recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ถวิล บุตรสมบัติ** เป็นนักฟุตบอลชาวไทย ปัจจุบันเล่นตำแหน่งกองหน้าให้กับขอนแก่น ยูไนเต็ดในไทยลีก ถวิลเป็นนักเตะที่เล่นให้กับไทยฮอนด้ามาอย่างยาวนาน โดยเขามีประสบการณ์พาไทยฮอนด้าเลื่อนชั้นตั้งแต่ลีกภูมิภาค (ดิวิชั่น 2 เดิม) จนสู่ไทยลีก

สโมสร
-----

ถวิลเติบโตในครอบครัวซึ่งประกอบอาชีพเกษตรกรในอำเภอภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ ต่อมาเขาได้ไปทดสอบฝีเท้ากับโอสถสภาตามคำแนะนำของชูเกียรติ หนูสลุง ซึ่งถวิลก็ทดสอบผ่าน และได้เซ็นสัญญาเป็นนักฟุตบอลอาชีพ หลังจากนั้นถวิลก็ได้ย้ายไปเล่นให้กับภูเก็ตและบางกอก

ถวิลได้ย้ายมาเล่นให้กับไทยฮอนด้านับตั้งแต่สมัยที่สโมสรยังเล่นในดิวิชัน 2 เขามีส่วนช่วยให้สโมสรเลื่อนชั้นสู่ไทยลีกดิวิชัน 1 ในฤดูกาล 2557 และช่วยให้สโมสรเลื่อนชั้นสู่ไทยลีกในฤดูกาล 2559

ในไทยลีก ฤดูกาล 2560 ถวิลทำประตูใส่เอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด แชมป์เก่าเมื่อฤดูกาลที่แล้ว ได้ทั้งสองนัด ทำให้ไทยฮอนด้ากลายเป็นสโมสรที่สองที่สามารถเอาชนะเมืองทองได้ทั้งเหย้าและเยือน ถัดจากอุบล ยูไนเต็ด แม้ว่าท้ายที่สุดแล้วไทยฮอนด้าจะตกชั้นกลับไปเล่นในไทยลีก 2 ฤดูกาล 2561 ก็ตาม

หลังจบฤดูกาล 2560 ถวิลได้ตัดสินใจต่อสัญญากับไทยฮอนด้าออกไปอีก อย่างไรก็ตาม หลังจบไทยลีก 2 ฤดูกาล 2562 สโมสรไทยฮอนด้าได้ประกาศยุบทีม ทำให้ถวิลย้ายไปร่วมทีมเชียงใหม่ ยูไนเต็ด เขามีส่วนช่วยให้เชียงใหม่ ยูไนเต็ดเลื่อนชั้นสู่ไทยลีก ฤดูกาล 2564–65 ได้สำเร็จ

เกียรติประวัติ
--------------

ไทยฮอนด้า
* ไทยลีก 2: 2559
* ไทยลีก 4 รองชนะเลิศ: 2557

เชียงใหม่ ยูไนเต็ด
* ไทยลีก 2 รองชนะเลิศ: 2563–64

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ถวิล บุตรสมบัติ(Tawin Butsombat) ข้อมูลนักฟุตบอล
2. ↑  ถวิล บุตรสมบัติ ในชุดอินทรีอัคนี
3. ↑  *ถวิล* ได้ไปต่อกับไทยฮอนด้าต่อสัญญาร่วมทีม
4. ↑  "ปีหน้าขอลุ้นตั๋ว!! เจแอล คว้า ถวิล ตำนานกองหน้าไทยฮอนด้าเข้ารัง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-18. สืบค้นเมื่อ 2021-10-18.

| * ด
* ค
* ก
ผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลขอนแก่น ยูไนเต็ด  |
| --- |
| 
* 1 จิรวัฒน์
* 2 ทินกร
* 4 กรอมเมน
* 6 ปาณเดชา
* 7 การาบูเอ
* 8 อลงกรณ์
* 9 จักรกริช
* 10 ถวิล
* 11 ล็องกี
* 14 วรฤทธิ์
* 17 ภาณุพงศ์
* 18 เจษฎาภรณ์
* 21 พงศภัค
* 23 นฤพล
* 24 กิตติพัศ
* 26 อภิสิทธิ์
* 30 นิพิฐพนธ์
* 31 เฉลิมภัทร
* 33 เทวา
* 35 ธนาธิป
* 38 ศิริวัฒน์
* 41 รชต
* 44 ศุภกร
* 50 จอง
* 59 พงศ์วรินทร์
* 71 แมลู
* 77 พลากร
* 93 ซานโตส
* 99 เอซเซจญ์ญะริ
* หัวหน้าผู้ฝึกสอน: ปฏิภัทร

 |
ตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊กหน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ *ฉิน (秦)***จิ๋นเหลียง** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **ฉินเหลียง** (จีน: 秦良; พินอิน: *Qín Liáng*) เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่อง*สามก๊ก* เป็นรองขุนพลใต้บังคับบัญชาของโจจิ๋นขุนพลแห่งรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน

จิ๋นเหลียงเป็นตัวละครสมมติในนวนิยาย*สามก๊ก* ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

ในนิยาย*สามก๊ก*
---------------

จิ๋นเหลียงปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยาย*สามก๊ก*ตอนที่ 100 ตามความในนวนิยาย*สามก๊ก* สุมาอี้และโจจิ๋นเดิมพันกันว่าทัพจ๊กก๊กจะยกมาที่หุบเขาเสียดก๊ก/จำก๊ก (斜谷 *เสียกู่*) หรือที่หุบเขากิก๊ก (箕谷 *จีกู่*) หรือไม่ โจจิ๋นนำกำลังไปรักษาปากทางหุบเขาเสียดก๊กทางตะวันตกของเขากิสาน (祁山 *ฉีชาน*) จิ๋นเหลียงผู้เป็นรองแม่ทัพของโจจิ๋นได้ติดตามโจจิ๋นไปที่เสียดก๊ก หลังจากนั้น 7 วันมีสายสืบมารายงานว่าพบทหารจ๊กก๊กอยู่ในหุบเขา โจจิ๋นจึงให้จิ๋นเหลียงนำทหารห้าพันนายไปลาดตระเวน ทัพจ๊กก๊กได้ซุ่มกำลังและเข้าล้อมโจมตีกองกำลังของจิ๋นเหลียง จิ๋นเหลียงพยายามต่อสู้สุดกำลัง แต่ก็ถูกเลียวฮัวขุนพลจ๊กก๊กใช้ดาบฟันตกม้าตาย จากนั้นทหารจ๊กก๊กนำชุดเกราะของทหารจิ๋นเหลียงมาสวม ทำเป็นยกกลับไปค่ายของโจจิ๋น เข้าโจมตีทัพวุยก๊กใต้บังคับบัญชาของโจจิ๋นจนแตกพ่าย

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
* รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  熊笃著 (2013年12月). *书剑斋古代文学论丛*. 重庆：重庆出版社. p. 474. ISBN 978-7-229-07255-1. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|year=` (help)
2. ↑   《三国演义》第一百回　汉兵劫寨破曹真　武侯斗阵辱仲达
3. ↑  严成荣等主编 (1996). *明代四大奇书人物辞典*. 南昌：江西高校出版社. p. 140. ISBN 7-81033-487-5.

* ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). *สามก๊ก* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*), ตอนที่ 100.
**หมู่บ้านปิปราห์วา** (อังกฤษ: Piprahwa Village) หมู่บ้านเล็ก ๆ ใน รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ซึ่งมีความสำคัญทางพระพุทธศาสนาเนื่องจากเป็นสถานที่ตั้งสถูปที่เคยบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของ พระพุทธเจ้า

หมู่บ้านแห่งนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของ กรุงกบิลพัสดุ์ ที่สร้างขึ้นใหม่แทนที่เดิมที่ถูกกองทัพของ พระเจ้าวิฑูทภะ แห่ง แคว้นโกศล ทำลายจนเสียหายโดยเมื่อคราวถวายพระเพลิงพุทธสรีระได้มีการแบ่งพระบรมสารีริกธาตุออกเป็น 8 ส่วนโดย โทณพราหมณ์ ทางกรุงกบิลพัสดุ์ได้มาขอแบ่งพระบรมสารีริกธาตุพร้อมกับสร้างพระสถูปครอบผอบบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ

ต่อมาในราว เดือนมกราคม พ.ศ. 2441 เจ้าของที่ดินชาวอังกฤษนามว่า **W.C.Peppe** ได้ขุดค้นพบสถูปและผอบบรรจุพระบรมสารีริกธาตุโดยบังเอิญระหว่างทำการปรับแต่งหน้าดินจากนั้นจึงได้มีการบูรณะสถูปแห่งนี้พร้อมกับนำผอบบรรจุพระบรมสารีริกธาตุไปถอดภาษาอินเดียโบราณที่ อังกฤษ จนทราบว่าเป็นพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้าจึงได้นำพระบรมสารีริกธาตุมาถวายพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อปี พ.ศ. 2443 พระองค์ทรงแบ่งพระบรมสารีริกธาตุส่วนหนึ่งไปประดิษฐานที่หอพระมณเฑียรธรรม ในพระบรมมหาราชวัง และอีกส่วนหนึ่งไปบรรจุที่พระบรมบรรพต
**การเลือกตั้งประธานาธิบดีรัสเซีย พ.ศ. 2555** มีขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2555 มีผู้สมัครลงทะเบียนอย่างเป็นทางการห้าคน สี่คนเป็นตัวแทนพรรคการเมืองจดทะเบียน ส่วนอีกหนึ่งคนไม่สังกัดพรรคการเมือง การเลือกตั้งนี้เลือกประธานาธิบดีซึ่งมีการยืดวาระเป็นหกปี

ที่การประชุมพรรคยูไนเต็ดรัสเซียในกรุงมอสโกเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2554 ประธานาธิบดีรัสเซีย ดมิทรี เมดเวเดฟ ได้เสนอว่าผู้ดำรงตำแหน่งก่อนเขา วลาดีมีร์ ปูติน จะลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีใน พ.ศ. 2555 ข้อเสนอซึ่งปูตินยอมรับ ปูตินเองก็ได้เสนอเมดเวเดฟให้ถือตั๋วพรรคยูไนเต็ดรัสเซียในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในเดือนธันวาคม และเป็นนายกรัฐมนตรีรัสเซียหลังสิ้นสุดวาระดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของเขา

ผู้สมัครไม่สังกัดพรรคทุกคนต้องลงทะเบียนภายในวันที่ 15 ธันวาคม และผู้สมัครที่ได้รับการเสนอชื่อจากพรรคการเมืองต้องลงทะเบียนภายในวันที่ 18 มกราคม รายชื่อสุดท้ายมีการประกาศเมื่อวันที่ 29 มกราคม วันที่ 2 มีนาคม ประธานาธิบดีดมิทรี เมดเวเดฟที่หมดวาระแถลงต่อประชาชนผ่านช่องโทรทัศน์แห่งชาติเกี่ยวกับการเลือกตั้งประธานาธิบดีที่ตามมา เขาเชิญชวนพลเมืองรัสเซียให้ออกเสียงในการเลือกตั้งที่จะจัดขึ้นในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2555

นายกรัฐมนตรีวลาดีมีร์ ปูตินของรัสเซียได้รับคะแนนเสียง 63.64% โดยที่นับคะแนนเสียงแล้วเกือบ 100% ด้วยชัยชนะนี้ ทำให้เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเป็นสมัยที่สาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Russia's presidential elections scheduled for March 2012". *B92*. RIA Novosti. 21 July 2011. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-23. สืบค้นเมื่อ 25 September 2011.
2. ↑  "Russia's Putin set to return as president in 2012". *BBC News*. 24 September 2011. สืบค้นเมื่อ 24 September 2011.
3. ↑  "'I'm Sure You'll Make Right Choice,' Medvedev Tells Nation". RIA Novosti. 2 March 2012. สืบค้นเมื่อ 4 March 2012.
4. ↑  "Putin declared president-elect". Rt.com. สืบค้นเมื่อ 2012-03-05.
5. ↑  Central Election Commission of the Russian Federation เก็บถาวร 2018-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Cikrf.ru. Retrieved on 5 March 2012.
6. ↑  ‘We won!’ Teary-eyed Putin proclaims victory (PHOTOS, VIDEO), RT, 2012-03-04
7. ↑  "Vladimir Putin Wins Russian Presidential Elections 2012". Dhruvplanet.com. สืบค้นเมื่อ 2012-03-05.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **การเลือกตั้งประธานาธิบดีรัสเซีย พ.ศ. 2555**
สำหรับวัดหลวงแห่งอื่น ดูที่ วัดหลวง (แก้ความกำกวม)

**วัดหลวง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่

วัดหลวงสร้างเมื่อ พ.ศ.1373 โดยพญาพล พร้อมกับการสร้างเมืองแพร่ เพื่อประดิษฐานพระเจ้าแสนหลวง พระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองแพร่ ที่แต่เดิมเป็นทองทั้งองค์แต่ถูกพวกพม่าเผาเอาทองไป ต่อมาในสมัยพญาพีระไชยวงศ์ได้ร่วมกันสร้างพระธาตุหลวงไชยช้างค้ำพร้อมกับได้หุ้มทองพระเจ้าแสนหลวงและให้ชื่อวัดเสียใหม่ว่า **วัดหลวงไชยวงศ์** ต่อมาวัดหลวงถูกทำลายลงและได้รับการบูรณะขึ้นใหม่อีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2369 จนกระทั่งระหว่าง พ.ศ. 2510–2520 วัดหลวงตกอยู่ในสภาพชำรุดทรุดโทรมมากและไม่มีเจ้าอาวาสดูแลถึง 3 ปี ต่อมาในปี พ.ศ. 2521 พระอธิการธนัติวิจิตโตพร้อมด้วยบุคคลสำคัญหลายท่านได้เชิญชวนศรัทธาประชาชนทั่วไปทำการฟื้นฟูบูรณะวัดหลวงขึ้นอีกครั้งหนึ่ง วัดหลวงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2316

ภายในวัดมี *พระธาตุหลวงไชยช้าง* เป็นเจดีย์แปดเหลี่ยมบริเวณฐานทั้ง 8 ด้าน มีการปั้นประติมากรรมรูปช้างครึ่งตัวเฉพาะส่วนหัวและขาหน้ายื่นออกมาสลับกับการเจาะซุ้มสำหรับประดิษฐานพระพุทธรูป ถัดขึ้นไปเป็นชั้นฐานบัวถลาซ้อน 6 ชั้น รองรับองค์ระฆังแปดเหลี่ยมเช่นเดียวกับส่วนฐานของเจดีย์ เหนือองค์ระฆังเป็นส่วนปล้องไฉนและปลียอด วิหารหลวงพลนคร เป็นที่ประดิษฐาน *พระเจ้าแสนหลวง* ซึ่งเป็นพระพุทธรูปประธานเมืองแพร่ เป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ประทับนั่งปางสมาธิสร้างโดยศิลปะล้านนาผสมกับสุโขทัย เจดีย์มีสภาพทรุดโทรมปูนฉาบกระเทาะมีวัชพืชขึ้นปกคลุม ฐานเขียงแตกร้าว ชั้นมาลัยเถาและองค์ระฆังแตกร้าว ซุ้มโขงมีสภาพทรุดโทรมและพังทลายไปบางส่วน

ซุ้มโขงซึ่งแต่เดิมใช้เป็นประตูของเจ้าเมืองผ่านเท่านั้น แต่ปัจจุบันได้ใช้เป็นที่ประดิษฐานรูปปั้นของเจ้าเมืองแพร่ ปัจจุบันได้มีการสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์เมืองแพร่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหลวง". กลุ่มงานข้อมูลสารสนเทศและการสื่อสาร สำนักงานจังหวัดแพร่.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดหลวง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดหลวง". มิวเซียมไทยแลนด์.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดหลวง**
สำหรับวัดอินทารามแห่งอื่น ดูที่ วัดอินทาราม

**วัดอินทาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งซ้ายของแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลตลุก อำเภอสรรพยา จังหวัดชัยนาท

สันนิษฐานว่าวัดอินทารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400 แต่เดิมเคยเป็นสำนักเรียนภาษาบาลีที่มีชื่อเสียง

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ หอระฆังคู่ และหอพระไตรปิฏก เป็นศิลปะรัตนโกสินทร์ กว้าง 8 เมตร ยาว 9 เมตร อยู่กลางน้ำ ลักษณะเป็นทรงไทยโบราณ ประดับกระจกสี ไม้ฝาและเชิงชาย ช่อฟ้าหน้าบัน เป็นที่เก็บพระไตรปิฏกทำจากใบลาน จารึกอักษรขอมโบราณจำนวนมาก อุโบสถ มี 2 หลัง หลังเก่าชำรุดทรุดโทรมมาก หลังใหม่มีอายุประมาณ 100 ปี วิหารเก่า 3 หลัง ประดิษฐานพระพุทธรูปจำนวนมาก จดีย์มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง เหนือฐานเป็นซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปแบบอู่ทองปางประทานพร มณฑปประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง หอสวดมนต์ เสาหงส์ และศาลาการเปรียญ ซึ่งเป็นเสาไม้ขนาดใหญ่ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2461 วิหารพระเจ้าห้าพระองค์ และศาลาการเปรียญมีสังขารไม่เน่าเปื่อยของหลวงพ่อชมอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดชัยนาท". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดอินทาราม (ตลุก)". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "วัดอินทาราม(ตลุก) (จังหวัด ชัยนาท)". สำนักงานส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นจังหวัดชัยนาท.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดอินทาราม**
สำหรับวัดเขาแก้วแห่งอื่น ดูที่ วัดเขาแก้ว

**วัดเขาแก้ว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งกง อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันเจ้าอาวาสชื่อพระครูวิสุทธิวุฒิคุณ เนื้อที่ของวัดมีประมาณ 15 ไร่เศษ เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า

วัดเขาแก้วประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2378 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2425 เดิมชื่อ **วัดรัตนคีรี** แต่ชาวบ้านทั่วไปนิยมเรียก "วัดเขาแก้ว" เป็นวัดโบราณ ตามหลักฐานโบราณคดีน่าจะมีมาแต่ปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา วัดนี้ได้รับการฟื้นฟูให้เจริญรุ่งเรืองขึ้นอีกในปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เคยเป็นแหล่งศึกษาวิชาตำรายาพื้นบ้านที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของอำเภอกาญจนดิษฐ์ ใกล้วัดมีแหล่งน้ำสำคัญคือ น้ำเขาแก้ว หรือห้วยแก้ว ในสมัยโบราณถือเป็นแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้ประกอบพิธีบรมราชาภิเษก วัดมีวิหารจตุคามซึ่งประดับตกแต่งด้วยองค์จตุคามรามเทพ กว่า 50 รุ่น กว่า 2 แสนองค์ ไว้ที่ผนังด้านในและด้านนอก

โบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ ประติมากรรมหลากหลายในบริเวณวัด ซากอิฐโบราณซึ่งน่าจะเป็นอุโบสถหลังเก่าที่รื้อทำลายไปแล้ว หมู่พระพุทธรูปศิลาทรายแดงเช่นเดียวกัน ใบเสมาเก่าบางส่วนก็ถูกทิ้งทำลายภายใน รอยพระพุทธบาทจำลองโลหะผสมสร้างเมื่อ พ.ศ 2490 อุโบสถมีพระประธาน ซึ่งเป็นพระพุทธรูปศิลาทรายแดง ฝีมือช่างพื้นเมืองซึ่งก็ถูกตกแต่งจนผิดไปจากลักษณะเดิม สร้างในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาแก้ว". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดเขาแก้ว จ.สุราษฎร์ฯ สร้างวิหารจตุคาม100 ล้าน". ช่อง 8.
3. ↑  "วัดเขาแก้ว". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
สำหรับวัดเชตุพนแห่งอื่น ดูที่ วัดเชตุพน

**วัดเชตุพน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูวิจิตรธรรมาภิรักษ์ ซึ่งได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2527 เป็นต้นมา 

วัดเชตุพนเริ่มสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2420 มีครูบาสุยะเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ใช้ชื่อวัดว่า "วัดเชตุพน" เพราะบริเวณที่ตั้งวัดมีสภาพเป็นป่า และมีสัตว์ป่าอาศัยอยู่ เช่น เสือ อีเห็น เป็นต้น โดยเริ่มจากการเป็นสำนักสงฆ์ได้ประมาณ 40 ปี กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศแต่งตั้งให้เป็นวัด เมื่อ พ.ศ. 2462 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 13 เมตร ยาว 32 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหาร (อุโบสถ) เริ่มแรกวิหารตั้งอยู่ภายนอกวัด เป็นอาคารอิฐถือปูนหลังขนาดเล็ก ต่อมามีการตัดถนน จึงย้ายวิหารถอยเข้าไปสร้างใหม่ให้มีขนาดใหญ่ขึ้น โดยสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2496 และฉลองเมื่อ พ.ศ. 2505 ต่อมาวิหารชำรุดเสียหายยากจะบูรณะขึ้นใหม่ จึงสร้างวิหารใหม่เมื่อ พ.ศ. 2531 วิหารหลังปัจจุบันมีลักษณะศิลปะล้านนาประยุกต์ หลังคาลดหลั่นเป็น 2 ชั้น แบ่งเป็น 2 ตับ (ซด) มีช่อฟ้า 4 ตัว ป้านลมแบบ พญานาค หน้าแหนบและหน้าแหนบปีกนก ประดับด้วยศิลปะปูนปั้นประดับด้วยกระจกสีสวยงาม บันไดทางขึ้นมีรูปปั้นมกรคายนาคเศียรเดียว ภายในประดิษฐาน *พระพุทธเชตุพนมงคลรักษ์* เป็นพระประธานองค์เดิมจากวิหารหลังเก่า

*พระธาตุเชตุพนมงคลรัตนะ* เป็นพระธาตุที่สร้างขึ้นใหม่ด้านหลังพระวิหาร ทำการวางศิลาฤกษ์ โดยพระพุทธิวงศ์วิวัฒน์ เจ้าอาวาสวัดพระแก้ว เมื่อ พ.ศ. 2519 พระธาตุมีฐานเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส บรรจุพระธาตุขนาดเมล็ดข้าวสาร 108 องค์ ขนาดเมล็ดถั่วเขียว 3 องค์ ขนาดเมล็ดถั่วดำ 2 องค์ กับพระรอดเชตุพน 84,000 องค์ บรรจุไว้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเชตุพล". cityofchiangrai.
2. ↑  "วัดเชตุพน (สันโค้งน้อย)". ปักหมุดเมืองไทย.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดเชตุพน**
สำหรับวัดเพลงแห่งอื่น ดูที่ วัดเพลง (แก้ความกำกวม)

**วัดเพลง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร วัดมีที่ดินที่ตั้งวัด 6 ไร่ ทิศเหนือจรดถนนเทอดไท ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูศาสนกิจโสภณ (สวัสดิ์)

วัดเพลงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2405 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 วัดได้เปิดสอนโรงเรียนปริยัติธรรมแผนกธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2516 นอกจากนี้มีศูนย์การเรียนชุมชน กศน. เขตภาษีเจริญ

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถกว้าง 8.55 เมตร ยาว 23.80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิขนาดหน้าตักกว้าง 79 นิ้ว สูง 109 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 ศาลาการเปรียญเป็นอาคารทรงไทยสองชั้น กว้าง 17.6 เมตร ยาว 34.6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ภายในประดิษฐานพระประธานขนาดหน้าตักกว้าง 30 นิ้ว สูง 39 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ 2 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล วิหารเฉลิมพระเกียรติ 50 ปี ศาลาบุณยากร ศาลาภิรมณ์บุญ และมีมณฑปกว้าง 6 เมตร ยาว 6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเพลง". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-10-22.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดเพลง**
สำหรับวัดแจ้งแห่งอื่น ดูที่ วัดแจ้ง

**วัดแจ้ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชัยบุรี อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง

ตามทำเนียบวัดในจังหวัดพัทลุง ของพระครูอริยสังวร (เอียด) อดีตเจ้าคณะจังหวัดพัทลุง ระบุว่าวัดแจ้งสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2381 ตรงกับสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมา พ.ศ. 2415 พระครูกาแก้วเป็นเจ้าอาวาส หลังจากนั้นก็มีพระครูการาม (กิ้มงั่ว) เป็นเจ้าอาวาส ในสมัยนั้นวัดแจ้งเป็นวัดที่เจริญมากเพราะยังเป็นสำนักการศึกษา แต่ภายหลังประชาชนจำนวนมากได้อพยพไปอาศัยในตัวเมือง ทำให้วัดมีสภาพเป็นวัดร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2412 ปัจจุบันเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ เจ้าอาวาสปัจจุบัน ชื่อ พระครูสิทธิการโสภณ

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเป็นอาคารไม้ทรงโถงไม่มีฝาผนัง ฐานก่อด้วยอิฐถือปูน เจดีย์ตั้งอยู่หน้าอุโบสถเป็นเจดีย์ก่อด้วยอิฐถือปูน ฐานรูปสี่เหลี่ยมองค์ระฆัง ทรงลังกา สูงประมาณ 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2414 โดยพระครูกาแก้ว พระภิกษุสงฆ์ และพระยาวรวุฒิไวยจางวาง (น้อย จันทรโรจวงศ์) ผู้ว่าราชการเมืองพัทลุง ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2484 เจดีย์ถูกพายุฝนพัดหักทำลายลง ภายในเจดีย์ชาวบ้านได้พบเงินนโม พระพุทธรูปถ้วยชามเบญจรงค์ ถ้วยนรสิงห์จำนวนมากมาย และเมื่อขุดหลุมลูกนิมิตตรงกลางอุโบสถและฐานเจดีย์ ได้พบศิลปะโบราณวัตถุจำนวนมาก เช่น พระธาตุ สำเภาเงินสำเภาทอง ถ้วยชามลายคราม เงินอีแปะพัทลุง กุณโฑ เต้าปูน พานขันทองแดง เงินพดด้วง และจารึกบนแผ่นอิฐหินแดง

วัดแจ้งมีเกจิอาจารย์ คือ พระครูสิทธิการโสณ (ผ่อง) ฐานุตฺตโม ท่านได้สร้างวัตถุมงคลต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแจ้ง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดแจ้ง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "'พ่อท่านผ่อง'วัดแจ้งพระบริสุทธิสงฆ์ ผู้เปี่ยมไปด้วยทานบารมีแห่ง จ.พัทลุง : บุญนำพา". คมชัดลึก.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดแจ้ง**
สำหรับวัดแจ้งแห่งอื่น ดูที่ วัดแจ้ง

**วัดแจ้ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ จำนวน 9 ไร่ 1 งาน 46.50 ตารางวา

วัดแจ้งตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2320 ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ขณะที่เมืองสงขลาตั้งอยู่ที่ฝั่งแหลมสน ทางทิศตะวันตกของทะเลสาบสงขลา พื้นที่บริเวณข้างเคียงกับที่ตั้งวัด มีราษฎรสร้างบ้านเรือนอาศัยจำนวนน้อย ที่ดินว่างเปล่าจึงเรียกบ้านเรือนแถบนี้ว่า *บ้านแจ้ง* เมื่อสร้างวัดจึงเรียกว่า "วัดแจ้ง" ต่อมาเจ้าจอมจันทร์ ในรัชกาลที่ 4 ซึ่งอยู่ในสายตระกูล ณ สงขลา และมีบ้านเรือนอาศัยอยู่ติดกับบริเวณวัดด้านทิศใต้ ได้บริจาคที่ดินก่อสร้างบัวสำหรับบรรจุอัฐิของตระกูล ณ สงขลา และได้มอบถวายให้เป็นศาสนสมบัติทำให้วัดมีเนื้อที่เพิ่มมากขึ้น เป็นเนื้อที่วัดจนถึงปัจจุบัน วัดแจ้งได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2389

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถรูปแบบทางสถาปัตยกรรมในรัชกาลที่ 4 ที่แสดงอิทธิพลศิลปะตะวันตกผสมผสานศิลปะไทยและจีน สร้างโดยปั้น อุปการโกษากร ท่านผู้หญิงในเจ้าพระยาวิเชียรคีรี (เม่น) อุโบสถหันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนมีกำแพงแก้วโดยรอบซึ่งมีขนาดกว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 34 เมตร บริเวณมุมกำแพงแก้วด้านทิศตะวันตกมีเจดีย์ทรงระฆังขนาดใหญ่อยู่ 2 องค์ อุโบสถมีแผนผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ามีขนาดกว้างประมาณ 11 เมตร ยาว 21 เมตร มีประตูทางขึ้นทั้งสองด้านทั้งด้านหน้าอุโบสถและด้านหลังอุโบสถด้านละ 2 ประตู หน้าต่างด้านละ 5 ช่อง ส่วนหลังคาอุโบสถเป็นหลังคาทรงจั่วมุงด้วยกระเบื้องดินเผา หน้าบันอุโบสถตกแต่งด้วยปูนปั้นรูปพระอาทิตย์ วัดยังมีศาลาการเปรียญ ที่เก็บอัฐิ อาคารศิลปการงาน

กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติ โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 103 ตอนที่ 65 วันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2529

อ้างอิง
-------

1. ↑  การศาสนา, กรม. *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 3*. (กรุงเทพฯ กรมการศาสนา, 2527), 411.
2. ↑  "วัดแจ้ง". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
สำหรับวัดโบสถ์แห่งอื่น ดูที่ วัดโบสถ์

**วัดโบสถ์** เป็นโบราณสถานทางพระพุทธศาสนา สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ตั้งอยู่ที่ ตำบลวัดโบสถ์ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี 

วัดโบสถ์ ไม่ทราบว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยใด ตามทางสันนิษฐานเล่าสืบต่อกันมาว่าสร้างเมื่อประมาณสมัยราชอาณาจักรกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย มีหลายท่านให้ความเห็นว่าทีน่าเชื่อถือได้ว่าสร้างเมื่อประมาณกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี มีชื่อวัดโบสถ์ในสมัยนั้น ต่อมาเมื่อพม่าเข้าศึกยกทัพตีกรุงศรีอยุธยาแตก ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2310 ผู้คนจำนวนมากได้อพยพหนีภัยสงคราม เพราะถูกพม่าฆ่า คนสยามตายเป็นจำนวนมาก ประชาชนระส่ำระส่ายต้องระเหเร่ร่อนหาที่ปลอดภัยกว่า ในที่สุดได้มาตั้งถิ่นฐานหากินที่ใหม่ ณ หมู่บ้านตำบลแห่งนี้และเรียกชื่อว่า หมู่บ้านวัดโบสถ์ เพื่อเป็นอนุสรณ์ที่ระลึกถึงถิ่นที่เคยอยู่ที่เดิมที่กรุงศรีอยุธยา และสิ่งที่แปลกกว่าโบราณสถานอื่นคือ วัดโบสถ์มีจั่วซ้อนทับ 

วัดโบสถ์เป็นวัดเก่าแก่ ภายในมีสระน้ำโบราณ ปัจจุบันกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแล้ว วัดนี้เคยใช้เป็นสถานที่ทำพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของ ข้าราชการในสมัยที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ได้ทรงมารวบรวมรี้พลที่วัดนี้ภายหลังที่กรุงศรีอยุธยาได้เสียแก่พม่า สิ่งที่น่าสนใจ คือ ภาพจิตรกรรมภายในพระอุโบสถหลังเก่า

ที่ตั้ง
-------

ตั้งอยู่ที่ริมถนนสายพนัสนิคม-ฉะเชิงเทรา เส้นทางหมายเลข 315 ตำบลวัดโบสถ์ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี

ประกาศกรมศิลปากร
----------------

โบราณสถาน วัดโบสถ์ โดยกรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* มรดกทางพุทธศาสนา เก็บถาวร 2008-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ส่งเสริมการท่องเที่ยวจังหวัดชลบุรี[*ลิงก์เสีย*]
* วัดโบสถ์ พนัสนิคม[*ลิงก์เสีย*]
สำหรับวัดโพธารามแห่งอื่น ดูที่ วัดโพธาราม

**วัดโพธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีถ้อย อำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระโสภณพัฒโนดม 

วัดโพธารามเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2348 ทางด้านทิศตะวันออกของหมู่บ้านและลำน้ำแม่ใจ ใช้ชื่อว่า **วัดแม่ใจ** ต่อมาเมื่อมีผู้คนมากขึ้น วัดจึงต้องมีการก่อสร้างให้ใหญ่ และกว้างขวางขึ้นกว่าเดิม โดยเฉพาะพระพุทธรูปซึ่งเป็นพระประธานในวิหาร เมื่อ พ.ศ. 2380 ได้ไปหาช่างปั้นจากจังหวัดเชียงใหม่ และช่างที่อำเภอดอยสะเก็ดมาปั้น เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยที่มีลักษณะสวยงามจนอดใจที่จะเหลียวและหยุดดูไม่ได้ ชาวบ้านจึงเรียกติดปากว่า **วัดนางเหลียว** ต่อมา พ.ศ. 2453 เกิดไฟไหม้วิหาร พ.ศ. 2470 พ่อหนานใจ วรรณจักร ได้ไปนิมนต์ครูบาศรีวิชัยมาโปรดศรัทธาชาวศรีถ้อย และรวบรวมจิตใจให้ช่วยกันสร้างวิหารหลังใหม่ขึ้น โดยมีพ่อหนานใจเป็นสล่า (ช่าง) ในการก่อสร้าง และมีพระอธการอินต๊ะปัญโญ ปญฺญาวโร (พ่อหนานปัญญา คำบุญเรือง) เป็นเจ้าอาวาส เมื่อสร้างวิหารเสร็จเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น **วัดแม่ใจศรีถ้อย** ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดโพธาราม" สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2482

วัดโพธารามเป็นวัดที่ตั้งของโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญ และแผนกธรรมบาลี เป็นที่ตั้งของศูนย์พระพุทธศาสนาวัดอาทิตย์ เป็นที่ตั้งห้องสมุดประชาชนอำเภอแม่ใจ เป็นที่ตั้งชมรมผู้สูงอายุอำเภอแม่ใจ เป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดโพธาราม เป็นที่ตั้งของศูนย์บูรณาการวัฒนธรรมไทยสายใยชุมชนวัดโพธาราม เป็นอุทยานการศึกษา และหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล มีที่ดินของวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 2 งาน 40 ตารางวา

อุโบสถซึ่งสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2430 และได้บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นศิลปะล้านนาผสมกับศิลปะแบบพม่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดโพธาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  อรรถพล เพียรประเสริฐกุล. "การจัดการพิพิธภัณฑ์วัดโพธาราม ตำบลศรีถ้อย อำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สำหรับวัดโพธารามแห่งอื่น ดูที่ วัดโพธาราม

**วัดโพธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพุมเรียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี

กรมการศาสนาระบุว่า วัดโพธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1830 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1835 แต่ประทุม ชุ่มเพ็งพันธ์ ระบุว่ามสร้างขึ้นเมื่อใดยังไม่พบหลักฐานที่แน่นอน แต่คงไม่เก่าไปกว่าสมัยอยุธยาตอนปลายหรือสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นรุ่นเดียวกันกับวัดสมุหนิมิต ชื่อของวัดเดิมเรียก **วัดเหนือ** คู่กับวัดล่างหรือวัดสมุหนิมิต ชาวบ้านเรียกว่า **วัดโพธิ์** พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินวัดโพธาราม เมืองไชยา เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ร.ศ. 108 (พ.ศ. 2432)

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ เดิมสร้างมาแต่เมื่อไรไม่มีใครทราบ รู้แต่ว่าได้มีการบูรณะครั้งใหญ่ใน เมื่อ พ.ศ. 2465 ดังปรากฏข้อความที่เสาเพดานโบสถ์ หน้าบันอุโบสถประดับตกแต่งด้วยกระเบื้องถ้วยชามขนาดใหญ่ประกอบเข้ากับลายปูนปั้นรูปดอกไม้และใบไม้ถ้วยชาม ส่วนมากมีอายุในราวต้นกรุงรัตนโกสินทร์ทั้งเครื่องถ้วยจีนและเครื่องถ้วยฝรั่ง บานประตูอุโบสถเป็นไม้สลักลายพุ่มข้าวบิณฑ์ลงรักปิดทอง และมีกุฏิทรงไทย ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปสำริด สกุลช่างนครศรีธรรมราช สูง 31 เซนติเมตร ช่วงพระพาหากว้าง 20 เซนติเมตร พบเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2511 ขุดพบที่รากฐานรั้วกำแพงวัด ตู้พระธรรมลายรดน้ำ หีบพระธรรมไม้ฉลุลาย ธรรมาสน์ไม้ทรงบุษบก กล่องใส่คัมภีร์ฝังมุก และ สมุดข่อยและหนังสือคัมภีร์ต่าง ๆ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดสุราษฎร์ธานี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดโพธาราม". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดโพธารามหรือวัดเหนือ". ฐานข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวและผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยว.
สำหรับวัดโพธิ์แห่งอื่น ดูที่ วัดโพธิ์

**วัดโพธิ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองหอยโข่ง อำเภอคลองหอยโข่ง จังหวัดสงขลา ปัจจุบัน พระครูประสุตโพธิคุณ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดโพธิ์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2320 ในสมัยตอนปลายกรุงธนบุรี โดยมีพระอธิการทองสุขริเริ่มดำเนินการ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2442 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2540 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติ ประกาศเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2544 พื้นที่โบราณสถานประมาณ 1 ไร่ 3 งาน 88 ตารางวา

อุโบสถสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2445 มีขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 10 เมตร เป็นอุโบสถโถงก่ออิฐถือปูนขนาดเล็ก หันหน้าสู่ทิศตะวันตก โครงหลังคาไม้ หลังคาทรงจั่วมุงด้วยกระเบื้องดินเผา พื้นปูด้วยกระเบื้องดินเผา มีฝาผนังก่ออิฐถือปูนสูงประมาณ 1 เมตร และประดับแผ่นกระเบื้องโปร่งเนื้อเซรามิกเคลือบเขียว หน้าบันอุโบสถเรียบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  การศาสนา, กรม. *ประวัติทั่วราชอาณาจักร เล่ม 3*. (กรุงเทพฯ การศาสนา,2527), 563.
2. ↑  "วัดโพธิ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "ขึ้นทะเบียนโบราณสถานและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
4. ↑  "วัดโพธิ์". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
สำหรับวัดไทรแห่งอื่น ดูที่ วัดไทร

**วัดไทร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านวัดไทร ตำบลบางสีทอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน 56 ตารางวา และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 10 ไร่ 1 งาน 24 ตารางวา

ข้อมูลจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดไทรสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2224 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2415 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2547

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2546 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก อาคารบำเพ็ญกุศล และกุฏิ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการแสวง วิโรจโน
* พระอธิการป่วน ปาสาทิโก
* เจ้าอธิการเปรื่อง เขมงฺกโร
* พระครูปัญญานันทวัฒน์ (สาธิต อิสฺสรปญฺโญ)

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 430.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-03-26.
3. ↑  "วัดไทร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดไผ่ล้อมแห่งอื่น ดูที่ วัดไผ่ล้อม

**วัดไผ่ล้อม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

ประวัติ
-------

สันนิษฐานกันว่าสร้างวัดไผ่ล้อมขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในยุคนั้นได้มีการเกณฑ์ชาวมอญที่อยู่ใต้โพธิสมภารมาช่วยกันบูรณะองค์พระปฐมเจดีย์ ชาวมอญได้พักอาศัยอยู่บริเวณสวนป่าไผ่ใกล้องค์พระปฐมเจดีย์ ต่อมาบริเวณนั้นร้างผู้คน ดงไผ่ขึ้นหนา พระภิกษุผู้แสวงหาธรรมหลายรูปต่างจาริกมาวิเวก ปักกลดบำเพ็ญสมณธรรม ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงเห็นว่า สถานที่บริเวณนี้สมควรตั้งเป็นสำนักสงฆ์ จึงได้อาราธนาพระภิกษุจากวัดพระปฐมเจดีย์มาจำพรรษาเป็นครั้งคราว เมื่อมีภิกษุจำพรรษามากขึ้น ชาวบ้านได้ช่วยกันถางป่าไผ่เพื่อไปทำที่อยู่อาศัย จะมีหลงเหลืออยู่บ้างก็บริเวณรอบ ๆ วัดเท่านั้น จึงกลายเป็นที่มาของชื่อวัด 

วัดไผ่ล้อมขาดเจ้าอาวาสอยู่นาน กระทั่ง พ.ศ. 2486 ทางคณะสงฆ์จึงได้แต่งตั้งพระอาจารย์พูล อตตรกโข ซึ่งขณะนั้นจำพรรษาอยู่วัดพระงามขึ้นดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ท่านได้ร่วมกับญาติโยมสร้างอุโบสถ โดยเริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 และแล้วเสร็จในอีก 3 ปีต่อมา ในสมัยของท่านยังได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ เช่น ศาลาการเปรียญ โรงเรียนปริยัติธรรม ศาลาฌาปนสถาน ศาลาปฏิบัติ หอระฆัง กุฏิสงฆ์ โรงเรียนวัดไผ่ล้อม เป็นต้น

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถหลังเก่าสร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2490 ได้ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา จึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ขนาดความกว้าง 9 เมตร ความยาว 21 เมตร เป็นสถาปัตยกรรมทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น คอนกรีตเสริมเหล็ก พื้นปูหินอ่อน บานประตูหน้าต่างไม้สักแกะสลัก 3 ชั้น ส่วนผนังด้านในเป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังเกี่ยวกับพุทธประวัติและผนังด้านนอกเป็นลายปูนปั้นรูปเทพทรงพระขรรค์ กำแพงแก้ว ประดับด้วยเสาหงส์คาบไฟ และลูกแก้วองค์พระปฐมเจดีย์ ปูพื้นหินแกรนิต ซุ้มเสมา ศิลปะอยุธยา ซุ้มประตู 4 ทิศ ปั้นเทพประจำทิศทั้งแปด พร้อมปูนปั้นเป็นท้าวเวสสุวรรณ 8 องค์ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะสุโขทัย เนื้อโลหะลงรักปิดทองขนาดหน้าตัก 4 ศอก 9 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 

ศาลาการเปรียญ (ปุริมานุสรณ์) ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารทรงไทยประยุกต์ โครงสร้างส่วนใหญ่เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น มีขนาดกว้าง 16 เมตร ยาว 32 เมตร หอระฆังเป็นลักษณะทรงไทยประยุกต์ สูง 3 ชั้น มีหอกลองหอระฆังอยู่ในที่เดียวกันด้านหน้ากุฏิเจ้าอาวาส เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 นอกจากนี้ยังมีวิหารประดิษฐานสังขารหลวงพ่อพูล สถาปัตยกรรมไทย ยอดทรงมณฑป หลังคาจัตุรมุข ซ้อน 2 ชั้น

ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระพุทธรูปปางประทานอภัย พระประธานประจำอุโบสถหลังเดิม เป็นพระพุทธรูปปางขัดสมาธิ ศิลปะเชียงแสน ปั้นด้วยปูน หน้าตักกว้าง 2 ศอก 1 คืบ สูงประมาณ 1.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไผ่ล้อม". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  หนุ่มลูกทุ่ง (21 มิถุนายน 2554). "ไหว้หลวงพ่อพูล "วัดไผ่ล้อม" นครปฐม". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "ประวัติวัดไผ่ล้อม".
สำหรับวัดไผ่ล้อมแห่งอื่น ดูที่ วัดไผ่ล้อม

**วัดไผ่ล้อม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาในตำบลบ้านงิ้ว อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี บนพื้นที่ 74 ไร่ ยังเป็นแหล่งดูนกปากห่างซึ่งได้รับการประกาศเป็นเขตห้ามล่าสัตว์ป่า โดยในระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงเดือนมิถุนายนของทุกปี นกปากห่างเริ่มทำรังและผสมพันธุ์จนกระทั่งวางไข่และเลี้ยงลูกอ่อน เมื่อลูกนกโตขึ้นจนสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ พอเข้าฤดูฝนประมาณ เดือนมิถุนายนถึงเดือนตุลาคม นกปากห่างจะอพยพขึ้นไปทางเหนือยังประเทศอินเดีย

วัดไผ่ล้อมสร้างในสมัยสุโขทัย ตามตำนานเล่าว่า สร้างโดยท่านท้าวมหาพรหมกับท่านท้าวมาลี มหาเศรษฐีอพยพมาจากกรุงสุโขทัยมาจับจองที่ดินทำกินบริเวณนี้ กรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1860 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2542

ภายในวัดมีสถาปัตยกรรมที่น่าสนใจ ได้แก่ อุโบสถภายในประดิษฐานพระประธานคือ *หลวงพ่อโต* เจดีย์ 5 องค์อยู่ที่ด้านอุโบสถเป็นศิลปะแบบจีน นอกจากนั้นยังมีโบราณวัตถุต่าง ๆ เช่น พระพุทธรูปปางต่าง ๆ สมัยเชียงแสน สุโขทัยอู่ทอง เครื่องเบญจรงค์ลายครามและธรรมาสน์บุษบก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไผ่ล้อม". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดไผ่ล้อม". ท่องเที่ยววิถีชุมชน สายน้ำเจ้าพระยา.
3. ↑  "วัดไผ่ล้อม". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
สำหรับวัดไผ่ล้อมแห่งอื่น ดูที่ วัดไผ่ล้อม

**วัดไผ่ล้อม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสะพานไทย อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 4 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 30 ไร่ 24 ตารางวา

วัดไผ่ล้อมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2275 แต่เดิมวัดมีก่อไผ่ล้อมรอบ จึงได้ชื่อว่า "วัดไผ่ล้อม" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2285 ต่อมาได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง และได้การบูรณะปฏิสังขรณ์ขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2547

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน กว้าง 6.80 เมตร ยาว 14.59 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้และคอนกรีต กว้าง 13 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 หอสวดมนต์สร้างด้วยไม้และคอนกรีต กว้าง 9 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถและในวิหารมีพระพุทธรูปปั้นปางมารวิชัย และเจดีย์ 1 องค์

วัดมีเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อเอียด อินทวังโส ท่านสร้างพระเครื่องและวัตถุมงคล เริ่มสร้างเป็นครั้งแรกเมื่ออายุได้ 43 ปี ล้วนแต่ได้ความนิยม อาทิ ตะกรุดโทนเนื้อเงินแหวนกำไลเงิน สีผึ้ง ผ้ายันต์ ฯลฯ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไผ่ล้อม หลวงพ่อเอียด บางบาล".
2. ↑  "วัดไผ่ล้อม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดไผ่ล้อม". เทศบาลตำบลมหาพราหมณ์.
4. ↑  "หลวงพ่อเอียด อินทวังโส เจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อม อยุธยา". ข่าวสด.
**วัดวงษ์ฆ้อง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดวงษ์ฆ้อง เดิมชาวบ้านเรียกว่า **วัดโรงฆ้อง** สร้างเป็นวัดมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น พ.ศ. 1920 ชาวบ้านแถบบริเวณวัดนี้ แต่เดิมมีอาชีพปั้นหม้อดิน อิฐ และกระเบื้องดินเผา มีคลองสระบัวเป็นทางสัญจรและตลาดการค้าทางน้ำ ต่อมาวัดทรุดโทรมลงและได้รับการบูรณะพัฒนาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยมีสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการ วัดวงษ์ฆ้องได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 1930

อุโบสถหันหน้าไปทางแม่น้ำตามคตินิยมการสร้างวัดก่อนสมัยอยุธยา มีเจดีย์ทรงลังกาตั้งอยู่คู่กันทางด้านขวาของอุโบสถ สันนิษฐานได้ว่าวัดนี้อาจสร้างก่อนหน้านั้นและคงได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 1920 แต่เดิมวัดวงษ์ฆ้องมีบริเวณกว้าง แต่ปัจจุบันถูกถนนตัดผ่านกลางแยกเขตสังฆาวาสให้อยู่ค่อนไปทางริมแม่น้ำลพบุรีหรือคลองคูเมืองเดิม ส่วนเขตพุทธาวาสจะอยู่ลึกเข้าไปอีกฟากหนึ่งของถนน โดยมีเจดีย์ขนาดย่อม 2 องค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  กรมศิลปากร. "วัดวงษ์ฆ้อง" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 6 มิถุนายน 2566. เข้าถึงจาก
2. ↑  "วัดวงษ์ฆ้อง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดวงษ์ฆ้อง (วัดโรงฆ้อง)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**วัดบ่อทองคำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวรอ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

วัดบ่อทองคำเป็นวัดเก่าแก่ของพิษณุโลกมาตั้งแต่สมัยอยุธยา แต่ได้รกร้างมานาน เพิ่งประกาศเป็นวัดเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2543 ผู้ขออนุญาตสร้างวัดคือนายแกะ แก้วกล่ำ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553 เมื่อ พ.ศ. 2524 ได้สร้างวิหารหลวงพ่อทองคำ

ชาวพิษณุโลกต่างรู้ดีกันว่าวัดบ่อทองคำเป็นแหล่งกรุพระเก่าแก่ มีการลักลอบขุดมานานแล้ว มีการขุดเจอพระทองคำ พระโบราณ เป็นจำนวนมาก จนต้องห้ามไม่ให้มีการขุด โดยเมื่อ พ.ศ. 2553 เจ้าอาวาสได้ขุดข้างวิหารหลวงพ่อทองคำ ขุดลึกลงไป 2 เมตร พบซากอิฐโบราณจำนวนมาก ฐานอิฐโบราณ ที่เป็นฐานเสากลมของวิหารหลังเก่า พบเพียงพระพิมพ์เนื้อโลหะ 1 ชิ้น และพระวัดนางพญา 2 องค์ และเมื่อขุดลึกไปอีก เจอภาชนะดินเผาโบราณจำนวนหลายไห ภายในบรรจุพระพิมพ์นางพญาพิมพ์ใหญ่จำนวนมาก คาดว่า เป็นพระสมัยอยุธยา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา (วัดบ่อทองคำ)" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
2. ↑  "วัดบ่อทองคำ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "กรุแตกที่พิษณุโลกอีกแล้ว! เจอนางพญาพิมพ์ใหญ่ที่วัดบ่อทองคำตรึม". ผู้จัดการออนไลน์.
**วัดสระเก้าห้อง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวรอ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ที่ดินของวัดมีจำนวน 13 ไร่ 1 งาน 4.2 ตารางวา

บริเวณที่ตั้งวัดเป็นชุมชนสมัยสุโขทัย-อยุธยาในลุ่มน้ำแควน้อยทางทิศเหนือเมืองพิษณุโลกซึ่งแควน้อยไหลมาจากอำเภอนครไทย ผ่านอำเภอวัดโบสถ์และสระแก้วห้อง ชุมชนดังกล่าวอยู่รั่วมกันในสมัยสุโขทัย-อยุธยา พบที่เขตอำเภอนครไทยอำเภอวัดโบสถ์และอำเภอเมืองพิษณุโลกพบกลุ่มโบราณสถานร่วมสมัยกัน ที่วัดสระเก้าห้องมีวิหารและเจดีย์ กำแพงแก้ว สระน้ำโบราณ และเนินโบราณสถาน ซึ่งมีสภาพเป็นวัดร้าง

ในการประชุมมหาเถรสมาคมเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2563 ยกวัดสระเก้าห้อง (ร้าง) ขึ้นเป็นวัดมีพระภิกษุ อยู่จำพรรษา ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2564 อาคารเสนาสนะที่สร้างแล้ว ได้แก่ กุฏิสงฆ์ 5 หลัง ศาลาการเปรียญ ศาลาอเนกประสงค์ ฌาปนสถาน ศาลาคู่ฌาปนสถาน โรงครัว และห้องน้ำ 3 หลัง 10 ห้อง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสระเก้าห้อง". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดสระเก้าห้อง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "การขอยก วัดสระเก้าห้อง (ร้าง) จังหวัดพิษณุโลก ขึ้นเป็นวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา". มติมหาเถรสมาคม.
**วัดม่วงแค** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในแขวงบางรัก เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 3 ไร่ 3 งาน 5 ตารางวา

วัดม่วงแคตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2311 ต้นสมัยกรุงธนบุรี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2382 แต่เดิมทางเข้าวัดน่าจะอยู่ทางฝั่งแม่น้ำ แต่เมื่อการตัดถนนเจริญกรุง หน้าวัดจึงหันออกสู่ถนนเจริญกรุง ด้านการศึกษา ทางวัดสนับสนุนให้พระภิกษุสามเณรศึกษาพระปริยัติธรรมจากสำนักเรียนต่าง ๆ

ภายในวัดประกอบด้วยอาคารเสนาสนะและสิ่งปลูกสร้างดังนี้ อุโบสถกว้าง 10.50 เมตร ยาว 25.50 เมตร ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ด้านนอกมีกำแพงแก้วล้อมรอบ กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธาน หน้าตักกว้าง 3 ศอกเศษ นอกจากนี้ก็มีพระปางปาลิไลยก์ พระโมคคัลลานะ พระสารีบุตร รวมทั้งพระพุทธรูปยืนและนั่งปางต่าง ๆ จำนวน 20 องค์ เจดีย์ 1 องค์ ฐานโดยรอบ 9.50 เมตร หอระฆังสร้าง พ.ศ 2553

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

เท่าที่สืบได้มีรายนามดังต่อไปนี้

| ลำดับที่ | รายนาม | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | พระอุปัชฌาย์สุ่น | ไม่ปรากฏ | ไม่ปรากฏ |  |
| 2 | พระอธิการเอี่ยม | ไม่ปรากฏ | ไม่ปรากฏ |  |
| 3 | พระครูปุญญาคมปสุต (บุญมา) | ไม่ปรากฏ | พ.ศ.2489 | ลาสิกขาบท |
| 4 | พระครูวิริยกิจโกศล (เพิ่ม ปุญฺญลาโภ) | พ.ศ.2490 | พ.ศ.2534 |  |
| 5 | พระครูวิมลกิตติญาณ (สมบุญ) | พ.ศ.2535 | พ.ศ.2564 | ยกขึ้นเป็นกิตติมศักดิ์ |
| 6 | พระครูอนุสิฐวัชรธรรม (ถวิล วชิรธมฺโม ป.ธ.4) | พ.ศ.2564 | ปัจจุบัน |  |

นอกจากนี้แล้ววัดม่วงแคยังปรากฏนามพระเถระสำคัญรูปหนึ่งคือหลวงพ่อนวล ซึ่งเป็นพระเกจิอาจารย์ในสมัยสงครามโลก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2020-09-17.
2. ↑  "ประวัติของวัดม่วงแค" (PDF).[*ลิงก์เสีย*]

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดม่วงแค**
บริเวณทางขวาของแขนกางเขน (สีเทา) คือบริเวณพิธี
**บริเวณคริสต์ศาสนพิธี** (อังกฤษ: Chancel) คือบริเวณรอบแท่นบูชาเอกในบริเวณมุขตะวันออกของคริสต์ศาสนสถานซึ่งอาจจะเป็นปลายสุดของมุขโค้งด้านสกัด

หลังจากการการประชุมสภาสงฆ์แห่งแลตเตอรันครั้งที่ 4 ในปี ค.ศ. 1215 ก็ได้มีข้อกำหนดออกมาข้อหนึ่งที่ว่านักบวชจะต้องกระทำพิธีศักดิ์สิทธิ์ในบริเวณที่ได้รับพิทักษ์จากการก่อกวนจากบริเวณสำหรับศาสนิกชนผู้เข้าร่วมพิธี ฉะนั้นบริเวณพิธีของนักบวชในสมัยโบราณจึงถูกกันออกจากบริเวณของฆราวาสด้วยฉาก ความแตกต่างของสองบริเวณนี้กำหนดไว้ในคริสต์ศาสนกฎบัตร ที่ว่าการก่อสร้างและการบำรุงรักษาบริเวณพิธีเป็นหน้าที่ของนักบวช และการก่อสร้างและการบำรุงรักษาบริเวณทางเดินกลางและทางเดินข้างเป็นหน้าที่ของสมาชิกผู้เป็นฆราวาสของวัด ฉะนั้นบางครั้งจึงทำให้บริเวณพิธีและบริเวณฆราวาสก็จะแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดในด้านการตกแต่งและสภาพของบริเวณ

นอกไปจากแท่นบูชาแล้วบริเวณพิธีก็มักจะเป็นที่ตั้งของโต๊ะพิธี (credence table) และที่นั่งของนักบวชระดับต่างๆ ของวัดและในวัดอังกลิคันและเมธอดิสต์ก็อาจจะรวมทั้งบริเวณร้องเพลงสวดด้วย ในบางวัดบริเวณนี้ก็อาจจะมีแท่นเทศน์และแท่นอ่าน แต่บางครั้งทั้งสองอย่างนี้ก็อาจจะตั้งอยู่ในบริเวณที่เป็นของฆราวาส 

บริเวณพิธีมักจะยกขึ้นสูงกว่าบริเวณที่เป็นของฆราวาส และอาจจะแยกออกไปด้วยฉากกางเขน, ราว หรือบริเวณโล่ง ในวัดบางวัดผู้เข้าร่วมพิธีก็อาจจะนั่งรอบสามด้านของบริเวณพิธีเป็นครึ่งวงกลมก็ได้

คำว่า "chancel" มาจากภาษาฝรั่งเศสที่แผลงมาจากภาษาลาติน "cancelli" ที่แปลว่าฉากโปร่ง (lattice) ที่หมายถึงฉากกางเขน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Harper, Douglas (2001). "Chancel". *Online Etymology Dictionary*. สืบค้นเมื่อ 2008-01-02. `{{cite web}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|month=` ถูกละเว้น (help)

ดูเพิ่ม
-------

* คริสต์ศาสนสถาน
* แผนผังมหาวิหาร
* ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บริเวณพิธี

* พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
**ฐิตินันท์ แสงนาค** เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดขอนแก่น เป็นผู้สมัครเพียงคนเดียวของพรรคอนาคตใหม่ที่ชนะการเลือกตั้งในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ปัจจุบันสังกัดพรรคภูมิใจไทย

ประวัติ
-------

ฐิตินันท์ แสงนาค เกิดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2504 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี นิเทศ​ศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการโฆษณา/การประชาสัมพันธ์ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย และปริญญาโท บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการจัดการ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง

การทำงาน
--------

ฐิตินันท์ แสงนาค เคยลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา ในปี 2557 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาได้เข้าร่วมงานกับพรรคอนาคตใหม่ และลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดขอนแก่นในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก โดยเป็นผู้สมัครเพียงคนเดียวของพรรคอนาคตใหม่ที่ชนะการเลือกตั้งในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 

ในเดือนตุลาคม 2562 เขาเป็นหนึ่งในกลุ่มสมาชิกพรรคอนาคตใหม่ที่ออกมาแสดงความไม่พอใจกับการบริหารงานของพรรค ซึ่งไม่เห็นความสำคัญของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้ง กระทั่งต่อมาหลังพรรคอนาคตใหม่ถูกศาลรัฐธรรมนูญพิพากษาสั่งยุบพรรค เขาจึงย้ายไปสังกัดพรรคภูมิใจไทย

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2565 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
* พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  เปิดประวัติ "ฐิตินันท์ แสงนาค" ว่าที่ ส.ส.อนาคตใหม่ แจ็กผู้ล้มยักษ์! เขต 1 ขอนแก่น
2. ↑  อนค.ส่อร้าว ส.ส.เขตบางส่วนน้อยใจ เป็นแค่ตัวประกอบ อึดอัด แกนนำพรรค ไม่ประนีประนอม
3. ↑  "นันนี่" ถูกติ่งพ่อของฟ้าด่าเละหลังซบอ้อมกอดภูมิใจไทย
4. ↑  'ฐิตินันท์' สส.ขอนแก่น เขต 1 อดีตพรรคอนาคตใหม่ ย้ายซบอก 'ภูมิใจไทย'
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระบรมราชโองการ ประกาศ เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๖๕, เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๑ ข หน้า ๕, ๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๖๖
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๖๓, เล่ม ๑๓๘ ตอนพิเศษ ๑ ข หน้า ๑๐, ๒๒ มกราคม ๒๕๖๔
**พีระวิทย์ เรื่องลือดลภาค** เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตหัวหน้าพรรคไทรักธรรม และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคไทรักธรรม

ประวัติ
-------

พีระวิทย์ เรื่องลือดลภาค เดิมชื่อ นายนราวิชญ์ ซะยะ เกิดเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 สำเร็จการศึกษารัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต (รัฐประศาสนศาสตร์) จากมหาวิทยาลัยพิษณุโลก ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี

การทำงาน
--------

พีระวิทย์ หรือ "ส.ส.เอ๋พระบาท" ได้เริ่มก่อตั้งพรรคการเมืองขึ้นในปี พ.ศ. 2556 ในชื่อพรรคไทรักธรรม ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 1 และจากการประกาศผลการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ปรากฏว่าพรรคไทรักธรรมมีคะแนนที่ 33,754 คะแนน เขาจึงได้รับเลือกตั้ง ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อ ต่อมาคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) ประกาศให้เขาพ้นจากสภาพ ส.ส. เนื่องจากมีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ เขต 8 (เลือกตั้งใหม่) ส่งผลให้มีการคำนวณคะแนนใหม่ ทำให้เขาได้พ้นสภาการเป็น ส.ส. หลังจากได้ปฏิบัติหน้าที่ในสภาได้เพียง 3 วันเท่านั้น จึงได้รับฉายาว่า "ส.ส. 3 วัน" 

หลังจากนั้นวันที่ 28 มกราคม 2563 ภายหลังกกต.ปรับผลการคำนวณจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรใหม่ ภายหลังนายชาติชาย วรพิพัฒน์ ผู้สมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคประชาธิปัตย์ ถูกศาลฎีกาแผนกคดีเลือกตั้งพิพากษาให้โดนใบดำ ทำให้จำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อของพรรคประชาธิปัตย์ ลดลง 1 ที่นั่ง ส่วนของพรรคไทรักธรรมเพิ่มขึ้น 1 ที่นั่ง เขาจึงกลับเข้าสภาอีกครั้ง ต่อมาศาลรัฐธรรมนูญมีคำตัดสินให้ยุบพรรคไทรักธรรมและตัดสิทธิ์ทางการเมืองกรรมการบริหารพรรค ทำให้เขาพ้นจากสมาชิกภาพ ส.ส.ในทันที

พีระวิทย์ เป็นหัวหน้าพรรคการเลือกขนาดเล็กในสภาผู้แทนราษฎรที่มีบทบาทในการเป็นผู้ประสานงานของกลุ่มพรรคเล็กกับรัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา

อ้างอิง
-------

1. ↑  2 ส.ส. 'เต้' และ 'เอ๋' ส่งหนังสือถึงเลขาฯ ครม. ข้องใจไม่ได้รับเครื่องราชฯ
2. ↑  "ประกาศคณะกรรมการการเลือกต้ง เรื่อง ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ" (PDF). *ราชกิจจานุเบกษา*. 8 พฤษภาคม 2562. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2019-05-08. สืบค้นเมื่อ 2019-05-10.
3. ↑  ประกาศคณะกรรมการการเลือกตั้ง เรื่อง ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ (ครั้งที่ ๒) ๑. รายชื่อพรรคการเมืองและผู้พ้นจากตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ
4. ↑  พีระวิทย์ พรรคไทรักธรรม เข้าสภาเป็น ส.ส. รอบสอง ขอทำงานขั้วรัฐบาล มั่นใจไม่หลุดเก้าอี้อีก
5. ↑  ยุบ "ไทรักธรรม" ตัดสิทธิ "พีระวิทย์-กก.บห." 10 ปี จูงใจชาวบ้านสมัครสมาชิก
6. ↑  จับตา"พรรคเล็ก"นัดกินข้าว! "พีระวิทย์"เผยหารือแนวทางทำงานร่วมรัฐบาลโค้งสุดท้ายวันนี้
7. ↑  "หัวหน้าไทรักธรรม" ขอ "บิ๊กป้อม" ประสาน "นายกฯ" ให้ใส่ใจ "พรรคเล็ก" มากขึ้น
**พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพม่า** (พม่า: အမျိုးသား ပြတိုက်) ที่นครย่างกุ้ง เป็นหนึ่งในสองพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติด้านศิลปะ ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมของพม่า ตั้งอยู่ในเขตอำเภอตะเกิง สถาปนาขึ้นในปี 1952 ตัวอาคารพิพิธภัณฑ์มีความสูงห้าชั้นและเก็บรักษาโบราณวัตถุที่มีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และอารยธรรมของชาวพม่า จุดเด่นสำคัญของพิพิธภัณฑ์คือบัลลังก์สิงห์ของกษัตริย์พม่าของเดิมชิ้นเดียวที่ยังหลงเหลือถึงปัจจุบัน วัตถุในพิพิธภัณฑ์มีจำนวนมากกว่า 4000 ชิ้น

พิพิธภัณฑ์นี้เป็นพิพิธภัณฑ์ของรัฐและอยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงศาสนกิจและวัฒนธรรม โดยพิพิธภัณฑ์นี้จัดเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ

อาคารหลังเดิมของพิพิธภัณฑ์อยู่ที่อาคารจูบิลีฮอลล์ (Jubilee Hall) และเปิดให้บริการในปี 1952 ต่อมาจึงย้ายไปเปิดสถานที่ใหญ่กว่าบนถนนป้านโซ่ด้าน ในปี 1970 และย้ายมาที่ปัจจุบันซึ่งเป็นอาคารสูงห้าชั้นในปี 1996 ภายในประกอบไปด้วยโถงจัดแสดงที่แบ่งออกเป็น 14 ส่วน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Myanmar Travel Info - National Museum". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-05-12. สืบค้นเมื่อ 2019-10-22.
2. ↑  "Ministry of Culture". *www.culture.gov.mm*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-12-05. สืบค้นเมื่อ 2019-10-22.
3. ↑  Zan, Nu Mra (2016). Sonoda, Naoko (บ.ก.). "Museums in Myanmar: Brief History and Actual Perspectives". *New Horizons for Asian Museums and Museology* (ภาษาอังกฤษ). Springer Singapore: 19–36. doi:10.1007/978-981-10-0886-3\_2. ISBN 9789811008863.
4. ↑  "National Museum". สืบค้นเมื่อ 2008-10-25.
**ยุทธการฮันต๋ง**  (จีน: 漢中之戰) เป็นการรบที่เริ่มโดยขุนศึก เล่าปี่ เพื่อการยึดครอง ฮันต๋ง จากคู่แข่งของเขา โจโฉ การรบเกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 217 ถึง ค.ศ. 219 ในช่วงโหมโรงถึงสมัยสามก๊ก แม้ว่ากองกำลังของโจโฉ ได้ตั้งมั่นในเมืองฮันต๋ง เมื่อสามปีก่อนหลัง ยุทธการที่หยางผิง พวกเขาอ่อนกำลังลงโดย กลยุทธ์ฟาเบียน ที่ใช้โดยกองกำลังของเล่าปี่ซึ่งใช้การโจมตีแบบกำหนดเป้าหมายเพื่อยึดตำแหน่งทางยุทธศาสตร์จากศัตรู หนึ่งในการโจมตีเหล่านี้ส่งผลให้ แฮหัวเอี๋ยน หนึ่งในยอดขุนพลของโจโฉเสียชีวิต และได้ส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อขวัญกำลังใจของกองกำลังของโจโฉ เนื่องจากปัญหาด้านการขนส่งและปัญหาอื่นๆ ในที่สุดโจโฉจึงถูกบังคับให้ละทิ้งเมืองฮันต๋งและสั่งถอย เล่าปี่ได้รับชัยชนะในการรบและยึดครองเมืองฮันต๋งในปี ค.ศ. 219 หลังจากนั้นเขาก็ประกาศตั้งตัวเป็น ฮันต๋งหวัง ในฤดูใบไม้ร่วงของปีนั้น

พื้นหลัง
--------

ในปี ค.ศ. 215 โจโฉ โจมตีขุนศึก เตียวฬ่อ ในเมือง ฮันต๋ง เอาชนะฝ่ายหลังใน ยุทธการที่หยางผิง เตียวฬ่อยอมจำนนและฮันต๋งอยู่ภายใต้การควบคุมของโจโฉ

ในด้านของเล่าปี่เขาเพิ่งเข้า ยึด การควบคุม เอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมมณฑลเสฉวนและฉงชิ่งในปัจจุบัน) จาก เล่าเจี้ยง และอยู่ท่ามกลางข้อพิพาทกับ ซุนกวน ที่เป็นพันธมิตรของเขาเกี่ยวกับ เกงจิ๋ว (ครอบคลุมถึงมณฑลหูเป่ยและหูหนานในปัจจุบัน) เล่าปี่รู้สึกถูกคุกคามเมื่อเขาได้รับข่าวเมืองฮันต๋งเสียแก่โจโฉ เพราะฮันต๋งเป็นประตูทางเหนือของเอ๊กจิ๋ว และตอนนี้เขาตกอยู่ในอันตรายจากการสูญเสียเอ๊กจิ๋วให้กับโจโฉ
เกาะคาเฟอคลูเปินตั้งอยู่ในอาร์กติกเกาะคาเฟอคลูเปินเกาะคาเฟอคลูเปินต่ำแหน่งของเกาะคาเฟอคลูเปิน
**เกาะคาเฟอคลูเปิน** (เดนมาร์ก: *Kaffeklubben Ø*; กรีนแลนด์: *Inuit Qeqertaat*) เป็นเกาะที่อยู่นอกชายฝั่งทางตอนเหนือของเกาะกรีนแลนด์ เป็นเกาะถาวรที่อยู่เหนือสุดของโลก

การค้นพบ
--------

รอเบิร์ต พีรี นักสำรวจชาวอเมริกัน พบเห็นเกาะนี้เป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1900 แต่ไม่มีใครเคยขึ้นไปบนเกาะเลยจนกระทั่ง ค.ศ. 1921 เลาเกอ ค็อก ได้มาเยือนเกาะเป็นครั้งแรกและตั้งชื่อให้เกาะ

ใน ค.ศ. 1969 กลุ่มสำรวจชาวแคนาดาได้คำนวณว่าด้านเหนือสุดของเกาะไกลกว่าแหลมมอริสเจซุปซึ่งเป็นแหลมเหนือสุดของเกาะกรีนแลนด์ถึง 750 เมตร ทำให้พวกเขานำสถิตินี้มาอ้างว่าเกาะนี้เป็นแผ่นดินเหนือสุดและใกล้ขั้วโลกเหนือมากที่สุด

ภายหลังมีการพบสันดอนกรวดที่อยู่เหนือกว่าเกาะนี้ เช่น โอดัก, 83-42 และ ATOW1996 ถึงแม้ว่าจะอยู่เหนือกว่าแต่ก็มีข้อถกเถียงว่าสันดอนกรวดเหล่านี้ควรนับรวมในสถิติหรือไม่ เพราะบางครั้งมันก็จมหายไป

ภูมิศาสตร์
----------

เกาะคาเฟอคลูเปินห่างจากขั้วโลกเหนือราว 713.5 กิโลเมตร ห่างจากแหลมเจมส์ฮิลล์ไปทาวตะวันตกราว 10 กิโลเมตร ห่างจากแหลมมอริสเจซุปไปทางตะวันออกราว 37 กิโลเมตร ลักษณะของเกาะคือมีความยาวที่ 0.7 กิโลเมตร จุดที่กว้างที่สุดกว้าง 300 เมตร จุดที่สูงที่สุดบนเกาะสูงกว่าระดับน้ำทะเล 30 เมตร

พืชพรรณ
-------

แม้จะมีสภาพอากาศที่รุนแรงและไม่เอื้ออำนวย แต่บนเกาะก็มีพืชพรรณเช่นกัน โดยพืชส่วนใหญ่บนเกาะจะเป็นพวกมอสส์, ลิเวอร์เวิร์ต, ไลเคน นอกจากนี้ยังมีพืชดอกอย่าง *Papaver radicatum* (ดอกป็อปปีขั้วโลก) และ *Saxifraga oppositifolia* ด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Oodaap Qeqertaa". *Mapcarta*. สืบค้นเมื่อ 13 June 2019.
2. 1 2  Funder, S. V. E. N. D.; Larsen, O. (Nov 15, 1982). "Implications of volcanic erratics in Quaternary deposits of North Greenland" (PDF). *Bulletin of the Geological Society of Denmark*. **31**: 57–61. ISSN 0011-6297. สืบค้นเมื่อ August 23, 2014.
3. ↑  Arctic Thule. "Kaffeklubben – Top of the World?". สืบค้นเมื่อ 25 October 2013.
4. ↑
5. ↑  "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-08-26. สืบค้นเมื่อ 2014-08-23.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
6. ↑  "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-29. สืบค้นเมื่อ 2014-08-23.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
**อัน ชางโฮ** (An Chang-ho; 안창호) เป็นนักชาตินิยมสายกลางของเกาหลี และเป็นนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลรักษาการณ์ของเกาหลีเมื่อถูกญี่ปุ่นยึดครอง และเชื่อว่าเขาเป็นผู้แต่งเพลงชาติเกาหลีใต้

ประวัติ
-------

อัน ชางโฮ พ.ศ. 2480
ชางโฮเกิดเมื่อ พ.ศ. 2421 ใกล้กับกรุงเปียงยาง เขาเรียนในโรงเรียนมิชชันนารีที่โซลก่อนจะหันไปนับถือศาสนาคริสต์ เขาไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกาใน พ.ศ. 2445 และกลับมายังเกาหลีใน พ.ศ. 2450 ชางโฮได้พยายามรณรงค์ให้ประชาชนเกิดความรักชาติ จัดตั้งสมาคมประชาชนใหม่ (Sinminhoe) ตั้งโรงเรียนแตซองเพื่อสอนเยาวชนเกี่ยวกับชาตินิยมและวัฒนธรรมเกาหลี เมื่อญี่ปุ่นเข้ายึดครองเกาหลีใน พ.ศ. 2453 ญี่ปุ่นได้ควบคุมเกาหลีอย่างเข้มงวด และปราบปรามการเดินขบวนเรียกร้องเอกราชรวมทั้งสมาคมประชาชนใหม่ด้วย ชางโฮได้หลบหนีไปสหรัฐและตั้งสมาคมแห่งชาติซึ่งเป็นที่รวมขแงนักชาตินิยมเกาหลีที่นิยมตะวันตก

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 นักชาตินิยมเกาหลีได้ขอความช่วยเหลือจากตะวันตกเพื่อต่อต้านญี่ปุ่น การต่อต้านเริ่มขึ้นเมื่อ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2461 โดยนักศึกษาเกาหลีในญี่ปุ่นชุมนุมกันที่กรุงโตเกียวเพื่อเรียกร้องเอกราช และจัดการเดินขบวนเพื่อเรียกร้องเอกราชทั้งในและนอกประเทศเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ญี่ปุ่นได้ปราบปรามผู้ชุมนุมประท้วงอย่างรุนแรง

ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2462 รี ซิงมันและอัน ชางโฮซึ่งเป็นผู้นำสำคัญในการต่อต้านญี่ปุ่นได้ประชุมกันที่เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีนและจัดตั้งรัฐบาลเกาหลีชั่วคราวขึ้น โดยอัน ชางโฮได้เป็นรักษาการณ์นายกรัฐมนตรี แต่การจัดตั้งรัฐบาลช่วคราวนี้ไม่ได้ผลนัก เกิดความขัดแย้งภายในจนต้องสลายตัวไป อัน ชางโฮที่ต้องการปลดปล่อยชาติแบบค่อยเป็นค่อยไปได้ไปจัดตั้งสมาคมคุงมินโฮที่สหรัฐเมื่อพ.ศ. 2468 ต่อมา ใน พ.ศ. 2471 ชางโฮร่วมมือกับคิม กุจัดตั้งพรรคเอกราชเกาหลี เขาถูกญี่ปุ่นจับได้เมื่อ พ.ศ. 2475 ระหว่างลอบเข้าไปวางระเบิดการเดินขบวนฉลองชัยชนะของญี่ปุ่นที่เซี่ยงไฮ้ จึงถูกตัดสินจำคุกจนเสียชีวิตในคุกเมื่อ พ.ศ. 2481 รวมอายุได้ 59 ปี

รูปปั้นของอัน ชางโฮในแคลิฟอร์เนีย

อ้างอิง
-------

* อัน ชางโฮ ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2539.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* The Ahn Chang Ho Website
* Biographical Information เก็บถาวร 2008-05-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Dosan Ahn Chang-ho House เก็บถาวร 2010-05-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Patriot Dosan Ahn Chang-ho Memorial เก็บถาวร 2012-02-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, International Relations Council of Riverside, CA.
* Photos of Riverside Memorial