recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**นกแสกแดง** (อังกฤษ: Oriental bay owl; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Phodilus badius*) เป็นนกล่าเหยื่ออยู่ในวงศ์นกแสก (Tytonidae) มีรูปร่างโดยทั่วไปคล้ายนกแสกธรรมดา (*Tyto alba*) แต่มีขนาดที่เล็กกว่า เมื่อโตเต็มที่จะมีความสูงประมาณ 28-29 เซนติเมตร ลำตัวด้านบนมีสีน้ำตาลแดงหรือน้ำตาลเหลือง อันเป็นที่มาของชื่อ มีลายจุดสีน้ำตาลเหลืองหรือสีเนื้อ ด้านล่างลำตัวและใบหน้าสีเนื้อแกมชมพู มีลายแต้มสีออกม่วง ตาสีน้ำตาลเข้ม มีขนสีน้ำตาลยื่นยาวเล็กน้อยออกไปทางด้านข้างของรูหูเป็นพุ่ม ในขณะที่บินจะเห็นปีกค่อนข้างสั้น

จัดเป็นนกที่บินได้เก่งมาก และอาจส่งเสียงร้องไปในขณะที่บิน โดยที่นกแสกชนิดนี้จะพบได้เฉพาะในป่าดิบและป่าเบญจพรรณ ตั้งแต่พื้นราบจนกระทั่งความสูง 2,200 เมตร จากระดับน้ำทะเล ออกหากินในตอนกลางคืน ตอนกลางวันส่วนใหญ่จะหลบซ่อนตามโพรงของต้นไม้ จึงทำให้พบเห็นตัวค่อนข้างยาก มีฤดูผสมพันธุ์ตลอดทั้งปี โดยทำรังตามโพรงต้นไม้ ซึ่งเป็นโพรงที่เกิดตามธรรมชาติ หรือโพรงที่สัตว์อื่น ๆ ทำทิ้งเอาไว้ รังมักจะอยู่สูงจากพื้นดินประมาณ 2-5 เมตร หรือมากกว่า นกมักจะใช้โพรงเดิมเป็นประจำทุก ๆ ปี นอกเหนือจากโพรงเหล่านั้นถูกนกหรือสัตว์อื่น ๆใช้ และนกแสกแดงไม่สามารถที่จะขับไล่ออกไปได้ ปรกติไม่มีวัสดุรองรังอีก รูปร่างของไข่เป็นรูปไข่ค่อนข้างกลม ขนาดโดยเฉลี่ย 30.0 x 34.5 มิลลิเมตร เปลือกไข่มีสีขาว ผิวเรียบ ในแต่ละรังมีไข่ 3-4 ฟอง บางรังก็มี 5 ฟอง ตัวเมียตัวเดียวที่ทำการฟักไข่ โดยเริ่มฟักหลังจากที่ออกไข่ฟองแรก ทั้ง 2 เพศช่วยกันเลี้ยงลูกอ่อน การพัฒนาของลูกอ่อนไม่แตกต่างไปจากนกแสกธรรมดามากนัก
อาหารของนกแสกแดง คือ สัตว์ฟันแทะขนาดเล็ก ค้างคาว นก งู กบ กิ้งก่าและสัตว์ขาปล้องขนาดใหญ่เช่นแมลงปีกแข็ง ตั๊กแตน และแมงมุม
นกแสกแดงจัดเป็นนกแสก 1 ใน 2 ชนิดที่พบได้ในประเทศไทย โดยพบได้ในภาคเหนือ ภาคตะวันตกและภาคใต้ ส่วนภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคตะวันออกพบได้น้อยและพบได้เฉพาะพิ้นที่บางส่วนเท่านั้น ในต่างประเทศพบได้ตั้งแต่ภูมิภาคเอเชียใต้ เช่น ศรีลังกา จนถึงภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ฟิลิปปินส์ ทำให้แบ่งออกได้เป็น 5 ชนิดย่อยด้วยกัน เช่น *P. b. badius* พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, *P. b. saturatus* พบในรัฐสิกขิม, *P. b. ripleyi* พบในอินเดียตอนใต้, เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Phodilus badius*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2*. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.
2. ↑  ["Oriental Bay Owl *Phodilus badius* (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-06-09. สืบค้นเมื่อ 2009-09-25. Oriental Bay Owl *Phodilus badius* (อังกฤษ)]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Phodilus badius***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Phodilus badius ที่วิกิสปีชีส์
**วัดป่าวชิรบรรพต** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนเขาปากแรต ในตำบลหนองข้างคอก อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี

วัดป่าวชิรบรรพต เริ่มแรกเดิมทีเป็นเพียงที่พำนักสงฆ์ โดยพระอาจารย์ ธมฺมวุฑฺโฒตอง และพระสุปฏิปัณโณ ท่านได้ธุดงค์ผ่านมา และเห็นว่าเป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การปฏิบัติธรรม ภายหลังได้ก่อตั้งโดยอาจารย์สู พรหมเชยธีระ ได้ฐานะเป็นวัดเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2547

อาคารเสนาสนะทั้งอุโบสถ ศาลา หอไตร และกุฏิ มีลักษณะเป็นสถาปัตยกรรมไทยประยุกต์ ส่วนอาคารที่โดดเด่นคืออาคารปฏิบัติธรรมมีลักษณะสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ใช้เวลาออกแบบราว 5 ปี เป็นอาคารคอนกรีตสูงใหญ่ สูง 4 ชั้น มีห้องพักจำนวน 100 ห้อง เน้นการใช้วัสดุ ปูนเปลือยเป็นหลัก และบริเวณพื้นของอาคารไม่มีการปูกระเบื้อง แต่ใช้การขัดมันแทน ผนังปูนเปลือยที่โชว์พื้นผิวคล้ายสีของก้อนหิน อยู่ท่ามกลางหุบเขาเหนือบึงน้ำ เป็นผลงานการออกแบบของ WALLLASIA Architecture & Landscape

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าวชิรบรรพต". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "อาคารปฎิบัติธรรมวัดป่าวชิรบรรพต เชื่อมมนุษย์ ธรรม และธรรมชาติผ่านสถาปัตยกรรม". บ้านและสวน.
3. ↑  "อาคารปฏิบัติธรรม 'วัดป่าวชิรบรรพต' ที่ถ่ายทอดการนับจังหวะของบทสวด ผ่านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม".
**เบอเซินดอร์เฟอร์** (เยอรมัน: *Bösendorfer*) เป็นผู้ผลิตเปียโนสัญชาติออสเตรีย ซึ่งตั้งแต่ปี 2008 เป็นต้นมาได้กลายเป็นบริษัทในเครือยามาฮ่า เปียโนส่วนมากของเบอเซินดอร์เฟอร์แตกต่างจากเปียโนยี่ห้ออื่นๆตรงที่ว่า เปียโนของเบอเซินดอร์เฟอร์มักจะมีคีย์อยู่ 92 หรือ 97 คีย์ ในขณะที่มาตรฐานของเปียโนทั่วไปอยู่ที่ 88 คีย์

เบอเซินดอร์เฟอร์เป็นหนึ่งในผู้ผลิตเปียโนที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1828 โดย อีคนัซ เบอเซินดอร์เฟอร์ (Ignaz Bösendorfer) และได้รับพระราชทานตราตั้งเป็นผู้ผลิตเปียโนสำหรับจักรพรรดิออสเตรีย เปียโนรุ่นเรือธงของเบอเซินดอร์เฟอร์คือโมเดล 290 หรือที่เรียกว่า Imperial Bösendorfer ซึ่งเป็นแกรนด์เปียโนที่มีความยาวถึง 2.9 เมตรและมีคีย์อยู่ถึง 97 คีย์ มันครองตำแหน่งแกรนด์เปียโนที่มีคีย์มากที่สุดในโลกถึงกว่า 9 ทศวรรษ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Yamaha History". Yamaha Corporation. สืบค้นเมื่อ 2014-02-24.
2. ↑  "Yamaha calls the tune in fight for pianos". *The Times*. London: Times Online. 26 November 2007. สืบค้นเมื่อ 2014-02-24.
3. ↑  George Fox University Music Department (2006). "Bösendorfer Imperial". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-11-09. สืบค้นเมื่อ March 11, 2010.
**โนวาลิส** (เยอรมัน: *Novalis*) เป็นนามปากกาของ **เกออร์ค ฟิลลิพ ฟรีดริช ไฟรแฮร์ ฟ็อน ฮาร์เดินแบร์ค** (*Georg Philipp Friedrich Freiherr von Hardenberg*) นักเขียน, กวี, รหัสยิก และนักปรัชญาแห่งยุคศิลปะจินตนิยมเยอรมันตอนต้น

เกออร์ค ฟิลลิพ ฟรีดริช ฟ็อน ฮาร์เดินแบร์ค เกิดเมื่อ ค.ศ. 1772 ที่คฤหาสน์โอเบอร์วีเดอร์ชเต็ท (Oberwiederstedt) ในตระกูลขุนนางชั้นล่างซึ่งปกครองท้องที่เนอร์เทิน-ฮาร์เดินแบร์ค (Nörten-Hardenberg) โนวาลิสเป็นบุตรของภรรยาคนที่สองของไฮน์ริช อุลริช เอรัสมุส ไฟร์แฮร์ ฟ็อน ฮาร์เดินแบร์ค (Heinrich Ulrich Erasmus Freiherr von Hardenberg) นายอหสังหาริมทัพย์และเป็นผู้จัดการเหมืองเกลือ แม้ฮาร์เดินแบร์คจะเป็นตระกูลขุนนางแต่ก็ไม่ได้ร่ำรวย เด็กชายเกออร์ค ฟิลลิพ มักจะขัดสนเรื่องเงินทองอยู่เสมอ

ระหว่าง ค.ศ. 1790–1794 เขาศึกษาวิชากฎหมายที่เมืองเยนา, ไลพ์ซิช และวิทเทินแบร์ค และมีผลการเรียนยอดเยี่ยม เขามีโอกาสได้ฟังการบรรยายประวัติศาสตร์ของฟรีดริช ชิลเลอร์ และต่อมาก็ได้เป็นเพื่อนกัน เขายังได้พบกับเกอเทอ, แฮร์เดอร์, ฌ็อง ปอล และได้เป็นเพื่อนกับนักปรัชญาแถวหน้าหลายคนทั้งลูทวิช ทีค, เช็ลลิง และพี่น้องฟรีดริช–เอากุสท์ วิลเฮ็ล์ม ชเลเกิล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Dark Fates" by Frank Kermode, *London Review of Books*, 5 October 1995 - reproduced in Kermode's collection *Bury Place Papers*, LRB, London, 2009, ISBN 9781873092040
**ขนอน** คือ ด่านเก็บภาษีอากรเมื่อผ่านเข้าไปในเขตหนึ่ง ๆ สมัยกรุงสุโขทัยจนถึงสมัยกรุงศรีอยุธยา ปัจจุบันยกเลิกไปแล้ว

ลักษณะของขนอนในสมัยสุโขทัย
--------------------------

ประเทศไทยมีการจัดเก็บภาษีอากรมาตั้งแต่ก่อนสมัยสุโขทัย ปรากฏในศิลาจารึกหลักที่ 1 ว่า *"เมื่อชั่วพ่อขุนรามคำแหง เมืองสุโขทัยนี้ดี...เจ้าเมืองบ่เอาจังกอบในไพร่ลู่ทาง เพื่อนจูงวัวไปค้าขี่ม้าไปขาย..."* หมายความว่า ในสมัยพ่อขุนรามคำแหงเป็นสมัยปลอดภาษีในการค้าขาย

ในสมัยสุโขทัย **จังกอบ**คือภาษีชนิดหนึ่งอันเก็บจากผู้นำสัตว์และสิ่งของสินค้าไปเพื่อขายในที่ต่าง ๆ หรือนำเข้ามาขายในกรุงสุโขทัย การเรียกเก็บจังกอบใช้วิธี "สิบชักหนึ่ง" หรือ "สิบหยิบหนึ่ง" คือเก็บในอัตราร้อยละสิบตามภาษาปัจจุบัน และจังกอบนั้นไม่จำเป็นต้องชำระเป็นเงินสดเสมอไป อาจเป็นสิ่งขอหรือสัตว์ก็ได้เนื่องจากระบบการเงินในสมัยนั้นยังไม่สมบูรณ์

รัฐบาลสมัยสุโขทัยจะจัดตั้งด่านเก็บจังกอบสำหรับสินค้าทั่วไปในสถานที่ที่สะดวกแก่ผู้ชำระ เป็นต้นว่า ทางบกตั้งที่ปากทางหรือทางที่จะเข้าเมือง ทางน้ำตั้งที่ใกล้ท่าแม่น้ำหรือเป็นที่ทางร่วมสายน้ำ ด่านเก็บจังกอบนี้เรียก **"ขนอน"** ขนอนในสมัยสุโขทัยนี้มีหลายประเภทโดยเรียกชื่อตามสถานที่ตั้ง เช่น ขนอนบก ขนอนน้ำ ขนอนชั้นนอก ขนอนชั้นใน และขนอนตลาด เป็นต้น

อย่างไรก็ดี ถึงแม้จะปรากฏหลักฐานว่าในรัชสมัยพ่อขุนรามคำแหงเป็นสมัยปลอดภาษีค้าขาย แต่ก็ไม่ปรากฏว่าหลังสมัยนั้นจะมีการเก็บอีกหรือไม่

ลักษณะของขนอนในสมัยอยุธยา
-------------------------

ในสมัยอยุธยา ปรากฏหลักฐานว่ารายได้ประเภทหนึ่งของรัฐบาลมาจากการเก็บ "จังกอบ" ซึ่งสมัยนี้เปลี่ยนมาเรียกว่า "อากรขนอน" หรือ "ภาษีผ่านด่าน" โดยเก็บจากผู้นำสินค้าผ่านด่านอันตั้งไว้ทั้งทางบกและทางน้ำ วิธีการเรียกเก็บคงใช้เหมือนสมัยสุโขทัย

อ้างอิง
-------

* กรมสรรพากร. (2550, 19 เมษายน). *ประวัติการจัดเก็บภาษี*. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: <  เก็บถาวร 2008-10-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน >. (เข้าถึงเมื่อ: 12 ตุลาคม 2551).

* ราชบัณฑิตยสถาน. (2551, 9 กุมภาพันธ์). *พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542.* [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: <  เก็บถาวร 2009-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน >. (เข้าถึงเมื่อ: 12 ตุลาคม 2551).

* *เศรษฐกิจสมัยอยุธยาตอนต้น.* (ม.ป.ป.). [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: <  เก็บถาวร 2008-10-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน >. (เข้าถึงเมื่อ: 12 ตุลาคม 2551).
ธงของขบวนการ 26 กรกฎาคม
**ขบวนการ 26 กรกฎาคม** (สเปน: *Movimiento 26 de Julio*) เป็นองค์การปฏิวัติซึ่งวางแผนและนำโดยฟิเดล กัสโตร ซึ่งใน ค.ศ. 1959 ได้ล้มรัฐบาลฟุลเคนเซียว บาติสตาในประเทศคิวบา ขบวนการดังกล่าวสู้รบกับรัฐบาลบาติสตาทั้งในชนบทและในเมือง

จุดกำเนิด
---------

ชื่อขบวนการ 26 กรกฎาคมมาจากการโจมตีอันล้มเหลวต่อค่ายทหารมองกาดา ศูนย์กองทัพในนครซันเตียโกเดกูบา เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1953 ขบวนการดังกล่าวจัดตั้งขึ้นใหม่ในเม็กซิโกใน ค.ศ. 1955 โดยกลุ่มนักปฏิวัติลี้ภัย 82 คน (รวมทั้งฟิเดล กัสโตร, ราอุล กัสโตร น้องชาย, กามีโล เซียนฟวยโกส, อูเบร์ มาโตส และ เช เกบารา ชาวอาร์เจนตินา) งานของพวกเขาคือจัดตั้งกองโจรมีวินัยเพื่อล้มล้างระบอบบาติสตา

บทบาทในการปฏิวัติคิวบา
----------------------

ดูบทความหลักที่: การปฏิวัติคิวบา
วันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1956 ทั้ง 82 คนขึ้นฝั่งในคิวบา หลังเดินทางมากับเรือกรันมาจากเบรากรุซ พร้อมที่จะจัดและนำการปฏิวัติ สัญญาณแรกไม่ดีสำหรับขบวนการ พวกเขาขึ้นฝั่งยามกลางวัน และถูกโจมตีโดยกองทัพอากาศคิวบา และมีผู้เสียชีวิตไปจำนวนมาก คณะขึ้นฝั่งแยกออกเป็นสองและเตร็ดเตร่หลงทางเป็นเวลาสองวัน เสบียงส่วนมากถูกทิ้งไว้ที่ที่ขึ้นฝั่ง พวกเขายังถูกหักหลังโดยชาวนาผู้นำทางในการซุ่มโจมตี ซึ่งสังหารมากกว่าตอนที่ขึ้นฝั่งเสียอีก บาติสตาประกาศอย่างผิด ๆ ว่าฟิเดล กัสโตรเสียชีวิตแล้ว ณ จุดนี้ จาก 82 คนที่โดยสารมากับเรือกรันมา มีเพียง 12 คนที่รวมกลุ่มกันใหม่ในเทือกเขาเซียร์รามาเอสตรา พวกเขาเผชิญกับกองทัพคิวบา เกบาราถูกยิงที่คอและหน้าอกระหว่างการสู้รบ แต่ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส (เกบารา ผู้เรียนแพทย์มา ยังจ่ายปฐมพยาบาลต่อกองโจรที่ได้รับบาดเจ็บต่อไป) นี่เป็นขั้นเปิดของสงครามการปฏิวัติคิวบาซึ่งดำเนินไปอีกสองปี กระทั่งยุติลงในเดือนมกราคม ค.ศ. 1959 หลังบาติสตาหลบหนีออกจากคิวบาในวันสิ้นปีเมื่อกำลังของขบวนการเคลื่อนเข้าสู่กรุงอาบานา

หลัง ค.ศ. 1959
--------------

หลังยึดอำนาจแล้ว ฝ่ายต่อต้านบาติสตาและเสรีนิยมเข้าร่วมขบวนการ 26 กรกฎาคม ซึ่งสถาปนาการควบคุมเหนือคิวบา ขบวนการดังกล่าวเข้าร่วมกับหน่วยอื่นก่อตั้งเป็นสหพรรคการปฏิวัติสังคมนิยมคิวบา ซึ่งต่อมาเป็นพรรคคอมมิวนิสต์คิวบาใน ค.ศ. 1965 มีเพียงวงในของกัสโตรเท่านั้นที่ทราบแผนการเปลี่ยนแปลงขบวนการนี้ เมื่อทราบว่าคิวบาจะรับเอาระบบการเมืองและเศรษฐกิจอันเข้มงวดแบบมากซ์-เลนิน การต่อต้านจึงมีขึ้นไม่เพียงแต่สมาชิกพรรคที่ไม่เห็นด้วยเท่านั้น แต่ยังรวมถึงสหรัฐอเมริกาด้วยเช่นกัน ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1961 กำลังชาวคิวบาพลัดถิ่นและผู้คัดค้านซึ่งได้รับการฝึกจากซีไอเอ ลงมือในการรุกรานอ่าวหมูที่ประสบความล้มเหลวต่อรัฐบาลกัสโตร

ธงขบวนการ 26 กรกฎาคมนี้อยู่บนไหล่ของเครื่องแบบทหารคิวบา และยังคงใช้เป็นสัญลักษณ์ของการปฏิวัติคิวบา

อ้างอิง
-------

1. ↑  DeFronzo, James. Revolutions and Revolutionary Movements. (University of Connecticut. 2007) pp 207-208
**โรงแรม ดับเบิ้ลยู กรุงเทพฯ** (อังกฤษ: W Bangkok) เป็นโรงแรมระดับ 5 ดาว ตั้งอยู่บนถนนสาทรเหนือ แขวงสีลม เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร บริหารงานโดยแมริออท อินเตอร์เนชั่นแนล ภายใต้แบรนด์ ดับเบิ้ลยู โฮเท็ล แอนด์ รีสอร์ท

ข้อมูลทั่วไป
------------

โรงแรม ดับเบิ้ลยู กรุงเทพฯ เปิดอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ปี 2555 ดำเนินงานก่อสร้างโดย บริษัท P&T กรุ๊ป มีบริษัทโซดา (S.O.D.A, Thailand) เป็นผู้ออกแบบตกแต่งภายใน และมีบริษัท Avroko เป็นผู้ดูแลเรื่องพรอพ งานศิลปะที่จัดโชว์ในโรงแรม ตัวอาคารเป็นตึกสูง 31 ชั้น มีห้องพักทั้งหมด 403 ห้อง ตั้งอยู่บนถนนสาทรเหนือ ตรงข้ามกับตึกอาคารสำนักงานเอ็มไพร์ทาวเวอร์ และเดอะเฮ้าส์ออนสาทร อาคารอนุรักษ์ที่อยู่ภายใต้การดูแลโดยกรมศิลปากร ได้ถูกเช่าจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ เพื่อปรับปรุง ตกแต่งและเปิดเป็นร้านอาหารและบาร์ เมี่อปี 2558 ที่ผ่านมา 

#### ห้องอาหาร และบาร์

* เดอะ คิทเช่น เทเบิ้ล
* วูบาร์
* เดอะ คิทเช่น แพนทรี่
* เวท เด็ค
* ดับเบิ้ลยู เทอเรส

เดอะเฮ้าส์ออนสาทร
-----------------

ดูเพิ่ม: บ้านสาทร
บ้านสาทร หรือ เดอะเฮ้าส์ออนสาทร ด้านหลังคือ คิง เพาเวอร์ มหานคร
**เดอะเฮ้าส์ออนสาทร** (บ้านสาทร) สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2432 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยเป็นบ้านของหลวงสาทรราชายุตก์ นักธุรกิจผู้ร่ำรวย และเป็นผู้ริเริ่มขุดคลองสาทร ในปี พ.ศ. 2467 ตัวอาคารได้รับการดัดแปลงเป็นโรงแรมโฮเต็ล รอแยล และสถานทูตของสหภาพแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต (สหพันธรัฐรัสเซียในปัจจุบัน) ในปี พ.ศ. 2491 และในปี พ.ศ. 2543 กรมศิลปากร โดยฝ่ายทะเบียนโบราณสถานฯ ได้เข้าทำการสำรวจอาคารและพื้นที่ โดยจัดให้เป็นอาคารอนุรักษ์สถาปัตยกรรมของกรมศิลปากร

ปัจจุบันอาคารถูกเช่าโดยบริษัท นอร์ท สาธร เรียลตี้ จำกัด เพื่อปรับปรุงอาคารเป็นเดอะเฮ้าส์ออนสาทรเป็นส่วนหนึ่งของโรงแรม ดับเบิ้ลยู กรุงเทพ อาคารตึกประกอบไปด้วยสี่ตึกใหญ่ ในการตกแต่งสไตล์นีโอคลาสสิก

#### ห้องอาหาร และบาร์

* เดอะ ไดน์นิ่งรูม
* เดอะ บาร์
* เดอะ คอร์ทยาร์ด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ดับเบิลยู โฮเต็ลส์ รุกขยายเครือข่ายโรงแรมในกรุงเทพฯ", กรุงเทพฯ, POSITIONING, 14 ตุลาคม 2550. Retrieved on 13 กรกฎาคม 2559.
2. ↑  rattanawalee."W Hotel อัญมณีที่ซ่อนเร้น"[*ลิงก์เสีย*], กรุงเทพฯ, Lifestyle Asia, 14 กันยายน 2555. Retrieved on 13 กรกฎาคม 2559.
3. ↑  ASTVผู้จัดการออนไลน์.""ดับเบิลยู โฮเทล กรุงเทพ" ดีไซน์ล้ำสมัย พักสบายใจกลางกรุงเทพฯ"[*ลิงก์เสีย*], กรุงเทพฯ, ผู้จัดการออนไลน์, 22 ตุลาคม 2557. Retrieved on 13 กรกฎาคม 2559.
4. ↑  "เดอะ คิทเช่น เทเบิ้ล @ โรงแรมดับเบิ้ลยู กรุงเทพ (The Kitchen Table @ W Bangkok)"[*ลิงก์เสีย*], กรุงเทพฯ, eatigo, Retrieved on 13 กรกฎาคม 2559.
5. ↑  "พาทัวร์แหล่งแฮงเอาต์สุดฮอต "The House on Sathorn""[*ลิงก์เสีย*], กรุงเทพฯ, ASTV, 23 กรกฎาคม 2558 Retrieved on 13 กรกฎาคม 2559.
6. ↑  kim1990s. "THE CONSTRUCTION OF MEMORY บ้านเหลืองบนถนนสาทร ตึกเก่าเล่าเรื่อง"[*ลิงก์เสีย*], กรุงเทพฯ, madme Figaro, 15 ธันวาคม 2558 Retrieved on 13 กรกฎาคม 2559.
7. ↑  "The House on Sathorn", กรุงเทพฯ, BKKMENU.com, 31 สิงหาคม 2558 Retrieved on 13 กรกฎาคม 2559.
**วิทยาลัยเทคโนโลยีไทยวิจิตรศิลป์** ก่อตั้งโดย ร.ท. โภคัย ว่องกสิกร (ยศในขณะนั้น) ปัจจุบันเป็นสถาบันเอกชนที่เปิดสอนในระดับอาชีวศึกษาในหลักสูตร ปวช. (ประกาศนียบัตรวิชาชีพ) และหลักสูตร ปวส. (ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง) โดยใช้หลักสูตรการสอนชั้น ปวช. เป็นหลักสูตรเดียวกับสถาบันในสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล

ตราสัญลักษณ์วิทยาลัยเทคโนโลยีไทยวิจิตรศิลป
------------------------------------------

ประกอบด้วย **ลายยอดกนก** (เป็นเครื่องเร้าให้นักศึกษาใฝ่ดี และขยันหมั่นเพียรเรียนหาความรู้เพื่อเดินสู่ที่สูงและดีกว่า) , **แผ่นสี่เหลี่ยม 4 แผ่น** (หมายถึงเป็นโรงเรียนของมวลชนที่อ้าแขนต้อนรับเยาวชนจาก 4 ภาค เหนือ, ใต้, ตะวันออก, ตะวันตก) และ **วงกลมล้อมรอบ** (หมายถึงความรักสมัครสมาน แต่มีอุดมการณ์เพื่อชาติ)

หลักสูตรที่เปิดสอน
------------------

* หลักสูตรปวช. มี 3 สาขา คือ

**1.สาขาวิจิตรศิลป** วิชาที่มีการเรียนการสอน คือ วาดเส้น, จิตรกรรม, ประติมากรรม,คอมพิวเตอร์กราฟิก และอีกหลายประเภท

**2.สาขาออกแบบ** (เดิมใช้ชื่อว่าสาขาออกแบบประยุกต์ศิลป์) วิชาที่มีการเรียนการสอน คือ ออกแบบพาณิชยศิลป์, ออกแบบตกแต่งภายใน, ออกแบบผลิตภัณฑ์, ถ่ายภาพ, คอมพิวเตอร์กราฟิก

**3.สาขาสถาปัตยกรรม** วิชาที่มีการเรียนการสอน คือ ออกแบบสถาปัตยกรรม, เขียนแบบก่อสร้าง, วัสดุและวิธีการก่อสร้าง, การประเมินราคา

* หลักสูตรปวส. มี 4 สาขาวิชา คือ

**1. สาขาจิตรกรรม** วิชาที่มีการเรียนการสอน คือ จิตรกรรม ประติมากรรม ภาพพิมพ์

**2. สาขาออกแบบตกแต่งภายใน** วิชาที่มีการเรียนการสอน คือ ออกแบบตกแต่งภายใน, เขียนแบบตกแต่งภายใน

**3. สาขาออกแบบนิเทศศิลป์** วิชาที่มีการเรียนการสอน คือ ออกแบบนิเทศศิลป์, คอมพิวเตอร์กราฟิก

**4. สาขาช่างเทคนิคสถาปัตยกรรม** วิชาที่มีการเรียนการสอน คือ ออกแบบสถาปัตยกรรม, เขียนแบบสถาปัตยกรรม, สถาปัตยกรรมไทย, เทคโนโลยีทางการก่อสร้าง

ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง
-----------------------

ศิษย์เก่าของโรงเรียนมีทั้งศิลปินและช่างทางศิลปะ นักออกแบบ รวมไปถึงผู้สร้างงานสร้างสรรค์หลายประเภท เช่น ศักดา พัทธสีมา (ดา วงดนตรีอินคา) , มานะ ประเสริฐวงศ์ (อ้วน วง ไมโคร) , สันธาน เลาหวัฒนาวิทย์ (บอย วงไมโคร) 
เกษม นิธิมาภินันท์ (หนึ่ง วง ยังบลัด) สมพงษ์ ศิวิโรจ์ (สมาชิกวงดนตรีมาลีฮวนน่า), อังเคิล-อดิเรก วัฏลีลา (ผู้กำกับภาพยนตร์) , ปิ๊บ-รวิชญ์ เทิดวงศ์ (ดารานักแสดง) , อนุชัย ศรีจรูญพู่ทอง (นักถ่ายภาพชื่อดัง) เศรษฐมันตร์ กาญจนกุล นักเขียนเจ้าของสำนักพิมพ์เศรษฐศิลป์, ภาณุ สมบูรณ์พสุธา (นักเขียนอิสระ) , ธงชัย ทองกันธม (ปิงปอง ไดอารี่ตุ๊ดซี่) และ มีศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียงอีกหลายด้าน,เปิ้ล ไอริณ ศรีแกล้ว นาธาน โอมาน, ศรีศิลป์ เอมเจริญ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์โรงเรียนไทยวิจิตรศิลป เก็บถาวร 2014-01-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**โรงแรมคอรินเธีย คาร์ทูม** (อังกฤษ: Corinthia Hotel Khartoum) เป็นโรงแรมห้าดาวในคาร์ทูม เมืองหลวงของประเทศซูดาน ตั้งอยู่ตรงจุดบรรจบกันของแม่น้ำไนล์น้ำเงินกับแม่น้ำไนล์ขาว ในย่านศูนย์กลางของเมือง ติดกับสะพานตูตี

โรงแรมเปิดให้บริการในวันที่ 17 สิงหาคม 2008 มีชั้นห้องพัก 18 ชั้น, ห้องพัก 173 ห้อง และห้องสวีท 57 ห้อง ภัตตาคารและร้านกาแฟ 6 ร้าน และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ

โรงแรมสร้างและสนับสนุนทางทุนทรัพย์โดยรัฐบาลลิเบียด้วยมูลค่ามากกว่า 80 ล้านยูโร โรงแรมจึงเป็นที่รู้จักในชื่อ "ไข่ของกัดดาฟี"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Fleming, Lucy (19 May 2010). "Sudan's Nile Island joins the 21st Century". BBC News. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 September 2020. สืบค้นเมื่อ 6 June 2019.

* Walt, Vivienne (6 August 2007). "A Khartoum boom, courtesy of China". *Fortune*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 October 2016.
* "Oil bonanza strains Sudan social fabric". *Sudan Tribune*. Agence France-Presse. 11 March 2007. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 February 2016.

พิกัดภูมิศาสตร์: 15°36′24″N 32°30′49″E﻿ / ﻿15.60667°N 32.51361°E﻿ / 15.60667; 32.51361
พันตรี **ปีเตอร์ อัลเลน นอร์ตัน**, จีซี (อังกฤษ: Major Peter Allen Norton, GC; 10 ธันวาคม ค.ศ. 1962 – ) เป็นเจ้าหน้าที่เทคนิคกระสุนแห่งกองกำลังโลจิสติกส์หลวงของกองทัพบกสหราชอาณาจักรที่ปลดเกษียณแล้ว ผู้ได้รับรางวัลจอร์จครอสสำหรับการเป็นทหารของเขาในประเทศอิรัก

ชีวิตช่วงต้น
------------

นอร์ตันเกิดในเอ็ดมันตัน กรุงลอนดอน แต่เติบโตในมาร์เกต เคนต์

อาชีพทหาร
---------

นอร์ตันเข้าร่วมกองกำลังสรรพาวุธทหารบกหลวง (ซึ่งต่อมาได้รวมเข้ากับกองกำลังโลจิสติกส์หลวง) ในฐานะพลทหารในปี ค.ศ. 1983 เขาได้รับยศถึงพันจ่าเอก (กองทัพบกสหราชอาณาจักร) และได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ควบคุม ซึ่งเป็นการแต่งตั้งนายทหารที่ไม่ใช่ชั้นสัญญาบัตรชั้นผู้ใหญ่สุดในกองทัพบกสหราชอาณาจักร ก่อนที่จะได้รับมอบหมายให้เป็นร้อยเอกเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2002

### จอร์จครอส

นอร์ตันได้รับการเคลื่อนกำลังพลสู่ประเทศอิรักในปี ค.ศ. 2005ที่ซึ่งเขาเป็นรองผู้บังคับหน่วยของอเมริกันคอมไบน์เอ็กซ์โพลซีฟเอ็กซ์พลอยเทชันเซลล์ (CEXC) ซึ่งตั้งฐานอยู่ในเขตชานเมืองของแบกแดด โดยไปช่วยเหลือนายทหารลาดตระเวนของกองทัพบกสหรัฐที่ถูกโจมตีโดยระเบิดแสวงเครื่อง (IED) เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 ขณะเขากำลังตรวจสอบการมีของอุปกรณ์เพิ่มเติม ระเบิดแสวงเครื่องที่สองก็ได้ระเบิดขึ้น เขาสูญเสียขาซ้ายและส่วนหนึ่งของแขนซ้าย รวมถึงเขาได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงที่ขาอีกข้าง และส่วนล่างของแผ่นหลัง แม้จะได้รับบาดเจ็บ เขาก็ยังคงให้คำแนะนำแก่ทีมของเขา โดยสงสัยว่าอุปกรณ์ต่อไปอาจอยู่ในบริเวณใกล้เคียง เขาปฏิเสธที่จะถูกโยกย้ายจนกว่าเขาจะมั่นใจได้ว่าบุคลากรทุกคนบนพื้นดินจะทราบถึงอันตราย ซึ่งมีการพบอุปกรณ์ชิ้นที่สามติดตั้งอยู่ในภายหลัง และถูกจัดการในวันรุ่งขึ้น

นอร์ตันได้รับรางวัลจอร์จครอสสำหรับการปฏิบัติหน้าที่ของเขา การประกาศสำหรับเหรียญได้รับการประกาศในภาคผนวกของหนังสือพิมพ์*ลอนดอนกาเซท* เมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 2006 เนื่องจากทีมของเขามีเอฟบีไอเป็นตัวแทนพิเศษสองคน นอร์ตันจึงได้รับรางวัลดาวเอฟบีไอเมื่อวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 2009

### หลังการเป็นทหาร

นอร์ตันได้รับการเลื่อนยศเป็นพันตรีในวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 หลังจากทำงาน 30 ปีแล้ว เขาก็เกษียณจากกองทัพเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 2013 ในพื้นที่ทางการแพทย์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Peter Allen Norton, GC". George Cross database. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-11-16. สืบค้นเมื่อ 2007-12-19.
2. ↑  "No. 56679". *The London Gazette* (Supplement). 2002-09-03. p. 10567.
3. ↑  "No. 57935". *The London Gazette* (Supplement). 2006-03-24. pp. 4191–4192.
4. ↑  "Presentation of FBI Honorary Medals". 27 March 2009. สืบค้นเมื่อ 20 September 2013.
5. ↑  "No. 58786". *The London Gazette* (Supplement). 5 August 2008. pp. 11862–11866.
6. ↑  "No. 60629". *The London Gazette* (Supplement). 17 September 2013. p. 18304.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Citation and biography from MOD website
**ความเฟื่องฟูของมวยปล้ำอาชีพในคริสต์ทศวรรษ 1980** (เรียกอีกอย่างว่า **ยุคทอง**) เป็นยุคที่ได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ของวงการมวยปล้ำอาชีพในสหรัฐอเมริกา และที่อื่น ๆ ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 โดยการขยายตัวผ่านทางโทรทัศน์ผ่านสายเคเบิลและทางระบบจ่ายเมื่อรับชม (pay-per-view) ควบคู่ไปด้วยความพยายามของนักโปรโมดเตอร์ เช่น วินซ์ แม็กแมน ที่เห็นการเปลี่ยนแปลงในวงการมวยปล้ำอาชีพจากระบบควบคุมโดยบริษัทในภูมิภาคจำนวนมาก เพื่อครอบงำทั่วประเทศ โดย 2 บริษัท ได้แก่ สมาคมของวินซ์ แม็กแมน เวิลด์เรสต์ลิงเฟดเดอเรชั่น (WWF, ปัจจุบันคือ WWE) และสมาคมของเท็ด เทอร์เนอร์ เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง (WCW) นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เป็นช่วงที่ WWF อยู่ในอันดับต้น ๆ ส่วน WCW ยังคงเป็นสมาชิกในเครือ เนชันนัลเรสต์ลิงอัลไลแอนซ์ ในทศวรรษต่อมา ได้มีลดอำนาจลงของ NWA

ประวัติ
-------

ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 มีการแข่งขันกันขององค์กร 3 แห่งในวงการมวยปล้ำอาชีพในสหรัฐอเมริกา ประกอบด้วย เวิลด์ไวด์เรสต์ลิงเฟดเดอเรชั่น (WWWF) ในทางตอนเหนือของอเมริกา อเมริกันเรสต์ลิงอัสโซเชียชั่น (AWA) ในทางตอนกลางของอเมริกา และเนชันนัลเรสต์ลิงอัลไลแอนซ์ (NWA) ซึ่งดำเนินกิจการภายในเขตที่ตั้งของตนเองของประเทศ

### เนชันนัลเรสต์ลิงอัลไลอันซ์

### อเมริกันเรสต์ลิงอัสโซซีเอชัน

### เวิลด์คลาสส์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง

### การขยายตัวของเวิลด์เรสต์ลิงเฟดเดอเรชัน

### ร็อกแอนด์เรสต์ลิงคอนเนกชัน

### การสร้าง WrestleMania

### NWA แข่งขันกับ WWF

จิม คร็อกเกตต์ ยังได้เห็นถึงการส่งเสริมการขายสมาคมทั่วประเทศซึ่งทำให้สมาชิก NWA อื่น ๆ ได้รับความสนใจในเอนทิตีแบบเดียวในนามของจิมคร็อกเก็ตโปรโมชันส์ (JCP) ในปี ค.ศ. 1986 ได้เปลี่ยนชื่อจาก JCP มาเป็น **NWA World Championship Wrestling**

### Hulk Hogan, André the Giant และ Randy Savage

### จุดสิ้นสุดของยุค

ดูเพิ่ม
-------

* ประวัติศาสตร์มวยปล้ำอาชีพ

อ้างอิง
-------

* Lillian Ellison (2003). *The Fabulous Moolah: First Goddess of the Squared Circle*. ReaganBooks. ISBN 978-0-06-001258-8.
* Shields, Brian (2006). *Main Event: WWE in the Raging 80s*. World Wrestling Entertainment. ISBN 978-1-4165-3257-6.
**โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ** เป็นโรงเรียนเอกชนในตำบลท่าทราย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร เปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นเตรียมอนุบาลจนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนต้น

ประวัติ
-------

*โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ สมุทรสาคร* สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน (สช.) ใบอนุญาตจัดตั้งเมื่อวันที่ 1 เมษายน 2535 ตั้งอยู่เลขที่ 49/175 ซอยวัดทองธรรมิการาม หมู่ 7 ถนนเศรษฐกิจ 1 ตำบลท่าทราย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร บนพื้นที่ประมาณ 4 ไร่ 2 งาน และเปิดทำการเรียนการสอนวันแรกเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 โดย นายจำลอง วัจนะรัตน์ (อดีตผู้อำนวยการวิทยาลัยสารพัดช่างสี่พระยา กรมอาชีวศึกษา ปี พ.ศ. 2530- 2535) ได้ลาออกจากราชการเพื่อมาก่อตั้งสถานศึกษาเพื่อให้เด็กๆในชุมชนได้มีโอกาสทางการศึกษา และเพื่อเป็นการรำลึกสมัยรับราชการที่กรมอาชีวศึกษา ต้องการให้อักษรย่อของโรงเรียนเป็น อ.ศ. จึงใช้ชื่อว่า โรงเรียนอนุบาลศุภมาศ (อ.ศ.) เปิดสอนนักเรียนชาย-หญิงตั้งแต่ระดับชั้นปฐมวัย โดยมีนักเรียนขณะนั้นเพียง 15 คน จนกระทั่งได้ขยับขยายพื้นที่รอบๆโรงเรียน และเปิดสอนระดับชั้นประถมศึกษา ดังนี้

ปีพ.ศ. 2537 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1

ปีพ.ศ. 2538 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 2

ปีพ.ศ. 2539 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3

ปีพ.ศ. 2540 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4

ปีพ.ศ. 2541 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5

ปีพ.ศ. 2542 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6

3 ก.พ. 2548 เปลี่ยนชื่อจากโรงเรียนอนุบาลศุภมาศ เป็น โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น 

ปัจจุบันโรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศเปิดทำการเรียนการสอนนักเรียนตั้งแต่อายุ 2ปีครึ่ง ถึง 15 ปี โดยมีนายศุภชัย วัจนะรัตน์ ดำรงตำแหน่งผู้รับใบอนุญาตโรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศและผู้ก่อตั้งค่ายลูกเสืออนุสรณ์ศุภมาศ ราชบุรี นายพีรพงษ์ วัจนะรัตน์ ดำรงตำแหน่งผู้จัดการ นางสาววรัทยา มีสิทธิ์ดำรงตำแหน่งผู้อำนวการ นายนพดล บุญนันท์ดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการ มีนักเรียนทั้งหมดจำนวน 1,032 คน (ยอด 10 มิถุนายน 2565) ครูชาวไทย 46 คน ครูชาวต่างประเทศ 1 คน สอน 3 ภาษา ( ไทย อังกฤษ จีน)

อาคารเรียน
----------

อาคาร 2 ประกอบด้วยห้องเรียนนักเรียนระดับชั้น อนุบาลปีที่ 3 – ประถมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 12 ห้องเรียน ห้องพักครูจำนวน 2 ห้อง  

อาคาร 3 ประกอบด้วยห้องเรียนนักเรียนระดับชั้น ประถมศึกษาปีที่ 4 – 6 จำนวน 10 ห้องเรียน ห้องพักครู จำนวน 2 ห้อง ห้องคอมพิวเตอร์ 2 ห้อง ห้องปฏิบัติการทางภาษา 1 ห้อง ห้องวิทยาศาสตร์ 1 ห้อง ห้องพระพุทธศาสนา 1 ห้อง ห้องนาฏศิลป์ 1 ห้อง ห้องประชุม 1 ห้อง ห้องเก็บของ 1 ห้อง  

อาคาร 4 เป็นโรงอาหารสำหรับครู-นักเรียน และหอประชุมใหญ่   

อาคาร 5 ประกอบด้วยห้องเรียนนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1-3 จำนวน 6 ห้องเรียน ห้องพักครู 1 ห้อง ห้องภาษาต่างประเทศ 1 ห้อง ห้องภาษาจีน 1 ห้อง ห้องธุรการ 1 ห้อง ห้องคอมพิวเตอร์ 1 ห้องเรียน   

อาคารประกอบการ ประกอบด้วยห้องสมุด 1 ห้อง ห้องคหกรรม 1 ห้อง ห้องดนตรี 1 ห้อง ห้องวิชาการ 1 ห้อง

* อาคาร 2อาคาร 2
* อาคาร 3อาคาร 3
* อาคาร 5อาคาร 5
* ลานเอนกลานเอนก

อ้างอิง
-------

* โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ
* สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน เก็บถาวร 2011-10-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสมุทรสาคร เขต 1
* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°34′39″N 100°16′14″E﻿ / ﻿13.577395°N 100.270492°E﻿ / 13.577395; 100.270492
**สมเด็จพระราชินีอลิซาเบธ คาอาฮูมานูแห่งฮาวาย** (อังกฤษ: Queen Consort Elizabeth Kaʻahumanu of Hawaiʻi) หรือ **สมเด็จพระราชินีคาอาฮูมานูแห่งฮาวาย** (อังกฤษ: Kaʻahumanu of Hawaiʻi) (1768 – 5 มิถุนายน 1832) เป็นพระมเหสีในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 แห่งฮาวาย

สมเด็จพระราชินีคาอาฮูมานูแห่งฮาวาย เสด็จพระราชสมภพเมื่อปี ค.ศ. 1768 เป็นพระธิดาในเคเออาอูโมกู ปาปาอิอาฮิอาฮิกับนามาฮานา อิ คาเลเลโอคาลานี พระมารดาพระองค์ทรงสืบเชื้อสายมาจากพระมหากษัตริย์แห่งเมาวี พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 แห่งฮาวาย เมื่อพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 สถาปนาราชอาณาจักรฮาวายขึ้น พระองค์จึงได้ดำรงพระราชอิสริยยศเป็น สมเด็จพระราชินีแห่งฮาวาย แม้พระองค์ไม่ใช่พระอัครมเหสีของพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 แต่ก็เป็นพระมเหสีที่พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 ทรงโปรดที่สุด

หลังจากพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 เสด็จสวรรคต พระองค์ยังได้เป็นผู้สำเร็จราชการในรัชกาลของพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 2 แห่งฮาวาย และยังทรงดำรงตำแหน่งคูฮินา นูอิ ซึ่งเปรียบเสมือนตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของฮาวายอีกด้วย

อ้างอิง
-------

* Daws, A. Gavan (1970). *Shoal of Time*. Honolulu, Hawai'i: University of Hawaii Press
* Patterson, Rosemary I. (1998). *Kuhina Nui: A Novel Based on the Life of Kaʻahumanu, the Queen Regent of Hawaiʻi (1819–1832)*. Columbus, Ohio: Pine Island Press. ISBN 1-880836-21-1.
* Silverman, Jane L. (1995). *Kaʻahumanu: Molder of Change*. Friends of the Judiciary History Center of Hawaiʻi. ISBN 0-9619234-0-7.
**นอร์ทรอป พี-61 แบล็กวิโดว์** เป็นชื่อที่ถูกตั้งมาจากแมงมุมสายพันธุ์อเมริกัน เป็นเครื่องบินรบเชิงปฏิบัติการรุ่นแรกของสหรัฐที่ถูกออกแบบมาเป็นเครื่องบินขับไล่กลางคืนและเครื่องบินลำแรกที่ถูกออกแบบมาเพื่อใช้เรดาร์ พี-61 นั้นมีลูกเรือสามคน ได้แก่ นักบิน พลปืน และผู้ควบคุมเรดาร์ มันได้ถูกติดตั้งอาวุธด้วยปืนใหญ่ที่ยิงไปขนาดหน้าด้วยขนาด 20 มม.(.79 นิ้ว) ฮิสปาโน เอ็ม2 ทั้งสี่กระบอกที่ติดตั้งอยู่ในด้านล่างของลำตัวเครื่องบิน และปืนกลเอ็ม 2 บราวนิงด้วยกระสุนขนาด .50 นิ้ว(12.7 มม.)ทั้งสี่กระบอกที่ติดตั้งอยู่ในป้อมปืนด้านหลังที่ควบคุมจากระยะไกล 

มันเป็นโลหะทั้งหมด เครื่องยนต์สองเครื่อง ลำตัวแบบคู่ ที่ถูกออกแบบคิดค้นขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ได้รับการทดสอบบินครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1942 กับการผลิตเครื่องบินครั้งแรกที่ถูกยกเลิกออกจากสายการผลิตในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1943 เครื่องบินลำสุดท้ายได้ถูกปลดประจำการในปี ค.ศ. 1954

แม้ว่าจะไม่ได้ผลิตออกมาเป็นจำนวนมาก แบล็กวิโดว์ได้ทำหน้าที่อย่างมีประสิทธิภาพคือ เครื่องบินขับไล่ตอนกลางคืน โดยฝูงบินแห่งกองทัพอากาศทหารบกสหรัฐในเขตสงครามยุโรป เขตสงครามแปซิฟิก เขตสงครามจีน พม่า อินเดีย และเขตสงครามทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มันได้ถูกแทนที่เครื่องบินขับไล่ตอนกลางคืนที่ถูกออกแบบโดยบริติซก่อนหน้านี้ซึ่งได้รับการปรับปรุงให้รวมเข้ากับเรดาร์เมื่อพร้อมใช้งาน ภายหลังสงคราม พี-61-ที่ถูกออกแบบขึ้นมาใหม่เป็น เอฟ-61 ประจำการในกองทัพอากาศสหรัฐในฐานะที่เป็นเครื่องบินสกัดกั้นทั้งกลางวัน/กลางคืน ที่บินได้ระยะยาว และรับมือได้ทุกสภาพอากาศสำหรับกองบัญชาการป้องกันทางอากาศจนกระทั่งปี ค.ศ. 1948 และกองทัพอากาศที่ 5 จนกระทั่งปี ค.ศ. 1950 

เมื่อคืนวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1945 พี-61บีของฝูงบินเครื่องบินขับไล่ตอนกลางคืนที่ 548 ที่มีฉายาว่า *เลดี้ในความมืด* ได้มีชื่อเสียงอย่างไม่เป็นทางการกับชัยชนะทางอากาศครั้งสุดท้ายของฝ่ายสัมพันธมิตรก่อนวันชัยเหนือญี่ปุ่น พี-61ยังได้ถูกดัดแปลงเพื่อสร้างเอฟ-15 รีพอร์เตอร์ เครื่องบินถ่ายภาพการลาดตระเวนสำหรับกองทัพอากาศทหารบกสหรัฐและต่อมาก็ถูกใช้งานโดยกองทัพอากาศสหรัฐ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Knaack, M.S. *Post-World War II Fighters, 1945–1973*. Washington, D.C.: Office of Air Force History, 1988. ISBN 0-16-002147-2.
2. ↑  Wilson 1998, p. 142.
3. ↑  Parker, Dana T. *Building Victory: Aircraft Manufacturing in the Los Angeles Area in World War II,* p. 93, Cypress, CA, 2013. ISBN 978-0-9897906-0-4.
4. ↑  Parker, Dana T. *Building Victory: Aircraft Manufacturing in the Los Angeles Area in World War II,* pp. 93–7, Cypress, CA, 2013. ISBN 978-0-9897906-0-4.
5. ↑  Pape (1991). harv error: no target: CITEREFPape1991 (help)
6. ↑  Johnson 1976, pp. 30–44.
**วัดโอกาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในริมแม่น้ำโขง ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม มีพื้นที่ 3 ไร่ 2 งาน 28 วา

วัดโอกาสสร้างเมื่อ พ.ศ. 1994 ในสมัยที่อาณาจักรโคตรบูรยังเจริญรุ่งเรืองอยู่และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2281 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 17 เมตร เดิมชื่อว่า **วัดพระศรีบัวบานพระเจ้าติ้ว** ต่อมา พ.ศ. 2281 ราชบุตรพรหมา เจ้าผู้ครองนครบุรีศรีโคตรบูร ทรงบูรณปฏิสังขรณ์วัดพร้อมสร้างอุโบสถและพระประธานในอุโบสถนามว่า *หลวงพ่อพระบรมราชาพรหมา* อีกทั้งยังอัญเชิญพระติ้วและพระเทียม จากวัดธาตุบ้านสำราญ ตำบลอาจสามารถ อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม มาประดิษฐานไว้ที่วัด จากนั้นได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดโอกาส" และมีสร้อยตามหลังว่า "ศรีบัวบาน" เป็นวัดโอกาส (ศรีบัวบาน)

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระติ้วและพระเทียม เป็นพระพุทธรูปไม้ ปางมารวิชัยที่มีพุทธลักษณะเหมือนกันทุกประการ สร้างในสมัยอาณาจักรโคตรบูร เล่ากันว่าพระเจ้าศรีโคตรบูรณ์หลวงทรงให้ขุดเรือโกลนเพื่อใช้เป็นเรือพระที่นั่ง เมื่อขุดเรือสำเร็จแล้ว จึงเคลื่อนเรือลงสู่แม่น้ำโขง โดยใช้เครื่องทุ่นแรงที่เป็นไม้หมอนกลมเล็กจำนวนหลายท่อนวางเป็นแนวใต้ท้องเรือ แต่เมื่อเรือเคลื่อนมาถึงไม้หมอนท่อนหนึ่งซึ่งเป็นไม้ติ้วก็ไม่สามารถเคลื่อนต่อไปได้ เชื่อกันว่าหมอนไม้ติ้วนั้นเป็นพญาไม้ซึ่งมีเทวดาสิงสถิตอยู่ พระเจ้าศรีโคตรบูรหลวงจึงโปรดให้นำไปแกะสลักเป็นพระติ้ว เมื่อวันอังคาร เดือน 7 แรม 8 ค่ำ ปีกุน ตรงกับ พ.ศ. 1327 แล้วจัดพิธีสมโภชเป็นพระมิ่งเมืองนครศรีโคตรบูร ต่อมาในรัชสมัยพระเจ้าขัติยวงศาบุตรามหาราช กษัตริย์องค์ต่อมา ได้เกิดไฟไหม้ในหอพระติ้ว พระเจ้าขัติยวงศาบุตรามหาราช จึงโปรดให้นำไม้มงคลมาแกะสลักเป็นพระพุทธรูปขึ้นแทนพระติ้ว เป็นพระพุทธรูปที่เหมือนกัน ในเวลาต่อมาได้พบพระติ้วองค์เดิมในลำน้ำโขง จึงนำพระพุทธรูปทั้งสององค์มาประดิษฐาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ไขปริศนา "ประตูผี" วัดโอกาสนครพนม ตะลึง!ใช้โกศคนตายเป็นกำแพงแก้ว". บ้านเมือง.
2. ↑  "วัดโอกาส จังหวัดนครพนม". ศิลปะและวัฒนธรรมผสานมุมมองทางวิศวกรรม.
3. ↑  "วัดโอกาสศรีบัวบาน". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**วัดโรงธรรมสามัคคี** ตั้งอยู่ อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่

ประวัติ
-------

เดิมเป็นเพียงอารามเล็กๆ ที่อยู่ในบริเวณสวนมันแกว บ้านตลาดสันกำแพง ต่อมามีคณะผู้ศรัทธาได้ทำการซื้อที่ดินดังกล่าว แล้วยกให้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม ฟังเทศน์ โดยได้ก่อสร้างศาลาบำเพ็ญบุญหลังหนึ่ง ชาวจึงเรียกตามสำเนียงคำเมืองว่า "โฮงธรรม" (โรงธรรม)โดยจะอาราธานานิมนต์พระภิกษุจากวัดต่างๆ มาเพื่อรับภัตตาหารและเทศนาธรรมทุกวันพระ ในช่วงเข้าพรรษา
ต่อมา ได้อาราธนาพระอาจารย์กู่ ธมมทินโน พระกรรมฐานสาย
พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต มาจำพรรษา และมีการอาราธนาพระอาจารย์อีกหลายรูป จึงมีการสร้างเสนาสนะ และถวาวรวัตถุขึ้นไปตามลำดับ

* ได้ประกาศตั้งเป็นวัดวันที่ ๑๑ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๐๑
* ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
* ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ ๔ มกราคม พ.ศ. ๒๕๑๐

สถาปัตยกรรม
-----------

* พระเจดีย์โพธิปักธิยธรรม เป็นเจดีย์ที่มีรูปร่างแปลกไปจากที่อื่น โดยชื่อหมายถึงธรรมอันเป็นฝักฝ่ายหนือเกื้อกุลแก่การตรัสรู้ ๓๗ ประการ

ได้แก่ สติปัฏฐาน ๔, สัมมัปปธาน ๔, อิทธิบาท ๔, อินทรีย์ ๕, พละ ๕, โพชฌงค์ ๗, มรรคมีองค์ ๘ รวมเป็น โพธิปักขิยธรรม ๓๗ ประการ ฐานเจดีย์เป็นทรงกลม ภายในประกอบห้องสมุด, ห้องแสดงศิลปวัตถุ, ประดิษฐานพระพุทธรูปประจำวันเกิดและพระพุทธรูปต่าง ๆ และชั้นสูงสุดได้ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ

อ้างอิง
-------

* บันทึกประวัติวัดโรงธรรมสามัคคี โดยพระครูจิตตภัทราภรณ์(บุญฤทธิ์ จิตตสุโภ)
**วัดโยธานิมิต** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังกระแจะ อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด

ประวัติ
-------

วัดโยธานิมิต หรือ **วัดโบสถ์** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2315 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2512 ไม่ทราบประวัติการสร้างที่แน่ชัด มีเพียงเรื่องเล่าว่า สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช มารวบรวมกำลังที่จังหวัดตราดเมื่อคราวเสียกรุงศรีอยุธยานั้น ได้มารวบรวมกำลังอยู่บริเวณนี้ เมื่อมีเวลาก็ได้ขุดมูลดินไว้เพื่อที่จะสร้างวัดแต่ไม่มีเวลาพอ เพราะได้ยกทัพกลับไปจันทบุรีเสียก่อน ครั้งพระองค์กลับไป พวกกรมการเมืองราษฎรได้นิมนต์พระมาประจำอยู่ติดต่อกันมาตามลำดับ วัดแห่งนี้เคยใช้เป็นสถานที่ถือน้ำพิพัฒน์สัตยามาจนถึงสมัยรัชกาลที่ 3 เมื่อเจ้าพระยาพระคลัง (ดิศ บุนนาค) กับเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ยกทัพไปปราบญวน ได้ยกทัพมาอยู่ที่จังหวัดตราด ในเวลาว่างก็ได้ช่วยกันสร้างวัด แต่ถึงกระนั้นเมื่อตรวจสอบจากพงศาวดารก็ไม่พบบันทึก จะมีเพียงเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้อคือ ตอนที่ให้พระอภัยพิพิธ พระราชวรินทร์ และพระเทพสงครามคุมทัพเมืองจันทบุรี เมืองตราด และเมืองระยอง กับพระยาโสรัชชะ ออกญาเสนาอันชิตเจ้าเมืองกำปอด ยกเข้าตีค่ายญวนเมื่อเดือน 4 แรม 14 ค่ำ (ตรงกับวันพฤหัสบดีที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2384)

ส่วนข้อความที่ปรากฏในพงศาวดาร พบว่า เมื่อเดือนอ้าย พ.ศ. 2377 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าอยู่หัวได้โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาพระคลังเป็นแม่กองออกไปสร้างวัดโยธานิมิต (วัดโบสถ์) ที่จังหวัดจันทบุรี พร้อมกับสร้างเมืองจันทบุรีขึ้นใหม่ พงศาวดารระบุว่าที่จันทบุรีแต่เมื่อพิจารณาแล้วชื่อวัดโยธานิมิตในจังหวัดจันทบุรีและจังหวัดตราดต่างมีชื่อพ้องกันทุกประการ แม้แต่ชื่อที่ใช้เรียกกันทั่ว ๆ ไปคือ วัดโบสถ์ จึงเข้าใจว่าอาจเกิดความสับสนระหว่างวัดในจังหวัดจันทบุรีและตราดก็ได้

อาคารเสนาสนะ
------------

วิหาร หรือ พระอุโบสถเก่า มีลักษณะการก่อสร้างเป็นศิลปะอยุธยา ก่อนเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่อง พระเวสสันดรชาดก ปัจจุบันวิหารนี้ใช้เป็นที่เก็บโบราณวัตถุ เช่น รอยพระพุทธบาท ตู้ลายรดน้ำ นอกจากนี้ยังมีพระเจดีย์ สวนไทร และอุทยานการศึกษา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโยธานิมิต". มิวเซียมไทยแลนด์.
2. ↑  "วัดโยธานิมิต พระอารามหลวง". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดตราด.
3. ↑  "วัดโยธานิมิตร". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดตราด. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-25. สืบค้นเมื่อ 2021-09-25.
**วัดโพธิ์ใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองเก่า อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบัน พระครูมหาโพธาภิบาล เป็นเจ้าอาวาส

วัดโพธิ์ใหญ่ก่อสร้างเมื่อใด ไม่มีหลักฐานปรากฎแน่ชัด จากคำบอกเล่ากล่าวว่า วัดโพธื์ใหญ่ เริ่มสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2350 เมื่อครั้งที่ชาวพวนได้อพยพมาจากเวียงจันทน์ ประเทศลาว ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยคู่กับวัดโพธิ์น้อย ห่างกันประมาณ 200 เมตร แต่ต่อมาวัดโพธิ์น้อยได้ร้างไป ที่ดินของวัดโพธิ์ใหญ่ แต่เดิมมีประมาณ 4 ไร่ ไม่มีหลักฐานว่าใครยกให้และไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นผู้เริ่มสร้างวัด ซึ่งการก่อสร้างถาวรวัตถุเป็นศิลปะแบบเวียงจันทน์ ที่ดินตั้งวัดในปัจจุบันมีเนื้อที่ 26 ไร่ 3 งาน จากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2354 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2523 มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2513

วัดมี *พระมหาเจดีย์โพธินันทประภา* เป็นเจดีย์สีเหลืองทององค์ใหญ่ ผู้ริเริ่มก่อสร้างคือ พระครูวิสาลโพธิวัฒน์ อดีตเจ้าอาวาสวัดโพธิ์ใหญ่ บรรจุพระบรมสารีริกธาตุและพระพุทธรูปต่าง ๆ และรูปปั้นท้าวเวสสุวรรณ อายุเก่าแก่กว่า 100 ปี เทพทันใจ พระไพรีพินาศ วิหารพระพิฆเนศ พระอุปคุต วิหารหลวงพ่อสามพี่น้อง หลวงพ่อทองพูน เจ้าแม่กวนอิม และเจ้าแม่ตะเคียนทอง เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิ์ใหญ่". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "เที่ยวสักการะขอพร วัดโพธิ์ใหญ่ เมืองแปดริ้ว". bccchannel.
**วัดโพหวาย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกุ้ง อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 

วัดโพหวายตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2528 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2531 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ปัจจุบันพระครูศรีโพธยาภรณ์ (สุจินต์ สุจิณฺโณ ป.ธ.6) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 23 เมตร ภายในประดิษฐานพระประธาน ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 74 นิ้ว สูง 135 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารทรงไทย ภายในประดิษฐานพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 42 นิ้ว สูง 59 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 กุฏิสงฆ์ จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง และตึก 5 หลัง วิหาร กว้าง 3 เมตร ยาว 5 เมตร ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20 เมตร ยาว 23 เมตร ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กฌาปนสถาน และหอระฆัง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูนิกรธรรมานันท์ พ.ศ. 2518–2522
* พระอธิการเชย จนฺโทภาโส พ.ศ.2522–2532
* พระอธิการสุทิน ปริสุทโธ พ.ศ. 2532–2545
* พระครูศรีโพธยาภรณ์ (สุจินต์ สุจิณฺโณ ป.ธ.6) พ.ศ. 2546–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพหวาย". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดโพหวาย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-27. สืบค้นเมื่อ 2021-08-27.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดโพหวาย**
**วัดใต้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงอ่อนนุช เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูญาณกิจจาทร (เกษม) เป็นเจ้าอาวาส

วัดใต้สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2346 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง วัดตั้งอยู่ทางทิศใต้จึงชื่อว่า "วัดใต้" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2346

เจดีย์เก่าของวัดน่าจะสร้างในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น อุโบสถศิลปะสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ภายในวัดมีสวนต้นข่อยดัดที่อยู่ริมคลองและบริเวณรอบ ๆ วัด ซึ่งเป็นต้นข่อยเก่าแก่อายุกว่าร้อยปี ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระพุทธมงคลประทานพร หลวงพ่อทวารวดี หลวงพ่ออู่ทอง มีศาลาไหว้พระ กุฏิทรงไทย บาตรพระโบราณที่ทำด้วยดินเผา พระไตรปิฎกใบลานที่มีอายุเก่าแก่ สมุดสะสมภาพกล่องไม้ขีดที่มีอายุเก่าแก่กว่าร้อยปี วัดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นกรุงเทพมหานคร เขตสวนหลวง เป็นศาลาไม้สักเรือนไทย บริเวณกุฏิของพระสงฆ์

ชุมชนวัดใต้อาศัยอยู่บนที่ดินของวัดใต้ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 เริ่มมีการไล่รื้อชุมชนเพราะต้องการนำที่ดินมาใช้สำหรับจอดรถ เนื่องจากมีผู้มีจิตศรัทธาหลั่งไหลกันเข้ามามากมาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-01-13.
2. ↑  "แผนปฏิบัติราชการ พ.ศ. 2561 สำนักงานเขตสวนหลวง" (PDF). p. 4. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-01-14. สืบค้นเมื่อ 2021-01-13.
3. ↑  "เขตสวนหลวง". ประวัติศาสตร์ ศูนย์พัฒนาการเรียนรู้ประวัติศาสตร์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-14. สืบค้นเมื่อ 2021-01-13.
4. ↑  "การ "ไล่รื้อ"ชุมชนวัดใต้ ภาพสะท้อนสถานการณ์ "คนจน"". สำนักข่าวชายขอบ.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดใต้**
**วัดใต้โกสุม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวขวาง อำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม มีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 92 ตารางวา ทิศเหนือจดฝั่งแม่น้ำชี ทิศใต้จดถนนสุนทรพิพิธ ทิศตะวันตกและทิศตะวันออกจดทางสาธารณะระโยชน์ มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 10 ไร่ 1 งาน 66 ตารางวา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูอนุกูลสังฆกิจ (ไสว สิริปญฺโญ)

วัดใต้โกสุมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2410 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2456 สันนิษฐานว่าเป็นนวัดที่สร้างทับที่วัดเดิมของชุมชนที่รกร้างมาก่อนเนื่องจากมีซากอุโบสถหลงเหลืออยู่ ปัจจุบันได้สร้างศาลาการเปรียญหลังใหม่ทับบริเวณซากอุโบสถเดิม มีการบูรณะวัดเดิมเป็นวัดใต้โกสุมเมื่อราว พ.ศ. 2450 โดยญาคูสังฆราช (เป็นคำเรียกพระมหาเถระที่นำพาพัฒนาบูรณะปฏิสังขรณ์วัดในขณะนั้นของขาวบ้าน)

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถกว้าง 4.80 เมตร ยาว 12.90 เมตร เป็นอาคารคอนกรีต สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 บูรณะใหม่เมื่อ พ.ศ. 2535 ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ 6 หลัง หอสมุด 1 หลัง มณฑปรูปเหมือนหลวงปู่ศรีธรรมศาสน์ กุฏิไม้ทรงไทย (เริ่มก่อสร้างเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2560) หอระฆัง และเป็นที่ตั้งของศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ และหน่วยเผยแพร่พุทธมามกะ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงปู่ญาคูสังฆราช (โส)
* หลวงปู่สุภีร์
* หลวงปู่จันดี
* หลวงศรีธรรมศาสน์ (สิงห์ สิมมาโคตร)
* พระครูพิสารสิริเวช (พม.เกษม)
* พระสมุห์ชาย จิรถิโก (พระครูธรรมาภิราม)
* หลวงปู่ใส อโสโก
* หลวงปู่น้อย
* หลวงปู่พรมมา จนฺทวณฺโณ
* พระมหาอนุศักดิ์
* พระครูรัตนวรานุยุต (โอภาส โอภาโส)
* พระพีระพล ธีรปญฺโญ
* พระครูอนุกูลสังฆกิจ (ไสว สิริปญฺโญ)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใต้โกสุม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "ประวัติวัดใต้โกสุม".
3. ↑  "วัดใต้โกสุม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดใต้โกสุม**
บทความนี้เกี่ยวกับวัดกำแพงในแขวงบางแวก สำหรับวัดกำแพงในแขวงปากคลองภาษีเจริญ ดูที่ วัดกำแพงบางจาก

**วัดกำแพง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางเชือกหนัง ในแขวงบางแวก เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร บริเวณวัดมีชุมชนหนาแน่น ในพื้นที่วัดมีโรงเรียนวัดกำแพงและศูนย์บริการสาธารณสุข

วัดกำแพงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2455 กล่าวกันว่าเป็นวัดโบราณริมคลองบางเชือกหนัง ซึ่งปัจจุบันก็ยังอยู่ริมคลองอยู่ เข้าใจว่าน่าจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับวัดพิกุล คือ สมัยอยุธยาตอนต้น

อุโบสถหันหน้าสู่คลอง มีลักษณะรูปทรงแบบอยุธยาแต่ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในยุคปัจจุบัน ในระหว่างการบูรณะ มีการขุดดินเพื่อทำถนนหน้าวัดและสะพานข้ามคลองบางเชือกหนัง ได้พบซากเจดีย์อิฐเก่าและพระพุทธรูปหินทรายสมัยอยุธยาตอนต้น เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ 1 องค์ (หลวงพ่อแดง) และปางมารวิชัย 1 องค์ (หลวงพ่อดำ) ปัจจุบันพระพุทธรูปทั้งสององค์ประดิษฐานที่วิหารน้อยด้านหน้าอุโบสถ ยังพบเศษชิ้นส่วนพระพุทธรูปทำจากหินทรายจำนวนมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-10-22.
2. ↑  กรรณิการ์ สุธีรัตนาภิรมย์. "กรุงธนบุรีในสมัยอยุธยาถึงต้นรัตนโกสินทร์" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 145.
**แฮร์มัน รอร์ชัค** (เยอรมัน: *Hermann Rorschach*; 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1884 – 1 เมษายน ค.ศ. 1922) เป็นจิตแพทย์ชาวสวิส เป็นผู้คิดค้นแบบทดสอบรอร์ชัค (Rorschach test)

ประวัติ
-------

แฮร์มัน รอร์ชัค เกิดในปี ค.ศ. 1884 บิดาของเขา อุลริช รอร์ชัค มีอาชีพเป็นครูสอนศิลปะ รอร์ชัคใช้ชีวิตวัยเด็กที่เมืองชัฟเฮาเซิน ทางตอนเหนือของสวิตเซอร์แลนด์ ขณะเรียนอยู่ที่นั่น เขาถูกเพื่อน ๆ เรียกว่า "Klecks" (แปลว่า หยดหมึก) เนื่องจากเขาชอบใช้น้ำหมึกทำภาพต่าง ๆ รอร์ชัคเรียนต่อด้านการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยซูริก ตามคำแนะนำของแอ็นสท์ เฮ็คเคิล นักชีววิทยาผู้มีชื่อเสียง ขณะเรียนจิตวิทยาอยู่ที่เบอร์ลิน รอร์ชัคได้กลับมาสนใจภาพหยดหมึกที่ตัวเองชอบสมัยเด็กอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1921 เขาออกหนังสือ *Psychodiagnostik* ที่พูดถึง "แบบทดสอบรอร์ชัค" ซึ่งเป็นการทดสอบทางจิตวิทยา จากการตีความจากภาพหยดหมึกที่ผู้ร่วมการทดสอบเห็น แม้จะถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นวิทยาศาสตร์เทียม แต่ก็เป็นที่สนใจของนักจิตวิทยาคนอื่น ๆ หนึ่งปีหลังจากออกหนังสือ รอร์ชัคก็เสียชีวิตจากอาการเยื่อบุช่องท้องอักเสบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hermann Rorschach -- Encyclopedia.org
2. ↑  "Hermann Rorschach -- Biography". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-11-14. สืบค้นเมื่อ 2015-02-19.
3. ↑  Hermann Rorschach -- Famous Scientists

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แฮร์มัน รอร์ชัค
* Hermann Rorschach -- The Famous People
* Short biography of Hermann Rorschach
**ปลาปักเป้าดำแม่น้ำโขง** หรือ **ปลาปักเป้าบึง** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pao brevirostris*) เป็นปลาปักเป้าน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodonidae)

ปลาปักเป้าดำแม่น้ำโขงมีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาปักเป้าดำ (*P. cochinchinensis*) และปลาปักเป้าจุดแดง (*P. abei*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีความแตกต่างกันที่จุดที่ข้างลำตัวจะไม่มีจุดที่กลมใหญ่เหมือนรูปดวงตาในปลาขนาดใหญ่ (แต่ในปลาขนาดเล็ก อาจจะยังมีอยู่) แต่จะมีลักษณะเป็นวงดำ โดยสีทั่วไปเป็นสีคล้ำบนพื้นสีเขียวขี้ม้า มีดวงตาสีแดง และมีแนวของเกล็ดฝอยขนาดเล็กบนผิวหนังที่เป็นลักษณะสาก คลุมลงมาแค่ระหว่างดวงตา แต่ไม่ถึงบริเวณช่องจมูก ด้านท้องมีจุดเล็กเป็นแต้ม ๆ ตัวเมียมีสีจางกว่าตัวผู้

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 15 เซนติเมตร แต่โดยเฉลี่ยประมาณ 8-10 เซนติเมตร พบเฉพาะในลุ่มแม่น้ำโขงเท่านั้น ตั้งแต่จังหวัดหนองคาย, อุดรธานี, บึงกาฬ พบอาศัยอยู่ในน้ำตื้นของแหล่งน้ำนิ่ง พบได้ตลอดทั้งปี เช่น หนอง หรือบึง ที่มีน้ำใสสะอาดมีพืชน้ำ และชายฝั่งมีต้นไม้น้ำขึ้นหนาแน่น

ปลาปักเป้าดำแม่น้ำโขงได้รับการอนุกรมวิธานโดยภาสกร แสนจันแดง, ชวลิต วิทยานนท์ และชัยวุฒิ กรุดพันธ์ นักมีนวิทยาชาวไทย จากการศึกษาวิจัยร่วมกันในเรื่องปลาปักเป้าน้ำจืดในสกุลเดียวกันนี้ในลุ่มแม่น้ำโขง 6 ชนิด ซึ่งปลาปักเป้าดำแม่น้ำโขงนั้นเป็นรู้จักกันมานานไม่ต่ำกว่า 20 ปีแล้ว โดยปะปนไปกับปลาปักเป้าชนิดอื่น ๆ และเพิ่งถูกแยกออกมาต่างหากเมื่อปี ค.ศ. 2013 โดยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Tetraodon palustris* ซึ่งคำว่า *palustris* เป็นภาษาละติน หมายถึง "หนอง, บึง" อันเป็นแหล่งอาศัยนั่นเอง แต่ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน ปีเดียวกัน มอริส ก็อตลา นักมีนวิทยาชาวสวิสได้ศึกษาปลาปักเป้าน้ำจืดใหม่จึงพบว่า เป็นปลาปักเป้าที่มีผู้ได้อนุกรมวิธานไว้แล้ว และได้ตั้งชื่อสกุลให้ใหม่ดังที่ปรากฏอยู่ในปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Benl, G.; 1957: *Tetraodon leiurus brevirostris*, subsp. nova. Ein Nachtrag zu den Süßwasser-Kugelfischen in DATZ 9 (6-8), 1956. *Aquarien und Terrarien-Zeitschrift*, **10** (3): 63-65
2. 1 2  Kottelat, M. (2013): The Fishes of the Inland Waters of Southeast Asia: A Catalogue and Core Bibliography of the Fishes Known to Occur in Freshwaters, Mangroves and Estuaries. เก็บถาวร 2013-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *The Raffles Bulletin of Zoology, 2013, Supplement No. 27: 1–663.*
3. ↑  *Tetraodon palustris ปักเป้าชนิดใหม่ จากลุ่มน้ำโขง*, คอลัมน์ "Aqua Update" โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ หน้า 38-39. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 38: สิงหาคม 2013

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pao brevirostris ที่วิกิสปีชีส์

* วีดีโอคลิปปลาปักเป้าดำแม่น้ำโขง
**จัตุรัสฟิรเดาส์** (อังกฤษ: Firdos Square; อาหรับ: ساحة الفردوس, อักษรโรมัน: *Sāḥat al-Firdaus*) เป็นพื้นที่เปิดสาธารณะใจกลางเมืองแบกแดด ประเทศอิรัก ชื่อของจัตุรัสนั้นตั้งมาจากคำในภาษาเปอร์เซีย: فردوس, อักษรโรมัน: *Firdows* แปลว่า "สวรรค์" 

โดยรอบของจัตุรัสเป็นที่ตั้งของมัสยิดเราะมะฎอนที่ 17 และโรงแรมสำคัญสองแห่ง คือโรงแรมปาเลสไตน์ และ โรงแรมอิชตอร

วงเวียนใจกลางจัตุรัสนั้นเคยเป็นที่ตั้งของรูปปั้นมากมายมาก่อน เริ่มจากซุ้มประตูเฉลิมฉลอง *ทหารนิรนาม* (The Unknown Soldier) ในปี ค.ศ. 1959 ซึ่งต่อมาถูกแทนที่ด้วยรูปปั้นของซัดดัม ฮุสเซนที่ถูกทำลายลงระหว่างสหรัฐบุกยึดครองอิรักในปี 2003 ต่อมารูปปั้นนามธรรมสีเขียวโดย บีสมิ ฮะมัด อัฎเฎาะวิรี ได้ถูกนำมาตั้งแทนที่รูปปั้นของซัดดัม สถาปนิกผู้สร้างอนุสรณ์ทหารนิรนาม ริฟัต ตุลญัดเราะญี ได้ระบุในปี 2009 ว่ามีความสนใจที่จะสร้างอนุสรณ์สถานทหารนิรนามขึ้นใหม่ ณ ที่วงเวียนเดิมนี้ ในปี 2013 รูปปั้นของอัฎเฎาะวิรี และเสาประดับได้ถูกนำออกจากจัตุรัสฟิรเดาส์

การทำลายรูปปั้น
---------------

ภาพการทำลายรูปปั้นของซัดดัม ฮุสเซนกลางจัตุรัสฟิรเดาส์อันโด่งดัง ไม่นานภายหลังการบุกยึดอิรักในปี 2003
ดูบทความหลักที่: เหตุทำลายรูปปั้นจัตุรัสฟิรเดาส๋
เมื่อเดือนเมษายน 2002 รูปปั้นของซัดดัม ฮุสเซน สูง 12 เมตร (39 ฟุต) ออกแบบโดยประติมากร คอลิด อะซุต ได้ถูกตั้งขึ้นเพื่อฉลองวันเกิดปีที่ 65 ของซัดดัม ฮุสเซน

ในปี 2003 รูปปั้นได้ถูกทลายลงมาโดยประชาชนอิรักภายใต้การช่วยเหลือของสหรัฐในการเข้ายึดอิรัก ต่อหน้าฝูงชนนับร้อยคน และได้รับการถ่ายทอดไปเป็นจำนวนมาก โรเบิร์ต ฟิสก์ กล่าวว่าเป็น "ภาพจัดฉากที่สำคัญที่สุดตั้งแต่อิโวจิมะเป็นต้นมา"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Famed Iraqi architect rebuilds Baghdad landmark"
2. ↑  Hadi Mizban. "In this Sunday, April 7, 2013 photo, a general view of Firdous Square". *Yahoo! News*. AP Photo. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 มิถุนายน 2013. สืบค้นเมื่อ 6 สิงหาคม 2020. where the statue of Saddam Hussein was pulled down by U.S. forces and Iraqis on April 9, 2003, in central Baghdad, Iraq. Ten years ago, a statue fell in Paradise Square. Joyful Iraqis helped by a U.S. Army tank retriever pulled down their longtime dictator, cast as 16 feet of bronze. The scene broadcast live worldwide became an icon for a war, a symbol of final victory over Saddam Hussein. But for the people of Baghdad, it was only the beginning. The toppling of the statue on April 9, 2003, remains a potent symbol that has divided Iraqis ever since.
3. ↑  Lucas, Dean (2007). "Famous Pictures Magazine - Fall of Saddam Hussein's Statue". Famous Pictures Magazine. สืบค้นเมื่อ 16 กรกฎาคม 2007.
4. ↑  "Doctored Photo from the London Evening Standard". *The Memory Hole*. 13 พฤษภาคม 2003.
5. ↑  "Lights, camera, rescue". *Seattle Post-Intelligencer*. 30 พฤษภาคม 2003.
**อันดับปลาฉลามหลังหนาม** (อังกฤษ: Dogfish shark, วงศ์: Squaliformes) เป็นอันดับของปลากระดูกอ่อนในชั้นปลาฉลามอันดับหนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Squaliformes 

มีลักษณะโดยรวม คือ มีลำตัวเป็นรูปทรงกระบอก ส่วนหัวเป็นรูปกรวยไม่แผ่ออกทางด้านข้าง ช่องรับน้ำด้านหลังตามีขนาดเล็กจนถึงมีขนาดใหญ่ จมูกและปากไม่มีร่องเชื่อมติดต่อกัน ตาอยู่ทางด้านข้างของส่วนหัว ปากค่อนข้างกว้างและโค้ง มีหนังที่บริเวณมุมปาก ฟันมีขนาดค่อนข้างใหญ่มีหลายขนาด มีครีบหลัง 2 ตอน ด้านหน้าครีบหลังอาจมีหรือไม่มีหนามแข็งหน้าครีบหลัง ไม่มีครีบก้น ส่วนใหญ่เป็นปลาฉลามที่มีขนาดเล็ก

แบ่งออกได้เป็น 7 วงศ์ 97 ชนิด

* Centrophoridae Bleeker, 1859
* Dalatiidae Grey, 1851
* Echinorhinidae Gill, 1862
* Etmopteridae Fowler, 1934
* Oxynotidae Gill, 1872
* Somniosidae Jordan, 1888
* Squalidae Blainville, 1816

โดยมีชนิดของปลาฉลามที่เป็นที่รู้จักกันดีในอันดับ เช่น ปลาฉลามหลังหนาม (*Squalus mitsukurii*), ปลาฉลามน้ำลึก (*S. acanthias*) เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  ["Order Squaliformes (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-04-16. สืบค้นเมื่อ 2012-03-09. Order Squaliformes (อังกฤษ)]
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
**อันดับนกหัวขวานและนกโพระดก** เป็นอันดับของนกขากรรไกรแบบใหม่อันดับหนึ่ง ใช้ชื่ออันดับว่า Piciformes 

โดยลักษณะทั่วไปของนกในอันดับนี้ คือ เป็นนกขนาดเล็กจนถึงขนาดกลาง (16-60 เซนติเมตร) มีลักษณะเด่น คือ รูจมูกทะลุไม่ถึงกันเพราะมีผนังกั้น ตัวเต็มวัยไม่มีขนอุย ขนแต่ละเส้นมีแกนขนรอง ขนปลายปีกมี 9-10 เส้น มีขนกลางปีกเส้นที่ 5 ขนหางมี 10-12 เส้น ขาสั้น การจัดเรียงนิ้วเป็นแบบนิ้วคู่สลับ ทำรังตามโพรงไม้หรือโพรงดิน ไข่มีรูปร่างกลม สีขาว ลูกนกแรกเกิดมีสภาพช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ โดยนกในอันดับนี้ที่เป็นที่รู้จักกันดี ได้แก่ นกหัวขวาน (Picidae) และนกโพระดก (Megalaimidae) เป็นต้น

ในประเทศไทย พบนกในอันดับนี้ 3 วงศ์ ได้แก่ นกหัวขวาน (Picidae), นกโพระดก (Megalaimidae) และนกพรานผึ้ง (Indicatoridae) รวมกันแล้วประมาณ 52 ชนิด ขณะที่ทั่วโลกพบมากกว่า 400 ชนิด ใน 67 สกุล

อ้างอิง
-------

1. ↑  อันดับนกหัวขวาน (Piciformes)
2. ↑   Walters, Michael P. (1980). *Complete Birds of the World*. David & Charles PLC. ISBN 0715376667.
3. ↑  Short, L. L. Horne J. F. M. (2002) "วงศ์ Capitonidae (barbets)" in del Hoyo J. Elliott A. & Christie D.A. (2004) *Handbook of the Birds of the World. Volume 7. Jamacars to Woodpeckers* Lynx Edicions, Barcelona ISBN 84-87334-37-7

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Piciformes***