recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**คลองมหาพราหมณ์** เป็นคลองเชื่อมระหว่างคลองบางบาลกับแม่น้ำเจ้าพระยา บรรจบกับคลองบางบาลบริเวณที่บ้านหัวเกาะ บ้านสะพานไทย หัวสะพาน ตำบลมหาพราหมณ์ อำเภอบางบาล ปากคลองไหลตามแนวทิศตะวันตกและตะวันออกจนกระทั่งบรรจบกับแม่น้าเจ้าพระยาที่วัดขนอน ตำบลบ้านป้อม อำเภอพระนครศรีอยุธยา มีความยาวประมาณ 5 กิโลเมตร

เหตุที่ชื่อว่าคลองมหาพราหมณ์ น่าจะเป็นหลักแหล่งของพราหมณ์ ซึ่งมีทั้งพราหมณ์นักบวช พราหมณ์ข้าราชการ และพราหมณ์พ่อค้า

ประวัติ
-------

สันนิษฐานว่าคลองมหาพราหมณ์ขุดขึ้นในสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ พ.ศ. 2091–2111 มีจุดประสงค์เพื่อเชื่อมลำน้ำเจ้าพระยาให้ไหลมุ่งสู่แม่น้ำลพบุรีเข้าเกาะเมืองอยุธยา ในพงศาวดารกล่าวถึงเรื่องราวตอนสุลต่านปัตตานี ยกทัพมาช่วยกรุงศรีอยุธยารบกับพม่าสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ พ.ศ. 2104 เมื่อพม่าถอยทัพไป กองทัพปัตตานีและอยุธยาทะเลาะกัน สุลต่านยึดวังพระมหาจักรพรรดิ เสด็จหนีไป *เกาะมหาพราหมณ์* รวบรวมคนมาไล่กองทัพปัตตานีอีกรอบหนึ่ง แสดงว่าชุมชนแถบนี้น่าจะเป็นเส้นทางยุทธศาสตร์สำคัญ ปลอดภัย และมีพรรคพวกมาก

ต่อมามีหลักฐานปรากฏอีกครั้งเกิดขึ้นในช่วงเวลาระหว่างสมัยสมเด็จพระนารายณ์ถึงสมเด็จพระเพทราชา ใน
สมัยที่มีสถานที่เก็บอากรตั้งบริเวณปากคลองมหาพราหมณ์ เรียกว่า *ด่านขนอน* มีฐานะระดับขนอนหลวงฝั่งตะวันตกซึ่งในปัจจุบันเป็นบริเวณที่ตั้งวัดขนอน อีกประการหนึ่งในสมัยพระนารายณ์มีบันทึกว่าได้พระบรมราชานุญาตให้ชาวฝรั่งเศสสามารถจัดตั้งมหาวิทยาลัย โบสถ์ บริเวณเกาะมหาพราหมณ์นี้ นอกจากนั้นยังปรากฏในแผนที่ในจดหมายเหตุลาลูแบร์ ระบุชื่อคลองมหาพราหมณ์ ว่า "Mapram R."

ในการกำหนดอายุใบเสมาพวกนี้เป็นกลุ่มอู่ทอง-อโยธยา พบว่าแถบคลองมหาพราหมณ์เป็นกลุ่มของพื้นที่ที่อาจจะเป็นไปได้ถึงการเกิดขึ้นก่อนของกรุงศรีอยุธยา ในปี พ.ศ. 1893 คลองบางบาลและคลองมหาพราหมณ์มีความสัมพันธ์ในฐานะเส้นทาง
คมนาคมหลักทางฝั่งตะวันตกในสมัยอยุธยาจนกระทั่งลดบทบาทลงในช่วงปี พ.ศ. 2400 เป็นต้นมา

ในปัจจุบันคลองมหาพราหมณ์มีสภาพตื้นเขินเป็นอย่างมาก เรือไม่สามารถเดินทางสัญจรได้ ประกอบกับเมื่อมีถนนคันชลประทานและประตูน้ำกั้นระหว่างคลองบางบาลและคลองมหาพราหมณ์อย่างในปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  สุจิตต์ วงษ์เทศ. "คลองมหาพราหมณ์ คลาสสิคทั้งบรรยากาศและสตอรี่". มติชน.
2. ↑  สถาปัตย์ สร้อยจำปา, ชัยสิทธิ์ ด่านกิตติกุล. "การจัดการภูมิทัศน์วัฒนธรรม: กรณีศึกษา ชุมชนริมคลองบางบาลอำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
3. ↑  ""ยลวัดเก่านอกเกาะเมือง เล่าเรื่องก่อนกำเนิดกรุงศรีฯ" จ.พระนครศรีอยุธยา". ศูนย์อาชีพและธุรกิจมติชน (Matichon Academy).
**วัดดอนหวาย** หรือ **วัดคงคารามดอนหวาย** ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านโคกหวาย ตำบลบางกระทึก อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เดิมชื่อ **วัดโคกหวาย** เพราะสร้างวัดบริเวณเนินสูงที่มีต้นหวายจำนวนมาก ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดคงคารามดอนหวาย" และ "วัดดอนหวาย" คำว่า *คงคา* มาจากการที่วัดตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำท่าจีน

วัดดอนหวายสร้างในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันกับวัดไร่ขิง บริเวณวัดเดิมเป็นที่ตั้งของโรงหีบอ้อยซึ่งมีชาวจีนเป็นเจ้าของ ภายหลังได้ยกที่ดินให้สร้างวัดจำนวน 9 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา ผู้ริเริ่มสร้างวัดคือ สมเด็จพุฒาจารย์ (พุก) โดยใช้ช่างจากอยุธยาและประชาชนท้องถิ่นร่วมกันสร้างเมื่อ พ.ศ. 2349 ต่อมาเจ้าคุณธรรมราชานุวัตร (อาจ) ดำเนินการสร้างวัดจนเสร็จ ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระเมธีธรรมานันท์ (สำเริง ธมฺมานนฺโท)

ประชาชนมักมาไหว้ขอพรหลวงพ่อวิไลเลิศซึ่งประดิษฐานเป็นองค์ประธานภายในอุโบสถ รวมถึงหลวงพ่อวิสาหาร พระพุทธรูปปางมารวิชัยซึ่งประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชีค่อนข้างสูง ศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นพระประธานภายในวิหาร ด้านซ้ายและขวามีพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตรพระอัครสาวก ข้างวิหารมีเจดีย์รูปเหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสองอยู่ทางทิศตะวันออก และทางทิศใต้มีเจดีย์ทรงลังกาฐานสูงฐานมียักษ์แบก วัดยังมีพระบรมสารีริกธาตุประดิษฐานไว้ที่ศาลาด้านข้างตลาดริมน้ำ

นอกจากนั้นบริเวณใกล้เคียงวัดยังมีตลาดน้ำดอนหวายซึ่งสร้างมาตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดคงคารามดอนหวาย". *เทศบาลตำบลบางกระทึก*.
2. ↑  "ชิมของอร่อย ช้อปของดี ริมแม่น้ำท่าจีน ที่ "ตลาดดอนหวาย"". *ผู้จัดการออนไลน์*.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดดอนหวาย**
**กดือญา** (โปแลนด์: *Gdynia*; เยอรมัน: *Gdingen*, ระหว่าง ค.ศ. 1939–1945 เรียก *Gotenhafen*; คาชูเบีย: *Gdiniô*) เป็นเมืองหนึ่งในจังหวัดปอมอแชของโปแลนด์และเมืองท่าของอ่าวกดัญสก์ทางตอนใต้ของทะเลบอลติก มีประชากร 246,232 คน ทำให้เมืองนี้เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สิบสองในโปแลนด์และใหญ่เป็นอันดับสองในจังหวัดรองจากกดัญสก์

ในศตวรรษที่ผ่านมา กดือญายังคงเป็นหมู่บ้านเกษตรกรรมและหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ บนชายฝั่งทะเลบอลติก ในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 กดือญากลายเป็นเมืองตากอากาศชายทะเลและมีนักท่องเที่ยวหลั่งไหลเข้ามา ก่อให้เกิดการเพิ่มขึ้นของประชากรในท้องถิ่น หลังจากโปแลนด์ฟื้นอิสรภาพใน ค.ศ. 1918 ได้มีการตัดสินใจสร้างท่าเรือในกดือญา ทำให้กดือญากลายเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจสำหรับฉนวนโปแลนด์ ตอนนั้นเองที่ทำให้เมืองนี้ได้รับรูปลักษณ์ที่เป็นสากลมากขึ้นด้วยความทันสมัยเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นและได้รับสถานะเป็นนครใน ค.ศ. 1926

การพัฒนาอย่างรวดเร็วของกดือญาถูกขัดจังหวะจากการปะทุของสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพเยอรมันได้ทิ้งระเบิดโดยเจตนา ท่าเรือและอู่ต่อเรือที่สร้างขึ้นใหม่ถูกทำลายโดยสิ้นเชิงในช่วงสงคราม ประชากรของเมืองประสบความสูญเสียหนักกว่ามากเนื่องจากผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่ถูกขับไล่ ชาวบ้านถูกย้ายไปยังภูมิภาคอื่นของโปแลนด์ที่ถูกยึดครองหรือถูกส่งไปยังค่ายกักกันนาซีทั่วยุโรป หลังจากสงครามกดือญาถูกตั้งรกรากใหม่กับอดีตชาวเมืองวอร์ซอและเมืองที่สูญหายระหว่างสงครามเช่นลวิวและวิลนีอัสในชายแดนตะวันออก เมืองนี้ค่อย ๆ สร้างใหม่ด้วยอู่ต่อเรือที่ถูกสร้างขึ้นใหม่และมีขนาดใหญ่ขึ้น ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1970 คนงานในอู่เรือประท้วงต่อต้านการขึ้นราคาสินค้าแต่ถูกปราบปรามอย่างรุนแรง สิ่งนี้มีส่วนทำให้การเคลื่อนไหวของโซลิดาริตีในกดัญสก์เพิ่มขึ้นอย่างมาก

ปัจจุบันของกดือญาเป็นจุดแวะพักตามปกติในการเดินทางของเรือโดยสารที่หรูหราและมีท่าเรือข้ามฟากใหม่ที่มีสนามบินพลเรือน เมืองนี้ได้รับรางวัลมากมายเกี่ยวกับความปลอดภัย โครงสร้างพื้นฐาน คุณภาพชีวิต และสถานที่ท่องเที่ยวที่หลากหลาย ใน ค.ศ. 2013 กดือญาได้รับการจัดอันดับให้เป็นเมืองที่ดีที่สุดของโปแลนด์ในการอยู่อาศัยและได้รับการจัดอันดับดีที่สุดในด้านคุณภาพชีวิต กดือญามีชื่อเสียงในด้านการเข้าถึงการศึกษา มีมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงเช่นโรงเรียนนายเรือโปแลนด์อยู่ใกล้เคียง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Gdynia turystyczna". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-11-28. สืบค้นเมื่อ 29 November 2016.
2. ↑  "Gdynia rated Poland's best city". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-07-15. สืบค้นเมื่อ 29 November 2016.
**รอนัลด์ "รอนนี" มอรัน** (อังกฤษ: Ronald "Ronnie" Moran; 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934 – 22 มีนาคม ค.ศ. 2017) เป็นอดีตนักฟุตบอลในตำแหน่งแบ็กซ้ายและและอดีตผู้จัดการทีมชาวอังกฤษของสโมสรลิเวอร์พูล ได้รับฉายาว่า **มิสเตอร์ลิเวอร์พูล** เพราะตลอดอาชีพการค้าแข้งและการทำงานของเขาอยู่กับสโมสรลิเวอร์พูลเพียงสโมสรเดียว

อาชีพ
-----

### ลิเวอร์พูล

มอรันเกิดเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934 โดยมอรันเป็นเด็กในท้องถิ่นเพราะเขาเกิดที่ย่านครอสบีในเมืองลิเวอร์พูล ซึ่งมอรันได้เข้าร่วมทีมเยาวชนของลิเวอร์พูลในตำแหน่งแบ็คซ้ายพร้อมกับเป็นช่างไฟฝึกหัดกระทั่งได้เซ็นสัญญาเป็นนักเตะอาชีพเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1952 ในยุคที่ดอน เวลช์ เป็นผู้จัดการทีมในขณะนั้นมอรันมีอายุเพียง 17 ปี

มอรันได้ประเดิมสนามให้กับทีมลิเวอร์พูลเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1952 ในนัดที่ทีมหงส์แดงเอาชนะทีมดาร์บีเคาน์ตี ไปได้ 3 — 2 

จากนั้นมอรันได้ลงสนามให้กับทีมลิเวอร์พูลอย่างต่อเนื่องทำให้เขาได้สวมปลอกแขนกัปตันทีมให้กับทีมหงส์แดงในฤดูกาล 1959–60 ต่อจากจอห์นนี วีลเลอร์ ผู้เป็นญาติของมอรันจนกระทั่งสามารถคว้าแชมป์ฟุตบอลลีกดิวิชัน 2 (เดิม) ฤดูกาล 1961–62 ในยุคที่บิลล์ แชงคลี เป็นผู้จัดการทีมทำให้ทีมลิเวอร์พูลได้สิทธิ์ขึ้นมาเล่นใน ฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 (เดิม) และสามารถคว้าแชมป์ฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 เดิมในฤดูกาล 1963–64 นับเป็นแชมป์ลีกดิวิชัน 1 เดิมสมัยแรกและสมัยเดียวของมอรันนอกจากนี้มอรันยังพาทีมคว้าแชมป์ แชริตีชีลด์ (คอมมิวนิตีชิลด์ ในปัจจุบัน) อีก 2 สมัยพร้อมกับคว้าแชมป์เอฟเอคัพ อีก 1 สมัย

หลังจากแขวนสตัดกับทีมลิเวอร์พูลระหว่างฤดูกาล 1968–69 ในวัย 36 ปีมอรันได้ถูกแชงคลีดึงตัวมาเป็นหนึ่งในสตาฟโค้ชของทีม

### อบรมโค้ช

ใน ค.ศ. 1966 ระหว่างเล่นให้กับทีมลิเวอร์พูลมอรันได้รับการชักชวนจากแชงคลีให้อบรมโค้ชโดยให้ไปช่วยงาน โจ เฟแกน อดีตผู้จัดการทีมของลิเวอร์พูลซึ่งขณะนั้นทำงานเป็นโค้ชทีมเยาวชนอยู่ 2 ปีก่อนจะได้ก้าวขึ้นมาเป็นโค้ชทีมชุดใหญ่เมื่อแขวนสตั๊ดแล้ว

### โค้ชทีมชุดใหญ่

เมื่อแขวนสตั๊ดแล้วมอรันได้ก้าวขึ้นมาเป็นโค้ชให้กับทีมชุดใหญ่ร่วมกับแชงคลี , เฟแกน , บ๊อบ เพสลีย์ และ รูเบน เบนเนตต์จนกระทั่งแชงคลีประกาศวางมือไปใน ค.ศ. 1974 และเพสลีย์ซึ่งเป็นมือขวาของแชงคลีได้ขึ้นมาคุมทีมแทนมอรันก็ยังคงทำงานให้กับทีมลิเวอร์พูลต่อมา
**ปลานิล** (อังกฤษ: Tilapia) เป็นชื่อสกุลของปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาหมอสี (Cichilidae) พบกระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกาจนถึงภูมิภาคตะวันออกกลาง ใช้ชื่อสกุลว่า *Oreochromis* (/ออ-เร-โอ-โคร-มิส/)

โดยที่มาของสกุลนี้ อัลเบิร์ต กึนเธอร์ นักสัตววิทยาชาวเยอรมันได้ตั้งสกุลนี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1889 โดยมีลักษณะทางอนุกรมวิธานของสกุลนี้โดยย่อ คือ มีลำตัวป้อมสั้นและแบนข้าง เกล็ดเป็นแบบบางเรียบ มีเส้นข้างลำตัวที่ไม่สมบูรณ์ 2 เส้น มีฟัน 2 หรือหลายแถวที่ขากรรไกรบนและล่าง รูปร่างของฟันแตกต่างกันไปตามแต่ละชนิด ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยวที่เป็นซี่แข็งปลายแหลม จำนวน 14-17 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบเดี่ยวที่เป็นซี่แข็งปลายแหลมจำนวน 3 ก้าน คอดหางมีความกว้างและความยาวใกล้เคียงกัน มีกระดูกสันหลัง 29-32 ข้อ

ต่อมาในปี ค.ศ. 1915 จอร์จ อัลเบิร์ต บุนเลเยอร์ นักสัตววิทยาและนักอนุกรมวิธานชาวเบลเยี่ยมได้ตั้งสกุล *Tilapia* ขึ้น และได้รวมปลาหลายสกุลในวงศ์นี้เข้ามาอยู่ในสกุลนี้ รวมทั้งสกุลปลานิลนี้ด้วย ซึ่งทำให้ครั้งหนึ่งปลาที่อยู่ในสกุลนี้ใช้ได้ชื่อชื่อสกุลว่า *Tilapia* นำหน้าชื่อชนิดกัน และกลายเป็นชื่อพ้องในเวลาต่อมา

ต่อมาในปี ค.ศ. 1983 อีเทลเวนน์ เทรวาวาส นักมีนวิทยาชาวอังกฤษได้ศึกษาลักษณะของปลาในสกุล *Tilapia* เห็นว่าสกุลปลานิลที่กึนเธอร์ตั้งขึ้นมานั้น มีลักษณะทางอนุกรมวิธานที่มีข้อจำกัดเฉพาะและเหมาะสมมากกว่า จึงได้ให้ใช้ชื่อสกุลนี้ตราบมาจนปัจจุบัน โดยปรากฏเป็นผลงานในหนังสือชื่อ Tilapia *fishes of the genera Sarotherodon, Oreochromis* and *Danakilia*

โดยปัจจุบันพบปลาที่อยู่ในสกุลปลานิลนี้มากกว่า 30 ชนิด มีชนิดที่สำคัญ ๆ ได้แก่ ปลานิล (*Oreochromis miloticus*), ปลาหมอเทศ (*O. mossambicus*), ปลาหมอเทศข้างลาย (*O. aureus*) เป็นต้น ซึ่งเป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญของทวีปแอฟริกาและในอีกหลายภูมิภาคทั่วโลกรวมถึงประเทศไทยด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 257 หน้า. หน้า 160. ISBN 974-00-8738-8

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Oreochromis***

ดูเพิ่ม
-------

* *Tilapia*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลจาก Fishbase.org

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Oreochromis ที่วิกิสปีชีส์
**สาธารณรัฐมิเนอร์วา**|   ธง |
| คติพจน์: *Land of the Rising Atoll* เพลงประจำชาติ: *tba* |
| **ลักษณะ:** | ประเทศจำลอง |
| **ที่ตั้ง:** | แนวปะการังมิเนอร์วา, ตอนใต้ของประเทศฟีจี  23°23′S 178°58′W﻿ / ﻿23.383°S 178.967°W﻿ / -23.383; -178.967 |
| **เขตแดน:** | แนวปะการังมิเนอร์วา |
| **สมาชิก:** |
| **วันเริ่มโรงการ:** | 19 มกราคม, พ.ศ. 2515 |
| **หัวหน้า:** | ประธานมอริส ซี. เดวิส พ.ศ. 2515 - พ.ศ. 2516 พ.ศ. 2525 |
| **จุดมุ่งหวัง:** | สาธารณรัฐ |
| **ภาษา:** | ภาษาอังกฤษ |
| **เงินตรา:** | ดอลลาร์มิเนอร์วา |
|

**สาธารณรัฐมิเนอร์วา** สร้างขึ้นโดยนำทรายที่นำมาจากประเทศออสเตรเลีย มาถมลงไปในระดับน้ำทะเล ผู้ที่มาริเริ่มโครงการคือไมเคิล โอลิเวอร์ จนทำให้ดินแดนนี้มีกิจกรรมทางเศรษฐกิจ การค้าขายและตกปลาซึ่งเป็นกิจกรรมทางเศรษฐกิจของประเทศใหม่ ประเทศนี้

แนวปะการังมิเนอร์วาอยู่ในเขตมหาสมุทรแปซิฟิก โดยตัดสินใจที่จะสร้างเป็นสาธารณรัฐในปี พ.ศ. 2514 และนำเรือบรรทุกทรายจากประเทศออสเตรเลียมาถมในระดับน้ำทะเล และสร้างหอและธงชาติขึ้น สาธารณรัฐมิเนอร์วาได้ส่งประกาศความเป็นเอกราชส่งไปยังประเทศเพื่อนบ้านต่าง ๆและได้คิดสกุลเงินไว้ใช้ภายในประเทศ ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2515 มอริส ซี เดวิสได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดีชั่วคราวของสาธารณรัฐมิเนอร์วา

การประกาศความเป็นเอกราชของสาธารณรัฐมิเนอร์วา ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2515 ยังผลให้เกิดความสงสัยอย่างมากของประเทศเพื่อนบ้าน การประชุมของประเทศเพื่อนบ้านต่าง ๆ (ประเทศออสเตรเลีย ประเทศนิวซีแลนด์ ประเทศตองงา ประเทศฟีจี ประเทศนาอูรู ประเทศซามัว หมู่เกาะคุก) ในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 ซึ่งตองงาได้อ้างสิทธิเหนือดินแดนแนวปะการังมิเนอร์วา

ในวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2515 รัฐบาลตองงา ได้ประกาศในหนังสือราชกิจจาโดยประกาศให้สาธารณรัฐมิเนอร์วาเป็นดินแดนภายใต้การปกครองของราชอาณาจักรตองงา

ต่อมาประเทศตองงาได้ส่งกองกำลังทหารเข้ามายึดดินแดนนี้ ธงชาติมิเนอร์วาถูกชักลงจากเสา และเกาะปะการังที่เหลือก็ถูกยึดครองโดยตองงา การยึดครองดินแดนแห่งนี้ของตองงาได้รับการรับรองจากสภาแห่งแปซิกใต้ ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2515 ในระหว่างนั้นประธานาธิบดีชั่วคราวมอริส ซี เดวิส ถูกไล่ออก
**ปลานางอ้าว** หรือ **ปลาน้ำหมึก** เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า *Opsarius* (/ออพ-ซา-เรียส/) จัดอยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

เดิมทีปลาในสกุลนี้ ฮิว แมคคอร์มิค สมิธ ได้รวมให้อยู่ในสกุล *Barilius* และได้ทำการอนุกรมวิธานไว้ด้วยกัน 2 ชนิด แต่ต่อมา ไทสัน อาร์. โรเบิร์ตส์ ได้ทำการปรับปรุงใหม่โดยให้กลับมาใช้สกุลเช่นในปัจจุบัน ในปี ค.ศ. 1989

โดยลักษณะสำคัญของปลาในสกุลนี้ คือ บนลำตัวมีแถบสีดำขวางเรียงกันเป็นแถว เส้นข้างลำตัวโค้งใกล้กับแนวท้อง และไปสิ้นสุดที่โคนหางส่วนล่าง หนวดมีขนาดเล็กมาก และบางชนิดไม่มีหนวด

เป็นปลาขนาดเล็ก ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง มีความปราดเปรียวว่องไวมาก อาศัยอยู่ตามลำธารน้ำตกในป่าดิบชื้น กินแมลงน้ำและสัตว์น้ำต่าง ๆ เป็นอาหาร ไข่มีเส้นผ่าศูนย์กลางราว 2.8-2.9 เซนติเมตร มีสีเหลืองหรือเขียวอมเทา มีทั้งแบบลอยและแบบจมและกึ่งจมกึ่งลอย

ปัจจุบัน พบแล้ว 3 ชนิด มีอยู่ 2 ชนิดที่พบบ่อยและนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ได้แก่ *O. koratensis* และ *O. pulchellus*

ดูเพิ่ม
-------

* *Barilius*
* *Opsariichthys*
* *Raiamas*
* *Zacco*

อ้างอิง
-------

1. ↑  McClelland, J.; 1839: Indian Cyprinidae. *Asiatic Researches*, **19** (2): 217-471, Pls. 37-61.
2. 1 2  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์, หน้า 117 สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-00-8701-9
3. ↑  Fishbse.org (อังกฤษ)[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ *Opsarius* ที่วิกิสปีชีส์
*สำหรับปลาน้ำจืดดูที่ ปลาทอง*

**ปลาทองทะเล** หรือ **ปลากะรังจิ๋วสีทอง** (อังกฤษ: Lyretail basslet, Sea goldie; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pseudanthias squamipinnis*) ปลาทะเลขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากะรัง (Serranidae)

จัดเป็นปลากะรังจิ๋วชนิดหนึ่ง มีรูปร่างคล้ายปลาการ์ตูน มีครีบหลังต่อเนื่องกัน ครีบหางเว้าตื้นเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวตื้น ครีบอกเล็ก ลำตัวมีสีแดงหรือสีชมพู มีแถบสีแดงพาดตั้งแต่ปลายปากผ่านตาถึงข้างแก้ม ครีบมีขลิบสีฟ้า และครีบอกมีแต้มสีแดง เป็นปลาที่มีความแตกต่างระหว่างเพศสูง โดย ตัวผู้ ที่ครีบหลังตอนหน้ามีก้านครีบยาวเป็นเส้น

มีความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 8 เซนติเมตร และสามารถโตเต็มที่ได้ถึง 15 เซนติเมตร มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่ใกล้กองหินหรือแนวปะการังก้อนใหญ่ หรือตามกิ่งก้านของกัลปังหา ในความลึกตั้งแต่ 2-20 เมตร โดยที่มีตัวผู้เป็นจ่าฝูง โดยจะมีตัวเมียนับร้อย และมีปลาเพศผู้อยู่ 1-2 ตัวเท่านั้น และเมื่อปลาตัวผู้มีอันเป็นไป ปลาตัวเมียในฝูงจะเปลี่ยนเพศกลายเป็นปลาตัวผู้ทันที ซึ่งกระบวนการเปลี่ยนแปลงจะเกิดภายในเวลาประมาณ 1-2 สัปดาห์

เป็นปลาที่กินแพลงก์ตอนเป็นอาหาร และมีอัตราการเผาพลาญพลังงานสูงมาก เป็นปลาที่มักอยู่ไม่นิ่ง จะว่ายน้ำไปมาตลอด นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "ปลาทะเลสวยงาม" (PDF). ladnamkem. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2010-02-15. สืบค้นเมื่อ 2012-08-31.
2. 1 2  ปลากะรังจิ๋วสีทอง
3. ↑  หน้า 118, *คู่มือปลาทะเล* โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (ตุลาคม, 2551) ISBN 978-974-484-261-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pseudanthias squamipinnis***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pseudanthias squamipinnis ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**อาหารพื้นบ้านภาคใต้**

         อาหารพื้นบ้านภาคใต้มีรสชาติโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ สืบเนื่องจากดินแดนของภาคใต้เคยเป็นศูนย์กลางการเดินเรือค้าขายของพ่อค้าจากอินเดีย จีนและชวา ทำให้วัฒนธรรมของชาวต่างชาติโดยเฉพาะอินเดียใต้ ซึ่งเป็นต้นตำรับในการใช้เครื่องเทศปรุงอาหารได้เข้ามามีอิทธิพลเป็นอย่างมาก

อาหารพื้นบ้านภาคใต้ทั่วไป มีลักษณะผสมผสานระหว่างอาหารไทยพื้นบ้านกับอาหารอินเดียใต้เช่น น้ำบูดู ซึ่งได้มาจากการหมักปลาทะเลสดผสมกับเม็ดเกลือ และมีความคล้ายคลึงกับอาหารมาเลเซีย อาหารของภาคใต้จึงมีรสเผ็ดมากกว่าภาคอื่นๆ และด้วยสภาพภูมิศาสตร์ที่อยู่ติดทะเลทั้งสองด้านจึงมีอาหารทะเลอุดมสมบูรณ์ แต่สภาพอากาศร้อนชื้น ฝนตกตลอดปี อาหารประเภทแกงและเครื่องจิ้มจึงมีรสจัด ช่วยให้ร่างกายอบอุ่น ป้องกันการเจ็บป่วยได้อีกด้วย

         ความหลากหลายในสำรับอาหารปักษ์ใต้ได้รับอิทธิพลจากอินเดียใต้ ทำให้เกิดตำรับอาหารใหม่มากมาย ล้วนผ่านวิธีการดัดแปลง ปรับปรุงเป็นวัฒนธรรมอาหารการกินที่ถ่ายทอดมาสู่รุ่นลูกรุ่นหลานในปัจจุบัน ทำให้มีลักษณะพิเศษแตกต่างจากภาคอื่นอย่างชัดเจนคือ รสชาติจัด เน้นเครื่องเทศและมีผักสารพัดชนิดที่เรียกว่า "ผักเหนาะ" ซึ่งเป็นพืชพื้นบ้านหาได้ในท้องถิ่นภาคใต้ เช่น สะตอ ลูกเหนียง ยอดกระถิน มากินร่วมด้วย เพื่อบรรเทารสเผ็ดของอาหาร ทั้งมีสรรพคุณเป็นยาอีกด้วย เนื้อสัตว์ที่นำมาปรุงเป็นอาหารส่วนมากนิยมสัตว์ทะเล เช่น ปลากระบอก ปลาทู ปูทะเล กุ้งหอย ซึ่งหาได้ในท้องถิ่น

อาหารพื้นบ้านของภาคใต้ เช่น แกงเหลือง แกงไตปลา นิยมใส่ขมิ้นปรุงอาหารเพื่อแก้รสคาว เครื่องจิ้มคือน้ำบูดูอาหารพื้นบ้านภาคใต้ที่มีชื่อเสียง เช่น

**ไก่ต้มขมิ้น**

ไก่ต้มขมิ้น เป็นอาหารที่มีรสเปรี้ยวนำ เหมาะสำหรับคนธาตุน้ำ เป็นหวัดเรื้อรัง รับประทานเผ็ด แก้ไอ ขับเสมหะ เพิ่มความสดชื่นให้กับร่างกาย 

**แกงส้ม**

แกงที่มีรสชาติเผ็ด จึงให้ความสดชื่นแก่ร่างกาย
**คณะภราดาแห่งโรงเรียนคริสตชน** (อังกฤษ: Institute of the Brothers of the Christian Schools) มักรู้จักกันในนาม **คณะภราดาลาซาล** (La Salle Brothers) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่นักบุญฌ็อง-บาติสต์ เดอ ลา ซาล ก่อตั้งขึ้น เน้นปฏิบัติงานด้านการจัดการศึกษาแก่เยาวชนและเด็กที่ยากจน

ปัจจุบันมีภราดาลาซาลอยู่ประมาณ 5,000 คน ปฏิบัติหน้าที่อยู่ใน 80 ประเทศทั่วโลก

ประวัติ
-------

บาทหลวงฌ็อง-บาติสต์ เดอ ลา ซาล ได้อุทิศตนทำงานด้านการศึกษาอย่างจริงจังเพื่อช่วยเหลือเด็กยากจนในประเทศฝรั่งเศสสมัยนั้นให้มีการศึกษา จึงรวมกลุ่มชายที่มีความกระตือรือร้นจะทำงานด้านการศึกษาตั้งเป็น**คณะภราดาแห่งโรงเรียนคริสตชน**ซึ่งเป็นคณะนักบวชที่เน้นงานสอนเด็กเหล่านั้นโดยเฉพาะ สมาชิกของคณะมีเฉพาะภราดา นับเป็นคณะนักบวชฆราวาสคณะแรกที่เน้นงานสอน และยังเป็นต้นแบบให้คณะนักบวชอื่น ๆ ที่เน้นการสอนที่เกิดขึ้นภายหลังด้วย ในปี ค.ศ. 1680 สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 13 ได้รับรองคณะของท่านอย่างเป็นทางการ ท่านยังริเริ่มให้ใช้ภาษาท้องถิ่นในการเรียนการสอนแทนการใช้ภาษาละตินที่ทำมาแต่เดิม เป็นผู้บุกเบิกการอบรมวิชาชีพครู ได้ก่อตั้งวิทยาลัยครูที่เมืองแร็งส์ ปารีส และแซ็ง-เดอนี และตั้งโรงเรียนขึ้นอีกหลายแห่งในฝรั่งเศส สอนในระดับชั้นประถมศึกษา มัธยมศึกษา อาชีวศึกษา

ในประเทศไทย
-----------

พระคุณเจ้าฌอง หลุยส์ เวย์ มุขนายกผู้แทนพระสันตะปาปาประจำมิสซังกรุงเทพฯ ในขณะนั้น ได้เล็งเห็นถึงความสำคัญของการจัดการศึกษาแบบคาทอลิก จึงเชิญนักบวชคณะภราดาลาซาลเข้ามาปฏิบัติงานสอนในประเทศไทย คณะได้ส่งภราดาชาวฝรั่งเศสมา 5 คน จากไซ่ง่อน ถึงกรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2494 ภราดาทั้ง 5 ได้เรียนภาษาไทยกับบาทหลวงคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส จนได้รับสิทธิ์สอนในประเทศได้

วันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2496 คณะภราดาลาซาล ได้ก่อตั้งโรงเรียนลาซาลโชติรวีนครสวรรค์ขึ้นเป็นโรงเรียนแรกของคณะในประเทศไทย ตามด้วยโรงเรียนลาซาลจันทบุรี (มารดาพิทักษ์) ในปี พ.ศ. 2505 และแห่งที่สามคือโรงเรียนลาซาลกรุงเทพฯ ในปี พ.ศ. 2506

คณะภราดาลาซาลได้ตั้ง**บ้านอบรมยุวลัย เดอลาซาล** ขึ้นที่จังหวัดนครสวรรค์ ในปี พ.ศ. 2532 เพื่อฝึกอบรมกุลบุตรชาวไทยเป็นภราดาลาซาล นอกจากนี้ยังตั้ง "ศูนย์การศึกษาลาซาล สามพราน" ขึ้นเพื่ออบรมโนวิซที่จบจากบ้านยุวลัยต่อให้สามารถทำงานช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสทางการศึกษาโดยเฉพาะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ตราคณะภราดาลาซาล, หอจดหมายเหตุ มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ
2. ↑  Who are we เก็บถาวร 2014-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, La Salle, เรียกข้อมูล 17 เม.ย. 2556
3. ↑  ประวัตินักบุญตลอดปี:นักบุญยอห์น แบปติสต์ เดอ ลาซาล เก็บถาวร 2016-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ. เรียกข้อมูลวันที่ 19 ตุ.ค. พ.ศ. 2555.
4. 1 2  St. John Baptist de la Salle. Catholic Online. เรียกข้อมูลวันที่ 19 ตุ.ค. พ.ศ. 2555.
5. 1 2 3  ประวัติความเป็นมา[*ลิงก์เสีย*]. คณะภราดาลาซาล. เรียกข้อมูลวันที่ 17 เม.ย. พ.ศ. 2556.
**ปลาทูน่าครีบยาว** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Thunnus alalunga*) หรือชื่อการตลาดในสหรัฐอเมริกาคือ **ปลาทูน่าเนื้อขาว** (อังกฤษ: white meat tuna) เป็นปลาทูน่าที่พบในแหล่งน้ำเปิดและมหาสมุทรทุกเขตและทุกอุณหภูมิ รวมถึงทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เป็นหนึ่งในวัตถุดิบอาหารที่ได้รับรางวัลและยังถือเป็นปลาเศรษฐกิจพันธุ์หนึ่ง ในฤดูการผสมพันธุ์ ตัวเมียจะวางไข่คราวละ 800,000 ถึง 2.6 ล้านฟอง ซึ่งจะฟังตัวภายในหนึ่งหรือสองวัน ภายหลังฟักตัวแล้ว ตัวอ่อนก็จะเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว ในช่วงปีแรกจะอาศัยอยู่ไม่ไกลจากบริเวณที่พวกมันฟักตัว หลังจากอายุได้หนึ่งปีพวกมันก็จะเริ่มอพยพ ปลาทูน่าครีบยาวมีอายุไขราว 11-12 ปี โดยจะเริ่มสืบพันธุ์เมื่อมีอายุราว 5-6 ปี

ปลาทูน่าครีบยาวตัวโตเต็มวัยมีขนาดตัวเฉลี่ย 90–100 เซนติเมตร และอาจมีน้ำหนักได้ถึง 40 กิโลกรัม ลำตัวมีสีขาวออกเงิน ส่วนหลังมีสีน้ำเงินเข้ม มีครีบส่วนหลังเป็นสีเหลืองเข้ม ในบางพื้นที่ พวกมันมักจะอาศัยอยู่ในในระดับน้ำลึกกว่า 200 เมตรในตอนกลางวัน และอาศัยอยู่บริเวณผิวน้ำในตอนกลางคืน แต่ในบางพื้นที่ พวกมันก็อาศัยอยู่ใกล้ผิวน้ำตลอดวัน พวกมันเป็นปลาประเภทที่ไม่นอนหลับ เนื่องจากต้องขยับตัวตลอดเวลาเพื่อให้ได้ออกซิเจนเพียงพอ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Collette B and 34 others (2011). "*Thunnus alalunga*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2011.2*. สืบค้นเมื่อ 13 January 2012.
2. ↑  "*Thunnus alalunga*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. สืบค้นเมื่อ 9 December 2012.
3. ↑  "Albacore Tuna" เก็บถาวร 2013-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน This fish. ThisFish & Ecotrust Canada 25 Oct 2013.
4. ↑  "Fishing & Shellfishing: Albacore Tuna". *Washington Department of Fish & Wildlife*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-12-24. สืบค้นเมื่อ 2016-08-08.
5. ↑  Childers, John; Stephanie Snyder; Suzanne Kohin (1 January 2011). "Migration and behavior of juvenile North Pacific albacore (Thunnus alalunga)". *Fisheries Oceanography*. **2** (3): 157–173. สืบค้นเมื่อ 25 October 2013.
ในทฤษฎีจำนวน จำนวนเลย์แลนด์ (อังกฤษ: Leyland number) คือจำนวนที่สามารถเขียนในรูป

{\displaystyle x^{y}+y^{x}}
เมื่อ*x* และ *y* เป็นจำนวนเต็มที่มากกว่า 1 ซึ่งตั้งชื่อตามนักคณิตศาสตร์ พอล เลย์แลนด์ (อังกฤษ: Paul Leyland)

ตัวอย่างจำนวนเลย์แลนด์
----------------------

8, 17, 32, 54, 57, 100, 145, 177, 320, 368, 512, 593, 945, 1124, ... (ลำดับ OEIS A076980)

การหาจำนวนเลย์แลนด์สี่จำนวนแรก

| *x* | *y* | สมการ | จำนวนเลย์แลนด์ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2 | 2 | 22 + 22 | 8 |
| 2 | 3 | 23 + 32 | 17 |
| 3 | 2 | 32 + 23 |
| 2 | 4 | 24 + 42 | 32 |
| 4 | 2 | 42 + 24 |
| 3 | 3 | 33 + 33 | 54 |

จำนวนเฉพาะเลย์แลนด์
-------------------

**จำนวนเฉพาะเลย์แลนด์** (อังกฤษ: Leyland prime) คือ จำนวนเลย์แลนด์ที่เป็นจำนวนเฉพาะ จำนวนดังกล่าวมีดังนี้

17, 593, 32993, 2097593, 8589935681, 59604644783353249, 523347633027360537213687137, 43143988327398957279342419750374600193, ... (ลำดับ OEIS A094133)
ซึ่งสอดคล้องกับ

32+23, 92+29, 152+215, 212+221, 332+233, 245+524, 563+356, 3215+1532, ...

อ้างอิง
-------

1. ↑  Richard Crandall and Carl Pomerance (2005), *Prime Numbers: A Computational Perspective*, Springer
2. ↑  "Primes and Strong Pseudoprimes of the form xy + yx". Paul Leyland. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-12. สืบค้นเมื่อ 2007-01-14.
**จำปาสี่ต้น** เป็นนิทานพื้นบ้านเลียนแบบชาดก ซึ่งรู้จักกันอย่างแพร่หลาย ซึ่งจารลงในใบลาน ปรากฏหลักฐานในภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ของประเทศไทย รวมถึงในประเทศลาว

ในภาคเหนือนิยมแต่งเป็นค่าวธรรม ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือนิยมอ่านกันในงานศพ ในประเทศลาวพบหลักฐานเป็นหนังสือผูกใบลาน จารเป็นอักษรธรรมอีสาน อักษรไทน้อย และอักษรลาว อยู่หลายฉบับซึ่งเก็บรักษาไว้ที่หลวงพระบาง จำปาศักดิ์ และเวียงจันทน์ สันนิษฐานว่าฉบับภาคตะวันออกเฉียงเหนือและลาวคงได้รับอิทธิพลมาจากล้านนา

วรรณกรรมจำปาสี่ต้นได้รับการดัดแปลงเป็นละคร *สี่ยอดกุมาร* และ *ดินน้ำลมไฟ* รวมถึงมีนิทานวาดภาพระบายสีจำปาสี่ต้น และหมอลำเรี่องต่อกลอน คณะศิลปินภูไท เป็นต้น

เนื้อเรื่อง
-----------

ณ เมืองจักขิน เกิดภัยใหญ่ขึ้น คือมีเหยี่ยวใหญ่ (ฮุ้งใหญ่) สองตัวผัวเมียมาจับประชาชนกินเป็นอาหารเป็นประจำ เจ้าเมืองหมดทางสู้จึงนำธิดาสาวชื่อ *ปัดทุม* มาไปซ่อนไว้ในกลองในพระราชวัง จนเมื่อเหยี่ยวใหญ่ได้จับคนกินหมด ต่อมาท้าวจุลละนีแห่งเมืองปัญจานคร ได้ออกล่าสัตว์ได้หลงเข้าไปในเมืองจักขิน เห็นสภาพเมืองรกร้างเต็มไปด้วยซากกระดูก จึงไปตีกลองได้ยินเสียงนางปัดทุมมาร้องออกมาจากในกลอง จึงเอานางออกมา ดังนั้นนางจึงมีอีกชื่อว่า *นางคำกลอง*

ท้าวจุลละนีรับนางเป็นมเหสีคนที่สองรองจากนางอัคคี นางอัคคีมีความริษยาในนางคำกลองมาก เมื่อนางคำกลองมีโอรส 4 องค์ ถูกนางอัคคีเอาผ้าผูกตา แล้วเอาลูกสุนัขมาเปลี่ยนพร้อมทั้งใส่ร้ายนางว่ามีความผูกพันกับสุนัข ท้าวจุลละนีจึงเนรเทศนางออกจากเมืองไป เป็นคนเลี้ยงหมู 
ส่วนกุมารทั้งสี่องค์ถูกนางอัคคีจับใส่ไหลอยน้ำไปติดอยู่ที่สวนดอกไม้ ย่าเฒ่าจำสวนเอาศพทั้งสี่กุมารไปเผา ตรงเชิงตะกอนที่เผานั้นเกิดมีต้นจำปาขึ้นสี่ต้น

นางอัคคีสืบทราบความจริงอีก จึงให้เสนามาโค่นแล้วให้ลอยน้ำไป จำปาทั้งสี่ต้นลอยไปถึงพระฤาษี พระฤาษีชุบชีวิตให้เป็นมนุษย์ดังเดิม แล้วสอนวิชาอาคมต่าง ๆ ให้กุมารทั้งสี่คนได้เที่ยวรบชนะยักษ์มารและมนุษย์ได้เมืองขึ้นมากมาย แล้วกลับมาหาย่าเฒ่าจำสวน จากนั้นได้ออกเดินทางติดตามหาแม่จนพบแล้วเข้าเฝ้าท้าวจุลละนี ได้เล่าความจริงให้ทราบแล้วอยู่ครองเมืองต่อไป ส่วนนางอัคคีถูกลงโทษให้เป็นทาสเลี้ยงหมู

อ้างอิง
-------

1. ↑  ผกา ปรีชาญาณ. "จำปาสี่ต้น : การศึกษาเปรียบเทียบวรรณกรรมล้านนาไทยอีสานและลาว" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
2. ↑  ""ดินน้ำลมไฟ-สี่ยอดกุมาร" ได้เรตติ้งเท่าไหร่? ชนะละครหลังข่าวเรื่องไหนบ้าง?".
**จำนวนแพนดิจิท** (อังกฤษ: pandigital number) คือจำนวนเต็มที่มีการใช้สัญลักษณ์ในฐานแต่ละฐานอย่งน้อยหนึ่งครั้ง ตัวอย่างเช่น 10223445667889 เป็นจำนวนแพนดิจิทในเลขฐานสิบ ที่ประกอบด้วยสัญลักษณ์ 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 และ 9 หรือ BA9876543210 เป็นจำนวนแพนดิจิทในเลขฐานสิบสอง ที่ประกอบด้วยสัญลักษณ์ 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, A และ B

จำนวนแพนดิจิทที่น้อยที่สุดในฐาน *b* คือจำนวนเต็มของรูป

{\displaystyle b^{b-1}+\sum \_{d=2}^{b-1}db^{b-1-d}}

จำนวนแพนดิจิทที่น้อยที่สุดในแต่ละเลขฐาน
---------------------------------------

| ฐาน | จำนวนแพนดิจิทที่น้อยที่สุด | ค่าในเลขฐานสิบ |
| --- | --- | --- |
| 1 | 1 | 1 |
| 2 | 10 | 2 |
| 3 | 102 | 11 |
| 4 | 1023 | 75 |
| 8 | 10234567 | 2177399 |
| 10 | 1023456789 | 1023456789 |
| 12 | 1023456789AB | 754777787027 |
| 16 | 1023456789ABCDEF | 1162849439785405935 |
| 36 | 1023456789ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ | 2959962226643665039859858867133882191922999717199870715 |
| เลขโรมัน | MCDXLIV | 1444 |

อ้างอิง
-------

* เอริก ดับเบิลยู. ไวส์สไตน์, "Pandigital number" จากแมทเวิลด์.
* De Geest, P. *The Nine Digits Page*
**วัดพุน้อย** เป็นวัดใน ตำบลชอนม่วง อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี รหัสไปรษ์ณี 15110

ประวัติ
-------

ทางขึ้นพระอุโบสถ
**วัดพุน้อย** 3 หมุ่ที่ 1 ตำบลชอนม่วง อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี แต่เดิม พุน้อยเป็นชื่อของ น้ำที่ผุดขึ้นมาคล้ายน้ำพุตลอดทั้งปี ไม่มีวันแห้ง จึงเป็นชื่อเรียกขานหมู่บ้านแห่งนี้ วันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2515 หมอเคลือบ และนางบุญมา เหมือนเอี่ยม ได้มอบถวายที่ดินจำนวน 6 ไร่ 1 งาน 53 ตารางวา เพื่อสร้างวัดพุน้อย หลวงพ่อชื้น บุญยกาโม นำชาวบ้านพุน้อยร่วมก่อสร้าง ได้ 4 พรรษาท่านจึงมรณภาพ ต่อมา พ.ศ. 2519 หลวงปู่แบน จนฺทสโร มาอยู่จำพรรษา และได้ซื้อที่ดินเพิ่มอีก 15 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา จนกระทั่งท่านได้มรณภาพลงเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2543 หลวงปู่แบน จนังทสโร ท่านเป็นเจ้าอาวาสนั้น ได้ร่วมกับชาวบ้านพุน้อยพัฒนาวัดจนเจริญก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ทำให้วัดที่ไม่มีคนรู้จัก กลายเป็นวัดที่มีคนเชื่อถือเลือมใสศรัทธาเดินทางมากราบไหว้กันอย่างไม่ขาดสาย

ปัจจุบัน พระโสภณพัฒนคุณ (ทิน สุทินฺโน) เจ้าอาวาสวัดพุน้อย ท่านยังคงสืบสานวิชาอาคม ที่รับจากหลวงปู่แบน จนฺงทสโร ในเรื่องเมตตามหานิยม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องการค้าขาย ที่หลวงปู่แบนได้สร้างเรือพุทธคุณขึ้นมา ซึ่งใครได้ไปบูชาจะประสบผลสำเร็จกันแทบทุกคน จึงมีพุทธศาสนิกชนเดินทางมาที่วัดพุน้อยกันอย่างเนืองแน่นในแต่ละวัน

สิ่งที่สร้างชื่อเสียงให้กับวัด
------------------------------

วัดพุน้อยนั้นมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์และเป็นที่เคาราพนับถือของชาวบ้านและพุทธศาสนิกชนทั่วประเทศก็คือการยกเรือ การสร้างเรือ เพื่อถวายแด่แม่ตะเคียนทองสำหรับคนที่ชอบการเสี่ยงทายมักจะได้เดินทางมาที่วัดพุน้อยได้ขอโชคลาภด้วยการบนบานขอให้ถูกหวย พร้อมกันนี้ก็จะนำผ้าไหมซึ่งตัดเป็นชุดไทยกับตัวหุ่น นำมาถวายแม่ตะเคียนทองเพื่อเป็นการแก้บน ทำให้ปัจจุบันวัดพุน้อยชุดผ้าไหมไทย มากมายหลายหลากสีและมีความสวยงามมีจำนวนนับเป็น หมื่นชุด จนทางวัดต้องสร้างห้อง ไว้เก็บโดยเฉพาะ สำหรับชุดผ้าไหมไทย

ดูเพิ่ม
-------

* ประวัติวัดพุน้อย ลพบุรี เก็บถาวร 2010-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

อ้างอิง
-------

* เว็บไซต์วัดพุน้อย ลพบุรี เก็บถาวร 2009-11-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดมงคลพุการาม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองสี่ อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา

วัดมงคลพุการามได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2493 โดยมีนายมงคล ชวดท่าข้าม ถวายที่ดินสร้างวัด 1 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา นายพุก ขาวแดง ถวายที่ดิน 5 ไร่ 2 งาน ร่วมกับนายต่วน แสงสี นายรัก นายมาด กรุดปทุม ดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัดที่ถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2505 โดยคณะสังฆมนตรีขนานนามว่า "วัดมงคลพุการาม" ชาวบ้านนิยมเรียกว่า **วัดใหม่** วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2513 พระครูใบฎีกาผล เจ้าอาวาสวัดพรหมวงศาราม พญาไท ซึ่งเคยจำพรรษาที่วัดนี้ ได้ชักชวนผู้มีจิตศรัทธาร่วมกันสร้างอุโบสถ 1 หลัง ภายในวัดยังมีโรงเรียนระดับประถมศึกษา

อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 24 เมตร เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้ หอระฆังกว้าง 3 เมตร สูง 6.5 เมตร และมีสุสาน

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการอู๊ด ฐิตธมฺโม
* พระครูมงคลกิจจารักษ์ (สันติชัย จิตฺตกาโร)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดมงคลพุการาม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 672. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
เจ้าฟ้ากะเหรี่ยงแดงที่เดลฮี ดูร์บาร์ เมื่อ พ.ศ. 2446 เจ้าฟ้าของบ่อลาแก กันตรวดี และเจโบจียืนอยู่แถวหลัง
เขตการปกครองในกลุ่มรัฐฉานและกลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดงที่ถูกผนวกเข้ากับประเทศไทยในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เรียกว่า สหรัฐไทยเดิม
**กันตรวดี** (Kantarawadi หรือ Gantarawadi) เป็นรัฐหนึ่งในกลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดง ซึ่งปัจจุบันอยู่ในรัฐกะยา ประเทศพม่า บางครั้งเรียก **กะเหรี่ยงแดงตะวันออก** เพราะตั้งอยู่บนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำสาละวิน

ประวัติศาสตร์
-------------

กลุ่มรัฐกะเหรี่ยงแดงหรือยางแดง เป็นดินแดนอิสระที่ปกครองด้วยเจ้าฟ้าและถูกควบคุมโดยเจ้าฟ้าไทใหญ่มาแต่เดิม ในราวพุทธศตวรรษที่ 24 มีรัฐที่เป็นเอกราชโดยสมบูรณ์ 5 รัฐ ต่อมา ใน พ.ศ. 2407 เจ้าฟ้ากะเหรี่ยงแดงได้ร้องขอให้อังกฤษเข้ามาอารักขา แต่อังกฤษไม่ได้แสดงความสนใจ หลังจากเจ้าฟ้าพระองค์นั้นสิ้นพระชนม์ใน พ.ศ. 2412 โอรสทั้งสององค์หวั่นเกรงการรุกรานของพม่าจึงร้องขอการคุ้มครองจากอังกฤษ แต่อังกฤษปฏิเสธ เมื่อพม่าต้องการรวมเขตของกะเหรี่ยงแดงเข้ามาในการปกครอง อังกฤษได้รับรองความเป็นเอกราชของรัฐทั้งสี่ ซึ่งต่อมา รัฐกะเหรี่ยงแดง 4 รัฐคือบ่อลาแก นามเมกอน นองปาเล และเจโบจี ถือเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษตั้งแต่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2418 ส่วนกันตรวดีถือว่าเป็นเอกราชแต่ไม่อยู่ภายใต้การอารักขาของอังกฤษ กันตรวดีเริ่มส่งบรรณาการให้อังกฤษในสมัยเจ้าฟ้าลอปอเมื่อ พ.ศ. 2431 ต่อมาเจ้าฟ้าลาวีที่ครองเมืองต่อมาได้ยอมจ่ายบรรณาการ 5,000 รูปีให้แก่อังกฤษเพื่อประกันตำแหน่งเจ้าฟ้าของตน

ในวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 รัฐเชียงตุงถูกรุกรานโดยกองทัพพายัพของไทย ต่อมา สนธิสัญญาระหว่างจักรวรรดิญี่ปุ่นกับจอมพล ป. พิบูลสงครามของไทยในเดือนธันวาคม ปีเดียวกันนั้น ได้ยกดินแดนรัฐกันตรวดีซึ่งอยู่ระหว่างชายแดนไทยกับแม่น้ำสาละวินให้เป็นส่วนหนึ่งของสหรัฐไทยเดิม ซึ่งมีดินแดนเชียงตุงและเมืองพาน การผนวกเกิดขึ้นเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2486 ไทยได้คืนดินแดนที่ผนวกนี้ใน พ.ศ. 2488 และยกเลิกการอ้างสิทธิเหนือดินแดนนี้ในพ.ศ. 2489 เพื่อเข้าเป็นสมาชิกสหประชาชาติ และถอนตัวจากการต้องเป็นผู้แพ้สงครามเพราะเข้าร่วมกับฝ่ายอักษะ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Imperial Gazetteer of India, v. 15, p. 36.
2. ↑  Khu Oo Reh (October 2006). "Highlights in Karenni History to 1948". สืบค้นเมื่อ 19 December 2010.
3. ↑  "Thailand and the Second World War". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-10-27. สืบค้นเมื่อ 2014-12-16.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
4. ↑  Shan and Karenni States of Burma
5. ↑  David Porter Chandler & David Joel Steinberg eds. *In Search of Southeast Asia: A Modern History*. p. 388
บทความนี้เกี่ยวกับวัดภูเขาทอง สำหรับภูเขาทองในความหมายอื่น ดูที่ ภูเขาทอง

**วัดภูเขาทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่น้ำ อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดภูเขาทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2315 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2495

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่มีลักษณะสถาปัตยกรรมท้องถิ่นแบบเกาะสมุย ฝีมือช่างพื้นถิ่นในสมัยนั้น อุโบสถหลังเดิมมีสภาพทรุดโทรม ทางวัดจึงได้สร้างอุโบสถขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2491 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กที่มีเครื่องประกอบอย่างไทย ตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นประดับกระจกสี บัวบรรจุอัฐิ บริเวณด้านข้างอุโบสถมีศาลาขนาดเล็กใช้เป็นที่ประดิษฐานบัวบรรจุอัฐิพระแก่น อดีตเจ้าอาวาสวัดภูเขาทองรูปที่ 2 มีลักษณะเป็นสถูปขนาดเล็ก ศาลาทรงปราสาทย่อมุม ส่วนยอดเป็นทรงดอกบัวตูม ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยม ส่วนฐานตกแต่งด้วยปูนปั้นรูปหน้าบุคคลประดับเครื่องถ้วยจีน หมู่กุฏิสงฆ์มีลักษณะเป็นเรือนไม้ใต้ถุนสูง รูปแบบสถาปัตยกรรมท้องถิ่นประเภทเรือนคหบดี ผสมผสานศิลปะจีนไหหลำเข้ากับศิลปะไทย นอกจากนั้นยังมีอาคารเก่าของโรงเรียนวัดภูเขาทองเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ มีหน้ามุข ด้านล่างก่ออิฐถือปูน ด้านบนเป็นเครื่องไม้ รูปแบบสถาปัตยกรรมท้องถิ่นแบบเกาะสมุย

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูวิภาตทีปกร (ผ่อง ฐิตธมฺโม)
* พระครูกิตติธรรมสุนทร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดภูเขาทอง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดภูเขาทอง". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**ตุ๊กแกบินหางเฟิน** (อังกฤษ: Smooth-backed gliding gecko, Burmese flying gecko; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Ptychozoon lionotum*) เป็นสัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่งจำพวกตุ๊กแกและจิ้งจก อยู่ในวงศ์ Gekkonidae มีรูปร่างและสีสันคล้ายจิ้งจกบ้านทั่วไป แต่มีขนาดใหญ่กว่า สามารถโตเต็มที่ได้ 8 นิ้ว ลำตัวแบนราบ ที่นิ้วเท้ามีลักษณะแบนราบและมีพังผืดต่อติดกันไปตลอดทั้งลำตัว ใช้ในการร่อนจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ หางมีลักษณะแบนยาวและมีแขนงแตกออกเป็นหยัก ๆ แลดูคล้ายใบของต้นเฟิน อันเป็นที่มาของชื่อ สามารถปรับสีสันของลำตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมได้อย่างดี เมื่อถูกรบกวนมักจะมุดหนีเข้าไปในซอกไม้หรือโพรงไม้ แล้วขดหางเป็นวงกลมแนบไว้กับลำตัว และหากถูกรบกวนอีกก็จะมุดลงไปลึกขึ้นอีก

หากินในเวลากลางคืน มีความว่องไวมาก ในประเทศไทย พบเฉพาะในป่าดงดิบชื้นในชายแดนภาคตะวันตกติดกับพม่าและภาคใต้ติดกับมาเลเซียเท่านั้น สถานภาพในปัจจุบันเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 แต่กระนั้น ตุ๊กแกบินหางเฟิน ก็ยังเป็นที่นิยมของผู้ที่ชื่นชอบการเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลานอีกด้วย

ตุ๊กแกบินหางเฟิน ยังมีชื่อเรียกอื่นอีก เช่น "ตุ๊กแกบินหางหยัก" เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* ตุ๊กแกบินหางแผ่น

อ้างอิง
-------

* ตุ๊กแกบินหางเฟิน
**วัดพุนพินใต้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดพุนพินใต้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1989 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1995 แต่เดิมบริเวณนี้เป็นที่อยู่ของชาวจีนซึ่งเป็นพ่อค้าเรือสำเภา เรียกว่า *ชุมชนคลองเรือ* และได้สร้างวัดนี้ขึ้น ต่อมาเกิดโรคระบาดจึงมีการอพยพย้ายไปอยู่ที่อื่นกันเป็นจำนวนมาก ต่อมาเมื่อมีการแยกบ้านจากบ้านพุนพินมาตั้งชุมชนใหม่ฝั่งตรงข้ามบริเวณวัดเรียกว่า *ชุมชนบ้านคลองน้อย* วัดพุนพินจึงได้รับการบูรณะอีกครั้งหนึ่ง โดยปรากฏหลักฐานคือการสร้างระฆัง เมื่อ พ.ศ. 2445 (ปัจจุบันอยู่ในหอระฆังหลังอุโบสถ) จากนั้นก็มีการบูรณะเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

โบราณวัตถุและสถานที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถทำด้วยศิลาทรายแดงเป็นพระประธานที่ใหญ่สุดในจังหวัดสุราษฏร์ธานี พร้อมด้วยสาวก 3 องค์ ทำด้วยศิลาทรายแดง เจดีย์ทรงระฆังคว่ำทำด้วยอิฐพบชิ้นส่วนศิลาทรายแดงหลายชิ้น เข้าใจว่าคงเป็นฐานพระพุทธรูป พัทธสีมาทำจากศิลาทรายแดง 1 ชิ้น

พ.ศ.2529 โครงการโบราณคดีประเทศไทย (ภาคใต้) กองโบราณคดี กรมศิลปากร โดย โดยนิติ แสงวัณณ์ และคณะ ได้สำรวจวัดแห่งนี้ พบว่าบริเวณด้านหลังเจดีย์ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของหอระฆังนั้น ได้มีการขุดพบเครื่องถ้วยเคลือบสีน้ำตาล (เครื่องถ้วยเชลียง) ในลักษณะไหหรือกระปุกขนาดเล็กภายในบรรจุกระดูกที่เผาแล้ว จากการสำรวจบนผิวดินพบว่าแนวที่พบเศษภาชนะดินเผาจะเริ่มตั้งแต่แนวหอระฆังไปจดที่ดินของนางบุญรอด ทิพบรรพต

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพุนพินใต้". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดพุนพินใต้". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดพุนพินใต้**
ทะเลสาบฮิลเลียร์
**ทะเลสาบฮิลเลียร์** (อังกฤษ: Lake Hillier) เป็นทะเลสาบน้ำเค็ม ตั้งอยู่บนเกาะมิดเดิล (Middle Island) ซึ่งเป็นเกาะขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาเกาะและเกาะเล็ก ๆ ที่รวมกันเป็นหมู่เกาะรีเชิร์ช (Recherche Archipelago) ในแถบโกลด์ฟิลส์-เอสเปอแรนซ์ (Goldfields-Esperance) นอกชายฝั่งทางตอนใต้ของออสเตรเลียตะวันตก มีลักษณะเด่นคือมีสีชมพู มีชายฝั่งยาวและแคบคั่นมหาสมุทรใต้กับทะเลสาบ

รายละเอียด
----------

ทะเลสาบฮิลเลียร์มีความยาวประมาณ 600 เมตร (2,000 ฟุต) และกว้างประมาณ 250 เมตร (820 ฟุต) ทะเลสาบล้อมรอบไปด้วยหาดทรายและป่าเปเปอร์บาร์ก (paperbark) และยูคาลิปตัส (eucalyptus) อย่างแน่นหนา มีแนวเนินทรายปกคลุมด้วยพืชพรรณที่แยกชายแดนตอนเหนือออกจากชายฝั่งตอนเหนือของเกาะมิดเดิล ลักษณะที่เด่นที่สุดของทะเลสาบแห่งนี้คือมีสีชมพู เป็นสีที่คงอยู่ถาวร และไม่เปลี่ยนแปลงเมื่อนำน้ำทะเลสาบใส่ในภาชนะ ที่มาของสีชมพูนี้กล่าวกันว่ามาจากสิ่งมีชีวิต *Dunaliella salina* การเดินทางให้เห็นทิวทัศน์ของทะเลสาบที่ดีที่สุดคือทางอากาศ

ชนิดของสิ่งมีชีวิต
------------------

สิ่งมีชีวิตชนิดเดียวที่อาศัยอยู่ในทะเลสาบฮิลเลียร์คือ *Dunaliella salina* เป็นจุลินทรีย์ที่เป็นสาเหตุให้ปริมาณเกลือในทะเลสาบสร้างสีย้อมสีแดง จนทำให้เกิดสีดังกล่าว อีกสมมติฐานหนึ่งกล่าวว่า สีชมพูมาจากแบคทีเรียเฮโลฟิลิกสีแดงในสะเก็ดเกลือ แม้ว่าจะมีสีที่ผิดปกติ แต่ทะเลสาบไม่มีผลกระทบที่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ หากมองจากด้านบน ทะเลสาบมีสีชมพูเหมือนหมากฝรั่ง แต่จากแนวชายฝั่งจะมีสีชมพูที่ชัดเจนกว่า ชายฝั่งยังปกคลุมด้วยสะเก็ดเกลือด้วย

ความปลอดภัยและการเข้าถึง
------------------------

แม้ว่าจะมีระดับของเกลือสูง (เมื่อเทียบกับระดับของเกลือในทะเลเดดซี) ทะเลสาบเป็นที่ที่ปลอดภัยสำหรับการว่ายน้ำ แต่การเดินทางเข้าถึงทะเลสาบฮิลเลียร์นั้นมีน้อย การเดินทางด้วยเฮลิคอปเตอร์เป็นวิธีที่พบบ่อยที่สุด การเดินเรือก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งสำหรับผู้โดยสารที่ต้องการเยี่ยมชมทะเลสาบห่างไกล และป่ารอบ ๆ แห่งนี้

สถานะพื้นที่คุ้มครอง
--------------------

เมื่อ ค.ศ. 2012 ทะเลสาบฮิลเลียร์ตั้งอยู่ภายในบริเวณของเขตสงวนธรรมชาติหมู่เกาะรีเชิร์ช ตั้งแต่ปี 2002 ทะเลสาบแห่งนี้ยังได้รับการพิจารณาให้เป็นพื้นที่ชุ่มน้ำของอนุภูมิภาคที่สำคัญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Lake Hillier". สืบค้นเมื่อ 2 March 2015.
2. ↑  "Ten Random Facts - Lake Hillier". 2014. สืบค้นเมื่อ 2 March 2015.
3. ↑  "Swim in Lake Hillier, Australia". สืบค้นเมื่อ 2 March 2015.
4. ↑  *Esperance and Recherche parks and reserves draft management plan 2012* (PDF). Department of Environment and Conservation, Government of Western Australia. October 2012. pp. 15 & 108. สืบค้นเมื่อ 1 March 2015.
5. ↑  *A Biodiversity Audit of Western Australia’s 53 Biogeographical Subregions in 2002* (PDF). Department of Conservation and Land Management. 2003. p. 211. ISBN 0 7307 5534 7. สืบค้นเมื่อ 1 March 2015.
**ร้อยตรี วิทยา สำเร็จ** นักเทนนิสชาวไทย

วิทยาเติบโตมาจากการเป็นเด็กเก็บลูกเทนนิสตามสนาม และใช้เวลาว่างในการฝึกซ้อมด้วยตัวเอง จนได้รับการสนับสนุนให้เล่นเทนนิสทีมชาติ วิทยาเป็นตัวแทนทีมชาติในการแข่งขันเทนนิสเป็นเวลาหลายปี ได้เหรียญทองจากซีเกมส์ ถึง 5 เหรียญ โดยครั้งสุดท้ายเป็นเหรียญทองประเภทคู่ ในซีเกมส์ครั้งที่ 21 คู่กับ ดนัย อุดมโชค เมื่อ พ.ศ. 2544 ในวัย 37 ปี 

วิทยา เล่นเทนนิสอาชีพในระดับฟิวเจอร์ คู่กับนราธร ศรีชาพันธุ์ ได้รางวัลชนะเลิศหลายครั้งในช่วงปี 2541 - 2543 ปัจจุบันเป็นผู้ฝึกสอนเทนนิส
ทีมชาติไทย และเป็นผู้ฝึกสอนให้กับ สุชานัน วิรัชประเสริฐ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2553 -  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นจตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชกิจจานุเบกษา ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ประจำปี ๒๕๕๓ (ในโอกาสพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษา วันที่ ๕ ธันวาคม ๒๕๕๓ รวมทั้งสิ้น ๗,๐๑๕ ราย) เล่ม 112 ตอนที่ 17ข วันที่ 4 ธันวาคม 2538

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สถิติจาก ATP Tour
**สุคนธ์ทิพย์ เสนะวงศ์** หรือมีชื่อจริงว่า **สุคนธ์ทิพย์ บุญญวัฒน์** ชื่อเล่น **ติ๋ม** เกิดเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2492 เป็นนักแสดงชาวไทยที่ได้รับฉายา *ลักยิ้ม เจ้าเสน่ห์* เกิดที่อำเภอมะขาม จังหวัดจันทบุรี มีบิดาเป็นข้าราชการศึกษาธิการจังหวัดนนทบุรี ชื่อ เชื้อ มารดาชื่อ ทิพวัลย์ มีพี่น้อง 5 คนและเธอเป็นคนที่สอง จบการศึกษาจากโรงเรียนอนุบาลที่จังหวัดระยอง, ประถมศึกษาโรงเรียนวัดกลางประชามูล จังหวัดปราจีนบุรี, มัธยมศึกษาชั้นปีที่สามที่โรงเรียนประจำจังหวัดฉะเชิงเทรา และระดับประกาศนียบัตรขั้นสูงจากโรงเรียนฝึกหัดครูสวนสุนันทา (ปัจจุบันคือ ราชภัฎสวนสุนันทา) จากนั้นจึงได้ประกอบอาชีพครูที่โรงเรียนราษฎร์อยู่พักหนึ่ง

เริ่มเข้าวงการบันเทิงจากด้วยการรู้จักกับโฉมฉาย ฉัตรวิไล ซึ่งได้ชักชวนเธอเข้ามารับบทเป็นนางเอกละครสังกัดกัญชลิสา เธอใต้รับการดูแลจากกัณฑรีย์ นาคประภา โดยเริ่มจากละครวิทยุก่อน และได้สมัครเล่นละครกับวรุณ ฉัตรกุล ณ อยุธยาทางช่อง 3 โดยเริ่มจากภาพยนตร์ทางโทรทัศน์เรื่อง *ดรรชนีนาง* คู่กับ เอก อมรินทร์ กำกับโดย ปริญญา ลีละศร ต่อด้วย *โดมทอง* ตามด้วยภาพยนตร์จอแก้วและละครอีกหลายเรื่อง จากนั้นจึงได้รับบทเป็นทั้งนางเอกและนางรองทางจอเงิน โดยคุณชาญชัย วสุวัตแห่งศรีกรุงภาพยนตร์ ได้ชักชวนให้มารับบทเป็นนางเอกคู่กับสมบัติ เมทะนี ในภาพยนตร์เรื่อง *เสียแรงรัก* เป็นเรื่องแรกในเมื่อ พ.ศ. 2514 ยังได้ตีบทแตกในภาพยนตร์เรื่อง *ชลาลัย* ร่วมกับอรัญญา นามวงศ์ ส่วนใหญ่เป็นนางเอกคู่ขวัญกับไพโรจน์ ใจสิงห์ และแสดงคู่กับสมบัติ เมทะนี กับ ยอดชาย เมฆสุวรรณหลายเรื่อง อีกทั้งยังเดินแบบแฟชั่นให้กับโรงเรียนเสริมสวยแอนนา และโฆษณาสินค้าต่างๆ  เธอมีผลงานทางภาพยนตร์จนถึงปี พ.ศ. 2519 สลับกับแสดงละคร โดยผลงานละครรุ่นหลังที่มีชื่อเสียงคือ เรื่อง *อาญารัก* ปี 2526 ในบทเรียม และ *ปริศนา* ปี 2530 

ชีวิตส่วนตัวสมรสกับพันตำรวจเอก ทัศวัฒน์ บุญญวัฒน์ เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในปอดอย่างสงบ เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2556 เมื่ออายุ 64 ปี มีพิธีฌาปนกิจศพเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2556 ณ วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร

ผลงาน
-----

### ภาพยนตร์ทีวี

ช่อง 3
* ดรรชนีนาง (2513)
* โดมทอง (2514)
* มรสุมสวาท
* เกมชีวิต
* สาวน้อยร้อยล้าน
* จอมขวัญ
* แม่งามงอน

### ละคร

ช่อง 3
* เชลยรัก
* น้ำผึ้งเพชรา
* อาญารัก (2526)
* สายสวาท (2528)
* ปริศนา (2530)

ช่อง 4
* หนามเสน่หา

ช่อง 9
* น้ำผึ้งขม (2520)
* สวรรค์เบี่ยง (2521)
* เลือดขัตติยา (2521)

### ภาพยนตร์

* เสียแรงรัก (2514)
* เสือขาว (2514)
* ขนมแม่เอ๊ย (2514)
* ภูดินแดง (2514)
* แม่ยาย (2515)
* หัวใจมีตีน (2515)
* จินตะหรา (2516)
* ซำเหมา (2516)
* ชลาลัย (2516)
* อีสาน (2517)
* เศรษฐีภูธร (2517)
* บุษบาขายรัก (2517)
* มัจจุราชสีน้ำผึ้ง (2517)
* กราบที่ดวงใจ (2517)
* แม่สาย (2518)
* สร้อยสวาท (2518)
* ทมิฬดง (2519)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ร่วมไว้อาลัย.. สุคนธ์ทิพย์ เสนะวงศ์ โดย มนัส กิ่งจันทร์
2. ↑  ประวัติ และ ร่วมไว้อาลัย สุคนธ์ทิพย์ เสนะวงศ์[*ลิงก์เสีย*]
วิทยาการลำดับเวลารูปภาพของงานสืบราชการลับของหน่วยสืบราชการลับ ซีไอเอ
**วิทยาการลำดับเวลา** (อังกฤษ: chronology) เป็นวิทยาศาสตร์ว่าด้วยการบ่งบอกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตามเวลา เป็นการจัดลำดับเหตุการณ์จากเก่าแก่ที่สุดไปยังเวลาปัจจุบัน หรือในทางกลับกัน โดยเฉพาะที่เกี่ยวการแสดงลำดับเวลาเชิงเรขนิเทศ เช่น "เส้นทางเวลา" (timeline) ซึ่งภาษาไทยนิยมใช้ว่า "ลำดับเวลา"

นิยาม
-----

คำคล้ายในภาษาอังกฤษที่ว่า "chronometry" (ไทย: เวลามิติ) ซึ่งเกี่ยวกับการรักษาเวลานั้นเกี่ยวข้องกับสาขาวิชาฟิสิกส์ ส่วนลับดับเวลาวิทยาจะเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์

**วิทยาการลำดับเวลา**อาจเป็นได้ทั้งในเชิงสัมพัทธ์ เช่นบ่งบอกเวลาของเหตุการณ์ในลักษณะเชิงสัมพันธ์กันก็ได้ หรืออาจบ่งบอกลักษณะเป็นเชิงสัมบูรณ์ก็ได้ เช่นบ่งบอกวันเวลาในลำดับของยุคในประวัติศาสตร์ที่ตายตัวลงไป ในกรณีนี้ วันที่ที่บ่งชี้ก็จะเป็นเหตุการณ์ได้ในตัวของมันเอง ความแตกต่างที่ทับซ้อนและไม่ชัดในส่วนนี้มีอยู่ว่า ลำดับเวลาสัมบูรณ์เป็นการรวมเหตุการณ์ที่เป็นสื่งที่เรียกว่า "วันที่" ซึ่งเป็นเหตุการณ์ทั่วไปที่ตกอยู่ในช่วงของลำดับเวลาสัมบูรณ์เวลาหนึ่ง เช่น "วันนี้ในอดีต" นอกจากนี้ความคลุมเครือยังอาจเกิดจากการเลือกใช้ปฏิทินที่แตกต่างกัน เช่นความสับสนจากการใช้ปฏิทินจูเลียนและปฏิทินเกรกอเรียน ในปฏิทินไทยก็มีสับสนในช่วงการประกาศวันขึ้นปีใหม่ เช่นก่อนปี พ.ศ. 2482 วันเปลี่ยนจุลศักราช รัตนโกสินทรศก หรือพุทธศักราชใช้วันที่ 1 เมษายน แต่ในปี พ.ศ. 2482 เปลี่ยนมาใช้วันที่ 1 มกราคม ช่วงระหว่างวันที่ 1 มกราคม - วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2482 จึงอาจเกิดการใช้ที่คลาดเคลื่อนได้

ลำดับพระมหากษัตริย์ไทย เป็นตัวอย่างของลำดับเวลาวิทยาเชิงสัมพัทธ์และ "วันนี้ในอดีต" ในวิกิพีเดีย เป็นตัวอย่างของลำดับเวลาวิทยาเชิงสัมบูรณ์

ปฏิทินและยุคสมัย
----------------
**เมจิก** (อังกฤษ: MAGIC; ญี่ปุ่น: マジック）เป็นอัลบั้มชุดที่ห้าของ ที-สแควร์ วางเมื่อปี พ.ศ. 2526

รายละเอียดของอัลบั้ม
--------------------

โทโยยูกิ ทานากะ เข้ามาเป็นมือเบสแทน นากามูระ ในขณะที่ อาโอยาม่า ก็ออกจากวงไป และได้ เอจิ ชิมิสึ เข้ามาแทน อัลบั้มนี้เป็นชุดแรกที่ ทาเคชิ อิโต้ นำ Electronic-Woodwind-Instrument (EWI) เข้ามาใช้ จนกลายเป็นเอกลักษณ์ของวงไปพร้อม ๆ กับ ความสำเร็จในการสร้างแนวทางที่เป็นตัวตนที่แท้จริงของวงจากมันสมองและฝีมือของ อันโดะ และ ไดซากุ อัลบั้มชุดนี้สร้างชื่อให้กับวงมาก ด้วยเพลง IT'S MAGIC ที่ในเวลาต่อมา Marlene นักร้องชาวฟิลิปปินส์ที่ไปดังในญี่ปุ่น จะนำมาร้องใหม่จนกลายเป็นเพลงฮิตประจำตัวของเธอ ซึ่งส่งผลดีต่อวงด้วย อัลบั้มชุดนี้ยังมีเพลงร้องอยู่สี่เพลง คือ IT'S MAGIC, I'LL NEVER FORGET YOU, SUNSHINE SUNSHINE, I LUV U

ไดซากุ ออกจากวงไปหลังจากจบอัลบั้มชุดนี้ รวมทั้ง ชิมิสึด้วย

รายชื่อเพลง
-----------

ทุกเพลงแต่งโดย อันโดะ ยกเว้น

1. IT'S MAGIC - เนื้อร้อง โดย ลินดา เฮนริค ทำนองโดย อันโดะ
2. CHOU CHOW
3. I'LL NEVER FORGET YOU - เนื้อร้อง โดย ลินดา เฮนริค ทำนองโดย อันโดะ
4. LITTLE MERMAID
5. LARISA - แต่งโดย ไดซากุ
6. CHASE
7. SUNSHINE SUNSHINE - เนื้อร้อง โดย ลินดา เฮนริค ทำนองโดย ไดซากุ
8. WANDERING SOLDIER
9. I LUV U - เนื้อร้อง โดย ลินดา เฮนริค ทำนองโดย ไดซากุ
10. かわいいテクノ (Kawaii Technic) - แต่งโดย ไดซากุ

สมาชิกวง
--------

1. มาซาฮิโระ อันโดะ - หัวหน้าวง, กีต้าร์
2. ทาเคชิ อิโต้ - แซ็กโซโฟน, อีวี
3. คุเมะ ไดซากุ - คียบอร์ด, เปียโน
4. โทโยยูกิ ทานากะ - เบส
5. เอจิ ชิมิสึ - กลอง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Sony Music Shop『MAGIC』CD
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

แอบบีอ็อตโตบวยเร็นได้รับฐานะเป็น "อิมพีเรียลแอบบี" ในปี ค.ศ. 1299
**อิมพีเรียลแอบบี** (เยอรมัน: *Reichsabteien หรือ Reichsklöster หรือ Reichsstifte*, อังกฤษ: Imperial abbeys) **สังฆารามหลวง** คือบ้านพักของนักบวชคาทอลิกในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งได้รับ "อิมพีเรียลอิมมีเดียซี" (เยอรมัน: *Reichsunmittelbarkeit*) เป็น "ดินแดนอธิปไตย" ที่ขึ้นตรงต่อสมเด็จพระจักรพรรดิ (ไม่ว่าจะมีขนาดเล็กเท่าใดก็ตาม) สิทธิที่ได้รับทำให้ได้รับผลประโยชน์ต่างๆ เช่นสิทธิในการเก็บภาษีต่าง ๆ และสิทธิในการมีศาลยุติธรรม

ประมุขของอิมพีเรียลแอบบีมีตำแหน่งเป็น "อิมพีเรียลอธิการอาราม" (Imperial abbot) ถ้าเป็นระดับไพรออรีหรือโพรโวสต์ (Reichspropstei) ก็จะมีตำแหน่งเป็น "อิมพีเรียลไฟรเออร์" (Reichspropst) ถ้าอารามมีฐานะเป็นราชรัฐชั้นพรินซิพาลิตี (ecclesiastical principality) ก็จะปกครองโดย "เจ้าชายอธิการอาราม" (Fürstabt หรือ Fürstpropst) ที่เทียบเท่ากับตำแหน่ง "มุขนายกผู้ครองนคร" (Fürstbischof) แต่โดยทั่วไปแล้วบ้านพักนักบวชเหล่านี้จะมีขนาดเล็กมากที่เรียกว่า "อิมพีเรียลพรีเลต" (Imperial prelates หรือ Reichsprelaten) ที่รวมกันแล้วมีเพียงเสียงเดียวในการออกเสียงในสภานิติบัญญัติของจักรวรรดิ (Reichstag) ต่อมาในปี ค.ศ. 1575 "อิมพีเรียลพรีเลต" ก็แบ่งออกเป็น 2 คณะ คือ "คณะอิมพีเรียลพรีเลตแห่งชวาเบีย" (Swabian College of Imperial Prelates) และ "คณะอิมพีเรียลพรีเลตแห่งไรน์" (Rhenish College of Imperial Prelates)

สิ่งที่เกิดขึ้นได้คือประมุขของบ้านนักบวชอื่น ๆ อาจจะมีตำแหน่งที่คล้ายคลึงกับที่กล่าวแม้ว่าจะไม่ได้รับ "อิมพีเรียลอิมมีเดียซี" เช่น เจ้าชายบิชอปแห่งเซนต์กอลล์ที่มีตำแหน่งเป็น "มุขนายกผู้ครองนคร" มาจนเมื่อแอบบีไม่ได้ขึ้นกับคณะนักบวชอีกในปี ค.ศ. 1710

อิมพีเรียลแอบบีบางแห่งก็ถูกยุบระหว่างการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ บ้างก็ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนอื่น แต่ส่วนใหญ่แล้วมาเปลี่ยนมือไปเป็นของฆราวาสระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส สงครามนโปเลียน และหลังสงครามโดยเฉพาะระหว่าง การปฏิรูปดินแดน (Reichsdeputationshauptschluss) ของเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1803 บ้านนักบวชใดที่ยังหลงเหลืออยู่ก็สูญเสียอิมพีเรียลอิมมีเดียซีเมื่อจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ถูกยุบเลิกในปี ค.ศ. 1806

อ้างอิง
-------

1. ↑  Holy Roman Empire

* Matthäi, George, 1877: *Die Klosterpolitik Kaiser Heinrichs II. Ein Beitrag zur \*Geschichte der Reichsabteien*. Grünberg i.Schl.
* Brennich, Max, 1908: *Die Besetzung der Reichsabteien in den Jahren 1138 - 1209*. Greifswald.
* Polzin, Johannes: *Die Abtswahlen in den Reichsabteien von 1024 - 1056*.
* Riese, Heinrich, 1911: *Die Besetzung der Reichsabteien in den Jahren 1056 - 1137*.
* Feierabend, Hans, 1913, repr. 1971: *Die politische Stellung der deutschen Reichsabteien während des Investiturstreites*. Breslau 1913; Aalen 1971
* Wehlt, Hans-Peter, 1970: *Reichsabtei und König*
* Vogtherr, Thomas, 2000: *Die Reichsabteien der Benediktiner und das Königtum im hohen Mittelalter* (900–1125) (Mittelalter-Forschungen, vol. 5)

ดูเพิ่ม
-------

* จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
* อิมพีเรียลอิมมีเดียซี
* ชีวิตอารามวาสีแบบศาสนาคริสต์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Reichstag participants 1521, c. 1755 and 1792, on Heraldica website (เยอรมัน)
* 1521 Reichsmatrikel (เยอรมัน)
**อิมัน อัล-อาซาดี** (อาหรับ: ايمان الاسدي; อังกฤษ: Iman al-Asadi) เป็นนักการเมืองเสรีนิยมชาวอิรัก และอดีตผู้บัญญัติกฎหมาย ของ**สภาผู้แทนราษฎรแห่งประเทศอิรัก**

ชีวิตส่วนตัว
------------

อัล-อาซาดีเกิดที่กัรบะลาอ์ เธอศึกษาวิชารัฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยไคโร และกฎหมายระหว่างประเทศที่มหาวิทยาลัยแบกแดด ในปี ค.ศ. 2003 เธอได้เป็นศาสตราจารย์ด้านกฎหมายที่มหาวิทยาลัยอัล-มุสตานสิริยา

อาชีพทางการเมือง
----------------

ก่อนที่จะมีการเลือกตั้งของเธอใน ค.ศ. 2005 อัล-อาซาดีได้เป็นสมาชิกขององค์การภาคประชาสังคมในกรุงแบกแดดระหว่างปี ค.ศ. 2004 และ 2005 จากนั้นเธอก็ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงเขตเลือกตั้งตะวันตกของกัรบะลาอ์สำหรับการเลือกตั้งในเดือนมกราคม ค.ศ. 2005 ซึ่งในปี ค.ศ. 2005 อัล-อาซาดีได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในคณะกรรมการที่ปรึกษาของสภาผู้แทนราษฎรแห่งประเทศอิรัก นอกจากนี้ เธอยังเป็นสมาชิกของพรรคไอเอ็นเอ

หนังสือ
-------

* สหพันธรัฐในอิรักและผลกระทบต่อเอกภาพแห่งชาติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Iman al-Asadi - IPFS

* Brawl Halts Session of Iraqi Parliament
* Dual Nationality of Officials Under Attack เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Bush administration concedes it may not finish US-Iraq deal before Bush leaves office[*ลิงก์เสีย*]