recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับนักแสดงและนักร้องชาวอเมริกัน ดูที่ ร็อด เคลเลอร์ (นักแสดง)

พลตรี **ร็อดนีย์ เฟรเดอริก เลโอโปลด์ เคลเลอร์** ซีบีอี (อังกฤษ: Major General Rodney Frederick Leopold Keller CBE; 2 ตุลาคม ค.ศ. 1900 – 21 มิถุนายน ค.ศ. 1954) เป็นนายทหารกองทัพบกแคนาดาที่มีชื่อเสียง โดยเป็นผู้บังคับบัญชาระดับกองพลในสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้บัญชาการกองทหารราบแคนาดาที่ 3 บุกหาดจูโนระหว่างปฏิบัติการดีเดย์

ภูมิหลัง
--------

ร็อด เคลเลอร์ เข้าศึกษาที่ราชวิทยาลัยการทหาร ที่คิงส์ตัน รัฐออนแทรีโอ ในปีสุดท้ายของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ครั้นเมื่อสำเร็จการศึกษา เขาได้เข้าร่วมกรมทหารราบเบาแห่งองค์หญิงแพทริเซีย ซึ่งเป็นหนึ่งในกองทหารของกองกำลังถาวรแห่งประเทศแคนาดา เช่นเดียวกับนายทหารชาวแคนาดาอีกหลายคนในยุคนั้น เขาได้เข้าเรียนที่วิทยาลัยเสนาธิการทหาร แคมเบอร์รี

ราชการสงคราม
------------

เมื่อประเทศแคนาดาเข้าสู่สงคราม ร็อด เคลเลอร์ ได้รับการส่งตัวไปนอกประเทศในฐานะนายทหารฝ่ายเสนาธิการกองพลน้อย เขาได้รับคำสั่งจากกรมทหารราบเบาแห่งองค์หญิงแพทริเซียในปี ค.ศ. 1941 และไม่กี่เดือนต่อมา ก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นทหารผู้บัญชาการกองทหารราบแคนาดาที่ 1 เคลเลอร์ได้เป็นพลตรีและระหว่างวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1942 ถึงวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1944 เขาทำหน้าที่เป็นนายพลผู้บังคับบัญชากองทหารราบแคนาดาที่ 3 พลตรีเคลเลอร์ได้รับความนิยมจากกองกำลังของเขา โดยชื่นชมกิริยาอาการและภาษาที่ตรงไปตรงมาของเขา อย่างไรก็ตาม จากปัญหาการดื่มและการละเมิดมาตรการรักษาความปลอดภัยหลายครั้งก่อนดีเดย์ ส่งผลให้เขาสูญเสียการสนับสนุนทั้งจากนายทหารระดับสูงและลูกทีม

ในช่วงเดือนแรกที่แคว้นนอร์ม็องดี ได้มีการสังเกตว่าเขา"อกสั่นขวัญแขวนและกระสับกระส่าย" หัวหน้าทีมในกองกำลังอังกฤษที่ 1 และกองกำลังอังกฤษที่ 2 พิจารณาว่าเขาไม่เหมาะที่จะเป็นผู้บัญชาการกองกำลัง แต่พลโทกาย ไซมอนส์ ผู้ซึ่งได้รับคำสั่งให้ออกคำสั่งกองกำลังแคนาดาที่ 2 เข้าประจำการในแคว้นนอร์ม็องดี ได้ตัดสินใจให้เขาเกิดความโล่งใจ โดยปฏิเสธการลาออก ซึ่งเคลเลอร์เองก็ยอมรับกับความเครียด ระหว่างการรบที่ก็อง เคลเลอร์ควบคุมปฏิบัติการวินด์เซอร์ได้ไม่ดี ในการส่งกองกำลังเสริมเข้ามาเพื่อจัดการกับกองพล และมอบอำนาจการวางแผนให้แก่หนึ่งในกองพันของเขา เคลเลอร์ยังเป็นที่ทราบกันว่ามีความประหม่าในเดือนสิงหาคม และข่าวลือเริ่มแพร่กระจายออกไปในส่วนที่ว่า"เคลเลอร์เป็นคนขลาด"

แม้จะมีการร้องเรียนต่อจากเบื้องบนและเบื้องล่าง ไซมอนส์ และพลเอกแฮรี คีราร์ ที่เขาชื่นชม ต่างก็ปฏิเสธที่จะปลดตำแหน่ง ทว่า เคราะห์กรรมแทรกแซงเมื่อเขาถูกยิงจากพวกเดียวกันในวันที่ 8 สิงหาคม เครื่องบินทิ้งระเบิดของสหรัฐได้ทิ้งระเบิดแบบปูพรมระหว่างปฏิบัติการโททอลไลซ์ เคลเลอร์จึงไม่ได้รับคำสั่งทางทหารอีกต่อไป เขาเสียชีวิตในสิบปีต่อมา (ค.ศ. 1954) ขณะเยี่ยมเยือนแคว้นนอร์ม็องดี

มรดกสืบทอด
----------

จากการเข้าศึกษาที่ราชวิทยาลัยการทหารแห่งประเทศแคนาดาในปี ค.ศ. 1917 ได้มีการนำเสนอภาพสีน้ำมันหมายเลข 1341 เป็นภาพพลตรี ร็อด เคลเลอร์ ในปี ค.ศ. 1965

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Reid, Brian *No Holding Back*.
2. ↑  C.P. Stacey, *Official History of the Canadian Army in the Second World War* Volume II: The Victory Campaign.
3. ↑  Granatstein, Jack. *The Generals.*
4. ↑  Class of 1965 Review, Royal Military College page 191

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Photo of Rod Keller, Canadian Military Heritage เก็บถาวร 2005-09-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Personal appointments of Rod Keller[*ลิงก์เสีย*]
* Biography, Juno Beach Centre เก็บถาวร 2009-05-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
"ศิขรเทอุฬะ" ที่ ลิงคราชเทวสถาน
**เทอุฬะ** (โอเดีย: ଦେଉଳ *deuḷa*) เป็นองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมในสถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์แบบกลิงคะ ที่พบได้ในโบสถ์พราหมณ์ของโอริศาในอินเดียตะวันตก คำว่า "เทอุฬะ" มาจากภาษาโอริยา เป็นคำเรียกเฉพาะของสิ่งปลูกสร้างรูปแบบเฉพาะที่พบได้ในวิหารส่วนใหญ่ในโอริศา

เทอุฬะสามารถแบ่งย่อยได้เป็นสามรูปแบบหลัก ๆ คือ เรขเทอุฬะ (Rekha Deula) โดยมาจากคำว่า เรข ในภาษาโอริยา ซึ่งแปลว่าเส้นตรง เรขเทอุฬะมีลักษณะเทียบเท่ากับศิขร ตั้งอยู่เหนือครรภคฤห์ในสถาปัตยกรรมของอินเดียเหนือ, ปีธเทอุฬะ (Pidha Deula) มีลักษณะเป็นรูปพิรามิด คลุมสิ่งปลูกสร้างรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส เทียบเท่าได้กับวิมานในวิหารแบบทราวิฑ และ กขารเทอุฬะ (Khakhara deula) มาจากคำโอริยาคำว่า กขารุ แปลว่า ผลน้ำเต้า มีลักษณะเป็นพิรามิดสูงชะลูด เทียบเท่ากับโคปุรัม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Architecture on the Indian Subcontinent - Glossary". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-06. สืบค้นเมื่อ 2007-01-26.
2. ↑  Fergusson, James. "ORISSA". *History of Indian and Eastern Architecture*. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 92–116. doi:10.1017/cbo9781139814638.007.
3. ↑   p. 45-47

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 
* เก็บถาวร 2012-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**อี ชุน-แจ** (เกาหลี: 이춘재) เป็นฆาตกรต่อเนื่องชาวเกาหลีใต้ที่รู้จักกันในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องฮวาซ็อง ระหว่างปี ค.ศ. 1986 ถึง ค.ศ. 1994 อีสังหารผู้หญิงและเด็กสาว 15 คน นอกเหนือจากการข่มขืนหลายครั้งที่เกิดขึ้นในฮวาซ็อง จังหวัดคย็องกี และพื้นที่โดยรอบ คดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่ยังคงค้างคามานานถึง 30 ปี ถือเป็นเรื่องที่โด่งดังที่สุดในประวัติศาสตร์ยุคใหม่ของเกาหลีใต้ มักถูกนำไปเปรียบเทียบกับการกระทำของฆาตกรจักรราศี ในสหรัฐอเมริกา และเป็นแรงบันดาลใจให้กับภาพยนตร์เกาหลีใต้ปี ค.ศ. 2003 เรื่อง *ฆาตกรรม ความตาย และสายฝน*

ประวัติ
-------

อี ชุน-แจเกิดเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1963 เติบโตมาอย่างดี มีการศึกษาที่ดีจนถึงชั้นมัธยมปลายและทำงานร่วมกับผู้อื่นได้ดี ตามที่แม่ของเขากล่าวในปี ค.ศ. 2019 เมื่อหญิงวัย 75 ปีถูกสัมภาษณ์เกี่ยวกับอาชญากรรมของลูกชาย มีรายงานว่าแม่ของอีเสียใจและตกใจมากที่ได้ยินว่าลูกชายของเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องฮวาซ็องที่ยังค้างคา เขามีน้องชายที่จมน้ำตายในวัยเด็ก ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเจ็บปวด

หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1986 อีเข้าร่วมกองทัพบกสาธารณรัฐเกาหลีและทำหน้าที่เป็นพลขับรถถัง เขาปลดประจำการในวันจันทร์ที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1986 จากนั้นเขาทำงานให้กับบริษัทชิ้นส่วนไฟฟ้า ในปี ค.ศ. 1990 เขาเริ่มงานที่บริษัทรับเหมาก่อสร้างใน ช็องปา, ย็องซาน ซึ่งเขากลายเป็นคนขับรถเครนโดยไม่มีใบอนุญาตขับขี่ ในปีต่อมา เขาเป็นคนขับรถเครนให้กับบริษัทใน ช็องว็อน, ชุงช็องบุก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "SBS".
2. 1 2  Cho, Seongyong (2012-05-23). "A South Korean "Zodiac"". *RogerEbert.com*. สืบค้นเมื่อ 2015-09-09.
3. ↑  "30년만에 끝난 '살인의 추억'...이춘재 연쇄살인 14건 확인" ['Memories of Murder' that ended after 30 years... Confirmed 14 serial murders by Lee Chun-jae]. *Joseon Ilbo* (ภาษาเกาหลี). 2 July 2020. สืบค้นเมื่อ 12 October 2021.
4. ↑  ""죄책감 없는 사이코패스"...이춘재는 어떻게 악마가 됐나" ["Psychopath without guilt"...How Lee Chun-jae became a devil]. *Joseon Ilbo* (ภาษาเกาหลี). 2 July 2020. สืบค้นเมื่อ 12 October 2021.
**กล้าย** หรือ **กล้วยกล้าย** (อังกฤษ: plantain) เป็นพืชโตชั่วฤดูในสกุลกล้วย ผลนิยมใช้ในการทำอาหาร ต่างจากกล้วยตรงความนุ่มและความหวาน มีความแตกต่างทางพฤกษศาสตร์อย่างเป็นทางการระหว่างกล้วยและกล้าย แม้ว่าจะได้รับการจัดอยู่ในพันธุ์ปลูกในชนิดเดียวกัน

กล้ายได้รับการตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ว่า ***Musa acuminata***, ***Musa balbisiana*** หรือลูกผสม ***Musa acuminata × balbisiana*** ขึ้นกับโครงสร้างทางพันธุกรรม มีชื่อวิทยาศาสตร์เดิม *Musa paradisiaca* ซึ่งไม่มีการใช้งานมานานแล้ว กล้ายส่วนมากเป็นลูกผสมพันธุ์ปลูกกลุ่ม AAB และ ABB

สมาชิกในสกุลกล้วยเป็นพืชพื้นเมืองในเขตร้อนแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และโอเชียเนีย ประกอบด้วย กลุ่มเกาะมลายู (ประเทศอินโดนีเซีย, มาเลเซีย, บรูไน และฟิลิปปินส์) และประเทศออสเตรเลียตอนเหนือ

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

*Musa acuminata* × *balbisiana* (ABB) cv. 'Saba'ดอกของ *Musa acuminata* × *Musa balbisiana*
ลักษณะจะคล้ายกับพืชในสกุลกล้วยทั่วไป แต่ผลกล้ายจะแข็งและมีน้ำตาลน้อยกว่ากล้วย กล้วยมักจะกินผลขณะที่กล้ายมักจะใช้ในการประกอบอาหาร โดยใช้ขณะที่ผลยังมีสีเขียวหรือยังห่าม (รสคล้ายแป้ง) หรือสุกงอม (รสหวาน) กล้ายให้พลังงานประมาณ 220 แคลอรี มีโพแทสเซียมและใยอาหารสูง

อนุกรมวิธาน
-----------

ระบบจัดจำแนกแบบเก่าได้แยกกล้ายออกเป็นสปีชีส์เนื่องจากมีการนำไปใช้ประกอบอาหารซึ่งไม่ถูกต้อง ปัจจุบันจัดเป็นสปีชีส์เดียวกันกับกล้วย กล้ายส่วนมากเป็นลูกผสมที่มีโครโมโซมหลายชุดและเป็นหมัน ระหว่าง *Musa acuminata* (จีโนม A) และ *Musa balbisiana* (จีโนม B) ปัจจุบัน กล้ายจัดอยู่ในกลุ่ม AAB หรือที่รู้จักกันในชื่อ 'กลุ่มกล้าย' และกลุ่ม ABB

กล้ายเคยมีชื่อวิทยาศาสตร์ (ชื่อพ้อง) ว่า:

* *Musa paradisiaca* L.
* *Musa* × *paradisiaca* L. cultigroup Plantain

ดูเพิ่ม
-------

* กล้วย
* พันธุ์กล้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Musa species (banana and plantain)" (PDF).
2. ↑  "Plantains". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-15. สืบค้นเมื่อ August 25, 2009.
3. 1 2  "Musa paradisiaca". users.globalnet.co.uk/.

* Oke, O.L.; J. Redhead; Dr M.A. Hussain (1998). *Roots, tubers, plantains and bananas in human nutrition*. Rome, Italy: Food and Agriculture Organization of the United Nations (FAO) and the Informartion Network on Post-Harvest Operations (INPhO). p. 198. FAO code: 86, AGRIS: SO1, ISBN 92-5-102862-1.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**กล้าย**

* Plantain research at the International Institute of Tropical Agriculture (IITA)
* Botanical.com: Plantain Fruit
* Banana and plantain section of Bioversity International
ร็อบ บรูเนีย  
*(ภาพโดย ยัง โรดา)*
ร็อบในการให้คำแนะนำด้านหมากรุก  
*(ภาพโดย ยัง โรดา)*
**ร็อบ บรูเนีย** (ดัตช์: *Rob Brunia*; 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947 — 9 มกราคม ค.ศ. 2005) เป็นผู้เล่นหมากรุกสากลชาวดัตช์ที่มีบทบาทสำคัญ และมีหน้าที่สอนหมากรุกให้กับเยาวชนในเนเธอร์แลนด์ โดยใช้เวลาทั้งหมดของช่วงชีวิตเพื่อแนะนำการเล่นหมากรุกให้แก่เด็กๆ

ร็อบ บรูเนีย มีแนวโน้มที่จะเป็นผู้นำสำหรับเยาวชน เขาได้ร่วมกับ กอร์ ฟาน เวเกอร์เดน ออกแบบวิธีการศึกษาสำหรับการเรียนรู้ทางหมากรุก ที่เรียกว่า สตัพเพนเมทอเดอ (ขั้นตอนวิธีการ) วิธีนี้ได้ใช้ในโรงเรียนหลายแห่ง รวมถึงสโมสรและสันทนาการในระดับนานาชาติ

บรูเนีย เป็นโค้ชหมากรุกให้กับผู้เล่นหลายราย ได้แก่ แย็พ อาเมสซ์, ดาเนียล สเตลวาเกน, เอริค ฟาน เดน ดูล, เออร์วิน ลามี, ยอพ เดเลแมร์ และ เดนนิส เดอ เฟริจท์

เนื่องจากข้อจำกัดทางเวลาที่มีไม่มากนักสำหรับ ร็อบ บรูเนีย แต่เขาก็สามารถทำให้กีฬาหมากรุกเป็นที่รักสำหรับเด็กชายกับเด็กหญิงได้เป็นจำนวนมาก

นอกจากนี้เขายังให้การดูแลแก่เด็กผู้ต้องคดีในศาล, ให้การฝึกอบรมผู้รักษาประตูในกีฬาฟุตบอล, เป็นผู้ฝึกจิตสำหรับผู้เล่นเทนนิส และเขามักจะใช้เวลาคลุกคลีอยู่กับเด็กที่มีพรสวรรค์

ต้นปี ค.ศ. 2005 ร็อบ บรูเนีย เสียชีวิตในวัย 57 ปี จากผลกระทบของภาวะเลือดออกในสมอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Die Stappenmethode vorgestellt (เยอรมัน)
2. ↑  "De ontwikkeling van het hoogbegaafde kind" - HIQ เก็บถาวร 2011-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ดัตช์)
3. ↑  HET MARKEN VAN EEN PLAN[*ลิงก์เสีย*] (ดัตช์)
**อัตลาเนอร์ซา** เป็นกษัตริย์ชาวนิวเบีย ซึ่งปกครองระหว่าง 653 ถึง 640 ปีก่อนคริสตกาล เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งผู้ปกครองจากกษัตริย์ทันทามานิ ซึ่งเป็นผู้ปกครองชาวนิวเบียพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ที่ยี่สิบแห่งอียิปต์แห่งอียิปต์

ประวัติ
-------

พระองค์เป็นพระราชโอรสของกษัตริย์ทาฮาร์กา หรืออาจจะเป็นพระราชโอรสของกษัตริย์ทันทามานิ พระราชมารดาของพระองค์เป็นสมเด็จพระราชินีที่ไม่ทราบพระนาม แต่พระนามจบลงด้วย (...)ซัลคา พระองค์ได้ทรงอภิเษกสมรสกับพระขนิษฐาสองพระองค์คือ พระนางเยทูรอ กับพระนางคาลิเซต และพระมเหสีอีกพระองค์คือ พระนางมาโลทารัล ซึ่งอาจจะเป็นพระมารดาของกษัตริย์เซนคามานิสเคน และเพลตาเซน และมีชื่อของผู้หญิงที่สลักว่า ตาบา[...] ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นพระมเหสีอีกพระองค์

พระองค์เป็นที่รู้จักจากรูปสลักหินแกรนิตพระองค์ที่พบในวิหารที่เจเบล บาร์กาล มีแท่นบูชาที่ได้สลักพระนามของพระองค์ไว้ และในเมืองดองโกลาได้มีการค้นพบชิ้นส่วนของเสาโอบิลิกส์ที่มีพระนามของพระองค์อยู่ พระองค์ถูกฝังอยู่ในพีระมิดหมายเลข นูริ 20 ที่นูริ

อ้างอิง
-------

1. ↑  László Török, The kingdom of Kush: handbook of the Napatan-Meroitic Civilization
2. ↑  Dows Dunham, M. F. Laming Macadam: Names and Relationships of the Royal Family of Napata, Journal of Egyptian Archaeology. 35, 1949, pp.139-149
3. ↑  Aidan Dodson & Dyan Hilton: The Complete Royal Families of Ancient Egypt. Thames & Hudson, 2004, ISBN 0-500-05128-3
นักปรัชญาชาวญี่ปุ่น

**ฮานาวะ โฮกิอิจิ** (ญี่ปุ่น: 塙 保己一; โรมาจิ: *Hanawa Hokiichi*; 23 มิถุนายน ค.ศ. 1746 – 7 ตุลาคม ค.ศ. 1821) เป็นนักวิชาการที่พิการทางสายตาและพระสงฆ์ชาวญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงในยุคเอโดะ

โฮกิอิจิตาบอดตอนอายุ 5 ขวบ เขาเรียนรู้วิชาประวัติศาสตร์ วรรณกรรม วิทยาศาสตร์การแพทย์ และนิติศาสตร์จากผู้เชี่ยวชาญหลายคน หนึ่งในนั้นคือ คาโมะ โนะ มาบูจิ โฮกิอิจิแต่งหนังสือ "กุนโชะ รูอิจู" (群書類従 หนังสือรวบรวมเอกสารเก่า)

ใน ค.ศ. 1937 เฮเลน เคลเลอร์มาที่ประเทศญี่ปุ่นและเยี่ยมบ้านอนุสรณ์ของโฮกิอิจิ เธอกล่าวว่า "ตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก แม่ฉันบอกว่าฉันควรเอาคุณฮานาวะเป็นแบบอย่าง การที่ได้มาเยี่ยมชมสถานที่แห่งนี้และได้สัมผัสรูปปั้นของเขาเป็นเหตุการณ์ที่สำคัญที่สุดระหว่างการเดินทางไปญี่ปุ่นครั้งนี้ โต๊ะทำงานที่ใช้จนเก่าและรูปปั้นที่มองลงมาได้มาจากความเอาใจใส่จากเขา ฉันเชื่อว่าชื่อของเขาจะตกทอดจากรุ่นสู่รุ่นเหมือนสายน้ำ

ดูเพิ่ม
-------

* โคกูงากุ
* คาโมะ โนะ มาบูจิ
* วางากูโกดันโชะ
* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Hanawa Hokiichi

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Japan Encyclopedia*, Harvard University, 2002, p. 285.
2. ↑  Rabasa, José; Andrew Feldherr; Daniel R. Woolf; Grant Hardy (2012). "Hanawa Hokiichi and *Monumenta Japonica Historica*". *The Oxford History of Historical Writing: 1400-1800*. Oxford University Press. pp. 90–91. ISBN 9780199219179.
3. ↑  "English page of Hanawa Hokiichi Shiryoukan". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-15. สืบค้นเมื่อ 2021-03-05.

