recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**พระพุทธเทววิลาส** หรือหลวงพ่อขาว ประดิษฐาน ณ พระอุโบสถ วัดเทพธิดาราม วรวิหาร ถ.มหาไชย แขวงสำราญราษฎร์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร

ไม่ปรากฏประวัติการสร้างหรือที่มา ปรากฏประวัติเพียงว่าพระพุทธเทววิลาสองค์นี้ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระมหาเจษฎาบดินทร์ รัชกาลที่ ๓(พ.ศ. ๒๓๖๗ - ๒๓๙๔) มีพระราชศรัทธาเลื่อมใสในพระบวรพุทธศาสนาอย่างยิ่ง ทรงสร้างและบูรณปฏิสังขรณ์พระอารามจำนวนมาก พุทธศักราช ๒๓๗๙ โปรดให้กรมหมื่นภูมินทรภักดี (พระองค์เจ้าชาย ลดาวัลย์ ต้นราชสกุลลดาวัลย์)อันประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเอมน้อย เป็นแม่กองสร้างวัดเพื่อเฉลิมพระเกียรติ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าหญิง วิลาศ กรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ ผู้เป็นพระปิยราชธิดา อันประสูติแต่ เจ้าจอมมารดาบาง ทรงพระปรีชาสามารถรับราชการสนองพระเดชพระคุณอย่างใกล้ชิด เป็นที่ไว้วางใจ พระราชฤหทัย แต่เดิมชื่อว่าวัดพระยาไกรสวนหลวง สร้างเสร็จเมื่อพุทธศักราช ๒๓๘๒ พระราชทานนามใหม่ว่า "วัดเทพธิดาราม" ซึ่งหมายถึงกรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ ได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงประกอบพระราชพิธีผูกพัทธสีมา ในวันที่ ๒๒ ธันวาคม พ.ศ. ๒๓๘๒ โปรดให้อัญเชิญพระพุทธรูปจำหลักด้วยศิลาขาว จาก พระบรมมหาราชวังมาเป็นพระปฏิมากรประธาน

*พระพุทธปฏิมากรองค์นี้* เดิมเรียกกันแต่เพียงว่า "หลวงพ่อขาว" เมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๘ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพล อดุลยเดช มหิตลาธิเบศร รามาธิบดี จักรีนฤบดินทร์ สยามินทราธิราชบรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินทรงบำเพ็ญพระราชกุศล ถวายพระกฐิน ทรงเฉลิมพระนามว่า **"พระพุทธเทววิลาส"**

ตามหนังสือราชเลขาธิการที่ รล.๐๐๐๒/๒๕๒๒ เมื่อวันที่ ๒๕ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๑๔

> พระพุทธเทววิลาส *หรือหลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปศิลปะสมัยเชียงแสนผสมสุโขทัย ปางมารวิชัย ขัดสมาธิเพชร จำหลักด้วยศิลายวง สีขาวบริสุทธิ์*
> 
> 

*พระเพลากว้าง ๑๔ นิ้ว*

สูง ๑๙ นิ้ว หนา ๘ นิ้ว พระอังสา(ไหล่) ๙ นิ้ว รอบพระอุระ (อก)๑๘ นิ้ว ประดิษฐานอยู่ในเวชยันต์บุษบกไม้จำหลักลาย หรือบุศบกท้ายเกริน ปิดทองประดับกระจกเกรียบ ลายประณีตบรรจงมาก 
รอบๆแวดล้อมด้วยดีบุกปั้นเป็นรูปเทพนมและครุฑปิดทอง ด้านซ้ายขวาตั้งแต่งฉัตรเครื่องสูงทองแผ่ลวด ๕ ชั้น ๒ ดั้ง เหนือพระพุทธรูป กางกั้นสุวรรณฉัตรคันดาน ๕ ชั้น ๑ ดั้ง 

ด้านมุมซ้ายขวา ฐานบุศบก ประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่องปางห้ามสมุทร ประดับขัตติยะภูษิตาภรณ์ เรียกกันว่าพระทอง ดุจเดียวกันกับพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก และพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
ในพระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม (วัดพระแก้วมรกต) เบื้องบนพระทองสององค์ กางกั้นสุวรรณฉัตรคันดาน ๕ ชั้น ๒ ดั้ง สิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นของเดิมทั้งสิ้น
***อัลฟิกฮุลอัลบัร*** (อาหรับ: الفقه الأكبر) หรือ "ความรู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" เป็นข้อความอิสลามยุคแรกที่ได้รับความนิยมซึ่งมาจากนักนิติศาสตร์ชาวมุสลิมคือ อะบูฮะนีฟะฮ์ เป็นหนึ่งในไม่กี่ผลงานที่ยังหลงเหลืออยู่ของอะบูฮะนีฟะฮ์ เป็นการสรุปบทความพื้นฐานของความเชื่อซุนนะฮฺในขณะที่หักล้างความเชื่อของกลุ่มเหล่านั้นที่ถูกมองว่าเป็นอิสลามนอกออร์โธดอกซ์หรืออิสลามกระแสหลัก ได้แก่ มุอ์ตะซิละฮ์, เกาะดะรียะฮ์ และ เคาะวาริจญ์ ท่ามกลางกลุ่มอื่นๆ เป็นการอธิบายนโยบายของซุนนะฮ์ในการจัดการกับคุณลักษณะที่คลุมเครือของอัลลอฮ์ และเจาะลึกรายละเอียดว่าอัลกุรอานเป็นคำพูดนิรันดร์ของอัลลอฮ์อย่างไร

เนื้อหา
-------

เนื้อหาเริ่มต้นด้วยการสรุปบทความพื้นฐานแห่งความเชื่อ และกล่าวต่อไปถึงแก่นแท้นิรันดร์ (ศิฟาต) ของอัลลอฮ์ พระนามและคุณลักษณะของพระองค์ และอัลกุรอานเป็นพระวจนะของพระองค์ หลังจากนั้นจะอธิบายอย่างละเอียดเกี่ยวกับวิธีที่คนๆ หนึ่งได้รับศรัทธาที่แท้จริง (อีมาน) หรือเข้าสู่สถานะของความปฏิเสธ (กาฟิร) หลังจากเข้ามาในโลกนี้ หัวข้อของนบีและเราะซูล ยังถูกกล่าวถึงในรายละเอียดบางอย่าง ตามมาด้วยการอภิปรายเกี่ยวกับ4 เคาะลีฟะฮ์ผู้ทรงธรรม และเศาะฮาบะฮ์อื่นๆ และทัศนคติของผู้ศรัทธาควรมีต่อพวกเขาอย่างไร

ในการหักล้างศัตรูทางอะกีดะฮ์ของพวกเขาคือ พวกมุอ์ตะซิละฮ์, พวกเคาะวาริจญ์, และกลุ่มอื่นๆ—ข้อความนี้โต้แย้งว่าผู้ปฏิเสธ ไม่ได้ออกจากอิสลามโดยการทำบาป มีการนำเสนอการอภิปรายเกี่ยวกับปาฏิหาริย์ที่อัลลอฮ์ทรงประทานแก่บ่าวต่างๆของพระองค์ ตามด้วยการวิเคราะห์เชิงลึกเกี่ยวกับอีมาน (ความศรัทธาที่แท้จริง) และอิสลาม (การยอมจำนน) และขอบเขตที่ความศรัทธาของบุคคลนั้นเพิ่มขึ้นและลดลง ประเด็นอื่นๆ ที่เกิดขึ้นในข้อความ ได้แก่ ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และความยุติธรรมของอัลลอฮ์ในการจัดการกับบ่าวของพระองค์, การเสด็จสู่ฟากฟ้าของท่านนบี (มิอ์รอจญ์); และประเด็นทางวันกิยามะฮ์ เช่น การตั้งคำถามในหลุมฝังศพ, ยะอ์ญูจญ์และมะอ์ญูจญ์ และสัญญาณอื่นๆ ที่รอคอยของวันกิยามะฮ์ แม้ว่าผู้เขียนจะปฏิบัติตามคำสั่งเฉพาะในข้อความ แต่บางครั้งเขาก็พูดซ้ำบางประเด็นที่กล่าวถึงแล้วเพื่อเน้นย้ำ ตัวอย่างเช่น เนื่องจากความสำคัญของอัลกุรอาน เขายืนยันหลายครั้งว่าคำพูดชั่วนิรันดร์ของอัลลอฮ์ไม่เหมือนกับคำพูดที่สร้างขึ้นของมนุษย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Al-Fiqh-Al-Akbar-An-Accurate-Translation.pdf" (PDF).
2. ↑  "Imam Abu Hanifa's Al-Fiqh Al-Akbar Explained". *www.goodreads.com*. สืบค้นเมื่อ 2020-08-10.
3. ↑  "Imam Abu Hanifa's Al-Fiqh al-Akbar Explained By al-Maghnisawi". *kitaabun.com*. สืบค้นเมื่อ 2020-08-10.
4. ↑  "Imam Abu Hanifa's Al-Fiqh al-Akbar Explained by Abu Hanifa / Maghnisawi / Abdur-Rahman i: BRAND NEW Hardcover (2007) | Book Deals". *www.abebooks.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-08-10.
5. ↑  "كتاب: الفقه الأكبر الْمَنْسُوب لأبي حنيفَة" (PDF).
6. ↑  "كتاب: الفقه الأكبر الْمَنْسُوب لأبي حنيفَة|نداء الإيمان". *www.al-eman.com*. สืบค้นเมื่อ 2020-08-10.
ระวังสับสนกับ ออร์กาโนฟอสเฟต หรือ ออร์กาโนฟอสไฟต์
**สารประกอบออร์กาโนฟอสฟอรัส** เป็นสารประกอบอินทรีย์ซึ่งย่อยสลายได้ตามธรรมชาติที่มีพันธะคาร์บอน–ฟอสฟอรัส ใช้ในการควบคุมศัตรูพืชและสัตว์เป็นหลัก โดยเป็นทางเลือกของสารไฮโดรคาร์บอนคลอรีน (chlorinated hydrocarbon) ที่ตกค้างอยู่ในธรรมชาติ สารประกอบเหล่านี้เป็นสารฆ่าแมลงที่มีประสิทธิภาพสูง แม้บางชนิดจะเป็นอันตรายถึงตายแก่มนุษย์ในปริมาณน้อย และมีบางสารที่เป็นสารที่เป็นพิษที่สุดเท่าที่มนุษย์เคยประดิษฐ์ขึ้น

นิยามของออร์กาโนฟอสฟอรัสมีหลากหลาย ซึ่งอาจทำให้สับสนได้ ในเคมีอุตสาหกรรมและสิ่งแวดล้อม สารประกอบออร์กาโนฟอสฟอรัสต้องมีเฉพาะอะตอมแทนที่อินทรีย์ (organic substituent) แต่ไม่จำเป็นต้องมีพันธะฟอสฟอรัส-คาร์บอนโดยตรง ฉะนั้น สารฆ่าศัตรูพืชและสัตว์จำนวนมาก (เช่น มาลาไทออน) จึงมักรวมอยู่ในสารประกอบกลุ่มนี้

ฟอสฟอรัสสามารถมีสถานะออกซิเดชันได้หลายสถานะ และการจำแนกสารประกอบออร์กาโนฟอสฟอรัสตามปกติจำแนกเป็นอนุพันธ์ของฟอสฟอรัส(V) กับฟอสฟอรัส(III) ซึ่งเป็นกลุ่มเด่นของสารประกอบออร์กาโนฟอสฟอรัส นอกจากนี้ ยังอาจเรียกตามเลขโคออร์ดิเนชัน δ (เดลตา) และวาเลนซ์ λ (แลมดา) ซึ่งในระบบนี้ ฟอสฟีนเป็นสารประกอบ δ3λ3

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lewis, Robert Alan (1998). Lewisʼ Dictionary of Toxicology. CRC Lewis. p. 763. ISBN 978-1-56670-223-2. Retrieved 18 July 2013.
|  |
| --- |
| บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของบทความ**เคมี** |
| **เคมีอินทรีย์** |
|  |
| สารประกอบไฮโดรคาร์บอน |
| อลิฟาติก
อโรมาติก
เฮเทอรโรไซคลิก |
| หมู่ฟังก์ชัน |
| แอลกอฮอล์ 
แอลดีไฮด์ 
สารประกอบอะลิไซคลิก 
อะไมด์ 
อะมีน 
คาร์โบไฮเดรต 
กรดคาร์บอกซิลิก 
เอสเตอร์ 
อีเทอร์ 
คีโตน 
ลิพิด 
เมอร์แคปแทน 
ไนไตรล์  |
| **สเตอริโอไอโซเมอริซึม** |
| คอมฟิกุรุเชัน 
อิแนนทิโอเมอร์ 
จีออเมตริกไอโซเมอริซึม 
คอนฟอร์เมชัน  |
| **ปฏิกิริยาหลัก** |
| ปฏิกิริยาการแทนที่ 
ปฏิกิริยาการกำจัด  |
| **สเปกโทรสโกปี** |
| อัลตราไวโอเลต-วิซิเบิลสเปกโทรสโกปี 
อินฟราเรดสเปกโทรสโกปี 
นิวเคลียร์แมกเนติกเรโซแนนซ์สเปกโทรสโกปี 
แมสส์สเปกโทรสโกปี  |
| **สถานีย่อยเคมีอินทรีย์** ·* ด
* ค
* ก
 |

**สารประกอบอะลิฟาติก** (อังกฤษ: Aliphatic Compound IPA: [ˌæləˈfætɪk]; G. *aleiphar*, fat, oil) คือสารประกอบในศาสตร์เคมีอินทรีย์ที่ประกอบด้วยคาร์บอนและไฮโดรเจน (สารประกอบไฮโดรคาร์บอน) ประเภทที่ไม่มีวงอะโรมาติก สารประกอบอะลิฟาติกสามารถประกอบด้วยวง (cyclic) เช่นไซโคลเฮกเซนหรืออไซคลิก สารประกอบอาจอยู่ในรูปอิ่มตัว เช่น เฮกเซนหรือไม่อิ่มตัว เช่น เฮกซีน ก็ได้ 

ในสารประกอบอะลิฟาติก อะตอมของคาร์บอนจะสร้างพันธะแก่กันอาจอยู่ในแบบโซ่ตรง (straight chains), โซ่กิ่ง (branched chains), หรือไม่เป็นวงอะโรมาติกก็ได้ (อะลิไซคลิก) และอาจสร้างพันธะเดี่ยว (แอลเคน), พันธะคู่ (แอลคีน) หรือพันธะสาม (แอลไคน์) นอกเหนือจากไฮโดรเจนนั้น ยังมีอะตอมของธาตุอื่นๆสามารถสร้างพันธะกับคาร์บอนได้ โดยส่วนมากจะได้แก่อะตอมของออกซิเจน, ไนโตรเจน ซัลเฟอร์ และโคลรีน

สารประกอบอะลิฟาติกอย่างง่ายที่สุดคือมีเทน (CH4) อะลิฟาติกยังรวมไปถึงสารจำพวกแอลเคน อาทิ พาราฟิน ไฮโดรคาร์บอน, แอลคีน อาทิ เอทิลีน และแอลไคน์ เช่น อะเซทิลีน กรดไขมัน ซึ่งจะประกอบด้วยอะลิฟาติกแบบไม่มีกิ่งต่อเข้ากับหมู่คาร์บอกซิล

ตัวอย่าง
--------

* อีเทนอีเทน
* ไอโซบิวเทนไอโซบิวเทน
* อะเซทิลีนอะเซทิลีน

ดูเพิ่ม
-------

* สารประกอบอะโรมาติก
* พันธ์คาร์บอน-คาร์บอน

อ้างอิง
-------

1. ↑  IUPAC, *Compendium of Chemical Terminology*, 2nd ed. (the "Gold Book") (1997). Online corrected version:  (1995) "Aliphatic compounds".
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

สารตราของสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ที่ออกใน ค.ศ. 1637 ประทับด้วยตราบุลลา
**สารตราพระสันตะปาปา** (อังกฤษ: **Papal bull**) เป็นเอกสารสิทธิ (Letters patent) หรือใบอนุญาตประเภทหนึ่งที่ออกโดยพระสันตะปาปา ในภาษาอังกฤษ "สารตราพระสันตะปาปา" เป็นคำที่มาจากคำว่า "Bulla" (ตราบุลลา) ที่ประทับห้อยติดกับเอกสารเพื่อให้ทราบว่าเป็นเอกสารแท้จากผู้ออก

สารตราพระสันตะปาปาเดิมออกโดยพระสันตะปาปาเพื่อใช้ในการติดต่อสื่อสารหลายประเภทที่เป็นสาธารณะ แต่หลังจากคริสต์ศตวรรษที่ 15 ก็เป็นเอกสารที่กลายเป็นเอกสารที่ออกเฉพาะโอกาสที่เป็นทางการที่สำคัญๆ เท่านั้น นักวิชาการสมัยใหม่ใช้คำว่า "Bull" ในการบรรยายย้อนหลังถึงเอกสารใดใดที่ออกโดยพระสันตะปาปาในรูปของ "กฤษฎีกา" (decree), "เอกสิทธิ์" (privilege) และเอกสารที่ไม่สำคัญเท่าใดนักที่ออกมาเป็นจดหมาย ตามความนิยมโดยทั่วไป "สารตราพระสันตะปาปา" จะใช้กับเอกสารของพระสันตะปาปาที่มีตราโลหะ[]

สารตราพระสันตะปาปาใช้กันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 แต่วลีนี้มิได้เริ่มใช้กันมาจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 และใช้เฉพาะเป็นการภายในสำหรับกล่าวถึงระบบการเก็บเอกสารอย่างไม่เป็นทางการ คำนี้กลายมาใช้อย่างเป็นทางการในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เมื่อสำนักงานหนึ่งของระบบการบริหารของพระสันตะปาปาได้รับชื่อว่า "Registrum bullarum" (สำนักงานลงทะเบียนพระบัญญัติ)

ในปัจจุบันสารตราจะออกก็ต่อเมื่อพระสันตะปาปากล่าวถึงพระองค์เองว่า "ผู้รับใช้ของบรรดาผู้รับใช้พระเป็นเจ้า" (Servus Servorum Dei) ตัวอย่างเช่นเมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 ทรงออกสารตราพระองค์ก็ทรงเริ่มเอกสารโดยมีพระนามนำหน้าเป็น "เบเนดิกต์ บิชอป ผู้รับใช้ของบรรดาผู้รับใช้พระเป็นเจ้า" (Benedictus, Episcopus, Servus Servorum Dei)

อ้างอิง
-------

1. ↑  *บัญญัติศัพท์*, เขตมิสซังกรุงเทพฯ, หน้า 7

* "Bull". In *Encyclopedia Britannica* Online.
* Catholic Encyclopedia: Bulls and Briefs
* Papal Encyclicals at Vatican
* Papal Encyclicals Online
* Chambers, Ephraim. "Bull." *Cyclopaedia*. 1728. (on-line)
* List of papal documents at the Theology Library

ดูเพิ่ม
-------

* พระสันตะปาปา
**สารบัญแฟ้มเฮนรี เดรเปอร์** (อังกฤษ: Henry Draper Catalogue, HD, HD Catalog) เป็นสารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ (สารบัญแฟ้มทางดาราศาสตร์) ที่รวบรวมข้อมูลทางดาราศาสตร์และสเปกโทรสโกปีของดาวฤกษ์สว่างที่มองเห็นได้จากโลกกว่า 225,000 ดวง 

สารบัญแฟ้มฉบับนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกระหว่างปี 1918 ถึง 1924 เรียบเรียงและแก้ไขโดยแอนนี จัมป์ แคนนอน และคณะที่หอดูดาวมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ภายใต้การดูแลของเอดเวิร์ด พิกเคอริง และได้รับการตั้งชื่อตามเฮนรี เดรเปอร์ผู้บริจาคเงินผ่านภรรยาม่ายของเขา

สารบัญแฟ้มนี้มีดาวฤกษ์ที่มีโชติมาตรปรากฏจนถึงอันดับ 9 ซึ่งเป็นความสว่างประมาณ 1 ใน 50 ของขีดจำกัดความสว่างที่ตาเปล่าของมนุษย์มองเห็น สารบัญแฟ้มนี้ครอบคลุมทรงกลมท้องฟ้าทั้งหมดและได้รับการยกย่องว่าเป็นสารบัญแฟ้มแรกที่แยกดาวฤกษ์ด้วยการแบ่งตามสเปกตรัม

คุณูปการของสารบัญแฟ้มนี้
------------------------

สารบัญแฟ้มนี้เริ่มต้นการศึกษาเกี่ยวกับการจำแนกสเปกตรัมของดาวฤกษ์อย่างเป็นระบบ ซึ่งนำไปสู่การพัฒนาเป็นแผนภาพของแฮร์ตสปรอง–รัสเซิล

การตั้งชื่อระบบเฮนรี เดรเปอร์ (HD) ยังคงใช้กันอย่างแพร่หลายสำหรับดวงดาวที่ไม่มีการตั้งชื่อระบบไบเออร์ หรือการตั้งชื่อระบบแฟลมสตีด ดาวหมายเลข 1 ถึง 225,300 เรียงลำดับตามไรต์แอสเซนชันในต้นยุคอ้างอิง 1900.0

ในปี 1949 ได้มีการเพิ่มดาวขึ้นจาก 225,301 ดวงเป็น 359,083 ดาวที่เพิ่มเข้ามาใหม่เหล่านี้มักเรียกโดยย่อว่า HDE (ส่วนขยายสารบัญแฟ้มของเฮนรี เดรเปอร์) แต่บางครั้งก็เขียนว่า HD หากไม่คลุมเครือ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ヘンリー・ドレイパーカタログ". *美星天文台*. สืบค้นเมื่อ 2016-01-15.
2. ↑  *オックスフォード天文学辞典* (初版第1刷 ed.). 朝倉書店. pp. 53, 380. ISBN 4-254-15017-2.
**สารบัญแฟ้ม RCW** (RCW catalogue, ย่อมาจาก Rodgers Campbell Whiteoak catalogue) เป็นสารบัญแฟ้มทางดาราศาสตร์ ในบริเวณเวณปล่อยเส้น H-α ทางตอนใต้ของทางช้างเผือก เผยแพร่ใน Rodgers et al. 1960 harv error: no target: CITEREFRodgers\_et\_al.1960 (help)

สารบัญแฟ้มนี้ประกอบด้วยวัตถุท้องฟ้า 180 รายการ ซึ่งหลายดวงรวมอยู่ในสารบัญแฟ้มกัม ซึ่งได้้ถูกจัดทำไปก่อนหน้านี้แล้ว และยังได้ถูกรวมในสารบัญแฟ้มคอลด์เวลล์ ซึ่งถูกจัดทำในภายหลังด้วย นอกจากนี้ แม้ว่าสารบัญแฟ้มนี้และสารบัญแฟ้มกัมจะบันทึกซีกท้องฟ้าใต้เป็นหลัก แต่ก็มีหลายส่วนที่ทับซ้อนกับสารบัญแฟ้มชาร์ปเลส ฉบับที่ 2 (312 รายการ) ซึ่งบันทึกซีกท้องฟ้าเหนือเป็นหลัก

สารบัญแฟ้มนี้รวบรวมขึ้นในปี 1960 ที่หอดูดาวสตรอมโล ประเทศออสเตรเลีย โดยอเล็กซานเดอร์ วิลเลียม ร็อดเจอร์สและคณะ ภายใต้การแนะนำของบาร์ต บอก

ตัวอย่าง
--------

| RCW | ชื่อหลัก | รูปภาพ |
| --- | --- | --- |
| RCW 38 | RCW 38 |  |
| RCW 49 | Gum 29 |  |
| RCW57 | RCW 57 |  |
| RCW86 | RCW 86 |  |
| RCW88 | RCW 88 |  |
| RCW 108 | RCW 108 |  |
| RCW124 | RCW 6302 |  |
| RCW 127 | NGC6334 |  |
| RCW 131 | NGC 6357 |  |
| RCW 146 | เนบิวลาทะเลสาบ |  |
| RCW 147 | เนบิวลาสามแฉก |  |
| RCW 160 | เนบิวลาโอเมกา |  |
| RCW 165 | เนบิวลานกอินทรี |  |
|

อ้างอิง
-------

* Rodgers, A. W.; Campbell, C. T.; Whiteoak, J. B. (1960), "A catalogue of Hα-emission regions in the southern Milky Way", *Monthly Notices of the Royal Astronomical Society*, vol. 121 no. 1, pp. 103–110, Bibcode:1960MNRAS.121..103R, สืบค้นเมื่อ 2007-01-30
**เจียวกู่หลาน** (จีนตัวย่อ: 绞股蓝; จีนตัวเต็ม: 絞股藍; พินอิน: *jiǎogǔlán*; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Gynostemma pentaphyllum* (Thunb.); ชื่ออื่น: ชาสตูล เบญจขันธ์ ปัญจขันธ์ เซียนเฉ่า) เป็นพืชที่ขึ้นอยู่ทั่วทวีปเอเชีย ลักษณะของพืช เป็นไม้เถาล้มลุก ลำต้นเล็กเรียวยาว ลำต้นที่เลื้อยยางแตกกิ่งแขนงได้ บริเวณข้อของลำต้นที่ทอดนอนไปตามดินจะออกรากได้ ใบเป็นใบประกอบแบบฝ่ามืออกสลับ ส่วนมากมีใบย่อย 5 ใบ ดอกเล็ก สีเหลืองปนเขียว ผลค่อนข้างกลม ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 4- 7 มิลลิเมตร ส่วนที่ใช้เป็นยา คือต้นส่วนเหนือดินและ ใบมีรสขม หรือขมอมหวาน

ในปี คศ 1977 มีคนจีนคนหนึ่งชื่อ ศิว์สื้อ หมิง เป็นเภสัชกรจบมหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ปักกิ่งเขาได้เข้าทำงานที่ สถาบันวิจัยพืชสมุนไพรนครอานดัง มณฑลส่านซี จนกระทั่งฤดูใบไม้ผลิปี 1982 เขาได้ลางานชั่วคราวเพื่อไปเยี่ยมบ้านที่อำเภอผิงลี่ระยะทางไกลประมาณ 50 กิโลเมตร ในช่วงที่เขาพักผ่อนที่บ้านก็ใช้เวลาเสาะแสวงหาสมุนไพรตัวใหม่ๆ ในอำเภอผิงลี่โดยไปพูดคุยกับชาวบ้าน และหมอพื้นบ้าน เพื่อหาข้อมูลของสมุนไพร เขาได้พบสมุนไพร ตัวใหม่ชนิดหนึ่งที่ชาวบ้านเรียกว่า เสี่ยวโหม่จูเถิง ซึ่งมีประสิทธิภาพในการรักษาชาวบ้านที่เป็นโรคไขมันสูงในเส้นเลือด และโรคความดันโลหิตสูงได้อย่างดี เขาจึงกลับมาที่ห้องทำงานของสถาบันวิจัยของเขา และศึกษาวิจัยทันทีตามตำราแผนโบราณจีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Gynostemma pentaphyllum***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Gynostemma pentaphyllum ที่วิกิสปีชีส์
พิกัดภูมิศาสตร์: 26°54′42″N 75°49′10″E﻿ / ﻿26.91179°N 75.81953°E﻿ / 26.91179; 75.81953
**พิพิธภัณฑ์อัลเบิร์ตฮอลล์** (Albert Hall Museum) หรือ พิพิธภัณฑ์รัฐบาลกลาง (Government Central Museum) ตั้งอยู่ในเมืองชัยปุระ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ถือเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก่าแก่ที่สุดในรัฐ และเป็นพิพิธภัณฑ์ประจำรัฐราชสถาน อาคารพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในสวนรามนิวาส ด้านนอกกำแพงเมือง ตรงข้ามกับประตูใหม่ พิพิธภัณฑ์นี้ถือเป็นตัวอย่างที่ดีของสถาปัตยกรรมอินโด-ซาราเซน

ประวัติ
-------

อาคารพิพิธภัณฑ์นั้นออกแบบโดยเซอร์แซมวล สวินเทิน เจเคิบ (Samuel Swinton Jacob) โดยความช่วยเหลือของมีร์ ตุจุมูล ฮูเสน (Mir Tujumool Hoosein) เปิดให้บริการต่อสาธารณชนเมื่อปี 1887 มหาราชาราม สิงห์ ที่ 2มีพระประสงค์ให้ที่นี่เป็นศาลาว่าการเมือง แต่ผู้สืบทอดนามว่า มัทโห สิงห์ ที่ 2 (Madho Singh II) ประสงค์สห้ใช้เป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อแสดงผลงานศิลปะของชัยปุระ และรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสวนรามนิวาส

ชื่อของพิพิธภัณฑ์นั้นมาจากพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 หรือพระนามเดิม อัลเบิร์ท เอ็ดเวิร์ด ซึ่งพระองค์เคยเสด็จพระราชดำเนินเยือนชัยปุระเมื่อครั้นทรงตำแหน่งเจ้าชายแห่งเวลส์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Jaipur City (or Jainagar)". The Imperial Gazetteer of India. 1909. p. 402.
**บิตเครื่องหมาย** (อังกฤษ: sign bit) ในทางวิทยาการคอมพิวเตอร์หมายถึง บิตหนึ่งบิตในการแทนจำนวนมีเครื่องหมายที่ใช้แสดง "เครื่องหมาย" (ความเป็นบวกหรือลบ) ของจำนวนหนึ่ง ๆ เฉพาะชนิดข้อมูลตัวเลขแบบมีเครื่องหมาย (signed) เท่านั้นที่จะมีบิตเครื่องหมาย และมักจะถูกวางไว้ทางซ้ายสุด ซึ่งถัดจากบิตเครื่องหมายก็จะเป็นบิตนัยสำคัญมากสุด (most significant bit) ของจำนวนแบบไม่มีเครื่องหมาย (unsigned) จำนวนจุดลอยตัวในรูปแบบไอทริปเพิลอีนั้นมีเครื่องหมายเสมอ และบิตเครื่องหมายก็อยู่ในตำแหน่งซ้ายสุดเช่นกัน โดยทั่วไปถ้าบิตเครื่องหมายเป็น 1 หมายความว่าจำนวนนั้นเป็นจำนวนลบ (สำหรับจำนวนเต็มแบบส่วนเติมเต็มสอง) หรือจำนวนไม่เป็นบวก (สำหรับจำนวนเต็มแบบส่วนเติมเต็มหนึ่ง จำนวนเต็มแบบเครื่องหมายกับขนาด และจำนวนจุดลอยตัว) ถ้าเป็น 0 หมายถึงจำนวนไม่เป็นลบ

ในการแทนจำนวนแบบส่วนเติมเต็มสองนั้น บิตเครื่องหมายมีค่าน้ำหนัก (ค่าประจำหลัก) เท่ากับ −2*w*−1 เมื่อ *w* คือจำนวนบิตทั้งหมด ในการแทนจำนวนแบบส่วนเติมเต็มหนึ่งนั้น ค่าลบที่น้อยที่สุดคือ 1 − 2*w*−1 แต่มีการแทนค่าศูนย์ถึงสองแบบคือ +0 กับ −0 และในการแทนจำนวนแบบเครื่องหมายกับขนาด (sign-and-magnitude) บิตเครื่องหมายมีหน้าที่เพียงบอกว่าจำนวนนั้นเป็นบวกหรือลบ 

เมื่อบวกจำนวน 8 บิตเข้ากับจำนวน 16 บิตโดยใช้เลขคณิตมีเครื่องหมาย หน่วยประมวลผลกลางจะถ่ายทอดบิตเครื่องหมายผ่านครึ่งอันดับสูงของเรจิสเตอร์ 16 บิตที่เก็บจำนวน 8 บิตอยู่นั้น กระบวนการดังกล่าวเรียกว่าการขยายเครื่องหมาย (sign extension) หรือการถ่ายทอดเครื่องหมาย (sign propagation)  กระบวนการขยายเครื่องหมายจะนำมาใช้ เมื่อใดก็ตามที่ชนิดข้อมูลมีเครื่องหมายที่เล็กกว่าจำเป็นต้องแปลงเป็นชนิดข้อมูลมีเครื่องหมายที่ใหญ่กว่า ในขณะที่ยังคงค่าตัวเลขเดิมเอาไว้

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Bryant, Randal; O'Hallaron, David (2003). "2". *Computer Systems: a Programmer's Perspective* (ภาษาอังกฤษ). Upper Saddle River, New Jersey: Prentice Hall. pp. 52–54. ISBN 0-13-034074-X.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-06-07. สืบค้นเมื่อ 2014-01-20.
พุทธศาสนิกชนบางกลุ่มในประเทศไทยเชื่อว่า **พระพุทธสิกขีทศพลที่ 1** หรือ **สมเด็จองค์ปฐม** คือพระพุทธเจ้าที่ตรัสรู้พระอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณเป็นพระองค์แรกในโลก เมื่ออสงไขยนับไม่ถ้วนก่อนหน้าพระโคตมพุทธเจ้าซึ่งเป็นพระพุทธเจ้าพระองค์ปัจจุบัน ข้อมูลเกี่ยวกับพระพุทธเจ้าพระองค์นี้ไม่ปรากฏในพระไตรปิฎกทั้งของนิกายเถรวาทและมหายาน

ที่มาแห่งพุทธประวัติ
--------------------

พุทธประวัติของพระพุทธสิกขีทศพลที่ 1 นั้น มาจากคำบอกเล่าของพระสงฆ์ฝ่ายวิปัสสนาธุระ เช่น 

* พระราชพรหมยาน (วีระ ถาวโร) วัดท่าซุง จ.อุทัยธานี
* หลวงปู่ขันตยาภรณ์ (สุสานไตรลักษณ์ อ.แม่วาง จ.เชียงใหม่)
* พระครูวิหารกิจจานุการ (ปาน โสนนฺโท) วัดบางนมโค จ.พระนครศรีอยุธยา

การบำเพ็ญบารมี
--------------

พระพุทธสิกขีทศพลที่ 1 ทรงใช้เวลาอันยาวนานถึง 40 อสงไขยกัปในการบำเพ็ญพระบารมีเป็นพระโพธิสัตว์ เพื่อแสวงหาพระโพธิญาณ ด้วยพระองค์เอง ทรงใช้เวลาอันยาวนานในการบำเพ็ญพระบารมี เนื่องจากพระพุทธองค์เป็นพระพุทธเจ้าพระองค์แรก จึงไม่มีแบบอย่างที่จะให้พระพุทธองค์ได้ศึกษาเป็นแนวทางในการปฏิบัติเพื่อ บรรลุ พระโพธิญาณ 

สมัยที่พระพุทธสิกขีทศพลที่ 1 ได้ทรงอุบัติในโลกมนุษย์ ในเวลานั้น คนมีอายุขัยประมาณ 8 หมื่นปี พระพุทธองค์ทรงออกผนวช เมื่อพระชนมายุได้ 4 หมื่นปี หลังจากผนวชแล้วเป็นเวลาอีก 2 หมื่น ปี จึงได้ทรงบรรลุพระอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณเป็นสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์แรกของโลก ทรงสั่งสอนเวไนยสัตว์ อีกประมาณ 2 หมื่นปี จึงเสด็จดับขันธปรินิพพาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สมเด็จพระพุทธสิกขีทศพลที่ 1". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-03-28. สืบค้นเมื่อ 2012-08-11.

* ประวัติการสร้างสมเด็จองค์ปฐม โดย พระราชพรหมยาน
**แหวนนพรัตน** เป็นเครื่องยศชนิดหนึ่งทำจากทองคำเนื้อสูงฝังนพรัตน์ แหวนนพรัตน์เป็นหนึ่งในเครื่องยศที่สำคัญมากและใช้สวมใส่ในงานมงคลเท่านั้น การพระราชทานแหวนนพรัตน์มายกเลิกในสมัยรัชกาลที่ 5 เพราะได้มีการพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์แทน

รูปแบบ
------

### รัชกาลที่ 4

ในสมัยรัชกาลที่ 4 ทรงสร้างดารานพรัตนมีเพียง 6 ดวง และทรงสร้างแหวนนพรัตน์พระราชทานแก่เจ้าพระยาชั้นหิรัญบัตรและเจ้าพระยาชั้นสุพรรณบัตรเท่านั้น (เจ้าพระยาเสนาบดี) รัชกาลที่ 4 ได้พระราชทานแหวนนี้ แก่พระราชวงษานุวงษ์หลายพระองค์ และเสนาบดีหลายนาย นับได้ทั้งหมด 20 วง

### รัชกาลที่ 5

ยุคสมัยรัชกาลที่ 5 โปรดเกล้าฯ ให้สร้างเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ในครั้งแรกมีเพียง 9 สำรับรวมเครื่องต้น ส่วนแหวนคงไว้แต่การพระราชทานแก่พระบรมวงศ์ษานุวงศ์ระดับสูงเท่านั้น ต่อมากำหนดให้มีเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้ 20 สำรับ ตามจำนวนแหวนที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าทรงสร้างขึ้น แบ่งเป็น สำหรับพระมหากษัตริย์ 1 สำรับ และพระราชทานแก่พระบรมวงศานุวงศ์อีก 19 สำรับ โดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประธานแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ และให้มีตำแหน่งมหาสวามิศราธิบดี ซึ่งพระองค์ทรงดำรงตำแหน่งนี้หรือทรงแต่งตั้งพระบรมวงศานุวงศ์ดำรงตำแหน่งนี้ได้ รวมทั้ง พระราชทานแก่พระบรมวงศานุวงศ์ฝ่ายในที่มีพระเกียรติยศใหญ่ โดยไม่นับรวมใน 20 สำรับข้างต้น

### รัชกาลที่ 6

เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาฯ ให้เพิ่มจำนวนเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้อีก 7 สำรับ รวมเป็น 27 สำรับ เนื่องจากพระองค์ทรงดำริว่า พระสังวาลนพรัตน์ราชวราภรณ์ที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงสร้างขึ้นนั้น มีจำนวนเนาวรัตน์ดอกพระสังวาลสลับกัน 27 ดอก จึงสมควรกำหนดจำนวนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ให้เท่ากับจำนวนดอกพระสังวาลนั้น ซึ่งนับเป็นจำนวนของเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ที่สืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน

การใช้งาน
---------

ใช้ในงานพิธีที่เป็นมงคลก็จะนำมาสวมที่นิ้วชี้ทางขวาเพื่อประกอบกิจในงานมงคลนั้น ๆ เช่น เจิมให้แก่คู่บ่าวสาว วางศิลาฤกษ์ เป็นต้น
**พระพุทธไสยาสน์วัดป่าโมก** ประดิษฐานอยู่ในวิหารวัดป่าโมกวรวิหาร ซึ่งมีชื่อเดิมว่าวัดตลาด อยู่ที่อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง วัดป่าโมกวรวิหารเป็นวัดเก่าแก่สมัยอยุธยา ปัจจุบันเป็นพระอารามหลวง

ประวัติ
-------

พระพุทธไสยาสน์องค์นี้ มีความเก่าแก่คู่กันมากับวัด มีขนาดใหญ่โตและงดงามมาก สร้างก่อนรัชสมัย สมเด็จพระนเรศวรมหาราช เมื่อครั้งที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราช เสด็จมาประชุมพลก่อนจะเสด็จไปรบกับพระมหาอุปราชา ได้เสด็จมาทรงสักการะพระพุทธไสยาสน์ก่อน เมื่อ พ.ศ. 2135

เดิมองค์พระพุทธไสยาสน์และพระวิหาร ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาห่างจากที่ตั้งปัจจุบัน 4 เส้น 4 วา เนื่องจาก ที่ตั้งนั้นเป็นคุ้งน้ำ น้ำจึงเซาะตลิ่งพังลงไปจนใกล้ถึงองค์พระ สมเด็จพระเจ้าท้ายสระจึงได้โปรดเกล้า ฯ ให้ พระราชสงครามเป็นนายกองดำเนินการชะลอพระพุทธไสยาสน์ ให้ลึกเข้ามาจากฝั่ง 4 เส้น 4 วา แล้วสร้าง พระวิหารสำหรับพระพุทธไสยาสน์ เรื่องราวการชะลอพระพุทธไสยาสน์นี้มีปรากฏอยู่ในศิลาจารึก ติดไว้ที่ฝา ผนังพระอุโบสถของวัดป่าโมก มีใจความดังนี้ 

เมื่อ พ.ศ. 2271 สมเด็จพระเจ้าท้ายสระ เสด็จพระราชดำเนินมายืนบกชะลอพระพุทธไสยาสน์ ณ อำเภอป่าโมก ให้พ้นอันตรายจากน้ำเซาะตลิ่งพัง โดยชะลอให้ห่างฝั่งแม่น้ำ 4 เส้น 4 วา แล้วให้สร้างพระวิหาร สำหรับองค์พระพุทธไสยาสน์ที่วัดตลาด เนื่องจากพระวิหารเดิมฝาผนังและหลังคาชำรุดทรุดโทรม 

นอกจากนั้นยังมีโคลงพระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกษฐ์ เรื่อง การชะลอพระพุทธไสยาสน์ เมื่อครั้งเป็นกรมพระราชวังบวร ฯ นิพนธ์ ถวายสมเด็จพระบรมเชษฐาธิราช เป็นจำนวนโคลง 128 บท มีสำนวนตามบทที่ 2 ดังนี้ 

ตะวันลงตรงทิศทุกัง.....แทงสาย  

เซราะฝั่งพงรหุรหาย...............รอดน้ำ  

ขุดเขื่อนเลื่อนทลมทลาย.........ริมราก  

ผนังแยกแตกแตนซ้ำ.............รูปร้าวปฏิมา

ในโคลงดังกล่าวยังได้บรรยายว่า พระราชสงครามเป็นผู้ที่มีความสามารถ เคยทำงานสำคัญมาหลายครั้ง การชะลอครั้งนี้ได้จัดการขุดดิน ทำร่อง ทำราง ด้วยความยากลำบากจนเป็นผลสำเร็จ

การบูรณะ
--------

เมื่อ พ.ศ. 2271 พระเจ้าท้ายสระ เสด็จพระราชดำเนินมายืนบกชะลอพระพุทธไสยาสน์ ณ อำเภอป่าโมก ให้พ้นอันตรายจากน้ำเซาะตลิ่งพัง โดยชะลอให้ห่างฝั่งแม่น้ำ 4 เส้น 4 วา แล้วให้สร้างพระวิหาร สำหรับองค์พระพุทธไสยาสน์ที่วัดตลาด เนื่องจากพระวิหารเดิมฝาผนังและหลังคาชำรุดทรุดโทรม 
และ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกษฐ์ ทรงบูรณปฏิสังขรณ์
และในปัจจุบัน พระพุทธรูปองค์นี้ทรุดโทรมแล้ว กรมศิลปากรจึงได้บูรณปฏิสังขรณ์แบบเดิม

อ้างอิง
-------

* เว็บพุทธศาสนาของไทย
* หอมรดกไทย เก็บถาวร 2006-12-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ดอยสุเทพ
หัวแหวนชาวประมงของพระสันตะปาปาลีโอที่ 13
แหวนชาวประมงของพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16
**แหวนชาวประมง** (ละติน: *Annulus Piscatoris*) ถือเป็นหนึ่งในเครื่องสมณกกุธภัณฑ์ในพระสันตะปาปา ผู้เป็นประมุขแห่งพระศาสนจักรคาทอลิกและเป็นผู้สืบทอดภาระหน้าที่ของนักบุญเปโตร พระสันตะปาปาองค์แรกซึ่งเคยเป็นชาวประมงมาก่อน ตราบนหัวแหวนนี้มักทำเป็นภาพนักบุญเปโตรกำลังจับปลาอยู่บนเรือ แหวนนี้ถูกกล่าวถึงครั้งแรกในเอกสารปี ค.ศ. 1265 ในสมณสมัยพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 4 มันถูกใช้เป็นตราประทับบนเอกสารควบคู่กับลายเซ็นของพระสันตะปาปาจนถึงค.ศ. 1842

เมื่อพระสันตะปาปาสิ้นพระชนม์ลง จะมีการประกอบพิธีเพื่อทำลายแหวน กาแมร์เลนโก (เลขาธิการพระราชวังพระสันตะปาปา) จะใช้ฆ้อนตอกลงบนลิ่มลงสู่กลางหัวแหวน และใช้ฆ้อนทุบแหวนให้ยุบเป็นประจักษ์ต่อหน้าเหล่าพระคาร์ดินัล ปัจจุบัน การทำลายแหวนถือเป็นสัญลักษณ์ของการสิ้นสุดสมณสมัยของพระสันตะปาปาพระองค์ก่อน การสละตำแหน่งของสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 ก็มีการประกอบพิธีนี้เช่นกัน และในระหว่างพิธีพิธีเข้ารับตำแหน่งของพระสันตะปาปาองค์ใหม่ กาแมร์เลนโกก็จะสวมแหวนเข้าที่นิ้วนางขวาของพระสันตะปาปาองค์ใหม่

เมื่อนักบวชในคริสตจักรเข้าเฝ้าพระสันตะปาปาเป็นการส่วนพระองค์ พระสันตะปาปามักจะยื่นพระหัตถ์ขวาให้พวกเขาจูบบนหัวแหวน ถือเป็นการแสดงความเคารพต่อพระองค์ผู้ทรงเป็นดั่ง "จักรพรรดิโลก"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระสันตะปาปา (Pope)". แผนกคริสตศาสนธรรม มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพ. 24 กุมภาพันธ์ 2557. สืบค้นเมื่อ 21 สิงหาคม 2561. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
2. ↑  "Sammlung Philippi - The Piscatory Ring (Anulus piscatoris) of Pope Benedict XVI". Dieter-philippi.de. สืบค้นเมื่อ 2013-08-19.
3. ↑  "Dictionary : RING OF THE FISHERMAN". Catholic Culture. สืบค้นเมื่อ 2013-08-19.
4. ↑  Catholic Online. "The Ring of the Fisherman".
**แอกนิส โจอาคิม** (อังกฤษ: Agnes Joaquim) หรือชื่อเดิม **อัชแฆน ฮอวากิมยัน** (อาร์มีเนีย: Աշխեն Հովակիմյան, Ashkhen Hovakimian; 7 เมษายน 1854 - 2 กรกฎาคม 1899) เป็นนักพฤกษศาสตร์ชาวสิงคโปร์เชื้อสายอาร์มีเนีย ผู้ผสมพันธุ์กล้วยไม้พันธุ์ผสมพันธุ์แรกของโลก *Vanda* 'Miss Joaquim' โจอาคิมได้รับการบรรจุชื่อในหอเกียรติยศสตรีสิงคโปร์ในปี 2015

ชีวิตช่วงต้น
------------

ฮอวากิมยันเป็นธิดาคนโตและลูกคนที่สองของ Parsick (Basil) Joaquim วาณิชและตัวแทนการค้าชาวอาร์มีเนีย กับ Urelia Joaquim แอกนิสมีความสนใจและมีฝีมือในการทำสวนเช่นเดียวกับมารดา นอกจากนี้ยังเป็นสมาชิกที่มีบทบาทในคริสตจักรอาร์มีเนีย รวมถึงมีฝีมือในงานเย็บปักถักร้อย

ดอกไม้ประจำชาติสิงคโปร์
-----------------------

ดอกกล้วยไม้ *Vanda* 'Miss Joaquim'
แอกนิส โจอาคิม ชนะรางวัลจากการประกวดดอกไม้ประจำปีและชนะรางวัลสำหรับดอกกล้วยไม้ที่หายากที่สุดในงานแสดงดอกไม้ปี 1899 รางวัลแรกนั้นมอบให้กับผลงานการผสมพันธุ์สายพันธ์กล้วยไม้ *Vanda* 'Miss Joaquim' ในเวลานั้นเธอตรวจพบมะเร็ง และเสียชีวิตในเวลาสามเดือนหลังได้รับรางวัล

ในปี 1947 ดอกกล้วยไม้ *Vanda* 'Miss Joaquim' ถูกเลือกเป็นสัญลักษณ์ที่เหมาะสมที่สุดของพรรคหัวก้าวหน้า (Progressive Party) ในปี 1957 ดอกกล้วยไม้นี้ถูกเบือกเป็นตราประจำสมาคมกล้วยไม้มาลายา (Malayan Orchid Society) ในเดือนเมษายน 1981 ดอกกล้วยไม้มิสโจอาคิมได้รับเลือกท่ามกลางผู้เข้าประกวดอื่นอีก 40 ดอก เป็นดอกไม้ประจำชาติสิงคโปร์

ครอบครัว
--------

ป้ายหลุมศพของโจอาคิมในโบสถ์อาร์มีเนีย สิงคโปร์
ญาติพี่น้องของแอกนิส โจอาคิม เป็นที่รู้จักทั่วไปในสิงคโปร์ ถนนนาร์ซิส (Narcis Street) ในสิงคโปร์นั้นตั้งชื่อตามพี่ชายของเธอ และลูกชายคนโตสุดของบ้าน ชื่อว่าเนร์เซส (Nerses หรือ Narcis, เกิด 2 ธันวาคม 1852) น้องชายของเธอ โจ (Joe หรือ Joaquim, เกิด 1 เมษายน 1856), เซธ (Seth, เกิด 11 กันยายน 1866) และจอห์น (John, เกิด 17 มิถุนายน 1858) ล้วนเป็นทนายความที่เป็นที่รู้จัก โจเป็นผู้ก่อตั้งบริษัททนายความ บราดเดลล์แอนด์โจอาคิม (Braddell and Joaquim) และต่อมาได้แยกออกมาตั้งบริษัททนายความของตัวเองในชื่อ โจอาคิมบราเธอส์ (Joaquim Brothers) น้องชายอีกสองคน อาราตูน (Arathoon, เกิด 2 กรกฎาคม 1864) และไซมอน (Simon, เกิด 5 ธันวาคม 1867) ล้วนเป็นผู้ช่วยนายทะเบียนในบริษัทแห่งหนึ่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mukunthan, Michael. "Agnes Joaquim". *Singapore Infopedia*. National Library Board Singapore. สืบค้นเมื่อ 14 June 2015.
2. ↑  "Agnes Joaquim". *Singapore Women's Hall of Fame*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-12-09. สืบค้นเมื่อ 5 October 2015.
3. ↑  Wright, Nadia (2003). *Respected Citizens: The History of Armenians in Singapore and Malaysia*. Victoria: Amassia Publishing. pp. 145, 147, 220. ISBN 0975108204.
4. ↑  ""The Vanda Miss Joaquim Orchid"". *Amassia Publishing*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 กรกฎาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 3 มกราคม 2018.; ""Agnes Joaquim"". *National Library Board*. สืบค้นเมื่อ 3 January 2018.
5. ↑  Mukunthan, Michael. "Agnes Joaquim". *Singapore Infopedia*. National Library Board Singapore. สืบค้นเมื่อ 14 June 2015. Nadia Wright, 'Respected Citizens: The History of Armenians in Singapore and Malaysia'.
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ดาวหาง
โคเมทสีดำ
**โคเมท** (อังกฤษ: Comet) เป็นปลาทองสายพันธุ์หนึ่งที่ปรากฏในปัจจุบัน มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมที่สหรัฐอเมริกา ลักษณะของโคเมทคือ ลำตัวผอมเพรียวยาวแลดูคล้ายปลาคาร์ป ครีบทุกครีบยาวโดยเฉพาะครีบหาง ลำตัวมักมีสีเดียวล้วน ๆ เช่น สีขาวหรือสีแดง ขนาดเมื่อโตเต็มที่สามารถยาวได้ถึง 12 นิ้ว จัดว่าเป็นปลาทองสายพันธุ์ที่มีขนาดใหญ่มากสายพันธุ์หนึ่ง

โดยชื่อ โคเมท นั้น หมายถึงดาวหาง ทั้งนี้เพราะความที่มีลักษณะเพรียวยาวเหมือนดาวหางนั่นเอง โคเมทในประเทศแถบตะวันตก เช่น ที่สหรัฐอเมริกาหรืออังกฤษจะเป็นสายพันธุ์ที่ได้รับความนิยมมาก และมีราคาสูง แต่สำหรับในประเทศไทยและแถบเอเชียนั้น สายพันธุ์นี้กลับไม่ได้รับความนิยมเท่าและมีราคาต่ำ ทั้งที่ปลาทองสายพันธุ์นี้จัดว่าเลี้ยงง่ายกว่าสายพันธุ์อื่นมาก ทั้งนี้เนื่องจากไม่มีจุดเด่นเพียงพอที่จะทำให้แลดูสวยงามเหมือนสายพันธุ์อื่น อีกทั้งยังมีลักษณะทั่วไปคล้ายปลาคาร์ปอีกด้วย จึงทำให้มีความเข้าใจผิดและสับสนกันระหว่างปลาทั้งสองชนิดนี้เสมอ ๆ โดยเฉพาะในตัวที่ยังเล็กอยู่ และบางคนอาจจะเลี้ยงปนกันในบ่อเดียวกันด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปลาทองโคเมท  เก็บถาวร 2009-08-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน www.tarad.com

| * ด
* ค
* ก
สายพันธุ์ปลาทอง |
| --- |
| สายพันธุ์ | สิงห์จีน • สิงห์ญี่ปุ่น • รันชู • สิงห์ลูกผสม • ลักเล่ห์ • แพนด้า • เดเมกิ้น • ลูกโป่ง • ออรันดา • เกล็ดแก้ว • โคเมทโทะซะกิน • ริวกิ้น • สิงห์ดำตามิด • ชูบุงกิ้น • จิกิ้น • ตากลับ • วากิ้น • ฟุนะ • ฮิบุนะ • วาโตไน |  |
**พญากระรอกดำ** (อังกฤษ: Black giant squirrel, Malayan giant squirrel; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Ratufa bicolor*) เป็นกระรอกชนิดหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ย่อยพญากระรอก (Ratufinae) เป็นกระรอกชนิดหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก และเป็นกระรอกชนิดที่ใหญ่ที่สุดที่พบในประเทศไทย หางยาวเป็นพวง ขนตามลำตัวและหางสีดำสนิท บางตัวอาจมีสะโพก หรือโคนหางออกสีน้ำตาล ขนบริเวณแก้มและท้องสีเหลือง เท้าหน้ามี 4 นิ้ว เท้าหลังมี 5 นิ้ว เล็บยาวและโค้งช่วยในการยึดเกาะต้นไม้ และสะดวกในการเคลื่อนไหวไปมา ขนาดโตเต็มที่มีความยาวลำตัวและหัว 33-37.5 เซนติเมตร ความยาวหาง 42.5-46 เซนติเมตร น้ำหนัก 1-1.6 กิโลกรัม

มีการกระจายพันธุ์ในแคว้นอัสสัม ของอินเดีย, ภาคตะวันออกของเนปาล, ภาคใต้ของจีน, พม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา, เวียดนาม, มาเลเซีย, เกาะสุมาตรา, เกาะชวา, เกาะบาหลี มีทั้งหมด 10 ชนิดย่อย มีพฤติกรรมมักอาศัยอยู่ในป่าที่มีเรือนยอดไม้สูง เช่น ป่าเบญจพรรณและป่าดิบแล้ง มักพบเห็นอยู่ตามเรือนยอดไม้ที่รกทึบและใกล้ลำห้วย หากินในเวลากลางวันและหลับพักผ่อนในเวลากลางคืน มีความปราดเปรียวว่องไว สามารถกระโดดไปมาบนยอดไม้ได้ไกลถึง 22 ฟุต ปกติจะอาศัยอยู่ตามลำพัง ยกเว้นในฤดูผสมพันธุ์หรือมีลูกอ่อนที่อาจเห็นเป็นคู่หรือเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ผสมพันธุ์ได้เมื่ออายุได้ 2 ปี ตั้งท้องนาน 28 วัน ออกลูกครั้งละ 1-2 ตัว โดยที่ตัวเมียมีเต้านมทั้งหมด 3 คู่ รังสร้างขึ้นโดยการนำกิ่งไม้สดมาขัดสานกันคล้ายรังนกขนาดใหญ่ และอาจจะมีรังได้มากกว่าหนึ่งรัง ปัจจุบันมีผู้สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ที่เลี้ยงได้แล้ว และนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง

พญากระรอกดำ ยังมีชื่อเรียกอื่นอีกว่า "กระด่าง" ในภาษาใต้เรียก "พะแมว"

ดูเพิ่ม
-------

* พญากระรอกเหลือง


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Rafuta bicolor***

อ้างอิง
-------

1. ↑  Walston, J. Duckworth, J. W. Molur, S. (2008). *Ratufa bicolor*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 6 January 2009.
2. ↑  "Appendices | CITES". *cites.org*. สืบค้นเมื่อ 2022-01-14.
3. ↑  *สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน* (กองทุนสัตว์ป่าโลก สำนักงานประเทศไทย, กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2543) โดย กองทุนสัตว์ป่าโลก ISBN 974-87081-5-2

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ratufa bicolor ที่วิกิสปีชีส์
**ขรรคปุระ** (เบงกอล: খড়্গপুর; อังกฤษ: Kharagpur) เป็นเมืองในเขตปัศจิมเมทินีปุระ จังหวัดเมทินีปุระ รัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย ขรรคปุระตั้งอยู่บนชายฝั่งด้านใต้ของแม่น้ำกังสาพตี ทางตอนใต้ของรัฐเบงกอลตะวันตก โดยอยู่ห่างจากนครโกลกาตาซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐไปทางทิศตะวันตกประมาณ 110 กิโลเมตร

ขรรคปุระเป็นที่ตั้งของอุตสาหกรรมสำคัญหลายประเภท และเป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟชุมทางขรรคปุระ ซึ่งเป็นชุมทางรถไฟที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกของประเทศอินเดีย เส้นทางรถไฟสายหลักที่ผ่านชุมทางขรรคปุระมีจำนวน 5 สาย ได้แก่สายหาวรา-นาคปุระ-มุมไบ สายหาวรา-เจนไน สายหาวรา-ขรรคปุระ สายอาสานโสละ-ฏาฏานคร-ขรรคปุระ และสายขรรคปุระ-ปุรี ชานชาลาของสถานีรถไฟชุมทางขรรคปุระมีความยาว 1,072.5 เมตร ซึ่งยาวเป็นอันดับที่ 3 ของโลก นอกจากนี้ ขรรคปุระยังเป็นที่ตั้งของสถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย ขรรคปุระ (ไอไอที ขรรคปุระ) ซึ่งเป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกในกลุ่มสถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2494

จากรายงานสำมะโนประชากรครั้งล่าสุด ซึ่งจัดทำใน พ.ศ. 2554 ขรรคปุระมีประชากร 207,604 คน โดยแบ่งเป็นชาย 106,559 คน และหญิง 101,045 คน ในขณะที่ประชากรรวมของขรรคปุระและเขตปริมณฑล ได้แก่นิคมรถไฟขรรคปุระ และกลายกุนฑะ มีจำนวน 299,683 คน ได้แก่ชาย 153,143 คนและหญิง 146,540 คน ประชากรประมาณร้อยละ 85 ของขรรคปุระรู้หนังสือ ประชากรร้อยละ 80 โดยประมาณนับถือศาสนาฮินดู รองลงมาได้แก่ศาสนาอิสลามซึ่งมีผู้นับถือประมาณร้อยละ 13

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Kharagpur City demography". องค์การสำมะโนประชากรแห่งประเทศอินเดีย. สืบค้นเมื่อ 6 ธันวาคม 2562. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
2. 1 2  "Kharagpur". สารานุกรมบริแทนนิกา. 14 มีนาคม 2559. สืบค้นเมื่อ 6 ธันวาคม 2562. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` และ `|date=` (help)
3. ↑  "District Census Handbook - Paschim Medinipur" (PDF). สืบค้นเมื่อ 6 ธันวาคม 2562. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
4. ↑  "IIT KGP History". สถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย ขรรคปุระ. สืบค้นเมื่อ 6 ธันวาคม 2562. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
**สารบัญแฟ้มทือโก** (Tycho Catalogue) เป็นสารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ที่สร้างขึ้นโดยใช้ผลการสังเกตการณ์ตั้งแต่ปี 1989 ถึง 1993 ที่ได้จากดาวเทียมฮิปปาร์โคส จัดพิมพ์ในปี 1997 โดย Hipparcos-Messergebnisse โดยถูกทำขึ้นมาในช่วงเวลาเดียวกับสารบัญแฟ้มฮิปปาร์โคส และได้รับการตีพิมพ์ในฐานะที่เป็นส่วนขยายของสารบัญแฟ้มฮิปปาร์โคส

เนื่องจากสารบัญแฟ้มดาวนี้ใช้ข้อมูลการสังเกตการณ์จากอุปกรณ์สังเกตการณ์เสริมสำหรับการยืนยันสภาพและการควบคุมดาวเทียมฮิปปาร์โคส ความแม่นยำของตำแหน่งดาวจึงต่ำกว่าสารบัญแฟ้มฮิปปาร์โคส และค่าเฉลี่ยความคลาดเคลื่อนโดยรวมคือ 25 มิลลิพิลิปดา โดยสำหรับดาวฤกษ์ที่โชติมาตรปรากฏสว่างกว่าอันดับ 9 จะมีความคลาดเคลื่อน 7 มิลลิพิลิปดา อย่างไรก็ตาม สารบัญแฟ้มดาวนี้มีดาวฤกษ์อันดับไม่เกิน 11.5 (รวมถึงดาวฤกษ์ประมาณ 90% ที่สว่างกว่าอันดับ 10.5) และจำนวนดาวฤกษ์ที่บันทึกไว้มีมากกว่า 1 ล้านดวง ซึ่งถือว่าสูงมากเมื่อเทียบกับสารบัญแฟ้มฮิปปาร์โคส

ต่อมา ด้วยการวิเคราะห์ใหม่ จึงมีการสร้างสารบัญแฟ้มทือโก 2 ซึ่งมีข้อมูลของดาวฤกษ์จำนวนมาก (มากกว่า 2.5 ล้านดวง) และมีความแม่นยำสูงกว่า

สารบัญแฟ้มทือโกเปิดให้สามารถเข้าถึงได้ทางอินเทอร์เน็ต

อ้างอิง
-------

1. ↑  Høg, E. (1997). "The Tycho Catalogue". *Astronomy & Astrophysics*. **323**: L57–L60. Bibcode:1997A&A...323L..57H.
2. ↑  Høg, E. (2000). "The Tycho-2 Catalogue of the 2.5 million brightest stars". *Astronomy & Astrophysics*. **355**: L27–L30. Bibcode:2000A&A...355L..27H.
"มงกุฎ" อาร์เอ็มเอส บน อาร์เอ็มเอส ลาคอเนีย (RMS Laconia) ของคูนาร์ดไลน์
**โรยัล เมล ชิป** (อังกฤษ: Royal Mail Ship; แปล: เรือไปรษณีย์หลวง) (บางครั้งใช้ **Steam-ship** หรือ **Steamer** - เรือกลไฟ) มักจะเห็นในรูปแบบย่อว่า **RMS** เป็นคำนำหน้าเรือที่ใช้สำหรับเรือเดินสมุทรที่ส่งไปรษณีย์ภายใต้สัญญากับโรยัล เมล (Royal Mail) ของอังกฤษ การแต่งตั้งนั้นย้อนกลับไปได้ถึงปี ค.ศ. 1840 เรือที่ได้รับแต่งตั้งให้ใช้ "RMS" มีสิทธิ์ที่จะใช้ธงชายของโรยัล เมลเมื่อแล่นเรือ และเครื่องยศตรา "มงกุฎ" บนอุปกรณ์ระบุตัวและ/หรือการออกแบบสำหรับเรือ

สายการเดินเรือหลักที่ได้รับการแต่งตั้งประกอบด้วย ไวต์สตาร์ไลน์, คูนาร์ดไลน์ (Cunard Line) โรยัลเมลไลน์ (Royal Mail Lines ) และ ยูเนียนแคสเซ้ลไลน์ (Union-Castle Line) ซึ่งจัดทำสัญญาขนาดใหญ่จำนวนมาก จึงมีธรรมเนียมนำหน้าชื่อเรือหลายลำของบริษัทด้วย "RMS"

ในขณะที่บางสายในอดีต โดยเฉพาะอย่างยิ่งโรยัลเมลไลน์เรียกเรือของพวกเขาทั้งหมดด้วย "RMS" ในทางเทคนิคแล้วเรือเดินสมุทรจะใช้คำนำหน้าเฉพาะขณะที่มีอยู่ในสัญญาส่งไปรษณีย์ หลังจากนั้นจะคืนค่ากลับให้เป็นชื่อมาตรฐานเช่น "SS"

อ้างอิง
-------

1. ↑  The first citation in *The Times* is from 18 August 1840.
2. 1 2  Royal Mails employees Courier newspaper page 20 August 2007
3. ↑  QM2 เก็บถาวร 13 มิถุนายน 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
4. ↑  "United Kingdom – Royal Mail". *Flags of The World*. สืบค้นเมื่อ 19 December 2017.
5. ↑  Maxtone-Graham, John *et al.* (2004). *Queen Mary 2,* p. 184.
6. ↑  By Wireless from R.M.S. *Empress of Australia*. "Royal Gifts Gladden 172 On Lonely Atlantic Island" (Tristan da Cunya)," *New York Times.* 24 March 1935; Robinson, Samuel. (1924). *Official report of Capt. S. Robinson, R.N.R.: Commander of the Canadian Pacific S.S. "Empress of Australia", on the Japanese earthquake, the fire and subsequent relief operations.*

* Kennedy, John. (1903). *The History of Steam Navigation.* Liverpool: C. Birchall, 1903. OCLC 3553860

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* RMS *Caronia* "Green Goddess" Time-Line
* Titanic Archive เก็บถาวร 2011-07-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
วิดีโอเกม ค.ศ. 1982

***คอมพิวเตอร์สตอกส์แอนด์บอนส์*** (อังกฤษ: *Computer Stocks & Bonds*) เป็นวิดีโอเกม ค.ศ. 1982 ที่ได้รับการเผยแพร่โดยดิแอวาลอนฮิลเกมคัมพานี เกมนี้ได้รับการเปิดตัวสำหรับแอปเปิล II, ตระกูลอาตาริ 8-บิต, วีไอซี-20, คอมโมดอร์ 64, ไอบีเอ็ม พีซี รวมถึงเฮลธ์/ซีนิธ แซด-90 และแซด-100 ที่ใช้ซีพี/เอ็ม

รูปแบบการเล่น
-------------

*คอมพิวเตอร์สตอกส์แอนด์บอนส์*เป็นเกมที่จำลองตลาดหุ้น

การตอบรับ
---------

บ็อบ พร็อกเตอร์ ได้วิจารณ์เกมนี้ให้แก่นิตยสาร*คอมพิวเตอร์เกมมิงเวิลด์* และกล่าวว่า "มีเหตุผลที่เป็นไปได้สำหรับกำไรและขาดทุนที่มหาศาล แต่สิ่งเหล่านี้เป็นข้อเท็จจริง นั่นคือการชนะส่วนใหญ่เป็นเรื่องของโชค ส่วนสองปัจจัยที่ทำให้เกมนี้ไม่เหมือนใคร ได้แก่ เกมนี้เป็นเพียงหนึ่งในสี่เกมที่มีให้สำหรับคอมพิวเตอร์อื่นที่ไม่ใช่แอปเปิล และเป็นเกมเดียวที่ต้องการแรมเพียง 32เค (แทนที่จะเป็น 48เค)"

บทวิเคราะห์
-----------

* *พีซี แมกกาซีน* – ธันวาคม ค.ศ. 1982
* *พีซี แมกกาซีน* – ตุลาคม ค.ศ. 1983

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Computer Stocks & Bonds Manual". *archive.org*. Avalon Hill. 1984.
2. 1 2  Proctor, Bob (July–August 1982). "We're in the Money... Economic Simulations For The Apple". *Computer Gaming World*. Vol. 1 no. 5. pp. 9–11.
3. ↑  "PC Mag 1982-12". December 1982.
4. ↑  "PC Mag 1983-10". October 1983.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Review in *The Addison Wesley Book Of Atari Software 1984*
* Review in *Electronic Games*
* Article in *Electronic Fun with Computers & Games*
**หวัง เหวินหยิน** (จีน: 王文银) เป็นนักธุรกิจชาวจีน ประธานกลุ่มอาเมอร์อินเตอร์แนชันนอลกรุ๊ป บริษัทผู้ผลิตสายเคเบิลและทองแดงรายใหญ่ของจีน

ประวัติ
-------

หวังเกิดที่มณฑลอานฮุย เมื่อ ค.ศ. 1968 ก่อนจะสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยหนานจิงเมื่อปี ค.ศ. 1993 จากนั้ได้ทำงานเป็นผู้จัดการในโกดังสินค้าก่อนจะเริ่มธุรกิจเส้นลวดไฟฟ้าเป็นของตัวเอง และเติบโตเป็นอาเมอร์อินเตอร์แนชันนอลกรุ๊ป

บริษัทต้องแข่งขันกับรัฐวิสาหกิจของจีนในธุรกิจเส้นลวดทองแดง มีรายงานเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 ว่าหวังตั้งใจจะตั้งบริษัทที่สิงคโปร์เพื่อการค้าโลหะและซื้อแร่กิจการเหมืองแร่ทั่วโลก นิตยสารฟอบส์จัดให้หวังเป็นบุคคลที่ร่ำรวยอันดับ 125 ของโลกเมื่อปี ค.ศ. 2015 ด้วยมูลค่าทรัพย์สินสุทธิ 15 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

ชีวิตส่วนตัว
------------

หวังอาศัยอยู่ในเชินเจิ้น ประเทศจีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "China Rich List 2014". *Hurun*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-12-31. สืบค้นเมื่อ 3 January 2015.
2. 1 2  "Wang Wenyin: China's New Prince of Copper". Fortune. June 25, 2015.
3. ↑  "Billionaire Wang Wenyin Sets Up Mining Company In Singapore". Wealth-X. June 25, 2015.
4. ↑  "Wang Wenyin". *Forbes*. สืบค้นเมื่อ 26 June 2015.
**โรยบอส** (อาฟรีกานส์: *rooibos*, IPA: [ˈroːi̯bɔs]; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Aspalathus linearis*) เป็นพืชชนิดหนึ่งในวงศ์ย่อยถั่ว

มีใบลักษณะเหมือนต้นสน เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลแดงเมื่อถึงฤดูร่วงหล่น ในแอฟริกาใต้ เติบโตเฉพาะในพื้นที่ ภูเขาเซดาร์เบิร์ก ทางตอนเหนือของ เคปทาวน์ จังหวัดเวสเทิร์นเคป เป็นหลัก

ชื่อ
----

### ชื่อวิทยาศาสตร์

ชื่อสกุล *Aspalathus* มาจากภาษากรีกโบราณ: ασπαλαθος ซึ่งเป็นคำที่ใช้เรียกพืช ตระกูลถั่ว หลายชนิด

ส่วนชื่อสปีชีส์ *linearis* เป็นภาษาละติน แปลว่า "เชิงเส้น"

### ชื่อสามัญ

คำว่า rooibos มีที่มาจากคำภาษาอาฟรีกานส์ แปลว่า "ไม้พุ่มสีแดง" ชื่อนี้ยังใช้ในภาษาอังกฤษและภาษาอื่น ๆ ด้วย ส่วนในภาษาญี่ปุ่นจะอ่านเป็น "รุยบอส" (ルイボス)

การใช้ประโยชน์
--------------

ใบแห้งใช้เป็น ชา เรียกว่า ชาโรยบอส และยังใช้เป็น เหล้า (เหล้าโรยบอส)

เพราะบอสชอบที่แห้งที่มีอุณหภูมิต่างกัน 30 องศาขึ้นไป การเพาะปลูกนอกที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติในเทือกเขาเซดาร์เบิร์กจึงล้มเหลว

### ชาโรยบอส

เครื่องดื่มที่เกิดจากการตากใบโรยบอสเป็นชาเพื่อสุขภาพชนิดหนึ่งที่เรียกว่า **ชาโรยบอส** 12,000 ตันผลิตทุกปีในแอฟริกาใต้ ครึ่งหนึ่งส่งออก  ชาโรยบอสเป็นที่รู้จักกันในชื่อชาโรยบอสหรือบ้างก็ใช้ชื่อว่า **บุชที** (bush tea) และใน อังกฤษ ยังมีชื่อเรียกว่า **ชาเรดบุช** (redbush tea), **ชาแดงแอฟริกาใต้** (South African red tea) ฯลฯ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ได้รับความนิยมในญี่ปุ่นเนื่องจากมีจำหน่ายในขวด PET และเครื่องดื่มบรรจุกล่องที่ ร้านสะดวกซื้อ

ชาโรยบอสมีสีแดงเหมือนชาแดง และมีความหวานจาง ๆ ไม่มี คาเฟอีน และมีระดับ แทนนิน ต่ำมาก ประกอบด้วย อัลคาลอยด์ของไพโรลิซิดีน เช่นเดียวกับชาสมุนไพรบางชนิด

อ้างอิง
-------

1. 1 2  
"*Aspalathus linearis* (Burm.f.) R.Dahlgren". *International Legume Database & Information Service (ILDIS)*. สืบค้นเมื่อ 6 May 2016 – โดยทาง The Plant List.
2. ↑
3. 1 2  "ルイボスティーが飲めなくなる？気候変動でルイボス消滅の危機 南ア". AFPBB News. 2012-02-29. สืบค้นเมื่อ 2015-02-09.
**จู เจิ้น** (20 ตุลาคม 888 – 18 พฤศจิกายน 923) ชื่อเมื่อเกิดว่า **จู โหย่วเจิน** (朱友貞) บรรดาศักดิ์ว่า **องค์ชายเจิน** (均王) ชื่ออื่นว่า **จู หฺวัง** (朱鍠) และในประวัติศาสตร์ดั้งเดิมมักเรียก **ปัจฉิมกษัตริย์แห่งเหลียงยุคหลัง** (後梁末帝) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนในราชวงศ์เหลียงยุคหลังสมัยห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร อยู่ในราชสมบัติตั้งแต่ปี 913 ถึงปี 923

จู โหย่วเจิน สั่งให้แม่ทัพหฺวัง ฝู่หลิน (皇甫麟) ปลงพระชนม์พระองค์ในปี 923 เมื่อหลี่ ฉุนซฺวี่ (李存朂) แม่ทัพศัตรู ยกกำลังเข้าชิงเมืองไคเฟิงราชธานีเป็นผลสำเร็จ เมื่อจู โหย่วเจิน ตาย ราชวงศ์เหลียงยุคหลังซึ่งดำรงอยู่มายาวนานที่สุดในบรรดาราชวงศ์ทั้งห้าก็เป็นอันสิ้นสุดลง เมื่อหลี ฉุนซฺวี่ ยึดเมืองได้แล้ว ก็สั่งให้เผาทำลายบันทึกเกี่ยวกับราชวงศ์เหลียงยุคหลังไปเป็นจำนวนมาก ทำให้เรื่องราวเกี่ยวกับจู โหย่วเจิน กระท่อนกระแท่น


| ก่อนหน้า |  | จู โหย่วเจิน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จูหยูกุ้ย** |  | **จักรพรรดิจีน** (913–923) |  | **จักรพรรดิถังซวงจงราชวงศ์โฮ่วถัง** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับจักรพรรดิจีนในยุคห้าวงศ์สิบรัฐ |
| --- |
| ราชวงศ์โฮ่วเหลียง | 
ไท่จู่ (จูเวิน) **·** 
จูหยูกุ้ย **·** 
เหลียงโม่ตี้ (จูหยูเจิน)

 |
| ราชวงศ์โฮ่วถัง | 

ซวงจง (หลี่คุนซู) **·** 
หมิงจง (หลี่ซือหยวน) **·** 
ถังหมิน (หลี่คงโหว) **·** 
โม่ตี้ (หลี่คงเค่อ)
 |
| ราชวงศ์โฮ่วจิ้น | 

เกาจู่ (สือจิ้งถัง) **·** 
ฉู่ตี้ (สือจงฮุ่ย)
 |
| ราชวงศ์โฮ่วฮั่น | 

เกาจู่ (หลิวจื้อหยวน) **·** 
หยินตี้ (หลิวเฉิงหยู)
 |
| ราชวงศ์โฮ่วโจว | 

ไท่จู่ (กัวเว่ย) **·** 
ซิจง (กัวหยง) **·** 
กงตี้
 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**สารบัญแฟ้มดาวฤกษ์สว่าง** (Bright Star Catalogue, BS) หรือบ้างก็เรียกว่า **สารบัญแฟ้มดาวฤกษ์สว่างของเยล** (Yale Catalogue of Bright Stars หรือ Yale Bright Star Catalogue, YBS) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า **สารบัญแฟ้มเยล** (Yale Catalogue) เป็นสารบัญแฟ้มดาวฤกษ์สำหรับดาวฤกษ์ที่สว่างกว่าโชติมาตรปรากฏ 6.5

มีการแสดงข้อมูลต่าง ๆ เช่น พิกัดของดาวฤกษ์ (ระบบพิกัดศูนย์สูตรที่วิษุวัตต้นยุคอ้างอิง 1900 และ 2000 และระบบพิกัดดาราจักร) การเคลื่อนที่เฉพาะ ข้อมูลการวัดแสง ประเภทสเปกตรัม หมายเลขในสารบัญแฟ้มหลัก ๆ ฯลฯ มีการแสดงหมายเหตุต่าง ๆ มากมาย สารบัญแฟ้มดาวฤกษ์สว่างฉบับล่าสุดมีรายชื่อดาวฤกษ์ประมาณ 450 รายชื่อตอนท้ายของการพิมพ์ครั้งที่ 4 เป็นการพิมพ์ครั้งที่ 4 ฉบับแก้ไขที่ตีพิมพ์ในปี 1982 การตีพิมพ์ครั้งที่ 5 ซึ่งจัดพิมพ์ในปี 1991 มีวัตถุทั้งหมด 9,110 ชิ้น ได้แก่ ดวงดาว 9,096 ดวง และยังประกอบด้วยนวดาราหรือมหานวดารา 10 ดวง และวัตถุท้องฟ้าอื่น ๆ อีก 4 ชิ้น และมีการใช้กันอย่างแพร่หลายเนื่องจากมีในรูปแบบอิเล็กทรอนิกส์ให้ใช้งานออนไลน์ด้วย

สารบัญแฟ้มนี้ครอบคลุมดาวฤกษ์แทบทั้งหมดที่โชติมาตรปรากฏ 6.5 ซึ่งอยู่ในขอบเขตการมองเห็นด้วยตาเปล่า จึงสามารถใช้สำหรับทำท้องฟ้าจำลองหรือแผนที่ดาวสำหรับนักดาราศาสตร์สมัครเล่น อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอันดับขีดจำกัดยังไม่สมบูรณ์ จึงมีการเผยแพร่ฉบับเพิ่มเติมในปี 1983 โดยเพิ่มดาวฤกษ์ครอบคลุมถึงอันดับ 7.1

ตัวย่อของสารบัญแฟ้มนี้คือ BS หรือ YBS แต่เนื่องจากได้มีการจัดทำ **สารบัญแฟ้มการวัดแสงฉบับปรับปรุงของฮาร์วาร์ด** (Harvard Revised Photometry Catalogue, HR) ขึ้นโดยหอดูดาวมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดในปี 1908 ดาวฤกษ์ที่อยู่ในสารบัญแฟ้มนี้จึงใช้ตัวย่อว่า **HR** เป็นหลัก

อ้างอิง
-------

1. ↑  *オックスフォード天文学辞典* (初版第1刷 ed.). 朝倉書店. p. 98-99頁. ISBN 4-254-15017-2.
2. ↑  *天文学大事典* (初版第1版 ed.). 地人書館. p. 82頁. ISBN 978-4-8052-0787-1.
**เจเน็ต ลีห์** (อังกฤษ: Janet Leigh) อดีตนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน มีชื่อเต็มว่า **จีนเน็ต เฮเลน มอร์ริสัน** (Jeanette Helen Morrison) เกิดเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1927 ที่เมืองเมอร์เซด รัฐแคลิฟอร์เนีย โดยเป็นลูกคนเดียว

เริ่มเข้าสู่วงการการแสดงเมื่ออายุได้ 19 ปี ขณะเรียนอยู่ระดับวิทยาลัย เมื่อมีแมวมองของบริษัท เอ็มจีเอ็ม ได้เห็นภาพถ่ายของเธอขณะเล่นสกี โดยผลงานเรื่องแรก คือ *The Romance of Rosy Ridge* ประกบคู่กับ แวน จอห์นสัน โดยได้รายได้ 50 ดอลลาร์สหรัฐต่อสัปดาห์ และเมื่อมีชื่อเสียงแล้วค่าตัวเปลี่ยนเป็น 150 ดอลลาร์ต่อสัปดาห์ และกลายเป็นหนึ่งในนักแสดงหญิงที่มีงานรัดตัวมากที่สุดของบริษัทเอ็มจีเอ็มเลยทีเดียว เฉพาะในปี ค.ศ. 1949 เธอรับเล่นถึง 6 เรื่องด้วยกัน

เป็นที่รู้จักกันดีจากการรับบทพี่สาวคนโตในภาพยนตร์เรื่อง *Little Women* (*สี่ดรุณี*) ในปี ค.ศ. 1949 และรับบทนางเอกในภาพยนตร์ฟิล์มนัวร์เรื่อง *Touch of Evil* ในปี ค.ศ. 1958 คู่กับ ชาร์ลตัน เฮสตัน จากการกำกับโดย ออร์สัน เวลส์

ในปี ค.ศ. 1960 รับบท "แมเรียน เครน" หญิงสาวที่เป็นเหยื่อฆาตกรรมตั้งแต่ช่วงกลางเรื่อง ในภาพยนตร์เรื่อง *Psycho* ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างมาก จากการกำกับของ อัลเฟรด ฮิตช์ค็อก ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงประกอบหญิงยอดเยี่ยม และมีชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ ในสาขาเดียวกันนั้นด้วย

ชีวิตครอบครัว ก่อนเข้าวงการเธอผ่านการสมรสมาแล้วสองหน ในแวดวงบันเทิง เธอสมรสกับ โทนี เคอร์ติส นักแสดงชายชื่อเสียงโด่งดังในยุคเดียวกันระหว่างปี ค.ศ. 1951–ค.ศ. 1962 มีบุตรสาวสองคนที่เป็นนักแสดงด้วย คือ แคลลี เคอร์ติส และ เจมี ลี เคอร์ติส ก่อนจะแยกทางกันในที่สุดในปี ค.ศ. 1962 และเธอสมรสอีกครั้งกับนักธุรกิจชื่อ โรเบิร์ต แบรนด์ ซึ่งอยู่กับเธอตราบจนสิ้นชีวิต

เจเน็ต ลีห์ เสียชีวิตด้วยอาการติดเชื้อในกระแสโลหิตเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 2004 ที่ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สิริอายุได้ 77 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  ตำนานสาว Psycho สิ้นใจอย่างสงบด้วยวัย 77 ปี จากผู้จัดการออนไลน์
2. ↑  เคอร์ติส:หนุ่มเจ้าเสน่ห์ จากไทยโพสต์
3. ↑  Psycho actress Janet Leigh dies จากบีบีซี

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลจาก IMDb


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เจเน็ต ลีห์**
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

"ปาโอโล โจวีโอ"
**ปาโอโล โจวีโอ** (อิตาลี: *Paolo Giovio หรือ Paulo Jovio*) (19 เมษายน ค.ศ. 1483 - 11 ธันวาคมค.ศ. 1552) เป็นนายแพทย์, นักประวัติศาสตร์, และนักเขียนชีวประวัติชาวอิตาลี แต่เป็นที่รู้จักกันในฐานะนักประวัติศาสตร์ และเป็นผู้ประพันธ์งานประวัติศาสตร์ร่วมสมัย "Historiarum sui temporis libri XLV", หนังสือรวมชีวประวัติของบุคคลสำคัญ "Vitae virorum illustrium (1549‑1557) "และ "Elogia virorum bellica virtute illustrium (1554) "(หนังสือสรรเสริญผู้กล้าหาญในสงคราม) ปาโอโล โจวีโอเป็นที่รู้จักกันในการเป็นผู้บันทึกพงศาวดารเกี่ยวกับสงครามอิตาลี (Italian Wars) โจวีโอเป็นผู้เห็นเหตุการณ์ในยุทธการต่างๆ ด้วยตนเองหลักฐานที่เขียนจึงถือกันว่าเป็นเอกสารชิ้นสำคัญของสมัยนั้น

ประวัติ
-------

ชีวิตเบื้องต้นของปาโอโล โจวีโอไม่เป็นที่ทราบมากนัก โจวีโอมาจากโคโม ครอบครัวมาจากเกาะโคมาชินาในทะเลสาบโคโม บิดาเป็นพนักงานจดทะเบียนผู้เสียชีวิตราว ค.ศ. 1500 โจวีโอได้รับการศึกษาโดยการนำของฟรานเชสโคพี่ชายคนโตผู้เป็นนักมานุษย์วิทยาและนักประวัติศาสตร์ แม้ว่าจะมีความสนใจทางด้านวรรณคดีแต่โจวีโอก็ถูกส่งตัวไปเรียนทางการแพทย์ที่ปาดัวและเรียนสำเร็จในปี ค.ศ. 1511

โจวีโอเป็นนายแพทย์อยู่ที่โคโมอยู่ได้สองปี ก่อนที่จะย้ายไปตั้งบ้านเรือนที่โรมในปี ค.ศ. 1513 แต่หลังจากเกิดการระบาดของกาฬโรคในโคโม สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10 ทรงแต่งตั้งโจวีโอในตำแหน่งประธานคณะปรัชญาคติธรรม (Moral Philosophy) และต่อมาประธานคณะปรัชญาธรรมชาติ (Natural Philosophy) ที่มหาวิทยาลัยโรมัน และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอัศวินด้วย ในช่วงเวลานั้นโจวีโอก็เริ่มเขียนบทความทางประวัติศาสตร์ และหลังจากที่พระสันตะปาปาลีโอโจวีโอสิ้นพระชนม์ก็เขียนบันทึกความทรงจำเกี่ยวกับพระองค์

ในปี ค.ศ. 1517 โจวีโอก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นนายแพทย์ประจำพระองค์ของหคาร์ดินัลจุยลิโอ ดิ จุยลิอาโน เดอ เมดิชิผู้ต่อมาเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ในด้านการแพทย์โจวีโอก็เขียนตำราเช่น "De optima victus ratione" ที่โจวีโอแสดงความกังขาเกี่ยวกับสถานะภาพของเภสัชวิทยา (pharmacology) และเน้นความจำเป็นในการปรับปรุงการป้องกันก่อนการรักษา

โจวีโอช่วยสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ระหว่างการผลาญกรุงโรมในปี ค.ศ. 1527 ในปี ค.ศ. 1528 โจวีโอก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นบาทหลวงแห่งโนเซราเดพากานิ โจวีโอเขียนบรรยายการเป็นทูตของดมิทริ เจราซิมอพในราชสำนักของสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ที่ประกอบด้วยรายละเอียดทางภูมิศาสตค์ของอาณาจักรแกรนด์ดยุคแห่งมอสโก

ในปี ค.ศ. 1536 โจวีโอก็สร้างคฤหาสน์ที่ทะเลสาบโคโมที่เรียกว่า "มูซิโอ" (พิพิธภัณฑ์) ที่ใช้เป็นที่เก็บงานสะสมของภาพเหมือนของบุคคลสำคัญๆ หลังจากที่สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 7 สิ้นพระชนม์โจวีโอก็ปลดเกษียณ นอกจากภาพเขียนแล้วโจวีโอก็ยังสะสมงานโบราณ (antiquities) อื่นๆ และโจวีโอเป็นหนึ่งในนักสะสมคนแรกที่มีสิ่งของจากโลกใหม่ (the New World) ในงานสะสมของตนเอง ภาพเขียนชุดหนึ่งจากงานสะสมของโจวีโอที่เรียกว่า "งานสะสมชุดโจวีโอ" ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิในเมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี

ในปี ค.ศ. 1549 สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 ไม่ทรงยอมแต่งตั้งโจวีโอให้เป็นบาทหลวงแห่งโคโม โจวีโอจึงย้ายไปฟลอเรนซ์และไปเสียชีวิตที่นั่นในปี ค.ศ. 1552

อ้างอิง
-------

1. ↑  Paulus Jovius. *Catholic Encyclopedia*.

ดูเพิ่ม
-------

* ประวัติศาสตร์อิตาลี
* งานสะสมชุดโจวีโอ