recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**นกแต้วแร้วป่าโกงกาง** หรือ **นกแต้วแร้วป่าชายเลน** (อังกฤษ: Mangrove pitta; ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Pitta megarhyncha*) เป็นนกแต้วแร้วชนิดหนึ่ง

เดิมเคยถูกจัดให้เป็นชนิดย่อยของนกแต้วแร้วธรรมดา (*P. moluccensis*) แต่ปัจจุบันถูกจัดให้เป็นชนิดต่างหากแยกออกมา ซึ่งชื่อวิทยาศาสตร์มาจากภาษาละตินโดยคำว่า "megas" แปลว่า "ใหญ่" และ "rhynch" หรือ "rhunkhos" แปลว่า "ปาก" รวมความหมายคือ "นกที่มีปากใหญ่"

ลักษณะ
------

นกแต้วแร้วป่าโกงกางเป็นนกขนาดเล็ก ความยาวจากปลายปากจดหาง 18-21 เซนติเมตร ลักษณะทั่วไปคล้ายนกแต้วแร้วธรรมดามาก เพียงแต่ว่านกแต้วแร้วป่าโกงกางบริเวณกระหม่อมเป็นสีน้ำตาลเข้มแทนที่จะเป็นสีดำเหมือนนกแต้วแร้วธรรมดา นอกจากนี้นกแต้วแร้วป่าโกงกาง
จะมีปากที่ใหญ่และยาวกว่าโดยยาวประมาณ 4.0 เซนติเมตร ในขณะที่นกแต้วแร้วธรรมดามีปากยาว 3.0 เซนติเมตร ใต้ท้องสีคล้ำกว่า คางสีออกขาว การจำแนกชนิดให้ดูจากลักษณะสีของลำตัวประกอบกับพื้นที่หากิน อันเป็นอุปนิสัยเฉพาะของนกชนิดนี้เป็นส่วนสำคัญในการจำแนกชนิด

พฤติกรรมและถิ่นอาศัย
--------------------

คลิปวีดีโอนกแต้วแร้วป่าโกงกาง ที่มาเลเซีย สิงหาคม ค.ศ. 1994
มีพฤติกรรมมักหากินตัวเดียวโดดเดี่ยว ด้วยการกระโดดหากินตามพื้นชายเลนที่น้ำทะเลลดลงแล้ว ชอบร้องตลอดเวลาที่หากิน เสียงคล้ายนกแต้วแร้วธรรมดาแต่เบาไม่ก้องกังวาน โดยร้องว่า "วิ๊วว วิ๊วว" เมื่อตกใจจะบินขึ้นต้นไม้ แต่ไม่สูงมากนัก บินเร็วและตรงแหล่งอาศัยหากิน อาศัยอยู่เฉพาะในป่าชายเลนซึ่งมีไม้ประเภทโกงกาง, เสม็ดขาว, เสม็ดแดง, ตะบูน, ทองหลางป่า หากินตามพุ่มไม้และพื้นดิน ในช่วงน้ำทะเลลดจะลงมาหากินแถวหาดเลน จับกุ้ง, ปู, หอย, ปูเปี้ยว และสัตว์ชายเลนหน้าดินชนิดมีและไม่มีเปลือกกิน นอกจากนี้ก็ขุดรังปลวก หากินปลวก ตัวอ่อนและไข่ของปลวก และแมลงตามพื้นดินหรือโคนไม้ใหญ่ ส่วนใหญ่จะพบหากินตามที่ดอนที่เป็นโคกหรือเนินสูงในป่าชายเลนมากกว่าตามพื้นที่มีรากหายใจของต้นโกงกางขึ้น เมื่ออิ่มจะขึ้นพักเกาะนอนตามกิ่งไม้ที่ทอดเอนเหนือน้ำหรือในที่รกทึบใกล้น้ำ ฤดูผสมพันธุ์ทำรังวางไข่ จับคู่ทำรังในเดือนมีนาคม-สิงหาคม รังคล้ายรังนกแต้วแร้วธรรมดา คือ เป็นรูปทรงกลมมีทางเข้าออกอยู่ด้านข้าง ภายนอกใช้กิ่งไม้เล็ก ๆ เป็นโครงแบบหลวม ๆ ปิดภายนอกด้วยใบไม้แห้ง, เส้นใยพืช หรือเถาวัลย์เส้นเล็ก ๆ ภายในเป็นแอ่งวางไข่ ปูพื้นรังด้วยรากฝอยของพืชหรือเส้นโครงใบที่พื้นใบย่อยสลายแล้วการแพร่กระจายพันธุ์ เป็นนกประจำถิ่นของบังคลาเทศ, สุมาตรา สำหรับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พบยาก หรืออาจพบบ่อยในบางท้องที่ตามชายฝั่งทะเลของพม่า, ชายฝั่งทะเลทางใต้ด้านตะวันตกของไทย, คาบสมุทรมลายู, มาเลเซียและสิงคโปร์ สำหรับประเทศไทยพบตามชายฝั่งทะเลในภาคใต้ด้านตะวันตก โดยแหล่งที่พบเห็นได้ง่ายและพบบ่อย คือ ป่าชายเลนในตัวอำเภอเมืองกระบี่ จังหวัดกระบี่ 

จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามกฎหมาย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก IUCN
2. ↑  Pittas in Thailand
3. ↑  Robson, Craig (2005). *New Holland field guide to the birds of South-East Asia*. Kenthurst, New South Wales: New Holland Publishers. p. 76. ISBN 1-84330-746-4.
4. ↑   Strange, Morten (2000). *Photographic Guide to the Birds of Southeast Asia*. Singapore: Periplus. p. 219. ISBN 962-593-403-0.
5. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pitta megarhyncha ที่วิกิสปีชีส์

* Mangrove Pitta bibliography
* นกแต้วแล้วป่าโกงกาง[*ลิงก์เสีย*]
***แชมเปียนชิปเมเนเจอร์ 3*** (อังกฤษ: *Championship Manager 3*) เป็นเกมในซีรีส์แชมเปียนชิปเมเนเจอร์ของเกมคอมพิวเตอร์จัดการฟุตบอล ซึ่งเป็นเกมแรกในยุคสมัยที่สามของซีรีส์ เกมดังกล่าวได้รับการพัฒนาโดยบริษัทสปอตส์อินเตอร์แอกทีฟ และวางจำหน่ายเฉพาะสำหรับพีซีในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1999

รูปแบบการเล่น
-------------

*แชมเปียนชิปเมเนเจอร์ 3* มีอินเทอร์เฟซผู้ใช้และระบบเมนูใหม่ โดยส่วนใหญ่จะใช้แถบเมนูแนวตั้งทางด้านซ้ายของหน้าจอ เช่นเดียวกับแถบเมนูแนวนอนแบบดั้งเดิมที่ด้านบนและด้านล่างของหน้าจอ นอกจากระบบเมนูใหม่แล้ว รูปภาพพื้นหลังที่มีความละเอียดสูงอีกมากก็ได้รับการเพิ่มเข้ามา ซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับหน้าจอใดก็ตามที่ผู้เล่นกำลังดูอยู่

เกมนี้มีการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ จำนวนมากในรูปแบบการเล่น รวมถึงระบบจับคู่ที่ได้รับการปรับปรุง, ตารางการฝึกที่ปรับแต่งได้, การแข่งชิงถ้วยจากทั่วโลก, ระบบแทกติกที่เจาะลึกยิ่งขึ้น, ตัวสำรองและทีมเยาวชนที่สมจริง ตลอดจนการสอดแนมผู้เล่นที่ได้รับการปรับปรุง ส่วนการเพิ่มใหม่ที่สำคัญอย่างหนึ่งคือความสามารถในการเล่นเกมแบบหลายผู้เล่นผ่านแลน (LAN) ทำให้มีผู้คนมากถึง 16 คนสามารถแข่งกันเองใน 'โลก' ของเกมเดียวกันได้ โดยสามารถใช้ตัวเลือกนี้เพื่อเล่นผ่านอินเทอร์เน็ตได้เช่นกัน ตลอดจนโหมดหลายผู้เล่นผลัดกันในอุปกรณ์เดียวกันยังได้ขยายเพื่อให้สามารถรองรับผู้เล่นได้ถึง 16 คนในเครื่องเดียวกัน

ฐานข้อมูลของนักฟุตบอลและสตาฟเพิ่มขึ้นเป็น 25,000 คนสำหรับเวอร์ชันนี้ โดยเพิ่มความลึกซึ้งและความสมจริงของเกมอีกครั้ง เนื่องจากฐานข้อมูลผู้เล่นที่เพิ่มขึ้นและการประมวลผลจำนวนมากที่เกมจำเป็นต้องทำ จึงใช้การออกแบบ 'หลายอย่างพร้อมกัน' โดยวิธีนี้ทำให้คอมพิวเตอร์สามารถประมวลผลข้อมูลในเบื้องหลังได้ ในขณะที่ยังคงให้ผู้เล่นทำสิ่งต่าง ๆ เช่น ท่องไปรอบ ๆ เกม, ค้นหาผู้เล่น, เปลี่ยนกลยุทธ์ เป็นต้น

จำนวนลีกที่สามารถเล่นได้เพิ่มขึ้นในภาคนี้จนถึงรวมระบบลีกของสิบห้าประเทศที่สามารถเลือกได้ นับเป็นครั้งแรกของลีกที่สามารถเล่นได้นอกยุโรป

การตอบรับ
---------

| การตอบรับ |
| --- |
|  |

*แชมเปียนชิปเมเนเจอร์ 3* ได้รับการวิจารณ์โดยทั่วไปในเชิงบวก และได้รับการจัดอันดับที่สูงกว่า 85 เปอร์เซ็นต์อย่างสม่ำเสมอ นิตยสาร*พีซี โซน* ให้คะแนนเกมสูงสุด (93 เปอร์เซ็นต์) โดยยกย่องความลึกของฐานข้อมูล และความสะดวกในการใช้ แม้ว่าจะทำงานช้าเด่นชัดในฮาร์ดแวร์รุ่นเก่าก็ตาม

อนึ่ง เกมดังกล่าวได้รับความนิยมในสหราชอาณาจักร โดยมียอดขายที่ 170,000 ชุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Championship Manager 3". *SIGames.com*. Sports Interactive Ltd. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 October 2002. สืบค้นเมื่อ 15 April 2020.
2. ↑  Wells, Jeremy (February 1999). Anderson, Chris (บ.ก.). "Championship Manager 3". *PC Zone*. London: Dennis Publishing (73): 66–71.
3. ↑  "Games watch". *The Guardian*. 17 June 1999.

