recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ทองดี มนิสสาร** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี 4 สมัย เป็นอดีตประธานคณะกรรมาธิการการแรงงานในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24 สังกัดพรรคเพื่อไทย ได้รับเลือกตั้งและดำรงตำแหน่ง ส.ส. ในระหว่างปี 2544 - 2556 เขาเคยได้รับโล่ดีเด่นผู้ไม่เคยขาด-ลา ในการประชุมสภาผู้แทนราษฎร

ประวัติ
-------

ทองดี มนิสสาร เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2488 จบการศึกษาประกาศวิชาการปกครองท้องที่ (ปปท.) จากมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ปริญญาตรีรัฐศาสตรบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง สมรสกับ นางลมัย มนิสสาร มีบุตรธิดาด้วยกัน 5 คน

การทำงาน
--------

ทองดี มนิสสาร อดีตเป็นกำนันตำบลโพนงาม อำเภอหนองหาน และเป็นประธานชมรมกำนัน-ผู้ใหญ่บ้านอำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี ก่อนจะเข้าสู่งานการเมืองโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานีครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคไทยรักไทย และได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องอีกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548

ในปี 2550 เขาย้ายสังกัดพรรคพลังประชาชน และได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 สังกัดพรรคเพื่อไทย และเป็นประธานคณะกรรมาธิการการแรงงานในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24

ในสภาผู้แทนราษฎร นายทองดีเคยทำงานเป็นผู้ช่วยเลขานุการกรรมาธิการการแรงงาน กรรมาธิการวิสามัญงบประมาณเพิ่มเติม พ.ศ. 2547 กรรมาธิการวิสามัญกฎหมายองค์การบริหารส่วนตำบล กรรมาธิการวิสามัญกฎหมายรถยนต์ กรรมาธิการวิสามัญ พ.ร.บ. 2475 ลักษณะปกครองท้องถิ่น พ.ศ. 2541

นายทองดี เป็นสมาชิกในกลุ่มวังน้ำยม ในพรรคไทยรักไทย

ถึงแก่อนิจกรรม
--------------

ทองดี มนิสสาร เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2557 รวมอายุ 68 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2557 ณ วัดศรีสมพร หมู่ที่ 10 บ้านดอนยางเดี่ยว ตำบลโพนงาม อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
* พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ปอดติดเชื้อ คร่า 'ทองดี มนิสสาร' อดีต ส.ส.อุดรฯ
2. ↑  "ทองดี"อดีตสส.อุดรฯ4สมัยถึงแก่กรรม
3. ↑  ‘กลุ่มวังน้ำยม’ อดีตมหาอำนาจ ในไทยรักไทย
4. ↑  "ทองดี มนิสสาร" อดีต ส.ส.อุดรธานี 4 สมัยเสียชีวิตแล้ว หลังมะเร็งกระดูกรุมเร้า
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๔ เก็บถาวร 2022-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๘ ตอนที่ ๒๔ ข หน้า ๒, ๒ ธันวาคม ๒๕๕๔
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2022-12-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๕ ตอนที่ ๑๗ ข หน้า ๑๐, ๑๘ ธันวาคม ๒๕๕๑
**หอยมรกต** (*Amphidromus atricalossus classiarius*) เป็นหอยทากในสกุล แอมฟิโดรมัส (Amphidromus)

สถานที่ค้นพบ
------------

พบได้ที่ เกาะตาชัย ในจังหวัดพังงา

ข้อมูล
------

เป็นสปีชีส์ย่อยของหอยต้นไม้หรือหอยทากในสกุล แอมฟิโดรมัส (En:Amphidromus)  ลักษณะเด่นของหอยมรกต มีเปลือกเวียนซ้ายทั้งหมด และเปลือกหอยเรืองแสงในเวลากลางคืน

การพระราชทานนาม
---------------

โดยได้รับนามพระราชทานจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯสยามบรมราชกุมารี

การวัฒนาการ
-----------

หอยทากแอมฟิโดรมัส อาลติคัลโลซัส ชนิดดังเดิมได้มีการแบ่งแยกออกจากแผ่นดิน ได้ถูกพัดพามายังที่เกาะตาชัย เมื่อหลายล้านปีที่แล้ว ได้มีการตัดขาดจาดสายพันธุ์ดั้งเดิม จนกระทั่งถูกสัตว์รบกวนอย่างงูกินทาก ได้ลดจำนวนของหอยที่มีพันธุกรรมเวียนขวาลงไปและหอยที่อยู่บริเวญเกาะมีการลดขนาดตัวลงทำให้อวัยวะสืบพันธุ์และอวัยวะภายในลดลง ทำให้ไม่สามารถผสมพันธุ์กับหอยสายพันธุ์ดังเดิมได้ จึงทำให้มีการเหลือแต่ หอยประเภทเวียนไปทางเดียวกัน จึงกลายเป็น หอยสปีชีส์ใหม่

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  ร่องรอยแห่งวิวัฒนาการ "หอยมรกต" เกาะตาชัย เทียบคล้าย "นกฟินช์" แห่งกาลาปากอส[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------
**ม้าน้ำแคระ** (อังกฤษ: Pygmy seahorse, Bargibant's seahorse) เป็นปลากระดูกแข็งในวงศ์ Syngnathidae เป็นม้าน้ำชนิดหนึ่ง พบได้ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนกลางฝั่งตะวันตก ตั้งแต่ตอนล่างของทะเลญี่ปุ่นจนถึงอินโดนีเซีย และออสเตรเลีย ในระดับความลึกตั้งแต่ 16-40 เมตร เป็นม้าน้ำที่มีขนาดเล็ก มีความยาวไม่เกิน 2.4 เซนติเมตร

การพรางตัวที่ดีในหมู่กัลปังหาของม้าน้ำแคระ ดูภาพนี้เพื่อค้นหาม้าน้ำแคระ
ม้าน้ำแคระเป็นม้าน้ำที่ปรับตัวให้มีสีตามลำตัวเหมือนกับสภาพแวดล้อมที่อาศัยอยู่ได้ดีมาก โดยจะเกาะอาศัยอยู่กับกัลปังหาสกุล *Muricella* เท่านั้น เท่าที่ทราบกันมีอยู่ 2 สี คือ สีเทามีตุ่มสีแดง (บนกัลปังหาชนิด *Muricella plectana*) และสีเหลืองมีตุ่มสีแสด (บนกัลปังหาชนิด *M. papraplectana*) และค่อย ๆ ปรับตัวจนมีลักษณะคล้ายกับหมู่กัลปังหาที่อาศัยอยู่ โดยตุ่มอยู่รอบ ๆ ตัวและส่วนปากของม้าน้ำชนิดนี้มีสีและรูปร่างที่กลมกลืนกับโพลิปของกัลปังหา ส่วนลำตัวจะมีรูปร่างคล้ายกิ่งก้านของกัลปังหา การพรางตัวเช่นนี้ได้ผลดีมากในการพรางตัวเพื่อหลบซ่อนจากสัตว์ผู้ล่า โดยกินสัตว์ทะเลขนาดเล็ก เช่น แพลงก์ตอน หรือครัสเตเชียนต่าง ๆ เป็นอาหาร 

ม้าน้ำแคระถูกค้นพบครั้งแรกจากนักวิทยาศาสตร์ที่ทำการศึกษากัลปังหา โดยได้ตัวอย่างต้นแบบแรกจากกัลปังหาที่เก็บขึ้นมาจากทะเล และมีรายงานว่าม้าน้ำแคระจะตายถ้าถูกจับแยกออกจากกัลปังหา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก IUCN
2. ↑  Pygmy Seahorse, *Hippocampus bargibanti* Whitley, 1970
3. ↑  Smith, Richard E. Pygmy seahorse research
4. ↑  *The Mimic Octopus*, "Nick Baker's Weird Creatures". สารคดีทางอนิมอลพลาเน็ต ทางทรูวิชั่นส์: จันทร์ที่ 4 กุมภาพันธ์ 2556
5. ↑  *ชีวิตใต้ทะเล*, สารคดีทางไทยพีบีเอส: อาทิตย์ที่ 25 สิงหาคม 2556

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Hippocampus bargibanti ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Hippocampus bargibanti***
**หอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติหลวงพระบาง** หรือ **หอคำ** เดิมคือพระราชวังของเจ้ามหาชีวิตหลวงพระบาง จึงเรียกอีกชื่อว่า *วังเจ้ามหาชีวิต* สร้างเมื่อ พ.ศ. 2447 ในสมัยสมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ สืบทอดต่อมาถึงสมัยสมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวัฒนา พระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายของลาว ต่อมาปรับให้เป็นหอพิพิธภัณฑ์หลวง เมื่อ พ.ศ. 2519 โดยใช้เป็นพิพิธภัณฑ์จัดแสดงโบราณวัตถุและของมีค่า เช่น บัลลังก์ ธรรมาสน์ เครื่องสูงและราชูปโภคของเจ้าชีวิต พระพุทธรูป และวัตถุโบราณ รวมถึงของขวัญจากต่างประเทศ

สถาปัตยกรรม
-----------

สถาปัตยกรรมมีลักษณะสถาปัตยกรรมวิจิตรศิลป์ เป็นอาคารชั้นเดียว แต่ยกพื้นสูง หลังคาเป็นแบบล้านช้าง บริเวณหน้าประตูปูหินอ่อนจากอิตาลี ห้องต่าง ๆ ในอาคาร ได้แก่ ห้องฟังธรรมของเจ้ามหาชีวิต มีพระพุทธรูปจำนวนหนึ่ง รวมถึงธรรมาสน์ของพระสังฆราช ด้านหลังเป็นท้องพระโรง ห้องรับรองราชอาคันตุกะ มีภาพเขียนที่ฝาผนัง เป็นภาพวิถีชีวิต วัฒนธรรมประเพณีของคนลาว รวมถึงรูปขบวนเจ้ามหาชีวิตเสด็จไปสรงน้ำพระที่วัดเชียงทองและวัดใหม่สุวรรณภูมารามเป็นภาพเขียนแนวลัทธิประทับใจ เขียนโดยจิตรกรชาวฝรั่งเศส ยังมีรูปปั้นครึ่งพระองค์ของเจ้ามหาชีวิตลาว 4 พระองค์ และภาพรามเกียรติ์ปิดทองเคลือบเงาจากศิลปินลาว

