กินรีและกินนรที่วัดพระศรีรัตนศาสดารามในกรุงเทพมหานคร
**กินนร**, **กินรี** หรือ **กินรา** เป็นสิ่งมีชีวิตนักดนตรีครึ่งมนุษย์ครึ่งนกในศาสนาฮินดูและศาสนาพุทธ ปรากฏเครื่องดนตรีโบราณของอินเดียที่เรียกว่ากินรีวีณา และปรากฏใน *อาทิปรวะ* ของมหาภารตะ และเชื่อว่าอาศัยอยู่บนหิมาลัย

ในเอกสารของศาสนาพุทธ ปรากฏทั้งในชาดกและสัทธรรมปุณฑรีกสูตร ในธรรมเนียมของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เชื่อว่ากินนรและกินรีอาศัยอยู่ในหิมพานต์ เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการร่ายรำ ดนตรี และกวี ส่วนในธรรมเนียมเอเชียตะวันออก นักวิชาการ เอ็ดเวิร์ด เอช. ชัฟเฟอร์ ระบุว่ากินนรมักสับสนกับการเวก ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตครึ่งมนุษย์ครึ่งนกเช่นกัน แต่ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับกินนร

ไทย
---

ในวัฒนธรรมของไทยมักปรากฏการกล่าวถึงกินรีมากกว่ากินนร โดยกินรีได้รับมาจากตำนานของอินเดีย กินรีแบบไทยมีลักษณะสวมเครื่องแต่งกายแบบเทวดาไทย ช่วงล่างคล้ายนก และสามารถบินไปมาระหว่างโลกมนุษย์และหิมพานต์ได้ กินรีที่เป็นรูปแบบนิยมที่สุดของไทยคือรูปปั้นกินรีทองที่วัดพระศรีรัตนศาสดารามในกรุงเทพมหานคร

มโนราเป็นกินรีตนที่เป็นที่รู้จักมากของไทย เป็นตัวละครจากปัญญาสชาดก เขียนราว ค.ศ. 1450–1470

พม่า
----

กินนรบนธงของรัฐกะยา
กินนรในพม่าเรียกว่า keinnaya หรือ kinnaya (ကိန္နရာ [kèɪɰ̃nəjà]) ส่วนกินรีเรียกว่า keinnayi หรือ kinnayi (ကိန္နရီ [kèɪɰ̃nəjì]) ในภาษาฉานคือ ၵိင်ႇၼရႃႇ (เสียงอ่านภาษาไทใหญ่: [kìŋ nǎ ràː]) กับ ၵိင်ႇၼရီႇ (เสียงอ่านภาษาไทใหญ่: [kìŋ nǎ rì]) ตามลำดับ ธรรมเนียมพุทธแบบพม่าเชื่อว่าในบรรดา 136 อดีตชาติของพระพุทธเจ้า มี 4 ชาติที่เคยประสูติเป็นกินนร

ในวัฒนธรรมร่วมสมัยของพม่าปรากฏรางวัลเมียนมาร์อะคาเดมีเป็นรูปปั้นของกินนร คู่กินนรกับกินรีถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของชาวกะยา

กัมพูชา
-------

ในกัมพูชาเรียกกินนรในภาษาเขมรว่า kenar (កិន្នរ, កិន្នរា; สัทอักษรสากล: [keˈnɑː] หรือ *สัทอักษรสากล: [ken nɑ ˈraː]*) ส่วนกินรีคือ kinnari (កិន្នរី; สัทอักษรสากล: [ken nɑ ˈrəj]) ซึ่งปรากฏในวรรณกรรมของเขมรมากกว่ากินนร ถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของความงามและการร่ายรำ

อินโดนีเซีย
-----------

กรากฏประติมากรรมกินนรคู่กินรีที่บุโรพุทโธและปรัมบานัน ในรูปของนกที่มีศีรษะเป็นมนุษย์ มักปรากฏอยู่ปกป้องต้นกาลปาตารูหรือแม้แต่ไหสมบัติ นอกจากนี้ที่บุโรพุทโธยังปรากฏกินรีในชาดก มโนราห์

อ้างอิง
-------

1. ↑  
Ghosh, Subodh (2005). *Love stories from the Mahabharata, transl. Pradip Bhattacharya*. New Delhi: Indialog. p. 71
2. ↑  Schafer, Edward H. (1963). *The Golden Peaches of Samarkand: A Study of Tʻang Exotics*. University of California Press. p. 103.
3. ↑  Nithi Sthapitanond; Brian Mertens (2012). *Architecture of Thailand: A Guide to Tradition and Contemporary Forms*. Editions Didier Millet. ISBN 9789814260862.
4. ↑  Schiefner, Anton; Ralston, William Shedden. *Tibetan tales, derived from Indian sources*. London, K. Paul, Trench, Trübner & co. ltd. 1906. pp. xlviii-l and 44-74.
5. ↑  Reeja Radhakrishnan (2015). *The Big Book of World Mythology*. Penguin UK. ISBN 9789352140077.
6. ↑  "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 September 2010. สืบค้นเมื่อ 1 September 2010.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
7. ↑  "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 August 2007. สืบค้นเมื่อ 1 September 2010.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
8. ↑  Headley, Robert K. (1997). Modern Cambodian-English Dictionary, Dunwoody Press
9. ↑  "Pawon". *National Library of Indonesia, Temples of Indonesia*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-10-16. สืบค้นเมื่อ 2021-08-27.
10. ↑  Miksic, John (2012). *Borobudur: Golden Tales of the Buddhas*. Tuttle Publishing. ISBN 9781462909100.