**วิศวกรรมอัคคีภัย** (อังกฤษ: Fire engineering) เป็นการประยุกต์ใช้หลักการทางวิทยาศาสตร์และทางวิศวกรรมที่จะปกป้องคน, ทรัพย์สิน, และสภาพแวดล้อมจากผลกระทบที่เป็นอันตรายและการทำลายล้างของไฟและควัน. มันรวมถึง "วิศวกรรมการป้องกันอัคคีภัย" ที่มุ่งเน้นไปที่การตรวจหาประกายไฟ, การดับเพลิงและการบรรเทาอัคคีภัยและรวมถึง "วิศวกรรมความปลอดภัยจากอัคคีภัย" ที่มุ่งเน้นไปที่พฤติกรรมของมนุษย์และการรักษาสภาพแวดล้อมที่รักษาไว้ได้เพื่ออพยพออกจากไฟไหม้. ในสหรัฐอเมริกา, วิศวกรรมป้องกันอัคคีภัยมักจะถูกนำมาใช้รวมกับวิศวกรรมความปลอดภัยจากอัคคีภัย.

สาขาของวิศวกรรมอัคคีภัยจะรวมถึง, แต่ไม่ได้จำกัดเฉพาะ, :

* การตรวจหาเปลวไฟ - ระบบสัญญาณเตือนไฟไหม้และระบบเรียกหาพนักงานดับเพลิง
* การป้องกันอัคคีภัยแบบแอคทีฟ - ระบบดับเพลิง
* การป้องกันอัคคีภัยแบบพาสซีฟ - เครื่องกั้นไฟและควัน, การแยกช่องว่าง
* การควบคุมและการจัดการควันไฟ
* สิ่งอำนวยความสะดวกในการหนีไฟ - ทางออกฉุกเฉิน, ลิฟท์ไฟ ฯลฯ
* การออกแบบอาคาร, layout, และการวางแผนพื้นที่
* โปรแกรมป้องกันอัคคีภัย
* พลวัตของไฟและการสร้างแบบจำลองการเกิดไฟไหม้
* พฤติกรรมของมนุษย์ในช่วงเหตุการณ์ไฟไหม้
* การวิเคราะห์ความเสี่ยง, รวมถึงปัจจัยทางเศรษฐกิจ
* การจัดการไฟป่า Wildfire Management เก็บถาวร 2011-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

วิศวกรป้องกันอัคคีภัยระบุความเสี่ยงและออกแบบการป้องกันที่ช่วยในการป้องกัน, การควบคุม, และการบรรเทาผลกระทบจากการเกิดเพลิงไหม้. วิศวกรไฟช่วยสถาปนิก, เจ้าของและนักพัฒนาอาคารในการประเมินความปลอดภัยในชีวิตและเป้าหมายการคุ้มครองทรัพย์สินของอาคาร. วิศวกรไฟยังถูกจ้างเป็นผู้สอบสวนไฟไหม้, รวมถึงกรณีขนาดใหญ่มากเช่นการวิเคราะห์การล่มสลายของศูนย์การค้าโลก. องค์การนาซ่าใช้วิศวกรไฟในโครงการอวกาศที่จะช่วยปรับปรุงความปลอดภัย. วิศวกรไฟยังถูกจ้างให้เป็นผู้ตรวจสอบบุคคลที่ 3 สำหรับโซลูชั่นทางวิศวกรรมไฟที่มีประสิทธิภาพเพื่อใช้สนับสนุนในการยื่นขออนุญาตต่อหน่วยงานกำกับดูแลอาคารในพื้นที่.

ประวัติ
-------

รากเหง้าของวิศวกรรมไฟกลับไปในสมัยกรุงโรมโบราณ, เมื่อจักรพรรดิเนโรสั่งให้เมืองที่จะสร้างขึ้นมาใหม่ใช้วิธีการป้องกันอัคคีภัยแบบพาสซีฟ, เช่นการแยกพื้นที่และวัสดุก่อสร้างที่ไม่ติดไฟ, หลังจากที่ไฟไหม้ภัยพิบัติครั้งยิ่งใหญ่ของกรุงโรม. สาขาของวิศวกรรมไฟโผล่ออกมาในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เป็นสาขาที่แตกต่างกัน, แยกออกจากวิศวกรรมโยธา, วิศวกรรมเครื่องกลและวิศวกรรมเคมี, ในการตอบสนองต่อปัญหาใหม่เกี่ยวกับไฟที่เกิดจากการปฏิวัติอุตสาหกรรม. วิศวกรการป้องกันอัคคีภัยของยุคนี้เกี่ยวข้องตัวเองกับวิธีการที่จะแบ่งเพื่อปกป้องโรงงานขนาดใหญ่, โดยเฉพาะอย่างยิ่งโรงงานปั่นด้ายและโรงงานการผลิตอื่นๆ[]. แรงจูงใจอีกประการหนึ่งในการจัดองค๋กรของสาขาวิชานี้, การกำหนดแนวทางปฏิบัติและการดำเนินการวิจัยเพื่อสนับสนุนนวัตกรรม, เป็นการตอบสนองต่อมหาอัคคีภัยและไฟไหม้ในเขตที่อยู่อาศัยขนาดใหญ่ที่กวาดหลายเมืองหลักในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19 (ดูเมืองหรือพื้นที่ไฟไหม้). อุตสาหกรรมประกันภัยยังช่วยส่งเสริมความก้าวหน้าในวิชาชีพวิศวกรรมไฟและการพัฒนาระบบและอุปกรณ์การป้องกันอัคคีภัยอีกด้วย.

ในปี 1903 หลักสูตรปริญญาครั้งแรกของวิศวกรรมป้องกันอัคคีภัยได้ถูกจัดตั้งขึ้นโดยสถาบันเทคโนโลยีแห่ง Armour (ต่อมาเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันเทคโนโลยีแห่งอิลลินอยส์).

เมื่อเริ่มศตวรรษที่ 20, หลายภัยพิบัติด้านอัคคีภัย[] ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์อาคาร (อังกฤษ: building code) ที่ดีกว่าในการปกป้องผู้คนและทรัพย์สินจากไฟไหม้. มันเป็นเพียงในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 เท่านั้นที่วิศวกรรมป้องกันอัคคีภัยกลายเป็นวิชาชีพวิศวกรรมที่ไม่เหมือนใคร[]. เหตุผลแรกสำหรับการเกิดขึ้นนี้คือการพัฒนาของ "องค์ความรู้" ที่เฉพาะเจาะจงกับอาชีพที่เกิดขึ้นหลังจากปี 1950[]. ปัจจัยอื่นๆที่เอื้อต่อการเจริญเติบโตของอาชีพนี้รวมถึงการเริ่มต้นของสถาบันวิศวกรไฟในปี 1918 ในสหราชอาณาจักร, และสมาคมวิศวกรป้องกันอัคคีภัยในปี 1950 ในประเทศสหรัฐอเมริกา, การเกิดขึ้นของวิศวกรที่ปรึกษาอิสระของการป้องกันอัคคีภัย, และประกาศใช้มาตรฐานวิศวกรรมสำหรับการป้องกันอัคคีภัย[].

การศึกษา
--------

วิศวกรไฟ, ก็เหมือนกับเพื่อนร่วมอาชีพของพวกเขาในสาขาวิศวกรรมและสาขาวิชาวิทยาศาสตร์อื่นๆ, เข้าหลักสูตรอย่างเป็นทางการของการศึกษาและการพัฒนาอาชีพต่อเนื่องเพื่อที่จะได้รับและรักษาความชำนาญพิเศษของพวกเขา. การศึกษานี้มักจะรวมถึงการศึกษาขั้นพื้นฐานในวิชาคณิตศาสตร์, ฟิสิกส์, เคมี, และเทคนิคการเขียน. การศึกษาวิชาชีพวิศวกรรมมุ่งเน้นให้นักเรียนในการแสวงหาความชำนาญในวัสดุศาสตร์, สถิตศาสตร์, พลศาสตร์, อุณหพลศาสตร์, พลศาสตร์ของไหล, การถ่ายเทความร้อน, เศรษฐศาสตร์วิศวกรรม, จริยธรรม, ระบบในงานวิศวกรรม, ความน่าเชื่อถือทางวิศวกรรม, และจิตวิทยาสิ่งแวดล้อม. การศึกษาในการเผาไหม้, การประเมินความเสี่ยงที่น่าจะเป็นหรือการบริหารความเสี่ยง, การออกแบบระบบดับเพลิง, การประยุกต์ใช้และการตีความหมายแบบจำลองของกฎเกณฑ์อาคาร, และการวัดและการจำลองปรากฏการณ์ไฟไหม้เพื่อให้จบหลักสูตรส่วนใหญ่.

