recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**อำเภอ** (จีนตัวย่อ: 县; จีนตัวเต็ม: 縣; พินอิน: *Xiàn*; *เซี่ยน*) หรือถ้าแปลจากภาษาอังกฤษคือ **เทศมณฑล** (อังกฤษ: county) เป็นคำเรียกรวม ๆ ของ **เขตการปกครองระดับอำเภอ** ซึ่งเป็นลำดับชั้นการปกครองระดับที่สามที่พบได้ในมณฑลและเขตปกครองตนเอง และระดับที่สองที่พบได้ในนครปกครองโดยตรงและในมณฑลไหหลำ เขตการปกครองระดับอำเภอมีอยู่ 6 ประเภท ได้แก่ อำเภอ อำเภอปกครองตนเอง นครระดับอำเภอ กองธง กองธงปกครองตนเอง และเขต อำเภอในจีนแผ่นดินใหญ่มีจำนวน 1,355 อำเภอ จากเขตการปกครองระดับอำเภอทั้งหมด 2,851 เขตการปกครอง

ในภาษาอังกฤษบางครั้งก็แปลคำว่า *เซี่ยน* เป็นคำว่า "district" หรือ "prefecture" เมื่ออยู่ในบริบทของประวัติศาสตร์จีน

ประวัติศาสตร์
-------------

*เซี่ยน* มีมาตั้งแต่ยุครณรัฐและถูกจัดตั้งขึ้นทั่วประเทศในสมัยราชวงศ์ฉิน จำนวนอำเภอในเขตจีนแท้ (China proper) ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นจากราชวงศ์สู่ราชวงศ์ ครั้งที่จิ๋นซีฮ่องเต้ได้จัดระเบียบอำเภอใหม่หลังจากการรวมประเทศ ครั้งนั้นมีอำเภอประมาณ 1,000 แห่ง เมื่อถึงสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก จำนวนอำเภอได้เพิ่มขึ้นจนเกินกว่า 1,000 แห่ง ในสมัยราชวงศ์สุยมีประมาณ 1,400 อำเภอ ในสมัยนี้มีการยกเลิก เขตบัญชาการ หรือภาษาจีนเรียกว่า *จวิ้น* (郡 jùn) ซึ่งเป็นเขตการปกครองชนิดหนึ่งที่อยู่เหนืออำเภอ โดยถ่ายโอนการปกครองในบางจวิ้นไปสู่อำเภอ จำนวนอำเภอในปัจจุบันใกล้เคียงกับในช่วงปลายของราชวงศ์ชิงมาก การเปลี่ยนแปลงที่ตั้งและชื่ออำเภอต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์จีนเป็นสาขาที่สำคัญในการศึกษาภูมิศาสตร์เชิงประวัติของจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงทศวรรษ 1960 ถึง 1980[]

จีนในยุคจักรวรรดิ อำเภอเป็นหน่วยการบริหารที่สำคัญเพราะเป็นโครงสร้างระบบราชการของจักรวรรดิที่อยู่ในระดับล่างสุด[] กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ อำเภอเป็นการปกครองระดับล่างที่สุดที่ระบบราชการลงไปถึง การปกครองที่อยู่ต่ำกว่าระดับอำเภอมักจะดำเนินการผ่านวิธีการที่ไม่เป็นทางการซึ่งจะแตกต่างกันไปในแต่ละราชวงศ์ ผู้ปกครองของอำเภอคือ *เซี่ยนลิ่ง* (县令, 縣令) หรือ *เซี่ยนจ่าง* (县长, 縣長) ภาษาอังกฤษใช้คำว่า "magistrate" ซึ่งดูแลทั้งการปฏิบัติงานประจำวันของอำเภอตลอดจนตัดสินคดีแพ่งและคดีอาญา

อำเภอปกครองตนเอง
----------------

ดูบทความหลักที่: อำเภอปกครองตนเองของประเทศจีน
อำเภอปกครองตนเอง (自治县; *zìzhìxiàn*; *จื้อจื้อเซี่ยน*) เป็นอำเภอรูปแบบพิเศษในจีนแผ่นดินใหญ่ที่มีไว้สำหรับชนกลุ่มน้อยที่ไม่ใช่ชาวฮั่น อำเภอปกครองตนเองพบได้ทั่วประเทศจีน และในทางกฎหมาย อำเภอปกครองตนเองจะมีอำนาจนิติบัญญัติมากกว่าอำเภอทั่วไป

ปัจจุบันมีอำเภอปกครองตนเอง 117 แห่งในจีนแผ่นดินใหญ่

การปกครอง
---------

เนื่องจากพรรคคอมมิวนิสต์จีนเป็นศูนย์กลางในการกำกับดูแลนโยบายของรัฐบาลในจีนแผ่นดินใหญ่ เขตการปกครองทุกระดับจึงมีคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำท้องถิ่น โดยในระดับอำเภอจะเรียกว่า เลขาธิการ (中共县委书记) ซึ่งเป็นตำแหน่งที่สูงที่สุดในอำเภอในทางพฤตินัย นโยบายต่าง ๆ จะดำเนินการผ่านรัฐบาลประชาชนของอำเภอ และเรียกนายอำเภอว่า *เซี่ยนจ่าง* (县长) นายอำเภอมักเป็นหนึ่งในรองเลขาธิการในคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์จีนด้วย

อ้างอิง
-------

* Ch'u, T'ung-tsu (Qu Tongzu) (1962), *Local Government in China under the Ch'ing*, Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press

1. ↑  Hsu, Cho-yun (2012) [2006]. *China: A New Cultural History*. แปลโดย Baker, Timothy D. Jr.; Duke, Michael S. Columbia University Press. p. 102. ISBN 9780231159203.
2. ↑  Goodman, David S.G. บ.ก. (2015). *Handbook of the Politics of China*. Edward Elgar Publishing Limited. p. 159. ISBN 9781782544364.
**ฮัง ลีโป** (มลายู: *Hang Li Po*, จีน: 漢麗寶; พินอิน: *Hàn Lìbǎo หรือ Wang Lìbǎo*; ยฺหวิดเพ็ง: *Hon3 Lai6 Bou2*; เป่อ่วยยี: *Hàn Lê-pó*) ปรากฎอยู่ในพงศาวดารของมลายู ระบุว่าเป็นเจ้าหญิงจีนยุคราชวงศ์หมิงที่ถูกส่งมาเป็นพระมเหสีในสุลต่านมันซูร์ ชะฮ์ สุลต่านแห่งมะละกา เมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 15 แต่ก็มีข้อถกเถียงอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับการมีอยู่ของนาง เพราะไม่ปรากฏข้อมูลของฮัง ลีโป ในเอกสารของราชวงศ์หมิงเลย ในเอกสาร *รายงานแห่งบูรพาทิศ จากทะเลแดงถึงจีน* (*Suma Oriental que trata do Mar Roxo até aos Chins*) ของโตเม ปีรึช กล่าวถึงหญิงสามัญชนชาวจีนไม่ปรากฏนาม เข้าเป็นพระมเหสีในสุลต่านเมอกัต อิซกันดาร์ ชะฮ์ หรือเกิดขึ้นก่อนหน้าสุลต่านมันซูร์ ชะฮ์ ถึงสามรัชกาล

บูกิตจีนา สถานที่ที่เกี่ยวข้องกับฮัง ลีโป
ฮัง ลีโป ถูกส่งมายังมะละกาพร้อมด้วยผู้ติดตามราว 500 คน สุลต่านมันซูร์ ชะฮ์ พระราชทานผืนดินบริเวณเนินเขาแก่ผู้ติดตามชาวจีนสำหรับตั้งถิ่นฐานเรียกว่าบูกิตจีนา (*Bukit Cina*; แปลว่า ภูเขาจีน) เพื่อเป็นของทูลพระขวัญแก่ฮัง ลีโป ปัจจุบันบูกิตจีนาได้กลายเป็นสุสานจีนที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศมาเลเซีย

เรื่องราวของฮัง ลีโป ถือเป็นเรื่องราวการสมรสข้ามชาติพันธุ์และข้ามวัฒนธรรมกรณีแรก ๆ ในหมู่เกาะมลายู มรดกทางวัฒนธรรมและลำดับวงศ์ตระกูลของนางโดดเด่นในกลุ่มวัฒนธรรมลูกผสมเปอรานากัน ซึ่งพบได้บนเกาะปีนังและเมืองมะละกา มีชื่อเสียงด้านการผสมผสานวัฒนธรรมระหว่างจีนโบราณกับวัฒนธรรมท้องถิ่นของภูมิภาคนูซันตาราอย่างมีเอกลักษณ์ แต่หลังจากการทำให้เป็นอิสลามแผ่ขยายขึ้นในแถบหมู่เกาะมลายูเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา ทำให้การสมรสข้ามชาติพันธุ์ระหว่างจีนกับมลายูในแถบนี้ลดลง

อย่างไรก็ตามฮัง ลีโป เป็นเรื่องราวที่ชาวมลายูมุสลิมทราบเป็นอย่างดี เพราะนางเป็นหญิงเชื้อสายจีนที่เข้ามาอยู่ในกลุ่มชาวมลายูมุสลิม ทั้งยังเป็นหนึ่งในสมาชิกราชวงศ์ที่ปรากฏอยู่ในประวัติศาสตร์ยุคต้นของประเทศมาเลเซีย ทำให้เกิดการยอมรับและการผสมกลมกลืนทางวัฒนธรรมกับกุลีจีนที่อพยพเข้าสู่คาบสมุทรมลายูในช่วงที่ตกเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักรเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึง 19

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Kong, Yuanzhi (2000). *Pelayaran Zheng He dan alam Melayu* (ภาษามาเลย์). Penerbit Universiti Kebangsaan Malaysia. ISBN 978-967-942-508-6.
2. ↑  "Redefining Hang Li Po". *The Edge Malaysia*. สืบค้นเมื่อ 2023-05-17.
3. 1 2  Wain, Alexander (April 7, 2017). "The Search for Hang Li Po". *New Straits Times*. สืบค้นเมื่อ 17 May 2023.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
4. ↑  "Bukit China (Chinese Hill)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-12-01. สืบค้นเมื่อ 2017-05-10.
5. ↑  [Mixed Race in Asia: Past, Present and Future, by Zarine Rocha (ed.) London: Routledge, 2017, p. 147-161.
6. ↑  "Peranakans". Baba & Nyonya Heritage Museum, Malacca. Archived from the original on 12 January 2020. Retrieved 16 January 2020.
7. ↑  [Praying together, Staying together: Islamization and Inter-ethnic marriages in Malaysia, by Hew Cheng Sim, International Journal of Sociology of the Family, vol.36, no.2 (2010), pp.199-215.
**นายยุทธพงษ์ แสงศรี** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบึงกาฬ สังกัดพรรคพลังประชาชน

ประวัติ
-------

ยุทธพงษ์ แสงศรี เกิดเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2500 ที่อำเภอโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ (ขณะนั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดหนองคาย) สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากสาขาวิชานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (มสธ.)

การทำงาน
--------

ยุทธพงษ์ แสงศรี ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคพลังประชาชน ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 มีการแยกส่วนหนึ่งของจังหวัดหนองคาย ออกมาจัดตั้งเป็นจังหวัดบึงกาฬ ส่งผลให้เขาเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของจังหวัดบึงกาฬ ตามบทเฉพาะกาลของพระราชบัญญัติดังกล่าว

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 เขาถูกจัดให้ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 98 สังกัดพรรคเพื่อไทย แต่เขาได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคฯ ในเดือนพฤษภาคมของปีเดียวกัน และลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดบึงกาฬ แข่งกับนายนิพนธ์ คนขยัน (เพื่อไทย) นายเทวฤทธิ์ นิกรเทศ อดีต ส.ส.สัดส่วน แต่เขาได้รับคะแนนเป็นลำดับที่ 3

ในปี 2562 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบึงกาฬ ในสังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา แต่ได้คะแนนเพียง 316 คะแนน ต่อมาเขาได้ย้ายไปสังกัดพรรคไทยสร้างไทยในเวลาต่อมา

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
* พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปาร์ตี้ลิสต์พท.ไขก๊อกปัดน้อยใจลำดับ98
2. ↑  "นิพนธ์ คนขยัน" นายก อบจ.จังหวัดที่ 77 "บึงกาฬ" เปิดศูนย์"ยางพารา"แห่งอีสาน
3. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๔ เก็บถาวร 2022-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๘ ตอนที่ ๒๔ ข หน้า ๓๙, ๒ ธันวาคม ๒๕๕๔
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๒ เก็บถาวร 2022-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๖ ตอนที่ ๑๖ ข หน้า ๗๘, ๔ ธันวาคม ๒๕๕๒
**รัฐบาลประเทศอินเดีย** (ISO: Bhārat Sarkār; ภารตสรการ) หรือเรียกด้วยชื่อย่อว่า **GoI** เป็นรับบาลสหภาพที่แต่งตั้งตามรัฐธรรมนูญอินเดียเพื่อปกครองละบริหารด้านนิติบัญญัติ การบริหาร และขบวนการยุติธรรม ของสหภาพอันประกอบด้วยยี่สิบแปดรัฐ และแปด ดินแดนสหภาพ ภายใต้สาธารณรัฐในระบอบประชาธิปไตย ศูนย์กลางรัฐบาลอินเดียตั้งอยู่ที่นิวเดลี เมืองหลวงของประเทศอินเดีย

โครงสร้าง
---------

รัฐบาลอินเดียใช้รูปแบบที่รับมาจากระบบเวสต์มินส์เตอร์ในการปรครองรัฐ รัฐบาลสหภาพ (Union government) ของอินเดียนั้นหลัก ๆ แล้วประกอบด้วยฝ่ายบริหาร, ฝ่ายนิติบัญญัติ และฝ่ายกระบวนการยุติธรรม ภายใต้รัฐธรรมนูญอินเดีย ในนายกรัฐมนตรี, รัฐสภา และศาลสูง ประเทศอินเดียมีประธานาธิบดีอินเดียเป็นประมุขของรัฐ และผู้นำทหารสูงสุดของกองทัพอินเดีย ในขณะที่นายกรัฐมนตรีที่ได้มาจากการเลือกตั้งเป็นหัวหน้าฝ่ายบริหารและมีหน้าที่รับผิดชอบในการดูแลขับเคลื่อนรัฐบาลสหภาพ รัฐสภาของอินเดียเป็นระบบสองสภา ประกอบด้วยโลกสภาเป็นสภาล่าง และราชยสภาเป็นสภาสูง ระบบยุติธรรมประกอบด้วยศาลสูงสุดอินเดียเป็นศาลสูงสุด, 24 ศาลสูง และศาลประจำอำเภออีกจำนวนหนึ่งภายใต้ศาลสูงสุดอินเดีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Subramanian, K. (17 June 2014). "A prime ministerial form of government". *The Hindu*. ISSN 0971-751X. OCLC 13119119. สืบค้นเมื่อ 9 March 2018.
2. ↑  "Government of India, Structure of Government India". *elections.com*. 8 January 2018.
3. ↑  "Constitution of India's definition of India". *Indiagovt.in*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 November 2019.
**รัฐบาลเปลี่ยนผ่านแห่งชาติ** เป็นรัฐบาลกลางของประเทศโซมาเลียที่นานาประเทศรับรองตั้งแต่ พ.ศ. 2543 ถึง 2547

รัฐบาลเปลี่ยนผ่านแห่งชาติ (TGN) ตั้งขึ้นเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2543 หลังการประชุมสันติภาพแห่งชาติโซมาเลียซึ่งจัดขึ้นที่เมืองอาร์ตา ประเทศจิบูตี แต่ถูกต่อต้านจากทหารและนักการเมืองโดยสภาความสมานฉันท์และการฟื้นฟูโซมาเลีย ซึ่งฮุสเซน โมฮัมเหม็ด ฟาระห์ ไอดิดและโมฮัมเหม็ด เดเรเป็นผู้ก่อตั้ง

จากภัยคุกคามทั้งภายนอกและภายใน ทำให้ต้องเปลี่ยนนายกรัฐมนตรีถึงสี่คนในสามปี และหน่วยบริหารราชการแผ่นดินล้มละลายใน พ.ศ. 2546 อาณัติของรัฐบาลจึงหมดลงไปพร้อมกัน

เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2547 สมาชิกสภานิติบัญญัติเลือกตั้งให้อับดุลลาฮี ยูซุฟ อะห์เมดเป็นประธานาธิบดีคนแรกของรัฐบาลกลางเพื่อการเปลี่ยนผ่าน ซึ่งสืบรัฐบาลเปลี่ยนผ่านแห่งชาติ เขาได้รับ 189 คะแนนจากรัฐสภารัฐบาลกลางเปลี่ยนผ่าน ขณะที่คู่แข่งที่สูสีที่สุดคืออดีตทูตประจำกรุงวอชิงตัน อับดุลลาฮี อาห์เมด อาด์ดูได้ 79 คะแนนในการลงคะแนนรอบที่สาม เมื่อดำรงดำแหน่งประธานาธิบดีแล้ว ผู้นำรัฐบาลเปลี่ยนผ่านแห่งชาติ อับดิคาซิม ซาลาด ฮัสซัน ก็ถอนตัวออกจาการเลือกตั้งอย่างสงบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Somalia: Sovereign Disguise for a Mogadishu MafiaAuthor(s): Andre Le SageSource: Review of African Political Economy, Vol. 29, No. 91, (Mar. 2002), pp. 132-138
2. ↑  Central Intelligence Agency (2014). "Somalia". *The World Factbook*. Langley, Virginia: Central Intelligence Agency. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-07-01. สืบค้นเมื่อ April 8, 2014.
3. ↑  "TNG Prime Minister Concludes Formation of Cabinet". 2003-12-31. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2004-09-21. สืบค้นเมื่อ 2014-04-08.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
4. ↑  Somali PM optimistic about rebuilding country
5. ↑  Somalia MPs elect new president
6. ↑  Rulers - Somalia - October 2004
นักอุปรากรปักกิ่งแสดงเป็นเฉอ ไซ่ฮวา
**เฉอ ไซ่ฮวา** (จีนตัวย่อ: 佘赛花; จีนตัวเต็ม: 佘賽花; พินอิน: *Shé Sàihuā*; เวด-ไจลส์: *Se4 Choi3-fa1*) เป็นวีรสตรีจีนซึ่งเชื่อกันว่ามีชีวิตอยู่ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ เป็นภริยาหยาง เย่ (楊業) และมีบทบาทหลักในความเชื่อเรื่องขุนศึกตระกูลหยาง

แม้ว่าหยาง เย่ มีตัวตนจริงตามประวัติศาสตร์ แต่ไม่มีบันทึกถึงเฉอ ไซ่ฮวา เลยจนกระทั่งสมัยราชวงศ์ชิง จึงปรากฏบันทึกว่า หยาง เย่ สมรสกับ "นางเจ๋อ" (折氏) ธิดาของเจ๋อ เต๋ออี่ (折德扆) แม่ทัพราชวงศ์โจวปลายซึ่งสามิภักดิ์แก่ราชวงศ์ซ่งเหนือ อย่างไรก็ดี เมื่อพิเคราะห์อายุของเฉอ เต๋ออี๋ กับหยาง เย่ แล้ว นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ไม่เชื่อถือบันทึกนี้

ตามความเชื่อ เฉอ ไซ่ฮวา เป็นธิดาของเฉอ หง (佘洪) เฉอ หง คลุมถุงชนธิดาตนเองกับหยาง เย่ แต่เปลี่ยนใจกลางคัน ให้ธิดาหมั้นกับชุย หลง (崔龍) จากตระกูลชุยที่มีอิทธิพลมากกว่าตระกูลหยางแทน ตระกูลหยางเรียกให้เฉอ หง ปฏิบัติตามสัญญา เฉอ หง จึงสั่งให้ส่งตัวชุย หลง มาสมรสกับเฉอ ไซ่ฮวา โดยไม่ชักช้า แต่ชุย หลง ด้อยทั้งรูปโฉมและสติปัญญา เฉอ ไซ่ฮวา ไม่ชอบใจ จึงให้นักการไปนัดหมายหยาง เย่ มายังตระกูลเฉอ เมื่อหยาง เย่ มาแล้ว เฉอ ไซ่ฮวา ขอให้บิดาเลือกระหว่างหยาง เย่ กับชุย หลง เฉอ หง สั่งให้ทั้งสองประมือกัน ผู้ใดชนะได้ธิดาตนไป หยาง เย่ สังหารชุย หลง ในการต่อสู้ ขณะนั้น เฉอ หง ถลันเข้าไปจะช่วยเหลือชุย หลง จึงถูกลูกหลงบาดเจ็บ เฉอ ไซ่ฮวา เห็นก็โกรธ เข้าต่อสู้กับหยาง เย่ หยาง เย่ จึงหนีไปซ่อนตัวที่วัดเจ็ดดาว (七星庙) เฉอ ไซ่ฮวา ติดตามไป และได้ทำความเข้าใจกัน ทั้งสองจึงสมรสกัน ณ วัดนั้น ปัจจุบัน วัดเจ็ดดาวอยู่ในเทศมณฑลฝูกู่ มณฑลชานซี

นอกจากนี้ ยังเชื่อว่า เฉอ ไซ่ฮวา กับหยาง เย่ มีบุตรด้วยกันเก้าคน เป็นชายเจ็ด หญิงสอง เมื่อออกรบ หยาง เย่ และบุตรชายทั้งเจ็ดถูกข้าศึกประหารตาย ณ หาดทรายทอง (金沙灘) และเขาสิงคาลคู่ (两狼山) เพราะพัน เหม่ย์ (潘美) ไม่ส่งกำลังไปช่วย ต่อมา เฉอ ไซ่ฮวา ฟ้องพัน เหม่ย์ เป็นคดีต่อราชสำนัก และนางชนะคดี จักรพรรดิซ่งไท่จงทรงเชื่อถือในความจงรักภักดีและความสามารถของนาง จึงประทานบรรดาศักดิ์ "ไท่จฺวิน" (太君; "เจ้าพระยา") ให้นาง พร้อมตั้งนางเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด ให้ถือไม้เท้าหัวมังกร (龍頭拐杖) เป็นสัญลักษณ์อำนาจสิทธิ์ขาดเหนือแม่ทัพนายกองทั้งปวง เชื่อกันด้วยว่า นางมีอายุเกินหนึ่งร้อยปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  (จีน)  เก็บถาวร 2013-11-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 「佘太君」與「折太君」考
2. ↑  (จีน) 京剧剧目考略：《紫金带》
3. ↑  (จีน) 府州城
**อาร์ตูโร ตอสกานีนี** (อิตาลี: *Arturo Toscanini*) เป็นวาทยกรชาวอิตาลี ถือเป็นหนึ่งในวาทยกรผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงศตวรรษที่ 20 วาทยการของเขามีความทรงพลังและเรียกได้ว่าเป็นวาทยการในอุดมคติ เขามีโสตประสาทที่สามารถแยกแยะรายละเอียดและความดังของดนตรีได้อย่างน่าทึ่ง เขาสามารถบอกได้ทันทีว่าเสียงไหนคือโน๊ตหรือคอร์ดอะไร รวมทั้งมีความจำทางทัศนภาพ (eidetic memory) ที่ดีมาก เขามีโอกาสเป็นผู้อำนวยการเพลงที่โรงอุปรากรลา สกาลาในนครมิลานหลายต่อหลายครั้ง รวมถึงที่เมโทรโพลิแทนโอเปราในนครนิวยอร์ก และที่วงนิวยอร์กฟิลฮาร์มอนิก ในช่วงปัจฉิมวัยเขายังได้รับแต่งตั้งเป็นวาทยกรเอกประจำวงเอ็นบีซีซิมโฟนีออร์เคสตราในนิวยอร์ก

ตอสกานีนีเกิดที่เมืองปาร์มาในราชอาณาจักรอิตาลี เขาได้รับทุนการศึกษาในโรงเรียนการดนตรีท้องถิ่น และได้เรียนเชลโลเป็นเครื่องดนตรีแรก เขาได้มีโอกาสร่วมในการทัวร์คอนเสิร์ตไปยังสหรัฐขณะมีอายุ 19 ปี อย่างไรก็ตาม เกิดเหตุฉุกละหุกขึ้นจนเขาต้องจับพลัดจับผลูขึ้นเป็นวาทยกรโดยกะทันหันในไม่กี่นาทีสุดท้ายก่อนการแสดงโดยที่ไม่มีประสบการณ์เลย ถึงกระนั้น ตลอดระยะเวลาสองชั่วโมงครึ่งของการแสดง ตอสกานีนีทำวาทยการโดยอาศัยเอาจากความจำทั้งสิ้น และผลลัพธ์ในคืนนั้นก็ยอดเยี่ยมจนเหล่าผู้ชมต่างประหลาดใจกับวาทยกรเยาวัยผู้นี้ ตอสกานีนีจึงเริ่มเป็นวาทยกรตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sachs, Harvey (1978). *Toscanini*. Da Capo Press. ISBN 0-306-80137-X.
2. ↑  Tarozzi, Giuseppe (1977). *Non muore la musica – La vita e l'opera di Arturo Toscanini*. SUGARco Edizioni. p. 36.)
3. ↑  Nicotra, Tobia (2005). *Arturo Toscanini*. Kessinger Publ. Co. ISBN 978-1-4179-0126-5.
**"Restart"** เป็นซิงเกิลของวงรูม 39ในปี พ.ศ. 2559 จากค่ายเลิฟอีส ประพันธ์เนื้อร้องโดย ธารณ ลิปตพัลลภ (แทน Lipta) แต่งทำนองโดย Room39 & โซ่ ETC (แมนลักษณ์ ทุมกานนท์) และเรียบเรียงโดย กฤช วิรยศิริ ,Room39 ออกจำหน่ายในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559

เพลงนี้พูดถึงคนที่ทำผิดพลาดต่อคนรักซึ่งกว่า จะรู้สึกตัวก็ได้สูญเสียความรักไปแล้ว จึงอยากขอโอกาสเพื่อเริ่มต้นใหม่อีกสักครั้ง แม้ไม่รู้ว่าจะมีหวังหรือเปล่า

มิวสิกวีดิโอเพลง "Restart" โดยมีนักแสดงที่ชื่อเสียงมาจาก ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น ซีซั่น 3 แพรว-นฤภรกมล ฉายแสง และสกาย-วงศ์รวี นทีธร มาเล่นในมิวสิกวิดีโอนี้

การตอบรับ
---------

เพลง Restart ได้อันดับ 11 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2559 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2559) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| อินเท็นซีฟวอท์ช มิวสิก ชาร์ต ท็อป 40 เพลงไทยสากล 2016 | 9 |
| ไอทูนส์สโตร์ไทยแลนด์ ท็อปชาร์ต  | 14 |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 11 |
| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ | 9 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  IW Music Chart Top 40 เพลงไทยสากล ประจำปี 2016
2. ↑
3. ↑  seed chart top 20 ประจำวันที่ 10 เมษายน 2559
ระวังสับสนกับ ครีบยัน
กำแพงครีบยันแบบปึกนอกหอประชุมสงฆ์ที่มหาวิหารลิงคอล์น
กำแพงครีบยันแบบปึกที่มหาวิหารบาธที่อังกฤษ 5 ใน 6 ครีบยันที่เห็นรับน้ำหนักทางเดินกลาง (nave) อันที่ 6 รับน้ำหนักแขนกางเขน (transept)
ครีบยันลอยที่มหาวิหารอาเมียง
**ครีบยันลอย** (อังกฤษ: flying buttress, arc-boutant) ในทางสถาปัตยกรรม ครีบยันลอยเป็นครีบยัน (Buttress) ประเภทหนึ่งที่มักจะใช้ในการก่อสร้างคริสต์ศาสนสถาน โดยเฉพาะกับสถาปัตยกรรมกอทิก เพื่อแบ่งรับน้ำหนักจากหลังคามาสู่ครีบยันที่กระจายออกไปเป็นระยะ ๆ ซึ่งอาจจะเป็นช่องทางเดินข้าง (aisle) คูหาสวดมนต์ หรือระเบียงนอกสิ่งก่อสร้าง ครีบยันลอยต่างกับครีบยันตรงที่จะมีลักษณะที่กางออกไปจากตัวสิ่งก่อสร้างแทนที่จะเป็นส่วนหนึ่งหรือแนบกับตัวสิ่งก่อสร้างของครีบยัน การใช้ครีบยันลอยทำให้ทุ่นการรับน้ำหนักหรือแรงกดดันกำแพงที่แต่เดิมต้องรับน้ำหนักและความกดดันทั้งหมด จึงทำให้สามารถทำหน้าต่างได้กว้างขึ้นได้ ซึ่งถ้าทำเช่นนั้นโดยไม่มีครีบยันลอยก็จะทำให้กำแพงไม่แข็งแรง

จุดประสงค์ของครีบยันลอยก็เพื่อช่วยลดน้ำหนักกดดันของกำแพงทางเดินกลาง แรงกดดันและน้ำหนักส่วนใหญ่จะอยู่ส่วนบนของครีบยันฉะนั้นเมื่อทำครีบยันเป็นครึ่งซุ้มโค้งก็ทำให้สามารถรับน้ำหนักได้เท่า ๆ กับครีบยันที่ตัน นอกจากนั้นยังทำให้ครีบยันเบาขึ้นและราคาถูกกว่าที่จะสร้าง ฉะนั้นกำแพงจึง "บิน" (flying) ออกไปจากสิ่งก่อสร้างแทนที่จะเป็นกำแพงทึบ จึงทำให้เรียกกันว่า "ครีบยันลอย"

วิธีการก่อสร้างที่ใช้ครีบยันมีมาตั้งแต่สมัยสถาปัตยกรรมโรมันและต้นโรมาเนสก์แต่สถาปนิกมักจะพรางครีบยันโดยการซ่อนไว้ใต้หลังคา เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12 สถาปนิกเมื่อมีการวิวัฒนาการการสร้างครีบยันลอยกันขึ้น นอกจากสถาปนิกจะเห็นถึงความสำคัญของครีบยันที่ใช้แล้ว ก็ยังหันมาเน้นการใช้ครีบยันเป็นสิ่งตกแต่งสิ่งก่อสร้างเช่นที่มหาวิหารชาทร์ มหาวิหารเลอม็อง (Le Mans Cathedral) มหาวิหารโบแว (Beauvais Cathedral) มหาวิหารแร็งส์ และมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีสเอง

บางครั้งเมื่อเพดานสูงมากๆ สถาปนิกก็อาจจะใช้ครีบยันลอยซ้อนกันสองชั้นหรือบางครั้งการจ่ายน้ำหนักก็จะกระจายออกไปกับครีบยันสามสี่อัน ตามปกติแล้วน้ำหนักของครีบยันก็จะเพิ่มน้ำให้กับตัวอาคารพอสมควร ฉะนั้นครีบยันจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ การใช้ครีบยันดิ่งเป็นระยะ ๆ ทำให้เพิ่มการรับน้ำหนักและแรงกดทับได้ดีขึ้นกว่าที่จะสร้างตลอดแนวกำแพง ครีบยันดิ่งที่ใช้ในการก่อสร้างมหาวิหารลิงคอล์น แอบบีเวสต์มินสเตอร์อยู่ภายนอกหอประชุมสงฆ์ ครีบยันดิ่งมักจะใช้ยอดแหลม (pinnacle) เหนือครีบยันในการสร้างแรงต่อต้านการรับน้ำหนักของสิ่งก่อสร้างเพิ่มขึ้น

วิธีการก่อสร้างนี้ถูกนำไปใช้โดยสถาปนิกชาวแคนาดาวิลเลียม พี แอนเดอร์สันในการสร้างประภาคารเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน. **พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมศาสตร์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน.** กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน, 2554, หน้า 56.
2. ↑  Russ Rowlett, Canadian Flying Buttress Lighthouses เก็บถาวร 2008-06-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, in *The Lighthouse Directory* เก็บถาวร 2018-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

* แผนผังมหาวิหาร
* มหาวิหาร
* สถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในยุโรปตะวันตก
* สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
* สถาปัตยกรรมกอธิค
**อาเตเนวุลรอมึน** (โรมาเนีย: *Ateneul Român*) เป็นโถงแสดงดนตรีในใจกลางกรุงบูคาเรสต์และเป็นภูมิสัญลักษณ์แห่งหนึ่งของเมืองหลวงของประเทศโรมาเนีย เปิดมาตั้งแต่ปี 1888 และเป็นโถงแสดงดนตรีที่มีเกียรติมากที่สุดของบูคาเรสต์ รวมถึงเป็นที่ตั้งของวงฟิลฮาร์มอนิก "จอร์เจ เอเนสกู" และเป็นที่จัดงานเทศกาลจอร์เจ เอเนสกู

ประวัติศาสตร์
-------------

ในปี 1865 บุคคลสำคัญในสายวัฒนธรรมและศิลปวิทยาการอย่างกอนสตันติน เอซาร์กู, วาซีเล อาเลกซันเดรสกู อูเรกียา และนีกอลาเอ เกรตซูเลสกู ได้ก่อตั้งสมาคมวัฒนธรรมอาเตเนวุลรอมึน (Romanian Athenaeum Cultural Society) และได้ให้มีการก่อสร้างอาคารอาเตเนวุลรอมึนชึเนเพื่ออุทิศแก่ศิลปวิทยาการขึ้นในบูคาเรสต์

อาคารเป็นผลงานออกแบบของปอล หลุยส์ อาลแบร์ กาเลอรง สถาปนิกชาวฝรั่งเศส บนที่ดินของตระกูลเวอเกอเรสกู และเปิดในปี 1888 กระนั้นงานก่อสร้างยังคงดำเนินไปจนถึงปี 1897 ส่วนหนึ่งของเงินทุนก่อสร้างมาจากการบริจาคของสาธารณชนตลอด 28 ปี ด้วยคำขวัญว่า "บริจาคหนึ่งเลวูเพื่ออาตาเนว!" (*"Dați un leu pentru Ateneu!"*)

มีการซ่อมแซมอาคารครั้งใหญ่ในปี 1992 และได้ว่าจ้างจิตรกรซิลวียู เปเตรสกู ให้ทำงานซ่อมแซมภาพเขียน การซ่อมแซมครั้งใหญ่นี้ยังซ่อมแซมโครงสร้างของอาคารที่เสี่ยงต่อการถล่ม ใช้มูลค่าไปรวม 9 ล้านยูโร ครึ่งหนึ่งจากรัฐบาลและครึ่งหนึ่งจากสภายุโรป

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Romanian Athenaeum เก็บถาวร 2008-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on the official site of the George Enescu Philharmonic
2. ↑  Page about the Romanian Athenaeum provides a detailed description of the scenes from Romanian history portrayed in the frescoes of the Athenaeum. (ในภาษาโรมาเนีย)
3. ↑  1992 reconstruction work เก็บถาวร 2004-11-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน includes an excellent image of the inside of the dome during construction. (ในภาษาโรมาเนีย)

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* กรีซ

 |
| อื่น ๆ | 
* มิวสิกเบรนซ์ สถานที่

 |
การตัดแบ่งทรงกลมตามวงกลมใหญ่ ได้เป็นครึ่งทรงกลม 2 ซีกขนาดเท่ากัน
โดมรูปครึ่งทรงกลมที่โกลกุมบัซมองจากด้านใน**ครึ่งทรงกลม** หมายถึงครึ่งหนึ่งของทรงกลม มักใช้ลักษณนามเป็น "ซีก"

หากเป็นทรงกลมโดยสมบูรณ์จะมีสมมาตร ดังนั้นหากตัดแบ่งครึ่งโดยตัดผ่านศูนย์กลางมวลแล้ว ไม่ว่าจะแบ่งครึ่งอย่างไรก็จะได้ครึ่งทรงกลม 2 ซีกที่มีปริมาตรเท่ากันเสมอ

ส่วนหลังคาของสิ่งก่อสร้างบางชนิดเช่นโดม สถูป อิกลู ฯลฯ อาจมีการทำโครงสร้างเป็นรูปครึ่งทรงกลม

ชื่อเรียก
---------

"ครึ่งทรงกลม" ในภาษาอังกฤษใช้คำว่า hemisphere ซึ่งมีที่มาจากภาษาละตินคำว่า hemisphaerium ซึ่งยังมาจากภาษากรีกโบราณคำว่า ἡμισφαίριον (hēmisphaírion) อีกที โดยคำว่า ἡμι- (hēmi-) หมายถึง "ครึ่ง" และ σφαῖρα (sphaîra) หมายถึง "ทรงกลม"

คำว่า hemisphere นั้นอาจหมายถึงครึ่งของทรงกลมทั่ว ๆ ไป แต่นอกจากนั้นแล้วยังมักใช้เรียกครึ่งของทรงกลมดาวโลกหรือดาวฤกษ์หรือดาวเคราะห์อื่น ๆ รวมไปถึงซีกของทรงกลมท้องฟ้าด้วย นอกจากนี้แล้วก็ยังอาจใช้เรียกซีกของสมองด้วย

อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริงแล้วทั้งโลกและดาวเคราะห์ต่าง ๆ ไม่ใช่ทรงกลมโดยสมบูรณ์แต่มีความแป้นเนื่องจากการหมุนรอบตัวเอง กล่าวคือเส้นผ่านศูนย์กลางในแนวนอนจะยาวกว่าแนวตั้งเล็กน้อย ดังนั้นจริง ๆ จึงต้องเรียกว่าเป็นทรงรี (ellipsoid) และครึ่งของทรงรีอาจเรียกว่า "ครึ่งทรงรี" (hemiellipsoid) แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีการใช้คำว่า hemisphere เรียกซีกโลกกันโดยทั่วไป

ในภาษาจีนนั้น ครึ่งทรงกลมใช้อักษรว่า 半球 (โดยอักษร 半 หมายถึง "ครึ่ง" และอักษร 球 หมายถึง "ทรงกลม") ซึ่งอ่านแบบจีนกลางว่า "ป้านฉิว" (พินอิน: *bànqiú*) อ่านแบบกวางตุ้งว่า "ปุนเข่า" (ยฺหวิดเพ็ง: *bun3 kau4*) อ่านแบบแต้จิ๋วว่า "ปั๊วกิ๊ว" (เพ็งอิม: *buan3 giu5*) นอกจากนี้คำนี้ยังใช้ในภาษาญี่ปุ่นด้วย โดยอ่านว่า "ฮังกิว" (ฮิรางานะ: はんきゅう) และใช้ในภาษาเกาหลี อ่านว่า "พันกู" (ฮันกึล: 반구) และในภาษาเวียดนาม อ่านว่า "บ๊านเกิ่ว" (จื๋อโกว๊กหงือ: *bán cầu*)

ท้องฟ้า
-------

ภาพถ่ายครึ่งทรงกลมท้องฟ้า
ท้องฟ้าเป็นตัวอย่างของครึ่งทรงกลมที่พบได้ในชีวิตประจำวัน เมื่อเราอยู่ในที่โล่ง ๆ ไม่มีสิ่งก่อสร้างหรือภูมิประเทศบดบังเช่นกลางทะเลหรือทะเลทราย จะเห็นท้องฟ้าเป็นครึ่งทรงกลมโอบล้อมไปทั่วโดยมีตัวเราเป็นศูนย์กลาง

ในทางดาราศาสตร์มักใช้ระบบพิกัดศูนย์สูตรเพื่ออธิบายตำแหน่งของวัตถุท้องฟ้าบนครึ่งทรงกลมท้องฟ้าที่มองเห็น โดยความสูงแสดงด้วยมุมเงย และทิศทางเหนือใต้ออกตกแสดงด้วยมุมทิศ ค่ามุมเงยจะต่ำสุดเป็น 0 องศาที่ขอบฟ้า และสูงสุดที่ 90 องศาที่จุดจอมฟ้า

การถ่ายภาพครึ่งทรงกลมท้องฟ้าทั้งหมดอาจทำได้โดยใช้เลนส์ตาปลาเพื่อให้ได้ขอบเขตภาพเป็นมุมกว้าง

คณิตศาสตร์
----------

ปริมาตร {\displaystyle V} ของครึ่งทรงกลมคำนวณได้โดย

{\displaystyle V={\frac {2}{3}}\pi r^{3}}
เมื่อ {\displaystyle r} คือรัศมีของครึ่งทรงกลม

ส่วนพื้นที่ผิวของครึ่งทรงกลมจะเท่ากับ

{\displaystyle V=2\pi r^{2}}
อย่างไรก็ตาม หากรวมพื้นที่ส่วนรอยตัดซึ่งเป็นวงกลมไปด้วยก็จะได้เป็น

{\displaystyle V=2\pi r^{2}+\pi r^{2}=3\pi r^{2}}

ครึ่งทรงกลมที่มีความสำคัญ
-------------------------

* ซีกโลก อาจแบ่งออกเป็น:
	+ ซีกโลกตะวันออก
	+ ซีกโลกตะวันตก
	+ ซีกโลกเหนือ
	+ ซีกโลกใต้
	+ ซีกโลกพื้นดิน
	+ ซีกโลกพื้นน้ำ
* ซีกของทรงกลมท้องฟ้า อาจแบ่งเป็น:
	+ ซีกท้องฟ้าเหนือ
	+ ซีกท้องฟ้าใต้
* ซีกสมอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  hemisphere - Wiktionary
2. ↑  ἡμισφαίριον - Wiktionary
3. ↑  hemiellipsoid - Wiktionary
4. ↑  半球 - 维基词典，自由的多语言词典
5. ↑  Volume of Hemisphere - Formula, Definition, Examples
6. ↑  Surface Area of a Hemisphere - Total and Curved Surface Formula
**สัมประสิทธิ์การลดทอน** (attenuation coefficient) หรือ **สัมประสิทธิ์การดูดกลืน** (absorption coefficient) เป็นค่าคงที่ซึ่งบ่งชี้ว่าตัวกลางชนิดหนึ่ง ๆ ดูดกลืนแสงได้มากน้อยเพียงใดเมื่อมีแสงผ่านเข้ามา ตามกฎของลัมแบร์ท–แบร์แล้ว ค่าความดูดกลืน ซึ่งหมายถึงค่าลอการิทึมของอัตราส่วนของความเข้มของแสงที่ผ่านตัวกลางเป็นระยะทางหนึ่งต่อความเข้มของแสงที่ตกกระทบ จะมีความสัมพันธ์เป็นสัดส่วนกับระยะทางที่ผ่าน และค่าสัมประสิทธิ์สัดส่วนนั้นก็คือสิ่งทีเรียกว่าค่าสัมประสิทธิ์การดูดกลืน

เวลาเขียนในสมการ สัญลักษณ์ \alpha  มักถูกใช้เมื่อเขียนในรูปของ ลอการิทึมธรรมชาติ และ {\displaystyle \beta } มักถูกใช้เมื่อเขียนในรูปของลอการิทึมฐานสิบ นอกจากนี้แล้ว เมื่อสังเกตการดูดกลืนของสารละลาย จะใช้**ค่าสัมประสิทธิ์การดูดกลืนโมลาร์** {\displaystyle \epsilon } ซึ่งเป็นค่า \alpha  หรือ {\displaystyle \beta } ที่ผ่านการทำให้เป็นมาตรฐานด้วยความเข้มข้นโมลาร์หน่วยของสารละลาย

แนวคิดในทำนองเดียวกันยังใช้กับเรื่องคลื่นเสียง เรียกว่า ค่า**สัมประสิทธิ์การดูดกลืนเสียง** (sound absorption coefficient)

คำนิยาม
-------

สมมติว่าความเข้มของแสงก่อนเข้าสู่ตัวกลางคือ {\displaystyle I\_{0}} แล้วความเข้ม {\displaystyle I} ของแสงหลังจากตกกระทบจะโดยใช้ค่าสัมประสิทธิ์การดูดกลืนแสง \alpha , {\displaystyle \beta } และ {\displaystyle \epsilon } จากกฎของลัมแบร์ท–แบร์ ได้ดังสูตรต่อไปนี้

{\displaystyle I=I\_{0}e^{-\alpha x}=I\_{0}10^{-\beta x}=I\_{0}10^{-\epsilon cx}}
โดยที่ *x* คือระยะทางที่ผ่านสารตัวกลาง และ *c* คือเลขโมลของสารละลาย

และจะได้ว่า

{\displaystyle \alpha =-{\frac {1}{x}}\ln {\frac {I}{I\_{0}}},\quad \beta =-{\frac {1}{x}}\log \_{10}{\frac {I}{I\_{0}}},\quad \epsilon =-{\frac {1}{cx}}\log \_{10}{\frac {I}{I\_{0}}}}

อ้างอิง
-------

1. ↑  菊池年晃 (1985). "ゴム状物質の音波吸収係数測定に関する一方法". *海洋音響研究会報*. **12** (3): 118–124. NAID 130004101319
นางแบบขณะกำลังเดินแฟชั่นโชว์บนเวทีเดินแบบในงานสัปดาห์แฟชั่นบอสตัน
**สัปดาห์แฟชั่น** (อังกฤษ: Fashion week) เป็นงานจัดแสดงสินค้าในอุตสาหกรรมแฟชั่น เป็นเวลานานหนึ่งสัปดาห์ โดยมีนักออกแบบ และแบรนด์ต่าง ๆ แสดงคอลเลกชันล่าสุดของพวกเขาในแฟชั่นโชว์บนเวทีเดินแบบ ให้กับผู้ซื้อและสื่อ งานจัดแสดงเหล่านนี้มีอิทธิพลต่อแนวโน้มความนิยมในปัจจุบันอย่างมาก

สัปดาห์แฟชั่นที่โดดเด่นที่สุดที่จะมีขึ้นในเมืองหลวงแฟชั่นของโลก "บิ๊กโฟร์" ที่ได้รับความนิยมเป็นส่วนใหญ่จากสื่อต่าง ๆ ทั่วโลก คือนครนิวยอร์ก ลอนดอน มิลาน และปารีส

ในขณะที่วงการแฟชั่นได้เปลี่ยนแปลงมากขึ้นในศตวรรษที่ 21 ก็มีงานสัปดาห์แฟชั่นเกิดขึ้นที่ต่าง ๆ ทั่วโลก เช่น เบอร์ลิน ลอสแอนเจลิส มาดริด โรม เซาเปาลู โตเกียว เซี่ยงไฮ้ ฮ่องกง ซิดนีย์ สิงคโปร์ ดูไบ และรวมถึงกรุงเทพมหานคร ก็เป็นเจ้าภาพสำคัญในการจัดงานสัปดาห์แฟชั่น

ประวัติ
-------

แนวความคิดของงานสัปดาห์แฟชั่นเริ่มขึ้นที่กรุงปารีสเมื่อนักการตลาดจ้างผู้หญิงสวมเสื้อผ้าแฟชั่นในที่สาธารณะจากสนามแข่งไปจนถึงร้านเสริมสวย 

ขบวนพาเหรดเหล่านี้ (ขบวนพาเหรด คือ "défilé" ในภาษาฝรั่งเศส) เริ่มค่อย ๆ กลายเป็นกิจกรรมทางสังคมของตัวเอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  *The big four fashion capitals of the world.*, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-10-30, สืบค้นเมื่อ 2017-07-30
2. ↑  "History of Fashion Week | Fashion Week Online". *Fashion Week Online* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2017-03-21.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สัปดาห์แฟชั่น**

* Fashion Week Online
* Vogue
**เกง วันสัก** (Keng Vannsak; ภาษาเขมร: កេង វ៉ាន់សាក់) เป็นนักวิชาการและนักเขียนชาวกัมพูชา เขาเป็นผู้ประดิษฐ์คีย์บอร์ดสำหรับการพิมพ์ภาษาเขมร เป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงทั้งเรื่องสั้นและกวีนิพนธ์ ผลงานทางวรรณกรรม มีทั้งบทละคร ได้แก่ เนื้อไม่ได้กินแต่เอากระดูกแขวนคอ อินทิตโคโลต กวีนิพนธ์ เช่น ใจสาว ขอให้เขมรอยู่รอด อาตัวอาเตีย งานวิชาการเช่น สัทอักษรเขมร เขาได้ลี้ภัยในปารีสนับตั้งแต่ พ.ศ. 2518 จนเสียชีวิตเมื่อ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2551

ชีวประวัติ
----------

วันสัก เกิดเมื่อ พ.ศ. 2468 ในจังหวัดกำปงจาม เขาเกิดปีเดียวกับพล พต และเป็นที่ปรึกษาให้พล พตเมื่อพล พตไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศส หลังจากที่วันสักจบปริญญาตรีทางด้านปรัชญาเมื่อ พ.ศ. 2499 เขาได้เรียนต่อในปารีสและทำงานเป็นผู้ช่วยทางด้านภาษาเขมรในโรงเรียนแห่งชาติทางด้านภาษาตะวันออกสมัยใหม่ (École nationale des Langues Orientales) นอกจากนั้น เขายังสอนภาษาเขมรในโรงเรียนตะวันออกและแอฟริกันศึกษา มหาวิทยาลัยลอนดอนเป็นเวลาสองปี เขาแต่งงานกับ Suzanne Colleville ชาวฝรั่งเศส

อาชีพ
-----

วันสักกลับมายังกัมพูชาใน พ.ศ. 2505 พร้อมกับภรรยา เขามาเป็นครูที่วิทยาลัยสีสุวัตถิ์ในพนมเปญจนถึง พ.ศ. 2511 เขามีความคิดต่อต้านราชวงศ์ ใน พ.ศ. 2505 เขาได้ประดิษฐ์คีย์บอร์ดสำหรับพิมพ์ภาษาเขมร เขาลี้ภัยออกจากกัมพูชาเมื่อเขมรแดงขึ้นครองอำนาจ และอาศัยที่ฝรั่งเศสจนเสียชีวิต

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Cambodian PM regrets death of Khmer typewriter keyboard inventor". *Xinhua*. สืบค้นเมื่อ 1 June 2012.
2. ↑  บัญญัติ สาลี. วรรณกรรมเขมรปัจจุบัน. มหาสารคาม. อภิชาตการพิมพ์. 2551
3. ↑  Kiernan, Ben (2007). *Blood and Soil: A World History of Genocide and Extermination from Sparta to Darfur*. U.S.A.: Yale University Press; 1ST edition. p. 543. ISBN 978-0300100983.
4. ↑  Gée, Stéphanie (31 December 2008). "Death of Keng Vannsak: an intellectual who left a deep imprint on Cambodians". *Ka-set*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-05. สืบค้นเมื่อ 28 July 2012.
**เฮลโลเคทีทัวร์** (อังกฤษ: Hello Katy Tour) เป็นทัวร์คอนเสิร์ตครั้งแรกของนักร้องชาวอเมริกัน เคที เพร์รี ส่งเสริมสตูดิโออัลบั้มที่สอง *วันออฟเดอะบอยส์* (2008) ทัวร์จัดขึ้นที่อเมริกาเหนือ ยุโรป เอเชีย และออสเตรเลีย

เบื้องหลัง
----------

หลังจากสิ้นสุดวาปต์ทัวร์ 2008 เพร์รีประกาศว่าจะมีทัวร์คอนเสิร์ตในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2008 ในงานประกาศรางวัลเอ็มทีวียุโรปมิวสิกอะวอดส์ที่เธอเป็นพิธีกร ในบทสัมภาษณ์กับนิตยสาร*บิลบอร์ด* เพร์รีกล่าวว่า "ฉันมีคนที่ทำเวทีให้มาดอนน่ามาทำงานในทัวร์ครั้งนี้ด้วย ฉันต้องการให้ดีไซน์เกี่ยวกับผลไม้และแมว และฉันเป็นคนออกแบบชุดต่าง ๆ เอง"

เวทีประกอบด้วยเสาปักรั้วสีขาว กล่องไปรษณีย์ นกฟลามิงโกสีชมพูตัวใหญ่ ผลไม้พลาสติกพองได้ และแมวยักษ์ (ชื่อ "คิตตี เพอร์รี") ที่เปล่งแสงในช่วงอังกอร์ เพร์รีมีชุดสวมใส่ 2 ชุด ในช่วงอังกอร์ เธอแต่งตัวเป็นแมว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Katy Perry announces lengthy North American tour". *NME*. IPC MEDIA. 2008-11-11. สืบค้นเมื่อ 2008-11-11.
2. ↑  "Coming home to S.B. Perry bids farewell to 'Hello Katy Tour'". *Ventura County Star*. Scripps. 2009-08-31. สืบค้นเมื่อ 2013-10-15.
**ปลาสะกาง** หรือ **ปลากระมัง** เป็นชื่อสกุลของปลาน้ำจืดและปลาน้ำกร่อย ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) 4 ชนิด ใช้ชื่อสกุลว่า *Puntioplites* (/พุน-ทิ-อ็อพ-ลิ-ทีส/)

มีรูปร่างโดยรวมคือ ลำตัวแบนข้างมากกว่าปลาสกุลอื่นในวงศ์เดียวกัน โดยมีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน หัวมีขนาดเล็ก ไม่มีหนวด ตาโต มีจุดเด่นคือ สันหลังยกสูงและครีบหลังก้านสุดท้ายแข็งและมีขนาดใหญ่ ยกสูง ด้านหลังของก้านครีบนี้มีทั้งรอยยักและไม่มีรอยยัก ซึ่งแตกต่างกันไปตามแต่ชนิด มีก้านครีบแขนง 8 ก้าน

พบกระจายพันธุ์อยู่ในที่ราบลุ่มภาคกลางของประเทศไทย, แม่น้ำโขง และคาบสมุทรมลายูไปจนถึงเกาะบอร์เนียว, เกาะชวา และเกาะซูลาเวซี

มีชนิดด้วยกันทั้งหมด คือ 

* *Puntioplites bulu* (Bleeker, 1851)
* *Puntioplites falcifer* Smith, 1929
* *Puntioplites proctozystron* (Bleeker, 1851)
* *Puntioplites waandersi* (Bleeker, 1858-59)

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 143. ISBN 974-00-8701-9
2. ↑  "ITIS". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-04. สืบค้นเมื่อ 2014-04-07.
**เกทารนาถมนเทียร** (อังกฤษ: Kedarnath Temple) เป็นมนเทียรบูชาพระศิวะแห่งหนึ่งบนเทือกเขาหิมาลัย ใกล้กับแม่น้ำมันทกินี ในเมืองเกทารนาถ รัฐอุตตราขัณฑ์ ประเทศอินเดีย โดยทั่วไปแล้วมนเทียรจะเปิดในระหว่างเดือนเมษายน (อักษัยตรีติยะ) และพฤษภาคม (กรฏิกปุรนิมา) เนื่องด้วยเหตุผลด้านสภาพอากาศอันรุนแรงของภูมิภาคหิมาลัย ในช่วงฤดูหนาว วิครห์ (เทวรูป) ของเกทารนาถมนเทียรจะถูกอัญเชิญไปประดิษฐานที่อูขิมัฐที่ซึ่งจะเปิดให้บูชาเป็นเวลาอีกหกเดือนที่เหลือ เกทารนาถเชื่อว่าทรงเป็นเทพองค์เดียวกับพระศิวะ

มนเทียรนี้ไม่สามารถเข้าถึงได้ด้วยทางถนน โดยต้องอาศัยการเดินเท้าเป็นระยะทาง 22 กิโลเมตร (14 ไมล์) ขึ้นเขาจากคาวรีกุนท์ ม้าแคระและบริการ *มันจัน* นั้นมีให้บริการเพื่อช่วยไปถึงมนเทียร ตำนานฮินดูเชื่อว่ามนเทียรนี้สร้างขึ้นโดยปาณฑพ และเป็นหนึ่งในสิบสองชโยติรลึงค์แห่งพระศิวะ และเป็นหนึ่งใน 275 ปาทัลเปตนสถลัม ซึ่งมีเขียนไว้ใน *เตวารัม* เชื่อกันว่าตระกูลปาณฑพได้รับพรจากพระศิวะจากการสร้างมนเทียรที่เกรทารนาถนี้ นอกจากนี้มนเทียรยังเป็นหนึ่งในสี่โจตจารธามสี่แห่งของหิมาลัยเหนือ และเป็นมนเทียรที่ตั้งอยู่สูงที่สุดในบรรดาสิบสองชโยติรลึงค์ เกทารนาถเคยถูกน้ำท่วมหนักมากระหว่างอุทกภัยใหญ่อินเดียเหนือปี 2013 ถึงแม้เมืองเกทารนาถและพื้นที่โดยรอบของมนเทียรจะเสียหายอย่างหนัก ตลาดด้านข้างราบเป็นหน้ากลอง แต่มนเทียรเองนั้นมีเพียงรอยแตกเล็ก ๆ ในผนังหนึ่งเท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Kedarnath Temple". Kedarnath - The official website. 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-29. สืบค้นเมื่อ 9 September 2013.
2. 1 2  James G. Lochtefeld (2002). *The Illustrated Encyclopedia of Hinduism: A-M*. Rosen. pp. 363–364. ISBN 978-0-8239-3179-8.
3. ↑  J. Gordon Melton; Martin Baumann, บ.ก. (2010). *Religions of the World: A Comprehensive Encyclopedia of Beliefs and Practices*. Vol. 1 (A-B) (2nd ed.). ABC-CLIO. p. 1624. ISBN 978-1-59884-204-3.
4. ↑  "KEDARNATH". *badarikedar*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-07-21. สืบค้นเมื่อ 2020-11-09.
5. ↑  Joanna Sugden; Shreya Shah (19 June 2013). "Kedarnath Temple Survives Flash Floods". *WSJ*.
6. ↑  "Minor damage to outer wall of Kedarnath temple: ASI". *Zee News*. 7 August 2013.
**ดาวเหล็ก** (iron star) เป็นวัตถุท้องฟ้าในสมมุติฐานที่เชื่อว่าสามารถปรากฏขึ้นได้ในอนาคตอันไกลโพ้น เงื่อนไขเบื้องต้นสำหรับการที่ดาวแบบนี้จะเกิดขึ้นคือต้องไม่มีการสลายตัวของโปรตอน (ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2020 ยังไม่ได้รับหลักฐานที่แน่ชัดเกี่ยวกับการสลายตัวของโปรตอน) แม้ว่าจะขัดต่อผลการคาดการณ์ทางทฤษฎี แต่เรายังไม่สามารถปฏิเสธความเป็นไปได้ว่าโปรตอนเป็นอนุภาคที่เสถียร

ตามข้อสันนิษฐานของทากาฮิโกะ มัตสึบาระ (松原隆彦) ศาสตราจารย์แห่งองค์การวิจัยเครื่องเร่งอนุภาคพลังงานสูง โปรตอนเป็นอนุภาคที่ไม่มีการสลายตัว และอะตอมทั้งหมดจะเปลี่ยนเป็นเหล็กอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในที่สุด ธาตุที่มีเลขอะตอมต่ำกว่าเหล็กจะเกิดปฏิกิริยาฟิวชันเนื่องจากปรากฏการณ์ลอดอุโมงค์ แล้วในที่สุดก็เปลี่ยนเป็นธาตุเหล็ก-56 ที่เสถียรที่สุด ธาตุที่มีเลขอะตอมสูงกว่าธาตุเหล็กจะถูกเปลี่ยนเป็นธาตุเหล็กด้วยปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิชชัน หรือ การสลายให้อนุภาคอัลฟา ซึ่งในท้ายที่สุดจะก่อตัวเป็นก้อนเหล็กเย็นที่มีมวลเท่ากับดาวฤกษ์

ฟรีแมน ไดซอนได้คำนวณว่าดาวเหล็กจะปรากฏในอีก 101500 ปีข้างหน้า นอกจากนี้ไดซอนยังบอกว่าในอีก 10^{10^{76}} ปี ดาวเหล็กจะเปลี่ยนเป็นดาวนิวตรอนหรือหลุมดำซึ่งมีความเสถียรมากกว่า

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  髙嶋秀行; 永原和聡; 中野太郎 (2020-02-07). "原子でできた天体は、すべて"鉄の星"になるという可能性も". *Newton*. ニュートンプレス. **40** (2): 56–57.野本憲一, 森正夫, 横山順一, 松原隆彦, 塩澤真人, 村山斉, 小松英一郎(監修)
2. 1 2  Freeman J. Dyson (1979-07-01). "Time without end: Physics and biology in an open universe". *Rev. Mod. Phys*. American Physical Society. **51**: 447–460. doi:10.1103/RevModPhys.51.447.
*สำหรับปลานางอ้าวชนิดอื่น ดูได้ที่ ปลาซิวอ้าว หรือปลาน้ำหมึก*

**ปลาสะนาก** (อังกฤษ: Burmese trout, Giant barilius) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Raiamas guttatus* อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

ลักษณะ
------

มีลักษณะ ลำตัวยาวทรงกระบอก หัวและปากแหลม ปากกว้างมาก จะงอยปากล่างงุ้มคล้ายตะขอ ไม่มีหนวด เกล็ดเล็ก ลำตัวสีเงินวาว ข้างลำตัวมีประสีน้ำเงินคล้ำ หางเว้าเป็นแฉกลึกสีแดงมีแถบสีดำใกล้ขอบบนและขอบล่าง ครีบหลังสีเหลืองอ่อนมีแต้มคล้ำ ในตัวผู้มีตุ่มข้างแก้มแตกต่างจากตัวเมียโดยเฉพาะในฤดูผสมพันธุ์ และสีลำตัวจะเปลี่ยนเป็นสีชมพูอมส้ม ขนาดประมาณ 15–45 เซนติเมตร

เป็นปลากินเนื้อ มักอยู่รวมเป็นฝูงเล็ก ๆ หากินบริเวณผิวน้ำ ล่าเหยื่อได้แก่ ปลาขนาดเล็ก กุ้ง ปู ต่าง ๆ เป็นปลาที่มีความว่องไว ปราดเปรียวมากและว่ายน้ำเคลื่อนไหวตลอดเวลา มีรูปร่างคล้ายปลาแซลมอน ที่พบในต่างประเทศ จึงได้ฉายาจากนักตกปลาว่า "แซลมอนเมืองไทย"

ที่อยู่
-------

อาศัยอยู่ตามแม่น้ำสายใหญ่ในภาคเหนือ, ภาคกลางและอีสาน มีชื่อเรียกต่างออกไปเช่น "มะอ้าว" ในภาษาไทใหญ่, "น้ำหมึกยักษ์", "นางอ้าว", "อ้าว", "ดอกหมาก", "ปากกว้าง" และ"จิ๊กโก๋" ในภาษาอีสาน

เป็นปลาเศรษฐกิจที่พบบ่อยในบางฤดูกาล บริโภคโดยการปรุงสด และมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามที่มีพบขายในตลาดปลาสวยงามบางครั้งด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Vishwanath, W. 2010. *Raiamas guttatus*. The IUCN Red List of Threatened Species 2010: e.T168219A6468141.. Downloaded on 26 September 2017.
2. ↑  สุรศักดิ์ วงศ์กิตติเวชสกุล. *สารานุกรมปลาไทย*. กรุงเทพฯ : บริษัทเอม ซัพพลาย, 2540. 170 หน้า. หน้า 101. ISBN 9748990028
3. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 155. ISBN 974-00-8701-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

*
เขื่อนฮูเวอร์
**เขื่อนฮูเวอร์** หรือ **ฮูเวอร์แดม** (อังกฤษ: Hoover Dam) และรู้จักในชื่อ **โบลเดอร์แดม** (อังกฤษ: Boulder Dam - เขื่อนหินยักษ์) เป็นเขื่อนคอนกรีตรูปโค้งกึ่งถ่วงน้ำหนัก (arch-gravity dam) ในบริเวณแบล็กแคนยอนของแม่น้ำโคโลราโดบนชายแดนของรัฐแอริโซนาและรัฐเนวาดา เขื่อนสร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1931-1936 ระหว่างช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ และเปิดใช้งานวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1935 โดยประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. รูสเวลต์ การก่อสร้างเกิดจากความพยายามของคนงานมากกว่า 1,000 คน และคร่าชีวิตคนไปมากกว่า 100 คน มีข้อถกเถียงว่าชื่อเขื่อนตั้งตามประธานาธิบดีเฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์

ตั้งแต่ราว ค.ศ. 1900 มีการสำรวจความเป็นไปได้ที่จะรองรับเขื่อนที่ควบคุมอุทกภัย ทำการชลประทาน และผลิตไฟฟ้าพลังน้ำที่แบล็กแคนยอนและบริเวณรอบ ๆ โบลเดอร์แคนยอน ใน ค.ศ. 1928 คองเกรสอนุมัติโครงการ การประมูลเพื่อสร้างเขื่อนได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มบริษัทเรียกว่า ซิกซ์คอมพานีส์ (Six Companies, Inc.) เริ่มสร้างเขื่อนในต้นปี ค.ศ. 1931 โครงสร้างคอนกรีตขนาดใหญ่นี้ยังไม่เคยมีการสร้างมาก่อน และเทคนิคการสร้างบางเทคนิคยังไม่ได้รับการพิสูจน์ อากาศร้อนจัดช่วงฤดูร้อนและสาธารณูปโภคที่ขาดแคลนบริเวณก่อสร้างทำให้เกิดความยากลำบาก แม้กระนั้น กลุ่มบริษัทซิกซ์คอมพานีส์ส่งมอบเขื่อนให้รัฐบาลในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1936 ก่อนกำหนดเสร็จถึง 2 ปี (on March 1, 1936, more than two years ahead of schedule. Ref English Wikimedia)

เขื่อนฮูเวอร์กักน้ำจากทะเลสาบมี้ด ซึ่งเป็นแหล่งกักเก็บน้ำที่มีปริมาตรมากที่สุดในสหรัฐอเมริกา เขื่อนตั้งอยู่บริเวณใกล้เมืองโบลเดอร์ซิตี รัฐเนวาดา เมืองที่เดิมสร้างเพื่อให้คนงานก่อสร้างเขื่อนอาศัย ราว ๆ 30 ไมล์ ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของลาสเวกัส รัฐเนวาดา เครื่องจ่ายกระแสไฟฟ้าจากเขื่อนสร้างพลังงานให้สาธารณูปโภคทั้งสาธารณะและส่วนตัวในรัฐเนวาดา แอริโซนา และแคลิฟอร์เนีย เขื่อนฮูเวอร์เป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลัก มีนักท่องเที่ยวเยี่ยมชมเกือบ 1 ล้านคนต่อปี ทางหลวงสาย 93 ตัดผ่านสันเขื่อนจนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 2010 เมื่อทางเลี่ยงเขื่อนฮูเวอร์เปิดให้ใช้งาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Reservoir Monitoring & Research". *usbr.gov*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-06. สืบค้นเมื่อ 2015-10-19.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เขื่อนฮูเวอร์**

* เว็บไซต์เขื่อนฮูเวอร์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2003-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**สงครามพระเจ้าจอร์จ** (อังกฤษ: King George's War) เป็นชื่อที่ตั้งให้กับปฏิบัติการทางทหารระหว่างบริเตนและฝรั่งเศสในทวีปอเมริกาเหนือซึ่งถือเป็นส่วนหนึ่งของสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย การปะทะส่วนใหญ่เกิดขึ้นในมณฑลนิวยอร์ก, มณฑลแมสซาชูเซตส์เบย์, มณฑลนิวแฮมป์เชียร์ และมณฑลโนวาสโกเชีย ซึ่งล้วนแต่เป็นมณฑลของอาณานิคมอังกฤษในรัชสมัยพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่

สงครามเริ่มขึ้นเมื่ออังกฤษประกาศสงครามและส่งกองเรือและทหารเข้าล้อมป้อมลุยส์บูร์กบนเกาะเคปเบรตันของอาณานิคมฝรั่งเศสในวันที่ 3 พฤษภาคม 1744 และเข้าล้อมเมืองแอนนาโปลิสรอแยล ศูนย์กลางของมณฑลโนวาสโกเชีย ฝรั่งเศสมีปัญหาเรื่องการขาดอาวุธหนัก หลังจากอังกฤษล้อมโจมตีป้อมลุยส์บูร์กได้หกสัปดาห์ อังกฤษก็สามารถยึดป้อมได้ กลับกัน สหพันธ์วาเบนากีซึ่งเป็นพันธมิตรฝรั่งเศสได้ไปโจมตีชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงเหนือบริเวณพรมแดนระหว่างอาคาเดีย (ฝรั่งเศส) และมณฑลเมน (อังกฤษ) แม้ฝรั่งเศสได้วางแผนชิงป้อมลุยส์บูร์กกลับมาอีกครั้งในปี 1746 แต่ด้วยผู้บัญชาการเสียชีวิตและภัยพายุ แผนการนี้จึงไม่ได้ดำเนินการ

ในวันที่ 28 พฤศจิกายน 1745 กองทหารฝรั่งเศสพร้อมด้วยพันธมิตรอินเดียแดงได้เข้าโจมตีและทำลายหมู่บ้านทางตะวันออกของนิวยอร์ก ซึ่งได้สังหารและจับกุมผู้คนนับร้อย ในขณะที่ชาวอังกฤษในออลบานี ทางเหนือของนิวยอร์กก็ถูกละทิ้งตามยถากรรม

สงครามได้สร้างความเสียหายเกินกว่าที่อังกฤษจะรับได้ ประชากรในอาณานิคมอังกฤษที่เสียชีวิตคิดเป็นกว่า 8% อังกฤษจึงยอมเจรจาสันติภาพกับฝรั่งเศส โดยทั้งสอมยินยอมกลับสู่สถานะก่อนสงคราม อังกฤษยอมจ่ายเงิน 180,000 ปอนด์แก่ฝรั่งเศส ส่วนฝรั่งเศสก็ได้ป้อมลุยส์บูร์กคืนมาในสามปีถัดมา อย่างไรก็ตาม สนธิสัญญาสันติภาพนี้แค่ช่วยหยุดยั้งความเสียหายไว้ชั่วคราวเท่านั้น ข้อพิพาทด้านดินแดนและความตึงเครียดในอเมริกาเหนือกับฝรั่งเศสยังคงมีอยู่

อ้างอิง
-------

* Boyer, Clark, Kett, Salisbury, Sitkoff and Woloch. *The Enduring Vision: A History of the American People*
* Drake, Samuel Gardner. *A Particular History of the Five Years French and Indian War in New England*
* Kingsford, William. *The history of Canada*, Volume 3
* Murdoch, Beamish. *A history of Nova-Scotia, or Acadie*, Volume 2
* Peckham, Harry H. *The Colonial Wars, 1689-1762*
ดอกมังตาน
ต้นมังตาน
**มังตาน** เป็นชื่อไม้ต้นชนิด *Schima wallichii* (DC.) Korth. ในวงศ์ Theaceae เปลือกชั้นในทำให้ระคายผิวหนังทำให้เป็นเม็ดผื่นคัน ใช้เบื่อปลาได้ ชื่ออื่น ๆ เช่น ทะโล้, ส่วนปักษ์ใต้เรียก พันตัน, พายัพเรียก มังกะตาน สารภีดอย คายโซ่ หรือกะโซ้, กะเหรี่ยงเชียงใหม่เรียก เต่อครื่อยสะ, กะเหรี่ยงแม่ฮ่องสอนเรียก เส่ยือสะ, ละโว้เรียก ลำโคระ ลำพิโย๊วะ หรือลำคิโยะ, และขมุเรียก ตุ๊ดตรุ ปัจจุบัน มังตานมีจำนวนลดลงเนื่องจากพื้นที่ป่าถูกรุกราน

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

มังตานเป็นไม้ต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ ลำต้นตรงสูงประมาณ 15-25 เมตร วัดรอบลำต้นได้ถึง 1.5 เมตร เปลือกด้านนอกขรุขระและแตกเป็นร่องลึกตามยาว มีสีเทาปนน้ำตาลอ่อน เปลือกด้านในมีสีน้ำตาลอมแดง มีเสี้ยนละเอียดสีขาวซึ่งมีความเป็นพิษต่อผิวหนัง

**ใบ** เป็นใบเดี่ยวรูปหอก ออกตามปลายกิ่งสลับกันไปมักติดเป็นกระจุกตามปลายกิ่ง โคนและปลายใบเรียว ขอบใบเรียบหรือหยักตื้น ๆ ตามขอบ หลังใบมักมีสีเขียวเข้ม ท้องใบและเส้นกลางใบมีขน

**ดอก** คล้ายไข่ดาว ดอกสีขาวหรือขาวนวล ออกดอกเป็นดอกเดี่ยวตามง่ามใบ ก้านดอกยาว มีกลิ่นหอม กลีบดอกและกลีบรองกลีบดอกมี 5 กลีบ มีเกสรตัวผู้จำนวนมาก สีเหลือง อยู่กลางดอก แต่มีเกสรตัวเมียเพียงอันเดียว

**ผล** ค่อนข้างกลม เปลือกแข็ง มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2.5-3 ซม. ผลแก่สีน้ำตาลเข้ม และแตกออกตามรอยประสานเป็น 4-5 ส่วน แต่ละส่วนมีเมล็ด 4-5 เมล็ด

การกระจายพันธุ์
---------------

พบมีการกระจายพันธุ์ค่อนข้างกว้างในป่า กระจัดกระจายทั่วประเทศไทย พบมากในป่าดิบชื้น ป่าดิบแล้งหรือป่าดิบเขาที่ระดับความสูง 2,000 เมตร และป่าเบญจพรรณทั่วไปตามเขาที่ระดับความสูงประมาณ 600 เมตร พบมากทางภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคใต้ของประเทศไทย  มีการขยายพันธุ์
โดยเมล็ด

ประโยชน์
--------

เปลือก มีสีเทาใช้เป็นสีผสมอาหาร เปลือกต้นมีพิษทำให้คัน ชาวกะเหรี่ยงใช้เนื้อไม้ทำฟืน ทำรั้ว เนื้อไม้ ใช้ทำฟืนสำหรับนึ่งเมี่ยง มีสีน้ำตาลอมแดง มีเสี้ยนละเอียดสีขาว ใช้ในการก่อสร้างบ้านเรือนทำพื้นบ้าน ฝาและกระดานได้ดี เปลือกต้นใช่แต่งกลิ่นธูป เบือปลา

### สรรพคุณทางยา

ต้นและราก ต้มน้ำดื่มรักษาโรคนิ่ว ใบสด ใช้แก้ท้องร่วง ดอก แก้ขัดเบา, ลมบ้าหมู, ลมชัก

อ้างอิง
-------

1. ↑  .E-herbarium
2. ↑  .ระบบสืบค้นข้อมูล องค์การสวนพฤกษศาสตร์
3. ↑  [*ลิงก์เสีย*].พิพิธภัณฑ์โรงงานหลวงที่ 1 (ฝาง)
4. ↑  [*ลิงก์เสีย*].พิพิธภัณฑ์โรงงานหลวงที่ 1 (ฝาง)
5. ↑  ขวัญฤทัย คำฝาเชื้อ 2551 พฤกษศาสตร์พื้นบ้านของชาวกะเหรี่ยง ที่ตำบลบ้านจันทร์และแจ่มหลวง อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ วิทยานิพนธ์ (วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต) มหาวิทยาลัยเชียงใหม่271 หน้า ดูฉบับเต็ม เก็บถาวร 2021-06-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
6. ↑  [*ลิงก์เสีย*].BIOBANG
**มัจจุราชมืดโหดมฤตยู** ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์สัญชาติอเมริกัน ในชื่อภาษาอังกฤษว่า ***The Ghost and the Darkness*** ที่สร้างมาจากนิยายผจญภัยในป่าแอฟริกา เรื่อง *The Man-Eaters of Tsavo* ที่เขียนโดย ผู้พันจอห์น เฮนรี่ แพ็ตเตอร์สัน ที่นำเค้าโครงมาจากประสบการณ์จริงของตนเองเกี่ยวกับสิงโตกินคนที่ซาโว

นำแสดงโดย วัล คิลเมอร์, ไมเคิล ดักลาส, ทอม วิลคินสัน กำกับโดย สตีเฟ่น ฮ็อปกินส์ ความยาว 135 นาที ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลออสการ์ สาขาลำดับเสียงยอดเยี่ยม ประจำปี ค.ศ. 1996 ด้วย

คำโปรย
------

* *Prey For The Hunters*

เนื้อเรื่อง
-----------

ในปี ค.ศ. 1898 จักรวรรดิอังกฤษกำลังแผ่อำนาจไปทั่วดินแดนแอฟริกา ผู้พันจอห์น เฮนรี่ แพ็ตเตอร์สัน (วัล คิลเมอร์) นายทหารหนุ่มชาวไอริช-อังกฤษผู้จบวิศวกรรมศาสตร์ ถูกส่งตัวไปประจำที่ซาโว เคนยา เพื่อคุมการสร้างทางรถไฟ โดยกรรมกรหลากหลายเชื้อชาติและความเชื่อ และทาสชาวพื้นเมือง เมื่อแรกไปถึง จอห์นตื่นตาตื่นใจกับธรรมชาติของสัตว์ป่าที่แอฟริกา โดยมี ซามูแอล (จอห์น คานิ) ล่ามชาวพื้นเมืองเป็นผู้ช่วยประสานงาน

ต่อมาไม่นาน เกิดมีเหตุสัตว์ป่าบุกจู่โจมจีค่ายที่พักคนงานและลากคนงานไปกิน จอห์นอาสาจะจับตายให้ได้ แต่ก็ไม่สำเร็จ เหตุการณ์บานปลายไปเรื่อย ๆ ชาวพื้นเมืองแตกตื่นโดยเชื่อว่า มันคือ "มาร" (Ghost) และ "ทมิฬ" (Darkness) ที่ถูกส่งมา ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งมันได้ แต่จอห์นเชื่อว่า มันคือ สิงโตธรรมดา ๆ เท่านั้นเอง 

เมื่อจอห์นไม่สามารถหยุดยั้งได้ ชาร์ล เรมิงตัน (ไมเคิล ดักลาส) พรานประสบการณ์สูงถูกส่งมา แรกเริ่มเรมิงตันเชื่อว่า ตนจะสามารถจัดการกับปัญหาทั้งหมดได้ แต่เมื่อได้พบปะกับสิงโตทั้ง 2 ตัวแล้ว แม้แต่พรานประสบการณ์สูงและมั่นใจในตัวเองอย่าง เรมิงตัน ต้องผวา

ดูเพิ่ม
-------

* สัตว์กินคนแห่งซาโว

อ้างอิง
-------

1. ↑  ข้อมูลหลังใบปิดภาพยนตร์
2. ↑  "Ghost and the Darkness, The มัจจุราชมืดโหดมฤตยู". *โมโนทูยู*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-03-29. สืบค้นเมื่อ 2008-02-27.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *The Ghost and the Darkness* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* ดนตรีประกอบภาพยนตร์ โดย เจอร์รี โกลด์สมิธ
วิลลาเดลปอจโจอิมเปรีอาเล
**ลิสตีตูโตสตาตาเลเดลลาซันติสซีมาอันนุนซีอาตา** (อิตาลี: *L'Istituto Statale della Ss. Annunziata*; อังกฤษ: The Ss. Annunziata Boarding School) เป็นโรงเรียนประจำสตรีแห่งแรกในฟลอเรนซ์ โดยได้รับการก่อตั้งขึ้นเพื่อลูกสาวของมาร์ควิสจีโน กัปโปนี สถาบันดังกล่าวก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1823 เพื่อให้การศึกษาแก่สตรีชนชั้นสูงและชนชั้นขุนนาง ภายใต้การอุปถัมภ์ของมารีอา อันนา แห่งแซกโซนี และเลโอปอลโดที่ 2 แกรนด์ดยุกแห่งทัสกานี เดิมอาคารตั้งอยู่ในวีอาเดลลาสกาลา ฟลอเรนซ์ กระทั่งใน ค.ศ. 1865 ได้ย้ายไปอยู่ ณ วิลลาเดลปอจโจอิมเปรีอาเล ที่มองเห็นฟลอเรนซ์ ซึ่งยังคงอยู่จนถึงปัจจุบัน โรงเรียนดังกล่าวมีองค์การภราดาในปราโต กอลเลโจชีกอญญีนี โดยมีบุคคลสำคัญทางวัฒนธรรมอย่างกูร์ซีโอ มาลาปาร์เต และดันนุนซีโอ เข้าร่วม

โรงเรียนนี้แบ่งเป็นโรงเรียนประถม, มัธยมต้น และมัธยมปลาย ซึ่งโรงเรียนประถมศึกษาเป็นโรงเรียนภาษาอิตาลี-เยอรมัน โดยสอนเด็กเป็นภาษาอิตาลี, เยอรมัน และอังกฤษ ส่วนโรงเรียนมัธยมต้นสอนเด็ก ๆ เป็นภาษาอิตาลีและอังกฤษเป็นส่วนใหญ่ โดยมีการสอนภาษาละตินเบื้องต้นและการสอนภาษากรีกโบราณเป็นวิชาเลือก

ขณะที่โรงเรียนมัธยมปลายซึ่งมีห้าปี ได้แบ่งออกเป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์, ภาษาศาสตร์ และคลาสสิกยุโรป โดยนักเรียนเริ่มที่อายุ 14 ปี ซึ่งภาษาศาสตร์มุ่งเน้นไปที่ภาษาเยอรมัน, ภาษาอิตาลี และภาษาอังกฤษ ตลอดจนวิชาหลัก ในขณะที่วิทยาศาสตร์ส่งเสริมวิทยาศาสตร์, ชีววิทยา, ฟิสิกส์, เคมี, ธรณีวิทยา, ปรัชญา, ประวัติศาสตร์ ส่วนคลาสสิกยุโรปเน้นไปที่กฎหมาย, เศรษฐศาสตร์, ภาษาอิตาลี, ภาษาเยอรมัน, ภาษากรีกโบราณ และภาษาละติน การอยู่ประจำยังคงเป็นแบบเอกชน แต่เป็นไปตามหลักสูตรของรัฐที่มีความต้องการมากขึ้น

เนื่องจากห้องพักมีจำนวนจำกัดภายในหอพักของเมดีชี จึงสงวนไว้สำหรับเด็กผู้หญิงประมาณ 80 คนเท่านั้น เด็กผู้หญิงส่วนใหญ่มาจากทั่วประเทศอิตาลี แต่มีนักเรียนต่างชาติเพียงไม่กี่คน เด็กผู้หญิงจากโรงเรียนนี้มีชื่อเรียกว่า "ปอจโจลีเน"

ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง
-----------------------

* ดาชา มาราอีนี - นักเขียนชาวอิตาลี
* เจ้าหญิงมารี-โจเซแห่งเบลเยียม - ราชินีองค์สุดท้ายของประเทศอิตาลี
* เอดดา มุสโสลินี - ลูกคนโตของเบนิโต มุสโสลินี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "GREAT CALLAS EXHIBITIONS 2008 IN FLORENCE". Official website of Maria Callas. 2008-04-29. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-10-23. สืบค้นเมื่อ 2008-11-11.
2. ↑  "Obituaries: Queen Marie Jose of Italy". The Daily Telegraph. 2001-11-22. สืบค้นเมื่อ 2008-11-11.
3. ↑  Moseley, Ray (1999). *Mussolini's Shadow: The Double Life of Count Galeazzo Ciano*. Yale University Press. pp. 12. ISBN 978-0-300-07917-3.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วิลลาดีปอจโจอิมเปรีอาเล**

* School website and photographs of the Villa
* Website of the Associazione Poggio Imperiale
* Website of the Museo del Poggio Imperiale

พิกัดภูมิศาสตร์: 43°44′57″N 11°14′51″E﻿ / ﻿43.749172°N 11.247430°E﻿ / 43.749172; 11.247430
**ปลาวัวไททัน** หรือ **ปลาวัวอำมหิต** หรือ **ปลาวัวหน้าลาย** (อังกฤษ: Titan triggerfish, Giant triggerfish, Bluefin filefish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Balistoides viridescens*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาวัว (Balistidae)

มีรูปร่างที่บึกบึนกว่าปลาวัวชนิดอื่น ปากมีขนาดใหญ่มีเขี้ยวสั้นคมอยู่ภายใน ครีบหางปลายตัดมน ข้างแก้มมีสีน้ำตาลส้ม มีปื้นสีคล้ำคาดบริเวณหน้า ปากมีคาดสีดำสลับขาว ด้านหลังสีน้ำตาลอ่อน ข้างลำตัวมีสีคล้ำลายสีน้ำตาลเข้ม ครีบสีส้มมีขอบสีคล้ำ ครีบหางสีส้มขอบสีดำ

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 40 เซนติเมตร พบยาวที่สุดได้ถึง 75 เซนติเมตร นับเป็นปลาวัวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดชนิดหนึ่ง และเป็นปลาวัวที่มีอุปนิสัยดุร้ายก้าวร้าวมาก โดยเฉพาะตัวผู้ในฤดูกาลดูแลฟักไข่ จะพุ่งเข้ามาทำร้ายด้วยการกัดสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหวเข้ามาใกล้รังหรือถิ่นที่อยู่อาศัย ไม่เว้นแม้แต่สิ่งมีชีวิตที่ใหญ่กว่า คือ มนุษย์ จนเป็นที่เลื่องลือและรู้จักกันดีในหมู่นักประดาน้ำ 

เป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในแนวปะการังในมหาสมุทรเขตร้อนและเขตอบอุ่น ของอินโด-แปซิฟิก ในน่านน้ำไทยเป็นปลาที่พบได้บ่อยและพบได้ทั้ง 2 ฝั่ง คือ ฝั่งอันดามัน และอ่าวไทย กินหอยเม่น และสัตว์น้ำหน้าดินเป็นอาหาร 

เป็นปลาที่ใช้บริโภคได้ แต่บางตัวอาจจะมีสารพิษซิวกัวเทรา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "*Balistoides viridescens*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
2. ↑  "*Balistoides viridescens*". *Fishbase.org*.
3. ↑  รังผึ้ง, วินิจ. "ดำน้ำกับปลาวัวดุ". *ผู้จัดการออนไลน์*.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  ดร.ชวลิต วิทยานนท์. *คู่มือปลาทะเล*. กรุงเทพฯ : สารคดี, 2551. 192 หน้า. ISBN 978-974-484-261-9
5. ↑  Randall, J. E. (2005). *Reef and Shore Fishes of the South Pacific*. University of Hawi'i Press. ISBN 0-8248-2698-1
6. ↑  Lieske, E. & R. Myers (1999). *Coral Reef Fishes*. 2nd edition. Princeton University Press. ISBN 0-691-00481-1

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Balistoides viridescens ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาวัวไททัน**