recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ร้อยเอก นายแพทย์ **ขุนทวยหาญพิทักษ์** (22 ธันวาคม พ.ศ. 2425 - 16 มีนาคม พ.ศ. 2502) มีชื่อจริงว่า **นายแพทย์เหล็ง ศรีจันทร์** หรือชื่อที่นิยมเรียกกันติดปากว่า **หมอเหล็ง** เป็นนายทหารหัวหน้าคณะผู้ก่อการกบฏ ร.ศ. 130 เป็นนายทหารหนุ่มที่เป็นนายแพทย์ประจำโรงเรียนนายร้อยทหารบก และเป็นแพทย์ประจำพระองค์สมเด็จเจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถฯ และหม่อมคัทรีน พระชายา

ประวัติ
-------

ร.อ.ขุนทวยหาญพิทักษ์ เกิดเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2425 ที่ตำบลบ้านสมเด็จพระเจ้าพระยา ฝั่งธนบุรี สำเร็จการศึกษาเบื้องต้นที่วัดประยุรวงศาวาส เมื่ออายุ 15 ปี ได้เข้าศึกษาวิชาแพทย์ที่โรงเรียนแพทยาลัยในสังกัดโรงพยาบาลศิริราช หลังสำเร็จการศึกษาไปเป็นแพทย์ฝึกหัดที่โรงเรียนฝึกหัดครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา ก่อนไปเป็นนายแพทย์ตรีประจำโรงเรียนนายร้อยทหารบก ระหว่างนี้ได้เข้าศึกษาวิชาทหาร เป็นนักเรียนนายร้อยสำรอง จนสอบได้เป็นนายร้อยตรี สังกัดพลรบทหารราบ เป็นแพทย์ทหาร และได้เลื่อนยศมาเป็นลำดับจน พ.ศ. 2453 ได้รับยศและบรรดาศักดิ์เป็น ร้อยเอก ขุนทวยหาญพิทักษ์ และเป็นผู้บังคับกองพยาบาลโรงเรียนนายทหารบก

ชีวิตครอบครัว
-------------

ขุนทวยหาญพิทักษ์ มีภรรยาทั้งหมด 4 คน นางอบ ศรีจันทร์ มีบุตร 5 คน, นาง ระเบียบ ศรีจันทร์ มีบุตร 8 คน, นางอ่อน ศรีจันทร์ มีบุตร 5 คน, นางวิศรี ศรีจันทร์ มีบุตร 2 คน (หมอเหล็ง มีบุตร-ธิดา รวมกันทั้งสิ้น 20 คน)

บทบาททางการเมือง
----------------

ร.อ.ขุนทวยหาญพิทักษ์ มีความมุ่งหมายจะให้เปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ (เรียกด้วยภาษาในสมัยนั้นว่า ลิมิเต็ดมอนากี้) การปฏิวัติครั้งนั้นล้มเหลว เพราะข่าวรั่วเสียก่อน คณะผู้ก่อการถูกรวบตัวหมด ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2467 จึงได้รับการพระราชทานอภัยโทษมาทั้งหมด

ร.อ.ขุนทวยหาญพิทักษ์ ประกอบอาชีพเป็นแพทย์ ภายหลังได้รับพระราชทานอภัยโทษ โดยมีผลิตภัณฑ์ที่ยังดำเนินกิจการมาจนถึงปัจจุบัน คือ ผงหอมศรีจันทร์ และเป็นแพทย์ผู้ที่ทำคลอดนายสมัคร สุนทรเวช เมื่อปี พ.ศ. 2478 ซึ่งต่อมากลายเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 25  บ้านพักของ ร.อ.ขุนทวยหาญพิทักษ์ ปัจจุบันอยู่ในซอยที่เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ ซอยหมอเหล็ง ถนนราชปรารภ ใกล้กับอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ซึ่งเป็นบ้านพักของนายชวน หลีกภัย นายกรัฐมนตรีคนที่ 20

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* 

* พ.ศ. 2454 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 5 เบญจมาภรณ์มงกุฎไทย (บ.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ณัฐนันท์ สอนพรินทร์. *เจาะลึก สมาคมลับ กับการปฏิวัติโลก*. กรุงเทพ : อมรินทร์บุ๊คเซ็นเตอร์, พ.ศ. 2550. หน้า หน้าที่. ISBN 978-974-7489-88-0
2. 1 2  "หมอมี หมอชิต หมอเหล็ง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-05-21. สืบค้นเมื่อ 2016-04-01.
3. ↑  "50 คนดังนอกตำรา". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-06. สืบค้นเมื่อ 2021-06-25.
4. ↑  คุณหมอนักปฏิวัติ : จากหมอซุนยัตเซน ถึงหมอเหล็ง ศรีจันทร์ และหมออัทย์ หะสิตะเวช / ณัฐพล ใจจริง มติชนสุดสัปดาห์ สืบค้นเมื่อ 4 พฤศจิกายน 2564
5. ↑  พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์
**วัดศรีมงคล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแหลมประดู่ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระครูสุตสีลวิสุทธิ์ (พรชัย ปิยสีโล ป.ธ.3) เป็นเจ้าอาวาส

วัดศรีมงคลมีผู้มีจิตศรัทธาถวายที่ดินให้กับวัดประมาณ 12 ไร่ 3 งาน 16 ตารางวา เป็นคนเชื้อสายจีน ชื่อนายแปะสี เมื่อ พ.ศ. 2460 และได้ทำการสร้างวัดศรีมงคลเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา วันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2500 ซึ่งเป็นอุโบสถหลังเดิมที่ตั้งอยู่ทางทิศเหนือ เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่ จึงทุบอุโบสถหลังเก่าลง ในการก่อสร้างอุโบสถนั้น ได้ทำการก่อสร้างศาลาการเปรียญไปด้วยเสร็จสิ้นเมื่อ พ.ศ. 2545 สร้างด้วยเงินจำนวน 14 ล้านบาท โดยการดำเนินการควบคุมการดูแลและการบริหารเงินก่อสร้างของนายสำรวม หมื่นเดชและนายระเกตุ เจริญสุข พร้อมคณะกรรมการร่วมกัน ซึ่งมีพระอธิการเล็ก วีรปุญโญ เป็นเจ้าอาวาส ได้ฝังลูกนิมิต

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถมีความยาว 22.70 เมตร กว้าง 9.50 เมตร หันหน้าไปทางทิศตะวันตก เป็นทิศเบื้องหน้า หลังคามุงกระเบื้องโบราณ มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันถือปูนมีตรีมูรติอยู่บนพาน หอระฆัง 2 ชั้น และเมรุเตาเผาไร้มลพิษ 2 เตา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีมงคล". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดศรีมงคล". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "ประวัติวัดศรีมงคล".
4. ↑  "สถานที่ภายในวัด".
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ บาร์บี้ (แก้ความกำกวม)

**บาร์บี้ส์** (อังกฤษ: Barbies) เป็นวงดนตรีแนวร็อค ในสังกัดของสมอลล์รูม

ประวัติ
-------

ว่างมือไป 8 ปี สำหรับ กับเพลง คำสุดท้าย ซึ่งพวกเขาก็เติบโตมาในยุคอัลเตอร์เนทีฟรุ่งเรือง เคยโชว์ใส่ชุดนักเรียนหญิงทั้งวงขึ้นคอนเสิร์ต ได้ขึ้นเล่นเป็นวงเปิดให้กับคอนเสิร์ตของ Green Day ครั้งแรกที่เอ็มบีเคฮอลล์ โดนโห่ไล่และขว้างปาขวดขึ้นไปบนเวที กับอัลบั้ม Again Please เมื่อเทียบกับอัลบั้มล่าสุด Attitude เมื่อเกือบ 10 ปีก่อน เป็นงานเพลงที่พัฒนาขึ้นกว่างานยุคแรกมากมาย และในตอนนี้บาร์บี้ยิ่งพัฒนาตัวเองจนเทียบกับช่วงแรกในวงการเพลงไม่ได้อีกแล้ว
ล่าสุดพวกเค้ากลับมาอีกครั้ง นำทีมโดยนักร้องนำสุดเซอร์ ต้าร์ เผ่าพล เทพหัสดิน ณ อยุธยา พร้อมหอบซิงเกิลใหม่เอี่ยม ก่อนวันสุดท้าย มาฝากแฟนเพลงพร้อมแนะนำสมาชิกใหม่ให้วงการเพลงได้รู้จัก ได้แก่ เจ-มือ เบส, ขวัญ มือกลอง, นัท-มือกีตาร์, ทิวลิป-มือ กีตาร์ และ อ๋อ-ซินทิไซเซอร์ และยังได้ทำงานกับบ้านใหม่ค่ายห้องเล็ก สมอลล์รูม อีกด้วย 

ต้าร์ กล่าวถึงการกลับมาอีกครั้งว่า "ผมดีใจมากครับที่มีโอกาสได้กลับมาทำ เพลงอีกครั้งกับบ้านหลังใหม่ อย่างสมอลล์รูม กลับมาคราวนี้ผมพาซิงเกิลใหม่เพลง ก่อนวันสุดท้าย มาให้แฟนเพลงได้ฟังกัน"
"เป็นเพลงแนวร็อกลูกผสม (Mixed The Mess) ที่ผมแต่งเนื้อร้องและทำนองเพลงเองทั้งหมด เนื้อหาเพลงถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกของตัวผมเอง ที่ผมรู้สึกว่าชีวิตคนเราเวลาที่เกิดมาแล้ว เวลาไม่ได้เดินไปข้างหน้า แต่เวลากลับเดินถอยหลังไปจนถึงวันสุดท้ายของชีวิตต่างหาก ส่วนเรื่องดนตรีของเพลงนี้จะเป็นแนวร็อกมันส์ๆ ที่จังหวะของเพลงนี้ทุกท่อนจะไม่ซ้ำกันเลยทั้งเพลง" ต้าร์กล่าว นักร้องนำมาดเซอร์กล่าวทิ้งท้ายว่า "สำหรับความพิเศษของเพลงนี้คือการได้เล่นในสิ่งที่แต่ละคนไม่ถนัด เพราะทางวงต้องการให้เกิดสิ่งใหม่ครับ และสุดท้ายนี้ผมขอฝากความบันเทิง 3 นาทีเพลงนี้ไว้กับแฟนเพลงทุกคนด้วยครับ"

สมาชิก
------

### สมาชิกปัจจุบัน

* ต้าร์ - เผ่าพล เทพหัสดิน ณ อยุธยา / **ร้องนำ**
* เจ - นวพัทร์ จันทรากุล / **เบส**
* ขวัญ - ขวัญ ศรไชย / **กลอง**
* นัส - นัสพงศ์ จันทน์สุคนธ์ / **กีตาร์**
* อ๋อ - ทรงธรรม จรรสาโล / **ซินธิไซเซอร์**
* ทิวลิป - วีรวัฒน์ สืบสิมมา / **กีตาร์**

ผลงาน
-----

### ซิงเกิ้ล

* ก่อนวันสุดท้าย
* ฝันส่วนตัว
* พล่าน
* บ้า ost.Carabao The series
* B-Sides (MERCHNDISC VOL.1) พ.ศ. 2552
* แค่น้ำตา (CRIED)
* จากนี้…ต่อไป (2022)

### คอนเสิร์ต

* เป็น Guest ใน Concert Lomosonic T Minus Zero

อ้างอิง
-------
**วัดโนฟูกู** (ญี่ปุ่น: 能福寺; โรมาจิ: *Nōfuku-ji*) เป็นวัดศาสนาพุทธ ซึ่งตามตำนานระบุว่าสร้างขึ้นในปี 805 โดยภิกษุไซโช ตั้งอยู่ในคิตะซากาเซงาวะ เฮียวโงะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น ไซโชได้สร้างรูปเคารพของยากูชิ เนียวไร และตั้งไว้ในโถงของวัด วัดนี้เป็นวัดสาขาของวัดโชเร็งในเกียวโตนับตั้งแต่สมัยเอโดะถึงสมัยเมจิตอนต้น

ถาวรวัตถุ
---------

อาคารหลังเดิมของวัดโนฟูกูสูญสลายไปหมดแล้ว อาคารโถงหลักหลังปัจจุบัน ซูกิโนวะเอเด็ง (ญี่ปุ่น: Tsukinowa-eiden; โรมาจิ: *月輪影殿*) สร้างขึ้นในปี 1953 พังลงในปี 1995 จากแผ่นดินไหวใหญ่ฮันชิน ก่อนจะถูกสร้างขึ้นใหม่ในปี 1997

พระใหญ่เฮียวโงะ หรือ เฮียวโงพไดบุตซุ ([*Hyōgo Daibutsu*] ข้อผิดพลาด: {{Lang-xx}}: ข้อความมีมาร์กอัปตัวเอียง (ช่วยเหลือ); โรมาจิ: *兵庫大仏*) เป็นอดีตพระพุทธรูปขนาดใหญ่ในเฮียวโงะ สร้างขึ้นแรกเริ่มในปี 1891 จากเงินบริจาคของพ่อค้าผู้ร่ำรวย ในเวลานั้นเป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศญี่ปุ่น มีภาพถ่ายของพระใหญ่นี้เป็นสมบัติของพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิตัน พระใหญ่เฮียวโงะถูกนำไปหลอมทิ้งในปี 1944 เพื่อใช้ในการสงคราม ส่วนพระองค์ปัจจุบันหล่อขึ้นใหม่ใรปี 1991 มีขนาด 11 เมตร (18 เมตรรวมฐาน), หนัก 60 ตัน และมีพิธีเบิกเนตร (ไคเง็ง-คุโย; [*Kaigen-kuyō*] ข้อผิดพลาด: {{Lang-xx}}: ข้อความมีมาร์กอัปตัวเอียง (ช่วยเหลือ); โรมาจิ: *開眼供養* หรือพิธีพุทธาภิเษก) ในเดือนพฤษภาคม 1991

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Nofuku-ji - Hyogo's Great Buddha". *www.kanpai-japan.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-01-31.
2. ↑  "Adolf de Meyer | Daibutsu [Great Buddha], Nōfuku-ji Temple, Kobe, Japan". *The Metropolitan Museum of Art* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-01-31.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดโนฟูกู**

* Page at Official Kobe Tourism Site เก็บถาวร 2016-08-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

พิกัดภูมิศาสตร์: 34°40′06″N 135°10′17″E﻿ / ﻿34.668220°N 135.171392°E﻿ / 34.668220; 135.171392
**กระถินนา** เป็นพืชสกุลหญ้าบัว ในวงศ์กระถินทุ่ง (Xyridaceae) มีชื่อพื้นเมืองอื่นคือ กระจับแดง (นราธิวาส), กระถินทุ่ง (กลาง, ตราด), หญ้ากระเทียม (ปราจีนบุรี), หญ้าขี้กลาก (สระบุรี) และหญ้าบัว (ปราจีนบุรี, อุบลราชธานี)

ลักษณะทั่วไป
------------

กระถินนาเป็นไม้ล้มลุกปีเดียว ใบขึ้นจากดิน มีขนาดเล็กคล้ายใบหญ้า ช่อดอกมีก้านยาวขึ้นมาจากดินล้อมรอบด้วยใบ ดอกสีเหลืองสด ติดอยู่ตรงปลายของช่อดอก กลีบดอกมี 2 ชั้น ชั้นละ 3 กลีบ ผลเล็ก ติดอยู่รวมกันที่ปลายช่อดอก และจะร่วงเมื่อแก่เต็มที่ มักขึ้นอยู่กลางท้องทุ่ง หรือทุ่งนา หรือพื้นที่ชุมน้ำในที่เป็นดินเค็ม มักขึ้นอยู่กับดุสิตา (*Utricularia delphinioides*) หรือหญ้าเหลือง ออกดอกในช่วงปลายฤดูฝนต่อต้นฤดูหนาว

ประโยชน์
--------

เหตุที่ได้ชื่อว่า หญ้าขี้กลาก เนื่องจากถูกจัดว่าเป็นวัชพืช โดยชาวนามักจะถอนทิ้งก่อนที่จะทำนา แต่มีประโยชน์ในการทำสมุนไพร ส่วนหัวนำมาตำผสมกับน้ำซาวข้าวเหนียว นำไปทาแผลที่เป็นกลากเกลื้อนได้

เมื่อออกดอก กระถินนา จะมีความสวยงามมาก ดอกมีสีเหลือง เมื่อบานจะบานเต็มท้องทุ่งพร้อมกัน ในประเทศไทยพบทุ่งกระถินนาได้หลายจังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นิยมใช้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวและถ่ายภาพ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  **ข้อผิดพลาดสคริปต์: ไม่มีมอดูล "cite IUCN"**
2. ↑  เต็ม สมิตินันทน์ (2006). "ชื่อพรรณไม้แห่งประเทศไทย". สำนักงานหอพรรณไม้ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 พฤษภาคม 2010.
3. ↑  กระถินนา สำนักงานโครงการอนุรักษ์พันธุกรรมพืชอันเนื่องมาจากพระราชดำริ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯสยามบรมราชกุมารี
4. 1 2  "รับลมหนาว! ดอกกระถินทุ่งบานนักท่องเที่ยวแห่เซลฟี่". *กรุงเทพธุรกิจ*. 9 พฤศจิกายน 2017.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Xyris indica***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Xyris indica ที่วิกิสปีชีส์

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q11178072
* Wikispecies: Xyris indica
* EoL: 985654
* EPPO: XYRIN
* FloraBase: 1147
* FoC: 200027359
* GBIF: 2692701
* GRIN: 451056
* iNaturalist: 369325
* IPNI: 269971-2
* IRMNG: 10197836
* ITIS: 39097
* IUCN: 194171
* NCBI: 2919641
* Plant List: kew-272754
* POWO: urn:lsid:ipni.org:names:269971-2
* WCSP: 272754

 |
คริส ออสติน แฮดฟีลด์
**คริส ออสติน แฮดฟีลด์** (เกิด 29 สิงหาคม 2502) เป็นนักบินอวกาศแคนาดาเกษียณ และเป็นชาวแคนาดาคนแรกที่เดินในอวกาศ อดีตเป็นนักบินเครื่องบินขับไล่ของกองทัพอากาศแคนาดา แฮดฟีลด์ได้บินในภารกิจกระสวยอวกาศสองภารกิจ และเป็นผู้บัญชาการสถานีอวกาศนานาชาติ

แฮดฟีลด์เติบโตในไร่ทางใต้ของออนแทริโอ ตอนเด็กได้รับแรงบันดาลใจเมื่อชมการลงจอดดวงจันทร์ของอะพอลโลทางโทรทัศน์ เขาเข้าศึกษาในระดับมัธยมในโอกวิลล์และมิลตัน และได้รับใบอนุญาตนักบินเครื่องร่อนในฐานะสมาชิกนักเรียนนายทหารอากาศแคนาดา เขาสมัครเข้ากองทัพแคนาดา และได้รับปริญญาสาขาวิศวกรรมศาสตร์ที่วิทยาลัยทหารหลวง (Royal Military College) ในกองทัพ เขาเรียนขับอากาศยานหลายประเภท จนกลายเป็นนักบินทดสอบและบินเครื่องบินทดสอบหลายรุ่น ในโครงการแลกเปลี่ยนกับกองทัพเรือและกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกา เขาได้ปริญญาโท สาขาระบบการบิน ที่มหาวิทยาลัยสถาบันอวกาศเทนเนสซี

ในปี 2535 เขาได้รับการตอบรับเข้าโครงการนักบินอวกาศแคนาดา โดยองค์การอวกาศแคนาดา เขาบินในอวกาศครั้งแรกกับ STS-74 เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2538 ในฐานะผู้ชำนัญพิเศษของภารกิจ ระหว่างภารกิจเขาเยี่ยมชมสถานีอวกาศมีร์ของรัสเซีย ในเดือนเมษายน 2544 เขาขึ้นสู่อวกาศอีกครั้งกับ STS-100 และเยี่ยมชมสถานีอวกาศนานาชาติ ที่ซึ่งเขาเดินในอวกาศและช่วยติดตั้งแคนาดาร์ม2 ในเดือนธันวาคม 2555 เขาขึ้นสู่อวกาศเป็นครั้งที่สามบน โซยุซ TMA-07M และเข้าร่วมคณะสำรวจ 34 (Expedition 34) บนสถานีอวกาศนานาชาติ เขาเป็นสมาชิกของคณะนี้กระทั่งเดือนมีนาคม 2556 เมื่อเขาเป็นผู้บัญชาการสถานีอวกาศนานาชาติในฐานะคณะสำรวจ 35 เขารับผิดชอบลูกเรือนักบินอวกาศห้าคนและช่วยทำการทดลองทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับผลกระทบของแรงโน้มถ่วงต่ำต่อชีววิทยาของมนุษย์ ระหว่างภารกิจ เขาได้รับความนิยมโดยบันทึกเหตุการณ์ชีวิตในสถานีอวกาศและถ่ายภาพโลกและโพสต์ผ่านทวิตเตอร์และเฟซบุ๊กแก่ผู้ติดตามจำนวนมากทั่วโลก เขาเป็นแขกรับเชิญในรายการข่าวโทรทัศน์และทอล์กโชว์ และได้รับความนิยมจากการเล่นกีตาร์ในอวกาศ ภารกิจของเขาสิ้นสุดในเดือนพฤษภาคม 2556 เมื่อเขากลับมายังโลก ไม่นานหลังเดินทางกลับ เขาประกาศเกษียณ ยุติอาชีพนักบินทหารและนักบินอวกาศ 35 ปี
บทความนี้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกระหว่างปี ค.ศ. 1971 ถึง 1997 สำหรับประเทศปัจจุบัน ดูที่ สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก

**ซาอีร์** (Zaire) หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ **สาธารณรัฐซาอีร์** (ฝรั่งเศส: *République du Zaïre*; เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [za.iʁ]) เป็นชื่อรัฐระหว่าง ค.ศ. 1971 และ 1997 ในแอฟริกากลาง ซึ่งต่อมาถูกเปลี่ยนชื่อเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกหลังจากหมดยุคของ โมบูตู เซเซ เซโก้ ชื่อของรัฐมาจากชื่อแม่น้ำคองโกซึ่งบางครั้งเรียกว่า *ซาอีร์* ในภาษาโปรตุเกส ซึ่งแปลงจากคำในภาษาคองโกคือ *nzere* หรือ *nzadi* ("แม่น้ำซึ่งดูดกลืนทุกแม่น้ำ")

ประเทศนี้เป็นเผด็จการทหารแบบเผด็จการพรรคเดียว โดยมีผู้นำคือ โมบูตู เซเซ เซโก และพรรค Popular Movement of the Revolution ซึ่งเป็นพรรคของเขา ซาอีร์ก่อตั้งขึ้นหลังจากการยึดอำนาจของโมบูตูในการก่อรัฐประหารโดยทหารในปี 1965 หลังจากเกิดความวุ่นวายทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปีหลังจากได้รับเอกราชจากเบลเยียมหรือที่เรียกว่าวิกฤตการณ์คองโก ซาอีร์มีรัฐธรรมนูญที่รวมศูนย์อย่างแข็งขัน และสินทรัพย์ต่างประเทศถูกโอนเป็นของกลาง ช่วงเวลานี้บางครั้งเรียกว่า **สาธารณรัฐคองโกที่สอง**

การรณรงค์ *Authenticité* ซึ่งกำจัดประเทศที่ได้รับอิทธิพลจากยุคอาณานิคมของเบลเจียนคองโก ก็เปิดตัวภายใต้การนำของโมบูตู ซาอีร์นั้นอ่อนแอลงจากการยุติการสนับสนุนของอเมริกาหลังสิ้นสุดสงครามเย็น โมบูตูถูกบังคับให้ประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐใหม่ในปี 1990 เพื่อรับมือกับข้อเรียกร้องในการเปลี่ยนแปลง ในช่วงเวลาแห่งความหายนะ รัฐบาลซาอีร์นั้นถูกวิจารณ์อย่างกว้างขวาง การคอรัปชั่น และการจัดการทางเศรษฐกิจที่ผิดพลาด

ซาอีร์ล่มสลายในช่วงปลายทศวรรษ 1990 ท่ามกลางความสั่นคลอนของพื้นที่ทางตะวันออกของประเทศหลังการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในรวันดาและความรุนแรงทางชาติพันธุ์ที่เพิ่มมากขึ้น ในปี 1996 โลรองต์-เดซีเร กาบีลา หัวหน้ากองกำลังพันธมิตรแห่งประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยคองโก (AFDL) ได้นำการประท้วงเพื่อต่อต้านโมบูตู ด้วยกองกำลังกบฏที่ได้รับชัยชนะทางตะวันตก โมบูตูจึงหนีออกจากประเทศโดยปล่อยให้กองกำลังของกาบีลารับผิดชอบในขณะที่ประเทศคืนชื่อให้กับสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกในปีต่อมา โมบูตูเสียชีวิตสี่เดือนต่อมาในขณะที่ถูกเนรเทศมาอยู่ในในโมร็อกโก

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Constitution de la République du Zaïre*, article 5: "Sa devise est : Paix — Justice — Travail". Source: *Journal Officiel de la République du Zaïre* (N. 1 du 1er janvier 1983)
2. ↑  Kaplan, Irving (ed.). *Zaire: A Country Study*. Third Edition, First Printing. 1979.
3. ↑  Sandra W. Meditz and Tim Merrill (eds.). *Zaire: A Country Study*. Fourth Edition. 1993.
4. ↑  Complete text of the Zairian constitution after the enactment of Law No. 90-002 of July 5, 1990 concerning the modification of certain provisions of the Constitution
5. ↑  Peter Forbath, *The River Congo*, p. 19.
บทความนี้เกี่ยวกับทฤษฎีสี สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สีสัน (แก้ความกำกวม)

ภาพเดียวกัน แต่มี**สีสัน**ที่เปลี่ยนไป
**สีสัน** หมายถึง ระดับสีภายในช่วงสเปคตรัมแสง หรือ ช่วงแสงที่มองเห็น เป็นการเพิ่มคุณลักษณะเฉพาะของที่ทำให้สีแดงแตกต่างจากสีเหลืองจากสีน้ำเงิน สีสันเหล่านี้ส่วนใหญ่จะขึ้นอยู่กับความยาวคลื่นเป็นใหญ่ (dominant wavelength) ของแสงที่เปล่งออก หรือสะท้อนจากวัตถุ ตัวอย่างเช่น ในแสงที่มองเห็น ปกติจะอยู่ระหว่างแสงอินฟราเรด (ความยาวคลื่นประมาณ 700 นาโนเมตร) และแสงอัลตราไวโอเลต (ความยาวคลื่นประมาณ 400 นาโนเมตร)

คำว่า "สีสัน" อาจหมายถึง สีพิเศษชนิดใดชนิดหนึ่งในสเปคตรัมนั้นก็ได้ ซึ่งกำหนดได้จากความยาวคลื่นหลัก หรือแนวโน้มกลางของความยาวคลื่นรวม ตัวอย่างเช่น คลื่นแสงที่มีแนวโน้มกลางภายใน 565-590 นาโนเมตร จะเป็นสีเหลือง

ในทฤษฎีการระบายสี คำว่า "สีสัน" หมายถึง สีบริสุทธิ์ คือสีที่ไม่มีการเติมสีขาว หรือสีดำ เข้ามา []

สำหรับในปริภูมิสีแบบ RGB นั้น คำว่า "สีสัน" อาจถือได้ว่าเป็นมุมพไซ (φ) ในตำแหน่งมาตรฐาน การคำนวณ φ นั้น ให้ R, G และ B เป็นโคออร์ดิเนตสีในพื้นที่สี RGB ซึ่งกำหนดสเกลจาก 0 ถึง 1 จากนั้น เมื่อได้ค่าความสว่าง (brightness) μ และค่าความอิ่มตัว (saturation) σ แล้ว ก็จะได้สีสัน จากสูตร

{\displaystyle \phi =\arccos \left({R-\mu \over \sigma {\sqrt {2}}}\right)}
(เมื่อเปรียบเทียบกับค่ามาตรฐาน) การใช้สูตรนี้ φ=0 (เป็นหน่วยเรเดียน) จะเทียบได้กับสีแดง ขณะที่ φ=2π/3 จะตรงกับสีน้ำเงิน และ φ=4π/3 จะตรงกับสีเขียว) []

สีสันในโคออร์ดิเนต RGB นั้นควรจะแปลงจากโคออร์ดิเนต μ, σ, φ ดังนี้

{\displaystyle R=\mu +\sigma {\sqrt {2}}\cos \phi ,}
{\displaystyle G=\mu +\sigma {\sqrt {2}}\cos \left(\phi +{4\pi \over 3}\right),}
{\displaystyle B=\mu +\sigma {\sqrt {2}}\cos \left(\phi +{2\pi \over 3}\right).}
สีสันเป็นโคออร์ดิเนต (มุมของการหมุนรอบ) ในปริภูมิสี HSL และปริภูมิสี HSV []

หมายเหตุ
--------

1. **สีสัน** เป็นศัพท์บัญญัติจากคำว่า "hue" ในภาษาอังกฤษ โดยคณะอนุกรรมการบัญญัติศัพท์ สาขาวิชาถ่ายภาพ แห่งราชบัณฑิตยสถาน ตั้งแต่ พ.ศ. 2530 ปัจจุบันยังไม่ติดในหมู่ผู้ใช้ส่วนใหญ่ โดยทั่วไปจึงอาจทับศัพท์ว่า hue ก็เป็นที่เข้าใจตรงกัน []
2. คำว่า **สีสัน** ที่กล่าวถึงนี้อยู่ปริบทด้านภาพและแสง ซึ่งแตกต่างจาก สีสัน ในแง่ของเสียง หรือดนตรี

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* การปรับแก้สีสันในการถ่ายภาพ

== ดูเ
พิ่ม ==

* ความสว่าง
**วัดศรีสุดาจันทร์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกลาง อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 22 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 6 แปลง 

วัดศรีสุดาจันทร์สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2442 เดิมมีนามว่า **วัดฤาษี** บ้างระบุว่าชื่อ **วัดฤาษีสุดาจันทร์** มีรูปปั้นเจ้าพ่อฤาษีเป็นสัญลักษณ์อยู่ด้วยในขณะนี้ เป็นวัดอยู่ไม่ห่างจากวัดบ้านกลาง หรือ วัดเทพนิมิตร มีชาวไทยมุสลิมตั้งบ้านเรือนอยู่โดยรอบวัด พระสงฆ์ไม่สะดวกในการดำรงชีพ จึงได้ออกมาสร้างวัดศรีสุดาจันทร์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2452

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.80 เมตร ยาว 16 เมตร โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างตามแบบของกรมการศาสนา กุฏิสงฆ์จำนวน 3 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้ยกพื้นสูง และหอสวดมนต์กว้าง 7 เมตร ยาว 14 เมตร สร้าง พ.ศ. 2503 ก่ออิฐถือปูน มีระเบียง และมีเจดีย์หลวงพ่อหนอน บรรจุอัฐิของพระครูศรีเทวะธรรมาชัย อดีตเจ้าอาวาสวัดศรีสุดาจันทร์ เป็นพระที่ออกบวชในสมัยอยุธยาเป็นราชธานี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "แหล่งท่องเที่ยวในตำบลบ้านกลาง". องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกลาง.
2. ↑  "ประวัติหลวงพ่อทวดหนอน วัดศรีสุดาจันทร์". ฐานข้อมูลการท่องเที่ยว 5 จังหวัดชายแดนใต้.
**วัดอ่าวน้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอ่าวน้อย อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

