recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**คาร์ล ฟรีดริช ออกุสต์ กุตซ์ลาฟฟ์** (เยอรมัน: *Karl Friedrich August Gützlaff*; 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1803 - 9 สิงหาคม ค.ศ. 1851) เป็นมิชชันนารีนิกายลูเทอแรนชาวเยอรมันที่ไปยังตะวันออกไกล มีชื่อเสียงในฐานะหนึ่งในมิชชันนารีโปรเตสแตนต์กลุ่มแรกในกรุงเทพฯ (ค.ศ. 1828) และในเกาหลี (ค.ศ. 1832) เขายังเป็นมิชชันนารีนิกายลูเทอแรนคนแรกที่มายังประเทศจีนอีกด้วย

เขาทำหน้าที่เป็นล่ามให้กับคณะทูตอังกฤษในช่วงสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง กุตซ์ลาฟฟ์เป็น 1 ในมิชชันนารีนิกายโปรเตสแตนต์กลุ่มแรกในจีนที่สวมชุดแบบจีน

เขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของสมาคมปรัชญาอเมริกันในปี ค.ศ. 1839

ประวัติ
-------

เกิดในปือชึตแซ, พอเมอเรเนีย เขาฝึกงานทำอานม้าในชแชชิน แต่สามารถเข้าเรียนที่ Pädagogium ในฮัลเลอได้

สมาคมมิชชันนารีเนเธอร์แลนด์ส่งเขาไปที่ชวาในปี ค.ศ. 1826 ซึ่งที่นี่เขาเรียนภาษาจีน กุตซ์ลาฟฟ์ออกจากสมาคมในปี ค.ศ. 1828 และไปสิงคโปร์ก่อน จากนั้นไปกรุงเทพ กับเจค็อบ ทอมลิน จากสมาคมมิชชันนารีลอนดอน ที่ซึ่งเขาทำงานแปลพระคัมภีร์ไบเบิลเป็นภาษาไทย เขาเดินทางไปสิงคโปร์ช่วงสั้นๆ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1829 ซึ่งเขาแต่งงานครั้งแรกกับมาเรีย นีเวลล์ มิชชันนารีชาวอังกฤษ ทั้งสองกลับมากรุงเทพฯ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1830 โดยพวกเขาทำงานเกี่ยวกับพจนานุกรมภาษาเขมรและภาษาลาว อย่างไรก็ตาม ก่อนที่งานจะเสร็จสิ้น มาเรียเสียชีวิตขณะคลอดบุตร โดยทิ้งมรดกไว้มากมาย กุตซ์ลาฟฟ์แต่งงานอีกครั้ง คราวนี้กับแมรี แวนสตอล ในปี ค.ศ. 1834 มาดามกุตซ์ลาฟฟ์คนที่ 2 บริหารโรงเรียนและสถานสงเคราะห์คนตาบอดในมาเก๊า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "APS Member History". *search.amphilsoc.org*. สืบค้นเมื่อ 2021-04-09.
2. ↑  Taylor, Charles (1860). *Five Years in China*. New York: J B McFerrin. p. 51.
**ดนัย นพสุวรรณวงศ์** เป็นนักการเมืองชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบุรีรัมย์ 1 สมัย และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน สังกัดพรรคประชาธิปัตย์

ประวัติ
-------

ดนัย นพสุวรรณวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2477 สำเร็จการศึกษาประกาศนียบัตรหลักสูตรเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ระดับบริหาร รุ่นที่ 1 จากโรงเรียนการประชาสัมพันธ์ สังกัดกรมประชาสัมพันธ์ สำนักนายกรัฐมนตรี (ปัจจุบันคือ สถาบันการประชาสัมพันธ์)

ดนัย นพสุวรรณวงศ์ ทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้างในจังหวัดบุรีรัมย์ ต่อมาเข้าสู่งานการเมืองโดยการลงสมัครรรับเลือกตั้งและได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบุรีรัมย์ เขต 1 ในนามพรรคประชาธิปัตย์ เป็น ส.ส.คนแรกและคนเดียวของพรรคประชาธิปัตย์ที่ชนะการเลือกตั้งในจังหวัดบุรีรัมย์ในปี 2519 หลังจากนั้นเขาก็เว้นวรรคไปอีกเป็นระยะเวลานาน ในปี 2548 ก็ยังได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาธิปัตย์ ลำดับที่ 79 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง จนกระทั่งได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.แบบสัดส่วน กลุ่มจังหวัดที่ 4 เป็นลำดับที่ 2 ของพรรคประชาธิปัตย์ เป็นกลับเข้าสู่สภาผู้แทนราษฎรอีกครั้ง ในรอบ 30 ปี และยังเป็น ส.ส.ที่พรรคประชาธิปัตย์มอบหมายให้ดูแลพื้นที่จังหวัดบุรีรัมย์ รวมทั้งได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่กรรมาธิการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 

หลังจากนั้นในปี 2554 เขาก็ยังได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาธิปัตย์ ลำดับที่ 53 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง

ดนัย นพสุวรรณวงศ์ เคยเป็นกรรมการบริหารพรรคประชาธิปัตย์ ในปี 2526 ต่อมาเป็นที่ปรึกษาพรรคประชาธิปัตย์

ดนัย นพสุวรรณวงศ์ ถึงแก่กรรมในปี 2560 มีพิธีพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดกลาง อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
* พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-05-16. สืบค้นเมื่อ 2021-05-16.
2. ↑  "บพิตร นพสุวรรณวงศ์ 'ผมทำเพื่อความถูกต้อง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-16. สืบค้นเมื่อ 2021-05-16.
3. ↑  รายชื่อผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาธิปัตย์ (เลือกตั้งทั่วไปปี 2548)
4. ↑  หลานผู้สมัครฯ ส.ส.โรคประสาทกำเริบ-คลั่งควงปืนไล่ยิงสนั่นเมืองบุรีรัมย์
5. ↑  ส.ส.อีสานประชาธิปัตย์เคืองมาร์คไปบุรีรัมย์ไม่บอก
6. ↑  รายชื่อปาร์ตี้ลิสต์ปชป.อันดับ21-70
7. ↑
8. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๔ เก็บถาวร 2022-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๘ ตอนที่ ๒๔ ข หน้า ๓๙, ๒ ธันวาคม ๒๕๕๔
9. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๒ เก็บถาวร 2022-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๖ ตอนที่ ๑๖ ข หน้า ๗๗, ๔ ธันวาคม ๒๕๕๒
**วัดท้ายยอ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะยอ อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา

ประวัติ
-------

วัดท้ายยอเป็นวัดเก่าแก่วัดหนึ่งบนเกาะยอที่เชื่อว่าคงมีมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย เดิมชื่อ **วัดคงคาวดี** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2311 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2427 ชื่อวัดแห่งนี้ปรากฏอยู่ในพระนิพนธ์เรื่อง ชีวิวัฒน์เที่ยวที่ต่าง ๆ ภาคที่ 7 ในสมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช ทรงเรียกชื่อวัดแห่งนี้ว่า **วัดท้ายเสาะ** ต่อมาจึงเปลี่ยนเป็นชื่อ "วัดท้ายยอ" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2440

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูนแผนผังสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกว้างประมาณ 9 เมตร ยาวประมาณ 12 เมตร มีฐานเตี้ย ผนังทึบ เจาะช่องประตูหน้าต่างไม้ และช่องลม บริเวณตอนล่างของฐานกรุด้วยเซรามิกลายดอกสี่กลีบ หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาเป็นหลังคาชั้นเดียวต่อด้วยปีกนก ใบเสมาตั้งอยู่บนฐานปัทม์มน 2 ชั้นเตี้ย ๆ รอบอุโบสถมีกำแพงแก้วก่ออิฐถือปูนมีความกว้างประมาณ 11 เมตรและยาวประมาณ 18 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปประธานประทับนั่งปางมารวิชัย มีจารึกที่ฐานด้วยอักษรจีนและอักษรไทยว่า อุบาสิกากิมแก้ว สร้างไว้เมื่อ ศก. 123 (ตรงกับปี พ.ศ. 2447)

เจดีย์ตั้งอยู่บนยอดเขาพิหาร ซึ่งสันนิษฐานว่าเดิมคงเป็นที่ตั้งของอุโบสถ ต่อมาในราวกลางพุทธศตวรรษที่ 25 อุโบสถมีสภาพชำรุดทรุดโทรมจึงได้มีการรื้ออุโบสถและทำการก่อสร้างเจดีย์ครอบทับพระประธานของอุโบสถเก่า ลักษณะเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูน ทรงลังกา ตอนล่างเป็นฐานสี่เหลี่ยมขนาดกว้างประมาณ 9 เมตร ยาวประมาณ 11 เมตร มีลานประทักษิณ ระเบียงลูกกรงกรุด้วยเซรามิกสีเขียวลายดอกสี่กลีบโปร่ง มีการตกแต่งด้วยลายปูนปั้น กรมศิลปกรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเจดีย์บนยอดเขาพิหาร เป็นโบราณสถานของชาติเมื่อ 15 กันยายน พ.ศ. 2540 และได้บูรณะซ่อมแซมเจดีย์ พร้อมทั้งปรับปรุงภูมิทัศน์รอบองค์เจดีย์ในปี พ.ศ. 2544–2545

กุฏิเจ้าอาวาสเป็นกลุ่มเรือนไทยโบราณสร้างขึ้นในช่วงรัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ มีลักษณะเป็นเรือนไทยพุทธภาคใต้ ประกอบด้วยเรือน 3 หลัง มีความยาวโดยรวมประมาณ 21 เมตร ที่มีชานเรือนต่อเชื่อมกัน ใต้ถุนสูง หลังคาจั่ว ตัวเรือนสร้างด้วยไม้ที่หาได้ในท้องถิ่น เช่นไม้เคี่ยม ไม้หลุมพอ ไม้ทัง แต่ละเรือนมีหลังคาชั้นเดียวต่อด้วยปีกนก หลังคามุงกระเบื้องดินเผาเกาะยอ พื้นชานเรือนและบันไดทางขึ้นบางส่วนปูด้วย ต่อมาจากกระเบื้องปูพื้นเกาะยอที่มีลวดลายในเนื้อคล้ายลายน้ำไหลซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ที่ขึ้นชื่อของเกาะยอในอดีต

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอเจ้าฟ้าภาณุรังสีสว่างวงศ์กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช, *ชีวิวัฒน์ เที่ยวที่ต่าง ๆ ภาคที่ 7* (.ม.ป.ท. โรงพิมพ์คุรุสภาพระสุเมรุ, 2511), 49.
2. ↑  กรมศาสนา, กรม. *ประวัติทั่วราชอาณาจักร เล่ม 3*. (กรุงเทพฯ กรมศาสนา, 2527), 461.
3. ↑  "วัดท้ายยอ". ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะยอ.
4. ↑  "วัดท้ายยอ (Wat Thaiyo)". ฐานข้อมูลท้องถิ่นภาคใต้-มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดท้ายยอ**
**วัดท่าแค** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าแค อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 45 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือและติดต่อกับคลองท่าแค มีที่ธรณีสงฆ์ 3 แปลง เนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา 

วัดท่าแคตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2298 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2455 มีบันทึกเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของขุนศรีศรัทธา ปรมาจารย์โนราห์ ที่เดินทางมาขึ้นแพที่ท่าแพหน้าวัด ซึ่งต่อมาเพี้ยนเป็น "ท่าแค" จนถึงปัจจุบัน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เคยเป็นวัดที่เป็นสถานที่ตั้งฐานทัพของญี่ปุ่น อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.50 เมตร ยาว 25.50 เมตร สร้าง พ.ศ. 2511 โครงสร้างเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก พื้นหินอ่อน รูปทรงของกรมศิลปากร แบบ ค. ปูชนียวัตถุได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระเพลากว้าง 2.3 เมตร สูง 3 เมตร เป็นพระพุทธรูปประทับนั่ง ปางสมาธิ พระพุทธรูปประทับยืน ปางห้ามญาติ สูง 80 เซนติเมตร

วัดท่าแคยังมีชื่อเสียงจาก โนราโรงครูวัดท่าแค ไม่ปรากฏหลักฐานว่าเริ่มเล่นมาตั้งแต่เมื่อใด แต่ที่เริ่มจัดเป็นประเพณีใหญ่ชัดเจนนั้นระบุว่าเริ่มขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2514 ภายในวัดยังมีรูปเคารพขุนศรีศรัทธา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท่าแค". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดพัทลุง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-17. สืบค้นเมื่อ 2021-08-17.
2. ↑  ปิ่น บุตรี. ""โนราโรงครูวัดท่าแค" พัทลุง...สุดยอดงานโนรา ทรงคุณค่าคู่แดนใต้". ผู้จัดการออนไลน์.
รถบัสตำรวจ กรมตำรวจนครนิวยอร์ก
รถบัสปฏิบัติการทางการแพทย์ กรมตำรวจนครนิวยอร์ก (ทอมัส อีเอฟเอกซ์) 
รถบัสกรมตำรวจนครนิวยอร์ก
**รถบัสตำรวจ** (อังกฤษ: police bus) หรือที่เรียกว่า **รถตู้ตำรวจ** (อังกฤษ: police van) เป็นรถมินิบัส, รถบัสขนาดเต็ม หรือรถโคชที่กองกำลังตำรวจใช้ด้วยเหตุผลหลายประการ

ขึ้นอยู่กับการใช้งาน รถบัสตำรวจอาจมีเครื่องหมายหรือเครื่องแบบแสดงความเป็นเจ้าของของตำรวจ และยังมีอุปกรณ์ที่เหมาะสมติดตั้งไว้ด้วย รถบัสตำรวจอาจเป็นรถโดยสารธรรมดาที่มีการดัดแปลงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย มีการป้องกันในระดับหนึ่งสำหรับหน้าที่ปราบจราจล หรือเป็นรถบัสหุ้มเกราะเต็มรูปแบบ

กองกำลังตำรวจใช้รถบัสสำหรับการขนส่งเจ้าหน้าที่จำนวนมากไปยังพื้นที่ที่จำเป็น เช่น การควบคุมฝูงชนในงานกีฬา และการสาธิต หรือเพื่ออำนวยความสะดวกในการปรับใช้ขนาดใหญ่เพื่อการควบคุมจลาจลที่จริงจังมากขึ้น เช่น การประท้วงของคนงานเหมืองในสหราชอาณาจักร (ค.ศ. 1984–1985) สิ่งเหล่านี้อาจเป็นยานพาหนะที่เช่า หรือยานพาหนะที่กองกำลังตำรวจเก็บรักษาไว้เพื่อจุดประสงค์ดังกล่าว

นอกจากนี้ ยังมีการใช้รถบัสตำรวจในงานใหญ่บางเหตุการณ์ในฐานะพื้นที่กักกันชั่วคราวและพื้นที่ดำเนินการ ซึ่งสามารถดำเนินการกับผู้ที่ถูกกักขังได้ และครอบครองไว้จนกว่าจะมีการขนส่งต่อไปในรถคันอื่น รถบัสตำรวจอาจใช้เป็นรถคุมขังขนส่งนักโทษซึ่งกองกำลังตำรวจมีหน้าที่รับผิดชอบในเรื่องนี้ ตัวอย่างหนึ่งของบัสประเภทนี้คือเอ็มซีไอ ดี4000ไอเอสทีวี

นอกจากนี้ ตำรวจยังอาจใช้รถโดยสารประจำทางที่ดัดแปลงโดยผู้ผลิตรถบัส หรือบริษัทผู้เชี่ยวชาญอื่น ๆ (จากตัวถังสไตล์รถบัสโรงเรียนใหม่หรือที่เลิกใช้แล้ว) เพื่อตอบสนองวัตถุประสงค์ที่เฉพาะเจาะจงมากขึ้น

ซึ่งอาจเป็นห้องควบคุมเหตุการณ์หรือกองบัญชาการเคลื่อนที่ หรือแม้แต่สถานีตำรวจเคลื่อนที่ขนาดเล็กสำหรับจัดกิจกรรมสาธารณะ ตัวอย่างเช่น ราชการตำรวจโทรอนโตได้ใช้รถโดยสารประจำทางที่เลิกใช้แล้วสำหรับกองรถของพวกเขา

บทบาทอื่น ๆ สำหรับรถบัสตำรวจที่ถูกดัดแปลงอาจรวมถึงการใช้ในการรณรงค์ข้อมูลสาธารณะและการรับรู้ หรือในฐานะการแสดงการสรรหาบุคลากรเคลื่อนที่

ระเบียงภาพ
----------

* รถบัสตำรวจของกองบังคับการอารักขาและควบคุมฝูงชน ตำรวจนครบาลรถบัสตำรวจของกองบังคับการอารักขาและควบคุมฝูงชน ตำรวจนครบาล
* รถบัสตำรวจที่ใช้โดยตำรวจรัฐมหาราษฏระ ในมุมไบ ประเทศอินเดียรถบัสตำรวจที่ใช้โดยตำรวจรัฐมหาราษฏระ ในมุมไบ ประเทศอินเดีย
* รถบัสตำรวจซุนซุนเดกุยที่ใช้โดยตำรวจสกอตแลนด์ ในเธอร์โซ สหราชอาณาจักรรถบัสตำรวจซุนซุนเดกุยที่ใช้โดยตำรวจสกอตแลนด์ ในเธอร์โซ สหราชอาณาจักร
* รถบัสตำรวจเวฮีเซลที่ใช้โดยกองร้อยรักษาความมั่นคงแห่งสาธารณรัฐ ในสทราซบูร์ ประเทศฝรั่งเศสรถบัสตำรวจเวฮีเซลที่ใช้โดยกองร้อยรักษาความมั่นคงแห่งสาธารณรัฐ ในสทราซบูร์ ประเทศฝรั่งเศส
* รถบัสตำรวจเมอร์เซเดส-เบนซ์ แอลเค ที่ใช้โดยกรมตำรวจนครซือริช ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์รถบัสตำรวจเมอร์เซเดส-เบนซ์ แอลเค ที่ใช้โดยกรมตำรวจนครซือริช ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
* รถบัสตำรวจที่ใช้โดยตำรวจเทศกิจปราก ในปราก สาธารณรัฐเช็กรถบัสตำรวจที่ใช้โดยตำรวจเทศกิจปราก ในปราก สาธารณรัฐเช็ก
* รถบัสตำรวจเซทรา เอส 213 แอร์เอ็ล ในฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนีรถบัสตำรวจเซทรา เอส 213 แอร์เอ็ล ในฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี
* รถบัสตำรวจพีเอแซด-3205 ในมอสโก ประเทศรัสเซียรถบัสตำรวจพีเอแซด-3205 ในมอสโก ประเทศรัสเซีย

ดูเพิ่ม
-------

* รถบัสพยาบาล
* รถคุมขังขนส่งนักโทษ

อ้างอิง
-------

1. ↑  CityNews (11 November 2018). "New TTC security buses used as barricades at Remembrance Day services".

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ รถบัสตำรวจ
**วัดท่าใน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าพระยา อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

วัดท่าใน เดิมชื่อว่า **วัดท่า** ประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2223 สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ไม่ปรากฏว่าผู้ใดเป็นผู้สร้างวัด สาเหตุที่ชื่อวัดท่าเพราะในสมัยนั้นวัดแห่งนี้เป็นท่าเรือ เป็นศูนย์กลางของการคมนาคมทางน้ำระหว่างกาญจนบุรี นครปฐม กรุงเทพมหานคร สุนทรภู่ที่ได้มานมัสการองค์พระปฐมเจดีย์และได้บันทึกไว้ในนิราศพระประธม ในนิราศได้กล่าวถึงการเดินทางโดยเรือ และมาสิ้นสุดระยะทางที่วัดท่าแห่งนี้ ต่อจากนั้นได้นั่งเกวียนต่อไปยังองค์พระปฐมเจดีย์

ในสมัยหลวงพ่อห่วงเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ทำการบูรณะซ่อมแซมถาวรวัตถุให้เป็นระเบียบเรียบร้อยและได้เปลี่ยนชื่อจากวัดท่ามาเป็น "วัดท่าใน" เพราะที่ตั้งวัดอยู่ตรงกลางในวงล้อมของวัดต่าง ๆ อีก 7 วัด มีการสร้างศาลาการเปรียญ โรงเรียนปริยัติธรรม กุฏิสงฆ์ทรงไทย อุโบสถ การขุดสระน้ำ สำหรับเก็บกักน้ำไว้ในฤดูแล้ง 2 สระใหญ่ ซึ่งปัจจุบันถมไปแล้ว สร้างถนนสำหรับการสัญจรไปมาของชาวบ้าน 

วัดมีวัตถุมงคลที่สร้างโดยหลวงพ่อห่วง เช่น ตะกรุดโทน ด้ายมงคล พระพิมพ์ผงเกสร และเหรียญรูปเหมือน เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท่าใน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "หลวงพ่อห่วง วัดท่าใน อ.นครชัยศรี จ.นครปฐม".
3. ↑  "หลวงพ่อห่วง วัดท่าใน พระเกจิชื่อดังนครปฐม". ข่าวสด.
**วัดท่าเรือ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเรือ อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี

วัดท่าเรือสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2408 โดยหลวงจงภักดี (ต้นสกุลพันธุ์ภักดี) เป็นผู้สร้าง บริเวณวัดตั้งอยู่บริเวณเดียวกับสถานที่เป็นที่ตั้งของท่าเรือสำคัญในอดีตที่เรียกว่า *ท่าเรือพระแท่น* เป็นที่พักของเรือที่ใช้สัญจรขึ้นล่องขนถ่ายสินค้าและเป็นท่าเรือสำคัญในการเดินทางไปนมัสการพระแท่นดงรัง เมื่อสร้างวัดเสร็จแล้วไม่มีพระพุทธรูปที่จะบูชาประจำวัด จึงไปอาราธนาพระพุทธรูปจากอุโบสถร้างที่งบ้านท่าสารอยู่เหนือจากตำบลท่าเรือขึ้นไปตามลำน้ำประมาณ 1 กิโลเมตร เป็นพระประธานในอุโบสถ ขนานนามว่า *หลวงพ่อเพชร* เป็นพระพุทธรูปศิลปะอยุธยา ปางขัดสมาธิ สร้างด้วยศิลาแดง ขนาดหน้าตัก 29 นิ้ว มีลักษณะพุทธศิลปแตกต่างจากองค์อื่น ๆ คือ มีพระพักตร์ที่ดุ มีพระศก (เกศา) เป็นหนามขนุน ซึ่งบ่งบอกว่าสร้างในสมัยอู่ทอง รวมไปถึงยอดพระเกตุบนสุด ก็เป็นลักษณะหนามขนุนด้วย

อุโบสถน่าจะสร้างราว พ.ศ. 2460 เนื่องจากกระเบื้องหลังคาโบสถ์เดิมมุงเป็นตัวเลข 2460 ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์มาหลายคราว แต่โดยภาพรวมถือว่ายังไม่มีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างโดยรวมนัก อุโบสถมีลักษณะก่ออิฐถือปูน ตั้งอยู่บนฐานปัทม์ มีพาไลยื่นออกมารองรับด้านหน้าอุโบสถ ทางเข้าออกพาไลมี 2 ช่องทาง ทางด้านทิศเหนือและทิศใต้ มีประตูทางเข้ามี 2 ช่อง กำแพงด้านทิศตะวันตกทึบ ช่องหน้าต่างมีด้านละ 2 ช่อง หลังคาอุโบสถเป็นหลังคาซ้อน 2 ชั้น มุงกระเบื้อง เครื่องลำยองเป็นปูนทั้งหมด ช่อฟ้าปากครุฑ หางหงส์เป็นแบบนาคเศียรเดียว หน้าบันด้านหน้าและหลังเป็นปูนปั้นเขียนสีลายพรรณพฤกษา ตรงกลางมีรูปปูนปั้นเทพพนมเช่นเดียวกัน ภายนอกอุโบสถมีกำแพงแก้วล้อมรอบ และเจดีย์อนุสาวรีย์บรรจุเถ้าอัฐิที่ชาวบ้านสร้างขึ้นค่อนช้างหนาแน่น แต่ปัจจุบันได้ถูกรื้อถอนออกไปทั้งหมด เนื่องจากทางวัดต้องการใช้พื้นที่บางส่วนในการก่อสร้างศาลาทรงจัตุรมุขหลังใหม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท่าเรือ". เทศบาลเมืองท่าเรือพระแท่น.
2. ↑  "วัดท่าเรือ". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**ปราสาทปราก** (เช็ก: *Pražský hrad*; [ˈpraʃskiː ˈɦrat]; อังกฤษ: Prague Castle) เป็นหมู่ปราสาทในปราก ประเทศเช็กเกีย สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 9 ในปัจจุบันเป็นที่พำนักทางการของประธานาธิบดีเช็กเกีย ในอดีตเคยเป็นวังประจำกษัตริย์แห่งโบฮีเมีย, จักรพรรดิแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และประธานาธิบดีเช็กโกสโลวาเกีย โบราณวัตถุสำคัญ มหามงกุฏโบฮีเมียเก็บรักษาในห้องลับภายในปราสาทนี้

ในปี 2006 กินเนสบุ๊กยกย่องให้ปราสาทปรากเป้นปราสาทโบราณที่ใหญ่ที่สุดในโลก ด้วยพื้นที่กว่า 70,000 ตารางเมตร (750,000 ตารางฟุต) ความยาว 570 เมตร (1,870 ฟุต) และความกว้างเฉลี่ย 130 เมตร (430 ฟุต) ปราสาทเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของปราก ด้วยจำนวนผู้เข้าเยี่ยมชมที่ 1.8 ล้านคนต่อปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Guinness Book of Records entry on Prague Castle". Guinness World Records. 21 July 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 July 2006.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
2. ↑  *Guinness world records 2015*. Guinness World Records. 2014. p. 199. ISBN 978-1-908843-63-0.
3. ↑  NIPOS: Základní statistické údaje o kultuře v České republice - I. díl - kulturní dědictví (muzea, galerie a památkové objekty)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปราสาทปราก**


แม่แบบ:โครงพระราชวัง
ภาพประกอบของเครื่องยิงจรวดแบบพกพาที่ปรากฎในหนังสือคริสต์ศตวรรษที่ 11 อู่จิงจ๊งเหย้าแห่งราชวงศ์ซ่ง ซึ่งตัวเครื่องยิงได้รับการสร้างขึ้นโดยใช้เครื่องจักสาน
เครื่องยิงจรวดหลายลำกล้องฮวาชา สมัยราชวงศ์โชซ็อนเกาหลี (ออกแบบในปี ค.ศ. 1409) ที่พิพิธภัณฑ์
บีเอ็ม-13 คัตยูชา (ในราชการตั้งแต่ ค.ศ. 1939)
ที34 คาไลโอพีสัญชาติอเมริกัน (ออกแบบในปี ค.ศ. 1943) ระหว่างปฏิบัติการ
อนุสรณ์ระบบเครื่องยิงจรวดหลายลำกล้องบีเอ็ม-21 แกรด ขนาด 122 มม. ที่ตูลา
วิดีโอการยิงของบีเอ็ม-27 อูราแกน ในราชการรัสเซีย วันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2018
เครื่องยิงจรวดบีเอ็ม-30 สเมิร์ช ขนาด 300 มม. ในตำแหน่งที่ยกขึ้น (พิพิธภัณฑ์ปืนใหญ่สนามเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก)
**เครื่องยิงจรวดหลายลำกล้อง** (อังกฤษ: multiple rocket launcher; อักษรย่อ: MRL) หรือ **ระบบยิงจรวดหลายลำกล้อง** (MLRS) เป็นประเภทหนึ่งของระบบจรวดหลายลำกล้อง จรวดมีความสามารถที่แตกต่างจากอาวุธปืนใหญ่สนามทั่วไป เช่น พิสัยที่ไกลกว่า และน้ำหนักบรรทุกที่แตกต่างกัน โดยทั่วไปแล้วหัวรบขนาดใหญ่กว่าแท่นปืนใหญ่สนามขนาดเดียวกันหรือมีหัวรบหลายลูก จรวดหลายลำกล้องไม่นำวิถีนั้นมีความไม่แม่นยำและช้าในการโหลดเมื่อเทียบกับปืนใหญ่สนาม เพื่อเอาชนะจรวดนี้จึงรวมอยู่ในระบบที่สามารถปล่อยจรวดหลายตัวพร้อมกัน จรวดสมัยใหม่สามารถใช้จีพีเอส หรือระบบนำวิถีด้วยตนเอง เพื่อรวมข้อดีของจรวดเข้ากับความแม่นยำสูง

ประวัติ
-------

เครื่องยิงจรวดหลายลำกล้องได้รับการสร้างขึ้นในช่วงราชวงศ์ซ่งของจีนยุคกลาง มันได้รับการออกแบบมาเพื่อยิงลูกศรจรวดหลายลูกจากกล่องดินปืน สิ่งเหล่านี้ยังปรากฏในภายหลัง ในรุ่นขยายตัว ในราชวงศ์โชซ็อนแห่งเกาหลีที่ซึ่งพวกมันได้รับการนำมาใช้อย่างมีประสิทธิภาพเพื่อต่อต้านการบุกครองเกาหลีของญี่ปุ่น ค.ศ. 1592–98 ที่โดดเด่นที่สุดคือยุทธการที่แฮ็งจู ควบคู่ไปกับการพัฒนาปืนและปืนใหญ่ทหารซ่งของจีนซึ่งได้ทุ่มเทความพยายามอย่างมากในการผลิตจรวดทหาร รวมถึงเครื่องยิงจรวดหลายลำกล้องติดตั้งอยู่บนรถสาลี่

เครื่องยิงจรวดหลายลำกล้องวิวัฒนาการมาจากหอกยิงเมื่อทหารซ่งได้รับการสนับสนุนเครื่องยิงจรวดหลายลำกล้อง ที่ยิงลูกศรจรวดเพลิงขนาดเล็กได้มากถึง 100 ตัวพร้อมกันนับแต่การล้อมไคเฟิงของมองโกล ส่วนดินปืนทั่วไปของลูกศรจรวดนั้นมีความยาว 1/3 ถึง 1/2 ฟุต (10 ถึง 15 ซม.) ก้านลูกศรไม้ไผ่มีความหลากหลายตั้งแต่ 1.5 ฟุต (45 ซม.) ถึง 2.5 ฟุต (75 ซม.) และมีช่วงระยะการโจมตีที่ 300 ถึง 400 ระยะก้าว ชาวจีนยังได้เพิ่มเคล็ดลับจรวดด้วยพิษและมั่นใจว่าเครื่องยิงนั้นเคลื่อนที่ได้ง่ายเช่นกัน นักออกแบบจรวดจีนสมัยราชวงศ์ซ่งออกแบบเครื่องยิงจรวดหลายลำกล้องที่สามารถแบกและปฏิบัติการโดยทหารคนเดียว

อ้างอิง
-------

1. ↑  
|Title: What Life was Like in the Land of the Dragon
|Publisher: Time-Life; First Edition (October 1998)
|ISBN 978-0783554587
2. ↑  James, Peter J.; Thorpe, Nick; Thorpe, I. J. (1995). *Ancient Inventions*. Ballantine Books. p. 238. ISBN 978-0345401021.
3. ↑  Gruntman, Mike (2005). *Blazing the Trail: The Early History of Spacecraft and Rocketry*. American Institute of Aeronautics. pp. 5–6. ISBN 978-1563477058.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เครื่องยิงจรวดหลายลำกล้อง
อัลเฟรด ฮิตช์ค็อก ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอังกฤษ เป็นที่รู้จักในภาพยนตร์แนวโลดโผนและระทึกใจ ร่วมกับTippi Hderen นักแสดงชาวอเมริกัน ผู้ปรากฏในภาพยนตร์ระทึกขวัญที่มีชื่อเสียงหลายเรื่องอย่าง*นก* (ค.ศ. 1963) และ*มาร์นี่ พิศวาสโจรสาว* (ค.ศ. 1964)
**แนวระทึกขวัญ** เป็นประเภทของบันเทิงคดีที่ปรากฏอารมณ์หรือความรู้สึกระทึกใจ, กระสับกระส่ายวุ่นวาย, ประหลาดใจ, คาดหวัง หรือวิตกกังวล โดยปกติ ภาพยนตร์ ละครโทรทัศน์ หรือสื่อบันเทิงคดีใดที่ดำเนินเรื่องด้วยประเภทนี้ มีจุดประสงค์ให้ผู้ชม "นั่งไม่ติดเก้าอี้" พัฒนาไปจนสู่จุดสุดยอด (climax) การปกปิดข้อมูลสำคัญของเรื่องเป็นหนึ่งในองค์ประกอบที่พบเจอได้ทั่วไปของแนวระทึกขวัญ กลวิธีทางวรรณกรรม เช่น การให้ข้อมูลเท็จ (red herring), เนื้อเรื่องหักมุม, ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ และตอนจบค้างใจ (cliffhanger) ถูกนำมาใช้อย่างมาก โดยปกติแนวระทึกขวัญจะมีตัวโกง (villian) เป็นผู้ดำเนินเรื่อง ซึ่งตัวเอก (protagonist) หรือวีรบุรุษ (hero) ต้องผ่านอุปสรรคขวางทางให้ได้ ตัวอย่างบางส่วนของภาพยนตร์แนวระทึกขวัญสามารถพบได้จากภาพยนตร์โดยอัลเฟรด ฮิตช์ค็อก ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Thriller and Suspense Films". *www.filmsite.org*.
2. ↑  "What's Mystery, Suspense & Thriller Genre?". Olivia.mn.us. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ เมษายน 2, 2012. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 27, 2010.
3. ↑  "Horror Films". *www.filmsite.org*.
**ดนัยฤทธิ์ วัชราภรณ์** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ 5 สมัย เป็นบุตรของ สง่า วัชราภรณ์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ

ประวัติ
-------

ดนัยฤทธิ์ วัชราภรณ์ เป็นบุตรของนายสง่า วัชราภรณ์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษหลายสมัย และเป็นน้องชายของนายปิยะณัฐ วัชราภรณ์ อดีตรัฐมนตรีหลายกระทรวง

การทำงาน
--------

ดนัยฤทธิ์ วัชราภรณ์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษสมัยแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคกิจสังคม คู่กับสง่า วัชราภรณ์ บิดา ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 2 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคกิจสังคมเช่นเดียวกัน

ต่อมาในปี พ.ศ. 2538 ได้ย้ายไปร่วมงานกับพรรคชาติไทย และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 3 รวมทั้งในปี พ.ศ. 2539 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 4 ในสังกัดพรรคความหวังใหม่ จากนั้นในปี พ.ศ. 2543 ได้ย้ายไปร่วมงานกับพรรคไทยรักไทย และลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยที่ 5 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 แต่ต่อมาถูกสั่งให้มีการเลือกตั้งใหม่ (ใบเหลือง) 

ในปี 2561 เขาได้เข้าร่วมงานกับพรรคพลังพลเมืองไทย ของสัมพันธ์ เลิศนุวัฒน์ และรับตำแหน่งรองเลขาธิการพรรค แต่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาย้ายไปสังกัดพรรคพลังประชารัฐ และลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2542 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
* พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  พปชร.คึกคัก"ดนัยฤทธิ์-น้องนิสิต-พริตตี้"สมัครสมาชิก
2. ↑
3. ↑  อดีตส.ส.ศรีสะเกษ เตรียมสมัครสมาชิก พปชร.
4. ↑  "เลือกตั้ง 62 | "ปาร์ตี้ลิสต์" จัดเต็ม 7 พรรค เปิดบัญชีรายชื่อ 56-150 คน ฉบับสมบูรณ์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-02-14. สืบค้นเมื่อ 2021-02-10.
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2022-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๖ ตอนที่ ๒๐ ข หน้า ๓๒, ๒ ธันวาคม ๒๕๔๒
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๔ ตอนที่ ๒๗ ข หน้า ๕๗, ๓ ธันวาคม ๒๕๔๐
**ต็อก-โอชิริน นามนานซือเหริน** (มองโกเลีย: Төгс-Очирын Намнансүрэн; จีน: 那木囊蘇倫; ทิเบต: རྣམ་སྣང་སྲུང་།; ค.ศ. 1878 - เมษายน ค.ศ. 1919) ตำแหน่งเต็มคือ *เซนโนโยนข่าน นามนานซือเหริน* (Сайн ноён хан Намнансүрэн, Good Noyan Khan Namnansuren) เป็นเจ้าชายผู้สืบทอดตำแหน่งมาตั้งแต่โบราณของมองโกลและทรงอำนาจมาก และเป็นผู้ที่มีความโดดเด่นในช่วงยุคต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยเป็นผู้นำในการเรียกร้องเอกราชของมองโกเลีย พระองค์ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนแรกของราชอาณาจักรมองโกเลียในคณะรัฐบาลของพระมหากษัตริย์ซึ่งก็คือ บอจด์ ข่าน ตั้งแต่ปีค.ศ. 1912 จนถึง ค.ศ. 1915 บอจด์ ข่านทรงโปรดเกล้าให้ยุบเลิกตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และเปลี่ยนให้นามนานซือเหรินมาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงสงคราม แต่ถึงกระนั้นอำนาจยังคงเทียบเท่านายกรัฐมนตรีอยู่ดี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Brown, William A. and Onon, Urgunge (translators), *"History of the Mongolian People's Republic",* 1976, ISBN 0-674-39862-9. p 750, n. 157

| ก่อนหน้า |  | เจ้าชายต็อก-โอชิริน นามนานซือเหริน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ดา ลัม ทเซเรนชิเมด(ในฐานะนายกรัฐมนตรีโดยพฤตินัย)** |  | **นายกรัฐมนตรีมองโกเลีย** (ค.ศ. 1912 - ค.ศ. 1915) |  | **กอนชิกจาลซานกิน บาดัมดอร์จ** |
ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *นาราซากิ*

**นาราซากิ เรียว** (ญี่ปุ่น: 楢崎 龍; โรมาจิ: *Narasaki Ryō*; 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2384 – 15 มกราคม พ.ศ. 2449) หรือชื่อสกุลหลังสมรสครั้งที่สองว่า **นิชิมูระ สึรุ** (ญี่ปุ่น: 西村ツル; โรมาจิ: *Nishimura Tsuru*) เป็นที่รู้จักในนาม **โอเรียว** (ญี่ปุ่น: お龍; โรมาจิ: *Oryō*) เป็นอดีตภริยาของซากาโมโตะ เรียวมะ (ญี่ปุ่น: 坂本龍馬; โรมาจิ: *Sakamoto Ryōma*) ซามูไรและนักการเมืองคนสำคัญช่วงปฏิรูปเมจิ

ประวัติ
-------

ร้านเทราดายะในเกียวโตซึ่งซากาโมโตะ เรียวมะมักจะมาพักเป็นประจำ
นาราซากิ เรียว เกิดในเกียวโต เป็นธิดาของแพทย์ที่ชื่อนาราซากิ โชซากุ (楢崎将作) กับมารดาชื่อซาดะ (貞) หรือ นัตสึ (夏) มีพี่น้องเป็นชายและหญิงอย่างละสองคน

โอเรียวเริ่มทำงานในร้านเทราดายะ (寺田屋) ซึ่งเป็นโรงเตี๊ยมที่อยู่ในเกียวโต ที่ซากาโมโตะ เรียวมะมักจะมาพักเป็นประจำหากมีธุระเรื่องการเมืองที่เกียวโต ทำให้เขาสนิทกับเจ้าของร้าน เพราะเจ้าของร้านเองก็มีอุดมการณ์ทางการเมืองเช่นเดียวกับเรียวมะ อยู่มาวันหนึ่งโอเรียวได้ล่วงรู้เรื่องการมาถึงของมือสังหารขณะที่เธอกำลังอาบน้ำ เมื่อเธอทราบความเช่นนั้นจึงได้วิ่งมาแจ้งข่าวแก่เรียวมะและพันธมิตรที่ร้านเทราดายะ ทั้ง ๆ ที่นางยังเปลือยกาย ทำให้เรียวมะเกิดความประทับใจต่อกันจนนำไปสู่การแต่งงานในที่สุด เธอและเรียวมะได้ท่องเที่ยวบ่อน้ำพุร้อนเพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของสามีรอบ ๆ คาโงชิมะสองต่อสอง ถือเป็นการฮันนีมูนครั้งแรกของญี่ปุ่น

เรียวมะเขาได้พาเรียวไปอาศัยที่บ้านของเขาที่แคว้นโทซะก่อนจะเดินทางต่อไปยังเกียวโตเพื่อพูดคุยกับนากาโอกะ ชินตาโร (ญี่ปุ่น: 中岡 慎太郎; โรมาจิ: *Nakaoka Shintarō*) เรื่องการเมืองโดยเขาได้ไปพักที่ร้านโอมิยะ ซึ่งทั้งเรียวมะและชินตาโรก็ถูกลอบสังหารที่นั่น

หลังจากเรียวมะเสียชีวิต เธอได้สมรสใหม่กับพ่อค้าที่ชื่อนิชิมูระ มัตสึเบ (ญี่ปุ่น: 西村松兵衛; โรมาจิ: *Nishimura Matsubē*) และรับบุตรของน้องสาวมาเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม ซึ่งต่อมาได้เสียชีวิตในช่วงวัยรุ่น ส่วนเธอในปัจฉิมวัยก็ป่วยด้วยพิษสุราเรื้อรัง เพราะยังรำพึงรำพันถึงสามีคนแรกเป็นนิจ ก่อนจะเสียชีวิตเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2449 เมื่ออายุได้ 64 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-05-18. สืบค้นเมื่อ 2015-03-08.
2. ↑  小松清廉が先であるという異論もある（「日本初の新婚旅行は小松帯刀？通説"龍馬"に異論登場」2008年10月16日付読売新聞）
3. ↑  松兵衛の除籍簿写に「楢崎て以（貞）ノ孫入籍　養嗣子松之助　明治七年八月十五日生」とある。鈴木かほる『史料が語る　坂本龍馬の妻お龍』p128-131
4. ↑  阿井景子『龍馬と八人の女性』p196-197、p200

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Narasaki Ryo

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* สหรัฐ
* ญี่ปุ่น

 |
**บริษัท นารายณ์ พิซเซอเรีย จำกัด** เป็นบริษัทที่ประกอบธุรกิจร้านอาหารในชื่อ นารายณ์ พิซเซอเรีย, อินเตอร์บุฟเฟต์, คันไซ และโทสต์ทูยู

ประวัติ
-------

โรงแรมนารายณ์ ภายใต้การบริหารของบริษัท นารายณ์ โฮเต็ล จำกัด เป็นโรงแรมที่ตั้งอยู่บนถนนสีลม เปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2511 หนึ่งในสิ่งที่สร้างชื่อเสียงให้กับโรงแรมคือ นารายณ์พิซซ่าเรียเป็นร้านพิซซ่าแห่งแรกในประเทศไทย

จนเมื่อ พ.ศ. 2546 บริษัท ไทย เจ.เพรส จำกัด บริหารงานโดยคุณสุชาติ เจนพณิช ได้เข้าดำเนินกิจการซื้อบริษัท นารายณ์พิซเซอเรีย จำกัด จากโรงแรมนารายณ์ เนื่องจากเห็นว่าธุรกิจอาหารของไทยยังเติบโตได้อีกมาก อีกทั้งบริษัทยังปูทางธุรกิจนี้โดยการเปิดร้านอาหารญี่ปุ่นที่ชื่อ *คันไซ* โดยได้ทำการปรับภาพลักษณ์ของร้านนารายณ์ พิซเซอเรีย ทั้งรูปแบบของร้านและเมนูอาหารให้ดูวัยรุ่นมากขึ้น ก่อนที่บริษัทไทย เจ.เพรส จะเข้าซื้อบริษัท ร้านนารายณ์ พิซเซอเรีย มีสาขาอยู่ 5 สาขา

เมื่อ พ.ศ. 2562 ได้ปรับกลยุทธทางการตลาด โดยเปิดร้านนารายณ์ พิซเซอเรีย และร้านข้าน้อยขอชาบู ซึ่งเป็นร้านชาบูในสาขาเดียวกัน อันเนื่องจากการเติบโตของธุรกิจชาบูและลดต้นทุนค่าเช่าที่ จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2565 มีร้านนารายณ์พิซเซอเรียxร้านข้าน้อยขอชาบู จำนวน 23 สาขา ในกรุงเทพมหานครและ 1 สาขาในหัวหิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ปิดตำนาน 'โรงแรมนารายณ์' เจ้าของประกาศทุบสร้างใหม่". ฐานเศรษฐกิจ.
2. ↑  ธีรยุส วัฒนาศุภโชค. *คัมภีร์ 100 กลยุทธ์*. Nation Books. p. 13. ISBN 9749697944.
3. ↑  "นารายณ์พิซเซอเรีย พิซซ่าสัญชาติไทย มรดกโรงแรมนารายณ์". ประชาชาติธุรกิจ.
4. ↑  ""นารายณ์พิซเซอเรีย"ซุ่มขายแฟรนไชส์ เปิดแผนปีนี้คาดผุด10สาขาเป้าเติบโต15%". ผู้จัดการออนไลน์.
5. ↑  "นารายณ์พิซเซอเรียเปิดเกมรุก สปีดสาขา 2in1-เพิ่มแบรนด์ใหม่เสริมทัพ". ประชาชาติธุรกิจ.

| * ด
* ค
* ก
แฟรนไชส์ธุรกิจอาหารในประเทศไทย |
| --- |
| ปัจจุบัน | 
* เบอร์เกอร์คิง
* แมคโดนัลด์
* มอสเบอร์เกอร์
* เชค แช็ค
* เคเอฟซี
* เท็กซัสชิคเก้น
* บอนชอนชิกเกน
* พิซซ่าฮัท
* เดอะ พิซซ่า คอมปะนี
* โดมิโน่ส์ พิซซ่า
* นารายณ์ พิซเซอเรีย
* ซิซซ์เล่อร์
* เปปเปอร์ ลันช์
* ซานตาเฟ่สเต็ก
* ซับเวย์
* ทาโก้ เบลล์
* ฟูจิ
* ฮะจิบัง ราเมน
* อิปปุโดะ ราเมน
* โคโค่อิชิบันยะ
* เอ็มเค เรสโตรองต์
* สุกี้ตี๋น้อย
* โจ๊กกองปราบ
* ชายสี่ บะหมี่เกี๊ยว
* โชคดีติ่มซำ
* ซาลาเปาทับหลี

 | แฟรนไชส์อาหาร |
| อดีต | 
* เวนดี้ส์
* ป๊อปอายส์
* คาร์ลซ จูเนียร์
* เอ แอนด์ ดับบลิว

 |
**พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว** เป็นโรงเรียนจีนฮกเกี้ยนซึ่งปัจจุบันได้ปรับปรุงเป็นพิพิธภัณฑ์เชิงวัฒนธรรมของชาวภูเก็ต สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2447 ตั้งอยู่ที่ถนนกระบี่ ตำบลตลาดเหนือ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต พื้นที่ของพิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัวเดิมประกอบด้วยศาลเจ้าและโรงเรียนสอนภาษาจีนชั้นสูงชื่อ "ฮั่วบุ่น" ซึ่งจัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2454 ต่อมาในปี พ.ศ. 2489 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนภูเกตจุงหัว และในปี พ.ศ. 2491 ได้เปลี่ยนมาเป็น โรงเรียน ภูเก็ตไทยหัว จนกระทั่งปี พ.ศ. 2538 โรงเรียนภูเก็ตไทยหัวได้ย้ายไปอยู่ที่ตั้งใหม่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 อาคารเรียนหลังนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน หลังจากนั้น มูลนิธิกุศลสงเคราะห์ จังหวัดภูเก็ต และผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องได้ปรึกษาหารือและตกลง ที่จะปรับปรุงอาคารและพื้นที่โดยรอบเพื่อจัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว และมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2551

พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว ได้รับการออกแบบอาคารให้มีรูปแบบสถาปัตยกรรมจีน-โปรตุเกส หรือ ซีโน-โปรตุกีส ซึ่งเป็นรูปแบบทั่วไปในย่านเมืองเก่าภูเก็ต มีผังอาคารเป็นแบบสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบสมมาตรล้อมลาน กลางอาคารที่ตรงกับช่องเปิดโล่งในหลังคา หลังคาเป็นหลังคาปั้นหยาผสมหลังคาจั่ว มุงกระเบื้องกาบกล้วยดินเผา 

ภายในพิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัวมีการจัดแสดงภาพถ่ายเก่าๆ ของโรงเรียน ส่วนภายในอาคารจัดแสดงสิ่งของ หนังสือ ภาพถ่ายและเรื่องราวต่างๆ ของโรงเรียนภูเก็ตไทยหัว มีห้องนิทรรศการภาพ แสดงความเป็นมาของชาวจีนที่ย้ายถิ่นฐานมาอยู่ที่ ภูเก็ต บุคคลสำคัญของภูเก็ต ชุดแต่งกายประจำถิ่น อาหารพื้นเมือง เทศกาลงานประเพณี อาคารแบบชิโนโปรตุกีส และภาพถ่ายเก่าแก่ที่แสดงความเป็นมา ด้านเศรษฐกิจของภูเก็ตตั้งแต่ยุคเหมือง แร่ การทำสวนยางพารา และการท่องเที่ยว

อ้างอิง
-------

1. 1 2  อาคารพิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว, เว็บไซด์: .วันที่ 08/06/2562
2. ↑  สถานที่ท่องเที่ยวพิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว เก็บถาวร 2016-12-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, website:  .วันที่ 08/06/2562
3. ↑  พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว[*ลิงก์เสีย*], เว็บไซด์: เก็บถาวร 2019-06-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน .วันที่ 08/06/2562

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว**

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ พิพิธภัณฑ์ภูเก็ตไทยหัว
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 7°52′48″N 98°23′24″E﻿ / ﻿7.880000°N 98.390000°E﻿ / 7.880000; 98.390000
**วัดพระพุทธบาทห้วยต้ม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาทราย อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน เป็นวัดที่ใหญ่ที่สุดของอำเภอลี้

วัดพระพุทธบาทห้วยต้มประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2533 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 ความเป็นมาของวัดพระพุทธบาทห้วยต้มซึ่งเรียบเรียงโดย นันทวัน กล่าวถึงเมื่อครั้งพุทธกาล สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้เสด็จไปโปรดเวไนยสัตว์ในที่ต่าง ๆ พระพุทธองค์เสด็จมาถึงดงไม้ตาลแล้วขึ้นประทับบนจอมดอยแห่งหนึ่ง เรียกว่า *ดอยนางพี่* ได้ประทานพระเกศาธาตุ 1 เส้นให้พวกละว้าที่มาเฝ้าอยู่ ณ ที่นั้นบรรจุไว้ในพระเจดีย์ ต่อมาเรียกว่า *ดอยนางนอนจอมแจ้ง* (เพราะเสด็จมาถึงที่นั่นตอนรุ่งเช้า) ต่อมามีพญาเมืองเถิน พ่อฤาษีและหมอพรานอีก 8 คนหาบเนื้อสดเดินมาพบเข้า ขณะที่ไม่มีอะไรมาถวาย พระพุทธองค์ก็ยังไม่ได้ฉัน พวกพรานจึงเอาเนื้อไปกองรวมกันไว้ พวกละว้าที่อยู่ในบริเวณนั้นจึงไปต้มข้าวมาถวาย สมเด็จพระจอมไตรจึงทรงรับมาฉันและให้ศีลให้พรพวกละว้า พระพุทธองค์จึงทรงประทับรอยพระบาทไว้และทรงรับสั่งว่า "ถ้าผู้ใดปฏิบัติได้ตามที่พระพุทธองค์ทรงสั่งสอนก็เหมือนอยู่ใกล้ ถ้าไม่ปฏิบัติก็เหมือนอยู่ไกล" และได้พระราชทานนามว่า *ห้วยต้มข้าว* ต่อมาเรียกเพี้ยนเป็น *ห้วยต้ม* จึงเป็นที่มาของชื่อวัดพระพุทธบาทห้วยต้มในปัจจุบัน

วัดมีพระธาตุเจดีย์ศิลปะล้านนาผสมพม่า เป็นทรงแหลมเรียวรายล้อมด้วยเจดีย์ขนาดเล็กอีก 16 องค์ ภายในศาลารอบองค์พระธาตุเจดีย์จะมีรูปปั้นของเกจิอาจารย์ชื่อดังของประเทศกว่า 30 องค์ และภายในศาลาหลังใหญ่ยังเป็นที่ตั้งศพของครูบาชัยยะวงศาพัฒนาบรรจุในโลงแก้ว บริเวณด้านเหนือของวัดเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปพระเจ้าเก้าตื้อจำลองซึ่งประดิษฐานอยู่ในมณฑป ได้จัดให้มีพระราชพิธีบรรจุพระบรมสารีริกธาตุไปเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2544 ภายในวัดยังมีสิ่งก่อสร้างทำจากศิลาแลง ขุดได้จากบ่อศิลาแลงด้านหลังของวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระบาทห้วยต้ม". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "ตามรอย "ครูบาวงศ์" นักบุญของชาวเขา ที่วัดพระพุทธบาทห้วยต้ม ลำพูน". เชียงใหม่นิวส์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-31. สืบค้นเมื่อ 2021-07-31.
3. ↑  "วัดพระพุทธบาทห้วยต้ม". มิวเซียมไทยแลนด์.
**วัดพระยายัง** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงถนนเพชรบุรี เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 3 งาน 89 ตารางวา

ประวัติ
-------

คาดว่าสร้างวัดพระยายังขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 ผู้สร้างคือ พระยามหานิเวศนานุรักษ์ (ยังรักตะประกิจ) ท่านเป็นแม่ทัพได้ยกทัพไปตีหัวเมืองเขมร และกวาดต้อนเขมรมาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร ตั้งบ้านเรือนอยู่ริมคลองแสนแสบ ที่รู้จักในชื่อ *บ้านครัวแขก* แล้วตั้งชื่อว่า "วัดพระยายัง" ตามชื่อผู้สร้างวัด 

ในสมัยพระครูใบฎีกาเพ็งเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างกุฏิก่ออิฐถือปูนด้วยทุนของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรลักษณาวดี เป็นจำนวน 4 หลัง ส่วนพระเจดีย์ด้านใต้ของอุโบสถ เดิมเป็นอุโบสถเก่า ที่ได้สร้างเจดีย์ครอบไว้ ในสมัยพระครูวิจารณ์ธุรกิจเป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างกุฏิตึก 2 ชั้น 1 หลัง เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน สร้างด้วยทุนทรัพย์ของคุณยายขำ นุตกุล สมัยเจ้าอาวาสองค์ที่ 6 ก่อสร้างศาลา 1 หลัง มีชื่อว่า *สุตาทิศนศาลา* กับสร้างหอระฆัง ในปี พ.ศ. 2560 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก เสด็จทรงเปิดศาลาวรลักษณาวดี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สถานที่สำคัญทางศาสนา". *สำนักงานเขตราชเทวี*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-06-29. สืบค้นเมื่อ 2020-09-11.
2. ↑  *อนุสรณ์ในงานพระราชทานเพลิงศพ พระครูวิสุทธิคุณาธาร (สังข ติสฺโส ป.ธ. 5) เจ้าอาวาสวัดพระยายัง พระนคร 3 เมษายน 2514*. โรงพิมพ์สนิทพันธ์การพิมพ์. 2514. p. 12–15. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|year=` (help)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดพระยายัง**
**วัดพระมหาธาตุคีรีอินทรวิหาร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะเปา อำเภอคีรีรัฐนิคม จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดพระมหาธาตุคีรีอินทรวิหารตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2414 เดิมชื่อ **วัดย่านมะปราง** ผู้ดำเนินการก่อสร้างวัด ได้แก่ พระม่วง ขุนหลวงอิน และขุนหลวงวิเชียร ได้ชักชวนราษฎรที่มีจิตศรัทธาร่วมกันบริจาคทรัพย์สร้างเสนาสนะเพื่อใช้เป็นที่พักสงฆ์และบำเพ็ญกุศล ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น **วัดอินทราวาส** ในช่วงพระเทพรัตนกวี ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดสุราษฎร์ธานี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2465 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพระมหาธาตุคีรีอินทรวิหาร" เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547

วัดมีพระมหาธาตุเจดีย์คีรีศรีวิชัยที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งขึ้นประดิษฐานเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2554

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการคล้าย วิชิโต พ.ศ. 2469
* พระใบฎีกา รื่น ปุณฺณจาโร พ.ศ. 2491 รักษาการเจ้าอาวาสวัดอินทราวาส
* พระใบฎีกา รื่น ปุณฺณจาโร พ.ศ. 2493–2503
* พระครูอินทธรรมวงศ์ (ธรรมศักดิ์ อคฺควํโส) พ.ศ. 2506 ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
* พระครูอินทธรรมวงศ์ (ธรรมศักดิ์ อคฺควํโส) พ.ศ. 2516–2519 ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
* พระครูอินทธรรมวงศ์ (ธรรมศักดิ์ อคฺควํโส) พ.ศ. 2519–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระมหาธาตุคีรีอินทรวิหาร". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดอินทราวาส". ฐานข้อมูลท้องถิ่นภาคใต้-มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
**แอนดิว เจมส์ แมคฟิน เบลล์** (อังกฤษ: Andrew James Matfin Bell) หรือรู้จักในชื่อวงการว่า **เจมี่ เบลล์** เกิดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1986 เป็นนักแสดง , นักเต้น , โปร์ดิวเซอร์และผู้กำกับชาวอังกฤษ เขาเป็นเจ้าของรางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมจากเวทีรางวัลบาฟต้า เป็นที่รู้จักในผลงานการแสดงภาพยนตร์เรื่อง Billy Elliot (2000) ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลนักแสดงยอดเยี่ยม จากการแจกรางวัลบาฟต้าปี 2001

ประวัติ
-------

### ชีวิตช่วงแรก

เบลล์ เกิดในบิลลิงแฮม ที่ประเทศอังกฤษ เขาโตมากับการเลี้ยงดูของแม่ ไอลีน และพี่สาว พ่อของเขาทิ้งไปตั้งแต่ก่อนเบลล์จะเกิดเสียอีก เบลล์เป็นนักเรียนโรงเรียนนอร์ธฟิลด์ จากนั้นเรียนที่โรงเรียนสเตจโคชเทียร์เตอร์ เขาเป็นสมาชิก National Youth Music Theatre ในปี 1999 ได้รับการคัดเลือกจากเด็กชาย 2000 คนในบทบาท บิลลี เอลเลียต เด็กวัย 11 ปี ของคนชั้นแรงงาน ที่พยายามก้าวสู่นักบัลเล่ต์มืออาชีพ

### อาชีพ

เบลล์แสดงใน Honorary Jury President ของเทศกาลภาพยนตร์กิฟโฟนิในปี 2001 หลังจากที่เขามีผลงานเรื่องแรกใน *Billy Elliot* เขายังแสดงเป็นคนรับใช้ชื่อ สไมค์ ใน *Nicholas Nickleby* ,แสดงบททหารหนุ่มใน *Deathwatch*, แสดงเป็นบทวัยรุ่นใน *Undertow*, แสดงใน *Dear Wendy*, บทวัยรุ่นชาวแคลิฟอร์เนียใต้ใน *The Chumscrubber* และบท จิมมี่ ในภาพยนตร์สร้างใหม่ในปี 2005 เรื่อง *King Kong* ในปี 2007 เขาแสดงบทบาทใน *Hallam Foe* ซึ่งทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงสาขานักแสดงยอดเยี่ยมจาก British Independent Film Awards 

ในปี 2008 เขาแสดงภาพยนตร์ 2 เรื่อง ในภาพยนตร์แนวไซไฟเรื่อง *Jumper* และภาพยนตร์เกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่ 2 เรื่อง *Defiance*

ชีวิตส่วนตัว
------------

ในปี 2005 และ 2006 เบลล์ออกเดทกับนักแสดงสาว อีวาน ราเชล วูด ที่เขาปรากฏตัวในมิวสิกวิดีโอของวงกรีนเดย์ ที่ชื่อ "Wake Me Up When September Ends" และแต่งงานอย่างเงียบๆในปี 2012 และหย่าร้างในปี 2014 วูดให้กำเนิดบุตรชายชื่อว่า "แจ็ค" ต่อมาเขาได้แต่งงานรอบที่ 2 กับนักแสดงสาวชื่อว่า เคท มารา ในปี 2017 หลังจากทั้งคู่พบในกองถ่ายหนัง แฟนแทสติก โฟร์ เมื่อปี 2015 มาราให้กำเนิดบุตรสาวหนึ่งคนชื่อว่า "เบลล่า" ในปี 2019 

ปัจจุบันเขาและภรรยาคนปัจจุบันอยู่ในนิวยอร์ก และยังมีบ้านอยู่ที่เชลซี ลอนดอน

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  *Billy Elliot*, DVD, production notes
4. ↑  "Evan Rachel Wood - Wood Confirms Bell Romance". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-01-13. สืบค้นเมื่อ 2009-01-11.
**ซ่อนรอยฆาตกรรม** (อังกฤษ: The I Inside) ภาพยนตร์อเมริกันในปี ค.ศ. 2004 นำแสดงโดย ไรอัน ฟิลลิปปี, ซาราห์ พอลลี, ไพเพอร์ เพราโด, โรเบิร์ต ฌอน ลีโอนาร์ด และสตีเฟน เร กำกับการแสดงโดย โรแลนด์ ซูโซ ริทเตอร์

เนื้อเรื่อง
-----------

ไซม่อน เคเบิล (ไรอัน ฟิลลิปปี) ฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาลเซนต์จูด เขาจำอะไรไม่ได้เลย นอกจากชื่อและวันเดือนปีเกิดตัวเอง โดย หมอนิวแมน (สตีเฟน เร) ได้พยายามฟื้นความทรงจำเขา โดยบอกว่า เมื่อคืนเขาประสบอุบัติเหตุและถูกนำส่งเข้ามาที่นี่ โดยวันนี้ คือ วันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2002 แต่ไซม่อนก็ได้เจอกับผู้หญิงลึกลับ 2 คน คือ แอนนา (ไพเพอร์ เพราโด) และ แคลร์ (ซาราห์ พอลลี) เขาไม่แน่ใจว่าใครคือภรรยาของเขากันแน่ แต่ก็เริ่มจำได้ลางเลือนว่า เมื่อ 2 ปีก่อน คือ ปี ค.ศ. 2000 เขาเคยประสบอุบัติเหตุและได้เข้ามารักษาตัวที่นี่ครั้งหนึ่งแล้ว โดยครั้งนั้นหมอที่รักษาตัวเขาชื่อ หมอทรูแมน เขาจำพยาบาลที่รักษาเขาได้ และจำ มิสเตอร์เทรวิส (สตีเฟน แลง) คนไข้ที่อยู่ร่วมห้องเขาได้ และเริ่มฟื้นความทรงจำได้ว่า ปีเตอร์ (โรเบิร์ต ฌอน ลีโอนาร์ด) พี่ชายเขาถูกฆาตกรรม โดยที่ตัวเขาเองอาจเป็นผู้ลงมือ

วิจารณ์
-------

ภาพยนตร์ได้รับการวิจารณ์ว่าเหมือนกับภาพยนตร์เรื่อง *Memento*, *The Butterfly Effect*, *eXistenZ* และ *Jacob's Ladder* ที่เข้าฉายในเวลาไล่เลี่ยกัน โดยเป็นเรื่องของคนที่สูญเสียความทรงจำของตัวเอง 

ในเว็บไซต์IMDb ได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ไปทั้งหมด 6.1 ดาว จากทั้งหมด 10 ดาว

สำหรับในประเทศไทย ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้ถูกนำเข้าฉายในโรงปกติ แต่มีการจำหน่ายในรูปแบบวีซีดีและดีวีดีแทน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The I Inside (2003)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-07. สืบค้นเมื่อ 2011-08-07.
2. ↑  "The I Inside" Review, Current Film". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-05-08. สืบค้นเมื่อ 2011-08-07.
3. ↑  "The I Inside". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-05. สืบค้นเมื่อ 2011-08-07.
4. ↑  จากIMDb

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ตัวอย่างภาพยนตร์
**มุขนายกฌอง หลุยส์ เวย์** (ฝรั่งเศส: *Jean Louis Vey*) เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวฝรั่งเศส ปฏิบัติหน้าที่มิชชันนารีในราชอาณาจักรสยาม และได้รับแต่งตั้งเป็นมุขนายกผู้แทนพระสันตะปาปาประมุขมิสซังสยามตะวันออก (Vicar Apostolic of Eastern Siam) ในสมัยรัชกาลที่ 5

ประวัติ
-------

มุขนายกฌอง หลุยส์ เวย์ เกิดที่เมืองอาโรล จังหวัดโอต-ลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1840 เมื่อโตขึ้นได้เข้าศึกษาที่เซมินารีเล็ก แล้วจึงเข้าเรียนที่เซมินารีของคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีสตั้งแต่วันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1862 ท่านได้รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวงเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ.1865 แล้วออกเดินทางจากฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม เพื่อมาทำการประกาศข่าวดีในสยาม

บาทหลวงเวย์ เดินทางถึงสยามในเดือนกันยายน ขณะนั้นบาทหลวงโอกุสแต็ง-โฌแซ็ฟ ดูว์ปง เพิ่งรับตำแหน่งประมุขมิสซังสยามตะวันออกได้ไม่นาน หลังจากศึกษาภาษาสยามแล้ว ท่านก็เริ่มทำงานต่าง ๆ ช่วยเหลือมิสซังตามแต่ได้รับมอบหมายจากมุขนายก เช่น เป็นอธิการโบสถ์อัสสัมชัญ บางรัก เป็นผู้ดูแลเซมินารี จนกระทั่งได้ปฏิบัติหน้าที่แทนอุปมุขนายกมิสซัง บาทหลวงมาร์แต็งซึ่งชราภาพมากจนปฏิบัติหน้าที่ไม่ได้ อย่างไรก็ตามบาทหลวงเวย์ มักมีนิสัยชอบวางอำนาจและจู้จี้ ทำให้มิชชันนารีอื่น ๆ ในสมัยนั้นไม่ค่อยชอบท่าน แต่เพราะความจริงจังในการทำงาน ท่านจึงเป็นที่รักของประมุขมิสซัง ช่วงที่มุขนายกดูว์ปงป่วยหนัก ท่านจึงได้เรียกประชุมมิชชันนารีเพื่อขอให้เลือกบาทหลวงเวย์เป็นประมุขมิสซังคนต่อไป เมื่อมุขนายกดูว์ปงถึงแก่มรณกรรมแล้ว ปรากฏว่าเหล่ามิชชันนารีไม่ยอมลงคะแนนเลือกบาทหลวงเวย์ ทำให้ตำแหน่งประมุขมิสซังสยามตะวันออกว่างไปเกือบ 2 ปี เมื่อการเลือกตั้งอีกครั้งบาทหลวงเวย์จึงได้รับเสียงสนับสนุนเป็นเอกฉันท์

บาทหลวงเวย์ได้รับแต่งตั้งจากสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 ให้ดำรงตำแหน่งผู้แทนพระสันตะปาปาประจำมิสซังสยามตะวันออกและมุขนายกเกียรตินามแห่งเกราซา (Titular Bishop of Gerasa) เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1875 ขณะอายุได้ 35 ปี 

มุขนายกฌอง หลุยส์ เวย์ ถึงแก่มรณกรรมด้วยไข้มาลาเรียที่โรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1909 ขณะอายุได้ 69 ปี

ผลงาน
-----

ในช่วงที่มุขนายกเวดำรงตำแหน่งประมุขมิสซัง มิสซังในสยามได้เจริญขึ้นหลายประการ มีการซื้อที่ดินเพิ่มเติมเพื่อสร้างโบสถ์ตั้งโรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ โรงเรียนอัสสัมชัญ และโรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนแวนต์ ท่านได้ส่งเสริมการประกาศาสนาในภาคอีสานและประเทศลาว การเผยแผ่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี จนต่อมาสันตะสำนักให้ตั้งมิสซังลาวขึ้นแยกจากมิสซังสยามตะวันออก

ผลงานสำคัญอีกชิ้นหนึ่งคือการทำพจนานุกรมภาษาไทยชื่อ *ศริพจน์ภาษาไทย์* โดยปรับปรุงจาก *สัพะ พะจะนะ พาสา ไท* ของมุขนายกฌ็อง-บาติสต์ ปาลกัว

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "พระสังฆราช ฌอง หลุยส์ เวย์". หอจดหมายเหตุ มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 19 ตุลาคม 2556. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
2. ↑  วิกตอร์ ลาร์เก, *ประวัติพระศาสนจักรคาทอลิกในประเทศไทย*, แม่พระยุคใหม่, 2539, หน้า 213-264
3. ↑  "Bishop Jean-Louis Vey". Catholic-hierarchy. 4 กันยายน 2556. สืบค้นเมื่อ 19 ตุลาคม 2556. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)

  



| ก่อนหน้า |  | ฌอง หลุยส์ เวย์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **โอกุสแต็ง-โฌแซ็ฟ ดูว์ปง** |  | **ผู้แทนพระสันตะปาปาประจำมิสซังสยามตะวันออก** (ค.ศ. 1875 - ค.ศ. 1909) |  | **เรอเน แปร์รอส** |
**สฺวี เช่าเฉียง** (จีนตัวย่อ: 徐少强; จีนตัวเต็ม: 徐少強; พินอิน: *Xú Shàoqiáng*, อังกฤษ: Norman Tsui, Norman Tsui Siu-Keung, Norman Chu, Norman Chu Siu-Keung) หรือ **โฉ่ย ซิวเขิ่ง** (ยฺหวิดเพ็ง: *ceoi4 siu3 koeng4*) นักแสดงชื่อดังชาวฮ่องกง เป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีและมีผลงานเป็นที่นิยมโดยเฉพาะในยุคคริสต์ทศวรรษ 1980

เกิดเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1950 ที่ฮ่องกง เข้าสู่วงการการแสดงเมื่ออายุเลย 30 ไปแล้วเป็นนักแสดงในสังกัดชอว์ บราเธอร์ส มีผลงานที่โดดเด่นและรู้จักกันเป็นอย่างดี คือ การรับบทเป็น *ฮุ้ยปวยเอี้ยง* ในละครโทรทัศน์แนวกำลังภายในเรื่อง *Reincarnated* หรือ *กระบี่ไร้เทียมทาน* ใน ค.ศ. 1978 และ *เฉียวฟง* ใน *Demi-Gods and Semi-Devils* หรือ *แปดเทพอสูรมังกรฟ้า* ใน ค.ศ. 1982

ผลงานเรื่องอื่น ๆ ได้แก่ *Reincarnated II* หรือ *กระบี่ไร้เทียมทาน ภาค 2* ใน ค.ศ. 1993 และรับบท *หยางเย่* ประมุขแห่งตระกูลหยาง ใน*Heroic Legend of the Yang's Family* หรือ *เปาบุ้นจิ้น ขุนศึกตระกูลหยาง* ของ ATV ในปี ค.ศ. 1994 และรับบทร้ายซึ่งเป็นบทรับเชิญในภาพยนตร์เรื่อง *The Duel* ใน ค.ศ. 2000

นอกจากนี้ มีผลงานการแสดงละครโทรทัศน์ในประเทศไทย ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก เรื่อง แสงเพลิงที่เกริงทอ เมื่อ พ.ศ. 2539 (ค.ศ. 1996) รับบทเป็น พ.อ. ซากิ ยามาชิดะ  ในแวดวงภาพยนตร์ไทย เคยร่วมแสดง ในเรื่อง *พยัคฆ์ยี่เก* คู่กับ สรพงศ์ ชาตรี ใน ค.ศ. 1983 และเคยมีข่าวว่าอาจจะรับบท *พระยาจีนจันตุ* ใน *ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๓ ยุทธนาวี* ที่ออกฉายใน ค.ศ. 2011 ด้วย แต่มิได้แสดงในที่สุด

ผลงานภาพยนตร์
-------------

* เพชรตัดหยก (พ.ศ. 2525)
* พยัคฆ์ยี่เก (พ.ศ. 2526)

ผลงานละครโทรทัศน์
-----------------

* แสงเพลิงที่เกริงทอ (พ.ศ. 2539)
* สัญญารักจักรพรรดิคังซี (พ.ศ. 2559) - เอ๋าไป้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ยุทธจักรภาพยนตร์...แปดเทพอสูรมังกรฟ้า". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-06. สืบค้นเมื่อ 2011-10-18.
2. ↑  Norman Tsui Siu-Keung (อังกฤษ)
3. ↑  แสงเพลิงที่เกริงทอ
4. ↑  "พยัคฆ์ยี่เก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-10. สืบค้นเมื่อ 2011-10-18.
5. ↑  ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๒ ประกาศอิสรภาพ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

*
**คลองเปร็ง** เป็นคลองที่เชื่อมระหว่างคลองประเวศบุรีรมย์ผ่านคลองนครเนื่องเขตถึงคลองบางขนาก (คลองแสนแสบ) ในจังหวัดฉะเชิงเทรา มีระยะทาง 448 เส้น หรือ 19.52 กิโลเมตร ในอดีตเป็นพื้นที่ลุ่มน้ำที่มีต้นเปร็งขึ้นอยู่ทั้ง 2 ฝั่งคลองเป็นจำนวนมาก จึงเรียกคลองนี้ว่า "คลองเปร็ง"

ประวัติ
-------

คลองเปร็งเริ่มขุดเมื่อ พ.ศ. 2429 แล้วเสร็จใน พ.ศ. 2431 มีวัตถุประสงค์ในการขุดเพื่อระบายน้ำจืดจากคลองบางขนากมาไล่น้ำเค็มออกจากคลองประเวศบุรีรมย์ในฤดูแล้ง เนื่องจากเกิดความเสียหายต่อพืชผลในพื้นที่บริเวณคลองประเวศบุรีรมย์ จนทำให้มีผู้อพยพออกจากบริเวณคลองประเวศบุรีรมย์จำนวนมาก โดยเป็นที่ดินที่เช่าจากนายทุนและผู้มีบรรดาศักดิ์ ทำให้เกิดการอพยพไปยังที่อุดมสมบูรณ์กว่า เมื่อมีการขุดคลองเปร็งจึงได้รับความสนใจในการพัฒนาที่ดิน โดยเจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) ได้ลงทุนขุดคลองและแบ่งที่ดินออกขายให้ราษฎร แต่การลงทุนขุดต้องใช้เงินจำนวนมาก จึงได้ยืมเงินจากหลวง แต่ก็มิได้ดำเนินการคืนเงิน ทำให้ต้องทูลเกล้าฯ ถวายที่ดินฝั่งตะวันตกของคลองเปร็งแทนเงินที่ยืมไป ต่อมาที่ดินส่วนนี้ได้ตกเป็นของพระเจ้าลูกยาเธอ พระเจ้าลูกเธอ ให้เป็นกรรมสิทธิ์ที่ดินเนื้อที่ 19,357 ไร่

เดิมทีจะขุดคลองเปร็งจากคลองบางขนากถึงคลองสำโรง ยาวประมาณ 40 กิโลเมตร แต่เนื่องจากการเสียชีวิตของเจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) ทำให้ขุดคลองได้เพียง 20 กิโลเมตรจากคลองบางขนากถึงคลองประเวศบุรีรมย์

นอกจากนั้นหลวงแพ่ง กรมการเมืองนครเขื่อนขันธ์ ยังเป็นผู้ดูแลในการขุดคลองเปร็งด้วย แต่ภายหลังประสบปัญหาด้านการเงิน ได้หลบหนีจากพื้นที่เพื่อหนีภาระหนี้สินที่นำเงินค่าจองที่นาของรัฐในคลองเปร็งมาใช้

การใช้พื้นที่
-------------

ริมคลองเปร็งเป็นที่ตั้งของมัสยิดมู่รอกี้บุ้ลอิสลาม (ลาดน้ำขาว) มัสยิดอัลวารุ้ลอิสลาม (สมอเซ) มัสยิดเราะห์มาตุ้ลอิสลาม และวัดเปร็งไพบูลย์ธัญญาหาร ชาวบ้านริมคลองเปร็งประกอบอาชีพทำนาและเลี้ยงสัตว์น้ำเป็นอาชีพหลัก ทำงานหัตถกรรมเป็นอาชีพเสริม โดยมีก๋วยเตี๋ยวโบราณและขนมโบราณเป็นสินค้าที่ขึ้นชื่อ

อ้างอิง
-------

1. ↑  พิมพ์อุมา โตสินธพ. "คลองเชื่อมกับพัฒนาการของชุมชนในลุ่มแม่น้ำบางปะกง ระหว่าง พ.ศ. 2420-2500" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
2. ↑  "คลองขุดในประเทศไทย". สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ.
3. ↑  ก.จ.ช. ร.5, ก.ษ. 3.3/8 "เรื่องที่นาคลองเปร็ง พระยาสุรศักดิ์มนตรีกราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว" 23 มิถุนายน ร.ศ. 113.
4. ↑  "ยุทธศาสตร์การบริหารจัดการทรัพยากรน้ำของประเทศ" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2022-01-15. สืบค้นเมื่อ 2022-01-14.
5. ↑  "ชุมชนบ้านตลาดเปร็ง". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**พูแดจีแก** (เกาหลี: 부대찌개, แปลว่า "สตูกองทัพ") เป็นอาหารประเภท *จีแก* (ซุปเกาหลีมีลักษณะเหมือนกับสตูของตะวันตก) ไม่นานนักหลังจากสงครามเกาหลี อาหารเป็นที่ขาดแคลนไปทั่วทั้งโซล ผู้คนจำนวนหนึ่งจึงใช้วัตถุดิบที่เหลือจากกองทัพสหรัฐอเมริกาที่ประจำการในเกาหลีใต้ ในพื้นที่รอบ ๆ อึยจ็องบูและพย็องแท็ก (หรือซงทันในขณะนั้น) หรือมุนซัน วัตถุดิบประกอบไปด้วยฮอตดอก, เนื้อกระป๋อง (สแปม) หรือแฮม ผสมกันลงไปในน้ำซุปรสเผ็ดดั้งเดิมของเกาหลีปรุงรสด้วย *โคชูจัง* (พริกแดงที่มีลักษณะเหนียว) และกิมจิ

พูแดจีแกยังคงได้รับความนิยมอยู่ในเกาหลีใต้ โดยในปัจจุบันมักผสมเครื่องปรุงสมัยใหม่เข้าไปด้วย เช่น บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป, อเมริกันชีสที่หั่นเป็นแผ่นบาง ๆ ส่วนเครื่องปรุงอื่น ๆ ก็ประกอบไปด้วยเนื้อบด, ไส้กรอกหั่นเป็นชิ้นบาง ๆ, ถั่วกระป๋อง, *มีนารี*, หอมใหญ่, หอมต้นเดี่ยว, *ต็อก*, เต้าหู้, พริก, มะกะโรนี, กระเทียม, เห็ด และผักอื่น ๆ ตามฤดูกาล

ต้นกำเนิด
---------

พูแดจีแกเริ่มทำขึ้นในช่วงระหว่างสงครามเกาหลี และได้รับความนิยมอย่างมากภายหลังจากนั้น ในขณะที่ชาวเกาหลีประสบภาวะอาหารขาดแคลนในช่วงสงครามเกาหลี ชาวเกาหลีนำส่วนผสมที่เหลือทิ้งจากกองทัพอเมริกันเช่นเนื้อกระป๋องและฮอตดอกหรืออย่างอื่นที่หาได้มาผสมรวมกันแล้วรับประทาน โดยส่วนผสมทั้งหมดผสมในหม้อใบใหญ่แล้วต้ม ในช่วงแรกอาหารประเภทนี้ถูกเรียกว่า *ชนซึนทัง* (존슨 탕) ซึ่งได้ชื่อมาจากนามสกุลจอห์นสันของอดีตประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาลินดอน บี. จอห์นสัน กับคำว่า *ทัง* (탕, 湯) ซึ่งมีความหมายว่าซุป

เมืองอึยจ็องบู (ซึ่งเป็นเมืองที่ติดกับโซลทางทิศเหนือและมีฐานทัพอเมริกันหลายแห่ง) มีชื่อเสียงจากอาหารพูแดจีแก ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 ทางเมืองได้ออกข้อกำหนดให้เรียกชื่ออาหารนี้ว่า *อึยจ็องบูจีแก* เพื่อถอนคำว่า พูแด ซึ่งแปลว่ากองทัพหรืออะไรที่เกี่ยวกับการทหารออกไป มีเพียงร้านอาหารไม่กี่แห่งที่ปฏิบัติตามข้อกำหนดนี้ มิหนำซ้ำร้านอาหารบางแห่งยังเพียงแค่เติมชื่อเมืองโดยไม่ถอนคำว่า พูแด ออกไปเป็นชื่อ *อึยจ็องบูบูแดจีแก* และที่อึยจ็องบูยังมีถนนซึ่งมีชื่อเรียกว่า "ถนนอึยจ็องบูบูแดจีแก" เป็นถนนที่สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านอาหารที่ขายพูแดจีแก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "수도권III 우리 동네 명물 송탄의 부대찌개". *The Chosun Ilbo* (ภาษาเกาหลี). 3 December 2009. สืบค้นเมื่อ 1 April 2012.
2. ↑  Lee, Hyo-won (24 June 2010). "Life post-June 25, 1950: Korean War's impact on local diet & fashion". *Korea Times*. สืบค้นเมื่อ 1 April 2013.
3. ↑  Williamson, Lucy (19 September 2013). "Why is Spam a luxury food in South Korea?". *BBC News*. สืบค้นเมื่อ 19 September 2013.
4. ↑  "Korean Food: Stews". *Life in Korea*. สืบค้นเมื่อ 1 April 2012.
5. ↑  Lee Yong-sung; Kim Hyun-chul (30 December 2004). "From Trash to Delicious Treasure". *The Korea Times*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-01-13. สืบค้นเมื่อ 1 April 2012.`{{cite news}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
6. ↑  Kang, Michelle (16 November 2012). "Grandma bone soup is not what you think it is". *Joongang Daily*. สืบค้นเมื่อ 1 April 2013.
7. ↑  "Uijeongbu restaurant owners take pride in army base stew". *Korea Times*. 26 June 2012. สืบค้นเมื่อ 1 April 2013.
8. ↑  Kim, Violet (6 April 2012). "Food map: Eat your way around Korea". *CNN Travel*. สืบค้นเมื่อ 2012-04-12.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**พูแดจีแก**

* คำแนะนำเกี่ยวกับอาหารพูแดจีแก เก็บถาวร 2016-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เว็บไซต์เมืองอึยจ็องบู