recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**เพลงยาวหม่อมพิมเสน** เป็นกลอนเพลงยาวที่มีลักษณะเป็นนิราศในสมัยกรุงศรีอยุธยา ถือเป็นนิราศในลักษณะกลอนสุภาพเรื่องเดียวในสมัยกรุงศรีอยุธยา แต่ก็รวมไว้ในพวกเพลงยาวสังวาศ หาได้แยกออกเป็นเรื่องต่างหากเหมือนอย่างนิราศที่แต่งกันในชั้นกรุงรัตนโกสินทร์ไม่ เพลงยาวหม่อมหม่อมพิมเสนถือเป็นต้นแบบนิราศ ส่งแรงบันดาลใจให้สุนทรภู่แต่งนิราศเรื่องต่าง ๆ

เพลงยาวหม่อมพิมเสนไม่ปรากฏหลักฐานว่าแต่งเมื่อใด บ้างว่าแต่งในสมัยพระเจ้าเอกทัศน์ พบต้นฉบับเป็นกลอนเพลงยาวจำนวน 18 เรื่อง รวมพิมพ์อยู่ในหนังสือ *ชุมนุมเพลงยาวสมัยโบราณ* ซึ่งจัดพิมพ์โดยศึกษานุมิตรสมาคม เมื่อ พ.ศ. 2504 ต่อมาใน พ.ศ. 2545 สำนักพิมพ์มติชนได้นำเพลงยาวเรื่องสุดท้ายซึ่งมีขนาดยาวที่สุด แล้วตรวจสอบกับต้นฉบับของวิทยาลัยวิชาการศึกษาปทุมวันให้ชื่อว่า *นิราศเมืองเพชรบุรี* รวมพิมพ์ในหนังสือ *ประวัติศาสตร์สังคมและวัฒนธรรมจากวรรณคดี กวีสยามนำเที่ยวกรุงเทพฯ*

เนื้อหาและการเดินทาง
--------------------

กลอนเพลงยาวเป็นกลอนที่บังคับบทขึ้นต้นเพียง 3 วรรค ส่วนบทต่อ ๆ ไปคงมี 4 วรรคตลอด สัมผัสเป็นแบบกลอนสุภาพ และต้องลงด้วยคำว่า เอย จำนวนคำในวรรคอยู่ระหว่าง 7–9 คำ สาระในนิราศเรื่องนี้ก็เห็นชัดว่าใกล้ชิดกับเจ้านายและเป็นตัวชูโรงในการเล่นเพลงยาว ดอกสร้อยและสักวา หม่อมพิมเสนพรรณนาความคิดถึงและความห่วงใยที่มีต่อบุคคลซึ่งกวีกล่าวว่าเป็น "เชษฐาองค์อิศราราช ประเวศอาศน์เบื้องวังบวรสวรรค์" พรรณนาความรู้สึกที่มีต่อหญิงหม้ายซึ่งกวีเรียกว่า "พี่นาง" 

โดยเรื่องสุดท้ายซึ่งมีขนาดยาวที่สุดเป็นการเดินทางจากหญิงคนรัก หม่อมพิมเสนจะเดินทางไปเพชรบุรี นั่งเรือจากอยุธยาล่องมาเรื่อย ๆ มานอนค้างคืนอยู่ที่กรุงธนบุรีตอนนั้น เมืองบางกอก แล้วถึงจะไปเมืองเพชร กวีออกเดินทางจากวัดพระศรีสรรเพชญ์ ผ่านบ้านดิน ไปลงเรือที่ประตูไชย ล่องผ่านเกาะพระ บางจีน (ท่าเตียน) ไปถึงท่าที่บุรีธน (ธนบุรี) พักเรือที่หน้าวัดแจ้ง (วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร) แล้วล่องเรือเข้าคลองบางกอกใหญ่ไปออกบางโทรัด เข้าคลองมหาชัย คลองโคกขาม พักแรมที่สาครบุรี (สมุทรสาคร) แล้วเดินทางต่อไปยังเมืองสมุทรสงคราม กวีได้ช่วยซ่อมศาลาวัดสมุทรสงคราม จากนั้นเดินทางต่อไปถึงปากน้ำบางตะเครา เข้าบางครก จังหวัดเพชรบุรี พอถึงคดอ้อยเรือเกยตื้นต้องพักแรมที่นั่น รุ่งเช้าจึงเปลี่ยนลงเรือเล็กเข้าเมืองเพชรบุรี

อ้างอิง
-------

1. ↑  ณัฐวุฒิ คล้ายสุวรรณ. "วรรณกรรมนิราศเมืองเพชรบุรี: การศึกษาเชิงวิเคราะห์".
2. ↑  "รูปแบบของการประพันธ์วรรณคดีของไทย". ห้องสมุดสกุลไทย. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-28. สืบค้นเมื่อ 2021-07-28.
3. ↑  สุจิตต์ วงษ์เทศ. "ย่านสำเพ็ง มาจากเจ๊กบางจีน". มติชน.
4. ↑  "ธนบุรี : เมืองหลวงของไทยในอดีต". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-28. สืบค้นเมื่อ 2021-07-28.
5. ↑  "เพลงยาวนายภิมเสน". นามานุกรมวรรณคดีไทย.
ระวังสับสนกับ วอลเลเกีย
วอลเลเซียคือกลุ่มของเกาะในเขตสีแดง สีฟ้าคือเส้นเวเบอร์
**วอลเลเซีย** (อังกฤษ: Wallacea) เป็นการกำหนดทางชีวภูมิศาสตร์สำหรับกลุ่มของเกาะของอินโดนีเซียเป็นส่วนใหญ่ แยกจากกันโดยช่องแคบน้ำลึกจากไหล่ทวีปเอเชียและออสเตรเลีย วอลเลเซียประกอบด้วยเกาะซูลาเวซีซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่ม รวมถึง ลมบก ซุมบาวา โฟลเร็ซ ซุมบา ติมอร์ ฮัลมาเฮรา บูรู เซรัม และเกาะเล็ก ๆ อีกมากมาย

เกาะของวอลเลเซียอยู่ระหว่างซุนดาแลนด์ (คาบสมุทรมลายู สุมาตรา บอร์เนียว ชวา และบาหลี) ทางตะวันตก และเนียร์โอเชียเนียซึ่งได้แก่ ออสเตรเลีย และนิวกินี ทางทิศใต้และตะวันออก พื้นที่ทั้งหมดของวอลเลเซียคือ 347,000 ตารางกิโลเมตร (134,000 ตารางไมล์)

ไหล่ทวีป Sahul และ Sunda วอลเลเซียคือพื้นที่ตรงกลาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Myers, N.; Mittermeier, R. A.; Mittermeier, C. G.; Da Fonseca, G. A; Kent, J. (2000). "Biodiversity hotspots for conservation priorities" (PDF). *Nature*. **403** (6772): 853–857. Bibcode:2000Natur.403..853M. doi:10.1038/35002501. PMID 10706275. S2CID 4414279. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2019-07-12. สืบค้นเมื่อ 15 September 2019.
ลูกสูบและก้านสูบ
**ก้านสูบ** (อังกฤษ: Connecting rod) เป็นชิ้นส่วนของเครื่องยนต์ลูกสูบ เชื่อมลูกสูบเข้ากับเพลาข้อเหวี่ยงเข้าด้วยกัน ทำหน้าที่ส่งถ่ายกำลังงานจากลูกสูบไปหมุนเพลาข้อเหวี่ยง ปลายด้านเล็กนั้นจะยึดติดกับสลักลูกสูบ และปลายด้านใหญ่จะยึดติดกับเพลาข้อเหวี่ยง 

ก้านสูบในเครื่องยนต์รถยนต์มักทำด้วยอะลูมิเนียมอัลลอย แต่ถ้าเป็นเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ ก้านสูบจะทำด้วยเหล็กหล่อเหนียว โดยกรรมวิธีอัดรูปหรือการหล่อทั้งชิ้น แล้วนำมาตกแต่งให้ได้รายละเอียดและรูปร่างตามต้องการ ด้ามสูบของก้านสูบถูกออกแบบให้มีพื้นที่หน้าตัดเป็นตัวไอเพื่อลดน้ำหนักและเพิ่มความแข็งแรง ก้านสูบบางแบบจะมีรูน้ำมันที่ปลายก้านสูบด้านใหญ่ รูน้ำมันที่ว่านี้มีไว้เพื่อฉีดน้ำมันไปหล่อลื่นผนังกระบอกสูบ ก้านสูบทุกชิ้นมีน้ำหนักเท่ากัน ถ้านํ้าหนักไม่เท่ากันจะก่อให้เกิดการไม่สมดุล

ก้านสูบมีการใช้งานอย่างทั่วไปในเครื่องยนต์สันดาปภายในและเครื่องจักรไอน้ำ หลักฐานการใช้งานก้านสูบที่เก่าแก่ที่สุดอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 เพื่อถ่ายกำลังงานจากกังหันน้ำไปยังแท่นเลื่อยของโรมัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  วิชาเครื่องยนต์ หลักสูตรซ่อมรถยนต์ทหารและการป้องกันน้ำยานยนต์ หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน กองทัพเรือ
**เพลงล้อเลียน** หรือ **เพลงแปลง** (อังกฤษ: Parody music, Musical parody) คือ เพลงที่แปลงเนื้อร้องมาจากเพลงอื่น ซึ่งโดยมากแล้วจะเป็นเพลงที่มีชื่อเสียง โดยคงทำนองไว้ และโดยมากจะมีเนื้อหาตลกโปกฮาหรือล้อเลียนเรื่องราวต่าง ๆ (ในเพลงใต้ดินอาจจะมีเนื้อหามุ่งไปในเรื่องทางเพศ) นักแต่งเพลงล้อเลียนที่รู้จักกันดีที่สุดคือ "เวียร์ด อัล" แยนคอวิค

เพลงแปลงในประเทศไทย
-------------------

เพลงแปลงมีประวัติความเป็นมาไม่เป็นที่แน่ชัดว่าเริ่มขึ้นครั้งแรกเมื่อใด สำหรับในประเทศไทย เพลงแปลงเริ่มได้รับความนิยมและเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในยุคระหว่างปี พ.ศ. 2490-พ.ศ. 2500 ด้วยการได้รับอิทธิพลจากเพลงสากลของต่างประเทศ โดยนักร้องที่มีชื่อ อาทิ เอลวิส เพรสลีย์, คลิฟฟ์ ริชาร์ด, แฮร์รี เบลาฟอนเต มีนักแต่งเพลงแปลงที่มีชื่อเสียง ได้แก่ นคร มังคลายน, สุรพล โทณะวนิก, อรลลินทร์ ปุญยวัฒนานนท์ เป็นต้น

นักร้องในแนวเพลงแปลงที่มีชื่อเสียงมีอยู่มากมายตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน อาทิ มีศักดิ์ นาครัตน์, ดิเรก อมาตยกุล, ดอน สอนระเบียบ, รอยัลสไปรท์ส, บุญธรรม พระประโทน, บุญโทน คนหนุ่ม, เจินเจิน บุญสูงเนิน, ประสงค์ ตั้งตัว, มาเฟีย เรคคอร์ด, เรนโบว์, พิงค์แพนเตอร์, เทพ โพธิ์งาม, เดอะพีเพิ้ล เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* วรรณกรรมแปลง
* แมชอัพ