ท้องพระโรงมีบัลลังก์หรือราชอาสน์ เครื่องราชกกุธภัณฑ์ ผนังและเพดานพื้นเป็นสีแดง ประดับด้วยกระเบื้องโมเสครูปต่าง ๆ ประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดเล็กจำนวนมากที่นำมาจากวัดที่ถูกทำลาย ห้องบรรทมของเจ้ามหาชีวิต ห้องบรรทมของพระราชินี ห้องบรรทมของพระโอรสพระธิดา ได้กลายเป็นห้องเก็บเครื่องดนตรี เครื่องแต่งกายนางแก้วและเครื่องเล่นแผ่นเสียงโบราณ มีศิลาจารึกจำนวนหลายหลัก เก่าแก่สุดระบุคริสต์ศตวรรษที่ 7 จารึกเป็นภาษาลาวโบราณ และยังมีส่วนแสดงภูษาอาภรณ์ เครื่องประดับ เหรียญตราต่าง ๆ ฯลฯ 

ห้องเสวย ห้องรับรองราชอาคันตุกะของพระนางคำผูย พระราชินีองค์สุดท้ายของลาว มีภาพเขียนขนาดใหญ่ของเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนา พระนางคำผูย และเจ้าฟ้าชายวงศ์สว่าง เขียนโดยอิลยา กลาซูนอฟ ศิลปินชาวรัสเซีย ห้องเก็บของที่ระลึกจากผู้นำต่างชาติหลายประเทศ รวมถึงไทย เช่นของที่ระลึกของสหรัฐ เป็นสะเก็ดหินจากดวงจันทร์

ด้านหลังของหอพิพิธภัณฑ์มีอาคารเก็บราชพาหนะ บริเวณที่ตั้งของหอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติหลวงพระบาง ยังเป็นที่ตั้งของหอพระบางซึ่งประดิษฐานพระบาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บันทึกการเดินทาง: หลวงพระบาง ผู้คน ชีวิต และพิพิธภัณฑ์". พิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย.
2. ↑  "พระราชวังหลวงพระบางและบาร์ฮังกาเรียน". ไทยโพสต์.
**เดอะบอตทอมบลูส์** (อังกฤษ: The Bottom Blues) เป็นวงดนตรีชาวไทยที่มีผลงานเพลงในช่วงปี พ.ศ. 2553 - 2556 สองอัลบั้ม คือ อัลบั้มแรก *ถุงเท้าสีขาว ดวงดาว และความฝัน* (2553) และ อัลบั้มที่สอง *เบบี้ บูม* ผลงานเช่นเพลง 1 2 3 4 5 I Love You, พระเอก, ฮูวีฮู โดยแอมมี่เป็นคนแต่งเพลงทั้งหมดในอัลบั้มของวง เดอะบอตทอมบลูส์

หลังจากทำเพลงกันมาประมาณ 3 ปี The Bottom Blues ได้ประกาศยุบวงไปเมื่อช่วงต้นปี 2556 เนื่องจากสมาชิกต่างก็ต้องแยกย้ายไปตามเส้นทางของตัวเอง

สมาชิกวง
--------

* "แอมมี่" ไชยอมร แก้ววิบูลย์พันธุ์ (ร้องนำ-กีตาร์)
* "เบนซ์"ธนภาส อัศวศิริโรจน์ (เบส)
* "ดัช" เอกชัย วรแสน (กีตาร์)
* "ยีนส์" วสันต์ เทียมเงิน (กลอง)

ประวัติ
-------

แอมมี่ ไชยอมร แก้ววิบูลย์พันธุ์ เริ่มแต่งเพลงครั้งแรกในชีวิตตอนเรียน ป.6 ต่อมาได้เข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียน มีโอกาสได้ทำแผ่นซีดีขายเองในงาน Fat Festival, Indy in town และอีกหลาย ๆ งาน รวมถึงลองส่งเพลงไปเปิดที่คลื่น Fat Radio ต่อมาผลงานของแอมมี่ได้เข้ารอบ Bedroom Artist of the Year ในงาน Fat Award ครั้งที่ 5 

จากนั้นได้เข้าเรียนระดับอุดมศึกษาที่ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (ABAC)กระทั่งได้เจอกับ เต้ย เบนซ์ ตี้ เพื่อนร่วมอุดมการณ์ที่เรียน ABAC เหมือนกัน ได้รวมตัวกันเป็นวง The Bottom Blues (เดอะ บอททอม บลูส์) 

แอมมี่เป็นคนแต่งเพลงทั้งหมดในอัลบั้มของวง เดอะบอตทอมบลูส์ แอมมี่และเพื่อน ๆ ได้นำเพลงที่ตัวเองแต่งบินไปขายเองถึงงานคอนเสิร์ต The Swell Season ที่เกาหลี ก่อนจะได้ขึ้นเวทีโชว์สดในงาน Fat Festival ครั้งที่ 9 และนำแผ่นซีดีเพลงไปขาย ซึ่งก็ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี ขายหมดภายในวันเดียว

จากนั้น The Bottom Blues ก็ได้ส่งเดโมไปค่ายต่าง ๆ จนได้มาเป็นศิลปินของค่าย DUCKBAR นอกเหนือจากการที่แต่งเพลงเองแล้ว เขาได้เริ่มทำงานในด้านดนตรีอย่างจริงจัง และโปรดิวซ์เองอย่างเต็มรูปแบบ

ผลงานเปิดตัวของวง The Bottom Blues คือเพลง 1 2 3 4 5 I Love You (วัน ทู ทรี โฟร์ ไฟฟ์ ไอ เลิฟ ยู) เมื่อปี 2553 มีซิงเกิ้ลเพลง พระเอก และเพลง คนธรรมดา จากอัลบั้ม *ถุงเท้าสีขาว ดวงดาว และความฝัน* 

โดยหลังจากประสบความสำเร็จในอัลบั้มแรก ทางวงก็มีการเปลี่ยนสมาชิก ก่อนออกอัลบั้ม 2 *เบบี้ บูม* กับค่ายสนามหลวงมิวสิค เขาคิดว่าอัลบั้มที่สอง "เบบี้ บูม"  มีเปิดตัวเพลงพิเศษคือเพลงตะวันของหัวใจ ประกอบละครตะวันยอดรัก

หลังจากทำเพลงกันมาประมาณ 3 ปี The Bottom Blues ได้ประกาศยุบวงไปเมื่อช่วงต้นปี 2556 เนื่องจากสมาชิกต่างก็ต้องแยกย้ายไปตามเส้นทางของตัวเอง

ผลงาน
-----

### **อัลบั้ม ถุงเท้าสีขาว ดวงดาว และความฝัน**

รายชื่อเพลง

1. 1 2 3 4 5 I Love You
2. So What
3. ดวงใจดวงตา
4. ความฝัน...ปราสาททราย
5. You Will Be
6. รองเท้าคู่เก่า
7. คนธรรมดา
8. ฮูวี๊ฮู
9. พระเอก
10. แค่อยากให้รู้

### **อัลบั้ม Baby Boom**

รายชื่อเพลง

1. ไม่รู้ตัว
2. ขอให้
3. Forever & Ever
4. Oh Girl
5. เพลงของเธอ
6. ปา ดี ดี๊ ดั๊บ
7. Puppy Love
8. คนบ้า
9. ไอรดา
10. ขอให้ (Alternative Version)
11. Oh Girl (Alien Language Version)
12. Baby I Love You (Alternative Version)
13. คนบ้า (Alternative Version)
14. 1 2 3 4 5 I Love You (First Demo)
15. ตะวันของหัวใจ (เพลงประกอบละคร ตะวันยอดรัก)
16. เอ่อ เอ่อ คือว่า ฉัน..รักเธอ (เพลงประกอบละคร เลดี้บ้านนา)
17. ชีวิตนี้ไม่มีจืด (เพลงประกอบโฆษณา จุ่มแซ่บฮัท)

อ้างอิง
-------

1. ↑  แอมมี่ The Bottom Blues
2. ↑  'แอมมี่'บินเดี่ยวแยกทาง'เดอะบอททอม บลูส์'
3. ↑  เดอะ บอททอม บลูส์ ส่งซิงเกิ้ล3 ตะวันของหัวใจ เอาใจคอละคร
**เต่าลายตีนเป็ด** (อังกฤษ: Painted terrapin) เป็นสัตว์เลื้อยคลานจำพวกเต่าน้ำชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Batagur borneoensis* เป็นเต่าที่มีสีสันสวยงาม กระดองค่อนข้างกลม ขนาดกระดองหลังมีความยาว 60 เซนติเมตร กระดองหลังมีสีน้ำตาลอ่อน ๆ มีลายสีดำตามยาว 3 เส้น หัวสีน้ำตาลมีแถบสีขาว ขามีสีเทา กระดองส่วนท้องสีขาวหรือสีครีม อาศัยอยู่บริเวณน้ำกร่อยแถบปากแม่น้ำ พบมากที่จังหวัดนราธิวาสและปัตตานี ปัจจุบันในประเทศไทยพบเฉพาะแค่ปากคลองละงู ใน อำเภอละงู จังหวัดสตูลเท่านั้น กินสัตว์น้ำและพืชเป็นอาหาร ในต่างประเทศพบที่ มาเลเซีย, บรูไน และอินโดนีเซีย

ตัวเต็มวัยเพศผู้มีขนาดเล็กกว่าเพศเมีย ผสมพันธุ์กันทั้งกลางวันและกลางคืน ระหว่างเดือนตุลาคมถึงต้นเดือนธันวาคม แม่เต่าขึ้นมาวางไข่ประมาณต้นเดือนธันวาคมถึงกุมภาพันธ์ เวลา 21.00 นาฬิกา จนถึง 04.00 นาฬิกา ไข่มีลักษณะยาวรีเท่ากันตลอดฟอง ไข่ใช้เวลาฟักเป็นตัวใช้เวลาราว 88-99 วัน

ปัจจุบัน เป็นเต่าที่ใกล้สูญพันธุ์มากแล้ว และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทที่ 2 ในพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. 1 2  Praschag, P. Hundsdörfer, A. K. & Fritz, U. (2007). Phylogeny and taxonomy of endangered South and South-east Asian freshwater turtles elucidated by mtDNA sequence variation (Testudines: Geoemydidae: Batagur, Callagur, Hardella, Kachuga, Pangshura). —Zoologica Scripta, 36, 429-442.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Batagur borneoensis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Batagur borneoensis ที่วิกิสปีชีส์
**วัดยาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านในตำบลบ้านคลอง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

วัดยางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2398 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2461 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ได้บันทึกไว้ขณะเสด็จมาเมืองพิษณุโลกได้บันทึกไว้ในจดหมายเหตุ ความว่า "… ที่ปากคลองมีวัดเรียกว่าวัดยาง แวะเข้าไปดูหน่อย ในหอไตรมีตู้ 4 ใบ ใบหนึ่งรดน้ำเป็นเทวดายืน ฝีมือเก่ามากหน่อย ใบหนึ่งรดน้ำเป็นเทวดาเดิน อีกใบรดน้ำเป็นเรื่องมือช่างทำที่กรุงเทพ อีกใบหนึ่งทองทึบ ตู้เหล่านี้ไม่มีฝีมือแปลกประหลาดอะไร แล้วไปดูโบสถ์และดูการเปรียญ ไม่มีอะไรแลการก่อสร้างก็ไม่สู้เก่า เป็นฝากระดานแปตะแคง….."

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ *พระสัมฤทธิ์โกสีย์* นิยมเรียกกันว่า *หลวงพ่อเขียว* เป็นพระปางประทานอภัย สูง 190 เซนติเมตร เป็นศิลปะอยู่ในยุคอมราวดีเป็นสกุลช่างอินเดียผสมผสานกับสกุลช่างกรีก ช่วงระหว่าง พ.ศ. 663–863 จากเนื้อพระที่เป็นสัมฤทธิ์ที่ผ่านกาลเวลาจนเกิดเป็นสนิมสีเขียวขึ้นมา จึงเป็นที่มาของหลวงพ่อเขียว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดยาง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดยาง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "หลวงพ่อเขียว วัดยาง". พิษณุโลกฮอตนิวส์.
**เต่าเดือย** หรือ **เต่าควะ** (อังกฤษ: Impressed tortoise; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Manouria impressa*) เต่าประเภทเต่าบกชนิดหนึ่ง

เต่าเดือย นับเป็นเต่าบกที่พบได้ในป่าทวีปเอเชียที่มีกระดองสวยงามมากชนิดหนึ่ง โดยมีแผ่นเกล็ดที่กระดองหลังบางแผ่นที่โปร่งแสง แผ่นเกล็ดสันหลังและแผ่นเกล็ดชายโครงยุบลงมาเล็กน้อย แผ่นเกล็ดเหนือต้นคอมีขนาดใหญ่ ตอนปลายแยกออกเป็น 2 ส่วน โคนขาหน้าหุ้มด้วยเกล็ดที่มีลักษณะแหลมคล้ายหนาม ขาหลังคล้ายเท้าช้าง มีเดือยรูปวงกลมและเดือยคล้ายไก่ 1 เดือย ระหว่างโคนขาหลังและโคนหาง แผ่นเกล็ดใต้คอมีขนาดเล็ก แผ่นเกล็ดท้องมีขนาดใหญ่

มีขนาดใหญ่โตเต็มที่ประมาณ 28 เซนติเมตร ความยาวของกระดองท้อง 27 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 2.5 กิโลกรัมหรือมากกว่า กระดองหลังเป็นสีเหลืองส้ม ขอบกระดองเป็นสีเหลือง มีจุดสีน้ำตาลกระจายอยู่ประปราย ตัวผู้และตัวเมียมีสีที่แตกต่างกัน และมีน้ำหนักที่ต่างกันอีกด้วย

เต่าเดือย เป็นเต่าที่อาศัยอยู่ในป่าดิบชื้นทั่วภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงจีนตอนใต้ อาจพบได้บนที่สูงถึง 2,000 เมตร จากระดับน้ำทะเล เป็นเต่าที่กินอาหารจำพวกพืช เช่น หน่อไม้, เห็ดรา เป็นอาหารหลัก โดยมักหากินตามพื้นที่มีความชื้นสูงและมีหญ้าขึ้นรกชัฎ

เป็นเต่าที่ใกล้สูญพันธุ์ในธรรมชาติมากแล้วชนิดหนึ่ง ปัจจุบันเป็นสัตว์ป่าสงวนตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าแห่งชาติ พุทธศักราช 2535

เต่าเดือย เป็นเต่าอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลานหรือสัตว์แปลก ๆ โดยในอดีต มีชื่อเรียกเฉพาะในแวดวงผู้ค้าสัตว์เลี้ยงซึ่งเป็นสัตว์ป่าว่า "เต่าหกพม่า" มีราคาขายเพียงตัวละ 50-100 บาทเท่านั้น ในปี พ.ศ. 2516 โดยจะเป็นเต่าที่ถูกจับมาจากทางพม่า ผ่านทางอำเภอแม่สอด แต่ทว่าก็เป็นเต่าที่เลี้ยงให้รอดยากมากในที่เลี้ยง โดยมากเต่าที่ถูกจับมาขายนั้นมักไม่กินอาหาร หรือเลือกกินเป็นอย่างยิ่ง และในปัจจุบัน ได้มีการค้นพบเต่าเดือยอีกจำพวกหนึ่ง ที่มีขนาดเล็กกว่าเต่าเดือยขนาดปกติ โดยตัวผู้มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 22 เซนติเมตร น้ำหนักไม่ถึง 2 กิโลกรัม ตัวเมียมีขนาดยาวประมาณ 25 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 2.5 กิโลกรัม พบได้ในป่าตั้งแต่ชายแดนของประเทศไทยแถบจังหวัดตราดต่อเนื่องไปตามแนวเทือกเขาในประเทศกัมพูชาภาคตะวันตก และมีรายละเอียดที่แตกต่างจากเต่าเดือยปกติพอสมควร เช่น ตัวผู้และตัวเมียมีสีสันที่คล้ายกันและลำตัวไล่เลี่ยกัน, ตัวผู้มีเกลล็ดสีแดงที่ขาหลัง, มีสีสันที่สดใสน้อยกว่า และสามารถปรับตัวได้ดีในที่เลี้ยง โดยไม่เลือกอาหารที่จะกินมากนัก ซึ่งยังไม่ได้มีการศึกษาทางวิชาการ จึงอาจเป็นไปได้ว่าเป็นเต่าชนิดใหม่ หรือเป็นชนิดย่อยของเต่าเดือย

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN
2. ↑  Fritz Uwe (2007). "Checklist of Chelonians of the World" (PDF). *Vertebrate Zoology*. **57** (2): 288–289. ISSN 18640-5755. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-12-17. สืบค้นเมื่อ 29 May 2012. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help)
3. ↑  *เต่าในประเทศไทย* โดย วิโรจน์ นุตพันธุ์, สำนักเสริมสร้างเอกลักษณ์แห่งชาติ ทำเนียบรัฐบาล (2543)
4. ↑  หน้า 148-153, *เต่าเดือยแคระ เต่าบกชนิดใหม่ของโลก ?*. คอลัมน์ V.I.P. โดย กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์. นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 38 ปีที่ 4: สิงหาคม 2013

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Manouria impressa***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Manouria impressa ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
ปลาในวงศ์ปลาหางแข็งถูกจับโดยเรือประมงของชิลี
**การประมงเกินขีดจำกัด** (อังกฤษ: overfishing) คือ การนำปลาชนิดใดชนิดหนึ่งออกจากแหล่งน้ำ (เช่น การตกปลา) ในอัตราที่มากกว่าความสามารถที่ปลาชนิดนั้นเติมเต็มจำนวนประชากรได้ตามธรรมชาติ ส่งผลให้ปลาชนิดนั้นมีประชากรน้อยลงในพื้นที่ การประมงเกินขีดจำกัดสามารถเกิดขึ้นได้ในแหล่งน้ำทุกขนาด เช่น บ่อน้ำ พื้นที่ชุ่มน้ำ แม่น้ำ ทะเลสาบ หรือมหาสมุทร และอาจส่งผลให้ทรัพยากรปลาหมดลง อัตราการเติบโตทางชีวภาพลดลง และระดับชีวมวลต่ำ การประมงเกินขีดจำกัดอย่างต่อเนื่องอาจทำให้ประชากรปลาไม่สามารถคงจำนวนอยู่ได้อีกต่อไป การประมงเกินขีดจำกัดบางรูปแบบ เช่น การประมงฉลามเกินขีดจำกัด ส่งผลเกิดความปั่นป่วนต่อระบบนิเวศทางทะเลทั้งหมด

การฟื้นตัวประชากรปลาหลังจากการประมงเกินขีดจำกัดขึ้นอยู่กับจำนวนประชากรที่รับได้ของพื้นที่และสภาวะทางนิเวศวิทยาเหมาะสมสำหรับการฟื้นฟูหรือไม่ การเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบของสปีชีส์ในแต่ละพื้นที่ที่มากเกินไปอาจส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของระบบนิเวศ สมดุลที่เปลี่ยนไปนี้อาจทำให้สปีชีส์ในพื้นที่อื่น ๆ อาจเข้ามาแทนที่สปีชีส์เดิมที่อาศัยก่อนถูกจับไป ตัวอย่างเช่น เมื่อปลาเทราต์ถูกจับมากเกินไป ปลาคาร์ปอาจใช้ประโยชน์จากการเปลี่ยนแปลงสมดุลนี้และเข้ามาแทนที่ในรูปแบบที่ทำให้ปลาเทราต์ไม่สามารถผสมพันธุ์และฟื้นฟูจำนวนประชากรขึ้นใหม่ได้อีกเลย

นับตั้งแต่การเติบโตของธุรกิจประมงทั่วโลกหลังทศวรรษ 1950 การทำประมงอย่างหนักนี้เริ่มแพร่กระจายจากพื้นที่ที่เพียงไม่กี่แห่งไปจนถึงการประมงเกือบทั้งหมด เกิดการขูดก้นทะเลซึ่งเป็นการทำลายล้างปะการัง ฟองน้ำ และชีวินก้นทะเลอื่น ๆ ที่เติบโตช้าและไม่สามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์น้ำ การทำลายล้างนี้เปลี่ยนการทำงานของระบบนิเวศ และสามารถเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบของสปีชีส์และความหลากหลายทางชีวภาพได้อย่างถาวร นอกจากนี้ยังมีการจับสิ่งมีชีวิตอื่นโดยไม่ได้ตั้งใจในระหว่างการตกปลา โดยปกติแล้วสิ่งมีชีวิตนั้นจะถูกปล่อยกลับสู่มหาสมุทรและตายจากการบาดเจ็บหรือการสัมผัส สิ่งมีชีวิตอื่นนี้คิดเป็นประมาณหนึ่งในสี่ของการจับสัตว์ทะเลทั้งหมด ในกรณีจับกุ้ง จะเกิดการจับสิ่งมีชีวิตอื่นมากกว่ากุ้งที่จับได้ประมาณ 5 เท่า

