recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ฝั่ม เหญิต เหวื่อง** (เวียดนาม: *Phạm Nhật Vượng*; เกิดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1968) เป็นนักธุรกิจและนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ชาวเวียดนาม

ประวัติ
-------

เหวื่องเกิดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1968 ที่เมืองไฮฟองในช่วงสงครามเวียดนาม บิดาเป็นทหารอากาศในกองทัพประชาชนเวียดนาม มารดาเป็นแม่ค้าในร้านน้ำชา ฐานะจึงค่อนข้างขัดสน เหวื่องเติบใหญ่ในฮานอยและจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมปลายกีมเลียน ในปี ค.ศ. 1985 สองปีถัดจากนั้นได้เข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยเหมืองแร่และธรณีวิทยาแห่งฮานอย จากนั้นสามารถสอบชิงทุนไปศึกษาต่อที่คณะเศรษฐศาสตร์ สถาบันสำรวจธรณีวิทยาแห่งมอสโก ในสหภาพโซเวียตได้ด้วยความสามารถทางคณิตศาสตร์ที่เป็นเลิศ เหวื่องจบการศึกษาในปี ค.ศ. 1992 หลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต และได้แต่งงานกับฝั่ม ทู เฮือง ภรรยาผู้พบรักกันตั้งแต่สมัยเรียนระดับมัธยม ก่อนจะย้ายไปอยู่ด้วยกันที่คาร์กิว ประเทศยูเครน

### เส้นทางผู้ประกอบการ

เหวื่องเปิดร้านอาหารเวียดนามเล็ก ๆ ในยูเครนด้วยเงินยืมจากเพื่อนและครอบครัว จากนั้นหันมาผลิตบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ได้ตั้งโรงงานผลิต *Technocom* จนกลายเป็นผลิตภัณฑ์อาหารแปรรูปแห้งรายใหญ่ของยูเครน ซึ่งต่อมาเขาได้ขายให้กับบริษัทเนสท์เล่ด้วยมูลค่าสูงถึง 150 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี ค.ศ. 2009

เมื่อเหวื่องเดินทางกลับเวียดนาม เขาได้เดินหน้าทำธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ เริ่มจากโครงการวินเพิร์ลญาจาง (เปิดบริการ ค.ศ. 2003) และวินคอมซิตีทาวเวอร์ใจกลางกรุงฮานอย (เปิดบริการ ค.ศ. 2004) เหวื่องควบรวมกิจการของวินเพิร์ลและวินคอมเข้าเป็นบริษัทเดียวกันในชื่อ *วินกรุป* และเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ในปี ค.ศ. 2007 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ ทางตะวันออกของฮานอย

ในปี ค.ศ. 2015 เหวื่องกลายเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในเวียดนามด้วยมูลค่าทรัพย์สินราว 1.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ความมั่งคั่งยังเติบโตเรื่อยๆจากกิจการที่ขยายใหญ่จนมีทรัพย์สินสุทธิกว่า 7.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nguyên Đức (2 October 2014). "Chuyện về tỷ phú Phạm Nhật Vượng" [The story of billionaire Phạm Nhật Vượng] (ภาษาเวียดนาม). Báo Đầu Tư Online. สืบค้นเมื่อ 7 March 2019.
2. ↑  "Former owner of domestic Mivina becomes richest man of Vietnam". InVenture. 25 January 2018. สืบค้นเมื่อ 7 March 2019.
3. 1 2 3  Michael Noer (4 March 2013). "Vietnam's First Billionaire And The Triumph Of Capitalism". Forbes. สืบค้นเมื่อ 7 March 2019.
4. ↑  "Tỷ phú Phạm Nhật Vượng đi từ 'không' đến 'có' thế nào?" [How does billionaire Phạm Nhật Vượng go from 'no' to 'yes'?] (ภาษาเวียดนาม). Tiền Phong. 19 March 2013. สืบค้นเมื่อ 13 January 2014.
5. ↑  Netty Ismail (29 October 2012). "Vietnam billionare bets on move from gold to land". *Bloomberg*. The Independent. สืบค้นเมื่อ 7 March 2019.
6. ↑  "Nestlé acquires leading culinary company in Ukraine". Nestlé. 25 February 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 January 2015. สืบค้นเมื่อ 7 March 2019.
7. ↑  "Top 100 nguoi giàu nhất Việt Nam trên TTCK 2015" [Top 100 richest people in Vietnam on the stock market in 2015] (ภาษาเวียดนาม). VnExpress. 2015. สืบค้นเมื่อ 7 March 2019.
**มูลนิธิซอฟต์แวร์อะแพชี** (อังกฤษ: The Apache Software Foundation) หรือ ASF เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร เพื่อให้การสนับสนุนการเติบโตของซอฟต์แวร์โอเพนซอร์ซ โดยมูลนิธิซอฟต์แวร์อะแพชีเติบโตมาจากอะแพชี เว็บเซิร์ฟเวอร์ และก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ.1999  โดยในปี ค.ศ.2021 มีสมาชิกกว่า 1,000 คน

มูลนิธิซอฟต์แวร์อะแพชีเป็นชุมชนนักพัฒนาโอเพนซอร์ซแบบไร้ศูนย์ ซอฟต์แวร์ที่ถูกพัฒนาขึ้นจะใช้สัญญาอนุญาตอะแพชี และเป็นซอฟต์แวร์แบบฟรีและโอเพนซอร์ส (FOSS) โครงการของอะแพชีมีลักษณะเฉพาะด้วยกระบวนการพัฒนาที่อาศัยฉันทามติร่วมกัน และใบอนุญาตซอฟต์แวร์แบบเปิดและใช้งานได้จริง แต่ละโครงการจะถูกบริหารโดยทีมผู้เชี่ยวชาญทางเทคนิคที่ถูกเลือกเอง โดยเป็นผู้ที่ยังมีส่วนร่วมในโครงการนั้น ASF ใช้ระบบคุณธรรม ซึ่งหมายความว่าสมาชิกของมูลนิธิจะได้รับเฉพาะอาสาสมัครที่มีส่วนร่วมอย่างต่อเนื่องในโครงการอะแพชี นอกจากนั้น ASF ถือเป็นองค์กรโอเพนซอร์ซแห่งที่สองที่สนับสนุนการใช้งานในเชิงพาณิชย์โดยไม่มีความเสี่ยงด้าน platform lock-in

ท่ามกลางวัตถุประสงค์ของ ASF คือ: เพื่อให้การคุ้มครองทางกฎหมายแก่อาสาสมัครที่ทำงานในโครงการอะแพชี; เพื่อป้องกันไม่ให้องค์กรอื่นใช้ชื่อแบรนด์ Apache โดยไม่ได้รับอนุญาต

ASF ยังจัดการประชุม ApacheCon หลายครั้งในแต่ละปี โดยเน้นที่โครงการอะแพชีและเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้อง

อ้างอิง
-------

1. ↑  
Fielding, Roy T. "Certificate of Incorporation of the Apache Software Foundation". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 31, 2009. สืบค้นเมื่อ May 26, 2009.
2. ↑  Jagielski, Jim. "The Apache Software Foundation Board of Directors Meeting Minutes 01 June 1999". สืบค้นเมื่อ May 26, 2009.
3. ↑  "ASF Committers by auth group". *home.apache.org*. 2021-07-02.
4. ↑  "apachecon.com". apachecon.com. สืบค้นเมื่อ June 26, 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มูลนิธิซอฟต์แวร์อะแพชี**

* เว็บไซต์ทางการ
* ApacheCon
* "Trillions and Trillions Served" Feature documentary by the Apache Software Foundation detailing its history and impact on the open-source software community (2020)
**พระเทพวงศา หรือ เจ้าอุปราชก่ำ** ซึ่งเป็นพระโอรสของ เจ้าพระวรราชภักดีพระนัดดาในเจ้าปางคำ ที่สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์แสนทิพย์นาบัว ขึ้นเป็น พระเทพวงศา ( เจ้าก่ำ ) เจ้าผู้ครอง เมืองเขมราษฎร์ธานี พระองค์แรก

พระประวัติ
----------

พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งบ้านโคกก่งดงพะเนียง เป็นเมืองเขมราษฎร์ธานี มีฐานะเทียบเท่าหัวเมืองชั้นเอกขึ้นตรงต่อกรุงเทพมหานคร ตามที่ พระพรหมวรราชสิริยวงศากราบทูล และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้อุปฮาดก่ำ บุตรชายคนโตของพระวอจากเมืองอุบลราชธานี มาเป็นเจ้าเมืองเขมราษฎร์ธานี ได้รับสถาปนาเป็นพระเทพวงศา (ก่ำ) มีบุตร 4 คน คือ

1.พระเทพวงศา (บุญจันทร์)(2371-2395) มีบุตรชาย 2 คน คือ ท้าวบุญสิงห์ และท้าวบุญชัย ต่อมา ท้าวบุญสิงห์ได้เป็นเจ้าเมืองเขมราษฎร์ธานี ลำดับที่ 4 มียศเป็นพระเทพวงศา (บุญสิงห์)(2408-2428)(ต้นตระกูล อมรสิน และ อมรสิงห์) มีบุตรชาย 2 คน คือ ท้าวเสือและท้าวพ่วย ซึ่ง ท้าวพ่วย ได้รับแต่งตั้งเป็น ท้าวขัตติยะ และเป็นเจ้าเมืองเขมราษฎร์ธานี ลำดับที่ 5 ที่ตำแหน่ง พระเทพวงศา (พ่วย)(2428-2435) ส่วน ท้าวเสือ ได้รับยศเป็น ท้าวจันทบุฮมหรือจันทบรม และได้รับโปรดเกล้า เป็น พระอมรอำนาจ เจ้าเมืองอำนาจเจริญ ในปี พ.ศ. 2401

2.พระเทพวงศา (บุญเฮ้า)(2396-2408)

3. ท้าวชำนาญไพรสณฑ์ (แดง) มียศเป็นพระกำจรจาตุรงค์ ได้เป็นเจ้าเมืองวารินชำราบ(บ้านนากอนจอ) 

4.เจ้านางหมาแพง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระเทพวงศา" (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน).
**ด้วยความปรารถนาดี** เป็นซิงเกิลของจิรากร สมพิทักษ์ ในปี พ.ศ. 2559 สังกัดค่ายเพลงแกรนด์มิวสิค ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ประพันธ์คำร้องโดย เผ่าพันธุ์ อมตะ แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย สุวัธชัย สุทธิรัตน์

โดยเพลงนี้พูดถึงเพลงที่เปรียบเสมือนเป็นตัวแทนของคนที่ยอมเสียสละ ยอมเป็นฝ่ายเสียใจ เพื่อให้คนรักได้พบเจอกับสิ่งที่ได้วาดฝันเอาไว้ 

เพลงนี้ยังมีหนังสั้น 3 เรื่องภายใต้ชื่อ ด้วยความปรารถนาดี Short Film Project ที่ปล่อยออกมาเรียบร้อยแล้วนั้นก็ไม่ได้มีเพียงแค่มุมมองด้านความรักเพียงอย่างเดียว โดยเรื่องแรกจะสื่อสารถึงความปรารถนาดีของคนแปลกหน้า เรื่องราวของชายหนุ่มที่หลงรักเน็ตไอดอล (นำแสดงโดย อลิส – อริสรา กาพย์เดโช เน็ตไอดอลชื่อดัง) ต่อด้วยความปรารถนาดีเพื่อสังคม ซึ่งถ่ายทอดผ่านชีวิตจริงของแท็กซี่ใจดีซึ่งเป็นที่พูดถึงกันในวงกว้างในโลกโซเชียล และปิดท้ายด้วยเรื่องราวความปรารถนาดีของเพื่อนกับมิตรภาพที่ไม่อาจลบเลือนนั่นเอง

การตอบรับ
---------

เพลง **ด้วยความปรารถนาดี** ติดอันดับสูงสุด 4 จากการจัดอันดับของ94 อีเอฟเอ็ม ในชาร์ตอีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ ประจำวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2560

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2560) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| อินเท็นซีฟวอท์ชท็อป 20 ชาร์ต เพลงไทยสากล | 9 |
| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ | 4 |
| 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 20 | 13 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ด้วยความปรารถนาดี" ซิงเกิ้ลสุดอบอุ่นจาก เอ๊ะ จิรากร ที่มาพร้อมหนังสั้น 3 เรื่อง 3 มุมมอง[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  IW Weekly Music Chart เพลงไทยสากล ประจำสัปดาห์ที่ 4/2017 (22.01.2017 - 28.01.2017)
3. ↑  EFM 94 Top Air Play 94 เพลง ที่ถูกเปิดมากที่สุดบนหน้าปัดวิทยุในประเทศไทย ประจำวันที่ 14 มกราคม 2560[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  เวอร์จิ้นฮิต เพลงเพราะๆ 20 อันดับ 95.5 FM Virgin Hitz TOP 20 ประจำวันที่ 1 – 7 มกราคม 2560
**ฝุ่นระหว่างดาราจักร** (intergalactic dust) คือฝุ่นคอสมิกที่มีอยู่ในที่ว่างดาราจักร มีการเสนอหลักฐานการมีอยู่ของฝุ่นระหว่างดาราจักรตั้งแต่ปี 1949 แต่การวิจัยเริ่มขึ้นอย่างจริงจังในปลายศตวรรษที่ 20 มีการคาดการณ์ที่แตกต่างกันมากมายสำหรับการกระจายของฝุ่นระหว่างดาราจักร ฝุ่นระหว่างดาราจักรอาจส่งผลต่อการวัดระยะทางในดาราจักร เช่น มหานวดารา และ เควซาร์ในดาราจักรอื่น ๆ

ฝุ่นระหว่างดาราจักรอาจเป็นส่วนหนึ่งของ **เมฆฝุ่นระหว่างดาราจักร** (intergalactic dust cloud) ซึ่งถูกค้นพบอยู่รอบดาราจักรอื่นตั้งแต่ในทศวรรษที่ 1960 ในช่วงทศวรรษ 1980 เมฆฝุ่นระหว่างดาราจักรอย่างน้อย 4 ก้อน รวมถึงเมฆโอครอยได้ถูกค้นพบที่ระยะห่างนับล้านพาร์เซกจากทางช้างเผือก

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  M. E. Bailey, David Arnold Williams - **Dust in the universe: the proceedings of a conference at the Department of Astronomy, University of Manchester, 14-18 December 1987** - Page 509 (Google Books accessed 2010)
2. ↑  Nancy Atkinson - **Intergalactic Dust Could Be Messing Up Observations, Calculations** (February 26, 2009) - Universe Today
*Argemone mexicana*
**ฝิ่นหนาม** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Argemone mexicana*; อังกฤษ: Mexican poppy; Mexican prickly poppy; cardo หรือ cardosanto) จัดเป็นดอกป๊อปปี้ชนิดหนึ่งที่พบในเม็กซิโก เป็นพืชที่ทนต่อความแห้งแล้งและดินเสื่อมโทรม มักพบในพื้นที่ถนนตัดใหม่ มียางสีเหลือง ซึ่งเป็นพิษต่อสัตว์ฟันแทะ แต่ชาวอินเดียนแดงพื้นเมืองในเม็กซิโกและสหรัฐฝั่งตะวันตกใช้พืชนี้เป็นยา

องค์ประกอบทางเคมี
-----------------

เมล็ดของฝิ่นหนามประกอบด้วยน้ำมันรับประทานไม่ได้สีเหลืองอ่อน 22-36% เรียก *argemone oil* หรือ *katkar oil* ซึ่งประกอบด้วยอัลคาลอยด์ที่เป็นพิษ ได้แก่ sanguinarine และ dihydrosanguinarine นอกจากนั้น ยังพบอัลคาลอยด์ชนิด quaternary isoquinoline alkaloid อีกสี่ชนิดคือ dehydrocorydalmine jatrorrhizine columbamine และ oxyberberine ที่แยกได้จากพืชทั้งต้นของฝิ่นหนาม เมื่อกรีดฝักจะได้ยางสีเหลืองตามรอยแผล ซึ่งมีเบอเบอรีน และ โพรโทพีน

ความเป็นพิษ
-----------

เมล็ดของฝิ่นหนามคล้ายกับเมล็ดของมัสตาร์ด ( *Brassica nigra*) ทำให้เมล็ดของฝิ่นหนามกลายเป็นสิ่งปลอมปนของเมล็ดมัสตาร์ดได้ ทำให้เกิดความเป็นพิษขึ้น ซึ่งพบเหตุการณ์นี้หลายครั้งใน อินเดีย ฟิจิ แอฟริกาใต้ และประเทศอื่นๆ การเกิดขึ้นครั้งล่าสุด เกิดที่อินเดียเมื่อ พ.ศ. 2541 การปนเปื้อนน้ำมันจากฝิ่นหนามเพียง 1% ทำให้เกิดอาการทางคลินิกได้ ความเป็นพิษของ Katkar oil ทำให้เกิดอาการบวมโดยเฉพาะที่ขา

แพทย์พื้นบ้าน
-------------

ชาวเซรีในซาโนรา ประเทศเม็กซิโกใช้ฝิ่นหนามทั้งต้นทั้งสดและแห้ง น้ำที่ได้จากการแช่ใช้ดื่มรักษาอาการปวดไต ช่วยขับรกและทำความสะอาดร่างกายหลังคลอดบุตร  เมื่อชาวสเปนมาถึงซาโนราได้นำฝิ่นหนามไปใช้เป็นยาด้วยโดยใช้เป็นยาแก้ปวดและยากล่อมประสาท เมล็ดใช้เป็นยาระบาย ในมาลีใช้รักษามาลาเรีย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Felger, R. S.; Moser, M. B. (1985). *People of the Desert and Sea*. Tucson, AZ: University of Arizona Press.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  Singh, S.; Singh, T. D.; Singh, V. P.; Pandey, V. B. (February 2010). "Quaternary Alkaloids of *Argemone mexicana*". *Pharmaceutical Biology*. **48** (2): 158–160. doi:10.3109/13880200903062622. PMID 20645832.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
3. ↑  Moore, M. (1990). *Los Remedios: Traditional Herbal Remedies of the Southwest*. Santa Fe, NM: Museum of New Mexico Press.
4. ↑  Willcox, M. L.; Graz, B.; Falquet, J.; และคณะ (2007). "*Argemone mexicana* Decoction for the Treatment of Uncomplicated Falciparum Malaria". *Transactions of the Royal Society of Tropical Medicine and Hygiene*. **101** (12): 1190–1198. doi:10.1016/j.trstmh.2007.05.017. PMID 17920092.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
**เต่าเหลือง** หรือ **เต่าเทียน** หรือ **เต่าแขนง** หรือ **เต่าขี้ผึ้ง** (อังกฤษ: Elongated tortoise) เป็นเต่าบกชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Indotestudo elongata*

จัดเป็นเต่าบกขนาดกลาง เมื่อโตเต็มที่มีน้ำหนักประมาณ 2 กิโลกรัม กระดองโค้งสูงพอสมควร ทั่วตัวมีสีขาวหรือเหลืองเป็นส่วนใหญ่ มีแต้มสีดำบ้างประปราย ขอบกระดองของบางตัวมีสีเหลืองใสดูคล้ายขี้ผึ้งหรือเทียน จึงเป็นที่มาของชื่อ ในบางตัวเมื่อโตเต็มที่อาจมีสีน้ำตาลแก่ปน ขามีสีเทาดำ ขาหน้ามีเกล็ดใหญ่ ๆ อยู่ด้านบน ขาหลังสั้นทู่ ขาหน้าและขาหลังไม่มีพังผืดระหว่างนิ้ว แต่มีนิ้วแข็งแรงมาก ตัวผู้มีเกล็ดกระดองเว้าและลึก ขณะที่ตัวเมียราบเรียบกว่า

พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และบางส่วนในเอเชียใต้ ในประเทศไทยพบได้ทุกภาค

กินพืชและผลไม้เป็นอาหารหลัก แต่ก็สามารถกินเนื้อ เช่น ซากสัตว์หรือหอยได้ด้วย

เป็นเต่าที่ชอบความชื้น แต่ไม่ชอบที่จะแช่น้ำ พบได้ในป่าแทบทุกสภาพ แม้กระทั่งในสวนยางพาราหรือสวนปาล์มน้ำมัน วางไข่ครั้งละ 2-4 ฟอง โดยมีฤดูผสมพันธุ์ระหว่างเดือนกันยายน-ตุลาคม จากนั้นในเดือนธันวาคมจึงจะวางไข่ โดยจะขุดหลุมลึกประมาณครึ่งตัว ใช้เวลาฟักประมาณ 146 วัน ลูกเต่าที่เกิดมาใหม่กระดองจะมีความนิ่ม จะแข็งเมื่ออายุได้ราวหนึ่งปี