อ้างอิง
-------

1. ↑  รายการ ดนตรี กวี ศิลป์ ทางทีวีไทย ตอน เพลงแปลง : 17 กรกฎาคม-24 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-03-13. สืบค้นเมื่อ 2010-11-08.
**เบรมส์ชตราลุง** (เยอรมัน: *Bremsstrahlung*; เสียงอ่านภาษาเยอรมัน: [ˈbʁɛmsˌʃtʁaːlʊŋ] ( ฟังเสียง); แปลได้ว่า "รังสีหยุด" หรือ "รังสีหน่วง") เกิดจากบีตาที่มีพลังงานสูงเคลื่อนที่เข้าใกล้นิวเคลียสของอะตอม จึงทำให้เกิดอันตรกิริยาทางไฟฟ้าขึ้นมาจะส่งผลให้บีตานั้นมีพลังงานลดลง แล้วทำให้การเคลื่อนที่นั้นเกิดการหักเหไป พลังงานส่วนที่ลดลงมีได้หลายค่าขึ้นอยู่กับว่าอิเล็กตรอนที่เคลื่อนที่เข้าใกล้นิวเคลียสได้มากหรือน้อยและสูญเสียพลังงานมากน้อยเพียงใด เบรมส์ชตราลุงมีสเปกตรัมที่ต่อเนื่อง โดยมีค่าสูงสุดเท่ากับพลังงานของอิเล็กตรอน เช่นอิเล็กตรอนมีพลังงานจลน์ 60 keV ทำให้เกิดเบรมส์ชตราลุง ซึ่งมีพลังงานตั้งแต่ 0 ถึง 60 keV เป็นต้น จะถูกปลดปล่อยออกมาในรูปของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า เรียกว่า "เบรมส์ชตราลุง (Bremsstrahlung)" ซึ่งประกอบไปด้วยโฟตอนที่มีพลังงานต่อเนื่องอยู่ในช่วงพลังงานของรังสีเอ็กซ์และมีพลังงานสูงสุดเท่ากับพลังงานของอนุภาคบีตา ความเข้มของเบรมส์ชตราลุงแปรผกผันกำลังสองของมวลอนุภาคที่เข้าชน ด้วยเหตุนี้ อนุภาคหนักที่มีประจุจึงมักไม่เกิดเบรมส์ชตราลุง

Bremsstrahlung produced by a high-energy electron deflected in the electric field of an atomic nucleus
* การสูญเสียพลังงานเนื่องจากกระบวนการแตกตัวเป็นไอออนและเบรมส์ชตราลุง ขึ้นอยู่กับพลังงานของบีตา (E) และ เลขเชิงอะตอม (Z) ของสสาร จะได้สมการดังนี้

พลังงานที่สูญเสียเนื่องจากเบรมส์ชตราลุง / พลังงานที่สูญเสียเนื่องจากการแตกตัวเป็นไอออน = EZ / 800

เมื่อ E คือพลังงานของบีตา ในหน่วย MeV และ Z คือเลขเชิงอะตอม
เบรมส์ชตราลุงเกิดขึ้นได้ดี เมื่อมีพลังงานบีตาสูงและในสสารที่มีเลขเชิงอะตอมสูง เช่น อนุภาคบีตาพลังงาน 10 MeV ทำอันตรกิริยาตะกั่ว (Z=82) กระบวนการเบรมส์ชตราลุงและการแตกตัวเป็นไอออนจะเกิดขึ้นในสัดส่วนที่เท่าๆกัน แต่ถ้าสสารที่ถูกชนเป็นออกซิเจน (Z=8) อนุภาคบีตาต้องมีพลังงานถึง 100 MeVกระบวนการทั้งสองจึงจะเกิดขึ้นในสัดส่วนที่เท่า ๆ กันเช่นเดิม 

เมื่อพิจารณาที่พลังงานเฉลี่ยของบีตาที่สูญเสียไปเนื่องจากเบรมส์ชตราลุงหรือผลรังสี (radiation yield, Y)สามารถบ่งบอกถึงความเป็นอันตรายของแหล่งกำเนิดบีตาได้ โดยแหล่งกำเนิดบีตาที่ให้เบรมส์ชตราลุงมาก ย่อมมีอันตรายมาก โดยการพิจารณาได้จากสมการ ดังนี้
{\displaystyle Y={\frac {0.0006ZE}{1.0006ZE}}\!}
เมื่อเปรียบเทียบสัดส่วนของพลังงานจากบีตาที่เปลี่ยนไปเป็นเบรมส์ชตราลุง เมื่อบีตามีพลังงาน 2 Mev เข้าชนอะลูมิเนียมและตะกั่วพบว่า

อะลูมิเนียม Z=3 จากสมการผลรังสี
{\displaystyle Y={\frac {0.0006\*13\*2}{1.0006\*13\*2}}\!}
แสดงว่า พลังงานบีตา 0.016 หรือ 16% เปลี่ยนเป็นเบรมส์ชตราลุง

ตะกั่ว
Z=82จากสมการผลรังสี

{\displaystyle Y={\frac {0.0006\*82\*2}{1.0006\*82\*2}}\!}
แสดงว่า พลังงานบีตา 0.09 หรือ 9% เปลี่ยนเป็นเบรมส์ชตราลุง

จะเห็นได้ว่า พลังงานของบีตาที่เปลี่ยนไปเป็นเบรมส์ชตราลุงมีสูงสุดถึง 9% เมื่อชนกับตะกั่ว ดังนั้นในการป้ปงกันการเกิดเบรมส์ชตราลุง จำเป็นต้องใช้วัสดุกั้นที่มีเลขเชิงมวลต่ำ แต่หากต้องการกำบังเบรมส์สตราลุง ต้องใช้วัสดุที่มีเลขเชิงมวลต่ำ
**เพลงเกี่ยวข้าว** เป็นเพลงร้องแก้กันเวลาเกี่ยวข้าว เป็นเพลงพื้นบ้านทางภาคกลางของประเทศไทย นิยมร้องในเวลาลงแขกเกี่ยวข้าวหรือเสร็จจากการทำงาน เพื่อความสนุกสนาน ผ่อนคลาย หลังเหนื่อยล้าระหว่างการทำงาน มักร้องเนื้อหาเกี่ยวกับการทำนาและการเกี้ยวพาราสี ไม่มีดนตรีประกอบ ใช้เพียงการตบมือแทนจังหวะ โดยมี 2 ทำนองคือ เพลงเกี่ยวข้าวแบบอยุธยาและเพลงเกี่ยวข้าวแบบสุพรรณ 

เพลงเกี่ยวข้าวแบบอยุธยามีทำนองเป็นแบบของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีลักษณะคำประพันธ์ที่คำสุดท้ายของแต่ละคำกลอนจะต้องมีสระเสียงเดียวกัน เรียกว่า กลอนหัวเดียว โดยลูกคู่ที่ร่วมร้องจะร้องสร้อยก่อนที่พ่อเพลงแม่เพลงจะร้องเพลงเกี่ยวข้าว ระหว่างที่พ่อเพลงแม่เพลงร้องจบแต่ละคำกลอน ลูกคู่จะร้องรับว่า เฮ้-เฮ้ เว้นคำสุดท้าย ลูกคู่ก็จะร้องสร้อยรับ

สำหรับเพลงเกี่ยวข้าวแบบสุพรรณ มีทำนองเป็นแบบของจังหวัดสุพรรณบุรี ลักษณะคำประพันธ์ เป็นกลอนหัวเดียวเหมือนเพลงเกี่ยวข้าวแบบอยุธยา ไม่มีเครื่องดนตรีประกอบ โดยปรบมือเป็นจังหวะ สิ่งที่แตกต่างคือไม่มีร้องสร้อยทั้งตอนต้นและจบบท และก่อนที่เริ่มร้องพ่อเพลง แม่เพลงจะเอื้อน เอิง…เงย นำบทร้อง ลูกคู่ก็มีร้องรับว่า เฮ้ 3 ครั้ง ตอนที่พ่อเพลงแม่เพลงร้องจบแต่ละคำกลอน

อ้างอิง
-------

1. ↑  เพลงเกี่ยวข้าว

| * ด
* ค
* ก
ศิลปะการแสดงไทย |
| --- |
| การแสดง | 

|  |  |
| --- | --- |
| ภาคเหนือ | ฟ้อน |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ | กันตรึม • เซิ้ง • เรือม • ฟ้อน • หมอลำ |
| ภาคกลาง | ลิเก • หนังใหญ่ • รำวง • แมงตับเต่า • ละคร • โขน • เท่งตุ๊ก • หุ่นกระบอก |
| ภาคใต้ | ดิเกร์ ฮูลู • ลิเกป่า • หนังตะลุง • มโนราห์ • มะโย่ง • ละครชาตรี • วายังเซียม • มะตือรี • ซัมเป็ง • ตารีกีปัส • ดาระ |

 |  |
| การขับร้อง | 

|  |  |
| --- | --- |
| ภาคเหนือ | จ๊อย • ซอ |
| ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ | ขับ • ลำ • เจรียง • เพลงโคราช • แหล่ |
| ภาคกลาง | จำอวด • ละครร้อง • ละครเสภา • เพลงเกี่ยวข้าว • เพลงปรบไก่ • เพลงครึ่งท่อน • เพลงเรือ • เพลงสักวา • แอ่วลาว • เพลงไก่ป่า • ฉ่อย • ลำตัด • เพลงเหย่อย • เพลงเทพทอง • เพลงอีแซว • เพลงเต้นกำ • เพลงพิษฐาน • เพลงพวงมาลัย • เพลงรำโทน • สวดคฤหัสถ์ • แหล่ • ทะแยมอญ |
| ภาคใต้ | เพลงเรือ • เพลงบอก • เพลงนา • เพลงกล่อมนาค • เพลงร้องเรือ |

 |
| การละเล่น | กรือโต๊ะ • โจนร่ม • ลอดบ่วง • ไม้สูง • ไต่ลวด • ญวนล่อแก้ว • ญวนหกคาบดาบ • ระเบ็ง • โมงครุ่ม • กุลาตีไม้ • กระบี่กระบอง • กระอั้วแทงควาย • หมากขุม • หัวล้านชนกัน • นมยานตีเก้ง • ชกมวย • แทงวิสัย • ประเลง |
**วัคซีนไวรัสตับอักเสบบี**เป็นวัคซีนป้องกันไวรัสตับอักเสบบี ข้อแนะนำสำหรับการให้วัคซีนเข็มแรกคือภายใน 24 ชั่วโมงหลังจากที่เด็กคลอดและหลังจากนั้นก็ควรให้วัคซีนเข็มที่สองหรือสามต่อไป ซึ่งรวมถึงเด็กที่มีภูมิคุ้มกันต่ำ เช่นเด็กที่ติดเชื้อเฮชไอวี/เอดส์ และเด็กที่คลอดก่อนกำหนด การให้วัคซีนนี้ในฐานะวัคซีนสร้างภูมิคุ้มกันขั้นพื้นฐานแก่ผู้ที่มีสุขภาพดีนั้นพบว่าสามารถป้องกันโรคได้มากกว่า 95%

