"สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับสาธารณรัฐเกาหลี ดูที่ ประเทศเกาหลีใต้
"เกาหลีเหนือ" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เกาหลี
พิกัดภูมิศาสตร์: 40°N 127°E﻿ / ﻿40°N 127°E﻿ / 40; 127



|  |  |
| --- | --- |
|  | **บทความนี้อักษรเกาหลีปรากฏอยู่** คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถามหรือสัญลักษณ์อื่นแทนตัวอักษร หากคอมพิวเตอร์ของคุณไม่สามารถแสดงผลอักษรฮันกึลและอักษรฮันจาได้อย่างถูกต้อง |

**เกาหลีเหนือ** (อังกฤษ: North Korea; เกาหลี: 북한; ฮันจา: 北韓) หรือชื่อทางการว่า **สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี** (อังกฤษ: Democratic People's Republic of Korea: DPRK; เกาหลี: 조선민주주의인민공화국; ฮันจา: 朝鮮民主主義人民共和國) เป็นประเทศในเอเชียตะวันออก กินพื้นที่ทางตอนเหนือของคาบสมุทรเกาหลี เมืองหลวงและนครใหญ่สุดคือเปียงยาง เขตปลอดทหารเกาหลีเป็นเขตกันชนระหว่างประเทศเกาหลีใต้กับเกาหลีเหนือ แม่น้ำอัมนกหรือยาลู่ และตูเมนเป็นพรมแดนระหว่างประเทศจีนกับเกาหลีเหนือ แม่น้ำตูเมนส่วนที่ห่างไปทางตะวันออกเฉียงเหนือเป็นพรมแดนกับประเทศรัสเซีย

คาบสมุทรเกาหลีถูกจักรวรรดิเกาหลีปกครองเรื่อยมากระทั่งถูกผนวกเข้ากับญี่ปุ่น​หลังสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น ค.ศ. 1905 และถูกแบ่งเป็นเขตยึดครองโดยสหภาพโซเวียตและสหรัฐใน ค.ศ. 1945 หลังสงครามโลกครั้งที่สองยุติ เกาหลีเหนือปฏิเสธจะเข้าร่วมการเลือกตั้งที่สหประชาชาติอำนวยการ ซึ่งจัดที่กรุงโซลใน ค.ศ. 1948 และนำไปสู่การสถาปนารัฐบาลเกาหลีแยกในเขตยึดครองทั้งสอง ทั้งเกาหลีเหนือและใต้ต่างอ้างอธิปไตยเหนือคาบสมุทรเกาหลีทั้งหมด และนำไปสู่สงครามเกาหลีใน ค.ศ. 1950 ก่อนจะทำความตกลงสงบศึกชั่วคราวใน ค.ศ. 1953 แต่ทั้งสองยังถือว่าอยู่ในภาวะสงครามต่อกันและกันอย่างเป็นทางการ เนื่องจากยังไม่มีการลงนามสนธิสัญญาสันติภาพแต่อย่างใด ทั้งสองรัฐได้รับการยอมรับเข้าสู่สหประชาชาติใน ค.ศ. 1991

เกาหลีเหนือเป็นรัฐพรรคการเมืองเดียวภายใต้สหแนวร่วมนำโดยพรรคแรงงานเกาหลี รัฐบาลของประเทศเจริญตามอุดมการณ์จูเช (Juche) ว่าด้วยการพึ่งพาตนเอง พัฒนาโดยประธานาธิบดีของประเทศ คิม อิล-ซ็อง หลังเขาถึงแก่อสัญกรรม คิม อิล-ซ็องถูกประกาศให้เป็นประธานาธิบดีตลอดกาลของประเทศ จูเชจึงกลายมาเป็นอุดมการณ์ของรัฐอย่างเป็นทางการ เมื่อประเทศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ใน ค.ศ. 1972 แม้คิม อิล-ซ็องจะใช้ร่างเป็นนโยบายอย่างน้อยตั้งแต่ ค.ศ. 1955 หลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียตและภัยพิบัติทางธรรมชาติหลายครั้ง ได้เกิดทุพภิกขภัยขึ้นในประเทศ เป็นเหตุให้มีประชาชนเสียชีวิตถึงระหว่าง 9 แสนถึง 2 ล้านคน โดยเผชิญกับสถานการณ์เหล่านี้ ผู้นำ คิม จ็อง-อิลประกาศใช้นโยบายซอนกุน (Songun) หรือ "ทหารมาก่อน" เพื่อเสริมสร้างประเทศและรัฐบาล

องค์การต่างชาติหลายแห่งอธิบายเกาหลีเหนือว่าเป็นเผด็จการลัทธิสตาลินแบบเบ็ดเสร็จ โดยมีลัทธิบูชาบุคคลต่อครอบครัวคิมและเป็นประเทศที่มีบันทึกสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพของพลเมืองต่ำที่สุดในโลก แต่รัฐบาลเกาหลีเหนือปฏิเสธความเชื่อมโยงนี้ เกาหลีเหนือเป็นชาติติดอาวุธมากที่สุดของโลก โดยมีบุคลากรทางทหารและกึ่งทหารสูงสุดเป็นอันดับ 2 ของโลก มีบุคลากรประจำการ กองหนุน และกำลังกึ่งทหารรวม 7.769 ล้านคน หรือประมาณ 30% ของประชากรทั้งหมด กองทัพประจำการซึ่งมีทหาร 1.28 ล้านนายใหญ่เป็นอันดับ 4 ของโลก ประกอบด้วย 5% ของประชากรทั้งหมด ทั้งเป็นรัฐที่มีอาวุธนิวเคลียร์ไว้ในครอบครองและมีโครงการอวกาศที่ยังดำเนินอยู่ การละเมิดสิทธิมนุษยชนในเกาหลีได้รับการไต่สวนโดยสหประชาชาติ และการวิจารณ์จากแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลรวมถึงฮิวแมนไรท์วอทช์ นอกเหนือจากการเป็นสมาชิกขององค์การสหประชาชาติมาตั้งแต่ ค.ศ. 1991 เกาหลีเหนือยังเป็นสมาชิกของขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด กลุ่ม 77 และการประชุมภูมิภาคอาเซียน ปัญหาหลักของเกาหลีเหนือในปัจจุบันคือ การละเมิดสิทธิมนุษยชน ระบบการสื่อสารและคมนาคมขนส่งที่ด้อยประสิทธิภาพ ความยากจน และการขาดแคลนอาหาร โดยในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1994−98 มีประชาชนเสียชีวิตจากความอดอยากหลายแสนคน

ภูมิศาสตร์
----------

แผนที่ประเทศเกาหลีเหนือ
คาบสมุทรเกาหลีทอดตัวไปทางทิศใต้ทางด้านตะวันออกของทวีปเอเชีย มีความยาว 1,020 กิโลเมตร และกว้าง 300 กิโลเมตร ณ จุดที่แคบที่สุดของคาบสมุทรเกาหลี พื้นที่ 70% ของประเทศเป็นเทือกเขา จึงจัดเป็นประเทศที่มีภูมิประเทศเป็นเทือกเขามากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก

ความเปลี่ยนแปลงทางกายภาพของแผ่นดินที่เป็นหินแกรนิตและหินปูน ทำให้เกิดภูมิประเทศที่สวยงาม ประกอบด้วยเทือกเขาและหุบเขา เทือกเขาตลอดชายฝั่งด้านตะวันออกสูงชันและทอดตัวลงสู่ทะเลตะวันออก ในขณะที่ชายฝั่งทางด้านใต้และตะวันตก เทือกเขาค่อย ๆ ลาดลงต่ำสู่ที่ราบชายฝั่ง ซึ่งเป็นแหล่งเกษตรกรรมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในเกาหลี โดยเฉพาะในด้านการผลิตข้าว

คาบสมุทรเกาหลีถูกแบ่งออกเป็น 2 ส่วน ณ เส้นขนานที่ 38 เหนือ คือ สาธารณรัฐเกาหลีอยู่ทางตอนใต้ และเกาหลีเหนือ โดยถูกคั่นกลางโดยเขตปลอดทหาร

เกาหลีเหนือมีสภาพอากาศแบบภาคพื้นทวีปและภูมิอากาศแบบมหาสมุทรผสมผสานกัน แต่พื้นที่ประเทศส่วนใหญ่ประสบกับสภาพอากาศแบบภาคพื้นทวีปที่ชื้น ฤดูหนาวมีอากาศแจ่มใสสลับกับพายุหิมะอันเป็นผลมาจากลมเหนือและลมตะวันตกเฉียงเหนือที่พัดมาจากไซบีเรีย ฤดูร้อนมักจะเป็นช่วงเวลาที่ร้อนที่สุด ชื้นที่สุด และฝนตกมากที่สุดของปี เนื่องจากลมมรสุมใต้และตะวันออกเฉียงใต้ที่พัดพาอากาศชื้นจากมหาสมุทรแปซิฟิก ประมาณ 60 เปอร์เซ็นต์ของฝนทั้งหมดเกิดขึ้นตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงกันยายน ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงเป็นฤดูกาลเปลี่ยนผ่านระหว่างฤดูร้อนและฤดูหนาว อุณหภูมิสูงสุดและต่ำสุดเฉลี่ยรายวันสำหรับเปียงยางอยู่ที่ -3 และ -13 °C (27 และ 9 °F) ในเดือนมกราคม และ 29 และ 20 °C (84 และ 68 °F) ในเดือนสิงหาคม

ประวัติศาสตร์
-------------

บทความหลัก: ประวัติศาสตร์เกาหลีเหนือ
### ยุคประวัติศาสตร์

ในประวัติศาสตร์เกาหลี แบ่งเป็นราชอาณาจักรทั้งสาม คือราชอาณาจักรโคกูรยอ ราชอาณาจักรแพ็กเจ และราชอาณาจักรชิลลา ซึ่งปกครองคาบสมุทรเกาหลีและบางส่วนของแมนจูเรีย ตั้งแต่ศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาลถึงคริสต์ศตวรรษที่ 7 ในช่วงหนึ่งศตวรรษก่อนคริสต์ศักราช คาบสมุทรเกาหลีทั้งหมด และดินแดนส่วนใหญ่ของประเทศแมนจูอยู่ภายใต้การปกครองของสามอาณาจักร

จุดลงนามฝ่ายเกาหลีเหนือ
### หลังสงครามโลกครั้งที่สอง

ปลายสงครามโลกครั้งที่สอง กองกำลังของสหภาพโซเวียตและสหรัฐได้เข้าไปปลดอาวุธกองทัพญี่ปุ่นในคาบสมุทรเกาหลี แต่ทั้งสหภาพโซเวียตและสหรัฐไม่สามารถตกลงเรื่องการรวมชาติเกาหลีกันได้ แต่ละฝ่ายจึงประกาศสนับสนุนดินแดนในส่วนยึดครองของตน โดยเกาหลีใต้เรียกชื่อประเทศว่า "สาธารณรัฐเกาหลี" ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐ ส่วนเกาหลีเหนือเรียกชื่อประเทศว่า "สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี" ได้รับการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียต

### ยุคเอกราช

ประชาชนเกาหลีเหนือสักการะรูปปั้นของ คิม อิล-ซ็อง และ คิม จ็อง-อิล อดีตผู้นำสูงสุดของประเทศ
หลังจากเกาหลีเหนือได้แยกออกมาเป็นเอกราชแล้ว นาย คิม อิล-ซ็อง ก็ได้มีบทบาทสำคัญของการบริหารประเทศตลอดมา ในระหว่าง พ.ศ. 2491-2515 เขาได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และต่อจากนั้นก็ได้ตำแหน่งประธานาธิบดีจนถึงแก่อสัญกรรมใน พ.ศ. 2537 แล้วบุตรชาย คิม จ็อง-อิล จึงได้ดำรงตำแหน่งสืบมาจนถึงแก่อสัญกรรมใน พ.ศ. 2554 คิม จ็อง-อึน ผู้เป็นบุตรชายคนสุดท้องได้สืบทอดอำนาจเป็นผู้นำคนปัจจุบัน

การเมืองการปกครอง
-----------------

### บริหาร

เกาหลีเหนือปกครองโดย 
เกาหลีเหนือเป็นรัฐคอมมิวนิสต์ ภายใต้การปกครองโดยพรรคแรงงานแห่งเกาหลี มีประธานคณะกรรมาธิการป้องกันประเทศเป็นผู้นำสูงสุดของประเทศ และมี คิม อิล-ซ็องและผู้นำสูงสุดคนปัจจุบันคือนายคิม จ็อง-อึน เป็นผู้นำประเทศ

เกาหลีเหนือปกครองด้วยระบอบคอมมิวนิสต์ตามแนวทางของอดีตสหภาพโซเวียต ระบบการเมืองของเกาหลีเหนือตั้งอยู่บนพื้นฐานของลัทธิจูเช (Juche) ซึ่งอดีตประธานาธิบดี คิม อิล-ซ็อง ได้บัญญัติขึ้นเมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2498 ประกอบด้วยหลักการสำคัญ คือเอกราชทางการเมืองอย่างแท้จริง การพึ่งพาตนเองทางเศรษฐกิจ และการป้องกันประเทศด้วยตนเอง

เกาหลีเหนือมีการปกครองระบบพรรคเดียวมาโดยตลอด นับตั้งแต่มีการก่อตั้งประเทศเมื่อ 9 กันยายน พ.ศ. 2491 โดยมีพรรคแรงงานแห่งเกาหลี (Workers Party of Korea) เป็นองค์กรที่มีบทบาทและอิทธิพล สูงสุดในทางการเมืองที่คอยควบคุมหน่วยงานของรัฐบาลในการบริหารประเทศ ตามที่รัฐธรรมนูญปกครองประเทศของเกาหลีเหนือบัญญัติไว้ว่า อำนาจสูงสุดในการปกครองประเทศเป็นของสมัชชาประชาชนสูงสุด ซึ่งมีสมาชิก 687 คน มาจากการเลือกตั้งและมีวาระการดำรงตำแหน่ง 5 ปี

สถานการณ์การเมืองภายในของเกาหลีเหนือได้เข้าสู่ความไม่แน่นอน ภายหลังจากการถึงแก่อสัญกรรมของประธานาธิบดีคิม อิล-ซ็อง ในปี พ.ศ. 2537 ซึ่งทำให้ประชาคมระหว่างประเทศกังวลว่าเกาหลีเหนือจะประสบปัญหาวุ่นวาย อย่างไรก็ตาม การเข้ารับตำแหน่งผู้นำประเทศของนายคิม จ็อง-อิล ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2541 แสดงให้เห็นว่านายคิม จ็อง-อิล สามารถกุมอำนาจการปกครองประเทศได้อย่างเบ็ดเสร็จ โดยนายคิม จ็อง-อิล ก็ได้มีท่าทีที่ต้องการสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกับประเทศในโลกเสรีมากขึ้น คาดว่าเพราะต้องการได้รับเงินตราต่างประเทศ เพื่อนำมาปรับปรุงและฟื้นฟูสภาพเศรษฐกิจของประเทศ

เมื่อ 5 กันยายน 2541 การประชุมสภาประชาชนสูงสุดครั้งที่ 10 มีมติให้แก้ไขรัฐธรรมนูญ โดยระบุว่า

* นายคิม อิล-ซ็อง เป็นผู้ก่อตั้งเกาหลีเหนือ และเป็นบรรพบุรุษแห่งสังคมนิยมของเกาหลี ดังนั้น จึงยกย่องให้เป็นประธานาธิบดีตลอดกาล (Eternal President)
* ยกเลิกระบบประธานาธิบดีเป็นประมุข ให้ประธานคณะกรรมการป้องกันประเทศ (Chairman of the National Defense Commission) เป็นตำแหน่งสูงสุดของประเทศ โดยมีอำนาจปกครองด้าน การเมือง การทหาร และเศรษฐกิจ
* ให้สภาบริหารสูงสุด (Presidium) ของสภาประชาชนสูงสุดเกาหลีเหนือ (Supreme People's Assembly) เป็นองค์กรนิติบัญญัติสูงสุดของประเทศ

อนึ่ง สภาประชาชนสูงสุดมีมติแต่งตั้งนายคิม ย็อง-นัม ให้ดำรงตำแหน่งประธานสภาบริหารสูงสุดของสภาประชาชนสูงสุดเกาหลีเหนือ รับผิดชอบงานด้านการดำเนินความสัมพันธ์ทางการทูตกับต่างประเทศ ได้แก่ทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเรื่องพิธีการทูต การให้และยกเลิกสัตยาบัน การแต่งตั้งและเรียกกลับผู้แทนทางการทูตในต่างประเทศ การรับสาส์นตราตั้งทูตต่างประเทศ การเป็นผู้แทนประเทศพบบุคคลสำคัญจากต่างประเทศที่ไปเยือนเกาหลีเหนือ รวมทั้งเป็นผู้แทนประเทศเดินทางไปเยือนประเทศอื่นๆ
เมื่อ 3 กันยายน 2546 ได้มีการประชุมสภาประชาชนสูงสุดของเกาหลีเหนือ โดยที่ประชุมฯ มีมติดังนี้

1. นาย คิม จ็อง-อิล ผู้นำสูงสุดเกาหลีเหนือ ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมาธิการกลาโหม (Chairman of the National Defense Commission)
2. นาย คิม ย็อง-นัม ดำรงตำแหน่งประธานสภาบริหารสูงสุดของสภาประชาชนสูงสุด (President of the Presidium of the DPRK Supreme People's Assembly)
3. นาย ปาร์ก ปงจู รมว.อุตสาหกรรมเคมี ดำรงตำแหน่ง นรม. สืบแทนนาย Hong Song Nam
4. นาย แพ็ก นัมซุน ดำรงตำแหน่ง รมว.กต.ต่อไปทั้งนี้ นรม.คนใหม่มีนโยบายส่งเสริมการพัฒนาด้านเศรษฐกิจของประเทศให้มากยิ่งขึ้น สนับสนุนด้านการทหารอย่างเต็มที่ และส่งเสริมการรวมประเทศเกาหลีทั้งสอง

อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 2554 นายคิม จ็อง-อิล ได้ถึงแก่อสัญกรรมขณะอยู่บนขบวนรถไฟเตรียมเดินทางไปตรวจพื้นที่ภาคสนาม จากอาการกล้ามเนื้อหัวใจตาย และหัวใจวายในที่สุด ทำให้นาย คิม จอง อึน บุตรชายคนที่ 3 จะขึ้นเป็นผู้นำสูงสุดของเกาหลีเหนือในฐานะทายาททางการเมืองต่อไป

### บริหาร

บทความหลัก: สภาประชาชนสูงสุดเกาหลีเหนือ
### ตุลาการ

บทความหลัก: ศาลประชาชนสูงสุดเกาหลีเหนือ และ การประหารชีวิตในที่สาธารณะเกาหลีเหนือ
### นโยบายต่างประเทศ

ภาพประวัติศาสตร์ของสหรัฐและเกาหลีเหนือ โดยประธานาธิบดี ดอนัลด์ ทรัมป์ พบกับ คิม จ็อง-อึน ในการประชุมสุดยอดเกาหลีเหนือ–สหรัฐ พ.ศ. 2561 ณ โรงแรมคาเปลลา เกาะเซนโตซา ประเทศสิงคโปร์
เกาหลีเหนือมีความสัมพันธ์ทางการทูตกับประเทศคอมมิวนิสต์อื่น ๆ เป็นหลักและมักจะติดต่อกับประเทศมหาอำนาจอื่น ๆ ที่เป็นประชาธิปไตยด้วยความจำเป็นเท่านั้น สถานทูตต่างประเทศส่วนใหญ่ที่ได้รับการรับรองจากเกาหลีเหนือนั้นตั้งอยู่ในปักกิ่งมากกว่าในเปียงยาง ในทศวรรษที่ 1960 และ 1970 เกาหลีเหนือได้ดำเนินตามนโยบายต่างประเทศที่เป็นอิสระ สร้างความสัมพันธ์กับประเทศกำลังพัฒนาจำนวนมาก และเข้าร่วมขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ในช่วงปลายทศวรรษ 1980 และ 1990 นโยบายต่างประเทศได้เข้าสู่ความวุ่นวายเป็นผลการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ทำให้ประสบวิกฤตเศรษฐกิจ ปิดสถานทูตหลายแห่ง ในเวลาเดียวกัน เกาหลีเหนือพยายามสร้างความสัมพันธ์กับประเทศตลาดเสรีที่พัฒนาแล้ว เกาหลีเหนือเข้าร่วมสหประชาชาติในปี 1991 ร่วมกับเกาหลีใต้ เกาหลีเหนือยังเป็นสมาชิกของขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด, กลุ่ม 77 และฟอรัมภูมิภาคอาเซียน

เกาหลีเหนือมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับจีนซึ่งมักถูกมองว่าเป็นพันธมิตรที่ใกล้ชิดที่สุดของเกาหลีเหนือ แต่ความสัมพันธ์ได้ตึงเครียดในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเนื่องจากความกังวลของจีนเกี่ยวกับโครงการนิวเคลียร์ของเกาหลีเหนือ อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์เริ่มดีขึ้นอีกครั้งและใกล้ชิดกันมากขึ้นโดยเฉพาะหลังจากนายสี จิ้นผิง เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนเยือนเกาหลีเหนือในเดือนเมษายน 2019 ในปี 2015 เกาหลีเหนือมีความสัมพันธ์ทางการทูตกับ 166 ประเทศและสถานทูตใน 47 ประเทศ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากสิทธิมนุษยชนและสถานการณ์ทางการเมือง เกาหลีเหนือไม่มีความสัมพันธ์ทางการทูตกับอาร์เจนตินา บอตสวานา เอสโตเนีย ฝรั่งเศส อิรัก อิสราเอล ญี่ปุ่น ไต้หวัน และสหรัฐ ณ เดือนกันยายน 2017 ฝรั่งเศสและเอสโตเนียเป็นสองประเทศสุดท้ายในยุโรปที่ประกาศจะไม่มีความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการกับเกาหลีเหนือ เกาหลีเหนือยังคงมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับพันธมิตรเอเชียตะวันออกเฉียงใต้สังคมนิยมกับเวียดนาม ลาว ตลอดจนกับกัมพูชา

ก่อนหน้านี้ชาวโลกตะวันตกมองเกาหลีเหนือว่าเป็นผู้สนับสนุนการก่อการร้าย เนื่องจากถูกกล่าวหาว่ามีส่วนเกี่ยวข้องในการวางระเบิดย่างกุ้งปี 1983 และการทิ้งระเบิดในปี 1987 ของสายการบินเกาหลีใต้ เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 2008 สหรัฐได้ถอดเกาหลีเหนือออกจากรายชื่อรัฐที่สนับสนุนการก่อการร้ายหลังจากที่เปียงยางตกลงที่จะร่วมมือในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับโครงการนิวเคลียร์ของตน เกาหลีเหนือถูกกำหนดใหม่ให้เป็นผู้สนับสนุนการก่อการร้ายโดยสหรัฐฯ ภายใต้การบริหารของ ดอนัลด์ ทรัมป์ เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน 2017 นอกจากนี้ การลักพาตัวพลเมืองญี่ปุ่นอย่างน้อย 13 คนโดยเจ้าหน้าที่เกาหลีเหนือในช่วงทศวรรษ 1970 และ 1980 ส่งผลเสียต่อความสัมพันธ์ระหว่างเกาหลีเหนือกับญี่ปุ่น ประธานาธิบดีสหรัฐฯ โดนัลด์ ทรัมป์ ถือเป็นผู้นำสหรัฐคนแรกที่มาเยือนประเทศเกาหลีเหนือและได้เข้าพบกับผู้นำคิมในสิงคโปร์เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2018 เพื่อหาข้อยุติร่วมกันในโครงการนิวเคลียร์ มีการลงนามข้อตกลงระหว่างสองประเทศที่สนับสนุนปฏิญญาพันนุนจ็อมปี 2017 ซึ่งลงนามโดยเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ โดยให้คำมั่นว่าจะทำงานเพื่อปลดอาวุธนิวเคลียร์บนคาบสมุทรเกาหลี พวกเขาพบกันที่ฮานอยตั้งแต่วันที่ 27 ถึง 28 กุมภาพันธ์ 2019 แต่ไม่สามารถบรรลุข้อตกลงได้ต่อมา เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2019 ทรัมป์ได้พบกับคิมพร้อมกับมุนแจอินที่เขตปลอดทหารเกาหลี อย่างไรก็ตาม การเจรจาสันติภาพระหว่างเกาหลีเหนือและสหรัฐได้ยุติลงในเวลาต่อมา เนื่องจากเกาหลีเหนือยืนกรานที่จะไม่ยุติโครงการพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์

#### ความสัมพันธ์กับประเทศเกาหลีใต้

คิม จ็อง-อึน ผู้นำสูงสุดของเกาหลีเหนือ และ มุน แจ-อิน ประธานาธิบดีเกาหลีใต้ร่วมลงนามใน ปฏิญญาพันมุนจ็อม
บทความหลัก: ความสัมพันธ์เกาหลีเหนือ-เกาหลีใต้เขตปลอดทหารของเกาหลีกับเกาหลีใต้ยังคงเป็นพรมแดนที่มีการป้องกันอย่างแน่นหนามากที่สุดในโลก แม้จะมีความขัดแย้งในอุดมการณ์เรื้อรังมายาวนาน และจากการรุกรานของเกาหลีเหนือในสงครามเกาหลีตั้งแต่ ค.ศ. 1950 ทำให้ทั้งสองประเทศยังอยู่ในภาวะสงคราม และแม้จะมีการเจรจาสงบศึกชั่วคราว แต่ทั้งสองชาติยังจริงจังกับการเจรจาเพื่อสันติอย่างต่อเนื่องถึงปัจจุบัน นโยบายของเกาหลีเหนือคือการแสวงหาการรวมชาติโดยปราศจากการแทรกแซงจากภายนอก ผ่านโครงสร้างของรัฐบาลกลางที่รักษาความเป็นผู้นำและระบบของแต่ละฝ่าย ในขณะที่เกาหลีใต้มิอาจเลี่ยงการแทรกแซงของสหประชาชาติโดนเฉพาะอย่างยิ่ง สหรัฐได้ ในปี 1972 ทั้งสองเกาหลีเห็นพ้องต้องกันในหลักการเพื่อให้เกิดการรวมกันอีกครั้งโดยสันติวิธีและปราศจากการแทรกแซงจากต่างประเทศ เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 1980 ผู้นำเกาหลีเหนือ คิม อิล-ซ็อง ได้เสนอให้จัดตั้งสหพันธ์ระหว่างเกาหลีเหนือและใต้ชื่อสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเกาหลี อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ของสองประเทศยังคงดีอยู่จนถึงต้นทศวรรษ 1990 โดยในช่วงต้นทศวรรษ 1980 เกาหลีเหนือเสนอให้การช่วยเหลือบรรเทาอุทกภัยแก่เกาหลีใต้ แม้ว่าข้อเสนอจะได้รับการต้อนรับในขั้นต้น แต่การพูดคุยได้ยุติลงและไม่มีความช่วยเหลือใด ๆ ทั้งสองประเทศยังได้จัดงานรวมตัวของญาติกว่า 92 ครอบครัวที่แยกจากกันนับตั้งแต่แบ่งแยกประเทศเป็นระยะ ๆ

การประชุมสุดยอดระหว่างเกาหลี พ.ศ. 2561 ในวันที่ 27 เมษายน เป็นการพบกันระหว่างผู้นำสองประเทศ นับเป็นการประชุมครั้งที่สามและครั้งแรกในรอบกว่าสิบปี มีจุดประสงค์เพื่อวางแผนการปลดอาวุธนิวเคลียร์บริเวณคาบสมุทรเกาหลี โดยผู้นำสองประเทศร่วมลงนามใน ปฏิญญาพันมุนจ็อม โดยต้องการยุติสงครามเกาหลีอย่างเป็นทางการ

#### ความสัมพันธ์กับประเทศไทย

บทความหลัก: ความสัมพันธ์เกาหลีเหนือ-ไทยประเทศไทย และเกาหลีเหนือมีการแลกเปลี่ยนการติดต่อและการดำเนินกิจกรรมทางด้านวัฒนธรรมในสาขาต่าง ๆ ระหว่างกันอย่างสม่ำเสมอ เช่น โครงการแลกเปลี่ยนเยาวชน โครงการแลกเปลี่ยนสื่อมวลชน กีฬา นอกจากนี้ ยังมีการแลกเปลี่ยนการเยือนระหว่างกระทรวงการต่างประเทศ ประเทศไทย - เกาหลีเหนือ โดยเริ่มมาตั้งแต่ปี 2534 เป็นต้น และประเทศไทยยังมี เอกอัครราชทูตสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีประจำประเทศไทย คนปัจจุบันได้แก่ นายคิม เช พง (H.E. Mr. Kim Je Bong)

### กองทัพ

อนุสรณ์สถานทหารที่อนุสาวรีย์ มัน ซู-แด
บทความหลัก: กองทัพประชาชนเกาหลีกองทัพเกาหลีเหนือหรือกองทัพประชาชนเกาหลี *(KPA)* คาดว่าจะประกอบด้วยทหารประจำการ 1,280,000 นาย และกำลังสำรองและกำลังกึ่งทหาร 6,300,000 นาย ทำให้เป็นหนึ่งในสถาบันทางทหารที่ใหญ่ที่สุดในโลก ด้วยกองทัพประจำการที่ประกอบด้วย 5% ของประชากร KPA จึงเป็นกำลังทหารประจำการที่ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของโลกรองจากจีน อินเดีย และสหรัฐ ประมาณ 20 เปอร์เซ็นต์ของผู้ชายอายุ 17-54 ปีรับใช้ในกองทัพประจำ และประมาณ 1 ในทุก ๆ 25 พลเมืองเป็นทหารเกณฑ์ การคว่ำบาตรของสหประชาชาติต่อเกาหลีเหนือทำให้กองทัพซื้อหรือพัฒนาอุปกรณ์ที่ทันสมัยได้ยาก และยังคงต้องพึ่งพาวัสดุจากยุคสงครามเย็นที่ล้าสมัยเป็นส่วนใหญ่ อย่างไรก็ตาม ส่วนหนึ่งเนื่องมาจากนโยบาย *Songun* ของเกาหลีเหนือ หรือนโยบาย "ทหารต้องมาก่อน" และจำนวนบุคลากรในกองกำลังติดอาวุธจำนวนมากกองทัพเกาหลีเหนือถูกมองว่าเป็นกำลังทหารที่น่าเกรงขาม กองทัพ KPA แบ่งออกเป็น 5 เหล่า ได้แก่ Ground Force, Navy, Air Force, Special Operations Force และ Rocket Force คำสั่งของ KPA ขึ้นกับคณะกรรมาธิการทหารกลางของพรรคแรงงานแห่งเกาหลีและคณะกรรมการกิจการรัฐอิสระ ซึ่งควบคุมกระทรวงกองทัพบก

ในบรรดาสาขาทั้งหมดของกองทัพเกาหลีเหนือ กองกำลังภาคพื้นดินเป็นกองกำลังที่ใหญ่ที่สุด ประกอบด้วยบุคลากรประมาณหนึ่งล้านนาย แบ่งออกเป็น 80 กองพลทหารราบ กองพลปืนใหญ่ 30 กองพลทหารปืนใหญ่ 25 กองพลสงครามพิเศษ 25 กองพลยานยนต์ 20 กองพันรถถัง 10 กอง และทหารรถถัง 7 นาย มีรถถัง 3,700 คัน รถหุ้มเกราะ 2,100 คัน และยานรบทหารราบ ปืนใหญ่ 17,900 ชิ้น ปืนต่อต้านอากาศยาน 11,000 กระบอก และขีปนาวุธต่อต้านรถถัง กองทัพอากาศคาดว่าจะมีเครื่องบินประมาณ 1,600 ลำ (ระหว่าง 545 - 810 ลำที่ทำหน้าที่ต่อสู้) ในขณะที่กองทัพเรือดำเนินการประมาณ 800 ลำ รวมถึงกองเรือดำน้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลก หน่วยปฏิบัติการพิเศษของ KPA ยังเป็นหน่วยกองกำลังพิเศษที่ใหญ่ที่สุดในโลกอีกด้วย 

เกาหลีเหนือเป็นรัฐที่มีอาวุธนิวเคลียร์ ในเดือนมกราคม 2018 การประเมินคลังอาวุธนิวเคลียร์ของเกาหลีเหนืออยู่ระหว่างระเบิด 15 ถึง 60 ลูก ซึ่งอาจรวมถึงระเบิดไฮโดรเจนด้วย ความสามารถในการจัดส่ง ให้บริการโดย *Rocket Force* ซึ่งมีขีปนาวุธจำนวน 1,000 ลูกที่มีพิสัยไกลถึง 11,900 กม. (7,400 ไมล์)

จากการประเมินของเกาหลีใต้ในปี 2547 เกาหลีเหนือยังมีอาวุธเคมีจำนวนประมาณ 2,500–5,000 ตัน รวมถึงสารทำลายประสาท ตุ่มพอง เลือด และยาอาเจียน ตลอดจนความสามารถในการฝึกฝนและผลิตอาวุธชีวภาพ ได้แก่ แอนแทรกซ์ ไข้ทรพิษ และอหิวาตกโรค จากผลการทดสอบนิวเคลียร์และขีปนาวุธ เกาหลีเหนือถูกคว่ำบาตรภายใต้มติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ

### ปัญหาด้านสิทธิมนุษยชน

เกาหลีเหนือถูกกล่าวหาอย่างกว้างขวางว่ามีการคุ้มครองด้านสิทธิมนุษยชนที่แย่ที่สุดในโลก รัฐบาลเกาหลีเหนือถูกเรียกขานว่าเป็น "หนึ่งในกลุ่มคนที่โหดร้ายที่สุดในโลก" โดย ฮิวแมนไรตส์วอตช์ เนื่องจากข้อจำกัดที่เข้มงวดเกี่ยวกับเสรีภาพทางการเมืองและเศรษฐกิจของพวกเขา ประชากรเกาหลีเหนือได้รับการจัดการอย่างเข้มงวดโดยรัฐ และทุกด้านของชีวิตประจำวันอยู่ภายใต้การควบคุมของพรรคและการวางแผนของรัฐ การจ้างงานได้รับการจัดการโดยพรรคการเมืองบนพื้นฐานของความน่าเชื่อถือทางการเมือง และการเดินทางถูกควบคุมอย่างเข้มงวดโดยกระทรวงความมั่นคงของประชาชน แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลรายงานข้อจำกัดที่รุนแรงเกี่ยวกับเสรีภาพในการสมาคม การแสดงออก และการเคลื่อนไหว การกักขังตามอำเภอใจ การทรมาน และการปฏิบัติที่โหดร้ายอื่น ๆ ที่ส่งผลให้เสียชีวิต และการประหารชีวิต กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐเข้าจับกุมและคุมขังผู้ถูกกล่าวหาว่าก่ออาชญากรรมทางการเมืองโดยไม่ผ่านกระบวนการยุติธรรมโดยมิชอบด้วยกระบวนการยุติธรรม บุคคลที่ถูกมองว่าเป็นปฏิปักษ์ต่อรัฐบาล เช่น ผู้วิพากษ์วิจารณ์ความเป็นผู้นำของท่านผู้นำ หรือผู้ที่พยายามหนีออกนอกประเทศ จะถูกเนรเทศไปยังค่ายแรงงานโดยไม่มีการพิจารณาคดี และบ่อยครั้งไม่มีโอกาสได้รับการปล่อยตัวออกมา

ผู้หญิงเกาหลีเหนือมักต้องเผชิญกับความรุนแรงทางเพศ และการข่มขืนเป็นประจำ ผู้ชายที่อยู่ในตำแหน่งที่มีอำนาจ รวมทั้งตำรวจ เจ้าหน้าที่ระดับสูง ผู้ดูแลตลาด สามารถล่วงละเมิดผู้หญิงได้ตามความประสงค์และไม่ถูกดำเนินคดี โดยเกิดขึ้นบ่อยครั้งจนเป็นที่ยอมรับว่าเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ผู้หญิงที่ได้รับความคุ้มครองคือผู้ที่สามีหรือบิดาอยู่ในตำแหน่งที่มีอำนาจ รัฐบาลเกาหลีเหนือปฏิเสธข้อเรียกร้องการละเมิดสิทธิมนุษยชน โดยเรียกพวกเขาว่า "การรณรงค์หาเสียง" ที่มุ่งเป้าไปที่การเปลี่ยนแปลงรัฐบาล ในรายงานประจำปี 2014 ที่ส่งไปยังสหประชาชาติ เกาหลีเหนือได้ปฏิเสธข้อกล่าวหาเรื่องความโหดร้ายว่าเป็น "ข่าวลือ"

การแบ่งเขตการปกครอง
-------------------

แผนที่แสดงเขตการปกครองของเกาหลีเหนือ
ในปี พ.ศ. 2547 ประเทศเกาหลีเหนือแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 จังหวัด (provinces) 3 เขตพิเศษ (special regions) และ 2 เมืองที่ได้รับการปกครองโดยตรง (directly-governed cities) ได้แก่

### จังหวัด

* คังว็อน (Kangwŏndo: *คังว็อนโด* 강원도; 江原道)
* ชากัง (Chagang-do: *ชากัง-โด;* 자강도; 慈江道)
* พย็องอันใต้ (P'yŏngan-namdo: *พย็องอัน-นัมโด;* 평안남도; 平安南道)
* พย็องอันเหนือ (P'yŏngan-bukto: *พย็องอัน-บุกโต;* 평안북도; 平安北道)
* รยังกัง (Ryanggang-do: *รยังกัง-โด;* 량강도; 兩江道)
* ฮวังแฮใต้ (Hwanghae-namdo: *ฮวังแฮ-นัมโด;* 황해남도; 黃海南道)
* ฮวังแฮเหนือ (Hwanghae-bukto: *ฮวังแฮ-บุกโต;* 황해북도; 黃海北道)
* ฮัมกย็องใต้ (Hamgyŏng-namdo: *ฮัมกย็อง-นัมโด;* 함경남도; 咸鏡南道)
* ฮัมกย็องเหนือ (Hamgyŏng-bukto: *ฮัมกย็อง-บุกโต;* 함경북도; 咸鏡北道)

### เมืองที่ได้รับการปกครองโดยตรง

* เปียงยาง (P'yŏngyang Chik'alshi: *พย็องยังชีคัลชี*; 평양직할시; 平壤直轄市) - สังเกตว่าเมืองนี้ได้จัดเป็นเมืองที่ได้รับการปกครองโดยตรง และไม่ใช่ "นครพิเศษ" เหมือนกรุงโซลในประเทศเกาหลีใต้
* ราซ็อน (ราจิน-ซ็อนบง) (Rasŏn (Rajin-Sŏnbong) Chik'alshi: *ราซ็อน (ราจิน-ซ็อนบง) ชีคัลชี*; 라선(라진-선봉)특별시; 羅先(羅津-先鋒)特別市)

### เมืองใหญ่สุด 10 อันดับแรก

| * ด
* ค
* ก
เมืองที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลีเหนือ2008 |
| --- |
| 

|  | อันดับ | ชื่อ | จังหวัด |  ประชากร | อันดับ | ชื่อ | จังหวัด |  ประชากร |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| เปียงยางเปียงยางฮัมฮึงฮัมฮึง | 1 | เปียงยาง | เปียงยาง | 3,255,288 | 11 | ซุนช็อน | พย็องอันใต้ | 297,317 | ช็องจินช็องจินนัมโพนัมโพ |
| 2 | ฮัมฮึง | ฮัมกย็องใต้ | 768,551 | 12 | พย็องซ็อง | พย็องอันใต้ | 284,386 |
| 3 | ช็องจิน | ฮัมกย็องเหนือ | 667,929 | 13 | แฮจู | ฮวังแฮใต้ | 273,300 |
| 4 | นัมโพ | พย็องอันใต้ | 366,815 | 14 | คังกเย | ชากัง | 251,971 |
| 5 | ว็อนซัน | คังว็อน | 363,127 | 15 | อันจู | พย็องอันใต้ | 240,117 |
| 6 | ชินอึยจู | พย็องอันเหนือ | 359,341 | 16 | ท็อกช็อน | พย็องอันใต้ | 237,133 |
| 7 | ทันช็อน | ฮัมกย็องใต้ | 345,875 | 17 | คิมแช็ก | ฮัมกย็องเหนือ | 207,299 |
| 8 | แคช็อน | พย็องอันใต้ | 319,554 | 18 | ราซ็อน | ราซ็อน | 196,954 |
| 9 | แคซ็อง | ฮวังแฮเหนือ | 308,440 | 19 | คูซ็อง | พย็องอันเหนือ | 196,515 |
| 10 | ซารีว็อน | ฮวังแฮเหนือ | 307,764 | 20 | ฮเยซัน | รยังกัง | 192,680 |

 |

เศรษฐกิจ
--------

กรุงเปียงยาง
โรงงานในเกาหลีเหนือ
เกษตรกรรมเกาหลีเหนือ
ภาพดาวเทียมแสดงความแตกต่างของการผลิตไฟฟ้าของเกาหลีทั้งสองประเทศ
เกาหลีเหนือมีการดำเนินนโยบายเศรษฐกิจในลักษณะวางแผนเศรษฐกิจจากส่วนกลาง โดยเกาหลีเหนือได้ยึดถืออุดมการณ์ตามลัทธิชูเช (Juche) ของพรรคแรงงานเกาหลีมาเป็นแนวทางในการพัฒนาประเทศ โดยเน้นความเป็นเอกภาพ การพึ่งพาตนเอง เกียรติภูมิของชาติ และการสร้างความเจริญให้กับประเทศ พร้อมกับประกาศ "ขบวนการม้าบินหมื่นลี้" (Chollima Movement) ในปี พ.ศ. 2501 ที่กระตุ้นให้ประชาชนขยันขันแข็งในการทำงาน เร่งเพิ่มผลผลิตโดยเฉพาะทางด้านการเกษตรและภาคอุตสาหกรรมภายในประเทศ

เกาหลีเหนือมีระบบการค้าผูกขาดโดยภาครัฐ ทั้งการค้าในประเทศและต่างประเทศ โดยกระทรวงพาณิชย์ควบคุมการค้าภายในประเทศ และกระทรวงการค้าต่างประเทศควบคุมการค้าระหว่างประเทศ โดยได้จัดตั้งบริษัทการค้าของรัฐหรือสหกรณ์การค้าของรัฐ เป็นผู้ดำเนินการเกี่ยวกับการค้า รัฐบาลเกาหลีเหนือพยายามขยายการค้ากับต่างประเทศให้มากขึ้น โดยได้เน้นการผลิตสินค้าที่ตลาดต่างประเทศมีความต้องการเพิ่มขึ้น พยายามปรับปรุงความน่าเชื่อถือของเกาหลีเหนือ ส่งเสริมสินค้าออกทั้งแบบ merchant trade และ barter trade ส่งเสริมการร่วมลงทุนกับต่างประเทศ นอกจากนี้ เกาหลีเหนือได้จัดตั้งคณะกรรมการส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ (Commission for the Promotion of Foreign Trade) เพื่อสนับสนุนการค้ากับประเทศที่ยังไม่มีความสัมพันธ์ทางการทูตกับเกาหลีเหนือ

ในปี 2538 และ 2539 ได้ประสบอุทกภัยครั้งใหญ่ที่สุดในรอบ 10 ปี ซึ่งได้สร้างความเสียหายให้กับพื้นที่เกษตรกรรมและโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจที่สำคัญของประเทศ ต่อมาในปี 2540 เกาหลีเหนือประสบกับภาวะภัยแล้งและพายุในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ซึ่งได้สร้างความเสียหายให้พื้นที่เพาะปลูกข้าวทางฝั่งตะวันตกของประเทศ ทำให้ไม่สามารถผลิตอาหารให้เพียงพอกับความต้องการภายในประเทศ ก่อให้เกิดภาวะขาดแคลนอาหารภาพในประเทศส่งผลให้ประชาชนเจ็บป่วยและล้มตายเป็นจำนวนมาก รัฐบาลเกาหลีเหนือจึงได้เริ่มขอรับความช่วยเหลือจากประชาคมโลกมาตั้งแต่ปี 2538 ทั้งนี้ ก่อนการล่มสลายของคอมมิวนิสต์ในปี 2532-2533 ประเทศที่เคยเป็นคู่ค้าที่สำคัญของเกาหลีเหนือคือ สหภาพโซเวียตและกลุ่มประเทศยุโรปตะวันออก แต่หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต มูลค่าการค้ากับประเทศรัสเซียได้ลดน้อยลงอย่างมาก และประเทศยุโรปตะวันออกก็ไม่มีกำลังซื้อ นอกจากนี้ สินค้าส่งออกของเกาหลีเหนือ ก็ไม่สามารถแข่งขันกับสินค้าประเภทเดียวกันจากประเทศอื่น ๆ ทั้งทางด้านคุณภาพและราคาได้ รวมทั้ง เกาหลีเหนือยังประสบปัญหาการขาดเแคลนเงินตราต่างประเทศ เพื่อนำไปซื้อวัตถุดิบต่าง ๆ เพื่อนำไปใช้ในการผลิตสินค้าอีกด้วย

รัฐบาลเกาหลีเหนือได้พยายามหาเงินตราจากต่างประเทศ โดยไม่ต้องการเปลี่ยนแปลงระบบเศรษฐกิจภายในประเทศ ดังนี้

* ในปี 2534 ได้พยายามทดลองเปิดเขตเศรษฐกิจพิเศษในลักษณะเดียวกับจีน บริเวณใกล้พรมแดนจีนและรัสเซีย เรียกว่า Rajin-Sonbong Free Trade Zone (FTZ) เพื่อเป็นเขตผ่อนผันให้กับนักลงทุนต่างชาติผ่านเข้าออกได้ โดยไม่ต้องขอรับการตรวจลงตรา มีการลดภาษีศุลกากร และมีสิ่งจูงใจอื่น ๆ เพื่อดึงดูดให้นักลงทุนต่างชาติเข้าไปลงทุนในเขตดังกล่าว อย่างไรก็ตาม เขตเศรษฐกิจพิเศษดังกล่าวได้รับความสนใจน้อยมาก เนื่องจากค่าจ้างแรงงานที่สูง การแทรกแซงจากเจ้าหน้าที่ของรัฐในการดำเนินงาน นอกจากนี้ นักลงทุนต่างชาติ ยังไม่ค่อยแน่ใจในสถานการณ์ทางการเมืองภายในเกาหลีเหนือ ตลอดจนปัญหาเรื่องนโยบายคุ้มครองการลงทุน รวมทั้งความไม่พร้อมในด้านโครงสร้างพื้นฐานต่าง ๆ อาทิ สนามบิน ท่าเรือ และการขาดพื้นฐานทางอุตสาหกรรม
* ในปี 2541 ได้เปิดให้บริษัทฮุนไดของเกาหลีใต้เข้าไปลงทุนโดยการนำนักท่องเที่ยวเข้าชมบริเวณเทือกเขา Kumgang โดยบริษัทฮุนไดต้องจ่ายค่าสัมปทานให้กับรัฐบาลเกาหลีเหนือ เดือนละ 12 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่ปรากฏว่าจำนวนนักท่องเที่ยวจากเกาหลีใต้น้อยเกินคาด คือน้อยกว่า 4,000 คนต่อเดือนทำให้บริษัทฮุนไดขาดทุนอย่างนัก จนเมื่อเดือน มกราคม 2545 รัฐบาลเกาหลีใต้ประกาศให้ความช่วยเหลือทางการเงินแก่โครงการดังกล่าว เพราะเห็นว่าเป็นโครงการที่ส่งเสริมนโยบายปรองดองระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้
* เมื่อเดือนกันยายน 2545 เกาหลีเหนือได้ประกาศให้เมืองชินอึยจู ซึ่งเป็นเมืองใหญ่ติดชายแดนจีนตรงข้ามเมืองตานตงของมณฑลเหลียวหนิงมีแม่น้ำยาลูเป็นเส้นกั้นพรมแดนให้เป็นเขตบริหารพิเศษขึ้นตรงต่อรัฐบาลกลางโดยสามารถบัญญัติกฎหมายมีอำนาจบริหารและอำนาจตุลาการ
* นับตั้งแต่การประชุมสุดยอดผู้นำเกาหลีเหนือ-เกาหลีใต้ ระหว่างนายคิม จอง-อิล ผู้นำเกาหลีเหนือกับนายคิม แด-จุง อดีตประธานาธิบดีเกาหลีใต้ ในปี 2543 เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ได้มีความพยายามร่วมกันในการส่งเสริมโครงการนิคมอุตสาหกรรมแกซอง (Gaeseong Industrial Complex- GIC)

อย่างไรก็ตาม การทดลองขีปนาวุธและอาวุธนิวเคลียร์ของเกาหลีเหนือ ก็เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้การลงทุนและการค้าต่างประเทศชะงักงัน โดยเฉพาะผลกระทบจากข้อมติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ ที่ 1718 (2006) หากปัญหาต่างๆ ดังกล่าวได้รับการแก้ไข รวมทั้งมีการปรับเปลี่ยนมาตรฐานทางการเงินให้เป็นสากลมากขึ้น ก็อาจทำให้การลงทุนในเขตเศรษฐกิจดังกล่าวได้รับความสนใจจากต่างประเทศมากขึ้นกว่าในปัจจุบัน

เมื่อ 2 สิงหาคม 2545 เกาหลีเหนือได้เริ่มทดลองมาตรการปฏิรูประบบเศรษฐกิจ โดยลดการปันส่วนอาหาร และให้ประชาชนซื้ออาหารจากตลาดมากขึ้นแทน และเพิ่มค่าแรงเพื่อให้ประชาชนมีกำลังซื้ออาหารจากตลาดเอง รัฐบาลเกาหลีเหนือจะใช้ family production system ในพื้นที่เกษตรกรรมซึ่งคล้ายกับระบบที่จีนใช้เมื่อเริ่มการปฏิรูปเศรษฐกิจใหม่ ๆ เพื่อสร้างแรงจูงใจให้เกษตรกรเพิ่มผลผลิต รัฐบาลเกาหลีเหนือจะลดการซื้อธัญพืชสำหรับการปันส่วนของรัฐ และจะปล่อยให้เกษตรกรสามารถขายพืชผลได้เองมากขึ้น นอกจากนี้ รัฐบาลเกาหลีเหนือจะลดค่าเงินของเกาหลีเหนือจาก 2.2 วอนต่อ 1 ดอลลาร์สหรัฐ เป็น 200 วอนต่อ 1 ดอลลาร์สหรัฐ เพื่อให้สอดคล้องกับการปรับตัวเข้าสู่ระบบตลาดต่อไปในอนาคต

การปฏิรูประบบเศรษฐกิจของเกาหลีเหนือมีความคืบหน้าที่ดีขึ้น ถือว่าประสบผลสำเร็จในระดับหนึ่ง โดยเกาหลีเหนือสามารถรับมือกับปัญหาอุปสรรคต่างๆ ที่เกิดขึ้นจากการปฏิรูปได้ มีการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่อง มีการปรับปรุงการจัดสรรอุปทานพลังงานเพื่อรองรับความต้องการได้ดีขึ้น มีความพยายามเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตมากขึ้นทั้งในภาคเกษตร ภาคอุตสาหกรรม และการค้าระหว่างประเทศ ในปี 2546 ภาคเกษตรมีผลผลิตเพิ่มขึ้นเป็นจำนวน 4.156 ล้านตันจากความต้องการบริโภค 5.1 ล้านตัน ภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้นร้อยละ 12 และภาคการค้าระหว่างประเทศเพิ่มขึ้นเป็นจำนวน 2,390 ล้านดอลลาร์สหรัฐ คิดเป็นมูลค่าสูงสุดในรอบ 11 ปี

ปัจจุบัน รัฐบาลเกาหลีเหนือได้ให้อิสระมากขึ้นแก่ประชาชน รัฐวิสาหกิจ และบริษัทต่างๆ ในการเลือกประกอบอาชีพ การบริหารจัดการ การจัดทำข้อตกลงการค้าได้ นอกจากนี้ รัฐบาลยังจัดตั้งตลาดซื้อขายสินค้าเพิ่มอีกกว่า 300 แห่ง เพื่อรองรับการขยายตัวของการเข้าไปมีส่วนร่วมของประชาชนในระบบเศรษฐกิจการตลาด ในขณะที่สตรีเกาหลีเหนือก็เข้าไปมีบทบาทในการหารายได้เลี้ยงครอบครัวเพิ่มขึ้นด้วย

ล่าสุด จากการประชุมสภาประชาชนสูงสุด เมื่อ 11 เมษายน 2549 นโยบายทางเศรษฐกิจของเกาหลีเหนือจะเน้นการพัฒนาเศรษฐกิจ และการพัฒนาวิทยาศาตร์และเทคโนโลยี อันเป็นยุทธศาสตร์ของเกาหลีเหนือในการเพิ่มความสามารถในการผลิตและเสริมสร้างระบบเศรษฐกิจที่พึ่งพาตนเองได้ตามหลักจูเช่ และเชื่อว่าเกาหลีเหนือจะเร่งพัฒนาอุตสาหกรรมที่ใช้เทคโนโลยีสูง และอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ ทั้งนี้ ตั้งแต่ปี 2541 เป็นต้นมา เกาหลีเหนือประกาศว่าการสร้าง "ประเทศที่เข้มแข็งและมั่งคั่ง" (Kangsong Taeguk-) จะต้องตั้งอยู่บนเสาหลักสำคัญ 3 ประการคือ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี อุดมการณ์ และการทหาร

### การเกษตร

เกาหลีเหนือจัดพื้นที่การเกษตรเป็นคอมมูนเช่นเดียวกับจีน และมอบพื้นที่ขนาดเล็กใกล้คอมมูนให้เป็นแปลงเกษตรส่วนตัว ผลผลิตทางการเกษตรของเกาหลีเหนือ ได้แก่ ข้าว ข้าวโพด ข้าวสาลี โค และสัตว์ปีก แต่เกือบทุกชนิดไม่พอเลี้ยงประชากรในประเทศ ส่วนใหญ่จึงต้องสั่งเข้าจากอดีตสหภาพโซเวียต
พื้นที่ ของเกาหลีเหนือเพาะปลูกได้แค่ 20 เปอร์เซนต์ของประเทศเนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาหลีเหนือล้อมรอบไปด้วยภูเขาจำนวนครึ่งกว่าประเทศ ใน 1 ปีสามารถเพาะปลูกได้แค่ 6 เดือน ส่วน 6 เดือนที่เหลือไม่สามารถเพาะปลูกได้เพราะอากาศหนาวติดลบ

### การทำเหมืองแร่

เกาหลีเหนืออุดมสมบูรณ์ไปด้วยถ่านหิน ซึ่งเป็นผลผลิตที่ส่งเป็นสินค้าส่งออกทำรายได้ให้ประเทศอันดับหนึ่งนอกจากนี้ยังมี ตะกั่ว สังกะสี และเหล็ก

### อุตสาหกรรม

เกาหลีเหนือมีอุตสาหกรรมหนักอยู่หลายชนิด เช่น เครื่องจักรกล เหล็กกล้า เคมีภัณฑ์ และปุ๋ย เกาหลีเหนือสามารถผลิตพลังงานไฟฟ้าได้เพียงร้อยละ 26 ของปริมาณความต้องการใช้ไฟฟ้าภายในประเทศเท่านั้น ภาวะการขาดแคลนพลังงานของเกาหลีเหนือ ส่งผลให้ภาคอุตสาหกรรมสามารถทำการผลิตได้เพียงร้อยละ 20 ของความสามารถในการผลิต ทั้งนี้ มีรายงานว่าระบบการสื่อสารและคมนาคมขนส่งของเกาหลีเหนืออยู่ในสภาพย่ำแย่ ซึ่งหากสภาวะเช่นนี้ดำรงต่อไป อาจส่งผลให้ระบบเศรษฐกิจเกาหลีเหนือล่มสลายได้ และนำไปสู่การอพยพของชาวเกาหลีเหนือไปสู่จีนและเกาหลีใต้

### การท่องเที่ยว

บทความหลัก: การท่องเที่ยวในเกาหลีเหนือ
การท่องเที่ยวในประเทศเกาหลีเหนือเริ่มเปิดให้กับชาวต่างชาติมากขึ้น เพื่อนำเสนอเรื่องราวต่าง ๆ ของประเทศนี้ โดยเฉพาะธรรมชาติและวิถีชีวิตที่งดงาม แต่อย่างไรก็ตามการเดินทางเพื่อไปท่องเที่ยวในเกาหลีเหนือนั้น ต้องเดินทางไปกับเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเท่านั้น โดยจะต้องซื้อทัวร์ผ่านบริษัทตัวแทน ก่อนจะไปยังประเทศนี้ได้และอยู่ในการควบคุมภายใต้รัฐบาล

ประชากร
-------

ประชากรศาสตร์ในศตวรรษที่ 20 คาดการณ์ว่าประชากรจะเพิ่มขึ้นเป็น 25.5 ล้านคนภายในปี 2000 และ 28 ล้านคนภายในปี 2010 แต่การเพิ่มขึ้นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นเนื่องจากความอดอยากของเกาหลีเหนือเริ่มขึ้นในปี 1995 เป็นเวลาสามปีและส่งผลให้ชาวเกาหลีเหนือเสียชีวิตระหว่าง 240,000 ถึง 420,000 คน ผู้บริจาคระหว่างประเทศที่นำโดยสหรัฐได้ริเริ่มการขนส่งอาหารผ่านโครงการอาหารโลกในปี 1997 เพื่อต่อสู้กับความอดอยากในประเทศ แม้จะมีการลดความช่วยเหลือลงอย่างมากภายใต้การบริหารของประธานาธิบดี จอร์จ ดับเบิลยู บุช แต่สถานการณ์ก็ค่อย ๆ ดีขึ้น จำนวนเด็กที่ขาดสารอาหารลดลงจาก 60% ในปี 1998 เป็น 37% ในปี 2006 และ 28% ในปี 2013 แต่โครงการอาหารโลกรายงานว่ายังขาดความหลากหลายทางอาหารและการเข้าถึงไขมันและโปรตีนอย่างต่อเนื่อง ในช่วงกลางปี ​​​​2010 ภาวะขาดสารอาหารของเด็กเกาหลีเหนือต่ำกว่าประเทศที่มีรายได้ต่ำอื่น ๆ และใกล้เคียงกับประเทศกำลังพัฒนาในแปซิฟิกและเอเชียตะวันออก สุขภาพและโภชนาการของเด็กมีตัวชี้วัดที่ดีกว่าในหลายประเทศในเอเชียอย่างมีนัยสำคัญ

### เชื้อชาติ

ส่วนใหญ่เป็นชาวเกาหลี แต่ก็มีชาวจีน 162,000 คน ชาวมองโกล 6,900 คน ชาวอังกฤษ 5,500 คน ชาวฝรั่งเศส 5,000 คน ชาวรัสเซีย 4,600 คนและชาวญี่ปุ่นอาศัยอยู่

### ศาสนา

พระพุทธรูปแกะสลักบนภูเขาคุมกัง
ในอดีตดินแดนเกาหลีเหนืออบอวลไปด้วยวัฒนธรรมของศาสนาพุทธ และลัทธิขงจื๊อ แม้ภายหลังจะมีการเข้ามาของศาสนาอื่นอย่างศาสนาคริสต์ และลัทธิชอนโดเกียว แต่ทุกศาสนาจะต้องได้รับการอนุญาตก่อน ส่วนใหญ่ประชากรของเกาหลีเหนือจะยินดีที่จะไม่นับถือศาสนาใด ส่วนใหญ่ศาสนาจะถูกให้นิยามอยู่เสมอว่าเป็นอคติต่อสังคม และวัฒนธรรมทางศาสนาดั้งเดิมอย่างศาสนาพุทธ และลัทธิขงจื๊อจึงได้รับผลกระทบจากการดำเนินชีวิตในปัจจุบันของชาวเกาหลีเหนือ

แต่อย่างไรก็ตาม กลุ่มผู้ที่นับถือศาสนาพุทธในเกาหลีเหนือได้รับการจัดการที่ดีกว่ากลุ่มที่นับถือศาสนาอื่นในประเทศ โดยเฉพาะศาสนาคริสต์ที่มักจะถูกรังแกโดยทางการ ในขณะที่ศาสนาพุทธได้รับทุนจากรัฐบาลไปส่งเสริมศาสนา เนื่องจากศาสนาพุทธมีบทบาทสำคัญต่อวัฒนธรรมของเกาหลีเป็นอย่างมาก

จากการเฝ้าดูขององค์กรสิทธิมนุษยชน พบว่าเกาหลีเหนือได้ให้อิสระต่อกิจกรรมทางศาสนา ขณะที่รัฐบาลจะอุปถัมภ์กลุ่มศาสนาเท่านั้น สร้างความเข้าใจผิดเกี่ยวกับอิสระการนับถือศาสนาของเกาหลีเหนือมีการประมาณการกลุ่มผู้นับถือศาสนาต่างๆจากหน่วยข่าวกรองตามสภาพของเกาหลีเหนือในปัจจุบันดังนี้

* ไม่นับถือศาสนา ประมาณ 15,460,000 คน (64.31% ของประชากร โดยส่วนใหญ่นับถือตามปรัชญาลัทธิจูเช)
* ผู้ศรัทธาตามขนบธรรมเนียมประเพณีดั้งเดิม ประมาณ 3,846,000 คน (16% ของประชากร)
* ลัทธิชอนโดเกียว ประมาณ 3,245,000 คน (13.50% ของประชากร)
* ศาสนาพุทธ ประมาณ 1,082,000 คน (4.50% ของประชากร)
* ศาสนาคริสต์ ประมาณ 406,000 คน (1.69% ของประชากร)

ในกรุงเปียงยาง ถือเป็นศูนย์กลางกิจกรรมทางศาสนาคริสต์ของเกาหลีเหนือก่อนสงครามเกาหลี ปัจจุบันมีโบสถ์เพียงสี่โบสถ์ที่ได้รับอนุญาตให้เปิดทำศาสนกิจได้ เพื่อเป็นจุดเด่นแสดงให้ชาวต่างชาติเห็นเท่านั้น และผู้ที่ทำการในโบสถ์ เป็นสายลับเกาหลีเหนือที่สังกัดกับกองแนวร่วม ตัวเลขอย่างเป็นทางการของชาวคริสต์ในเกาหลีเหนือ ได้แก่ นิกายโปรเตสแตนต์มีจำนวนมากที่สุด 10,000 รองลงมาคือนิกายโรมันคาทอลิก 4,000 คน

ตามที่องค์กร Open Door ซึ่งเป็นองค์กรที่ให้ความช่วยเหลือแก่ชาวคริสต์ ได้ให้ข้อมูลว่าทางการเกาหลีเหนือได้ทำการกลั่นแกล้งชาวคริสต์มากจนน่าแปลก องค์กรเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชน เช่น องค์กรนิรโทษกรรมสากล ได้พุ่งความสนใจเกี่ยวกับการก่อกวนทางศาสนาในเกาหลีเหนือ

### ภาษา

เกาหลีเหนือใช้ภาษาเกาหลีร่วมกับเกาหลีใต้ แม้ว่าจะมีความแตกต่างทางภาษาอยู่บ้าง ชาวเกาหลีเหนือเรียกภาษาถิ่นเปียงยางว่า *munhwaŏ* ("ภาษาวัฒนธรรม") เมื่อเทียบกับภาษาถิ่นของเกาหลีใต้ โดยเฉพาะภาษาถิ่นโซลหรือ *p'yojun'ŏ* ("ภาษามาตรฐาน") 

### การศึกษา

สำมะโนประชากรปี 2008 ระบุว่าประชากรทั้งหมดเป็นผู้รู้หนังสือ การศึกษาระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาภาคบังคับนั้นเรียนฟรี 11 ปี ปัจจุบันเกาหลีเหนือมีโรงเรียนอนุบาล 14,000 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 4 ปี 4,800 แห่ง และโรงเรียนมัธยมศึกษา 6 ปี 4,700 แห่ง ผู้ชาย 77% และผู้หญิงอายุ 30-34 ปี 79% จบชั้นมัธยมศึกษาแล้ว มหาวิทยาลัยและวิทยาลัยอีก 300 แห่งให้การศึกษาระดับอุดมศึกษา ผู้สำเร็จการศึกษาจากโครงการภาคบังคับส่วนใหญ่ไม่ได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยแต่เริ่มรับราชการทหารตามบังคับหรือไปทำงานในฟาร์มหรือโรงงานแทน ข้อบกพร่องหลักของการศึกษาระดับอุดมศึกษาคือการมีอยู่อย่างมากของวิชาเชิงอุดมการณ์ ซึ่งประกอบด้วย 50% ของหลักสูตรในสังคมศึกษาและ 20% ในด้านวิทยาศาสตร์ และความไม่สมดุลในหลักสูตร การศึกษาวิทยาศาสตร์ธรรมชาติได้รับการเน้นอย่างมากในขณะที่สาขาสังคมศาสตร์ถูกละเลย การศึกษาภาษารัสเซียและภาษาอังกฤษเป็นภาคบังคับในโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นตั้งแต่ปี 1978

### สาธารณสุข

การบริการทางทันตกรรม ในคลินิก ณ กรุงเปียงยาง
ชาวเกาหลีเหนือมีอายุขัยเฉลี่ย 72.3 ปี ในปี 2019 เกาหลีเหนือจัดเป็นประเทศที่มีรายได้ต่ำ โครงสร้างสาเหตุการเสียชีวิตของเกาหลีเหนือ (2013) นั้นแตกต่างจากประเทศที่มีรายได้ต่ำอื่น ๆ แต่ใกล้เคียงกับค่าเฉลี่ยทั่วโลก โดยมีโรคไม่ติดต่อ เช่น โรคหัวใจและหลอดเลือดและมะเร็ง คิดเป็น 84 เปอร์เซ็นต์ของการเสียชีวิตทั้งหมดในปี 2016 ตามรายงานของธนาคารโลกประจำปี 2559 (ตามการประมาณการของ WHO) มีเพียง 9.5% ของผู้เสียชีวิตทั้งหมดที่บันทึกไว้ในเกาหลีเหนือ ที่มีสาเหตุมาจากโรคติดต่อและสภาวะของมารดาก่อนคลอด และภาวะโภชนาการ ซึ่งต่ำกว่าตัวเลขของเกาหลีใต้เล็กน้อย (10.1%) และหนึ่งในห้าของประเทศที่มีรายได้ต่ำอื่น ๆ (50.1%) แต่สูงกว่าประเทศที่มีรายได้สูง (6.7%) มีเพียง 1 ใน 10 สาเหตุสำคัญของการเสียชีวิตโดยรวมในเกาหลีเหนือที่มีสาเหตุมาจากโรคติดต่อ (การติดเชื้อทางเดินหายใจส่วนล่าง) ซึ่งเป็นโรคที่มีรายงานว่าลดลงร้อยละ 6 ตั้งแต่ปี 2007 ในปี 2013 มีรายงานว่าโรคหัวใจและหลอดเลือดเป็นโรคกลุ่มเดียวเป็นสาเหตุการเสียชีวิตที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลีเหนือ สาเหตุหลักสามประการของการเสียชีวิตในเกาหลีเหนือ ได้แก่ โรคหลอดเลือดสมอง ปอดอุดกั้นเรื้อรัง และโรคหัวใจขาดเลือด ปัจจัยเสี่ยงของโรคไม่ติดต่อในเกาหลีเหนือ ได้แก่ อัตราการขยายตัวของสังคมเมืองสูง สังคมสูงอายุ และอัตราการสูบบุหรี่และการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในผู้ชายที่สูง อัตราการเสียชีวิตของมารดาต่ำกว่าประเทศที่มีรายได้ต่ำอื่นๆ แต่สูงกว่าเกาหลีใต้และประเทศที่มีรายได้สูงอื่น ๆ อย่างมีนัยสำคัญ ที่ 89 ต่อการเกิดหนึ่งแสนคน ในปี 2008 อัตราการเสียชีวิตของเด็กอยู่ที่ 45 ต่อ 1,000

วัฒนธรรม
--------

บทความหลัก: วัฒนธรรมเกาหลี
เดิมเกาหลีเหนือสมัยอาณาจักรนั้นได้ติดต่อกับจีน และญี่ปุ่น หลังเปลี่ยนแปลงการปกครองชีวิตความเป็นอยู่ของผู้หญิงคือ จะต้องออกไปทำงานนอกบ้าน ช่วยเพิ่มรายได้แก่ครอบครัว ทั้งนี้เพราะมาจากอิทธิพลจากส่วนอื่นโลก

หลังจากคาบสมุทรถูกแบ่งออกในปี 1945 วัฒนธรรมที่แตกต่างกันสองวัฒนธรรมได้ก่อตัวขึ้นจากมรดกร่วมกันของเกาหลี ชาวเกาหลีเหนือไม่ค่อยได้รับอิทธิพลจากต่างประเทศเนื่องจากนโยบายปิดประเทศ มรดกเกาหลีได้รับการคุ้มครองและดูแลโดยรัฐ สถานที่ทางประวัติศาสตร์และวัตถุที่มีความสำคัญระดับชาติกว่า 190 แห่งได้รับการจัดประเภทเป็นสมบัติของชาติของเกาหลีเหนือ ในขณะที่สิ่งประดิษฐ์ที่มีคุณค่าน้อยกว่า 1,800 รายการรวมอยู่ในรายการทรัพย์สินทางวัฒนธรรม โบราณสถานและอนุสาวรีย์ในแกซองและคอมเพล็กซ์ของสุสานโคกูเรียวเป็นมรดกโลกขององค์การยูเนสโก

### อาหาร

บะหมี่เย็นแบบดั้งเดิมของเกาหลีเหนือ
บทความหลัก: อาหารเกาหลีอาหารเกาหลีมีวิวัฒนาการผ่านการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและการเมืองหลายศตวรรษ มีต้นกำเนิดมาจากประเพณีเกษตรกรรมและชนเผ่าเร่ร่อนในสมัยโบราณทางตอนใต้ของแมนจูเรียและคาบสมุทรเกาหลี ผ่านปฏิสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติและแนวโน้มทางวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน ข้าวและกิมจิเป็นอาหารเกาหลีหลัก ในอาหารแบบดั้งเดิม พวกเขาจะมาพร้อมกับเครื่องเคียง *(panch'an)* และอาหารจานหลัก เช่น juk, pulgogi หรือก๋วยเตี๋ยว สุราโซจูเป็นสุราเกาหลีดั้งเดิมที่รู้จักกันดีที่สุด ร้านอาหารที่มีชื่อเสียงที่สุดของเกาหลีเหนือ *Okryu-gwan* ซึ่งตั้งอยู่ในเปียงยาง ขึ้นชื่อเรื่องบะหมี่เย็นแร็งมยอน อาหารอื่น ๆ ที่เสิร์ฟ ได้แก่ ซุปปลากระบอกสีเทากับข้าวต้ม ซุปซี่โครงเนื้อ แพนเค้กถั่วเขียว ซินโซลโล และอาหารที่ทำจากเต่าทะเล *Okryu-gwan* ส่งทีมวิจัยไปยังชนบทเพื่อรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับอาหารเกาหลีและแนะนำสูตรอาหารใหม่ เมืองในเอเชียบางแห่งมีสาขาของเครือร้านอาหารเปียงยางซึ่งพนักงานเสิร์ฟจะแสดงดนตรีและเต้นรำแบบเกาหลีเหนือ

### สื่อมวลชน

การแพร่ภาพโทรทัศน์ในเกาหลีเหนือจะถูกควบคุมโดยรัฐบาลและกองทัพอย่างเข้มงวด
บทความหลัก: สื่อสารมวลชนในประเทศเกาหลีเหนือภาพยนตร์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดบางเรื่องมีพื้นฐานมาจากเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ (An Jung-geun) หรือนิทานพื้นบ้าน (Hong Gildong) ภาพยนตร์ส่วนใหญ่มีโครงเรื่องโฆษณาชวนเชื่อที่คาดเดาได้ ซึ่งทำให้ภาพยนตร์เป็นความบันเทิงที่ไม่เป็นที่นิยม ผู้ชมจะดูเฉพาะภาพยนตร์ที่มีนักแสดงที่พวกเขาชื่นชอบเท่านั้น แม้ว่าภาพยนตร์ไททานิคปี 1997 จะมีการฉายให้นักศึกษามหาวิทยาลัยเห็นบ่อยครั้งว่าเป็นตัวอย่างของวัฒนธรรมตะวันตก การเข้าถึงผลิตภัณฑ์สื่อต่างประเทศสามารถทำได้ผ่านการลักลอบนำเข้าดีวีดีและโทรทัศน์หรือวิทยุกระจายเสียงในพื้นที่ชายแดนอย่างผิดกฎหมาย ภาพยนตร์ตะวันตกเช่น *The Interview, ไททานิค และ นางฟ้าชาร์ลี* เป็นเพียงภาพยนตร์สองสามเรื่องที่ถูกลักลอบนำเข้ามาข้ามพรมแดนของเกาหลีเหนือ ทำให้เข้าถึงพลเมืองเกาหลีเหนือได้

สื่อเกาหลีเหนืออยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลที่เข้มงวดที่สุดในโลก การเซ็นเซอร์ในเกาหลีเหนือครอบคลุมข้อมูลทั้งหมดที่ผลิตโดยสื่อ เจ้าหน้าที่ของรัฐเฝ้าจับตาดูอย่างหนัก สื่อถูกใช้อย่างเข้มงวดเพื่อเสริมสร้างอุดมการณ์ที่ได้รับการอนุมัติจากรัฐบาล ชาวเกาหลีเหนือไม่มีเสรีภาพในการเข้าถึงระบบอินเทอร์เน็ต เนื่องจากสื่อทั้งหมดถูกควบคุมและกรองผ่านการเซ็นเซอร์ของรัฐบาล เสรีภาพสื่อในปี 2017 อยู่อันดับที่ 180 จาก 180 ประเทศ สื่อทุกแห่งถูกบังคับทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียงของรัฐบาล นักข่าวทุกคนเป็นสมาชิกพรรคของท่านผู้นำประเทศ และการฟังรายการออกอากาศจากต่างประเทศถือเป็นภัยคุกคามมีโทษถึงประหารชีวิต ผู้ให้บริการข่าวหลักคือสำนักข่าวกลางของเกาหลี หนังสือพิมพ์รายใหญ่ทั้งหมด 12 ฉบับและวารสาร 20 ฉบับ รวมทั้งโรดอง ซินมุน ได้รับการตีพิมพ์ในเมืองหลวงอย่างถูกกฎหมาย 

### กีฬา

ทีมชาติเกาหลีเหนือพบกับทีมชาติบราซิลในฟุตบอลโลก 2010 
บทความหลัก: เกาหลีเหนือในกีฬาโอลิมปิก และ เกาหลีเหนือในกีฬาพาราลิมปิกโรงเรียนส่วนใหญ่มีการฝึกซ้อมประจำวันในด้านฟุตบอล บาสเกตบอล ปิงปอง ยิมนาสติก มวย และอื่นๆ ลีกฟุตบอลเกาหลีเหนือ DPR ได้รับความนิยมภายในประเทศและเกมต่าง ๆ มักถูกถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ ฟุตบอลทีมชาติเกาหลีเหนือได้ร่วมแข่งขันครั้งล่าสุดในฟุตบอลโลก 2010 รอบสุดท้าย ก่อนจะตกรอบแรกเมื่อแพ้ทั้งสามนัดกับบราซิล โปรตุเกส และไอวอรี่โคสต์ การแข่งขันฟุตบอลโลก 1966 พวกเขาประสบความสำเร็จมากกว่า โดยมีชัยชนะเหนืออิตาลี 1-0 อย่างน่าประทับใจ

เกาหลีเหนือมีตัวแทนของชาติในการแข่งขันบาสเกตบอลระดับนานาชาติเช่นกัน ในเดือนธันวาคม 2013 อดีตนักบาสเกตบอลชื่อดังชาวอเมริกัน เดนนิส ร็อดแมน ไปเยือนเกาหลีเหนือเพื่อช่วยฝึกทีมชาติหลังจากที่เขาพัฒนาความสนิทกับ คิม จองอึน เกาหลีเหนือร่วมในกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี 1964 นักกีฬาชาวเกาหลีเหนือยังได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันทุกรายการในโอลิมปิกฤดูร้อนอีกด้วย นักยกน้ำหนัก คิม อึน-กุก ทำลายสถิติโลกประเภทชาย 62 กก. ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่ลอนดอน นักกีฬาโอลิมปิกทุกคนที่ประสบความสำเร็จจะได้รับอพาร์ทเมนท์สุดหรูจากรัฐเพื่อเป็นเกียรติแก่ความสำเร็จของพวกเขา

### วันหยุด

บทความหลัก: รายชื่อวันสำคัญของเกาหลีเหนือ

หมายเหตุ
--------

1. ↑  คิม จ็อง-อึนดำรงตำแหน่งถึงสี่ตำแหน่ง: เลขาธิการพรรคแรงงาน, ประธานกองบัญชาการทหารกลาง, ประธานคณะกรรมการกิจการของรัฐ และผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพ
2. ↑  ชเว รยอง-แฮเป็นตัวแทนของเกาหลีเหนือ ตำแหน่งประธานาธิบดีถูกลบออกไปจากรัฐธรรมนูญฉบับปี 1998 โดยคิม อิล-ซ็อง ผู้ที่เสียชีวิตใน ค.ศ. 1994 ถูกกล่าวในบนนำว่าเป็น"ประธานาธิบดีตลอดชีพ"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Minahan, James B. (2014). *Ethnic Groups of North, East, and Central Asia: An Encyclopedia*. Santa Barbara: ABC-CLIO. p. 147. ISBN 978-1-61069-018-8.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  Alton, David; Chidley, Rob (2013). *Building Bridges: Is There Hope for North Korea?*. Oxford: Lion Books. p. 89. ISBN 978-0-7459-5598-8.
3. ↑  "North Korea country profile". *BBC News*. 9 April 2018.
4. ↑  "Kim Jong Un's North Korea: Life inside the totalitarian state". *Washington Post*.
5. ↑  "Totalitarianism". Encyclopædia Britannica. 2018.
6. ↑  "Korea, North". *Britannica Book of the Year 2014*. London: Encyclopedia Britannica, Inc. 2014. p. 642. ISBN 978-1-62513-171-3.
7. ↑  *Demographic Yearbook – Table 3: Population by sex, rate of population increase, surface area and density* (PDF). United Nations Statistics Division. 2012. p. 5. สืบค้นเมื่อ 29 November 2014.
8. ↑  "การประเมินประชากรโลก พ.ศ. 2560". *ESA.UN.org* (custom data acquired via website). United Nations Department of Economic and Social Affairs, Population Division. สืบค้นเมื่อ 10 September 2017.
9. ↑  "DPR Korea 2008 Population Census National Report" (PDF). Pyongyang: DPRK Central Bureau of Statistics. 2009. p. 14. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 31 March 2010. สืบค้นเมื่อ 19 February 2011.
10. ↑  "GDP (PPP) Field listing". CIA World Factbook. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 June 2014. สืบค้นเมื่อ 31 May 2014.
11. ↑  "GDP (PPP) per capita Field listing". CIA World Factbook. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 June 2014. สืบค้นเมื่อ 31 May 2014.
12. ↑  "National Accounts Main Aggregate Database". United Nations Statistics Division. December 2012. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 February 2016.
13. 1 2  "North Korean Economy Watch » GDP statistics". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 January 2017. สืบค้นเมื่อ 9 February 2017. Hyundai Research Institute (South Korea)
14. ↑  "Decree on Redesignating Pyongyang Time". *Naenara*. 30 April 2018. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-05-05. สืบค้นเมื่อ 4 May 2018.
15. ↑  "Telephone System Field Listing". CIA The World Factbook. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 June 2014. สืบค้นเมื่อ 17 June 2014.
16. ↑  Hersher, Rebecca (21 September 2016). "North Korea Accidentally Reveals It Only Has 28 Websites". NPR. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 September 2016. สืบค้นเมื่อ 22 September 2016.
17. ↑  "U.S.: N. Korea Boosting Guerrilla War Capabilities". *Associated Press*. FOX News Network, LLC. 2009-06-23. สืบค้นเมื่อ 2009-07-04.
18. ↑  Sanger, David E. (1991-05-29). "North Korea Reluctantly Seeks U.N. Seat". The New York Times Company. สืบค้นเมื่อ 2009-07-04.
19. ↑  Spencer, Richard (2007-08-28). "North Korea power struggle looms". *The Telegraph (online version of UK national newspaper)*. London. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-02-27. สืบค้นเมื่อ 2007-10-31.  

Parry, Richard Lloyd (2007-09-05). "North Korea's nuclear 'deal' leaves Japan feeling nervous". *The Times (online version of UK's national newspaper of record)*. London. สืบค้นเมื่อ 2007-10-31.  
Walsh, Lynn (2003-02-08). "The Korean crisis". *CWI online: Socialism Today, February 2003 edition, journal of the Socialist Party, CWI England and Wales*. socialistworld.net, website of the committee for a worker’s international. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-12-03. สืบค้นเมื่อ 2007-10-31.  
Oakley, Corey (October 2006). "US is threat to peace not North Korea". *Edition 109 - October–November 2006*. Socialist Alternative website in Australia. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-12-23. สืบค้นเมื่อ 2007-10-31.
20. 1 2  Brooke, James (2003-10-02). "North Korea Says It Is Using Plutonium to Make A-Bombs". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ 2007-10-31.
21. 1 2  Buruma, Ian. "Leader Article: Let The Music Play On". *The Times of India*. สืบค้นเมื่อ 2008-03-27.
22. ↑  Finn, Peter (2009-06-08). "U.S. to Weigh Returning North Korea to Terror List". Washington Post. สืบค้นเมื่อ 2009-06-19.
23. ↑  "Constitution of North Korea (1972)". 1972. สืบค้นเมื่อ 2009-05-07.
24. ↑  Martin, Bradley K. (2004). *Under the Loving Care of the Fatherly Leader: North Korea and the Kim Dynasty*. New York, NY: Thomas Dunne Books. p. 111. ISBN 0-312-32322-0.
25. ↑  Lee, May (1998-08-19). "Famine may have killed 2 million in North Korea". *CNN*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-02-09. สืบค้นเมื่อ 2007-08-01.
26. ↑  "North Korea’s Military Strategy"เก็บถาวร 2007-06-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *Parameters*, US Army War College Quarterly, 2003.
27. ↑  "Freedom in the World, 2006". Freedom House. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-07-14. สืบค้นเมื่อ 2007-02-13.
28. ↑  "Economist Intelligence Unit democracy index 2006" (PDF). Economist Intelligence Unit. 2007. สืบค้นเมื่อ 2007-10-09.
North Korea ranked in last place (167)
29. ↑  "A portrait of North Korea's new rich". *The Economist*. 2008-05-29. สืบค้นเมื่อ 2009-06-18.
30. ↑  "Human Rights in North Korea". *hrw.org*. Human Rights Watch. 2009-02-17. สืบค้นเมื่อ 2010-12-13.
31. ↑  "DPRK FAQ". *Korean Friendship Association*. 2011-11-22. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-01-23. สืบค้นเมื่อ 2011-11-24.
32. ↑  "Armed forces: Armied to the hilt". *The Economist*. 2011-07-19. สืบค้นเมื่อ 2011-07-28.
33. ↑  Anthony H. Cordesman (2011-07-21). *The Korean Military Balance* (PDF). Center for Strategic & International Studies. ISBN 978-0-89206-632-2. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-10-11. สืบค้นเมื่อ 2011-07-28.
34. ↑  International Space Dominance: 7 Nations Launching the Next Space Race, *Popular Mechanics*, October 1, 2009
35. ↑  "Human Rights in North Korea". *Human Rights Watch* (ภาษาอังกฤษ). 2009-02-17.
36. ↑  "Grotesque indifference". *Human Rights Watch* (ภาษาอังกฤษ). 2007-05-15.
37. ↑  "North Korea: Amnesty International's Human Rights Concerns". *web.archive.org*. 2007-03-29. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-03-29. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
38. ↑  "Everything you need to know about human rights in North Korea 2020". *Amnesty International* (ภาษาอังกฤษ).
39. ↑  "Pyongyang Climate, Weather By Month, Average Temperature (North Korea) - Weather Spark". *weatherspark.com* (ภาษาอังกฤษ).
40. ↑  "Climate and average weather in North Korea". *World Weather & Climate Information*.
41. ↑  "바른언론 빠른뉴스 인터넷 연합뉴스". *web.archive.org*. 2011-04-29. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-04-29. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
42. ↑
43. ↑  "A Single Flag -- North And South Korea Join U.N. And The World | The Seattle Times". *archive.seattletimes.com*.
44. ↑  Nanto, Dick K.; Manyin, Mark E. (2010-12-28). "China-North Korea Relations". *UNT Digital Library* (ภาษาอังกฤษ).
45. ↑
46. ↑  "Assemblée nationale ~ Compte rendu de réunion de la commission de la défense nationale et des forces armées". *www.assemblee-nationale.fr*.
47. ↑  "Quelles relations la France entretient-elle avec la Corée du Nord ?". *LEFIGARO* (ภาษาฝรั่งเศส).
48. ↑  "Kim Yong Nam Visits 3 ASEAN Nations To Strengthen Traditional Ties". *web.archive.org*. 2007-09-30. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-30. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
49. ↑  "U.S. takes North Korea off terror list - CNN.com". *edition.cnn.com*.
50. ↑  "Trump declares North Korea 'sponsor of terror'". *BBC News* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2017-11-21. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.
51. ↑  "N Korea to face Japan sanctions" (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2006-06-13. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.
52. ↑  Rosenfeld, Everett (2019-02-28). "Trump-Kim summit was cut short after North Korea demanded an end to sanctions". *CNBC* (ภาษาอังกฤษ).
53. ↑  "CNN.com - Koreas agree to military hotline - Jun 4, 2004". *edition.cnn.com*.
54. ↑  "FACTBOX - North, South Korea pledge peace, prosperity". *Reuters* (ภาษาอังกฤษ). 2007-10-04. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.
55. ↑  "Koreas make nuclear pledge after historic summit". *BBC News* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2018-04-27. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.
56. ↑  "U.S. ready to resume North Korea talks, seeks denuclearization by 2021". *Reuters* (ภาษาอังกฤษ). 2018-09-18. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.
57. ↑  "ไทย-เกาหลีเหนือ ยินดีต่อความสัมพันธ์ฉันท์มิตรที่มีมาอย่างยาวนาน และพร้อมสานต่อความสัมพันธ์ต่อไป". *www.prd.go.th*.
58. ↑  Min-seok, Kim; Min-seok, Kim. "The State of the North Korean Military - Korea Net Assessment 2020: Politicized Security and Unchanging Strategic Realities". *Carnegie Endowment for International Peace* (ภาษาอังกฤษ).
59. ↑  "2021 Military Strength Ranking". *www.globalfirepower.com* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน).
60. ↑  "Armied to the hilt". *The Economist*. 2011-07-19. ISSN 0013-0613. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.
61. ↑  Agencies (2021-09-09). "North Korea: soldiers in hazmat suits march in military parade marking nation's 73rd anniversary". *the Guardian* (ภาษาอังกฤษ).
62. ↑  "North Korea Submarine Capabilities | NTI". *www.nti.org*.
63. ↑  "The Times & The Sunday Times". *www.thetimes.co.uk* (ภาษาอังกฤษ).
64. ↑  Ryall, Julian; Lockhart, Keely; Smith, Nicola (2017-08-09). "What is North Korea's missile range and can it hit the UK? Everything you need to know". *The Telegraph* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). ISSN 0307-1235. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.
65. ↑  Laet, Sigfried J. de (1994-01-01). *History of Humanity: From the seventh to the sixteenth century* (ภาษาอังกฤษ). UNESCO. ISBN 978-92-3-102813-7.
66. ↑  "Human Rights in North Korea". *Human Rights Watch* (ภาษาอังกฤษ). 2009-02-17.
67. ↑  "North Korea defends human rights record in report to UN". *BBC News* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2014-10-08. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.
68. ↑  CNN, Euan McKirdy and Jake Kwon. "'We are at the mercy of men': Reports of rape and sexual abuse in North Korea". *CNN*.
69. ↑  "A comparison of North and South Korean rape law". *Law and North Korea* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน).
70. ↑  ""You Cry at Night but Don't Know Why": Sexual Violence against Women in North Korea" (ภาษาอังกฤษ). 2018-11-01. `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)
71. ↑  Joyce, Kathleen (2018-11-01). "North Korean women suffer serious sexual violence by authorities, report says". *Fox News* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน).
72. ↑  "How the North Korean Economy Works". *Investopedia* (ภาษาอังกฤษ).
73. ↑  "North Korea - Economy". *Encyclopedia Britannica* (ภาษาอังกฤษ).
74. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-06-15. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.
75. ↑  Blakemore, Erin. "North Korea's Devastating Famine". *HISTORY* (ภาษาอังกฤษ).
76. ↑  "North Korea says it faces worst drought in a century". *BBC News* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2015-06-17. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.
77. ↑  "The Politics of the North Korean Floods". *Beyond Parallel* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2016-11-02.
78. ↑  You, Jong S. (2007). "Market Reforms in North Korea: Are They for Real?". *North Korean Review*. **3** (2): 27–44. ISSN 1551-2789.
79. ↑  "Analysis: North Korea's market reforms seen at risk as leader Kim tightens grip". *Reuters* (ภาษาอังกฤษ). 2021-01-08. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.
80. ↑  Lankov, Andrei. "N Korea and the myth of starvation". *www.aljazeera.com* (ภาษาอังกฤษ).
81. ↑  "NK is no Stalinist country". *The Korea Times*. 9 October 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 October 2015. สืบค้นเมื่อ 9 October 2011.
82. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2022-01-19. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.
83. ↑
84. ↑  "US Has Put Food Aid for North Korea on Hold - Social and Economic Policy - Global Policy Forum". *web.archive.org*. 2007-02-16. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-02-16. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
85. ↑  "DPRK's Socialist Constitution (Full Text)". The People's Korea. 1998. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-28. สืบค้นเมื่อ 2009-07-04.; see Chapter 5, Article 68
86. ↑  Nash, Amy (2008). "Korean Americans - Overview, Early history, Modern era, The first koreans in america, Significant immigration waves". *Multicultural America*. Advameg Inc. สืบค้นเมื่อ 2009-07-04.
87. ↑  "Culture of North Korea - Alternative name, History and ethnic relations". *Countries and Their Cultures*. Advameg Inc. สืบค้นเมื่อ 2009-07-04.
88. ↑  "CIA The World Factbook -- North Korea". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-07-03. สืบค้นเมื่อ 2009-12-22.
89. ↑  "Background Note: North Korea". *Bureau of East Asian and Pacific Affairs*. U.S. State Department. February 2009. สืบค้นเมื่อ 2009-07-04.
90. ↑  "Buddhist Temple Being Restored in N. Korea". Los Angeles Times. October 2, 2005.
91. ↑  "Human Rights in North Korea". *Human Rights Watch*. July 2004. สืบค้นเมื่อ 2007-08-02.
92. ↑  "Religious Intelligence UK report". *Religious Intelligence*. Religious Intelligence. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-13. สืบค้นเมื่อ 2009-07-04.
93. ↑  United States Commission on International Religious Freedom (2004-09-21). "Annual Report of the United States Commission on International Religious Freedom". *Nautilus Institute*. สืบค้นเมื่อ 2007-08-02.
94. ↑  "N Korea stages Mass for Pope". *BBC News*. 2005-04-10. สืบค้นเมื่อ 2007-08-02.
95. ↑  "North Korean Religion". *Windows on Asia*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-12. สืบค้นเมื่อ 2007-08-02.
96. ↑  "Open Doors International : WWL: Focus on the Top Ten". *Open Doors International*. Open Doors (International). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-06-22. สืบค้นเมื่อ 2009-07-04.
97. ↑  "Korea Report 2002". *Amnesty International*. 2001. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2002-11-22. สืบค้นเมื่อ 2007-08-02.
98. ↑  "Cause of death, by non-communicable diseases (% of total) - Korea, Dem. People's Rep. | Data". *data.worldbank.org*.
99. ↑  "Cause of death, by communicable diseases and maternal, prenatal and nutrition conditions (% of total) - Korea, Dem. People's Rep. Korea, Rep. Low income, High income | Data". *data.worldbank.org*.
100. ↑  "Maternal mortality ratio (modeled estimate, per 100,000 live births) - Korea, Dem. People's Rep. Low income, Middle income | Data". *data.worldbank.org*.
101. ↑  "Healthcare Access and Quality Index". *Our World in Data*.
102. ↑  "한국요리". *terms.naver.com* (ภาษาเกาหลี).
103. ↑  Service (KOCIS), Korean Culture and Information. "Food : Korea.net : The official website of the Republic of Korea". *www.korea.net*.
104. ↑  "Okryu Restaurant Becomes More Popular for Terrapin Dishes". *web.archive.org*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-09. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
105. ↑  "Past news". *web.archive.org*. 2011-01-08. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-01-08. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
106. ↑  "The mystery of North Korea's virtuoso waitresses". *BBC News* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2014-06-08. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.
107. ↑  Crocker, L. (22 December 2014). North Korea's Secret Movie Bootleggers: How Western Films Make It Into the Hermit Kingdom.
108. ↑  "Wayback Machine" (PDF). *web.archive.org*. 2013-01-14. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-14. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
109. ↑  *Harvard International Review*. Winter 2016, Vol. 37 Issue 2, pp. 46–50
110. ↑  Youm, Kyu Ho (1991-01-01). "Press laws in North Korea". *Asian Journal of Communication*. **2** (1): 70–86. doi:10.1080/01292989109359541. ISSN 0129-2986.
111. ↑  "North Korea cracks down on foreign media, speaking styles". *Reuters* (ภาษาอังกฤษ). 2021-01-20. สืบค้นเมื่อ 2021-09-27.
112. ↑  "North Korea's failed World Cup footballers undergo public mauling". *the Guardian* (ภาษาอังกฤษ). 2010-07-30.
113. ↑  Thacker, Gary (2019-05-16). "How North Korea stunned the world by beating Italy at the 1966 World Cup". *These Football Times* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช).

ข้อมูล
------

* "Country Profile: North Korea" (PDF). Library of Congress – Federal Research Division. July 2007. สืบค้นเมื่อ 4 July 2009.
* Armstrong, Charles K. "North Korea in 2016." *Asian Survey* 57.1 (2017): 119–27. abstract
* French, Paul (2007). *North Korea: The Paranoid Peninsula: A Modern History* (Second ed.). London: Zed Books. ISBN 978-1-84277-905-7.
* Hayes, Peter, and Roger Cavazos. "North Korea in 2015." *Asian Survey* 56.1 (2016): 68–77. abstract
* Hayes, Peter, and Roger Cavazos. "North Korea in 2014." *Asian Survey* 55.1 (2015): 119–31. abstract; also full text online
* Jackson, Van (2016). *Rival Reputations: Coercion and Credibility in US–North Korea Relations*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-13331-0. covers 1960s to 2010.
* Jackson, Van. "Deterring a Nuclear-Armed Adversary in a Contested Regional Order: The 'Trilemma' of US–North Korea Relations." *Asia Policy* 23.1 (2017): 97–103. online
* Lee, Hong Yung. "North Korea in 2013: Economy, Executions, and Nuclear Brinksmanship." *Asian Survey* 54.1 (2014): 89–100. online
* Martin, Bradley K. (2004). *Under the Loving Care of the Fatherly Leader: North Korea and the Kim Dynasty*. New York: Thomas Dunne Books. ISBN 978-0-312-32322-6.
* Myers, Brian Reynolds (2011). *The Cleanest Race: How North Koreans See Themselves and Why It Matters*. Melville House. ISBN 978-1933633916.
* "North Korea – A Country Study" (PDF). Library of Congress Country Studies. 2009.
* Ryang, Sonia (2013). "The North Korean Homeland of Koreans in Japan". ใน Ryang, Sonia (บ.ก.). *Koreans in Japan: Critical Voices from the Margin*. London: Routledge. pp. 32–54. ISBN 978-1-136-35305-5.
* Yonhap News Agency, บ.ก. (2003). *North Korea Handbook*. Yonhap T'ongsin. ISBN 978-0-7656-1004-1.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

**ประเทศเกาหลีเหนือ** ที่โครงการพี่น้องของวิกิพีเดีย

* ภาพและสื่อจากคอมมอนส์
* เนื้อหาข่าวจากวิกิข่าว
* คำคมจากวิกิคำคม
* ข้อมูลต้นฉบับจากวิกิซอร์ซ
* หนังสือจากวิกิตำรา
* ข้อมูลการเดินทางจากวิกิท่องเที่ยว

### เว็บไซต์รัฐบาล

* KCNA เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – website of the Korean Central News Agency
* Naenara เก็บถาวร 2021-08-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – the official North Korean governmental portal Naenara
* DPRK Foreign Ministry เก็บถาวร 2019-04-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – official north Korean foreign ministry website
* The Pyongyang Times – official foreign language newspaper of the DPRK

### เว็บไซต์ทั่วไป

* ประเทศเกาหลีเหนือ ที่เว็บไซต์ Curlie
* Official website of the DPR of Korea – Administered by the Korean Friendship Association
* 38North
* North Korea profile at BBC News
* North Korea – link collection (University of Colorado at Boulder Libraries GovPubs)
* NKnews – a news agency covering North Korean topics.
* Friend.com.kp เก็บถาวร 2015-11-06 ที่ archive.today – website of the Committee for Cultural Relations with Foreign Countries
* Korea Education Fund
* *Rodong Sinmun* – the newspaper of the Central Committee of the Workers' Party of Korea *Rodong Sinmun*
* Uriminzokkiri เก็บถาวร 2016-03-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* DPRK Portal เก็บถาวร 2022-10-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* United Nations Office of the High Commissioner for Human Rights – Report of the Commission of Inquiry on Human Rights in the Democratic People's Republic of Korea

| สถานที่ใกล้เคียงกับประเทศเกาหลีเหนือ |
| --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ธงของประเทศจีน จีน | ธงของประเทศจีน จีน | ธงของประเทศรัสเซีย รัสเซีย |
|  |  |  |
| *ทะเลเหลือง* | **ธงของประเทศเกาหลีเหนือ เกาหลีเหนือ** | *ทะเลญี่ปุ่น*ธงของประเทศญี่ปุ่น ญี่ปุ่น |
|  |  |  |
| *ทะเลเหลือง* | ธงของประเทศเกาหลีใต้ เกาหลีใต้ | *ทะเลญี่ปุ่น*ธงของประเทศญี่ปุ่น ญี่ปุ่น |

 |

| * ด
* ค
* ก
บทความเกี่ยวกับประเทศเกาหลี |
| --- |
| 
* เกาหลีใต้
* เกาหลีเหนือ

 |
| 

| ประวัติศาสตร์เกาหลี |
| --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| ทั่วไป | 
* เกาหลีเหนือ
* เกาหลีใต้
* พระมหากษัตริย์
* กองทัพ

 |
| ลำดับเหตุการณ์ | 
* อาณาจักรโชซ็อนโบราณ
* รัฐจิน
* ยุคก่อนสามราชอาณาจักร
	+ อาณาจักรพูยอ
	+ อาณาจักรโคกูรยอ
	+ อาณาจักรอกจอ
	+ อาณาจักรทงเย
	+ สามฮั่น
	+ สี่ผู้บัญชาการแห่งราชวงศ์ฮั่น
* สามราชอาณาจักร
	+ อาณาจักรโคกูรยอ
	+ อาณาจักรแพ็กเจ
	+ อาณาจักรซิลลา
	+ อาณาจักรคายา
* อาณาจักรเหนือใต้
	+ อาณาจักรรวมชิลลา
	+ อาณาจักรพัลแฮ
* สามอาณาจักรหลัง
	+ อาณาจักรโคกูรยอใหม่
	+ อาณาจักรแพ็กเจใหม่
	+ อาณาจักรรวมชิลลา
* ราชวงศ์โครยอ
* ราชวงศ์โชซ็อน
* จักรวรรดิเกาหลี
* ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
	+ รัฐบาลเฉพาะกาล
	+ สาธารณรัฐประชาชน
* การแบ่งประเทศเกาหลี
	+ การปกครองโดยสหรัฐ
	+ การปกครองโดยโซเวียต
	+ สงครามเกาหลี
	+ วิกฤตเกาหลี

 |

 |

 |
| 

| ภูมิศาสตร์เกาหลี |
| --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| ทั่วไป | 
* คาบสมุทรเกาหลี
* ภูมิภาค
* จังหวัด
* นครพิเศษ
* เขตปลอดทหารเกาหลี
* ภูเขา (แพ็กตู)
* เกาะ (เชจู)
* แม่น้ำ (แทดง
* ฮัน)
* ทะเลสาบ

 |
| เกาหลีเหนือ | 
* เขตการปกครอง
* นคร
* มรดกโลก

 |
| เกาหลีใต้ | 
* เขตการปกครอง
* นคร
* สิ่งแวดล้อม
* มรดกโลก

 |

 |

 |
| 

| การเมือง |
| --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| เกาหลีเหนือ | 
* รัฐธรรมนูญ
* รัฐบาล (ผู้นำสูงสุด
* นายกรัฐมนตรี)
* คณะกรรมการบริหาร
* สภาประชาชน
* การเลือกตั้ง
* พรรคการเมือง (พรรคแรงงาน)
* สิทธิมนุษยชน (สิทธิกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ)
* นิวเคลียร์
* กองทัพ
* ปรัชญาจูเช
* ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

 |
| เกาหลีใต้ | 
* รัฐธรรมนูญ
* รัฐบาล
	+ ประธานาธิบดี
	+ นายกรัฐมนตรี
* รัฐสภา
* การเลือกตั้ง
	+ ประธานาธิบดี
	+ สภานิติบัญญัติ
* พรรคการเมือง
* สิทธิมนุษยชน
	+ สิทธิกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
* กองทัพ
* ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

 |

 |

 |
| 

| เศรษฐกิจ |
| --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| เกาหลีเหนือ | 
* บริษัท
* สกุลเงินวอน
* การสื่อสาร
* การคมนาคม
* ทุพภิกขภัยในเกาหลีเหนือ
* เขตเศรษฐกิจพิเศษ
* การท่องเที่ยว

 |
| เกาหลีใต้ | 
* บริษัท
* ปาฏิหาริย์แห่งแม่น้ำฮัน
* สกุลเงินวอน
* วิกฤตการณ์ทางการเงิน พ.ศ. 2540
* การสื่อสาร
* การคมนาคม
* อสังหาริมทรัพย์
* การเงิน
* การจัดอันดับนานาชาติ
* การท่องเที่ยว

 |

 |

 |
| 

| ประชากรศาสตร์ |
| --- |
| 
* ชาวเกาหลี
* โคเรียทาวน์
* ภาษา (ฮันกึล
* ฮันจา)
* ชื่อคน
* เกาหลีเหนือ
* เกาหลีใต้

 |

 |
| 

| วัฒนธรรมเกาหลี |
| --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| ทั่วไป | 
* ศาสนา
* ปรัชญา
* ลัทธิขงจื๊อ
* ตำนาน
* ศิลปะการต่อสู้ (เทควันโด
* ซีรึม)
* ดาบ
* อาหาร (กิมจิ)
* พิธีชงชา

 |
| ศิลปะ | 
* เครื่องปั้นดินเผา
* จิตรกรรม
* การประดิษฐ์ตัวอักษร
* สถาปัตยกรรม
* ดนตรี
* วรรณกรรม
* ภาพยนตร์
* ละคร
* แอนิเมชัน

 |
| เกาหลีเหนือ | 
* ปรัชญาจูเช
* เทศกาลอารีรัง
* เพลง
* กีฬา
* การศึกษา
* ศาสนา
* เพศ
* การสูบบุหรี่
* การแต่งงาน
* โฆษณาชวนเชื่อ

 |
| เกาหลีใต้ | 
* คลื่นเกาหลี
* เค-ป๊อป
* กีฬา
* การศึกษา
* ศาสนา
* เพศ
* การสูบบุหรี่
* การแต่งงาน

 |

 |

 |

| ลิงก์ไปยังบทความที่เกี่ยวข้อง |
| --- |
| 

| * ด
* ค
* ก
เกาหลีเหนือ ภูมิภาคและเขตการปกครองของประเทศเกาหลีเหนือ |
| --- |
| ภูมิภาค | 
* คย็องกี
* ควันโซ
* ควันดง
	+ ย็องซอ
	+ ย็องดง
* ทงบุก
	+ ควันนัม
	+ ควันบุก
* ฮวังแฮ

 |  |
| จังหวัด | 
* คังว็อน
* ชากัง
* พย็องอันใต้
* พย็องอันเหนือ
* รยังกัง
* ฮวังแฮใต้
* ฮวังแฮเหนือ
* ฮัมกย็องใต้
* ฮัมกย็องเหนือ

 |
| นครปกครองโดยตรง | 
* เปียงยาง

 |
| นครพิเศษ | 
* แคซ็อง
* นัมโพ
* ราซ็อน

 |
| เขตบริหารพิเศษ※ | 
* เขตท่องเที่ยวเขาคุมกัง
* เขตบริหารพิเศษชินอึยจู
* เขตอุตสาหกรรมแคซ็อง

 |
| 
* **หมายเหตุ:** ※ ถูกยกเลิกแล้ว

 |

| * ด
* ค
* ก
ประเทศและดินแดนในทวีปเอเชีย |
| --- |
| รัฐเอกราช | 

|  |  |
| --- | --- |
| ทั้งหมด | 
* กัมพูชา
* กาตาร์
* เกาหลีใต้
* เกาหลีเหนือ
* คีร์กีซสถาน
* คูเวต
* จอร์แดน
* จีน
* ซาอุดีอาระเบีย
* ซีเรีย
* ไซปรัส1
* ติมอร์-เลสเต2
* เติร์กเมนิสถาน
* ทาจิกิสถาน
* ไทย
* เนปาล
* บรูไน
* บังกลาเทศ
* บาห์เรน
* ปากีสถาน
* ปาเลสไตน์
* พม่า
* ฟิลิปปินส์
* ภูฏาน
* มองโกเลีย
* มัลดีฟส์
* มาเลเซีย
* ลาว
* เลบานอน
* เวียดนาม
* ศรีลังกา
* สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
* สิงคโปร์
* อัฟกานิสถาน
* อาร์มีเนีย1
* อินเดีย
* อิรัก
* อิสราเอล
* อิหร่าน
* อุซเบกิสถาน
* โอมาน

 |
| ส่วนใหญ่ | 
* คาซัคสถาน1
* จอร์เจีย1
* ญี่ปุ่น3
* ตุรกี1
* เยเมน4
* รัสเซีย1
* อาเซอร์ไบจาน1
* อินโดนีเซีย5

 |
| บางส่วน | 
* กรีซ6
* อียิปต์7

 |

 |  |
| รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์ | 
* เซาท์ออสซีเชีย1
* ไต้หวัน
* นอร์เทิร์นไซปรัส1
* อับคาเซีย1

 |
| เขตบริหารพิเศษและเขตสังกัด | 

|  |  |
| --- | --- |
| จีน | 
* มาเก๊า
* ฮ่องกง

 |
| สหราชอาณาจักร | 
* บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี
* แอโครเทียรีและดิเคเลีย

 |
| ออสเตรเลีย | 
* เกาะคริสต์มาส
* หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)

 |

 |
| 1มีพื้นที่ทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งอยู่ในทวีปเอเชียตามเกณฑ์ทางภูมิศาสตร์ แต่มีความสัมพันธ์ทางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมกับทวีปยุโรปในระดับสูง ในบางกรณีจึงได้รับการจัดอยู่ในทวีปนั้น;2ในบางกรณีจัดอยู่ในเขตโอเชียเนีย; 3หมู่เกาะโองาซาวาระ หมู่เกาะภูเขาไฟ เกาะนิชิโนชิมะ เกาะมินามิโทริชิมะ เกาะโอกิโนโทริชิมะ และบางส่วนของหมู่เกาะอิซุอยู่ในเขตโอเชียเนีย; 4เกาะโซโคตราอยู่ในทวีปแอฟริกา;5นิวกินีตะวันตก หมู่เกาะสเคาเติน หมู่เกาะราจาอัมปัต (รวมทั้งหมู่เกาะโมลุกกะในบางกรณี) อยู่ในเขตโอเชียเนีย; 6เกาะโรดส์ เกาะโคส เกาะซาโมส เกาะไคออส เกาะเลสบอส เกาะคัสเตลโลริโซ เกาะสตรองกีลี เมจิสติส และเกาะโรอยู่ในทวีปเอเชีย; 7คาบสมุทรไซนายอยู่ในทวีปเอเชีย |

| * ด
* ค
* ก
รัฐคอมมิวนิสต์ |
| --- |
| 
* จีน จีน
* คิวบา คิวบา
* เกาหลีเหนือ เกาหลีเหนือ
* ลาว ลาว
* เวียดนาม เวียดนาม

 |  |

| * ด
* ค
* ก
สังคมนิยมแบ่งตามประเทศ |
| --- |
| แบ่งตามประเทศ | 
* อาร์เจนตินา
	+ ลัทธิกีร์ชแนร์
	+ ลัทธิเปรอน
* ออสเตรเลีย
* บังกลาเทศ
* บราซิล
	+ ลัทธิลูลา
* แคนาดา
* จีน
	+ คอมมิวนิสต์
		- ตั้งแต่ ค.ศ. 1979
	+ ก๊กมินตั๋ง
	+ ฮ่องกง
* เอสโตเนีย
* ฝรั่งเศส
* กรีซ
* อินเดีย
* อิหร่าน
* อิตาลี
* เนเธอร์แลนด์
* นิวซีแลนด์
* ปากีสถาน
* ศรีลังกา
* ตูนิเซีย
* สหราชอาณาจักร
* สหรัฐ
	+ แอฟริกัน-อเมริกัน
* เวเนซุเอลา
	+ ลัทธิชาเบซ
* เวียดนาม

 |
| ประวัติศาสตร์ | 
* บราซิล
* สหราชอาณาจักร
* สหรัฐ

 |
| การแปรผันตามภูมิภาค | 
* แอฟริกา
* อาหรับ
* บริเตน
* พม่า
* จีน
* ยุโรป
* อิสราเอล
* เมลานีเซีย
* นิการากัว
* แทนซาเนีย
* เวเนซุเอลา
* เวียดนาม

 |
| รัฐสังคมนิยมในอดีตและปัจจุบัน | 

|  |  |
| --- | --- |
| แอฟริกา | 
* บูร์กินาฟาโซ
* แองโกลา
* เบนิน
* คองโก-บราซาวีล
* อียิปต์
* เอธิโอเปีย
	+ ค.ศ. 1974–1987
	+ ค.ศ. 1987–1991
* กินี
* ลิเบีย
* มาดากัสการ์
* โมซัมบิก
* เซเชลส์
* โซมาเลีย
* ซูดาน

 |
| อเมริกา | 
* คิวบา
* กรีเนดา
* ชิลี
* นิการากัว

 |
| เอเชีย | 
* อัฟกานิสถาน
* พม่า
* กัมพูชา
	+ ค.ศ. 1975–1979
	+ ค.ศ. 1979–1992
	+ ค.ศ. 1982–1992
* จีน
* อิรัก
* เกาหลีเหนือ
* ลาว
* มองโกเลีย
* เยเมนใต้
* ซีเรีย
* เวียดนาม
	+ เวียดนามเหนือ

|  |  |
| --- | --- |
| อายุสั้น | 
* รัฐบาลประชาชนอาเซอร์ไบจาน
* เตอร์กิสถานตะวันออก
* ตะวันออกไกล
* ฝูเจี้ยน
* กีลอน
* มองโกเลียใน
* เจียงซี
* คูเวต
* สาธารณรัฐเคิร์ดแห่งแมแฮแบด
* เกาหลีเหนือ
	+ ค.ศ. 1946–1947
	+ ค.ศ. 1947–1948
* เวียดนามใต้
* ตูวา

 |

 |
| ยุโรป | 
* แอลเบเนีย
* บัลแกเรีย
* เชโกสโลวาเกีย
	+ เช็กเกีย
	+ สโลวาเกีย
* เยอรมนีตะวันออก
* ฮังการี (ค.ศ. 1949–1989)
* โปแลนด์
* โรมาเนีย
* สหภาพโซเวียต
* ยูโกสลาเวีย

|  |  |
| --- | --- |
| อายุสั้น | 
* อาลซัส-ลอแรน
* บานัต
* บอรอญอ–บอยอ
* บาวาเรีย
	+ ค.ศ. 1918–1919
	+ ค.ศ. 1919
* เบสซาเรเบีย
* เบียโลรัสเซีย (ค.ศ. 1919)
* เบรเมิน
* บิคาช
* ไครเมีย (ค.ศ. 1919)
* ฟินแลนด์
* เอสโตเนีย (ค.ศ. 1918–1919)
* กาลิเชีย
* ฮังการี (ค.ศ. 1919)
* ไอร์แลนด์
* ไนซาร์
* ซัคเซิน
* สโลวาเกีย (ค.ศ. 1919)
* ตาร์นอบแชก
* เวือทซ์บวร์ค
* อูฌิตเซ

 |

 |

 |
| ประวัติศาสตร์สังคมนิยม |

 |

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| นานาชาติ | 
* FAST
* ISNI
	+ 2
* VIAF

 |
| ประจำชาติ | 
* นอร์เวย์
* สเปน
* ฝรั่งเศส
* BnF data
* กาตาลุญญา
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* ฟินแลนด์
* สหรัฐ
* สวีเดน
* ญี่ปุ่น
* เช็กเกีย
* เกาหลี
* โครเอเชีย
* โปรตุเกส
* นครรัฐวาติกัน

 |
| ภูมิศาสตร์ | 
* มิวสิกเบรนซ์ พื้นที่

 |
| วิชาการ | 
* CiNii

 |
| อื่น ๆ | 
* สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่
* NARA
* IdRef

 |