recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ร็อบบี ราฮังเมตัง** (อังกฤษ: Robby Rahangmetang) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 24 ครั้ง ชนะ 12 (น็อค 4) แพ้ 12

ประวัติ
-------

ราฮังเมตังขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531 โดยเป็นการชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นแบนตัมเวทที่ว่าง ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนลิตเติล โฮลเมส จากนั้นขึ้นชกอีก 6 ครั้ง โดยเป็นฝ่ายชนะ 4 ครั้ง จึงได้ชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทใน พ.ศ. 2532 ถึงสองครั้ง แต่ก็แพ้คะแนนไซปา โมโนดไปทั้งสองครั้ง

ราฮังเมตัง ขึ้นชกชนะรวดอีกสามครั้งรวมทั้งชนะน็อคทมิฬ ศิษย์สีหมอก ยก 6 ด้วย ก่อนจะมาชกแพ้คะแนนโนรี จ๊อกกี้ยิม ที่สมุทรปราการเมื่อ พ.ศ. 2533 จากนั้น ราฮังเมตังขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นเฟเธอร์เวทอีกครั้งเมื่อ 12 มกราคม พ.ศ. 2534 ปรากฏว่าครั้งนี้เป็นฝ่ายชนะน็อค เวนาน ยูรังกา ยก 8 ได้ครองแชมป์ จากนั้นขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นเดียวกันนี้ที่ว่าง เมื่อ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2534 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อค คริส ซากิต นักชกฟิลิปปินส์ยก 6 ที่อินโดนีเซีย

ราฮังเมตังหยุดชกไปสองปี กลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2536 โดยเป็นการเดินสายไปชกนอกรอบในต่างประเทศทั้งออสเตรเลีย เม็กซิโก ฟิลิปปินส์ และไทย ซึ่งมักจะแพ้มากกว่าชนะ รวมทั้งมาชกแพ้น็อคยอดสนั่น ส.นันทชัย เมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ชนะคะแนน ซาลิม อายูบา ได้แชมป์มาครองอีก แล้วมาชิงแชมป์ PABA รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 6 เมษายน พ.ศ. 2541 แพ้น็อค ฉมวกเพชร ช่อชะมวง ยก 5 ที่กทม. และขึ้นชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นไลท์เวทเมื่อ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 แพ้น็อค ยูน ดองชุล ยก 1 จากนั้นจึงแขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์อินโดนีเซียรุ่นเฟเธอร์เวท (2534, 2540)
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อ 11 มิถุนายน 2534 แพ้น็อค คริส ซากิต ยก 6 ที่ อินโดนีเซีย
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 6 เมษายน 2541 แพ้น็อค ฉมวกเพชร ช่อชะมวง ยก 5 ที่ กทม.
	+ ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นไลท์เวท เมื่อ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 แพ้น็อค ยูน ดองชุล ยก 1 ที่เกาหลีใต้

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2015-04-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
กระดูกหัวของกากาแรกูที่สวนสัตว์เซาเปาลู
**กากาแรกู** (โปรตุเกส: *Cacareco*; 1954–1962) เป็นแรดดำตัวเมียในสวนสัตว์ของประเทศบราซิล เป็นที่รู้จักหลังจากได้รับคะแนนเสียงล้นหลามในลักษณะการลงคะแนนเสียงประท้วงในการเลือกตั้งสภานครเซาเปาลูปี 1958 เจ้าหน้าที่จัดการเลือกตั้งไม่ยอมรับการสมัครรับเลือกตั้งของกากาแรกู แต่กระนั้นกากาแรกูก็ได้รับคะแนนเสียงถึง 100,000 คะแนน ซึ่งสูงกว่าผู้สมัครทุกคนที่เหลือในการเลือกตั้งครั้งนั้นซึ่งมีผู้ออกมาลงคะแนนเสียงน้อยมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ในบราซิลยังคงมีการใช้ศัพท์ "การลงคะแนนเสียงกากาแรกู" (*voto Cacareco*) เมื่อกล่าวถึงการออกเสียงลงคะแนนประท้วงเรื่อยมาถึงปัจจุบัน

การสมัครรับเลือกตั้งของกากาแรกูยังเป็นต้นแบบให้เกิดพรรคแรดแห่งแคนาดาซึ่งนำโดยแรดชื่อกอร์เนลียุสที่ 1 แต่ในนาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  de Carvalho, George (1959-10-19). *Rhino horns in on a Brazilian election* (ภาษาอังกฤษ). LIFE. p. 54.
2. ↑  "Cacareco, Aedes, Tião, Tiririca e Bolsonaro". *www.jn.pt* (ภาษาโปรตุเกส). สืบค้นเมื่อ 2019-04-07.
3. ↑  "Cacareco the Rhinoceros". *Museum of Hoaxes* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2016-11-14.
**จักรพรรดิอู่ แห่งราชวงศ์ฉีใต้** ((南)齊武帝) (440–493) พระนามเดิม **เซียว เจ๋อ** (蕭賾) พระนามจีน **เซฺวียนยฺหวั่น** (宣遠) พระนามลำลอง **หลงเอ๋อ** (龍兒) เป็นจักรพรรดิจีนพระองค์ที่สองแห่งราชวงศ์ฉีใต้ พระองค์ถูกมองว่าเป็นจักรพรรดิที่มีความสามารถและขยันขันแข็ง แม้ว่าเขาจะถูกวิพากษ์วิจารณ์ในเรื่องความสิ้นเปลือง

นักประวัติศาสตร์สมัยราชวงศ์ซ่ง ซือหม่า กวง ได้บรรยายถึงจักรพรรดิฉีอู่ใน*จือจื้อทงเจี้ยน* ว่า

*เมื่อซื่อจู่ [พระอารามนามของจักรพรรดิอู่] ครองราชย์ พระองค์ใส่ใจในเรื่องที่สำคัญของรัฐ ดูแลสิ่งที่สำคัญ เข้มงวดและชาญฉลาด เด็ดเดี่ยวและเด็ดขาด พระองค์พระราชทานตำแหน่งผู้บังคับบัญชาและผู้ว่าการเทศมณฑลเป็นเวลานาน และหากผู้ใต้บังคับบัญชาของพวกเขาฝ่าฝืนกฎหมาย พระองค์จะส่งดาบของจักรพรรดิไปยังผู้ว่าการหรือผู้พิพากษาเพื่อให้พวกเขาดำเนินการลงโทษประหารชีวิต ดังนั้นในรัชสมัยของพระองค์ หยงหมิง ผู้คนร่ำรวยและสงบสุข และอาชญากรรมก็น้อย อย่างไรก็ตาม พระองค์ยังชอบการเลี้ยงสังสรรค์และการละเล่น และในขณะที่พระองค์แสดงความไม่พอพระทัยในความฟุ่มเฟือยและความสิ้นเปลือง พระองค์ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงสิ่งเหล่านี้ได้ด้วยพระองค์เอง*

อ้างอิง
-------



| * ด
* ค
* ก
ลำดับจักรพรรดิจีนในราชวงศ์ใต้ |
| --- |
| ราชวงศ์หลิวซ่ง | 
* อู่
* เฉ่า
* เหวิน
* หลิว เช่า
* เสี้ยวอู่
* จักรพรรดิที่ถูกปลด
* หมิง
* จักรพรรดิที่ถูกปลดในภายหลัง
* เชิ่น

 |
| ราชวงศ์ฉีใต้ | 
* เก้า
* อู่
* เจ้าชายแห่งอวี่หลิน
* เจ้าชายแห่งไหวหลิง
* หมิง
* เซียว เปาจวน
* เหอ

 |
| ราชวงศ์เหลียง | 

|  |
| --- |
| 
* อู่
* เจียนเหวิน
* เจ้าชายแห่งอวี่จาง
* หยวน
* หมิ่น
* จิ้ง

 |
| เหลียงตะวันตก | 
* เสวียน
* หมิง
* จิง

 |

 |
| ราชวงศ์เฉิน | 
* อู่
* เหวิน
* เฝย์
* เซฺวียน
* โฮ่วจู่

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
โทะซะกิน
**โทะซะกิน** (อังกฤษ: Tosakin; ญี่ปุ่น: 土佐金 แปลว่า *ปลาทอง* หรือนิยมเรียกสั้นๆ ว่า *โทะซะ*) เป็นสายพันธุ์ปลาทองสายพันธุ์หนึ่ง ที่พัฒนาขึ้นมาโดยมนุษย์ ได้ชื่อว่าเป็น **ราชินีแห่งปลาทอง** ด้วยความที่มีครีบหางพริ้วไหว และเบ่งบานกางออกเวลาว่ายน้ำ เหมือนผู้หญิงใส่กระโปรงบาน

โทะซะกินที่สวยนั้น ต้องมีลำตัวเป็นทรงหยดน้ำ โคนหางใหญ่ ครีบหางเบ่งบานและเป็นลอนสวยงาม โดยเฉพาะครีบหางที่อยู่กึ่งกลางลำตัวควรบานแผ่ออกและมีลักษณะโค้งได้รูป ส่วนครีบด้านข้างทั้งสองข้างควรกางแผ่ออกโดยทำมุมฉากกับลำตัว

โทะซะกินนั้นเป็นปลาทองที่พัฒนาสายพันธุ์มาจากริวกิ้น ราวปี ค.ศ. 1845 ที่เมืองโคชิ โดย นายคัตซูซาบุโร ซูกะ ได้นำปลาทองหัวสิงห์สายพันธุ์โอซาก้ารันชูมาผสมข้ามพันธุ์กับปลาทองริวกิ้น ซึ่งผลออกมาว่าลูกปลาทองที่เพาะพันธุ์ขึ้นได้มีบางส่วนมีลักษณะผ่าเหล่าไปจากลูกปลาทองตัวอื่นๆ โดยลูกปลาที่มีลักษณะผ่าเหล่าจะมีส่วนหางที่มีลักษณะแตกต่างไปจากปลาทองทั่วๆ ไป อย่างแทบไม่น่าเชื่อ เพราะครีบของปลาทองเหล่านั้นแทนที่จะตั้งชันหรือเบ่งบานเหมือนปลาพ่อแม่พันธุ์ แต่กลับมีปลายหางทั้งสองลักษณะรวมอยู่ในตัวเดียวกัน นั่นคือ ครีบหางด้านข้างทั้งสองข้างจะตั้งชันและยื่นชี้ไปทางด้านหน้าของลำตัว ส่วนครีบหางตรงกลางกลับหักมุมลงด้านล่าง ช่วยให้ครีบหางของปลาเกิดเป็นรอนคล้ายรูปคลื่น โดยเฉพาะหางของปลามีลักษณะบานออก

ด้วยความสวยงามโดยเฉพาะครีบหาง ทำให้ในประเทศไทยเองนั้น โทะซะกินเป็นปลาทองที่มีขายและเลี้ยงกันเป็นจำนวนน้อย และทำให้ปลามีราคาแพงขึ้นอีกด้วย เนื่องจากเลี้ยงยาก ต้องใช้ความละเอียดในการเลี้ยงสูงกว่าปลาทองสายพันธุ์อื่นๆ เพราะปลาจะแพ้คลอรีนและความสกปรกของน้ำได้ง่ายกว่าปลาทองสายพันธุ์อื่นๆ จึงหาผู้เลี้ยงได้น้อยรายที่จะสามารถเลี้ยงได้สวยได้

อ้างอิง
-------

* ปลาทองโทะซะกิน เก็บถาวร 2009-04-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

| * ด
* ค
* ก
สายพันธุ์ปลาทอง |
| --- |
| สายพันธุ์ | สิงห์จีน • สิงห์ญี่ปุ่น • รันชู • สิงห์ลูกผสม • ลักเล่ห์ • แพนด้า • เดเมกิ้น • ลูกโป่ง • ออรันดา • เกล็ดแก้ว • โคเมทโทะซะกิน • ริวกิ้น • สิงห์ดำตามิด • ชูบุงกิ้น • จิกิ้น • ตากลับ • วากิ้น • ฟุนะ • ฮิบุนะ • วาโตไน |  |
**บาร์โตโลเมโอ จูเซปเป อันโตนีโอ กวาร์นีเอรี "เดล เกซุ"** (อิตาลี: *Bartolomeo Giuseppe Antonio Guarnieri, del Gesù*) (21 สิงหาคม ค.ศ. 1698 - 17 ตุลาคม ค.ศ. 1744)  เป็นช่างทำไวโอลินที่มีชื่อเสียงจากเมืองเกรโมนา ประเทศอิตาลี มีชื่อเสียงเทียบเคียงได้กับอันโตนีโอ สตราดีวารี (1644-1737) โดยจูเซปเปเป็นหลานชายของอันเดรอา กวาร์นีเอรี (1626-1698) ที่เคยเรียนรู้วิชาทำไวโอลินในตระกูลอามาตี และเป็นลูกศิษย์ของนีโกลา อามาตี เช่นเดียวกับอันโตนีโอ สตราดีวารี

ตราสัญลักษณ์บนไวโอลินของ เดล เกซู
จูเซปเป กวาร์นีเอรี มีฉายาว่า "เดล เกซู" (อิตาลี: *del Gesù*, อังกฤษ: of Jesus) เนื่องจากไวโอลินที่เขาผลิต จะใช้ตรา เป็นรูปกางเขนละตินและอักษรย่อ IHS ของคณะเยสุอิต

อิล กันโนเน เดล เกซู จัดแสดงอยู่ที่เมืองเจนัว
ไวโอลินตัวที่มีชื่อเสียงที่สุดของเดล เกซู คือไวโอลินชื่อว่า *Il Cannone Guarnerius* (The Cannon)  ผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1743 เคยเป็นไวโอลินที่นิกโกเลาะ ปากานีนี ใช้เล่นจนวาระสุดท้าย ปัจจุบันเป็นสมบัติของเมืองเจนัว และได้รับการจดทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติของอิตาลี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hill, William Henry (1965). "Chapters IV and V: Giuseppe Guarneri del Gesu". *The Violin Makers of the Guarneri family, Their Life and Work*. London: W.E. Hill & Sons. OCLC 857499. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-08-30. สืบค้นเมื่อ 2009-01-17. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help)
2. ↑  รายละเอียดของ Il Cannone Guarnerius
3. ↑  "Niccolò Paganini's violin: The *Cannone* of Joseph Guarnerius del Gesù". Alberto Giordano & Co. 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-11-12. สืบค้นเมื่อ 2009-01-05.
**พงศาวดารเขมร ฉบับนักองค์เอง** เป็นพงศาวดารเขมรฉบับที่เก่าแก่ที่สุด พงศาวดารฉบับนี้เรียบเรียงในสมัยสมเด็จพระนารายณ์รามาธิบดีศรีสุริโยพรรณ (นักองค์เอง) หรือก่อนนั้น สมเด็จพระนารายณ์รามาธิบดีศรีสุริโยพรรณนำมาทูลเกล้าฯ ถวายพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชเมื่อ พ.ศ. 2339 แล้วจึงโปรดให้หลวงพจนาพิจิตร ขุนสารประเสริฐ ขุนมหาสิทธ และนายชํานิโวหาร แปลเป็นภาษาไทย ศานติ ภักดีคำ สันนิษฐานว่า หลวงพจนาพิจิตรดังกล่าว ได้แก่ หลวงพจนาพิจิตร (เมือง) ซึ่งภายหลังได้เป็นพระยากลาโหม โดยออกชื่อว่า *พระพงษาวะดาลเขมน ของเจ้ารามาธิบดีถวาย* แต่คราวตีพิมพ์ในประชุมพงศาวดารภาคที่ 4 เมื่อ พ.ศ. 2458 นั้น ออกชื่อว่า *พงษาวดารเมืองลแวก* แต่ปัจจุบันต้นฉบับภาษาเขมรสูญหายไปแล้ว

พงศาวดารเขมร ฉบับนักองค์เอง จับความตั้งแต่ มหาศักราช 1268 (จ.ศ. 708 หรือ พ.ศ. 1889) เมื่อสมเด็จพระมหานิภารเสวยราชสมบัติในพระนครศรีโสทรราชธานี (กรุงยโศธรหรือนครธม) จนถึงแผ่นดินสมเด็จพระศรีโสไทยเสวยราชย์ ณ พระนครหลวง ครั้งนั้นสมเด็จพระศรีโสไทยนั้นมิไว้พระทัยเจ้าพญาธรรมราชาจะให้ฆ่าเสีย เจ้าพญาธรรมราชาก็หนีออกไปซ่องสุมผู้คนยกมารบได้พระนครหลวง สมเด็จพระศรีโสไทยก็หนีเข้ามายังพระนครศรีอยุธยา

อ้างอิง
-------

1. ↑  วินัย พงศ์ศรีเพียร. งานเขียนทางประวัติศาสตร์ของเอเชยตะวันออกเฉียงใต้ : กลุ่มประเทศภาคพื้นทวีป. ใน *รวมบทความประวัติศาสตร์*. ฉบับที่ 16 พ.ศ. 2537. หน้า 161.
2. ↑  ศานติ ภักดีคำ. (2549) "ความนำ". ใน ประชุมพงศาวดาร ฉบับกาญจนาภิเษก เล่ม 12 (น. 44). กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร, สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์. ISBN 9749528476.
3. ↑  ศานติ ภักดีคำ. "เอกสารกัมพูชากับการศึกษาประวัติศาสตร์อยุธยา" (PDF).
4. ↑  ธิบดี บัวคำศรี. "พงศาวดารกัมพูชาที่แปลชำระและที่นิพนธ์เป็นภาษาไทยระหว่าง พ.ศ. 2339–2459 กับหน้าที่ที่มีต่อชนชั้นปกครองไทย (2002)".

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิซอร์ซ มีงานต้นฉบับเกี่ยวกับ:
**พงศาวดารเขมร ฉบับนักองค์เอง**
เอ็มไอที โอเพนคอร์สแวร์เอ็มไอที โอเพนคอร์สแวร์
**เอ็มไอที โอเพนคอร์สแวร์** (MIT OpenCourseWare หรือ MIT OCW) เป็นโครงการของสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (เอ็มไอที) ที่ให้เอกสารการเรียนทุกชนิดสำหรับเด็กนักเรียนปริญญาตรี โทและเอก สามารถให้ทุกคนสามารถอ่านได้ฟรีผ่านทางเว็บไซต์ โดยกำหนดจะสามารถให้บริการทั้งหมดได้ในปี พ.ศ. 2550 โครงการนี้ได้เริ่มประกาศในปี พ.ศ. 2544 โครงการเอ็มไอที โอเพนคอร์สแวร์ ได้รับทุนสนับสนุนโดย องค์กรวิลเลียมแอนด์ฟลอราฮิวเลตต์ องค์กรแอนดรูว์ ดับเบิลยู. เมลลอน และทางสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ โดยลิขสิทธิ์ของเอกสารทั้งหมดอยู่ภายใต้คณาจารย์และสมาชิกของสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ 

ในเดือน สิงหาคม พ.ศ. 2548 มีวิชาเรียนทั้งหมด 1,435 วิชาที่สามารถเข้าดูได้ ซึ่งวิชาต่างๆ จะมีเนื้อหาการเรียน การบ้าน และข้อสอบพร้อมคำเฉลย โดยในบางวิชาจะมีการเรียนแบบโต้ตอบผ่านทางเว็บไซต์ หรือแม้แต่วิดีโอที่สามารถดูการเรียนการสอนโดยอาจารย์จากเอ็มไอที

ในเมืองไทย คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้มีโครงการแปลเนื้อหาเป็นภาษาไทยบางส่วน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* โอเพนคอร์สแวร์จากเว็บเอ็มไอที
* โอเพนคอร์สแวร์จากเว็บวิศวกรรมศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เก็บถาวร 2007-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* โอเพนคอร์สแวร์ฉบับแปลในภาษาไทย เก็บถาวร 2006-04-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**เอไกหว่า ภาค 2** (อังกฤษ: Project A Part II) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงแนวแอคชั่น ออกฉายในปี พ.ศ. 2530 กำกับภาพยนตร์โดย เฉินหลง ประพันธ์ดนตรีโดย มิเชล หลาย นำแสดงโดย เฉินหลง จาง ม่านอวี้ กวน จือหลิน หลิว เจียหลิง มาร์ส เหอ เจียจิ้ง เป็นเรื่องราวภาคต่อจากภาพยนตร์เรื่อง เอไกหว่า

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

ในภาพยนตร์ภาคนี้ เฉินหลง สวมบทบาทเป็น หม่าหยูหลง นายตำรวจชั้นผู้น้อยที่ออกมาต่อต้านพวกโจรสลัดที่ออกปล้นฆ่าในทะเล ตำรวจขี้ฉ้อ และเหล่านักการเมืองที่หากินกับตำแหน่งของตัวเองอย่างออกนอกหน้า ด้วยความหวังที่จะทำให้บ้านเมืองพบกับความสุขอย่างแท้จริงเสียที ในขณะที่ หม่าหยูหลง ต้องการออกไปกวาดล้างพวกโจรสลัดก็ต้องเจอการขัดขวางจากฝ่ายตรงข้าม หม่าหยูหลงจึงรวบรวมพวกพ้องที่เห็นด้วยกับการทำงานของตัวเองแล้วตั้งทีมขึ้นเพื่อทำงานดังกล่าว

นำแสดงโดย
---------

* เฉินหลง รับบท หม่าหยูหลง
* กวน จือหลิน รับบท ปัก
* จาง ม่านอวี้ รับบท เยชาน/ แม็กกี้
* หลิว เจียหลิง รับบท คารินา
* มาร์ส รับบท มาร์ส
* เหอ เจียจิ้ง รับบท จี้คิง

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  แปลจาก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* *เอไกหว่า ภาค 2* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *เอไกหว่า ภาค 2* ที่ออลมูวี

อ้างอิง
-------
**เทพนักสู้เจ็ดดาวกายเฟิร์ด** (ญี่ปุ่น: 七星闘神ガイファード; โรมาจิ: *Shichisei Tōshin Gaifādo ทับศัพท์คำว่า Guyferd*) แป็นภาพยนตร์แนวโทคุซัทสึ ที่เกิดจากความร่วมมือของบริษัท โตโฮ และบริษัท แคปคอม ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 เมษายน และอวสานเมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1996 รวมทั้งสิ้น 26 ตอน

เนื้อเรื่อง
-----------

หลังจากการหายตัวของ "คาซาม่า มาซาโตะ" ทำให้ "คาซาม่า โก" น้องชายที่ออกเดินทางฝึกวิชาหมัดสำนักเคนโอริวไปทั่วโลก ต้องกลับมาที่ญี่ปุ่นเพื่อหาเบาะแสของพี่ชาย และเขาก็ได้ค้นพบว่ามาซาโตะหายไปด้วยฝีมือขององค์กรอาชาญากรรมใต้ดินที่มีชื่อว่า "Crown" (คราวน์) โดยองค์กรดังกล่าวมีความปรารถนาที่จะสร้าง "สุดยอดนักสู้ไร้เทียมทาน" จึงได้ทำการลักพาตัวนักสู้คนดัง ฝีมือดี มาทำการทดลองแต่โกก็พลาดท่าถูกจับไปดัดแปลงเป็น Guyborg (กายบอร์ก) ทหารเลวสุดชั่วขององค์กรคราวน์ แต่โชคดีที่จิตใจ และความทรงจำของโกยังอยู่ดีครบถ้วน ทำให้เขาตัดสินใจแหกคุกขององค์กร แต่ในขณะที่กำลังจะหลบหนี โกได้เสียท่าให้ Jerk (เจิร์ค) จอมหมัดอสูร (Mutian) ที่ถูกดัดแปลงจนไม่เหลือความเป็นมนุษย์ ในตอนนั้นเอง ด้วยจิตใจที่ดีงาม และอยากปกป้องผู้คนของโก ก็ได้ทำให้ปรสิตฟาลาห์ที่ถูกฝังในร่างของโก ได้เปลี่ยนสภาพร่างกายของเขา โดยมีชุดเกราะชีวะจักรกลคลุมร่างกาย ด้วยความช่วยเหลือของ "ชิโรอิชิ ทาเคโอะ" อดีตนักวิทยาศาสตร์ของคราวน์ ทำให้โกค่อยๆเรียนรู้ที่จะใช้พลังต่อกรกับพวกจอมหมัดอสูรขององค์กรคราวน์ ในนาม Guyferd (กายเฟิร์ด) นักสู้ผู้ใช้เพลงหมัดสำนักเคนโอริว

ตัวละคร
-------

คาซามะ โก (風間剛) / กายเฟิร์ด (ガイファード)

```
นักสู้หนุ่มเลือดร้อนที่เดินทางทั่วโลกเพื่อฝึกเพลงหมัดสำนักเคนโอริว ผู้รักความถูกต้อง แต่ต้องกลับมาญี่ปุ่นเพื่อตามหาพี่ชาย มาซาโตะที่หายสาบสูญ เขาถูกฝังปรสิตฟาลาห์เพื่อจะเปลี่ยนให้เขากลายเป้นนักสู้ขององค์กรที่ไม่รู้จักความเจ็บปวด แต่ทว่า ผลของปรสิตไม่สามารถทำอะไรโกได้เลย แถมยังมอบพลังใหม่ให้ ในฐานะชุดเกราะชีวะอีกด้วย หลังจากทำลายองค์กรคราวน์ได้ โกก็หายสาบสูญไปตลอดกาล
```

ชิโรอิชิ ทาเคโอะ (城石丈雄)

```
อดีตหัวหน้าทีมวิจัยปรสิตฟาลาห์เขาพยายามที่จะใช้ไวรัสดังกล่าวในการรักษาทุกชีวิต แต่ก็ล้มเลว แถมยังทำให้ทีมวิจัยที่เกี่ยวข้องกลายเป็น "จอมหมัดอสูร"  ไปอีกหลังจากนั้นเขาก็เผาบันทึกของเขาและสาบานว่าจะไม่ทำวิจัยอีกเลย
```

คุโจ เรย์ (九條麗)
คุโจ ยู (九條優)
คาซามะ มาซาโตะ (風間将人) / เดธเฟิร์ด (デスファード)

```
นักสู้มากฝีมือผู้สืบทอดวิชาหมัดสำนักเคนโอริว 
ร่วมกันกับน้องชาย แท้จริงเป้นคนจิตใจดี แต่รู้สึกอิจฉาน้องชายที่เก่งกว่า จึงได้หลงผิดไปเข้ากับพวกคราวน์ แม้ว่าจะได้สติกลับมาแล้ว แต่ด้วยปรสิตฟาลาห์บางส่วนที่ยังสามารถถูกควบคุมจากองค์กรได้  ทำให้บางครั้งยังคงต้องสู้กับน้องชายตัวเอง แต่ในที่สุดมาซาโตะก้ได้สติเต็ม100% ร่วมมือกับโก ในการกำจัดโซดิแอค แต่หลังจากทำลายองค์กรคราวน์ได้ มาซาโตะก็หายสาบสูญไปพร้อมกับน้องชายเช่นกัน…
```

มุราโคชิ โยชิโกะ (村越悦子)
นาคาโนะ ยูจิ (中野祐二)
ซาคิ (サキ)
### คลาวน์

โซดิแอค (ゾディアック)
เมทัลมาสเตอร์ (メタルマスター)
ชิอง เมกุมิ (紫苑恵)
มิสเตอร์ ไบครอส (ミスターバイクロス)
มิโนะ (箕面)
แฟงค์ (ファング)

กระบวนท่าไม้ตายต่างๆของกายเฟิร์ด
--------------------------------

```
หมัดดาวตกทะลายฟ้า Kyokuseiken (極星拳) 
หมัดกระสุนเพลิงจู่โจม Rekkageki (烈火撃)                
ลูกเตะตอกผสุธา Jiraishin (地雷震)
ลูกเตะบุปผาสลาตัน Fukaranbu (風花乱舞)
ลูกเตะระเบิดสายฟ้า Bakuraiha (爆雷波)
ลูกเตะคลื่นกางเขน Saigekishu (碎撃蹴)
หมัดมังกรทะยานฟ้า Gekiryusho (撃竜衝)
หมัดผสานดาวตกทะลายฟ้า Renki 
Kyokuseiken (連気極星拳)
```
บอลลูนอากาศร้อนขณะบินกลางอากาศ
**บัลลูนอากาศร้อน** (อังกฤษ: hot air balloon) เป็นอากาศยานชนิดให้ความร้อนด้วยถุงเก็บความร้อนใช้หลักการความดันอากาศในการประดิษฐ์

กลไกการประดิษฐ์
---------------

บัลลูนอากาศร้อนเป็นอากาศยานเพื่อใช้ในการเคลื่อนที่ในอากาศได้เป็นชนิดแรกของโลก โดยมีการนำมาใช้จริงในวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1783 ที่กรุงปารีส บัลลูนจะมีถุงหรือซองเก็บอากาศที่ร้อนและมีความหนาแน่นต่ำกว่าอากาศที่อยู่นอกถุง จึงทำให้มันลอยขึ้นจากพื้นได้ ตัวถุงมักทำด้วยผ้าใบไนลอนและจะเป็นถุงเปิดทางด้านล่าง เพื่อเปิดต่อกับทางเข้าของความร้อนและตัวถุงจะมีความดันใกล้เคียงบรรยากาศภายนอกข้างใต้ถุง มักจะมีตะกร้าหรือแคปซูลเพื่อเป็นแหล่งกำเนิดความร้อน โดยใช้แก๊สหรือเชื่อเพลิงร้อน โดยมีพื้นที่ในการใช้พื้นที่สำหรับผู้ควบคุมหรือผู้โดยสาร โดยใช้หลักการเคลื่อนที่ไปตามทิศทางของลมแต่ถ้าเรือเหาะชนิดอื่นๆจะมีเครื่องยนต์ในการบังคับการเคลื่อนที่และความเร็วในการเคลื่อนที่ได้

ประวัติในอดีต
-------------

* อดีตที่จีนสมัยสามก๊ก ขงเบ้งมีการใช้บัลลูนอากาศร้อนขนาดเล็กที่ทำด้วยกระดาษเพื่อส่งสัญญาณทางทหาร
* ในประเทศเปรู ประเทศโปรตุเกส ก็เคยมีการทำบัลลูนอากาศร้อนขนาดเล็กแต่ไม่มีคนโดยสารไปด้วยมาก่อน

ดูเพิ่ม
-------

* บอลลูน
* ดาวเทียมบอลลูน
* บอลลูนแก๊ส
* พี่น้องมองโกลฟิแยร์
* บอลลูนสำรวจ
* บอลลูนแสงอาทิตย์
* เซพเพลิน

อ้างอิง
-------

* Needham, Joseph (1986). *Science and Civilization in China: Volume 4, Physics and Physical Technology, Part 2, Mechanical Engineering*. Taipei: Caves Books Ltd.