ข้อแนะนำสำหรับกลุ่มประชากรที่มีความเสี่ยงสูงคือทำการตรวจเลือดเพื่อยืนยันความมีประสิทธิภาพในการป้องกันโรค ส่วนกลุ่มผู้ที่มีภูมิคุ้มกันต่ำอาจจำเป็นต้องให้วัคซีนเพิ่มเติม แต่ไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับคนส่วนใหญ่ สำหรับกลุ่มผู้ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีและไม่มีภูมิคุ้มกันโรค ก็ควรจะให้อิมมูน โกลบูลินของไวรัสตับอักเสบบีร่วมกับการให้วัคซีน การให้วัคซีนสามารถทำได้โดยการฉีดเข้ากล้ามเนื้อ

ผลข้างเคียงขั้นรุนแรงของไวรัสตับอักเสบบีนั้นพบได้น้อยมาก ทั้งนี้อาจเกิดความเจ็บปวดที่ตำแหน่งการฉีดวัคซีนบ้าง การใช้วัคซีนนี้กับผู้ที่อยู่ในระหว่างการตั้งครรภ์หรือระหว่างการให้นมบุตรนั้นมีความปลอดภัย วัคซีนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับกลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เร ปัจจุบันวัคซีนนี้มีการผลิตโดยใช้เทคโนโลยีดีเอ็นเอสายผสม ซึ่งมีทั้งวัคซีนแบบเดี่ยวและแบบผสมร่วมกับวัคซีนตัวอื่นๆ

ประเทศสหรัฐอเมริกาได้อนุมัติการใช้วัคซีนป้องกันไวรัสตับอักเสบบีเป็นครั้งแรกเมื่อปี 2524 ส่วนวัคซีนรุ่นที่มีความปลอดภัยมากยิ่งขึ้นนั้นออกวางจำหน่ายในตลาดครั้งแรกเมื่อปี 2529 วัคซีนนี้อยู่ในทะเบียนยาที่จำเป็นขององค์การอนามัยโลก โดยเป็นยารักษาโรคที่มีความสำคัญมากที่สุดซึ่งจำเป็นต่อระบบสุขภาพขั้นพื้นฐาน นับตั้งแต่ปี 2557 ราคาขายส่งของวัคซีนอยู่ที่ระหว่าง 0.58 ถึง 13.20 เหรียญสหรัฐฯ ต่อหนึ่งเข็ม ในสหรัฐอเมริการาคาจะอยู่ที่ประมาณ 50 ถึง 100 เหรียญสหรัฐฯ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Hepatitis b adult vaccine Use During Pregnancy". *Drugs.com*. 27 April 2020. สืบค้นเมื่อ 7 May 2020.
2. ↑  "Engerix B SmPC". Datapharm. 24 April 2017.
3. ↑  "HBVaxPro SmPC". Datapharm. 12 March 2019.
4. ↑  "Hepatitis B Vaccine Monograph for Professionals". *Drugs.com*. 1 September 2019. สืบค้นเมื่อ 19 December 2019.
5. 1 2 3 4 5  "Hepatitis B vaccines WHO position paper" (PDF). *Weekly epidemiological record*. **40** (84): 405-420. 2 Oct 2009.
6. ↑  Moticka, Edward. *A Historical Perspective on Evidence-Based Immunology*. p. 336. ISBN 9780123983756.
7. ↑  "WHO Model List of EssentialMedicines" (PDF). *World Health Organization*. October 2013. สืบค้นเมื่อ 22 April 2014.
8. ↑  "Vaccine, Hepatitis B". *International Drug Price Indicator Guide*. สืบค้นเมื่อ 6 December 2015.[*ลิงก์เสีย*]
9. ↑  Hamilton, Richart (2015). *Tarascon Pocket Pharmacopoeia 2015 Deluxe Lab-Coat Edition*. Jones & Bartlett Learning. p. 314. ISBN 9781284057560.
**วัคซีนไวรัสตับอักเสบเอ**เป็นวัคซีนที่สามารถป้องกันเชื้อไวรัสตับอักเสบเอ ความมีประสิทธิภาพของวัคซีนนี้อยู่ที่ประมาณ 95% และคงประสิทธิภาพเป็นเวลาอย่างน้อยสิบห้าปีและอาจยืนยาวไปตลอดชีวิต จำนวนการให้วัคซีนที่แนะนำคือสองเข็ม โดยให้เข็มแรกเมื่อเด็กอายุครบหนึ่งขวบ การให้วัคซีนสามารถทำได้โดยการฉีดเข้ากล้ามเนื้อ

องค์การอนามัยโลก (WHO) แนะนำให้ประเทศที่พบโรคนี้ในระดับปานกลาง ใช้วัคซีนนี้ในฐานะวัคซีนมาตรฐานสากล แต่ทั้งนี้ไม่แนะนำให้ใช้ในพื้นที่ที่พบการแพร่กระจายของโรคได้บ่อย เนื่องจากโดยทั่วไปคนทุกคนสามารถสร้างภูมิคุ้มกันโรคเองได้เมื่อได้รับเชื้อในวัยเด็ก ศูนย์ควบคุมโรคติดต่อ (CDC) แนะนำการฉีดวัคซีนให้กับผู้ใหญ่ที่มีความเสี่ยงสูงและเด็กทุกคน

ผลข้างเคียงขั้นรุนแรงนั้นพบได้น้อยมาก ความเจ็บปวดที่ตำแหน่งการฉีดวัคซีนในเด็กพบได้ประมาณ 15% และในผู้ใหญ่จำนวนครึ่งหนึ่ง วัคซีนไวรัสตับอักเสบเอส่วนใหญ่จะมีส่วนประกอบของเชื้อไวรัสที่ไม่มีฤทธิ์ และมีเพียงส่วนน้อยที่เป็นเชื้ออ่อนฤทธิ์ ทั้งนี้ไม่แนะนำให้ใช้วัคซีนชนิดเชื้ออ่อนฤทธิ์กับผู้ที่อยู่ระหว่างการตั้งครรภ์หรือผู้ที่มีภูมิคุ้มกันต่ำ วัคซีนสูตรผสมต่างๆ ของวัคซีนป้องกันไวรัสตับอักเสบเอนั้นมีทั้งการผสมร่วมกับวัคซีนไวรัสตับอักเสบบีหรือไทฟอยด์

ประเทศในยุโรปได้อนุมัติการใช้วัคซีนป้องกันไวรัสตับอักเสบเอเป็นครั้งแรกเมื่อปี 2534 และในสหรัฐอเมริกาในปี 2538 วัคซีนนี้อยู่ในทะเบียนยาที่จำเป็นขององค์การอนามัยโลก โดยเป็นยารักษาโรคที่มีความสำคัญมากที่สุดซึ่งจำเป็นต่อระบบสุขภาพระบบสุขภาพขั้นพื้นฐาน ราคาของวัคซีนนี้ในสหรัฐอเมริกาอยู่ที่ระหว่าง 50 ถึง 100 เหรียญสหรัฐฯ

ข้อมูลอ้างอิง
-------------

1. 1 2 3 4 5  "WHO position paper on hepatitis A vaccines – June 2012" (PDF). *Wkly Epidemiol Rec*. **87** (28/29): 261-76. 2012 Jul 13. PMID 22905367. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  Ott JJ, Irving G, Wiersma ST (December 2012). "Long-term protective effects of hepatitis A vaccines. A systematic review". *Vaccine*. **31** (1): 3–11. doi:10.1016/j.vaccine.2012.04.104. PMID 22609026.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
3. ↑  "Hepatitis A In-Short". *CDC*. July 25, 2014. สืบค้นเมื่อ 7 December 2015.
4. ↑  Patravale, Vandana; Dandekar, Prajakta; Jain, Ratnesh (2012). *Nanoparticulate drug delivery perspectives on the transition from laboratory to market* (1. publ. ed.). Oxford: Woodhead Pub. p. 212. ISBN 9781908818195.
5. ↑  "19th WHO Model List of Essential Medicines (April 2015)" (PDF). WHO. April 2015. สืบค้นเมื่อ May 10, 2015.
6. ↑  Hamilton, Richart (2015). *Tarascon Pocket Pharmacopoeia 2015 Deluxe Lab-Coat Edition*. Jones & Bartlett Learning. p. 314. ISBN 9781284057560.
**อายาเซะงาวะ ยูมิจิกะ** (ญี่ปุ่น: 綾瀬川 弓親; โรมาจิ: *Ayasegawa Yumichika*) ตัวการ์ตูนจากเรื่องเทพมรณะ เป็นยมทูตนักสู้ลำดับที่ 5 ในหน่วยที่ 11 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์

ลักษณะ/อุปนิสัย
---------------

ยูมิจิกะ เป็นชายผู้มีผมบ๊อบสีม่วง มีจะงอยขนสีแดงที่คิ้วและสีเหลืองที่ขนตา เป็นคนรักสวยรักงาม หลงตัวเอง และมักจะทำเป็นไม่รู้จักคนที่หน้าตาแย่กว่าตัวเอง

ประวัติ
-------

ยูมิจิกะเป็นเพื่อนสนิทของอิกคาคุ ทั้งคู่ได้เข้ามาเป็นยมทูตหน่วยที่ 11 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์ ยูมิจิกะเป็นนักสู้ลำดับที่ 5 โดยบอกว่าเลข 4 ไม่สวย ส่วนเลข 3 ก็เป็นของอิกคาคุไปแล้วจึงเลือกเลข 5 แทน โดยยูมิจิกะได้ปกปิดความสามารถตัวเอง ซึ่งดาบฟันวิญญาณของยูมิจิกะเป็นสายวิถีมารซึ่งขัดกับวิถีการต่อสู้ของหน่วยที่ 11

บทบาท
-----

### ภาคโซลโซไซตี้

ยูมิจิกะและอิกคาคุได้พบกับอิจิโกะและกันจู โดยยูมิจิกะได้สู้กับกันจู แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับดอกไม้ไฟของกันจูจนทำให้หัวฟู ต่อมาเขากับพวกหัวหน้าซาราคิได้พาโอริฮิเมะตามหาอิจิโกะ แต่ถูกหัวหน้าโคมามูระและหัวหน้าโทเซ็นขัดขวาง โดยยูมิจิกะได้ต่อสู้กับรองหัวหน้าฮิซากิ แต่แล้วรองหัวหน้าฮิซากิกลับพลาดท่าให้กับยูมิจิกะจนหมดแรงต่อสู้

### ภาคเบาท์

ยูมิจิกะได้รับคำสั่งให้มาช่วยพวกอิจิโกะต่อสู้ดับเบาท์ที่โลกมนุษย์ โดยยูมิจิกะได้สืบหาที่อยู่ของเบาท์จนพบ จึงได้ลักลอบเข้าไป แต่เขาก็ถูกพวกเบาท์เล่นงานจนบาดเจ็บ แต่โชคดีที่พวกอิจิโกะเข้ามาช่วยไว้ทัน แต่พวกเบาท์ก็หนีไปยังโซลโซไซตี้ได้ในที่สุด