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* นอร์เวย์
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* ญี่ปุ่น
* เกาหลี
* เนเธอร์แลนด์

 |
| ฐานข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ | 
* CiNii (Japan)

 |
| อื่น ๆ | 
* Faceted Application of Subject Terminology
* RERO (Switzerland)
	+ 1
* SUDOC (France)
	+ 1

 |
**อัน จื้อเจี๋ย** (อังกฤษ: Andy On, Andy On Chi Kit; จีนตัวเต็ม: 安志傑; จีนตัวย่อ: 安志杰; พินอิน: *Ān Zhìjié*) นักแสดงแอ๊คชั่นฮ่องกง สัญชาติอเมริกัน

อัน จื้อเจี๋ย เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1976 ที่เมืองพรอวิเดนซ์ รัฐโรดไอแลนด์ สหรัฐอเมริกา
จบประถมศึกษาตอนปลาย
มีชื่อเสียงขึ้นมาจากการรับบทพระเอกในเรื่อง *Black Mask 2: City of Masks* ในปี ค.ศ. 2002 จากการกำกับของฉีเคอะ ซึ่งบทนี้ในภาคแรกเคยรับบทโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย

ต่อจากนั้นจึงได้แสดงในหลายต่อหลายเรื่อง โดยมากเป็นตัวประกอบหรือตัวร้าย เช่น *New Police Story* ในปี ค.ศ. 2004 คู่กับเฉินหลง โดยไปฝึกกังฟูที่วัดเส้าหลิน รวมถึงศิลปะการต่อสู้อย่างอื่นด้วย เช่น มวยไทย จากบิลลี่ โจว อดีตแชมป์คิกบ็อกซิ่ง

ในช่วง 4-5 ปีที่ผ่านมา อัน จื้อเจี๋ย มีผลงานหลายต่อหลายเรื่อง อาทิ *Three Kingdoms: Resurrection of the Dragon* ในปี ค.ศ. 2008 ในบท เตงจี๋, *True Legend* ในปี ค.ศ. 2010 ในบท หยวนลี่, ในปี ค.ศ. 2011 ทั้งเรื่อง *The Lost Bladesman* ในบท ขงสิ้ว, *White Vengeance* ในบท หานซิน และ *The Viral Factor* ในปี ค.ศ. 2012 ในบท ฌอน เป็นต้น

ชีวิตส่วนตัว คบหากับ เซียะ ถิงถิง นางแบบและนักแสดงสาว น้องสาวของเซียะ ถิงฟง และบุตรสาวของอดีตนักแสดงเซียะ เสียน โดยมีแผนจะแต่งงานกันในเร็ว ๆ นี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เซียะถิงถิง" คอนเฟิร์มรักนี้ไม่มีป่องก่อนแต่งแน่[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  Andy On (แอนดี้ ออน)
3. ↑  Andy On Chi-Kit

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

อัน จื้อเจี๋ย ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส

เว็บไซต์ส่วนตัว (อังกฤษ)
**คิมเบอร์ลี โนเอล คาร์เดเชียน** (อังกฤษ: Kimberly Noel Kardashian; เกิดวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1980) เป็นผู้มีชื่อเสียงทางโทรทัศน์และโซเชียลมีเดีย แฟชั่นดีไซเนอร์ นักธุรกิจ นางแบบ และนักแสดง ชาวอเมริกัน พ่อของเธอเป็นทนายให้อดีตนักอเมริกันฟุตบอล โอ.เจ. ซิมป์สัน ซึ่งเป็นพ่อทูนหัวของเธอด้วย และพ่อเลี้ยงของเธอคือนักกีฬาทศกรีฑา เจ้าของเหรียญทองโอลิมปิก บรูซ เจนเนอร์

คาร์เดเชียนเกิดและโตในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย เริ่มมีชื่อเสียงกับสื่อเมื่อเธอเป็นเพื่อนกับแพรีส ฮิลตัน แต่มีชื่อเสียงมากขึ้นหลังจากที่ได้มีเซ็กซ์เทปของเธอกับอดีตแฟนหนุ่ม เรย์ เจ หลุดออกมาในปี 2007 ต่อมาในปีนั้น เธอและครอบครัวได้มีรายการเรียลลิตี้ ที่ชื่อว่า *Keeping Up with the Kardashians* ประสบความสำเร็จจนได้สร้างตอนใหม่ ๆ ออกมา รวมถึงรายการ *Kourtney and Kim Take New York* และ *Kourtney and Kim Take Miami* ต่อมาในปี 2010 มีรายงานว่าเธอเป็นคนดังรายการเรียลลิตี้ที่มีค่าจ้างสูงสุด คือราว 6 ล้านเหรียญดอลลาร์

ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2011 เธอแต่งงานกับนักบาสเกตบอล คริส ฮัมฟรีส์ หลังจากแต่งงานได้ 72 วัน เธอได้ฟ้องหย่า ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2013 เธอมมีบุตรสาวคนแรกชื่อ นอร์ท เวสต์ ซึ่งเป็นบุตรร่วมกับแร็ปเปอร์ คานเย เวสต์ ที่ทั้งคู่ได้แต่งงานในปี 2014 เธอได้ฟ้องหย่า ในปี 2022

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* คิม คาร์เดเชียน ที่ทวิตเตอร์ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ
* คิม คาร์เดเชียน ที่อินสตาแกรม แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ
* คิม คาร์เดเชียน ที่ติ๊กต็อก แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ
**นอสเฟอราตู อะ ซิมโฟนี ออฟ ฮอร์เรอร์** หรือ ที่นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า **นอสเฟอราตู** (อังกฤษ: Nosferatu: A Symphony of Horror, Nosferatu; เยอรมัน: Nosferatu, eine Symphonie des Grauens) ภาพยนตร์สยองขวัญสัญชาติเยอรมนี ออกฉายในปี ค.ศ. 1922 เป็นภาพยนตร์เงียบขาวดำ

คำว่า นอสเฟอราตู นั้นแปลว่า แวมไพร์ ในภาษาโรมาเนีย

นอสเฟอราตู ดัดแปลงบทภาพยนตร์มาจากนวนิยายของบราม สโตกเกอร์ นักเขียนชาวไอริช เรื่อง *แดรกคูลา* โดยดัดแปลงแบบลอกมาเกือบทั้งหมด โดยคงเนื้อหาเดิมไว้ทั้งหมด เพียงแต่เปลี่ยนชื่อตัวละครและรายชื่อสถานที่เป็นภาษาเยอรมันเท่านั้นเอง เช่น เค้าท์แดร็กคูลา ก็กลายเป็น เค้าท์ออร์ล็อก โจนาธาน ฮากเกอร์ ก็เปลี่ยนเป็น โธมัส ฮุตเตอร์ และสถานที่เกิดเรื่องก็เปลี่ยนจากกรุงลอนดอน เป็นเมืองวิสบอร์ก แทน

นอสเฟอราตู กำกับการแสดงโดย เอฟ.ดับบลิว. เมอเนา ผู้กำกับชาวเยอรมัน ที่เป็นผู้กำกับที่ทรงอิทธิพลอย่างมากต่อแวดวงศิลปะวัฒนธรรมของเยอรมันในคริสต์ทศวรรษ 1920 จนถึงคริสต์ทศวรรษ 1930 โดยเฉพาะภาพยนตร์เยอรมันในแนวศิลปะเอ็กซเพรสชันนิสม์

นักแสดงที่รับบท เค้าท์ออร์ล็อก คือ แม็ก ชเร็ค ซึ่งสวมบทนี้ได้อย่างดีเยี่ยม โดยเฉพาะการแต่งหน้าและการทำท่าทางที่เหมือนแวมไพร์จริง ๆ ซึ่งฉากที่น่าจดจำอย่างยิ่งในภาพยนตร์เรื่องนี้ คือ เงาของเค้าท์ออร์ล็อกที่ฉาดฉายไปที่ฝาผนังตอนที่เดินขึ้นบันได ด้วยหลังที่งองุ้มและเล็บนิ้วที่แหลมยาวน่าเกลียดน่ากลัว

เค้าท์ออร์ล็อก
เงาของเค้าท์ออร์ล็อก
ซึ่งเมื่อฉายแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ถูกฟ้องร้องเรื่องลิขสิทธิ์จากภรรยาม่ายของสโตกเกอร์ ผลคือ เมอเนาแพ้ และฟิล์มภาพยนตร์ถูกทำลายทิ้ง แต่ก็ยังมีสำเนาที่ยังหลงรอดมา ซึ่งสาเหตุของการที่มอเนาต้องลอกเลียนเค้าท์แดร็กคูลามาเกือบทั้งหมด ก็ด้วยเรื่องลิขสิทธิ์ที่ก่อนถ่ายทำตกลงกันไม่ได้นั่นเอง 

อย่างไรก็ตาม นอสเฟอราตู เป็นภาพยนตร์ที่ได้รับการกล่าวขานเป็นอย่างมากในแวดวงภาพยนตร์ระดับโลก ในเว็บไซต์IMDb ได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ 8.1 ดาว จากทั้งหมด 10 ดาว และได้กลายมาเป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้กำกับสัญชาติเยอรมันอีกคนในยุคปัจจุบันนี้ คือ แวร์เนอร์ แฮร์ซ็อก ได้ชื่อว่าเป็นผู้กำกับที่มีผลงานโดดเด่นเป็นตัวของอีกตัวเองอีกคน สร้างเป็นภาพยนตร์ใหม่อีกครั้งในปี ค.ศ. 1979 ในชื่อ *Nosferatu the Vampyre* และเป็นภาพยนตร์สัญชาติอเมริกันในแนวนอกกระแสในปี ค.ศ. 1999 ชื่อ *Shadow of the Vampire* ซึ่งเป็นเรื่องราวการถ่ายทำนอสเฟอราตูของเมอเนา ที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้กำกับที่บ้า และผู้ที่รับบทเป็นเค้าท์ออล็อกนั้นก็เป็นแวมไพร์จริง ๆ นำแสดงโดย จอห์น มัลโควิช เป็น เมอเนา และวิลเลม เดโฟ เป็น ชเร็ค ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ได้เคยฉายในประเทศไทยเมื่อต้นปี พ.ศ. 2544 ในแบบจำกัดโรง