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**Hot air balloon**
ระวังสับสนกับ เทพีเสรีภาพ

**เทพีประชาธิปไตย**, **เทพีประชาธิปไตยและเสรีภาพ**, **จิตวิญญาณประชาธิปไตย**, หรือ **เทพีเสรีภาพ** (อังกฤษ: Goddess of Democracy, Goddess of Democracy and Freedom, Spirit of Democracy, หรือ Goddess of Liberty; จีน: 自由女神; พินอิน: *zìyóu nǚshén*) เป็นรูปปั้นสูง 10 เมตร สร้างขึ้นในช่วงการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน พ.ศ. 2532 ใช้เวลาสร้าง 4 วัน สร้างด้วยโฟมและเพเพอร์มาร์เชบนโครงโลหะ ผู้จัดสร้างมุ่งหมายให้รูปปั้นนี้มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อมิให้รัฐบาลรื้อถอนไปโดยง่าย กล่าวคือ รัฐบาลจะต้องเลือกระหว่างทำลายรูปปั้นซึ่งย่อมจะเป็นชนวนให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์นโยบายรัฐบาล หรือยอมให้รูปปั้นตั้งอยู่อย่างนั้น แต่ที่สุดแล้ว วันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2532 กองทัพปลดปล่อยประชาชนเข้ากวาดล้างผู้คนออกจากจัตุรัสเทียนอันเหมิน ทำให้รูปปั้นถูกทำลายไปด้วย และนับแต่รูปปั้นนี้ถูกทำลายไป มีการสร้างรูปจำลองและสิ่งรำลึกถึงรูปปั้นนี้ขึ้นทั่วโลก ซึ่งรวมถึงที่ฮ่องกง ซานฟรานซิสโก วอชิงตัน ดี.ซี. และแวนคูเวอร์

ระเบียงภาพ
----------

* รูปปั้นจำลองในอีกอิริยาบถหนึ่งที่ฮ่องกงเมื่อครบรอบ 21 ปีการประท้วงที่เทียนอันเหมินรูปปั้นจำลองในอีกอิริยาบถหนึ่งที่ฮ่องกงเมื่อครบรอบ 21 ปีการประท้วงที่เทียนอันเหมิน
* รูปปั้นจำลองอันเดิมที่มหาวิทยาลัยยอร์ก แคนาดารูปปั้นจำลองอันเดิมที่มหาวิทยาลัยยอร์ก แคนาดา
* รูปปั้นจำลองอันใหม่ที่มหาวิทยาลัยยอร์ก ทำด้วยทองสัมฤทธิ์รูปปั้นจำลองอันใหม่ที่มหาวิทยาลัยยอร์ก ทำด้วยทองสัมฤทธิ์
* รูปปั้นจำลองที่มหาวิทยาลัยบริทิชโคลัมเบีย วิทยาเขตแวนคูเวอร์รูปปั้นจำลองที่มหาวิทยาลัยบริทิชโคลัมเบีย วิทยาเขตแวนคูเวอร์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Roderick MacFarquhar (1993). *The Politics of China: The Eras of Mao and Deng*. Cambridge, UK: University of Cambridge.
2. ↑
กาวชันผึ้งที่ใช้ผนึกรัง
เรซินในรังผึ้ง
**กาวชันผึ้ง** หรือ **ชันผึ้ง** หรือ **ชัน** (อังกฤษ: bee propolis หรือ propolis — พรอพอลิส) เป็นผลิตภัณฑ์ชนิดหนึ่งที่ได้จากผึ้ง เกิดจากชันหรือยางของพืชชนิดต่างๆที่ผึ้งเก็บรวมรวมและนำไปใช้ในการสร้างรังผึ้งโดยเฉพาะการผนึกหรือยึดรังเข้าด้วยกัน หรือในการอุดช่องต่าง ๆ รอบรังผึ้ง องค์ประกอบของกาวชันผึ้งมีหลายอย่าง เช่น กาลาจิน ฟลาโวนอยด์ ไอโซฟลาโวนอยด์ และเอสโตรเจนจากพืช ใช้ทำยาได้

ชันผึ้ง นอกจากได้จากผึ้งแล้วยังได้จากชันโรง (สัตว์จำพวกผึ้งขนาดเล็กไม่มีเหล็กไน) ซึ่งจะมีปริมาณมากกว่าที่ได้จากผึ้ง

ระเบียงภาพ
----------

* ชันผึ้งที่ถูกแยะออกจากกันชันผึ้งที่ถูกแยะออกจากกัน
* ชันผึ้งที่ยังยึดติดกันอยู่ชันผึ้งที่ยังยึดติดกันอยู่
* เศษของชันผึ้ง ที่ยึดขอบรังผึ้งเศษของชันผึ้ง ที่ยึดขอบรังผึ้ง
* ชันผึ้ง ชันผึ้ง

อ้างอิง
-------

* ชยันต์ พิเชียรสุนทร และ วิเชียร จีรวงศ์. คู่มือเภสัชกรรมแผนไทยเล่ม 1 น้ำกระสายยา. พิมพ์ครั้งที่ 3. กทม. อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง. 2556. หน้า 68

1. ↑  พิชญาดา เจริญจิต ชันโรง หรือ ผึ้งจิ๋ว สุดยอดแมลงผสมเกสรพืช เทคโนโลยีชาวบ้าน. 9 ตุลาคม 2563.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "Propolis". *New International Encyclopedia*. 1905.
* Farooqui, T; Farooqui, AA (2012). "Beneficial effects of propolis on human health and neurological diseases". *Frontiers in bioscience (Elite edition)*. **4**: 779–93. PMID 22201913.
สุทิน วรรณบวร
**สุทิน วรรณบวร** (เกิด: 9 กันยายน พ.ศ. 2492) นักข่าวการเมืองอาวุโส สังกัดสำนักข่าวเอพี เจ้าของฉายา "นักข่าวสายโจร" มีชื่อเสียงจากการตั้งคำถามที่ดุดัน จนเป็นไม้เบื่อไม้เมากับแหล่งข่าวหลายคน เคยปะทะคารมกับนักการเมืองหลายคน เช่น สมัคร สุนทรเวช

สุทิน เป็นชาวจังหวัดตรัง เริ่มต้นการทำข่าวตั้งแต่ช่วงสงครามอินโดจีน  เคยสังกัดสำนักข่าวยูพีไอ และสำนักข่าวรอยเตอร์ส นอกจากนี้สุทิน วรรณบวร ยังเป็นนักแปลวรรณกรรมการเมือง  มีผลงานแปลหนังสือมาแล้ว 26 เล่ม  มีผลงานเขียนหนังสือ ชื่อ "เรื่องอยากเล่าของนักข่าวสายโจร"

สุทินลาออกจากตำแหน่งผู้สื่อข่าวอาวุโส สำนักข่าวเอพี เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2551 โดยให้เหตุผลว่า ต้องการเป็นแนวร่วมให้กับกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ระหว่างการชุมนุมขับไล่รัฐบาลนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ปัจจุบันหลังเสร็จสิ้นการชุมนุม เขาทำงานเป็นบรรณาธิการอาวุโสให้กับสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมภาคภาษาอังกฤษ TAN Network ของเอเอสทีวี ที่มี นางสาวสโรชา พรอุดมศักดิ์ เป็นผู้อำนวยการช่อง

อ้างอิง
-------

1. ↑  สำเนาจาก จินดาวรรณ สิ่งคงสิน, เปิดตัวนักข่าว...ผู้กล้าต่อกรกับ "ลุงหมัก" , ผู้จัดการรายวัน 28 กรกฎาคม 2551
2. ↑  ผลงานของ สุทิน วรรณบวร
3. ↑  บุกบ้านนักข่าวสายโจร สุทิน วรรณบวร

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เทปสัมภาษณ์ สุทิน วรรณบวร โดย อัญชลี ไพรีรัก และต่อพงษ์ เศวตามร์
* "บก.ลายจุด"เผยรายละเอียดเพิ่มสื่อกร่าง "สุทิน วรรณบวร"
* สุทิน วรรณบวร. *เรื่องอยากเล่าของนักข่าวสายโจร*. กรุงเทพฯ : แสงพระอาทิตย์, 2546. 166 หน้า. ISBN 974-9077-45-8
**เจียน กาลีซโซ ชิอาโน เคานต์ที่สองแห่งคอร์เทลาซโซและบูคาร์รี่** (อิตาลี: *Gian Galeazzo Ciano, 2nd Count of Cortellazzo and Buccari*) (/ˈtʃɑːnoʊ/ ***chah**-noh*, ภาษาอิตาลี: [ɡaleˈattso ˈtʃaːno]; 18 มีนาคม ค.ศ. 1903 – 11 มกราคม ค.ศ. 1944) เป็นนักการฑูตและนักการเมืองชาวอิตาลีที่ทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศในรัฐบาลของพ่อตาของเขา เบนิโต มุสโสลินี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1936 ถึง ค.ศ. 1943

เขาเป็นลูกชายของพลเรือเอก Costanzo Ciano, สมาชิกผู้ร่วมก่อตั้งของพรรคชาตินิยมฟาสซิสต์ ทั้งพ่อและลูกชายต่างได้เข้าร่วมในการเดินขบวนสู่โรมของมุสโสลินีในปี ค.ศ. 1922 ชิอาโนได้แสดงปฏิบัติหน้าที่ในการรบในสงครามอิตาลี-เอธิโอเปีย(ค.ศ. 1935-36) และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เมื่อเขาเดินทางกลับมา ภายหลังจากหนึ่งในเหตุการณ์ความพ่ายแพ้ของฝ่ายอักษะในสงครามโลกครั้งที่สอง ชิอาโนได้เริ่มที่จะผลักดันให้อิตาลีถอนตัวออกจากสงครามและถูกปลดออกจากตำแหน่งด้วยผลลัพธ์เหล่านั้น ต่อมาเขาก็ได้ทำหน้าที่เป็นเอกอัครราชฑูตของวาติกัน

ในเดือนกรกฏาคม ค.ศ. 1943 ชิอาโนเป็นหนึ่งในสมาชิกของสภาใหญ่แห่งฟาสซิสต์ที่บังคับในการขับไล่มุสโสลินีออกจากตำแหน่งและถูกจับกุมอย่างรวดเร็ว ชิอาโนได้บินไปยังเยอรมนีแต่ถูกจับกุมตัวและพาตัวกลับไปยังระบอบปกครองใหม่ของมุสโสลินี สาธารณรัฐสังคมอิตาลี ภายใต้แรงกดดันของเยอรมัน มุสโสลินีได้ออกคำสั่งให้ประหารชีวิตชิอาโน และในเดือนมกราคม ค.ศ. 1944 เขาได้ถูกประหารชีวิตโดยการยิงเป้าแบบชุดทีม

ชิอาโนได้เขียนอนุทินทิ้งไว้เบื้องหลัง ซึ่งได้ถูกใช้เป็นแหล่งข้อมูลโดยนักประวัติศาสตร์หลายคน รวมทั้ง วิลเลียม ไชิเรอร์ ในหนังสือของเขาเรื่อง การรุ่งโรจน์และร่วงโรยของไรช์ที่สาม(*The Rise and Fall of the Third Reich* ) และวิดีโอละคร-สารคดีที่มีความยาวประมาณสี่ชั่วโมงของช่องเอชบีโอ เรื่อง มุสโสลินีและข้าพเจ้า(*Mussolini and I*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Moseley, Ray (2004). *Mussolini : the last 600 days of il Duce* (1. ed.). Dallas: Taylor Trade Publ. p. 79. ISBN 1589790952.
2. ↑  Ciano, Galeazzo (2002). *Diary, 1937-1943* (1st complete and unabridged English ed.). New York: Enigma Books. ISBN 1929631022.
ในปัจจุบัน **ลูกเสือและเนตรนารีในกัมพูชา**ดำเนินการโดยองค์กร 2 แห่งคือ สมาคมเนตรนารีแห่งกัมพูชาที่เป็นสมาชิกของสมาคมเนตรนารีและลูกเสือหญิงโลก และสมาคมลูกเสือแห่งชาติกัมพูชาซึ่งเป็นสมาชิกขององค์กรระดับโลกของขบวนการลูกเสือ

ประวัติ
-------

ลูกเสือและเนตรนารีเข้าสู่กัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2473 โดยมีองค์กรอิสระหลายองค์กรเกิดขึ้น ในช่วงที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครองระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 กิจกรรมของลูกเสือและเนตรนารีถูกระงับไป ต่อมา ระหว่าง พ.ศ. 2488 – 2507 ลูกเสือและเนตรนารีถูกแทนที่ด้วยขบวนการเยาวชนสังคมนิยม มีการฟื้นฟูลูกเสือขึ้นอีกครั้งใน พ.ศ. 2515 และถูกยกเลิกอีกครั้งใน พ.ศ. 2518 โดยเขมรแดง หลัง พ.ศ. 2533 มีการจัดตั้งองค์กรลูกเสือขึ้นมาเป็นจำนวนมาก ต่อมาได้รวมเข้าเป็นสมาคมเนตรนารีแห่งกัมพูชาและสมาคมลูกเสือแห่งชาติกัมพูชา

องค์กรเกี่ยวกับลูกเสือที่ถูกยุบเลิกไปแล้ว ได้แก่ สมาคมลูกเสือเขมร สมาคมลูกเสือสหพันธ์อินโดจีน องค์กรลูกเสือกัมพูชา

ลูกเสือกัมพูชาพลัดถิ่น
----------------------

มีการจัดตั้งลูกเสือกัมพูชาพลัดถิ่นเมื่อราวพ.ศ. 2533 ที่ลอสแอนเจลิส ควบคู่ไปกับลูกเสือเวียดนามพลัดถิ่นและลูกเสือลาวพลัดถิ่น ส่วนลูกเสือหญิงกัมพูชาในสหรัฐจัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2551 ที่ ฟิลาเดลเฟีย

หน่วยลูกเสือนานาชาติในกัมพูชา
-----------------------------

มีสมาคมลูกเสือและเนตรนารียุโรปของชาวฝรั่งเศสอยู่ในพนมเปญสำหรับเยาวชนที่พูดภาษาฝรั่งเศส โดยแยกเป็นสมาคมต่างหากจากสมาคมลูกเสือแห่งชาติกัมพูชา

อ้างอิง
-------

1. ↑  City home to first U.S. Cambodian Girl Scout troop | Philly | 30 May 2008
2. ↑  Scoutisme » Phnom Penh
**หนูผีช้างหน้าเทา** หรือ **เซงกิหน้าเทา** (อังกฤษ: Grey-faced sengi, Grey-face elephant shrew) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในอันดับหนูผีช้าง (Macroscelidea) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Rhynchocyon udzungwensis* (/ริน-โค-ไซ-ออน-อุด-ซุง-เวน-ซิส/)

มีรูปร่างโดยรวม คือ มีสีขนเป็นสีเทาและแดงสดบริเวณใบหน้า มีขนที่เบาบางและแหลม ด้านสะโพกมีขนสีดำและสีน้ำตาลอ่อน ด้านท้องและหางเป็นสีอ่อน มีฟันที่แหลมคม มีความยาวเฉลี่ย 56.4 เซนติเมตร น้ำหนักโดยเฉลี่ย 711 กรัม นับเป็นว่าเป็นหนูผีช้าง หรือ เซงกิชนิดใหญ่ชนิดหนึ่ง ถือว่าเป็นหนูผีช้างที่มีขนาดใหญ่กว่าหนูผีช้างชนิดอื่นประมาณร้อยละ 25 

หนูผีช้างหน้าเทา เป็นสัตว์เฉพาะถิ่น กระจายพันธุ์อยู่เฉพาะแถบเทือกเขาอุดซุงก์วา ในประเทศแทนซาเนีย ในแอฟริกาตะวันออกเท่านั้น

โดยเป็นหนูผีช้างชนิดที่ได้รับการค้นพบเป็นครั้งแรกในรอบ 126 ปี โดยนักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน 2 คน ในปี ค.ศ. 2005 และอนุกรมวิธานในเดือนมกราคม ค.ศ. 2008

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rovero, F. & Doggart, N. (2008). *Rhynchocyon udzungwensis*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 29 December 2008.
2. ↑  ตื่นเต้น!! พบช้างน้อยตัวเท่าหนูกลางป่าแอฟริกา จากผู้จัดการออนไลน์
3. ↑  Shrew's who: New mammal enters the book of life". AFP. 2008-01-31.  เก็บถาวร 2008-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Retrieved 2008-01-31.
4. ↑   "New Species of Giant Elephant-shrew Discovered". Science Daily. 2008-02-01.. Retrieved 2008-05-07.
**วงศ์ปลากด** (อังกฤษ: Naked catfishes, Bagrid catfishes) เป็นปลาหนังไม่มีเกล็ด ในวงศ์ Bagridae (/บา-กริ-ดี้/) มีส่วนหัวค่อนข้างแบนราบ แต่ลำตัวแบนข้างไปทางด้านท้าย ปากกว้างอยู่ที่ปลายสุดของจะงอยปาก มีฟันซี่เล็กแหลมขึ้นเป็นแถวบนขากรรไกรและเพดาน มีหนวด 4 คู่ โดยคู่ที่อยู่ตรงริมฝีปากยาวที่สุด ครีบหลังและครีบอกเป็นก้านแข็ง หรือเรียกว่า เงี่ยง ครีบไขมันค่อนข้างยาว ครีบหางเว้าลึก ในตัวผู้มักมีติ่งเล็กๆ ที่ช่องก้น มีการกระจายพันธุ์ตามแหล่งน้ำจืดไปจนถึงน้ำกร่อยตั้งแต่ทวีปแอฟริกา, อนุทวีปอินเดีย, เอเชียอาคเนย์ ไปจนถึงหมู่เกาะซุนดา พบประมาณ 200 ชนิด 

สำหรับในประเทศไทย จัดเป็นปลาหนังวงศ์ที่พบมากชนิดที่สุดของไทย โดยพบมากกว่า 25 ชนิด เป็นปลากินเนื้อ มีนิสัยดุร้ายก้าวร้าว มีพฤติกรรมมักกบดานอยู่กับพื้นนิ่ง ๆ ถ้าไม่พบอาหารหรือล่าเหยื่อจะไม่เคลื่อนไหว กินอาหารได้หลากหลาย ตั้งแต่แมลง, ปลา, กุ้ง, ซากพืชซากสัตว์เน่าเปื่อย

เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญ นิยมนำมาบริโภคบ่อย ปลาในวงศ์นี้ มีชื่อสามัญในภาษาไทยมักเรียกรวม ๆ กันว่า "ปลากด" ในปลาขนาดใหญ่ และ "ปลาแขยง" (ปลาลูกแหยง ในภาษาใต้) หรือ "ปลามังกง" ในปลาขนาดเล็ก โดยมีสกุลที่ใหญ่ที่สุดคือสกุล *Rita* ที่พบได้ในประเทศอินเดียและแม่น้ำสาละวินที่เมื่อโตเต็มที่อาจใหญ่ได้ถึง 2 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ferraris, Carl J. Jr. (2007). "Checklist of catfishes, recent and fossil (Osteichthyes: Siluriformes), and catalogue of siluriform primary types" (PDF). Zootaxa 1418: 1–628.. Retrieved 2009-06-25.
2. ↑  Nelson, Joseph S. (2006). Fishes of the World. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.
3. ↑  Zhang, Genhua; Deng, Shaoping; Zhang, Haiyun; Li, Hongtao; Li, Leilei (2006). "Distribution of different taste buds and expression of a-gustducin in the barbells of yellow catfish (*Pelteobagrus fulvidraco*)". Fish Physiology and Biochemistry 32 (1): 55–62. doi:10.1007/s10695-006-6937-z. PMID 20035479.

ดูเพิ่ม
-------

* Pimelodidae

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Bagridae เก็บถาวร 2011-09-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ช่องโค้งเจดีย์ทางเข้าถ้ำโลมัสฤษี เป็นควากษะแบบที่ใช้ประดับโถงเจดีย์ที่เก่าแก่ที่สุด อายุราว 300 ปีก่อน ค.ศ.
ในสถาปัตยกรรมอินเดีย **ควากษะ** หรือ **จันทรศาลา** (ในอินเดียเหนือ) และ **กูฑุ** หรือ **นาสี** (ในอินเดียใต้) เป็นคำที่ทั่วไปใช้เรียกโครงสร้างแม่บทที่เน้นส่วนโค้งโอจี ส่วนโค้งครึ่งวงกลม หรือส่วนโค้งรูปเกือกม้าที่ใช้ประดับโครงสร้างของมนเทียรแบบอินเดีย โดยเฉพาะในมนเทียรเจาะหิน ในรูปแบบดั้งเดิม ควากษะมีรูปคล้ายกับภาพตัดขวางของโครงสร้างทรงโค้งประทุน เมื่อใช้ประดับโถงเจดีย์รอบหน้าต่างบานใหญ่อาจเรียกว่าเป็นโครงสร้างโค้งเจดีย์ (chaitya arch) ในภายหลังได้มีวิวัฒนาการและใช้งานโดยแพร่หลาย จนได้รับการเรียกขานว่าเป็น "โครงสร้างแม่บทที่พบได้มากที่สุดในสถาปัตยกรรมมนเทียรฮินดู" *ควากษะ* เป็นคำในภาษาสันสกฤตที่แปลว่าดวงตาของกระทิงหรือดวงตาของวัว ในเชิงสัญลักษณ์ฮินดู ควากษะมีไว้แทนแสงและความรัศมีความยิ่งใหญ่ของเทวรูปองค์ประธานในครรภคฤห์ รวมถึงอาจมองว่าเป็นหน้าต่างให้แก่เทพเจ้าภายในครรภคฤห์ได้มองออกโลกภายนอกเช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  *gavākṣa*, *candraśālās*, *kūḍu*. Harle, 49, 166, 276.
2. ↑  "Glossary of Indian Art". สืบค้นเมื่อ 2015-05-18.
3. ↑  Harle, 48
4. ↑  Elgood (2000), 103

### บรรณานุกรม


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ควากษะ**

* Elgood, Heather, *Hinduism and the Religious Arts*, 2000, A&C Black, ISBN 0304707392, 9780304707393, google books
* Hardy, Adam, *Indian Temple Architecture: Form and Transformation : the Karṇāṭa Drāviḍa Tradition, 7th to 13th Centuries*, 1995, Abhinav Publications, ISBN 8170173124, 9788170173120, google books
* Harle, J.C. *The Art and Architecture of the Indian Subcontinent*, 2nd edn. 1994, Yale University Press Pelican History of Art, ISBN 0300062176
* Kramrisch, Stella, *The Hindu Temple*, Volume 1, 1996 (originally 1946), ISBN 8120802225, 9788120802223, google books
* Michell, George, *The Penguin Guide to the Monuments of India, Volume 1: Buddhist, Jain, Hindu*, 1989, Penguin Books, ISBN 0140081445
**นกนางนวล** เป็นนกทะเลวงศ์หนึ่ง ในอันดับนกชายเลนและนกนางนวล (Charadriiformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Laridae 

เป็นนกที่มีขนาดปานกลางจนถึงขนาดใหญ่ มีลักษณะทั่วไป คือ มีขนสีเทาหรือขาว บางชนิดมีสีดำแต้มที่หัวหรือปีก มีปากหนายาว และเท้าเป็นผังพืด เป็นนกที่มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ หากินตามชายฝั่งทะเล และบางชนิดเข้ามาหากินในแหล่งน้ำจืดบ้าง เป็นนกที่ชาวทะเลหรือนักเดินเรือให้ความนับถือ โดยถือว่า หากได้พบนกนางนวลแล้วก็แสดงว่าอยู่ใกล้แผ่นดินมากเท่านั้น

พบทั่วโลก 55 ชนิด ใน 11 สกุล (ดูในตาราง) พบในประเทศไทยทั้งหมด 9 ชนิด โดยทุกชนิดถือเป็นนกอพยพหนีความหนาวจากซีกโลกทางเหนือ จะพบได้บ่อยในช่วงเปลี่ยนถ่ายฤดูกาลระหว่างฤดูฝนกับฤดูหนาว โดยสามารถบินได้เร็วในระยะทาง 170-190 กิโลเมตร และบินตามมากันเป็นฝูง ใช้เวลากกไข่นานราว 24 วัน ลูกนกใช้เวลา 3 เดือน จึงจะบินได้เหมือนพ่อแม่

สถานที่ ๆ ขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งอพยพของนกนางนวลในประเทศไทย คือ บางปู ในจังหวัดสมุทรปราการ เป็นแหล่งที่ชมนกนางนวลอพยพได้ในทุกปี โดยแต่ละครั้งจะมีจำนวนนกไม่ต่ำกว่า 5,000 ตัว

อนึ่ง นกในวงศ์นกนางนวล เดิมเคยถูกจัดเป็นวงศ์ใหญ่ เคยมีนกในวงศ์อื่นถูกจัดให้อยู่ร่วมวงศ์เดียวกัน ได้แก่ Rynchopidae (นกกรีดน้ำ) และSternidae (นกนางนวลแกลบ) แต่ปัจจุบันได้ถูกแยกออกมาเป็นวงศ์ต่างหาก

นกนางนวลที่พบได้ในประเทศไทย
---------------------------

| ชื่อ | ชื่อวิทยาศาสตร์ | สถานะ |
| --- | --- | --- |
| นกนางนวลหางดำ | *Larus crassirostris* | นกอพยพ หายากมาก |
| นกนางนวลปากเหลือง | *Larus canus* | นกพลัดหลง |
| นกนางนวลหลังดำพันธุ์รัสเซีย | *Larus heuglini* | นกอพยพ |
| นกนางนวลขาเหลือง | *Larus cachinnans* |  |
| นกนางนวลหัวดำใหญ่ | *Larus ichthyaetus* | นกอพยพ หายากมาก |
| นกนางนวลธรรมดา | *Larus brunnicephalus* | นกอพยพ หายาก |
| นกนางนวลขอบปีกขาว | *Larus ridibundus* | นกอพยพ |
| นกนางนวลปากเรียว | *Larus genei* | นกอพยพ หายากมาก |
| นกนางนวลหลังเทา | *Larus schistisagus* | นกอพยพ หายากมาก |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  ๘. อันดับนกตีนเทียน-นกอีก๋อย (Order Charadriiformes) จากสนุกดอตคอม
2. ↑  "บางปู...บ้านอบอุ่นของ...นกนางนวล". ไทยรัฐ. 10 November 2012. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-11-11. สืบค้นเมื่อ 6 January 2014.
3. ↑  นกกรีดน้ำมาเยือนเมืองไทย จากสารคดี[*ลิงก์เสีย*]
4. 1 2  Harrison, Peter; Peterson, Roger Tory (1991). *Seabirds: A Complete Guide to the Seabirds of the World* (Helm Identification Guides). Christopher Helm Publishers Ltd. ISBN 071363510X.
5. ↑  Upton, Nick. "Slaty-backed Gull, A new species for Thailand". thaibirding.com. Retrieved 23 November 2009

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์นกนางนวล**

วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Laridae***
**ความคลาดไซเดิล** (Seidel aberration) คือความคลาดแบบต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในทางทัศนศาสตร์ เช่น การเบลอและการบิดเบี้ยว ที่เกิดขึ้นเมื่อภาพถูกสร้างขึ้นด้วยเลนส์ หรือกระจกเงา โดยในที่นี้ไม่รวมถึง ความคลาดสี แต่จะว่าด้วยความคลาดที่เกิดขึ้นกับแสงที่มีความยาวคลื่นเดียว สามารถอธิบายได้ว่าเป็นความคลาดที่เกิดจากพจน์อันดับสามในการคำนวณโดยประมาณ ตั้งชื่อตามนักวิจัย ชาวเยอรมัน ฟิลลิพ ลูทวิช ฟ็อน ไซเดิล ในศตวรรษที่ 19 อาจเรียกอีกอย่างว่า **ความคลาดทั้ง 5 ของไซเดิล** เพราะแบ่งเป็น 5 ประเภท

ชนิด
----

ความคลาดไซเดิลมี 5 ประเภท ได้แก่

ความคลาดทรงกลม
ความคลาดที่ลำแสงซึ่งมีแหล่งกำเนิดแสงเป็นจุดในระบบเชิงแสงเกิดการกระจายตวไม่มาบรรจบกันที่จุดโฟกัสจุดเดียวหลังจากผ่านระบบเชิงแสง

ความคลาดแบบโคมา
ความคลาดที่แสงที่ปล่อยออกมาจากแหล่งกำเนิดแสงนอกแกนเชิงแสงไม่บรรจบกันที่จุดเดียวบนระนาบภาพ

ความคลาดเอียง
ความคลาดที่ความยาวโฟกัสของแสงที่ปล่อยออกมาจากแหล่งกำเนิดแสงจุดหนึ่งนอกแกนเชิงแสงจะเปลี่ยนไปตามทิศทางตามแนวรัศมีและแนวเส้นรอบวงเลนส์

ความโค้งสนาม
ความคลาดที่ระนาบโฟกัสขนานกับเลนส์ไม่สอดคล้องกันจากระนาบหนึ่งไปอีกระนาบที่ด้านหน้าและด้านหลังของเลนส์

ความผิดรูป
ความคลาดที่พบเมื่อมองวัตถุที่ควรจะเป็นตารางแต่กลับปรากฏว่าเป็นตารางอย่างที่ควรจะเป็น
ความคลาดทั้งหมดนี้มักเกิดขึ้นได้พร้อมกัน นอกจากนี้ยังมีองค์ประกอบที่เกี่ยวข้องกัน เช่น ความแตกต่างของระดับความโค้งสนามระหว่างภาพ M และภาพ S ซึ่งปรากฏเป็นความคลาดเอียง ความคลาดเหล่านี้ปรากฏขึ้นในค่าสัมประสิทธิ์ของพจน์กำลังสามที่ได้จากการกระจายเทย์เลอร์ของ sin \alpha  (โดยที่ \alpha  เป็นมุมตกกระทบของลำแสงบนผิวเลนส์) เมื่อหาเส้นทางเดินแสงโดยใช้กฎของสแน็ล ด้วยเหตุผลนี้ จึงอาจถูกเรียกอีกอย่างว่า **ความคลาดอันดับสาม**

ความคลาดของไซเดิลเป็นวิธีการจำแนกประเภทตามทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิต แต่ความคลาดนั้นยังอธิบายได้ว่าเป็นความคลาดของหน้าคลื่นในทัศนศาสตร์คลื่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  応用物理学会光学懇話会;「幾何光学（POD版）」森北出版(2003)
2. ↑  久保田　広;「応用光学（POD版）」岩波書店(2000)
3. ↑  工藤　恵栄、上原 富美;「基礎光学」現代光学社(1990)
4. ↑  左貝 潤一;「光学の基礎」コロナ社(1997)
5. ↑  大坪 順次;「光入門」コロナ社(2002)
**วงศ์นกแสก** (Tytonidae) เป็นวงศ์ของนกล่าเหยื่อในอันดับนกเค้าแมว (Strigiformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Tytonidae 

นับเป็นวงศ์ของนกเค้าแมวอีกวงศ์หนึ่งที่อยู่ในอับดับนกเค้าแมว (Strigiformes) นอกเหนือจากวงศ์นกเค้าแมว (Strigidae) 

มีลักษณะทั่วไป คือ มีขนาดใหญ่กว่านกในวงศ์นกเค้าแมว ใบหน้ากลมแบน มีขนสีขาวเต็มหน้า ทำให้คล้ายรูปหัวใจ ตามีสีดำ อยู่ด้านหน้า และมีขนาดเล็กกว่าวงศ์นกเค้าแมว ปากเป็นจะงอยงุ้ม สีเหลืองเทา ชมพู หลังและปีกสีน้ำตาลอ่อน มีสีน้ำตาลเทาเป็นส่วน ๆ คอ อก ท้อง สีขาว ขาวนวล มีจุดสีน้ำตาลเข้มทั่วไป ปีกยาว หางสั้น ขนปีกและหางมีลายขวางสีเหลืองสลับน้ำตาลอ่อน ขาใหญ่ มีขนคลุมขา ตีนสีชมพู นิ้วมีเล็บยาว รูปร่างลักษณะตัวผู้และตัวเมียจะคล้ายกัน โดยตัวเมียจะโตกว่าเล็กน้อย ลำตัวตั้งตรง 

มีพฤติกรรมการหากินและเป็นอยู่คล้ายกับนกในวงศ์นกเค้าแมว

โดยแบ่งออกได้เป็น 2 สกุล 16 ชนิด และยังมีอีก 4 สกุล ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว (ดูในตาราง)

พบกระจายพันธุ์ไปในทุกทวีปทั่วโลก ในหลายภูมิประเทศ ทั้งในป่าดิบที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเล จนถึงชุมชนเมืองของมนุษย์ สำหรับในประเทศไทย พบได้ 3 ชนิด คือ นกแสก (*Tyto alba*) และนกแสกแดง (*Phodilus badius*) ซึ่งมีขนาดเล็กกว่า และพบได้เฉพาะในป่าเท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bruce, M. D. (1999) : Family Tytonidae (Barn-owls). In: del Hoyo, J.; Elliott, A. & Sargatal, J. (eds) : *Handbook of Birds of the World, Volume 5: Barn-owls to Hummingbirds*: 34-75, plates 1-3. Lynx Edicions, Barcelona. ISBN 84-87334-25-3
2. ↑  Steadman, David William (2006) : *Extinction and Biogeography of Tropical Pacific Islands Birds*. University of Chicago Press. ISBN 0-226-77142-3.
3. ↑  เก็บถาวร 2011-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน แสก ๒ ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Tytonidae***
**ความกระหาย** (อังกฤษ: thirst) คือ ความอยากของไหล ส่งผลให้เกิดสัญชาตญาณพื้นฐานของสัตว์ให้ดื่ม เป็นกลไกสำคัญเกี่ยวข้องกับดุลของไหล ความกระหายเกิดขึ้นจากการขาดของไหลหรือมีความเข้มข้นของออสโมไลต์ (osmolite) บางชนิดเพิ่มขึ้น เช่น เกลือ หากปริมาตรน้ำของร่างกายลดต่ำกว่าขีดกั้นจำเพาะหรือความเข้มข้นของออสโมไลต์สูงเกินไป สมองจะส่งสัญญาณความกระหาย

ภาวะขาดน้ำต่อเนื่องสามารถก่อปัญหาได้หลายอย่าง แต่มักสัมพันธ์กับปัญหาไตและปัญหาทางประสาทวิทยา เช่น ชัก มากที่สุด

อาการกระหายน้ำมากเรื้อรัง ร่วมกับภาวะปัสสาวะมาก อาจเป็นสิ่งบ่งชี้เบาหวานหรือเบาจืด

มีตัวรับและระบบอื่นในร่างกายซึ่งตรวจหาปริมาตรที่ลดลงหรือความเข้มข้นของออสโมไลต์ที่เพิ่มขึ้น พวกมันส่งสัญญาณไประบบประสาทส่วนกลางแล้วจะมีการประมวลผลกลางตามมา ฉะนั้น บางแหล่งจึงแยก "ความกระหายนอกเซลล์" จาก "ความกระหายในเซลล์" โดยความกระหายนอกเซลล์ คือ ความกระหายอันเกิดจากปริมาตรที่ลดลง และความกระหายในเซลล์เกิดจากความเข้มข้นของออสโมไลต์ที่เพิ่มขึ้น กระนั้น ความอยากนั้นเป็นสิ่งที่ผลิตจากการประมวลผลกลางในสมอง ไม่ว่าตรวจหาอย่างไร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Carlson, N. R. (2005). Foundations of Physiological Psychology: Custom edition for SUNY Buffalo. Boston, MA: Pearson Custom Publishing.
ส่วนของ ระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์ (Anatomical Therapeutic Chemical Classification System)

P สารต้านปรสิตและสารฆ่าและขับไล่แมลง (Antiparasitic products, insecticides and repellents)

P02B Antitrematodals
--------------------

### P02BA Quinoline derivatives and related substances

P02BA01 Praziquantel
P02BA02 Oxamniquine
### P02BB Organophosphorous compounds

P02BB01 Metrifonate
### P02BX Other antitrematodal agents

P02BX01 Bithionol
P02BX02 Niridazole
P02BX03 Stibophen
P02BX04 Triclabendazole

P02C Antinematodal agents
-------------------------

### P02CA Benzimidazole derivatives

P02CA01 Mebendazole
P02CA02 Tiabendazole
P02CA03 Albendazole
P02CA04 Ciclobendazole
P02CA05 Flubendazole
P02CA06 Fenbendazole
P02CA51 Mebendazole, combinations
### P02CB Piperazine and derivatives

P02CB01 Piperazine
P02CB02 Diethylcarbamazine
### P02CC Tetrahydropyrimidine derivatives

P02CC01 Pyrantel
P02CC02 Oxantel
### P02CE Imidazothiazole derivatives

P02CE01 Levamisole
### P02CF Avermectines

P02CF01 Ivermectin
### P02CX Other antinematodals

P02CX01 Pyrvinium
P02CX02 Bephenium

P02D Anticestodals
------------------

### P02DA Salicylic acid derivatives

P02DA01 Niclosamide
### P02DX Other anticestodals

P02DX01 Desaspidin
P02DX02 Dichlorophen
ส่วนของ ระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์ (Anatomical Therapeutic Chemical Classification System)

H ระบบฮอร์โมน (Systemic hormonal preparations) มีฮอร์โมนเพศและอินสุลิน

H02A Corticosteroids for systemic use, plain
--------------------------------------------

### H02AA Mineralocorticoids

H02AA01 Aldosterone
H02AA02 Fludrocortisone
H02AA03 Desoxycortone
### H02AB Glucocorticoids

H02AB01 Betamethasone
H02AB02 Dexamethasone
H02AB03 Fluocortolone
H02AB04 Methylprednisolone
H02AB05 Paramethasone
H02AB06 Prednisolone
H02AB07 Prednisone
H02AB08 Triamcinolone
H02AB09 Hydrocortisone
H02AB10 Cortisone
H02AB11 Prednylidene
H02AB12 Rimexolone
H02AB13 Deflazacort
H02AB14 Cloprednol
H02AB15 Meprednisone
H02AB17 Cortivazol

H02B Corticosteroids for systemic use, combinations
---------------------------------------------------

### H02BX Corticosteroids for systemic use, combinations

H02BX01 Methylprednisolone, combinations

H02C Antiadrenal preparations
-----------------------------

### H02CA Anticorticosteroids

H02CA01 Trilostane
ส่วนของ ระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์ (Anatomical Therapeutic Chemical Classification System)

M ระบบกล้ามเนื้อและโครงสร้าง (Musculo-skeletal system)

M02A Topical products for joint and muscular pain
-------------------------------------------------

### M02AA Anti-inflammatory preparations, non-steroids for topical use

M02AA01 Phenylbutazone
M02AA02 Mofebutazone
M02AA03 Clofezone
M02AA04 Oxyphenbutazone
M02AA05 Benzydamine
M02AA06 Etofenamate
M02AA07 Piroxicam
M02AA08 Felbinac
M02AA09 Bufexamac
M02AA10 Ketoprofen
M02AA11 Bendazac
M02AA12 Naproxen
M02AA13 Ibuprofen
M02AA14 Fentiazac
M02AA15 Diclofenac
M02AA16 Feprazone
M02AA17 Niflumic acid
M02AA18 Meclofenamic acid
M02AA19 Flurbiprofen
M02AA21 Tolmetin
M02AA22 Suxibuzone
M02AA23 Indometacin
M02AA24 Nifenazone
### M02AB Capsicum preparations and similar agents

### M02AC Preparations with salicylic acid derivatives

### M02AX Other topical products for joint and muscular pain

M02AX02 Tolazoline
M02AX03 Dimethyl sulfoxide
M02AX10 Various
**แพลไมรา** (อังกฤษ: Palmyra, ออกเสียง: /ˌpælˈmaɪrə/) หรือ **ตัดมุร** (อาหรับ: تدمر, Tadmor) เป็นนครเซมิติกโบราณในเขตผู้ว่าราชการฮอมส์ ประเทศซีเรียปัจจุบัน การค้นพบทางโบราณคดีย้อนไปถึงยุคหินใหม่และมีบันทึกนครครั้งแรกในต้นสหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล แพลไมราเปลี่ยนมือหลายโอกาสระหว่างจักรวรรดิต่าง ๆ ก่อนมาอยู่ในบังคับของจักรวรรดิโรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 1

นครมีความมั่งคั่งจากคาราวานการค้า ชาวนครแพลไมรา ซึ่งเป็นพ่อค้าขึ้นชื่อ สถาปนาอาณานิคมตามเส้นทางสายไหมและดำเนินการทั่วจักรวรรดิโรมัน ความมั่งคั่งของแพลไมราทำให้สามารถสร้างโครงการมหึมาต่าง ๆ ได้ เช่น แนวเสาหินใหญ่ (Great Colonnade), วิหารเบล และสุสานหอคอยเด่น ชาวนครแพลไมราเป็นการผสมของชาวแอมะไรต์ (Amorites) แอมาเรียน (Arameans) และอาหรับ โครงสร้างสังคมของนครเป็นแบบชนเผ่า และผู้อยู่อาศัยพูดภาษาแพลไมรีน (ภาษาถิ่นของภาษาแอราเมอิก) ภาษากรีกใช้เพื่อความมุ่งหมายพาณิชย์และการทูต วัฒนธรรมของแพลไมราซึ่งได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมกรีก-โรมัน ผลิตศิลปะและสถาปัตยกรรมโดดเด่นซึ่งรวมประเพณีตะวันออกและตะวันตก ผู้อยู่อาศัยของนครบูชาเทพเจ้าท้องถิ่นและเทพเจ้าเมโสโปเตเมียและอาหรับ

เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 3 แพลไมราเป็นศูนย์กลางภูมิภาครุ่งเรืองที่ถึงจุดสูงสุดของอำนาจในคริสต์ทศวรรษ 260 เมื่อพระมหากษัตริย์แพลไมรา โอเดนาธัส (Odaenathus) ทรงพิชิตจักรพรรดิเปอร์เซีย ซาปูร์ที่ 1 จากนั้นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน พระราชินีเซโนเบีย (Zenobia) สืบราชบัลลังก์ ผู้กบฏต่อโรมและสถาปนาจักรวรรดิพาลไมรีน ใน ค.ศ. 273 จักรพรรดิโรมัน ออเรเลียน (Aurelian) ทรงทำลายนครและภายหลังมีการฟื้นฟูในรัชกาลไดโอคลีเชียน แต่มีขนาดเล็กลง ชาวแพลไมรีนเข้ารีตศาสนาคริสต์ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 4 และอิสลามในครึ่งหลังของคริสต์สหัสวรรษที่ 1 ซึ่งภาษาแพลไมรีนและกรีกถูกภาษาอาหรับเข้าแทนที่

ก่อน ค.ศ. 273 แพลไมรามีอัตตาณัติและขึ้นกับจังหวัดซีเรียของโรมัน โดยมีการจัดระเบียบการเมืองที่ได้รับอิทธิพลจากแบบจำลองนครรัฐกรีกระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 1–2 นครกลายเป็นโคโลเนียของโรมันระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 3 นำไปสู่การรวมสถาบันปกครองของโรมัน ก่อนกลายเป็นราชาธิปไตยใน ค.ศ. 260 ให้หลังการทำลายใน ค.ศ. 273 แพลไมรากลายเป็นศูนย์กลางขนาดเล็กภายใต้จักรวรรดิไบแซนไทน์และจักรวรรดิต่อ ๆ มา การถูกตีมูร์ทำลายใน ค.ศ. 1400 ลดขนาดลงเหลือหมู่บ้านเล็ก ๆ ภายใต้การปกครองของอาณัติฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1932 ผู้อยู่อาศัยถูกย้ายไปหมู่บ้านใหม่ ทัดมูร์ (Tadmur) และแหล่งโบราณสามารถขุดค้นได้ ใน ค.ศ. 2015 แพลไมราอยู่ในการควบคุมของรัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์ (ISIL) ซึ่งต่อมาทำลายอาคารจำนวนหนึ่งของแหล่งนี้ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2016 กำลังซีเรีย ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากการโจมตีทางอากาศของรัสเซีย ผลักเข้านครและยึดนครคืนจาก ISIL ได้สำเร็จ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Fighting intensifies as Syrian troops storm ISIS-held ancient city of Palmyra". *Fox News* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2016-03-24. สืบค้นเมื่อ 2016-03-27.
2. ↑  "Syrian army retakes Palmyra from ISIS". *RT International* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2016-03-27.
ส่วนของ ระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์ (Anatomical Therapeutic Chemical Classification System)

M ระบบกล้ามเนื้อและโครงสร้าง (Musculo-skeletal system)

M03A Muscle relaxants, peripherally acting agents
-------------------------------------------------

### M03AA Curare alkaloids

M03AA01 Alcuronium
M03AA02 Tubocurarine
M03AA04 Dimethyltubocurarine
### M03AB Choline derivatives

M03AB01 Suxamethonium
### M03AC Other quaternary ammonium compounds

M03AC01 Pancuronium
M03AC02 Gallamine
M03AC03 Vecuronium
M03AC04 Atracurium
M03AC05 Hexafluronium
M03AC06 Pipecuronium bromide
M03AC07 Doxacurium chloride
M03AC08 Fazadinium bromide
M03AC09 Rocuronium bromide
M03AC10 Mivacurium chloride
M03AC11 Cisatracurium
### M03AX Other muscle relaxants, peripherally acting agents

M03AX01 Botulinum toxin

M03B Muscle relaxants, centrally acting agents
----------------------------------------------

### M03BA Carbamic acid esters

M03BA01 Phenprobamate
M03BA02 Carisoprodol
M03BA03 Methocarbamol
M03BA04 Styramate
M03BA05 Febarbamate
M03BA51 Phenprobamate, combinations excluding psycholeptics
M03BA52 Carisoprodol, combinations excluding psycholeptics
M03BA53 Methocarbamol, combinations excluding psycholeptics
M03BA71 Phenprobamate, combinations with psycholeptics
M03BA72 Carisoprodol, combinations with psycholeptics
M03BA73 Methocarbamol, combinations with psycholeptics
### M03BB Oxazol, thiazine, and triazine derivatives

M03BB02 Chlormezanone
M03BB03 Chlorzoxazone
M03BB52 Chlormezanone, combinations excluding psycholeptics
M03BB53 Chlorzoxazone, combinations excluding psycholeptics
M03BB72 Chlormezanone, combinations with psycholeptics
M03BB73 Chlorzoxazone, combinations with psycholeptics
### M03BC Ethers, chemically close to antihistamines

M03BC01 Orphenadrine (citrate)
M03BC51 Orphenadrine, combinations
### M03BX Other centrally acting agents

M03BX01 Baclofen
M03BX02 Tizanidine
M03BX03 Pridinol
M03BX04 Tolperisone
M03BX05 Thiocolchicoside
M03BX06 Mephenesin
M03BX07 Tetrazepam
M03BX08 Cyclobenzaprine
M03BX30 Phenyramidol

M03C Muscle relaxants, directly acting agents
---------------------------------------------

### M03CA Dantrolene and derivatives

M03CA01 Dantrolene
**ศาสนาจารย์** (อังกฤษ: ordained minister; minister) เขียนย่อว่า ศจ. เป็นศาสนศักดิ์ในคริสตจักร พบได้ในทุกนิกาย แต่แต่ละนิกายจะกำหนดคุณสมบัติ สิทธิ และหน้าที่ของศาสนาจารย์แตกต่างกันไป

นิกายโปรเตสแตนต์
----------------

ในนิกายโปรเตสแตนต์ **ศาสนาจารย์**เป็นตำแหน่งตลอดชีพ ที่มอบให้แก่บุคลากรไม่ว่าเพศชายหรือหญิงที่ทำงานอุทิศตนรับใช้พระเจ้าผ่านคริสตจักรและชุมชน จบการศึกษาทางด้านเทววิทยาศาสนาคริสต์ ผ่านพิธีสถาปนา (ordination) ตามที่คริสตจักรกำหนด มีสิทธิ ตำแหน่ง หน้าที่ตามที่ธรรมนูญของคริสตจักรกำหนดไว้ ผู้ที่ได้รับสถาปนาเป็นศาสนาจารย์จะใช้คำนำหน้านามว่า *ศาสนาจารย์* (ในภาษาอังกฤษใช้คำว่า reverend ซึ่งบางครั้งแปลเป็นภาษาไทยว่าสาธุคุณ) 

โดยปกติ ศาสนาจารย์มีหน้าที่ดังนี้

* 1. เป็นผู้สอนพระวจนะของพระเจ้า และปฏิบัติพันธกิจที่ได้รับจากพระเจ้า
* 2. เป็นนักเทศน์ที่สำแดงถึงน้ำพระทัยของพระเจ้าเพื่อเพิ่มพูนความเชื่อ ความรู้ของคริสเตียน และคนทั่วไป
* 3. เป็นผู้เผยแพร่ และสนับสนุนคริสเตียนให้ประกาศพระกิตติคุณเพื่อให้เกิดการเพิ่มพูนสมาชิก
* 4. เป็นผู้ประกอบศาสนพิธี
* 5. เป็นผู้ฟูมฟัก คริสเตียนให้เจริญขึ้นในด้านความเชื่อ
* 6. เป็นผู้รับใช้พระเยซูคริสต์ และสนับสนุนให้คริสเตียนปฏิบัติพันธกิจของพระเจ้าทั้งในคริสตจักรและชุมชน
* 7. เป็นผู้ดูและเอาใจใส่สมาชิกด้วยความรัก
* 8. เป็นแบบอย่างที่ดีต่อมวลสมาชิกและคนทั่วไป
* 9. ทำหน้าที่อื่น ๆ ตามที่คริสตจักรท้องถิ่น คริสตจักรภาค และสภาคริสตจักรในประเทศไทยมอบหมาย

นิกายโรมันคาทอลิก
-----------------

ในนิกายโรมันคาทอลิก เรียกศาสนาจารย์ว่า**ศาสนบริกร** เพราะเป็นบริกรรับใช้พระเจ้าในศาสนพิธีต่างๆ ศาสนบริกรมีทั้งเพศชายและหญิง ศาสนบริกรชาย ได้แก่พันธบริกร บาทหลวง และมุขนายก รวมถึงนักพรต ไฟรอาร์ ภราดาฆราวาสทุกคน ส่วนศาสนศาสนบริกรหญิงคือนักพรตหญิงและภคินีหรือที่มักเรียกโดยทับศัพท์ว่า *ซิสเตอร์* ศาสนบริกรชายที่ได้รับศีลอนุกรมมีอำนาจในการโปรดศีลศักดิ์สิทธิ์ได้แตกต่างกันตามที่คริสตจักรโรมันคาทอลิกกำหนดไว้

ดูเพิ่ม
-------

* ดีกัน
* บาทหลวง
* มุขนายก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถาน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-15. สืบค้นเมื่อ 2011-04-12.
2. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน, *พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล ฉบับราชบัณฑิตยสถาน*, พิมพ์ครั้งที่ 3, ราชบัณฑิตยสถาน, 2552, หน้า 251
3. ↑  "โครงสร้างคริสตจักรพิษณุโลก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-05-11. สืบค้นเมื่อ 2011-04-12.
ส่วนของ ระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์ (Anatomical Therapeutic Chemical Classification System)

J ต้านการติดเชื้อทั้งระบบ (Anti-infectives for systemic use)

J04A Drugs for treatment of tuberculosis
----------------------------------------

### J04AA Aminosalicylic acid and derivatives

J04AA01 Aminosalicylic acid
J04AA02 Sodium aminosalicylate
J04AA03 Calcium aminosalicylate
### J04AB Antibiotics

J04AB01 Cycloserine
J04AB02 Rifampicin
J04AB03 Rifamycin
J04AB04 Rifabutin
J04AB05 Rifapentin
J04AB30 Capreomycin
### J04AC Hydrazides

J04AC01 Isoniazid
J04AC51 Isoniazid, combinations
### J04AD Thiocarbamide derivatives

J04AD01 Protionamide
J04AD02 Tiocarlide
J04AD03 Ethionamide
### J04AK Other drugs for treatment of tuberculosis

J04AK01 Pyrazinamide
J04AK02 Ethambutol
J04AK03 Terizidone
J04AK04 Morinamide
### J04AM Combinations of drugs for treatment of tuberculosis

J04AM01 Streptomycin and isoniazid
J04AM02 Rifampicin and isoniazid
J04AM03 Ethambutol and isoniazid
J04AM04 Thioacetazone and isoniazid
J04AM05 Rifampicin, pyrazinamide and isoniazid
J04AM06 Rifampicin, pyrazinamide, ethambutol and isoniazid

J04B Drugs for treatment of leprosy
-----------------------------------

### J04BA Drugs for treatment of leprosy

J04BA01 Clofazimine
J04BA02 Dapsone
J04BA03 Aldesulfone sodium