recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
เชิดชัย อุดมไพจิตรกุล เกิดเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2484 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวไทย ติดทีมชาติไทยเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2507 ที่ โตเกียว ในรุ่นแบนตัมเวท รอบแรก แพ้ การีมู ยัง จากไนจีเรีย ตกรอบแรก เมื่อ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2507 เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2511 ที่ เม็กซิโก ในรุ่นแบนตัมเวท 

**เชิดชัย อุดมไพจิตรกุล** หรือ **เชิดชัย อุดม** เกิดเมื่อ พ.ศ. 2484 ที่ อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นผู้ที่ชื่นชอบกีฬามวยแต่เด็ก โดยขึ้นชกทั้งมวยไทยและมวยสากล ได้แชมป์มวยนักเรียนของจังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อจบ ม.8 มาศึกษาต่อที่วิทยาลัยพลศึกษาที่กรุงเทพฯ จนจบ ปกศ.สูง ระหว่างนั้น ขึ้นชกมวยสากลสมัครเล่นในนามของวิทยาลัยพลศึกษา ได้แชมป์มวยสากลสมัครเล่นแห่งประเทศไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2506 – 2511 ในรุ่นแบนตัมเวท จนติดทีมชาติไทย และได้เป็นอาจารย์ที่วิทยาลัยพลศึกษาด้วย

ผลงานการแข่งขันในนามทีมชาติไทย ได้เหรียญทองแดงมวยสากลสมัครเล่นแห่งเอเชียครั้งที่ 2 พ.ศ. 2508 ที่ เกาหลีใต้ เหรียญทองกีฬาแหลมทองครั้งที่ 3 พ.ศ. 2508 ที่ประเทศมาเลเซีย เหรียญทองกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 5 พ.ศ. 2509 ที่ กรุงเทพฯ เหรียญทองกีฬาแหลมทองครั้งที่ 4 พ.ศ. 2510 ที่ กรุงเทพฯ เหรียญเงินมวยสากลสมัครเล่นแห่งเอเชีย ครั้งที่ 3 พ.ศ. 2510 ที่ ศรีลังกา

นอกจากนั้น เชิดชัยยังได้ไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกในรุ่นแบนตัมเวทสองครั้ง ครั้งแรกคือ กีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 18 พ.ศ. 2507 ที่ ญี่ปุ่น รอบแรก แพ้ การีมู ยัง จากไนจีเรีย ตกรอบแรก เมื่อ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2507 และกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 19 ที่ เม็กซิโก พ.ศ. 2511 แพ้ เฟอร์มิน เอสปีโนซา จากคิวบา ตกรอบ เมื่อ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2511 หลังจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่เม็กซิโกแล้ว เชิดชัยไปทำงานและศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยโอเรกอน สหรัฐอเมริกาจนจบปริญญาตรี ทำงานที่บริษัทในเครือ John Deere ตั้งแต่ พ.ศ. 2515 จนเกษียณอายุ ปัจจุบันเป็นเลขาธิการวัดพุทธโอเรกอน และที่ปรึกษานักเรียนไทย มหาวิทยาลัยโอเรกอน มีฐานะที่มั่นคง

อ้างอิง
-------

* มณฑล สุริยะจันทร์. *เชิดชัย อุดม (อุดมไพจิตรกุล)*. **นิตยสารมวยโลก**. ปีที่ 30 เล่มที่ 1342. 15 – 21 กุมภาพันธ์ 2555. หน้า 19

| * ด
* ค
* ก
แชมป์เอเชียนเกมส์รุ่นแบนตั้มเวทชาย |
| --- |
| 
* พ.ศ. 2497–2549: **54 กก.**
* พ.ศ. 2553–ปัจจุบัน: **56 กก.**

 |
| 2497: อเลจันโดร ออร์โตสเต (ฟิลิปปินส์) 
• 2501: เทียน มยิต์ (พม่า) 
• 2505: คิโยะชิ ทะนะเบะ (ญี่ปุ่น) 
• 2509: เชิดชัย อุดมไพจิตรกุล (ไทย)
• 2513: ริคาร์โด ฟอร์ตาเลซา (ฟิลิปปินส์) 
• 2517: ฮิโตะชิ อิชิงะคิ (ญี่ปุ่น) 
• 2521: ฮวาง ชอล-ซุน (เกาหลีใต้) 
• 2525: มุน ซองกิล (เกาหลีใต้) 
• 2529: มุน ซองกิล (เกาหลีใต้) 
• 2533: โรเบอร์โต แจลไนซ์ (ฟิลิปปินส์) 
• 2537: ยอม จง-คิล (เกาหลีใต้) 
• 2541: ดิงโก สิงห์ (อินเดีย) 
• 2545: คิม วอน-อิล (เกาหลีใต้) 
• 2549: โจน ทิปอน (ฟิลิปปินส์)
• 2553: วรพจน์ เพชรขุ้ม (ไทย)
• 2557: ฮัม ซัง-มยอง (เกาหลีใต้) |
**โดโมเดโดโว แอร์ไลน์** (รัสเซีย: Домодедовские авиалинии) เป็นสายการบินสัญชาติรัสเซีย ให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศ โดนเน้นไปยังฝั่งตะวันออกของรัสเซีย และประเทศในเครือจักรภพ และยังให้บริการเที่ยวบินเช่าเหมาลำไปยัง จีน, ไทย, มัลดีฟส์, มาเลเซีย, ยุโรป และสิงคโปร์ โดยมีท่าอากาศยานหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว

ประวัติ
-------

เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2507 แอโรฟลอต โซเวียต ได้ตั้งแผนกโดโมเดโดโว ยูไนเต็ดแอร์ ขึ้นมาเพื่อให้บริการเที่ยวบินภายในสหภาพโซเวียต โดยเน้นไปยังพื้นที่ฝั่งตะวันออก และประเทศเอเชียกลาง และในวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2507 ก็ได้เริ่มให้บริการเป็นครั้งแรกด้วยเครื่องตูโปเลฟ ตู-114 เที่ยวบินจากโดโมเดโดโวไปยังคาบารอฟสค์ ในภาคตะวันออก จนในปี พ.ศ. 2521 ก็ได้เปิดเที่ยวบินภายในประเทศที่ไกลที่สุดในโลก จากมอสโกไปยังเปโตรปัฟลอฟสค์-คัมชัตสกี ซึ่งมีระยะทาง 6,800 กิโลเมตร ด้วยเครื่องบินอิลยูชิน อิล-62 ต่อมาในปี พ.ศ. 2522 ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โดโมเดโดโว ซาปา (รัสเซีย : Домодедовское производственное объединение гражданской авиации (ДПО ГА))

ในวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2536 ก็ได้แยกตัวออกมาจากแอโรฟลอต และในเดือนมกราคม พ.ศ. 2541 รัฐบาลได้แปรรูปกิจการทำให้การดำเนินระหว่างท่าอากาศยานและสายการบินแยกออกจากกัน และจัดตั้งเป็นบริษัท โดโมเดโดโว แอร์ไลน์ ก่อนที่จะถ่ายโอนการผลิตในปี พ.ศ. 2544 โดยรัฐบาลยังถือหุ้นบางส่วนไว้สำหรับการควบคุมกิจการ จนกระทั่งเดือนตุลาคม พ.ศ. 2547 โดโมเดโดโว แอร์ไลน์ และครัสแอร์ ได้ควบรวมกันจัดตั้ง บริษัทแอร์บริดจ์ เพื่อเสริมความแข็งแกร่งของเครือข่ายการให้บริการ แต่ธุรกรรมทางกฎหมายยังคงแยกกันอยู่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2548 ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นพันธมิตรสายการบินแอร์ยูเนียน

ฝูงบิน
------


ฝูงบินของสายการบิน| เครื่องบิน | จำนวน | ชั้นบิน  (ชั้นหนึ่ง/ธุรกิจ/ประหยัด) | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| ตูโปเลฟ ตู-154M | 3 | 145  164  166 |  |
| อิลยูชิน อิล-62M | 17 | 138 (12/24/102)  174 |  |
| อิลยูชิน อิล-96-300 | 2 | 294 |  |

อ้างอิง
-------

1. ↑  แอร์ยูเนียน พรีเมียม
2. ↑  อกาเดมสตาร์ พรีเมียม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2009-07-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดพรานนก** วัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลโพสาวหาญ อำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดพรานนกสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 ในเวลานั้นพระยาวชิรปราการ เจ้าเมืองกำแพงเพชร ซึ่งสถาปนาในภายหลังเป็นพระเจ้าตากสินมหาราช ได้นำทัพมาพัก ณ บริเวณที่ตั้งวัด และประกาศกู้ชาติ ณ สถานที่แห่งนี้ โดยมีพรานทองคำ ซึ่งมีอาชีพล่านกหนูเลี้ยงชีพรับหน้าที่จัดหาเสบียงส่งให้กองทัพ ได้คาบข่าวมาแจ้งพระยาวชิรปราการให้วางแผนรบจนได้ชัยชนะ พรานทองคำจึงได้รับแต่งตั้งเป็นฝ่ายเสบียงประจำกองทัพ และเมื่อมีการสร้างวัด จึงนำฉายาพรานนก อันเป็นชื่อเรียกที่พระยาวชิรปราการโปรดเรียกพรานทองคำบ่อย ๆ มาตั้งเป็นชื่อวัด ภายหลังชื่อ *พรานนก* ที่ตั้งอยู่ฝั่งธนบุรีในกรุงเทพมหานคร ตั้งชื่อไว้เพื่อระลึกถึงวัดพรานนกแห่งนี้ด้วย

สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ พระประธานในอุโบสถสร้างขึ้นด้วยทองเหลือง พระศิลาแลงสมัยกรุงศรีอยุธยานามว่า *หลวงพ่อแดง* ปางมารวิชัย และยังเป็นที่ตั้งของพระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และอนุสรณ์สถานพรานนก

อ้างอิง
-------

1. ↑   วัดพรานนก การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
2. ↑  "ประวัติวัดพรานนก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
นักดนตรี
**แนนซี แซนดรา ซินาตรา** (อังกฤษ: Nancy Sandra Sinatra) เกิดเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ในเมืองเจอร์ซี รัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นนักร้อง นักแสดงชาวอเมริกัน เธอเป็นลูกสาวของนักร้อง/นักแสดง แฟรงก์ ซินาตรา กับภรรยาคนแรก แนนซี บาร์บาโต เธอมีผลงานเพลงฮิตที่เป็นเพลงประจำตัวอย่างเพลง "These Boots Are Made for Walkin'" ในปี 1966 สำหรับเพลงดังอื่นเช่น "Sugar Town", "How Does That Grab You, Darlin'?" และเพลงธีมประกอบภาพยนตร์เจมส์บอนด์ที่ชื่อ "You Only Live Twice"

ในวันครบรอบอายุ 4 ปี ฟิล ซิลเวอร์สและจิมมี แวน ฮูเซน เขียนเพลงที่ชื่อ "Nancy (With the Laughing Face)" ให้พ่อของเธอร้อง

แนนซี ซินาตราเริ่มอาชีพด้วยการร้องเพลงและนักแสดงในต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 แต่ในช่วงแรกประสบความสำเร็จเฉพาะในยุโรปและญี่ปุ่น จนเมื่อมีเพลงอันดับ 1 อย่าง "These Boots Are Made for Walkin'" ที่เป็นเพลงยั่ว แต่ให้ความรู้สึกความเป็นธรรมชาติ และเพลงโด่งดังทำให้เธอเป็นสัญลักษณ์ของหญิงสไตล์ โก-โกบูต ภาพคลิปของเพลงนี้เป็นภาพซินาตรากับทรงผมฟูใหญ่กับหญิงสาวอีก 6 คนนุ่งสั้น แบบโก-โกบูต ใส่มินิสเกิร์ต เพลงนี้เขียนโดยลี ฮาเซิลวูด และโปรดิวซ์ด้วย ซึ่งเขาร่วมทำงานกับซินาตราในอีกหลายเพลงฮิตที่เป็นเพลงคู่ รวมถึงเพลง "Some Velvet Morning" และในปี 1966 และ 1967 ซินาตรา มีเพลงฮิต 13 เพลงบนชาร์ตเพลง ซึ่งทั้งหมดเรียบเรียงและมีคอนดักเตอร์คือ บิลลี สเตรนจ์

ในปี 1967 เธอได้ร้องเพลงคู่กับพ่อของเธอ ซึ่งถือเป็นเพลงอันดับ 1 เพลงที่ 2 ของเธอ ชื่อเพลง "Somethin' Stupid" เธอยังได้ร่วมแสดงกับเอลวิส เพรสลีย์ ในภาพยนตร์ *Speedway*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nancy Sinatra ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
วันที่ **30 กุมภาพันธ์** เป็นวันที่มีปรากฏในปฏิทินบางประเภท แต่ไม่มีในปฏิทินเกรกอเรียน ซึ่งเดือนกุมภาพันธ์มี 28 หรือ 29 วัน

ปฏิทินสวีเดน
------------

ปฏิทินสวีเดน เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1712
จักรวรรดิสวีเดน (ซึ่งเวลานั้นครอบครองที่ประเทศฟินแลนด์) วางแผนเพื่อเปลี่ยนการใช้ปฏิทินจากปฏิทินจูเลียนเป็นปฏิทินเกรกอเรียน เริ่มต้นใน ค.ศ. 1700 โดยเพิ่มอธิกวาร (29 กุมภาพันธ์) ทุก 4 ปี และข้ามอธิกวารทุก 40 ปี อย่างไรก็ตามมหาสงครามเหนือเริ่มเกิดขึ้นในปีนั้น ทำให้ชาวสวีเดนละความสนใจจากปฏิทินของพวกเขา และทำให้เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1700 ไม่ได้เพิ่มอธิกวาร แต่ในสองโอกาสถัดไป ค.ศ. 1704 และ ค.ศ. 1708 ก็ได้เพิ่มอธิกวารอย่างที่ควรจะเป็น

เพื่อป้องกันความสับสนและความผิดพลาดในระยะยาว จึงมีการฟื้นฟูปฏิทินจูเลียนเพื่อเปรียบเทียบ และได้เพิ่มอธิกวารอีกหนึ่งวันเพื่อชดเชย ทำให้เกิดวันที่ 30 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1712 สำหรับปีนั้นปีเดียว แต่ต่อมาพบว่าวันดังกล่าวตรงกับวันที่ 29 กุมภาพันธ์ของปฏิทินจูเลียน และวันที่ 11 มีนาคมของปฏิทินเกรกอเรียน ชาวสวีเดนจึงปรับปรุงปฏิทินเป็นครั้งสุดท้ายโดยตัด 11 วันสุดท้ายของเดือนกุมภาพันธ์ออกสำหรับ ค.ศ. 1753 (เดิมมี 28 วัน) ทำให้ถัดจากวันที่ 17 กุมภาพันธ์กลายเป็นวันที่ 1 มีนาคมทันที และเป็นปฏิทินเกรกอเรียนอย่างเต็มตัว

ปฏิทินโซเวียต
-------------

ถึงแม้ว่าจะมีแหล่งข้อมูลหลายแหล่งกล่าวว่าสหภาพโซเวียตใช้เดือนที่มี 30 วันบางส่วนหรือทั้งหมดในช่วง ค.ศ. 1929–1940 ซึ่งจะทำให้เกิดวันที่ 30 กุมภาพันธ์ แต่จากหลักฐานปฏิทินภาพวาดหรือสิ่งตีพิมพ์จากสมัยนั้นแสดงให้เห็นว่าเดือนกุมภาพันธ์มีเพียง 28 หรือ 29 วัน ดังนั้นปฏิทินโซเวียตจึงไม่เคยมีวันที่ 30 กุมภาพันธ์แต่อย่างใด

ดูเพิ่ม
-------

* 0 มกราคม

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**30 กุมภาพันธ์**

* Naturalists Almanac February 30 เก็บถาวร 2010-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* 30 days in February 1712 เก็บถาวร 2012-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Change of calendars - Sweden เก็บถาวร 2001-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

| * ด
* ค
* ก
วันและเดือนในรอบปี |
| --- |
| มกราคม | 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 |
| กุมภาพันธ์ | 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 |
| มีนาคม | 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 |
| เมษายน | 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 |
| พฤษภาคม | 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 |
| มิถุนายน | 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 |
| กรกฎาคม | 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 |
| สิงหาคม | 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 |
| กันยายน | 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 |
| ตุลาคม | 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 |
| พฤศจิกายน | 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 |
| ธันวาคม | 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 |
| วันอื่นที่เกี่ยวข้อง | 0 มกราคม **·**  30 กุมภาพันธ์ |
**วัดพระเหลาเทพนิมิต** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพนา อำเภอพนา จังหวัดอำนาจเจริญ ตั้งอยู่บนเนื้อที่ 7 ไร่เศษ

วัดพระเหลาเทพนิมิตสร้างเมื่อ พ.ศ. 2254 ในสมัยพระเจ้าท้ายสระ โดยพระครูธิ ภิกษุแก้ว ภิกษุอิน เดิมชื่อ **วัดศรีโพธิ์ชยารามคามวดี** ได้สร้างโบสถ์และพระประธานเมื่อ พ.ศ. 2263

อุโบสถฐานและผนังก่อด้วยอิฐถือปูน เสาไม้เนื้อแข็ง กลม หลังคามุงด้วยกระดานไม้ใช้เวลาก่อสร้างโบสถ์และพระประธาน 13 ปี 7 เดือน 3 วัน หน้าบันลายเถา ตรงกลางมีรูปราหูกลืนจันทร์ ระหว่างเถามีรูปเทพนมและหนุมาน ประตูลักษณะเป็น 3 ช่อง เป็นซุ้มคล้ายปราสาท ใต้ซุ้มมีพญานาค บันไดทางขึ้นตกแต่งด้วยมกรคาบนาค ภายนอกล้อมรอบด้วยใบเสมาจำนวน 24 ใบ ภายในมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยรูปแบบศิลปะลาวสกุลเวียงจันทน์ ซึ่งพระครูธิเจ้าอาวาสให้ภิกษุแก้ว ภิกษุอิน พระซาพรหม เป็นผู้ขัดเกลาหล่อเหลาให้งดงามยิ่ง ชาวบ้านจึงตั้งชื่อว่า *พระเหลา* พ.ศ. 2441 ท่านเจ้าคุณพระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจันโท) พระเกจิอาจารย์ชื่อดังของจังหวัดอุบลราชธานี และภาคอีสาน ได้เสริมนามต่อท้ายให้กับองค์พระเป็น "พระเหลาเทพนิมิต" ซึ่งมีความหมายว่า "พระพุทธรูปที่งามคล้ายเหล่าดุจเทวดานิมิตไว้" และได้รับขนานนามว่า *พระพุทธชินราชแห่งภาคอีสาน* เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย สูง 2.70 เมตร หน้าตักกว้าง 2.85 เมตร

หอแจก (ศาลาการเปรียญ) สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2463 มีฐานแอวขันปากพานโบกคว่ำ โบกหงาย หลังคาทรงปั้นหยาหน้าจั่วปีกนก มีมุขบันไดขึ้นด้านหน้าและด้านหลังเบี่ยงซ้ายห้องที่สอง ราวบันไดตกแต่งด้วยปูนปั้นรูปมกรคาบนาคและตัวมอมมีลูกอ่อนภายในศาลาโล่งเสาเป็นเสาก่ออิฐฉาบปูนเสามีบัวที่ฐานและหัวเสา ฝ้าเพดานและเครื่องหลังคาทำด้วยไม้ เชิงชายตกแต่งด้วยไม้ฉลุลาย ยอดและหางปั้นลมตกแต่งด้วยไม้กลึง วัดมีสระน้ำโบราณ ตรงกลางสร้างเป็นหอพระไตรปิฎก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระเหลาเทพนิมิต". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "นมัสการ"พระเหลาเทพนิมิต" สิ่งศักดิ์สิทธิ์ คู่เมืองพนา จ.อำนาจเจริญ". บ้านเมือง.
3. ↑  "วัดพระเหลาเทพนิมิต". ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศมรดกศิลปวัฒนธรรม กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดพระเหลาเทพนิมิต**
ไอลีน คอลลินส์
นาวาอากาศเอก **ไอลีน แมรี คอลลินส์** (Eileen Marie Collins) เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956 ในเมืองเอลมิรา นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา อดีตนักบินทดสอบในกองทัพอากาศสหรัฐ ภายหลังรับตำแหน่งเป็นนักบินอวกาศแห่งองค์การนาซา ทั้งยังเป็นนักบินและผู้บังคับการกระสวยอวกาศหญิงคนแรกด้วย

ประวัติ
-------

ในวัยเด็ก ไอลีนมีความสนใจทั้งด้านการบินอวกาศและการเป็นนักบิน เมื่อ ค.ศ. 1988 ได้สมรสกับแพต ยังส์ ซึ่งเป็นนักบิน ทั้งสองมีลูกด้วยกันสองคน

การศึกษา
--------

* ค.ศ. 1974 ไอลีนจบการศึกษาขั้นต้น จากสถาบันเอลมิรา ฟรี ในเมืองเอลมิรา รัฐนิวยอร์ก
* ค.ศ. 1976 ได้รับอนุปริญญาวิทยาศาสตร์ สาขาคณิตศาสตร์/วิทยาศาสตร์ จากวิทยาลัยคอร์นิง คอมมูนิตี้
* ค.ศ. 1978 ได้รับปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาคณิตศาสตร์และเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยไซราคัส
* ค.ศ. 1986 ได้รับปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต ด้านวิจัยเชิงปฏิบัติการ จากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด
* ค.ศ. 1989 ได้รับปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต ด้านการบริหารระบบอวกาศ จากมหาวิทยาลัยเวบสเตอร์

การทำงาน
--------

เมื่อ ค.ศ. 1979 ไอลีนจบการฝึกอบรมการบินระดับปริญญาตรี จากกองทัพอากาศสหรัฐ จากนั้นมาได้ทำงานเป็นนักบินผู้สอน T-38 กระทั่งปี 1982 ต่อมาในระหว่าง ค.ศ. 1983-1985 ได้เป็นครูฝึกบินและผู้บังคับการอากาศยาน เครื่องบิน C-141 สตาร์ลิฟเตอร์ ครั้นปี 1986 – 1989 ก็ได้เป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ สาขาคณิตศาสตร์ และเป็นครูฝึกบิน เครื่องบิน T-41 ที่โรงเรียนนายร้อยทหารอากาศ สหรัฐอเมริกา 

ไอลีนได้รับเลือกจากโครงการนักบินอวกาศขององค์การนาซา ขณะที่เข้าเรียนในโรงเรียนนักบินทดสอบแห่งกองทัพอากาศที่มีชื่อเสียงของสหรัฐอเมริกา ที่ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิดส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย และจบหลักสูตรเมื่อปี ค.ศ. 1990 ไอลีนได้สะสมชั่วโมงบินได้มากกว่า 6,000 ชั่วโมง ในอากาศยานกว่า 30 แบบ

ประสบการณ์การบินอวกาศ
---------------------

ไอลีนได้บินกับกระสวยอวกาศเป็นครั้งแรกในฐานะนักบินของกระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี เมื่อ ปี ค.ศ. 1995 ในเที่ยวบิน STS-63 ซึ่งมีการนัดพบกับสถานีอวกาศเมียร์ของรัสเซีย

ต่อมา ไอลีนได้บังคับการบินกระสวยอวกาศโคลัมเบีย ในเที่ยวบิน STS-93 ซึ่งปล่อยขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1999 เพื่อปฏิบัติภารกิจปล่อยหอดูดาวรังสีเอ็กซ์จันทรา (Chandra X-Ray Observatory) นี่เป็นภารกิจที่สมบูรณ์ก่อนจะถึงภารกิจครั้งสุดท้ายของกระสวยอวกาศโคลัมเบีย (ภารกิจสมบูรณ์ทั้งสุดท้ายของยานโคลัมเบียคือเที่ยวบิน STS-109 เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2002 ก่อนจะระเบิดในเที่ยวบิน STS-107 เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2003)

หลังจากนั้น ไอลีนได้บังคับการเที่ยวบิน STS-114 เป็นการส่งกระสวยอวกาศอีกครั้งของนาซา หลังความพินาศของยานโคลัมเบีย ภารกิจครั้งนี้นอกจากจะเป็นการทดสอบการปรับปรุงด้านความปลอดภัยแล้ว ยังเป็นการส่งกำลังบำรุงให้แก่สถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) อีกด้วย เที่ยวบินนี้เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 และกลับเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ปีเดียวกัน ในเที่ยวบินนี้ ไอลีนนับเป็นนักบินอากาศคนแรกที่ควบคุมกระสวยอวกาศให้ตีลังกาหมุนรอบ 360 องศาอย่างสมบูรณ์ ทั้งนี้ก็เพื่อให้นักบินอวกาศในสถานีอวกาศนานาชาติได้ถ่ายภาพส่วนท้องของยานดิสคัฟเวอรี เพื่อยืนยันว่าไม่มีอันตรายจากความเสียหายของชิ้นส่วนของยานที่หลุดออกในช่วงปล่อยยาน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รายละเอียดการบินแต่ละเที่ยว
* ประวัติอย่างเป็นทางการจากองค์การนาซา
**วัดพลับพลาไชย** โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ที่ ตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยตั้งอยู่ทางเหนือของ วัดราชบูรณะ

ประวัติ
-------

วัดพลับพลาไชยไม่ปรากฏนามผู้สร้างแต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ปรากฏชื่อใน *พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)* ว่า เป็นที่ตั้งทัพของ เจ้าอ้ายพระยา พระราชโอรสองค์ใหญ่ของสมเด็จพระอินทราชา ก่อนจะเคลื่อนทัพออกมาเจอกับ เจ้ายี่พระยา พระราชอนุชาของพระองค์ที่ตั้งทัพอยู่ที่ วัดชัยภูมิที่เชิงสะพานป่าถ่านและได้กระทำยุทธหัตถีกระทั่งสิ้นพระชนม์บนคอช้างพร้อมกันทำให้เจ้าสามพระยา พระอนุชาพระองค์เล็กได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2

จากนั้นวัดพลับพลาไชยได้ปรากฏชื่อใน พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ในรัชสมัยของ สมเด็จพระศรีสุธรรมราชา ว่า ระหว่างที่เกิดสงครามกลางเมือง สมเด็จพระนารายณ์ ที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคลได้ยกกองทัพออกจาก พระราชวังจันทรเกษม ซึ่งเป็นวังหน้าผ่านวัดพลับพลาชัยเพื่อไปตั้งกองบัญชาการที่ พระที่นั่งจักรวรรดิ์ไพชยนต์ กระทั่งได้รับชัยชนะและเสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติเป็น สมเด็จพระนารายณ์มหาราช

สิ่งก่อสร้างภายในวัด
--------------------

เจดีย์ประธาน มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลม ฐานแปดเหลี่ยม ขนาดเส้นผ่าศูนย์ของเจดีย์ประมาณ 4 เมตร ภายในก่ออิฐสอดินซึ่งเป็นเทคนิคของงานช่างสมัยอู่ทองถึงอยุธยาตอนต้น เจดีย์รายย่อมุมไม้สิบสอง ทรงยอดปรางค์ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเจดีย์ประธาน ศิลปะอยุธยาตอนปลาย จากรูปแบบทางสถาปัตยกรรมทำให้สันนิษฐานได้ว่าวัดนี้น่าจะสร้างขึ้นในราวสมัยอยุธยาตอนต้นและถูกใช้งานเรื่อยมาจนกระทั่งถึงในสมัยอยุธยาตอนปลาย และมีวิหารขนาดเล็ก ตั้งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก เจาะช่องหน้าต่างขนาดเล็กไว้ด้านละ 1 บาน มีประตูทางเข้า 2 ช่อง ซึ่งเป็นลักษณะที่นิยมสร้างในสมัยอยุธยาตอนกลาง

อ้างอิง
-------

1. ↑   วัดพลับพลาไชย
2. ↑  "วัดพลับพลาไชย". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.
**วัดพลับสุทธาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงรากน้อย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

วัดพลับสุทธาวาสเป็นวัดเก่าไม่ทราบว่าสร้างเมื่อใด จนในสมัยที่ชาวมอญอพยพมาตั้งถิ่นฐานในตำบลนี้ และได้ตั้งวัดริเริ่มก่อสร้างโดยหลวงนราภัย พิทักษ์ อดีตนายอำเภอสมัยนั้น กับนายคง ไม่ทราบนามสกุล เป็นผู้ริเริ่มและบริจาคเงินก่อสร้างขึ้น บริเวณที่สร้างวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 3 งาน 78 ตารางวา นายเวน นางยอน แก้วเกลี้ยง เป็นผู้บริจาคที่ดินให้ กรมการศาสนาระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2363 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2467 ชาวบ้านนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า **วัดพลับ**

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถใช้อิฐมอญก่อสร้างวัด เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง เป็นเจดีย์มอญอายุกว่า 100 ปี มีฐานเป็นสิงห์ องค์สถูปชั้นยอดเจดีย์เป็นดอกบัว 9 ชั้น หอสวดมนต์แบบมอญ ศาลาการเปรียญ เสาไม้เต็งสลักภาษามอญ เสาหงส์หน้าโบสถ์ และหอระฆัง ปูชนียวัตถุของวัดมี *หลวงพ่อเงิน* พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์สมัยอยุธยา ในสมัยก่อนหลวงพ่อเงินถูกเอาปูนหุ้มไว้ ผู้สร้างเป็นชาวมอญ ฉากที่หุ้มหลวงพ่อเงิน ทำด้วยไม้สัก สลักเป็นลายกระหนกไทย และมีกระจกแก้วหุ้ม เครื่องกรองน้ำโบราณ และธรรมาสน์ยอดนางชี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด จังหวัดปทุมธานี" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-03-30.
2. ↑  "วัดพลับสุทธาวาส". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
***แอ๊บแมน*** (อังกฤษ: Straight-acting) เป็นคำที่อธิบายหมายถึงคนที่ไม่แสดงให้เห็นภาพลักษณ์ที่แท้จริงหรือกิริยาท่าทางของเกย์ทั่วๆไป ถึงแม้ว่าจะมีการใช้คำนี้ในภาษาอังกฤษ มักจะใช้กับเกย์และผู้ชายไบเซ็กชวล แต่ก็มีการอธิบายถึงเลสเบี้ยนที่ดูเป็นผู้หญิงทั่วไป และเพราะคำนี้มีความหมายในเชิงลบกับชาวเกย์ จึงมักมีข้อพิพาทเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่เสมอ ส่วนภาษาไทย คำว่า *แอ๊บแมน* มีความหมายถึงเกย์ ที่แสดงตัวเองเป็นชายแท้ สนใจในเพศหญิง หรืออาจหมายถึงเกย์ที่ออกสาว ตุ๊ด กระเทย ที่แสดงตัวว่าแมนแบบผู้ชายปกติ มีความนิ่ง เข้มขรึม สุขุม หรือดุดันแบบผู้ชาย โดยปกปิดนิสัยที่แท้จริงของตัวเอง ต่อผู้อื่นตรงนั้นปกติแล้ว จะแสดงออกหรือมีกิริยาอาการแบบผู้หญิง เช่น เดินบิดสะโพก กรีดกรายนิ้ว กรีดร้องเสียงแหลม นั่งหนีบเข่าเรียบร้อย หรือทำอะไรนุ่มนวลอ่อนช้อยแบบสตรี เป็นต้น โดยมีความหมายเดียวกับคำว่า "เก๊กชง" หรือ "เก๊กแมน

ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
------------------

ผู้สร้างภาพยนตร์ สเปนเซอร์ ไวนดส์ อธิบายความหมายของคำนี้ในภาพยนตร์ของเขาเรื่อง *Straight Acting* ภาพยนตร์สารคดีเกี่ยวกับการที่ไวนดส์ปลอมเป็นหญิงจากมิชชันนารีชาวมอร์มอนที่ปกปิด ไปสู่การเปิดเผยเป็นเกย์ ร่วมกับสังคมย่อยของชาวเกย์ซึ่งเล่นกีฬาที่ใช้ร่างกายเป็นหลัก

ในปี 2006 จากบทสัมภาษณ์ในนิตยสารพีเพิล อดีตสมาชิกวงเอ็นซิงก์ แลนซ์ เบสส์ พูดถึงตัวเองกับเพื่อน ๆ ว่า เขา "แอ๊บแมน" และ "ผมเรียกพวกเขาว่า SAG -straight-acting gays (แมนแอ็กต์เกย์) พวกเราก็แค่เป็นผู้ชายธรรมดา ที่ชอบดูอเมริกันฟุตบอลและดื่มเบียร์" หลังจากที่เขาได้รับเสียงวิจารณ์หนาหูจากสังคมกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ เบสส์ก็ออกมาเปิดเผยว่าเขาไม่รู้เกี่ยวกับความหมายด้านลบของคำนี้มาก่อน