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)

 |
พลเรือตรี **แชน ปัจจุสานนท์** (6 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2447 - 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525) อดีตทหารเรือชาวไทย อดีตนักการเมืองชาวไทย อดีตรองเสนาธิการทหารเรือฝ่ายยุทธการ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร พรรคประชาธิปัตย์ และเป็นบิดาของ พลเรือเอก ชุมพล ปัจจุสานนท์ อดีตเสนาธิการทหารเรือ อดีต ผู้บัญชาการทหารเรือ และอดีต องคมนตรี ในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร

ประวัติ
-------

พลเรือตรีแชนเกิดที่ ตำบลวัดใหม่ อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี เป็นบุตรชายของ กำนันปัด กับ นางเชย

ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับ นางไพโรจน์ ปัจจุสานนท์ (สกุลเดิม อมาตยกุล) มีบุตรชายคือ พลเรือเอก ชุมพล ปัจจุสานนท์

การศึกษา
--------

* โรงเรียนเบญจมราชูทิศ จังหวัดจันทบุรี
* โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
* โรงเรียนนายเรือ

รับราชการ
---------

พลเรือตรีแชนได้รับพระราชทานยศ **เรือตรี** เมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2469 ต่อมาเรือตรีแชนได้รับพระราชทานยศ **เรือโท** เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2470 จากนั้นในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2473 เรือโทแชนจึงได้รับพระราชทานยศ **เรือเอก**

กระทั่งวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2481 เรือเอกแชนจึงได้รับพระราชทานยศ **นาวาตรี** ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2483 นาวาตรีแชนได้รับพระราชทานยศ **นาวาโท** 

จากนั้นในวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2484 นาวาโทแชนได้รับพระราชทานยศ **นาวาเอก** ต่อมาในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2487 นาวาเอกแชนได้รับพระราชทานยศ **พลเรือตรี** นับเป็นยศทางทหารยศสุดท้ายของท่าน โดยพลเรือตรีแชนขณะยังมียศเป็นนาวาเอกได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรองเสนาธิการทหารเรือฝ่ายยุทธการเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2487

ก่อนจะถูกปลดออกจากตำแหน่งและออกจากราชการพร้อมกับนายทหารเรือชั้นผู้ใหญ่อีก 8 นายคือ

* พลเรือเอก สินธุ์ กมลนาวิน ผู้บัญชาการทหารเรือ และรักษาราชการเสนาธิการทหารเรือ
* พลเรือโท หลวงเจริญราชนาวา รองผู้บัญชาการทหารเรือ
* พลเรือโท ผัน นาวาวิจิตร ผู้บังคับการกองเรือรบ
* พลเรือตรี ชลิต กุลกำม์ธร รองผู้บังคับการกองเรือรบ
* พลเรือตรี กนก นพคุณ ผู้บังคับการมณฑลทหารเรือที่ 1
* พลเรือตรี ประวิศ ศรีพิพัฒน์ เจ้ากรมยุทธศึกษาทหารเรือ
* พลเรือตรี ดัด บุนนาค เจ้ากรมสรรพาวุธทหารเรือ

และ พลเรือตรี ชลี สินธุโสภณ ผู้บังคับกองสัญญาณทหารเรือ เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2494  ภายหลังจากเหตุการณ์ กบฏแมนฮัตตัน

การเมือง
--------

พลเรือตรีแชนสมัครเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2501 แต่ดำรงตำแหน่งได้เพียง 6 เดือนก็ต้องพ้นจากตำแหน่งผู้แทนราษฎรภายหลังจากการปฏิวัติของ จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ผู้บัญชาการทหารบก และ ผู้บัญชาการทหารสูงสุด เมื่อคืนวันจันทร์ที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2501

อ้างอิง
-------

1. ↑   พระราชทานยศทหารและอำมาตย์ (หน้า ๔๓๖)
2. ↑   พระราชทานยศทหารเรือ (หน้า ๑๗)
3. ↑   พระราชทานยศทหารเรือ (หน้า ๑๑)
4. ↑   ประกาศกระทรวงกลาโหม เรื่อง พระราชทานยศทหาร (หน้า ๔๓๘)
5. ↑   ประกาศกระทรวงกลาโหม เรื่อง พระราชทานยศทหาร (หน้า ๕๕๕)
6. ↑   ประกาศกระทรวงกลาโหม เรื่อง พระราชทานยศทหาร (หน้า ๑๙๑๔)
7. ↑   ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานยศทหาร (หน้า ๒๓๕๓)
8. ↑   ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง ให้นายทหารรับราชการ
9. ↑   ประกาศ สำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง ให้นายทหารออกจากประจำการ (หน้า ๒๘๐๗)
10. ↑   ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่ ๑ เพื่อแทนประเภทที่ ๒

บรรณานุกรม
----------
**วัดป่าอรัญญวิเวก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปงน้อย อำเภอดอยหลวง จังหวัดเชียงราย วัดมีเกจิอาจารย์ ได้แก่ หลวงพ่อทูล ขิปฺปปญฺโญ และหลวงพ่อทวี จิตฺตคุตฺโต

วัดป่าอรัญญวิเวก หรือเดิมชื่อ **วัดป่าลัน** ตั้งวัดเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2555 แต่เดิมมีพระสงฆ์หลายรูปเข้ามาจำพรรษา จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2528 หลวงพ่อทวี จิตฺตคุตฺโต เข้ามาจำพรรษาอยู่ที่วัดป่าลันแห่งนี้และได้บูรณะซ่อมแซม ได้สร้างพระมหาธาตุเจดีย์ 9 มงคล เหนือสุดสยาม ตามนิมิตลิขิตเทวดาซึ่งประกอบด้วยเจดีย์องค์ใหญ่ 1 องค์ เจดีย์บริวาร 8 องค์ โดยเจดีย์องค์ใหญ่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 9 เมตร สูง 19 เมตร เจดีย์องค์เล็ก 8 องค์ แต่ละองค์เส้นผ่าศูนย์กลาง 2 เมตร สูง 9 เมตร อุโบสถมีงานฉลองปิดทองฝังลูกนิมิตระหว่างวันที่ 12-15 มีนาคม พ.ศ. 2558

วัดยังได้รับรางวัลชนะเลิศการรักษาป่าไม้ดีเด่นของจังหวัดเชียงราย ภายในวัดมีธารน้ำตกบริเวณเชิงเขาในวัด แต่น้ำตกจะมีเฉพาะในฤดูฝนเท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าอรัญญวิเวก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดป่าอรัญญวิเวก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดป่าลัน ดินแดนกำเนิดพระอริยสงฆ์ นมัสการองค์เจดีย์ 9 มงคลเหนือสุดสยาม".
**วัดป่าอุดมสมพร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพรรณา อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร

วัดป่าอุดมสมพรเป็นวัดที่หลวงปู่ฝั้น อาจาโรได้สร้างขึ้นคู่กับวัดถ้ำขาม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483

ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์อาจารย์ฝั้น อาจาโร ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเปิดเจดีย์พิพิธภัณฑ์ท่านพระอาจารย์ฝั้น อาจาโร ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือนยี่ พ.ศ. 2525 พิพิธภัณฑ์มีลักษณะเป็นเจดีย์ฐานกลมกลีบบัวสามชั้น ความสูง 27.9 เมตร ภายในเก็บอัฐิและเครื่องอัฐบริขารของท่าน มีรูปปั้น พระอาจารย์ฝั้นมีขนาดเท่ารูปจริง ในท่านั่งห้อยเท้า และถือไม้เท้าไว้ในมือ มีตู้กระจกบรรจุอัฐิ ภายในวัดยังมีกุฏิหลวงปู่ฝั้น เป็นกุฏิไม้หลังเดิมที่หลวงปู่ฝั้น อาจาโร ด้านล่างของกุฏิหลวงปู่ฝั้น มีรูปหล่อหลวงปู่ฝั้นประดิษฐานอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าอุดมสมพร". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "วัดป่าอุดมสมพร". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "หลวงปู่ฝั้น อาจาโร พระอาจารย์ผู้เปี่ยมล้นเมตตาธรรม". มติชน.
4. ↑  "เหรียญ รุ่นแรก ปี 2507 หลวงปู่ฝั้น อาจาโร วัดป่าอุดมสมพร อ.พรรณานิคม จ.สกลนคร". สยามรัฐออนไลน์.
5. ↑  "พิพิธภัณฑ์อาจารย์ฝั้น อาจาโร วัดป่าอุดมสมพร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-10. สืบค้นเมื่อ 2021-12-10.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดป่าอุดมสมพร**
**วัดป่าเนรัญชรา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเป๊าะ อำเภอบึงบูรพ์ จังหวัดศรีสะเกษ อยู่บริเวณใกล้กับปรางค์กู่สมบูรณ์ ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางโบราณคดี มีพื้นที่รอบบริเวณวัด 15 ไร่

วัดป่าเนรัญชรา หรือ **วัดป่าเนรัญชราวนาราม** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540-2542 โดยการนำสร้างของหลวงพ่อหมอ หรือพระครูวีรญาณโสภณ เจ้าอาวาส ตามที่ท่านได้นิมิต โดยต้องการให้เรือที่ชื่อ *เรือพิฆาตสังสารวัตฎ* หมายความว่า เป็นศูนย์รวมปฏิบัติธรรมพิฆาตกิเลส ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2541 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2556

เรือพิฆาตสังสารวัตฎหลังนี้ก่อสร้างเป็นเรือรบ 5 ชั้น ยาว 55 เมตร สูง 24 เมตร ใช้เป็นทั้งอุโบสถ วิหาร เจดีย์ และศาลาการเปรียญในอาคารหลังเดียวกัน แต่ละชั้นประกอบด้วย ชั้นที่ 1 เป็นห้องกรรมฐาน (ท้องเรือ) ชั้นที่ 2 ตัวเรือเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรม ชั้นที่ 3 เป็นดาดฟ้า ประดิษฐานโบสถ์เจดีย์ มีพระประธานเป็นพระพุทธชินราชจำลอง ชั้นที่ 4 เป็นห้องพระพุทธ และชั้นที่ 5 เป็นห้องบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ อาคารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2542 งบประมาณในการก่อสร้าง 15 ล้านบาท

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ฮือฮา!นักท่องเที่ยวแห่เซลฟี่ วัดป่าสร้างอุโบสถเรือรบพิฆาต". เดลินิวส์.
2. ↑  "วัดป่าเนรัญชรา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดป่าเนรัญชราวนาราม". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
4. ↑  "วัดป่าเนรัญชราวนาราม(เรือรบพิฆาตสังสารวัตฏ)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดป่าเนรัญชรา**
วัดป่าอนาลโย (อังกฤษ:Wat Pah Analayo) เป็นวัดไทยสังกัดธรรมยุติกนิกายในประเทศเยอรมนี จดทะเบียนสมาคมในประเทศเยอรมันโดยใช้ชื่อ Buddhistischer Verein NRW e.V.ตั้งขึ้นเพื่อให้พุทธศาสนิกชนในเยอรมันทั้งชาวไทยและชาติต่าง ๆ ที่สนใจในพระพุทธศาสนาในประเทศเยอรมนีได้มีโอากาสเข้ามาศึกษาพระพุทธศาสนา

