recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
บทความนี้เกี่ยวกับปลาจิ้งจอก สำหรับสุนัขจิ้งจอก ดูที่ สุนัขจิ้งจอก

**ปลาจิ้งจอก** (อังกฤษ: Siamese algae eater, Siamese flying fox; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Crossocheilus oblongus*) เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) วงศ์ย่อย Garrinae มีรูปร่างลำตัวเพรียวทรงกระบอก หัวเรียว ตาเล็ก ปากเล็ก มีหนวดสั้น 1 คู่ มีแผ่นหนังคลุมด้านริมฝีปากบน ลำตัวสีน้ำตาลอ่อนเหลือบทอง และมีแถบสีคล้ำพาดยาวจากหัวถึงกลางครีบหาง ครีบสีจาง ครีบหางเว้าลึก มีขนาดความยาวประมาณ 10-15 เซนติเมตร ใหญ่สุด 16 เซนติเมตร

มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่ในแม่น้ำสายใหญ่และลำธาร โดยเฉพาะที่เป็นแก่งและมีพรรณไม้หนาแน่น ในประเทศไทยพบเฉพาะที่ภาคใต้ที่เดียวเท่านั้น กินอาหารได้แก่ อินทรียสารและสัตว์หน้าดินขนาดเล็ก

เป็นปลาที่พบชุกชุมบางฤดูกาล มีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและนำไปทำเป็นฟิชสปาเช่นเดียวกับปลาในสกุล *Garra*

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาเล็บมือนาง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาจิ้งจอก (อังกฤษ)


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Crossocheilus oblongus***

อ้างอิง
-------

* หนังสือคู่มือปลาน้ำจืด โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (พ.ศ. 2548) ISBN 974-484-148-6

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
**ปลาฉนากเขียว** (อังกฤษ: Green sawfish, Longcomb sawfish, Narrowsnout sawfish) ปลากระดูกอ่อนขนาดใหญ่ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Pristis zijsron* ในวงศ์ปลาฉนาก (Pristidae) มีรูปร่างคล้ายปลาฉนากจะงอยปากกว้าง หรือ ปลาฉนากน้ำจืด (*P. microdon*) ที่อยู่ในสกุลเดียวกัน มีจะงอยปากที่ยาวเป็น 1/3 ของความยาวลำตัวและหาง มีซี่ฟันทั้งหมด 24-34 คู่ ครีบหลังอันแรกคู่หลังครีบอก ครีบหางท่อนบนมีขนาดใหญ่

ลักษณะและการกระจายพันธุ์
------------------------

เปรียบเทียบลักษณะความกว้างของจะงอยปาก ฟัน ลักษณะและขนาดของหางและครีบอก และตำแหน่งของครีบหลังเทียบกับครีบเอว ในปลาฉนากจะงอยปากกว้าง (*P. pristis* - บน) ปลาฉนากเขียว (*P. zijsron* - กลาง) และ ปลาฉนากจะงอยปากแคบ (*Anoxypristis cuspidata* - ล่าง)
ขนาดโตเต็มที่ได้ 7.3 เมตร พบกระจายพันธุ์บริเวณชายฝั่งมหาสมุทรอินเดีย, แอฟริกาตะวันออก, มหาสมุทรแปซิฟิคตอนใต้ ,ทะเลจีนใต้, ปาปัวนิวกินี และตอนเหนือและรัฐนิวเซาท์เวลส์ของประเทศออสเตรเลีย ในบริเวณน้ำขุ่นหรือดินเลน เป็นปลาฉนากอีกชนิดหนึ่งที่สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำกร่อย หรือน้ำจืดสนิทได้ ลูกปลาวัยอ่อนซี่ฟันจะไม่แข็งเหมือนปลาวัยโต และจะแข็งขึ้นเรื่อย ๆ ตามวัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  แม่แบบ:IUCN2013.1
2. ↑  GREEN SAWFISH (อังกฤษ)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pristis zijsron***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาฉนากเขียว[*ลิงก์เสีย*]
**ปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ** หรือ **ปลาจิ้มฟันจระเข้ลำธาร** (อังกฤษ: Longsnouted pipefish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Doryichthys martensii*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathidae) วงศ์ย่อย Syngnathinae

มีลักษณะคล้ายปลาจิ้มฟันจระเข้ยักษ์ (*D. boaja*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีลำตัวที่สั้นกว่า จะงอยปากสั้นกว่ามาก หัวเล็ก ลำตัวมีปล้อง 15-17 ปล้อง หางยาวกว่าลำตัวมาก ซึ่งแตกต่างจากปลาจิ้มฟันจระเข้ยักษ์ ลำตัวสีน้ำตาลเข้มหรือน้ำตาลแดง และมีจุดดำเล็ก ๆ ระหว่างปล้อง ครีบใส ครีบหางสีน้ำตาลและขอบสีจาง มีขนาดลำตัวยาวประมาณ 10 เซนติเมตร ใหญ่สุด 15 เซนติเมตร

อาหารได้แก่ แพลงก์ตอนสัตว์ และสัตว์น้ำขนาดเล็ก อาศัยอยู่ตามลำธารหรือแม่น้ำในภาคตะวันออกและภาคใต้ของไทยไปจนถึงมาเลเซียและอินโดนีเซีย พบมากในบางแหล่งน้ำ โดยมักหลบซ่อนอยู่ตามพื้นท้องน้ำใต้ใบไม้ที่ร่วง หากินโดยคืบคลานไปกับพื้นน้ำ ตัวผู้และตัวเมียต่างกันชัดเจนในขณะที่ปลาตัวเมียโตเต็มที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้เล็กน้อย และไม่มีถุงช่องหน้าท้องที่มีไว้เพื่อเก็บไข่และลูก ๆ

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  ปลาจิ้มฟันจระเข้ลำธาร[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ
**ความถ่วงจำเพาะ (specific gravity, SG)** คืออัตราส่วนระหว่างความหนาแน่นของสสารหนึ่ง ๆ ต่อความหนาแน่นของน้ำ เมื่อทั้งสองอย่างมีอุณหภูมิเท่ากัน ความถ่วงจำเพาะจึงเป็นปริมาณที่ไร้มิติ (ไม่มีหน่วย) วัตถุที่มีความถ่วงจำเพาะมากกว่าหนึ่ง หมายความว่าวัตถุนั้นมีความหนาแน่นมากกว่าน้ำ ดังนั้นวัตถุนั้นจะจมน้ำ (โดยไม่นับผลจากแรงตึงผิวของน้ำ) ในทางตรงข้าม หากความถ่วงจำเพาะน้อยกว่าหนึ่ง วัตถุนั้นจะลอยน้ำ

ความถ่วงจำเพาะเป็นกรณีหนึ่งของความหนาแน่นสัมพัทธ์ (relative density) ซึ่งเป็นอัตราส่วนของสสารอย่างอื่นที่อาจไม่ใช่น้ำ และมักใช้แทนความหมายของความถ่วงจำเพาะในงานเขียนทางวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ การใช้ความถ่วงจำเพาะไม่เป็นที่นิยมในสาขาวิทยาศาสตร์ที่ต้องการความละเอียดสูง แต่ใช้ความหนาแน่นที่แท้จริงของสสารมากกว่า

ความถ่วงจำเพาะ *SG* หรือ *ถ.พ.* สามารถแสดงได้ด้วยสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ดังนี้

{\displaystyle {\mbox{SG}}={\frac {\rho \_{\mathrm {substance} }}{\rho \_{\mathrm {H} \_{2}\mathrm {O} }}}}
เมื่อ {\displaystyle \rho \_{\mathrm {substance} }\,} แทนความหนาแน่นของสสาร และ {\displaystyle \rho \_{\mathrm {H} \_{2}\mathrm {O} }} แทนความหนาแน่นของน้ำ (อักษรกรีก ρ เป็นสัญลักษณ์แทนความหนาแน่น) แต่ความหนาแน่นของน้ำนั้นเปลี่ยนแปรไปตามอุณหภูมิและความดัน จึงกำหนดให้ความถ่วงจำเพาะใช้ความหนาแน่นที่อุณหภูมิ 4°C (39.2°F) และความดันบรรยากาศปกติ (standard atmosphere) 1 atm ซึ่งในกรณีนี้จะได้ {\displaystyle \rho \_{\mathrm {H} \_{2}\mathrm {O} }} เท่ากับ 1000 kg·m−3 ในหน่วยเอสไอ

หากกำหนดความถ่วงจำเพาะของสสารหนึ่งมาให้ ความหนาแน่นที่แท้จริงจึงสามารถคำนวณได้โดยการแปลงสูตรด้านบน

{\displaystyle {\rho \_{\mathrm {substance} }}={\mbox{SG}}\times \rho \_{\mathrm {H} \_{2}\mathrm {O} }}
ในบางโอกาส สสารอย่างอื่นที่ถูกอ้างถึงนอกเหนือจากน้ำก็ได้ระบุเอาไว้ (เช่น อากาศ) ซึ่งในกรณีดังกล่าวความถ่วงจำเพาะจะหมายถึงความหนาแน่นที่สัมพันธ์กับสสารนั้นด้วย

เนื่องจากความถ่วงจำเพาะถูกนิยามให้เป็นปริมาณที่ไร้มิติ จึงไม่ขึ้นอยู่กับหน่วยของความหนาแน่นที่ใช้ (ไม่ว่าจะเป็น slugs·ft−3 หรือ kg·m−3) อย่างไรก็ตาม ความหนาแน่นทั้งสองจะต้องสามารถแปลงให้เป็นหน่วยเดียวกันก่อนคำนวณหาอัตราส่วน

ตัวอย่าง
--------

* ไม้บัลซา มีความถ่วงจำเพาะประมาณ 0.2
* อะลูมิเนียม มีความถ่วงจำเพาะประมาณ 2.7
* ตะกั่ว มีความถ่วงจำเพาะประมาณ 11.35

ดูเพิ่ม
-------

* แรงลอยตัว (buoyancy)
* ไฮโดรมิเตอร์ (hydrometer)
* กลศาสตร์ของไหล (fluid mechanics)
* pycnometer

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Fundamentals of Fluid Mechanics* Wiley, B.R. Munson, D.F. Young & T.H. Okishi
* *Introduction to Fluid Mechanics* Fourth Edition, Wiley, SI Version, R.W. Fox & A.T. McDonald
* *Thermodynamics: An Engineering Approach* Second Edition, McGraw-Hill, International Edition, Y.A. Cengel & M.A. Boles
**ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ** (อังกฤษ: Shortbodied pipefish, Ghost pipefish, Harlequin ghost pipefish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Solenostomus paradoxus*) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ (Solenostomidae)

