***พิงเคอร์ตัน*** (อังกฤษ: Pinkerton) เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ของวงอัลเทอร์เนทีฟร็อกอเมริกัน วงวีเซอร์ ออกขายเมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1996 กับค่ายดีจีซีเรเคิดส์ เดิมทีวางแผนว่าจะทำอัลบั้มธีมอวกาศแนวร็อกโอเปรา โดยจะใช้ชื่ออัลบั้มว่า *ซองส์ฟรอมเดอะแบล็กโฮล* (*Songs from the Black Hole*) วงบันทึกเสียงอัลบั้มนี้ในขณะที่ นักร้อง/มือกีตาร์ ของวง ริเวอส์ โควโม กำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เพลงส่วนใหญ่ประพันธ์โดยโควโม เพื่อให้ได้เสียงแบบสด ๆ วงตัดสินใจไม่จ้างโปรดิวเซอร์ในอัลบั้มชุดนี้

ดนตรีมีโทนมืดลง และกัดกร่อนกว่าเดิม เมื่อเทียบกับอัลบั้มเปิดตัว ชุด *วีเซอร์* มีธีมที่เขียนโดยโควโมจากความผิดหวังในการใช้วิถีชีวิตแบบร็อก ชื่ออัลบั้ม *พิงเคอร์ตัน* ตั้งตามตัวละคร บี.เอฟ. พิงเคอร์ตัน ซึ่งเป็นตัวละครจากอุปรากรเรื่อง *มาดามบัตเตอร์ฟลาย* ประพันธ์โดย จาโกโม ปุชชีนี และอัลบั้มยังใช้แนวคิดคร่าว ๆ จากเพลงอุปรากร เช่นเดียวกับในอุปรากร เพลงยังมีการอ้างอิงถึงประเทศญี่ปุ่นและวัฒนธรรมญี่ปุ่น

พิงเคอร์ตัน เปิดตัวเข้าชาร์ตสัปดาห์แรกในบิลบอร์ด 200 ที่อันดับ 19 และยอดขายก็ตกลงในเวลาอันรวดเร็วตามที่คาด หลังจากที่อัลบั้มแรกประสบความสำเร็จ อัลบั้มมี 3 ซิงเกิ้ล โดย 2 ซิงเกิ้ลตัดขายเพื่อพยายามช่วยด้านการตลาดให้อัลบั้ม ได้แก่ซิงเกิ้ล "เอลสกอร์โช" (El Scorcho), "เดอะกูดไลฟ์" (The Good Life) และ "พิงก์ไทรแองเกิล" (Pink Triangle) ถึงแม้ว่าจะได้รับเสียงวิจารณ์ด้านลบจากนักวิจารณ์เมื่อออกขาย แต่อัลบั้มก็ประสบความสำเร็จกลุ่มคนที่ชื่นชอบและได้รับเสียงตอบรับด้านบวกหลังจากนั้นอีกออกขายแล้วหลายปี จนในปี ค.ศ. 2010 ออก "ดีลักซ์เอดิชัน" (Deluxe Edition) ได้คะแนนสมบูรณ์แบบในเว็บไซต์ เมทาคริติก และอัลบั้มชุดนี้เป็นอัลบั้มสุดท้ายที่มีมือเบส แมตต์ ชาร์ป ร่วมทำงานชุดนี้

ภูมิหลัง
--------

ริเวอส์ โควโม มาทัวร์คอนเสิร์ตที่ประเทศไทยหลังจากอัลบั้มเปิดตัวของวงวีเซอร์
ในปี ค.ศ. 1994 หลังจากวีเซอร์ประสบความสำเร็จกับอัลบั้มเปิดตัวชื่อเดียวกับวง ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวหลายรางวัล วีเซอร์ได้หยุดพักจากทัวร์ในช่วงเทศกาลคริสต์มาส ที่รัฐคอนเนตทิคัต บ้านเกิดของนักแต่งเพลง ริเวอส์ โควโม เขาได้เริ่มเตรียมวัตถุดิบสำหรับอัลบั้มชุดถัดไปของวีเซอร์ โดยได้ใช้เครื่องบันทึกเสียง 8 แทร็ก แนวคิดดั้งเดิมคือ เป็นร็อกโอเปราแนวนวนิยายวิทยาศาสตร์ ที่ใช้ชื่ออัลบั้มว่า *ซองส์ฟรอมเดอะแบล็กโฮล* (*Songs from the Black Hole*) ที่แสดงออกถึงหลากหลายความรู้สึกเกี่ยวกับความสำเร็จ วีเซอร์ได้พัฒนาผลงาน *ซองส์ฟรอมเดอะแบล็กโฮล* จากการบันทึกเสียงเป็นช่วง ๆ ตลอดปี ค.ศ. 1995

ในเดือนมีนาคม โควโม ที่เกิดมาขาไม่เท่ากัน ได้เข้าผ่าตัดยืดขาข้างขวาให้เท่าข้างซ้าย ซึ่งก็ต้องทำกายภาพบำบัดอย่างเจ็บปวด เป็นผลกระทบต่อการเขียนเพลง ซึ่งเขาใช้เวลาระยะยาวในการรักษาตัว ไม่สามารถเดินได้โดยปราศจากไม้เท้า และต้องใช้ยาแก้ปวด ในช่วงเวลานี้เอง โควโมสมัครเรียนการประพันธ์เพลงคลาสสิกที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ด้วยจดหมายสมัครเรียนพรรณาถึงความผิดหวังจากวิถีดนตรีร็อก ดังนี้

> แฟนเพลงถามผมตลอดเวลาว่าการเป็นร็อกสตาร์ทำอย่างไร ผมอาจพูดได้ว่า พวกเขากำลังฝันเหมือนกันที่ผมเคยฝัน เมื่อผมยังเป็นเด็ก หวังว่าสักวันจะครองโลกด้วยวงดนตรีร็อก ผมก็บอกกับเขาในสิ่งเดียวกันนี้ ผมจะบอกคนที่อยากเป็นร็อกสตาร์ ว่า คุณจะโดดเดี่ยว คุณจะพบคน 200 คนทุก ๆ คืน แต่บทสนทนาที่คุณคุยด้วยจะยาวเพียงแค่ราว 30 วินาที ที่อาจรวมถึงการพยายามโน้มน้าวพวกเขาว่า ไม่! คุณไม่ได้ต้องการกางเกงในพวกเขา จากนั้นคุณก็จะโดดเดี่ยวอีกครั้ง ในห้องโมเต็ล หรือไม่คุณก็อยุ่บนรถบัส ในห้องเล็ก ๆ ฆ่าเวลา 9 ชั่วโมง เพื่อไปยังเมืองต่อไป นี่แหละชีวิตร็อกสตาร์
> 
> 

โควโมรู้สึกผิดหวังกับ "ความจำกัดของดนตรีร็อก" ทุกคืนหลังจากแสดงกับวีเซอร์ เขาจะฟังเพลงโอเปราในปี ค.ศ. 1904 ของจาโกโม ปุชชีนี ที่ชื่อเพลง *มาดามบัตเตอร์ฟลาย* ด้วย "การดิ่งสู่ลงอารมณ์ ความเศร้า และ โศกนาฏกรรม" เป็นแรงบันดาลใจทางดนตรีให้เขามากกว่าเดิม เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1996 การเขียนเพลงของโควโมเริ่ม "หม่นลง เข้าถึงอารมณ์และเปิดเผย มีลูกเล่นน้อยลง" และเขาทิ้งแนวคิดการทำอัลบั้ม *ซองส์ฟรอมเดอะแบล็กโฮล* ไป เพลงต่าง ๆ จากอัลบั้มชุดที่ 2 ของวงวีเซอร์ ก็ถูกเขียนใหม่ขณะที่โควโมเรียนที่ฮาร์วาร์ด เป็นบันทึกถึงความเหงา ความผิดหวัง หรือที่โควโมเรียกว่า "ด้านมืด" ของตน

การบันทึกเสียง
--------------

ในปี ค.ศ. 1996 ไม่นานก่อนที่โควโมจะเรียนจบที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด วีเซอร์ได้รวมตัวกันเป็นเวลา 2 อาทิตย์เพื่อบันทึกเสียงที่อีเล็กทริกเลดีสตูดิโอส์ ในนครนิวยอร์ก พวกเขาบันทึกเสียงเพลง "วายบาเทอร์?" (Why Bother?), "เกตชู" (Getchoo), "โนอาเทอร์วัน" (No Other One) และ "ไทด์ออฟเซกซ์" (Tired of Sex) โดยวีเซอร์หวังที่จะค้นพบอะไรที่ "ลึกกว่า หม่นกว่า และเป็นการทดลองมากกว่า" ทีน่าจะดูดีกว่าวงแสดงสดที่คล้ายคลึงกัน หลังจากจบการบันทึกเสียงครั้งนี้ วงตัดสินใจไม่จ้างโปรดิวเซอร์ เพราะรู้สึกว่า "จะเป็นการที่ดีที่สุดสำหรับเราหากเราบันทึกเสียงด้วยตัวเอง" เพื่อที่จะทำให้อัลบั้มดูสด ดิบ โดยโควโม, ไบรอัน เบลล์ มือกีตาร์ และมือเบส แมตต์ ชาร์ป บันทึกเสียงร้อง ด้วยไมโครโฟน 3 อันที่เรียงตามกัน แทนที่จะบันทึกซ้ำ (overdub) แยกออกไป

ขณะที่โควโมศึกษาที่ฮาร์วาร์ด สมาชิกคนอื่นของวงได้ทำโครงการเพลงอื่นอยู่ ชาร์ปได้ประชาสัมพันธ์อัลบั้มแรกของวงของเขาที่ชื่อ เดอะเรนทอลส์ ส่วนเบลล์และมือกลอง แพทริก วิลสัน ทำงานกับวงของพวกเขาที่ชื่อ สเปซทวินส์ และ สเปเชียลกูดเนสส์ ตามลำดับ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1996 ระหว่างที่โควโมพักผ่อนช่วงฤดูหนาว วีเซอร์ได้รวมตัวกันอีกครั้งเป็นระยะเวลา 2 อาทิตย์ เพื่อบันทึกเสียงที่ซาวด์ซิตีสตูดิโอส์ ในแวนนายส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เพื่อทำเพลงให้เสร็จในเพลงที่เขาบันทึกเสียงเมื่อเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา หลังจากบันทึกเพลงใหม่ "เอลสกอร์โช" (El Scorcho) และ "พิงก์ไทรแองเกิล" (Pink Triangle) วีเซอร์ก็ได้แยกย้ายกันอีกครั้ง ขณะที่โควโมกลับไปศึกษาต่อที่ฮาร์วาร์ด

ระหว่างโควโมพักผ่อนในช่วงฤดูใบไม้ผลิ วีเซอร์รวมตัวกันที่ซาวด์ซิตีสตูดิโอส์ และบันทึกเพลงใหม่ 3 เพลงคือเพลง "เดอะกูดไลฟ์" (The Good Life), "อะครอสส์เดอะซี" (Across the Sea) และ "ฟอลลิงฟอร์ยู" (Falling for You) ก่อนที่โควโมจะกลับไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดเพื่อศึกษาให้จบ วีเซอร์ทำผลงานสุดท้ายในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 1996 ในลอสแอนเจลิส ส่วนอีก 2 เพลง "ไอสแวร์อิตส์ทรู" (I Swear It's True) และ "เกตติงอัปแอนด์ลีฟวิง" (Getting Up and Leaving) ก็ถูกตัดออกไปก่อนขั้นตอนการผสมเสียง

การประพันธ์เพลง
---------------

อัลบั้ม *พิงเคอร์ตัน* มีความหม่นกว่า และฟังดูเกรี้ยวกราดกว่า อัลบั้มเปิดตัวของวีเซอร์ โดยเขียนจากมุมมองส่วนตัวมากขึ้น โควโมประพันธ์เพลงจากความสัมพันธ์ที่ไม่สมบูรณ์ ความผิดหวังทางเพศ และการต่อสู้ต่ออัตลักษณ์ของเขา อัลบั้มนี้ทำให้เขาต้องวางแผนเป็นวัฏจักรไปมาระหว่าง 'คนงี่เง่ากับกลุ่มคนเข้าสังคม' และด้วยความยาวอัลบั้มไม่ถึง 35 นาที โควโมนิยามอัลบั้ม *พิงเคอร์ตัน* นี้ว่า "สั้นจากการออกแบบ"

เพลงแรกของอัลบั้มคือเพลง "ไทด์ออฟเซกซ์" (Tired of Sex) เขียนก่อนออกอัลบั้มชุดเปิดตัว โดยโควโมได้อธิบายไว้ว่าเป็น การได้มีเพศสัมพันธ์อย่างไร้ค่ากับหญิงวัยรุ่นผู้คลั่งไคล้ดารา โดยได้สาธยายถึงการมีเพศสัมพันธ์และสงสัยว่าทำไมรักแท้ถึงไม่มาหาเขา เพลง "อะครอสเดอะซี" (Across the Sea) ได้รับแรงบันดาลใจจากจดหมายที่โควโมได้จากแฟนเพลงชาวญี่ปุ่น "เมื่อผมได้รับจดหมาย ผมรู้สึกตกหลุมรักเธอ มันช่างเป็นจดหมายที่ยอดเยี่ยมเหลือเกิน ตอนนั้นผมเหงามาก แต่ในเวลาเดียวกันผมก็รู้สึกเศร้าที่ผมจะไม่ได้พบเจอเธอ"

ซิงเกิ้ลที่ 2 "เดอะกูดไลฟ์" เป็นเหตุการณ์การเดใหม่ของโควโมหลังจากวิกฤตการณ์อัตลักษณ์ของเขาในฐานะนักศึกษาไอวีลีกที่โดดเดี่ยว โควโมที่รู้สึกโดดเดี่ยวจากการเรียนที่ฮาร์วาร์ด เขาเขียนเพลงนี้หลังจาก "ท้อแท้จากชีวิตสันโดษ ผมได้นำชีวิตสู่สันโดษแบบนักพรต และผมคิดว่า ผมเริ่มจากเข้าสู่ความเศร้า กับความฝันเกี่ยวกับการทำให้ตนเองบริสุทธิ์ และพยายามใช้ชีวิตแบบพระหรือผู้มีปัญญา และไปโรงเรียนและยืนกรานที่จะค้นหาหญิงในอุดมคติ ผมจึงเขียนเพลงและเริ่มหันกลับและกลับไปทางอื่นแทน" ซิงเกิ้ลเปิดตัว "เอลสกอร์โช" ได้กล่าวถึงความขี้อายและไร้สมรรถภาพในการเข้าหาผู้หญิงของโควโมขณะที่เขาอยู่ที่ฮาร์วาร์ด เขาอธิบายถึงเพลงนี้ว่า "มันเป็นอะไรที่มากไปกว่าตัวผม เพราะ ณ จุดนั้น ผมไม่คิดที่จะพูดคุยกับผู้หญิง ผมไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับตัวเธอ" และซิงเกิ้ลสุดท้ายของอัลบั้ม "พิงก์ไทรแองเกิล" อธิบายถึงผู้ชายที่ตกหลุมรักและต้นการที่จะแต่งงาน แต่ค้นพบว่าหญิงคนนั้นเป็นเลสเบี้ยน

แนวคิด
------

มีเนื้อเพลงบางเพลงในอัลบั้มที่คุณอาจคิดว่ามีความหมายหรือกีดกันทางเพศ ผมจะรู้สึกแย่อย่ายิ่งถ้ามีใครรู้สึกเจ็บปวดกับเนื้อเพลงของผม แต่ผมมีความต้องการที่จะสำรวจ "ด้านมืด" ของผม ทุก ๆ ส่วนของผมที่ผมอาจกลัวหรืออึดอัดที่คิดก่อนหน้านี้ ทำให้เกิดความคิดที่ไม่น่ายินดีเช่นนี้ คุณอาจให้อภัยผมเกี่ยวกับเนื้อเพลงถ้าคุณคิดผ่าน ๆ ว่าเป็นจุดเล็ก ๆ ในเรื่องราวใหญ่ ๆ และอัลบั้มนี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ 2 ปีที่ผ่านมาของผม และคุณอาจจะรับรู้มันมาแล้ว นี่เป็น 2 ปีที่แปลกประหลาดมาก ๆ ของผม
จดหมายของโควโมถึงแฟนคลับ (10 กรกฎาคม ค.ศ. 1996)

อัลบั้ม *พิงเคอร์ตัน* ตั้งชื่อตามตัวละคร บีเอฟ พิงเคอร์ตัน จากอุปรากร *มาดามบัตเตอร์ฟลาย* ตัวละครที่สมรสกับหญิงชาวญี่ปุ่น มีนามว่า บัตเตอร์ฟลาย ที่เรียกเขาว่า "กะลาสีอเมริกันที่โง่เง่า ซึ่งคล้ายกับร็อกสตาร์ที่ออกทัวร์คอนเสิร์ต" โควโมรู้สึกว่าตัวละครนี้ "เป็นสัญลักษณ์อันยอดเยี่ยมสำหรับส่วนหนึ่งของผมที่ผมพยายามจะตั้งชื่อเป็นอัลบั้มชุดนี้" ส่วนชื่ออื่นที่พิจารณาเช่น *เพลย์บอย* (Playboy) และ *ไดวิงอินทูเดอะเรก* (Diving into the Wreck) ตามชื่อบทกลอนของเอเดรียน ริช)

เช่นเดียวกับ *มาดามบัตเตอร์ฟลาย* มุมมองของ*พิงเคอร์ตัน* มีมุมมองด้านวัฒนธรรมญี่ปุ่นผ่านมุมมองคนนอกที่ถือว่าญี่ปุ่นนั้นบอบบางและมุมมองตัณหาราคะ อัลบั้มมีผลต่อการอุปมาของชาวญี่ปุ่นที่บรรยายความผิดหวังด้านความรักและความสับสนทางเพศ โควโมเขียนเกี่ยวกับ *พิงเคอร์ตัน* ว่า "เป็นการชนกันระหว่างตะวันออกและตะวันตก ฮินดู เซน เคียวคุชิน การปฏิเสธตัวเอง การสละตนเอง ความไร้ความรู้สึก ด้านเจ๋ง ๆ ปะทะกับมุมมองเฮฟเวเมทัลแบบอิตาลี-อเมริกัน" เขายังพูดว่า "ทั้ง 10 เพลง เรียงลำดับตามเวลาที่ผมเขียน ดังนั้นอัลบั้มนี้จึงเล่าเรื่องเกี่ยวกับการต่อสู้ภายในของ *พิงเคอร์ตัน*"

### งานศิลป์

 A village in a mountainous landscape. A man with a conical hat and a cane, and a saddled horse can be seen in the foreground. Japanese characters are seen in the down left and top central parts of the image.ภาพปกอัลบั้ม *พิงเคอร์ตัน* เป็นภาพอุกิโยะของฮิโระชิเงะ
ภาพปกอัลบั้มคือภาพ *คัมบะระโยะรุโนะยุคิ* (คำแปลคือ คืนวันหิมะในคัมบะระ) ผลงานพิมพ์หมายเลข 16 ภาพอุกิโยะของฮิโระชิเงะ หนึ่งในภาพชุด *สถานี 53 สถานีบนเส้นทางโทไกโด* เนื้อเพลงจาก *มาดามบัตเตอร์ฟลาย* พิมพ์ไว้บนแผ่นซีดีในภาษาอิตาลี ที่มีเนื้อความว่า "ทุกที่ในโลก ชาวอเมริกันที่ไร้จุดหมายรู้สึกยินดี ไม่สนใจในอันตรายทุกชนิด เขาหยุดทอดสมอแบบไม่มีแบบแผน..."

ด้านหลังซีดีเป็นแผนที่ที่ชื่อ "Isola della farfalla e penisola di cane" (แปลจากภาษาอิตาลีได้ว่า "เกาะแห่งผีเสื้อและคาบสมุทรของสุนัข") บนแผนที่มีเรือชื่อว่า ยูเอสเอส พิงเคอร์ตัน และเกาะไมเคลและคาร์ลี ที่อ้างถึงผู้ก่อตั้งแฟนคลับวีเซอร์ แผนที่ยังมีชื่อต่าง ๆ ที่โควโมได้รับอิทธิพลมาเช่น ฮาเวิร์ด สเติร์น, อิงเว มาล์มสทีน, ไบรอัน วิลสัน, ลู บาร์โลว์, โจ แมตต์, คาไมล์ พาเลีย และเอซ เฟรเลย์

การออกและการประชาสัมพันธ์
-------------------------

ฝ่ายคัดสรรและพัฒนาศิลปินของค่ายเกฟเฟนเรเคิดส์ ทอดด์ ซุลลิแวน อธิบายถึงอัลบั้ม *พิงเคอร์ตัน* ไว้ว่า "เป็นอัลบั้มที่กล้าหาญมาก" แต่ก็กังวลว่า "อะไรที่จุดประกายให้วงทำงานเช่นนี้ มันอาจอธิบายว่าจะสิ้นสุดจากการเป็นวงป็อป" ค่ายเพลงรู้สึกพอใจกับอัลบั้มนี้และรู้สึกว่า "จะไม่มีใครผิดหวัง"

วีเซอร์ปฏิเสธการทำวิดีโอเพลงเปิดตัว "เอลสกอร์โช" จากสไปก์ จอนซ์ ที่ก่อนหน้านี้เคยทำให้วงเป็นที่รู้จักจากการทำวิดีโอ "อันดัน – เดอะสเวตเตอร์ซอง" (Undone – The Sweater Song) และ "บัดดีฮอลลี" (Buddy Holly) โควโมอธิบายว่า "ผมไม่ต้องการให้เพลงเกิดขึ้นอย่างไม่มีจุดด่างพร้อยในเวลานี้ ผมต้องการสื่อสารความรู้สึกโดยตรงและเพราะผมเขียนเพลงอย่างระมัดระวัง ผมจะไม่ชอบถ้าวิดีโอสื่อสารเพลงผิดพลาด หรือเกินจริง" วิดีโอที่ออกมามีลักษณะวงเล่นในโถงแห่งหนึ่งในลอนแอนเจลิส ที่มีแสงวูบวาบในมิวสิกวิดีโอ มาร์ก โรมาเนก ผู้กำกับมิวสิกวิดีโอลาออกไปหลังจากถกเถียงกับโควโมหลายครั้ง ปล่อยให้โควโมเป็นผู้ตัดต่อมิวสิกวิดีโอเอง วิดีโอเปิดครั้งแรกในรายการ 120 มินิตส์ ทางช่องเอ็มทีวี และได้เปิดออกอากาศพอสมควร

1 วันก่อนวันออกขายของอัลบั้ม *พิงเคอร์ตัน*  ในวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1996 มีคำสั่งยับยั้งการจองมาจากวงและเกฟเฟน โดยบริษัทรักษาความปลอดภัยในแคลิฟอร์เนีย ที่ชื่อ พิงเคอร์ตัน ได้ฟ้องร้องวีเซอร์และเกฟเฟนในการละเมิดตราสินค้า โดยกล่าวว่า พวกเขาพยายามหาประโยชน์จากการละเมิดนี้ ในขณะที่อยู่ระหว่างการยับยั้งการสั่ง บริษัทพิงเคอร์ตันเรียกร้องค่าเสียหาย 2 ล้านเหรียญสหรัฐ และวีเซอร์ไม่สามารถจัดจำหน่าย แจกจ่าย หรือโฆษณาอัลบั้มที่ใช้ชื่อว่า *พิงเคอร์ตัน* ได้ โฆษกของเกฟเฟน เดนนิส เดนนีไฮ ได้ออกมาโต้แย้งว่า "วีเซอร์ได้ใช้ชื่อพิงเคอร์ตันจาก ตัวละครอุปรากรของจาโกโม ปุชชีนี เรื่อง *มาดามบัตเตอร์ฟลาย*  ซึ่งไม่ได้มีเจตนาจะเกี่ยวข้องกับเอกลักษณ์ของบริษัท" โควโมได้เขียนเอกสาร 6 หน้าเกี่ยวกับการเลื่อกชื่ออัลบั้มนี้ ว่า "ทำไมผมถึงเลือกชื่อนี้ และมันได้ผล และมันสำคัญอย่างไร" ศาลยกฟ้องหลังผู้พิพากษาตัดสินว่า "ความเสียหายจากการไม่จำหน่ายพิงเคอร์ตันของเกฟเฟน มีมากกว่าความเสียหายของบริษัทพิงเคอร์ตัน หรือผู้ถือหุ้นอาจได้รับความเสียหายจากการที่ผู้บริโภคอาจเข้าใจผิดกับบริษัทที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับอัลบั้มนี้"

เห็นได้ว่าอัลบั้ม *พิงเคอร์ตัน*  ไม่ได้คาดหวังด้านยอดชาย วีเซอร์รู้สึกกดดันในการทำมิวสิกวิดีโออีกเพลงให้ได้รับความชื่นชอบทางเอ็มทีวี มิวสิกวิดีโอเพลง "เดอะกูดไลฟ์" กำกับโดยโจนาทาน เดย์ตันและแวเลรี ฟาริส แสดงโดยลิน รัชส์คับ ในบทสาวส่งพิซซา โดยได้ใช้มุมกล้องหลายมุมพร้อมกันบนจอภาพแบ่งเป็นส่วน ๆ เกฟเฟนได้รีบเร่งให้ออกวิดีโอเพื่อไม่ให้ยอดขายอัลบั้มแย่ลง แต่ก็ไม่สำเร็จ

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1996 วงออกทัวร์ทางตะวันออกไกลรวมถึงแสดงในออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และญี่ปุ่น หลังจากนั้นไม่นานวงกลับมายังบ้านเกิด ลอสแอนเจลิส โดยแพทริก วิลสันและแมตต์ ชาร์ปได้ประชาสัมพันธ์ทางวิทยุในรายการ โมเดิร์นร็อกไลฟ์ เพื่อพยายามให้ยอดขายเข้าชาร์ตอัลบั้มในสหรัฐอเมริกา หลังจากนั้นไม่กี่วัน ในวันที่ 1 พฤศจิกายน วีเซอร์ปล่อยรายชื่อทัวร์ในอเมริกาเหนือที่เวนทูราเทียเตอร์ที่เมืองเวนทูรา รัฐแคลิฟอร์เนีย วันที่ 6 พฤศจิกายน วีเซอร์แสดงเพลงอะคุศติกที่โรงเรียนชอร์เครสต์ไฮสกูล ในซีแอตเทิล เนื่องจากมีการประกวดรางวัลที่ชนะโดยเด็กนักเรียน มีหลายเพลงที่แสดงครั้งนี้ออกขายในปี ค.ศ. 1997 ในอีพีกูดไลฟ์ วีเซอร์ยังคงทัวร์ต่อไปจนถึงคริสต์มาส ค.ศ. 1996

### ฉบับดีลักซ์และเดโม

เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2009 คาร์ล คอช เว็บมาสเตอร์ของเว็บไซต์วีเซอร์ เปิดเผยว่าวีเซอร์เตรียมจะออกอัลบั้ม *พิงเคอร์ตัน* ฉบับดีลักซ์ ต่อมา 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 อัลบั้มที่มีการผลิตซ้ำนี้ได้เข้าชาร์ตที่อันดับ 6 ของชาร์ตบิลบอร์ดแคตาลอกอัลบั้มส์

เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2011 โควโมออกผลงานชุดเดโมชุดที่ 3 ของเขา ที่ชื่อ *อะโลนทรี: เดอะพิงเคอร์ตันเยียส์* (Alone III: The Pinkerton Years) มีเพลงโดโมที่บันทึกเสียงระหว่างปี 1993 ถึง 1996 ขณะที่โควโมศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และกำลังเขียน *พิงเคอร์ตัน* และบางเพลงที่เกือบบรรจุอยู่ในงาน *ซองส์ฟรอมเดอะแบล็กโฮล์* อัลบั้มนี้ออกขายพร้อมหนังสือ ตั้งชื่อว่า *เดอะพิงเคอร์ตันไดอารีส์* (The Pinkerton Diaries) ที่รวบรวมงานเขียนของโควโมในช่วงที่เขียนเพลงอัลบั้มนี้

การตอบรับ
---------

ค่าประเมินโดยนักวิจารณ์| ผลคะแนน |
| --- |
| ที่มา | ค่าประเมิน |
| เมทาคริติก | 100/100 |
| คะแนนคำวิจารณ์ |
| ที่มา | ค่าประเมิน |
| ออลมิวสิก | 5/5 stars |
| *เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี* | B |
| *ลอสแอนเจลิสไทมส์* | 3/4 stars |
| *เมโลดีเมกเกอร์* | ทั้งบวกและลบ |
| *เอ็นเอ็มอี* | 7/10 |
| *พิตช์ฟอร์ก* | 10/10 |
| *คิว* | 4/5 stars |
| *โรลลิงสโตน* | 3/5 stars 1996 |
| *โรลลิงสโตน* | 5/5 stars 2004 |
| *สปิน* | 7/10 |

### ช่วงแรก

อัลบั้ม *พิงเคอร์ตัน* ขึ้นอันดับสูงสุดอันดับ 19 บนชาร์ต *บิลบอร์ด* ยอดการขายน้อยกว่าอัลบั้มก่อนหน้านี้อย่างมาก คำวิจารณ์ในช่วงแรกมีทั้งด้านดีและด้านเสีย เจฟฟ์ กอร์ดิเนียร์แห่ง *เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี* วิจารณ์ว่า วีเซอร์เลือกที่จะผลิตอัลบั้มเอง และได้ลืมเพลงจำพวกปาร์ตี้สังสรรค์สำหรับพวกกลัวการอยู่คนเดียว ส่วนร็อบ โอคอนเนอร์ แห่ง *โรลลิงสโตน* เรียกผู้แต่งเพลงว่าทำตัวเหมือนเด็ก และบรรยายเพลง "ไทด์ออฟเซกซ์" (Tired of Sex) ว่า "ไม่มีจุดหมาย" ส่วนผู้อ่านนิตยสาร *โรลลิงสโตน* ให้คะแนนอัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มยอดแย่อันดับ 3 ของปี ค.ศ. 1996

*เมโลดีเมกเกอร์* ชื่นชมดนตรีอัลบั้ม *พิงเคอร์ตัน* แต่แนะนำให้ผู้ฟังว่า "อย่าสนใจเนื้อเพลง" *เอ็นเอ็มอี* ชืนชมอัลบั้มนี้ เขียนไว้ว่า "ในขณะที่ผลของเสียงของ 'ผีเสื้อ' เศร้า ๆ ได้โบยบินอย่างกับดาวดวงใหญ่ ณ จุดนัดพบของชีวิตสัตว์ป่าที่ถูกคุ้มครอง *พิงเคอร์ตัน* ก็เหมิอนเป็นอัลบั้มที่เคลื่อนที่อย่างแท้จริง" พิตช์ฟอร์กให้คะแนน 7.5 จาก 10 และเขียนว่า "*พิงเคอร์ตัน* อาจจะดูมากเกินไปสำหรับแฟนเพลงที่เสาะหางานที่ดูสะอาดและดนตรีที่ดูเข้าถึงง่าย แต่โปรดให้โอกาส เพราะอาจสร้างความประหลาดใจจากพวกต่อต้านวีเซอร์ก็ได้"

โควโมรู้สึกลำบากใจกับกระแสตอบรับทั้งบวกและลบ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1997 เขาเขียนว่า "นี่เป็นปีที่ยากสำหรับผม ไม่ใช่แค่โลกได้บอกมาว่า อัลบั้ม *พิงเคอร์ตัน* ไม่มีค่าอะไร แต่อัลบั้มปกสีน้ำเงินก็เช่นกัน มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ มันเป็นเพราะมิวสิกวิดีโอ บัดดีฮอลลี ผมเป็นนักแต่งเพลงที่แย่" ในปี ค.ศ. 2001 เขาได้บอกกับ *เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี* ว่า "มันเป็นผลงานที่น่าเกลียด มันเป็นความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นต่อหน้าคนนับร้อยนับพันและยังคงเกิดขึ้นมากขึ้นและจะไม่ไปไหน มันเหมือนเราเมาในงานปาร์ตี้และแสดงความกล้าหาญต่อหน้าทุกคน แล้วรู้สึกดีเยี่ยม จากนั้นเมื่อเราตื่นในเช้าวันต่อมาก้พบว่าเราทำเรื่องโง่ ๆ ลงไป"

### ช่วงหลัง

ทั้ง ๆ ที่อัลบั้มได้รับเสียงวิจารณ์ทั้งด้านบวกและลบ แต่จากยอดขายเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2009 ขายได้ 852,000 ชุดในสหรัฐอเมริกา ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ ในหลายปีถัดมายังได้รับคำชื่นชมและมีกลุ่มผู้ชื่นชม ผ่านคำพูดปากต่อปากทางอินเทอร์เน็ต หรือแม้กระทั่ง ถือเป็นอัลบั้มที่ดีที่สุดจัดอันดับโดยแฟนเพลงและนักวิจารณ์

ในปี ค.ศ. 2002 ผู้อ่านจาก *โรลลิงสโตน* ลงคะแนนให้อัลบั้ม *พิงเคอร์ตัน* เป็นอัลบั้มยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลในอันดับ 16 ในปี ค.ศ. 2004 ได้วิจารณ์ครั้งใหม่ ให้ 5 ดาว (จาก 5 ดาว) และลงอัลบั้มนี้อยู่ใน "หอเกียรติยศโรลลิงสโตน" ในปี ค.ศ. 2005 *สปิน* ให้อัลบั้มนี้อยู่อันดับ 61 ของรายชื่อ 100 อัลบั้มที่ดีที่สุด จากปี ค.ศ. 1985 ถึง 2005 ในปี ค.ศ. 2003 *พิตช์ฟอร์ก* ให้อัลบั้มนี้อยู่ลำดับ 53 ของ 100 สุดยอดอัลบั้มในคริสต์ทศวรรษ 1990 และได้ให้ระดับอัลบั้มว่า สมบูรณ์แบบ และในปี ค.ศ. 2007 ดราวด์อินซาวด์ ชื่นชมว่า "เป็นอัลบั้มที่รักอย่างไม่มีเงื่อนไข และเป็นสิ่งสะสมที่ยอดเยี่ยมแห่งอารมณ์ที่สับสนในจักรวาล เท่าที่เคยมีมา!"

นิตยสาร *กีตาร์เวิลด์* ให้อยู่ในรายชื่ออันดับ 76 ของ "100 อัลบั้มกีตาร์ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล" *เดอะมูฟเมนต์* จากนิวซีแลนด์ ให้อยู่อันดับ 12 ของ "101 อัลบั้มที่ดีที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1990" และ *พิวร์ป็อป* จากเม็กซิโก ให้อยู่อันดับ 21 ของรายชื่อ "50 อัลบั้มที่ดีที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1990" และได้คะแนนสมบูรณ์แบบจากทั้งออลมิวสิก และ *ไทนีมิกซ์เทปส์* โดยสื่อหลังวิจารณ์ว่า "หนึ่งในอัลบั้มที่ดีที่สุดในศตวรรษที่ 20" จากการออกใหม่ในรูปแบบดีลักซ์ในปี ค.ศ. 2010 ได้คะแนนเต็ม 100 จากเว็บไซต์เมทาคริติก

ในปี ค.ศ. 2008 โควโมได้กลับมาพูดถึงอัลบั้มนี้อีกครั้งว่า "อัลบั้ม พิงเคอร์ตัน นั้นยอดเยี่ยม หยั่งลึก กล้าหาญ และเป็นของจริง การได้ฟัง ผมสามารถบอกได้ว่า ผมเข้าถึงมันเมื่อผมเขียนและบันทึกเสียงเพลงพวกนี้" ในปี ค.ศ. 2010 ไบรอัน เบลล์ บอก ดิอาควาเรียนวีกลีว่า "*พิงเคอร์ตัน* นำชีวิตของมันได้อย่างแท้จริงและประสบความสำเร็จมากขึ้น จนได้รับการยอมรับมากขึ้น ในฐานะศิลปินคนหนึ่ง คุณแค่ทำในสิ่งที่คุณเชื่อ ณ เวลานั้น ไม่ว่ามันจะได้รับการยอมรับหรือไม่ คุณแค่ทำมันต่อไป" ในปี ค.ศ. 2015 หลังจากออกขายใหม่และหลังทัวร์ "เมโมรีส์" ที่วีเซอร์แสดงเพลงจากอัลบั้มชุดเปิดตัวและ *พิงเคอร์ตัน* ทั้งหมด โควโมกล่าวว่า 

> ประสบการณ์จากการเรียนรู้เพลงเหล่านี้อีกครั้ง ได้ร้องเพลงเหล่านี้ในทุกคืน ได้ทำงานร่วมกับพวกเขา และได้อยู่ในงานเล็ก ๆ กับแฟนพันธุ์แท้ของวีเซอร์ 1,000 คน และได้ยินพวกเขาร้องในทุกเพลง ได้เห็นพวกเขาตีกลองกลางอากาศ มันเป็นประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมและแตกต่างจากที่เราเคยทำมาในหลายปีที่ผ่านมา มันเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมจากแฟนเพลง สำหรับอัลบั้มนี้ที่ค่อนข้างเป็นอัลบั้มส่วนตัวสำหรับผม และมันค่อนข้างเป็นปีที่ค่อนข้างเจ็บปวดในตอนนั้น
> 
> 

อัลบั้ม *พิงเคอร์ตัน* มีอิทธิพลต่อศิลปินอย่าง แมนเชสเตอร์ออร์เครสตา, เยลโลว์คาร์ด, เซฟส์เดอะเดย์, เทกกิงแบ็กซันเดย์, ดิอาทาริส, เทิร์สเดย์, เดอะยูสด์, เดอะโบรเบกส์, แดชบอร์ดคอนเฟชชันนอล, เดอะพรอมิสริง, เดอะลองกูดบาย และ เรย โคลิชัน

### รางวัล

*พิงเคอร์ตัน* อยู่ในรายชื่ออัลบั้มที่ดีที่สุดจากหลายสื่อ ได้แก่

| สื่อ | ประเทศ | รางวัล | ปี | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| *แมกเนต* | สหรัฐอเมริกา | 60 อัลบั้มที่ดีที่สุดระหว่างปี ค.ศ. 1993–2003 | 2003 | #17 |
| *สปิน* | 100 อัลบั้มยอดเยี่ยม, 1985–2005 | 2005 | #61 |
| *The Movement* | นิวซีแลนด์ | 101 อัลบั้มที่ดีที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1990 | 2004 | #12 |
| พิตช์ฟอร์กมีเดีย | สหรัฐอเมริกา | 100 อัลบั้มที่ยอดเยี่ยมที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1990 | 2003 | #53 |
| *กีตาร์เวิลด์* | 100 อัลบั้มกีตาร์ที่ดีที่สุดตลอดกาล | 2005 | #76 |
| *โรลลิงสโตน* | 100 อัลบั้มยอดเยี่ยมที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1990 | 2010 | #48 |
| *ออลเทอร์เนทิฟเพรส* | 1 ใน 10 อัลบั้มสำคัญใน ค.ศ. 1996 | 2006 |  |

รายชื่อเพลง
-----------

เพลงทั้งหมดประพันธ์โดยริเวอร์ โควโม ยกเว้นตามหมายเหตุ

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Tired of Sex" | 3:01 |
| 2. | "Getchoo" | 2:52 |
| 3. | "No Other One" | 3:01 |
| 4. | "Why Bother?" | 2:08 |
| 5. | "Across the Sea" | 4:32 |
| 6. | "The Good Life" | 4:17 |
| 7. | "El Scorcho" | 4:03 |
| 8. | "Pink Triangle" | 3:58 |
| 9. | "Falling for You" | 3:47 |
| 10. | "Butterfly" | 2:53 |
| ความยาวทั้งหมด: | **34:36** |

### ฉบับดีลักซ์

แผ่น 1 โบนัสแทร็ก| ลำดับ | ชื่อเพลง | ยาว |
| --- | --- | --- |
| 11. | "You Gave Your Love to Me Softly" | 1:57 |
| 12. | "Devotion" | 3:11 |
| 13. | "The Good Life" (radio remix) | 4:08 |
| 14. | "Waiting on You" | 4:13 |
| 15. | "I Just Threw out the Love of My Dreams" | 2:39 |
| 16. | "The Good Life" (live and acoustic) | 4:40 |
| 17. | "Pink Triangle" (radio remix) | 4:02 |
| 18. | "I Swear It's True" | 3:19 |
| 19. | "Pink Triangle" (live and acoustic) | 4:18 |
| 20. | "Interview – 107.7 The End – Blue vs. Pinkerton" (unlisted track) | 1:32 |

แผ่น 2| ลำดับ | ชื่อเพลง | ประพันธ์ | ยาว |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | "You Won't Get With Me Tonight" |   | 3:29 |
| 2. | "The Good Life" (live at Y100 Sonic Session) |   | 4:37 |
| 3. | "El Scorcho" (live at Y100 Sonic Session) |   | 4:07 |
| 4. | "Pink Triangle" (live at Y100 Sonic Session) |   | 4:10 |
| 5. | "Why Bother?" (live at Reading Festival 1996) |   | 2:18 |
| 6. | "El Scorcho" (live at Reading Festival 1996) |   | 4:09 |
| 7. | "Pink Triangle" (live at Reading Festival 1996) |   | 4:52 |
| 8. | "The Good Life" (live at X96) |   | 4:13 |
| 9. | "El Scorcho" (live and acoustic) |   | 4:26 |
| 10. | "Across the Sea Piano Noodles" |   | 0:38 |
| 11. | "Butterfly" (alternate take) |   | 2:48 |
| 12. | "Long Time Sunshine" |   | 4:17 |
| 13. | "Getting Up and Leaving" | โควโม, แพตริก วิลสัน | 3:28 |
| 14. | "Tired of Sex" (tracking rough) |   | 2:58 |
| 15. | "Getchoo" (tracking rough) |   | 2:57 |
| 16. | "Tragic Girl" |   | 5:26 |

ยอดขายและอันดับ
---------------

### อัลบั้ม

| ชาร์ต | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| สหรัฐอเมริกา/ บิลบอร์ด 200 | 19 |
| ออสเตรเลีย | 41 |
| แคนาดา/ *อาร์พีเอ็ม* อัลบั้มชาร์ต | 15 |
| นิวซีแลนด์ | 11 |
| นอร์เวย์ | 18 |
| ฟินแลนด์ | 35 |
| สวีเดน | 4 |

### ซิงเกิ้ล

| ปี | เพลง | อันดับสูงสุด |
| --- | --- | --- |
| ยูเอสมอเดิร์นร็อก | สวีเดน | ฟินแลนด์ |
| 1996 | "El Scorcho" | 19 | 10 | 18 |
| 1996 | "The Good Life" | 32 | – | – |
| 1997 | "Pink Triangle" | – | – | – |

คณะผู้สร้างอัลบั้ม
------------------

ข้อมูลทั้งหมดมาจากหนังสือแนบจากอัลบั้ม
วีเซอร์
* ริเวอส์ โควโม – กีตาร์, ร้อง, คีย์บอร์ด, ไซโลโฟน
* แพทริก วิลสัน – กลอง
* ไบรอัน เบลล์ – กีตาร์, ร้องประสาน
* แมตต์ ชาร์ป – เบส, ร้องประสาน
* คาร์ล คอช  – เครืองเคาะในเพลง "Butterfly"

ผลิต

* โจ บาร์เรซี– วิศวกร
* บิลลี โบเวอส์– วิศวกร
* จิม แคมเปญ – วิศวกร
* เดวิด โดมิงเกซ – วิศวกร
* เกรก ฟิเดลแมน – วิศวกร
* เดฟ ฟริดแมนน์ – วิศวกร
* ฮิโระชิเงะ – ปก
* ร็อบ เจคอปส์ – วิศวกร
* สไปก์ จอนซ์ – ช่างภาพ
* แอดัม แคสเปอร์ – วิศวกร
* คาร์ล คอช – เว็บมาสเตอร์
* จอร์จ มาริโน – มาสเตอริง
* แดน แม็กลอลิน – วิศวกร
* ชอว์น เอเวอเรตต์ – วิศวกร, ผสมเสียง
* คลิฟ นอร์เรลล์ – วิศวกร
* แจ็ก โจเซฟ พุยก์ – วิศวกร, ผสมเสียง
* จิม รอนดิเนลลี – วิศวกร
* แจเน็ต วอลส์บอร์น – ผู้ช่วยฝ่ายศิลป์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Vozick-Levinson, Simon (November 3, 2010). "Pinkerton: Deluxe Edition (2010)". *EW.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-10-07. สืบค้นเมื่อ 2011-04-06.
2. 1 2  Montgomery, James. "Weezer Are The Most Important Band Of The Last 10 Years". *MTV.com*. MTV Networks. สืบค้นเมื่อ 2011-04-06.
3. ↑  Luerssen 2004, p. 137.
4. 1 2  "Weezer Record History Page 7". *weezer.com*. March 2006. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-05-15. สืบค้นเมื่อ June 4, 2013.
5. ↑  Luerssen 2004, p. 139.
6. ↑  Luerssen 2004, pp. 148–149.
7. ↑  Cuomo 2011, p. 41.
8. 1 2  Cohen, Ian (9 February 2015). "Rivers Cuomo". Pitchfork. สืบค้นเมื่อ 15 February 2015.
9. ↑  *Pinkerton Deluxe* liner notes
10. 1 2  Luerssen 2004, p. 158.
11. 1 2  Luerssen 2004, p. 157.
12. ↑  Luerssen 2004, p. 191.
13. ↑  Luerssen 2004, p. 190.
14. 1 2 3 4  Luerssen 2004, p. 192.
15. 1 2  Luerssen 2004, p. 159.
16. 1 2  Luerssen 2004, p. 176.
17. ↑  Luerssen 2004, p. 187.
18. ↑  Luerssen 2004, p. 189.
19. 1 2 3  "Tiny Mix Tapes Reviews: Weezer – *Pinkerton*". *Tiny Mix Tapes*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-18. สืบค้นเมื่อ June 4, 2013.
20. 1 2 3  Luerssen 2004, p. 202.
21. ↑  Luerssen 2004, p. 193.
22. 1 2  Luerssen 2004, p. 194.
23. 1 2 3 4 5  Luerssen 2004, p. 195.
24. 1 2 3 4  Luerssen 2004, p. 196.
25. ↑  Edwars, Gavin. *Rivers' Edge*. Details Magazine, 1997, Volume 15, number nine.
26. ↑  Luerssen 2004, p. 105.
27. 1 2  Latimer, Lori. "Weezer: *Pinkerton* ---Ink Blot Magazine". *inkblotmagazine.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-24. สืบค้นเมื่อ June 4, 2013.
28. 1 2  Cuomo 2011.
29. ↑  "Reviews *Madame Butterfly*". *japanreview.net*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-30. สืบค้นเมื่อ June 4, 2013.
30. ↑  Cuomo 2011, p. 158.
31. ↑  ":::The =W= Story:::". *home.pacbell.net*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-22. สืบค้นเมื่อ June 4, 2013.
32. ↑  "Hiroshige / Evening Snow at Kambara (*Kambara yoru no yuki*), no. 16 from the Series *Fifty-Three Stations of the Tokaido* (*Tokaido gosantsugi no uchi*) / 1832 – 1833". *daviddrumsey.com*. สืบค้นเมื่อ June 4, 2013.
33. 1 2 3 4  *Pinkerton*. Weezer. DGC Records. 1996.`{{cite AV media notes}}`: CS1 maint: others (ลิงก์)
34. ↑  "Howard Stern.com". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-24. สืบค้นเมื่อ June 4, 2013.
35. ↑  Luerssen 2004, p. 215.
36. ↑  Luerssen 2004, p. 200.
37. ↑  Luerssen 2004, p. 203.
38. ↑  Andrade, Dereck (September 24, 1996). "Pinkerton obtains temporary restraining order against major U.S. record company; suit alleges trademark infringement by Los Angeles-based Geffen Records". Business Wire. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-05-20. สืบค้นเมื่อ 2007-09-24.
39. ↑  Luerssen 2004, p. 204.
40. 1 2  Luerssen 2004, p. 205.
41. 1 2  Luerssen 2004, p. 221.
42. 1 2  Luerssen 2004, p. 222.
43. 1 2 3  Luerssen 2004, p. 219.
44. ↑  "Pinkerton era releases (1996–1999)". Weezer. com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-03-15. สืบค้นเมื่อ 2007-09-24.
45. ↑  Luerssen 2004, p. 223.
46. ↑  Koch, Karl (2009-07-17). "2009/07/17 You Shoulda Seen It In Color". Weezer.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-07-24. สืบค้นเมื่อ 2010-01-27.
47. ↑  "Pinkerton – Weezer". Billboard. สืบค้นเมื่อ 2011-01-10.
48. ↑  Pelly, Jenn (November 11, 2011). "Rivers Cuomo Releasing Pinkerton Diaries Book and Demos Comp Alone III". Pitchfork Media. สืบค้นเมื่อ July 13, 2014.
49. 1 2  "Weezer: Pinkerton (Deluxe Edition) (2010): Reviews". Metacritic. สืบค้นเมื่อ 2010-11-11.
50. 1 2  Gordinier, Jeff (September 27, 1996). "Sugar Bare: Weezer's 'Pinkerton' Could Use The Sweet Relief of Their Debut". *Entertainment Weekly*. No. 346. p. 78. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-03-06. สืบค้นเมื่อ 26 กันยายน 2550. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
51. ↑  "Pinkerton Review". *Los Angeles Times*. November 6, 1996. p. 4, Calendar F: Entertainment.
52. ↑  "Pinkerton Review". *Melody Maker*. October 5, 1996. p. 78.
53. ↑  "Pinkerton Review". *NME*. September 28, 1996. p. 57.
54. ↑  "Pinkerton [deluxe edition] / Death to False Metal". *Pitchfork.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-11-05. สืบค้นเมื่อ 2016-04-01.
55. ↑  "Pinkerton Review". *Q*. November 1996. p. 138.
56. 1 2  O'Connor, Rob (October 31, 1996). Fricke, David (บ.ก.). "Recordings: *Pinkerton* Weezer". *Rolling Stone*. No. 746. p. 66. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-01-06. สืบค้นเมื่อ 30 มิถุนายน 2548. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help) Posted on February 2, 1998.
57. 1 2  Edwards, Gavin (December 9, 2004). "The Rolling Stone Hall of Fame: Weezer *Pinkerton*". *Rolling Stone*. No. 963. p. 185. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-10-05. สืบค้นเมื่อ 15 พฤษภาคม 2549. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
58. ↑  Berrett, Jesse (November 1996). "Spins Platter du Jour: Weezer *Pinkerton*". *Spin*. **12** (8): 120–121. สืบค้นเมื่อ 21 พฤศจิกายน 2552. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
59. 1 2  "Billboard 200". Billboard. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 23, 2007. สืบค้นเมื่อ 2007-09-19.
60. ↑  "For The Statistically Minded". Glorious Noise. สืบค้นเมื่อ 2007-02-06.
61. ↑  "Pinkerton". Tower Records. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-24. สืบค้นเมื่อ 2007-09-25.
62. ↑  Luerssen 2004, p. 206.
63. ↑  Luerssen 2004, p. 228.
64. ↑  *Melody Maker* October 1996, p.52"
65. ↑  *NME* September 1996, p.57"
66. ↑  Schreiber, Ryan. "Review: *Pinkerton*". Pitchfork Media. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-03-07. สืบค้นเมื่อ 9 October 2009.
67. ↑  Cuomo 2011, p. 232.
68. ↑  Brunner, Rob (May 25, 2001). "Older & Weezer". *Entertainment Weekly*. No. 597. pp. 40–43. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-02-22. สืบค้นเมื่อ 16 พฤศจิกายน 2554. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
69. ↑  Luerssen 2004, p. 348.
70. ↑  Ayers, Michael D. (2009-08-21). "Weezer Filled With 'Raditude' This Fall". *Billboard*. สืบค้นเมื่อ 2010-01-27.
71. ↑  "Gold & Platinum". RIAA. สืบค้นเมื่อ 2007-03-08.
72. ↑  Ramirez, Ramon. "5 more college rock albums for your inner indie snob". The Daily Texan. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-23. สืบค้นเมื่อ 2007-10-01.
73. ↑  Luerssen 2004, p. 307.
74. ↑  "Pinkerton by Weezer: Reviews and Ratings". Rate Your Music. สืบค้นเมื่อ 2007-10-01.
75. ↑  Donohue, Mark. "Nude as the News: Weezer: Pinkerton". Nude as the News. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-11-15. สืบค้นเมื่อ 2007-10-01.
76. ↑  "2002 Rolling Stone Readers' 100". Rolling Stone. สืบค้นเมื่อ 2007-03-08.
77. 1 2  "100 Greatest Albums, 1985-2005". *Spin*. **21** (7): 87. July 2005. สืบค้นเมื่อ 2007-02-06.
78. 1 2  Mitchum, Rob (November 17, 2003). "Top 100 Albums of the 1990s: 053: Weezer *Pinkerton*". *Pitchfork*. Pitchfork Media. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-04-28. สืบค้นเมื่อ 8 มีนาคม 2550. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
79. ↑  Adams, Sean. "Drowned in Sound — Reviews — Weezer — Pinkerton". Drowned in Sound. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-08. สืบค้นเมื่อ 2007-09-25.
80. 1 2  "Top 100 Guitar Albums of All-Time". Guitar World. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-08-23. สืบค้นเมื่อ 2007-03-08.
81. 1 2  "The 101 Best Albums of the 90s". The Movement. สืบค้นเมื่อ 2007-02-06.
82. ↑  "The 50 Best Albums of the 90s". Pure Pop. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-23. สืบค้นเมื่อ 2007-09-25.
83. ↑  Crock, Jason (January 28, 2008). "Interview: Rivers Cuomo". *pitchfork.com*. Pitchfork Media. สืบค้นเมื่อ 2008-02-01.
84. ↑  "Interview with Weezer: They Want You To | The Aquarian Weekly". Theaquarian.com. 2010-04-29. สืบค้นเมื่อ 2011-08-16.
85. ↑  "Manchester Orchestra". First Avenue. สืบค้นเมื่อ 2012-12-03.
86. ↑  Tedder, Michael. "Revenge of the Nerds". *Pitch*. สืบค้นเมื่อ 2016-04-05.
87. ↑  Luerssen 2004, p. 210.
88. ↑  Luerssen 2004, p. 349.
89. ↑  "List of Pinkerton Accolades". Acclaimed Music. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-23. สืบค้นเมื่อ 2007-09-19.
90. ↑  "Top 60 Albums 1993–2003". Magnet. สืบค้นเมื่อ 2007-02-06.
91. 1 2  Paul, Aubin (September 27, 2010). "Weezer's deluxe "Pinkerton" reissue detailed". *Punknews.org*. สืบค้นเมื่อ September 27, 2010.
92. ↑  "Austria album chart archives". austriancharts.at. สืบค้นเมื่อ 2007-09-19.
93. ↑  "Top Albums/CDs – Volume 64, No. 8, October 07 1996". RPM. สืบค้นเมื่อ 2010-09-30.
94. ↑  "New Zealand album chart archives". charts.org.nz. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-01-05. สืบค้นเมื่อ 2007-09-19.
95. ↑  "Norway Chart Archives". norwegiancharts.com. สืบค้นเมื่อ 2007-09-19.
96. ↑  "Finnish Chart Archives". finnishcharts.com. สืบค้นเมื่อ 2007-09-19.
97. ↑  "Sweden Chart Archives". swedishcharts.com. สืบค้นเมื่อ 2007-09-19.
98. ↑  "Weezer Artist Chart History". Billboard. สืบค้นเมื่อ 2007-09-19.
99. ↑  "Swedish album chart archives". hitparad.se. สืบค้นเมื่อ 2007-09-19.
100. ↑  "Finland Charts". finnishcharts.com. สืบค้นเมื่อ 2007-09-19.

บรรณานุกรม
* Luerssen, John D. (2004). *Rivers' Edge: The Weezer Story*. ECW Press. ISBN 1-55022-619-3. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Cuomo, Rivers (2011). *The Pinkerton Diaries*. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)