recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**The Witcher 2: Assassins of Kings** (ภาษาโปแลนด์: **Wiedźmin 2: Zabójcy królów**) เป็นเกมแนวเอคชั่น สวมบทบาท พัฒนาโดยค่ายเกม CD Projekt Red จากประเทศโปแลนด์ โดยเป็นเกมภาคต่อในซีรีส์เกม The Witcher จัดจำหน่ายในปี 2011 ให้กับเครื่องเกม Xbox 360, Microsoft Windows, OS X และ Linux
โดยผู้เล่นจะได้รับบทเป็น Geralt of Rivia นักล่ามอนสเตอร์ ซึ่งรู้จักกันในชื่อวิชเชอร์ ออกทำภารกิจในโลกแฟนตาซี ซึ่งอ้างอิงมาจากนิยายในซีรีส์ The Witcher ของ Andrzej Sapkowski ซึ่งอ้างอิงมาจากประวัติศาสตร์ของโปแลนด์ และตำนานสลาวิก โดยเกมได้รับคำวิจารณ์ในแง่ดีเป็นอย่างมาก และมียอดขายกว่า 1.7 ล้านชุด ในเดือน พฤษภาคม 2012

เกมเพลย์
--------

  
เกมจะให้เรารับบทเป็น Geralt of Rivia ออกเดินทางไปทำภารกิจในพื้นที่ต่าง ๆ โดยระบบเกมนั้นจะค่อนข้างซับซ้อน ทั้งระบบอาวุธที่มีทั้งการอัพเกรด และระดับสถานะของอาวุธ ในด้านความสามารถของตัวละครก็เช่นกัน จะมีการเพิ่มความสามารถของตัวละครโดยเมื่อตัวละครมีการเพิ่มระดับเลเวล 1 ระดับ ก็จะได้ค่าคะแนนสำหรับอัพเกรดความสามารถ 1 ค่า โดยการอัพเกรด จะแบ่งออกเป็น 4 สาย คือ การฝึก, ด้านการใช้อาวุธ, ด้านเวทย์ และด้านการปรุงยา ซึ่งให้ผลลัพธ์แตกต่างกันไป นอกจากนี้ยังมีการสร้างอาวุธ การปรุงและใช้ยา (potion) เพื่อเพิ่มความสามารถบางอย่าง และการนั่งสมาธิเพื่อเร่งเวลาด้วย ตัวเกมมีระบบเวลา ซึ่งบางภารกิจจะมีเวลาเฉพาะ ซึ่งเราต้องไปทำภารกิจอื่นก่อนจนกว่าจะถึงเวลาที่กำหนด หรือไม่ก็นั่งสมาธิเพื่อเร่งเวลาก็ได้ นอกจากการต่อสู้ด้วยอาวุธแล้ว ผู้เล่นยังสามารถใช้พลังเวทย์ ซึ่งเรียกว่า Sign อีกด้วย ซึ่งพลังเวทย์นั้นก็สามารถอัพเกรดเพื่อให้มีความแรงและประสิทธิภาพดีขึ้นได้  

  
สำหรับในด้านภารกิจนั้น จะถูกแบ่งออกเป็นตอนใหญ่ๆ โดยในแต่ละตอนนั้นจะมีพื้นที่ทำภารกิจในเขตๆหนึ่ง ซึ่งเดินไปมาได้อย่างอิสระ โดยในแต่ละตอนก็จะมีภารกิจย่อยๆให้เราทำ โดยบางภารกิจก็ไม่จำเป็นต้องทำก็ได้ แต่ภารกิจนั้นจะไม่แบ่งชัดเจนว่าเป็นภารกิจหลักหรือย่อยเหมือนกับใน The Witcher 3: Wild Hunt โดยเมื่อเราทำภารกิจใดๆเสร็จสิ้นแล้ว ก็จะได้รับค่าประสบการณ์มาค่าหนึ่ง เมื่อสะสมจนครบตามที่ตัวเกมระบุ ก็จะเลื่อนระดับไปยังขั้นต่อไปพร้อมกับได้คะแนนสำหรับใช้อัพเกรดความสามารถต่างๆ ตัวเลือกภายในเกมสามารถส่งผลลัพธ์ที่แตกต่างกัน หลังจากจบภารกิจนั้นๆ ซึ่งรวมถึงฉากจบเกมด้วย ทำให้เกม สามารถจบได้หลายแบบ นอกจากนี้ยังมีระบบลอบเร้นในบางภารกิจ ที่ต้องระมัดระวังไม่ให้ถูกเห็น เพื่อที่จะทำให้ทำภารกิจนั้น ๆได้ลุล่วงตามแผน ซึ่งการถูกเห็นระหว่างทำภารกิจก็จะทำให้เส้นทางของเหตุการณ์เปลี่ยนไปด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Witcher 2 Release Date Announced". GAMERANT. สืบค้นเมื่อ 2 มิถุนายน 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
2. ↑  "The Witcher 2". CD Projekt Red. สืบค้นเมื่อ 2 มิถุนายน 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
3. ↑  "The Witcher 2 Release Date Announced". GAMERANT. สืบค้นเมื่อ 2 มิถุนายน 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
4. ↑  "Andrzej Sapkowski". Culture.pl. สืบค้นเมื่อ 2 มิถุนายน 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
**ไรชส์ค็อมมิสซารีอาทในเบลเยียมและฝรั่งเศสตอนเหนือ** เป็นการปกครองโดยพลเรือนของเยอรมัน (*Zivilverwaltung*) ซึ่งได้ปกครองในเบลเยียมภายใต้การยึดครองของเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ไรชส์ค็อมมิสซารีอาทได้เข้ามาแทนที่การปกครองโดยทหารก่อนหน้านี้ ฝ่ายปกครองทหารในเบลเยียมและฝรั่งเศสตอนเหนือ ถูกก่อตั้งในดินแดนเดียวกันในปี ค.ศ. 1940 เมื่อวันที่ 18 กรกฏาคม ค.ศ. 1944 เกาไลเทอร์คนแรก Josef Grohé ที่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ตรวจการไรชส์ซึ่งเป็นคนแรกที่ดำรงตำแหน่งในดินแดนแห่งนี้ ได้เป็นที่รู้จักกันคือ "*Reichskommissariat Belgien und Nordfrankreich* หรือ *Reichskommissariat für die besetzten Gebiete von Belgien und Nordfrankreich"*

ดินแดนแห่งนี้ส่วนใหญ่ได้ถูกปลดปล่อยโดยฝ่ายสัมพันธมิตรในเดือนกันยายน ค.ศ. 1944 ในช่วงหลังการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดี ดังนั้นการมีอยู่ของดินแดนแห่งนี้จึงมีช่วงเวลาที่สั้น ภายหลังจากการปลดปล่อย, ดินแดนแห่งนี้ได้ผนวกรวมเข้ากับเยอรมนีย้อนหลัง(แม้ว่าจะไม่นานที่อยู่ภายใต้การควบคุมโดยพฤตินัยของเยอรมัน) ซึ่งได้แบ่งออกเป็นสามไรชส์เกา: ไรชส์เกา *Flandern, Wallonien และมณฑลบรัสเซลส์*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rolf Jehke. "Reichskommissariat Belgien und Nordfrankreisch". Territorial.de. สืบค้นเมื่อ 2015-03-09.
2. ↑  Kroener, Müller & Umbreit (2003) *Germany and the Second World War V/II*, p. 29
**หมายเลขสารบัญแฟ้มดาวเทียม** (อังกฤษ: Satellite Catalog Number) หรือที่รู้จักกันในชื่อ **หมายเลขสารบัญแฟ้ม NORAD**, **NORAD ID**, **หมายเลขสารบัญแฟ้ม NASA**, **หมายเลขวัตถุอวกาศ** **USSPACECOM** หรือเรียกสั้น ๆ ว่า **หมายเลขสารบัญแฟ้ม** เป็นหมายเลขประจำตัว 5 หลักที่กำหนดขึ้นโดยอดีตหน่วยบัญชาการอวกาศสหรัฐ (United States Space Command, USSPACECOM) สำหรับใช้ระบุวัตถุอวกาศทั้งหมดที่โคจรรอบโลก 

ก่อนหน้านี้หมายเลขสารบัญแฟ้มจะอยู่ในการกำกับดูแลของหน่วยบัญชาการป้องกันภัยทางอากาศอเมริกาเหนือ หรือ นอแร็ด (North American Aerospace Defense Command, NORAD) ปัจจุบันได้รับการปรับปรุงโดยหน่วยบัญชาการยุทธศาสตร์สหรัฐ (United States Strategic Command, USSTRATCOM) โดยเป้าหมายของการจัดทำสารบัญแฟ้มคือใช้ประกอบเรดาร์ในการติดตามวัตถุที่โคจรรอบโลกขนาดใหญ่กว่า 10 เซนติเมตรเพื่อหลีกเลี่ยงการชนกับยานอวกาศที่จะส่งขึ้นอวกาศ โดยเศษซากขยะอวกาศที่เกิดจากกระบวนการปล่อยยานแต่ละชิ้นที่มีขนาดใหญ่กว่า 10 เซนติเมตรจะถูกบันทึกไว้ ตัวอย่างเช่นเหตุการชนกันของดาวเทียมอิริเดียม 33 กับดาวเทียมคอสมอส 2251 ในปี ค.ศ. 2009 มีการลงทะเบียนเศษชิ้นส่วนของดาวเทียมอิริเดียม 33 รวมทั้งหมด 330 ชิ้น (หมายเลขในช่วง 33772 ถึง 40998) และเศษชิ้นส่วนของดาวเทียมคอสมอส 2251 รวมทั้งหมด 1,050 ชิ้น (หมายเลขในช่วง 33757 ถึง 40811) 

ในปี ค.ศ. 2018 มีการประกาศประเปลี่ยนโครงสร้างของหน่วยบัญชาการกองทัพอากาศอวกาศ (Air Force Space Command, AFSC) โดยให้ส่วนงานการแจ้งเตือนความเสี่ยงในการชนหรืออุบัติเหตุในอวกาศให้แก่หน่วยงานเชิงพาณิชย์และต่างประเทศแยกออกไปอยู่ในการกำกับดูแลของกระทรวงพาณิชย์สหรัฐ

COSPAR ID และ NORAD ID
----------------------

เลขทะเบียน NORAD หรือ NORAD ID จะถูกระบุด้วยลำดับตัวเลข โดยวัตถุอวกาศชิ้นแรกที่ได้หมายเลขแค็ตตาล็อก 00001 คือจรวดนำส่งดาวเทียมสปุตนิก 1 ส่วนดาวเทียมสปุตนิก 1 จะตามด้วยหมายเลข 00002 ตารางด้านล่างแสดงตัวอย่างหมายเลขแค็ตตาล็อกที่ถูกบันทีกในโครงการอวกาศสำคัญ ๆ เทียบกับเลขทะเบียนวัตถุอวกาศสากล (COSPAR ID)

| โครงการ | ชิ้นส่วนวัตถุ | หมายเลขแค็ตตาล็อกดาวเทียม หรือ เลขทะเบียน NORAD | เลขทะเบียน COSPAR | ปี ค.ศ. ที่ส่ง | ลำดับครั้งที่ส่งในปีปฎิทิน | ตัวอักษรเฉพาะของดาวเทียม ชิ้นส่วนจรวด และส่วนประกอบอื่น ๆ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| การส่งดาวเทียมดวงแรกของโลก | ส่วนที่ 2 ของจรวด R-7 Semyorka | 00001 | 1957-001A | 1957 | 001 | A |
| ดาวเทียมสปุตนิก 1 | 00002 | 1957-001B | B |
| การส่งจรวด Ariane 5 ในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2008 | ดาวเทียม Hot Bird 9 | 33459 | 2008-065A | 2008 | 065 | A |
| ดาวเทียม W2M | 33460 | 2008-065B | B |
| กระสวยอวกาศ Sylda | 33461 | 2008-065C | C |
| ส่วนที่ 2 ของจรวด Ariane 5 | 33462 | 2008-065D | D |
| การส่งดาวเทียมไทยคม 8 ในวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 | ดาวเทียมไทยคม 8 | 41552 | 2016-031A | 2016 | 031 | A |
| ส่วนที่ 2 ของจรวด Falcon 9 R/B | 41553 | 2016-031B | B |

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "SL-1 R/B Satellite details 1957-001A NORAD 1". สืบค้นเมื่อ January 9, 2018.

ดูเพิ่ม
-------

* ดาวเทียม
* ขยะอวกาศ
* จรวด
* เลขทะเบียนวัตถุอวกาศสากล
* ชุดข้อมูลวงโคจรแบบสองบรรทัด

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* NSSDC Master Catalog
* N2YO
* In-The-Sky.org
**หมายเลขเบคอน** (Bacon number) เป็นหมายเลขที่ใช้เล่นกันในการเล่น Six Degrees of Kevin Bacon นิยมเล่นในกันในหมู่นักศึกษามหาวิทยาลัย แนวคิดของเกมมาจากการแสดงเรื่อง Six Degrees of Separation และ หมายเลขแอร์ดิช ชื่อของหมายเลขเบคอนมาจากนักแสดง เควิน เบคอน (Kevin Bacon) โดยการเล่นเกมจะให้ผู้เล่นค้นหาหมายเลขเบคอน (Bacon number) ของนักแสดงคนอื่น โยงมาที่ เควิน เบคอน

การเล่นเกม
----------

หมายเลขเบคอน ถูกกำหนดไว้ดังนี้ 

* ตัว เควิน เบคอน เอง มี หมายเลขเบคอน เท่ากับ ศูนย์
* หมายเลขเบคอนของนักแสดงหญิงหรือชาย A จะเท่ากับ หมายเลขเบคอนที่น้อยที่สุดของนักแสดงหญิงหรือชายใดๆ ที่ A ได้เคยปรากฏตัวร่วมกันในภาพยนตร์ที่สร้างโดยสตูดิโอหลัก บวก หนึ่ง

หลักฐานทั่วไปที่ใช้ในการพิจารณาว่าภาพยนตร์เรื่องใดเรื่องหนึ่งจะใช้ในการนับหมายเลขเบคอนได้หรือไม่ ก็โดยการดูว่าภาพยนตร์เรื่องนั้นอยู่ใน Internet Movie Databse (IMDb) หรือไม่ 

ด้วยคำนิยามนี้ จะมีนักแสดงใน IMDb อย่างน้อยหนึ่งคนที่ไม่มีหมายเลขเบคอน นั่นก็คือ เฟร็ด อ็อตต์ (Fred Ott) เขาแสดงหนังเพียงแค่ 2 เรื่อง และเป็นนักแสดงคนเดียวในหนังทั้งสองเรื่องนั้น ซึ่งเป็นการลบล้างทฤษฎี Six Degrees of Kevin Bacon ที่ว่าทุกคนที่เคยปรากฏในภาพยนตร์เรื่องใดเรื่องหนึ่งจะต้องมีหมายเลขเบคอนค่าใดค่าหนึ่ง (โธมัส เอดิสัน - Thomas Edison - ก็อาจจะเป็นอีกหนึ่งในตัวอย่างทำนองเดียวกัน ถ้าหากว่าเราจะนับว่าเขาเคยแสดงหนัง)

อย่างไรก็ตาม นักแสดงส่วนใหญ่จะมีหมายเลขเบคอน และมีค่าประมาณ 2 หรือ 3 นักแสดงคนใดมีหมายเลขเบคอนค่าสูงมากขึ้นเท่าใด ก็หมายถึงว่าเขามีความเชื่อมโยงกับนักแสดงคนอื่นน้อยลงเท่านั้น ถ้าเราใช้นักแสดงที่มีหมายเลขเบคอนที่สูงที่สุดที่หาได้ (8) วิลเลียม รูฟัส ชาฟเตอร์ เป็นศูนย์กลางของจักรวาลของนักแสดงแทนเควิน เบคอน เราจะพบนักแสดงที่มี หมายเลขรูฟัส ชาฟเตอร์เท่ากับ 15 ถึง 2 คน 

เป็นที่น่าสังเกตว่า เควิน เบคอน ไม่ใช่นักแสดงที่มีความเชื่อมโยงกับนักแสดงคนอื่นๆ มากที่สุด ผู้ที่ได้เกียรตินั้นไปคือ รอด สไตเกอร์ (Rod Steiger) (ณ วันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2547) โดยมีค่าเฉลี่ยของหมายเลขสไตเกอร์ เท่ากับ 2.679 ในทางกลับกันค่าเฉลี่ยของ หมายเลขเบคอน จะอยู่ที่ประมาณ 2.955.

หมายเลขแอร์ดิช
--------------

หมายเลขเบคอน เป็นการประยุกต์แนวความคิดจาก หมายเลขแอร์ดิช (Erdős number) ในวงการคณิตศาสตร์ มาสู่วงการอุตสหกรรมภาพยนตร์ ตัวพอล แอร์ดิชเอง เชื่อกันว่ามีหมายเลขเบคอนเท่ากับ 4 เนื่องจากเขาเคยเล่นเป็นตัวเองในภาพยนตร์เรื่อง N Is a Number ในปี 1993 แต่ปัจจุบันนี้เชื่อกันว่าเป็นข้อผิดพลาดเนื่องจากความสับสนกับคนที่มีชื่อคล้ายกับเขา 

**นักแสดงที่ได้รับการบันทึกว่ามีหมายเลขเบคอนที่มากที่สุด**

| **ปี** | **หมายเลขเบคอนสูงสุด** |
| --- | --- |
| พ.ศ. 2539 | 7 |
| พ.ศ. 2540 | 7 |
| พ.ศ. 2541 | ทั้งหมด 7 |
| พ.ศ. 2542 | 8 |
| พ.ศ. 2543 | ทั้งหมด 8 |
| ธ.ค. พ.ศ. 2543 | 9, 10 |
| ก.ค. พ.ศ. 2546 | ทั้งหมด 8 |

แต่มีข้อสังเกตจาก Oracle of Bacon at Virginia ว่า ประมาณ 12% ของนักแสดงทั้งหมด จะไม่สามารถเชื่อมโยงกับคนที่เหลือในจักรวาลของภาพยนตร์ได้ ทั้งนี้อาจจะเนื่องจากพวกเขาปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์เท่านั้น หรือในภาพยนตร์ที่ทำเพื่อเป็นวิดีโอ ซึ่งออราเคิลไม่ได้นำเข้ามาพิจารณา หรือไม่พวกเขาก็ไม่ปรากฏตัวในรายการซึ่งมีนักแสดงมาจากวงการภาพยนตร์ฮอลลีวูด"

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Six degrees of Wikipedia เก็บถาวร 2007-11-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**แจ๊ค วีราโน** (Jake Verano) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 19 กันยายน พ.ศ. 2524 สถิติการชก 39 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 10) เสมอ 3 แพ้ 16

ประวัติ
-------

วีราโนขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2545 ชนะน็อค โรมาโน เอนาริโอ ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ชิงแชมปืโลกเยาวชนรุ่นเฟเธอร์เวท WBC ที่ว่างเมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน ทอมมี บราวน์ ที่ออสเตรเลีย จากนั้นได้ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทที่ว่างเมื่อ 4 เมษายน พ.ศ. 2547 แพ้คะแนน เรย์นัลด์ ตรีโบ ที่ ฟิลิปปินส์ วีราโนได้มาชกในไทยครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2547 ชนะคะแนน จงเจริญ แครี่บอย และใน พ.ศ. 2548 มาชกแพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 3 จากนั้นได้มาชิงแชมป์ระดับภูมิภาคในไทย 2 ครั้ง คือชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 แพ้คะแนน เทิดศักดิ์ จันทร์แดง และชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2548 แพ้น็อค ทอง ป.โชคชัย ยก 5 วีราโนยังขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง และได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 29 เมษายน พ.ศ. 2550 เสมอกับ อเล็กซ์ เอสคาสเนอร์ ไม่ได้แชมป์ วีราโน่ขึ้นชกแก้มือกับเอสคาสเนอร์อีกครั้งเมื่อ 18 สิงหาคม ปีเดียวกัน ซึ่งคราวนี้วีราโน่เป็นฝ่ายชนะคะแนน ได้แชมป์ฟิลิปปินส์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็แพ้คะแนน จูน ทาลาเป้ เสียแชมป์ไปเมื่อ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 หลังจากนั้น วีราโน่เริ่มชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ ขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นเฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2550 เสมอกับ วาจิบ ซุสวานโต ที่อินโดนีเซีย ไม่ได้แชมป์ ได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์อีกสองครั้งแต่ไม่สำเร็จ หลังจากที่ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 15 กันยายน พ.ศ. 2554 แพ้น็อค อะโดเนส อากูเอโล ยก 4 วีราโน่ก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท (2550)
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นเฟเธอร์เวท WBC เมื่อ 5 ธันวาคม 2546 แพ้คะแนน ทอมมี่ บราวน์ ที่ ออสเตรเลีย
	+ ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 6 พฤษภาคม 2548 แพ้คะแนน เทอดศักดิ์ จันทร์แดง ที่ กทม.
	+ ชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 6 ธันวาคม 2548 แพ้น็อค ทอง ป.โชคชัย ยก 5 ที่ นนทบุรี
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 14 ธันวาคม 2550 เสมอกับ วาจิบ ซุสวานโต ที่ อินโด

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
**โฮเซ โบนิยา** (สเปน: *José Bonilla*) เป็นนักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา เกิดเมื่อ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 ที่เมืองเอลติเกร รัฐอันโซอาเตกี ประเทศเวเนซุเอลา เสียชีวิตด้วยโรคหอบหืดเมื่อ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2545 รวมอายุได้ 35 ปี สถิติการชก 33 ครั้ง ชนะ 27 (น็อก 14) เสมอ 1 แพ้ 5

ประวัติ
-------

โบนิยาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2533 ชนะคะแนนอาเลกซิส ดิอัซ ที่เวเนซุเอลา จากนั้นขึ้นชกชนะรวด จนได้ชิงแชมป์เวเนซุเอลารุ่นฟลายเวทเมื่อ 20 พฤศจิกายน พงศ. 2535 ซึ่งโบนิยาชนะคะแนนเอดิซอน ตอร์เรส ได้แชมป์มาครอง จากนั้น โบนิยาขึ้นชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวทเมื่อ 17 เมษายน พ.ศ. 2536 ชนะคะแนนฆูลิโอ กูดิโย ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งไว้ได้สองครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ แพ้ทีเคโอ​ เฮซุส โรฮัส ยก 11 เมื่อ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 จากนั้น โบนิยาลดรุ่นลงไปชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นสตอร์วเวท ปรากฏว่าแพ้ทีเคโอ​โรเซนโด อัลบาเรซ ยก 11 เมื่อ 23 กันยายน พ.ศ. 2537 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์เวเนซุเอลารุ่นฟลายเวทเมื่อ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อกฮิลเบร์โต กอนซาเลซ ยก 4

จากนั้น โบนิยาลดรุ่นไปชิงแชมป์เวเนซุเอลารุ่นไลท์ฟลายเวท เมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2539 ปรากฏว่าชนะคะแนนการ์โลส อัลเบร์โต โรดริเกซ ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้ง ก็ได้เดินทางมาชิงแชมป์โลกสมาคมมวยโลก รุ่นฟลายเวท เมื่อ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 ซึ่งเป็นฝ่ายชนะคะแนนแสน ส.เพลินจิต ไปอย่างเป็นเอกฉันท์ จากนั้น ชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 3 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ แพ้คะแนนอูโก ราฟาเอล โซโต เมื่อ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 ต่อมา ขึ้นชิงแชมป์เฉพาะกาล สมาคมมวยโลก รุ่นฟลายเว​ท เมื่อ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2541 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนเมาริซิโอ ปัสตรานา ไป โบนิยายังขึ้นชกต่อมาอีกระยะหนึ่ง หลังจากที่ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ชนะคะแนนโฆเซ เด เฆซุส โลเปซ เมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกจนเสียชีวิตใน พ.ศ. 2545 รวมอายุได้ 34 ปี

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์เวเนซุเอลารุ่นฟลายเวท (2535–2538)
* แชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวท
	+ ชิง 17 เมษายน 2536 ชนะคะแนนฮูลิโอ กูดิญโญ ที่เวเนซุเอลา
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 17 กรกฎาคม 2536 ชนะน็อก ฮอร์เฮ บลังโก ยก 9 ที่เวเนซุเอลา
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 23 ตุลาคม 2536 ชนะคะแนน บิกตอร์ อูโก ฟูเอนเตอัลบา ที่เวเนซุเอลา
	+ เสียแชมป์ 26 พฤศจิกายน 2536 แพ้ทีเคโอ​ เฮซุส โรฮัส ยก 11 ที่เวเนซุเอลา
* แชมป์เวเนซุเอลารุ่นไลท์ฟลายเวท (2539)
* แชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท
	+ ชิง 24 พฤศจิกายน 2539 ชนะคะแนน แสน ส.เพลินจิต ที่อุบลราชธานี
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 25 กุมภาพันธ์ 2540 ชนะทีเคโอ ฮิโรกิ อิโอกะ ยก 7 ที่ ญี่ปุ่น
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 23 สิงหาคม 2540 ชนะคะแนน เอบังเฮลิโอ เปเรซ ที่ เวเนซุเอลา
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 22 พฤศจิกายน 2540 ชนะทีเคโอ​ เคจิ ยามางูจิ ยก 6 ที่ ญี่ปุ่น
	+ เสียแชมป์ 29 พฤษภาคม 2541 แพ้คะแนน อูโก ราฟาเอล โซโต ที่ สหรัฐ
* แชมป์ WBA Fedelatin รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
	+ ชิง 9 ตุลาคม 2542 ชนะคะแนน โฆเซ เด เฆซุส โลเปซ ที่เวเนซุเอลา
* เคยชิงแชมปต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นมินิมัมเวท 23 กันยายน 2537 แพ้ทีเคโอ​ โรเซนโด อัลบาเรซ ยก 11 ที่เวเนซุเอลา
	+ ชิงแชมป์เฉพาะกาล WBA รุ่นฟลายเวท เมื่อ 3 ตุลาคม 2541 แพ้คะแนน เมาริซิโอ ปัสตรานา ที่เวเนซุเอลา

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
**บริษัท นามิกิ พรีซิชั่น จูเอิล จำกัด** (Namiki Precision Jewel Co.Ltd.) คือบริษัทผู้ผลิตชิ้นส่วน  
 อิเล็คทรอนิกส์ของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งตั้งอยู่ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น บริษัทฯ ก่อตั้งในปี 1939 (พ.ศ. 2482) โดยเป็นผู้ผลิตตลับลูกปืนหินแซฟไฟร์สังเคราะห์ (sapphire jewel bearings) สำหรับเครื่องมือวัด electric บริษัท นามิกิ เป็นผู้ผลิตในอุตสาหกรรมอัญมณี, ดีซี คอร์เลสมอเตอร์ และ ดีซี บรัซเลสมอเตอร์,  
 ส่วนประกอบมัลติฟังก์ชันใช้ในระบบสั่น, พรีซิชั่น เกียร์เฮด, อุปกรณ์ทางการแพทย์, ตัวเรือนนาฬิกาข้อมือ และชิ้นส่วนอิเล็คทรอนิกส์อื่น ๆ ที่มีความเที่ยงตรงสูง

ผลิตภัณฑ์
---------

### ชิ้นส่วนอัญมณี

บริษัท นามิกิ เป็นผู้ผลิตในอุตสาหกรรมอัญมณี เช่น ตลับลูกปืนที่ทำด้วยอัญมณี (jewel bearings), ปลายเข็ม Diamond (diamond cantilevers), และแผ่นเวเฟอร์แซฟไฟร์ซึ่งทำจากแซฟไฟร์สังเคราะห์ที่ผลิตขึ้นเอง เมื่อไม่นานมานี้ ได้มีการพัฒนาแผ่นเวเฟอร์แซฟไฟร์แบบลำดับชั้น โดยความสูงของ  
แต่ละชั้นเท่ากับ 0.22 นาโนเมตร ซึ่งสามารถนำไปใช้เป็นตัวอย่างมาตรฐานความสูง (height standard sample) ใน SPM และ Immobilization plate ที่ใช้ในการสังเกตวัสดุทางชีวภาพ 

### ดีซี มอเตอร์

บริษัท นามิกิ เป็นผู้ผลิตและจำหน่าย ดีซี คอร์เลส มอเตอร์, ดีซี บรัซเลสมอเตอร์ และเกียร์มอเตอร์ ในปี 2004 (พ.ศ. 2547) บริษัท นามิกิ ได้พัฒนาเกียร์มอเตอร์ที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก โดยมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางเพียง 1.5 มม. ซึ่งสามารถนำเกียร์มอเตอร์ไปใช้ในอุปกรณ์ทางการแพทย์ (catheters   
 และ endoscopes) และหุ่นยนต์ขนาดเล็กได้ 

### ปั๊มของเหลว

บริษัท นามิกิ เป็นผู้ผลิตและจำหน่ายปั๊มจ่ายของเหลว และแอร์ปั๊มที่ทำงานโดยใช้มอเตอร์ ตัวปั๊มถูกนำไปใช้ในอิ้งค์เจท ปริ้นเตอร์ และอุปกรณ์ที่เกี่ยวกับเทคโนโลยีชีวภาพ รวมไปถึง Incubation system 

### ผลิตภัณฑ์ใช้ในระบบสั่น

มอเตอร์แบบสั่นของบริษัท นามิกิ ถูกใช้ในระบบสั่นสะเทือนของโทรศัพท์มือถือ  และในปัจจุบัน บริษัทฯ ได้ทำการผลิตลำโพงแบบสั่นซึ่งเป็นอุปกรณ์แบบมัลติฟังก์ชัน ที่ทำงานได้หลายอย่าง คือมีทั้งลำโพง, ตัวรับ และระบบสั่นสะเทือนในตัวเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  NAMIKI - Key Facts เก็บถาวร 2009-01-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Retrieved on August 04, 2009
2. ↑  Control of Nano-Step Structures on Sapphire Wafer Surface by Focused Ion Beam Processing (in Japanese)[*ลิงก์เสีย*]. National Institute of Informatics. Retrieved on August 04, 2009
3. ↑  R&D for Small and High Performance Devices for Industries Using Metallic Glasses เก็บถาวร 2011-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Ministry of Education, Culture, Sports, Science and Technology (MEXT) Retrieved on August 04, 2009
4. ↑  Microminiature pumps tackle chemical duties เก็บถาวร 2007-02-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Engineeringtalk Retrieved on August 04, 2009
5. ↑   เก็บถาวร 2009-08-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Retrieved on August 04, 2009
6. ↑  Multifunction-type vibration actuator and mobile terminal device. Free Patents Online Retrieved on Augsut 04, 2009

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Namiki Precision Jewel Co. Ltd.
* Namiki Precision (Thailand) Co. Ltd.
* Namiki Precision of Singapore Pte Ltd. เก็บถาวร 2009-07-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Adamant Co. Ltd เก็บถาวร 2009-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**โฮริโอะ โยชิฮารุ** เป็นหนึ่งในไดเมียวแห่งยุคเซ็นโกคุ ผู้ซึ่งรับใช้ทั้งโอดะ โนบุนากะ, โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ และ โทกุงาวะ อิเอยาสุ

รับใช้ฮิเดโยชิ
--------------

ในระหว่างที่กองทัพโอดะจะเข้าโจมตีตระกูลไซโตะอยู่นั้น คิโนชิตะ ฮิเดโยชิ ซึ่งเป็นหนึ่งในแม่ทัพของโนบุนากะ จึงทำการเสาะหาผู้ที่มีฝีมือ และได้บังเอิญมาพบกับโยชิฮารุที่กำลังใช้วิชามวยปล้ำเอาชนะหมูป่า ฮิเดโยชิถูกใจในตัวเขา จึงได้ชักชวนให้มาทำงานกับตน โยชิฮารุจึงได้เป็นหนึ่งในผู้ช่วยของฮิเดโยชิในการโจมตีปราสาทอินาบายามะ (稲葉山城, *Inabayama-jō*) ของตระกูลไซโตะ

ในช่วงการรบกับตระกูลโมริ ในปี ค.ศ.1582 เขาได้เป็นพยานในการพลีชีพของชิมิสุ มุเนะอารุ และได้เข้าปะทะกับกองทัพของอะเกจิ มิตสึฮิเดะที่ยามาซากิ จากนั้นก็ได้มีส่วนร่วมในยุทธการชิสุงาตาเกะและได้รับที่ดินจำนวน 120,000 โคกุ หลังจากศึกโอดะวาระ ต่อมาเขาได้เป็น 1 ใน 3 ตุลาการแห่งตระกูลโทโยโตมิ ร่วมกับ อิโคมะ จิกะมาสะ และ นากามุระ คาสุอุจิ

รับใช้อิเอยาสุ
--------------

เขาได้ไปสวามิภักดิ์ต่ออิเอยาสุในปี ค.ศ.1599 และสละตำแหน่งผู้นำตระกุลโฮริโอะ ให้แก่ลูกชายคนรอง คือ ทาดะอุจิ (เนื่องจากลูกชายคนแรกของเขา คือ คินสุเกะ ได้เสียชีวิตไปในช่วงศึกโอดะวาระ) หลังการสละตำแหน่ง เขาได้รับที่ดิน 50,000 โคกุ ในแถบแคว้นเอจิเซ็น

ในวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ.1600 เขาได้สังหารคางาโนอิ ชิเงะโมจิ ขุนพลฝ่ายอิชิดะ เพื่อเป็นการล้างแค้นให้แก่มิสุโนะ ทาดะชิเงะ แต่เขาได้รับบาดเจ็บ จนไม่สามารถเข้าร่วมการรบที่เซกิงาฮาระซึ่งเกิดขึ้นในวันที่ 21 ตุลาคม อย่างไรก็ตาม อิเอยาสุได้ให้ที่ดินในแคว้นอิซุโมะแก่โยชิฮารุเป็นจำนวน 240,000 โคกุ

เนื่องด้วย ทาดะอุจิ เสียชีวิตด้วยวัย 26 ปี ใน ค.ศ.1604 ทำให้เขาต้องคอยดูแลหลานชาย คือ โฮริโอะ ทาดะฮารุ จนกระทั่งเขาเสียชีวิตในวัย 68 ปี

อ้างอิง
-------

* Turnbull, Stephen (1998). *The Samurai Sourcebook*. London: Cassell & Co. p. 41. ISBN 9781854095237.
* Turnbull, Stephen (2010). *Toyotomi Hideyoshi*. Oxford: Osprey Publishing. p. 29. ISBN 9781846039607.
สำหรับรัฐมหาราชา ดูที่ ราชอาณาจักรเมวาร์
แผนที่แสดงภูมิภาคเมวาร์
**เมวาร์** (อักษรโรมัน: Mewar) หรือ **เมวาฑ** (อักษรโรมัน: Mewad) เป็นภูมิภาคในแถบใต้ถึงกลางของรัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ปัจจุบันกินพื้นที่ของอำเภอภิลวาฑา, จิตโตรครห์, ปรตาปครห์, ราชสมันท์, อุทัยปุระ และบางส่วนของฌลวาร์ ในรัฐราชสถาน กับ อำเภอนีมูจ และ มันทสาวร์ ในรัฐมัธยประเทศ กับบางส่วนของรัฐคุขราต

ศัพทมูล
-------

คำว่า "เมวาร์" เป็นรูปพื้นถิ่นของคำว่า "เมทปาฏะ" (IAST: Medapāṭa) ซึ่งเป็นชื่อโบราณของภูมิภาคนี่ ปรากฏหลักฐานการใช้คำว่า "เมทปาฏะ" เก่าแก่ที่สุดในจารึกจาก ค.ศ. 996–997 ที่ค้นพบในพีชปุระ คำว่า "ปาฏ" หรือ "ปาฏก" เป็นคำเรียกเขตการปกครองแบบหนึ่ง นักประวัติศาสตร์ จี ซี รายเจาธุรี (G. C. Raychaudhuri) ระบุว่าเมทปาฏะมาจากชื่อของชนเผ่าเมดา (Meda tribe) ซึ่งปรากฏกล่าวถึงใน *พฤหัตสังหีต* (Brihat-Samhita) ของวราหมิหิระ จารึกจากปี 1460 ที่พบในกุมภัลครห์ เชื่อมโยงชาวเมดาเข้ากับวรรธนคีรี (Vardhana-giri, ปัจจุบันอยู่ในพัทโนร์ ซึ่งก็อยู่ในภูมิภาคเมวาร์) ในขณะที่นักประวัติศาสตร์ ซาชี ภูษาณ เจาธุรี (Sashi Bhusan Chaudhuri) เชื่อโยงชาวเมดาโบราณเข้ากับชาวเมร์ในยุคปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  G. C. Raychaudhuri (1940). *History of Mewar from the Earliest Times to 1303 A.D.* Kanjilal, Calcutta University Press. p. 8. OCLC 917040797.
2. ↑  Dineschandra Sircar (1963). *The Guhilas of Kiṣkindhā*. Sanskrit College. p. 38. OCLC 161579.
3. ↑  Sashi Bhusan Chaudhuri (1955). *Ethnic settlements in ancient India*. Calcutta: General. p. 26. OCLC 2278769.
**บริกเกิน** เป็นท่าเรือเก่าของเมืองบาร์เกิน ที่เป็นหลักฐานแสดงความสำคัญของเมืองในฐานะส่วนหนึ่งของจักรวรรดิการค้าของสันนิบาตฮันเซอ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 จนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 เคยเกิดเพลิงไหม้เผาทำลายบ้านไม้อันสวยงามของบริกเกิน มาแล้วหลายครั้ง โดยครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2498 แต่โครงสร้างหลักยังคงสภาพดีอยู่ มีอาคารหลงเหลืออยู่ 58 หลัง ปัจจุบันหลายหลังถูกใช้เป็นห้องทำงานของศิลปิน

ในสภาพปัจจุบัน ส่วนนี้ของเมืองซึ่งมีอาคารไม้แบบโบราณ เป็นสถานที่ที่หลงเหลือจากหนึ่งในท่าเรือการค้าขนาดใหญ่ที่เก่าแก่ที่สุดของยุโรปเหนือ และเป็นสถานีการค้านอกสันนิบาตฮันเซอเพียงแห่งเดียวที่มีโครงสร้างดั้งเดิมหลงเหลืออยู่ภายในอาณาเขตของเมือง

ท่าเรือของบาร์เกินก่อตั้งขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 1643-1652 โดย King Olav the Peaceful (Olav Kyrre) แรกเริ่มนั้นเป็นของขุนนางชาวนอร์เวย์ที่ถือสิทธิผูกขาดการค้าปลา ในช่วงเวลานี้มีเรื่องเล่าขานถึงย่าน Bryggen ว่าเป็นถิ่นฐานของพ่อค้าจากตระกูลขุนนางโรมันโบราณ อย่างเช่นเรื่องเล่าของ King Sverre กระทั่งประมาณ พ.ศ. 1893-1902 สันนิบาตฮันเซอได้มีอำนาจเหนือบาร์เกิน และริเริ่มการค้าอาหารบรรจุหีบห่อภายในเวลาไม่นาน โดยย่านบริกเกินเป็นถิ่นที่อาศัยของชาวอาณานิคมเยอรมัน และมีลักษณะเด่นที่การก่อสร้างอาคารเรียงรายไปตามถนนแคบๆที่ทอดตัวขนานไปกับท่าเรือ

Urban unit ตั้งเรียงรายอยู่รอบ Couryard (the Gard) ซึ่งจะเป็นบ้านไม้สามชั้นที่มีหน้าจั่วและผนังข้างมุงด้วยแผ่นไม้ ส่วนด้านหลังของ the Gard มีโกดังหรือห้องเก็บของขนาดเล็ก (kjellere) ที่สร้างด้วยหินเพื่อป้องกันบริเวณนี้จากเหตุเพลิงไหม้ โครงสร้างอาคารลักษณะนี้ถูกปรับให้เข้ากับสภาพการดำรงชีวิตของชาวอาณานิคมในสถานีการค้าของสันนิบาตฮันเซอ

ย่านนี้เคยประสบกับความเสียหายมาหลายศตวรรษ ตัวอย่างเหตุการณ์ที่สร้างความเสียหายมากที่สุดคือ เหตุเพลิงไหม้เมื่อ พ.ศ. 2019 และ พ.ศ. 2245 แต่ย่านนี้ยังคงรักษารูปแบบในยุคกลางไว้ได้ อันเนื่องมาจากการสร้างใหม่อยู่เสมอ โดยสอดคล้องกับแผนผังดั้งเดิมและใช้เทคนิคแบบโบราณ ใน พ.ศ. 2498 เหตุเพลิงไหม้อีกครั้งหนึ่งสร้างความเสียหายต่อเมืองเป็นบริเวณกว้าง พื้นที่หนึ่งในสามของเมืองถูกทำลาย หลังจากภัยพิบัติครั้งสุดท้ายนี้ บ้าน 58 หลังที่ยังคงอยู่ได้รับการซ่อมแซม และด้วยการขุดค้นอย่างมีแบบแผน ได้เผยให้เห็นร่องรอยการก่อสร้างหลายระดับชั้นในย่านนี้ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12-18 ด้วยโอกาสนี้จึงได้มีการศึกษาการเปลี่ยนแปลงในพื้นที่ชุมชนริมฝั่งทะเลซึ่งเกิดขึ้นได้ง่ายกว่าชุมชนบนภาคพื้นดิน

ใน พ.ศ. 2522 บริกเกินรับการขึ้นทะเบียนโดยยูเนสโกให้เป็นมรดกโลก ด้วยลักษณะเฉพาะและความเก่าแก่ของย่านคลังสินค้าที่สร้างด้วยไม้ อันเป็นตัวอย่างชั้นเยี่ยม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

Short video of a walk through Bryggen

Panoramic view of Bryggen

* Google Earth 3D Model เก็บถาวร 2012-06-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
Largest cosmetic manufacturer in Romania
**ฟาร์เมก** (โรมาเนีย: *Farmec* แปลว่า 'เสน่ห์' ในภาษาโรมาเนีย) เป็นบริษัทผู้ผลิตเครื่องสำอางที่ใหญ่ที่สุดในประเทศโรมาเนีย นอกจากนี้ยังเป็นบริษัทผู้ผลิตผลิตภัณฑ์เพื่อความงาม ทำความสะอาด และเคมีภัณฑ์อื่น ๆ ฟาร์เมกมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองกลุฌ-นาปอกา โรงงานใหญ่ของบริษัทในเมืองมีคนงานราว 600 คน

ธุรกิจของฟาร์เมกได้รับผลประโยชน์จากการประหยัดจากขนาด

ฟาร์เมกเป็นธุรกิจประเภท S.A. ซึ่งมีลูกจ้างเป็นผู้ถือหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัท

ประวัติศาสตร์
-------------

ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ห้องทดลองในชื่อ โมลโมส (Mol-Mos) ซึ่งมีความเกี่ยวพันกับโมลนาร์โมเซร์ ได้เปิดตัวในเมืองกลุฌ ต่อมาถูกผนวกรวมเข้าเป็นของรัฐและขยับขยายกิจการ รวมถึงถูกเปลี่ยนชื่อมาเป็น "บริษัทเครื่องสำอางลำดับที่ 21" (*Întreprinderea de produse cosmetice Nr. 21*) และต่อมาเป็น บริษัทโรงงานผลิตภัณฑ์เครื่องสำอาง ฟาร์เมก (*Fabrica de Produse Cosmetice Farmec*).

ในปี 1995 ฟาร์เมกเปลี่ยนสถานะเป็นบริษัทของเอกชนผ่านขบวนการซื้อเหมาพนักงาน

ฟาร์เมกเป็นผู้ถือครองสิทธิ์การผลิตและลิขสิทธิ์ของ เจโรวิตัล เอช 3 ซึ่งเป็นซีรัมที่พัฒนาขึ้นโดยแพทย์ชาวโรมาเนีย อานา อัสลัน มีการอวดอ้างว่าเป็นการรักษาต้านการแก่ตัวที่มีประสิทธิภาพ อย่างไรก็ตาม มีความคิดเห็นที่หลากหลายเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์นี้ในฐานะ *ยา* หรือ *อาหารเสริม*

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Farmec story: 1889 เก็บถาวร 14 ตุลาคม 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2. ↑  After 50 years of export, Farmec is looking at neighboring markets[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  Farmec Cluj Napoca had a revenue of 121 million RON last year
4. ↑  Farmec sales increased by 16% in 2011
5. ↑  Farmec, a Romanian company with tradition
6. ↑  "Farmec: our company". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 ตุลาคม 2013. สืบค้นเมื่อ 12 ตุลาคม 2013.
อูเวอ บ็อล
**อูเวอ บ็อล** (เยอรมัน: *Uwe Boll*) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ และผู้เขียนบทภาพยนตร์ชาวเยอรมัน เกิดวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1965 ในเมืองแวร์เมิลส์เคียร์เชิน ประเทศเยอรมนี

บ็อลเป็นที่รู้จักและจดจำจากการกำกับภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากวิดีโอเกม โดยทุกเรื่องที่เขากำกับนั้นได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ในด้านลบทุกเรื่อง และได้รับการกล่าวขานว่าเป็น "ผู้กำกับยอดแย่" ซึ่งภาพยนตร์จากวิดีโอเกมหลาย ๆ เรื่องที่เขากำกับล้วนได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดแย่ทั้งสิ้น

เคยมีข่าวลือว่าบ็อลมีโครงการจะสร้างภาพยนตร์เรื่องเมทัลเกียร์โซลิด แต่ไม่นาน ฮิเดโอะ โคจิมะ ก็รีบออกมาประกาศผ่านทางบล็อกของเขาว่าไม่เคยคิดจะทำภาพยนตร์ร่วมกับบ็อล

ผลงาน
-----

* *German Fried Movie* (1991)
* *Barschel - Mord in Genf?* (1993)
* *Amoklauf* (1994)
* *Erste Semester, Das* (1997)
* *Sanctimony* (2000)
* *Blackwoods*
* *Heart of America* (2002)
* *ศพสู้คน* (*House of the Dead*)
* *กองทัพมืดมฤตยูเงียบ*
* *บลัดเรย์น ผ่าพิภพแวมไพร์* (*BloodRayne*)
* *ศึกนักรบกองพันปีศาจ*
* *Seed* (2007)
* *บลัดเรย์น ผ่าพิภพแวมไพร์ 2*
* *Postal*
* *1986 อุโมงค์นรกสงครามเวียดกง* (*1968 Tunnel Rats*)
* *ฟาร์คราย โค่นนักรบพันธุ์สังหาร* (*FarCry*)
* *Stotic*
* *The Storm*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของบริษัท Boll KG Production Company (เยอรมัน)
สำหรับพระอริยสงฆ์ ดูที่ พระอรหันต์
ประติมากรรมอรหัน ผลงานของธงชัย ศรีสุขประเสริฐ
**อรหัน** (/ออ-ระ-หัน/) เป็นสัตว์ในป่าหิมพานต์ชนิดหนึ่ง มีรูปร่างตัวและปีกเป็นนก มีสองตีน แต่มีศีรษะเป็นมนุษย์หรือยักษ์ ลักษณะคล้ายกับกินรีแต่มีขนาดเล็กกว่า มักพบตามภาพจิตรกรรมฝาผนังต่าง ๆ เช่น จิตรกรรมฝาผนังที่อุโบสถวัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร หรือภาพลายรดน้ำตามตู้พระธรรม เป็นต้น

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ มีพระราชวินิจฉัยเรื่องอรหันนี้คงมีต้นเค้าจาก "เครูบ" จากวัฒนธรรมของตะวันตก ไว้ความว่า *"รูปมนุษย์มีปีกที่เรียกกันว่าตัว ‘อรหัน’ นั้น… เคยสังเกตเห็นชอบเขียนในลวดลายและทำรูปภาพตัวเช่นนั้นมาตั้งแต่รัชกาลที่ 2 ก่อนนั้นขึ้นไปไม่เห็นทำคิดว่าสมัยนั้นเป็นสมัยชอบเปลี่ยนแปลงแผลงลวดลายไปต่าง ๆ และชอบเอาลายฝรั่งมาใช้ น่าจะมาแต่รูปเทวดาเด็ก ๆ ของฝรั่งที่เรียกว่า CHERUB ดอกกระมัง ใคร่จะเดาว่าได้ชื่อมาจากโปรตุเกส เรียกเสียงคล้าย ๆ กันว่า อรหันต์ จึงเลยกลายมาเป็นอรหัน"*

รูปอรหันนี้ปรากฏเป็นรูปแกะสลักไม้ที่หอเขียนของวังสวนผักกาด เข้าใจว่าสร้างในรัชสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยรูปนั้นมีศีรษะเป็นแบบฝรั่ง และมีรูปปั้นอรหันที่หน้าบันพระอุโบสถวัดอินทรารามที่จังหวัดราชบุรีอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งสร้างในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชเช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  เอนก นาวิกมูล, แกะรอยเรื่องเก่า (กรุงเทพฯ : แสงแดด, 2536) ISBN 9747159651
2. ↑  เก็บถาวร 2011-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ความหมายตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
3. 1 2  "ค้นร่องรอยตัว "อรหัน" นกหน้าคนที่ปรากฏในไทยมาจากไหน?". *ศิลปวัฒนธรรม*. 12 พฤษภาคม 2564. สืบค้นเมื่อ 27 พฤษภาคม 2564. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
มีการนำหมีขอมาจัดแสดง
**หมีขอ** หรือ **หมีกระรอก** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Arctictis binturong*; อีสาน: เหง็นหางขอ, เหง็นหมี) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม แม้จะมีหน้าตาคล้ายหมีจนได้ชื่อว่าหมี แต่เป็นสัตว์จำพวกชะมดและอีเห็น (Viverridae) ที่ใหญ่ที่สุด จัดเป็นสัตว์เพียงชนิดเดียวในสกุล *Arctictis*

หมีขอมีขนสีดำตามลำตัวซึ่งค่อนข้างยาวและหยาบ สีขนบริเวณหัวอาจมีสีเทา มีใบหูกลม บริเวณขอบหูมีสีขาว หมีขอมีหางยาวเป็นพวงคล้ายกระรอก ซึ่งสามารถม้วนงอได้และสามารถใช้เกาะเกี่ยวต้นไม้ได้เป็นอย่างดี หมีขอมีความยาวลำตัวและหัว 61-96 เซนติเมตร ความยาวหาง 50-84 เซนติเมตร น้ำหนัก 10–20 กิโลกรัม

หมีขอมีต่อมสร้างสารกลิ่นฉุนอยู่ข้างทวารหนัก ตัวผู้จะอยู่เหนืออัณฑะขึ้นมา ส่วนตัวเมียมีต่อมข้างช่องคลอด ซึ่งจะผลิตฟีโรโมนออกมาควบคู่กัน ระดับแอมโมเนียที่สร้างขึ้นมามีความเข้มข้นเพียงพอจะทำให้กลิ่นนั้นแปรสภาพเป็นกลิ่นคล้ายเนยหอมที่ผสมในป็อปคอร์น

หมีขอมีการกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่ภูฏาน, ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย, ภาคตะวันตกของพม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา, พรมแดนระหว่างเวียดนามติดกับลาวและกัมพูชา, มาเลเซีย, เกาะสุมาตรา, เกาะบอร์เนียวในอินโดนีเซีย และเกาะปาลาวันในฟิลิปปินส์

หมีขอเป็นสัตว์หากินในเวลากลางคืน อาศัยและหากินตามลำพัง แต่ในบางครั้งอาจอยู่รวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ ประกอบไปด้วย แม่และลูก ในเวลากลางวันจะอาศัยโพรงไม้เป็นที่หลับนอน อาหารได้แก่ ผลไม้และสัตว์ที่มีขนาดเล็กชนิดต่าง ๆ บนต้นไม้ทั้งแมลงและสัตว์เลื้อยคลาน ปีนต้นไม้ได้เก่งมาก โดยใช้หางที่ยาวเกาะเกี่ยวกิ่งไม้จากต้นหนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่ง นอกจากนี้ยังสามารถว่ายน้ำได้อีกด้วย มีการผสมพันธุ์กันได้ตลอดทั้งปี ใช้เวลาตั้งท้องนาน 92 วัน ออกลูกครั้งละ 1–3 ตัว หมีขอตัวเมียจะมีเต้านมทั้งหมด 2 คู่ ลูกที่เกิดใหม่จะยังไม่สามารถใช้หางเกี่ยวกิ่งไม้ได้เหมือนตัวพ่อแม่ 

หมีขอเป็นสัตว์ที่เลี้ยงตั้งแต่เล็กแล้วจะเชื่องจนสามารถนำมาฝึกให้แสดงโชว์ต่าง ๆ ได้ตามสวนสัตว์ สถานะปัจจุบันเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535

ศัพทมูลวิทยา
------------

คำว่า "หมีขอ" มาจากการที่มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับหมี ประกอบกับมีพฤติกรรมเมื่อพบปะมนุษย์ แม้แต่จะเป็นหมีขอที่เป็นสัตว์ป่าแท้ ๆ ก็มักจะไม่เกรงกลัว แต่กลับจะมีพฤติกรรมอยากรู้ อยากเห็น และจะยื่นตีนหน้าไปเหมือนแบมือขอของสุนัขที่ฝึกมาแล้ว เมื่อมีใครยื่นอะไรสักอย่างให้ เช่น เงิน ก็จะคว้าแล้ววิ่งหายไปในพงไม้ 

และชื่อ "หมีกระรอก" นั้นก็มาจากขนหางที่เป็นพวงฟูเหมือนกระรอก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Widmann, P. De Leon, J. and Duckworth, J. W. (2008). "Arctictis binturong". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.1*.`{{cite web}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  หน้า 87-88 *สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน*. 256 หน้า โดย กองทุนสัตว์ป่าโลก สำนักงานประเทศไทย (กรุงเทพมหานคร, 2543) ISBN 974-87081-5-2
3. ↑  หน้า 124, *สัตว์สวยป่างาม* โดยชมรมนิเวศวิทยา มหาวิทยาลัยมหิดล (สิงหาคม, 2518)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**หมีขอ**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Arctictis binturong ที่วิกิสปีชีส์
* แฟ้มสัตว์โลก:หมีขอ[*ลิงก์เสีย*]
* มูลนิธิสืบนาคะเสถียร:"เรื่องของหมีขอที่เราควรรู้"
**ฮาวล์สมูฟวิงแคสเติล** (อังกฤษ: Howl's Moving Castle) เป็นนิยายสำหรับเด็กแนวแฟนตาซี เขียนโดยนักเขียนชาวอังกฤษ ไดแอนา ไวนน์ โจนส์ (Diana Wynne Jones) ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1986 และมีการดัดแปลงทำเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันในปี ค.ศ. 2004 โดยผู้กำกับชาวญี่ปุ่น ฮายาโอะ มิยาซากิในสตูดิโอจิบลิ

ได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาไทยครั้งแรกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 โดยสำนักพิมพ์มติชน แปลโดยเศรษฐศิริ วงศ์ศรานนท์ และใช้ชื่อภาษาไทยว่า **ปราสาทเวทมนตร์ของฮาวล์**

โครงเรื่อง
----------

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กผู้หญิง ชื่อ โซฟี แฮตเตอร์ (Sophie Hatter) ซึ่งเป็นพี่คนโตของน้องสาวอีกสองคน อาศัยอยู่ในอาณาจักรที่เต็มไปด้วยเวทมนตร์และเรื่องราวของเทพนิยายแห่งอินการี (Ingary) น้องสาวคนรองของโซฟีชื่อ เล็ตตี้ เป็นคนที่สวย ในขณะที่น้องคนเล็กชื่อ มาร์ทา เป็นคนที่ฉลาด โซฟีจึงมักจะคิดว่าตัวเองเป็นคนไม่น่าสนใจและไม่ฉลาด โซฟีได้สืบทอดกิจการร้านขายหมวกของครอบครัว จนกระทั่งวันหนึ่ง เมื่อแม่มดแห่งทุ่งร้าง ได้สาปให้โซฟีกลายเป็นหญิงชราอายุ 90 ปี เพราะไปทำให้แม่มดโกรธ โซฟีเลยต้องออกจากบ้าน และได้ไปพบกับปราสาทเคลื่อนที่ของพ่อมดฮาวล์ ผู้ซึ่งถูกร่ำลือว่าชอบสะสมหัวใจของเด็กผู้หญิง แต่โซฟีในสภาพหญิงชราก็ได้เป็นแม่บ้านในปราสาทแห่งนี้ และได้เรียนรู้ว่าจริงๆ แล้วพ่อมดฮาวล์เป็นคนดีชอบช่วยเหลือผู้อื่น แต่ก็เป็นคนเจ้าชู้ และชอบปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับตัวเองในแง่ลบ เพื่อความเป็นส่วนตัวของตัวเองโดยป้องกันไม่ให้ผู้คนมาให้ความสนใจมากนัก ปราสาทของฮาวล์ประกอบด้วยประตูสี่ด้าน ซึ่งแต่ละประตูเปิดออกสู่สถานที่ต่างกันถึงสี่แห่ง คือ ส่วนที่โซฟีเข้ามา บ้านเกิดของฮาวล์ในเวลส์ (ชื่อจริงของฮาวล์คือ โฮเวลล์ เจนกินส์) เมืองชายทะเลซึ่งฮาวล์ได้ค่าจ้างจากการทำมนตร์วิเศษต่างๆ และด้านที่เปิดออกสู่เมืองหลวงของอาณาจักร 

โซฟีได้ต่อรองกับปิศาจไฟ ชื่อ คาลซิเฟอร์ (Calcifer) ว่า ถ้าโซฟีสามารถทำลายสัญญาระหว่างคาลซิเฟอร์และฮาวล์ได้ คาลซิเฟอร์จะต้องทำให้โซฟีกลับไปเป็นเด็กดังเดิม แต่ในสัญญาระบุว่าทั้งฮาวล์และคาลซิเฟอร์ไม่สามารถเปิดเผยรายละเอียดในสัญญาให้บุคคลอื่นรับรู้ได้ โซฟีจึงต้องเดาเอาเองว่าสัญญานั้นเป็นอย่างไร

ไมเคิล (Michael) เด็กฝึกงานของฮาวล์ เป็นผู้ทำหน้าที่จัดการกิจการต่างๆ ของฮาวล์ ซึ่งได้มาหลงรักผู้หญิงคนเดียวกับฮาวล์ คือ เล็ตตี้ (Lettie) น้องสาวคนรองของโซฟี ซึ่งเล็ตตี้ของไมเคิลจริงๆ แล้วคือ มาร์ทา (Martha) น้องสาวคนเล็กของโซฟี ที่ได้ใช้เวทมนตร์ให้ตัวเองดูคล้ายเล็ตตี้

เมื่อเจ้าชายจัสติน (Prince Justin) ได้หายสาบสูญไปจากการตามหาตัวพ่อมดซูลิมาน (Wizard Suliman) พระราชาจึงแต่งตั้งให้ฮาวล์ไปตามหาตัวทั้งสองคน พร้อมกับกำจัดแม่มดแห่งทุ่งร้าง แต่ฮาวล์พยายามหลีกเลี่ยงภารกิจนี้ โดยการให้โซฟีแสร้งเป็นแม่ของฮาวล์และไปพูดกับพระราชาเพื่อเปลี่ยนแปลงการแต่งตั้งนี้ อย่างไรก็ตาม ฮาวล์มีเหตุผลที่จะตามหาบุคคลทั้งสามอยู่แล้ว เนื่องจากแม่มดแห่งการทำลายได้สาปฮาวล์ให้เป็นคนมากรักและฆ่าอาจารย์ของฮาวล์

ฮาวล์ได้สู้กับแม่มดแห่งการทำลาย และชนะในที่สุด โซฟีก็คืนร่างเป็นเด็กดังเดิมและแต่งงานกับฮาวล์ โซฟีก็ได้ช่วยให้คาลซิเฟอร์หลุดพ้นจากสัญญาได้ด้วย

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ปราสาทเวทมนตร์ของฮาวล์ ในไดแอนา ไวนน์ โจนส์วิกิ
**อูไดจิง** (ญี่ปุ่น: 右大臣 *Udaijin*; "มหาเสนาบดีฝ่ายขวา") เป็นตำแหน่งราชการในญี่ปุ่นปลายยุคนาระและยุคเฮอัง ปรากฏครั้งแรกในประมวลกฎหมายอาซูกะคิโยมิฮาระ ฉบับ ค.ศ. 689 ในฐานะส่วนหนึ่งของหน่วยงานกลางที่เรียกว่า "ไดโจกัง" ซึ่งช่วงแรกประกอบด้วยเสนาบดีสามคน คือ ไดโจไดจิง (อัครมหาเสนาบดี), ซาไดจิง (มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย), และอูไดจิง (มหาเสนาบดีฝ่ายขวา) ต่อมา ตำแหน่งนี้รวมอยู่ในประมวลกฎหมายไทโฮ ฉบับ ค.ศ. 702

อูไดจิงเป็นมหาเสนาบดีชั้นรอง มีฐานะรองจากซาไดจิง และมีหน้าที่ควบคุมดูแลหน่วยงานทั้งหมดในสังกัดไดโจกัง

ตำแหน่งอูไดจิง พร้อมด้วยตำแหน่งอื่น ๆ ในโครงสร้างไดโจกัง ค่อย ๆ ลดอำนาจลงในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10–11 เนื่องจากตระกูลฟูจิวาระเข้ามากำกับการเมืองมากขึ้นเรื่อย ๆ จนสิ้นคริสต์ศตวรรษที่ 12 เมื่อตระกูลมินาโมโตะยึดอำนาจจากกลุ่มคูเงะ ตำแหน่งนี้ก็สิ้นอำนาจลงโดยสิ้นเชิง แต่ก็ยังไม่แน่ชัดว่า มีการล้มเลิกระบบไดโจกังอย่างเป็นทางการไปก่อนยุคเมจิหรือไม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hall, John Whitney *et al.* (1993). *The Cambridge History of Japan,* p. 232.
2. ↑  *Shin-meikai-kokugo-jiten*, Sanseido Co. Ltd. Tokyo 1974
วิดีโอเกม ค.ศ. 2005

***เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด 4*** (ญี่ปุ่น: ザ・ハウス・オブ・ザ・デッド 4; อังกฤษ: *The House of the Dead 4*) เป็นเกมอาร์เคดยิงปืนแสงแนวสยองขวัญและเป็นภาคที่สี่ของซีรีส์วิดีโอเกม*เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด*ที่พัฒนาโดยบริษัทเซกา เกมดังกล่าวเกิดขึ้นระหว่างเหตุการณ์ของ*เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด 2* และ*เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด III* รวมถึงนำเสนอแนวคิดรูปแบบการเล่นใหม่หลายอย่าง ผู้เล่นสามารถควบคุมตัวละครเจมส์ เทย์เลอร์ จาก*เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด 2* (ทางด้านซ้าย) หรือเคต กรีน ซึ่งเป็นตัวละครใหม่ในซีรีส์ (ทางด้านขวา) และเกมนี้มีภาคต่อคือ*เฮาส์ออฟเดอะเดด: สการ์เล็ตดอว์น*

*เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด 4* เป็นเกมแรกที่เดินเครื่องบนบอร์ดระบบอาร์เคดของเซกา ลินด์เบิร์ก ส่วนเวอร์ชันเพลย์สเตชัน 3 ที่มีการรองรับเพลย์สเตชัน มูฟ และสองด่านจาก*เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด 4 สเปเชียล* ได้รับการวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 2012 ในเพลย์สเตชัน เน็ตเวิร์ก

รูปแบบการเล่น
-------------

ตัวละครของผู้เล่นจะติดปืนกลมือในภาคนี้ ซึ่งตรงข้ามกับปืนพกกึ่งอัตโนมัติในสองภาคแรกหรือปืนลูกซองในภาคสาม ปืนดังกล่าวจะยิงในโหมดอัตโนมัติเต็มรูปแบบตราบเท่าที่กดไกปืน และสามารถบรรจุกระสุนใหม่ได้โดยการเขย่าหรือชี้ออกจากหน้าจอ ผู้เล่นสามารถค้นหาและขว้างระเบิดเพื่อทำลายศัตรูจำนวนมากได้ในคราวเดียว ตลอดจนสามารถรับระเบิดเพิ่มเติมจากการทำภารกิจบางอย่างหรือโดยการยิงลัง และในบางจุดของเกม ผู้เล่นจะต้องเขย่าปืนอย่างแรงเพื่อหลบหนีจากสถานการณ์บางอย่าง

เกมนี้มีเส้นทางแยกย่อย เส้นทางส่วนใหญ่นำไปสู่จุดเดียวกันในเรื่องราวของเกม เช่นเดียวกับ*เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด III* ซึ่งมีโบนัสตอนจบด่านที่ผู้เล่นสามารถได้รับชีวิตพิเศษโดยขึ้นอยู่กับคอมโบระดับยิงที่หัว, ความแม่นยำ และคะแนน ส่วนอีกปัจจัยที่กลับมาคือการมีแถบ "ยกเลิก"

เกมดังกล่าวใช้การยิงตอบโต้ที่สำคัญซึ่งผู้เล่นจะได้รับการสนับสนุนให้ยิงจุดอ่อนของศัตรูมากกว่าการสาดกระสุนใส่ศัตรู ซึ่งเริ่มต้นในระดับดี, ยอดเยี่ยม, น่าทึ่ง และสมบูรณ์แบบ ส่วนการโดนโจมตีหรือการฆ่าศัตรูที่ไม่ใช่จุดอ่อนจะเป็นการรีเซ็ตตัวนับ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "胸を大きくする方法とバストアップサプリのおすすめ豆知識". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-01-10.
2. ↑
3. ↑  "The House of the Dead 4". *gamefaqs.com*.
4. ↑  "House of the Dead 3 and 4 coming exclusively to PSN with Move support". *GamesRadar+*.
5. ↑  "News: The House of the Dead 4 Release Date and Screens/Trailer". *gamershell.com*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ

| * ด
* ค
* ก
*เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด* |
| --- |
| ซีรีส์หลัก | 
* *เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด*
* *เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด 2*
* *เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด III*
* *เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด 4*
* *เฮาส์ออฟเดอะเดด: สการ์เล็ตดอว์น*

 |
| ภาคแยก | 
* *ซอมบีรีเวนจ์*
* *เดอะไทปิงออฟเดอะเดด*
* *เดอะพินบอลออฟเดอะเดด*
* *เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด: โอเวอร์คิล*

 |
| ฉบับรวม | 
* *เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด 2 & 3 รีเทิร์น*

 |
| ภาพยนตร์ | 
* *ศพสู้คน*
* *ศพสู้คน 2*
* *เดดแอนด์เดดเดอร์*

 |
**"อยากอยู่กับเธอทั้งคืน "** เป็นเพลงของวงซีเปีย และพิจิกา จิตตะปุตตะ จากอัลบั้ม *ไม่ต้องใส่ถุง* (พ.ศ. 2543) ประพันธ์เนื้อร้อง-แต่งทำนองโดย เจษฎา สุขทรามร ต่อมาในปี พ.ศ. 2558 ถูกขับร้องใหม่โดย ดา เอ็นโดรฟิน ในเวอร์ชั่นแนวเพลง นีโอโซล

เวอร์ชั่นดา เอ็นโดรฟิน x ซีเปีย
-------------------------------

**"อยากอยู่กับเธอทั้งคืน "** เป็นซิงเกิลต้อนรับวาเลนไทน์ของนักร้อง ดา เอ็นโดรฟิน และวงซีเปีย ประพันธ์เนื้อร้อง-แต่งทำนองและเรียบเรียงดนตรีใหม่โดย เจษฎา สุขทรามร ออกจำหน่ายในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 และมิวสิกวิดีโอนี้เผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 โดยทำออกมาในรูปแบบของ Live Session ที่เป็นการอัดสดทั้งหมด เป็นรูปแบบ Live Band

เพลงนี้ได้อันดับ 27 จากการจัดอันดับของเว็บไซต์จีเมมเบอร์ ในชาร์ตของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 ประจำวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2558) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 | 27 |
| ไอทูนส์สโตร์ไทยแลนด์ ท็อปชาร์ต | 53 |

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "ดา" เวอร์ชั่นเสียวกระเส่า "อยากอยู่กับเธอทั้งคืน"
2. ↑  Gmember Chart Top 100 ประจำวันที่ 09 กุมภาพันธ์ 2558
"**อยู่ไม่ไหว**" เป็นซิงเกิลแรก ของนักร้องชาวไทย ลูกครึ่งอเมริกัน ฟิลิปปินส์ JUSTIN จากค่ายแกรนด์มิวสิค ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ประพันธ์คำร้องโดย เผ่าพันธุ์ อมตะ ทำนองและเรียบเรียงโดย กัณฑ์กณัฐ อังคณาจีรธิติ ออกจำหน่ายในวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2558 โดยเป็นเพลงแนวป็อปร็อก ซึ่งเป็นเพลงที่จัสตินมีส่วนร่วมในการนำเสนอเนื้อหาที่มาจากชีวิตจริงของเขาผ่านดนตรี

เนื้อหาของเพลงพูกถึงเรื่องราวความรู้สึกอ่อนไหวของผู้ชายคนหนึ่ง ณ.ช่วงเวลา หลังการสูญเสียคนรัก แม้จะพยายามต้องอยู่อย่างลำพังให้ได้ แต่ก็ก็ไม่สามารถทำได้ และคงไม่มีความรู้สึกไหนที่ทรมานไปกว่าการต้องอยู่คนเดียวแบบนี้ สิ่งที่ทำให้ดีขึ้นได้คงมีเพียงแค่ขอให้เค้ากลับมาเป็นเหมือนเดิม

มิวสิกวีดิโอ
------------

มิวสิกวีดิโอนี้ เผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2558 ได้ยกกองไปถ่ายทำเพลง "อยู่ไม่ไหว" ที่ จ. นครนายก ภายใต้เส้นเรื่องเกิดจากวันนึง ขณะที่ จัสติน กำลังขอแฟนสาวแต่งงาน แต่เหตุการณ์พลิกผัน เมื่อสาวคนนี้เข้ามาบอกว่ากำลังจะแต่งงานเท่านั้น

การตอบรับ
---------

เพลง "อยู่ไม่ไหว" ได้อันดับสูงสุดที่ 26 จากการจัดอันดับของเว็บไซต์ Gmember.com ในชาร์ตของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 ประจำวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2559) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 | 26 |
| Joox Top 100 Chart | 44 |
| Line Music Thailand Top 100 | 60 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "กรี๊ดสลบ! JUSTIN จัสติน นักร้องใหม่แกรมมี่ หล่อ เข้ม ส่งเพลงพร้อมเอ็มวีแรก 'อยู่ไม่ไหว'". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-05-24. สืบค้นเมื่อ 2016-05-21.
2. ↑



]
ภาพเขียนลายเส้นโดยอิสราเอล ซีลแว็สทร์ มุมมองไปที่ปราสาทเนิฟแห่งเมอดง หนึ่งในงานออกแบบของเดอ ลอร์ม ที่อยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมในช่วงร้อยปีหลังจากที่ได้รับการก่อสร้าง
**ฟีลีแบร์ เดอ ลอร์ม** (ฝรั่งเศส: *Philibert de l'Orme*; ค.ศ. 1510 – 8 มกราคม ค.ศ. 1570) เป็นสถาปนิกชาวฝรั่งเศส เป็นปรมาจารย์ผู้หนึ่งแห่งยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา

ฟีลีแบร์เกิดที่เมืองลียง เป็นลูกของเฌออ็อง เดอ ลอร์ม ซึ่งเป็นสถาปนิกเช่นกัน และพยายามสั่งสอนให้ลูกชายให้เข้าสู่วิชาชีพเดียวกัน ฟีลีแบร์ถูกส่งไปร่ำเรียนที่อิตาลี (ค.ศ. 1533–1536) เมื่อเรียนจบได้ถูกจ้างเข้าทำงานโดยสมเด็จพระสันตปาปาพอลที่ 3 พอได้กลับมาที่ฝรั่งเศสก็ได้มาทำงานกับพระคาร์ดินัล ดูว์ แบแลแห่งลียง (Cardinal du Bellay) ในปี ค.ศ. 1540 คาร์ดินัลได้ส่งฟีลีแบร์ไปทำงานที่ปารีส โดยทำการออกแบบก่อสร้างโครงการปราสาทแซ็งมอร์ (Château de St. Maur) เป็นการก้าวเข้าสู่โลกของเชื้อพระวงศ์ โดยในปี ค.ศ. 1545 ฟีลีแบร์ได้รับเลือกให้เป็นสถาปนิกในพระบรมราชูปถัมภ์ของพระเจ้าฟรานซิสที่ 1 (Francis I of France) และถูกส่งไปทำงานที่บริตตานี (Brittany)

งานออกแบบที่สำคัญ ได้แก่ พระราชวังฟงแตนโบลในสมัยพระเจ้าอองรีที่ 2 พระราชวังตุยเลอรี (Tuileries Palace) ภายใต้แผ่นดินของพระเจ้าชาร์ลที่ 9 โดยทำงานร่วมกับฌ็อง บรีย็อง (Jean Brillant) ปราสาทอาแน (Château d'Anet) สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1552–1559 สร้างให้กับดียาน เดอ ปัวตีเย (Diane de Poitiers) ข้อมูลทั้งหลายถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูลของสถาปนิกตระกูลอองดรูแอ ดูว์ แซร์โซ (Androuet du Cerceau) 

เขาได้เขียนตำราเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมขึ้นสองเล่ม ได้แก่ Nouvelles inventions pour bien bastir et à petits frais ในปี ค.ศ. 1561 และ Le premier tome de l'Architecture ในปี ค.ศ. 1567
**พงษ์ศักดิ์ เหรียญทวนทอง** นักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยระหว่าง พ.ศ. 2541 - 2543 และขึ้นชกมวยสากลอาชีพ สถิติการชก 6 ครั้ง ชนะ 1 แพ้ 5

ประวัติ
-------

พงษ์ศักดิ์ขึ้นชกมวยสากลสมัครเล่นติดทีมชาติไทยมาก่อน และรับราชการทหารเรือติดยศจ่าโท ได้เหรียญทองแดงกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 ในรุ่นไลท์เวลเตอร์เวท และติดทีมชาติไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ปี พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) ที่ซิดนีย์ ออสเตรเลียแต่ไม่ได้เหรียญรางวัล

จากนั้นพงษ์ศักดิ์จึงหันมาชกมวยสากลอาชีพ ขึ้นชกครั้งแรกเมื่อ 9 มีนาคม พ.ศ. 2548 ชนะคะแนน เดชา ก่อเกียรติยิม แต่เมื่อชกแก้มือกับเดชาในอีกสามเดือนต่อมา พงษ์ศักดิ์เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป จากนั้น พงษ์ศักดิ์ได้ไปชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวทที่อินโดนีเซียเมื่อ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2548 แพ้คะแนน ดัวดี้ บาฮารี ไม่ได้แชมป์ หลังจากนั้น พงษ์ศักดิ์ขึ้นชกมวยสากลในไทยอีก 2 ครั้ง แพ้รวด จากนั้น ไปชกที่คาซักสถาน เมื่อ 24 มีนาคม พ.ศ. 2550 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน เบห์ซอด นาเบียฟ ไปอีก จากนั้น พงษ์ศักดิ์ก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท เมื่อ 30 มิ.ย. 2548 แพ้คะแนน ดัวด้า บาฮารี่ (อินโดนีเซีย) ที่อินโดนีเซีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Results of the boxing competitions at the Asian Games". amateur-boxing.strefa.pl. สืบค้นเมื่อ 14 October 2013.
2. ↑  รายชื่อนักกีฬาและเจ้าหน้าที่กองทัพเรือร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิค 2000 ครั้งที่ 27 ณ เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2014-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี** (อาหรับ: الْمَسْجِدُ الْجَامِعَةُ الْفَطَانِي, *อัลมัสญิดุลญามิอะตุลฟะฏอนี*) เป็นมัสยิดที่ตั้งอยู่ใน ตำบลอาเนาะรู อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี ออกแบบด้วยสถาปัตยกรรมที่สวยงามมีความโดดเด่น และยังเป็นศาสนสถานศูนย์รวมจิตใจของผู้นับถือศาสนาอิสลามในภาคใต้ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่ง.

ประวัติ
-------

มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานีก่อสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2497 โดยใช้พื้นที่บริเวณริมถนนหลวงสายปัตตานี-ยะลา ย่านตำบลอาเนาะรู กว้าง 3 ไร่ 55 ตารางวา ตามแนวคิดของรัฐบาลในสมัยนั้นที่ต้องการให้เกิดสันติสุขขึ้นในพื้นที่ห่างไกลที่มักมีความรุนแรงเกิดขึ้น ทั้งจากสภาพความเป็นอยู่ที่ไม่พัฒนาและความแตกต่างทางศาสนา โดยพลตำรวจเอกเผ่า ศรียานนท์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยเดินทางมาวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2500 และใช้เวลาก่อสร้างนาน 9 ปี เมื่อแล้วเสร็จจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ นายกรัฐมนตรีได้เดินทางมาทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2506 ให้ชื่อว่า "มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี" และมอบเป็นของขวัญแก่ประชาชนชาวมุสลิมในพื้นที่ 

หลังจากนั้นมีการบูรณะซ่อมแซมและต่อเติมเมื่อคราวใช้ต้อนรับเสด็จพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2536 ทรงมีพระราชกระแสรับสั่งกับนายสัมพันธ์ ทองสมัคร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการให้บูรณะปรับปรุงอาคารของมัสยิด
กระทรวงศึกษาธิการจึงได้กำหนดให้เป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงครองศิริราชสมบัติเป็นปีที่ 50 ใน พ.ศ. 2539
ส่งผลให้ตัวอาคารขยายและต่อเติมออกทั้ง 2 ข้าง และยังสร้างหออะซานเพิ่มอีก 2 หอ ในเวลาต่อมา

มัสยิดกลาง
----------

คติความเชื่อในการสร้างมัสยิดกลาง หรือ ญะมีอะห์(อาหรับ: الجميعة) แพร่มาจากประเทศในแถบตะวันออกกลาง ซึ่งมีขึ้นเพื่อให้ผู้นับถือศาสนาจากมัสยิดและชุมชนต่างๆ หลายแห่งมารวมตัวกัน เพื่อทำละหมาดร่วมกัน หรือฟังคำอบรมสั่งสอนก่อนละหมาด (คุฏบะฮ์)
 นอกจากนี้ยังเป็นโอกาสที่ชาวมุสลิมจะได้ร่วมพบปะกันนอกเหนือไปจากชาวมุสลิมในชุมชนของตัวเอง

สถาปัตยกรรม
-----------

มัสยิดแห่งนี้ออกแบบโดย นายประสิทธิผล ม่วงเขียว สถาปนิกกรมศาสนา รูปทรงภายนอกของมัสยิดมีต้นแบบมาจากทัชมาฮาล มียอดโดมสีเขียวขนาดใหญ่กลางอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้น และโดมขนาดเล็กลงไปล้อมรอบ 4 ด้าน ด้านข้างมีหออะซาน 2 หอ และมีสระน้ำเบื้องหน้าส่องสะท้อนแสงเงาของมัสยิดอย่างงดงาม ส่วนภายในสร้างเป็นห้องโถง มีระเบียงอยู่สองข้าง มีมิมบัรทรงสูงและแคบตั้งอยู่ มีหินอ่อนประดับประดาอย่างงดงาม ภายหลังการบูรณะ ปัจจุบันตัวอาคารของมัสยิดขยายออกไปทั้ง 2 ข้าง มีหออะซานเพิ่มเป็น 4 หอ และขยายสระน้ำให้กว้างขึ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี" เก็บถาวร 2016-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนสำนักข่าวไทยมุสลิม วันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2554
2. ↑  "มัสยิดกลางปัตตานี" เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนหน้าหลักจังหวัดปัตตานี สถานที่สำคัญในจังหวัดปัตตานี
3. ↑  [ เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ประเภทของมัสยิดมัสยิดกลาง (ญะมีอะฮ์) สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน โดยพระราชประสงค์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เล่มที่ ๓๖
4. ↑  "มหัศจรรย์แห่งมัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี" โดย ซิกกรี บิน มามะ เว็บไซต์ข่าวโอเคเนชั่น วันศุกร์ ที่ 5 ตุลาคม 2550

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ศูนย์เฝ้าระวังสถานการณ์ภาคใต้"มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี"Kisah Patani's เรื่องเล่าของคนปาตานี โดย วัลลอฮู อะอ์ลัม
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**หนังสือเพลงสวดสดุดีปารีส** (อังกฤษ: Paris Psalter - หอสมุดแห่งชาติแห่งฝรั่งเศส, ปารีส, MS. gr. 139) เป็นหนังสือวิจิตรไบแซนไทน์ที่มีเนื้อหาเป็นเพลงสวดสดุดี ที่ประกอบด้วย 449 โฟลิโอ และ อีก 14 หน้าเต็มเป็นจุลจิตรกรรมในรูปแบบที่ "ยิ่งใหญ่ที่เกือบจะเช่นแบบคลาสสิก" ตามคำบรรยายของ "*สารานุกรมบริตานิกา*"

"*หนังสือเพลงสวดสดุดีปารีส*" และ "*หนังสือเซนต์เกรกอรี นาซิอันซัส*" ของจักรพรรดิบาซิลที่ 1 เป็นกุญแจสำคัญของยุคฟื้นฟูศิลปะวิทยามาซิโดเนียของศิลปะไบแซนไทน์

จุลจิตรกรรมที่มีชื่อเสียงที่สุดในหนังสือเพลงเล่มนี้คือภาพพระเจ้าเดวิดทรงเล่นฮาร์พ ข้างเมโลดีสตรีที่นั่งอยู่ข้างๆ รอบบุคคลทั้งสองเป็นภาพเทพเอ็คโค, สัตว์ต่างๆ ที่ชื่นชมท่วงทำนองดนตรีที่ทรงเล่น และ แม้แต่บุรุษคนหนึ่งที่เป็นสัญลักษณ์ของเมืองเบธเลเฮม การวางองค์ประกอบของน่าจะจำลองมาจากจิตรกรรมบนผนังกรีก-โรมัน ที่เป็นภาพออร์เฟียสสะกดโลกด้วยดนตรีที่เล่น

ภาพนี้และจุลจิตรกรรมอื่นๆ ในหนังสือเพลงมีลักษณะลม้ายการเขียนงานแบบเฮเลนนิสติค

อ้างอิง
-------

* Walther, Ingo F. and Norbert Wolf. *Codices Illustres: The world's most famous illuminated manuscripts, 400 to 1600*. Köln:Taschen, 2005.

ดูเพิ่ม
-------

* หนังสือวิจิตร
* ศิลปะไบแซนไทน์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หนังสือเพลงสวดสดุดีปารีส
**วัดไตรมิตรวราราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านเป็ด ตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 31 ไร่ 3 งาน 23 ตารางวา จดคลองมอญและคลองลุ่ยทางทิศใต้ จดแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศตะวันออก จดถนนสุขสวัสดิ์ทางทิศตะวันตก ปัจจุบันพระครูเกษมปิยธรรม (บรรจง) เป็นเจ้าอาวาส

วัดไตรมิตรวรารามเดิมมีชื่อว่า **วัดคลองรุ่ย** นางแย้มได้ถวายที่ดินให้เป็นที่สร้างวัดเมื่อปี พ.ศ. 2453 ผู้ดำเนินการสร้างวัดมีนายผึ้ง นายพุฒ นางอิ่ม นางพิน นายหวี่ นายคร และนายส่ง พร้อมด้วยผู้มีจิตศรัทธาทั่วไป ต่อมานางเป้า อินทรัพย์ ได้ถวายที่ดินอีก 2 ไร่เศษ และได้ถวายที่นา 22 ไร่ 3 งาน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2469 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2517 แผนกบาลีตั้งแต่ พ.ศ. 2523 โรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2522 นอกจากนี้ยังมีหอสมุด สำนักงานแพทย์ประจำตำบล มูลนิธิการศึกษา อุปสมบทผู้ยากจน ศูนย์การอบรมเยาวชนภาคฤดูร้อน และฌาปนสถานสงเคราะห์ผู้ยากจนอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไตรมิตรวราราม". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "วัดไตรมิตรวราราม". *สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดสมุทรปราการ*.[*ลิงก์เสีย*]