นิวซีแลนด์เป็นหนึ่งในประเทศแรกๆในโลกที่จะแนะนำวิธีการประเมินตามการปฏิบัติงาน (อังกฤษ: Performance based assessment method) ให้กับกฏเกณฑ์อาคารของพวกเขาในเรื่องความปลอดภัยจากอัคคีภัย. เรื่องนี้เกิดขึ้นด้วยการแนะนำของพระราชบัญญัติอาคารปี 1991 ของพวกเขา. ศาสตราจารย์ Andy Buchanan แห่ง University of Canterbury ได้จัดตั้งบัณฑิตศึกษาครั้งแรกและเป็นหลักสูตรเดียวเท่านั้นที่มีอยู่ในนิวซีแลนด์, ในขณะนั้น, ในด้านวิศวกรรมความปลอดภัยจากอัคคีภัยในปี 1995. ผู้สมัครหลักสูตรนี้ต้องมีวุฒิการศึกษาขั้นต่ำปริญญาตรีในสาขาวิศวกรรมหรือการศึกษาระดับปริญญาตรีในรายการที่จำกัดของหลักสูตรวิทยาศาสตร์. ศิษย์เก่าที่โดดเด่นจาก University of Canterbury รวมถึง, แต่ไม่จำกัดเฉพาะ, Sir Ernest Rutherford, Robert (Bob) Park, Roy Kerr, Michael P. Collins, John Britten และอื่นๆอีกมากมาย. ปริญญาโทในสาขาวิศวกรรมไฟจาก University of Canterbury ได้รับการยอมรับภายใต้ Washington Accord.

การปฏิบัติงานของการออกแบบระบบหัวฉีดน้ำดับเพลิงขั้นสุดท้ายและการคำนวณไฮโดรลิคจะดำเนินการโดยทั่วไปโดยช่างเทคนิคการออกแบบที่มักจะมีการศึกษาภายในบริษัทที่มีสัญญาต่อกันทั่วอเมริกาเหนือ, โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเตรียมความพร้อมนักออกแบบสำหรับประกาศนียบัตรโดยการทดสอบโดยสมาคมเช่น NICET (สถาบันแห่งชาติเพื่อรับรองเทคโนโลยีวิศวกรรม). การรับรองโดย NICET เป็นที่นิยมใช้เป็นหลักฐานในการพิสูจน์ขีดความสามารถเพื่อรับใบอนุญาตในการออกแบบและติดตั้งระบบป้องกันอัคคีภัย.

ในประเทศออสเตรเลีย, มหาวิทยาลัยวิกตอเรียในเมลเบิร์นเสนอหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาด้านความปลอดภัยจากอัคคีภัยในอาคารและวิศวกรรมความเสี่ยงเช่นเดียวกับมหาวิทยาลัย Western Sydney. ศูนย์เพื่อความปลอดภัยสิ่งแวดล้อมและวิศวกรรมความเสี่ยง(CESARE) เป็นหน่วยงานวิจัยภายใต้มหาวิทยาลัยวิกตอเรียและมีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับการวิจัยและการทดสอบพฤติกรรมของไฟ.

การลงทะเบียนมืออาชีพ
--------------------

วิศวกรป้องกันอัคคีภัยที่มีคุณสมบัติและมีประสบการณ์ที่เหมาะสมอาจมีสิทธิ์ได้ลงทะเบียนเป็นวิศวกรมืออาชีพ (PE). การรับรู้ของวิศวกรรมป้องกันอัคคีภัยว่าเป็นสาขาที่แยกออกมาจะแตกต่างกันไปในแต่ละรัฐในประเทศสหรัฐอเมริกา. NCEES รับรู้ว่าวิศวกรรมป้องกันอัคคีภัยเป็นสาขาที่ออกมาและเสนอเรื่องการสอบ PE. การทดสอบนี้ได้รับการปรับปรุงล่าสุดสำหรับการสอบเดือนตุลาคม 2012 และรวมหัวข้อที่สำคัญดังต่อไปนี้ (ร้อยละบ่งชี้น้ำหนักโดยประมาณของหัวข้อ):

* การวิเคราะห์การป้องกันอัคคีภัย (20%)
* การบริหารจัดการป้องกันอัคคีภัย (5%)
* พลวัตของไฟ (12.5%)
* ระบบแอคทีฟและพาสซีฟ (50%)
* การเคลื่อนไหวแบบออกไปข้างนอกและแบบผู้ครอบครอง (12.5%)

ไม่กี่ประเทศนอกสหรัฐอเมริกากำกับดูแลการประกอบวิชาชีพวิศวกรรมป้องกันอัคคีภัยว่าเป็นสาขาหนึ่ง[], แม้ว่าพวกเขาอาจจำกัดการใช้ตำนำหน้าว่า "วิศวกร" ในการเชื่อมโยงกับการประกอบวิชาชีพของมัน.

คำนำหน้า "วิศวกรไฟ" และ "วิศวกรความปลอดภัยจากอัคคีภัย" มีแนวโน้มที่จะเป็นที่โปรดปรานนอกประเทศสหรัฐอเมริกา, โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศสหราชอาณาจักรและเครือจักรภพที่ได้รับอิทธิพลจากบริการไฟของอังกฤษ. 'สถาบันวิศวกรไฟ'เป็นองค์กรระหว่างประเทศหนึ่งที่มีคุณสมบัติหลายๆด้านของการฝึกอบรมและคุณสมบัติของวิศวกรไฟ.

ดูเพิ่ม
-------

* Active fire protection
* Architecture
* Architectural engineering
* Building services engineering
* วิศวกรรมโยธา
* วิศวกรรม
* Fire protection
* Institution of Fire Engineers
* Listing and approval use and compliance
* วิศวกรรมเครื่องกล
* Passive fire protection
* Product certification

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Fire Protection Engineering". NASA. 18 December 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-05-28. สืบค้นเมื่อ 2014-12-17.
2. 1 2  Cote, Arthur. "History of Fire Protection Engineering". Fire Protection Engineering. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-11. สืบค้นเมื่อ 2014-12-17.
3. ↑  "Historical Sketch of Armour Institute of Technology". Illinois Institute of Technology. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-18. สืบค้นเมื่อ 2014-12-17.
4. ↑  "Department of Fire Protection Engineering - Undergraduate Courses". A. James Clark School of Engineering. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-08-28. สืบค้นเมื่อ 2014-12-17.
5. ↑  "Building Act". Department of Building and Housing. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-12-30. สืบค้นเมื่อ 14 August 2011.
6. ↑  "Professor Andy Buchanan". University of Canterbury. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-12-30. สืบค้นเมื่อ 2014-12-17.
7. ↑  "Robert Park" (PDF). University of Canterbury. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-10-05. สืบค้นเมื่อ 2014-12-17.
8. ↑  "Washington Accord". International Engineering Alliance.
9. ↑  "Licensure process for Engineers". NCEES. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-10-06. สืบค้นเมื่อ 2014-12-17.
10. ↑  "NCEES". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-07-30. สืบค้นเมื่อ 2014-12-17.
11. ↑  "Institution of Fire Engineers". Institution of Fire Engineers. สืบค้นเมื่อ 18 July 2011.

| * ด
* ค
* ก
สาขาวิชาสำคัญด้านเทคโนโลยี |
| --- |
| วิทยาศาสตร์ประยุกต์ | 
* เทคโนโลยีการสะสมพลังงาน
* เทคโนโลยีการเกษตร
* เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์
* เทคโนโลยีนิวเคลียร์
* เทคโนโลยีสิ่งแวดล้อม
* นาโนเทคโนโลยี
* การประมงศาสตร์
* ปัญญาประดิษฐ์
* พลังงาน
* ฟิสิกส์วิศวกรรม
* พันธุวิศวกรรม
* ไมโครเทคโนโลยี
* วัสดุศาสตร์
* วิศวกรรมเซรามิก
* วิศวกรรมทัศนศาสตร์
* สัตวศาสตร์
* อิเล็กทรอนิกส์
* เครื่องมือวัด

 |
| สารสนเทศ และ การสื่อสาร | 
* การรู้จำคำพูด
* เทคโนโลยีดนตรี
* เทคโนโลยีทางสายตา
* เทคโนโลยีการสื่อสาร
* เรขภาพ

 |
| อุตสาหกรรม | 
* การก่อสร้าง
* การเงินเชิงคอมพิวเตอร์
* การทำเหมืองแร่
* การประมง
* การผลิต
* เครื่องกล

 |
| การทหาร | 
* เทคโนโลยีและอุปกรณ์การทหาร
* นาวิกวิศวกรรม
* อาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืน
* ระเบิด

 |
| คหกรรมศาสตร์ | 
* เครื่องใช้ไฟฟ้า
* เทคโนโลยีการศึกษา
* เทคโนโลยีในบ้าน
* เทคโนโลยีอาหาร

 |
| วิศวกรรมศาสตร์ | 
* วิศวกรรมชลประทาน
* วิศวกรรมทางหลวง
* วิศวกรรมต่อเรือ
* วัสดุศาสตร์
* วิศวกรรมก่อสร้าง
* วิศวกรรมเกษตร
* วิศวกรรมการเงิน
* วิศวกรรมคอมพิวเตอร์
* วิศวกรรมเคมี
* วิศวกรรมเครื่องกล
* วิศวกรรมโครงสร้าง
* วิศวกรรมชีวเคมี
* วิศวกรรมชีวเวช
* วิศวกรรมชีวะ
* วิศวกรรมซอฟต์แวร์
* วิศวกรรมเซรามิก
* วิศวกรรมนิวเคลียร์
* วิศวกรรมเนื้อเยื่อ
* วิศวกรรมประมง
* วิศวกรรมปิโตรเลียม
* วิศวกรรมไฟฟ้า
* วิศวกรรมแมคคาทรอนิกส์
* วิศวกรรมเหมืองแร่
* วิศวกรรมโยธา
* วิศวกรรมสำรวจ
* วิศวกรรมระบบควบคุม
* วิศวกรรมโลหการ
* วิศวกรรมสถาปัตย์
* วิศวกรรมสารสนเทศ
* วิศวกรรมขนถ่ายวัสดุ
* วิศวกรรมสิ่งแวดล้อม
* วิศวกรรมสิ่งทอ
* วิศวกรรมหลังการเก็บเกี่ยวและแปรสภาพ
* วิศวกรรมการทำความเย็นและการปรับอากาศ
* วิศวกรรมการบินและอวกาศยาน
* วิศวกรรมอาหาร
* วิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์
* วิศวกรรมอุตสาหการ
* อติสีตศาสตร์
* วิศวกรรมการขนถ่ายวัสดุ
* วิศวกรรมอัตโนมัติ
* วิศวกรรมการวัดคุม
* วิศวกรรมโทรคมนาคม
* วิศวกรรมการขนส่ง
* วิศวกรรมสื่อประสม

 |
| สุขภาพ และ ความปลอดภัย | 
* เคมีสารสนเทศศาสตร์
* ชีวสารสนเทศศาสตร์
* เทคโนโลยีชีวภาพ
* วิทยาศาสตร์สุขภาพ
* วิศวกรรมความปลอดภัยด้านอัคคีภัย
* วิศวกรรมความปลอดภัย
* วิศวกรรมชีวการแพทย์
* วิศวกรรมสุขาภิบาล

 |
| การขนส่ง | 
* การขนส่ง
* เครื่องยนต์
* เทคโนโลยีอวกาศ
* วิศวกรรมทางทะเล
* วิศวกรรมการบินและอวกาศยาน
* อวกาศยาน

 |