recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดคุ้งกระถิน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลคุ้งน้ำวน อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี

วัดคุ้งกระถินเป็นวัดเก่าแก่สร้างในสมัยใดไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด สันนิษฐานว่าก่อสร้างตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย แต่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2409 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2541 วัดค่อนข้างขาดการพัฒนามาแต่โบราณ เสนาสนะต่าง ๆ จึงมีสภาพทรุดโทรมยากแก่การบูรณปฏิสังขรณ์ จนเมื่อท่านพระปลัดปฐมธมฺมปาโล ได้เข้ามาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดคุ้งกระถินเมื่อ พ.ศ. 2524 จึงได้ก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ศาลาการเปรียญ 1 หลัง ศาลาเอนกประสงค์ 1 หลัง เตาอบ 1 หลัง ห้องน้ำห้องส้วม 6 หลัง โรงครัว 1 หลัง กุฏิสงฆ์ 2 ชั้น 1 หลัง รวมถึงอุโบสถหลังใหม่

สำหรับอุโบสถหลังเก่ามีสภาพทรุดโทรมมาก หน้าบันเป็นศิลปะแบบจีนผสมกับศิลปะไทย เป็นทรงสามเหลี่ยมหน้าจั่วตัดเรียบตรงกลางปั้นเป็นลายนูนรูป มังกรคู่ประคองแจกันทรงสูงปั้นลายดอกพุฒตาล กรอบโดยรอบชักร่องลึกเล่นระดับสองชั้น ลวดลายโดยรอบกรอบสามเหลี่ยมหน้าจั่วปั้นเป็นลายนูนต่ำ ช่อฟ้าปั้นเป็นเศียรนาค ชายคามุงกระเบื้องโดยรอบทำเสาค้ำชายคา ทรงแปดเหลี่ยมย่อมุม ด้านบนฐานบัวหงายหัวเสาเป็นฐานแปดเหลี่ยม ชักร่องลดระดับเป็นเอวคอด จำนวนเสา ด้านข้างแปดต้น เสาด้านหน้าหกต้น เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองตั้งอยู่บริเวณมุมกำแพงแก้วด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้สิบสอง ฐานเจดีย์เป็นฐานสิงห์ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ องค์ระฆังทรงเหลี่ยมขนาดเล็ก ส่วนยอดชำรุดหักหายไปสภาพชำรุดทรุดโทรมมากที่ฐานถูกขุดเจาะหาโบราณวัตถุเป็นโพรงขนาดใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดคุ้งกระถิน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดคุ้งกระถิน" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2022-03-20. สืบค้นเมื่อ 2022-08-10.
3. ↑  "วัดคุ้งกระถิน". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**วัดบางสาม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางตะเคียน อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี มีเนื้อที่ราว 50 ไร่

วัดบางสามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2444 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2506 วัดมีปรากฏในหลักฐานใน *จดหมายเหตุนายทรงอานุภาพ* (สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ) ฉบับที่ 6 สิงหาคม ร.ศ. 123 เล่าเรื่องเสด็จประพาสต้นครั้งแรก ความว่า "ส่วนข้างทางที่เสด็จนั้น ได้ยินว่าเสด็จไปประพาสปลายคลองสองพี่น้อง จะประพาสที่ใดบ้างหาทราบไม่ ได้ความแต่ว่า นายวงค์ตะวันไปถูกหมากัด ประพาสคลองสองพี่น้องแล้วเสด็จมาพักทำครัวเย็นที่วัดบางสาม เมื่อทำครัวอยู่นั้นพวกเราใครตกเบ็ดได้ปลาเทโพตัวหนึ่ง ทราบว่าแกงเทโพวันนั้นอร่อยนัก แต่นายอัษฎาวุธเคราะห์ร้ายไปตกร่องที่วัดบางสาม ฟกช้ำไปหน่อยหนึ่ง"

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่ กว้าง 8.25 เมตร ยาว 24.25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 ศาลาการเปรียญเก่าที่คาดว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 มีเสาไม้ต้นใหญ่เป็นค้ำยัน และศาลาการเปรียญหลังใหม่ ประดิษฐานของพระพุทธรูปปางต่าง ๆ รวมทั้งธรรมมาสน์เก่าที่เมื่อ พ.ศ. 2470 ด้านหลังวัดริมแม่น้ำมีต้นไทรขนาดใหญ่ และมีซุ้มจงกรมสำหรับเดินจงกรม ซึ่งมีพระพุทธรูปปางลีลา และพระสิวลีประดิษฐานอยู่บนแท่น หน้าวัดมีวิหารจัตุรมุข ภายในประดิษฐานรูปหล่อของ พระครูเขมานุโยค อดีตเจ้าอาวาส กุฏิสงฆ์สองชั้น 40 ห้อง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2553–2555 หอเทพเทวาสถิต เป็นเรือนไทยประยุกต์ 2 ชั้น และมณฑปที่เก็บรอยพระพุทธบาทและรูปภาพประวัติศาสตร์สมัยเก่าแก่โบราณและอัฐิอดีตเจ้าอาวาส

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงปู่นาค ปานอำพันธ์
* พระอธิการกอน กิตฺติสุทฺโท (อดีตเจ้าคณะอำเภอสองพี่น้อง)
* หลวงพ่อชุน บูชา (พระครูเขมานุโยค) ปรากฏในหลักฐานใน พ.ศ. 2482
* พระอาจารย์ผล บูชา รักษาการณ์แทนเจ้าอาวาส
* หลวงพ่ออั้น บูชา รักษาการแทนเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อสังวน คล้ายสุบรรณ รักษาการแทนเจ้าอาวาส
* พระอธิการอนันต์ ปญฺญาวโร นามสกุล สมรรคนั่ฎ
* พระครูอินทปญฺญษธร (หลวงพ่อชั้น อินฺทปญฺโญ (สิน ทองเอี่ยม)) พ.ศ. 2513–2559
* พระครูปลัดบุญสร้าง ปญฺญาวโร (พธ.ม.) วันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2560–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางสาม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดบางสาม". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
3. ↑  "สุพรรณบุรีฝนตกหนัก ทำมณฑปวัดบางสาม ทรุดตัวเอียงข้าง คาดน้ำขังใต้พื้น". ไทยรัฐ.
**วัดค้างคาว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านบางไผ่น้อย ตำบลบางไผ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี วัดตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา มีเนื้อที่ 12 ไร่ 1 งาน 58 ตารางวา

ประวัติ
-------

ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้างวัดค้างคาว แต่สันนิษฐานจากรูปแบบทางศิลปกรรมได้ว่าสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนกลาง เริ่มแรกแรกบริเวณนี้มีค้างคาวมากมายจึงเรียกว่า "วัดค้างคาว" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2339 ได้รับการบูรณะครั้งใหญ่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ พระอุโบสถกว้าง 10.35 เมตร ยาว 26 เมตร ปัจจุบันไม่มีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์เนื่องจากการบูรณปฏิสังขรณ์ หน้าบันเป็นลวดลายไม้จำหลักรูปเทวดาประทับในปราสาท เครื่องประกอบมีเครื่องลำยอง ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ นาคสะดุ้ง คันทวยรับเชิงชาย บานประตูหน้าต่างเป็นลายจำหลักไม้ ซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่องศิลปกรรมสมัยอยุธยาตอนกลาง เรียกว่า *หลวงพ่อเก้า* พระพุทธรูปในอุโบสถจำนวน 28 องค์ ศิลปกรรมสมัยกรุงศรีอยุธยา ภายนอกมีกำแพงแก้วเป็นแบบกำแพงแก้วบัวหลังเจียด ช่องประตูหัวเสาเม็ดทรงมัณฑ์ ใบเสมาทำจากหินทรายแดง เป็นใบเสมาคู่ตั้งอยู่บนฐานขาสิงห์โหย่ง อยู่รอบพระอุโบสถจำนวน จำนวน 16 ใบ มีลวดลายจำหลักหลายแบบ อายุเก่าแก่สุดมาจากสมัยอยุธยาตอนต้นหรือก่อนสมัยอยุธยา ลายพันธุ์พฤกษา ลายเครือเถา อายุถัดลงมาเป็นลายกระหนก

เจดีย์ตั้งรอบพระอุโบสถมี 2 แบบคือ เจดีย์ทรงระฆังฐานแปดเหลี่ยมทรงสูง ศิลปกรรมสมัยอยุธยา และเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ศิลปกรรมสมัยรัตนโกสินทร์ กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ เดิมวัดมีธรรมาสน์และตู้พระธรรมที่ถูกเคลื่อนย้ายไปยังพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงปู่ชุ่ม
* หลวงปู่จันทร์
* หลวงปู่สำรวย
* หลวงปู่ยิ้ม
* หลวงปู่สมยา
* หลวงปู่ฉัตร
* พระอธิการวิชัย
* พระครูสังฆรักษ์กมล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดค้างคาว". มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. สำนักบรรณสารสนเทศ.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "พระอุโบสถ วัดค้างคาว". มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. สำนักบรรณสารสนเทศ.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "โบราณสถานวัดค้างคาว". มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. สำนักบรรณสารสนเทศ.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  ประภัสสร์ ชูวิเชียร. "อยุธยาในย่านกรุงเทพฯ ศิลปกรรมที่สัมพันธ์กับแม่น้ำลำคลอง". p. 317.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดค้างคาว**
**ก่อผา** เป็นพืชในสกุลก่อ กระจายพันธุ์เป็นวงกว้างในพื้นที่บริเวณตะวันออกของเอเชีย มีถิ่นกำเนิดในประเทศจีน (มณฑลเสฉวน และ มณฑลยูนนาน) ภาคเหนือของประเทศไทยและประเทศเวียดนาม สูงจากระดับน้ำทะเล 800 - 2600 เมตร

