recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ตารางระบบการถอดอักษรทิเบตแบบไวลี
**ระบบการถอดอักษรแบบไวลี** (*Wylie transliteration*; 威利转写) เป็นหนึ่งในวิธีการถอดอักษรทิเบตเป็นอักษรโรมัน คิดค้นขึ้นโดยเทอเรล ไวลี (Turrell Wylie) ในปี ค.ศ. 1959 และได้กลายเป็นตัวช่วยสำคัญในการทับศัพท์ภาษาทิเบตแบบถอดตัวอักษรเพื่อการศึกษา

ภาพรวม
------

อักษรทิเบตเป็นอักษรแสดงเสียงซึ่งได้รับการคิดขึ้นมาในคริสต์ศตวรรษที่ 7 เพื่อแสดงเสียงภาษาทิเบตในสมัยนั้น แต่เสียงอ่านภาษาทิเบตในปัจจุบันได้เปลี่ยนแปลงจากเดิมไปมาก ในขณะที่อักษรยังเขียนเหมือนเดิมอยู่ ดังนั้นเมื่อพยายามเขียนภาษาทิเบตโดยใช้อักษรโรมันจึงมีความแตกต่างอย่างมากระหว่างการถอดอักษรกับการถอดตามเสียง ระบบการถอดอักษรไวลีนี้เป็นวิธีทับศัพท์โดยการถอดอักษรทิเบตโดยตรง เน้นการถอดอักษรให้เห็นรากศัพท์มากกว่าที่จะแสดงเสียงอ่านจริง ต่างจากระบบพินอินทิเบตที่ถอดตามเสียงโดยอิงสำเนียงลาซ่าเป็นมาตรฐาน

ประวัติศาสตร์
-------------

ในปี ค.ศ. 1959 เทอเรล ไวลี ได้ชี้ให้เห็นว่าระบบการทับศัพท์ทิเบตที่ใช้กันมาก่อนหน้านั้นมีปัญหา จึงได้เรียบเรียงระบบการถอดอักษรนี้ขึ้น โดยเขาไม่ได้คิดขึ้นเองใหม่ทั้งหมดแต่ปรับปรุงจากระบบที่มีการใช้อยู่ในมหาวิทยาลัยวอชิงตัน

พยัญชนะ
-------

อักษรพยัญชนะแต่ละตัวถอดเป็นอักษรโรมันตามระบบไวลีได้ดังนี้

|  | ཀ | ཁ | ག | ང | ཅ | ཆ | ཇ | ཉ | ཏ | ཐ | ད | ན | པ | ཕ | བ | མ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ไวลี | k | kh | g | ng | c | ch | j | ny | t | th | d | n | p | ph | b | m |
| พินอินทิเบต | g | k | k | ng | j | q | q | ny | d | t | t | n | b | p | p | m |
| เสียงอ่าน | ก | ค | ค | ง | จ | ช | ช | ญ | ต | ท | ท | น | ป | พ | พ | ม |

|  | ཙ | ཚ | ཛ | ཝ | ཞ | ཟ | འ | ཡ | ར | ལ | ཤ | ས | ཧ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ไวลี | ts | tsh | dz | w | zh | z | ' | y | r | l | sh | s | h |
| พินอินทิเบต | z | c | c | w | x | s |  | y | r | l | x | s | h |
| เสียงอ่าน | จ | ช | ช | ว | ซ | ซ | อ | ย | ร | ล | ซ | ซ | ฮ |

อักษรทิเบตตัวสุดท้ายคือ **ཨ** นั้นเป็นเสียง "อ" ซึ่งจะไม่แสดงในการเขียนระบบไวลี

สระ
---

อักษรทิเบตมีรูปสระมีอยู่ 4 ตัวคือสระอี อู เอ โอ โดยสระอะจะไม่แสดงรูปในอักษรทิเบตแต่จะแทนด้วยตัว a ในระบบไวลี

| ཨ | ཨི | ཨུ | ཨེ | ཨོ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| a | i | u | e | o |
| อา | อี | อู | เอ | โอ |

เพิ่มเติม
---------

เครื่องหมาย (་) ที่วางต่อท้ายแต่ละพยางค์จะแทนด้วยการเว้นวรรค
ศิลปะการต่อสู้ของญี่ปุ่นโดยใช้พลองที่เรียกว่าโบ

**โบจุตสึ** (ญี่ปุ่น: 棒術; อักษรโรมัน: *Bōjutsu*) แปลจากภาษาญี่ปุ่นได้ความหมายว่า "เทคนิคพลอง" เป็นศิลปะการต่อสู้ของการต่อสู้ด้วยไม้โดยใช้โบ อันเป็นคำภาษาญี่ปุ่นที่หมายถึงพลอง ซึ่งพลองได้รับการใช้ในศิลปะการต่อสู้แบบเอเชีย เช่น สิลัมบัม โดยเทคนิคบางอย่างเกี่ยวข้องกับการหวด, การแกว่ง และการแทงด้วยพลอง ส่วนอื่น ๆ เกี่ยวข้องกับการใช้พลองในฐานะไม้ค้ำยัน หรือเป็นอุปกรณ์สำหรับตีซึ่งประชิดตัว

ปัจจุบันนี้ *โบจุตสึ*มักจะเกี่ยวข้องกับโคบูโดของโอกินาวะหรือ*โคริวบูโด*ของประเทศญี่ปุ่น โดย*โบจุตสึ*ญี่ปุ่นเป็นหนึ่งในองค์ประกอบหลักของการฝึกศิลปะการต่อสู้แบบคลาสสิก

เทคนิคการจวก, การแกว่ง และการกระแทก มักจะคล้ายกับการเคลื่อนไหวด้วยมือเปล่า ตามปรัชญาที่ว่า*โบ*เป็นเพียง "การขยายแขนขา" ด้วยเหตุนี้ จึงมักรวมโบจุตสึเข้ากับรูปแบบการต่อสู้ด้วยมือเปล่าอื่น ๆ เช่น ยิวยิตสู และคาราเต้แบบดั้งเดิม

ทั้งนี้ ในบริบทของชาวโอกินาวะ มักเรียกอาวุธว่า*คง*

ดูเพิ่ม
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โบจุตสึ**

* เค็นโด
* กระบี่กระบอง
* และเหว่

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Evolution of Classical Jojutsu
2. ↑  Sticks and Stones Will Break Your Bones: A Look at Jo and Bo
3. ↑  Weapons เก็บถาวร สิงหาคม 28, 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**จูชิ เซนไท ฟรองซ์ไฟว์** (ญี่ปุ่น: 銃士戦隊フランスファイブ; โรมาจิ: *Jushi sentai France five*) หรือ **ชินเคน จูชิ ฟรองซ์ไฟว์** (ญี่ปุ่น: 新剣銃士フランスファイブ; โรมาจิ: *Shinken Jushi France five*) เป็นขบวนการนักสู้ฉบับฝรั่งเศส ผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 2000 มีทั้งหมด 5 ตอน

ในตอนที่1-3 ฟรองซ์ไฟว์ จะใช้ชื่อว่า *จูชิ เซนไท ฟรองซ์ไฟว์* และได้เปลี่ยนชื่อเป็น *ชินเคน จูชิ ฟรองซ์ไฟว์* ในตอนที่4 เป็นต้นไป

เนื้อเรื่อง
-----------

ตัวละคร
-------

██ เรด โฟรมาจ (Red Fromage) / อองตวน เดอโชมซ์ (Antoine Deschaumes)
หัวหน้าทีมฟรองซ์ไฟว์ มีความสามารถในการชกมวย เป็นสมาชิกชุดแรกของฟรองซ์ไฟว์พร้อมกับ Aramis
คำว่า โฟร์เมจ มีความหมายถึง เนยแข็ง
██ แบล็ค โบโจเลย์ (Black Beaujolais) / ฌอร์รี ดูรองด์ (Thierry Durand)
ชายหนุ่มผู้เงียบขรึม มีรสนิยมในการดื่มไวน์
คำว่า โบจูเร มีความหมายถึง ไวน์โบจูเร
██ บลู อัคคอร์คเดออง (Blue Accordéon) / ออลแบร์ ดูมา (Albert Dumas)
ชายหนุ่มผู้มีความสามารถในการเล่นอาโคเดี่ยน
คำว่า อาโคเดี่ยน มีความหมายถึง accordion
ท่าไม้ตาย - **บลู เอช** ,**ไชนิ่ง บลู สปาร์ค**
██ เยลโล่ บาเก็ต (Yellow Baguette) / ฌอง เพตรี (Jean Pétri)
ชายหนุ่มที่มีอายุน้อยที่สุดในกลุ่ม
คำว่า บาเก็ต มีความหมายถึง ขนมปัง (แท่งยาว)
██ พิงค์ อะลา โหมด (Pink à la Mode) / แคทเธอรีน ฟองเทน (Catherine Fontaine)
หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวของกลุ่ม แอบชื่นชอบความเท่ห์ของซิลเวอร์
คำว่า อะลา โหมด มีความหมายถึง แฟชั่น
██ ซิลเวอร์ มุสเก็ตแทร์ค (Silver Mousquetaire) / อารามิส เลอแคลร์ (Aramis Leclair)
นักรบปริศนาที่คอยช่วยเหลือฟรองซ์ไฟว์ในยามคับขัน แท้จริงแล้วเขาเป็นสมาชิกคนแรกของฟรองซ์ไฟว์ และยังเป็นเพื่อนของAntoine สมัยที่ร่วมงานกับศจ.Aristide แต่เนื่องจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับคนรักของเขาและความเข้าใจผิดในตัวของAntoine ทำให้เขาหายสาบสูญไปในระยะเวลาหนึ่ง
ซิลเวอร์ เสียชีวิตในตอนที่4 เนื่องจากเอาตัวเข้ารับพลังของจักรพรรดิLEXOS แทน พิงค์
คำว่า มัสเก็ตเทียร์ มีความหมายถึง ทหาร musketeer
### ตัวละครอื่น

ศจ.Aristide Brugonde
ผู้สร้างฟรองซ์ไฟว์ โดยปกติจะทำงานที่บนยอดหอคอยไอเฟล
มาการีน (Margarine)
หุ่นยนต์สาว ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยของศจ.Aristide
ชื่อของมาการีน มาจากคำว่า เนยเทียม

อาวุธ และ อุปกรณ์ของ ฟรองซ์ไฟว์
-------------------------------

**บลู อาร์ช** ธนูของบลู ใช้ในตอนที่1
**พิงค์ ริบบ้อน** ริบบิ้นของพิงค์ ใช้ในตอนที่1
**ฟรองซ์ แคนนอน** บาซูก้าของฟรองซ์ไฟว์ ใช้ในตอนที่1-2