ที่ตั้ง
-------

วัดป่าอนาลโย ตั้งอยู่ที่ ถนนอิมโบเด้นเลขที่ 13 รหัสไปรษณีย์ 51570 เมืองวินเด็ค ประเทศเยอรมนี (อังกฤษ: Im Boden 13 51570 Windeck-Langenberg Germany)

ประวัติ
-------

วัดป่าอนาลโยถือว่าเป็นวัดไทยสังกัดธรรมยุติกนิกาย ที่ที่ชื่อว่าเก่าแก่ของประเทศเยอรมัน โดยการบุกเบิกโดยท่านพระอาจารย์ชัชวาลย์ สุภทฺโท ซึ่งปัจจุบันก็คือเจ้าอาวาสแห่งนี้ โดยเริ่มตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2532 โดยการเดินทางมาประเทศเยอรมนีเพื่อมาเยี่ยมพี่สาวแต่อยู่ได้ไม่นานเพราะปัญหาเรื่องวีซ่า ภายหลังพุทธศาสนิกชนชาวไทยได้นิมนต์ท่านมาประเทศเยอรมนีอีกครั้งที่กรุงเบอร์ลินในปี พ.ศ. 2535 และได้จำพรรษาที่เมืองฮัมบวร์ค และในปีต่อมาท่านก็ได้รับนิมนต์ให้มาจำพรรษาที่เมืองดอร์ทมุนท์ พุทธศานิชกที่เมืองดอร์ทมุนท์ให้ความสนใจในพุทธศาสนาและอยากให้ท่านสร้างวัดขึ้นที่เมืองนี้ จึงเริ่มตั้งสมาคมพุทธในแคว้นนอร์ทไรน์เวสฟาเล่น (Buddhistischer Verein NRW e.V.) เลขทะเบียนสมาคมที่ VR.4416 เพื่อให้การตั้งวัดถูกต้องตามกฎหมายของประเทศเยอรมนี หลังจากนั้นท่านได้เช่าบ้านอยู่ชั่วคราวเพื่อเก็บเงินสะสมซื้อที่ดินสร้างวัดและ ในปี พ.ศ. 2545 ท่านได้เก็บรวมรวมเงินได้จำนวนหนึ่งและได้ซื้อที่เพื่อสร้างวัดที่เมืองวินเด็คโดยซื้อที่ดินได้ 2 แปลงประมาณ 1 ไร่ และที่ดินสำหรับบริเวณสวน 1 แปลง 2 ไร่ รวมที่ดินทั้งหมดประมาณ 3 ไร่ และในวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2546 ทำพิธีวางศิลาฤกษ์เพื่อปลูกสร้างตัวอาคาร หลังจากนั้น 1 ปี เริ่มการก่อสร้างตัวอาคารซึ่งเป็นอาคารอนกประสงค์ 2 ชั้น พื้นที่ใช้สอยประมาณ 282 ตรม.แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2548 และในวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ได้จัดพิธีผูกพัทธสีมาฝั่งลูกนิมิตโดยมีพระธรรมเมธาจารย์ (อิ่ม อรินฺทโม) วัดโสมนัสราชวรวิหาร ให้ความอนุเคราะห์ เรื่องการจัดงานผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิต งานนี้ถือว่าเป็นครั้งแรกที่มีขึ้นในประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี โดยมีสมเด็จพระวันรัต (จุนท์ พฺรหฺมคุตฺโต) วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร ขณะดำรงสมณศักดิ์ที่พระพรหมมุนี เป็นประธาน

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

* พระครูวิศิษฏ์ภาวนาวิธาน วิ. (ชัชวาลย์ สุภทฺโท) (พ.ศ. 2548 - ปัจจุบัน)

อ้างอิง
-------

* เว็บไซต์วัดป่าอนาลโย

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อวัดไทยในต่างประเทศ
**วัดป่าลิไลยก์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำปำ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง

ประวัติ
-------

วัดป่าลิไลยก์ เดิมเรียก **วัดป่าชัน** ต่อมาเปลี่ยนเป็น **วัดป่าเรไร** ตามทำเนียบวัดจังหวัดพัทลุงของพระครูอริยสังวร (เอียด) ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2247 ตรงกับสมัยสมเด็จพระเพทราชาแห่งกรุงศรีอยุธยา แต่เรื่องราวเกี่ยวกับวัดไม่ปรากฏในเอกสารโบราณใด ๆ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2329

ต่อมาเมื่อราว พ.ศ. 2325 พระมหาช่วยชาวบ้านน้ำเดือด ตำบลท่ามิหรำ อำเภอเมืองพัทลุง ได้เป็นเจ้าอาวาส มีบันทึกว่าราว พ.ศ. 2328 พม่าได้ยกทัพมาตีเมืองชุมพร เมืองไชยา เมืองนครศรีธรรมราช ทางฝ่ายเมืองพัทลุงพระมหาช่วยได้ทำเครื่องรางของขลังแจกไพร่พลกรรมการเมืองรวบรวมกำลังไว้ได้ประมาณ 1,000 คน ยกไปต้านทัพพม่าที่ตำบลปันเต แต่ไม่ทันรบกันพม่าก็ถอยทัพเสียก่อน พระมหาช่วยมีความชอบเป็นอย่างมาก จึงโปรดเกล้าฯ ให้ลาสิกขาบทและแต่งตั้งให้เป็นพระยาทุกราษฎร์ 

ต่อมาได้เกณฑ์คนตัดไม้ต่อเรือรบ 30 ลำ ปากกว้าง 3 วา บ้าง 4 วา บ้าง มีการต่อเรือกันที่ชายทะเลหน้าวัดป่าลิไลยก์ แต่เรือยังไม่ทันเสร็จก็ติดราชการกบฏเมืองไทรบุรีเสียก่อน 

จากคำบอกเล่าที่ดินของวัดป่าลิไลยก์ในปัจจุบันเป็นที่ของตาผ้าขาวได้บริจาคให้แก่พระสมหมีอินทร์ที่ตั้งใจจะนำของโบราณมาบรรจุที่พระบรมมหาธาตุนครศรีธรรมราชแต่ไม่ทันพิธีการจึงได้จอดเรือพักและสร้างวัดป่าลิไลยก์

กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา (ฉบับพิเศษ) เล่ม 102 ตอนที่ 180 หน้า 141 วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 พื้นที่ประมาณ 2 ไร่ 2 งาน 63 ตารางวา

ศิลปกรรม
--------

อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนมีกำแพงแก้วล้อมรอบทั้ง 4 ด้าน ด้านนอกมีใบเสมาหินทรายสีแดง ตั้งอยู่บนฐานก่ออิฐถือปูนรอบอุโบสถจำนวน 8 ใบ บางใบสภาพชำรุดแต่ละใบมีลวดลายจำหลักไม่เหมือนกันคือสลักลายกระหนกก้านขดบางแผ่นสลักลายหน้ากาล เจดีย์ตั้งอยู่นอกกำแพงแก้วหน้าอุโบสถ เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสกว้างด้านละ 2 เมตร สูงประมาณ 6 เมตร รอบฐานมียักษ์ปูนปั้นแบกด้านละ 5 ตน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าลิไลยก์". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดพัทลุง.
2. ↑  "วัดป่าลิไลยก์". กระทรวงวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
แผนภูมิสเน็ลเลิน
**แฮร์มัน สเน็ลเลิน** (ดัตช์: *Herman Snellen*; 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1834 – 18 มกราคม ค.ศ. 1908) เป็นจักษุแพทย์ชาวดัตช์ เกิดที่เมืองไซสต์ เข้าเรียนด้านการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยยูเทรกต์ หลังเรียนจบสเน็ลเลินทำงานเป็นผู้ช่วยแพทย์ที่โรงพยาบาลเนเธอร์แลนด์เพื่อผู้ป่วยโรคตา (*Nederlandsch Gasthuis voor Ooglijders*) ในปี ค.ศ. 1862 เขาแนะนำแผนภูมิสเน็ลเลิน (Snellen chart) ซึ่งเป็นแผนภูมิวัดสายตาที่ต่อมาใช้กันอย่างแพร่หลาย ในปี ค.ศ. 1877 สเน็ลเลินดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านจักษุวิทยาที่มหาวิทยาลัยยูเทรกต์ เขาทำงานวิจัยเกี่ยวกับความผิดปกติทางสายตาต่าง ๆ เช่น สายตาเอียง ต้อหิน รวมถึงแนะนำการใช้แว่นตาและศัลยกรรมทางสายตา

ในปี ค.ศ. 1884 สเน็ลเลินดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลเนเธอร์แลนด์เพื่อผู้ป่วยโรคตาต่อจากฟรันซิสกึส โดนเดิร์ส (Franciscus Donders) อาจารย์ของเขา เขาดำรงตำแหน่งนี้จนถึงปี ค.ศ. 1903 สเน็ลเลินเสียชีวิตที่เมืองยูเทรกต์ในปี ค.ศ. 1908

อ้างอิง
-------

1. ↑  User Interfaces for Wearable Computers: Development and Evaluation by Hendrik Witt
2. ↑  Watt, Wendy Strouse. "How Visual Acuity Is Measured" เก็บถาวร 2020-06-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Macular Degeneration Support, October 2003. Accessed July 6, 2010.
3. ↑  Herman Snellen, Whonamedit.com. Accessed July 6, 2010.
4. ↑  Herman Snellen - Museum of Vision
**อันดับปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ** เป็นอันดับปลากระดูกแข็งอันดับหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า **Syngnathiformes** ปลาในอันดับนี้มีรูปร่างประหลาดไปกว่าปลาในอันดับอื่น ๆ กล่าวคือ มีรูปร่างที่เรียวยาวเหมือนหลอดหรือกิ่งไม้ เป็นปลาขนาดเล็ก ในปากไม่มีฟัน ไม่มีขากรรไกร แต่จะมีลักษณะคล้ายท่อดูด ไว้สำหรับดูดอาหารจำพวก แพลงก์ตอนสัตว์ขนาดเล็กหรือสัตว์น้ำขนาดเล็กชนิดอื่น ๆ มีขนาดโดยเฉลี่ยเต็มที่ไม่เกิน 30 เซนติเมตร พบได้ทั้งในน้ำจืด, น้ำกร่อย และทะเล

ซึ่งคำว่า "Syngnathiformes" นั้นมาจากภาษากรีก แปลว่า "ติดกับขากรรไกร" โดยมาจากภาษากรีกโบราณ คำว่า συν แปลว่า ด้วยกัน กับ γνάθος แปลว่า ขากรรไกร และ "formes" มาจากภาษาลาตินที่หมายถึง "รูปแบบที่คล้ายคลึงกัน"

วงศ์
----

มีทั้งหมด 5 วงศ์ ได้แก่

* Aulostomidae
* Centriscidae
* Fistulariidae
* Solenostomidae
* Syngnathidae

ดูเพิ่ม
-------

* อันดับปลาเหล็กใน

อ้างอิง
-------

* FishBase (2005) : Order Summary for Syngnathiformes. Version of 2005-FEB-15. Retrieved 2008-AUG-19.


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อันดับปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ**
ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *ฮนดะ*

**ฮนดะ ทาดากัตสึ** (ญี่ปุ่น: 本多 忠勝; โรมาจิ: *Honda Tadakatsu*; 17 มีนาคม 1548 – 3 ธันวาคม 1610) เป็นแม่ทัพญี่ปุ่น ในยุคอาซูจิ–โมโมยามะ ถือได้ว่าเป็นอีกหนึ่งบุคคลสำคัญที่ทำให้โทกูงาวะ อิเอยาซุ สามารถจัดตั้งรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะได้ และยังเป็นเจ้าแคว้นโอตากิ และเจ้าแคว้นคูวานะ คนแรก

ประวัติ
-------

### ขุนพลแห่งโทกูงาวะ

ทาดากัตสึทำงานรับใช้อิเอยาซุตลอดชีวิตของเขา โดยสงครามที่สร้างชื่อให้แก่เขา คือ ยุทธการอาเนงาวะ และยุทธการมิกาตางาฮาระในปี 1572 3 ปีต่อมา ทาดากัตสึได้นำกองทัพเข้าทำศึกกับทาเกดะ คัตสึโยริที่นากาชิโนะ และทาดากัตสึยังเป็นหนึ่งในขุนพลที่เข้าร่วมในการรุกรานอาณาจักรโชซอน ของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ในปี ค.ศ.1593-1594 สงครามครั้งสุดท้ายในชีวิตของทาดากัตสึ คือ ยุทธการที่เซกิงาฮาระ ระหว่างกองทัพฝ่ายตะวันออกที่นำโดยโทกูงาวะ อิเอยาซุกับกองทัพฝ่ายตะวันตกที่นำโดยอิชิดะ มิตสึนาริ ในปี ค.ศ.1600 ด้วยผลงานมากมาย จึงได้รับศักดินาในโอตากิ 100,000 โคกุ กลายเป็น *เจ้าแคว้นโอตากิ* และต่อมา ได้รับศักดินาในคูวานะ 150,000 โคกุ กลายเป็น *เจ้าแคว้นคูวานะ*

ฮนดะ ทาดากัตสึมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว คือ หมวกเหล็กที่ถูกประดับด้วยเขากวาง และยังมีบุตรชาย 2 คน ชื่อ ฮนดะ ทาดามาซะ และฮนดะ ทาดาโตโมะ และบุตรสาวอีก 1 คน ชื่อ โคมัตสึ ซึ่งต่อมาโชกุนอิเอยาซุขอไปเลี้ยงและตั้งให้เป็น เจ้าหญิงโคมัตสึ

### ตำนาน

ตำนานกล่าวไว้ว่าฮนดะ ทาดากัตสึเป็นขุนพลที่ผ่านสงครามและสมรภูมิรบมามากมาย แต่กลับไม่มีรอยแผลแม้แต่รอยเดียว นอกจากนี้ ยังมีคนกล่าวว่าทุกครั้งที่ทาดากัตสึทำสงคราม ก็ไม่เคยพ่ายแพ้แม้แต่คร้งเดียว จนได้รับฉายาว่า *เทพนักรบแห่งดินแดนอาทิตย์อุทัย*
**ฮง กุก-ย็อง** (เกาหลี: 홍국영; ฮันจา: 洪國榮; อาร์อาร์: *Hong Guk-Yeong*; เอ็มอาร์: *Hong Gungyŏng*; 2291 ~ 28 เมษายน 2324 (วันที่ 5 เดือน 4 ปีจันทรคติ)) เป็นนักวิชาการและขุนนางชาวเกาหลีที่มีชื่อเสียงของราชวงศ์โชซ็อนซึ่งเป็นคนแรกที่สนับสนุนการขึ้นครองสิริราชสมบัติของ พระเจ้าช็องโจ และทำงานหนักเพื่อปรับปรุงพระราชอำนาจของกษัตริย์ตามความปรารถนาของเขา แต่กลับถูกปลดออกเพราะปรารถนาอำนาจ เขารับใช้กษัตริย์และมักมีความสุขกับอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่ได้รับจากความโปรดปรานของกษัตริย์ ฮง กุก-ย็อง และ ฮัน มย็อง-ฮเว (ในรัชสมัยของพระเจ้าเซโจ) เป็นตัวอย่างบางส่วนของราชเลขาซึ่งเป็นขุนนางที่มีอำนาจมากที่สุดในยุคนั้น

ประวัติ
-------

ฮง กุก-ย็อง เกิดในปี พ.ศ. 2291 ใน ฮันซ็อง ในตระกูลฮงแห่งพุงซาน เขาเป็นบุตรชายคนเดียวของ ฮง นัก-ชุน และภรรยาของเขา ฮูหยินอี ตระกูลอีแห่งอูบง ผ่านทางบิดาของเขา เขาเป็นหลานชายรุ่นที่ 11 ของ Lady Hyegyeong (มารดาของ King Jeongjo) รวมทั้งหลานชายคนที่ 5 ของ Hong Joo-won และ Princess Jeongmyeong

อ้างอิง
-------

1. ↑  Foundation, The Korea (2013-03-30). *Korea Focus - June 2012* (ภาษาอังกฤษ). 한국국제교류재단. ISBN 978-89-86090-86-4.
2. ↑  저, 신봉승 (2007-10-31). *실록대하소설21. 정조 이산* (ภาษาเกาหลี). Kumsung Publishing. ISBN 978-89-07-05131-8.
**ฮงอินโบ ชูซะกุ** (ญี่ปุ่น: 本因坊秀策; อังกฤษ: Honinbo Shusaku) เจ้าของฉายา *ชูซะกุ ผู้คงกระพัน* หรือชื่อแรกเกิด **คุวะบะระ โทะระจิโร** (ญี่ปุ่น: 桑原虎次郎; อังกฤษ: Kuwabara Torajiro; 6 มิถุนายน ค.ศ. 1829 – ค.ศ. 1862) เป็นนักหมากล้อมระดับอาชีพชาวญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 19 เขาเป็นที่รู้จักจากหมากไร้พ่าย ในการแข่งขันศึกหน้าปราสาท; สามสิบเกมประจำปีกับโอตะ ยูโซ กับการเปิดหมากแบบชูซะกุด้วยตัวหมากสีดำ หลังจากการเสียชีวิต เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นปราชญ์หมากล้อม และอยู่ถัดจากฮงอินโบ ชูวะ ผู้เป็นอาจารย์ของเขา ฮงอินโบ ชูซะกุ ได้รับการยกย่องเป็นผู้เล่นที่แข็งแกร่งที่สุดตั้งแต่ปี ค.ศ. 1847/8 จนถึงปีที่เขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1862 เขาได้รับฉายาว่าเป็น*ชูซะกุ ผู้คงกระพัน* เนื่องจากการเดินหมากที่ไร้เทียมทาน ของการแข่งขันศึกหน้าปราสาท

ประวัติ
-------

### การเสียชีวิตและมรดกสืบทอด

อนุสรณ์สถานแห่งปรมาจารย์ฮงอินโบ ชูซะกุ
ในปี ค.ศ. 1862 เกิดการระบาดของอหิวาตกโรคไปทั่วประเทศญี่ปุ่น ชูซะกุมีแนวโน้มที่จะติดโรคในสำนักฮงอินโบ แล้วเขาก็ล้มป่วยลง กระทั่งเสียชีวิตลงในวันที่ 8 สิงหาคม ขณะมีอายุได้เพียง 33 ปี

ชื่อของชูซะกุ มีความเกี่ยวข้องกับการเปิดหมากแบบชูซะกุ ซึ่งเป็นวิธีการหนึ่งในการเปิดเกมด้วยตัวหมากสีดำ โดยได้รับการพัฒนาสู่ความเป็นปรมัตถ์ (แต่ไม่ได้คิดค้น) โดยตัวเขาเอง และเป็นพื้นฐานของการเปิดเกมที่ได้รับความนิยมจึงถึงช่วงทศวรรษที่ 1930

ชูซะกุยังได้รับการจดจำโดยหมายเลขชูซะกุ ซึ่งมีความเทียบเท่ากับหมายเลขแอร์ดิชสำหรับผู้เล่นหมากล้อม

เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 2014 กูเกิล ดูเดิล ได้ฉลองวันคล้ายวันเกิดเพื่อระลึกถึง 185 ปีของชูซะกุ โดยเรื่องนี้ทำให้เกิดความขัดแย้งในสหราชอาณาจักร เนื่องด้วยความรู้สึกที่ถูกตัดหน้าสำหรับวาระครบ 70 ปีการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดี พวกเขาเห็นว่าไม่เหมาะสมสำหรับการให้เกียรติแก่ชาวญี่ปุ่นในครั้งนี้ ส่งผลให้มีการแก้ไขหน้าเว็บ Google.uk อย่างรีบเร่ง

การปรากฏตัวในเรื่องแต่ง
-----------------------

ในมังงะและอะนิเมะซีรีส์ *ฮิคารุเซียนโกะ* ชูซะกุได้พบกับวิญญาณของนักเล่นหมากล้อมที่มีชื่อว่าฟูจิวาระ โนะ ซาอิ ชูซะกุจึงได้เป็นสื่อกลางให้วิญญาณของซาอิได้เดินหมากที่แข็งแกร่ง โดยการบอกให้ชูซะกุเป็นผู้เดินหมากตามที่ตนกำหนด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Williams, Rhiannon (2014-06-06), "Google apologises over D-Day Doodle blunder", *The Telegraph*, สืบค้นเมื่อ 2014-06-06
2. ↑  "Google blunder over D-Day doodle", *BBC News*, 2014-06-06, สืบค้นเมื่อ 2014-06-06

หนังสืออ่านเพิ่ม
----------------

* John Power, *Invincible: The Games of Shusaku*, ISBN 4-906574-01-7
* *Honinbo Shusaku – Complete Game Collection*, ISBN 7-80548-915-7

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ฮงอินโบ ชูซะกุ**

* Sensei's Library
* Daily Yomiuri article เก็บถาวร 1999-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Gobase player stats and games listing
พิกัดภูมิศาสตร์: 14°6′57″N 99°13′53″E﻿ / ﻿14.11583°N 99.23139°E﻿ / 14.11583; 99.23139

เสือในวัดป่าหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน
**วัดป่าหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน** หรือ **วัดเสือ** ตั้งอยู่ ณ ตำบลสิงห์ อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี

วัดนี้ได้สถาปนาขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2537 โดยเริ่มจากชาวบ้านช่วยลูกเสือซึ่งแม่มันถูกฆ่าจากนายพรานและนำมาที่วัด เจ้าอาวาสรับไว้ในขณะที่ไม่มีใครรับ และเอาใจใส่เลี้ยงดูเหมือนเป็นลูก ๆ จึงเป็นที่มาของวัด โดยตั้งใจให้เป็นที่พักพิงของสัตว์ป่าที่บาดเจ็บหรือขาดพ่อแม่ทั้งหลาย และได้รับการเลี้ยงดูแบบชาวพุทธที่ดี เช่น เมื่อบรรดาเสือแสดงอากัปกิริยาที่ไม่ดีมีการร้องคำรามขู่ พระที่เลี้ยงก็จะเอาน้ำสาดจากขวดพลาสติก หรือหาอะไรปิดตาเสือเหล่านี้ไว้ เมื่อมีวัวหรือแพะเดินผ่านมาใกล้ ๆ

เสือในวัดเป็น เสือโคร่งอินโดจีน (*Panthera tigris corbetti*) ซึ่งเสือโคร่งที่มีถิ่นกำเนิดในประเทศไทย, ลาว, พม่า, กัมพูชา, เวียดนาม, มาเลเซีย และจีนด้านตะวันออก มีจำนวน 17 ตัวที่วัด เป็นเสือกำพร้าที่ได้ช่วยชีวิตมาจากป่าเจ็ดตัว และอีกสิบตัวเกิดที่วัดนี้ (ข้อมูล เดือนธันวาคม 2548)

นิตยสารไทม์ฉบับวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ได้ยกย่องให้วัดป่าหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโนเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดสำหรับการอยู่ร่วมกันโดยสันติ ซึ่งหมายถึงการที่ทางวัดสามารถนำเสือที่เป็นสัตว์ดุร้ายมาอยู่ร่วมกับคนได้โดยไม่เกิดอันตราย

ป๊2558 วัดป่าหลวงตามหาบัวเสียชื่อแล้วโดยมีการพบซากเสือ 40 ตัว เก็บไว้เตรียมใช้ทำเครื่องราง เบื้องหน้าเบื้องหลังปฏิบัติการย้ายเสือของกลาง 137 ตัว จาก วัดป่าหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน หรือวัดเสือ อ.ไทรโยค จ.กาญจนบุรี นำไปดูแลที่สถานีเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าเขาประทับช้าง และที่สถานีเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าเขาสน อ.จอมบึง จ.ราชบุรี ถูกขยายประเด็นออกไปหลายทิศทาง โดยเฉพาะการพบซากลูกเสือ 40 ซาก ถูกดองและแช่แข็งพร้อมกับสัตว์ป่าสงวนหลายชนิดในวันแรก และตามด้วยการพบลูกเสือโคร่งดองเพิ่มอีก 30 ซาก พร้อมหนังเสือโคร่ง 2 ผืน เขากระทิง เขากวาง เขี้ยวเสือโคร่ง ตะกรุดหางเสือและเครื่องรางของขลังกว่า 1,000 ชิ้น นำไปสู่การตรวจสอบสแกนว่า วัดแห่งนี้เกี่ยวข้องกับขบวนการค้าเสือข้ามชาติหรือไม่

อ้างอิง
-------

* วัดป่าหลวงตามหาบัวญาณสัมปันโน ติดอันดับ ของดีที่สุดของเอเชีย เก็บถาวร 2008-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน นสพ.เดลินิวส์
* ย้ายเสือวัดป่าหลวงตาบัวใครได้ใครเสีย..!! คมชัดลึก

ดูเพิ่ม
-------

* หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดป่าหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ของวัด เก็บถาวร 2011-04-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ถุงใส่ขยะ
ถุงกระดาษ
**ถุง** หรือ **กระเป๋า** หรือ **ย่าม** หรือ **กระสอบ** เป็นเครื่องมือทั่วไปในรูปภาชนะใส่ของชนิดยืดหยุ่นได้ การใช้ถุงย้อนกลับไปในสมัยประวัติศาสตร์ ถุงในยุคแรกเริ่มทำจากหนังสัตว์ ฝ้าย หรือใยพืชถักทอ พับตามขอบและมัดให้เป็นรูปร่างด้วยเส้นเชือกจากวัสดุเดียวกัน

แม้จะเป็นเครื่องมือที่เรียบง่าย กระเป๋าได้เป็นอุปกรณ์พื้นฐานในพัฒนาการของอารยธรรมของมนุษย์มาช้านาน เนื่องจากกระเป๋าช่วยให้คนเก็บของเล็ก ๆ เช่น ผลเบอร์รี หรือธัญพืช ได้ง่าย และใช้ลำเลียงสิ่งของได้มากกว่าการถือด้วยมือ

ถุงกระดาษใช้แล้วทิ้งราคาถูก และถุงพลาสติกซื้อของพบได้ทั่วไป ในการซื้อขายตามร้านค้าปลีก ถุงช่วยเพิ่มความสะดวกให้คนซื้อของ และร้านค้ามีถุงให้ฟรีหรือมีค่าธรรมเนียมเล็กน้อย ลูกค้าอาจนำถุงมาเองก็ได้ แม้ว่ากระดาษถูกนำมาใช้ห่อและรองสิ่งของตั้งแต่ในจีนโบราณตั้งแต่ 2 ศตวรรษก่อนคริสต์ศักราชแล้ว แต่การใช้ถุงกระดาษครั้งแรก (สำหรับถนอมรสชาติชา) ในจีนเริ่มปลายยุคราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907)

ชื่อเรียก
---------

พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 ได้ให้นิยามของคำว่า **ถุง** ว่าหมายถึง "เครื่องใช้สำหรับใส่สิ่งของ ทำด้วยผ้าหรือกระดาษเป็นต้น ก้นปิด ปากเปิด บางชนิดที่ปากมีหูรูดหรือหูหิ้ว" ในขณะที่ **กระเป๋า** หมายถึง "เครื่องใช้รูปคล้ายถุงหรือกระเพาะ ทำด้วยหนังบ้าง ผ้าบ้าง สำหรับใส่เงินหรือของต่าง ๆ ใช้คาดเอวก็มี ติดอยู่ในตัวเสื้อหรือกางเกงก็มี ใช้หิ้วก็มี" **ย่าม** หมายถึง "เครื่องใช้สำหรับใส่สิ่งของ ทำด้วยผ้า มีหูหรือสายในตัวสำหรับสะพาย" และ **กระสอบ** หมายถึง "เครื่องสานหรือทอด้วยต้นกระจูดหรือป่านปอ สำหรับบรรจุข้าวและของอื่น ๆ"

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Farid Chenoune, *Carried Away: All About Bags* (2005).
2. 1 2  Needham, Volume 4, 122.
**แฮมสเตอร์จีน** (อังกฤษ: Chinese hamster; จีน: 中國倉鼠; พินอิน: *Zhōngguó cāngshǔ*; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Cricetulus griseus*) เป็นสัตว์ฟันแทะชนิดหนึ่ง จำพวกแฮมสเตอร์

แฮมสเตอร์จีนเป็นแฮมสเตอร์ชนิดหนึ่ง มีลักษณะแตกต่างจากแฮมสเตอร์ทั่วไป คือ รูปร่างลักษณะลำตัวยาวป้อม จมูกยาว หางยาวเล็กน้อยซึ่งจะคล้ายกับหนูมากกว่าแฮมสเตอร์ทั่วไป ลำตัวมีสีน้ำตาลและสีเทาขาว มีเส้นสีดำพาดอยู่กลางสันหลังตั้งแต่หน้าผาก จนถึงบั้นท้ายบริเวณโคนหาง 

ขนาดโตเต็มที่จะมีขนาดความยาว 7.5-9 เซนติเมตร กระจายพันธุ์อยู่ในทุ่งหญ้าและทะเลทรายของจีนทางตอนเหนือและมองโกเลียใน อาศัยอยู่ด้วยการขุดโพรงอยู่ในดิน ออกหากินในเวลากลางคืน

มีอุปนิสัยค่อนข้างรักสันโดษ ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่าตัวผู้เล็กน้อย ตัวผู้ในฤดูผสมพันธุ์จะมีอุปนิสัยดุร้าย ก้าวร้าวกว่าแฮมสเตอร์ทั่วไปจนถึงขั้นทำร้ายตัวเมียจนถึงตายเลยก็มี จัดเป็นแฮมสเตอร์อีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยงและเป็นสัตว์ทดลอง โดยเริ่มเลี้ยงกันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1919 แฮมสเตอร์จีนเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ตั้งแต่อายุเพียง 5 สัปดาห์ ออกลูกครอกหนึ่งอาจมากถึง 9 ตัว ปีหนึ่งอาจออกลูกได้มากถึง 5 ครอก จึงนับเป็นสัตว์ฟันแทะอีกชนิดหนึ่งที่แพร่ขยายพันธุ์ได้รวดเร็วมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lianne McLeod, "Chinese Hamsters," *About.com*.
2. 1 2  *EPISODE 5*, "Untamed China with Nigel Marven". สารคดีทางอนิมอลพลาเน็ต ทางทรูวิชั่นส์: เสาร์ที่ 2 กุมภาพันธ์ 2556

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Cricetulus griseus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cricetulus griseus ที่วิกิสปีชีส์
**วัดป่ายาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยยาบ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ 3 ไร่ 3 งาน 51 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา

ประวัติ
-------

วัดป่ายาง เดิมมีชื่อว่า **วัดสันพระเจ้าแดง** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2405 ตามประวัติวัดแจ้งว่าเดิมเป็นที่วัดร้าง ต่อมามีชาวบ้านมาอาศัยอยู่มากขึ้น จึงร่วมใจกันสร้างวัด โดยในขั้นแรกได้สร้างวิหารก่อน จากนั้นจึงได้มีการอาราธนาพระพุทธรูปองค์หนึ่งซึ่งทาชาดสีแดงมาเป็นพระประธานในวิหาร จึงให้ชื่อวัดว่า "วัดสันพระเจ้าแดง" ในเวลาต่อมามีชาวบ้านเพิ่มขึ้นอีกหลายหลังคาเรือน ประกอบกับบริเวณหมู่บ้านมีต้นยางขึ้นหนาแน่น จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดจากเดิมมาเป็น "วัดป่ายาง" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2481 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 50 เมตร ยาว 60 เมตร

วัดเริ่มเป็นที่รู้จักกันในวงกว้างในยุคสมัยของพระครูอุดมขันติธรรม (ครูบาขันแก้ว) เป็นเจ้าอาวาส (พ.ศ. 2464–2526) ภายหลังจากสิ้นครูบาขันแก้ว วัดป่ายางได้ตกอยู่ในสภาพทรุดโทรม จวบจนครูบากฤษดา สุเมโธ เข้ามารักษาการแทนเจ้าอาวาสในปี พ.ศ. 2539 ท่านจึงเริ่มปรับปรุงและพัฒนาวัดเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

อุโบสถหลังปัจจุบัน กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร ลักษณะทรงล้านนา เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทั้งหลัง ภายในอุโบสถมีพระประธานศิลปะเชียงแสน พระนามว่า *พระเจ้าแดง* ขนาดหน้าตักกว้าง 7 ศอก ลงรักปิดทองทั้งองค์ วิหารพระปัจเจกโพธิกว้าง 3 เมตร ยาว 3 เมตร ลักษณะทรงล้านนา เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทั้งหลัง ภายในวิหารมีภาพจิตรกรรมฝาผนังรูปเทวดาและพระสงฆ์น้อมโมทนาคุณของพระปัจเจกพุทธเจ้า วิหารพระอุปคุตกว้าง 4 เมตร ยาว 6 เมตร ลักษณะทรงล้านนา เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทั้งหลัง ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังจำลองสถานที่ใต้ท้องทะเล ซึ่งมีความเชื่อกันว่าสถานที่จำพรรษาของท่านนั้นอยู่ในปราสาทแก้ว กลางมหาสมุทร

เจดีย์พระธาตุโมลีศรีหริภุญชัยกว้างด้านละ 4 ศอก มีความสูง 12 เมตร ด้านบนเจดีย์ในส่วนของระฆังคว่ำบรรจุพระธาตุของพระพุทธเจ้า และพระอรหันต์สาวกเพิ่มจากเดิมเข้าไปด้วย วิหารพระพุทธไสยาสน์กว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร ลักษณะทรงล้านนา เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทั้งหลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ร่วมบุญบูรณะวัดป่ายาง รับวัตถุมงคล ครูบากฤษดา". คมชัดลึก.
2. ↑  "ประวัติวัดป่ายาง (สันพระเจ้าแดง)".[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดป่ายาง**
**สตีเฟน โจเซฟ แมคมาน** (อังกฤษ: Stephen Joseph McMahon;เกิด 20 สิงหาคม ค.ศ. 1961) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพ ผู้จัดการทีมชาวอังกฤษ ปัจจุบันเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านฟุตบอลทางโทรทัศน์

ในฐานะผู้เล่น เขาเล่นในตำแหน่งกองกลางตั้งแต่ปี ค.ศ. 1979 ถึง ค.ศ. 1998 เขาเป็นที่น่าจดจำที่สุดเมื่อเล่นให้กับลิเวอร์พูลในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 แมคมานอยู่ในอันดับที่ 42 ในการสำรวจความคิดเห็น '100 Players Who Shook The Kop' ซึ่งขอให้กองเชียร์หงส์แดงเสนอชื่อผู้เล่นลิเวอร์พูลที่ดีที่สุดตลอดกาล 100 คน เขายังเล่นให้กับเอฟเวอร์ตันซึ่งเป็นสโมสรแรกของเขา แอสตันวิลลา และแมนเชสเตอร์ซิตี เขาลงเล่นให้ทีมชาติอังกฤษไป 17 นัด

หลังจากที่เขาแขวนสตั๊ดในปี ค.ศ. 1998 กับสวินดอนทาวน์ เขาเริ่มอาชีพโค้ชและผู้จัดการทีมกับสวินดอนทาวน์ และต่อมาได้คุมทีมแบล็คพูล โดยได้เลื่อนชั้นกับทั้งสองสโมสร ต่อมาเขาเป็นผู้จัดการช่วงสั้น ๆ ของเพิร์ธกลอรีในออสเตรเลีย

ระดับสโมสร
----------

### เอฟเวอร์ตัน

แมคมานที่เกิดในเฮลวูดเริ่มต้นอาชีพของเขาที่เอฟเวอร์ตันโดยเล่นให้พวกเขาตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่นหลังจากปรากฏตัวที่กูดิสันพาร์ก ในฐานะเด็กเก็บบอล เขาเปิดตัวในลีกนัดแรกเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1980 ในเกมที่แพ้ซันเดอร์แลนด์ 1–3 ที่โรเกอร์พาร์ก เขาได้รับการโหวตให้เป็น **the supporters player of the year** เมื่อจบฤดูกาล 1980/81 ทำให้เขาได้เป็นกัปตันทีม

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "สตีฟ แมคมาน". *Barry Hugman's Footballers*. สืบค้นเมื่อ 13 เมษายน 2020.
2. ↑  Dunk, Peter, บ.ก. (1987). *Rothmans Football Yearbook 1987–88*. London: Queen Anne Press. p. 222. ISBN 978-0-356-14354-5.
3. ↑  Platt, Mark (7 August 2006). "100 PWSTK - No.42: Steve McMahon". liverpoolfc.tv. สืบค้นเมื่อ 21 April 2012.
**แฮร์คอยเนอร์อุนด์ดีฟลุต** (เยอรมัน: *Herr Keuner und die Flut*; แปลว่า นายโคยเนอร์กับน้ำขึ้น) เป็นนิทานคติสอนใจของ เบอร์ทอลท์ เบรคชท (Bertolt Brecht)

เนื้อหา
-------

นายโคยเนอร์เดินไปในหุบเขาแห่งหนึ่ง เมื่อน้ำเริ่มขึ้นจึงรู้ว่าตัวเองอยู่ในชะวากทะเล ทันใดนั้นนายโคยเนอร์หยุดเดินและมองหาเรือที่อาจจะช่วยเขาออกไปจากสถานการณ์นั้นได้ เขารอจนน้ำท่วมถึงคอ ซึ่งหากรอต่อไปคงต้องจมน้ำแน่ จึงทิ้งความหวังในการรอเรือและตั้งความหวังว่าน้ำจะไม่ขึ้นต่อไป แต่แล้วน้ำก็ท่วมมาถึงปาก จึงทิ้งความหวังน้ำไม่ขึ้นอีกและเริ่มว่าย และเข้าใจว่าตนเองเป็นเรือเช่นกัน

คติสอนใจ
--------

เบอร์ทอลท์ เบรคชท ต้องการให้ผู้อ่านมีความเชื่อมั่นในตัวเองและพยายามช่วยตัวเอง ไม่ควรรอความช่วยเหลือจากคนอื่น นอกเหนือจากนั้นควรมีความมั่นใจในตัวเอง
ส่วนมากคนจะไม่ค่อยคิดเท่าใด จะรอแต่ความช่วยเหลือจากผู้อื่น ซึ่งของอย่างนี้ไม่แน่นอน เมื่อคนเข้าใจและมองเห็นว่าแก้ปัญหาด้วยตัวเองได้
เมื่อนั้นเขาก็จะแก้ปัญหานั้นได้เอง โดยไม่จำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น

เรื่องราวของนายโคยเนอร์
-----------------------

นายโคยเนอ์กับน้ำขึ้น เป็นนิทานเรื่องหนึ่งจาก เรื่องราวของนายโคยเนอร์ (เยอรมัน:Geschichten vom Herrn Keuner) ซึ่งส่วนมากจะเป็นนิทานคติสอนใจ ซึ่งเบรคชทได้ประพันธ์และรวบรวมเป็นเล่มในระยะเวลา 30 ปี ในขณะนี้ (ปี 2012) มีการรวมนิทานเกี่ยวกับนายโคยเนอร์ทั้งหมด 121 เรื่อง

หนังสือ
-------

* Bertolt Brecht: *Geschichten vom Herrn Keuner – Zürcher Fassung*. Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main 2004, ISBN 978-3-51841-660-0.
* Bertolt Brecht: *Geschichten vom Herrn Keuner*. Suhrkamp Verlag 2003, ISBN 978-3-518-22366-6 (Bibliothek Suhrkamp 1366).

อ้างอิง
-------

1. ↑  Klaus Völker: Brecht Chronik, Daten zu Leben und Werk, zusammengestellt von Klaus Völker, Reihe Hanser 74, Carl Hanser Verlag, 3. Aufl. München 1978,
2. ↑  Fabeln. Reclam Universal-Bibliothek, Band 9519
3. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Geschichten vom Herrn Keuner เก็บถาวร 2012-01-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดทรายมูลเมือง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดทรายมูลเมืองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2030 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2450 เดิมวัดนี้สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าติโลกราช เริ่มแรกเป็นอารามมีนามว่า *อารามบ้านปะ* อาจเป็นเพราะสายน้ำ ที่ไหลมาจากดอยสุเทพแล้วมาประจบกันที่นี่ทำให้เกิดเป็นหนองน้ำ ณ จุด นี้จึงได้ชื่อว่า *หนองทรายมูล* อีกเหตุผลคือ เป็นจุดที่มีการขุดเอาดินขึ้นมาเพื่อเอาดินมาปั้นอิฐเพื่อนำไปก่อสร้างกำแพงเมืองชั้นในของนครเชียงใหม่จนทำให้ตรงนี้กลายเป็นหนองน้ำ

อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ หอไตรสร้างโดยช่างฝีมือชาวล้านนา ตั้งอยู่บริเวณสระน้ำ ต่อมาได้ย้ายหอไตรมาไว้ในเขตวัดในที่ตั้งปัจจุบัน ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เมื่อปีฉลู วันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2480 ซึ่งใช้งบประมาณ 98,157 บาท วิหารศิลปะล้านนา เจดีย์ศิลปะล้านนา และกุฏิเจ้าอาวาส แบบล้านนาประยุกต์ครึ่งตึกครึ่งไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธาน เป็นพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์ พระพุทธรูปหลูบเงิน เป็นพระที่หล่อด้วยเงินแท้ หล่อเมื่อ พ.ศ. 2430 และพระสิงห์ 1 เป็นพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูอุบาลี
* พระอธิการปัญญา
* พระอธิการอารินท์
* พระอธิการคำหล้า
* พระอธิการชื่น
* พระอธิการสม
* พระมหาพรหม
* พระอธิการอูบ อินทรจักโก พ.ศ. 2501 – 2542
* พระอธิการปรีดา จันทรสาโร พ.ศ. 2545–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พิพิธภัณฑ์วัดทรายมูลเมือง".
2. ↑  "วัดทรายมูลเมือง ตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดทรายมูลเมือง**
**วัดถ้ำใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลถ้ำใหญ่ อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช มีเนื้อที่ธรณีสงฆ์ 50 ไร่

วัดถ้ำใหญ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2100 คงร้างไประยะหนึ่ง ต่อมาวัดได้รับการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2495 โดยพ่อท่านนิ่ม เมธกโร และได้รับการบูรณะพัฒนาเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2537 พ.ศ. 2544 องค์การบริหารส่วนตำบลถ้ำใหญ่ปรับปรุงภูมิทัศน์วัด

อาคารเสนาสนะที่สำคัญของวัด ได้แก่ อุโบสถกลางน้ำ เป็นโบสถ์แห่งแรกของจังหวัดนครศรีธรรมราชที่สร้างไว้กลางน้ำ ภายในตกแต่งด้วยกระจกเงาแผ่นเล็ก ๆ นำมาต่อกัน บานประตูหน้าต่างแกะสลักเป็นรูปเทพปักษาและรูปเทวดา สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2550 โดยพระครูกิตติยานุศาสน์ วัดยังมีถ้ำซึ่งมีพระพุทธรูปในสมัยสุโขทัย ประดิษฐานอยู่จำนวน 4 องค์ มีเจดีย์บนยอดเขาซึ่งเป็นที่บรรจุของพระอรหันต์สาวก ได้แก่ พระธาตุของพระสารีบุตร องคุลีมาล เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดถ้ำใหญ่". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดถ้ำใหญ่".
3. ↑  "โบสถ์กลางน้ำ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดถ้ำใหญ่". สำนักงานเทศบาลตำบลถ้ำใหญ่.
**วัดถ้ำเขาไม้รวก** สังกัดนิกายมหานิกาย ภาค 15 ตั้งอยู่ที่เลขที่ 80/9 หมู่ที่ 9 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก ประจวบคีรีขันธ์ 77130

ประวัติ
-------

วัดถ้ำเขาไม้รวก มีเค้าลาง ว่าแต่เดิมเป็นสำนักปฏิบัติธรรมมาก่อนที่จะตั้งขึ้นเป็นวัด เป็นพื้นที่ติดกับชายทะเล บริเวณเป็นพื้นที่ราบและภูเขาเล็กๆ บนเขามีกุฎิสร้างไว้ 4 หลัง ค่อนข้างที่จะดูวิเวกดูสภาพก็น่าจะสร้างไว้นานพอสมควร ได้มีพระมาอยู่ผัดเปลี่ยนไม่แน่นอน เพราะสถานเป็นที่ค่อนข้างเงี่ยบ ต่อมาได้มีพระอาจารย์แสวง ก็เข้ามาอยู่ ณ ถ้ำเขาไม้รวกและมี นายแปลง นางสังวาล ชูวิเชียร กับนายยุ้ย นางสร้อย ลอยลม และนายส่ง นางเม เป็นผู้อุปถัมภ์ ในสมัยนี้ก็ได้มีการบูรณะสร้างเสนาสนะและถาวรวัตถุ เช่น ปั้นพระพุทธรูป สร้างศาลาริมน้ำ 

ต่อมาปี 2514 พระอาจารย์แสวงก็ได้มรณภาพลง นับแต่นั้นก็มีพระมาอยู่นานบ้างไม่นานบ้าง มีนามปรากฏก็คือ พระอาจารย์สมพรมาอยู่ พ.ศ. 2528 พระอาจารย์สมหวังมาอยู่ พ.ศ. 2535 พระอาจารย์ติ๋วมาอยู่ พ.ศ. 2536 จนกระทั่งพระครูประกิตสังวรคุณรองเจ้าคณะอำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบ ได้ส่งพระเด่นดวง ธนนาโค มาอยู่จำพรรษาประจำเพื่อทำนุบำรุงที่พักสงฆ์ ได้มีการพัฒนาเรื่อยมา เมื่อ พ.ศ. 2549 ได้ทำเรื่องขอตั้งวัด และสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติประกาศตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนามีนามว่า "วัดถ้ำเขาไม้รวก" เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2549

ต่อมามีศิษย์ศรัทธามาปฏิบัติธรรมที่นี่มากขึ้นๆ จนได้เริ่มมีการสร้างอาคารอื่นเพิ่มเติมขึ้นมาทีหลัง ซึ่งสามารถสังเกตเห็นได้ชัดว่ามีอายุต่างกันมากเป็นศาลาการเปรียญอยู่ตรงกลาง ล่าสุดมีการสร้างอุโบสถที่มีความสวยงามตามยุคสมัย วัดถ้ำเขาไม้รวก (สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ แห่งที่ 24) ของจังหวัประจวบคีรีขันธ์ มีศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เจ้าอาวาส คือ พระอธิการเด่นดวง ธนนาโค และเป็นเจ้าคณะตำบลอ่างทอง เขต 1 และยังเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมของนักเรียนและคนทั่วไปในช่วงวันหยุด และสถานที่ปฏิบัติธรรมสำหรับประชาชนที่ศรัทธาทั่วไปด้วย

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

* พระอาจารย์แสวง
* พระครูวิสิษฐ์สาธุการ

อ้างอิง
-------

* ข้อมูลของวัดถ้ำเขาไม้รวก เก็บถาวร 2013-04-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* 
* กรมการศาสนา, ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่มที่ 7 ,โรงพิมพ์การศาสนา. พ.ศ. 2531 หน้าที่ 135

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2012-05-31. สืบค้นเมื่อ 2013-09-11.
**นกเงือกปากเหลืองถิ่นใต้** (อังกฤษ: Southern yellow-billed hornbill; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Tockus leucomelas*) เป็นนกจำพวกนกเงือก (Bucerotidae) ชนิดหนึ่ง

นกเงือกปากเหลืองถิ่นใต้ เป็นนกเงือกที่พบแพร่กระจายพันธุ์เฉพาะที่ทวีปแอฟริกาตอนใต้ ถือเป็นนกเงือกปากเหลืองแอฟริกาชนิดหนึ่ง นอกจากนกเงือกปากเหลืองถิ่นเหนือ (*T. flavirostris*) ซึ่งเป็นนกเงือกปากเหลืองอีกชนิดหนึ่งที่พบได้ในทวีปแอฟริกา

ขณะหากินบนพื้นที่ทะเลทรายคาลาฮารี
นกเงือกปากเหลืองถิ่นใต้ มีจุดเด่น คือ ลักษณะจะงอยปากที่มีสีเหลืองยาว ไม่มีขนใต้ปีก มีพฤติกรรมความเป็นอยู่แตกต่างจากนกเงือกที่อาศัยอยู่ในทวีปเอเชียอย่างสิ้นเชิง โดยจะอาศัยอยู่ในพื้นที่เปิดโล่ง เช่น ป่าละเมาะ หรือทุ่งหญ้า หรือทะเลทราย ผิดกับนกเงือกที่อาศัยอยู่ในทวีปเอเชียที่จะอาศัยอยู่เฉพาะในป่าดิบชื้นเท่านั้น กินแมลงเป็นอาหารหลัก ซึ่งในพื้นที่ ๆ เปิดโล่งนั้นสามารถหาอาหารได้ง่ายและมากกว่า แต่ก็ทำรังและหลับนอนบนต้นไม้

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Tockus leucomelas*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. ↑  *Botswana ตอนที่ 3*, "สุดหล้าฟ้าเขียว". สารคดีทางช่อง 3 โดย ปองพล อดิเรกสาร: เสาร์ที่ 7 กันยายน 2556

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Tockus leucomelas***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Tockus leucomelas ที่วิกิสปีชีส์
**นกอีเสือ** (อังกฤษ: Shrikes) เป็นวงศ์ของนกจับคอนขนาดเล็กวงศ์หนึ่ง ในชื่อวงศ์ว่า Laniidae 

เป็นนกขนาดเล็กมีความยาวประมาณ 18-25 เซนติเมตร จะงอยปากสั้นกว่าส่วนหัว ลักษณะเป็นตะขอ แบนข้าง และตอนปลายเป็นรอยบาก มีขนแข็งบริเวณมุมปากยาวคล้ายเส้นขน บางส่วนคลุมรูจมูก รูจมูกทะลุถึงกัน ปีกสั้น ปลายปีกมน มีขนปลายปีก 10 เส้น หางยาวเท่ากับปีก มีขนหาง 12 เส้น หน้าแข้งสั้นแต่ยาวกว่าปาก คลุมด้วยเกล็ดชนิดเกล็ดซ้อน นิ้วกลางรวมทั้งเล็บสั้นกว่าหน้าแข้ง นิ้วนอกและนิ้วกลางบริเวณโคนติดกันเล็กน้อย นิ้วในเป็นอิสระ

เป็นนกกินเนื้อ ด้วยการบินโฉบจับแมลง, สัตว์เลื้อยคลาน รวมถึงนกด้วยกันขนาดเล็กเป็นอาหาร ด้วยการฉีกกินเหมือนสัตว์กินเนื้อ ซึ่งบางครั้งหากกินไม่หมด ก็จะนำไปซุกซ่อนตามคาคบไม้หรือเสียบไว้ตามกิ่งไม้หรือลวดแหลม แล้วค่อยย้อนมากินทีหลัง ซึ่งพฤติกรรมดังกล่าวเหมือนเสือ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ 

ทำรังเป็นรูปถ้วยตามพุ่มไม้หรือต้นไม้ขนาดเล็ก ไข่มีสีแตกต่างกันออกไปและมีลายจุดสีต่าง ๆ ลูกที่เพิ่งเกิดใหม่ไม่มีขนปกคลุมร่างกาย และเดินไม่ได้ พบกระจายพันธุ์ทั้งในทวีปเอเชีย, ยุโรป, แอฟริกา และอเมริกาเหนือ

แบ่งออกได้เป็น 4 สกุล (ดูในตาราง-บางข้อมูลจำแนกไว้แค่ 3 สกุล) ในประเทศไทยพบเพียงสกุลเดียว คือ *Lanius* ประมาณ 5 ชนิด มักพบตามทุ่งหญ้า หรือป่าหญ้า   ได้แก่

* นกอีเสือหลังแดง (*L. collurioides*)
* นกอีเสือสีน้ำตาล (*L. cristatus*)
* นกอีเสือหัวดำ (*L. schach*)
* นกอีเสือหลังเทา (*L. tephronotus*)
* นกอีเสือลาย (*L. tigrinus*)

ทุกชนิดเป็นนกอพยพ  และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองทั้งหมด

รูปภาพ
------

* ซากกบที่นกอีเสือเสียบไว้กับกิ่งไม้ซากกบที่นกอีเสือเสียบไว้กับกิ่งไม้
* นกอีเสือหลังเทา (Lanius tephronotus)นกอีเสือหลังเทา (*Lanius tephronotus*)
* ลักษณะรังของนกอีเสือลักษณะรังของนกอีเสือ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Yosef, Reuven (2008). "Family Laniidae (Shrikes)". In Josep, del Hoyo; Andrew, Elliott; David, Christie. *Handbook of the Birds of the World. Volume 13, Penduline-tits to Shrikes*. Barcelona: Lynx Edicions. pp. 732–773. ISBN 978-84-96553-45-3.
2. 1 2  นก"อีเสือสีน้ำตาล"ปากแหลมคม ฉีกอาหารกินคล้ายเสือ[*ลิงก์เสีย*]
3. 1 2  วงศ์นกอีเสือ
4. ↑  นกแบ่งตามวงศ์[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Laniidae***
**นกเค้าใหญ่พันธุ์สุมาตรา** (อังกฤษ: Barred-eagle owl, Malay eagle owl; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Bubo sumatranus*) นกล่าเหยื่อชนิดหนึ่ง จำพวกนกเค้าแมว หรือนกเค้า

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับนกทึดทือมลายู (*Ketupa ketupu*) ต่างกันที่ตรงที่มีขนคลุมขาท่อนล่าง จะงอยปากสีน้ำตาลอ่อน ตาสีน้ำตาล ขนหูใหญ่และยาวมากสีน้ำตาล อกสีน้ำตาล ท้องสีขาว ขนด้านบนมีลายขวางเล็ก ๆ สีเหลืองซีด ส่วนขนด้านล่างมีลายขวางเล็ก ๆ สีน้ำตาลปนพื้นขาว มีลายบั้งกระจายตรงขนปีก ในขณะที่ยังเป็นลูกนกหรือยังไม่โตเต็มที่ ขนตามลำตัวจะเป็นสีขาวหรือสีอ่อน

พบกระจายพันธุ์ในป่าดิบในแหลมมลายู โดยพบได้จนถึงหมู่เกาะซุนดา ในบริเวณที่เป็นที่ราบขึ้นไปถึงระดับสูง 600 เมตร ในประเทศไทยพบได้เฉพาะในภาคใต้ตั้งแต่แนวเทือกเขาตะนาวศรีเท่านั้น ในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 มีรายงานพบเป็นครั้งแรกในสวนผลไม้ที่อำเภอศรีนครินทร์ จังหวัดพัทลุง นับเป็นนกเค้าแมวชนิดที่หายาก มีพฤติกรรมหากินทั้งกลางวันและกลางคืน ในขณะที่บินมักส่งเสียงร้อง *ฮุก ไอ โอ* และ *อ๊าว* ไปด้วย ปกติจะอาศัยอยู่ตามลำพังเพียงตัวเดียว อาหารที่กินเป็นสัตว์เล็ก ๆ เช่น หนู, กระรอก, นก, งู และแมลง

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Bubo sumatranus*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2*. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.
2. ↑  "ตื่นเต้น! ชาวสวนพบนกเค้าใหญ่พันธุ์สุมาตราครั้งแรกในพื้นที่ จ.พัทลุง". ผู้จัดการออนไลน์. 3 July 2013. สืบค้นเมื่อ 30 December 2013.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  *นกเค้าใหญ่พันธุ์สุมาตรา*, คอลัมน์ "เพื่อนตัวเล็ก". ข่าวสดรายวันฉบับที่ 7237 ปีที่ 20: วันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2553

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Bubo sumatranus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Bubo sumatranus ที่วิกิสปีชีส์
**นกอีเสือสีน้ำตาล** (อังกฤษ: Brown shrike; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Lanius cristatus*) เป็นนกขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Laniidae จัดเป็นนกอพยพย้ายถิ่นอาศัยเข้ามาหากินในประเทศไทย พบได้บ่อยในช่วงปลายฤดูร้อนและปลายฤดูฝน ซึ่งนกอีเสื้อสีน้ำตาลมีถิ่นการกระจายพันธุ์กว้างขวาง โดยพบได้ตั้งแต่เอเชียเหนือจรดยุโรป, เอเชียกลาง, เอเชียตะวันออก, เอเชียใต้ และยังพบได้ที่อเมริกาเหนือ จึงมีชนิดย่อยด้วยกันทั้งหมด 4 ชนิด (ดูในตาราง)

ลักษณะ
------

หัวโต คิ้วเป็นเส้นสีน้ำตาลอ่อนออกขาว ปากใหญ่หนา ปลายปากแหลมงุ้มเป็นจะงอยสีน้ำตาลเข้มออกดำ ซึ่งเป็นลักษณะที่โดดเด่นและที่แปลกกว่านกทั่ว ๆ ไปคือ มีฟันแหลมอยู่หนึ่งซี่อยู่ที่ขอบปากบน มีแถบสีดำตั้งแต่โคนปากไปถึงหู ดูคล้ายหน้ากาก

ลำตัวเพรียว ขนคลุมลำตัวสีน้ำตาลแดง ปีกสีน้ำตาลเข้มที่ใต้คาง หน้าอกสีน้ำตาลปนขาว หางยาวสีตาลเข้มกว่าลำตัว ใต้หางบริเวณก้นสีน้ำตาลปนเทาอ่อน ขาสีดำ เล็บแข็งแรงแหลมคม ตัวผู้และตัวเมียสีจะคล้ายกัน ขนาดโตเต็มวัยวัดจากหัวถึงปลายหางยาวประมาณ 20 เซนติเมตร

พฤติกรรม
--------

มีนิสัยหวงถิ่นหากิน มักส่งเสียงดัง *"แจ้ก... แซ้ก...แจ้ก...แซ็ก"* บินวนไปมาเพื่อไล่นกชนิดอื่น ๆ ที่เข้ามาใกล้เขตหากิน ไม่เว้นแม้แต่นกล่าเหยื่ออย่าง เหยี่ยว ปกติชอบหากินตามลำพัง เกาะอยู่ตัวเดียวตามกิ่งไม้, รั้วบ้าน, ทุ่งหญ้า, ท้องนาโล่ง อย่างสงบนิ่งไม่ส่งเสียงหรือเคลื่อนไหว มีเฉพาะเพียงดวงตาที่คอยขยับเขยื้อนจับจ้องมองหาเหยื่อ

ล่าอาหารจำพวก แมลงปีกแข็ง, ตั๊กแตน, กบ, เขียด, จิ้งเหลน, กิ้งก่า, ลูกหนู รวมทั้งลูกนกชนิดอิ่นด้วย เมื่อล่าเหยื่อได้แล้วจะใช้เขี้ยวที่ปากที่แหลมคมฉีกเนื้อของเหยื่อที่จับได้ออกเป็นชิ้น ๆ กิน นอกจากนี้ยังมีพฤติกรรมที่คล้ายสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอย่างเสือโคร่งหรือเสือดาว ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ คือ หลังจับเหยื่อได้แล้วจะไม่กินจนหมด แต่จะใช้ประโยชน์จากต้นไม้ที่มีหนามหรือแม้กระทั่งลวดหนามเพื่อเสียบเหยื่อให้สามารถฉีกกินได้สะดวก จนกระทั่งอิ่ม ซึ่งพฤติกรรมการล่าเหยื่อนี้ยังใช้เพื่อดึงดูดตัวเมียด้วยเช่นกัน

การขยายพันธุ์
-------------

ฤดูผสมพันธุ์ของนกอีเสือสีน้ำตาลจะอยู่ระหว่างเดือนมกราคมถึงเดือนตุลาคม หลังจากจับคู่แล้ว ทั้งตัวผู้และตัวเมียจะช่วยกันหากิ่งเหมาะบนต้นไม้ที่มีความสูง เพื่อทำรังวางไข่ วางไข่ครั้งละ 3-6 ฟอง ใช้เวลากก 15-16 วัน ลูกนกจึงออกมา ในวัยที่ยังเล็กทั้งพ่อและแม่นกจะช่วยกันหาอาหารมาป้อน กระทั่งผ่านพ้น 2 สัปดาห์ จึงจะเริ่มหัดบิน และแยกออกไปหากินตามลำพัง

ในช่วงที่ยังไม่โตเต็มวัย แถบคาดที่เป็นหน้ากากจะเป็นสีน้ำตาลเข้ม ขนคลุมลำตัวสีน้ำตาลแดง บริเวณใต้คางถึงหน้าอกสีขาวนวล มีลายคล้ายเกล็ดปลาทั่วตัว 

นกอีเสือสีน้ำตาลจัดได้ว่าเป็นนกที่มีประโยชน์ต่อมนุษย์อย่างมากชนิดหนึ่ง เพราะช่วยกำจัดศัตรูพืชทางการเกษตร แต่ปริมาณของนกอีเสือสีน้ำตาลในธรรมชาติเริ่มเหลือน้อย จนหมิ่นเหม่ต่อการสูญพันธุ์ ในประเทศไทยจึงจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2008). *Lanius cristatus*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 23 Oct 2009.
2. ↑  นกอีเสือสีน้ำตาลจากไทยรัฐ: วันอังคารที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2553

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Lanius cristatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Lanius cristatus ที่วิกิสปีชีส์
**สตีเฟน ลี** (อังกฤษ: Stephen Lee) เป็นอดีตนักสนุกเกอร์อาชีพ จากเมืองทรอว์บริดจ์ วิลต์เชอร์ เขาเทิร์นโปรในปี 1992 และได้ติดอันดับท็อป 16 ระหว่างสนุกเกอร์ฤดูกาล 1997/1998 และ 2007/2008 ได้ขึ้นสู่อันดับสูงสุดในระหว่างการเล่นอาชีพคืออันดับ 5 เขาคว้าแชมป์รายการเก็บคะแนน 4 รายการในระหว่างปี 1998 และ 2006 เข้าถึงรอบรองชนะเลิศในรายการเวิลด์แชมเปียนชิป 2003 และรองชิงในรายการมาสเตอส์ 2008 ต่อมาฟอร์มการเล่นของเขาตกไปมาก เป็นผลมาจากหลุดอันดับท็อป 16 หลังจากที่ได้แล่นมาสิบเอ็ดฤดูกาลติดต่อกัน เขาตั้งใจจะปรับตัวให้ดีขึ้นในระหว่างการแข่งขัน ฟอร์มกลับมาดีขึ้นในฤดูกาล 2011/2012 ลีเข้าถึงสองรอบชิงชนะเลิศติดต่อกันในรายการเก็บคะแนนและได้คว้าแชมป์ 5 รายการ จนกลับมาติดอันดับท็อป 16 อีกครั้ง ลีเป็นผู้เล่นที่สู้อย่างมาก รวมเซนจูรีเบรกได้ 176 ในระหว่างการเล่นอาชีพของเขา การออกคิวที่นิ่งของเขาได้รับการยกย่องจากผู้เชี่ยวชาญว่าเป็นธรรมชาติมากที่สุดในระหว่างการเล่น

ในวันที่ 12 ตุลาคม ศ.ค. 2012 ลีถูกสั่งห้ามลงการแข่งขันโดยสมาคมสนุกเกอร์โลก เนื่องจากคดีล้มแมตช์ เขาถูกพบว่ามีความผิดในกันยายน ศ.ค. 2013 จากทั้งเจ็ดแมตช์ในปี 2008 และ 2009 เขาถูกแบนเป็นเวลา 12 ปี จนถึง 12 ตุลาคม ศ.ค. 2024

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Stephen Lee - Season 2013/2014". CueTracker - Snooker Database. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-03-18. สืบค้นเมื่อ 17 September 2013.
2. ↑  "2014/15 List Of Tour Players". *worldsnooker.com*. World Professional Billiards and Snooker Association. 12 June 2014. สืบค้นเมื่อ 11 June 2014.