recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดบ้านยาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านยาง อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

แต่เดิมที่ตั้งของวัดบ้านยางอยู่ในดงยางชายฝั่งแม่น้ำ (คลองท่าผา-บางแก้ว) อยู่ตรงข้ามกับวัดที่ตั้งในปัจจุบัน เดิมชื่อ **วัดบ้านยางแม่น้ำด้วน** เพราะแม่น้ำที่วัดตั้งอยู่เป็นแม่น้ำด้วน วัดบ้านยางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2340 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าอาวาสในสมัยนั้นคือ หลวงปู่เฒ่าจันทร์ สิ่งก่อสร้างในยุคแรกที่ยังคงหลงเหลืออยู่ คือ ซากพระอุโบสถ 1 หลัง หลวงปู่เฒ่าจันทร์ได้ปรึกษาหารือกับชาวบ้านเรื่องการย้ายวัดมาตั้งอยู่ฝั่งซ้ายของแม่น้ำเมื่อปรึกษากันตกลงย้ายวัด จึงได้ย้ายวัดมาตั้งอยู่ยังฝั่งซ้ายของแม่น้ำจนถึงทุกวันนี้

เมื่อย้ายมาได้สร้างอุโบสถขึ้นใหม่อีก 1 หลัง ในสมัยที่หลวงพ่อดีปกครองอยู่ได้รื้ออุโบสถ เพราะขณะนั้นชำรุดทรุดโทรมมากและได้สร้างขึ้นมาแทนใหม่ ซึ่งยังปรากฏอยู่ทุกวันนี้ ต่อมาพระภิกษุอินทร์ ซึ่งอุปสมบทในสมัย หลวงพ่อพุ่มเป็นเจ้าอาวาสอยู่ ได้สร้างอุโบสถขึ้นใหม่อีก 1 หลัง พร้อมด้วยกุฏิ ฯลฯ แยกวัดออกเป็นสองวัด เรียกวัดบ้านยางในและวัดบ้านยางนอก พระภิกษุอินทร์ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดบ้านยางนอก ภายหลังวัดบ้านยางนอกถูกยุบเหลือแต่เพียงวัดบ้านยางใน

อุโบสถมีลักษณะศิลปะรัตนโกสินทร์ โดยมีการประดับตกแต่งที่ไม่ดูมากเกินไปบริเวณหน้าบัน ประตู ของอุโบสถ หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบสีแดง มีลักษณะเด่นที่เสาอุโบสถมีลักษณะสูงมาก

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงปู่เฒ่าจันทร์
* หลวงพ่อพุ่ม
* หลวงพ่ออินทร์ (เจ้าอาวาสวัดบ้านยางนอก)
* พระครูธรรมสุนทร (หลวงพ่อดี)
* พระครูธรรมสุนทร (หลวงพ่อจันทร์)
* พระครูธรรมสุนทร (หลวงพ่อแดง)
* พระครูโกศลจิตานุรักษ์
* พระสมูห์จรูญ ขนฺติโก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบ้านยาง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดบ้านยาง". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
3. ↑  "อุโบสถ วัดบ้านยาง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดบ่อทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูขวาง อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 30 ไร่

ประวัติ
-------

วัดบ่อทองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2434 โดยสร้างเป็นสำนักสงฆ์ก่อน เจ้าอาวาสสำนักสงฆ์ คือ พระอธิการเอี่ยม ซึ่งพระรามัญมุนี วัดบางหลวง ได้ส่งมาครองวัด ได้ชักนำคณะทายกทายิกา ร่วมก่อสร้างถาวรวัตถุขึ้น ต่อมาได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมา โดยมีพื้นที่กว้าง 2 เส้น ยาว 2 เส้น 5 วา และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 หลังจากนั้น ประชาชนในแถบนี้ ได้สละทรัพย์ตามกำลังศรัทธา พร้อมกับพระเดชพระคุณพระรามัญมุนี (มะลิ) วัดบางหลวง ช่วยกันสร้างอุโบสถ บริเวณวัดที่สร้างขึ้นตอนนั้น มีเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่ ของบริเวณนี้เป็นป่าทึบมาก รกไปด้วยพฤกษชาติต่าง ๆ มีต้นไม้น้อยใหญ่ขึ้นเต็มไปหมด สัตว์ป่าก็มีมาก ด้วยเหตุที่บริเวณนี้ เป็นที่ลาดลุ่ม มีน้ำตลอดปี เมื่อก่อตั้งวัดขึ้นมา จึงพากันเรียกว่า **วัดลาด**

ประชาชนที่อาศัยอยู่บริเวณนี้ ส่วนใหญ่เป็นชาวมอญ คาดว่า น่าจะย้ายรกรากถิ่นฐานมาจากชายแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อมาถางป่าจับจองพื้นที่ทำกิน บางส่วนก็มอบถวายให้จัดตั้ง ในสมัยพระอธิการสำเภา ภัมมโร เป็นเจ้าอาวาสวัดบ่อทอง ท่านได้ได้สร้างกุฏิหลังใหม่ขึ้น และยังได้สร้างโรงเรียนประชาบาลขึ้นหนึ่งหลัง และได้จัดให้มีประเพณีตักบาตรพระร้อยขึ้น เป็นงานประจำปีจนถึงปัจจุบันนี้

เสนาสนะ
-------

เสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ *พระพุทธบรมธาตุสุวรรณเจดีย์* ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงกลม รูประฆังคว่ำ ความสูงของเจดีย์จากฐานถึงยอด ประมาณ 10 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 4 เมตร องค์เจดีย์สร้างอยู่บน มณฑปจัตุรมุข ขนาด กว้าง 6 เมตร ยาว 6 เมตร หน้าบันเจดีย์ ประดิษฐานอักษรพระนาม สส. ภายในมณฑปเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่ได้รับพระราชทานจาก สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ด้านนอก พระพุทธบรมธาตุสุวรรณเจดีย์ มีกำแพงอิฐมอญ ก่อเลียบแบบกำแพงโบราณ สูง 2 เมตร ผนังกำแพงด้านใน ประดับด้วยภาพหินทราย แสดงเรื่องราววิถีชีวิตของคนไทยสมัยก่อนและช่องตั้งเทียนตลอดแนวกำแพง

ศาลาการเปรียญ หรือ ศาลาสุวรรณากรวิมลศรัทธา สร้างประมาณ พ.ศ. 2490 เป็นศาลาไม้ ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์และสร้างขยายมาแล้ว 2 ครั้ง กระทั่งปัจจุบัน มีขนาด กว้าง 18 เมตร ยาว 25 เมตร เป็นศาลาทรงไทยคู่ใหญ่เล็ก ซึ่งศาลาทรงไทยหลังใหญ่ หน้าบัน ด้านหน้า รูปนารายณ์ทรงครุฑ หน้าบัน ด้านหลัง เป็นรูปเทพนม ทำจากไม้สักแกะสลัก เชิงชายติดลวดลายฉลุไม้สัก ลูกกรงทำจากไม้สักแกะสลักลวดลายฉลุเช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบ่อทอง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดบ่อทอง". สำนักงานเทศบาลตำบลคูขวาง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-06-30.
3. ↑  "นมัสการพระบรมสารีริกธาตุ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เปิดประเพณีตักบาตรพระร้อย วัดบ่อทอง จ.ปทุมธานี". บ้านเมือง.
**วัดบูรพาพิทยาราม** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาวัว อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี

วัดบูรพาพิทยารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2368 ชาวบ้านนิยมเรียกว่า **วัดใหม่หนองปรือ** เหตุเพราะสภาพท้องที่เป็นที่ลุ่ม มีหนองน้ำใหญ่ปกคลุมด้วยต้นปรือมากมาย การสร้างวัดในระยะเริ่มแรกเมื่อประมาณ พ.ศ. 2359 ชาวบ้านและพระภิกษุสงฆ์ได้ช่วยกันก่อสร้างขึ้นมาและเสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2368 ต่อมา พ.ศ. 2370 มีการก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ จนวัดมีความเจริญรุ่งเรืองและมีความสำคัญต่อชุมชนเป็นอย่างมาก เป็นแหล่งที่ให้การศึกษาแก่สงฆ์และเยาวชนอย่างกว้างขวาง มีโรงเรียนฝึกหัดครูตั้งอยู่ในวัด เป็นสถานพยาบาลหรือโรงพยาบาลย่อย ๆ พระภิกษุที่มีความชำนาญในวิชาการแพทย์แผนโบราณติดต่อกันมาหลายรูป

ในสมัยพระพิศาลธรรมคุณ เป็นเจ้าอาวาสดำรงตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอท่าใหม่ ได้ดำเนินก่อสร้างอุโบสถขึ้นใหม่แทนหลังเดิมที่ชำรุดทรุดโทรม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 วัดได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2522

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบูรพาพิทยาราม". ระบบฐานข้อมูลพระกฐินพระราชทาน.
2. ↑  "วัดบูรพาพิทยาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดบูรพาพิทยาราม พระอารามหลวง". พระสังฆาธิการ.
**วิภาษวิธี** (อังกฤษ: dialectic) เป็นวิธีการถกเถียงเพื่อระงับความไม่ลงรอยซึ่งอยู่กลางปรัชญายุโรปและอินเดียมาแต่สมัยโบราณ คำว่า dialectic กำเนิดในกรีซโบราณ และเพลโตทำให้แพร่หลายในบทสนทนาโสเครตีส วิภาษวิธีเป็นวจนิพนธ์ระหว่างบุคคลตั้งแต่สองคนขึ้นไปที่มีมุมมองต่างกันเกี่ยวกับหัวเรื่องหนึ่ง ซึ่งปรารถนาสถาปนาความจริงของสสารที่มีการถกเถียงด้วยเหตุผลชี้นำ

คำว่า วิภาษวิธี ไม่เป็นไวพจน์กับคำว่า การอภิปราย (debate) แม้ตามทฤษฎี ผู้อภิปรายไม่จำเป็นต้องมีอารมณ์ร่วมในมุมมองของตน แต่ในทางปฏิบัติ ผู้อภิปรายมักแสดงความยึดติดทางอารมณ์ซึ่งอาจบดบังการตัดสินด้วยเหตุผลได้ ผู้อภิปรายชนะโดยการโน้มน้าวฝ่ายตรงข้าม พิสูจน์ว่าการให้เหตุผลของตัวถูกต้อง หรือพิสูจน์ว่าการให้เหตุผลของฝ่ายตรงข้ามผิดรวมกัน การอภิปรายไม่จำเป็นต้องระบุผู้ชนะหรือผู้แพ้ชัดเจนในทันที ทว่า บ่อยครั้งผู้ชนะชัดเจนมักตัดสินโดยผู้พิพากษา คณะลูกขุนหรือโดยการเห็นพ้องต้องกันของกลุ่ม คำว่า วิภาษวิธี ยังไม่เป็นไวพจน์กับคำว่า วาทศิลป์ คือ วิธีหรือศาสตร์วจนิพนธ์ซึ่งมุ่งโน้มน้าว แจ้งหรือกระตุ้นผู้ฟัง นักวาทศิลป์มักใช้มโนทัศน์ เช่น *logos* หรือการอุทธรณ์เหตุผล *pathos* หรือการอุทธรณ์อารมณ์ และ *ethos* หรือการอุทธรณ์จริยศาสตร์ โดยเจตนาเพื่อชักจูงผู้ฟัง
**โรเบร์โต ปาดียา** (Roberto Padilla) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 สถิติการชก 37 ครั้ง ชนะ 26 (น็อก 18) เสมอ 2 แพ้ 9

ประวัติ
-------

ปาดียาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 20 เมษายน พ.ศ. 2533 ชนะคะแนน ราย นอกนอก ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ในช่วง พ.ศ. 2533 – 2535 ปาดียาขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่รวมทั้ง ชนะ เจอรี่ ปาฮายาไฮ นิค เซียนทอย นีล กาก้า นอกจากนั้น ยังมาชกนอกรอบในไทย ชนะน็อคกาจก้อง แดนภูไท ยก 3 แสะเสมอกับ สมาน ส.จาตุรงค์ใน พ.ศ. 2535 จากนั้น ปาดียาได้เดินทางไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่เกาหลีใต้ เมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2535 แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อค ชา นัมฮุน ยก 8 ไม่ได้แชมป์ และมาชกนอกรอบกับตะคร้อเล็ก เดชรัตน์เมื่อ พ.ศ. 2536 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน

ต่อมา ปาดียาขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวท เมื่อ 23 เมษายน พ.ศ. 2536 ซึ่งปาดียาเป็นฝ่ายชนะน็อคซูการ์ เรย์ ไมค์ ยก 10 ได้แชมป์มาครอง แต่เมื่อป้องกันแชมป์ครั้งแรก ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนเดวิด ฟรังโก เสียแชมป์ไปเมื่อ 18 กันยายน พ.ศ. 2536 ในปีต่อมา ปาดียามาชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทกับโชคชัย โชควิวัฒน์ เมื่อ 5 มีนาคม พ.ศ. 2537 ปาดียาเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 9 ไม่ได้แชมป์ ต่อจากนั้น ปาดียาขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทเมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2537 และเป็นฝ่ายชนะคะแนนร็อคกี้ มาเซียล ได้แชมป์มาครอง ปาดียาป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้ง และยังชกชนะเมลวิน มากราโมและแดน เนียเตสด้วย ปาดียาเสียแชมป์ฟิลิปปินส์ไปเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 โดยเป็นฝ่ายแพ้คะแนน โนเอล ทูนาเกา จากนั้นก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลต์ฟลายเวต (2536)
* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวต (2538)
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลต์ฟลายเวตเมื่อ 26 กันยายน 2535 แพ้น็อก ชา นัมฮุน ยก 8 ที่โปฮัง เกาหลีใต้
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวตเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ 2537 แพ้น็อก โชคชัย โชควิวัฒน์ ยก 9 ที่ กทม.

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2015-03-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**อันดับไฮแรกซ์** (อังกฤษ: Hyraxes, Dassies) เป็นอันดับของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กอันดับหนึ่ง ที่เรียกชื่อสามัญว่า **ไฮแรกซ์** หรือ **ตัวไฮแรกซ์** ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Hyracoidea (/ไฮ-รา-คอย-เดีย/)

ลักษณะและพฤติกรรม
-----------------

ลักษณะโดยรวมของไฮแรกซ์ มีลำตัวอ้วนป้อม มีขนปกคลุมทั้งลำตัว แลดูคล้ายหนูตะเภา ซึ่งเป็นสัตว์ในอันดับสัตว์ฟันแทะ (Rodentia) แต่ไฮแรกซ์มีอันดับแยกออกมาชัดเจน โดยมีขาหน้าเป็นกีบคล้ายกับพวกสัตว์ในอันดับสัตว์กีบคู่ หรือสัตว์กีบคี่ ขาหน้ามี 4 นิ้ว หูและหางสั้น ไม่มีเขี้ยว มีขนาดลำตัวยาวประมาณ 30-70 เซนติเมตร น้ำหนักตัวราว 4–5 กิโลกรัม

ไฮแรกซ์เป็นสัตว์ที่มีสายวิวัฒนาการใกล้เคียงกับสัตว์ในอันดับช้าง (Proboscidea) หรือช้างในปัจจุบัน ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ด้วยว่ามีลักษณะของฟันซี่หน้า 2 ซี่บนขากรรไกรบนเช่นเดียวกันที่ยาว แต่ทว่าฟันเขี้ยวจะไม่งอกยาวออกมาเป็นงาเหมือนช้าง มีฟันที่เขียนเป็นสูตรได้ว่า {\displaystyle {\tfrac {1.0.4.3}{2.0.4.3}}} และมีข้อต่อนิ้วที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน

ไฮแรกซ์ เป็นสัตว์กินพืช สามารถกินพืชได้หลากหลายประเภท ทั้งเมล็ดหรือหญ้า และยังกินพืชที่มีหนามและมีพิษได้อีกด้วย และเป็นสัตว์ที่สามารถปีนป่ายก้อนหินหรือโขดหินได้เป็นอย่างดี พบกระจายพันธุ์เฉพาะในทวีปแอฟริกาเท่านั้น มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง ชอบอาบแดดในเวลาเช้าแล้วจึงออกหาอาหาร โดยจะกินอย่างรวดเร็วและหันหลังชนกันและหันหน้าออกเพื่อจะคอยระวังสัตว์กินเนื้อ นอกจากนี้แล้วไฮแรกซ์ยังไม่เกรงกลัวมนุษย์ มักจะออกมาหาอาหารใกล้ ๆ กับชุมชนที่มีมนุษย์อาศัยอยู่เสมอ ๆ 

ไฮแรกซ์ แบ่งออกได้เป็น 5 วงศ์ (ดูในตาราง) แต่ได้สูญพันธุ์ไปแล้วตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ 4 วงศ์ จึงเหลือเพียงวงศ์เดียว แบ่งออกได้เป็น 4 ชนิด ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันมาก

รูปภาพ
------

* ฟันของไฮแรกซ์ฟันของไฮแรกซ์
* ข้อนิ้วของไฮแรกซ์ข้อนิ้วของไฮแรกซ์
* บนต้นไม้บนต้นไม้

ดูเพิ่ม
-------

* อันดับช้าง

อ้างอิง
-------

1. ↑   "Hyracoidea" in *Grzimek's Animal Life Encyclopedia, Vol. 15: Mammals. Gale Publishing*. Online version accessed April 2014.
2. ↑  หน้า 195, *สัตว์สวยป่างาม* โดย ชมรมอนุรักษ์ธรรมชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล (สิงหาคม, 2518)
3. ↑  *มหัศจรรย์สัตว์โลก ไนน์ แพลเน็ต*, รายการสารคดี: พุธที่ 12 พฤษภาคม 2553 ทางช่อง 9
4. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
5. ↑  McKenna, Malcolm C. and Bell, Susan K. 1997. *Classification of Mammals Above the Species Level*. Columbia University Press, New York, 631 pp. ISBN 0-231-11013-8

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Hyracoidea***

| * ด
* ค
* ก
อันดับของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม |
| --- |
| โพรโทเธอเรีย | โมโนทรีม (Monotremata) |
| มาร์ซูเปียเลีย | โอพอสซัม (Didelphimorphia) • หนูผีโอพอสซัม (Paucituberculata) • Microbiotheria • Notoryctemorphia • ดันนาร์ท (Dasyuromorphia) • แบนดิคูท (Pelamelemorphia) • จิงโจ้ (Diprotodontia) |
| ยูเธอเรีย | สล็อท (Xenarthra) (อันดับใหญ่) • เทนเรค (Afrosoricida) • หนูผีช้าง (Macroscelidea) • อาร์ดวาร์ก (Tubulidentata) • อาร์มาดิลโล (Cingulata) • ไฮแรกซ์ (Hyracoidea) • ช้าง (Proboscidea) • พะยูน (Sirenia) • พิโลซา (Pilosa) • กระแต (Scandentia) • บ่าง (Dermoptera) • ลิง (Primates) • สัตว์ฟันแทะ (Rodentia) • กระต่าย (Lagomorpha) • เฮดจ์ฮอก (Erinaceomorpha) • ตุ่น (Soricomorpha) • ค้างคาว (Chiroptera) • ลิ่น (Pholidota) • สัตว์กินเนื้อ (Carnivora) • สัตว์กีบคี่ (Perissodactyla) • สัตว์กีบคู่ (Artiodactyla) |
วิมัยบัตรของการไปรษณีย์สหรัฐในปี พ.ศ. 2521
**วิมัยบัตร** (ฝรั่งเศส: *Coupon-Réponse International (CRI)* อังกฤษ: international reply coupon (IRC) หรือ international postage voucher) เป็นบัตรที่สามารถใช้แลกเป็นแสตมป์ค่าจดหมายไปต่างประเทศหนักไม่เกิน 20 กรัม วิมัยบัตรสามารถหาซื้อและแลกเป็นแสตมป์ได้จากไปรษณีย์ที่เป็นสมาชิกสหภาพสากลไปรษณีย์ทั่วโลก

จุดประสงค์การใช้วิมัยบัตรคือ การส่งจดหมายไปยังผู้รับต่างประเทศพร้อมทั้งค่าส่งกลับ ซึ่งถ้าหากเป็นจดหมายในประเทศก็เพียงสอด แสตมป์ หรือซองเปล่าติดแสตมป์ไปพร้อมกับจดหมาย แต่กรณีจดหมายต่างประเทศ การหาซื้อแสตมป์ของประเทศผู้รับปลายทางจะไม่สะดวก จึงใช้วิธีซื้อวิมัยบัตรและสอดไปพร้อมกับจดหมาย ผู้รับปลายทางก็สามารถนำวิมัยบัตรไปแลกเป็นแสตมป์ได้ที่ที่ทำการไปรษณีย์เพื่อติดบนจดหมายตอบกลับ

วิมัยบัตรมีประโยชน์หลายด้าน

* สำหรับส่งไปยังเพื่อนหรือครอบครัวที่อยู่ต่างประเทศ และไม่ต้องการให้เสียเงินค่าตอบจดหมาย
* ใช้ในการติดต่อ สำหรับบุคคลที่ไม่รู้จัก หรือไม่สนิท เช่นต้องการแลกเปลี่ยนของสะสม หรือส่งบัตรยืนยันการติดต่อของนักวิทยุสมัครเล่น

วิมัยบัตรควบคุมโดยสหภาพไปรษณีย์สากล ยังมีหน่วยงานอื่นที่ออกในลักษณะเดียวกับวิมัยบัตรแต่ใช้ในวงแคบกว่า เช่น Arab Postal Union ในกลุ่มประเทศอาหรับ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bowybowi (2015-11-26). "ฉันจะเขียนจดหมายไปหาดาราต่างประเทศ". *Bowybowi's another story*.
2. ↑  "มารู้จัก IRC Coupon กับ Green Stamp กันเถอะ". *oknation.nationtv.tv*.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
3. ↑  NT5DX, HS7WMU also (2015-02-24). "IRC วิมัยบัตร international reply coupon". *i am Watcharapath HS7WMU Ham Radio*.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วิมัยบัตร**
**โรเจอร์ เอสปาโนรา** (อังกฤษ: Roger Espanola) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 สถิติการชก 27 ครั้ง ชนะ 16 (น็อค 10) เสมอ 1 แพ้ 10

ประวัติ
-------

เอสปาโนรา ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 19 มกราคม พ.ศ. 2535 แพ้น็อค เบนจี้ ดูรัน ยก 3 การชกในช่วงแรกมีทั้งแพ้และชนะ จนกระทั่ง 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 เอสปาโนราได้มาชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBFแพ้น็อค รัตนพล ส.วรพิน ยก 6 จากนั้นไปชกชนะน็อค แจ๊ค รัสเซล ยก 9 ที่ออสเตรเลีย จากนั้นมาชกแพ้คะแนน สุรชัย แสงมรกตเมื่อ พ.ศ. 2537 จากนั้น เอสปาโนราได้ไปชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท IBO ที่แคนาดาเมื่อ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ปรากฏว่าแพ้คะแนน สกอตตี โอลสัน ไม่ได้แชมป์ เอสปาโนรามาประสบความสำเร็จในการการชิงแชมป์เมื่อ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 ชนะน็อค โอมิงกุส ซิวาเลตเต ยก 7 ที่อินโดนีเซีย ได้ครองแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท IBF จากนั้น เอสปาโนรามาชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBF เมื่อ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2538 แพ้คะแนน ฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ จากนั้นมาชิงแชมป์ PABA รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท แพ้น็อค พิชิต ช.ศิริวัฒน์ ยก 12 เมื่อ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2538 หลังจากนั้น เอสปาโนราขึ้นชกอีกเพียงครั้งเดียว แพ้น็อค รูดี้ อีดาโน่ ยก 6 จากนั้นก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์เงารุ่นมินิฟลายเวท IBF
* ชิง 2 พฤษภาคม 2538 ชนะน็อค โดมิงกุส ซิวาเลตเต้ ยก 7 ที่ อินโด
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ 14 พฤษภาคม 2537 แพ้น็อค รัตนพล ส.วรพิน ยก 6 ที่ สระบุรี
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBF เมื่อ 5 สิงหาคม 2538 แพ้คะแนน ฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ ที่ สมุทรสาคร
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นจูเนียร์ฟลายเวทเมื่อ 7 ตุลาคม 2538 แพ้น็อค พิชิต ช.ศิริวัฒน์ยก 12 ที่ กทม.

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2013-12-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**โรเบิร์ต ฮัทชิงส์ ก็อดเดิร์ด** (อังกฤษ: Robert Hutchings Goddard, Ph.D.; 5 ตุลาคม ค.ศ. 1882 - 10 สิงหาคม ค.ศ. 1945) เป็นอาจารย์และนักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกันที่ริเริ่มการค้นคว้าจรวดที่ใช้เชื้อเพลิงเหลวในการควบคุม เขายิงจรวดลำแรกของโลกที่ใช้เชื้อเพลิงเหลวเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1926 จากนั้นระหว่างปี ค.ศ. 1930-1935 เขาทดสอบยิงจรวดหลายลำที่ทำความเร็วได้สูงสุดถึง 885 กิโลเมตร/ชั่วโมง (550 ไมล์ต่อชั่วโมง) งานของเขานับเป็นการปฏิวัติในวงการสำรวจอวกาศ แต่ทฤษฎีของเขามักถูกเยาะเย้ยถากถางและได้รับการสนับสนุนค่อนข้างน้อย ต่อมาในภายหลังเขาจึงได้รับยกย่องให้เป็นหนึ่งในสามของบิดาแห่งวิทยาการจรวด

เกียรติประวัติ
--------------

ป้ายบรอนซ์ที่เมืองออเบิร์น แมสซาชูเสตต์ ณ ตำแหน่งที่ก็อดเดิร์ดทดสอบยิงจรวดครั้งแรกเมื่อ 16 มีนาคม 1926
ก็อดเดิร์ดได้รับสิทธิบัตรจากผลงานของเขารวมทั้งสิ้น 214 รายการ ในจำนวนนี้ 83 รายการได้รับในระหว่างที่เขายังมีชีวิตอยู่ ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดซึ่งตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1959 ได้ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา รวมถึงแอ่งก็อดเดิร์ดบนดวงจันทร์

ที่บ้านเกิดของเขาคือเมืองวอร์เชสเตอร์ ได้ตั้งโรงเรียนประถมศึกษาชื่อ โรงเรียนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีก็อดเดิร์ด ขึ้นในปี ค.ศ. 1992

ห้องสมุดโรเบิร์ต เอช. ก็อดเดิร์ด ที่มหาวิทยาลัยคลาร์ก ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา ภายในมีการจัดแสดงนิทรรศการและของสะสมของก็อดเดิร์ด ด้านนอกห้องสมุดมีสิ่งก่อสร้างแสดงถึงทิศทางการบินของจรวดเชื้อเพลิงเหลวลำแรกของก็อดเดิร์ด

ภาควิชาวิศวกรรมเคมีที่สถาบันโพลีเทคนิควอร์เชสเตอร์ ตั้งอยู่ที่อาคารก็อดเดิร์ดฮอลล์ ซึ่งตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา

ปี ค.ศ. 1967 โรงเรียนมัธยมศึกษา โรเบิร์ต เอช. ก็อดเดิร์ด ตั้งขึ้นที่เมืองรอสเวลล์ สัญลักษณ์ประจำโรงเรียนคือ "จรวด" นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนประถมศึกษาตอนปลาย โรเบิร์ต เอช. ก็อดเดิร์ด ที่เมืองเกลนโดรา แคลิฟอร์เนีย เมืองลิทเติลตัน โคโลราโด และเมืองปรินซ์จอร์จเคาน์ตี้ แมรีแลนด์

สำหรับพื้นที่ที่ก็อดเดิร์ดทดสอบการยิงจรวดเชื้อเพลิงเหลวเป็นครั้งแรก ปัจจุบันเป็นสนามกอล์ฟ Pakachoag ที่เมืองออเบิร์น แมสซาชูเสตต์ ได้ติดตั้งรูปปั้นพร้อมป้ายอนุสรณ์ของก็อดเดิร์ดเป็นที่ระลึก

ดูเพิ่ม
-------

* คอนสแตนติน ไซคอฟสกี
* แฮร์มัน โอแบร์ธ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jeffrey Kluger (29 มีนาคม 1999). "TIME 100: Robert Goddard" เก็บถาวร 2009-05-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. นิตยสารไทมส์. เก็บข้อมูลเมื่อ 2007-12-28.
2. ↑  "Part I: Chemical Propulsion and the Dawn of Rocket Science" เก็บถาวร 2012-07-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *The Past and Future of Rocket Engine Propulsion*. Regents of the University of Michigan (2002). เก็บข้อมูลเมื่อ 2007-12-28.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โรเบิร์ต ก็อดเดิร์ด**

* ประวัติของโรเบิร์ต ก็อดเดิร์ด ในนิตยสารไทมส์ เก็บถาวร 2009-05-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* พิพิธภัณฑ์รอสเวลล์ ปีกพิพิธภัณฑ์โรเบิร์ต ก็อดเดิร์ด
* โรเบิร์ต ก็อดเดิร์ด: ผู้บุกเบิกวิทยาการจรวดในสหรัฐอเมริกา เก็บถาวร 2010-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ข้อมูลจากองค์การนาซา
* บทความออนไลน์ "ก็อดเดิร์ด" เก็บถาวร 2007-01-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากพิพิธภัณฑ์สมิธซันเนียน
* "โรเบิร์ต ก็อดเดิร์ด" เก็บถาวร 2009-05-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 100 บุคคลสำคัญแห่งศตวรรษ โดยนิตยสารไทมส์
**อันนาศิรียะฮ์** (อาหรับ: الناصرية) เป็นนครในประเทศอิรัก ตั้งอยู่บนลุ่มแม่น้ำยูเฟรทีส ตั้งห่างจากกรุงแบกแดดทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ราว 225 ไมล์ (370 กม.) อยู่ใกล้กับโบราณสถานเมืองอูร์ เป็นเมืองหลวงของเขตผู้ว่าการษีกอร ในปี ค.ศ. 2003 มีประชากรราว 560,000 คน ทำให้เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับสี่ของประเทศอิรัก ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ประชากรนับถือหลากหลายศาสนา คือ เป็นชาวมุสลิม ยิว มันดาอี แต่ปัจจุบันประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม นิกายชีอะฮ์

เมืองก่อตั้งโดยเผ่าอัลมุนตะฟิก (Al-Muntafiq) ช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อังกฤษเข้ายึดเมืองในช่วงจักรวรรดิออตโตมัน ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1915 มีทหารอังกฤษตาย 400 นาย และทหารอินเดียและตุรกีตายมากกว่า 2,000 นาย ในสงครามที่เมืองอันนาศิรียะฮ์ในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1915

ในปลายศตวรรษที่ 19 ในช่วงจักรวรรดิออตโตมัน ได้กลายมาจุดสัญจรที่สำคัญ เป็นศูนย์กลางพื้นที่ปลูกอินทผลัม มีอุตสาหกรรมครัวเรือนอย่างเช่น การสร้างเรือ งานไม้และเครื่องเงิน พิพิธภัณฑ์ของเมืองมีวัตถุโบราณจากยุคซูเมอร์ อัสซีเรีย บาบิโลเนีย และจากราชวงศ์อับบาซียะฮ์ เมืองยังอยู่ใกล้โบราณสถานเมืองอูร์และลาร์ซา

ในปี ค.ศ. 1991 ช่วงสงครามอ่าวเปอร์เซีย อันนาศิรียะฮ์ถือเป็นจุดไกลสุดที่กองพลพลร่มที่ 82 และกองพลพลร่มที่ 101 ได้เข้าไปถึงอิรัก โดยเข้าไปถึงถนนหลักนอกเมือง ต่อมาในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1991 หลังจากที่สงครามจบลง ผู้นับถือศาสนาอิสลาม นิกายชีอะฮ์ ได้ร่วมปฏิวัติโค่นล้มประธานาธิบดีซัดดัม ฮุสเซน การปฏิวัติที่ให้เกิดความสูญเสีย กองทัพอิรักสังหารประชาชนเป็นจำนวนมาก โดยมีการสังหารหมู่โดยรัฐบาลอิรัก

จนกระทั่งถึงสงครามปี ค.ศ. 2003 อันนาศิรียะฮ์ถือเป็นเมืองที่มีชุมชนชาวมันดาอี มากที่สุดในอิรัก

ภูมิอากาศ
---------


| ข้อมูลภูมิอากาศของAn Nasiriyah |
| --- |
| เดือน | ม.ค. | ก.พ. | มี.ค. | เม.ย. | พ.ค. | มิ.ย. | ก.ค. | ส.ค. | ก.ย. | ต.ค. | พ.ย. | ธ.ค. | ทั้งปี |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 15.6(60) | 19.4(67) | 24.4(76) | 31.1(88) | 37.2(99) | 41.7(107) | 43.3(110) | 42.8(109) | 41.1(106) | 34.4(94) | 25(77) | 18.3(65) | 31.2(88.2) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย °C (°F) | 7.2(45) | 10(50) | 13.9(57) | 19.4(67) | 23.9(75) | 27.2(81) | 28.9(84) | 27.8(82) | 25.6(78) | 20.6(69) | 13.3(56) | 9.4(49) | 18.94(66.1) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 20(0.8) | 15(0.6) | 18(0.7) | 15(0.6) | 8(0.3) | 0(0) | 0(0) | 0(0) | 0(0) | 3(0.1) | 15(0.6) | 20(0.8) | 114(4.5) |
| *แหล่งที่มา: Weatherbase*  |

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Mockaitis, 2013, p. 291.
2. ↑  Tucker, Spencer (2005). *World War I: encyclopedia*. ABC-CLIO. สืบค้นเมื่อ 2009-09-13.
3. ↑  Çetinsaya, 2006, p. 88.
4. ↑  Dabrowska and Hann, 2008, p. 268.
5. ↑  Mockaitis, 2013, p. 292.
6. ↑  Dabrowska, Karen (2008). *Iraq Then and Now: A Guide to the Country and Its People*. Bradt Travel Guides. สืบค้นเมื่อ 2009-09-12.
7. ↑  
"Weatherbase: Historical Weather for An Nasiriyah, Iraq". Weatherbase. 2011.

Retrieved on November 24, 2011.
**ZGMF-X23S เซเวอร์กันดั้ม** (ญี่ปุ่น:セイバーガンダム  ;อังกฤษ:Saviour Gundam) เป็นโมบิลสูทซึ่งมีบทบาทสำคัญในการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ดเดสทินี ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ

เซเวอร์กันดั้มเป็นหนึ่งในโมบิลสูทรุ่นเซคันด์สเตจของซาฟท์ เนื่องจากสนธิสัญญายูเนียสได้ห้ามใช้งานนิวตรอนแจมเมอร์แคนเซลเลอร์กับโมบิลสูท โมบิลสูทรุ่นเซคันด์สเตจจึงใช้วิธีชาร์จพลังงานให้แบตเตอรีด้วย *ระบบส่งพลังงานลำแสงดิวเทเรียม* ของยานมิเนอร์วาแทน เกราะเฟสชิฟท์อาเมอร์ของโมบิลสูทรุ่นเซคันด์สเตจยังได้รับการปรับปรุงเป็นวาริเอเบิลเฟสชิฟท์อาเมอร์ (Variable Phase Shift Armor - VPS)ที่พัฒนาต่อมาจากข้อมูลของเฟสชิฟท์อาเมอร์เปลี่ยนสีได้ของสไตรค์รูจ ซึ่งสามารถปรับค่าพลังงานที่ใช้และพลังป้องกันได้และจะทำให้สีเปลี่ยนไป ที่แตกต่างกันคือวาริเอเบิลเฟสชิฟท์อาเมอร์สามารถเปลี่ยนสีได้ระหว่างการต่อสู้ แต่สไตรค์รูจต้องทำการปรับแต่งก่อนทำการสู้รบ

จุดเด่น
-------

เซเวอร์กันดั้มเป็นโมบิลสูทที่ออกแบบให้สามารถแปลงร่างเป็นโมบิลอาเมอร์ซึ่งบินบนโลกด้วยความเร็วสูงได้เหมือนเครื่องบินรบ รวมถึงมีความคล่องแคล่วและพลังทำลายในระดับสูง อาวุธเด่นของเซเวอร์กันดั้มก็คือพลาสม่าบีมแคนน่อนขนาดใหญ่ "แอมฟอร์ทัส" สองกระบอกซึ่งพับไว้ด้านหลัง เมื่อใช้งานในร่างโมบิลสูทนั้นจะพับมาไว้ข้างเอว ส่วนในร่างโมบิลอาเมอร์จะพับไปด้านหน้า พลาสม่าบีมแคนน่อนนี้ยังติดตั้ง"ซูเปอร์ฟอร์ทิส"ซึ่งเป็นบีมกันขนาดเล็กเสริมเอาไว้ด้วย

กิลเบิร์ต ดูแรนดัล ผู้นำของแพลนท์ ได้มอบเซเวอร์กันดั้มให้กับอัสรัน ซาล่าหลังจากที่อัสรันตกลงกลับเข้าร่วมกับซาฟท์อีกครั้งในฐานะสมาชิกของหน่วยเฟท ซึ่งอัสรันได้ประจำการอยู่กับยานมิเนอร์ว่าและร่วมในการต่อสู้ครั้งสำคัญหลายครั้ง จนกระทั่งถูกฟรีด้อมกันดั้มของคิระ ยามาโตะทำลายในการต่อสู้ที่หมู่เกาะครีต

โปรโตเซเวอร์
------------

รุ่นต้นแบบของเซเวอร์กันดั้มซึ่งปรากฏตัวในฐานะโมบิลสูทตัวร้ายของนิยายภาพและมังงะ *โมบิลสูทกันดั้มซี้ด เดสทินีแอสเทรย์* โปรโตเซเวอร์มีลักษณะคล้ายกับเซเวอร์กันดั้มและมีคุณสมบัติเหมือนกันทุกประการ แต่มีโทนสีเทาดำคาดแถบสีขาวและลักษณะของแอมฟอร์ทัสจะต่างกันเล็กน้อย ซึ่งในเดสทินีแอสเทรย์นั้น โปรโตเซเวอร์อยู่ในการครอบครองของกลุ่มพันธมิตรโลกและได้รหัสใหม่เป็น **RGX-04** กลุ่มพันธมิตรโลกได้มอบโปรโตเซเวอร์ให้ทหารรับจ้าง อิลด์ จอรัลใช้เพื่อสังหารนักข่าวเบอนาเดท ลูลู่ และอดีตนักบินของพันธมิตร เอ็ดเวิร์ด ฮาเรลสัน ระหว่างที่ซาฟท์มอบตัวทั้งสองให้กับพันธมิตร แต่ถูกซาคุแฟนธอมของรีกะ เชเดอร์และโมบิลอาเมอร์ เอ็กซัส ของมอร์แกน ชิววาเลียร์ซึ่งมีหน้าที่คุ้มกันขัดขวางไว้ได้

ต่อมาโปรโตเซเวอร์ได้รับการเพิ่มพลังด้วยแบ็คแพ็ค **พลัส11** ซึ่งดัดแปลงมาจากแบ็คแพ็คของรีเจเนเรตกันดั้ม พลัส11นี้มีเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์และนิวตรอนแจมเมอร์แคนเซลเลอร์ จึงทำให้โปรโตเซเวอร์ปฏิบัติการได้โดยไม่จำกัดเวลาและยังทำให้อาวุธมีอานุภาพสูงขึ้นด้วย

LV-ZGMF-X23S แวนเซเวอร์กันดั้ม
------------------------------

ปรากฏตัวใน *โมบิลสูทกันดั้มซี้ด วีเอสแอสเทรย์* แวนเซเวอร์กันดั้มเป็นเซเวอร์กันดั้มที่ได้รับการดัดแปลงโดยกองกำลังลึกลับ *ไลบราเรียน* และเป็นโมบิลสูทรุ่นเซคันด์สเตจเพียงเครื่องเดียวที่ไลบราเรียนสามารถสร้างได้โดยใช้ข้อมูลจากโปรโตเซเวอร์

ลักษณะโดยรวมของแวนเซเวอร์นั้นไม่ต่างจากเซเวอร์กันดั้มแต่ได้ย้ายตำแหน่งของปีกจากเดิมที่ติดไว้กับปืนแอมฟอทัสไปไว้ที่ข้างไหล่ ซึ่งทำให้เกิดแรงยกได้มากกว่าเดิมและทำให้แวนเซเวอร์สามารถต่อสู้กลางอากาศได้ดีกว่าเซเวอร์กันดั้ม แวนเซเวอร์มีระบบสไตรเกอร์แพ็คเพื่อให้สามารถปฏิบัติการได้หลายรูปแบบ แต่ไม่มีสไตรเกอร์แพ็คประจำตัวเหมือนโมบิลสูทรุ่นอื่นๆของไลบราเรียน

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อหุ่นยนต์ใน Cosmic Era
**สกุลนกกระทุง** หรือ **สกุลนกเพลิแกน** (อังกฤษ: Pelican) เป็นสกุลของนกน้ำขนาดใหญ่ ในวงศ์ Pelecanidae ของอันดับนกกระทุง (Pelecaniformes) 

เป็นนกที่มีลำตัวขนาดใหญ่ (125–165 เซนติเมตร) มีลักษณะเด่น คือ จะงอยปากใหญ่ ปากบนแบน ปลายจะงอยปากงอเป็นขอ ปากล่างมีถุงใต้คางแผ่จนถึงคอโดยไม่มีขนปกคลุม รูจมูกเล็กอยู่บริเวณร่องปากซึ่งยาวตลอดทางด้านข้างของจะงอยปากบน ปีกใหญ่และกว้าง ขนปลายปีกเส้นที่ 2 นับจากด้านนอกยาวที่สุด หางสั้น ปลายหางตัด ขณะบินคอจะหดสั้น ขาอ้วนและสั้น แข้งด้านข้างแบน ทางด้านหน้าปกคลุมด้วยเกล็ดแบบร่างแห มีฟังผืดนิ้วแบบตีนพัดเต็ม 

เป็นนกหาปลาที่กินปลา โดยการใช้ถุงใต้คางช้อนปลาในน้ำ หรือบินลงในน้ำแล้วพุ่งจับ ทำรังเป็นกลุ่มด้วยวัสดุจากกิ่งไม้ ปกติทำรังบนพื้นดิน แต่บางครั้งก็ทำรังบนต้นไม้ วางไข่ครั้งละ 1-4 ฟอง สีเปลือกไข่เหมือนสีผงชอร์คปกคลุม ลูกนกแรกเกิดเป็นลูกอ่อนเดินไม่ได้ ไม่มีขนปกคลุม ขนมีสีชมพูโดยปกติ เป็นนกที่หากินและอาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำและชายทะเล 

นอกจากจะกินปลาแล้ว นกกระทุงในบางครั้งยังมีพฤติกรรมกินไข่นกหรือลูกนกตัวอื่นเป็นอาหาร ตลอดจนนกในวัยโตเต็มที่เช่น นกพิราบ เป็นอาหารได้ด้วย 

พบกระจายพันธุ์เกือบทั่วโลก ยกเว้นทางซีกโลกทางเหนือ, นิวซีแลนด์ และโพลีนีเซีย แบ่งออกได้แค่สกุลเดียว (บางข้อมูลแบ่งเป็น 2 สกุล) 8 ชนิด ในประเทศไทยเพียงชนิดเดียว

การจำแนก
--------

***สกุล Pelecanus***

* *Pelecanus conspicillatus* Temminck, 1824
* *Pelecanus crispus* Bruch, 1832
* *Pelecanus erythrorhynchos* Gmelin, 1789
* *Pelecanus occidentalis* Linnaeus, 1766
* *Pelecanus onocrotalus* Linnaeus, 1758
* *Pelecanus philippensis* Gmelin, 1789 พบในประเทศไทย
* *Pelecanus rufescens* Gmelin, 1789
* *Pelecanus thagus* Molina, 1782

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ท่องโลกกว้าง: World's Weirdest Animal Sr.3 - Freaky Eats". ไทยพีบีเอส. 24 March 2015. สืบค้นเมื่อ 25 March 2015.[*ลิงก์เสีย*]
2. 1 2  วงศ์นกกระทุง (Family Pelecanidae:*Pelecanus*)
3. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Pelecanidae***

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกกระทุง (สกุล)**
Bogo Sort คือ ขั้นตอนวิธีการเรียงลำดับแบบสุ่มโดยมีวิธีคิดว่า สมมุติว่าเรามีจำนวนเลขอยู่1ชุดให้เราทำการสุ่มชุดตัวเลขที่มีอยู่จากนั้นให้เราทำการตรวจสอบว่าตัวเลขที่สุ่มมีการเรียงลำดับหรือไม่ หากยังไม่เรียงลำดับให้เราทำการสุ่มชุดตัวเลขไปเรื่อยๆ จนกว่าชุดตัวเลขจะทำการเรียงลำดับจนเสร็จสมบูรณ์

### ตัวอย่าง

สมมุติว่าเรามีจำนวนชุดตัวเลข ( 5 1 4 2 8 ) 

สุ่มตัวเลขครั้งที่ 1 ( 8 5 1 4 2) สุ่มตัวเลขครั้งที่ 2 ( 5 8 4 1 2)

สุ่มตัวเลขครั้งที่ 3 ( 2 4 1 5 8) สุ่มตัวเลขครั้งที่ n ( 1 2 4 5 8)

เราสามารถทำการเรียงลำดับจนเสร็จสมบูรณ์ได้ ( 1 2 4 5 8)

### การนำ Bogo Sort ไปใช้งานในภาษาPython

ตัวอย่างภาษาไพทอน

```
def bogosort(collection):
    

    def isSorted(collection):
        if len(collection) < 2:
            return True
        for i in range(len(collection) - 1):
            if collection[i] > collection[i + 1]:
                return False
        return True

    while not isSorted(collection):
        random.shuffle(collection)
        
    return collection

```
จากโค้ดข้างบนจะมีความซับซ้อน(complexity)เป็น O(n!) เพราะเป็นการเรียงแบบสุ่ม ไม่มีกฏเกณฑ์ที่ชัดเจน หากคำนวณมันเป็นเรียงสลับเปลี่ยนตำแหน่งที่เป็นไปได้ของข้อมูลทั้งหมด (n!)

### อ้างอิง

* BogoSort on WikiWikiWeb
**นกกระสาใหญ่** (Great-billed Heron) เป็นนกลุยน้ำในวงศ์นกยาง เป็นนกประจำถิ่นจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ถึงประเทศปาปัวนิวกินีและประเทศออสเตรเลีย ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ตามชายฝั่งทะเล เช่น เกาะ แนวปะการัง ป่าชายเลน แม่น้ำขนาดใหญ่ แต่บางครั้งก็สามารถพบได้ภายในแผ่นดินตามบ่อน้ำ

ลักษณะ
------

นกกระสาใหญ่เป็นนกขนาดใหญ่ สูง 114–115 ซม. ปากยาวสีเทา ปลายแหลมตรง ใต้จะงอยปากล่างสีขาว ตาสีเหลือง บริเวณท้ายทอยมีขนสั้น ๆ สีขาวปนเทาประมาณ 10 เส้น เป็นพู่ชี้ไปข้างหลัง เมื่อตกใจหรือเข้าต่อสู้กัน พู่นี้จะพองขึ้น คอยาวสีน้ำตาล ด้านหน้ามีพู่ขนสีน้ำตาลห้อยระย้าลงมา เกือบถึงอก ลำตัวตอนบนและปีกสีเทาอมน้ำตาล บริเวณหลังมีขนนุ่มบาง สีขาวปกคลุมพลิ้วอยู่บริเวณหลัง ลำตัวตอนล่างสีน้ำตาล ขาสั้น ใหญ่ แข็งแรง สีเทา หางสั้นสีเทา

อ้างอิง
-------

* BirdLife International (2008). *Ardea sumatrana*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 9 February 2009. Database entry includes justification for why this species is of least concern.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกกระสาใหญ่**

* BirdLife Species Factsheet เก็บถาวร 2007-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ตลาดเก่าคลองสวน 100 ปี
**ตลาดคลองสวน 100 ปี** เป็นตลาดเก่า 2 จังหวัด คือ จังหวัดฉะเชิงเทราและจังหวัดสมุทรปราการ อยู่ริมคลองประเวศบุรีรมย์ ปัจจุบันมีสำนักงานเทศบาลตำบลเทพราช อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา และสำนักเทศบาลตำบลคลองสวน อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ

ประวัติ
-------

ชุมชนริมคลองประเวศบุรีรมย์บริเวณตลาดคลองสวน 100 ปี จัดตั้งมาตั้งแต่สมัยใด ไม่มีหลักฐานยืนยันแน่ชัด แต่จากหลักฐานที่ปรากฏอยู่ ไม่ว่าจะเป็นตลาดห้องแถวไม้ ภาพเขียนเก่าอายุกว่า 100 ปี ของโรงเจเพ่งอังตั๊ว และจากคำบอกเล่าของบรรพบุรุษสืบต่อกันมาได้ใจความว่าสร้างขึ้นประมาณก่อน พ.ศ. 2444 โดยชาวจีนกลุ่มหนึ่ง ที่มีนางเป๋า นางเหล็ง นางวาล เป็นเจ้าของตลาดที่ชื่อว่า *ตลาดสามพี่น้อง* ณ บริเวณเดียวกับตลาดคลองสวนในปัจจุบัน ตลาดในขณะนั้นเป็นตลาดชั้นเดียว เสาของอาคารใช้ต้นหมาก หรือ เหลาชะโอน มีทางเดินเป็นดิน ต่อมาได้สร้างเป็นอาคารไม้ 2 ชั้น เมื่อ พ.ศ. 2477

ต่อมาราว พ.ศ. 2517 เกิดการสร้างถนนทำให้การคมนาคมทางน้ำซบเซา ตลาดที่เคยคึกคักจึงเงียบเหงา แต่ภายหลังรัฐบาลได้มีนโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจการท่องเที่ยว ชุมชนตลาดคลองสวนจึงได้รับการพัฒนาและปรับปรุงมาตามลำดับ โดยเมื่อ พ.ศ. 2542 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "ตลาดคลองสวน 100 ปี" เพื่อสะท้อนความเป็นของตลาดที่มีอายุยาวนาน 100 ปี

พื้นที่
-------

ตลาดคลองสวน เห็นวัดคลองสวน
ตลาดคลองสวน 100 ปี เป็นตลาดบก เป็นห้องแถวไม้จำนวน 147 ห้อง ยาวตลอด 500 เมตร ขนานไปตามคลองประเวศบุรีรมย์ จุดเด่นของตลาด คือ สะพานสูงมีชื่อว่า *อัศวาณิชย*

ชุมชนตลาดคลองสวนเป็นชุมชนใหญ่หลายวัฒนธรรม มีทั้งชาวไทยจีน ชาวไทยพุทธ ชาวไทยมุสลิม ภายในชุมชนมีทั้งโรงเจ วัด สุเหร่า เป็นแหล่งนัดพบและมานั่งพูดคุยแลกเปลี่ยนทัศนคติซึ่งกันและกัน มีโรงมหรสพ หรือที่เรียกกันว่า วิก โรงฝิ่น และร้านกาแฟ หรือสภากาแฟ ยังมีประเพณีที่สืบทอดต่อกันมาเป็นเวลาช้านาน คือ การแสดงอุปรากรจีนหรืองิ้ว

ภายในตลาดเก่าคลองสวน ฝั่งฉะเชิงเทรามีภาพเขียนสีเก่าแก่ ภายในโรงเจ อายุกว่า 120 ปี ร้านแป๊ะหลี เป็นร้านกาแฟโบราณ 70 ปี ร้านขายยา ขายขนม ขายของเล่น ร้านอาหาร ส่วนในฝั่งสมุทรปราการมีศาลเจ้าพ่อคลองสวน ศาลอาเสี่ย-คุณนาย เป็นที่สักการบูชา ของ ชาวคลองสวน และ คนทั่วไป มีร้านอาหาร ร้านขนม ร้านของฝาก ร้านกาแฟโบราณ ร้านขายของที่ระลึกแบบย้อนยุค ร้านตัดผม โรงสีข้าวโบราณ และพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านร่วมสมัย

การเดินทาง
----------

การเดินทางจากสี่แยกบางนามุ่งหน้าไปทางจังหวัดชลบุรี ก่อนถึงกิโลเมตรที่ 25 เลี้ยวซ้ายไปตามถนน 200 ปี อีกประมาณ 7 กิโลเมตร จนถึงสี่แยกสถานีตำรวจภูธรตำบลเปร็ง เลี้ยวขวาไปตามถนนลาดกระบัง-ฉะเชิงเทรา ระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตร พบทางเข้าตลาดอยู่ทางซ้ายมือ แล้วเลี้ยวซ้ายไปตามทางประมาณ 300 เมตร จะถึงตลาดคลองสวน 100 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ตลาดเก่าคลองสวน 100 ปี จังหวัดฉะเชิงเทรา". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "พัฒนาการของชุมชนตลาดคลองสวน 100 ปี" (PDF). อรรถพล ยวนขุนทด. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-12-07. สืบค้นเมื่อ 2021-12-07.
3. ↑  "พัฒนาการของชุมชนตลาดคลองสวน 100 ปี" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2022-05-07. สืบค้นเมื่อ 2021-12-07.
4. ↑  "ประวัติตลาดคลองสวน 100 ปี" (PDF). มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
5. ↑  "ชุมชนกับการอนุรักษ์ตลาดคลองสวน 100 ปี ตำบลเทพราช อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัฉะเชิงเทรา" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-12-07. สืบค้นเมื่อ 2021-12-07.
6. ↑  "ตลาดคลองสวน 100 ปี". ศาลากลางจังหวัดสมุทรปราการ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-09. สืบค้นเมื่อ 2021-12-07.
เมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2563 รัฐบาลกลางจีนได้ทำการปิดนครอู่ฮั่น มณฑลหูเป่ย ซึ่งมีประชากรอยู่ราว 11 ล้านคน และปิดศูนย์การเดินทางในจีนตอนกลาง เพื่อช่วยกักกันการแพร่กระจายของโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่ พ.ศ. 2562 (2019-nCoV) เหตุการณ์นี้เรียกสั้น ๆ ว่า "ปิดตายนครอู่ฮั่น" (Wuhan Lockdown; 武汉封城) องค์การอนามัยโลก (WHO) เรียกการตัดสินใจนี้ว่า "ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์การสาธารณสุข" ("unprecedented in public health history".)

วันที่ 8 เมษายน 2563 นครอู่ฮั่นเมืองเปิดแล้วโดยรัฐบาลจีน

ผลกระทบและการตอบกลับ
--------------------

อย่างไรก็ตาม ได้มีผู้คนจำนวนมากเดินทางออกจากอู่ฮั่นทันหลังรัฐบาลกลางประกาศแจ้งเตือนการปิดเมืองล่วงหน้า สร้างความไม่พอใจในโลกออนไลน์เวย์ปั๋วที่กลัวว่าจะมีการแพร่กระจายไวรัสไปยังเมืองต่าง ๆ ส่วนประชากรบางส่วนในอู่ฮั่นมีความวิตกกังวลถึงการจัดหาอุปกรณ์การแพทย์ที่จำเป็นว่าจะไม่เพียงพอ

WHO เรียกการปิดเมืองนี้ว่า "ไม่เคยมีมาก่อน" (unprecendented) และระบุว่าเป็นการแสดงให้เห็นถึง "ความทุ่มเทของหน่วยงานที่จะกักกันผู้ติดไวรัส" (how committed the authorities are to contain a viral breakout.) แต่กระนั้น WHO ระบุชัดเจนว่าการปิดเมืองไม่ใช่แนวทางที่แนะนำโดย WHO จึงต้องจับตามองดูความได้ผลของการปิดเมืองนี้

ส่วนตลาดหุ้นจีนตกลงถึงเกือบ 3% ถือเป็นความสูญเสียที่มากที่สุดที่เกิดขึ้นในวันเดียว ในรอบ 9 เดือน ซึ่งเป็นผลโดยตรงจากความไม่ปลอดภัยในนครอู่ฮั่น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Wuhan lockdown 'unprecedented', shows commitment to contain virus: WHO representative in China". *Reuters* (ภาษาอังกฤษ). 2020-01-23. สืบค้นเมื่อ 2020-01-23.
2. ↑  CNN, Helen Regan, James Griffiths, David Culver and Jack Guy. "Wuhan virus spreads as China puts cities on lockdown and scraps New Year celebrations". *CNN*. สืบค้นเมื่อ 2020-01-23.
3. ↑  Welle (www.dw.com), Deutsche. "Wuhan lockdown: China takes extreme measures to stop virus spread | DW | 23.01.2020". *DW.COM* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2020-01-23.
4. ↑  "China stocks slump 3% on Wuhan lockdown over virus outbreak". *The Economic Times*. 2020-01-23. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-01-26. สืบค้นเมื่อ 2020-01-23.
การป้องกันความเสียหายที่เวลา 9:25 น. วันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1941 ยูเอสเอส เนวาดา เกิดเกยฝั่งและไฟไหม้หลังการโจมตีด้วยระเบิดและตอร์ปิโดจากฝ่ายญี่ปุ่น เรือโยงจากท่าเรือกำลังช่วยระงับไฟไหม้
**การป้องกันความเสียหาย** หรือ **การควบคุมความเสียหาย** (อังกฤษ: Damage control) เป็นคำที่ใช้ในเรือสินค้า อุตสาหกรรมทางทะเล และ กองทัพเรือ สำหรับการควบคุมสถานการณ์ฉุกเฉินที่อาจมีอันตรายจนทำให้เรืออับปาง นอกจากนี้ยังใช้ในสภาพแวดล้อมอื่นๆตามที่อธิบายไว้ด้านล่าง

ตัวอย่างเช่น:
* การแตกของปล่องหรือตัวเรือโดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านล่างของเส้นแนวน้ำของเรือ
* ความเสียหายจากการเกยตื้นหรือกระแทกกับท่าจอดเรือ
* ซ่อมแซมชั่วคราวจากความเสียหายของระเบิด

นอกจากนี้ยังเป็นคำที่ใช้ในการบริหารโครงการและบริบทอื่นที่พรรณนาการกระทำที่จำเป็นในการจัดการกับปัญหาใดๆที่อาจเป็นอันตรายต่อความพยายามนั้นๆ และมันได้ถูกนำไปใช้ในทางการเมืองและสื่อในการอธิบายถึงความจำเป็นที่ต้องระงับข้อมูล หรือการหมุนเวียนแพทย์เพื่อตอบสนองต่อสถานการณ์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Damage control

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศัพท์ทหารเรือ กองทัพเรือ
รูปหล่อของกี ฮาจาร์ เดวันตารา ด้านหน้าโรงเรียนมัธยมตามันซิซวา (Sekolah Tamansiswa)
***ราเด็น มัซ*** **ซูวาร์ดี ซูรียานิงรัต** (อินโดนีเซีย: *Soewardi Soerjaningrat, Suwardi Suryaningrat*) หรือ **กี ฮาจาร์ เดวันตารา** (อินโดนีเซีย: *Ki Hadjar Dewantara, Ki Hajar Dewantara หรือ Ki Hajar Dewantoro* ซึ่งอิงตามการออกเสียงในภาษาชวา; 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1889, ปากูวาลามัน – 26 เมษายน ค.ศ. 1959, ยกยาการ์ตา) เป็นหนึ่งในแกนนำเคลื่อนไหวเรียกร้องเอกราชอินโดนีเซียจากเนเธอร์แลนด์ และเป็นนักเขียน คอลัมนิสต์ นักการเมือง และผู้ริเริ่มการศึกษาสำหรับชาวพื้นเมืองในอินโดนีเซีย ในยุคที่ปกครองโดยชาวดัตช์ (ดัตช์อีสต์อินดีส) เขาได้ก่อตั้งโรงเรียนตามันซิซวา (Taman Siswa school) ซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาแห่งแรกที่เปิดรับนักเรียนที่เป็นชนพื้นเมือง ชาวเผ่าต่าง ๆ และชาวบ้านทั่วไป ในขณะนั้นการศึกษากระจุกอยู่ในกลุ่มบุตรหลานของกลุ่มชนชั้นปกครองและผู้มีฐานะชาวชวา และเจ้าอาณานิคมชาวดัตช์เท่านั้น

ธนบัตร 20,000 รูปียะฮ์ รุ่นปี ค.ศ. 1998 แสดงภาพกี ฮาจาร์ เดวันตารา ด้านซ้ายคือภาพรูปปั้นพระพิฆเนศวร
กี ฮาจาร์ ได้รับการยกย่องเป็นวีรบุรุษแห่งชาติโดยประธานาธิบดีซูการ์โนเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1959 และเคยได้รับเลือกให้เป็นบุคคลบนธนบัตรรูปียะฮ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Decree of the President of the Republic of Indonesia No. 305 of 1959, dated November 28, 1959.
**วัดบางแคกลาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแค อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

เป็นวัดโบราณตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2373 เดิมชื่อ **วัดบางแคใน** เพราะอยู่ในคลองบางแค เรียกชื่อนี้หลังจากที่เจ้าพระยาวงศาสุรศักดิ์ (แสง วงศาโรจน์) ได้สร้างวัดบางแคนอกขึ้น (วัดบางแคใหญ่) ชาวบ้านมักจะเรียกวัดบางแคในว่า **วัดปทุมเกสร** ตามชื่อผู้ถวายที่ดิน คือ นายประทุมและนางเกสร ไม่ทราบนามสกุล ที่ได้ถวายให้กับหลวงพ่อเกตุซึ่งมาปักกลดบำเพ็ญภาวนา นายประทุมและนางเกสรได้ถวายที่ดินให้ท่านสร้างวัดประมาณ 11 ไร่ เรียกกันว่า **สำนักสงฆ์ประทุมเกสร** ต่อมาในสมัยหลวงพ่อลับเป็นเจ้าอาวาส ได้เกิดเพลิงไหม้กุฏิสงฆ์ทั้งหมด จึงได้ทำการปลูกสร้างขึ้นใหม่ ถึงสมัยพระอธิการไพล ธมฺมสฺสโร เป็นเจ้าอาวาส ได้ทำการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ สร้างศาลาการเปรียญขึ้นใหม่ สร้างหอสวดมนต์ และโรงเรียนประชาบาล 2 ชั้น

ในสมัยหลวงพ่อไพลเป็นเจ้าอาวาส ประชาชนเห็นว่าวัดนี้อยู่ระหว่างกลางระหว่างวัดปรกสุธรรมารามและวัดบางแคใหญ่ จึงเรียกกันติดปากว่า **วัดกลาง** หลวงพ่อไพลเห็นว่าวัดมีคลองบางแคอยู่หน้าวัดและอยู่ในหมู่บ้าน ตำบลบางแค จึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดบางแคกลาง" มาจนถึงปัจจุบัน

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กุฏิสงฆ์ทรงไทยไม้สักสวยงาม

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อเกตุ
* หลวงพ่อเทศ
* หลวงพ่อเอี่ยม
* หลวงพ่อลับ
* หลวงพ่อนวม
* หลวงพ่อไพล
* พระครูสมุทรกิจวิบูลย์ (หลวงพ่อชั้น)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางแคกลาง". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดบางแคกลาง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดบางแวก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคูหาสวรรค์ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 16 ไร่เศษ

ประวัติ
-------

วัดบางแวกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2285 คราวหนึ่งพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ เสด็จทางชลมารคผ่านมาทางคลองบางแวก เมื่อถึงหน้าวัด เรือพระที่นั่งก็เกิดอุปสรรคไม่สามารถไปต่อได้ พระองค์จึงขึ้นมาชมบริเวณรอบ ๆ วัดบางแวก เข้าไปกราบพระในพระวิหาร เห็นพระพุทธรูปองค์หนึ่ง ดำไม่สุกใสเหมือนองค์อื่น ๆ จึงสั่งให้เททองทับอีก 2 ครั้ง ก็ไม่สุกใสอีก ทรงขนานนามพระพุทธรูปองค์นี้ว่า *พระพุทธรูปหลวงพ่อเสือ* วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511

กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนพระพุทธรูปและศาลาการเปรียญเป็นสมบัติของชาติ วัดบางแวกได้เปิดทำการสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2485 มาจนถึงปัจจุบันรวมทั้งให้สถานที่สร้างโรงเรียนพณิชยการธนบุรีเมื่อ พ.ศ. 2500

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร หลังคาลด 3 ชั้น หน้าบันเป็นไม้สักแกะเป็นลายนารายณ์ทรงครุฑ ประดับกระจกลงรักปิดทองทั้งด้านหน้าและหลัง ซุ้มประตู 4 ซุ้ม หน้าต่าง 10 ซุ้ม ปิดกระจกลงรักปิดทองทั้งหมด หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบ ภายนอกมีกำแพงแก้วล้อมรอบ อุโบสถมีหลังคา 3 มุข ประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา หลังคามุด้วยกระเบื้องเคลือบสี ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยเนื้อโลหะลงลักปิดทอง หน้าตักกว้าง 69 นิ้ว สูง 187 นิ้ว พร้อมพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตรปางยืนประนมมือ ด้านหลังอุโบสถสร้างเป็นวิหารสลักสกัด เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ

พระวิหารหลวงพ่อเสือ กว้าง 10.77 เมตร ยาว 8.86 เมตร หลังคาลด 1 ชั้น หน้าบันเป็นลายเทพนมทั้ง 2 บัน ด้านหน้าและด้านหลังมีประตูเข้าออก 1 บาน อีกบานต่อเนื่องกับทางเข้าศาลาการเปรียญ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปหล่อปางมารวิชัย เนื้อโลหะสำริด มีนามว่า *พระพุทธรูปหลวงพ่อเสือ* พระเกศถอดออกได้ สร้างสมัยกรุงศรีอยุธยา หน้าตักกว้าง 60 นิ้ว สูง 85 นิ้ว มีพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตรทรงนั่งพับเพียบประนมมือหน้าตักกว้าง 15 นิ้ว สูง 40 นิ้ว พระพุทธรูปทั้งในอุโบสถและวิหารมีความเก่าแก่ย้อนไปถึงสมัยอยุธยา

ศาลาการเปรียญ กว้าง 10.77 เมตร ยาว 17.75 เมตร หลังคาลด 2 ชั้น หน้าบันเป็นลายแกะสลักทั้งด้านหน้าและด้านหลัง มีประตูเข้าออก 4 บาน ฝามีบานหน้าต่าง 32 บาน พื้นไม้สักทอง ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวทศชาติชาดก เป็นฝีมือช่างสมัยอยุธยาตอนปลาย ภายในมีบุษบกสูง 12 เมตร

อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิอเนกประสงค์ 1 หลัง กุฏิสงฆ์ 4 หลัง หอระฆัง หอกลอง และธูปทอง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการสมใจ
* พระอธิการทรง
* พระมหาหนู
* พระมหาระมัด โชติปาโล
* พระครูโสภณธีรธรรม (เสนาะ ธมฺมรกฺขิโต)
* พระธรรมศีลาจารย์
* พระครูธีรธรรมานันท์ (ญาณกฤษฏิ์ ตั้งใจพัฒนากุล)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-10-26.
2. ↑  กรรณิการ์ สุธีรัตนาภิรมย์. "กรุงธนบุรีในสมัยอยุธยาถึงต้นรัตนโกสินทร์" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 253.
3. ↑  "ประวัติวัดบางแวก".
**กิ้งก่าบินคอแดง** หรือ **กะปอมปีกคอแดง** ในภาษาอีสาน (อังกฤษ: Blanford's flying lizard, Orange winged flying lizard, Banded winged flying lizard; จีน: 裸耳飞蜥) จัดเป็นกิ้งก่าบินชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Draco blanfordii* อยู่ในวงศ์กิ้งก่า (Agamidae)

มีเหนียงสีเหลืองอ่อน มีประสีดำบนพื้นสีแดงสด ปีกมีลายบั้งสีเข้มสลับกับสีส้มเหลือง อันเป็นที่มาของชื่อ ลำตัวสีเขียวปนเทา กินปลวกต้นไม้, หนอนขนาดเล็ก และมดไม้ยักษ์ เป็นอาหาร ตัวเมียวางไข่ในพื้นทราย หรือจอมปลวกบนต้นไม้ หรือโพรงไม้ ครั้งละ 5-6 ฟอง พบมากที่สุด คือ 10 ฟอง

แพร่กระจายพันธุ์ได้กว้างไกลตั้งแต่อนุทวีปอินเดียจนถึงภูมิภาคอินโดจีน และประเทศจีนตอนล่าง เช่น มณฑลยูนนาน สำหรับในประเทศไทย พบได้ทางภาคเหนือลงมาจนถึงภาคใต้ตอนล่าง และมาเลเซีย

จัดเป็นกิ้งก่าบินที่มีขนาดใหญ่ที่สุด คือ มีความยาวตั้งแต่ปลายหัวจรดโคนหาง 4.75 นิ้ว และหางมีความยาว 9นิ้ว มักพบในป่าดิบชื้นที่ราบ หรือ ป่าดิบเขาระดับกลาง และป่าเบญจพรรณ

กิ้งก่าบินคอแดง จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ตามกฎหมายในประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Barts, M. & Wilms, T. 2003 Die Agamen der Welt. Draco 4(14): 4-23
2. ↑  กิ้งก่าบินคอแดง
3. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง
**มารี-ฌาน รอล็อง เดอ ลา ปลาเตียร์**  (ฝรั่งเศส: *Marie-Jeanne Roland de la Platière*) นามเดิมว่า **มารี-ฌาน ฟลีปง** (*Marie-Jeanne Phlipon*) หรือนิยมเรียก **มาดามรอล็อง** (*Madame Roland*) เป็นนักเขียน, ผู้จัดซาลง (เสวนาสโมสร) และนักกิจกรรมในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส

เดิมทีนางใช้ชีวิตอย่างธรรมดาและสงบในชนบทร่วมกับสามีซึ่งเป็นนักเศรษฐศาสตร์ เมื่อการปฏิวัติฝรั่งเศสปะทุขึ้นใน ค.ศ. 1789 นางจึงเริ่มสนใจการเมือง นางเข้าร่วมช่วงแรกของการปฏิวัติในลียง ในช่วงนี้เองที่นางเริ่มรู้จักนักการเมืองและนักหนังสือพิมพ์หลายคน ต่อมาใน ค.ศ. 1791 นางกับสามีย้ายไปยังกรุงปารีส นางกลายเป็นหนึ่งในแกนนำของฌีรงแด็ง กลุ่มการเมืองปฏิวัติสายกลาง นางได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้มีความสามารถในการเจรจาและการวิ่งเต้น เสวนาสโมสรได้รับการจัดขึ้นที่บ้านในปารีสหลายครั้งต่อสัปดาห์ มีนักสาธารณรัฐนิยมหลายคนเข้าร่วม ซึ่งรวมถึงรอแบ็สปีแยร์ และโทมัส เพน ระหว่างการเสวนานี้ นางจะนั่งอ่านหนังสือหรือเย็บปักถักร้อยที่โต๊ะ นางไม่เคยมีส่วนร่วมในบทสนทนาแต่ตั้งใจฟังอย่างดี

ในขณะที่หญิงนักกิจกรรมหญิงคนอื่นรณรงค์เรื่องสิทธิทางการเมืองของสตรี แต่รอล็องไม่ได้รณรงค์ในด้านนี้ นางเชื่อว่าสตรีควรจะมีบทบาททางด้านการบ้านการเมืองให้น้อยที่สุด หลายคนมองว่าความคิดและการกระทำของเธอย้อนแย้งกัน เพราะตัวเธอเองก็มีบทบาทสำคัญในกลุ่มฌีรงแด็ง เมื่อสามีได้เป็นรัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทยใน ค.ศ. 1792 อิทธิพลของนางก็มากขึ้นตาม นางมีอำนาจครอบงำสามี โดยเป็นผู้ดูแลเอกสาร จดหมาย ตลอดจนร่างสุนทรพจน์ แม้กระทั่งออกความเห็นการแต่งตั้งบุคคลดำรงตำแหน่งต่าง ๆ นางมองว่าการใช้กำลังถึงขั้นเกิดสงครามกลางเมืองเป็นเรื่องยอมรับได้เพื่อทำการปฏิวัติในอุดมคติให้สำเร็จ และเมื่อสงครามกับต่างชาติปะทุขึ้น นางจึงผิดใจกับรอแบ็สปีแยร์ที่คัดค้านสงคราม นางถูกนักสื่อสารมวลชนอย่างมาราและเอแบร์กล่าวโจมตีอย่างสาดเสียเทเสียในช่วงการแย่งชิงอำนาจระหว่างฌีรงแด็งกับลามงตาญ

ในเช้าวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1793 นั้นเอง นางถือเป็นสมาชิกฌีรงแด็งคนแรกที่ถูกจับกุม ซึ่งตามมาด้วยการหว่านจับกุมสมาชิกฌีรงแด็งอีกจำนวนมาก นางถูกกิโยตีนในอีกห้าเดือนถัดมา เมื่อสามีซึ่งกำลังซ่อนตัวอยู่ในเมืองรูอ็องทราบข่าวการประหาร เขาก็ฆ่าตัวตายตามนาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Reynolds 2012, p. 159. sfn error: no target: CITEREFReynolds2012 (help)
2. ↑  Tarbell 1896, pp. 124–27. sfn error: no target: CITEREFTarbell1896 (help)
3. ↑  Reynolds 2012, pp. 168, 174, 179. sfn error: no target: CITEREFReynolds2012 (help)
4. ↑  Tarbell, p. 302
สำหรับสัตว์ประหลาดในเทพปกรณัมกรีก ดูที่ บาซิลิสก์
สำหรับจักรพรรดิโรมัน ดูที่ บาซิลิสคัส

**กิ้งก่าบาซิลิสก์** หรือ **กิ้งก่าพระเยซู** (อังกฤษ: Basilisk lizard, Jesus lizard) เป็นสัตว์เลื้อยคลานประเภทกิ้งก่าสกุลหนึ่ง อยู่ในสกุล *Basiliscus* จัดให้อยู่ในวงศ์ Corytophanidae

กิ้งก่าบาซิลิสก์ โดยรวมจะมีเกล็ดสีเขียว, ขาว และดำ มีครีบบนหลังขนาดใหญ่เหมือนปลา สำหรับตัวผู้จะมีหงอนขนาดใหญ่แลดูเด่นด้วย มีความยาวเฉลี่ยประมาณ 70-75 มิลลิเมตร (2.8–3.0 นิ้ว) และมีน้ำหนักประมาณ 80 กรัม (3.2 ออนซ์) และยาวได้เต็มที่ถึง 80 เซนติเมตร กิ้งก่าบาซิลิสก์ จะอาศัยและหากินบนพื้นดินใกล้ริมน้ำ จะขึ้นต้นไม้เพื่อหลบเลี่ยงศัตรู และมีความสามารถพิเศษคือ มีความว่องไวมากจนสามารถวิ่งได้บนผิวน้ำ โดยใช้ขาคู่หลัง โดยจังหวะเปลี่ยนก้าวของกิ้งก่าบาซิลิสก์ใช้เวลาเพียงแค่ 0.052 วินาที ซึ่งการเคลื่อนที่อันรวดเร็วนี้ อุ้งเท้าของกิ้งก่าบาซิลิสก์จะสร้างฟองอากาศลงไปในน้ำด้วย จากการวิเคราะห์จากภาพถ่ายสรุปได้ว่ามีพลังงาน 3 อย่างที่ช่วยพยุงตัวไม่ให้กิ้งก่าบาซิลลิสก์จมน้ำ คือ แรงบาซิลิสก์ ซึ่งเกิดจากเท้ากระทุ้งผิวน้ำทำให้เกิดแรงพยุงตัว แรงต้านทานและแรงลอยตัวจากอากาศที่ช่วยพยุงตัวไว้ไม่ให้จม โดยจะจุ่มเท้าอีกข้างก่อนที่แรงจะหมด คิดคำนวณแล้ว พบว่ากิ้งก่าบาซิลิสก์สามารถเคลื่อนที่บนผิวน้ำได้ถึง 5 ก้าว ภายในเวลาเพียง 0.25 วินาที อันเป็นความเร็วที่แม้แต่กล้องความเร็วสูงก็ไม่อาจจับภาพได้ทัน หากเปรียบเป็นมนุษย์ ที่มีน้ำหนัก 80 กิโลกรัมต้องไปวิ่งบนผิวน้ำด้วยความเร็ว 106 กิโลเมตรต่อชั่วโมง 

นอกจากนี้แล้ว กิ้งก่าบาซิลิสก์ยังสามารถดำน้ำและซ่อนตัวในน้ำได้ด้วยชั่วระยะเวลาหนึ่งเพื่อหลบหลีกศัตรู 

จากความสามารถพิเศษอันนี้ กอรปกับลักษณะของร่างกายที่ดูโดดเด่น ทำให้ได้ชื่อสามัญว่า "กิ้งก่าบาซิลิสก์" เหมือนกับ บาซิลิสก์ สัตว์ประหลาดคล้ายมังกรผสมไก่ตามเทพปกรณัมกรีก และ "กิ้งก่าพระเยซู" ที่เหมือนพระเยซูที่แสดงปาฏิหารย์เดินบนผิวน้ำได้ตามพระคัมภีร์ไบเบิล ในบทแมทธิวที่ 14:22-34

กิ้งก่าบาซิลิสก์ กระจายพันธุ์ตามป่าร้อนชื้นของภูมิภาคอเมริกากลาง เป็นกิ้งก่าที่ไม่ดูแลไข่และตัวอ่อน ซึ่งกิ้งก่าบาซิลิสก์วัยอ่อนก็สามารถวิ่งบนผิวน้ำได้แล้ว จำแนกออกได้เป็น 4 ชนิด (บางข้อมูลให้มี 2 ชนิด) ได้แก่

ภาพกิ้งก่าบาซิลิสก์วิ่งบนผิวน้ำ
* กิ้งก่าบาซิลิสก์ธรรมดา (*Basiliscus basiliscus*) (Linnaeus, 1758)
* กิ้งก่าบาซิลิสก์หัวแดง (*Basiliscus galeritus*) A.M.C. Duméril & A. Duméril, 1851
* กิ้งก่าบาซิลิสก์ขนนก (*Basiliscus plumifrons*) Cope, 1876
* กิ้งก่าบาซิลิสก์สีน้ำตาล (*Basiliscus vittatus*) Wiegmann, 1828

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก itis.gov
2. 1 2  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก*. หน้า 375-376. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. ธันวาคม พ.ศ. 2552 ISBN 978-616-556-016-0
3. ↑  ไขปริศนา "กิ้งก่าบาซิลิสก์" วิ่งบนน้ำในเทศกาลหนังวิทย์ จากผู้จัดการออนไลน์[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  Robert George Sprackland (1992). *Giant lizards*. Neptune, NJ: T.F.H. Publications. ISBN 0-86622-634-6.
5. ↑  How "Jesus Lizards" Walk on Water จากเนชั่นแนลจีโอกราฟิก
6. ↑  The Reptile Database. www.reptile-database.org.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Basiliscus***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Basiliscus ที่วิกิสปีชีส์
**วัดบางเลนเจริญ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 10 บ้านวัดน้อย ตำบลบางเลน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ ปัจจุบันมีพระปลัด ณัฐวุฒิ อานนฺโท เป็นเจ้าอาวาส

วัดบางเลนเจริญเดิมมีนามว่า **วัดน้อย** สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 ในสมัยอยุธยา ต่อมากลายเป็นวัดร้างไประยะหนึ่ง จนกระทั่งมีผู้เข้ามาทะนุบำรุงวัดอีกครั้งและกระทรวงศึกษาธิการประกาศยกเป็นวัดมีพระสงฆ์จำพรรษาเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2519 จากนั้นนายถนอม เปรมรัศมี อดีตอธิบดีกรมป่าไม้ รวมถึงประชาชนทั่วไปจึงได้อุปถัมภ์วัดเรื่อยมา ภายในวัดมีศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์วัดบางเลนเจริญซึ่งเปิดดำเนินการมาตั้งแต่ พ.ศ. 2550

อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 21 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ทรงไทยประยุกต์และอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุของวัดได้แก่ พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปเชียงแสน นอกจากนั้นยังมีพระพุทธรูปปางต่าง ๆ จำนวน 5 องค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางเลนเจริญ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์วัดบางเลนเจริญ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 460. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดบางแม่หม้าย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางใหญ่ อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 24 ไร่ 2 งาน

วัดบางแม่หม้ายตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 สมัยอยุธยาก่อนเสียกรุงศรีอยุธยา เดิมทีชาวบ้านเรียก **วัดโบสถ์** เนื่องจากในย่านนี้มีเพียงวัดเดียวที่มีอุโบสถ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อตามตำบลว่า **วัดบางแม่ม่าย** ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2479 จึงเปลี่ยนการสะกดมาเป็น "วัดบางแม่หม้าย" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2492 อุโบสถหลังปัจจุบันเป็นหลังที่ 3 โดยหลังที่ 1 ตั้งอยู่ที่สนามโรงเรียนบางแม่หม้าย (ประถม) พบซากอิฐ กระเบื้องเก่า ส่วนหลังที่ 2 ตั้งอยู่บนโคกหน้าป้ายชื่อโรงเรียนบางแม่หม้าย พบเศษอิฐและพระพุทธรูปแบบต่าง ๆ มากมาย ตามสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นยุคต้นรัตนโกสินทร์ เนื่องพบพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์จำนวนมากและพระประธานประจำโบสถ์ เป็นหินทรายแกะสลัก ประกอบ 5 ชิ้น เข้าด้วยกัน หน้าตักกว้าง 49 นิัว เฉพาะพระพุทธรูป พระประธานมีลักษณะศิลปะอยุธยาตอนปลาย

พระประธานนามว่า *พระพุทธศิลามุนี* หรือ *หลวงพ่อดำ* ปัจจุบันประดิษฐาน ณ วิหารตรีมุข (โดยฉาบปูนหุ้มทั้งองค์) และอีกหลายองค์โดยฉาบปูนและทาสีทองอยู่รอบอุโบสถ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์แจง
* พระอาจารย์พลับ
* พระอาจารย์ครุฑ
* พระอาจารย์ฉิม
* พระอธิการพูน
* พระอธิการรอด
* พระครูโศภิตสุตการ (สวัสดิ์ จนฺทโชโต) พ.ศ. 2474–2524
* พระครูโสภิตสุตการ (บุญโปรด วิจิตรบรรจง) พ.ศ. 2525–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางแม่หม้าย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดบางแม่หม้าย". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.