หุ่นยนต์ของฟรองซ์ไฟว์
---------------------

**ฟรองซ์ โรโบ** เกิดจากการรวมร่างของ ฟอลคอน D'Artagnan และ โยนออฟอาร์ค เม้านท์
### ยานรบ และ ฐานทัพ ของ ฟรองซ์ไฟว์

**ฟอลคอน D'Artagnan**
**โยนออฟอาร์ค เม้านท์**
**แมชชีน Chanteclerc** ยานสีเงินรูปร่างไก่ ปรากฏตัวในตอนที่3 เพื่อช่วยเหลือฟรองซ์ไฟว์
**เจ็ท ชาร์เลอมาญ** ยานแม่ของฟรองซ์ไฟว์

จักรพรรดิ LEXOS
---------------

เพลงประกอบหนัง
--------------

### เพลงเปิด

Jushi sentai France Five (ตอนที่ 1-3)
Shinken Jushi France Five (ตอนที่4-5)
ขับร้องโดย คุชิดะ อากิระ
### เพลงปิด

CINQ COULEURS TOUJOURS UNIES (ตอนที่1)
Mousquetaires, Enfants de la Terre

รายชื่อตอน
----------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official France Five Website (in French, Japanese and English)
* *ฟรองซ์ไฟว์* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**คิม ซ็อนบิน** (เกาหลี: 김선빈; อังกฤษ: Kim Seon Bin; 10 เมษายน ค.ศ. 1973 – ) เป็นผู้ฝึกสอนการยิงธนูระดับสูงชาวเกาหลีใต้ ผู้ทำการฝึกสอนแก่นักกีฬาทีมชาติไทยมาเป็นเวลายาวนาน ในประเภทธนูปีกโค้งกลับ และได้รับการยกย่องในฐานะผู้นำพานักยิงธนูทีมชาติไทยเข้ารับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันซีเกมส์ 2009

นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้ให้การฝึกสอนแก่วิทยา ทำว่อง อย่างใกล้ชิดมาโดยตลอด ซึ่งวิทยาได้ให้การยอมรับว่าเป็นผู้ให้คำแนะนำที่เหมาะสมสำหรับตน กระทั่งได้รับเลือกเข้าสู่การแข่งขันกีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

ประวัติ
-------

คิม ซ็อนบิน เป็นผู้ฝึกสอนการยิงธนูชาวเกาหลีใต้ ผู้ให้การฝึกสอนแก่นักกีฬายิงธนูทีมชาติไทยหลายราย โดยเขาได้เข้าประจำอยู่ที่ประเทศไทยเป็นระยะเวลาที่ยาวนาน ซึ่งนักยิงธนูแต่ละคนที่ได้รับการฝึกล้วนมีฝีมือที่พัฒนาขึ้นเป็นอย่างมาก เนื่องด้วย คิม ซ็อนบิน เป็นผู้ที่มีความจริงจัง และทำการฝึกซ้อมวันละ 3 เวลา นอกจากนี้ สงวน โฆษะวินทะ ซึ่งเป็นนายกสมาคมกีฬายิงธนูแห่งประเทศไทย ยังเคยให้โอกาสเจนจิรา เกิดประสพ เข้ารับการฝึกจาก คิม ซ็อนบิน โดยเชื่อว่าหากเธอได้รับการฝึกจากเขาย่อมมีโอกาสที่จะได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันซีเกมส์ 2009 ได้เช่นกัน ทั้งนี้ คิม ซ็อนบิน ได้รับค่าตัวที่ 50,000 เหรียญสหรัฐต่อเดือนจากสมาคมกีฬายิงธนูแห่งประเทศไทย รวมถึงเป็นผู้ฝึกสอนนักยิงธนูทีมชาติไทยในกีฬายิงธนูในเอเชียนเกมส์ 2010 ที่กว่างโจว

คิม ซ็อนบิน ยังเป็นผู้ฝึกสอนที่ได้รับการจับตามอง ในฐานะผู้คอยให้คำแนะนำแก่วิทยา ทำว่อง ในการแข่งขันกีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 แต่เนื่องด้วยเขายังไม่สามารถพูดภาษาอังกฤษหรือภาษาไทยได้ โดยส่วนใหญ่แล้วเขาจึงอาศัยท่าทางจากมือในการฝึกสอนแทน

ระเบียงภาพ
----------

* ขณะให้การดูแลแก่นักยิงธนูทีมชาติไทยขณะให้การดูแลแก่นักยิงธนูทีมชาติไทย
* เด่นชัย เทพนา, คิม ซ็อนบิน และ วิทยา ทำว่องเด่นชัย เทพนา, คิม ซ็อนบิน และ วิทยา ทำว่อง
* คมกฤษณ์ ดวงสุวรรณ์ กับโค้ชคิมคมกฤษณ์ ดวงสุวรรณ์ กับโค้ชคิม

อ้างอิง
-------

1. ↑  **Guardian Sport**. July 18, 2012. ISSN 1352-7088. Page 1 (อังกฤษ)
2. 1 2 3  Print this - Bangkok Post article (อังกฤษ)
3. 1 2  "ธนูลบคำสบประมาท 'วิทยา *คว้าตั๋วใบประวัติศาสตร์ อลป. เดินหน้าก็ไม่ได้ ถอยหลังก็ไม่ได้"*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2012-09-18.
4. ↑  ยิงธนูลั่นซีเกมส์ต้อง "ทอง" เท่านั้น - เดลินิวส์
5. ↑  **เดลินิวส์**. ฉบับที่ 23,296. วันพฤหัสบดีที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2556. ISSN 16860004. หน้า 19
6. ↑  ยิงธนู ชูโค้ชโสมทำได้ซิวทองทีมชายในรอบ 8 ปี ชนะมาเลย์ : มติชนออนไลน์[*ลิงก์เสีย*]
7. ↑  พิจิตร กาญจนกุล. คุยนอกสนาม. **เดลินิวส์**. ฉบับที่ 22,760. วันอาทิตย์ที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555. ISSN 16860004
8. ↑  "เจนจิราขอคืนทัพโรบินฮู้ดไทยลุยซีเกมส์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-06-26. สืบค้นเมื่อ 2012-09-18.
9. ↑  한국인 제자들 양궁 월드컵 금.은메달 (เกาหลี)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**คิม ซ็อนบิน**

* การเจรจาต่อสัญญาว่าจ้างโค้ช Kim Sun Bin
* นักกีฬาศรีลังกามาขอฝึกที่ ศูนย์ฝึก FITA
* การฝึกซ้อมของนักกีฬาโอลิมปิก
* นักกีฬายิงธนูจากประเทศอียิปต์
* วิทยา ทำว่อง เล็งศรสู่ฝัน
* คิม ซ็อนบิน ที่เฟซบุ๊ก
**สิงห์สยาม เอื้อสัมพันธ์** หรือ นายยุทธพงศ์ ศรีใส เกิดเมื่อ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2517 สถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 3 (น็อค 3) แพ้ 14

ประวัติ
-------

สิงห์สยามขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 แพ้น็อค พิชัย ป.ปณิตา ยก 3 จากนั้นก็ขึ้นชกแพ้บ้าง ชนะบ้าง ส่วนใหญ่จะเดินทางไปชกต่างประเทศ โดยออกไปชกต่างแดนครั้งแรกเมื่อ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2545 แพ้น็อค ไดโกโร ยามาโมโตะ ยก 4 ที่ญี่ปุ่น จากนั้น ได้ไปชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวลเตอร์เวทเมื่อ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 แพ้น็อค ดัวดี บาฮารี ยก 2 ที่ อินโดนีเซีย ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ชกชนะน็อค แสงทอง ป.ลาเสือ ยก 3 เมื่อ พ.ศ. 2547 และได้ไปชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นไลท์เวทที่ออสเตรเลีย เมื่อ 16 กรกฎาคม ปีเดียวกัน แพ้น็อค ไมเคิล คัตซิดิส ยกแรก และในวันที่ 10 ธันวาคม ปีเดียวกันก็ได้ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นเวลเตอร์เวทที่ว่าง แพ้น็อค แชด แบนเน็ต ยก 2 ที่ ออสเตรเลีย ไม่ได้แชมป์ จากนั้น สิงห์สยามชกแพ้รวดตลอด โดยส่วนใหญ่เป็นการไปชกที่ออสเตรเลีย และ ญี่ปุ่น สิงห์สยามขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2549 แพ้น็อค โย อิโนอูเอะ ยก 3 ที่ ญี่ปุ่นแล้วก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท เมื่อ 30 พ.ค. 2546 แพ้น็อค ดัวดี้ บาฮารี่ (อินโด) ยก 2 ที่ อินโดนีเซีย
	+ ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นไลท์เวทเมื่อ 16 กรกฎาคม 2547 แพ้น็อค ไมเคิล คัตซิดิส ยก 1 ที่ ออสเตรเลีย
	+ ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิครุ่นเวลเตอร์เวท เมื่อ 10 ธ.ค. 2547 แพ้น็อค แชด เบนเน็ต (ออสเตรเลีย) ยก 2 ที่ ออสเตรเลีย

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2015-03-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
***สิงห์ล่าสิงห์*** เป็นภาพยนตร์ไทย ถ่ายทำด้วยฟิล์ม 16 มม. พากย์สด สร้างจากบทประพันธ์ของ ก้อง อินทรกำจร กำกับโดย เนรมิต นำแสดงโดย มิตร ชัยบัญชา, เพชรา เชาวราษฎร์, สมบัติ เมทะนี, ทักษิณ แจ่มผล, ปรียา รุ่งเรือง, อภิญญา วีระขจร, เชาว์ แคล่วคล่อง ออกฉายเมื่อ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2507 ที่โรงภาพยนตร์เฉลิมกรุง

ถือเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกที่ สมบัติ เมทะนี แสดงประกบกับ มิตร ชัยบัญชา โดยบทของ 2 พระเอกมีบทบาทไล่เลี่ยกัน เรื่องนี้ เพชรา เล่นเป็นฝาแฝด

ในปี พ.ศ. 2522 นำดี วิตตะ ได้นำเรื่อง สิงห์ล่าสิงห์ มาสร้างและกำกับเองเป็นครั้งที่สอง ถ่ายทำด้วยฟิล์ม 35 มม. เสียงในฟิล์ม กำกับโดย นำดี วิตตะ นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี, กรุง ศรีวิไล, เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์, ดวงชีวัน โกมลเสน, เกชา เปลี่ยนวิถี ออกฉายเมื่อ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2522

เป็นที่น่าเสียดายว่าฟิล์มภาพยนตร์เรื่อง สิงห์ล่าสิงห์ ฉบับปี พ.ศ. 2507 ชุดสุดท้ายถูกเผาจากฝีมือของบริการฉายหนังเนื่องจากความน้อยเนื้อต่ำใจที่ฉายภาพยนตร์ 16 มม. แล้วไม่มีใครดูส่วนลูกไปโรงเรียนถูกเพื่อนล้อว่าพ่อฉายหนังเก่า