นอสเฟอราตู เคยถูกนำมาฉายในโครงการคุยกับหนัง เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 ที่ ห้องกิจกรรมเรวัติ พุทธินันท์ ชั้นใต้ดินของหอสมุดปรีดี พนมยงค์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nosferatu (word)
2. ↑  Werner Herzog (แวร์เนอร์ แฮร์ซ็อก)
3. ↑  Shadow of the Vampire (2000)
4. ↑  โบชัวร์ โครงการ คุยกับหนัง

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นอสเฟอราตู**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *นอสเฟอราตู* มีให้โหลดฟรีที่ อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์ [*อื่นๆ*]
* นอสเฟอราตู ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* ชมภาพยนตร์ เก็บถาวร 2006-09-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์** เป็นนักสำรวจ นักกฎหมาย และนักเลี้ยงปลาสวยงามที่มีชื่อเสียงชาวไทย เกิดที่อำเภอดุสิต กรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2501 จบการศึกษาจากโรงเรียนปานะพันธุ์วิทยา และคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

เริ่มเข้าสู่แวดวงปลาและสัตว์น้ำจากการเป็นผู้แนะนำให้บ่อตกปลาต่าง ๆ หาปลาชนิดใหม่ ๆ มาลงเพื่อเพิ่มความน่าสนใจให้แก่ผู้ตก อาทิ ปลาตะพัด (*Scleropages formosus*), ปลากระโห้ (*Catlocarpio siamensis*) เป็นต้น และเขียนบทความลงนิตยสารตกปลาและเดินป่าฉบับต่างๆ จากนั้นได้ลงพื้นที่สำรวจปลาน้ำจืดและสัตว์น้ำของไทยอย่างจริง ๆ จัง ๆ เมื่อปี พ.ศ. 2528 โดยเริ่มจากใต้สะพานพระราม 6 นอกจากนี้แล้ว ยังลงพื้นที่สำรวจแหล่งน้ำต่าง ๆ ทั่วประเทศกับทางคณะ เป็นประจำ ราวปีละ 3-4 ครั้ง เช่น ลุ่มแม่น้ำสาละวิน และป่าพรุทางภาคใต้ เป็นต้น

กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์ ทำงานร่วมกับนักมีนวิทยาหลายคน และได้ค้นพบปลาชนิดใหม่ ๆ ของโลกหลายชนิดที่ได้ถูกตั้งชื่อชนิดเป็นนามสกุลของตัวเอง เช่น ปลากระเบนกิตติพงษ์ (*Himantura kittipongi*), ปลาค้อถ้ำจารุธาณินทร์ (*Schistura jaruthanini*) เป็นต้น นอกจากนี้แล้วยังเป็นผู้ที่ส่งตัวอย่างต้นแบบแรก (Holotype) ของปลากระเบนราหูเจ้าพระยา (*H. chaophraya*) ปลากระเบนน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกให้แก่ ดร.ไทสัน โรเบิร์ตส์ แห่งสถาบันสมิธโซเนียนได้ศึกษาและอนุกรมวิธานออกมาเป็นชื่อวิทยาศาสตร์อย่างในปัจจุบัน และยังเป็นผู้ตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ให้แก่ ตะพาบม่านลายพม่า (*Chitra vandijki*) ในปี ค.ศ. 2002 ในชื่อ *Chitra burmanica* ด้วย แต่ทว่าด้วยความล่าช้าของข้อมูลทางวิชาการ ทำให้ชื่อนี้ในที่สุดกลายเป็นเพียงชื่อพ้องไป

อีกทั้งยังเป็นนักเขียนรับเชิญและเป็นที่ปรึกษาให้กับนิตยสารปลาสวยงามหลายเล่มของไทยด้วย อาทิ *Fish Zone, Aquarium Biz* เป็นต้น และมีสถานะเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของสมาคมอนุรักษ์วาฬและโลมาโลก จากที่เป็นผู้ที่รับซื้อโลมาที่ชาวประมงจับได้มาพยาบาลและฟื้นฟูอาการบาดเจ็บต่างๆ จากการจับหายไปและสุขภาพแข็งแรงขึ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  เก็บถาวร 2007-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน พบปลากระเบนชนิดใหม่ของโลกในไทย จากผู้จัดการออนไลน์
2. ↑  เจอปลาถ้ำ 5 ชนิดใหม่ของโลกที่พิษณุโลก
3. ↑  คอลัมน์ V.I.P. ตอน กริวดาว... เสียดาย! สูญพันธุ์ตั้งแต่ยังไม่ได้เกิด โดย กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์ หน้า 108-109 นิตยสาร Aquarium Biz Vol.1 ฉบับที่ 11 ประจำเดือนพฤษภาคม 2011
4. ↑  คอลัมน์ Interview เปิดตำนานเจ้าพ่อปลาแม่น้ำ "กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์" จากนิตยสาร Aquarium Biz เล่มที่ 2 ปีที่ 1 ประจำเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2553

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Kittipong Jaruthanin***
เสื้อแจ็กเกตเอ็มเอ-2
**เอ็มเอ-2 บอมเมอร์แจ็กเกต** (อังกฤษ: MA-2 bomber jacket) หรือที่รู้จักกันในชื่อ **ไฟลต์แจ็กเกตเอ็มเอ-2** หรือ **แจ็กเกต ไฟล์ท ซีดับเบิลยูยู-45**)เป็นแจ็กเกตอีกรูปแบบหนึ่ง บอมเมอร์ เอ็มเอ-1 ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อทหารอเมริกันในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 

เอ็มเอ-2 เป็นเครื่องหมายการค้าของ Cobles Clothing Company ในสมัยนั้น และได้นำไปใช้ในตอนปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 เมื่อเสื้อแจ็กเกตทหารซีดับเบิลยูยู-45 เริ่มที่จะเป็นที่นิยมในแฟชั่นข้างถนน ในขณะที่มีการแข่งขันกีฬาในสนาม Cobles ไม่มีความหวังเว้นไว้แต่ความคสามเหมาะสมของการใช้ ในระยะหนึ่งได้มีความพยายามเป็นขยายกว้าง ทั้งเสื้อผ้า และรองเท้าอื่น ๆ สิ่งนี้ยังไม่เป็นที่ยอมรับ เนื่องจากมีข้อกฎหมาย ในระยะเวลาหนึ่ง เอ็มเอ-2 ได้กลายยมาเป็นเสื้อผ้าและเป็นที่นิยมมาก ปัจจุบันนี้ได้เปลี่ยนเป็น ซีดับเบิลยูยู-45 เป็นสัญลักษณ์ประเภทเสื้อแจ็กเกต 

ซีดับเบิลยูยู-45 เสื้อแจ็กเกตตัวนี้ ยังมีอีกรูปแบบหนึ่งของมัน คือ ซีดับเบิลยูยู-36

การออกแบบเสื้อเอ็มเอ-2
----------------------

* เสื้อเอ็มเอ-2 การออกแบบเฉพาะตัว เมื่อเทียบกับเอ็มเอ-1
* กระเป๋าเสื้อขนาดใหญ่จะเย็บด้านหน้าของเสื้อ และมากกว่ากระเป๋าขนาดเล็ก
* ปกเสื้อค่อนข้างจะมีความยืดหยุ่นมากกว่า
* โดยปกติด้านในเสื้อจะไม่มีสีแสด
* การออกแบบต่างกันตรงที่แขนเสื้อจะมีรอยต่ออยู่ด้านหลังสวมใส่สบาย
* การตัดเอวเสื้อค่อนข้างสั้น บางตัวมีขนาดยาว เมื่อเทียบกับเอ็มเอ-1
**ปีแยร์-ฟร็องซัว-ซาวีเย บูชาร์** (ฝรั่งเศส: *Pierre-François-Xavier Bouchard*) เป็นนายทหารในกองทัพฝรั่งเศส เขาเป็นผู้คนพบศิลาโรเซตตา ซึ่งทำให้มนุษยชาติสามารถถอดความหมายของอักขระอียิปต์โบราณได้เป็นครั้งแรก 

ร้อยตรีบูชาร์เดินทางถึงในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1798 หลังกองทัพฝรั่งเศสเข้ายึดเมืองอเล็กซานเดรียได้ เขาได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกคณะกรรมการวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ (*Commission des Sciences et des Arts*) โดยมีหัวหน้าคณะคือนีกอลา-ฌัก กงเต (*Nicolas-Jacques Conté*) บูชาร์ปฏิบัติหน้าที่จนได้รับเลื่อนยศเป็นร้อยโทและลาออกจากคณะกรรมการวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ในวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1798 เพื่อทำงานด้านทหารเต็มตัว 

ร้อยโทบูชาร์ได้ประจำการในป้อมปราการฌูว์เลียงใกล้กับเมืองโรเซตตา ในช่วงนี้เอง เขาค้นพบศิลาในวันที่ 15 หรือ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1799 บูชาร์ปฏิบัติหน้าที่ในอียิปต์ต่อจนได้เลื่อนยศเป็นร้อยเอกใน ค.ศ. 1800 กระทั่งเดินทางกลับฝรั่งเศสในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1801

ประวัติ
-------

* (ฝรั่งเศส) *La chute d'El-Arich, décembre 1799 : Journal historique du Capitaine Bouchard*, preface and notes by Gaston Wiet, éditions de la Revue du Caire, 1945, 176 pages.
* (ฝรั่งเศส) *La pierre du lieutenant inconnu*, Frédéric Chevalier, Pays Comtois n°73 ISSN 1266-1341, Juillet 2007, pp. 86–87.
**จักรพรรดิจิ้นเจี่ยนเหวิน** (จีนตัวย่อ: 晋简文帝; จีนตัวเต็ม: 晉簡文帝; พินอิน: *Jìn Jiǎnwén Dì*; เวด-ไจลส์: *Chin Chien-wen-ti* อังกฤษ: Emperor Jianwen of Jin; 320 – 12 กันยายน 372) พระนามเดิม **ซือหม่า ยฺวี่** (司馬昱) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 13 แห่งราชวงศ์จิ้นของจีน พระองค์เป็นพระอนุชาของจักรพรรดิจิ้นหมิง พระองค์สถาปนา หวน เหวินเป็นสมุหนายก ก่อนที่จะขึ้นครองบัลลังก์ พระองค์เคยทำงานราชการสำคัญในระหว่างที่ จักรพรรดิจิ้นมู่, จักรพรรดิจิ้นอาย, จักรพรรดิจิ้นเฟ่ย พระราชนัดดาของพระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ ในฐานะข้าราชการในรัชกาลของพระราชนัดดา และในรัชสมัยของพระองค์ในฐานะจักรพรรดิ โดยทั่วไปแล้วพระองค์ถูกมองว่าเป็นคนอ่อนแอ ไม่มีสติปัญญาเพียงพอที่จะขึ้นครองราชย์และขยายพระราชอาณาจักรของราชวงศ์จิ้น แต่บทบาทของพระองค์ก็ถูกลดทอนลงเช่นกัน เพราะพระองค์อุทิศตนเพื่อ ลัทธิเต๋า และลัทธิอื่น ๆ มากเกินไป

พระราชประวัติ
-------------

จักรพรรดิจิ้นเจี่ยนเหวินประสูติในปี 320 พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กของจักรพรรดิจิ้นหยวน กับพระสนมเอก เจิ้ง อาชุน (鄭阿春) ขณะนั้นพระนางทรงเป็นจักรพรรดินีอวี๋ เมิ่งอู่ (虞孟母) พระเชษฐาของพระองค์คือ จักรพรรดิจิ้นหมิง ซึ่งมีพระประสูติกาลมาจากจักรพรรดิจิ้นหยวน กับนางซุน นางถูกบังคับให้ออกจากวัง เนื่องจากความหึงหวงของพระนางอวี๋ในขณะที่พระนางยังทรงพระชนม์อยู่ พระสนมเจิ้งเป็นสตรีที่มีบทบาทมากที่สุดของวังหลวงในรัชกาลนี้ แม้ว่าพระนางจะไม่ได้เป็นจักรพรรดินีก็ตาม ในปี ค.ศ. 322 จักรพรรดิจิ้นหยวนทรงสถาปนาให้พระองค์เป็นอ๋องแห่งหลางหยา ซึ่งเป็นตำแหน่งเดียวกับที่จักรพรรดิจิ้นหยวนทรงดำรงตำแหน่งอยู่ก่อนหน้านี้

ในปี ค.ศ. 323 จักรพรรดิจิ้นหยวนสวรรคต ในปี ค.ศ. 326 สนมเอกก็เสียชีวิตด้วยเช่นกัน แต่ในฐานะอ๋องแห่งหลางหยา จักรพรรดิจิ้นเจี่ยนเหวิน ซึ่งขณะนั้นพระองค์มีพระชนมายุเพียง 6 พรรษา ซึ่งตามกฎหมายของราชสำนักไม่สามารถให้ไปไว้ทุกข์ในงานศพของพระมารดาได้ พระองค์จึงขอตำแหน่งอื่นที่เขาทำได้ พระราชนัดดา จักรพรรดิจิ้นเฉิง (พระโอรสของจักรพรรดิจิ้นหมิง) จึงเป็นอ๋องแห่งหลางหยาแทน และพระองค์ก็ถูกสถาปนาเป็นอ๋องไคว่จี เมื่อพระองค์เจริญขึ้น พระองค์ก็ดำรงพระอิสริยยศสูงขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าจะไม่มีอำนาจจริง ๆ ก็ตาม

ในรัชกาลของจักรพรรดิมู่
-----------------------

ในปี ค.ศ. 344 หลานคนอื่นของซือหม่าอี้ คือ จักรพรรดิจิ้นคัง (พระอนุชาของจักรพรรดิจิ้นเฉิง) สวรรคต พระโอรสมู่ พระโอรสวัยทารกเสวยราชย์ แต่อำนาจทั้งหมด ล้วนอยู่กับ พระนางซูไทเฮา เพราะพระโอรสไม่สามารถว่าราชการได้ โดยพระนางเชื่อคำแนะนำของเหอ ชง (何充) เป็นอย่างมาก

อ้างอิง
-------



| * ด
* ค
* ก
รายพระนามจักรพรรดิราชวงศ์จิ้น |
| --- |
| ราชวงศ์จิ้นตะวันตก | 
หวู่ตี้ (ซือหม่า เอี๋ยน/สุมาเอี๋ยน) **·** 
ฮุ่ยตี้ (ซือหม่า จง) **·** 
ซือหม่า หลุน **·** 
หฺวายตี้ (ซือหม่า ชื่อ) **·** 
หมิ่นตี้ (ซือหม่า เย่)

 |
| ราชวงศ์จิ้นตะวันออก | 

หยวนตี้ (ซือหม่า รุ่ย) **·** 
หมิงตี้ (ซือหม่า เซ่า) **·** 
เฉิงตี้ (ซือหม่า เอี่ยน) **·** 
คังตี้ (ซือหม่า เยว่) **·** 
มู่ตี้ (ซือหม่า ตัน) **·** 
อายตี้ (ซือหม่า พี) **·** 
เฟ่ยตี้ (ซือหม่า อี้/สุมาอี้) **·** 
เจี่ยนเหวิน (ซือหม่า ยฺวี่) **·** 
เสี้ยวอู่ (ซือหม่า เย่า) **·** 
อานตี้ (ซือหม่า เต๋อจง) **·** 
กงตี้ (ซือหม่า เต๋อเหวิน)

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิจิ้นเจี่ยนเหวิน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จักรพรรดิจิ้นเฟ่ย** |  | **พระมหากษัตริย์จีน** (ค.ศ. 372) |  | **จักรพรรดิจิ้นเสี้ยวอู่** |
***เปีย-นัวร์*** (ฝรั่งเศส: *Pied-Noir*, พหุพจน์: Pieds-Noirs, เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [pje nwaʁ] แปลว่า 'เท้าดำ') เป็นบุคคลที่มีต้นกำเนิดจากชาวฝรั่งเศสและชาวยุโรปประเทศอื่นในประเทศแอลจีเรียสมัยการปกครองของฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1830 ถึง 1962 หลังแอลจีเรียประกาศเอกราชหรือไม่กี่เดือนต่อมา มีประชากรจำนวนมากอพยพไปยังประเทศฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่หรือคอร์ซิกา

หลังการรุกรานของฝรั่งเศสในวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1830 จนกระทั่งได้รับเอกราช แอลจีเรียกลายเป็นเขตบริหารหนึ่งของฝรั่งเศส โดยประชากรจากยุโรปถูกเรียกเป็นแอลจีเรียหรือ colons (อาณานิคม) ส่วนมุสลิมในแอลจีเรีนถูกเรียกเป็นชาวอาหรับ, มุสลิม หรือชนพื้นเมือง ศัพท์ *"เปีย-นัวร์"* เริ่มถูกใช้ก่อนสิ้นสุดสงครามแอลจีเรียใน ค.ศ. 1962 เพียงไม่นาน จากสำมะโนสุดท้ายในแอลจีเรียที่ปกครองโดยฝรั่งเศส ซึ่งจัดตั้งในวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1960 มีพลเมืองที่ไม่ใช่มุสลิม (ส่วนใหญ่นับถือคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก แต่รวมชาวแอลจีเรียเชื้อสายยิว 130,000 คน) ในแอลจีเรีย 1,050,000 คน เท่ากับร้อยละ 10 ของประชากรประเทศ

ในช่วงสงครามแอลจีเรีย กลุ่ม *เปีย-นัวร์* สนับสนุนการปกครองของฝรั่งเศสในแอลจีเรียอย่างมากและต่อต้านกลุ่มชาตินิยมแอลจีเรีย เช่น *Front de libération nationale* (FLN) และ *Mouvement national algérien* (MNA) ความขัดแย้งเกิดจากความไม่เท่าเทียมกันทางการเมืองและเศรษฐกิจที่มองว่าเป็น "ความแตกแยก" จากการปกครองของฝรั่งเศส ตลอดจนความต้องการตำแหน่งผู้นำสำหรับชนเบอร์เบอร์, อาหรับ และวัฒนธรรมและกฎเกณฑ์อิสลามที่มีอยู่ก่อนการพิชิตฝรั่งเศส ความขัดแย้งเหล่านี้มีส่วนต่อการล่มสลายของสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 4 และการอพยพของชาวยุโรปและแอลจีเรียเชื้อสายยิวไปยังฝรั่งเศส

หลังจากแอลจีเรียเป็นเอกราชใน ค.ศ. 1962 *เปีย-นัวร์* ที่มีสัญชาติฝรั่งเศสประมาณ 800,000 คนอพยพไปยังฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่ ในขณะที่ประมาณ 200,000 คนยังคงในประเทศแอลจีเรีย ภายหลังลดจำนวนลงถึงประมาณ 100,000 คนใน ค.ศ. 1965 และประมาณ 50,000 คนในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960

อ้างอิง
-------

1. ↑  De Azevedo, Raimondo Cagiano (1994) *Migration and development co-operation.*. Council of Europe. p. 25. ISBN 92-871-2611-9.
2. ↑  Le vote pied-noir 50 ans après les accords d’Evian เก็บถาวร 2015-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Sciences Po, January 2012
3. ↑  "pied-noir". *Oxford English Dictionary, 2nd Edition*. Vol. XI. Oxford, United Kingdom: Clarendon Press. 1989. pp. 799. ISBN 978-0-19-861223-0.
4. 1 2  Naylor, Phillip Chiviges (2000). *France and Algeria: A History of Decolonization and Transformation*. University Press of Florida. pp. 9–23, 14. ISBN 978-0-8130-3096-8.
5. ↑  Cook, Bernard A. (2001). *Europe since 1945: an encyclopedia*. New York: Garland. pp. 398. ISBN 978-0-8153-4057-7.
6. ↑  Smith, Andrea L. (2006). *Colonial Memory And Postcolonial Europe: Maltese Settlers in Algeria And France*. Indiana University Press. pp. 4–37, 180. ISBN 978-0-253-21856-8.
7. ↑  "Pieds-noirs": ceux qui ont choisi de rester, La Dépêche du Midi, March 2012

ข้อมูล
------

* Ramsay, R. (1983) *The Corsican Time-Bomb*, Manchester University Press: Manchester. ISBN 0-7190-0893-X.

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* อิสราเอล
* สหรัฐ

 |
**ถู่ที้กง**, **โถ่วตีกง** (จีน: 土地公 "เจ้าแห่งผืนดิน") หรือ ในภาษาจีนกลางเรียกว่า **ถู่ตี้เฉิน** (จีน: 土地神 "เจ้าแห่งผืนดิน") บางครั้งเรียกสั้น ๆ ว่า **ถู่ตี้** (จีน: 土地 "ผืนดิน") หรือที่ชาวไทยเชื้อสายจีนเรียกกันว่า **ตี่จู๋เอี๊ยะ** (จีน: 地主爷 "เทพเจ้าแห่งผืนดิน") เป็นเทพเจ้าที่ของชุมชน ที่อยู่อาศัย หรือสถานที่ ตามความเชื่อของศาสนาพื้นบ้านจีนรวมทั้งชาวไทยเชื้อสายจีนในประเทศไทยปัจจุบัน

เทวรูปตี่จู๋ม่า(ซ้าย) โถวตี้กง(กลาง) และเจ้าแม่กวนอิม(ขวา) ศิลปะแบบประเพณีจีนในปัจจุบัน ณ ศาลเจ้าริมแม่น้ำถูกู้ (土庫溪畔) เขตซีถุน เมืองไถจง ประเทศไต้หวัน

ชื่ออื่น
--------

ชื่ออื่น ๆ ของเทพถู่ที้กง เช่น

* ถู่กง (土公 "เจ้าแห่งดิน")
* ถู่ตี้เย๋(土地爷 "บิดาแห่งผืนดิน")
* ต้าบ๋อกง (大伯公 "ท่านเจ้าอาวุโส") หรือ บ๋อกง (伯公 "ท่านผู้อาวุโส")
* เฉ้เฉิน (社神 "เทพเจ้าแห่งดิน") หรือ เฉ้กง (社公 "เจ้าแห่งดิน")
* ถู่ตี้ชวิง (土帝君 "เทพเจ้าผู้ดูแลดิน")

ชื่ออื่น ๆ ที่ยาวและแต่งเพื่อกย่อง เช่น

* ถู่ตี้โฮวฝูเฉิน (土地或福神 "God who May Bless the Soil");
* ฝูเต๋อเจิ้งเฉิน (福德正神 "Right God of Blessing and Virtue") หรือ ฝูเต๋อกง (福德公 "Lord of Blessing and Virtue").

โดยทั่วไปนิยมเรียกว่า "ถู่ตี้กง เหย๋วเหย่ว" (*yeye* แปลว่า อากง) อันเป็นการสร้างความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับผู้คน

ตำนาน
-----

เชื่อกันว่า เทพถู่ที้กงมีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์จีนในสมัยราชวงศ์จิว ชื่อเดิมว่าเตียเม่งเต็ก เป็นข้ารับใช้ขุนนางผู้มั่งคั่งนายหนึ่ง ครั้งหนึ่งขุนนางท่านนั้นได้ถูกเรียกให้เข้ารับราชการที่วังหลวงอย่างกะทันหัน จึงได้รีบออกเดินทางไปพร้อมกับภรรยาของเขา และให้เตียเม่งเต็กนำธิดาของเขาตามไปในวังหลวงทีหลัง เตียเม่งเต็กได้ออกเดินทางโดยแบกธิดาของขุนนางไว้บนหลัง และในมือทั้งสองได้ถือข้าวของสัมพาระต่าง ๆ ระหว่างการเดินทางนั้นได้เกิดพายุหิมะถล่มขึ้น เตียเม่งเต็กจึงจำถอดเสื้อคลุมของเขาสวมให้กับธิดาของขุนนางที่แบกไว้บนหลังจนกระทั่งตนเองเสียชีวิตจากความหนาวเหน็บ หลังเตียเม่งเต็กได้เสียชีวิตลงด้วยความเสียสละและจงรักภักดีต่อเจ้านาย บนท้องฟ้าได้ปรากฏดวงดาวขึ้นมาเป็นอักษรใจความว่า "ประตูสวรรค์ทางใต้ของเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ ฮกเต็ก" ภายหลังได้มีผู้มาพบกับนางและได้ช่วยเหลือ นำไปส่งถึงครอบครัวโดยปลอดภัย หลังนางเติบโตขึ้นได้มีจิตใจกตัญญูต่อเตียเม่งเต็กและได้สร้างศาลเจ้าขึ้นเพื่อยกขึ้นเป็นเทพเจ้า ชื่อศาลเจ้าว่า "ศาลเจ้าฮกเต็ก" ศาลเจ้าดังกล่าวได้รับการนับถือมากจากฮ่องเต้พระองค์หนึ่งซึ่งได้ตั้งชื่อใหม่ให้กับเทพฮกเต็กว่า "ถู่ที้กง" อันแปลว่าเทพเจ้าแห่งผืนดินทั้งหลาย ชาวจีนจึงยึดถือว่าท่านเป็นเทพเจ้าที่มานับแต่นั้น

ในประเทศไทย
-----------

ตี่จู๋เอี๊ยะในประเทศไทย
ชาวจีนโพ้นทะเลในประเทศไทยได้นำความเชื่อและการเคารพเทพถู่ที้กงมาด้วยในฐานะเจ้าที่ ซึ่งเป็นความเชื่อที่เดิมมีอยู่แล้วในความเชื่อพื้นถิ่นของไทย โดยเทพถู่ที้กงได้ถูกเปลี่ยนชื่อมาเป็น ตี่จู๋เอี๊ยะ (地主爷) ซึ่งเป็นชื่อที่มีความหมายเดิมกับถู่ตี้กง โดยยังคงควาเชื่อ รูปลักษณ์ ไว้เหมือนเดิมทั้งหมด

ดูเพิ่ม
-------

* ศาลเจ้าที่แบบจีน(ตี่จู๋เอี๊ยะ)
* โถวตี้ม่า
* พระภูมิเจ้าที่


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ตี่จู๋เอี๊ยะ**

อ้างอิง
-------

1. 1 2  The Encyclopedia of Malaysia, vol. Religions & Beliefs, edited by Prof. Dr M. Kamal Hassan & Dr. Ghazali bin Basri. ISBN 981-3018-51-8
2. ↑  Keith G. Stevens, Chinese Mythological Gods, Oxford University Press, USA, (November 8, 2001), pages 60, 68, 70, ISBN 0-19-591990-4 or ISBN 978-0-19-591990-5
3. 1 2  ธรรมรังสี, บูชาเป็น ปาฏิหาริย์เกิด, แฮปปี้บุ๊ค พับลิชชิ่ง, กรุงเทพฯ (2562) ISBN 9786162925290
**ฌ้อปาอ๋อง ยอดขุนพลลำน้ำเลือด** (อังกฤษ: The Great Conqueror's Concubine, หรืออีกชื่อหนึ่งคือ King of Western Chu) เป็นภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ของฮ่องกง กำกับโดย สตีเฟ่น ฉิน และ เว่ย ฮั่นเตา นำแสดงโดย หลี่ เหลียงเหว่ย, กวน จือหลิน, จาง เฟิงอี้ และ กง ลี่ ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเค้าโครงมาจากเหตุการณ์สงครามฉู่-ฮั่น โดยเกิดขึ้นช่วงที่ ราชวงศ์ฉิน ล่มสลาย และการกำเนิดใหม่ของ ราชวงศ์ฮั่น ภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อคือ ฌ้อปาอ๋อง ศึกสองแผ่นดิน

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เรื่องราวในภาพยนตร์เกิดขึ้นในยุคปลายราชวงศ์ฉินที่ราษฎรพากันลุกฮือขึ้นก่อกบฏ จนเกิดกองกำลังหลายสายในความวุ่นวายครั้งนี้ หนึ่งก็คือกองทัพที่มี เซี่ยงหวี่ หรือ ฌ้อปาอ๋อง นักรบหนุ่มผู้ห้าวหาญที่เกิดมาในตระกูลขุนนางของแคว้นฉู่เป็นผู้นำ ส่วนอีกหนึ่งคือกองทัพที่มี หลิวปัง ขุนนางระดับล่างของก๊กฉิน ที่มีพื้นเพเดิมมาจากครอบครัวชาวนาผู้ยากไร้เป็นผู้นำ

เมื่อ เซี่ยงหวี่ ได้ชัยในการรบ เข้าใกล้สู่การกรีฑาทัพเข้าเมืองเสียนหยาง กลับเป็นกองทัพของ หลิวปัง ที่ชิงเข้าเมืองก่อน สร้างความไม่พอใจให้แก่เซี่ยงหวี่เป็นอย่างยิ่ง ต่อมา เซี่ยงหวี่ ได้ประกาศตั้งตัวเองเป็น "ฌ้อปาอ๋อง" และแต่งตั้งให้ หลิวปัง มีบรรดาศักดิ์เป็น "ฮั่นอ๋อง"

นักแสดงนำ
---------

* หลี่ เหลียงเหว่ย รับบท ฌ้อปาอ๋อง
* กวน จือหลิน รับบท สนมอู๋
* จาง เฟิงอี้ รับบท หลิวปัง
* กง ลี่ รับบท ลู่ จื้อ
* เฉิน ชิเซียะ รับบท เตียวเหลียง
* ตู้ เสี่ยวชุน รับบท เซียว เหอ
* สือ เฉิน รับบท จิ๋นซีฮ่องเต้
* ฉาง ชิห์ รับบท จักรพรรดิฉินที่ 2

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ฌ้อปาอ๋อง ยอดขุนพลลำน้ำเลือด* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *ฌ้อปาอ๋อง ยอดขุนพลลำน้ำเลือด* จากฐานข้อมูลภาพยนตร์ฮ่องกง
**ศูนย์วิจัยโลหิตวิทยา โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร** เป็นศูนย์วิจัยด้านโลหิตวิทยา โดยเป็นหน่วยงานในสังกัดคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มีสถานที่ดำเนินงาน ณ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

ประวัติ
-------

โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร คณะแพทยศาสตร์
ศูนย์วิจัยโลหิตวิทยา เริ่มเปิดดำเนินการเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2545 โดยเริ่มจากงานควบคุมและป้องกันโรคโลหิตจางธาลัสซีเมีย ในช่วงแรกนั้น ศูนย์วิจัยโลหิตวิทยาอยู่ในกำกับของสถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ ซึ่งขึ้นตรงกับมหาวิทยาลัยนเรศวร ภายหลังจากสถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ ได้ควบรวมกับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และเปลี่ยนเป็นโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อปี พ.ศ. 2548 ศูนย์วิจัยโลหิตวิทยา จึงเป็นหน่วยงานหนึ่งของคณะแพทยศาสตร์ และทำหน้าที่เพิ่มเติมในการให้บริการทางด้านห้องปฏิบัติการเพื่อตรวจวินิจฉัยพาหะ และโรคธาลัสซีเมียให้กับโรงพยาบาล นอกจากนี้ยังเป็นหน่วยงานสนับสนุนด้านการเรียนการสอน
ให้แก่นิสิตแพทย์ และนิสิตสาขาวิทยาศาสตร์สุขภาพอื่น ๆ

ปัจจุบัน ศูนย์วิจัยโลหิตวิทยา โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นศูนย์กลางในการศึกษาค้นคว้าวิจัยด้านโลหิตวิทยาในประชากรเขตภาคเหนือตอนล่าง และให้บริการสนับสนุนระบบการแพทย์ในการแก้ไขปัญหาด้านโลหิตวิทยาให้แก่ประชากร รวมทั้งเผยแพร่ความรู้ทางโลหิตวิทยาโดยเฉพาะที่เป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญของประเทศแก่นิสิตและบุคลากรด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพและประชาชนทั่วไป

หน่วยงาน
--------

ศูนย์วิจัยโลหิตวิทยา โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร มีหน่วยงานย่อยได้แก่ 

* หน่วยวิจัยธาลัสซีเมีย
* หน่วยปลูกถ่ายไขกระดูก

ดูเพิ่ม
-------

* มหาวิทยาลัยนเรศวร
* คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
* โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ศูนย์วิจัยโลหิตวิทยา โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร  เก็บถาวร 2008-12-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
**ฌ้อปาอ๋อง มหากาพย์ตำนานลำน้ำเลือด** (อังกฤษ: The Last Supper) เป็นภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์จีน ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2012 กำกับโดย ลู่ ฉวน นำแสดงโดย หลิว เย่, แดเนียล วู, จาง เจิ้น และ ฉิน หลาน ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเค้าโครงมาจากเหตุการณ์สงครามฉู่-ฮั่น โดยเกิดขึ้นช่วงที่ราชวงศ์ฉิน ล่มสลาย และการกำเนิดใหม่ของ ราชวงศ์ฮั่น ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกจำหน่ายในวันที่ 5 กรกฎาคม 2012

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เรื่องราวในภาพยนตร์เกิดขึ้นในยุคปลายราชวงศ์ฉินที่ราษฎรพากันลุกฮือขึ้นก่อกบฏ จนเกิดกองกำลังหลายสายในความวุ่นวายครั้งนี้ หนึ่งก็คือกองทัพที่มี เซี่ยงหวี่ หรือ ฌ้อปาอ๋อง นักรบหนุ่มผู้ห้าวหาญที่เกิดมาในตระกูลขุนนางของแคว้นฉู่เป็นผู้นำ ส่วนอีกหนึ่งคือกองทัพที่มี หลิวปัง ขุนนางระดับล่างของก๊กฉิน ที่มีพื้นเพเดิมมาจากครอบครัวชาวนาผู้ยากไร้เป็นผู้นำ

เมื่อ เซี่ยงหวี่ ได้ชัยในการรบ เข้าใกล้สู่การกรีฑาทัพเข้าเมืองเสียนหยาง กลับเป็นกองทัพของ หลิวปัง ที่ชิงเข้าเมืองก่อน สร้างความไม่พอใจให้แก่เซี่ยงหวี่เป็นอย่างยิ่ง ต่อมา เซี่ยงหวี่ ได้ประกาศตั้งตัวเองเป็น "ฌ้อปาอ๋อง" และแต่งตั้งให้ หลิวปัง มีบรรดาศักดิ์เป็น "ฮั่นอ๋อง"

นักแสดงนำ
---------

* หลิว เย่ รับบท หลิวปัง
* แดเนียล วู รับบท ฌ้อปาอ๋อง
* จาง เจิ้น รับบท หัน ซิ่น
* ฉิน หลาน รับบท ลู่ ชือ
* ชา ยี รับบท เซียว เหอ
* เนี่ย หยวน รับบท เซียว เหอ
* โหว ซือหยวน รับบท สนมฉี
* ฉี เตา รับบท เตียวเหลียง

อ้างอิง
-------

1. ↑  (จีน) 《王的盛宴》造型照曝光 定档7月5日暑期上映

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ฌ้อปาอ๋อง มหากาพย์ตำนานลำน้ำเลือด* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *ฌ้อปาอ๋อง มหากาพย์ตำนานลำน้ำเลือด* จากฐานข้อมูลภาพยนตร์ฮ่องกง
* (จีน) *The Last Supper* on Sina.com
**ญะราญ** ในคติไทยถือเป็นผีป่าประจำช้าง บ้างเรียก **มะเรง** (มาจากคำเขมรว่า *เมฺรญ* [มฺริญ]) แปลว่าผีป่าจำพวกหนึ่ง รูปร่างเหมือนเด็กเล็ก เชื่อกันว่าเป็นผู้ดูแลสัตว์ป่า ในคติชนกัมพูชาเชื่อว่าญะราญหรือมะเรงนี้เป็นเจ้าป่าและเจ้าแห่งสรรพสัตว์ทั้งปวง มีตัวตนจริงแต่ไม่เคยมีใครพบเห็น แต่ได้ยินเสียงญะราญตามป่า ชาวเขมรที่เป็นหมอช้างหรือทำอาชีพโพนช้างจะใช้ภาษาเมฺรญสำหรับสื่อสารระหว่างจับช้างป่าทำนองเดียวกับภาษาผีของไทย

จิตร ภูมิศักดิ์สันนิษฐานว่าแต่เดิมเมฺรญนี้อาจเป็นชาติพันธุ์หนึ่งในตระกูลภาษามอญ-เขมร ซึ่งชำนาญป่าและมิใคร่คบค้ากับชนกลุ่มอื่นจึงถูกเรียกเป็นผี แต่เมฺรญได้ถ่ายทอดวิชาการจับช้างแก่ชาวเขมร ด้วยเหตุนี้ชาวเขมรจึงใช้ภาษาเมฺรญเป็นภาษาในวงการการจับช้าง

ทั้งนี้ญะราญหรือมะเรงได้รับการบูชาในฐานะผีป่า ปรากฏในโคลงเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนารายณ์ฯ ความว่า

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ทอดพรักสิทธิ์แล้วเลิก |  | ดาลเถลิง |
| ชูชำโรมดาวเพลิง |  | เถือกท่า |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| อวยบายบ่ำบวงเถกิง |  | เทเวศร์ |
| ฝูงญะราญถ้วนหน้า |  | ปู่เจ้าจอมพนม |

มีความหมายว่า เมื่อสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงทอดเชือกปะกำ (บ่วงบาศคล้องคอช้าง) เสร็จแล้ว ก็ยกเอาดาลประตูขึ้น มีคนชูคบเพลิงสีแดงฉานคอยอยู่ แล้วถวายข้าวเพื่อบวงสรวงเทพยดาผู้ใหญ่ ฝูงผีป่า (คือญะราญ) และปู่เจ้าผู้เป็นใหญ่ในภูเขา

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  *มรดกความทรงจำแห่งนพบุรีศรีลโวทัยปุระ : ว่าด้วยโคลงเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนารายณ์ฯ และจารึกโบราณแห่งเมืองละโว้*. ดร. วินัย ศรีพงศ์เพียร และ ดร. ตรงใจ หุตางกูร (บรรณาธิการ). กรุงเทพฯ : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน), 2558, หน้า 107. ISBN 9786167154312.
2. 1 2  จิตร ภูมิศักดิ์. *ความเป็นมาของคำสยาม, ไทย ลาว และขอม และลักษณะทางสังคมของชื่อชนชาติ*. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ : ชนนิยม, 2556, หน้า 252. ISBN 9789749747216.
3. ↑  อิทธิพันธ์ ขาวละมัย, บ.ก. (26 กันยายน 2012). "การแทรกโพนช้าง". *วิชาการ.คอม*. สืบค้นเมื่อ 22 ตุลาคม 2021.
### เนื้อเรื่อง

"วันนี้คุณเปิดสวิตช์ความสุขของคุณแล้วหรือยัง" อาจฟังดูเป็นคำถามแปลกๆ แต่สำหรับผู้คนในเขตเกษตรกรรมในชนบทเล็กๆ ที่มีร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าชื่อ "อินาเด็ง" เป็นศูนย์กลางชุมชน คงเข้าใจและสามารถตอบคำถามนี้ได้เป็นอย่างดี

อย่างไรก็ตาม สำหรับเร อินาดะ ลูกสาวคนกลางของร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า เธอยังไม่เข้าใจมันดีนัก รวมทั้งสโลแกนของร้านที่พ่อยกขึ้นมาพูดอยู่เสมอว่า อินาเด็งต้องเน้นที่บริการหลังการขาย ไม่ว่าสิ่งที่ลูกค้าร้องขอมาจะเป็นอะไร ถ้าเกี่ยวข้องกับสินค้าที่พวกเขาขายไป พวกเขาจะจัดการดูแลให้เสร็จเรียบร้อยเอง (แม้แต่การขนย้ายข้าวของเหล่านั้น หลังจากซื้อไปแล้วเป็นปีๆ โดยไม่เรียกเก็บค่าใช้จ่าย) เรมีความฝันที่จะเป็นนักวาดภาพประกอบโฆษณา เธอจึงจากบ้านไปตามหาความฝันที่โตเกียวเมืองใหญ่

แต่เมื่อเธอต้องผิดหวังจากงานที่เธอรัก ในช่วงที่กำลังทุกข์ใจนั้นเอง ที่อยู่ๆ ก็มีจดหมายจากที่บ้านส่งมา เรียกตัวเธอกลับไปช่วยงานที่ร้านโดยด่วนที่สุด เรตัดสินใจกลับบ้าน ทั้งที่ต้องฝืนใจกับการทำงานที่ร้านที่ตนไม่ชอบ ทั้งยังต้องเผชิญหน้ากับพ่อซึ่งเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตลอด แต่ในช่วงเวลาที่ต้องทนฝืนใจช่วยงานที่บ้านนั้นเอง ที่บรรยากาศสงบสุข เรียบง่าย ที่ทุกคนในชุมชนช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกัน ที่ที่มีร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าเล็กๆ ของบ้านเธอเป็นศูนย์กลางชุมชน รวมทั้งความพยายามและมุ่งมั่นทำงานของพ่อที่เธอได้เห็น สิ่งเหล่านี้จะทำให้ความคิดและมุมมองของเร เปลี่ยนไปจากเดิม

เมื่อดูถึงตอนจบของเรื่อง ภาพยนตร์เรื่องนี้จะเสนอแนวคิดของคำตอบแก่คำถามข้างต้นที่ว่า "วันนี้คุณเปิดสวิตช์ความสุขของคุณแล้วหรือยัง"

### ตัวละคร

* จุริ อุเอะโนะ
* มานามิ ฮนโจ
หินงอกหินย้อยบริเวณปากถ้ำ
**อุทยานแห่งชาติแม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา** (อังกฤษ: Puerto Princesa Subterranean River National Park; ตากาล็อก: *Pambansang Liwasang Ilog sa Ilalim ng Lupa ng Puerto Princesa*) เป็นอุทยานแห่งชาติของประเทศฟิลิปปินส์ ได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อปี ค.ศ. 1992 และได้รับการจัดเป็นมรดกโลกทางธรรมชาติในปี ค.ศ. 1999

อุทยานแห่งชาติแม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซาตั้งอยู่บริเวณทิวเขาเซนต์พอล ทางตอนเหนือของเกาะปาลาวัน ประเทศฟิลิปปินส์ ห่างจากเมืองปูเวร์โตปรินเซซา เมืองหลวงของจังหวัดปาลาวันทางตอนเหนือประมาณ 50 กิโลเมตร

ณ ที่นี้ถือเป็นแม่น้ำใต้ดินที่มีความยาวที่สุดในโลก (ประมาณ 8.2 กิโลเมตร) ลอดผ่านถ้ำหินปูนของทิวเขาเซนต์พอล ที่มีอายุกำเนิดมานานกว่า 20 ล้านปี ก่อนที่จะไหลลงสู่ทะเลจีนใต้ โดยในภายในถ้ำจะประกอบด้วยหินงอกหินย้อยต่าง ๆ ที่มีลักษณะเหมือนรูปร่างต่าง ๆ ตามแต่จินตนาการของผู้พบเห็น เช่น หัวสิงโต, เห็ด, เทียนไขเล่มยักษ์ หรือพระแม่มารี ซึ่งถือเป็นจุดสำคัญของการเข้าชม การเข้าชมต้องใช้วิธีการล่องเรือพายเข้าไป และใช้ไฟฉายส่อง เพราะภายในถ้ำไม่มีการติดตั้งไฟอย่างถาวร 

ก่อนที่จะเข้าสู่ถ้ำ ต้องเดินผ่านเส้นทางชมธรรมชาติซึ่งเป็นป่าดิบที่อุดมสมบูรณ์ ประกอบไปด้วยป่าไม้นานาชนิด และสัตว์ป่าหายากชนิดต่าง ๆ เช่น ลิงแสม, นกเงือกปาลาวัน เป็นต้น และภายในถ้ำก็เป็นแหล่งอาศัยของค้างคาวจำนวนมาก 

การเข้าชม จะเข้าชมได้เพียง 1.2 กิโลเมตร ส่วนที่เหลือจะปิดไม่ให้นักท่องเที่ยวเข้าชม ด้วยเหตุผลของการอนุรักษ์ และจำกัดจำนวนนักท่องเที่ยว

อัตราค่าเข้าชมคนละ 150 เปโซ ถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวแห่งใหม่ของจังหวัดปาลาวัน อุทยานแห่งชาติแม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซาได้รับการประกาศให้เป็น 7 สิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลก เมื่อปี ค.ศ. 2011 ร่วมกับป่าแอมะซอน, อ่าวหะล็อง, น้ำตกอีกวาซู เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  *สมุทรโคจร*, รายการทางช่อง 5 โดย นิธิ สมุทรโคจร และโกสินทร์ ราชกรม: อาทิตย์ที่ 27 ตุลาคม 2556. สืบค้น 29 ตุลาคม 2556
2. ↑  ประกาศ 7 สิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลก ป่าอเมซอน, อ่าวฮาลอง, เกาะโคโมโด ติดโผด้วย จากมติชน. สืบค้น สืบค้น 29 ตุลาคม 2556

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อุทยานแห่งชาติแม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา**

| * ด
* ค
* ก
มรดกโลกในประเทศฟิลิปปินส์ |
| --- |
| ทางวัฒนธรรม | โบสถ์บาโรกแห่งฟิลิปปินส์ • นาขั้นบันไดแห่งกลุ่มทิวเขาฟิลิปปินส์ • นครประวัติศาสตร์บีกัน | ตราสัญลักษณ์มรดกโลก |
| ทางธรรมชาติ | อุทยานธรรมชาติพืดหินปะการังตุบบาตาฮา • อุทยานแห่งชาติแม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา • เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทิวเขาฮามีกีตัน |
| **หมายเหตุ:** ใช้ชื่อตามที่ได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลก |

| * ด
* ค
* ก
เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลกยุคใหม่ |
| --- |
| 
* ป่าแอมะซอนและแม่น้ำแอมะซอน
* อ่าวหะล็อง
* น้ำตกอีกวาซู
* เกาะเชจู
* เกาะโกโมโด
* แม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา
* ภูเขาโต๊ะ

 |  |
**ลูกิอุส ตาร์กวินิอุส ซุแปร์บุส** (ละติน: *LVCIVS TARQUINIVS SVPERBVS*) เป็นกษัตริย์แห่งโรมคนที่ 7 และเป็นคนสุดท้าย เขามีฉายาว่า **ตาร์กวินิอุสผู้หยิ่งทะนง** เขาเป็นลูกชายหรือหลานชายของลูกิอุส ตาร์กวินิอุส ปริสกุส กษัตริย์แห่งโรมคนที่ห้า ซุแปร์บุสได้ขึ้นครองรายช์ภายหลังการลอบสังหารแซร์วิอุส ตุลลิอุส กษัตริย์คนที่หก ซึ่งเป็นการลอบสังหารที่จัดฉากโดยเขากับภริยา โรมันภายใต้การปกครองของซุแปร์บุสไม่ได้ประสบกับความสำเร็จทางการทหารมากนัก เขามักหัวอ่อนคล้อยตามแม่ทัพนายกองที่มักจะบอกว่าโรมันสามารถจะชนะในศึกนั้นศึกนี้ได้ ความนิยมของซุแปร์บุสจึงไม่ค่อยจะดีนัก และเมื่อน้องชายเขาก่อเหตุข่มขืนลูเครเชีย ก็ทำให้ประชาชนในกรุงโรมก่อการลุกฮือโค่นล้มเขาลงจากอำนาจในปี 509 ก่อนคริสต์กาล ระบอบกษัตริย์ถูกล้มล้างและวุฒิสภาโรมันได้ประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐโรมัน

หลังถูกโค่นล้มจากอำนาจ เขาก็ลี้ภัยออกจากกรุงโรมไปพึ่งกษัตริย์ปอร์เซนาแห่งชาวอีทรัสคัน ด้วยเห็นว่าซุแปร์บุสมีเชื้อสายอีทรัสคัน กษัตริย์ปอร์เซนาจึงต้องการช่วยซุแปร์บุสคืนสู่ตำแหน่ง กษัตริย์ปอร์เซนายกทัพสู่กรุงโรม แต่สู้รบกันไม่ไม่นานก็เกิดเป็นสัญญาสงบศึกโดยไม่มีฝ่ายใดชนะ ซุแปร์บุสได้พยายามวางแผนทวงคืนบัลลังก์อีกครั้งในปี 498 หรือ 496 ก่อนค.ศ.แต่ก็ไม่สำเร็จ

| * ด
* ค
* ก
กษัตริย์แห่งโรม |
| --- |
| 
* โรมุลุส (753–717 ก่อน ค.ศ.)
* นุมา ป็อมปิลิอุส (717–673 ก่อน ค.ศ.)
* ตุลลุส ฮ็อสตีลิอุส (673–642 ก่อน ค.ศ.)
* อังกุส มาร์กิอุส (642–617 ก่อน ค.ศ.)
* ลูกิอุส ตาร์กวินิอุส ปริสกุส (616–579 ก่อน ค.ศ.)
* แซร์วิอุส ตุลลิอุส (578–535 ก่อน ค.ศ.)
* ลูกิอุส ตาร์กวินิอุส ซุแปร์บุส (535–510/509 ก่อน ค.ศ.)

 |
**กรอตตาอัซซูร์รา** (อิตาลี: *Grotta Azzurra*) หรือ **ถ้ำลอดสีน้ำเงิน** (อังกฤษ: Blue Grotto) เป็นถ้ำในทะเลบนชายฝั่งของเกาะกาปรี ทางใน้ของประเทศอิตาลี แสงอาทิตย์ที่ส่องผ่านโพรงใต้น้ำและสะท้อนแสงผ่านน้ำทะเลทำให้เกิดสีน้ำเงินสะท้อนภายในโพรงถ้ำ ถ้ำมีความยาวราว 50 เมตรเข้าไปในหน้าผาจากผิวด้านนอก และมีความลึก 150 เมตร (490 ฟุต) พื้นถ้ำเป็นทราย

ปากถ้ำมีความสูงสองเมตรและอาจเหลือเพียงหนึ่งเมตรหากน้ำขึ้นสูง ทำให้การเข้าไปภายในถ้ำจะทำได้ต่อเมื่อน้ำลงและไม่มีคลื่นลมในทะเล ในปี 2011 เคยมีนักท่องเที่ยวคนหนึ่งประสบอุบัติเหตุได้รับบาดเจ็บบริเวณคอขณะกำลังมุดเข้าถ้ำ จากการตรวจสอบในภายหลังพบว่าคนนำเรือได้นำเรือเข้าไปในระหว่างที่มีน้ำขึ้นสูง 

มีข้อบังคับไม่อนุญาตให้ว่ายน้ำภายในถ้ำเด็ดขาด

ประวัติศาสตร์
-------------

ในสมัยโรมัน ถ้ำโพรงนี้เคยถูกใช้เป็นสระว่ายน้ำส่วนตัวของติแบริอุส รวมถึงเป็นวิหารทะเล มีการค้นพบเทวรูปของเนปจูนและไทรทัน ในพื้นของถ้ำโพรงในปี 1964 ปัจจุบันย้ายไปจัดแสดงอยู่ที่อานากาปรี นอกจากนี้ยังมีการค้นพบฐานเทวรูปอีกจำนวนหนึ่งบนพื้นถ้ำในปี 2009 พลินีผู้อาวุโส นักประวัติศาสตร์ยุคโรมัน อธิบายถ้ำโพรงนี้ว่าเต็มไปด้วยไทรทันกำลัง "เล่นบนเปลือกหอย" จึงเป็นไปได้ว่าเทวรูปไทรทันที่ค้นพบในปี 1964 นั้นอาจเป็นรูปปั้นเดียวกับที่ปลินีผู้พี่เคนเห็นและบันทึกไว้ในศตวรรษที่ 1

ด้านหลังของถ้ำหลักมีทางเชื่อมต่อสามทางไปยังซาลาเดย์โนมี (Sala dei Nomi) หรือ "ห้องแห่งนาม" ภายในมีการสลักชื่อของผู้ที่เดินทางมาเยือนถ้ำนี้ตลอดเวลาหลายศตวรรษ และยังมีทางเชื่อมอีกสองทางที่นำทางลึกลงไปในหน้าผา เข้าใจกันว่าเป็นทางเดินไปยังวังของจักรพรรดิติแบริอุส แต่ต่อมาก็ค้นพบว่าตรงปลายค่อย ๆ แคบลงและเป็นทางตัน ลักษณะที่อาจพบได้เป็นการกัดเซาะตามธรรมชาติ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Lorenzi, Rossella (2009-09-28). "Roman Statues Found in Blue Grotto Cave". DiscoveryNews. สืบค้นเมื่อ 2020-12-30.
2. 1 2 3  "Blue Grotto (Grotta Azzurra)". *Atlas Obscura*. สืบค้นเมื่อ 2015-11-24.
3. ↑  "Grotta Azzurra - The Blue Grotto Capri - Capri Tour". *Capri.com*. สืบค้นเมื่อ 2015-11-24.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**Blue Grotto (Capri)**

* Grotta Azzurra เก็บถาวร 2009-06-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* The Virtual Cave: Seacaves

พิกัดภูมิศาสตร์: 40°33′38″N 14°12′17″E﻿ / ﻿40.56056°N 14.20472°E﻿ / 40.56056; 14.20472

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* เยอรมนี

 |