ในภาพยนตร์ไทย มีการใช้คำว่า "แอ๊บแมน" ในภาพยนตร์เรื่อง *สตรีเหล็ก*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Science Fair Projects - Straight-acting". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-28. สืบค้นเมื่อ 2009-04-06.
2. ↑  Jay Clarkson, '"Everyday Joe" versus "pissy, bitchy, queens": gay masculinity on StraightActing.com.', *The Journal of Men's Studies* (2006): .
3. ↑  "Acting Straight". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-12-16. สืบค้นเมื่อ 2009-04-06.
4. ↑  "พจนานุเกย์: ศัพท์เก๋ผู้ชายดอกไม้". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-04-10. สืบค้นเมื่อ 2009-04-06.
5. ↑  "Straight Acting. A Story about Queers and Sports". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-09-21. สืบค้นเมื่อ 2021-10-10.
**โคโตโกะ ชิงูซะ** (ญี่ปุ่น: 千種任子; โรมาจิ: *Chigusa Kotoko*; 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2398 – 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2487) เป็นบาทบริจาริกาท่านที่สี่ในจักรพรรดิเมจิ เธอเกิดในตระกูลขุนนาง เป็นธิดาของไวเคานต์อาริโต ชิงูซะ (千種有任) กับมาซาโกะ ยตสึจิ (四辻正子) ธิดาของคิมิตสึ ยตสึจิ (四辻公積)

หลังถวายตัวเข้าเป็นบาทบริจาริกาในจักรพรรดิเมจิ โคโตโกะก็สนองพระเดชพระคุณประสูติการพระราชธิดาสองพระองค์ คือ เจ้าหญิงอากิโกะ ชิเงะโนะมิยะ (滋宮韶子内親王; 3 สิงหาคม พ.ศ. 2424 – 6 กันยายน พ.ศ. 2426) และเจ้าหญิงฟูมิโกะ มาซุโนะมิยะ (増宮章子内親王; 26 มกราคม พ.ศ. 2426 – 8 กันยายน พ.ศ. 2426) แต่ทั้งพระราชธิดาทั้งสองพระองค์ สิ้นพระชนม์จากภาวะเยื่อหุ้มพระสมองอักเสบขณะยังเป็นทาริกา เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2426 ในเวลาไล่เลี่ยกัน และโคโตโกะมิได้สนองพระเดชพระคุณประสูติการพระราชบุตรอีกเลย ภายหลังได้ถวายตัวเข้ารับใช้ในพระตำหนักของจักรพรรดินีเทเม

หลังสิ้นรัชสมัยจักรพรรดิเมจิแล้ว โดโตโกะและหญิงบาทบริจาริกาท่านอื่น ๆ ยังมีบทบาทในราชสำนักฝ่ายใน โดยยังใช้ชีวิตในฐานะสมาชิกของพระราชวงศ์ญี่ปุ่นตราบจนสิ้นอายุขัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Keene, Donald (2005-06-14). *Emperor of Japan: Meiji and His World, 1852-1912* (ภาษาอังกฤษ). Columbia University Press. ISBN 9780231518116.
2. ↑  明治16年と同21年の上申書からみた明治天皇皇子女夭折問題
3. ↑  "【孤高の国母】（６７）そのとき帝都に雷鳴が…　美しき皇太后の崩御 - 産経ニュース". *産業経済新聞社*. สืบค้นเมื่อ 2021-07-25. `{{cite web}}`: ข้อความ "和書" ถูกละเว้น (help)
**วา** เป็นหน่วยวัดความยาวของไทย มีที่มาจากการกางแขนทั้งสองออกไปข้างลำตัวในแนวราบ หนึ่งวาวัดจากปลายนิ้วกลางของแขนข้างหนึ่ง (หรือนิ้วอื่นที่ยาวที่สุดสำหรับบางคน) ผ่านอกไปยังปลายนิ้วกลางของแขนอีกข้าง แต่เนื่องจากระยะวาของแต่ละคนไม่เท่ากัน *พระราชบัญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด พระพุทธศักราช ๒๔๖๖* จึงกำหนดให้ 1 วายาวเท่ากับ 2 เมตรเป็นต้นมา และใช้อักษรย่อว่า ว.  หน่วยวาใช้ประกอบกันเป็นหน่วยวัดพื้นที่คือ ตารางวา

ในบันทึกของลาลูแบร์ระบุว่า 1 วา สั้นกว่าตัวร์ (toise) ประมาณ 1 ปูช (pouce) หรือประมาณ 1.9 เมตร ในบันทึกของบาทหลวงฌ็อง-บาติสต์ ปาลกัว นิยามว่า วา เท่ากับ ฟาทอม (fathom) หรือเท่ากับ 1.829 เมตร ส่วนในสนธิสัญญาเบาว์ริงได้ระบุว่าชาวอังกฤษและคนในบังคับจะเช่าที่ดินและซื้อบ้าน จะต้องตั้งห่างจากกำแพงพระนคร 200 เส้น คือ 4 ไมล์ เมื่อแปลงจากเส้นเป็นวา (100 เส้นเท่ากับ 2,000 วา) 1 วา จะเท่ากับ 1.6 เมตร ในสนธิสัญญาไมตรีและพาณิชย์ ค.ศ. 1833 ระบุว่า 1 วา เท่ากับ 78 นิ้ว ในระบบอังกฤษหรืออเมริกัน หรือเท่ากับ 96 นิ้ว (หน่วยความยาวไทย) หรือเท่ากับ 1.981 เมตร

หน่วยความยาว
------------

1 วา มีค่าเท่ากับ

* 80 นิ้ว
* 8 คืบ
* 4 ศอก
* 2 เมตร
* 1/20 เส้น
* 1/8000 โยชน์

ในทางกลับกัน

* 1 เส้น = 20 วา
* 1 โยชน์ = 8,000 วา

สำนวนที่กล่าวถึง
----------------

* ลดราวาศอก - ผ่อนลง, ยอมอ่อนให้
* พอไปวัดไปวา, ไปวัดไปวาได้ - มีรูปร่างหน้าตาดีพออวดเขาได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระราชบัญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด พระพุทธศักราช ๒๔๖๖". *ราชกิจจานุเบกษา ๔๐*. 27 ธันวาคม พ.ศ. 2466. หน้า 183-218.
2. ↑  ภิรมย์อนุกูล, รุ่งโรจน์. *พระศรีสรรเพชญ์*. p. 24.
3. ↑  Spotlight on Treaty of Amity เก็บถาวร พฤษภาคม 3, 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ซุคฮอย ซู-11** (อังกฤษ: Sukhoi Su-7) (นาโต้ใช้รหัสเรียกว่าฟิชพอท-ซี) ซู-11 เป็นรุ่นที่พัฒนาต่อจาก ซุคฮอย ซู-9 โดยมีการติดตั้งเครื่องยนต์ที่ให้แรงขับสูงขึ้น ซึ่งทั้ง ซู-9 และ ซู-11 มีลักษณะคล้ายมิก-21 มาก เพียงแต่ มิก-21 ใหญ่กว่าเท่านั้น ทั้ง ซู-9 และ ซู-11 มีรุ่นฝึก 2 ที่นั่งเรียงกันซึ่งองค์การนาโตกำหนดรหัสเป็นไมเดน (*Maiden*)

การออกแบบและการพัฒนา
--------------------

**ซู-11** เป็นการพัฒนาของเครื่องบินสกัดกั้นแบบซุคฮอย ซู-9 ซึ่งได้ถูกพัฒนาในการขับเคลื่อนพร้อมกับปืกลู่ของเครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิดซู-7 ด้วยความมีข้อจำกัดอันเป็นรากฐานของซู-9 ซุคฮอยจึงเริ่มทำงานพัฒนา**ซู-11** ซึ่งได้การบินครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ. 2504 โดยใช้ชื่อว่าต้นแบบที-47

ซู-11 มีปีกสามเหลี่ยมแบบเดียวกับซู-9 ส่วนหางที่ลู่ และลำตัวที่คล้ายซิการ์ เช่นเดียวกับส่วนรับลมที่ปลายจมูก แต่มันมีส่วนจมูกที่ยาวกว่าเพื่อทำงานร่วมกับเรดาร์'ออร์ยอล' (*Oryol*) ที่ทรงพลัง เครื่องยนต์ไอพ่นเทอร์โบไลยูก้าเอแอล-7เอฟ-1 ถูกติดตั้งลงไปโดยที่มันให้กำลัง 2,210 ปอนด์เพื่อเพิ่มอัตราไต่ระดับและการทำงานในระดับสูง ซู-11 สามารถถูกแยกแยะจากซู-9 ได้โดยสังเกตที่ท่อเชื้อเพลิงด้านนอกที่ส่วนบนของลำตัว ทางด้านท้ายของห้องกันบิน 

ขีปนาวุธเค-5 ถูกแทนที่โดยอาร์-98 เอแนบสองลูก โดยปกติหนึ่งลูกจะเป็นแบบกุ่งเรดาร์และอีกหนึ่งลูกเป็นระบบนำวิถีด้วยอินฟราเรด เช่นเดียวกับเครื่องบินสกัดกั้นในเวลานั้นคือมันไม่มีปืนใหญ่ 

การผลิตซู-11-8เอ็มเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2505 สิ้นสุดลงในปีพ.ศ. 2508 หลังจากที่ผลิตออกมา 108 ลำ แม้ว่ามันจะถูกเชื่อว่ามีซู-9 บางลำที่ถูกดัดแปลงเป็นซู-11

รุ่นสำหรับฝึก**ซู-11ยู** ไมเดนได้ถูกสร้างขึ้นมา มันคล้ายคลึงกับซู-9ยู มันมีอาวุธและเรดาร์สำหรับการฝึก เพราะว่าการมีสองที่นั่งได้ลดความจุเชื้อเพลิง มันจึงไม่ถูกใช้ในการต่อสู้

ประวัติการใช้งาน
----------------

  

ปัญหาในการพัฒนาและอุบัติเหตุทำให้ฝูงบินสำหรับกองทัพอากาศและกองกำลังป้องกันทางอากาศของโซเวียตนั้นล่าช้าจนกระทั่งถึงปีพ.ศ. 2507 และมีเพียงจำนวนน้อยเท่านั้นที่ส่งถึงมือ

ถึงแม้ว่าจะมีเรดาร์ที่เหนือชั้นซู-11 ยังคงต้องพึ่งการควบคุมการสกัดกั้นบนพื้นดินอยู่ดีเพื่อหาเป้าให้กับนักบิน มันไม่มีความสามารถในการเข้าต่อสู้กับเครื่องบินที่บินต่ำเช่นกันและซุคฮอย โฮบีเค มองว่าซู-11 ไม่ประสบความสำเร็จและด้อยกว่าซุคฮอย ซู-15 อย่างมาก ถึงกระนั้นมันก็ยังคงประจำการอยู่จนถึงทศวรรษที่ 1980 ซู-11 ลำสุดท้ายในแนวหน้าอยู่ในประจำการจนถึงปีพ.ศ. 2527

ประเทศผู้ใช้งาน
---------------

ธงของสหภาพโซเวียต สหภาพโซเวียต
* กองกำลังป้องกันทางอากาศของโซเวียต

รายละเอียด ซุคฮอย ซู-11
-----------------------

* **ลูกเรือ** 1 นาย
* **เครื่องยนต์** เครื่องยนต์ไลยูก้าเอแอล-7 เอฟ-1 ให้แรงขับเมื่อสันดาปท้าย 10,009 กิโลกรัม จำนวน 1 เครื่อง
* **กางปีก** 8.23 เมตร
* **ยาว** 17.37 เมตร
* **สูง** 4.88 เมตร
* **พื้นที่ปีก** 39.48 ตารางเมตร
* **น้ำหนักเปล่า** 9,072 กิโลกรัม
* **น้ำหนักวิ่งขึ้นปกติ** 12,247 กิโลกรัม
* **น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด**13,608 กิโลกรัม
* **อัตราเร็วขั้นสูงสุด** 1.8 มัค ที่ระยะสูง 11000 เมตร และ 0.95 มัค ที่ระยะสูง 305 เมตร
* **อัตราไต่ขั้นต้น** 137 เมตร/วินาที
* **เพดานบินใช้งาน** 17,000 เมตร
* **อาวุธ** ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศนำวิถีด้วยรังสีอินฟราเรดอาร์-98 เอแนบ 2 นัด