เนื้อเรื่อง
-----------

อินทรเดช เดินทางกลับบ้านหลังจากที่พ่อของเขาถูกฆ่า แต่ถูกคนร้ายซุ่มทำร้ายระหว่างทางแต่รอดมาได้ และได้รู้จักกับ แตงอ่อน ต่อมาทราบว่า หมู่บ้าน นางหงส์ตกอยู่ใต้อิทธิพลของ ลำเนาว์ 

อินทรเดชกลับมาตามล่าคนที่ฆ่าพ่อ ได้รับความช่วยเหลือจาก เกรียง, ยโส,แขม ต่อมาเขาได้พบกับมือปืนที่ฆ่าพ่อของ อินทรเดช ชื่อ กัลป์ และเป็นคนรักของ ลำเนาว์ ต่อมาเกิดการหักเหลี่ยมขึ้นระหว่าง กัลป์กับอินทรเดช ทั้งการหาความจริงของสาเหตุในการตายของพ่อ และการช่วงชิงคนรักกัน

นักแสดงหลัก
-----------

| ภาพยนตร์ | *อินทรเดช* | *กัลป์* | *แตงอ่อน* | *ลำเนาว์* |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| พ.ศ. 2507 | สมบัติ เมทะนี | มิตร ชัยบัญชา | เพชรา เชาวราษฎร์ | ปรียา รุ่งเรือง |
| พ.ศ. 2522 | กรุง ศรีวิไล | สมบัติ เมทะนี | เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์ | ดวงชีวัน โกมลเสน |

อ้างอิง
-------

1. ↑  สิงห์ล่าสิงห์ [*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  พระเอก และ เพชรา กับการกล่าวถึง[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  อ้างอิงจากคลิปในช่องยูทูป ชุมทางหนังไทย ชื่อ ลุงมนัส ตามรอยหนังไทยจากฟิล์มภาพยนตร์ ตอน สิงห์ล่าสิงห์..จะอยู่หรือตาย
ขบวนโนโซมิ ทำขบวนโดยชิงกันเซ็ง 700 ซีรีส์ ที่สถานีโอกายามะ, เมษายน ค.ศ. 2007
ภายในชิงกันเซ็ง 700 ซีรีส์ (ขบวนโนโซมิ) , กันยายน ค.ศ. 2004
**โนโซมิ** (ญี่ปุ่น: のぞみ; โรมาจิ: *Nozomi*) เป็นขบวนรถไฟความเร็วสูงในเส้นทางโทไกโดชิงกันเซ็งและซันโยชิงกันเซ็ง ถ้าทำขบวนด้วยรถไฟซีรีส์ 500 จะสามารถวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ทำให้สามารถเดินทางจากโตเกียวไปยังโอซากะ ระยะทางประมาณ 515 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางเพียง 2.5 ชั่วโมง

ปัจจุบัน ขบวนโนโซมิจะใช้รถไฟชิงกันเซ็ง 300 ซีรีส์, 500 ซีรีส์, 700 ซีรีส์ และN700 ซีรีส์ ซึ่ง N700 รุ่นล่าสุดนั้นจะให้บริการไปกลับเพียงแค่ 4 รอบต่อวันเท่านั้น นอกจากนั้นยังมีโครงการจะให้บริการโนโซมิทั้งหมด (เช่น โตเกียว-ฮากาตะ) ใช้รถไฟ N700 ทั้งหมดในปี 2009 นี้

ขบวนโนโซมินี้จะหยุดไม่บ่อยครั้งเหมือนกับขบวนฮิการิ สำหรับโทไกโดชิงกันเซ็งนั้น ขบวนโนโซมิจะหยุดที่สถานีรถไฟโตเกียว, นาโงยะ, เกียวโต และชินโอซากะ เท่านั้น ส่วนเส้นทางซันโยชิงกันเซ็ง นั้น ขบวนโนโซมิทุกขบวนจะหยุดที่สถานีชินโคเบะ, โอะกะยะมะ, ฮิโรชิมะ, โคกูระ และฮากาตะเท่านั้น มีโนโซมิบางขบวนเท่านั้นที่จะหยุดที่สถานีเสริมนอกเหนือจากนี้ โนโซมิให้บริการเฉพาะเวลากลางวันเท่านั้น โดยไม่สามารถใช้สิทธิ์บัตรผ่านรถไฟญี่ปุ่นสำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติได้

คำว่า *โนโซมิ* เป็นคำในภาษาญี่ปุ่น มีความหมายว่า "ความหวัง" ได้รับการคัดเลือกให้เป็นชื่อเนื่องจากมีความเร็วกว่าบริการรถไฟที่มีอยู่ในขณะนั้นคือ *ฮิการิ* ที่มีความหมายว่า "แสง" หรือ "รังสี" และ*โคดามะ* ที่มีความหมายว่า "เสียงสะท้อน" ซึ่งในขณะนั้นมีความต้องการรถไฟที่เร็วกว่า*ฮิระกิ* และ *โคดามะ*อยู่มาก

*โนโซมิ* เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1992

อ้างอิง
-------

1. ↑  Fossett, Dave A. J. (2007-04-04). "Shinkansen Timetable Highlights and Rare Workings". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-02-03. สืบค้นเมื่อ 2007-04-16.

| * ด
* ค
* ก
ชิงกันเซ็ง |
| --- |
| เส้นทาง | 

|  |  |
| --- | --- |
| สายหลัก | 
* โทไกโด
* ซันโย
* โทโฮกุ
* โจเอ็ตสึ
* โฮกูริกุ
* คีวชู
* นิชิคีวชู
* ฮกไกโด

 |
| มินิชิงกันเซ็ง | 
* ยามางาตะ
* อากิตะ

 |

 |
| เส้นทางในอนาคต | 
* ชูโอ (พ.ศ. 2570)

 |
| ยกเลิก | 
* นาริตะ

 |
| ชื่อขบวนรถ | 

|  |  |
| --- | --- |
| ประจำการ | 
* *อาซามะ*
* *ฮากุตากะ*
* *ฮายาบูซะ*
* *ฮายาเตะ*
* *ฮิการิ*
* *คางายากิ*
* *คาโมเมะ*
* *โคดามะ*
* *โคมาชิ*
* *มิซุโฮะ*
* *นาซูโนะ*
* *โนโซมิ*
* *ซากูระ*
* *ทานิงาวะ*
* *โทะชกิ*
* *สึบาเมะ*
* *สึบาซะ*
* *สึรุงิ*
* *ยามาบิโกะ*

 |
| อดีต | 
* *อาโอบะ*
* *อาซาฮิ*

 |

 |
| รุ่น | 

|  |  |
| --- | --- |
| ในประจำการ | 
* 500 ซีรีส์
* 700 ซีรีส์
* N700 ซีรีส์
* 800 ซีรีส์
* E2 ซีรีส์
* E3 ซีรีส์
* E4 ซีรีส์
* E5 ซีรีส์
* E6 ซีรีส์
* E7 ซีรีส์
* W7 ซีรีส์

 |
| แผนงาน | 
* L0 ซีรีส์

 |
| ปลดระวาง | 
* 0 ซีรีส์
* 100 ซีรีส์
* 200 ซีรีส์
* 300 ซีรีส์
* 400 ซีรีส์
* E1 ซีรีส์

 |

 |
| รุ่นที่ไม่ถูกบรรจุ | 
* คลาส 1000
* คลาส 951
* คลาส 961
* คลาส 962
* ดอกเตอร์ เยลโลว์
* WIN350
* STAR21
* 300X
* Fastech 360
* ฟรีเกจเทรน
* MLX-01

 |
| ผู้ดำเนินงาน | 

|  |  |
| --- | --- |
| ปัจจุบัน | 
* JR ตะวันออก
* JR ตอนกลาง
* JR ตะวันตก
* JR ฮกไกโด
* JR คีวชู

 |
| อดีต | 
* การรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น (ค.ศ. 1964-1987)

 |

 |
| บุคลากรหลัก | 
* ฮิเดโอะ ชิมะ
* ชินจิ โซโง

 |
**โบ-ซเว** (Bo Swe) เป็นทูจีหรือนายบ้านแห่งมีนดะ มีอิทธิพลในเขตทุ่งตองซีน เขาไม่ยอมรับการยึดครองพม่าตอนล่างของอังกฤษและได้เข้าไปก่อกวนอังกฤษหลายครั้ง จนถูกทางมัณฑะเลย์เรียกไปรายงานตัวเพราะอังกฤษร้องเรียนมา เมื่ออังกฤษโจมตีพม่าใน พ.ศ. 2428 โบ-ซเวได้รับคำสั่งให้ไปสกัดกองทหารอังกฤษที่มาจากงะแพที่มีนบู ต่อมาโบ-ซเวใช้พื้นที่นี้เป็นฐานที่มั่นในการต่อต้านอังกฤษ

ชัยชนะที่สำคัญของโบ-ซเวในการสู้รบกับอังกฤษเกิดขึ้นใน พ.ศ. 2429 เมื่อกองกำลังของเขารบชนะกองกำลังของรอเบิร์ต แฟร์ รองข้าหลวงแห่งมีนบูที่ปะเดน และยิงแฟร์จนเสียชีวิต และยังรบชนะอังกฤษที่งะแพด้วย จนอังกฤษประกาศตั้งค่าหัวของเขาถึง 1,000 รูปี และต่อมาเพิ่มเป็น 5,000 รูปี อังกฤษเริ่มปราบปรามกลุ่มของโบ-ซเวอย่างจริงจังหลังจากนั้น โดยเข้าเผาทำลายหมู่บ้านที่เป็นฐานกำลังให้โบ-ซเว โบ-ซเวจึงต้องถอยร่นขึ้นไปบนเขา หลังจากการปะทะที่เซโดะตะยาเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2429 โบ-ซเวเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อย่างยับเยินจนอ่อนกำลังลง ในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2430 อังกฤษเข้าโจมตีที่มั่นของโบ-ซเว ในที่สุด โบ-ซเวก็รบจนตัวตายในที่รบ

อ้างอิง
-------

* นินิเมียนต์. *พม่ากับการต่อต้านจักรวรรดินิยมอังกฤษ ค.ศ. 1885-1893.* แปลโดย ฉลอง สุนทราวาณิชย์. กรุงเทพฯ : มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 2543, หน้า 250-251.
**เบเนดิกต์ แอนเดอร์สัน** (6 สิงหาคม พ.ศ. 2479 — 13 ธันวาคม พ.ศ. 2558) หรือที่นักวิชาการไทยเรียกว่า "ครูเบน" เป็นศาสตราจารย์กิตติคุณแอรอน แอล. ไบเนนคอร์บ (Aaron L. Binenkorb) ด้านการระหว่างประเทศศึกษา การปกครอง และเอเชียศึกษา มหาวิทยาลัยคอร์เนล เป็นที่รู้จักจากผลงานเรื่อง *ชุมชนจินตกรรม : บทสะท้อนว่าด้วยกำเนิดและการแพร่ขยายของชาตินิยม* (Imagined Communities: Reflections on the Origin and Spread of Nationalism)

เบเนดิกต์เกิดในครอบครัวชาวไอริช ที่เมืองคุนหมิง ประเทศจีน ก่อนที่ครอบครัวจะย้ายไปอาศัยที่รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกาใน พ.ศ. 2484 เบเนดิกต์จบปริญญาตรีด้านศาสตร์คลาสสิกจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ใน พ.ศ. 2500 และได้รับปริญญาเอกจากภาควิชาการปกครอง มหาวิทยาลัยคอร์แนล ภายใต้การควบคุมของจอร์จ แมกทูร์แนน คาฮิน (George McTurnan Kahin) นักรัฐศาสตร์และนักประวัติศาสตร์ผู้เชี่ยวชาญด้านอินโดนีเซียศึกษา

เบเนดิกต์มีความเชี่ยวชาญเป็นพิเศษด้านประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะประเทศอินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และไทย ผลงานวิเคราะห์สถานการณ์การเมืองของอินโดนีเซียทำให้เขาถูกห้ามเข้าประเทศอินโดนีเซียในยุคเผด็จการซูฮาร์โต นอกจากนี้ เขายังเป็นหนึ่งในนักวิชาการที่มีบทบาทสำคัญในการวิเคราะห์ถึงสาแหรกและการถือกำเนิดของแนวคิดชาตินิยมในพื้นที่ต่างๆ ทั่วโลก

เบเนดิกต์ แอนเดอร์สัน เสียชีวิตที่เมืองบาตู ในจังหวัดชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2558

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lo, Elaine. "Benedict Anderson,"
2. ↑  Tito Sianipar; Rezki Alvionitasari (December 13, 2015). "Indonesianis Asal Amerika, Ben Anderson, Meninggal di Batu". *Tempo* (ภาษาอินโดนีเซีย). สืบค้นเมื่อ December 13, 2015.
**เบเลกอสต์** (Belegost) เป็นชื่ออาณาจักรของคนแคระ ในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในเรื่อง ซิลมาริลลิออน ชื่อ **เบเลกอสต์** เป็นคำในภาษาซินดาริน ซึ่งในภาษาเวสทรอนจะเรียกว่า **มิคเคิลเบิร์ก** หมายถึง 'ปราการอันยิ่งใหญ่' สำหรับชื่อเรียกในภาษาคุซดุลของเหล่าคนแคระ เรียกชื่อนครของตัวเองว่า **กาบิลกาโธล** กษัตริย์คนแคระผู้ก่อตั้งนครนี้คือ หนึ่งในเจ็ดบรรพชนของคนแคระ เป็นต้นตระกูลคนแคระในสายวงศ์ *บรอดบีม (Broadbeam)* ซึ่งเดินทางมาทางตะวันตกนับตั้งแต่ยุคที่หนึ่งของโลกอาร์ดา

เบเลกอสต์ตั้งอยู่ทางด้านทิศเหนือของภูโดลเมด บนเทือกเขาเอเร็ดลูอิน เป็นนครคู่กันกับ โนกร็อด ซึ่งเป็นอาณาจักรของคนแคระด้านทิศใต้ อาณาจักรคนแคระทั้งสองแห่งนี้เป็นคู่ค้าสำคัญกับเหล่าเอลฟ์แห่งเบเลริอันด์

กษัตริย์แห่งเบเลกอสต์ที่ปรากฏชื่อในนิยาย คือ *อซากาล (Azaghâl)* ทรงนำทัพคนแคระเข้าร่วมในทัพพันธมิตรแห่งมายดรอส ร่วมในการรบกับมอร์กอธ ซึ่งในที่สุดกลายเป็นสงครามเนียร์นายธ์อาร์นอยดิอัด ทัพคนแคระของอซากาลได้รับการขับขานอยู่ในบทลำนำการรบครั้งนี้ ด้วยเป็นทัพอันแข็งแกร่งที่สามารถต่อรบกับเกลารุง เจ้ามังกร บริวารของมอร์กอธ ได้อย่างแข็งขัน เพราะเหล่าคนแคระมักสวมหน้ากากในเวลาต่อสู้ ประกอบกับความทรหดอดทนของเผ่าพันธุ์คนแคระเอง จึงต้านทานเพลิงมังกรของเกลารุงได้ อซากาลยังสามารถใช้มีดจ้วงแทงเข้าที่ท้องของมังกร ทำให้เกลารุงได้รับบาดเจ็บจนหนีกลับไปอังก์บันด์ พาให้กองทัพของเกลารุงแตกตื่นหนีกลับไปด้วย เป็นวีรกรรมอันสำคัญยิ่งจนทำให้ ทูริน ทูรัมบาร์ คิดหาญสู้กับเกลารุงอีกครั้ง

สำหรับความขัดแย้งระหว่างอาณาจักรโนกร็อดกับอาณาจักรโดริอัธ แม้ทางโนกร็อดจะแจ้งขอทัพเสริมจากเบเลกอสต์ด้วย แต่เบเลกอสต์ก็ไม่ได้ให้ความร่วมมือ ทั้งยังห้ามปรามทัพโนกร็อดด้วย แต่ไม่สำเร็จ

อาณาจักรเบเลกอสต์กลายเป็นเมืองร้างไปหลังจากเหตุการณ์วินาศในตอนปลายยุคที่หนึ่ง ในสงครามแห่งความโกรธา ซึ่งทำให้แผ่นดินเบเลริอันด์จมลงสู่มหาสมุทร เหล่าคนแคระพากันอพยพกลับไปยังคาซัดดูม ในจำนวนนี้ปรากฏภายหลังว่า ไบเฟอร์ โบเฟอร์ และบอมเบอร์ สามคนแคระผู้เข้าร่วมในภารกิจเอเรบอร์ (เรื่องราวใน เดอะฮอบบิท) ก็เป็นคนแคระผู้สืบเชื้อสายแห่งบรอดบีมด้วย

ดูเพิ่ม
-------

อาณาจักรอื่นๆ ของคนแคระ

* คาซัดดูม
* เอเรบอร์
* โนกร็อด

อ้างอิง
-------

* เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, *ซิลมาริลลิออน*, ลอนดอน:สำนักพิมพ์ฮาร์เปอร์คอลลินส์

| * ด
* ค
* ก
ดินแดนในยุคที่หนึ่ง ตามตำนานของโทลคีน |
| --- |
| วาลาร์ | วาลินอร์ • มานดอส |
| มอร์กอธ | อังก์บันด์ |
| เอล์ฟ | ทิริออน • โทลเอเรสเซอา • อัลควาลอนเด • โดริอัธ • ฮิธลุม • กอนโดลิน • นาร์โกธรอนด์ • ดอร์โธนิออน • ฟาลัส • ฮิมริง • เนฟรัสต์ • ลินดอน • อาร์แวนิเอน |
| มนุษย์ | ดอร์-โลมิน • ลาดรอส • เบรธิล |
| คนแคระ | โนกร็อด • เบเลกอสต์ |
| ดินแดนอื่นๆ | เฮลคารัคเซ • เบเลริอันด์ • ออสซิริอันด์ • อันเฟากลิธ • เอเรียดอร์ |
**เบเรนิซที่ 1** (กรีก: Βερενίκη; มีชีวิตอยู่ระหว่าง 340 ปีก่อนคริสตกาล - 279 หรือ 268 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นพระราชินีและพระมเหสีโดยการอภิเษกสมรสกับฟาโรห์ปโตเลมีที่ 1 โซเตอร์ โดยพระองค์มีตำแหน่งเป็นพระมเหสีพระองค์ที่สอง หลังจากพระนางยูริดิซปห่งราชวงศ์ปโตเลมีแห่งอียิปต์โบราณ

พระชนม์ชีพ
----------

### พระราชินีแห่งอียิปต์

พระนางเบเรนิซกับปโตเลมีที่ 1
หลังจากการตายของสามีคนแรกของพระองค์ พระนางเบเรนิซก็ได้เดินทางไปอียิปต์กับบุตรและธิดาของพระองค์ ในฐานะพระญาติกับพระนางยูริดิซ ซึ่งเป็นพระมเหสีของปโตเลมีที่ 1 ซึ่งเป็นหนึ่งในนายพลของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชและเป็นผู้ก่อตั้งของราชวงศ์ปโตเลมีแห่งอียิปต์

พระนางเบเรนิซได้มีความสัมพันธ์กับปโตเลมีที่ 1 ซึ่งต่อมาได้อภิเษกสมรสกับพระองค์ เมื่อ 317 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์เป็นพระราชมารดาของพระนางอาร์ซิโน่ที่ 2, ฟิโลเทรา และพระราชโอรสพระองค์คือ ปโตเลมีที่ 2 ฟิโลพาเตอร์

บุตรและธิดา
-----------

บุตรและธิดาที่เกิดกับสามีคนแรกคือ ฟิลิป พระองค์เป็นมารดาของ

* มากัสแห่งซิเรเน
* แอนติโกเน (พระมเหสีของ ไพรัสแห่งอิพิรุส)
* ธีโอเซนา

พระราชโอรสและพระราชธิดาที่ประสูติกับพระสวามีพระองค์ที่สองคือ ปโตเลมีที่ 1 โซเตอร์ พระองค์เป็นพระราชมารดาของ

* อาร์ซิโน่ที่ 1
* ฟิโลเทรา
* ปโตเลมีที่ 2 ฟิโลพาเตอร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-10-05. สืบค้นเมื่อ 2011-09-11.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-17. สืบค้นเมื่อ 2017-12-16.
3. ↑
4. ↑
จรวด Delta IV Heavy (ซ้าย) และจรวด Proton-M (ขวา)
**ระบบการส่งแบบใช้ทิ้ง** (อังกฤษ: expendable launch system) หรือ **พาหนะส่งแบบใช้ทิ้ง** หรือ **อีแอลวี** (อังกฤษ: expendable launch vehicle/ELV) เป็นยานพาหนะสำหรับปล่อยยานอวกาศที่สามารถปล่อยได้แค่ครั้งเดียว หลังจากนั้นส่วนประกอบจะถูกทำลายระหว่างกลับเข้าโลกหรือทิ้งไว้ในอวกาศ อีแอลวีมักประกอบด้วยหลายระยะของจรวดที่ทิ้งตามลำดับเมื่อเชื้อเพลิงหมดและยานจะได้รับระดับความสูงและความเร็วเพิ่มขึ้น ณ เดือนตุลาคม 2562 ดาวเทียมและยานอวกาศของมนุษย์ส่วนใหญ่ถูกปล่อยโดยใช้อีแอลวี อีแอลวีมีการออกแบบที่ง่ายกว่าระบบปล่อยแบบใช้งานใหม่ได้ทำให้มีราคาในการสร้างถูก นอกจากนั้นอีแอลวีสามารถใช้เชื้อเพลิงทั้งหมดเพื่อเร่งความเร็วได้ทำให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น อีแอลวีเป็นเทคโนโลยีที่มีการใช้งานอย่างแพร่หลายมานานหลายทศวรรษ อีแอลวีสามารถใช้ได้ครั้งเดียว ทำให้ราคาในการปล่อยแต่ละครั้งสูง ระบบแบบใช้ใหม่ได้อยู่ระหว่างการพัฒนาโดยบริษัทเอกชนเช่นสเปซเอ็กซ์และบลูออริจินจึงสามารถทำให้อีแอลวีที่ใช้อยู่ในปัจจุบันถูกเลิกใช้เนื่องจากราคาที่ถูกกว่าในการปล่อยแต่ละครั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Expendable Launch Vehicles". *spacetethers.com*. สืบค้นเมื่อ 2018-12-31.
2. ↑  "Reusability". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-01-15. สืบค้นเมื่อ November 20, 2019.
เสาห้าระบบ บันทึกไว้โดย วิกโนลา หรืออีกชื่อหนึ่งคือ *Regole delle cinque ordini d'architettura*.
**จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา** (อิตาลี: *Giacomo Barozzi da Vignola* , แปลได้เป็นว่า นายจาโกโม บารอซซี จากเมืองวิญญอลา แต่ได้รับการเรียกขานจากคนโดยทั่วไปตามชื่อเมืองเกิดของเขาว่า *วิกโนลา* , 1 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1507 - 7 กันยายน, ค.ศ. 1573) เป็นสถาปนิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในยุคศตวรรษที่ 16 ของอิตาลี ในรูปแบบของ แมนเนอริสม์ ผลงานที่สำคัญที่สุดสองชิ้นของเขาได้แก่ วิลล่า ฟาร์เนซ (Villa Farnese) ที่เมือง คาปราโรลา และ วัดเจซู ที่ โรม นักเขียนสามคนที่ได้เผยแพร่เนื้อหาของ อิตาเลียน เรเนซองส์ ไป ทั่วทั้งยุโรปตะวันตกได้แก่ วิญญอลา (Vignola) , เซบาสติอาโน เซอริโอ (Sebastiano Serlio) อันเดรอา ปัลลาดิโอ (Andrea Palladio)

*Le due regole della prospettiva prattica*, 1682

อ้างอิง
-------


* Giorgio Vasari, *Le Vite...* (1568 edition; Volume IV, 94-95).
* G. Loukmski, 1927. Remains a standard monograph.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา**

* ประวัติโดยย่อ (Brief biographical sketch)
* งานเขียนของ เปาโล เซาลี เกี่ยวกับ วิกโนลา จากมุมมองของชาวเมือง โบโลนยา (Paolo Zauli on Vignola from a Bolognese perspective) เก็บถาวร 2004-08-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* อิทธิพลของแนวคิด จาก วิกโนลา ในการออกแบบสวน (Vignola's effect on garden design) เก็บถาวร 2006-12-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หน้าปกดีวีดีภาค 2
**เดชคัมภีร์เทวดา** ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์จีนกำลังภายใน ชื่อภาษาอังกฤษว่า **The Swordsman** (ภาษาจีนกลาง : 笑傲江湖 *กว่างหลิงซ่าน*) นำแสดงโดย แซม ฮุย กำกับโดย หูจินเฉวียน อำนวยการสร้างโดย ฉีเคอะ ออกฉายในปี พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990) ความยาว 120 นาที ภาพยนตร์มีภาค 2 คือ เดชคัมภีร์เทวดา 2 (The Swordsman 2 , 1992) และภาค 3 เดชคัมภีร์เทวดา 3 หมื่นปีมีข้าคนเดียว (The Swordsman 3 ;The East is Red , 1993)

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เหล็งฮู้ชง (แซม ฮุย) เป็นศิษย์เอกสำนักหัวซาน เป็นศิษย์ของงักปุ๊กคุ้ง เจ้าสำนักหัวซาน เหล็งฮู้ชงเป็นคนไม่มีพรสวรรค์ด้านการฝึกวิชา แต่เป็นคนชอบสนุกสนานรื่นเริงและจริงใจกับคนรอบด้าน เขาได้ออกเดินทางผจญภัยไปในยุทธภพและได้พบกับฟงชิงหยาง ผู้เฒ่าพเนจรผู้ก่อตั้งสำนักหัวซาน ฟงชิงหยางได้สอนวิชากระบี่โต๊ะโกให้แก่เหล็งฮู้ชง ทำให้เหล็งฮู้ชงกลายเป็นผู้เยี่ยมยุทธ และท้ายที่สุด งักปุ๊กคุ้ง อาจารย์ของเหล็งฮู้ชง ผู้ที่เหมือนว่าจะเป็นผู้ดีแต่จริง ๆ แล้วต้องการจะครอบครองคัมภีร์ทานตะวันเพื่อเป็นเจ้ายุทธจักร ผู้ดีเป็นผู้ร้าย มีแต่เพียงเหล็งฮู้ชง บุคคลที่ไม่เอาไหนเท่านั้น ที่สามารถจะร้องเพลงเยาะเย้ยยุทธจักรได้อย่างแท้จริง เป็นการฉีกแนวภาพยนตร์ที่พระเอกกลายเป็นผู้ที่ไม่ได้เก่งกล้ากว่าคนอื่นมากที่สุดแต่อย่างใด

ความนิยม
--------

เดชคัมภีร์เทวดา เป็นภาพยนตร์ที่สร้างมาจากนวนิยายเรื่องกระบี่เย้ยยุทธจักรของกิมย้ง ซึ่งถือได้ว่าเป็นนิยายเสียดสีล้อเลียนการเมืองของจีนในปี พ.ศ. 2510 ใจความสำคัญอยู่ที่ผู้ที่ดูเหมือนจะเป็นผู้ดีแต่จริง ๆ แล้วเป็นผู้ร้าย และบุคคลธรรมดา ๆ ที่ไม่โดดเด่น ไม่เอาไหน ต่างหากคือบุคคลที่จริงใจ และยิ้มเย้ยยุทธจักรได้อย่างแท้จริง 

ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างมากในการออกฉาย รวมทั้งในประเทศไทยด้วย และมีการสร้างภาคต่อตามมาใน เดชคัมภีร์เทวดา 2 ที่นำแสดงโดย หลี่เหลียนเจี๋ย, หลินชิงเสีย ในปี พ.ศ. 2535 และ ภาค 3 ในปี พ.ศ. 2536 ตอน บูรพาไม่แพ้ (The East is Red) นำแสดงโดย หลินชิงเสีย รับบทเป็น ตงฟางปุ๊ป้าย, หวังจู่เสียน, อีกทั้งได้ถูกสร้างออกมาเป็นละครโทรทัศน์อีกหลายต่อหลายครั้งในภายหลัง และยังเป็นภาพยนตร์ที่สร้างชื่อให้แก่ ฉีเคอะ ผู้อำนวยการสร้างเป็นอย่างมากอีกด้วย ซึ่งต่อมาได้เป็นผู้กำกับเองในภาค 2 และภาค 3 อีกด้วย

ดูเพิ่ม
-------

* กระบี่เย้ยยุทธจักร
สะดือเมืองเชียงราย
กรุวัฒนธรรมเชียงราย
**เสาสะดือเมืองเชียงราย** (เสาหลักเมือง) เป็นเครื่องหมายหรือสัญลักษณ์ของการก่อตั้งชุมชนและเมือง สำหรับจังหวัดเชียงรายจะเรียกเสาหลักเมืองว่าเสาสะดือเมือง จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ระบุว่า เมื่อครั้งการสร้างเมืองครั้งแรกใช้คำว่า "เสาสะดือเมือง" ไม่ใช้คำว่าเสาหลักเมือง

เสาสะดือเมืองเชียงรายแห่งนี้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2530 เนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราช ทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 60 พรรษา หรือ 5 รอบ และเป็นการรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของพญามังรายมหาราช ผู้ทรงสร้างเมืองเชียงรายเนื่องในวโรกาสการเฉลิมฉลองการสร้างเมืองเชียงรายครบ 725 ปี โดยนายอร่าม เอี่ยมอรุณ ผู้ว่าราชการจังหวัดในขณะนั้นได้เป็นแม่งานร่วมกับหน่วยงานราชการ เช่น สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ องค์กรภาคประชาชน ภาคเอกชน และรัฐบาลเยอรมัน

ลักษณะของเสาสะดือเมืองเชียงราย สร้างขึ้นโดยยึดตามรูปแบบเสาใจกลางบ้านของชาวไทลื้อซึ่งตั้งถิ่นฐานอยู่ในเขตอำเภอเทิง อำเภอเชียงของ อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย ซึ่งปกติเสาใจกลางบ้านของชาวไทลื้อจะสร้างด้วยไม้ แต่เสาสะดือเมืองเชียงรายเป็นเสาหิน ซึ่งสร้างจากหินชั้นดีจากจังหวัดตาก ทั้งนี้เพื่อความคงทนถาวร โดยบริเวณที่ตั้งเสาสะดือเมืองแห่งนี้เรียกว่าดอยจอมทอง ซึ่งตามประวัติศาสตร์กล่าวว่าพญามังรายได้เสด็จมาหาตามช้างของพระองค์ซึ่งหนีเตลิดมา เมื่อพระองค์ได้ทรงพบว่าสถานที่แห่งนี้มีชัยภูมิเหมาะสมในการสร้างบ้านเมือง จึงโปรดให้สร้างเมืองเชียงรายขึ้น

เสาสะดือเมืองเชียงราย สร้างในรูปแบบศิลปะขอมแบบพนมบาแกง โดยยึดตามรูปแบบสมมติของจักรวาล หันหน้าไปสู่ทิศตะวันออก บริเวณด้านนอกสุดเป็นคูน้ำเหมือนในจักรวาล ลานดินถัดจากคูน้ำหมายถึงแผ่นดิน ลานด้านในยกเป็นชั้นๆ จำนวน 6 ชั้น เปรียบเสมือนสวรรค์ทั้ง 6 ชั้น ในกามภูมิ ประกอบด้วยชั้นจาตุมหาราชิกา ดาวดึงส์ ยามะ ดุสิต นิมมานรตี และปรนิมมิตสวัตตี ตามลำดับ โดยแต่ละชั้นจะมีร่องน้ำคั่นกลาง เหมือนปัญจมหานที ได้แก่ คงคา ยมุนา อจิรวดี สรภู และมหิ ไหลลดหลั่นกันลงสู่พื้นดิน ชั้นในสุดยกเป็น 3 ชั้น หมายถึงรูปภูมิ อรูปภูมิ และนิพพาน ตัวเสาสะดือเมืองตั้งโดดเด่นดั่งเขาพระสุเมรุอยู่บนฐานสามเหลี่ยมยกพื้นสูง ซึ่งเปรียบเสมือนตรีกูฏบรรพต หรือผา 3 เส้า มีเสาบริวารล้อมรอบจำนวน 108 ต้น โดยตัวเสาสะดือเมืองมีขนาดใหญ่เท่ากับ 5 กำพระหัตถ์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราช ซึ่งเป็นไปตามคติความเชื่อของล้านนาโบราณที่จะต้องสร้างเสาสะดือเมืองให้มีขนาดใหญ่เท่ากับ 5 กำพระหัตถ์ และมีความสูงเท่ากับส่วนสูงของพระวรกายของพระมหากษัตริย์

เสาสะดือเมืองเชียงรายและเสาบริวารแกะสลักจากหิน โดยฝีมือของนายสิงห์คำ สมเครือ ช่างฝีมือชาวพะเยา ปัจจุบันเสาสะดือเมืองเชียงรายนอกจากเป็นสถานที่รำลึกถึงการสร้างเมืองเชียงรายแล้ว ยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดเชียงราย

บริเวณข้างเสาสะดือเมืองเชียงราย เป็นที่ตั้งของวัดพระธาตุดอยจอมทอง และเชิงบันไดทางขึ้นไปสู่เสาสะดือเมืองด้านขวามือ มีสิ่งก่อสร้างขนาดย่อมตั้งอยู่ เรียกว่า "กรุวัฒนธรรมเชียงราย" ซึ่งก่อสร้างขึ้นเมืองวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2544 เพื่อเก็บร่องรอยและหลักฐานทางวัฒนธรรมร่วมสมัยปัจจุบัน ซึ่งกรุวัฒนธรรมเชียงรายนี้จะทำการขุดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อมีอายุครบ 100 ปี หรือในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2644

* 
* 
* 
*
**ลี เอสโคปิโด** (Lee Escobido) หรือ เรมี กอนซากา นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 สถิติการชก 69 ครั้ง ชนะ 31 (น็อค 16 เสมอ 2 แพ้ 36

ประวัติ
-------

เอสโคปิโดขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2535 ชนะน็อค เอลิซัลเด อาตีบากอส ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ ได้มาชกในไทยในพ.ศ. 2537 ชนะน็อค ฤทธิชัย เกียรติประภัสร์ ยก 3 แพ้คะแนน ยอดชิงชัย ศรทองยิม จ้าวสิงห์ทอง เฉลิมศรี ต่อมา ได้ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBU เมื่อ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2538 แพ้น็อค ยอดชิงชัย ศรทองยิม ยก 6 จากนั้น ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทเมื่อ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2538 ชนะน็อค โนเอล ทูนาเกา ยก 2 แล้วมาชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทเมื่อ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 แพ้น็อค โชคชัย โชควิวัฒน์ ยก 11 จากนั้นก็เสียแชมป์ฟิลิปปินส์ แพ้คะแนน เมลวิน มากราโมไปเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539

ใน พ.ศ. 2539 เอสโคปิโดยังมาชกในไทยอีกหลายครั้ง แพ้น็อค ศรพิชัย พิษณุราชันย์ ยก 3 แพ้คะแนน สุวัจชัย นครหลวงโปรโมชั่น ดัทช์บอย ดัทช์บอยยิม และชนะน็อค ยอดชิงชัย ศรทองยิมคู่ปรับเก่า ยก 2 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์กับมากราโมอีกครั้งตอนปลายปี พ.ศ. 2539 แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 7 เอสโคปิโดหยุดชกไปปีครึ่ง กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2541 และได้มาชกในไทย แพ้คะแนน โผน แสงมรกต พนมทอง ธ.แสงแก้ว แล้วได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 16 เมษายน พ.ศ. 2542 ที่ กัมพูชา แพ้น็อค เสาหิน ศรีไทยคอนโด ยก 6 ในช่วง พ.ศ. 2543-2544 เอสโคปิโดยังมาชกในไทยอีกหลายครั้ง แพ้คะแนน เสาหิน ศรีไทยคอนโด อนุรักษ์ เกียรตินิวัฒน์ ศรพิชัย กระทิงแดงยิม แพ้น็อค นภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัย ยก 7 แล้วได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม เอสโคปิโดยังคงชกมวยต่อมา และเคยมาชกในไทยแพ้ หยกไท ศิษย์ อ. คมฤทธิ์ 3เคแบตเตอรี่ เขามีโอกาสได้ชิงแชมป์อีกครั้งเมื่อ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 โดยไปชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นแบนตัมเวทที่เกาหลีใต้ แพ้น็อค แช เซืองซุก ยก 6 ไม่ได้แชมป์ จากนั้นขึ้นชกอีกเพียงครั้งเดียวเมื่อ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2546 ชนะคะแนน โจวี โอราซิออน แล้วก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท (2538 – 2539)
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBU เมื่อ 5 สิงหาคม 2538 แพ้น็อค ยอดชิงชัย ศรทองยิม ยก 6 ที่ กทม.
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทเมื่อ 18 พฤศจิกายน 2538 แพ้น็อค โชคชัย โชควิวัฒน์ ยก 11 ที่ กทม.
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 16 เมษายน 2542 แพ้น็อค เสาหิน ศรีไทยคอนโด ยก 6 ที่ กัมพูชา
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 12 ตุลาคม 2544 แพ้คะแนน พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ที่ กทม.
	+ ชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 26 กรกฎาคม 2546 แพ้น็อค แช เซืองซุก ยก 6 ที่ เกาหลีใต้
	+ ชิงแชมป์ ABCO รุ่นฟลายเวทเมื่อ 26 พฤศจิกายน 2547 แพ้น็อค พนมรุ้งเล็ก กระทิงแดงยิม ยก 4 ที่ เชียงราย
	+ ชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 14 มกราคม 2548 แพ้น็อค เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ยก 6 ที่ พิษณุโลก

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2015-02-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**วงศ์ปลาอินทรี** (อังกฤษ: Mackerels, Tunas, King mackerels) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง จัดอยู่ในอันดับปลากะพง (Perciformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Scombridae

มีรูปร่างโดยรวม คือ มีลำตัวเพรียวยาวเป็นทรงกระสวย นัยน์ตากลมโต มีครีบหลังแบ่งออกเป็น 2 ตอน โดยตอนหลังมีลักษณะแข็งและมีขนาดเล็ก มีครีบท้องและครีบก้น กล้ามเนื้อก่อนถึงโคนหางมีเนื้อเยื่อขวางอยู่เรียกว่า "คีล" (Keel) โคนครีบหางกิ่วเล็กแต่แข็งแรง มีครีบแบ่งเป็นแฉก 2 แฉกเว้าลึก ครีบท้องขนานยาวไปกับความยาวลำตัว มีขนาดความยาวแตกต่างกันตั้งแต่ 20 เซนติเมตร ไปจนถึงเกือบ 3 เมตร บางสกุลอาจมีลวดลายตามความยาวหรือแนวลำตัว ในปากมีฟันและกรามที่แข็งแรง

มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ ในทะเลเปิดในเขตอบอุ่นทั่วโลก เป็นปลาที่มีการอพยพย้ายถิ่น ในปลาขนาดเล็กกินแพลงก์ตอนและสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่า และในปลาขนาดใหญ่จะไล่กินปลาขนาดเล็กกว่าเป็นอาหาร ว่ายน้ำได้อย่างรวดเร็ว เพราะใช้ครีบและหางแนบกับลำตัวเมื่อว่ายน้ำ โดยมีสถิติสูงสุดที่บันทึกได้คือ 75 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

คีล ของปลาทูน่าตาโต (*Thunnus obesus*)  
ภาพโดย ดร.โทนี อายลิ่ง
โดยปลาในวงศ์นี้ เป็นที่รู้จักกันในชื่อสามัญภาษาไทยโดยรวมกัน คือ ปลาทู, ปลาโอ, ปลาทูน่า และปลาอินทรี เป็นต้น เป็นปลาที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจเป็นอย่างมาก เพราะเป็นปลาที่มนุษย์ใช้ในการบริโภค ทั้งปรุงสุดหรืออาหารกระป๋อง รวมทั้งทำอาหารสัตว์ และตกกันเป็นเกมกีฬาด้วย

ปัจจุบันแบ่งออกได้เป็น 55 ชนิด 15 สกุล และแบ่งออกได้เป็น 2 วงศ์ย่อย โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุด คือ ปลาทูน่าครีบน้ำเงินเหนือ (*Thunnus thynnus*) ที่มีรายงานยาวเต็มที่ที่เคยพบคือ 458 เซนติเมตร และมีน้ำหนักถึง 684 กิโลกรัม

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาแมกเคอเรล

อ้างอิง
-------

1. ↑  Johnson, G.D. & Gill, A.C. (1998). Paxton, J.R. & Eschmeyer, W.N.. ed. *Encyclopedia of Fishes*. San Diego: Academic Press. pp. 190. ISBN 0-12-547665-5
2. ↑  ปลาทูน่า (เอกสารดาวน์โหลด)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลจาก Fishbase.org


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Scombridae***
พิกัดภูมิศาสตร์: 35°40′41″N 139°43′29″E﻿ / ﻿35.67806°N 139.72472°E﻿ / 35.67806; 139.72472
ในประเทศญี่ปุ่น **พระราชวังโทงู** ไม่ได้หมายถึงที่ประทับของมกุฎราชกุมารอย่างเดียว เจ้าชายฟูมิฮิโตะ อากิชิโนะโนะมิยะ รัชทายาทองค์ปัจจุบัน ไม่ใช่ทายาทสายตรงของสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะ และไม่ใช่มกุฎราชกุมาร ดังนั้นจึงไม่มีมกุฎราชกุมารเสด็จมาประทับที่พระราชวังโทงู จนกว่าจะมีมกุฎราชกุมารอย่างเป็นทางการ

พระราชวังอากาซากะ
-----------------

วังที่เจ้าชายนารูฮิโตะมกุฎราชกุมารในขณะนั้นประทับก่อนสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 ถูกเรียกว่าพระราชวังโทงู แต่เปลี่ยนชื่อเป็น **พระราชวังอากาซากะ** (赤坂御所, *Akasaka-gosho*) เมื่อมกุฎราชกุมารนารูฮิโตะขึ้นครองราชบัลลังก์ องค์จักรพรรดิใช้วังแห่งนี้เป็นที่ประทับหลักของพระองค์ จนกระทั่งพระองค์และพระราชวงศ์ของพระองค์ย้ายไปประทับที่พระตำหนักฟูกิอาเงะในพระราชวังอิมพีเรียลในเดือนกันยายน ค.ศ. 2021 หลังจากปรับปรุงเสร็จแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Crown Prince's Residence", *The Crown Prince's Residence - The Imperial Household Agency*, Imperial Household Agency.
2. ↑  "新たな皇室のお住まいは" [The residences of the new Imperial family]. *NHK*.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)

| * ด
* ค
* ก
พระราชวังและพระราชฐานในประเทศญี่ปุ่น |
| --- |
| วังที่ประทับ | 
* พระราชวังหลวงโตเกียว
* พระราชวังโทงู
* พระตำหนักอากาซากะ
* พระราชวังอาโอยามะ
* พระราชฐานฮิงะชิ
* พระราชฐานซัมบันโช
* พระราชฐานทากานาวะ
* พระราชวังหลวงเกียวโต
* พระราชวังโอมิยะ
* พระราชวังหลวงเซนโต
* พระตำหนักคัตสึระ
* พระตำหนักชูงะกุอิน
* พระตำหนักนะซุ
* พระตำหนักฮายามะ
* พระตำหนักซุซุกิ

 |  |
| วังในอดีต | 
* พระตำหนักอะกะซะกะ
* พระราชวังหลวงเฮอัง
* พระราชวังฟุกุฮะระ
* พระราชวังฟุจิวะระ
* พระราชวังเฮโจ
* พระราชวังนะงะโอะกะ
* พระราชวังนะงะระโทะโยะซะกิ
* พระราชวังนะนิวะ
* พระราชวังคุดะระ
* พระราชวังคุนิ
* พระราชวังโอสึ
* หมู่พระราชวังอะซุกะ
* พระราชวังหลวงซะกะ
* พระราชวังชิงะระกิ
* พระราชวังทะกะสึ
* พระราชวังเทเอน

 |
**พระราชวังแห่งอาบอแม** (ฝรั่งเศส: *palais royaux d'Abomey*) เป็นกลุ่มพระราชวัง 12 แห่งกระจายตัวอยู่ในพื้นที่ 99 เอเคอร์ ตั้งอยู่ในใจกลางเมืองอาบอแมในประเทศเบนิน เดิมอาบอแมเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรดาออแม ราชอาณาจักรแห่งนี้ได้รับการสถาปนาในปี ค.ศ. 1625 โดยชาวฟง ซึ่งได้พัฒนาอาณาจักรแห่งนี้ให้มีอำนาจทางการทหารและอำนาจทางการค้า อาณาจักรแห่งนี้ทำการค้ากับชาวยุโรป โดยเฉพาะอย่างยิ่งการค้าทาส ซึ่งทาสเหล่านี้เป็นทาสเชลย การค้าทาสนี้มีการค้าขายจนถึงตอนปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในช่วงที่ราชอาณาจักรแห่งนี้เจริญสูงสุด พระราชวังแห่งนี้รองรับผู้คนถึง 8,000 คน พระราชวังของกษัตริย์รวมไปถึงอาคาร 2 ชั้นชื่อว่า "cowrie house" หรือ *akuehue* ภายใต้พระมหากษัตริย์ 12 พระองค์ระหว่างปี ค.ศ. 1625-1900 ราชอาณาจักรได้กลายเป็นอาณาจักรที่มีอำนาจสูงสุดในชายฝั่งตะวันตกของทวีปแอฟริกา

ยูเนสโกได้พิจารณาให้พระราชวังแห่งนี้เป็นมรดกโลก อย่างไรก็ตามพระราชวังแห่งนี้ได้ถูกนำเข้าบัญชีแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตรายจากการที่เมืองอาบอแมถูกพายุทอร์นาโดโจมตีในวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1984 พายุทอร์นาโดในครั้งนี้ได้สร้างความเสียหายให้แก่พิพิธภัณฑ์ในหลายส่วน เช่น หลุมฝังพระศพของกษัตริย์และห้องอัญมณี เป็นต้น อย่างไรก็ตามด้วยความช่วยเหลือจากหน่วยงานในระดับนานาชาติทำให้พระราชวังได้รับการบูรณะปรับปรุงขึ้นอีกครั้ง ด้วยการบูรณะปรับปรุงในครั้งนี้ ยูเนสโกได้ตัดสินใจถอดพระราชวังแห่งอาบอแมออกจากรายชื่อแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตรายในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2007 ในปัจจุบัน พระราชวังแห่งนี้ไม่มีผู้อยู่อาศัยแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Royal Palaces of Abomey". Unesco.org. สืบค้นเมื่อ 10 May 2011.
2. ↑  "evaluation report on Royal Palaces of Abomey" (PDF). Unesco.org. สืบค้นเมื่อ 10 May 2011.
3. ↑  Swadling, Mark (1992). *Masterworks of man & nature: preserving our world heritage*. Harper-MacRae. ISBN 978-0-646-05376-9. สืบค้นเมื่อ 15 April 2011.
4. ↑  *Royal Palaces of Abomey, Benin* Save Our History The History Channel. Accessed 14 January 2008
5. ↑  Baker, Jonathan (1997). *Rural-urban dynamics in francophone Africa*. Nordic Africa Institute. p. 85. ISBN 978-91-7106-401-1. สืบค้นเมื่อ 15 April 2011.
6. ↑  Stiansen, Endre; Guyer, Jane I. (1999). *Credit, currencies, and culture: African financial institutions in historical perspective*. Nordic Africa Institute. p. 30. ISBN 978-91-7106-442-4. สืบค้นเมื่อ 15 April 2011.
7. ↑  "Decision - 31COM 8C.3 - Update of the list of the World Heritage in danger - removal - Royal Palaces of Abomey, Río Plátano Biosphere Reserve, Kathmandu Valley, Everglades National Park". Unesco.org. สืบค้นเมื่อ 10 May 2011.
**กระจงเล็ก** หรือ **กระจงหนู** (อังกฤษ: Lesser mouse-deer, Lesser Malay chevrotain; มลายู: Kanchil; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Tragulus kanchil*) เป็นสัตว์จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม อันดับสัตว์กีบคู่ จัดเป็นสัตว์กีบคู่ที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก รูปร่างหน้าตาคล้ายเก้งหรือกวาง

เป็นกระจงอีกชนิดหนึ่งที่พบได้ในประเทศไทย มีขนาดเล็กกว่ากระจงควาย (*T. napu*) มีความสูงจากกีบเท้าถึงหัวไหล่ 20-23 เซนติเมตร มีลักษณะเด่น คือ ลายแถบสีขาวที่หน้าอกมีแถบเดียว ในขณะที่กระจงควายมี 2 แถบ ในประเทศไทยพบได้ตามแนวป่าตะวันตก, แนวเขาหินปูนภาคกลาง, ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคใต้ ในต่างประเทศพบได้ในลาว, พม่า, ตอนใต้ของจีน, เวียดนาม, บรูไน, สิงคโปร์, อินโดนีเซีย

หมายเหตุ: เดิมทีกระจงเล็กเคยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Tragulus javanicus* แต่ปัจจุบันชื่อนี้ได้ถูกจำแนกออกไปเป็น กระจงชวา พบในเกาะชวา และบาหลีแทน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Timmins, R.J. Duckworth, J.W. & Semiadi, G. (2008). *Tragulus kanchil*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 6 November 2009. Database entry includes a brief justification of why this species is of least concern.
2. ↑  "กระจง". dictionary.sanook.com. สืบค้นเมื่อ 4 December 2014.
3. ↑  Meijaard, E. & Groves, C. P. (2004). A Taxonomic Revision Of The Tragulus Mouse-deer (Artiodactyla). Zoological Journal of the Linnean Society, 140(1), 63-102. Retrieved from

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Tragulus kanchil***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Tragulus kanchil ที่วิกิสปีชีส์
ถนนสวรรคโลก บริเวณที่หยุดรถไฟยมราช
**ถนนสวรรคโลก** (อักษรโรมัน: *Thanon Sawankhalok*) เป็นถนนสายหนึ่งในพื้นที่เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร มีจุดเริ่มต้นที่แยกยมราช จุดตัดกับ ถนนหลานหลวง ถนนพิษณุโลก และถนนเพชรบุรี ผ่านแยกเสาวนี จุดตัดกับถนนศรีอยุธยา จากนั้นทอดผ่านแยกอุภัยเจษฎุทิศ จุดตัดกับถนนราชวิถี ทอดผ่านแยกสวรรคโลก จุดตัดกับถนนสุโขทัย และไปสิ้นสุดลงที่แยกสามเสน จุดตัดระหว่างถนนเทอดดำริ และถนนนครไชยศรี

เดิมมีชื่อว่า "ถนนสิ้ว" (อักษรจีน: 寿 *หรือสะกด ซิ่ว*) ซึ่งมีความหมายถึง "อายุยั่งยืน" อันมาจากชื่อเครื่องลายครามของจีนที่เป็นรูปผลท้อหรือต้นสน ที่เป็นที่นิยมสะสมและครอบครองกันในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และนิยมนำมาตั้งชื่อเป็นชื่อถนนหรือสถานที่ต่าง ๆ ในยุคนั้น โดยเป็นถนนที่ตัดจากสะพานยมราชไปจรดคลองสามเสน ขนานไปกับเส้นทางรถไฟ ต่อมารัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีประกาศของกระทรวงนครบาล โดยเจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) เป็นเสนาบดี ลงวันที่ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๔๖๒ ให้เปลี่ยนชื่อถนนรอบพระราชวังสวนดุสิตที่ได้ชื่อตามเครื่องลายครามจีน ๑๕ สาย หนึ่งในนั้นคือ ถนนสิ้ว ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "ถนนสวรรคโลก" ตามพระนามของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าเยาวมาลย์นฤมล กรมขุนสวรรคโลกลักษณวดี พระธิดาพระองค์หนึ่งในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

สถานที่สำคัญที่ถนนสวรรคโลกตัดผ่าน คือ พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน และสถานีรถไฟจิตรลดา อันเป็นสถานีรถไฟที่สร้างขึ้นสำหรับพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และพระบรมวงศานุวงศ์ เมื่อมีการเสด็จฯ ทางรถไฟโดยเฉพาะ รวมถึงอาจใช้เป็นสถานที่ต้อนรับพระราชอาคันตุกะในบางโอกาส มีอาคารสถานีที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมที่สวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  บุนนาค, โรม (2016-03-16). "ยุคนิยมเครื่องลายครามจีนสุดขีด ถึงขั้นตั้งชื่อถนนทั้งชุด ออกกติกาการประกวดเป็น พ.ร.บ.!!!". *ผู้จัดการออนไลน์*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-03-07. สืบค้นเมื่อ 2018-03-01.
2. 1 2  pongsakornlovic (2010-12-16). "CHN\_ถนนสวรรคโลก (แก้ไข)". *ชื่อนั้นสำคัญไฉน ?*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนสวรรคโลก
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°46′05″N 100°31′30″E﻿ / ﻿13.768158°N 100.524970°E﻿ / 13.768158; 100.524970
*สำหรับปลาหมอแคระที่เป็นปลาในวงศ์ปลาหมอสี ดูที่: ปลาหมอแคระ*

**วงศ์ปลาหมอแคระ** (อังกฤษ: Chameleonfish) เป็นวงศ์ของปลาน้ำจืดขนาดเล็กวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลากะพง (Perciformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Badidae

เดิมวงศ์นี้เคยถูกรวมเป็นวงศ์เดียวกับวงศ์ปลาหมอช้างเหยียบ (Nandidae) แต่ปัจจุบันได้ถูกแยกออกมาต่างหาก เป็นปลาขนาดเล็กกระจายพันธุ์อยู่ทวีปเอเชียได้แก่ เอเชียใต้, เอเชียตะวันออก และเอเชียอาคเนย์ มีความหลากหลายสูงสุดที่เอเชียใต้และประเทศพม่า โดยมีเขตการกระจายพันธุ์ทางตะวันออกไกลสุด คือ ประเทศจีนทางตอนใต้และประเทศไทย 

เป็นปลาที่กระจายพันธุ์ในลุ่มแม่น้ำสำคัญ ๆ ในภูมิภาคเหล่านี้ เช่น แม่น้ำคงคา, แม่น้ำพรหมบุตร, แม่น้ำสาละวิน, แม่น้ำโขง และแม่น้ำแม่กลอง

แบ่งออกได้เป็น 2 สกุล คือ *Badis* และ *Dario* 13 ชนิด ในสกุล *Badis* มีลักษณะพิเศษ คือ เป็นปลาที่หากินแบบซุ่มรอเหยื่อด้วยการลอยตัวนิ่ง ๆ แล้วจึงฮุบ สามารถเปลี่ยนสีลำตัวไปตามอารมณ์และสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัย และยังสามารถกลอกลูกตาไปมาได้ด้วยคล้ายกับกิ้งก่าคาเมเลี่ยน อันเป็นที่มาในชื่อสามัญในภาษาอังกฤษ มีความยาวโดยเฉลี่ยเพียง 3-4 เซนติเมตรเท่านั้น เป็นปลที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

ในประเทศไทยพบ 3 ชนิดเท่านั้น คือ

* ปลาหมอแคระพม่า (*Badis ruber*)
* ปลาหมอแคระขี้เซา (*Badis siamensis*)
* ปลาหมอแคระแม่กลอง (*Badis khwae*)

โดยตัวผู้ในสกุล *Badis* มีความสวยงามทางสีสันและลำตัวใหญ่กว่าตัวเมียอย่างเห็นได้ชัดเจน มีพฤติกรรมดูแลและเลี้ยงลูกปลา นับตั้งแต่เริ่มผสมพันธุ์ด้วยการต้อนตัวเมียเข้าไปในผนังถ้ำหรือโพรงต่าง ๆ หรือวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ ปลาตัวเมียจะวางไข่ติดกับผนังถ้ำ ไข่ใช้เวลา 3-4 วันในการฟักเป็นตัว ในระยะแรกลูกปลาจะยังว่ายน้ำไม่ได้และเกาะติดกับผนัง และอีก 3-4 วันในการที่ถุงไข่แดงจะยุบลงไป และออกว่ายน้ำในแนวขนานหากินเองได้ และพ่อปลาจะเลิกดูแลลูกในช่วงนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Froese, R. & D. Pauly. Editors. 2008. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org, version (04/2008).
2. ↑  Kullander, S. O. & R. Britz. 2002. Revision of the family Badidae (Teleostei: Perciformes), with description of a new genus and ten new species. *Ichthyological Exploration of Freshwaters*, 13 (4) : 295-372.
3. ↑  Vidthayanon, C. 2005. Thailand Red Data : Fishes. Office of Natural Resources and Environmental Policy and Planning. Bangkok. 107 pp.33

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Badidae***

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติมของปลาในวงศ์นี้ (อังกฤษ)
* จาก fishbase.org (อังกฤษ)
**วงศ์ปลาหวีเกศ** (วงศ์: Schilbeidae (/ชิล-ไบ-ดี/); อังกฤษ: Schilbid catfish, Glass catfish) เป็นปลาน้ำจืดกระดูกแข็ง อยู่ในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) ซึ่งเป็นปลาไม่มีเกล็ด มีหนวด มีก้านครีบแข็งที่ครีบอกและครีบหลังและมีครีบไขมัน 

สำหรับปลาในวงศ์นี้มีลักษณะสำคัญคือ มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาสวาย (Pangasidae) ซึ่งเดิมเคยรวมเป็นวงศ์เดียวกันมาก่อน แต่มีลำตัวขนาดเล็กกว่ามาก มีหนวด 3-4 คู่ ที่มีร่องเก็บหนวดแต่ละเส้นที่จะงอยปากข้างแก้มและใต้คาง รูจมูกช่องหลังมักใหญ่กว่าช่องหน้าและอยู่ชิดกัน ครีบอกและครีบหลังมีก้านครีบแข็ง ครีบไขมันมีขนาดเล็ก ครีบก้นยาว ลำตัวมักแบนข้าง

มีการกระจายพันธุ์ค่อนข้างกว้าง โดยพบตั้งแต่ทวีปแอฟริกา, อินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเขตซุนดา มีทั้งสิ้น 14 สกุล 61 ชนิด เฉพาะที่พบในประเทศไทยมี 4 สกุล ใน 5 ชนิด เช่น ปลาสังกะวาดขาว (*Laides hexanema*), ปลาหวีเกศ (*Platytropius siamensis*), ปลาอิแกลาเอ๊ะ (*Pseudeutropius moolenburghae*) เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 257 หน้า. หน้า 23. ISBN 974-00-8738-8

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Schilbeidae


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Schilbeidae***
**วงศ์ปลาลิ้นหมา** (อังกฤษ: TONGUE SOLE) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็ง ในอันดับ Pleuronectiformes เป็นปลาลิ้นหมาที่มีลำตัวแบนราบ ใช้ชื่อวงศ์ว่า Soleidae (/โซล-อิ-ดี้/) 

มีตาเล็กอยู่ชิดกันที่ด้านเดียวกัน โดยส่วนหัวจะหันไปทางขวา โดยมีครีบหลังอยู่ด้านบน รูปร่างเป็นรูปไข่หรือวงรี เรียวที่ด้านท้าย ปากเล็กเป็นรูปโค้งอยู่ปลายสุดของจะงอยปาก ครีบอกและครีบก้นเล็ก ครีบหลังยาวตลอดลำตัว มีก้านครีบอ่อนสั้น ๆ เชื่อมต่อกับครีบหางและครีบก้น เกล็ดเล็กเป็นแบบสาก ลำตัวด้านบนมีสีคล้ำ มีลวดลายต่าง ๆ และเส้นข้างลำตัวหลายเส้น ลำตัวด้านล่างสีขาว เมื่อยังเป็นปลาวัยอ่อนจะมีตาอยู่คนละซีกเหมือนปลาทั่ว ๆ ไป แต่จะย้ายมาอยู่ข้างเดียวกันเมื่อโตขึ้น และลำตัวด้านซ้ายจะกลายเป็นด้านที่ไม่มีตาและอยู่ด้านล่างแทน มีรูก้นและช่องท้องอยู่ชิดกับส่วนล่างของหัวด้านท้าย

อาศัยอยู่บริเวณพื้นท้องน้ำ ว่ายน้ำโดยขนานกับพื้นและพริ้วตัวตามแนวขึ้นลง สามารถมุดใต้พื้นทรายหรือโคลนได้เวลาตกใจ กินสัตว์หน้าดินขนาดเล็กเป็นอาหาร เช่น ไส้เดือนน้ำ, ลูกกุ้ง, ลูกปลาขนาดเล็ก 

พบในทะเลเขตร้อนและอบอุ่นทั่วโลก พบทั้งหมด 22 สกุล 89 ชนิด

ดูเพิ่ม
-------

* วงศ์ปลายอดม่วง

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 231, *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒* โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-00-8738-8

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Family Soleidae - Soles (อังกฤษ)
**วงศ์ปลาลิ้นหมาตาข้างขวา** หรือ **วงศ์ปลาแฮลิบัต** (อังกฤษ: righteye flounder, halibut, dab) เป็นปลากระดูกแข็งในอันดับปลาซีกเดียว (Pleuronectiformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Pleuronectidae

ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในทะเล มีบางชนิดเท่านั้นที่อาศัยอยู่ในน้ำกร่อย และชนิดที่อาศัยอยู่ในน้ำจืดจะหาได้ยากมาก แพร่กระจายในมหาสมุทรอาร์กติก, แอตแลนติก, อินเดีย และแปซิฟิก ตาทั้งสองข้างโดยปกติอยู่ด้านขวา ครีบไม่มีก้านครีบ ครีบหลังและครีบทวารยาวและต่อเนื่องกัน โดยที่ครีบหลังจะยาวเลยส่วนหัวไป ถุงลมที่ช่วยในการว่ายน้ำจะหายไปเมื่อปลาโตขึ้น เม็ดสีด้านที่หงายขึ้นจะสามารถปรับเปลี่ยนผิวหนังให้เข้ากับสภาพพื้นใต้น้ำได้ดี 

ปลาในวงศ์นี้จัดเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในอันดับนี้ เป็นปลาที่มักพบอาศัยในน้ำลึก อาจจะพบได้ลึกถึง 2,000 เมตร (6,600 ฟุต) พบทั้งหมดประมาณ 101 ชนิด ใน 41 สกุล 8 วงศ์ย่อย (ดูในตาราง-ขณะที่บางข้อมูลจะแบ่งเพียงแค่ 5) โดยชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุด คือ ปลาแอตแลนติกแฮลิบัต (*Hippoglossus hippoglossus*) ที่ใหญ่ได้กว่าถึง 2-4.7 เมตร

โดยคำว่า Pleuronectidae ที่ใช้เป็นชื่อวงศ์นั้น มาจากภาษากรีก คำว่า πλευρά (pleura) หมายถึง "ด้านข้าง" และ νηκτόν (nekton) หมายถึง "ว่ายน้ำ"

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
2. ↑  Atlantic halibut (อังกฤษ)
3. ↑  จาก Fishbase.org (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Pleuronectidae***