recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดบางพึ่ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 1 ตำบลบางพึ่ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 9 ไร่ 1 งาน วัดอยู่ติดแม่น้ำเจ้าพระยา

ประวัติ
-------

วัดบางพึ่งสร้างโดยชาวบ้านบางพึ่งเมื่อ พ.ศ. 2347 ประชาชนส่วนใหญ่ของบางพึ่งเป็นชาวไทยเชื้อสายจีน มีเรื่องเล่ากันว่า วัดบางพึ่งเป็นวัดที่สมเด็จพระเจ้าตากสินได้เคยนำทัพเรือเดินทางมาจากจันทบุรี มาพักที่บริเวณวัดเพื่อเข้าโจมตีพม่าที่ค่ายโพธิ์สามต้น ช่วงนั้นกรุงธนบุรีถูกพม่ายึดครองอยู่ นามของวัดจึงได้ชื่อว่า "วัดบางพึ่ง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2378

วัดบางพึ่งเดิมไม่มีทางออกถนน แต่ปัจจุบันทางวัดได้ทำถนนเข้าวัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่เดิมมีบริเวณกว้างขวางมาก แต่เนื่องจากดินริมฝังแม่น้ำถูกน้ำกัดเซาะพังทลายจึงมีพื้นที่ลดลง โบราณวัตถุที่พอจะมีเหลืออยู่บ้างคือเศียรพระพุทธรูปที่พบในฐานเจดีย์เก่าซึ่งเป็นพักตร์แบบสุโขทัยและอยุธยา แกะสลักด้วยหินทรายแดง จึงสันนิษฐานว่าอาจสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาหรือก่อนหน้านั้น

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2347 รูปแบบแบบพระราชนิยมสมัยรัชกาลที่ 3 กล่าวคือ ไม่มีช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ ตกแต่งหน้าบันด้วยลวดลายปูนปั้นประดับเครื่องถ้วยชามจีน เครื่องเบญจรงค์แบบสมัยรัชกาลที่ 3 มีพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย สมัยทวารวดี ขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สูง 180 นิ้ว

หอระฆัง (หลังเก่า) เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน สองชั้น สภาพชำรุดมาก ชั้นบนโปร่ง เนื่องจากเจาะช่องวงโค้งทั้งสี่ด้าน กรมศิลปากรทำการบูรณะไปเมื่อปี พ.ศ. 2544 ศาลาการเปรียญ กว้าง 24 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย สองชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 17 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง ครั้งตึกครั้งไม้ 3 หลัง และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 10 หลัง
อาคารอเนกประสงค์ กว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และยังมีฌาปนสถาน หอกลอง โรงครัว เรือนเก็บพัสดุ เรือนรับรอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางพึ่ง". *หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ*.
2. ↑  "วัดบางพึ่ง". *สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดสมุทรปราการ*.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดบางพึ่ง". *หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่นจังหวัดสมุทรปราการ*.
เนย์มาร์เป็นผู้เล่นที่มีค่าตัวแพงที่สุดในประวัติศาสตร์ของฟุตบอล จากการประกาศอย่างเป็นทางการโดยสโมสรที่เกี่ยวข้องกับการย้ายทีมของเขาใน ค.ศ. 2017
ในฟุตบอลอาชีพ **การโอน** คือการดำเนินการเมื่อใดก็ตามที่ผู้เล่นที่มีสัญญากับสโมสรหนึ่งย้ายไปสังกัดสโมสรอื่น โดยทั่วไป สโมสรต่าง ๆ สามารถโอนย้ายผู้เล่นได้ระหว่างตลาดซื้อขายนักเตะและตามกฎที่กำหนดโดยหน่วยงานที่กำกับดูแลเท่านั้น มีการตกลงจ่ายค่าตัวตามที่เจรจาไว้ โดยสโมสรที่สนใจรับโอนผู้เล่นจะจ่ายค่าธรรมเนียมให้แก่สโมสรที่เป็นเจ้าของสัญญาของผู้เล่น เมื่อผู้เล่นย้ายจากสโมสรหนึ่งไปยังอีกสโมสรหนึ่ง สัญญาฉบับเก่าของเขาจะสิ้นสุดลงทันที ในขณะที่ผู้เล่นและสโมสรต้นสังกัดใหม่จะเจรจากันเกี่ยวกับเงื่อนไขสัญญาฉบับใหม่ (หรืออาจตกลงร่วมกันก่อนหน้านี้ในเงื่อนไขส่วนตัว) ค่าธรรมเนียมการโอนจะทำหน้าที่เป็นค่าชดเชยทางการเงิน (จ่ายให้แก่สโมสรเก่าของผู้เล่น) สำหรับการยกเลิกสัญญาของผู้เล่นที่ตกลงร่วมกันก่อนกำหนด จำนวนค่าธรรมเนียมขึ้นอยู่กับความสามารถปัจจุบัน ศักยภาพในอนาคต และระยะเวลาของสัญญาที่มีอยู่ของผู้เล่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "How does a football transfer work?". *www.bbc.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-08-28.
**วัดบางพูน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพูน อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัดจำนวน 17 ไร่ 1 งาน 41 ตารางวา

วัดบางพูนสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2384 โดยมีเจ้าพระยาจงจัยยุทธเป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด และได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดบางพูน" ตามสภาพของท้องที่ซึ่งวัดนี้ตั้งอยู่ในตำบลบางพูนและติดคลองบางพูน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2435 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 15 เมตร ยาว 26 เมตร และได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2435 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมมาทุกปี นอกจากนี้แล้ว ยังให้ทางราชการใช้พื้นที่ดินของวัดสร้างโรงเรียนประชาบาล สอนระดับประถมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการประถมศึกษาแห่งชาติ

สิ่งก่อสร้างและเสนาสนะภายใน ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.95 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 ศาลาการเปรียญ 2 หลัง กุฏิสงฆ์สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กหลังละ 4 ห้อง จำนวน 6 หลัง หอเจริญประพุทธมนต์ 2 หลัง หอฉันภัตตาหาร 1 หลัง หอพระไตรปิฎก 1 หลัง ศาลาท่าน้ำสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง และฌาปนสถาน (เมรุ) 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธรูปปางมารศรีวิชัย สมัยสุโขทัย

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการบี้ (ตั้งแต่ พ.ศ. 2384)
* พรอธิการจ้ำ
* พระอธิการกะตองออย
* พระอธิการเนิด
* พระอธิการจันทร์
* พระอธิการแพ
* พรอธิการเปิ๊ด
* พระอธิการเปิง (ตั้งแต่ พ.ศ. 2466–2469)
* พระอธิการบู๊ (ตั้งแต่ พ.ศ. 2469–2479)
* พระอธิการผาด (ตั้งแต่ พ.ศ. 2479–2481)
* พระครูถาวรการโกวิท (บุญรอด ชีวิโต) (ตั้งแต่ พ.ศ. 2482–2540)
* พระอธิการสิทธิชัย กิตติญาโน (ตั้งแต่ พ.ศ. 2540–ปัจจุบัน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางพูน".
2. ↑  "วัดบางพูน". เทศบาลตำบลบางพูน. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-20. สืบค้นเมื่อ 2021-05-20.
นักท่องเที่ยวที่น้ำตกไนแอการา
**ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยว** (อังกฤษ: tourism geography) คือการศึกษาเกี่ยวกับการเดินทางและการท่องเที่ยวโดยเกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมและกิจกรรมทางสังคมและวัฒนธรรม ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยวมีขอบเขตของความสนใจที่หลากหลาย เช่น ผลกระทบของการท่องเที่ยวที่มีต่อสิ่งแวดล้อม สภาพภูมิศาสตร์ของแหล่งท่องเที่ยว เศรษฐกิจเชิงสันทนาการ การรองรับอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและการจัดการประเด็นต่าง ๆ สังคมวิทยาการท่องเที่ยว และที่ตั้งของท่องเที่ยว

ภูมิศาสตร์เป็นพื้นฐานของการศึกษาด้านการท่องเที่ยวเนื่องมีความเกี่ยวข้องกับลักษณะทางภูมิศาสตร์ของธรรมชาติ การท่องเที่ยวเกิดขึ้นในสถานที่ต่าง ๆ โดยเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนย้ายและกิจกรรมระหว่างสถานที่ต่าง ๆ และเป็นกิจกรรมที่มีทั้งองค์ประกอบของสถานที่และอัตลักษณ์เฉพาะตัวของบุคคลที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวผ่านความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นบนสถานที่ ภูมิทัศน์ และผู้คนต่าง ๆ ภูมิศาสตร์กายภาพเป็นพื้นหลังสำคัญต่อการศึกษาสถานที่ท่องเที่ยวที่เกิดขึ้นและมีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม รวมถึงประเด็นสำคัญที่ต้องพิจารณาในการจัดการการพัฒนาสถานที่ท่องเที่ยว

แนวทางการศึกษาจะแตกต่างกันไปตามจุดมุ่งเน้นที่แตกต่างกัน งานวิจัยด้านการจัดการการท่องเที่ยวส่วนใหญ่จัดเป็นการวิจัยเชิงปริมาณสำหรับระเบียบวิธีวิจัยและพิจารณาถึงจุดเริ่มต้นการท่องเที่ยว (tourist generating areas) จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว (tourist destinations) และความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างสถานที่เริ่มต้นและปลายทางซึ่งรวมถึงเส้นทางคมนาคม ความสัมพันธ์ทางธุรกิจ และแรงจูงใจในการเดินทาง พัฒนาการทางภูมิศาสตร์มนุษย์ส่งผลต่อวิธีการศึกษา ตัวอย่างเช่น ภูมิศาสตร์วัฒนธรรมซึ่งช่วยให้เกิดแนวทางในทฤษฎีให้หลากหลายมากขึ้นต่อการท่องเที่ยว รวมทั้งสังคมวิทยาการท่องเที่ยวซึ่งขยายความการท่องเที่ยวว่าเป็นกิจกรรมพิเศษซึ่งพิจารณาวิธีการเดินทางที่เหมาะสมกับชีวิตประจำวันและการท่องเที่ยวไม่ได้เป็นเพียงการบริโภคที่เกิดขึ้นบนสถานที่เท่านั้น แต่ยังสร้างความรู้สึกต่อสถานที่บนจุดหมายปลายทางอีกด้วย

ดูเพิ่ม
-------

* มานุษยวิทยาการท่องเที่ยว
* การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม
* การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์
* การท่องเที่ยวเชิงธรณี
* การท่องเที่ยวเชิงมรดก
* การจัดการงานบริการศึกษา
* สันทนาการศึกษา
* รายชื่อวารสารการท่องเที่ยว
* สังคมวิทยาสันทนาการ
* ภูมิภาคการท่องเที่ยว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Franklin, A and Crang, M (2001) 'The trouble with tourism and travel theory?' in *Tourist Studies* 1(5) p.5-22
2. ↑  Larsen, J, Urry, J and Axhausen, K (2006) *Mobilities, Networks, Geographies* Aldershot:Ashgate

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Pioneering China-based Geotourism (China Daily March 31, 2006)
* *Tourism Geographies: An International Journal of Tourism Space, Place and Environment* (Routledge)
* Geography for Travelers
หวังติงลิ่ว วาดโดย อุตะงาวะ คุนิโยชิ
**หวังติงลิ่ว** (จีนตัวเต็ม : 王定六 / อังกฤษ : Wang Dingliu) สำเนียงแต้จิ๋วคือ เฮงเตงลัก เป็นตัวละครสมมุติจากซ้องกั๋ง มีฉายาว่า **เทพสายฟ้า** (จีน : 活閃婆 / อังกฤษ : Living Goddess of Lightning) เป็นผู้กล้าลำดับที่ 104 แห่ง 108 ดาวแห่งโชคชะตา และเป็นคนที่ 68 ในตำแหน่ง 72 สหายดิน เขาชำนาญในวิชาการต่อสู้ หลายครั้งที่มีคนมาขอเรียนวิชาแต่เขาก็ไม่เคยสอนให้ใคร เขาได้เปิดโรงเตี๊ยมกับพ่อที่แม่น้ำแยงซี

เมื่อตอนที่จางซุ่นกำลังจะไปเชิญอันเตาฉวนนั้น ก็ถูกชายคนหนึ่งชื่อ **จางว่าง** (張旺 ท.เตียวอ๋อง) ขโมยของไป จางซุ่นโกรธมากจึงไปแวะพักที่โรงเตี๊ยมของหวังติงลิ่ว ซึ่งหวังติงลิ่วก็ได้ต้อนรับจางซุ่นเป็นอย่างดี หลังจากที่จางซุ่นพาตัวอันเตาฉวนมาแล้ว เขากับจางซุ่นก็ร่วมกันแก้เผ็ดจางว่างด้วยการถ่วงน้ำ และได้พาพ่อของเขาขึ้นไปเขาเหลียงซาน ช่วงที่ซ่งเจียงเข้าล้อมเมืองตงผิง (東平府 ท.ตังเพงฮู้) ซ่งเจียงก็ได้ส่งตัวเขากับหยกเปาสีไปเกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองให้ยอมแพ้ แต่เจ้าเมืองไม่ยอมจึงได้ไล่ทั้งสองออกไป นั่นจึงเป็นเหตุให้กลุ่มเหลียงซานเข้ายึดเมืองตงผิงได้โดยง่าย

หลังการประชุมใหญ่ของผู้กล้า 108 ดาวแห่งโชคชะตา เขาได้เป็นหัวหน้าหน่วยสอดแนม ต่อมาเขาเสียชีวิตด้วยลูกศรอาบยาพิษในการรบที่เมืองซวนจิ๋วช่วงการปราบกบฏฟางล่า

อ้างอิง
-------

* Keffer, David. "Outlaws of the Marsh: A Somewhat Less Than Critical Commentary". *Poison Pie Publishing House*. Retrieved 19 December 2016.
* Miyamoto, Yoko (2011). "Water Margin: Chinese Robin Hood and His Bandits" เก็บถาวร 2020-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *Demystifying Confucianism*. Retrieved 19 December 2016.
*สเคนต์* มงกุฎคู่แห่งอียิปต์
ในประวัติศาสตร์อียิปต์ สมัย**อียิปต์บนและอียิปต์ล่าง** (หรือที่เรียกว่า **สองดินแดน**) เป็นช่วงเวลาสุดท้ายของสมัยอียิปต์ยุคก่อนประวัติศาสตร์และเกิดขึ้นก่อนการรวมอาณาจักร แนวความคิดของอียิปต์ในฐานะดินแดนทั้งสองเป็นตัวอย่างของความเป็นสองขั้วทางวัฒนธรรมอียิปต์โบราณ และมักจะปรากฏในข้อความและภาพสลัก รวมทั้งในพระนามของฟาโรห์แห่งอียิปต์

ชื่อในภาษาอียิปต์โบราณ คือ *zmꜣ-tꜣwj* (การออกเสียงแบบอียิปต์ว่า *เซมา-ทาวี*) ซึ่งแปลว่า "การรวมกันของสองดินแดน" และเป็นภาพมนุษย์ที่กำลังพันด้วยต้นกกและสายบัว การพันนั้นหมายถึงการรวมเป็นหนึ่งในขณะที่ต้นกกและดอกบัวเป็นตัวแทนของอียิปต์ล่างและบน

พระนามของฟาโรห์ประกอบด้วยพระนามครองราชย์ ซึ่งค่อนข้างตรงตามตัวอักษรว่า "แห่งต้นกกและผึ้ง" (*nswt-bjtj* เป็นสัญลักษณ์ของอียิปต์บนและล่าง) และ "เจ้าแห่งสองแผ่นดิน" (เขียนว่า *nb-tꜣwj*) สมเด็จพระราชินีนาถที่ทรงขึ้นครองราชย์ก็ยังถูกเรียกขานว่า เป็นฟาโรห์และบุรุษเพศ สมเด็จพระราชินีอาจจะใช้ตำแหน่งที่สองในรูปแบบของสตรีที่ว่า "สตรีแห่งสองแผ่นดิน" (*nbt-tꜣwj*) หรือ "นายหญิงของทั้งสองแผ่นดิน" (*hnwt-tꜣwy-tm*) และนายหญิงของสองแผ่นดิน (*hnwt-tꜣwy*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ronald J. Leprohon, The Great Name: Ancient Egyptian Royal Titulary, Society of Biblical Lit, 2013
2. ↑  Abeer El-Shahawy, Farid S. Atiya, The Egyptian Museum in Cairo, American Univ in Cairo Press, 2005
3. ↑  Grajetzki, Ancient Egyptian Queens: A Hieroglyphic Dictionary, Golden House Publications, London, 2005, ISBN 978-0954721893
ประเมินผู้ป่วยเอชไอวีในแอฟริกาใน พ.ศ. 2550
**เอชไอวี/เอดส์** เป็นปัญหาใหญ่ด้านสาธารณสุขและสาเหตุหลักที่ทำให้ประชากรจำนวนมากในแอฟริกาเสียชีวิต มีการประเมินว่าแอฟริกามีผู้ป่วยเอชไอวีมากถึง 67% ของโลก และผู้เสียชีวิตจากโรคเอดส์ 72% ทั่วโลกใน พ.ศ. 2552 อยู่ในแอฟริกา

ตารางเปรียบเทียบจำนวนผู้ป่วยเอชไอวีแบ่งตามภูมิภาคใน พ.ศ. 2552| ภูมิภาค | ความชุกของเอชไอวีในผู้ใหญ่(อายุ 15–49) | รวมผู้ป่วยเอชไอวีทั้งสิ้น | จำนวนผู้เสียชีวิตจากเอดส์ใน พ.ศ. 2548 |
| --- | --- | --- | --- |
| แอฟริกาซับสะฮารา | 5.0% | 22.5 ล้านคน | 1.3 ล้านคน |
| ทั่วโลก | 0.8% | 33.3 ล้านคน | 1.8 ล้านคน |
| อเมริกาเหนือ | 0.5% | 1.5 ล้านคน | 26,000 |
| ยุโรปตะวันตกและยุโรปกลาง | 0.2% | 820,000 | 8,500 |

โครงการโรคเอดส์แห่งสหประชาชาติ (UNAIDS) พยากรณ์ผลของภูมิภาคจนถึง พ.ศ. 2568 ซึ่งมีตั้งแต่การไม่เพิ่มขึ้นและการลดลงของจำนวนผู้เสียชีวิตเริ่มตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2555 ไปจนถึงการเพิ่มขึ้นของการเสียชีวิตอย่างต่อเนื่องจนเข้าขั้นหายนะ โดยเป็นไปได้ว่าอาจมีผู้ป่วยมากถึง 90 ล้านคน

โดยปราศจากการรักษาพยาบาลและยา (อย่างยาต้านไวรัส) ซึ่งหาได้ในประเทศพัฒนาแล้ว ประชากรจำนวนมากในแอฟริกาจะยิ่งมีการพัฒนาของเอดส์มากยิ่งขึ้น พวกเขาไม่เพียงแต่จะไม่สามารถไปทำงานได้เท่านั้น แต่ยังต้องได้รับการรักษาพยาบาลอย่างสำคัญด้วย ซึ่งมีแนวโน้มจะก่อให้เกิดการล่มสลายของเศรษฐกิจและสังคมได้

ในบทความชื่อ "Death Stalks A Continent" (ความตายย่องเข้าทวีป) โจฮันนา แมกเกียรีพยายามอธิบายความรุนแรงของปัญหา "คนที่แข็งแรงที่สุดของสังคม มิใช่คนที่อ่อนแอที่สุด เป็นผู้ที่จะตาย ผู้ใหญ่หายไป ทิ้งคนชราและเด็กไว้เบื้องหลัง คุณไม่สามารถนิยามกลุ่มเสี่ยงได้ ทุกคนที่มีเพศสัมพันธ์ล้วนเสี่ยงหมด เด็กทารกก็เช่นกัน ได้รับเชื้อผ่านมารดาโดยไม่เจตนา น้อยครอบครัวนักที่ไม่มีผู้ป่วยเอดส์เลย ส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าพวกเขาติดเชื้ออย่างไรหรือเมื่อไหร่ หลายคนไม่เคยรู้เลยว่าพวกเขาติดเชื้อ หลายคนที่รู้ตัวก็ไม่บอกใครเลยว่าพวกเขากำลังรอความตายอยู่"

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "UNAIDS Report on the Global AIDS Epidemic 2010" (PDF). สืบค้นเมื่อ 2011-06-08.
2. ↑  McGeary, Johanna (12 Feb 2001). "Death stalks a continent". *Time Magazine*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-05-03. สืบค้นเมื่อ 2011-09-17.
การแสดง *ครูเพลงแห่งเนือร์นแบร์ค* ในค.ศ. 1960

เพลงโหมโรง

แสดงโดย Skidmore College Orchestra. Courtesy of Musopen

---

*หากมีปัญหาในการเล่นไฟล์นี้ ดูที่ วิธีใช้สื่อ*

***ครูเพลงแห่งเนือร์นแบร์ค*** (เยอรมัน: *Die Meistersinger von Nürnberg*) เป็นอุปรากรโดยริชชาร์ท วากเนอร์ แต่งขึ้นในค.ศ. 1867 ประกอบด้วยสามองก์ ถือเป็นหนึ่งในอุปรากรเรื่องยาวที่สุดที่มักถูกแสดง มีความยาวสี่ชั่วโมงครึ่ง ถูกแสดงรอบปฐมทัศน์ที่โรงละครแห่งชาติมิวนิก เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1868 วาทยากรในรอบปฐมทัศน์คือฮันส์ ฟ็อน บือโล

เนื้อเรื่องเกิดขึ้นในเมืองเนือร์นแบร์ค กลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 ซึ่งในขณะนั้น เนือร์นแบร์คมีสถานะเป็นเสรีนครจักรวรรดิและเป็นหนึ่งในศูนย์กลางของศิลปะเรอแนซ็องส์ในยุโรปเหนือ เรื่องราวเกิดขึ้นในแวดวงของ *ครูเพลง* (*Meistersinger*) ซึ่งประกอบด้วยกวีและนักดนตรีซึ่งแต่เดิมเคยเป็นครูช่างในหลากหลายสาขามาก่อน ครูเพลงเหล่านี้มีหลากหลายคณะ สังคมของครูเพลงมีระเบียบกฎเกณฑ์สลับซับซ้อนในการแต่งเพลงและการแสดงเพลง

งานชิ้นนี้ของวากเนอร์มีอิทธิพลอย่างสูงต่อแนวคิดสุนทรียศาสตร์ในทฤษฎีปรัชญาของอาร์ทัวร์ โชเพินเฮาเออร์ ที่ว่า ในทางปรัชญา ศิลปะคือวิธีหลีกหนีจากความทุกข์ทางโลกียะ และดนตรีคือจุดสูงสุดของศิลปะ เนื่องจากมันไม่จำเป็นต้องแสดงภาพทางโลกียะ (หมายถึงเป็นสิ่งจับต้องไม่ได้) ด้วยเหตุนี้ ดนตรีจึงสามารถสื่ออารมณ์โดยไม่ต้องใช้ถ้อยคำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Wagner, Richard. "Opera and Drama". *Users.belgacom.net*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-03-03. สืบค้นเมื่อ 19 May 2018.
**หลี่ ปี้** หรือ **หลี่ มี่** (李泌; 1265 - 12 เมษายน 1332) ชื่อรอง **ฉางยฺเหวียน** (長源) ขุนนางของจีนในสมัย ราชวงศ์ถัง เป็นที่ปรึกษาผู้ซื่อสัตย์ต่อจักรพรรดิ 3 พระองค์ จักรพรรดิถังซู่จง พระราชโอรสของจักรพรรดิซู่จง จักรพรรดิถังไต้จง และพระราชโอรสของจักรพรรดิไต้จง จักรพรรดิถังเต๋อจง แต่ปฏิเสธที่จะรับราชการในราชสำนักของ จักรพรรดิซู่จง และ จักรพรรดิไต้จง รับราชการเป็นอัครมหาเสนาบดีของ จักรพรรดิเต๋อจง เพียงเท่านั้น เขาเป็นบุคคลที่ถกเถียงกันอย่างมากในข้อคิดเห็นของนักประวัติศาสตร์,ในขณะที่เขาถูกมองโดยนักประวัติศาสตร์บางคนว่าไร้สาระและผิดปกติ,ในขณะที่คนอื่น ๆ ยกย่องเขาในความเป็นอัจฉริยะในเรื่องนโยบายต่างประเทศและเรื่องการทหาร.

ปูมหลัง
-------

หลี่ปี้เกิดในปี พ.ศ. 1265, ระหว่างรัชสมัยของ จักรพรรดิถังเสฺวียนจง. ครอบครัวของเขามาจากเมืองหลวงของราชวงศ์ถัง ฉางอัน, สืบเชื้อสายจากขุนนาง รัฐฉิน หลี่ ตาน (李曇) และบุตรชายของหลี่ ตาน อัครมหาเสนาบดีของ รัฐจ้าว หลี่ ฉี (李齊). บรรพบุรุษของเขารับราชการเป็นขุนนางในหลายราชวงศ์อาทิ ราชวงศ์ฮั่น ราชวงศ์จิ้น Later Yan ราชวงศ์เว่ยเหนือ และ ราชวงศ์โจวเหนือ, บิดาของ หลี่ ปี้ หลี่ เฉิงซิ่ว (李承休) รับราชการเป็นผู้พิพากษามณฑล

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  *New Book of Tang*, vol. 72."Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-11-20. สืบค้นเมื่อ 2008-10-03.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)[*ลิงก์เสีย*]
การดองมะเขือยาว
**คาราชิซูเกะ** (ญี่ปุ่น: からし漬け) เป็นผักดองชนิดหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น คล้ายกับคาซูซูเกะซึ่งเป็นอาหารดองที่ทำด้วยเนื้อปลา ผักดองชนิดนี้จะถูกดองในกากสาเกคาซุ จากนั้นผสมเกลือ น้ำตาล และมิริง
แล้วดองให้ผักมีรสชาติเค็ม จุดเด่นของคาราชิซูเกะคือการผสมมัสตาร์ดลงในกากสาเก 

นาซุ คาราชิซูเกะ เป็นมะเขือยาวดองในมัสตาร์ดและกากสาเก ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมาก

สูตร
----

สูตรมีมากมายหลายสูตรขึ้นอยู่กับพื้นที่และบุคคลที่ทำ ซึ่งสูตรนี้เป็นสูตรการดองแตงกวาที่อิงจากเว็บไซต์ Nadia 

1. หั่นแตงกวาให้เป็นแผ่นวงกลม
2. ผสมแตงกวา น้ําตาล เกลือ และมัสตาร์ด ลงในกล่องที่ปิดมิดชิด
3. เก็บใส่กล่องไว้ครึ่งวันจึงนำมาทานได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "きゅうりのからし漬け｜野菜のおかず｜料理家 栗原はるみ レシピ・オンラインショップ【公式】ゆとりの空間". *料理家 栗原はるみ レシピ・オンラインショップ【公式】ゆとりの空間* (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 2 January 2023.
2. ↑  "からしチューブでOK♡半日で漬かるきゅうりのからし漬け♡". *レシピサイトNadia* (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 13 January 2023.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**คาราชิซูเกะ**

* Japanese Food / Tsukemono (pickles)
* kyuri no kirashizuke (cucumber kirashizuke) recipe
**ปลาก้างอินเดีย** หรือ **ปลากั๊งอินเดีย** (อังกฤษ: Dwarf snakehead; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Channa gachua*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กในวงศ์ปลาช่อน (Channidae) มีรูปร่างและขนาดลำตัวคล้ายคลึงกับปลาก้าง (*C. limbata*) ที่พบในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์มาก แต่ทว่า ปลาก้างอินเดียนั้นจะมีลำตัวที่ป้อมสั้นกว่า มีจำนวนเกล็ดที่ใต้ขากรรไกรล่างทั้งสองข้างเกล็ดเดียว มีขอบใต้ดวงตาสีแดง และไม่มีครีบท้อง การแพร่ขยายพันธุ์ ปลาเพศผู้จะเป็นฝ่ายอมไข่ในปากจนกว่าลูกปลาจะฟักเป็นตัว และดูแลลูกปลาใกล้ชนิดคู่กับปลาเพศเมีย

สีสันบนลำตัวนั้นมีหลากหลายเช่นเดียวกับปลาก้าง มีการกระจายพันธุ์ในภูมิภาคเอเชียใต้ โดยพบที่อินเดีย, รัฐอัสสัม, บังกลาเทศ, ปากีสถาน ไปจนถึงตอนใต้ของประเทศจีน

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเช่นเดียวกับปลาก้าง และปลาช่อนเจ็ดสี (*C. bleheri*) ซึ่งเป็นปลาที่เป็นขนาดเล็กในวงศ์เดียวกันเช่นกัน

อนึ่ง ปลาก้างที่พบในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์รวมถึงประเทศไทย โดยมากจะใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Channa gachua* เช่นเดียวกับปลาก้างอินเดีย แต่ทว่าข้อเท็จจริงแล้วปลาทั้ง 2 ชนิดนั้นมีความแตกต่างกันพอสมควร แต่ทว่ายังไม่มีเอกสารหรือการยืนยันอย่างถูกต้องจากฝ่ายวิชาการ โดยในทัศนะของนักมีนวิทยาบางท่านเห็นว่า ปลาก้างชนิดที่พบในในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ สมควรใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Channa limbata* (Cuvier, 1831) หรือ *Channa* aff. *limbata*

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาช่อนแคระ

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  หน้า 102-103, *CHANNA CRAZY คนคลั่งช่อน*, "Wild Ambition" โดย ชวิน ตันพิทยคุปต์ และชัยพัทธ์ งามบุษบงโสภิน. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 42: ธันวาคม 2013

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Channa gachua***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Dwarf Snakehead - *Channa gachua* (อังกฤษ)
**วันประกาศเอกราชของอินเดีย** เฉลิมฉลองทุกวันที่ 15 สิงหาคม และถือเป็นวันหยุดในประเทศอินเดีย เพื่อรำลึกถึงการประกาศเอกราชของประเทศจากการปกครองของสหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 1947 เมื่อรัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักรประกาศ พระราชบัญญัติเอกราชอินเดีย ค.ศ. 1947 ส่งผ่านเอกราชของรัฐสู่สภานิติบัญญัติแห่งชาติอินเดีย โดยคงมีพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักรเป็นประมุขแห่งรัฐจนถึงการเปลี่ยนสู่ระบบสาธารณรัฐเต็มตัว การได้มาซึ่งเอกราชของอินเดียเป็นผลพวงมาจากขบวนการเอกราชอินเดียผ่านการต่อสู้แบบอหิงสา และ การดื้อแพ่ง ที่นำโดยคองเกรสแห่งชาติอินเดีย

การได้รับเอกราชของอินเดียนั้นมาพร้อมกับการแบ่งเส้นอาณาเขตอินเดีย ซึ่งบริติชอินเดียถูกแบ่งออกตามศาสนาเป็น เขตกรรมสิทธิ์อินเดียและ ปากีสถาน การแบ่งเขตนั้นนำไปสู่การประท้วงและจลาจลที่รุนแรงจนมีผู้เสียชีวิตเป็นจำนวนมาก และทำให้เกิดการโยกย้ายประชากรตามศาสนาที่ถูกแบ่งเส้นอาณาเขตกว่า 15 ล้านคน หลังเผชิญความรุนแรงทางศาสนา ในวันที่ 15 สิงหาคม 1947 นายกรัฐมนตรีคนแรกของอินเดีย ชวาหะร์ลาล เนห์รู ดึงเชือกกระตุกธงชาติอินเดียกางออกจากยอดเสาธงด้านหน้าประตูลาหอริ เดลี จึงเป็นธรรมเนียมสืบต่อมาสู่การเชิญธงและปราศัยต่อหน้าประชาชนในทุกวันประกาศเอกราช กิจกรรมต่าง ๆ นั้นจะถ่ายทอดสดทั่วประเทศโดย ดูร์ดาร์ชาน สถานีโทรทัศน์ทางการของอินเดีย โดยมักเริ่มด้วยเพลง เชห์นาอี ของ อูสตัด บิสมิลลา ข่าน

อ้างอิง
-------

1. ↑  PTI (15 August 2013). "Manmohan first PM outside Nehru-Gandhi clan to hoist flag for 10th time" เก็บถาวร 21 ธันวาคม 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *The Hindu*. Retrieved 30 August 2013.
**ปลาขี้ตังเบ็ดลาย** (อังกฤษ: Clown surgeonfish, Lined surgeonfish, Striped surgeonfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Acanthurus lineatus*) หรือที่นิยมเรียกกันในวงการปลาสวยงามว่า **ปลาเซอร์เจี้ยนลาย** เป็นปลาทะเลที่มีความสวยงามชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาขี้ตังเบ็ด (Acanthuridae)

มีสีสันและลวดลายที่สวยงามหลากหลายบนลำตัว ที่เป็นลายเส้นในแนวนอนทั้งเขียว, เหลือง, ดำ และน้ำเงิน พาดไปตามลำตัวตั้งแต่หัวจรดหาง ครีบหางแฉกปลายแหลมทั้งสองข้าง มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 38 เซนติเมตร

พบกระจายพันธุ์ในแนวปะการังของเขตอบอุ่นตั้งแต่ชายฝั่งของแอฟริกาตะวันออก จนถึงทะเลอันดามัน และอินโด-แปซิฟิก มีพฤติกรรมชอบที่อาศัยอยู่เพียงตัวเดียว หรือรวมกลุ่มกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ โดยมีตัวผู้เพียงตัวเดียว รวมกับตัวเมียหลายตัว โดยตัวผู้จะมีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียและเจริญเติบโตเร็วกว่าตัวเมียอย่างเห็นได้ชัด เมื่อผสมพันธุ์จะกระทำในคืนที่พระจันทร์เต็มดวง ที่น้ำขึ้นอย่างเต็มที่ ด้วยการปล่อยไข่และอสุจิให้ปฏิสนธิกันในกระแสน้ำ และปล่อยไข่ให้ล่องลอยไปกับกระแสน้ำ จนกระทั่งลูกปลาฟักออกมาเป็นตัว

เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามชนิดหนึ่ง เช่นเดียวกับปลาชนิดอื่น ๆ ในวงศ์เดียวกัน เช่น ปลาขี้ตังเบ็ดโซฮาล (*A. sohal*) หรือปลาขี้ตังเบ็ดฟ้า (*Paracanthurus hepatus*) แต่จัดเป็นปลาที่เลี้ยงได้ยากชนิดหนึ่ง เนื่องจากปลาที่ถูกจับจากแหล่งน้ำธรรมชาติมักไม่ค่อยยอมรับอาหารและไม่อาจปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมในที่เลี้ยงได้ จะมีเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นที่สามารถจะยอมกินอาหารได้ และในอีกหลาย ๆ ตัวเมื่อเลี้ยงไปสักระยะหนึ่ง กลับตายอย่างไร้สาเหตุ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Choat, J. H. et al. 2012. *Acanthurus lineatus*. In: IUCN 2012. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.2. Downloaded on 25 June 2013.
2. ↑  นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ, *Linetus* คอลัมน์ Blue Planet นิตยสาร Aquarium Biz หน้า 122-125 ฉบับที่ 19 ปีที่ 2: มกราคม 2012

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Acanthurus lineatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbse.org
* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Acanthurus lineatus ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาค้างคาวดอยอินทนนท์** (อังกฤษ: Siamese freshwater batfish, Siamese bat catfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Oreoglanis siamensis*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กในอันดับปลาหนังชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae)

ลักษณะ
------

มีลักษณะที่แตกต่างไปจากปลาหนังชนิดอื่น ๆ ตรงที่ครีบหลังและครีบอกไม่มีก้านแข็ง ลำตัวเรียวยาว หัวและอกแบนราบ มีหนวด 4 คู่ ปากมีขนาดเล็กอยู่ด้านล่าง ครีบอกและริมฝีปากมีลักษณะคล้ายถ้วยดูด ใช้สำหรับดูดเกาะติดกับกรวดหินในน้ำ ครีบหางปลายมนกลม ครีบอกใหญ่ ครีบก้นมีขนาดเล็ก ลำตัวมีสีน้ำตาลอมเขียว หลังมีแต้มสีจาง ๆ กินอาหารจำพวก แมลงน้ำและสัตว์น้ำขนาดเล็ก มีพฤติกรรมวางไข่ใต้ก้อนหิน ไข่มีขนาดเล็ก และคอยดูแลไข่

มีขนาดลำตัวยาวประมาณ 10-15 เซนติเมตร

ที่อยู่
-------

พบได้เพียงแห่งเดียวเท่านั้นในโลก ที่ลำธารน้ำไหลแรงบนทิวเขาอินทนนท์ และอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ จังหวัดเชียงใหม่ โดยจะพบที่ระดับความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,200 เมตร

การค้นพบ
--------

ปลาค้างคาวดอยอินทนนท์ ถูกค้นพบและทำการศึกษาโดย ดร.ฮิวจ์ แมคคอร์มิค สมิธ นักมีนวิทยาชาวอเมริกันที่เข้ามาศึกษาพันธุ์สัตว์น้ำในประเทศไทย โดยได้ตัวอย่างมาจากชาวกะเหรี่ยง ที่จับได้จากลำธารบนดอยอ่างกาหรือดอยอินทนนท์ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1928 ต่อมาได้มีการสำรวจพบอีกหลายแห่งตามลำธารที่เป็นสาขาของแม่น้ำปิงในจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งได้ถือเป็นชนิดต้นแบบของปลาสกุลนี้ด้วย

ชื่ออื่น
--------

เป็นปลาที่ถูกใช้ทำเป็นอาหารบริโภคของชาวเขาในท้องถิ่น โดยมีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า "แต๊กหิน" หรือ "แม๊ะหิน" เป็นต้น ปัจจุบันมีสถานะใกล้สูญพันธุ์แล้ว เพราะสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงและการที่ถูกจับเป็นจำนวนมาก และถือเป็นปลาน้ำจืดคุ้มครองชนิดหนึ่งของกรมประมงร่วมกับปลาชนิดอื่นอีก 3 ชนิด (ปลาตะพัด (*Scleropages formosus*), ปลาเสือตอลายใหญ่ (*Datnioides pulcher*) และ ปลาหมูอารีย์ (*Yasuhikotakia sidthimunki*)) 

ปัจจุบันมีความพยายามจากภาครัฐโดย กรมประมง ในการเพาะขยายพันธุ์ ซึ่งจะกระทำได้เฉพาะบนภูเขาสูงเท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑   Kottelat, M. 1996. *Oreoglanis siamensis*. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Downloaded on 4 August 2007.
2. ↑  หน้า 50, *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒* โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-00-8738-8
3. ↑  "www.moohin.com > ปลา > ติดหิน, ค้างคาว". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-28. สืบค้นเมื่อ 2010-11-08.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาค้างคาวดอยอินทนนท์[*ลิงก์เสีย*]
**ขบวนการสหภาพชาติประชาธิปไตย** (เขมร: ចលនាសហភាពជាតិប្រជាធិបតេតយ្យ *จลนาสหภาพชาติบฺรชาธิบเตตยฺย*) เป็นพรรคการเมืองในกัมพูชา ก่อตั้งโดย เอียง ซารี ที่เคยเป็นสมาชิกของเขมรแดง เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2539 รวมทั้งยังมีส่วนเกี่ยวข้องกับวารสาร ผการิธ (ดอกไม้บาน) เอียงซารีได้ประกาศตนเป็นกลาง และแยกตัวออกมาจากระบอบเขมรแดงที่โหดร้ายและเป็นฆาตกรซึ่งได้แก่ พล พต และพรรคพวก ได้แก่ นวน เจีย ตา มก ซอน เซน และยุน ยาต และประกาศสนับสนุนประชาธิปไตยที่มีไทย สิงคโปร์และญี่ปุ่นเป็นแม่แบบ .

หลังจากเข้าร่วมรัฐบาลกับพรรคประชาชนกัมพูชาของฮุนเซน ขบวนการสหภาพชาติประชาธิปไตยได้ปฏิเสธเข้าร่วมการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2541 พรรคนี้ให้การสนับสนุนพรรคประชาชนกัมพูชา เพื่อที่จะได้มีอำนาจในไพลิน ซึ่งเคยเป็นดินแดนในเขตอิทธิพลของเขมรแดงมาก่อนและมีความสำคัญทางด้านป่าไม้และพลอย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tom Fawthrop & Helen Jarvis. *Getting Away With Genocide? Elusive Justice and the Khmer Rouge Tribunal*. Sydney NSW: University of New South Wales Press Ltd. 2005. p. 262.
2. ↑  Peter H. Maguire. *Facing Death in Cambodia*. New York: Columbia University Press. 2005. pp. 103-104.
3. ↑  Maguire, p. 104.
4. ↑  Economist Intelligence Unit. *Country Report: Cambodia, Laos*. 1998. p. 8.
5. ↑  Grant Curtis. *Cambodia Reborn? The Transition to Democracy and Development*. Washington, DC: Brookings Institution Press. 1998. p. 42.
6. ↑  Susan E. Cook. *Genocide in Cambodia and Rwanda: New Perspectives*. New Jersey: Transaction Publishers. 2006. p. 205.
**ปลาขาไก่** (อังกฤษ: blue sheatfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Kryptopterus cryptopterus*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) มีรูปร่างเพรียว ลำตัวแบนข้าง ส่วนหัวสั้น ปากเล็ก ตาโตอยู่ต่ำกว่ามุมปาก ส่วนหลังไม่ยกสูง มีหนวดยาว 2 คู่ หนวดที่ริมฝีปากยาวถึงบริเวณขอบฝาปิดเหงือก หนวดใต้คางสั้น ครีบหลังเล็กมากเห็นเป็นเส้นสั้น ๆ ครีบอกใหญ่มีก้านแข็งที่ยาวเกือบเท่าความยาวของครีบ ครีบก้นยาว มีหางเว้าตื้น ตัวมีสีเหลืองอ่อนเหลือบเขียว ตัวค่อนข้างใส ครีบสีจาง ขอบครีบก้นมีสีคล้ำเช่นเดียวกับครีบหาง ครีบอกในตัวผู้ที่โตเต็มวัยมีสีคล้ำ มีความยาวประมาณ 10 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 20 เซนติเมตร

อาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่ มักย้ายถิ่นขึ้นมาในบริเวณน้ำหลากในฤดูฝน โดยกินอาหารได้แก่ แมลงและสัตว์น้ำขนาดเล็ก พบในแม่น้ำของทุกภาค ยกเว้นแม่น้ำสาละวิน บริโภคโดยการปรุงสด หรือนำมาทำเป็นปลาแห้ง ปลารมควัน นอกจากนี้ยังมีการรวบรวมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย แค่ค่อนข้างเลี้ยงยาก เนื่องจากเป็นปลาขี้ตกใจ ตายง่าย 

ปลาขาไก่ มีชื่อเรียกที่เรียกกันหลากหลายแตกต่างกันออกไป เช่น "ปลาเพียว" ที่ภาคอีสาน "ปลากะปิ๋ว" ที่ จังหวัดปราจีนบุรี "ปลาปีกไก่" หรือ "ปลานาง" หรือ "ปลาดอกบัว" ในแถบแม่น้ำโขงและแม่น้ำมูล หรือบางครั้งเรียก "ปลาหางไก่" หรือ "ปลาไส้ไก่" เป็นต้น ซึ่งนอกจากปลาชนิดนี้แล้ว ชื่อเหล่านี้ยังเป็นชื่อที่เรียกปลาชนิดอื่น ๆ ในสกุลเดียวกันที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  หนังสือสารานุกรมปลาไทย โดย สุรศักดิ์ วงศ์กิตติเวชสกุล (กรุงเทพ, พ.ศ. 2540) ISBN 9789748990026

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาขาไก่
**ปลาค้อถ้ำพระวังแดง** เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Schistura spiesi* อยู่ในวงศ์ปลาค้อ (Balitoridae) มีลักษณะลำตัวค่อนข้างป้อม สีเนื้ออมชมพูและเหลืองอ่อน ครีบมีสีใสสีเหลืองเรื่อ ๆ ตัวผู้มีส่วนหลังโค้งนูน รูจมูกมีติ่งแหลมคล้ายหนวด ตาลดขนาดเล็กจนมีขนาดเล็กมากจนเป็นจุดเล็ก ๆ เนื่องจากไม่ได้ใช้งานเพราะอาศัยอยู่ในถ้ำลึก ปากมีขนาดหนา

มีลำตัวยาวประมาณ 8–13 เซนติเมตร เป็นปลาที่เพิ่งถูกค้นพบเมื่อ ค.ศ. 2003 โดยนักมีนวิทยาชาวไทยและนักมีนวิทยาชาวสิงคโปร์ เป็นปลาถิ่นเดียวที่พบเฉพาะในถ้ำพระวังแดง ในอุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง จังหวัดพิษณุโลก โดยอยู่ลึกเข้าไปตั้งแต่ 100 เมตรขึ้นไป โดยอาศัยอยู่เป็นกลุ่มเล็ก ๆ 3–10 ตัว ในฤดูผสมพันธุ์ตัวผู้จะต่อสู้กันเพื่อแย่งตัวเมีย 

ปัจจุบันปลาค้อถ้ำพระวังแดงเป็นสัตว์น้ำคุ้มครองตามประกาศของกรมประมง และพบได้เฉพาะถิ่นเดียวในประเทศไทยเท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  รายงานการค้นพบจระเข้น้ำจืดสายพันธุ์ไทย ในเขตอุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง จังหวัดพิษณุโลก

* ปลาค้อถ้ำพระวังแดง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาค้อถ้ำพระวังแดง
**อำมาตย์โท พระยาปทุมเทพภักดี (ธน ณ สงขลา)** เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดตราดคนที่ 13 (6 กุมภาพันธ์ 2456 - 30 ตุลาคม 2463) และผู้ว่าราชการจังหวัดอุบลราชธานีคนที่ 15 (พ.ศ. 2465 - พ.ศ. 2469)

ประวัติ
-------

พระยาปทุมเทพภักดี นามเดิมคือ ธน ณ สงขลา เป็นบุตรคนที่ 14 ของเจ้าพระยาวิเชียรคีรี (เม่น ณ สงขลา) หลังจบการศึกษาได้เข้ารับราชการเป็นปลัดอำเภอในหลายอำเภอในภาคใต้

พ.ศ. 2448 ได้รับบรรดาศักดิ์เป็น*รองอำมาตย์เอก หลวงรักษ์นรกิจ* ต่อมาในปี พ.ศ. 2465 ได้เลื่อนบรรดาศักดิ์และยศเป็น*อำมาตย์ตรี พระตราษบุรีศรีสมุทรเขตต์* ต่อมาได้เลื่อนยศเป็นอำมาตย์โท ก่อนที่จะมาได้รับตำแหน่งที่จังหวัดตราด ท่านได้ดำรงตำแหน่งนายอำเภอไชยา (จังหวัดสุราษฏร์ธานี) สมัยที่ยังเรียกว่าอำเภอภุมเรียง ท่านรับราชการที่จังหวัดตราดได้ประมาณ 8 ปี ท่านมาในตำแหน่ง "ผู้ว่าราชการเมืองตราด" และจากไปในขณะที่ท่านอยู่ในตำแหน่ง "ผู้ว่าราชการจังหวัดตราด" เนื่องจากมีการประกาศเปลี่ยนแปลงคำว่า "เมือง" มาเป็น "จังหวัด" และ "ผู้ว่าราชการเมือง" มาเป็น "ผู้ว่าราชการจังหวัด" ในปี พ.ศ.2459 จากจังหวัดตราดท่านได้ย้ายไปเป็นปลัดมณฑลอุบลราชธานี และในปี พ.ศ. 2465 ได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็น*พระยาปทุมเทพภักดีศรีอุบลราชธานินทร์*

ระหว่างดำรงตำแหน่งที่จังหวัดตราด พระยาตราษบุรีศรีสมุทร์เขตต์ได้ย้ายและสร้างสถานที่ราชการมากมาย บางแห่งสามารถใช้ประโยชน์ต่อมาได้อีกหลายสิบปี เช่น สถานีตำรวจภูธรประจำจังหวัด ที่ว่าการอำเภอเขาสมิง ที่ว่าการป่าไม้จังหวัดตราด เป็นต้น รวมทั้งสร้างบ้านพักราชการฝ่ายต่างๆอีกหลายแห่ง

"ตราษบุรีศรีสมุทร์เขตต์" หมายถึง เจ้าเมืองตราดผู้เป็นมิ่งขวัญแห่งเมืองชายทะเล

พระยาปทุมเทพภักดี ถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 สิริอายุรวม 77 ปี

สร้างโรงเรียนตราษตระการคุณ
--------------------------

ในปี พ.ศ. 2461 พระตราษบุรีศรีสมุทร์เขตต์ (ธน ณ สงขลา) ผู้ว่าราชการจังหวัดตราดคนใหม่ได้พิจารณาเห็นว่าโรงเรียนเวฬุสุนทรการไม่เหมาะที่จะเป็นโรงเรียนตัวอย่างประจำจังหวัดตราดจึงเรี่ยไรเงินจากข้าราชการ พ่อค้า ประชาชน ก่อสร้างอาคารเรียนขึ้นใหม่ ใกล้กับสโมสรเสือป่า (ปัจจุบันคือที่ว่าการอำเภอเมือตราดหลังเก่า) ปี พ.ศ. 2463 ใช้เวลาก่อสร้างประมาณ 3 ปีเศษ รวมค่าก่อสร้าง 4,670.50 บาท และได้ทำพิธีเปิดเมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2463 โดยเจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี เสนาบดีกระทรวงธรรมการ (กระทรวงศึกษาธิการ) เป็นประธาน และให้นามโรงเรียนนี้ว่า โรงเรียนตราษตระการคุณ อันเป็นมงคลนาม และเป็นอนุสรณ์แด่พระตราษบุรีศรีสมุทรเขตต์ (ธน ณ สงขลา) ซึ่งเป็นกำลังสำคัญในการสร้างอาคารเรียนหลังนี้ อาคารเรียนที่สร้างขึ้นเป็นอาคารไม้ใต้ถุนสูง ภายในโล่ง จุนักเรียนได้ 160 คน การเรียนการสอนแบ่งเป็นระดับประถมศึกษา คือ ป.1 - ป.4 กับระดับมัธยมศึกษา คือ ม.1 - ม.3 (เทียบเท่า ป.5 - ป.7 ในสมัยต่อมา)

"ตราษตระการคุณ" หมายถึง ผลงานแห่งความเกื้อกูลอันงดงานของพระตราษบุรีศรีสมุทร์เขตต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เจ้าเมือง/ผู้ว่าราชการจังหวัดอุบลราชธานี". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-08-05. สืบค้นเมื่อ 2015-03-24.
2. 1 2  พระยาปทุมเทพภักดี (ธน), ชมรมสายสกุล ณ สงขลา
3. ↑  "จังหวัดตราด." ตราด : 2523.(อัดเสำเนา.) บริหารเทพธานี, พระ. "ประวัติจังหวัดตราด." วารสารสมาคมชาวตราด ฉบับพิเศษ, 11(กันยายน, 2525), 45-92.
4. ↑  ตราษตระการคุณ, โรงเรียน. 90 ปี ตราษตระการคุณ. ม.ป.ท. 2532. บรรเทิง ยันต์โกเศศ
ลำต้นที่แสดงให้เห็นข้อ (node) ปล้อง (internpode) และก้านใบ (petiole)
ลำต้นเหนือพื้นดินของ *Polygonatum* สูญเสียใบไม้ไป แต่ได้สร้างรากพิเศษจากตาของมัน
**ลำต้น** เป็นหนึ่งในสองแกนโครงสร้างหลักของพืชมีท่อลำเลียง อีกอย่างหนึ่งเป็นราก ทำหน้าที่รองรับใบไม้ ดอกไม้ และผลไม้ ขนส่งของเหลวระหว่างรากถึงยอดในไซเลมและโฟลเอ็ม เก็บสารอาหาร และสร้างเนื้อเยื่อชีวิตใหม่

ลำต้นโดยปกติแบ่งออกเป็นข้อและปล้อง:

* ข้อรองรับหนึ่งใบหรือมากกว่า รวมทั้งตาซึ่งสามารถเติบโตเป็นก้าน (หรือใบกรวยต้นสนหรือช่อดอก) รากพิเศษอาจจะเกิดขึ้นได้จากข้อ
* ปล้องคือส่วนที่อยู่ระหว่างข้อ

คำว่า "หน่อ" มักจะถูกสับสนกับ "ลำต้น"; "หน่อ" โดยทั่วไปหมายถึงการเจริญเติบโตของพืชสดใหม่ที่รวมทั้งลำต้นและโครงสร้างอื่น ๆ เช่นใบไม้หรือดอกไม้ ในพืชส่วนใหญ่ลำต้นตั้งอยู่เหนือผิวดิน แต่พืชบางชนิดมีลำต้นใต้ดิน

ลำต้นมีสี่หน้าที่หลักคือ:

* รองรับและยกใบไม้ ดอกไม้ และผลไม้ ลำต้นจะช่วยให้ใบคงในที่มีแสงและให้สถานที่อยู่สำหรับดอกไม้และผลไม้
* การขนส่งของเหลวระหว่างรากและหน่อโดยไซเลมและโฟลเอ็ม (ดูด้านล่าง)
* เป็นที่เก็บสารอาหาร
* การผลิตเนื้อเยื่อที่มีชีวิตใหม่ โดยปกติของเซลล์พืชจะมีชัวิตระหว่างหนึ่งถึงสามปี โดยลำต้นมีเนื้อเยื่อเจริญซึ่งสร้างเนื้อเยื่อที่มีชีวิตใหม่ทุกปี

ลำต้นมีเนื้อเยื่อคล้ายท่อสองที่เรียกว่าไซเลมและโฟลเอ็ม เนื้อเยื่อไซเลมจะลำเลียงน้ำโดยแรงดึงจากการคายน้ำ แรงยกตัว และความดันราก เนื้อเยื่อของโฟลเอ็มประกอบด้วยเซลล์หลอดตะแกรงและเซลล์ข้างเคียง เนื้อเยื่อทั้งสองแยกจากกันด้วยวาสคิวลาร์แคมเบียม ซึ่งเป็นเนื้อเยื่อที่สามารถแบ่งออกเป็นเซลล์ในไซเลมหรือโฟลเอ็มได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Raven, Peter H. Ray Franklin Evert, and Helena Curtis (1981). *Biology of Plants*. New York: Worth Publishers. ISBN 0-87901-132-7.
**จอร์จีน่า "จอร์จี้" Laura เฮนลี่ย์** (อังกฤษ: Georgina "Georgie" Laura Henley) (เกิดเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1995 [พ.ศ. 2538]) เป็นนักแสดงเด็กชาวอังกฤษในภาพยนตร์สุดอมตะ 7 เล่มเรื่อง อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย และในปี 2005 (2548) เธอได้รับรางวัลจากสถาบันโพนิกฟิลม์คลิติกส์ ตำแหน่ง "Best Performance by a Youth in a Lead or Supporting Role - Female" ในเรื่อง อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย : ราชสีห์ แม่มด และตู้พิศวง

จอร์จี้ เฮนลี่ย์ กลับมารับงานแสดงในภาพยนตร์ภาคต่อ ตามหนังสือของซี.เอส.ลูอิส อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย : เจ้าชายแคสเปี้ยน และใน อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย : ผจญภัยโพ้นทะเล โดยคาดกันว่าเป็นวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553)

นอกจากนี้จอร์จี้ยังต้องเรียนกับ Ilkley Upstagers' Theatre Group และโรงเรียนประถมศึกษาแบรนฟอร์ด เธอเป็นน้องสาวของ ราเชล เฮนลี่ย์ (คนที่แสดงเป็น ลูซี่ พีเวนซี่ ในอภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย : ราชสีห์ แม่มด และตู้พิศวง)

ตั้งแต่การเปิดตัวของอภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย : ราชสีห์ แม่มด และตู้พิศวง เธอได้รับงานละครเรื่อง *Babes in the Wood* ที่สตูดิโอใกล้บ้าน ตั้งแต่วันที่ 27 มกราคมถึงวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 เธอสามารถแสดงในฐานะ เด็กหญิงเจน ของรายการ การผจญภัยของเจน ช่อง BBC ในปี 2006 อีกด้วย

ภาพยนตร์และละครทางโทรทัศน์

| ปี | ชื่อเรื่อง | ตัวละคร | หมายเหตุ | รายรับรวมทั่วโลก |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2010 | อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย : ผจญภัยโพ้นทะเล | ลูซี่ พีเวนซี่ | - | NA |
| 2008 | อภินิหารตำนานแห่งนาร์เนีย : เจ้าชายเคสเปี้ยน | ลูซี่ พีเวนซี่ | - | $403,264,159 |
| 2006 | การผจญภัยของเจน (ละครโทรทัศน์) | เด็กหญิงเจน | - | NA |
| 2005 |  |  |  | $744,783,957 |
**ลำบุษบา** หรือรู้จักกันทั่วไปว่า **ปลาแดกปลาสมอ** หรือเรียกรวมกันว่า **กำพร้าบุษบาปลาแดกปลาสมอ** เป็นนิทานพื้นบ้านที่แพร่หลายอยู่ในภาคอีสานของประเทศไทยและประเทศลาว

มีชื่ออื่นอีกคือ *อะลองปลาส้ม* ในวรรณกรรมไทยเขิน เมืองเชียงตุง ประเทศพม่า และเรื่อง *อะลองปลาส้ม* ในวรรณกรรมไทเหนือเขตปกครองตนเองใต้คง สาธารณรัฐประชาชนจีน ชาวไทดำเรียก *ปลาแดกปลาสมอ* ส่วนภาคใต้ของประเทศไทยมีวรรณกรรมที่มีเนื้อเรื่องคล้ายกัน เรื่อง *วันคาร*

ฉบับ
----

ต้นฉบับลำบุษบาที่พบบันทึกด้วยอักษรธรรม แต่งเป็นร้อยแก้ว ที่พบเช่น

* ฉบับของวัดบ้านโคกศรี จังหวัดกาฬสินธุ์ จารเมื่อ พ.ศ. 2455 จํานวน 8 ผูก 234 หน้าลาน
* ฉบับของวัดบ้านโคกใหญ่ศรีโพธิ์ชัย เมืองอุทุมพร แขวงสะหวันนะเขต ประเทศลาว จารเมื่อ พ.ศ. 2474 จํานวน 5 ผูก 228 หน้าลาน
* ฉบับหอสมุดแห่งชาติ จารเมื่อ พ.ศ. 2461
* ฉบับวัดบ้านโด จังหวัดมหาสารคาม จารเมื่อ พ.ศ. 2481
* ฉบับวัดยางลุ่ม จังหวัดอุบลราชธานี ไม่ปรากฏปีที่จาร

เนื้อเรื่อง
-----------

พระโพธิสัตว์ลงมาเกิดเป็นชายกำพร้าชื่อ *บุษบา* อยู่กับย่ามีฐานะยากจน วันหนึ่งไปตกปลาได้ปลาสมอมากมายจึงนำไปทางปลาร้าฝากนายสำเภาไปขายต่างเมือง ในที่สุดได้ธิดาของพระราชาต่างเมืองที่มอบให้เป็นค่าปลาร้ามาเป็นภรรยา ด้วยความที่ภรรยามีรูปโฉมงดงามจึงเป็นเหตุให้พระราชาที่ท้าวกำพร้าบุษบาต้องการแย่งชิงมาเป็นเทวีของตนา จึงได้กลั่นแกล้งต่าง ๆ เพื่อให้ถึงแก่ความตาย แต่ท้าวกำพร้าบุษบาก็ได้รอดพ้นภัยทุกครั้งด้วยความช่วยเหลือจากภรรยา พร้อมทั้งได้ภรรยาเพิ่มมาอีก 3 คน

ในที่สุดพระราชาก็ถึงแก่ความตายเพราะหลงเชื่อท้าวกำพร้าบุษบาที่บอกให้เผาตนเองเพื่อไปเยี่ยมญาติที่ปรโลก ท้าวกำพร้าบุษบาจึงได้ครองเมืองแทน

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมัย วรรณอุดร. "การศึกษาเปรียบเทียบวรรณกรรมอีสานและลาวเรื่องลำบุษบา" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
2. ↑  "ภารกิจพิเศษ สรุปเนื้อหานิทาน เรื่อง ปลาแดกปลาสมอ".
3. ↑  "วันคาร". มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-09-20. สืบค้นเมื่อ 2022-09-20.
**โคราชบาสเกตบอล ลีก**  (อังกฤษ: Korat Basketball League) เป็นการแข่งขันบาสเกตบอลระดับลีกในจังหวัดนครราชสีมา โดยจัดขึ้นครั้งแรกในปี 2555 (season 2012) ได้รับการสนับสนุนจากทั้งภาครัฐและเอกชนภายในจังหวัด โดยใช้สนามเทศบาลนครนครราชสีมาเป็นที่จัดการแข่งขัน 

การจัดการแข่งขันลีกนี้นักบาสเกตบอลส่วนใหญ่จะเป็นชาวนครราชสีมา เนื่องจากมีกฎการจำกัดจำนวนโควต้านักกีฬาต่างจังหวัดและต่างชาติ ซึ่งการจัดการแข่งขันในโคราชบาสเกตบอล ลีกนี้สามารถปั้นนักบาสเกตบอลเป็นนักบาสเกตบอลระดับจังหวัดและทีมชาติมากมาย

ทีมแข่งขัน
----------

### ซีซั่น 3 (2014)

มี 12 ทีม ได้แก่

|  |  |
| --- | --- |
| * ทีมเพลินตา
* ทีมสนามหญ้า
* ทีมมหาราช
* ทีมวีระพล โอเอ
* ทีมประทาย
* ทีมเดอซู
 | * ทีมโค้ช
* ทีมเค เอ็ม พี
* ทีมวงษ์สินไทย
* ทีมอู่อินเตอร์
* ทีมเซนต์แมรี
* ทีมอุดมเวท
 |

### ซีซั่น 2 (2013)

มี 13 ทีม ได้แก่

|  |  |
| --- | --- |
| * Sport Day
* KMP
* God Level
* Samlam
* อู่อินเตอร์
* STD
* โค้ช
 | * วงษ์สินไทย
* มหาราช
* เซนต์แมรี่
* วีระพล โอเอ
* คุณชาย
* อุดมเวท
 |

### ซีซั่น 1 (2012)

มี 14 ทีม ได้แก่

|  |  |
| --- | --- |
| * KMP
* ชมรมคนรักบาส
* god level
* มทส
* สีมา สเกล
* เดอซู
* มหาราช
 | * โค้ช
* อบจ.
* สนามกีฬากลาง
* เซนต์เมรี่
* เคหะ
* เทคโน
* 30ดาว
 |

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

* Korat Basketball League
* สโมสรกีฬาบาสเกตบอล จังหวัดนครราชสีมา

อ้างอิง
-------

1. ↑   โคราชลีก 2013 ระเบิดศึกคึกคัก
**ปลาคู้** หรือ **ปลาเปคู** (โปรตุเกส: *Pacu* *ปากู*) หรือที่นิยมเรียกกันในเชิงการเกษตรว่า **ปลาจะละเม็ดน้ำจืด** เป็นชื่อสามัญที่เรียกปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่งในวงศ์ปลาคาราซิน (Characidae) ในวงศ์ย่อย Serrasalminae หรือวงศ์ย่อยของปลาปิรันยา

ปลาคู้มีรูปร่างโดยรวมคล้ายกับปลาปิรันยาซึ่งอยู่ในวงศ์ย่อยเดียวกัน หากแต่อยู่ต่างสกุลกัน โดยปลาคู้นั้นจะมีรูปร่างที่ใหญ่โตกว่าปลาปิรันยามาก โดยอาจยาวได้ถึง 80-110 เซนติเมตร และอาจหนักได้เกือบ 40 กิโลกรัม และมีพฤติกรรมที่ต่างกัน คือ ปลาคู้จะกินได้ทั้งพืชและสัตว์ โดยบางครั้งอาจจะขึ้นไปบนผิวน้ำเพื่อรอกินผลไม้หรือลูกไม้ที่ร่วงหล่นจากต้นได้เลย ขณะที่ปลาปิรันยาจะกินแต่เนื้อเพียงอย่างเดียว

อีกประการหนึ่งที่แตกต่างกัน คือ ฟันและกรามของปลาคู้แม้จะแข็งแรงและแหลมคม แต่ก็ไม่เป็นซี่แหลมเหมือนปลาปิรันยา และกรามล่างจะไม่ยื่นยาวออกมาจนเห็นได้ชัด

ปลาคู้มักอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง กระจายพันธุ์ในลุ่มแม่น้ำขนาดใหญ่ในทวีปอเมริกาใต้เช่น อเมซอน, โอรีโนโก เป็นต้น

รูปแสดงให้เห็นถึงฟันของปลาคู้
ปลาที่ได้ชื่อว่าเป็น ปลาคู้ จะเป็นปลาที่อยู่ในสกุล *Acnodon, Colossoma, Metynnis, Mylesinus, Mylossoma, Ossubtus, Piaractus, Tometes* และ*Utiaritichthys* 

เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาเศรษฐกิจในหลายส่วนของโลกรวมถึงในประเทศไทยด้วย เนื่องจากเป็นปลาที่โตได้เร็วมาก กินเก่ง กินอาหารได้ไม่เลือก อีกทั้งยังพบว่าเป็นปลาที่ช่วยในการกำจัดหอยเชอรี่อันเป็นศัตรูข้าวที่สำคัญได้อีกด้วย ประกอบกับเนื้อมีรสชาติอร่อยสามารถปรุงเป็นอาหารได้หลากหลาย อีกทั้งนิยมตกกันเป็นเกมกีฬาด้วย แต่ด้วยความแพร่หลายนี้ ทำให้กลายเป็นปัญหาของชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในบางพื้นที่

สำหรับในประเทศไทย ชนิดของปลาคู้ที่นำเข้ามาและนิยมเลี้ยงกันอย่างแพร่หลาย คือ ปลาคู้แดง (*Piaractus brachypomus*) และปลาคู้ดำ (*Colossoma macropomum*) ซึ่งเป็นชนิดที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งทั้งสองชนิดนี้ยังนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามด้วย

ปลาคู้ แม้จะได้ชื่อว่าไม่เป็นปลาอันตรายต่อมนุษย์เท่ากับปลาปิรันยา แต่ที่ปาปัวนิวกินีและสหรัฐอเมริกา กลับมีปลาคู้ที่มีพฤติกรรมกัดอัณฑะของผู้ที่ตกปลาหรือลงไปว่ายน้ำในแม่น้ำถึงขั้นเสียชีวิตมาแล้ว

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาปิรันยา
* ปลาซิลเวอร์ดอลลาร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รู้จักหรือยัง ปลาคู้". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-03. สืบค้นเมื่อ 2011-09-27.
2. ↑  อยากทราบรายละเอียดของปลาจะละเม็ดน้ำจืด[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  Pacu, Tambaqui, Pirapitinga, Silver Dollars (อังกฤษ)
4. ↑  ["Scientists dispel fears of piranha invasion in Cat Tien Reserve (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-07-16. สืบค้นเมื่อ 2011-09-27. Scientists dispel fears of piranha invasion in Cat Tien Reserve (อังกฤษ)]
5. ↑  "การเลี้ยงปลาแบบพึ่งตนเองเพิ่อรักษาระบบนิเวศและสิ่งแวดล้อม". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-09-23. สืบค้นเมื่อ 2011-09-27.
6. ↑  หน้า 7 วิทยาการ-การเกษตร, *คู้แดง...ปลาเศรษฐกิจสายปิรันยา* โดย ดอกสะแบง. "หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน". **ไทยรัฐ** ปีที่ 49 ฉบับที่ 14,624: วันพุธที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 ขึ้น 8 ค่ำ เดือน 3 ปีฉลู
7. ↑  "พบปลาประหลาดปาปัวฯ ชอบกัดอัณฑะนักตกปลา". mthai.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-01. สืบค้นเมื่อ 14 May 2014.
8. ↑  "คุยโขมงบ่าย 3 โมง ชาวประมงสหรัฐฯ จับปลาโหด งับคนตาย 2 ราย, นายกฯ ยืนยันแต่งตั้งโยกย้าย 71 ขรก.ไม่ได้กลั่นแกล้ง". ช่อง 9. 27 June 2015. สืบค้นเมื่อ 29 June 2015.[*ลิงก์เสีย*]
**อีฟว์ แซ็ง โลร็อง เอสเอเอส** (ฝรั่งเศส: *Yves Saint Laurent SAS*; YSL) มักนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า **แซ็ง โลร็อง** เป็นการออกแบบแฟชั่นหรูหราของฝรั่งเศส ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1961 โดยอีฟว์ แซ็ง โลร็อง และหุ้นส่วนของเขาปีแยร์ เบิร์ก บริษัทเริ่มเป็นที่รู้จักกันมากขึ้นจาก คอลเลกชันโอตกูตูร์ในปี ค.ศ. 2015 อดีตภายใต้การนำของเอดี สลิมาน ต่อมาในเดือนเมษายน ค.ศ. 2016 Anthony Vaccarello ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์คนใหม่

แซ็ง โลร็อง ได้ทำการผลิตเสื้อผ้าสำเร็จรูปทั้งผู้หญิงและผู้ชาย เครื่องหนัง รองเท้า และอัญมณี นอกจากนี้อีฟว์ แซ็ง โลร็อง โบเต้ ยังเป็นที่รู้จักในตลาดความงามและน้ำหอม แม้ว่าจะเป็นเจ้าของโดยลอรีอัล

ทูต
---

ในปี ค.ศ. 2020 โรเซ่จากวงแบล็กพิงก์ ได้รับเลือกให้เป็นทูตตราสินค้า (global ambassador) ของอีฟว์ แซ็ง โลร็อง ซึ่งเป็นทูตระดับนานาชาติคนแรกของบริษัทในรอบ 59 ปี

บูติก
-----

บูติกที่กรุงรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
อีฟว์ แซ็ง โลร็อง มีสาขากระจายในเมืองใหญ่ของโลก โดยในทวีปอเมริกา อาทิ ลาสเวกัส และวอชิงตัน ดี.ซี. ในยุโรป เช่น บาร์เซโลนา มิวนิก เบอร์ลิน วอร์ซอ เคียฟ โบโลญญา โรม มอสโก มงเต-การ์โล และกาน สถานที่ในตะวันออกกลางและแอฟริกา เบรุต กาซาบล็องกา อาบูดาบี ดูไบ โดฮา คูเวตซิตี และญิดดะฮ์ ในเอเชียที่ จาการ์ตา กรุงเทพมหานคร ภูเก็ต มะนิลา โซล สิงคโปร์ มาเก๊า ไต้หวัน และฮ่องกง ร่วมถึงเมืองในญี่ปุ่นคือ เกียวโต โตเกียว และโอซากะ และจีนที่เมืองอู่ฮั่น เซี่ยงไฮ้ ปักกิ่ง และฉงชิ่ง สำหรับในประเทศไทยมีทั้งหมด 5 สาขา ได้แก่ ไอคอนสยาม สยามพารากอน เซ็นทรัล เอ็มบาสซี เอ็มควอเทียร์ และเซ็นทรัล ภูเก็ต ฟลอเรสต้า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Groupe Yves Saint Laurent – Company Profile, Information, Business Description, History, Background Information on Groupe Yves Saint Laurent". referenceforbusiness.com. สืบค้นเมื่อ 2014-03-21.
2. ↑  Anthony Vaccarello Stuck to His Sexy DNA at Saint Laurent, Véronique Hyland, *New York* February 28, 2017
3. ↑  Vanessa Friedman, The Apocalypse Comes to Saint Laurent *The New York Times* March 1, 2017
4. ↑  Mark Holgate, "My Idea of YSL Lies in the Attitude"—Anthony Vaccarello Talks Saint Laurent *Vogue* September 27, 2016
5. ↑  The Moisturizer (26 November 2018). "Review: Yves Saint Laurent L'Homme After Shave". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-11-28. สืบค้นเมื่อ 28 November 2018.
6. ↑
7. ↑  "STORE LOCATOR in Thailand". *ysl.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-08-09. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
**ปลาขี้ตังเบ็ดฟ้าอกขาว** (อังกฤษ: Powder blue tang, Powderblue surgeonfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Acanthurus leucosternon*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาขี้ตังเบ็ด (Acanthuridae)

เป็นปลาขี้ตังเบ็ดชนิดหนึ่ง มีรูปร่างแบนข้าง ลำตัวรูปไข่ ด้านหน้ากว้าง จะงอยปากเรียว ปากเล็ก ครีบใหญ่ หน้าดำ มีแถบสีขาวที่จะงอยปาก ใต้คางและอกเป็นสีขาวนวล ลำตัวมีสีฟ้าสด ครีบหลังสีเหลืองมีขอบสีขาว ครีบหางขาว มีแถบดำ ครีบก้นสีจางขอบขาว คอดหางสีเหลือง

มีขนาดความยาวเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยเฉลี่ย 23 เซนติเมตร

เป็นปลาที่อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ ตามแนวปะการัง กินสัตว์ขนาดเล็ก ๆ ที่เกาะตามโพรงหินและสาหร่าย เป็นปลาที่พบได้บ่อยในมหาสมุทรอินเดีย ในเขตน่านน้ำไทยพบได้เฉพาะฝั่งทะเลอันดามัน

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเลี้ยงรวมกันเป็นกลุ่ม หรือรวมกับปลาชนิดอื่นที่มีความใกล้เคียงกัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Lougher, Tristan (2006). *What Fish?: A Buyer's Guide to Marine Fish*. Interpet Publishing. p. 111. ISBN 0-7641-3256-3.
2. ↑  "Facts about Powder Blue Tang (*Acanthurus leucosternon*) - Encyclopedia of Life". Eol.org. สืบค้นเมื่อ 2014-01-04.
3. ↑  ชวลิต วิทยานนท์. *คู่มือปลาทะเล*. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์สารคดี, 2551. 192 หน้า. หน้า 167. ISBN 978-974-484-261-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Acanthurus leucosternon***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Acanthurus leucosternon ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน** (จีน: 宋文帝; พินอิน: *Song Wen-di*; อังกฤษ: Emperor Wen of (Liu) Song) (407 – 16 มีนาคม 453) พระนามเดิม **หลิว อี้หลง** (จีนตัวย่อ: 刘义隆; จีนตัวเต็ม: 劉義隆) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน พระองค์เป็นพระราชบุตรองค์ที่ 3 ของ จักรพรรดิหลิวซ่งอู่ (หลิวอวี้) ผู้ก่อตั้งราชวงศ์หลิวซ่ง หลังจากพระราชบิดาของพระองค์สวรรคตลงในปี ค.ศ. 422 พระเชษฐาของพระองค์พระนามว่า หลิว อี้ฝู ขึ้นครองบัลลังก์ในฐานะ จักรพรรดิหลิวซ่งเฉ่า ในปี ค.ศ. 424 กลุ่มขุนนางคิดว่าจักรพรรดิหลิวซ่งเฉาไม่เหมาะที่จะเป็นจักรพรรดิ จึงร่วมมือกันปลดจักรพรรดิหลิวซ่งเฉาออก และสถาปนาหลิว อี้หลงเป็นจักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน

หลังจากขึ้นครองราชย์แล้ว 29 ปี จักรพรรดิต้าเหวิน ได้สานต่อแผนการอันยิ่งใหญ่ของพระราชบิดา โดยที่ดินบางส่วนของ ราชวงศ์จิ้น ในประวัติศาสตร์ เรียกว่า "หยวนเจี๋ย" (元嘉之治) ในเวลานั้นเรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความเจริญรุ่งเรืองและความเข้มแข็ง เนื่องจากความอุตสาหะของจักรพรรดิ และพระอัจฉริยภาพในการหาเจ้าหน้าที่ที่มีความสามารถและซื่อสัตย์มาทำหน้าที่บริหาร อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิหลิวซ่งเหวินก็ยังมีความผิดพลาดจากการพยายามโจมตีเว่ยเหนือ (ศัตรู)แต่พ่ายศึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยการใช้กลยุทธ์ที่ผิดพลาด ทำให้บทบาทของพระองค์อ่อนแอลงเมื่อปลายรัชกาล ในปี ค.ศ. 453 พระองค์ทรงพิโรธที่รัชทายาทหลิว เช่า สาปแช่งพระองค์ พระองค์ทรงวางแผนที่จะขับไล่หลิว เช่า ออกจากแผ่นดินหลิวซ่ง แต่เมื่อแผนนี้รั่วไหล หลิว เช่าจึงก่อการรัฐประหาร และลอบปลงพระชนม์พระองค์และขึ้นครองราชย์แทน ไม่ถึงหนึ่งปีถัดมาน้องชายของหลิว เช่าก่อการปฏิวัติ และได้ขึ้นครองบัลลังก์ในฐานะจักรพรรดิหลิวซ่งเส้าอู่

อ้างอิง
-------


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จักรพรรดิหลิวซ่งเฉ่า** |  | **พระมหากษัตริย์จีน** (ค.ศ. 407-453) |  | **หลิว เช่า** |
**จักรพรรดิหลิวซ่งเชิ่น** (อักษรโรมัน: *Emperor Shun of Song* จีน: (劉)宋順帝) (8 สิงหาคม 467 – 23 มิถุนายน 479) พระนามว่า **หลิว แชฺว่** เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน เขาขึ้นครองราชย์ในปี 477 หลังจากที่พระเชษฐาที่มีพระอุปนิสัยรุนแรง จักรพรรดิโฮ่วเฟ่ย์ ถูกลอบสังหารโดยองครักษ์ของเขา โดยมีนายพลเสี่ยว เต้าเฉิงยุยงอยู่เบื้องหลัง แต่ในช่วงรัชกาลสั้น ๆ ของพระองค์ ฐานะของพระองค์เป็นเพียงแค่หุ่นเชิดของเสี่ยว เต้าเฉิงเท่านั้น ในปี 479 เสี่ยว เต้าเฉิงบังคับให้เขายอมสละราชบัลลังก์จึงนับเป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์หลิวซ่งและเริ่มต้น ราชวงศ์ฉีใต้ อย่างสมบูรณ์ ต่อมาในปีนั้น อดีตจักรพรรดิเชิ่นถูกสังหารโดยองครักษ์ที่ควรปกป้องพระองค์ และอีกไม่นานตระกูลหลิวก็ถูกสังหารเช่นกันจนหมด

พระราชประวัติ
-------------

พระองค์พระราชสมภพในปี 467 และเห็นได้ชัดว่าพ่อแม่ของเขาคือ จักรพรรดิหลิวซ่งหมิง และพระสนมของจักรพรรดิหมิง คือ พระสนมเฉิน ฟ่าหรง แต่ในทางประวัติศาสตร์ไม่ได้ให้บทสรุปเกี่ยวกับความเป็นบิดามารดาที่แท้จริงมากนัก เรื่องราวทางประวัติศาสตร์ที่เขียนขึ้นในสมัยราชวงศ์ฉีใต้ ที่สืบเนื่องมา ระบุว่าจักรพรรดิหมิงไร้อำนาจ และแม้ว่าเขาจะมีบุตรชาย 12 คน แต่นั่นก็เป็นผลมาจากการที่เขาจับกุมนางสนมของพระเชษฐาและเอามาเลี้ยงดูถ้าเกิดเป็นเพศชาย หรือนางสนมของพระองค์เองมีบุตรกับผู้อื่น (อย่างไรก็ตาม ฮองเฮาของจักรพรรดิหมิง จักรพรรดินีหวัง เจิ้นเฟิง มีพระธิดาสองคน แม้จะไม่มีพระโอรส ซึ่งมีข้อโต้แย้งข้อมูลดังกล่าว เนื่องจากดูเหมือนไม่น่าเป็นไปได้ที่จักรพรรดิหมิงจะทำเช่นนี้กับเด็กผู้หญิง—อันที่จริง ข้อกล่าวหาดังกล่าวระบุว่าเขาจะทำเช่นนี้ก็ต่อเมื่อนางสนมคลอดบุตรเป็นผู้ชาย—หรือว่าจักรพรรดินีหวังผู้เคร่งศีลธรรมจะเป็นชู้กับคนอื่นๆ จึงแนะนำว่าข้อมูลนี้อาจจะเป็นของ จักรพรรดิโฮ่วเฟ่ย์ และหลิว แชว่) ข้อมูลเหล่านั้นระบุว่าบิดาผู้ให้กำเนิดของเขาคือหลิว ซิ่วฟ่าน อ๋องแห่งกุ้ยหยางและมารดาผู้ให้กำเนิดของเขาเป็นนางสนมของเขา ไม่ว่าเขาจะเกิดจากมเหสีเฉินหรือไม่นางก็เลี้ยงดูพระองค์อย่างดร ในปี 471 พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องแห่งอันเฉิง

หลังจากการสวรรคตของจักรพรรดิหมิงในปี 472 หลิวอิ้วได้ขึ้นเสวยราชย์ต่อ พระองค์เองได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าหยาง (ปัจจุบันคือ มณฑลเจ้อเจียง และมณฑลเจียงซูตอนใต้) ในปี 474 หลังจากที่หลิวซิ่วฟานก่อการกบฏและปิดล้อมเมืองหลวง เจี้ยนคัง ขุนนางจูเจิ้งไม่รู้ว่ามือสังหารของเสี่ยว เต้าเฉิง ได้ลอบสังหารหลิว ซิ่วฟ่านแล้ว ยึดอำนาจหลิ่วแชว่และยกขุนนางผู้ใหญ่ของ หลิวแชว่ให้กับกองทัพของหลิวซิ่วฟ่าน โดยอ้างว่าหลิวซิ่วฟ่านได้รับหลิวแชว่เป็นลูกของเขา (ซึ่งหลิวซิ่วฟาน เองไม่ได้บอกใครเลยก่อนที่เขาจะตาย) อย่างไรก็ตาม เมื่อกองทัพของหลิวซิ่วฟานรู้ในภายหลังว่าเขาตายแล้ว กองทัพก็ลดความเข้มแข็งลง และหลิวแชว่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด

เมื่อถึงปี 477 จักรพรรดิโฮ่วเฟย์ได้แสดงออกว่าเป็นผู้ปกครองที่โหดเหี้ยมและรุนแรง มักออกนอกพระราชวังพร้อมกับทหารรักษาพระองค์และฆ่าบุคคลหรือสัตว์ต่างๆ ที่ขวางหน้า เสี่ยว เต้าเฉิงกลัวว่าจะถูกจักรพรรดิโฮ่วเฟย์ฆ่าจึงร่วมมือกับสหายลอบปลงพระชนม์ แล้วเข้าควบคุมอำนาจในกองทัพเพื่อบังคับเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนอื่น ๆ เพื่อให้เขามีอำนาจใกล้ตัวจักรพรรดิ จากนั้นเขาก็แต่งตั้งจักรพรรดิหลิวซ่งเชิ่นในวัย 10 ขวบเป็นกษัตริย์ โดยมีเขาชักใยอยู่เบื้องหลัง

อ้างอิง
-------


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิหลิวซ่งเชิ่น |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จักรพรรดิโฮ่วเฟ่ย์** |  | **พระมหากษัตริย์จีน** (ค.ศ. 477-479) |  | **จักรพรรดิฉีเก้า (เริ่มต้นราชวงศ์ฉีใต้)** |
***Viola banksii*** หรือมักเรียกทั่วไปว่า **ไวโอเล็ตพื้นเมือง** (อังกฤษ: native violet) มักจะปลูกเติบโตและขายในสวนเพาะซึ่งหาได้ทั่วๆไปในออสเตรเลีย โดยเฉพาะส่วนตะวันออก หลายปีที่ผ่านมาพืชนี้มีชื่อว่า *Viola hederacea* อย่างไรก็ตามสายพันธุ์ที่ซับซ้อนได้รับการแก้ไขในปี 2004 โดย Kevin Thiele แม้ว่าไวโอเล็ตพื้นเมืองจะถูกเก็บรวบรวมโดย Banks และ Solander แต่ตัวอย่างชนิดนี้ก็หายไปหรือไม่ได้จัดเก็บไว้จนกว่าจะมีการรวบรวมโดย Jacques Labillardière ในแทสเมเนียในภายหลัง เขาค้นพบว่าตัวอย่างของ *Viola hederacea* ที่เก็บรวบรวมโดย Labillardière ไม่เหมือนกับพืชที่มีความชุ่มชื้นและมีน้ำหนักมากขึ้นซึ่งในภายหลังมีการเก็บรวบรวมปลูกและขายกันอย่างแพร่หลาย ชนิดที่สองนี้ซึ่งเป็นพืชพื้นเมืองของชายฝั่งนิวเซาธ์เวลส์จากใกล้กับบริสเบนถึงอ่าว Batemans ซึ่งเขาตั้งชื่อ *Viola banksii*

อนุกรมวิธาน
-----------

James Edward Smith สังเกตว่าพืช V. hederacea ในนิวเซาท์เวลส์มีใบขนาดใหญ่กว่าและเขาสงสัยว่ามันเป็นทั้งชนิดที่แตกต่างกันหรือ "อุดมความหลากหลาย" ใน 1817

อ้างอิง
-------

1. ↑  Smith, James Edward (1817). "Viola". ใน Rees, Abraham (บ.ก.). *Rees's Cyclopædia*. Vol. 37. London, United Kingdom: Longman, Hurst, Rees, Orme and Brown.

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q7933053
* Wikispecies: Viola banksii
* GBIF: 5665311
* GRIN: 468329
* iNaturalist: 410980
* IPNI: 60435791-2
* NCBI: 502510
* NZOR: a7501788-0d6b-4dab-a1c2-b76a413b980e
* POWO: urn:lsid:ipni.org:names:60435791-2

 |