ก่อผาเป็นต้นไม้ขนาดเล็กไม่ผลัดใบ ในธรรมชาติสูงได้ถึง 15 เมตร บางครั้ง ดูเหมือนพุ่มไม้ เมื่อต้นมีอายุมากและผิดปกติ และกิ่งบิดงอ กิ่งปกคลุมด้วยขนยาวนุ่มสีขาวครีม ตามีขนาดเล็ก ทรงกลม ปลายแหลม เป็นขนครุยที่ขอบสีแดงและขาว ใบรูปไข่ ยาว 5 - 12 ซม. กว้าง 2.5 - 6 ซม. ไม่ผลัดใบ มีรูปลิ่มหรือเกือบกลมที่ฐานใบ ด้านบนเรียบเป็นมัน ท้องใบปกคลุมด้วยขนสีออกเหลืองหนาแน่น ขอบใบหยักซี่ฟัน 5 - 10 ซี่สั้นๆ ก้านใบยาว 1 - 2 ซม. มีขนสีเทา-เหลือง ผลเปลือกแข็งมีกาบรูปถ้วย ยาว 0.9-1.1 ซม. เส้นผ่านศูนย์กลาง 0.8 ซม. คล้ายรูปไข่ ปลายยุบเป็นติ่งหนาม เหมือนไหม ก้านดอกสั้น (1.5-3 ซม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  เต็ม สมิตินันทน์ *ชื่อพรรณไม้แห่งประเทศไทย* เก็บถาวร 2010-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สำนักงานหอพรรณไม้ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช, พ.ศ. 2549
2. 1 2 3  Wu, Z. Y. & P. H. Raven (July 1999). "FOC Vol. 4 Page 379: 31. *Quercus franchetii*". *Flora of China*. Science Press, Beijing, and Missouri Botanical Garden Press, St. Louis. สืบค้นเมื่อ 5 June 2012.
**วัดจรรย์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ติดกับแม่น้ำท่าจีนฝั่งตะวันออก ในตำบลศรีประจันต์ อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี มีเนื้อที่ตั้งวัดจำนวน 20 ไร่ 2 งาน 40 ตารางวา

วัดจรรย์น่าจะมีมาตั้งแต่สมัยอยุธยาแล้ว และได้รับการบูรณะขึ้นใหม่โดยชาวลาวที่อพยพเข้ามาอยู่ในละแวกนี้ในช่วงต้นรัตนโกสินทร์ ตั้งเป็นวัดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2455 เนื่องมาจากในสมัยก่อนบริเวณพื้นที่ก่อสร้างวัดเป็นป่าที่มีต้นจันทน์ขึ้นอยู่หนาแน่นเมื่อราษฎรได้สร้างอาคารเสนาสนะขึ้นในชั้นต้น จึงเรียกว่า **สำนักสงฆ์จันทน์** และต่อมาจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดจรรย์"

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ามีพะไลต่อยื่นมาด้านหน้า มีประตูทางเข้าเฉพาะด้านหน้า 1 ประตู และมีหน้าต่างอยู่ที่ผนังข้างด้านละ 3 ช่อง หลังคาด้านบนซ้อนลด 2 ชั้น ส่วนฐานอาคารด้านล่างแอ่นโค้ง ภายในวิหารมีพระพุทธรูปประธานปางมารวิชัย 1 องค์ ภาพจิตรกรรมอยู่ทั้งภายนอกและภายใน เขียนด้วยสีฝุ่นมีรองพื้น สมัยต้นรัตนโกสินทร์ฝีมือช่างพื้นบ้านที่ได้รับอิทธิพลจากช่างหลวง เป็นเรื่องราวพุทธประวัติตั้งแต่ประสูติจนถึงปรินิพพานที่สอดแทรกวิถีชีวิตของชาวลาวไว้ด้วย จิตรกรรมมีการเขียนซ่อมเพิ่มเติมในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว อุโบสถมีผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า สร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2460 กุฏิ 9 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง มณฑป 2 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง และเจดีย์ 3 องค์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงปู่กาพย์ พรฺหมฺสโร
* พระสมุห์ไสว ธมฺมสาโร (พระเมธีธรรมสาร)
* พระอธิการแช่ม
* พระครูสุวรรณปสาทคุณ (แนบ จิตฺตปสาโท)
* พระครูสุวรรณอมรรังสี (เสนาะ อมรรํสี)
* พระปลัดสุชาติ สุชาโต

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดจรรย์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  กรมศิลปากร. "วัดจรรย์" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 4 มกราคม 2566. เข้าถึงจาก
3. ↑  "วัดจรรย์". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
4. ↑  "วัดจรรย์". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
**วัดคุ้งกร่าง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ติดแม่น้ำบางปะกง ในตำบลบางตลาด อำเภอคลองเขื่อน จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดคุ้งกร่าง แต่เดิมชื่อว่า **วัดภาราม** ต่อมาชาวบ้านเรียกกันว่า **วัดคุ้ง** เพราะอยู่บนเส้นทางสัญจรทางน้ำ (แม่น้ำบางปะกง) ต่อมาเรียกต่อท้ายว่า "วัดคุ้งกร่าง" เพราะบริเวณชายน้ำหน้าวัดมีต้นกร่างใหญ่ยืนอยู่ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2286 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542

ภายในวิหารหลวงพ่อผอมข้างอุโบสถจะเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางบำเพ็ญทุกรกิริยา ชาวบ้านเรียกว่า *หลวงพ่อผอม* ซึ่งมีอายุมากกว่า 200 ปี ภายในวัดมีศาลาการเปรียญที่สร้างด้วยไม้สักทองทั้งหลัง ยังมีหลวงพ่อพุทธโสธร รูปปั้นหลวงปู่สะอาดอดีตเจ้าคณะตำบลบางตลาด เจ้าอาวาสวัดคุ้งกร่าง หลวงปู่กิจ อดีตเจ้าคณะอำเภอบางคล้า เจ้าอาวาสวัดคุ้งกร่าง ประดิษฐานอยู่ นอกจากนั้นภายนอกวิหารมีองค์พระสังกัจจายน์ปางประทานทรัพย์องค์ใหญ่ที่สุดในโลก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดคุ้งกร่าง". อีสานร้อยแปด.
2. ↑  "วัดคุ้งกร่าง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดคุ้งกร่าง". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
4. ↑  "หลวงพ่อผอม วัดคุ้งกร่าง ฉะเชิงเทรา".
**วัดคูหาสวรรค์** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูหาสวรรค์ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง

ประวัติ
-------

วัดคูหาสวรรค์มีถ้ำคูหาสวรรค์ตั้งอยู่ในวัด ชาวบ้านนิยมเรียกวัดนี้ว่า **วัดคูหาสูง** หรือ **วัดสูง** ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างเมื่อใด แต่ตำนานนางเลือดขาวระบุว่า เมื่อตาสามโมกับยายเพชรถึงแก่กรรมแล้ว กุมารกับนางเลือดขาวให้นำอัฐิของท่านทั้งสองไปเก็บไว้ในถ้ำคูหาสวรรค์ ขณะที่ข้อมูลในหนังสือทำเนียบวัดจังหวัดพัทลุงของพระครูอริยสังวร (เอียด) ระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 1924 ยังปรากฏความในหนังสือพระกัลปนาวัดเมืองพัทลุงสมัยอยุธยา ความว่า วัดคูหาสวรรค์ก็น่าจะถูกทำลายไปในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แล้วจึงได้รับการบูรณะใหม่

เมื่อ พ.ศ. 2432 วัดได้รับการบูรณะครั้งใหญ่เพื่อเตรียมรับเสด็จพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวครั้งเสด็จประพาสแหลมมลายู ปรากฏจารึกพระปรมาภิไธย จ.ป.ร. 108 ไว้บริเวณหน้าถ้ำ วัดคูหาสวรรค์ได้กลายเป็นวัดร้าง จน พ.ศ. 2452 ชาวบ้านได้นิมนต์พระครูจรูญกรณีย์ (ตุค เกสโร) มาเป็นเจ้าอาวาสครองวัด ท่านได้บูรณะเป็นการใหญ่ วัดจึงได้รับการพัฒนา จนถึง พ.ศ. 2467 เมืองพัทลุงย้ายจกตำบลลำปำมาตั้งที่ตำบลคูหาสวรรค์ พระยาคณาศัยสุนทร (สา สุวรรณสาร) ผู้ว่าราชการเมืองสมัยนั้น ได้ช่วยบูรณะวัดอีกแรงหนึ่ง วัดคูหาสวรรค์เป็นวัดที่พระมหากษัตริย์และเชื้อพระวงศ์โปรดในการเสด็จอยู่เสมอ เช่น เมื่อ พ.ศ. 2502 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จประพาสถ้ำคูหาสวรรค์ได้ทรงจารึกพระปรมาภิไธย ภปร.และ สก. ไว้ที่เพิงผาหน้าถ้ำ

ถ้ำและเสนาสนะ
-------------

ถ้ำคูหาสวรรค์ เป็นถ้ำกว้าง 18 เมตร ยาว 28 เมตร สูงเป็นเวิ้งรูปกรวย ตอนบนมีหินงอกคล้ายรูปช้าง ชาวบ้านเรียกว่า "ช้างผุด" หรือ หินลับแล พื้นถ้ำปูด้วยอิฐถือปูน ในถ้ำมีเจดีย์องค์เล็ก มีพระพุทธรูปปูนปั้นและปั้นด้วยดินเหนียวขนาดต่าง ๆ เรียงแถวเป็นระเบียบทางด้านทิศเหนือ ทิศใต้ และ ทิศตะวันตก รวม 37 องค์ มีประวัติว่าพระพุทธรูปจำนวน 20 องค์ สร้างขึ้นในสมัยอยุธยา ต่อมาสมัยรัตนโกสินทร์สร้างเพิ่มอีก 17 องค์ ทางด้านทิศตะวันออกของเศียรพระพุทธไสยาสน์มีกรุพระพิมพ์ที่ชาวบ้านได้ขุดพบเป็นจำนวนมาก มีทั้งพระจำหลักไม้พระพุทธรูปปูนปั้น พระสำริด และพระพิมพ์ดินดิบสมัยศรีวิชัย ปากถ้ำสูงประมาณ 2 เมตร ชาวบ้านเรียกว่า "หัวทรพี" ตรงข้ามเป็นรูปพระฤๅษีตาไฟปูนปั้น มีเรื่องเล่าในตำนานว่า นางเลือดขาวกับเจ้าพระยากุมารสร้างขึ้นแทนอนุสาวรีย์ตาสามโมกับยายเพชร และได้บรรจุอัฐิของตายายทั้ง 2 ไว้ กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 52 ตอนที่ 75 ลงวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478