### ภาคอารันคาร์

ยูมิจิกะ ได้มาที่โลกมนุษย์เพื่อเตรียมศึกต่อสู้กับอารันคาร์ โดยเขาได้พักอยู่ที่ห้องของอาซาโนะ เคย์โกะ เพื่อนของอิจิโกะที่สามารถมองเห็นวิญญาณได้ และเขาเองคอยติดต่อกับโซลโซไซตี้ระหว่างที่อิกคาคุกำลังต่อสู้ ต่อมาเขาและรองหัวหน้ามัตสึโมโตะได้ฝึกฝนการต่อสู้เพื่อปลดปล่อยสวัสดิกะ แต่ก็มีอารันคาร์บุกเข้ามา นำโดยเอสปาด้าหมายเลข 6 คนใหม่ "ลูปี"

### ภาคไอเซ็นบุกโลกมนุษย์

ยูมิจิกะได้รับหน้าให้ปกป้องเสาทั้ง4ที่ล้อมเมืองคาราคุระไว้ และได้ต่อสู้กับคูลฮอร์นคนสนิทของบารันการ์และได้รับชัยชนะมา

ดาบฟันวิญญาณ
------------

### ขั้นต้น (ชิไค)

* **ชื่อ(ปลอม) :** ฟูจิ คุจากุ (ญี่ปุ่น: 藤孔雀; โรมาจิ: *Wisteria Peacock, นกยูงบุปผาม่วง*)

* **ชื่อที่แท้จริง :** รูริอิโระ คุจากุ (ญี่ปุ่น: 瑠璃色孔雀; โรมาจิ: *นกยูงบุศราคัม/นกยูงสีไพฑูรย์*)
* **คำปลดปล่อยดาบ(ตอนใช้ชื่อ "ฟูจิ คุจากุ") : จงเบ่งบาน**
* **คำปลดปล่อยดาบ(ตอนใช้ชื่อ "รูริอิโระ คุจากุ") : จงฉีกกระชากคลุ้มคลั่ง**
* **ลักษณะ :** ดาบจะกลายสภาพคล้ายเคียวเกี่ยวข้าว โดยแบ่งเป็น 4 แฉก
* **ลักษณะ(ที่แท้จริง) :**ดาบจะสลายเป็นหางนกยูงซึ่งมีดอกฟุจิงอกออกมาตลอดทั่วทั้งหาง และจะผลิบานเมื่อได้รับพลังวิญญาณ

* **ความสามารถ :**ปล่อยเป็นหางนกยูงรัดตัวศัตรูแล้วดูดพลังวิญญาณ โดยจะมีสัญญาณแสดงเป็นดอกฟุจิซึ่งจะงอกออกมาจากส่วนหางนกยูง ซึ่งเมื่อตัวดอกบานออกเมื่อไหร่ก็หมายถึงการสิ้นชีพของคู่ต่อสู้

### ขั้นปลดปล่อยสวัสดิกะ (บังไค)

ไม่มี
พิกัดภูมิศาสตร์: 31°47′37.06″N 35°14′39.11″E﻿ / ﻿31.7936278°N 35.2441972°E﻿ / 31.7936278; 35.2441972

**สวนพฤกษชาติแห่งชาติอิสราเอล** (**The Botanical Garden for the Native Plants of Israel in memory of Montague Lamport** - **הגן הבוטני לצמחי ארץ ישראל ע"ש מונטג'יו למפורט**) เป็น เยรูซาเล็ม ตั้งอยู่ใน ขึ้นปัส ใน เยรูซาเล็ม สวนจะทุ่มเทให้กับโรงงานของ อิสราเอล สวนพฤกษศาสตร์ถูกเปิดใน 1931 โดย Profe "อ็อตโตวอร์เบิร์ก" และดร. "Alexander Eig" ที่เป็นผู้ก่อตั้งภาควิชาพฤกษศาสตร์ของ มหาวิทยาลัยฮิบรูเยรูซาเล็ม หลังจากขึ้นปัสที่แยกได้จากประเทศอิสราเอลในปี 1948 ตัดสินใจที่จะสร้างสวนพฤกษศาสตร์ใหม่ทางตะวันตกกรุงเยรูซาเล็มใน Givat Ram สวนใหม่เปิดปี 1954 สวนพฤกษศาสตร์แห่งชาติของอิสราเอลยังเป็น อุทยานโบราณคดี ที่มีจำนวนมาก ยิว ถ้ำที่ฝังศพจาก สองวัด ระยะเวลา ในภาคใต้ของสวนอยู่ถ้ำที่ฝังศพของชาวยิวที่มีชื่อเสียงที่เรียกว่า: "หลุมฝังศพของ Nicanor" ถ้ำนี้ยังเป็นสถานที่ฝังศพของทั้งสอง นิสม์ นักเคลื่อนไหว: Leon Pinsker และ Menachem Ussishkin

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สวนพฤกษชาติแห่งชาติอิสราเอล**

* National Botanic Garden of Israel
* National Botanic Garden of Israel at "Botanic Gardens Conservation International" website
**คาลาโนโร่** (อังกฤษ: Kalanoro) เป็นชื่อสัตว์ประหลาดชนิดหนึ่ง ที่อาศัยอยู่ในป่าทึบบนเกาะมาดากัสการ์ คาลาโนโร่เชื่อว่ามีลักษณะคล้ายมนุษย์ แต่มีความสูงเพียง 3 ฟุต มีขนยาวสีน้ำตาลแดง มีกรงเล็บที่แหลมคม มีพละกำลังที่มากมายเกินกว่าขนาดตัว แต่มีเท้าที่หันหลังเข้าไปด้านหลัง

คาลาโนโร่มีนิสัยที่ดุร้าย สามารถทำร้ายและฆ่ามนุษย์ได้ด้วยการใช้กรงเล็บมือที่ทรงพลังควักไส้ มีผู้อ้างว่าพบเห็นสิ่งที่เชื่อว่าเป็นคาลาโนโร่มากมาย ทั้งชาวพื้นเมืองที่บอกว่าเคยถูกคาลาโนโร่ทำร้าย และนักวิชาการชาวตะวันตก นักชีววิทยาชาวตะวันตกผู้หนึ่งอ้างว่า เขาเคยพบกับคาลาโนโร่ และเขาจึงเชื่อว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องเล่าขานหรือตำนาน เมื่อเขาได้สำรวจป่ามาดากัสการ์ด้วยการติดตาข่ายดักนก ที่ตาข่าย เขาเห็นสัตว์อะไรบางอย่างที่สันเขา เห็นว่ามันยืนด้วยสองขาหลังเหมือนมนุษย์ แต่มีความสูงเพียง 3 ฟุตหรือ 3 ฟุตครึ่ง ขนรุงรัง ไม่ใส่เสื้อผ้า และแววตาของมันดูน่ากลัวมาก

เรื่องราวเกี่ยวกับคาลาโนโร่เป็นที่รู้จักครั้งแรกในปี ค.ศ. 1889 เมื่อสมาคมภูมิศาสตร์ของบริติชราช ได้ทำการสำรวจทั่วเกาะ แต่ก็ไม่สามารถพบตัวอย่างเลยแม้สักตัว ทั้งนี้เชื่อกันว่าคาลาโนโร่อาจเชื่อมโยงกับลีเมอร์ หรืออาย-อาย ซึ่งเป็นสัตว์เฉพาะถิ่นที่พบได้บนเกาะมาดากัสการ์นี้เท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Esperanza, Cira (2010-01-14). "Destination Truth S04E06 Ghosts of Menengai Crater and Kalanoro". *Destination Truth*.
2. ↑  "History mystery: Madagascar's mysterious Kalanoro". *helium*.[*ลิงก์เสีย*]
ที่ตั้งของเกาะเลย์เตเทียบกับประเทศฟิลิปปินส์
**เกาะเลย์เต** (อังกฤษ: Leyte) เป็นเกาะในหมู่เกาะวิซายาส์ของฟิลิปปินส์

ภูมิศาสตร์
----------

เกาะมีขนาดราว 180 กิโลเมตรตามแนวเหนือ-ใต้ และกว้างที่สุดราว 65 กิโลเมตร ทางเหนือเกือบติดต่อกับเกาะซามา คั่นด้วยช่องแคบซานฮวนนิโค ซึ่งบางจุดนั้นมีความกว้างเพียง 2 กิโลเมตร จังหวัดเกาะบิลิรันยังอยู่ทางเหนือของเลย์เต และเชื่อมกับเกาะเลย์เตด้วยสะพานข้ามช่องแคบบิลิรัน ทางใต้ของเกาะแยกจากเกาะมินดาเนาด้วยช่องแคบซูริเกา ทางตะวันออก เลย์เตเป็นเหมือนสิ่งขวางกั้นทะเลฟิลิปปินส์จากมหาสมุทรแปซิฟิก ซามาทางตะวันออกเฉียงเหนือและดินากัต (Dinagat) ทางตะวันออกเฉียงใต้ เป็นอ่าวเลย์เต ทางตะวันตกเป็นเกาะเซบูและโบฮอล

เลย์เตเป็นเกาะที่มีพื้นที่ป่าและภูเขาหนาแน่น แต่หุบเขาเลย์เตทางตะวันออกเฉียงเหนือเป็นพื้นที่ที่มีการเกษตรอย่างมาก

การปกครอง
---------

เกาะเลย์เตแบ่งเป็นสองจังหวัด คือ เลย์เต (เหนือ) และเลย์เตใต้ เกาะบิลิรัน ทางเหนือของเกาะเลย์เต เมื่อก่อนเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเลย์เต แต่ปัจจุบันแยกเป็นจังหวัดใหม่ คือ จังหวัดบิลิรัน

นครเอกของเลย์เตคือ นครตัคโลบัน ซึ่งตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันออกที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือของอ่าวเลย์เต และนครโอมอก ทางชายฝั่งตะวันตก
พิกัดภูมิศาสตร์: 10°50′N 124°50′E﻿ / ﻿10.833°N 124.833°E﻿ / 10.833; 124.833
**ทรงคล้ายทรงกลม** หรือ **สเฟียรอยด์** (อังกฤษ: spheroid) ในทางคณิตศาสตร์ หมายถึง ผิวกำลังสอง ใน 3 มิติ ที่ได้จากการหมุนวงรีรอบแกนมุขสำคัญ 
หากรูปวงรีนั้นหมุนรอบแกนเอก ผิวที่ได้เรียกว่า *ทรงคล้ายทรงกลมแบนข้าง* (prolate spheroid) ซึ่งมีรูปคล้ายลูกรักบี้ หรือ เมล็ดข้าว
หากรูปวงรีนั้นหมุนรอบแกนโท ผิวที่ได้เรียกว่า *ทรงคล้ายทรงกลมแบนขั้ว* (oblate spheroid) ซึ่งมีรูปเหมือนลูกโลก

ทรงคล้ายทรงกลม คือ ทรงรีที่มีแกน(ในภาษาอังกฤษเรียก semi-axis เพื่อแสดงความแตกต่างจาก axis ซึ่งหมายถึงแกน)ของรูปสองแกนยาวเท่ากัน ดังแสดงในสมการ

{\displaystyle {\frac {x^{2}}{a^{2}}}+{\frac {y^{2}}{a^{2}}}+{\frac {z^{2}}{b^{2}}}=1}
ทรงคล้ายทรงกลมแบนข้าง มี แกนโทสองแกน สั้นกว่า แกนเอกหนึ่งแกน (*b* = *a* < *c*) 

ทรงคล้ายทรงกลมแบนขั้ว มี แกนโทสองแกน ยาวกว่า แกนเอกหนึ่งแกน (*b* = *a* > *c*)

|  |  |
| --- | --- |
| 
*ทรงคล้ายทรงกลมแบนข้าง* | 
*ทรงคล้ายทรงกลมแบนขั้ว* |


  

ทรงกลม เป็นชนิดพิเศษของ ทรงคล้ายทรงกลม โดยวงรีที่ใช้กำเนิดทรงรีนั้นเป็นวงกลม

ปริมาตร
-------

ทรงคล้ายทรงกลมแบนข้าง:

* มีปริมาตร {\displaystyle {\frac {4}{3}}\pi ab^{2}}

ทรงคล้ายทรงกลมแบนขั้ว:

* มีปริมาตร {\displaystyle {\frac {4}{3}}\pi a^{2}b}

โดยที่

* *a* คือ ความยาวแกนเอก
* *b* คือ ความยาวของแกนโท

พื้นที่ผิว
----------

ทรงคล้ายทรงกลมแบนขั้ว มีพื้นที่ผิว 

{\displaystyle \pi \left(2a^{2}+{\frac {b^{2}}{e}}\log \left({\frac {1+e}{1-e}}\right)\right)}
ทรงคล้ายทรงกลมแบนข้าง มีพื้นที่ผิว

{\displaystyle 2\pi b\left(b+a{\frac {\arcsin {e}}{e}}\right)}
โดย *e* คือ ค่าความเบี้ยว (eccentricity) ของวงรี และมีค่า

{\displaystyle {\sqrt {1-{\frac {b^{2}}{a^{2}}}}}}
**ถนนสุรวงศ์** (อักษรโรมัน: *Thanon Surawong*) เป็นถนนในพื้นที่เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร (เป็นเส้นแบ่งพื้นที่ระหว่างแขวงสุริยวงศ์กับแขวงสี่พระยา) เชื่อมระหว่างถนนเจริญกรุงกับถนนพระรามที่ 4 เป็นถนนคู่ขนานกับถนนสีลม และถนนสี่พระยา ซึ่งอยู่ใกล้เคียง ถนนสุรวงศ์นั้นเจ้าพระยาสุรวงศ์วัฒนศักดิ์ (โต บุนนาค) เป็นผู้จัดซื้อที่ดินและตัดถนนขึ้นสองสาย โดยถนนสายหนึ่งตัดแยกจากถนนเจริญกรุงไปยังสะพานข้ามคลองวัวลำพอง (บริเวณถนนพระรามที่ 4 และสถานีรถไฟหัวลำโพงในปัจจุบัน) และท่านผู้หญิงตลับสีหราชเดโช ผู้เป็นภรรยาได้ขอพระราชทานชื่อจากสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ ขณะที่ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ พระองค์ได้พระราชทานชื่อว่า ถนนสุรวงศ์ และ ถนนเดโช 

ถนนสุรวงศ์มีขนาด 4 ช่องจราจร จัดการจราจรแบบสองทิศทาง ทิศทางละ 2 ช่อง ตั้งแต่แยกอังรีดูนังต์ถึงถนนเรศ และทิศทางเดียว จำนวน 4 ช่อง ตั้งแต่ถนนนเรศถึงถนนเจริญกรุง (แยกสุรวงศ์) โดยมีทิศทางมุ่งหน้าถนนเจริญกรุง

ประวัติ
-------

เมื่อแรกตัดถนนเสร็จบริเวณรอบ ๆ ถนนสุรวงศ์ยังคงเป็นทุ่งนา, ไร่อ้อยและสวนผัก มีบ้านเรือนทรงยุโรปบ้างประปราย ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ในยุคก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครองเมื่อ พ.ศ. 2475 ถนนสุรวงศ์ได้เป็นที่ตั้งของภัตตาคารและร้านอาหารชั้นสูงสำหรับรับรองชาวต่างชาติและชนชั้นสูงโดยเฉพาะเช่นเดียวกับถนนราชวงศ์ ในย่านเยาวราช และถนนสี่พระยาที่อยู่ใกล้เคียงและยังปรากฏหลักฐานของกองช่างนคราทร (เทียบกับปัจจุบัน คือ กรมโยธาธิการและผังเมือง) ที่ได้ทำการประเมินพื้นที่ก่อสร้างที่แนวถนนสุรวงศ์ต่อไปยังอาคารศุลกสถาน ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในปัจจุบันนี้ ถนนสุรวงศ์ถือเป็นย่านธุรกิจที่สำคัญเช่นเดียวกับ ถนนสีลม หรือถนนสาทร ที่อยู่ใกล้เคียง และยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวยามราตรีที่ได้รับความนิยม เนื่องจากมีถนนพัฒน์พงษ์ และถนนธนิยะ ตัดผ่าน

รายชื่อทางแยก
-------------

รายชื่อทางแยกบน ถนนสุรวงศ์ ทิศทาง: อังรีดูนังต์-แยกสุรวงศ์| จังหวัด | กม.ที่ | ชื่อจุดตัด | ซ้าย | ขวา |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  **ถนนสุรวงศ์** **(อังรีดูนังต์-แยกสุรวงศ์)** |
| กรุงเทพมหานคร | 0+000 | แยกอังรีดูนังต์ | **เชื่อมต่อจาก:**  ถนนอังรีดูนังต์ จาก เฉลิมเผ่า |
|  ถนนพระรามที่ 4 ไปศาลาแดง |  ถนนพระรามที่ 4 ไปสามย่าน |
| 0+063 | แยกธนิยะ |  ถนนธนิยะ ไปสีลม | *ไม่มี* |
| 0+270 | แยกพัฒน์พงศ์ |  ถนนพัฒน์พงศ์ ไป สีลม | *ไม่มี* |
|  | แยกทรัพย์-สุรวงศ์ | 0+620
  |  ถนนทรัพย์ ไปสี่พระยา |
| 0+740 | แยกสุรวงศ์-นราธิวาส |  ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ ไปแยกสีลม-นราธิวาส | *ไม่มี* |
| 0+900 | แยกเดโช-สุรวงศ์ |  ถนนเดโช ไปสีลม | *ไม่มี* |
| 1+000 | แยกนเรศ-สุรวงศ์ | **เชื่อมต่อจาก:**  ถนนนเรศ จากแยกนเรศ |
| 1+700 | แยกมเหสักข์ |  ถนนมเหสักข์ ไปแยกสุรศักดิ์
  |  ถนนมหาเศรษฐ์ ไปแยกมหานคร-สี่พระยา |
| 2+000 | แยกสุรวงศ์ |  ถนนเจริญกรุง ไปแยกบางรัก
  |  ถนนเจริญกรุง ไปแยกสี่พระยา |
|       สะพาน              กำลังก่อสร้างหรือโครงการในอนาคต |

อ้างอิง
-------

1. ↑  นิตยสารสารคดี ฉบับที่ 232 มิถุนายน 2547 หน้า156
2. ↑  ปีสาลี, วีระยุทธ (2016-08-05). "เมื่อในอดีต"คนชั้นสูง"ไม่กินอาหารค่ำนอกบ้าน และทำไมย่าน"ราชวงศ์"เป็นแหล่งดินเนอร์กลุ่มผู้ดี". *ประชาชาติธุรกิจ*. สืบค้นเมื่อ 2018-02-26.
3. ↑  "กรุงเทพในอดีต (ถนนสุรวงศ์)". *MetroTV โทรทัศน์มหานคร*. 2015-07-22.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนสุรวงศ์
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°43′33″N 100°31′09″E﻿ / ﻿13.725854°N 100.519079°E﻿ / 13.725854; 100.519079
**ปลากดหัวเสียม**  เป็นชื่อสกุลของปลาหนังน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ปลากด (Bagridae) ใช้ชื่อสกุลว่า *Sperata* มีทั้งหมดด้วยกัน 4 ชนิด (ดูในตาราง)

รูปร่างโดยรวม ส่วนหัวและจะงอยปากยื่นยาวมากที่สุดในวงศ์เดียวกันนี้ หัวแบนราบเล็กน้อย ลำตัวทรงกระบอก แต่ด้านหลังยกสูง และเรียวไปทางด้านท้าย ตาเล็กอยู่ด้านบนของหัว ริมฝีปากตัดตรงอยู่ปลายสุดของจะงอยปาก หนวดที่ริมฝีปากยาวมาก ครีบหลังไม่มีก้านครีบแข็ง ครีบไขมันยาวมาก ครีบหางใหญ่เว้าลึก ด้านท้องสีจาง ครีบสีจาง ที่สำคัญคือ ปลาในสกุลนี้ในครีบไขมันจะมีจุดสีดำเห็นเด่นชัด มีขอบขาวที่ตอนปลายท้ายสุด 

มีการกระจายพันธุ์ในประเทศอินเดีย, อัฟกานิสถาน และพม่า มีแหล่งที่พบคือ แม่น้ำสายใหญ่ในประเทศเหล่านี้ ได้แก่ แม่น้ำคงคา, แม่น้ำอิรวดี และพบได้จนถึงแม่น้ำสาละวินซึ่งเป็นพรมแดนของพม่าติดกับไทย โดยมีชื่อเรียกในภาษากะเหรี่ยงว่า "ปลาแก๊ด"

มีขนาดลำตัวโดยเฉลี่ย 50 เซนติเมตร ใหญ่ที่สุดพบได้ถึง 180 เซนติเมตร ในชนิด *S. aor* ขยายพันธุ์ทำรังโดยการขุดพื้นแม่น้ำเป็นแอ่งกว้าง ในความลึกประมาณ 2 เมตร

มีความสำคัญต่อมนุษย์ของการใช้เนื้อเพื่อการบริโภค และใช้ตกเป็นเกมกีฬา อีกทั้งยังมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย

สำหรับในประเทศไทย โดยเฉพาะที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน ชนิด *S. acicularis* ถือเป็นปลาที่นิยมบริโภคกันเป็นอย่างมากในท้องถิ่น เนื่องจากเนื้อมีรสชาติดี โดยในขณะนี้ กรมประมงสามารถเพาะขยายพันธุ์ลูกปลาชนิดนี้ได้แล้ว

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  ดร. ชวลิต วิทยานนท์. *ปลาน้ำจืดไทย*. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์, 2544. 115 หน้า. หน้า 64. ISBN 9789744726551
2. ↑  Fishbase
3. ↑  "การอนุรักษ์และเพาะพันธุ์สัตว์เศรษฐกิจตามแนวพระราชดำริ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-01-31. สืบค้นเมื่อ 2016-07-10.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Sperata***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Sperata ที่วิกิสปีชีส์
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**อพอลโลแห่งมานตัว** (อังกฤษ: Apollo of Mantua) และประติมากรรมรูปแบบคล้ายคลึงกันของเทพอพอลโลเป็นงานที่แผลงมาจากอพอลโลซิธาโรดัสที่อาจจะแกะสลักโดยสโคพาส ที่่อพอลโลถือเครื่องดนตรีซิธาราในมือซ้าย งานลักษณะนี้หรือท่านี้พบเป็นครั้งแรกที่มานตัวที่เป็นงานก็อปปีจากงานประติมากรรมเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 1 หรือต้นคริสต์ศตวรรษที่ 2 ที่แกะสลักจากงานสัมริดของกรีกที่เดิมสร้างขึ้นในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสต์ศักราช ในรูปแบบที่คล้ายคลึงกับงานของโพลีไคลทอสแต่โบราณกว่า อพอลโลถือเครื่องดนตรีในมือซ้ายที่ยื่นออกไป 

งานเลียนแบบประติมากรรมลักษณะนี้มีด้วยกันอีกราวกว่าสิบชิ้น แต่งานชิ้นหลักเป็นงานที่เป็นของพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติแห่งเนเปิลส์และมานตัว

งานต้นฉบับที่สูญหายไปอาจจะทำด้วยสำริด บางครั้งก็จะมีการอ้างอิงไปถึงเฮเจียสแห่งเอเธนส์ผู้เป็นอาจารย์ของฟิเดียสแต่ก็ไม่มีตัวอย่างงานของเฮเจียสให้ใช้เป็นเครื่องตัดสิน

ตัวอย่างของอพอลโลแห่งมานตัว:

*อพอลโลแห่งมานตัว*, เนเปิลส์ ประติมากรรมสำริดที่พบที่ปอมเปอี
*อพอลโลแห่งมานตัว*, พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีส
*อพอลโลแห่งมานตัว*, พิพิธภัณฑ์ฟอกก์, ปารีส

อ้างอิง
-------

1. ↑  Spectroscopy revealed the alloy in fact to be brass (Congdon 1963).

ดูเพิ่ม
-------
**ถนนสายใยรัก** หรือ **ทางหลวงชนบท สค.4056 สายแยกทางหลวงหมายเลข 3091 - บ้านดอนไก่ดี [ถนนสาย ก ผังเมืองรวมเมืองกระทุ่มแบน]** เป็นถนนในความรับผิดชอบของกรมทางหลวงชนบท เชื่อมต่อระหว่างถนนเทศบาล 4 บริเวณหมู่บ้านเบญจรงค์ ตำบลดอนไก่ดี อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ไปสิ้นสุดที่ถนนเศรษฐกิจ 1 (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3091) บริเวณกิโลเมตรที่ 10 เชิงสะพานข้ามคลองกระทุ่มแบน ตำบลคลองมะเดื่อ อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ระยะทาง 5.080 กิโลเมตร ลักษณะถนนสายใยรักเป็นถนนแอสฟัลต์คอนกรีต ขนาด 4 ช่องจราจรแบบไม่มีเกาะกลางถนน มีสะพานข้ามคลอง 4 แห่ง ได้แก่ คลองแนวลิขิต คลองกระทุ่มแบน คลองศาลเจ้า และคลองสาธารณะ

ถนนสายใยรัก ก่อสร้างขึ้นเพื่อแก้ไขปัญหาจราจรที่หนาแน่นบนถนนเศรษฐกิจ 1 และถนนสุคนธวิท ในเขตเทศบาลเมืองกระทุ่มแบน ซึ่งจากถนนเทศบาล 4 สามารถตรงไปยังอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ผ่านถนนสายกระทุ่มแบน-บ้านแพ้ว และอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม ผ่านถนนสายหนองนกไข่-สามพราน โดยได้มีการเวนคืนที่ดินในท้องที่ตำบลดอนไก่ดี และตำบลคลองมะเดื่อ อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร เมื่อปี พ.ศ. 2548 ต่อมากรมทางหลวงชนบทว่าจ้างบริษัท บุญสหะการสร้าง จำกัด เป็นผู้ก่อสร้าง เริ่มต้นสัญญาวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2552 สิ้นสุดสัญญา 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ใช้ระยะเวลาก่อสร้าง 720 วัน ใช้งบประมาณในการก่อสร้างทั้งสิ้น 283,700,000 บาท กระทั่งการก่อสร้างแล้วเสร็จสมบูรณ์ และตรวจรับงานเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 และเปิดเป็นทางสาธารณะให้สัญจรไปมาได้

สำหรับการตั้งชื่อถนนสายใยรักนั้น นายสุรชัย ศิริดาวทอง ผู้อำนวยการแขวงทางหลวงชนบทสมุทรสาคร (สำนักงานทางหลวงชนบทจังหวัดสมุทรสาคร ในขณะนั้น) เปิดเผยว่า ได้มีการตั้งชื่อถนนสายใยรัก เนื่องจากถนนสายนี้เชื่อมโยงไปถึงทางหลวงชนบท สค.4011 มุ่งหน้าไปยังอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร และเลยไปยังที่ตั้งศูนย์ 3 วัย สานสายใยรักแห่งครอบครัว ตำบลอำแพง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ซึ่งเป็นโครงการในพระอุปถัมภ์พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีรัศมิ์ พระวรชายาฯ โดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ครั้งดำรงพระอิสริยยศสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ความเป็นมา โครงการก่อสร้างถนนสาย ก ผังเมืองรวมเมืองกระทุ่มแบน จ.สมุทรสาคร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-23. สืบค้นเมื่อ 2011-08-06.
2. ↑  ทางหลวงชนบทเปิดใช้ "ถนนสายใยรัก" เลี่ยงเมืองกระทุ่มแบน
ถนนอนุวงศ์
**ถนนอนุวงศ์** เป็นถนนสายหนึ่งในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร ตั้งต้นหัวถนนจากถนนจักรวรรดิ์ริมวัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหารตรงไปออกถนนราชวงศ์ เป็นถนนเลียบแม่น้ำเจ้าพระยาอีกตอนหนึ่ง มีความกว้างถนนราว 10–11 เมตร

ถนนอนุวงศ์สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยก่อนหน้านั้นในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น สำเพ็งเป็นบริเวณที่พักอาศัยและทำการค้าของชาวจีน ที่อยู่อาศัยส่วนใหญ่สร้างด้วยไม้ไผ่หลังคามุงแฝก ทำให้เกิดไฟไหม้บ่อยครั้ง หลังเกิดเพลิงไหม้ก็ทำให้สำเพ็งแออัดยิ่งขึ้น พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงถือโอกาสจัดระเบียบโดยการตัดถนนและจัดที่อยู่อาศัยใหม่ โดยตัดถนนใหม่ 5 สาย คือ ถนนเยาวราช ถนนราชวงศ์ ถนนจักรวรรดิ์ ถนนบูรพา และถนนอนุวงศ์

ในอดีตถนนอนุวงศ์มีความสำคัญเช่นเดียวกับถนนทรงวาดเนื่องจากตั้งอยู่ใกล้ท่าน้ำขนส่งทางเรือ จึงมีพ่อค้าแขกและจีนอยู่อาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก ในอดีตถนนอนุวงศ์เคยเป็นที่ตั้งของอาคารสำนักงาน ห้าง เอ. ที. อี. มัสกาตี ผู้ผลิตและจำหน่ายผ้าลายที่มีชื่อเสียงอย่างมากตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 เป็นต้นมา แต่ในปัจจุบันอาคารของห้างมัสกาตีถูกรื้อไปหมดแล้ว ปัจจุบัน ยังมีตึกแถวเก่าแก่ของตระกูลนานาที่เคยเปิดทำเป็นธุรกิจนำเข้าและส่งออกสินค้าหลงเหลืออยู่ และมีตึกแถวที่สร้างตามสถาปัตยกรรมยุโรปสมัยยุคหลัง ซึ่งนิยมสร้างกันมากในสมัยปลายรัชกาลที่ 5 และตลอดสมัยรัชกาลที่ 6 

ตึกแถวที่สร้างริมถนนอนุวงศ์มีลักษณะเป็นแบบที่ร้านค้าก่อสร้างขึ้นเองโดยเฉพาะ ร้านหนึ่งมีประมาณ 2–3 คูหา สูง 2 ชั้น หน้าบันโค้งมนประดับลายปูนปั้น ปีกสองข้างหรือตอนหัวเสาตั้งกระถางหล่อ ตกแต่งซุ้มหน้าต่างอย่างงดงาม เป็นซุ้มโค้งกลมบ้าง โค้งแหลมบ้าง ภายในอาจกรุกระจกหรือแต่งลายปูนปั้น มีเสาซุ้มหน้าและเสาอิงแบบที่ประยุกต์จากเสากรีกและโรมัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายชื่อ ถนน ตรอก ซอย พื้นที่กรุงเทพมหานคร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-12-18. สืบค้นเมื่อ 2021-12-18.
2. ↑  วีระศิลป์ชัย, ศันสนีย์. *ชื่อบ้านนามเมืองในกรุงเทพฯ*. p. 41.
3. ↑  "กิจการค้าของมุสลิมในย่านจีน กรุงเทพฯ". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-18. สืบค้นเมื่อ 2021-12-18.
4. ↑  สยาณี วิโรจน์รัตน์. "การอนุรักษ์สถาปัตยกรรมประเภทตึกแถวริมถนนเจริญกรุง ที่สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4 ถึงรัชกาลที่ 7" (PDF). สำนักงานวิทยทรัพยากร.
**ปลากดอเมริกัน** (อังกฤษ: Channel catfish) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในอันดับปลาหนัง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Ictalurus punctatus* อยู่ในวงศ์ปลากดอเมริกัน (Ictaluridae)

ลักษณะ
------

มีรูปร่างคล้ายปลาในวงศ์ปลากด (Bagridae) และปลาในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) รวมกัน มีหัวขนาดใหญ่ ปากกว้าง มีหนวด 4 คู่ คู่ที่รูจมูกสั้น คู่ที่ริมฝีปากและคางยาว ลำตัวเรียวยาวและแบนข้างที่ส่วนท้าย มีเงี่ยงที่ครีบหลังและครีบอก ครีบไขมันมีขนาดเล็กและสั้น ครีบก้นยาว ครีบหางเว้าลึก ลำตัวมีสีเทาอมน้ำตาลหรือเหลือง ด้านท้องมีสีจาง มีประสีดำกระจายอยู่ห่าง ๆ ในปลาที่มีขนาดเล็กกว่า 20 เซนติเมตร ครีบมีสีคล้ำ

ถิ่นที่อยู่
-----------

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 120 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 50 เซนติเมตร เป็นปลาพื้นเมืองของทวีปอเมริกาเหนือ พบกระจายพันธุ์ในลุ่มแม่น้ำมิสซิสซิปปีและตอนใต้ของแคนาดา นิยมตกเป็นเกมกีฬาและเลี้ยงเป็นปลาเศรษฐกิจ โดยเฉพาะที่รัฐมิสซิสซิปปี นับเป็นรัฐที่มีการเลี้ยงปลากดอเมริกันมากที่สุดของสหรัฐอเมริกา โดยมีพื้นที่บ่อเลี้ยงอยู่มากถึง 250,000 ไร่

การนำเข้า
---------

สำหรับในประเทศไทยถูกนำเข้ามาครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1990 โดยสถาบันพัฒนาแห่งเอเซีย (AIT) และกรมประมง โดยนำพันธุ์ปลามาครั้งแรก 50 คู่ ใน และสามารถเพาะพันธุ์ได้ในปี ค.ศ. 1991 โดยมีชื่อเรียกในภาษาไทยว่า "ปลากดหลวง" ซึ่งปัจจุบันประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี ในการเพาะขยายพันธุ์เลี้ยงในกระชังและเขื่อนเก็บน้ำในหลายพื้นที่ เช่น ที่เขื่อนลำปาว จังหวัดกาฬสินธุ์ หรือที่จังหวัดนครสวรรค์ เป็นต้น แต่ก็มีจำนวนประชากรบางส่วนที่หลุดรอดออกสู่แหล่งน้ำธรรมชาติ โดยหลุดออกมาครั้งแรกหลังเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่เมื่อปี ค.ศ. 1995 

นอกจากนี้แล้ว ยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในตัวที่เป็นปลาเผือก

อ้างอิง
-------

1. ↑  *เลี้ยงปลากดหลวงในบ่อซีเมนต์กลมและระบบน้ำไหลผ่าน*, "ทิศทางเกษตร". หน้า 28 เกษตร **เดลินิวส์**ฉบับที่ 23,679: วันอังคารที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2557 แรม 2 ค่ำ เดือน 9 ปีมะเมีย
2. ↑
3. ↑  รายการเช้านี้...ที่หมอชิต: วันจันทร์ที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2554 ทางช่อง 7
4. 1 2  หน้า 69 หนังสือปลาน้ำจืดไทย โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (กรุงเทพ, พ.ศ. 2544) ISBN 974-475-655-5

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Ictalurus punctatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ictalurus punctatus ที่วิกิสปีชีส์
คณะรัฐมนตรีไรช์คณะแรก นำโดยมุขมนตรีไรช์ ฟิลลิพ ไชเดอมัน กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1919
**รัฐมนตรีไรช์** (เยอรมัน: *Reichsminister* "รัฐมนตรีแห่งอาณาจักร") เป็นตำแหน่งในรัฐบาลกลางเยอรมันในช่วงสองยุคประวัติศาสตร์ อันได้แก่ในช่วงการปฏิวัติเยอรมัน ค.ศ. 1848/1849 และในช่วงสหพันธ์รัฐยุคใหม่ตั้งแต่ค.ศ. 1919 จนถึงสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองในปีค.ศ. 1945

คำว่า "ไรช์" มาจากชื่อประเทศอย่างเป็นทางการของเยอรมนีว่า "ไรช์เยอรมัน" ซึ่งในภาษาอื่นมักแปลเป็นคำว่าจักรวรรดิ (ในยุคจักรพรรดิ) แต่ภายหลังระบอบจักรพรรดิสิ้นสุดก็ใช้ตำใช้แบบทับศัพท์ รัฐมนตรีไรช์เป็นตำแหน่งรัฐมนตรีในรัฐบาลกลางที่กรุงเบอร์ลิน ในรัฐธรรมนูญเยอรมัน ค.ศ. 1949 ได้เปลี่ยนการเรียกตำแหน่งนี้เป็นรัฐมนตรีสหพันธ์ (*Bundesminister*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ernst Rudolf Huber: *Deutsche Verfassungsgeschichte seit 1789*. Vol. II: Der Kampf um Einheit und Freiheit 1830 bis 1850. Verlag W. Kohlhammer, Stuttgart et al. 1960, p. 628.
2. ↑  Ernst Rudolf Huber: Deutsche Verfassungsgeschichte seit 1789. Vol. VI: Die Weimarer Reichsverfassung. W. Kohlhammer, Stuttgart et al. 1981, pp. 330–331.
สิ่งก่อสร้างที่มี *มะกอม* อยู่ด้านใน
***มะกอมอิบรอฮีม*** (อาหรับ: مَـقَـام إِبْـرَاهِـيْـم แปลตรงตัว:ที่ยืนของอิบรอฮีม) เป็นหินที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับอิบรอฮีม, อิสมาอีล และการก่อสร้าง *กะอ์บะฮ์* ที่ปัจจุบันอยู่ในมัสยิดใหญ่แห่งมักกะฮ์ในประเทศซาอุดีอาระเบีย รายงานจากธรรมเนียมของอิสลาม ภาพรอยเท้าบนหินมาจากเท้าของอิบรอฮีม รายงานจากหนึ่งในธรรมเนียมที่กล่าวว่า เมื่ออิบรอฮีมยืนบนหินในตอนที่กำลังสร้างกะอ์บะฮ์ โดยกำแพงนั้นสูงเกินไป อิบรอฮีมยืนบน *มะกอม* ซึ่งยกตัวขึ้นอย่างปาฏิหารย์เพื่อให้ดำเนินการสร้างต่อ และลดลงเพื่อให้อิสมาอีลนำหินไปให้เขา อีกธรรมเนียมหนึ่งคือ รอยเท้าปรากฏจากภรรยาของอิสมาอีลล้างหัวของอิบรอฮีม หรือในตอนที่อิบรอฮีมยืนบนมันเพื่อเรียกให้ผู้คนทำการแสวงบุญที่มักกะฮ์

ดูเพิ่ม
-------

* คาบสมุทรอาหรับ
* สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาอิสลาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  อัลกุรอาน 2:125–197
2. ↑  อัลกุรอาน 3:97 (แปลโดย by ยูซุฟ อาลี)
3. ↑  Peters, F.E. (1994). "Another Stone: The Maqam Ibrahim". *The Hajj*. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. pp. 16–17.
4. ↑  "Maqam-e-Ibrahim shines ... like visitors' faith". 25 September 2016.
5. ↑  Kister, M.J. (1991). "Maḳām Ibrāhīm". ใน Bosworth (บ.ก.). *The Encyclopaedia of Islam*. Vol. VI (Mahk-Mid) (2nd ed.). Brill. p. 105.

สารานุกรม
---------

* Kister, M.J. (1971). "Maqām Ibrāhīm: A Stone with an Inscription". *Le Muséon*. **84**: 477–491.
**ศึกชิงขุมทรัพย์สะท้านภพ** (จีน: 蕭十一郎 อังกฤษ: Treasure Raiders) เป็นละครโทรทัศน์ที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 2002 ละครโทรทัศน์ที่ดัดแปลงเรื่องราวมาจากวรรณกรรมชิ้นเอกของ โก้วเล้ง เรื่อง **บุตรที่สิบเอ็ด** นำแสดงโดย หยู เป่า, เอธีน่า ชู, อู๋ ฉีหลง, หม่า ย่าซู, ว่าน หงเจี๋ย, หลิว ซื่อถง ออกอากาศทางช่อง CCTV ในประเทศจีน และออกอากาศทางช่อง 3 แฟมิลี่ ใน ประเทศไทย โดยออกอากาศต่อจากละครเรื่อง มังกรคู่สู้สิบทิศ

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

ก่อนที่ ชอลิ้วเฮียง จะสิ้นใจได้เปิดเผยความลับเรื่องขุมทรัพย์ต่อสกุลเซียว จากนี้อีกหกสิบปี ทายาทของตนจะปรากฏตัวเพื่อนำขุมทรัพย์กลับคืนไป สกุลเซียวมีคนละโมบอยากได้ขุมทรัพย์มาครอง ด้วยเหตุนี้จึงนำมาซึ่งความหายนะของสกุลเซียว พ่อของเซียวสืออี้หลาง ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย เกิดเหตุโศกนาฏกรรมในอดีต จึงกัดฟันฆ่าน้องชายของเซียวสืออี้หลาง ทำให้เซียวสืออี้หลางเป็นคนเดียวที่รู้ความลับเรื่องนี้ จนกลายเป็นผู้ต้องหาคดีอุกฉกรรจ์ เป็นที่หมายหัวของทางการและบรรดาชาวยุทธ แต่มีเพียงมือปราบ ฟงซื่อเหนียง คนเดียวที่เชื่อว่าเซียวสืออี้หลางเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ด้วยติดที่ฐานะเป็นมือปราบจึงต้องทำตามหน้าที่สือหาความจริงให้กระจ่าง ยุทธภพมีข่าวลือว่าดาบล่ากวางและขุมทรัพย์เกี่ยวพันกัน เพื่อไม่ให้ข่าวลือขยายวงกว้างออกไป เซียวสืออี้หลางจึงขโมยดาบล่ากว่างไป นึกไม่ถึงว่าดาบล่ากวางกลับเป็นของปลอม ส่วนดาบล่ากวางของจริงนั้นอยู่ในมือคนลึกลับองค์ชายน้อย องค์ชายน้อยลักพาตัว เสิ่นปี้จิน หญิงงามอันดับหนึ่งของแผ่นดิน เซียวสืออี้หลางสือหาความจริงยื่นมือช่วยเหลือเสิ่นปี้จินและพานางหลบหนีไป

นักแสดง
-------

* หยู เป่า รับบท หลิน เฉิงปี่
* เอธีน่า ชู รับบท เฉิน ปี้จุน
* อู๋ ฉีหลง รับบท เซี่ยวซื่อ อี้หลาง
* หม่า ย่าซู รับบท ฟง สื่อเหนียง
* ว่าน หงเจี๋ย รับบท หยาง ไค่ไถ่
* หลิว ซื่อถง รับบท เหลียน เฉิงจิ่น
* หยาง จุ้นยี่ รับบท เหลียง เจี่ยว
* จาง จิน รับบท เสี่ยอิง
* เจิ้ง อู่จี รับบท เฉิน ไถ่จุน
* ซุ่ย เจ๋อหมิง รับบท ซื่อหม่า เซียง
* กง เสี่ยวฮุ่ย รับบท ซู่ซู่
* อู๋ เจิ้น รับบท เซี่ยว เหยาโห
* หลี่ เชี่ยน รับบท เสี่ยว กงสื่อ
* ซุน เป่ากวง รับบท ไป๋หยาง
* เฉา เฟิง รับบท ลี่ เหลี่ยว
* เจิ้ง จื่อเชา รับบท หนี่เชียว
* เสา ซี่เหวิน รับบท เสี่ยว เซียง

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ศึกชิงขุมทรัพย์สะท้านภพ ที่ซินล่างเวย์ปั๋ว (ในภาษาจีน)
* ศึกชิงขุมทรัพย์สะท้านภพ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
ในทางการเมือง **รัฐมาเฟีย** (อังกฤษ: mafia state) เป็นระบบรัฐระบบหนึ่งที่ซึ่งรัฐบาลมีความเชื่อมโยงกับอาชญากรรมแบบองค์กร รวมถึงเมื่อเจ้าหน้าที่ของรัฐ ตำรวจ หรือทหารเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับธุรกิจผิดกฎหมาย คำว่า *มาเฟีย* หมายถึงกลุ่มอาชญากรรมใด ๆ ก็ตามที่มีความเกี่ยวพันอย่างมากกับเจ้าหน้าที่ของรัฐ อย่างไรก็ตาม ผู้วิจารณ์แนวคิดเรื่องรัฐมาเฟียกล่าวว่า คำว่า *มาเฟีย* "ทุกวันนี้ถูกนำมาใช้มากและใช้อย่างไม่ถูกต้องในการพรรณนากิจกรรมของกลุ่มอาชญากรรมต่าง ๆ จนคำนี้เสียคุณค่าเชิงวิเคราะห์ไปมาก"

