recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**โมโตฮิโระ ฮาตะ** (ญี่ปุ่น: 秦基博; โรมาจิ: *Hata Motohiro*) เกิดเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 1980 เป็นนักร้อง, นักแต่งเพลงชาวญี่ปุ่น ออกอัลบัมแรกใน พ.ศ. 2549 กับค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ BMG Japan ในชื่อเพลงชิงกูโระ (ญี่ปุ่น: シンクロ; โรมาจิ: *Shinkuro*) โมโตฮิโระมีความสูง 178 เซนติเมตร หมู่เลือดเอ มีพี่น้อง 3 คน

ประวัติ
-------

ฮาตะเป็นน้องคนสุดท้อง เขาย้ายไปอยู่โยโกฮามะตั้งแต่อายุ 2 ขวบ เขาเริ่มเล่นกีตาร์ตั้งแต่อายุ 3 ขวบหลังจากพี่ชายคนโตได้รับเงินจำนวน 3,000 เยนจากเพื่อน ในช่วงมัธยมต้น ฮาตะเริ่มแต่งเพลง และเริ่มทำงานอย่างจริงจังในฐานะนักดนตรีในช่วงมัธยมปลาย

ใน พ.ศ. 2542 ฮาตะแสดงคอนเสิร์ตครั้งใหญ่ครั้งแรกที่ F.A.D Yokohama live house หลังจากโดนเพื่อนทาบทาม

ใน พ.ศ. 2557 ภาพยนตร์เรื่อง*สแตนด์บายมี โดราเอมอน เพื่อนกันตลอดไป*ได้นำเพลงคำสัญญาของดอกทานตะวัน (ひまわりの約束) ไปใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  秦基博. "総力特集 Vol.9『秦 基博』｜エキサイトミュージック（音楽） 秦 基博 履歴書". *excite MUSIC*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-03. สืบค้นเมื่อ 23 มกราคม พ.ศ. 2552. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

* เว็บไซต์ทางการของฮาตะ
* เว็บไซต์ของโซนีมิวสิค
**ZGMF-X88S ไกอากันดั้ม** (ญี่ปุ่น:ガイアガンダム  ;อังกฤษ:Gaia Gundam) เป็นโมบิลสูทซึ่งมีบทบาทสำคัญในการ์ตูนญี่ปุ่น อนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ดเดสทินี ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ

ไกอากันดั้มเป็นหนึ่งในโมบิลสูทรุ่นเซคันด์สเตจของซาฟท์ เนื่องจากสนธิสัญญายูเนียสได้ห้ามใช้งานนิวตรอนแจมเมอร์แคนเซลเลอร์กับโมบิลสูท โมบิลสูทรุ่นเซคันด์สเตจจึงใช้วิธีชาร์จพลังงานให้แบตเตอรีด้วย *ระบบส่งพลังงานลำแสงดิวเทเรียม* ของยานมิเนอร์วาแทน เกราะเฟสชิฟท์อาเมอร์ของโมบิลสูทรุ่นเซคันด์สเตจยังได้รับการปรับปรุงเป็นวาริเอเบิลเฟสชิฟท์อาเมอร์ (Variable Phase Shift Armor - VPS)ที่พัฒนาต่อมาจากข้อมูลของเฟสชิฟท์อาเมอร์เปลี่ยนสีได้ของสไตรค์รูจ ซึ่งสามารถปรับค่าพลังงานที่ใช้และพลังป้องกันได้และจะทำให้สีเปลี่ยนไป ที่แตกต่างกันคือวาริเอเบิลเฟสชิฟท์อาเมอร์สามารถเปลี่ยนสีได้ระหว่างการต่อสู้ แต่สไตรค์รูจต้องทำการปรับแต่งก่อนทำการสู้รบ

จุดเด่น
-------

ไกอากันดั้มเป็นโมบิลสูทที่ออกแบบมาเน้นการใช้งานบนโลก โดยสามารถแปลงร่างเป็นแบบคล้ายกับ TMF/A-802 บาคูวและ TMF/A-803 ลาโกวซึ่งเป็นโมบิลสูทแบบสัตว์สี่เท้าซึ่งซาฟท์ใช้ในสงครามครั้งแรกได้ ในร่างนี้ไกอาจะสามารถวิ่งไปกับพื้นด้วยความเร็วสูงและสามารถกระโดดได้ไกลกว่าโมบิลสูททั่วๆไป ปีกสองข้างบนหลังของไกอานั้นติดบีมเบลด "กริฟฟอน2อัน" ซึ่งไกอากันดั้มสามารถใช้โจมตีศัตรูขณะพุ่งใส่ด้วยความเร็วได้

ในภาคเสริมกันดั้มซี้ด เดสทินีแอสเทรย์นั้นระบุว่าเดิมทีนั้นมีแผนใช้โครงสร้างแบบคอร์สเปลนเดอร์ของอิมพัลส์กันดั้มกับไกอากันดั้มแต่ถูกยกเลิกไป ซึ่งระหว่างการทดสอบที่แพลนท์ *อาเมอรีวัน* นั้น ไกอากันดั้มมีรีกะ เชเดอร์เป็นนักบินทดสอบ ซึ่งต่อมาหน่วยแฟนธอมเพนของกลุ่มพันธมิตรโลกได้บุกเข้าไปขโมยโมบิลสูทรุ่นเซคันด์สเตจ โดยสเตลลา ลูเซียร์ได้เป็นผู้ขโมยและใช้งานไกอากันดั้มซึ่งกลุ่มพันธมิตรโลกได้ให้รหัสใหม่เป็น **RGX-03** จนกระทั่งสเตลลาได้ใช้ไกอาในการต่อสู้กับอิมพัลส์กันดั้มและเซเวอร์กันดั้มเพียงคนเดียวที่สถานีวิจัยโลโดเนีย ซึ่งสเตลลาถูกจับและมิเนอร์วาสามารถเอาไกอากันดั้มคืนไปได้ แต่ในเวลาต่อมานั้น ไกอากันดั้มกลับไปอยู่ในการครอบครองของผู้สนับสนุนลักซ์ ไคลน์ โดยแอนดรูว์ วอลท์เฟลด์ได้ใช้ไกอากันดั้มในการป้องกันยานเอเทอนัลจากกองกำลังของซาฟท์ ซึ่งแอนดรูว์ได้ปรับให้เกราะ VPS เป็นโทนสีแดงแทนสีดำของแบบเดิม

ในดีไซน์ต้นฉบับ Gundam SEED DESTINY Mobile Suit Variations นั้นยังมี *GAT-X399/Q ไวลด์แด็กเกอร์* ซึ่งเป็นแด็กเกอร์ซีรีส์ที่พัฒนามาจากไกอากันดั้ม

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อหุ่นยนต์ใน Cosmic Era
แองเจลา แลสเซิลส์ (อังกฤษ: Angela Lascelles) เกิดเมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1919 ณ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นบุตรของ ชาลส์ สแตนลีย์ ดาวน์ดิง และ ลิเลียน เอ็มมา ลิวเลอร์ เธอประกอบอาชีพเป็นนักแสดงชาวอังกฤษ

สมรส
----

แองเจลา แลสเซิลส์ สมรสกับ เจอราล์ด เดวิด แลสเซิลส์ พระบุตรใน เจ้าหญิงแมรี พระราชกุมารีและเคาน์เตสแห่งแฮร์วุด เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1952 ก่อนจะหย่ากันในปี ค.ศ. 1978 ทั้ง 2 ได้แยกกันอยู่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1955 มีบุตรชาย 1 คน คือ

1. เฮนรี แลสเซิลส์ (เกิด 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1953)

ในปี ค.ศ. 1955 เธอและเจอราล์ด ได้แยกกันอยู่ เธอได้ย้ายไปอยู่ในบ้านเบเวเดฟ ซึ่งเป็นอดีตที่ประทับใน สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 แห่งสหราชอาณาจักร สมเด็จพระราชปิตุลา (ลุง) ของสวามี ถึงแม้เธอจะหย่าแล้ว แต่ยังได้รับเชิญให้ร่วมงานพระราชวงศ์ต่างๆ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ยังคงพระราชทานพระบรมราชวโรกาสให้เธอเข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทเสมอ และภายหลังการหย่า เธอก็มิได้สมรสใหม่อีก เธอเสียชีวิตใน เซอร์รีย์ ประเทศอังกฤษ เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 สิริอายุ 87 ปี

อ้างอิง
-------





1. ↑   "Lilian Emma, Lady Fox (mother of The Honourable Mrs Gerald Lascelles)". Geni.com. Retrieved 16 May 2018.
2. ↑   "Angela Dowding profile". The Peerage. Retrieved 27 April 2011.
3. ↑   "Angela Lascelles - Obituaries". The Telegraph. 12 March 2007. Retrieved 16 May 2018.
**พระภัคคุเถระ** หรือ **พระภัคคุศากยเถระ** เป็นพระภิกษุสาวกเอตทัคคะของพระพุทธเจ้า นับเนื่องในพระอสีติมหาสาวก 80 องค์สำคัญในพระพุทธศาสนาในสมัยพุทธกาล พระภัคคุเถระ เป็นพระประยูรญาติของพระพุทธเจ้า โดยท่านประสูติในเชื้อสายศากยราชสกุล พระราชสกุลของเจ้าชายสิตธัตถะ ซึ่งต่อมาได้สำเร็จเป็นพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า

พระอนุรุทธเถระ ออกผนวชพร้อมกับเจ้าราชกุมารอีก 5 พระองค์ และนายอุบาลีภูษามาลา ณ อนุปิยนิคม เมื่อท่านบรรลุเป็นพระอรหันต์แล้ว ดำรงขันธ์แก่กาลสมควรแก่อายุขัยก็ดับขันธปรินิพพาน

ชาติภูมิ
--------

พระภัคคุเถระ เป็นพระประยูรญาติของพระพุทธเจ้า โดยท่านประสูติในเชื้อสายศากยราชสกุล พระราชสกุลของเจ้าชายสิตธัตถะ ซึ่งต่อมาได้สำเร็จเป็นพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า

สาเหตุที่ออกบวช
---------------

พระประวิตของท่านปรากฏในคัมภีร์น้อยมาก อย่างไรก็ดี ท่านได้ออกบวชพร้อมกับเจ้าราชกุมารทั้ง 5 คือ พระเจ้าภัททิยะศากยะราชา, เจ้าชายอานันทะ, เจ้าชายอนุรุทธะ, เจ้าชายกิมพิละ และเจ้าชายเทวทัตต์ และนายช่างกัลบกนามว่านายอุบาลีภูษามาลาอีก 1 ท่าน รวมเป็น 7 ออกบวช ณ อนุปิยอัมพวัน ในอนุปิยนิคม แคว้นมัลละ โดยในวันผนวชนั้น เจ้าชายทั้ง 6 ได้ตกลงกันให้นายอุบาลีผู้เป็นช่างภูษามาลาออกบวชก่อนตน เพื่อจะได้ทำความเคารพเป็นการลดทิฐิและมานะแห่งความเป็นเชื้อสายกาษัตริย์ ของตนลง โดยทั้งหมดได้อุปสมบทด้วยวิธีเอหิภิกขุอุปสัมปทาโดยตรงจากพระพุทธเจ้า เมื่ออกบวชได้ไม่นานท่านก็ได้บรรลุอรหันต์

บั้นปลายชีวิต
-------------

ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาไม่ระบุว่าท่านดับขันธปรินิพพานที่ใด แต่ท่านคงดำรงขันธ์อยู่พอสมควรแก่กาลจึงปรินิพพาน

อ้างอิง
-------

1. สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส. (2525). **ธรรมวิภาคปริเฉทที่ 2**. พิมพ์ครั้งที่ 23. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการแผนกตำรา มหามกุฏราชวิทยาลัย.

