recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ปลาโนรีเทวรูป** หรือ **ปลาผีเสื้อเทวรูป** (อังกฤษ: Moorish idol) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Zanclus cornutus* จัดอยู่ในวงศ์ Zanclidae (มาจากภาษากรีกคำว่า *zagkios* หมายถึง ทแยง) และถือเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์นี้ และสกุล *Zanclus*

ปลาโนรีเทวรูป มีลักษณะคล้ายคลึงกับปลาในวงศ์ปลาผีเสื้อ (Chaetodontidae) มาก โดยเฉพาะกับปลาโนรี (*Heniochus* spp.) ซึ่งในอดีตเคยถูกจัดให้อยู่ในวงศ์เดียวกัน แต่ปัจจุบันได้มีการแยกออกมา แต่ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันเป็นผลมาจากการวิวัฒนาการที่มีมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ซึ่งปลาโนรีเทวรูปมีความใกล้เคียงกับปลาการ์ตูน (Amphiprioninae) หรือปลาสินสมุทร (Pomacanthidae) มากกว่า

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาโนรีครีบยาว (*H. acuminatus*) และปลาโนรีเกล็ด (*H. diphreutes*) มาก แต่มีลำตัวทางด้านท้ายเป็นสีเหลืองนวล จะงอยปากแหลมยาวกว่า ครีบหางมีสีดำ และสีครีบหางจะคล้ำและมีรอยคล้ายเขม่าที่บริเวณครีบหลัง ลักษณะเกล็ดแลดูเรียบเป็นมันเงา

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 22 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในแถบอินโด-แปซิฟิก ในน่านน้ำไทยจะได้พบในด้านทะเลอันดามัน ในต่างประเทศ พบได้กว้างขวางมาก ตั้งแต่ มหาสมุทรอินเดีย, อ่าวแคลิฟอร์เนีย, อเมริกาใต้, ฮาวาย, ทะเลญี่ปุ่น, ไมโครนีเซีย, แอฟริกา หากินอยู่ตามแนวปะการังเช่นเดียวกับปลาผีเสื้อ และสามารถหากินได้ลึกถึงหน้าดินในความลึกถึง 182 เมตร ซ้ำยังมีพฤติกรรมออกหากินในเวลากลางวันเช่นเดียวกัน แต่เป็นปลาที่มักอาศัยอยู่ตามลำพังหรือไม่ก็เป็นคู่หรือเป็นฝูงเล็ก ๆ โดยกินฟองน้ำเป็นอาหารหลัก และสัตว์น้ำทั่วไปขนาดเล็ก 

ปลาวัยอ่อนมีขนาดค่อนข้างใหญ่ แต่ลำตัวโปร่งใส ใช้ชีวิตคล้ายกับแพลงก์ตอนคือ จะถูกกระแสน้ำพัดพาลอยไปไกลจากถิ่นกำเนิด จึงทำให้การแพร่กระจายพันธุ์เป็นไปอย่างกว้างขวาง

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเช่นเดียวกับปลาผีเสื้อหรือปลาโนรี และสามารถเลี้ยงรวมกันได้ ซึ่งในวัฒนธรรมร่วมสมัย ปลาโนรีเทวรูปได้ถูกสร้างเป็นตัวละครตัวหนึ่งในภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง *Finding Nemo* ของวอลต์ ดีสนีย์ ออกฉายในปี ค.ศ. 2003 โดยเป็นหัวหน้าฝูงปลาชื่อ กิลด์ (ให้เสียงพากย์โดย วิลเลม ดาโฟ) ในตู้กระจกภายในคลินิกทันตแพทย์

ปลาโนรีเทวรูป ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก ได้แก่ "ปลาผีเสื้อหนัง" หรือ "ปลาโนรีหนัง"

ดูเพิ่ม
-------

* วงศ์ปลาผีเสื้อ
* ปลาโนรี

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov
2. 1 2  ผีเสื้อเทวรูป
3. 1 2  "วงศ์ปลาผีเสื้อเทวรูป (Family Zanclidae)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2011-09-14.
4. ↑  นีโม...ปลาเล็กหัวใจโต๊...โต จากพันทิปดอตคอม

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Zanclus cornutus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
**ปลาโนรีหน้าหัก** หรือ **ปลาโนรีเขา** (อังกฤษ: Phantom bannerfish, Indian Ocean bannerfish) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Heniochus pleurotaenia* ในวงศ์ปลาผีเสื้อ (Chaetodontidae)

มีรูปร่างเหมือนปลาโนรีหลังเหลือง (*H. singularius*) คือ มีครีบหลังที่ไม่ยื่นยาว มีจุดเด่น คือ บริเวณหน้าผากมีอวัยวะแข็งคล้ายเขาหรือนอแหลมยื่นออกมาบริเวณเหนือดวงตา มีครีบแข็งตั้งบนหลัง ไม่มีครีบยาวยื่นออกมาเหมือนปลาโนรีชนิดอื่น ครีบหลังยกสูง ลำตัวมีสีออกน้ำตาลคาดขาว-ดำ เมื่อยังเป็นปลาวัยอ่อน ครีบหลังจะยกสูง จนดูทำให้มีรูปร่างคล้ายตัวอักษรเอ (A) 

เป็นปลาที่พบในเขตน้ำลึกกว่าปลาโนรีชนิดอื่น ๆ พบเจอตัวได้ยากกว่า มีขนาดความยาวเต็มที่ประมาณ 17 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรอินเดีย ได้แก่ มัลดีฟส์, เกาะชวา, ศรีลังกา, ทะเลอันดามันตอนเหนือ

แม้เป็นปลาที่ไม่สวยงาม แต่ก็มีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ปลาโนรี ธงทิวใต้ทะเลลึก / วินิจ รังผึ้ง จากผู้จัดการออนไลน์
2. ↑  "ลงทะเลเกาะบุโหลน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2011-09-14.
3. ↑  Phantom Bannerfish (*Heniochus pleurotaenia*)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Heniochus pleurotaenia***
**ปลาไทเกอร์โกไลแอต** (อังกฤษ: Goliath tigerfish, Giant tigerfish) หรือ **เอ็มเบ็งกะ** (Mbenga) ในภาษาลิงกาลา มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Hydrocynus goliath* อยู่ในวงศ์ปลาเตเตร้าแอฟริกัน (Alestiidae)

มีรูปร่างโดยรวมเหมือนปลาในสกุล *Hydrocynus* ทั่วไป แต่มีความแตกต่างคือ ปลาในวัยอ่อนจะไม่มีลายใด ๆ บนลำตัวทั้งสิ้น ลำตัวแลดูแบนข้างมาก ปลายหางล่างสีแดงจัด ครีบหางและครีบอื่น ๆ มีขนาดใหญ่ แฉกครีบของครีบหางมีความกว้างกว่าชนิดอื่น ในปากมีฟันแหลมคมขนาดใหญ่เรียงอยู่ทั้งหมด 36 ซี่ เท่ากับปลาฉลามขาว ขากรรไกรใหญ่และยื่นยาว

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ถึง 6 ฟุต และมีน้ำหนักกว่า 100 ปอนด์ จัดเป็นปลาแอฟริกันไทเกอร์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด และเป็นปลาประเภทคาราซินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก

พบกระจายพันธุ์ในกระแสน้ำเชี่ยวของลุ่มแม่น้ำคองโก ในตอนกลางของทวีปแอฟริกา และแม่น้ำลูลาบา, ทะเลสาบอูเพ็มบา และทะเลสาบแทนกันยีกา

อาศัยหากินอยู่บริเวณกลางน้ำและผิวน้ำ และชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง แต่เมื่อล่าเหยื่อจะออกล่าเพียงลำพัง โดยมักจะจู่โจมเหยื่อที่มีแสงสะท้อนระยิบระยับหรือมีเสียงหรือมีแรงกระเพื่อมของน้ำ โดยปลาแอฟริกันไทเกอร์ชนิดนี้เคยมีรายงานว่าทำร้ายมนุษย์จนถึงแก่ความตายมาแล้วด้วย

ปลาขนาดเล็ก
ปากและฟันอันแหลมคม
เป็นปลาที่นิยมตกเป็นเกมกีฬาที่ท้าทาย เนื่องจากเป็นปลาที่ทรงพละกำลังและตกได้ยากมากชนิดหนึ่ง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย

รายการอ้างอิง
-------------

1. 1 2  จาก IUCN
2. 1 2  เก็บถาวร 2010-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ตะลึง! พบ 'ไทเกอร์ฟิชยักษ์' ฟันคมเหมือนฉลามฉีกร่างมนุษย์สบายๆ จากผู้จัดการออนไลน์
3. ↑  Nelson, Joseph, S. (2006). *Fishes of the World*. John Wiley & Sons, Inc.. ISBN 0471250317
4. ↑  *Demon Fish: River Monsters* by Animal Planet
5. ↑  บทความเรื่อง *Hydrolycus หมาป่าวารีแห่งอเมซอน VS Hydrocynus สุนัขน้ำแห่งแอฟริกา*, หน้า 42-64 นิตยสาร Aquarium Biz Vol.1 ฉบับที่ 11 ประจำเดือนพฤษภาคม 2011

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
* สารคดีตกปลาไทเกอร์โกไลแอต

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Hydrocynus goliath ที่วิกิสปีชีส์
**วัดถ้ำช้างเผือก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาสมอคอน อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี อยู่ห่างจากวัดถ้ำตะโกประมาณ 1 กิโลเมตร มีศาสนสถานทางบริเวณด้านล่างและด้านบนภูเขาและด้านบนภูเขามีความอุดมสมบูรณ์ร่มรื่นจากต้นไม้ใหญ่และต้นไม้ขนาดกลางอยู่จำนวนมาก

วัดถ้ำช้างเผือก แต่เดิมสร้างอยู่ตรงหน้าถ้ำช้างเผือกซึ่งพระยาโชฎึกราชเศรษฐเป็นผู้สร้าง แต่ในฤดูน้ำหลากการเดินทางไม่สะดวกจึงมีการย้ายวัดขึ้นไปอยู่เหนือถ้ำประมาณ 50 ปีเศษมาแล้ว แต่ยังคงใช้ชื่อวัดตามที่เรียกกันมาแต่เดิม สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 53 หน้า 905 ตอนที่ 24 เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2479

วัดมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ก่ออิฐถือปูนยาว 10 เมตร บริเวณเชิงเขามีทำนบดินและอ่างเก็บน้ำโบราณที่อาจสร้างราวพุทธศตวรรษที่ 18 ด้านบนภูเขามีวิหารที่มองเห็นบริเวณโดยรอบของอำเภอท่าวุ้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดถ้ำช้างเผือก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดถ้ำช้างเผือก". ข้อมูลท่องเที่ยว จังหวัดลพบุรี.
3. ↑  "วัดถ้ำช้างเผือก". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**วัดต้นธง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 20 ตารางวา

วัดต้นธง หรือ **วัดจองเงี้ยว** หรือ **วัดจองใต้** คนเมืองเรียกว่า **วัดเงี้ยว** ตามประวัติวัดระบุว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2418 โดยพ่อเฒ่าปิ่นหย่า แม่เฒ่าคำเอ้ย เชื้อชาติเงี้ยว (ไทใหญ่) ได้ซื้อที่ดินจากเจ้าหลวงเมืองแพร่ในราคา 40 บาทเพื่อสร้างวัด ซึ่งมีเนื้อที่ 4 ไร่ 20 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2506 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2507 วัดได้รับการทำนุบำรุงมาโดยตลอด โดยมีลูกหลานในตระกูลเงี้ยวทั้งหลายเป็นแกนนำ เช่นตระกูลพ่อส่างอ่อง (กุศล) ปัญญามาลัย ตระกูลแม่เฒ่านุ สุวรรณาลัย เป็นต้น จนในสมัยรัชกาลที่ 7 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จเมืองแพร่ พระองค์ได้ทรงทอดพระเนตรเห็นวัดเงี้ยวมีเสาธงเป็นไม้แกะสลักมีความงดงาม พระองค์จึงพระราชทานชื่อวัดให้ใหม่ว่า "วัดต้นธง"

สถาปัตยกรรมของวัดมีรูปแบบศิลปะไทใหญ่ มีกุฏิวิหารรวมอยู่ด้วยกันและสร้างด้วยไม้ ตกแต่งด้วยลวดลายฉลุงดงาม จนเมื่อ พ.ศ. 2505 พ่อส่างอ่อง (กุศล) ปัญญามาลัย เห็นว่ากุฏิวิหารเสื่อมโทรมลงมาก ควรจะรื้อถอน จึงได้รื้อถอนกุฏิวิหารออกทั้งหมด จึงได้สละทุนทรัพย์ส่วนตัวสร้างวิหาร (อุโบสถ) ขึ้นใหม่แบบไทยแทนของเดิม จนแล้วเสร็จและทำการฉลองในปี พ.ศ. 2507

อ้างอิง
-------

1. ↑  วลัยลักษณ์ ทรงศิริ. ""เมืองแพร่" โครงสร้างทางกายภาพของเมืองโบราณที่มีชีวิต". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์.
2. ↑  วลัยลักษณ์ ทรงศิริ. "วัดและชุมชนในเวียงแพร่: ความสัมพันธ์ระหว่างวัดและชาวเมืองแบบโบราณ". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์.
3. ↑  "วัดต้นธง".
**วัดถนนสุวรรณประดิษฐ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะแดะ อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีเนื้อที่ประมาณ 15 ไร่

วัดถนนสุวรรณประดิษฐ์เป็นวัดสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา เดิมชื่อ **วัดกระแดะ** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2220 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2240 ผู้สร้างวัดนี้คือ พระมหาเถรเหมรังสี สร้างเมื่อต้นรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยนายท้อกับนายทองเป็นผู้สร้างวิหาร หลังจากนั้นเมื่อมีการเคลื่อนย้ายชุมชนก็กลายเป็นวัดร้าง จนเมื่อ พ.ศ. 2500 หลวงพ่อแดง สิริสุวรรโณ ได้บูรณะขึ้นใหม่ ต่อมา พ.ศ. 2516 ท่านจิตรเจ้าอาวาสได้มาบูรณะวัดนี้อีกครั้งหนึ่ง เดิมในวัดเคยมีเจดีย์เก่าองค์หนึ่งแต่พังไปนานแล้ว ชาวบ้านเล่าว่าตอนขุดเจดีย์พบหมอน้ำมนต์สำริดมีฝาและภาชนะรูปเต่าทองคำ เจ้าคณะอำเภอกาญจนดิษฐ์เก็บไว้ที่วัดท่าไทร เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2517 หน่วยศิลปากรที่ 8 ดำเนินการสำรวจในครั้งนั้นพบอุโบสถเก่า พระพุทธรูปและในเสมาทำด้วยหินทรายแดง ฝีมือช่างสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น

อุโบสถหลังเก่าสร้างด้วยไม้ หลังคาเป็นรูปเกล้าอุณาโลม แต่เดิมหลังคามุงด้วยกระเบื้องรางชายคารูปเทพนม ปีกเชิงชายหลังคาโดยรอบมุงด้วยกระเบื้องสงขลา ภายหลังบูรณะใหม่และได้เปลี่ยนวัสดุมุงหลังคา ในอุโบสถมีพระประธานและกลุ่มพระพุทธรูป เป็นพระพุทธรูปทำด้วยศิลาทรายแดง มีขนาดต่าง ๆ ราว 10 องค์ รอบอุโบสถมีใบเสมาทำด้วยหินปูนโปร่งสองแฉกคู่กัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดถนนสุวรรณประดิษฐ์". กองการท่องเที่ยวและกีฬา องค์การบริหารส่วนจังหวัดสุราษฎร์ธานี.
2. ↑  "วัดถนนสุวรรณประดิษฐ์". ฐานข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวและผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยวฮาลาล เชื่อมโยงกับประเทศเพื่อนบ้านในกลุ่มความร่วมมือทางเศรษฐกิจสามฝ่าย อินโดนีเซีย-มาเลเซีย-ไทย.
**โช เฮ-รย็อง** (เกาหลี: 조혜령; เกิดวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1994) หรือชื่อในวงการว่า **คีซอม** เป็นแร็ปเปอร์หญิงชาวเกาหลีใต้

ประวัติ
-------

โช เฮ-รย็อง เกิดเมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1994 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ จบการศึกษาระดับประถมที่โรงเรียนโซลเจมดงอีลีเมนทารี (Seoul Jamdong Elementary School) จบระดับมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนเจมซิลมิดเดิล (Jamsil Middle School) และจบระดับมัธยมปลายที่โรงเรียนยองพาเกิร์ล (Youngpa Girls' High School)

ตั้งแต่เดือนสิงหาคมปี 2013 เฮ-รย็องได้ปรากฏตัวบนรถบัสG ออกอากาศทางโทรทัศน์บนรถบัสในจังหวัดคยองกี แต่เธอมาจากโซลไม่ใช่จังหวัดคย็องกี ตั้งแต่เธออายุได้ 6 ขวบเธออาศัยอยู่ในเมืองอาซัน, จังหวัดคย็องกี ปัจจุบันเธออาศัยอยู่ในซองปากู, โซล

ในปี 2015 เฮ-รย็องเข้าแข่งขันในรายการวาไรตีอันพริตตี แรปสตาร์ซีซั่นแรก (*Unpretty Rapstar*) ก่อนหน้านี้เธอได้เข้าร่วมแข่งขันในรายการวาไรตีโชว์มีเดอะมันนีฤดูกาลที่ 3 (*Show Me The Money 3*)

ข้อมูลอ้างอิง
-------------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เกาหลี

 |
| อื่น ๆ | 
* มิวสิกเบรนซ์ ศิลปิน

 |
**วัดตาลเอน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาลเอน อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดตาลเอนมีการปฏิบัติธรรมซึ่งได้นำแนวทางการสอนของพระธรรมสิงหบุราจารย์ (จรัญ ฐิตธมฺโม) แนวทางการปฏิบัติจะเป็นการฝึกแบบสติปัฏฐาน 4 (พอง-ยุบ)วัดตาลเอนเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยา แห่งที่ 15 มีพระครูวิสุทธิ์ภาวนาประสิทธิ์ วิ.(จิรยุทธ์ อธิฉนฺโท) เป็นเจ้าอาวาส

วัดตาลเอนเป็นวัดเก่าแก่สันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี สันนิษฐานว่าสร้างโดยเจ้าเทพศักดิ์ ตามเอกสารหลักฐานของสำนักงานพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า วัดตาลเอนทำการสร้างบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2360 สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2371

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานเก่าแก่ในอุโบสถที่เป็นศิลปะอยุธยา เจดีย์หลังองค์อุโบสถ เจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ หลวงพ่อกลับ พระพุทธรูปสมัยกรุงศรีอยุธยา รัชสมัยพระเจ้าปราสาททอง ประดิษฐาน ณ ศาลา 80 ปี

สถานที่ของสำนักปฏิบัติธรรมวัดตาลเอนแยกออกเขตวัดอย่างชัดเจนโดยตั้งอยู่คนละฝั่งถนน ประกอบด้วย อาคารปฏิบัติธรรม อาคารที่พัก โรงอาหาร โรงครัว รวมทั้งร้านสวัสดิการ ในส่วนของฝั่งวัดยังคงมีความเป็นธรรมชาติประกอบด้วยความร่มรื่นของแมกไม้ มีความสัปปายะต่อการปฏิบัติธรรม ซึ่งผู้ปฏิบัติธรรมสามารถขออนุญาตข้ามมาใช้เป็นสถานที่ปฏิบัติได้ในบางโอกาส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ศูนย์ปฏฺิบัติธรรมวัดตาลเอน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดตาลเอน".
พิกัดภูมิศาสตร์: 18°43′22″N 98°55′31″E﻿ / ﻿18.72278°N 98.92528°E﻿ / 18.72278; 98.92528﻿ (วัดต้นเกว๋น)

บทความนี้เกี่ยวกับวัดในจังหวัดเชียงใหม่ สำหรับวัดในจังหวัดอ่างทอง ดูที่ วัดอินทราวาส

**วัดต้นเกว๋น** หรือ **วัดอินทราวาส** เป็นวัดเก่าแก่ของเชียงใหม่ ปัจจุบันเป็นวัดที่ไม่มีพระอยู่จำพรรษา ตั้งอยู่ในตำบลหนองควาย อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่พักแรมของขบวนพระบรมธาตุศรีจอมทองในประเพณีแห่พระเจ้าเข้าเวียง วัดต้นเกว๋นมีศิลปกรรมล้านนาดั้งเดิมที่สมบูรณ์และทรงคุณค่ามาก ถูกขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อปีพ.ศ. 2526 และได้รับการประกาศโดยสมาคมสถาปนิกสยามเป็นอาคารอนุรักษ์ดีเด่นเมื่อปีพ.ศ. 2532

วัดต้นเกว๋นเริ่มก่อสร้างในรัชสมัยพระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ เจ้าหลวงเชียงใหม่องค์ที่ 6 ชื่อวัดถูกตั้งตามต้นบ่าเกว๋น (หรือต้นตะขบในภาษากลาง) ต่อมาถูกตั้งชื่อตามครูบาอินทร์ ซึ่งมีฝีมือด้านเชิงช่างดีและมีส่วนในการสร้างวิหารของวัด ตัววิหารสร้างขึ้นในปีพ.ศ. 2401 ในพระวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย ฝาหนังด้านหลังพระประธานเป็นซุ้มและมีพระพิมพ์โลหะติดฝาผนัง ศาลาจัตุรมุขซึ่งพบเพียงหลังเดียวในภาคเหนือถูกสร้างราวปีพ.ศ. 2399-2412

ประเพณีแห่พระเจ้าเข้าเวียง ถือเป็นประเพณีโบราณที่เจ้าหลวงเชียงใหม่จะโปรดตั้งการพิธีในทุกๆปีเพื่อให้ชาวเมืองได้สรงน้ำสักการะพระบรมธาตุฯ ก่อนที่จะเชิญพระบรมธาตุไปประทับยังวัดสวนดอกและวัดพระธาตุดอยสุเทพตามลำดับ ประเพณีนี้ในปัจจุบันจะจัดขึ้นในโอกาสครบรอบสถาปนาเวียงเชียงใหม่ตามวาระเท่านั้น พิธีแห่ครั้งล่าสุดเกิดขึ้นในพ.ศ. 2559 ในโอกาสครบรอบ 720 ปี 60 รอบนักษัตรสถาปนาเวียงเชียงใหม่

สมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้รับการประกาศให้พระวิหาร วัดต้นเกว๋น เป็นอาคารอนุรักษ์ดีเด่นเมื่อปี พ.ศ. 2532

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ค้นอดีต "วัดต้นเกว๋น" ที่พักขบวนแห่พระบรมธาตุยุคก่อน สู่การคืนชีพในฉาก "กลิ่นกาสะลอง" *นิตยสารศิลปวัฒนธรรม*. 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2562
2. ↑  วัดต้นเกว๋น พาชมวัดสวยโบราณ สุดยอดของสถาปัตยกรรมล้านนา
**วัดต้นสน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปลาสร้อย อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี มีเนื้อที่วัดทั้งหมด 15 ไร่ 1 งาน 24 วา มีที่ธรณีสงฆ์ 206 ไร่ อยู่ห่างจากวัดใหญ่อินทารามราว 300 เมตร

วัดต้นสนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2402 จากคำโคลงที่ปรากฏหลักฐานอยู่ว่า พระยาชลฯ เป็นผู้สร้างและอุปถัมภ์วัดนี้ ไม่ปรากฎปีที่แน่นอนว่าท่านเป็นผู้ใด สมัยหนึ่งวัดนี้เคยใช้เป็นที่สอบธรรมสนามหลวง และใช้เป็นสถานที่คัดเลือกทหาร วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2410 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8.70 เมตร ยาว 15.55 เมตร ชื่อของวัดมีที่มาจากเดิมภายในบริเวณวัดมีต้นสน ขนาดใหญ่เป็นจำนวนมาก และมีอยู่ต้นหนึ่งขนาดใหญ่มาก

วัดต้นสนเป็นศิลปะผสมผสานระหว่างไทย-จีน เป็นวัดเก่าแก่คู่เมืองชลอีกแห่งหนึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางชุมชนชาวจีนโบราณ ศิลปกรรมตกแต่งภายในวัดจึงเป็นแบบไทย-จีน อุโบสถมีเสานางเรียงรอบรับปีกชายคาของระเบียงที่สามารถเดินได้รอบอุโบสถ มุมอุโบสถ ด้านนอกประดิษฐานใบเสมาที่ระดับฐานบัวของอาคาร หลังคาอุโบสถมีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ประดับกลางหน้าบันปั้นปูนเป็นลายเทพนมบนพื้นลายดอกไม้ โดยนำกระเบื้องเคลือบอย่างจีนมาประดับตกแต่ง เช่นเดียวกับกรอบประตูหน้าต่างด้านนอก ซึ่งเป็นที่นิยมของชาวจีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดต้นสน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดต้นสน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "พระอุโบสถ : วัดต้นสน". คลังทรัพยากรการศึกษาแบบเปิด.
4. ↑  กลุ่มวิชาการโบราณคดี สำนักงานศิลปากรที่ 5 ปราจีนบุรี, *ฐานข้อมูลโบราณสถาน และแหล่ง โบราณคดีในเขตสำนักงานศิลปากรที่ 5 ปราจีนบุรี* , 2548.
**วัดตาลล้อม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเหมือง อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี

วัดตาลล้อม เดิมชื่อ **วัดณรงค์จอมสุวรรณ** ประชาชนนิยมเรียก "วัดตาลล้อม" เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2417 ซึ่งมีขุนณรงค์ จอมสุวรรณ กำนันตำบลบางทราย เป็นผู้มอบที่ดินถวายสร้างวัดจำนวน 31 ไร่ 2 งาน 32 วา ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2417 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2519 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร มีการย้ายวัดมาตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นที่ของขุนณรงค์เช่นเดียวกัน เมื่อวัดย้ายมาอยู่ที่ใหม่จึงได้เปลี่ยนชื่อด้วย เพราะสถานที่ตั้งของวัดแห่งใหม่นี้ล้อมรอบด้วยต้นตาลกลายเป็นวัดอยู่กลางดงตาล 

อุโบสถหลังเก่า ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 116 ตอนที่ พิเศษ 17 ง. ลงวันที่ 27 มีนาคม 2541 พื้นที่โบราณสถานโดยประมาณ 3 ไร่ 2 งาน 20.5 ตารางวา ลักษณะอาคารเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาทรงจั่วเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผาหางแหลมมีชายคาปีกนกยื่นออกมาหน้าบันด้านหน้าและหลังปูนปั้นรูปหงส์จีนประดับด้วยลายก้านขด ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปประธานปูนปั้นลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย บนฐานชุกชี พร้อมพระอัครสาวกขนาบข้าง มีพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทองประทับยืนทรงเครื่องใหญ่ มีจิตรกรรมฝาผนังเกี่ยวกับเรื่องพุทธประวัติ ภายนอกมีเจดีย์ราย 2 องค์ ลักษณะเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้สิบสอง ส่วนฐานบางส่วนจมอยู่ในดิน องค์ระฆังย่อมุมทรงเครื่องมีลายปูนปั้นเป็นสายสังวาลตกแต่ง ส่วนยอดเจดีย์มีบัลลังก์สี่เหลี่ยมย่อมุมรองรับชุดบัวคลุ่มเถา ถัดขึ้นไปชำรุดหักหาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตาลล้อม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดตาลล้อม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดตาลล้อม (หลวงพ่อพูน) บ้านตาลล้อม ต.เหมือง อ.เมือง ชลบุรี". ทัวร์วัดไทย.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดตาลล้อม**
เจดีย์วัดฝอกง
**เจดีย์วัดฝอกง** (จีน: 佛宫寺释迦塔; พินอิน: *Fógōng Sì Shìjiā Tǎ*) ตั้งอยู่ในอำเภอหยิง มณฑลชานซี ประเทศจีน เป็นเจดีย์ที่สร้างด้วยไม้ โดยสร้างแบบศิลปะจีน สร้างใน ค.ศ. 1056 ในสมัยราชวงศ์เหลียว โดยสร้างในสมัยจักรพรรดิเหลียวต้าวจง (เย่ว์ลี่หงจี่) ซึ่งได้รอดจากความเสียหายของแผ่นดินไหวขนาดใหญ่หลายครั้ง ซึ่งมีชื่อเสียงในประเทศจีน จนได้รับขนานนามว่า **มู่ต้า** (จีน: 木塔; พินอิน: *mùtǎ*) องค์เจดีย์มีความสูงประมาณ 4 เมตร (13 ฟุต) ยอดเจดีย์สูงประมาณ 10 เมตร (33 ฟุต) และมีความสูงรวมทั้งเจดีย์ประมาณ 67.31 เมตร (220.83 ฟุต) เป็นเจดีย์ไม้ที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังอยู่ในประเทศจีน แม้ว่าจะเป็นเจดีย์ที่เก่าแก่ที่สุดที่ทำด้วยไม้ในประเทศจีน แต่เจดีย์ที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศจีนคือ เจดีย์ซ่งเย่ว์ ซึ่งเป็นเจดีย์ที่ทำจากอิฐ ซึ่งสร้างในช่วงกลางของสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618-ค.ศ. 907) มีระยะทางห่างจากเมืองต้าถง ทางตอนใต้ประมาณ 85 กิโลเมตร (53 ไมล์)

อ้างอิง
-------

* Kuhn, Dieter. "'Liao Architecture': Qidan Innovations and Han-Chinese Traditions?," *T'oung Pao*, Second Series, Vol. 86, Fasc. 4/5 (2000): 325-362.
* Needham, Joseph (1986). *Science and Civilization in China: Volume 4, Physics and Physical Technology, Part 3, Civil Engineering and Nautics*. Taipei: Caves Books, Ltd.
* Steinhardt, Nancy Shatzman. "Liao: An Architectural Tradition in the Making," *Artibus Asiae* (Volume 54, Number 1/2, 1994): 5-39.
* Steinhardt, Nancy Shatzman (1997). *Liao Architecture*. Honolulu: University of Hawaii Press.
* Steinhardt, Nancy Shatzman. "The Tang Architectural Icon and the Politics of Chinese Architectural History," *The Art Bulletin* (Volume 86, Number 2, 2004): 228–254.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เจดีย์วัดฝอกง**

* Yingxian Wooden Pagoda at China.org.cn

พิกัดภูมิศาสตร์: 39°33′55″N 113°10′55″E﻿ / ﻿39.56528°N 113.18194°E﻿ / 39.56528; 113.18194
แผนที่ของหมู่เกาะ

**หมู่เกาะอิซุ** (ญี่ปุ่น: 伊豆諸島; โรมาจิ: *Izu-shotō*) เป็นหมู่เกาะภูเขาไฟที่เรียงรายอยู่ทางทิศใต้และตะวันออกของคาบสมุทรอิซุในเกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น ตามเขตการปกครองแล้ว ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของกรุงโตเกียว เกาะที่ใหญ่ที่สุด คือ เกาะอิซูโอชิมะ มักเรียกสั้น ๆ ว่า เกาะโอชิมะ

ตามความจริงแล้ว ในหมู่เกาะมีเกาะและโขดหินมากกว่า 20 เกาะ แต่มีอยู่ 9 เกาะที่ได้รับการบันทึกชื่ออย่างเป็นทางการจากฝ่ายบริหารมหานครโตเกียว ซึ่งเรียงจากเหนือลงใต้ ได้แก่

* เกาะอิซูโอชิมะหรือเกาะโอชิมะ
* เกาะโทชิมะ
* เกาะนิอิ
* เกาะชิกิเนะ
* เกาะโคสุ
* เกาะมิยาเกะ
* เกาะมิกูระ
* เกาะฮาจิโจ
* เกาะอาโองะ

เกาะทั้ง 9 นี้อยู่ภายในพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติฟูจิฮาโกเนอิซุ การประมงและกีฬาตกปลาสามารถพบเห็นได้ในหมู่เกาะนี้ตลอดทั้งปี โดยเรือส่วนใหญ่จะมาจากท่าเรือบนคาบสมุทรอิซุ

เมื่อปี 2000 ได้เกิดเหตุภูเขาไฟระเบิด และพ่นแก๊สพิษออกมาจำนวนมาก ทำให้ต้องมีการอพยพประชาชนออกจากเกาะมิยาเกะ จนกระทั่งเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2005 ผู้ที่เคยอาศัยอยู่บนเกาะจึงได้รับอนุญาตให้กลับไปอาศัยอยู่ได้ แต่จำเป็นต้องมีหน้ากากกันแก๊สพิษเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเหตุระเบิดในอนาคต

ในสมัยเอโดะ เกาะนิอิ เกาะมิยาเกะ และเกาะฮาจิโจ ถูกเลือกให้เป็นสถานที่สำหรับเนรเทศนักโทษ

* แผนที่แสดงที่ตั้งของหมู่เกาะแผนที่แสดงที่ตั้งของหมู่เกาะ
* เกาะชิกิเนะ มองจากเกาะโคสุ ที่อยู่ไกลออกไปคือเกาะโอชิมะ ทางซ้ายคือเกาะโทชิมะ ทางขวาคือเกาะนิอิ ที่เล็กที่สุดคือเกาะจิไนเกาะชิกิเนะ มองจากเกาะโคสุ ที่อยู่ไกลออกไปคือเกาะโอชิมะ ทางซ้ายคือเกาะโทชิมะ ทางขวาคือเกาะนิอิ ที่เล็กที่สุดคือเกาะจิไน
* เกาะมิยาเกะ มองจากเกาะโคสุเกาะมิยาเกะ มองจากเกาะโคสุ
* เกาะนิอิ มองจากเกาะโคสุเกาะนิอิ มองจากเกาะโคสุ
ภาพรังสีเอ็กซ์ของ 3C 58 ซึ่งสงสัยว่าเป็นดาวควาร์ก
**ดาวควาร์ก** (quark star) เป็นวัตถุทางดาราศาสตร์ที่อยู่ในสมมุติฐาน ที่อาจก่อตัวขึ้นหลังจากวัตถุผ่านการระเบิดของมหานวดารา ดาวควาร์กซึ่งมีควาร์กอยู่ในสถานะเปลือยเปล่านั้นจะรองรับแรงโน้มถ่วงของตัวมันเองโดยอาศัยความดันสถานะเสื่อมของควาร์ก ในลักษณะเช่นเดียวกับที่ดาวแคระขาวรองรับแรงโน้มถ่วงด้วยความดันสถานะเสื่อมของอิเล็กตรอน และที่ดาวนิวตรอนรองรับแรงโน้มถ่วงด้วยความดันสถานะเสื่อมของนิวตรอน

ดาวควาร์กมีอยู่จริงหรือไม่นั้นยังคงเป็นคำถามเปิดที่ต้องการศึกษาเพื่อหาคำตอบกันต่อไป แต่ถ้ามีจริง ดาวชนิดนี้น่าจะมีขนาดความโน้มถ่วงอยู่ระหว่างดาวนิวตรอนกับหลุมดำ และมีขนาดเล็กกว่าดาวนิวตรอน

วัตถุที่เรียกว่า RX J1856.5-3754 ในกลุ่มดาวมงกุฎใต้ และ XTE J1739-285 ในกลุ่มดาวคนแบกงู ซึ่งมีลักษณะเฉพาะเป็นไปตามสมบัติของดาวควาร์กได้รับการพิจารณาว่าอาจจะเป็นดาวควาร์ก

ประวัติศาสตร์
-------------

เมื่อแบบจำลองดาวนิวตรอนได้รับการเสนอครั้งแรกโดยฟริทซ์ ซวิคคี และวัลเทอร์ บาเดอในปี 1933 นิวตรอนถูกคิดว่าเป็นอนุภาคมูลฐานที่ไม่สามารถแตกตัวได้อีกแล้ว อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ได้มีการค้นพบควาร์กแล้ว ความเป็นไปได้ของดาวควาร์กจึงได้ถูกพิจารณาขึ้นมา

การวิเคราะห์เกี่ยวกับดาวควาร์กถูกเสนอขึ้นเป็นครั้งแรกในปี 1965 โดยดมีตรี อีวาเนนโก นักฟิสิกส์ของสหภาพโซเวียต

วัตถุที่ต้องสงสัยว่าอาจเป็นดาวควาร์ก
------------------------------------

* 3C 58
* RX J1856.5-3754
* XTE J1739-285
* PSR B0943+10

อ้างอิง
-------

1. ↑  *オックスフォード天文学辞典* (初版第1刷 ed.). 朝倉書店. p. 120. ISBN 4-254-15017-2.
2. ↑  Ivanenko, Dmitri D.; Kurdgelaidze, D. F. (1965). "Hypothesis concerning quark stars". *Astrophysics*. **1** (4): 251–252. Bibcode:1965Ap......1..251I. doi:10.1007/BF01042830. S2CID 119657479.
3. ↑  Ivanenko, Dmitri D.; Kurdgelaidze, D. F. (1969). "Remarks on quark stars". *Lettere al Nuovo Cimento*. **2**: 13–16. Bibcode:1969NCimL...2...13I. doi:10.1007/BF02753988. S2CID 120712416.
พิธีกรรมก้าวผ่านวัยพิธีศีลมหาสนิท (ศาสนาคริสต์ตะวันตก)Quinceañera (ละตินอเมริกา)Bar Mitzvah (ยิว)งานวันบรรลุนิติภาวะ (ญี่ปุ่น)Jugendweihe (เยอรมนีตะวันออก)Guan Li / Ji Li (จีน)
**การก้าวผ่านวัย** (อังกฤษ: Coming of age) คือการที่วัยหนุ่มสาวเปลี่ยนจากการวัยเด็กสู่ผู้ใหญ่ เกิดขึ้นในช่วงวัยรุ่น อายุในการเปลี่ยนผ่านวัยแตกต่างกันไปตามแต่ละสังคม รวมถึงมีการเปลี่ยนแปลงทางร่างกาย อาจมีข้อปฏิบัติทางกฎหมายหรืออาจมีพิธีกรรมในหลายสังคม ปัจจุบันในบางสังคมการก้าวผ่านวัยเกี่ยวข้องกับพัฒนาการทางเพศ โดยเฉพาะการเริ่มแรกมีระดูและการหลั่งอสุจิครั้งแรก

ส่วนด้านอื่น เกี่ยวข้องกับวัยที่ตอบรับการนับถือศาสนา โดยเฉพาะในสังคมตะวันตก มีข้อปฏิบัติทางกฎหมาย ระบุในช่วงวัยรุ่นตอนปลายหรือเริ่มเป็นผู้ใหญ่ โดยมากระบุอายุ 17-21 ปี ว่าจะไม่ถือเป็นผู้เยาว์อีกต่อไป และมีสิทธิสมบูรณ์และความรับผิดชอบต่อการเป็นผู้ใหญ่ ที่ถือเป็นการก้าวผ่านวัยอย่างชัดเจน ในหลายวัฒนธรรมมีพิธีกรรมที่ทำเพื่อบ่งบอกการก้าวผ่านวัย นอกจากนั้นการก้าวผ่านวัย ยังเป็นรูปแบบหนึ่งของเนื้อหาในงานวรรณกรรมและภาพยนตร์ หรือแม้แต่ในการ์ตูนอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Newly Released Books". *The New York Times*. 20 May 2010.
2. ↑  Joseph, Suad (2003). *Encyclopedia of Women & Islamic Cultures*. p. 68.
อเล็กซานเดอร์ คาร์ตไรต์ผู้ตั้งสโมสรเบสบอลสมัยใหม่
**อเล็กซานเดอร์ คาร์ตไรต์** (Alexander Joy Cartwright, 17 เมษายน พ.ศ. 2363 – 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2435) วิศวกรชาวอเมริกันผู้คิดค้นกีฬาเบสบอล สมาชิกทีมกีฬา "นิวยอร์กนิกเกอร์บ็อกเกอร์" ซึ่งเป็นกีฬาที่ใช้ไม้ตีลูกบอล เดิมเรียก "ทาวน์เกม"

ชีวิตและงาน
-----------

ในปี พ.ศ. 2388 **คาร์ตไรต์**และกรรมการในสโมสรนิวยอร์กนิกเกอร์บ็อกเกอร์ได้ร่างกฎการเล่นขึ้นใหม่ แปลงการเล่นกีฬาในสนามกลางแจ้งนี้ให้ละเอียดอ่อนและให้น่าสนใจสำหรับผู้ใหญ่มากขึ้น ทีมสโมสรนิวยอร์กนิกเกอร์บ็อกเกอร์ได้ทำการแข่งขันโดยใช้กฎใหม่ที่ร่างขึ้นนี้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2389 ผลคือทีมสโมสรนิวยอร์กนิกเกอร์บ็อกเกอร์แพ้ 23-1

ในปี พ.ศ. 2392 คาร์ตไรต์ได้ย้ายจากนิวยอร์กไปทำเหมืองทองคำในแคลิฟอร์เนีย หลังการล้มป่วย คาร์ตไรต์ได้อพยพไปอยู่ฮาวายกลายเป็นพลเมืองฮาวายในเวลาต่อมาและประสบความสำเร็จทางธุรกิจ ที่โฮโนลูลูนี้เองที่คาร์ตไรต์ได้ตั้งสโมสรเบสบอลขึ้นเป็นครั้งแรกโดยรวมทีมเบสบอลต่างๆ ที่เขาสร้างขึ้นทั่วฮาวายเข้าร่วมแข่งขัน สโมสรฮาวายของคาร์ตไรต์กลายเป็นแบบอย่างของสโมสรเบสบอลสมัยใหม่ต่างๆ ที่แพร่หลายเป็นกีฬาเป็นที่นิยมกันมากที่สุดชนิดของสหรัฐฯ ในปัจจุบัน

**อเล็กซานเดอร์ คาร์ตไรต์** ได้รับการบรรจุชื่อไว้ใน **"หอเกียรติยศเบสบอล"** เมื่อปี พ.ศ. 2481

ดูเพิ่ม
-------

* ประวัติกีฬาเบสบอล (ภาษาอังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Baseball Hall of Fame เก็บถาวร 2007-04-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* BaseballLibrary เก็บถาวร 2006-06-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - biography
**มกุฎราชกุมารเหงียน ฟุก บ๋าว ล็อง** (เวียดนาม: *Nguyễn Phúc Bảo Long; 阮福保隆*) (4 มกราคม พ.ศ. 2479 – 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2550) เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย แห่งเวียดนาม พระองค์ทรงเป็นผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์เวียดนาม ต้นราชวงศ์เหงียน ตั้งแต่วันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 จนกระทั้งสิ้นพระชนม์

พระราชประวัติ
-------------

มกุฎราชกุมารบ๋าว ล็อง ประสูติ ณ พระราชวังเกี๊ยนจุง (*Kiến Trung*) ในเมืองหลวงเก่าเว้ (Hue) เมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2479 เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย แห่งเวียดนาม ต้นราชวงศ์เหงียน และสมเด็จพระจักรพรรดินีนาม เฟือง แห่งเวียดนาม เมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2482 พระองค์ได้รับการสถาปนารัชทายาทและประกาศเป็นมกุฎราชกุมารอย่างเป็นทางการที่พระราชวังในเมืองเว้ โดยเป็นราชพิธีตามธรรมเนียมลัทธิขงจื๊อ

ในปี พ.ศ. 2490 สมเด็จพระจักรพรรดินีนาม เฟือง แห่งเวียดนามเสด็จออกจากเวียดนามพร้อมกับมกุฎราชกุมาร พระขนิษฐาและพระอนุชา โดยประทับที่ชาโตทอเรนซ์ (*Château Thorenc*) นอกเมืองกาน ประเทศฝรั่งเศส พระองค์ทรงหันมานับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก

### การศึกษา

พระองค์ทรงสำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมจากโรงเรียนร็อช (Roches School) ในนอร์ม็องดี หลังจากนั้นจึงเสด็จไปศึกษาต่อทางด้านกฎหมายและรัฐศาสตร์การเมืองการปกครอง ณ กรุงปารีส เพื่อเตรียมเข้ารับราชการ

ในปี พ.ศ. 2496 มกุฎราชกุมารบ๋าว ล็อง เข้าร่วมพิธีราชาภิเษกสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ณ กรุงลอนดอน ในฐานะตัวแทนของพระราชวงศ์เวียดนาม

### การรับราชการทหาร

พระองค์ทรงเข้าร่วมในกองทหารต่างด้าวของฝรั่งเศส (French Foreign Legion) ในสงครามแอลจีเรีย และพระองค์ทรงสร้างชื่อเสียงอย่างดีเยี่ยม หลังจากรับราชการในกองทหารต่างด้าวของฝรั่งเศสเป็นเวลา 10 ปี พระองค์เสด็จกลับกรุงปารีส และทรงทำงานในธนาคารแห่งหนึ่ง พระองค์ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในฐานะคนธรรมดา

### ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์

ในปี พ.ศ. 2540 เมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย แห่งเวียดนาม สวรรคต มกุฎราชกุมารบ๋าว ล็องได้รับตำแหน่งเป็นผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ราชวงศ์เหงียน พระองค์ไม่ยุ่งการเมืองและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในปารีส

หลังจากการสวรรคตของสมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย แห่งเวียดนาม มกุฎราชกุมารบ๋าว ล็องถูกกล่าวหาว่าขายดาบที่มอบให้ในการสละราชสมบัติในปี พ.ศ. 2488

มกุฎราชกุมารเหงียน ฟุก บ๋าว ล็องสิ้นพระชนม์ในประเทศฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 มีพระชนมายุ 71 พรรษา และมีการจัดพิธีฝังพระศพในวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2550

อ้างอิง
-------

*
**แอนเนตต์ แครอล เบนิง** (อังกฤษ: Annette Carol Bening, เกิด 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1958) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานทั้งทางภาพยนตร์, ละครโทรทัศน์, ละครเวที และ ละครบรอดเวย์ โดยเธอเริ่มอาชีพนักแสดงจากละครเวทีในโคโลราโดเชกสเปียร์เฟสติวัล ซึ่งเป็นกิจการโรงละครของมหาวิทยาลัยโคโลราโด โบลเดอร์ ในปี ค.ศ. 1980 จากนั้นเธอเริ่มมีชื่อเสียงในแวดวงละครเวทีจากการแสดงบท "เลดี แม็คเบ็ธ" ในเรื่อง *แม็คเบ็ธ* ของ วิลเลียม เชกสเปียร์ ในปี ค.ศ. 1984 ก่อนที่ต่อมาเธอจะได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลโทนี ในสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมเมื่อปี ค.ศ. 1987 จากการแสดงนำในเรื่อง *Coastal Disturbances* ซึ่งเป็นการแสดงละครบรอดเวย์เรื่องแรกของเธอ และได้เข้าชิงรางวัลโทนีเป็นสมัยที่ 2 จากการแสดงละครเวทีที่สร้างจากบทประพันธ์ของ อาเทอร์ มิลเลอร์ เรื่อง *All My Sons* ในปี ค.ศ. 2019 นอกจากนี้เธอยังประสบความสำเร็จในการแสดงภาพยนตร์และได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลออสการ์ถึง 4 ครั้ง โดยเธอเข้าชิงในสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง *เดอะ กริฟเตอร์ส ขบวนตุ๋นไม่นับญาติ* (ค.ศ. 1990) และเข้าชิงในสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากเรื่อง *อเมริกัน บิวตี้* (ค.ศ. 1999), *บีอิ้ง จูเลีย ฝันนี้เพื่อตุ๊กตาทอง* (ค.ศ. 2004) และ *เดอะคิดส์อาร์ออลไรท์* (ค.ศ. 2010) ในปี 2006 เธอมีชื่ออยู่ในฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม

เบนิงได้รับรางวัลบาฟตา สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม และรางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ สาขานักแสดงนำหหญิงยอดเยี่ยม จากการแสดงเรื่อง *American Beauty* เธอได้รับ 2 รางวัลลูกโลกทองคำจากเรื่อง *Being Julia* และ *The Kids Are All Right* นอกจากนั้นยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลไพรม์ไทม์เอมมี สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากมินิซีรีส์หรือภาพยนตร์ จากเรื่อง *Mrs. Harris*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "#83 Royal Descents, Notable Kin, and Printed Sources: A Third Set of Ten Hollywood Figures (or Groups Thereof), with a Coda on Two Directors". AmericanAncestors.org. April 18, 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-10-18. สืบค้นเมื่อ January 21, 2013.
2. ↑  "Annette Bening Biography: Film Actress (1958–)". Biography.com (FYI / A&E Networks). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 3, 2016. สืบค้นเมื่อ February 6, 2017.
วิดีโอจากยามชายฝั่ง (ยาว 8:07 นาที) แสดงภาพการตกและการกู้ภัย; เวลาลงสู่ผืนน้ำคือ 15:31:02 น.
วันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2552 **ยูเอสแอร์เวย์ เที่ยวบินที่ 1549** (AWE1549) ซึ่งเป็นเครื่องแอร์บัส เอ320 ที่กัปตัน เชสลีย์ บี. "ซัลลี" ซัลเลนเบอร์เกอร์ (Chesley B. "Sully" Sullenberger) และผู้ช่วยนักบินเจฟฟรี สไคลส์ (Jeffrey Skiles) เป็นผู้ขับลงจอดบนน้ำฉุกเฉินแบบไม่เดินเครื่องในแม่น้ำฮัดสันหลังจากการชนฝูงนกเป็นเหตุให้เครื่องยนต์เจ็ตทั้งสองเครื่องหยุดทำงาน ผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมด 155 คนบนเครื่องได้รับการอพยพจากลำตัวเครื่องที่จมน้ำบางส่วนในแม่น้ำ โดยได้รับการกู้ภัยจากเรือที่อยู่ในละแวกนั้น มีคนบนเครื่องได้รับบาดเจ็บหลายคน บางคนบาดเจ็บสาหัส แต่มีเพียงคนเดียวที่ต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล เหตุการณ์นี้ถูกเรียกว่า "**ปาฏิหาริย์แม่น้ำฮัดสัน**" และหลายคนได้ยกย่องกัปตันซัลเลนเบอร์เกอร์ให้เป็นวีรบุรุษ

อากาศยานลำนี้เป็นแอร์บัส เอ320-200 เลขทะเบียน N106US กำลังปฏิบัติงานเป็นเที่ยวบินพาณิชย์โดยสารในประเทศตามกำหนดของยูเอสแอร์เวย์จากท่าอากาศยานลากวาร์เดียในนครนิวยอร์กสู่ท่าอากาศยานนานาชาติชาร์ล็อตต์/ดักลาส ในชาร์ลอตต์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา หลังเริ่มบินได้ประมาณสามนาที เมื่อเวลา 15:27 น. ตามเขตเวลาตะวันออก เครื่องบินได้ชนกับฝูงห่านแคนาดาระหว่างการไต่ระดับช่วงแรกจากท่าอากาศยานลากวาร์เดีย อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของสะพานจอร์จ วอชิงตันไม่มากนัก อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นทำให้เครื่องยนต์เจ็ตทั้งสองเสียพลังงานอย่างรวดเร็ว

เมื่อเครื่องยนต์ทั้งคู่ดับลง ลูกเรือบนเครื่องของเที่ยวบินตัดสินใจว่าเครื่องไปไม่ถึงสนามบินที่ใกล้ที่สุด พวกเขาจึงหันลงใต้และเลื่อนเหนือแม่น้ำฮัดสัน สุดท้ายลงจอดนอกใจกลางแมนแฮตตัน ใกล้พิพิธภัณฑ์อินเทอร์พิดซี-แอร์-สเปซ (Intrepid Sea-Air-Space Museum) ประมาณสามนาทีหลังเสียพลังงาน

ลูกเรือของเที่ยวบินที่ 1549 ได้รับรางวัลเหรียญของสมาคมนักบินทางอากาศและต้นหนอากาศ (Master's Medal of the Guild of Air Pilots and Air Navigators) คำประกาศกิตติคุณของรางวัลเขียนว่า "การลงจอดและอพยพฉุกเฉินโดยปราศจากการเสียชีวิตนี้เป็นความสำเร็จทางการบินอย่างวีรชน" สมาชิกคณะกรรมการความปลอดภัยการขนส่งแห่งชาติ คิตตี ฮิกกินส์ อธิบายเหตุการณ์นี้ว่า "การลงจอดฉุกเฉินที่ประสบความสำเร็จที่สุดในประวัติศาสตร์การบิน"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ken Belson (2009-01-15). "Updates From Plane Rescue in Hudson River". *City Room Blog*. NYTimes.com. สืบค้นเมื่อ 2009-01-16.
2. ↑  "Live Flight Track Log (AWE1549) 15-Jan-2009 KLGA-KLGA". Flightaware. January 15, 2009. สืบค้นเมื่อ February 9, 2009.
3. ↑  "US Airways Flight 1549 Initial Report" (Press release). US Airways. January 15, 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-05-04. สืบค้นเมื่อ February 9, 2009.
4. ↑  "US Airways Flight 1549 Update # 2" (Press release). US Airways. January 15, 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-09-03. สืบค้นเมื่อ February 9, 2009.
5. ↑  Turner, Celia. "US Airways Flight 1549 Crew receive prestigious Guild of Air Pilots and Air Navigators Award" (PDF). Guild of Air Pilots and Air Navigators. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ January 22, 2009. สืบค้นเมื่อ April 30, 2014.
6. ↑  Olshan, Jeremy; Livingston, Ikumulisa (January 17, 2009). "Quiet Air Hero Is Captain America". *New York Post*. สืบค้นเมื่อ February 12, 2009.
Motor vehicle

Rear view of 1989–1997 Daihatsu Applause Xi
A Daihatsu Applause with its trunk open
ภายใน
**ไดฮัทสุ อัพพลอส** (อังกฤษ: Daihatsu Applause) เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็ก (Compact Car) ผลิตโดยไดฮัทสุ เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2532 เพื่อมาทดแทนไดฮัทสุ ชามานท์ และเลิกผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2543 ถือเป็นรถยนต์นั่งที่ใหญ่ที่สุดของไดฮัทสุในขณะนั้น เนื่องจากไดฮัทสุ เป็นหนึ่งในผู้ผลิตรถยนต์ในเครือโตโยต้า จากการที่ไดฮัทสุ เป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านการผลิตรถยนต์ขนาดเล็ก เมื่อไดฮัทสุ ชามานท์ รถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในสายการผลิตขณะนั้น ได้เลิกทำตลาดไปในปี พ.ศ. 2530 ทำให้ไดฮัทสุ ต้องออกรถรุ่นใหม่มาเปิดตัว โดยชูจุดเด่นที่ห้องโดยสารที่สะดวกสบาย และอัพพลอสก็ได้เปิดตัวขึ้นในงาน Geneva Motor Show มีตัวถังเพียง 1 แบบคือลิฟท์แบค 5 ประตู และเป็นที่น่าสนใจในขณะนั้น เนื่องจากเป็นรถซีดาน 4 ประตู แต่สามารถเปิดท้ายได้เหมือนรถแฮทช์แบค 5 ประตู เครื่องยนต์เป็นเครื่องยนต์ 1.6 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 3 และ 4 สปีด

ไดฮัทสุ อัพพลอส
ในประเทศไทย ไดฮัทสุ อัพพลอส เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2533 โดยบริษัท พระนครยนตรการ จำกัด ซึ่งเป็นผู้นำเข้า (CBU) ผลิตและจัดจำหน่ายรถยนต์ไดฮัทสุในขณะนั้น วางตำแหน่งทางการตลาดเดียวกับคู่แข่งในขณะนั้น แต่ไม่ประสบความสำเร็จ เนื่องจากภาพลักษณ์ของไดฮัทสุเป็นผู้ที่เชี่ยวชาญในด้านรถยนต์ขนาดเล็ก ทำให้หายไปจากตลาดไทยอย่างรวดเร็ว และเคยเป็นแท็กซี่อยู่ช่วงหนึ่ง จนพระนครยนตรการต้องมีคำสั่งห้ามนำรถไดฮัทสุ อัพพลอสไปใช้เป็นแท็กซี่

แม้ว่าไดฮัทสุ อัพพลอส จะเป็นรถที่ทันสมัยมากเพียงใด แต่หลังจากเปิดตัวมาได้ 7 ปี อัพพลอสก็ถูกมองว่าเล็กกว่าคู่แข่ง ทำให้ยอดขายน้อยลง จนต้องปรับโฉม Minorchange ในปี พ.ศ. 2540 แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ยอดขายเพิ่มขึ้น จนยุติการผลิตอย่างเป็นทางการทั่วโลกในปี พ.ศ. 2543 โดยไม่มีรถรุ่นใหม่สำหรับตลาดโลก มีเฉพาะในญี่ปุ่นที่นำโตโยต้า คัมรี่มาผลิตภายใต้แบรนด์ของตนเองในชื่อ **ไดฮัทสุ อัลติส** และเป็นรถรุ่นที่ใหญ่ที่สุดของไดฮัทสุในปัจจุบัน

1997–2002 Daihatsu Applause (front)
1997–2002 Daihatsu Applause (rear)
**สรศักดิ์ ส.ลูกบุคคโล** มีชื่อจริงว่า **ชื่น จาดพิมาย** เกิดเมื่อปี 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 ที่อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา เป็นหลานชายของ สุข ปราสาทหินพิมาย เริ่มแรกหัดชกมวยไทยกับสุข ปราสาทหินพิมาย ผู้เป็นอา เมื่อจบ ป.4 จากนั้นจึงได้ตระเวนชกแถวบ้านสิบกว่าครั้งไม่แพ้ใคร สุขจึงตัดสินใจส่งมาอยู่กับ ประเสริฐ สุขใจธรรม เจ้าของค่าย ส.ลูกบุคคโล ที่กรุงเทพมหานคร

ไม่เพียงแต่เป็นหลานชายและลูกศิษย์เท่านั้น สรศักดิ์ยังเป็นมวยหมัดหนักลีลาการชกก็ถอดแบบมาจากยักษ์สุขผู้เป็นอา คือ บุกตะลุยเดินหน้ามีสถิติการชกไม่ต่ำกว่า 100 ครั้ง ที่สำคัญ ๆ เคยชนะธนูน้อย ทวีเกียรติ, กิตติชัย ลูกบ่อน้ำมันฝาง, เดช ศรีโสธร, แสนทนง เกศสงคราม และ อิศรชัย อิสสระภาพ และเคยแพ้หาญ ศิลาทอง, มงคลเดช พิทักษ์ชัย, วิสันต์ ไกรเกรียงยุค เป็นต้น

สรศักดิ์ได้ครองแชมป์จูเนียร์เวลเตอร์เวท ของสนามมวยเวทีลุมพินี โดยการชนะน็อก ประยุทธ ศุภราช (ขวัญประเทศ ส.ยิ่งเจริญ) ยกที่ 4, ชนะคะแนน แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์, แพ้คะแนน ศรนักรบ เกียรติวายุภักษ์ แล้วเสียแชมป์แพ้น็อก แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ เพียงแค่ยกแรก

ต่อมาได้ชิงแชมป์รุ่นเดียวกันที่ว่างของเวทีราชดำเนิน ชนะคะแนน บุรีรัมย์ สวนมิสกวัน, แพ้คะแนน สะท้านฟ้า ส.ประทีป อย่างพลิกล็อกถล่มทลาย, ชนะน็อก สีชัง สาครพิทักษ์ ยกที่ 4, จากนั้นได้รับการติดต่อให้ไปป้องกันแชมป์กับ สะท้านฟ้า ส.ประทีป ที่ประเทศญี่ปุ่น เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2517 สรศักดิ์แพ้คะแนนเอกฉันท์เสียตำแหน่งไป กลับมาชกอีกไม่กี่ครั้งก็เลิกชกแขวนนวมไป เหตุเพราะมีกำหนดขึ้นชกน้อยลง เพราะในรุ่นเดียวกันหานักมวยที่ขึ้นชกด้วยได้ยาก

หลังแขวนนวม สรศักดิ์ได้กลับไปอาศัยอยู่ที่อำเภอพิมายบ้านเกิด และไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับวงการมวยอีกเลย

อ้างอิง
-------

* หลานยักษ์สุข สรศักดิ์ ส.ลูกบุคคโล [*ลิงก์เสีย*]
สระพังทอง เป็นสระน้ำขนาดใหญ่ อยู่ด้านทิศตะวันออกของตัวเมืองสกลนคร สร้างขึ้นตามคติของขอมในสมัยก่อน เพื่อใช้ในการชลประทานหน้าแล้ง การขุดบ่อน้ำที่อยู่ไม่ลึกจากผิวดิน ย่อมเหนื่อยน้อยกว่าการขุดบ่อที่มีระดับน้ำใต้ดินลึกบริเวณดังกล่าวซึ่งใกล้หนองหานมากจึงเหมาะแก่การสร้างเขื่อน ย่อยๆไว้ใช้หน้าแล้ง 

ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ สกลนครเป็นสวนสาธารณะที่ชาวสกลนคร ใช้พักผ่อนในยามว่าง และใช้จัดงานลอยกระทง แข่งขันเรือยาว และงานรื่นเริงต่างๆ 
หรือกล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คึือ บาราย (สระน้ำในอารยธรรมขอม) เพราะขอมได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่เชี่ยวชาญในระบบชลประทานมากในอดีต (คำว่าสระพังทอง มาจากคำว่า ตระพัง มีรากศัพท์มาจากภาษาเขมรว่า "ตรฺพำง" (อ่านว่า ตรอเปียง) แปลว่า บ่อหรือสระน้ำที่ขุดขึ้น)

จากประวัติที่เคยเล่ากันมาแต่ในอดีตนั้น จะมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่เรียกกันว่า "ภูน้ำรอด" ที่วัดพระธาตุเชิงชุมนั้น ข้อสันนิษฐานก็คือ เดิมนั้นวัดพระธาตุเชิงชุมก็คือ อโรคยาศาลา(ของขอมที่สร้างในยุคนสมัยพระเจ้าชัยวรมัน)นั่นเองเพราะแดนดินถิ่นนี้ (สกลนคร)คาดว่าอารยธรรมขอมรวมทั้งอิทธพลขอมเรืองอำนาจมาก ดังจะปรากฏจากสถาปัตยกรรมต่างๆ เช่น พระธาตุนารายณ์เจงเวง พระธาตุภูเพ็ก พระธาตุดุม สะพานขอม ปราสาทขอมบ้านพันนา(สว่างแดนดิน) ล้วนแล้วแต่เป็นอารยธรรมขอมทั้งสิ้น "ภูน้ำรอด" ก็คือบ่อน้ำที่มีอุโมงค์น้ำส่งน้ำมาจาก "สระพังทอง" นั่นเอง มีเรื่องเล่ากันว่า เมื่อประชาชนมาตักน้ำที่บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์นี้หากว่า คุถังตกลงไปแล้วให้ไปเก็บที่ "สระพังทอง" นั่นน่าจะมีส่วนจริง เพราะระหว่างบ่อน้ำภูน้ำรอดนี้มีอุโมงค์ส่งน้ำมาจาก บาราย "สระพังทอง" 

ระบบส่งน้ำแบบนี้มีทั่วไปที่อิสานใต้ บริเวณรอบๆ ปราสาทเมืองต่ำ (จังหวัดบุรีรัมย์) จะมีสระน้ำ(บาราย)ขนาดใกล้เคียงกันมากกับ "สระพังทอง" แห่งนี้ คลองส่งน้ำหรืออุโมงค์ส่งน้ำนี้ เขมรเรียกว่า "ละลม" 
ความจริงตัวปราสาทขอมในจังหวัดสกลนครนั้นมีมากมาย แต่ในอดีตไม่มีใครทราบว่าคืออะไร จึงมีการทำลายและรื้อไป เช่นที่ คุ้มกลางพระศรีธงชัย มีหลักฐานชัดเจนว่าเคยเป็น อโรคยาศาลา หรือ ธรรมศาลามาก่อน โดยสังเกตจากก้อนหินศิลาแลง ที่ยังวางทิ้งระเกะระกะพอมีให้เห็นอยู่บ้าง แต่สันนิษฐานว่าใช่อย่างแน่นอน รวมทั้งในวัดพระธาตุเชิงชุมเอง ในอดีตจะมีหินศิลาแลง วางรอบๆตัวองค์พระธาตุ ปัจจุบันได้ถูกรื้อไปวางและเก็บไว้หน้ากุฏิ พระอาจารย์สมศักดิ์ฯ ในวัดพระธาตุเชิงชุมนั่นเอง
**ศาลเจ้าฮานาโซโนะ** (ญี่ปุ่น: 花園神社; โรมาจิ: *Hanazono Jinja*) เป็นศาลเจ้าชินโตในเขตชินจูกุ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ศาลเจ้านี้ถูกก่อสร้างขึ้นในช่วงกลางของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ศาลเจ้าฮานาโซโนะตั้งอยู่ ณ ใจกลางของเขตชินจูกุ เป็นศาลเจ้าที่มีโครงสร้างขนาดเล็กและกะทัดรัด อ้างอิงจากโฟเดอร์ส (Fodor's) ศาลเจ้านี้เป็นหนึ่งในศาลเจ้าที่เก่าแก่ที่สุดในญี่ปุ่น สร้างขึ้นในยุคเอโดะโดยตระกูลฮานาโซโนะ ศาลเจ้าอินารินี้ (ศาลเจ้าที่ศรัทธาในเทพอินาริ เทพแห่งความอุดมสมบูรณ์และความสำเร็จทางโลก) มักเป็นสถานที่ที่นักธุรกิจมาขอพรให้กิจการประสบความสำเร็จ

ประวัติ
-------

ศาลเจ้าฮานาโซโนะนั้น เริ่มแรกถูกสร้างขึ้นตั้งแต่ก่อนยุคเอโดะ อยู่ทางใต้ไปประมาณ 250 เมตรเทียบกับที่ตั้งปัจจุบัน ต่อมาในยุคคันเอ ศาลเจ้าถูกย้ายไปที่สวนของตระกูลโอวาริโทกูงาวะที่ที่เคยเป็นสวนดอกไม้อันอุดมสมบูรณ์ โดยย้ายมาเพื่อสร้างเป็นสถานที่พักผ่อนสำหรับข้าราชบริพารของโชกุน ก่อนหน้ายุคเมจิ วัดย่อย ๆ ของนิกายชิงงง ได้ถูกประดิษฐานโดยศาลเจ้าชินโตของฮานาโซโนะ และมีพระอุปัชฌาย์คอยดูแลทั้งสองแห่ง ต่อมาในช่วงการฟื้นฟูเมจิ ประมาณเดือนมีนาคม ค.ศ. 1868 วัตถุสำหรับบูชาทางพุทธศาสนาถูกกำจัดออกไปจากศาลเจ้าฮานาโซโนะ หลงเหลือไว้เพียงศาลเจ้าชินโตเท่านั้น ในขณะนั้น ศาลเจ้ามีชื่อเรียกอย่างง่าย ๆ ว่า "ศาลเจ้าอินาริประจำเมือง" เนื่องจากข้อผิดพลาดในการยื่นเอกสารให้กับทางการ โดยชื่อปัจจุบันถูกใช้มาตั้งแต่ปี 1965

งานประจำปี
----------

* 1 มกราคม - สวดมนต์ปีใหม่
* มกราคม - พิธีฝากแร่ (พิธีกรรมยูโนะฮานะ)
* กุมภาพันธ์ - เทศกาลเซ็ตสึบุน
* กุมภาพันธ์ - การแข่งขันระดับชาติ การแข่งขันทำโมจิ
* กุมภาพันธ์ - เทศกาลม้าสองตัว (เทศกาลนิโนะอุมะ)
* เมษายน - เทศกาลดอกไม้ (ฮานะมัตสึริ)
* พฤษภาคม - เรไทไซ (เทศกาลประจำปี)
* มิถุนายน - มหาชำระคิมหันต์ (นาโกชิ โนะ โอฮาเร)
* กรกฎาคม - เทศกาลเปิดภูเขา
* สิงหาคม - เทศกาลบง
* พฤศจิกายน - เทศกาลชิจิ-โกะ-ซัน
* พฤศจิกายน - เทศกาลไก่ (โทริ โนะ อิจิ)
* 31 ธันวาคม - มหาชำระ (โอฮาไร)

แกลเลอรี
--------

* ฮนเด็งฮนเด็ง
* ศาลเจ้าเกโนอาซามะ ศาลเจ้าสำหรับศิลปิน ตั้งอยู่ในศาลเจ้าฮานาโซโนะศาลเจ้าเกโนอาซามะ ศาลเจ้าสำหรับศิลปิน ตั้งอยู่ในศาลเจ้าฮานาโซโนะ
* ศาลเจ้าอิโตคุอินาริศาลเจ้าอิโตคุอินาริ
* เทศกาลไฟพันดวง（2007）เทศกาลไฟพันดวง（2007）
* เทศกาลไก่（2007）เทศกาลไก่（2007）
* เทศกาลไก่ทางด้านหน้า（2007）เทศกาลไก่ทางด้านหน้า（2007）
* คราดตกแต่งในงานเทศกาลไก่（2007）คราดตกแต่งในงานเทศกาลไก่（2007）
* มิโคชิโทเกียว（25 พฤษภาคม 2008）มิโคชิโทเกียว（25 พฤษภาคม 2008）
* มิโคชิโทเกียว（25 พฤษภาคม 2008）มิโคชิโทเกียว（25 พฤษภาคม 2008）
* มิโคชิโทเกียว（25 พฤษภาคม 2008）มิโคชิโทเกียว（25 พฤษภาคม 2008）
* โอมิโคชิของศาลเจ้าฮานาโซโนะโอมิโคชิของศาลเจ้าฮานาโซโนะ
* โอมิกูจิที่ถูกผูกไว้ที่บันไดศาลเจ้าฮานาโซโนะ ในวันปีใหม่โอมิกูจิที่ถูกผูกไว้ที่บันไดศาลเจ้าฮานาโซโนะ ในวันปีใหม่
* เส้นทางที่ถูกจุดไว้ในตอนกลางคืนของศาลเจ้าฮานาโซโนะเส้นทางที่ถูกจุดไว้ในตอนกลางคืนของศาลเจ้าฮานาโซโนะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Hanazono Shrine Origin". *www.hanazono-jinja.or.jp*. 22 October 2020. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-02-04. สืบค้นเมื่อ 2022-11-20.
**วัดเขาพระอานนท์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนภูเขาขนาดย่อมริมฝั่งแม่น้ำตาปี ในตำบลศรีวิชัย อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดเขาพระอานนท์ จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1890 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1901

ชาวบ้านเรียกว่า **วัดหัวเขาล่าง** เพื่อจะได้พ้องกับวัดหัวเขาบน หรือ วัดเขาศรีวิชัย ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ห่างกันประมาณ 750 เมตร ตามประวัติเล่าว่าวัดเขาพระอานนท์สร้างพร้อมกับวัดน้ำรอบและวัดถ้ำสิงขร มีตำนานเล่าสืบต่อกันมาว่าครั้งสมัยอยุธยา พระเจ้าแผ่นดินองค์หนึ่ง ได้สาวชาวบ้านแถบนี้ไปเป็นชายา ต่อมาน้องชายของสาวผู้นั้นบวชเป็นพระภิกษุเดินทางไปเมืองหลวง แล้วได้เข้าไปเทศน์ในวังที่พี่สาวอยู่และจำกันได้เป็นที่ปลื้มปิติกันทั้งสองฝ่าย พระเจ้าแผ่นดินได้จัดขบวนมาส่งพระภิกษุที่เป็นน้องชายพระชายาซึ่งต่อมาเรียกว่า ท่านเจ้าฟ้า และโปรดฯ ให้สร้างวัดขึ้นสามวัดคือ วัดถ้ำสิงขร วัดน้ำรอบและวัดเขาพระอานนท์ ท่านเจ้าฟ้าจำพรรษาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกอยุ่ที่วัดเขาพระอานนท์ ชื่อวัดเขาพระอานนท์คงมาจากชื่อพระอานนท์ พระสาวกผู้อุปัฎฐากพระพุทธเจ้า การสร้างวัดดัดแปลงภูเขาให้เป็นศาสนสถาน ก่อกำแพงศิลาลดหลั่นกันขึ้นไป 3 ชั้น โดยรอบภูเขาเทียบได้กับพระรัตนตรัยชั้นสูงสุดคือ ยอดเขาได้ปรับพื้นที่เรียบเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าสร้างเจดีย์และอุโบสถไว้คุ่กัน

มีการกำหนดอายุราวสมัยอยุธยาถึงรัตนโกสินทร์ วัดเขาพระอานนท์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2544 อุโบสถก่ออิฐถือปูนใช้ฝาผนังรับน้ำหนักแทนเสา ขนาดกว้าง 6.6 เมตร ความยาว 12.70 เมตร เครื่องบนเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ของเดิมคงเป็นกระเบื้องกาบกล้วย มีกระเบื้องเชิงชายรูปเทพนม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยลงรักปิดทอง 11 องค์ ใบเสมารอบอุโบสถทำด้วยหินทรายสีแดง เจดีย์ทรงปราสาทน่าจะสร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย ใบเสมานั่งแท่นไม่มีซุ้ม ทำด้วยหินทรายแดงไม่มีลายสลัก และบัวบรรจุอัฐิสภาพชำรุด สันนิษฐานว่าอาจเป็นบัวของท่านเจ้าฟ้าเจ้าอาวาสรูปแรก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดสุราษฎร์ธานี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดเขาพระอานนท์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดเขาพระอานนท์". องค์การบริหารส่วนจังหวัดสุราษฎร์ธานี.
4. ↑  "วัดเขาพระอานนท์". สํานักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดสุราษฎร์ธานี และมหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเขาพระอานนท์**
*ตำนานเก็นจิ* เข้าข่ายเป็นนวนิยายเรื่องแรกของโลก
**นวนิยาย** เป็นรูปแบบหนึ่งของวรรณกรรมลายลักษณ์ แต่งในรูปของร้อยแก้ว มีลักษณะแตกต่างจากเรื่องแต่งแบบเดิม ที่เรียกว่านิทาน

*นว* มีความหมายว่า "ใหม่" *นิเยย* (និយាយ) เป็นภาษาเขมรมีความหมายว่า "เล่า" ซึ่งมีความหมายเดียวกับคำว่า *นิทาน* ของภาษาบาลี ดังนั้นคำว่านวนิยายจึงมีความหมายว่า "เรื่องเล่าหรือนิทานแบบใหม่" ซึ่งตรงกับคำว่า Novella ในภาษาอิตาลี คำนี้ถูกใช้เป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 14 กับวรรณกรรมเรื่อง *ตำนานสิบราตรี* ของโจวันนี บอกกัชโช ซึ่งมีข้อแตกต่างจากนิยายที่เคยแต่งกันมาอยู่หลายประการ

นิยาย/นิทานแบบดั้งเดิมมักพยายามโน้มน้าวให้ผู้อ่านเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง อาทิ รามเกียรติ์ หรืออีเลียด ขณะที่นวนิยายใช้กลวิธีให้ผู้อ่านเห็นว่าไม่ใช่เรื่องจริง นักวิจารณ์และปัญญาชน กิลเบิร์ต ไฮอิต (Gilbert Highet) ได้อธิบายความหมายของคำว่านวนิยายไว้ว่า "นวนิยายคือเรื่องเล่าขนาดยาวที่เกี่ยวกับบุคคลที่ไม่มีตัวตนจริง นวนิยายเป็นทั้งเรื่องจริงและเท็จ กล่าวคือ แม้ว่าบุคคลและตัวละครต่าง ๆ ไม่เคยมีอยู่จริง แต่ตัวละครในนวนิยายนั้นก็เป็นที่ยอมรับว่าเป็นแบบฉบับของบุคคลที่มีชีวิตจริง และพฤติกรรมของตัวละคนก็สอดคล้องกับลักษณะความเป็นที่ปรากฏขึ้นจริงในสถานที่และยุคสมัยนั้น ๆ"

วรรณกรรมที่เข้าข่ายเป็นนวนิยายเรื่องแรกของโลกคือ *ตำนานเก็นจิ* ของมูราซากิ ชิกิบุ ซึ่งแต่งขึ้นในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 แต่ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ผู้ได้รับการยอมรับนับถือว่าเป็นผู้ประพันธ์นวนิยายคนแรกของอังกฤษ คือแดเนียล เดโฟ ผู้แต่งนวนิยายผจญภัยเรื่อง *โรบินสัน ครูโซ* นวนิยายที่ปรากฏเป็นเรื่องแรกในประเทศไทยคือเรื่อง *ความพยาบาท* (*Vendetta*) โดยมารี กอร์เนลลี

นวนิยายมีทั้งผลดีและผลเสียต่อสังคม ด้านดีคือมีการคัดค้านสังคมที่เป็นอยู่และเสนอสังคมที่ควรเป็น ปลุกเร้าให้คนอื่นร่วมตระหนักปัญหาและเกิดความสนใจจะแก้ไข นวนิยายประเภทนี้ไม่จำเป็นต้องเป็นวรรณกรรมการเมืองเสมอไป ในทางตรงข้าม นวนิยายบางเรื่องมุ่งสร้างความบันเทิงเพียงอย่างเดียวโดยไม่ได้คำนึงถึงความรับผิดชอบที่มีต่อผู้อ่าน บางครั้งบิดเบือนความจริงและสร้างค่านิยมผิด ๆ

ดูเพิ่ม
-------

* วรรณกรรม
* นิทาน
* เรื่องสั้น
* กวีนิพนธ์

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6  รื่นฤทัย สัจจพันธุ์. คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง. *วรรณกรรมปัจจุบัน*. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 2540. 272 หน้า. ISBN 974-501-541-5
2. ↑  "The Tale of Genji" Encyclopædia Britannica Online Academic Edition. Encyclopædia Britannica Inc.
3. ↑  *The Japanese*. Reischauer, Edwin O. Belknap Press. Cambridge, MA 1980. p. 49. ISBN 0-674-47178-4.
**สโมสรวอลเลย์บอลชายปักกิ่ง** (จีน: 北京排球) เป็นทีมวอลเลย์บอลชาย ซึ่งตั้งอยู่ ณ ปักกิ่ง ทีมนี้เข้าแข่งขันในวอลเลย์บอลไชนีสลีก A

ประวัติ
-------

สโมสรวอลเลย์บอลชายปักกิ่ง ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1956 สโมสรมีส่วนร่วมในการแข่งขันวอลเลย์บอลไชนีสลีกของประเทศจีน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996 หลังจากได้แชมป์ลีก B ในปี ค.ศ. 2011 สโมสรได้รับการเลื่อนขึ้นไปเล่นลีก A อีกครั้ง ในรอบชิงชนะเลิศฤดูกาล 2011-12 สโมสรปักกิ่งพ่ายให้กับสโมสรวอลเลย์บอลเหลียวหนิง

ในฤดูกาล 2012-13 ได้มีการจ้างผู้เล่นต่างชาติเป็นครั้งแรกโดยได้เซ็นสัญญากับสตีฟ บรินก์แมน เฟร็ด วินเทอร์ และซัลบาโด อีดัลโก ในรอบชิงชนะเลิศสโมสรปักกิ่งสามารถคว้าแชมป์ได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ในฤดูกาลถัดไป วินเทอร์ ยังเล่นให้กับสโมสร และได้เซ็นสัญญาเพิ่มอีก 1 คน คือเวาต์ วูอีมันส์ และสามารถคว้าแชมป์เป็นสมัยที่ 2 โดยชนะสโมสรวอลเลย์บอลเซี่ยงไฮ้ในรอบชิงชนะเลิศ

เกียรติประวัติ
--------------


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ลีก A

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| ลีก A  |
| --- |
| 
* 1996-97: อันดับที่ 6
* 1997-98: อันดับที่ 7
* 1999-00: อันดับที่ 12
* 2002-03: อันดับที่ 8
* 2003-04: อันดับที่ 10
 | * 2004-05: อันดับที่ 10
* 2005-06: อันดับที่ 8
* 2006-07: อันดับที่ 10
* 2007-08: อันดับที่ 9
* 2008-09: อันดับที่ 9
 | * 2009-10: อันดับที่ 9
* 2011-12: อันดับที่ 4
* 2012-13:  **ชนะเลิศ**
* 2013-14:  **ชนะเลิศ**
* 2014-15:  **ชนะเลิศ**
 | * 2015-16:
 |

 |

 | ลีก B

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| ลีก B  |
| --- |
|  | * 1998-99: อันดับที่ ?
* 2000-01: อันดับที่ ?
* 2001-02: อันดับที่ ?
* 2010-11:  **ชนะเลิศ**
 |

 |

  |

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "Chinese Volleyball Association - Sito ufficiale" (ภาษาจีน).
**ไดเท็ตสึจิน 17** (ญี่ปุ่น: 大鉄人17; โรมาจิ: *Daitetsujin Wan-Sebun*) หรือในชื่อที่รู้จักในประเทศไทยคือ **หุ่นเหล็กหมายเลข 17** ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ถึง 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 ออกอากาศทุกวันศุกร์ ในเวลา 19.00 น.-19.30 น. ทางช่อง TBS เป็นผลงานสร้างสรรค์โดย โชทาโร่ อิชิโนะโมะริ ผู้สร้างคาเมนไรเดอร์ และผลิตโดย บริษัทโตเอะ มีจำนวนตอนทั้งหมด 35 ตอน เคยฉายในประเทศไทยทางช่อง 7 ในเวลา 10.00 น. - 10.30 น. ทุกวันเสาร์ ในชื่อว่า *หุ่นเหล็กหมายเลข 17*

หุ่นเหล็กหมายเลข 17 เป็นเรื่องราวความผูกพันของหุ่นยนต์ยักษ์ที่ชื่อ วัน-เซเว่น (17) ที่ถูกสร้างขึ้นโดย กับเด็กชายที่ชื่อ ซาบุโร่ โดยผ่านการติดต่อกันทางหมวกเหล็ก วัน-เซเว่นไม่สามารถพูดได้ แต่ใช้การสื่อสารผ่านทางสายตา โดยวันเซเว่นต้องต่อสู้กับหุ่นยนต์ของเหล่าร้ายที่ผลิตตัวเองขึ้นมา โดยมีหุ่นเหล็กหมายเลข 18 ซึ่งเป็นน้องชายรวมอยู่ด้วย 

ซีรีส์ชุดนี้ได้ถูกฉายในสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2525 โดยใช้ชื่อชุดว่า *The Defenders and the Great Brain* และ *Brain 17*

เรื่องย่อ
---------

ดร. ซาฮาระ ประดิษฐ์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ เพื่อปกป้องมนุษยชาติจากภัยพิบัติต่าง ๆ และรักษาสิ่งแวดล้อมจากสิ่งต่าง ๆ ที่สร้างขึ้น แต่ระหว่างนั้นสมองคอมพิวเตอร์ได้เปลี่ยนเป็นสมองที่เน้นการทำลายมนุษย์และโลก เพื่อต่อต้านมหันตภัยดังกล่าว จึงได้สร้างหุ่นยนต์ยักษ์ชื่อ วัน-เซเว่น (17) เพื่อมาต่อต้านความชั่วร้ายดั่งกล่าว

ยานรบ
-----

### วันเซเวน

### วันเอท

ตัวละคร
-------

### เรดมาฟเลอร์

มินามิ ซาบุโร่ (南三郎)
ซาฮาระ จิเกะ (佐原千恵)
ดร.ซาฮาระ (佐原博士)
กัปตัน นาคาอิ (中井隊長)
### เบรน

บัสเลอร์ (ハスラー)
กัปตันโกเมส (キャプテンゴメス)
ชีฟคิด (チーフキッド)
ไกเลอร์ (ガイラー)
แบล็คไทเกอร์ (ブラックタイガー)
บิ๊กจากัวร์ (ピンクジャガー)
บลูจากัวร์ (ブルージャガー)

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------
**นกเจย์สีน้ำตาลซินเจียง** หรือ **นกเจย์สีน้ำตาลทากลามากัน** (อังกฤษ: Biddulph's ground jay, Xinjiang ground jay; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Podoces biddulphi*) เป็นนกขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกนกเจย์ อยู่ในวงศ์นกกา (Corvidae)

จัดเป็นนกเจย์พื้นดินชนิดหนึ่ง เป็นนกขนาดเล็กขนาดไม่ใหญ่เกินไปกว่าฝ่ามือมนุษย์ มีขนตามลำตัวสีน้ำตาล ตัวผู้มีแถบลายพาดที่ใบหน้าสีดำ ขณะที่ยังเป็นลูกนกจะมีขนปุกปุยและไม่มีแถบสีดำ 

เป็นนกที่พบได้เฉพาะถิ่นที่พบได้ในประเทศจีนเท่านั้น โดยพบในทะเลทรายทากลามากัน ในมณฑลซินเจียง ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจีน นกตัวผู้จะเป็นฝ่ายหาเลี้ยงลูก โดยจิกหากินตามพื้นดิน อาหาร ได้แก่ เมล็ดพืชและแมลงต่าง ๆ รวมถึงอาจพลิกกิ่งไม้หากินได้ด้วย โดยมีถุงเก็บอาหารในลำคอเหมือนนกชนิดอื่นในวงศ์กาทั่วไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Podoces biddulphi*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2*. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.
2. ↑  *Deserts of the North*, "Untamed China With Nigel Marven". สารคดีทางแอนิมอลแพลนเน็ต ทางทรูวิชั่นส์: อาทิตย์ที่ 5 มกราคม 2556

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกเจย์สีน้ำตาลซินเจียง**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Podoces biddulphi ที่วิกิสปีชีส์