มีจะงอยปากยาว ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย มีติ่งสั้น ๆ ทั่วทั้งตัว ครีบมีขนาดใหญ่ และมีขอบเป็นเส้นสั้น ๆ ลำตัวค่อนข้างใส มีสีสันหลากหลาย ทั้งสีแดง, ขาวสลับดำหรือเหลือบสีอื่น ๆ โดยปรับเปลี่ยนสีให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่อาศัย

มีความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 8 เซนติเมตร มักพบในแนวปะการังหรือกัลปังหาที่เขตน้ำลึก ในมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิก มักลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ เพื่อแฝงตัวให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อม เป็นปลาที่หากินในเวลากลางคืน โดยกิน แพลงก์ตอนสัตว์และครัสเตเชียนขนาดเล็ก เป็นอาหาร โดยเอาส่วนหัวทิ่มลงพื้น 

ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ มีพฤติกรรมการวางไข่ที่แตกต่างไปจากปลาชนิดอื่นในอันดับเดียวกัน คือ ตัวเมียจะเป็นฝ่ายอุ้มท้อง โดยใช้ครีบหน้าท้องขนาดใหญ่สองครีบไว้สำหรับโอบอุ้มไข่ที่ได้รับการผสม และอุ้มท้องพาไข่ติดตัวไปด้วยตลอดเวลาจนกว่าจะฟักออกเป็นตัว โดยมีปลาตัวผู้ที่มีขนาดเล็กกว่า คอยดูแลอยู่ตลอด ซึ่งถุงครีบใต้ท้องของแม่ปลานั้นจะคอยกระพือเปิดปิดเป็นระยะ ๆ เพื่อให้น้ำทะเลและออกซิเจนที่ผสมอยู่ในน้ำไหลเวียนถ่ายเท เพื่อให้ตัวอ่อนในไข่เจริญเติบโต ซึ่งสามารถมองเห็นเป็นไข่ลูกกลม ๆ ใส ๆ หรือบางครั้งก็สามารถมองเห็นดวงตาจุดดำ ๆ คู่โตในไข่ได้อย่างชัดเจนด้วยตาเปล่า 

ปลาจิ้มฟันจระเจ้ปีศาจ เป็นปลาที่พบได้น้อยมาก ในน่านน้ำไทยอาจพบได้ที่หมู่เกาะสิมิลัน ไม่จัดว่าเป็นปลามีความสำคัญทางเศรษฐกิจ และปัจจุบันได้มีการจับมาจากแหล่งธรรมชาติเพื่อขายเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 108, *คู่มือปลาทะเล* โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (ตุลาคม, 2551) ISBN 978-974-484-261-9
2. ↑  ปีศาจแห่งท้องทะเล / วินิจ รังผึ้ง จากผู้จัดการออนไลน์
3. ↑  ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เก็บถาวร 2007-10-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Solenostomus paradoxus ที่วิกิสปีชีส์
ดินแดนติมอร์ตะวันออกเป็นอาณานิคมของประเทศโปรตุเกสตั้งแต่ปี พ.ศ. 2063 (ค.ศ. 1520) ภายหลังโปรตุเกสถอนตัวออกไปเมื่อปี พ.ศ. 2518 โดยมิได้จัดการปกครองให้แก่ติมอร์แต่อย่างใด เป็นเหตุให้ประเทศอินโดนีเซียได้ส่งทหารเข้ายึดครองติมอร์โดยผนวกเข้าเป็นจังหวัดที่ 27 ของประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งต่อมาได้ถูกคัดค้านจากประชาชนชาวติมอร์เป็นเหตุให้เกิดความรุนแรงขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่การชุมนุมทางศาสนาในพิธีมิสซาที่โบสถ์โมทาเอล (Motael) เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1991 ริมทะเลกรุงดิลี โดยผู้ชุมนุมได้เดินขบวนไปยังสุสานซานตาครูซจำนวนผู้ร่วมชุมนุมจึงมีมากขึ้น และการชุมนุมก็เปลี่ยนเป็นการเรียกร้องเอกราช โดยมีนายชานานา กุฌเมา เป็นผู้นำที่มีบทบาทอย่างมากต่อการเรียกร้องเอกราชจากอินโดนีเซีย

อย่างไรก็ดีเมื่อรัฐบาลอินโดนีเซียยินยอมให้ชาวติมอร์ตะวันออกลงประชามติเพื่อแยกตัวเป็นเอกราชจากอินโดนีเซีย ในวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2542 ประชาชนชาวติมอร์ตะวันออกกว่าร้อยละ 80 ออกเสียงสนับสนุนการแยกตัวเป็นเอกราช จึงก่อให้เกิดเหตุการณ์รุนแรงในติมอร์ตะวันออกโดยกลุ่มกองกำลังมิลิเทีย (militia) ที่นิยมอินโดนีเซีย สหประชาชาติจึงได้ตัดสินใจจัดตั้งกองกำลังนานาชาติ (International Force in East Timor – INTERFET) เมื่อ 15 กันยายน 2542 เพื่อส่งเข้าไปรักษาสันติภาพในติมอร์ตะวันออก ก่อนที่จะประกาศเอกราชในวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ในขณะนี้ สหประชาชาติดำเนินการสนับสนุนติมอร์ตะวันออกภายใต้ United Nations Mission of Support in East Timor (UNMISET) ตั้งแต่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2545
**ฟังก์ชันเมอบีอุส** (อังกฤษ: Möbius function) คลาสสสิก ***μ*(*n*)** เป็นฟังก์ชันเชิงการคูณสำคัญในทฤษฎีจำนวนและคณิตศาสตร์เชิงการจัด นักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมัน ออกุส เฟอร์ดีนันด์ เมอบีอุสเป็นผู้ริเริ่มในปี 1832 เป็นกรรีพิเศษของวัตถุทั่วไปกว่าในคณิตศาสตร์เชิงการจัด

บทนิยาม
-------

สำหรับจำนวนเต็มใด ๆ *n* นิยาม *μ*(*n*) ว่าเป็นผลรวมของ รากที่ n ปฐมฐานของ 1 มีค่าใน {−1, แม่แบบ:Num, แม่แบบ:Num} ขึ้นอยู่กับการแยกตัวประกอบของ *n* เป็นตัวประกอบเฉพาะ

* *μ*(*n*) = −1 ถ้า *n* เป็นจำนวนเต็มบวกสแควร์ฟรี (square-free) ที่มีจำนวนตัวประกอบเฉพาะคู่
* *μ*(*n*) = −1 ถ้า *n* เป็นจำนวนเต็มบวกสแควร์ฟรีที่มีจำนวนตัวประกอบเฉพาะคี่
* *μ*(*n*) = −0 ถ้า *n* มีตัวประกอบเฉพาะกำลังสอง

ฟังก์ชันเมอบีอุสสามารถแสดงอีกอย่างได้เป็น

{\displaystyle \mu (n)=\delta \_{\omega (n)\Omega (n)}\lambda (n)}
โดยที่ *δ**ω*(*n*)Ω(*n*) เป็น โครเนกเกอร์เดลตา, *λ*(*n*) เป็น ฟังก์ชันอูลวิลล์, *ω*(*n*) เป็นจำนวนตัวหารเฉพาะไม่ซ้ำกันของ *n*, และ Ω(*n*) เป็นจำนวนตัวประกอบเฉพาะของ *n*, ที่นับด้วยภาวะรากซ้ำ

ค่าของ *μ*(*n*) สำหรับจำนวนบวก 30 จำนวนแรก (ลำดับ OEIS A008683) ได้แก่

| *n* | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| *μ*(*n*) | 1 | −1 | −1 | 0 | −1 | 1 | −1 | 0 | 0 | 1 |

| *n* | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| *μ*(*n*) | −1 | 0 | −1 | 1 | 1 | 0 | −1 | 0 | −1 | 0 |

| *n* | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| *μ*(*n*) | 1 | 1 | −1 | 0 | 0 | 1 | 0 | 0 | −1 | −1 |

50 ค่าแรกของฟังก์ชันลงจุดได้ด้านล่าง

The 50 first values of μ(n)The 50 first values of *μ*(*n*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hardy & Wright, Notes on ch. XVI: "... *μ*(*n*) occurs implicitly in the works of Euler as early as 1748, but Möbius, in 1832, was the first to investigate its properties systematically."
2. ↑  In the *Disquisitiones Arithmeticae* (1801) Carl Friedrich Gauss showed that the sum of the primitive roots (mod *p*) is *μ*(*p* − 1), (see #Properties and applications) but he didn't make further use of the function. In particular, he didn't use Möbius inversion in the *Disquisitiones*.
**ฌางสี** (อักษรโรมัน: Jhansi, เสียงอ่านภาษาฮินดี: [d͡ʒʱɑ̃ː.siː]; เกี่ยวกับเสียงนี้ pronunciation  (วิธีใช้·ข้อมูล) ) เป็นนครเก่าแก่ในรัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่บนฝั่งของแม่น้ำปาหูช ในปลายฝั่งใน้ของรัฐอุตตรประเทศ ฌางสีเป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอฌางสี และ มณฑลฌางสี ตั้งอยู่ที่ 420 กิโลเมตร (261 ไมล์) จากนิวเดลี และ 102 กิโลเมตร (63 ไมล์) จากควาลิยัร ในปี 2011 ฌางสีได้รับการคัดเลือกเป็นหนึ่งใน 98 สมาร์ตซิตีของรัฐบาลอินเดีย

ประวัติศาสตร์
-------------

ในสมัยโบราณ ฌางสีเป็นฐานทัพสำคัญของจันเทละ และรู้จักในชื่อเมือง พลวันต์นคร (Balwant Nagar) และในศตวรรษที่ 11 ได้ลดความสำคัญลงจากการเสื่อมของจักรวรรดิจันเทละ ต่อมาจึงกลับมามีความสำคัญอีกครั้งในศตวรรษที่ 17 เมื่อราชาวีระ สิงห์ เทวะ แห่งรัฐโอรฉะได้ก่อสร้างป้อมฌางสีในปี 1613

ฌางสีมาอยู่ใต้ปกครองของมราฐาในปี 1729 หลังฉัตรสัลยื่นข้อเสนอแลกเปลี่ยนบางส่วนของรัฐกับเปศวะแห่งมราฐา บาจี ราวที่หนึ่ง หลังมราฐาช่วยปกป้องฌงสีขากการรุกรานของมุฮัมมัด ข่าน บังกัช ในปี 1804 ถึง 1858 ได้เกิดรัฐฌางสีขึ้นในมราฐา และต่อมาได้โอนสิทธิ์ปกครองแก่จักรวรรดิอังกฤษ

อ้างอิง
-------

1. 1 2
2. ↑
3. ↑
4. ↑  Jeelani, Mehboob (28 August 2015). "Centre unveils list of 98 smart cities; UP, TN strike it rich". *The Hindu*. สืบค้นเมื่อ 17 March 2022.
5. ↑  "Smart City Jhansi". *Mygov.in*. 26 October 2015. สืบค้นเมื่อ 24 June 2016.
6. ↑  "स्मार्ट सिटी की परीक्षा में फेल हुए यूपी के 12 शहर". *Amar Ujala*. 30 January 2016. สืบค้นเมื่อ 17 March 2022.
7. 1 2 3  "District of Jhansi - History". Government of Uttar Pradesh.
สะพานติณสูลานนท์
**สะพานติณสูลานนท์** เป็นสะพานคอนกรีตที่ยาวที่สุดในประเทศไทย อยู่ในอำเภอเมืองสงขลา และอำเภอสิงหนคร โดยเชื่อมเกาะยอ 2 ด้าน ระหว่างฝั่งบ้านน้ำกระจาย อำเภอเมืองสงขลา และบ้านเขาเขียว อำเภอสิงหนคร ความยาวของสะพาน 2 ช่วงแรก 940 เมตร และ 1,700 เมตร ตามลำดับ รวมเป็น 2,640 เมตร ก่อสร้างขึ้นในสมัย ฯพณฯ พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี

จุดประสงค์ของการสร้างสะพานแห่งนี้ คือ การรองรับการคมนาคมทางรถยนต์ โดยไม่ต้องรอข้ามแพขนานยนต์ซึ่งมีไม่เพียงพอกับปริมาณรถยนต์ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้การเดินทางต้องใช้เวลานาน ทั้งเมื่อข้ามฝั่งมาแล้วก็ยังทำให้การจราจรติดขัดในตัวเมืองอีกด้วย ดังนั้น ในปี พ.ศ. 2524 รัฐบาลจึงมีนโยบายจะพัฒนาจังหวัดสงขลา และอำเภอหาดใหญ่ให้เป็นเมืองหลัก โดยกรมทางหลวงเป็นเจ้าของโครงการ และบริษัทจากประเทศไต้หวันเป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง เปิดให้ใช้เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2529

สะพานติณสูลานนท์ ถือเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 ซึ่งเชื่อมต่อระหว่างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 414 กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407 (สงขลา-หาดใหญ่) ชาวจังหวัดสงขลานิยมเรียกสะพานนี้ติดปากว่า "สะพานป๋าเปรม" "สะพานติณ" หรือ "สะพานเปรม" และถือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งที่ขึ้นชื่อของจังหวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สะพานติณสูลานนท์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-09-12. สืบค้นเมื่อ 2012-02-21.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ภาพสวยๆ เก็บถาวร 2008-06-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

พิกัดภูมิศาสตร์: 7°9′16″N 100°33′33″E﻿ / ﻿7.15444°N 100.55917°E﻿ / 7.15444; 100.55917
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**ประวัติศาสตร์คริสตจักรของชนอังกฤษ** (ละติน: *Historia ecclesiastica gentis Anglorum*; อังกฤษ: Ecclesiastical History of the English People) เป็นวรรณกรรมที่เขียนในภาษาละตินโดยนักบุญบีดเกี่ยวกับประวัติศาสตร์คริสตจักรในอังกฤษและประวัติศาสตร์อังกฤษโดยทั่วไป หนังสือเน้นความขัดแย้งระหว่างคริสตจักรโรมันคาทอลิก และศาสนาคริสต์แบบเคลต์ (Celtic Christianity)

หนังสือเล่มนี้ถือกันว่าเป็นหนังสือที่สำคัญที่สุดที่กล่าวถึงประวัติศาสตร์ของแองโกล-แซ็กซอน ที่เชื่อกันว่าเขียนเสร็จในปี ค.ศ. 731 เมื่อนักบุญบีดมีอายุราว 60 ปี

ที่มา
-----

หนังสือประวัติศาสตร์คริสตจักรแบ่งออกเป็น 5 เล่ม (ราว 400 หน้า) ที่มีเนื้อหาครอบคลุมประวัติศาสตร์ของอังกฤษทั้งทางศาสนาและทางการเมืองตั้งแต่สมัยจูเลียส ซีซาร์ จนถึงเมื่อเขียนจบในปี ค.ศ. 731 ยี่สิบเอ็ดบทแรกครอบคลุมช่วงเวลาก่อนการเผยแพร่คริสต์ศาสนาของนักบุญออกัสตินแห่งแคนเทอร์เบอรีที่เขียนจากเอกสารของนักเขียนก่อนหน้านั้นเช่นโอโรเซียส (Orosius), นักบุญกิลดาส (Gildas), นักบุญพรอสเพอร์แห่งอควิเทน (Prosper of Aquitaine), และนักบุญสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1 และคนอื่นๆ โดยแทรกตำนานต่างๆ ด้วย

หลังจาก ค.ศ. 596 นักบุญบีดใช้เอกสารอ้างอิงต่างๆ จากทั่วเกาะอังกฤษและจากโรม และคำบอกเล่าที่นักบุญบีดพิจารณาถึงความเท็จจริง 

หนังสือ "ประวัติศาสตร์คริสตจักร" ก็เช่นเดียวกับหนังสือประวัติศาสตร์อื่นๆ ที่เขียนกันในยุคกลางที่ระดับความเป็นกลางจะต่ำกว่าหนังสือประวัติศาสตร์ที่เขียนกันในสมัยใหม่ เนื้อหาของหนังสือเป็นความจริง บวกวรรณคดี ผสมด้วยตำนาน เช่นนักบุญบีดอ้างคำกล่าวของผู้ที่ไม่ได้มีชีวิตในสมัยเดียวกับท่านโดยไม่มีหลักฐานอ้างอิง

เนื้อหา
-------

หนังสือ "ประวัติศาสตร์ทางศาสนา" มีจุดประสงค์ในการสั่งสอนและทางการศาสนา นักบุญบีดไม่แต่ต้องการจะเขียนเรื่องราวของชนอังกฤษแต่ยังต้องการที่จะแสดงความคิดเห็นทางการเมืองและทางศาสนาด้วย ในด้านการเมืองนักบุญบีดมีความลำเอียงมาทางบริเวณที่ท่านอาศัยอยู่ในราชอาณาจักรนอร์ทธัมเบรียโดยการเน้นบทบาทในประวัติศาสตร์ที่เหนือไปกว่าบทบาทของราชอาณาจักรเมอร์เซียที่เป็นคู่อริสำคัญทางใต้ นอกจากนั้นก็ยังบรรยายถึงเหตุการณ์ต่างๆ ในคริสต์ศตวรรที่ 7 ที่แสดงความมีอำนาจของนอร์ทธัมเบรียแองโกล-แซ็กซอน กว่าในคริสต์ศตวรรที่ 8 ซึ่งก็ไม่เป็นความจริง สิ่งเดียวที่นักบุญบีดติเกี่ยวกับนอร์ทธัมเบรียคือการสวรรคตของพระเจ้าเอกฟริธแห่งนอร์ทธัมเบรีย (Ecgfrith of Northumbria) ในการต่อสู้กับชนพิค (Pict) ในยุทธการดันนิเค็น (Battle of Dunnichen) ในปี ค.ศ. 685

นักบุญบีดกล่าวว่าความพ่ายแพ้ครั้งนี้มาจากความพิโรธของพระเจ้าในการที่นอร์ทธัมเบรียโจมตีไอร์แลนด์ในปีก่อนหน้านั้น แต่ขณะที่นักบุญบีดเข้าข้างนอร์ทธัมเบรีย แต่ยิ่งมีความนิยมไอร์แลนด์และการเผยแพร่คริสต์ศาสนาในไอร์แลนด์ยิ่งไปกว่า นักบุญบีดเห็นว่าเป็นกิจการของผู้แพร่คริสต์ศาสนาในไอร์แลนด์ที่มีประสิทธิภาพมากกว่าแพร่คริสต์ศาสนาในอังกฤษเอง

ความมุ่งมั่นอีกหัวข้อหนึ่งคือเรื่องวันที่ที่ใช้ในการฉลองอีสเตอร์ที่นักบุญบีดเขียนอย่างยืดยาว และเป็นจุดเดียวที่นักบุญบีดตินักบุญคัธเบิร์ต (St Cuthbert) และมิชชันนารีในไอร์แลนด์ว่าฉลองอีสเตอร์ผิดวัน และในที่สุดก็มีความพอใจเมื่อคริสตจักรในไอร์แลนด์เปลี่ยนมาใช้วันที่ที่ถูกต้อง

ดูเพิ่ม
-------

* ประวัติศาสตร์อังกฤษ
**เค239 ช็อนมู** (เกาหลี: K-239 천무 다연장 로켓; อังกฤษ: K239 Chunmoo) หรือที่เรียกว่า **เค-เอ็มแอลอาร์เอส** (**ระบบจรวดยิงหลายลำกล้องของเกาหลี**) (อังกฤษ: K-MLRS (Korean Multiple Launch Rocket System)) เป็นระบบจรวดหลายลำกล้องของประเทศเกาหลีใต้

การออกแบบและพัฒนา
-----------------

เค239 เป็นเครื่องยิงจรวดหลายลำกล้อง (MRL) อัตตาจรที่สามารถยิงจรวดทั้งแบบนำวิถีและไม่นำวิถีได้หลายแบบ เครื่องยิงดังกล่าวมีฐานปล่อยจรวดสองพอดที่บรรจุจรวดได้สามประเภท ได้แก่ จรวดไม่นำวิถีขนาด 130 มม. จำนวน 20 ลูก ซึ่งก่อนหน้านี้ใช้กับเค136 คูรยง ด้วยระยะ 36 กม. (22 ไมล์) (รวมทั้งหมด 40 ลูก), จรวดไม่นำวิถี 227 มม. หกลูก ซึ่งก่อนหน้านี้ใช้กับยานพาหนะเอ็ม270 เอ็มแอลอาร์เอส ที่ปฏิบัติการโดยกองทัพบกเกาหลีใต้ โดยมีพิสัยทำการ 45 กม. (28 ไมล์) (ทั้งหมด 12 ลูก) และจรวดนำวิถีขนาด 239 มม. จำนวนหกลูกที่ออกแบบมาสำหรับระบบในระยะ 80 กม. (50 ไมล์) (บางแหล่งอ้างว่า 160 กม. (99 ไมล์) ทั้งหมด 12 ลูก) จรวดขนาด 239 มม. มีความยาว 3.96 ม. (13.0 ฟุต) และระบบนำทางจีพีเอส/ไอเอ็นเอส พร้อมโหมดปฏิบัติการสองโหมด โดยระเบิดปะทะเพื่อใช้ปะทะกับกำลังพล และชะลอการระเบิดเพื่อทำลายบังเกอร์ ซึ่งเป็นข้อกำหนดของกองทัพสาธารณรัฐเกาหลีสำหรับจรวดนำวิถีจะต้องมีหัวรบเจาะทะลวงเพื่อใช้เป็นวิธีแก้ปัญหา "บังเกอร์บัสเตอร์" กับบังเกอร์จำนวนมากตามแนวเขตปลอดทหารเกาหลี โดยสามารถบรรจุจรวดได้สองประเภทพร้อมกัน และสามารถบรรจุที่ใส่แบบแยกส่วนได้อย่างรวดเร็ว ส่วนยานพาหนะที่ใช้ยิงนั้นใช้โครงรถบรรทุกบริษัทฮันฮวาขับเคลื่อน 8 ล้อ ที่มีห้องโดยสารหุ้มเกราะที่ปกป้องลูกเรือ 3 นาย จากการยิงอาวุธขนาดเล็กและสะเก็ดกระสุนปืนใหญ่ ตลอดจนการป้องกันนิวเคลียร์, ชีวะ และเคมี เครื่องยิงช็อนมูแต่ละระบบจะจับคู่กับยานสนับสนุนอมภัณฑ์ (ASV) โดยใช้โครงรถบรรทุกเดียวกันซึ่งมีพอดบรรจุสี่พอด ทั้งนี้ กองปืนใหญ่ช็อนมูหนึ่งกองประกอบด้วยยานพาหนะ 18 ระบบ และใช้เค200เอ1 เป็นยานเกราะบัญชาการ

การพัฒนาเค239 ได้เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 2009 และแล้วเสร็จในปลาย ค.ศ. 2013 สำนักงานกลาโหมเพื่อเทคโนโลยีและคุณภาพของประเทศเกาหลีใต้ได้ใช้เงิน 131.4 พันล้านวอน (112.4 ล้านดอลลาร์) ในโครงการดังกล่าวเพื่อสร้างทดแทนสำหรับเค136 และดำเนินการผลิตครั้งแรกในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2014 ครั้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2014 รัฐบาลเกาหลีใต้ประกาศจัดซื้อเค-เอ็มแอลอาร์เอส จำนวน 58 ระบบ กระทั่งเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2015 กองทัพบกสาธารณรัฐเกาหลีได้เริ่มนำช็อนมูเข้าปฏิบัติหน้าที่

ประเทศผู้ใช้งาน
---------------

* เกาหลีใต้
* สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ – 12 ระบบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "K239 Chunmoo total production". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-07. สืบค้นเมื่อ 2021-10-08.
2. ↑  "Military-Today". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-08. สืบค้นเมื่อ 2021-10-08.
3. ↑  ADEX 2017: Chunmoo K-MLRS with 239mm Guided Rockets. *Army Recognition*. 21 October 2017.
4. ↑  South Korea to purchase 58 Chun Moo K-MLRS multi-calibers MLRS Multiple Launch Rocket System. *Army Recognition*. 5 October 2014.
5. ↑  South Korea starts deploying its next-generation Chunmoo multiple launch rocket system. *Army Recognition*. 5 August 2015.
6. ↑
7. ↑  South-Korean Chunmoo K239 MLRS rockets/missile launcher to enter in service with UAE. *Army Recognition*. 8 April 2021.
**ปลาจะละเม็ดเทา** หรือ **ปลาเต๋าโต้ย** หรือ **ปลาจะละเม็ดน้ำลึก** (อังกฤษ: Gray pomfret, Chinese silver pomfret; จีน: 灰鯧; พินอิน: *Hēi chāng*; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pampus chinensis*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง จำพวกปลาจะละเม็ด ในวงศ์ปลาจะละเม็ด (Stromateidae)

มีรูปร่างเหมือนปลาจะละเม็ดชนิดอื่น ต่างกันที่มีขนาดที่ใหญ่กว่า พื้นลำตัวเป็นสีเทา ครีบหลังมีลักษณะเป็นสามเหลี่ยม ครีบหางไม่เว้าเป็นรูปส้อม คอดหางสั้น ครีบก้นเป็นรูปสามเหลี่ยม พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในทะเลเขตอินโด-แปซิฟิก ตั้งแต่อ่าวเปอร์เซียจนถึงญี่ปุ่นตอนเหนือ แต่ไม่พบในนิวกินีหรือออสเตรเลีย

นิยมรับประทานกันเป็นปลาเศรษฐกิจเหมือนปลาจะละเม็ดชนิดอื่น แต่ทว่ามีรสชาติที่อร่อยกว่า จึงมีราคาซื้อขายที่แพงกว่ามาก โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับปลาจะละเม็ดขาว (*P. argenteus*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Pampus chinensis* (Euphrasen, 1788)". *marinespecies.org*. สืบค้นเมื่อ 29 May 2016.
2. ↑  "เต๋าเต้ย จาระเม็ดขาว จาระเม็ดดำ". *artartfish.blogspot.com*. 20 August 2012. สืบค้นเมื่อ 29 May 2016.
3. ↑  "ครัวคุณต๋อย ปลาเต๋าเต้ยน้ำขาว รายการครัวคุณต๋อยย้อนหลัง 24 พฤษภาคม 2559". *tvshow.tlcthai.com*. 24 May 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-05-27. สืบค้นเมื่อ 29 May 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาจะละเม็ดเทา**

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pampus chinensis ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ปลาจีดอินเดีย** หรือที่นิยมเรียกกันสั้น ๆ ว่า **ปลาจีด** (อังกฤษ: Stinger catfish, Airsac catfish) ปลาน้ำจืดในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Heteropneustes fossilis* ในวงศ์ Heteropneustidae

จัดเป็นหนึ่งในชนิดที่อยู่ในสกุล *Heteropneustes* ซึ่งมีพบขณะนี้เพียง 2 ชนิดเท่านั้น (อีกชนิดหนึ่งนั้นคือ *H. kemratensis*)

มีรูปร่างทั่วไปคล้ายปลาจีดชนิด *H. kemratensis* เพียงแต่ปลาจีดชนิดนี้ จะมีแถบสีขาวจางบนข้างลำตัวข้างละ 1-2 แถบตามความยาวลำตัว ซึ่งดูแล้วจะมีสีคล้ำกว่า ซึ่งทั้ง 2 ชนิดนี้มีขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 1 ฟุต และมีน้ำหนักประมาณ 60-120 กรัม

นอกจากนี้แล้วยังสามารถพบได้กว้างขวางกว่า กล่าวคือ พบได้แต่ตั้งแต่อินเดีย, พม่า, ศรีลังกา จนถึงกลุ่มประเทศอินโดจีน รวมถึงในลุ่มน้ำเจ้าพระยา, ลุ่มน้ำน่าน และลุ่มน้ำโขง ในประเทศไทย

ปลาจีด นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาเศรษฐกิจในภาคใต้ของไทย โดยมีชื่อเรียกในภาษาใต้ว่า "ปลาเมง" และยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาจีดเขมราฐ

อ้างอิง
-------

1. ↑  สุรศักดิ์ วงศ์กิตติเวช. *สารานุกรมปลาไทย*. กรุงเทพฯ : บริษัทเอม ซัพพลาย, 2543. 170 หน้า. ISBN 9748990028

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Heteropneustes fossilis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาจีดอินเดีย
**ปลาจิ้มฟันจระเข้ใบสาหร่าย** หรือ **ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจใบสาหร่าย** (อังกฤษ: Halimeda ghost pipefish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Solenostomus halimeda*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ (Solenostomidae)

มีรูปร่างคล้ายปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจใบไม้ (*S. cyanopterus‎*) แต่มีครีบอกที่กลมมนกว่า มีลำตัวสีเขียวอมเทาคล้ายสีของสาหร่าย มีลายด่างและจุดสีเทากระจายอยู่ทั่วตัว จะงอยปากมีติ่งเป็นกระจุกสีน้ำตาล

มีความยาวโดยประมาณ 6 เซนติเมตร มักอาศัยอยู่ตามลำพัง โดยลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ เหนือกอสาหร่ายหรือหญ้าทะเลในพื้นทราย ในแนวปะการังที่มีหญ้าทะเลขึ้น กินแพลงก์ตอนสัตว์เป็นอาหาร

พบกระจายพันธุ์ในอินโด-แปซิฟิกตะวันตก ในน่านน้ำไทย ถือว่าเป็นปลาที่หาได้ยากมาก พบเพียงทะเลในภาคใต้ตอนล่างเท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Halimeda Ghostpipefish (อังกฤษ)
2. ↑  หน้า 109, *คู่มือปลาทะเล* โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (ตุลาคม, 2551) ISBN 978-974-484-261-9

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาจิ้มฟันจระเข้ใบสาหร่าย**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Solenostomus halimeda ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ปลาฉลามครุย** (อังกฤษ: Frilled shark; ญี่ปุ่น: ラブカ) เป็นปลาฉลามชนิดหนึ่ง ที่มีรูปร่างประหลาดมากคล้ายปลาไหล อาศัยอยู่ในน้ำลึก 1,968 – 3,280 ฟุต 

มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Chlamydoselachus anguineus* ในอยู่ในวงศ์ Chlamydoselachidae เดิมเคยเชื่อว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว แต่มีรายงานพบในหลายพื้นที่ รวมถึงในเขตน่านน้ำของญี่ปุ่น ทำให้ปลาฉลามครุยกลายเป็น "ซากดึกดำบรรพ์มีชีวิต" อีกชนิดหนึ่งของโลก เพราะเชื่อว่ามันไม่ได้เปลี่ยนแปลงรูปร่างลักษณะเลยมาตั้งแต่ยุคครีเทเชียส จนกระทั่งถึงปัจจุบัน 

บริเวณส่วนหัว
ลักษณะฟันและปาก
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2007 ปลาฉลามชนิดนี้ได้สร้างความฮือฮากลายเป็นข่าวโด่งดังไปทั้งโลก เมื่อชาวประมงชาวญี่ปุ่นสามารถจับตัวอย่างที่ยังมีชีวิตได้ตัวหนึ่งในเขตน้ำตื้นใกล้ชายฝั่งใกล้สวนน้ำอะวาชิมา ในนครชิซูโอกะทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงโตเกียว ซึ่งเชื่อว่าปลาตัวนี้ลอยขึ้นมาเพราะร่างกายอ่อนแอเนื่องจากความร้อนที่ขึ้นสูงของอุณหภูมิของน้ำ ซึ่งมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานก็ตายไป

เชื่อว่าปลาฉลามชนิดนี้ กระจายพันธุ์อยู่ในเขตน้ำลึกใกล้นอร์เวย์, แอฟริกาใต้, นิวซีแลนด์, ชิลี และญี่ปุ่น มีรูปร่างเรียวยาวคลายปลาไหลหรืองูทะเล เป็นไปได้ว่าตำนานงูทะเลขนาดใหญ่ที่เป็นเรื่องเล่าขานของนักเดินเรือในสมัยอดีตอาจมีที่มาจากปลาฉลามชนิดนี้ มีผิวสีน้ำตาลหรือเทาเข้ม มีซี่กรองเหงือก 6 คู่ สีแดงสด และฟูกางออกเหมือนซาลาแมนเดอร์บางชนิด ทำให้ดูแลเหมือนครุย ซึ่งมีไว้สำหรับดูดซับออกซิเจนโดยเฉพาะ เนื่องจากในทะเลลึกมีปริมาณออกซิเจนน้อยกว่าด้านบนถึงกว่าครึ่ง ปากกว้างเลยตำแหน่งของตา ภายในปากมีฟันที่แตกเป็นดอกแหลม ๆ 3 แฉก ทำให้สันนิษฐานว่าเป็นปลาที่ล่าปลาเล็กเป็นอาหารที่เก่งฉกาจชนิดหนึ่ง ความยาวเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 6.5 ฟุต

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาทะเลลึก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Chlamydoselachus anguineus*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2010.1*. 2003. สืบค้นเมื่อ April 25, 2010.
2. ↑  Rare "Prehistoric" Shark Photographed Alive จากสมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิก
3. 1 2  "ท่องโลกกว้าง: สุดยอดตำนานแห่งท้องทะเล ตอน ฉลามทะเลลึก". ไทยพีบีเอส. 19 September 2014. สืบค้นเมื่อ 20 September 2014.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "ปลาฉลามสายพันธุ์โบราณที่หาดูยาก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2010-12-08.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Chlamydoselachus anguineus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิดีโอคลิปของปลาฉลามครุย
* จาก Fishbase.org
สะพานจอร์จ วอชิงตัน
**สะพานจอร์จ วอชิงตัน** (อังกฤษ: George Washington Bridge) หรือที่รู้จักกันในชื่ออย่างไม่เป็นทางการอีกหลายชื่อ เป็นสะพานแขวนทอดข้ามแม่น้ำฮัดสัน เชื่อมระหว่างเขตชุมชนย่อยวอชิงตันไฮต์กับโบโรฮ์แมนฮัตตันในนครนิวยอร์ก กับฟอร์ตลี เบอร์เกนเคาน์ตี รัฐนิวเจอร์ซีย์ ถนนระหว่างรัฐหมายเลข 95 และทางหลวงสหรัฐหมายเลข 1/9 ข้ามแม่น้ำที่สะพานแห่งนี้ ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 46 ซึ่งทั้งหมดอยู่ในรัฐนิวเจอร์ซีย์ สิ้นสุดครึ่งทางข้ามสะพานที่พรมแดนรัฐ

สะพานนี้มีชั้นบนเป็นถนนสี่เลนทั้งสองฝั่ง และชั้นล่างมีถนนอีกสามเลนทั้งสองฝั่ง รวมแล้วจึงมีถนนสัญจร 14 เลน กำหนดความเร็วบนสะพานอยู่ที่ 70 กิโลเมตร/ชั่วโมง แม้ความแออัดจะทำให้การจราจรเป็นไปอย่างเชื่องช้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งชั่วโมงเร่งด่วนในตอนเช้าและเย็น มีช่องทางทั้งสองฝากถนนของสะพานชั้นบนให้คนเดินเท้าและจักรยานสัญจรได้ จนถึง พ.ศ. 2550 สะพานจอร์จ วอชิงตันมีความจุยานพาหนะสูงกว่าสะพานแห่งใดในโลก โดยรองรับยานพาหนะได้อย่างน้อย 106 ล้านคันต่อปี ทำให้เป็นสะพานยานยนต์ที่มีการจราจรคับคั่งที่สุดของโลก ตามข้อมูลของการท่านิวยอร์กและนิวเจอร์ซีย์ มีหน่วยงานรัฐบาลทั้งสองรัฐที่เป็นเจ้าของและดำเนินการบางส่วนของสะพาน อุโมงค์และท่าอากาศยาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Bridges of NYC". *Man-Made*. National Geographic Channel.
2. ↑  Rife, Judy (October 24, 2006). "George Washington Bridge Turns 75 Years Old". *Times Herald-Record*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-07-08. สืบค้นเมื่อ 2010-02-27.
3. ↑  "Port Authority of New York and New Jersey - George Washington Bridge". สืบค้นเมื่อ 2010-03-25.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ George Washington Bridge

* Port Authority of New York and New Jersey George Washington Bridge Official Site



พิกัดภูมิศาสตร์: 40°51′06″N 73°57′09″W﻿ / ﻿40.851589°N 73.952483°W﻿ / 40.851589; -73.952483﻿ (George Washington Bridge)
**วัดจุฬาภรณ์วนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านพริก อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก

วัดจุฬาภรณ์วนารามสร้างขึ้นในโอกาสที่สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารีทรงพระชนมายุ 50 พรรษา เมื่อแรกสร้างสมเด็จพระญาณวโรดม (ประยูร สนฺตงฺกุโร) อดีตเจ้าอาวาสวัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหารและคณะกรรมการมูลนิธิส่งเสริมพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ ในพระราชูปถัมภ์ ลงความเห็นว่า สร้างขึ้นเพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติในโอกาสอันสำคัญ โดยนายมานะ ปิ่นมงคล ได้ถวายที่ดินแก่พระธรรมวราจารย์ (หลวงปู่แบน) วัดบวรนิเวศวิหาร จำนวน 47 ไร่ โดยนายมานะ ปิ่นมงคล ได้ถวายที่ดินแก่ พระธรรมวราจารย์ (หลวงปู่แบน) วัดบวรนิเวศวิหาร จำนวน 47 ไร่เมื่อ พ.ศ. 2548 และได้โอนที่ดินแปลงนี้ไว้เป็นกรรมสิทธิ์ของมูลนิธิส่งเสริมพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ ในพระราชูปถัมภ์ 

พระธรรมวราจารย์ ได้เข้าดำเนินการปรับปรุงสถานที่เมื่อ พ.ศ. 2549 มีการปรับพื้นที่ดินเพื่อสร้างวัดแต่ยังคงรักษาต้นไม้เอาไว้ และมีการปลูกต้นไผ่ให้แนวทางเดินเพื่อความร่มเย็น และต่อมาสมเด็จพระญาณวโรดม ออกหนังสือขอพระราชทานนามวัด และได้ประราชทานนามว่า "วัดจุฬาภรณ์วนาราม" พร้อมด้วยพระราชทานตราสัญลักษณ์ จฬ เป็นตราประจำวัด เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 และเห็นว่าเป็นสถานที่เหมาะสมแก่การเฉลิมพระเกียรติในโอกาสอันสำคัญนี้ สมเด็จพระญาณวโรดม ออกหนังสือขอพระราชทานนามวัด และได้ประราชทานนามว่า "วัดจุฬาภรณ์วนาราม" พร้อมด้วยพระราชทานตราสัญลักษณ์ จฬ เป็นตราประจำวัด เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 วัดได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2562

ทางเข้าวัดเป็นอุโมงค์ไผ่ระยะทางกว่า 500 เมตร ภายในมีพระบรมสาริกธาตุพุทธเตชะมงคลชัย นอกจากนี้ รอบ ๆ บริเวณวัดยังมีพรรณไม้นานาชนิด เช่น ต้นยางนา ต้นโพธิ์อินเดีย ต้นพระพุทธเจ้า 5 องค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานนครนายก เชิญชวนสื่อมวลชน เดินทางลงพื้นที่จังหวัดสระแก้ว (7)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-04. สืบค้นเมื่อ 2021-08-04.
2. ↑  "ประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง การตั้งวัดในพระพุทธศาสนา [วัดจุฬาภรณ์วนาราม]" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
3. ↑  "วัดจุฬาภรณ์วนาราม". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดจุฬาภรณ์วนาราม**
**ความตกลงระหว่างประเทศว่าด้วยความเป็นกลางของลาว** เป็นความตกลงระหว่างประเทศซึ่งลงนามในเจนีวาเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2505 ระหว่าง 4 รัฐ และประเทศลาว อันเป็นผลจากการประชุมระหว่างประเทศว่าด้วยการระงับปัญหาลาว ซึ่งมีขึ้นตั้งแต่วันที่ 16 กรกฎาคม 2504 ถึง 23 กรกฎาคม 2505

ประเทศพม่า กัมพูชา แคนาดา สาธารณรัฐประชาชนจีน สาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม ฝรั่งเศส อินเดีย โปแลนนด์ สาธารณรัฐเวียดนาม ไทย สหภาพโซเวียต สหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกาลงนามในปฏิญญา ซึ่งมีผลใช้บังคับเป็นความตกลงระหว่างประเทศในวันที่ลงนาม คือ 23 กรกฎาคม 2505 พร้อมด้วยแถลงการณ์ความเป็นกลางโดยรัฐบาลลาว ลงวันที่ 9 กรกฎาคม 2505

ภาคีผู้ลงนาม 14 รัฐสัญญาจะเคารพความเป็นกลางของลาว หลีกเลี่ยงไม่เข้าแทรกแซงในกิจการภายในของลาวทั้งทางตรงและทางอ้อม และห้ามมิให้ดึงลาวเข้าสู่พันธมิตรทางทหารและตั้งฐานทัพในดินแดนลาว รัฐบาลลาวให้คำมั่นจะประกาศข้อผูกมัดดังกล่าวในรัฐธรรมนูญ ซึ่งจะมีผลตามกฎหมาย

อย่างไรก็ดี ความตกลงดังกล่าวถูกละเมิดเมื่อสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามสถาปนาแนวส่งกำลังบำรุงผ่านดินแดนลาว "ที่เป็นกลาง" เพื่อส่งกำลังบำรุงการก่อการกำเริบของเวียดกงต่อรัฐบาลเวียดนามใต้

ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างสงครามอินโดจีนครั้งที่สอง เวียดนามเหนือได้รับความร่วมมือจากพรรคปฏิวัติประชาชนลาว (ปะเทดลาว) ในการก่อสร้างและรักษาเส้นทางโฮจิมินห์ซึ่งผ่านประเทศลาว ทหารเวียดนามหลายพันนายประจำอยู่ในลาวเพื่อรักษาเครือข่ายถนนและดูแลความปลอดภัย กำลังพลเวียดนามยังสู้เคียงข้างปะเทดลาวในการโค่นล้มรัฐบาลที่เป็นกลางของลาว ความร่วมมือดังกล่าวยังต่อไปหลังสงครามและฝ่ายคอมมิวนิสต์ได้ชัยชนะแล้ว

อ้างอิง
-------

* Taipei Times, Wednesday, Mar 30, 2005, Page 8
* The Hindu of Wednesday, Dec 24, 2003 เก็บถาวร 2007-03-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Working Paper Sites of Political Science[]
* Declaration on the Neutrality of Laos. Signed at Geneva, on 23 July 1962

| * ด
* ค
* ก
ลาว บทความเกี่ยวกับประเทศลาว |
| --- |
| ประวัติศาสตร์ | 
* ที่มา
* ขุนบรม
* ชาวไท
* ล้านช้าง
* วัดภู
* หลวงพระบาง
* เวียงจันทน์
* จำปาศักดิ์
* เมืองพวน
* ลาวในอารักขาของฝรั่งเศส
* อินโดจีนฝรั่งเศส
* ญี่ปุ่นรุกราน
* ลาวอิสระ
* ราชอาณาจักรลาว
* ราชวงศ์ของลาว
* พระมหากษัตริย์
* สงครามอินโดจีน
* สงครามอินโดจีนครั้งที่ 1
* สงครามอินโดจีนครั้งที่ 2
* เส้นทางโฮจิมินห์
* ขบวนการปะเทดลาว
* สงครามกลางเมืองลาว
* เวียดนามบุกครอง
* ความเป็นกลาง
* ก่อน พ.ศ. 2488
* หลัง พ.ศ. 2488
* การก่อการกำเริบ
* ความพยายามรัฐประหาร พ.ศ. 2550
* การทหาร

 |  |
| ภูมิศาสตร์ | 

|  |
| --- |
| 
* อินโดจีน
* แม่น้ำโขง
* ภูเบี้ย
* แม่น้ำ
* สิ่งมีชีวิต
* มรดกโลก
* แขวง
* เมือง

 |

 |
| การเมือง | 

|  |
| --- |
| 
* พรรครัฐบาล
* เลขาธิการ
* รัฐธรรมนูญ
* ประธานาธิบดี
* รองประธานาธิบดี
* นายกรัฐมนตรี
* สภาแห่งชาติ
* ศาลสูงสุด
* การเลือกตั้ง
* กระทรวง
* พรรคการเมือง
* การทหาร (กองทัพเรือ
* กองทัพอากาศ)
* ตราแผ่นดิน
* สิทธิมนุษยชน
* ความสัมพันธ์กับต่างประเทศ
* กฏหมาย
* การบังคับใช้กฏหมาย
* รัฐบาลพลัดถิ่น

 |

 |
| เศรษฐกิจ | 

|  |
| --- |
| 
* สกุลเงิน
* ท่องเที่ยว
* เกษตร
* การสื่อสาร
* การคมนาคม
* ท่าอากาศยาน
* ไปรษณีย์

 |

 |
| สังคม | 

|  |
| --- |
| 
* วัฒนธรรม
* ชาวลาว
* ชนกลุ่มน้อย
* ภาษาทางการ
* ภาษาอื่นๆ
* การศึกษา
* สาธารณสุข
* ศาสนา

 |
| วัฒนธรรม | 
* นาฏศิลป์
* ดนตรี
* ภาพยนตร์
* กีฬา
* อาหาร
* เทศกาล

 |
| สัญลักษณ์ | 
* ธง
* ตราแผ่นดิน
* เพลงชาติ
* พระธาตุหลวงเวียงจันทน์
* พญานาค

 |

 |
| 
* หมวดหมู่ หมวดหมู่
* สถานีย่อย สถานีย่อย
* หน้าโครงการวิกิ โครงการวิกิ

 |
ตราประจำตัวของชิลแบต์ เดอ แคลร์กับตระกูลเดอ แคลร์
**ตระกูลเดอ แคลร์** (อังกฤษ: de Clare) เป็นตระกูลขุนนางที่ทรงอำนาจของอังกฤษที่ครองตำแหน่งเอิร์ลแห่งเพมโบรก, ฮาร์ตฟอร์ด และกลอสเตอร์หลายครั้งด้วยกัน

พวกเขาสืบเชื้อสายมาจากริชาร์ด ฟิตซ์ชิลแบต์ ลอร์ดแห่งแคลร์ เครือญาติของพระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิตที่ติดตามพระองค์มาอังกฤษในช่วงการพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มัน เพื่อเป็นรางวัลตอบแทนการรับใช้ ริชาร์ดได้รับดินแดนในซัฟโฟล์กที่มีศูนย์กลางอยู่ที่หมู่บ้านแคลร์ เป็นผลให้ริชาร์ดกับลูกหลานมีชื่อว่า "เดอ แคลร์" หรือ "แห่งแคลร์"

จุดกำเนิด
---------

ตระกูลเดอ แคลร์ในสายเพศชายสืบเชื้อสายมาจากชิลแบต์ เคานต์แห่งบริโยนน์ ที่มีพ่อคือชูฟเฟรย์ เคานต์แห่งยู ซึ่งเป็นบุตรชายนอกสมรสของริชาร์ดที่ 1 ดยุคแห่งนอร์ม็องดีที่มีกับภรรยาลับไม่ทราบชื่อ ชิลแบต์ เดอ บริโยนน์เป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์ของวิลเลียมที่ 2 ที่กลายเป็นดยุคแห่งนอร์ม็องดีในวัยเด็กในปี ค.ศ. 1035 เมื่อชิลแบต์ถูกสังหารในปี ค.ศ. 1039 หรือไม่ก็ 1040 บุตรชายน้อยของเขา บาลด์วินกับริชาร์ด ฟิตซ์ชิลแบต์ หนีไปหาบาลด์วินที่ 5 เคานต์แห่งฟลานเดอส์พร้อมกับผู้พิทักษ์ของพวกตน ทั้งคู่กลับมานอร์ม็องดีเมื่อวิลเลียมแต่งงานกับบุตรสาวของบาลด์วินในปี ค.ศ. 1053 และวิลเลียมรับพวกเขากลับมาด้วยความยินดีอย่างยิ่ง หลังการพิชิตอังกฤษ ริชาร์ด ฟิตซ์ชิลแบต์ได้ทรัพย์ทรัพย์สินที่ดินมากมาย ที่เด่นๆ ก็คือแคลร์กับทอนบริดจ์ ทำให้ตระกูลที่เขาตั้งขึ้นมามักถูกนักประวัติศาสตร์เรียกว่า "เดอ แคลร์ (แห่งแคลร์)"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Richard Mortimer, *Clare, Richard de [Richard fitz Gilbert] (1030x35–1087x90), magnate*, in the *Oxford Dictionary of National Biography*, online by subscription.
**ความดูดกลืน** (absorbance) ในทางทัศนศาสตร์และสเปกโทรสโกปี เป็นปริมาณซึ่งบ่งชี้ว่าแสงจะอ่อนลงมากน้อยเพียงใดเมื่อผ่านวัตถุบางอย่างที่มีการดูดกลืนแสงเกิดขึ้น บางครั้งอาจเรียกว่า **ความหนาแน่นเชิงแสง** (optical density)

ในเคมีวิเคราะห์ ค่าความดูดกลืน *A*λ ของความยาวคลื่น λ อาจคำนวณได้โดย

{\displaystyle A\_{\lambda }=-\log \_{10}(I/I\_{0})}
นั่นคือเป็นค่าลอการิทึมของอัตราส่วนระหว่างความเข้มแสงตกกระทบ {\displaystyle I\_{0}} กับความเข้มแสงส่องผ่าน {\displaystyle I} และเพิ่มเครื่องหมายลบ เพื่อให้ค่าแสดงเป็นบวก ค่าความส่งผ่านจะลดทอนแบบทวีคูณ เมื่อเทียบกับระยะทางที่แสงแผ่ผ่าน ในขณะที่ค่าความดูดกลืนจะแสดงเป็นลอการิทึม และด้วยเหตุนี้จึงลดลงตามสัดส่วนของความยาวเส้นทางแสง ตัวอย่างเช่น หากความหนาของวัตถุที่มีความส่งผ่านเป็น 0.1 (ความดูดกลืนจะเท่ากับ 1) เพิ่มขึ้นเป็นสามเท่า ค่าการส่งผ่านจะเท่ากับ 0.13 = 0.001 ในขณะที่ค่าความดูดกลืนจะเพิ่มเป็นสามเท่า

เมื่อแสดงค่าความดูดกลืนโดยใช้ ค่าสัมประสิทธิ์การดูดกลืน α และความยาวเส้นทางแสง *L* แล้ว *αL* = -ln(*I*/*I*0) ดังนั้น

{\displaystyle A\_{\lambda }=-\log \_{10}(I/I\_{0})=-{\frac {\ln(I/I\_{0})}{\ln 10}}\simeq 0.434\alpha L}
ค่าความดูดกลืนเป็นสัดส่วนกับความยาวเส้นทางแสงของเซลล์ตัวอย่างและความเข้มข้นของตัวอย่าง *C* ได้ว่า

{\displaystyle A\_{\lambda }=\alpha LC}
ซึ่งเรียกว่า กฎของลัมแบร์ท–แบร์ เมื่อใช้กฎนี้แล้ว ความเข้มข้นของสสารสามารถคำนวณได้จากเส้นโค้งการสอบเทียบ

วิธีการวัดค่า
-------------

สามารถใช้เครื่องสเปกโทรโฟโตมิเตอร์ใช้ในการวัดค่าความดูดกลืนรังสีได้ โดยมีการใช้อุปกรณ์วัดที่มีแหล่งกำเนิดแสงและตัวตรวจจับที่แตกต่างกันขึ้นอยู่กับแถบความยาวคลื่นของแสงที่จะวัด

เมื่อทำการวัดค่าการดูดกลืนแสงของของเหลว ของเหลวมักจะถูกวางไว้ในเซลล์ควอทซ์ ในกรณีนี้ *I0* คือความเข้มแสงที่ส่องผ่านของเซลล์ว่าง และ *I* คือความเข้มแสงที่ส่องผ่านของเซลล์ตัวอย่าง
**สิงคโปร์สลิง** (อังกฤษ: Singapore Sling) เป็นค็อกเทลที่คิดค้นโดยเงียมตงบุน บาร์เทนเดอร์ที่ทำงานที่ลองบาร์ (Long Bar) ในโรงแรมราฟเฟิลส์ สิงคโปร์ เมื่อก่อน พ.ศ. 2458 สูตรที่ตีพิมพ์ในบทความเกี่ยวกับโรงแรมราฟเฟิลส์ก่อนทศวรรษที่ 1970 นั้นแตกต่างจากสูตรในปัจจุบันอย่างมาก และ "สิงคโปร์สลิง" ที่ดื่มในสิงคโปร์นั้นส่วนใหญ่เปลี่ยนแปลงมาจากสูตรที่ใช้ในโรงแรมราฟเฟิลส์ สูตรเดิมจะใช้ยิน เชอร์รีเฮียริง เบเนดิคทีน และส่วนที่สำคัญที่สุดคือ น้ำสับปะรดสด ซึ่งแรกเริ่มจะใช้สับปะรดซาราวัก ช่วยเพิ่มรสชาติและทำให้เกิดฟอง สูตรส่วนใหญ่จะใช้น้ำสับปะรดบรรจุขวดแทนน้ำสับปะรดสด และเติมคลับโซดาให้เกิดฟองด้านบน สูตรของโรงแรมถูกคิดขึ้นใหม่จากความทรงจำของบาร์เทนเดอร์คนก่อนๆ และจดบันทึกไว้ ซึ่งทำให้สามารถรู้เกี่ยวกับสูตรเดิมได้ หนึ่งในสูตรที่เขียนไว้อย่างลวกๆ ยังคงจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์โรงแรมราฟเฟิลส์

สูตรของโรงแรมราฟเฟิลส์ในปัจจุบันได้รับการปรับปรุงจากสูตรเดิมในหลายส่วน ซึ่งเป็นไปได้มากว่าปรับปรุงในทศวรรษที่ 1970 โดยหลานของเงียมตงบุน ทุกวันนี้สิงคโปร์สลิงที่บริการที่โรงแรมราฟเฟิลส์มักจะผสมไว้ล่วงหน้า และใช้เครื่องปั่นอัตโนมัติที่ผสมแอลกอฮอล์และน้ำสับปะรดในปริมาณที่กำหนดไว้ แล้วปั่นรวมกันแทนการเขย่าเพื่อให้เกิดฟองด้านบนได้ดี รวมทั้งยังช่วยประหยัดเวลาเมื่อมีรายการสั่งจำนวนมาก แต่ก็ยังสามารถสั่งแบบเขย่าได้จากบาร์เทนเดอร์

สิงคโปร์สลิงแบบผสมไว้ล่วงหน้าที่ลองบาร์ในโรงแรมราฟเฟิลส์ ราคา 29.45 เหรียญสิงคโปร์ (รวมค่าบริการ 10% และภาษีสินค้าหรือบริการ 7%) (ข้อมูลวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2553) เท่ากับ 14 ปอนด์สเตอร์ลิง หรือ 21 ดอลลาร์สหรัฐ หรือ 16 ยูโร โดยประมาณ[]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* SingaporeSling recipe at DrinkBoy
* Dr.Cocktail (Ted Haigh) Singapore Sling Article เก็บถาวร 2008-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บทความนี้เกี่ยวกับพรรคการเมืองในเวียดนาม พ.ศ. 2472–2473 สำหรับพรรคการเมืองในอินโดจีนฝรั่งเศส ดูที่ พรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน (พ.ศ. 2473–2488)
**พรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน** (อังกฤษ: Communist Party of Indochina; เวียดนาม: *Đông Dương Cộng sản Đảng*) เป็นพรรคคอมมิวนิสต์หนึ่งในสามพรรคที่เป็นต้นกำเนิดของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม โดยอีกสองพรรคคือ พรรคคอมมิวนิสต์อันนัม และพันธมิตรคอมมิวนิสต์อินโดจีน

ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2471 สมาชิกหัวรุนแรงของสมาคมยุวชนเพื่อการปฏิวัติเวียดนามได้แก่ โฮจิมินห์, เจิ่น วัน กุง, เหงียน ดุ๊ก กั๋ญ, จิ่ญ ดิ่ญ กื๋ว, โด๋ หง็อก ซู, เซือง หัก ดิ๊ญ, โง ซา ตึ และกีม โตน ได้จัดตั้งกลุ่มคอมมิวนิสต์กลุ่มแรกในอินโดจีนฝรั่งเศส และได้ประกาศตัวเป็นศูนย์กลางของพรรคคอมมิวนิสต์ที่จะจัดตั้งขึ้นในอนาคต เจิ่น วัน กุงได้รับเลือกเป็นเลขาธิการของกลุ่ม ทั้งนี้ กุงและอีกสองคนคือจิ่ญ ดิ่ญ กื๋ว และกีม โตนได้เข้าร่วมการประชุมของสมาคมยุวชนเพื่อการปฏิวัติเวียดนาม ที่จัดในฮ่องกงเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2472 ในการประชุมครั้งนี้พวกเขาได้เสนอที่จะเปลี่ยนสมาคมไปเป็นพรรคคอมมิวนิสต์แต่ถูกปฏิเสธ ทั้งสามคนได้ประท้วงโดยออกจากห้องประชุม และถูกขับออกจากสมาคมในที่สุด

ในวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2472 กลุ่มนิยมคอมมิวนิสต์ดังกล่าวได้ประชุมร่วมกันที่ฮานอย และตกลงจัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน พรรคได้ออกหนังสือพิมพ์ *บั๊วเหลี่ยม* (*Búa Liềm*, "ค้อนและเคียว") หลังจากนั้นไม่นาน มีการจัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์อันนัมในอินโดจีน เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2472 และพรรคปฏิวัติใหม่แห่งเวียดนามที่ได้เปลี่ยนมาเป็นพันธมิตรคอมมิวนิสต์อินโดจีน ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2472 ต่อมา ใน พ.ศ. 2473 โฮจิมินห์ได้ประสานงานจนมีการรวมทั้งสามพรรคเข้าด้วยกันเป็นพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม

อ้างอิง
-------

* (เวียดนาม) Institute of History. *History of Vietnam, Volume VIII (the period of 1919-1930)*. Publisher of Social Science. Hanoi.
* แม่แบบ:Viicon "Hướng tới Lễ kỷ niệm 1000 năm Thăng Long-Hà Nội (1010-2010): "Những ngôi nhà lịch sử cách mạng" ở Hà Nội". Báo Xây dựng. 11 July 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-05. สืบค้นเมื่อ 19 May 2011.
* Noung. The prehistory of the Vietnamese Communist Party. Everything2.com.
* Smith, R.B. 'The Foundation of the Indochinese Communist Party, 1929–1930', *Modern Asian Studies*, 32,4 (1998), p. 799.
**ทะเลของก้อย** (อังกฤษ: The Sanctuary of Sea) เป็นภาพยนตร์ไทยขนาดสั้น ในโครงการภาพยนตร์เฉลิมพระเกียรติ แด่พระผู้ทรงธรรม เนื่องในในศุภวาระพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงเจริญพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 จัดสร้างโดยสำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม และกำกับภาพยนตร์โดย ปรามธนี วงศ์พรหมเมศร์ และศุภรัฐ บุญมาแย้ม โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจจาก "พระมหาชนก" พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

เค้าโครงเรื่อง
--------------

ก้อย เด็กสาวชั้นมัธยมปลายท้อแท้กับการเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัย ในขณะที่เธอนั่งปลดปล่อยอารมณ์ที่ห้องสมุด ก้อยได้เหลือบไปเห็นหนังสือเล่มพระมหาชนก แต่ตอนนี้เธออ่อนหล้าจากการอ่านหนังสือสอบ เธอเบื่อที่จะอ่านตัวหนังสือ จึงขอดูแต่ภาพ ภายในมีภาพประกอบที่ประณีตสวยงาม ก้อยเปิดผ่านไปอย่างช้า ๆ แล้วสายตาเธอก็ไปหยุดอยู่ที่ภาพหนึ่ง ภาพที่พระมหาชนกว่ายในมหาสมุทรน้ำเจ็ดวันเจ็ดคืน ภาพดูสวย แต่เธอไม่เชื่อ และตั้งคำถามในใจอย่างขัดแย้ง

ก้อยใจจดใจจ่อกับการอ่านหนังสือเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัยมาหลายเดือน นอกจากจะต้องสอบแข่งขันทั่วประเทศ (O-net A-net) แล้วยังต้องทำเกรดในชั้นเรียนให้ดีด้วย เธอจึงรับแรงกดดัน ด้วยความที่ผลการเรียนปานกลาง ไม่มีวิชาไหนโดดเด่น ทำให้เธอต้องพยายามอย่างหนักเพื่อแข่งขันกับคนอื่น ขอพ่อแม่มาอยู่หอพักเรียนกวดวิชา แต่เมื่อก้อยลองทำแบบทดสอบแล้ว ปรากฏว่าคะแนนเธอก็ไม่ดีขึ้น

เธอรู้สึกโดดเดี่ยว ราวกับอยู่ในทะเล เวิ้งน้ำที่กว้างใหญ่ เหมือนกับหนังสือพระมหานกที่เธออ่านค้างไว้ เธอย้อนกลับไปอ่านหน้าก่อนนี้ เพื่อจะจับความว่า เกิดอะไรก่อนหน้านี้ จนเธออ่านจบ ความเข้มแข็งได้เริ่มก่อตัวขึ้น ก้อยเลิกทำตัวเครียดเกินเหตุ และตั้งใจอ่านหนังสือเต็มความสามารถของเธอ

นักแสดง
-------

* พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์ รับบทเป็น ก้อย

อ้างอิง
-------

1. ↑  จักรยานชาย"ทะเลของก้อย"ในไทยPBS ในเว็บไซต์ NationBLOG
2. ↑  ทะเลของก้อย ในเว็บไซต์ NangDee.com[*ลิงก์เสีย*]

* รายละเอียด เรื่องย่อ หนังสั้นชุด "แด่พระผู้ทรงธรรม" ในเว็บไซต์ Thaicinema
ฌาปนสถานโกลเดอส์กรีน
**ฌาปนสถานโกลเดอส์กรีน** (อังกฤษ: Golders Green Crematorium) เป็นฌาปนสถานและที่บรรจุอัฐิแห่งแรกของกรุงลอนดอน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2443 เสร็จเมื่อ พ.ศ. 2445 ตั้งในเขตบาร์เนต ที่ดินที่ตั้งฌาปนสถานซื้อมาด้วยเงินจำนวน 6,000 ปอนด์ทองคำ (เทียบเท่า 135,987 ปอนด์เมื่อ พ.ศ. 2564) ฌาปนสถานโกลเดอส์กรีน ประกอบด้วยโรงสวด ห้องเผา สวน และสุสานเก็บอัฐิ

ในอดีตก่อนปี พ.ศ. 2428 การเผาศพถือเป็นวิธีจัดการศพที่ผิดกฎหมายในสหราชอาณาจักร ต่อมาเมื่อมีความต้องการใช้ที่ดินเพื่อทำประโยชน์อื่นที่มิใช่การฝังศพ จึงได้จัดสร้างฌาปนสถานโวกิง ที่จังหวัดเซอร์รีย์ ใกล้นครหลวงลอนดอน  ต่อมาเมื่อมีความต้องการเผาศพแทนฝังศพมากขึ้น จึงได้จัดการให้มีฌาปนสถานขึ้นในเขตกรุงลอนดอน ฌาปนสถานโกลเดอส์กรีนออกแบบโดยเออร์เนสต์ จอร์จ และอัลเฟรด ยีตส์ ในรูปแบบลอมบาร์ดี และมีวิลเลียม โรบินสัน เป็นนักจัดสวน การก่อสร้างฌาปนสถานโกลเดอส์กรีนเป็นไปอย่างช้า ๆ ตามทุนทรัพย์ทีมี

ซิกมันด์ ฟรอยด์  นักประสาทวิทยาชาวออสเตรีย ถึงแก่กรรมเมื่อ พ.ศ. 2482 ศพของฟรอยด์ถูกนำมาฌาปนกิจ ณ ฌาปนสถานแห่งนี้ก่อนนำอัฐิบรรจุไว้ในอนุสรณ์สถานพร้อมกับอัฐิของภรรยาของเขา

ครั้นพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2484 ได้นำประกอบพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ ณ ฌาปนสถานแห่งนี้ โดยมิได้ปฏิบัติตามโบราณราชประเพณี กล่าวคือ หลังจากประกอบพิธีเสร็จแล้ว เจ้าหน้าที่จึงเชิญพระบรมศพที่บรรจุหีบอยู่ไปเผาในห้องเผาซึ่งแยกต่างหากจากโรงสวด เมื่อเสร็จการแล้วจึงเชิญพระบรมอัฐิไปรักษาไว้ที่พระตำหนักคอมพ์ตัน ต่อมาในปี พ.ศ. 2492 สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี จึงทรงนำพระบรมอัฐิกลับประเทศไทยเพื่อเก็บรักษาไว้ที่พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท

ดูเพิ่ม
-------

* พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
* ซีคมุนท์ ฟร็อยท์ หรือซิกมันด์ ฟรอยด์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Golders green Crematorium : informs about crematoria and cremation in Great Britain / United Kingdom and Europe". *Crematorium.eu*. 15 September 2011. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 December 2011. สืบค้นเมื่อ 2016-12-04.
2. ↑  "Famous names whose final stop was Golders Green crematorium". *The Independent*. 16 March 2010. สืบค้นเมื่อ 1 December 2018.
3. ↑  Cortazzi, Hugh (13 May 2013). *Britain and Japan: Biographical Portraits*. Routledge. p. 161. ISBN 978-1136641404. สืบค้นเมื่อ 1 December 2018 – โดยทาง Google Books.
4. ↑  Historic England (9 January 2002). "GOLDERS GREEN CREMATORIUM, Barnet (1001575)". *National Heritage List for England*. สืบค้นเมื่อ 2016-12-04.
5. ↑  "Cremation Society of G.B. – History of the Society". 3 August 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 August 2010. สืบค้นเมื่อ 1 December 2018.
6. ↑  Historic England. "GOLDERS GREEN CREMATORIUM, Barnet (1064865)". *National Heritage List for England*. สืบค้นเมื่อ 2016-12-04.
7. ↑  "Golders Green Crematorium, London: The East Columbarium".
8. ↑  สมบัติ พลายน้อย, *ตามรอยเบื้องพระยุคลบาท พระบาทสมเด็จฯ พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว*, พิมพ์ครั้งที่ 4, กรุงเทพฯ : มติชน, 2550 (ISBN 974-02-0044-4)
**วิคเตอร์ มาซูล** (Victor Mausul) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 11 ครั้ง ชนะ 8 (น็อค 4) เสมอ 1 แพ้ 2

ประวัติ
-------

เมาซุลเริ่มชกมวยสากลเมื่อ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2546 ชนะน็อค ริชาร์ด ซันดีกัล ยก 6 จากนั้นขึ้นชก ชนะ 5 เสมอ 1 แล้วจึงขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 16 กันยายน พ.ศ. 2547 ชนะคะแนนอิบราฮิม อาโรบอย ได้แชมป์มาครอง แล้วขึ้นชกนอกรอบชนะน็อคชวาลย์ ส.วรพิน ยก 7 จากนั้นขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท เมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ซึ่งเมาซุลเป็นฝ่ายชนะคะแนนโมเซส เซรัมได้แชมป์มาครองอีก อีก 2 เดือนต่อมา เมาซุลขึ้นชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2548 กับประเทศ ส.ธนิกุล ซึ่งเมาซุลเป็นฝ่ายชนะคะแนนไปอย่างเป็นเอกฉันท์ แต่เมื่อไปป้องกันแชมป์ครั้งแรกที่ฟิลิปปินส์เมื่อ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 เมาซุลเป็นฝ่ยแพ้น็อค ซ๊ซาร์ อมอนซอต ยก 8 เสียแชมป์ไป 

หลังจากนั้น เมาซุลหยุดชกไปหนึ่งปีเต็ม กลับมาชกในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2549 ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค อาบี เมเตียมัน ยก 3 เมาซุลจึงหยุดชกไป 5 ปี กลับมาชกอีกครั้งในช่วงปลายปี พ.ศ. 2554 ชนะ 1 แพ้ 1 หลังจากที่แพ้คะแนน เฮโร ตีโต เมื่อ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2554 แล้ว เมาซุลก็ไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท (2547 - 2548)
* แชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท
	+ ชิง 21 เมษายน 2548 ชนะคะแนน ประเทศ ส.ธนิกุล ที่ อินโดนีเซีย
	+ เสียแชมป์ 19 พฤศจิกายน 2548 แพ้น็อค ซีซาร์ อมอนซอต ยก 8 ที่ ฟิลิปปินส์

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2015-03-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**ปลาจีด** หรือ **ปลาเมง** ในภาษาใต้(อังกฤษ: Stinger catfish, Heteropneustid catfish, Airsac catfish) เป็นวงศ์ของปลาน้ำจืดในอันดับปลาหนังจำพวกหนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Heteropneustidae (/เฮท-แอร์-โอ-นิวส์-ทิ-ดี้/) 

มีเพียงสกุลเดียว คือ *Heteropneustes* (/เฮท-แอร์-โอ-นิวส์-ทิส/) 

มีรูปร่างคล้ายปลาใน วงศ์ปลาดุก (Clariidae) แต่มีลำตัวยาวเรียวและแบนข้างกว่ามาก ส่วนหัวแบนลาดลงข้างล่าง ปากเล็ก ตาเล็ก มีหนวดค่อนข้างยาว 4 คู่รอบปาก ครีบหลังมีขนาดเล็ก อยู่ตรงกับครีบท้อง ครีบหูมีก้านครีบที่เป็นหนามแหลมหนึ่งอัน มีพิษแรงกว่าปลาดุกมาก ครีบก้นเป็นแผง ครีบหางกลมมน ไม่มีครีบไขมัน ครีบก้นเล็ก ตัวมีสีดำคล้ำหรือสีน้ำตาลอมแดง และอาจมีแถบสีขาวจางบนข้างลำตัวข้างละ 1-2 แถบตามความยาวลำตัว 

นอกจากนี้แล้วปลาจีดยังมีอวัยวะช่วยหายใจที่แตกต่างไปจากปลาในวงศ์ Clariidae ชนิดและสกุลอื่น คือ มีท่อยื่นยาวจากช่องเหงือกไปทางด้านท้ายของลำตัว 1 คู่ 

ปลาจีดพบได้ในทุกแหล่งน้ำทั่วประเทศไทย รวมทั้งพบในประเทศใกล้เคียง ตั้งแต่ อินเดีย, ปากีสถาน, ศรีลังกา, พม่า จนถึงมาเลเซียและอินโดนีเซียด้วย สำหรับในประเทศไทย ใกล้สูญพันธุ์แล้วในภาคกลาง แต่ในภาคใต้ยังพบมากอยู่ และมีการนิยมเพาะเลี้ยงเป็นปลาเศรษฐกิจด้วยการผสมเทียมในบ่อเลี้ยง 

ปลาจีดจะแพร่พันธุ์วางไข่ในช่วงเดือนสิงหาคม-กันยายน โดยแม่ปลาที่มีน้ำหนักตัว 70-100 กรัม สามารถวางไข่ได้ประมาณ 2,500-4,000 ฟอง โดยไข่มีลักษณะเป็นไข่จมน้ำและมีสภาพเกาะตัวติดกัน

นอกจากนี้แล้ว ปลาจีดยังถูกนิยมรวบรวมปลาวัยอ่อนที่พบในธรรมชาติ เลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย

การจำแนก
--------

มีเพียงสกุลเดียว แต่อาจเป็นไปได้ว่าเป็นชนิดที่ซ้ำซ้อนกัน

* *Heteropneustes fossilis* (Bloch, 1794)
* *Heteropneustes kemratensis* (Fowler, 1937)
* *Heteropneustes nani* Hossain, Sarker, Sharifuzzaman & Chowdhury, 2013
* *Heteropneustes longipectoralis* Rema Devi & Raghunathan, 1999
* *Heteropneustes microps* (Günther, 1864)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  สุรศักดิ์ วงศ์กิตติเวช. *สารานุกรมปลาไทย*. กรุงเทพฯ : บริษัทเอม ซัพพลาย, 2543. 170 หน้า. ISBN 9748990028
2. ↑  Nelson, J. S.: Fishes of the World, John Wiley & Sons, Inc. p , 2006 ISBN 0-471-25031-7
3. ↑  Hossain, M.S. Sarker, S. Sharifuzzaman, S.M. & Chowdhury, S.R. (2013): New species of stinging catfish *Heteropneustes nani* (Siluriformes: Heteropneustidae) from Noakhali, Bangladesh. *Vertebrate Zoology, 63 (3): 259–267.*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Heteropneustidae***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Heteropneustes  ที่วิกิสปีชีส์