recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**คาร์ล บรันท์** (เยอรมัน: *Karl Brandt*) เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมันและเป็น *เอ็สเอ็ส-กรุพเพินฟือเรอร์* ในหน่วยชุทซ์ชทัฟเฟิล (เอ็สเอ็ส) แห่งนาซีเยอรมนี มีความเชี่ยวชาญด้านการผ่าตัด บรันท์ได้เข้าร่วมพรรคนาซีในปีค.ศ. 1932 และกลายเป็นแพทย์ประจำตัวของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์เมื่อเดือนสิงหาคมค.ศ. 1934 เขาถือเป็นกลุ่มคนวงในของฮิตเลอร์ที่บ้านพักตากอากาศส่วนตัวแบร์กฮอฟ เขาได้รับเลือกโดยฟิลิปป์ บาวเลอร์ หัวหน้าสำนักนายกรัฐมนตรีไรช์ ให้ดูแลโครงการอาทตัน เท4 ในการบังคับทำการุณยฆาตแก่บรรดาผู้ป่วยโรคเรื้อรัง, ผู้พิการทุพพลภาพ และผู้บกพร่องทางพันธุกรรม บรันท์ได้รับการแต่งตั้งในภายหลังเป็นคณะกรรมมาธิการสาธารณสุขและสุขาภิบาลไรซ์ ( Bevollmächtigterfür das Sanitäts-und Gesundheitswesen ) 

หลังสงคราม เขาถูกกล่าวหาว่ามีส่วนร่วมในการทดลองของมนุษย์และการก่ออาชญากรรมสงครามอื่นๆ, บรันท์ถูกจับในช่วงปลายปีค.ศ. 1946 และถูกนำตัวไปพิจารณาคดีที่ศาลทหารของสหรัฐอเมริกาพร้อมกับคนอื่นๆอีก 22 คนที่มีส่วมร่วมในการทดลองมนุษย์ ในการพิจารณาคดีแพทย์ที่เนือร์นแบร์ก เขาถูกตัดสินลงโทษประหารชีวิตด้วยการแขวนคอในวันที่ 2 มิถุนายนค.ศ. 1948

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ben-Amos, Batsheva. "Karl Brandt: The Nazi Doctor. Medicine and Power in the Third Reich (review)". สืบค้นเมื่อ 10 November 2014.
2. ↑  Hamilton 1984, p. 138. sfn error: no target: CITEREFHamilton1984 (help)
**วัดสาครสุ่นประชาสรรค์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

พื้นที่เดิมของวัดแต่เดิมเป็นท้องทุ่งนา ชาวบ้านเรียกว่า *คลองขี้เสือ* การสัญจรต้องเดิมทางมาตามคลองบ้าง เดินลัดไปตามคู่คันนาบ้าง หนทางค่อนข้างลำบาก วัดเริ่มก่อสร้างโดยการนำของพระครูธรรมศาสน์อุโฆษ (อาจารย์ช้อย) และพระภิกษุเล็ก (ผู้ใหญ่เล็ก) ได้คิดที่จะสร้างวัดขึ้น ได้ปรึกษาคุณย่าสุ่น พานิชเฮง คุณย่าตกลงยกที่ดินแปลงนี้ให้เป็นที่ก่อสร้างวัดเป็นจำนวน 10 ไร่ 3 งาน 98 ตารางวา พระครูธรรมศาสน์อุโฆษได้นำเรื่องการก่อสร้างวัดไปปรึกษา พระครูสุวรรณวรวัฒน์ (อาจารย์เลื่อน) เจ้าอาวาสวัดลาดพร้าว ท่านได้รับเป็นภาระเรื่องการก่อสร้างวัด ต่อมาได้ดำเนินการขออนุญาตต่อกรมการศาสนาและได้รับอนุญาตให้ก่อสร้างวัดได้เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2513 แต่เนื่องจากปีนั้นฝนตกชุกเกิดน้ำท่วมทำให้ก่อสร้างไม่ได้ จึงได้ตกลงก่อสร้างเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2514 โดยได้ก่อสร้างกุฏิครึ่งตึกครึ่งไม้ และต่อมาได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ อย่างพระอุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร วัดได้จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2516

ต่อมาปี พ.ศ. 2532 นางสาวขวัญและนางปรีดา สุขทรัพย์ ได้ถวายที่ดินจำนวน 1 ไร่ ปี พ.ศ. 2537 บุตรคุณพ่อรอด แม่เย็น แก้วงาม 4 คน ได้ถวายที่ดินจำนวน 1 ไร่ ปี พ.ศ. 2549 นางสาวขวัญและนางปรีดา สุขทรัพย์ ได้ถวายที่ดินจำนวน 98 ตารางวา รวมที่ดินวัดทั้งหมด 13 ไร่ 69 ตารางวา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดและศาสนสถาน". สำนักงานเขตลาดพร้าว. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-27. สืบค้นเมื่อ 2021-01-08.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-01-08.
3. ↑  "ประวัติวัดสาครสุ่นประชาสรรค์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-23. สืบค้นเมื่อ 2021-01-08.

| * ด
* ค
* ก
เขตลาดพร้าว |
| --- |
| แขวง | 
* จรเข้บัว
* ลาดพร้าว

 | ที่ตั้งของเขตลาดพร้าวในกรุงเทพมหานคร |
| ประวัติศาสตร์ | 
* ตำบลลาดพร้าว อำเภอบางกะปิ จังหวัดพระนคร
* แขวงลาดพร้าว เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร
* เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร

 |
| ภูมิศาสตร์ | 
* คลอง
	+ โคกคราม
	+ ตาเร่ง
	+ ทรงกระเทียม
	+ บางบัว
	+ ลาดพร้าว
	+ สามขา
	+ หลุมไผ่

 |
| เศรษฐกิจ | 

|  |  |
| --- | --- |
| คมนาคม | 
* ทางพิเศษฉลองรัช
* ถนน
	+ โชคชัย 4
	+ นาคนิวาส
	+ ประดิษฐ์มนูธรรม
	+ ประเสริฐมนูกิจ
	+ ลาดปลาเค้า
	+ ลาดพร้าววังหิน
	+ สตรีวิทยา 2
	+ สังคมสงเคราะห์
	+ สุคนธสวัสดิ์
* รายชื่อทางแยก
* *รถไฟฟ้าสายสีเทา*
* *รถไฟฟ้าสายสีน้ำตาล*

 |
| ธุรกิจ | 
* เซ็นทรัลเฟสติวัล อีสต์วิลล์
* โลตัส รามอินทรา, วังหิน
* ตลาดหัวมุม

 |

 |
| สังคม | 

|  |  |
| --- | --- |
| การศึกษา | 
* โรงเรียนสตรีวิทยา 2

 |
| สาธารณสุข | 
* โรงพยาบาลเปาโล เมโมเรียล โชคชัย 4
* ศูนย์แพทย์เสนาเวชการคลินิก

 |
| วัฒนธรรม | 
* วัดลาดปลาเค้า
* วัดลาดพร้าว
* วัดสาครสุ่นประชาสรรค์
* วัดสิริกมลาวาส

 |

 |
| หมวดหมู่ หมวดหมู่ |
**วัดสามกอ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสิบเอ็ดศอก อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดสามกอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 โดย นายอยู่ นางคล้อย โพธิ์สุวรรณ เป็นผู้มอบที่ดินถวายเพื่อสร้างวัดสามกอ เป็นจำนวนทั้งสิ้น 21 ไร่ กับอีก 40 ตารางวา นายจิ๋วและชาวบ้านสิบเอ็ดศอกร่วมกันอุปถัมภ์สร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2502

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2512 ศาลาการเปรียญอาคารไม้หลังคาทรงสูง เสาไม้ทุกต้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 หมู่กุฏิสงฆ์ใต้ถุนสูงเป็นไม้ 1 หลัง อยู่ด้านหลังวิหารหลวงพ่อเสือ หลังหนึ่งมี 3 ห้อง และ หมู่กุฏิสงฆ์ใต้ถุนสูงเป็นอาคารคอนกรีต หลังคาทรงไทย 2 หลัง หลังหนึ่งมี 4 ห้อง อยู่ด้านทิศใต้ และ วิหาร หลวงพ่อเสือ เป็นวิหารหลังคาทรงจัตุรมุข สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2535

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อเสือ วิรุฬหผล พ.ศ. 2460–2498
* หลวงพ่อเผย สีลสาโร พ.ศ. 2499–2506
* พระครูสัมปัน (ชม) พ.ศ. 2507-–2534
* พระครูประทีบธรรมาทร (ชนินทร์ ธมฺมทีโป) พ.ศ. 2535–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสามกอ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "หลวงพ่อเสือ วัดสามกอ ต.สิบเอ็ดศอก อ.บ้านโพธิ์ จ.ฉะเชิงเทรา".
**หญ้าใบมะกรูดขน** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Halophila decipiens* Ostenf.) เป็นหญ้าทะเลในวงศ์ Hydrocharitaceae ใบแบน บาง รูปไข่ ขอบใบมีรอยหยักและมีขนบนผิวใบทั้ง 2 ด้าน เส้นใบที่เป็นเส้นขวางใบมีไม่เกิน 8 คู่ มีดอกเพศผู้และดอกเพศเมียเจริญบนแขนงของต้นเดียวกัน (monoecious) โดยมีกาบดอกหุ้มดอกทั้ง 2 ไว้ด้วยกัน หญ้าใบมะกรูดขนพบในน้ำที่มีระดับความลึก 6 -36 เมตร พบในเขตร้อนของมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิก มหาสมุทรแอตแลนติกฝั่งตะวันตก พบในน้ำกร่อยได้ด้วยเป็นอาหารของปลาและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเลหลายชนิด หญ้าใบมะกรูดขนถูกรายงานพบเป็นหญ้าทะเลชนิดใหม่ (new species) และเป็นหญ้าทะเลชนิดแรกที่มีการรายงานพบในประเทศไทยเมื่อปี ค.ศ. 1902 จากเกาะกระดาด จ.ตราด 

นอกจากนี้มีการรายงานพบว่าหญ้าใบมะกรูดขนบริเวณปากน้ำละแม จ.ชุมพร มีการเปลี่ยนแปลงประชากรตามฤดูกาล โดยในช่วงฤดูมรสุมประชากรของหญ้าใบมะกรูดขนจะลดลงอันเนื่องจากคลื่นลมที่รุนแรง ในขณะที่ในช่วงฤดูร้อนจะมีประชากรหนาแน่น และพบการออกดอกและผลจำนวนมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Halophila decipiens* (Paddle grass) Smithsonian Marine Station at Fort Pierce. Retrieved 2012-01-29.
2. ↑  *Halophila engelmannii* star grass เก็บถาวร 2015-09-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Florida Fish and Wildlife Conservation Commission. Retrieved 2012-01-28.
3. ↑  den Hartog, C. 1907. The Sea-Grasses of the world. North Holland, Amsterdam, 275 pp.
4. ↑  Rattanachot, E. Tuntiprapas, P. Wichachucherd, B. and Prathep, A. 2008. Seasonal variation in coverage, canopy height, fruit density and biomass of subtidal seagrass *Halophila decipiens* Ostenfeld in Chumphon Coast, The Gulf of Thailand. *In*:    Proceeding of The 6th Regional IMT-GT UNINET Conference 2008. The Gurney Resort Hotel & Residences, Penang, Malaysia, 28-30 August 2008.
**วัดสันกาวาฬ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ก๊า อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูสังวรสีลพิพัฒน์ สีลสํวโร เป็นเจ้าอาวาส ได้มีการซื้อที่ดินเพิ่มเพื่อขยายเขตวัดอีกจำนวน 4 ไร่ 2 งาน ปัจจุบันวัดมีอาณาเขตทั้งหมด 7 ไร่ 2 งาน 3 ตารางวา

วัดสันกาวาฬตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2421 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 สำหรับชื่อของวัดสันกาวาฬ มาจากพื้นที่ ที่ตั้งวัด และบ้านสมัยก่อนนั้นเป็นที่สันดอนคือเป็นที่สูง พื้นที่รอบวัดและบ้านเป็นที่ราบที่นาทั้งนั้น สมัยก่อนที่ไม่มีวัด ไม่มีบ้าน ผู้คนได้อาศัยสันดอนเหล่านี้ปลูกกระท่อมอาศัยอยู่ชั่วคราว ในฤดูทำนาเท่านั้น นอกจากนั้นบริเวณนั้นยังเป็นที่อาศัยของนกและกาที่มาหากินตามทุ่งนาอีกด้วย

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหาร 1 หลัง กุฏิเป็นตึก 2 หลัง ศาลาบาตร 2 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปทองเหลือง 3 องค์ พระพุทธรูปทองแดง 1 องค์ และพระพุทธรูปหินอ่อน 2 องค์ มีผู้สูงอายุเล่าว่า เคยมีผู้หญิงมากราบพระในวิหาร ผู้หญิงคนนั้นเกิดอาการหลงรักพระพุทธรูปในวิหาร จนมีเจ้าอาวาสรูปเดินมาสะกดพระพุทธรูปไว้เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก เมื่อผู่ศรัทธาทั้งในหมู่บ้านและต่างบ้านมาขอพร และจะได้ตามดั่งคำขอทุกประการ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสันกาวาฬ". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดสันกาวาฬ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-11-15. สืบค้นเมื่อ 2021-11-15.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดสันกาวาฬ**
ออสเตรเลียแผ่นดินใหญ่ 
**แผ่นดินใหญ่ออสเตรเลีย** เป็นดินแดนหลักของเครือรัฐออสเตรเลีย ยกเว้นรัฐแทสเมเนียและเกาะนอกชายฝั่ง และดินแดนภายนอก (เช่นดินแดนดินแดนแอนตาร์กติกาของออสเตรเลีย) มวลที่ดินยังคงหมายถึงแผ่นดินใหญ่ของทวีปออสเตรเลียด้วย และคำนี้รวมถึง **ดินแดนทวีปออสเตรเลีย** สามารถนำมาใช้ในเชิงภูมิศาสตร์เพื่อยกเว้น เกาะที่อยู่โดยรอบ โดยทั่วไปแล้วคำนี้จะใช้กับรัฐนิวเซาธ์เวลส์ วิคตอเรีย ควีนส์แลนด์ เวสเทิร์นออสเตรเลีย และเซาท์ออสเตรเลีย รวมถึง นอร์เทิร์นเทร์ริทอรี ออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรี และเจอร์วิสเบย์เทร์ริทอรี

โดยทั่วไปแล้วจะใช้คำนี้เมื่อพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างรัฐแทสเมเนียและรัฐอื่น ๆ ของออสเตรเลีย ซึ่งผู้คนที่ไม่ได้มาจากรัฐแทสเมเนียถูกเรียกว่าเป็นชาวแผ่นดินใหญ่  รัฐแทสเมเนียถูกละไว้หลายครั้งจากแผนที่ของออสเตรเลียซึ่งเป็นการตอกย้ำการแบ่งแยกระหว่างรัฐแทสเมเนียและแผ่นดินใหญ่ เกมเครือจักรภพปี 1982 ที่ บริสเบน เอาแทสเมเนียออกจากแผนที่ของออสเตรเลียในระหว่างพิธีเปิดเช่นเดียวกับการออกแบบชุดว่ายน้ำทีมออสเตรเลีย สำหรับ เกมเครือจักรภพปี 2014 

มวลที่ดินครอบคลุมพื้นที่ 7,595,342 ตารางกิโลเมตร (2,932,578 ตารางไมล์) ประมาณ 98.7% ของพื้นที่ประเทศออสเตรเลีย และครอบคลุม 1.5% ของพื้นผิวโลก  มีประชากรประมาณ 24.5 ล้านคน 98% เป็นชาวออสเตรเลีย

ดูเพิ่ม
-------

* ภูมิศาสตร์ของออสเตรเลีย
* ภูมิภาคของออสเตรเลีย
* รายชื่อเกาะต่าง ๆ ของออสเตรเลีย
* รัฐและดินแดนของออสเตรเลีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "A quick look back". *Basslink*. Hydro Tasmania. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-07-18. สืบค้นเมื่อ 24 July 2016.
2. ↑  "Ex-interstate vehicles". *Department of State Growth, Transport*. Tasmanian Government. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-03-16. สืบค้นเมื่อ 24 July 2016.
3. 1 2  "Separation of Tasmania". *National Museum of Australia*. NMA. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-12-30. สืบค้นเมื่อ 24 July 2016.
4. ↑  "Area of Australia - States and Territories | Geoscience Australia". Ga.gov.au. 12 January 2001. สืบค้นเมื่อ 28 November 2018.
**อนุสัญญาบัวโนสไอเรส** เป็นสนธิสัญญาด้านลิขสิทธิ์ ซึ่งลงนามที่กรุงบัวโนสไอเรส เมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1910 ซึ่งกำหนดการรับรองลิขสิทธิ์ร่วมกัน แก่ผลงานที่มีข้อความระบุการสงวนสิทธิ์ (ข้อ 3) ซึ่งมักทำโดยการใช้วลี "สงวนลิขสิทธิ์" ติดกับข้อความสงวนลิขสิทธิ์ การนำไปปฏิบัตินั้นแตกต่างกันบ้าง โดยที่กฎหมายสหรัฐอเมริกากำหนดเพียงแต่ให้ระบุผู้ประพันธ์และปีที่พิมพ์เท่านั้น การคุ้มครองลิขสิทธิ์ภายใต้อนุสัญญาสำหรับเงื่อนไขสั้นกว่าของประเทศผู้คุ้มครองและประเทศอันเป็นแหล่งกำเนิดผลงานนั้น ("กฎแห่งเงื่อนไขสั้นกว่า", rule of the shorter term, ข้อ 6 และ 7) ธรรมชาติอันค่อนข้างคลุมเครือของการประกาศสงวนสิทธิ์นั้นนำไปสู่การพัฒนาถ้อยความที่ยาวขึ้นและเป็นภาษากฎหมายมากขึ้น ซึ่งได้ใช้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบันแม้มีการพัฒนาในกฎหมายลิขสิทธิ์ระหว่างประเทศก็ตาม

อนุสัญญาดังกล่าวถือไว้โดยเฉพาะอย่างยิ่งโดยอนุสัญญาลิขสิทธิ์สากล เมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1952 (ข้อ 18 แห่งรัฐบัญญัติเจนีวา) โดยการบัญญัติล่าสุดมาก่อนในกรณีที่เกิดความขัดแย้ง เพราะอนุสัญญาบัวโนสไอเรสไม่มีการแก้ไขเพิ่มเติม ข้อความสงวนลิขสิทธิ์เรียบง่ายจึงเพียงพอต่อการประกันการรับรองลิขสิทธิ์ระหว่างประเทศซึ่งเป็นภาคีต่ออนุสัญญาลิขสิทธิ์สากล (ยกเว้นเพียงฮอนดูรัสที่ไม่กระทำ) จนถึงวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2000 ทุกภาคีอนุสัญญาบัวโนสไอเรสเป็นภาคีอนุสัญญาเบิร์นว่าด้วยการคุ้มครองงานวรรณกรรมและศิลปกรรม ซึ่งกำหนดให้การรับรองลิขสิทธิ์ระหว่างกันโดยไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองอย่างเป็นทางการไม่ว่าอย่างไรก็ตาม (ข้อ 5.2)

อนุสัญญาบัวโนสไอเรสได้กลายมาเป็น "ความตกลงพิเศษ" ในข้อบทข้อ 20 แห่งอนุสัญญาเบิร์น อนุสัญญาบัวโนสไอเรสยังมีผลใช้บังคับอยู่ ที่สำคัญคือการพิจารณาประเทศแหล่งที่มาของผลงานและข้อบทการคุ้มครอง ซึ่งสามารถนำไปปรับใช้ได้ในประเทศซึ่งใช้ "กฎแห่งข้อบทสั้นกว่า" คือ เมื่อผลงานนั้นตีพิมพ์พร้อมกันในประเทศภาคีอนุสัญญาและที่ไม่ใช่ภาคีอนุสัญญา ประเทศภาคีอนุสัญญาจะถูกถือว่าเป็นประเทศที่มาของผลงานโดยไม่สนใจถึงข้อบทการคุ้มครองในประเทศนอกภาคีอนุสัญญา
**วัดปากบึง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองสองต้นนุ่น เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่

วัดปากบึงสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2390 แต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง ชื่อวัดคงเรียกขานกันตามลักษณะภูมิประเทศที่ตั้งวัดมาแต่เดิม กล่าวคือ ตั้งอยู่ที่ปากบึง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2471 วัดเปิดให้มีการเรียนการสอนนักธรรม (ตรี) ให้แก่พระนวกะและสอนวิปัสสนาให้แก่ญาติโยมทุกวันพระ 

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มริมคลอง ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 12.35 เมตร ภายในเป็นที่ประดิษฐานพระประธานนามว่า *หลวงพ่อเพชร* ศาลาการเปรียญ กว้าง 15.30 เมตร ยาว 16.35 เมตร กุฏิสงฆ์ 9 หลัง ก่อสร้างด้วยไม้ นอกจากนั้นยังมีหอสวดมนต์ ฌาปนสถาน และสุสาน วัดมีรูปปั้นจำลองหลวงปู่ทองไว้ให้ประชาชนสักการะบูชา โดยจัดงานในวันเพ็ญเดือน 3 เป็นประจำทุกปี

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการลัด
* พระอธิการเปลี่ยน
* พระอธิการจร
* พระอธิการจิตร์
* พระอธิการเชย
* พระอธิการสวาส
* พระอธิการแป้น
* พระครูสมุห์ สุเทพ อธิปญฺโญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-02-02.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 187. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดปากง่าม** เป็นวัดในพระพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย (ภาค 15) ตั้งอยู่ที่ 8/1 หมู่11 ตำบลกระดังงา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม 75120 มีความสำคัญในฐานะเป็นวัดที่เป็นศูนย์กลางชุมชนกระดังงา ในการทำกิจกรรมทางศาสนา

ประวัติ
-------

วัดปากง่ามเป็นวัดเก่าแก่ สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ไม่ปรากฏหลักฐานผู้สร้าง คาดว่ามีอายุกว่า 200 ปี มีหลักฐานว่าขอตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2305 การคมนาคมสมัยโบราณอาศัยคลองบางน้อย และคลองบางใหญ่ เป็นหลักสำคัญ วัดตั้งอยู่ตรงคลองสามแพร่งของคลองทั้งสอง จึงชื่อ "วัดปากง่าม"จากคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่ซึ่งอายุเกือบ 100 ปีแล้ว เล่าว่า เกิดมาจำความได้ก็เห็นวัดนี้เป็นวัดเก่าๆ ไม่ค่อยเจริญเพราะตั้งอยู่ในสวน บ้านเรือนมีน้อย อุโบสถสร้างมา 3 หลังแล้ว ตั้งอยู่ต่างสถานที่กัน หลัง พ.ศ. 2479 วัดจึงได้เจริญรุ่งเรืองตามลำดับ ทั้งนี้ ด้วยความสามารถของเจ้าอาวาสที่สืบทอดต่อๆ กันมา ประกอบกับชุมชนขยายใหญ่ขึ้น บ้านเรือนหนาแน่นขึ้น ประชาชนมีความศรัทธาในพระพุทธศาสนา วัดจึงมีศาสนสถาน และศาสนวัตถุครบถ้วน มีอุโบสถ และศาลาการเปรียญสวยงาม กุฏิสงฆ์ หอฉัน หอสวดมนต์ทรงไทย ศาลาท่าน้ำ สร้างสะพานข้ามคลองบางน้อย ตลอดจนการศึกษาก็บริบูรณ์ มีโรงเรียนพระปริยัติธรรม และโรงเรียนประถมศึกษา

วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2501

**สิ่งสำคัญของวัดที่ควรชม และนมัสการ ได้แก่**

1. พระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัยพระนามว่า "หลวงพ่อเกษร" เป็นพระพุทธรูปที่ศักดิ์สิทธิ์ เข้าประตูอุโบสถแล้วจะแลเห็นท่านยิ้มรับ แต่เมื่อเข้าพิจารณาใกล้ๆ จะแลเห็นพระพักตร์ท่านนิ่งเฉย มีพระอัครสาวกทั้ง 2 นั่งคุกเข่านมัสการท่านอยู่

2. ภาพผนังอุโบสถแปลกกว่าวัดอื่นๆ คือ วาดเป็นภาพเทวดารักษาทิศทั้ง 8 งดงามมาก

3. ศาลาการเปรียญชั้นบนทรงไทย ภายในมีธรรมาสน์เทศน์ ทรงบุษบกโบราณสามชั้น ฝีมือประณีตงดงามมาก

4. หลวงพ่อแดงหน้าอุโบสถเป็นพระพุทธรูปโบราณศิลาแลง ปางสมาธิ มีความศักดิ์สิทธิ์

5. พระพุทธรูปหล่อสมัยอู่ทองปางห้ามสมุทร สูง 1 เมตร 20 เซนติเมตร อยู่ที่หอสวดมนต์

6. เจดีย์โบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา หน้าอุโบสถใหม่ สถานที่สร้างอุโบสถเก่าของวัด

7. หอพระไตรปิฎกโบราณ ปัจจุบันเป็นศาลเจ้าแม่แก่นจันทร์อยู่หน้าอุโบสถ

8. ต้นสมอพิเภกอายุกว่า 200 ปี อยู่หลังอุโบสถ บนต้นสมอมีต้นกล้วยไม้ช้างกระขึ้นเป็นกระจุกขึ้นมากมาย ถึงฤดูออกดอก จะบานสะพรั่งเต็มต้น นกเป็นผู้พามาปลูกไว้

ศาสนสถาน
--------

* อุโบสถ
* ศาลาการเปรียญ
* ศาลาอเนกประสงค์
* ศาลาฌาปนสถาน
* หอกลอง หอระฆัง
* เจดีย์โบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา หน้าอุโบสถใหม่ สถานที่สร้างอุโบสถเก่าของวัด
* หอพระไตรปิฎกโบราณ ปัจจุบันเป็นศาลเจ้าแม่แก่นจันทร์อยู่หน้าอุโบสถ

เจ้าอาวาส
---------

* หลวงปู่ทรัพย์
* หลวงพ่อเสือ
* พระครูสมุทรธรรมนิเทศ หลวงพ่อเอี้ยง
* พระครูสถิตกมลธรรม เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

* A.ศูนย์ข้อมูลทางวัฒนธรรม (สมุทรสงคราม) กระทรวงวัฒนธรรม
* B.ศูนย์ข้อมูลทางวัฒนธรรม (สมุทรสงคราม) กระทรวงวัฒนธรรม[*ลิงก์เสีย*]
**อนุสัญญาว่าด้วยเสรีภาพในการสมาคมและการคุ้มครองสิทธิในการรวมตัว** (อังกฤษ: Freedom of Association and Protection of the Right to Organise Convention) (1948) No 87 เป็นอนุสัญญาขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ และเป็นหนึ่งในแปดอนุสัญญาซึ่งประกอบขึ้นเป็นแกนกลางของกฎหมายแรงงานระหว่างประเทศ ตามที่ปฏิญญาว่าด้วยหลักการและสิทธิขั้นพื้นฐานในการทำงาน (Declaration on Fundamental Principles and Rights at Work) ตีความ

เนื้อหา
-------

อนุสัญญาว่าด้วยเสรีภาพในการสมาคมและการคุ้มครองสิทธิในการรวมตัวประกอบด้วยอารัมภบทและเนื้อหาสี่ส่วน รวมทั้งสิ้น 21 มาตรา อารัมภบทประกอบด้วยบทนำอย่างเป็นทางการของตราสารนี้ ในสมัยประชุมที่ 31 ของการประชุมใหญ่องค์การแรงงานระหว่างประเทศ เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1948 ถ้อยแถลง "ข้อพิจารณา" นำไปสู่การจัดตั้งเอกสารดังกล่าว ข้อพิจารณาเหล่านี้ประกอบด้วยอารัมภบทของธรรมนูญแห่งองค์การแรงงานระหว่างประเทศ การยืนยันปฏิญญาฟิลาเดลเฟียที่เกี่ยวข้องกับประเด็นนี้ และตำขอของสมัชชาสหประชาชาติ เมื่อรับรองรายงานที่ได้รับก่อนหน้านี้เมื่อ ค.ศ. 1947 เพื่อ "ดำเนินการทุกความพยายามซึ่งอาจเป็นไปได้ในการรับอนุสัญญาระหว่างประเทศตั้งแต่หนึ่งฉบับขึ้นไปต่อ" ในข้อความปิดท้าย อารัมภบทระบุวันที่รับ คือ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1948

ส่วนที่ 1 ประกอบด้วย 10 มาตราซึ่งวางเค้าโครงสิทธิของทั้งแรงงานและนายจ้างให้ "เข้าร่วมองค์การตามที่ตนเลือกโดยไม่ต้องขออนุญาตก่อน" นอกจากนี้ สิทธิยังขยายไปถึงองค์การต่าง ๆ เองในการร่างกฎและธรรมนูญ ออกเสียงเลือกผู้ดำรงตำแหน่ง และจัดระเบียบการทำหน้าที่บริหารโดยปลอดการแทรกแซงจากรัฐบาล นอกจากนี้ยังมีความคาดหมายอย่างชัดเจนต่อองค์การเหล่านี้ โดยได้รับกำหนดให้เคารพกฎหมายแผ่นดินในการใช้สิทธิเหล่านี้ ในทางกลับกัน กฎหมายแผ่นดัน "จะต้องไม่ลดทอน หรือมีการใช้บังคับเพื่อลดทอน การรับประกันที่อนุสัญญานี้ให้ไว้" สุดท้าย มาตรา 9 ระบุว่า บทกฎหมายเหล่านี้ใช้บังคับกับทั้งกองทัพและกำลังตำรวจตามที่กฎหมายและระเบียบของชาติกำหนด และไม่ใช้แทนกฎหมายของชาติซึ่งสะท้อนสิทธิเดียวกันของกำลังทั้งสอง

ส่วนที่ 2 ระบุว่า สมาชิก ILO ทุกประเทศจะต้องดำเนินการเพื่อรับประกัน "มาตรการทั้งหมดที่จำเป็นและเหมาะสมเพื่อรับประกันว่าแรงงานและนายจ้างสามารถใช้สิทธิในการรวมตัวอย่างเสรี" ต่อมามีการขยายความประโยคนี้ในอนุสัญญาสิทธิในการรวมตัวและการร่วมเจรจาต่อรอง ค.ศ. 1949 (Right to Organise and Collective Bargaining Convention, 1949)

ส่วนที่ 3 ซึ่งประกอบด้วยมาตรา 12 และ 13 ว่าด้วยปัญหาเทคนิคที่เกีย่วข้องกับอนุสัญญาฯ วางเค้าโครงนิยามของผู้ที่อาจยอมรับ (ทั้งที่มีการดัดแปรหรือไม่) หรือปฏิเสธข้อผูกพันของอนุสัญญานี้ว่าด้วย "ดินแดนที่มิใช่มหานคร" ซึ่งอำนาจปกครองตนเองขยายเข้าไปสู่พื้นที่นี้ นอกจากนี้ ยังอภิปรายถึงกระบวนวิธีพิจารณาการรายงานสำหรับการดัดแปรปฏิญญาก่อนหน้าว่าด้วยการยอมรับข้อผูกพันเหล่านี้

ส่วนที่ 4 วางเค้าโครงกระบวนวิธีพิจารณาสำหรับการให้สัตยาบันอนุสัญญาฯ อย่างเป็นทางการ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Conventions and ratifications". *International Labour Organization*. May 27, 2011.
**วัดปลักคล้า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกม่วง อำเภอคลองหอยโข่ง จังหวัดสงขลา มีเนื้อที่ 10 ไร่ มีธรณีสงฆ์ 3 แปลง เนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน ปัจจุบันมีพระครูวีระเขมคุณ (พ่อท่านกล่อม เขมวิโร) เป็นเจ้าอาวาส

วัดปลักคล้าสร้างเป็นวัด พ.ศ. 2429 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2442 อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2462 กว้าง 8 เมตร โครงสร้างไม้เนื้อแข็ง หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผา ศาลาการเปรียญ กว้าง 17 เมตร ยาว 14 เมตร วิหารประธาน กว้าง 45 ยาว 35 เมตร ปูชนียวัตถุมี *พระพุทธลาภดำรงค์* ที่เคารพบูชาของชาวพุทธ ศาสนิกชนทั้งชาวไทยและชาวมาเลเซีย ประเทศเพื่อนบ้านที่เดินทางแวะมาเป็นประจำต่างมากราบไหว้ขอพร พระพุทธลาภดำรงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 ขนาดองค์พระหน้าตักกว้าง 8 เมตร สูง 12 เมตร เครื่องรางของวัด คือ พระปิดตาหลวงพ่อกล่อม

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* ท่านเอียด
* พระอธิการนวน
* พระอธิการสีแก้ว
* พระใบฎีกาแช่ม เขมงคโร
* พระอธิการเกลื่อน เตชบุญโญ
* พระครูวีระเขมคุณ (พ่อท่านกล่อม เขมวิโร)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปลักคล้า หมู่ 5 ต.โคกม่วง". เทศบาลตำบลโคกม่วง.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดสงขลา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "พระใหญ่วัดปลักคล้า". ศาลากลางจังหวัดสงขลา.
4. ↑  "SBL บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 107 - จังหวัดสงขลา". pp. 154–156.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดปลักคล้า**
**"แฟนไม่มีซะที"** เป็นซิงเกิลในปี พ.ศ. 2555 ของ BANKK CA$H และมีปริญญา อินทชัย (เวย์ ไทยเทเนี่ยม) มาร่วมร้อง ประพันธ์เนื้อร้อง-ทำนองและเรียบเรียงโดย BANKK CA$H เพลงนี้ยังถูกรวมในอัลบั้ม *BLUE MAGIC* เพลงนี้พูดถึงคนโสดแต่คนที่มีหน้าที่สื่อความหมาย กลับเป็นคนที่คบกับแฟนมายาวนาน

ที่มาของเพลงนี้ ได้มาจากประสบการณ์ตรงของผมเอง จากการที่ไปทัวร์มานานหลายปี สังเกตได้ว่า เวลาถามแฟนเพลงว่าใครโสด ทุกคนจะพร้อมใจกันยกมือขึ้นแสดงตัวว่าโสดกันอย่างพร้อมเพรียง เลยนั่งคิดๆ ดูว่า ประเทศไทย หรือ ที่ไหนๆ ก็คงจะมีคนโสดมากกว่าคนที่มีแฟนแล้วก็เป็นได้ เนื่องจากในสังคมปัจจุบัน คนดีๆ ก็มีเจ้าของกันไปหมดแล้ว ผู้ชายก็ไม่ค่อยจริงจังกับความรักเท่าที่ควร ผู้หญิงบางคนก็จริงจังและบางคนก็ช่างเลือกมากเกินไป ทำให้ในปัจจุบัน การจะคบใครจริงๆจังๆ ในสังคม มันยากขึ้นทุกวัน ซึ่งตรงกันข้ามกับความจริงในใจที่ทุกคนต่างโหยหา ต่างต้องการที่พึ่งที่ยึดเหนี่ยวเสมอ

แฟนไม่มีซะที
------------

เพลง "แฟนไม่มีซะที" ติดอันดับสูงสุด 30 จากการจัดอันดับของ เวอร์จิ้นฮิตซ์ ในชาร์ต 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 ประจำวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

| ชาร์ต (พ.ศ. 2556) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 | 30 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  แฟนไม่มีซะที - BANKK CASH feat. WAY THAITANIUM [OFFICIAL SONG CUT]
2. ↑  95.5 FM Virgin Hitz CHART TOP 40 วันอาทิตย์ที่ 03 กุมภาพันธ์ 2556
**วัดปัญจทายิกาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี เป็นวัดนิกายธรรมยุตแห่งเดียวของตำบล มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ มีพระครูปทุมธรรมโศภิต (รณชัย) เป็นเจ้าอาวาสวัด

วัดปัญจทายิกาวาสตั้งเป็นวัดในปี พ.ศ. 2409 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 โดยมีนายเนตร เงินหิรัญ นายหรุ่ม ทัศนาธร บริจาคที่ดิน 9 ไร่ อยู่ติดกับคลองซอยที่ 5 หลังจากที่กรมชลประทานได้ขุดคลองซอยเชื่อมระหว่างคลองส่งน้ำหกวากับคลองส่งน้ำแปดวา แต่เดิมนั้นวัดอยู่ริมบึง มีศาลาอยู่ข้างบึง เมื่อดวงอาทิตย์คล้อยลงใกล้เวลาพลบค่ำ ไม่สามารถจะเดินทางต่อไปได้ จึงพักค้างคืน ณ ศาลานี้ จึงเรียกบริเวณนี้ว่า *ค่ำตะวันคล้อย* บึงที่อยู่ข้างเรียก *บึงค่ำตะวันคล้อย* ท่านเจ้าคุณเกษ แห่งวัดเฉลิมพระเกียรติวรวิหาร ได้ให้สร้างศาลาที่พักขึ้นมาก่อนสำหรับเป็นที่พักผ่อนผู้คนสัญจรไปมา ชื่อของบึงได้เรียกเพี้ยนกันไปเป็นบึงคำพร้อย จึงเรียกชื่อวัดว่า **วัดบึงคำพร้อย** ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดปัญจทายิกาวาส" เมื่อ พ.ศ. 2499 ด้านการศึกษา ทางวัดได้สอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2475 เมื่อ พ.ศ. 2466 ท่านเจ้าอาวาส สาคร เขมโก ได้ตั้งโรงเรียนวัดปัญจทายิกาวาส เมื่อ พ.ศ. 2466 โดยมีนายเขียน ทัศนาธร เป็นผู้อุปการะจัดตั้งโรงเรียน โดยใช้ศาลาการเปรียญของวัดปัญจทายิกาวาสเป็นที่เรียน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปัญจทายิกาวาส Wat Panchatha Yikawat ปทุมธานี". ทัวร์วัดไทย.
2. ↑  "วัดปัญจทายิกาวาส". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "วัดปัญจทายิกาวาส". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
ชาติที่บรูไนมีความสัมพันธ์ทางการทูต
ประเทศบรูไนเข้าร่วมอาเซียนในวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1984 หลังเป็นเอกราชเต็มตัวหนึ่งสัปดาห์ จากนั้นจึงเข้าร่วมสหประชาชาติในเดือนกันยายน ค.ศ. 1984 และยังเป็นสมาชิกองค์การความร่วมมืออิสลาม (โอไอซี), ความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก (เอเปค) และเครือจักรภพแห่งประชาชาติ บรูไนเคยเป็นเจ้าภาพการประชุมเอเปคในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2000 ต่อมาใน ค.ศ. 2005 จึงได้เข้าร่วมการประชุมสุดยอดเอเชียตะวันออก

บรูไนมีคณะผู้แทนทางทูตในหลายประเทศและมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับประเทศสิงคโปร์ โดยมีระบอบเงินตราที่แลกเปลี่ยนได้ร่วมกัน และความสัมพันธ์ทางทหารที่ใกล้ชิด นอกจากความสัมพันธ์กับรัฐอาเซียนอื่น ๆ (โดยมีฟิลิปปินส์, อินโดนีเซีย และมาเลเซียเป็นพันธมิตรหลัก) บรูไนก็ยังเป็นสมาชิกเพิ่มเติมกับโลกมุสลิมและโลกอาหรับที่อยู่นอกภูมิภาคตนเอง

องค์กรระหว่างประเทศ
-------------------

บรูไนกลายเป็นรัฐสมาชิกของเครือจักรภพใน ค.ศ. 1984 เข้าร่วมอาเซียน, สหประชาชาติ และองค์การความร่วมมืออิสลามใน ค.ศ. 1984 เป็นผู้เล่นคนสำคัญใน BIMP-EAGA ใน ค.ศ. 1994 และเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งองค์การการค้าโลกใน ค.ศ. 1995

อ้างอิง
-------

1. ↑  "MOFAT, Commonwealth". Ministry of Foreign Affairs and Trade of Brunei Darussalam. 30 March 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 January 2010.
2. ↑  "US DOS" (30 March 2010). "MOFAT, UN". Ministry of Foreign Affairs and Trade of Brunei Darussalam. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 February 2008.
3. ↑  "MOFAT, BIMP-EAGA". Ministry of Foreign Affairs and Trade. 30 March 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 June 2008.
4. ↑  "MOFAT, WTO". Ministry of Foreign Affairs and Trade. 30 March 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 June 2008.
**เอ็ดการ์ แอลแลน โป** (อังกฤษ: edgar allan poe) 19 มกราคม ค.ศ
9- 7 ตุลาคม ค.ศ. 1849 นักเขียนชาวอเมริกันผู้เขียนเรื่องนิยายสืบสวนเรื่องแรกของโลกคือเรื่องสั้นชื่อ **ฆาตกรรมที่ถนนมอร์ก** (อังกฤษ: The Muders in the Rue Morgue) ทำให้เขาได้รับยกย่องให้เป็น**บิดาแห่งรหัสคดี**

โป พร้อมกับงานเขียนที่เขาเรียกว่า **ตรรกนิยาย** และ แชฟวาลีส์ เซ. โอกุสต์ ดูแป็ง-ตัวเอกของเรื่อง ได้ร่วมกันสถาปนานิยายสืบสวนในฐานะวรรณกรรมที่เป็นเอกเทศอีกตระกูลหนึ่ง โปเป็นนักเขียนคนแรกที่สร้างตัวละครให้มีบทบาทหรือความสามารถสำคัญอยู่ที่การค้นหาความจริงซึ่งถูกปิดบังซ่อนเร้น โอกุสต์ ดูแป็ง นักสืบคนแรกในโลกวรรณกรรมปรากฏบทบาทต่อมาในเรื่องสั้นอีก 2 เรื่อง

โปสร้างสัญนิยมอันเป็นพื้นฐานของนิยายสืบสวนไว้หลายอย่าง ที่เห็นได้ชัดคือนักสืบผู้ฉลาดปราดเปรื่อง, ปริศนาห้องปิดตาย, และตำรวจที่เงอะงะงุ่มง่าม การแสดงเงื่อนงำทั้งหมดให้ปรากฏในเรื่องแต่ใช้มุมมองเบนความสนใจของผู้อ่านไปที่อื่นจนค้นไม่พบความจริงก็เป็นสัญนิยมอีกอย่างของโป เขายังริเริ่มวิธีการให้คู่หูนักสืบเป็นผู้บรรยายเรื่องและวางรูปแบบของนักสืบเก้าอี้นวม สัญนิยมเหล่านี้กลายเป็นขนบที่นักเขียนรหัสคดีรุ่นหลังยึกถือเป็นแบบอย่าง และบ้างก็ปรับเปลี่ยนให้เหมาะกับยุคสมัย วรรณกรรมตระกูลนี้จึงได้รับความนิยมเพิ่มขึ้น
**เอ็งโกว** เป็นตัวละครในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เรื่องมังกรหยก 
เดิมที เอ็งโกว คือ สนมเล้าแห่งราชันย์ทักษิณ เมื่อครั้งที่เฮ้งเต็งเอี้ยงไปต้าหลี่เพื่อถ่ายทอดวรยุทธ์ให้ราชันย์ต้วนตี่เฮง เขาได้ให้จิวแป๊ะทงติดตามไปด้วย ซึ่งในตอนนั้นจิวแป๊ะทงก็แอบไปมีสัมพันธ์กับสนมเล้าเข้าจนมีลูกชายด้วยกันคนหนึ่ง เมื่อราชันย์ต้วนทราบเรื่องก็เมินเฉยกับสนมเล้า จนเกิดเรื่องเมื่อฝ่ามือเหล็กลอยน้ำ คิ้วเชยยิ่ม ปลอมตัวลอบเข้ามาทำร้ายลูกชายของนางกับจิวแป๊ะทงจนบาดเจ็บสาหัส สนมเล้าจึงไปขอให้ต้วนตี่เฮ้งใช้ดรรชนีสุริยันรักษาลูกชายของตน แต่ต้วนตี่เฮ้งปฏิเสธ จนกระทั่งลูกของนางตาย สนมเล้าจึงโกรธแค้นต้วนตี่เฮง แต่วรยุทธ์สู้ไม่ได้ จึงลั่นวาจาไว้ว่าวันใดที่นางคืนกำไลหยกให้ต้วนตี่เฮง วันนั้นนางจะกลับมาแก้แค้นให้ลูก แล้วนางก็จากไปเก็บตัวฝึกวิชาอยู่ที่บึงทมิฬ และเปลี่ยนชื่อเป็น "เอ็งโกว" บึงทมิฬเป็นบ่อโคลนที่กว้างลึกมาก ผู้มีวิชาตัวเบาสูงส่งก็ยากที่จะเข้าไป เอ็งโกวอยู่ที่บึงนี้กับจิ้งจอกเก้าหางคู่หนึ่ง ปิดตัวไม่สนใจเรื่องราวภายนอก มีวิชาศรเหมันต์ กับพลังปลาไหล ภายหลังเมื่อทราบความจริงว่าคิ้วเชยยิ่มเป็นคนฆ่าลูกชายตนจึงสาบานจะแก้แค้นให้ได้ ในชีวิตนี้นางตั้งใจอยู่สองอย่างคือ แก้แค้นให้ลูกชาย และได้พบจิวแป๊ะทงอีกครั้ง
**ธงชาติกือราเซา** เป็นธงที่แสดงอธิปไตยของดินแดนหมู่เกาะกือราเซา เป็นส่วนหนึ่งของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส ตั้งแต่ ค.ศ. 1984 จนถึง ยุบเลิก เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2010 อนึ่ง ธงผืนนี้มิได้ใช้ในฐานะอาณานิคมกือราเซาและเขตสังกัด โดยใช้ธงชาติเนเธอร์แลนด์

ธงพื้นสีน้ำเงินที่ตอนล่างของธงนั้นเป็นแถบแนวนอนสีเหลือง มีรูปดาวห้าแฉกสีขาว 2 ดวงที่มุมบนคันธง สีน้ำเงิน หมายถึง ท้องฟ้า และ ทะเล (เแพาะแถบบบ และ แถบล่าง) แถบแนวนอนสีเหลือง หมายถึง แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงบนหมู่เกาะแห่งนี้. ดาวห้าแฉกสีขาว 2 ดวงที่มุมบนคันธง หมู่เกาะกือราเซา และ ไกลน์กือราเซา การนิยามความหมายอีกนัยหนึ่งสื่อถึง "ความรัก และ ความสุข"[] ดาวห้าแฉกหมายถึงต้นกำเนิดของผู้คนจาก 5 ทวีปที่อพยพมาอยู่ ณ ดินแดนกือราเซา

สัดส่วนด้านกว้าง 5:1:2 (สีน้ำเงิน:สีเหลือง:สีน้ำเงิน). ขนาดของดาวห้าแฉกสีขาวบนธงมีขนาด 1/6 และ 2/9 ส่วนของด้านกว้างธง ดางดวงเล็กมีขนาด 1/6 ส่วนของด้านกว้างธงอยู่มุมบนสุดของคันธง, และ ดาวดวงใหญ่มีขนาด 1/3 ส่วนของด้านกว้างธงอยู่ถัดออกมาจากดาวดวงเล็ก สีธงชาติตามค่าระบบสีแบบPantone ดังนี้ สีน้ำเงิน 280, และ สีเหลือง 102

ธงกือราเซาออกแบบโดย มาร์ติน เด็น ดลุกค์ เมื่อ ค.ศ. 1984 ในกือราเซามีการจัดประกวดออกแบบธงชาติ โดยมีการส่งแบบธงมาให้คณะกรรมการตัดสินพิจารณา มาร์ติน เด็น ดลุกค์ หนึ่งในผู้เข้าร่วมการประกวด พร้อมน้อมรับคำวินิจฉัยตัดสินจากคณะกรรมการ ซึ่งแบบธงที่เขาได้ออกแบบ ได้รับรางวัลชนะเลิศ และ ได้ประกาศใช้เปก็นธงชาติประจำดินแดนของตน

ภายหลังจากที่อารูบาได้ประกาศใช้ธงประจำดินแดน (ณ ขณะนั้น อารูบาเป็นส่วนหนึ่งของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส), กือราเซาได้มีการรับรองแบบธง เมื่อ ค.ศ. 1979. จากแบบธงทั้งหมดสองแสนแบบที่ส่งเข้าประกวด; คัดเหลือเพียงสิบแบบที่เข้ารอบพิจารณาตัดสินโดยสภาท้องถิ่นเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982 โดยแก้ไขรายละเอียดบางประการของแบบธง ธงผืนนี้ประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1984

ดูเพิ่ม
-------

* ตราแผ่นดินของกือราเซา
* อิมโนดีกอร์ซอว์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Maritieme kalender (April 20, 1931)" (ภาษาดัตช์). Nederlands Scheepvaartmuseum. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-09-14. สืบค้นเมื่อ August 26, 2010.
2. ↑  Flag of Curaçao
3. ↑  "Curaçao". *www.crwflags.com*. สืบค้นเมื่อ 2015-09-06.
4. ↑  boletin8-history-antillas เก็บถาวร 2013-06-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

| * ด
* ค
* ก
ธงชาติของประเทศในทวีปอเมริกาเหนือ |
| --- |
| ประเทศ | กัวเตมาลา · เกรเนดา · คอสตาริกา · คิวบา · แคนาดา · จาเมกา · เซนต์คิตส์และเนวิส · เซนต์ลูเชีย · เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ · ดอมินีกา · ตรินิแดดและโตเบโก · นิการากัว · บาร์เบโดส · บาฮามาส · เบลีซ · ปานามา · เม็กซิโก · สหรัฐอเมริกา · สาธารณรัฐโดมินิกัน · เอลซัลวาดอร์ · แอนติกาและบาร์บูดา ·ฮอนดูรัส · เฮติ · |
| ดินแดน | 

|  |  |
| --- | --- |
| เดนมาร์ก | กรีนแลนด์ |
| ฝรั่งเศส | กัวเดอลุป · มาร์ตีนิก · แซ็ง-บาร์เตเลมี · แซ็ง-มาร์แต็ง · แซงปีแยร์และมีเกอลง |
| เนเธอร์แลนด์ | อารูบา · โบแนเรอ · กือราเซา · เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส · ซาบา · ซินต์เอิสตาซียึส · ซินต์มาร์เติน |
| สหราชอาณาจักร | แองกวิลลา · เบอร์มิวดา · หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน · หมู่เกาะเคย์แมน ·  มอนต์เซอร์รัต · หมู่เกาะเติกส์และหมู่เกาะเคคอส |
| สหรัฐอเมริกา | ปวยร์โตรีโก · หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา |

 |
นักแสดงชาวอเมริกัน

**เอ็ด เคมเมอร์** (อังกฤษ: Ed Kemmer; 29 ตุลาคม ค.ศ. 1921 – 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004) เป็นนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ชาวอเมริกัน

ชีวิต
-----

เคมเมอร์เกิดในรีดดิง รัฐเพนซิลเวเนีย ด้วยชื่อแรกเกิดคือเอ็ดเวิร์ด วิลเลียม เคมเมอร์ และทำหน้าที่เป็นนักบินขับไล่ในสงครามโลกครั้งที่สอง เขาถูกยิงที่ประเทศฝรั่งเศส และใช้เวลา 11 เดือนในค่ายเชลยศึก เขาหนีออกจากค่ายได้ในเวลาสั้น ๆ สองสัปดาห์ก่อนที่จะถูกจับอีกครั้ง

เคมเมอร์ได้รับการเปิดตัวทางโทรทัศน์ของเขาใน ค.ศ. 1951 และแสดงเป็นบัซ คอร์นี ในภาพยนตร์แอ็กชัน-ดรามา บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์เรื่อง*สเปซพาโทรล* (ค.ศ. 1951–1956) เคมเมอร์ได้เปิดตัวภาพยนตร์ของเขาใน ค.ศ. 1956 (*บีไฮด์เดอะไฮวอล*) เขาเคยแสดงเป็นนักบินในภาพยนตร์เรื่อง*เดอะฮอตแองเจิล* (ค.ศ. 1958) แต่งานจอใหญ่ของเขาส่วนใหญ่เป็นบทบาทเล็ก ๆ ในภาพยนตร์เกรดบีทุนต่ำ เช่น *ไจแอนต์ฟรอมดิอันโนน* (ค.ศ. 1958) ซึ่งงานส่วนใหญ่ของเคมเมอร์มีไว้สำหรับหน้าจอขนาดเล็ก

ใน ค.ศ. 1958 เขาได้เป็นแขกรับเชิญในซีรีส์ตะวันตกของเอบีซี/วอร์เนอร์บราเธอส์สองตอนในเรื่อง*ซูการ์ฟูต* ที่นำแสดงโดยวิล ฮัตชินส์ ในบทเดียวกับชื่อเรื่อง โดยในตอน "เดอะวิเซิร์ด" เขารับบทเป็นนายอำเภอ ไมก์ คอลลินส์ ส่วนในตอน "เดอะโกสต์" เขารับบทเป็นรองนายอำเภอ โจ วิลเคส ร่วมกับนักแสดงรับเชิญชื่อทอมมี เรตติก ตลอดจนได้เริ่มในบทเท็กซัสเรนเจอร์ใน*แทร็กดาวน์* โดยมีโรเบิร์ต คัลป์ ในบทบาทนำ

หลังจากผลงาน*สเปซพาโทรล* เคมเมอร์ได้เป็นดารารับเชิญในซีรีส์ทางโทรทัศน์ช่วงไพรม์ไทม์หลายเรื่อง รวมถึงตอนคลาสสิกของ*แดนสนธยา* อย่าง "ฝันร้ายกลางเวหา" ซึ่งเคมเมอร์ในบทอดีตฮีโรอวกาศ ได้ร่วมแสดงกับวิลเลียม แชตเนอร์ ในบทฮีโรอวกาศในอนาคต นอกจากนี้ เขายังได้เป็นแขกรับเชิญสองครั้งในละครโทรทัศน์เรื่อง*เพอร์รี เมสัน* ครั้นใน ค.ศ. 1960 เขารับบทโรเจอร์ พอร์เตอร์ ในตอน "เดอะเคสออฟเดอะแฟรนทิกฟลายเออร์" และใน ค.ศ. 1961 เขารับบทเป็นเลสลี ฮอล ซึ่งเป็นเหยื่อการฆาตกรรมใน "เดอะเคสออฟเดอะพาเทติกเพเชียน" ส่วนใน ค.ศ. 1964 เขามีบทบาทสำคัญในตอน "ดิอิมพอสเทอร์" ซึ่งเป็นตอนที่กำกับโดยซัตตัน โรลีย์ ของ*คอมแบต!* (ฤดูกาลที่ 3 ตอนที่ 10)

* สถานีย่อยภาพยนตร์
* iconสถานีย่อยโทรทัศน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bassior, Jean-Noel (2012). *Space Patrol: Missions of Daring in the Name of Early Television* (ภาษาอังกฤษ). McFarland. pp. 63–75. ISBN 9780786491711. สืบค้นเมื่อ 2 August 2018.
2. ↑  Terrace, Vincent (2011). *Encyclopedia of Television Shows, 1925 through 2010* (2nd ed.). Jefferson, N.C.: McFarland & Company, Inc. Publishers. p. 999. ISBN 978-0-7864-6477-7.
3. ↑  ""The Wizard", *Sugarfoot* October 14, 1958". Internet Movie Data Base. สืบค้นเมื่อ December 11, 2013.
4. ↑  ""The Ghost", *Sugarfoot*, October 28, 1958". Internet Movie Data Base. สืบค้นเมื่อ December 11, 2013.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เอ็ด เคมเมอร์**

* Ed Kemmer ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* เอ็ด เคมเมอร์ ที่ไฟน์อะเกรฟ

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* สเปน
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* สหรัฐ

 |
พิกัดภูมิศาสตร์: 30°01′55″N 31°04′30″E﻿ / ﻿30.03194°N 31.07500°E﻿ / 30.03194; 31.07500

พีระมิดแห่งดเจดเอฟเฟรที่อยู่ในสภาพปรักหักพังตั้งอยู่บนยอดที่ราบสูงอะบู เราะวัช
**อะบู เราะวัช** (อาหรับ: ابو رواش  เสียงอ่านภาษาอาหรับอียิปต์: [ˈæbu ɾæˈwæːʃ], คอปติก: ⲁⲃⲣⲱⲟⲩϣⲓ abrowshi, คอปติกตอนปลาย: [ɑbˈroːwʃi], แปลว่า "เนื้อของความสุขทางราคะ"), อยู่ห่างออกไป 8 กิโลเมตร (5.0 ไมล์) ทางเหนือของกิซา เป็นที่ตั้งของพีระมิดที่อยู่ทางเหนือสุดของอียิปต์ หรือที่รู้จักกันในชื่อของพีระมิดที่สาบสูญ ซึ่งเป็นพีระมิดแห่งฟาโรห์ดเจดเอฟเรที่ถูกทำลายเกือบทั้งหมด ซึ่งพระองค์เป็นพระราชโอรสและทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของฟาโรห์คูฟู โดยเดิมทีเคยเชื่อว่าพีระมิดแห่งไม่เคยสร้างเสร็จ แต่ปัจจุบันมติทางโบราณคดีได้สรุปว่าไม่เพียงแต่สร้างเสร็จเท่านั้น แต่ยังสร้างให้มีขนาดเท่ากับพีระมิดแห่งเมนคาอูเร ซึ่งมีขนาดใหญ่เป็นอันดับสามของกลุ่มพีระมิดแห่งกิซา และเป็นที่ตั้งของพีระมิดเหนือสุดในอียิปต์ (ซึ่งรู้จักกันในนาม เล็พซีอุสหมายเลข 1 ) พีระมิดแห่งดเจดเอฟเร (หรือที่รู้จักในพระนาม ราดเจดเอฟ ) และมีมาสตาบาจำนวนประมาณ 50 หลัง (ซึ่งอยู่ห่างจากพีระมิดของฟาโรห์ดเจดเอฟเรไป 1.5 กิโลเมตร) รายงานการขุดค้นกลุ่มพีระมิดถูกตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2011

อ้างอิง
-------

1. ↑  Czarkiewicz, Andrzej (1971). *Ancient Egyptian and Coptic Elements in the Toponomy of Contemporary Egypt*. pp. 72–73.
2. ↑  "Abu Rawash | Ancient Egypt Online" (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2022-07-22.
3. ↑  Valloggia, Michel (2011). *Abou Rawash. I, Le complexe funéraire royal de Rêdjedef : étude historique et architecturale*. Le Caire. ISBN 978-2-7247-0568-3. OCLC 731043888.
**เอ็ดการ์ คาร์บินจัน** (Edgar Gabijan) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525 ที่บิลิรัน ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 62 ครั้ง ชนะ 26 (น็อค 8) เสมอ 6 แพ้ 30

ประวัติ
-------

คาร์บินจัน ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ชนะคะแนน เรทาร์โด กัวร์เดีย ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้นขึ้นชกแพ้บ้าง ชนะบ้าง จน 17 กันยายน พ.ศ. 2548 ก็ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ชนะคะแนน จูน ทาลาเป้ แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน เกล็น พอร์รัส เสียแชมป์ไป ต่อมา ได้มาชิงแชมป์ IBF แพนแฟซิฟิกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย ต่อมาได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน ไมเคิล โดมิงโก ไม่ได้แชมป์ ต่อมา ใน พ.ศ. 2550 มาชกในไทย แพ้คะแนน สด ปูนนกอินทรียิม ใน พ.ศ. 2551 ได้เดินทางมาชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 17 มกราคม พ.ศ. 2551 แพ้คะแนน พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม และชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 23 เมษายน พ.ศ. 2551 แพ้คะแนน ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์ และยังมาชกแพ้คะแนน ปฐมโชค ปฐมโพธิ์ทองด้วย 

คาร์บินจัน ได้ชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 4 กันยายน พ.ศ. 2552 แพ้คะแนน ชลธาร อ.อุกฤษณ์ ต่อมาได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ชนะคะแนน เอมี ซานเชซ ได้แชมป์ไปครอง และป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ให้ ไมเคิล ฟาเรนาส เมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2554 แต่ก็ได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทที่ว่างเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ชนะคะแนน บัลเวก บาโงยัน ได้แชมป์ไปครอง และได้มาชิงแชมป์เงา WBC รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 9 มีนาคม พ.ศ. 2555 แพ้คะแนน ประเวศน์ ศักดิ์เมืองแกลง ชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นไลท์เวทที่ว่างเมื่อ 21 กันยายน พ.ศ. 2555 แพ้คะแนนโดยเทคนิค ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์และชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นไลท์เวลเตอร์เวทเมื่อ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 แพ้น็อค ปฐมศึก ปฐมโพธิ์ทอง ยก 4 คาร์บินจัน ยังคงชกมวยอยู่จนถึงปัจจุบัน (พ.ศ. 2557) โดยล่าสุด เขาได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 21 มีนาคม พ.ศ. 2557 ชนะน็อค เวง ฮายา ยก 10

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (2548) รุ่นเฟเธอร์เวท (2554) ไลท์เวท (2555) ซูเปอร์เฟเธอร์เวท (2557)
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิก รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ 2549 แพ้คะแนน ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย ที่ พระนครศรีอยุธยา
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 17 มกราคม 2551 แพ้คะแนน พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ที่ นนทบุรี
	+ ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 23 เมษายน 2551 แพ้คะแนน ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์ ที่ แม่ฮ่องสอน
	+ ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นซูเปอร์แบนตั้มเวทเมื่อ 19 กันยายน 2551 แพ้คะแนน ปฐมโชค ปฐมโพธิ์ทอง
	+ ชิงแชมป์ WBC ASIA รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 4 กันยายน 2552 แพ้น็อค ชลธาร อ.อุกฤษณ์ ยก 7 ที่ นครศรีธรรมราช
	+ ชิงแชมป์นานาชาติ WBC รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 9 มีนาคม พ.ศ. 2555 แพ้คะแนน ประเวศน์ ศักดิ์เมืองแกลง
	+ ชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นเฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 21 กันยายน พ.ศ. 2555 แพ้คะแนนโดยเทคนิค ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์
	+ ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 แพ้น็อค ปฐมศึก ปฐมโพธิ์ทอง ยก 4

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
ศูนย์เกิดแผ่นดินไหวคือตำแหน่งใต้ผิวโลกที่เกิดการปลดปล่อยพลังงาน
**จุดเกิดแผ่นดินไหว** (อังกฤษ: focus) หมายถึงตำแหน่งที่เกิดแผ่นดินไหวและเป็นศูนย์กลางที่เกิดการปลดปล่อยความเครียดและพลังงานซึ่งถูกกักเก็บไว้ในชั้นหิน จุดนี้เป็นจุดเดียวกับที่รอยเลื่อนเริ่มต้นการเคลื่อน

ความลึกจุดเกิดแผ่นดินไหวสามารถคำนวณได้จากการวัดซึ่งขึ้นอยู่กับปรากฏการณ์คลื่นแผ่นดินไหว ด้วยปรากฏการณ์คลื่นทั้งหมดในทางฟิสิกส์ มีความไม่แน่นอนอยู่ในการวัดปริมาณดังกล่าวเพิ่มยิ่งขึ้นตามความยาวคลื่น ดังนั้นความลึกจุดเกิดแผ่นดินไหวของแหล่งที่มาของคลื่นที่มีความยาวนี้ (ความถี่ต่ำ) จึงเป็นการยากที่จะตรวจสอบให้แน่ชัด แผ่นดินไหวที่มีความรุนแรงมากจะส่งพลังงานที่ปลดปล่อยออกมาส่วนใหญ่ในรูปของคลื่นแผ่นดินไหวที่มีความยาวคลื่นมาก และดังนั้น แผ่นดินไหวที่มีความรุนแรงมากขึ้นเท่าใดก็เป็นการปลดปล่อยพลังงานจากหินที่มีมวลมากยิ่งขึ้นเท่านั้น

ความสับสนทางในเรื่องศัพท์เทคนิค
-------------------------------

ราชบัณฑิตยสถานบัญญัติคำว่า *จุดเกิดแผ่นดินไหว*เพื่อใช้แทนคำว่า *focus* ของการเกิดแผ่นดินไหว และอาจพบคำว่าศูนย์กลางการเกิดแผ่นดินไหว, ศูนย์เกิดแผ่นดินไหว ฯลฯ ในเอกสารบางเล่ม

ในภาษาอังกฤษอาจพบการใช้คำว่า *hypocenter* ซึ่งแปลตามรูปศัพท์ว่า *จุดใต้ศูนย์กลาง* แทนคำว่า *focus* เนื่องจากจุดเกิดแผ่นดินไหวโดยทั่วไปเกิดลึกลงไปใต้ผิวโลก โดยใช้คำว่า *epicenter* แทนจุดบนผิวโลกซึ่งอยู่ในแนวดิ่งเดียวกับจุดเกิดแผ่นดินไหวนั้น ซึ่งในกรณีนี้ทางราชบัณฑิตยสถานได้บัญญัติศัพท์เพื่อใช้แทนคำว่า *epicenter* ไว้ คือ *จุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหว*

อย่างไรก็ดีคำว่า hypocenter อาจใช้ในอีกความหมายหนึ่งในกรณีของการระเบิดกลางอากาศ (เช่นการระเบิดของนิวเคลียร์ หรือการระเบิดของวัตถุลอยฟ้า) เพื่อสื่อถึงตำแหน่งบนผิวโลก ณ จุดใต้การระเบิดนั้นเนื่องจากในกรณีนี้ ผิวโลกมีตำแหน่งอยู่ใต้ศูนย์กลางการเกิดระเบิด ในบริบทนี้อาจใช้คำว่า *ground zero* แทนคำว่า hypocenter

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "ศัพท์บัญญัติโดยราชบัณฑิตยสถาน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-15. สืบค้นเมื่อ 2011-04-16.

ดูเพิ่ม
-------

* จุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหว
* แผ่นดินไหว
* คลื่นไหวสะเทือน
กล้องโทรทรรศน์แบบมัคซูตอฟ–กัสแกร็ง รูรับแสง 150 มม.
 แผนภาพแสดงทางเดินแสงในกล้องโทรทรรศน์แบบมัคซูตอฟ–กัสแกร็ง
**กล้องโทรทรรศน์แบบมัคซูตอฟ–กัสแกร็ง** (Maksutov–Cassegrain telescope) หรือ **กล้องโทรทรรศน์แบบมัคซูตอฟ** (Maksutov telescope) เป็นกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงชนิดหนึ่งที่พัฒนาขึ้นมาจากกล้องโทรทรรศน์แบบกัสแกร็ง

ประวัติการคิดค้น
----------------

แม้ว่าจะมีการพัฒนาเครื่องขัดเงาแบบควบคุมด้วยตัวเลขและวิธีการตรวจสอบ แต่การผลิตแผ่นปรับแก้สำหรับกล้องโทรทรรศน์แบบชมิท นั้นยากกว่าการขัดพื้นผิวทรงกลม และวิธีการเพื่อให้ได้ผลเช่นเดียวกับแผ่นปรับแก้ชมิทโดยใช้พื้นผิวทรงกลมเพียงอย่างเดียวได้รับการวิจัยจากทั่วโลก ในปี 1943 ดมีตรี ดมีตรีเยวิช มัคซูตอฟ แห่งสหภาพโซเวียต ได้มุ่งความสนใจไปยังข้อเท็จจริงที่ว่า เลนส์นูนแกมเว้า ที่มีพื้นผิวเว้าหันไปทางวัตถุมี ความคลาดทรงกลมและความคลาดแบบโคมา ตรงข้ามกับกระจกเงาผิวทรงกลม และได้ผลิตกล้องถ่ายภาพมัคซูตอฟ และเพื่อที่จะใช้เป็นกล้องโทรทรรศน์ เขาจึงทำการชุบผิวตรงกลางด้านหลังของเลนส์นูนแกมเว้าทำเป็นกระจกเงาสะท้อนแสงและทำรูตรงกลางกระจกเงาปฐมภูมิเพื่อนำจุดโฟกัสไปทางด้านหลัง เพื่อให้สามารถสังเกตได้จากด้านหลังของลำกล้อง จึงเกิดเป็นกล้องโทรทรรศน์แบบมัคซูตอฟ–กัสแกร็งขึ้นมา

เนื่องจากส่วนหน้าของกระบอกเลนส์ปิดอยู่ กระแสลมในลำกล้องจึงน้อย และเนื่องจากไม่มีแกนรองรับสำหรับกระจกเงาทุติยภูมิ จึงเกิดการเลี้ยวเบนน้อยและให้ภาพที่ดีได้ง่าย มีความคลาดสีเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "シュミット・カセグレン望遠鏡", *天文アマチュアのための望遠鏡光学・反射編*, 誠文堂新光社, pp. 141–166, ISBN 978-4416288139
คอนซีลเลอร์
**คอนซีลเลอร์** (อังกฤษ: Concealer) เป็นเครื่องสำอางรูปแบบหนึ่งที่ใช้ในการปกปิดสิว รอยหมองคล้ำใต้ตา หรือจุดด่างดำเล็กๆ ที่ปรากฏบนผิวหน้า คอนซีลเลอร์มักจะปกปิดรอยจุดด่างดำได้เป็นอย่างดีโดยการทำให้กลมกลืนกับผิวที่มีปัญหาหรือสีไม่เรียบเนียน ผลิตภัณฑ์นี้หญิงใช้เป็นหลักแต่ก็เริ่มใช้ในหมู่ผู้ชายมากขึ้น

ทั้งคอนซีลเลอร์และรองพื้นมักจะใช้เพื่อทำให้ผิวดูกลมกลืนและเสมอกัน ทั้งสองชนิดของเครื่องสำอางแตกต่างกันตรงที่คอนซีลเลอร์มักจะมีเม็ดสีที่เข้มข้น นอกจากนี้รองพื้นมักจะใช้ทาในบริเวณกว้างกว่าคอนซีลเลอร์ คอนซีลเลอร์ได้ออกวางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อ ปี 1938 โดยบริษัท แม็กซ์แฟกเตอร์ ในชื่อการค้า ‘erace'

คอนซีลเลอร์จะมาในหลากหลายเฉกเช่นจากอ่อนสุดถึงเข้มสุด บางสีมีวัตถุประสงค์เพื่อทำให้เหมือนโทนสีผิวธรรมชาติ ในขณะที่บางตัวจะเอามาคอนทราสกับรอยจุดด่างดำ สีที่อ่อนสุดถึงขาวสุดสามารถใช้ลบเลือนรอยคล้ำหรือรอยช้ำและทำให้ผิวที่หมองคล้ำกระจ่างใสขึ้น สีเขียวและสีฟ้าสามารถแก้ไขรอยแดงที่เกิดจากสิว เส้นเลือดแตกหรือ rosacea คอนซีลเลอร์สีม่วงจะทำให้หน้าดูสว่างขึ้น คัลเลอร์คอนซีลเลอร์เหล่านี้มักจะใช้แต้มตรงจุดภายใต้คอนซีลเลอร์หรือรองพื้นที่ตรงกับโทนสีผิวของผู้ใช้ สกินโทนคอนซีลเลอร์ไม่ใช่แค่เป็นประเภทที่ใช้ทั่วไปแต่ก็มักจะเพียงพอในการซ่อนหรือทำให้กลมกลืนกับผิวที่มีปัญหาหรือสีไม่เรียบเนียน

คอนซีลเลอร์มาในหลายสูตร ตั้งแต่ให้ความชุ่มชื้นถึงการต่อต้านการเกิดสิว คอนซีลเลอร์จะผลิตตั้งแต่ปกปิดบางเบาถึงปกปิดเป็นพิเศษ คอนซีลเลอร์จะแบ่งเป็น 7 ระดับของการปกปิด (ระดับ 1 ปกปิดบางเบาสุดถึง ระดับ7 ปกปิดเรียบเนียนที่สุด) คอนซีลเลอร์ระดับ 1 แป้งฝุ่น ระดับ 2 แบบอัดแข็ง ระดับ 3 แบบมูสแมท ระดับ 4 แบบดินสอ ระดับ 5 แบบน้ำ ระดับ 6 แบบครีม ระดับ 7 แบบเปียก

สิ่งที่จะกำหนดว่าคุณต้องใช้คอนซีลเลอร์แบบไหนเพื่อการปกปิดขึ้นอยู่กับว่าคุณต้องการปกปิดผิวที่มีปัญหาหรือสีไม่เรียบเนียนบริเวณส่วนของตรงไหน อธิเช่นซ่อนรูขุมขนที่กว้างหรือจุดด่างดำ อาจจะใช้คอนซีลเลอร์ที่ ปกปิดบางเบาตั้งแต่ระดับ 1 ถึง 3 ในการปกปิดสิวรอยคล้ำหรือถุงใต้ตาระดับ 3 ถึง 6 จะเหมาะสม แต่ถ้าต้องการการปกปิดรอยแผลเป็นหรือไฝคุณจะต้องการปกปิดที่หนามากตั้งแต่ระดับ 6 ขึ้นไป คอนซีลเลอร์บางตัวสามารถใช้ด้วยตัวเองหรือใช้ร่วมกับรองพื้น
***พราง*** (อังกฤษ: The Woods) เป็นนวนิยายแนวลึกลับ เขียนโดย ฮาร์ลาน โคเบน ฉบับภาษาอังกฤษตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2007 โดยสำนักพิมพ์ดั๊ตตั้น สำหรับภาษาไทย ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2008 โดยแพรวสำนักพิมพ์ แปลโดยมณฑารัตน์ ทรงเผ่า

เรื่องย่อ
---------

เมื่อ 20 ปีก่อน ที่ค่ายฤดูร้อน เด็กสาววัยรุ่นสี่คนถูกฆ่าตาย หนึ่งในนั้นคือเด็กสาวชื่อ คามิลล์ โคปแลนด์ ฆาตกรถูกจับเข้าคุก

20 ปีให้หลัง พอล โคปแลนด์ หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่าโคป น้องชายของคามิลล์ ได้เข้าทำงานเป็นอัยการประจำเอสเซ็กส์เคาน์ตี้ รัฐนิวเจอร์ซีย์ เขากำลังเคร่งเครียดกับการว่าความคดีข่มขืนคดีหนึ่ง แต่แล้วจู่ ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จากตำรวจสืบสวนที่นิวยอร์ก ทางนั้นเชื่อว่าพอลสามารถช่วยให้ข้อมูลในการสืบคดีฆาตกรรมปริศนาที่ทางตำรวจหาตัวคนผิดไม่ได้ เป็นคดีที่อาจจะเกี่ยวข้องการการตายของคามิลล์ ในเวลาเดียวกัน ลูซี่ โกลด์ แฟนเก่าของพอล ผู้เป็นอาจารย์สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ก็ได้รับเรียงความที่นักเรียนคนหนึ่งส่งมาให้ มีเนื้อหาเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนฆาตกรรมเมื่อ 20 ปีก่อนโดยละเอียด

และแล้วก็เกิดการฆาตกรรมขึ้นอีกครั้ง โดยที่ผู้ตายมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีเมื่อ 20 ปีก่อน และที่บ้านของเขา ก็มีรายงานข่าวเกี่ยวกับพอลตัดเก็บไว้มากมาย รวมทั้งคนสนิทของเขาก็ให้การว่าผู้ตายพูดอยู่เสมอ ๆ ว่า ตอนเกิดเหตุฆาตกรรมเมื่อ 20 ปีก่อนนั้น **"พอลโกหก"**

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Woods by Harlan Coben -- Fantastic Fiction
2. ↑  "พราง The Woods ฮาร์ลาน โคเบน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2012-10-10.

| * ด
* ค
* ก
งานเขียนของ ฮาร์ลาน โคเบน |
| --- |
| ไมรอน โบลิทาร์ | หลง (1995) • กลลวง (1996) • เล่ห์ (1996) • แค้น (1997) • พลาด (1998) • ซ้อน (1999) • ลับ (2000) • สัญญา (2006) • แลก (2009) • หลอก (2011) • ย้อนคืน (2016) |
| มิคกี้ โบลิทาร์ | ผีเสื้อแห่งความลับ (2011) • เฉียด (2012) • พบ (2014) |
| วินด์เซอร์ ฮอร์น ล็อกวู้ดที่สาม | วิน (2021) |
| เล่มเดี่ยว | แกล้ง (1990) • เฉือน (1991) • อย่าบอกใคร (2001) • หาย (2002) • โอกาสสุดท้าย (2003) • อย่ามอง (2004) • ไม่รู้ (2005) • พราง (2007) • อย่าเผลอ (2008) • คืน (2010) • ซ่อน (2012) • สาบสูญ (2013) • ลวง (2014) • แฉ (2015) • อย่าหลอกกัน (2016) • อย่าปล่อย (2017) • หนี (2019) |
**ชาวบูรพา** (เกาหลี: 동인; ฮันจา: 東人; อาร์อาร์: *dongin*; อังกฤษ: Easterners) เป็นกลุ่มการเมืองในราชวงศ์โชซ็อนของเกาหลี ปรากฏตัวขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ช่วงรัชกาลพระเจ้าซ็อนโจ มีที่มาจากกลุ่มเกลอของขุนนางคิม ฮโยวอน (김효원) ซึ่งภายหลังได้ศิษย์เกือบทั้งหมดของโช ซิก (조식) และอี ฮวัง (이황) เข้าเป็นสมาชิก แล้วมาขัดแย้งกับกลุ่มของอี อี (이이) ซึ่งเรียกว่า ชาวประจิม (서인) กลุ่มชาวบูรพานี้แม้ได้เป็นใหญ่ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1580 แต่ก็เกือบล่มสลายลงเมื่อขุนนางช็อง ยอ-ริป (정여립) ฆ่าตัวตายจนนำไปสู่การนองเลือดเมื่อ ค.ศ. 1589 ต่อมาเมื่อขุนนางช็อง ช็อล (정철) จากกลุ่มชาวประจิม ถูกอัปเปหิเพราะพยายามจะยกเจ้าชายควังแฮ (광해군) ขึ้นเป็นรัชทายาท ชาวบูรพาก็แตกแยกออกเป็นชาวเหนือ (북인) และชาวใต้ (남인)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "한국민족문화대백과-동인 (東人)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 4, 2013. สืบค้นเมื่อ July 24, 2013.
2. ↑  "Doopedia-기축옥사". สืบค้นเมื่อ August 4, 2013.
3. ↑  "Encyclopedia of Korean Ethnic Culture-남인". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-04. สืบค้นเมื่อ October 3, 2013.
บางส่วนของประมวลกฎหมายอูร์-นัมมู
**ประมวลกฎหมายอูร์-นัมมู** (อังกฤษ: Code of Ur-Nammu) เป็นประมวลกฎหมายที่เก่าแก่ที่สุดในโลกประมวลหนึ่ง เขียนเป็นภาษาซูเมอร์บนแผ่นดินเหนียว คาดว่าสร้างเมื่อประมาณ 2100–2050 ปีก่อนคริสต์ศักราช

การค้นพบ
--------

มีการค้นพบประมวลกฎหมายอูร์-นัมมูที่เมืองนิปปูร์ (Nippur) แปลเนื้อหาโดยซามูเอล เครเมอร์ใน ค.ศ. 1952 ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอิสตันบูล เนื่องจากพบเพียงแค่บางส่วน เครเมอร์จึงแปลได้ในส่วนบทนำถึงส่วนที่ห้า ต่อมาใน ค.ศ. 1965 มีการพบเพิ่มเติมที่เมืองอูร์และแปลอีกครั้ง ทำให้มีการแปลกฎหมายแล้วประมาณ 40 ข้อจาก 57 ข้อ นอกจากนี้ยังพบประมวลกฎหมายนี้ที่เมืองซิปปาร์ (Sippar) แต่มีเนื้อหาบางส่วนต่างไป

เบื้องหลัง
----------

มีการเขียนในบทนำว่าผู้สร้างประมวลกฎหมายนี้คือพระเจ้าอูร์-นัมมู (Ur-Nammu) ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ที่ 3 แห่งอูร์ แต่ผู้จารึกข้อความลงแผ่นดินเหนียวยังเป็นที่ถกเถียง แม้มีหลักฐานว่ามีประมวลกฎหมายเก่าแก่กว่านี้ (ประมวลกฎหมายอูรุกากินา) แต่ประมวลกฎหมายอูร์-นัมมูเป็นประมวลกฎหมายลายลักษณ์ฉบับแรกและตกทอดมาถึงปัจจุบัน มีอายุมากกว่าประมวลกฎหมายฮัมมูราบีถึง 3 ศตวรรษ ประมวลกฎหมายนี้กล่าวถึงความผิดและโทษเช่นเดียวกับประมวลกฎหมายอื่น ๆ ในยุคหลัง แต่มีให้ชดใช้ค่าเสียหายในกรณีทำร้ายร่างกาย ซึ่งต่างจากหลัก "ตาต่อตา ฟันต่อฟัน" ของกฎหมายบาบิโลเนีย อย่างไรก็ตาม ความผิดฐานฆาตกรรม ลักทรัพย์ คบชู้ และข่มขืนกระทำชำเราถือเป็นความผิดร้ายแรง นอกจากนี้บางส่วนของประมวลกฎหมายยังกล่าวถึงการแบ่งชนชั้นในสังคมซูเมอร์ด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kramer, *History begins at Sumer*, pp. 52–55.
2. ↑  Gurney and Kramer, "Two Fragments of Sumerian Laws," 16 *Assyriological Studies,* pp. 13–19
3. ↑  Frayne, *Ur III Period (2112-2004 B C)" University of Toronto Press, 1997 - Foreign Language Study - 489 pages*
4. ↑  Ur-Nammu - Ancient History Encyclopedia
5. ↑  Code Of Ur-Nammu: Definition & Concept | Study.com

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* The Ur-Nammu law code - Real History World Wide
**เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี** นามเดิม **พร้อม** สกุล ณ นคร อดีตจางวางเมืองนครศรีธรรมราช

ประวัติ
-------

เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี มีนามเดิมว่า**หนู** แต่มักรู้จักในชื่อ**พร้อม** บางแห่งจึงระบุนามว่า**หนูพร้อม** เกิดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2385 (นับแบบปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2386) เป็นบุตรเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อยกลาง ณ นคร) กับท่านผู้หญิงหญิง (ธิดาหม่อมเจ้าจันทร์ พระโอรสในสมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงนรินทร์รณเรศ) มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 6 คน ได้แก่

1. เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (พร้อม ณ นคร) จางวางเมืองนครศรีธรรมราช
2. พระศิริธรรมบริรักษ์ (ถัด ณ นคร) ปลัดเมืองนครศรีธรรมราช
3. พระยาบริรักษ์ภูเบศร์ (เอี่ยม ณ นคร)
4. เจ้าจอมอิ่ม ในรัชกาลที่ 4
5. กลาง (หญิง)
6. เจ้าจอมสว่าง ในรัชกาลที่ 5

ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านได้รับบรรดาศักดิ์เป็น*พระเสน่หามนตรี* แล้วเลื่อนเป็น*พระยานครศรีธรรมราช ชาติเดโชไชย มไหสวริยาธิบดี อภัยพิริยบรากรมพาหุ* สำเร็จราชการเมืองนครศรีธรรมราช

วันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2448 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จออก ณ พลับพลาเมืองนครศรีธรรมราช ได้พระราชทานสัญญาบัตรให้ท่านเป็น*เจ้าพระยาสุธรรมมนตรีศรีธรรมราช มาตยพงษ์สถาพร วรเดโชไชย อภัยพิริยบรากรมพาหุ* จางวางเมืองนครศรีธรรมราช ถือศักดินา 10000

เจ้าพระยาสุธรรมมนตรีป่วยเป็นโรคชรามานาน ถึงแก่อสัญกรรมวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2450 เวลา 20.30 น. สิริอายุได้ 64 ปี 246 วัน

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. ↑  *เรื่องตั้งเจ้าพระยาในกรุงรัตนโกสินทร์*, หน้า 151 (เชิงอรรถ)
2. ↑  *วงศ์สกุลณนคร*, หน้า 13
3. ↑  *เรื่องตั้งเจ้าพระยาในกรุงรัตนโกสินทร์*, หน้า 149
4. ↑  "พระราชทานสัญญาบัตรตั้งเจ้าพระยา" (PDF). *ราชกิจจานุเบกษา*. **22** (16): 380. 16 กรกฎาคม ร.ศ. 124. สืบค้นเมื่อ 17 มกราคม พ.ศ. 2562. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
5. ↑  "ข่าวอสัญญกรรม" (PDF). *ราชกิจจานุเบกษา*. **24** (33): 818. 17 พฤศจิกายน ร.ศ. 126. สืบค้นเมื่อ 17 มกราคม พ.ศ. 2562. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)

บรรณานุกรม

* บดินทร์. *วงศ์สกุลณนคร*. [ม.ป.ท.] : [ม.ป.พ.], 2482. 98 หน้า. หน้า 13.
* สมมตอมรพันธุ์, พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระ. *เรื่องตั้งเจ้าพระยาในกรุงรัตนโกสินทร์*. กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร, 2545. 404 หน้า. หน้า 149-151. ISBN 974-417-534-6