ดูเพิ่ม
-------

* พระภัททิยเถรศากยราชา

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

1. เว็บไซต์ 84000
2. เว็บไชต ธรรมะ เกตเวย์ เก็บถาวร 2009-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**แม่น้ำราวี** (อังกฤษ: Ravi River, ปัญจาบ: ਰਾਵੀ) เป็นแม่น้ำที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอินเดียและทางตะวันออกของประเทศปากีสถาน มีความยาวรวม 720 กิโลเมตร (450 ไมล์) เป็นหนึ่งในแม่น้ำในระบบแม่น้ำสินธุและหนึ่งในแม่น้ำห้าสายแห่งภูมิภาคปัญจาบ

ในประวัติศาสตร์ยุคพระเวท เรียกแม่น้ำราวีว่า "อิราวดี" (Iravati หรือ Eeraveti–คนละสายกับแม่น้ำอิรวดีในประเทศพม่า) และมีบันทึกในคัมภีร์ฤคเวทว่า ยุทธการสิบกษัตริย์ที่เกิดขึ้นราวศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสตกาลเกิดขึ้นใกล้กับแม่น้ำแห่งนี้

แม่น้ำราวีมีต้นกำเนิดที่เทือกเขาหิมาลัย ในเขตกางครา รัฐหิมาจัลประเทศ อินเดีย มีลำน้ำสาขาที่สำคัญสองสายคือ แม่น้ำพุทธุหรือพุธิลและแม่น้ำไมหรือโธนา แต่สายหลักเริ่มที่ตีนเขาแดลเฮาซีในเขตจัมพา ผ่านที่ราบปัญจาบใกล้เมืองมาโธปุระและปฐานโกฏ ก่อนจะไหลตามพรมแดนอินเดีย-ปากีสถานเป็นระยะทาง 80 กิโลเมตร (50 ไมล์) และไหลเข้าปากีสถานไปบรรจบกับแม่น้ำจนาพ

แม่น้ำราวีเป็นหนึ่งในแม่น้ำสามสาย (อีกสองสายคือ แม่น้ำบีอาสและแม่น้ำสตลุช) ที่อยู่ในการดูแลของอินเดียตามสนธิสัญญาแม่น้ำสินธุ มีการใช้ประโยชน์จากแม่น้ำในด้านประมงและชลประทาน และมีการสร้างเขื่อนรันชีตสาครขึ้นเพื่อใช้ผลิตกระแสไฟฟ้า เขื่อนแห่งนี้ตั้งอยู่ใกล้เมืองปฐานโกฏ เริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1981 สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2001 มีความจุ 3,280 ล้านลูกบาศก์เมตร มีโรงไฟฟ้าที่มีกำลังผลิต 600 เมกะวัตต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hastings, James (2003). *Encyclopedia of Religion and Ethics, Part 18*. Kessinger Publishing. p. 605. ISBN 0-7661-3695-7. สืบค้นเมื่อ 14 April 2010.
2. ↑  "Dasarajna: Battle of the Ten Kings from Rig Veda". *Sanskriti - Indian Culture*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-11-15. สืบค้นเมื่อ 1 พฤศจิกายน 2559. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
3. ↑  "RANJIT SAGAR DAM". *PSPCL*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-10-24. สืบค้นเมื่อ 1 พฤศจิกายน 2559. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แม่น้ำราวี

พิกัดภูมิศาสตร์: 30°35′N 71°49′E﻿ / ﻿30.583°N 71.817°E﻿ / 30.583; 71.817

| * ด
* ค
* ก
แม่น้ำแห่งปัญจาบ |
| --- |
| 
* สินธุ
	+ เฌลัม
	+ จนาพ
	+ ราวี
	+ บีอาส
	+ สตลุช

 |  |
**NZ-333 อัลฟ่าอซีล** (ญี่ปุ่น: α・アジール  ;อังกฤษ: α Azieru) เป็นโมบิลอาเมอร์ซึ่งมีบทบาทสำคัญในภาพยนตร์การ์ตูนญี่ปุ่น อนิเมะเรื่อง *โมบิลสูทกันดั้ม : ชาร์ เคาน์เตอร์ แอทแทค* อันเป็นตอนหนึ่งในภาพยนตร์ชุดกันดั้ม ออกแบบโดยยูทากะ อิซุบุจิ คำว่า*อัลฟ่า*ในชื่อของอัลฟ่าอซีลเป็นอักษรกรีก (α)

อัลฟ่าอซีลเป็นโมบิลอาเมอร์ขนาดใหญ่ของนีโอซีอ้อนซึ่งออกแบบให้นิวไทป์ใช้งานโดยเฉพาะ มีความเร็วและพลังทำลายในระดับสูง ใต้เกราะกระโปรงจะติดถังเขื้อเพลิงขนาดใหญ่สองถังไว้เหมือนขาสองข้างซึ่งจะปลดทิ้งไปเมื่อใช้เชื้อเพลิงหมดแล้ว อาวุธหลักของอัลฟ่าอซีลประกอบด้วยฟันเนลซึ่งเป็นอาวุธควบคุมด้วยพลังจิตผ่านระบบไซคอมมิว (Psycommu = **Psy**chic **commu**nicator) เมื่อใช้งาน ฟันเนลจะแยกออกไปจากอัลฟ่าอซีลและยิงโจมตีเป้าหมายจากตำแหน่งต่างๆกันด้วยบีมกันที่ติดไว้ ซึ่งฟันเนลของอัลฟ่าอซีลจะใหญ่กว่าปกติเพราะติดตั้งเครื่องกำเนิดพลังงานไว้ในตัว ที่ปากของอัลฟ่าอซีลติดปืนมหาอนุภาคซึ่งสามารถเจาะทะลุบีมบาเรียร์ของนิวกันดั้มได้ ใต้เกราะไหล่ทั้งสองข้างมีแขนเมก้าอาร์มซึ่งเป็นบีมกันห้าลำกล้องที่สามารถควบคุมด้วยระบบไซคอมมิวผ่านสายเคเบิลให้ยืดออกไปยิงโจมตีศัตรูได้เหมือนแขนของซีอองก์ในโมบิลสูทกันดั้ม ในวิดีโอเกมทั้งเอสดีกันดั้มจีเจเนเรชันซีรีส์และซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็นซีรีส์ อัลฟ่าอซีลมักมี Iฟิลด์บาเรียร์ซึ่งใช้สะท้อนลำแสงจากอาวุธบีมที่ศัตรูยิงใส่ แต่อัลฟ่าอซีลไม่ได้แสดงความสามารถนี้ในภาพยนตร์ ในภาพยนตร์คอมพิวเตอร์กราฟิกส์ *Gundam Evolve* นั้น อัลฟ่าอซีลสามารถแยกส่วนหัวออกไปเป็นยานหนีภัยได้อีกด้วย 

คำว่า*อัลฟ่า*ในชื่อของนิวกันดั้มเป็นอักษรกรีก (α)

อัลฟ่าอซีลเป็นโมบิลอาเมอร์ที่ชาร์ อัสนาเบิลมอบให้เควส ปาราย่าใช้ในปฏิบัติการทิ้งดาวเคราะน้อย แอ็กซิสลงไปบนโลก ซึ่งเควสได้ใช้อัลฟ่าอซีลทำลายกองกำลังของหน่วยลอนโดเบลไปมากมายก่อนจะได้รับความเสียหายอย่างหนักในการต่อสู้กับนิวกันดั้มของอามุโร่ เรย์และถูกทำลายโดยรีกัซซี่ของเชน อากิ แต่ในนิยาย *Beltochika's Children* ซึ่งโยชิยูกิ โทมิโนะดัดแปลงมาจากบทภาพยนตร์ที่ไม่ได้ใช้นั้น เควสถูกเจกันของฮาซาเวย์ โนอาสังหาร

รูปแบบอื่นๆ
-----------

### NZ-222 ไซโคโดก้า

โมบิลสูทซึ่งเป็นรุ่นต้นแบบของอัลฟ่าอซีลและพัฒนาในช่วงเวลาเดียวกับ MSN-03 แยกด์โดก้า มีลักษณะคล้ายกับอัลฟ่าอซีลแต่มีขนาดเล็กกว่า ใช้อาวุธที่ด้อยอานุภาพกว่าแต่ก็มีแขนซึ่งสามารถใช้บีมเซเบอร์ในการต่อสู้ระยะประชิดตัวได้

ไซโคโดก้าเป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับ *ชาร์ เคาน์เตอร์ แอทแทค โมบิลสูทวาริเอชั่น* และปรากฏตัวในนิยาย *Beltochika's Children* โดยใช้ชื่อว่า MSN-03-2 **ไซโคกิร่าโดก้า**

### NZ-444 เบต้าอซีล

เป็นโมบิลอาเมอร์ซึ่งพัฒนามาจากอัลฟ่าอซีลให้มีลักษณะคล้ายกับ MSN-04II ไนติงเกล

ไซโคโดก้าเป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับ *ชาร์ เคาน์เตอร์ แอทแทค โมบิลสูทวาริเอชั่น*

อ้างอิง
-------

* SD Gundam G Generation F.I.F Perfect Profile
* Gundam Official (อังกฤษ)

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อหุ่นยนต์ใน Universal Century
**ชะมดแผงสันหางดำ** (อังกฤษ: Large-spotted civet, ชื่อวิทยาศาสตร์: *Viverra megaspila*) เป็นชะมดชนิดหนึ่ง 

มีรูปร่างและลักษณะคล้ายคลึงกับชะมดแผงหางปล้อง (*V. zibetha*) แต่ต่างกันที่บริเวณหาง โดยหางของชะมดแผงสันหางดำจะมีลายขวางสีดำบริเวณด้านบนของหางลากยาวมาจากโคนหางถึงปลายหาง ทำให้ปล้องหางไม่แยกขาดจากกันเหมือนชะมดแผงหางปล้อง ปลายหางมีสีดำและมีลายจุดสีดำกระจายไปทั่วตัว

มีความยาวลำตัวและส่วนหัว 72-85 เซนติเมตร ความยาวส่วนหาง 30-36.9 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 8-9 กิโลกรัม

มีการกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สามารถอาศัยอยู่ได้ในป่าหลากหลายประเภท ทั้งป่าสมบูรณ์ และตามสวนเกษตรกรรมต่าง ๆ เช่น สวนยางพารา หรือสวนปาล์มน้ำมัน แต่ส่วนมากมักพบเห็นตามพื้นที่ที่มีความสูงตั้งแต่ 80-200 เมตร จากระดับน้ำทะเล โดยปกติแล้วมักอาศัยและหากินตามลำพัง ยกเว้นในฤดูผสมพันธุ์หรือเลี้ยงดูลูกอ่อน จะอยู่ด้วยกันเป็นคู่

จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าแห่งประเทศไทย พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  Roberton, S. Timmins, R.J. Long, B. Wang Ying-Xiang & Tran Quang Phuong (2008). *Viverra megaspila*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 2008-10-16.Listed as Vulnerable (Vulnerable A2cd v3.1)
2. ↑  *สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน* หน้า 80-81 โดย กองทุนสัตว์ป่าโลก สำนักงานประเทศไทย (กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2543) ISBN 974-87081-5-2
3. ↑  รายชื่อสัตว์ป่าคุ้มครอง จากสวนสัตว์อุบลราชธานี

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ชะมดแผงสันหางดำ**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Viverra megaspila ที่วิกิสปีชีส์
***เลตอิตบี*** (อังกฤษ: *Let It Be*) เป็นผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 12 และเป็นสตูดิโอลำดับสุดท้ายของวงร็อกอังกฤษ เดอะบีตเทิลส์ ออกขายเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1970 ภายใต้สังกัดแอปเปิล หลังจากนั้นไม่นานวงได้ประกาศแยกวง

เพลงส่วนใหญ่ในอัลบั้ม *เลตอิตบี* บันทึกเสียงเดือนมกราคม 1969 ก่อนที่จะบันทึกเสียงและออกอัลบั้ม *Abbey Road* เสียอีก แต่ด้วยเหตุผลบางประการจึงไม่ได้ออก นักวิจารณ์และแฟนบางคนอย่าง มาร์ก เลวิสโอห์น แย้งว่า *Abbey Road* ควรจะถือว่าเป็นอัลบั้มชุดสุดท้ายของวง *เลตอิตบี* เดิมตั้งใจไว้ว่าจะออกก่อนอัลบั้ม *Abbey Road* แต่แล้วกลางปี 1969 ตั้งชื่อไว้ว่า *Get Back* แต่เนื่องจากเดอะบีตเทิลส์ไม่พอใจกับผลงานอัลบั้มนี้ ที่มิกซ์และรวบรวมโดยกลีน จอห์นส แล้วเวอร์ชันใหม่ที่สร้างสรรค์จากเทปสตูดิโอโดยฟิล สเปกเตอร์ในปี 1970 จนออกมาในชุด *เลตอิตบี* ในที่สุด

อัลบั้มนี้ยังถือเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ในภาพยนตร์ชื่อเดียวกันในปี 1970 ที่เป็นภาพยนตร์สารคดีของวงในระหว่างการซ้อมและการบันทึกเสียง ขณะที่ 2 เพลงที่ออกมาก่อนคือ "Get Back" และ "Let It Be" ก็ถูกรีมิกซ์ใหม่โดยสเป็กเตอร์ในการออกอัลบั้มชุดนี้

ถึงแม้อัลบั้มชุดได้เสียงวิจารณ์ด้านลบจากนิตยสารโรลลิงสโตนในปีนั้นที่ออก แต่เมื่อเวลาผ่านไปอัลบั้มนี้ก็ติดอยู่ในอันดับ 86 ของนิตยสารดังกล่าวในหัวข้อ 500 อัลบั้มยอดเยี่ยมตลอดกาลในปี 2003

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The 500 Greatest Albums of All Time". Rolling Stone. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-04-07. สืบค้นเมื่อ 2007-12-10.
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโตเกียว** (ญี่ปุ่น: 東京国立博物館; โรมาจิ: *Tōkyō Kokuritsu Hakubutsukan*; ทับศัพท์: Tokyo National Museum; TNM) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก่าแก่ที่สุดและใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1872 เป็นสถานที่เก็บรักษาศิลปวัตถุและโบราณวัตถุที่สำคัญจากทั่วทวีปเอเชีย โดยเฉพาะจากในญี่ปุ่นเอง มีโบราณวัตถุจัดแสดงกว่า 110,000 ชิ้น ซึ่งมีสมบัติประจำชาติญี่ปุ่น 87 ชิ้น และสมบัติทางวัฒนธรรมที่สำคัญอีก 610 ชิ้นรวมอยู่ด้วย (ข้อมูลเมื่อเดือนกรกฎาคม ปี 2005) ทางพิพิธภัณฑ์ยังมีส่วนงานสำหรับค้นคว้าวิจัยเกี่ยวกับโบราณวัตถุ และจัดกิจกรรมต่าง ๆ เพื่อให้ความรู้แก่ประชาชน

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งอยู่ภายในสวนอูเอโนะ ในเขตไทโต กรุงโตเกียว ประกอบไปด้วยอาคารต่าง ๆ ซึ่งส่วนจัดแสดงจะประกอบด้วยอาคารศิลปะญี่ปุ่น อาคารศิลปะเอเชีย อาคารเฮียวเก อาคารเฮเซ และอาคารสมบัติแห่งวัดโฮรีว และยังมีศูนย์งานวิจัยและสารสนเทศและอาคารส่วนอื่น ๆ ในบริเวณพิพิธภัณฑ์มีร้านอาหารและร้านค้าอยู่หลายร้าน และมีส่วนจัดนิทรรศการกลางแจ้งและสวนหย่อมซึ่งผู้มาเยี่ยมชมสามารถเพลิดเพลินกับบรรยากาศได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Museums" in *Japan Encyclopedia*, pp. 671-673.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโตเกียว**
**สารตราทองแห่งรีมีนี** (อังกฤษ: Golden Bull of Rimini) เป็นสารตราทองที่ออกโดยสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่รีมีนีในอิตาลีในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1226 เพื่อเป็นการรับรองสิทธิของอัศวินทิวทันในการเป็นเจ้าของแคว้นปรัสเซียที่ยึดมาได้ สารตรานี้เป็นฉบับแรกของเอกสารที่คล้ายคลึงกันสามฉบับ ที่ตามมาด้วย "สนธิสัญญาครูสซวิคา" (Treaty of Kruszwica) ของปี ค.ศ. 1230 และ "สารตราองแห่งริเอ็ตติ" ของพระสันตะปาปาของปี ค.ศ. 1234

ที่มา
-----

คอนราดที่ 1 แห่งมาโซเวียพยายามหลายครั้งโดยเฉพาะในปี ค.ศ. 1220 ในการพยายามที่จะยึดคุลเมอร์แลนด์ (Kulmerland หรือ Chełmno Land) จากชนปรัสเซียเก่า คอนราดได้รับความสำเร็จอยู่บ้าง แต่ก็มาได้รับความพ่ายแพ้ และต้องมาพะวงกับความปลอดภัยต่อดินแดนมาโซเวียของตนเองที่คาบอยู่ในแคว้นปรัสเซีย คอนราดจึงขอให้อัศวินทิวทันเข้ามาช่วยสร้างความมั่นคงให้แก่สถานการณ์ ที่เกิดจากการพยายามของโปแลนด์ในการยึดปรัสเซียและดินแดนต่างๆ 

ระหว่างปี ค.ศ. 1211 ถึงปี ค.ศ. 1225 อัศวินทิวทันนำโดยประมุขเฮอร์มันน์ ฟอน ซาลซา (Hermann von Salza) อยู่ในเบอร์เซ็นแลนด์ของทรานซิลเวเนีย อัศวินทิวทันถูกเรียกตัวโดยกษัตริย์แห่งฮังการีคล้ายกับที่ถูกเรียกโดยคอนราด ให้ไปช่วยพิทักษ์ชายแดนของฮังการี แต่ก็ถูกขับหลังจากที่ถูกกล่าวหาว่าไปก่อตั้งอาณาจักรของตนเองภายใต้อำนาจของพระสันตะปาปาขึ้น ฉะนั้นเมื่อเข้าไปยึดดินแดนในปรัสเซียอัศวินจึงรอจนกระทั่งได้รับการรับรองจากจักรวรรดิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Van Duren, Peter (1995). Orders of Knighthood and of Merit. C. Smythe. pp. 212. ISBN 0861403711.
เลนส์ถ่ายไกล (รูปแบบ 35 มม.) Canon EF300mmF4L IS USM
**เลนส์ถ่ายไกล** หรือ **เลนส์เทเลโฟโต** (telephoto lens) เป็นเลนส์ถ่ายภาพประเภทหนึ่ง แม้จะไม่มีมาตรฐานที่แน่ชัดในการนิยามชื่อเรียกนี้ แต่โดยทั่วไปใช้เรียกเลนส์ที่มีมุมรับภาพแคบกว่าและความยาวโฟกัสยาวกว่าเลนส์มาตรฐาน ใช้งานเหมือนกล้องโทรทรรศน์เพื่อถ่ายภาพวัตถุที่อยู่ไกล

ลักษณะ
------

เลนส์ถ่ายไกลยังมีลักษณะเฉพาะดังจะกล่าวถึงต่อไปนี้ และยิ่งความยาวโฟกัสยาวเท่าใด ลักษณะเฉพาะนี้ก็ยิ่งเด่นชัดมากขึ้นเท่านั้น

การตัดเอาเฉพาะส่วน
เนื่องจากมุมรับภาพแคบ จึงสามารถจับภาพช่วงแคบและเน้นแต่วัตถุที่ต้องการได้

การบีบอัด
ขนาดของวัตถุทั้งระยะใกล้และไกลมีการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย ส่งผลให้ภาพถ่ายมีทัศนมิติน้อย
เนื่องจากผลของการบีบอัด มุมเอียงของพื้นผิวที่เอียงตามกล้องจึงดูชันมาก

ช่วงความชัดตื้น
ยิ่งความยาวโฟกัสยาวเท่าใด ช่วงความชัดก็จะยิ่งตื้นขึ้นเท่านั้น ด้วยคุณลักษณะนี้ จึงใช้สำหรับการสร้างภาพโบเก้ได้

เบลอจากการสั่นไหวได้ง่าย
เลนส์ถ่ายไกลมีอัตราการขยายสูง ดังนั้นการสั่นไหวของกล้องจึงทำให้เกิดภาพเบลอ ได้ง่าย นอกจากนี้ ยิ่งความยาวโฟกัสยาวเท่าใด กล้องก็จะสั่นไหวได้ง่ายขึ้นเท่านั้น แม้ว่าทักษะของช่างภาพจะมีผล แต่การสั่นไหวของกล้องก็มีโอกาสเกิดขึ้นน้อยลงหากความเร็วชัตเตอร์เร็วพอ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อถ่ายภาพด้วยเลนส์ถ่ายไกลที่มีความยาวโฟกัส 300 มม. ขึ้นไปในรูปแบบ 35 มม. ควรใช้อุปกรณ์สนับสนุน เช่น ขาตั้งกล้อง หรือ ขาตั้งเดี่ยว เพื่อให้ได้ภาพที่มีเสถียรภาพ

ไม่เฉพาะความยาวโฟกัสเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเลนส์ที่มีน้ำหนักมาก เช่น เลนส์ที่มีรูรับแสงกว้างและเลนส์สำหรับกล้องขนาดกลาง ควรใช้อุปกรณ์สนับสนุนจะดีกว่า

รุ่นที่ติดตั้งกลไกป้องกันภาพสั่นไหว ในเลนส์หรือกล้องดีเอสแอลอาร์สามารถหลีกเลี่ยงการสั่นของกล้องได้ แม้ว่าความเร็วชัตเตอร์จะถูกตั้งค่าให้ช้ากว่ามาตรฐานเพื่อไม่ให้กล้องสั่น 2 ถึง 5 ขั้นก็ตาม

|  |
| --- |
| **ตัวอย่างช่วงความชัด** ตำแหน่งโฟกัส: 5 เมตร |
| ความยาวโฟกัส (แบบ 35 มม.) | 50 มม. | **100 มม.** | **200 มม.** | **400 มม.** |
| ขอบเขตที่อยู่ในโฟกัส (F2.8) | 4.2~6.1 ม. | 4.8~5.2 ม. | 4.942~5.059 ม. | 4.985~5.015 ม. |
| ช่วงความชัด (F2.8) | ประมาณ 1.9 ม. | ประมาณ 0.4 ม. | ประมาณ 0.12 ม. | ประมาณ 0.03 ม. |
| ขอบเขตที่อยู่ในโฟกัส (F11) | 2.9~18.7 ม. | 4.2~6.1 ม. | 4.781~5.240 ม. | 4.943~5.058 ม. |
| ช่วงความชัด (F11) | ประมาณ 15.8 ม. | ประมาณ 1.9 ม. | ประมาณ 0.46 ม. | ประมาณ 0.11 ม. |
| เส้นผ่านศูนย์กลางวงความพร่าที่ยอมรับได้: ค่าที่คำนวณได้ที่ 0.033 มม. |

ภาพเปรียบเทียบ
--------------

* เปรียบเทียบเลนส์มาตรฐานกับเลนส์ถ่ายไกล
* เลนส์มาตรฐาน56 มม.เลนส์มาตรฐาน  
56 มม.
* เลนส์ถ่ายไกลปานกลาง112 มม.**เลนส์ถ่ายไกลปานกลาง**  
112 มม.
* เลนส์ถ่ายไกล216 มม.**เลนส์ถ่ายไกล**  
216 มม.
* เลนส์ถ่ายไกลพิเศษ480 มม.**เลนส์ถ่ายไกลพิเศษ**  
480 มม.

อ้างอิง
-------

1. ↑  "技術・研究開発｜VR（手ブレ補正）システム". キヤノン. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-02-04. สืบค้นเมื่อ 2011-06-21."技術ルーム - 手ブレ補正". ニコン. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-25. สืบค้นเมื่อ 2011-06-21.
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**รักกิจ ควรหาเวช** เกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2521 จบการศึกษาจาก คณะครุศาสตร์เอกศิลปะศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เริ่มทำงานแรกในตำแหน่งกราฟิกดีไซน์ ที่บริษัท 'Ductstore หลังจากนั้นออกมารับงานอิสระด้านกราฟิกดีไซน์และภาพประกอบ ซึ่งส่วนตัวถนัดและชอบโปรแกรม Illustrator ผลงานที่ออกมาส่วนใหญ่จึงเป็นงาน แบบ Vector style หลังจากนั้นได้มีโอกาสร่วมงานกับนิตยสาร Computer Arts Computer Arts จากประเทศอังกฤษ ให้ออกแบบปกนิตยสาร เล่มที่100 เป็น 1แบบ ใน4ปก เล่มต่อมาคือฉบับที่ 121 ในปี ค.ศ.2007 คนจึงเริ่มรู้จักผลงานเยอะขึ้น ผลงานของรักกิจมีทั้ง งานวาดภาพประกอบ, ออกแบบปกอัลบั้มศิลปิน, ออกแบบชุดตัวอักษรรวมไปถึงการเป็นอาร์ตไดเร็คเตอร์ให้กับนิตยสาร สารกระตุ้น รักกิจได้รับรางวัลเกี่ยวกับด้านออกแบบกราฟิกในระดับนานาชาติหลายรางวัล รักกิจมีผลงานได้ลงอวดโฉมในนิตยสารด้านกราฟิกทั้งในและนอกประเทศหลายเล่ม เช่น Teritorry Magazine, CG+ นอกเหนือจากนี้ก็ยังเป็นตัวแทนชาวไทยไปร่วมแสดงในโปรเจกต์งานออกแบบกราฟิกระดับนานาชาติหลายโครงการ เช่น Tiger Translate ปี 2007, งาน Bangkok Design Festival ต่อมาในปี 2010 รักกิจ ได้คิด One Block Stencil ขึ้นมาเพื่อไปพูดบรรยายในงานที่เกี่ยวกับการออกแบบตัวหนังสือ BITS MMX ที่ Aliance Francaise de Bangkok เป็นการทดลองทำบล็อกสเตนซิล ที่ปรับรูปแบบการสเตนซิล ให้มีการใช้งานที่หลากหลายมากขึ้น โดยแนวคิดแรกคือทำบล็อกสเตนซิลที่พ่นได้ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ต่อมาได้ถูกนำมาใช้ในงานศิลปะ จากการชักชวนของ พี่ P7 ให้เข้าร่วมทำศิลปะบนกำแพงในงาน FOR 2 ที่ BACC ซึ่งเป็นครั้งแรกที่นำเอา One Block Stencil มาทำงานศิลปะ ปัจจุบันรักกิจได้ทำงานศิลปะที่ต่อยอดมาจาก One Block Stencil จนเป็นรูปแบบของตัวเองอย่างชัดเจน

อ้างอิง
-------

* รักกิจ ควรหาเวช GRAPHIC DESIGN ARCHIVEOF THAI GRAPHIC DESIGNER เก็บถาวร 2012-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* บทสัมภาษณ์กล่าวถึงรักกิจ: เมื่ออนาคตไล่ล่าศิลปะ เก็บถาวร 2007-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* บทสัมภาษณ์รักกิจใน ดิสเพลย์ อีกาซีน ฉบับที่ 7/2550 เก็บถาวร 2020-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ภาพปก Computer Arts ฉบับที่ 121 ผลงานของรักกิจ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ของรักกิจ เก็บถาวร 2007-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เว็บไซต์ของกลุ่ม B.O.R.E.D เก็บถาวร 2017-05-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เว็บไซต์ Err-or design[*ลิงก์เสีย*]
* เว็บไซต์ CG+[*ลิงก์เสีย*]
*
**ดองดึง** (อังกฤษ: Climbing Lily, Turk's cap, Superb Lily; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Gloriosa superba*) หรือ **ดาวดึง**, **หัวฟาน**, **หัวขวาน**, **พันมหา** (อีสาน) เป็นพืชชนิดหนึ่งจำพวกหัว ต้นมีลักษณะเป็นเถาปลายตั้ง ใบเดี่ยวรูปหอก ส่วนปลายแหลมยาวบิดม้วนช่วยยึดเกาะ ลักษณะของดอกเป็นดอกเดี่ยว กลีบเรียวยาว ขอบของดอกบิดเป็นคลื่นปลายกลีบมีสีแดง ที่โคนหากบานใหม่ ๆ จะมีสีเหลือง แต่เมื่อแก่จะมีสีส้ม ผลเป็นรูปกระสวยเมื่อแก่จะแตกออก เมล็ดมีสีส้ม หัวกลมเรียวมีหงอนเหมือนขวาน มักขึ้นตามป่าดงดิบเขาชื้น หรือที่รกร้างว่างเปล่าที่มีความชุ่มชื้นสูง ขยายพันธ์ด้วยเมล็ดหรือแยกเหง้า

สรรพคุณ
-------

* **หัว** เมื่อนำมาตำแล้วใช้ทาจะมีสรรพคุณช่วยแก้โรคปวดข้อ แก้พิษแมลงสัตว์กัดต่อย แก้ปวดเมื่อยตามกล้ามเนื้อ ส่วนหัวแห้งหากนำมาปรุงเป็นยารับประทานจะสามารถรักษาโรคเรื้อน กามโรค ขับลม ซึ่งหากใช้ในปริมาณมากเกินไปอาจเกิดอันตรายได้
* **ราก** มีสรรพคุณ แก้จุกเสียด ลดเสมหะ ทาแก้โรคผิวหนัง
* เมล็ดและหัวของดองดึงนำมาโขลกให้ละเอียด ใช้เป็นยาเบื่อสัตว์ ส่วนหัวของดองดึงมีพิษถึงตาย

สารที่สำคัญในดองดึง
-------------------

ส่วนหัวมีสารสำคัญหลายชนิด ได้แก่ colchicine, superbine, gloriosine และแอลคาลอยด์อื่น ๆ สาร colchicine มีสรรพคุณในการรักษาโรคปวดข้อได้ดี แต่เป็นมีพิษต่อเซลล์โดยไปยับยั้งการแบ่งตัวของเซลล์ ซึ่งทำให้สามารถนำไปรักษาโรคมะเร็งได้ นอกจากนี้ยังทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางโครโมโซม ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการผสมพันธุ์ให้แก่พืช เพื่อให้ได้พันธุ์ใหม่

โทษของดองดึง
------------

สาร colchicine ภายในดองดึงนั้นส่งผลเสียต่อการแบ่งตัวของเซลล์ และเป็นพิษต่อทางเดินอาหาร อาการของพิษนั้นจะเกิดขึ้นประมาณ 2 ชั่วโมงหลังจากที่ได้รับประทานสารนี้เข้าไปในร่างกาย อาการคือ จะรู้สึกแสบร้อน ในปากและลำคอ คอแห้ง กระหายน้ำ มีความรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก กลืนไม่ลง คลื่นไส้ ปั่นป่วนในท้องและอาเจียนอย่างรุนแรง อุจจาระร่วง ปวดท้องปวดเบ่ง จนไม่มีอุจจาระ สาเหตุเป็นเพราะร่างกายเสียน้ำมาก ส่งผลให้หมดสติ หากไม่รีบแก้ไข อุณหภูมิในร่างกายต่ำลงและตายในที่สุด

โทษที่เกิดจากการยับยั้งการแบ่งตัวของเซลล์ หลังจากที่ได้รับสารพิษเข้าไปประมาณ 10 ชั่วโมง จะเป็นช่วงที่อาการหนักที่สุด การขับถ่ายสารออกจากร่างกายจะเป็นไปอย่างช้าๆ พิษของสารที่เกิดจากการรับประทานเข้าไปแต่ละครั้ง จะถูกสะสมไว้ในร่างกาย และปะปนออกมากับน้ำนมของสัตว์ที่ได้รับสารนี้เข้าไป และจะเกิดเป็นพิษต่อคนที่กินนมที่มีสารพิษนี้เข้าไปด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  จารุพันธ์ ทองแถม. พืชมหัศจรรย์โลกวิกฤติ. กทม. เศรษฐศิลป์. 2555

* สุดยอดสมุนไพรธรรมชาติที่ควรรู้ ศักดิ์ บวร สมิต,สนพ. ปีที่พิมพ์ มค.2543
เลดีแคโรไลน์ เวอร์สลีย์ (อังกฤษ: Caroline, Lady Worsley)

ประวัติ
-------

เลดีแคโรไลน์ เวอร์สลีย์ (สกุลเดิม:ดีวาร์) เกิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934 ณ อีสต์ดันบาร์ตันเชอร์ สก็อตแลนด์ เธอเป็นธิดาใน เฮนรี ดีวาร์ บารอนที่ 3 แห่งฟอร์ทีไวออต และ ซินเธีย สตาร์กี ชนชั้นสูงแห่งสก็อตแลนด์

สมรส
----

เธอแต่งงานกครั้งแรกกับ เจมส์ คาร์เนกี ดยุกที่ 3 แห่งไฟฟ์ พระโอรสเพียงคนเดียวใน เจ้าหญิงม็อด เคาน์เตสแห่งโซเทร็ค ในเดือนกันยายน ปี ค.ศ. 1956 โดยหลังจากแต่งงานแล้ว เธอได้รับบรรดาศักดิ์ที่ เดอะฮอลเนอเรอเบิล แคโรไลน์ ดีวาร์ (The Honourable Caroline Dewar) ก่อนจะกลายมาเป็น เลดี คาร์เนกี (The Honourable Lady Carnegie) ในไม่กี่วันถัดมา มีบุตรธิดาดังนี้

1. เลดีอเล็กซานดรา อีเธอริงตัน
2. เดวิด คาร์เนกี ดยุกที่ 4 แห่งไฟฟ์

ต่อมาเมื่อป้าของสามีเสียชีวิต สามีได้รับบรรดาศักดิ์ ดยุกแห่งไฟฟ์ เธอจึงเป็น ดัชเชสแห่งไฟฟ์ แต่ถึงกระนั้น ทั้ง 2 ได้หย่าร้างกันในปี ค.ศ. 1966 โดยเธอสูญเสียคำนำหน้า เฮอร์ แกรด์ (Her Grace) แต่ยังเป็นดัชเชสแห่งไฟฟ์ และมีคำนำหน้าที่ เดอะฮอลเนอเรอเบิล แคโรไลน์ ดัชเชสแห่งไฟฟ์ (The Honourable Caroline, Duchess of Fife) ต่อมา ปี ค.ศ. 1980 เธอได้สมรสอีกครั้งขณะมีอายุ 46 ปี กับ ริชาร์ด เวอร์สลีย์ โดยเธอต้องสละบรรดาศักดิ์ ดัชเชสแห่งไฟฟ์ และมาใช้บรรดาศักดิ์ที่ เดอะฮอลเนอเรอเบิล แคโรไลน์ เวอร์สลีย์ (The Honourable Lady Worsley) แต่ไม่มีบุตรธิดาร่วมกัน
**สื่อส่งผ่านสัญญาณต่อเนื่อง** (อังกฤษ: streaming media) เป็นสื่อประสมที่ผู้ใช้ขั้นปลายได้รับตามลำดับอย่างต่อเนื่องในขณะที่ผู้ให้บริการกำลังส่งมอบเนื้อหาทั้งหมดไปให้ ตัวเล่นสื่อลูกข่ายอาจเริ่มเล่นข้อมูล (เช่น ภาพยนตร์) ก่อนที่ไฟล์เนื้อหาจะถูกส่งมาทั้งหมดก็ได้ การรับ-ส่งสื่อแบบต่อเนื่องเป็นอีกทางเลือกหนึ่งในการรับชมนอกเหนือจากการดาวน์โหลดสู่อุปกรณ์ส่วนบุคคล

คำกริยา *stream* ในภาษาอังกฤษหมายถึงกระบวนการส่งมอบเนื้อหาในลักษณะดังกล่าว ศัพท์นี้จึงสื่อถึงวิธีการส่งสื่อมากกว่าจะสื่อถึงลักษณะของตัวสื่อเอง การจำแนกวิธีส่งสื่อออกจากตัวสื่อที่ถูกส่งนั้นใช้โดยเฉพาะกับเครือข่ายโทรคมนาคม เนื่องจากระบบการส่งมอบข้อมูลโดยทั่วไปมีทั้งระบบที่ส่งต่อเนื่องในตัว (เช่น วิทยุ, โทรทัศน์) และระบบที่ไม่สามารถส่งต่อเนื่องได้ในตัว (เช่น หนังสือ, ตลับวีดิทัศน์, แผ่นซีดีเสียง) ตัวอย่างเช่น ในคริสต์ทศวรรษ 1930 ดนตรีลิฟต์ (elevator music) เป็นหนึ่งในบรรดาสื่อแบบส่งต่อเนื่องยุคแรกสุดที่เป็นที่นิยมกัน แต่ทุกวันนี้ โทรทัศน์อินเทอร์เน็ตได้กลายเป็นรูปแบบสามัญรูปแบบหนึ่งของสื่อแบบส่งต่อเนื่องไปแล้ว

ศัพท์ "สื่อแบบส่งต่อเนื่อง" สามารถใช้กับสื่ออื่น ๆ นอกเหนือจากวีดิทัศน์และข้อมูลเสียง เช่น คำบรรยายแบบซ่อนได้สด, ทิกเกอร์เทป และข้อความสด (real-time text) ซึ่งเราถือว่าทั้งหมดเป็น "ข้อความแบบส่งต่อเนื่อง" อนึ่ง วลี "แบบส่งต่อเนื่อง" ได้รับการนำมาใช้เป็นครั้งแรกในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เนื่องจากเป็นคำอธิบายที่ดีกว่าสำหรับวีดิทัศน์ตามคำขอบนเครือข่ายไอพี โดยในขณะนั้นวีดิทัศน์รูปแบบดังกล่าวมักถูกเรียกว่า "วีดิทัศน์แบบเก็บข้อมูลแล้วส่งต่อ" (store and forward video) ซึ่งเป็นการตั้งชื่อที่อาจทำให้เข้าใจผิดได้

**การถ่ายทอดสดผ่านสัญญาณต่อเนื่อง** (*live streaming*) ซึ่งสื่อถึงการส่งมอบเนื้อหาผ่านอินเทอร์เน็ตตามเวลาจริงนั้นจำเป็นต้องใช้สื่อต้นทางรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง (เช่น กล้องวีดิทัศน์, ตัวต่อประสานเสียง, ซอฟต์แวร์จับภาพหน้าจอ), ตัวเข้ารหัสเพื่อแปลงเนื้อหาเป็นดิจิทัล, ตัวจัดพิมพ์สื่อ และเครือข่ายการส่งมอบเนื้อหา (content delivery network) เพื่อแจกจ่ายและส่งเนื้อหา ตัวอย่างโปรแกรมประยุกต์ที่ใช้ในการส่งต่อเนื่องสด เช่น เฟซบุ๊กไลฟ์, บีโกไลฟ์ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "On buffer requirements for store-and-forward video on demand service circuits". IEEE.
**สารบัญแฟ้มทั่วไปใหม่** (อังกฤษ: New General Catalog) มักเรียกสั้น ๆ ว่า **เอ็นจีซี** (*NGC*) เป็นสารบัญแฟ้มทางดาราศาสตร์ที่ตีพิมพ์ใน ปี 1888 โดยจอห์น ไดรเยอร์ เป็นส่วนเสริมของสารบัญแฟ้มทั่วไปของเนบิวลาและกระจุกดาว มีวัตถุทางดาราศาสตร์ 7,840 รายการ ได้แก่ เนบิวลา กระจุกดาว และดาราจักร

ตัวเลขใน NGC เรียงลำดับตามไรต์แอสเซนชันจากค่าน้อยไปหามาก โดยอ้างอิงจากวิษุวัตในปี 1860 นอกจากนี้แล้ว สารบัญแฟ้มดัชนี (IC) ยังได้สร้างขึ้นใหม่โดยไดรเยอร์เพื่อมาเสริม NGC

ที่ใช้อยู่ในปัจจุบันคือ NGC แบบปรับปรุงใหม่ (Revised NGC, RNGC), NGC 2000.0 และ NGC/IC โดยมีพื้นฐานจาก NGC เดิม โดย RNGC ได้รับการแก้ไขในปี 1973 โดยแจ็ก ซูเลนทิก และวิลเลียม ทิฟต์ เพื่อแก้ไขข้อผิดพลาดและความกำกวม และได้ทำการแปลงพิกัดของวัตถุที่อยู่ในรายการให้เป็นวิษุวัตในปี 1975 นอกจากนี้ เมื่อมีวัตถุท้องฟ้าหลายดวงใกล้กับพิกัดที่ระบุโดย NGC สัญลักษณ์ A, B, ... จะถูกเพิ่มหลังหมายเลข NGC เพื่อหลีกเลี่ยงความคลุมเครือ NGC 2000.0 สร้างขึ้นโดยโรเจอร์ ซินน็อท ในปี 1988 โดยจัดลำดับวัตถุท้องฟ้าใหม่ตามรายการในสารบัญแฟ้ม NGC และ IC โดยแปลงพิกัดเป็นวิษุวัตปี 2000 และจัดเรียงใหม่ตามลำดับไรต์แอสเซนชัน NGC/IC เป็นรายการที่ได้รับการแก้ไขโดยว็อล์ฟกัง ชไตนิคเคอ ตั้งแต่ปี 2009 ในปี 2022 มีวัตถุท้องฟ้า 13,967 ดวงและเปิดให้อ่านได้ทั่วไปในรูปแบบเอกซ์เซล

อ้างอิง
-------

1. ↑  
*オックスフォード天文学辞典* (初版第1刷 ed.). 朝倉書店. pp. 201, 305. ISBN 4-254-15017-2.
2. 1 2 3  
藤井旭, "星表について", *全天星雲星団ガイドブック*, 誠文堂新光社, pp. 23–25, ISBN 978-4416278000
ภาพที่ได้จากเลนส์ตาปลาวงกลม
 ภาพที่ได้จากเลนส์ตาปลาแนวทแยง
**เลนส์ตาปลา** (fisheye lens) หมายถึง เลนส์ถ่ายภาพชนิดหนึ่งที่ใช้ในกล้องถ่ายภาพ หรืออุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง ซึ่งใช้วิธีการฉายภาพนอกเหนือจากวิธีการฉายภาพส่วนกลาง

เลนส์ตาปลาใช้เพื่อจับภาพช่วงกว้างยิ่งกว่าเลนส์มุมกว้าง ในขณะที่เลนส์ถ่ายภาพทั่วไปมีจุดมุ่งหมายเพื่อถ่ายทอดวัตถุที่มีการบิดเบี้ยวน้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่เลนส์ตาปลาจะบิดเบี้ยวและถ่ายทอดภาพได้หลากหลาย ดังนั้น เส้นตรงส่วนใหญ่ในภาพที่ถูกถ่ายจึงถูกถ่ายออกมากลายเป็นเส้นโค้ง

ที่มาของชื่อ ตาปลา นั้นมาจากการที่เมื่อมองขึ้นไปจากใต้ผิวน้ำซึ่งเป็นมุมมองของปลา ทิวทัศน์เหนือน้ำจะมีลักษณะเป็นวงกลมเนื่องจากดรรชนีหักเหของน้ำ

วิธีการฉายภาพ
-------------

เลนส์ตาปลาส่วนใหญ่ใช้การฉายภาพระยะเท่ากัน (equidistance projection) ซึ่งระยะทางจากศูนย์กลางของจอภาพจะแปรผันตามมุม สามารถใช้สำหรับการวัดตำแหน่งท้องฟ้า และการวัดส่วนเมฆบัง

ซิกมา คอร์ปอเรชัน ใช้วิธีการฉายภาพมุมตันเท่ากัน (equisolid angle projection) ซึ่งพื้นที่บนภาพเป็นสัดส่วนกับมุมตัน การวัดพื้นที่บนหน้าจอภาพทำให้ได้อัตราส่วนของวัตถุต่อขอบเขตการมองเห็น

ในกรณีพิเศษ **OP Fisheye Nikkor** 10mmF5.6 (เปิดตัวในปี 1968) ของนิคอนนำวิธีการ ภาพฉายเชิงตั้งฉากกราฟิก (orthographic projection) เนื่องจากวัตถุที่มี ความส่องสว่าง เท่ากันสามารถจับภาพได้ด้วยความเข้มข้นสม่ำเสมอ จึงสามารถใช้สำหรับการวิจัยแสงอาทิตย์ และการวัดการกระจายความสว่างของท้องฟ้า วัตถุที่อยู่ตรงกลางหน้าจอจะมีขนาดใหญ่ในกว่าการฉายภาพระยะเท่ากัน

ตาปลาแบบวงกลมและตาปลาแนวทแยง
----------------------------

 เลนส์ตาปลาแนวทแยง
เลนส์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางของวงกลมภาพ เล็กกว่าเส้นทแยงมุมทั้งแนวนอนและแนวตั้งของหน้าจอเรียกว่า เลนส์ตาปลาเต็มวง หรือ เลนส์ตาปลาแบบวงกลม และภาพที่ได้จะเป็นวงกลม

เลนส์ตาปลาที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางวงกลมภาพที่ใหญ่กว่าเส้นทแยงมุมของหน้าจอเรียกว่า **เลนส์ตาปลาแนวทแยง** และภาพที่ได้จะเป็นสี่เหลี่ยม ซึ่งมีขนาดกะทัดรัดและน้ำหนักเบา และยังใช้สำหรับการถ่ายภาพทั่วไปเพื่อสร้างภาพที่แสดงออกอย่างเป็นเอกลักษณ์

ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวของเลนส์ตาปลา 2 ชนิดนี้คือเส้นผ่านศูนย์กลางของวงกลมภาพ ถ้านำมาตัดขอบก็จะได้ภาพที่เหมือนกัน

มุมรับภาพ
---------

โดยทั่วไปแล้วเลนส์ตาปลามีขนาดมุมรับภาพอยู่ที่ 180 องศา แต่ก็อาจจะไม่เสมอไป เลนส์ตาปลาที่มีมุมรับภาพเกิน 180 องศา เช่น เลนส์ Fisheye Nikkor 6mmF5.6 และเลนส์ Ai Fisheye Nikkor 6mmF2.8S ที่มีมุมรับภาพ 220 องศาของนิคอนได้ได้เคยมีการวางจำหน่ายมาแล้ว

ในทางตรงข้าม Ai Fisheye Nikkor 16mmF3.5 ของนิคอนมีระยะการมองเห็น 170 องศา และมีเลนส์สำหรับกล้องราคาไม่แพงและกล้องขนาดเล็กที่มีมุมกว้างไม่ถึง 180 องศา

นอกจากนี้ยังมีเลนส์ตาปลาที่มีกลไกการซูม อย่างเช่น F Fisheye Zoom, 17-28mmF3.5-4.5, DA Fisheye 10-17mmF3.5-4.5ED ของเพนแท็กซ์ หรืออย่าง AT-X107DX Fisheye 10-17mmF3.5-4.5 ของโทกินา

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  『ニコンの世界第6版』pp.250-255「ニッコールレンズ用語辞典」。
2. 1 2  『ニコンの世界第6版』p.105。
3. 1 2 3  『ニコンの世界第6版』p.29。

* 日本光学工業 『ニコンの世界第6版』 20 ธันวาคม 2521


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เลนส์ตาปลา**
**ดอกแก้ว ธีระโคตร** เกิดเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2493 เป็นช่างทอผ้า ครูช่างศิลปหัตถกรรม ชาวไทลื้อ จังหวัดเชียงราย มีความเชี่ยวชาญด้านศิลปหัตถกรรมพื้นบ้าน (ผ้าทอไทลื้อ)

ดอกแก้ว ธีระโคตร จบการศึกษาระดับมัธยมชั้นที่ 6 จากกศน. อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย ได้สืบทอดและอนุรักษ์การทอผ้าไทลื้อจากแม่วรรณ วงค์ชัย และแม่อุ้ยเลา วงศ์ชัย การทอผ้าในช่วงแรกเริ่มจากลายพื้นทั่วไปที่ไม่มีลาย จากนั้นฝึกการทอแบบมีลวดลายของไทลื้อ จนเมื่อ พ.ศ. 2532 จัดตั้ง *กลุ่มทอผ้าไตลื้อ* โดยทำหน้าที่เป็นผู้ถ่ายทอดเทคนิคการทอผ้า และการย้อมเส้นด้ายด้วยสีธรรมชาติที่หาได้ในท้องถิ่น

แม่ดอกแก้วเป็นวิทยากรอบรมเรื่องการทอผ้าของศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนและเผยแพร่องค์ความรู้การทอผ้าไทลื้อ จนเมื่อ พ.ศ. 2544 ได้รับโล่เกียรติคุณเป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นที่จัดการศึกษานอกโรงเรียนดีเด่น โดยกรมการศึกษานอกโรงเรียน กระทรวงศึกษาธิการ และได้รับรางวัลเชิดชูเกียรติ *คนดีศรีเชียงราย* ประจำปี 2551 ด้านภูมิปัญญาท้องถิ่น สาขาศิลปหัตถกรรม ระดับจังหวัด โดยสภาวัฒนธรรมจังหวัดเชียงราย และได้รับการเชิดชูเกียรติจากศูนย์ส่งเสริมศิลปาชีพระหว่างประเทศ (องค์การมหาชน) เป็นครูช่างศิลปหัตถกรรม เมื่อ พ.ศ. 2557

ผ้าของแม่ดอกแก้วมีเนื้อเรียบแน่น แต่ละผืนลวดลายไม่ซ้ำกัน มีการสลับการเล่นสีของเส้นฝ้ายสวยงามเป็นเอกลักษณ์ แม่ดอกแก้วได้ปรับวัสดุจากฝ้ายมาเป็นฝ้ายทอคั่นด้วยเส้นไหม ทำให้ผ้ามีความมันวาว สวยงาม มีการปรับรูปแบบผลิตภัณฑ์ เช่น เสื้อและผ้าซิ่นให้ทันมีความร่วมสมัย สินค้าของกลุ่มมีจำหน่ายบนเครื่องบินของสายการบินไทย มีสินค้าประเภทผ้าคลุมไหล่ ผ้าถุง ผัโพกหัวและผ้าตัดเสื้อ รวมทั้งมีการจำหน่ายยังต่างประเทศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "นางดอกแก้ว ธีรโคตร - ด้าน : ศิลปกรรมหัตถกรรม" (PDF). มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "ผลิตภัณฑ์จากผ้าทอไทลื้อศรีดอนชัย (กระเป๋า)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "ผ้าทอ ไทลื้อ หัตถศิลป์อันทรงคุณค่า". สนุก.คอม.
4. ↑  "การดำรงอยู่ของผ้าทอไทลื้อในจังหวัดเชียงราย : บทวิเคราะห์เศรษฐกิจ". วารสารสังคมศาสตร์วิชาการ.
5. ↑  สราวุธ คำฟูบุตร. "สัมผัสวิถีไทลื้อเชียงของหนุน2ชุมชนเป็นศูนย์เรียนรู้หัตถกรรมสร้างรายได้และท่องเที่ยว".
**ชะมดแปลงลายจุด** หรือ **อีเห็นลายเสือ** (อังกฤษ: Spotted linsang, ชื่อวิทยาศาสตร์: *Prionodon pardicolor*) เป็นชะมดชนิดหนึ่ง 

เป็นชะมดที่ไม่มีต่อมกลิ่นเช่นเดียวกับชะมดแปลงลายแถบ (*P. linsang*) และมีรูปร่างลักษณะคล้ายคลึงกัน แต่ส่วนหัวมีขนสีน้ำตาลอ่อน ลักษณะเด่นคือ มีจุดสีน้ำตาลเข้มหรือดำขึ้นอยู่ประปรายตามลำตัว หางยาวและมีแถบสีขาวสลับดำ หรือน้ำตาลเข้มเป็นปล้องประมาณ 7 ปล้อง

มีความยาวลำตัวและหัวประมาณ 35-37 เซนติเมตร ความยาวส่วนหาง 31-34 เซนติเมตร มีน้ำหนักประมาณ 700 กรัม มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่เนปาล, แคว้นสิกขิมและแคว้นอัสสัมของอินเดีย, ภาคใต้ของจีน, ภาคเหนือของพม่า, ไทย, ลาว และเวียดนาม

มักอาศัยอยู่ตามลำพังเพียงตัวเดียว ยกเว้นในฤดูผสมพันธุ์หรือมีลูกอ่อนอาจอยู่เป็นคู่หรือหลายตัว มักพบในพื้นที่ที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 1,500-2,700 เมตร ล่าสัตว์ขนาดเล็ก เช่น กระรอก, หนู, นก และแมลงต่าง ๆ เป็นอาหาร ออกหากินในเวลากลางคืน ส่วนใหญ่จะหากินเป็นหลักบนต้นไม้ นานครั้งจึงจะลงมาบนพื้นดิน มีฤดูผสมพันธุ์ในเดือนกุมภาพันธ์-สิงหาคม ออกลูกครั้งละ 2 ตัว ใช้โพรงไม้ในการเลี้ยงดูลูกอ่อน

จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  Duckworth, J.W. Timmins, R.J. Wozencraft, C. Choudhury, A. Roberton, S. & Lau, M.W.N. (2008). *Prionodon pardicolor*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 24 March 2009. Database entry includes a brief justification of why this species is of least concern
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  บัญชีรายชื่อสัตว์ป่าคุ้มครอง 2546
4. ↑  *สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน* หน้า 83-84 โดย กองทุนสัตว์ป่าโลก สำนักงานประเทศไทย (กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2543) ISBN 974-87081-5-2

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Prionodon pardicolor ที่วิกิสปีชีส์
สำหรับร้านค้าจากประเทศญี่ปุ่น ดูที่ ดองกิโฮเต้

***ดอนกิโฆเต้ แห่งลามันช่า ขุนนางต่ำศักดิ์นักฝัน*** (สเปน: *El ingenioso hidalgo don Quixote de la Mancha*) เป็นวรรณกรรมที่ยิ่งใหญ่ระดับโลก เขียนโดยนักประพันธ์ชาวสเปนชื่อ มิเกล เด เซร์บันเตส ซาอาเบดรา โดยเขียนขึ้นเป็นนิยายเสียดสีล้อเลียนนิยายอัศวิน ภาคแรกเขียนเมื่อปี พ.ศ. 2148 แปลจากภาษาสเปนเป็นภาษาไทยโดยสว่างวัน ไตรเจริญวิวัฒน์ จัดพิมพ์ขึ้นเป็นพิเศษโดยรัฐบาลแห่งราชอาณาจักรสเปนเป็นครั้งแรกในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2548 ในโอกาสครบรอบ 400 ปีของวรรณกรรมเรื่องนี้ โดยพิมพ์ครั้งแรกจำนวน 2 เล่ม เพื่อทูลเกล้าฯ ถวายพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ 1 เล่ม และสมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 และสมเด็จพระราชินีโซฟิอาแห่งราชอาณาจักรสเปน 1 เล่ม ในวโรกาสเสด็จเยือนประเทศไทย พิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2549 โดยสำนักพิมพ์ผีเสื้อ วรรณกรรมเล่มนี้ ได้รับการนำมาสร้างเป็นละครบรอดเวย์ในชื่อ *Man of La Mancha* ซึ่งเพลง The Impossible Dream ที่ใช้ประกอบละครเรื่องนี้ได้รับการนำมาถอดความเป็นเพลงความฝันอันสูงสุด

เนื้อเรื่อง
-----------

เนื้อเรื่องของนวนิยายเรื่องนี้ กล่าวถึงขุนนางต่ำศักดิ์ผู้สูงอายุ และไร้เรี่ยวแรงคนหนึ่งแห่งภูมิภาคลามันช่า ซึ่งคลั่งไคล้นิยายอัศวินมาก ถึงกับขายที่ดินจำนวนมากเพื่อหาซื้อนิยายอัศวิน ในที่สุดก็คิดไปว่าทุกสิ่งทุกอย่างในนิยายเหล่านั้นเป็นเรื่องจริง จึงปรารถนาที่จะเป็นยอดอัศวินดังที่ปรากฏในหนังสือเหล่านั้น เขาสร้างเกราะและหมวกจากกระดาษแข็ง นำม้าผอมโซตัวหนึ่งมาตั้งชื่อว่าโรสินันเต้ หรือ "ม้าที่เคยทุรลักษณ์" จากนั้นจึงตั้งชื่อของตนใหม่ว่า ดอนกิโฆเต้ แห่งลามันช่า และเพื่อให้บรรลุอุดมการณ์แห่งอัศวินซึ่งเขาปรารถนา เพื่อกระทำความดีงามทั้งหลายในนามแม่หญิงแห่งดวงใจ เขาจึงได้สมมติเอาหญิงคนหนึ่งที่มีขนหน้าอก แต่มีฝีมือการหมักหมูเค็มอันเลอเลิศ มาเป็นแม่หญิงของตนและตั้งนามใหม่ให้นางว่า ดุล๎สิเนอา แห่งโตโบโซ่ โดยนางหาทราบไม่ จากนั้นเขาได้แต่งตั้งอัศวินสำรอง "ซานโช่ ปันซ่า" ชาวนาผู้หลงเชื่อว่าหากเป็นผู้ติดตามดอนกิโฆเต้ สักวันหนึ่งจะได้ครอบครองที่ดินอันมีน้ำล้อมรอบเป็นรางวัลตอบแทนจากนายของตนในการเดินทางครั้งนี้ ทั้งสองคนร่วมผจญภัยโดยต่อสู้กับศัตรูร้ายในความคิดของดอนกิโฆเต้ เช่น กังหันลมซึ่งดอนกิโฆเต้เข้าใจว่าเป็นยักษ์ จากนั้นบาทหลวงและกัลบก เพื่อนบ้านของดอนกิโฆเต้ จึงได้ออกติดตามและหาทางพาดอนกิโฆเต้กลับบ้านเพื่อจะได้รักษาอาการเสียจริตของเขา แต่ขณะเดียวกันจิตใจของเขาเหล่านั้นก็ถูกสั่นคลอนด้วยอุดมการณ์อัศวินจากชายวิกลจริต และได้เข้าไปพัวพันกับเรื่องอันเหลือเชื่อ หากมิว่าอย่างไร ทุกคนก็ยังคงต้องพาท่านผู้สูงอายุกลับบ้าน

อ้างอิง
-------

1. ↑  ซาเบดฺร้า, มิเกล๎ เด เซร๎บันเตส. *ดอนกิโฆเต้ แห่งลามันช่า ขุนนางต่ำศักดิ์นักฝัน.* กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ผีเสื้อ, 2549

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***ดอนกิโฆเต้ แห่งลามันช่า ขุนนางต่ำศักดิ์นักฝัน***

* ผลงานของ Cervantes ที่โครงการกูเทินแบร์ค
* บทแนะนำหนังสือ จากนิตยสารสารคดี เก็บถาวร 2006-07-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* บทความแนะนำหนังสือ จากผู้จัดการ เก็บถาวร 2007-03-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**อีเอสพีเอ็นซอคเกอร์เนต** (ESPNsoccernet) เป็นผู้ให้บริการข่าวสารเกี่ยวกับผลการแข่งขันฟุตบอล (soccer) ทั้งผลการแข่งขัน สถิติ และตารางการแข่งขันของฟุตบอลทั่วโลก 

ในปี 1999 บัวนาวิสต้าอินเทอร์เน็ตกรุ๊ป (Buena Vista Internet Group: BVIG) ได้เข้าไปมีหุ้นมากกว่าร้อยละ 60 ใน ซอคเกอร์เนต จากผู้บริหารเดิมคือ เดลีเมล และ เจเนรอลทรูส (Daily Mail and General Trust) และขยายข้อมูลจากเดิมที่มีเฉพาะฟุตบอลลีกในประเทศอังกฤษและสก๊อตแลนด์ ให้ครอบคลุมพื้นที่ทวีปยุโรป ลาตินอเมริกา และส่วนอื่นๆ ของโลก เป็นเว็บไซต์ฟุตบอลที่ได้รับความนิยมสูง มีปริมาณเพจวิวมากกว่า 100 ล้านครั้งต่อเดือน

อีเอสพีเอ็นซอคเกอร์เนต มีสถิติที่น่าสนใจในปี 2006 มีผู้อ่านหน้าใหม่เปิดอ่านข้อมูลในเว็บมากกว่าร้อยละ 30 และในช่วงมหกรรมฟุตบอลโลก (FIFA World Cup) ปี 2006 มีการเข้าชมเฉลี่ยวันละมากกว่า 9.5 ครั้งต่อวัน และมีผู้ชมมากที่สุดในวันที่ 22 มิถุนายน ถึง 14 ล้านครั้ง นับว่าเป็นสถิติสูงสุดของเว็บไซต์เลยทีเดียว

เว็บไซต์นี้ให้บริการในภาษาต่างๆ เช่น อังกฤษ ฝรั่งเศส อิตาลี เยอรมัน และสเปน

สิ่งที่น่าสนใจในเว็บไซต์ซอคเกอร์เนต เช่น พรีเมียมแฟนตาซีเกม (premium fantasy game) และพอดแคสต์ (podcast) สัปดาห์ละสองครั้ง ที่ดำเนินรายการโดย Adriano Russo และ Jonathan Harris-Bass และมีวิดีโอที่น่าสนใจ 

ครั้งแรกที่อีเอสพีเอ็นซอคเกอร์เนตให้บริการครั้งแรก (ในสหรัฐฯ และออสเตรเลีย) ได้เพิ่งช่องทางการชมฟุตยอลยูฟาแชมเปี้ยนลีก (UEFA Champions League) จำนวน 125 เกม โดยให้บริการในลักษณะ pay-per-view โดยคิดราคาเกมละ 9.95 ดอลลาร์สหรัฐ

กองบรรณาธิการของซอคเกอร์เนตประกอบด้วยด้วย Phil Ball, Derek Rae, Tommy Smyth, Roberto Gotta, Ernst Bouwes, Dale Johnson, Dom Raynor, John Brewin, Phil Holland, Jon Carter, Norman Hubbard, Uli Hesse-Lichtenberger, Richard Jolly, Jen Chang และอีกหลายๆ คน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (อังกฤษ)
**การฆ่าตัวตายโดยการเผาถ่าน** เป็นการฆ่าตัวตายโดยเผาถ่านในห้องปิด มีความคล้ายกับวิธีการฆ่าตัวตายด้วยการขาดอากาศหายใจจากแก๊สเฉื่อย

กลไกฤทธิ์
---------

เมื่อถ่านเผาไหม้ ความเข้มข้นของคาร์บอนมอนอกไซด์จะค่อย ๆ เพิ่มขึ้น ด้วยความเป็นพิษของมัน ความเข้มข้นของ CO เพียงหนึ่งส่วนต่อพันส่วนก็สามารถถึงแก่ชีวิตได้หากสูดดมเป็นเวลาสองชั่วโมง การเผาไหม้ไม่สมบูรณ์ของคาร์บอนทำให้เกิดคาร์บอนมอนออกไซด์ ซึ่งจับกับฮีโมโกลบินอย่างแน่น ทำให้ลดความสามารถของเลือดในการขนส่งออกซิเจนไปเลี้ยงร่างกายอย่างรวดเร็ว ผลลัพธ์ทำให้เสียชีวิตเนื่องจากภาวะเลือดมีออกซิเจนน้อยจากภาวะพิษคาร์บอนมอนออกไซด์

มีผู้อธิบายวิธีฆ่าตัวตายดังกล่าวไว้ว่า "ง่ายดายและไร้ความเจ็บปวด" เมื่อเทียบกับวิธีอื่น ผู้ที่พยายามฆ่าตัวตายโดยการเผาถ่านหลายคนใช้แอลกอฮอล์หรือยานอนหลับระหว่างพยายาม และผู้รอดชีวิตรายงานว่าพวกตนไม่รู้สึกอึดอัดสักนิด

ดอมินิก ลี ผู้ช่วยศาสตราจารย์วิชาจิตเวชศาสตร์ ณ มหาวิทยาลัยจีนฮ่องกง แย้งการอธิบายวิธีดังกล่าวว่าไร้ความเจ็บปวด อาการตรงแบบของภาวะพิษคาร์บอนไดออกไซด์เฉียบพลัน ได้แก่ ปวดศีรษะและคลื่นไส้ โดยหัวใจเต้นเร็วและชักเป็นอาการอื่นที่อาจเกิดได้ ผู้รอดชีวิตจากวิธีนี้ปกติต้องอาศัยการอภิบาลเพื่อจัดการความจุออกซิเจนที่บกพร่องชั่วคราวของเลือด และอาจมีความเสียหายถาวรต่อสมองอันเนื่องจากสมองขาดเลือดได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Staff. "Carbon Monoxide and Health Effects". *The Engineering Toolbox*. engineeringtoolbox.com. สืบค้นเมื่อ 16 April 2017.
2. 1 2  Chung WS, Leung CM (June 2001). "Carbon monoxide poisoning as a new method of suicide in Hong Kong". *Psychiatr Serv*. **52** (6): 836–7. doi:10.1176/appi.ps.52.6.836. PMID 11376237. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2003-09-22. สืบค้นเมื่อ 2017-12-22.
3. ↑  Staff (30 May 2002). "Life is precious". *Shanghai Star*. China Daily. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 16 April 2017.
4. ↑  Choi IS (June 2001). "Carbon monoxide poisoning: systemic manifestations and complications" (PDF). *J Korean Med Sci*. **16** (3): 253–61. doi:10.3346/jkms.2001.16.3.253. PMID 11410684.
**โครงการห้องสมุดดนตรีนานาชาติ** (อังกฤษ: International Music Score Library Project มีชื่อย่อว่า IMSLP) มีอีกชื่อหนึ่งว่า **ห้องสมุดดนตรีเปตรุชชี** (Petrucci Music Library) ตั้งตามชื่อของออตตาเวียโน เปตรุชชี (ค.ศ. 1466 – 1539) ผู้จัดพิมพ์โน้ตดนตรีชาวอิตาลี เป็นโครงการจัดตั้งห้องสมุดดนตรีออนไลน์ เพื่อเผยแพร่โน้ตดนตรีที่เป็นสาธารณสมบัติในรูปแบบวิกิ

เว็บไซต์เริ่มดำเนินการตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 เครื่องแม่ข่ายตั้งอยู่ที่ประเทศแคนาดาโดยใช้ซอฟต์แวร์มีเดียวิกิ ในระยะเริ่มต้นเป็นงานคอมพิวเตอร์สแกนผลงานเก่าที่หมดลิขสิทธิ์แล้ว แต่ได้เปิดโอกาสให้เจ้าของผลงานนำผลงานของตนออกเผยแพร่ในแบบครีเอทีฟคอมมอนส์ จนถึงปัจจุบันได้เผยแพร่โน้ตดนตรีมากกว่า 140,000 ชิ้น และงานบันทึกเสียงมากกว่า 5,000 ชิ้น

เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 2007 เว็บไซต์ได้ปิดตัวลงตามคำสั่งตามกฎหมายของยูนิเวอร์ซัลเอดิชัน บริษัทผู้ตีพิมพ์ชีตมิวสิกจากเวียนนา ประเทศออสเตรีย สืบเนื่องจากผลงานที่เผยแพร่บางส่วนมีอายุระหว่าง 50 ถึง 70 ปี ถือว่าเป็นสาธารณสมบัติในประเทศแคนาดา ซึ่งกฎหมายลิขสิทธิ์ให้การคุ้มครองเป็นระยะเวลา 50 ปี ในขณะที่ประเทศอื่นบางประเทศให้การคุ้มครองเป็นระยะเวลา 70 ปี

ไมเคิล เอส. ฮาร์ต จากโครงการกูเทนแบร์ก ได้เสนอให้ความช่วยเหลือเพื่อให้โครงการนี้ดำเนินต่อไปได้ แต่ได้รับการปฏิเสธเนื่องจาก Feldmahler ผู้ดำเนินงาน IMSLP ไม่ต้องการย้ายข้อมูลไปเก็บที่เครื่องแม่ข่ายในสหรัฐอเมริกา  เว็บไซต์ได้เปิดให้บริการอีกครั้งในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2008 โดยกำหนดนโยบายลิขสิทธิ์เคร่งครัดขึ้น ผลงานที่ถูกอัปโหลดขึ้นมาใหม่จะต้องได้รับการตรวจสอบจากผู้ดูแลจึงจะเปิดให้ดาวน์โหลดได้ 

ในปี ค.ศ. 2010 ได้เปิดใช้งานเครื่องแม่ข่ายสำรองซึ่งตั้งอยู่ในประเทศเนเธอร์แลนด์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Daniel J. Wakin (22 กุมภาพันธ์ 2011). Free Trove of Music Scores on Web Hits Sensitive Copyright Note. *The New York Times*. (ต้องสมัครสมาชิก)
2. ↑  Clark, Ken (5 ตุลาคม 2007). "Cease and Desist Letter from Universal Edition AG" (PDF). Aird & Berlis LLP. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 23 ตุลาคม 2007. สืบค้นเมื่อ 20 ตุลาคม 2007.
3. ↑  Hart, Michael (23 ตุลาคม 2007). "Re: Three quick links on digitizations and their constraints". *Book People* (Mailing list). สืบค้นเมื่อ 29 ธันวาคม 2007.
4. ↑  Feldmahler (19 ตุลาคม 2007). "Open letter". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 ธันวาคม 2007. สืบค้นเมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2008.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* IMSLP Wiki Homepage
* EU Server Portal
* International Music Score Library Project Raises Copyright Concerns. *The New York Times*. 22 กุมภาพันธ์ 2011.
* Music copyright in the spotlight. *BBC News*. 2 พฤศจิกายน 2007.
สำหรับเขตการปกครอง ดูที่ แขวงอีแทว็อน

**อีแทว็อน** (เกาหลี: 이태원, ออกเสียง: /itʰɛwʌn/) เป็นย่านที่กินพื้นที่ของแขวงอีแทว็อน เขตยงซัน โซล ประเทศเกาหลีใต้ มีรถไฟใต้ดินสาย 6 ให้บริการที่สถานีอีแทว็อน สถานีนกซาพย็อง และสถานีฮันกังจิน ย่านอีแทว็อนมีผู้อยู่อาศัย 22,000 คน และเป็นย่านที่นิยมในหมู่นักท่องเที่ยว ย่านอีแทว็อนเติบโตขึ้นมากจากการอิทธิพลของทหารสหรัฐในเกาหลีใต้ อีแทว็อนยังเป็นย่านที่อยู่อาศัยที่นิยมของชาวต่างชาติในเกาหลี บริเวณข้างเคียงยังเป็นที่ตั้งของแขวงฮันนัมซึ่งเป็นย่านที่อยู่อาศัยของผู้ที่มั่งคั่งที่สุดจำนวนหนึ่งของเกาหลีใต้ เช่น อี ก็อน-ฮี อดีตประธานบริษัทซัมซุง, บรรดาดาราของวงบีทีเอส และดาราอย่างจี-ดรากอนและชู จี-ฮุน เป็นต้น

ในอดีต อีแทว็อนเป็นที่รู้จักในฐานะย่านจำหน่ายสินค้าลอกเลียนแบบ อีแทว็อนในปัจจุบันยังเป็นย่านกลางคืนที่มีขื่อเสียง และเป็นที่ตั้งของโฮโมฮิลล์ ซึ่งเป็นชุมชนเกย์ของโซล ถึงแม้ว่าในเกาหลีใต้จะมีข้อห้ามเกี่ยวกับการรักร่วมเพศอยู่มาก แต่ผู้คนสามารถเปิดเผยตัวได้อย่างเสรีในย่านนี้

ละครชุดธุรกิจปิดเกมแค้นมีฉากหลังในย่านนี้

นิรุกติศาสตร์
-------------

อีแทว็อน (梨泰院) ซึ่งมีอยู่ตั้งแต่สมัยราชวงศ์โชซอน ได้รับการตั้งชื่อตามย็อกวอน (驛院) ซึ่งเป็นหอพักสาธารณะที่มีประชาชนทั่วไปอาศัยอยู่ ปัจจุบันตั้งอยู่หน้าประตูหลักของโรงเรียนมัธยมยงซาน และมีต้นแพร์จำนวนมาก จึงถูกเรียกว่าอีแทว็อน  ตามนิทานพื้นบ้าน ชื่อนี้เขียนโดยใช้อักขระ ฮันจา ได้กล่าวถึงทารกต่างชาติ (異胎院) เมื่อกองทัพญี่ปุ่นบุกกรุงโซล ในปีค.ศ. 1592–1593 หรือที่รู้จักกันในชื่อสงครามอิมจิน ทหารญี่ปุ่นกลุ่มหนึ่งได้ทำการเข้ายึดวัดในพุทธศาสนา ที่ตั้งอยู่บริเวณอีแทว็อนในปัจจุบัน ซึ่งมีแม่ชีชาวพุทธอาศัยอยู่ ทหารญี่ปุ่นอยู่ที่วัดชั่วขณะหนึ่ง และได้ข่มขืนแม่ชี พอทหารกลับไปก็ทำการเผาวัด แม่ชีจึงย้ายไปอยู่ที่อยู่ใหม่ ที่ไม่ไกลจากเดิมนัก และในที่สุดก็ให้กำเนิดบุตร ชาวบ้านจากหมู่บ้านใกล้เคียงจึงตั้งชื่อสถานที่นี้ว่าอีแทว็อนตามชื่อแม่ชีที่ตั้งครรภ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lai, Ah Eng; Collins, Francis Leo; Yeoh, Brenda S. A. (2013). *Migration and Diversity in Asian Contexts*. ISBN 9789814380478.
2. ↑  "주지훈, 최고급 아파트 '나인원 한남' 입주…빅뱅 지드래곤-장윤정과 이웃". *SPOTV News* (ภาษาเกาหลี). June 30, 2020.
3. ↑  Kim, Monica (27 August 2018). "Listen to Monica Kim Discuss How Korea's Counterfeit Culture Shaped Her Style". *Vogue* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2019-03-12.
4. ↑  "Itaewon". *The Seoul Guide*. สืบค้นเมื่อ 11 May 2020.
5. ↑  "Gay Seoul". *Gay Travel*. สืบค้นเมื่อ 11 May 2020.
6. ↑  Choi, Ji-won (January 30, 2020). "Park Seo-joon to show perfect sync with original webcomic in 'Itaewon Class'". *The Korea Herald*. สืบค้นเมื่อ February 7, 2020.
7. ↑  "이태원(梨泰院", *สารานุกรมวัฒนธรรมเกาหลี*
8. ↑  Jun-gi, Kim. "Itaewon". *Encyclopedia of Korean Folklore*. สืบค้นเมื่อ 31 ตุลาคม 2022.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
แพนด้ายักษ์ในสวนสัตว์ซานดิเอโก
**สื่อลามกแพนด้า**(หรือ **วิดีโอโป๊แพนด้า**) หมายถึงภาพยนต์ที่แสดงการผสมพันธุ์ของแพนด้า จัดทำเพื่อกระตุ้นพฤติกรรมสืบพันธุ์ของแพนด้ายักษ์ในสวนสัตว์ ปกติแล้วพบว่าสัตว์ไม่ค่อยมีความกระตือรือร้นในการผสมพันธุ์เมื่ออยู่ในสวนสัตว์ ทำให้สปีชีส์อยู่ในความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์

ความเป็นมา
----------

วิธีนี้ถูกใช้โดยนักสัตววิทยาในประเทศไทยซึ่งเปิดวีดีโอที่มีแพนด้ากำลังผสมพันธุ์กันให้แพนด้ายักษ์ในสวนสัตว์เชียงใหม่ดู แม้นักวิจัยเชื่อว่าการใช้วีดีโอนี้ได้ผลกับสัตว์ วิธีนี้กลับยังไม่เคยประสบความสำเร็จนอกประเทศจีน ซึ่งให้กำเนิดลูกแพนด้าถึง 31 ตัวในระยะเวลา 10 เดือนที่ทำการทดลอง วิธีอื่นๆ รวมไปถึงการใช้ยาไวอากร้าเพื่อกระตุ้นอารมณ์ทางเพศของแพนด้า ยังไม่ประสบความสำเร็จ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gray, Denis (November 23, 2006). "Pandas Getting New View of Mating Ritual". *Washington Post*. สืบค้นเมื่อ 3 May 2013.
2. ↑  "'Panda porn' to encourage mating", Narunart Prapanya, *CNN*, January 25, 2006.
3. ↑  "Panda 'Porn' to Boost Mating Efforts at Thai Zoo", Brian Handwerk, *National Geographic*, November 13, 2006.
4. ↑  "Panda porn pays off" , *Ananova.com*, Retrieved August 17, 2007.
5. ↑  Pandas unexcited by Viagra, *BBC News*, 9 September 2002.