recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**สาธารณรัฐฮาวาย** เป็นชื่ออย่างเป็นทางการของรัฐบาลสาธารณรัฐที่ปกครองฮาวายตั้งแต่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2437 เมื่อรัฐบาลเฉพาะกาลแห่งฮาวายสิ้นสุดลง และ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2441 เมื่อข้อมติแผ่นดินใหม่ของรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกาได้รับการยอมรับในฮาวาย มีผลทำให้ฮาวายถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหรัฐอเมริกา และกลายสภาพเป็นดินแดนของสหรัฐอเมริกา (ข้อมติแผ่นดินใหม่ที่ผ่านความเห็นชอบในรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2441) ดินแดนฮาวายได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจนถึง 14 มิถุนายน พ.ศ. 2443

ราชอาณาจักรฮาวายถูกล้มล้างในปีพ.ศ. 2436 โดยการรัฐประหารซึ่งได้รับการสนับสนุนจากต่างประเทศและกองทัพสหรัฐอเมริกา สาธารณรัฐฮาวายนำโดยคนเชื้อสายยุโรปเช่นเดียวกับแซนฟอร์ด บี ดอลและลอร์ริน เอ เทอร์สตัน ผู้ซึ่งมีชาติกำเนิดในราชอาณาจักรฮาวายและพูดภาษาฮาวาย แต่มีความแข็งแกร่งทางการเงินการเมืองและความสัมพันธ์ในครอบครัวกับประเทศสหรัฐอเมริกา ดอลเป็นอดีตสมาชิกของสภานิติบัญญัติแห่งราชอาณาจักรจากโคเลา เกาะคาไวและผู้พิพากษาของศาลฎีกาแห่งราชอาณาจักรและเขาได้รับการแต่งตั้งจากเทอร์สตันผู้ที่ทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยภายใต้พระเจ้าคาลาคาอัวแห่งฮาวาย นำไปสู่ความพยายามวิ่งเต้นในวอชิงตันดีซีเพื่อรักษาความปลอดภัยของฮาวายจากการผนวกโดยประเทศสหรัฐอเมริกา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Associated Press (16 August 2009). "Hawaii's Marks 50th Anniversary of Statehood: A brief history of Hawaii, from Polynesian voyagers to an island-born president". *ABC News*.
**วัดบ่อทรัพย์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลหัวเขา อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา

วัดบ่อทรัพย์สร้างขึ้น พ.ศ. 2360 ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น จากรูปแบบศิลปกรรม น่าจะเป็นวัดที่สำคัญในสมัยที่เมืองสงขลาตั้งเมืองอยู่บริเวณฝั่งแหลมสน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400 เหตุที่เรียกว่าบ่อทรัพย์เพราะมีตำนานเล่าว่า ที่บ่อน้ำในวัดมีทรัพย์สินอยู่ อีกเรื่องเล่าหนึ่งเล่าว่า บ่อน้ำแห่งนี้นั้นน้ำไม่เคยเหือดแห้ง มีน้ำกินน้ำใช้ตลอดทั้งปี จึงเรียกว่าบ่อซับ ซึ่งมาจากซับน้ำ และเรียกเพี้ยนกันไปจนกลายเป็น *บ่อทรัพย์* บ่อนี้อยู่ข้างหน้าวัด มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 7 เมตร น้ำในบ่อมีลักษณะใสสะอาด มีสีมรกต ในอดีตมีความเชื่อกันว่าน้ำจากบ่อซับนั้น เป็นที่เลื่องลือในการรักษาโรค

อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่อุโบสถมีลักษณะสถาปัตยกรรมต้นพุทธศตวรรษที่ 24 กุฏิไม้โบราณ เสมาหิน กำแพงกันดิน เสาซุ้มประตู และบัวเก็บกระดูก นอกจากนั้นยังมีท้าวเวสสุวรรณอายุกว่าร้อยปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบ่อทรัพย์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ท้าวเวสสุวรรณ วัดบ่อทรัพย์ จังหวัดสงขลา มีอายุเก่าแก่เกือบร้อยปี".
3. ↑  "วัดบ่อทรัพย์". สำนักงานเทศบาลเมืองสิงหนคร.
4. ↑  "วัดบ่อทรัพย์". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**วัดเกาะเกรียง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตำบลบางคูวัด อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 16 ไร่ 2 งาน 22 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 71 ตารางวา

วัดเกาะเกรียงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2365 โดยชาวมอญที่อพยพมาจากเมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า และนำชื่อบ้านเกาะเกรียง ซึ่งเป็นชื่อหมู่บ้านในเมืองย่างกุ้ง มาตั้งเป็นชื่อวัด ในระยะแรกที่สร้างยังไม่มีอุโบสถแต่สร้างเหมือนเป็นเพิงมุงสังกะสี ต่อมามีพระพุทธรูปลอยน้ำมาติดอยู่ที่หน้าวัดซึ่งอยู่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา ชาวบ้านช่วยกันลากขึ้นมา แต่ก็ไม่สามารถนำขึ้นมาได้ ชาวบ้านจึงได้จุดธูปเทียนอัญเชิญขึ้นจากน้ำเพื่อมาประดิษฐานเป็นพระประธานภายในโบสถ์ใหม่ที่สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว พระพุทธรูปชาวบ้านเรียกว่า *หลวงพ่อขาว* ผู้สูงอายุเล่าว่า หลวงพ่อขาว ท่านมีพี่น้อง 3 องค์ คือ หลวงพ่อดำปัจจุบันอยู่วัดลาดหลุมแก้ว

หลวงพ่อขาวเป็นพระพุทธรูปสร้างด้วยศิลาแดงแบบ 5 ท่อนต่อ ปางมารวิชัย ศิลปะอยุธยา ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2364 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กว้าง 14.60 เมตร ยาว 24.60 เมตร กุฎิสงฆ์จำนวน 2 หลัง เป็นตึก 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 14.60 เมตร ยาว 31.17 เมตร หอฉัน 1 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง ฌาปนสถาน 1 หลัง และกุฏิเจ้าอาวาส 1 หลัง ปูชนียวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางประทานพร ขนาดหน้าตักกว้าง 40 นิ้ว และพระพุทธไตรรัตนนายก หรือ หลวงพ่อโต เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย เป็นที่เคารพสักการะของประชาชนทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวจีนซึ่งขนานนามหลวงพ่อโตองค์นี้ว่า *ซำปอกง*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเกาะเกรียง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดเกาะเกรียง" (PDF). เทศบาลเมืองบางคูวัด. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-05-03. สืบค้นเมื่อ 2021-05-03.
**นกกระตั้วใหญ่หงอนเหลือง** หรือ **นกกระตั้วซัลเฟอร์เครสต์** (อังกฤษ: Sulphur-crested cockatoo; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Cacatua galerita*) นกปากขอขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์นกกระตั้ว (Cacatuidae)

มีความยาวของลำตัวประมาณ 50 เซนติเมตร สามารถจำแนกเพศได้จาก นกตัวผู้จะมีสีน้ำตาลแดงเข้มรอบดวงตา จะเห็นได้ชัดเจนกว่าตัวเมีย ลำตัวมีสีขาวทั้งตัว มีหงอนขนาดใหญ่บนหัวสีเหลืองอันเป็นจุดเด่น มีทั้งขนาดเล็กและใหญ่ 

มีถิ่นกำเนิดในบริเวณเกาะนิวกีนี, ทัสมาเนีย, เกาะคิง, เกาะมอลลูกา รวมทั้งตอนเหนือและตะวันออกของออสเตรเลีย และยังแบ่งออกเป็นชนิดย่อยได้ 4 ชนิด คือ

* *C. g. triton* (Temminck, 1849) พบเฉพาะเกาะนิวกินีและเกาะรอบข้าง
* *C. g. elenora* (Finsch, 1867) พบบนหมู่เกาะอารู ระหว่างออสเตรเลียกับนิวกินี
* *C. g. fitzroyi* (Mathews, 1912) พบทางตอนเหนือของออสเตรเลียระหว่างตอนตะวันตกของออสเตรเลียจนถึงอ่าวคาร์เพนแทเรีย
* *C. g. galerita* พบเฉพาะแหลมยอร์กจนถึงเกาะทัสมาเนีย

มีนิสัยชอบหากินตามพื้นดิน หากินเป็นฝูงขนาดใหญ่ มักจะมีแหล่งอาศัยตามทุ่งหญ้า, ป่าโปร่ง และพื้นที่เกษตรกรรม อาหารได้แก่ เมล็ดพืช, ตาอ่อนของพืช, ใบไม้, ผัก และ ผลไม้ รวมทั้งสามารถขุดรากไม้ และส่วนของพืชที่อยู่ใต้ดินมากินได้ อาศัยและทำรังบนต้นไม้ใหญ้ โดยเจาะเป็นรู ชอบส่งเสียงดัง ชอบเล่นซน โดยจะเลิกหงอนให้ตั้งขึ้นทุกครั้ง นกกระตั้วใหญ่หงอนเหลืองมีฤดูผสมพันธุ์วางไข่ช่วงเดือนสิงหาคม-พฤศจิกายน ทำรังวางไข่ในโพรงไม้ วางไข่ครั้งละ 3-5 ฟอง ระยะฟักไข่ประมาณ 28วัน

  

เป็นนกที่สวยงาม นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยงและเลี้ยงไว้ตามสวนสัตว์

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Cacatua galerita*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. 1 2  "นกกระตั้วใหญ่หงอนเหลือง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-24. สืบค้นเมื่อ 2012-11-03.
3. ↑  "Sulphur-crested cockatoo (*Cacatua galerita*)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-11-03. สืบค้นเมื่อ 2012-11-03.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Cacatua galerita***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cacatua galerita ที่วิกิสปีชีส์
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

Motor vehicle

**เอชทีทีเพลโตร์** (อังกฤษ: HTT Pléthore) หรือเป็นที่รู้จักกันในอีกชื่อต้นแบบ **โลคัสเพลโตร์** (อังกฤษ: Locus Pléthore) เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง เครื่องยนต์กลางลำหลัง ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (RMR) 2 ประตู 1+2 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัทรถยนต์สัญชาติแคนาดา *เอชทีทีออโตโมบิล* (HTT Automobile) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 เป็นต้นมา โดยมีฐานการผลิตอยู่ที่ควิเบก ประเทศแคนาดา เปิดตัวครั้งแรกในงานมอนทรีออลอินเตอร์เนชันแนลออโตโชว์ปี ค.ศ. 2007

เอชทีทีเพลโตร์ ยังถือเป็นรถคันแรกของค่าย รถได้รับการออกแบบที่นั่งภายในคลายคลึงกับแม็คลาเรน เอฟ1 ที่ออกแบบที่นั่งคนขับไว้ตรงกลาง และมีที่นั่งเล็กๆ 2 ที่ ด้านขวาและซ้ายของรถ เพลโตร์ใช้เครื่องยนตร์ขนาด 6.2 ลิตรซูเปอร์ชาร์ท V8 ซึ่งให้กำลังสูงถึง 750 แรงม้า (560 kW) และแรงบิดที่ 655 lb·ft (888 N·m) นอกจากนี้ยังมีออปชันเพิ่มเติมของเครื่องยนตร์ซึ่งสามารถเพิ่มแรงม้าแก่เครื่องยนตร์ไปจนถึง 1,100 แรงม้า (820 kW) ซึ่งเป็นเครื่องแบบเดียวกับเชฟโรเลต คอร์เวต จากบริษัทแพรตต์แอนด์มิลเลอร์ (Pratt & Miller) รถได้รับการยืนยันที่จะผลิตออกสู่ตลาดเพียง 99 คัน โดยแต่ละคันลูกค้าสามารถสามารถเลือกแต่งได้เอง

เพลโตสามารถทำอัตราเร่ง 0-100 กม./ชม. ในเวลาเพียง 2.9 วินาที และความเร็วสูงสุดได้ถึง 385 กม./ชม. (239 ไมล์/ชม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "2007 Locus Plethore Prototype". Supercars. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-06-26. สืบค้นเมื่อ 2013-06-26.
2. ↑  "Canada's ultimate supercar - 2009". BBC TopGear. 2009-11-11.
3. ↑  "HTT Pléthore's competencies". HTT Automobile.
4. ↑  HTT Locus Plethore lc750 laptimes, specs, performance data, fastestlaps.com .สืบค้นเมื่อ 02/04/2559
**วัดเกาะหงษ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลตะเคียนเลื่อน อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 30 ไร่ 2 งาน 61 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 41 ตารางวา

วัดเกาะหงษ์สร้างโดยชุมชนเชื้อสายมอญ เมื่อ พ.ศ. 2300 เดิมมีนามว่า **วัดเกาะ** เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเกาะหงส์" เมื่อราว พ.ศ. 2555 เพื่อไม่ให้ซ้ำกับวัดอื่น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2494 กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอน เมื่อ พ.ศ. 2472 เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จผ่านมาถึงวัด พ.ศ. 2449 (ร.ศ 125) พระองค์นมัสการพระประธานในโบสถ์ และนมัสการหลวงปู่กัน ซึ่งเป็นสมภารวัดในขณะนั้น ภายในอุโบสถ พระองค์ทรงเห็นพระสังกัจจายน์ยืนมือกุมท้อง ทรงพอพระทัยเป็นอันมากจึงขอเชิญพระกัจจายน์ไป แล้วพระราชทานพระราชทรัพย์จำนวน 1 ชั่ง (80 บาท) เพื่อให้จัดสร้างขึ้นใหม่แทนองค์เดิม

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังรูปเทพชุมชนหลายองค์ วาดต่อเนื่องกันไปแบบงานจิตรกรรมสมัยอุยธยา มีรอยพระพุทธบาทจำลองปรากฏอยู่บนฝาผนัง มีจิตรกรรมไทยบนสมุดข่อยภาษามอญ มีภาพประกอบและลงรักปิดทอง ศาลาการเปรียญ กว้าง 24 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 และกุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง นอกจากนั้นยังพบโครงกระดูกมนุษย์ มีอายุ 2,000 ปีมาแล้ว เนื่องจากพบเครื่องใช้และเครื่องแต่งกาย เช่น ขวานฟ้า กำไรหิน เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเกาะหงษ์". สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
2. ↑  "วัดเกาะหงษ์". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเกาะหงษ์**
**วัดบ้านป่า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตรีณรงค์ อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 2 งาน 63 ตารางวา

วัดบ้านป่ามีมาแต่สมัยอยุธยาประมาณ พ.ศ. 2220 และร้างไป ต่อมามีพระธุดงค์ชื่อ หลวงพ่อนิ่ม มาก่อตั้งใหม่เหตุที่ร้างไปเพราะกรุงศรีอยุธยาแตก แต่วัดไม่ได้ถูกเผา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วนับตั้งแต่ พ.ศ. 2334 มีโรงเรียนของทางราชการตั้งอยู่ที่วัดซึ่งมีอาคารเรียน 2 หลัง 

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มี อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร โครงสร้างก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญกว้าง 10 เมตร ยาว 18.50 เมตร เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ วิหารก่ออิฐถือปูน กว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร ตั้งอยู่บนเนินดินสูงประมาณ 2 เมตร อาคารมีลักษณะฐานโค้งแบบท้องสำเภา เป็นวิหารมหาอุดมีทางเข้าทางเดียว เหนือบานประตูมีลายปูนปั้นก้านขอช่อห่างโต มีรองรอยลงรักปิดทองประดับกระจก ภายในวิหารมีเสาไม้ 2 แถว ๆ ละ 3 ต้น รองรับเครื่องบนหลังคาเป็นเครื่องไม้ ทั้งหมดไม่มีฝ้า หลังคามุงด้วยกระเบื้องหางปลาดินเผาไม่เคลือบ

สำหรับปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ และพระพุทธรูปในวิหารเป็นพระพุทธรูปหินทรายและพระพุทธรูปปูนปั้นประดิษฐ์บนฐานชุกชี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบ้านป่า". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดบ้านป่า". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วิหารก่ออิฐถือปูน วัดบ้านป่า". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดบ้านป่า**
**วัดเกาะถ้ำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขารูปช้าง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา อยู่ห่างจากสามแยกสำโรง ตามเส้นทางสายสงขลา-นาทวี ประมาณ 2 กิโลเมตร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 49 ไร่ 3 งาน 10

วัดเกาะถ้ำสร้างเมื่อ พ.ศ. 2357 เดิมตั้งอยู่บนที่ราบ มีชื่อว่า **วัดสพานยาว** ครั้งเมื่อเมืองสงขลาถูกข้าศึกยกทัพมาโจมตี บริเวณเกาะถ้ำนี้ได้เป็นสถานที่ยกทัพมาต่อสู้และใช้กลอุบายทำให้ข้าศึกถอยทัพไป ทำให้ทัพไทยชนะข้าศึกได้ ต่อมาพระยาวิเชียรคีรี (บุญสังข์ ณ สงขลา) ได้สร้างรอยพระพุทธบาทจำลองบนหิน ประดิษฐานไว้บนภูเขาแล้วให้ย้ายวัดสะพานยาวที่ตั้งอยู่บนที่ราบไปสร้างบนภูเขา และให้มีนามว่า "วัดเกาะถ้ำ"เมื่อครั้งสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จตรวจการณ์คณะสงฆ์มณฑลปักษ์ใต้ พ.ศ. 2455 ทรงรถยนต์เสด็จสวนตูล และได้แวะทอดพระเนตรวัดเกาะถ้ำ ปรากฏความว่า "ระยะทางราว 200 เส้นเศษ แวะทอดพระเนตรวัดเกาะถ้ำตามทางวัดนี้พระอธิการคงเป็นเจ้าอาวาสพระสงฆ์เป็นธรรมยุตมี 5 รูป หรือ 6 รูป ตั้งอยู่บนเขา แลเห็นที่ทางในจังหวัดนั้นเป็นรมณียสถานปัจจุบันภายในวัดมีโบราณสถานที่สำคัญ ๆ ได้แก่ อาคารก่ออิฐถือปูนและเจดีย์บนยอดเขา และรอยพระพุทธบาท"

วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ วันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2451 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 12.50 เมตร ยาว 14.50 เมตร ด้านการศึกษา ทางวัดให้ราชการตั้งโรงเรียนชื่อ่ว่า โรงเรียนวัดเกาะถ้ำ ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2465 โดยการอุปการะจาก เจ้าอธิการพรหมทอง พระมหาล้วน ฐานยุตโต ได้จัดสร้างอาคารเรียนถาวรขึ้น 1 หลัง พระครูโฆษิตธรรมวาที ได้ร่วมกันจัดสร้างอาคารเรียนชั่วคราว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเกาะถ้ำ". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดสงขลา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-11-18. สืบค้นเมื่อ 2021-11-18.
2. ↑  "วัดเกาะถ้ำ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดเกาะถ้ำ". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดเกาะถ้ำ". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
**วัดเกาะกา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเรือ อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก ตั้งอยู่บนเนื้อที่ 5 ไร่ 47 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูปลัดรักจิตร์ รกฺขิตธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส

วัดเกาะกาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2424 เดิมเป็นสำนักสงฆ์ประมาณ พ.ศ. 2480 ได้มีพระสงฆ์มาจำพรรษา นายดา พาชี จึงยกที่นาให้จำนวนทั้งสิ้น 4 ไร่เศษ เพื่อขยายเขตวัด ต่อมาสารวัตรฉิม เป็นคนบ้านเกาะหวาย ได้เป็นผู้นำชักชวนชาวบ้านขออนุญาตสร้างวัดขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2533 เขตสุงคามสีมา กว้าง 5 เมตร ยาว 11 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 กุฎิสงฆ์ 1 หลัง วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 และศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง สร้างด้วยไม้ ปูชนียวัตถุมีพระประธาน สร้างในสมัยรัชกาลที่ 5

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระปั้น
* พระตู้
* พระเคลือบ
* พระเสงี่ยม
* พระสูน
* พระพวง
* พระพูน
* พระนุ่ม
* พระทองอยู่
* พระสมุห์ โชคเชิญ พ.ศ. 2516–2518
* พระทองอยู่ พ.ศ. 2520–2533
* พระศักดิ์ สนฺติกโร พ.ศ. 2538–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเกาะกา". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดเกาะกา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
พิกัดภูมิศาสตร์: 40°45′19″N 73°59′03″W﻿ / ﻿40.75528°N 73.98417°W﻿ / 40.75528; -73.98417

สำหรับแบงค์ออฟอเมริกาทาวเวอร์แห่งอื่น ดูที่ แบงค์ออฟอเมริกาทาวเวอร์ (แก้ความกำกวม)

**แบงค์ออฟอเมริกาทาวเวอร์** (อังกฤษ: Bank of America Tower at One Bryant Park) เป็นตึกระฟ้าที่ตั้งอยู่ใจกลางเขตแมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก มีความสูง 366 เมตร (1,200 ฟุต) ตั้งอยู่ที่อเวนิว 6 ระหว่างสตรีต 42 และสตรีต 43 ตรงข้ามกับสวนสาธารณะไบรอันต์ ตึกนี้มีความสูงเป็นอันดับที่ 2 ของนครนิวยอร์ก รองจากตึกเอ็มไพร์สเตต และสูงเป็นอันดับที่ 4 ของสหรัฐ ตึกนี้ถูกออกแบบโดย Cook+Fox Architects และ Gensler ก่อสร้างถึงจุดสูงสุดเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2007 แล้วเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 2009 และชื่ออาคารตั้งตามเจ้าของซึ่งคือ แบงค์ออฟอเมริกา

ยอดแหลมของแบงค์ออฟอเมริกาทาวเวอร์มีความสูง 77.9 เมตร (255.5 ฟุต) ตึกมีจำนวนชั้นทั้งหมด 58 ชั้น แบ่งเป็นสำนักงานตั้งแต่ชั้นที่ 1-51 มีพื้นที่ใช้สอย 195,000 ตร.ม. (2,100,000 ตร.ฟุต) และที่เหลือเป็นห้องควบคุมระบบและชั้นส่วนตัวอีก 7 ชั้น มีลิฟต์ทั้งหมด 53 ตัว 52 ตัวใช้บริการทั่วไปและหนึ่งตัวลงไปถึงชั้นลอยที่ไว้ใช้ขนส่งซึ่งอยู่ต่ำกว่าพื้นดิน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  One Bryant Park. Van Deusen & Associates. Retrieved on 2007-12-13.
2. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**แบงค์ออฟอเมริกาทาวเวอร์ (นครนิวยอร์ก)**

* แบงค์ออฟอเมริกาทาวเวอร์ จาก Emporis.com
* แบงค์ออฟอเมริกาทาวเวอร์ จาก SkycraperPage.com
Untalkative Bunny (คำแปล: กระต่ายพูดไม่ได้)เรียกอีกชื่อนี้ว่า กระต่ายเหลือง เป็นการ์ตูนรชุดเรื่องหนึ่งที่ร่วมลงทุนกันระหว่าง แคนนาดา/อังกฤษ เรื่องนี้จะเกี่ยวกับเจ้ากระต่ายสีเหลืองกบัการใช้ชีวิตในเมืองใหญ่(ใกล้กับเมือง อ๊อตโตว่า ประเทศแคนนาดา)จะเป็นการตูนชุดแบบสั้นความยาวในการออกอาศประมาณตอนละ 4-5 นาที และออกอากาศทาช่องเทเลตูน ประเทศแคนนาดา และ Disney จะมีทีมงานเป็นจำนวนมากทั้งชาว อังกฤษและฝรั่งเศส โดยปกติฉากในการ์ตูนจะเป็นกระต่าย ในเมืองใหญ่จะมีความวุ่นวาย และมีชีวิตที่ทันสมัย และจะเหมือนถ่ายทำจริง แสดงถึงการใช้ชีวิตที่ทันสมัยเท่านั้น อาทิเช่น อาหาร ไม่ทานเนื้อสัตว์ เหยีดเชื้อชาติ

ชื่อที่ปารากฎขึ้นนั้นเป็นชื่อBunny(คำแปล:กระต่าย)จริง เป็นตัวแสดงนำ ไม่มีการใช้คำพูดทั้งสิ้น เป็นตัวของตัวเองอย่างเด่นชัด ต่ออารณ์ รูปร่าง สีหน้าและท่าทาง ซึ่งจะใช้ภาษากาย กระต่ายจะไม่มีการบอกเพศ ในแต่ละฉากจะใช้ในการเขียนภาพของเรื่อง

ฤดูกาลแรกจะมีทั้งหมด 65 ตอน ความยาวในการออกอากาศ 5 นาที ต่อมาจะมี ฤดูกาลที่2และ 3 ผู้สร้างโดยการ์ตูนเรื่องนี้โดย Dawn Wilton เป็นผู้อำนวยการและนักเขียนตั้งแต่ฤดูกาลแรก บางตอนในฤดูที่3จะใช้ในการเขียนบทเพียงอย่างเดียว เพลงซาวด์แทร็กประกอบไปด้วย ดนตรจะเป็นแนว บอสโนว และ แจ๊ส ทำนองและเรียบเรียงโดย นักแต่งเพลงแจ๊สชาวฝรั่งเศสMarie-Louise Alcale.

### ตัวละคร

ตอนที่ออกอากาศ
--------------
**นายณรงค์ ภูอิทธิวงศ์** (เกิด 19 สิงหาคม พ.ศ. 2489) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ 1 สมัย ปัจจุบันสังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา

ประวัติและผลงาน
---------------

นายณรงค์ ภูอิทธิวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2489 เป็นบุตรของนายดุสิต และ นางบัวคัว เป็นพี่ชายของนายบุญช่วย ภู่จีนาพันธุ์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีและปริญญาโท สาขารัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง สำหรับผลงานนั้น นายณรงค์ ภูอิทธิวงศ์ เป็นผู้แทนสมัยนั้นได้นำความเจริญมาสุ่พี่น้องชาวอำเภอจอมทองอย่างต่อเนีอง ไม่ว่าจะเป็นถนนเลี่ยงเมือง เหมื่องกั้นน้ำ ประปาหมู่บ้าน ไฟฟ้า ขย่ายโรงพยาบาลจอมทองให้รองรับผู้ป่วยในพื่นที่โดยไม่ต้องเดินทางมาในตัวจังหวัดทำให้พี่น้องประชาชนได้รับความสะดวกสะบายมากยิ่งขึ่น ขย่ายโรงเรียนมัธยมจอมทอง ขย่ายที่พักครูโรงเรียนจอมทอง ขย่ายโรงอาหารโรงเรียนมัธยมจอมทองซึ่งไม่รองรับนักเรียนมัธยมจอมทอง ซึ่ง มีจำนวนมากทำให้โรงอาหารไม่เพียงพอที่จะรองรับนักเรียนได้ ทั้งนี้ยังมีโครงการต่างๆที่ดำเนินการ อย่างต่อเนื่อง แม้ว่าจะไม่ได้รับการเลือกตั้งในสมัยต่อมาแต่นาย ณรงค์ ภูอิทธวงศ์ ก็ยังคงเดินหน้าพัฒนาอำเภอจอมทองตลอดมา นายณรงค์ ภูอิทธิวงศ์ เป็นผู้แทนที่ทำงานทุ่มเทอย่างจริงจังและเป็นผู้แทนที่เข้าถึงพี่น้องประชาชนอย่างแท่จริง

งานการเมือง
-----------

ณรงค์ ภูอิทธิวงศ์ ได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาจังหวัดเชียงใหม่ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 จนถึงปี พ.ศ. 2538 เคยได้รับเลือกเป็นประธานสภาจังหวัดเชียงใหม่ ต่อมาเขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2539 สังกัดพรรคชาติพัฒนา

ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคชาติพัฒนา และปี พ.ศ. 2548 ลงสมัครในนามพรรคมหาชน แต่ไม่ได้รับเลือกตั้งทั้งสองครั้ง และในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้งในนามพรรคชาติไทยพัฒนา

นายณรงค์ เป็นนักการเมืองที่มีบทบาทในพื้นที่อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ และในปี 2561 นายณรงค์ ได้เข้าร่วมงานกับพรรคภูมิใจไทย

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ณรงค์ ภูอิทธิวงศ์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ

1. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 จังหวัดเชียงใหม่ สังกัดพรรคชาติพัฒนา (พ.ศ. 2535)

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2543 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
* พ.ศ. 2541 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัติผู้สมัคร ส.ส.[*ลิงก์เสีย*] กรมการปกครอง
2. ↑  "โค้งสุดท้ายภาคเหนือ 7 จ.ทรท.มีสิทธิ์ยกทีม/10 เก้าอี้ชม.นายกฯฝันค้าง-แม่เลี้ยงติ๊กพ่าย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2013-11-30.
3. ↑
4. ↑  สมัครส.ส.เชียงใหม่วันแรก26คน7พรรค
5. ↑  ชาวจอมทองมีเฮ ! รวมพลังพา "อดีต ส.ส.ณรงค์" ลุยป่าขึ้นขุนน้ำแก้ภัยแล้ง
6. ↑  "อนุทิน ชาญวีรกูล" ให้การต้อนรับ "น.พ.ประสิทธิ์ – สุนทรี ชัยวิรัตนะ" สมัครสมาชิก ภูมิใจไทย
7. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2022-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๗ ตอนที่ ๒๕ ข หน้า ๒๗, ๑ ธันวาคม ๒๕๔๓
8. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-11-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๕ ตอนที่ ๒๓ ข หน้า ๕๐, ๒ ธันวาคม ๒๕๔๑
**อันริ คิซูกิ** (ญี่ปุ่น: 輝月あんり; อักษรโรมัน: *Anri Kizuki*; 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994 – ) เป็นอดีตเอวีไอดอลชาวญี่ปุ่น สังกัดแฟนสตาร์โปรโมชัน ก่อนย้ายไปยังที-พาวเวอส์ ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017

ประวัติ
-------

อันริ คิซูกิ เกิดที่โตเกียว เธอได้รับการเดบิวต์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2015 ในฐานะนักแสดงหญิงให้แก่ผู้ผลิตวิดีโอสำหรับผู้ใหญ่อย่างเพรสทิจโดยเฉพาะ

ตั้งแต่เดือนธันวาคมของปีเดียวกัน เธอได้เป็นสมาชิกของไอเดียพอกเกต และตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2016 เธอได้กลายเป็นสมาชิกของเอสโอดี ครีเอต

เมื่อวันที่ 3 เมษายน 2018 เธอได้แจ้งการเปลี่ยนชื่อเป็น**ยู อามากิ** (ญี่ปุ่น: 天木　ゆう; 4 กุมภาพันธ์ 1994 – ) ในบัญชีทวิตเตอร์ใหม่ของเธอ

ตั้งแต่นั้นมา เธอก็มีบทบาทในฐานะนักแสดงหญิงให้แก่มาดอนนาคลับ ของยู-เน็กซ์

ส่วนงานอดิเรกของเธอคือการต่อเลโก้

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2020 เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง "รางวัลนักแสดงเอวียอดนิยมเควสชันแนร์ทัวร์นาเมนต์" ซึ่งสนับสนุนโดยไซโซ

ผลงานที่ปรากฏตัว
----------------

### ดีวีดีสำหรับผู้ใหญ่

ค.ศ. 2015
* คิซูกิ อันริ โนะ อิปไป โคซุต เตะ โมเอเตะ อิ โก! (ญี่ปุ่น: 輝月あんりの、いっぱいコスって萌えてイこう!) (20 มีนาคม โดยบริษัทเพรสทิจ)
* ฟูโซกุ ทาวา-เซ-กัง ฟูรูโกซุ ซัน-จิกัง สเปเชียล (ญี่ปุ่น: 風俗タワー 性感フルコース3時間SPECIAL) (21 กรกฎาคม โดยบริษัทเพรสทิจ)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "所属モデル・女優". ファンスタープロモーション. สืบค้นเมื่อ 2017-1-8. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 輝月あんり♡辉月杏梨 ที่ทวิตเตอร์（2015年1月23日 - 2017年8月7日）
* 元天木ゆう 輝月あんり - Twitter
ปฏิทินโฮเรียกุที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1755 จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติและวิทยาศาสตร์แห่งชาติ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
**ปฏิทินโฮเรียกุ** (ญี่ปุ่น: 宝暦暦; โรมาจิ: *Hōryaku-reki*) เป็นปฏิทินสุริยจันทรคติของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งมีอีกชื่อหนึ่งว่า ***โฮเรียกุโคจุตสึเก็นเรกิ*** (宝暦甲戌元暦) โดยตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1755

ประวัติ
-------

ระบบ *โฮเรียกุโคจุตสึเก็นเรกิ* เป็นผลงานของอะเบะ ยาซูกูนิ, ชิบูกาวะ โคเกียว และนิชิยามะ เซกีว ข้อผิดพลาดในปฏิทินถูกนำไปแก้ในปฏิทินคันเซเมื่อ ค.ศ. 1798 และในปฏิทินเท็มโป เมื่อ ค.ศ. 1844 ท้ายที่สุด ใน ค.ศ. 1872 จึงมีการนำปฏิทินตะวันตกมาใช้

ดูเพิ่ม
-------

* ปฏิทินญี่ปุ่น
* แผนภูมิสวรรค์
* โฮเรกิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Renshaw, Steven L. and Saori Ihara. (2007). "Takahashi, Yoshitoki," *Biographical Encyclopedia of Astronomers* (Virginia Trimble, ed.), p. 1121.
2. ↑  Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Calendar" in *Japan Encyclopedia*, p. 98.
3. 1 2  Nussbaum, "Abe Yasukuni" at p. 4.
4. ↑  Nussbaum, "Shibukawa Shunkai" at p. 850.
5. ↑  Nussbaum, "*Hōreki Kōjutsu Genreki*" at p. 352.
6. ↑  Nussbaum, "*Kansei-reki*" at p. 478; Orchiston, Wayne *et al.* (2011). *Highlighting the History of Astronomy in the Asia-Pacific Region,* p. 155.
7. ↑  Orchiston, p. 155.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* National Diet Library, "The Japanese Calendar"
เครื่องหมาย J-TREC ในตู้รถไฟ
**บริษัทวิศวกรรมการขนส่งญี่ปุ่น** (Japan Transport Engineering Company: J-TREC) หรือชื่อตามที่จดทะเบียนคือ **โรงงานประกอบยานล้อเลื่อน** (総合車両製作所 *โซโง ชะเรียว เซซะกุโช*) เป็นโรงงานรับจ้างผลิตรถไฟรางหนักในประเทศญี่ปุ่น มีที่ตั้งอยู่ในเขตคะนะซะวะ นครโยะโกะฮะมะ และเป็นโรงงานในเครือของ บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR ตะวันออก) อย่างไรก็ตาม โรงงานแห่งนี้ไม่ได้ผลิตเฉพาะรถไฟให้แก่ JR ตะวันออกและโทกีวคอร์ปอเรชันเท่านั้น แต่ยังผลิตให้ผู้ดำเนินงานรถไฟเจ้าอื่นของกลุ่มบริษัทรถไฟญี่ปุ่นด้วย ตลอดจนบริษัทรถไฟฟ้ากรุงเทพ และเอสเอ็มอาร์ทีคอร์ปอเรชันของสิงคโปร์

ก่อตั้งเมื่อ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2491 เดิมมีชื่อว่า *ฝ่ายผลิตยานล้อเลื่อนโทกีว* (東急車輛製造 *โทกีว ชะเรียว-เซโซ*) ในเครือโทกีวคอร์ปอเรชัน แต่ในปี พ.ศ. 2554 โทกีวคอร์ปอเรชันได้ขายโรงงานแห่งนี้ให้แก่ JR ตะวันออก และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "โรงงานประกอบยานล้อเลื่อน"

เจเทรค ซัสติน่า S24 (รูปแบบ EMU)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Japan Transport Engineering Company
* Tokyu Car Corporation Profile เก็บถาวร 2007-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

1. ↑  "総合車両製作所－会社案内". *j-trec.co.jp*. สืบค้นเมื่อ 2016-02-23.
**ทิวเขาผีปันน้ำ** เป็นแนวทิวเขาขนาดใหญ่และสำคัญแห่งหนึ่งของประเทศไทย เป็นสันปันน้ำที่แบ่งน้ำไหลแยกกันไปสองทาง ทางหนึ่งไปสู่อ่าวเจ้าพระยาอีกทางหนึ่งไปสู่อ่าวแม่โขง เขาย่อย ๆ หลายทิวประกอบขึ้นเป็นทิวเขาผีปันน้ำของแม่น้ำปิง วัง ยม และน่าน ซึ่งเป็นแควของแม่น้ำเจ้าพระยา ทิวเขาทั้งทิวครอบคลุมพื้นที่เกือบทั้งหมดของตอนกลางของภาคเหนือในทิศทางตะวันออกเฉียงเหนือ ทางตะวันตกของทิวเขานี้เป็นทิวเขา ซึ่งเรียงตัวกันตามแนวเส้นแวง ยอดเขาที่สำคัญคือ ดอยขุนออน ดอยผาโจ้ ดอยผีปันน้ำ ภูชี้ฟ้า และดอยขุนตาล เป็นภูเขาหินแกรนิต ซึ่งตั้งขวางเส้นทางรถไฟสายเหนือ ทำให้ต้องเจาะลอดสันเขาทางใต้ของทิวเขานี้ เป็นอุโมงค์ขุนตาล ในปี พ.ศ. 2450 และเสร็จสิ้นในปี พ.ศ. 2461 โดยมี ดอยหลวง เป็นดอยเขาที่สูงที่สุด ด้วยความสูง 1,694 เมตร (5,558 ฟุต) ในเขตจังหวัดพะเยา เชียงราย และลำปาง

ทิวเขาผีปันน้ำเริ่มจากทิวเขาแดนลาว ตอนแบ่งเขตแดนประเทศไทยกับประเทศพม่า เริ่มจากทางทิศตะวันออกของช่องกิ่วผาวอก ห่าง 2 กิโลเมตร เป็นทิวยาวไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ผ่านถนนสายเชียงใหม่-ฝาง ตรงที่สูงที่สุดในถนนสายนี้ เรียกว่า "ปางหัวโต" รวมความยาวทิวเขาผีปันน้ำทั้งสิ้น 412 กิโลเมตร

มุมมองที่กว๊านพะเยา เห็นทิวเขาผีปันน้ำอยู่เป็นฉากหลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  ภูชี้ฟ้า ดอยผาตั้ง (Phu chi fa & Doi pha tang) (Thai)
2. ↑  *อุทยานแห่งชาติ จากธรรมชาติสู่เขตอนุรักษ์*, สำนักอุทยานแห่งชาติ, กรุงเทพฯ, 2545, 48
3. ↑  อุโมงค์รถไฟถ้ำขุนตาน เก็บถาวร 2010-02-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บไซต์สำนักงานสรรพากรพื้นที่ลำพูน]
4. ↑  ผีปันน้ำ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ทิวเขาผีปันน้ำ**

| * ด
* ค
* ก
ทิวเขาในประเทศไทย |
| --- |
| 
* จันทบุรี
* ดงพญาเย็น
* แดนลาว
* ตะนาวศรี
* ถนนธงชัย
	+ ถนนธงชัยกลาง
	+ ถนนธงชัยตะวันตก
	+ ถนนธงชัยตะวันออก
* นครศรีธรรมราช
* บรรทัด
* ผีปันน้ำ
	+ ขุนตาน
* พนมดงรัก
* เพชรบูรณ์
* ภูเก็ต
* ภูพาน
* สันกาลาคีรี
* สันกำแพง
* หลวงพระบาง

 |
**ปฏิบัติการครอสโรดส์** (อังกฤษ: Operation Crossroads) เป็นชุดการทดลองระเบิดนิวเคลียร์โดยสหรัฐอเมริกา การทดลองทุกครั้งในชุดการทดลองนี้จัด ณ​ บิกีนีอะทอลล์ ในช่วงกลางปี 1956 *ครอสโรดส์* เป็นการทดลองหลังจาก *ทรินิตี* ซึ่งทดลองช่วงเดือนกรกฎาคม 1945 และเป็นการระเบิดครั้งแรกตั้งแต่การทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ที่ฮิโระชิมะนะงะซะกิ โดยมีจุดมุ่งหมายการทดลองเพื่อทดสอบความเสียหายจากระเบิดนิวเคลียร์ที่มีผลต่อเรือรบ

ชุดการทดลอง *ครอสโรดส์* ประกอบไปด้วยระเบิดสองลูก โดยทั้งคู่มีแรงระเบิด 23 กิโลตันทีเอ็นทีเท่ากัน ลูกแรกทดลองวันที่ 1 กรกฎาคม 1946 สมญานามว่า *เอเบิล* ซึ่งจุดระเบิดเหนือพื้นดิน 160 เมตร อีกลูกหนึ่งทดลองวันที่ 25 กรกฎาคม 1946 มีสมญานามว่า *เบเกอร์* ซึ่งจุดระเบิดใต้ผิวน้ำลงไป 27 เมตร แต่ยังมีระเบิดอีกลูกสมญานามว่า *ชาร์ลี* ที่วางแผนระเบิดในปี 1947 แต่ถูกยกเลิกเสียก่อน จึงเลื่อนการทดลอง *ชาร์ลี* ไปทดลองในปฏิบัติการวิกแวมซึ่งเป็นการระเบิดใต้ท้องทะเลลึกบริเวณชายฝั่งแคลิฟอร์เนีย การระเบิดของ *เอเบิล* และ *เบเกอร์* เป็นการระเบิดครั้งที่สี่และครั้งที่ห้าในประวัติศาสตร์การระเบิดของสหรัฐอเมริกา (หลังจาก *ทรินิตี* และ ระเบิดที่ฮิโระชิมะและนะงะซะกิ) และเป็นการทดลองครั้งแรกที่จัดขึ้นบริเวณเหมู่เกาะมาร์แชลล์ ซึ่งการทดลองอีกหลาย ๆ ครั้งต่อมาก็จัดที่บริเวณนี้

ผู้คนที่อาศัยอยู่บนเกาะบิกีนีแต่เดิมยินยอมที่จะย้ายออกจากเกาะ โดยคนส่วนมากย้ายไปอยู่ที่รองเกริคอะทอลล์ (Rongerik Atoll) และต่อมาในทศวรรษ 1950 มีการทดลองระเบิดเทอร์โมนิวเคลียร์อีกหลายครั้งที่จัดขึ้นบริเวณเกาะบิกีนี ทำให้เกิดการปนเปื้อนในน้ำทะเลและในอากาศอย่างมากซึ่งจะส่งผลกระทบต่อการดำรงชีวิตของชาวเกาะ เช่นการทำฟาร์ม และการหาปลา แม้ในปัจจุบันเกาะบิกีนีก็ยังใช้ในการอยู่อาศัยไม่ได้ แม้จะมีการยืนยันว่าผู้เกี่ยวข้องกับปฏิบัติการครอสโรดส์จะได้รับการป้องกันจากรังสีเป็นอย่างดี แต่ก็ยังมีการศึกษาที่ว่าอายุขัยเฉลี่ยของผู้เข้าร่วมปฏิบัติการลดลงสามเดือนจากคนทั่วไป ผลจากการระเบิดของ *เบเกอร์* ทำให้เรือเป้าทุกลำปนเปื้อนสารกำมันตรังสี และทำให้เกิดการฟุ้งกระจายของสารกำมันตรังสีเป็นวงกว้าง จนทำให้นักเคมีนามว่าเกลนน์ ซีบอร์ก ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งประธานของคณะกรรมาธิการพลังงานนิวเคลียร์ได้กล่าวถึง *เบเกอร์* ว่าเป็น "จุดเริ่มต้นของภัยพิบัตินิวเคลียร์ของโลก"

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Operation Crossroads - NuclearWeaponArchive". สืบค้นเมื่อ 2013-07-30.
2. ↑  "Operation Crossroads: Meeting the Bomb at Close Quarters". สืบค้นเมื่อ 2013-07-30.
3. ↑  Weisgall 1994, p. ix.

บรรณานุกรม
----------

* Weisgall, Jonathan (1994), *Operation Crossroads: The Atomic Tests at Bikini Atoll*, Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, ISBN 978-1-55750-919-2
"โก" ของคูนิซาดะ I ทางซ้าย และ  
คูนิซาดะ II กลางและขวา
**ชื่อศิลปิน** หรือ **โก** (ญี่ปุ่น: 号; โรมาจิ: *gō*, อังกฤษ: Art-name) เป็นนามแฝงหรือนามปากกาที่ศิลปินชาวญี่ปุ่นเลือกใช้ ซึ่งบางครั้งก็จะเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ 

ในบางกรณีศิลปินก็จะใช้ "โก" หลายชื่อในช่วงต่าง ๆ ของชีวิต ที่มักจะเป็นสัญญาณของความเปลี่ยนแปลงอันสำคัญในชีวิต ตัวอย่างของการเปลี่ยนแปลงที่บ่อยครั้งที่สุดคือการเปลี่ยน "โก" ของคัตสึชิกะ โฮกูไซผู้ที่เปลี่ยนชื่ออย่างน้อยก็หกครั้งระหว่าง ค.ศ. 1798 ถึง ค.ศ. 1806

ชื่อศิลปินและตระกูลการเขียน
---------------------------

"โก" ของจิตรกรภาพพิมพ์แกะไม้อูกิโยะมักจะเป็นชื่อที่ได้รับการตั้งให้โดยโรงเรียนศิลปะที่ประกอบด้วยครูและกลุ่มลูกศิษย์ผู้ฝึกงาน ที่เป็นโรงเรียนแรกที่เริ่มการศึกษา "โก" นี้มักจะมีส่วนหนึ่งของชื่อของ "โก" ของอาจารย์รวมอยู่ด้วย เช่น "โก" แรกของโฮกูไซคือ "ชุนโร" (Shunrō) ที่มาจากชื่อปรมาจารย์ "คัตสึกาวะ ชุนโช" (Katsukawa Shunshō) ที่โฮกูไซได้เข้ารับการฝึกเป็นครั้งแรก

ชื่อศิลปินที่ว่านี้ทำให้สามารถสืบประวัติความสัมพันธ์ระหว่างศิลปินได้ โดยเฉพาะในปีหลัง ๆ เมื่อการตั้ง "โก" ดูเหมือนจะมีระบบอยู่บ้าง โดยเฉพาะการตั้งของสำนักศิลปินอูตางาวะ ที่พยางค์แรกของ "โก" ของลูกศิษย์จะเป็นพยางค์สุดท้ายของ "โก" ของอาจารย์

ตัวอย่างเช่นศิลปินชื่อโทโยฮารุ (Utagawa Toyoharu) มีลูกศิษย์ชื่อโทโยฮิโระ (Utagawa Toyohiro) ผู้ไปมีลูกศิษย์ผู้มีชื่อเสียงชื่อฮิโรชิเงะ

ลูกศิษย์อีกคนหนึ่งที่ศึกษากับโทโยฮารุ โทโยฮิโระ (Utagawa Toyohiro) กลายมาเป็นผู้นำคนสำคัญของสำนักศิลปินอูตางาวะ โทโยกูนิมีลูกศิษย์ชื่อคูนิซาดะ และ คูนิโยชิ คูนิโยชิไปมามีลูกศิษย์ชื่อโยชิโตชิผู้มีลูกศิษย์คนหนึ่งชื่อโทชิกาตะ

การรับชื่อศิลปินมาใช้หรือการใช้ชื่อศิลปินของผู้อื่น
---------------------------------------------------

ในโรงเรียนศิลปะบางโรงเรียนโดยเฉพาะสำนักศิลปินอูตางาวะ[] "โก" ของลูกศิษย์ผู้มีอาวุโสที่สุดของปรมาจารย์จะเป็นผู้รับหน้าที่ของอาจารย์ต่อเมื่ออาจารย์มาเสียชีวิตไป เพื่อที่จะเป็นการแสดงความเคารพอาจารย์ลูกศิษย์ผู้รับหน้าที่ก็อาจจะใช้ "โก" ของอาจารย์ ซึ่งบางครั้งก็ทำให้เป็นปัญหาต่อการระบุจิตรกร แต่ตราประทับช่วยให้สามารถระบุวันที่พิมพ์ได้ ลักษณะการเขียนก็เป็นสิ่งสำคัญ เช่นงานเขียนของคูนิซาดะเมื่อเปลี่ยน "โก" เป็นโทโยกูนิก็เริ่มลงชื่อเป็นตรารูปไข่ที่ยาวออกไปเป็น "โทชิดามะ" ของสำนักศิลปินอูตางาวะ ซึ่งเป็นตราชื่อที่แปลกกว่าปกติและมีหยักทางตอนขวาบนของตรา ลูกศิษย์ต่อมาก็เลียนแบบตราของโทโยกูนิ

ในการเขียนสมัยใหม่ใช้การลำดับ "โก" ด้วยเลขโรมัน ฉะนั้น "คูนิซาดะ I" ก็รู้จักกันในชื่อ "โทโยกูนิ III" ด้วยเพราะเป็นศิลปินคนที่สามที่ใช้ "โก" โทโยกูนิ

อ้างอิง
-------

* Frederic, Louis (2002). "Gō." *Japan Encyclopedia.* Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.
* Lane, Richard (1978). *Images of the Floating World.* Old Saybrook, CT: Konecky & Konecky.

ดูเพิ่ม
-------

* นามแฝง
* นามปากกา
**จอห์น ไซมอน เบเวอร์ลี** (ชื่อเกิด จอห์น ไซมอน ริตชี, 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1957 – 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1979) มีชื่อในวงการดนตรีว่า **ซิด วิเชียส** เป็นนักดนตรีแนวพังก์ร็อกชาวอังกฤษ มีชื่อเสียงในฐานะอดีตสมาชิกคนสำคัญในตำแหน่งมือเบสและนักร้องนำของวงเซ็กซ์ พิสทอลส์

วิเชียส ได้เข้าร่วมวง เซ็กซ์ พิสทอลส์ ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1977 เพื่อมาแทนที่ เกล็น แม็ตล็อก มือเบสคนแรกของวง โดยวิเชียสมีปัญหาจากการใช้สารเสพติด และมีอาการตับอักเสบ ทำให้ถูกส่งเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาล ในระหว่างที่วงกำลังบันทึกเสียงเพื่อทำอัลบั้ม *Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols* ซึ่งเป็นสตูดิโออัลบั้มชุดเดียวของทางวง อย่างไรก็ตามเขาได้บันทึกเสียงเบสร่วมกับทางวงในสตูดิโออัลบั้มชุดดังกล่าว 1 เพลง 

ต่อมาซิด วิเชียส ได้มีโอกาสร้องนำให้กับวงเซ็กซ์ พิสทอลส์ 3 เพลง ในภาพยนตร์เรื่อง The Great Rock 'n' Roll Swindle ซึ่งเขาได้ร่วมแสดงด้วย

ในปี ค.ศ. 1978 ซิด วิเชียส ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจเมืองแมนฮัตตันจับกุมและตกเป็นผู้ต้องหาในคดีฆาตกรรม แนนซี สปันเจน แฟนสาวของเขา แต่ภายหลังเขาได้รับการปล่อยตัวเนื่องจากยังมีข้อสงสัยในคดีที่พิสูจน์ไม่ได้ว่าเขาเป็นผู้กระทำผิดหรือไม่ ต่อมาเขาถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมอีกครั้งในข้อหาทำร้ายร่างกาย ท็อดด์ สมิธ ซึ่งเป็นน้องชายของแพตตี สมิธ นักร้องชาวอเมริกัน ทำให้ถูกจำคุกและต้องเข้ารับการบำบัดอาการติดยาเสพติดที่เกาะไรเกอส์ ใน นิวยอร์ก

หลังพ้นโทษ ในปี ค.ศ. 1979 ซิด วิเชียส เสียชีวิตจากการใช้ยาเกินขนาด โดยหลังจากที่เขาเสียชีวิตได้ 4 สัปดาห์ได้มีการวางจำหน่ายอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง The Great Rock 'n' Roll Swindle ที่เขาได้ร่วมร้องเอาไว้ นอกจากนี้ยังมีอัลบั้ม Sid Sings ที่มีการนำเอาบันทึกการแสดงสดของเขาในฐานะศิลปินเดี่ยวออกวางจำหน่าย

เรื่องราวเกี่ยวกับ ซิด วิเชียส และ แนนซี สปันเจน แฟนสาวของเขาที่ถูกฆาตกรรม ได้เคยถูกนำเสนอออกมาในปี ค.ศ. 1986 ในภาพยนตร์เรื่อง Sid and Nancy โดยนักแสดงที่รับบทเป็นซิด วิเชียส คือ แกรี โอลด์แมน

ในปี ค.ศ.2006 เขามีชื่อในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม (ในฐานะสมาชิกวงเซ็กซ์พิสทอลส์)

ประวัติ
-------

ซิด วิเชียส เกิดเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1957 ที่ลูอิชาม, ลอนดอน ประเทศอังกฤษ โดยมีชื่อเกิดว่า จอห์น ไซมอน ริตชี เป็นบุตรชายของจอห์น และ แอนน์ ริตชี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bangs, Lester (23 October 1978). "Nancy Spungen 1958–1978". *The Village Voice*. Vol. 23 no. 42. New York. p. 11. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-09. สืบค้นเมื่อ 9 April 2010.
2. ↑  "Works written by: BEVERLEY JOHN SIMON". *ACE Title Search*. American Society of Composers, Authors and Publishers. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-04. สืบค้นเมื่อ 19 October 2008.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ซิด วิเชียส**
**มุสตางค์** (ทิเบต: སྨོནཋང *möntang*; เนปาล: मुस्तांग *Mustāṃg* "ที่ราบอันอุดม") เดิมคือ **อาณาจักรโล** เป็นดินแดนอันโดดเดี่ยวและห่างไกลแถบเทือกเขาหิมาลัยของประเทศเนปาล ปัจจุบันพื้นที่ของอดีตอาณาจักรโลเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งขึ้นกับอำเภอมุสตาง จังหวัดคัณฑกีประเทศ ประเทศเนปาล ปัจจุบันเรียก **อัปเปอร์มุสตางค์** (อังกฤษ: Upper Mustang) แต่เดิมดินแดนแห่งนี้เป็นพื้นที่ปลอดทหารจนกระทั่ง ค.ศ. 1992 ทำให้อัปเปอร์มุสตางค์เป็นภูมิภาคที่คงลักษณะดั้งเดิมมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ประชากรส่วนใหญ่ใช้ภาษาทิเบตในการสื่อสาร ทั้งยังคงอนุรักษ์วัฒนธรรมดั้งเดิมของทิเบตไว้โดยตัดขาดกับโลกภายนอก

อัปเปอร์มุสตางค์มีพื้นที่สองในสามของอำเภอมุสตาง สามอำเภอทางใต้เรียกว่า "ถัก" เป็นถิ่นที่อยู่ของชาวถกาลี (थकाली) ซึ่งมีวัฒนธรรมผสมผสานระหว่างทิเบตและเนปาล ระบบเศรษฐกิจของมุสตางค์ขึ้นอยู่กับการท่องเที่ยว การเลี้ยงสัตว์ และการค้า

สถานะการเป็นราชอาณาจักรของมุสตางค์ซึ่งขึ้นกับเนปาลสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 2008 หลังราชอาณาจักรเนปาลเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นแบบสาธารณรัฐ อิทธิพลจากโลกภายนอกเริ่มเข้าสู่มุสตางค์มากขึ้นโดยเฉพาะจากจีน ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วต่อวิถีชีวิตของชาวมุสตางค์

ประวัติ
-------

ในอดีตอัปเปอร์มุสตางค์เคยเป็นรัฐอิสระเรียกว่า **อาณาจักรโล** ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 พวกเขามีวัฒนธรรมด้านภาษาและศาสนาถอดแบบมาจากทิเบต ด้วยทำเลที่ตั้งของประเทศทำให้มุสตางค์มีอำนาจควบคุมเส้นทางขนส่งสินค้าระหว่างเทือกเขาหิมาลัยกับอนุทวีปอินเดีย ทว่าปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 อาณาจักรโลถูกผนวกและกลายเป็นเมืองขึ้นของราชอาณาจักรเนปาลตั้งแต่ ค.ศ. 1795 เป็นต้นมา กระนั้นมุสตางค์ยังคงมีการแต่งตั้งราชา (หรือกเยลโป) สืบราชสมบัติมาตลอด จนกระทั่งรัฐบาลเนปาลมีคำสั่งให้ยกเลิกตำแหน่งดังกล่าวเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 2008

ราชาหรือกเยลโปคนสุดท้ายของมุสตางค์คือจิกมี ดอร์เจ ปัลบาร์ บิสตา (*Jigme Dorje Palbar Bista*; 1930–2016) ผู้สืบสันดานมาจากอาเม ปัล (*Ame Pal*) นักรบผู้ก่อตั้งอาณาจักรที่นับถือศาสนาพุทธตั้งแต่ ค.ศ. 1380 และเขาผู้นี้คือผู้สร้างเมืองโลมันถางอันมีกำแพงรอบเมือง ปัจจุบันเมืองดังกล่าวแทบไม่มีความเปลี่ยนแปลงอันใดเลย ตั้งแต่ยุคแรกสร้าง

ค.ศ. 2007 มีการค้นพบภาพจิตรกรรมฝาผนังพุทธประวัติจำนวน 55 ภาพในถ้ำแห่งหนึ่ง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Raffaele, Paul (April 1998). "Into the Forbidden Kingdom of Mustang". *Reader's Digest*. 421. **71**.
2. ↑  Mustang: A Kingdom on the Edge Al Jazeera Correspondent
3. ↑
4. ↑  China View news
5. ↑  Royal Ark
6. ↑  Wild, windy and harsh, yet stunningly beautiful; The Sunday Tribune; April 21, 2002
7. ↑  Peissel, Michel (1992) [1967]. *Mustang - A Lost TIbetan Kingdom* (2nd ed.). Book Faith India, Delhi. pp. 227–31.
8. ↑  Shepherd leads experts to ancient Buddha cave paintings; Guardian Unlimited; May 4, 2007.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อาณาจักรมุสตางค์
**ซาริม** (เกาหลี: 사림; อาร์อาร์: *Sarim*) เป็นกลุ่มการเมืองที่ทรงอำนาจในช่วงกลางและปลายราชวงศ์โชซ็อน

กลุ่มบัณฑิตซาริมดั้งเดิมมาจากสำนักของคิลแจ (เกาหลี: 길재; อาร์อาร์: *Gil Jae*) บัณฑิตที่มีชีวิตอยู่ในช่วงปลายราชวงศ์โครยอ และช่วงต้นราชวงศ์โชซ็อน ซึ่งเป็นศิษย์ของลีแซก และจอง มงจู หลังจากการล่มสลายของราชวงศ์โครยอ กิลแจปฏิเสธที่จะรับใช้ราชวงศ์ใหม่ตามคำร้องขอของพระเจ้าแทจง พระราชาลำดับที่ 3 ของราชวงศ์โชซ็อน

ในรัชสมัยพระเจ้าซ็องจง พระราชาลำดับที่ 9 พระองค์ได้เชิญคิมจงจิกและลูกศิษย์ของเขาซึ่งเป็นบัณฑิตลัทธิขงจื๊อใหม่รุ่นใหม่เข้ามารับราชการในราชสำนักและเจริญเติบโตทางการเมือง 

พวกเขาได้เข้ารับราชการในสามกรม ทำให้เกิดการกระทบกระทั่งกับขุนนางกลุ่มฮุนกู ซึ่งเป็นกลุ่มขุนนางที่เรืองอำนาจจากการสนับสนุนโดยพระเจ้าเซโจ พระราชาลำดับที่ 7 ซึ่งเป็นพระอัยกา (ปู่) ของพระเจ้าซ็องจงซึ่งโค่นล้มราชบัลลังก์พระเจ้าทันจง พระราชาลำดับที่ 6 ผู้เป็นพระราชนัดดา

กระทบกระทั่งกับกลุ่มฮุนกู
-------------------------

ในความขัดแย้งกับการก่อตั้งกลุ่มฮุนกู กลุ่มซาริมได้ผลกระทบจากการสังหารหมู่หลายครั้งระหว่างรัชสมัยของ เจ้าชายย็อนซัน พระเจ้าจุงจง และ พระเจ้ามย็องจง โดยเฉพาะในรัชสมัย พระเจ้าจุงจง ขุนนางหนุ่มจากกลุ่มซาริมนาม โช กวัง-โจ (เกาหลี: 조광조) ได้พยายามปฏิรูปและเปลี่ยนแปลงให้สังคมโชซ็อนเป็นสังคมขงจื๊อใหม่ หลังจากการสังหารหมู่ที่สำคัญ 4 ครั้ง โช กวัง-โจ และคนอื่น ๆ ถูกประหารชีวิตทำให้ขุนนางกลุ่มซาริมต้องล่าถอยกลับเข้าไปในหมู่บ้านและเผยแพร่หลักปรัชญาของพวกเขาต่อไปผ่านสำนักท้องถิ่นนาม ซอวอน (เกาหลี: 서원)

หลังจากกลุ่มฮุนกูล่มสลายเพราะขาดผู้สืบทอดอุดมการณ์ กลุ่มซาริมก็ได้กลับเข้ามาในราชสำนักระหว่างรัชสมัย พระเจ้าซ็อนโจ พระราชาลำดับที่ 14 โดยเวลานั้นนักปราชญ์จากกลุ่มซาริมได้สั่งสอนนักปราชญ์อีกหลายคนอาทิ อี ฮวัง และ อี อี นับแต่นั้นมากลุ่มซาริมกลายเป็นกลุ่มการเมืองที่ทรงอำนาจมากที่สุดของราชวงศ์โชซ็อน

ความขัดแย้งภายในกลุ่ม
---------------------

หลังจากกลุ่มซาริมขึ้นมาแทนกลุ่มฮุนกูในฐานะกลุ่มการเมืองที่ทรงอำนาจช่วงปลาย คริสต์ศตวรรษที่ 16 ประเทศชาติรวมถึงกลุ่มซาริมเองก็แตกแยกออกเป็น ฝ่ายตะวันออก (*ทง-อิน*) และ ฝ่ายตะวันตก (*ซอ-อิน*) ฝ่ายตะวันออกเองก็แบ่งแยกออกมาอีกเป็น ฝ่ายเหนือ (*บุก-อิน*) และ ฝ่ายใต้ (*นัม-อิน*) และฝ่ายตะวันตกก็แบ่งแยกออกมาเป็น ขุนนางเก่า (*โนรน*) และ ขุนนางหนุ่ม (*โซรน*)

### ฝ่ายตะวันออก vs ฝ่ายตะวันตก

ดูบทความหลักที่: ฝ่ายตะวันตก และ ฝ่ายตะวันออก
### ฝ่ายเหนือ vs ฝ่ายใต้

  

### รัชสมัยพระเจ้าซุกจง

  

### ฝ่ายตะวันตก vs ฝ่ายใต้

  

### โนรน vs โซรน

  

### ยุติ

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------
**เอดิตพลัส** (อังกฤษ: EditPlus) คือโปรแกรมแก้ไขข้อความ 32 บิต สำหรับระบบปฏิบัติการไมโครซอฟท์ วินโดวส์ เป็นโปรแกรมสัญชาติเกาหลีใต้ พัฒนาโดย คิม ซังอิล (김상일) จากอีเอส-คอมพิวติง เป็นแชร์แวร์ให้ทดลองใช้งานได้ 30 วัน ซึ่งหากเลยกำหนดแล้วโปรแกรมจะไม่สามารถบันทึกไฟล์ได้

คุณลักษณะ
---------

โปรแกรมนี้มีเครื่องมือสำหรับโปรแกรมเมอร์อาทิ การเน้นวากยสัมพันธ์ (และรองรับไฟล์วากยสัมพันธ์ที่กำหนดเอง) การแปลงชนิดและการเข้ารหัสไฟล์ การแปลงอักขระจบบรรทัด (ระหว่างรูปแบบวินโดวส์ ลินุกซ์ และแมคอินทอช) นิพจน์ปรกติสำหรับค้นหาและแทนที่ การบันทึกการกดแป้นพิมพ์ การตรวจการสะกด (เฉพาะภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกันและสำเนียงบริเตน) รองรับการแก้ไขยูนิโคดเต็มรูปแบบ ทางลัดแป้นพิมพ์ที่กำหนดเองได้ การเติมข้อความเต็มโดยอัตโนมัติ code folding ฯลฯ สามารถเรียกดูและแก้ไขไฟล์ต่าง ๆ ในแท็บ และมีตัวเรียกดูไฟล์ภายในโปรแกรมนี้ด้วย

โปรแกรมนี้รองรับไฟล์ข้อความได้หลายประเภท เช่น ข้อความธรรมดา เอชทีเอ็มแอล ภาษาซี/ซีพลัสพลัส เพิร์ล พีเอชพี จาวา เจเอสพี จาวาสคริปต์ วีบีสคริปต์ ซีเอสเอส เอกซ์เอ็มแอล ซีชาร์ป นอกจากนี้ยังมีแม่แบบสำหรับเอกสารบางชนิดมาให้ด้วย

อ้างอิง
-------

* EditPlus Text Editor - Features

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อโปรแกรมแก้ไขข้อความ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิของเอดิตพลัส (อังกฤษ)
* กลุ่มผู้พัฒนาบนยาฮู เก็บถาวร 2010-09-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
มาตราส่วนลอการิทึม ตั้งแต่ 0.1 ถึง 100กราฟจำนวนผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตตั้งแต่ ปี ค.ศ.1988 ถึง ค.ศ.2012 เป็นตัวอย่างของการใช้มาตราส่วนลอการิทึมเพื่อแสดงข้อมูลที่มีความห่างกัน
**มาตราส่วนลอการิทึม** (อังกฤษ: Logarithmic scale) หรือ **มาตราส่วนล็อก** (อังกฤษ: Log scale) เป็นวิธีแสดงข้อมูลตัวเลขที่มีช่วงกว้างในขนาดกะทัดรัด ข้อมูลตัวเลขที่ใหญ่ที่สุดในชุดข้อมูลอาจมีขนาดเป็นร้อยเท่าหรือพันเท่าเมื่อเทียบกับข้อมูลที่เล็กที่สุด การใช้มาตราส่วนลอกเป็นการลดพื้นที่การแสดงข้อมูลบนกราฟ ระยะห่างระหว่าง 10 ถึง 20 และ 90 ถึง 100 มีค่าไม่เท่ากันในมาตราส่วนลอการิทึม แต่ระยะห่างระหว่าง 10 ถึง 100 และ 100 ถึง 1,000 กลับมีความห่างที่เท่ากัน ดังนั้นหน่วยหนึ่งหน่วยในมาตราส่วนลอก ห่างกันถึง 10 เท่า (หรือเป็นเลขอื่น หาก log ที่ใช้ไม่ใช้ฐานเป็นเลข 10) ยกตัวอย่างเช่น มาตราริกเตอร์ซึ่งใช้วัดขนาดแผ่นดินไหว เป็นมาตรส่วนลอการิทึมฐาน 10 ดังนั้นแผ่นดินไหวขนาด 7 มาตราริกเตอร์ จะมีความแรงเป็น 10 เท่าเมื่อเทียบกับแผ่นดินไหวขนาด 6 มาตราริกเตอร์ และมีขนาดเป็น 10 หรือ 100 เท่าของแผ่นดินไหวขนาด 5 มาตราริกเตอร์ มาตรานส่วมลอการิทึมไม่มีสมบัติเป็นกราฟเส้นตรง แต่มักจะมีรูปแบบเป็นกราฟเอกโพเน็นเชียล (กราฟแบบทวีคูณ) ที่มีอัตราการเพิ่มขึ้นอย่างคงที่ (Constant rate)

การใช้งานทั่วไป
---------------

ขีดที่ใช้แสดงหน่วยวัดในสไลด์รูล มีการจัดวางในมาตราส่วนลอการิทึมสำหรับการคูณและการหารตัวเลข ด้วยการบวกและลบความยาวบนมาตรส่วนลอการึทึม ซึ่งแต่ละช่วงจะมีความกว้างที่ไม่เท่ากันทำให้สามารถแสดงข้อมูลที่มีขนาดต่างกันหลายเท่าได้ ในการอ่านค่าจากกราฟลักษณะนี้จะต้องทำความเข้าใจของแกนแต่ละแกนเพื่อลดความผิดพลาดที่เกิดจากการอ่านค่า 

ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างของหน่วยมาตราส่วนลอการิทึมที่ใช้กันทั่วไป โดยที่ปริมาณที่มากขึ้นจะทำให้ได้ค่าที่สูงกว่า:

* มาตราริกเตอร์ ใช้สำหรับวัดขนาดความแรงของแผ่นดินไหวและการเคลื่อนไหวใต้เปลือกโลก
* เดซิเบล เป็นหน่วยวัดเทียบอัตราส่วนระหว่างปริมาณเสียงสองปริมาณ ใช้สำหรับวัดความดังของเสียง
* เนเปอร์ เป็นหน่วยวัดอัตราส่วนทางฟิสิกส์ใช้ในการนิยามปริมาณสนาม (เช่น ศักย์ไฟฟ้า, กระแสไฟฟ้า, แอมพลิจูดและความดันเสียง)
* ระดับความถี่ที่ใช้สำหรับวัดเสียงแหลมในโน้ตของดนตรี: บันไดเสียงไมเนอร์, บันไดเสียงเมเจอร์ และอ็อกเทฟ
* Logit สำหรับวัด odds ในสถิติศาสตร์
* Palermo Technical Impact Hazard Scale เป็นมาตราส่วนลอการิทึมที่นักดาราศาสตร์ใช้วัดระดับภัยที่มีโอกาสเกิดจากเทหวัตถุใกล้โลก (NEO)
* เอนโทรปีในวิชาเทอร์โมไดนามิกส์
* กราฟเส้นโค้งแสดงขนาดอนุภาคในดิน

ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างของหน่วยมาตราส่วนลอการิทึมที่ใช้กันทั่วไป โดยที่ปริมาณที่มากขึ้นจะทำให้ได้ค่าต่ำลง หรือติดลบ:

* pH ในการวัดกรดด่าง
* มาตรา Krubein สำหรับวัดขนาดอนุภาคในวิชาธรณีวิทยา
* สัมผัสของมีมนุษย์มีแนวโน้มการตอบสนองแบบลอการิทึม (Weber-Fechner law) อาทิ การได้ยินจากโสตประสาทของมนุษย์มีความสัมพันธ์แบบอัตราส่วนคงที่กับความถี่ของเสียง

มาตราส่วนลอการิทึมบนสไลด์รูลสองอัน สามารถนำมาใช้บวก เพื่อแทนการคูณได้

1. ↑  "Richter scale". Glossary. USGS. March 31, 2010.
2. ↑  "THE PALERMO TECHNICAL IMPACT HAZARD SCALE" เก็บถาวร 2017-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. NASA/JPL Near-Earth Object Program Office. 31 August 2005. Retrieved 14 October 2011.
**แคบาร์ปัคตูนควา** (อูรดู: خیبر پختونخوا, ออกเสียง [ˈxɛːbəɾ pəxˈtuːnxwɑː] ( ฟังเสียง); ปาทาน: خیبر پښتونخوا; อังกฤษ: Khyber Pakhtunkhwa, KPK) เป็นแคว้นหนึ่งในสี่แห่งของประเทศปากีสถาน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตกิลกิต-บัลติสถาน เขตอาซาดจัมมูโอกัชมีร์ ดินแดนนครหลวงอิสลามาบาด แคว้นปัญจาบ แคว้นบาโลชิสถาน และยังติดต่อกับประเทศอัฟกานิสถานทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ จากการสำรวจสำมะโนประชากรครั้งล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2560 แคว้นแคบาร์ปัคตูนความีประชากรราว 35.5 ล้านคน ถือว่ามากเป็นอันดับที่สามของประเทศรองจากแคว้นปัญจาบและแคว้นสินธ์ ครอบคลุมพื้นที่ราว 101,700 ตารางกิโลเมตร มีเมืองเปศวาร์ ซึ่งอยู่ตอนกลางของแคว้น เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของแคว้น

ในอดีตราว 600 ปีก่อนคริสต์ศักราช พื้นที่แห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของแคว้นคันธาระ มีเมืองหลักชื่อปุศกาลวตี และเมืองตัขต์ภาอี ศูนย์กลางการศึกษาในแถบหุบเขาเปศวาร์ ซึ่งปัจจุบันซากโบราณสถานได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ช่วงปี ค.ศ. 1901–1955 เคยใช้ชื่อ *แคว้นชายแดนตอนเหนือ-ตะวันตก* (อังกฤษ: North-West Frontier Province, NWFP)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "PROVISIONAL SUMMARY RESULTS OF 6TH POPULATION AND HOUSING CENSUS-2017". www.pbscensus.gov.pk. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-10-15. สืบค้นเมื่อ 2018-07-07.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ

  


| * ด
* ค
* ก
 เขตการปกครองในปากีสถาน |
| --- |
| แคว้น | 
* แคบาร์ปัคตูนควา
* บาโลชิสถาน
* ปัญจาบ
* สินธ์

 | ปากีสถาน |
| ดินแดน | 
* ดินแดนนครหลวงอิสลามาบาด

 |
| ภูมิภาคปกครองตนเอง | 
* อาซาดจัมมูโอกัชมีร์
* กิลกิต-บัลติสถาน

 |
**เจ้าชายจอร์จ มกุฎราชกุมารแห่งเซอร์เบีย** (อังกฤษ: George, Crown Prince of Serbia) เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2430 ณ ราชรัฐมอนเตเนโกร เป็นพระราชโอรสลำดับที่ 3 และพระองค์แรกใน สมเด็จพระเจ้าปีเตอร์ที่ 1 แห่งเซอร์เบีย และ เจ้าหญิงซอร์กาแห่งมอนเตเนโกร เป็นพระเชษฐาธิราช สมเด็จพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งยูโกสลาเวีย และเป็นพระปิตุลา (ลุงฝ่ายพ่อ) ใน สมเด็จพระเจ้าปีเตอร์ที่ 2 แห่งยูโกสลาเวีย รัชกาลสุดท้ายแห่งราชวงศ์เซอร์เบียและยูโกสลาเวีย

ในปี 2446 พระองค์มีพระชนมายุครบ 17 พรรษา ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็น **มกุฎราชกุมารแห่งเซอร์เบีย** เพราะพระราชบิดาได้ขึ้นทรงราชย์แทนพระอัยกา ต่อมาเมื่อทรงกลายเป็นมกุฎราชกุมารแห่งเซอร์เบีย พระองค์ทรงมีพระอุปนิสัยที่ร้อนแรงและใจร้อน โดยครั้งหนึ่งพระองค์เคยสู้รบกับ เมเจอร์ ลาซานวาส โจรสลัดผู้มีชื่อเสียงจากการปล้นเงินทองของประชาชนในประเทศยุโรป ซึ่งเมื่องที่เมเจอร์ปล้นนั้น เป็นมืองท่าสำคัญที่ติดต่อทางด้านการค้าขายเป็นหลัก โดยพระองค์ทรงสู้รบและชนะ พระองค์ทรงมีพระราชดำรัสให้ส่งตัวเมเจอร์ไปที่ปารีส ในปี 2452 พระอารมณ์ร้อนของพระองค์นั้นเป็นที่ลือเลื่องไปทั่วประเทศ พระองค์ได้ฆ่าคนรับใช้สนิทของพระองค์เองด้วยการเตะจนเขาตาย เมื่อพระองค์ทรงได้พระสติ พระองค์ก็ทรงมีพระราชดำรัสให้ทุกคนในวังปิดปากและทำไม่รู้ไม่เห็นเรื่องนี้ ว่ากันว่า มีนายพลคนนึงรู้เรื่องนี้และพยายามเปิดเผยพระองค์ แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ 

ด้านความชอบส่วนพระองค์นั้น เจ้าชายจอร์จ มกุฎราชกุมารแห่งเซอร์เบีย ทรงมีความสนพระราชหฤทัยด้านคณิตศาสตร์

สงครามและการจับกุม
------------------

เจ้าชายจอร์จ มกุฎราชกุมารแห่งเซอร์เบีย ทรงร่วมสู้รบในสงครามบอลข่าน และ สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง จากสงครามทั้ง 2 นี้ พระองค์ทรงได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรง ทำให้พระองค์ทรงกลายเป็นคนมีความบกพร่องทางด้านพระสติปัญญา

พระชนม์ชีพภายหลัง
-----------------

เจ้าชายจอร์จ มกุฎราชกุมารแห่งเซอร์เบีย ทรงได้รับการถวายให้ทรงปลดเกษียณ ซึ่งพระองค์ทรงปลดเกษียณที่เบลเกรด และทรงเป็นพระบรมวงศานุวงศ์เพียงพระองค์เดียวที่ได้รับการลดหย่อนจากรัฐบาล พระองค์ทรงเข้าพระราชพิธีอภิเษกสมรสกับ รัลมิลา ราโลวิช เมื่อพระองค์ทรงมีพระชนมายุ 60 พรรษา แต่ไม่มีพระบุตรร่วมกัน

ทิวงคต
------

จริงอยู่ที่พระองค์ได้เป็นเจ้าฟ้าชาย มกุฎราชกุมารแห่งเซอร์เบีย แต่พระองค์ทรงมีพระสติปัญญาไม่สมประกอบ ทำให้มิสามารถทรงราชย์ได้ เจ้าชายจอร์จ มกุฎราชกุมารแห่งเซอร์เบีย เสด็จทิวงคตลงเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม 2515 สิริพระชนมายุ 85 พรรษา รัฐบาลได้เล็งเห็นถึงคุณงามความดีและพระราชกรณียากิจที่ทรงทำเพื่อบ้านเมืองและประเทศชาติ รัฐบาลจึงถวายพระอิสริยยศดังเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เพื่อเป็นการถวายพระอนุสรณ์เป็นครั้งสุดท้าย

อ้างอิง
-------

* Crown Prince George ที่ไฟน์อะเกรฟ
**ไฟป่าในรัสเซีย พ.ศ. 2553** เป็นไฟป่าที่เกิดขึ้นนับหลายร้อยแห่งซึ่งเกิดขึ้นในประเทศรัสเซีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งส่วนที่ตั้งอยู่ในทวีปยุโรป นับตั้งแต่ปลายเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2553 จนถึงราวต้นเดือนกันยายน เนื่องจากอุณหภูมิที่สูงที่สุดเท่าที่เคยบันทึกมาในประวัติศาสตร์รัสเซีย และความแห้งแล้งในภูมิภาค ประธานาธิบดีดมีตรี เมดเวเดฟ ได้ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินใน 7 ภาคเนื่องจากไฟป่า และอีก 28 ภาคอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉินเนื่องจากพืชไม่สามารถปลูกขึ้นได้ในฤดูแล้ง มีการประมาณผู้เสียชีวิตต่ำสุดที่ 53 คน แต่จำนวนที่แท้จริงอาจสูงถึง 8,000 คน

ผลกระทบด้านสาธารณสุข
--------------------

จากการระบุของอันเดรย์ เซลซอฟกี เจ้าหน้าที่ด้านสาธารณสุขของรัสเซีย จำนวนการเสียชีวิตในกรุงมอสโกอยู่ที่เฉลี่ย 700 คนต่อวัน คิดเป็นราวสองเท่าของตัวเลขเฉลี่ย ท่ามกลางความร้อนของคลื่นความร้อนและหมอกควันพิษจากไฟป่า เขาแถลงว่าความร้อนอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนและหมอกควันซึ่งทำให้หายใจไม่ออกที่ทำให้อัตราการเสียชีวิตเพิ่มสูงขึ้นเมื่อเทียบกับช่วงเวลาเดียวกันเมื่อปีก่อน และเสริมว่าโรงเก็บศพของเมืองแทบจะรับจำนวนศพมากกว่า 1,300 ศพไม่ไหว คลื่นความร้อนเป็นสิ่งที่ไม่เคยปรากฏในรัสเซียมาเป็นเวลานานกว่า 1,000 ปีมาแล้ว และอาจทำให้มีผู้เสียชีวิตแล้วมากถึง 15,000 คน

ไฟป่าได้ส่งผลกระทบต่อพื้นที่ซึ่งปนเปื้อนจากอุบัติภัยเชอร์โนบิล โดยเฉพาะอย่างยิ่ง โดยรอบแคว้นบรีอันสค์และพื้นที่ชายแดนที่ติดต่อกับเบลารุสและยูเครน เนื่องจากไฟป่า อนุภาคของพื้นดินและพืชซึ่งได้รับการปนเปื้อนกัมมันตรังสีอาจปลดปล่อยกัมมันตรังสีขึ้นสู่อากาศและแพร่ขยายกว้างขึ้นไปอีก รัฐบาลรัสเซียระบุว่าไม่มีระดับกัมมันตรังสีที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่ขณะที่กลุ่มกรีนพีซกล่าวโทษรัฐบาลในการปฏิเสธดังกล่าว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Henry, Patrick (2010-08-03). "Russian Wildfires' Death Toll Rises to 50; Drought May Force Export Ban". Bloomberg. สืบค้นเมื่อ 2010-08-07.
2. ↑  "Russia Wildfires Rage Amid Record Heat | News | English". .voanews.com. 2010-08-03. สืบค้นเมื่อ 2010-08-10.
3. ↑  Area fires in Russia increased to 500 thousand hectares
4. ↑  Kramer, Andrew (August 8, 2010). "A smoky curtain falls on Moscow". *theage.com.au*. สืบค้นเมื่อ 7 August 2010.
5. ↑  "Крупных пожаров стало больше, погибли уже 52 человека" (ภาษารัสเซีย). Infox. 6 August 2010. สืบค้นเมื่อ 7 August 2010.
6. ↑  "– Dødeligheten i Moskva doblet av smog : Dagsavisen". Dagsavisen.no. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-24. สืบค้นเมื่อ 2010-08-10.
7. 1 2  Isachenkov, Vladimir (August 9, 2010). "Moscow deaths double amid smog to 700 people a day". *The Associated Press*. สืบค้นเมื่อ 10 August 2010.
8. ↑  "Moscow deaths double amid smog to 700 people a day - Israel News, Ynetnews". Ynetnews.com. 1995-06-20. สืบค้นเมื่อ 2010-08-10.
9. ↑  Masters, Jeff. "Over 15,000 likely dead in Russian heat wave; Asian monsoon floods kill hundreds more". Weather Underground. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-08-16. สืบค้นเมื่อ 10 August 2010.
10. 1 2  Deutsche Welle (August 11, 2010). "Russian fires hit Chernobyl-affected areas, threatening recontamination".