เต่าชนิดนี้ ในประเทศไทย สามารถพบเห็นได้ง่าย คือ ที่หมู่บ้านบ้านกอก อำเภอมัญจาคีรี จังหวัดขอนแก่น ห่างจากตัวอำเภอเมืองราว 50 กิโลเมตร โดยจะพบเต่าเหลืองอาศัยและเดินไปเดินมาทั่วไปในหมู่บ้าน โดยที่ชาวบ้านไม่ทำอันตรายหรือนำไปรับประทาน เต่าจึงอาศัยอยู่ร่วมกับมนุษย์ได้เป็นอย่างดี ซึ่งชาวบ้านที่นี่เชื่อว่าเต่าเหลืองเป็นเต่าเจ้า เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ และเรียกชื่อเต่าชนิดนี้เป็นภาษาถิ่นว่า "เต่าเพ็ก" จนได้รับชื่อเรียกว่าเป็น "หมู่บ้านเต่า"

เต่าเหลือง มีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 และนิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Asian Turtle Trade Working Group (2000). *Indotestudo elongata*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 11 May 2006. Listed as Endangered (EN A1cd+2cd v2.3)
2. ↑  "เต่าเหลือง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-18. สืบค้นเมื่อ 2011-01-10.
3. ↑  ชีววิทยาบางประการและการเพาะพันธุ์เต่าเหลือง
4. ↑  "หมู่บ้านเต่าบ้านกอก" คนกับเต่าอยู่ร่วมกันฉันพี่น้อง จากผู้จัดการออนไลน์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Indotestudo elongata ที่วิกิสปีชีส์
**ชะนีเซียมัง** หรือ **เซียมมัง** หรือ **ชะนีดำใหญ่** (มลายู: Siamang; แปลว่า "ลิงสยาม"; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Symphalangus syndactylus*) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับวานรชนิดหนึ่ง เป็นสัตว์จำพวกชะนี ซึ่งเป็นชะนีชนิดที่ใหญ่ที่สุดในโลก จัดเป็นเพียงชนิดเดียวในสกุล *Symphalangus*

มีรูปร่างคล้ายชะนีทั่วไป แต่มีรูปร่างและลำตัวใหญ่กว่ามาก ขนาดโตเต็มที่มีความยาวลำตัวและหัว 75-90 เซนติเมตร น้ำหนักในเพศผู้ 10.9 กิโลกรัม ตัวเมีย 10.6 กิโลกรัม ขนมีสีดำทั้งตัวทั้งตัวผู้และตัวเมีย มีลักษณะเด่นคือ บริเวณลำคอมีถุงสีเทาปนชมพู โดยถุงดังกล่าวจะป่องออกขณะที่ส่งเสียงร้อง โดยชะนีเซียมังจัดเป็นชะนีที่ร้องได้ดังที่สุด

มีการกระจายพันธุ์ในเขตใต้สุดของไทย, มาเลเซียและเกาะสุมาตรา มี 2 ชนิดย่อย คือ *S. s. syndactylus* พบในมาเลเซีย และ *S. s. continentis* พบที่เกาะสุมาตรา อาศัยอยู่ในป่าดิบแล้งและป่าดิบชื้น

อาหารหลัก ได้แก่ ใบไม้, ผลไม้, ดอกไม้และสัตว์ที่มีขนาดเล็ก อาศัยอยู่รวมกันเป็นครอบครัวแบบผัวเดียวเมียเดียวที่มีลูกอาศัยอยู่ด้วยกัน โดยชะนีเซียมังแต่ละฝูงมีสมาชิกประมาณ 3-5 ตัว แต่ตัวผู้จะเป็นฝ่ายเลี้ยงดูลูกด้วยตัวเอง ซึ่งแตกต่างไปจากชะนีชนิดอื่น ที่ตัวเมียจะเป็นฝ่ายดูแลลูก ในสถานที่เลี้ยงมีอายุขัยประมาณ 35 ปี

ชะนีเซียมัง ในสวนสัตว์ในประเทศไทยมีอยู่เพียงที่เดียวเท่านั้น คือ สวนสัตว์เปิดเขาเขียว จังหวัดชลบุรี เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2555 ได้มีลูกชะนีเซียมังเกิดขึ้นมาใหม่

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Eudey *et al* (2000). *Symphalangus syndactylus*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 11 May 2006.
2. ↑  genus *Symphalangus*
3. ↑  "ฮาลา-บาลา... ป่าเพื่อชีวิต". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-16. สืบค้นเมื่อ 2008-02-29.
4. ↑  เก็บถาวร 2012-07-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สวนสัตว์เขาเขียวเฮ ได้สมาชิกใหม่ลูก"ชะนีเซียมัง" ที่มีเพียงแห่งเดียวในไทย จากผู้จัดการออนไลน์

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Symphalangus syndactylus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Symphalangus syndactylus ที่วิกิสปีชีส์
**พีเอชพีวินด์ (PHPWind)** (เรียกว่า : PW) เป็นซอฟต์แวร์ระบบกระดานสนทนา ทำงานบนอินเทอร์เน็ต ทำงานด้วยภาษาพีเอชพี ควบคู่กับระบบฐานข้อมูล โดยรับรองการทำงานของฐานข้อมูล MySQL ซอฟต์แวร์นี้สามารถดาวน์โหลดได้ฟรี แต่ไม่ใช่ซอฟต์แวร์โอเพนซอร์ส เนื่องจากใบอนุญาตไม่เป็นไปตามข้อกำหนดของผู้พัฒนา

ประวัติความเป็นมา
-----------------

phpwind แบ่งออกเป็น 2 รุ่น ได้แก่ รุ่นที่เปิดดาวน์โหลดให้ไปใช้กันฟรีๆ และ รุ่นเชิงพาณิชย์

เวอร์ชันภาษาไทย ของ phpwind เริ่มรู้จักกันในเวอร์ชัน 6.0 พัฒนาระบบ URL Rewrite ให้ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น 

ใน phpwind เวอร์ชัน 7.0 ปรับปรุงโครงสร้างระบบใหม่ และเพิ่มประสิทธิภาพระบบค้นหา

ใน phpwind เวอร์ชัน 7.5 เพิ่มคุณสมบัติใหม่เข้ามาหลายๆ ด้าน ได้แก่ พอร์ทัล, ชุมชนสเปซ 

ใน phpwind เวอร์ชัน 8.0 ปรับปรุงระบบค้นหาให้ดีขึ้น

ปัจจุบัน phpwind กำลังพัฒนา เวอร์ชัน 8.7 ซึ่งเกิดปัญหาหลายอย่างกว่าจะเริ่มพัฒนาได้ก็ใช้เวลาเกือบ 1 ปี 

เวอร์ชั่น 9.0 ได้ปรับปรุงตัวสคริปครั้งใหญ่ และหันมาใช้ HTML5+CSS3 ทำให้มีความทันสมัยมาก

คุณสมบัติ
---------

การเชื่อมต่อ FTP โอนไฟล์แนบไปเก็บไว้ที่ Server เครื่องอื่นกรณีพื้นที่ไม่เพียงพอ, ระบบสเปซ, ระบบฟอรั่ม, ระบบพอร์ทัล, การส่งข้อความด้วยรูปแบบพิเศษและอีโมติคอน, การสร้างแบบสำรวจ, การสร้างกระทู้โต้วาที, การสร้างกระทู้ค้าขาย, การสร้างกระทู้กิจกรรม, ระบบธนาคาร, ระบบไอเทมพิเศษ, ระบบสมาชิกและการกำหนดสิทธิ์ผู้ใช้, รวมถึงระบบจัดการสำหรับดูแลรักษากระดานสนทนา, ผู้ดูแลระบบสามารถจัดการเนื้อหาได้โดยง่าย, ใน phpwind เวอร์ชัน 8.7 ปรับปรุงระบบให้ทันสมัยยิ่งขึน

ข้อเสีย
-------

๑. สำหรับบางโฮสต์ยังไม่ยอมรับให้ติดตั้ง cms ตัวนี้ (แต่ปัจจุบัน สามารถติดตั้งได้เกือบทุกโฮสต์)
๒. ด้านการติดตั้งส่วนเสริมต่างๆ ผู้ใช้ใหม่ยังไม่สามารถเข้าใจระบบได้
๓. ระบบจากบริษัทแม่ยังไม่ค่อยรองรับ มีแต่คนไทยที่ผลิตส่วนเสริมใช้เอง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ผู้พัฒนา และเป็นเจ้าของระบบ PHPWind ตัวจริงจากจีน เก็บถาวร 2005-12-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เว็บไซต์ผู้พัฒนาพีเอชพีวินด์ในประเทศไทย
**ถนนเจ้าคำรบ** (อักษรโรมัน: *Thanon Chao Khamrop*) เป็นถนนสายหนึ่งในพื้นที่แขวงป้อมปราบ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร เป็นถนนสายสั้น ๆ ลักษณะเป็นซอย มีจุดเริ่มต้นที่ถนนวรจักรด้านตรงข้ามกับวัดพระพิเรนทร์ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านจุดตัดกับถนนมหาจักรและถนนศรีธรรมาธิราชในย่านคลองถม จากนั้นตัดกับถนนเสือป่าบริเวณใกล้กับทางแยกเสือป่า ผ่านจุดตัดกับถนนมังกร ก่อนไปสิ้นสุดที่ถนนพลับพลาไชยบริเวณหน้าศาลเจ้าไต้ฮงกง

ถนนเจ้าคำรบเกิดขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. 2464 หลังจากเกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในตำบลตรอกเต้าหู้ ทำให้บ้านเรือนของราษฎรมีความเสียหายครั้งใหญ่ และก่อให้เกิดความเสียหายอยู่บ่อยครั้ง กอปรกับมีการเจ็บไข้ได้ป่วย เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) เสนาบดีกระทรวงนครบาล ได้กราบทูลฯ ขอพระบรมราชานุญาตสร้างถนนเส้นนี้ขึ้นมา และขอกราบทูลฯ ขอพระราชทานชื่อถนน ได้รับการพระราชทานนามว่า "ถนนเจ้าคำรพ" (ในระยะแรกสะกดด้วย พ พาน) เนื่องจากมีวังที่ประทับของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าคำรบ พระบิดาของหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมชและหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ตั้งอยู่บริเวณนั้น

อ้างอิง
-------

* pongsakornlovic (2011-02-16). "CHN 237 ถนนเจ้าคำรพ". *ชื่อนั้นสำคัญไฉน?*. สืบค้นเมื่อ 2018-02-28.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ถนนเจ้าคำรบ
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°44′47″N 100°30′28″E﻿ / ﻿13.746472°N 100.507651°E﻿ / 13.746472; 100.507651
**วิเวียน โดโรที ไมเออร์** (อังกฤษ: Vivian Dorothy Maier; 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1926 – 21 เมษายน ค.ศ. 2009) เป็นช่างภาพบรรยากาศท้องถนนชาวอเมริกัน ไมเออร์ทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็กนานอยู่ราว 40 ปี โดยมากแล้วทำงานที่นอร์ทชอร์ในชิคาโก แล้วใช้เวลาว่างในการถ่ายภาพ เธอถ่ายภาพมากกว่า 150,000 ภาพ ตลอดชีวิตของเธอ ส่วนใหญ่เป็นภาพคนและสถาปัตยกรรมในชิคาโก, นครนิวยอร์ก และลอสแอนเจลิส เธอยังเดินทางไปทั่วโลกเพื่อถ่ายรูปอีกด้วย

ตลอดชีวิตของเธอ ภาพของไมเออร์ไม่ได้อัดเป็นภาพ หลายภาพเนกาทีฟยังเป็นฟิล์มเนกาทีฟ นักสะสมชาวชิคาโก จอห์น มาลูฟ ได้รับภาพบางส่วนของไมเออร์ในปี 2007 ส่วนนักสะสมชาวชิคาโกอีกสองคน รอน สแลตเทอรี และแรนดี พราว ได้ค้นพบภาพที่อัดแล้วของไมเออร์และภาพเนกาทีฟในกล่องและกระเป๋าเดินทางของเธอในช่วงเวลาเดียวกัน ภาพของไมเออร์ได้รับการเผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ตครั้งแรกในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2008 โดยสแลตเทอรี แต่งานไม่ได้รับการสนใจมากนัก ในเดือนตุลาคม 2009 มาลูฟได้เผยแพร่ลงในบล็อกของเขาที่มีผลงานบางภาพของไมเออร์บนเว็บไซต์แบ่งปันภาพฟลิคเกอร์ เป็นผลทำให้เกิดปรากฏการณ์ไวรอล มีผู้คนหลายพันคนต่างสนใจอย่างมาก ในที่สุดผลงานของไมเออร์ได้รับคำวิจารณ์ที่ดีจากนักวิจารณ์ นับจากนั้นมาภาพของไมเออร์ได้รับการจัดแสดงทั่วโลก

ชีวิตและผลงานของเธอได้รับการเขียนเป็นหนังสือและสร้างเป็นภาพยนตร์สารคดีมาแล้วหลายเรื่อง เช่นภาพยนตร์เรื่อง *Finding Vivian Maier* (2013) ฉายรอบปฐมทัศน์ที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโต และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์สารคดียอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 87

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""Vivian Maier: A Life Discovered" hosted by Tim Roth at the Merry Karnowsky Gallery in Los Angeles. – Vivian Maier Photographer". *Vivian Maier Photographer*.
2. ↑  Slattery, Ron. (July 2008) "Story เก็บถาวร 2011-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน", in *Big Happy Fun House*. Retrieved on January 11, 2011.
3. ↑  Beck, Katie (January 21, 2011). "Vivian Maier: A life's lost work seen for first time". *BBC*. สืบค้นเมื่อ January 21, 2011.
4. ↑  "Vivian Maier", *Chicago Tonight*, broadcast by WTTW, December 22, 2010. Retrieved on January 4, 2011
5. ↑  "Exhibitions | Vivian Maier". *Vivian Maier Photography*. Jeffrey Goldstein. September 14, 2013. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-04-29. สืบค้นเมื่อ May 26, 2014.
6. ↑  "Vivian Maier: La Fotógrafa Revelada". Corporación Cultural de Las Condes. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ ตุลาคม 21, 2015. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 6, 2015.
7. ↑  "New doc exposes photo-snapping nanny Vivian Maier". สืบค้นเมื่อ January 27, 2018.
8. ↑  "2015 Oscar Nominations: Imitation Game, Meryl Streep, Still Alice & More". *Out Magazine*.
ภาพตัดขวางของผิวหนัง
**หนังกำพร้า** (อังกฤษ: epidermis) เป็นบริเวณชั้นนอกสุดของผิวหนัง ทำหน้าที่ป้องกันไม่ให้น้ำซึมเข้าหรือออกจากร่างกาย และห่อหุ้มร่างกาย ประกอบด้วยเซลล์เนื้อเยื่อบุผิวประเภทสแตรทิฟายด์ สแควมัส (stratified squamous epithelium) รองรับด้วยเบซัล ลามินา (basal lamina)

องค์ประกอบ
----------

หนังกำพร้าไม่มีหลอดเลือด แต่ได้รับสารอาหารและถ่ายเทของเสียโดยการแพร่ผ่านหนังแท้ เซลล์องค์ประกอบส่วนใหญ่ของหนังกำพร้าคือ คีราติโนไซต์ (keratinocytes) , เมลาโนไซต์ (melanocytes) , เซลล์แลงเกอร์ฮานส์ (Langerhans cells) และเซลล์เมอร์เคลส์ (Merkels cells)

ชั้น
----

หนังกำพร้าแบ่งออกเป็นหลายๆ ชั้น โดยเซลล์ถูกแบ่งตัวแบบไมโทซิสจากเซลล์ชั้นในสุด เซลล์ที่สร้างใหม่จะเคลื่อนที่ขึ้นมาเป็นชั้นภายนอก และมีการเปลี่ยนรูปร่างและองค์ประกอบ โดยจะมีการสะสมคีราตินมากขึ้น เมื่อชั้นเซลล์ขึ้นมาจนถึงชั้นบนสุด เรียกว่าชั้น สตราตัม คอร์เนียม (stratum corneum) ชั้นของเซลล์จะหลุดลอกออกเป็นขี้ไคลหรือเรียกว่า desquamate กระบวนการนี้เรียกว่า *คีราติไนเซชัน (keratinization)*  ซึ่งจะเกิดขึ้นภายในระยะเวลา 1 สัปดาห์ ชั้นนอกสุดของหนังกำพร้าประกอบด้วยชั้นเซลล์ที่ตายแล้วถึง 25 - 30 ชั้น

ชั้นย่อย
--------

หนังกำพร้าสามารถแบ่งออกได้เป็นชั้นย่อย 5 ชั้น หรือเรียกว่า สตราตา เรียงจากชั้นนอกสุดไปยังชั่นในสุด

* สตราตัม คอร์เนียม (stratum corneum)
* สตราตัม ลูซิดัม (stratum lucidum)
* สตราตัม แกรนูโลซัม (stratum granulosum)
* สตราตัม สไปโนซัม (stratum spinosum)
* สตราตัม เจอร์มินาติวัม (stratum germinativum; หรือเรียกว่า สตราตัม เบซาเล (stratum basale))

ภาพอื่นๆ
--------

* ภาพตัดขวางของหนังกำพร้าภาพตัดขวางของหนังกำพร้า
* ชั้นของผิวหนังชั้นของผิวหนัง
* ภาพทางเนื้อเยื่อวิทยาของผิวหนังที่เป็นโรค dyshidrotic dermatitis แสดงการเปลี่ยนแปลงของชั้นหนังกำพร้าภาพทางเนื้อเยื่อวิทยาของผิวหนังที่เป็นโรค *dyshidrotic dermatitis* แสดงการเปลี่ยนแปลงของชั้นหนังกำพร้า
* แผนภาพแสดงโครงสร้างภายในของผิวหนังมนุษย์ชั้นนอกแผนภาพแสดงโครงสร้างภายในของผิวหนังมนุษย์ชั้นนอก
* การแตกแขนงของเส้นเลือดในผิวหนังบริเวณฝ่าเท้าการแตกแขนงของเส้นเลือดในผิวหนังบริเวณฝ่าเท้า
* ภาพตัดขวางแสดงชั้นของหนังกำพร้าภาพตัดขวางแสดงชั้นของหนังกำพร้า

แหล่งข้อมูลอื่นๆ
----------------

* ภาพเนื้อเยื่อจากมหาวิทยาลัยบอสตัน *08422loa* (อังกฤษ) - "ระบบห่อหุ้มร่างกาย: ผิวหนังหนา"
* วินิดา บัณฑิต. *วิทยาฮิสโต 2: อวัยวะในระบบ.* กรุงเทพ: ภาควิชากายวิภาคศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2545. ISBN 974-13-2022-1
**โรคมะเร็งคาโปซิซาร์โคมา** (Kaposi's sarcoma) ซึ่ง แพทย์บางท่านเรียกย่อว่า โรคเคเอส (KS) เป็นโรคได้ชื่อตามแพทย์ผู้วินิจฉัยโรคนี้เป็นคนแรก คือ นพ. คาโปซิ เป็นโรคพบบ่อยมากในผู้ป่วยเอดส์ เป็นมะเร็งของเนื้อเยื่อ มีเซ็นคัยมาล (Mesenchymal) ซึ่งเป็นเนื้อเยื่อตัวอ่อนที่จะเจริญเปลี่ยนเป็นเซลล์เนื้อเยื่อได้หลายชนิด เช่น หลอดเลือด และหลอดน้ำเหลือง ดังนั้น มะเร็งชนิดนี้ จึงพบได้ในทุกอวัยวะทั่วตัว เช่น ผิวหนังทุกส่วน ในช่องปาก ในเนื้อเยื่อปอด และในลำไส้ และมักเกิดขึ้นพร้อมกันหลาย ๆ จุดทั่วตัว แต่ที่พบบ่อย คือ บริเวณขา และใบหน้า

อาการ มะเร็งชนิดนี้ มีลักษณะเป็นก้อนเนื้อ ค่อนข้างกลม สีคล้ำ มีขนาดต่าง ๆ กัน ตั้งแต่ เล็กกว่า 1 เซนติเมตร ไปจนถึง 10 เซนติเมตร เมื่อก้อนเนื้อมีขนาดใหญ่ มักทำให้เกิดอาการบวมของเนื้อเยื่อข้างเคียง และมีต่อมน้ำเหลือง ใกล้เคียงโต คลำได้ เช่น อาการขาบวม และต่อมน้ำเหลืองขาหนีบด้านเกิดโรคโต เมื่อโรคเกิดขึ้นในบริเวณขา เป็นต้น

สาเหตุ มะเร็งคาโปซิ เกิดจากร่างกายติดเชื้อไวรัสชนิด Human herpesvirus 8 (HHV8) ซึ่งไวรัสตัวนี้ เป็นไวรัสชนิดที่ก่อให้เกิด การติดเชื้อฉวยโอกาส (Opportunistic infection) โดยปัจจัยเสี่ยงสำคัญที่สุดต่อการเกิดมะเร็งชนิดนี้ ก็คือ การมีภูมิคุ้มกันต้านทานร่างกายบกพร่องสาเหตุจาก โรคเอดส์ อย่างไรก็ตาม สามารถพบโรคนี้เกิดได้บ้าง ในคนมีภูมิคุ้มกันต้านทานโรคปกติ

การวินิจฉัย โดยการตรวจชิ้นเนื้อ ทางพยาธิวิทยา เช่นเดียวกับโรคมะเร็งทุกชนิด และโดยทั่วไป ยังไม่มีการแบ่งระยะโรค

การรักษา คือ การให้ยาต้านไวรัสเอดส์ ยาเคมีบำบัด และอาจให้รังสีรักษาร่วมด้วยเมื่อก้อนมะเร็งมีขนาดโตมาก หรือ ไม่ตอบสนองต่อยาเคมีบำบัด แต่เมื่อก้อนเนื้อมีขนาดเล็ก และเกิดเฉพาะที่ แพทย์บางท่านใช้การตัดออกโดยการจี้ด้วย ความเย็น หรือ ด้วยแสงเลเซอร์

ความรุนแรงของโรค หรือ โอกาสรักษาหาย ขึ้นกับการรักษาควบคุมโรคเอดส์ ถ้าควบคุมโรคเอดส์ได้ มะเร็งคาโปซิ มักตอบสนองต่อการรักษาได้ดี แต่ถ้าควบคุมโรคเอดส์ไม่ได้ ก็มักควบคุมมะเร็งคาโปซิไม่ได้

การติดต่อ ไวรัสชนิดก่อโรคมะเร็งคาโปซินี้ มีอยู่ในน้ำลาย และในเลือดของผู้ป่วย ดังนั้น จึงสามารถติดต่อกันได้ในหมู่รักร่วมเพศ โดยการสัมผัสน้ำลาย และเลือดของผู้ป่วย
*ระวังสับสนกับ: เต่าบึงดำ*

**เต่าบึงจุด** หรือ **เต่าบึงดำลายจุด** หรือ **เต่าดำแฮมิลตัน** (อังกฤษ: Black pond turtle, Spotted pond turtle, Indian spotted turtle; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Geoclemys hamiltonii*) เต่าชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์เต่านา (Geoemydidae)

จัดเป็นเพียงเต่าเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Geoclemys* โดยชื่อ แฮมิลตัน ที่เป็นทั้งชื่อสามัญและชื่อวิทยาศาสตร์นั้น ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่นักธรรมชาติวิทยาชาวสกอต ฟรานซิส แฮมิลตัน

เต่าบึงจุด เป็นเต่าขนาดเล็ก ขนาดโตเต็มที่ไม่เกิน 1 ฟุต มีลักษณะเด่น คือ ทั้งตัวและกระดองมีสีคล้ำเช่น สีดำ หรือสีน้ำตาลเข้ม ตามหัวลำตัวและกระดองมีจุดกลมสีเหลืองหรือสีขาวกระจายอยู่ทั่ว ขนาดของเพศผู้โตเต็มที่ไม่เกิน 11–12 นิ้ว และ เพศเมียมีขนาดเล็กกว่าเพศผู้ ขนาด 7–8 นิ้ว มีฤดูผสมพันธุ์ ปีละ 2 ครั้ง ในช่วงเดือนมกราคม และ เดือนกรกฎาคม ออกไข่ครั้งละ 6–10 ฟอง ระยะฟักไข่ 60–65 วัน อายุยืนประมาณ 15–20 ปี เป็นเต่าที่พบแพร่กระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำจืดของอนุทวีปอินเดีย เช่น อินเดีย, บังกลาเทศ, ปากีสถาน

ส่วนหัว
เต่าบึงจุด เป็นเต่าที่นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง โดยเชื่อว่าทำให้ผู้เลี้ยงได้มีชีวิตที่ยืนยาว มีความอยู่เย็นเป็นสุข ทำให้มีสนนราคาซื้อขายที่แพงมาก โดยเต่าขนาดเล็กมีราคาประมาณ 4,000 บาท และเต่าขนาดใหญ่ถึง 10,000 บาท 

ซึ่งเต่าดำแฮมิลตัน เป็นสัตว์ที่มีรายชื่อห้ามซื้อขายในอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าที่ใกล้สูญพันธุ์  (CITES) แต่ก็เป็นเต่าที่มีลักลอบนำเข้ามาจากต่างประเทศ คราวละมาก ๆ ในครั้งเดียวโดยเก็บซ่อนไว้ในกระเป๋าเดินทาง และถูกมัดด้วยถุงพลาสติกหรือสก๊อตเทป ทำให้เต่าส่วนมากอ่อนแอ สภาพร่างกายขนาดน้ำและอาหาร และทำให้มีสภาพใกล้ตายได้

ในประเทศไทย มีการเพาะขยายพันธุ์สำเร็จเป็นครั้งแรกที่สวนสัตว์ดุสิต โดยลูกเต่าได้ฟักออกจากไข่เป็นตัวเมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 2018 จำนวนทั้งสิ้น 10 ตัว จากไข่ทั้งหมด 11 ฟอง และเปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชมได้เมื่อต้นเดือนกรกฎาคม ปีเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Geoclemys hamiltonii". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. 2000. สืบค้นเมื่อ 22 October 2013.
2. 1 2  "*Geoclemys* Gray, 1856". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. สืบค้นเมื่อ 15 May 2014.
3. ↑  Fritz Uwe; Peter Havaš (2007). "Checklist of Chelonians of the World" (PDF). *Vertebrate Zoology*. **57** (2): 222. ISSN 18640-5755. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-12-17. สืบค้นเมื่อ 29 May 2012.
4. ↑  Chelonia.org
5. ↑  Beolens B, Watkins M, Grayson M. 2011. *The Eponym Dictionary of Reptiles*. Baltimore: Johns Hopkins University Press. xiii + 296 pp. ISBN 978-1-4214-0135-5. (*Geoclemys hamiltonii*, p. 114).
6. ↑  "ศุลกากรสุวรรณภูมิ ตรวจยึด "เต่าดำแฮมมมิลตัล" กว่า 200 ตัว ลักลอบ". เรื่องเล่าเช้านี้. 23 September 2013. สืบค้นเมื่อ 15 May 2014.
7. ↑  "'เต่า'เหยื่อความเชื่อ ลักลอบค้า...ล่าล้างเผ่าพันธุ์". คมชัดลึก. 17 December 2013. สืบค้นเมื่อ 15 May 2014.[*ลิงก์เสีย*]
8. ↑  เทพศรี, ประเสริฐ (2018-07-05). "สวนสัตว์ดุสิต ต้อนรับสมาชิกเกิดใหม่ 'ลูกเต่าบึงจุด'". *กรุงเทพธุรกิจ*. สืบค้นเมื่อ 2018-07-06.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Geoclemys hamiltonii ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Geoclemys hamiltonii***
นกหงส์หยกเพศผู้หลังได้รับอาหารจนกระเพาะพักเต็ม
แม่นกฟลามิงโกกำลังให้นมกระเพาะพักกับลูกในสวนสัตว์บาเซิล
กระเพาะพัก (เลข 4) อยู่ตรงต้นทางเดินอาหาร
**กระเพาะพัก**  (อังกฤษ: crop, croup, craw, inglusives) เป็นส่วนหนึ่งของทางเดินอาหารที่มีผนังบาง ใช้สำหรับเก็บอาหารก่อนการย่อย โครงสร้างทางกายวิภาคนี้พบได้ในสัตว์หลายชนิด รวมถึง นก ไดโนเสาร์ และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังรวมถึง สัตว์ในชั้นแกสโทรโพดา (เช่น ทากและหอยทาก), ไส้เดือนดิน, ปลิง, และแมลง

ผึ้ง
----

ผึ้งเก็บน้ำต้อยของดอกไม้ไว้ในกระเพาะพักเป็นการชั่วคราว เมื่อผึ้ง "ดูด" น้ำต้อย พวกมันเก็บไว้ในกระเพาะพัก

นก
--

ในระบบการย่อยอาหารของนก กระเพาะพักคือถุงซึ่งขยายขนาดได้ตั้งอยู่ใกล้หลอดอาหาร (gullet) หรือคอ เป็นส่วนหนึ่งของทางเดินอาหาร ถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของหลอดอาหาร กระเพาะพักใช้เก็บอาหารชั่วคราว ไม่ใช่นกทุกชนิดจะมีกระเพาะพัก นกพิราบที่โตเต็มวัยสามารถผลิตสารที่มีลักษณะคล้ายน้ำนม (crop milk) ภายในกระเพาะพักเพื่อเป็นอาหารให้กับลูกนกแรกเกิด

นกที่กินซากสัตว์ เช่น แร้ง จะกินจนเกินอิ่มเมื่อมีเหยื่อจำนวนมาก จนทำให้กระเพาะพักโป่งพอง จากนั้นพวกมันจึงนั่งเพื่อย่อยอาหาร

นกนักล่าส่วนใหญ่ รวมถึง เหยี่ยว นกอินทรี และ แร้ง มีกระเพาะพัก อย่างไรก็ตาม นกฮูกไม่มีกระเพาะพัก นกกระทามีกระเพาะพักส่วนนกในวงศ์นกคุ่มอืดไม่มี ไก่และไก่งวงมีกระเพาะพัก ทว่าห่านไม่มี

ดูเพิ่ม
-------

* หลอดอาหาร
* กึ๋น
* Gular pouch
* ลำไส้
* Proventriculus
* กระเพาะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Worm World: About Earthworms". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 ธันวาคม 2008. สืบค้นเมื่อ 16 ธันวาคม 2008.
2. ↑  Sawyer, Roy T. "Leech Biology and Behaviour, Volume II" (PDF). สืบค้นเมื่อ 9 มกราคม 2014.
3. ↑  Triplehorn, Charles A; Johnson, Norman F (2005). *Borror and DeLong's introduction to the study of insects* (7th ed.). Australia: Thomson, Brooks/Cole. ISBN 978-0-030-96835-8.
4. ↑  "Honeybee Biology". 1994. สืบค้นเมื่อ 16 ธันวาคม 2008.
5. ↑  Gordon John Larkman Ramel (29 กันยายน 2008). "The Alimentary Canal in Birds". สืบค้นเมื่อ 16 ธันวาคม 2008.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* The Alimentary Canal in Birds
**เต่าราเดียตา** หรือ **เต่ารัศมีดารา** (อังกฤษ: Radiated tortoise) เป็นเต่าบกชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Astrochelys radiata*

มีกระดองที่มีสีสวยโดยเฉพาะในวัยเล็ก คล้ายกับเต่าในสกุล *Geochelone* ที่เคยถูกจัดให้อยู่ร่วมสกุลเดียวกันมาก่อน แต่ทว่ามีลวดลายที่ละเอียดกว่ามากเหมือนกับลายของ "ดาว" โดยเฉพาะในตัวที่มีสีเหลืองมาก จะเรียกว่า "ไฮเยลโล่" 

จัดเป็นเต่าขนาดกลาง เมื่อโตเต็มที่จะมีขนาดประมาณหนึ่งฟุตครึ่ง น้ำหนักประมาณ 35 ปอนด์ มีถิ่นกำเนิดอยู่ที่ประเทศมาดากัสการ์บริเวณตอนใต้ และถูกนำเข้าไปในเรอูว์นียง และมอริเชียส ในสภาพที่เป็นทะเลทราย แต่ก็เป็นเต่าที่ชอบความเย็นและความชื้นพอสมควร เนื่องจากสภาพที่อยู่อาศัยมีสภาพฝนตกชุกอยู่ด้วย

กินผักและผลไม้หลากชนิดเป็นอาหาร ตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้ วางไข่ในหลุมที่ตัวเมียเป็นฝ่ายขุดประมาณ 7-9 ฟอง แล้วเว้นช่วงไป จากนั้นก็จะขุดหลุมใหม่เพื่อวางไข่ ทำอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ จนกว่าไข่จะหมด ใช้เวลาฟักประมาณ 200 วัน ซึ่งไข่จะฟักเป็นตัวเร็วหรือช้าขึ้นอยู่กับอุณหภูมิ

เต่าราเดียตา เป็นเต่าบกที่ได้รับความนิยมอย่างสูงในแง่ของการนิยมเป็นสัตว์เลี้ยง มีราคาซื้อขายที่แพงมาก มีการอนุรักษ์มีสถานะติดอยู่ในบัญชีหมายเลข 1 (Appendix I) ของไซเตส ในธรรมชาติจะอาศัยอยู่ในพุ่มไม้หนามทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของมาดากัสการ์ แม้จะมีปริมาณในธรรมชาติมากถึง 63,000,000 ตัว แต่ทว่าก็มีปริมาณลดลงเรื่อย ๆ ถึงร้อยละ 47 จากเมื่อ 11 ปีก่อน คาดว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไปภายใน 20 ปี ข้างหน้า เต่าราเดียตาจะสูญพันธุ์ในที่สุด ซึ่งปัจจุบันในประเทศไทยยังไม่มีรายงานการเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้สำเร็จ จึงมีการลักลอบเข้ามาจากมาดากัสดาร์ ซึ่งถือเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย

รูปภาพ
------

* เต่าขนาดเล็กคู่เต่าขนาดเล็กคู่
* ในแสตมป์ของเยอรมนีตะวันตก ในปี ค.ศ. 1977ในแสตมป์ของเยอรมนีตะวันตก ในปี ค.ศ. 1977
* ในสวนสัตว์ลอนดอนในสวนสัตว์ลอนดอน


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Astrochelys radiata***

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tortoise & Freshwater Turtle Specialist Group (1996). *Geochelone radiata*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 11 May 2006. Listed as Vulnerable (VU A1acd+2cd, B1+2abc v2.3)
2. ↑  Fritz, U. & O. R. P. Bininda-Emonds 2007. When genes meet nomenclature: Tortoise phylogeny and the shifting generic concepts of Testudo and Geochelone. Zoology 110, pages 298-307
3. ↑  EMYSystem Species Page
4. ↑  รัศมีดารา
5. ↑  หน้า 9 ต่อหน้า 1, *เส้นทางทารุณ 'เต่า' สัตว์มงคล*. **มติชน**ปีที่ 39 ฉบับที่ 13968: วันพุธที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2559
6. ↑  จับหนุ่มมาดากัสซีลักขน "เต่าบกลายรัศมี" ค่ากว่าล้านส่งตามใบสั่ง[*ลิงก์เสีย*] จากผู้จัดการออนไลน์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ เต่าราเดียตา ที่วิกิสปีชีส์
ซูเทย์ไชระหว่างอาหารเช้า ที่โรงแรมในโฮฮอต
 ข้าวผัด อาหารใส่นม ฯลฯ รับประทานพร้อมซูเทย์ไช
**ซูเทย์ไช** (มองโกเลีย: сүүтэй цай, ᠰᠦᠨᠲᠡᠢ ᠴᠠᠢ) หรือ **ชานมมองโกล** (จีน: 蒙古奶茶; พินอิน: *Ménggǔ nǎichá*) เป็นชานมที่เป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมชาวมองโกล ชาวมองโกลชอบดื่มชาชนิดนี้ในชีวิตประจำวัน เมื่อมีแขกมาเยี่ยม เจ้าภาพจะรินให้เพื่อเลี้ยงแขกเพื่อเป็นการต้อนรับ

เมื่อจะดื่มอาจเพิ่มอาหารอื่น ๆ ลงในชานมได้ เช่น เนื้อแกะต้ม เกี๊ยวทอด เต้าหู้นม เป็นต้น การเพิ่มอาหารนั้นเป็นเรื่องที่ทำกันเป็นปกติในมื้อเช้า

ชื่อ
----

คำว่า "ซูเทย์ไช" (сүүтэй цай) เป็นภาษามองโกล มาจากคำว่า ซู (сүү) แปลว่า "นม" กับคำว่า ไช (цай) แปลว่า "ชา" โดยในที่นี้คำนาม "ซู" (сүү) ถูกผันเป็นรูป "ซูเทย์" (сүүтэй) เพื่อทำให้เป็นคำขยายโดยแสดงความหมายว่ามีคำนามนั้นอยู่ ดังนั้น "ซูเทย์ไช" จึงแปลตรงตัวว่า "ชาที่มีนม" หรือก็คือ "ชานม" ในภาษามองโกล

วิธีการทำ
---------

ซูเทย์ไชเป็นชานมรสเค็ม ส่วนใหญ่เป็นทำจากชาดำที่ทำเป็นชาอัด เอามาต้มในหม้อเหล็ก ขั้นแรกต้มน้ำ 2-3 กก. จนเดือด จากนั้นใส่ชาอัดลงไป 50-80 กรัม หลังจากเดือดประมาณ 5 นาทีแล้วก็เติมนม (ประมาณหนึ่งในห้า) คนเล็กน้อย แล้วเติมเกลือในปริมาณที่เหมาะสม (บางท้องถิ่นอาจมีการใส่น้ำตาลด้วย) รอจนชานมเค็มทั้งหม้อเดือดอีกครั้ง แล้วจึงใส่ในชามเพื่อดื่มได้ เมื่อจะดื่มอาจใส่ข้าวผัดเล็กน้อย ทำให้มีรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์

การชงซูเทย์ไชในครัวเรือนชาวมองโกเลีย มักใช้ถุงชาที่ทำจากผ้าโปร่ง และชาจะถูกใส่ลงในถุงชาก่อนนำไปต้ม ซึ่งช่วยประหยัดขั้นตอนการกรองใบชา ระดับไฟที่ใช้ปรุงนั้นมักจะกำหนดโดยการสังเกตสีของน้ำชา ซุปจะถูกยกขึ้นก่อนใส่นมและหลังใส่เกลือ

ประวัติความเป็นมา
-----------------

ชาวมองโกลดื่มเหล้านมม้าเป็นเครื่องดื่มหลักแต่โบราณมา หลังจาก กุบไล ข่าน ได้ปกครองที่ราบลุ่มภาคกลางและสถาปนาราชวงศ์หยวนขึ้นมา คนเลี้ยงสัตว์จึงได้เริ่มสัมผัสกับชา จึงมีบางคนคิดค้นวิธีต้มนมสดและใบชาเข้าด้วยกัน และชงชากับนม จึงเป็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของชาวมองโกลแล้วกลายเป็นที่นิยมขึ้นมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ภาษามองโกลเบื้องต้น บทที่ ๔๔: การบอกว่ามีอยู่หรือขาดอะไรไป".
2. ↑  趙方任; ウリジバヤル; 常宏 (2019). "中国蒙古族饮茶习俗研究". *人間生活文化研究*. 大妻女子大学人間生活文化研究所. **2019** (29): 819–836. doi:10.9748/hcs.2019.819. ISSN 2187-1930.
3. ↑  奶茶是哪里发明的，探索奶茶的发明历史 เก็บถาวร 2020-04-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 搜狐 2018-05-07
**เต่ายักษ์เซเชลส์** (อังกฤษ: Seychelles giant tortoise; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Aldabrachelys hololissa*) เป็นเต่าบกที่เคยเชื่อว่าสูญพันธุ์ไปตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 19 เนื่องจากถิ่นที่อยู่บนหมู่เกาะเซเชลส์ถูกมนุษย์รุกรานอย่างหนัก ซึ่งเต่ายักษ์ชนิดอื่นๆที่ใกล้เคียงกันบนหมู่เกาะอื่นๆในมหาสมุทรอินเดีย อย่างเช่นมอริเชียส, เรอูนียง และ เกาะโรดริเกซ ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว เต่ายักษ์ในมหาสมุทรอินเดียเพียงชนิดเดียวที่เหลือรอดมาได้คือ เต่ายักษ์อัลดาบร้า (*A. gigantea*) เนื่องจากมีถิ่นที่อยู่โดดเดี่ยวและมีกฎหมายคุ้มครองในศตวรรษที่ 19

เต่ายักษ์เซเชลส์อาศัยอยู่บนหมู่เกาะเซเชลส์ กินพืชพรรณตามริมหนองและลำธารเป็นอาหาร เมื่อ ค.ศ. 1840 ได้สูญหายไปจากธรรมชาติ สันนิษฐานว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว

จนกระทั่ง ค.ศ. 1999 มีรายงานว่ายังคงมีเต่ายักษ์เซเชลส์บางส่วนหลงเหลืออยู่ภายใต้สถานที่เลี้ยง จากรายงานเกี่ยวกับเต่ารูปร่างประหลาด ทำให้ หน่วยงานปกป้องธรรมชาติแห่งเซเชลส์ ดำเนินการตรวจสอบเต่าเหล่านั้น ดร. จัสติน เกอร์เลช และ ลอรา เคนนิ่ง ได้เปรียบเทียบเต่าเหล่านั้นกับตัวอย่างของเต่ายักษ์เซเชลส์ที่เชื่อว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว พบว่าเต่าบางตัวมีลักษณะตรงกับตัวอย่าง

อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่นานมานี้มีบทความทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับพันธุ์ศาสตร์ของเต่าในเซเชลส์และมหาสมุทรอินเดีย ได้เสนอผลการค้นคว้าที่ขัดแย้งออกมา งานวิจัยบางส่วนบ่งชี้ว่าในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมามีเต่ายักษ์ในภูมิภาคนี้เพียงชนิดเดียว ขณะที่อีกบางส่วนเสนอว่ามีเต่ายักษ์สามชนิดที่ใกล้เคียงกัน

อ้างอิง
-------

* Jeremy J. Austrin, E. Nicholas Arnaud & Roger Bour (2003). "Was there a second adaptive radiation of giant tortoises in the Indian Ocean? Using mitochondrial DNA to investigate speciation and biogeography of *Aldabrachelys* (Reptilia,Testudinidae)" (abstract page). *Molecular Ecology*. **12**: 1415–1424. doi:10.1046/j.1365-294X.2003.01842.x. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|quotes=` ถูกละเว้น (help)[*ลิงก์เสีย*]

* Eric P. Palkovacs, Monique Marschner, Claudio Ciofi, Justin Gerlach & Adalgisa Caccone (2003). "Are the native giant tortoises from the Seychelles really extinct? A genetic perspective based on mtDNA and microsatellite data" (abstract page). *Molecular Ecology*. **12**: 1403–1413. doi:10.1046/j.1365-294X.2003.01834.x. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|quotes=` ถูกละเว้น (help)CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)[*ลิงก์เสีย*]


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Dipsochelys hololissa***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Further information on Seychelles giant tortoises

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dipsochelys hololissa ที่วิกิสปีชีส์
**หอยมือเสือเล็บยาว** หรือ **หอยมือเสือเกล็ด** (อังกฤษ: Fluted giant clam, Scaly clam; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Tridacna squamosa*) เป็นมอลลัสกาจำพวกหอยสองฝาชนิดหนึ่ง ในกลุ่มหอยมือเสือ นับเป็นหอยสองฝาอีกชนิดหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก

หอยมือเสือเล็บยาว มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับหอยมือเสือชนิดอื่น คือ ใช้ประโยชน์จากสาหร่ายซูแซนเทลลีในการสังเคราะห์แสง นอกฝาหอยมีเนื้อเยื่อ หรือแมนเทิลยื่นออกมาเป็นระบาย พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่แอฟริกาใต้ ถึงทะเลแดง จนถึงหมู่เกาะมาร์แชลล์ มีขนาดความกว้างของเปลือกประมาณ 40 เซนติเมตร แต่มีพฤติกรรมแตกต่างกันออกไป คือ จะอาศัยเพียงเกาะติดกับหินหรือปะการังเท่านั้น ไม่มีการฝังตัว จึงทำให้ง่ายต่อการนำขึ้นมาจากน้ำ ทำให้เป็นชนิดที่มีเหลือน้อยที่สุดและอยู่ในสภาวะเสี่ยงใกล้สูญพันธุ์มากที่สุดในบรรดาหอยมือเสือที่พบในทะเลไทย

แต่หอยมือเสือเล็บยาว ได้รับการเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงจนเป็นที่สำเร็จได้แล้วตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 โดยศูนย์วิจัยและพัฒนาประมงชายฝั่ง 
ประจวบคีรีขันธ์ ในสังกัดกรมประมง นับเป็นหอยมือเสือชนิดแรกที่ทำการเพาะขยายพันธุ์ได้สำเร็จ โดยทำการรวบรวมพ่อแม่พันธุ์ขนาดความกว้าง 25-30 เซนติเมตร จากทะเลนำมาพักและขุนเลี้ยงไว้ในบ่อคอนกรีตกลางแจ้งที่มีพลาสติกพรางแสงเหนือบ่อเพื่อลดความร้อนและจัดระบบน้ำทะเลให้ไหลผ่านทั่วบ่อ เสริมแพลงก์ตอนพืชให้เป็นอาหาร โดยนำพ่อแม่พันธุ์มาขัดล้างเปลือกให้สะอาด แล้วกระตุ้นให้ปล่อยเซลล์สืบพันธุ์ เพื่อนำไปสู่การปฏิสนธิ

ลูกหอยมือเสือเล็บยาวจากการเพาะเลี้ยงในโรงเพาะพันธุ์จะเจริญเติบโตได้ขนาดความยาวเปลือกประมาณ 1 เซนติเมตรแรกเมื่ออายุประมาณ 4 เดือน หลังจากนั้นหากได้รับสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมจะเติบโตเพิ่มขนาดเปลือกได้ประมาณ 0.5–1 เซนติเมตรต่อเดือน หรือมีขนาดประมาณ 7–8 เซนติเมตรภายในเวลา 1 ปี 

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ได้มีการเพาะขยายพันธุ์ลูกหอยมือเสือเล็บยาวได้มากจนมีปริมาณมากพอและนำไปปล่อยลงสู่ทะเล ซึ่งเป็นแหล่งธรรมชาติ จนปัจจุบัน หอยมือเสือเล็บมือยาวมิได้อยู่ในสถานะใกล้สูญพันธุ์เหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว แต่ก็ยังมีรายชื่อติดอยู่ในสถานะสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 โดยในเขตน่านน้ำไทยแหล่งที่พบหอยมือเสือเล็บยาวได้มากที่สุด คือ เกาะไข่ ในเขตพื้นที่จังหวัดชุมพร ที่สามารถพบหอยมือเสือเล็บยาวได้หลายขนาดและหลากหลายสีในเขตแนวปะการังน้ำตื้นรอบ ๆ เกาะ โดยเป็นหอยทั้งจากการเพาะขยายพันธุ์และขยายพันธุ์กำเนิดเองในธรรมชาติ อันเป็นผลมาจากการอนุรักษ์ของทั้งหน่วยงานราชการและผู้ที่อาศัยในท้องถิ่น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Wells, S. 1996. *Tridacna squamosa*. In: IUCN 2012. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.2. Downloaded on 26 June 2013.
2. ↑  "หอยมือเสือ จากกรมประมง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-04-11. สืบค้นเมื่อ 2013-10-01.
3. 1 2  "หอยมือเสือ จากสยามโอเชียนเวิลด์" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2012-09-11. สืบค้นเมื่อ 2013-10-01.
4. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง จากมูลนิธิโลกสีเขียว
5. ↑  "สีสันทะเลชุมพร". วิวไฟเดอร์. 5 May 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-08-13. สืบค้นเมื่อ 6 May 2014.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Tridacna squamosa***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Tridacna squamosa ที่วิกิสปีชีส์
แถวลำดับระบบโฟโตโวลเทอิก บนหลังคาในฮ่องกง ประเทศจีนหน่วยพลังงานไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์รวมศูนย์ 3 หน่วยแรกของโรงไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์โซลโนวาในเบื้องหน้า โดยมีหอพลังงานไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์ PS10 และ PS20 อยู่เบื้องหลัง
**พลังงานไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์** คือการเปลี่ยนรูปพลังงานจากแสงอาทิตย์เป็นไฟฟ้า ผ่านทางโฟโตโวลเทอิก (PV) โดยตรง หรือผ่านการใช้พลังงานไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์รวมศูนย์ (CSP) พลังงานไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์รวมศูนย์จะใช้เลนส์หรือกระจกและระบบการตามรอยเพื่อปรับพื้นที่ขนาดใหญ่ที่มีแสงอาทิตย์ให้เป็นลำแสงขนาดเล็ก โฟโตโวลเทอิกแปลงแสงให้เป็นกระแสไฟฟ้าผ่านปรากฏการณ์โฟโตโวลเทอิก (photovoltaic effect)

โฟโตโวลเทอิก ตั้งแต่แรกเริ่มถึงปัจจุบัน ใช้เพิ่มกำลังให้กับเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็ก และขนาดกลาง ตั้งแต่เครื่องคิดเลขที่รับพลังงานจากเซลล์แสงอาทิตย์เซลล์เดี่ยว ไปจนถึงบ้านเรือนที่ได้รับพลังงานจากระบบโฟโตโวลเทอิก เป็นแหล่งพลังงานไฟฟ้าที่สำคัญและค่อนข้างราคาถูกในที่ที่พลังงานแบบกริดเป็นสิ่งที่ไม่สะดวก อาจมีค่าใช้จ่ายสูงหากจะเชื่อมต่อ หรือใช้การไม่ได้ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากค่าใช้จ่ายไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์กำลังตกลง พลังงานไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์มีใช้เพิ่มขึ้นอย่างมากแม้แต่ในสถานการณ์ที่เชื่อมกริด โดยใช้เป็นวิธีการเติมพลังงานคาร์บอนต่ำไปยังกริด

โรงไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์รวมศูนย์เชิงพาณิชย์แห่งแรกสร้างขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1980 แห่งที่ใหญ่ที่สุดในโลกคือที่โรงไฟฟ้า Ivanpah พลังงานไฟฟ้า 392 เมกะวัตต์ ตั้งอยู่ที่ทะเลทรายโมฮาวี รัฐแคลิฟอร์เนีย โรงไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์รวมศูนย์แห่งอื่น ได้แก่ SEGS (354 เมกะวัตต์) ในทะเลทรายโมฮาวี รัฐแคลิฟอร์เนีย โรงไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์โซลโนวา (150 เมกะวัตต์) และโรงไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์แอนดาโซล (150 เมกะวัตต์) ในประเทศสเปน โรงไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์ที่ใช้โฟโตโวลเทอิกแห่งที่ใหญ่ที่สุดในโลกคือ โทแพซโซลาร์ฟาร์ม และเดสเสิร์ตซันไลต์โซลาร์ฟาร์ม ในสหรัฐอเมริกา มีกำลัง 550 เมกะวัตต์ทั้งสองแห่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Energy Sources: Solar". *Department of Energy*. สืบค้นเมื่อ 19 April 2011.
**หอยลาย** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Paphia undulata*) เป็นหอยฝาคู่ ที่อยู่ในวงศ์หอยลาย (Veneridae)

ลักษณะเปลือกมีรูปร่างเป็นรูปไข่ ฝาทั้งสองฝามีขนาดเท่ากัน ผิวด้านนอกของเปลือกหอยเรียบ มีสีน้ำตาลอ่อน และมีลวดลายหยักเป็นเส้นคล้ายตาข่ายตลอดความยาวของผิวเปลือก เส้นลายหยักเหล่านี้จะมีสีน้ำตาลเข้ม ส่วนผิวเปลือกด้านในเรียบมีสีขาว ในส่วนของบานพับ ซึ่งเป็นส่วนต่อระหว่างฝาทั้งสองมีลักษณะคล้ายฟันซี่เล็ก ๆ ฝาละ 3 ซี่ พบกระจายพันธุ์ในน้ำลึกประมาณ 8.0 เมตร โดยขุดรูอยู่ใต้พื้นทรายลึกประมาณ 20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในทะเลแถบเอเชียอาคเนย์ ในประเทศไทยพบมากที่ จังหวัดชลบุรี, บางปะกง, สมุทรปราการ, ตราด, สุราษฎร์ธานี

หอยลายผัดน้ำพริกเผา
นับเป็นหอยลายชนิด 1 ใน 3 ชนิดในสกุล *Paphia* ที่พบได้ในน่านน้ำไทย และเป็นชนิดที่นิยมรับมาประทานมากที่สุด สามารถนำไปปรุงเป็นอาหารชนิดต่าง ๆ เช่น ผัดน้ำพริกเผากับใบโหระพา และนำไปแปรรูปส่งออกต่างประเทศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "หอยลาย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-28. สืบค้นเมื่อ 2007-07-04.
2. ↑  "หอยลาย". *สนุกดอตคอม*.

* Huber M. (2015). Compendium of bivalves 2. Harxheim: ConchBooks. 907 pp

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q1057632
* BOLD: 462417
* EoL: 3110206
* Fossilworks: 101417
* GBIF: 5729406
* iNaturalist: 353615
* IRMNG: 10535825
* NBN: NHMSYS0021054883
* NCBI: 223148
* WoRMS: 367828

 |
**ชะนีมือดำ** (อังกฤษ: Agile gibbon, Black-handed gibbon) เป็นชะนีชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Hylobates agilis*

จัดเป็นหนึ่งในสี่ชนิดของชะนีที่สามารถพบได้ในประเทศไทย ชะนีมือดำดั้งเดิมเคยถูกจัดให้เป็นชนิดย่อยของชะนีมือขาวหรือชะนีธรรมดา (*H. lar*) เช่นเดียวกับชะนีมงกุฎ (*H. pileatus*) แต่เมื่อมีการศึกษาเพิ่มเติมพบว่ามีบางอย่างที่แตกต่างออกไป เช่น เสียงร้องที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะกว่าและการแพร่กระจายพันธุ์ จึงจัดให้เป็นชนิดใหม่

ชะนีมือดำมีลักษณะทั่วไปคล้ายกับชะนีมือขาว โดยสีของลำตัวจะมีทั้งสีเทา, ดำ และสีน้ำตาลแก่ ซึ่งความแตกต่างของสีนี้จะไม่เกี่ยวกับเพศหรือวัยเช่นเดียวกับในชะนีมือขาว โดยที่ตัวใดเกิดเป็นสีใดก็จะเป็นสีนั้นไปตลอด ชะนีมือดำจะแตกต่างจากชะนีมือขาวตรงที่ขนที่มือและเท้าเป็นสีดำ อันเป็นที่มาของชื่อ บริเวณกระหม่อมแบนกว่า และมีขนข้างส่วนหัวยาวกว่า ทำให้เวลาดูทางด้านหน้าส่วนหัวจะเป็นรูปสามเหลี่ยม ในขณะที่ส่วนหัวของชะนีมือขาวจะดูเป็นรูปกลม 

มีการแพร่กระจายพันธุ์ในประเทศไทย เฉพาะในป่าดิบภาคใต้ตอนล่างที่ติดกับมาเลเซียเท่านั้น จากนั้นจะพบได้ตลอดทั้งแหลมมลายู จนถึงเกาะสุมาตราและเกาะบอร์เนียว ขณะที่นิเวศวิทยาและพฤติกรรมก็คล้ายคลึงกับชะนีชนิดอื่น ๆ สถานะการอนุรักษ์ในอนุสัญญาไซเตสจัดให้อยู่ในบัญชีหมายเลข 1 (Appendix I) คือ ห้ามค้าขายหรือมีไว้ครอบครองเด็ดขาด เว้นแต่จะเป็นไปเพื่อการศึกษาหรือวิจัยขยายพันธุ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Geissmann, T. & Nijman, V. (2008). *Hylobates agilis*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 4 January 2009.
2. ↑  ชะนีมือดำ[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "ชะนีมือดำ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-10. สืบค้นเมื่อ 2011-05-13.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Hylobates agilis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Hylobates agilis ที่วิกิสปีชีส์
**สภาพต้านทานไฟฟ้า** (อังกฤษ: **electrical resistivity**, **resistivity**, **specific electrical resistance**, หรือ **volume resistivity**) คือปริมาณการวัดของการต่อต้านการไหลของกระแสไฟฟ้าในวัสดุ ค่าสภาพต้านทานไฟฟ้าต่ำบ่งชี้ว่าวัสดุยินยอมให้ประจุไฟฟ้าเคลื่อนที่ได้ง่าย หน่วยในระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศของสภาพต้านทานไฟฟ้าคือ โอห์ม เมตร (Ωm) ซึ่งจะแสดงในรูปแบบอักษรกรีกตัว ρ (โร)

**สภาพนำไฟฟ้า** (อังกฤษ: **electrical conductivity** หรือ **specific conductance**) เป็นปริมาณที่ตรงข้ามกัน เป็นการวัดความสามารถในการนำกระแสไฟฟ้า ซึ่งจะแสดงในรูปแบบอักษรกรีกตัว σ (ซิกมา) แต่บางครั้งใช้ κ (เช่น ในวิศวกรรมไฟฟ้า) หรือ γ แทน หน่วยในระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศคือ ซีเมนส์ ต่อ เมตร (S·m−1) และหน่วย CGSE คือส่วนกลับของวินาที (s−1):

{\displaystyle \sigma ={1 \over \rho }}

ดูเพิ่ม
-------

* Paul Tipler (2004). *Physics for Scientists and Engineers: Electricity, Magnetism, Light, and Elementary Modern Physics (5th ed.)*. W. H. Freeman. ISBN 0-7167-0810-8.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* New nanomaterial better efficient conductor
* Resistivity & Mobility Calculator/Graph from BYU cleanroom เก็บถาวร 2009-08-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Bucknell University เก็บถาวร 2004-10-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ชะนีดำ** (อังกฤษ: Black-cheeked gibbon) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม อันดับวานร มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Nomascus concolor*

มีรูปร่างหน้าตาคล้ายชะนีมงกุฎ (*Hylobates pileatus*) และชะนีมือขาว (*H. lar*) ตัวผู้มีขนปกคลุมลำตัวสีดำสนิท ยกเว้นบริเวณใบหน้า ที่มีขนสีขาวขึ้นแซมอยู่บริเวณรอบ ๆ ดวงตา จมูกและปาก ส่วนตัวเมียมีขนปกคลุมลำตัวสีครีม และมีสีดำอยู่กลางกระหม่อม

ชะนีดำมีความยาวลำตัวและหัว 46-60 เซนติเมตร น้ำหนัก 4.5-9 กิโลกรัม มีการกระจายพันธุ์อยู่ทางตอนใต้ของจีน ภาคเหนือของลาวและเวียดนาม

แต่การศึกษาชีววิทยาและนิเวศวิทยาของชะนีดำมีน้อยมาก อย่างไรก็ตามชะนีชนิดนี้มีความใกล้เคียงกับชะนีแก้มขาว (*N. leucogenys*) สามารถอาศัยอยู่ได้ในป่าหลายประเภท เช่น ป่าดิบ, ป่าเบญจพรรณ หรือป่าที่อยู่ในระดับความสูงประมาณ 2,900 เมตรจากระดับน้ำทะเล พบว่าชะนีดำอาศัยอยู่บนยอดไม้ที่มีความสูงมากกว่าชะนีชนิดอื่น ๆ อาหารหลักคือ ยอดอ่อนของต้นไม้, ใบไม้, ผลไม้ หรือดอกไม้ แต่จะชอบกินไม้จำพวกไผ่มากที่สุด 

ออกหากินในเวลากลางวัน มีพฤติกรรมการรวมฝูงแบบผัวเดียวเมียเดียว โดยฝูงหนึ่งมีสมาชิกประมาณ 3-5 ตัว ตัวผู้เป็นผู้นำกลุ่มในการหาอาหารและดูแลฝูง จะลงมาบนพื้นดินบ้างเพื่อกินหน่อไม้ ลักษณะการร้องของชะนีดำมีความต่างระหว่างตัวผู้และตัวเมีย โดย ตัวผู้มีเสียงร้องที่ยาวกังวาลและแหลมกว่าตัวเมีย

ปัจจุบัน ประชากรชะนีดำในเวียดนาม สำรวจพบว่ามีแค่ 110 ตัวเท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Eudey, A. & Members of the Primate Specialist Group (2000). *Nomascus concolor*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 2006-11-21.
2. ↑  "ไปดูหน้าตาเครือญาติมนุษย์ ใกล้สูญพันธุ์ในเวียดนาม". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2010-02-23.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Nomascus concolor***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Nomascus concolor ที่วิกิสปีชีส์
"พรหมจารี" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับแนวคิดทางศาสนาของอินเดีย ดูที่ พรหมจรรย์ (แนวคิดทางศาสนา) สำหรับการครองโสด ดูที่ พรหมจรรย์

**สภาพพรหมจารี** (อังกฤษ: virginity) คือ สภาพของบุคคลที่ไม่เคยมีการร่วมเพศ มีประเพณีทางวัฒนธรรมและศาสนาซึ่งให้คุณค่าและความสำคัญกับสภาพนี้เป็นพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีหญิงที่ยังไม่แต่งงาน สัมพันธ์กับความคิดความบริสุทธิ์ เกียรติยศและมูลค่าของบุคคล มโนทัศน์สภาพพรหมจารีเดิมเกี่ยวข้องกับการงดเว้นการร่วมเพศก่อนแต่งงาน แล้วจึงร่วมเพศเฉพาะกับคู่สมรส เช่นเดียวกับพรหมจรรย์ (chastity) มโนทัศน์สภาพพรหมจารีปกติเกี่ยวข้องกับประเด็นทางศีลธรรมหรือศาสนาและมีผลในแง่สถานภาพทางสังคมและความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลได้ ปัจจุบันสภาพพรหมจารีไม่มีผลกระทบทางกฎหมายในสังคมส่วนใหญ่ แม้อาจมีการแสดงเจตนาโดยนัยทางสังคม ในอดีต สภาพพรหมจารีมีการแสดงเจตนาโดยนัยทางกฎหมายและสังคมในบางสังคม และยังมีอยู่ในบางวัฒนธรรมตราบจนปัจจุบัน

คำว่า "พรหมจารี" (virgin) เดิมใช้เรียกเฉพาะหญิงที่ไม่เคยร่วมเพศ แต่คำนี้ได้กลายมามีความหมายหลายอย่าง ทั้งที่พบในมโนทัศน์ประเพณี สมัยใหม่และจริยธรรม ปัจเจกบุคคลผู้รักต่างเพศอาจพิจารณาว่าสภาพพรหมจารีเสียไปเฉพาะเมื่อการล่วงล้ำองคชาต-ช่องคลอด (penile-vaginal penetration) อย่างเดียวหรือไม่ก็ได้ ขณะที่ผู้มีรสนิยมทางเพศอย่างอื่นบางส่วนมักรวมการร่วมเพศทางปาก การร่วมเพศทางทวารหนัก หรือการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองร่วม (mutual masturbation) อยู่ในนิยามการเสียสภาพพรหมจารีของบุคคลด้วย

อ้างอิง
-------