโรปเท่ากับในอเมริกาเหนือ ฉะนั้น ตู้เสื้อผ้าที่เคลื่อนที่ได้มักเป็นที่นิยมกว่าในยุโรป

ห้องนอนมักบ่งบอกถึงนิสัยของเจ้าของห้อง พร้อมทั้งถึงชนชั้นในสังคมด้วย ซึ่งทำให้การจัดห้องนอนในแต่ละห้องไม่เหมือนกัน แต่อย่างไรก็ตาม ยังมีสิ่งของบางอย่างที่ห้องนอนส่วนมากมีเหมือนกัน ฟูกส่วนใหญ่มักยกระดับขึ้น โดยไม่วางบนพื้น ในศตวรรษที่ 14 มีฟูกในหลากหลายรูปแบบ คนจากชนชั้นต่ำมักใช้ฟูกยัดฟาง ในศตวรรษที่ 16 ฟูกยัดขนนกเริ่มเป็นที่นิยมชมชอบสำหรับผู้ที่มั่งมี ถ้าบุคคลธรรมดามีเงินซื้อฟูกสำหรับห้องนอนภายในระยะเวลา 7 ปี หลังจากที่แต่งงานแล้วจะถือว่าเป็นผู้ที่มีสถานะที่ดี ในศตวรรษที่ 18 ฝ้ายกับขนแกะเริ่มเป็นที่นิยมมากขึ้น ฟูกที่ทำจากขดสปริงมิได้เริ่มขึ้นก่อนปี พ.ศ. 2414 ฟูกที่นิยมและมีคนซื้อมากที่สุดคือฟูกอินเนอร์สปริง ฟูกมีทั้งแบบที่นิ่มจนถึงแบบแข็ง ห้องนอนอาจมีเตียงสองชั้นถ้ามีคนมากกว่าหนึ่งคนนอนร่วมห้องกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Wooten, Virgil. "How to Fall Asleep". *How to Fall Asleep*. Discovery Health. สืบค้นเมื่อ 3 November 2011.
2. ↑  Lambert, Tim. "Brief History of Houses". *Brief History of Houses*. Local Histories. สืบค้นเมื่อ 3 November 2011.
3. ↑  "Beds in Late Medieval and Tudor Times". *Beds in Medieval and Tudor Times*. Old and Interesting. สืบค้นเมื่อ 10 November 2011.
4. ↑  "Beds in Late Medieval and Tudor Times". *Beds in Medieval and Tudor Times*. Old and Interesting. สืบค้นเมื่อ 10 November 2011.
5. ↑  "Types of Mattresses". *Trend Scoop*. Better Sleep. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-08-26. สืบค้นเมื่อ 10 November 2011.

| * ด
* ค
* ก
ห้องภายในบ้าน |
| --- |
| ห้องเก็บของ • ห้องเก็บเสบียง • ห้องครัว • ห้องคอมพิวเตอร์ • ห้องคาราโอเกะ • ห้องใต้ดิน • ห้องใต้หลังคา • ห้องนอน • ห้องนั่งเล่น • ห้องน้ำ • ห้องพระ • ห้องพักผ่อน • ห้องรับแขก • ห้องรับประทานอาหาร • ห้องละหมาด • ห้องส้วม • ห้องหนังสือ • ห้องอบซาวน่า • ห้องออกกำลังกาย |

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------
**ห้วยเสือเต้น** เป็นทะเลสาบน้ำจืด ตั้งอยู่บริเวณ อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น ซึ่งเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตนานาชนิด และช่วยกรองของเสียมลพิษจากการเพาะปลูก เป็นแหล่งสะสมของตะกอนดินเพิ่มความอุดมสมบูรณ์ให้กับพื้นที่เพาะปลูก และความสำคัญต่อการดำรงชีพของชุมชนท้องถิ่น 

มีเนื้อที่ประมาณ 7,860 ไร่ ห้วยเสือเต้นเป็นลำห้วยที่เกิดจากภูพานคำ ส่วนที่เรียกว่า ภูวัด ไหลจากส่วนเหนือลงสู่ทางทิศใต้สู่แม่น้ำพอง ก่อนบรรจบกับลำน้ำพองจะเชื่อมต่อกับบริเวณที่ราบน้ำท่วมถึงของลำน้ำพองบริเวณบ้านห้วยเสือเต้น ปัจจุบันได้พัฒนาเป็นอ่างเก็บน้ำ

ชีวภาพ
------

พบพืชน้ำทั้งหมด 59 ชนิด พบไม้ยืนต้นทั้งหมด 16 ชนิด พื้นเด่น ได้แก่ ยูคาลิปตัส บัวหลวง ผักตบชวา สาหร่ายหางกระรอก พบนกทั้งหมด 53 ชนิด และพบปลาอย่างน้อย รวม 37 ชนิด ชนิดปลาที่อยู่ในสถานภาพมีแนวโน้มใกล้สูญพันธุ์ ได้แก่ ปลาดุกด้าน และ ปลากัดเขียว

ระเบียงภาพ
----------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ห้วยเสือเต้น**

*พิกัด:* 16°46′19″N 102°46′04″E﻿ / ﻿16.772074°N 102.767781°E﻿ / 16.772074; 102.767781

1. ↑  PBS, Thai. "ที่นี่บ้านเรา - ห้วยเสือเต้น". *Thai PBS Program*.
2. ↑  wetland.onep.go.th. "พื้นที่ชุ่มน้ำในประเทศไทย | Wetland For Thai". *wetlands.onep.go.th* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-28. สืบค้นเมื่อ 2021-09-26.
**ทัพอากาศแปซิฟิก** (อังกฤษ: Pacific Air Forces) เป็นหนึ่งส่วนบังคับบัญชาหลักของกองทัพอากาศสหรัฐ และเป็นส่วนกำลังทางอากาศของหน่วยบัญชาการทหารสหรัฐภาคอินโดแปซิฟิก (USINDOPACOM) มีที่ตั้งหน่วยบัญชาการอยู่ในฐานทัพอากาศฮิคแคม เกาะฮาวาย ซึ่งเป็นหนึ่งในสองส่วนบังคับบัญชาหลักของกองทัพอากาศซึ่งมีที่ตั้งอยู่นอกแผ่นดินสหรัฐภาคพื้นทวีป กำลังพลมีประมาณ 45,000 นาย

ทัพอากาศแปซิฟิกถูกก่อตั้งในปี 1944 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ในชื่อว่า **ทัพอากาศภาคตะวันออกไกล** (Far East Air Forces) โดยถือเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพอากาศทหารบกสหรัฐ เนื่องจากยุคนั้นยังไม่มีการจัดตั้งกองทัพอากาศเต็มตัว ต่อมาปลายปี 1945 มีการเปลี่ยนชื่อเป็น **หน่วยบัญชาการทหารอากาศแปซิฟิก กองทัพบกสหรัฐ** (Pacific Air Command, United States Army) และเปลี่ยนกลับไปใช้ชื่อแรกเมื่อต้นปี 1947 จนกระทั่งมีการเปลี่ยนเป็นชื่อปัจจุบันในปี 1957

ผู้บัญชาการทัพอากาศแปซิฟิก มียศทหารเป็นพลเอก (General)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Archived copy" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 26 April 2018. สืบค้นเมื่อ 31 January 2018.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
**นิวโรแมนติก** (อังกฤษ: New Romantic) เป็นการเคลื่อนไหวของวัฒนธรรมสมัยนิยมที่เกิดขึ้นในสหราชอาณาจักรในปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 การเคลื่อนไหวนี้เป็นที่รู้จักในหมู่ไนต์คลับในลอนดอนและเบอร์มิงแฮม มีงานอย่างเช่น บิลลีส์แอนด์เดอะบลิตซ์ (Billy's and The Blitz) การเคลื่อนไหวแบบนิวโรแมนติกมีคุณลักษณะด้านสีสันที่ฉูดฉาด แฟชั่นแปลก ๆ ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากแฟชั่นล้ำสมัยอย่าง พีเอกซ์ (PX) ในลอนดอนและคาห์นแอนด์เบลล์ (Kahn and Bell) ในเบอร์มิงแฮม สาวกในยุคแรกของการเคลื่อนไหวนี้มักถูกเรียกจากสื่อว่า บลิตซ์คิดส์ (Blitz Kids), นิวแดนดีส์ (New Dandies) และโรแมนติกเรเบลส์ (Romantic Rebels)

ผู้มีอิทธิพลต่อแนวนี้คือ เดวิด โบอี, มาร์ก โบลัน และรอกซีมิวสิก ยังได้พัฒนาแกลมร็อกและแฟชั่นเชิงประวัติศาสตร์ ได้เพิ่มพูนชื่อ จากสไตล์ต่าง ๆ ในช่วงต้นของศิลปะจินตนิยม หลายศิลปินเพลงในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 ได้รับแนวทางการเคลื่อนไหวนี้และเป็นที่รู้จักทางดนตรีและสื่อกระแสนิยม อย่างเช่น สตีฟ สเตรนจ์ (แห่งไวเซจ), ดูแรนดูแรน, สปานเดาบัลเลต์, อะฟล็อกออฟซีกัลส์, คลาสสิกซ์นูโว และบอย จอร์จ แห่งคัลเจอร์คลับ สื่อยังมักกล่าวว่าวงอัลตราวอกซ์เป็นวงนิวโรแมนติก ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้แสดงรูปลักษณ์อย่างการเคลื่อนไหว ทั้ง ๆ ที่พวกเขามีส่วนเชื่อมโยงกับวงไวเซจ วงเจแปนและอดัมแอนด์ดิแอนส์ยังได้รับการกล่าวจากสื่อว่าเป็นนิวโรแมนติก แม้ทั้งสองวงจะปฏิเสธ และไม่ได้เชื่อมโยงโดยตรงจากกระแสดั้งเดิม มีหลายวงที่ได้นำเครื่องสังเคราะห์เสียงมาใช้และช่วยพัฒนาซินท์ป็อปในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 ที่ได้นำภาพนิวโรแมนติกอันโดดเด่นเข้ามา ยังได้ช่วยให้วงเหล่านั้นประสบความสำเร็จระดับประเทศในสหราชอาณาจักร จากนั้นเอ็มทีวียังได้มีบทบาทสำคัญในบริติชอินเวชันครั้งที่สองบนชาร์ตสหรัฐ

อ้างอิง
-------

1. ↑  D. Johnson, "Spandau Ballet, the Blitz Kids and the birth of the New Romantics", *Observer*, 4 October 2009, retrieved 24 July 2011.
2. ↑  "BLITZ KIDS, Shapers of the 80s". Shapersofthe80s.com. สืบค้นเมื่อ 2014-07-28.
3. 1 2  T. Cateforis, *Are We Not New Wave?: Modern Pop at the Turn of the 1980s* (University of Michigan Press, 2011), ISBN 0-472-03470-7, pp. 47–8.
ห้องกระจกแห่งพระราชวังแวร์ซาย
**ห้องกระจก** (ฝรั่งเศส: *Grande Galerie, Galerie des Glaces, Galerie de Louis XIV*; อังกฤษ: Hall of Mirrors) เป็นห้องแบบบาโรกขนาดใหญ่และเป็นหนึ่งในห้องที่โดดเด่นที่สุดในพระราชวังแวร์ซายใกล้ปารีส ประเทศฝรั่งเศส ห้องโถงใหญ่และห้องโถงที่อยู่ติดกันมีจุดมุ่งหมายเพื่อแสดงถึงอำนาจของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 พระมหากษัตริย์ในสมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ห้องนี้ตั้งอยู่ที่ชั้นแรก (*piano nobile*) ของบริเวณกลางพระราชวัง หันทางตะวันตกไปยังสวนแวร์ซาย ห้องกระจกนี้เป็นฉากเหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์หลายครั้ง เช่น การประกาศจัดตั้งจักรวรรดิเยอรมันและการลงนามสนธิสัญญาแวร์ซาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  David Sinclair (31 July 2011). *Hall Of Mirrors*. Random House. pp. 1–. ISBN 978-1-4464-7356-6.
2. ↑  Nicholas Boyle (28 February 2008). *German Literature: A Very Short Introduction*. OUP Oxford. pp. 16–. ISBN 978-0-19-157863-2.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Fullscreen interactive panoramic image of Hall of Mirrors

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Hall of Mirrors (Palace of Versailles)
พิกัดภูมิศาสตร์: 48°48′17.4″N 2°7′13.2″E﻿ / ﻿48.804833°N 2.120333°E﻿ / 48.804833; 2.120333

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* เยอรมนี

 |
**ทูดอร์ซินีมาคลับ** (อังกฤษ: Two Door Cinema Club) เป็นวงอินดี้ร็อกไอร์แลนด์เหนือจากเมืองแบงกอร์ ไอร์แลนด์เหนือ ก่อตั้งในปี 2007 ประกอบด้วยอเล็กซ์ ทริมเบิล (ร้องนำ, ริทึ่มกีตาร์, จังหวะ, ซินธ์) แซม ฮัลลิเดย์ (ลีดกีต้าร์, ร้องประสาน) และเควิน แบร์ด (เบส, ร้องประสาน)

อัลบั้มแรกของวงที่ชื่อ *Tourist History* ได้ออกจำหน่ายวันที่ 1 มีนาคม ปี 2010 โดยค่ายเพลงฝรั่งเศส Kitsuné Music ในสหรัฐอเมริกาวงได้เซ็นสัญญากับค่าย Glassnote Records อัลบั้ม *Tourist History* ได้ออกจำหน่ายวันที่ 27 เมษายน ปี 2010 ได้รับเลือกให้เข้าชิงรางวัล Choice Music Prize สำหรับอัลบั้มประจำปีไอริช (2010) ในปีถัดไป

อัลบั้มที่สองของวง *Beacon* ได้ออกจำหน่ายวันที่ 3 กันยายน ปี 2012 แล้วออกมาติดอันดับหนึ่งในไอริชอัลบั้มชาร์ต (Irish Albums Chart) ต่อมาในปี 2016 วงออกซิงเกิล "Are We Ready? (Wreck)" ซึ่งเป็นซิงเกิลแรกของอัลบั้มที่สาม *Gameshow* พวกเขาแสดงซิงเกิลนี้เป็นครั้งแรกในรายการ Annie Mac's Hottest Record ของบีบีซีเรดิโอ 1 อัลบั้ม *Gameshow* ขึ้นถึงอันดับที่ 5 ของชาร์ตอัลบั้ม OCC ในสหราชอาณาจักร

ในปี 2019 ทูดอร์ซินีมาคลับออกซิงเกิล "Talk" ซึ่งเป็นซิงเกิลนำของอัลบั้มที่สี่ *False Alarm* ซึ่งวางจำหน่ายในเดือนมิถุนายน ปีเดียวกัน ต่อมาในปี 2022 วงออกอัลบั้มที่ห้า *Keep On Smiling* โดยมี "Wonderful Life" เป็นซิงเกิลนำ

สมาชิก
------

* อเล็กซ์ ทริมเบิล – ร้องนำ, กีตาร์ริทึม
* แซม แฮลลิเดย์ – กีตาร์ลีด, ร้องประสาน
* เควิน แบร์ด – กีตาร์เบส, ร้องประสาน, ซินธ์

### สมาชิกร่วมทัวร์และบันทึกเสียง

* เบนจามิน ทอมป์สัน – กลองชุด
* จาค็อบ เบอร์รี - กีตาร์ริทึม, จังหวะ, ซินธ์, กลอง

อัลบั้ม
-------

* *Tourist History* (2010)
* *Beacon* (2012)
* *Gameshow* (2016)
* *False Alarm* (2019)
* *Keep On Smiling* (2022)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "SputnikMusic. Two Door Cinema Club".
2. ↑  "lordsofdogwood.review". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-08-27. สืบค้นเมื่อ 2016-08-22.
3. ↑  "Consequence of sound. Tourist History by Two Door Cinema Club".
4. ↑  "Concertseventful. Two Door Cinema Club".
5. ↑  Hung, Steffen. "Discography Two Door Cinema Club". irishcharts.com. สืบค้นเมื่อ 3 September 2012.
6. ↑  "Gameshow - Two Door Cinema Club - Full Official Chart History". *Official Charts Company*. สืบค้นเมื่อ May 16, 2019.
**ทูธแฟรี** (อังกฤษ: tooth fairy) หรือ **เทพพิทักษ์ฟัน** เป็นความเชื่อตามประเพณีของตะวันตก ว่าเมื่อเด็กเล็กฟันน้ำนมหลุด  แล้วนำฟันซี่นั้นไปวางไว้ใต้หมอน ตอนกลางคืนเมื่อเด็กหลับจะมีเทพยดานำฟันซี่นั้นไป แลกเปลี่ยนกับเงินจำนวนหนึ่ง 

เรื่องราวนี้มีที่มาจากประเทศในยุโรป ที่จะนำฟันน้ำนมเด็กไปฝังดิน โดยเฉพาะฟันซี่ที่ 6 เป็นธรรมเนียมที่พ่อแม่จะวางเงิน หรือของขวัญไว้ใต้หมอนเพื่อเป็นของแลกเปลี่ยน ในประเทศยุโรปเหนือ มีประเพณีของชาวไวกิง ว่าจะต้องมีการจ่ายค่าธรรมเนียม เมื่อฟันน้ำนมซี่แรกหลุด  และสืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน ในหลายประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา อังกฤษ สแกนดิเนเวีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Blair, John R.; McKee, Judy S.; Jernigan, Louise F. *Psychological Reports*, Vol 46(3, Pt 1), Jun 1980. "Children's belief in Santa Claus, Easter Bunny and Tooth Fairy". pp 691–694.
2. ↑  Watts, Linda S. (2007). *Encyclopedia of American folklore*. NY, NY, United States of America: Facts on file Inc. p. 386. ISBN 0-8160-5699-4.
3. ↑  Cleasby, Richard and Gudbrand Vigfusson, An Icelandic-English Dictionary, 2nd edn by William A. Craigie (Oxford: Oxford University Press, 1957), s.v. *tannfé* (first edition available at ).

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ tooth fairy
**ข้อจำกัดวาระการดำรงตำแหน่ง** เป็นข้อจำกัดทางกฎหมายที่จำกัดจำนวนวาระของบุคคลในการดำรงตำแหน่งบางตำแหน่ง โดยเฉพาะตำแหน่งที่มาจากการเลือกตั้ง โดยอาจเป็นการห้ามดำรงตำแหน่งเกินบางวาระติดต่อกัน หรือห้ามดำรงตำแหน่งซ้ำ

ข้อจำกัดเช่นนี้เป็นองค์ประกอบหนึ่งของแนวคิดแบบรัฐธรรมนูญนิยมที่มีไว้จำกัดผลลัพธ์ที่ไม่พึงประสงค์ของระบอบประชาธิปไตย เช่น เพื่อป้องกันความเป็นไปได้ที่จะเกิดการผูกขาดตำแหน่ง

ประธานาธิบดีหลายคนเคยพยายามอยู่เกินวาระที่จำกัดไว้โดยอาศัยหลายวิธี มีสถิติปรากฏว่า ในช่วง ค.ศ. 1960–2010 หนึ่งในสี่ของประธานาธิบดีที่มีวาระจำกัดได้ขยายหรือฝ่าฝืนวาระของตนเป็นผลสำเร็จ และการบังคับใช้ข้อจำกัดวาระเป็นหนึ่งในงานที่ท้าทายที่สุดในพัฒนาการทางประชาธิปไตย นอกจากนี้ ข้อจำกัดวาระยังเป็นกลไกทางประชาธิปไตยซึ่งเป็นที่รับรองทั้งระดับประเทศและระดับสากลมากกว่ากลไกอย่างอื่น และความพยายามฝ่าฝืนข้อจำกัดวาระมักพบกับการต่อต้านอย่างรุนแรงจากประชาชนในประเทศและจากเวทีโลกด้วย การฝ่าฝืนข้อจำกัดวาระยังสัมพันธ์กับความเสื่อมถอยของประชาธิปไตยและสิทธิมนุษยชน

ถึงแม้ในประเทศที่เป็นประชาธิปไตยน้อยจะพบการฝ่าฝืนข้อจำกัดวาระได้บ่อยกว่าประเทศที่เป็นประชาธิปไตยแข็งแรง แต่ในประเทศที่ไม่เป็นประชาธิปไตยก็ยังสามารถบังคับใช้ข้อจำกัดวาระได้โดยผ่านฝ่ายค้าน รัฐบาลต่างประเทศ และบรรดาพลเมืองเอง

ในทางประวัติศาสตร์ ข้อจำกัดวาระเช่นนี้สามารถย้อนหลังไปได้ถึงยุคกรีซโบราณ สาธารณรัฐโรมัน และสาธารณรัฐเวนิส ส่วนข้อจำกัดวาระที่ปรากฏในรัฐธรรมนูญแบบสมัยใหม่เป็นครั้งแรกนั้น คือ ข้อจำกัดที่เกิดขึ้นในรัฐธรรมนูญ ปี 3 (ค.ศ. 1795) สมัยสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 ซึ่งกำหนดว่า ดีแร็กตัวร์ (ผู้บริหารสูงสุดของประเทศ) อยู่ในตำแหน่งได้เพียง 5 ปี และห้ามดำรงตำแหน่งซ้ำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Baturo 2014, p. 17.
2. ↑  Baturo 2014, p. 3.
3. ↑  On the Evasion of Executive Term Limits 2010, University of Chicago Law School. Chicago Unbound
4. ↑  The Law and Politics of Presidential Term Limit Evasion Columbia Law Review, 2020
5. ↑  Baturo 2014, pp. 1–4.
6. ↑  Baturo 2014, pp. 38–39.
7. ↑  Baturo 2014, pp. 76–79.
8. ↑  O'Keefe, Eric (2008). "Term Limits". ใน Hamowy, Ronald (บ.ก.). *The Encyclopedia of Libertarianism*. Thousand Oaks, CA: SAGE; Cato Institute. pp. 504–06. doi:10.4135/9781412965811.n308. ISBN 978-1-4129-6580-4. LCCN 2008009151. OCLC 750831024. ... Political scientist Mark Petracca has outlined the importance of rotation in the ancient Republics of Athens, Rome, Venice, and Florence. The Renaissance city-state of Venice [also] required rotation....
9. ↑  Baturo 2014, p. 23.

บรรณานุกรม
----------

* Baturo, Alexander (2014). *Democracy, Dictatorship, and Term Limits* (ภาษาอังกฤษ). United States: University of Michigan Press.
**หม่อมบงกชปริยา ยุคล ณ อยุธยา** นามเดิม **เบตตี คอลค์สตีน** (อังกฤษ: Betty Kalkstein) เป็นหม่อมชาวอเมริกันในหม่อมเจ้ามงคลเฉลิม ยุคล และเป็นอดีตครูโรงเรียนนานาชาติกรุงเทพ

ประวัติ
-------

หม่อมบงกชปริยามีนามเดิมว่า เบตตี คอลค์สตีน พื้นเพเป็นชาวนิวยอร์ก สหรัฐ เกิดในครอบครัวเชื้อสายยิวแต่ไม่นับถือศาสนา หม่อมบงกชปริยาเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยบอสตันและพบกับหม่อมเจ้ามงคลเฉลิม ยุคล ซึ่งเป็นเจ้านายชั้นอนุวงศ์ของไทย ทั้งสองเสกสมรสกันหลังสำเร็จการศึกษา และย้ายตามสามีมายังประเทศไทย โดยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทานชื่อแก่ท่านว่า "บงกชปริยา" แปลว่า "ดอกบัวอันเป็นที่รัก"

หม่อมบงกชปริยาทำงานเป็นครูประจำวิชาสังคมศึกษา (สังคมศาสตร์และรัฐศาสตร์) ของโรงเรียนนานาชาติกรุงเทพ จนถึง พ.ศ. 2542 หลังเกษียณ หม่อมบงกชปริยาเข้าเป็นสมาชิกสยามสมาคมในพระบรมราชูปถัมภ์และอาสาสมัครพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ โดยมากท่านรับเป็นวิทยากรหรือถูกรับเชิญในเรื่องราชวงศ์ไทยและเรื่องอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง

หม่อมบงกชปริยากล่าวว่าตนเปิดรับทุกศาสนา เพราะไม่เคยนับถือศาสนามาก่อน จึงตามเสด็จหม่อมเจ้ามงคลเฉลิมไปเรียนวิชาพระพุทธศาสนาที่วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร และเปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธด้วยตนเองใน พ.ศ. 2542

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ม.ร.ว.ศรีเฉลิม กาญจนภู เบื้องหลังความสำเร็จ 'อัมพวา ชัยพัฒนานุรักษ์' 'สิ่งที่เรียนรู้จากชุมชนคือ ไม่มีอะไรดีกว่าบ้าน'". *มติชนออนไลน์*. 10 กันยายน 2560. สืบค้นเมื่อ 8 สิงหาคม 2564. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
2. 1 2 3  "AWC's Annual General Meeting (AGM) & Election". *AWC Thailand* (ภาษาอังกฤษ). November 18, 2014. สืบค้นเมื่อ August 8, 2021.
3. 1 2 3 4 5  "Privileged perspective Mom Bongkojpriya Yugala talks about her unique experience in Thailand". *Bangkok Post* (ภาษาอังกฤษ). June 14, 2012. สืบค้นเมื่อ August 8, 2021.
**ซอกเดียนร็อก** (อังกฤษ: Sogdian Rock) หรือ **ร็อกออฟแอเรียมาซีส** (Rock of Ariamazes) เป็นป้อมปราการที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแบกเตรีย ในซอกเดีย ใกล้กับเมืองซามาร์กันต์ ป้อมแห่งนี้ถูกกองทัพพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชยึดครองในฤดูใบไม้ผลิของปีที่ 327 ก่อนคริสต์ศักราช โดยเป็นส่วนหนึ่งของการทัพกับจักรวรรดิอะคีเมนิด

ก่อนการล้อม ออกซิอาร์ตีส (Oxyartes) หนึ่งในหัวหน้าชาวแบกเตรียได้ให้ภรรยาและบุตรหลายคนรวมถึงโรซานา (Roxana) ลี้ภัยไปอยู่ภายในซอกเดียนร็อก ซึ่งเชื่อกันว่าไม่มีกองทัพใดตีให้แตกได้ เมื่อพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชยกทัพมาถึง พระองค์ได้สั่งให้ผู้ป้องกันป้อมยอมจำนน แต่ได้รับการปฏิเสธและส่งมาบอกว่ามีแต่ "มนุษย์ติดปีก" เท่านั้นที่ขึ้นมาถึงป้อมได้ พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชจึงรวบรวมอาสาสมัคร 300 นายเพื่อปีนหน้าผาขึ้นไปยังป้อมโดยใช้หมุดปักเต็นท์กับเชือกปอป่าน ทหารอาสาสมัครเริ่มปีนในเวลากลางคืน โดยเสียอาสาสมัครไป 30 นายก่อนจะขึ้นถึงป้อม พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชได้นำสาสน์ไปถึงผู้ป้องกันเมืองว่า "บัดนี้พระองค์ได้ส่งมนุษย์ติดปีกขึ้นไปแล้ว" ด้วยความตกใจและไม่เชื่อว่าคนธรรมดาจะขึ้นมาถึงป้อมได้ ผู้ป้องกันเมืองจึงยอมจำนนในที่สุด

หลังการล้อมครั้งนี้ พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชได้ตกหลุมรักกับโรซานา กองทัพของพระองค์ได้เดินหน้าเข้าสู่พาร์เซทาคีนี (Parsetakene) และแบกตรา (เมืองบัลค์ในปัจจุบัน) โดยที่เมืองแบกตรา พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชได้อภิเษกสมรสกับโรซานา ก่อนจะข้ามเทือกเขาฮินดูกูชเข้าสู่อินเดีย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Arrian 1958, section 4.18.4-19.6. sfn error: no target: CITEREFArrian1958 (help)
2. 1 2  Horn & Spencer 2012, p. 40. sfn error: no target: CITEREFHornSpencer2012 (help)
3. ↑  "Alexander the Great: the capture of the Sogdian rock - Livius". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-05-04. สืบค้นเมื่อ 2015-11-11.
4. ↑  Alexander the Great and His Time by Agnes Savill
5. ↑  Grote 1856, p. 289, 290. sfn error: no target: CITEREFGrote1856 (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Sieges of Alexander the Great by Stephen English
แม่แบบ:Campaignbox Sinai and Palestine
แม่แบบ:Campaignbox Arab Revolt (World War I)
**การเข้ายึดกรุงดามัสกัส** เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1918 ภายหลังจากการเข้ายึดครองไฮฟาและชัยชนะที่ยุทธการที่ซามาก์ฮ ซึ่งเปิดทางสำหรับการติดตามไล่ล่าไปทางเหนือจากทะเลกาลิลีและการโจมตีทรานส์จอร์แดนครั้งที่สาม ซึ่งเปิดทางไปสู่ Deraa และติดตามภายในประเทศ ภายหลังจากชัยชนะอย่างเด็ดขาดของกองกำลังรบนอกประเทศอียิปตป์ในยุทธการที่เมกิดโดในช่วงการทัพไซนายและปาเลสไตน์ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง กรุงดามัสกัสได้ถูกยึดครองโดยกองพลน้อยภูเขาทะเลทรายและกองทัพชารีเฟียล ฮิญาซของเจ้าชายฟัยศ็อลได้เข้าปิดล้อมเมือง ภายหลังจากกองทหารม้าได้ติดตามไล่ล่าไปทางเหนือตามถนนสายหลักสองสายไปยังกรุงดามัสกัส ในช่วงที่ติดตามไลล่าไปยังกรุงดามัสกัส ทหารกองหลังจำนวนมากที่ถูกก่อตั้งโดยส่วนที่เหลือของกองทัพออตโตมันที่สี่ เจ็ด และแปดได้ถูกโจมตีและถูกจับกุมโดยกองทัพชารีเฟียลของเจ้าชายฟัยศ็อล กองพลน้อยภูเขาทะเลทราย กองพลทหารภูเขาออสเตรเลีย กองพลทหารม้าที่ 4 และที่ 5 ด้วยประสบความสำเร็จทางกลยุทธ์ที่สำคัญในการเข้ายึดกรุงดามัสกัสส่งผลให้เกิดการต่อสู้ทางการเมืองโดยตัวแทนจากฝรั่งเศส บริติช และกองทัพของเจ้าชายฟัยศ็อล

ในภายหลังจากชัยชนะที่ยุทธการที่ชารอนและยุทธการที่นาบลัสในช่วงยุทธการที่เมกิดโด เมื่อวันที่ 25 กันยายน การโจมตีแบบผสมโดยกองพลน้อยที่ 21 กองพลน้อยภูเขาทะเลทราย กองพลน้อยที่ 20 ซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยการโจมตีทิ้งระเบิดทางอากาศอย่างกว้างขวาง ได้บรรลุวัตถุประสงค์ทั้งหมด กองทัพออตโตมันที่เจ็ดและแปดในเนินเขาจูเดียนได้ถูกบังคับโดยการโจมตีที่ Tulkarm และ Tabsor เพื่อปลดปล่อยและล่าถอย ในทางกลับกันก็บังคับให้กองทัพที่สี่ ทางตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนเพื่อหลีกเลี่ยงการล่าถอยออกจาก เมื่อพวกเขาถูกโจมตีโดยกองกำลังของ Chaytor อันเป็นผลมาจากการถอนกำลังครั้งนี้ เหล่าเชลยสงครามจำนวนมากได้ถูกจับกุมตัวที่ Jenin ในขณะที่ส่วนที่รอดชีวิตได้ล่าถอยกลับไปแนวหลังของกองกำลังทหารที่แข็งแกร่งที่ซามาก์ฮ

ผู้บัญชาการของกองกำลังรบนอกประเทศอียิปตป์ นายพล Edmund Allenby ได้ออกคำสั่งให้กองพลน้อยภูเขาทะเลทรายของพลโท Harry Chauvel ให้ติดตามไล่ล่าส่วนที่เหลือของกองทัพออตโตมันที่สามและเข้ายึดครองกรุงดามัสกัส กองพลทหารม้าที่ 4 ได้เริ่มทำการติดตามไล่ล่า เข้าโจมตีกองทหารหลังตลอดเส้นทางถนนภายในประเทศที่ Irbid เมื่อวันที่ 26 กันยายน ที่ Er Remta และกองทัพชารีเฟียลของเจ้าชายฟัยศ็อลได้เข้ายึดครองกรุงดามัสกัส เมื่อวันที่ 27 กันยายน กองพลทหารภูเขาออสเตรเลียได้เข้าโจมตีกองทหารหลังตลอดเส้นทางถนนหลักที่ Jisr Benat Yakub เมื่อวันที่ 27 กันยายน เข้ายึดครอง Quneitra ในวันต่อมา ที่ Sa'sa' เมื่อวันที่ 29/30 กันยายน และที่ Kaukab และ Barada Gorge เมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. ในขณะที่กองพลทหารม้าที่ 5 ยังได้เข้าโจมตีกองทหารหลังที่ Kiswe ในวันเดียวกัน ภายหลังจากโจมตีที่ประสบความสำเร็จและการเข้ารุกของกองทัพน้อยทหารม้าเบาที่ 3 ได้รับคำสั่งให้มุ่งหน้าไปทางตอนเหนือของกรุงดามัสกัส เดินขบวนผ่านเมืองในช่วงเช้าของวันที่ 1 ตุลาคม เพื่อเข้าโจมตีอย่างต่อเนื่องต่อกองทหารหลังที่เหลือ ทำการตัดเส้นทางถนนไปยังเมืองฮอมส์
**วัดสมมติเทพฐาปนาราม** ชาวบ้านทั่วไปนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า **วัดหลวง** หรือ **วัดแหลมสน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำประแสร์ ในตำบลปากน้ำกระแส อำเภอแกลง จังหวัดระยอง

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสเมืองชายทะเลฝั่งตะวันออก ขึ้นประทับที่ตำบลปากน้ำประแส เสด็จมาใกล้เจดียสถาน ทรงพระราชดำริว่า "ตำบลปากน้ำแหลมสนนี้สมควรเป็นที่สร้างอารามได้" จึงมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้พระแกลงแกล้วกล้า (มั่ง) ผู้ว่าราชการเมืองแกลงสร้างอารามขึ้นใกล้เจดีย์ และพระราชทานนามว่า "วัดสมมติเทพฐาปนาราม" พร้อมพระราชทานที่ดินสร้างวัดจำนวน 10 ไร่ 2 งาน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2427 เริ่มจากการก่อสร้างกุฏิเจ้าอาวาสขึ้น 1 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง หอฉัน 1 หลัง กุฏิสงฆ์ 1 หลัง และได้ทำการก่อสร้างอยู่ 2 ปี จึงแล้วเสร็จ ทางวัดได้ทำการผูกพัทธสีมาครั้งแรก (พ.ศ. 2445) กระทรวงธรรมการได้ส่งธรรมาสน์และพระบรมรูปหล่อรัชกาลที่ 5 มาไว้สำหรับพระอารามหลวงพระองค์ทรงโปรดเกล้าฯ ให้สร้างไว้ และยังมีของพระราชทานอื่น ๆ อีก

ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2512 ได้มีการดำเนินการสร้างอุโบสถหลังใหม่ 1 หลัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2520 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2521 ได้รับพระราชทานที่ดินซึ่งอยู่ติดกันทุกด้านเพิ่ม รวมเป็นเนื้อที่วัดทั้งสิ้น 131 ไร่ 1 งาน 59 ตารางวา

เจดีย์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2416 ขนาดฐานกว้าง 6 วา สูง 8 วา ยาว 6 วา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสมมติเทพฐาปนาราม". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดสมมติเทพฐาปนาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดสมมติเทพฐาปนาราม ธรณีสูบเสาโบสถ์ตะเคียนทอง". ไทยรัฐ.
**วัดสมหวัง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดประดู่ อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดสมหวัง หรือ **วัดสมหวังวนาราม** มีชาวบ้านได้ร่วมกันบริจาคที่ดินสร้างเป็นที่พำนักสงฆ์และไปนิมนต์ หลวงพ่ออ้วน ถิรปัญโญ (พระถัน) จากจังหวัดนครปฐมมาเป็นผู้ดูแล เมื่อท่านมรณภาพ ในปี พ.ศ. 2514 ทำให้ที่พักสงฆ์แห่งนี้มีพระจำพรรษาบ้าง ไม่มีบ้าง เนื่องจากความเป็นอยู่ลำบาก ทั้งอาหารการกินและการสัญจร กระทั่งปี พ.ศ. 2524 พระครูโพธิวรสาร หรือหลวงพ่อประมวล โพธิวโร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน ได้เดินธุดงค์ผ่านมา ชาวบ้านเห็นวัตรปฏิบัติแล้วเกิดเสื่อมใสศรัทธา จึงนิมนต์ให้ท่านอยู่จำพรรษา และได้ร่วมกันบูรณะพัฒนาจนเป็นสำนักสงฆ์ จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2535 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด ได้แก่ ศาลพ่อเฒ่าศักดิ์สิทธิ์อภินิหาร (หลวงปู่จ้อย) ศาลพ่อตาขุนทะเล (จระเข้) ซึ่งตามประวัติกล่าวว่าเป็นผู้ที่ร่ำเรียนวิชาอาคมมามากจนกลายร่างเป็นจระเข้ได้ และวิหารหลวงพ่ออ้วน อดีตเจ้าอาวาสวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "SBL บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 125 - จังหวัดสุราษฎร์ธานี". pp. 48–51.
2. ↑  "วัดสมหวัง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดสมหวังวนาราม". เทศบาลตำบลวัดประดู่. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-11-05. สืบค้นเมื่อ 2021-11-05.
ส่วนหนึ่งของกำแพงแห่งแอตแลนติก, ระหว่าง ค.ศ. 1940 และ ค.ศ. 1945 ดินแดนที่ถูกยึดครองโดยกองทัพเยอรมัน และ*องค์การท็อดท์* ได้ก่อสร้างป้อมปราการล้อมรอบชายฝั่งหมู่เกาะแชเนิล เช่น จากการสังเกตที่หอคอยแห่งนี้ที่ Battery Moltke
**หมู่เกาะแชเนิล**เป็นเขตยึดครองโดยกองกำลังนาซีเยอรมันจากส่วนใหญ่ของสงครามโลกครั้งที่สอง ตั้งแต่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1940 จนกระทั่งได้รับการปลดปล่อยเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 เขตเจ้าพนักงานศาลเจอร์ซีย์(Bailiwick of Jersey)และเขตเจ้าพนักงานศาลเกิร์นซีย์(Bailiwick of Guernsey)ทั้งสองเกาะเป็นบริติชคราวน์ดีเพนเดนซีซึ่งเป็นดินแดนภายใต้อธิปไตยของสหราชอาณาจักรในช่องแคบทะเลอังกฤษ ใกล้กับชายฝั่งนอร์ม็องดี หมู่เกาะแชเนิลเป็นเพียงส่วนหนึ่งของหมู่เกาะอังกฤษที่ถูกยึดครองโดยกองทัพเวร์มัคท์(กองกำลังติดอาวุธเยอรมัน)ในช่วงสงคราม

ด้วยความคาดหวังว่าจะมีชัยชนะเหนืออังกฤษอย่างรวดเร็ว ผู้ยึดครองได้ทำการทดสอบโดยใช้วิธีการเข้าประชิดที่นุ่มนวลมากที่ได้กำหนดธีมจากห้าปีถัดไป ผู้มีอำนาจบนเกาะได้มีทัศนคติที่คล้ายคลึงกันทำให้ถูกกล่าวหาว่าได้ให้ความร่วมมือ อย่างไรก็ตามเมื่อเวลาผ่านไปสถานการณ์ได้เลวร้ายลงเรื่อยๆจนกระทั่งได้จบลงด้วยความอดอยากทั้งสองเกาะที่ยึดครองและผู้ยึดครองในช่วงฤดูหนาว ค.ศ. 1944-45
**ซารีนาวาซิลีซา เมเลนเตเยวา** (รัสเซีย: Васили́са Меле́нтьева อังกฤษ: Vasilisa Melentyeva) (สิ้นพระชนม์ 1579) เป็นมเหสีองค์ที่ 6 ในซาร์อีวานที่ 4 แห่งรัสเซีย เรื่องราวของพระนางส่วนมากมักเป็นตำนานมุขปาฏะที่เล่าสืบต่อกันมา พระนางอภิเษกสมรสกับซาร์อีวาน (โดยไม่ได้รับอนุญาตจากทางศาสนจักร) ในปี ค.ศ. 1575 บ้างก็ระบุว่านางเป็นเพียงพระสนม นักวิชาการสมัยปัจจุบันถือว่า นางไม่มีตัวตนอยู่จริง เป็นเพียงตำนานพื้นบ้านช่วงศตวรรษที่ 19 เท่านั้น

พระชนม์ชีพ
----------

ตำนานพื้นบ้านของรัส่เซียกล่าวถึงชีวพระวัตินางไว้ว่า แต่เดิมนางเป็นภรรยาม่ายของขุนนางชั้น *ดเยก* (dyak) นามว่า *มาเลนเทียฟ อิวานอฟ* (Melentiy Ivanov) ผู้ซึ่งเคยออกรบในสงครามลิโวเนียน (Livonian War) มาก่อน พระเจ้าซาร์อีวานที่ 4 ได้ยินถึงกิตติศัพท์ความงามและอุปนิสัยที่อ่อนหวาน จึงมีพระราชประสงค์ให้นางเข้าถวายตัวและอภิเษกสมรสกันในที่สุด แต่หลังจากทรงอภิเษกไม่กี่เดือน พระเจ้าซาร์อีวาน ก็ทรงพบว่าพระนางลักลอบมีความสัมพันธ์กับเจ้าชายนามว่า *เดฟเลเตฟ* (Devletev) ซาร์อีวานจึงจับเจ้าชายเดฟเลเตฟไปประหารด้วยวิธีเสียบประจาน และยังบังคับให้พระนางนั้งชมการประหารด้วยกัน และลงเอยด้วยการส่งตัวนางเองไปกักไว้ในเขตพรตตลอดชีวิต ในบรรดามเหสีทั้ง 8 พระองค์ของพระเจ้าซาร์อีวานที่ 4 มีเพียง ซารีนามารีเยีย โดลโกลรูโคลย่า และ ซารีน่าวาซิลีซา เมเลนเตเยวา เท่านั้นที่ไม่มีการกล่าวถึงในเอกสารร่วมสมัย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Сперанский М. Н. Русские подделки рукописей в начале XIX в. — ПИ, 1956, т. V, с. 100
2. 1 2  Йена, Детлеф. Русские царицы (1547—1918). М. 2008. С. 43
3. ↑  Скрынников Р. Г. Иван Грозный. М. 2007
4. ↑  Сергей Нечаев. Иван Грозный. Жены и наложницы "Синей Бороды"

แหล่งข้อมูล
-----------

* Troyat, Henri *Ivan le Terrible*. Flammarion, Paris, 1982
* de Madariaga, Isabel *Ivan the Terrible*. Giulio Einaudi editore, 2005


| ก่อนหน้า |  | ซารีนาวาซิลีซา เมเลนเตเยวา |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ว่างก่อนหน้าคืออันนา วาซิลชิโควา** |  | **ซารีนาแห่งมวลรัสเซียใน ซาร์อีวานที่ 4** (ค.ศ. 1579) |  | **ว่างถัดมาคือมารีเยีย โดลโกลรูโคลย่า** |
**คิมอันโล** (เกาหลี: 김안로; 1481-1537) เป็นขุนนางผู้ใหญ่ในรัชกาล พระเจ้าชุงจง เป็นแกนนำฝ่ายยุนใหญ่ที่ครองอำนาจในราชสำนักร่วมกับ ยุนอิม และเป็นพ่อพระสวามีของ องค์หญิงฮโยฮเย พระราชธิดาองค์ใหญ่ของพระเจ้าจุงจง

ช่วงชีวิต
---------

**คิมอันโล** เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1481 ในรัชสมัย พระเจ้าซองจง ในตระกูลขุนนางใหญ่ที่รับใช้ ราชวงศ์โชซอน มาอย่างยาวนานเริ่มเข้ารับราชการในช่วงปลายรัชกาลพระเจ้าซองจงและได้เข้าร่วมเหตุการณ์ รัฐประหารพระเจ้าจุงจง เมื่อ ค.ศ. 1505 ด้วยต่อมา คิมฮี บุตรชายของเขาได้อภิเษกกับ องค์หญิงฮโยฮเย พระราชธิดาองค์ใหญ่ของพระเจ้าจุงจงทำให้เขามีศักดิ์เป็นพระญาติและได้เข้าร่วมกับ ยุนนิม เสด็จลุงของ องค์ชายลีโฮ ในการผลักดันให้องค์ชายลีโฮขึ้นเป็นองค์รัชทายาททำให้เกิดการขัดแย้งกับ พระสนมยองพิน ที่สนับสนุน องค์ชายพกซอง พระโอรสของพระนาง

ถูกเนรเทศ
---------

หลังจากที่ องค์ชายลีโฮ ขึ้นเป็นรัชทายาททั้ง ยุนนิม และ คิมอันโล ก็มีอิทธิพลเพิ่มมากขึ้นฝ่าย พระสนมคยองพิน จึงสร้างหลักฐานเท็จใส่ความยุนนิมและคิมอันโลทำให้ทั้งคู่ถูกเนรเทศแต่หลังจากนั้นยุนนิมและคิมอันโลก็ร่วมมือกับ ชองนานจอง อนุภรรยาของ ยุน ว็อน-ฮย็อง พระเชษฐารองของ พระมเหสีมุนจอง ในการกำจัดพระสนมยองพินและองค์ชายพกซองทำให้ทั้งคู่ถูกปลดเป็นสามัญชนและเนรเทศไปอยู่บ้านเก่าของ พัก วอนจง จากเหตุการณ์นี้ทำให้ยุนนิมและคิมอันโลกลับเข้ารับราชการอีกครั้งและยิ่งทรงอำนาจมากขึ้น

บั้นปลายชีวิต
-------------

หลังจากกลับเข้ารับราชการได้อีกครั้งคิมอันโลก็เป็นแกนนำในการถวายฎีกาถึง 19 ครั้งต่อ พระเจ้าจุงจง ให้สำเร็จโทษพระสนมยองพินและองค์ชายพกซองแต่พระเจ้าจุงจงก็ปฏิเสธทุกครั้งจนในปี 1533 คิมอันโลได้ถวายฎีกาครั้งสุดท้ายซึ่งในที่สุดพระเจ้าจุงจงจึงต้องประทานยาพิษแก่พระสนมยองพินและองค์ชายพกซอง

หลังจากกำจัดพระสนมยองพินได้แล้วก็ได้มีพายุรุนแรงได้ถาโถมเข้าสู่ราชสำนักเมื่อ พระมเหสีมุนจอง ได้มีประสูติกาล องค์ชายคังวอน ในปี 1534 ทำให้ยุนวอนฮัง,ยุนวอนโล และ ยิม แบยอง สามารถตั้งฝ่ายยุนเล็กขึ้นมาคานอำนาจกับฝ่ายยุนใหญ่ได้สำเร็จและในปี 1537 พระมเหสีมุนจองก็กราบทูลให้จับกุมตัวคิมอันโลขณะมีงานแต่งงานของลูกชายคนเล็กในข้อหาติดและรับสินบนทำให้คิมอันโลถูกเนรเทศและถูกประทานยาฟู่จื่อจนถึงแก่อสัญกรรมในปีเดียวกันนั้นขณะอายุได้ 56 ปี
**ซารีนามาร์ฟา โซบาคินาแห่งรัสเซีย** (Marfa Sobakina; *Марфа Васильевна Собакина*; ค.ศ. 1552 – ค.ศ. 1571) เป็นซารีนาแห่งอาณาจักรซาร์รัสเซีย และเป็นพระมเหสีพระองค์ที่สามในซาร์อีวานที่ 4 แห่งรัสเซีย

พระประวัติ
----------

เป็นธิดาตระกูลพ่อค้าเมืองเวลีคีนอฟโกรอด บิดามีนามว่า วาซิลี โซบาคิน มาร์ฟาได้ถูกเลือกโดยซาร์อีวานที่ 4 แห่งรัสเซียให้เป็นพระมเหสีจากพิธีดูตัวเจ้าสาว ท่ามกลางสตรีที่ถูกส่งมาให้คัดเลือกในรอบสุดท้ายถึง 12 คน หลังจากซารีนามารีเยีย เตมรีอูคอฟนา พระมเหสีพระองค์ที่สองสิ้นพระชนม์ เพียงไม่กี่วันหลังจากมาร์ฟาได้ถูกรับเลือกให้เป็นซารีนา พระนางก็ประสบกับพระอาการประชวรลึกลับ มีความลือว่าพระนางทรงถูกวางยาพิษอย่างไม่ได้ตั้งใจโดยมารดาของพระนางเอง ซึ่งให้พระนางเสวยยาเพื่อเพิ่มศักยภาพในการตั้งครรภ์ ซารีนามาร์ฟาทรงน้ำหนักลดลงอย่างรวดเร็วและทรงประทับยืนแทบจะลำบาก ถึงกระนั้นมาร์ฟาได้ทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับซาร์อีวานในวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1571 ณ อะเลคซันดรอฟสกา สโลโบดา เพียงไม่กี่วันถัดมาซารีนามาร์ฟาก็สิ้นพระชนม์

การสิ้นพระชนม์ของซารีนามาร์ฟาได้ทำให้ซาร์อีวานทรงเป็นโรคจิตหวาดระแวงเพิ่มมากขึ้น พระองค์จึงไม่ทรงเชื่อว่าข้าราชบริพารจะจงรักภักดีต่อพระองค์ พระเจ้าซาร์ทรงจดจำถึงการสิ้นพระชนม์ของซารีนาอนาสตาเซีย โรมานอฟนา พระมเหสีพระองค์แรก ซึ่งสิ้นพระชนม์จากการถูกลอบวางยาพิษ ซาร์จึงทรงสั่งประหารข้าราชบริพารเป็นจำนวนมากจากเหตุการณ์นี้ รวมทั้ง มิคาอิล เตมรูค (พระเชษฐาในซารีนามารีเยีย พระมเหสีพระองค์ที่สอง) ได้ถูกสงสัยและสั่งประหารด้วยการเสียบประจาน

อ้างอิง
-------

* Troyat, Henri *Ivan le Terrible*. Flammarion, Paris, 1982
* de Madariaga, Isabel *Ivan the Terrible*. Giulio Einaudi editore, 2005

  



| ก่อนหน้า |  | ซารีนามาร์ฟา โซบาคินาแห่งรัสเซีย |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ว่างก่อนหน้าคือมารีเยีย เตมรีอูคอฟนา** |  | **ซารีนาแห่งรัสเซียใน ซาร์อีวานที่ 4** (28 ตุลาคม ค.ศ. 1571 - 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1571) |  | **ว่างถัดมาคืออันนา โคลตอฟสกายา** |
**ซารีนาอันนา อะเลคเซยีฟนา โคลตอฟสกายาแห่งรัสเซีย** (Anna Alexeievna Koltovskaya; Анна Колтовская; ก่อน ค.ศ. 1572 - 5 เมษายน ค.ศ. 1626) เป็นซารีนาแห่งอาณาจักรซาร์รัสเซีย และเป็นพระมเหสีพระองค์ที่ 4 ในซาร์อีวานที่ 4 แห่งรัสเซีย

พระชนม์ชีพ
----------

หลังจากการสิ้นพระชนม์อย่างกระทันหันของ ซารีนามาร์ฟา โซบาคินา พระมเหสีพระองค์ที่สาม ในวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1571 ซาร์อีวานทรงมีปัญหาในเรื่องการอภิเษกสมรส เนื่องจากกฎของคริสตจักรรัสเซียออร์ทอดอกซ์ได้ห้ามการสมรสครั้งที่สี่นี้ ด้วยกฎที่ว่า "การสมรสครั้งแรกคือกฎหมาย การสมรสครั้งที่สองคือการอนุโลม การสมรสครั้งที่สามคือการละเมิดกฎ การสมรสครั้งที่สี่คือการไร้ซึ่งความเคารพต่อพระเจ้า ทำตัวอย่างพวกสัตว์เดรัจฉาน" พระเจ้าซาร์อีวานทรงโต้แย้งโดยอ้างว่า เป็นการเสกสมรสที่ไม่สมบูรณ์

พระองค์อภิเษกสมรสกับโคสตอฟสกายา หญิงงามเมือง บุตรสาวอะเลคเซย์ โคลตอฟสกี ในวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1572 โดยไม่มีการอำนวยพรจากโบสถ์ พระเจ้าซาร์อีวานทรงจัดการประชุมในโบสถ์แอสซัมชัน และทรงมีพระราชดำรัสอย่างวิงวอนและจริงใจทำให้เหล่าพระราชาคณะต้องหลั่งน้ำตาออกมา พระราชาคณะทั้งหลายยินยอมให้ซาร์อภิเษกสมรส แม้ว่าจะมีเงื่อนไขห้ามพระองค์เสด็จเข้าโบสถ์จนถึงเทศกาลอีสเตอร์ และพระองค์ต้องทรงใช้เวลาไปกับการสารภาพบาปเป็นเวลาหนึ่งปี และหนึ่งปีหลังจากนั้นพระองค์จะทรงเป็นคริสตชนทั่วไปดังเดิม ซาร์และซารีนาเสด็จประพาสหลังเสกสมรสที่นอฟโกรอด เมืองซึ่งสองปีก่อนหน้านี้เสียหายจากพระราชโองการของซาร์อีวานที่ทำให้เกิดการสังหารหมู่ที่นอฟโกรอดโดยพวกโอพริชนิก

หลังจากอภิเษกสมรสได้สองปี ซาร์อีวานทรงเบื่อหน่ายซารีนาจากการที่ทรงเป็นหมัน พระองค์ทรงละทิ้งพระนาง โดยส่งซารีนาอันนาไปจำคอนแวนต์ที่เวเดนสกี-ติคห์วินสกี ที่ซึ่งพระนางทรงได้รับฉายานางชีว่า **ดารีเยีย** (Daria) มีเพียงแค่พระนางและซารีนามารีเยีย นากายา พระมเหสีพระองค์ที่ 8 ในซาร์อีวาน ที่มีพระชนม์ชีพสืบต่อมาหลังจากซาร์สวรรคต

อ้างอิง
-------

* Troyat, Henri *Ivan le Terrible*. Flammarion, Paris, 1982
* de Madariaga, Isabel *Ivan the Terrible*. Giulio Einaudi editore, 2005

  



| ก่อนหน้า |  | ซารีนาอันนา โคลตอฟสกายาแห่งรัสเซีย |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ว่างก่อนหน้าคือมาร์ฟา โซบาคินา** |  | **ซารีนาแห่งรัสเซียใน ซาร์อีวานที่ 4** (29 เมษายน ค.ศ. 1572 - ค.ศ. 1574) |  | **ว่างถัดมาคืออันนา วาซิลชิโควา** |
*บทความนี้มีชื่อเป็นภาษาอื่น หรือใช้อักษรในภาษาอื่น เนื่องจากต้องการคงไว้ตามต้นฉบับ หรือไม่มีชื่อภาษาไทยที่เหมาะสม*
มาร์กุส ตุลลิอุส กิแกโร นักปรัชญา 
****Non nobis solum**** (อังกฤษ: not for ourselves alone) แปลว่า ไม่ใช่เพื่อพวกเราเท่านั้น เป็นคติพจน์ภาษาลาติน บางครั้งเขียนว่า ****non nobis, sed omnibus**** ("not for us, but for everyone" ไม่ใช่เพื่อเรา แต่เพื่อทุกคน) และ ****non nobis solum, sed omnibus**** หมายความว่า คนควรทำเพื่อประโยชน์ของมนุษยชาตินอกเหนือจากประโยชน์ส่วนตัว

คติพจน์นี้มาจากประโยคหนึ่งในศาสตรนิพนธ์ที่มีอิทธิพลมากของกิแกโรเรื่อง *On Duties* (Latin: *De Officiis*) ซึ่งกิแกโรเขียนไว้ว่า "**non nobis solum nati sumus ortusque nostri partem patria vindicat, partem amici**" แปลว่า เราเกิดมาไม่ใช่เพื่อตัวเราเท่านัน, ประเทศของเรา เพื่อนของเรา ต่างมีส่วนร่วมในตัวเรา *De Officiis*, 1:22 ประโยคนี้ กิแกโรกล่าวเองว่า เป็นการถอดความโดยตรงมาจากแนวความคิดของเพลโตในหนังสือ *Letter to Archytas (จดหมายถึงอาคาทาส)* ในบริบทของเนื้อเรื่อง ประโยคนี้สื่อว่า มนุษย์ได้รับการรังสรรค์ขึ้นเพื่อมนุษย์ด้วยกัน เพื่อเป็นประโยชน์ต่อกันและกันให้มากที่สุด กิแกโรเชื่อมโยงความคิดนี้เข้ากับคตินิยมสากลของลัทธิสโตอิก และตามลัทธินี้ มนุษย์ทุกคนมีความเกี่ยวดองกันและจำเป็นต้องมีส่วนร่วมเพื่อประโยชน์ของส่วนรวม แลกเปลี่ยนความเอื้อเฟื้อโดยการให้และรับ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ps.-Plato, Epistle 9.358a
2. ↑  Dyck, Andrew R. (1996). *A Commentary on Cicero, De Officiis*. Ann Arbor, MI: University of Michigan Press. pp. 112–113. ISBN 978-0-472-10719-3.
3. ↑  *De officiis* 1.22, transl. Walter Miller, 1913

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ **กิแกโร**
**ปาซีร์มัซ** (มลายู: *Pasir Mas*, ยาวี: ڤاسير مس, มลายูปัตตานี: ปาเซมะฮ์; จีน: 巴西馬) เป็นเมืองในอำเภอปาซีร์มัซ อยู่ที่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย

ปาซีร์มัซเคยเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของรัฐ จนกระทั่งช่วงต้นของปีค.ศ.1990s เมื่อถูกชิงตำแหน่งโดยเมืองในอำเภอตานะฮ์เมระฮ์[*disambiguation needed*] ตัวเมืองถูกกั้นการขยายไปทางตะวันออกโดยมีแม่น้ำกลันตันกั้นอยู่ ส่วนทางเหนือมีรางรถไฟแยกเมืองเป็นสองส่วน

ประวัติ
-------

ตำนานกล่าวว่า บริเวณนี้ถูกเปิดโดยเจเลฮ์ อิซมาอิล หรือเป็นที่รู้จักว่าเจเลฮ์ ตก เปินเดอการ์ เจเลฮ์ถูกบังคับให้ย้ายมาอยู่ที่ปาซีร์มัซหลังจากที่ดินของเขาถูกสุลต่านแห่งกลันตันยึดครอง

ในเวลานั้น มีครูสอนศาสนาจากบาจกมาสอนกุรอานแก่ชาวบ้านในปาซีร์มัซ หลังจากสอนเสร็จแล้วเขาก็กลับไปที่บาจก อย่างไรก็ตาม ไม่กี่วันหลังจากที่ครูสอนศาสนากลับบาจก มีคนพบไหที่บรรจุทองอยู่ 3 อันในพุ่มไม้. ชาวบ้านที่เห็นเป็นพยานได้ตะโกนว่า *มัซ! มัซ!* (ภาษามลายูแปลว่า ทอง) ด้วยเหตุนี้เอง สถานที่นี้จึงมีชื่อว่าปาซีร์มัซโดยปริยาย

บุคคลสำคัญจากปาซีร์มัซ
----------------------

* นีโลฟา นักแสดงหญิง
* ซีตีไอชะฮ์ โรสลี นักยกน้ำหนักทีมชาติ
* ตุนกูปวน ซานาเรียฮ์ ตนกูปวนแห่งรัฐยะโฮร์ และเป็นรายา ประไหมสุหรี อากงคนที่ 8 ของประเทศมาเลเซีย
* ซุลกิฟลี โมฮ์ด ซิน อดีตหัวหน้ากองกำลังมาเลเซียคนที่ 18

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-10-18. สืบค้นเมื่อ 2019-02-04.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-10-23. สืบค้นเมื่อ 2019-02-04.
3. ↑  Sejarah Malaysia : Origins of Place Names : Pasir Mas เก็บถาวร 2008-04-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
4. ↑  "Fever not stopping Siti from bagging weightlifting gold - Sport | The Star Online". *m.thestar.com.my*. สืบค้นเมื่อ 13 April 2018.[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  "Weightlifter Siti Aisyah breaks national 90kg record". สืบค้นเมื่อ 13 April 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปาซีร์มัซ**

พิกัดภูมิศาสตร์: 6°02′N 102°08′E﻿ / ﻿6.033°N 102.133°E﻿ / 6.033; 102.133
**เรย์ คอร์เดโร** (อังกฤษ: Ray Cordeiro) หรือ **อังเคิลเรย์** เกิดเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2467 ชาวฮ่องกง เป็นผู้ประกาศและนักจัดรายการวิทยุ ของสถานีโทรทัศน์และวิทยุแห่งฮ่องกง ที่ได้รับการจัดลำดับโดย กินเนสบุ๊คเวิลด์เรคคอร์ด ให้เป็นนักจัดรายการวิทยุที่จัดรายการติดต่อกันยาวนานที่สุดในโลก ครอบครัวของ อังเคิลเรย์ เป็นชาวโปรตุเกส ที่ย้ายมาจากมาเก๊า

เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2566 เมื่ออายุ 98 ปี

การทำงาน
--------

อังเคิลเรย์ เริ่มทำงานครั้งแรกเป็นผู้คุมในเรือนจำสแตนเลย์ ต่อมาไปทำงานเป็นเสมียนที่ ธนาคารฮ่องกงและเซี่ยงไฮ้แบงค์ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่ออายุ 25ปี เริ่มทำงานที่เกี่ยวข้องกับการจัดรายการวิทยุโดยเป็น คนเขียนสคริปต์รายการที่ RTV ฮ่องกง (ปัจจุบันคือ ATV) ต่อมาได้รับการโปรโหมตให้เป็น ผู้จัดรายการเพลงประเภทโปรเกรสซีฟแจ๊ส

เริ่มทำงานให้ สถานีโทรทัศน์และวิทยุแห่งฮ่องกง ในปี พ.ศ. 2503 ในฐานะหัวหน้าผู้จัดรายการเพลงประเภทไลท์มิวสิค ในปี พ.ศ. 2513 จึงเริ่มจัดรายการที่มีชื่อว่า ออลเดอะเวย์วิทเรย์ ซึ่งออกอากาศต่อเนื่องมาถึงปัจจุบัน ในตลอดช่วงอาชีพการทำงานของเขาได้สัมภาษณ์นักร้องนักดนตรีมากมายรวมทั้ง เดอะบีเทิลส์ ถึง 3ครั้ง 

อังเคิลเรย์ ได้รับพระราชทานเหรียญ BBS MBE จาก สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2014-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* สถานีวิทยุโทรทัศน์ฮ่องกง เก็บถาวร 2006-05-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
|  |  |
| --- | --- |
| เรลิกจากมงกุฎหนาม | ที่ปิดเปิดจากกล่องที่บรรจุหินจากที่บรรจุพระศพของพระเยซู |

**เรลิกแห่งแซ็งต์-ชาแปล** (อังกฤษ: Relics of Sainte-Chapelle) คือเรลิกที่เป็นของพระเยซูที่ได้มาโดยพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสในยุคกลางที่ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของอัครมุขมณฑลปารีส เดิมเรลิกหล่านี้เก็บรักษาไว้ที่แซ็งต์-ชาแปลในปารีส แต่ในปัจจุบันเป็นสมบัติของมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส

ประวัติ
-------

### สมัยกลางและสมัยใหม่ตอนต้น

นักบุญหลุยส์หรือพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศสทรงสร้างแซ็งต์-ชาแปลขึ้นเพื่อใช้เป็นที่เก็บรักษา "มงกุฎศักดิ์สิทธิ์", ชิ้นส่วนจากกางเขนแท้ (True Cross) และเรลิกอื่นๆ ที่ทรงซื้อจากบอลด์วินที่ 2 แห่งคอนสแตนติโนเปิล ซึ่งทำให้ชาเปลที่สถานที่สำคัญในการเก็บรักษาเรลิกต่างๆ ที่รวมทั้งเรลิกของพระแม่มารีย์, หอกศักดิ์สิทธิ์, ฟองน้ำศักดิ์สิทธิ์ และภาพเอเดสซา (Image of Edessa) ที่เชื่อกันว่าเป็นภาพของพระเยซู เมื่อมาถึงสมัยใหม่ตอนต้นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสก็ทรงใช้เงินในท้องพระคลังจนแทบไม่เหลือหรอ ซึ่งทำให้ต้องขายเพชรพลอย หลอมทองเพื่อใช้ในการบำรุงกองทัพ และใช้ทรัพย์สมบัติทางศาสนาเป็นทุนสำรองในยามที่ต้องการเงิน ซึ่งเมื่อมาถึงสมัยพระเจ้าอองรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส ทรัพย์สมบัติของชาเปลก็เหลือเพียงเท่าที่มีอยู่เมื่อมาถึงสมัยการปฏิวัติฝรั่งเศส

### การปฏิวัติและปัจจุบัน

การปฏิวัติหมายถึงการยุติความจำเป็นในการการรักษาเรลิก และสิ่งที่ถือว่าศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับพระมหากษัตริย์ เรลิกเหล่านี้ถูกมอบให้อาร์ชบิชอปแห่งปารีสในปี ค.ศ. 1804 และยังคงเป็นสมบัติของมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส โดยมีอัศวินคณะพระคูหาศักดิ์สิทธิ์ (Order of the Holy Sepulchre) เป็นผู้ดูแลรักษา ทุกวันพุธแรกของเดือนก็จะมีการนำออกมาให้สักการะที่แท่นบูชาเอก ยกเว้นในวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ที่อนุญาตให้ทำการสักการะได้ตลอดวัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jannic Durand, "Les reliques de Constantinople", in *Dossier d'archéologie*, Faton, vol. 264 « La Sainte Chapelle », juin 2001, p. 60-65 (ISSN 1141-7137) (ฝรั่งเศส)

* Jannic Durand, *Le trésor de la Sainte Chapelle*, Réunion des musées nationaux, Paris, 2001

ดูเพิ่ม
-------

* เรลิก
ตัวอย่างของเครือข่ายการไหลซึ่งมีการไหลมากสุด แหล่งต้นทางคือ *s* และแหล่งปลายทางคือ *t* เลข *a*/*b* แสดงให้เห็นปริมาณการไหลในท่อนั้นกับความจุของท่อนั้นตามลำดับ
**ปัญหาการไหลมากสุด** เป็นปัญหาเกี่ยวกับการไหลในเครือข่ายที่ต้องการหาการไหล (เส้นทางน้ำไหน; flow) ซึ่งจะทำให้น้ำที่ไหลออกจากแหล่งต้นทาง (source) ผ่านท่อต่าง ๆ ไปยังแหล่งปลายทาง (sink) มีปริมาณมากที่สุด

ปัญหานี้อาจจะนับเป็นกรณีพิเศษของปัญหาการไหลหมุนเวียนที่ซับซ้อนยิ่งกว่า มีทฤษฎีบทที่สำคัญมากมายเกี่ยวกับปัญหาดังกล่าว หนึ่งในทฤษฎีบทที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดคือทฤษฎีบทการไหลมากสุด-คัทต่ำสุดซึ่งกล่าวไว้ว่าปริมาณการไหลที่มากที่สุด (ซึ่งก็คือคำตอบของปัญหาการไหลมากสุด) จะเท่ากับคัทที่ต่ำที่สุด

ประวัติ
-------

นิยามปัญหา
----------

วิธีแก้ไขปัญหา
--------------

ทฤษฎีบท
-------

### ทฤษฎีบทการไหลมากสุด-คัทต่ำสุด

ทฤษฎีบทการไหลมากสุด-คัทต่ำสุด กล่าวไว้ว่าปริมาณการไหลที่มากที่สุด จะเท่ากับคัทที่ต่ำที่สุด ทฤษฎีบทนี้ยังเป็นฐานให้กับทฤษฎีบทอีกมากมายเช่นทฤษฎีบทเมนเกอร์

### ทฤษฎีบทการไหลที่เป็นจำนวนเต็ม

ทฤษฎีบทการไหลที่เป็นจำนวนเต็ม กล่าวไว้ว่าถ้าท่อทั้งหมดมีความจุเป็นจำนวนเต็ม คำตอบของปัญหาการไหลมากสุดก็จะเป็นจำนวนเต็มด้วย

การนำไปใช้
----------

### ปัญหาการไหลมากสุดหลายแหล่งต้นทาง หลายแหล่งปลายทาง

### ปัญหาการจับคู่มากสุด

### ปัญหาการไหลมากสุดโดยจุดยอดมีความจุ
ตัวอย่างของปัญหากระเป๋าเป้สะพายหลัง(constraint): ควรเลือกกล่องใดเพื่อเพิ่มจำนวนเงินในขณะที่ยังคงรักษาน้ำหนักโดยรวมไว้ไม่เกินหรือเท่ากับ 15 กิโลกรัม ปัญหาข้อจำกัด หลายอย่างอาจพิจารณาทั้งน้ำหนักและปริมาตรของกล่อง
(วิธีแก้: ถ้าให้ใส่กล่องจำนวนเท่าใดก็ได้ ให้ใช้กล่องสี่เหลี่ยมสีเหลือง 3 กล่องและกล่องสีเทา 3 กล่อง แต่ถ้าใส่ได้อย่างละอันก็ให้ใส่ทุกอันนอกจากกล่องสีเขียว)
ปัญหาถุงกระสอบ (0/1 Knapsack problem) คือ การเลือกหยิบของใส่ถุงโดยให้มีมูลค่ารวมสูงที่สุด แต่น้ำหนักโดยรวมต้องไม่เกินน้ำหนักที่บรรจุได้ โดยของแต่ละชิ้นจะมีน้ำหนักและมูลค่าแตกต่างกันไป ที่เรียกว่า 0/1 นั้นเพราะเมื่อหยิบของจะเป็นก้อนๆ จะไม่แบ่งย่อยเป็นชิ้นๆ แต่ถ้าแบ่งย่อยได้จะเป็นอีกปัญหาหนึ่ง *(fractional knapsack problem)*

### การแก้ปัญหา

- วิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุดคือการไล่ทดลอง หยิบ/ไม่หยิบ ของแต่ละชิ้น แล้วหามูลค่ารวมที่มากที่สุดโดยน้ำหนักรวมไม่เกินที่กำหนด

- การใช้ Dynamic programming เข้ามาเพื่อหลีกเลี่ยงการทำซ้ำๆ โดยสร้าง array K[][]

```
 1 def knapSack(W, wt, val, n):
 2     K = [[0 for x in range(W+1)] for x in range(n+1)]
 3  
 4     # Build table K[][] in bottom up manner
 5     for i in range(n+1):
 6         for w in range(W+1):
 7             if i==0 or w==0:
 8                 K[i][w] = 0
 9             elif wt[i-1] <= w:
10                 K[i][w] = max(val[i-1] + K[i-1][w-wt[i-1]],  K[i-1][w])
11             else:
12                 K[i][w] = K[i-1][w]
13  
14     return K[n][W]

```

### อ้างอิง

detohm. 0-1-knapsack-problem-. FINOMENA. 14 May 2018
ลักษณะของคุกปัญจาบ
**ปัญจาบพริซันแมตช์** (อังกฤษ: Punjabi Prison Match) เป็นหนึ่งในการปล้ำในกรงของ WWE

ลักษณะกรง
---------

กรงชนิดนี้แตกต่างจากกรงขนิดอื่นที่ไม่ใช่กรงเหล็กและเป็นคุกที่เคยใช้ขังนักโทษ แต่เดอะ เกรท คาห์ลี ได้นำมาใช้เป็นแมตช์การแข่งขัน เป็นคุกที่ถูกถักด้วยไม้ไผ่จากประเทศอินเดีย(แต่ WWE ใช้เหล็กทำกรงไม้ใผ่แทน) โดยในกรงเหล็กนั้นมีคุกอยู่ 2 ชั้นด้วยกันคือ

### กรงด้านใน

เป็นคุกที่มีความยาวเท่ากับเส้นรอบรูปของขอบเวที ความสูง 1.2เมตร ไม่มีหลังคากรงไม่ไผ่ โดยมีประตูออกจากด้านใน 4 ด้าน โดยประตูนี้จะถูกปิดไว้ จนกว่าจะมีนักมวยปล้ำมาขอให้กรรมการชักรอกเปิดออก ประตูจะเปิดออกภายใน 1 นาทีหากหมดเวลานี้ไปแล้ว ประตูจะถูกปิดตายทันที จึงต้องเปิดประตูที่เหลือเพื่อออกจากกรงด้านใน หากประตูปิดตายหมดก็จะทำให้ผู้ที่อยู่ด้านใน ออกมาได้ลำบากยิ่งขึ้น โดยด้านบนนั้น จะไม่มีหลังคาปิด นักมวยปล้ำสามารถปีนข้ามมาได้

### กรงด้านนอก

คุกด้านนอกมีความยาวรอบคุกเท่ากับบริเวณรั้วกั้นคนดู ความสุงประมาณ 4.8 เมตร (คุกด้านใน+ความสูงของเวที) คุกด้านนอกนี้มีเพียงความสูงและเสี้ยนไม้ที่เป็นอุปสรรคในการปีนออก นักมวยปล้ำต้องปีนออกจากคุกโดยวิธีเดียว (ไม่มีการจับกด,ยอมแพ้,ดิสควอลิไฟล์เคชั่น,เคานท์เอ้าท์) หากใครลงถึงพื้นก่อนจะเป็นผู้ชนะ

การแข่งขันที่เคยมีมา
--------------------

| # | Match | Event | Date and Location | Length |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | The Undertaker defeated Big Show | The Great American Bash (2006) | July 23, 2006Indianapolis, Indiana | 21:35 |
| 2 | Batista defeated The Great Khali | No Mercy (2007) | October 7, 2007Rosemont, Illinois | 14:47 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Inside WWE > Specialty Matches: Punjabi Prison match". WWE. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-03-29. สืบค้นเมื่อ 2007-08-03.
**นกกระเต็นเฮอร์คิวลิส** (อังกฤษ: Blyth's kingfisher; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Alcedo hercules*) เป็นนกกระเต็นชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกกระเต็นน้อย (Alcedinidae) 

นับเป็นนกระเต็นที่มีการกระจายพันธุ์ที่กว้างขวางในประเทศแถบเอเชีย เช่น อินเดีย, เนปาล, ภูฏาน, บังกลาเทศ, พม่า, ไทย, เวียดนาม, ลาว และจีน 

สำหรับในประเทศไทย ถือเป็นนกอพยกที่หายากมาก ในประเทศไทยมีรายงานพบที่ด้านตะวันตกของภาคเหนือ แต่ก็มีรายงานพบที่แม่น้ำโขง ที่อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย และที่อุทยานแห่งชาติดอยผาห่มปก จังหวัดเชียงใหม่ แม้ว่านกกระเต็นเฮอร์คิวลิสจะเป็นนกที่ถิ่นกระจายพันธุ์ที่กว้าง แต่ถิ่นที่อาศัยกลับถูกจำกัดแคบ ๆ ตามแนวลำน้ำเท่านั้นซึ่งมักถูกบุกรุกและยึดครอง ประกอบกับมีจำนวนประชากรที่น้อย จึงเป็นนกที่หาตัวพบเห็นได้ยากมาก 

ในประเทศไทยมีตัวอย่างอ้างอิงของนกกระเต็นเฮอร์คิวลิสเพียงตัวอย่างเดียวเท่านั้น เป็นตัวอย่างนกตัวเมีย เก็บโดย นายกิตติ ทองลงยา
จากบริเวณป่าริมน้ำ อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 ปัจจุบันตัวอย่างอ้างอิงนี้ถูกเก็บรักษาไว้ที่ศูนย์รวบรวมตัวอย่างอ้างอิงทางชีววิทยา สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย (วว.) เป็นตัวอย่าง หมายเลข CTNRC 53-331


จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองในประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Alcedo hercules*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. ↑  ลักขณา ปราการเสรี และนิเวช นาดี. 2543. ฐานข้อมูลตัวอย่างนกในศูนย์รวบรวมตัวอย่างอ้างอิงทางชีววิทยา. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย, กรุงเทพฯ. 213 น.
3. ↑  Lekagul, B. & P. D. Round. 1991. A guide to the Birds of Thailand. Saha Karn Bhaet Co. Ltd. Bangkok. 457 pp.
4. ↑  Robson, C. 2002. Birds of South-East Asia. New Holland Publishers, Ltd. London. 504 pp.
5. ↑  Round, P. D. & R. Jukmongkol. 2003. Recent Reports, late October 2002-February 2003. *BCST Bulletin*, 20 (4) : 10-20.
6. ↑  BirdLife International. 2001. Threatened birds of Asia: the BirdLife International Red Data Book. Cambridge, UK: BirdLife International.
7. ↑  Sanguansombat, W. 2005. Thailand Red Data: Birds. Office of Natural Resources and Environmental Policy and Planning. Bangkok, Thailand. 158 pp.
8. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Alcedo hercules ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Alcedo hercules***
**วัดบ้านหลุก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเหมืองง่า อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 3 ตารางวา

วัดบ้านหลุกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2325 มีตำนานเล่าว่า เจ้าผู้ครองนครเมืองหริภุญชัยได้ยกทัพไปตีข้าศึกที่เมืองเชียงตุง ประเทศพม่า เมื่อได้รับชัยชนะจึงต้อนผู้คนจากเมืองยองกลับมายังหริภุญชัย ซึ่งมีพระภิกษุรูปหนึ่งไม่ปรากฏชื่อซึ่งอาศัยอยู่วัดหนึ่งที่มีนามว่า "วัดบ้านหลุก" ที่มีอยู่ในเมืองยอง พระภิกษุรูปนี้มีวิชาอาคมและยังได้มาตั้งวัดวาอารามขึ้นซึ่งอยู่ทางเหนือของเมืองหริภุญชัย เพื่อให้เป็นหน้าด่านตั้งรับมือข้าศึกที่เข้ามาตีเมืองหริภุญชัย วัดที่ตั้งขึ้นใหม่ได้ตั้งชื่อตามวัดที่ท่านอาศัยอยู่เดิม คือ "วัดบ้านหลุก"

เสนาสนะของวัดมีสภาพเก่าแก่แต่ยังคงสมบูรณ์ทั้งวิหาร และหอไตร หอไตรหรือหอธรรมสร้างเมื่อ จ.ศ. 1258 (พ.ศ.2429) โดยครูบาปัญญาเป็นประธานในการก่อสร้าง สร้างด้วยไม้ลักษณะเป็นอาคาร 2 ชั้น มีผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีใต้ถุนสูงเชื่อมต่อด้วยกุฏิที่เป็นเรือนไม้ ภายนอกอาคารประดับประติมากรรมแกะสลักไม้เป็นรูปท้าวจตุโลกบาลอยู่ทั้ง 4 มุมอาคาร หลังคามุงกระเบื้องที่เชิงชายประดับแป้นน้ำย้อย ที่สันหลังคาประดับนกหัสดีลิงค์แกะไม้ประดับกระจกจืน หน้าบันแกะสลักไม้และประดับกระจกจืน เช่นกัน ช่อฟ้าทำจากไม้บุด้วยทองเหลือง หน้าต่างใช้การเขียนลายบนชาด เป็นลายเทวดาเดินประทักษิณ ภายในหอไตรเก็บหีบธรรมบรรจุพระไตรปิฎกแบบใบลานซึ่งเป็นหีบธรรมโบราณที่เหลืออยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด ส่วนอุโบสถก่ออิฐถือปูนหน้าบันเป็นไม้แกะสลักวิจิตรบรรจง สภาพค่อนข้างชำรุดทรุดโทรมมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบ้านหลุก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "131 ปี หอธรรมวัดบ้านหลุก". เชียงใหม่นิวส์.
3. ↑  "วัดบ้านหลุก". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดบ้านหลุก**
**วัดเกาะกลาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านเรือน อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน เป็นกลุ่มโบราณสถานขนาดใหญ่ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 2 ตารางกิโลเมตร จากตำแหน่งที่ตั้งของโบราณสถานสามารถจำแนกโบราณสถานออกเป็น 4 กลุ่ม ประกอบด้วยโบราณสถานทิศตะวันตกของวัด เจดีย์หมายท่า โบราณสถานทิศเหนือของวัดเจดีย์ทรงปราสาท โบราณสถานทิศตะวันออกของวัด เนินเศรษฐีอินตา (เนินแม่หม้าย) ส่วนโบราณสถานที่ตั้งอยู่ทีพื้นที่วัดปัจจุบัน ประกอบด้วย เจดีย์ประธานทรงปราสาท เจดีย์ทรงปราสาทด้านทิศตะวันออกของเจดีย์ประธาน อุโบสถ ซุ้มโขงและบ่อน้ำ

มีเรื่องมุขปาฐะสืบต่อซึ่งปรากฏในคัมภีร์ภาษามอญ ว่า เป็นวัดที่สร้างโดยเศรษฐีอินตา ชนชาติมอญ บิดาของพระนางจามเทวีปฐมกษัตริย์แห่งแคว้นหริภุญไชย ต่อมาทิ้งร้างไปไม่ทราบสาเหตุ จนกระทั่ง พ.ศ. 2515 ได้มีการปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2522 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2547 สำหรับชื่อวัดเกาะกลาง มาจากแต่เดิมพื้นที่บริเวณนี้มีลักษณะคล้ายเกาะ อยู่ในหนองน้ำอันกว้างใหญ่ แต่ปัจจุบันไม่เห็นสภาพดังกล่าวหลงเหลือเนื่องจากมีการถมคูคลอง ทำถนนขึ้นหลายด้าน 

เมื่อ พ.ศ. 2543 ได้มีการสร้างวิหารขนาดใหญ่ขึ้นมา โดยมีเสาหงส์ ตั้งอยู่ด้านหน้าอาคาร อันเป็นสัญลักษณ์ของชุมชนมอญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเกาะกลาง". ศาลากลางจังหวัดลำพูน.
2. ↑  "ย้อนตำนานที่ประสูติพระนางจามเทวี ชมโบราณสถาน "วัดเกาะกลาง"". เชียงใหม่นิวส์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเกาะกลาง**