recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
บทความนี้เกี่ยวกับวงดนตรี สำหรับการดำน้ำ ดูที่ การดำน้ำสกูบา

**สกูบา** เป็นวงดนตรีร็อกสัญชาติไทย มีสมาชิกอยู่ 3 คน มีผลงาน 1 อัลบั้ม

สมาชิก
------

* หนึ่ง -เกรียงไกร เขมาวาศน์ (ร้องนำ)
* แม็กส์-สกรรจ์ วงษ์ประยูร (เบส)
* กร-ธนากร พัฒนศรี (กีตาร์)

สมาชิก 3 คน คือ หนึ่ง เกรียงไกร เขมาวาศน์, แม็กส์ สกรรจ์ วงษ์ประยูร, กร ธนากร พัฒนศรี

ประวัติ
-------

เดิมทีวงมีสมาชิก 4 คน ทั้งหมดเรียนอยู่ที่เดียวกันคือมหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม (ขณะนั้นยังเป็นสถาบันราชภัฏจันทรเกษม) รวมตัวเล่นดนตรีด้วยกันตั้งแต่ปี 1 โดยใช้ชื่อวง "IN SCHOOL BUS" จนมีการประกวดพานาโซนิค สตาร์ ชาร์เลนจ์ (Panasonic Star Challenge 2002) จึงเข้าประกวดและได้รับรางวัลชนะเลิศประเภทวงดนตรี ทำให้ได้มีโอกาสเข้ามาเซ็นสัญญากับอาร์.เอส. แต่มือกลองของวงต้องไปศึกษาต่อ ทางวงเห็ฯว่า "IN SCHOOL BUS" ต้องมี 4 คนเท่านั้น ถ้าเหลือ 3 คนคงใช้ชื่อนี้ไม่ได้ และก็ไม่คิดที่จะหามือกลองคนใหม่มาแทน จึงตัดสินใจเปลี่ยนชื่อวงเป็น "สกูบา"

อัลบัม
------

### สกูบา Skooba (2547)

รายชื่อเพลง
1. ป่านนี้คง.. (4:06)
2. ชกกำแพง (4:08)
3. ฉันมันง่าย (4:21)
4. ไม่มีใครเหงาตาย (4:01)
5. สวยประหาร (4:02)
6. แฟนเราหลายใจ (4:14)
7. แผลเป็นในหัวใจ (4:30)
8. บ้าได้..หยามไม่ได้ (2:57)
9. เรื่องของเธอ (4:54)
10. ช่างหัวมัน (3:39)
**หลักการของอาร์คิมิดีส** (อังกฤษ: Archimedes' principle) กล่าวไว้ว่าแรงลอยตัวขึ้นที่กระทำต่อวัตถุที่จมอยู่ในของไหลไม่ว่าวัตถุนั้นจะจมทั้งส่วนหรือบางส่วนก็ตาม จะเท่ากับน้ำหนักของของไหลที่วัตถุนั้นแทนที่ และมีทิศทางขึ้นจากจุดศูนย์กลางของมวลของของไหลที่ถูกแทนที่นั้น หลักการของอาร์คิมิดีสเป็นกฎฟิสิกส์พื้นฐานสำหรับกลศาสตร์ของไหลที่คิดค้นขึ้นมาโดยอาร์คิมิดีสแห่งเมืองซีรากูซา

หลักการ
-------

น้ำหนักของเรือซึ่งลอยอยู่ Fp และแรงลอยตัว Fa จะต้องมีขนาดเท่ากัน
ในบันทึก *On Floating Bodies* (250 ปีก่อนคริสตกาล) อาร์คิมิดีสได้เสนอไว้ว่า

>  วัตถุลอยใด ๆ ซึ่งจมอยู่ในของไหลทั้งส่วนหรือบางส่วน จะถูกพยุงไว้โดยแรงที่เท่ากับน้ำหนักของของไหลที่ถูกแทนที่โดยวัตถุนั้น
> 
> 
> 

ในทางปฏิบัติ หลักการของอาร์คิมิดีสสามารถใช้ในการคำนวณหาแรงลอยตัวที่เกิดขึ้นกับวัตถุที่จมทั้งส่วนหรือบางส่วนในของไหลได้ โดยแรงที่มีทิศทางพุ่งลงจากวัตถุคือน้ำหนักของวัตถุ และแรงที่มีทางพุ่งขึ้นจากวัตถุหรือแรงลอยตัวคือหลักการของอาร์คิมิดีสที่กล่าวไปในข้างต้น ดังนั้นแล้วแรงสุทธิบนวัตถุคือผลต่างของขนาดของแรงลอยตัวกับน้ำหนัก ถ้าหากว่าแรงสุทธิเป็นบวก วัตถุจะลอยขึ้น แต่ถ้าหากเป็นลบ วัตถุจะจม และถ้าหากเป็นศูนย์ วัตถุจะลอยอย่างสมดุลโดยที่จะไม่ลอยขึ้นหรือจมลง

หรือกล่าวง่าย ๆ คือหลักการของอาร์คิมิดีสกล่าวไว้ว่า เมื่อวัตถุจมเพียงบางส่วนหรือทั้งส่วนในของไหลใด ๆ น้ำหนักของวัตถุนั้นจะลดลงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งน้ำหนักที่หายไปจะเท่ากับน้ำหนักของของไหลที่ถูกแทนที่โดยวัตถุนั้น

สมการ
-----

* น้ำหนักของของไหลที่ถูกแทนที่ (**แรงลอยตัว**) = น้ำหนักที่ชั่งในอากาศ - น้ำหนักที่ชั่งในน้ำ

* {\displaystyle {F\_{B}}=\rho \_{f}g{V\_{s}}}

{\displaystyle {F\_{B}}} คือ แรงลอยตัว (หน่วย นิวตัน)
{\displaystyle \rho \_{f}} คือ ความหนาแน่นของของเหลว (หน่วย กิโลกรัมต่อลูกบาศก์เมตร)
g คือ ค่าความเร่งโน้มถ่วงของโลก (มีค่า ≈ 9.8 m/s2 หรือในบางกรณีอาจปัดขึ้นเป็น 10 m/s2)
{\displaystyle {V\_{s}}} คือ ปริมาตรวัตถุส่วนที่จมในของไหล (หน่วย ลูกบาศก์เมตร)

ดูเพิ่ม
-------

* แรงลอยตัว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "What is buoyant force?". *Khan Academy*.
2. ↑  Acott, Chris (1999). "The diving "Law-ers": A brief resume of their lives". *South Pacific Underwater Medicine Society Journal*. **29** (1). ISSN 0813-1988. OCLC 16986801. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-04-02. สืบค้นเมื่อ 2009-06-13.
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-17. สืบค้นเมื่อ 2019-07-07.
\*สมาชิกของสหภาพฟุตบอลอเมริกากลางอยู่ในบริเวณสีส้มเข้ม  
\*สมาชิกทั้งหมดของคอนคาแคฟอยู่ในบริเวณสีส้มอิฐรวมถึงสีส้มเข้ม
**สหภาพฟุตบอลอเมริกากลาง** (สเปน: *Unión Centroamericana de Fútbol*; อังกฤษ: Central American Football Union) หรือที่นิยมเรียกแบบย่อว่า **อุงกัฟ/อันแคฟ** (UNCAF) คือองค์กรฟุตบอลที่เกิดจากการรวมตัวกันของสมาคมฟุตบอลในภูมิภาคอเมริกากลาง ได้แก่ คอสตาริกา, ฮอนดูรัส, เบลีซ, เอลซัลวาดอร์, กัวเตมาลา, นิการากัว และปานามา โดยจัดเป็นองค์กรย่อยของคอนคาแคฟ มีอำนาจบริหารสมาคมฟุตบอลในภูมิภาคอเมริกากลาง โดยมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงกัวเตมาลาซิตี ประเทศกัวเตมาลา

สหภาพฟุตบอลอเมริกากลางจัดการแข่งขันฟุตบอลในระดับภูมิภาค 2 รายการคือ **โกปาเซนโตรอาเมรีกานา** และ **โกปาอินเตร์กลูเบสอุงกัฟ** โดยรายการโกปาเซนโตรอาเมรีกานาจะเป็นการแข่งขันของทีมชาติซึ่งจัดขึ้นทุก ๆ 2 ปี เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1991 โดยผู้ชนะรายการนี้จะได้แข่งขันในรายการคอนคาแคฟโกลด์คัพซึ่งเป็นการแข่งขันในระดับทวีป ส่วนรายการโกปาอินเตร์กลูเบสอุงกัฟเป็นการแข่งขันของสโมสร ซึ่ง 3 สโมสรจากรายการนี้จะได้สิทธิเข้าแข่งขันในรายการคอนคาแคฟแชมเปียนส์ลีก โดยในปี ค.ศ. 2007 สหภาพฟุตบอลอเมริกากลางได้ยุบรายการโกปาอินเตร์กลูเบสอุงกัฟ ทำให้ในปัจจุบันเหลือแต่เพียงการจัดการแข่งขันระหว่างชาติคือรายการโกปาเซนโตรอาเมรีกานา

สถิติการเข้าร่วมการแข่งขันรายการต่างๆของสมาชิก
----------------------------------------------

| ทีมชาติ | ฟุตบอลโลก | ฟุตบอลโลกหญิง | คอนคาแคฟ โกลด์คัพ | คอนคาแคฟ โกลด์คัพ (หญิง) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ธงของประเทศคอสตาริกา คอสตาริกา | 4 | 1 | 11 | 2 |
| ธงของประเทศฮอนดูรัส ฮอนดูรัส | 3 | 0 | 11 | 0 |
| ธงของประเทศเอลซัลวาดอร์ เอลซัลวาดอร์ | 2 | 0 | 8 | 0 |
| ธงของประเทศกัวเตมาลา กัวเตมาลา | 0 | 0 | 9 | 1 |
| ธงของประเทศปานามา ปานามา | 0 | 0 | 6 | 2 |
| ธงของประเทศเบลีซ เบลีซ | 0 | 0 | 1 | 0 |
| ธงของประเทศนิการากัว นิการากัว | 0 | 0 | 1 | 0 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Digicel and the Central American Union of Football (UNCAF) launch the Copa de Naciones Digicel 2009". Digicel Football. 11 December 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-04-08. สืบค้นเมื่อ 21 February 2013.
บ้านเรือนในรฆุราชปุระตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาหนัง
**รฆุราชปุระ** (อักษรโรมัน: Raghurajpur) เป็นหมู่บ้านมรดกหัตถกรรมในอำเภอปุรี [[รัฐโอฑิศา] ประเทศอินเดีย เป็นที่รู้จักจากบรรดาจิตรกรปัฏฏจิตรชั้นครู, นาฏศิลป์โคติปูวา รวมถึงนาฏกรรมและศิลปหัตถกรรมอื่น ๆ เช่น จิตรกรรมตุสสร (Tussar painting), งานสลักใบลาน, งานสลักหิน ไม้, ของเล่นจากขี้วัว เป็นต้น

ในปี 2000 หลังการค้นคว้าและบันทึกในโครงการโดย INTACH หมู่บ้านได้รับการคัดเลือกเป็นหมู่บ้านมรดกแห่งแรกของรัฐโอฑิศา และพัฒนามาเป็นหมู่บ้านมรดกหัตถกรรม ซึ่งตามมาด้วยการพัฒนาหมู่บ้านและสร้างสรรค์งานศิลปะตามฝาหนังของบ้านเรือนในหมู่บ้าน รฆุราชปุระยังเป็นที่เดียวที่ยังมีการผลิต *ปฏ* (Patas) ซึ่งเป็นของประดับตกแต่งสำหรับวางใต้อาสนะของพระชคันนาถ และบนราชรถทั้งสามในระหว่างการเฉลิมฉลองรถยาตรในนครปุรี ซึ่งห่างออกไป 14  กิโลเมตร และเป็นที่รู้จักจาก เทวาลัยพระชคันนาถ

รัฐบาลและผู้มีส่วนร่วมยังได้ใช้สื่อออนไลน์ในการรณรงค์โฆษณาศิลปะปัฏฏจิตรของหมู่บ้านรฆุราชปุระ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bindloss, p. 648
2. 1 2  "A visitors' delight". *Frontline*. Vol. 19 no. 24. 6 December 2002. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 June 2011.`{{cite news}}`: CS1 maint: unfit URL (ลิงก์)
3. ↑  § Bu, Bundgaard. p. 65
4. ↑  Datta, Rangan (18 April 2022). "Raghurajpur: The Odisha village of patachitra painters". The Telegraph. My Kolkata. สืบค้นเมื่อ 29 August 2023.
5. ↑  "HERITAGE: Mural village". *Frontline*. Vol. 25 no. 16. 15 August 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 June 2011.`{{cite news}}`: CS1 maint: unfit URL (ลิงก์)
6. ↑  Rajhurajpur – pattachitra
7. ↑  "Behind-the-scene action before the Rath Yatra". CNN-IBN. 15 July 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 October 2012. สืบค้นเมื่อ 27 March 2010.
8. ↑  "A Twitter campaign lifts Pattachitra artists out of crisis in Odisha". *The New Indian Express*. สืบค้นเมื่อ 2022-06-10.
เออแฌน ปอตีเย
เออแฌน ปอตีเย: imagoเออแฌน ปอตีเย: imago

*เกิด*: 4 ตุลาคม 1816; ปารีส  
*เสียชีวิต*: 6 พฤศจิกายน 1887; ปารีส  
*ประเทศ*: ประเทศฝรั่งเศส  
*ชื่อเกิด*: Eugène Edine Pottier
**ข้อมูลอย่างเป็นทางการ**

*ตำแหน่ง*: Q62033965  
*อาชีพ*: กวี, นักการเมือง, นักเขียน, communard, drawer  

**สมาคม**

*พรรค*: Socialist Labor Party of America  

**ความทรงจำ**

*สถานที่ฝังศพ*: Père Lachaise Cemetery, Grave of Pottier  

**เออแฌน ปอตีเย** (ภาษาฝรั่งเศส: [pɔtje]; เกิด 4 ตุลาคม ค.ศ. 1816 ที่ปารีส – 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1887, ที่ปารีส) เป็นนักปฏิวัติ นักอนาธิปไตย กวี ฟรีเมสัน และคนงานภาคการขนส่งชาวฝรั่งเศส

ปอตีเยได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกสภาเทศบาลปารีส ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1871 ปอติเยได้เขียนบทกวีแองเตอร์นาซิอองนาล เพื่อสดุดีคอมมูนปารีส ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1871 ซึ่งบทกวีดังกล่าวได้กลายเป็นเพลงประจำสมาคมกรรมกรสากล (1871–1876) และเพลงนี้ส่วนใหญ่โดยกลุ่มสังคมนิยมและฝ่ายซ้ายสากล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Tout ça n'empêche pas, Nicolas..." *le Monde Diplomatique*. Benoît Bréville et Dominique Vidal. สืบค้นเมื่อ 20 January 2012. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เออแฌน ปอตีเย ที่ไฟน์อะเกรฟ
ระวังสับสนกับ เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน)
"เจ้าพระยาอภัยภูเบศร" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แก้ความกำกวม)

**พระยาอภัยภูเบศร (แบน)** นามเดิม แบน เป็นผู้ว่าราชการเมืองพระตะบอง เสียมราฐ คนที่ 2 ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ระหว่าง พ.ศ. 2353–2357

ครั้งเมื่อเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) ถึงแก่อสัญกรรมลง ทางกรุงเทพได้พิจารณาแต่งตั้งพระยาวิบูลราช (แบน) ขุนนางของเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) ให้เป็นเจ้าเมืองพระตะบอง เสียมราฐ คนที่ 2 มีบทบาทและกรณียกิจทีสำคัญ คือ เมื่อเกิดจลาจลในเขมร เมื่อ พ.ศ. 2453 พระยาอภัยภูเบศร (แบน) ได้ทำการกะเกณฑ์ไพร่พล ก่อกำแพง ทำค่ายคู และขอกองทัพจากเมืองนครราชสีมา จันทบุรี ให้เตรียมพลเข้าช่วยเหลือประจำการที่พระตะบอง เมื่อสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดีทรงทราบถึงการเตรียมความพร้อมที่เมืองพระตะบอง พระองค์ได้อาศัยอำนาจญวนเกลี้ยกล่อมพระยาอภัยภูเบศร (แบน) เข้าเป็นสมัครพรรคพวก อย่าให้ความช่วยเหลือแก่ฝ่ายไทย แต่พระยาอภัยภูเบศร (แบน) มิได้หันเหจิตใจฝักใฝ่ด้วย

พระยาอภัยภูเบศร (แบน) ยังได้ยุติปัญหาที่นำไปสู่ความขัดแย้งกับญวน โดยได้มอบนักถิผู้เป็นภรรยาและแม่ยายสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี จนทำให้ครอบครัวพระยาเขมรที่อยู่ที่เมืองพระตะบองเกิดความระส่ำระส่าย ต่างพากันอพยพตามนักถิไปเป็นจำนวนมาก ทำให้ญวนและเขมรไม่สามารถหาเหตุมาตีพระตะบองได้

เมื่อ พ.ศ. 2355 เจ้าเมืองพระตะบองมีบทบาทในการป้องกันเมืองหน้าด่านชายแดนไทย ออกสู้รบกับกองทัพเขมรของสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี ก่อนที่ทางกรุงเทพจะไปถึง พระยาอภัยภูเบศร (แบน) ว่าราชการได้ 5 ปี ถึงอนิจกรรมเมื่อ พ.ศ. 2357

บุตรธิดา
--------

พระยาอภัยภูเบศร (แบน) มีบุตรธิดา รวม 9 คน ดังนี้

* พระวิเศษสุนทร (เตียง)
* พระภักดีบริรักษ์ (ศรี)
* พระยานุภาพไตรภพ (อง) บุตรเลี้ยง
* หลวงอาสาประเทศ
* นายเสือ
* อัมพา
* อำแดงแป้น
* อำแดงมก
* อำแดงเมน

อ้างอิง
-------

1. ↑  ระยับศรี กาญจนะวงศ์. "บทบาทของเจ้าเมืองพระตะบองในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์พ.ศ. 2337-2449" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 110–113.
2. ↑  ไกรฤกษ์ นานา. "สยามรัฐท่ามกลางจักวรรดินิยม". p. 61.

| * ด
* ค
* ก
เจ้าเมืองและผู้สำเร็จราชการเมืองพระตะบอง |
| --- |
| เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) · พระยาอภัยภูเบศร (แบน) · พระยาอภัยภูเบศร (รศ) · พระยาอภัยภูเบศร (เชด) · นักองค์อิ่ม · พระยาอภัยภูเบศร (นอง) · เจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย อภัยวงศ์) · เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม อภัยวงศ์) |
| บทความที่เกี่ยวข้อง: พระยาอภัยภูเบศร (เลื่อม อภัยวงศ์) · สกุลอภัยวงศ์ |
**ซีนอนเฮกซะฟลูออโรแพลทิเนต** เป็นชื่อของสารประกอบที่เกิดจากการรวมตัวกันของก๊าซซีนอนและแพลทินัมเฮกซะฟลูออไรด์ ในการทดลองเพื่อพิสูจน์ความสามารถในการทำปฏิกิริยาทางเคมีของแก๊สมีสกุล โดยนีล บาร์เลตต์จากมหาวิทยาลัยบริติชโคลัมเบียได้ให้สูตรของสารประกอบนี้ว่า "Xe+[PtF6]−" แม้ว่างานวิจัยในระยะเวลาต่อมาจะชี้ให้เห็นว่าสารประกอบที่ได้เป็นของผสมของสารประกอบหลายชนิด ไม่ใช่เป็นสารบริสุทธิ์

การเตรียม
---------

สามารถเตรียมได้จากซีนอนและแพลทินัมเฮกซะฟลูออไรด์ (PtF6) ซึ่งละลายใน SF6 สารตั้งต้นจะผสมรวมกันที่ 77 เคลวิน และอุณหภูมิจะค่อยๆ เพิ่มสูงขึ้นอย่างช้า ๆ

โครงสร้าง
---------

ไอออน Xe+
โครงสร้างของสารประกอบนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่บาร์เลตต์คาดไว้ เนื่องจากไอออนบวกที่บาร์เลตต์เสนอไว้คือ "Xe+" นั้นมีอิเล็กตรอนเดี่ยว ดังภาพด้านขวา จะเห็นว่าอิเล็กตรอนวงนอกสุดนั้นยังไม่ครบแปดตัว จึงสามารถเกิดพันธะกับอะตอมหนึ่งของฟลูออรีนเกิดเป็น XeF+ ดังนั้นบาร์เลตต์จึงสรุปว่าซีนอนได้เข้าทำปฏิกิริยาด้วย แต่ทว่าความเป็นธรรมชาติและความบริสุทธิ์ของผลิตภัณฑ์สีเหลืองมัสตาร์ดยังไม่เป็นที่แน่ชัด เนื่องจากงานวิจัยชิ้นถัดมาบ่งชี้ว่า สารผลิตภัณฑ์ที่บาร์เลตต์เตรียมได้นั้นอาจเป็นสารผสมระหว่าง [XeF]+[PtF5]−, [XeF]+[Pt2F11]− และ [Xe2F3]+[PtF6]− ซึ่งสารประกอบเหล่านี้เป็นเกลือซึ่งมีไอออนบวกมีซีนอนเป็นองค์ประกอบ และมีแพลทินัมเป็นองค์ประกอบของไอออน

ประวัติ
-------

เมื่อ ค.ศ. 1962 นีล บาร์เลตต์ค้นพบว่าสารผสมของแพลทินัมเฮกซะฟลูออไรด์กับก๊าซออกซิเจนเกิดปฏิกิริยากันได้ของแข็งสีแดง พบว่าของแข็งสีแดงที่ได้นั้นคือไดออกซิเจนิล เฮกซะฟลูออโรแพลทิเนต (O+  
2[PtF6]−) และเขาก็ทราบว่าค่าพลังงานไอออไนเซชันของโมเลกุลออกซิเจนและอะตอมซีนอนมีค่าใกล้เคียงกัน เขาจึงขอให้เพื่อนร่วมงานนำซีนอนส่วนหนึ่งมาเพื่อทดสอบการทำปฏิกิริยา ซึ่งเขาพบว่าซีนอนก็ทำปฏิกิริยาจริง ๆ แม้ว่าสารผลิตภัณฑ์ที่ได้จะไม่บริสุทธิ์เท่าไรนัก แต่งานของเขาก็สามารถพิสูจน์ได้ว่าเราสามารถเตรียมสารประกอบจากแก๊สมีสกุลได้ การค้นพบของเขาเป็นตัวอย่างของการค้นพบสารประกอบของธาตุเหล่านี้ และได้มีการค้นพบสารประกอบประเภทฟลูออไรด์ของซีนอนในระยะเวลาต่อมา

ดูเพิ่ม
-------

* สารประกอบของแก๊สมีสกุล

อ้างอิง
-------

1. ↑  Greenwood, Norman N.; Earnshaw, Alan (1997). *Chemistry of the Elements* (2nd ed.). Butterworth–Heinemann. ISBN 0080379419.
2. ↑  Graham, Lionell; Graudejus, Oliver; Jha, Narendra K.; Bartlett, Neil (2000). "Concerning the nature of XePtF6". *Coordination Chemistry Reviews*. **197** (1): 321–334. doi:10.1016/S0010-8545(99)00190-3.
3. 1 2  Holleman, Arnold Frederick; Wiberg, Egon (2001). *Inorganic Chemistry*. San Diego: Academic Press. ISBN 0-12-352651-5.
4. ↑  Sampson, Mark T. (May 23, 2006). *Neil Bartlett and the Reactive Noble Gases* (PDF). National Historic Chemical Landmarks. American Chemical Society. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ April 18, 2016. สืบค้นเมื่อ June 12, 2017.
5. ↑  Bartlett, Neil (1962). "Xenon hexafluoroplatinate(V) Xe+[PtF6]−". *Proceedings of the Chemical Society*. **1962** (6): 197–236. doi:10.1039/PS9620000197.
6. ↑  Bartlett, Neil; Lohmann, D. H. (1962). "Dioxygenyl hexafluoroplatinate(V), O+  
2[PtF6]−". *Proceedings of the Chemical Society*. **1962** (3): 97–132. doi:10.1039/PS9620000097.
7. ↑  Clugston, Michael; Flemming, Rosalind (2000). *Advanced Chemistry*. Oxford University Press. p. 355. ISBN 978-0199146338.
**นโยบายพลังงานแห่งสหรัฐอเมริกา** จัดตั้งโดยองค์กรทั้งระดับท้องถิ่น ระดับรัฐ และระดับชาติของสหรัฐอเมริกา ให้ความในเรื่องของการผลิตพลังงาน การถ่ายโอนพลังงานและการบริโภค นโยบายพลังงานนี้อาจหายรวมถึง กฎหมายพลังงาน ความร่วมมือทางพลังงานระหว่างประเทศ ธุรการ การส่งเสริมการลงทุน การให้คำแนะนำด้านการอนุรักษ์พลังงาน การชำระภาษี และนโยบายสาธารณะอื่นๆ บางนโยบายก็เป็นแผนการของรัฐบาลมานานหลายปีแล้ว เช่น *การควบคุมราคาให้น้ำมันเบนซินไม่ให้เกิน 1.00 ดอลลาร์สหรัฐต่อ 1 แกลลอน* (ตั้งแต่สมัยประธานาธิบดีนิกสัน) และสหรัฐอเมริกาจะไม่นำเข้าน้ำมันในปริมาณสูงเท่ากับที่นำเข้าปี 1977 อีก (สมัยประธานาธิบดีชาร์เตอร์)  แต่ก็ยังไม่ได้มีการวางแผนนโยบายระยะยาวเนื่องจากเกรงว่าอาจจะล้มเหลวได้ บทบัญญัตินโยบายทางด้านพลังงานที่ผ่านที่ประชุมสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภามีเพียง 3 บทเท่านั้น คือ บทบัญญัติของปี 1992, 2005 และ 2007 เนื่องจากสหรัฐอเมริกาไม่ยอมลงนามในอนุสัญญาเกียวโตว่าด้วยการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ อันเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์โลกร้อนนั้น ทำให้มีความต้องการบังคับให้ผู้ปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์นี้ต้องเสียภาษี ดังนั้น ผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบปีสหรัฐอเมริกาหลายคนจึงได้เน้นนโยบายด้านนี้ โดยบางคนเห็นด้วยกับการเก็บภาษีการปล่อยก๊าซคาร์บอนได้ออกไซด์ และหันมาเน้นการพัฒนาพลังงานสะอาดมากยิ่งขึ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Failure Of American Policies To Achieve Energy Independence". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-02-17. สืบค้นเมื่อ 2008-05-06.
2. ↑  CRS Report for Congress
3. ↑  "Energy Independence and Security Act of 2007 (Enrolled as Agreed to or Passed by Both House and Senate)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-01-15. สืบค้นเมื่อ 2008-01-18.
An accessory toenail on a right foot
**เล็บเท้าที่หก** คือลักษณะเฉพาะด้านกายภาพของนิ้วก้อยเท้าที่มี "เล็บเท้าที่หก" ขนาดเล็กปรากฏอยู่ที่มุมด้านนอกของเล็บตรงนิ้วก้อยเท้า  ซึ่งรับรู้โดยทั่วกันว่าปรากฏอยู่โดยเฉพาะในหมู่ชาวจีนฮั่น; อย่างไรก็ตาม นี่เป็นตำนานส่วนหนึ่ง และไม่ได้รับการพิสูจน์ทางการแพทย์โดยสิ้นเชิง ครับ

Trait
-----

ลักษณะเฉพาะนี้สามารถสังเกตเห็นได้บนเท้าข้างใดข้างหนึ่งหรือทั้งสองข้าง ซึ่งมีการแยกของเล็บเท้าบนนิ้วก้อย ส่วนที่แยกออกของเล็บสร้าง "เล็บที่หก" ขนาดเล็กกว่าตรงมุมของส่วนที่ใหญ่กว่าหรือส่วนหลักของเล็บเท้า บนส่วนด้านนอกสุดของเท้าซึ่งจะยื่นออกไปด้านนอกจากมุมของเล็บที่ใหญ่กว่า เล็บที่เพิ่มขึ้นมานี้สามารถตัดออกได้ด้วยกรรไกรตัดเล็บเช่นเดียวกับเล็บอื่นๆ

Perception
----------

ลักษณะเฉพาะนี้รับรู้โดยทั่วกันว่าปรากฏในหมู่ชาวจีนฮั่นทั่วๆไป แม้ว่านี่จะยังไม่ได้รับการพิสูจน์ทางการแพทย์ มันยังปรากฏอยู่ในกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆด้วย เช่นคอเคซอยด์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Chi, CC (2004). "Inherited accessory nail of the fifth toe cured by surgical matricectomy". *Dermatologic Surgery*. **30** (8): 1177–1179. doi:10.1111/j.1524-4725.2004.30351.x. PMID 15274716. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help); ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|month=` ถูกละเว้น (help)
**การทิ้งระเบิดที่เกร์นิกา** (สเปน: *bombardeo de Guernica*; บาสก์: *Gernikako bonbardaketa*; เยอรมัน: *Luftangriff auf Guernica*; อิตาลี: *bombardamento di Guernica*) เป็นการทิ้งระเบิดทางอากาศที่เกร์นิกาในแคว้นประเทศบาสก์เมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1937 ระหว่างสงครามกลางเมืองสเปน โดยเป็นปฏิบัติการตามคำสั่งจากกลุ่มแห่งชาติของฟรันซิสโก ฟรังโก และดำเนินการโดยพันธมิตรอย่างหน่วยเลกีโอนค็อนดอร์แห่งลุฟท์วัฟเฟอของนาซีเยอรมนี และหน่วยอาเวียซีโอเนเลจีโอนาเรียของอิตาลีฟาสซิสต์ ภายใต้รหัสนามว่า **ปฏิบัติการรือเกิน** เมืองแห่งนี้ได้ถูกใช้เป็นศูนย์การสื่อสารหลังแนวหน้า ปฏิบัติการนี้เป็นการเปิดทางสู่การยึดครองบิลบาโอของฟรังโกและชัยชนะของเขาในสเปนตอนเหนือ

การโจมตีได้รับการโต้แย้งเพราะเกี่ยวโยงกับการทิ้งระเบิดใส่พลเรือนโดยกองทัพอากาศ จำนวนของเหยื่อยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ฝ่ายบริหารแคว้นประเทศบาสก์ได้รายงานว่ามีผู้เสียชีวิต 1,654 คนในช่วงเวลานั้น ในขณะที่นักประวัติศาสตร์ท้องถิ่นระบุว่าเหยื่อมี 126 คน (ภายหลังได้มีผู้ค้นคว้าวิจัยแก้ไขเป็น 153 คน) แหล่งข่าวอังกฤษแหล่งหนึ่งซึ่งวิทยาลัยสงครามอากาศนำมาใช้ อ้างว่ามีพลเรือนเสียชีวิต 400 คน จดหมายเหตุโซเวียตอ้างว่ามีผู้เสียชีวิต 800 คน เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1937 แต่จำนวนนี้อาจไม่ได้รวมถึงเหยื่อที่ภายหลังเสียชีวิตในโรงพยาบาลหรือที่ศพถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพัง

การทิ้งระเบิดครั้งนี้กลายประเด็นในภาพวาดต่อต้านสงครามที่โด่งดังโดยปาโบล ปิกาโซ ซึ่งได้รับมอบหมายจากสาธารณรัฐสเปน และยังได้รับการบันทึกในภาพพิมพ์แกะไม้โดยไฮนทซ์ คีวิทซ์ ศิลปินชาวเยอรมัน ซึ่งภายหลังเสียชีวิตจากการสู้รบในกองพลน้อยนานาชาติ การทิ้งระเบิดยังสร้างความตกตะลึงและแรงบันดาลใจให้แก่ศิลปินอื่น ๆ อีกมากมาย รวมถึงประติมากรรมโดยเรอเน อีเช; หนึ่งในผลงานดนตรีอิเล็กโทรอะคูสติกชิ้นแรกโดยปาทริก อัชชีโอเน; งานประพันธ์ดนตรีโดยเรอเน-หลุยส์ บารง และออกตาบิโอ บัซเกซ; บทกวีโดยปอล เอลุอาร์ (*La victoire de Guernica*; "ชัยชนะแห่งเกร์นิกา") และเอยส์ ครีเคอ (*Nag van die Fascistiese Bomwerpers*; "ค่ำคืนแห่งการทิ้งระเบิดฟาสซิสต์") นอกจากนี้ยังมีภาพยนตร์สั้นจาก ค.ศ. 1950 ที่มีชื่อว่า *เกร์นิกา* โดยอาแล็ง แรแน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Verdades sobre Gernika" *Deia*. Retrieved 17 September 2013. (สเปน)
2. ↑  "Los gernikarras hemos recibido desde niños por transmisión oral lo que fue el bombardeo" Euskonews. Retrieved 17 September 2013. (สเปน)
3. ↑  Corum, James S. (1998) "Inflated by Air. Common perceptions of civilian casualties from bombing". Air War College.
4. ↑  "The legacy of Guernica" BBC. Retrieved 17 September 2013.
5. ↑  Abrosov, Sergei. *V nebe Ispanii, 1936–1939 gody*. Moscow 2003.ISBN 978-5-699-25288-6
6. ↑  Siegfried Gnichwitz, "Heinz Kiwitz: gekämpft · vertrieben · verschollen" เก็บถาวร 2012-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (PDF) Stiftung Brennender Dornbusch. Folder from an exhibition in honor of the 100th anniversary of Kiwitz' birth. Liebfrauenkirche, Duisburg (7 November – 5 December 2010), pp. 4–5. Retrieved 10 February 2012 (เยอรมัน)
7. ↑  Thomas Becker, "Willkommen im Club" เก็บถาวร 4 มีนาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *Der Westen* (7 October 2008). Retrieved 11 February 2012 (เยอรมัน)
**วัดป่าสุขใจ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกายและเป็นวัดสาขาของวัดเมตตากิตติคุณ จังหวัดอุดรธานี ตั้งอยู่ในตำบลบางบ่อ อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ

วัดป่าสุขใจเป็นวัดที่มูลนิธิธรรมดีได้ร่วมกับภาคีสมาชิกและสาธุชนร่วมกันสร้างขึ้นมา ได้บริจาคที่ดินจำนวน 50 ไร่ เพื่อถวายแด่หลวงพ่อสงบ กุสลจิตฺโต ปัจจุบันท่านมีตำแหน่งรักษาการเจ้าอาวาสวัดป่าสุขใจ ท่านได้ดำริพร้อมสร้างวัดแห่งนี้ขึ้นมาตามรูปแบบของวัดป่า เพื่อถวายแด่องค์หลวงตามหาบัว วัดได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2558 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2559

วัดเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมเน้นการเจริญภาวนา มีความแตกต่างจากวัดป่าหลายแห่ง คือ มีการสวดมนต์ทำวัตรเช้าเย็นตามปกติ หากการปฏิบัติในแบบอื่น ๆ จะมุ่งเน้นการภาวนา เจริญสติ รวมทั้งเดินจงกลเสียมากกว่า ที่พักออกมาโดยแยกออกเป็นสัดส่วน วัดไม่มีตู้รับบริจาคใด ๆ พระฉันเช้าเพียงรอบเดียว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ร่วมสร้าง วัดป่าสุขใจ บางบ่อ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-02-19.
2. ↑  "ร่วมบุญทอดผ้าป่าสามัคคี ซื้อที่ดินถวายวัดป่าสุขใจ". คมชัดลึก. 23 เมษายน 2558.
3. ↑  "จอย อาเล็ก จากก๊วนคานทองฯ ร่วมงานบุญครั้งใหญ่ ตักบาตร ทอดผ้าป่า ทำโรงทาน วัดป่าสุขใจ". ช่อง 3.
4. ↑  "สมุทรปราการ - รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-02-19.
5. ↑  "วัดป่าสุขใจ สุขใจใกล้กรุงไม่ไปไม่รุ้". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-06. สืบค้นเมื่อ 2021-02-19.
บทความนี้เกี่ยวกับดาวเทียมของโนอา สำหรับหน่วยงานด้านวิทยาศาตร์ของสหรัฐอเมริกา ดูที่ องค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ
NOAA เป็นชื่อที่ใช้เรียกดาวเทียมขององค์กร NOAA ของสหรัฐ (ชื่อดาวเทียมคือ Advanced Television Infrared Observation Satellite ย่อเป็น TIROS-N หรือ ATN) ซึ่งเป็นดาวเทียมสำรวจอุตุนิยมวิทยา ที่มีวงโคจรในแนวเหนือใต้ ดาวเทียมในชุดนี้จะทำงานพร้อมกัน 2 ดวง เพื่อให้ได้ข้อมูลอุตุนิยมวิทยาในบริเวณต่างๆ ทุก 6 ชั่วโมง ดวงหนึ่งจะตัดแนวเส้นศูนย์สูตรจากเหนือลงใต้เวลา 7.30 น. (เรียก morining orbit มีระดับวงโคจรที่ 830 กม.) อีกดวงจะตัดแนวเส้นศูนย์สูตรจากเหนือลงใต้เวลา 13.40 น.(เรียก afternoon orbit มีระดับวงโคจรที่ 870 กม.)

ดาวเทียม NOAA นอกจากจะบันทึกภาพของลักษณะอากาศแล้ว ยังมีเครื่องมือวัดโปรตอน อิออนบวก และความหนาแน่นของอิเล็กตรอนฟลักซ์ที่มาจากดวงอาทิตย์ด้วย

คุณลักษณะของดาวเทียมและอุปกรณ์บนดาวเทียม
----------------------------------------

|  |  |
| --- | --- |
| โครงสร้างหลัก: | ยาว 4.2ม เส้นผ่าศูนย์กลางยาว 1.88ม |
| แผงเซลล์แสงอาทิตย์ | 2.73ม x 6.14ม |
|
| ลักษณะวงโคจร | ประเภท: sun synchronous / ความสูง: 833 กม / คาบการโคจร: 101.2 รอบ / มุมเอียง: 98.70 องศา |
| เครื่องสำรวจ | Advanced Very High Resolution Radiometer (AVHRR/3) / Advanced Microwave Sounding Unit-A (AMSU-A) / Advanced Microwave Sounding Unit-B (AMSU-B) / High Resolution Infrared Radiation Sounder (HIRS/3) / Space Environment Monitor (SEM/2) / Search and Rescue (SAR) Repeater และ Processor Data Collection System (DCS/2) |

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

1. สำนักงานพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ (องค์การมหาชน) : สทอภ.
2. เก็บถาวร 2011-10-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. บริการข้อมูลจากดาวเทียม สทอภ.
พลตำรวจโท **เพียร สฤษฎ์ยุทธศิลป์ พิริยะโยธิน** (28 มกราคม 2436 – 3 มกราคม 2534) เป็นอดีตนายทหารบกและนายตำรวจชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่ 2 อดีตผู้บังคับกองพันทหารราบที่ 5 อดีตผู้บังคับการมณฑลทหารบกที่ 2 อดีตอธิบดีกรมป่าไม้ อดีตผู้อำนวยการองค์การอุตสาหกรรมป่าไม้คนแรก อดีตจเรตำรวจ และอดีตสมาชิกคณะราษฎร

ประวัติ
-------

พลตำรวจโท เพียร สฤษฎ์ยุทธศิลป์ พิริยะโยธิน มีชื่อจริงว่า เพียร พิริยะโยธิน เกิดเมื่อวันที่ 28 มกราคม 2436 ต่อมาเมื่อท่านได้กราบถวาย บังคมลาออกจากบรรดาศักดิ์ก็ได้นำราชทินนามของท่านคือ สฤษฎ์ยุทธศิลป์ มาเป็นชื่อรอง

พลตำรวจโทเพียรถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 3 มกราคม 2534 สิริอายุได้ 97 ปี 11 เดือน

รับราชการ
---------

พลตำรวจโทเพียรในขณะที่กระทำการเปลี่ยนแปลงการปกครองเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2475 มียศและบรรดาศักดิ์เป็น นายพันตรี หลวงสฤษฎ์ยุทธศิลป์ ผู้บังคับการกองพันทหารราบที่ 5 ต่อมาหลังจากการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ก็ได้รับพระราชทานเลื่อนยศเป็น นายพันโท หลวงสฤษฎ์ยุทธศิลป์ เมื่อปี 2477

จากนั้นในวันที่ 7 มกราคม 2477 ท่านจึงได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ย้ายไปรับตำแหน่ง ผู้บังคับการมณฑลทหารบกที่ 2 แทน นายพันโท พระพินิจเสนาการ (ศุข อัญชนานนท์) ที่ขยับไปรับตำแหน่ง เสนาธิการกรมพลาธิการทหารบก

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประกาศ พระราชทานยศทหารบก (หน้า 378)
2. ↑  ประกาศ เลื่อนและย้ายนายทหาร



หมวดหมู่:สมาชิกคณะราษฎร
เครื่องยิงจรวดหลายลำกล้องคัตยูชา BM-13 ที่อาร์มีเนีย
**คัตยูชา** (อังกฤษ: Katyusha รัสเซีย: Катюша) เป็นเพลงพื้นบ้านของประเทศรัสเซีย แต่งขึ้นในสมัยสหภาพโซเวียต เมื่อปี ค.ศ. 1938 ก่อนช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เล็กน้อย ประพันธ์เนื้อร้องโดยมิฮาอิล อิซาคอฟสกี (Mikhail Isakovsky) และเรียบเรียงดนตรีโดยมัทเวย์ บลันเทอร์ (Matvey Blanter) เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองประทุขึ้น เพลงนี้ก็ได้รับความนิยมมากขึ้นในฐานะเพลงปลุกใจ ซึ่งช่วยกระตุ้นประชาชนให้เข้าเป็นทหารเพื่อปกป้องประเทศของตน ตามข้อมูลใน ค.ศ. 1995 เพลงดังกล่าวยังคงเป็นที่นิยมในประเทศรัสเซีย ชื่อของเพลงนี้ยังเป็นที่มาของชื่อเครื่องยิงจรวดหลายลำกล้องคัตยูชา BM-8, BM-13, และ BM-31 ที่กองทัพแดงใช้งานในสงครามโลกครั้งที่สอง

เพลง
----

ในเพลงจะกล่าวถึงหญิงสาวนามว่า "คัตยูชา" หญิงสาวผู้ที่มีความรักให้กับชายผู้หนึ่งที่รบในสงคราม ชายคนนี้ได้ส่งจดหมายมาให้เธอ แล้วเธอก็ขับร้องบทเพลงให้กับชายผู้นี้เพื่อเป็นกำลังใจให้เขา โดยหวังว่าเขาจะได้ยินเสียงของหญิงสาวผู้นี้อยู่เสมอ แม้ว่าตนจะอยู่ในสมรภูมิก็ตามที

อ้างอิง
-------

1. ↑  Stites, Richard; Von Geldern, James (1995). *Mass Culture in Soviet Russia: Tales, Poems, Songs, Movies, Plays, and Folklore, 1917-1953*. Indiana University Press. p. 315. ISBN 978-0-253-20969-6.
2. ↑  Zagola, Steven (1984). *Soviet Tanks and Combat Vehicles of World War Two*. Arms and Armour Press. p. 150. ISBN 0-85368-606-8.