รายงานโดย FAO ในปี 2020 ระบุว่า "ในปี 2017 ร้อยละ 34 ของปริมาณปลาในพื้นที่ทำการประมงทะเลของโลกจัดอยู่ในประเภทประมงเกินขีดจำกัด" ทางเลือกในการลดผลกระทบ ได้แก่ กฎระเบียบของรัฐบาล การยกเลิกเงินอุดหนุน การลดผลกระทบจากการประมง การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ และความตระหนักของผู้บริโภค

อ้างอิง
-------

1. ↑  Scales, Helen (29 March 2007). "Shark Declines Threaten Shellfish Stocks, Study Says". *National Geographic News*. สืบค้นเมื่อ 1 May 2012.
2. ↑  *The State of World Fisheries and Aquaculture 2020* (ภาษาอังกฤษ). FAO. 2020. doi:10.4060/ca9229en. hdl:10535/3776. ISBN 978-92-5-132692-3.
**เต่าแพนเค้ก** (อังกฤษ: Pancake tortoise, African pancake tortoise, Softshell tortoise; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Malacochersus tornieri*) สัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่ง จำพวกเต่า ในวงศ์เต่าบก (Testudinidae)

จัดเป็นเต่าเพียงชนิดเดียวเท่านั้น ที่อยู่ในสกุล *Malacochersus*

เต่าแพนเค้ก มีลักษณะเด่น คือ กระดองที่หลังได้ลดรูปจนลำตัวแบนราบ และอ่อนนุ่ม เหลือเพียงกระดูกรูปวงแหลมล้อมรอบตัวเป็นช่วงและพื้นผิวด้านบนของกระดองหลังและกระดองท้องเป็นชั้นหนังมีความอ่อนนุ่ม มีลำตัวที่แบนและเตี้ย มีขนาดความยาวประมาณ 6-7 นิ้ว และความสูงเพียง 1.5 นิ้ว

เต่าแพนเค้ก มีกระดองที่แบนราบอ่อนนุ่ม และมีน้ำหนักเบา ทำให้เคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวผิดไปจากเต่าบกชนิดอื่น ๆ พบกระจายพันธุ์บริเวณโขดหินในพื้นที่แห้งแล้ง มีสภาพกึ่งทะเลทราย หรือบนภูเขาสูง โดยอาจพบได้บนความสูงระหว่าง 100-6,000 ฟุต จากระดับน้ำทะเล ในแทนซาเนียและเคนยา กินพืชและผักชนิดต่าง ๆ เป็นอาหาร โดยเฉพาะหญ้าและผลไม้ที่ร่วงหล่นบนพื้น

นอกจากนี้แล้ว เต่าแพนเค้ก ยังสามารถที่จะเอาลำตัวเข้าหลบซ่อนในซอกหินได้เพื่อหนีศัตรูตามธรรมชาติ ด้วยกระดองที่แบน และเมื่ออยู่ในซอกหินแล้ว สามารถที่จะขยายตัวให้ใหญ่ขึ้นได้ เพื่อไม่ให้ศัตรูลากออกมา ด้วยการสูดอากาศเข้าไปในลำตัว

เต่าแพนเค้ก เป็นเต่าที่ปีนป่ายเก่ง และนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  Fritz Uwe (2007). "Checklist of Chelonians of the World" (PDF). *Vertebrate Zoology*. **57** (2): 287. ISSN 18640-5755. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-12-17. สืบค้นเมื่อ 29 May 2012. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help)
3. ↑  จาก itis.org (อังกฤษ)
4. ↑  Pancake Tortoise, *Malacochersus tornieri* (อังกฤษ)
5. ↑  Pancake Tortoise (อังกฤษ)
6. ↑  หน้า 353, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* โดย วีรยุทธ์ เลาหะจินดา (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Malacochersus tornieri***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Malacochersus tornieri ที่วิกิสปีชีส์
**วัดย่านอ่างทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน้อย ในตำบลบ้านใหญ่ อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดย่านอ่างทอง แต่เดิมชื่อ **วัดจุฬาโลก** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2367 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370 คงได้รับการบูรณะในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นวัดที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวตั้งแต่รัชกาลที่ 3–6 ได้เสด็จประพาสทางชลมารคมาที่วัดย่านอ่างทอง ที่มาของชื่อวัดเล่าว่า มอญทำหม้อใส่เรือมาขายได้เห็นอ่างทองคำใบใหญ่ลอยน้ำมา และจมลง เลยเรียกคุ้งน้ำนี้ว่า "ย่านอ่างทอง"

อุโบสถล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ภายในประดิษฐานองค์พระประธานปางมารวิชัยหล่อด้วยทองผสมผสานสำริดศิลปะสุโขทัยหรือแบบเมืองเหนือ หน้าบันอุโบสถมีรูปแกะสลักพระนารายณ์และพระอินทร์ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ ได้ริ้อเอาตำหนักของเจ้านายวังหน้า ถวายไปปลูกไว้เป็นสังฆาวาส จิตรกรรมในวิหารผสมผสานรูปแบบไทยประเพณีด้วยเส้นสินเทา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดย่านอ่างทอง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "หลวงพ่อพรหมโลก".
3. ↑  "วัดย่านอ่างทอง(วัดจุฬาโลก - Ban Phakhai, Phra Nakhon Si Ayutthaya".
4. ↑  "เปิดบันทึก 'ผักไห่' ในประวัติศาสตร์ (นอก) กรุงศรีฯ 'อย่าให้เป็นแค่อีเวนต์'". มติชน.
**ชะนีแก้มเหลือง** (อังกฤษ: Yellow-cheeked gibbon, Golden-cheeked gibbon, Buff-cheeked gibbon; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Nomascus gabriellae*) เป็นชะนีชนิดหนึ่ง

มีลักษณะ ขนาดและรูปร่างใกล้เคียงกับชะนีแก้มขาว (*N. leucogenys*) และชะนีดำ (*N. concolor*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกันมาก น้ำหนักเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 5.75 กิโลกรัม

มีความแตกต่างกันระหว่างตัวผู้และตัวเมีย โดยตัวผู้จะมีขนตามลำตัวสีดำ มีขนสีทองปนแดงบริเวณแก้มและมีขนสีขาวบริเวณคาง ส่วนตัวเมียจะมีจนสีครีมตลอดทั้งลำตัว ส่วนในตัวลูกวัยอ่อนจะมีขนสีขาวนวลทั้งตัวทั้งตัวผู้และตัวเมีย

พบกระจายพันทางแถบเทือกเขาอันนัม อันเป็นพรมแดนระหว่างประเทศลาวกับเวียดนามทางตอนกลางและตอนใต้ และบางส่วนของกัมพูชา

มีพฤติกรรมความเป็นอยู่คล้ายกับชะนีชนิดอื่น ๆ คือ อาศัยและหากินบนยอดไม้สูงในป่าดิบ โดยมีอาหารหลัก คือ ผลไม้ และใบไม้อ่อน มักออกหากินในเวลากลางวันโดยห้อยโหนไปตามกิ่งไม้ มีเสียงที่สอดประสานกันระหว่างเพศ โดยที่ตัวผู้มักจะส่งเสียงร้องหลังจากที่ตัวเมียร้องเสร็จแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Geissmann, T. Manh Ha, N. Rawson, B. Timmins, R. Traeholt, C. & Walston, J. (2008). *Nomascus gabriellae*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 4 January 2009.
2. ↑  *สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน* หน้า 53 โดย กองทุนสัตว์ป่าโลก สำนักงานประเทศไทย (กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2543) ISBN 974-87081-5-2

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Nomascus gabriellae***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Nomascus gabriellae ที่วิกิสปีชีส์
**การประมวลผลแบบกริด** (อังกฤษ: grid computing) เป็นสาขาย่อยของการประมวลผลแบบกระจาย โดยมีรูปแบบการคำนวณคล้ายกับ Server-Client Model แต่ในฝั่งของ Server นั้นจะไม่ได้อยู่ในรูปแบบที่จำกัดในลักษณะเครื่องเดียวหรือกลุ่มของเครื่องที่ติดต่อกันโดยระบบโครงข่างระยะใกล้อย่าง LAN และเครื่องประมวลผลเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องมีเจ้าของเป็นกลุ่มเดียวกันเสมอไป หากแต่เครื่องที่ทำการประมวลผลนั้น จะสามารถติดต่อกันได้โดยผ่านโครงข่ายเช่น WAN และอาจก่อตั้งขึ้นโดยหลายๆองค์กรที่มีวัตถุประสงค์ในการคำนวณข้อมูลบางอย่างที่เหมือนๆกัน

ในปัจจุบันการประมวลผลในลักษณะนี้ถูกทำขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการอย่างเช่น การประมวลผลเพื่อตอบสนองความต้องการ ณ เวลานั้นๆ สำหรับองค์กรใดองค์กรหนึ่ง (On demand) หรือการประมวลผลความเร็วสูงที่ต้องการผลลัพธ์ปริมาณมาก (High throughput) เป็นต้น

จุดประสงค์
----------

การประมวลผลแบบกริดถูกนำมาใช้เพื่อตอบสนองความต้องการหลักๆในห้ากลุ่มดังต่อไปนี้ (1) การประมวลผลความเร็วสูงแบบกระจาย เพื่อตอบสนองความต้องการที่ต้องการการประมวลผล,หน่วยความจำและอื่นๆในปริมาณมากซึ่งไม่สามารถกระทำได้ใครระบบเดี่ยวๆ (2) การประมวลผลที่ต้องการผลลัพธ์ปริมาณมากๆ โดยที่ตัวงานมีความเกี่ยวข้องกันน้อย จึงสามารถกระจายงานและนำรอบที่ไม่ได้ใช้ของหน่วยประมวลผลกลางมาใช้ (Unused CPU Cycle) (3) งานที่ต้องการการประมวลผลปริมาณมากๆในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ตัวงานเหล่านี้อาจไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้เป็นประจำ เช่น ระบบวางแผนหลังการเกิดภัยธรรมชาติขนาดใหญ่ เป็นต้น (4) งานที่ต้องวิเคราะห์ข้อมูลปริมาณมาก เช่น วิเคราะห์ข้อมูลภาพถ่ายทางดาราศาสตร์ที่มีความละเอียดสูง ปริมาณมากๆ เป็นต้น (5) เป็นเครื่องมือในการช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการร่วมมือทำงานของมนุษย์

ความแตกต่างกับระบบประมวลผลความเร็วสูงแบบอื่นๆ
---------------------------------------------

จาก การประมวลผลแบบกริดนั้น มีวัตถุประสงค์คล้ายกับการเกิดขึ้นของ Cluster และ P2P อย่างไรก็ดี กริดนั้นอาจมองได้ว่าเป็นระบบที่อยู่ในระดับตรงกลางระหว่างสองระบบที่ได้กล่าวถึง ทั้งในแง่ของจำนวนเครื่องประมวลผล จำนวนผู้เกี่ยวข้อง ระดับความกระจายในการค้นหาข้อมูล เช่น การประมวลผลในP2P นั้นอาจมีจำนวนผู้เกี่ยวข้องในหลักล้านคน โดยทุกคนใช้เครื่องคอมพิวเตอร์พื้นฐานเป็นส่วนมาก การค้นหาหรือประมวลผลก็จะเป็นไปในลักษณะที่กระจายมาก ในขณะที่อีกฝั่งหนึ่ง Cluster จะเป็นเครื่องประมวลผลระดับที่สูงกว่า แต่อยู่ในองค์กร หรือกลุ่มสถาบันในขนาดไม่ใหญ่นัก จำนวนก็อยู่ในระดับไม่กี่ร้อยเครื่องเท่านั้น แต่สำหรับกริดนั้น จะอยู่ตรงกลางระหว่างสองระดับที่ได้กล่าวถึงมานี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  >"Computational Grid" (PDF).
2. ↑  >"Service and Utility Oriented Distributed Computing Systems: Challenges and Opportunities for Modeling and Simulation Communities" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2008-05-12. สืบค้นเมื่อ 2008-06-06.
**วัดรังสิต** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหลักหก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดิตตั้งวัดเนื้อที่ 24 ไร่ 2 งาน 96 ตารางวา โดยทางทิศตะวันตกติดต่อกับคลองเปรมประชากร

วัดรังสิตสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2410 โดยชาวบ้านร่วมใจกันสร้างขึ้นบริเวณทะเลสาบ ต่อมาทะเลสาบตื้นเขิน ชาวญวนแถวนั้นได้ขุดคลองจึงเรียกกันว่า **วัดทะเลสาบ** บ้าง และเรียก **วัดคูญวน** บ้าง ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดรังสิต" และใช้มาจนทุกวันนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2420 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2482

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2425 กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระท้วม
* พระวิง
* พระพัน
* พระเสียง
* พระอธิการพรหม (พ.ศ. 2460–2486)
* พระครูปทุมธรรมคุต (พ.ศ. 2487–2520)
* พระวินัยธรบุญตา เนติโก (พ.ศ. 2520–2534)
* พระอธิการลำพึง (พ.ศ. 2527–2534)
* พระอธิการมหาลัย อนาลโย (พ.ศ. 2534–2543)
* พระปลัดบุญล้อม บุตฺตธมฺโม (พ.ศ. 2543–ปัจจุบัน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติวัดรังสิต". งานพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยว เทศบาลนครรังสิต.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา; บุญมา ศรีสุรเมธี (1983). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 678.
**ชะนีแก้มขาว** (อังกฤษ: White-cheeked gibbon, Northern white-cheeked gibbon, ชื่อวิทยาศาสตร์: *Nomascus leucogenys*) เป็นชะนีชนิดหนึ่ง

มีลักษณะที่แตกต่างกันชัดเจนระหว่างตัวผู้และตัวเมีย กล่าวคือ ตัวผู้จะมีขนสีดำตลอดทั้งลำตัว ยกเว้นบริเวณแก้มซึ่งจะมีสีขาวเด่นชัด ส่วนตัวเมียนั้นจะมีขนสีเหลืองอ่อนหรือสีครีมตลอดทั้งลำตัว ยกเว้นบริเวณกระหม่อมหรือกลางศีรษะซึ่งมีสีดำ

ขนาดเมื่อโตเต็มที่มีความยาวลำตัวตั้งแต่ศีรษะ 45-63 เซนติเมตร น้ำหนักตัวผู้ประมาณ 5.6 กิโลกรัม ขณะที่ตัวเมีย 5.8 กิโลกรัม

มีการกระจายพันธุ์ในป่าดิบชื้นของทางตอนเหนือของลาวติดต่อกับพรมแดนเวียดนาม และจีน

มีพฤติกรรมและนิเวศวิทยาอยู่รวมกันเป็นฝูงขนาดเล็ก ๆ บนต้นไม้สูง ซึ่งในฝูงจะเป็นครอบครัวกัน ประกอบไปด้วยตัวผู้จ่าฝูง 1 ตัว ตัวเมีย 1 ตัว และลูก ๆ อีก 2-3 ตัว จะมีอาณาเขตครอบครองเป็นของตัวเอง และมักจะส่งเสียงร้องที่สอดประสานกันระหว่างตัวผู้และตัวเมีย ขณะที่ห้อยโหนไปกับกิ่งไม้ โดยที่ตัวผู้จะมีเสียงร้องที่สลับซับซ้อนกว่า

ประชากรชะนีแก้มขาวในจีน เดิมเคยเหลือเพียง 60 ตัวเท่านั้น ก่อนที่จะมีการอนุรักษ์ ซึ่งปัจจุบันได้มีจำนวนเพิ่มขึ้นแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bleisch, B. Geissmann, T. Manh Ha, N. Rawson, B. & Timmins, R. J. (2008). *Nomascus leucogenys*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 4 January 2009.
2. ↑  *สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน* หน้า 52 โดย กองทุนสัตว์ป่าโลก สำนักงานประเทศไทย (กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2543) ISBN 974-87081-5-2
3. ↑  *Untamed China with Nigel Marven*, สารคดีทางอนิมอลพลาเน็ต. ทางทรูวิชั่นส์: เสาร์ที่ 19 มกราคม 2556

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
 ***Nomascus leucogenys***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Nomascus leucogenys ที่วิกิสปีชีส์
**ถนนเจริญรัถ** (อักษรโรมัน: *Thanon Charoen Rat*) ถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ในพื้นที่แขวงคลองสานและแขวงคลองต้นไทร เขตคลองสาน ในฝั่งธนบุรี เดิมเคยเป็นทางรถไฟสายแม่กลองมาก่อน โดยเป็นส่วนต้นของทางรถไฟสายนี้ที่วิ่งจากสถานีวงเวียนใหญ่ ไปยังสถานีปลายทางคือสถานีปากคลองสาน แต่ในรัฐบาลที่มีจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ เป็นนายกรัฐมนตรีได้ยกเลิกทางรถไฟส่วนนี้และยกเลิกสถานีปากคลองสาน และถมทางรถไฟช่วงตั้งแต่สถานีวงเวียนใหญ่จนถึงสถานีปากคลองสานเพื่อสร้างเป็นถนนแทน

ถนนเจริญรัถ เป็นถนนที่มีลักษณะเป็นซอย เชื่อมระหว่างถนนสมเด็จพระเจ้าตากสินด้านวงเวียนใหญ่ กับถนนเจริญนคร ในช่วงต้นถนน ในฝั่งถนนด้านวงเวียนใหญ่เป็นตลาดวงเวียนใหญ่ เป็นตลาดสดที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในฝั่งธนบุรี และกรุงเทพมหานคร นอกจากนี้แล้วช่วงถัดไป ยังเป็นแหล่งรวมร้านค้าที่ขายสินค้าเกี่ยวกับวัสดุอุปกรณ์ที่ใช้ทำเครื่องหนังและกระเป๋าไว้เป็นจำนวนมาก ทั้งค้าปลีกและค้าส่ง นับเป็นแหล่งรวมร้านค้าประเภทนี้ที่ขึ้นชื่อ ถนนเจริญรัถไปสิ้นสุดที่ทางแยกเจริญรัถที่เป็นจุดตัดกับถนนเจริญนคร ซึ่งบริเวณนี้เป็นศูนย์การค้าในชื่อ คลองสานพลาซ่า และเป็นท่าคลองสาน ท่าเรือข้ามฟากที่ข้ามไปยังท่าสี่พระยา ในฝั่งพระนครได้ ซึ่งอยู่ใกล้กับริเวอร์ซิตี้และโรงแรมรอยัลออร์คิดเชอราตัน และสามารถเชื่อมต่อไปยังย่านตลาดน้อยและตรอกกัปตันบุช (ซอยเจริญกรุง 30) อันเป็นย่านเก่าแก่ที่อยู่ใกล้เคียงได้

รถโดยสารประจำทางสาย 57 เป็นเพียงสายเดียวที่วิ่งผ่านถนนเจริญรัถตลอดทั้งสาย

อ้างอิง
-------

1. ↑   โรม บุนนาค. *ชุดบันทึกแผ่นดิน ตอน เรื่องเก่าเล่าสนุก ๒*. กรุงเทพฯ : สยามบันทึก, 2552. 216 หน้า. ISBN 978-611-7180-00-2
2. ↑  "แหล่งขายผ้าและวัสดุทำกระเป๋าที่ใหญ่ที่สุดในไทย". *chokepranee*.
3. ↑  "Bangkok เดินเที่ยวตลาดน้อย – ซอยกัปตันบุช". *HAPPYOUTLOUD*. 2016-09-30.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนเจริญรัถ
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°43′34″N 100°30′04″E﻿ / ﻿13.726102°N 100.501225°E﻿ / 13.726102; 100.501225
ฝั่ม จี ลาน
**ฝั่ม จี ลาน** (เวียดนาม: *Phạm Chi Lan*) เกิดวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1945  เป็นผู้วิจัยเศรษฐกิจที่มีชื่อเสียงของเวียดนาม เธอทำหน้าที่เป็นเลขานุการและรองประธานสภาหอการค้าและอุตสาหกรรมเวียดนาม รวมถึงเป็นสมาชิกสถาบันวิจัยของสำนักนายกรัฐมนตรี

ประวัติ
-------

ฝั่ม จี ลาน เกิดที่ อำเภอตื่อเลียม ฮานอย เธอเป็นบุตรสาวของ พันเอกฝั่ม จิญ ก๊าน ซึ่งเป็นผู้อำนวยการทางกฎหมายกองทัพบก กระทรวงกลาโหม เธอสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยพาณิชย์ ใน ค.ศ. 1966 ภายหลังจากสำเร็จการศึกษาแล้ว เธอก็ได้เข้าทำงานที่สภาหอการค้าและอุตสาหกรรมเวียดนาม

บทบาทสำคัญ
----------

เนื่องด้วยในยุคของเธอมีผู้หญิงเป็นจำนวนน้อยที่ศึกษาด้านเศรษฐศาสตร์ จึงส่งผลให้เธอเป็นนักเศรษฐศาสตร์หญิงชั้นนำของประเทศ ฝั่ม จี ลานยังเคยร่วมอยู่ในคณะที่ปรึกษาของนายกรัฐมนตรี แม้ภายหลังจากช่วงเกษียณแล้ว แต่ก็ยังได้รับความสนใจจากสังคมอย่างสูง ด้วยการแสดงแนวคิดที่ชาญฉลาด โดยมีส่วนเกี่ยวข้องกับกลไกตลาดทางเศรษฐกิจ และในแง่ของการเป็นมืออาชีพ เธอเป็นบุคคลที่ได้รับการยอมรับและมีผู้คนสนใจบทสัมภาษณ์ของเธอเป็นอย่างมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Giao lưu trực tuyến với TS Lê Đăng Doanh và bà Phạm Chi Lan". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-12-08. สืบค้นเมื่อ 2011-10-23.
2. ↑  "PNTR tách bạch với việc gia nhập WTO". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-20. สืบค้นเมื่อ 2011-10-23.
3. ↑  เวียดนามกางแผนรับมือยักษ์ค้าปลีกโลก[*ลิงก์เสีย*] (ไทย)
4. ↑  Phạm Chi Lan: Tôi vẫn đồng hành cùng các doanh nhân
5. 1 2  รัฐวิสาหกิจต่อเรือใหญ่ใกล้เจ๊ง รัฐบาลเวียดนามตกที่นั่งลำบาก เก็บถาวร 2015-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ไทย)
6. ↑  Bà Phạm Chi Lan: Thành đạt với tài, tâm và tầm[*ลิงก์เสีย*]
7. ↑  Chuyên gia kinh tế Phạm Chi Lan: "Tôi không có nguyện vọng trở thành triệu phú USD"

* เวียดนามหวั่นเป็นป่าช้ารถเก่าตั้งภาษี 150%[*ลิงก์เสีย*] (ไทย)
**กระแตหางขนนก** (อังกฤษ: pen-tailed treeshrew; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Ptilocercus lowii*) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในอันดับกระแต (Scandentia)

นับเป็นกระแตเพียงชนิดเดียวเท่านั้น ที่อยู่ในวงศ์ Ptilocercidae และสกุล *Ptilocercus* แบ่งออกเป็น 2 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)

กระแตหางขนนก มีตัวยาวประมาณ 13-14 เซนติเมตร หางยาว 16-19 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 40-62 กรัม หางมีสีได้หลากหลาย ตั้งแต่สีเทาจนถึงน้ำตาลอ่อน ท้องสีขาวหรือสีครีม ปลายหางตั้งแต่ระยะ 3 ใน 5 ของหางจนถึงปลายหาง ขนมีลักษณะคล้ายขนนกหรือพู่กัน ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของกระแตชนิดนี้ ทำให้แยกออกมาเป็นวงศ์และสกุลต่างหาก

กระจายพันธุ์อยู่ในคาบสมุทรมลายู จนถึงเกาะสุมาตรา, ทางเหนือของเกาะบอร์เนียว และเกาะข้างเคียง ในประเทศไทยพบทางป่าชายแดนภาคใต้ตอนล่าง พบในป่าดั้งเดิมและป่าชั้นสอง, สวนยาง หรือแม้แต่ในหมู่บ้านที่อยู่ชายป่า มักพบอยู่ในที่ที่มีต้นปาล์มชนิด จากเขา (*Eugeissona tristis*) ทำรังบนต้นไม้ รังอยู่สูงจากพื้น 12-20 เมตร ปูพื้นด้วยใบไม้แห้ง กิ่งไม้และเยื่อไม้ เส้นผ่านศูนย์กลางรังประมาณ 3 นิ้ว และยาวประมาณ 18 นิ้ว

ออกหากินในเวลากลางคืน เวลากลางวันจะค่อนข้างเฉื่อยชา หากถูกรบกวนในเวลากลางวัน มักจะหันหลังให้ อ้าปากกว้างและส่งเสียงดังข่มขู่ บางครั้งก็ถ่ายมูลหรือปัสสาวะใส่ด้วย แต่หากถูกรบกวนตอนกลางคืน จะวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว กินอาหารได้หากหลายทั้งพืชและสัตว์เช่นเดียวกับกระแตส่วนใหญ่ เช่น กล้วย, องุ่น, จิ้งหรีด, ตั๊กแตน, มด, แมลงสาบ, จักจั่น, แมลงปีกแข็ง และสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็กจำพวกตุ๊กแก ทำรังอยู่ร่วมกันเป็นฝูงใหญ่ ฝูงหนึ่งมีรัง 2-7 รัง สามารถไต่กิ่งไม้ทางด้านใต้กิ่งได้ มีประสาทสัมผัสที่หางไวมาก เมื่อแสดงอาการก้าวร้าวจะแกว่งหางไปมาแบบลูกตุ้ม แต่ถ้าตื่นเต้นจะชูหางขึ้นชี้ด้านบน

มีระยะเวลาตั้งท้องนานประมาณ 45-55 วัน คาดว่าออกลูกครั้งละ 1-4 ตัว ลูกแรกเกิดหนักประมาณ 10 กรัม ตัวเมียมีเต้านม 4 เต้า

อ้างอิง
-------

1. ↑  Han, K. H. & Stuebing, R. (2008). *Ptilocercus lowii*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 30 December 2008.
2. ↑  "Ptilocercidae". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
3. ↑  *Ptilocercus lowii* (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ptilocercus lowii ที่วิกิสปีชีส์
**กระแตเหนือ** (อังกฤษ: Northern treeshrew; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Tupaia belangeri*) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในอันดับกระแต (Scandentia) ในวงศ์ Tupaiidae

จัดเป็นกระแต 1 ใน 2 ชนิดที่พบได้ในประเทศไทย นอกเหนือจากกระแตใต้ หรือกระแตธรรมดา (*T. glis*) มีลักษณะคล้ายคลึงกัน แต่กระแตเหนือมีขนสีน้ำตาลเทา ในขณะที่กระแตใต้จะมีขนสีออกน้ำตาลแดง กระแตใต้ตัวเมียมีเต้านม 6 เต้า ขณะที่กระแตเหนือมีเต้านม 4 เต้า มีความยาวตั้งแต่ปลายจมูกจนถึงรูทวาร 13.5-20.5 เซนติเมตร มีอายุยืนเต็มที่ประมาณ 11 ปี

พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ประเทศอินเดีย, พม่า, จีนตอนใต้ และกลุ่มประเทศอินโดจีน ในประเทศไทยพบทั่วทุกภาค ยกเว้นภาคใต้จะพบได้เฉพาะบริเวณเหนือคอคอดกระขึ้นไปเท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Han, K. H. Duckworth, J. W. & Molur, S. (2008). *Tupaia belangeri*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 30 December 2008.
2. ↑  *Tupaia belangeri*

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Tupaia belangeri***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Tupaia belangeri ที่วิกิสปีชีส์
**ค่ายผู้ลี้ภัยแม่ลา** ก่อตั้งขึ้นในปี 2527 อยู่ในอำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก ในเขตทิวเขาดอยมอนกุจู ปัจจุบันให้ที่อยู่แก่ผู้ลี้ภัย 50,000 คน ซึ่งมีเพิ่มทุกสัปดาห์จากประเทศพม่า ค่ายผู้ลี้ภัยแม่ลาเป็นค่ายผู้ลี้ภัยสำหรับชาวพม่าแห่งใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ผู้ลี้ภัยกว่า 90% มีเชื้อสายกะเหรี่ยง

เดิมค่ายตั้งขึ้นหลังฐานทัพสหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยง (KNU) แตก ที่หมู่บ้านแม่ลาของไทยตรงพรมแดนในปี 2527 โดยมีประชากร 1,100 คน ไม่นานหลังจากนั้น ค่ายถูกย้ายไปยังจุดอันเป็นที่ตั้งของโซนซีในปัจจุบัน เนื่องจากความกังวลด้านความมั่นคง หลังมาเนอปลอว์แตกในเดือนมกราคม 2538 ค่ายจำนวนหนึ่งถูกโจมตีในการตีโฉบฉวยข้ามพรมแดน และทางการไทยเริ่มรวบรวมค่ายเพื่อเพิ่มความมั่นคง ค่ายผู้ลี้ภัยแม่ลาถูกกำหนดเป็นค่ายหลักในพื้นที่

ในเดือนเมษายน 2538 ค่ายผู้ลี้ภัยแม่ลาเพิ่มขนาดจากที่รองรับได้ 6,969 คน เป็น 13,195 คน ในปีต่อมา ค่ายเพิ่มขนาดเป็นสองเท่าอีก เป็น 26,629 คน เนื่องจากผู้ลี้ภัยที่สูญหายไปในการย้ายค่ายกลับมายังค่าย

ค่ายแม่ลาถูกมองว่าเป็นศูนย์กลางการศึกษาสำหรับผู้ลี้ภัย ฉะนั้น ประชากรปัจจุบันจึงมีนักเรียนหลายพันคนที่มาศึกษาในค่ายด้วย บ้างมาจากค่ายผู้ลี้ภัยอื่น แต่ส่วนใหญ่มาจากพม่า นักเรียนเหล่านี้ได้รับการลงทะเบียนเป็นผู้อยู่อาศัยชั่วคราว

ค่ายถูกโจมตีในปี 2540 โดยกำลังกองกำลังกะเหรี่ยงประชาธิปไตยฝ่ายพุทธ (DKBA) ที่ได้รับการสนับสนุนจากหน่วยกองทัพพม่า ไม่มีการรุกล้ำอีกหลังจากนั้น แต่กระสุนปืนครกตกในส่วน เอ5 ในเดือนมีนาคม 2541 ทุกฤดูแล้ง พื้นที่นี้ค่อนข้างตึงเครียดกับความมั่นคงของค่าย มีการขู่จะโจมตีด้วยอาวุธ และ/หรือ ความพยายามเผาค่าย

พื้นที่รัฐกะเหรี่ยงที่ตั้งอยู่ตรงข้ามค่ายแม่ลานั้นอยู่ห่างไกล โดยไม่มีนิคมขนาดใหญ่หรือโครงสร้างพื้นฐาน กองทัพปลดปล่อยแห่งชาติกะเหรี่ยง (KNLA) ยังมีกองบัญชาการกองพลน้อยที่ 7 อยู่ใกล้เคียง และมีกองรักษาด่านจำนวนมากของกองทัพพม่าและกองกำลังกะเหรี่ยงประชาธิปไตยฝ่ายพุทธอยู่ในพื้นที่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "TBBC, Camps - Populations". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-09. สืบค้นเมื่อ 2013-03-02.
2. ↑  UNHCR Thailand and Japan’s Pilot Resettlement Program เก็บถาวร 2012-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 25 August 2010
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-03. สืบค้นเมื่อ 2013-03-02.
**ฝาปิดกล่องเสียง** หรือ **ลิ้นปิดกล่องเสียง** (อังกฤษ: epiglottis) เป็นแผ่นกระดูกอ่อนชนิดอิลาสติกคาร์ทิเลจ (elastic cartilage) ที่คลุมด้วยเยื่อเมือก (mucus membrane) ติดอยู่กับโคนของลิ้น มีลักษณะเป็นแผ่นฝาปิดที่ขยับขึ้นลงได้ ฝานี้จะยื่นเอียงขึ้นด้านบนหลังลิ้นและกระดูกไฮออยด์ (hyoid bone)

กายวิภาคศาสตร์และหน้าที่
------------------------

ฝาปิดกล่องเสียงทำหน้าที่ปิดทางเข้าของช่องเส้นเสียงหรือชุดสายเสียง (glottis) ซึ่งเป็นทางเปิดระหว่างสายเสียงแท้ (vocal folds)

ในตำแหน่งปกติ ฝาปิดกล่องเสียงจะเปิดขึ้นด้านบน แต่ขณะที่กลืนอาหาร กระดูกไฮออยด์จะยกตัวขึ้น ดันให้กล่องเสียง (larynx) เลื่อนขึ้น ทำให้ฝาปิดกล่องเสียงพับลงไปตำแหน่งแนวราบมากขึ้น ซึ่งจะป้องกันไม่ให้อาหารตกลงไปในท่อลม (trachea) แต่ให้อาหารลงไปในหลอดอาหาร (esophagus) ซึ่งอยู่ด้านหลังกว่าแทน

ฝาปิดกล่องเสียงเป็นหนึ่งในสามโครงสร้างกระดูกอ่อนขนาดใหญ่ที่ประกอบขึ้นเป็นกล่องเสียง

ความสำคัญทางคลินิก
------------------

### รีเฟล็กซ์ของฝาปิดกล่องเสียง

เส้นประสาทลิ้นคอหอย (glossopharyngeal nerve, CN IX) ส่งใยประสาทไปยังฝาปิดกล่องเสียงด้านบน ซึ่งให้เส้นประสาทนำเข้าของรีเฟล็กซ์ขย้อน (gag reflex) แขนงซุพีเรียร์ลาริงเจียลของเส้นประสาทเวกัส (superior laryngeal branch of the vagus nerve) ให้ใยประสาทไปยังฝาปิดกล่องเสียงด้านล่าง ซึ่งให้เส้นประสาทนำเข้าของรีเฟล็กซ์การไอ (cough reflex) 

### การติดเชื้อของฝาปิดกล่องเสียง

ในเด็ก ฝาปิดกล่องเสียงมักจะติดเชื้อจากแบคทีเรีย *Haemophilus influenzae* หรือ *Streptococcus pneumoniae* แม้ว่าภาวะนี้จะรักษาได้ง่าย แต่ก็นับเป็นภาวะฉุกเฉินทางการแพทย์เพราะหากไม่ได้รับการรักษา ฝาปิดกล่องเสียงจะบวมและปิดกั้นท่อลม (trachea) ทำให้เกิดการอักเสบทั่วร่างกาย (massive inflammation) ภาวะนี้เกิดขึ้นได้น้อยในประเทศที่มีการให้วัคซีนต่อเชื้อ *Haemophilus influenzae* (HIB)

ภาพอื่นๆ
--------

* กล่องเสียงกล่องเสียง
* กล่องเสียงของม้ากล่องเสียงของม้า
* กระดูกอ่อนของกล่องเสียง มองจากด้านหลังกระดูกอ่อนของกล่องเสียง มองจากด้านหลัง
* เอ็นของกล่องเสียง มองจากด้านหลังเอ็นของกล่องเสียง มองจากด้านหลัง
* ภาพตัดแนวแยกหน้าหลังของกล่องเสียงและส่วนบนของท่อลมภาพตัดแนวแยกหน้าหลังของกล่องเสียงและส่วนบนของท่อลม
* ทางเปิดของกล่องเสียง มองจากด้านหลังทางเปิดของกล่องเสียง มองจากด้านหลัง
* กล้ามเนื้อของกล่องเสียง มองจากด้านหลังกล้ามเนื้อของกล่องเสียง มองจากด้านหลัง
* กล้ามเนื้อของกล่องเสียง มองจากด้านข้าง (ในภาพแผ่นด้านขวาของกระดูกอ่อนไทรอยด์ถูกตัดออก)กล้ามเนื้อของกล่องเสียง มองจากด้านข้าง (ในภาพแผ่นด้านขวาของกระดูกอ่อนไทรอยด์ถูกตัดออก)
* ภาพตัดกลางลำตัวของจมูก ปาก คอหอย (pharynx) และกล่องเสียง (larynx)ภาพตัดกลางลำตัวของจมูก ปาก คอหอย (pharynx) และกล่องเสียง (larynx)

อ้างอิง
-------

1. ↑  *hednk-025d* — Embryology at UNC
2. ↑  April, Ernest. Clinical Anatomy, 3rd ed. Lippincott, Williams, and Wilkins.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Norman/Georgetown *lesson11* (*larynxsagsect*)
**ทฤษฎีกล่องดำ** หมายถึงสิ่งใด ๆ ที่ถูกนิยามไว้เพียงแค่หน้าที่ของมัน  ศัพท์ว่า *ทฤษฎีกล่องดำ* ถูกใช้ในสาขาใดก็ได้ เช่นปรัชญาและวิทยาศาสตร์ หรือสาขาอื่นที่มีการแสวงหาคำตอบหรือการจำกัดความบางอย่าง เป็นความสัมพันธ์ระหว่างการปรากฏของบางสิ่งที่อยู่ภายนอก โดยเฉพาะสิ่งที่ถูกระบุว่ามีสถานะเสมือนกล่องดำ ที่เกี่ยวข้องกับลักษณะเฉพาะและพฤติกรรมที่อยู่ภายใน  การแสวงหาคำตอบดังกล่าวมุ่งเน้นไปที่สิ่งที่ไม่มีลักษณะปรากฏในฉับพลัน แต่ต่อมาก็ปรากฏปัจจัยสำหรับการพิจารณาด้วยตัวมันเองซึ่งแฝงเร้นจากการสังเกตการณ์ ผู้สังเกตการณ์จะถูกสมมติว่าเพิกเฉยในตอนแรก เพราะข้อมูลส่วนใหญ่ที่สามารถใช้ได้ยังคงหลบซ่อนอยู่ในสถานการณ์ภายในอันหนึ่งจากการสืบสวนแบบผิวเผิน องค์ประกอบ *กล่องดำ* ของนิยามนี้แสดงให้เห็นถึงการระบุลักษณะเฉพาะโดยระบบใดระบบหนึ่ง ซึ่งองค์ประกอบที่สังเกตการณ์ได้ เข้าไปสู่กล่องในจินตนาการที่บรรจุกลุ่มของการแสดงออกที่แตกต่างกัน และการแสดงออกก็สังเกตการณ์ได้เช่นกัน

ที่มาของศัพท์
-------------

คำศัพท์ *กล่องดำ* มีบันทึกการใช้เป็นครั้งแรกโดยกองทัพอากาศของสหราชอาณาจักร (RAF) เมื่อประมาณ ค.ศ. 1947 เพื่ออธิบายบรรจุภัณฑ์ปิดผนึกที่ใช้เป็นอุปกรณ์นาวิกโยธิน และการใช้คำนี้แพร่หลายมากขึ้นอย่างกว้างขวางหลังจาก ค.ศ. 1964  คำนี้ใช้แก่อุปกรณ์ที่เรียกว่าเครื่องบันทึกข้อมูลการบิน (FDR) และเครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบิน (CVR) หน้าที่ของอุปกรณ์เหล่านี้คือบันทึกการสื่อสารทางวิทยุที่เกิดขึ้นภายในเครื่องบิน และสำคัญอย่างยิ่งต่อการสืบสวนสาเหตุของเครื่องบินตกในสถานที่ที่เกิดอุบัติเหตุ กล่องเหล่านี้แท้จริงแล้วมีสีส้มเพื่อให้สามารถสังเกตได้ง่าย

ตัวอย่าง
--------

"กล่องดำ" คือภาพพจน์ของกลไกที่ไม่สามารถสังเกตการณ์ได้
พิจารณากล่องดำอันหนึ่งที่ไม่สามารถเปิดออก "ดูข้างใน" ว่ามันทำงานอย่างไร การทำงานที่เป็นไปได้ทั้งหมดจะถูกคาดเดาโดยใช้พื้นฐานว่า อะไรเกิดขึ้นเมื่อบางสิ่งบางอย่างถูกใส่เข้าไป (อินพุต) และอะไรจะปรากฏเป็นผลลัพธ์ออกมาเนื่องจากสิ่งนั้น (เอาต์พุต) เป็นต้นว่า ถ้าใส่ส้มผลหนึ่งเข้าไปข้างหนึ่ง แล้วส้มผลหนึ่งก็หล่นออกมา การคาดเดาอย่างมีหลักการหรือการสร้างสมมติฐานเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในกล่องดำสามารถเป็นไปได้ กล่องดำอาจจะมีผลส้มบรรจุอยู่เต็มก็ได้ กล่องดำอาจจะเป็นสายพานเลื่อนที่เคลื่อนย้ายผลส้มจากข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่งก็ได้ หรือแม้แต่กล่องดำอาจจะเป็นประตูมิติในพหุภพก็ได้ เนื่องด้วยเราไม่สามารถสืบเสาะการทำงานต่าง ๆ ของกล่องได้ สิ่งที่เราทำได้ทั้งหมดก็มีเพียงการคาดเดา

อย่างไรก็ตาม การปรากฏที่แปลกไปในบางโอกาสจะเข้ามาแทนที่ความเข้าใจของเราเกี่ยวกับกล่องดำ สมมติว่าเมื่อใส่ส้มผลหนึ่งเข้าไป คราวนี้ได้ฝรั่งผลหนึ่งออกมาแทน นั่นหมายความว่าทฤษฎี "ผลส้มบรรจุอยู่เต็ม" และ "สายพานเลื่อน" ใช้ไม่ได้อีกต่อไป และเราอาจต้องเปลี่ยนแปลงการคาดเดาอย่างมีหลักการหรือการสร้างสมมติฐานว่ากล่องดำทำงานอย่างไรเสียใหม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Definition from Answers.com
2. ↑  definition from highbeam[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  Black box theory applied briefly to Isaac Newton
4. ↑  Usage of term
5. ↑  Physics dept, Temple University, Philadelphia
6. ↑  online etymology dictionary
7. ↑  howstuffworks
8. ↑  "cpaglobal". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-09-08. สืบค้นเมื่อ 2013-02-02.
**นีน่า โดเบรฟ** (ชื่อเต็ม **นิโคไลน่า คอนสแตนติโนวา โดเบรวา**) เป็นนักแสดงและนางแบบลูกครึ่ง บัลแกเรีย-แคนาดา เธอเคยรับบทเป็นซิงเกิลมัมยังสาวในละครเรื่อง *Degrassi: The Next Generation* (รับบทตั้งแต่ซีซั่น6-ซีซั่น9) ปัจจุบันเป็นนักแสดงนำของซีรีส์เรื่อง**เดอะแวมไพร์ ไดอารีส์** รับบทเป็น**เอเลน่า กิลเบิร์ต**และ**แคทเธอรีน เพียร์ซ**

ประวัติ
-------

นีน่าในปี 2007นีน่าในปี 2007
นีน่า โดเบรฟ เกิดในประเทศบัลแกเรีย และย้ายมาประเทศแคนาดา (โทรอนโต) ตอนเมื่ออายุได้สองขวบ เธอสามารถพูดได้คล่องทั้งภาษาฝรั่งเศส,ภาษาอังกฤษ และ ภาษาบัลแกเรีย เธอมีพี่ชายหนึ่งคนชื่อ**อเล็กซานเดอร์** บิดาเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านคอมพิวเตอร์และมารดาเป็นศิลปิน

นีน่าเริ่มต้นเรียนบัลเล่ต์และแจ๊สแดนซ์ที่ J. B. Tyrrell Sr. Public School และเข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่ Ryerson University ในเมืองโทรอนโต สาขา สังคมวิทยา เธอลาออกในปี 2008 เพื่อเริ่มต้นอาชีพนักแสดงของเธอ

ช่วงที่แสดงละครเรื่อง**เดอะแวมไพร์ ไดอารีส์** เธอก็ได้เริ่มคบหากับนักแสดงในเรื่องเดียวกัน (เอียน ซอมเมอร์ฮาลเดอร์)

อาชีพ
-----

นีน่าเริ่มต้นด้วยการเป็นนางแบบ จากนั้นก็มีโอกาสได้แสดงโฆษณา ซึ่งต่อมาก็มีโอกาสได้ไปทดสอบหน้ากล้องการแสดงภาพยนตร์ หลังจากนั้นไม่นานเธอก็มีโอกาสได้ร่วมในภาพยนตร์มากมาย เช่น *Fugitive Pieces*,*Away from Her*,*Never Cry Werewolf* รวมถึงแสดงละครเรื่อง *Degrassi: The Next Generation*

ผลงาน
-----

| ปี | ชื่อเรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2006 | Away from Her | โมนิก้า |
| 2006 | Playing House | แชเนีย |
| 2006–2009 | Degrassi: The Next Generation | มีอา โจนส์ |
| 2007 | How She Move |  |
| 2007 | The Poet | ราเชล |
| 2007 | Fugitive Pieces | เบลล่า |
| 2007 | My Daughter's Secret | จัสติน |
| 2007 | Too Young to Marry | เจสสิก้า |
| 2008 | Repo! The Genetic Opera |  |
| 2008 | Mookie's Law | โรเซเบลล่า |
| 2008 | The American Mall | แอลลี่ เชฟเฟิร์ด |
| 2008 | Never Cry Werewolf | ลอเรน แฮนเซ็ท |
| 2008 | The Border | ไมอา |
| 2009 | Chloe | แอนนา |
| 2009 | Degrassi Goes Hollywood | มีอา โจนส์ |
| 2009 | Eleventh Hour | เกรซ ดาห์ล |
| 2009 | Merry Madagascar |  |
| 2009–present | The Vampire Diaries | เอเลน่า กิลเบิร์ต/แคทเธอรีน เพียร์ซ |
| 2011 | The Super Hero Squad Show | เอลเล็น |
| 2011 | The Roommate | มาเรีย |
| 2011 | Arena | โลรี่ |
| 2012 | The Perks of Being a Wallflower | แคนเดซ |
**สติวเดนต์ซินโดรม** (อังกฤษ: student syndrome) หมายถึง อาการของคนที่จะเริ่มปลุกตัวเองให้กระตือรือร้นต่องานในช่วงเวลาสุดท้ายที่เป็นไปได้ก่อนที่จะถึงกำหนดส่ง ซึ่งเป็นการกระทำให้สูญเสียแก่ตนเองและทำให้เกิดการสร้างสิ่งรองรับที่หนักในการประมาณระยะเวลา

ซึ่งมันถูกระบุไว้โดย Eliyahu M. Goldratt ในหนังสือนวนิยายเกี่ยวกับวิกฤตที่เป็นลูกโซ่

Student Syndrome เป็นรูปแบบหนึ่งของการผัดวันประกันพรุ่ง แต่จะมีการวางแผนได้แง่ที่ดี สำหรับตัวอย่างเช่น ถ้านักเรียนหรือกลุ่มของนักเรียนไปหาอาจารย์และมักจะถามเกี่ยวกับการขอเลื่อนการกำหนดเวลาโดยพวกเขาจะแก้ตัวในสิ่งที่เขาเรียกร้องโดยที่จะให้โครงงานที่เกินเวลานั้นได้ทำต่อไปได้อีก พวกเขาจะขอสิ่งนี้ด้วยความตั้งใจ ในความเป็นจริงนักเรียนส่วนใหญ่จะมีงานอื่นๆหรือกิจกรรมที่พวกเขาต้องการทำอย่างเต็มที่ที่จะใช้ในการปรับปรุงใบงานหรือโครงงาน สุดท้ายแล้วพวกเขาเหมือนในตอนที่เริ่มต้นคือต้องการที่จะเพิ่มเวลาเส้นตายไปอีก student syndrome คือการป้องกันโดยความเข้าใจของบุคคลธรรมดาของการทำงานของความจำของมนุษย์ เป็นสุดยอดแนวคิดของบุคคลในความจำระยะสั้นที่หายไปตามเวลาที่ผ่าน ดังนั้นการเรียนรู้เมื่อตอนสุดท้ายจะทำให้มีการเพิ่มความจำในระหว่างการสอบ ยิ่งไปกว่านั้นจะทำให้สูญเสียการจดจำในระยะยาวและความสำคัญลดน้อยลงสำหรับการนำเสนอที่ว่าง (ซึ่งเป็นเอาเปรียบของการไม่มีผลกระทบ)

ดูเพิ่ม
-------

* กฎของพาร์กินสัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Goldratt, Eliyahu (1997). *Critical Chain*. The North River Press. p. 124. ISBN 0884291536. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่า `|isbn=`: checksum (help)
**เอริช เฮ็คเคิล** (เยอรมัน: *Erich Heckel*; 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1883 – 27 มกราคม ค.ศ. 1970) เป็นจิตรกรชาวเยอรมัน

เฮ็คเคิลศึกษาที่ไฟรแบร์คและเค็มนิทซ์ ที่เค็มนิทซ์ เขาได้รู้จักกับคาร์ล ชมิท-ร็อทลุฟ ระหว่าง ค.ศ. 1904–1906 เขาได้ศึกษาเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมที่วิทยาลัยเทคนิคประจำเมือง ซึ่งเป็นที่ที่เขาพบกับแอ็นสท์ ลูทวิช เคียร์ชเนอร์ ได้สอบผ่านในปีนั้น แต่เฮ็คเคิลได้ออกจากสถาบันและได้ทำงานในสำนักงานสถาปนิกของวิลเฮ็ล์ม ไครส์ ในวันที่ 17 เมิถุนายน ค.ศ. 1905 ตัวเขาพร้อมด้วยเคียร์ชเนอร์, ชมิท-ร็อทลุฟ และฟริทซ์ ไบลเลอ ได้ก่อตั้งดีบรึคเคอ มุมมองทางศิลปะของพวกเขาต่อต้านงานจำพวกของฟินเซนต์ ฟัน โคค และปอล โกแก็ง และกระแสลัทธิประทับใจใหม่

หลังจากที่เขาเข้าร่วมงานนิทรรศการครั้งแรกในไลพ์ซิชใน ค.ศ. 1905, เดรสเดินและฮาเกินใน ค.ศ. 1906, อ็อลเดินบวร์คใน ค.ศ. 1908, นิทรรศการซ็อนเดอร์บุนท์ที่โคโลญใน ค.ศ. 1912 เฮ็คเคิลได้แสดงงานเดี่ยวเป็นครั้งแรกที่หอศิลป์ฟริทซ์ กัวร์ลิท ที่กรุงเบอร์ลินใน ค.ศ. 1913 และในปีเดียวกันนั้นเอง เขาได้ออกจากกลุ่มดีบรึคเคอ

ในปีถัดมาเขาได้เข้าร่วมเป็นหน่วยแพทย์ในสงครามโลกครั้งที่ 1 ในระหว่างนี้เขาได้รู้จักกับมัคส์ เบ็คมัน และเจมส์ แอ็นซอร์ ศิลปินชาวเบลเยียม เขาใช้ชีวิตหลังสงครามตั้งแต่ ค.ศ. 1919–1944 ที่โอสเทอร์ฮ็อลทซ์

เขาได้ทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากเค็สบัค คือการตกแต่งภายในห้องยุคกลางซึ่งก่อนหน้านี้เคยใช้เป็นห้องเก็บของ การตกแต่งภายในของเขาถูกทำลายลงภายหลังจากการเกิดสงคราม ในภาพการตกแต่งปรากฏอิทธิพลของคติรูปธรรมแนวใหม่ (*Neue Sachlichkeit*) และกระแสลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน

ต่อมาใน ค.ศ. 1937 เหล่านาซีห้ามเขาจัดแสดงงาน ผลงานกว่า 729 ชิ้นของเขาถูกยึด และบางส่วนได้ถูกแสดงต่อในนิทรรศการศิลปะที่เสื่อมทราม สตูดิโอของเขาที่เบอร์ลินถูกทำลายโดยการโจมตีทางอากาศ และงานของเขาจำนวนมากก็ถูกทำลายไปด้วยเช่นกัน เขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1970 รวมอายุ 86 ปี ภาพวาดของเขาส่วนใหญ่เป็นงานสีน้ำ แม่พิมพ์ไม้ และการแกะสลัก

อ้างอิง
-------

* Barron, Stephanie. *German expressionism.* Munich: Prestel,1988.
* Elger, Dietmar. *Expressionism.* Koln: Taschen, 2002.
* โวล์ฟ, นอร์แบร์ท. *เอกซ์เพรสชั่นนิสม์.* กรุงเทพฯ : เดอะเกรทไฟน์อาร์ท, 2552.