ดูเพิ่ม
-------

* ซุคฮอย ซู-7
* ซุคฮอย ซู-9
* ซุคฮอย ซู-15

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ซุคฮอย ซู-11**

1. ↑  อภิวัตน์ โควินทรานนท์,อากาศยาน1979ฉบับเครื่องบิน,เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์,กรุงเทพ,2522

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* โรงงานซู-11
* Su-9/11
* Airwar.ru
ซัตสึมาอาเงะแบบที่ทำเป็นแผ่นกลม
ซัตสึมาอาเงะในร้านขาย
**ซัตสึมาอาเงะ** (ญี่ปุ่น: 薩摩揚げ; โรมาจิ: *satsuma-age*) เป็นอาหารญี่ปุ่น ที่ทำโดยการนำเนื้อปลาบดมาปั้นเป็นก้อนแล้วทอดในน้ำมัน จัดเป็นคามาโบโกะชนิดหนึ่ง

ชื่อเรียกซัตสึมาอาเงะนั้นใช้เรียกในจังหวัดอิชิกาวะ โทยามะ นางาโนะ และชิซึโอกะ และพื้นที่ส่วนใหญ่ทางตะวันออกของญี่ปุ่น ส่วนทางญี่ปุ่นตะวันตกจะเรียกว่า **เท็มปุระ** (แต่จะแตกต่างจาก เท็มปุระ ทั่วไปตรงที่ทอดโดยไม่ชุบแป้ง)

ภาพรวม
------

เนื้อปลาบดปรุงรสด้วยเกลือและน้ำตาลปั้นเป็นก้อนแล้วทอดในน้ำมันอาจทำเป็นรูปร่างต่าง ๆ เช่น กลม สี่เหลี่ยม นอกจากนี้ยังมีอาจใช้โกโบ หมึก ไข่ต้ม และส่วนผสมอื่น ๆ มาห่อรวมด้วย

ในพื้นที่ประมง มักใช้ปลาที่จับได้ในปริมาณมากในท้องถิ่นเป็นส่วนผสม ปลาที่ใช้มีหลายชนิดเช่น ปลาอิวาชิ, ปลาฉลาม, ปลาโอแถบ, ปลาซาบะ และ ปลาฮกเกะ ในกรณีส่วนใหญ่จะใช้ปลาตั้งแต่ 2 ชนิดขึ้นไปปนกัน นอกจากที่ทำโดยใช้แค่เนื้อปลาบดล้วน ๆ แล้ว ยังอาจผสม ผัก ต่าง ๆ เช่น เห็ดหูหนู เบนิโชงะ หอมใหญ่ และ ต้นหอม หรือรวมถึงอาหารทะเล เช่น พวกปลาขนาดเล็ก หมึกสาย หมึกกล้วย และ กุ้งฝอย แล้วก็อาจมีการใส่เครื่องปรุงเพิ่มอีกด้วย

ซัตสึมาอาเงะอาจใช้กินทั้ง ๆ อย่างนั้น หรือนำไปย่างอ่อน ๆ แล้วจิ้มกับโชยุใส่ขิง หรือ โชยุใส่คาราชิ นอกจากนี้ยังใช้เป็นส่วนผสมของ โอเด็ง อูดง ซาราอูดง และอาหารประเภทต้ม

ที่มา
-----

ต้นกำเนิดของซัตสึมาอาเงะนั้นไม่เป็นที่แน่ชัด แต่เชื่อกันว่ามาจากการที่ชิมาซุ นาริอากิระ ผู้นำตระกูลชิมาซุรุ่นที่ 28 ผู้ครองแคว้นซัตสึมะุช่วงปลายยุคเอโดะ ต้องการพัฒนาเศรษฐกิจของหมู่บ้านชาวประมงที่นั่น จึงได้สนับสนุนให้ชาวบ้านจับปลามาทำเป็นอาหารโดยทอดน้ำมันขาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  吉川誠次、大堀恭良 (2002年). 日本・食の歴史地図. 生活人新書. pp. 81, 88. ISBN 4-14-088016-3.
2. ↑  つけあげ（薩摩揚げ、さつまあげ）. *Living Eye*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-03. สืบค้นเมื่อ 2015-06-12.
**ขี้กาแดง** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Gymnopetalum integrifolim* Kurz.) ชื่ออื่น ๆ แตงโมป่า มะกาดิน ขี้กาขาว

ลักษณะ
------

เป็นไม้เถาเลื้อย ลำเถาอวบน้ำและสากมีขนสีขาวสั้นตั้งตรงเกาะติดหนาแน่น ใบเป็นใบเดี่ยว การเกาะติดของใบบนกิ่งแบบเวียนและมีหนวดที่โคนก้านใบ ใบรูปไข่เกือบกลม 5 เหลี่ยม ขนาดประมาณ 10 x 15 เซนติเมตร ปลายแหลม โคนเว้าเป็นติ่งหู ขอบหยักบิดเป็นคลื่น แผ่นใบผิวหยาบสากเป็นลอนตามรอยกดเป็นร่องของเส้นใบ หลังใบมีขนสั้นสีขาวจำนวนมาก ก้านใบสีเขียวอ่อนแกมเหลืองยาว มีขนชนิดเดียวกัน ดอกเป็นดอกเดี่ยวแยกเพศกัน เกิดที่ซอกใบ ดอกสีขาวกลีบดอกส่วนโคนเชื่อมติดกันเป็นหลอดส่วนปลายแยกเป็นกลีบ 4 - 5 กลีบ ดอกเพศเมียที่ฐานดอกมีรังไข่ทรงกลม ดอกเพศผู้ไม่มีรังไข่ ผลทรงกลมโตเท่าผลส้มเขียวหวาน ผิวเรียบ ผลอ่อนสีเขียว มีริ้วสีขาวจาง ๆ ผลสุกนั้นจะมีสีแดงห้อนเป็นระย้า ผลสุกใช้ตากแห้งจะแข็งและหนา ภายในมีเมล็ดจำนวนมาก เมล็ดทรงกลมรีแบนมีเยื่อหุ้มเมล็ดเป็นเมือกใสสีเขียวเข้มเกือบดำ เยื่อหุ้มเมล็ดจะมีสีเขียวเข้ม 

ขี้กาแดงเป็นพืชมีพิษ ผลเมื่อรับประทานแล้วทำให้ท้องเดินอย่างแรง เมล็ดมีพิษ ถ้ารับประทานเพียงเล็กน้อยทำให้เสียชีวิตได้

สรรพคุณ
-------

* ใบ รสขม ตำพอกฝี ทาแก้โรคผิวหนังอักเสบ
* หัว รสขม บำรุงหัวใจ แก้ม้ามย้อย ตับโต หรืออวัยวะในช่องท้องบวมโต
* ราก รสขม บำรุงน้ำดี แก้ไข้ ดับพิษไข้ แก้ปวดศีรษะ แก้จุกเสียด บดทาฝีฝักบัว แก้ตับโต ม้ามย้อย อวัยวะในช่องท้องบวมโต
* ผล รสขม บำรุงน้ำดี แก้พิษเสมหะและโลหิต ถ่ายพิษเสมหะให้ตก แก้พิษตานซาง แก้ตานขโมย ขับพยาธิ เป็นยาถ่ายอย่างแรง ใช้ควันรม แก้หืด
* ทั้งเถา รสขม ต้มอาบ แก้เม็ดผดผื่นคัน แก้ไข้หัว ไข้พิษ ไข้กาฬ ต้มดื่ม บำรุงน้ำดี ขับเสมหะ ดับพิษ แก้ไอเป็นเลือด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-11-08. สืบค้นเมื่อ 2007-11-11.
2. ↑  เศรษฐมนตร์ กาญจนกุล. ไม้มีพิษ. กทม. เศรษฐศิลป์. 2552
3. ↑  ขี้กาแดง โดย www.chiangmainews.co.th [*ลิงก์เสีย*]
เหตุเพลิงไหม้หอสมุดสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1988 (ปัจจุบันคือหอสมุดสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศรัสเซีย) ได้ปะทุขึ้นในวันอาทิตย์ที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988 ในส่วนหนังสือพิมพ์บนชั้นสามของหอสมุด ซึ่งยังไม่ทราบสาเหตุ โดยวาเลรี ลีโอนอฟ ที่รักษาการผู้อำนวยการห้องสมุด ได้กล่าวว่าสัญญาณเตือนไฟไหม้ดังขึ้นเมื่อเวลา 20:13 น. ซึ่งเป็นช่วงที่ห้องสมุดปิดให้บริการสำหรับผู้มาเยี่ยมเยียน เมื่อไฟดับในบ่ายวันรุ่งขึ้น พบว่าหนังสือได้ถูกทำลายจำนวน 298,000 เล่ม จากทั้งหมด 12 ล้านเล่มในตัวอาคาร รวมถึงอีกสองถึงสามล้านเล่มได้รับความเสียหายจากความร้อนและควัน ส่วนปริมาณสำเนาประมาณ 734,465 เล่มแรกเริ่มเดิมทีเริ่มชื้นเนื่องจากโฟมดับเพลิง ปริมาณที่เสียไปจำนวนมากเป็นส่วนหนึ่งของงานเขียนวิทยาศาสตร์ต่างประเทศของแบร์คอลเลกชัน โดยเสียไป 152,000 เล่ม ส่วนที่เหลือ 146,000 เล่มเป็นหนังสือของรัสเซีย

หนังสือที่เสียไปได้รับการบูรณะบางส่วน โดยมีหนังสือจำนวนมากและฉบับหายากแต่ละฉบับมาจากห้องสมุดในประเทศมากกว่า 700 แห่งเพื่อเติมเต็มหนังสือที่สูญเสียไป

ทั้งนี้ หนังสือที่เสียไปหลายเล่มเป็นงานเขียนวิทยาศาสตร์ต่างประเทศ

การดับเพลิง
-----------

รถดับเพลิงคันแรกมาถึงแปดนาทีหลังจากสัญญาณเตือนไฟไหม้หยุดลง อย่างไรก็ตาม นักผจญเพลิงใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าจะไปถึงกองไฟ เบื้องต้น เหตุเพลิงไหม้ดังกล่าวได้รับการจัดการโดยไนธ์ไฟร์คัมปานีซึ่งได้ร่วมกับทีมงานของรถดับเพลิงอีกเจ็ดคัน

การกอบกู้หนังสือ
----------------

หนังสือชื้นที่ได้รับความเสียหายจากการดับเพลิงได้รับการแช่แข็งในขั้นต้น จากนั้นจึงได้ออกอากาศเรียกร้องทางวิทยุเพื่อให้ประชาชนได้ตากหนังสือที่เปียกชื้นในบ้านของตน ซึ่งปลายเดือนมีนาคม ค.ศ. 1988 หนังสือชื้น 93 เปอร์เซ็นต์ได้รับการทำให้แห้งในลักษณะนั้นและพวนคืนไปที่ห้องสมุด อย่างไรก็ตาม หนังสือประมาณ 10,000 เล่มเริ่มขึ้นรา

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "Siberian Science News". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-03-03.
2. ↑  "Stimul Online". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-02-25.
3. 1 2 3 4  "Leningrad Library Fire". Abbey Newsletter. Jun 1988. สืบค้นเมื่อ 23 May 2014.
4. ↑  Leonov, Valerii (1999). *The Library Syndrome*. Walter de Gruyter. p. 41. ISBN 3110962438.
**สามนิ้วแห่งฮาร์ดดิงคันทรี** (อังกฤษ: Three Toes of Harding County) เป็นฉายาที่มอบให้แก่หมาป่าโทนตัวผู้ในอเมริกาเหนือ ซึ่งคุกคามปศุสัตว์ในฮาร์ดดิงคันทรี (Harding County) รัฐเซาท์ดาโคตาเป็นเวลาถึงสิบสามปีในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 มันมีอาณาเขตการล่าไกลไปถึงตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐนอร์ทดาโคตาและลงใต้ไปถึงทางตะวันออกของรัฐมอนแทนา

สามนิ้วเริ่มก่อการเมื่อปี ค.ศ. 1912 ก่อนจะกลายเป็นนักฆ่าปศุสัตว์อย่างเต็มตัวใน ค.ศ. 1917 ประมาณการว่ามูลค่าของปศุสัตว์ที่ถูกฆ่าสูงถึง $50,000 ในตลอดสิบสามปีที่มันก่อการ เท่าที่ทราบมันฆ่าแกะถึง 66 ตัวในสองคืนก่อนที่จะถูกจับได้ไม่นาน สามนิ้วถูกไล่ล่าด้วยกำลังคนมากกว่า 150 คน แต่กลับติดกับดักถูกจับได้ในวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1925 ในทุ่งเลี้ยงสัตว์คาเฮาน์ (Kahoun) ใกล้แกลอัป (Gallup) รัฐเซาท์ดาโคตา โดยไคลด์ เอฟ. บริกก์ (Clyde F. Briggs) สารวัตรควบคุมสัตว์ล่าเหยื่อประจำรัฐ 

ตอนแรกวางแผนจะนำสามนิ้วไปที่บัฟฟาโลคันทรี (Buffalo County) แบบยังมีชีวิต แต่กลับมาตายเสียก่อน คาดว่า มันมีอายุประมาณ 20 ปี ยาว 6 ฟุต หนัก 75 - 80 ปอนด์

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "Elsie McDonell (Mrs. Fred Dahl) Primary Teacher 1911-16, 1918-19". สืบค้นเมื่อ 2008-07-30.
2. 1 2  "THE WOLF: MYTH, LEGEND & MISCONCEPTION". *T. R. Mader*. Abundant Wildlife Society. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-16. สืบค้นเมื่อ 2008-07-30.

* Lopez, Barry. "Of Wolves and Men". Charles Scribner’s sons, 1978, ISBN 0743249364
บทเปิดเรื่องมหากาพย์ *โอดิสซีย์*
**ภาษากรีกโบราณ** เป็นรูปแบบของภาษากรีกที่ใช้ในยุคกรีซโบราณ และกรีซยุคคลาสสิค ตลอดจนโลกยุคโบราณของอารยธรรมเมดิเตอเรเนียน ตั้งแต่ราวศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสตกาล จนถึง ศตวรรษที่ 6 ค.ศ. โดยปกติจะถูกแบ่งออกเป็นกรีซยุคอาร์เคอิก (ช่วงระหว่าง ศตวรรษที่ 9 ถึง ศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล), กรีซยุคคลาสสิค (ศ. ที่ 5 และ ที่ 4 ก่อนคริสตกาล), และ กรีซยุคเฮลเลนิสติก (ในรูปของภาษากรีกคอยนี หรือ *Koine Greek* ราวช่วง ศตวรรษ ที่ 3 ก่อนคริสตกาล ถึง ศตวรรษ ที่ 4) หลังจากนั้นก็พัฒนาต่อมาจนกลายเป็นภาษากรีกสมัยกลาง (medieval Greek)

ภาษากรีกโบราณเป็นภาษาที่ใช้แต่งวรรณกรรมกรีกโบราณ เป็นภาษาของกวีโฮเมอร์ และของนักประวัติศาสตร์ นาฏศิลปิน รวมไปถึงนักปรัชญา ที่มีชีวิตอยู่ในสมัยยุคทองของนครรัฐเอเธนส์ ภาษากรีกโบราณเป็นภาษาที่รุ่มรวยไปด้วยวัฒนธรรมการใช้ระดับสูง ไม่ว่าในทางปรัชญา ทางวรรณคดี ทางวิทยาศาสตร์ ในวิชาการแพทย์ และในวิชาคณิตศาสตร์ คำภาษากรีกเป็นจำนวนมากถูกยืมมาใช้ในภาษาละติน และผ่านต่อมายังภาษาสำคัญๆของยุโรป รวมทั้งภาษาอังกฤษ ปัจจุบันแม้ภาษากรีกโบราณจะนับว่าเป็นภาษาที่ตายแล้ว กล่าวคือไม่มีคนใช้พูดอีกต่อไป แต่การศึกษาภาษากรีกยังคงมีอยู่ในสถาบันการศึกษาชั้นนำของซีกโลกตะวันตก นับตั้งแต่ยุคฟื้นฟูศิลปะวิทยาการเป็นต้นมา

ระบบการเขียน
------------

ตัวอย่างข้อความภาษากรีกโบราณ
----------------------------

บทกวีท่อนเปิดเรื่องของมหากาพย์อีเลียด เป็นแบบอย่างที่รู้จักกันมากที่สุดของภาษาโบราณในยุคอาร์เคอิก ซึ่งมีชื่อเรียกอีกอย่างว่าภาษากรีกของโฮเมอร์ บทกวีที่โฮเมอร์ใช้รจนามหากาพย์อีเลียด และโอดิสซีย์ เป็นบทกวีประเภท heroic hexameter โดยหนึงวรรคจะมี 6 คณะ และใน 1 คณะอาจจะมีสองพยางค์ (spondee) หรือสามพยางค์ (trochee) ขึ้นอยู่กับความสั้นยาวของคำ ทั้งนี้เพราะคำภาษากรีกมีค่าความสั้นยาว หรือมอรา (อังกฤษ: mora)แตกต่างกัน คล้ายกับบทกวีในภาษาสันสกฤต (ซึ่งเมื่อไทยรับมาใช้ทำให้ต้องกำหนดคำครุ-ลหุ ตามฉันทลักษณ์ในธรรมเนียมของกวีนิพนธ์ภาษาสันสกฤต และภาษาบาลี):

Μῆνιν ἄειδε, θεά, Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος  

οὐλομένην, ἣ μυρί’ Ἀχαιοῖς ἄλγε’ ἔθηκε,  

πολλὰς δ’ ἰφθίμους ψυχὰς Ἄϊδι προΐαψεν  

ἡρώων, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν  

οἰωνοῖσί τε πᾶσι· Διὸς δ’ ἐτελείετο βουλή·  

ἐξ οὗ δὴ τὰ πρῶτα διαστήτην ἐρίσαντε  

Ἀτρεΐδης τε ἄναξ ἀνδρῶν καὶ δῖος Ἀχιλλεύς.

**คำอ่านเสียงภาษาไทย**

แมนิน อ๊ะเอเดะ, เธะอ้า, แปแลอิอ้ะดอ อะคิแลออส   

อูเลาะเม๊ะแนน-แฮ มุริ อะไคอ๊อยส อัลเกะ เอ๊ทแธเก,  

ปอลลาส ดิพธีมูส ซูคาส อ๊ะอิดิ ปรออิอัพเซน  

แฮร้อ-ออน, เอาตูส เดะ-เฮะล้อริยะ เต็วเคะ คู้เน็สซิน  

ออยออน๊อยสิ เตะ ปาสิ. ดิออส เดเตเล้เอะตอ บูแล้.  

เอ็กซ-อู๋ แด ตา ปร๋อตา ดิอัสแต๊แตน เอะริซานเตะ  

อะเตรอิ๊แดส เตะ อ๊ะนักซ-อานดร๋อน ไก ดิออส อะคิลเล้วส์.
**คนค้นผี** (อังกฤษ: Rule #1, Rule No. 1; จีน: 第一誡; พินอิน: Dì Yī Jiè) ภาพยนตร์แนวสยองขวัญเหนือธรรมชาติสัญชาติฮ่องกง ออกฉายในปี ค.ศ. 2008

เนื้อเรื่อง
-----------

จ่าลี นายตำรวจหน้าใหม่ได้รับบาดเจ็บในการยิงต่อสู้กับฆาตกรฆ่าต่อเนื่อง ซึ่งจากสภาพจิตใจที่ไม่มั่นคง ก็ทำให้เขาถูกย้ายไปยังหน่วยพิเศษของกรมตำรวจ โดยเขาได้ถูกจับคู่กับสารวัตรหว่อง ตำรวจชั้นอาวุโสที่ขี้เมาและใกล้ปลดเกษียณ แต่ก่อนเริ่มปฏิบัติหน้าที่ หว่องอธิบายให้กับคู่หูคนใหม่ฟังว่า หน้าที่ของพวกเขาคือการสืบสวนคดีที่ไม่สามารถหาคำอธิบายได้ และกฎข้อที่หนึ่งที่แผนกนี้ยึดถือคือ "ผีไม่มีในโลก" 

สำหรับทุกเรื่องที่เกิดขึ้น พวกเขาต้องหาเหตุผลทางหลักวิทยาศาสตร์หรือคำอธิบายที่มีเหตุมีผล แต่เมื่อทั้งสองได้เข้าไปสืบสวนถึงคดีฆ่าตัวตายของวัยรุ่น ซึ่งเป็นการฆ่าตัวตายที่เป็นไปไม่ได้ นอกจากเหยื่อจะถูกอะไรบางอย่างเข้าสิง และเมื่อทั้ง ลี และ หว่อง สืบสวนเข้าไปถึงต้นตอมากเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งรู้ว่ามีสิ่งชั่วร้ายกำลังรอพวกเขาอยู่ข้างหน้า

นักแสดง
-------

* หยู เหวินเล่อ...จ่าลี
* เจิ้ง อี้เจี้ยน...สารวัตรหว่อง
* ฟิโอนา เซียะ...เมย์
* หยวน หยวน...เอสเธอร์

การสร้างและคำวิจารณ์
--------------------

*Rule #1* เป็นภาพยนตร์จากการสร้างและกำกับโดย เคลวิน ตง ผู้กำกับฯชาวสิงคโปร์ โดยเป็นการผลิตร่วมกันระหว่างฮ่องกงและสิงคโปร์ ที่มาจากแนวคิดที่ว่า ในชีวิตของตำรวจหากไม่มีเหยื่อที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แต่เหยื่อที่ว่านั้นกลับกลายเป็นตัวตำรวจเสียเอง ซึ่งถึงแม้เขาจะมีปืนเป็นอาวุธ แต่สุดท้ายแล้วก็พบว่าตัวเองหมดสิ้นหนทาง ที่จะต่อกรกับวิญญาณร้ายกระหายเลือด แล้วจะเป็นเช่นไร โดยตำรวจนั้นจะต้องโกหกประชาชนด้วยว่า ผีไม่มีในโลก

ภาพยนตร์ได้ เจิ้ง อี้เจียน ซุปเปอร์สตาร์ของวงการบันเทิงฮ่องกงมารับบท สารวัตรหว่อง นายตำรวจขี้เมาผู้ที่ใกล้ปลดเกษียณ โดยเจิ้ง อี้เจี้ยน ต้องเพิ่มน้ำหนักตัวให้อ้วนขึ้นมาเพื่อรับบทนี้อย่างสมจริงสมจังด้วย 

เมื่อออกฉาย ได้รับการตอบรับที่ดีจากทั้งฮ่องกง, สิงคโปร์ และมาเลเซีย โดยได้รับคำวิจารณ์ว่ามีเนื้อหาคล้ายกับซีรีส์แนวสืบสวนสอบสวน *The X-Files* บวกกับความโหดสยองของ *Saw*

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "เรื่องย่อ และ เกร็ดภาพยนตร์ Rule Number 1: คนค้นผี". adintrend. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 17 October 2015.
2. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Rule #1* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* ข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
* Rule #1 ข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**วัดพะโคะ** (เดิมชื่อ **วัดหลวง**) ปัจจุบันชื่อ วัดราชประดิษฐาน ตั้งอยู่ บริเวณเขาพัทธสิงค์ หมู่ที่ 6 ตำบลชุมพล อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา

ปี พ.ศ. 1919-2039 สมัยอยุธยาตอนต้น ชาวเผ่าอินโดนีเซีย จากปลายคาบสมุทรมลายูบริเวณหมู่เกาะ ซึ่งเป็นกลุ่มชนที่เจริญซึ่งนับถือศาสนาอิสลาม มีการ
ติดต่อกับชาวอาหรับเปอร์เซีย ตั้งแต่ตอนกลางพุทธศตวรรษที่ 19 ได้ส่งกองโจรสลัดมาทางมหาสมุทรเพื่อปล้นสะดมชุมชนต่าง ๆ ทางตอนกลางคาบสมุทรมลายูมีหลักฐานบันทึกในหนังสือเรื่องกัลปนาวัดในสมัยอยุธยากล่าวถึง โจรสลัดยกทัพยก
กำลังเข้าปล้นตีเมืองพะโคะ แถบคาบสมุทรสทิงพระหลายครั้ง 

พ.ศ. 2057 สมัยสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 ได้สร้างวัดพะโคะ (เดิมชื่อ วัดหลวง) ต่อมา ได้สร้างวัดพะโคะ บนเขาพะโคะ ปัจจุบันชื่อ เขาพัทธสิงค์

พ.ศ. 2091 - 2111 สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ได้รับพระราชทานที่กัลปนาวัด เรียกว่า วัดราชประดิษฐาน

พ.ศ. 2148 - 2158 สมเด็จพระเอกาทศรถ ได้บูรณะพระมาลิกเจดีย์สูง 1 เส้น 5 วา และได้พระราชทานยอดพระเจดีย์เนื้อเบญจโลหะ ยาว 3 วา 3 คืบ

ความสำคัญ
---------

* ใช้เป็นสถานที่กระทำพิธีดื่มน้ำพระพิพัฒน์สัตยา
* ประดิษฐานพระมาลิกเจดีย์พระพุทธไสยาสน์หรือพระโคตมะ
* พระมาลิกเจดีย์ เป็นสถาปัตยกรรมภาคใต้แบบลังกาสมัยอยุธยา
* บรรจุพระบรมธาตุ
* พระพุทธบาทข้างซ้ายเหยียบประทับเป็นรอยอยู่บนหินความยาว 17 นิ้ว

โบราณสถาน
---------

พระมาลิกเจดีย์

วิหารพระพุทธไสยาสน์

รอยพระพุทธบาท

ศาลาตัดสินความ

พระพุทธรูปทรงเครื่อง

หลักล่ามช้าง

ศิวลึงค์
***โอปัส.คัลเลอร์ส*** (Opus.COLORs) เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ออริจินัลญี่ปุ่น สร้างสรรค์โดยริง ฮิตานะ ผลิตโดยสตูดิโอซี-สเตชัน และอำนวยการผลิตโดย>เอ็นบีซียูนิเวอร์แซลเอ็นเตอร์เทนเมนต์เจแปน กำกับโดยชุนซูเกะ ทาดะ เขียนบทโดยซายากะ ฮาราดะ ออกแบบตัวละครโดยอาซามิ วาตานาเบะ และแต่งดนตรีประกอบโดยเค็ง อาราอิ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 7 เมษายน ถึง 23 มิถุนายน พ.ศ. 2566 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์ และ BS11 เพลงเปิดชื่อเพลงว่า "Shiny" ร้องโดยอูราชิมาซากาตาเซ็ง

ตัวละคร
-------

ยามานาชิ คาซูยะ (月見里 和哉, *Yamanashi Kazuya*)
ให้เสียงโดย: ยูมะ อูจิดะ
ทากิเซะ เคียว (多岐瀬 響, *Takise Kyō*)
ให้เสียงโดย: เรียวตะ โอซากะ
สึซูกิ จุง (都築 純, *Tsuzuki Jun*)
ให้เสียงโดย: นัตสึกิ ฮานาเอะ
นัมบะ มิจิตากะ (難波 道臣, *Nanba Michitaka*)
ให้เสียงโดย: โทชิยูกิ โทโยนางะ
ไฮจิมะ อิโอริ (灰島 伊織, *Haijima Iori*)
ให้เสียงโดย: ยูอิจิโร อูเมฮาระ
ยูระ ทากูมิ (由羅 拓海, *Yura Takumi*)
ให้เสียงโดย: โนบูนางะ ชิมาซากิ
อิการูงะ อันจุ (斑鳩 杏寿, *Ikaruga Anju*)
ให้เสียงโดย: ทากุ ยาชิโระ
ซาซากิ ชิฮารุ (榊 知陽, *Sakaki Chiharu*)
ให้เสียงโดย: มาโกโตะ ฟูรูกาวะ
มิกูริยะ คาเอเดะ (御来屋 楓, *Mikuriya Kaede*)
ให้เสียงโดย: โยชิกิ นากาจิมะ
คิริโนเอะ มาชู (桐乃江 麻秀, *Kirinoe Mashū*)
ให้เสียงโดย: ซูซูกิ เรียวตะ
ชิโด ยูอิจิ (織堂 優一, *Shidō Yūichi*)
ให้เสียงโดย: ชูโงะ นากามูระ
โทเซะ โคเฮ (登世 康平, *Tose Kōhei*)
ให้เสียงโดย: ไดกิ ยามาชิตะ
ยูระ ไดกิ (由羅 大樹, *Yura Daiki*)
ให้เสียงโดย: โนบูฮิโกะ โอกาโมโตะ
นากาชิซุ ริโอะ (中静 理央, *Nakashizu Rio*)
ให้เสียงโดย: คัตสึยูกิ โคนิชิ
ยานางิ มาโกโตะ (八柳 真, *Yanagi Makoto*)
ให้เสียงโดย: ไดซูเกะ โอโนะ
ยามานาชิ นาโอกิ (月見里 直輝, *Yamanashi Naoki*)
ให้เสียงโดย: จุง ฟูกูยามะ
ยามานาชิ อาการิ (月見里 朱莉, *Yamanashi Akari*)
ให้เสียงโดย: คาโอริ นาซูกะ
ทากิเซะ โทโงะ (多岐瀬 統梧, *Takise Tōgo*)
ให้เสียงโดย: โคซูเกะ โทริอูมิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Komatsu, Mikikazu (March 26, 2022). "STARMYU Production Team Reunites for Original TV Anime Opus.COLORs in 2023". *Crunchyroll*. สืบค้นเมื่อ March 27, 2022.
2. ↑  Pineda, Rafael Antonio (March 25, 2022). "Starmyu Anime Staff Reunite for Opus Colors 2023 TV Anime". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ March 26, 2022.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19  Pineda, Rafael Antonio (December 1, 2022). "Opus Colors Original TV Anime Reveals Cast, More Staff, Spring 2023 Debut". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ December 1, 2022.
4. ↑  Opus.COLORs：「スタミュ」制作陣の完全新作オリジナルテレビアニメ 2023年春放送 内田雄馬、逢坂良太、花江夏樹ら豪華声優集結. *Mantan Web* (ภาษาญี่ปุ่น). December 1, 2022. สืบค้นเมื่อ December 1, 2022.
5. ↑  Loo, Egan (February 12, 2023). "Original TV Anime Opus Colors Unveils 1st Video, Opening Song Artists, April 6 Debut". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ February 12, 2023.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
* *โอปัส.คัลเลอร์ส* (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**คนตัดเซียน** (อังกฤษ: All for the Winner; จีน: 賭聖) ภาพยนตร์ตลกสัญชาติฮ่องกง ในปี ค.ศ. 1990

เนื้อเรื่อง
-----------

อาซิง ชายหนุ่มจากกวางเจาเดินทางมาฮ่องกง เพื่อตามหาตัวลุงต้า ลุงแท้ ๆ ของตัวเองที่อาศัยอยู่ที่นี่ ขณะที่อาศัยอยู่กับลุงและเพื่อน ๆ ในอพาร์ตเมนต์ ลุงต้าค้นพบว่า อาซิง มีพลังจิตสามารถมองทะลุสิ่งของ และยังสามารถเปลี่ยนไพ่ด้วยการลูบไล้ได้

ลุงต้าหวังโกยเงินมหาศาล จึงผลักดันให้ อาซิง เข้าสู่วงการการพนัน อาซิงจึงได้โอกาสลับคมฝีมือกับนักพนันระดับล่างมากมาย ต่อมา อาซิงได้พบกับสาวสวยชื่อ หวีม่ง ที่เก่งกาจเรื่องศิลปะการต่อสู้เป็นอย่างมาก และตกหลุมรักเธอเข้าอย่างจัง ปัญหาก็คือเธอเป็นลูกน้องของ อาฟ่ง เจ้าพ่อโคตรเซียนการพนัน

เหตุการณ์ผลักดันให้ อาซิงเป็นปรปักษ์กับอาฟ่ง หวีม่งก็ถูกจับเป็นตัวประกัน อาซิงต้องเอาชนะอาฟ่งในการแข่งขันไพ่ระดับโลกให้ได้ เพื่อพิสูจน์ฝีมือของตัวเองให้โลกได้เห็น

นักแสดง
-------

* โจว ซิงฉือ...อาซิง
* อู๋ ม่งต๊ะ...ลุงต้า
* จาง เหมี่ยน...หวีม่ง
* อู๋ จวินหรู...อาผิง
* ฉิน เพ่ย...อาฟ่ง

เบื้องหลังและความสำเร็จ
-----------------------

*All for the Winner* เป็นภาพยนตร์อีกเรื่องหนึ่งที่ประสบความสำเร็จของโจว ซิงฉือ เป็นภาพยนตร์ที่ล้อเลียนเรื่อง *God of Gamblers* หรือ *คนตัดคน* ที่แสดงโดย โจว เหวินฟะ เมื่อปี ค.ศ. 1989

มีภาคต่อตามมาอีกหลายภาค คือ *God of Gamblers II* ในปีเดียวกัน, *God of Gamblers III: Back to Shanghai* ในปี ค.ศ. 1991 และ*The Top Bet* และ*The Saint of Gamblers* ที่โจว ซิงฉือไม่ได้แสดง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  All For The Winner (1990) (อังกฤษ)
2. ↑  All For The Winner (1990) จากสยามโซน (ไทย)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *คนตัดเซียน* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *คนตัดเซียน* ที่ออลมูวี
**คนรวมวิญญาณ** เป็นนวนิยายแปลแนวสยองขวัญ ผู้แต่งคือ **เยี่ย เชี่ย ซวง** แปลโดย **ผิงสุ่ย** ภาพประกอบโดย **DIM-SUM STUDIO** พิมพ์เล่มแรกครั้งที่ 1 เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2551 โดย Punica

ในปัจจุบัน นวนิยายซีรีส์คนรวมวิญญาณ ได้ตีพิมพ์ถึง 7 เล่มจบ

เนื้อเรื่อง
-----------

ต้วนหลิน ชายหนุ่มที่เหมือนกับเด็กหนุ่มทั่วไปคนหนึ่ง แต่มีเพียงอย่างเดียวที่ทำให้ชีวิตของเขาแตกต่างจากคนธรรมดาๆ นั่นก็คือ เขาเกินมาโดยไม่มีเส้นชีวิตในลายมือ ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ตัวของต้วนหลินก็ไม่แน่ใจ และนั่นทำให้ชีวิตที่เรียบง่ายมาโดยตลอดของเขาต้องแตกต่างจากคนอื่นๆ เมื่อใดก็ตามที่เขาเข้าไปสัมผัสกับไอแห่งความอาวรณ์ ความอาทรแห่งความแค้น เมื่อนั้นเหล่าวิญญาณอาฆาตจะบังเกิด

ทุกที่ที่เขาเดินผ่าน จะมีเงาความสยองขวัญและความตายตามติดไปด้วยเสมอ และเพื่อนหนุ่มร่วมห้องที่ไม่รู้ว่าโชคชะตาลิขิตให้มาเจอกับเขา หรือ เป็นเพียงเรื่องบังเอิญที่ทำให้ต้วนหลินมาเจอกับ **มู่จื่อ** เด็กหนุ่มที่มีความลับซ่อนเร้นอยู่ภายใน พวกเขาทั้งสองประสบกับชะตากรรมเดียวกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทำให้ทั้งคู่ต้องร่วมเผชิญหน้ากับชะตากรรมกันสองคน

ยิ่งนานเข้า ปริศนาที่ต้วนหลินไม่อยากจะได้รับ ก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ จนเขาได้รู้ความจริงอันขาดไม่ถึง...

ตัวละครหลัก
-----------

ต้วนหลินเป็นเด็กหนุ่มที่มักจะไปสัมผัสกับเรื่องราวสยองขวัญในที่ต่างๆ ด้วยพลังที่สามารถกระตุ้นให้วิญญาณที่ความเครียดแค้น สามารถโหยหาความยุติธรรม และการแก้แค้น ในวัยเยาว์ ต้วนหลินได้ประสบอุบัติเหตุบางอย่าง ทำให้เส้นชีวิตในลายมือของเขาได้หายไป ต้วนหลินเป็นคนอ่อนโยน มีน้ำใจ และชอบช่วยเหลือคนอื่นอยู่เสมอ ถูกเลี้ยงจากคุณปู่ในหมู่บ้านชนบทที่ห่างไกล โดยคุณปู่ของต้วนหลินเป็นคนเฝ้าสุสาน ดังนั้นทุกวี่ทุกวันต้วนหวินจึงได้เห็นการตายของคนจำนวนมาก แต่เมื่อคุณปู่ของเขาได้มาเสียชีวิตลง ทำให้ต้วนหลินรู้สึกลำบากอยู่ไม่น้อย แต่เขาก็เลือกที่จะก้าวเดินต่อไป แต่ก็ต้องพบกับเรื่องเลวร้ายถาโถมเข้าใส่อยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน ไม่ว่าจะหลบซ่อนอย่างไร สิ่งเลวร้ายพวกนั้นก็จะวนเวียนอยู่รอบตัวของเขาเสมอ แต่เพราะได้มู่จื่อเพื่อนสนิทช่วยเหลือเอาไว้เกือบตลอด ทำให้ต้วนหลินสามารถหลุดพ้นจากโซ่แห่งความตายนั้นมาได้
มู่จื่อเด็กหนุ่มที่พักร่วมห้องกับต้วนหลิน เป็นคนที่ไม่ชอบพูดชอบจานัก มักจะพกหนังสือเล่มหนึ่งไว้ด้วยเสมอ ไม่ว่าต้วนหลินจะมองเท่าไหร่ เขาก็ไม่รู้ว่าหนังสือที่มู่จื่ออ่านเกี่ยวข้องกับเรื่องอะไร ทุกเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องลึกลับ มู่จื่อมักจะทำตัวนิ่งเฉย เหมือนรู้ถึงสาเหตุแต่ก็ไม่ยอมปริปากบอก ด้วยจุดประสงค์บางอย่างทำให้เขาร่วมออกเดินทางไปกับต้วนหลิน และเผชิญหน้ากับชะตากรรมอันเลวร้ายด้วยกัน

ภาคทั้งหมดของคนรวมวิญญาณ
------------------------

* เล่มที่ 1. โรงเรียนติววิญญาณ
* เล่มที่ 2. ห้อง 143 คำสาปปริศนา
* เล่มที่ 3. ทะเลสาบคืนความตาย
* เล่มที่ 4. พิธีกรรมเลี้ยงศพ
* เล่มที่ 5. ปลายทางรถไฟสายมรณะ
* เล่มที่ 6. ห้อง 6 สังหรณ์
* เล่มที่ 7. การกลับมาของเหล่าวิญญาณ

อ้างอิง
-------

หนังสือ คนรวมวิญญาณ
**ซุคฮอย ซู-37** (อังกฤษ: Sukhoi Su-37) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่า**แฟลงเกอร์-เอฟ ,** มีชื่อเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า **เทอร์มิเนเตอร์**) เป็นเครื่องบินความคล่องตัวสูง หลากหลายบทบาท,ที่นั่งเดี่ยว,ออกแบบโดยบริษัทซุคฮอย. มันเป็นอนาคตของการพัฒนาซู-27แบบดั้งเดิม,มันถูกดัดแปลงจากต้นแบบซู-35รุ่นแรก(แต่เดิมชื่อ"T-10M"). **ซู-37** เพิ่มคุณสมบัติชุดระบบการบินและระบบการยิง-การบังคับ แต่มันโดดเด่นในเรื่องเครื่องยนต์แบบปรับทิศทาง; มีเพียงต้นแบบสองลำเท่านั้นที่ได้รับการปรับแต่ง

ระหว่างการทดสอบการบินซู-35, การควบคุมที่คล่องแคล่วระหว่างการ dogfight (ต่อสู้ระยะประชิด)ไม่สามารถบรรลุผลได้; ดังนั้นบริษัทซุคฮอยจึงได้คิดค้นการใช้ประโยชน์ของเครื่องยนต์แบบปรับทิศทาง เพื่อให้เครื่องบินได้รับคุณสมบัติการด๊อฟไฟท์ที่ดีขึ้น. **ซู-37**ลำแรก,ดัดแปลงมาจากซู-35ลำที่ 11,และขึ้นบินครั้งแรกเดือนเมษายน ค.ศ.1996 ที่ซูคอฟสกี. มันเข้าร่วมโดยตัวต้นแบบที่สองในปี 1998. ตลอดช่วงการบิน,**ซู-37** ได้เผยแพร่ต่อสารธรณชนและแสดงให้เห็นถึงคุณลักษณะมากมาย เช่น ท่าที่ไม่มีทางทำได้ด้วยวิธีการบังคับทั่วไปในระหว่างที่กำลังทำท่าตีลังกา 360 องศา. อย่างไรก็ตาม**ซู-37**ไม่ได้เข้าสู่สายการผลิต; มันถูกใช้ในฐานะตัวสาธิตเทคโนโลยีสำหรับ ซู-30 และ ซู-35
วัดพระแก้ว
**วัดพระแก้ว** ตั้งอยู่กลางเมืองกำแพงเพชร ภายในอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร เป็นวัดที่สำคัญอยู่ติดกับบริเวณวังเช่นเดียวกับวัดพระศรีสรรเพชญ์ ที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา หรือวัดมหาธาตุกลางเมืองสุโขทัย กำแพงวัดเป็นศิลาแลงกลมทั้งท่อนสูงประมาณเมตรเศษแผนผังของวัดเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนานไปกับกำแพงเพชร กำแพงวัดขาดเป็นตอน ๆ สิ่งก่อสร้างภายในใช้ศิลาแลงเป็นส่วนใหญ่ ตรงกลางของวัดมีพระเจดีย์กลมแบบลังกาองค์ใหญ่เป็นประธาน ฐานสี่เหลี่ยม ที่ฐานทำเป็นซุ้มคูหาโดยรอบมีสิงห์ยืนอยู่ในคูหาแต่ชำรุดหมด วัดพระแก้วนี้หลังจากขุดแต่งแล้วปรากฏว่า พบฐานเจดีย์แบบต่างๆ กัน รวม 35 ฐาน วิหารใหญ่และเล็ก 8 วิหาร ฐานโบสถ์ 3 แห่ง ซึ่งแสดงว่าเป็นวัดใหญ่ และสำคัญมากมาก่อน ปัจจุบันงานนบพระเล่นเพลง และงานวันสารทไทยกล้วยไข่เมืองกำแพงเพชร ก็จัดให้มีขึ้นในบริเวณวัดพระแก้วแห่งนี้

พิกัดแผนที่
-----------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วัดพระแก้ว (จังหวัดกำแพงเพชร)
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 16°29′18″N 99°31′05″E﻿ / ﻿16.488276°N 99.518022°E﻿ / 16.488276; 99.518022

| * ด
* ค
* ก
**อุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร** |
| --- |
| ในกำแพงเมือง | วัดพระแก้ว • วัดพระธาตุ • วังโบราณหรือสระมน • พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กำแพงเพชร • พิพิธภัณฑสถานจังหวัดกำแพงเพชร เฉลิมพระเกียรติ • ศาลหลักเมือง • ศาลพระอิศวร • กำแพงและป้อมเมืองกำแพงเพชร • วัดสระแก้ว |
| เขตอรัญญิก | วัดอาวาสใหญ่ • วัดช้างรอบ • วัดสิงห์ • วัดพระสี่อิริยาบถ • วัดพระนอน  • วัดกรุสี่ห้อง • วัดอาวาสน้อย • วัดช้าง • วัดฆ้องชัย • วัดนาคเจ็ดเศียร • วัดกำแพงงาม |
| ส่วนอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง | วัดกะโลทัย • เมืองนครชุม• พระบรมธาตุนครชุม • วัดซุ้มกอ • วัดหนองพิกุล • วัดหนองยายช่วย • วัดหม่องกาเล • วัดหนองลังกา • วัดเจดีย์กลางทุ่ง • ป้อมทุ่งเศรษฐี • เมืองไตรตรึงส์ • วัดวังพระธาตุ |