recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

ภาพวาดแสดงส่วนที่ยื่นออกมาจากกำแพงที่เรียกว่า "มุขป้อม"
ป้อมดาวบูร์แตงจ์ (Bourtange), โกรนนิงเก็น, เนเธอร์แลนด์ ซึ่งเป็นประเภทป้อมที่ใช้ระบบ "มุขป้อม" อย่างเต็มที่
**มุขป้อม** (อังกฤษ: **Bastion**) คือโครงสร้างที่ยื่นออกมาจากกำแพงเมืองหรือกำแพงปราสาทที่แบนราบของป้อมปราการ ที่ช่วยในการป้องกันการโจมตีจากข้าศึก และเป็นเครื่องมือสำหรับผู้ป้องกันปราสาทหรือเมืองในการโจมตีข้าศึกตรงที่เป็นกำแพงม่าน (Curtain wall) ระหว่างมุขป้อมสองมุข

มุขป้อมสร้างขึ้นเพื่อทำให้การป้องกันเมืองหรือปราสาทจากผู้รุกรานเป็นไปได้ง่ายขึ้น ป้อมปราการก่อนหน้าที่จะมีมุขป้อมจำกัดการป้องกันการโจมตีได้เพียงช่วงสั้นๆ ที่ผู้ป้องกันไม่อาจะมองเห็นจากกำแพงที่แบนราบได้ไกลเท่าใดนัก มุขป้อมแก้ปัญหาดังกล่าวโดยใช้ปืนใหญ่ที่ตั้งอยู่บนป้อมในการยิงโจมตีในรัศมีของกำแพงม่าน

อ้างอิง
-------

1. 

* บทความนี้เรียบเรียงจาก "*สารานุกรม หรือ พจนานุกรมสมบูรณ์เกี่ยวกับศิลปะ และ วิทยาศาสตร์*" ฉบับ ค.ศ. 1728 ซึ่งในปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ

ดูเพิ่ม
-------

* ปราสาท
* กำแพงเมือง
* กำแพงป้องกัน
* ส่วนประกอบของปราสาท

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มุขป้อม
วิหารลาแซ็วดูร์เฌ็ลย์
**มุขมณฑลอูร์เฌ็ลย์** (กาตาลา: *Bisbat d'Urgell*; ละติน: *Dioecesis Urgellensis*) เป็นมุขมณฑลโรมันคาทอลิกในประเทศสเปนและอันดอร์รา มีต้นกำเนิดในคริสต์ศตวรรษที่ 15 หรือก่อนหน้านี้ มุขมณฑลมีที่ตั้งอยู่บริเวณเคาน์ตีอูร์เฌ็ลย์ซึ่งเป็นพื้นที่ทางประวัติศาสตร์แห่งหนึ่งของชาวกาตาลา แต่มีขอบเขตต่างกัน วิหารของบาทหลวงตั้งอยู่ในเมืองลาแซ็วดูร์เฌ็ลย์ ราชรัฐอันดอร์ราเป็นส่วนหนึ่งของมุขมณฑลแห่งนี้

สิ่งสำคัญคือการอุปถัมภ์ของมุขมณฑลอันดอร์รากับท่านบิชอปซึ่งมีบทบาทในฐานะผู้ปกครองร่วมของประเทศที่พูดภาษากาตาลา ร่วมกับประธานาธิบดีฝรั่งเศส (ก่อนหน้านี้คือพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส) อันดอร์ราถูกยกให้แก่บิชอปแห่งอูร์เฌ็ลย์โดยเคานต์อาร์มังก็อลที่ 6 แห่งอูร์เฌ็ลย์ในค.ศ. 1676

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Diocese of Urgell" *Catholic-Hierarchy.org*. David M. Cheney. Retrieved February 29, 2016
2. ↑  "Diocese of Urgell" *GCatholic.org*. Gabriel Chow. Retrieved February 29, 2016
3. ↑  Bueno Salinas, Santiago; Pérez-Madrid, Francisca. "Religion and the Secular State in Andorra" (PDF). International Center for Law and Religion Studies: 58. สืบค้นเมื่อ 16 August 2015. `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)
**หญ้าไฟตะกาด** (อังกฤษ: shield sundew) เป็นพืชในสกุลหยาดน้ำค้างที่มีหัวใต้ดิน มีการกระจายพันธุ์เป็นวงกว้าง ชื่อในภาษาละติน *peltata* แปลว่า รูปโล่ ซึ่งหมายถึงรูปทรงของก้านใบโดยทั่วไปหยาดน้ำค้างชนิดมีหัวใต้ดินส่วนมากจะเป็นใบกระจุกแนบดิน แต่หญ้าไฟตะกาดลำต้นจะตั้งขึ้น ช่อดอกเป็นกิ่งแขนง

หญ้าไฟตะกาดยังมีชื่อท้องถิ่นอื่นๆอีกดังนี้: หยาดน้ำค้าง (เลย) ปัดน้ำ (ตะวันออกเฉียงเหนือ,เลย)

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

ดอกของหญ้าไฟตะกาด
หญ้าไฟตะกาดเป็นพืชล้มลุกมีลำต้น สูงได้ถึง 35 ซม. มีหัวใต้ดินขนาดเล็ก เส้นผ่าศูนย์กลางไม่เกิน 1 ซม. ไม่มีหูใบ ใบที่โคนหลุดร่วงง่าย ใบตามลำต้นแบบก้นปิดรูปสามเหลี่ยม เส้นผ่าศูนย์กลาง 0.3-0.6 ซม. ช่อดอกตั้งตรง ไม่แตกแยกแขนง กลีบเลี้ยงรูปไข่แกมรูปรี ยาว 0.2-0.3 ซม. ขอบเป็นชายครุย กลีบดอกรูปไข่กลับ ยาว 0.5-0.6 ซม. สีขาว ก้านดอกยาว 1-2 ซม. เกสรเพศผู้มี 5 อัน แยกกัน ยาว 0.3-0.4 ซม. อับเรณูรูปทรงกลม เกสรเพศเมียมี 3 อัน แยกเป็นหลายแฉก แคปซูลมี 3 ซีก รูปขอบขนานเกือบกลม เส้นผ่าศูนย์กลางยาวประมาณ 3 มม.

ถิ่นอาศัยและการกระจายพันธุ์
---------------------------

หญ้าไฟตะกาดปกติจะขึ้นบนพื้นราบ มีพุ่มไม้เล็กน้อย บนดินเลน หรือดินทราย อย่างบริเวณหญ้าริมถนนที่ตัดผ่านป่า เป็นต้น หญ้าไฟตะกาดมีเขตการกระจายพันธุ์กว้าง พบในทางตอนใต้และตะวันออกของประเทศออสเตรเลีย, รัฐแทสเมเนีย, ประเทศนิวซีแลนด์, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และอินเดีย ในไทยพบทุกภาคขึ้นตามที่ชื้นแฉะ ที่โล่งและดินที่ไม่สมบูรณ์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Bruce Salmon, *"Carnivorous Plants of New Zealand"*, Ecosphere publications, 2001
2. ↑  สำนักงานหอพรรณไม้. ชื่อพรรณไม้แห่งประเทศไทย เต็ม สมิตินันทน์. กรุงเทพมหานคร : กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช, 2549
3. ↑  ปัดน้ำ สารานุกรมพืชในประเทศไทย สำนักงานหอพรรณไม้

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**หญ้าไฟตะกาด**
เดิมการศึกษาวัตถุที่มีขนาดเล็กมาก เช่น วัตถุที่อยู่ไกล วัตถุที่อยู่สูง เป็นต้น ใช้เพียงแว่นขยายและเลนส์อันเดียวส่องดู เช่นเดียวกับการใช้แว่นขยายส่องดูลายมือ ช่วงปี พ.ศ. 2133 แซคาเรียส แจนเซน ช่างทำแว่นชาวดัตช์ ประดิษฐ์กล้องจุลทรรศน์ชนิดเลนส์ประกอบ ประกอบด้วยแว่นขยายสองอัน ต่อมา กาลิเลโอ กาลิเลอีได้สร้างแว่นขยายส่องดูสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ในปี พ.ศ. 2208 รอเบิร์ต ฮุกได้ประดิษฐ์กล้องจุลทรรศน์ชนิดเลนส์ประกอบที่มีลำกล้องรูปร่างสวยงาม ป้องกันการรบกวนจากแสงภายนอกได้ และไม่ต้องถือเลนส์ให้ซ้อนกัน เขาส่องดูไม้คอร์กที่ฝานบาง ๆ แล้วพบช่องเล็ก ๆ มากมาย เขาเรียกช่องเหล่านั้นว่าเซลล์ ซึ่งหมายถึงห้องว่าง ๆ หรือห้องขัง เซลล์ที่ฮุกเห็นเป็นเซลล์ที่ตายแล้ว เหลือแต่ผนังเซลล์ของพืชซึ่งแข็งแรงกว่าเยื่อหุ้มเซลล์ในสัตว์ จึงทำให้คงรูปร่างอยู่ได้ ฮุกจึงได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่ตั้งชื่อเซลล์

ในปี พ.ศ. 2215 อันโตนี ฟัน เลเวินฮุก ชาวดัตช์ สร้างกล้องจุลทรรศน์ชนิดเลนส์เดียวจากแว่นขยายที่เขาฝนเอง แว่นขยายบางอันขยายได้ถึง 270 เท่า เขาใช้กล้องจุลทรรศน์ตรวจดูหยดน้ำจากบึงและแม่น้ำ และจากน้ำฝนที่รองไว้ในหม้อ เห็นสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ มากมาย นอกจากนี้ เขายังส่องดูสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ เช่น เม็ดเลือดแดง, กล้ามเนื้อ เป็นต้น เมื่อเขาพบสิ่งเหล่านี้ เขารายงานไปยังราชสมาคมแห่งกรุงลอนดอน จึงได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ประดิษฐ์กล้องจุลทรรศน์

* พ.ศ. 2367 ดูโธรเชต์ นักพฤกษศาสตร์ชาวฝรั่งเศสศึกษาเนื้อเยื่อพืช และสัตว์พบว่าประกอบด้วยเซลล์
* พ.ศ. 2376 โรเบิร์ต บราวน์ นักพฤกษศาสตร์ชาวอังกฤษ เป็นค้นแรกที่พบว่าเซลล์และพืชมีนิวเคลียสเป็นก้อนกลมๆ อยู่ภายในเซลล์
* พ.ศ. 2378 นุก นะดือจาร์แดง นักสัตวศาสตร์ชาวฝรั่งเศส ศึกษาจุลินทรีย์และสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ พบว่าภายในประกอบด้วยของเหลวใส ๆ จึงเรียกว่า ซาร์โคด ซึ่งเป็นภาษาฝรั่งเศสมาจากศัพท์กรีกว่า ซารค์ (Sarx) ซึ่งแปลว่าเนื้อ
* พ.ศ. 2381 มัททิอัส ชไลเดน นักพฤกษศาสตร์ชาวเยอรมัน ศึกษาเนื้อเยื่อพืชชนิดต่าง ๆ พบว่าพืชทุกชนิดประกอบด้วยเซลล์
* พ.ศ. 2382 ชไลเดนและทีโอดอร์ ชวาน จึงร่วมกันตั้งทฤษฎีเซลล์ ซึ่งมีใจความสรุปได้ว่า "สิ่งมีชีวิตทุกชนิดประกอบไปด้วยเซลล์และผลิตภัณฑ์จากเซลล์"
* พ.ศ. 2382 ปูร์กิเญ นักสัตวิทยาชาวเชโกสโลวาเกีย ศึกษาไข่และตัวอ่อนของสัตว์ชนิดต่าง ๆ พบว่าภายในมีของเหลวใส เหนียว อ่อนนุ่มเป็นวุ้น เรียกว่าโพรโทพลาสซึม

ต่อจากนั้นมีนักวิทยาศาสตร์อีกมากมายทำการศึกษาเกี่ยวกับเซลล์ด้วยกล้องจุลทรรศน์ชนิดเลนส์ประกอบ และได้พัฒนาให้ดียิ่งขึ้น จนกระทั่งปี พ.ศ. 2475 นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมันคือแอนสท์ รัสกาและมักซ์ นอลล์ ได้เปลี่ยนแปลงกระบวนการของกล้องจุลทรรศน์ที่ใช้แสงและเลนส์มาใช้ลำอิเล็กตรอน ทำให้เกิดกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนขึ้นในระยะต่อ ๆ มา ปัจจุบันมีกำลังขยายกว่า 5 แสนเท่า
**ภาษาออร์ดอส** (Ordos หรือ Urdus; ภาษามองโกเลีย: ᠣᠷᠳᠣᠰ; ภาษาจีน: 鄂尔多斯 È'ěrduōsī) เป็นสำเนียงของภาษามองโกเลียที่ใช้พูดในเมืองออร์ดอส ในมองโกเลียใน บางครั้งจัดให้เป็นภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษามองโกล หรือจัดให้เป็นสำเนียงของภาษามองโกเลียมาตรฐานทางใต้

ระบบหน่วยเสียงสระของภาษาออร์ดอสในคำขึ้นต้นพยางค์คล้ายกับภาษามองโกเลียจักคาร์ โดยต่างกันที่ใช้ [e] และ [e:] แทนที่ [ə] และ [ə:] ในสำเนียงทางใต้ \*ɔ จะรวมไปเป็น /ʊ/ เช่น ɔrtɔs กลายเป็น ʊrtʊs ส่วนสำเนียงของภาษามองโกเลียอื่นๆจะรักษาความแตกต่างไว้ได้ ส่วนพยางค์ที่ตามมารวมทั้งคำที่ลงท้ายด้วยพยางค์เปิด มีความคล้ายคลึงกับภาษามองโกเลียกลาง รากศัพท์ของภาษาออร์ดอสเป็นเช่นเดียว
กับภาษามองโกเลียอื่นๆ โดยมีคำยืมจากภาษาจีนและภาษาทิเบต

อ้างอิง
-------

1. ↑  Georg, Stefan: Ordos. In: J. Janhunen (ed.): *The Mongolic Languages*. London: Routledge. ISBN 0-7007-1133-3: 193-209. หน้า 193
2. ↑  Sečenbaγatur, Qasgerel, Tuyaγ-a, B. ǰirannige, U Ying ǰe (2005): *Mongγul kelen-ü nutuγ-un ayalγun-u sinǰilel-ün uduridqal*. Kökeqota: Öbür mongγul-un arad-un keblel-ün qoriy-a. ISBN 7-204-07621-4.หน้า 167–168
**กฎราชวงศ์** (ญี่ปุ่น: 皇室典範; โรมาจิ: *Kōshitsu Tenpan*) เป็นกฎหมายญี่ปุ่นที่ว่าด้วยการสืบราชสมบัติญี่ปุ่น ความเป็นสมาชิกราชวงศ์ญี่ปุ่น และประเด็นอื่น ๆ ที่ว่าด้วยการบริหารราชวงศ์ญี่ปุ่น

กฎราชวงศ์นี้ ผู้ร่าง คือ รัฐบาลชุดที่มีชิเงรุ โยชิดะ เป็นนายกรัฐมนตรีในช่วงที่ญี่ปุ่นถูกสหรัฐยึดครอง โดยมุ่งหมายจะปรับปรุงกฎราชวงศ์ให้สอดคล้องกับรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ที่สหรัฐร่างให้ญี่ปุ่น สภานิติบัญญัติชุดสุดท้ายของจักรวรรดิญี่ปุ่นให้ความเห็นชอบร่างกฎดังกล่าวเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1947 เพื่อใช้แทนที่กฎราชวงศ์ฉบับ ค.ศ. 1889 ซึ่งมีสถานะเท่าเทียมกับรัฐธรรมนูญเมจิและจะแก้ไขเพิ่มเติมได้ก็แต่โดยจักรพรรดิ ขณะที่กฎหมายฉบับใหม่นี้มีสถานะเป็นรองจากรัฐธรรมนูญอันกำหนดไว้ในมาตรา 2 ว่า ให้การสืบราชสมบัติเป็นไปตามกฎราชวงศ์ที่สภานิติบัญญัติให้ความเห็นชอบ

ใน ค.ศ. 2017 สภานิติบัญญัติแห่งชาติญี่ปุ่นแก้ไขเพิ่มเติมกฎนี้ เพื่ออนุญาตให้จักรพรรดิอากิฮิโตะสละราชสมบัติได้ภายใน 3 ปีนับแต่การแก้ไขเพิ่มเติม จักรพรรดิอากิฮิโตะจึงสละราชสมบัติเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2019

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Constitution Of Japan". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-12-14. สืบค้นเมื่อ 2006-09-05.
2. ↑
3. ↑
4. ↑  "Panel stresses clean break once emperor steps down". *Nikkei Asian Review*. 22 April 2017. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 May 2019. สืบค้นเมื่อ 7 May 2019.
**อุบัติเหตุทางรังสีที่ปราจีนบุรี** เป็นอุบัติเหตุทางรังสี เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2566 ในจังหวัดปราจีนบุรี อุบัติเหตุนี้เกิดขึ้นเมื่อเครื่องมือวัดทางรังสี หรือเครื่องฉายรังสีซีเซียม-137 ที่เก็บไว้อย่างไม่ถูกต้องสูญหายจากโรงไฟฟ้าไอน้ำ บริษัท เนชั่นแนล เพาเวอร์ แพลนท์ 5 เอ จำกัด ในอำเภอศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี ในเบื้องต้นมีการสัมภาษณ์นายเพิ่มสุข สัจจาภิวัฒน์ พบว่ายังไม่มีการรั่วไหลของรังสีออกไปภายนอก แต่มีการปิดโรงงานและกันพื้นที่เพื่อความปลอดภัย

ในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2566 ชาวสวนพืชผลทางการเกษตรในจังหวัดปราจีนบุรีได้ออกมาเรียกร้องให้ภาครัฐรีบสร้างความมั่นใจในความปลอดภัยของสินค้าทางการเกษตรของจังหวัด 

ในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2566 เวลา 11.00 น. ผู้ว่าราชการจังหวัดปราจีนบุรี ร่วมกับสำนักงานปรมาณูเพื่อสันติ และสถานีตำรวจภูธรศรีมหาโพธิ ได้มีการแถลงเกี่ยวกับเหตุการณ์การที่เกิดขึ้นว่า ซีเซียม-137 ที่หายไปจากโรงไฟฟ้าในจังหวัดปราจีนบุรีอาจถูกหลอมไปแล้วในโรงงานหลอมโลหะ ซึ่งยังไม่แน่ชัดว่าแท่งซีเซียมถูกหลอมหรือยัง แต่ได้มีการตรวจพบฝุ่นเหล็กแดงบริเวณโดยรอบโรงงานหลอม ที่สามารถตรวจได้ว่าฝุ่นดังกล่าวคือ ฝุ่นซีเซียมจริง

ต่อมาวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2566 นายรณรงค์ นครจินดา ผู้ว่าราชการจังหวัดปราจีนบุรี ได้รับประทานผลไม้ภายในสวนติดกับพื้นที่โรงงานที่พบ ซีเซียม-137 เพื่อสร้างความมั่นใจของผลิตผลทางการเกษตร

การสูญหายและการค้นหา
--------------------

หลังจากมีการหายไปในวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2566 สำนักงานปรมาณูเพื่อสันติได้เริ่มปฎิบัติการค้นหา แต่เหตุการณ์นี้ได้ปรากฎเป็นข่าวการหายไปสู่สาธารณะครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2566 ซึ่งห่างจากวันที่สูญหายถึง 4 วัน

ต่อมากรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย ประกาศตั้งเงินรางวัลถึง 1 แสนบาทให้คนที่มีเบาะแสเกี่ยวกับสารดังกล่าว

สำนักงานปรมาณูเพื่อสันติกล่าวว่า ซีเซียมที่คาดว่ามีอยู่เพียงครึ่งช้อนชา ได้ถูกบรรจุในแคปซูลที่ห่อหุ้มด้วยท่อตะกั่วน้ำหนักประมาณ 25-50 กิโลกรัม ได้ถูกติดตั้งไว้บริเวณตึกมีความสูง 5 ชั้น ที่พึ่งถูกตรวจสอบในช่วงเดือนมกราคม ภาชนะมีลักษณะเป็นโลหะทำให้ความกังวลว่าจะถูกนำไปแปรสภาพซึ่งเมื่อผ่าออกจนถึงจุดแคปซูลจะทำให้ผู้สัมผัสเสี่ยงอันตราย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ซีเซียม : เปิดไทม์ไลน์วัตถุกัมมันตรังสีซีเซียม-137 สูญหายที่ปราจีนบุรี". *BBC News ไทย*. 15 มีนาคม 2023.
2. ↑  "หวาดผวา! ชาวบ้านใกล้โรงงานหลอมเหล็ก หวั่น 'ซีเซียม-137' รั่วไหล-สูดดมไม่รู้ตัว". *ข่าวสด*. 20 March 2023. สืบค้นเมื่อ 20 March 2023.
3. 1 2  "สรุป สถานการณ์ 'ซีเซียม-137' ล่าสุด รัฐบาลตั้งโต๊ะย้ำคุมได้ 'ผู้ว่าฯ ปราจีน' กินผลไม้โชว์ไร้รังสี". *workpointTODAY*. สืบค้นเมื่อ 25 March 2023.
4. ↑  "สรุปการแถลง ไทม์ไลน์ "ซีเซียม-137" พบเป็นฝุ่นแดงแล้วแต่ไม่กระจาย ขออย่าตื่นตระหนก". *www.sanook.com/news*. สืบค้นเมื่อ 21 March 2023.
5. ↑  "สรุปดราม่า #ซีเซียม137 ไม่พบ-ไม่อันตราย โซเชียลฯ แซะ เหมือนตรวจพัทยาไม่เจอซ่อง?". *mgronline.com*. 20 March 2023. สืบค้นเมื่อ 21 March 2023.
6. ↑  "ย้อนไทม์ไลน์ แจ้ง-ค้นหาวัตถุกัมมันตรังสี "ซีเซียม-137"". *Thai PBS*. สืบค้นเมื่อ 20 March 2023.
**วัดปากน้ำฝั่งเหนือ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางเชือกหนังฝั่งเหนือในแขวงคลองชักพระ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานครในที่ดินของวัดมีโรงเรียนและหน่วยราชการ ได้แก่ ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กหลวงพ่อเพชร (ของทางวัด) โรงเรียนวัดปากน้ำฝั่งเหนือ (สังกัดกรุงเทพมหานคร) โรงเรียนอุบลรัตนราชกัญญาราชวิทยาลัย กรุงเทพมหานคร (สังกัดกระทรวงศึกษาธิการ) และศูนย์บริการสาธารณสุข 49 วัดชัยพฤกษมาลา สาขาบางเชือกหนัง

ประวัติ
-------

วัดสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2370 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2378 ชื่อของวัดมาจากตำแหน่งที่ตั้งใกล้ปากคลองบางเชือกหนังและคลองบางน้อยบรรจบคลองมอญและคลองชักพระ แต่เนื่องจากมีวัดอีกแห่งหนึ่งทางฝั่งใต้ จึงเรียกว่า "วัดปากน้ำฝั่งเหนือ"

บางตำนานเล่าว่า เดิมมีญาติพี่น้องช่วยกันสร้างวัดปากน้ำขึ้น ภายหลังผิดใจกันจึงข้ามฝั่งคลองไปสร้างวัดใหม่อีกแห่งหนึ่ง จึงมีวัดปากน้ำฝั่งเหนือและวัดปากน้ำฝั่งใต้

แต่เดิมวัดไม่มีถนนเข้าสู่วัดโดยตรง จนปี พ.ศ. 2547 ทางโรงเรียนวัดปากน้ำวิทยาคม (ปัจจุบันคือโรงเรียนอุบลรัตนราชกัญญาราชวิทยาลัย กรุงเทพมหานคร) ได้เปิดรั้วทางด้านหลัง ทำถนนเข้าในลานวัด จึงทำให้รถยนต์สามารถเข้าสู่ลานวัดได้

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถเป็นทรงมอญมีขนาดเล็ก เป็นโบสถ์มหาอุด หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ต่อมาระหว่าง พ.ศ. 2542–2549 มีการบูรณะใหม่ทั้งหลัง โดยกะเทาะผนังเดิมออกทั้งภายนอกภายใน ลงเสาเข็มและหล่อเสาคอนกรีตโดยรอบ ยกหลังคาขึ้นอีก 1.3 เมตร ก่อผนังใหม่ ทำหินล้าง เติมช่อฟ้าใบระกา เติมพาไลหน้า-หลัง ปั้นปูนลวดลายที่หน้าบันทั้งหน้าและหลัง ภายในประดิษฐาน *หลวงพ่อเพชร* เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิปิดทองพระประธานและพระพุทธรูปบนฐานชุกชีอีก 2 องค์ด้วย 

วัดมีศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ทรงไทย กว้าง 15 เมตร ยาว 18 เมตร มีศาลเจ้าแม่ทับทิม ศาลเดิมเป็นเรือนไทย แต่มีการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2546–2547 ประดิษฐานรูปปั้นเจ้าแม่ 3 องค์ คือเจ้าแม่ทับทิม เจ้าแม่แก่นจันทร์ และเจ้าแม่จันทร์หอม มีพิธีอัญเชิญเจ้าแม่ขึ้นประทับศาลใหม่ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2548 มีพิธีทรงเจ้าแม่เป็นครั้งคราว

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์ทัย
* พระอาจารย์รอด
* พระอาจารย์เป๋า
* พระอาจารย์อั๋น
* พระครูปลัดเฉลิม ดำรงตำแหน่งถึง พ.ศ. 2516
* พระครูวิจารณ์ธรรมกิจ (นรนิต ถิรสทฺโธ) ดำรงตำแหน่งถึง พ.ศ. 2542
* พระครูใบฎีกาสุวรรณ จิตฺตธมฺโม ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2542
* พระมหาราศรี สุทฺธิญาโณ ดำรงตำแหน่ง พ.ศ.2561-ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศรัณย์ ทองปาน. *โครงการสำรวจเพื่อสร้างฐานข้อมูลของวัดในเขตตลิ่งชัน*. กรุงเทพฯ : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน), 2549?
2. ↑  "วัดปากน้ำฝั่งเหนือ". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย*.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดปากน้ำฝั่งเหนือ**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วัดปากน้ำฝั่งเหนือ
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°44′41″N 100°27′35″E﻿ / ﻿13.7447°N 100.4597°E﻿ / 13.7447; 100.4597
**วัดปากน้ำแหลมสิงห์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำแหลมสิงห์ อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี อยู่ห่างจากตัวจังหวัดจันทบุรี ประมาณ 25 กิโลเมตร

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดปากน้ำแหลมสิงห์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 แต่ตามประวัติวัดระบุว่า ผู้เริ่มสร้างวัดปากน้ำแหลมสิงห์ พระปลัดกล่ำ กับหลวงวิเศษ ศักดาชุม สร้างประมาณ พ.ศ. 2408 ได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2442 มีการสร้างอุโบสถหลังแรกเมื่อ พ.ศ. 2449 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520

วัดมีเกจิอาจารย์ที่ประชาชนชาวอำเภอแหลมสิงห์นับถือมากคือ ท่านพ่อสุ่น ธมฺมสุวณฺโณ ท่านเป็นพระที่มีอาคมเข้มขลัง สามารถกำหราบฝรั่งเศสจนเกรงกลัวท่าน ในสมัยที่ท่านเป็นเจ้าอาวาสอยู่ นอกจากนี้ยังได้ชื่อว่าเป็นผู้เคร่งในพระธรรมวินัยยิ่งนัก ภายในวิหารบูรพาคณาจารย์มีการจัดแสดงรูปปั้นของเจ้าอาวาสวัดปากน้ำแหลมสิงห์ในอดีตทั้งห้าพระองค์ได้แก่ ท่านพ่อสุ่มธมมสุวณโณ เป็นเจ้าอาวาสที่ชาวบ้านนับถือมากที่สุด พระครูสังฆรักษ์สิทธิโชค อตตทณโต (พระอาจารย์ต้อย) พระครูประศาสน์สิทธิการ และหลวงพ่อปานและพระครูถาวรวิวัฒน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปากน้ำ(แหลมสิงห์)". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ประวัติวัดปากน้ำแหลมสิงห์".
3. ↑  ""ท่านพ่อสุ่น" วัดปากน้ำแหลมสิงห์ บันทึกวาจาประกาศิต "ไอ้ฉิบชี่"". ไทยรัฐ.
4. ↑  "พาเที่ยว "วัดปากน้ำแหลมสิงห์" วัดประจำอำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี".
สำหรับปลาฉลามที่มีชื่อสามัญในภาษาอังกฤษว่า leopard shark ดูที่ Triakis semifasciata
**ปลาฉลามเสือดาว** (อังกฤษ: zebra shark) ปลาฉลามชนิดหนึ่งที่ไม่มีอันตรายต่อมนุษย์ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Stegostoma fasciatum* อยู่ในวงศ์ Stegostomatidae และถือเป็นปลาชนิดเดียวที่อยู่ในวงศ์นี้และสกุล *Stegostoma*

ปลาฉลามเสือดาวเป็นปลาที่มีครีบหางยาวมาก มีส่วนหัวมนกลมสั้นทู่ พื้นลำตัวสีเหลืองสลับลายจุดสีดำคล้ายลายของเสือดาว ยกเว้นส่วนหัวและหาง จึงเป็นที่มาของชื่อสามัญในภาษาไทย (ในขณะที่ *leopard shark* ในภาษาอังกฤษหมายถึงฉลามชนิด *Triakis semifasciata*) เมื่อยังเล็กอยู่ ลายบนลำตัวจะเป็นสีน้ำตาลดำคาดขาว คล้ายลายของม้าลาย บนลำตัวมีสันเป็นเหลี่ยมด้านละสองสัน ผิวหนังหยาบเป็นเม็ด ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ประมาณ 3 เมตร

ปลาฉลามเสือดาวเป็นปลาที่มีไม่มีฟันแหลมคมเหมือนปลาฉลามชนิดอื่น ๆ มีอุปนิสัยชอบนอนอยู่นิ่ง ๆ บนพื้นทรายและแนวปะการังใต้ทะเล ในความลึกตั้งแต่ 5–30 เมตร โดยพบในน่านน้ำเขตร้อนของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกและมหาสมุทรอินเดีย โดยใช้เวลาในช่วงกลางวันนอน กลางคืนออกหากิน อาหารได้แก่ สัตว์มีกระดองและสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่า เมื่อถูกรบกวนจะว่ายหนีไป โดยใช้อวัยวะคล้ายหนวดที่อยู่รอบ ๆ ปลายส่วนหัวซึ่งเป็นอวัยวะใช้รับสัมผัสในการนำทางและหาอาหาร

ปลาฉลามเสือดาวเป็นปลาฉลามที่ออกลูกเป็นไข่ โดยจะวางไข่ในเขตน้ำตื้น ลูกปลาขนาดเล็กอาจจะเข้าไปอยู่ในบริเวณน้ำกร่อยหรือน้ำจืด แถบป่าชายเลนหรือปากแม่น้ำได้ เมื่อโตขึ้นจึงค่อยย้ายลงสู่ทะเลลึก ดังนั้นลูกปลาขนาดเล็กจึงมักติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมงอยู่บ่อย ๆ ซึ่งในทางประมงแล้ว ปลาฉลามชนิดนี้ไม่จัดว่าเป็นปลาที่ใช้ในการบริโภคแต่อย่างใด

นอกจากนี้แล้วยังเป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม และมักพบเลี้ยงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำต่าง ๆ ทั่วโลก

รูปภาพ
------

* ส่วนหัวส่วนหัว
* ปลาขนาดเล็กที่มีลายเหมือนม้าลายปลาขนาดเล็กที่มีลายเหมือนม้าลาย
* ส่วนหางที่ยาวส่วนหางที่ยาว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Pillans, R. and Simpfendorfer, C. (2003). *Stegostoma fasciatum*. In: IUCN 2003. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on May 12, 2009.
2. ↑  จาก itis.gov
3. ↑  *Jurassic Shark*, รายการสารคดีทาง TTV 1: วันพฤหัสบดีที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2555
4. ↑  ดำน้ำกับฉลามเสือดาว/วินิจ รังผึ้ง จากผู้จัดการออนไลน์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาฉลามม้าลาย


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาฉลามเสือดาว**
**วัดปากคลองมอญ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านคลองมอญ ตำบลศีรษะจรเข้น้อย อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ ที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 2 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือยาว 185 เมตร จรดที่ดินเอกชน ทิศตะวันออกยาว 96 เมตร จรดคลองทับยาว ทิศใต้ยาว 180 เมตร จรดคลองมอญ และทิศตะวันตกยาว 84 เมตร จรดที่ดินเอกชน ปัจจุบันพระครูสันติคุณากร (ณรงค์) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดปากคลองมอญตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2528 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2530

พื้นที่ที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม มีคลองทับยาวอยู่หน้าวัดและคลองมอญทางทิศใต้ อาคารและเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ ศาลาอเนกประสงค์ กุฏิเจ้าอาวาส ศาลาบำเพ็ญบุญ โรงครัว หอฉัน เมรุ และซุ้มประตูวัด ปูชนียวัตถุสำคัญในวัดคือ *พระพุทธรัตนรังสี* เป็นพระประธานในอุโบสถ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2514 มีหน้าตักกว้าง 4.10 เมตร สูง 7 เมตร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูสถิตศิลสาร พ.ศ. 2534–2545
* พระครูสันติคุณากร (ณรงค์) พ.ศ. 2545 ถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปากคลองมอญ". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดปากคลองมอญ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดปากคลองมอญ". องค์การบริหารส่วนตำบลศีรษะจรเข้น้อย.
สำนักงานเดิมของ *เดอะวอชิงตันโพสต์*
***เดอะวอชิงตันโพสต์*** (อังกฤษ: The Washington Post บางครั้งย่อว่า WaPo) เป็นหนังสือพิมพ์รายวันสัญชาติอเมริกัน เจ้าของคือนักธุรกิจชาวอเมริกัน เจฟฟ์ เบโซส หนังสือพิมพ์ตีพิมพ์ในวอชิงตันดีซี มีเนื้อหาเน้นเรื่องการเมืองสหรัฐและรัฐบาลกลาง ถือเป็นหนังสือพิมพ์ที่มียอดจำหน่ายมากที่สุดในเขตมหานครวอชิงตัน

*เดอะวอชิงตันโพสต์* ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ 27 รางวัล รวมถึง 6 รางวัลพูลิตเชอร์ในปี 2008 เป็นรองเพียง *เดอะนิวยอร์กไทมส์* ที่ได้รับรางวัล 7 รางวัลในปี 2002 ที่ถือเป็นจำนวนรางวัลที่มากที่สุดของหนังสือพิมพ์ในปีเดียวกัน ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 หนังสือพิมพ์เป็นที่รู้จักจากเหตุการณ์ที่ถือเป็นประวัติศาสตร์หนังสือพิมพ์ เมื่อนักข่าว บ็อบ วูดวาร์ด และคาร์ล เบิร์นสไตน์ ชี้ให้สื่ออเมริกันสืบสวนเหตุการณ์ที่เป็นที่รู้จักว่า คดีวอเตอร์เกต การรายงานของ *เดอะวอชิงตันโพสต์* มีผลทำให้ประธานาธิบดี ริชาร์ด นิกสันลาออกจากตำแหน่ง นับจากนั้นมาการสืบสวนของ *เดอะวอชิงตันโพสต์* ถูกตรวจสอบมากขึ้นจากศูนย์การแพทย์กองทัพวอลเตอร์รีด (Walter Reed Army Medical Center)

เมื่อเดือนตุลาคม 2013 หลังจากที่ครอบครัวเกรแฮมเป็นเจ้าของมาอย่างยาวนาน ก็ได้ขายให้กับแนชโฮลดิงส์ บริษัทโฮลดิ้ง ของเจฟฟ์ เบโซส ด้วยจำนวนเงิน 250 ล้านเหรียญสหรัฐ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kurtz, Howard (April 8, 2008). "The Post Wins 6 Pulitzer Prizes". *The Washington Post*. สืบค้นเมื่อ August 8, 2008.
2. ↑  "Walter Reed and Beyond". *The Washington Post*. สืบค้นเมื่อ May 25, 2010.
3. ↑  Irwin, Neil; Mui, Ylan Q. (August 5, 2013). "Washington Post Sale: Details of Bezos Deal". *The Washington Post*. Washington, D.C.: The Washington Post. ISSN 0190-8286. สืบค้นเมื่อ October 1, 2013. Notably, Bezos — through a new holding company called Nash Holdings LLC— will be buying only the Post newspaper and closely held related ventures.
4. ↑  "The Real Reason Jeff Bezos Bought The Washington Post". *Fast Company* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). August 6, 2013. สืบค้นเมื่อ March 28, 2018.
**ปลาช่อนข้าหลวง** หรือ **ปลาช่อนทอง** (อังกฤษ: Emperor snakehead) เป็นปลาช่อนชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Channa marulioides* อยู่ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae) มีลักษณะคล้ายปลาช่อนงูเห่า (*C. aurolineatus* หรือ *C. marulius*) แต่ลำตัวสั้นป้อมกว่า ลำตัวสีเขียวอ่อน และมีลายสีเหลืองทองส้มสลับกับแต้มสีดำ ครีบมีจุดประสีเหลืองสด ท้องสีจาง

ขนาดโตเต็มที่มีความยาวประมาณ 90 เซนติเมตร ในประเทศไทยพบเฉพาะภาคใต้เท่านั้น โดยเป็นปลาที่พบได้น้อยบริเวณเขื่อนรัชชประภา จังหวัดสุราษฎร์ธานี และพบชุกชุมที่มาเลเซีย พบได้จนถึงอินโดนีเซีย เช่น เกาะสุมาตรา และเกาะบอร์เนียว มักอาศัยตามแม่น้ำสายใหญ่หรือลำธารขนาดใหญ่ในป่าหรือพรรณไม้ชายฝั่งหนาแน่น โดยจะหลบอยู่ใต้ร่มเงาของไม้นั้น 

เป็นปลาที่พบได้ไม่ยาก แต่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามมากกว่าจะนำมาบริโภค และมีราคาขายที่ค่อนข้างสูง โดยปลาที่พบที่เขื่อนรัชชประภาของไทยจะมีสีเหลืองสดสวยกว่าปลาที่พบในมาเลเซีย นอกจากนี้แล้วปลาที่พบในอินโดนีเซียบางแหล่ง ยังมีสีดำสนิทเหลือบสีฟ้า ซึ่งปลาจำพวกนี้บางครั้งพบว่าใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Channa melanoptera* (Bleeker, 1855) ซึ่งเป็นปลาช่อนข้าหลวงที่มีครีบหลังสีดำ แต่ก็อาจเป็นไปได้ว่าเป็นชื่อพ้องกัน เนื่องจากปลาที่พบในแต่ละแหล่งสามารถปรับสีลำตัวได้ตามสภาพอารมณ์หรือสภาพแวดล้อม

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 115-116, *CHANNA CRAZY คนคลั่งช่อน*, "Wild Ambition" โดย ชวิน ตันพิทยคุปต์ และชัยพัทธ์ งามบุษบงโสภิน. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 42: ธันวาคม 2013

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาช่อนข้าหลวง

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Channa marulioides ที่วิกิสปีชีส์
**วัดปากคลอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรมณีย์ อำเภอกะปง จังหวัดพังงา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ ที่ตั้งของวัดแวดล้อมไปด้วยภูเขาที่เรียกว่าภูเขาแม่ยาย

วัดปากคลองสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2476 โดยมีนายเพิ่ม ยอดน้ำ นายขีด ทองสุข และนางโปรย ร่วมกันสร้างวัด โดยแรกเริ่มได้สร้างเสนาสนะเป็นแบบชั่วคราว บางปีขาดพระสงฆ์อยู่จำพรรษาเสนาสนะก็ชำรุด เมื่อมีพระสงฆ์มาอยู่จำพรรษาอีกก็สร้างขึ้นใหม่อีก เสนาสนะต่าง ๆ ได้สร้างขึ้นเป็นหลักฐานมั่นคงแบบถาวรกว่าเดิมนับตั้งแต่ พ.ศ. 2514 ในสมัยที่พระใบฎีกาจรับ ปญฺญาวุโธ ขึ้นมาเป็นเจ้าอาวาส วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2522

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญกว้าง 9 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 2 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้ 1 หลัง และครึ่งตึกครึ่งไม้ อีก 1 หลัง และมีโรงครัว 1 หลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปากคลอง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดปากคลอง". ฐานข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวและผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยวฮาลาล เชื่อมโยงกับประเทศเพื่อนบ้านในกลุ่มความร่วมมือทางเศรษฐกิจสามฝ่าย อินโดนีเซีย-มาเลเซีย-ไทย (IMT-GT) ได้แก่ จังหวัดสงขลา สตูล ปัตตานี ยะลา และนราธิวาส.
**วัดปากแพรก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากแพรก อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช ปัจจุบันมีพระอธิการธราธิป ธีรธมฺโม ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดปากแพรกมีด้านหลังวัดเป็นจุดบรรจบของแม่น้ำสามสายจากสามอำเภอ คือสายที่มาจากอำเภอหัวไทร อำเภอเชียรใหญ่ และอำเภอปากพนัง ได้เรียกชื่อย่านในบริเวณนี้ว่า "สามแพรก" และเรียกติดปากเรื่อยมาและเพี้ยนมาเป็น "ปากแพรก" และกลายเป็นชื่อวัดและชื่อตำบล สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดปากแพรกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2015 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2409

วัดปากแพรกมีพระพุทธรูปขนาดใหญ่ประดิษฐานเดินเป็นสง่าอยู่หลายองค์ เช่น พระขาวโพธิญาณ หลวงพ่อทันใจ มีการจัดสร้างมณฑปประดิษฐานรูปเหมือนอดีตเจ้าอาวาสวัดปากแพรก ซึ่งล้วนเป็นเกจิดังของของจังหวัดนครศรีธรรมราชและภาคใต้ เช่น พระครูสุกกธรรมวโรภาส หรือ พ่อท่านขาว ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ก่อน พ.ศ. 2485-2509 และพระครูปิยสีลาธิคุณ หรือ พ่อท่านชัย ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ.2509 –2562 และเพิ่งมรณภาพเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2562

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปากแพรก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "เกจิดัง วัดปากแพรก สร้างรูปปั้น 'ลุงเสมอ' เด็กวัดวัย 70". คมชัดลึก.
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**ปราสาทมงเทรย-เบแล** (ฝรั่งเศส: *Château de Montreuil-Bellay*, ฟังเสียง Montreuil-Bellay) เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ที่เมืองมงเทรย-เบแลในจังหวัดแมเนลัวร์ในแคว้นเปอีเดอลาลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส ปราสาทแรกสร้างขึ้นที่ที่เป็นหมู่บ้านกอล-โรมันบนเนินสูงเหนือแม่น้ำตูแอ

ประวัติ
-------

ระหว่างสมัยกลางอสังหาริมทรัพย์ของปราสาทประกอบด้วยที่ดินกว่า 4 ตารางกิโลเมตรที่เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มจังหวัด 32 จังหวัดที่ไม่ไกลนักที่เรียกว่า "ล็องฌู" (L'Anjou) ประมุขของมงเทรย-เบแลเดิมเป็นของ "แกลดุแอ็ง เลอ ดานัว" (Gelduin le Danois) หลังจากนั้นก็ตกไปเป็นของ "แบร์แล เลอ วีเยอ" (Berlay le Vieux) ผู้มีบรรดาศักดิ์เป็นขุนนางคนแรกของเบแล ในปี ค.ศ. 1025 ปราสาทก็ถูกยึดโดยฟูลก์ แนรา สมาชิกตระกูลแพลนทาเจเน็ท จนฌีโร แบร์แลต้องยอมเป็นดินแดนบริวารระหว่างครึ่งหลังของคริสต์ทศวรรษ 1100 หลังจากที่พระเจ้าฟิลิปที่ 2 ทรงพ่ายแพ้ต่อฝ่ายอังกฤษการปกครองเบแลก็กลับคืนไปเป็นของกีโยม เดอ เมอเลิงแห่งตระกูลแบร์แล เลอ วีเยออีกครั้ง ในช่วงนี้ก็ได้มีการสร้างเสริมระบบการป้องกันของปราสาทกันขึ้นอย่างขนานใหญ่โดยการสร้างกำแพงอันใหญ่โตที่ประกอบเด้วยหอใหญ่สิบสามหอวางซ้อนประสานต่อกัน โดยมีทางเข้าทางเดียวที่สร้างเสริมอย่างแน่นหนา และในช่วงเดียวกันนี้ชื่อปราสาทก็เปลี่ยนเป็นสำเนียงอังกฤษจากบาร์ลีย์เป็นเบแล

ระหว่างสงครามศาสนาของฝรั่งเศส (ค.ศ. 1562‑ค.ศ. 1598) เมืองมงเทรย-เบแลก็ถูกปล้นทำลายและเผา แต่ตัวปราสาทอันมั่นคงได้รับความเสียหายเพียงเล็กน้อย ความเป็นเจ้าของปราสาทเปลี่ยนมือหลายครั้งรวมทั้งโดยการสมรสกับตระกูลกอเซ-บรีซัก (Cossé-Brissac) ระหว่างสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสปราสาทถูกยึดโดยรัฐบาลปฏิวัติและใช้เป็นคุกสำหรับจำขังสตรีผู้ถูกกล่าวหาว่ามีพฤติกรรมเช่นแม่มดหรือเป็นฝ่ายกษัตริย์นิยม

ในปี ค.ศ. 1822 อาเดรียง นีฟว์โล นักธุรกิจจากเมืองโซมูร์ก็ซื้อปราสาทและแบ่งเป็นห้องเช่า ในปี ค.ศ. 1860 บุตรีของนีฟว์โลก็ย้ามาพำนักที่ปราสาทและเริ่มดำเนินการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ บางห้องก็ทำเป็นแบบ "ทรูบาดูร์" ผู้สืบเชื้อสายจากสามีเป็นเจ้าของปราสาทมงเทรย-เบแลในปัจจุบัน

ปราสาทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mesqui, Jean (1997). Chateaux-forts et fortifications en France. Paris: Flammarion. ISBN 2080122711

ดูเพิ่ม
-------

* ปราสาท

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปราสาทมงเทรย-เบแล

* Official site เก็บถาวร 2006-11-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
* Ministry of Culture database entry for Château de Montreuil-Bellay (ฝรั่งเศส)
* Ministry of Culture photos
* Photos of Château de Montreuil-Bellay and other Loire castles
* History of Montreuil-Balley
* Chateau de Montreuil-Balley (Chateau history text in French)  เก็บถาวร 2011-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Site non officiel Montreuil Bellay

ระเบียงภาพ
----------

* 
* 
* 
* 


|  |  |
| --- | --- |
|   | **สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส** |
**วงศ์ส้ม** (ชื่อวิทยาศาสตร์: Rutaceae) เป็นวงศ์ของของพืชที่ปกติแล้วจะถูกจัดให้อยู่ในอันดับ Sapindales โดยทั่วไปแล้วพืชในวงศ์นี้จะมีดอกที่แบ่งออกเป็น 4 หรือ 5 ส่วน ปกติจะมีกลิ่นแรง ลักษณะของต้นมีตั้งแต่ไม้ล้มลุก ไม้พุ่ม ไปจนถึงไม้ต้นขนาดเล็ก สกุลที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจมากที่สุดคือ *Citrus* ซึ่งมีทั้งส้ม (*C. sinensis*) เลมอน (*C. x limon*) เกรปฟรุต (*C. x paradisi*) และมะนาว (มีหลายชนิด ส่วนใหญ่จะเป็น *C. aurantifolia* หรือ Key lime) *Boronia* เป็นสกุลใหญ่จากออสเตรเลีย สมาชิกบางชนิดของสกุลนี้มีดอกที่มีกลิ่นหอมมากและใช้ในการผลิตน้ำมันหอมระเหยเชิงพาณิชย์ ส่วนสกุลใหญ่สกุลอื่นๆคือ *Zanthoxylum* และ *Agathosma*

ลักษณะเด่น
----------

พืชส่วนใหญ่ในสกุลจะเป็นไม้ต้นหรือไม้พุ่ม มีไม้ล้มลุกอยู่ไม่กี่ชนิด มักมีกลิ่นจากต่อมที่ใบ หรือบางชนิดอาจที่ต่อมที่หนาม ใบมักจะเป็นใบประกอบที่อยู่ตรงข้ามกันและไม่มีหูใบ

ดอกไม่มีใบประดับ ขึ้นเดี่ยวๆหรือเป็นช่อกระจุก น้อยชนิดที่จะขึ้นเป็นช่อกระจะ และมักจะอาศัยแมลงช่วยถ่ายเรณูเป็นหลัก ลักษณะเป็นดอกสมมาตรตามรัศมีหรือสมมาตรด้านข้าง และโดยปกติจะเป็นดอกสมบูรณ์เพศ มีกลีบดอกและกลีบเลี้ยง 4-5 กลีบ บางครั้งอาจมี 3 กลีบ และเกสรตัวผู้ 8-10 อัน

ผลของพืชในวงศ์ Rutaceae มีหลากหลายลักษณะ ทั้งแบบ Berry Drupe Hesperidium Samara Capsule และ Follicle และมีจำนวนเมล็ดแตกต่างกันออกไป

การจำแนก
--------

พืชในวงศ์นี้มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับวงศ์ Sapindaceae Simaroubaceae และ Meliaceae และยังจัดอยู่ในอันดับเดียวกันทั้งหมด แม้ว่าในบางระบบจะแยกอันดับนี้ออกเป็น Rutales และ Sapindales

ชนิดที่สำคัญ
------------

ผลไม้สกุล *Citrus* หลากหลายชนิด
พืชในวงศ์นี้มีความสำคัญทางเศรษฐกิจของภูมิภาคเขตร้อนซึ่งเป็นแหล่งของพืชผลในสกุล *Citrus* เช่น ส้ม มะนาว Kumquat Mandarine และ Grapefruit และพืชผลในสกุลอื่น ๆ เช่น ละมุดขาว (*Casimiroa edulis*) และมะตูม (*Aegle marmelos*) มีหลายชนิดที่ใช้ในอุตสาหกรรมน้ำหอม เช่น *Boronia megastigma*จากออสเตรเลียตะวันตก

อ้างอิง
-------

* Singh, Gurjaran (2004). *Plant Systematics: An Integrated Approach*. Enfield, New Hampshire: Science Publishers. pp. 438–440. ISBN 1-57808-342-7.
* Chase, Mark W.; Cynthia M. Morton; Jacquelyn A. Kallunki (August 1999). "Phylogenetic relationships of Rutaceae: a cladistic analysis of the subfamilies using evidence from RBC and ATP sequence variation". *American Journal of Botany*. **86** (8): 1191–1199. สืบค้นเมื่อ 2007-08-30.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วงศ์ส้ม
**วัดปางหมู** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปางหมู อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีเนื้อที่ 6 ไร่ 2 งาน

วัดปางหมู หรือ **วัดพระธาตุปางหมู** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2010 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร สันนิษฐานว่าวัดปางหมูสร้างมาพร้อมกับหมู่บ้าน

อาคารเสนาสนะภายในวัดมีลักษณะศิลปะแบบไทใหญ่ ตั้งแต่ซุ้มประตู ภายในวัดยังมีสถูปโบราณที่เก่าแก่ที่สร้างมานาน อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปปูนปั้น (เจ้าพะล้าเหม่ป๊อก) ขนาดหน้าตัก 40 นิ้ว จารึกฐานพระซึ่งเดิมจารึกด้วยอักษรไทใหญ่ระบุว่าสร้างโดยพะล้าตะก่าก้างน้อยสุรวงศ์ เมื่อ พ.ศ. 2432 สันนิษฐานว่าคงเป็นผู้นำหมู่บ้านในช่วงนั้น ลักษณะของพระพุทธรูปได้รับอิทธพลศิลปะอังวะ นั่งขัดสมาธิเพชร พระวรกายลงรักปิดทอง จีวรเดินเส้นรักและประดับด้วยกระจกเป็นลวดลายเครือเถา

13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 ได้รับประทานพระบรมสารีริกธาตุมาจากพระสังฆราชศรีลังกา นำมาประดิษฐานเป็นการถาวร ณ วัดปางหมู

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระจิ๊กตะ
* พระมะซ้า พ.ศ. 2405–2420
* พระคำ พ.ศ. 2420–2431
* พระลื้อ พ.ศ. 2431–2452
* พระพงษ์ พ.ศ. 2453–2479
* พระเต่หวิ่งต๊ะ พ.ศ. 2478–2492
* พระสุวรรณ พ.ศ. 2492–2507
* พระกมล โกมโล พ.ศ. 2507–2508
* พระอธิการเล็ก ยุตฺตธมฺโม พ.ศ. 2508–2510
* เจ้าอธิการคำอู๋ โกวิโท พ.ศ. 2516–2534
* พระครูอนุยุตสังฆกิจ พ.ศ. 2534–

อ้างอิง
-------

1. ↑  อรรจนีลดา วุฒิจันทร์, อ่อนเดือน เทียนทอง (2533). "ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 9". กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 1002. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-17. สืบค้นเมื่อ 2022-02-23. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "วัดปางหมู". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-02-23. สืบค้นเมื่อ 2022-02-23.
3. ↑  ธรรศ ศรีรัตนบัลล์. "พระพุทธรูปและตาแหน่งทางศาสนาในสังคมไทใหญ่" (PDF).
4. ↑  "วัดพระธาตุปางหมู จ.แม่ฮ่องสอน เชิญนมัสการพระบรมสารีริกธาตุ". สยามรัฐออนไลน์.
**วัดปราสาททอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางบาล ในตำบลไทรน้อย อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

จากหนังสือ *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 4* ระบุว่า วัดปราสาททอง สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2200 ต่อมากลายสภาพเป็นวัดร้างมีซากฐานเจดีย์ใหญ่ปรากฎอยู่ ได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ประมาณ พ.ศ. 2452 ชาวบ้านเรียกนามวัดต่าง ๆ กันหลายนาม เช่น ชาวบ้านทางด้านใต้เรียก **วัดเหนือ** ชาวบ้านทางด้านเหนือเรียก **วัดใต้** ส่วนชาวบ้านรอบ ๆ วัดเรียก **วัดกลาง** ชาวเรือเรียก **วัดเจดีย์หัก** เมื่อคราวเป็นวัดร้างมีผู้เฝ้าวัดชื่อตาบูนก็เรียก **วัดตาบูน** เดิมวัดนี้ขึ้นอยู่ในเขตตำบล บ้านกุ่ม หมู่ที่ 2 มีแม่น้ำเจ้าพระยาไหลผ่าน ปัจจุบันสายน้ำเปลี่ยนทางเดินจึงกลายเป็นคลองบางบาลและได้เปลี่ยนเขตการปกครองใหม่มาขึ้นอยู่ในตำบลไทรน้อย หมู่ที่ 3 วัดปราสาททองได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 18 เมตร ยาว 30 เมตร อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าวัดปราสาททองสร้างโดยเจ้าพระยากลาโหมซึ่งต่อมาปราบดาภิเษกเป็นพระเจ้าปราสาททอง

วัดมีพระพุทธศิลานาเวง เป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ สถาปัตยกรรมภายในวัดมีเจดีย์ทรงลังกา ซุ้มประตูสมัยอยุธยา และเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  กรมศิลปากร. "วัดปราสาททอง" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ 2566. เข้าถึงจาก
2. ↑  "วัดปราสาททอง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  สถาปัตย์ สร้อยจำปา, ชัยสิทธิ์ ด่านกิตติกุล. "การจัดการภูมิทัศน์วัฒนธรรม: กรณีศึกษา ชุมชนริมคลองบางบาลอำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา" (PDF). กรมศิลปากร. p. 63.
**คาร์ล บ็อค** (นอร์เวย์: *Carl Bock*, 17 กันยายน 2392-10 สิงหาคม 2475) เป็นข้าราชการ นักเขียน นักธรรมชาติวิทยา และนักสำรวจชาวนอร์เวย์

ประวัติ
-------

บ็อคเกิดที่ กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์กเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2392 ในระหว่างที่พ่อแม่ของเขาเดินทางมาทำธุรกิจ เขาเป็นลูกชายของพ่อค้าและเจ้าของโรงงาน พ่อและแม่ของเขามีโรงงานทอผ้าฝ้ายใน สวีเดน เขาเติบโตขึ้นมาในเมือง คริสเตียนซันน์ และเข้าศึกษาในโรงเรียนสอนศาสนาในท้องถิ่น เขาศึกษาต่อที่ประเทศเดนมาร์ก ภายหลังเดินทางไปศึกษาต่อด้าน สัตววิทยา และ วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ ที่ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ

ต่อมาในปี พ.ศ. 2424 ขณะอายุได้ 32 ปีเขาเดินทางมายัง สยาม โดยมี พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าเทวัญอุไทยวงศ์ ซึ่งต่อมาคือ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ เสด็จมาให้การต้อนรับและได้เข้าเฝ้า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และ กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ เพื่อศึกษา ธรรมชาติวิทยา ภูมิศาสตร์และสภาพแวดล้อมความเป็นอยู่ของผู้คนโดยรอบภาคเหนือของ สยาม และ ลาว โดยได้รับการสนับสนุนจาก พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เขาจึงได้มีโอกาสจดบันทึกถึงสภาพบ้านเมืองชีวิต ความเป็นอยู่ รวมถึงอาชีพของชาวสยามและสถานที่ต่าง ๆ ในสยามโดยได้วาดภาพประกอบเอาไว้ก่อนจะกลับมายังกรุงเทพมหานครเข้าถวายบังคมลา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และเดินทางออกจากสยามเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2425 

เมื่อเดินทางกลับไปยังยุโรปก็ได้มีการตีพิมพ์บันทึกเล่มนี้เป็นหนังสือโดยพิมพ์เป็นภาษาเยอรมันเป็นครั้งแรก ในภายหลังได้แปลเป็นภาษาอังกฤษใช้ชื่อว่า **Temples and Elephants** หลังจากนั้นจึงได้มีการแปลเป็นภาษาไทยโดยใช้ชื่อว่า **ท้องถิ่นสยามยุคพระพุทธเจ้าหลวง**

บ็อคถึงแก่กรรมเมื่อวันพุธที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2475 ที่ กรุงบรัสเซลส์ ประเทศเบลเยียมขณะอายุได้ 82 ปี

งานเขียน
--------

* **Temples and Elephants** ภายหลังแปลเป็นภาษาไทยมีชื่อว่า **ท้องถิ่นสยามยุคพระพุทธเจ้าหลวง**
ระวังสับสนกับ ปลาฉลามเสือดาว

***Triakis semifasciata*** เป็นปลาฉลามชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาฉลามสุนัข (Triakidae) พบได้ตามชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกของทวีปอเมริกาเหนือ ตั้งแต่น่านน้ำเขตอบอุ่นของรัฐออริกอนในสหรัฐไปจนถึงน่านน้ำเขตร้อนของเมืองมาซาตลันในประเทศเม็กซิโก โดยทั่วไปมีความยาวประมาณ 1.2–1.5 เมตร (3.9–4.9 ฟุต) ฉลามลำตัวเรียวยาวชนิดนี้มีลักษณะเด่นตรงสันคล้ายอานและลายจุดขนาดใหญ่บนหลัง ดูเหมือนเสือดาว จึงเป็นที่มาของชื่อสามัญ *leopard shark* ในภาษาอังกฤษ (ในขณะที่ *ปลาฉลามเสือดาว* ในภาษาไทยหมายถึงฉลามชนิด *Stegostoma fasciatum*) ฉลามชนิด *T. semifasciata* ฝูงใหญ่พบได้ทั่วไปตามอ่าวและชะวากทะเล โดยว่ายน้ำเหนือพื้นทราย พื้นโคลน หรือพื้นที่โขดหินใกล้ป่าเคลป์และพืดหินใต้น้ำ และพบได้บ่อยที่สุดใกล้ชายฝั่งและในน้ำลึกไม่เกิน 4 เมตร (13 ฟุต)

ฉลามชนิด *T. semifasciata* เป็นสัตว์นักล่าที่แหวกว่ายอย่างว่องไว ฝูงปลาชนิดนี้มักว่ายตามน้ำขึ้นน้ำลงไปยังพื้นโคลนชายทะเลส่วนนอกเพื่อหาอาหารซึ่งส่วนใหญ่เป็นหอยกาบคู่ หนอนช้อน ปู กุ้งฝอย ปลากระดูกแข็ง และไข่ปลา ฉลามชนิดนี้มักอยู่ประจำที่ใดที่หนึ่งมากกว่าจะว่ายไปมาในระยะไกล นำไปสู่ความหลากหลายทางพันธุกรรมระหว่างประชากรฉลามที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคต่าง ๆ ฉลามเพศเมียจะให้กำเนิดลูกมากถึง 37 ตัว ระหว่างเดือนมีนาคมถึงเดือนมิถุนายน หลังจากตั้งท้องนาน 10–12 เดือน เป็นปลาที่เติบโตค่อนข้างช้าและใช้เวลาหลายปีกว่าจะโตเต็มที่

ฉลามชนิด *T. semifasciata* ไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ จึงถูกจับทั้งในเชิงพาณิชย์และเชิงนันทนาการเพื่อใช้เป็นอาหารและเพื่อการเลี้ยงแบบสวยงาม ฉลามชนิดนี้ส่วนใหญ่ถูกจับในน่านน้ำนอกชายฝั่งรัฐแคลิฟอร์เนีย หลังจากที่จำนวนประชากรฉลามลดลงในคริสต์ทศวรรษ 1980 กฎข้อบังคับการประมงที่ออกใหม่ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 ได้ลดการจับฉลามให้อยู่ในระดับที่ยั่งยืน องค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติได้ประเมินว่าฉลามชนิดนี้มีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์ แต่ก็ตั้งข้อสังเกตว่าประชากรฉลามเฉพาะถิ่นอาจถูกจับมากเกินไปเนื่องจากมันเติบโตช้าและมีพฤติกรรมการย้ายถิ่นอย่างจำกัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Carlisle, A.B.; Smith, S.E.; Launer, A.L.; White, C.F. (2015). "*Triakis semifasciata*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2015**: e.T39363A80672743. doi:10.2305/IUCN.UK.2015-4.RLTS.T39363A80672743.en. สืบค้นเมื่อ 12 November 2021.
**แนลียู บอร์ฌิส จี โซซา** (โปรตุเกส: *Nélio Borges de Souza*; 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1952, รีโอเดจาเนโร – 12 กรกฎาคม ค.ศ. 2018, อัลมีรังชีตามังดาแร) หรือที่รู้จักในชื่อ **แนลียู นาฌา** (*Nélio Naja*) เป็นนักมวยไทยชาวบราซิล เขาเป็นปรมาจารย์มวยไทยและเป็นผู้แนะนำกีฬาดังกล่าวในประเทศบราซิล เดิมที เขารู้จักรูปแบบการต่อสู้นี้ในช่วงที่เป็นทหารพลร่มในวิชาการบิน โดยได้พัฒนากระบวนยุทธหลังจากใช้เวลาสองปีในประเทศไทย

เขาเป็นหนึ่งในนักเทควันโดสายดำรายแรกของบราซิล และเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งสมาคมมวยไทยรายแรกของบราซิล รวมทั้งรับผิดชอบการแข่งขันครั้งแรกในประเทศ ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980

ในคริสต์ทศวรรษ 1970 เขาย้ายไปที่กูรีชีบา และปรับเทคนิคมวยไทยแบบตะวันออกเพื่อก่อตั้ง *บราซิลเลียนมวยไทย* อีกทั้งปรับระบบการตั้งชื่อการชก ที่อยู่ในภาษาดั้งเดิมสำหรับคำศัพท์ภาษาเกาหลี รวมถึงเครื่องแต่งกาย โดยเริ่มสวมกิโมโนแทนกางเกงขาสั้น เนื่องด้วยกูรีชีบามีช่วงที่อากาศหนาวมาก ทั้งหมดนี้ ทำให้เขาได้รับการกล่าวว่าเป็น "บิดาแห่งมวยไทยของบราซิล"

หลังจากพัฒนาศิลปะการต่อสู้ในกูรีชีบา ลูกศิษย์ลูกหาของเขายังคงมีการพัฒนา เปลี่ยนเมืองให้มีการเอ่ยถึงรวมถึงโรงกีฬา เช่นเดียวกับการเอ่ยถึงวาลีตูดูที่เกิดขึ้นช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990, ชัยชนะสูงสุดของอังเดร์ซง ซิลวา ผู้เรียนรู้และเชี่ยวชาญการต่อสู้ในเมืองหลวงของรัฐปารานา ตลอดจนความสำเร็จของเมารีซียู โชกุน, มูรีลู นินจา และโฌแซ "เปแล" ลังดี

เสียชีวิต
---------

ในปีสุดท้ายของชีวิต เขาอาศัยอยู่อย่างสันโดษและปิดบังชื่อ โดยประสบปัญหาทางการเงิน ครั้นเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 2018 เขาถูกพบว่าเสียชีวิตในห้องหอพักที่เมืองอัลมีรังชีตามังดาแร ในปริมณฑลของกูรีชีบา

อ้างอิง
-------

1. ↑  História เก็บถาวร 2019-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน CBMT - março/2015
2. ↑  Mestres de Curitiba resgatam da miséria o pai do Muay Thai brasileiro เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 1° Round - março/2015
3. ↑  Naja não sabe do próprio valor para o esporte เก็บถาวร 2015-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน BJJ - março/2015
4. ↑  GRÃO-MESTRE NÉLIO NAJA, INTRODUTOR DO MUAYTHAI NO BRASIL AGORA É MEMBRO DA FMTTERJ E CBMTT เก็บถาวร 2015-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Federação de Muay Thai Tradicional do Rio de Janeiro - março/2015
5. ↑  Nélio Naja é homenageado no Rio de Janeiro เก็บถาวร 2015-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Site Terra - Tatame A revista do lutador - março/2015
6. ↑  Naja não sabe do próprio valor para o esporte เก็บถาวร 2015-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน BJJ - março/2015
7. ↑  Mestres de Curitiba resgatam da miséria o pai do Muay Thai brasileiro เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 1° Round - março/2015
8. ↑  Luto nas artes marciais: morre Nelio Naja, introdutor do muay thai no Brasil Jornal Tribuna do Paraná - acessado em 12 de julho de 2018
***นาร์โกเกร์รา*** (สเปน: *NarcoGuerra*; หมายถึง "สงครามยาเสพติด") เป็นเกมข่าวกลยุทธ์ที่พัฒนาขึ้นโดยเกมเดอะนิวส์.เน็ต เกมนี้ได้รับการเผยแพร่ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2013 สำหรับแอนดรอยด์, พีซี, แมค, ไอโฟน, ไอพอดทัช และไอแพด

เกมมีการวิเคราะห์สงครามยาเสพติดที่ยังดำเนินอยู่ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งสงครามยาเสพติดเม็กซิโก ซึ่งนักพัฒนาอ้างว่า "...เป็นเกมข่าวที่ท้าทายและยุทธวิธีที่ทำให้คุณอยู่ในแนวหน้าของหนึ่งในความขัดแย้งที่อันตรายที่สุดเท่าที่เคยมีมา นั่นคือสงครามยาเสพติด นาร์โกเกร์รามองไปที่ความขัดแย้งอย่างต่อเนื่องจากมุมมองของเจ้าหน้าที่เม็กซิโก ซึ่งพยายามที่จะปิดกั้นการค้ายาเสพติดภายในประเทศที่ได้รับความเดือดร้อน"

รูปแบบการเล่น
-------------

หน้าจอหลักของเกม
*นาร์โกเกร์รา* เป็นเกมวางแผนการรบประเภททีละรอบซึ่งมี*ความเสี่ยง*เหมือนองค์ประกอบที่เกิดขึ้นบนแผนที่ประเทศเม็กซิโก แผนที่ถูกแบ่งออกเป็นหลายภูมิภาค ส่วนใหญ่ประกอบด้วยรัฐเดียว ซึ่งถูกควบคุมโดยตำรวจหรือหนึ่งในกลุ่มสหพันธ์ธุรกิจ แต่ละภูมิภาคมีหน่วยที่ประจำอยู่จำนวนหนึ่ง หน่วยที่มีมากกว่าจะยึดครองและโจมตีได้ง่ายกว่า บางภูมิภาคยังให้โบนัสเมื่อได้เข้ายึด เช่น รายได้หรือการป้องกันเพิ่มขึ้น แต่ละตาแบ่งออกเป็นสองเฟสหลัก ได้แก่เฟสสนับสนุนและเฟสโจมตี ผู้เล่นจะชนะเมื่อได้กำจัดคู่แข่งอื่น ๆ ทั้งหมดออกจากเกม และจะเป็นฝ่ายแพ้หากสูญเสียพื้นที่ทั้งหมดให้แก่ฝ่ายตรงข้าม เกมนี้มี 3 โหมดที่แตกต่างกัน ได้แก่ เนื้อเรื่อง, การต่อสู้กันประปราย และผู้เล่นหลายคนในประเทศ โดยโหมดการต่อสู้กันประปรายได้รับการจะปลดล็อกเมื่อผู้เล่นได้เสร็จสิ้นในโหมดเนื้อเรื่องแล้ว

### โหมดเนื้อเรื่อง

ในโหมดเนื้อเรื่อง ผู้เล่นจะเข้ารับตำแหน่งผู้กำกับการของเม็กซิโก โดยมีจุดมุ่งหมายหลักในการแก้ปัญหายาเสพติดในประเทศโดยการทำลายแก๊งค้ายาต่าง ๆ เกมนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อแสดงความเชื่อมโยงระหว่างราคายาเสพติดตามท้องถนนและการตรวจสอบ ในฐานะที่การตรวจสอบประสบความสำเร็จ จะส่งผลให้อุปทานของยาเสพติดลดลงและผลักดันให้มีราคาสูงขึ้น แต่เมื่อราคาสูงขึ้น ก็ส่งผลให้แก๊งค้ายาใหม่เข้าสู่ตลาดเนื่องจากมีผลกำไรมากขึ้น

ในตอนเริ่มต้นของผู้เล่นจะมีโอกาสเกิดเหตุการณ์แบบสุ่มขึ้น เหตุการณ์เหล่านี้จะแสดงในฐานะ 'รายงานกิจกรรม' ข้อมูลเหล่านี้ให้ข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับสถานการณ์จริงในเม็กซิโกรวมทั้งภารกิจสำหรับผู้เล่นเพื่อให้มีรายได้เพิ่มขึ้น

#### เฟสสนับสนุน

ในช่วงเฟสสนับสนุนผู้เล่นจะใช้งบประมาณในการกระจายยูนิตไปยังส่วนต่าง ๆ ของแผนที่ที่พวกเขาควบคุมเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเฟสโจมตีที่ตามมา 4 ความสามารถมีให้สำหรับผู้เล่น; จ้างวานเจ้าหน้าที่ (จัดจ้างหน่วย), โยกย้ายกำลังคน (ย้ายหน่วยระหว่างภูมิภาคใกล้เคียงที่มีการควบคุม), ข่าวกรอง (เปิดเผยจำนวนหน่วยที่ประจำการอยู่ในภูมิภาคที่ไม่มีพรมแดนติดกับของคุณ) และเรื่องภายใน (ลดการทุจริต) ค่าที่สำคัญยังปรากฏบนหน้าจอเกมหลัก ได้แก่ งบประมาณ, การทุจริต และราคายาเสพติดตามท้องถนน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tomas (2013-05-23). "NarcoGuerra: Can you Win the War on Drugs? Out Now!". Game The News. สืบค้นเมื่อ 2013-07-25.
2. ↑  Username \* Enter your PCGamesN username. (2013-05-25). "NarcoGuerra is Risk applied to the war on drugs; it's hard, it's political, it's really quite good". PCGamesN. สืบค้นเมื่อ 2013-07-25.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
**วิศาล ภัทรประสิทธิ์** (ชื่อเดิม ย่งคุน แซ่เล้า) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร 2 สมัย สังกัดพรรคพัฒนาจังหวัด และเป็นบิดาของนายประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์ และนายวินัย ภัทรประสิทธิ์ ได้รับการเรียกขานว่าเป็น "เจ้าพ่อโรงเหล้าภาคเหนือ" และเป็นมหาเศรษฐีคนหนึ่งของไทย

ประวัติ
-------

วิศาล ภัทรประสิทธิ์ หรือชื่อเดิม ยุ่งคุน แซ่เล้า เป็นชาวจีนที่เกิดและอาศัยอยู่ในตำบลหัวดง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร เคยได้รับเลือกเป็นกำนันตำบลหัวดง ต่อมาก่อนถึงการเลือกตั้งครั้งแรกภายใต้รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2517 นายวิศาล ได้จัดตั้งพรรคการเมืองขึ้น โดยใช้ชื่อว่า "พรรคพัฒนาจังหวัด" โดยมีนายสฤษดิ์ เพ็ญสุภา เป็นหัวหน้าพรรค เขาและวิรัตน์ ภัทรประสิทธิ์ (น้องชาย) เป็นรองหัวหน้าพรรคและนายดิเรก เพ็ญสุภา เป็นเลขาธิการพรรค และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 เขาลงสมัคร ส.ส.เพียงคนเดียวของพรรคพัฒนาจังหวัด และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก หลังการเลือกตั้งมีการจัดตั้งรัฐบาลของพรรคกิจสังคม โดยพรรคพัฒนาจังหวัดได้เข้าร่วมรัฐบาลด้วย และเขาได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้ง โดยลงสมัครคู่กับ ยุพา อุดมศักดิ์ และได้รับเลือกตั้งทั้ง 2 คน แม้ว่าจะไม่ได้เข้าร่วมรัฐบาลแต่นายวิศาล ก็ได้รับหน้าที่เป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง (เสวตร เปี่ยมพงศ์สานต์)

วิศาล สมรสกับนงลักษณ์ ภัทรประสิทธิ์ มีบุตรที่เป็นนักการเมือง คือ ประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์ อดีตรัฐมนตรี และวินัย ภัทรประสิทธิ์

วิศาล ภัทรประสิทธิ์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2530

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2518 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  วิศาล ภัทรประสิทธิ์ "เจ้าพ่อโรงเหล้าภาคเหนือ" สู่ถนนการเมืองหลัง 14 ตุลาฯ
2. ↑  ธนวัฒน์ ทรัพย์ไพบูลย์. กลยุทธ์สู่ความร่ำรวยตระกูล "มหาเศรษฐีอาเซียน". กรุงเทพธุรกิจ
3. ↑  "ตระกูลภัทรประสิทธิ์ในธนาคารเอเชียกับเข้ามาของเจริญ สิริวัฒนภักดี". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-03-23. สืบค้นเมื่อ 2020-03-23.
4. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจัดตั้งพรรคการเมือง เก็บถาวร 2011-11-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 92 ตอนที่ 193 วันที่ 18 กันยายน 2517
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-11-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๙๓ ตอนที่ ๒๔ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๑๒๗๖, ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๙
ภาพ "นาร์ซิสซัสหลงเงา" โดยคาราวัจโจ
**นาร์ซิสซัส** (กรีก: Νάρκισσος, อังกฤษ: Narcissus หรือ Narkissos) อาจแผลงมาจาก ναρκη (narke) หมายถึง "การหลับ, ความไม่รู้สึก" ในเทพปกรณัมกรีก เป็นนายพรานจากดินแดนเธสพิเอ (Thespiae) ในโบเทีย (Boeotia) ผู้มีชื่อเสียงในด้านความงาม เขาเป็นผู้หยิ่งทะนงเป็นพิเศษ โดยรังเกียจผู้ที่รักเขา เนเมซิสเห็นดังนี้และดึงดูดนาซิสซัสไปยังบ่อ ที่ซึ่งเขาเห็นเงาสะท้อนของตนในน้ำและตกหลุมรักเงานั้น โดยไม่ทราบเลยว่ามันเป็นเพียงภาพ จนสุดท้ายก็ตายเพราะไม่อาจผละสายตาไปจากความงามของเงาสะท้อนของตน

ตำนานนี้หลายรุ่นสืบทอดจนถึงปัจจุบันจากแหล่งโบราณ รุ่นคลาสสิกเล่าโดย โอวิด พบในหนังสือเมตามอร์โฟเซส (Metamorphoses, ประพันธ์เสร็จใน ค.ศ. 8) เล่ม 3 อันเป็นเรื่องราวของนาร์ซิสซัสกับเอ็คโค รุ่นก่อนหน้านั้นคาดว่าประพันธ์โดยกวี พาร์ธีนิอัส แห่งไนเซีย (Parthenius of Nicaea) ราว 50 ปีก่อน ค.ศ. เพิ่งจะถูกค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ที่ออกซฟอร์ด ไม่เหมือนกับรุ่นของโอวิด รุ่นนี้จบลงด้วยนาร์ซิสซัสฆ่าตัวตาย ส่วนรุ่นของโคนอน (Conon) นักประพันธ์ร่วมสมัยกับโอวิด จบเรื่องด้วยนาร์ซิสซัสฆ่าตัวตายเช่นกัน อีกศตวรรษต่อมา นักเขียนเรื่องเดินทาง พอเซเนียส (Pausanias) บันทึกเรื่องราวต่างไป โดยนาร์ซิสซัสตกหลุมรักกับน้องสาวฝาแฝดมากกว่าตัวเขาเอง

ทางการแพทย์เรียกอาการหลงตัวเองอย่างรุนแรงว่า นาซิซีติส (Narcisisitic) หรือ นาร์ซิสซัสซินโดรม (Narcissus Syndrome)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Thanasis.com เก็บถาวร 2013-05-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Nemesis. retrieved March 15, 2011
2. ↑  David Keys, "Ancient manuscript sheds new light on an enduring myth", *BBC History Magazine*, Vol. 5 No. 5 (May 2004), p. 9 (accessed April 30, 2010);
3. ↑  Mario Jacoby, *Individuation and Narcissism* (1985; 2006).
**วัดพระรูป** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำสุพรรณบุรี ในตำบลท่าพี่เลี้ยง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี

ประวัติ
-------

วัดพระรูป สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นมาแล้วตั้งแต่ก่อนสมัยอยุธยาเป็นราชธานี อาจเก่าแก่มาแต่สมัยทวารวดี และคงเป็นวัดร้างมาหลายครั้ง แล้วมีการสร้างใหม่ในที่เดิม ดังปรากฏเจดีย์เก่าแก่ทรงแปดเหลี่ยมยอดระฆังกลม ซึ่งเป็นเจดีย์ที่มีรูปแบบศิลปะแบบสุพรรณภูมิหรืออู่ทอง กำหนดอายุอยู่ในราวพุทธศตวรรษที่ 19 เจดีย์ได้พบซากฐานเดิมขององค์เจดีย์ที่สันนิษฐานว่ามีมาก่อนพุทธศตวรรษที่ 19 ส่วนเจดีย์ที่เห็นในปัจจุบันนั้นน่าจะสร้างขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 19 บนฐานเจดีย์เดิม แล้วมีการบูรณะซ่อมแซม กรมศิลปากรได้ขุดแต่งและบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2534 โดยการฉาบปูนทับและปั้นลายปูนปั้นใหม่เมื่อราวครึ่งแรกของพุทธศตวรรษที่ 20

ในโคลงนิราศสุพรรณของสุนทรภู่ บรรยายไว้ว่า "ฝั่งซ้ายฝ่ายฟากโน้น พิสดาร มีวัดพระรูปบุราณ ท่านสร้าง ที่กัดวัดประตูลาน สงฆ์สู่ อยู่แฮ หย่อมย่านบ้านขุนช้าง ชิดข้างบัลลังค์" จากข้อมูลกรมการศาสนา ระบุว่าวัดพระรูปตั้งเมื่อ พ.ศ. 1800 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2512

ปูชนียวัตถุและโบราณวัตถุ
------------------------

พระพุทธบาทไม้ ศิลปะอู่ทอง มีขนาดกว้างประมาณ 60 เซนติเมตร ยาวประมาณ 1 เมตร 80 เซนติเมตร สันนิษฐานได้ว่าถูกนำมาจากที่อื่น ด้านหน้าทำเป็นลวดลายมงคล 108 ในกรอบทรงกลมกลางฝ่าพระบาท และท้าวจตุโลกบาล ด้านหลังสลักเป็นรูปตอนมารผจญ ยังมีซากเจดีย์ที่ยังไม่ได้รับการขุดแต่งและบูรณะในบริเวณวัดอีกหลายองค์ ซากศาลาแบบเก๋งจีน และวิหารประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์องค์ใหญ่ ศิลปะอู่ทอง ซึ่งแต่เดิมเป็นวิหารขนาดเล็กพอดีกับองค์พระ แต่ปัจจุบันมีการซ่อมขยายวิหารให้มีขนาดใหญ่ขึ้น พระพุทธรูปปางไสยาสน์ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า *เณรแก้ว* ซึ่งมีพระพักตร์กลมยาวคล้ายผลมะตูม ผินพระพักตร์สู่ทิศตะวันออก สันนิษฐานว่าสร้างในราว พ.ศ. 1800–1893 และถือว่าเป็นพระนอนที่มีพระพักตร์งามที่สุดในประเทศไทย

กรุพระ
------

นอกจากนี้ยังเป็นกรุของพระตระกูลขุนแผนที่มีชื่อเสียงโด่งดังในวงการพระเครื่องจำนวนมาก ที่พบได้ตามลานดิน กระจัดกระจายอยู่ภายในบริเวณวัดพระรูป เริ่มค้นพบกันมากในปี พ.ศ. 2508 ระหว่างการสร้างอุโบสถใหม่แทนหลังเก่า พระตระกูลขุนแผนที่พบ มีลักษณะเป็นเป็นเนื้อดินเผา โดยมีอยู่ทั้งหมด 5 พิมพ์ คือ พระขุนแผน พระขุนไกร พระพลายงาม พระพันวษา พระกุมารทอง หรือพระยุ่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระรูป". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดพระรูป". สำนักศิลปากรที่ ๒ สุพรรณบุรี.
3. 1 2  "วัดพระรูป". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดพระรูป**
**วัดพระหิน** หรือ **วัดสันต้นเผิ้ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลม่วงคำ อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย

จากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่า วัดพระหินตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 อย่างไรก็ดีในช่วงที่พระเจ้าตาลูน (พ.ศ. 2127–2191) กษัตริย์พม่าเข้าครองเมืองเชียงแสน *ตำนานพื้นเมืองเชียงแสนและประชุมพงศาวดาร ภาคที่ 61* ได้กล่าวถึงรายชื่อวัดจำนวน 141 วัด ทั้งภายในและภายนอกเมืองเชียงแสนในรัศมี 500 วา ก็กล่าวถึงวัดพระหินด้วย สันนิษฐานว่าวัดแห่งนี้น่าจะมีขึ้นในเมืองเชียงแสนแล้ว

วัดพระหินมีโบราณวัตถุที่กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียน เป็นพระพุทธรูปจำนวน 4 องค์ ได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัย ชนิดศิลา ศิลปะล้านนา ตักกว้าง 123 เซนติเมตร สูง 178 เซนติเมตร พระพุทธรูปปางมารวิชัย ชนิดสำริด ศิลปะล้านนา ตักกว้าง 35 เซนติเมตร สูง 69.5 เซนติเมตร พระพุทธรูปปางมารวิชัย ชนิดสำริด ศิลปะล้านนา มีจารึกที่ฐาน ตักกว้าง 30 เซนติเมตร สูง 56.5 เซนติเมตร และพระพุทธรูปปางมารวิชัย ชนิดสำริด ศิลปะล้านนา มีจารึกที่ฐาน ตักกว้าง 10 เซนติเมตร สูง 19.2 เซนติเมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระหิน". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "พัฒนาการของแผนผังโบราณสถานในเมืองเชียงแสนและเมืองเชียงแสนน้อย" (PDF). มหาวิยาลัยศิลปากร.
3. ↑  "ขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุและศิลปวัตถุ" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดพระหิน**