recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*อูนาจู* ในร้านอาหาร
***อูนางิ*** (ญี่ปุ่น: ウナギ; โรมาจิ: *Unagi*) เป็นคำในภาษาญี่ปุ่นที่ใช้เรียกเนื้อปลาไหลน้ำจืด โดยเฉพาะปลาไหลญี่ปุ่น (*Anguilla japonica*; ญี่ปุ่น: 日本鰻; โรมาจิ: *nihon unagi*) อูนางิเป็นส่วนผสมทั่วไปในการประกอบญี่ปุ่นโดยเฉพาะ*คาบายากิ* ระวังสับสนกับปลาไหลน้ำเค็มซึ่งภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า *อานาโงะ*

ในอาหารญี่ปุ่น
--------------

อูนางิเป็นส่วนประกอบหนึ่งของ*อูนาดง* (บางครั้งเรียกว่า *อูนางิดง* โดยเฉพาะในรายการในร้านอาหารญี่ปุ่นในประเทศตะวันตก) อาหารจาน*ดมบูริ*ที่มีปลาไหลหั่นบางวางบนข้าว ขนมบิสกิตหวานชนิดหนึ่งเรียกว่า *อูนางิพาย* ที่ทำจากอูนางิป่น อูนางิมีโปรตีน วิตามินเอ และแคลเซียมสูง

ร้านอาหารที่เชี่ยวชาญเรื่องอาหารทำจากอูซางิโดยเฉพาะมีอยู่ทั่วไปในประเทศญี่ปุ่น และมักมีป้ายแสดงคำว่า *อูนางิ* พร้อมกับอักษร ฮิรางานะ う (อ่านว่า *อุ*) ซึ่งเป็นอักษรตัวแรกของคำว่า *อูนางิ* ทะเลสาบฮามานะในเมืองฮามามัตสึ จังหวัดชิซูโอกะ ถือเป็นแหล่งของอูนางิคุณภาพสูงสุด ส่งผลให้ทะเลสาบรายล้อมไปด้วยร้านอาหารเล็ก ๆ จำนวนมากที่เชี่ยวชาญด้านอาหารที่ทำจากอูนางิที่หลากหลาย อูนางินิยมรับประทานในช่วงฤดูร้อนในญี่ปุ่น ถึงขนาดมีวันพิเศษสำหรับการรับประทานอูนางิโดยเฉพาะ ซึ่งเป็นวันกลางฤดูร้อนของปีฉลู (โดโยะ โนะ อูชิ โนะ ฮิ) 

*อูนากิว* เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกซูชิที่มีปลาไหลและแตงกวา ปลาไหลมีพิษ เว้นแต่จะปรุงให้สุก ปลาไหลจึงถูกทำให้สุกเสมอ และในอาหารญี่ปุ่นมักเสิร์ฟพร้อมกับซอสทาเระ อูนางิที่ย่างโดยไม่มีซอสทาเระและปรุงรสด้วยเกลือเท่านั้นเรียกว่า "ชิรายากิ"

อ้างอิง
-------

1. ↑  日本鰻. *Local Sensei*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 May 2014. สืบค้นเมื่อ 27 May 2014.
2. ↑  "浜松のお菓子処 春華堂". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-06. สืบค้นเมื่อ 2009-09-14.
3. ↑  "Fresh-Water Eel (Unagi) Nutrition and Calorie count". *pogogi.com*.
4. ↑  Yoshizuka, Setsuko. "About.com: Introduction to Japanese Unagi". สืบค้นเมื่อ 2009-07-19.
5. ↑  "Health Hokkaido: Beef Saturday- The Origin of Eel Day". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-08-27. สืบค้นเมื่อ 2009-07-19.
6. ↑  Yoshida, Mireiyu; Sone, Seiji; Shiomi, Kazuo (December 2008). "Purification and characterization of a proteinaceous toxin from the Serum of Japanese eel Anguilla japonica". *The Protein Journal*. **27** (7–8): 450–454. doi:10.1007/s10930-008-9155-y. ISSN 1572-3887. PMID 19015964.
7. ↑  Tesch, Friedrich-Wilhelm (2003). *The eel*. J. E. Thorpe (3rd ed.). Oxford, UK: Blackwell Science. p. 34. ISBN 978-1-4051-7343-8. OCLC 184983522.
8. ↑  Savor Japan. "Unagi and Anago: 8 Wonderful Ways to Eat Japanese Eel". *SAVOR JAPAN*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อูนางิ
**อูฐสองหนอกป่า** หรือ **อูฐแบคเตรียป่า** (อังกฤษ: Wild bactrian camel; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Camelus ferus*) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกสัตว์กีบคู่ขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายคลึงกับอูฐสองหนอก (*C. bactrianus*) ซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงของมนุษย์

อูฐสองหนอกป่า เป็นอูฐสองหนอกที่เป็นสัตว์ป่า และถือเป็นต้นสายพันธุ์ของอูฐสองหนอกในปัจจุบัน มีสองหนอกเพื่อใช้ในการเก็บไขมันเป็นพลังงานสำรองเป็นอูฐทั่วไป โดยไม่ได้ใช้เก็บน้ำ

ได้ชื่อว่าเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ที่ทนทรหดมากที่สุดในโลก และเป็นหนึ่งในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีสถานะใกล้สูญพันธุ์มากที่สุดแล้วชนิดหนึ่งของโลก เนื่องจากเป็นสัตว์ที่พบกระจายพันธุ์เฉพาะในทะเลทรายทางตอนเหนือของประเทศจีนและมองโกเลีย เช่น ทะเลทรายโกบี, ทะเลทรายทากลามากัน และบางส่วนในคาซัคสถาน (และพบได้ตลอดฝั่งแม่น้ำในไซบีเรีย โดยมีการอพยพข้ามน้ำ) ซึ่งเป็นสถานที่ ๆ มีอุณหภูมิต่างกันสุดขั้ว โดยในช่วงเวลากลางวันอาจมีอุณหภูมิสูงถึง 40-50 องศาเซลเซียส ในขณะที่ช่วงกลางคืนในฤดูหนาวอาจมีอุณหภูมิถึง -40 หรือ -50 องศาเซลเซียสได้ แต่อูฐสองหนอกป่าสามารถที่จะดำรงชีวิตอยู่ได้ โดยกินเพียง พืชขนาดเล็ก ๆ ตามพื้นดิน และกินน้ำจากแหล่งน้ำที่เป็นน้ำเค็มจนเป็นเกล็ดเกลือกลางทะเลทราย เช่น ทะเลสาบลอปนอร์ได้ มีขนตายาว 2 ชั้นเพื่อป้องกันดวงตาจากฝุ่นทราย กีบเท้ามี 2 กีบแยกกันชัดเจนเวลาเมื่อเดิน เพื่อใช้สำหรับรับน้ำหนักบนพื้นทราย อูฐสองหนอกป่าสามารถนอนหลับในชั้นหิมะหนา ๆ ได้ในฤดูหนาว จัดเป็นอูฐที่ทนทรหดกว่าอูฐหนอกเดียว ที่พบในภูมิภาคอาหรับมาก

อูฐสองหนอกป่า เป็นสัตว์ที่หากินเพียงลำพังตัวเดียวหรือเป็นฝูงเล็ก ๆ เป็นสัตว์ที่หาได้ยากที่สุดชนิดหนึ่งในโลก จนได้ชื่อว่า "อูฐผี" โดยถือว่าหายากกว่าแพนด้ายักษ์ คาดว่ามีเพียงไม่เกิน 2,000 ตัวเท่านั้นในโลก โดยพบในจีนประมาณ 600 ตัว และในมองโกเลียราว 300-350 ตัวเท่านั้น ในฤดูผสมพันธุ์ คือ ฤดูใบไม้ร่วงจะมารวมตัวกันนับร้อยตัว แต่ในฤดูใบไม้ผลิจะแยกย้ายกันอยู่ โดยในพื้นที่หนึ่งตารางกิโลเมตรอาจได้เพียง 5 ตัวเท่านั้น อูฐสองหนอกป่าเป็นสัตว์ที่ขี้อายมาก วิ่งได้เร็ว 50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง สามารถมองเห็นสิ่งที่ปรากฏบนเส้นขอบฟ้าได้ไกลถึง 20 กิโลเมตร

จากการศึกษาทางพันธุกรรม พบว่าทั่วทั้งทวีปเอเชีย มีอูฐสองหนอกซึ่งเป็นสายพันธุ์แท้ ๆ ของอูฐสองหนอกป่าเพียง 30 ตัวเท่านั้น โดยผลการศึกษาพบว่าอูฐสองหนอกในปัจจุบันนั้นมีสายพันธุกรรมที่แตกต่างจากอูฐสองหนอกป่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hare, J (2008). "Camelus ferus". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.2*. IUCN. สืบค้นเมื่อ 9 November 2012.
2. ↑  "Animal Info - Endangered Animals: *Camelus bactrianus* (*Camelus bactrianus ferus*)". Animal Information Organization. สืบค้นเมื่อ 9 November 2012.
3. ↑  "New' camel lives on salty water". BBC Nature. 6 February 2001. สืบค้นเมื่อ 9 November 2012.
4. 1 2 3  "ท่องโลกกว้าง : นาวาแห่งทะเลทราย". ไทยพีบีเอส. 3 December 2014. สืบค้นเมื่อ 4 December 2014.[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  *Deserts of the North*, "Untamed China With Nigel Marven". สารคดีทางแอนิมอลแพลนเน็ต ทางทรูวิชั่นส์: อาทิตย์ที่ 5 มกราคม 2556

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อนุรักษ์อูฐป่า (อังกฤษ)

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Camelus ferus ที่วิกิสปีชีส์
**กาฬเกษ** เป็นนิทานพื้นบ้านที่แพร่หลายทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย รวมถึงในประเทศลาว มักอ้างกันว่าอยู่ในปัญญาสชาดกซึ่งเป็นชาดกนอกนิบาต

ท่านเจ้าคุณอริยานุวัตร อดีตเจ้าอาวาสวัดมหาชัย จังหวัดมหาสารคาม ได้ตรวจชำระเรื่องกาฬเกษ จากต้นฉบับใบลานอักษรไทน้อยที่ได้มาจากวัดสว่างอารมณ์ อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด เผยแพร่เมื่อปี พ.ศ. 2519 พิมพ์ที่โรงพิมพ์ศิริธรรม อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ขนาดความยาว 480 หน้า ตอนท้ายของฉบับนี้ระบุว่า แต่งโดยสมเด็จกู ในกรุงศรีสัตนาคณะหูต (กรุงล้านช้าง) ในสมัยสมเด็จเจ้าเชียงทอง จุลศักราช 1100 หรือ พ.ศ. 2281 หากพิจารณาแล้วตรงกับสมัยพระเจ้าสิริบุญสาร

วรรณกรรมเรื่องนี้ยังปรากฏเป็นบทกล่อมเด็กสมัยอยุธยา บทละครนอกของภาคกลาง ส่วนภาคใต้มีบทกล่อมเด็กในชื่อ *กาเกด* รวมถึงมีการนำมาสร้างเป็นละครและภาพยนตร์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร

เนื้อเรื่อง
-----------

ณ เมืองพาราณสี ปกครองโดยพระราชานามว่า *สุริวงษ์* มีพระมเหสีนามว่า *กาฬ* ท้าวสุริวงษ์มีม้ามณีกาบซึ่งเป็นม้าวิเศษ เมื่อท้าวสุริวงษ์ได้ไปเรียนวิชาอาคมและได้ไปพบกับพญาครุฑและยักษ์กุมภัณฑ์ ซึ่งต่อมาได้เป็นสหายกัน ท้าวสุริวงษ์ก็เรียนวิชาอาคมกับพระฤษีจนสำเร็จ แล้วกลับมาปกครองเมืองต่อไป

วันหนึ่งท้าวสุริวงษ์ต้องการจะมีบุตรชายเพื่อเอาไว้สืบราชสมบัติ พระองค์จึงทำพิธีขอลูกกับพระอินทร์ พระอินทร์ได้ส่งเทพบุตรกับเทพธิดาลงมาเกิดในเมืองมนุษย์ เพื่อให้เป็นคู่สามีภรรยากัน โดยเทพบุตรองค์หนึ่งมาเกิดในท้องนางกาฬ มเหสีของท้าวสุริวงษ์ จนประสูติพระโอรสตั้งชื่อว่า *กาฬเกษ*

จนเมื่อกาฬเกษกุมารทรงเจริญวัย ได้เข้าไปเล่นในโรงม้า อันเป็นที่อยู่ของม้ามณีกาบ เจ้าชายกาฬเกษได้แอบขึ้นขี่ม้า ม้ามณีกาบได้พาเจ้าชายกาฬเกษเหาะขึ้นไปในอากาศออกจากเมืองมุ่งเข้าป่าหิมพานต์ ขณะที่เจ้าชายกาฬเกษหนีออกจากเมือง ได้พบกับนกสาริกาคู่หนึ่ง จึงได้สั่งความแก่นกคู่นั้นว่าให้ไปบอกท้าวสุริวงษ์บิดาของตนด้วยว่า จะออกไปเที่ยวในป่าสัก 3 ปี แล้วจะกลับมา

เจ้าชายกาฬเกษได้เดินทางถึงเมืองผีมนต์ซึ่งเป็นเมืองของท้าวผีมนต์และนางมาลีทอง เจ้าชายกาฬเกษได้พักอยู่นอกเมือง ได้ทราบข่าวว่าท้าวผีมนต์มีพระธิดารูปงามพระองค์หนึ่ง ชื่อว่า *มาลีจันทน์* เจ้าชายกาฬเกษได้หาทางจนพบนางในสวนดอกไม้ จนได้ชอบพอรักใคร่กัน เมื่อครั้นเวลากลางคืน เจ้าชายกาฬเกษจึงแอบเข้าไปหานาง แต่ท้าวผีมนต์สืบได้ทราบความจริงว่ามีคนแอบไปหากับพระธิดา ท้าวผีมนต์จึงทำหอกยนต์ดักยิง เมื่อเจ้าชายกาฬเกษแอบเข้ามาก็ถูกหอกยนต์ยิง ก่อจะสิ้นใจเจ้าชายกาฬเกษได้สั่งนางมาลีจันทน์ไว้ว่าอย่าเผาศพตน ให้เอาศพใส่แพลอยน้ำไป ศพของเจ้าชายกาฬเกษได้ลอยทวนกระแสน้ำจนไปถึงอาศรมพระฤาษี เมื่อพระฤาษีมาพบเข้าจึงร่ายมนต์ชุบชีวิตให้ฟื้นขึ้นมา 

เจ้าชายกาฬเกษฟื้นขึ้นมาและได้ร่ำเรียนวิชาอาคมอยู่กับพระฤาษี จนสำเร็จแล้วลาพระฤาษีกลับไปหานางมาลีจันทน์อีกครั้ง ท้าวผีมนต์ทราบข่าว จึงได้สู้รบกันในที่สุด ท้าวผีมนต์ก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ จึงได้ยกเมืองให้เจ้าชายกาฬเกษและนางมาลีจันทน์ครองเมือง แต่อยู่ได้ไม่นานก็พานางมาลีจันทน์เดินกลับเมืองพาราณสี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ท้าวกาฬเกษ".
2. ↑  "ท้าวกาฬเกษ". ศูนย์ศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
3. ↑  สุนันท์ ศาสตรวาหา. "การศึกษาเชิงวิเคราะห์เรื่อง กาฬะเกษ" (PDF). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. บัณฑิตวิทยาลัย.
**แบร์ทา เบ็นทซ์** (เยอรมัน: *Bertha Benz*; 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1849 - 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1944) เป็นผู้บุกเบิกและประดิษฐ์ยานยนต์สัญชาติเยอรมัน เธอเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจและเป็นภรรยาของคาร์ล เบ็นทซ์ นักประดิษฐ์รถยนต์ เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1888 เธอเป็นบุคคลแรกที่ขับรถยนต์ที่มีเครื่องยนต์สันดาปภายในเป็นระยะทางไกล นับเป็นการทดสอบภาคสนามครั้งแรก โดยเธอขับเบ็นทซ์พาเท็นท์-โมทอร์วาเกิน ไปพร้อมลูกชาย 2 คนเพื่อไปเยี่ยมญาติ โดยเธอประดิษฐ์ผ้าเบรกและแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ตลอดการเดินทาง 105 กิโลเมตร (65 ไมล์) ในการทำเช่นนั้น เธอทำให้พาเท็นท์-โมทอร์วาเกิน ได้รับความสนใจไปทั่วโลก

ประวัติ
-------

แบร์ทาในวัย 18 ปี
เซซิเลีย แบร์ทา ริงเงอร์ เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1849 ในครอบครัวที่ร่ำรวยในเมืองฟอทซ์ไฮม์ ราชรัฐบาเดิน

2 ปีก่อนแต่งงานกับคาร์ล เบ็นทซ์ เธอใช้สินสอดส่วนหนึ่ง ลงทุนในบริษัทผลิตเหล็กที่ล้มเหลวของเขา ในฐานะหญิงโสด เธอก็สามารถทำได้ ตามกฎหมายของเยอรมัน แบร์ทาสูญเสียอำนาจตามกฎหมายในการทำหน้าที่เป็นนักลงทุน เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1872 แบร์ทา ริงเงอร์แต่งงานกับคาร์ล เบ็นทซ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Robertson, Patrick (2011), *Robertson's Book of Firsts: Who Did What for the First Time*, Bloomsbury Publishing USA, p. 91, ISBN 9781608197385, สืบค้นเมื่อ 28 May 2015
2. ↑  "First car ride in the world". *German Patent and Trade Mark Office*. 8 May 2020. สืบค้นเมื่อ 14 May 2020.
3. ↑  "Bertha Benz". *Daimler* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-05-14.
4. ↑  "Bertha Benz Hits the Road, 125 Years Ago – History in the Headlines". *HISTORY.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 September 2015. สืบค้นเมื่อ 13 October 2015.
5. ↑  Angela Elis. "Bertha Benz: die erste Frau am Steuer" [Bertha Benz: the first woman at the wheel]. Cicero. สืบค้นเมื่อ 1 January 2011.
ลำธารน้ำตก
**ลำธาร** (อังกฤษ: Brook, Stream) เป็นแหล่งน้ำประเภทหนึ่ง ที่เป็นทางน้ำที่จัดได้ว่าเป็นแหล่งกำเนิดของน้ำ ลำธารจะเป็นแหล่งน้ำที่ตาน้ำผุดน้ำไหลมาบนผิวดินหรือซึมออกจากดินให้ระบายลงสู่ลำน้ำและไหลไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นทางน้ำที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เช่น คลอง ไปจนถึงเป็นแม่น้ำ

โดยมากแล้ว ลำธารมักจะอยู่บนภูเขาในพื้นที่ ๆ เป็นป่าดิบชื้นหรือไหลลงมาจากน้ำตก โดยคุณภาพของน้ำในลำธารจะใส มีอุณหภูมิที่เย็น และมีปริมาณออกซิเจนละลายอยู่ในน้ำในอัตราที่สูง

ในประเทศไทย พื้นที่เป็นที่ลำธารเหนือลุ่มแม่น้ำปิงมีพื้นที่รวมประมาณ 26,390 ตารางกิโลเมตร เมื่อมีฝนตกภายในพื้นที่ลุ่มน้ำดังกล่าว น้ำที่ไหลอยู่บนผิวดินรวมกับน้ำที่ไหลซึมออกจากดินก็จะไหลลงลำธาร และไหลลงสู่แม่น้ำปิงไปยังอ่างเก็บน้ำของเขื่อนภูมิพล เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* ระบบลำธาร


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ธารน้ำ**

อ้างอิง
-------

1. ↑  เก็บถาวร 2012-04-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ลำธาร จากพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
2. ↑  เก็บถาวร 2012-01-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน พื้นที่ลุ่มน้ำและพื้นที่ต้นน้ำลำธาร จากเว็บไซต์กาญจนาภิเษก

| * ด
* ค
* ก
แหล่งน้ำ |
| --- |
| ธารน้ำแข็ง - แก่ง - เขื่อน - คลอง - คิล - คูเมือง - หลุมธารน้ำแข็ง - โคฟ - ร่องน้ำ - ดรอว์ - ทะเล - ทะเลสาบ - ธาร - ท่าเรือ - น้ำพุ - บ่อน้ำ - บ่อน้ำร้อน - บิลลาบอง - บึง - แอ่ง - เบิร์น - ไบยู - ป่าชายเลน - พื้นที่ชุ่มน้ำ - ฟยอร์ด - ไฟโตเทลมา - มหาสมุทร - ที่ลุ่มชื้นแฉะ - แม่น้ำ - ล็อค - ลากูน - ลำธาร - ลำเหมือง - ห้วย - หนอง - อ่างเก็บน้ำ - อ่าว - ทะเลลึก |
ในการเดินเรือ มุมแบริ่งหมายถึงทิศทางจากวัตถุหนึ่ง ไปสู่อีกวัตถุหนึ่ง โดยมากใช้ในการอ้างอิงวัตถุใดๆ จากเรือของตัวเอง

วัตถุประสงค์
------------

### พิจารณาพิกัด

การแบริ่งสามารถใช้หาความสัมพันธ์ของวัตถุที่ถูกระบุบนแผนที่ได้ และสามารถใช้หาตำแหน่งเรือบนแผนที่ได้ ด้วยการหามุมแบริ่งของวัตถุต่างๆที่ปรากฏบนแผนที่ เช่น เกาะ หรือภูเขา แล้วเทียบพิกัดหาตำแหน่งเรือ

### การนำร่อง

มุมแบริ่งสามารถใช้อ้างอิงถึงทิศทางของเรือลำอื่นได้ ในกรณีที่เรือสองลำสวนกัน และเดินเรือด้วยแบริ่งสัมพัทเดียวกัน การชนกันอาจจะเกิดขึ้น จะต้องมีการเปลี่ยนทิศทางการเดินเรือโดยเรือลำใดลำหนึ่ง หรือทั้งสองลำ

### การสงคราม

มุมแบริ่งสามารถใช้อ้างอิงพิกัดของวัตถุ ทั้งนิ่งและเคลื่อนไหว เพื่อระบุพิกัดในการยิง

### การค้นหาและกู้ชีพ

ใช้ในการอ้างถึงตำแหน่งของเรือที่เสียหาย หรือผู้ประสบภัย ในการเข้าไปช่วยเหลือได้

ชนิดของมุมแบริ่ง
----------------

### แบริ่งแท้ (True Bearings)

เป็นการวัดมุม โดยเทียบกับทิศเหนือแท้ โดยถือเอาขั้วโลกเหนือเชิงภูมิศาสตร์เป็นอ้างอิง

### Magnetic Bearings

เป็นการวัดมุม โดยเทียบทิศเหนือของแนวแม่เหล็กไฟฟ้าโลก โดยถือเอาขั้วโลกเหนือตามแนวแม่เหล็กเป็นอ้างอิง 

### Compass Bearings

เป็นการวัดมุมเทียบกับเข็มทิศ ซึ่งข้อแต่กต่างระหว่าง Compass Bearings และ Magnetic Bearings ก็คือ Compass Bearings อาจจะคลาดเคลื่อนไปจาก Magnetic Bearings ไม่มาก อันเป็นผลมาจากคลื่นสนามไฟฟ้าที่รบกวนการทำงานของแม่เหล็ก

### แบริ่งสัมพัท (Relative Bearings)

เป็นการวัดมุมโดยการเทียบกับหัวเรือ

การวัดมุมแบริง
--------------

มีหลายวิธีในการวัดมุมแบริงดังนี้ 

1. วัดมุมตามเข็มนาฬิกา โดยกำหนดในแนวอ้างอิง (เช่นทิศเหนือ) เป็นมุม 0 องศา แล้วเพิ่มขึ้นเรื่อยๆตามเข็มนาฬิกาไปจนถึงมุม 359.9 องศา ถ้าแนวอ้างอิงคือทิศเหนือ จะเรียกว่าค่า "สัมบูรณ์" การวัดพิกัดด้วยวิธีแบริงแท้, Compass bearings และ Magnetic bearing จะใช้แนวทิศเหนือเป็นแบริง 000 ส่วนวิธีแบริงสัมพัทธ์จะใช้หัวเรือเป็นทิศ 000 และจะเรียก "สัมพัทธ์.
2. การวัดมุมจากทิศตรงหน้า ไปทางกราบทั้งสองข้าง ถ้าวัตถุอยู่ทางกราบสตาร์บอร์ด (ด้านขวาของเรือ) ซึ่งติดไฟสีเขียว จะเรียกว่า "Green" เช่น วัตถุอยู่ทางขวาของเรือทำมุม 90 องศา ก็จะเรียก "Green 090" หรือ "G090" ส่วนทาง กราบพอร์ต (ด้านซ้าย) ซึ่งติดไฟสีแดงจะใช้คำว่า "Red" แทน ระบบนี้เป็นระบบที่ใช้ในกองทัพเรืออังกฤษและกองทัพเรือออสเตรเลีย เพื่อหามุมแบริงสัมพัทธ์
3. โดยธรรมเนียมปฏิบัติแล้ว ในกรณีที่ผู้บอกทิศไม่มีเข็มทิศ ทำให้ไม่สามารถบอกค่าตัวเลขแบบละเอียดได้ ก็จะใช้วิธีประมาณค่า โดยใช้หน่วย "ปอยต์" โดย หนึ่งปอยต์ เท่ากับ 45 องศา ตัวอย่างเช่น วัตถุอยู่ทิศ 045 สัมพัทธ์ ก็คือ 1 ปอยต์ หรืออยู่ทางทิศ 270 ก็คือ 6 ปอยต์ วิธีนี้ใช้ในการวัดแบริงสัมพัทธ์เท่านั้น
4. วิธีอื่นที่ไม่เป็นทางการ นอกเหนือจากการเดินเรือ จะใช้วิธีวัดตามเข็มนาฬิกา เช่น วัตถุอยู่ทางขวามือ ทำมุม 90 องศากับทิศตรงหน้า ก็คือทิศ 3 นาฬิกา วิธีนี้ใช้ในการวัดแบริงสัมพัทธ์เท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  มาจากคำว่า Point ในภาษาอังกฤษ แต่กองทัพเรือไทยใช้คำเรียกว่า "ปอยต์"
สถานที่
Landsat image with high-resolution data from Space Shuttle.
ชายฝั่งทางตะวันตกของอิซุ
**คาบสมุทรอิซุ** (ญี่ปุ่น: 伊豆半島; โรมาจิ: *Izu-hantō*) เป็นคาบสมุทรขนาดใหญ่ทางทิศตะวันตกของกรุงโตเกียว บนชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกของเกาะฮนชู พื้นที่ของคาบสมุทรเต็มไปด้วยภูเขาและชายฝั่งเว้าแหว่ง ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดชิซูโอกะ มีพื้นที่ 1,421.24 กม.² ใน พ.ศ. 2548 มีประชากรอาศัยอยู่ในพื้นที่คาบสมุทรทั้งสิ้น 473,942 คน

ธรณีวิทยา
---------

คาบสมุทรอิซุเกิดขึ้นจากการชนกันระหว่างแผ่นเปลือกโลกทะเลฟิลิปปินส์กับแผ่นเปลือกโลกโอค็อตสค์ที่ช่องแคบนังไก โดยที่แผ่นเปลือกโลกทะเลฟิลิปปินส์ แผ่นเปลือกโลกอามูเรียน และแผ่นเปลือกโลกโอค็อตสค์ จะมาบรรจบกันที่ภูเขาไฟฟูจิ

พื้นที่ด้านใต้ของคาบสมุทรประกอบด้วยพื้นหินกรวดเหลี่ยม ขณะที่พื้นที่ตรงกลางและด้านเหนือประกอบด้วยภูเขาไฟที่พังทลายไปมาก กลางคาบสมุทรมีเทือกเขาอามางิ ซึ่งมีภูเขาอามางิและภูเขาอาตามิอยู่ทางด้านตะวันออก และภูเขาดารูมะทางด้านตะวันตก ปลายด้านตะวันออกและตะวันตกของเทือกเขายื่นออกไปใต้ทะเลในอ่าวซางามิและอ่าวซูรูงะ แม่น้ำสายหลักในพื้นที่คาบสมุทรคือ แม่น้ำคาโนะ ทางตอนเหนือของคาบสมุทร ซึ่งไหลผ่านหุบเขากราเบนที่เกิดจากแผ่นเปลือกโลกแปรสัณฐาน

เนื่องด้วยโครงสร้างและกระบวนการทางธรณีวิทยา ทำให้พื้นที่คาบสมุทรเกิดแผ่นดินไหวหลายครั้ง และยังเกิดน้ำพุร้อนจำนวนมากในพื้นที่

การปกครอง
---------

พื้นที่ทั้งหมดของคาบสมุทรอิซุอยู่ในเขตจังหวัดชิซูโอกะ อยู่ในเขตการปกครองของนครและเมืองต่าง ๆ ดังนี้


|  |  |
| --- | --- |
| **นคร*** อาตามิ
* อิโต
* อิซุ
* อิซูโนกูนิ
* มิชิมะ
* ชิโมดะ
 | **เมือง*** ฮิงาชิอิซุ
* คาวาซุ
* มัตสึซากิ
* มินามิอิซุ
* นิชิอิซุ

เมืองทั้งหมดอยู่ในอำเภอคาโมะ
  |

เศรษฐกิจ
--------

คาบสมุทรอิซุเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยวจากภูมิภาคคันโต โดยมีชื่อเสียงจากอนเซ็งในนครอาตามิ ชูเซ็นจิ และอิซุ คาบสมุทรมีพื้นที่ติดกับภูเขาไฟฟูจิและเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติฟูจิฮาโกเนอิซุ นอกจากนี้พื้นที่นี้ยังเป็นที่นิยมสำหรับการเล่นน้ำทะเล กีฬาโต้คลื่น กีฬากอล์ฟ และการขี่มอเตอร์ไซค์ท่องเที่ยว

นอกเหนือจากการท่องเที่ยวแล้ว การเกษตรและการประมงก็เป็นหัวใจสำคัญของเศรษฐกิจในท้องถิ่นนี้ โดยอิซุเป็นหนึ่งในแหล่งผลิตวาซาบิที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

การเดินทาง
----------

### รถไฟ

คาบสมุทรอิซุเชื่อมต่อกับกรุงโตเกียวและเมืองทางทิศตะวันตกด้วยโทไกโดชิงกันเซ็ง ซึ่งจะจอดที่นครอาตามิทางตะวันออกเฉียงเหนือ และนครมิชิมะทางตะวันตกเฉียงเหนือ และยังมี JR สายอิโต และอิซูกิวโก ที่วิ่งไปตามชายฝั่งด้านตะวันออกของคาบสมุทรไปถึงนครชิโมดะ

อ้างอิง
-------

* Japan Reference เก็บถาวร 2008-07-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Japan National Tourist Organization
* Encyclopedia Brittanica Online

พิกัดภูมิศาสตร์: 34°54′N 138°57′E﻿ / ﻿34.900°N 138.950°E﻿ / 34.900; 138.950
**อาซา** (阿, Ah Sa) หรือที่นิยมเรียกในชื่อภาษาอังกฤษว่า **ชาร์ลีน ชอย** (Charlene Choi) ดารานักแสดงและนักร้องสาวชาวฮ่องกงชื่อดัง ในนามวง ทวินส์ คู่กับ อาเจียว หรือ จิลเลียน ชุง 

อาซา มีชื่อจริงว่า **ไช่ จั๋วเอี๋ยน** (อักษรจีนตัวเต็ม: 蔡卓妍, พินอิน: Cài Zhuóyán, อังกฤษ: Choi Cheuk Yin) เกิดเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982 ที่แวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา โดยเป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัว เมื่อเริ่มโตขึ้นพ่อแม่ก็หย่าร้างกัน ปัจจุบันเธออาศัยอยู่กับพ่อ เข้าสู่วงการครั้งแรกขณะเรียนอยู่ชั้น ม.3 เธอถ่ายแบบโฆษณาและนิตยสาร หลังจากนั้น จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2000 ได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง *What is a Good Teacher* และได้เซ็นสัญญาเข้าเป็นนักร้องในสังกัด EEG ออกอัลบั้มเพลงร่วมกับอาเจียว ในนาม ทวินส์ 

ผลงานการแสดงทั้งซีรีส์และภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จ อาทิ *Funeral March* (ค.ศ. 2001), *My Wife is 18* (ค.ศ. 2002), *The Twins Effect* (ค.ศ. 2003), *The Twins Effect 2* (ค.ศ. 2004), *House Of Fury* (ค.ศ. 2005), *All About Love* ในปีเดียวกัน, *The Storm Warriors* (ค.ศ. 2009) เป็นต้น ในส่วนของซีรีส์ ก็ได้แก่ ไซอิ๋ว (ค.ศ. 2001) ของทีวีบี เป็นต้น

ชีวิตส่วนตัว ในต้นปี ค.ศ. 2010 ถูกขุดคุ้ยว่าได้เคยแต่งงานแล้วอย่างเงียบ ๆ ที่ลอสแอนเจลิส เมื่อปี ค.ศ. 2006 กับ เจิ้ง จงจี นักแสดงหนุ่มใหญ่ชาวฮ่องกง ซึ่งทั้งคู่ได้แถลงข่าวว่าได้หย่าร้างกัน

อ้างอิง
-------

* 

1. ↑  อาซา" แห่ง "Twins" แถลงหย่าขาดสามีดาวตลก "เจิ้งจงจี"[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* [ เก็บถาวร 2010-10-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ไช่จั๊วเหยียน (อาซา) - Charlene Choi Twins
* 
* ข้อมูลจากIMDb


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อาซา**
**เซมินารี** (อังกฤษ: Seminary) บางตำราเรียกว่า**สำนักเสมินาร์** ชาวคาทอลิกในประเทศไทยเรียกว่า**สามเณราลัย** เป็นสถาบันการศึกษาสำหรับฝึกบุรุษเพื่อเตรียมบวชเป็นบาทหลวง นอกจากชื่อนี้แล้ว บางที่ก็เรียกว่า**วิทยาลัยเทววิทยา** (theological college) **วิทยาลัยศาสนศาสตร์** (divinity school) นักเรียนเซมินารีเรียกว่า**เซมินาเรียน** (seminarian) หรือ**เซมินาริสต์** (seminarist)

การศึกษา
--------

เมื่อเด็กชายสมัครใจจะเป็นบาทหลวง เมื่อจบการศึกษาชั้น ป.6 จะต้องติดต่อกับอธิการโบสถ์ที่ตนเองสังกัดเพื่อให้ท่านออกเอกสารรับรอง จากนั้นจึงเข้าเรียนที่**เซมินารีเล็ก**ซึ่งจะมีอยู่ในทุกมุขมณฑล กรณีที่ต้องการเป็นบาทหลวงประจำคณะนักบวชคาทอลิก ก็จะต้องเข้าเซมินารีซึ่งแต่ละคณะจะมีเป็นของตนเอง เมื่อเรียนจบชั้น ม.6 ที่เซมินารีเล็กแล้วจึงฝึกอบรมอีกหนึ่งหรือสองปีเพื่อเข้าเรียนต่อที่**เซมินารีกลาง** 1 ปี จากนั้นจึงเข้าเรียนที่**เซมินารีใหญ่** (major seminary) ซึ่งเป็นสถาบันอุดมศึกษา ผู้จบที่เซมินารีใหญ่จะได้รับวุฒิบัณฑิตทางเทววิทยาหรือปรัชญาตามแต่สาขาที่เรียน จากนั้นจึงฝึกงานต่อในมุขมณฑลหรือในคณะนักบวชคาทอลิกที่ตนเองจะสังกัดเพื่อเตรียมบวชเป็นบาทหลวงต่อไป

เซมินารีในประเทศไทย
-------------------

เซมินารีแห่งแรกของสยามตั้งขึ้นตั้งแต่สมัยอยุธยา คือ**สามเณราลัยนักบุญยอแซฟ**เป็นเซมินารีเล็ก ต่อมามุขนายกหลุยส์ ลาโน ได้สร้าง**สามเณราลัยมหาพราหมณ์** เป็นเซมินารีใหญ่ซึ่งเจริญรุ่งเรืองมากจนเป็นศูนย์กลางเซมินารีในอินโดจีนสมัยนั้น เซมินารีทั้งสองแห่งถูกทำลายลงระหว่างการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง ในปัจจุบันประเทศไทยมีเซมินารีเล็กอยู่เกือบทุกมุขมณฑล ส่วนเซมินารีกลางมีแห่งเดียวคือที่สามเณราลัยพระวิสุทธิวงศ์ จังหวัดนครราชสีมา ส่วนเซมินารีใหญ่ก็มีแห่งเดียวเช่นกันคือวิทยาลัยแสงธรรม อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม 

| มุขมณฑล | สามเณราลัย |
| --- | --- |
| เขตมิสซังกรุงเทพ | สามเณราลัยนักบุญยอแซฟ |
| เขตมิสซังท่าแร่-หนองแสง | สามเณราลัยแม่พระฟาติมา |
| เขตมิสซังเชียงใหม่ | สามเณราลัยแม่พระองค์อุปถัมภ์ |
| เขตมิสซังนครสวรรค์ | สามเณราลัยจอห์น ปอล |
| เขตมิสซังราชบุรี | สามเณราลัยแม่พระนิรมล |
| เขตมิสซังสุราษฎร์ธานี | สำนักฝึกธรรมดอมินิกซาวีโอ |
| เขตมิสซังอุดรธานี | สถานฝึกธรรมสันติราชา |
| เขตมิสซังอุบลราชธานี | สามเณราลัยพระคริสตประจักษ์ |
| เขตมิสซังนครราชสีมา | สามเณราลัยนักบุญเปาโล |
| เขตมิสซังจันทบุรี | สามเณราลัยพระหฤทัย ศรีราชา |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศาสนา...พลังสำคัญของชีวิต เก็บถาวร 2017-06-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. วิทยาลัยศาสนศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล. เรียกข้อมูลวันที่ 25 ก.พ. พ.ศ. 2554.
2. ↑  ปาลเลกัวซ์, มงเซเญอร์, *เล่าเรื่องกรุงสยาม*, แปลโดย สันต์ ท. โกมลบุตร, กรุงเทพฯ : ศรีปัญญา, 2549
3. 1 2 3  วรยุทธ กิจบำรุง, บาทหลวง, *บาทหลวง", กรุงเทพฯ: สื่อมลชนคาทอลิกประเทศไทย, 2546, หน้า 17-22*
**รัฐสภากลางโซมาเลีย** (โซมาลี: *Golaha Shacabka Soomaaliya*; often *Baarlamaanka Federaalka Soomaaliya*; อาหรับ: البرلمان الاتحادي في الصومال) เป็นรัฐสภาแห่งชาติของประเทศโซมาเลียที่ก่อตั้งในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2555 สภาตั้งอยู่ที่เมืองหลวงกรุงโมกาดิชู และเป็นระบบสองสภา ประกอบด้วยสภาสูงและสภาล่าง (สภาประชาชน)

ประธานรัฐสภา
------------

เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2555 อดีตนายพลกองทัพโซมาเลีย มูเซ ฮัสซัน ชีค ซายิด อับดุลเลได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานชั่วคราวและรักษาการประธานาธิบดี การออกเสียงลงคะแนนสำหรับประธานคนใหม่ของรัฐสภาเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2555 ทำให้อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมและอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและกีฬา โมฮัมเหม็ด ออสมาน จาวารี ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานถาวร เจย์ลานี นูร์ อิการ์และมาฮัด อับดุลเล อาวัดได้ดำรงตำแหน่งรองประธานคนที่หนึ่งและรองประธานคนที่สองตามลำดับ

หน้าที่
-------

รัฐสภากลางโซมาเลียเป็นองค์กรที่ทำหน้าที่นิติบัญญัติเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาล เช่นเดียวกับกับรัฐบาลกลางโซมาเลียที่ทำหน้าที่บริหาร

รัฐสภาจะเลือกตั้งประธานาธิบดี ประธานรัฐสภา และรองประธาน นอกจากนี้ยังมีอำนาจที่จะผ่านและยับยั้งกฎหมาย

องค์ประกอบ
----------

รัฐสภากลางโซมาเลียเป็นระบบสองสภา ประกอบด้วยสภาสูงและสภาล่าง (สภาประชาชน)

### สภาสูง

สภาสูงประกอบด้วยสมาชิกทั้งหมด 54 คน

### สภาประชาชน

สภาประชาชนหรือสภาล่างประกอบด้วยสมาชิกทั้งหมด 275 คน

### รัฐสภาเยาวชน

ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2557 รัฐสภาเยาวชนโซมาเลียได้ก่อตั้งขึ้นเป็นครั้งแรก ซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 275 คน เป็นเยาวชนอายุระหว่าง 16 ถึง 30 ปี ที่ถูกคัดมาจากมหาวิทยาลัยในประเทศ สมาชิกได้รับมอบหมายเป็นหัวหอกของความคิดริเริ่มในการพัฒนาประเทศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Office of the Somali Parliament". Office of the Somali Parliament. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-14. สืบค้นเมื่อ 24 August 2012.
2. ↑  "Somali Parliament Elects Speaker for New Gov't". *Voice of America*. 28 August 2012. สืบค้นเมื่อ 28 August 2012.
3. ↑  Mohamed, Mahmoud (29 August 2012). "Somalia successfully concludes first elections in over 20 years". *Sabahi*. สืบค้นเมื่อ 30 August 2012.
4. 1 2 3 4  "Somalia swears in historic new parliament". *Al Jazeera*. 20 August 2012. สืบค้นเมื่อ 21 August 2012.
5. ↑  "Benadir administration welcomes the formation of national youth parliament". Goobjoog. 15 December 2014. สืบค้นเมื่อ 15 December 2014.
**บิกุญญา** (สเปน: *vicuña*; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Vicugna vicugna*) เป็นหนึ่งในสัตว์ป่าตระกูลอูฐ (camelid) สองชนิดซึ่งอาศัยอยู่ในพื้นที่สูงมากบนเทือกเขาแอนดีสในทวีปอเมริกาใต้ (อีกชนิดหนึ่งคือกวานาโก) บิกุญญาเป็นญาติกับยามา และทุกวันนี้เชื่อกันว่าบิกุญญาเป็นบรรพบุรุษป่าของอัลปากาซึ่งมนุษย์นำมาเลี้ยงเพื่อเอาขน บิกุญญาให้ขนที่มีเส้นใยละเอียดมากแต่ก็มีราคาแพง เพราะเราสามารถตัดขนของมันได้ทุก ๆ สามปีเท่านั้น และต้องจับมาจากแหล่งที่อยู่อาศัยธรรมชาติ เมื่อถักเข้าด้วยกัน ผลผลิตที่ได้จากขนบิกุญญาจะมีความนุ่มและอุ่นมาก ชาวอินคาให้คุณค่ากับบิกุญญาเป็นอย่างสูงเนื่องจากขนคุณภาพดีของพวกมัน การสวมใส่เครื่องนุ่งห่มจากขนบิกุญญาถือเป็นการกระทำผิดกฎหมายหากผู้สวมใส่มิใช่ราชนิกุล

บิกุญญาได้รับการคุ้มครองตามกฎหมายทั้งในสมัยจักรวรรดิอินคาและในสมัยปัจจุบัน แต่พวกมันก็ถูกล่าอย่างหนักในช่วงเวลาระหว่างสมัยทั้งสอง โดยก่อนที่จะได้รับการประกาศให้เป็นสัตว์ป่าที่ใกล้สูญพันธุ์ในปี ค.ศ. 1974 นั้น มีบิกุญญาหลงเหลืออยู่เพียงประมาณ 6,000 ตัว ทุกวันนี้ ประชากรบิกุญญาได้รับการฟื้นฟูขึ้นจนมีจำนวนประมาณ 350,000 ตัว และแม้ว่าองค์กรอนุรักษ์ต่าง ๆ จะลดระดับสถานะภัยคุกคามของบิกุญญาลงแล้ว แต่ก็ยังคงเรียกร้องให้มีแผนการอนุรักษ์อย่างแข็งขันเพื่อปกป้องบิกุญญาจากการบุกรุกเข้าไปล่าสัตว์ การสูญเสียถิ่นที่อยู่ และภัยคุกคามอื่น ๆ

บิกุญญาเป็นสัตว์ประจำชาติของประเทศเปรู มีการนำตราสัญลักษณ์รูปบิกุญญาไปใช้ในตราแผ่นดินของประเทศด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Baldi, R. & Wheeler, J. (2008). *Vicugna vicugna*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 3 January 2009.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**บิกุญญา**

วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***บิกุญญา***

* Viva Vicuña: Light & Shadow documentary film about Vicuñas in the Andes เก็บถาวร 2012-02-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Alpaca Fiber News – The vicuña animal – Archived ตุลาคม 21, 2009 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
* Bayly, Andres and Enrique Pasquel. Privaticemos las vicuñas  เก็บถาวร 2009-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ซาแลร์โน** (อิตาลี: *Salerno*) เป็นนครโบราณและเทศบาลในแคว้นคัมปาเนีย และเมืองหลักของจังหวัดซาแลร์โน ตั้งอยู่บริเวณอ่าวซาแลร์โนในทะเลติร์เรเนียน เมืองแบ่งออกเป็น 3 ส่วน คือ ส่วนเมืองยุคกลาง ส่วนเมืองในศตวรรษที่ 19 และส่วนที่มีประชากรอาศัยอยู่หนาแน่นซึ่งเป็นเมืองหลังสงคราม มีการสร้างอะพาร์ตเมนต์เป็นบล็อก ๆ

มนุษย์เริ่มตั้งถิ่นฐานที่ซาแลร์โนมาตั้งแต่อดีต ย้อนไปได้ถึงยุคก่อนประวัติศาสตร์ เมืองเป็นสถานที่ตั้งของท่าเรืออันสำคัญมากที่สุดและจุดยุทธศาสตร์ของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในช่วงกรีก-โรมัน เดิมเคยเป็นราชรัฐซาแลร์โนในสมัยยุคกลางช่วงแรก ในยุคนี้มีโรงเรียนแพทย์ซาแลร์นีตานา โรงเรียนแพทย์แห่งแรกของโลก ต่อมาในศตวรรษที่ 16 ตระกูลซันเซเวรีโน ตระกูลขุนนางที่มีอำนาจมากทีสุดของอิตาลีทางตอนใต้ ได้จ้างผู้มีความรู้หลายคนในช่วงเวลานี้ ทำให้เมืองเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้ วัฒนธรรม และศิลปะ ต่อมาปี ค.ศ. 1694 เมืองเกิดหายนะแผ่นดินไหวและกาฬโรคระบาด หลังยุคการปกครองโดยสเปน ซึ่งยาวนานถึงศตวรรษที่ 18 ซาแลร์โนเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐพาร์เทโนเปียน ในประวัติศาสตร์เมื่อไม่นานนี้ พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี พระมหากษัตริย์อิตาลี ได้ย้ายจากโรมที่ประทับมาที่เมืองนี้ หลังอิตาลีเจรจาด้านสันติภาพกับฝ่ายพันธมิตรในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้เมืองซาแลร์โนเป็นเมือง "รัฐบาลตอนใต้" (*Regno del Sud*) นานร่วม 6 เดือน ปัจจุบันซาแลร์โนเป็นศูนย์กลางวัฒนธรรมที่สำคัญของแคว้นคัมปาเนียและอิตาลี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011". สืบค้นเมื่อ 16 มีนาคม 2019.
2. ↑  "Bilancio demografico Anno 2014 (dati provvisori) Comune: Salerno". *ISTAT* (ภาษาอิตาลี). 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-10-26. สืบค้นเมื่อ 1 April 2015.
3. 1 2 3 4  "Salerno – History, art and culture". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 August 2007.
***คาโด: หนึ่งคำตอบ*** (ญี่ปุ่น: 正解するカド, อังกฤษ: Kado: The Right Answer) เป็นอะนิเมะ CG โดยโทเอแอนิเมชัน เริ่มออกอากาศเมื่อ 6 เมษายน พ.ศ. 2560

เนื้อเรื่อง
-----------

มีวัตถุทรงลูกบากศ์จัตุรัสขนาด 2 กิโลเมตรที่ไม่สามารถระบุโครงสร้างทางฟิสิกส์ได้ ปรากฎขึ้นที่ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว และดูดกลืนเครื่องบินซึ่งมี โคจิโร ชินโด และชุน ฮานาโมริ สองเจ้าหน้าที่กระทรวงกิจการภายในกำลังโดยสารอยู่ ขณะที่รัฐบาลญี่ปุ่นกำลังหาทางช่วยผู้โดยสารนั้นเอง ที่ด้านบนของลูกบากศ์ ชินโดก็ปรากฎตัวพร้อมกับชายนามว่า ยาฮาคุย ซาชูนีนา ที่อ้างตนว่าเป็นสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาจากอวกาศ เรียกร้องการเจรจาโดยตรงกับรัฐบาลญี่ปุ่น ซาชูนีนาได้ชี้แจงว่ามาเพื่อต้องการชี้ทางมนุษยชาติ และได้มอบแหล่งพลังงานอนันต์ "วาม" ให้แก่มนุษยชาติ โดยให้รัฐบาลญี่ปุ่นเป็นผู้จัดการดูแลวาม รัฐบาลญี่ปุ่นแต่งตั้งชุน ฮานาโมริ เป็นทูตพิเศษมีอำนาจเทียบเท่านายกรัฐมนตรี ส่วนโคจิโร ชินโด ก็ขอลาออกจากกระทรวงเพื่อทำให้ที่เป็นผู้แทนฝ่ายต่างดาว อย่างไรก็ตามคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติได้มีมติให้ญี่ปุ่นส่งมอบวามทั้งหมดให้สหประชาชาติ มิเช่นนั้นสหประชาชาติจะดำเนินนโนบายขั้นรุนแรงต่อญี่ปุ่น

### ตัวละครหลัก

* **โคจิโร ชินโด** (真道 幸路朗) เจ้าหน้าที่ฝ่ายข่าวกรองนโยบายสากลและการสื่อสารระหว่างประเทศ กระทรวงกิจการภายใน ต่อมาลาออกและเป็นผู้แทนฝ่ายอิโอ
* **ยาฮาคุย ซาชูนีนา** (ヤハクィザシュニナ) สิ่งมีชีวิตทรงปัญญาจากอวกาศ เขาเลือกประเทศญี่ปุ่นเป็นตัวแทนของมนุษย์ชาติในการเจรจา
* **ชุน ฮานาโมริ** (花森 瞬) เจ้าหน้าที่ฝ่ายข่าวกรองนโยบายสากลและการสื่อสารระหว่างประเทศ กระทรวงกิจการภายใน ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นทูตพิเศษรัฐบาลญี่ปุ่น

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official website (ญี่ปุ่น)
* *คาโด: หนึ่งคำตอบ* (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**ผล พระประแดง** มีชื่อจริงว่า **ผล พูนเสริม** เป็นชาวจังหวัดลพบุรี เกิดเมื่อ พ.ศ. 2456 ไม่ปรากฏชื่อบิดามารดา เป็นนักมวยสากลรุ่นแรกๆ ของประเทศไทย มีชื่อเสียงมากในสมัยนั้นจนได้ฉายา "อาจารย์ผล" หรือ "กระทิงเปลี่ยว"

ยอดมวยสองแบบ
------------

ผลมีพี่ชายคนหนึ่งชื่อพร ซึ่งรักในการเป็นนักมวยเช่นกัน ทั้งคู่พากันไปฝึกมวยกับครูไสว เปลี่ยนจ้อยแห่งคณะพญาไท ผลขึ้นชกมวยไทยครั้งแรกในแบบคาดเชือกเมื่อ พ.ศ. 2472 ที่เวทีมวยสวนสนุก และชกเรื่อยมาจนได้แชมป์มวยรอบรุ่น "5 สมิง" โดยปราบนักมวยดังในยุคนั้น เช่น จำเนียร ราชวัฏ, ชั้ว แก้วคชสาร, สุวรรณ เวชสิทธิ์ แม้แต่มวยรุ่นน้องอย่าง จำเริญ ทรงกิตรัตน์ก็ไม่กล้าสู้

ต่อมาเมื่อมวยสากลหรือมวยฝรั่งเป็นที่นิยม ผลไปฝึกมวยสากลเพิ่มเติมที่ค่ายของหลวงพิพัฒน์พลกาย เขาชกมวยสากล ปราบทั้งนักมวยชาวไทยและชาวต่างชาติจนหาคู่ชกไม่ได้ โดยที่เขาขึ้นชกตั้งแต่รุ่นแบนตัมเวทจนถึงเวลเตอร์เวท เมื่อหาคู่ชกยาก สมาน ดิลกวิลาศ จึงชวนผลไปชกมวยสากลที่ปีนังและทวิช จาติกวณิชย์ก็ชวนผลไปชกที่สิงคโปร์ด้วย แต่เกิดสงครามเสียก่อน ผลถูกกักตัวอยู่ที่สิงคโปร์ จนญี่ปุ่นยาตราทัพเข้าสิงคโปร์ ผลจึงได้กลับเมืองไทยและหยุดชกมวยไประยะหนึ่ง

รองแชมป์โลกคนแรก
----------------

เมื่อสงครามสงบ ผลกลับมาชกมวยอีก ช่วงพ.ศ. 2487 - 2493 เป็นช่วงที่รุ่งโรจน์ที่สุด เมื่อเขาชกชนะคะแนน เดวิด กุยกองยัง (สหรัฐ)ได้เป็นรองแชมป์โลกรุ่นแบนตั้มเวทของ"เดอะริง" และ NBA ซึ่งเป็นรองแชมป์โลกคนแรกของไทย แต่ถูกปลดจากอันดับเมื่อชกแพ้คะแนน ลาร์รี่ บาร์ตาน ช่วง พ.ศ. 2494 - 2498 ผลเริ่มโรยรา ชกแพ้หลายครั้งติดต่อกัน ทั้ง อุสมาน ศรแดง, พรหมมินทร์ นวรัตน์, ดำรงค์เดช สมานฉันท์ เขาจึงตัดสินใจแขวนนวมโดยชกทั้งมวยไทยและมวยสากลร่วม 500 ครั้ง โดยไม่เคยแพ้น็อค 

นอกจากนี้แล้ว ผล พระประแดง ยังเป็นเทรนเนอร์ให้กับนักมวยรุ่นน้องทั้งแบบมวยไทยและมวยสากล ในขณะที่เจ้าตัวก็ยังชกมวยอยู่ด้วย โดยนักมวยที่ผลเป็นเทรนเนอร์ให้นั้นจะลงท้ายชื่อด้วยคำว่า "ศิษย์ผล" เช่น ชาย ศิษย์ผล เป็นต้น

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อ 1 ธ.ค. 2493 แพ้คะแนน ลาร์รี่ บาร์ตาน (ฟิลิปปินส์) ที่ มะนิลา ฟิลิปปินส์

### ไปชกต่างประเทศ

* 2472-2483
	+ ชนะคะแนน โฮเซ่ โฮซัว (เม็กซิโก) ที่ ปีนัง
	+ ชนะคะแนน สปีดี้ ฮาซัน (เกาหลีใต้) ที่ ปีนัง
	+ ชนะคะแนน เจมส์ ดอน (มาเลเซีย) ที่ อีโปะฮ์, มาเลเซีย
	+ ชนะน็อค ไทเกอร์ ดอลลาร์ (มาเลเซีย) ยก 3 ที่ อีโปะฮ์
	+ เสมอ แบตลิง ซีม่า (ฟิลิปปินส์) ที่ อีโปะฮ์
* พ.ศ. 2484 ชนะคะแนน ทอม เคลลี่ ที่ สิงคโปร์
* 1 ธ.ค. 2493 แพ้คะแนน ลาร์รี่ บาตาน (ฟิลิปปินส์) ที่ มะนิลา (ชิงแชมป์ภาคฯรุ่นเฟเธอร์เวท)
* 2494-2498
	+ แพ้คะแนน จิมมี่ เวลช์ (อังกฤษ) ที่ สิงคโปร์
	+ แพ้คะแนน บ๊อบบี้ หยู (อินโด) ที่ สิงคโปร์

อ้างอิง
-------


* ชายพจน์. มวยดังไทยแลนด์ในอดีต: รองแชมป์โลกคนแรกของเมืองไทย "กระทิงเปลี่ยว" ผล พระประแดง. นิตยสารมวยโลก. เล่มที่ 836. กันยายน 2543. หน้า 44-47


| * ด
* ค
* ก
นักมวยไทยที่ถูกบรรจุชื่อในหอเกียรติยศของเวทีราชดำเนิน |
| --- |
| 
* ผล พระประแดง
* สุข ปราสาทหินพิมาย
* ชูชัย พระขรรค์ชัย
* ประยุทธ์ อุดมศักดิ์
* อดุลย์ ศรีโสธร
* อภิเดช ศิษย์หิรัญ
* วิชาญน้อย พรทวี
* พุฒ ล้อเหล็ก
* ผุดผาดน้อย วรวุฒิ
* ดีเซลน้อย ช.ธนะสุกาญจน์

 |
**กาเย 13** (สเปน: *Calle 13*) เป็นวงดนตรีจากเปอร์โตริโก ก่อตั้งวงโดย เรเน เปเรซ โคกลาร์ (René Pérez Joglar: เกิด 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1978 ที่เมืองฮาโตเรย์) ที่มีฉายาว่า เรซีเดนเต (ร้องนำและแต่งเพลง) และเอดัวร์โด โคเซ กาบรา มาร์ตีเนซ (Eduardo José Cabra Martínez: เกิด 10 กันยายน ค.ศ. 1978 ที่ซานตูร์เซ) ที่มีฉายาว่า บีซีตันเต (นักดนตรีหลากประเภท นักร้อง ผู้ผลิตจังหวะเพลง) และเยอานา กาบรา มาร์ตีเนซ หรือฉายา PG-13 (ร้องประสาน)

เปเรซและกาบรา ที่เป็นลูกเลี้ยงกัน ได้สัญญากับค่ายเพลงไวต์ไลออนเรเคิดส์ หลังจากที่ได้ส่งเดโมเพลงให้ค่ายเพลง และหลังจากเกิดข้อพิพาทในเพลง "Querido F.B.I." ทำให้วงมีเรื่องฉาวโฉ่ในเปอร์โตริโก ต่อมาในปี 2005 กาเย 13 ได้ออกอัลบั้มเปิดตัว มีเพลงดังคือ "Se Vale Tó-Tó" และ "¡Atrévete-te-te!" ในปี 2007 วงได้ออกอัลบั้มชุดที่ 2 ชื่อชุด *Residente o Visitante* ทีป่ระสบความสำเร็จอย่างมากและได้มีการทดลองแนวเพลงหลายชนิดในอัลบั้มชุดนี้ อัลบั้มยังประสบความสำเร็จในละตินอเมริกา โดยได้รับรางวัลแกรมมี่ละติน 3 รางวัล ต่อมาออกผลงานชุดที่ 3 ชื่อชุด *Los de Atrás Vienen Conmigo* ในปี 2008 ซึ่งได้รับรางวัลแกรมมี่ละตินในปี 2009 กาเย 13 ออกอัลบั้มชื่อ *Entren Los Que Quieran* ในปี 2010

แนวเพลงของกาเย 13 มักใช้เครื่องดนตรีที่ผิดแผกจากทั่วไป แนวเพลงหลายหลายครอบคลุมไปถึงเรกเกตัน ส่วนเนื้อเพลงมีชื่อด้านการเขียนเนื้อเพลงถากถาง เช่นเดียวกับการวิจารณ์สังคมละตินอเมริกา และวัฒนธรรม เปเรซและกาบราเป็นผู้สนับสนุนการเคลื่อนไหวอิสรภาพเปอร์โตริโก ซึ่งมีทีท่าทำให้เกิดข้อพิพาทขึ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rohter, Larry (2010-04-18). "Continuing Days of Independence for Calle 13". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ 2009-04-07.
*Guaiacum officinale*
**แก้วเจ้าจอม** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Guaiacum officinale*) เป็นพันธุ์ไม้ประจำถิ่นแคริบเบียน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงนำพันธุ์ไม้ชนิดนี้เข้าสยามจากชวา (อินโดนีเซีย) ครั้งเสด็จประพาส แล้วทรงนำมาปลูกในเขตพระราชอุทยานวังสวนสุนันทา ปัจจุบันมีเพียงต้นเดียวเท่านั้นที่เป็นต้นดั้งเดิม บริเวณด้านหลังเนินพระนางหรือพระบรมราชานุสรณ์สมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์พระบรมราชเทวี ซึ่งปัจจุบันมีการเพาะขยายปลูกตามส่วนต่างๆ ภายในมหาวิทยาลัย โดยภายหลังได้กลายมาเป็นดอกไม้สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา

แก้วเจ้าจอมมีใบจำนวนหลายแบบเช่น แก้วเจ้าจอม 4ใบ แก้วเจ้าจอม 6ใบ แก้วเจ้าจอม 8ใบ บางท้องตลาดพบเจอ 10ใบ แต่4ใบนั้นเป็นสายพันธุ์ดั้งเดิมและโตช้าจึงไม่เป็นที่นิยมเท่าไร กลีบดอกสีม่วง-คราม จำนวน 5-6 กลีบ เกสรสีเหลือง เป็นต้นไม้ที่ต้องการแสงแบบรำไร ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด ใช้ทำป้องยาสูบ ที่บดยา ที่บดกาแฟ

อ้างอิง
-------

1. ↑  สำนักงานหอพรรณไม้ **พรรณไม้เด่นประจำเดือนมกราคม: แก้วเจ้าจอม** กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช

* ราชบัณฑิตยสถาน. (2547). **อนุกรมวิธานพืชอักษร ก. ฉบับราชบัณฑิตยสถาน แก้ไขเพิ่มเติม** หจก. อรุณการพิมพ์ กรุงเทพฯ หน้า 396-397.
แก่งสะพือ อำเภอพิบูลมังสาหาร
 **แก่งสะพือ** เป็นแก่งหินที่สวยงามในแม่น้ำมูล ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองพิบูลมังสาหาร อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี ห่างจากตัวอำเภอเมืองอุบลราชธานี ประมาณ 45 กิโลเมตร เดินทางไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 217

คำว่า *สะพือ* สันนิษฐานว่าเป็นภาษาส่วยหรือกวยหรือเขมรป่าดง มาจากคำว่า *กะไซพรืด* (*กะไซ* แปลว่า งู , *พรืด* แปลว่า ใหญ่) ต่อมาเพี้ยนเป็น *ซำพรืด* จนในที่สุดเพี้ยนมาเป็น *สะพือ* ดังนั้น *แก่งสะพือ* จึงมีความหมายในภาษาไทยว่า *แก่งงูใหญ่* ซึ่งสอดคล้องกับตำนานความเชื่อของคนในท้องถิ่นที่เชื่อกันว่า มีพญานาคหรืองูใหญ่อาศัยอยู่เพื่อปกปักรักษาภูมิสถานแห่งนี้ 

*แก่งสะพือ* เป็นแก่งที่มีหินขนาดน้อยใหญ่สลับกันสวยงาม มีลักษณะเป็นเขื่อนขนาดย่อมขวางกันลำแม่น้ำมูล เมื่อกระแสน้ำไหลผ่านกระทบหินเกิดเป็นฟองขาวมีเสียงน้ำตกดังตลาดเวลา ซึ่งแก่งสะพือจะปรากฏความสวยงามเหมาะสำหรับการท่องเที่ยว ในช่วงเดือน มกราคม - พฤษภาคม น้ำในแม่น้ำมูลจะลดลงจนสามารถมองเห็นแก่งหินสวยงามชัดเจน และบริเวณแก่งสะพือยังมีร้านค้าชุมชนสำหรับขายของที่ระลึกและอาหารให้แก่นักท่องเที่ยวอีกด้วย

อ้างอิง
-------

* ปราชญ์ท้องถิ่น อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี.
* สำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี. :  เก็บถาวร 2018-06-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**แกแล** (ชื่อวิทยาศาสตร์ : Maclura cochinchinensis Corner) มีเกิดตามป่าโปร่งทางภาคกลาง ภาคเหนือ และภาคใต้ มีชื่ออื่น แกก้อง (แพร่) แกแล สักขี เหลือง (กลาง) แกล แหร (ใต้) เข (นครราชสีมา) ช้างงาต้อก (ลำปาง) น้ำเคี่ยโซ่ (ปัตตานี) หนามเข (ประจวบคีรีขันธ์) กะเลอะเซอะ (กะเหรี่ยง-กาญจนบุรี) กระจายพันธุ์ตั้งแต่เทือกเขาหิมาลัยไปจนถึงญี่ปุ่น เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และออสเตรเลีย

แกแลเป็นไม้พุ่มรอเลื้อย ตามเถามีหนามตลอดเถา เนื้อไม้สีค่อนข้างขาว มียางขาว เปลือกลำต้นสีเทา แก่นเป็นสีเหลือง ใบเดี่ยว เรี่ยงสลับ เวียนรอบกิ่งรูปวงรี กว้าง 1 - 3.5 ซม. ยาว 2 - 9 ซม. มีหนามแหลมออกตรงซอกใบ 1 อัน ยาวประมาณ 1 ซม. ดอกช่อ ออกที่ซอกใบ แยกเพศ อยู่คนละต้น รูปกลม ผล เป็นผลรวม ผลแก่สีเหลืองแล้วเปลี่ยนเป็นสีส้มแดง เมล็ดกลม สีน้ำตาล

สรรพคุณ
-------

แก่น มีรสขม ใช้แก่นแก้ไข้รากสาด แก้ท้องร่วง บำรุงน้ำเหลือง บำรุงกำลัง บำรุงเลือด แก้พุพอง เป็นยาขับปัสสาวะ  และสารสกัดด้วยเฮกเซนและคลอโรฟอร์มจากรากของสมุนไพรแกแล สามารถออกฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระใช้แก่นซึ่งให้สีเป็นสีเหลืองสดเหมาะแก่การย้อมไหมเป็นสีเหลือง ในอินโดนีเซียใช้ย้อมผ้า ย้อมเสื่อ ใบอ่อนรับประทานเป็นผัก

อ้างอิง
-------

1. ↑  แกแล จากคมชัดลึก
2. ↑

* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 3: พืชให้สีย้อมและแทนนิน. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 110 - 111
**นายแสง เหตระกูล** (13 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 - 1 สิงหาคม พ.ศ. 2524) ผู้บุกเบิกกิจการหนังสือพิมพ์เดลินิวส์

ประวัติ
-------

เป็นบุตรชายในจำนวน 4 คน ของนายจงกุ่ยและนางนี้ เหตระกูล เริ่มงานในแวดวงสื่อมวลชนครั้งแรกด้วยการร่วมหุ้นกับพี่น้องทำกิจการโรงพิมพ์ชื่อ โรงพิมพ์ตงซัว ก่อนที่จะซื้อกิจการหนังสือพิมพ์ *กรุงเทพ เดลิเมล์* รายปักษ์ รายสัปดาห์ มาดำเนินการเอง ซึ่งต่อมาได้พัฒนากลายเป็น *เดลิเมล์รายวัน* เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2493 จากนั้นจึงได้มี *บางกอกเดลิเมล์* หนังสือพิมพ์รายวันกรอบบ่ายเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งฉบับ

ในยุคเผด็จการทหาร หลังจากที่จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ กระทำการรัฐประหารรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม ในวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2501 ได้มีคำสั่งจากคณะปฏิวัติงดใบอนุญาตประกอบการ แต่นายแสงยังคงสั่งให้บรรณาธิการทำงานอย่างเต็มที่ จนกระทั่งได้วางแผงขายในวันรุ่งขึ้น ในที่สุดแท่นพิมพ์ก็ได้ถูกล่ามโซ่ และกองบรรณาธิการบางคนถูกจับและบางคนเสียชีวิตระหว่างถูกคุมขัง

หลังจากนั้น นายแสง พยายามที่จะขออนุญาตกลับมทาทำหนังสือพิมพ์อีกหลายครั้งเป็นระยะ แต่ไม่เป็นผลสำเร็จ จึงได้จดทะเบียนชื่อหนังสือพิมพ์ใหม่ว่า *แนวหน้าแห่งเดลินิวส์* เมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2507 ซึ่งได้พัฒนากลายมาเป็นเดลินิวส์อย่างในปัจจุบัน

เมื่ออายุมากขึ้น นายแสงได้วางมือจากกิจการ โดยส่งต่อให้ นายประชา เหตระกูล บุตรชายดำเนินการต่อ และได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2524

นายแสง เหตระกูล ได้รับการยกย่องอย่างมากจากแวดวงสื่อมวลชนในประเทศไทยในฐานะนักหนังสือพิมพ์รุ่นบุกเบิกคนแรก ๆ ที่ต่อสู้ทุกรูปแบบกับอำนาจเผด็จการ ความไม่ถูกต้อง เพื่อเรียกร้องให้สื่อมวลชนมีเสรีภาพ มีความเป็นประชาธิปไตย จนได้รับการยกย่องให้เป็น ***"ราชาหนังสือพิมพ์เมืองไทย"*** จากสมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย  ในวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2553 ร่วมกับ นายกำพล วัชรพล ผู้ก่อตั้งหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ

นายแสง เหตระกูล มีคำพูดที่ถือเป็นประโยคอมตะสำหรับแวดวงสื่อมวลชน ว่า

> ข่าวดีอย่างไร แต่ไม่ทันเวลา สุนัขก็ไม่รับประทาน
> 
>

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2497 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 5 เบญจมาภรณ์ช้างเผือก (บ.ช.)
* พ.ศ. 2507- เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้น 4 (ภ.ป.ร. 4)

อ้างอิง
-------

* สกู๊ปหน้า 1 เชิดชูผู้ก่อตั้ง 'เดลินิวส์' 'แสง เหตระกูล' 'ราชาหนังสือพิมพ์' หนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ฉบับที่ 22,058 ประจำวันศุกร์ที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2553

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* หนังสือพิมพ์เดลินิวส์
* รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2501
คาแนลซิตีมองจากข้างนอก
**คาแนลซิตีฮากาตะ** (ญี่ปุ่น: キャナルシティ博多; โรมาจิ: *Kyanaru Shiti Hakata*; อังกฤษ: Canal City Hakata) เป็นศูนย์การค้าและความบันเทิงขนาดใหญ่ในเมืองฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น ได้รับการขนานนามว่าเป็น "เมืองที่อยู่ในเมือง" ประกอบด้วยร้านค้า ร้านกาแฟ ภัตตาคาร โรงละคร ศูนย์เกม โรงภาพยนตร์ โรงแรมสองแห่ง และคลองที่ไหลผ่านกลางศูนย์กลางค้า

คาแนลซิตีตั้งอยู่ติดกับย่านบันเทิงและอยู่ระหว่างศูนย์กลางธุรกิจและการค้าปลีกของฟูกูโอกะ จึงเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมที่สร้างรายได้ให้แก่เมืองได้อย่างมาก จัดเป็นโครงการพัฒนาโดยเอกชนที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น (1.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ สำหรับพื้นที่ 234,460 ม²) สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบจินตนาการอย่างมีลักษณะเด่นเฉพาะด้วยประติมากรรมรูปโค้งและน้ำพุจำนวนมาก และออกแบบอาคารไม่ให้มองเห็นทิวทัศน์ของเมืองภายนอกมากนัก เพื่อสร้างบรรยากาศคล้ายโอเอซิสแยกออกจากเมืองโดยรอบ

คาแนลซิตีฮากาตะห่างจากสถานีรถไฟฮากาตะและเท็นจิงในระยะเดินเท้าเป็นเวลา 10-15 นาที

ประวัติ
-------

ฟูกูโอกะในช่วง พ.ศ. 2528-2532 ประสบทั้งปัญหาคนย้ายถิ่นไหลทะลักเข้าเมืองจำนวนมาก และปัญหาย่านการค้าและชุมชนเงียบเหงา จนกระทั่ง Jon Jerde สถาปนิกชาวอเมริกัน ได้สร้าง คาแนลซิตี ขึ้น ซึ่งประสบความสำเร็จในด้านการค้าอย่างงดงามตั้งแต่เริ่มเปิด ในปีแรกมีผู้มาเยี่ยมชมมากกว่า 16 ล้านคน และมียอดจำหน่ายสินค้ามากกว่า 500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โรงภาพยนตร์ในศูนย์การค้าแห่งนี้มียอดจำหน่ายตั๋วราว 55% ของโรงภาพยนตร์ทั่วทั้งเมือง และตั๋วภาพยนตร์ที่เข้าฉายที่นี่ในปีแรกสามารถจำหน่ายได้หมด นอกจากนี้ยังทำให้โรงภาพยนตร์ต่าง ๆ ในเมืองมีจำนวนภาพยนตร์เข้าฉายมากขึ้น 50%

จากความสำเร็จของ คาแนลซิตี ทำให้พื้นที่รอบศูนย์การค้ามีคนคับคั่งมากขึ้น จึงเริ่มสร้างตลาดเดินเท้าที่เคยเงียบเหงาขึ้นมาใหม่และเปิดให้เช่าร้านค้าสำหรับให้คนเข้าหรืออกจากศูนย์การค้าเข้าไปเดินชม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* **(ญี่ปุ่น)** เว็บอย่างเป็นทางการ
* **(อังกฤษ)** เว็บอย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2009-09-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "คาแนลซิตี". Japan Guide. 2005-02-07. สืบค้นเมื่อ 2008-11-25.
2. ↑  "คาแนลซิตีฮากาตะ". A Weekly Dose of Architecture. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-12-05. สืบค้นเมื่อ 2008-11-25.
3. ↑  "Jerde: คาแนลซิตีฮากาตะ". Jerde. สืบค้นเมื่อ 2008-11-25.
**แบรนด์นิว ซันเซท** (อังกฤษ: BrandNew Sunset) เป็นวงร็อก ประกอบด้วยสมาชิกคือ ศุภลักษณ์ โตวัชระกุล (ตูน) ร้องนำ, สุชาย ชูเชิด (ชาย) กีตาร์/ร้อง, ธนัช คงเกรียงไกร (ก้อง) กีตาร์/ร้อง, กานต์ณัฐ พหลกุล (ยุทธ) เบส และวรุตม์ หุนตระกูล (เติร์ก) กลอง | วรินทร ศรีนิล (บลูม) กลอง (อดีตสามาชิก), กานต์ เสนีย์ตันติกุล (กานต์) กีตาร์/ร้อง (อดีตสมาชิก)

ประวัติ
-------

โดยทั้ง 5 คนเป็นเพื่อนมาก่อน รวมตัวแต่งเพลงกันโดยผสมผสานความชอบของแต่ละคนเข้าไปในเพลง เช่น ร็อก, พังก์, เฮฟวีเมทัล, อีโม, โพสต์พังก์ ฯลฯ หลังจากที่ใช้เวลาในการซ้อมและแต่งเพลงกันประมาณครึ่งปีจึงเดินหน้าเข้าห้องอัดเพื่อบันทึกเสียงผลงานชุดแรก "Pick you up when you’re falling down" (2003) ซึ่งทำหน้าที่โปรดิวซ์และควบคุมการมิกซ์เสียงเองทั้งหมดด้วยตนเอง อัลบั้มชุดนี้ขายหมดในเวลาในไม่กี่เดือน จากนั้นก็ได้ตระเวนตามทัวร์คอนเสิร์ต ทำให้ชื่อเสียงของเขาเป็นที่รู้จักในวงการเพลงใต้ดิน

ต่อมาในปี 2005 พวกเขากลับมากับอัลบั้มชุดที่ 2 อัลบั้ม "Realistic" ซึ่งวางขายในต่างประเทศอย่าง สิงคโปร์, มาเลเซีย และ ฟิลิปปินส์ พร้อมกับทัวร์คอนเสิร์ตสนับสนุนอัลบั้มในประเทศดังกล่าวอีกด้วย โดยใน 2 ชุดแรก ยอดขายมีเกือบ 3 หมื่นแผ่นทั้งในและต่างประเทศ 

ในปี 2008 พวกเขาเซ็นสัญญากับโซนีบีเอ็มจี เพื่อออกผลงานชุดที่ 3 ชื่อ "BrandNew Sunset" ที่ใช้ชื่อวงเป็นชื่ออัลบั้ม และ มีโปรดิวเซอร์อย่างสก็อตต์ มอฟฟ์แฟตต์ (*อดีตสมาชิกของเดอะ มอฟฟ์แฟตส์ วงพี่น้องชื่อก้องจากแคนาดา*) 

นอกจากนี้อัลบั้มชุดที่สามนี้ยังเป็นครั้งแรกที่แบรนด์นิว ซันเซทแต่งและร้องเพลงเป็นภาษาไทยอีกด้วย 

แบรนด์นิว ซันเซท ออกผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 4 *Welcome Home* ช่วงปลายปี พ.ศ. 2553

หลังจากประสบความสำเร็จกับอัลบั้ม *Welcome Home* (2553) 6 ปีต่อมาพวกเขาได้ออกผลงานสตูดิโอลำดับที่ 5 

Of Space And Time (2559)

The Machiner (2563)

แนวเพลงและเสียงวิจารณ์
----------------------

เว็บไซต์เอ็มทีวีเอเชียเขียนไว้ว่า "แบรนด์นิว ซันเซทนำพายุสู่การแสดงและเป็นวงหนึ่งที่น่าจับตาที่สุดหลังจากนำฮาร์ดร็อกที่หนักขึ้นสู่ท้องถิ่น" และเว็บไซต์ Purerock.org เขียนวิจารณ์อัลบั้ม "Realistic" ไว้ว่า "แบรนด์นิว ซันเซท สามารถอยู่ในทุกซีน จากร็อกสู่พังก์และอีโม"

นิตยสารสตาร์พิกส์ เขียนว่า "แบรนด์นิว ซันเซท รวมโอลด์สคูลเมทัลและพังก์ร็อกในอัลบั้ม "Realistic" ของพวกเขา"

ผลงาน
-----

* *Pick you up when you’re falling down* (2003 - New Destiny Records / HERE)
* *Realistic* (2005 - New Destiny Records / HERE)
* *BrandNew Sunset* (2008 - Sony Bmg)
* *Yesterday Today Tomorrow* (2009 - Sony Music)
* *Welcome Home* (2010 - Sony Music)
* *Of Space And Time* (2016 - Self Release)
* *The Machiner* (2020)

รางวัล
------

* Voted to be one of the "DDT Magazine: 50 best things in Thailand 2006".
* Thai Headbanger Award : Best Live Band (and nominated for best guitarist)

อ้างอิง
-------

1. ↑  BIOGRAPHY เก็บถาวร 2008-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน brandnewsunset.com
2. ↑  Catch Brand New Sunset At The Arts House![*ลิงก์เสีย*] mtvasia.com
3. ↑  Brand New Sunset - Realistic purerock.org

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Brandnewsunsetเก็บถาวร 2008-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Brandnewsunset Hi5[*ลิงก์เสีย*]
* Brandnewsunset
**ต๋าจี่** ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ **ถันกี** ตามสำเนียงฮกเกี้ยน เอกสารไทยโบราณเรียกเพี้ยนเป็น **ขันกี** (จีน: 妲己; พินอิน: *Dájǐ*; เวด-ไจลส์: *Ta2-chi3*; ยฺหวิดเพ็ง: *Taan2 Gei2*) เป็นชายาคนโปรดของโจ้วหวัง (紂王; ฮกเกี้ยนว่า "ติวอ๋อง") กษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ชาง (商朝) แห่งจีนโบราณ

อย่างน้อยตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง (唐朝) เกิดร่ำลือกันว่า ต๋าจี่เป็นปิศาจจิ้งจอก (狐狸精) ข่าวลือยิ่งโด่งดังเมื่อได้รับการใส่ไว้ในนวนิยายหลายเรื่องในสมัยราชวงศ์หมิง (明朝) เช่น *อู่หวังฝาโจ้วผิงฮฺว่า* (武王伐紂平話; "เล่าเรื่องอู่หวังปราบโจ้ว"), *เฟิงเฉินหยั่นอี้* (封神演義; "วีรคติเรื่องสถาปนาเทวดา"), และ *ตงโจวเลี่ยกั๋วจื้อ* (東周列國志; "บันทึกเรื่องรัฐต่าง ๆ สมัยโจวตะวันออก") ทำให้นางเป็นที่จดจำในวัฒนธรรมจีนในฐานะตัวอย่างของหญิงงามล่มเมือง

นอกจากนี้ ช่วงราชวงศ์ซ่ง (宋朝) ยังเกิดลัทธิบูชาปิศาจจิ้งจอกซึ่งหลายกลุ่มนับถือตาจี๋ ทางการกำหนดให้เป็นลัทธินอกกฎหมาย และใน ค.ศ. 1111 จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง (宋徽宗) ยังรับสั่งให้ทำลายศาลปิศาจจิ้งจอกหลายแห่งในนครหลวงเปี้ยนจิง (汴京) รวมถึงศาลของต๋าจี่ แต่ไม่เคยปราบปรามสำเร็จ

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Guoyu*
2. ↑  Huntington, Rania (2003). *Alien kind : foxes and late imperial Chinese narrative*. Cambridge: Harvard University Press. p. 195. ISBN 9780674010949.
3. ↑  Epstein, Maram (2001). *Competing discourses: Orthodoxy, authenticity, and endangered meanings in late Imperial Chinese fiction*. Cambridge: Harvard University Asia Center. p. 136. ISBN 9780674005129.
4. ↑  Lin, Fu-shih. ""Old Customs and New Fashions": An Examination of Features of Shamanism in Song China". *Modern Chinese Religion I*. Leiden: Brill. pp. 262–263. ISBN 9789004271647.
5. ↑  Kang, Xiaofei (2006). *The cult of the fox: Power, gender, and popular religion in late imperial and modern China*. New York: Columbia University Press. pp. 37–39. ISBN 9780231133388.
**สมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่น ในพระบรมราชูปถัมภ์** (อังกฤษ: Thai Students' Association in Japan under the Royal Patronage) หรือ **สนทญ.** (TSAJ) เป็นสมาคมนักเรียนและนักศึกษาไทยที่กำลังศึกษาอยู่ในประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งขึ้นเพื่อเสริมสร้างความสามัคคีและส่งเสริมความสัมพันธ์ภายในกลุ่มนักเรียนและนักศึกษา กับทั้งกระชับความสัมพันธ์กับข้าราชการและคนไทยที่พำนักอยู่ในประเทศญี่ปุ่น

ประวัติ
-------

นักเรียนไทยรุ่นแรกที่ศึกษาในประเทศญี่ปุ่นได้รับทุนเล่าเรียนหลวงของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เมื่อ พ.ศ. 2445 และได้ชุมนุมกันทำกิจกรรมสืบเนื่องมาจน พ.ศ. 2482 ได้จัดตั้งสมาคมและจดทะเบียนโดยใช้ชื่อว่า "สมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่น" มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อส่งเสริมความสามัคคีและกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ร่วมกันของนักเรียนและนักศึกษาไทยในประเทศญี่ปุ่น ตลอดจนส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างนักเรียน นักศึกษา ข้าราชการ และคนไทยที่พำนักอยู่ในประเทศนั้นในเดือนเมษายน พ.ศ. 2482 พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดลทรงรับสมาคมไว้ในพระบรมราชูปถัมภ์ สมาคมจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "สมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่น ในพระบรมราชูปถัมภ์" 

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช เคยมีพระบรมราโชวาท พระราชทานแก่สมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่นฯ เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 ว่า

"ผู้ที่จะรักษาความเป็นไทยได้มั่นคงที่สุด ดี และเหมาะสมที่สุด ไม่มีใครอื่นนอกจากคนไทย เพราะฉะนั้น ไม่ว่าจะอยู่ ณ แห่งใด คนไทยมีหน้าที่ต้องรักษาความเป็นไทย เสมอ"

การดำเนินงาน
------------

สมาคมดำเนินโครงการหลายอย่างที่เป็นประโยชน์ด้านวิชาการ เช่น งานประชุมวิชาการนานาชาติ แนะแนวการศึกษา และรวบรวมบทคัดย่องานวิจัย รวมถึงประโยชน์ด้านสังคม เช่น แข่งขันกีฬานักเรียนไทย กองทุนการศึกษาเพื่อเด็กไทยในชนบท และด้านวัฒนธรรม เช่น งานสงกรานต์ และงานลอยกระทง

อ้างอิง
-------

1. ↑   บทบรรยาย "ความท้าทายในอนาคต หลัง 6 ศตวรรษความสัมพันธ์ไทย-ญี่ปุ่น" โดยนายเคียวจิ โคะมะจิ เอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำประเทศไทย"
2. ↑   ประวัติจากเว็บไซต์สมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่นฯ
3. ↑   ข้อมูลจากนิตยสาร"สายใย"
4. ↑   ประวัติจากเว็บไซต์ ASEAN Youth Network in Japan
5. ↑   พระบรมราโชวาทและพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
6. ↑   เก็บถาวร 2014-01-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน งานประชุมวิชาการนานาชาติของสมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่นในพระบรมราชูปถัมภ์ วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 ที่ประเทศญี่ปุ่น
7. ↑   สถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงโตเกียว:งานประชุมวิชาการนานาชาติ ไทย-ญี่ปุ่น ครั้งที่ 5
8. ↑   เว็บไซต์สถาบันเทคโนโลยีโตเกียว:งานประชุมวิชาการนานาชาติ ไทย-ญี่ปุ่น ครั้งที่ 5
9. ↑   สถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงโตเกียว:สมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่นในพระบรมราชูปถัมภ์เยี่ยมคารวะเอกอัครราชทูตฯ
10. ↑   สถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงโตเกียว:สมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่นในพระบรมราชูปถัมภ์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
แผนภาพออยเลอร์แสดงถึงประเภทของวัตถุในระบบสุริยะ
**คำนิยามของดาวเคราะห์**นิยามขึ้นที่กรุงปรากในปี พ.ศ. 2549 โดยสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล (IAU) ได้กล่าวไว้ว่า ดาวเคราะห์ในระบบสุริยะเป็นเทห์ฟ้าที่ซึ่ง:

1. โคจรรอบดวงอาทิตย์
2. มีมวลเพียงพอที่จะรักษาสภาวะสมดุลอุทกสถิต (สภาพใกล้เคียงกับทรงกลม) และ
3. ไม่มีเทห์ฟ้าอื่น ๆ โคจรในบริเวณเดียวกัน

วัตถุอื่นที่ไม่ใช่ดาวบริวารที่เป็นไปตามนิยามสองข้อแรก จะถือว่าวัตถุนั้นเป็นดาวเคราะห์แคระ ตามคำกล่าวของไอเอยูที่ว่า "ดาวเคราะห์และดาวเคราะห์แคระเป็นวัตถุสองประเภทที่แตกต่างกัน" ส่วนวัตถุอื่นที่ไม่ใช่ดาวบริวารที่เป็นไปตามนิยามข้อแรกข้อเดียว จะถือว่าวัตถุนั้นเป็นวัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะ แบบร่างนิยามฉบับแรกได้มีแผนที่จะรวมดาวเคราะห์แคระไว้เป็นส่วนหนึ่งของดาวเคราะห์ แต่ทว่านั่นจะทำให้ในระบบสรุิยะมีดาวเคราะห์จำนวนมาก ทำให้แบบร่างฉบับนี้ตกไป คำนิยามเป็นหนึ่งข้อโต้แย้งที่ได้รับการสนับสนุนและคำวิจารณ์จากนักดาราศาสตร์แต่ละคน แต่มันก็ยังคงถูกใช้งานต่อไป

ตามคำนิยามนี้ ทำให้ในระบบสุริยะมีดาวเคราะห์ 8 ดวง คำนิยามได้แยกวัตถุที่มีขนาดเล็กกว่าและวัตถุที่อยู่บริเวณรอบนอกระบบสุริยะกับดาวเคราะห์จากกัน ส่วนดาวเคราะห์นอกระบบได้ถูกแยกออกไปโดยชัดเจนตั้งแต่การร่างคำนิยามใน พ.ศ. 2546 โดยได้แยกมันออกจากดาวแคระ ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่า