วัดอ่าวน้อย หรือ **วัดถ้ำพระนอน** ตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2530 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553 ภายในวัดมีถ้ำพระนอน อายุ 300–500 ปี ที่ตั้งอยู่บนภูเขาฝั่งติดทะเลอ่าวน้อย ภายในถ้ำประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ขนาดใหญ่ 2 องค์ ห่มจีวรสีเหลืองลักษณะเดียวกันทั้งสององค์ องค์แรกประดิษฐานอยู่บริเวณปากถ้ำ เป็นพระนอนตะแคงขวา มีความยาว 20 เมตร ส่วนอีกองค์หนึ่งอยู่ลึกเข้าไปภายใน เป็นพระนอนตะแคงซ้ายมีความยาว 14 เมตร กล่าวกันว่าในอดีตถ้ำพระนอนเคยเป็นสถานที่ที่ชาวเรือมักเข้ามาอาศัยเพื่อหลบพายุฝน

อีกจุดเด่นของวัดคืออุโบสถไม้สักทองทั้งหลัง ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปหินอ่อนและที่ผนังอุโบสถแกะสลักเป็นเรื่องราวพุทธประวัติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอ่าวน้อย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ยลโฉม 5 วัดที่มีโบสถ์ไม้สัก งดงามโดดเด่นสุดล้ำค่า". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "วัดอ่าวน้อย". องค์การบริหารส่วนตำบลอ่าวน้อย.
4. ↑  "วัดอ่าวน้อย (ถ้ำพระนอน)". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
5. ↑  "๑ ใน...ประจวบคีรีขันธ์ 2022". p. 23.
ต้นไม้แบบทอดข้ามเล็กสุดของยูคลิด ที่มีจุด 25 จุด ในระนาบ
**ต้นไม้ทอดข้ามที่น้อยที่สุดแบบยุคลิด** หรือ **ต้นไม้แผ่ทั่วที่น้อยที่สุดแบบยุคลิด** (อังกฤษ: Euclidean minimum spanning tree) เป็นปัญหาทางทฤษฎีกราฟเกี่ยวกับการหาต้นไม้ทอดข้ามที่น้อยที่สุดบนระนาบแบบยูคลิด หรือก็คือวิธีเชื่อมโยงจุดต่าง ๆ บนระนาบสองมิติ ให้เป็นต้นไม้และมีระยะทางรวมระหว่างจุดต่าง ๆ น้อยที่สุด โดยมองจุดต่าง ๆ เป็นจุดยอดและ ระยะทางระหว่างจุดยอดเป็นเส้นเชื่อม

ขั้นตอนวิธีในการคำนวณต้นไม้ทอดข้ามที่น้อยที่สุดแบบยุคลิด
--------------------------------------------------------

ขั้นตอนวิธีที่ง่ายที่สุดในการคำนวณต้นไม้ทอดข้ามที่น้อยที่สุดแบบยุคลิด เมื่อมีจุดทั้งหมด *n* จุด
ถ้ากราฟเป็นกราฟแบบบริบูรณ์ที่มีจุดยอด *n* จุด จะมีเส้นเชื่อม *n* (*n*-1) /2 เส้น คำนวณน้ำหนักของเส้นเชื่อมแต่ละเส้นด้วยการหาระยะห่างระหว่างคู่จุดยอดนั้น ๆ แล้วจึงใช้ขั้นตอนวิธีแบบพื้นฐานในการคำนวณต้นไม้แบบทอดข้ามเล็กสุด (เช่น ขั้นตอนวิธีของพริม (อังกฤษ: Prim's Algorithm) หรือ ขั้นตอนวิธีของครูสกาลเก็บถาวร 2010-11-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ: Kruskal's algorithm) )
แต่ถ้ากราฟเป็นกราฟใด ๆ ที่มีจุดยอด *n* จุด และมีเส้นเชื่อม Θ (*n*2) เส้น เราจะต้องการเวลา Ω (*n*2) และใช้พื้นที่ Ω (*n*2) ในการเก็บเส้นเชื่อมทุกเส้นในกราฟ

วีธีที่ดีกว่าในการคำนวณต้นไม้ทอดข้ามที่น้อยที่สุดแบบยุคลิด คือ การแบ่งเซตจำกัดของจุดบนระนาบ ให้เป็นเซตของสามเหลี่ยมเดอลันเนย์ :

1. คำนวณสามเหลี่ยมเดอลันเนย์ ซึ่งจะใช้เวลาเพียง O (*n* log *n*) และใช้พื้นที่เพียง O (*n*) เนื่องจากสามเหลี่ยมเดอลันเนย์เป็นกราฟเชิงระนาบ
2. แบ่งแต่ละเส้นเชื่อมด้วยความยาว
3. ดำเนินการตามขั้นตอนวิธีบนกราฟนี้ เพื่อหาต้นไม้แบบทอดข้ามเล็กสุด เมื่อมีเส้นเชื่อม O (*n*) เส้น จะใช้เวลา O (*n* log *n*) ในการใช้ขั้นตอนวิธีแบบพื้นฐานในการคำนวณต้นไม้แบบทอดข้ามเล็กสุด เช่น ขั้นตอนวิธีของโบรุฟกา (อังกฤษ: Borůvka's algorithm), ขั้นตอนวิธีของพริม หรือ ขั้นตอนวิธีของครูสกาล

สุดท้ายแล้ว ขั้นตอนวิธีนี้จะใช้เวลาเป็น O (*n* log *n*) และใช้พื้นที่เป็น O (*n*)

ขนาดที่คาดหวัง
--------------

ขนาดที่คาดหวังของต้นไม้ทอดข้ามที่น้อยที่สุดแบบยุคลิด สำหรับจุดจำนวนมาก ถูกค้นคว้าโดย เจ.ไมเคิล สตีลเล กล่าวว่า ถ้า *f* เป็นฟังก์ชันความหนาแน่นของความน่าจะเป็นของจุดที่จะถูกเลือก แล้ว {\displaystyle n} ขนาดใด ๆ และ {\displaystyle d\neq 1} ขนาดของต้นไม้ทอดข้ามที่น้อยที่สุดแบบยุคลิดจะประมาณได้ว่า

{\displaystyle c(d)n^{\frac {d-1}{d}}\int \_{\mathbb {R} ^{d}}f(x)^{\frac {d-1}{d}}dx}
เมื่อ {\displaystyle c(d)} คือ ค่าคงที่ที่ขึ้นกับ {\displaystyle d} ซึ่งเราไม่ทราบค่าที่แน่นอนของค่าคงที่นี้ แต่สามารถประมาณได้จากหลักฐานการทดลอง

อ้างอิง
-------

1. 

Eppstein, David (1999), "Spanning trees and spanners", ใน Sack, J.-R.; Urrutia, J. (บ.ก.), *Handbook of Computational Geometry*, Elsevier, pp. 425–461

1. 

Mareš, Martin (2004), "Two linear time algorithms for MST on minor closed graph classes" (PDF), *Archivum mathematicum*, **40** (3): 315–320

ดูเพิ่ม
-------

* ต้นไม้ (ทฤษฎีกราฟ)
* ต้นไม้ทอดข้าม
* ระนาบ
**อะบู อับดุลลอฮ์ มุฮัมมัด อิบน์ อับดุลลอฮ์ อัลละวาตี อัฏฏ็อนญี อิบน์ บะฏูเฏาะฮ์** (อาหรับ: أبو عبد الله محمد بن عبد الله اللواتي الطنجي بن بطوطة, *ʾAbū ʿAbd al-Lāh Muḥammad ibn ʿAbd al-Lāh l-Lawātī ṭ-Ṭanǧī ibn Baṭūṭah*) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า **อิบน์ บะฏูเฏาะฮ์** (ابن بطوطة; กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1304 – 1368 หรือ 1369) เป็นนักสำรวจชาวโมร็อกโกและเบอร์เบอร์ เขาเป็นที่รู้จักจากบันทึกการเดินทางซึ่งได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือริห์ละฮ์ ("การเดินทาง") ตลอดระยะเวลาสามสิบปี บะฏูเฏาะฮ์ได้ไปเยือนพื้นที่ส่วนใหญ่ของโลกมุสลิมรวมไปถึงดินแดนอื่น ๆ ที่ไม่ใช่มุสลิม การเดินทางของเขาได้แก่การเดินทางไปยังแอฟริกาเหนือ จะงอยแอฟริกา แอฟริกาตะวันตก และยุโรปตะวันออกในซีกโลกตะวันตก และไปยังตะวันออกกลาง เอเชียใต้ เอเชียกลาง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และจีนในซีกโลกตะวันออก ซึ่งเป็นระยะทางที่มากกว่าการเดินทางของมาร์โก โปโล ถึงสามเท่า บะฏูเฏาะฮ์ถือเป็นหนึ่งในบรรดานักเดินทางที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nehru, Jawaharlal (1989). *Glimpses of World History*. Oxford University Press. p. 752. ISBN 0-19-561323-6. `{{cite book}}`: Cite ไม่รู้จักพารามิเตอร์ว่างเปล่า : `|coauthors=` (help) After outlining the extensive route of Ibn Battuta's Journey, Nehru notes: "This is a record of travel which is rare enough today with our many conveniences.... In any event, Ibn Battuta must be amongst the great travellers of all time."

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **อิบน์ บะฏูเฏาะฮ์**
**เสรีรัฐปรัสเซีย** (อังกฤษ: Free State of Prussia, เยอรมัน: *Freistaat Preußen*) เป็นรัฐของประเทศเยอรมนีในอดีต จัดตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1918 โดยอิงตามอาณาเขตเดิมของราชอาณาจักรปรัสเซีย ซึ่งถูกยุบไปหลังจากระบอบจักรพรรดิเยอรมันถูกโค่นล้มหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อไม่มีระบอบกษัตริย์ ทำให้ปรัสเซียซึ่งเป็นอาณาจักรที่ใหญ่ที่สุดในจักรวรรดิเยอรมันถูกเปลี่ยนไปใช้ระบอบสาธารณรัฐ ปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตย มีเมืองหลวงของรัฐอยู่ที่เบอร์ลิน

อย่างไรก็ตาม เมื่อพรรคนาซีได้จัดตั้งเป็นรัฐบาลเยอรมนีในปี 1932 ระบอบประชาธิปไตยในปรัสเซียก็ถูกล้มเลิก ปรัสเซียถูกปกครองโดยตรงผ่านการรัฐประหารเงียบที่นำโดยนายกรัฐมนตรี ฟรันทซ์ ฟ็อน พาเพิน และบีบให้มุขมนตรีปรัสเซีย อ็อทโท เบราน์ ลาออกจากตำแหน่ง หลังจากนั้น ก็ไม่มีตำแหน่งมุขมนตรีอีกต่อไป รัฐบาลปรัสเซียก็ถูกปกครองโดยตำแหน่งข้าหลวง (*Reichskommissar*)

เมื่อพรรคนาซีได้ครองอำนาจแบบเบ็ดเสร็จในปี 1933 ก็นำไปสู่การรวมศูนย์อำนาจเข้าสู่รัฐบาลกลางในกรุงเบอร์ลินที่เรียกว่า *ไกลช์ชัลทุง* (*Gleichschaltung*) ทำให้ปรัสเซียหมดสิ้นอำนาจจัดการตนเอง พรรคนาซีได้แต่งตั้งแฮร์มัน เกอริง เป็นมุขมนตรีปรัสเซียคนใหม่ บรรดารัฐในประเทศเยอรมนีทั้งหลาย ถูกแทนที่ทางพฤตินัยด้วยเขตการปกครองอย่างจังหวัดที่เรียกว่า "เกา" ผู้ปกครองของไรชส์เกาเรียกว่า "เกาไลเทอร์"

เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองและเยอรมนีตกอยู่ภายใต้การยึดครองของฝ่ายสัมพันธมิตร อดีตมุขมนตรีปรัสเซีย อ็อทโท เบราน์ ได้พยายามเข้าหาผู้มีอำนาจในฝ่ายสัมพันธมิตร เพื่อหวังฟื้นฟูรัฐบาลท้องถิ่นของปรัสเซียอีกครั้งแต่ก็ถูกปฏิเสธ ท้ายที่สุด กองกำลังฝ่ายพันธมิตรตัดสินใจยุบปรัสเซียเมื่อกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1947

อ้างอิง
-------

1. 1 2  *Beckmanns Welt-Lexikon und Welt-Atlas*. Leipzig / Vienna: Verlagsanstalt Otto Beckmann. 1931.
**เดนดริติกสไปน์**
(อังกฤษ: dendritic spine) เป็นโครงสร้างเยื่อหุ้มเซล์ในส่วนของเดนไดรต์ที่ยื่นออกไปมีลักษณะคล้ายหนามขนาดเล็กทำหน้าที่สร้างไซแนปส์ระหว่างเซลล์ประสาท โครงสร้างเดนดริติกสไปน์นี้ พบได้ในเดนไดรต์ของเซลล์ประสาทส่วนใหญ่ในสมอง เช่น เซลล์ประสาทรูปปิรามิด (pyramidal neuron) ในสมองส่วนคอร์ติคอล และ เซลล์เปอร์กินเจ (Purkinje cell) ในสมองส่วนซีรีเบลลัม เป็นต้น 

เดนดริติก สไปน์เป็นโครงสร้างพิเศษที่ยื่นออกมาจากเดนไดรต์ของเซลล์ประสาท โดยทั่วไปแล้วเดนดริติก สไปน์ยาวประมาณ 0.5–2 ไมโครเมตร แต่อาจจะยาวถึง 6 ไมโครเมตรก็ได้ซึ่งพบได้ในเซลล์ประสาทบริเวณ CA3 region ของสมองส่วนฮิปโปแคมปัส (hippocampus) ในทุกๆ ความยาวหนึ่งไมโครเมตรของเดนไดรต์เซลล์ประสาทที่โตเต็มที่ จะพบเดนดริติก สไปน์หนาแน่นประมาณ 1-10 อัน พบว่าเกือบทั้งหมดของไซแนปส์ของสมองสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดที่มีผลเชิงกระตุ้นเกิดขึ้นที่เดนดริติก สไปน์ ซึ่งในเดนดริติก สไปน์ ที่โตเต็มที่จะเกิดเพียงหนึ่งไซแนปส์ที่ส่วนหัว (spine head) ของมัน

เซลล์ประสาทชนิดหลักของสมองเกือบทั้งหมดมีโครงสร้างเดนดริติก สไปน์ ซึ่งได้แก่ เซลล์ประสาทที่หลั่งกลูตาเมต (glutamate) เช่น เซลล์ประสาททรงปิรามิด (pyramidal neuron) เซลล์ประสาทที่หลั่งกาบา (GABA) เช่น เซลล์เปอร์กินเจ (Purkinje neurons) แต่เซลล์ประสาทอีกหลายประเภทก็ไม่มีเดนดริติก สไปน์ เช่น GABA-releasing interneuron เซลล์ประสาทที่มีเดนดริติก สไปน์ (Spiny neurons) พบได้น้อยมากในสัตว์ชั้นต่ำ เช่น Drosophila melanogaster และ Caenorhabditis elegans แสดงให้เห็นว่าเดนดริติก สไปน์ได้ถูกวิวัฒน์ขึ้นเพื่อให้เหมาะแก่การทำงานที่ซับซ้อนของระบบประสาทขั้นสูงในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

โครงสร้างของเดนดริติก สไปน์มีความหลากหลายทั้งขนาดและรูปร่าง และมีปริมาตรตั้งแต่ 0.01 ลูกบาศก์ไมโครเมตร ไปจนถึงขนาด 0.8 ลูกบาศก์ไมโครเมตร การศึกษาลักษณะทางกายวิภาคของ fixed brain tissue สามารถระบุรูปร่างเดนดริติก สไปน์ ออกแป็น 4 แบบ คือ thin, stubby, mushroom และ cup แต่จากการศึกษาด้วยเทคนิค Live Imaging พบว่าเดนดริติก สไปน์ มีการเปลี่ยนแปลงรูปร่างและขนาดได้มากมายหลายแบบในช่วงเวลงตั้งแต่เป็นวินาทีจนถึงหลายวัน นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างทั้งในออร์แกเนลล์และโมเลกุลพิเศษที่เป็นองค์ประกอบภายในเดนดริติก สไปน์ โดยเดนดริติก สไปน์ที่มีขนาดใหญ่ก็จะมีขนาดไซแนปส์ที่ใหญ่และมีชนิดของออร์แกเนลล์ที่หลากหลายมากกว่าเดนดริติก สไปน์ที่มีขนาดเล็ก

เดนดริติกสไปน์มีรูปร่างและขนาดแตกต่างกันซึ่งขึ้นกับระยะในการเจริญเติบโต ชนิดของสารที่มาออกฤทธิ์ที่ไซแนปส์ รวมทั้งความแข็งแรงของโครงสร้างไซแนปส์ เดนดริติกสไปน์ทำหน้าที่หลายอย่าง เช่น ช่วยจำกัดการแพร่ของไอออนและสารที่ทำหน้าที่เป็นผู้ส่งข่าวตัวที่สองภายในเซลล์ (second messenger) ในบริเวณที่เกิดไซแนปส์ กลไกการทำงานที่สำคัญของเดนดริติกสไปน์ คือ กระบวนการเรียนรู้และจดจำของเซลล์ประสาท ซึ่งพบว่าบริเวณนี้มีตัวรับสารสื่อประสาทกลูตาเมตทั้งชนิดตัวรับเอ็นเอ็มดีเอ (NMDA receptor) และตัวรับแอมพา (AMPA receptor) ทำงานสอดประสานกันในกระบวนการที่เรียกว่า ลองเทอมโพเทนชิเอชั่น (long-term potentiation) และลองเทอมดีเพรชชั่น (long-term depression)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "dendritic". Merriam Webster. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-12-03. สืบค้นเมื่อ 2019-12-03.
2. ↑ . Google. สืบค้นเมื่อ 2019-12-03. `{{cite web}}`: `|title=` ไม่มีหรือว่างเปล่า (help); Cite ไม่รู้จักพารามิเตอร์ว่างเปล่า : `|deadurl=` (help)

* Kandel ER, Schwartz JH, Jessell TM. Principles of Neural Science, 4th ed. McGraw-Hill, New York (2000). ISBN 0-8385-7701-6
* ประสาทวิทยาศาสตร์
ธงของไคเอ็นไต
**ไคเอ็นไต** (ญี่ปุ่น: 海援隊; โรมาจิ: *かいえんたい*; ทับศัพท์: kaientai) เป็นบริษัทเดินเรือและพาณิชย์นาวีแห่งแรกของประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1865 ที่ นางาซากิ โดย ซากาโมโตะ เรียวมะ โดยพัฒนามาจาก **กลุ่มการค้าคาเมยามะ** (亀山社中 - คาเมยามะชาชู) ซึ่งมีจุดประสงค์ทางการเมืองแอบแฝงคือการโค่นล้มระบอบโชกุน นอกจากไคเอ็นไตจะทำการค้าและเดินเรือแล้ว ก็ยังมีบทบาททางการเมืองอยู่เช่นเดิม ซึ่งแหล่งเงินทุนของบริษัทก็ได้มาจากแคว้นศักดินาซัตสึมะ แคว้นศักดินาโทซะ รวมทั้งกลุ่มนักธุรกิจและเศรษฐีในนะงะซะกิ 

หลังจากเรียวมะเสียชีวิตลงในปี ค.ศ. 1867 ไคเอ็นไตก็ยังมีผู้บริหารกิจการสืบต่อมาจนปิดกิจการลงในปี ค.ศ. 1868

สมาชิกของไคเอ็นไต
-----------------

ส่วนหนึ่งของสมาชิกกลุ่มไคเอ็นไต ถ่ายเมื่อราวเดือนมกราคม ค.ศ. 1867 (จากซ้าย) นะงะโอะกะ เค็นคิชิ, มิโซะบุชิ ฮิโระโนะโจ, ซะกะโมะโตะ เรียวมะ, ยะมะโมะโตะ โคโด, ซุงะโนะ คะคุเบ, ชิระมิเนะ ชุมเมะ
ที่ตั้งของสำนักงานบริษัทคะเมะยะมะชาชู ซึ่งเป็นรากฐานของกลุ่มไคเอ็นไต (ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์)
รายชื่อสมาชิกของไคเอ็นไต จำแนกตามภูมิลำเนามีดังนี้

### แคว้นโทซะ

* ซะกะโมะโตะ เรียวมะ – หัวหน้ากลุ่มไคเอ็นไต
* ซะวะมุระ โซโนะโจ
* ซะซะกิ ทะกะยุกิ – หัวหน้ากลุ่มไคเอ็นไตคนที่สอง หลังการเสียชีวิตของเรียวมะ
* นะงะโอะกะ เค็นคิชิ
* อิชิดะ เอคิชิ
* ซะกะโมะโตะ นะโอะ (ทะกะมะสึ ทะโร) – บุตรบุญธรรมของเรียวมะ
* ซุงะโนะ คะคุเบ
* จิงงู อุมะโนะซุเกะ
* อิเคะ คุระตะ
* ยาสุโอกะ คาเนะโมโตะ
* โนะมุระ โคะเระอะกิ
* นะกะจิมะ โนะบุยุกิ
* คนโด โจจิโร - สมุหบัญชีของกลุ่ม
* โยะชิอิ เก็มมะ (吉井源馬)
* ยะมะโมะโตะ ฟุกุซุเกะ
* ซะกะโมะโตะ เซจิโร

### แคว้นเอะชิเซ็น

* เซะกิ โยะชิโอะมิ
* วะตะนะเบะ โกะอุฮะชิ
* มิกะมิ ทะโร
* โอะดะนิ โคโซ
* 腰越次郎
* ซะซะกิ ซะกะเอะ

### แคว้นเอะชิโงะ

* ชิระมิเนะ ชุมมะ
* ฮะชิโมะโตะ คีวดะยู

### แคว้นซะนุกิ

* ซะนะงิ โคจิ

### แคว้นคิชู

* มุสึ มุเนะมิสึ

### เมืองชิโมะโนะเซะกิ (แคว้นโจชู)

* อิโต ซุเกะดะยู

### นักธุรกิจในนะงะซะกิ

* โคะโสะเนะ อิชิโร
* โออุระ เค
* นะกะเอะ โชมิง
* อิวะซะกิ ยะตะโร - ดูแลด้านการเงินและจัดหาเรือสินค้า (ตามการมอบหมายของแคว้นโทซะ)

* ซะกะโมะโตะ เรียวมะซะกะโมะโตะ เรียวมะ
* ซะวะมุระ โซโนะโจซะวะมุระ โซโนะโจ
* ซะซะกิ ทะกะยุกิซะซะกิ ทะกะยุกิ
* นะงะโอะกะ เค็นคิชินะงะโอะกะ เค็นคิชิ
* อิชิดะ เอคิชิอิชิดะ เอคิชิ
* ซะกะโมะโตะ นะโอะ (ทะกะมะสึ ทะโร)ซะกะโมะโตะ นะโอะ (ทะกะมะสึ ทะโร)
* คนโด โจจิโรคนโด โจจิโร
* มุสึ มุเนะมิสึมุสึ มุเนะมิสึ
* โออุระ เคโออุระ เค
* นะกะเอะ โชมิงนะกะเอะ โชมิง
* อิวะซะกิ ยะตะโรอิวะซะกิ ยะตะโร

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

WikisourceWikisource
วิกิซอร์ซภาษาญี่ปุ่น (にほんご, 日本語) มีข้อมูลต้นฉบับเกี่ยวกับ: 
**Rules of Kaientai**

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ไคเอ็นไต**

* Nagasaki Kameyamashachū Memorial Museum (ญี่ปุ่น)
**เอิร์ล เดอร์ บิกเกอร์ส** (Earl Derr Biggers 24 สิงหาคม ค.ศ. 1884 - 5 เมษายน ค.ศ 1933)เป็นนักเขียนเรื่องลึกลับชาวอเมริกัน รูปร่าง "เตี้ย ท้วม และคล้ำ" ผู้ให้กำเนิดชาร์ลี ชาน(Charlie Chan) นักสืบลูกครึ่งจีนอเมริกัน ในนวนิยายหกเรื่องที่โด่งดังมหาศาล เกิดในรัฐโอไฮโอนักกิน เที่ยว และรักการตีกอล์ฟผู้นี้เสียชีวิตด้วยหัวใจวายเมื่ออายุได้ 49 ปี สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และขายเรื่องสั้นส่งตามนิตยสารชั้นนำต่างๆ จนไม่นานก็ได้เป็นนักเขียนคอลัมน์ขำขันรายวัน และนักวิจารณ์ละครปากกล้าของ บอสตันแทรเวเลอร์ ก่อนจะมาเขียนนวนิยายโด่งดังซึ่งมีโครงเรื่องชั้นดีสามเรื่อง หลังจากแต่งงานก็ย้ายไปแคลิฟอร์เนีย และประสบความสำเร็จท่วมท้นกับยอดนักสืบของเขา

**คำคม** : Theory like mist on eyeglasses. Obscure facts. (ทฤษฎีก็เหมือนกับฝ้าบนกระจกแว่นตา มันคลุมเครือความจริง)

ผลงาน
-----

### ในชุด Charlie Chan

* The House Without a Key (ค.ศ. 1925)
* The Chinese Parrot (ค.ศ. 1926)
* Behind That Curtain (ค.ศ. 1928)
* The Black Camel (ค.ศ. 1929)
* Charlie Chan Carries On (ค.ศ. 1930)
* Keeper of the Keys (ค.ศ. 1932)

### ผลงานอื่นๆ

* *Seven Keys to Baldpate* (ค.ศ. 1913)
* *Love Insurance* (ค.ศ. 1914)
* *Inside the Lines* (ค.ศ. 1915) (เขียนร่วมกับ โรเบิร์ต เวลส์ ริทชี -(Robert Welles Ritchie))
* *The Agony Column* (ค.ศ. 1916) (ตีพิมพ์อีกชื่อหนึ่ง คือ *Second Floor Mystery*)
* *Fifty Candles* (ค.ศ. 1926)
* *Earl Derr Biggers Tells Ten Stories* (รวมเรื่องสั้น) (ค.ศ. 1933)

### ผลงานที่แปลเป็นภาษาไทย

* คอลัมน์สัมพันธ์รัก (The Agony Column) *เมื่อคอลัมน์ประกาศส่วนตัว เชื่อมรัก เชื่อมโศก และเชื่อมอาชญากรรม*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ประวัติและเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับผลงานเรื่อง ชาร์ลี ชาน (ภาษาอังกฤษ)
* ลิงก์ไปสู่เรื่องย่อของผลงานเล่มต่างๆ (ภาษาอังกฤษ)

---

บทความนี้ นำข้อความบางส่วนหรือทั้งหมด มาจากเว็บไซต์ วรรณกรรมดอตคอม เก็บถาวร 2005-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ซึ่งเจ้าของเว็บไซต์ดังกล่าว อนุญาตให้เผยแพร่ต่อได้ โดยไม่สงวนลิขสิทธิ์
ที-44 เป็นรถถังขนาดกลางที่ถูกพัฒนาขึ้นเป็นครั้งแรกและผลิตขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองจะสิ้นสุดลงโดยสหภาพโซเวียต มันถูกนำมาแทนที่โดยที-34 ซึ่งถูกนำเสนอโดยการขับเคลื่อนที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพและสามารถเคลื่อนที่ในการข้ามประเทศได้ และเกราะที่เพิ่มมากขึ้นด้วย การออกแบบมาเพื่อติดตั้งอาวุธปืนหลักขนาด 85 มม. โดยในช่วงเวลาที่ได้มีการทดสอบอย่างเต็มที่ ที-34 ก็ได้ถูกติดตั้งด้วยอาวุธนี้ด้วยเช่นกัน รถถังทั้งสองรุ่นนั้นมีประสิทธิภาพที่คล้ายกัน ดังนั้นการแนะนำรถถังรุ่นที-44 จึงไม่ถือว่าเป็นสิ่งที่สำคัญเท่ากับการผลิตรถถังรุ่นที-34 ที่เพิ่มมากขึ้น รถถังที-44 มีจำนวนน้อยกว่า 2,000 คันที่ถูกสร้างขึ้น เมื่อเทียบกับรถถังที-34 มีจำนวนราวประมาณ 58,000 คัน แม้ว่าที-34 จะถูกพร้อมใช้งานได้ในช่วงปลายสงคราม แต่ก็ไม่ได้ถูกใช้ในการสู้รบ

มีความพยายามในการปรับปรุงอาวุธปืนของที-44 ด้วยปืนแบบใหม่ มีขนาด 122 มม.แต่ป้อมปืนนั้นได้แสดงให้เห็นว่ามีความแคบมากและอัตราการยิงที่ต่ำ ในคำสั่งในการยิงสามนัดต่อนาที ความพยายามอีกครั้งด้วยปืนขนาด 100 มม. ดูเหมือนว่าจะมีแนวโน้มมากขึ้นแม้ว่าจำนวนที่เพิ่มเติมที่มีการเปลี่ยนแปลงเพื่อต้องการให้การออกแบบมีประสิทธิภาพอย่างแท้จริง งานการออกแบบที่ขยายเพียงเล็กน้อยในเวอร์ชันรุ่นที-44 เริ่มต้นขึ้นในช่วงสงครามและมีการผลิตรถถังต้นแบบในปี ค.ศ. 1945 การออกแบบใหม่ครั้งนี้ได้เข้าสู่การผลิตในปี ค.ศ. 1947 ให้กลายเป็นที-54/55 หนึ่งในสายรถถังขนาดกลาง ซึ่งเป็นรถถังที่ถูกผลิตออกมามากที่สุดตลอดกาล

อ้างอิง
-------

* "KMDB T-34" Archived 2008-02-08 at the Wayback Machine
* "Czołgi Świata" (World's Tanks or Tanks Of The World) magazine issue 25
* "KMDB T-34M"[permanent dead link]
* "Centrum Symulacji Taktyczno-Opearcyjnych"[permanent dead link][self-published source?]
* "armor.kiev.ua"
สำหรับปักษาวายุ ซึ่งเป็นนกในเทพปกรณัม ดูที่ นกการเวก (เทพปกรณัม)

**ปักษาวายุ** (อังกฤษ: Garuda) ภาพยนตร์ไทยแนวแอ็คชั่นไซไฟ ออกฉายเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2547 อำนวยการสร้างโดยอาร์ เอส.ฟิล์ม แอนด์ ดิสทริบิวชั่น กำกับการแสดงโดย มณฑล อารยางกูล นำแสดงโดย ศรราม เทพพิทักษ์, ซาร่า เล็กจ์

เนื้อเรื่อง
-----------

ลีน่า นักโบราณคดีสาวชาวครึ่งไทย-ฝรั่งเศส เป็นลูกสาวของนักโบราณคดีชาวฝรั่งเศสที่เคยค้นพบ โครงกระดูกสัตว์โบราณยุคเดียวกับไดโนเสาร์ ที่มีโครงร่างคล้ายกับสัตว์ในเทพปกรณัมของภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ ลีน่าได้สูญเสียพ่อไปพร้อมกับซากดังกล่าว หลังจากพ่อของเธอถูกกล่าวหาว่าเหลวไหล นั่นทำให้ลีน่าฝังใจในเรื่องนี้และมุ่งมั่นที่จะพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็นว่า สิ่งที่พ่อเธอค้นพบนั้นไม่ใช่เรื่องเหลวไหล

ในปี พ.ศ. 2548 ในระหว่างที่ลีน่าและทิม เพื่อนนักโบราณคดีชาวฝรั่งเศส กำลังขุดค้นนั้น ไม่ทราบมาก่อนเลยว่าจะเป็นที่เดียวกับที่ทางการได้ทำรถไฟใต้ดินเฟส 2 และพบกับนายทหารลึกลับกลุ่มหนึ่ง ที่นำโดย แทน ซึ่งไม่เป็นมิตรเลย และพยายามไล่เธอกลับไป โดยพยายามบอกว่า สิ่งที่เธอตามหานั้นอาจจะไม่ใช่แค่สัตว์ธรรมดา ๆ หากแต่เป็นสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัว มีพลานุภาพในการทำลายล้างสูง ก่อนที่มันจะปรากฏตัวออกมาใจกลางกรุงเทพมหานคร เมืองหลวงของประเทศไทย และมันไล่ล่าพวกเขา

นักแสดง
-------

* ศรราม เทพพิทักษ์ รับบท แทน
* ซาร่า เล็กจ์ รับบท ลีน่า
* แดเนียล บรูซ เฟรเซอร์ รับบท ทิม
* ชลัฏ ณ สงขลา รับบท ไกร
* สุทธิพงษ์ สามคุ้มพิมพ์ รับบท วิทย์
* ปิยะ วิมุกตายน รับบท หาญ
* สุทธิพร เมธา รับบท กล้า
* พีรนันท์ โกตน รับบท พล
* ญาณี ตราโมท รับบท ดร.วิชัย

**นักแสดงรับเชิญ**

* ไพโรจน์ สังวริบุตร รับบท หัวหน้าของแทน
* ทศพล ศิริวัฒน์ รับบท พนักงานรถไฟใต้ดิน
* นพดล ทรงแสง รับบท พนักงานรถไฟใต้ดิน

การสร้างและเสียงวิจารณ์
-----------------------

*ปักษาวายุ* เป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นไซไฟทริลเลอร์ ที่นับเป็นเรื่องแรกของไทยที่ถ่ายทำในระบบดิจิตอล เหมือนกับภาพยนตร์ระดับโลกหลาย ๆ เรื่อง และจัดเป็นภาพยนตร์สัตว์ประหลาดยักษ์เรื่องแรกของไทย ที่สร้างตัวสัตว์ประหลาด คือ ครุฑ จากวรรณคดีของไทยหลายเรื่อง และเป็นผลงานการแสดงครั้งแรกของซาร่า เล็กจ์

แต่เมื่อเข้าฉายแล้ว เสียงวิจารณ์ส่วนใหญ่เป็นไปในทางลบแทบทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นบทภาพยนตร์ที่อ่อน ไม่สมเหตุสมผล รวมถึงเอฟเฟกต์ที่ใช้ ตลอดจนโครงเรื่องที่เหมือนกับ *Reign of Fire* ภาพยนตร์สัญชาติอังกฤษในปี ค.ศ. 2002 เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปักษาวายุ-จินตนาการวรรณคดีไทยสู่โลกภาพยนตร์
2. ↑  คำวิจารณ์จากสยามโซน

ดูเพิ่ม
-------

* ข้อมูลของภาพยนตร์เรื่อง ปักษาวายุ ในเว็บไซต์หนังดี
* *ปักษาวายุ (2004)* ที่สยามโซน
* *ปักษาวายุ* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* ชีวประวัติ ปักษาวายุ ที่ ฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
**ท่าอากาศยานไขตั๊ก** หรือ สนามบินไขตั๊ก (จีน: 啟德機場, จีนกลาง: qǐ dé jī chǎng ฉี่เต๋อจีฉ่าง, กวางตุ้ง: kai2 dak1 gei1 coeng4 ไขตั๊กเก๊ย์เฉิ่ง, อังกฤษ: Kai Tak Airport) (ชื่อเป็นทางการ:**ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง**(ใช้ชื่อนี้ระหว่างปีค.ศ.1954 - 1998) หลังจากนั้นได้ใช้ชื่อว่า *ท่าอากาศยานไขตั๊ก* เมื่อท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกงแห่งใหม่ได้เปิดให้บริการ) เป็นท่าอากาศยานหลักของอาณานิคมบริติชฮ่องกงของจักรวรรดิอังกฤษ ตั้งแต่ปีค.ศ.1925-1998 ในวันที่ 6 กรกฎาคม 1998 ท่าอากาศยานแห่งนี้ถูกแทนที่ด้วยท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกงแห่งใหม่(เช็ค แลป ก็อก)

ท่าอากาศยานแห่งนี้เคยเป็นฐานการบินหลักของ คาเธย์แปซิฟิก, ดราก้อนแอร์ ,ฮ่องกงเอ็กซ์เพรสแอร์เวย์, ฮ่องกงแอร์ไลน์ และ แอร์ฮ่องกง

ประวัติ
-------

ท่าอากาศยานไขตั๊กตั้งอยู่ทางเหนือของอ่าวเกาลูน ท่าอากาศยานแห่งนี้ล้อมรอบไปด้วยภูเขาน้อยใหญ่ซึ่งภูเขาที่มีความสูงที่สุดได้อยู่ห่างจากสนามบินไปทางเหนือ เพียง 10 กิโลเมตร มีความสูงถึง2000 ฟุต (610 เมตร) ไขตั๊กมีทางวิ่งเพียงหนึ่งทางวิ่งเรียกว่า รันเวย์ 13/31 รันเวย์นี้สร้างขึ้นจากการถมทะเลบนอ่าว และได้ขยายความยาวมาเรื่อยๆจนถึง 3,390 เมตร

วันปิดท่าอากาศยาน
-----------------

ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกงแห่งใหม่ได้เปิดในเช้าวันที่ 6 กรกฎาคม 1998 ซึ่งหมายถึงกิจกรรมการบินต่างๆต้องถูกย้ายไปที่ท่าอากาศยานแห่งใหม่ทั้งหมด

วันที่ 6 กรกฎาคม 1998 เวลา 01:28 หลังจากเครื่องบินลำสุดท้ายได้ทะยานออกไป ท่าอากาศยานไขตั๊ก ก็ถูกปิดอย่างสมบูรณ์แบบ หลังจากเปิดให้บริการแก่ประชาชนชาวฮ่องกง และทั่วโลกมาอย่างยาวนานถึง 77 ปี

* ไฟลท์ขาเข้าสุดท้าย: สายการบินดรากอนแอร์ เที่ยวบิน KA841 มาจาก ฉงชิ่ง แตะรันเวย์เวลา 23.38 น.
* ไฟลท์ขาออกสุดท้าย : สายการบินคาเธ่ย์ แปซิฟิค เที่ยวบิน CX251 ไป ลอนดอน ออกเวลา 00.02 น.

หลังจากส่งเครื่องบินลำสุดท้ายขึ้น พนักงานบนหอบังคับการบินได้จัดพิธีปิดสนามบินบนหอบังคับการบิน และได้พูดคำสุดท้ายขณะปิดไฟรันเวย์ว่า "ลาก่อนไขตั๊ก, ขอบคุณ"

ปัจจุบัน
--------

ปัจจุบันท่าอากาศยานไขตั๊ก ได้ถูกเปลี่ยนให้เป็นท่าเรือสำราญ (Cruise Terminal) และได้เปลี่ยนชื่อเป็น ไขตั๊กครูสเทอมินอล (ภาษาอังกฤษ:Kai Tak Cruise Terminal) ซึ่งเปิดให้บริการแล้วเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2556 โดยใช้งบประมาณในการก่อสร้าง 1,000 ล้านเหรียญ ดอลลาร์สหรัฐ

ดูเพิ่ม
-------

* ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง
* Kai Tak Cruise Terminal
**ศอก** เป็นหน่วยวัดความยาวที่นิยามจากระยะระหว่างข้อศอกไปจนถึงนิ้วกลาง มีการใช้มาตั้งแต่ในอียิปต์โบราณ และถูกใช้ในหลายประเทศ

หน่วยศอกในประเทศไทย
-------------------

**ศอก** เป็นหน่วยวัดความยาวของไทย มีที่มาจากการวางแขนท่อนล่างลงบนพื้นราบ หนึ่งศอกวัดจากปลายนิ้วกลางไปจนถึงปลายข้อศอก  แต่เนื่องจากระยะศอกของแต่ละคนไม่เท่ากัน *พระราชบัญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด พระพุทธศักราช ๒๔๖๖* จึงกำหนดให้ 1 ศอกยาวเท่ากับ ½ ของเมตร (0.5 เมตร) เป็นต้นมา และใช้อักษรย่อว่า ศ. 

1 ศอก มีค่าเท่ากับ

* 24 นิ้ว
* 2 คืบ
* 50 เซนติเมตร
* 0.5 เมตร

ในทางกลับกัน

* 1 วา = 4 ศอก
* 1 เส้น = 80 ศอก
* 1 โยชน์ = 32,000 ศอก

สำนวนที่กล่าวถึง
----------------

* ได้คืบจะเอาศอก - ต้องการจะได้มากกว่าที่ได้มาแล้ว
* คืบก็ทะเล ศอกก็ทะเล - เมื่อออกทะเลอย่าประมาท ทะเลล้วนมีอันตราย
* ลดราวาศอก - ผ่อนลง, ยอมอ่อนให้

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน (2008-09-06). "ได้คืบจะเอาศอก". *คลังความรู้ ราชบัณฑิตยสถาน*. สืบค้นเมื่อ 2009-05-23.
2. ↑  "พระราชบัญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด พระพุทธศักราช ๒๔๖๖". *ราชกิจจานุเบกษา ๔๐*. 27 ธันวาคม พ.ศ. 2466. หน้า 183-218.
ลูกน้ำนมผ่าครึ่ง
ผลสีเขียวหรือม่วง
ผลสด
**ลูกน้ำนม** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Chrysophyllum cainito*) เป็นพืชพื้นเมืองของฟิลิปปินส์ ไทย เวียดนาม กัมพูชา ลาว เป็นไม้ยืนต้น ใบเดี่ยว ยาวรี หน้าใบเป็นมัน เขียวเข้ม หลังใบเป็นสีแดง เป็นมัน ดอกออกเป็นช่อ ตามซอกใบ สีเขียวอมเหลือง หรือชมพูอมขาว กลื่นหอม ผลทรงกลม มีทั้งพันธุ์สีเขียว พันธุ์สีเหลืองและพันธุ์สีม่วงแดง พันธุ์เปลือกเขียว เนื้อสีขาว ส่วนพันธุ์เปลือกม่วง เนื้อสีขาวอมม่วง รสหวานหอม เมล็ดสีน้ำตาลอ่อน กินเป็นผลไม้สด

ชื่อสามัญของลูกน้ำนมมีหลายชื่อเช่น cainito, caimito, star apple, golden leaf tree, abiaba, pomme dulait, estrella, milk fruit, aguay ภาษาเวียดนามเรียกว่า vú sữa (*วู้ เสือ*) ภาษาเขมรเรียกว่า ផ្លែទឹកដោះ (*พฺลา͜เอตึกเดาะห*)

ผลของลูกน้ำนมมีสารต้านอนุมูลอิสระ เปลือกต้นเป็นยาบำรุงและยาชูกำลัง ยาต้มจากเปลือกใช้เป็นยาแก้ไอ 

สปีชีส์ใกล้เคียงเรียกสตาร์แอปเปิล พบในทวีปแอฟริกา เช่น *C. albidum* และ *C. africanum*

ในเวียดนาม พันธุ์ที่มีชื่อเสียงมากคือ Lò Rèn มาจากจังหวัดเตี่ยนซาง ในเซียร์ราลีโอน เรียกว่า "Bobi wata"

ในลาวเรียก หมากน้ำนม บางพื้นที่เรียก หมากยาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Luo X.D. Basile M.J. Kennelly E.J."Polyphenolic antioxidants from the fruits of Chrysophyllum cainito L. (Star Apple)." Journal of agricultural and food chemistry 2002 50:6 (1379-1382)
2. ↑  Einbond L.S. Reynertson K.A. Luo X.-D. Basile M.J. Kennelly E.J."Anthocyanin antioxidants from edible fruits" *Food Chemistry* 2004 84:1 (23-28)
3. ↑  National Research Council (2008-01-25). "Star Apples". *Lost Crops of Africa: Volume III: Fruits*. Lost Crops of Africa. Vol. 3. National Academies Press. ISBN 978-0-309-10596-5. สืบค้นเมื่อ 2008-07-17. `{{cite book}}`: Cite ไม่รู้จักพารามิเตอร์ว่างเปล่า : `|origdate=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Dept. of Horticulture Purdue University
* Fruits From America: *Chrysophyllum cainito* เก็บถาวร 2003-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Quisqualis Site Entry for C. cainito


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Chrysophyllum cainito***
*สำหรับ ลมหวน ความหมายอื่น ดูได้ที่ ลมหวน (แก้ความกำกวม)*

เพลง "**ลมหวน**" เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "แม่สื่อสาว" ประพันธ์คำร้องและทำนองโดย หม่อมหลวงพวงร้อย สนิทวงศ์ และหม่อมหลวงประพันธ์ สนิทวงศ์ ขับร้องโดย โสภา อุณหกะ เมื่อ พ.ศ. 2481 ภายหลังมีการนำมาขับร้องใหม่ เช่น สวลี ผกาพันธ์, ศรีไศล สุชาตวุฒิ , ดนุพล แก้วกาญจน์ ,นัดดา วิยกาญจน์ และ อรวรรณ เย็นพูนสุข

"แม่สื่อสาว" เป็นภาพยนตร์ขาวดำ สร้างโดย บริษัทไทยฟิล์ม นำแสดงโดย ศักดิ์ วีรศร และ โสภา อุณหกะ ฉายเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2481

เนื้อเพลง
---------

คำร้องโดย พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคล ทำนองโดย หม่อมหลวงพวงร้อย สนิทวงศ์ และหม่อมหลวงประพันธ์ สนิทวงศ์

ลมหวนชวนให้คิดถึงความหลัง
ภวังค์จิตคิดขื่นขมระทมใจ
ตัวใครเป็นคนผิดอยากถามนัก
รักไยใจจะกลับดังลมหวน
ใกล้เรากล่าวถ้อยนัยที่รัก
เจ็บนักพอถึงอื่นก็คืนคำ
มาทำชิดสนิทใหม่ใครจะเชื่อ
เบื่อแล้วไยจะมารับกลับคืน
ใกล้เรากล่าวถ้อยนัยที่รัก
เจ็บนักพอถึงอื่นก็คืนคำ
มาทำชิดสนิทใหม่ใครจะเชื่อ
เบื่อแล้วไยจะมารับกลับคืน...

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ฟังเพลงลมหวน[*ลิงก์เสีย*] (นัดดา วิยะกาญจน์)
* ฟัง MIDI เพลงลมหวน

อ้างอิง
-------

1. ↑  รายการ เพื่อนฝัน สถานีวิทยุแห่งประเทศไทย เอ เอ็ม 891
**วัดป้อมรามัญ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนพริก อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดป้อมรามัญเป็นวัดเก่าแก่มาตั้งแต่ครั้งสมัยกรุงศรีอยุธยา ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2315 สันนิษฐานว่าสร้างโดยชาวมอญที่เมื่อครั้งสมเด็จพระนเรศวรมหาราชได้นำชาวมอญที่ติดตามพระองค์มากับคณะของพระมหาเถรคันฉ่อง เมื่อ พ.ศ. 2520 เจ้าอาวาสในสมัยนั้นได้ขุดเจอกับกรุพระเก่าที่วัดซึ่งเชื่อกันว่าเป็นพระสมเด็จ จึงมีการพุทธาภิเษกพระสมเด็จขึ้นจนทําให้วัดมีชื่อเสียง

วัดป้อมรามัญได้รับการบูรณะปฎิสังขรณ์ เสนาสนะสถานใหม่ ได้รับการบำรุงพระพุทธศาสนาจากพระอาจารย์แดง เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน ทั้งวิหาร อุโบสถซึ่งในวิหารมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ศาลาชูชก และมณฑปพ่อปู่ชูชก วัดสร้างชูชกใหญ่ที่สุดในโลกไว้หน้าวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป้อมรามัญ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  ""อาจารย์แดง" ต้นแบบที่คงอยู่ พระนักพัฒนาแห่งเมืองกรุงเก่า". ไทยรัฐ.
3. ↑  ณธษา วังปรีชา. "เฒ่าขอทานสู่พ่อปู่ชูชก กับกระบวนการกลายเป็นสินค้า กรณีศึกษา: วัดป้อมรามัญ จ.พระนครศรีอยุธยา" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
4. ↑  "วัดป้อมรามัญสร้าง "ชูชก" ใหญ่ที่สุดในโลก". ผู้จัดการออนไลน์.
โรเจอร์สอะรีนา ในแวนคูเวอร์ จะเห็นทีม แวนคูเวอร์คานัคส์ (สีน้ำเงิน) และ นิวยอร์ก เรนเจอร์ส (สีขาว) อุ่นเครื่องก่อนเกม
**สนามฮ็อกกี้น้ำแข็ง** หรือ **สนามกีฬาฮ็อกกี้น้ำแข็ง** (อังกฤษ: Ice hockey arena, Ice hockey venue หรือ Ice hockey stadium) เป็นสถานที่จัดกีฬาฮอกกี้น้ำแข็ง หรือกีฬาอื่น ๆ เช่น บรูมบอล ริงเงตต์ และ ลานแบนดี

สนามกีฬาในร่มอเนกประสงค์
------------------------

สนามฮอกกี้น้ำแข็งจำนวนหนึ่งได้รับการออกแบบเพื่อใช้ในกีฬาหลายประเภท เช่น บาสเก็ตบอล ในสนามกีฬาในร่มอเนกประสงค์หลายแห่ง เช่น ยูไนเต็ดเซ็นเตอร์ ในชิคาโก และ คริปโต.คอม อารีนา ในลอสแอนเจลิส พื้นไม้อัดหุ้มฉนวนจะถูกวางทีละชิ้น บนพื้นผิวน้ำแข็ง จากนั้นจึงวางแผงสนามบาสเก็ตบอล ถูกวางไว้เหนือสิ่งนั้น

ประเทศไทย
---------

บทความหลัก: สนามฮอกกี้น้ำแข็งนานาชาติแห่งประเทศไทย เชียงใหม่

ดูเพิ่ม
-------

* ลานฮอกกี้น้ำแข็ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Game Changers: How the United Center is converted from ice to hardwood". Chicago Tribune. สืบค้นเมื่อ 2017-02-20.
2. ↑  Mitchell, Houston (2012-04-16). "Staples Center changes from basketball to hockey in time-lapse video". *Los Angeles Times*. สืบค้นเมื่อ 2017-02-20.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สนามฮอกกี้น้ำแข็ง
* Hockeyarenas.net ข้อมูลเกี่ยวกับสนามฮอกกี้น้ำแข็งจากทั่วโลก
* rinktime.com ไดเรกทอรีของสนามฮอกกี้น้ำแข็งทั่วอเมริกาเหนือ ก่อตั้งเมื่อปี 1997
**วัดหินแหลม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าขนุน อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 1 งาน 5 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 50 ไร่

จากซากฐานโบราณสถานเดิม ไม่ทราบประวัติการก่อสร้างที่แน่นอน แต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาเมื่อครั้งเป็นเส้นทางผ่านในการเดินทัพและพักทัพระหว่างกรุงศรีอยุธยาและกรุงหงสาวดี ส่วนเจดีย์องค์ใหม่ที่ปรากฏในปัจจุบันโดยสร้างขึ้นใหม่ทับซากโบราณสถาน ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังขนาดเล็กปิดด้วยกระเบื้องโมเสกสีน้ำตาลทั้งองค์

วัดหินแหลมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง ต่อมาเกิดสงครามโลกครั้งที่สองทำให้หมู่บ้านและวัดร้างลง หลังจากสงครามจบลงชาวบ้านจึงได้อพยพกลับถิ่นฐานเดิมและได้บูรณะปฏิสังขรณ์วัดขึ้นมาใหม่จนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กศาลาการเปรียญ กว้าง 17 เมตร ยาว 32 เมตร เป็นอาคารทรงไทย กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 19 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ เจดีย์พระบรมสารีริกธาตุ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระพุก พ.ศ. 2484–2486
* พระดำ พ.ศ. 2486–2494
* พระขาว พ.ศ. 2494–2503
* พระปร้าย พ.ศ. 2503–2512
* พระกร้าย พ.ศ. 2512–2516
* พระครูผาสุกิจโกวิท พ.ศ. 2516–2548
* พระอธิการสยาม พ.ศ. 2548–2550
* พระครูกาญจนสุทธสีล พ.ศ. 2550–2563
* พระครูสิริวรรณโสภิต รก พ.ศ. 2564–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหินแหลม". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดหินแหลม". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "วัดหินแหลม". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
**วัดห้วยโก๋น** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยโก๋น อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดน่าน ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 15 ไร่ ปัจจุบันมีพระปลัดทศพร กลฺยาณสิริ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดห้วยโก๋นได้รับอนุญาตให้เข้าทำประโยชน์หรืออยู่อาศัยภายในเขตป่าสงวนแห่งชาติ เมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2563 ได้รับประกาศจังหวัดน่าน เรื่อง การสร้างวัด เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 และได้รับประกาศตั้งวัด เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2564

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 13 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2562 ศาลาการเปรียญ กว้าง 9.50 เมตร ยาว 25 เมตร เป็นอาคารก่อด้วยอิฐถือปูน โครงหลังคามุงกระเบื้อง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2562 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระประธานประจำวิหาร ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 29 นิ้ว สูง 1.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2561

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พิธีมอบประกาศตั้งวัด "วัดห้วยโก๋น" ต.ห้วยโก๋น อ.เฉลิมพระเกียรติ จ.น่าน". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดน่าน.
2. ↑  "วัดห้วยโก๋น". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "ประวัติวัด ทั่วราชอาณาจักร จังหวัดน่าน" (PDF). สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดน่าน.