recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ปลาปักเป้าท้องตาข่าย** (อังกฤษ: Kingkong puffer, Humpback puffer; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pao palembangensis*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในอันดับปลาปักเป้า ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีลักษณะเด่น คือ หนังหนา หนามค่อนข้างใหญ่ และมีตาโตมาก สีลำตัวออกไปทางสีน้ำตาลแดง ใต้ท้องสีขาวและมีลวดลายคล้ายตาข่ายและจุดดำปกคลุมไปทั่ว อีกทั้งเวลาพองลมและพองได้กลมใหญ่มากคล้ายลูกบอล

จัดเป็นปลาปักเป้าอีกชนิดหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ โดยขนาดใหญ่ที่สุดพบยาวถึง 19.4 เซนติเมตร ในประเทศไทยพบได้เฉพาะในพื้นที่ภาคใต้ โดยมีรายงานจากทะเลสาบสงขลา เป็นปลาที่พบชุกชุมในบางฤดูกาลบริเวณลำคลองรอบ ๆ ป่าพรุโต๊ะแดง ที่จังหวัดนราธิวาส และพบเรื่อยไปจนถึงมาเลเซียจนถึงอินโดนีเซีย โดยมีการตั้งชื่อสายพันธุ์ตามชื่อเมืองที่ค้นพบครั้งแรก คือ เมืองปาเล็มบัง ในเกาะสุมาตราใต้

ปลาปักเป้าท้องตาข่าย เป็นปลาปักเป้าอีกชนิดหนึ่งที่มีนิสัยไม่ก้าวร้าวดุร้าย อีกทั้งมีสีสันและลวดลายที่สวยงาม จึงเป็นปลาปักเป้าอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kottelat, M. (2013): The Fishes of the Inland Waters of Southeast Asia: A Catalogue and Core Bibliography of the Fishes Known to Occur in Freshwaters, Mangroves and Estuaries. เก็บถาวร 2013-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *The Raffles Bulletin of Zoology, 2013, Supplement No. 27: 1–663.*
2. ↑   นิตยสารอควาเรี่ยมบิส Vol.1 issue 4 ฉบับเดือนตุลาคม 2010 คอลัมน์ *เปิดกรุ...ปักเป้าน้ำจืด*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาปักเป้าท้องตาข่าย[*ลิงก์เสีย*]
* วิดีโอคลิปปลาปักเป้าท้องตาข่ายจาก youtube[*ลิงก์เสีย*]
**ปลาปักเป้าปากแม่น้ำอเมริกาใต้** (อังกฤษ: South American estuarine puffer, Banded puffer, Parrot puffer; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Colomesus psittacus*) ปลาน้ำกร่อยชนิดหนึ่ง จำพวกปลาปักเป้า จัดอยู่ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae)

มีลักษณะคล้ายกับปลาปักเป้าแอมะซอน (*C. asellus*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่พบเฉพาะในน้ำจืด แต่ปลาปักเป้าปากแม่น้ำอเมริกาใต้ มีขนาดความยาวเต็มที่ได้ถึง 30 เซนติเมตร และเป็นปลาสองน้ำที่อพยพไปมาระหว่างน้ำจืด-น้ำกร่อย-ทะเล และมีลักษณะร่วมที่เหมือนกัน คือ มีแถบสีดำที่บริเวณหลังและเป็นวงแหวนบริเวณโคนครีบหาง 

พบกระจายพันธุ์ในเขตชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกฝั่งตะวันตกในทวีปอเมริกาใต้ตั้งแต่อ่าวเปเรียจนถึงปากแม่น้ำแอมะซอนในบราซิล

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเช่นเดียวกับปลาปักเป้าแอมะซอน โดยควรเลี้ยงให้อยู่ตามลำพังเพียงตัวเดียวหรือเป็นกลุ่มเล็ก ๆ กินอาหารจำพวก มอลลัสคาและครัสเตเชียนเหมือนปลาปักเป้าชนิดอื่น หากเลี้ยงในน้ำเค็มและสถานที่กว้างพอจะทำให้มีสุขภาพดีและทำให้มีอายุที่ยาวนาน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Shao, K. Liu, M. Jing, L. Hardy, G. Leis, J.L. & Matsuura, K. (2014). "*Colomesus psittacus*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 2011-06-07.`{{cite web}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. 1 2  Ebert, Klaus (2001). *The Puffers of Fresh and Brackish Water*. Aqualog. ISBN 3-931702-60-X.
3. 1 2  Monks, N. บ.ก. (2006). *Brackish Water Fishes*. TFH. ISBN 0-7938-0564-3.
4. ↑  นิตยสารอควาเรี่ยมบิส Vol.1 issue 4 ฉบับเดือนตุลาคม 2010 คอลัมน์ *เปิดกรุ...ปักเป้าน้ำจืด* โดย Rof, ชัยวุฒิ กรุดพันธุ์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Colomesus psittacus***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Colomesus psittacus ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Colomesus***

**ปลาปักเป้าแอมะซอน** (อังกฤษ: South American puffers, Amazon puffers, Brazilian puffers) เป็นชื่อของปลาปักเป้า 2 ชนิดที่อยู่ในสกุล *Colomesus* ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae)

ทั้ง 2 ชนิดนี้ได้แก่ *C. psittacus* และ *C. asellus* จัดเป็นปลาปักเป้าที่มีขนาดเล็ก มีนิสัยไม่ดุร้ายและชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง กินอาหารจำพวกสัตว์น้ำมีเปลือก อาทิ กุ้ง, หอย หรือปู มีการกระจายพันธุ์ในลุ่มแม่น้ำแอมะซอนแถบประเทศเปรู, เวเนซุเอลา, โคลอมเบีย, กายอานา และบราซิล

ความแตกต่างของทั้ง 2 ชนิดนี้ กล่าวคือ *C. psittacus* มีขนาดความยาวเต็มที่ได้ถึง 30 เซนติเมตร และเป็นปลาสองน้ำที่อพยพไปมาระหว่างน้ำจืด-น้ำกร่อย-ทะเล ในขณะที่ *C. asellus* มีขนาดเล็กกว่า โดยมีขนาดเฉลี่ยประมาณ 8 เซนติเมตร โตเต็มที่ได้ถึง 15 เซนติเมตร และมีแถบสีดำที่บริเวณหลังและเป็นวงแหวนบริเวณโคนครีบหาง และจะอาศัยอยู่เฉพาะแค่ในน้ำกร่อยกับน้ำจืดเท่านั้น

ทั้ง 2 ชนิดนี้ นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในชนิด *C. asellus* มีการจำหน่ายในประเทศไทยด้วย จัดเป็นปลานำเข้าที่ราคาไม่แพง

อ้างอิง
-------

* นิตยสารอควาเรี่ยมบิส Vol.1 issue 4 ฉบับเดือนตุลาคม 2010 คอลัมน์ *เปิดกรุ...ปักเป้าน้ำจืด*
* ปักเป้าแอมะซอน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาปักเป้าแอมะซอนชนิด *C. psittacus*
* รูปและข้อมูลปลาปักเป้าแอมะซอนชนิด *C. asellus*
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**โรคจิตเหตุขาดไทรอยด์** (อังกฤษ: myxedema psychosis) เป็นผลที่ไม่ค่อยสามัญเนื่องกับภาวะขาดไทรอยด์ (hypothyroidism) เช่น ในโรค Hashimoto's thyroiditis หรือในคนไข้ที่ผ่าเอาต่อมไทรอยด์ออกและไม่ทานยา thyroxine 
ต่อมไทรอยด์ที่ทำงานน้อยเกินอาจก่อภาวะสมองเสื่อมที่แย่ลงเรื่อย ๆ อาการเพ้อ และในกรณีรุนแรงประสาทหลอน โคม่า หรือภาวะโรคจิต โดยเฉพาะในคนชรา
แพทย์วิทยาต่อมไร้ท่อชาวอังกฤษริชาร์ด แอชเช่อร์ ได้สำนึกถึงอาการเช่นนี้เป็นคนแรกในปี 1949

อาการแก้ด้วยวิธีการรักษาภาวะขาดไทรอยด์ปกติด้วยฮอร์โมนไทรอยด์คือ thyroxine
ในรูปแบบ T4 ทางปาก หรือในกรณีที่เกิดฉับพลัน liothyronine ซึ่งเป็นเกลือโซเดียมของ T3
การทดแทนฮอร์โมนในคนไข้เยี่ยงนี้แก้อาการโรคจิตให้เป็นปกติ แต่อาจไม่ช่วยเรื่องความบกพร่องทางประชานเนื่องกับความเปลี่ยนแปลงทางเมแทบอลิซึมในระบบประสาทกลาง

คำว่า "myxedema" ระบุอาการบวมน้ำที่ไม่ก่อแผลเป็น อันเป็นอาการสามัญของภาวะขาดไทรอยด์

เชิงอรรถและอ้างอิง
------------------

* Heinrich, TW; Grahm, G (December 2003). "Hypothyroidism Presenting as Psychosis: Myxedema Madness Revisited". *Prim Care Companion J Clin Psychiatry*. **5** (6): 260–266. doi:10.4088/PCC.v05n0603. PMC 419396. PMID 15213796.
**ปลาปักเป้ากล่องดำลายจุด** หรือ **ปลาปักเป้ากล่องจุดขาว** (อังกฤษ: Spotted boxfish, Pahu, White-spotted boxfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Ostracion meleagris*) ปลาปักเป้ากล่องชนิดหนึ่ง

ลำตัวมีเกราะหุ้มเป็นรูปสี่เหลี่ยมคางหมูในแนวตัดขวาง ปากมีขนาดใหญ่และมีฟันซี่เล็ก ๆ ครีบหางใหญ่ ส่วนครีบอื่น ๆ เล็กเหมือนปลาปักเป้าทั่วไป มีลำตัวสีดำ ด้านหลังมีจุดกลมสีขาว ด้านข้างสีคล้ำ มีลายเป็นตาข่ายสีฟ้าหรือสีน้ำเงิน และสีเหลือง ครีบหางมีจุดดำ

ปลาปักเป้ากล่องดำลายจุด ใน 2 เพศสามารถแยกแยะได้ด้วยตาเปล่าได้ง่าย เริ่มต้นวงจรชีวิตโดยการเป็นปลาเพศเมียที่มีลวดลายดังกล่าว ก่อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเพศผู้ หรือเมื่อโตขึ้น โดยเริ่มจากบริเวณส่วนหน้า ก่อนจะมีพื้นข้างลำตัวเป็นสีน้ำเงินประเหลืองทั้งตัว คงสีพื้นดำจุดขาวไว้เฉพาะบริเวณส่วนหลังเท่านั้น มีขนาดโตเต็มที่ยาวประมาณ 40 เซนติเมตร

กระจายพันธุ์ในแนวปะการังตอนลึกของมหาสมุทรแปซิฟิก และมหาสมุทรอินเดีย จัดเป็นปลาที่พบได้น้อย กินสาหร่ายและสัตว์น้ำขนาดเล็กชนิดต่าง ๆ ที่ไม่มีกระดูกสันหลังที่หลบซ่อนหรือเกาะติดกับหลืบหินปะการังเป็นอาหาร รวมทั้งฟองน้ำด้วย ปกติจะอาศัยอยู่ตามลำพัง ในน่านน้ำไทยพบเฉพาะจุดในฝั่งทะเลอันดามันเท่านั้น

เป็นปลาปักเป้ากล่องอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยมีชื่อเรียกเฉพาะว่า "ปลาปักเป้ากล่องเจ็ดสี" หรือ "ปลาปักเป้ากล่องดำ"

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "*Ostracion meleagris*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
2. ↑  ปลาปักเป้ากล่อง Boxfishes (วงศ์ Ostraciidae)[*ลิงก์เสีย*]
3. 1 2  หน้า 174, "คู่มือปลาทะเล" โดย ชวลิต วิทยานนท์ ดร. (ตุลาคม, 2551) สำนักพิมพ์สารคดี ISBN 978-974-484-261-9
4. 1 2  "ปักเป้ากล่องเจ็ดสี". *โลกวันนี้*.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Ostracion meleagris***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ostracion meleagris ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาปักเป้าหน้าหมา** (อังกฤษ: Blackspotted puffer, Dog-faced puffer, Brown puffer) เป็นปลาปักเป้าทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Arothron nigropunctatus* ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae)

มีลำตัวสีน้ำตาลเทา มีจุดสีดำกระจัดกระจายอยู่ทั่วลำตัว มีแต้มสีเข้มรอบ ๆ ปาก จะงอยปากยื่นยาวออกมาดูคล้ายปากของสุนัขหรือหมา อันเป็นที่มาของชื่อเรียก

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 33 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ได้กว้างขวาง ตั้งแต่ชายฝั่งแอฟริกาตะวันออกไปจนถึงหมู่เกาะกลางมหาสมุทรแปซิฟิก จัดเป็นปลาปักเป้าที่เคลื่อนไหวได้อย่างว่องไวและไม่ค่อยจะอยู่นิ่ง

อาหารหลักของปลาปักเป้าหน้าหมา มิใช่ครัสเตเชียนหรือหอยเหมือนปลาปักเป้าจำพวกอื่น แต่เป็นปะการังในสกุลปะการังเขากวาง (*Acropora* spp.) สาหร่ายและฟองน้ำชนิดต่าง ๆ 

เป็นปลาที่มีอุปนิสัยไม่ดุร้ายก้าวร้าว แต่กินปลาขนาดเล็กและสัตว์น้ำอย่างอื่นเป็นอาหาร นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามตามบ้านเรือนทั่วไปหรือในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ

โดยปกติแล้ว ปลาปักเป้าชนิดนี้มีสีเทา แต่บางตัวจะมีสีที่แปลกไป คือ สีเหลือง ซึ่งเรียกกันว่า "ปลาปักเป้าทอง" ซึ่งสีเหลืองนี้จะมีมากบ้างน้อยบ้างแตกต่างกันออกไป บางตัวยังมีสีขาวปะปนอยู่เป็นปื้น ๆ อีกด้วย ลักษณะการผิดเพี้ยนของสีสันนี้เป็นลักษณะที่พบได้น้อย ทำให้ปลาปักเป้าหน้าหมาลักษณะนี้มีราคาซื้อขายกันสูงในตลาดค้าปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  ชวนชม "ปลาปักเป้าหน้าหมา" ที่เชียงใหม่ ซู อควาเรียม จากข่าวสด
2. ↑  ภวพล, ปักเป้าหน้าหมา-ปักเป้าสีทอง, โลกวันนี้ ปีที่ 5 ฉบับที่ 225 ประจำวันจันทร์ที่ 21 กันยายน 2009

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Arothron nigropunctatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
จอร์จ เลพิน (ยืน) กับอาวุธกันสต็อกคลับ และ เวิร์น ฮาร์เปอร์ (นั่ง) กับขนนกอินทรีประดับศีรษะ
**โอคิชิทอ** (อังกฤษ: Okichitaw) เป็นศิลปะการต่อสู้ที่มีรากฐานมาจาก กลุ่มปฐมชาติครีที่ราบ ที่ก่อตั้งและพัฒนาโดยนักต่อสู้ป้องกันตัวชาวแคนาดาชื่อ จอร์จ เจ.เลพิน

การฝึกฝน
--------

กันสต็อกคลับของชาวครีที่ราบ (เป็นรุ่นสำหรับฝึกฝนที่ปราศจากใบมีด)
อาวุธเป็นสิ่งที่ได้รับการแนะนำในช่วงต้นของการฝึกฝน เนื่องด้วยอิทธิพลของอาวุธมีส่วนเกี่ยวข้องกับเทคนิคการประชิดตัว

อาวุธหลักของโอคิชิทอคือสต็อกคลับ (*nontoni towin mistik*) อาวุธนี้ เดิมนำมาจากพานท้ายของปืนไรเฟิล แม้ว่ารุ่นหลังจะทำการสลักเป็นรูปจำลองของพานท้ายปืนไรเฟิล และกันสต็อกของชาวที่ราบจะมีลักษณะข้อศอกในพานท้ายทั้งในแบบยาวและสั้น

ขวานโทมาฮอว์ก, ทวนสั้นและยาว รวมถึงกริชที่ราบ ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของการฝึกฝนโอคิชิทอขั้นพื้นฐาน

ปรัชญา
------

#### ทิศทั้งสี่

ในหมู่ชนพื้นเมืองของทวีปอเมริกาเหนือ ต่างให้ความสำคัญต่อทิศทั้งสี่ ในการฝึกฝนแต่ละวัน ทิศทั้งสี่จะถูกใช้เมื่อท้าทายการโจมตี ด้วยแนวคิด: การตอบสนองคือกลยุทธในช่วงเสี้ยวของวินาที (ทิศตะวันออก) และกระบวนท่าคือการเคลื่อนไหวที่มาพร้อมกับพลังและความมุ่งมั่น (ทิศใต้) เพื่อที่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะถูกควบคุมโดยกลยุทธ (ทิศเหนือ) ก่อนที่จะจัดการส่งลงไปในท้ายที่สุด (ทิศตะวันตก) โดยเทคนิคทั้งหมดจะปฏิบัติให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมด้วยความเคารพและการยับยั้งชั่งใจขั้นสูงสุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Okichitaw - Martial Arts and Weapon Applications." เก็บถาวร 2009-04-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *Native Canadian Centre of Toronto Martial Arts, Toronto, Ontario.* (retrieved 17 Nov 2009)
2. ↑  "Oki-Chi-Taw." *World Martial Arts Union.* (retrieved 17 Nov 2009)
3. ↑  Taillon, Joan (September 2004). "Toronto martial arts group visits North Korea". Ontario Birchbark. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-08-28. สืบค้นเมื่อ 2008-07-22.
4. ↑  Four Directions Teachings.com - Aboriginal Online Teachings and Resource Centre - © 2006 All Rights Reserved 4D Interactive Inc

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Native Canadian Centre of Toronto - Home เก็บถาวร 2019-09-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Native Martial Arts เก็บถาวร 2009-04-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* creeculture.ca เก็บถาวร 2013-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**แม่น้ำเกอเริช** (ฮังการี: *Körös*, ออกเสียง: [ˈkørøʃ]) หรือ **แม่น้ำกริช** (โรมาเนีย: *Criș*) เป็นแม่น้ำในฮังการีตะวันออกและโรมาเนียตะวันตก มีความยาว 128.6 กม. (79.9 ไมล์) เริ่มจากจุดบรรจบของแม่น้ำสองสาย คือ แม่น้ำแฟเฮร์-เกอเริช (แม่น้ำกรีชุลอัลบ์) และแม่น้ำแฟแกแต-เกอเริช (แม่น้ำกรีชุลเนกรู) ไหลออกสู่แม่น้ำติซอ พื้นที่ลุ่มน้ำของแม่น้ำนี้คือ 27,537 ตารางกิโลเมตร (10,632 ตารางไมล์) แม่น้ำเกอเริชมีแม่น้ำที่เป็นต้นน้ำอยู่สามสาย ได้แก่ แม่น้ำเฟเฮร์-เกอเริช แม่น้ำแฟแกแต-เกอเริช และแม่น้ำแชแบ็ช-เกอเริช (แม่น้ำกรีชุลเรเปเด) ทั้งหมดกำเนิดในเขตภูเขาอาปูเซน ที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติอาปูเซนในเขตทรานซิลเวเนีย ประเทศโรมาเนีย

สถานที่ที่แม่น้ำแฟเฮร์-เกอเริชและแม่น้ำแฟแกแต-เกอเริชมาบรรจบกัน อยู่ใกล้กับเมืองจูลอ เทศมณฑลเบเกช ประเทศฮังการี สายน้ำที่ไหลมาจากเมืองจูลอ เรียกกันว่า แม่น้ำแก็ตเติช-เกอเริช (แปลว่า "เกอเริชคู่" ในภาษาฮังการี) และสถานที่แม่น้ำแชแบ็ช-เกอเริชมาบรรจบกันอยู่ใกล้เมืองโจมอแอ็นเดริด ห่างจากจุดที่แม่น้ำสองสายแรกบรรจบกันออกไป 37.7 กม. ใต้ลงไปจากจุดที่แม่น้ำสามสายมารวมกัน เรียกกันว่า แม่น้ำฮาร์ม็อช-เกอเริช (แปลว่า "เกอเริชสาม" ในภาษาฮังการี) แม่น้ำเกอเริชไหลรวมเข้ากับแม่น้ำติซอ หนึ่งในแม่น้ำสายหลักของประเทศฮังการี ใกล้กับเมืองโชงกราด เทศมณฑลโชงกราด-ชอนาด ประเทศฮังการี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Czucor Gergely és Fogarasi János (1865): *A magyar nyelv szótára*. Harmadik kötet. Pest. (Körös (2) szócikk)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-02-09. สืบค้นเมื่อ 2017-02-14.
2. ↑  Analysis of the Tisza River Basin 2007, IPCDR
**แม่น้ำฮัดสัน** (อังกฤษ: Hudson River; ชนพื้นเมืองอิโรควอยส์:เมอห์-ฮี-คัน-เน-ทัก, แปลว่าโมเฮแกนใหญ่) เป็นแม่น้ำในรัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา มีความยาว 507 กม. ไหลจากทิศเหนือไปยังทิศใต้ เป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างนครนิวยอร์กกับนิวเจอร์ซีย์ที่บริเวณปากแม่น้ำซึ่งไหลลงสู่มหาสมุทรแอตแลนติก ชื่อของแม่น้ำนี้ตั้งตามชื่อเฮนรี ฮัดสัน นักเดินเรือชาวอังกฤษของบริษัทดัชต์อีสต์อินเดียคอมปะนี ซึ่งค้นพบแม่น้ำสายนี้ในปี ค.ศ. 1609 แม่น้ำฮัดสันเดิมมีชื่อว่าแม่น้ำมอริเชียส ซึ่งอ้างโดยนายฮัดสันว่าเพื่อเป็นเกียรติแด่เจ้าชายมอเรียสแห่งนัสซอ บ้างก็ว่าเป็นชื่อที่ตั้งโดยนักผจญภัยชาวยุโรป นักสำรวจ และชาวประมงในศตวรรษที่ 16 ซึ่งรู้จักแม่น้ำนี้ในชื่อแม่น้ำมอริเชียส 'แม่น้ำแห่งภูเขา'

ภูมิศาสตร์
----------

ต้นกำเนิดของแม่น้ำฮัดสันคือทะเลสาบเทียร์ออฟเดอะคลาวด์บนเทือกเขาเอดิรอนแดค อย่างไรก็ตาม ทางน้ำที่ไหลจากทะเลสาบเป็นที่รู้จักในนามเฟลด์สปาร์บรูคและแม่น้ำโอปาเลสเซนท์ ไหลมารวมเป็นแม่น้ำฮัดสันที่ทาฮาวัส (หมู่บ้านแห่งหนึ่งในรัฐนิวยอร์ก) แม่น้ำฮัดสันโดยแท้จริงแล้วเริ่มต้นไปทางเหนือของทาฮาวัสอีกหลายไมล์ที่ทะเลสาบแฮนเดอร์สัน จากนั้นไหลมารวมกับแม่น้ำโมฮอว์คที่ทรอย (ทางตอนเหนือของเมืองอัลบานี) จากนั้นไหลผ่านหุบเขาฮัดสันลงใต้ไปยังมหาสมุทรแอตแลนติกบริเวณระหว่างเกาะแมนฮัตตันกับหน้าผานิวเจอร์ซีย์ (New Jersey Palisade)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hoffman, Charles Fenno (1839). *Wild scenes in the forest and prairie {Chapter II: Ko nea rau neh neh or The Flying Head)*. Original from Oxford University. pp. Page 31.
2. ↑  Abbatt, William (1906). *The Magazine of History with Notes and Queries (INDIAN LEGENDS VIII: THE FLYING HEAD A LEGEND OF SACONDAGA LAKE)*. Original from Harvard University. p. 282.
3. ↑  Coppée, Henry (edited by) (1900). *The Classic and the Beautiful from the Literature of Three Thousand Years (THE FLYING HEAD A LEGEND OF SACONDAGA LAKE)*. Original from the New York Public Library: Carson & Simpson. p. 220. `{{cite book}}`: `|first=` มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
ตามความเชื่อของอิสลาม **อ๊าด** (เรียกอีกอย่างว่า **อาด**) ซึ่งมาจากตะวันออกเฉียงเหนือและเป็นบรรพบุรุษของเผ่าอ๊าด เป็นบุตรของเอาส์ (عوس) ซึ่งเป็นบุตรของอิร็อม (إرم) ซึ่งเป็นบุตรของซาม บุตรชายของนบีนูห์ (سام بن نوح) อีกทอดหนึ่ง ดังนั้น จึงกล่าวกันว่านบีนูห์เป็นปู่ทวดของอ๊าด

ในความเชื่อของอิสลาม เผ่าอ๊าดเป็นชนกลุ่มแรกในอาระเบีย พวกเขาเป็นชนอาหรับที่สูญพันธุ์ (العرب البائدة)

หลังจากการตายของอ๊าด ชะดีดและชัดดาด ลูกชายทั้งสองของเขา ขึ้นครองราชย์เหนือเผ่าอ๊าด จากนั้นเผ่าอ๊าดก็กลายเป็นคำเรียกรวมสำหรับผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากอ๊าด

ตามคัมภีร์อัลกุรอาน อิร็อมแห่งเสาหินเป็นสถานที่ซึ่งนบีฮูด (هود) ถูกส่งไปเพื่อนำผู้คนกลับสู่เส้นทางอันชอบธรรมของอัลลอฮ์ พลเมืองของอิร็อมยังคงอยู่ในแนวทางที่นับถือพระเจ้าหลายองค์ และพระองค์อัลลอฮ์ได้ทรงทำลาย เมืองของพวกเขาด้วยพายุใหญ่

คัมภีร์กุรอาน 89:6-14 กล่าวถึงอ๊าดว่า:

> เจ้าไม่เห็นดอกหรือว่า พระเจ้าของเจ้ากระทำต่อพวกอ๊าด [ต่อ] อิร็อม พวกมีเสาหินสูงตะหง่าน ซึ่งเยี่ยงนั้นมิได้ถูกสร้างตามหัวเมืองต่าง ๆ อย่างไร? และ [ต่อ] พวกซะมูดผู้สกัดหิน ณ หุบเขาอย่างไร? และ [ต่อ] ฟิรเอาน์ เจ้าแห่งหมุดตรึงเสาเต็นท์อย่างไร? บรรดาผู้ละเมิดเหล่านั้นตามหัวเมืองต่าง ๆ แล้วก่อความเสียหายอย่างมากมายในหัวเมืองเหล่านั้น ดังนั้นพระเจ้าของเจ้าจึงกระหน่ำการลงโทษนานาชนิดบนพวกเขา แท้จริงพระเจ้าของเจ้านั้นทรงเฝ้าดูอย่างแน่นอน
> 
> — ซูเราะฮ์ อัลฟัจญร์ บทที่ 85 โองการที่ 6-14

ว่ากันว่า นบีฮูดและบรรดาผู้ศรัทธาของท่านได้หลบหนีจากภูมิภาคนี้และตั้งถิ่นฐานใหม่ในฮัฎเราะห์เมาต์ (ในเยเมนปัจจุบัน) และพื้นที่โดยรอบ ตามธรรมเนียมกล่าวกันว่าหลุมฝังศพของท่านตั้งอยู่ที่นั่นจนถึงทุกวันนี้ จากการศึกษาของอิสลาม บุตรหลานของนบีฮูดคือบรรพบุรุษของชาวอาหรับบริสุทธิ์ (العرب العاربة)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ʿĀd". *Madain Project*. สืบค้นเมื่อ 17 March 2018.
2. ↑  อัลกุรอาน 85:6-14
**จอมมารดาเลี่ยมเล็ก** (สกุลเดิม:ชูโต, 2394-25 กุมภาพันธ์ 2472) พระสนมใน กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ และเป็นพระมารดาของ พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภัททาวดีศรีราชธิดา และ พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ ต้นบวรราชสกุลรัชนี

ประวัติ
-------

จอมมารดาเลี่ยมเล็กเกิดเมื่อ พ.ศ. 2394 ในปลายรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว จนถึงต้นรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นธิดาของ **นายสุจินดา (พลอย ชูโต)**  ราชินิกุลที่สืบเชื้อสายจาก **เจ้าคุณชูโต** พระเชษฐาใน สมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี พระอัครมเหสีใน พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช กับ **ละโว้** ธิดาของ **พระยามณเฑียรบาล (บัว)** ซึ่งท่านผู้นี้เป็นพระพี่เลี้ยงใน พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว

ต่อมาได้ถวายตัวเป็นพระสนมใน กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ และมีพระโอรสธิดาให้กับกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ 2 พระองค์คือ

* พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภัททาวดีศรีราชธิดา (2414-2442)
* พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ (2419-2488)

ถึงแก่กรรม
----------

จอมมารดาเลี่ยมเล็กถึงแก่กรรมด้วยโรคลมในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 สิริรวมอายุได้ 78 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑   ข่าวตาย (หน้า ๔๔๙๔)
**ฮงอินโบ ชูวะ** (ญี่ปุ่น: 本因坊秀和; อังกฤษ: Honinbo Shuwa; ค.ศ. 1820 – ค.ศ. 1873) เป็นนักหมากล้อมระดับอาชีพชาวญี่ปุ่น และยังเป็นหัวหน้าลำดับที่สิบสี่แห่งสำนักฮงอินโบตั้งแต่ปี ค.ศ. 1847 ถึง 1873

ผลงานระดับอาชีพ
---------------

การแข่งขันครั้งสำคัญของเขาอาจจะเป็นการท้าชิงสามนัดช่วงปี ค.ศ. 1840 และ 1842 กับอิโนะอุเอะ เก็นนัน อินเซะกิ ภายหลังจากการลาออกของโจวะ ผู้เป็นเมจินแห่งสำนักหมากล้อมยุคต้นในปี ค.ศ. 1839 เก็นนันก็ยังไม่ได้ทำการแข่งขันกับเมจินแห่งสำนักหมากล้อมยุคต้นรายอื่นเมื่อสำนักฮงอินโบยื่นเรื่องร้องเรียนต่อรัฐบาล ที่นำไปสู่การแข่งเกมแรกของชูวะกับเก็นนันในปี ค.ศ. 1840 ชูวะเป็นฝ่ายชนะเกมนี้ 4 แต้ม (โดยตัวหมากสีดำ) การจากไปของเก็นนันทำให้เกิดความน่าเสียดาย ความเก่งกาจของชูวะเป็นอันหยุดชะงักลงและถอนตัวออกจากการแข่ง เกมที่ตามมาในปี ค.ศ. 1842 ที่ซึ่งเป็นการแสดงถึงความพยายามของเก็นนันที่สามารถเป็นฝ่ายชนะชูวะด้วยตัวหมากสีขาว (แม้ว่าเขาจะใช้ตัวหมากสีดำในทุกเกมที่ 3 ในฐานะที่ที่แตกต่างไปจากอันดับ 1 ดั้ง) แต่เขาก็เป็นฝ่ายแพ้อีกทั้งสองครั้ง โดยในครั้งที่สองด้วย 6 แต้มและครั้งที่สามด้วย 4 แต้ม หลังจากการพ่ายแพ้ทั้ง 3 ครั้ง เก็นนันก็ได้อำลาวงการไปด้วยตำแหน่ง 8 ดั้ง แม้ว่าความจริงเขาจะได้รับการยอมรับในฝีมือจากหลายคน (รวมถึงโจวะ) ว่าเทียบเท่ากับเมจินก็ตาม

ชัยชนะเหนือเก็นนันของชูวะ ได้จัดให้เขาเป็นผู้เล่นที่มีชื่อเสียงของยุคนั้น เขาได้อันดับ 8 ดั้งหลังจากประสบความสำเร็จดังกล่าว และคู่แข่งรายสำคัญในการแข่งขันระดับอาชีพของเขาคือสี่เซียนกระบวนยุทธ ซึ่งได้แก่ ยะซุอิ ซันจิ, อิโต โชวะ, โอตะ ยูโซ และซะกะงุจิ เซ็นโตะกุ แม้ว่าเขาจะเคยเล่นกับสมาชิกกลุ่มนี้ในบางเกมมาก่อนก็ตาม ที่โดยทั่วไปแล้วชูวะจะทำการต่อแต้มให้แก่พวกเขาเหล่านั้น ซึ่งชูวะพบว่าซันจิเป็นคู่แข่งที่เอาชนะได้ยากที่สุด และยูโซเป็นคู่แข่งที่เอาชนะได้ง่ายที่สุดสำหรับเขา

น่าเสียดาย แรงบันดาลใจต่อการเป็นเมจินของชูวะได้ถูกลบล้างไปด้วยปัจจัยหลายประการ ปัญหาหลักคือความไม่แน่นอนของระบอบการปกครองโทะกุงะวะในช่วงทศวรรษสุดท้าย ซึ่งทำให้ความตั้งใจที่มีต่อหมากล้อมน้อยลงไปมากในปีสุดท้ายนี้ ชูวะยังประสบความล้มเหลวครั้งสำคัญเมื่อพบกับหัวหน้าคนที่ 13 แห่งสำนักอิโนะอุเอะ ผู้มีนามว่า มะสึโมะโตะ อินเซะกิ ซึ่งมะสึโมะโตะไม่ได้เป็นนักหมากล้อมในระดับเดียวกับชูวะอย่างแน่นอน แต่บางทีชูวะอาจจะเรื่อยเฉื่อยเกินไปในช่วงเริ่มเกม โดยให้มะสึโมะโตะทำการล้อมมุมสองตาในการเปิดหมาก เมื่อชูวะตระหนักว่าเขาไม่สามารถไล่ทันได้ตามปกติในขณะที่ทุ่มเทอย่างเต็มที่ มะสึโมะโตะก็เป็นฝ่ายชนะคะแนน 1 แต้มอย่างไม่น่าจะเป็นไปได้ (ด้วยตัวหมากสีดำ) เกมนี้ได้รับการกล่าวว่าเป็นช่วงเวลาที่มะสึโมะโตะถูกวิญญาณของเก็นนัน อินเซะกิ เข้าสิงอยู่ และชูวะก็ถูกยัดเยียดให้ละทิ้งความทะเยอทะยานในการครองตำแหน่งเมจิน

กระนั้น เขาก็ยังอยู่ในตำแหน่งสุดยอดของโลกหมากล้อมจนกระทั่งเขาเสียชีวิตลงในปี ค.ศ. 1873

รางวัลที่ได้รับ
---------------

* เขาได้รับการจารึกชื่อสู่หอเกียรติยศสมาคมหมากล้อมแห่งประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 2006

| ก่อนหน้า |  | ฮงอินโบ ชูวะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ฮงอินโบ โจซะกุ** |  | **สำนักฮงอินโบ** (ค.ศ. 1847–1873) |  | **ฮงอินโบ ชูเซะสึ** |

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Power, John. Invincible; The Games of Shusaku, p.12. Tokyo, Japan: Kiseido Publishing Company, 1982.
2. ↑  Ohira, Shuzo. Appreciating Famous Games, p.86. Tokyo, Japan: The Ishi Press, 1982.
3. ↑  Ohira, Shuzo. Appreciating Famous Games, p.107. Tokyo, Japan: The Ishi Press, 1982.
**อินโดไมนัส เร็กซ์** (อังกฤษ: Indominus Rex) เป็นไดโนเสาร์ที่ไม่มีอยู่จริง แต่ถูกสร้างขึ้นมาในภาพยนตร์เรื่อง Jurassic World ซึ่งเข้าฉายในปี 2015 โดยมันเป็นตัวเด่นในหนัง มันถูกสร้างขึ้นมาจากไดโนเสาร์ล่าเนื้อพันธุ์โหดหลายชนิด เช่น ไทแรนโนซอรัส,วิลอซิแรปเตอร์,เทอริซิโนซอรัส,คาร์โนทอรัส,มาจันกาซอรัส,รูกอปส์,จิกแกนโนโตซอรัส และสัตว์ในยุคปัจจุบันอีกหลายชนิด เช่น งูหางกระดิ่งไม่ทราบสายพันธุ์,กบต้นไม้,หมึกกระดอง และ สัตว์ในปัจจุบันอื่นๆที่ยังไม่ได้ระบุไว้
อินโดไมนัส เร็กซ์ ถูกสร้างขึ้นภายใต้การนำของดร.เฮนรี วู นักพันธุศาสตร์ผู้อยู่เบื้องหลังการแสกให้เหล่าไดโนเสาร์กลับมามีชีวิตอีกครั้ง แม้ภายนอกของอินโดไมนัส เร็กซ์ จะคลายคลึงกับทีเร็กซ์ ไดโนเสาร์สุดโหดเจ้าปัญหาของ Jurassic Park ทว่าลักษณะส่วนหัวของมันและปุ่มตามผิวหนังที่คล้ายกระดูกนั้นกลับถูกนำมาจากเหล่าเทอโรพอด กลุ่มไดโนเสาร์ยุคครีเตเชียสอย่างกลุ่มเอบิลิซอร์ที่เป็นสัตว์กินเนื้อ ซึ่งมีความแข็งแกร่ง ความทนทานและฉลาดเป็นที่สุด นอกจากหน้าตาจะน่ากลัวแล้ว ทางผู้สร้างยังใส่ "เขา" ให้เจ้าอินโดไมนัส เร็กซ์เพื่อเพิ่มความดุร้ายและโหดเหี้ยมเข้าไปอีก โดยใส่มันไว้ที่บริเวณเหนือดวงตา ด้วยการผสมเทียมทางพันธุกรรมรวมกันจาก คาร์โนทอรัส มาจันก้าซอรัส รูกอฟ จิกแกนโนโตซอรัส และชนิดอื่นๆ ซึ่งจิกแกนโนโตซอรัสเป็นถึง 1 ใน 5 ไดโนเสาร์เทอโรพอดที่ใหญ่ที่สุดในโลกด้วย
ดีเอ็นเอของอินโดไมนัส เร็กซ์ ถูกนำไปสร้างไดโนเสาร์ไอคิวสูงชนิดหนึ่งคือ**อินโดแร๊พเตอร์**

ความสามารถของอินโดไมนัส เร็กซ์
------------------------------

1.เสียงคำรามกังวานดังอันตราย
เสียงคำรามของมันดังกังวานถึง 140 – 160 เดซิเบลด้วย ซึ่งมีค่าเท่ากับเสียงบินขึ้นและลงจอดของเครื่องบินโบอิง 747 อดีตเครื่องบินโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยระดับนี้ถือเป็นอันตรายต่อระบบการได้ยิน อาจถึงขั้นสูญเสียการได้ยินด้วย

2.เร็ว แรง ทะลุกรง
อินโดไมนัส เร็กซ์ สามารถเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็วและว่องไว ซึ่งมันสามารถวิ่งได้เร็วถึง 50 กิโลเมตร/ชม. ในขณะที่ถูกคุมขังอยู่ภายในกรงล้อมของมันด้วย โดยคาดว่า มันน่าจะได้ความเร็วนี้มาจาก จิกแกนโนโตซอรัส หนึ่งในไดโนเสาร์ที่ถูกนำยีนส์มาตัดแต่ง ซึ่งเจ้าจิกแกนโนโตซอรัสสามารถวิ่งทำความเร็วได้ถึง 14 เมตร / วินาที หรือเท่ากับ 50 กิโลเมตร / ชม. ด้วยขนาดอันใหญ่โตและขาที่ยาวของมันนั่นเอง

3.ฟันที่ถูกตัดแต่งให้แหลมคมพร้อมฉีกขย้ำเนื้อ
ฟันของเจ้าอินโดไมนัสถูกตัดแต่งพันธุกรรมให้มีลักษณะเช่นเดียวกับเทอโรพอด (Theropoda) ไดโนเสาร์ประเภทกินเนื้อ ซึ่งมีความแหลมคมพอๆกับฟันของฉลามทีเดียว ซึ่งเหล่าเธอโรพอดที่ว่าก็ได้แก่ไดโนเสาร์จำพวกทีเร็กซ์ ใน Jurassic Park (1993) หรือ สไปโนซอรัส จาก Jurassick Park 3 (2001) นั่นเอง
ภาพมุมกว้างของเนินเขากางเขน ถ่ายเมื่อปี 2012
**เนินเขากางเขน** (ลิทัวเนีย: เกี่ยวกับเสียงนี้ *Kryžių kalnas*  (วิธีใช้·ข้อมูล) ) เป็นแหล่งจาริกแสวงบุญ ตั้งอยู่ห่างจากเมืองเช็วเลย์ไปทางเหนือ 12 กิโลเมตร ในภาคเหนือของประเทศลิทัวเนีย ต้นกำเนิดแท้จริงของการปักกางเขนไว้บนเขานี้ไม่ปรากฏแน่ชัด แต่เชื่อกันทั่วไปว่ามีการปักกางเขนชุดแรกบนอดีตป้อมเนิน Jurgaičiai หรือ Domantai หลังจากการก่อการกำเริบปี 1831 ตลอดระยะเวลานับจากนั้น ไม่เพียงแต่ไม้กางเขนและรูปพระเยซูตรึงกางเขนที่ถูกนำมาไว้ที่นี่เท่านั้น แต่ยังมีรูปแม่พระมารี, ประคำ และหุ่นพยนต์กับงานแกะสลักภาพวีรชนของลิทัวเนียอีกด้วย มีการประมาณจำนวนกางเขนทั้งหมดว่าอยู่ที่ประมาณ 55,000 ชิ้นในปี 1990 และประมาณ 100,000 ชิ้นในปี 2006

ในัวนที่ 7 กันยายน 1993 สมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 เสด็จเยือนเนินเขากางเขนและประกาศให้ที่นี่เป็นสถานที่แห่งความหวัง สันติภาพ ความรัก และการเสียสละ ในปี 2013 เทศบาลเขตเช็วเลย์ประกาศใช้กฎเกี่ยวกับการปักกางเขนที่เนินเขากางเขน โดยอนุญาตให้สามารถติดตั้งกางเขนไม้ขนาดสูงสุด 3 เมตรเท่านั้น หากมีความสูงมากกว่านั้นจะต้องทำเรื่องของใบอนุญาตจากเทศบาลก่อน ในเดือนธันวาคม 2019 มีรายงานว่านักท่องเที่ยวชาวจีนรายหนึ่งดึงและโยนกางเขนที่เข้าใจว่าผู้เรียกร้องประชาธิปไตยชาวฮ่องกงมาปักไว้ทิ้ง ซึ่งต่อมาถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก Linas Linkevičius รัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศของลิทัวเนียประณามการกระทำของนักท่องเที่ยวรายดังกล่าวผ่านทางทวิตเตอร์โดยระบุว่า "เป็นการทำลายทรัพย์สินสาธารณะอย่างหน้าไม่อายและน่าอัปยศ" และการกระทำเช่นนี้ "ไม่เป็นที่ยอมรับเด็ดขาด"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Semaška, Algimantas (2006). *Kelionių vadovas po Lietuvą: 1000 lankytinų vietovių norintiems geriau pažinti gimtąjį kraštą* (ภาษาลิทัวเนีย) (4th ed.). Vilnius: Algimantas. p. 339. ISBN 9986-509-90-4.
2. ↑  Tour to The Hill of Crosses Near Šiauliai เก็บถาวร 2009-04-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Retrieved 31 October 2009
3. ↑  Šiaulių rajono savivaldybės taryba (16 May 2013). "Kryžių kalno lankymo taisyklės" (ภาษาลิทัวเนีย). Šiaulių rajono turizmo ir verslo informacijos centras. สืบค้นเมื่อ 6 January 2020.
4. ↑  "Lithuania outraged by Chinese tourist's removal of HK cross". *AP NEWS*. 2019-12-30. สืบค้นเมื่อ 2020-04-21.
5. ↑  Dapkus, Liudas (2019-12-30). "Lithuania outraged by Chinese tourist's removal of Hong Kong cross". *CTVNews* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-01-01.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เนินเขากางเขน**

* KryziuKalnas.lt
* Hill of Crosses Lithuania
* Speech by John Paul II
* HillofCrosses.com

พิกัดภูมิศาสตร์: 56°00′55″N 23°25′00″E﻿ / ﻿56.01528°N 23.41667°E﻿ / 56.01528; 23.41667

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต (ผ่าน VIAF)

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี
* ลัตเวีย

 |
**วัดในวัง** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาทวี อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา

วัดในวังตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2439 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2520 เหตุที่เรียกวัดในวัง เพราะในอดีตเคยเป็นที่ตั้งของเจ้าเมืองผู้ครองเมืองจะนะ ผู้ริเริ่มสร้างวัดคือ ขุนสิทธิอาญาปลัดอำเภอ แต่แรกเรียกว่า **วัดในวังแปลงประดิษฐ์** ภายหลังเรียกสั้นลง ได้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2536

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้อัญเชิญพระปรมาภิไชย ภ.ป.ร. ขึ้น ประดิษฐานไว้ที่หน้าบัน ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 หอฉัน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 วิหารหลวงพ่ออิ่ม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง อาคารเรียนพระปริยัติธรรมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ศาลาธรรมสังเวชสร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 และฌาปนสถานสร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 ปูชนียวัตถุได้แก่ พระประธานในอุโบสถพระเพลากว้าง 50 นิ้ว ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงบรรจุพระบรมธาตุในพระเกตุมาลาเมื่อ พ.ศ. 2523

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดในวัง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดในวัง : Wat Nai Wang". เทศบาลตำบลนาทวี.
3. ↑  "วัดในวัง พระอารามหลวง". พระสังฆาธิการ.
4. ↑  "หลวงปู่อิ่ม วัดในวัง". เทศบาลตำบลนาทวี.
**วัดโพธิ์เอน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านคลองบางราวนก ตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา อยู่ริมคลองบางราวนกฝั่งใต้

ปีที่สร้างวัดโพธิ์เอน บ้างระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2292 แต่หนังสือ *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2* ระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2392 ไม่ปรากฏนามและประวัติผู้สร้าง มีชื่อเดิมว่า **วัดโพไสย์** และเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดโพธิ์เอน" เมื่อประมาณ พ.ศ. 2455 ซึ่งได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะต่าง ๆ ขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแต่เดิมคงประมาณ พ.ศ. 2398 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540

อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในมีพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 เป็นอาคารไม้ทรงไทยชั้นเดียว ภายในมีพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารตึกครึ่งไม้ครึ่ง วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล วัดมีปูชนียวัตถุสำคัญคือ พระพุทธรูปปางห้ามสมุทร เรียกว่า *หลวงพ่อซุ้มประสิทธิโชค* เป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยา นอกจากนั้นวัดยังมีวัตถุมงคลคือ *เหรียญหลวงพ่อซุ้ม วัดโพธิ์เอน* เนื้อทองแดง มหานิยมของคนที่สะสมพระเครื่อง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "วัดโพธิ์เอน ต.บางขุนกอง อ.บางกรวย นนทบุรี". ทัวร์วัดไทย.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-04-20.
3. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 493. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
4. ↑  "วัดโพธิ์เอน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดโพรงมะเดื่อ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพรงมะเดื่อ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

วัดโพรงมะเดื่อ เดิมอยู่ที่บ้านพลับหรือบ้านหนองหิน ต่อมาย้ายมาสร้างตรงท้ายบ้านหนองฉิม ที่ตรงนั้นมีเนินสูงมากเดี๋ยวนี้ยังมีกรวด กระเบื้อง เศษอิฐมากมายเป็นหลักฐานอยู่และตั้งอยู่นานเท่าไรไม่ปรากฏ หลังจากนั้น ก็ย้ายมาตั้งที่ตลาดโรงสี มาตลอดจนทุกวันนี้ วัดก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2371 เดิมชื่อว่า **วัดหัวเข้** และในคลองมีต้นมะเดื่อใหญ่ สันนิษฐานว่าจระเข้คงอาศัยอยู่ในโพรงมะเดื่อนี้ จึงได้เรียกว่า "วัดโพรงมะเดื่อ" ตามชื่อของหมู่บ้าน เดิมบ้านโพรงมะเดื่อมีชื่อว่า *บ้านหัวเข้* วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513 พ.ศ. 2528 วัดได้ดำเนินการจัดตั้งและอุปถัมภ์โรงเรียนมัธยมศึกษาโพรงมะเดื่อ วิทยาคม 

อุโบสถหลังเก่าสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2411 ก่อนสร้างทางรถไฟ อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2511

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์พุด
* พระอาจารย์เลียบ
* พระอาจารย์เคน
* พระอาจารย์ผู
* พระอาจารย์มี
* พระอาจารย์ดำ
* พระครูเกษมธรรมนันท์ (ทองอยู่ ธมฺมสโร)
* พระครูปัจฉิมทิศบริหาร (ฉอย ญาณจฺฉนฺโท)
* พระครูอุทุมพรวิหารวัฒน์ (สำลี ธีรปญโญ)
* พระครูปฐมธรรมรักษ์ (ประสิทธิ์ชัย ปณฺฑฺโต ป.ธ.7)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพรงมะเดื่อ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดโพรงมะเดื่อ". เทศบาลตำบลโพรงมะเดื่อ.
3. ↑  "บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 114 จังหวัดนครปฐม". p. 60–61.
**วัดกำแพงแสน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยหมอนทอง อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม ทางทิศตะวันตกของเมืองเก่ากำแพงแสน โดยวัดตั้งอยู่ห่างจากเมืองเก่ากำแพงแสนราว 1 กิโลเมตร

วัดกำแพงแสนประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2364 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2548 วัดนี้หลวงปู่แผ้ว ปวโร เคยจำพรรษาอยู่ โดยได้จำพรรษาอยู่ตั้งแต่ พ.ศ. 2502–2551 ได้สร้างกุฏิ ศาลา วิหาร หอฉัน โรงครัว รวมทั้งโบสถ์ ทั้งนี้ได้จัดสร้างเหรียญรุ่นต่าง ๆ เพื่อให้ประชาชนเช่าบูชานำปัจจัยบูรณะศาลาและหอฉัน ในสมัยหลวงพ่อหว่าง (พระครูสุกิจธรรมสร) ได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2490 โดยเป็นผู้อุปถัมภ์สำเร็จได้ ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493

วัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดกำแพงแสนริเริ่มโดยพระปลัดสุวัฒน์ สุชีโว เจ้าอาวาสวัดกำแพงแสน ท่านได้รวบรวมโบราณวัตถุต่าง ๆ ในท้องถิ่นและจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ ของที่จัดแสดง ได้แก่ โบราณวัตถุสมัยทวารวดีจากเมืองโบราณกำแพงแสน ประกอบไปด้วยเศษประติมากรรมปูนปั้น และชิ้นส่วนสถาปัตยกรรม ภาชนะดินเผาสมัยต่าง ๆ ประกอบด้วยภาชนะดินเผาหลายสมัย เช่น สมัยบ้านเชียง หรือเครื่องถ้วยต่างๆ เครื่องใช้ต่าง ๆ ในครัวเรือน เช่น เครื่องจักสาน และเครื่องทองเหลือง พระพุทธรูปและพระพิมพ์ เป็นของหลายยุคหลายสมัย เปลือกหอยทะเล เป็นเปลือกหอยขนาดใหญ่สวยงาม ซึ่งได้มาจากการขุดบ่อดินในบริเวณชุมชนกำแพงแสน

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์เที่ยง
* พระอาจารย์ลิ้น
* พระอาจารย์นาง
* พระอาจารย์เทียน
* พระอาจารย์ปลื้ม
* พระครูสุกิจธรรมสร (หว่าง)
* พระครูสุวรรณปราการ (ทองเกลียว)
* พระครูวิมลสมณคุณ (สุวัฒน์)
* พระครูปลัด กมล จนฺทโก

อ้างอิง
-------

1. ↑  สดานุ สุขเกษม. "วัดกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 93.
2. ↑  "วัดกำแพงแสน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "ร่วมบุญบูรณะศาลากุฏิวัดกำแพงแสน". คมชัดลึก.
4. ↑  "พิพิธภัณฑ์วัดกำแพงแสน". พิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย.
**วัดกัลปนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งหลวง อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดกัลปนาราม หรือเดิมชื่อว่า **วัดควนร่อน** เป็นวัดเก่าแก่รกร้างสร้างมานาน ค้นหาประวัติเดิมไม่ได้ ที่ตั้งวัดแต่เดิมเป็นท่าเรือจ้างโดยสารจากท่าเรือนี้ไปอำเภอพระแสง เริ่มสร้างขึ้นมาใหม่เมื่อ พ.ศ. 2486 โดยเจ้าคณะจังหวัดสุราษฎร์ธานี ฉายา พระเทพรัตนกวี และมอบหมายให้ พระใบฎีกา (ด้วน) นรโท เป็นเจ้าอาวาส รูปแรกเข้าดำเนินการปรับปรุงบูรณะเรื่อยมาจวบจนปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2494

อุโบสถของวัดได้พยายามก่อสร้างมานานกว่า 80 ปี ก็ยังไม่สามารถจะสร้างได้ และเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2560 พระครูฉันทจิตตารักษ์ (อุดม แก้วเจริญ) ธมฺกาโม เจ้าอาวาสได้วางศิลาฤกษ์ แต่หลังจากนั้นมาได้ 7 วัน ท่านก็มรณภาพ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระใบฎีกา (ด้วน) นรโท พ.ศ. 2493–2525
* พระรื่น วรธมฺโม พ.ศ. 2530–2532
* พระครูพัฒกิจโกศล พ.ศ. 2533–2540
* พระนวม โกวิโท พ.ศ. 2541–2543
* พระปลัดวงศ์ สทฺธาวิโก พ.ศ. 2544–2548
* พระครูฉันทจิตตารักษ์ (อุดม แก้วเจริญ) ธมฺกาโม พ.ศ. 2549–2560

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ผวา! วัดเก่า80ปี เจ้าอาวาสมรณภาพ6รูป ไม่สามารถสร้างโบสถ์ได้". กรุงเทพธุรกิจ.
2. ↑  "วัดกัลปนาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "ล้างคำสาป! ชาวบ้านวัดควนร่อน ทำพิธีล่องเรือย้อนรอยพ่อท่านคล้ายวาจาสิทธิ์ หวังสร้างโบสถ์ให้เสร็จ". ผู้จัดการออนไลน์.
**วัดกิตติสังฆาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลฉลอง อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 48 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ 4 แปลง เนื้อที่ 76 ไร่ 1 งาน 82 ตารางวา จุดเด่นของวัด คือพระพุทธรูปสีขาวองค์ใหญ่ปางมารวิชัย ศิลปะแบบร่วมสมัย นามว่า *พระพุทธมิ่งมงคลเอกนาคคีรี* ขนาดหน้าตักกว้าง 25.45 เมตร ความสูง 45 เมตร ประดับผิวด้วยหินอ่อนหยกขาว สุริยกันต (สุริยกันตะ) จากพม่า น้ำหนักเฉพาะหินอ่อน หยกขาวประมาณ 135 ตัน หรือประมาณ 2,500 ตารางเมตร

วัดกิตติสังฆาราม เดิมชื่อ **วัดกะตะ** ตามชื่อบ้าน สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2375 โดยมีพระเพชรเป็นประธานนำชาวบ้านสร้างและได้ปกครองวัดมาเป็นรูปแรก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2472 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 15 เมตร ยาว 20 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2474 ด้านการศึกษาได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม เปิดโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์ และให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประถมศึกษาในเนื้อที่ประมาณ 2 ไร่

อาคารเสนาสนะต่างที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานพระเพลากว้าง 42 นิ้ว ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารคอนกรีต กุฏิสงฆ์จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมไม้สองชั้น 2 หลัง ชั้นเดียว 1 หลัง และหอฉันอีกหลังหนึ่ง วัดยังมีอนุสาวรีย์หลวงพ่อฉ้วนกว้าง 4.50 เมตร ยาว 6 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระพุทธมิ่งมงคลเอกนาคคีรี". มูลนิธิพระพุทธมิ่งมงคลศรัทธา ๔๕.
2. ↑  "วัดกิตติสังฆาราม (กะตะ)". ภูเก็ตสารสนเทศ.
**วัดกองพระทราย** สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2444 ตั้งอยู่บ้านกองพระทราย ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติ
-------

วัดกองพระทราย เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ได้สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2444 สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย โดยการนำของ หลวงเทียม-คุณนายแดง เปียสูงเนิน ในการสร้างวัด ซึ่งได้รับบริจาคที่ดินจากนายแดง บรรจงปรุ นายแย้ม ไพทูรย์ และนายอ้อย กองพระทราย

ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2416 และครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2526

### ที่มาของชื่อวัด

เหตุที่เรียก **วัดกองพระทราย** เนื่องจากในอดีตจะมีน้ำไหลมาจากทิศใต้ (ในอดีตนั้นเป็นโคก) ได้พัดทรายมากองที่หน้าวัด ชาวบ้านจึงเรียกว่า บ้านกองทราย เมื่อถึงเทศกาลสงกรานต์ ชาวบ้านจะมาก่อกองทราย และเล่นสงกรานต์ตามประเพณี ต่อมามีผู้นำทางศาสนาได้แนะนำว่า การก่อกองทรายเป็นการก่อเพื่อบูชาพระพุทธเจ้า ชาวบ้านจึงเรียกว่า **บ้านกองพระทราย** ตั้งแต่นั้นมา เมื่อมีการสร้างวัดชาวบ้านจึงเรียกชื่อ **วัดกองพระทราย** ตามชื่อหมู่บ้าน จนถีงปัจจุบัน

ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
--------------------------------

| ลำดับที่ | เจ้าอาวาส | ปี |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระอธิการโหนก |  |
| 2 | พระอธิการบุญ |  |
| 3 | พระอธิการเต่า |  |
| 4 | พระอธิการชุม |  |
| 5 | พระอธิการเผือก |  |
| 6 | พระอธิการเทียน |  |
| 7 | พระอธิการเทพ |  |
| 8 | พระอธิการลอย | พ.ศ. 2486-2493 |
| 9 | พระอธิการปลื้ม วิศาโร | พ.ศ. 2493-2520 |
| 10 | พระอธิการทองดี ผธิตฺดธมฺโม | พ.ศ. 2521-2534 |
| 11 | พระครูประทีปธรรมวัฒน์ | พ.ศ. 2535 |
| 12 | พระครูประทีปธรรมวัฒน์ (สุวัฒน์ ธมฺมทีโป) | เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน |

อาคารเสนาสนะ
------------

**อุโบสถ (หลังเก่า)** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2458 โดยการนำของ อาจารย์มานิตย์ (มานิต บุญรอด)
**อุโบสถ (หลังใหม่)** สร้างเมื่อ วันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2519 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก โดยการนำของพระอธิการทองดี ผริตฺตธมฺโม และคุณแม่ทองพุน วรรณโก ร่วมกับชาวบ้านและผู้มีจิตศรัทธา
**ศาลาการเปรียญ** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
**ศาลาอเนกประสงค์** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
**หอฉัน** สร้างเมื่อ 24 เม.ย. 2539
**กุฏิสงฆ์**
**หอกลอง-ระฆัง**
**ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน**

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกองพระทราย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. 1 2 3  "วัดกองพระทราย". สารสนเทศท้องถิ่นนครราชสีมา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
**วัดกะทู้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะทู้ อำเภอกะทู้ จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 26 ไร่ 3 งาน 78 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 3 แปลง เนื้อที่ 45 ไร่

วัดกะทู้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2426 ไม่ปรากฏหลักฐานผู้ใดสร้างขึ้น เดิมที่ตั้งวัดเป็นที่ลุ่มน้ำท่วมและประกอบกับมีแร่ดีบุกเป็นจำนวนมากพอสมควร จึงได้ย้ายวัดมาสร้างในที่ตั้งปัจจุบันในสมัยหลวงอำนาจนรารักษ์ เป็นกำนัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร ด้านการศึกษาได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2499 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2528

วัดตั้งอยู่บนที่ราบสูงลาดตามไหล่เขามีลักษณะเป็น 3 ชั้น ชั้นสูงเป็นเขตพุทธาวาส ชั้นกลางเป็นเขตสังฆาวาส และชั้นล่างเป็นเขตจัดประโยชน์ทำสวน อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 10.50 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 มีหลังคา 3 ชั้น อุโบสถหลังเก่าเป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 ศาลาการเปรียญกว้าง 22 เมตร ยาง 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคา 2 ชั้น หอฉันกว้าง 12 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กหลังคาชั้นเดียว กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้และคอนกรีต ชั้นล่างของวัดมีการสร้างศาลาบำเพ็ญกุศลและโรงครัว เป็นศาลาบาตรและที่พักคนเดินทางและเป็นที่อยู่ของคนวัด ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ *หลวงพ่อไม้เรียบ*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกะทู้". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดกะทู้". ภูเก็ตสารสนเทศ.
เขื่อนกันทราย ปากน้ำปัตตานี
**อ่าวปัตตานี** เป็นอ่าวในพื้นที่อำเภอเมืองปัตตานีและอำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี ลำน้ำสองสายที่ไหลสู่อ่าวปัตตานี คือ แม่น้ำปัตตานีและคลองยามูหรือคลองยะหริ่ง

ภูมิศาสตร์
----------

อ่าวปัตตานีมีจะงอยปากอ่าวที่เรียกว่าแหลมตาชีหรือแหลมโพธิ์ ยื่นออกไปในแนวตะวันตกตะวันออก ก่อตัวเป็นแนวสันทรายยื่นออกไปในทะเลในแนวที่เกือบขนานกับพื้นแผ่นดิน โอบล้อมพื้นที่ตอนในของอ่าวในลักษณะสันดอนจะงอยทราย ส่วนปลายของแหลมโพธิ์โค้งงอเข้าหาฝั่งคล้ายตะขอ มีความยาวประมาณ 18.5 กิโลเมตร ส่วนกว้างสุดของแหลมอยู่ที่บ้านบูดี กว้าง 1.6 กิโลเมตร ส่วนที่แคบที่สุดอยู่ที่บ้านตะโล๊ะสะมิแล กว้าง 70 เมตร ถือเป็นอ่าวน้ำตื้น มีความลึกเฉลี่ย 1.2 เมตร โดยมีพื้นที่ทั้งสิ้นประมาณ 74 ตารางกิโลเมตร แบ่งเป็นพื้นที่ภายในอ่าว 54 ตารางกิโลเมตร และพื้นที่ปากอ่าว 20 ตารางกิโลเมตร

ระบบนิเวศน์
-----------

ระบบไหลเวียนน้ำภายในอ่าวที่ผสมผสานกันระหว่างน้ำจืดและน้ำเค็มและน้ำกร่อย เป็นระบบนิเวศแบบทะเลตมและป่าชายเลน อ่าวปัตตานีมีสัตว์หน้าดินไม่ต่ำกว่า 159 ชนิด สาหร่ายทะเลจำนวน 8 ชนิด และหญ้าทะเลจำนวน 4 ชนิด กระจายภายในอ่าว พบนกที่อยู่ในสถานภาพใกล้สูญพันธุ์จำนวน 2 ชนิด ได้แก่ นกตะกรามและนกปากช้อนหน้าดำ และพบนกอีก 21 ชนิด ที่อยู่ในสถานภาพใกล้ถูกคุกคาม โดยชนิดที่มีการแพร่กระจายมาก คือ นกหัวโตมลายูรองลงมาเป็นนกกระเต็นใหญ่ปีกสีน้ำตาลและนกซ่อมทะเลอกแดง ในอ่าวปัตตานีเคยพบพะยูนมาหากินบริเวณอ่าวปัตตานีมาแล้วหลายปี

ประวัติ
-------

ในอดีตมีการใช้อ่าวปัตตานีเป็นที่กำบังลมทอดสมอของเรือสินค้า ทำให้เกิดบ้านเมืองที่พัฒนามาจากชุมชนเมืองท่าภายในบริเวณอำเภอยะรังที่อยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดินราว 15–16 กิโลเมตร มาเป็นเมืองปาตานีซึ่งเป็นเมืองท่าชายฝั่งริมอ่าวด้านใน เมืองมีความเจริญด้านารค้าทางทะเลเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 21

ปัจจุบันชาวบ้านรอบอ่าวปัตตานีอาศัยกันอย่างหนาแน่น ใช้ชีวิตทางประมงชายฝั่งหรือประมงพื้นบ้านขนาดเล็กต้องพบปัญหาความเสื่อมโทรมของสภาพแวดล้อม ระหว่าง พ.ศ. 2560–2562 มีโครงการขุดลอกอ่าวปัตตานีเพื่อแก้ปัญหาการตื้นเขินของอ่าวปัตตานี แต่กลับทำให้อ่าวปัตตานีตื้นเขินมากขึ้น เนื่องจากผู้ดำเนินโครงการได้ทิ้งตะกอนทราย วัสดุขุดลอกจนทับถมบริเวณที่ทำกินของชาวบ้านในวงกว้าง ทำลายแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์น้ำและระบบนิเวศ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "แผนยุทธศาสตร์และแผนปฏิบัติการอนุรักษ์และฟื้นฟู ระบบนิเวศอ่าวปัตตานี พ.ศ. 2558-2562" (PDF). สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. p. 5.
2. ↑  วลัยลักษณ์ ทรงศิริ. "สถานภาพการศึกษาภูมิวัฒนธรรมอ่าวปัตตานี". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์.
3. ↑  อรสา ศรีดาวเรือง. "ไอ้โง่ ความเงียบ สันดอนทราย และความตายของอ่าวปัตตานี ภายใต้ชื่อ 'พสกนิกรรอบอ่าวสู่สันติสุข'". waymagazine.
4. ↑  "อ่าวปัตตานี : โครงการขุดลอกเพื่อแก้ปัญหาความยากจนแต่ให้ผลตรงกันข้าม". บีบีซีไทย.
ภาพถ่ายของสเตรทฟอร์ด เอนด์ จากมุมทางตะวันออกเฉียงใต้ของสนาม
**สเตรตฟอร์ดเอนด์** (อังกฤษ: Stretford End) เป็นอัฒจันทร์ของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดซึ่งตั้งชื่อตามเขตสเตรตฟอร์ดที่อยู่ใกล้เคียง อัฒจันทร์แบ่งออกเป็นสองชั้น

ประวัติ
-------

สเตรทฟอร์ด เอนก์ก่อนปี ค.ศ. 1993
เทย์เลอร์รีพอร์ตกำหนดให้ทุกสโมสรในพรีเมียร์ลีกและดิวิชัน 1 ต้องมีอัฒจันทร์แบบมีที่นั่งภายในช่วงเริ่มต้นฤดูกาล 1994-95 สเตรตฟอร์ดเอนด์เป็นระเบียงหลักทางฝั่งตะวันตกของโอลด์แทรฟฟอร์ด รองรับแฟนบอลได้ประมาณ 20,000 คน เกมสุดท้ายที่เล่นหน้าระเบียงนี้คือนัดสุดท้ายของดิวิชัน 1 ฤดูกาล 1991-92 ซึ่งเอาชนะทอตนัมฮอตสเปอร์ 3-1 เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1992

ระเบียงถูกรื้อถอนในช่วงปิดฤดูกาล 1991-92 และแทนที่ด้วยอัฒจันทร์แบบมีที่นั่งมูลค่า 10 ล้านปอนด์ มีที่นั่งสีขาวสะกดคำว่า Stretford End โดยสร้างเสร็จในช่วงฤดูกาล 1992-93 งานก่อสร้างดำเนินการโดย Birse Group

มีการกล่าวถึงการสร้างสเตรตฟอร์ดเอนด์ขึ้นใหม่เป็นครั้งแรกในฤดูร้อนปี 1989 เมื่อประธานสโมสรในขณะนั้นคือมาร์ติน เอ็ดเวิร์ดส์เสนอที่จะขายสโมสรและยินดีที่จะขายหุ้นของเขาในราคา 10 ล้านปอนด์ให้กับเจ้าของสโมสรรายใหม่สำหรับการสร้างสเตรตฟอร์ดเอนด์ขึ้นใหม่ อย่างไรก็ตาม การเสนอขายสโมสรให้กับนักธุรกิจ ไมเคิล ไนท์ตัน ซึ่งเป็นแฟนคลับของสโมสรล้มเหลว และเอ็ดเวิร์ดส์ยังคงเป็นเจ้าของสโมสรต่อไปอีกกว่าทศวรรษหลังจากนั้น

สำหรับฤดูกาล 2000-01 มีการสร้างอัฒจันทร์ชั้นสองเพิ่มเติม เช่นเดียวกับการเพิ่มโซนผู้บริหาร ตอนนี้ชั้นที่ 1 ของอัฒจันทร์บางส่วนถูกนำไปเป็นโซนที่นั่งสำหรับครอบครัว อุโมงค์ทางออกของผู้เล่นซึ่งก่อสร้างขึ้นใหม่ตั้งอยู่ที่มุมของสเตรตฟอร์ดเอนด์และอัฒจันทร์เซอร์ บ็อบบี้ ชาร์ลตัน แทนที่อุโมงค์ทางออกของผู้เล่นของเก่าตรงอัฒจันทร์เซอร์ บ็อบบี้ ชาร์ลตันซึ่งถูกปิดไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Birse board shake-up as founder retires". Manchester Evening News. 17 February 2007. สืบค้นเมื่อ 20 September 2020.
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

"เทพอพอลโลกับพิณ" จิตรกรรมฝาผนังตั้งแต่สมัยโรมันที่เขียนบน "พลาสเตอร์อินโทนาโค" ราว ค.ศ. 50 ที่ยังเห็นรอยฉาบเป็นชั้นๆ
**พลาสเตอร์อินโทนาโค** (อังกฤษ: Intonaco) "อินโทนาโค" เป็นศัพท์ภาษาอิตาลีที่ใช้เรียกปูนปลาสเตอร์ที่ฉาบชั้นบางชั้นสุดท้ายก่อนที่จะลงมือเขียนจิตรกรรมฝาผนัง การเขียนภาพจะทำขณะที่ปูนยังอมความชื้นอยู่เพื่อที่จะให้สีซึมลงไปในตัวปูน ชั้นที่ฉาบก่อนหน้าเรียกว่า "arriccio" จะหยาบกว่าอินโทนาโคเล็กน้อยเพื่อให้อินโทนาโคเกาะตัวเมื่อฉาบทับ และชั้นนี้จะต้องแห้งก่อนที่จะฉาบอินโทนาโคได้ ซึ่งมักจะใช้เวลาสองสามวันก่อนที่จะฉาบอินโทนาโคทับได้ คำว่าอินโทนาโคนอกจากจะใช้ดังว่าแล้วก็ยังมีความหมายกว้างๆ ถึงปูนฉาบปกติ หรือ การฉาบกำแพงหรือผนังโดยทั่วไปด้วย

ส่วนผสมของอินโทนาโคตามปกติแล้วจะประกอบด้วยทราย (ที่มีความละเอียดของเม็ดทรายน้อยกว่าสองมิลลิเมตร) และสารที่เป็นตัวเชื่อม

ประเภทของอินโทนาโค
------------------

อินโทนาโคแบ่งตามลักษณะของสารที่ใช้เป็นตัวเชื่อม:

* อินโทนาโคปูนขาว (Lime) คือส่วนผสมที่ใช้แต่ hydrated lime หรือ แคลเซียมไฮดร็อกไซด์เป็นส่วนผสมเท่านั้น
* อินโทนาโคปูนขาว/ซีเมนต์ คือส่วนผสมที่ตัวเชื่อมเป็นส่วนผสมระหว่าง hydrated lime กับ ซีเมนต์พอร์ตแลนด์ที่ส่วนใหญ่จะเป็นปูนขาว
* อินโทนาโคซีเมนต์/ปูนขาว คือส่วนผสมที่ตัวเชื่อมเป็นส่วนผสมระหว่าง hydrated lime กับ ซีเมนต์พอร์ตแลนด์ที่ส่วนใหญ่จะเป็นซีเมนต์พอร์ตแลนด์
* อินโทนาโคปูนปลาสเตอร์ คือส่วนผสมที่ตัวเชื่อมเป็นปูนปลาสเตอร์เท่านั้น

ทรายที่ใช้ทำอินโทนาโคอาจจะเป็นหินปูน หรือ ซิลิเคทที่มาจากธรรมชาติเช่นจากแม่น้ำหรือจากทรายที่นำมาปั่นให้เม็ดเล็กลง

ประเภทของสารที่ทำให้คงตัว
-------------------------

อินโทนาโคทำให้คงตัวได้โดยการใช้: 

* ปูนขาว
* ปูนปลาสเตอร์
* ปูนปลาสเตอร์ที่มีแคลเซียมซัลเฟต
* ซีเมนต์ที่มี Terracotta

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ugo Procacci, in *Frescoes from Florence*,pp. 15-25 1969, Arts Council, London, gives a full account of the process.
**คัมภีร์แดนพยัคฆ์** (อังกฤษ: Dragon Inn, New Dragon Gate Inn; จีนตัวเต็ม: 新龍門客棧; จีนตัวย่อ: 新龙门客栈; พินอิน: Xīn Lóng Mén Kè Zhàn) ภาพยนตร์กำลังภายใน ในปี ค.ศ. 1992

เนื้อเรื่อง
-----------

ในยุคราชวงศ์หมิง เมื่อฮ่องเต้ถูกครอบงำจาก เฉา กงกง ขันทีวรยุทธสูงแห่งตงฉั่ง ขยายอำนาจปกคลุมเหนือราชสำนัก ควบรวมอำนาจการปกครองไว้แต่เพียงผู้เดียว เฉา กงกงสังหารขุนนางตกฉินด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดเพียงผู้เดียว แม้กระทั่งขุนนางผู้จงรักภักดีอย่าง แม่ทัพ หยาง หยู่ซวง ที่คิดแข็งข้อ ก็ถูกจับตัวถูกประหารทั้งตระกูลอย่างไร้ความผิด เหลือเพียงบุตรชาย บุตรสาว ที่ถูกจองจำรอวันประหาร

โจว เหวยอัน จอมยุทธผู้ผดุงคุณธรรม อดีตมือขวา และคนสนิทของ แม่ทัพหยาง ทำการรวบรวมชาวยุทธกลุ่มหนึ่ง บุกจู่โจมเข้าชิงตัวทายาทของแม่ทัพ โดยมี จอมยุทธหญิง ชิว ม่อหยวน อดีตคนรักเป็นกำลังสำคัญ โดยมีเป้าหมายพาเด็กน้อยทั้งสองหลบหลีออกนอกด่านส่ง สู่แดนไกลอันเป็นแหล่งพักพิงที่ปลอดภัยแห่งสุดท้าย ทางเดียวที่แผนการจะสำเร็จทั้งหมดต้องผ่าน "หลงเหมิน" (ด่านมังกร) ด่าน ณ ชายแดนอันห่างไกลกลางทะเลทราย โดยมี "โรงเตี๊ยมหลงเหมิน" เป็นเส้นทางสำคัญ ที่จำเป็นต้องผ่าน และค้างแรมถึงจะผ่านด่านไปได้

กลุ่มชาวยุทธจำเป็นต้องค้างแรม ณ โรงเตี๊ยมหลงเหมิน อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงแม้จะทราบดีว่า เฉา กงกง ได้ส่งมือดีมากมาย ออกตามล่า จำนวนหนึ่งก็ฝังตัวรอ อยู่ในโรงเตี๊ยมอยู่แล้ว เช่นเดียวกับกองทัพหลวงนับพันที่กำลังเดินทางตามมาสมทบ สิ่งที่ทุกฝ่ายไม่คาดคิดก็คือ โรงเตี๊ยมแห่งนี้ไม่ธรรมดา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เจ้าของโรงเตี๊ยมหญิง ชื่อว่า จิน ซางอวี้ ที่เป็นหญิงทรงเสน่ห์ ซ่อนไว้ด้วยพิษร้ายมากมาย ทั้งวิชา ฝีมือเพลงยุทธอันจัดจ้าน หรือปากคอเราะร้าย เกินใครจะทานทน บทบาทของ จิน ซางอวี้ กลับมีผลต่อเรื่องราวอย่างไม่คาดคิด การกระทำอันคาดเดาไม่ได้ ของนางมีผลต่อชัยชนะ และภารกิจของโจว เหวยอัน อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

นักแสดง
-------

* เหลียง เจียฮุย...โจว เหวยอัน
* หลิน ชิงเสีย...ชิว ม่อหยวน
* จาง ม่านอวี้...จิน ซางอวี้
* เจิ้น จื่อตัน...เฉา กงกง

เบื้องหลังการสร้าง
------------------

*Dragon Inn* หรือ *New Dragon Gate Inn* เป็นภาพยนตร์กำลังภายในจากการอำนวยการสร้างโดย ฉีเคอะ ผู้กำกับฯชื่อดัง ที่ประสบความสำเร็จจาก *The Swordsman* หรือ *เดชคัมภีร์เทวดา* ก่อนหน้านั้นไม่นาน เป็นภาพยนตร์ที่สร้างใหม่มาจากภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1966 เรื่อง *Dragon Gate Inn* หรือ *ตะลุยแดนพยัคฆ์* จากการกำกับของ คิง ฮู ขณะที่ในประเทศไทยเข้าฉายในปีถัดมา โดย สหมงคลฟิล์ม

ต่อมาในปี ค.ศ. 2012 ฉีเคอะ ก็ได้ลงมือกำกับ *The Flying Swords of Dragon Gate* ซึ่งเป็นภาพยนตร์สามมิติ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่สร้างมาจากภาพยนตร์เรื่องนี้เช่นเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dragon Inn – เดชคัมภีร์แดนพยัคฆ์ (1992, Raymond Lee)
2. ↑  ฉีเคอะรีเมครอบที่ 2 เดชคัมภีร์แดนพยัคฆ์ ฉบับ 3D จากสนุกดอตคอม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *เดชคัมภีร์แดนพยัคฆ์* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* หนังจีนที่โลกลืม? - dragon inn จากโอเคเนชั่น
**ปลาอมไข่** หรือ **ปลาคาร์ดินัล** (อังกฤษ: Cardinalfish) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Apogonidae อยู่ในอันดับปลากะพง (Perciformes)

เป็นปลาที่มีลำตัวค่อนข้างยาว แบนข้าง เกล็ดมีขนาดใหญ่ หลุดง่าย มีทั้งแบบขอบบางเรียบและเกล็ดสาก ปากค่อนข้างกว้าง เฉียงลง ส่วนมากมีฟันแบบวิลลีฟอร์มบนขากรรไกร มีบางชนิดที่มีฟันเขี้ยวคู่หนึ่งที่รอยต่อของขากรรไกร ครีบหลังทั้งสองครีบแยกจากกันอย่างเห็นได้ชัด ครีบท้องอยู่ในตำแหน่งอก ไม่มีเกล็ดอซิลลารี ครีบหางเว้า ตัดตรง หรือกลม

เป็นปลาขนาดเล็กมีขนาดโตเต็มที่ไม่เกิน 10 เซนติเมตร อาศัยอยู่เป็นฝูงในชายทะเลเขตร้อนและเขตอบอุ่น ในบางครั้งอาจพบได้ตามปากแม่น้ำ, ชะวากทะเล ที่เป็นน้ำกร่อยหรือน้ำจืดได้ 

เป็นปลาขนาดเล็กที่มีความสวยงาม นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม บางชนิดสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว

ที่ได้ชื่อว่าปลาอมไข่ เนื่องจากเป็นปลาที่เมื่อผสมพันธุ์วางไข่แล้ว ปลาตัวผู้จะอมไข่ไว้ในปาก จนกระทั่งลูกปลาฟักออกมาเป็นตัว และอาจจะเลี้ยงลูกปลาและอมไว้ต่อไปจนกว่าลูกปลาจะโตแข็งแรงพอที่จะดูแลตัวเองได้

การจำแนก
--------

แบ่งออกเป็น 2 วงศ์ย่อย 24 สกุล พบประมาณ 331 ชนิด

* **Apogoninae**
	+ *Apogon*
	+ *Apogonichthys*
	+ *Archamia*
	+ *Astrapogon*
	+ *Cercamia*
	+ *Cheilodipterus*
	+ *Coranthus*
	+ *Fowleria*
	+ *Glossamia*
	+ *Holapogon*
	+ *Lachneratus*
	+ *Mionorus*
	+ *Neamia*
	+ *Nectamia*
	+ *Phaeoptyx*
	+ *Pterapogon*
	+ *Rhabdamia*
	+ *Siphamia*
	+ *Sphaeramia*
	+ *Vincentia*
* **Pseudaminae**
	+ *Gymnapogon*
	+ *Paxton*
	+ *Pseudamia*
	+ *Pseudamiops*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Family Apogonidae". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-04-16. สืบค้นเมื่อ 2012-05-07.
2. ↑  *Humpbacked Cardinalfish* (อังกฤษ)
3. ↑  การเพาะพันธุ์ปลาอมไข่ครีบยาว
4. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Apogonidae***

* วงศ์ Apogonidae - Cardinalfishes (อังกฤษ)


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ปลาอมไข่**