"เกาะมหัศจรรย์" (The Isle of Wonder) คือแนวคิดหลักของพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
พิธีเปิดการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 จัดขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 ณ สนามกีฬาโอลิมปิก ภายใน อุทยานโอลิมปิก แขวงสตราทฟอร์ด กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร โดยใช้แนวคิด "เกาะมหัศจรรย์" (The Isles of Wonder) ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจส่วนหนึ่งจากวรรณกรรม "เดอะ เทมเปสต์" ของวิลเลียม เชกสเปียร์ โดยในการแสดงในช่วงเริ่มพิธีเปิดได้ปรับสภาพสนามให้เป็นชนบทอังกฤษ มีชาวบ้านปิกนิกและนั่งชมกีฬา และมีการจำลองเนินเขาแกลสตันบูรี ซึ่งเป็นสถานที่จัดเทศกาลดนตรีและศิลปะที่มีชื่อเสียง ใช้นักแสดงประมาณ 10,000 คน โดยแดนนี บอยล์ ผู้กำกับภาพยนตร์รางวัลออสการ์ จากภาพยนตร์เรื่อง สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ เป็นผู้กำกับฝ่ายศิลป์ ส่วนริค สมิธ (Rick Smith) กับ ฆาร์ล ไฮด์ (Karl Hyde) ดูโอของวงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ "อันเดอร์เวิลด์" (Underworld) เป็นผู้กำกับดนตรี

สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร และ เจ้าชายฟิลิป ดยุคแห่งเอดินเบิร์ก เสด็จพระราชดำเนินทรงเป็นองค์ประธาน ในการนี้ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินทอดพระเนตรพิธีเปิด ในฐานะผู้แทนประมุขของประเทศไทย โดยระหว่างการถ่ายทอดพิธีการทางโทรทัศน์ มีการฉายภาพยนตร์สั้นเกี่ยวกับ "สายลับเจมส์ บอนด์" (James Bond) นำแสดงโดย แดเนียล เคร็ก (Daniel Craig) เนื้อเรื่องเป็นการเดินทางของเจมส์บอนด์เพื่อกราบบังคมทูลเชิญสมเด็จพระราชินีนาถแห่งสหราชอาณาจักรเข้าสู่สนามกีฬาด้วยเฮลิคอปเตอร์

การแสดงในพิธีเปิดนั้นเป็นการเล่าเรื่องราวของสหราชอาณาจักรตั้งแต่ยุคเกษตรกรรม ยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม มาจนถึงยุคดนตรีและศิลปะอังกฤษเฟื่องฟู โดยผู้มีชื่อเสียงที่ร่วมแสดง ได้แก่ เคเน็ต แบรนาต์ เจ. เค. โรว์ลิง เจ้าของวรรณกรรม แฮร์รี่ พอตเตอร์ โรวัน แอตคินสัน นักแสดงตลกผู้มีชื่อเสียงจากการรับบท มิสเตอร์บีน และเซอร์ทิม เบอร์เนิร์ส-ลี ผู้คิดค้นเวิลด์ไวด์เว็บ ซึ่งเป็นชาวลอนดอนโดยกำเนิด ส่วนในช่วงการเดินพาเหรดนักกีฬานั้น นอกจากจะมีผู้เชิญป้ายและนักกีฬาถือธงชาติแล้ว ยังมีเด็กถือถ้วยทองแดงสลักชื่อประเทศเพื่อนำไปประกอบเป็นคบเพลิงอีกด้วย สำหรับนักกีฬาถือธงชาติที่มีชื่อเสียง อาทิ ยูเซน โบลต์ นักกรีฑาเจ้าของเหรียญทองโอลิมปิกจากจาไมกา นอวัก จอคอวิช นักเทนนิสชายมือวางอันดับสองของโลกจาก เซอร์เบีย มาเรีย ชาราโปวา นักเทนนิสหญิงมือวางอันดับหนึ่งของโลกจากรัสเซีย เป็นต้น ในส่วนของขบวนนักกีฬาไทย ณัฐพงษ์ เกตุอินทร์ เป็นผู้ถือธงชาติ ส่วนเซอร์ คริส ฮอย นักจักรยานเจ้าของ 3 เหรียญทองโอลิมปิกในการแข่งขันที่ประเทศจีน เป็นผู้เชิญธงสหราชอาณาจักร 

หลังจากการเดินพาเหรดเสร็จสิ้น วงอาร์กติก มังกี้ส์ ได้ขึ้นแสดงในเพลง ไอเบตยูลุกกูดออนเดอะแดนซ์ฟลอร์ และ คัมทูเกตเตอร์ จากนั้นจึงเป็นช่วงพิธีการ โดยลอร์ดเซบาสเตียน โคล ประธานคณะกรรมการจัดการแข่งขัน กล่าวต้อนรับเข้าสู่การแข่งขัน จากนั้น นายฌาคส์ ร็อกก์ ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล กล่าวแสดงความยินดีและขอบคุณอาสาสมัครที่ร่วมกันทำงานอย่างแข็งขัน และขอให้นักกีฬาทุกคนแข่งขันด้วยความมีน้ำใจนักกีฬาและไม่ใช้สารกระตุ้น เพื่อเป็นตัวอย่างที่ดีแก่นักกีฬารุ่นหลังต่อไป จากนั้น สมเด็จพระราชินีนาถแห่งสหราชอาณาจักร มีพระราชดำรัสเปิดการแข่งขันอย่างเป็นทางการ 

ในช่วงพิธีการเชิญธงคณะกรรมการโอลิมปิกสากลนั้น พัน กีมุน เลขาธิการสหประชาชาติ เป็นผู้เชิญธงร่วมกับบุคคลที่แสดงถึงคุณค่าโอลิมปิกอีก 7 คน นอกจากนี้มูฮัมหมัด อาลี นักมวยเหรียญทองโอลิมปิกได้มีส่วนร่วมในการเชิญธงด้วย สำหรับช่วงการปฏิญาณตนนั้นได้เพิ่มการปฏิญาณตนของผู้ฝึกสอนเป็นครั้งแรกของโอลิมปิก จากนั้นจึงเป็นการจุดคบเพลิงโดยเยาวชน 7 คน ซึ่งเป็นตัวแทนของนักกีฬาสหราชอาณาจักรผู้ที่เคยได้เหรียญทองโอลิมปิก จุดช่อคบเพลิงที่เกิดจากการติดตั้งถ้วยทองแดงที่มาพร้อมกับขบวนนักกีฬาแต่ละชาติ จำนวน 205 ถ้วย ประกอบเป็นคบเพลิงโอลิมปิก จากนั้นจึงเป็นการแสดงของ เซอร์พอล แม็กคาร์ตนีย์ ในเพลงดิเอ็นด์ และเฮย์จูด เป็นการปิดท้าย

การตอบรับ
---------

หนังสือพิมพ์ *เดอะไทมส์* บรรยายพิธีเปิดว่าเป็น "งานชิ้นเอก" เช่นเดียวกับ *เดอะเดลี่เทเลกราฟ* ที่กล่าวว่า "เยี่ยมยอด, ตื่นตะลึง, บ้าคลั่ง และเป็นอังกฤษอย่างที่สุด" ในขณะที่หัวหน้านักเขียนข่าวกีฬาของบีบีซี ทอม ฟอร์ไดซ์ เรียกพิธีเปิดว่า "พิสดาร" และ "ขบขัน" และกล่าวว่า "สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนคือพิธีเปิดช่างแปลกพิสดารอย่างสง่างาม, ทั้งประชดประชันเสียดสีอย่างทรงเสน่ห์ และสนุกจนรู้สึกแสบคันอย่างมาก" สองสัปดาห์ให้หลัง โจนาธาน ฟรีดแลนด์จากหนังสือพิมพ์ *เดอะการ์เดียน* เขียนว่า "แดนนี บอยล์ช่างน่าประทับใจ, พิธีดำเนินไปอย่างงดงามและส่งความรู้สึกถึงผู้ชมได้อย่างชาญฉลาด มันยังคงสะท้อนก้องอยู่ในใจแม้จวนจะถึงเวลาของพิธีปิดแล้วก็ตาม พิธีเปิดครั้งนี้ช่างแตกต่างกับครั้งก่อนหน้าที่ปักกิ่ง ซึ่งต้องขอบคุณไม่เพียงแต่ความตลกขบขันและความแปลกพิสดาร หากแต่รวมถึงการที่พิธีเปิดครั้งนี้ช่างเป็นที่น่ากล่าวถึงเสียจริง"

แม้ว่าเสียงชื่นชมต่อพิธีเปิดจะดังมาจากฝ่ายการเมืองทุกฝากฝั่ง แต่ก็ไม่ใช่ว่านักการเมืองฝ่ายขวาของอังกฤษทุกคนจะชื่นชอบไปกับพิธีเปิดครั้งนี้ นักคอลัมนิสต์ ริค ดิวส์เบอร์รี จากหนังสือพิมพ์*เดลี่เมล์* วิจารณ์ถึงช่วงการแสดงดนตรีแนวไกรม์และการแสดงช่วงหน่วยบริการสาธารณสุขแห่งชาติ (National Health Service; NHS) ตลอดจนการแสดงช่วงที่มีครอบครัวหลากหลายเชื้อชาติ ส่วนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคอนุรักษนิยม เอเดิน เบอร์ลีย์ ประณามช่วงหนึ่งของการแสดงทางทวิตเตอร์ว่า "พวกฝ่ายซ้ายหลากหลายชาติพันธุ์อันไร้ประโยชน์" ส่วนสมาชิกพรรคอนุรักษนิยมหลายคนต่างเพิกเฉยและไม่ใส่ใจต่อความคิดเห็นขอเบอร์ลีย์ รวมถึงนายกรัฐมนตรี เดวิด แคเมอรอน และนายกเทศมนตรีนครลอนดอน บอริส จอห์นสัน

ในส่วนของความคิดเห็นจากต่างชาติล้วนแล้วแต่เป็นไปในทางบวก *เดอะนิวยอร์กไทมส์* กล่าวว่าพิธีเปิดช่าง "เล่นสำนวนอย่างสนุกสนาน .. ความสับสนอย่างคึกคะนองของการเฉลิมฉลองและแฟนซี, เป็นแบบแผนประเพณีพร้อมกับแปลกพิสดารไปในตัว และบ้าหลุกโลกอย่างตรงไปตรงมา" นิตสาร*ฟอร์บ* เรียกพิธีเปิดของบอยล์ว่าเป็น "เพลงรักแก่บริเตน" หนังสือพิมพ์*ซิดนีย์มอร์นิงเฮรัลด์* กล่าวว่า "การเริ่มต้นที่ลืมไม่ลง .. ที่ทั้งล้มล้างและประเสริฐ" หนังสือพิมพ์*ไทมส์ออฟอินเดีย* กล่าวว่า "ลอนดอนได้แสดงต่อโลกอย่างก้องกังวานถึงความร่ำรวยทางมรดกวัฒนธรรมของสหราชอาณาจักร" สำนักข่าว*ซินหัว* ของจีนกล่าวว่าพิธีเปิด "แพรวพราว" และ "การเฉลิมฉลองอย่างบ้าคลั่งและสมบูรณ์ของประวัติศาสตร์, ศิลปะ และวัฒนธรรมอังกฤษ" ศิลปินจีน อ้ายเว่ยเว่ย ชื่นชมพิธีเปิดที่ "สัมผัสถึงมนุษยชาติ" และกล่าวว่า "ในลอนดอน, พวกเขาทำให้พิธีเปิดกลายเป็นงานเฉลิมฉลอง .. ช่างแน่นขนัดไปด้วยข้อมูลของเหตุการณ์และเรื่องราวของวรรณกรรม, ดนตรี, เรื่องเล่าพื้นบ้าน และภาพยนตร์" ด้านประนาธิบดีรัสเซีย วลาดีมีร์ ปูติน กล่าวว่า "มหัศจรรย์และลืมไม่ลง" ส่วนดมิตรี มิดเวดิฟ กล่าวว่า "มันเป็นปรากฏการพิเศษ ถูกเตรียมการมาอย่างดีและค่อนข้างจะหรูหรา ... มันประสบความสำเร็จในการสร้างบรรยากาศที่เป็นอังกฤษอย่างมาก ... พวกเขาได้ค้นพบภาษาที่ถูกต้อง ... ในการสื่อสารกับชาวโลก" ปานอส ซามาราส จากเน็ตทีวีของกรีซกล่าวว่า "มันเป็นงานแสดงดนตรี, ร็อคโอเปรา มากกว่าที่จะเป็นพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิก" ด้านหนังสือพิมพ์กีฬาของฝรั่งเศส *เลกิป* เขียนไว้ว่า "นำความคลาสสิกของพิธีเปิดมาแล้วสนุกกับมันซะ" ในขณะที่หนังสือพิมพ์*เลอปารีเซียง* กล่าวว่ามัน "ยิ่งใหญ่, สร้างสรรค์และแสดงออกอย่างมากผิดปกติถึงรากเหง้าของความเป็นอังกฤษ" ด้านหนังสือพิมพ์*ดีเวลต์* ของเยอรมนี ยกย่องพิธีเปิดที่ลอนดอนว่า "น่าตื่นเต้น, สนุกสนานแต่ก็ยังเร้าใจและตื่นตัว"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "London 2012 Olympics opening ceremony called 'The Isles of Wonder'". Olympics Medal Tally. 27 January 2012.
2. ↑  ข้อมูลพิธีเปิดการแข่งขัน เก็บถาวร 2012-08-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
3. ↑  "Underworld announced as Music Directors for the opening ceremony of the 2012 London Olympic Games". Underworld. No date. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-12-16. สืบค้นเมื่อ 2012-08-12. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
4. ↑  "Queen And Duke To Open London 2012 Games". Gamesbids.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-09-30. สืบค้นเมื่อ 23 June 2012.
5. ↑  "สมเด็จพระเทพ เสด็จโอลิมปิก" (Press release). ไทยรัฐ. 26 กรกฎาคม 2555. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2555. `{{cite press release}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
6. ↑  Child, Ben (2 April 2012). "London 2012: Daniel Craig to open Olympics as James Bond". *The Guardian*. London. สืบค้นเมื่อ 2 April 2012.
7. ↑  Martin, Dan (6 June 2012). "Paul McCartney to close London Olympics opening ceremony". *The Guardian*. London. สืบค้นเมื่อ 12 June 2012.
8. ↑  "Media reaction to London 2012 Olympic opening ceremony". BBC News. 28 July 2012. สืบค้นเมื่อ 28 July 2012.
9. ↑  Fordyce, Tom (28 July 2012). "Olympics 2012 opening ceremony: 'A Britain as never seen before'". BBC Sport. สืบค้นเมื่อ 28 July 2012.
10. ↑  "London 2012: we've glimpsed another kind of Britain, so let's fight for it". สืบค้นเมื่อ 11 August 2012.
11. ↑  Dewsbury, Rick (28 July 2012). "The NHS did not deserve to be so disgracefully glorified in this bonanza of left-wing propaganda". *Daily Mail*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 Jul 2012 at 16:42. สืบค้นเมื่อ 6 August 2012. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|archivedate=` (help)
12. ↑  "Online outrage after Tory MP's 'leftie Opening Ceremony' tweets". ITV News. 27 July 2012. สืบค้นเมื่อ 28 July 2012.
13. 1 2  "London 2012: Boris Johnson dismisses 'leftie' complaint". BBC News. 28 July 2012. สืบค้นเมื่อ 28 July 2012.
14. ↑  Watt, Nicholas (28 July 2012). "Olympics opening ceremony was 'multicultural crap', Tory MP tweets". *The Guardian*. สืบค้นเมื่อ 28 July 2012.
15. ↑  Lyall, Sarah (27 July 2012). "A Five-Ring Opening Circus, Weirdly and Unabashedly British". *New York Times*.
16. 1 2 3  "Media reaction to London 2012 Olympic opening ceremony". BBC News. สืบค้นเมื่อ 28 July 2012.
17. ↑  "London 2012 opening ceremony wows world media". BBC News. 28 July 2012. สืบค้นเมื่อ 28 July 2012.
18. ↑  "London Olympics opening ceremony kicks off". Xinhua News Agency. 28 July 2012. สืบค้นเมื่อ 28 July 2012.
19. ↑  Weiwei, Ai (28 July 2012). "Olympic opening ceremony: Ai Weiwei's review". *The Guardian*. สืบค้นเมื่อ 4 August 2012.
20. ↑  Palvadori, Matty. "Russian President Loved London 2012 opening ceremony".
21. ↑  Palvadori, Matty. "Vast majority of Russians loved the London 2012 opening ceremony". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-27. สืบค้นเมื่อ 2012-08-22.
22. ↑  "London 2012: What the world thought of the opening ceremony". สืบค้นเมื่อ 7 August 2012.

| * ด
* ค
* ก
พิธีการโอลิมปิก |
| --- |
| พิธีเปิด | 

|  |  |
| --- | --- |
| ฤดูร้อน | 
* 1896
* 1900
* 1904
* 1908
* 1912
* 1920
* 1924
* 1928
* 1932
* 1936
* 1948
* 1952
* 1956
* 1960
* 1964
* 1968
* 1972
* 1976
* 1980
* 1984
* 1988
* 1992
* 1996
* 2000
* 2004
* 2008
* 2012
* 2016
* 2020
* 2024
* 2028
* 2032
* 2036

 |
| ฤดูหนาว | 
* 1924
* 1928
* 1932
* 1936
* 1948
* 1952
* 1956
* 1960
* 1964
* 1968
* 1972
* 1976
* 1980
* 1984
* 1988
* 1992
* 1994
* 1998
* 2002
* 2006
* 2010
* 2014
* 2018
* 2022
* 2026
* 2030
* 2034

 |

 |
| พิธีปิด | 

|  |  |
| --- | --- |
| ฤดูร้อน | 
* 1896
* 1900
* 1904
* 1908
* 1912
* 1920
* 1924
* 1928
* 1932
* 1936
* 1948
* 1952
* 1956
* 1960
* 1964
* 1968
* 1972
* 1976
* 1980
* 1984
* 1988
* 1992
* 1996
* 2000
* 2004
* 2008
* 2012
* 2016
* 2020
* 2024
* 2028
* 2032
* 2036

 |
| ฤดูหนาว | 
* 1924
* 1928
* 1932
* 1936
* 1948
* 1952
* 1956
* 1960
* 1964
* 1968
* 1972
* 1976
* 1980
* 1984
* 1988
* 1992
* 1994
* 1998
* 2002
* 2006
* 2010
* 2014
* 2018
* 2022
* 2026
* 2030
* 2034

 |

 |

| * ด
* ค
* ก
 กีฬาโอลิมปิก |
| --- |
| 
* พิธีการ
	+ ประธานในพิธี
	+ ผู้เก็บธงโอลิมปิก
* กฎบัตร
* ประเทศที่เข้าร่วม
	+ โอลิมปิกฤดูร้อน
	+ โอลิมปิกฤดูหนาว
* เมืองเจ้าภาพ
	+ การคัดเลือก
	+ สนามแข่งขัน
* ไอโอซี
	+ คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ
	+ รหัสประเทศ
* เหรียญรางวัล
	+ ตารางสรุปเหรียญ
	+ จ้าวเหรียญทอง
	+ ผู้ที่ได้เหรียญ
	+ ผู้ได้รับเหรียญร่วมกัน
	+ ผู้ที่ได้รางวัลพิเศษ
	+ ประกาศนียบัตร
* ปัญหา
	+ ลัทธิอาณานิคม
	+ การใช้สารกระตุ้น
* กีฬา
* สัญลักษณ์
	+ การวิ่งคบเพลิง
	+ เหรียญปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง
* ผู้หญิง
* การเสียชีวิต
	+ สงครามโลกครั้งที่ 1
	+ สงครามโลกครั้งที่ 2
* วิดิโอเกมโอลิมปิก
* รางวัลตอบแทนสำหรับผู้ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกของแต่ละประเทศ

 |
| **ฤดูร้อน** | 
* กรีซ 1896 เอเธนส์
* ฝรั่งเศส 1900 ปารีส
* สหรัฐ 1904 เซ็นต์หลุยส์
* สหราชอาณาจักร 1908 ลอนดอน
* สวีเดน 1912 สต็อกโฮล์ม
* จักรวรรดิเยอรมัน 1916†
* เบลเยียม 1920 แอนต์เวิร์ป
* ฝรั่งเศส 1924 ปารีส
* เนเธอร์แลนด์ 1928 อัมสเตอร์ดัม
* สหรัฐ 1932 ลอสแอนเจลิส
* เยอรมนี 1936 เบอร์ลิน
* ฟินแลนด์ จักรวรรดิญี่ปุ่น 1940‡
* สหราชอาณาจักร 1944‡
* สหราชอาณาจักร 1948 ลอนดอน
* ฟินแลนด์ 1952 เฮลซิงกิ
* ออสเตรเลีย 1956 เมลเบิร์น
* อิตาลี 1960 โรม
* ญี่ปุ่น 1964 โตเกียว
* เม็กซิโก 1968 เม็กซิโกซิตี
* เยอรมนีตะวันตก 1972 มิวนิก
* แคนาดา 1976 มอนทรีออล
* สหภาพโซเวียต 1980 มอสโก
* สหรัฐ 1984 ลอสแอนเจลิส
* เกาหลีใต้ 1988 โซล
* สเปน 1992 บาร์เซโลนา
* สหรัฐ 1996 แอตแลนตา
* ออสเตรเลีย 2000 ซิดนีย์
* กรีซ 2004 เอเธนส์
* จีน 2008 ปักกิ่ง
* สหราชอาณาจักร 2012 ลอนดอน
* บราซิล 2016 รีโอเดจาเนโร
* ญี่ปุ่น 2020 โตเกียว §
* ฝรั่งเศส ***2024 ปารีส***
* สหรัฐ *2028 ลอสแอนเจลิส*
* ออสเตรเลีย *2032 บริสเบน*
* *2036 TBA*

 |  |
| **ฤดูหนาว** | 
* ฝรั่งเศส 1924 ชามอนี
* สวิตเซอร์แลนด์ 1928 ซังคท์โมริทซ์
* สหรัฐ 1932 เลคพลาซิด
* เยอรมนี 1936 การ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชิน
* นาซีเยอรมนี จักรวรรดิญี่ปุ่น 1940‡
* ราชอาณาจักรอิตาลี 1944‡
* สวิตเซอร์แลนด์ 1948 ซังคท์โมริทซ์
* นอร์เวย์ 1952 ออสโล
* อิตาลี 1956 กอร์ตีนาดัมเปซโซ
* สหรัฐ 1960 สควอว์วัลเลย์
* ออสเตรีย 1964 อินส์บรุค
* ฝรั่งเศส 1968 เกรอนอบล์
* ญี่ปุ่น 1972 ซัปโปโระ
* ออสเตรีย 1976 อินส์บรุค
* สหรัฐ 1980 เลคพลาซิด
* สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย 1984 ซาราเยโว
* แคนาดา 1988 แคลกะรี
* ฝรั่งเศส 1992 อัลแบร์วิล
* นอร์เวย์ 1994 ลิลเลฮัมเมร์
* ญี่ปุ่น 1998 นางาโนะ
* สหรัฐ 2002 ซอลต์เลกซิตี
* อิตาลี 2006 ตูริน
* แคนาดา 2010 แวนคูเวอร์
* รัสเซีย 2014 โซชิ
* เกาหลีใต้ 2018 พย็องชัง
* จีน 2022 ปักกิ่ง
* อิตาลี ***2026 มิลาน–กอร์ตีนา***
* *2030 TBA*

 |
| 
* †*ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง*
* ‡*ถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง*
* §*เลื่อนไปปี ค.ศ. 2021 เนื่องจากเกิดการระบาดทั่วของไวรัสโคโรนา*
* กีฬาโอลิมปิกโบราณ
* กีฬาซ้อน
	+ 1906
* พาราลิมปิก
* โอลิมปิกเยาวชน
* โอลิมปิกอีสปอร์ตซีรีส์

 |