นักการทูตสหรัฐกล่าวว่า อะเลคซันดร์ ลิตวีเนนโค ผู้แปรพักตร์จากรัสเซีย เป็นผู้บัญญัติศัพท์ "รัฐมาเฟีย"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mafia States: Organized Crime Takes Office by Moisés Naím, *Foreign Affairs*.
2. ↑  Andreas, Peter (2012-07-01). "Measuring the Mafia-State Menace: Are Government-Backed Gangs a Grave New Threat?". *Foreign Affairs* (July/August 2012). สืบค้นเมื่อ 2013-05-25.
3. ↑  Luhn, Alec; Harding, Luke (5 November 2015). "Spain issues arrest warrants for Russian officials close to Putin". *The Guardian*. London. สืบค้นเมื่อ 27 April 2016.
**มะดัน** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Garcinia schomburgkiana* pierre.) หรือส้มไม่รู้ถอย หรือส้มมะดัน เป็น ผลไม้ที่เป็นประเภทไม้ยืนต้น ไม่ผลัดใบ อยู่ในวงศ์ GUTTIFERAE มีกิ่งก้านเล็ก ๆ จำนวนมาก โคนกิ่งเล็กเป็นเต้านูน บางต้นมีกิ่งเล็ก ๆ งอกสานกันคล้ายรังนก เรียกรกมะดัน ใบเดี่ยวรูปไข่ ปลายแหลม ดอกสีเขียว ผลมะดันนั้นมีลักษณะที่ยาวรีสีเขียวและเปรี้ยวจัด เป็นผลไม้ที่มีวิตามินซีสูง เปลือกหุ้มเมล็ดแข็งและขรุขระ

การใช้ประโยชน์
--------------

มะดัน ใช้กินสดเป็นผลไม้ จิ้มพริกกับเกลือหรือนำไปดอง แช่อิ่ม ยอดอ่อนและใบอ่อนใช้กินเป็นผัก ในทางยา ผลมะดันขับเสมหะ แก้คออักเสบ เป็นยาระบาย รกมะดัน ใช้แก้ไข้ทับระดู รากและใบ รสเปรี้ยวแก้กระษัย แก้ระดูเสีย กัดเสมหะ บับฟอกโลหิต แก้หวัด และระบายท้อง รกมะดัน รสเปรี้ยว แก้ไข้ทับระดู และระดูทับไข้ ผล รสเปรี้ยว แก้สอเสมหะ ขับเสมหะ ระบายท้อง และฟอกโลหิตระดู

อ้างอิง
-------

1. ↑  นิดดา หงส์วิวัฒน์ และทวีทอง หงส์วิวัฒน์. มะดัน ใน ผลไม้ 111 ชนิด: คุณค่าอาหารและการกิน. กทม. แสงแดด. 2550 หน้า 155
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-06. สืบค้นเมื่อ 2007-10-06.
**ปลากัดอัลบิ** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Betta albimarginata*) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae)

จัดเป็นปลากัดประเภทอมไข่ มีรูปร่างยาว หัวมีขนาดใหญ่ มีจุดเด่น คือ สีตลอดทั้งลำตัวเป็นสีแดงเข้ม มีลักษณะคล้ายกับปลากัดชานอยเดส (*B. channoides*) ที่มีลักษณะคล้ายกันมาก แต่ปลากัดอัลบิ จะมีครีบหางที่มีแถบสีดำเต็มขอบหาง และครีบหลังจะมีแถบสีดำเป็นแต้มอยู่ด้านล่างขอบครีบหลังที่เป็นสีขาว อีกทั้งยังมีลำตัวสีแดงเข้มทึบกว่า

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30-35 มิลลิเมตร พบในแหล่งน้ำที่เป็นลำธารที่มีใบไม้ร่วงลงพื้นในป่าของจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก ในอินโดนีเซีย

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ที่มีราคาซื้อขายแพง เนื่องจากเป็นปลากัดประเภทอมไข่ จึงสามารถเลี้ยงรวมกันเป็นฝูงได้ แต่ปลากัดอัลบิมีอุปนิสัยที่ดุร้ายกว่าปลากัดอมไข่ชนิดอื่น ๆ พอสมควร โดยตัวผู้มักจะไล่กัดตัวเมีย ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ในที่เลี้ยง โดยปรับสภาพน้ำให้มีสภาพความเป็นกรดต่ำกว่าค่าความเป็นกลาง (pH ต่ำกว่า 7) ตัวผู้จะเป็นฝ่ายอมไข่ไว้ในปาก เป็นเวลาประมาณ 12-14 วัน ลูกปลาจะเริ่มว่ายน้ำได้เองภายใน 15-20 วัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  *มาเพาะพันธุ์ปลากัดชานอยเดชกันดีกว่า* หน้า 57 คอลัมน์ Aqua Breeder , นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 13 ปีที่ 2: กรกฎาคม 2012
2. ↑  *ปลากัดอมไข่* โดย ภวพล: โลกวันนี้ ปีที่ 10 ฉบับที่ 2489 ประจำวันพุธ ที่ 25 กุมภาพันธ์ 2009

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Betta albimarginata***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Betta albimarginata ที่วิกิสปีชีส์

* *Betta albimarginata* (อังกฤษ)
**ปลากะรังหน้างอน** หรือ **ปลากะรังหงส์** หรือ **ปลาเก๋าหงส์** (อังกฤษ: Humpback grouper, Barramundi cod, Panther grouper; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Cromileptes altivelis*) อยู่ในวงศ์ปลากะรัง (Serranidae) 

มีรูปร่างหัวเรียวแหลม ปากเล็ก ตาเล็ก ครีบหลังต่อเป็นแผ่นเดียว ลำตัวสีเทาอ่อน แต้มด้วยจุดสีดำกระจายทั่วทั้งตัวและครีบ จัดเป็นปลาชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Cromileptes*

มีความยาวเต็มที่ 70 เซนติเมตร ใช้เวลาโตเต็มที่ประมาณ 2 ปี น้ำหนักกว่า 2.5 กิโลกรัม

พบกระจายอยู่ตามชายฝั่งทะเลบริเวณแนวปะการังหรือกองหินที่มีน้ำขุ่น ความลึกตั้งแต่ 2–40 เมตร พบกระจายอยู่ทั่วไปในทะเลจีน, ญี่ปุ่น, ปาปัวนิวกินี, มหาสมุทรอินเดีย, หมู่เกาะนิโคบาร์, ออสเตรเลียตอนเหนือ, ไทย, มาเลเซีย, ฟิลิปปินส์, อินโดนีเซีย

ปลากะรังหน้างอนเป็นปลาที่มีความโดดเด่นที่สีสันที่มีความสวยงาม โดยเฉพาะเมื่อยังเล็ก พื้นลำตัวจะเป็นสีขาวตัดกับจุดกลมสีดำเห็นชัดเจน จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม ประกอบกับเนื้อมีรสชาติอร่อย จึงนิยมจับเพื่อรับประทานเป็นอาหารอีกด้วย ซึ่งในอดีตที่ผ่านมาตัวที่ถูกจับได้ในธรรมชาติจะมีราคาสูงถึงตัวละ 2,400–2,800 บาท ดังนั้น สถานะในธรรมชาติของปลากะรังหน้างอนจึงอยู่ในสภาพใกล้สูญพันธุ์เนื่องจากถิ่นที่อยู่อาศัยถูกคุกคาม แต่ในปัจจุบัน กรมประมงสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Samoilys, M. & Pollard, D. 2000. *Chromileptes altivelis*. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Downloaded on 4 August 2007.
2. ↑  "*Cromileptes*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
3. ↑  "การเพาะพันธุ์ปลากะรังหงส์". *เดลินิวส์*.
4. ↑  "Panther Grouper (เก๋าหงส์)". *fufufish*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-05-08. สืบค้นเมื่อ 2012-03-01.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลากะรังหน้างอน


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Cromileptes altivelis***
สะพานศึกษาเรือนยอดไม้
**สวนพฤกษศาสตร์สากลภาคใต้ (ทุ่งค่าย)** - *Peninsular Botanical Garden (Thung Khai)* เดิมชื่อ **สวนรุกขชาติทุ่งค่าย** ตั้งอยู่ในพื้นที่ 2,600 ไร่ ในเขตป่าสงวนแห่งชาติ ป่าทุ่งค่าย หมู่ที่ 2, 3 และ 9 ตำบลทุ่งค่าย อำเภอย่านตาขาว จังหวัดตรัง อยู่ห่างจากตัวจังหวัดตรังประมาณ 13 กิโลเมตร

สวนรุกขชาติทุ่งค่าย เริ่มจัดตั้งเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2529 โดยกรมป่าไม้ ตามนโยบายของนายชวน หลีกภัย (ขณะนั้นดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ) เพื่อเป็นอนุสรณ์สถานเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในพระราชพิธีรัชมังคลาภิเษก 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 และเป็นสถานที่อนุรักษ์พันธุ์ไม้ - สัตว์ป่า และเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจสำหรับประชาชนทั่วไป 

ลักษณะพื้นที่เป็นที่ราบและที่ราบบนเนินเขาเตี้ย ๆ สภาพป่าเป็นป่าดิบชื้น และป่าพรุ มีป่าพรุธรรมชาติที่เป็นแหล่งต้นน้ำของลำห้วยสายเล็ก ๆ ดินเป็นดินทรายและดินร่วนปนทราย 

ในปี พ.ศ. 2536 สวนรุกขชาติทุ่งค่าย ได้ยกฐานะเป็นสวนพฤกษศาสตร์ ตามนโยบายจัดตั้งองค์การสวนพฤกษศาสตร์ขึ้น อยู่ในกำกับดูแลของส่วนพฤกษศาสตร์ป่าไม้ สำนักวิชาการป่าไม้ กรมป่าไม้ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ใช้ชื่อว่า **สวนพฤกษศาสตร์ภาคใต้ (ทุ่งค่าย)** ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ได้ย้ายมาสังกัดสำนักบริหารจัดการพื้นที่ป่าอนุรักษ์ที่ 20 กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม 

ภายในสวนพฤกษศาสตร์สากลภาคใต้ (ทุ่งค่าย) มี สะพานศึกษาเรือนยอดไม้ (Canopy walkway) ความยาว 175 เมตร มีความสูง 10-18 เมตร มีจำนวนหอคอย 6 หอ รองรับน้ำหนักได้ 200 กิโลกรัม/ตารางเมตร ตั้งอยู่ระหว่างเส้นทางศึกษาธรรมชาติป่าทุ่งค่าย มีระยะทางประมาณ 3 กิโลเมตร ผ่านป่าดิบชื้นและป่าพรุ สร้างเสร็จเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2547 ด้วยงบประมาณส่งเสริมและพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว

อ้างอิง
-------

1. ↑  ป้ายประวัติ ภายในสวนพฤกษศาสตร์สากลภาคใต้ (ทุ่งค่าย)
2. 1 2  "สำนักงานหอพรรณไม้ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-06-22. สืบค้นเมื่อ 2008-05-10.
3. ↑  "เว็บไซต์ สวนพฤกษศาสตร์สากลภาคใต้ (ทุ่งค่าย)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-12-31. สืบค้นเมื่อ 2008-05-10.

เว็ปไซต์สวนพฤกษศาสตร์สากลภาคใต้ทุ่งค่าย จ.ตรัง(ณปัจจุบัน) เก็บถาวร 2020-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Facebookสวนพฤกษศาสตร์สากลภาคใต้ ทุ่งค่ายจ.ตรัง
พิกัดภูมิศาสตร์: 7°27′46″N 99°38′29″E﻿ / ﻿7.46264°N 99.64150°E﻿ / 7.46264; 99.64150