recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับลักษณะอื่น ดูที่ กางเขน
"กางเขนอัศวินแห่งซานติอาโก"
**กางเขนนักบุญเจมส์** หรือ **กางเขนเซนต์เจมส์** หรือ **กางเขนสเปน** (อังกฤษ: Cross of Saint James หรือ Saint James Cross หรือ Cross of the Knights of Santiago หรือ Spanish Cross) เป็นเครื่องหมายกางเขนที่ใช้ในมุทราศาสตร์และธัชวิทยาที่เป็นการเขนสำหรับนักรบ เป็นที่นิยมใช้เพราะมีลักษณะด้านล่างเหมือนดาบ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการจับอาวุธขึ้นต่อสู้ในนามของพระเยซู ตัวกางเขนคล้ายกับกางเขนลิลลีปลายดาบ หรือ กางเขน Fitchy แต่ปลายสองข้างเป็นดอกลิลลีและตอนล่างแหลมเป็นดาบ ซึ่งเป็นกางเขนสำหรับนักรบ และมักจะเป็นสีแดง

  

กางเขนลักษณะนี้เชื่อกันว่าเริ่มใช้กันในระหว่างสงครามครูเสด เมื่อนักรบครูเสดถือกางเขนเล็กที่มีก้านที่มีปลายแหลมที่ใช้ปักดินเมื่อถึงเวลาทำการสักการะประจำวัน

ลัทธิเซนต์เจมส์
---------------

กางเขนเซนต์เจมส์ใช้เป็นสัญลักษณ์ของลัทธิเซนต์เจมส์หรือลัทธิซานติอาโกซึ่งเป็นลัทธิคริสต์ศาสนาทางทหารที่ก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ตามชื่อนักบุญเจมส์ใหญ่ผู้เป็นนักบุญผู้พิทักษ์สเปน กางเขนนี้บางครั้งก็เรียกว่า "กางเขนอัศวินแห่งซานติอาโก" หรือ "กางเขนสเปน" และมักจะมีสัญลักษณ์คล้ายหัวใจอยู่ตอนบน

ตัวอย่าง
--------

* กางเขนลิลลีกางเขนลิลลี
* กางเขน fichéeกางเขน fichée
* กางเขนลิลลีปลายดาบกางเขนลิลลีปลายดาบ
* กางเขนปลายกางเขนปลายดาบกางเขนปลายกางเขนปลายดาบ
* กางเขนนักบุญเจมส์ในหนังสือกางเขนมุทราศาสตร์ โดยกราฟแลนด์กางเขนนักบุญเจมส์ในหนังสือกางเขนมุทราศาสตร์ โดยกราฟแลนด์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Cross of St. James
2. ↑  "Cross Fitchy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-04-30. สืบค้นเมื่อ 2009-09-09.
3. ↑  A Glossary Of Terms Used In Heraldry By James Parker

ดูเพิ่ม
-------

* กางเขน
* เครื่องหมายในมุทราศาสตร์
* มุทราศาสตร์
* ธัชวิทยา
* สัญลักษณ์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นักบุญเจมส์ในมุทราศาสตร์

| * ด
* ค
* ก
องค์ประกอบในการให้คำนิยามของตรา |
| --- |
| โล่ • เครื่องหมาย • ผิวตรา • การแบ่งโล่ • พื้นตรา • เส้นแบ่ง  • เรขลักษณ์  • ประคองข้าง  • ฐานรอง |
| แถบทแยงซ้าย • ขอบ • Canton • เครื่องหมายวี • แถบบน  • กางเขน • แถบขวางกลาง • โค้งข้าง • เครื่องหมายวาย • แถบตั้งกลาง • แถบไขว้ |

| * ด
* ค
* ก
ผิวตรา |
| --- |
| ลักษณะผิวตรา  **·**  กฎของผิวตรา |
| **โลหะ:** เงิน (*Argent*) **·**  ทอง (*Or*)    **สี:** น้ำเงิน (*Azure*)  **·**  ดำ (*Sable*)  **·**  สีเขียว (*Vert*) **·**  แดง (*Gules*)  **·**  ม่วง (*Purpure*) |
| **ขนสัตว์:** เออร์มิน (*Ermine*)  **·**  กระรอก (*Vair*)    **สีเพี้ยน (*Stain*) :** ม่วงแดง (*Murrey*)  **·**  แดงเลือด (*Sanguine*)  **·**  น้ำตาลอมส้ม (*Tenné*) |
| **อื่นๆ:** ท้องฟ้า (*Bleu celeste*)  **·**  ชมพูผิวหนัง (*Carnation*)  **·**  เหล็ก (*Cendrée*)  **·**  ส้ม (*Orange*) |
| **หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง:** ตราอาร์ม • ตราแผ่นดิน |
**ปลาการ์ตูนมะเขือเทศ** (อังกฤษ: Tomato clownfish, Bridled clownfish, Red clownfish, Tomato anemonefish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Amphiprion frenatus*) เป็นปลาการ์ตูนชนิดหนึ่ง

ในปลาขนาดเล็กจะมีลายสีขาวพาดลำตัวด้านละ 3 ลาย แต่เมื่อโตขึ้นลายดังกล่าวจะหายไป เหลือเพียงลายบริเวณหน้าด้านตรงแผ่นปิดเหงือกเท่านั้น 

มีขนาดโตเต็มที่ 14 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรแปซิฟิก บริเวณหมู่เกาะริวกิว, ทะเลญี่ปุ่น, มาเลเซีย และอินโดนีเซีย โดยปกติแล้วไม่พบในน่านน้ำไทย แต่ก็มีรายงานและภาพถ่ายหลายครั้งที่ภาคใต้ฝั่งอันดามัน โดยปกติแล้วจะอาศัยอยู่กับดอกไม้ทะเล ชนิด ดอกไม้ทะเลนมสาว (*Entacmaea quadricolor*)

เป็นปลาทะเลที่ได้รับความนิยมในการเป็นปลาสวยงาม จัดเป็นปลาที่สวยงามและเลี้ยงง่ายกว่าปลาการ์ตูนชนิดอื่น เช่น ปลาการ์ตูนส้มขาว (*A. ocellaris*) หรือปลาการ์ตูนเพอร์คูล่า (*A. percula*) ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ, *ปลาทะเลสวยงาม ที่เพาะพันธุ์ได้ ในประเทศไทย* คอลัมน์ Blue Planet หน้า 129 นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 2 ฉบับที่ 21: มีนาคม 2012

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Amphiprion frenatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
**ปลากาแดง** ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Epalzeorhynchos frenatum* อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

ลักษณะ
------

มีรูปร่างคล้ายปลาทรงเครื่อง (*E. bicolor*) และปลากา (*Labeo chrysophekadion*) ซึ่งอยู่ในวงศ์เดียวกัน แต่ว่ามีรูปร่างที่เพรียวยาวกว่า สีลำตัวเป็นสีน้ำตาลแดงไม่คล้ำเหมือนปลาทรงเครื่องและปลากา ครีบเป็นสีแดงหรือสีส้มอมเหลือง ด้านข้างหัวทั้งสองข้างมีแถบสีดำพาดจากปลายปากมาถึงตา โคนหางมีจุดสีดำหนึ่งจุด ปากขนาดเล็ก ริมฝีปากบนงองุ้มกว่าริมฝีปากล่าง มีหนวดสั้น ๆ 1 คู่ ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 10-15 เซนติเมตร มีอายุได้ถึง 4-6 ปี

ที่อยู่
-------

พบกระจายอยู่ในภาคกลางของประเทศไทย เช่น แม่น้ำเจ้าพระยา, แม่น้ำแม่กลอง ในภาคเหนือและอีสานพบที่ แม่น้ำโขง ในต่างประเทศพบได้ถึงอินโดนีเซีย

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเช่นเดียวกับปลาทรงเครื่องและปลากา แต่ปลากาแดงนั้นเลี้ยงง่ายกว่า อัตราการรอดตายก็มากกว่าปลาทรงเครื่อง เป็นปลาที่มีนิสัยสงบ สามารถเลี้ยงรวมกับปลาชนิดอื่นได้เป็นอย่างดี และนิยมอย่างมากในปลาที่สีกลายเป็นปลาเผือก

ชื่อเรียกอื่น
-------------

ปลากาแดง ยังมีชื่อเรียกต่างออกไป เช่น "ปลานวลจันทร์" ในภาษาอีสานเรียกว่า "ปลาสร้อยหลอด" หรือ "ปลาสร้อยดอกงิ้ว"

ดูเพิ่ม
-------

* ปลากา
* ปลาทรงเครื่อง

อ้างอิง
-------

* หนังสือสารานุกรมปลาไทย โดย สุรศักดิ์ วงศ์กิตติเวชสกุล (กรุงเทพ, พ.ศ. 2540) ISBN 9789748990026


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลากาแดง**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลากาแดง
* วิดีโอคลิปของปลากาแดงเผือกจากyoutube
**ปลากะรังหัวโขน** (อังกฤษ: Estuarine stonefish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Synanceia horrida*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหิน (Synanceiidae)

เป็นปลาหินชนิดหนึ่ง มีลำตัวป้อมเกือบกลม หัวขนาดใหญ่ สีลำตัวคล้ำมีลายเลอะ ส่วนบริเวณหัวมีหนามจำนวนมาก ลำตัวสากมีหนามเล็ก ผิวหนังหนาและเป็นปุ่ม ครีบหลังยาวครีบอกกว้าง ที่หลังมีก้านครีบแข็งขนาดใหญ่ ครีบอกและครีบท้อง ก้านครีบแข็งมีทั้งหมด 13 ก้าน มีลักษณะเป็นหนาม ซึ่งหนามนี้มีพิษร้ายแรงมาก โดยเกิดจากบริเวณก้านครีบแข็งอยู่ใต้ชั้นผิวหนังโดยอยู่รอบส่วนกลาง ส่วนที่ปลายของก้านหนามห่อหุ้มด้วยเนื้อเยื่อ พิษจะถูกปล่อยออกมาเมื่อเยื่อหุ้มฉีกขาดออกไปเพื่อป้องกันตัว ซึ่งมีอันตรายมากอาจทำให้ผู้ที่สัมผัสถูกเสียชีวิตได้

ปลากะรังหัวโขน มีรูปลักษณ์คล้ายกับก้อนหิน จึงมีพฤติกรรมกบดานอยู่นิ่ง ๆ กับที่ เพื่อรอฮุบเหยื่อไปทั้งคำ ซึ่งได้แก่ ปลาขนาดเล็ก, กุ้ง และครัสเตเชียนชนิดต่าง ๆ มีความยาวลำตัวประมาณ 60 เซนติเมตร (2 ฟุต)

พบกระจายพันธุ์ทั่วไปตามแนวปะการังและใกล้ชายฝั่งของแถบอินโด-แปซฟิก เช่น อินเดียจนถึงจีน, ฟิลิปปินส์, ปาปัวนิวกินี และ ออสเตรเลีย และมีบันทึกว่าพบในวานูอาตูด้วย 

บางครั้งอาจพบได้ตามแหล่งน้ำกร่อย เช่น ปากแม่น้ำ ปลากะรังหัวโขนแม้จะมีพิษร้ายแรง แต่ก็ถือเป็นปลาที่นิยมเลี้ยงไว้แสดงตามสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำต่าง ๆ รวมถึงมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย เป็นปลาที่หาซื้อได้ไม่ยาก ราคาไม่แพง โดยผู้เลี้ยงสามารถที่จะปรับสภาพน้ำในที่เลี้ยงให้เป็นน้ำกร่อยที่มีความเค็มค่อนข้างเค็มเหมือนน้ำทะเลได้ ปลาจึงสามารถปรับตัวให้อยู่รอดได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Synanceia horrida*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. สืบค้นเมื่อ July 1, 2015.
2. ↑  หน้า 110-129, *Amphidromous story สุดยอดนักล่า ปลาสองน้ำ* คอลัมน์ Wild Ambition โดย ชวิน ตันพิทยคุปต์, กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์, นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 3 ฉบับที่ 35: พฤษภาคม 2013
3. ↑  "ปลากะรังหัวโขน". saveoursea.net. 8 March 2005. สืบค้นเมื่อ 1 July 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Synanceia horrida***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Synanceia horrida ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
วิลเลียม เคนท์ ผู้บุกเบิกสวนอังกฤษแบบธรรมชาติ
**วิลเลียม เคนท์** (William Kent พ.ศ. 2228-2291) จิตรกร นักออกแบบเฟอร์นิเจอร์ นักจัดภูมิทัศน์และสถาปนิก เกิดที่เมืองบริดลิงตันไรดิงตะวันออกของยอร์กไชร์ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอังกฤษ เคนท์ได้ไปทัศนศึกษาที่อิตาลีกับผู้อุปถัมภ์และกลับมาทำงานกับลอร์ดเบอร์ลิงตันในงานสร้างตำหนักชิสวิก ต่อมาเคนท์ได้กลายเป็นผู้สนับสนุนสถาปัตยกรรมแบบพาเลเดียนในอังกฤษ อาคารที่เคนท์ออกแบบได้แก่กลุ่มอาคารฮอร์สการ์ดที่ไวท์ฮอลล์ อาคารรอแยลมิวส์ที่จตุรัสทราฟัลกาและอาคารกระทรวงการคลัง อย่างไรก็ดี เคนท์ประสบความสำเร็จในงานออกแบบอาคารน้อยกว่างานภูมิทัศน์

สะพานและอาคารแบบพาลลาเดียนในสโตว์ โดยเคนท์
ตัวอย่างงานออกแบบภูมิทัศน์ที่สำคัญคือสวนที่ **สโตว์**ในบัคคิงแฮมเชอร์ เคนท์นับเป็น "เจ้าตำหรับสวนอังกฤษ" (English School of Landscape Gardening) ที่ได้รับอิทธิพลจากการไปศึกษาที่อิตาลีซึ่งเคนท์ได้ชื่นชมภาพเขียนภูมิทัศน์ของโคลด ลอร์แรน (Claude Lorrain) นิโคลาส์ ปูแซน และซัลวาตอเร โรซา โดยถือเป็นการ "ปฏิรูปสวนอังกฤษ" ให้เป็นรูปแบบ "ธรรมชาติ" ที่มีเนินทุ่งหญ้าและน้ำ นับเป็นการบุกเบิกงานภูมิทัศน์ธรรมชาติที่เปิดกว้างขึ้นให้แก่ "บราวน์ผู้สามารถ" ซึ่งมีโอกาสได้พบเคนท์ในขณะฝึกงานที่สวนสโตว์ และบราวน์ได้ยึดแนวและปรับปรุงรูปแบบ "สวนอังกฤษให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้นในชั่วคนต่อมา กล่าวกันว่าจุดอ่อนของตัวเคนท์ในงานจัดภูมิทัศน์คือการขาดความรู้ในด้านพืชพรรณและทักษะด้านเทคนิคภูมิทัศน์ แต่ความสามารถในการนำศิลปะสถาปัตยกรรมมาผสมกลมกลืนธรรมชาติได้อย่างดีเยี่ยมสามารถชดเชยจุดอ่อนนี้ได้ เคนท์เคยกล่าวไว้ว่า "*งานสร้างสวนทั้งหมดแท้จริงก็คืองานสร้างภาพเขียนภูมิทัศน์*"

ตัวอย่างงานศิลปะบางส่วนโดยเคนท์ได้แก่ฉาก *กอธิก* ห้องโถงในวิหารเวสมินสเตอร์ โบสถ์กลอสเซสเตอร์ งานภายในตำหนักเบอร์ลิงตัน และตำหนักชิสวิกในลอนดอน
คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วิลเลียม เอช. เมซี**

**วิลเลียม เอช. เมซี** (อังกฤษ: William H. Macy) นักแสดงชายชาวอเมริกัน มีชื่อเต็มว่า **วิลเลียม ฮอลล์ เมซี จูเนียร์** (William Hall Macy Junior) เกิดเมื่อวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 1950 ที่ไมอามี รัฐฟลอริดา แต่มาเติบโตและใช้ชีวิตอยู่ที่รัฐจอร์เจียและแมรี่แลนด์

วิลเลียม เอช. เมซี่ เป็นที่รู้จักกันดีจากการเป็นนักแสดงในบทสมบทของภาพยนตร์หลายเรื่องที่มีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จ อาทิ *Fargo* ในปี ค.ศ. 1996 จากการกำกับของพี่น้องโคเฮน (ซึ่งในเรื่องนี้ได้รับการเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยมด้วย), *Air Force One* ในปี ค.ศ. 1997 จากการกำกับของวูล์ฟแกง ปีเตอร์เซน, *Psycho* ในปี ค.ศ. 1998 จากการกำกับของ กัส แวน แซงต์, *Magnolia* ในปี ค.ศ. 1999, *Jurassic Park III* ในปี ค.ศ. 2001, *Bobby* ในปี ค.ศ. 2006 จากการกำกับของเอมิลิโอ เอสเตเวซ, *Wild Hogs* ในปี ค.ศ. 2007 เป็นต้น

นอกจากนี้ผลงานยังมีผลงานในแบบซีรีส์เช่น *ER* ซึ่งได้เข้าชิงรางวัลเอ็มมี่ และยังมีชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ 3 ครั้ง นอกจากการเป็นนักแสดงแล้ว วิลเลียม เอช. เมซี ยังเป็นนักเขียนและผู้สอนการแสดงอีกด้วย

ชีวิตส่วนตัว สมรสกับเฟลิซิตี้ ฮอฟฟ์แมน นักแสดงสาวในปี ค.ศ. 1997

ผลงาน
-----

* Fargo (1996)
* Air Force One (1997)
* Psycho (1998)
* A Civil Action (1998)
* Pleasantville (1998)
* Wag the Dog (1999)
* Boogie Nights (1999)
* Mystery Men (1999)
* Magnolia (1999)
* Panic (2000)
* Jurassic Park III (2001)
* Bobby (2006)
* Wild Hogs (2007)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "macy". *psychomovie*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-26. สืบค้นเมื่อ 2011-10-17.
2. ↑  "William H. Macy Biography (1950-)". *filmreference*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิลเลียม เอช. เมซี ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**เพกาซัส** (อังกฤษ: Pegasus) เป็นสปายแวร์ที่เอ็นเอสโอกรุ๊ป บริษัทอาวุธไซเบอร์สัญชาติอิสราเอล เป็นผู้ผลิต สามารถติดตั้งในทางลับได้บนโทรศัพท์เคลื่อนที่ (และอุปกรณ์อื่น) ซึ่งดำเนินการบนไอโอเอสและแอนดรอยด์ ได้ในเวอร์ชั่นส่วนใหญ่ เพกาซัสสามารถเจาะระบบไอโอเอสได้จนถึงเวอร์ชั่น 14.6 ผ่าน "zero-click exploit" คือ ผู้ใช้ไม่จำเป็นต้องตอบสนอง เช่น ตอบข้อความหรือกดลิงก์ใด ๆ ในปี 2565 เพกาซัสสามารถอ่านสารข้อความ ติดตามการโทรศัพท์เข้าออก เก็บรหัสผ่าน ติดตามตำแหน่ง เข้าถึงไมโครโฟนและกล้องของอุปกรณ์ และรวบรวมสารสนเทศจากแอพพลิเคชันได้

เพกาซัสมีการค้นพบครั้งแรกในเดือนสิงหาคม 2559 หลังมีความพยายามติดตั้งล้มเหลวบนไอโฟนของนักกิจกรรมสิทธิมนุษยชนจนนำไปสู่การสอบสวน เพกาซัสถูกเรียกว่าเป็นการโจมตีสมาร์ตโฟนที่ "สลับซับซ้อนที่สุด" ที่เคยมีมา และเป็นครั้งแรกที่การเจาะระบบทางไกลใช้วิธีเจลเบรคเพื่อเข้าถึงไอโฟนแบบไม่มีข้อจำกัดได้

มักมีการใช้สปายแวร์ชนิดนี้ในการสอดแนมนักกิจกรรม นักหนังสือพิมพ์และผู้นำการเมืองที่ต่อต้านรัฐบาลในหลายประเทศรอบโลก

การใช้งานในแต่ละประเทศ
----------------------

### ประเทศไทย

รายงานของซิตีเซนแล็บ (Citizen Lab) และดิจิตอลรีช (Digital Reach) ระบุว่านักกิจกรรมทางการเมืองและผู้ที่วิจารณ์รัฐบาลไทยอย่างน้อย 30 คนได้รับผลกระทบจากเพกาซัส นักวิจัยจากซิตีเซนแล็บระบุว่า ถึงแม้จะมีเพียง 30 คนที่ยืนยันได้ว่าได้รับผลกระทบจากเพกาซัส แต่คาดว่าจำนวนผู้ที่ได้รับผลกระทบจริง ๆ สูงกว่านั้นมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Timberg, Craig; Albergotti, Reed; Guéguen, Elodie (19 July 2021). "Despite the hype, iPhone security no match for NSO spyware - International investigation finds 23 Apple devices that were successfully hacked". *The Washington Post*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 19, 2021. สืบค้นเมื่อ 19 July 2021.
2. ↑  Cox, Joseph (12 May 2020). "NSO Group Pitched Phone Hacking Tech to American Police". *Vice*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 30, 2022. สืบค้นเมื่อ January 30, 2022.
3. ↑  Franceschi-Bicchierai, Lorenzo (August 26, 2016). "Government Hackers Caught Using Unprecedented iPhone Spy Tool". *Motherboard*. Vice Media. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 3, 2020. สืบค้นเมื่อ May 15, 2019.
4. ↑  "With Israel's Encouragement, NSO Sold Spyware to UAE and Other Gulf States". *Haaretz*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 23, 2020. สืบค้นเมื่อ August 23, 2020.
5. ↑  Reuters (18 July 2022). "Pegasus phone spyware used to target 30 Thai activists, cyber watchdogs say". *Reuters*. สืบค้นเมื่อ 19 July 2022.
ระวังสับสนกับ การดวลลูกโทษ

การเตรียมการยิงลูกโทษในปี 2013
**การยิงลูกโทษ** เป็นการตั้งเตะทำคะแนนในการแข่งขันฟุตบอล โดยลูกฟุตบอลจะอยู่ในตำแหน่งหน้าประตูห่างมาเป็นระยะ 12 หลา (ประมาณ 11 เมตร) โดยมีผู้รักษาประตูคนเดียวเท่านั้นที่อยู่ในตำแหน่งที่ป้องกันได้

ในการแข่งขันฟุตบอลจะมีการยิงลูกโทษสองลักษณะคือ ลักษณะแรกการยิงลูกโทษระหว่างการแข่งขัน เกิดจากที่ผู้เล่นในฝ่ายรับทำฟาล์วผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามตั้งแต่ภายในเขตโทษ โดยผู้ที่ยิงลูกโทษจะมีสิทธิยิงได้หนึ่งครั้งโดยเมื่อยิงเสร็จแล้วจะปล่อยให้เกมเล่นต่อตามปกติ ในลักษณะที่สองคือการยิงลูกโทษภายหลังจากหมดเวลาการแข่งขัน และทั้งสองฝ่ายมีคะแนนเท่ากัน จะทำการยิงลูกโทษในการตัดสินผู้ชนะ โดยการยิงลูกโทษลักษณะนี้จะ เริ่มต้นโดยผู้ยิงฝ่ายละ 5 คน สลับกันยิงลูกโทษ โดยถ้าไม่สามารถตัดสินกันได้ให้มีการยิงต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้ผู้ชนะ

ประวัติ
-------

การยิงลูกโทษเกิดขึ้นครั้งแรกจากความคิดของผู้รักษาประตูชาวไอริช วิลเลียม มักครูม (William McCrum) ในปี พ.ศ. 2433 (ค.ศ. 1890) โดยได้เสนอความคิดแก่สมาคมฟุตบอลไอริช และได้มีการเสนอความคิดนี้ต่อให้กับคณะกรรมการสมาคมฟุตบอลระหว่างประเทศ ซึ่งมีการรับรองเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2434 และมีการใช้กันในช่วงฤดูกาล 1891–92

แผนภาพเขตโทษ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ประวัติการยิงลูกโทษจากเว็บฟีฟ่า เก็บถาวร 2007-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**การยึดติดหน้าที่** (อังกฤษ: functional fixedness) เป็นความลำเอียงการรู้ (cognitive bias) อย่างหนึ่งซึ่งจำกัดบุคคลให้ใช้วัตถุเฉพาะในวิถีที่ใช้กันแต่เดิม มโนทัศน์การยึดติดหน้าที่กำเนิดในจิตวิทยาเกสทัลท์ ขบวนการในวิชาจิตวิทยาซึ่งเน้นการประมวลลัทธิองค์รวม คาร์ล ดุนค์เคอร์นิยามการยึดติดหน้าที่ว่าเป็น "สิ่งขัดขวางจิตต่อการใช้วัตถุในวิถีใหม่ซึ่งจำเป็นต้องแก้ไขปัญหา" ซึ่ง "สิ่งขัดขวาง" นี้จำกัดความสามารถของปัจเจกบุคคลในการใช้องค์ประกอบที่กำหนดให้เพื่อทำงานให้ลุล่วง เพราะไม่สามารถก้าวข้ามความมุ่งหมายดั้งเดิมขององค์ประกอบเหล่านั้นได้ ตัวอย่างเช่น หากผู้หนึ่งต้องการที่ทับกระดาษ แต่เขามีเพียงค้อน เขาอาจไม่เห็นว่าค้อนสามารถใช้เป็นที่ทับกระดาษได้อย่างไร การยึดติดหน้าที่เป็นความไร้สามารถเห็นการใช้ค้อนเป็นอื่นนอกเหนือจากตอกตะปูนี้เอง คือ บุคคลไม่สามารถคิดใช้ค้อนในวิถีอื่นนอกจากหน้าที่ดั้งเดิมของมัน

เมื่อทดสอบ เด็กวัย 5 ขวบไม่มีสัญญาณของการยึดติดหน้าที่ มีการแย้งว่าเป็นเพราะเมื่ออายุ 5 ขวบ ทุกเป้าหมายที่บรรลุด้วยวัตถุเทียบเท่ากับเป้าหมายอื่นทั้งหมด ทว่า เมื่ออายุได้ 7 ขวบ เด็กได้รับแนวโน้มถือความมุ่งหมายที่ตั้งใจไว้เดิมของวัตถุหนึ่งเป็นพิเศษ

การแก้ความลำเอียงโดยทำให้เป็นชิ้นส่วนทั่วไป
-------------------------------------------

สำหรับวัตถุแต่ละอย่าง ให้แยกหน้าที่จากรูปแบบของมัน
นักจิตวิทยาชาวนิวซีแลนด์ได้อธิบายเทคนิกการทำอย่างนี้ที่ได้ผลดี
คือเมื่อแยกวัตถุหนึ่ง ๆ ออกเป็นชิ้นส่วน ให้ตั้งคำถามสำหรับตนเอง 2 คำถาม
(1) "สามารถแยกส่วนนี้ออกเป็นชิ้นส่วนย่อย ๆ อีกไหม" ถ้าทำได้ ให้ทำเช่นนั้น
(2) "ชื่อเรียก/รายละเอียดของส่วนนี้เป็นการระบุการใช้หรือไม่" ถ้าใช่ ให้หารายละเอียดทั่วไปเกี่ยวกับรูปร่างและวัสดุของชิ้นส่วนมาใช้แทน

ยกตัวอย่างเช่น เบื้องต้น ให้แบ่งเทียนออกเป็น 2 ส่วนคือไส้เทียนและขี้ผึ้งเทียน
คำว่า "ไส้เทียน" ระบุการใช้ คือเพื่อจุดไฟให้มีแสง
ดังนั้น ให้เรียกว่า "ด้าย"
แต่คำว่า "ด้าย" ก็ยังระบุการใช้ ให้เรียกมันอย่างทั่ว ๆ ไปยิ่งขึ้นคือ เส้นไฟเบอร์ที่นำมาพันเกี่ยวกัน
ซึ่งทำให้คิดได้ว่า สามารถนำ "ไส้เทียน" มาทำเป็นขนปลอมสำหรับหนูเลี้ยงได้
เพราะคำว่า "เส้นไฟเบอร์ที่นำมาพันเกี่ยวกัน" ไม่ได้ระบุการใช้ จึงไม่ต้องหาคำอื่นมาแทนใช้อีก

คนที่ฝึกใช้เทคนิกนี้สามารถแก้ปัญหาได้ 67% มากกว่าคนที่ยึดติดในหน้าที่ดังที่งานวิจัยพบในกลุ่มควบคุม
เพราะเทคนิกนี้จะกำจัดความรู้สึกว่า ส่วนต่าง ๆ ของวัตถุสามารถใช้ทำอะไรได้บ้าง

อ้างอิง
-------

1. ↑  McCaffrey, Tony (2012-02-07). "Innovation Relies on the Obscure". *Psychological Science*. SAGE Publications. **23** (3): 215–218. doi:10.1177/0956797611429580. ISSN 0956-7976.
2. ↑  "McCaffrey Develops Toolkit for Boosting Problem-solving Skills - Mechanical and Industrial Engineering - UMass Amherst". *mie.umass.edu*.
**การยึดรัฐ** (อังกฤษ: state capture) เป็นการทุจริตทางการเมืองอย่างเป็นระบบชนิดหนึ่ง ซึ่งผลประโยชน์ของเอกชนมีอิทธิพลต่อกระบวนการวินิจฉัยสั่งการของรัฐอย่างมากเพื่อประโยชน์ส่วนตน

ธนาคารโลกเป็นผู้ประดิษฐ์คำนี้ขึ้นครั้งแรกในช่วงประมาณปี 2543 เพื่ออธิบายสถานการณ์ในประเทศเอเชียกลางบางประเทศที่กำลังเปลี่ยนระบบเศรษฐกิจออกจากคอมมิวนิสต์โซเวียต ที่เจาะจงคือ ใช้กับสถานการณ์ที่กลุ่มทุจริตกลุ่มเล็กใช้อิทธิพลที่มีเหนือข้าราชการในการเข้าควบคุมการวินิจฉัยสั่งการของรัฐบาลเพื่อเสริมสร้างฐานะทางเศรษฐกิจของตน สมาชิกลุ่มเหล่านี้จะได้ชื่อว่า "คณาธิปัตย์" (oligarch)

นิยาม
-----

นิยามคลาสสิกของ "การยึดรัฐ" คือ วิธีการที่กระบวนวิธีดำเนินการอย่างเป็นทางการ (เช่นกฎหมายและบรรทัดฐานทางสังคม) และระบบข้าราชการประจำของรัฐบาลถูกชักใยโดยข้าราชการ บริษัทที่รัฐบาลสนับสนุน บริษัทเอกชน และ/หรือ ปัจเจกบุคคล เพื่อมีอิทธิพลต่อนโยบายและกฎหมายที่เอื้อประโยชน์แก่พวกตน 

การยึดรัฐมุ่งมีอิทธิพลต่อการร่างกฎหมาย เพื่อคุ้มครองและส่งเสริมตัวแสดงที่มีอิทธิพลและผลประโยชน์ของตัวแสดงดังกล่าว ในความหมายนี้ การยึดรัฐจึงต่างจากการทุจริตทางการเมืองแบบอื่นซึ่งมุ่งเน้นการบังคับใช้กฎหมายบางส่วนที่มีอยู่ก่อนแล้ว

การยึดรัฐไม่จำเป็นต้องขัดต่อกฎหมายของรัฐเสมอไป ขึ้นอยู่กับการตีความของรัฐนั้น ๆ เอง และที่จริงอาจมีความพยายามยึดรัฐผ่านการวิ่งเต้นและการใช้อิทธิพลส่วนตัว อิทธิพลนี้อาจมาผ่านสถาบันของรัฐหลายอย่าง รวมทั้งฝ่ายนิติบัญญัติ บริหาร และตุลาการ และผ่านกระบวนการเลือกตั้งทุจริต ในความหมายนี้จะคล้ายคลึงกับการยึดระเบียบ (regulatory capture) แต่จะมีความแตกต่างตรงที่ขอบเขตและประเภทของภาคส่วนที่ได้รับอิทธิพล และอิทธิพลของเอกชนนั้นเป็นไปในทางลับ

ปัจจัยแยกแยะจากการทุจริตอยู่ที่ ในกรณีการทุจริต ผลลัพธ์ (ของการตัดสินนโยบายหรือระเบียบ) มีความไม่แน่นอน ส่วนในกรณีของการยึดรัฐนั้น จะทราบผลลัพธ์อยู่แล้ว และมีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นประโยชน์ต่อผู้ยึดรัฐ ในปี 2560 กลุ่มนักวิชาการแอฟริกาใต้พัฒนามโนทัศน์ดังกล่าว โดยมีบทวิเคราะห์ที่เน้นลักษณะทางการเมืองของการยึดรัฐ โดยให้เหตุผลว่ากลุ่มอภิชนในแอฟริกาใต้ละเมิดรัฐธรรมนูญและฝ่าฝืนกฎหมายเพื่อดำเนินโครงการทางการเมืองซึ่งพวกเขาเชื่อว่าจะไม่สามารถสำเร็จได้ภายในกรอบรัฐธรรมนูญและกฎหมายที่มีอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Crabtree, John; Durand, Francisco (2017). *Peru: Elite Power and Political Capture*. London, United Kingdom: Zed Books Ltd. p. 1. ISBN 978-1-78360-904-8.
2. ↑
3. ↑  Kaufmann, Daniel; Vicente, Pedro C. "Legal Corruption (October 2005)" (PDF). สืบค้นเมื่อ 7 April 2017.
4. ↑  World Bank (2000). *Anticorruption in Transition: Contribution to the Policy Debate*. World Bank Publications. ISBN 9780821348024.
5. ↑  State Capacity Research Group. 2017. "Betrayal of the Promise Report." Johannesburg: Public Affairs Research Institute
เจ้าหญิงเบอาทริสแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง (อังกฤษ: Princess Béatrice of Bourbon-Two Sicilies)

พระประวัติ
----------

เจ้าหญิงเบอาทริสแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง ประสูคิเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2493 ณ ประเทศฝรั่งเศส เป็นพระธิดาพระองค์โตใน เจ้าชายเฟอร์ดินานด์ ดยุกแห่งกัสโตร กับ เจ้าหญิงแชนทัล ดัชเชสแห่งกัสโตรโดยพระบิดาเป็นผู้อ้างสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ ราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง และยังเป็นพระภคินีใน เจ้าชายคาร์โล ดยุกแห่งกัสโตร โดยพระองค์นั้นทำหน้าที่เป็นผู้ตัดสินใหญ่แห่งโบสถ์เซนต์จอร์จ ซึ่งเป็นโบสถ์ที่เป็นที่รู้จักใน ประเทศฝรั่งเศส ชื่อโบสถ์นั้นอาจจะคล้ายคลึงกับโบสถ์เซนต์จอร์จ ในอังกฤษ

เสกสมรส
-------

เจ้าหญิงเบอาทริสแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง ทรงเสกสมรสกับ ชาร์ล เจ้าชายนโปเลียน ผู้อ้างสิทธิราชบัลลังก์ของฝรั่งเศสทางสายราชวงศ์โบนาปาร์ต โดยรับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น **เจ้าหญิงเบอาทริส เจ้าหญิงนโปเลียน พระชายา** ก่อนจะหย่ากันในปี 2532 โดยมีพระบุตรดังนี้

1. เจ้าหญิงการอลีน นโปเลียน
2. ฌ็อง-คริสต็อฟ เจ้าชายนโปเลียน

หลังจากทรงหย่าแล้ว ทรงกลับมาใช้พระอิสริยยศ **เจ้าหญิงแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง** ดังเดิม
เจ้าหญิงเซเบล เดสตาแห่งเอธิโอเปีย (อังกฤษ: Her Highness Princess Seble Desta) ประสูติเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2474 ณ ประเทศเอธิโอเปีย เป็นพระบรมวงศานุวงศ์เอธิโอเปัยพระองค์หนึ่ง โดยทรงเป็นพระธิดาใน เจ้าหญิงเทเน็คเนเวิก กับ เดสตา ดามทิว พระมารดาเป็นพระราชธิดาใน สมเด็จพระจักรพรรดิเฮลี เซลาสซีที่ 1 แห่งเอธิโอเปีย นับเป็นพระญาติชั้นที่ 1 ใน เจ้าชายเซรา ยาคอบ อัมฮา เซลาสซี มกุฎราชกุมารแห่งเอธิโอเปีย ทรงได้รับการสถนาปนาเป็นเจ้าพร้อมกับพระเชษฐา พระภคินี และพระขนิษฐาทั้ง 5 พระองค์ ตามพระบรมราชโองการพิเศษของ สมเด็จพระจักรพรรดิเฮลี เซลาสซีที่ 1 แห่งเอธิโอเปีย พระราชอัยกาในปี 2483 โดยมีฐานันดรศักดิ์ต่างกันดังนี้

* ฐานันดร รอยัลไฮเนส ได้แก่ เจ้าหญิงโซฟี เดสตาแห่งเอธิโปเปีย
* ฐานันดร ไฮเนส ได้แก่ เจ้าชายฮัมซา โซโลมอน เดสตา เจ้าชายอิงกาดา เดสตา เจ้าหญิงไอดา เดสตา เจ้าหญิงเซเบล เดสตาแห่งเอธิโอเปีย เจ้าหญิงไฮรุต เดสตาแห่งเอธิโอเปีย

ตามจริงแล้วทุกพระองค์จะได้รับการสถาปนาที่ รอยัลไฮเนส แต่เกิดการปฏิวัติ ทำให้เชื้อพระวงศ์ที่กำลังถูกสถาปนานั้น เป็นแค่ ไฮเนส เท่านั้น

เสกสมรส
-------

เจ้าหญิงเซเบล เดสตาแห่งเอธิโอเปีย ทรงเสกสมรสกับ เดสตา ดามทิว เมื่อวันที่ 31 มกราคม 2502 มีพระบุตรดังนี้

1. อัมฮา กัสซา
2. โจเต กัสซา
3. ยาชิมเบต กัสซา
4. เดบิตู กัสซา
5. โคเบบ กัสซา

อ้างอิง
-------




1. ↑   "Princess Tenagne Worq". The Times. 10 April 2003. Archived from the original on 11 November 2010.
2. ↑   Royal Ark
3. ↑   Profile, royalark.net; accessed 29 August 2015.
**วิลเลียม เซบัสเตียน โคเฮน** (อังกฤษ: William Sebastian Cohen) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกันสังกัดพรรคริพับลิกัน เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐคนที่ 20 ในสมัยรัฐบาลนายบิล คลินตัน เขาจบนิติศาสตร์บัณฑิตกฎหมายจากโรงเรียนกฎหมายแห่งมหาวิทยาลัยบอสตันในปี 1965 ก่อนที่จะทำงานสอนด้านกฎหมายที่วิทยาลัยฮัสสัน (Husson College) ในปี 1968 และสอนวิชาบริหารธุรกิจที่มหาวิทยาลัยเมนจนถึงปี 1972 

โคเฮนได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐในปี 1972 ตัวแทนจากรัฐเมนเขต 2 และได้รับเลือกเป็นวุฒิสมาชิกสหรัฐสามสมัยในปี 1978, 1984 และ 1990 รวมระยะเวลาที่เป็นวุฒิสมาชิกกว่า 18 ปี โคเฮนได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีกลาโหมในปี 1997 ซึ่งในตำแหน่งรัฐมนตรีกลาโหมนี้ เขามีบทบาทในการชี้นำปฏิบัติการทางทหารในประเทศอิรักและประเทศคอซอวอ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "William S. Cohen - William J. Clinton Administration". *Office of the Secretary of Defense - Historical Office*.

| * ด
* ค
* ก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐ |
| --- |
|  | 
* ฟอร์เรสทัล
* จอห์นสัน
* มาร์แชลล์
* โลเว็ตต์
* วิลสัน
* แมคเอลรอย
* เกสต์ จูเนียร์
* แม็กนามารา
* คลิฟฟอร์ด
* แลร์ด
* ริชาร์ดสัน
* ชเลสซิงเกอร์
* รัมส์เฟลด์
* บราวน์
* ไวน์เบอร์เกอร์
* คาร์ลุชชี
* ชีนีย์
* แอสพิน
* เพอร์รี
* โคเฮน
* รัมส์เฟลด์
* เกตส์
* พาเนตตา
* เฮเกล
* คาร์เตอร์
* แมตทิส
* เอสเปอร์
* ออสติน

 |  |
***ถนนหนังสือสายคาบูล*** เป็นหนังสือสารคดีเกี่ยวกับชีวิตของคนขายหนังสือผู้หนึ่งและครอบครัวในกรุงคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน หนังสือเขียนโดยนักข่าวชาวนอร์เวย์ชื่อ ออสเน ซอแยร์สตัด (Åsne Seierstad) โดยผู้เขียนได้เขียนถึงสภาพชีวิตโดยทั่ว ๆ ไปของคนในครอบครัวนี้จากการที่ได้เข้าไปอาศัยอยู่ร่วมชายคาเดียวกันในช่วงระยะเวลาหนึ่ง

ภูมิหลัง
--------

ออสเน ซอแยร์สตัด เดินทางเข้าสู่อัฟกานิสถานสองสัปดาห์หลังเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายนและติดตามพันธมิตรฝ่ายเหนือไปยังคาบูลซึ่งเธอใช้เวลาอยู่ที่นั่นสามเดือน โดยปลอมตัวด้วยการสวมบุรเกาะอ์ เธออาศัยอยู่กับคนขายหนังสือและครอบครัวของเขาในกรุงคาบูล ซึ่งทำให้เธอมีโอกาสพิเศษที่จะบรรยายชีวิตตามที่ชาวอัฟกันธรรมดาเห็น

แก่นเรื่อง
----------

นอกจากการบอกเล่าเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของเหตุการณ์ในอัฟกานิสถานเมื่อมีการก่อตั้งระบอบประชาธิปไตยแล้ว ซอแยร์สตัดยังเน้นที่เงื่อนไขของสตรีชาวอัฟกันที่ยังคงใช้ชีวิตส่วนใหญ่ภายใต้การปกครองของผู้ชาย–ประเพณีของอัฟกานิสถานอนุญาตให้สามีมีภรรยาหลายคน และมีการแต่งงานแบบคลุมถุงชน เธอยังกล่าวถึงความขัดแย้งระหว่างความเป็นตะวันตกกับอิสลามดั้งเดิม และให้เรื่องราวที่เข้าถึงประวัติศาสตร์ยุคใกล้ที่ซับซ้อนของอัฟกานิสถานภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต ตอลิบาน และระบอบประชาธิปไตยที่สนับสนุนโดยพันธมิตร

ความขัดแย้ง
-----------

หลังจากที่ได้รับเสียงวิจารณ์วิจารณ์จากทั่วโลก คำพรรณาในหนังสือหลายส่วนถูกโต้แย้งโดยซูรอแย รออิส ซึ่งเป็นภรรยาคนที่สองของครอบครัวคนขายหนังสือในเรื่อง และได้ฟ้องผู้เขียนในนอร์เวย์ในข้อหาหมิ่นประมาท

เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ซอแยร์สตัดถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานหมิ่นประมาทและ "ปฏิบัติงานข่าวโดยประมาทและได้รับคำสั่งให้ชดใช้ค่าเสียหายแก่ซูรอแย รออิส ภริยาของชาห์ มุฮัมมัด รออิส"

ซอแยร์สตัดชนะการอุทธรณ์ซึ่งกลับผลการพิจารณาคดีครั้งก่อน และเธอได้ชี้แจงให้บรรณาธิการและผู้จัดพิมพ์ของสำนักพิมพ์คัปเปลัน ดัมม์ (Cappelen Damm) ถึงประเด็นการบุกรุกความเป็นส่วนตัวของครอบครัวรออิส และสรุปว่าข้อเท็จจริงของหนังสือเล่มนี้ถูกต้อง

ร้านหนังสือชาห์มุฮัมมัดในกรุงคาบูล ซึ่งเป็นเรื่องราวในหนังสือภายในร้านหนังสือ (พ.ศ. 2556)

ผลกระทบต่อตระกูลรออิส
---------------------

ระหว่างการเดินทางไปสแกนดิเนเวียในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2548 รออิสประกาศว่าเขากำลังขอลี้ภัยในนอร์เวย์หรือสวีเดนในฐานะผู้ลี้ภัยทางการเมือง เขารู้สึกว่าสิ่งต่าง ๆ ที่เปิดเผยเกี่ยวกับตัวเขาในหนังสือของซอแยร์สตัด ได้ทำให้ชีวิตของเขาและครอบครัวของเขาในอัฟกานิสถานไม่ปลอดภัย ซึ่งที่นั่นมีการตีพิมพ์หนังสือฉบับปลอมในภาษาเปอร์เซีย

รออิสได้ตีพิมพ์เรื่องราวในเวอร์ชันของเขาเองในชื่อ "กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีคนขายหนังสือในคาบูล" ซึ่งได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษและภาษาอื่น ๆ อีกหลายภาษา

ดูเพิ่ม
-------

* ประวัติศาสตร์อัฟกานิสถาน
* สงครามในอัฟกานิสถาน (พ.ศ. 2544–พ.ศ. 2564)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Fitzgerald, Mary (7 กรกฎาคม 2010). "Vindication for Bookseller of Kabul as court orders author to pay damages: Shah Muhammad Rais has long protested Asne Seierstad's account of his household". *Irish Times*.
2. ↑  Hill, Amelia (31 กรกฎาคม 2010). "Bookseller of Kabul author Åsne Seierstad: 'It's not possible to write a neutral story'". *The Guardian*. UK.
3. ↑  Topping, Alexandra (13 ธันวาคม 2011). "The Bookseller of Kabul author cleared of invading Afghan family's privacy". *The Guardian*. UK.
4. ↑  Sarhaddi Nelson, Soraya (27 พฤศจิกายน 2007). "Afghan Bookseller Disputes Book About Him". NPR. สืบค้นเมื่อ 19 กรกฎาคม 2017.
**ญี่ปุ่นยึดครองฟิลิปปินส์** (Filipino: *Pananakop ng mga Hapones sa Pilipinas*; Japanese: 日本のフィリピン占領; Hepburn: *Nihon no Firipin Senryō*) เกิดขึ้นในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1942 และ 1945 เมื่อจักรวรรดิญี่ปุ่นได้เข้ายึดครองเครือจักรภพแห่งฟิลิปปินส์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

การบุกครองฟิลิปปินส์ได้เริ่มต้นเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1941 สิบชั่วโมงหลังการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ ที่เพิร์ลฮาร์เบอร์, เครื่องบินอเมริกันได้รับความเสียหายอย่างหนักในการโจมตีของญี่ปุ่นช่วงแรก เมื่อไร้การคุ้มกันทางอากาศ กองเรือเอเซียติกของอเมริกันในฟิลิปปินส์ได้ถอนตัวออกจากจาวา เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1941 นายพล ดักลาส แมกอาเธอร์ ได้รับคำสั่งให้ออกมา, ละทิ้งคนของเขาไว้ที่เกาะกอร์เรฮีดอร์ เมื่อคืนของวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1942 เดินทางไปยังออสเตรเลีย ระยะทาง 4,000 กิโลเมตร ทหารรักษาการณ์ที่เป็นฝ่ายป้องกันของอเมริกันและฟิลิปีโนที่กำลังอดอยากและป่วยหนักประมาณ 76,000 นายในบาตาอันได้ยอมจำนน เมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1942 และถูกบังคับให้อดทนต่อการเดินขบวนความตายบาตาอันที่น่าอัปยศอดสู ซึ่งมีจำนวนประมาณ 7,000 - 10,000 นาย ได้เสียชีวิตหรือถูกฆ่าตาย ผู้รอดชีวิตประมาณ 13,000 นายบนเกาะกอร์เรฮีดอร์ได้ยอมจำนน เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม

ญี่ปุ่นได้เขายึดครองฟิลิปปินส์เป็นเวลานานกว่าสามปีจนกระทั่งการยอมจำนนของญี่ปุ่น การรบแบบกองโจรที่มีประสิทธิภาพสูงโดยกองกำลังต่อต้านฟิลิปปินส์ที่ควบคุมประมาณหกสิบเปอร์เซ็นของเกาะ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่าและภูเขา แมกอาเธอร์ได้ให้การสนับสนุนโดยเรือดำน้ำ และส่งกำลังเสริม และเจ้าหน้าที่ ชาวฟิลิปปินส์ยังคงจงรักภักดีต่อสหรัฐอเมริกา ส่วนหนึ่งเพราะอเมริกันได้รับรองให้ความเป็นเอกราช และเนื่องจากญี่ปุ่นได้กดขี่ข่มเหงต่อชาวฟิลิปปินส์เป็นจำนวนมากในการเกณฑ์แรงงานและยังทำให้หญิงสาวชาวฟิลิปปินส์กลายเป็นโสเภณี

นายพลดัก ดักลาส แมกอาเธอร์ยังคงให้สัญญาว่าจะกลับมายังฟิลิปปินส์ เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1944 การยกพลขึ้นบกที่เกาะเลย์เตนั้นได้มาพร้อมกับกองกำลังของเรือ 700 ลำและทหาร 174,000 นาย ตลอดเดือนธันวาคม ค.ศ. 1944 เกาะเลย์เตและมินโดโรได้ปราศจากทหารญี่ปุ่น ในช่วงระหว่างการทัพ กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นได้ดำเนินการป้องกันบนเกาะด้วยการฆ่าตัวตาย เมืองต่างๆ เช่น มะนิลาได้กลายเป็นเศษซากปรักหักพัง ชาวฟิลิปปินส์ในระหว่าง 500,000 และ 1,000,000 คนได้เสียชีวิตในช่วงการยึดครองของญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Philippines Campaign 20 October 1944 – 15 August 1945 – World War II Multimedia Database".
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ มะกอก (แก้ความกำกวม)
**มะกอก** หรือ **มะกอกป่า** ชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ ได้แก่ กอกกุก, กูก (เชียงราย); กอกหมอง (เงี้ยว – ภาคเหนือ); ไพแซ (กะเหรี่ยง – เชียงใหม่) เป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตั้งแต่อินเดีย มาเลเซียจนถึงอินโดนีเซีย เป็นไม้ยืนต้น ขนาดกลาง สูงถึง 25 เมตร ลำต้นและกิ่งก้านเลี้ยงไม่มีขน เปลือกเรียบสีเทาแตกเป็นร่องเล็กน้อย เปลือกข้างในมีริ้วสีชมพูสลับขาว ใบประกอบ มีใบย่อย 3 – 5คู่ ปลายสุดเป็นใบเดี่ยว ลักษณะใบรุปขอบขนาน หรือรูปหอก ปลายใบเป็นติ่งแหลม โคนใบแหลมหรือเบี้ยว ดอกออกเป็นช่อสีขาวตามปลายกิ่ง แต่ละดอกมีขนาดเล็ก มี 5 กลีบเกสรมีตัวเมียแยกเป็นสี่แฉก ผลสดมีเนื้อฉ่ำน้ำ ลักษณะรูปไข่หรือรูปรี เมื่อสุกผลสีเหลืองหม่น มีรอยแต้มสีน้ำตาลทั่วผล 

มะกอกเป็นพืชที่ให้ผลตลอดปี ในประเทศไทยพบได้ทุกภาค เป็นไม้กลางแจ้ง สามารถขึ้นได้โดยทั่วไป พบในป่าเบญจพรรณและป่าแดงทั่วไป ขึ้นได้ดินแทบทุกชนิด และเจริญเติบโตได้ดีในดินร่วนซุยที่ชุมชื่น ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด ซึ่งอาจปลุกลงหลุมได้

การใช้ประโยชน์
--------------

ใบอ่อนของมะกอก ใช้เป็นผัก
ยอดอ่อนและใบใช้รับประทานเป็นผักรสเปรี้ยว ผลรสเปรี้ยวหวานเย็น ผลสุกใช้ปรุงรสเปรี้ยวในส้มตำ ใช้ปรุงรสเปรี้ยวในน้ำพริกหรือทำมะกอกทรงเครื่อง ในทางยา แก้เลือดออกตามไรฟัน และต้านอนุมูลอิสระ (วิตามินสูง) แก้ธาตุพิการ แก้บิด แก้ดีพิการ ทำให้ชุมคอ แก้กระหาย ผล เปลือก ใบ เป็นยาบำรุงธาตุ บำรุงสายตา แก้กระหายน้ำทำให้ชุ่มคอ และเลือดออกตามไรฟัน ใช้เมล็ดแห้ง 2 – 3 ลูก เผาไฟให้เป็นถ่าน แล้วนำไปแช่น้ำ กรองเอาน้ำดื่ม หรืออาจใช้ผสมยามหานิลก็ได้ แก้ร้อนใน หอบ และสะอึก

อ้างอิง
-------

* นิดดา หงส์วิวัฒน์ และทวีทอง หงส์วิวัฒน์. "มะกอกป่า" ใน **ผลไม้ 111 ชนิด: คุณค่าอาหารและการกิน.** กรุงเทพมหานคร : แสงแดด, 2550, หน้า 134.
**ถนนอู่ทอง** (อักษรโรมัน: *Thanon U Thong*) แบ่งออกเป็น **ถนนอู่ทองใน** (Thanon U Thong Nai) และ **ถนนอู่ทองนอก** (Thanon U Thong Nok) เป็นถนนในท้องที่แขวงดุสิต เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร โดยถนนอู่ทองในมีระยะทางเริ่มตั้งแต่บริเวณลานพระบรมรูปทรงม้า ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจนถึงถนนราชวิถี (แยกอู่ทองใน) ส่วนถนนอู่ทองนอกมีระยะทางเริ่มตั้งแต่บริเวณลานพระบรมรูปทรงม้า ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนนครราชสีมา (แยกอู่ทองนอก) ไปสิ้นสุดที่ถนนสามเสน

ถนนอู่ทองเดิมชื่อ "ถนนใบพร" เป็นถนนที่สร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ชื่อถนนใบพรมาจากเครื่องลายครามจีนที่มีใบคล้ายว่าน ต่อมาในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2462 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนชื่อถนนใบพร ตั้งแต่ถนนสามเสนถึงถนนส้มมือใต้เป็น "ถนนอู่ทอง (นอก)" และถนนปลายใบพร ตั้งแต่ถนนพระลานถึงถนนซางฮี้ใน (ถนนราชวิถี) เป็น "ถนนอู่ทอง (ใน)" โดยตั้งตามพระนามของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้านิภานภดล วิมลประภาวดี กรมขุนอู่ทองเขตขัตติยนารี พระราชธิดาองค์ที่สามในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับพระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา

อ้างอิง
-------

* pongsakornlovic (2010-12-09). "CHN 167 ถนนอู่ทองนอก และถนนอู่ทองใน". *ชื่อนั้นสำคัญไฉน?*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนอู่ทอง
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°46′27″N 100°30′29″E﻿ / ﻿13.774106°N 100.508115°E﻿ / 13.774106; 100.508115
**ตรีอัครสงฆ์** หรือ **ตรีอัครบิดร** (อังกฤษ: Three Hierarchs; กรีกโบราณ: Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι; กรีกใหม่: Οι Τρεις Ιεράρχεςรหัส: ell เลื่อนระดับเป็นรหัส: el ) ในคริสต์ศาสนาตะวันออก ประกอบด้วยนักบุญบาซิลแห่งซีซารียา, นักบุญเกรกอรีแห่งนาซิอันซัส และ นักบุญยอห์นคริสซอสตอม ทั้งสามเป็นพระมุขนายกที่มีอิทธิพลมากในศาสนาคริสต์ยุคแรก และมีบทบาทสำคัญในการก่อร่างของเทววิทยาศาสนาคริสต์ ในศาสนาคริสต์แบบตะวันออกเรียกขานทั้งสามว่าเป็นพระอัครบิดรผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสาม และเป็นอาจารย์ของคริสต์ชนทั่วโลก (Ecumenical Teachers) ส่วนในโรมันคาทอลิก เทิดเกียรติให้เป็นหมอแห่งคริสตจักร ทั้งสามได้รับการยกย่องในฐานะนักบุญในออร์ทอดอกซ์ตะวันออก, คาทอลิก, อังกลิคัน และคริสตจักรอื่น ๆ

ที่มาของตรีอัครสงฆ์สามารถย้อนไปถึงเรื่องเล่าว่าในคอนสแตนติโนเปิล สมัยศตวรรษที่ 11 ได้เกิดข้อถกเถียงขึ้นว่าในสามอัครสงฆ์นี้ ผู้ใดยิ่งใหญ่ที่สุด บ้างว่าเป็นนักบุญบาซิลเนื่องจากเป็นผู้อธิบายถึงความเชื่อและวิถีสงฆ์ บ้างว่าเป็นนักบุญยอห์นคริสซอสตอม "โอษฐ์ทอง" (กรีก: Χρυσόστομος) ผู้เป็นอัครมุขนายกแห่งคอนสแตนติโนเปิล ว่ามีทั้งวาจาที่คมคายและโดดเด่นในการพาคนบาปมากลับใจ ส่วนที่เหลือว่าเป็นนักบุญเกรกอรี ซึ่งมีอำนาจยิ่งใหญ่, บริสุทธิ์ และมีความชำนาญในการเทศนา รวมถึงยังเป็นผู้ปกป้องคริสต์ศาสนาจากพวกนอกรีตลัทธิอาเรียน ทั้งสามมีวันสมโภชคนละวัน แต่ล้วนอยู่ในเดือนมกราคม: นักบุญบาซิลตรงกับวันที่ 1 มกราคม, นักบุญเกรกอรีในวันที่ 25 มกราคม และ นกบุญคริสซอสตอมในวันที่ 27 มกราคม คริสต์จักรตะวันออกเชื่อว่าทั้งสามปรากฏร่วมกันในนิมิตของนักบุญยอห์น เมาโรเพาส์ มุขนายกแห่งยูชาอีตาในปี 1084 และได้กล่าวว่าพวกตนล้วนแล้วแต่เท่ากันต่อหน้าพระเป็นเจ้า โดย "ไม่มีซึ่งความแตกแยกระหว่างเรา และไม่มีความขัดแย้งซึ่งกันและกัน" จักรพรรดิบีแซนทีน อาเล็กซีออสที่หนึ่ง คอมเนนอส จึงมีการให้วันที่ 30 มกราคมเป็นวันสมโภชทั้งสามขึ้นตั้งแต่ราวปี 1100 เรื่อยมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Parry (1999), pp. 491–492.

### บรรณานุกรม

* Parry, David; David Melling; และคณะ, บ.ก. (1999). *The Blackwell Dictionary of Eastern Christianity*. Oxford: Blackwell. ISBN 0-631-18966-1.
**อำมหิต มร.ริปลีย์** ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่อง **The Talented Mr. Ripley** นำแสดงโดย แมตต์ เดมอน, จูด ลอว์, กวินเน็ธ พัลโทรว์, เคต แบลนเชตต์, ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน, แจ็ค ดาเวนพอร์ต, เจมส์ เรบฮอร์น บทภาพยนตร์และกำกับการแสดงโดย แอนโทนี มิงเกลลา

เรื่องย่อ
---------

ทอม ริปลีย์ (แมตต์ เดมอน) ผู้ที่ใครเข้าใจผิดว่าเป็นบัณฑิตหนุ่มจากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน มีความเชี่ยวชาญในการเล่นเปียโน เป็นบุคคลที่ใคร ๆ ก็ต่างชื่นชมในความสามารถและอุปนิสัย ริปลีย์ได้รับการติดต่อจาก เฮอร์เบิร์ต กรีนลีฟ (เจมส์ เรบฮอร์น) มหาเศรษฐีผู้มีกิจการต่อเรือให้ช่วยตามตัว ดิกกี้ (จูด ลอว์) ลูกชายจอมเพลย์บอยที่ใช้ชีวิตเสเพลอยู่ขณะนี้ที่อิตาลี เมื่อริปลีย์ไปถึงก็พบกับดิกกี้อยู่กับแฟนสาวที่ชื่อ มาร์จ เชอร์วู๊ด (กวินเน็ธ พัลโทรว์) ริปลีย์ตีสนิทและพยายามใช้ชีวิตหรูหราตามดิกกี้และมาร์จตามไนท์คลับผับบาร์ต่าง ๆ จนกระทั่งวันหนึ่งที่ทั้งหมดกำลังล่องเรือยอชต์อยู่นั้น ดิกกี้รู้สึกว่าริปลีย์เข้ามายุ่มย่ามในชีวิตตนเองมากไป จึงทะเลาะกัน ที่สุด ริปลีย์เกิดพลั้งมือฆ่าดิกกี้ตาย โดยที่ไม่มีใครรู้ นับตั้งแต่นั้นริปลีย์จึงสวมตัวเป็นดิกกี้ และเปลี่ยนแปลงตัวเองจากหน้ามือเป็นหลังมือ โดยที่เพื่อน ๆ ของดิกกี้ ไม่ว่าจะเป็น เฟร็ดดี้ ไมล์ (ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน) หรือ เมเรดิธ เลา (เคต แบลนเชตต์) ก็เพียงแค่ระแคะระคายต่อการหายตัวไปของดิกกี้ แต่ทั้งหมดก็ไม่มีใครรู้ และเชื่อตามริปลีย์หมด แม้กระทั่งเฮอร์เบิร์ตเองก็ตาม จะมีก็เพียงแค่ มาร์จ เท่านั้นที่สงสัยในตัวริปลีย์ แต่ริปลีย์ก็ใช้ทักษะของตนเองเอาตัวรอดไปได้ทุกครั้ง

เบื้องหลังและความสำเร็จ
-----------------------

The Talented Mr. Ripley ดัดแปลงมาจากนวนิยายชื่อเดียวกันของแพทริเซีย ไฮสมิธ ที่เขียนในปี ค.ศ. 1955 และเคยสร้างเป็นภาพยนตร์มาแล้วครั้งหนึ่งของฝรั่งเศสชื่อ *Plein Soleil* ในปี ค.ศ. 1960 (ชื่อภาษาอังกฤษ *Purple Noon* นำแสดงโดย อแลง เดอลอง) สำหรับในครั้งนี้บทภาพยนตร์ดัดแปลงโดย แอนโทนี มิงเกลลา ผู้กำกับเอง

ฉากหลังของภาพยนตร์เป็นยุคทศวรรษที่ 50 ในสหรัฐอเมริกาและอีกหลายเมืองในอิตาลีเช่น โรม และ เวนิส ซึ่งภาพยนตร์ก็ได้ไปถ่ายทำในสถานที่เหล่านั้น ที่ซึ่งมีสถาปัตยกรรมและสภาพแวดล้อมที่สวยงาม

อีกหนึ่งที่เป็นจุดเด่นของภาพยนตร์เรื่องนี้ คือ ดนตรีประกอบที่เป็นดนตรีในแนวแจ๊สภาษาอิตาเลียน ที่ทั้งดิกกี้ และ ริปลีย์ ร่วมร้องกันในผับ

ภาพยนตร์ได้นักแสดงที่มีชื่อเสียงมากมายมาร่วมแสดง ซึ่งในแต่ละตัวละครได้บทที่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน โดยเฉพาะการแสดงของ จูด ลอว์ ที่รับบท ดิกกี้ กรีนลีฟ ลูกชายมหาเศรษฐีจอมเพลย์บอย ที่ได้มีชื่อชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมด้วย

นอกจากนี้แล้วยังได้เข้าชิงรางวัลออสการ์อีกหลายสาขา ทั้ง บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม, ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม, ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม และรางวัลลูกโลกทองคำอีก 5 สาขา ทั้ง นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม, นักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยม, ภาพยนตร์ดราม่ายอดเยี่ยม, ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม และผู้กำกับยอดเยี่ยม

ในปี ค.ศ. 2002 Ripley's Game ซึ่งเป็นนิยายเกี่ยวกับ ทอม ริปลีย์ เล่มที่3 ต่อจาก The Talented Mr.Ripley และ Ripley Underground ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่อีกครั้ง โดยมี จอห์น มัลโควิช รับบทเป็น ทอม ริปลีย์ (ครั้งแรกสร้างในปี 1977 ชื่อ The American Friend มี เดนนิส ฮอปเปอร์ รับบทเป็น ทอม ริปลีย์)

อ้างอิง
-------

* ข้อมูลภาพยนตร์จากIMDb




1. ↑  *The Talented Mr. Ripley* (1999). *Box Office Mojo*. IMDb. Retrieved 2012-02-23.
*บทความนี้เป็นกีฬาบนโต๊ะ สำหรับกีฬากลางแจ้งดูที่ ฟุตบอล*
ฟุตบอลโต๊ะ จำลองการเล่นฟุตบอลบนโต๊ะ

**ฟุตบอลโต๊ะ** (อังกฤษ: table football) หรือบางครั้งเรียก **ฟุสบอล** (foosball หรือ fussball) เป็นเกมจำลองการเล่นฟุตบอลบนโต๊ะ คิดค้นโดย อะเลคันโดร ฟีนิสเตร์เร (Alejandro Finisterre) กวีชาวสเปน ฟุตบอลโต๊ะเป็นกีฬาที่เล่นสองฝ่าย ฝ่ายละหนึ่งถึงสองคน โดยผู้เล่นแต่ละคนจะถือก้านที่ควบคุมตัวผู้เล่นเพื่อทำการแตะลูกบอลไปในทิศทางที่ต้องการ ให้ยิงลูกบอลเข้าสู่ประตูฝ่ายตรงข้าม กีฬานี้นิยมเล่นในร่ม และยังคงนิยมเล่นในตามผับหรือบาร์ทั่วไปในสหรัฐอเมริกาและยุโรป

อะเลคันโดรคิดค้นเกมนี้ขึ้นในช่วงที่เขาได้รับบาดเจ็บจากระเบิดในช่วงสงครามกลางเมืองสเปน เขามีความคิดที่ว่า คนจำนวนมากรวมถึงเด็กที่อยู่ในโรงพยาบาลไม่สามารถที่จะเล่นฟุตบอลได้ จึงได้เกิดความคิดพัฒนาเกมขึ้น โดยได้ไอเดียมาจากการเล่นปิงปอง (ซึ่งจำลองการเล่นเทนนิสบนพื้นโต๊ะ) อะเลคันโดรให้คาเบียร์ อัลตูนา (Javier Altuna) เพื่อนที่เป็นช่างไม้สร้างโต๊ะฟุตบอลโต๊ะขึ้นเป็นครั้งแรก ต่อมาถึงแม้ว่าอเลคานโดรได้จดสิทธิบัตรผลงานนี้ในปี พ.ศ. 2480 แต่ได้ทำเอกสารสิทธิบัตรสูญหายไประหว่างการหลบหนีการรัฐประหารลัทธิฟาสซิสต์ในฝรั่งเศส

คำเรียกฟุตบอลโต๊ะในประเทศอื่น
-----------------------------

| ท้องที่ | ภาษา | คำเรียก | ที่มา |
| --- | --- | --- | --- |
| บราซิล | โปรตุเกส | pebolim; totó; futebol totó |  |
| ออสเตรเลีย แคนาดา สหรัฐอเมริกา | อังกฤษ | foosball; fussball | จากภาษาเยอรมัน *fußball* (หมายถึง ฟุตบอล (ซอคเกอร์)) |
| สหราชอาณาจักร | อังกฤษ | Table Football | คำว่า "โต๊ะ" + "ฟุตบอล" |
| ฝรั่งเศส | ฝรั่งเศส | Baby-foot |  |
| เยอรมนี | เยอรมัน | Kicker; Tischfußball | คำหลังแปลตามตัวได้ว่า "โต๊ะ ฟุตบอล" |
| เนเธอร์แลนด์ | ดัตช์ | tafelvoetbal | แปลตามตัวได้ว่า "โต๊ะ ฟุตบอล" |
| อิตาลี | อิตาลี | calcio balilla; calcetto; biliardino |  |
| โปรตุเกส | โปรตุเกส | matraquilhos; matrecos |  |
| สเปน | สเปน | futbolín |  |
| เม็กซิโก | สเปน | futbolito | ฟุตบอลเล็ก ๆ |
| อาร์เจนตินา | สเปน | metegol |  |
| ชิลี | สเปน | taca-taca | คำเลียนเสียงที่เกิดขณะเล่น |
| บอสเนีย | บอสเนีย | karambol |  |
| โครเอเชีย | โครเอเชีย | karambol; stolni nogomet |  |
| เซอร์เบีย | เซอร์เบีย | karambol; stoni fudbal |  |
| บัลแกเรีย | บัลแกเรีย | джага; джаги |  |
| ตุรกี | ตุรกี | langırt | คำเลียนเสียงที่เกิดขณะเล่น |
| อิหร่าน | ฟาร์ซี | Futball Dasti |  |
| สาธารณรัฐเช็ก | เช็ก | fotbálek |  |
| สโลวาเกีย | สโลวัก | stolný futbal | แปลตามตัวได้ว่า "โต๊ะ ฟุตบอล" |
| เดนมาร์ก | เดนมาร์ก | bordfodbold | แปลตามตัวได้ว่า "โต๊ะ ฟุตบอล" |
| ฮังการี | ฮังการี | csocsó |  |
| เบลเยียม | ดัตช์ | Kicker, sjotter |  |
| กัวเตมาลา | สเปน | Futillo |  |
| ไทย | ไทย | ฟุตบอลโต๊ะ, โต๊ะฟุตบอล, โต๊ะโกล์ |  |

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ฟุตบอลโต๊ะ**

* International Table Soccer Federation สหพันธ์ฟุตบอลโต๊ะนานาชาติ (ITSF)
**นพพร อินสีลอย** หรือที่รู้จักกันในนาม กิ่งซ่าง ก.ศักดิ์ลำพูน ต่อมาเปลี่ยนเป็น กิ่งซาง มาโนโปรวิช กะเหรี่ยงทมิฬ แชมป์มวยไทย 7 สี อดีตยอดนักมวยไทยชื่อดังเป็นอีกหนึ่งนักชกที่แฟนมวยให้ความศรัทธานิยมชมชอบเพราะชกสนุกคุ้มค่าตัวไม่เคยทำให้ใครๆต้องผิดหวัง หลังจากที่เลิกราสังเวียนชีวิตของเขาก็มีแต่ความเจริญก้าวหน้าโดยปัจจุบันรับราชการเป็นครูนับว่าเป็นแบบอย่างที่ดีที่นักชกรุ่นหลังควรจะศึกษาเรียนรู้

ประวัติ
-------

กิ่งซาง ก.ศักดิ์ลำพูน หรือกิ่งซาง มาโนโปรวิช เชื้อสายกะเหรี่ยง มีชื่อจริงว่า **นพพร อินสีลอย** เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2526 ที่บ้านแม่ปันเดง ตำบลทุ่งหัวช้าง อำเภอทุ่งหัวช้าง จังหวัดลำพูน โดยเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของคุณพ่อบุญธรรม คุณแม่นฤมล อินสีลอย ที่มีอาชีพรับจ้างทั่วไปสำหรับจุดเริ่มต้นที่มาชกมวยก็เนื่องจากเห็นเพื่อนเป็นนักมวยจึงอยากเป็นเช่นนั้นบ้างก่อนที่จะเริ่มต้นฝึกปรือเพลงยุทธ์นานร่วมปีจากนั้นก็ได้มีโอกาสขึ้นชกภายใต้ชื่อ "กิ่งซาง ลูกปันเด็ง" ปรากฏว่าพ่ายแพ้ได้ค่าตัว 120 บาท ช่วงนั้นเรียนอยู่ม.1ครับซึ่งน้องชายครูได้นำมาฝาก หลังจากนั้นก็ได้มีโอกาสขึ้นชกอีกประมาณ14ครั้ง ต่อมาทาง "หนานกู้" กู้เกียรติ ประภัสสรกุล ไปเห็นผมชกแล้วเกิดชอบใจที่เป็นมวยที่ชกสนุกจึงพาเข้ามาชกที่เวทีเมืองกรุง ซึ่งครั้งแรกก็ได้มีโอกาสชกรอบเสาร์บ่ายก่อน จากนั้นป๋าชุ้น เกียรติเพชร ก็ให้การสนับสนุนจัดผมชกเรื่อยมาจนเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น ริ่มสตาร์ทจากค่าตัว 2 พันบาทจากนั้นกิ่งซาง ก.ศักดิ์ลำพูน ก็เริ่มสร้างฟอร์มไต่เต้าจากมวยโนเนมจนกระทั่งกลายเป็นบิ้กเนม โดยมวยดังร่วมสมัยที่เคยปะทะฝีมือกันมาก็มี เพชรทวี ส.กิตติชัย,ดวงพิชิต อ.ศิริพร, "ไอ้ตาดุ" นฤนาท เซ็งซิมอิ้วยิ้ม,วันฉลอง ศิษย์ซ้อน้องหรือพีเคแสนชัยฯในปัจจุบัน,วิสันต์เล้ก ส.ทศพลฯลฯโดยค่าตัวสูงสุดที่ได้รับคือ 7.5 หมื่นบาท ได้มีโอกาสชิงแชมป์ถึง 3 ครั้งครับคือรุ่น 115 และ 118 ปอนด์ช่อง 7 สีแต่ปรากฏว่ากินแห้วไม่เคยสมหวังเลยสักครั้งเดียว ...แต่อย่างไรก็ตามผมมาประสบความสำเร็จได้คู่มวยดุเดือดแห่งปีตอนชกกับอาวุธเล้ก ว.สุนทรนนท์ ได้รับเงินสด 1 ล้านบาทแบ่งกันคนละครึ่งกับอาวุธเล็ก หลังจากที่กรำศึกมาอย่างโชกโชนมาถึงปี 55 ทางด้านกิ่งซาง ก็ประกาศอำลาสังเวียนแบบถาวรโดยไฟท์สุดท้ายเป็นฝ่ายปราชัยให้กับวังจั่นน้อย ศิษย์อุ๊อุบล "เหตุที่ต้องเลิกมวยเป็นเพราะสภาพร่างกายเริ่มไม่ไหว อีกอย่างช่วงนั้นก็สามารถสอบบรรจุครูได้ด้วย ปัจจุบันกิ่งซาง เป็นครูระดับ 6 สอนอยู่ที่ ร.ร.บ้านแม่จ๊าง อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน

การศึกษา
--------

* ประถมศึกษา โรงเรียนบ้านแม่ปันเดง ตำบลทุ่งหัวช้าง อำเภอทุ่งหัวช้าง จังหวัดลำพูน
* มัธยมศึกษา โรงเรียนทุ่งหัวช้างพิทยาคม ตำบลทุ่งหัวช้าง อำเภอทุ่งหัวช้าง จังหวัดลำพูน
* ปริญญาตรี สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตเชียงใหม่
* ปริญญาโท มหาวิทยาลัยนอร์ท-เชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-06-01. สืบค้นเมื่อ 2018-05-27.
2. ↑
3. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นต่ำกว่าสายสะพาย ประจำปี ๒๕๖๓[*ลิงก์เสีย*], เล่ม ๑๓๘ ตอนพิเศษ ๓ ข หน้า ๓๖, ๑ พฤษภาคม ๒๕๖๔

* มวยไทย 7 สี ทุกวันอาทิตย์ เวลา 13.00 น.
* ไฮไลท์มวยไทย 7 สี ที่เฟซบุ๊ก
* มวยไทย 7 สี ที่เฟซบุ๊ก
**มะงั่ว**หรือส้มมะงั่ว หรือ มะนาวควาย ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Citrus medica* เป็นพืชในวงศ์ Rutaceae เป็นไม้พุ่มมีกิ่งมาก เปลือกลำต้นสีเทาอ่อน ไม้เนื้ออ่อน ยอดอ่อนสีม่วงหรือเขียวอมม่วง กิ่งอ่อนสีอมม่วง เป็นเหลี่ยม กิ่งแก่กลม ผิวเกลี้ยงมีหนามแหลมตามซอกใบ ใบประกอบลดรูปเหลือใบเดียว ขอบใบจักฟันเลื่อย ดอกช่อออกตามซอกใบ ดอกสีชมพูหรือขาว ผลทรงกลมยาว ผิวหยาบ ผลสดเปลือกเป็นปุ่มปมเล็กน้อย เปลือกหนา สีเหลือง กลิ่นหอม แต่ละกลีบขนาดเล็ก รสออกเปรี้ยว เมล็ดรูปไข่จำนวนมาก มีสองพันธุ์คือ พันธุ์ที่มีรสเปรี้ยว ยอดและตาดอกสีชมพู เนื้อมีรสเปรี้ยว และพันธุ์ที่รสไม่เปรี้ยว ยอดและตาดอกไม่เป็นสีชมพู เนื้อรสไม่เปรี้ยว ส้มโอมือและส้มซ่าหวานจัดเป็นสายพันธุ์ย่อยของมะงั่ว

เค้กมะงั่ว
Yuja cha, ชาพื้นบ้านของเกาหลีทำจากมะงั่วและน้ำตาล
ถิ่นกำเนิดของมะงั่วอยู่ในอินเดีย กระจายพันธุ์ไปจนถึงจีนและอิหร่าน ใช้เปลือกผลทำขนมหวานและเค้ก ใช้ทำน้ำหอม ในจีนใช้รากต้มน้ำรักษาอาการผิดปกติของระบบหายใจและปวดหลัง ผิวมะงั่วมีน้ำมันมากเรียกน้ำมันผิวมะงั่ว น้ำมะงั่วรสเปรี้ยว ใช้แก้ไอ ใช้เป็นน้ำกระสายยา

อ้างอิง
-------

* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 2: ไม้ผลและไม้ผลเคี้ยวมัน. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544.หน้า 177

* ชยันต์ พิเชียรสุนทร และ วิเชียร จีรวงศ์. คู่มือเภสัชกรรมแผนไทยเล่ม 1 น้ำกระสายยา. พิมพ์ครั้งที่ 3. กทม. อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง. 2556. หน้า 71 – 73

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Citrus medica***

* USDA Plants Profile - *Citrus medica*

* Purdue University (U.S.A.): article on citron culture and use.

* Citrus Pages เก็บถาวร 2015-08-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

* University of California- "Citrus Diversity"

* Stuart-exchange\_org:*Citrus medica* used as a medicinal plant.

* UCLA: "Give Me A Squeeze" เก็บถาวร 2007-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

* Alchemy Works: Citron เก็บถาวร 2007-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

* Wildflowers of Israel - Citron
**ตลาดซันเดย์** เป็นส่วนของตลาดนัดจตุจักรที่ติดกับถนนกำแพงเพชร 2 ส่วนมากเป็นร้านขายปลาสวยงาม ทั้งขายส่งและปลีก เป็นที่ดินของการรถไฟแห่งประเทศไทย โดยให้ บริษัท ธนสารสมบัติ เป็นผู้เช่าต่อ 

ในปี พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา ผู้ค้าในตลาดนัดจตุจักรหลายรายได้ย้ายมาขายในบริเวณตลาดซันเดย์มากขึ้น ทำให้มีสินค้าหลากหลายประเภทมากขึ้น ทั้ง สัตว์เลี้ยงหลากหลายประเภท เครื่องประดับตกแต่งบ้าน อาหาร โดยคืนวันอาทิตย์จนถึงวันจันทร์เป็นวันขายส่งปลา

ในปี พ.ศ. 2549 เมื่อสัญญาเช่าที่หมดลง แต่ผู้ค้าหลายรายไม่ยอมย้ายออกไป ทำให้มีการคุกคามด้วยการรื้อถอนแผงร้านค้าในเวลากลางคืนและกลางวันหลายครั้ง ตลอดจนทำร้ายร่างกายด้วย จนปรากฏเป็นข่าวโด่งดัง

ปัจจุบัน ตลาดซันเดย์ได้มีการปรับปรุงพื้นที่ให้ดีขึ้น โดยสร้างเป็นอาคารร้านค้าถาวร และเปลี่ยนวันขายส่งปลาเป็นวันพฤหัสบดีแทน

ในวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ได้เกิดเหตุไฟไหม้ร้านค้าปลาสวยงามที่นี่วอดไปทั้งสิ้น 10 คูหา

ดูเพิ่ม
-------

* ตลาดนัดจตุจักร
* จตุจักรพลาซ่า
* การรถไฟแห่งประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "กลุ่มชายฉกรรจ์กว่า100ราย เข้ารื้อถอนร้านค้าย่านจตุจักร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-12-01. สืบค้นเมื่อ 2007-11-17.
2. ↑  ไฟไหม้ ร้านค้าจตุจักรพลาซ่า วอด10 คูหา จากกระปุกดอตคอม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ตลาดซันเดย์
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°47′52″N 100°32′47″E﻿ / ﻿13.797689°N 100.546376°E﻿ / 13.797689; 100.546376
**มาซามูเนะ** (ญี่ปุ่น: 正宗) หรือที่เรียกว่า **โกโร นิวโด มาซามูเนะ** (ญี่ปุ่น: 五郎入道正宗, นักบวช โกโร มาซามูเนะ, ประมาณ ค.ศ. 1264–ค.ศ. 1343) ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นช่างตีดาบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น เขาสร้างดาบและมีดสั้น ซึ่งเป็นที่รู้จักในภาษาญี่ปุ่นว่า*ทาจิ*และ*ทันโต*ตามลำดับในสำนัก*โซชู* อย่างไรก็ตาม *ทาจิ*ที่หลอมโลหะของเขาหลายเล่มถูกทำให้เป็น*คาตานะ*โดยการตัดโคนมีดที่ฝังเข้าไปในด้าม (*นากาโกะ*) ในเวลาต่อมา ด้วยเหตุนี้ ผลงานที่มีอยู่เพียงชิ้นเดียวของเขาคือ*คาตานะ*และ*ทันโต* ทั้งนี้ ไม่มีวันที่แน่นอนสำหรับช่วงชีวิตของมาซามูเนะ ซึ่งเป็นที่ตกลงกันโดยทั่วไปว่าเขาได้ทำดาบส่วนใหญ่ระหว่างปี ค.ศ. 1288 ถึง ค.ศ. 1328 และบางเรื่องราวระบุชื่อสกุลของเขาว่าโอกาซากี แต่ผู้เชี่ยวชาญบางคนเชื่อว่านี่เป็นเรื่องที่เสกสรรขึ้นมาเพื่อยกระดับฐานะของตระกูลโทกูงาวะ

เชื่อกันว่ามาซามูเนะทำงานในจังหวัดซางามิในช่วงสุดท้ายของยุคคามากูระ (ค.ศ. 1288–1328) และคิดว่าเขาได้รับการฝึกโดยช่างตีดาบจากจังหวัดบิเซ็งและยามาชิโระ เช่น ซาบูโระ คูนิมูเนะ, อาวาทางูจิ คูนิตสึนะ และชินโตโงะ คูนิมิตสึ เขาเป็นพ่อของฮิโกชิโระ ซาดามูเนะ ซึ่งเป็นปรมาจารย์โซชูที่มีชื่อเสียงเช่นกัน

รางวัลสำหรับช่างตีดาบที่เรียกว่ารางวัลมาซามูเนะ เป็นรางวัลที่มอบให้ในการแข่งการทำดาบญี่ปุ่น แม้ว่าจะไม่ได้มีการมอบรางวัลทุกปี แต่ก็มีการนำเสนอให้แก่ช่างตีดาบที่สร้างผลงานยอดเยี่ยม

อ้างอิง
-------

1. 1 2
2. ↑  Fujishiro, Yoshio; Fujishiro Matsuo (1935). *Nihon Toko Jiten*. p. 386.
3. ↑  相州伝の名工「正宗」. Nagoya Japanese Sword Museum Touken World.
4. ↑  Fujishiro, Yoshio; Fujishiro Matsuo (1935). *Nihon Toko Jiten*. p. 387.
5. ↑  Japanese Sword Making Competition เก็บถาวร มกราคม 16, 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน THE MIYAIRI SCHOOL เก็บถาวร มกราคม 16, 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
6. ↑  Body and Soul: An Interview with Master Swordsmith Miyairi Norihiro

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มาซามูเนะ
* Nuttall, Zelia. "The Earliest Historical Relations between Mexico and Japan, from original documents preserved in Spain and Japan". (1906)