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต (ผ่าน VIAF)

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* สหรัฐ

 |
| อื่น ๆ | 
* มิวสิกเบรนซ์ ผลงาน

 |
**มัสยิดบางอ้อ** มีประวัติความเป็นมาตั้งแต่ช่วงต้นรัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ชาวมุสลิมย่านบางอ้อได้ประกอบศาสนกิจร่วมกันบนแพ ก่อนที่จะมีการสร้างอาคารไม้ชั่วคราวทรงหกเหลี่ยมขึ้นในช่วงปลายสมัยรัชกาลที่ 5 เพื่อใช้เป็นสถานที่ทำละหมาดบนที่ตั้งของบริเวณมัสยิดบางอ้อในปัจจุบัน ต่อมาได้มีการส้รางอาคารถาวรขึ้นเป็นเรือนไม้ทรงปั้นหยา โดยมีขนาดใหญ่กว่าอาคารไม้หลังเดิม เรือนไม้ทรงปั้นหยานี้แล้วเสร็จราวปี พ.ศ. 2449 เพื่อเป็นอาคารอเนกประสงค์ ใช้เป็นสถานที่ละหมาดและเรียนคัมภีร์อัลกุรอาน

ในช่วงต้นรัชกาลที่ 6 เริ่มก่อสร้างอาคารก่ออิฐถือปูนขึ้นอีกหลังหนึ่ง อาคารใหม่หลังนี้มีความสวยงามทัดเทียมอาคารอื่นๆ ในกรุงเทพฯ ที่สร้างขึ้นในยุคเดียวกัน เมื่อสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2462 จึงได้ใช้เป็นอาคารมัสยิดบางอ้อมาจนถึงปัจจุบัน อาคารมัสยิดได้รับรางวัลจากสมาคมสถาปนิกสยาม เป็นอาคารที่ควรค่าแก่การอนุรักษ์ในปี พ.ศ. 2559

สถาปัตยกรรม
-----------

มัสยิดบางอ้อ มีสถาปัตยกรรมผสมกันระหว่างศิลปะเรอเนซองส์ บาโรก โมกุล ปั้นหยา อาหรับ และเปอร์เซีย โดยมีช่างผู้ก่อสร้างเป็นคนจีน อาคารมัสยิดเป็นอาคารชั้นเดียวก่ออิฐถือปูน ประดับลายปูนปั้นไว้โดยรอบ โดยโครงสร้างหลักก่อสร้างในรูปแบบศิลปะเรอเนซองส์ ที่เน้นความสมมาตรและความเป็นสัดส่วนของรูปทรงเรขาคณิต ที่หน้าบันหรือจั่วมีความหรูหราแบบศิลปะบาโรก ขณะที่หลังคามัสยิดเป็นทรงปั้นหยา ส่วนโดมสีเขียวบนหลังคาหออะษาน (หอคอยสุเหร่า) ได้รับอิทธิพลจากรูปดอกบัวใหญ่ตามคติฮินดูและรูปหม้อน้ำของชาวอาหรับ ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของศิลปะโมกุล ทางขึ้นของหออะษานทั้งสองข้างเป็นบันไดวน ทำด้วยไม้สักที่มีความแข็งแรงและสวยงาม 

อาคารมัสยิดแบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนแรกคือ โถงด้านหน้าเป็นอาคารสี่เหลี่ยมผืนผ้าทอดตัวขนานไปกับแนวแม่น้ำเจ้าพระยา ส่วนที่ 2 คือ อาคารส่วนที่ทำพิธีละหมาด เป็นอาคารเกือบสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่ไม่ประกบติดกับส่วนโถง แต่เอียงไปตามทิศทางที่ตรงกับทิศตะวันตก ซึ่งมีความหมายว่าผู้ทำละหมาดจะหันหน้าไปในทิศกิบละฮ์ (Qiblah) หรือทิศที่หันไปสู่ที่ตั้งของวิหารอัลกะอ์บะฮ์ ในมัสยิดอัลฮะรอม นครมักกะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย

วัฒนธรรมชุมชนมัสยิดบางอ้อ
-------------------------

กิจกรรมของชุมชนที่แสดงให้เห็นวัฒนธรรมอาหารของชุมชมมัสยิดบางอ้อคือ "โครงการอาหารสานใจ" โดยมีคุณอุไร มุฮำหมัด และคุณซารีนา นุ่มจำนงค์ เป็นผู้ริเริ่ม ซึ่งเกิดจากสมาชิกในชุมชนต้องการสืบทอดมรดกวัฒนธรรมอาหารเก่าแก่ โดยนำอาหารมาเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างผู้สูงอายุและเยาวชน เพื่อสร้างกิจกรรมให้ผู้ใหญ่ได้เปิดใจถ่ายทอดสูตรอาหารดั้งเดิมของชุมชนไปสู่เด็กรุ่นใหม่ และรักษาตำรับอาหารย่านบางอ้อให้ยังคงอยู่สืบไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  นิทรรศการในอาคารโรงเรียนบางอ้อศึกษา โครงการประวัติศาสตร์ท้องถิ่นย่านเก่าในกรุงเทพมหานคร โดยสุภาภรณ์ จินดามณีโรจน์ และคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร
2. ↑  รางวัลอนุรักษ์ศิลปสถาปัตยกรรมดีเด่น ปี พ.ศ. 2559
3. ↑  ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน) มัสยิดบางอ้อ
ระบบฟุลตอนขณะกำลังใช้
**ระบบการกู้ผิวสู่อากาศฟุลตอน** (อังกฤษ: Fulton surface-to-air recovery system) เป็นระบบที่สำนักข่าวกรองกลาง (ซีไอเอ) กองทัพอากาศสหรัฐและกองทัพเรือสหรัฐใช้รับบุคคลบนพื้นดินโดยใช้อากาศยานอย่างเอ็มซี-130อี คอมแบตทาลอน 1 (MC-130E Combat Talon I) เกี่ยวกับการใช้สายรัดตัว (harness) ชนิดรวมและบอลลูนที่ลอยได้เองซึ่งมีสายยก (lift line) ติดอยู่ เอ็มซี-130อีจะจับสายด้วยก้ามปู (yoke) รูปตัววีและบุคคลนั้นจะถูกม้วนขึ้นเครื่อง ธงแดงบนสายยกช่วยชี้ทางนักบินระหว่างการกู้เวลากลางวัน ส่วนไฟบนสายยกใช้สำหรับการกู้เวลากลางคืน ชุดกู้ออกแบบมาสำหรับการรับคนหนึ่งหรือสองคน

นักประดิษฐ์ รอเบิร์ต เอดิสัน ฟุลตอน จูเนียร์ (Robert Edison Fulton, Jr.) ออกแบบระบบนี้ให้สำนักข่าวกรองกลางในต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 เป็นวิวัฒนาการจากระบบคล้ายกันที่ใช้กองทัพอเมริกันและอังกฤษใช้ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อรับทั้งบุคคลและเครื่องร่อนโจมตีที่ตกให้หลังปฏิบัติการส่งทางอากาศ ระบบก่อนหน้านี้ไม่ได้ใช้บอลลูน แต่ใช้เสาคู่ซึ่งตั้งอยู่บนพื้นดินสองฝั่งของบุคคลที่จะรับ โดยมีสายวิ่งจากยอดเสาหนึ่งไปอีกเสาหนึ่ง อากาศยานซึ่งปกติเป็นซี-47 สายเทรนจะพ่วงตะขอจับกับสาย ซึ่งจะยึดกับบุคคลที่จะรับ
ที่ตั้งของแชลเลนเจอร์ดีปในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก
**แชลเลนเจอร์ดีป** (อังกฤษ: Challenger Deep) เป็นจุดที่ลึกที่สุดในมหาสมุทรของโลกเท่าที่รู้จัก โดยมีระดับความลึก 10,911 เมตร ตั้งอยู่ทางปลายด้านใต้สุดของร่องลึกมาเรียนา ใกล้กับกลุ่มหมู่เกาะมาเรียนา แชลเลนเจอร์ดีปมีลักษณะเป็นแอ่งขนาดเล็กที่ก้นของร่องลึกใต้มหาสมุทรรูปดวงจันทร์เสี้ยวขนาดค่อนข้างใหญ่ ซึ่งร่องเหล่านี้ก็เป็นลักษณะภูมิประเทศที่ลึกผิดปกติใต้ท้องมหาสมุทรอยู่แล้ว แผ่นดินที่อยู่ใกล้กับแชลเลนเจอร์ดีปที่สุด คือ เกาะไฟส์ (ส่วนหนึ่งของหมู่เกาะแย็พ) ห่างออกไป 289 กิโลเมตรทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และกวม ห่างออกไป 306 กิโลเมตรทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ แอ่งดังกล่าวได้ชื่อตามเรือสำรวจราชนาวี เอชเอ็มเอส แชลเลนเจอร์ ซึ่งจัดการสำรวจใน ค.ศ. 1872-76 เป็นการบันทึกความลึกของมหาสมุทรเป็นครั้งแรก

การทำแผนที่โซนาร์ของแชลเลนเจอร์ดีปครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2009 โดยระบบโซนาร์หลายทิศทางซิมรัด อีเอ็ม 120 สำหรับการทำแผนที่ที่ระดับความลึก 300-11,000 เมตร บนเรืออาร์วี กิโล โมอะนา ได้บ่งชี้ถึงจุดที่มีความลึก 10,971 เมตร ระบบโซนาร์ดังกล่าวใช้เฟสและแอมพลิจูดใต้การตรวจจับ โดยมีค่าความแม่นยำสูงกว่า 0.2% ของระดับความลึกของน้ำ (แสดงว่ามีข้อผิดพลาดราว 22 เมตรที่ระดับความลึกขนาดนี้)

การดำลงไปในแชลเลนเจอร์ดีปมีการจดบันทึกไว้เพียงสามครั้ง ครั้งแรกเป็นการดำโดยยานสำรวจน้ำลึกตรีเอสต์ ใน ค.ศ. 1960 ซึ่งมีมนุษย์ลงไปด้วย และครั้งต่อมา ไม่มีมนุษย์ลงไป ได้แก่ พาหนะควบคมใต้น้ำควบคุมระยะไกลไคโก ใน ค.ศ. 1995 และเนเรซัส ใน ค.ศ. 2009 การดำทั้งสามครั้งได้วัดค่าความลึกใกล้เคียงกันระหว่าง 10,902 ถึง 10,916 เมตร ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2010 ซึ่งเป็นปีครบรอบปีที่ 50 ของการดำของครีเอสต์ มูลนิธิเอกซ์ไพรซ์ประกาศว่าจะให้รางวัล 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ สำหรับยานพาหนะของเอกชนรายแรกที่สามารถดำลงไปถึงแชลเลนเจอร์ดีปตามรอยตรีเอสต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Daily Reports for R/V KILO MOANA June and July 2009". University of Hawaii Marine Center. 2009-06-04. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-24. สืบค้นเมื่อ 2009-06-04.
2. ↑  "Inventory of Scientific Equipment aboard the R/V KILO MOANA". University of Hawaii Marine Center. 2009-06-04. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-12-14. สืบค้นเมื่อ 2009-06-04.
3. ↑  "Ocean 'X Factor' to reach deepest point will net £6m", *The Times*, January 23, 2010

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official press release regarding Challenger Deep operation เก็บถาวร 2002-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
* Mariana Trench เก็บถาวร 2009-04-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

พิกัดภูมิศาสตร์: 11°22.4′N 142°35.5′E﻿ / ﻿11.3733°N 142.5917°E﻿ / 11.3733; 142.5917
**วัดกก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองสนามชัย ในแขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

วัดกกสร้างราว พ.ศ. 2300 เดิมเคยเป็นวัดร้าง มีการปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ถือเป็นวัดใหญ่ที่สุดในย่านนี้ วัดกกได้รับการอ้างถึงในนิราศเมืองเพชรของสุนทรภู่ โดยได้อธิบายว่า เป็นวัดร้าง มีรอยกระสุนปืนของพม่าที่ฝาผนังพระอุโบสถ และเคยเป็นสถานที่ประกอบพิธีเบิกโขลนทวารซึ่งถือเป็นเคล็ดก่อนการออกรบ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2542

อาคารเสนาสนะ
------------

พระอุโบสถมีขนาด 8 ห้อง ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว มีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองจำลองตั้งอยู่หัวมุมของกำแพงแก้ว จากทรวดทรงของอุโบสถ คันทวย และใบเสมา เป็นแบบสมัยอยุธยา ภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นฝีมือช่างในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ด้านข้างด้านเหนือต่างเขียนเทพชุมนุม 3 แถว ผนังด้านหลังเขียนพระพุทธเจ้าประทับยืนโปรดโลกมนุษย์ เจดีย์ทรงกลมฐานสูงคล้ายในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่ส่วนใต้ระฆังเป็นรูปแปดเหลี่ยมคล้ายเจดีย์โบราณ ส่วนอีกองค์หนึ่งรูปทรงคล้ายเจดีย์สมัยอู่ทอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-10-27.
2. ↑  กรรณิการ์ สุธีรัตนาภิรมย์. "กรุงธนบุรีในสมัยอยุธยาถึงต้นรัตนโกสินทร์" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 263.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดกก**
**พระราชวชิรญาณมงคล** (ทอง ญาณสํวโร ป.ธ.๘) เป็นพระราชาคณะชั้นราชผู้ได้รับการกล่าวขานว่า เป็นภิกษุผู้มีความเพียรสอบเปรียญธรรม 9 ประโยคมากกว่าห้าสิบปี

ประวัติ
-------

ฝากถึงพระและเณรรุ่นใหม่ให้ศึกษาเล่าเรียนพระธรรมวินัย เพราะพระธรรมวินัยนั้นเป็นรากแก้วของพระพุทธศาสนา โดยเปรียบเสมือนต้นไม้ถ้าไม่มีรากแก้วต้นไม้ก็ผุพังไปตามธรรมชาติโดยไว [...] ถ้ามีความรู้หรือความตั้งใจ [...] พระพุทธศาสนาของเราก็จะยั่งยืนต่อไป
— พระราชวชิรญาณมงคลกล่าวเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566

พระราชวชิรญาณมงคลมีนามเดิมว่า ทอง เกิดโมลี เป็นบุตรของยัง เกิดโมลี ผู้เป็นบิดา และหลง เกิดโมลี ผู้เป็นมารดา เกิดเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2477 ที่บ้านทองหลางน้อย อำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา ประเทศสยาม (ปัจจุบันคือ ประเทศไทย) โดยเมื่ออายุ 21 ปี ได้อุปสมบทเมื่อปี พ.ศ. 2498 มีพระครูจันทรสรคุณ (เสี้ยง) วัดเสมาใหญ่ เป็นพระอุปัชฌาย์ สำเร็จการศึกษาปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยไมซอร์ ประเทศอินเดีย ก่อนพำนักที่วัดราชสิทธารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานครเมื่อปี พ.ศ. 2500

ในปี พ.ศ. 2541 สอบไล่ได้เปรียญธรรม 7 ประโยค ในปี พ.ศ. 2550 สอบไล่ได้เปรียญธรรม 8 ประโยค เมื่ออายุ 71 ปี พรรษา 58 ปี จากสำนักเรียนวัดราชสิทธารามราชวรวิหาร พระราชวชิรญาณมงคลได้ใช้ความเพียรสอบเปรียญธรรม 9 ประโยคกว่าห้าสิบปี

เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีพระบรมราชโองการพระราชทานสัญญาบัตรสมณศักดิ์เป็น *พระราชวชิรญาณมงคล* เป็นพระราชาคณะชั้นราช สถิตวัดราชสิทธารามราชวรวิหาร มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 4 รูป คือ พระครูปลัด พระครูสังฆรักษ์ พระครูสมุห์ และพระครูใบฎีกา

สมณศักดิ์
---------

* พ.ศ.2550 สอบไล่ได้เปรียญธรรม ๘ ประโยค
* 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นราชที่ *พระราชวชิรญาณมงคล โกศลเทศนาวรกิจ มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี*

อ้างอิง
-------

1. ↑  โปรดพระราชทานตั้งสมณศักดิ์ "หลวงปู่ทอง" วัดราชสิทธฯ เป็น "พระราชวชิรญาณมงคล" – เดลินิวส์
2. ↑  พยายาม 50 ปี หลวงปู่มหาทอง มุ่งมั่นสอบ ป.ธ. 9 จนสำเร็จ ตอนอายุ 90 – เนชั่นทีวี
3. ↑  สาธุสนั่น ที่สุดความเพียร หลวงปู่อายุ91ปี มุ่งมั่นสอบเปรียญธรรม9 ยาวนาน 50 ปี – ข่าวสด
4. ↑  โปรดพระราชทานตั้งสมณศักดิ์ "พระมหาทองญาณสํวโร" เป็น "พระราชวชิรญาณมงคล" – กรุงเทพธุรกิจ
5. ↑  หลวงปู่มหาทอง อายุ 90 ปี เพียรพยายามสอบ เปรียญธรรม 9 ประโยค จนสำเร็จ – อัมรินทร์ทีวี
6. ↑  กราบยกย่อง "พระราชวชิรญาณมงคล" พระผู้มีความเพียร – อีจัน
7. ↑  หลวงปู่มหาทอง เพียรสอบเปรียญธรรม 9 ในวัย 91 – ข่าวช่อง 8
8. ↑  พระบรมราชโองการ โปรดพระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์ 'พระมหาทอง ญาณสํวโร' – ไทยโพสต์
9. ↑  โปรดพระราชทานตั้งสมณศักดิ์ "พระมหาทอง ญาณสํวโร – สยามรัฐ
บทความนี้เกี่ยวกับสัตว์ในตำนานปกรณัมกรีก สำหรับวัตถุทางดาราศาสตร์ ดูที่ เคอร์เบอรอส (ดาวบริวาร)

ประติมากรรมเทพเจ้าเฮดีสกับเซอร์เบอรัส
**เซอร์เบอรัส** หรือ **เคร์เบรอส** (อังกฤษ: Cerberus; กรีก: Κέρβερος เคร์เบรอส) ในเทพปกรณัมกรีกและโรมัน เป็นหมาหลายหัว (ปกติมีสาม) มีหางอสรพิษ พังพานงู และกรงเล็บสิงโต มันเฝ้าทางเข้าโลกบาดาลเพื่อป้องกันคนตายมิให้หลบหนีและคนเป็นมิให้เข้า เซอร์เบอรัสปรากฏในวรรณกรรมกรีกและโรมันโบราณหลายงาน และในงานศิลปะและสถาปัตยกรรมทั้งโบราณและสมัยใหม่ แม้การพรรณนาเซอร์เบอรัสแตกต่างกันแล้วแต่ตีความ ความแตกต่างที่สำคัญที่สุด คือ จำนวนหัว แหล่งข้อมูลส่วนมากอธิบายหรือบรรยายไว้สามหัว แต่แหล่งอื่นแสดงเซอร์เบอรัสมีสองหัวหรือหัวเดียว มีแหล่งน้อยกว่านั้นที่แสดงจำนวนต่าง ๆ บ้างว่าห้าสิบหรือกระทั่งหนึ่งร้อย

เซอร์เบอรัสเป็นลูกของอีคิดนา ครึ่งสตรีครึ่งอสรพิษ กับไทฟอน สัตว์ประหลาดยักษ์ซึ่งแม้แต่เทพเจ้ากรีกยังขยาด พี่น้องมีเลอร์เนียนไฮดรา, ออร์ธรัส (Orthrus) หมานรกสองหัว และคิเมียรา สัตว์ประหลาดสามหัว การพรรณนาสามัญของเซอร์เบอรัสในเทพปกรณัมและศิลปะกรีก คือ มีสามหัว ในงานส่วนใหญ่ สามหัวนั้นมองและเป็นเครื่องหมายของอดีต ปัจจุบันและอนาคต ขณะที่แหล่งอื่นแนะว่า หัวทั้งสามเป็นสัญลักษณ์ของการเกิด เยาว์วัยและชราวัย กล่าวกันว่า หัวของเซอร์เบอรัสมีความอยากอาหารเฉพาะเนื้อมีชีวิต ฉะนั้นจึงให้วิญญาณผู้วายชนม์เข้าโลกบาดาลได้อย่างเสรี แต่ไม่อนุญาตให้ผู้ใดออก เซอร์เบอรัสเป็นหมาเฝ้าที่ซื่อสัตย์ของเฮดีส และเฝ้าประตูเข้าออกโลกบาดาล

ไม่มีบันทึกว่าเซอร์เบอรัสเป็นหมาพันธุ์ใด ดังนั้นในทางศิลปะจึงพบเห็นเซอร์เบอรัสได้หลากหลายสายพันธุ์มาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Hercules' Twelfth Labor: Cerberus". Perseus Project. สืบค้นเมื่อ 2008-10-21.
2. ↑  Bloomfield, Maurice (2003). *Cerberus the Dog of Hades*. Kessinger Publishing. p. 8. ISBN 0-7661-3020-7.
3. ↑  Allardice, Pamela (1991). *Myths, Gods & Fantasy*. ABC-CLIO. p. 52. ISBN 0-87436-660-7.
4. ↑  Guerber, Helene (2003). *Myths of Greece and Rome*. Kessinger Publishing. ISBN 0-7661-4856-4.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **เซอร์เบอรัส**
**รามเกียรติ์** (อังกฤษ: Ramayan) เป็นละครโทรทัศน์ที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 2013 กล่าวถึงสงครามครั้งสำคัญในวรรณกรรมเรื่องยิ่งใหญ่ **รามายณะ** ที่กล่าวการยกทัพของพระรามกับพญาทศกัณฐ์ เพื่อชิงเอานางสีดาคืนมา นำแสดงโดย กากัน มาลิค, เนหา ซากัม ออกอากาศทางช่องซีหนัง ออกอากาศทุกวันเสาร์ - อาทิตย์ เวลา 19.00 น. เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2560 ปัจจุบันเปลี่ยนเวลาออกอากาศเป็นเวลา 17: 00 น. เริ่มตั้งแต่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 เป็นต้นไป

เนื้อเรื่อง
-----------

เหตุเกิดเมื่อพระราม พระลักษมณ์ และนางสีดาออกเดินป่า แล้วทศกัณฐ์ก็มาลักพานางสีดาไปตามคำยุยงของนางสำมนักขา หลังจากนั้น ทหารเอกทั้งห้า จึงเกิดตามกันไป ได้แก่ หนุมานเกิดจากเหล่าศาสตราวุธของพระอิศวรไปอยู่ในครรภ์นางสวาหะ สุครีพเกิดจากพระอาทิตย์แล้วโดนคำสาปฤๅษีที่เป็นพ่อของนางสวาหะ องคตเป็นลูกของพาลีที่เป็นหลานของสุครีพ **ชมพูพาน** เกิดจากการชุบเลี้ยงของพระอินทร์ นิลพัทเป็นลูกของพระกาฬ ฝ่ายพระรามและฝ่ายทศกัณฐ์ได้ทำศึกชิงนางสีดา จนไพร่พลฝ่ายยักษ์ล้มตายเป็นจำนวนมาก และสุดท้ายทศกัณฐ์เองก็ถูกพระรามฆ่าตายเช่นเดียวกัน

นักแสดงนำ
---------

* ฮีมานซู โซนิ รับบท พระวิษณุ
* กากัน มัลลิค รับบท พระราม
* เนหา ซากัม รับบท นางสีดา
* นีล บาตต์ รับบท พระลักษมณ์
* ซาชิน ทยากี รับบท พญาทศกัณฐ์
* มัลฮาร์ ปรัตยา รับบท หนุมาน
* มหิกา ชารฟ์มา รับบท เทวีอัมภา
* รัซัป จุลกา รับบท ท้าวทศรถ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Ramayan Official Site
อำมาตย์โท **พระยาเพชรกำแหงสงคราม (มลิ ยุกตนันท์)** (5 ตุลาคม 2408 – 25 ธันวาคม 2482) เป็นขุนนางชาวไทย อดีตผู้ว่าราชการเมืองชุมพร, อดีตผู้ว่าราชการเมืองตะกั่วป่า และต้นตระกูลยุกตะนันท์

ประวัติ
-------

อำมาตย์โท พระยาเพชรกำแหงสงคราม เกิดเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2408 บิดาชื่อ ยุก ยุกตนันท์ มาณดาชื่อ หรุ่น ยุกตนันท์ จบการศึกษาจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย เมื่อจบการศึกษาได้เดินทางไปศึกษาต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา

พระยาเพชรกำแหงสงครามถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 2482 ด้วยโรคชราที่บ้านตรอกเวท ถนนสีลม จังหวัดพระนคร สิริอายุได้ 74 ปี

รับราชการ
---------

หลังจากเรียนจบจากสหรัฐอเมริกาก็ได้เข้ารับราชการเป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก (โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า ในปัจจุบัน) เมื่อปี 2431 ในวันที่ 7 เมษายน 2432 ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรยศเป็น นายร้อยตรี มลิ จากนั้นในวันที่ 25 พฤศจิกายน 2435 ท่านได้รับพระราชทานสัญญาบัตรเลื่อนยศเป็น นายร้อยโท มลิ ต่อมาได้โอนไปรับราชการที่กระทรวงมหาดไทยและได้เข้ารับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เป็น หลวงสวัสดิ์บุรีรมย์ ผู้ช่วยราชการเมืองสงขลา เมื่อวันที่ 13 มกราคม ศกเดียวกัน

ในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2440 ได้โปรดเกล้าฯ ให้กระทรวงมหาดไทยส่งสัญญาบัตรเลื่อนบรรดาศักดิ์ให้ท่านเป็น พระยาเพชรกำแหงสงคราม ผู้ว่าราชการเมืองชุมพร ถือศักดินา 3000 ต่อมาในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2443 ได้โปรดเกล้าฯ ให้ย้ายท่านมาดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองตะกั่วป่าที่ว่างอยู่ ในปี 2446 ท่านได้เป็นเจ้ากรมสำรวจ ก่อนจะลาออกจากตำแหน่งในเดือนพฤษภาคมปี 2447 เนื่องจากโรคภัยเบียดเบียนขอพักรักษาตัว จากนั้นในปี 2449 หลังจากรักษาตัวจนหายดีแล้วก็ได้กลับเข้ารับราชการในตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองศรีโสภณแทน หลวงนราโยธี ที่โปรดให้กลับเข้ามารับราชการที่กรุงเทพฯ

ต่อมาเมื่อมีการยกฐานะอำเภอกบินทร์บุรี เมืองปราจีนบุรี ขึ้นเป็นเมืองกบินทร์บุรี ในปี 2450 ก็ได้โปรดเกล้าฯ ให้ท่านเป็นผู้ว่าราชการเมืองกบินทร์บุรี หลังจากนั้นในปี 2451 ท่านก็ล้มป่วยจึงได้กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองกบินทร์บุรีเพื่อพักรักษาตัวโดยมี พระภักดีเดชะ นายอำเภอประจันตคามมารักษาราชการแทน

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

พระยาเพชรกำแหงสงคราม (มลิ ยุกตนันท์) ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้

### เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

* พ.ศ. 2440 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 4 จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย (จ.ม.)
* พ.ศ. 2438 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 5 เบญจมาภรณ์ช้างเผือก (บ.ช.)
* พ.ศ. 2446 –  เหรียญทวีธาภิเศก (ท.ศ.)

### เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ

* ฝรั่งเศส :
	+ พ.ศ. 2457 –  เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นเชอวาลีเย

อ้างอิง
-------

1. ↑  จดหมายเหตุพระราชกิจรายวัน
2. ↑  พระราชทานนามสกุล ครั้งที่ 5 (ลำดับที่ 394)
3. ↑  พระราชทานสัญญาบัตร พลเรือน และ ทหาร (หน้า 10)
4. ↑  พระราชทานสัญญาบัตรทหาร
5. ↑  พระราชทานสัญญาบัตรขุนนาง
6. ↑  ส่งสัญญาบัตรไปพระราชทาน
7. ↑  แจ้งความกระทรวงมหาดไทย เรื่อง ย้ายข้าราชการและแต่งตั้งข้าราชการ (หน้า 719)
8. ↑  แจ้งความกระทรวงมหาดไทย
9. ↑  แจ้งความกระทรวงมหาดไทย
10. ↑  แจ้งความกระทรวงมหาดไทย
11. ↑  แจ้งความกระทรวงมหาดไทย
12. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ส่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไปพระราชทาน, เล่ม ๑๔ ตอนที่ ๑๕ หน้า ๑๘๘, ๑๑ กรกฎาคม ๑๑๖
13. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๑๒ ตอนที่ ๔๖ หน้า ๔๔๕, ๑๖ กุมภาพันธ์ ๑๑๔
14. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานพระบรมราชานุญาตประดับตราต่างประเทศ, เล่ม ๓๑ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๑๒๙๘, ๑๓ กันยายน ๒๔๕๗
**เจ้าหญิงมารีอา ดา กลอเรีย เองรีเกตา โดโลริส แห่งออร์เลอ็อง-บรากังซา** (ประสูติ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2489 ที่เปตรอโปลิส ประเทศบราซิล) เป็นอดีตพระวรชายาในอาเล็กซานดาร์ คาราจอร์เจวิชและปัจจุบันทรงเป็นดัชเชสแห่งเซกอร์เบ

เจ้าหญิงมารีอาเป็นพระธิดาในเจ้าชายเปโดร กัสเตาแห่งออร์เลอ็อง-บราแกนซา และเจ้าหญิงมารีอา เด ลา เอสเปรันซา แห่งบูร์บง-ซิชิลีทั้งสอง พระองค์เป็นพระญาติชั้นหนึ่งในสมเด็จพระราชาธิบดีควน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน ที่ซึ่งพระมารดาเป็นพระเชษฐภคินีของพระมารดาในดัชเชส

เจ้าหญิงมารีอากับอาเล็กซานดาร์ คาราจอร์เจวิชมีพระโอรส 3 พระองค์ได้แก่

* เจ้าชายปีเตอร์ รัชทายาทแห่งเซอร์เบีย
* เจ้าชายฟิลิปแห่งยูโกสลาเวีย เป็นพระโอรสฝาแฝดกับเจ้าชายอเล็กซานเดอร์
* เจ้าชายอเล็กซานเดอร์แห่งเซอร์เบีย เป็นพระโอรสฝาแฝดกับเจ้าชายฟิลิป

ปัจจุบันทรงเสกสมรสใหม่กับอิกนาซีโอ เด เมดีนา อี เฟร์นันเดซ เด กอร์โดบา ดยุกแห่งเซกอร์เบ และมีพระธิดา 2 พระองค์ ได้แก่

* ดัชเชสซอล เด เมดีนา อี เฟร์นันเดซ เด กอร์โดบา
* ดัชเชสลูนา เด เมดีนา อี เฟร์นันเดซ เด กอร์โดบา

เชื้อสายทางพระมารดา
-------------------

มารี เลชชินสกาแห่งโปแลนด์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส→เจ้าหญิงหลุยส์ เอลิซาเบธแห่งฝรั่งเศส→มาเรีย ลุยซาแห่งปาร์มา สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน→มารีอา อีซาเบลแห่งสเปน สมเด็จพระราชินีแห่งซิซิลีทั้งสอง→ดัสเชสหลุยส์ซา เฟอร์นันดาแห่งมองต์เปนซิเออร์→มารีอา กริสตีนาแห่งซิซิลีทั้งสอง สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน→เจ้าหญิงมาเรีย อิสซาเบล ดัสเชสแห่งปารีส→เจ้าหญิงหลุยส์ เดอ ออร์เลอ็อง→เจ้าหญิงมารีอา เด ลา เอสเปรันซา แห่งบูร์บง-ซิชิลีทั้งสอง→**เจ้าหญิงมารีอา ดา กลอเรีย ดัสเชสแห่งเซกอร์เบ**

อ้างอิง
-------

* 


| ก่อนหน้า |  | เจ้าหญิงมารีอา ดา กลอเรีย ดัสเชสแห่งเซกอร์เบ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **เจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งกรีซ** |  |  **สมเด็จพระราชินีแห่งยูโกสลาเวีย(คาราจอร์เจวิช)ภายใต้กฎหมาย** (1 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 – พ.ศ. 2528) |  | **เจ้าฟ้าหญิงแคทเทอรีน มกุฎราชกุมารีแห่งยูโกสลาเวีย** |
**ระบบข้อมูลอัคคีภัยขั้นสูง** (อังกฤษ: Advanced fire information system; อักษรย่อ: AFIS) ให้ข้อมูลเกี่ยวกับไฟไหม้ในปัจจุบันและในอดีตที่ตรวจพบโดยเซ็นเซอร์บนดาวเทียมสำรวจทรัพยากรโลก เช่น ระบบโมดิส, ยูเมตแซต เอ็มเอสจี, โกเอส, ซูโอมิ เอ็นพีพี ฯลฯ ซึ่งครอบคลุมหลายภูมิภาคทั่วโลก ระบบให้การตรวจสอบไฟที่กำลังลุกโชนอยู่บนแผนที่ในเว็บและส่งการแจ้งเตือนแบบเรียลไทม์แก่ผู้ใช้ที่ลงทะเบียนเมื่อตรวจพบไฟภายในพื้นที่ที่ต้องการผ่านอีเมล, เอสเอ็มเอส, เอกซ์เอ็มพีพี ฯลฯ

ระบบเริ่มต้นเป็นโครงการวิจัยที่สถาบันเมอรากาซีเอสไออาร์ โดยความร่วมมือกับเอสคอมในปี ค.ศ. 2007 ซึ่งได้รับการขยายออกไปเพื่อสนับสนุนสมาคมป้องกันอัคคีภัยจำนวนมากในประเทศแอฟริกาใต้

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 April 2012. สืบค้นเมื่อ 2012-09-14.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Advanced Fire Information System
* Wide Area Monitoring Information System
* CSIR Meraka Institute Remote Sensing Research Unit เก็บถาวร 2013-04-21 ที่ archive.today
**การป้องกันตัวชี้ที่เป็นโมฆะ** (อังกฤษ: null safety) หรืออาจเรียกว่า**การป้องกันวอยด์** (อังกฤษ: void safety) เป็นคุณสมบัติของภาษาโปรแกรมเชิงวัตถุ ว่าตัวชี้ใดๆ (หรือ reference ไปยังวัตถุใดๆ) จะไม่เป็นตัวชี้ที่เป็นโมฆะ (อาจเรียกว่า void หรือ null) เพราะถ้าหากโปรแกรมพยายามเรียกดูข้อมูลที่อยู่ที่ตัวชี้ (หรือ reference) เหล่านั้น จะสามารถทำให้เกิดเป็นสิ่งผิดปรกติ และ/หรือ ทำให้โปรแกรมล่มได้

การป้องกันตัวชี้ที่เป็นโมฆะคือการรับประกันเวลาคอมไพล์ ว่าจะไม่มีการขอดูข้อมูลที่อยู่ที่ตัวชี้ที่เป็นโมฆะโดยเด็ดขาด

ในภาษาโปรแกรม
-------------

ความพยายามในช่วงแรกที่จะรับประกันการป้องกันตัวชี้ที่เป็นโมฆะคือการออกแบบ ภาษาSelf

ภาษาไอเฟล มีการป้องกันตัวชี้ที่เป็นโมฆะตามมาตรฐาน ISO - ECMA ของมัน การป้องกันตัวชี้ที่เป็นโมฆะของมันได้ถูกนำมาใช้ใน EiffelStudio โดยเริ่มจาก เวอร์ชัน 6.1 และใช้วากยสัมพันธ์สมัยใหม่ที่ขึ้นต้นด้วย เวอร์ชัน 6.4

ภาษา Spec# ซึ่งเป็นภาษาวิจัยจาก Microsoft Research มีแนวคิดเรื่อง "ชนิดข้อมูลที่ไม่สามารถเป็นโมฆะได้" ซึ่งกล่าวถึงการป้องกันตัวชี้ที่เป็นโมฆะ

ถึงแม้ว่าภาษาบนระบบดอตเน็ตและดอตเน็ตเฟรมเวิร์กมักจะมีการป้องกันตัวชี้ที่เป็นโมฆะ ภาษา F# ได้รับการยกเว้นจากการป้องกันตัวชี้ที่เป็นโมฆะ 

ภาษาซีชาร์ปจะตรวจสอบการป้องกันตัวชี้ที่เป็นโมฆะในเวลาคอมไพล์ตั้งแต่เวอร์ชัน 8 อย่างไรก็ตาม เพื่อให้เข้ากันได้กับภาษาเวอร์ชันที่เก่ากว่านั้น ผู้ใช้จะต้องเลือกใช้คุณลักษณะนี้ด้วยตนเอง แบบต่อโปรเจ็กต์หรือต่อไฟล์ 

ภาษาดาร์ต ของ Google ตรวจสอบการป้องกันตัวชี้ที่เป็นโมฆะตั้งแต่เวอร์ชัน 2.0 ในเดือนสิงหาคม 2018  

ยังมีภาษาอื่นๆ ที่ใช้"ชนิดข้อมูลที่ไม่สามารถเป็นโมฆะได้"โดยปริยาย เช่น ภาษาคอตลิน (รัสเซีย: Ко́тлин) ของบริษัท JetBrains, ภาษารัสต์, และภาษาสวิฟต์ (อังกฤษ: Swift) ของ Apple.

อ้างอิง
-------

1. ↑  Syme, Don. "Quote of the Week: "What can C# do that F# cannot?"". สืบค้นเมื่อ 7 September 2018.
2. ↑  "Nullable reference types | Microsoft Docs". สืบค้นเมื่อ 12 March 2021.
3. ↑  Moore, Kevin (2018-08-07). "Announcing Dart 2 Stable and the Dart Web Platform". *Dart*. สืบค้นเมื่อ 2018-08-08.
4. ↑  "Sound null safety | Dart". สืบค้นเมื่อ 12 March 2021.
5. ↑  "Null safety—Kotlin". สืบค้นเมื่อ 12 March 2021.
6. ↑  "Defining an Enum - The Rust Programming Language". *doc.rust-lang.org*. สืบค้นเมื่อ 2021-06-26.
เรือท้องแบนด้วยสองทุ่นตามความยาว
**เรือท้องแบน** (อังกฤษ: pontoon (boat)) คืออุปกรณ์ลอยน้ำชนิดหนึ่งซึ่งมีประสิทธิภาพในการลอยด้วยตัวเองในน้ำหนักถ่วงที่หนักมาก เรือท้องแบนคือเรือประเภทหนึ่งที่มีพื้นเรือค่อนข้างแบนโดยอาศัยทุ่นในการลอยน้ำ และอาจถูกใช้เป็นเรือ แพ เรือบรรทุก ท่าเรือ เรืออากาศ เรือโฮเวอร์คราฟต์ เครื่องบินลอยน้ำหรือเครื่องบินทะเล เรือท้องแบนอาจจะใช้งานร่วมกับชานชาลา การสร้างแพ การพยุงแพที่มีโครงสร้างเป็นบ้านเรือ ชานชาลาที่มั่นคงยังสามารถถูกใช้เป็นท่าเรือ การออกแบบเรือโดยทั่วไป คือเรือลำคู่ด้วยสองลำเรือลอยน้ำ (catamaran) หรือเรือที่มีลำเรือสามลำลอยน้ำ (trimaran) ซึ่งอาจจะสร้างอย่างง่ายๆ ด้วยรูปทรงกระบอกปิด เช่น ท่อ ถังน้ำ หรือกล่องประดิษฐ์จากเหล็กหรือคอนกรีต เป็นต้น ภาพร่างเรือท้องแบนอาจจะมีท้องเรือตื้นเพียง 8 นิ้ว ซึ่งลดความเสี่ยงในการแล่นไปถูกพื้นดินและความเสียหายใต้น้ำ ผลกระทบของเรือรูปแบบนี้คือเมื่อเรือแล่นด้วยกำลังแรงมากจะมีผลต่อการพลิกคว่ำด้านข้างของเรือโดยทันทีและไม่มีการเตือน โดยเฉพาะเรือที่มีน้ำหนักมากในส่วนบน

ดูเพิ่ม
-------

* สะพานลอยน้ำ


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **เรือท้องแบน**

สมุดภาพ
-------

<gallery> perrow="3">
File:Dragage\_Seine\_Paris.jpg|เรือท้องแบนในฝรั่งเศส
File:Sun\_Track\_Bass\_Buggy.jpg|เรือท้องแบน
File:KAUST\_pontoon\_boat.jpg|เรือท้องแบน
<gallery>
**"ฉันก็คง"** เป็นซิงเกิลของวงดนตรีลาบานูน จากอัลบั้ม *N.E.W.S.* กับค่ายจีนี่เรคคอร์ดสในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เขียนเนื้อร้อง-แต่งทำนองโดย เมธี อรุณ และเรียบเรียงโดย ลาบานูน เนื้อหาของเพลงพูดถึงเรื่องของคนที่เข้าใจความรักว่า หากถึงเวลาหนึ่งที่ต้องจากกัน และปล่อยเขาจากไปเจอสิ่งที่ดีกว่าเรา ก็ต้องยอมรับความเป็นจริง แต่อย่างไรความรักก็ยังสวยงามเหมือนเดิม ซึ่งเป็นความรักแบบผู้ใหญ่

มิวสิกวีดีโอ
------------

ส่วนมิวสิควิดีโอที่กำกับโดย พีท-พัชร ภัททกวงศ์ ถ่ายทำกันถึงบางเสร่ จ.ชลบุรี โดยมี อาย-กมลเนตร เรืองศรี และ นัท-ณรัช วัฒนดำรงชาติ นักกีฬาโปโลน้ำระดับทีมชาติไทย มาแสดงในมิวสิกวีดีโอ มีส่วนผสมทั้งความโรแมนติกและดราม่า เล่าเรื่องของชายหนุ่มและหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความแตกต่าง แต่ดันมาตกหลุมรักกัน วันหนึ่งนางเอกต้องตัดสินใจเลือกระหว่างเรื่องเรียนกับความรัก ฝ่ายชายจึงต้องทำความเข้าใจและยอมรับมัน

ชาร์ต
-----

| ชาร์ต (พ.ศ. 2560) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ | 7 |
| จูกซ์ท็อป 100 ชาร์ต | 2 |
| จูกซ์ท็อป 50 ไทยซองส์ | 2 |
| เอฟเอ็ม วัน 103.5 ชาร์ต วันทูเท็น | 4 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ฉันก็คง" เพลงรักมุมมองผู้ใหญ่ ซิงเกิ้ลใหม่ล่าสุดจาก Labanoon[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "EFM 94 TOP AIR PLAY ประจำวันเสาร์ที่ 18 มีนาคม 2560". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-03-25. สืบค้นเมื่อ 2017-04-06.
3. ↑  JOOX Top 100 Chart (ไทย-สากล) • ประจำวันที่ 30 มกราคม 2560