พระอุโบสถวัดคูหาสวรรค์ ประดิษฐานพระประธานที่สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้สร้างถวาย สร้างจากทองคำร้อยละ 60 วัดมีพระพุทธบาทจำลอง ตั้งอยู่บนไหล่เขาด้านบนของถ้ำพระ สูงขึ้นไปประมาณ 60 เมตร สร้างโดยนายฮวดและนางขิ้ม แซ่สอ เมื่อ พ.ศ. 2471 และมีเจดีย์หินโบราณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดคูหาสวรรค์". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดพัทลุง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-19. สืบค้นเมื่อ 2021-08-19.
2. ↑  "วัดคูหาสวรรค์ (Wat Khuhasawan)". ฐานข้อมูลท้องถิ่นภาคใต้-มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดคูหาสวรรค์**
**วัดจรเข้ตาย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองท่าลาดและคลองจรเข้ตาย ในตำบลบางคา อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา

จากประวัติวัดระบุว่าสร้างขึ้นในปีระกา พ.ศ. 2428 โดยมีนายเปียและนางจิ๋ว สามีภรรยาได้ริ่เริ่มตั้งวัดขึ้นด้วยทุนทรัพย์ส่วนตัว ร่วมกับราษฎรละแวกท้องถิ่น มีพระอาจารย์กล้องเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2324 ในสมัยพระครูไฝ บัณฑิโต เป็นเจ้าอาวาส มีการทุบอุโบสถหลังเก่าที่ทรุดโทรมแล้วสร้างใหม่โดยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2502 

บริเวณหมู่บ้านมีตำนานเกี่ยวกับจระเข้ คือ เมื่อหมู่บ้านตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 นายสามออกไปเลี้ยงควายแล้วหายไป ชาวบ้านได้ออกไปตามหาพบว่าโดนจระเข้ลากไปกินที่หนองน้ำแห่งหนึ่ง รวมถึงวัว ควาย และสัตว์เลี้ยงก็โดนจระเข้ลักไปกินอีก จึงได้ติดต่อหมอจระเข้มาทำการปราบ โดยทำการตั้งศาลเพียงตาตรงปากคลองที่แยกจากคลองท่าลาดเพราะเชื่อว่าเป็นถ้ำจระเข้ ในที่สุดสามารถปราบจรเข้าได้มากมายและนำมารวมกันตรงศาลเพียงตา จึงเรียกหมู่บ้านว่า "บ้านจรเข้ตาย" บริเวณวัดจึงมีศาลเพียงตาอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดจรเข้ตาย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "เที่ยววัดจรเข้ตาย ฉะเชิงเทรา ตามรอยตำนานจระเข้ยักษ์".
บทความนี้เกี่ยวกับภาพยนตร์เกาหลี สำหรับภาพยนตร์อเมริกา ดูที่ เรดอาย เที่ยวบินระทึก
**เรดอาย ไม่ตาย แต่ไม่กลับ** (อังกฤษ: Red Eye) เป็นภาพยนตร์สยองขวัญสัญชาติเกาหลี สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2005 กำกับโดย คิม ดอง-บิน นำแสดงโดย จัง ชิน-ยัง, ซง อิลกุก, ลี ดอง-คิว, คิม เฮ-นา, คว็ค จี-มิน

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

วันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1988 รถไฟออกจากกรุงโซล มุ่งหน้าไปยังยอซู ผู้โดยสารเกือบร้อยคนด้วยอุบัติเหตุทางรถไฟโดยไม่มีใครรู้สาเหตุ 16 ปีผ่านไป รถไฟขบวนเดียวกัน กำลังจะวิ่งเป็นครั้งสุดท้าย ในคืนวันที่ฝนตก แต่รถไฟกลับหยุดกระทันหัน หลังจากออกจากสถานีได้เพียง 10 นาที หลังจากนั้น มีซอน พนักงานเสิร์ฟของว่าง รู้สึกว่ามีบางสิ่งแปลกๆ อยู่กับตัวรถไฟ หลังจากนั้นในที่นั่งเดียวกัน มีผู้โดยสารจากที่อยู่ในช่วงปี 1980 มานั่ง และหนังสือพิมพ์ในรถไฟขบวนนั้นกลายเป็นวันที่ 16 กรกฎาคม 1988 ในที่สุดมีซอนก็รู้สึกว่าคนอื่นไม่เห็นในสิ่งที่เธอเห็น และไม่ช้ามันก็กลายเป็นความน่ากลัว เพราะเธอถูกขังอยู่ในสถานที่ที่ไม่รู้จักเพียงคนเดียว สิ่งที่มีซอนเห็นนั้น เริ่มปรากฏชัดแล้วว่า เป็นสถานการณ์ที่น่ากลัว และเธอเริ่มรู้ทีละนิดว่า เธอต้องทำอะไรสักอย่างกับความลับของรถไฟ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Red Eye (2005)". *Korean Film Council*. สืบค้นเมื่อ 19 October 2018.
2. ↑  Elley, Derek (8 June 2005). "Red Eye". *Variety*. สืบค้นเมื่อ 19 October 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *เรดอาย ไม่ตาย แต่ไม่กลับ* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *เรดอาย ไม่ตาย แต่ไม่กลับ* ที่ฮันซีเนมา
หน่วยกู้ภัยเวียงจันทน์
**หน่วยกู้ภัยเวียงจันทน์** (ลาว: ໜ່ວຍກູ້ໄພ ມູນນິທິ; อังกฤษ: Vientiane Rescue) เป็นหน่วยอาสาสมัครกู้ภัยในกรุงเวียงจันทน์ ประเทศลาว ที่ตอบสนองต่ออุบัติเหตุทางถนนมากกว่า 5,760 รายต่อปี (ตัวเลขปี ค.ศ. 2015) โดยหน่วยกู้ภัเวียงจันทน์เป็นหน่วยบริการที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ที่ประกอบด้วยอาสาสมัครกว่า 200 คน, รถพยาบาล 8 คัน, หน่วยดับเพลิง, ทีมกู้ภัยดำน้ำลึก ตลอดจนเครื่องมือกู้ภัยไฮดรอลิก และทีมงานขุดค้น

หน่วยกู้ภัยเวียงจันทน์ ถือเป็นหนึ่งในหกผู้รับรางวัลรามอน แมกไซไซ ประจำปี ค.ศ. 2016

ประวัติ
-------

ในปี ค.ศ. 2007 กลุ่มอาสาสมัครจากมูลนิธิเพื่อช่วยเหลือคนยากจนของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวใช้รถพยาบาลที่ได้รับบริจาค เพื่อจัดตั้งกองกำลังกู้ภัยนครหลวงเวียงจันทน์เพื่อให้บริการปฐมพยาบาลในวันหยุดสุดสัปดาห์ ครั้นในปี ค.ศ. 2010 เซบัสเตียง แปเร ซึ่งเป็นแพทย์และนักดับเพลิงชาวฝรั่งเศสที่อาศัยอยู่ในเวียงจันทน์ ได้เข้าร่วมมูลนิธิรวมกับชาวลาวชื่อไพจิตร โคนปทุม และอาสาสมัครอายุ 15 ปีจำนวน 5 คน ได้จัดตั้งหน่วยกู้ภัยเวียงจันทน์ขึ้น เพื่อให้บริการฟรีเป็นครั้งแรกของประเทศ โดยให้บริการช่วยเหลือฉุกเฉินตลอด 24 ชั่วโมง

ในช่วงปีแรก ๆ อาสาสมัครต้องเผชิญกับการขาดเงินทุน, อุปกรณ์ และการฝึกอบรมอย่างเป็นทางการ และมักไม่สามารถตอบสนองต่อการเรียกร้องความช่วยเหลือ อีกทั้งในปี ค.ศ. 2012 ได้มีการสูญเสียรถพยาบาลที่มีอยู่เพียงคันเดียว และบริการกู้ภัยต้องระงับเป็นเวลาหนึ่งปีขณะที่มีการรวบรวมเงินเพื่อซื้อรถใหม่

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา หน่วยกู้ภัยเวียงจันทน์ได้ขยายจำนวนอาสาสมัครถึงกว่า 200 คน ที่ทำงานจากสถานที่ต่าง ๆ 4 แห่งในเวียงจันทน์ พวกเขาตอบสนองต่อ 15-30 อุบัติเหตุต่อวัน และตามมติคณะกรรมการตัดสินรางวัลรามอน แมกไซไซ ค.ศ. 2016 ได้ยอมรับต่อการช่วยชีวิตผู้คนนับหมื่นระหว่างปี ค.ศ. 2011 ถึงปี ค.ศ. 2015

การยอมรับ
---------

หน่วยกู้ภัยเวียงจันทน์ ถือเป็นหนึ่งในหกผู้รับรางวัลรามอน แมกไซไซ ประจำปี ค.ศ. 2016 ซึ่งเปรียบเสมือนเป็นรางวัลโนเบลของเอเชีย ตามคณะกรรมการตัดสินการแข่งขัน รางวัลนี้ได้จาก "การยอมรับถึงความกล้าหาญในการช่วยชีวิตชาวลาวในเวลาและสถานที่ที่ต้องการมาก ภายใต้สถานการณ์ที่ขาดแคลนมากที่สุด แรงบันดาลใจจากความเมตตากรุณาของพวกเขา ความเอื้ออาทรที่เหมือนกันของจิตวิญญาณในอีกหลายคน"

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2016 ประธานาธิบดีฝรั่งเศสฟร็องซัว ออล็องด์ ได้มอบรางวัลลาฟร็องส์เซนกาก์ แก่เซบัสเตียง แปเร และหน่วยกู้ภัยเวียงจันทน์ ในพิธีที่จัดขึ้น ณ กรุงปารีส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Vientiane Rescue Teams Report On Road Carnage". *J&C Lao*. สืบค้นเมื่อ 30 January 2017.
2. 1 2 3 4 5  "Vientiane Rescue". *Ramon Magsaysay Award Foundation*. สืบค้นเมื่อ 9 October 2016.
3. 1 2  "Vientiane rescuers win Magsaysay award". *Bangkok Post*. สืบค้นเมื่อ 9 October 2016.
4. 1 2  "Volunteers save lives in Vientiane, Laos, where road toll is among world's worst". *ABC News*. สืบค้นเมื่อ 30 January 2017.
5. ↑  "Vientiane Rescue: The deadly streets of Laos". *Al Jazeera*. สืบค้นเมื่อ 9 October 2016.
6. ↑  "Cérémonie d'annonce des 10 lauréats La France s'engage au Sud – 2e appel à projets". *Associations Francais*. สืบค้นเมื่อ 30 January 2017.[*ลิงก์เสีย*]
7. ↑  "On the streets of Vientiane with the teenage first responders saving lives". *Post Magazine*. สืบค้นเมื่อ 30 January 2017.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ (อังกฤษ)
* หน่วยกู้ภัยเวียงจันทน์ ที่เฟซบุ๊ก (ลาว)
**หน่วยงานเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศสหรัฐ** หรือ**ยูเอสเอด** (อังกฤษ: United States Agency for International Development, ย่อ: USAID) เป็นหน่วยงานอิสระของรัฐบาลกลางสหรัฐ ซึ่งรับผิดชอบต่อการให้การสนับสนุนระหว่างประเทศพลเรือนและความช่วยเหลือด้านการพัฒนาเป็นหลัก ยูเอสเอดเป็นหน่วยงานช่วยเหลืออย่างเป็นทางการที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก โดยมีงบประมาณกว่า 27,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และคิดเป็นกว่ากึ่งหนึ่งของความช่วยเหลือระหว่างประเทศของสหรัฐทั้งหมด ซึ่งสูงสุดในโลกในแง่ดอลลาร์สัมบูรณ์

รัฐสภาผ่านรัฐบัญญัติความช่วยเหลือต่างประเทศเมื่อวันที่ 4 กันยายน 1961 ซึ่งจัดระเบียบโครงการช่วยเหลือต่างประเทศของสหรัฐใหม่และกำหนดให้ตั้งหน่วยงานเพื่อให้ความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจ ต่อมามีการก่อตั้งยูเอสเอดตามคำสั่งฝ่ายบริหารของประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี ซึ่งมุ่งรวมองค์การและโครงการความช่วยเหลือต่างประเทศที่มีอยู่จำนวนมากให้รวมอยู่ภายในหน่วยงานเดียว ยูเอสเอดเป็นองค์การความช่วยเหลือต่างประเทศแห่งแรกของสหรัฐซึ่งมีความมุ่งหมายหลักเพื่อการพัฒนาสังคมและเศรษฐกิจระยะยาว

โครงการของยูเอสเอดได้รับอนุมัติจากรัฐสภาในรัฐบัญญัติความช่วยเหลือต่างประเทศ ซึ่งรัฐสภาส่งเพิ่มเติมผ่านคำสั่งในรัฐบัญญัติจัดสรรงบประมาณประจำปีและกฎหมายอื่น ยูเอสเอดเป็นองค์ประกอบอย่างเป็นทางการอย่างหนึ่งของนโยบายต่างประเทศของสหรัฐ จึงดำเนินการภายใต้การชี้แนะของประธานาธิบดี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและสภาความมั่นคงแห่งชาติ ยูเอสเอดมีพันธกิจในกว่า 100 ประเทศ ซึ่งส่วนใหญ่ในทวีปแอฟริกา เอเชีย ละตินอเมริกา ตะวันออกกลางและยุโรปตะวันออก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Agency Financial Report, FY 2016" (PDF). USAID. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-09-05. สืบค้นเมื่อ 22 December 2016. Page 3.
2. ↑  "Agency Financial Report, FY 2016" (PDF). USAID. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-09-05. สืบค้นเมื่อ 22 December 2016. Page 28.
3. ↑  "USAID History". USAID. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-15. สืบค้นเมื่อ 2014-08-07.
4. ↑  "USAID HISTORY". *usaid.gov*. USAID. สืบค้นเมื่อ 8 January 2018.
5. ↑  "USAID: Automated Directives System 400" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2003-11-19. สืบค้นเมื่อ 2013-05-27.
6. ↑  USAID. "ADS Chapter 101.2 Agency Programs and Functions" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2003-11-18. สืบค้นเมื่อ 22 December 2011.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* หน่วยงานเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศสหรัฐ
บทความนี้เกี่ยวกับการปฏิวัติที่เกิดขึ้นใน ค.ศ. 1848-1849 สำหรับการปฏิวัติใน ค.ศ. 1918–1919 ดูที่ การปฏิวัติเยอรมัน ค.ศ. 1918–1919 สำหรับการปฏิวัติในเยอรมันตะวันออก ดูที่ การปฏิวัติเงียบสงบ
ดูเพิ่ม: การปฏิวัติเยอรมัน

The painting *Germania*, possibly by Philipp Veit, hung inside the Frankfurt parliament, the first national parliament in German history
**การปฏิวัติเยอรมัน ค.ศ. 1848-1849** (เยอรมัน: *Deutsche Revolution 1848/1849*), ช่วงระยะเปิดฉากซึ่งถูกเรียกอีกอย่างว่า **การปฏิวัติเดือนมีนาคม** (เยอรมัน: *Märzrevolution*) แต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิวัติ ค.ศ. 1848 ที่เกิดขึ้นในหลายประเทศในยุโรป พวกเขาเป็นหนึ่งในกลุ่มประท้วงและการก่อกบฎที่ประสานงานร่วมกันแบบหลวม ๆ ในสมาพันธรัฐเยอรมัน รวมทั้งจักรวรรดิออสเตรีย การปฏิวัติครั้งนี้ ซึ่งได้เน้นย้ำถึงอุดมการณ์รวมกลุ่มเยอรมัน แสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจที่แพร่หลาย ต่อโครงสร้างทางการเมืองที่มีอำนาจเด็ดขาดแบบดั้งเดิมของรัฐอิสระทั้งสามสิบเก้ารัฐของสมาพันธรัฐที่ได้สืบทอดดินแดนเยอรมันของอดีตจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ภายหลังจากการถอดถอนอันเป็นผลมาจากสงครามนโปเลียน กระบวนการนี้ได้เริ่มต้นในช่วงกลางปี ค.ศ. 1840

ส่วนหนึ่งของชนชั้นกลางที่ยึดมั่นในหลักการเสรีนิยม ในขณะที่ชนชั้นแรงงานได้แสวงหาในการปรับปรุงเพื่อให้มีสภาพการทำงานและชีวิตความเป็นอยู่อย่างรุนแรง ในขณะที่ชนชั้นกลางและชนชั้นแรงงานเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิวัติที่แยกต่างหาก ชนชั้นสูงที่เป็นฝ่ายอนุรักษ์นิยมเป็นฝ่ายชนะ พวกเสรีนิยมได้ถูกบังคับให้ลี้ภัยเพื่อหลบหนีการกดขี่ข่มเหงทางการเมือง ซึ่งพวกเขาได้เป็นที่รู้จักกันคือ Forty-Eighters หลายคนได้อพยพไปยังสหรัฐอเมริกา โดยได้ตั้งถิ่นฐานจากรัฐวิสคอนซินไปยังรัฐเท็กซัส

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**การปฏิวัติเยอรมัน ค.ศ. 1848–1849**

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* อิสราเอล
* สหรัฐ

 |
ภาพจำลองแผนผังของบุงเคอร์ฟือเรอร์ใต้ทำเนียบนายกรัฐมนตรีไรช์
**ฟือเรอร์บุงเคอร์** (เยอรมัน: *Führerbunker* "บังเกอร์ท่านผู้นำ") เป็นที่หลบภัยการโจมตีทางอากาศ ตั้งอยู่ในสวนของทำเนียบนายกรัฐมนตรีไรช์ในกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี แบ่งการก่อสร้างออกเป็นสองเฟส คือในปี 1936 และ 1944 อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ผู้นำนาซีเยอรมนีเข้าพำนักในฟือเรอร์บุงเคอร์เมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1945 ตั้งแต่นั้นมา ที่นี่ก็กลายเป็นศูนย์อำนาจของประเทศ ต่อมาในช่วงยุทธการที่เบอร์ลิน ฮิตเลอร์และเอฟา เบราน์ ก็ฆ่าตัวตายในบังเกอร์แห่งนี้ในวันที่ 30 เมษายน 1945 หนึ่งสัปดาห์ก่อนที่เยอรมนีจะลงนามยอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตร

หลังสงคราม ทั้งอาคารทำเนียบรัฐบาลทั้งเก่าและใหม่ถูกฝ่ายโซเวียตพังราบ แม้มีความพยายามระเบิดอยู่บ้าง แต่หน่วยใต้ดินยังไม่ค่อยถูกรบกวนมากนักจน ค.ศ. 1988–1989 ระหว่างการบูรณะพื้นที่ส่วนนั้นของกรุงเบอร์ลิน หลายส่วนของหน่วยบังเกอร์เก่าซึ่งมีการขุดค้นแล้วถูกทำลายไปเสียมาก สถานที่นั้นยังไม่มีการทำเครื่องหมายจน ค.ศ. 2006 เมื่อมีการติดตั้งแผ่นทองเหลืองขนาดเล็กที่มีแผนภาพเค้าร่าง ทางเดินเชื่อมอาคารของบังเกอร์ยังเหลืออยู่บ้าง แต่ถูกปิดมิให้สาธารณชนเข้า

สิ่งที่เกี่ยวข้อง
-----------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ฟือเรอร์บุงเคอร์**

* รังหมาป่า
* รังอินทรี

| * ด
* ค
* ก
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ |
| --- |
| การเมือง | 
* ฟือเรอร์
* *ไมน์คัมพฟ์*
* พินัยกรรมทางการเมือง
* ระบอบนาซี

 |  |
| เหตุการณ์ | 
* อาชีพทางทหาร
* เถลิงอำนาจ
* คณะรัฐมนตรีฮิตเลอร์
* นาซีเยอรมนี
* สงครามโลกครั้งที่สอง
* ฮอโลคอสต์
* แผนลับ 20 กรกฎาคม
* การยิงตัวตาย

 |
| ฐานบัญชาการฟือเรอร์ | 
* แบร์คโฮฟ (รังอินทรี)
* ทำเนียบนายกรัฐมนตรีไรช์
* ฟือเรอร์บุงเคอร์
* รังหมาป่า
* แวร์ว็อล์ฟ
* ปราการอินทรี
* Wolfsschlucht I
* Wolfsschlucht II
* Anlage Süd
* Felsennest

 |
| ครอบครัว | 
* เอฟา เบราน์ (ภรรยา)
* อาล็อยส์ ฮิตเลอร์ (บิดา)
* คลารา ฮิตเลอร์ (มารดา)
* โยฮัน เกออร์ค ฮีดเลอร์ (ปู่)
* มารีอา ชิคเคิลกรูเบอร์ (ย่า)
* อังเกลา ฮิตเลอร์ (พี่สาวต่างมารดา)
* เพาลา ฮิตเลอร์ (น้องสาว)
* เลโอ รูด็อล์ฟ เราบัล (หลานน้า)
* เกลี เราบัล (หลานน้า)
* วิลเลียม แพทริก ฮิตเลอร์ (หลานน้า)
* ไฮนทซ์ ฮิตเลอร์ (หลานน้า)
* ฌ็อง-มารี โลแร (ผู้อ้างเป็นบุตรชาย)

 |
**วัดเทพนิมิต** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม

วัดเทพนิมิตได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2515 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2525 ได้รับการประกาศให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง ปีพุทธศักราช 2538 เป็นวัดที่มีการปฏิบัติธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด เป็นสำนักวิปัสสนากรรมฐาน แห่งที่ 7 ของจังหวัดนครปฐม โดยอาคารปฏิบัติธรรม สามารถจุคนได้ประมาณ 1,000 คน โดยในแต่ละสัปดาห์จะมีพุทธศาสนิกชนมาปฏิบัติธรรมอย่างต่อเนื่อง นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนต่าง ๆ ติดต่อขอนำนักเรียนมาปฏิบัติธรรมอีกด้วย

อุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติ บริเวณวัดมีวังมัจฉาบริเวณคลองทวีวัฒนาด้านหน้าของวัด ซึ่งบริเวณนั้นมีฝูงปลาอยู่เป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะปลาสวาย ปลาตะเพียนทอง พระสงฆ์ พุทธศาสนิกชน และชาวบ้านในละแวกวัด นิยมนำอาหารปลา เศษขนมปังมาให้ทานแก่ฝูงปลาดังกล่าวอยู่เป็นประจำ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในวัด ได้แก่ พ่อปู่พญายม พระพรหม พระแม่ธรณี พระโพธิสัตว์กวนอิมสร้างจากหินทรายแกะสลัก ท้าวเวสสุวัณ ศาลเจ้าแกะเจ้าจุก และหัวเรือเจ้าแม่ตะเคียน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเทพนิมิต". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดเทพนิมิต". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**สุโขทัยระทม** เป็นชื่อเพลง ที่แต่งโดยครูจิ๋ว พิจิตร ที่แต่งขึ้นในปี พ.ศ. 2511 โดยอาศัยโครงเหตุการณ์ ไฟไหม้ครั้งใหญ่ที่สุโขทัย ที่ใหม้ทั้งตลาดและอาคารบ้านเรือนใกล้เคียง มีข้อมูลจากประวัติวัดราชธานี ซึ่งเป็นวัดที่มีประวัติความเป็นมานับแต่ครั้งกรุงสุโขทัย และตั้งอยู่ติดกับตลาดอันเป็นพื้นที่เหตุการณ์ไฟไหม้ด้วยมีว่า "เหตุการณ์ไฟไหม้ตลาดครั้งใหญ่ที่ปรากฏเมื่อ วันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2511 และวัดราชธานีก็ถูกไฟไหม้ในครั้งนั้น อุโบสถที่เก็บพระพุทธรูปสำคัญก็ถูกไฟไหม้ด้วย ซึ่งในปัจจุบันยังคงเหลือซากนั้นปรากฏอยู่" โดยครูจิ๋ว พิจิตร (ดิเรก เกศรีระคุปต์, พ.ศ. 2466-2553) เป็นผู้แต่ง จากข้อมูลของ ทรายทอง ณ โคราช มีว่า "วันที่ไฟไหม้ตลาดสุโขทัย น่าจะราว ๆ ปีใหม่ 2511 เธออยู่บนรถวงดนตรีไวพจน์ จะไปแสดงที่เพชรบูรณ์พอถึงสุโขทัยรถติดมากและนาน ครูจิ๋ว พิจิตร เลยนั่งแต่งเพลงสุโขทัยระทม บนรถขณะมองเห็นไฟไหม้ และแต่งสงสารสุโขทัย มอบให้ทรายทองร้องแก้" เหตุการณ์ไฟใหม้ จึงเป็น "โครงเรื่อง"แรงบันดาลใจในการแต่งเพลงนี้ โดยเพลงนี้มีการมอบให้นักร้อง เพชร โพธาราม ขับร้องอัดแผ่นเสียงในปี พ.ศ.นั้น และเพลงนี้ก็ถูกนำมาขับร้องในอีกหลายครั้ง อาทิ สายัณห์ นิรันดร เสรี รุ่งสว่าง เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  แจ้งความกระทรวงธรรมการ แผนกศึกษามณฑล เรื่อง จัดการย้ายโรงเรียนสุโขทัยวิทยาคมมาปลูกสร้างในวัดราชธานี http://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2450/041/1100.PDF
2. ↑  กองพุทธศาสนสถาน,กรมการศาสนา,กระทรวงศึกษาธิการ,ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่มที่ 7,กรุงเทพฯ โรงพิมพ์การศาสนา,2531. หน้า 509-10
3. ↑  ข้อมูลจากลุงโคราช
***สูญสิ้นความเป็นคน*** (ญี่ปุ่น: 人間失格; โรมาจิ: *Ningen Shikkaku*) เป็นนวนิยายญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1948 เขียนโดยโอซามุ ดาไซ ถือเป็นผลงานชิ้นเอกของดาไซและและติดอันดับนวนิยายขายดีเป็นอันดับสองในประเทศญี่ปุ่น รองจาก*โคะโคะโระ* ผลงานนวนิยายของนัตสึเมะ โซเซกิ นวนิยายเล่าเรื่องในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง มีองค์ประกอบหลายอย่างที่แสดงลักษณะว่าเป็นผลงานแนวอัตชีวประวัติ แต่ในความจริงถูกจัดอยู่ในประเภทกึ่งอัตชีวประวัติเพราะตัวละครในหนังสือในเป็นตัวละครสมมติทั้งหมด นวนิยายนำเสนอแก่นเรื่องที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ ในชีวิตของผู้เขียน ได้แก่การฆ่าตัวตาย อัญภาวะทางสังคม และภาวะซึมเศร้า ดาไซก็มีชีวิตในลักษณะเดียวกับตัวละครเอกในเรื่อง คือตลอดชีวิตพยายามจะฆ่าตัวตายพร้อมกับคนรักทั้งหมด 5 ครั้ง จนกระทั่งฆ่าตัวตายได้สำเร็จพร้อมกับคนรักในเวลานั้นคือผู้หญิงชื่อโทมิเอะ ยามาซากิ หลายคนเชื่อว่าหนังสือเรื่องนี้ดาไซเขียนขึ้นเพื่อให้เป็นพินัยกรรม เพราะดาไซฆ่าตัวตายในเวลาไม่นานหลังจากบทสุดท้ายของหนังสือถูกตีพิมพ์

หนังสือเป็นสาธารณสมบัติตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2562

*สูญสิ้นความเป็นคน*ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยโดยพรพิรุณ กิจสมเจตน์ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์เจลิท ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2559

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Takeshi Obata Illustrates Cover for Best-Selling Japanese Novel". ComiPress. August 22, 2007. สืบค้นเมื่อ 2009-07-27.
2. ↑  Eugene Thacker. "The Disqualified Life of Ozamu Dazai." *The Japan Times* (26 March 2016).
3. ↑  "Osamu Dazai". *authorscalendar.info*. สืบค้นเมื่อ 2022-02-17.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของภาพยนตร์ *"No Longer Human"* (ญี่ปุ่น)
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของภาพยนตร์ *"Ningen shikkaku"* ในปี ค.ศ. 2019 (ญี่ปุ่น)
**วัดเทพากร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร

วัดเทพากรสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2375 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2380 ผู้สร้างวัดคือท้าวเทพากร (ทอง) เป็นชาวมอญและเป็นเสนาอำมาตย์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทราบมาว่าพระองค์มีพระราชประสงค์จะสร้างวัดโดยไม่ออกพระนามจึงพระราชทานเงินแก่เสนาอำมาตย์ไปสร้างวัด อำมาตย์ผู้พี่คือท้าวเทพากรได้สร้างวัดเทพากร ส่วนอำมาตย์ผู้น้องคือท้าวเทพนารีได้สร้างวัดเทพนารี

เมื่อแรกสร้างมีชื่อว่า **วัดทอง** ตามชื่อเดิมของผู้สร้าง ขณะที่เจ้าฟ้ามงกุฎยังผนวช ได้เสด็จพระราชดำเนินมาที่วัดแห่งนี้และได้พระราชทานนามวัดอย่างเป็นทางการว่า **วัดท้าวเทพากร** เพื่อให้ตรงกับยศถาบรรดาศักดิ์ของผู้สร้าง (เข้าใจว่าเวลานั้นนายทองทูลเกล้าถวายเป็นพระอารามหลวง) ต่อมาในสมัยพระอุปัชฌาย์เหมเจ้าอาวาสให้ใช้คำเรียกกันสั้น ๆ ว่า **วัดบางพลูบน** หรือ **วัดบน** เพราะตั้งอยู่ปากคลองบางพลู ขณะเดียวกันวัดเทพนารีก็เรียกว่า "วัดบางพลูล่าง"

วัดเทพากรหันหน้าสู่แม่น้ำเจ้าพระยา พระอุโบสถได้รับการปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจดีย์ทรงมอญ ภายในมีพระเครื่องเนื้อดินเผา ผสมผงสีขาว บรรจุไว้ในเจดีย์ เจดีย์องค์ใหญ่ บริเวณใกล้กันกับพระอุโบสถของวัด และได้ทำการลำเลียงพระเครื่องจากวัดเลียบ ซึ่งสมเด็จพระศรีมหาโพธิ์หรือท่านขรัวอีโต้ได้สร้างไว้ก่อนมรณภาพ โดยขนย้ายมาทางเรือตามแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อมาบรรจุไว้ในองค์พระเจดีย์ใหญ่ดังกล่าว เจดีย์ย่อมุมไม้สิบของวัด ปัจจุบันอยู่ในโรงเรียนวัดเทพากร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-10-21.
2. ↑  "วัดเทพากร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-30. สืบค้นเมื่อ 2020-10-21.
3. ↑  "วัดเทพากร". *คลังข้อมูลชุมชน*.
4. ↑  กรรณิการ์ สุธีรัตนาภิรมย์. "กรุงธนบุรีในสมัยอยุธยาถึงต้นรัตนโกสินทร์" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 187.
**วัดเทพนิมิตมงคล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไทรงาม อำเภอไทรงาม จังหวัดกำแพงเพชร

วัดเทพนิมิตรมงคล หรือชาวบ้านเรียกว่า **วัดไทรงามเหนือ** ตั้งวัดเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2519 ประวัติการสร้างวัด มีวันหนึ่งหลวงปู่อินทร์ท่านได้นิมิตว่ามีเทวดา มาบอกว่าที่ตรงนี้ให้สร้างวัด ซึ่งในขณะนั้นประชาชนได้เป็นไข้มาเลเรียกันมาก เทวดาจึงบอกยารักษาโรคแก่หลวงปู่ให้นำมารักษาชาวบ้าน เมื่อหลวงปู่ได้นิมิตแล้วจึงได้บอกเล่าให้ผู้ใหญ่ม้วน เทียนสันต์ ถึงเรื่องนิมิตดังกล่าว และได้ขายที่ดินที่ชาวบ้านถวายหลวงปู่ไว้เพื่อวัด เริ่มสร้างเสนาสนะ สร้างกุฏิ ศาลา หลวงปู่อินทร์ได้เป็นประธานก่อสร้างอุโบสถ โดยนิมนต์พระมหาโชติ มาดำเนินการก่อสร้าง ทำการก่อสร้างอยู่ 2 ปี จึงแล้วเสร็จ และได้ทำการฝังลูกนิมิตเมื่อ พ.ศ. 2520

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ 1 หลัง กุฏิเจ้าอาวาส 1 หลัง กุฏิสงฆ์ 10 หลัง อุโบสถ 1 หลัง ศาลาธรรมสังเวช 1 หลัง เมรุ 1 หลัง และมณฑปหลวงปู่อินทร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเทพนิมิตมงคล". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดเทพนิมิตรมงคล" (PDF).
3. ↑  "วัดเทพนิมิตมงคล". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเทพนิมิตรมงคล**
**วัดเชียงราย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนดอก อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง

วัดเชียงรายสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2200 โดยเจ้าชมภูหรือพระยาชมภู บุตรชายของเจ้าพระยามหาโยธา (เจ่ง คชเสนี) ที่อพยพจากเมืองเชียงแสน เข้ามาอยู่ที่ลำปางพร้อมครอบครัว และต่อมาได้สร้างวัดนี้ขึ้นเพื่อรำลึกถึงเมืองเชียงราย และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2457 มีการการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2552 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2555 โดยได้มีการสร้างกำแพงวัดขึ้นใหม่ให้เป็นกำแพงเตี้ย ๆ บูรณะวิหารหลังเดิม ซึ่งเป็นศิลปะล้านนาประยุกต์กับศิลปะภาคกลางไว้ทั้งหมด พร้อมกับได้พัฒนากุฏิของพระเทพวิสุทธิโสภณ อดีตเจ้าอาวาส ให้เป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อเป็นแหล่งศึกษาเรียนรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรม

ภายในบริเวณวัดมีวิหารสีขาวที่ประดับลวดลายปูนปั้นสีขาว ประดับกระจกชิ้นเล็ก ๆ ภายในวิหารประดิษฐานพระพทธรูปประธานปางมารวิชัย พระพุทธรูปอยู่ในพระอิริยาบถประทับ (นั่ง) ขัดสมาธิ พระหัตถ์ซ้ายวางหงายบนพระเพลา (ตัก) พระหัตถ์ขวาวางบนพระชานุ (เข่า) นิ้วพระหัตถ์ชี้ลงพื้นธรณี พระประธานในอุโบสถปิดทอง ภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงเรื่องราวพุทธประวัติที่เขียนขึ้นใหม่ ด้านหน้าวิหารเป็นที่ตั้งของเจดีย์ทรงระฆังแบบล้านนา รายล้อมไปด้วยเจดีย์สีทอง 12 นักษัตร มีพระพุทธรูปด้านข้างทางทิศใต้ปางมารวิชัยพระพุทธรูปทรงเครื่องประกอบด้วยชฎามงกุฎ กุณฑล กรองศอ พาหุรัด ทองพระกรและธำมรงค์ทุกนิ้วพระหัตถ์ เป็นลักษณะพระพุทธรูปทรงเครื่องใหญ่สีขาว

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""วัดเชียงราย" จ.ลำปาง". เนชั่นทีวี.
2. ↑  "วัดเชียงราย". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "แปลก วัดเชียงราย อยู่ใน จังหวัดลำปาง ไปค้นหาคำตอบกัน?". เชียงใหม่นิวส์.
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

Motor vehicle

**กัมเพิร์ต อะพอลโล** (อังกฤษ: Gumpert Apollo) เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง เครื่องยนต์กลางลำหลัง ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (RMR) 2 ประตู 2 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัทรถยนต์สัญชาติเยอรมัน อะพอลโล ออโตโมบิล ระหว่างปี ค.ศ. 2005 – 2012 ในโรงงานที่อัลเตินเบิร์ก ประเทศเยอรมันนี

รถคันนี้เกิดขึ้นจากความตั้งใจของนายโรแลนด์ กัมเพิร์ต ที่ต้องการสร้างรถสปอร์ตที่สามารถวิ่งถนนได้อย่างถูกกฎหมาย ควบคู่ไปกับบนสนามแข่ง เขาได้นายโรแลนด์ เมเยอร์ นักออกแบบรถยนต์ ช่วยพัฒนารถต้นแบบขึ้น และบริษัทออดี ได้ตอบรับที่จะช่วยเหลือในโครงการนี้ โดยมีเงื่อนไขที่ว่า ต้องทำเป็นสายการผลิต ไม่ใช่เพียงแค่รถต้นแบบคันเดียวเท่านั้น จนกระทั่งได้เริ่มสายการผลิตในเดือนตุลาคมปี ค.ศ. 2005

กัมเพิร์ต อะพอลโล ได้รับการออกแบบประตูเป็นแบบปีกนกนางนวล ( Gull-wing door ) คล้ายคลึงกับ เมอร์เซเดส-เบนซ์ เอสแอล-คลาส และ เอสแอลเอส เอเอ็มจี รถใช้เครื่องยนต์ วี8 ของค่ายออดี สามารถทำอัตราเร่ง 0-100 กม./ชม. ได้ที่ 3.1 วินาที และความเร็วสูงสุดอย่างไม่เป็นทางการ 305 กม./ชม. (190 ไมล์/ชม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "PR GUMPERT Dezember 2008\_english" (PDF). สืบค้นเมื่อ 2009-01-06.
2. ↑   เก็บถาวร 2009-03-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Gumpert Homepage
**วัดเทพนิมิตต์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงดอนเมือง เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันพระครูศรีปริยัติศาสก์ (สาคร ป.ธ.6) เป็นเจ้าอาวาส

วัดเทพนิมิตต์ตั้งเป็นสำนักปฏิบัติธรรมเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 บนที่ราชพัสดุเนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน 52 ตารางวา โดยรองอธิบดีกรมธนารักษ์ซึ่งเป็นลูกศิษย์พระครูอนุรักษ์ศีลสังวรเป็นผู้ดำเนินการขอใช้ที่ดิน ในช่วงแรกมีฐานะเป็นสำนักสงฆ์ ใช้ชื่อว่า **สำนักปฏิบัติธรรมเทพนิมิตต์** แต่ชาวบ้านเรียกว่า **วัดกลางนา** เพราะในขณะนั้นมีแต่ทุ่งนาล้อมรอบ จากนั้นได้รับการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 พระครูอนุรักษ์ศีลสังวร เจ้าอาวาสรูปแรก ได้ขอให้กรุงเทพมหานครตั้งชื่อว่า "วัดเทพนิมิตต์" โดยให้เหตุผลไว้ในเอกสารประกอบการพิจารณาเรื่องการขอสถาปนาสำนักปฏิบัติธรรมเทพนิมิตต์ขึ้นเป็นพระอาราม ถึงอธิบดีกรมการศาสนา ตามหนังสือลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2524 ว่า มีทั้งนายทหารอากาศยศนาวาอากาศตรีและนายทหารบกยศพันตรี กับประชาชนอีกหลาย ๆ คน ได้พากันเล่าเรื่องสิ่งแปลกมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นในทีดินผืนนี้ ที่ดินผืนนี้มีแสงสว่างเกิดขึ้นในเวลาตอนกลางคืน เป็นแสงสว่างรุ่งโรจน์มาก สีขาวนวล โตเท่าขนาดบาตร เป็นอยู่ประมาณ 10 กว่านาทีก็หายไป นาน ๆ จะเกิดขึ้นสักครั้ง (อดีต) เจ้าอาวาสเห็นว่าเป็นมงคล จึงตั้งชื่อสำนักสงฆ์ว่า *เทพนิมิตต์* วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเทพนิมิตต์". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-02-10.
จัตุรัสโกร์นฮัมนสตอร์ยในกัมลา สตาน
**กัมลา สตาน** (สวีเดน: *Gamla stan*; ภาษาสวีเดน: [ˈɡâmːla ˈstɑːn], "เมืองเก่า") หรือชื่อเดิม **สตาเดินเมลลันโบรอาร์นา** (สวีเดน: *Staden mellan broarna*; "เมืองระหว่างสะพาน") จนกระทั่งเปลี่ยนเป็นชื่อทางการในปัจจุบันเมื่อปี 1980 เป็นย่านเมืองเก่าของสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ซึ่งประกอบด้วยเกาะสตัดสโฮลเมินเป็นหลัก บางครั้งอาจรวมถึงเกาะน้อยริดดาร์โฮลเมิน, เฮลกีอันด์สโฮลเมิน และ สเตริมสโบริก

จัตุรัสใจกลางกัมลา สตาน มีชื่อว่าสโตรโตรเกท ซึ่งห้องล้อมด้วยบ้านคหบดีเก่าแก่ เช่น อาคารตลาดหุ้นสต็อกโฮล์ม และเคยเป็นสถานที่เกิดเหตุการอาบเลือดสต็อกโฮล์ม ที่ซึ่งขุนนางชาวสวีดถูกสังหารหมู่โดยกษัตริย์คริสเตียนที่สองแห่งเดนมาร์กในปี 1520 ที่ซึ่งต่อมานำไปสู่การปฏิวัติและสงครามกลางเมืองอันสิ้นสุดลงโดยสหภาพคาลมาร์ถูกยุบเลิก และตามด้วยการเลือกตั้งของกษัตริย์กุตาฟที่หนึ่ง

ในย่านนี้ยีงเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญอื่น ๆ เช่น อาสนวิหารสต็อกโฮล์ม, พิพิธภัณฑ์โนเบล และ โบสถ์ริดดาร์ฮ็อล์ม, พระราชวังหลวงทรงบาโรก, ริดดาร์ฮูเซท และภัตตาคารเดนยิเลเนเฟรียเดนบนถนนเอิสเตร์ลองกาตัน ซึ่งเปิดทำการมาตั้งแต่ปี 1722 และเป็นภัตตาคารที่เปิดให้บริการยาวนานที่สุดในโลกโดยไม่มีการเปลี่ยนบรรยากาศโดยกินเนสบุ๊คออฟเวิล์ดเรเกิดส์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Innerstaden: Gamla stan". *Stockholms gatunamn* (2nd ed.). Stockholm: Kommittén för Stockholmsforskning. 1992. pp. 48–49. ISBN 91-7031-042-4.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**กัมลา สตาน**

วิกิท่องเที่ยว มีคำแนะนำการท่องเที่ยวสำหรับ ***Gamla stan***

พิกัดภูมิศาสตร์: 59°19′30″N 18°04′15″E﻿ / ﻿59.32500°N 18.07083°E﻿ / 59.32500; 18.07083
กองทัพของราชอาณาจักรมาเกโดนีอา นับเป็นหนึ่งในกองกำลังทางทหารที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกยุคโบราณ กองทัพนี้ถูกพัฒนาขึ้นโดยพระเจ้าฟิลิปส์ที่ 2 แห่งมาเกโดเนีย จนมีขีดความสามารถในการสู้รบสูงและมีความคล่องตัวในการใช้งานหลายภูมิประเทศ พระเจ้าฟิลิปโปสคิดค้นนวัตกรรมในการสงครามหลายอย่าง แต่ที่สำคัญคือการสร้างกองกำลังทหารอาชีพประจำการ ซึ่งทำให้พระเจ้าฟิลิปโปสสามารถฝึกทหารของตนได้สม่ำเสมอ ทำให้ทหารมาเกดอนมีระเบียบวินัย สามารถเคลื่อนทัพและแปรขบวนรบได้โดยไม่แตกแถว ภายในระยะเวลาสั้นๆกองกำลังนี้ก็ถูกแปรสภาพกลายเป็นหนึ่งเครื่องจักรสงครามที่ทรงพลานุภาพที่สุดในโลกยุคโบราณ โดยสามารถพิชิตกองกำลังพันธมิตรกรีก และรวบรวมกรีซให้เป็นหนึ่งได้ภายใต้ผู้ปกครองคนเดียวเป็นครั้งแรก หลังจากนั้นก็สามารถพิชิตกองทัพของจักรวรรดิเปอร์เซีย และเป็นแบบอย่างที่กองทัพของราชวงศ์แอนติโกนีด จักรวรรดิเซลิวซิด และราชอาณาจักรทอเลมี ยึดถือร่วมกันในช่วงศตวรรษที่ 3 และ 2 ก่อนคริสตกาล

การพัฒนาทางยุทธวิธีได้แก่ การปรับปรุงการใช้กระบวนทัพฟาลังซ์ของกรีก ซึ่งคิดค้นขึ้นโดยนายพลอีพามินอนดัส (Epaminondas) แห่งธีบส์ และอิฟิเครตีส (Iphicrates) แห่งเอเธนส์ ฯ พระเจ้าฟิลิปโปสที่ ๒ รับมาใช้ ทั้งการตั้งขบวนฟาลังซ์แบบแถวลึกของเอปามินอนดัส และ นวัตกรรมของอิฟิเครตีสที่ริเริ่มใช้หอกที่ยาวขึ้นกับโล่ที่ขนาดเล็กและเบาลง โดยฟิลิปโปสปรับหอกให้ยาวขึ้นไปอีก จนกลายเป็นหอกยาวสิบแปดฟุตที่ต้องถือสองมือ เรียกว่าซาริสซา (Sarissa) ความยาวของซาริสซาทำให้พลทหารราบแถวฟาลังซ์มีความได้เปรียบทั้งในการโจมตี และตั้งรับ และเปลี่ยนโฉมหน้าการสงครามของกรีซ โดยทำให้กองทหารม้ากลายเป็นอาวุธชี้ขาดแพ้ชนะเป็นครั้งแรกในสมรภูมิ กองทัพของมาเกโดเนียฝึกการประสานการรบระหว่างหน่วยต่อสู้ประเภทต่างๆจนถึงขีดสมบูรณ์แบบ - ตัวอย่างของยุทธวิธีผสม (หรือการปฏิบัติการร่วมทางยุทธวิธี) ของกองทัพมาเกโดเนีย ประกอบไปด้วย พลทหารราบฟาลังซ์ติดอาวุธหนัก หน่วยทหารราบเข้าปะทะ พลธนู พลทหารม้าติดอาวุธหนักและเบา และอาวุธปิดล้อม ซึ่งแต่ละหน่วยจะใช้ความได้เปรียบของตนให้เหมาะสมกับสถาณการณ์ และสนับสนุนซึ่งกันและกัน 

กองทัพของมาเกโดเนียเป็นกองกำลังผสมหลายชาติ พระเจ้าฟิลิปโปสรวบรวมกองกำลังทหารจากทั้งในมาเกโดเนีย และนครรัฐกรีกต่างๆ (โดยเฉพาะกองกำลังมหารม้าจากเทสซาลี) เข้าด้วยกัน โดยยังมีกองทหารรับจ้างจากทั่วหมู่เกาะอีเจียน และจากบอลข่านรวมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพด้วย พอถึงปีที่ ๓๓๘ ก่อนค.ศ. กำลังทหารมากกว่าครึ่งที่ประกอบเข้าอยู่ในแผนรุกรานจักรวรรดิอะคีเมนิดของเปอร์เซีย ก็เป็นทหารที่เกณฑ์หรือรวบรวมมาจากทั่วโลกอารยธรรมของกรีก และไม่ใช่ชาวมาเกโดเนีย เช่นชาวเทรเซีย (Thracian) ชาวอิลีเรีย (Illyrian) และชาวไพโอเนีย (Paeonian)

ดูเพิ่ม
-------

* อารยธรรมเฮลเลนิสต์
* อารยธรรมกรีก
* เฮลเลนิสต์กรีซ
* สมัยเฮลเลนิสต์
**กองทัพปลดปล่อยรัสเซีย** (รัสเซีย: Русская освободительная армия **Russkaya osvoboditel'naya armiya**, ย่อว่า РОА หรือ *ROA*) อีกชื่อหนึ่งว่า **กองทัพวลาซอฟ** (Власовская армия **Vlasovskaya armiya**) เป็นกลุ่มกองทัพซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวรัสเซีย ที่ได้สู้รบตามการบัญชาของเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพนี้มีผู้นำคืออันเดรย์ วลาซอฟ (Andrey Vlasov) นายพลกองทัพแดงผู้แปรพักตร์ นอกจากนี้ สมาชิกกองทัพยังมักเรียกขานกันว่า "วลาซอฟซืย" (Власовцы) และใน ค.ศ. 1944 กองทัพนี้กลายเป็นที่รู้จักด้วยชื่อ **กองทัพคณะกรรมาธิการเพื่อการปลดปล่อยประชาชนรัสเซีย** (Вооружённые силы Комитета освобождения народов России, Vooruzhonnyye sily Komiteta osvobozhdeniya narodov Rossii, อักษรย่อ: ВС КОНР, VS KONR).

กองทัพนี้มีอันเดรย์ วลาซอฟ อดีตนายพลกองทัพแดง เป็นผู้จัดตั้ง เขาพยายามรวบรวมกลุ่มชาวรัสเซียที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์และต่อต้านโจเซฟ สตาลิน ผู้นำสหภาพโซเวียต โดยเขามีเป้าหมายจะต่อสู้กับนาซีเยอรมนีเพื่อปลดแอกรัสเซีย ทหารอาสาส่วนใหญ่เป็นเชลยศึกชาวโซเวียต ทั้งยังมีผู้อพยพขาว (ซึ่งบางคนเป็นทหารผ่านศึกจากกองทัพขาวต่อต้านคอมมิวนิสต์ ที่ได้ร่วมรบในสงครามกลางเมืองรัสเซีย) ครั้นวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 กองทัพปลดปล่อยรัสเซียได้รับการเปลี่ยนนามใหม่อย่างเป็นทางการว่า กองทัพคณะกรรมาธิการเพื่อการปลดปล่อยประชาชนรัสเซีย แล้วจัดตั้งเป็นองค์กรการเมืองไว้ให้กองทัพสวามิภักดิ์ ต่อมาในวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1945 มีประกาศอย่างเป็นทางการว่า กองพลที่เป็นคนรัสเซียไม่นับเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพบกเยอรมันอีกต่อไป แต่จะขึ้นตรงต่อกองทัพคณะกรรมาธิการฯ นี้แทน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jurado, Carlos (1983). *Foreign Volunteers of the Wehrmacht 1941-45*. Osprey Publishing. p. 28. ISBN 0-85045-524-3.
**สุเหร่าลูบุกเบาก์** (อินโดนีเซีย: *Surau Lubuk Bauk*) เป็นสุเหร่าหรือสถานที่รวมตัวทางศาสนาอิสลามแบบอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ในนาการีลูบุกเบาก์ ตำบลบาตีปุฮ์บารูวะฮ์ อำเภอตานะฮ์ดาตาร์ จังหวัดสุมาตราตะวันตก สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1896 และสร้างเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 1901

สุเหร่านี้สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบมีนังกาเบาซึ่งมียอดหลังคาโค้งเว้าและปลายแหลมอันเป็นเอกลักษณ์ อาคารของสุเหร่านั้นสร้างด้วยไม้ และถึงแม้พื้นที่ที่สุเหร่าตั้งจะเกิดแผ่นดินไหวและลมแรงแต่สุเหร่ายังคงไม่ได้รับความเสียหายใด ๆ 

สุเหร่านี้ในปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานอนุรักษ์ภายใต้การดูแลของสำนักงานอนุรักษ์มรดกโบราณบาตูซังการ์ (Batusangkar Ancient Heritage Conservation Agency; BPPP) และในปัจจุบันเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวหลักของชุมชนในอำเภอตานะฮ์ดาตาร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Wahyu Sikumbang (31 Juli 2017). "Surau Lubuk Bauk, Tempat Buya Hamka Menimba Ilmu". *SINDOnews*.
2. ↑  Surau Lubuk Bauk di Sistem Registrasi Nasional Cagar Budaya เก็บถาวร 2017-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Direktorat Pelestarian Cagar Budaya dan Permuseuman Kementerian Pendidikan dan Kebudayaan Indonesia.
**จักรพรรดิหลิวซ่งอู่** (จีนตัวย่อ: (刘)宋武帝; จีนตัวเต็ม: (劉)宋武帝; พินอิน: *Liú Sòng Wǔ Dì*, 16 เมษายน 363 – 26 มิถุนายน 422) พระนามเดิม **หลิวยฺวี่** (จีน: 劉裕; พินอิน: *Liú Yù*; เวด-ไจลส์: *Liu Yu*) พระนามรอง **เต๋อซิ่ง** (จีน: 德興; พินอิน: *Déxìng*; เวด-ไจลส์: *Tehsing*) ปฐมจักรพรรดิราชวงศ์หลิวซ่งแห่งยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้

จักรพรรดิหลิวซ่งอู่ประสูติเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 363 พระราชบิดาของพระองค์คือ หลิวเฉียว ทายาทรุ่นที่ 20 ซึ่งสืบสายพระโลหิตจาก **ฉู่กงหวัง** เล่าเจียว (พินอิน: *Liǘ Jīao*) พระราชอนุชาใน จักรพรรดิฮั่นเกาจู่ ปฐมจักรพรรดิ ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ส่วนพระราชมารดาคือ **เจ้าอันจง** ซึ่งสิ้นพระชนม์หลังจากประสูติพระองค์ได้ไม่นานเมื่อจักรพรรดิอู่ตี้สถาปนาราชวงศ์หลิวซ่งใน ค.ศ. 420 ก็ได้สถาปนาพระราชมารดาที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วให้มีสถานะเทียบเท่าพระพันปีหลวงมีพระนามว่า **จักรพรรดินีเซี่ยวมู่** (พินอิน: *Xiàomùhuànghòu*) และได้สถาปนาพระราชบิดาที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วเป็น **จักรพรรดิเซี่ยวมู่** (พินอิน: *Xiàomùdì*) 

ใน ค.ศ. 420 หลิวอวี้ซึ่งขณะนั้นเป็นขุนศึกแห่ง ราชวงศ์จิ้นตะวันออก ได้ทำการปลด จักรพรรดิจิ้นกง ลงจากราชบัลลังก์ทำให้ราชวงศ์จิ้นตะวันออกสิ้นสุดลงพร้อมกับสถาปนาตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิหลิวซ่งอู่มีนามศักราชว่า **หยงฉู่** (พินอิน: *Yǒngchù*; เวด-ไจลส์: *Yung ch'u*) แต่ครองราชบัลลังก์ได้เพียง 2 ปีก็สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 422 โดยมีองค์ชาย **หลิวอี้ฝู** ที่รัชทายาทขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิหลิวซ่งเฉ่า
ธงของกองทัพรัฐฉานเหนือ
**กองทัพรัฐฉานเหนือ** (อังกฤษ: Shan State Army-North) เป็นกลุ่มติดอาวุธและเรียกร้องเอกราชของรัฐฉาน เน้นชาตินิยมไทใหญ่ เป็นกลุ่มที่ต่อสู้ต่อต้านสภาพัฒนาและสันติภาพแห่งรัฐในพม่า จัดเป็นกลุ่มติดอาวุธของพรรครัฐฉานก้าวหน้า

ประวัติ
-------

พรรครัฐฉานก้าวหน้าจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2514 โดยมีกองทัพรัฐฉานเหนือเป็นกลุ่มติดอาวุธ กองทัพได้เซ็นสัญญาสงบศึกกับทหารพม่าใน พ.ศ. 2532 หลังการเจรจากับสภาฟื้นฟูกฎหมายและกฎระเบียบแห่งรัฐ และได้ปกครองตนเองในเขตพิเศษ 3 ซึ่งเป็นพื้นที่ภายในรัฐฉาน ประกอบด้วย น้ำคำ ลางโค สีป้อ จอกแม เมืองสู ตังยาง เมืองใย เกสี และลาชิว ในขณะนั้น กลุ่มติดอาวุธมีทหารประมาณ 4.000 คน หลังจากเซ็นสัญญาสงบศึก กองทัพพม่ายังคงโจมตีพื้นที่ของกองทัพรัฐฉานภาคเหนือ ต่อมา ใน พ.ศ. 2548 พม่าต้องการให้กลุ่มนี้เปลี่ยนเป็นกองทัพป้องกันชายแดน สองในสามของกลุ่มยินดี แต่ที่เหลือปฏิเสธ ใน พ.ศ. 2557 กลุ่มนี้ได้ปะทะกับทหารพม่าในเกนสี มันซา และมีการสู้รบที่เมืองสูด้วย

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 2011.05.21 Shan State Army North & South join forces against Burma Army
* SSA-North loses Mongsu camp to Burma Army เก็บถาวร 2014-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Shanland

1. ↑  Shan State Progress Party/ Shan State Army
2. ↑  "Elusive Nationwide Ceasefire Agreement Continues to Distract from Substantial Peace Talks". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-05-09. สืบค้นเมื่อ 2014-11-26.
3. ↑  "Shan State Army-North and govt discuss troop clashes". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-09-12. สืบค้นเมื่อ 2014-11-26.
4. ↑  Burma-Myanmar: Burma Army attacked and seized Shan State Army-North (SSA-N) Mongsu camp
**การท่องเที่ยวในประเทศกรีซ**เป็นองค์ประกอบสำคัญของกิจกรรมทางเศรษฐกิจในประเทศ และเป็นหนึ่งในภาคส่วนที่สำคัญที่สุดของประเทศ ประเทศกรีซเป็นจุดหมายปลายทางสถานที่ท่องเที่ยวและแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญในทวีปยุโรปตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 เนื่องจากมีวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์อันยาวนาน ซึ่งสะท้อนให้เห็นเป็นส่วนใหญ่จากแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก 18 แห่ง ซึ่งมากที่สุดในยุโรปและทั่วโลก รวมทั้งชายฝั่งทะเลที่ยาว, เกาะ และชายหาดจำนวนมาก

หาดทรายเอเกรมนอย ในเกาะเลฟคาดาของประเทศกรีซ ขึ้นชื่อเรื่องน้ำทะเลสีฟ้าใส เป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยม
ประเทศกรีซดึงดูดนักท่องเที่ยวมากถึง 33 ล้านคนในปี ค.ศ. 2018 โดยเพิ่มขึ้นจาก 24 ล้านคนในปี ค.ศ. 2015 ทำให้กรีซเป็นหนึ่งในประเทศที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดในทวีปยุโรปและของโลก ตลอดจนมีส่วนสนับสนุนประมาณ 25 เปอร์เซ็นต์ต่อผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ เมื่องหลวงของประเทศอย่างเอเธนส์ เช่นเดียวกับซันโดรีนี, ไมโคนอส, โรดส์, คอร์ฟู, ครีต และชาลกิดิกี ต่างก็เป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่สำคัญของประเทศ

ประเทศกรีซยังส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงศาสนาและการแสวงบุญไปยังภูมิภาคที่มีประวัติศาสตร์ทางศาสนาที่สำคัญ เช่น อารามของชาวคริสต์ในเมเทโอราและเขาแอทอส โดยร่วมมือกับประเทศอื่น ๆ

ดูเพิ่ม
-------

* ประวัติศาสตร์กรีซ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Greece Properties inscribed on the World Heritage List (17)". *Unesco*. Unesco.
2. ↑  *Greece* by Paul Hellander, Kate Armstrong, Michael Clark, Des Hannigan
3. ↑  "13 Places Where You Can See the Bluest Water in the World". Travel+Leisure. สืบค้นเมื่อ 16 March 2017.
4. ↑  "Tourism Ministry statistics impress". สืบค้นเมื่อ 30 January 2019.
5. ↑  "Extra 2 million tourists to visit Greece". Avgi. สืบค้นเมื่อ 7 April 2018.
6. ↑  "Historic records for tourism (Ιστορικό ρεκόρ για τον τουρισμό)". topontiki.gr. สืบค้นเมื่อ 6 March 2017.
7. ↑  "UNWTO". Tweeter. สืบค้นเมื่อ 18 March 2019.
8. ↑  "Tourism involves everyone". สืบค้นเมื่อ 18 March 2019.
9. ↑  "Greece Focuses on Religious Tourism, Explores Cooperation with Russia". gtp.gr. 2016-05-20. สืบค้นเมื่อ 6 March 2017.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิท่องเที่ยว มีคำแนะนำการท่องเที่ยวสำหรับ ***Greece***

* Official Greece tourism site
* Greece travel and tourism ที่เว็บไซต์ Curlie
* แผนการเดินทางของกรีซ
**วัดสระมรกต** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกไทย อำเภอศรีมโหสถ จังหวัดปราจีนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา

วัดสระมรกตตั้งเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 36 เมตร ภายในวัดมีกลุ่มโบราณสถานสระมรกต ซึ่งชื่อตามสระน้ำขนาดใหญ่ เรียกตามภาษาปากชาวบ้านว่า *สระมรกต* กำหนดอายุราว พ.ศ. 1400-1800 ประกอบไปด้วย สระมรกต สระบัว ศาสนสถานประจำโรงพยาบาล และร่องรอยของสถูปเก่า พระพุทธบาทคู่ ที่ปรากฎอยู่ในกลุ่มโบราณสถานแห่งนี้ มีอายุเก่าแก่มากที่สุดในโลก อายุเฉลี่ยราวพุทธศตวรรษที่ 14 เป็นรอยพระพุทธบาทที่เป็นรอยสลักในหินศิลาแลงธรรมชาติ กลางฝ่าพระพุทธบาทแต่ละข้างเป็นรูปธรรมจักร ระหว่างพระพุทธบาทปรากฏรูปเครื่องหมายสวัสดิกะ มีหลุมตรงกลาง สันนิษฐานว่ามีไว้เพื่อปักเสาฉัตร ภายหลังเมื่อมีการสร้างวัดขึ้นจึงได้ตั้งชื่อตามโบราณสถานนี้ 

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 4.5 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ 5 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และตึก 2 หลัง วิหารกว้าง 12.5 เมตร ยาว 13 เมตร เป็นอาคารไม้ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 13.5 เมตร ยาว 23.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รอยพระพุทธบาท'สระมรกต' ..สมหวังดั่งอัศจรรย์". เดลินิวส์.
2. ↑  "วัดสระมรกต". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดสระมรกต**