recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ปลาหมูลายเสือ** (อังกฤษ: Tiger loach, Chamelon loach; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Syncrossus beauforti*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมู (Botiidae)

มีรูปร่างป้อม ลำตัวแบนข้าง หัวเรียวแหลม ครีบหลังมีก้านครีบแขนง 9 ก้าน ลำตัวมีสีเขียวปนเทาอ่อน ๆ บนลำตัวบริเวณเหนือช่องเหงือกมีลายดำ 4 เส้น ยาวตามลำตัว มีจุดสีดำเล็ก ๆ บนลำตัวใต้ครีบหลัง และมีจุดสีดำขนาดย่อม ๆ บนลำตัวบริเวณเหนือและใต้เส้นข้างลำตัว ครีบหลัง ครีบก้น และครีบหางมีลายสีดำ

มีความยาวประมาณ 25 เซนติเมตร กินอาหารจำพวกสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง เช่น แมลงน้ำตามหน้าดินเป็นอาหาร

ค้นพบในประเทศไทยครั้งแรกที่แม่น้ำท่าดี บ้านคีรีวง จังหวัดนครศรีธรรมราช กระจายพันธุ์ทั้งในแม่น้ำเจ้าพระยาและแม่น้ำท่าดี  รวมถึงแม่น้ำโขง ในต่างประเทศพบได้ในประเทศจีน และหลายประเทศในอินโดจีน จนถึงตอนเหนือของมาเลเซีย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Jenkins, A. Kullander, F.F. & Tan, H.H. (2009). "*Syncrossus beauforti*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 2007-03-01.`{{cite web}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 202. ISBN 974-00-8701-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Syncrossus beauforti ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**สนามกีฬามาเปย์ – ชิตตะเดลตรีโกโลเร** (*MAPEI STADIUM* – *Città del Tricolore*) เป็นสนามฟุตบอลในเมืองเรจโจเอมีเลีย ประเทศอิตาลี เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลซัสซูโอโลในเซเรียอา และอาเช เรจจานา ในเซเรียบี

สนามมีความจุ 21,584 ที่นั่ง ก่อสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1995 บนที่ตั้งเดิมของสนามกีฬามีราเบลโล สนามได้รับการตั้งชื่อว่า **สนามกีฬาจิลโย** (*Stadio Giglio*) ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น **สนามกีฬาชิตตะเดลตรีโกโลเร** (*Stadio Città del Tricolore*) เมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 2012 ก่อนที่ในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 สนามกีฬาจะได้รับการตั้งชื่อดังปัจจุบัน หลังจากกลุ่มทุนมาเปย์เข้าซื้อสนาม

สนามแห่งนี้ยังใช้เป็นสนามเหย้าของอาตาลันตาในการแข่งขันฟุตบอลยุโรป และยังใช้เป็นสนามแข่งขันในยูฟ่าวิมินส์แชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2016 ระหว่างว็อลฟส์บวร์คกับโอลิมปิกลียงในวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 สนามยังได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา ฤดูกาล 2020 ระหว่างยูเวนตุสกับนาโปลีในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 2021 และได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันโกปปาอีตาเลีย 2021 นัดชิงชนะเลิศ ระหว่างอาตาลันตากับยูเวนตุส

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  MAPEI STADIUM sassoolocalcio.it สืบค้นเมื่อ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
2. ↑  MAPEI STADIUM, ALWAYS THE VENUE FOR BIG EVENTS sassuolocalcio.it สืบค้นเมื่อ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2021

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลสนาม
* การซื้อสนามของมาเปย์ เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* บทความท่องเที่ยวสนาม เก็บถาวร 2015-06-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

พิกัดภูมิศาสตร์: 44°42′53″N 10°38′59″E﻿ / ﻿44.71472°N 10.64972°E﻿ / 44.71472; 10.64972
**ปลาหมูลายเมฆ** (อังกฤษ: Cloud-pattern loach, Polkadot botia) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Botia kubotai* อยู่ในวงศ์ปลาหมู (Botiidae) มีรูปร่างแบนข้าง ลำตัวเรียวยาวเล็กน้อย ลำตัวมีสีสันสวยงามมาก โดยเป็นปล้องและดวงสีเหลืองสลับกับสีดำบนพื้นลำตัว ครีบและหางก็มีสีสันแบบนี้ด้วยเช่นกัน โดยปลาแต่ละตัวสีสันจะไม่เหมือนกัน ปากค่อนข้างเรียว มีหนวด 3 คู่ ใต้ตามีกระดูกแข็งอยู่ข้างละคู่ซึ่งสามารถพับเก็บได้

มีขนาดลำตัวใหญ่เต็มที่ไม่เกิน 8.5 เซนติเมตร

พบอาศัยอยู่เป็นฝูง หากินบริเวณหน้าดินเฉพาะลุ่มแม่น้ำสาละวินเท่านั้น โดยพบระหว่างพรมแดนไทย-พม่า โดยในเขตแดนไทยพบที่แม่น้ำสุริยะ ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร

เป็นปลาชนิดใหม่ที่เพิ่งถูกค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ และถูกอนุกรมวิธานโดย ดร.มัวรีซ คอตเทเลต นักมีนวิทยาชาวสวิตเซอร์แลนด์ เมื่อปี ค.ศ. 2004

จากความที่มีสีสันสวยงาม ทำให้ปลาหมูลายเมฆได้รับความนิยมในฐานะเป็นปลาสวยงามในระยะเวลาไม่นาน ในสถานที่เลี้ยง ปลาสามารถปรับตัวได้เป็นอย่างดี มีอุปนิสัยไม่ก้าวร้าว สามารถเลี้ยงรวมเป็นฝูงหรือรวมกับปลาอื่นได้เป็นอย่างดี โดยจะเก็บกินเศษอาหารที่ปลาใหญ่ในตู้กินเหลือ

อนึ่ง มีปลาหมูอีกชนิดหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายปลาหมูลายเมฆ และพบในลุ่มแม่น้ำสาละวินเช่นเดียวกัน คือ ปลาหมูพม่า (*B. histrionica*)

อ้างอิง
-------

* ปลาหมู เก็บถาวร 2009-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Botia kubotai***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาหมูลายเมฆ
* คลิปการให้อาหารปลาหมูลายเมฆ
**สงครามแพ็กเจ–ถัง** (อังกฤษ: Baekje–Tang War; จีน: 唐灭百济之战) เป็นสงครามระหว่างอาณาจักรแพ็กเจกับกองทัพผสมราชวงศ์ถัง/อาณาจักรชิลลา เกิดขึ้นระหว่าง ค.ศ. 660–663

อาณาจักรชิลลาเป็นพันธมิตรทางทหารกับราชวงศ์ถังในรัชสมัยจักรพรรดิถังเกาจง เมื่ออาณาจักรแพ็กเจเข้าตีอาณาจักรชิลลา พระราชินีช็อนด็อกแห่งชิลลาจึงส่งคณะทูตไปเข้าเฝ้าจักรพรรดิถังเกาจงเพื่อขอความช่วยเหลือ ในขณะเดียวกันแพ็กเจได้เป็นพันธมิตรกับชนเผ่ายะมะโตะในญี่ปุ่นและอาณาจักรโคกูรยอ ความขัดแย้งระหว่างชิลลาและแพ็กเจเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนในปี ค.ศ. 658 จักรพรรดิถังเกาจงส่งกองทัพเข้าโจมตีโคกูรยอ และส่งกองเรือพร้อมทหาร 130,000 นายข้ามทะเลเหลือง แม่น้ำกึม (Geum River) มาขึ้นฝั่งทางตะวันตกของอาณาจักรแพ็กเจ ก่อนเดินทัพไปที่เมืองหลวง คือเมืองซาบี

ฝ่ายชิลลาได้ส่งกองทัพ 50,000 นายเข้าปะทะกับฝ่ายแพ็กเจจนได้รับชัยชนะในยุทธการฮวังซันบ็อล (Battle of Hwangsanbeol) ก่อนจะเดินทัพข้ามเทือกเขาโซแบ็ก (Sobaek Mountains) พรมแดนด้านตะวันออกของแพ็กเจ และรบชนะฝ่ายแพ็กเจอีกครั้งในยุทธการที่ที่ราบฮวังซัน ในที่สุดกองทัพพันธมิตรถัง/ชิลลาก็ยึดเมืองหลวงได้สำเร็จ อาณาจักรแพ็กเจถูกพิชิตในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 660 มีทหารกว่า 10,000 นายเสียชีวิตในการปะทะ พระเจ้าอึยจา พระราชวงศ์และข้าราชการส่วนใหญ่ถูกจับไปเป็นตัวประกันที่จีน หลังจากนั้นราชวงศ์ถังได้ผนวกแพ็กเจเข้ามาแทนที่จะให้ชิลลาปกครอง

ขุนศึกควีชิล พกชิน (Gwisil Boksin) นำทหารบางส่วนที่ยังไม่ยอมจำนนโจมตีราชวงศ์ถัง เขาขอความช่วยเหลือไปที่จักรพรรดินีโคเงียวกุแห่งยะมะโตะซึ่งส่งทหาร 27,000 นายมาสนับสนุน ทั้งสองฝ่ายปะทะกันในปี ค.ศ. 663 ที่ยุทธการแพ็กกัง (Battle of Baekgang) ซึ่งกองทัพพันธมิตรถัง/ชิลลาเป็นฝ่ายชนะ อย่างไรก็ตาม สองอาณาจักรนี้ได้หันมาทำสงครามกันเองในสงครามชิลลา-ถัง (ค.ศ. 670–676)

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  Lee 1997, 17 harvnb error: no target: CITEREFLee1997 (help)
2. ↑  Kim 2005, 37 harvnb error: no target: CITEREFKim2005 (help).
3. ↑  Ebrey, Walthall & Palais 2006, 106 harvnb error: no target: CITEREFEbreyWalthallPalais2006 (help).
4. 1 2  Kim 2005, 38 harvnb error: no target: CITEREFKim2005 (help).
5. 1 2  Seth 2010, 44 harvnb error: no target: CITEREFSeth2010 (help)
6. ↑  Kim 2005, 39 harvnb error: no target: CITEREFKim2005 (help)
7. ↑  Ebrey, Walthall & Palais 2006, 106–107 harvnb error: no target: CITEREFEbreyWalthallPalais2006 (help).
8. ↑  Farris 1985, 10 harvnb error: no target: CITEREFFarris1985 (help).
9. ↑  Ota 2012, 302 harvnb error: no target: CITEREFOta2012 (help).
**ปลาหมูอารีย์** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Ambastaia sidthimunki*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมู (Botiidae) มีรูปร่างแบนข้าง ลำตัวเรียวยาวเล็กน้อย ลำตัวมีสีเหลืองสด หลังและกลางลำตัวมีแถบสีดำพาด และมีบั้งสีดำพาดลงมาจากสันหลังถึงด้านท้อง ปากค่อนข้างเรียว มีหนวด 3 คู่ ใต้ตามีกระดูกแข็งอยู่ข้างละคู่ซึ่งสามารถพับเก็บได้ ครีบมีแถบสีดำบนพื้นสีจาง ๆ 

เป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวเต็มที่ไม่เกิน 10 เซนติเมตร โดยเฉลี่ยจะพบแค่ 2-3 เซนติเมตรเท่านั้น

เป็นปลาที่ถูกค้นพบเมื่อปี พ.ศ. 2502 โดยนายดำริ สุขอร่าม ที่ลุ่มแม่น้ำแม่กลอง ในเขตจังหวัดราชบุรีติดต่อกับเขตจังหวัดกาญจนบุรี โดยปะปนมากับปลาทรงเครื่อง (*Epalzeorhynchos bicolor*) ต่อมา นายสมพงษ์ เล็กอารีย์ (ผู้ค้นพบปลาปักเป้าสมพงษ์ (*Carinotetraodon lorteti*), ปลาซิวสมพงษ์ (*Trigonostigma somphongsi*) และปลาตะเพียนสมพงษ์ (*Poropuntius melanogrammus*)) ได้ส่งตัวอย่างปลาให้แก่ ดร.ฟอน โวล์ฟกัง เคลาเซวิตซ์ ซึ่งเป็นนักมีนวิทยาชาวเยอรมัน ได้ศึกษาถึงลักษณะทางด้านอนุกรมวิธาน พบว่าเป็นปลาหมูชนิดใหม่ จึงได้ให้ชื่อชนิดว่า *sidthimunki* เพื่อเป็นเกียรติแก่ นายอารีย์ สิทธิมังค์ รองอธิบดีกรมประมงในขณะนั้น และได้เรียกชื่อสามัญว่า "ปลาหมูอารีย์"

ปลาหมูอารีย์เป็นปลาที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นปลาหมูชนิดที่มีสีสันสวยงามมากที่สุด และสถานภาพใกล้สูญพันธุ์อย่างเต็มที่แล้ว ทั้งนี้เนื่องจากถิ่นที่อยู่ไม่กว้างขวาง โดยพบเฉพาะลุ่มแม่น้ำแม่กลองแถบจังหวัดราชบุรีและลุ่มแม่น้ำสาละวินในจังหวัดกาญจนบุรี ในต่างประเทศพบที่แม่น้ำสาขาของแม่น้ำโขงบริเวณเมืองปากเซ ประเทศลาวเท่านั้น แม้ว่าจะมีรายงานเพิ่มต่อมาในปี พ.ศ. 2532 ว่าพบในลำน้ำว้า จังหวัดน่านด้วยก็ตาม แต่ปรากฏว่าไม่ใช่ปลาหมูอารีย์ หากแต่เป็นปลาหมูน่าน (*A. nigrolineata*) ซึ่งเป็นปลาหมูในสกุลเดียวกัน และมีลักษณะและสีสันคล้ายคลึงกัน สำหรับปลาหมูอารีย์ที่พบในลุ่มแม่น้ำน่านจะพบในเขตจังหวัดพิษณุโลกและบึงบอระเพ็ดด้วย

ดังนั้น ทางกรมประมงจึงได้ออกกฎหมายคุ้มครองการสูญพันธุ์ของปลาหมูอารีย์ในปี พ.ศ. 2535 โดยถือเป็นปลาน้ำจืดสงวนทั้งหมด 4 ชนิด ที่ห้ามซื้อขายและห้ามเลี้ยงนอกจากได้รับอนุญาตก่อน (ที่เหลืออีก 3 ชนิดได้แก่ ปลาตะพัด (*Scleropages formosus*), ปลาเสือตอลายใหญ่ (*Datnioides pulcher*) และปลาค้างคาวดอยอินทนนท์ (*Oreoglanis siamensis*))

แต่ปัจจุบัน มีเอกชนที่สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว และต่อมาทางกรมประมงก็สามารถขยายพันธุ์ได้อีกด้วยเช่นกัน

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาหมูน่าน

อ้างอิง
-------

* โลกเกษตร : เปิดโลกปลาสวยงามตัวใหม่สู่วงการธุรกิจ 'ปลาหมูอารีย์' เก็บถาวร 2005-12-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

1. ↑  Kottelat, Maurice (1996). *Botia sidthimunki*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 21 March 2007.
2. ↑  นิตยสารfishzone vol. 3 no. 24 (พ.ศ. 2545)


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Ambastaia sidthimunki***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาหมูอารีย์

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ambastaia sidthimunki ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาหวีเกศ** (อังกฤษ: Siamese schilbeid catfish, Siamese flat-barbelled catfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Platytropius siamensis*) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาหวีเกศ (Schilbeidae) เป็นปลาไม่มีเกล็ด มีรูปร่างคล้ายปลาสังกะวาดและปลาเนื้ออ่อนผสมรวมกัน ตัวเรียวยาว มีครีบหลัง 2 ตอน ตอนหลังเป็นแผ่นเนื้อขนาดเล็กมาก มีลักษณะเด่นคือ มีหนวดยาว 4 คู่ แต่หนวดจะแบนไม่เป็นเส้น คล้ายกับเส้นผมของผู้หญิง จึงเป็นที่มาของชื่อ พบอาศัยอยู่เฉพาะแม่น้ำเจ้าพระยาเท่านั้น กินแมลงเป็นอาหาร ขนาดโตเต็มที่ราว 20 เซนติเมตร

เป็นปลาที่มีรายชื่ออยู่ในกาพย์แห่ชมปลาของเจ้าฟ้ากุ้งนับตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลายที่ว่า

> หวีเกศเพศชื่อปลา คิดสุดาอ่าองค์นาง
> 
> หวีเกล้าเจ้าสระสาง เส้นเกศสลวยรวยกลิ่นหอม
> 
> 

ปัจจุบันนี้ไม่มีรายงานพบในธรรมชาติมานานแล้ว จึงเชื่อว่าได้สูญพันธุ์ไปแล้ว เหลือแต่เพียงซากที่ถูกดองเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยากรมประมงของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดยฮิว แมคคอร์มิค สมิธ ที่เก็บตัวอย่างได้จากตลาดปากน้ำโพ จังหวัดนครสวรรค์ เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 และสถาบันสมิธโซเนียนเท่านั้น

มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ปลาสายยู" หรือ "ปลาเกด"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ng, H.H. (2011). Platytropius siamensis. In: IUCN (2011). IUCN Red List of Threatened Species. Version 2011.1. <www.iucnredlist.org>. Downloaded on 25 June 2011.
2. ↑  "กาพ์เห่ชมปลา". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-10-26. สืบค้นเมื่อ 2009-10-26.
3. ↑  กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์, ชวลิต วิทยานนท์ ดร. *ปลาน้ำจืดหายากที่สุด ๑๐ ชนิดของไทย* นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 16 ปีที่ 2: ตุลาคม 2011 หน้า 64
4. ↑  "สายยู ๒ เกด ๑". พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒. 16 April 2014. สืบค้นเมื่อ 16 April 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลปลาหวีเกศ (ไทย)
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**สงครามโคโลญ**เป็นสงครามในยุคการปฏิรูปโปรเตสแตนต์และปฏิรูปคาทอลิกระหว่างปี ค.ศ. 1583 - 1588 (พ.ศ. 2126 - 2131) ณ อาณาจักรเลือกตั้งแห่งโคโลญ ซึ่งเป็นราชรัฐอัครมุขนายกในอาณัติของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในเวลานั้น (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินในเยอรมนี) ต้นเหตุของสงครามสืบเนื่องมาจากเหตุการณ์ปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนท์ในเยอรมนี และการปฏิรูปคาทอลิกที่ตามมา โดยเกิดขึ้นพร้อมกับการลุกฮือของชาวดัทช์และสงครามศาสนาในฝรั่งเศส

ความขัดแย้งครั้งนี้เป็นบททดสอบของหลักเขตสงวนศาสนา (ละติน: reservatum ecclesiasticum) ที่มีอยู่ในข้อตกลงสันติภาพเอาก์สบูร์กแห่งปี 1555 ที่ยกเว้นหรือ "สงวน" อาณาจักรในอาณัติของจักรวรรดิ์โรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่มีผู้ปกครองเป็นพระราชาคณะมิให้ยึดตามหลัก "*เจ้านับถือศาสนาใด ประเทศนับถือศาสนานั้น*" (cuius regio, eius religio) อันเป็นหลักทั่วไปที่ใช้ในการกำหนดศาสนาของประเทศต่างๆ แต่ระบุไว้ว่าในกรณีที่อัครมุขนายกเปลี่ยนไปนับถือนิกายโปรแตสแตนต์ ให้อัครมุขนายกพระองค์นั้นสละราชสมบัติแทนการบังคับพสกนิกรให้เปลี่ยนศาสนาตาม

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1582 เกบาร์ด ทรัชเชส ฟอน วาล์ดบูร์ก เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งโคโลญ ทรงเปลี่ยนไปนับถือนิกายโปรแตสแตนต์ ซึ่งตามหลักเขตสงวนศาสนาแล้ว ส่งผลให้พระองค์ต้องสละราชสมบัติ แต่แทนที่พระองค์จะทำเช่นนั้น พระองค์กลับประกาศให้พสกนิการมีความเท่าเทียมในการนับถือศาสนา และใน ค.ศ. 1583 พระองค์ก็ทรงอภิเษกสมรสกับเคาน์เตสแอกเนส ฟอน มันสเฟลด์-ไอซ์เลเบน โดยมีพระประสงค์ที่จะเปลี่ยนราชรัฐอัครมุขนายกเป็นราชรัฐดัชชีที่ไม่เกี่ยวข้องกับศาสนจักร ในขณะที่คณะสงฆ์แห่งสังฆมณฑลเลือกเออร์เนสแห่งบาวาเรีย อัครมุขนายกอีกองค์หนึ่งขึ้นมาสืบราชสมบัติแทน

ในเบื้องต้น ทหารจากทั้งสองฝ่ายสู้รบกันเพื่อแย่งชิงพื้นที่ภายในอาณาจักร นอกจากนี้บารอนและเคานท์หลายคนที่เป็นบริวารของผู้คัดเลือกยังปกครองจังหวัดดัทช์ที่อยู่ใกล้เคียงได้แก่เว็สท์ฟาเลิน, ลีแยฌและเนเธอร์แลนด์ใต้ (เนเธอร์แลนด์ของสเปน) ความซับซ้อนของการสัญญาว่าจะรับใช้ (enfeoffment) และการมอบสมบัติให้กับบุตรคนรอง (appanage) ในราชวงศ์ต่างๆ ทำให้การพิพาทภายในขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นเหตุพิพาทระดับรัฐที่แบ่งออกเป็นสองฝ่ายคือ ฝ่ายที่สนับสนุนโปรแตสแตนต์ได้แก่รัฐผู้คัดเลือกพาลาทิเนต และทหารรับจ้างชาวดัทช์, สก็อตและอังกฤษ กับฝ่ายที่สนับสนุนคาทอลิกได้แก่ดัชชีแห่งบาวาเรีย และทหารรับจ้างจากรัฐสันตะปาปา ใน ค.ศ. 1586 เหตุพิพาทขยายวงกว้างขึ้นไปอีก โดยในตอนนี้มีทหารสเปนมาเกี่ยวข้องโดยตรง รวมถึงทหารรับจ้างชาวอิตาลีที่อยู่ฝ่ายคาทอลิก ในขณะที่ฝ่ายโปรแตสแตนต์ได้รับการสนับสนุนทางการเงินและการทูตจากพระเจ้าอองรีที่ 3 แห่งฝรั่งเศสและสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ

ความขัดแย้งครั้งนี้เกิดขึ้นพร้อมกับการลุกฮือของชาวดัทช์ ที่เกิดขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1583 - 1588 ทำให้มีจังหวัดดัทช์ที่กำลังลุกฮือและสเปนเข้ามาร่วมในสงครามนี้ด้วย สงครามโคโลญทำให้อำนาจการปกครองดินแดนเยอรมันทางตอนตะวันตกเฉียงเหนือเป็นของราชวงศ์วิตเตลส์บาค และนำมาสู่การปฏิรูปคาทอลิกในภูมิภาคไรน์ด้านท้ายน้ำ เหตุการณ์ครั้งนี้ยังเป็นบรรทัดฐานให้รัฐภายนอกทำการการแทรกแซงความขัดแย้งทางศาสนาและราชบัลลังก์ในเยอรมันอีกด้วย
**ปลาหยะเค** เป็นภาษากะเหรี่ยง ที่หมายถึงปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Gagata dolichonema*  อยู่ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae)

ลักษณะ
------

มีลักษณะลำตัวทรงกระบอก แบนข้างเล็กน้อย หัวทู่ ตาใหญ่ แต่ม่านตาเล็กคล้ายตางู ปากเล็ก มีหนวด 4 คู่ ครีบหลังยกสูง ครีบไขมันเล็ก ครีบหางเว้าลึก ลำตัวมีสีสันสดใสสวยงาม โดยมีสีฟ้า สีขาว เหลือบเหลืองทองหรือเขียวสลับกันไปทั้งตัวและมีแต้มสีคล้ำ ท้องสีจาง ครีบใส ครีบไขมันมีขอบสีคล้ำ ครีบหางมีแถบสีคล้ำ เป็นปลาขนาดเล็ก ลำตัวกว้างประมาณ 5 เซนติเมตร ยาวประมาณ 10 เซนติเมตร ขนาดใหญ่สุด 13 เซนติเมตร

พฤติกรรมและที่อยู่
------------------

กินอาหารได้แก่ ไส้เดือนน้ำ, แมลงน้ำขนาดเล็ก, ตะไคร่น้ำ โดยมีพฤติกรรมอยู่ในบริเวณใกล้พื้นท้องน้ำ พบอาศัยอยู่ในน้ำไหลที่มีพื้นเป็นทรายหรือโคลนของลุ่มแม่น้ำสาละวินเท่านั้น ตั้งแต่มณฑลยูนนานในประเทศจีน เป็นปลาที่พบได้ทุกฤดูกาล ใช้บริโภคในพื้นที่ และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งนานครั้งจึงจะพบในขายในตลาดปลาสวยงาม และเป็นชนิดที่เลี้ยงยาก เพราะต้องอาศัยอยู่ในน้ำไหลแรงและสะอาดมีปริมาณอ็อกซิเจนละลายในน้ำสูงเหมือนปลาแค้ขี้หมู (*Erethistes maesotensis*)

ชื่อพื้นถิ่น
------------

คำว่า "หยะเค" หรือ "หยะคุย" หรือ "ยะคุย" เป็นภาษาของชาวกะเหรี่ยง ใช้เรียกปลาในตระกูลปลาแค้โดยไม่แยกชนิด โดยที่คำว่า "หยะ" หรือ "ยะ" แปลว่า "ปลา"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ng, H.H. (2010). "*Gagata dolichonema*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.2*. สืบค้นเมื่อ 12 April 2013.
2. ↑  ดร.ชวลิต วิทยานนท์. *คู่มือปลาน้ำจืด*. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์สารคดี, 2547. 232 หน้า. หน้า 182. ISBN 9744841486
3. ↑  งานวิจัยปกากญอ. *วิถีแม่น้ำ วิถีป่า ของปกากญอ สาละวิน งานวิจัยปกากญอ*. เชียงใหม่ : เครือข่ายแม่น้ำเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, 2548. 135 หน้า. หน้า 47. ISBN 974-9367-75-8

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาหยะเค (อังกฤษ)
**เอ็กโคแอนด์เดอะบันนีเมน** (อังกฤษ: Echo & the Bunnymen) เป็นวงร็อกจากอังกฤษ ก่อตั้งในเมืองลิเวอร์พูลโดยนักร้องนำ เอียน แมคัลลอก นักกีตาร์ วิลล์ ซาร์เจนต์ มือเบส เลส แพตตินสัน พร้อมกับเล่นดรัมแมชชีน และพีต เดอ ฟรีทัส ได้เข้ามาเป็นมือกลองในปี 1980

ในปี 1980 พวกเขาได้เปิดตัวอัลบั้ม *Crocodiles* ซึ่งได้ขึ้นซาร์ตยูเคท็อป 20 อัลบั้มที่สอง *Heaven Up Here* (1981) ได้ขึ้นสู่อันดับ 10 ในยูเคอัลบั้มซาร์ต วงได้ประสบความสำเร็จในช่วงกลางยุค 1980 กับซิงเพลงฮิต "The Cutter" และอัลบั้ม, *Porcupine* (1983) ได้ขึ้นสู่อันดับ 2 ในสหราชอาณาจักร พวกเขาได้ปล่อยอัลบั้ม *Ocean Rain* (1984) ซึ่งยังประสบความสำเร็จด้วยการขึ้นสู่ยูเคซาร์ตและต่อมาได้มีซิงเกิลฮิต "The Killing Moon" "Silver" และ "Seven Seas" และสตูดิโออัลบั้ม *Echo & the Bunnymen* (1987) ได้ออกจำหน่ายก่อนที่แมคัลลอกล่าออกจากวงไปเป็นศิลปินเดี่ยวในปี 1988

ในปี 1989 เดอ ฟรีทัส เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซค์ และวงได้ร่วมตัวใหม่พร้อมกับสมาชิกใหม่ สมาชิกเดิมอย่างวิลล์ ซาร์เจนต์ และ เลส แพตตินสัน ได้ชวนโนเอล เบิร์ก เข้ามาเป็นนักร้องนำ เดมอน รีซ เป็นมือกลอง และ เจค บรอกแมน เป็นมือคีย์บอร์ด วงได้ออกอัลบั้มใหม่ *Reverberation* ในปี 1990 แต่ได้รับคำวิจารณ์ที่ไม่ดีและผลข้างเคียงทางการค้า จนทำให้แยกวง ในปี 1993

หลังจากนั้น แมคัลลอก และ ซาร์เจนต์ ได้ก่อตั้งวงใหม่ที่ชื่อ Electrafixion พร้อมกับแพตตินสันปี 1997 แล้วได้รวมตัวใหม่อีกครั้งในชื่อเอ็กโคแอนด์เดอะบันนีเมนกับเพลงที่ติดซาร์ตยูเคท็อป 10 "Nothing Lasts Forever" อัลบั้มใหม่ของวง *Evergreen* ได้รับการต้อนรับอย่างดีและประสบความสำเร็จจนขึ้นสู่เวทีการแสดงสด แม้ว่าแพตตินสันจะออกจากวงแล้วก็ตาม แมคัลลอก และ ซาร์เจนต์ ยังทำอัลบั้มใหม่อย่างต่อเนื่องรวมทั้งอัลบั้ม *What Are You Going to Do with Your Life?* (1999) *Flowers* (2001) *Siberia* (2005), *The Fountain* (2009) และ *Meteorites* (2014)

อ้างอิง
-------



1. ↑  "Echo and the Bunnymen Get Nostalgic in New York". *SPIN*. 2 October 2008. สืบค้นเมื่อ 22 August 2013.
2. ↑  MacKenzie Wilson (15 November 1985). "Songs to Learn and Sing – Echo & the Bunnymen | Songs, Reviews, Credits, Awards". AllMusic. สืบค้นเมื่อ 22 August 2013.
3. ↑  "Echo and the Bunnymen interview – Chicago Tribune". Articles.chicagotribune.com. 12 May 2011. สืบค้นเมื่อ 22 August 2013.
**มนัส จรรยงค์** (10 มิถุนายน พ.ศ. 2450 ที่จังหวัดเพชรบุรี — 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508) เป็นนักเขียนชาวไทย ได้รับการยกย่องว่าเป็น "ราชาเรื่องสั้นของเมืองไทย "

มนัส จรรยงค์ เกิดที่จังหวัดเพชรบุรี เป็นบุตรคนโตในจำนวน 10 คนของนายผ่องและนางเยื้อน จรรยงค์ เมื่อจบชั้นมัธยม 2 บิดามารดาได้ส่งไปเรียนหนังสือที่กรุงเทพ ที่โรงเรียนสุขุมาลัย วัดพิชัยญาติ โดยพักอาศัยอยู่ที่บ้านเจ้าพระยาภาณุวงศ์มหาโกษาธิบดี (ท้วม บุนนาค) แล้วไปเป็นนักเรียนประจำที่โรงเรียนบ้านสมเด็จเจ้าพระยาจนจบชั้นมัธยม 6 และออกจากโรงเรียนเมื่อขึ้นชั้นมัธยม 7 เพราะผลการเรียนตกต่ำ ออกไปเผชิญชีวิตภายนอกเป็นนักแสดงกายกรรม แอบโดยสารใต้ท้องรถไฟเพื่อไปเป็นกรรมกรเหมืองแร่ที่ภาคใต้ และถูกนายตรวจจับได้ จึงต้องเดินเท้ากลับ

เมื่อ พ.ศ. 2471 มนัส จรรยงค์ ทำงานเป็นเสมียน และหัวหน้าวงดนตรีไทยที่จังหวัดเพชรบุรี มีโอกาสได้สอนดนตรีไทยให้กับคุณอ้อม บุนนาค ธิดาคนโตของพระยาสุรพันธเสนี (อิ้น บุนนาค) จนเกิดรักใคร่ชอบพอกัน ต่อมาในปี พ.ศ. 2472 พระยาสุรพันธเสนี ได้ย้ายไปเป็นสมุหเทศาภิบาล มณฑลราชบุรี คุณอ้อมต้องย้ายตามบิดา และมีครูสอนดนตรีคนใหม่ เป็นนักเขียนชื่อ สนิท อรรถจินดา

มนัส จรรยงค์ เกิดความหึงหวง จึงคิดจะเป็นนักเขียนแข่งบ้าง เริ่มต้นการเขียนหนังสือด้วยการเขียนเรื่องสั้น ชื่อ "สวรรค์ครึ่งเดือน" โดยใช้นามปากกาว่า **อ.มนัสวีร์** ( อ. ย่อมาจาก "อ้อม" หมายความว่า อ้อมผู้กล้าหาญ) ได้ตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือพิมพ์เดลิเมล์วันจันทร์ ฉบับเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2473 โดยบรรณาธิการได้เปลี่ยนชื่อเรื่อง เป็น "คู่ทุกข์คู่ยาก" ต่อมา ถึงแม้จะถูกกีดกันความรัก ทั้งคู่ก็ได้นัดหมายหนีไปใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันในกรุงเทพ เป็นที่เลื่องลือในยุคนั้น 

มนัส มีนามปากกาอื่น ๆ ว่า ฤดี จรรยงค์, รุ่ง น้ำเพชร โดยเรื่องสั้นจะใช้ชื่อจริง โดยเรื่องสั้นเรื่อง "จับตาย" ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษในชื่อว่า "Shoot To Kill" ลงพิมพ์ในหนังสือ SPAN ของสมาคมนักเขียนออสเตรเลียเมื่อ พ.ศ. 2501 รวมมีผลงานเรื่องสั้นกว่า 1,000 เรื่อง เรื่องยาวกว่า 20 เรื่อง 

มนัส จรรยงค์ ใช้ชีวิตคู่กับ คุณอ้อม บุนนาค มีบุตรด้วยกัน 5 คน คือ อมรา วิไลเกษม มัทนา บุนนาค มนู จรรยงค์ อาณัติ จรรยงค์ และอ้อมน้อย ทวีศักดิ์สกุล

มนัส จรรยงค์ถึงแก่กรรมด้วยโรคตับ เมื่อวันอาทิตย์ที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 รวมอายุได้ 58 ปี 5 เดือน

การศึกษา
--------

* ศาลาคามวาสี (ศาสากลางบ้านอยู่ใกล้วัดพลับพลาชัย ริมฝั่งแม่น้ำเพชรบุรี)
* โรงเรียนประจำจังหวัดเพชรบุรี(วัดคงคาราม) หรือ โรงเรียนพรหมานุสรณ์จังหวัดเพชรบุรีในปัจจุบัน(จบมัธยมปีที่สอง)
* โรงเรียนสุขุมาลัย (วัดพิชัยญาติ) กรุงเทพมหานคร

อ้างอิง
-------

* ประทีป เหมือนนิล. *100 นักประพันธ์ไทย*. กรุงเทพ : สุวีริยาสาส์น, 2542. หน้า 479. ISBN 974-8267-78-4
**องุ่นบราซิล**, **องุ่นต้น** หรือ **ฌาบูชีกาบา** (โปรตุเกส: *jabuticaba*; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Plinia cauliflora*) เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ชมพู่ (Myrtaceae) เป็นไม้โตช้า ไม่ผลัดใบ เปลือกต้นสีน้ำตาลเทา ใบเดี่ยว ใบอ่อนเป็นสีแดง แก่แล้วเป็นสีเขียว ดอกเป็นดอกช่อ สีขาว ผลมีลักษณะคล้ายองุ่น กลมรี ออกเป็นกระจุกแน่นตามลำต้น และกิ่งก้าน ผลอ่อนสีเขียว ผลแก่เป็นสีม่วงเกือบดำ ลักษณะคล้ายผลตะขบไทย มีเมล็ดอยู่ข้างใน 

ผลสุกใช้แปรรูปเป็นน้ำผลไม้ วิสกี้ ไวน์ และแชมเปญ และรับประทานสดเป็นผลไม้ในตลาดบราซิล นิยมรับประทานสด ใช้ทำแยม ทาร์ต พบสารต้านอนุมูลอิสระ ต้านการอักเสบ และต้านมะเร็งในผล

วัฒนธรรม
--------

ชื่อของผลไม้นี้ในบราซิล ฌาบูชีกาบา มาจากภาษาตูปี jabuti (tortoise) + caba (สถานที่) ชื่อในภาษากัวรานีคือ yvapurũ โดย yva หมายถึงผลไม้ purũ หมายถึงเสียงของผลไม้เมื่อถูกกัด ต้นองุ่นบราซิลเป็นตราของกอนตาเกม มินัส เกราอิส บราซิล ในไต้หวันและบางส่วนของภูมิภาคแคริบเบียนนิยมทำเป็นบอนไซ ในบราซิล ชื่อของผลไม้ชนิดนี้ ฌาบูชีกาบายังมีความหมายถึงสิ่งที่แปลกของประเทศ

รูปภาพ
------

|  |  |
| --- | --- |
| ผลขององุ่นบราซิลที่สุกเกาะอยู่เต็มต้น | องุ่นบราซิลกำลังติดผล |

อ้างอิง
-------

* เศรษฐมันต์ กาญจนกุล. *องุ่นบราซิล* ใน ผลไม้ในเมืองไทย. กทม. เศรษฐศิลป์. 2555

1. ↑  "Taxon: *Plinia cauliflora* (Mart.) Kausel". *Germplasm Resources Information Network*. United States Department of Agriculture. 2012-12-18. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-24. สืบค้นเมื่อ 2013-01-18.
2. ↑  Brazilian Flags

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Plinia cauliflora***

* Jaboticaba เก็บถาวร 2017-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน California Rare Fruit Growers.
* Jaboticaba Features and growing conditions.
**ปลาหมูข้างลาย** (อังกฤษ: Banded loach, Tiger botia, Lesser Katy loach; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Syncrossus helodes*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมู (Botiidae)

นับเป็นปลาหมูลายชนิดหนึ่ง มีลำตัวแบนข้าง หัวและจะงอยปากยื่นแหลม ตาเล็ก ใต้ตามีหนามโค้ง ปากเล็กและมีหนวดสั้น ๆ 3 คู่ ลำตัวสีน้ำตาลอ่อนหรือสีเทาคล้ำ ข้างลำตัวมีแถบสีคล้ำพาดตามแนวเฉียง 8-10 บั้ง และสีคล้ำตามแนวตั้ง ท้องสีจาง ครีบใสมีประสีคล้ำ ครีบหลังสั้น ครีบหางเว้าลึกและบั้งสีคล้ำตามขวาง

มีขนาดประมาณ 10-15 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ตามแม่น้ำและแหล่งน้ำสายใหญ่ในพื้นที่ภาคกลาง, ภาคเหนือและอีสานของประเทศไทย, ลาว, กัมพูชา, เวียดนาม กินอาหารจำพวกสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังตามหน้าดินต่าง ๆ รวมถึงลูกกุ้งและแมลงน้ำ มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่

เป็นปลาที่ได้รับความนิยมในการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แต่มีอุปนิสัยก้าวร้าวมักไล่กัดปลาชนิดอื่น ๆ เสมอ ๆ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Allen, D.J. (2013). "Syncrossus helodes". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012*. สืบค้นเมื่อ 15 July 2014.
2. ↑  ชวลิต วิทยานนท์. *คู่มือปลาน้ำจืด*. กรุงเทพฯ : สารคดี, 2547. 195 หน้า. หน้า 162. ISBN 9744841486

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Syncrossus helodes***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Syncrossus helodes ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
ระวังสับสนกับ สมัยเรเนซองต์
ฟาโรห์ ผู้ปกครองอารยธรรมอียิปต์ อารยธรรมที่โด่งดังในสมัยโบราณ
สาธารณรัฐโรมัน อารยธรรมที่โด่งดังอีกแห่งในสมัยโบราณ
**สมัยโบราณ** (อังกฤษ: Ancient history) ในความหมายที่เป็นสากล จะหมายถึง ช่วงเวลาที่มนุษย์รู้จักการตั้งถิ่นฐานถาวร สร้างอารยธรรม วัฒนธรรม อักษรต่าง ๆ ขึ้นมา ซึ่งในแต่ละประเทศ สมัยโบราณจะมาถึงเร็วหรือช้า จะไม่เท่ากัน ขึ้นอยู่กับว่าช่วงเวลาใดทีประเทศนั้นอยู่ในช่วงสร้างและประดิษฐ์อารยธรรมที่จะเป็นหลักฐานยืนยันได้ว่าอารยธรรมของประเทศนี้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ช่วงเวลานั้น ของประเทศนั้น ก็จะจัดอยู่ในช่วงสมัยโบราณ

สมัยโบราณโดยเฉลี่ยของโลกจะตรงกับ 3,500 ปีก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 476 เพราะในช่วงเวลาดังกล่าว อารยรรมที่โด่งดังจำนวนมากของโลกถือกำเนิดในช่วงนี้ เช่น อารยธรรมโรมัน กรีก เมโสโปเตเมีย จีน อินเดีย อียิปต์ ฯลฯ นักประวัติศาสตร์ทั่วโลกจึงกำหนดช่วงเวลาดังกล่าวให้เป็นสมัยโบราณโดยเฉลี่ยของโลก

สมัยโบราณโดยเฉลี่ยของโลก สิ้นสุดใน ค.ศ. 476 เมื่อจักรวรรดิโรมันตะวันตกล่มสลายลง เหลือแต่จักรวรรดิโรมันตะวันออก ที่เปิดเมืองรับเอาศาสนาคริสต์เข้ามามีบทบาทสูงในสังคมโรมัน และอิทธิพลของโรมันก็แผ่ขยายไปทั่วยุโรป และไปทั่วโลก ทำให้โลกโดยรวมออกจากสมัยโบราณ เข้าสู่สมัยกลาง (Middle Ages)

ทางด้านอารยธรรมสมัยโบราณของต่างประเทศ โดยเฉพาะในแถบยุโรป มีอารยธรรมที่น่าสนใจเกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก เช่น อารยธรรมอียิปต์ กรีก โรมัน บุคคลที่มีชีวิตอยู่ในช่วงหลายพันปีก่อน แล้วยังมีชื่อเสียงอยู่จนถึงปัจจุบันมีมากมาย เช่น จูเลียส ซีซาร์, คลีโอพัตรา รวมทั้งฟาโรห์หลายพระองค์แห่งอียิปต์

สมัยโบราณในยุโรป
----------------

ดูบทความหลักที่: สมัยคลาสสิก
สมัยโบราณในยุโรปหรือบางครั้งเรียกว่า "สมัยคลาสสิก" (อังกฤษ: **Classical antiquity** หรือ **Classical era** หรือ **Classical period**) เป็นคำกว้าง ๆ ที่ใช้เรียกสมัยของประวัติศาสตร์วัฒนธรรมที่มีศูนย์กลางอยู่ในบริเวณทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่ประกอบด้วยวัฒนธรรมของกรีกโบราณ และ โรมันโบราณที่เรียกรวมกันว่าโลกกรีก-โรมัน

ยุคโบราณโดยทั่วไปเริ่มขึ้นเมื่อมีการบันทึกมหากาพย์โดยโฮเมอร์เมื่อราว 800 ถึง 700 ปีก่อนคริสต์ศักราช และดำเนินต่อมาจนถึงการรุ่งเรืองของคริสต์ศาสนาและการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 5 ยุคโบราณสิ้นสุดลงเมื่อเกิดการสลายตัวของวัฒนธรรมคลาสสิกในตอนปลายของยุคโบราณตอนปลาย (Late Antiquity) (ค.ศ. 300-ค.ศ. 600) ที่คาบต่อไปยังสมัยยุคกลางตอนต้น (ค.ศ. 600-ค.ศ. 1000)

ยุคโบราณมักจะหมายถึงมุมมองอันเป็นอุดมคติของยุคของผู้คนในสมัยต่อมาเช่นในคำกล่าวของเอดการ์ อัลเลน โพ ที่ว่า "ความรุ่งโรจน์ในกาลครั้งหนึ่งของกรีกโบราณ, ความยิ่งใหญ่ในกาลครั้งหนึ่งของโรมันโบราณ!"

วัฒนธรรมของกรีกโบราณมีอิทธิพลอันยิ่งใหญ่ต่อภาษา การปกครอง ระบบการศึกษา ศิลปะ และ สถาปัตยกรรมของโลกยุคใหม่ เป็นเชื้อเพลิงของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของยุโรปตะวันตกและอีกครั้งหนึ่งในยุคฟื้นฟูคลาสสิกในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19

2,800 ปีก่อน ในเอเซีย เป็นยุคทองของราชวงศ์โจว ของจีน มีตำนานนาจา เกิดจากดอกบัว มี 3 เศียร 6 กร มีเทพนักรบเอ้อหลางพร้อมเทพสุนัขคู่ใจ

ดูเพิ่ม
-------

* ยุคโบราณตอนปลาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Poe EA (1831). "To Helen"

| ก่อนหน้า |  | สมัยโบราณ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ยุคก่อนประวัติศาสตร์** |  | **ช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์สากล** (3,500 ปีก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 476) |  | **สมัยกลาง** |
**วงศ์งูดิน** (อังกฤษ: Typical blind snake) เป็นวงศ์ของงูจำพวกงูดินวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Typhlopidae

ลักษณะของงูดินในวงศ์นี้ คือ กระดูกพรีแมคซิลลาไม่มีฟัน กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวตามขวางและไม่มีฟัน ช่องเปิดตาอยู่ที่กระดูกฟรอนทัล ขากรรไกรล่างมีกระดูกโคโรนอยด์และกระดูกเดนทารีไม่มีฟัน ไม่มีกระดูกของระยางค์ขาแต่มีกระดูกเชิงกรานขนาดเล็กที่ยังลดรูปไม่หมดฝังอยู่ในกล้ามเนื้อลำตัว ปอดข้างซ้ายเล็กมากหรือลดรูปไม่หมด ไม่มีท่อนำไข่ข้างซ้าย

มาีลำตัวเรียวยาว ชนิดที่มีขนาดเล็กที่สุด คือ *Ramphotyphlops braminus* ที่มีความยาวประมาณ 14-18 เซนติเมตร และชนิดที่ใหญ่ที่สุด คือ *Rhinotyphlops schlegelii* ที่ยาว 90 เซนติเมตร อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่มีความแตกต่างกันมากทั้งพื้นที่แห้งแล้งจนถึงป่าดิบชื้น ส่วนมากอาศัยอยู่ในโพรงและในจอมปลวกโดยใช้เส้นทางเดินของปลวกทั้งบนพื้นดินและต้นไม้ กินมดและปลวก รวมถึงสัตว์ขาปล้องที่มีลำตัวนุ่มนิ่มเป็นอาหาร แพร่กระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนทั่วทั้งโลกทั้งที่เป็นพื้นแผ่นดินใหญ่และเกาะกลางมหาสมุทร

แบ่งออกได้ทั้งหมด 6 สกุล พบประมาณ 210 ชนิด ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ทั้งหมด แต่ก็มีบางชนิดที่มีการขยายพันธุ์ได้โดยไม่มีการปฏิสนธิ สำหรับในประเทศไทยพบประมาณ 12 ชนิด ล้วนแต่เป็นงูดินในวงศ์นี้ทั้งหมด

การจำแนก
--------

แบ่งออกเป็นสกุลต่าง ๆ ดังนี้

* *Acutotyphlops* Wallach, 1995
* *Cyclotyphlops* Bosch & Ineich, 1994
* *Ramphotyphlops* Fitzinger, 1843
* *Rhinotyphlops* Fitzinger, 1843
* *Typhlops* Oppel, 1811
* *Xenotyphlops* Wallach & Ineich, 1996

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา. *วิทยาสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกและสัตว์เลื้อยคลาน*. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 2552. 458 หน้า. ISBN 978-616-556-016-0

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Typhlopidae***
**วงศ์งูก้นขบ** (อังกฤษ: Pipe snakes) เป็นวงศ์ของงูไม่มีพิษวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Cylindrophiidae ซึ่งในวงศ์นี้มีเพียงสกุลเดียว คือ *Cylindrophis*

มีรูปร่างโดยรวม คือ กระดูกพรีแมคซิลลาไม่มีฟัน กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวตามยาวและมีฟัน ช่องเปิดของตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัล ขากรรไกรล่างมีกระดูกโคโรนอยด์และกระดูกเดนทารีมีฟันหรือไม่มีฟัน มีกระดูกของรยางค์ขาคู่หลังที่ยังลดรูปไม่หมดและเป็นแท่งขนาดเล็กที่มองเห็นได้ทางช่องเปิดทวารร่วม มีกระดูกเชิงกรานขนาดเล็กที่ยังลดรูปไม่หมดฝังอยู่ในกล้ามเนื้อลำตัว มีปอดข้างซ้ายแต่มีขนาดเล็ก มีท่อนำไข่ทั้งสองข้างเจริญเท่ากัน

มีรูปร่างกลมและลำตัวใหญ่ มีความยาวตั้งแต่ 30-90 เซนติเมตร หางสั้นและปรับปรุงให้ส่วนหางแลดูคล้ายส่วนหัว รวมทั้งมีพฤติกรรมใช้หางเพื่อป้องกันตัวจากผู้คุกคามตลอดจนมีพฤติกรรมแสร้งตาย เมื่อถูกคุกคาม เกล็ดบริเวณใต้หางขยายเป็นแผ่นแข็งใหญ่เหมือนกับเกล็ดใต้หางของูวงศ์ Uropeltidae แต่พื้นผิวของตัวเกล็ดเรียบ มีลักษณะเป็นมันเงาวาว เกล็ดด้านท้องใหญ่กว่าเกล็ดด้านหลังเล็กน้อย อาศัยอยู่ในโพรงดินในพื้นที่ทั่วไปทั้งในป่าและพื้นที่ทำการเกษตรที่มีดินร่วนซุยและชุ่มชื้น หากินในเวลากลางคืนบนพื้นผิวดิน กินทั้งสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ได้แก่ ไส้เดือน และสัตว์มีกระดูกสันหลัง ได้แก่ ปลาไหล และงูด้วยกันชนิดอื่น ออกลูกเป็นตัว

ในปัจจุบันจำแนกเป็น 10 ชนิด (ดูในตาราง) พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ศรีลังกาจนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และหมู่เกาะอินดีสตะวันออกและหมู่เกาะฟิลิปปินส์ ในประเทศไทยมีงูในวงศ์นี้เพียงชนิดเดียว คือ งูก้นขบ (*C. ruffus*)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  McDiarmid RW, Campbell JA, Touré T. 1999. Snake Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference, vol. 1. Herpetologists' League. 511 pp. ISBN 1-893777-00-6 (series). ISBN 1-893777-01-4 (volume).
2. ↑  จาก reptile-database.reptarium.cz (อังกฤษ)
3. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* หน้า 403-404 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Cylindrophiidae***
**โดม มาร์ติน** นักร้องเพลงร็อกเฮฟวีเมทัล ลูกครึ่งไทย-เยอรมัน

โดม มาร์ติน มีชื่อเสียงจากการออกอัลบั้มชุดแรก "หนุ่มไฟแรง" ในปี พ.ศ. 2536 กับสังกัดรถไฟดนตรี มีเพลงที่ได้รับความนิยม เช่น *มีใครอยู่ไหม?, หนุ่มไฟแรง, เอาใจไม่เป็น* และชุดที่ 2 ในปี พ.ศ. 2537 "กุหลาบไฟ" ซึ่งชุดนี้มีความพิเศษตรงที่มีมือกีตาร์ระดับชั้นนำของประเทศ 6 คน ได้แก่ แหลม มอริสัน, กิตติ กีตาร์ปืน, หมู คาไลโดสโคป, ชัคกี้ ธัญญรัตน์, โอฬาร พรหมใจ และลีโอ ร็อกเกอร์ มาร่วมงาน มีเพลงที่ได้รับความนิยม เช่น *กุหลาบไฟ, หลุมพราง, สะใจดีไหม* เป็นต้น 

ในต้นปี พ.ศ. 2538 และ พ.ศ. 2539 โดม มาร์ติน ได้เปลี่ยนแนวมาออกเป็นอัลบั้มคัฟเวอร์เพลงในอดีต ชื่อชุด "ป.ล.คิดถึงมาก" และ "ทั้งหัวใจให้เธอ (คนเดียว)" ด้วยการนำบทเพลงเก่า ๆ ที่ได้รับความนิยมในอดีตมาขับร้องใหม่ในแบบฟังสบาย ๆ เช่น *ไม่ได้มามือเปล่า, ใคร ๆ ก็รู้, ตัวแทน, กำลังใจ* ซึ่งอัลบั้มชุด "ป.ล. คิดถึงมาก" สามารถทำยอดขายได้ถึง 1 ล้านตลับ

จากนั้นก็ได้ออกอัลบั้มกับทางสังกัดของตนเองในปี พ.ศ. 2540 ในชื่อชุด "กลับมาเหมือนเดิม" อีกชุดคัฟเวอร์ ชื่อชุด "ป.ล.รักเธอ" ในปีถัดมา จากนั้น โดม มาร์ติน ออกอัลบั้มสุดท้าย "ร็อค ซีเคร็ท" ในปี พ.ศ. 2543 ก็ไม่ได้มีผลงานออกมาอีกเลยโดยหันไปประกอบอาชีพบริษัทท่องเที่ยว จนกระทั่งในต้นปี พ.ศ. 2561 จึงหวนมาร้องเพลงอีกครั้ง กับเพลงใหม่ "ฉันกลับมาแล้ว" ซึ่งจุดเด่นของโดม มาร์ติน ก็คือ น้ำเสียงที่ใสกังวานและมีลูกคอ ซึ่งหาไม่ได้ง่ายนักในนักร้องเพลงร็อกของไทย

ในช่วงที่มีชื่อเสียง โดม มาร์ติน เคยมีข่าวว่าคบหาเป็นแฟนอยู่กับ เอ๋ อุษณีย์ รักกสิกร นักแสดงหลานสาวของ สินจัย หงษ์ไทย

ผลงานทั้งหมดของโดม มาร์ติน
--------------------------

* 2536 – หนุ่มไฟแรง
* 2537 – กุหลาบไฟ
* 2538 – ป.ล. คิดถึงมาก
* 2539 – ทั้งหัวใจให้เธอ (คนเดียว)
* 2540 – กลับมาเหมือนเดิม
* 2541 – ป.ล.รักเธอ
* 2543 – ร็อก ซีเคร็ท

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ยังจำกันได้มั้ย? ย้อนอดีตนักร้องหนุ่มผมยาวมาดเท่ "โดม มาร์ติน" ในเวลาที่จู่ๆ ก็หายไป ก่อนถึงวัน "ฉันกลับมา"". *ผู้จัดการออนไลน์*. 2018-02-17. สืบค้นเมื่อ 2018-02-21.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ส่วนตัว
**วัดไตรมารคสถิต** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกกลอย อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา

วัดไตรมารคสถิตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2288 เดิมชื่อ **วัดโคกกลอย** ตามชื่อหมู่บ้าน สันนิษฐานว่ามีต้นกลอยอยู่มากในสมัยนั้น มีตำนานเล่าว่าหลวงพ่อวัดน้ำรอบเห็นว่าที่ตั้งวัดอยู่ในที่ลุ่มมีลำคลองล้อมรอบและต้นเขินขึ้นทุกปี ต่อไปน้ำจะท่วมในบริเวณนี้ หลวงพ่อจึงส่งสามเณรซึ่งชาวบ้านเรียกว่าหลวงพ่อเณรไปสร้างวัดใหม่ในที่ดอนห่างออกไปประมาณ 300 เมตร ชื่อว่า "วัดโคกกลอย" มีการปักปั้นเขตโดยเจ้าเมืองตะกั่วทุ่ง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2320 จนเปลี่ยนชื่อเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นชื่อ "วัดไตรมารคสถิต" เพราะตั้งอยู่ตรงสามแยกของถนนไปภูเก็ต พังงา และตะกั่วป่า

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถทรงเตี้ยและกว้าง เรียกว่า "ทรงตัวเมีย" หลังคาลาดต่ำตรงตลอดมาจากบนลงล่าง ไม่มีรอยต่อหรือหยัก หลังคาอุโบสถประดับด้วยกระเบื้องแผ่นเล็กละเอียดสีแดง หน้าจั่วประดับด้วยช่อฟ้าใบระกาติดกระจกสี หน้าบันประดับถ้วยชาม เครื่องสังคโลก และถ้วยเบญจรงค์ชุดนรสิงห์ ภายในอุโบสถประดิษฐานหมู่พระประธาน 3 องค์ เป็นพระพุทธรูปพระปูนปั้น องค์กลางเป็นพระพุทธรูปธรรมดา ส่วนสององค์ซ้ายขวาเป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องลักษณะสายพระเนตรมองตรง ในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติ นอกจากนั้นยังมีรูปหล่อหลวงพ่อวัดน้ำรอบ เศียรพระพุทธรูปขนาดใหญ่ 2 เศียรจัดตั้งไว้บนพระแท่นด้านหลังพระประธาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไตรมารคสถิต". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดโคกกลอย (วัดไตรมารคสถิต)". เทศบาลตำบลโคกลอย.
3. ↑  "วัดไตรมารคสถิต (วัดโคกกลอย)". ฐานข้อมูลการท่องเที่ยว 5 จังหวัดชายแดนใต้.
4. ↑  "วัดไตรมารคสถิต (วัดโคกกลอย)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
iPod, ผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการออกแบบเชิงอุตสาหกรรม
KitchenAid 5 qt. Stand Mixer, ออกแบบในปี ค.ศ. 1937 โดย Egmont Arens, ยังคงประสบความสำเร็จอย่างมากในวันนี้
Western Electric Model 302 telephone, พบได้ทั่วสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1937 ไปจนถึงการนำโทรออกสัมผัสเสียง
Calculator Olivetti Divisumma 24 ออกแบบในปี ค.ศ. 1956 โดย Marcello Nizzoli
**การออกแบบเชิงอุตสาหกรรม** (อังกฤษ: industrial design) เป็นกระบวนการออกแบบที่ประยุกต์ใช้กับผลิตภัณฑ์ที่ผลิตผ่านเทคนิคการผลิตจำนวนมาก มีลักษณะสำคัญคือ การออกแบบนั้นแยกออกจากการผลิต หมายถึง การออกแบบเป็นกิจกรรมเชิงสร้างสรรค์ในการกำหนดรูปแบบและคุณลักษณะของผลิตภัณฑ์ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้ากิจกรรมเชิงกายภาพของการผลิตผลิตภัณฑ์ซึ่งเป็นไปในลักษณะการทำซ้ำอย่างแท้จริง และบ่อยครั้งเป็นการผลิตแบบอัตโนมัติ 

การออกแบบอุตสาหกรรมนี้แตกต่างจากการออกแบบงานฝีมือ กล่าวคือรูปแบบของผลิตภัณฑ์ถูกกำหนดล่วงหน้าในช่วงเวลาของการคิดสร้างสรรค์โดยผู้สร้างผลิตภัณฑ์ 

ผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมทั้งหมดเป็นผลที่เกิดขึ้นจากกระบวนการออกแบบ ทั้งนี้ธรรมชาติของกระบวนการออกแบบอุตสาหกรรมอาจมีหลายแนวทางคือ สามารถดำเนินการได้โดยตัวบุคคลหรือโดยทีมขนาดใหญ่; สามารถเน้นความคิดสร้างสรรค์เชิงการหยั่งรู้ หรือ เน้นผลการตัดสินใจที่เกิตจากการคำนวณทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งบ่อยครั้งมักจะเน้นทั้งสองแนวทางในเวลาเดียวกัน; และสามารถรับอิทธิพลจากปัจจัยต่างๆ เช่น วัสดุศาสตร์ กระบวนการผลิต กลยุทธทางธุรกิจ และ ทัศนคติทางสังคมการค้าหรือสุนทรียภาพที่แพร่หลายในขณะนั้น 

บทบาทของนักออกแบบอุตสาหกรรมคือการสร้างและดำเนินการเพื่อให้เกิดผลลัพธ์ของการออกแบบ เพื่อการแก้ปัญหาทั้งในเรื่องของ รูปแบบ ฟังก์ชันการใช้งาน การยศาสตร์ (ergonomics) การตลาด การพัฒนาแบรนด์ การพัฒนาอย่างยั่งยืน และการขาย

ประวัติ
-------

การจำกัดความ
------------

กระบวนการออกแบบ
---------------

ตัวอย่างการออกแบบอุตสาหกรรมที่โดดเด่น
-------------------------------------

#### **ในประเทศไทย**

ดูเพิ่ม
-------

* การออกแบบการสื่อสาร
* การออกแบบปฏิสัมพันธ์
* การออกแบบผลิตภัณฑ์
* การออกแบบสิ่งแวดล้อม
* การออกแบบประสบการณ์
* การพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่
* การสร้างสรรค์
* การออกแบบทางอารมณ์ โดย Donald Norman
* นักออกแบบ
* กระบวนการออกแบบทางวิศวกรรม
* วิศวกรรมการออกแบบ
* ประธานเจ้าหน้าที่ด้านประสบการณ์
* ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ
* Form follows function
* Hague system
* Hardware interface design
* Industrial Designers Society of America
* Core77
* Rapid prototyping
* Sensory design
* Sustainable design
* Transgenerational design
* TU Delft Faculty of Industrial Design Engineering
* Virtual product development
* WikID

อ้างอิง
-------

### Citations

1. ↑  "WE 300-series Types". Paul-f.com. 2012-08-11. สืบค้นเมื่อ 2012-09-20.

### Sources

*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

แม่แบบ:Prone to spam
กาลิเลโอ กาลิเลอี บิดาแห่งวิทยาศาสตร์สมัยใหม่
**สมัยใหม่** เป็นช่วงเวลาหนึ่งของอารยธรรมต่างๆ ซึ่งในช่วงนี้ อารยธรรมนั้น ๆ จะเริ่มมีการนำเทคโนโลยีเข้ามาใช้ เริ่มมีแนวคิดที่ยึดหลักความจริง หลุดพ้นจากความเชื่องมงายหลายอย่างในอดีต

นักวิชาการได้กำหนดช่วงเวลาที่เป็น "สมัยใหม่" ของสากลโลกไว้ให้เป็นช่วง ค.ศ. 1453-ค.ศ. 1945 โดยเริ่มนับจากการล่มสลายของจักรวรรดิไบแซนไทน์และสิ้นสุดลงหลังสงครามโลกครั้งที่สองยุติ

นับตั้งแต่สมัยกลางตอนปลายเป็นต้นมา ผู้คนเริ่มสงสัยในความเชื่อและเนื้อหาตำราเรียนแบบเก่า ๆ ที่เชื่อกันมายาวนาน และไม่นาน ความเชื่อเก่าๆ และอำนาจการปกครองที่เด็ดขาดของศาสนจักรเริ่มเสื่อมถอยลง ผู้คนเริ่มเชื่อว่ามนุษย์สามารถลิขิตชีวิตของตนได้ด้วยการกระทำของตนเอง จึงเริ่มดิ้นรนเพื่อชีวิตที่ดีกว่า และมีการคิดค้นทฤษฎี สิ่งประดิษฐ์ รวมไปถึงศิลปะขึ้นมากมาย ทำให้เข้าสู่สมัยใหม่ในที่สุด

ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่อยู่ในช่วงปลายสมัยกลางถึงต้นสมัยใหม่ ซึ่งการเริ่มต้นของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาในช่วงปลายสมัยกลาง เป็นปัจจัยสำคัญที่ชักนำโลกเข้าสู่สมัยใหม่ คือ วิทยาการต่างๆ จากโรมัน เริ่มถูกฟื้นฟูขึ้นมาและแผ่กระจายไปในแถบยุโรป

เทคโนโลยีถูกพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ จนในช่วงปลายของสมัยใหม่ วิทยาการถูกใช้ไปในทางการเข่นฆ่ากันเองของมนุษย์ เกิดสงครามโลก สังหารผู้คนไปหลายสิบล้านคน จนในที่สุดก็มีการตระหนักถึงการใช้วิทยาการอย่างถูกทาง และมีการควบคุมเทคโนโลยีที่อาจก่ออันตราย แต่ในขณะเดียวกันก็มีการพัฒนาเทคโนโลยีขึ้นอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้สมัยใหม่สิ้นสุดลง และเข้าสู่ สมัยปัจจุบัน ตั้งแต่ ค.ศ. 1945 เป็นต้นมา


| ก่อนหน้า |  | สมัยใหม่ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **สมัยกลาง** |  | **ช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์สากล** (ค.ศ. 1453 - 1945) |  | **สมัยปัจจุบัน** |
**ฮารี นือควิสต์** (อังกฤษ: Harry Nyquist; 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1889 – 4 เมษายน ค.ศ. 1976) เป็นผู้มีส่วนอย่างสำคัญต่อการพัฒนาทฤษฎีข้อมูล (information theory) นือควิสต์เกิดที่ประเทศสวีเดนเมื่อปี ค.ศ. 1889 ต่อมาอพยพไปยังสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1907 

นือควิสต์เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยนอร์ทดาโกตา ในปี ค.ศ. 1912 จบการศึกษาปริญญาตรีและโทด้านวิศวกรรมไฟฟ้าในปี ค.ศ. 1914 และ 1915 ตามลำดับ ต่อมาได้รับปริญญาเอกสาขาฟิสิกส์จากมหาวิทยาลัยเยลในปี ค.ศ. 1917 เข้าทำงานที่ฝ่ายวิจัยและพัฒนาของ AT&T ตั้งแต่ ค.ศ. 1917 ถึง 1934 จนกระทั่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นห้องปฏิบัติการเบลล์ เขายังทำงานที่นี่ตราบจนเกษียณอายุในปี ค.ศ. 1954

นือควิสต์ได้รับเหรียญรางวัลเกียรติยศ IRE (IRE Medal of Honor) ในปี ค.ศ. 1960 สำหรับ "ผู้มีส่วนในการสร้างความเข้าใจในการรบกวนจากความร้อน การส่งผ่านข้อมูล และการป้อนกลับทางลบ"

เดือนตุลาคม ค.ศ. 1960 เขาได้รับเหรียญรางวัล Stuart Ballantine Medal จากสถาบันแฟรงคลิน สำหรับการวิเคราะห์ทางทฤษฎีและการประดิษฐ์สนามระบบสื่อสารขึ้นได้จริง โดยเฉพาะสำหรับงานริเริ่มทฤษฎีการส่งข้อมูลทางโทรเลข การรบกวนจากความร้อนในสายนำไฟฟ้า และประวัติของระบบป้อนกลับ

ปี ค.ศ. 1969 เขาได้รับเหรียญผู้ก่อตั้งคนที่ 4 จาก National Academy of Engineering เพื่อเป็นเกียรติแก่การมีส่วนร่วมในทฤษฎีพื้นฐานทางวิศวกรรมจำนวนมาก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* IEEE Global History Network page about Nyquist
* Nyquist criterion page เก็บถาวร 2011-10-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน with photo of Nyquist with John R. Pierce and Rudy Kompfner
* K.J.Astrom: Nyquist and his seminal papers, 2005 presentation เก็บถาวร 2009-03-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Nyquist biography, p. 2 เก็บถาวร 2013-12-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ซีรีส์นวนิยายญี่ปุ่น

***ฮารุสาว ม.ปลายไปขายตัวในต่างโลก*** (ญี่ปุ่น: JKハルは異世界で娼婦になった; โรมาจิ: *JK Haru wa Isekai de Shōfu ni Natta*) เป็นนวนิยายญี่ปุ่นเขียนโดยโค ฮิราโตรอิ เดิมเผยแพร่ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์นิยายออนไลน์สร้างโดยผู้ใช้โชเซ็ตสึกะ นิ นาโรตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2559 ถึงสิงหาคม พ.ศ. 2560 ภายหลังสำนักพิมพ์ฮายากาวะพับลิชชิงได้ลิขสิทธิ์ตีพิมพ์เป็นหนังสือนวนิยายจำหน่ายในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 ภาพหน้าปกวาดโดยชิมาโนะ นวนยายเป็นเรื่องราวของนักเรียนหญิงมัธยมปลายชื่อโคยามะ ฮารุ ผู้ถูกส่งมาต่างโลกหลังจากเสียชีวิตและเริ่มทำงานเป็นโสเภณี 

นวนิยายเล่มที่ 2 ชื่อเรื่องว่า *ฮารุสาว ม.ปลายไปขายตัวในต่างโลก: ซัมเมอร์ฺ* ซึ่งเป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นเติมเต็มเนื้อเรื่องหลัก จำหน่ายในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2562 นวนิยายได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์มังงะ วาดภาพโดบเจตะ ยามาดะ ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ดังโงะมังงะ

เนื้อเรื่อง
-----------

นักเรียนมัธยมปลายโคยามะ ฮารุ และเพื่อนร่วมชั้นจิบะ เซจิเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางจราจรและถูกส่งไปยังต่างโลกด้วยกัน จิบะเริ่มเป็นนักผจญภัยและออกไล่ล่ามอนสเตอร์ ส่วนฮารุรู้ว่าผู้หญิงไม่ได้รับอนุญาตให้มีพลังพิเศษในโลกนี้จึงตัดสินใจเริ่่มใช้ชีวิตในฐานะโสเภณี

สื่อ
----

นวนิยาย*ฮารุสาว ม.ปลายไปขายตัวในต่างโลก*เขียนโดยโค ฮิราโตริ เริ่มเผยแพร่ในฐานะนวนิยายเว๋็บบนเว็บไซต์นิยายออนไลน์สร้างโดยผู้ใช้โชเซ็ตสึกะ นิ นาโรในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2559 ต่อมาในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 สำนักพิมพ์ฮายากาวะพับลิชชิงได้ลิขสิทธิ์ตีพิมพ์เป็นหนังสือนวนิยาย โดยภาพหน้าปกวาดโดยชิมาโนะ

ซีรีส์มังงะดัดแปลงวาดภาพโดยเจตะ ยามาดะ เผยแพร่ทางเว็บไซต์มังงะโอกูโกะในเครืออุตสึตสึตั้งแต่วันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2562 ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (*ทังโกบง*) โดยสำนักพิมพ์ชินโจชะในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2564 วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 6 และจะจบที่เล่มที่ 7

ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ดังโงะมังงะ ประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2566

หมายเหตุ
--------

1. ↑  ชื่อเรื่องภาษาไทยของซีรีส์มังงะดัดแปลงลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์ดังโงะมังงะ ส่วนซีรีส์นวนิยายที่เป็นต้นฉบับยังไม่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Lynzee Loveridge, Rafael Antonio Pineda (2018-07-05). "J-Novel Club Licenses Amagi Brilliant Park, Kokoro Connect, Sorcerous Stabber Orphen Novels". Anime News Network. สืบค้นเมื่อ 2020-04-20.
2. ↑  バンチ×まんが王国のレーベル・ウツツ始動、現役AV女優の自伝など新連載5本 (ภาษาญี่ปุ่น). Natalie. May 21, 2019. สืบค้นเมื่อ August 16, 2021.
3. ↑  Cayanan, Joanna (January 13, 2023). "JK Haru is a Sex Worker in Another World Manga to End in 7th Volume This Summer". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ January 13, 2023.
4. ↑  "📣🍡ประกาศลิขสิทธิ์อย่างเป็นทางการจาก บริษัท ดังโงะมังงะ จำกัด 🍡ชื่อเรื่อง : JK haru wa isekai de shoufu ni natta Vol.1 🍡ชื่อไทย : ฮารุสาวม.ปลายไปขายตัวในต่างโลก เล่มที่ 1". *เฟซบุ๊ก*. ดังโงะมังงะ. March 13, 2023. สืบค้นเมื่อ March 14, 2023.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* นวนิยายเว็บ ที่โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร (18+, ญี่ปุ่น)
* *ฮารุสาว ม.ปลายไปขายตัวในต่างโลก* (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
* ข้อมูลมังงะ ที่ MyAnimeList
* *ฮารุสาว ม.ปลายไปขายตัวในต่างโลก* ที่J-Novel Club
**ฮาริ เซลดอน** (อังกฤษ: Hari Seldon) เป็นตัวละครเอกในนิยายวิทยาศาสตร์ชุดสถาบันสถาปนา แต่งโดยไอแซค อสิมอฟ

ในนิยาย 5 เล่มแรกของชุดสถาบันสถาปนาเป็นเรื่องราวหลังการเสียชีวิตของเซลดอน เขาปรากฏตัวในลักษณะภาพโฮโลแกรมที่บันทึกไว้ล่วงหน้าเท่านั้น (เขาปรากฏตัวเพียงครั้งเดียวในสถาบันสถาปนาเล่มแรก) หลังจากนั้นอสิมอฟได้ตัดสินใจเขียนหนังสืออีก 2 เล่ม แต่จับความในช่วงที่เซลดอนยังมีชีวิต นั่นคือ กำเนิดสถาบันสถาปนา (Prelude to Foundation) และสู่เส้นทางสถาบันสถาปนา (Forward the Foundation) หลังจากนั้นเซลดอนยังปรากฏตัวในนิยายชุดสถาบันสถาปนา ไตรภาคที่สอง ซึ่งแต่งขึ้นโดยนักเขียนคนอื่นหลังอสิมอฟเสียชีวิตแล้ว หนังสื้อทั้งสามเล่มคือ สุดหนทางสถาบันสถาปนา (Foundation's Fear) , ฝ่าวิกฤตสถาบันสถาปนา (Foundation and Chaos) และชัยชนะของสถาบันสถาปนา (Foundation's Triumph)

ประวัติ
-------

ฮาริ เซลดอนเกิดในเดือนที่ 10 แห่งปีจักรวาลศักราช (Galactic Era หรือ GE) ที่ 11,988 ถือเป็นปีสถาปนศักราช (Foundation Era) ที่ -79 เขาเสียชีวิตในจักรวาลศักราชที่ 12,069 (สถาปนศักราชที่ 1) (ในนิยายของอสิมอฟนั้น จักรวาลศักราชเริ่มนับเมื่อก่อตั้งจักรวรรดิสากลจักรวาล ซึ่งเป็นช่วงเวลาในอนาคต ที่ไม่ระบุปีเทียบกับศักราชจริง)

เซลดอนเกิดที่ดาวเคราะห์เฮลิคอน พ่อของเขาเป็นเกษตรกรปลูกใบยาสูบ เซลดอนมีพรสวรรค์ด้านคณิตศาสตร์ตั้งแต่วัยเยาว์ และได้เรียนศาสตร์การต่อสู้ที่เรียกว่า Heliconan Twisting

| * ด
* ค
* ก
สถาบันสถาปนา ของ ไอแซค อสิมอฟ |
| --- |
| หนังสือที่แต่งโดยอสิมอฟ | 
* สถาบันสถาปนา
* สถาบันสถาปนาและจักรวรรดิ
* สถาบันสถาปนาแห่งที่สอง
* สถาบันสถาปนาและปฐมภพ
* สถาบันสถาปนาและโลก
* กำเนิดสถาบันสถาปนา
* สู่เส้นทางสถาบันสถาปนา

 |
| หนังสือที่แต่งขึ้นภายหลัง | 
* สุดหนทางสถาบันสถาปนา
* ฝ่าวิกฤตสถาบันสถาปนา
* ชัยชนะของสถาบันสถาปนา

 |
| ตัวละคร | 
* ฮาริ เซลดอน
* ดานีล โอลิวาล์ว

 |
| พิภพ | 
* ทรานทอร์
* เทอร์มินัส
* แบลีย์

 |
ลายเซ็น
**คิซูนะ ซากูระ** (ญี่ปุ่น: 佐倉絆; อักษรโรมัน: *Kizuna Sakura*; 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1989 – ) เป็นผู้มีชื่อเสียงทางโทรทัศน์และนักธุรกิจชาวญี่ปุ่น อดีตนักแสดงเอวี อดีตกราเวียร์ไอดอล เธอมีชื่อเล่นคือ**คิซูปง** (ญี่ปุ่น: きずぽん) โดยเกิดที่จังหวัดโทจิงิ ในฐานะผู้มีชื่อเสียงทางโทรทัศน์ เธอเป็นสมาชิกของอะเลียว (ปัจจุบันคือบริษัทฮาเวสเตอส์)

ประวัติ
-------

เธอมาจากเมดคาเฟ่ "แอตโฮมคาเฟ่" ในอากิฮาบาระ โตเกียว

เดือนตุลาคม ค.ศ. 2011 เธอได้รับเลือกในฐานะผู้สมัครซันส์โปไอดอลรีพอร์เตอร์ (SIR20) จากผู้สมัครประมาณ 300 คน หลังจากนั้น เธอได้รับรางวัลพิเศษด้วยเวลาสามเดือนของกิจกรรม (การแข่งเพื่อความอยู่รอด) และกลายเป็นสมาชิกประจำ โดยมีสีภาพลักษณ์ประจำตัวคือสีเหลือง

เธอมีคำพูดติดปากคือ "อดีตเมด! คิวตีไอดอล!" ในปีแรก และ "ปีศาจน้อยแห่งสวรรค์สีเหลือง" ในปีที่สอง โดยสำเร็จการศึกษายูนิตไอดอลเมื่อปลายเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 (การถ่ายทอดสดการสำเร็จการศึกษาพิเศษจัดขึ้นในวันที่ 28 กุมภาพันธ์)

ครั้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2014 เธอได้ประกาศในบล็อกว่าเธอจะเป็นนักแสดงเอวี ในช่วงเวลาเดียวกับที่เธอเดบิวต์ เธอได้รับเลือกให้เข้าร่วมวง "มิลเลียนเกิลส์ Z" ร่วมกับริกะ โฮชิมิ, มิโฮโนะ ซากางูจิ และคริสติน

ผลงาน
-----

### ดีวีดี

#### วิดีโอสำหรับผู้ใหญ่

ค.ศ. 2019
* ซากูระ คิซูนะ จิกังเทโดะโนะเซไกโทกิโอะโทเมะราเรเตะเอเอ็งนิโอกาซาเรรุ (ญี่ปุ่น: 佐倉絆 時間停止の世界 時を止められて永遠に犯される) (17 พฤษภาคม)

อ้างอิง
-------

|  |
| --- |
| [วิธีใช้เชิงอรรถ] |

1. ↑  "グラドル吉田ユウ 仲間のAV転身に「少し心配」". *東京スポーツ*. 2014-7-13. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**คิซูนะ ซากูระ**

* 足先までマシュマロ - 旧ブログ
* คิซูนะ ซากูระ ที่ทวิตเตอร์（2012年1月31日 - ）
* คิซูนะ ซากูระ ที่ทวิตเตอร์（自ら運営するラーメン店関連のTwitterアカウント）
* คิซูนะ ซากูระ ที่อินสตาแกรม
* harvestars เก็บถาวร 2021-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ค่าความส่งผ่านของทับทิมสำหรับแสงในช่วงตามองเห็นกับช่วงใกล้อินฟราเรด มีแถบการดูดกลืนที่กว้างอยู่ 2 แถบตั้งแต่สีเขียวไปจนถึงสีน้ำเงิน ส่วนที่ ความยาวคลื่น 694 นาโนเมตรก็มีแถบการดูดกลืนแคบ ๆ อยู่ ส่วนหลังคือความยาวคลื่นของเลเซอร์ทับทิม
**ความส่งผ่าน** (transmittance) ในทางทัศนศาสตร์ และสเปกโทรสโกปี คืออัตราส่วนที่แสงซึ่งมีความยาวคลื่นเฉพาะค่าหนึ่งจะสามารถแผ่ทะลุผ่านไปได้หลังจากที่ได้ตกกระทบวัสดุบางอย่าง

ค่าความส่งผ่าน {\displaystyle {\mathcal {T}}} อาจคำนวณได้ดังนี้

{\displaystyle {\mathcal {T}}={I \over I\_{0}}}
ในที่นี้ {\displaystyle I\_{0}} คือ ความเข้มของแสงที่ตกกระทบ และ {\displaystyle I} คือความเข้มของแสงที่ผ่านไปได้ การส่งผ่านของตัวอย่างบางครั้งก็อาจแสดงเป็นเปอร์เซ็นต์

ค่าความส่งผ่านและค่าความดูดกลืน {\displaystyle A} มีความสัมพันธ์ดังนี้

{\displaystyle A=-\log \_{10}{\mathcal {T}}\ =-\log \_{10}\left({I \over I\_{0}}\right)}
อย่างไรก็ตาม โดยทั่วไปแล้วการส่งผ่านแสงจะรวมการสะท้อนบนพื้นผิวด้วย ค่าการดูดกลืนแสงมักจะพิจารณาเฉพาะการลดทอนของการส่งผ่านเนื่องจากการดูดกลืน โดยไม่ได้คิดผลของการสะท้อน

จากกฎของลัมแบร์ท–แบร์ สามารถแสดงการคำนวณค่าความส่งผ่านได้ดังนี้

{\displaystyle {\mathcal {T}}=e^{-\alpha \,x}}
ในที่นี้ \alpha  คือ ค่าสัมประสิทธิ์การดูดกลืน {\displaystyle x} คือระยะทางที่แผ่มา

เนื่องจากแสงจะเกิดการสะท้อนที่พื้นผิว (รอยต่อ) ของวัสดุเชิงแสง ดังนั้นความส่งผ่านของวัสดุจึงเรียกว่า **ความส่งผ่านภายใน** และความส่งผ่านทั้งหมดรวมถึงส่วนรอยต่อจึงเรียกว่า **ความส่งผ่านภายนอก**

อ่านเพิ่มเติม
-------------

* ความดูดกลืน
* การดูดกลืน
* ความลึกเชิงแสง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "透過率 | ガラス用遮熱コーティング – エコサーモコート" (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 2022-06-02.
**จักรพรรดิเซี่ยเซียงจง** 襄宗 (ค.ศ. 1170–1211) พระนามเดิม **หลี่ อันฉฺวัน** (李安全) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์เซี่ยตะวันตก

หลี่ อันฉฺวันเป็นพระราชนัดดาของจักรพรรดิเซี่ยเหรินจง หลังจากการสิ้นพระชนม์ของเหรินโหย่ว พระบิดาของพระองค์หลี่ อันฉฺวันได้ขอให้จักรพรรดิเซี่ยหฺวันจงอนุญาตให้เขาสืบทอดตำแหน่งบิดา หลังจากที่ จักรพรรดิเซี่ยหฺวันจงไม่เห็นด้วยและมอบตำแหน่งเจ้าชายแห่งเจิ้นอี๋ (镇夷郡王) ให้กับเขา หลี่ อันฉฺวันก็มีความตั้งใจที่จะยึดบัลลังก์ของจักรพรรดิ จักรพรรดิเซี่ยเซียงจงเข้ามามีอำนาจหลังจากการรัฐประหารร่วมกับกับลูกพี่ลูกน้องของพระองค์ พระมารดาของจักรพรรดิเซี่ยหฺวันจง จักรพรรดินีโหล่วตรงข้ามกับจักรพรรดิเซี่ยหฺวันจง นักประวัติศาสตร์หลายคนมองว่าพระองค์ไร้ความสามารถ จักรพรรดิเซี่ยเซียงจงโจมตีราชวงศ์จิน ทำลายปีแห่งสันติภาพระหว่างสองอาณาจักรนี้ พระองค์พยายามที่จะเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิมองโกล แต่เจงกิสข่านถือว่าเซี่ยตะวันตกเป็นสิ่งกีดขวางบนถนนสู่จีนและบุกโจมตีเซี่ยตะวันตกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในปี 1211 พระราชนัดดาของจักรพรรดิเซี่ยเซียงจง หลี่ จุนซูก่อรัฐประหารกับจักรพรรดิเซี่ยเซียงจงและเข้ายึดอำนาจ จักรพรรดิเซี่ยเซียงจงสวรรคตในอีกหนึ่งเดือนต่อมา

| * ด
* ค
* ก
ลำดับจักรพรรดิจีนสมัยราชวงศ์เซี่ยตะวันตก |
| --- |
| 

จิ่งจง  **·** 
อี้จง  **·** 
ฮุ่ยจง  **·** 
ฉงจง  **·** 
เหรินจง  **·** 
หฺวันจง  **·** 
เซียงจง  **·** 
เสินจง  **·** 
เสี้ยนจง  **·** 
โม่

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |