recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**จง ชิ่งโฮ่ว** (จีน: 宗庆后) เกิดเมื่อ ค.ศ. 1945 เป็นนักธุรกิจชาวจีนผู้ก่อตั้ง ประธาน และประธานเจ้าหน้าที่บริหารของหางโจวหวาฮาฮากรุ๊ป ผู้ผลิตเครื่องดื่มรายใหญ่ของจีน เคยเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดของจีนเมื่อ ค.ศ. 2012 ปัจจุบันแม้ธุรกิจไม่รุ่งเรืองนัก แต่นิตยสารฟอบส์ก็เปิดเผยว่าจงมีทรัพย์สินสุทธิ 8.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2020 ติดอันดับมหาเศรษฐีลำดับต้นๆของจีนอยู่

ประวัติ
-------

จงเกิดที่มณฑลเจ้อเจียงเมื่อปี ค.ศ. 1945 แต่ไม่ได้รับการศึกษาอย่างเป็นทางการเท่าไหร่นัก หลังจากจบหลักสูตรมัธยมศึกษา จงได้เข้าทำงานที่นาเกลือในเมืองโจวชาน เมื่อมารดาเกษียณอายุราชการจากอาชีพครูในปี ค.ศ. 1979 จงได้กลับมาที่บ้านเกิดก่อนจะกลับไปที่หางโจว ในขณะนั้นจงไม่ค่อยมีงานที่ดีทำเนื่องจากไม่ค่อยมีการศึกษา

ในปี ค.ศ. 1987 จงตั้งใจจะเปิดร้านขายของชำเล็กๆในตำบลซ่างเฉิงชู ที่หางโจวเพื่อขายนมในโรงเรียน จึงได้เริ่มธุรกิจหวาฮาฮา เพื่อเป็นตัวแทนจำหน่ายน้ำผลไม้ น้ำแข็ง และเครื่องเขียน จากนั้นได้รวบรวมทุนจากเงินยืมได้ 140,000 หยวนตั้งโรงงานผลิตนมเพื่อจำหน่าย

ด้วยความมุมานะ ความเด็ดเดี่ยว และความสัมพันธ์ที่ดีกับดานอน ทำให้ธุรกิจไม่ถูกแทรกแซงจากทางการจีน ส่งผลให้ธุรกิจหวาฮาฮาเติบโตจนกลายเป็นผู้ผลิตเครื่องดื่มรายใหญ่ของจีนในที่สุด

อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์กับดานอนถึงคราวยุติในปี ค.ศ. 2007 เมื่อมีการกล่าวหาว่าดานอนได้ลงทุนในบริษัทคู่แข่งคู่ขนานไปด้วย จงได้ลาออกจากตำแหน่งประธานบริษัทเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 2007

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Danone set to sue Wahaha over breach of contract". *South China Morning Post*. Hong Kong. 11 April 2007. p. B3.
2. ↑  Rich List 2013 เก็บถาวร 2014-08-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *Hurun Report, China Rich List*, 5 August 2014
3. ↑  "娃哈哈"的新童話 เก็บถาวร 25 เมษายน 2008 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน(轉載自証券日報) People's Daily, (ในภาษาจีน)
4. ↑  Russell Flannery, "How To Lose In China" เก็บถาวร 2008-12-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *Forbes*, 18 June 2007. Retrieved 21 June 2007.
5. ↑  "Danone and Wahaha vie for the last laugh". *South China Morning Post*. Hong Kong. 11 June 2007. p. B3.
6. ↑  "current developments regarding Wahaha dispute" (Press release). Danone Group. 12 June 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-27. สืบค้นเมื่อ 21 June 2007.
เหงียน เตื่อง ตาม
**เญิ้ต ลิญ** (เวียดนาม: *Nhất Linh*) เป็นนามปากกาของ **เหงียน เตื่อง ตาม** (เวียดนาม: *Nguyễn Tường Tam*) เกิดเมื่อ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2449 ผู้เป็นนักการเมืองและนักเขียนคนสำคัญของเวียดนาม เขามีอุดมการณ์ที่ขัดแย้งกับพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม จึงตั้งพรรคประชาชนเวียดนามขึ้นใน พ.ศ. 2454 และต่อมาได้รวมเข้ากับพรรคแห่งชาติเวียดนาม ซึ่งเป็นพรรคการเมืองของกลุ่มปัญญาชน ต่อมา ใน พ.ศ. 2489 ลิญได้เข้าร่วมรัฐบาลกับโฮจิมินห์ แต่อีก 2 เดือนต่อมาก็เกิดความขัดแย้ง จนลิญออกจากรัฐบาล ลี้ภัยไปจีนและฮ่องกง หลังจากที่มีการแบ่งประเทศเป็นเวียดนามเหนือและเวียดนามใต้ ลิญเลือกที่จะไปอยู่เวียดนามใต้ 

เมื่อมาอยู่เวียดนามใต้ เขาพยายามไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองและเน้นงานทางด้านวรรณกรรม แต่เขาก็ถูกกล่าวหาจากรัฐบาลของโง ดิ่ญ เสี่ยมว่าเกี่ยวข้องกับความพยายามก่อรัฐประหารใน พ.ศ. 2503 ลิญปฏิเสธความเกี่ยวข้องและตำรวจก็ไม่มีหลักฐานใด ๆ ที่จะจับเขา จนกระทั่งวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ลิญฆ่าตัวตายด้วยการกินไซยาไนด์ และเขียนบันทึกก่อนตายว่าเขาฆ่าตัวตายเพื่อประท้วงกลุ่มคนที่เหยียบย่ำเสรีภาพ การตายของเขาเกิดขึ้นหลังจากการเผาตัวตายของพระภิกษุทิก กว๋าง ดึ๊ก เพียงเดือนเดียว

ผลงานการเขียนของเขาถูกห้ามตีพิมพ์ในเวียดนามเหนือและในเวียดนามหลังการรวมประเทศ จน พ.ศ. 2529 จึงได้รับอนุญาตให้ตีพิมพ์ได้อีกครั้ง

อ้างอิง
-------

* มนธิรา ราโท. **วรรณกรรมเวียดนามหลังปี ค.ศ. 1975.** กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553.
**มาร์คทอง** (อังกฤษ: Goldmark) เป็นชื่ออย่างไม่เป็นทางการที่ใช้เรียกเงินสกุล **มาร์ค** (เยอรมัน: *Mark*) ซึ่งตราขึ้นใช้ในจักรวรรดิเยอรมันตั้งแต่ปีค.ศ. 1873 ถึง 1914 สาเหตุที่มีชื่อเล่นว่าว่ามาร์คทองเนื่องจากเงินสกุลมาร์คในยุคนี้ใช้มาตรฐานทองคำ โดยที่ 2,790 มาร์คสามารถแลกทองคำบริสุทธิ์ได้ 1 กิโลกรัม 

ก่อนการรวมชาติเยอรมันในปีค.ศ. 1871 แว่นแคว้นเยอรมันทั้งหลายต่างมีสกุลเงินตราเป็นของตนเอง โดยยึดโยงกับเงินเหรียญที่เรียกว่า "แฟร์ไอส์ทาเลอร์" (*Vereinsthaler*) อันเป็นเหรียญเงินบริสุทธิ์น้ำหนัก 16.66 กรัม อัตราแลกเปลี่ยนระหว่างแฟร์ไอส์ทาเลอร์กับมาร์คทองถูกตรึงไว้ที่ 3 มาร์คเท่ากับ 1 แฟร์ไอส์ทาเลอร์

เมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งปะทุขึ้นในปีค.ศ. 1914 เงินสกุลมาร์คด้อยค่าลงอย่างหนักจนรัฐบาลจักรวรรดิเยอรมันต้องเลิกการผลิตเงินเหรียญและหันไปพิมพ์ธนบัตรที่มีชื่อเล่นว่ามาร์คกระดาษ (*Papiermark*) เพียงอย่างเดียว

อ้างอิง
-------

* Krause, Chester L.; Clifford Mishler (1991). *Standard Catalog of World Coins: 1801–1991* (18th ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501.
* Pick, Albert (1994). *Standard Catalog of World Paper Money: General Issues*. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.
**พายุไซโคลนวียารุ** หรือที่เคยรู้จักกันในนาม **พายุไซโคลนมหาเสน** เป็นพายุหมุนเขตร้อนค่อนข้างอ่อนที่ก่อให้เกิดการสูญเสียชีวิตในหกประเทศเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พายุนี้ก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ จากบริเวณความกดอากาศต่ำเหนืออ่าวเบงกอลตอนใต้ในต้นเดือนพฤษภาคม 2556 พายุค่อนข้างอยู่กับที่ และทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พายุดังกล่าวมีลมกำลังแรง (gale-force wind) และได้ชื่อว่า พายุไซโคลนมหาเสน ซึ่งเป็นพายุลูกแรกที่มีการตั้งชื่อในฤดูกาลนี้ เนื่องจากสภาพบรรยากาศในทิศทางตรงข้าม ระบบจึงพยายามรักษาการไหลขึ้นของกระแสอากาศที่เป็นระบบขณะเคลื่อนสู่ทางตะวันออกของประเทศอินเดีย วันที่ 14 พฤษภาคม การไหลเวียนที่ไม่มั่นคงของพายุหันไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ วันรุ่งขึ้น สภาพดังกล่าวอีกครั้งทำให้พายุทวีกำลังแรงขึ้น เช้าวันที่ 16 พฤษภาคม พายุไซโคลนทวีความรุนแรงถึงขีดสุดด้วยความเร็วลม 85 กิโลเมตร/ชั่วโมง และความดันบารอมิเตอร์ 988 มิลลิบาร์ ไม่นานหลังจากนั้น พายุมหาเสนขึ้นฝั่งใกล้กับจิตตะกอง ประเทศบังกลาเทศ ระบบได้รับการสังเกตล่าสุดเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ขณะที่เคลื่อนเหนือรัฐนาคาแลนด์ ทางตะวันออกของประเทศอินเดีย

ในช่วงแรกที่เกิดพายุ เกิดฝนที่ทำให้น้ำท่วมในพื้นที่ส่วนมากทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งก่อความเสียหายใหญ่หลวง มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยสี่คน และมีรายงานผู้หายสาบสูญอีกหกคน ในการเตรียมรับมือพายุ บางส่วนของประเทศพม่ามีการแนะนำให้อพยพใหญ่ ซึ่งส่งผลให้ประชาชนแย่งขึ้นเรือเพื่อหนี และมีเรืออย่างน้อยหนึ่งลำพลิกคว่ำ มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยแปดคน มีผู้ได้รับการกู้ชีวิต 42 คน ขณะที่อีก 50 คนยังไม่ทราบชะตากรรม และเกรงว่าจะเสียชีวิตแล้ว กลุ่มเมฆอันกว้างขวางของพายุยังทำให้เกิดสภาพอากาศเลวร้ายในประเทศศรีลังกา ประเทศไทย และทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอินเดีย พายุรุนแรงในประเทศอินเดียและประเทศศรีลังกาเป็นเหตุให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 16 คน และความเสียหายมหาศาล มีผู้เสียชีวิตหนึ่งคนในประเทศไทย พายุดังกล่าวส่งผลในประเทศบังกลาเทศอ่อนกว่าที่คาดไว้เดิม และก่อความเสียหายปานกลาง มีกระท่อมที่สร้างอย่างเลวกว่า 49,000 หลังได้รับความเสียหายหรือถูกทำลาย และมีผู้เสียชีวิต 17 คน ประเทศพม่า
**มาร์กาเร็ต ลิน เซเวียร์** (Margaret Lin Xavier; 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2441 – 6 ธันวาคม พ.ศ. 2475) หรือ **คุณหญิงลิน ศรีวิสารวาจา** เป็นแพทย์ชาวไทย ถือเป็นแพทย์หญิงชาวไทยคนแรกที่ได้ปริญญาแพทยศาสตร์

ประวัติ
-------

มาร์กาเร็ต ลิน เซเวียร์ เกิดที่บ้านเชิงสะพานพิทยเสถียร ทางฝั่งตะวันออกของคลองผดุงกรุงเกษม ตำบลมหาพฤฒาราม อำเภอบางรัก จังหวัดพระนคร เป็นบุตรีของพระยาพิพัฒนโกษา (เศเลสติโน ซาเวียร์) ปลัดทูลฉลองกระทรวงการต่างประเทศในสมัยรัชกาลที่ 5 และรัชกาลที่ 6 ซึ่งต่อมาดำรงตำแหน่งอัครราชทูตไทยประจำประเทศอิตาลี ส่วนมารดาชื่อ กิมกี ศึกษาที่โรงเรียน Convent of the Sacred Heart ที่ปีนัง จากนั้นย้ายตามบิดาที่ต้องไปรับราชการในยุโรป ศึกษาที่ Clark’s Commercial College ณ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ และศึกษาต่อในหลักสูตรสำหรับเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย จนสอบติดที่ London School of Medicine for Women และที่โรงพยาบาล Royal Free ตามลำดับ จนได้รับปริญญา M.B. B.S. M.R.C.S. และ L.R.C.P. เธอกลับสยามเมื่อปี พ.ศ. 2467 ทำงานที่แผนกความผาสุกของเด็กและทารก ในกองกลางหน่วยที่ 1 สภากาชาดไทย รวมถึงปฏิบัติหน้าที่ประจำสุขศาลาบางรัก หมอลินในวัย 26 ปี ได้รับอนุญาตจากสภากาชาดไทยให้ประกอบโรคศิลป์โดยกิจการส่วนตัวได้ จึงเป็นแพทย์หญิงคนแรกที่เปิดคลินิกได้ โดยมีคลินิกที่ชื่อ อุณากรรณ ตั้งอยู่บนถนนสี่พระยา ที่เป็นที่นิยมในหมู่สตรี

เธอสมรสกับพันเอกพระยาศรีวิสารวาจา (เทียนเลี้ยง ฮุนตระกูล) มีบุตรธิดา 3 คน ได้แก่ นายกิตติรัต ศรีวิสารวาจา, ท่านผู้หญิงมนัสนิตย์ วณิกกุล และท่านผู้หญิงสาวิตรี ศรีวิสารวาจา

หมอลินรักษาคนไข้ในทุกชนชั้น ไม่ใช่เพียงเฉพาะชนชั้นสูง คนไข้จำนวนมากของเธอเป็นโสเภณีที่ยากจนที่เธอให้การรักษาโดยไม่คิดค่าตอบแทน แม้หมอลินจะอยู่ในช่วงให้นมบุตร ก็ยังคงทำงาน เธอให้นมบุตรด้วยตนเอง ซึ่งในยุคนั้นมารดามักไม่ได้ให้นมบุตรด้วยตัวเอง โดยจะจ้างแม่นมให้นมแทน

คุณหมอลินป่วยหนักด้วยโรคมันสมองอักเสบรวมถึงไข้หวัดใหญ่เข้าแทรก เสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2475 ด้วยวัย 34 ปี

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2472 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Srisuwan, Artyasit (15 November 2018). "คุณหมอมาร์กาเร็ต ลิน เซเวียร์ แพทย์หญิงคนแรกของเมืองไทย" [Dr. Margaret Lin Xavier - Thailand's first female doctor]. *The Matter*. สืบค้นเมื่อ 8 March 2019.
2. ↑  Chiumkanokchai, Chariya (2019-04-08). "Tackling online gender bias". *Bangkok Post* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2019-10-07.
3. 1 2 3  *นารีผู้มีคุณ*. The National Identity Office, Secretariat of the Cabinet of Thailand. 1992.
4. 1 2  สมโชติ อ๋องสกุล. "พันเอกพระยาศรีวิสารวาจา". *ร่มพยอม*. p. 8. สืบค้นเมื่อ 9 ตุลาคม 2562. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` (help)
5. ↑   ข่าวตาย (หน้า ๓๒๘๒)
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้าฝ่ายหน้าและฝ่ายใน เก็บถาวร 2022-07-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๓๖ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๒๙๓๑, ๑ ธันวาคม ๒๔๗๒
**เกลม็อง อาแดร์** (ฝรั่งเศส: *Clément Ader*) เป็นนักประดิษฐ์และวิศวกรชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้บุกเบิกการบินของฝรั่งเศส

อาแดร์เป็นนักประดิษฐ์ทั้งในสาขาวิศวกรรมไฟฟ้าและวิศวกรรมเครื่องกล แรกเริ่มเขาศึกษาวิศวกรรมไฟฟ้าก่อน และใน ค.ศ. 1878 เขามีส่วนพัฒนาโทรศัพท์ซึ่งคิดค้นโดยอเล็กซานเดอร์ เกรแฮม เบลล์ ซึ่งนำไปสู่การติดตั้งเครือข่ายโทรศัพท์ในกรุงปารีสใน ค.ศ. 1880 และพัฒนาไปสู่ระบบส่งสัญญาณเสียงแบบสเตอริโอ อาแดร์ประดิษฐ์เครื่องยนต์ V8 สำหรับการแข่งรถจากปารีส-มาดริด แต่ผลิตขึ้นมาเพียงสามหรือสี่ชุดเท่านั้น

หลังประดิษฐ์เครื่องยนต์ V8 อาแดร์หันไปทำงานด้านกลศาสตร์การบิน เขาทุ่มเทเวลาที่เหลือของชีวิตและเงินทองมากมายไปในด้านนี้ เขาศึกษางานของหลุยส์ ปีแยร์ มูยาร์ เกี่ยวกับการบินของนก นำไปสู่การประดิษฐ์อุปกรณ์การบินใน ค.ศ. 1886 โดยตั้งชื่อมันว่า *อาแดเรออล* มันเป็นอุปกรณ์ที่มีลักษณะเหมือนปีกของค้างคาว อุปกรณ์นี้มีปีกกว้าง 14 เมตร ติดตั้งเครื่องยนต์ไอน้ำขนาดเล็กกำลัง 20 แรงม้า เฉพาะเครื่องยนต์หนัก 51 กิโลกรัม น้ำหนักรวมทั้งหมด 300 กิโลกรัม อาแดร์ทดสอบการบินในวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1890 มันสามารถบินได้ระยะทาง 50 เมตรที่ความสูง 20 เซนติเมตร

หลังจากนั้น เขาเริ่มประดิษฐ์อากาศยานลำที่สองที่ชื่อว่า *อาวียง 2* แต่ทำไม่ทันเสร็จก็ล้มเลิกกลางคัน และหันไปสร้างอากาศยานแบบใหม่ที่ชื่อว่า *อาวียง 3* โดยได้รับทุนบางส่วนจากกองทัพฝรั่งเศส อากาศยานแบบที่สามนี้สามารถบินได้ราว 100 เมตร แต่กองทัพฝรั่งเศสก็ยังคงไม่ประทับใจ จึงยกเลิกการสนับสนุน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Crook, Tim (2 November 1999). *Radio drama: Theory and practice*. pp. 15–16. ISBN 978-0-415-21603-6.
2. ↑  G. N. Georgano *Cars: Early and Vintage, 1886–1930*. (London: Grange-Universal, 1985).
3. ↑  Crouch, Tom D. "Ader Éole". *Encyclopædia Britannica*. สืบค้นเมื่อ 6 March 2019.
4. ↑  Gibbs-Smith, Charles H. (3 April 1959). "Hops and Flights: A roll call of early powered take-offs". *Flight*. **75** (2619): 468. สืบค้นเมื่อ 24 August 2013.
**สงครามประชาชน** (จีน: 人民战争; พินอิน: *Rénmín zhànzhēng*) หรือเรียก **สงครามประชาชนยืดเยื้อ** เป็นยุทธศาสตร์การทหาร-การเมืองที่ผู้นำปฏิวัติคอมมิวนิสต์และการเมืองชาวจีน เหมา เจ๋อตง (ค.ศ. 1893–1976) พัฒนาขึ้นครั้งแรก มโนทัศน์เบื้องต้นคือการรักษาการสนับสนุนของประชาชนและล่อข้าศึกให้อยู่ลึกเข้ามาในชนบท (เป็นการยืดเส้นทางกำลังบำรุง) ที่ซึ่งประชาชนจะทำให้ข้าศึกหมดกำลังโดยการสงครามเคลื่อนที่และกองโจรผสมกัน คอมมิวนิสต์ใช้ยุทธศาสตร์ดังกล่าวต่อกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สองและรัฐบาลคอมมิวนิสต์ใช้ในสงครามกลางเมืองจีน

นักลัทธิเหมาใช้คำนี้เป็นยุทธศาสตร์การต่อสู้ปฏิวัติด้วยอาวุธระยะยาว หลังสงครามจีน–เวียดนาม ค.ศ. 1979 เติ้ง เสี่ยวผิงเลิกใช้สงครามประชาชนแล้วใช้ "สงครามประชาชนภายใต้ภาวะสมัยใหม่" แทน ซึ่งเปลี่ยนจากการพึ่งพาจำนวนพลเป็นเทคโยโลยีแทน ด้วยการรับ "สังคมนิยมที่มีลักษณะจีน" การปฏิรูปเศรษฐกิจขับเคลื่อนการลงทุนทางทหารและเทคโนโลยี นอกจากนี้ยังลดจำนวนกำลังพลและส่งเสริมความเป็นอาชีพแทน

เวียดกงใช้ยุทธศาสตร์สงครามประชาชนอย่างหนักในสงครามเวียดนาม ทั้งนี้ ไม่ควรสับสนระหว่างสงครามยืดเยื้อกับทฤษฎี "โฟโก" (foco) ที่เช เกบาราและฟีเดล กัสโตรใช้ในการปฏิวัติคิวบา ค.ศ. 1959
**เวิลด์ โฟล์คเซน**  เป็นสตูดิโออัลบั้มเดี่ยวลำดับที่ 5 ของแอ๊ด - ยืนยง โอภากุล หัวหน้าวงดนตรีเพื่อชีวิต คาราบาว โดยชุดนี้ออกมาในแนวดนตรีโฟล์ก มีนักดนตรีบรรเลงหลักในการบันทึกเสียงเพียง 1 - 2 คน อีกทั้งยังได้นักดนตรีรับเชิญ อาทิ เทียรี่ เมฆวัฒนา มาร้องร่วมในเพลง เพื่อเมืองไทย และ ทอดด์ ทองดี ที่มาช่วยแต่งและร้องท่อนภาษาอังกฤษในชุดนี้ถึง 3 เพลง คือ *ยืนยงอย่างเนลยัง*, *World* และ *แสงดาว*

เพลงต่างๆ ในอัลบั้ม ยืนยงยังคงตีแผ่ประเด็นต่างๆ ทั้งเรื่องที่เกี่ยวกับ สังคม สิ่งแวดล้อม บันทึกเหตุการณ์สำคัญ ตลอดจนการกล่าวถึงบุคคลที่เป็นแรงบันดาลใจ แต่ไม่มีเรื่องการเมืองเช่นอัลบั้มชุดที่แล้ว โดยลดโทนเนื้อหาและดนตรีให้ฟังสบายๆ เรียบง่าย เพลงที่พอเป็นที่จดจำและมีการเผยแพร่เรื่อยมา ได้แก่ *บ้า*, *หลวงพ่อประจักษ์* และ *เพื่อเมืองไทย* ซึ่งเป็นฉบับขยายจากเดิมที่ใช้ประกอบภาพยนตร์โฆษณาเครื่องดื่มโค้ก

รายชื่อเพลงในอัลบั้ม
--------------------

1. ยืนยงอย่างเนลยัง
2. บ้า
3. World
4. ฝนดิน
5. เพื่อเมืองไทย
6. ศรอรชุน
7. หลวงพ่อประจักษ์
8. แสงดาว
9. ประตูหลัง
10. บรรพบุรุษชาวนา

ผู้ร่วมงาน
----------

1. ยืนยง โอภากุล : ร้องนำ, กีต้าร์, แต่งเพลงทุกบทเพลงในอัลบั้ม
2. อนุพงษ์ ประถมปัทมะ (อ๊อด) : เบส
3. โก้ อรชุน (ชูชาติ หนูด้วง) : กลอง
4. ทอดด์ ทองดี : ร้องและแต่งคำร้องเพลงภาคภาษาอังกฤษ
5. อู๊ด ยานนาวา: ช่วยตีกลองในเพลง *หลวงพ่อประจักษ์*
6. น้อย อรชุน (สตาร์ไบรท์) : เม้าท์ออร์แกนในบางท่อนของเพลง *ยืนยงอย่างเนลยัง*
7. เทียรี่ เมฆวัฒนา : ร่วมร้องในเพลง *เพื่อเมืองไทย*
8. เอกชัย ชูวงศ์ : ควบคุมการอัดเสียง
9. Kenny Jackel, อ๊อด, เจี๊ยบ : มิกซ์เสียง

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  "เซน" ในชื่ออัลบั้ม มาจากนิกายสาขาหนึ่งในพระพุทธศาสนา ว่าด้วยปรัชญาในการดำรงชีวิต อีกนัยหนึ่งมาจากชื่อเล่นลูกสาวคนโตของ แอ๊ด - ยืนยง โอภากุล นั่นเอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ยืนยงเอาอย่างนีล ยัง .. เขาดีดกีต้าร์ปากเป่าเม้าท์ออร์แกน"[*ลิงก์เสีย*]

ข้อความในปกอัลบั้ม
------------------

> **Folk Zen** ปัญญาแห่งภูมิ เสมือนการทบทวนตัวเอง ณ จุดปัจจุบัน  
> จากอดีตที่สั่งสมเป็น Folk จากทักษะและความรู้เป็น Zen  
> งานดนตรี เป็นเพียงลู่ทางที่แสดงออก เรื่องราวมีในจิตสำนึกปัจจุบัน โดยไม่นำอนาคตมากำหนดเมื่อได้ทำไป รู้สึกมีความสุข สงบ ผู้ร่วมทำเป็นประวัติศาสตร์ของเวลาในช่วงนั้น  
> ใครอยู่ ใครผ่านมา จึงมีและไม่มี
> 
> 

> ขอบพระคุณผู้ช่วยเหลือทุกท่าน ทั้งที่กล่าวนามมาและไม่ได้กล่าวถึง แม้จะทำด้วยตัวคนเดียว แต่มีกำลังใจและคนคอยช่วยตลอดงาน ขอบพระคุณท่านผู้มีอุปการะ  
> 
> 
> — แอ๊ด คาราบาว
***เกร็ดตำนานที่จารมิจบ แห่งนูเมนอร์ และมิดเดิ้ลเอิร์ธ*** (อังกฤษ: *Unfinished Tales of Númenor and Middle-earth*) เป็นหนังสือที่รวบรวมงานประพันธ์ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เกี่ยวกับจักรวาลอาร์ดาและมิดเดิลเอิร์ธ ที่เขาเขียนไว้ยังไม่จบและยังไม่ได้ตีพิมพ์ เรียบเรียงขึ้นโดยบุตรชายคนที่สามของโทลคีน คือ คริสโตเฟอร์ โทลคีน ตีพิมพ์ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2523 (ค.ศ. 1980)

หนังสือเล่มนี้ไม่ใช่นวนิยาย ที่ต่อเนื่องเป็นเรื่องเดียวตลอดเล่ม เนื่องจากเป็นการรวบรวมงานเขียนชิ้นต่างๆ ของโทลคีนที่เขียนเอาไว้ตรงโน้นบ้าง ตรงนี้บ้าง ไม่ปะติดปะต่อกัน เนื้อหาหลายส่วนยังมีความขัดแย้งกันอยู่บ้างเนื่องจากยังไม่ได้แก้ไขเป็นบทสรุปสุดท้าย คริสโตเฟอร์ โทลคีน ได้รวบรวมส่วนที่เกี่ยวข้องกันมาไว้ด้วยกัน และแสดงหมายเหตุ หรือข้อสังเกตส่วนตัวเกี่ยวกับงานเขียนเหล่านั้น โดยพยายามเรียบเรียงให้ได้เนื้อหาที่ใกล้เคียงกับข้อสรุปสุดท้ายของโทลคีนให้มากที่สุด

สิ่งที่น่าสนใจในหนังสือเล่มนี้ คือรายละเอียดปลีกย่อยจำนวนมาก ซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการตั้งชื่อตัวละคร หรือชื่อสถานที่ต่างๆ บนมิดเดิลเอิร์ธ ซึ่งโทลคีนใส่ใจพิถีพิถันเป็นพิเศษ ทั้งในแง่ของความหมาย และความเป็นมา ถึงแก่ลงมือประพันธ์ประวัติศาสตร์ของชื่อสถานที่บางแห่ง ทำให้มีความสมจริงสมจังเป็นอย่างยิ่ง ข้อมูลในหนังสือ Unfinished Tales สามารถให้รายละเอียดเพิ่มเติมแก่ตัวละคร เหตุการณ์ หรือสถานที่บางแห่งที่ถูกกล่าวถึงเพียงย่อๆ ใน เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ รวมถึงความเป็นมาของแกนดัล์ฟ และเหล่าพ่อมด (อิสตาริ) และเรื่องราวโดยละเอียดในการที่แหวนเอกสูญหายไปจากการรับรู้ของผู้คนบนมิดเดิลเอิร์ธในตอนต้นของยุคที่สาม นอกจากนี้ ยังมีรายละเอียดของเหตุการณ์ในยุคที่สอง โดยเฉพาะเรื่องราวของเกาะนูเมนอร์ ซึ่งไม่ใคร่ถูกกล่าวถึงมากนักทั้งใน เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ และ ซิลมาริลลิออน

แม้ว่าหนังสือเล่มนี้จะตีพิมพ์ออกมาหลังจากโทลคีนถึงแก่กรรมไปแล้วหลายปี แต่ก็ยังได้รับการตอบรับจากผู้อ่านอย่างดียิ่ง ทำให้คริสโตเฟอร์ โทลคีน มีกำลังใจที่จะเรียบเรียงงานชิ้นอื่นๆ ของบิดาออกมาอีก เกิดเป็นหนังสือชุด ประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ จำนวน 12 เล่ม

ภาพรวมของเรื่อง
---------------

ภาคหนึ่ง: ยุคที่หนึ่ง

* "ว่าด้วยทูออร์ และการมาถึงกอนโดลิน"
* "นาร์น อิ คีน ฮูริน (ตำนานบุตรแห่งฮูริน)"

ภาคสอง: ยุคที่สอง

* "คำพรรณนาว่าด้วยลักษณะของเกาะนูเมนอร์"
* "ตำนานของอัลดาริออนและเอเรนดิส : ชายานาวิก"
* "สายวงศ์แห่งเอลรอส : กษัตริย์แห่งนูเมนอร์"
* "เรื่องของกาลาเดรียลกับเคเลบอร์น"

ภาคสาม : ยุคที่สาม

* "เหตุวิบัติแห่งทุ่งแกลดเดน"
* "เรื่องของคิริออนกับเอออร์ล และสัมพันธไมตรีระหว่างกอนดอร์กับโรฮัน"
* "ยุทธการแห่งเอเรบอร์"
* "การตามล่าแหวนเอก"
* "การสัประยุทธ์แห่งฟอร์ดไอเซน"

ภาคสี่

* "ชาวดรูเอไดน์"
* "อิสตาริ"
* "พาลันเทียร์"

| * ด
* ค
* ก
ปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน |
| --- |
| ตีพิมพ์ก่อนเสียชีวิต: | *เดอะฮอบบิท* **·**  *เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์* **·**  *การผจญภัยของทอม บอมบาดิล* **·**  *The Road Goes Ever On* |
| ตีพิมพ์หลังเสียชีวิต: | *ตำนานแห่งซิลมาริล* **·**  *เกร็ดตำนานที่จารมิจบ* **·**  *ประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ* (12 เล่ม) **·**  *Bilbo's Last Song* **·**  *ตำนานบุตรแห่งฮูริน* **·**  *ประวัติศาสตร์เดอะฮอบบิท* **·**  *เบเรนกับลูธิเอน* **·**  *การล่มสลายของกอนโดลิน* |
| รายชื่อบทความแบ่งตาม: | หมวดหมู่ **·**  ตัวละคร **·**  ชาติพันธุ์ **·**  ภูเขา **·**  แม่น้ำ **·**  อาณาจักร **·**  ยุคสมัย |
"**ลาสต์คริสต์มาส**" (ญี่ปุ่น: ラスト・クリスマス; โรมาจิ: *Rasuto Kurisumasu*; ทับศัพท์: LAST CHRISTMAS) เป็นซิงเกิลที่ 29 ของเอกซ์ไซล์ ออกจำหน่ายวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 วางจำหน่ายก่อนอัลบั้มเพลงฮิต *EXILE BALLAD BEST* เพียงหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น ซิงเกิลนี้วางจำหน่ายในรูปแบบซีดีธรรมดาเพียงอย่างเดียว ในการผลิตครั้งแรกแถมสติ๊กเกอร์จำกัดจำนวน 

เพลง "LAST CHRISTMAS" เดิมเป็นเพลงของวง "WHAM!"

ซิงเกิล "LAST CHRISTMAS" เป็นซิงเกิลแรกของเอกซ์ไซล์ที่ไม่มีมิวสิกวีดีโอ และสามารถเปิดตัวในอันดับที่ 1 ออริกอนชาร์ตด้วยยอดขาย 200,255 แผ่นในสัปดาห์แรก

ซิงเกิล "LAST CHRISTMAS" ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวจาก RIAJ หลังจากรับรางวัลเดี่ยวกันนี้ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2008 จากซิงเกิล "เดอะเบิร์ธเดย์~ทีอาโม~"

รายชื่อเพลง
-----------

1. LAST CHRISTMAS
2. LAST CHRISTMAS -カラオケ Version-

ชาร์ต
-----

ชาร์ตออริกอน (ในญี่ปุ่น)

| วางจำหน่าย | ชาร์ต | อันดับสูงสุด | ยอดขายสัปดาห์แรก | ยอดขายรวม | อยู่ในชาร์ต |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 26 พฤศจิกายน 2008 | ชาร์ตซิงเกิลออริกอนรายวัน | #**1** | 71,737 |  |  |
| 26 พฤศจิกายน 2008 | ชาร์ตซิงเกิลออริกอนรายสัปดาห์ | #**1** | 200,255 | 226,829 | 6 สัปดาห์ |
| 26 พฤศจิกายน 2008 | ชาร์ตซิงเกิลออริกอนรายเดือน | #2 | 220,295 |  |  |
| 26 พฤศจิกายน 2008 | ชาร์ตซิงเกิลออริกอนรายปี | #30 | 213,917 |  |  |

อ้างอิง
-------

1. ↑
**ภาวะพร่องออกซิเจนแบบไม่แสดงอาการ** (อังกฤษ: silent hypoxia) หรือ**แฮปปี้ไฮป็อกเซีย** (อังกฤษ: happy hypoxia) เป็นภาวะพร่องออกซิเจน (hypoxia) ชนิดหนึ่งที่ผู้ป่วยไม่มีอาการหายใจลำบาก เป็นที่รู้จักกันทั่วไปจากการเป็นภาวะแทรกซ้อนอย่างหนึ่งของโควิด-19 มีการตั้งสมมติฐานว่าภาวะนี้เกิดจากการที่ไวรัส SARS-CoV-2 ที่เป็นสาเหตุของโควิด-19 มีผลต่อการไหลของเลือดในระบบหายใจจนเกิดภาวะพร่องออกซิเจนแต่ไม่ทำให้เกิดอาการหอบเหนื่อย หรืออาจเกิดจากลิ่มเลือดในเส้นเลือดปอด

อย่างไรก็ดียังพบอีกว่าผู้ป่วยโควิด-19 หลายราย มีอาการหายใจลำบากหลังออกกำลังกายน้อยกว่าผู้ป่วยโรคอื่นๆ

โรคอื่นที่ทำให้เกิดภาวะเช่นนี้ได้ เช่น ปอดอักเสบแบบวอล์คกิ้งนิวโมเนีย และการอยู่บนที่สูง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tobin MJ, Laghi F, Jubran A (August 2020). "Why COVID-19 Silent Hypoxemia Is Baffling to Physicians". *American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine*. **202** (3): 356–360. doi:10.1164/rccm.202006-2157CP. PMC 7397783. PMID 32539537.
2. ↑  LaMotte S (7 May 2020). "Silent hypoxia: Covid-19 patients who should be gasping for air but aren't". *CNN*.
**สนอง ร.ส.พ.** หรือนายสนอง อาจทวีกุล เกิดเมื่อ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2475 ที่ จังหวัดบุรีรัมย์ สถิติการชก 20 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 10) เสมอ 2 แพ้ 8 เป็นนักมวยที่หมัดซ้ายหนักโดยธรรมชาติ แต่ไม่มีผู้สนับสนุนเขาอย่างจริงจัง เป็นนักมวยที่มีชื่อเสียงรุ่นเดียวกับ โผน กิ่งเพชรแต่ไม่เคยชกกัน

ประวัติ
-------

สนองเริ่มชกมวยตั้งแต่อายุ 17 ปี เคยครองแชมป์มวยสากลรุ่นแบนตัมเวทของเวทีราชดำเนินและเคยเป็นรองแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวทเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2498 เมื่อชนะน็อค ลิตเติล ซีซาร์ ยก 2 ที่ มะนิลา แต่ก็ถูกปลดออกจากตำแหน่งรองแชมป์โลกเมื่อชกแก้มือกับซีซาร์อีกครั้งและเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 2 โดยที่สนองไม่เคยได้ชิงแชมป์โลก

สนองมีโอกาสชิงแชมป์ OPBF ถึงสองครั้งแต่ไม่สำเร็จ ครั้งแรกชิงที่เวทีราชดำเนิน แพ้คะแนนเลียว เอสปิโนซ่า ทั้งๆที่ชกเลียวลงไปให้กรรมการนับเก้าได้ก่อนในยกที่ 2 แต่สู้ฝีมือของเลียวไม่ได้ เมื่อน็อคไม่ลงจึงแพ้คะแนนไป อีกครั้งหนึ่งสนองได้ไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทที่ มะนิลา ฟิลิปปินส์ แพ้ฟาล์ว เกอิชิ โคมูจิ ยก 6 ไปอย่างน่าเสียดาย

จนกระทั่ง พ.ศ. 2502 สนองมีโอกาสไปชกที่ญี่ปุ่นภายใต้การจัดของโอซามุ โอกูจิ สนองได้ชก 4 ครั้ง ชนะ 3 เสมอ 1 จนเป็นที่กล่าวขวัญในญี่ปุ่นจนหนังสือพิมพ์ญี่ปุ่นตั้งฉายาให้ว่า "หมัดซ้ายฆาตกร" และหนังสือพิมพ์เดอะโคคูมินไทม์ฉบับวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2503 ได้ลงชีวประวัติของสนองด้วย

เมื่อกลับมาจากญี่ปุ่น สนองยังไม่ค่อยได้ขึ้นชกเท่าใดนักเพราะหาคู่ชกยาก จนกระทั่งเขาแพ้คะแนนแดงน้อย ศรีโสธร ทางฝ่ายแดงน้อยจึงแสดงความประสงค์จะชิงแชมป์เวทีราชดำเนินรุ่นแบนตัมเวทที่สนองครองอยู่ ผลปรากฏว่าสนองพยายามลดน้ำหนักให้ลงมาอยู่ในพิกัดรุ่นแบนตัมเวทจนถึงกับต้องส่งโรงพยาบาล สนองจึงตัดสินใจสละแชมป์และแขวนนวมเลิกชกมวยไปในที่สุด

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ประเทศไทยรุ่นแบนตัมเวท
	+ ไม่ทราบปีที่ได้ครองแชมป์ ถูกปลดเมื่อ พ.ศ. 2503 เพราะทำน้ำหนักไม่ได้
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 7 มี.ค. 2498 แพ้คะแนน เลียว เอสปิโนซ่า (ฟิลิปปินส์) ที่ฟิลิปปินส์
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 3 ธ.ค. 2498 แพ้ฟาล์ว เกอิชิ โคมูจิ (ญี่ปุ่น) ยก 6 ที่ มะนิลา ฟิลิปปินส์

อ้างอิง
-------

* อาว์สังข์ สุดเสียง. เรื่องเก่าเล่าใหม่: สนอง ร.ส.พ. หนึ่งเดียวที่โผน กิ่งเพชรไม่กล้าทาบ! นิตยสารมวยโลก. ฉบับที่ 1128 เมษายน 2549 หน้า 40 -43
* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
**พายุไซโคลนโบลา** (อังกฤษ: Bhola cyclone) เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่เข้าปะทะปากีสถานตะวันออก (ประเทศบังกลาเทศในปัจจุบัน) และรัฐเบงกอลตะวันตก ในประเทศอินเดีย เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2513 มันเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่อันตรายที่สุดที่เคยบันทึกไว้และเป็นหนึ่งในภัยพิบัติทางธรรมชาติที่อันตรายที่สุด มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 500,000 รายในพายุ ส่วนใหญ่เป็นผลมาจากน้ำท่วมที่เกิดจากพายุในบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำคงคา พายุไซโคลนนี้เป็นพายุไซโคลนลูกที่หกของฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2513 และเป็นฤดูกาลที่มีความรุนแรงที่สุด

พายุไซโคลนก่อตัวขึ้นเหนืออ่าวเบงกอลตอนกลางในวันที่ 8 พฤศจิกายนและเดินทางขึ้นไปทางเหนือ ถึงจุดสูงสุดด้วยความเร็วลม 185 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (115 ไมล์ต่อชั่วโมง) ในวันที่ 11 พฤศจิกายนและขึ้นฝั่งบนชายฝั่งของปากีสถานตะวันออก ในบ่ายวันรุ่งขึ้น กระแสลมของพายุทำลายหมู่เกาะนอกชายฝั่ง ทำลายหมู่บ้านและทำลายพืชผลทั่วทั้งภูมิภาค ได้รับผลกระทบอย่างหนักในอัพซิซิลาและทาซูมัตดิน กว่า 45% ของประชากรทั้งหมด 167,000 คนถูกพายุสังหาร

รัฐบาลปากีสถานซึ่งนำโดยนายพลยาเฮีย ข่าน หัวหน้ารัฐบาลทหารได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ว่ามีความล่าช้าในการจัดการการบรรเทาทุกข์หลังจากเกิดพายุ จากผู้นำทางการเมืองในท้องถิ่นในปากีสถานตะวันออกและสื่อต่างประเทศ ในช่วงหลังการเลือกตั้งที่เกิดขึ้นหนึ่งเดือนหลังจากนั้น ฝ่ายค้านสันนิบาตอวามีได้รับชัยชนะอย่างล้นหลามจากภายในประเทศ และเป็นต้นเหตุของความไม่สงบระหว่างปากีสถานตะวันออกและรัฐบาลกลาง เรียกว่าสงครามปลดปล่อยบังกลาเทศ ซึ่งนำไปสู่พันธุฆาตบังกลาเทศในปี 2514 ในท้ายสุดนั้นเป็นส่วนหนึ่งในเหตุการตั้งประเทศบังกลาเทศ

อ้างอิง
-------


1. ↑
2. ↑
**วันวิน จ.เจริญ** มีชื่อจริงว่า **มงคล วงษ์ชมภู** เกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ที่ จังหวัดขอนแก่น สถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 12 (น็อค 7) แพ้ 5

ประวัติ
-------

วันวินขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 ชนะน็อค ทับหนู ศิษย์ศิลป์ ยก 2 ที่เวทีราชดำเนิน จากนั้น ขึ้นชกชนะอีก 2 ครั้ง ก็ได้ไปชกที่ ญี่ปุ่น แพ้คะแนน ตีติง ดิกนอส เมื่อ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2533 เมื่อกลับมาชกในเมืองไทย วันวินชกชนะอีก 6 ครั้ง มีแพ้น็อค คม ส. ธนิกุล เพียงครั้งเดียวรวมทั้งชนะน็อค สายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ ยก 3 (ต่อมาเป็นแชมป์โลกของสหพันธ์มวยโลก) 

ใน พ.ศ. 2537 เป็นช่วงที่สหพันธ์มวยโลก (WBF) เข้ามาเผยแพร่ในประเทศไทย และเปิดโอกาสให้นักมวยสากลชาวไทยได้ขึ้นชิงแชมป์โลก วันวิน ได้โอกาสขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวทที่ว่างกับรอนนี่ มากราโม ปรากฏว่าวันวินพลาดท่า เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 2 เท่านั้นไปอย่างไม่คาดคิด แต่ก็ถือว่าวันวินเป็นนักมวยไทยรายแรกที่ขึ้นชกในสังกัดของสถาบันแห่งนี้ 

จากนั้น วันวินขึ้นชกอุ่นเครื่องชนะอีกสามครั้ง โดยชกชนะคะแนน โรแลนโด ทูยูกอน (ต่อมาเป็นแชมป์โลกของสหพันธ์มวยโลกและสหภาพมวยโลก) และโดมิงกุส ซิวาเลตเต้ แชมป์เงาของสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) แต่วันวินก็ไม่มีโอกาสชิงแชมป์โลกอีก ใน พ.ศ. 2538 วันวินได้มีโอกาสชิงแชมป์เวทีราชดำเนิน แพ้คะแนน วังพนม ว.สระกวี และได้ไปชิงแชมป์เงาสหพันธ์มวยนานาชาติที่อินโดนีเซีย แพ้น็อค ยานีน เบลเอนโด ยก 11 จากนั้น วันวินไม่ได้ขึ้นชกมวยสากลอีกเลย และหลังจากแขวนนวมไปแล้ว วันวินมีอาการผิดปกติเนื่องจากสมองได้รับการกระทบกระเทือนจนช่วยตัวเองไม่ได้

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท WBF เมื่อ 9 ก.ค. 2537 แพ้น็อค รอนนี่ มากราโม (ฟิลิปปินส์) ยก 2 ที่ จ. สมุทรปราการ
	+ ชิงแชมป์เงารุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF เมื่อ 2 พ.ค. 2538 แพ้น็อค ยานีน เบลเอนโด (อินโด) ยก 11 ที่อินโด

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก เก็บถาวร 2014-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
*ภาพครึ่งตัวของชาวอิตาลี ลูกา ปาชีโอลี* วาดโดยจาโกโป เด บาร์บารี ค.ศ. 1495 (ณ มูเซโอดีกาโปดีมอนเต) ซึ่งปาชีโอลีได้รับการถือเป็นบิดาแห่งการบัญชี
**การทำบัญชี** (อังกฤษ: bookkeeping) เป็นการบันทึกธุรกรรมทางการเงิน และเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการการบัญชีในธุรกิจ ธุรกรรมรวมถึงการซื้อ, การขาย, รายรับ และรายจ่าย โดยบุคคล หรือองค์กร/บริษัท มีวิธีการทำบัญชีมาตรฐานหลายวิธี รวมถึงระบบบัญชีเดี่ยวและระบบบัญชีคู่ ในขณะที่สิ่งเหล่านี้อาจได้รับการมองว่าเป็นการทำบัญชี "ของจริง" ซึ่งกระบวนการใด ๆ สำหรับการบันทึกธุรกรรมทางการเงินเป็นกระบวนการทำบัญชี

การทำบัญชีเป็นงานของ**คนทำบัญชี** (หรือผู้ดูแลบัญชี) ผู้ซึ่งบันทึกธุรกรรมทางการเงินรายวันของธุรกิจ พวกเขามักจะเขียน*บัญชีประจำวัน* (ซึ่งมีบันทึกการขาย, การซื้อ, รายรับ และรายจ่าย) และบันทึกธุรกรรมทางการเงินแต่ละรายการไม่ว่าจะเป็นเงินสดหรือเครดิต ลงในบัญชีประจำวันที่ถูกต้อง—นั่นคือสมุดเงินสดย่อย, สมุดบัญชีแยกประเภทผู้จำหน่าย สมุดบัญชีแยกประเภทลูกค้า ฯลฯ—และสมุดบัญชีแยกประเภททั่วไป หลังจากนั้น นักบัญชีสามารถสร้างรายงานทางการเงินจากข้อมูลที่บันทึกโดยคนทำบัญชี

การทำบัญชีส่วนใหญ่หมายถึงด้านการเก็บบันทึกการบัญชีการเงิน และเกี่ยวข้องกับการเตรียมเอกสารต้นฉบับสำหรับธุรกรรม, การดำเนินงาน และกิจกรรมอื่น ๆ ของธุรกิจทั้งหมด

คนทำบัญชีนำบัญชีเข้าสู่ขั้นตอนงบทดลอง ซึ่งนักบัญชีอาจจัดทำงบกำไรขาดทุนและงบดุล โดยใช้งบทดลองและสมุดบัญชีแยกประเภทที่จัดทำโดยคนทำบัญชี

ดูเพิ่ม
-------

* การบัญชี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Weygandt; Kieso; Kimmel (2003). *Financial Accounting*. Susan Elbe. p. 6. ISBN 0-471-07241-9.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* CA Student Blog (27 April 2017). "Infographic: What are the Books of Prime Entry?". *icas.com*. Institute of Chartered Accountants of Scotland. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-03-17. สืบค้นเมื่อ 16 June 2017.
**เท็นจิง** หรือ **เท็นจินซามะ** (天神) เป็นเทพตามความเชื่อของญี่ปุ่น พระองค์ทรงเป็นเทพแห่งการศึกษา, ความรู้ และการสอบเข้ามหาวิทยาลัย พระองค์ทรงเป็นเทพประเภท "คามิ" ตามศาสนาชินโต กล่าวคือเป็นเทพผู้อุปถัมภ์และมีตัวตนเป็นบุคคลและได้รับเคารพนับถือให้เป็นเทพเจ้า

เท็นจินเดิมเป็นมนุษย์ที่มีตัวตนในประวัติศาสตร์ เป็นขุนนางสมัยเฮอันชื่อ ซุงาวาระ โนะ มิจิซาเนะ (菅原道真) เป็นผู้มีความใฝ่รู้ใฝ่เรียนและฉลาด จนได้รับการไว้วางพระทัยจากพระจักรพรรดิ์อูดะ ให้เป็นเลขาธิการส่วนพระองค์ ต่อมาหลังจักรพรรดิอูดะสิ้นพระชนม์ มิจิซาเนะถูกใส่ร้ายว่าเป็นกบฏและถูกขับไล่ออกจากเกียวโต ต่อมาหลังท่านเสียชีวิตได้มีการจัดพิธีศพอย่างเรียบง่าย และมีการสร้างหลุมศพของท่านซึ่งต่อมาได้พัฒนาเป็นศาลเจ้าของท่าน และผู้คนก็ยกย่องให้เป็นเทพเจ้าเท็นจินหรือเทพเจ้าแห่งปัญญา จากความขยันหมั่นเพียรและความเฉลียวฉลาดของท่าน

ศาลเจ้าชินโตที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเคารพเทพเท็นจินจะถูกเรียนว่า เท็มมังงู (天満宮) ซึ่งมีกระจายอยู่ทั่วประเทศญี่ปุ่น โดยมีศาลเจ้าหลักคือ ศาลเจ้าดาไซฟุเท็มมันงู (太宰府天満宮) ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานหลุมพระศพของเทพเท็นจิน ตั้งอยู่ในจังหวัดฟุกุโอกะ ซึ่งเป็นที่นิยมในหมู่นักเรียนญี่ปุ่นที่จะสอบเอนทรานซ์เข้ามหาวิทยาลัยหรือสอบเลื่อนชั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  en:Kami
2. ↑
3. ↑

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เท็นจิง**
**แผนล่าลายเซ็นยอดตำนาน** (อังกฤษ: Air) เป็นภาพยนตร์ดราม่าอเมริกันเกี่ยวกับชีวประวัติด้านกีฬาปี ค.ศ. 2023 กำกับโดยเบน แอฟเฟล็ก และเขียนบทโดยอเล็กซ์ คอนเวอรี ภาพยนตร์สร้างจากเหตุการณ์จริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดของแอร์ จอร์แดน รองเท้าบาสเก็ตบอลชื่อดังและเป็นตำนาน เมื่อพนักงานกลุ่มหนึ่งของไนกี้ พยายามเจรจาธุรกิจกับไมเคิล จอร์แดน นักบาสเก็ตบอลดาวรุ่งหน้าใหม่ ซึ่งต่อมากลายเป็นตำนานนักบาสเกตบอล นำแสดงโดยแมตต์ เดมอน เป็น ซันนี แวคคาโร, เบน แอฟเฟล็ก เป็น ฟิล ไนท์, เจสัน เบตแมน เป็น ร็อบ สตราเซอร์ คริส ทักเกอร์ เป็น ฮาวเวิร์ด ไวท์ และวิโอลา เดวิส เป็น เดลอริส จอร์แดน

โครงการนี้ได้รับการประกาศในเดือนเมษายน ค.ศ. 2022 โดยมีแอฟเฟล็กเป็นผู้กำกับ รวมถึงแสดงและอำนวยการสร้างร่วมกับเพื่อนสนิทของเขา แมตต์ เดมอน ซึ่งพวกเขาร่วมมือกันก่อตั้งบริษัทผลิตภาพยนตร์น้องใหม่ในชื่อ Artists Equity การถ่ายทำเกิดขึ้นระหว่างเดือนมิถุนายนถึงกรกฎาคม ค.ศ. 2022 ในขณะที่ไมเคิล จอร์แดนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการสร้างภาพยนตร์ เขาได้พบกับแอฟเฟล็กโดยเสนอคำแนะนำหลายประการ รวมถึงการคัดเลือกเดวิสมารับบทเป็นแม่ของเขา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Air* (15)". *BBFC*. March 30, 2023. สืบค้นเมื่อ March 30, 2023.
2. ↑  "*Air (2023)*". *The Numbers*. Nash Information Services, LLC. สืบค้นเมื่อ May 17, 2023.
3. ↑  "*Air (2023)*". *Box Office Mojo*. IMDb. สืบค้นเมื่อ May 17, 2023.
แผนที่เล่มที่เขียนโดยกีโยม เดอลีล ใน ค.ศ. 1742
**แผนที่เล่ม** (อังกฤษ: atlas) คือแผนที่ที่รวมแผนที่ต่าง ๆ ทั้งลักษณะทางกายภาพ, ค่าเฉลี่ยของฝน, ค่าเฉลี่ยอุณหทางเศรษฐกิจ ทางสังคม ทางด้านประชากร และ อื่น ๆ รวมเอาไวในเล่มเดียวกันและนอกเหนือจากการนำเสนอคุณลักษณะทางภูมิศาสตร์และขอบเขตทางการเมืองแล้ว แผนที่เล่มยังมีการแสดงสถิติทางภูมิศาสตร์ การเมือง สังคม ศาสนา และเศรษฐกิจ

ประวัติ
-------

แผนที่เล่มปี 1595
แผนที่เล่มชิ้นแรกนั้นมีรูปร่างลักษณะเป็นชุดแม่พิมพ์ไม้ขนาดสม่ำเสมอซึ่งตั้งใจเอาไว้ตีพิมพ์ในหนังสือ โดยมีชื่อว่า *De Summa totius Orbis* ซึ่งน่าจะผลิตในปี 1524 หรือ 1526 โดยนักเขียนชาวอิตาลีในศตวรรษที่ 16 และนี้ทำให้เริ่มมีการตีพิมพ์แผนที่เล่มที่ชื่อ *Theatrum Orbis Terrarum* ในปี ค.ศ. 1570 โดยผู้ตีพิมพ์คืออับราฮัม ออร์ทีเลียส

ประเภท
------

เพือที่จะทำให้แผนที่เล่มใช้งานได้มากขึ้นจึงมีการแบ่งหมวดหมู่เอาไว้ว่าหน้าไหนมีการแสดงลักษณะของโลกด้านใดเช่นการแบ่งเป็นภูมิประเทศ ภูมิอากาศ จำนวนประชากร และค่าเฉลี่ยอุณหภูมิเป็นต้น โดยจะแบ่งไปตามลำดับตัวอักษร A-Z หรือ ก-ฮ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Schwartz, John (2008-04-22). "The Body in Depth". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ 2015-05-07.
2. ↑  เครื่องมือทางภูมิศาสตร์
3. ↑  "Road map". Merriam Webster. สืบค้นเมื่อ 2012-05-31.
**สงครามนกอีมู** (อังกฤษ: Emu War) เป็นปฏิบัติการทางทหารเพื่อควบคุมประชากรนกอีมูในประเทศออสเตรเลียในช่วงปลายปีค.ศ. 1932 จากการที่นกอีมูเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็วกว่า 20,000 ตัวจนสร้างปัญหาแก่เกษตรกรไร่ข้าวโพดในท้องที่อำเภอแคมเปียนของรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ทางการออสเตรเลียว่าจ้างอดีตทหารผ่านศึกในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง จัดหน่วยทหารติดปืนกลลิวอิสเพื่อกำจัดนกอีมูเหล่านี้ จนสื่อในประเทศต่างเรียกปฏิบัติการนี้ว่า "สงครามนกอีมู"

เดิมที ปฏิบัติการมีกำหนดเริ่มขึ้นในวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1932 มีผู้รับผิดชอบคือพันตรี G. P. W. เมเรดิท แห่งกองสรรพาวุธหนักที่เจ็ด กรมทหารปืนใหญ่ออสเตรเลีย แต่ด้วยฝนตกหนักจนนกอีมูกระจายตัวเป็นวงกว้าง ทำให้ต้องเลื่อนกำหนดการออกไปเป็นเดือนพฤศจิกายน เมื่อเริ่มปฏิบัติการจริง ด้วยความว่องไวและการวิ่งสะเปะสะปะของนกอีมู ทางการออสเตรเลียสามารถกำจัดนกอีมูได้ไม่ถึง 1,000 ตัวเท่านั้นในความพยายามสองครั้ง ปฏิบัติการถือว่าล้มเหลวลงอย่างสิ้นเชิง ประชากรของนกอีมูยังคงเพิ่มขึ้นต่อไป

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Rain Scatters Emus". *The Argus*. 18 October 1932. p. 7.
2. 1 2  Johnson, Murray (2006). "'Feathered foes': soldier settlers and Western Australia's 'Emu War' of 1932". *Journal of Australian Studies*. **30** (88): 147–157. doi:10.1080/14443050609388083. ISSN 1444-3058.
3. ↑  Robin, Libby; Joseph, Leo; Heinshohn, Rob (2009). *Boom and Bust: Bird Stories For a Dry Country*. CSIRO Publishing. p. 256. ISBN 978-0-643-09606-6.
**วัดโพธิ์ราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางระมาด เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่อยู่ราว 6 ไร่เศษ

วัดโพธิ์รามหรือเดิมเรียกว่า **วัดโคกโพธิ์ราม** เคยพบหลักฐานทางโบราณคดีที่เก่าถึงสมัยอยุธยาจำพวกเครื่องปั้นดินเผาจากแหล่งเตาบ้านบางปูน-แม่น้ำน้อยสมัยอยุธยา ผู้สูงวัยเล่าว่า บริเวณที่ตั้งวัดเรียกว่า *โคกวัด* เพราะแถวนี้พื้นสูงกว่าบริเวณรอบ ๆ กับมีต้นตาลขึ้นอยู่กลางต้นโพธิ์ใหญ่ จนราว พ.ศ. 2500 นายแช่มและนางแช่ม (สองสามีภรรยาชื่อเดียวกัน) เข้ามาใช้เป็นพื้นที่ทำนาอยู่หลายปี ชาวบ้านมักนิมนต์พระมาฉันเพลที่โคกวัดแห่งนี้ จนราว พ.ศ. 2535 ชาวบ้านขอให้พระอาจารย์ทองใบ ถานฑตฺโต จากวัดอินทราวาส (วัดประดู่) มาอยู่ที่วัดร้างแห่งนี้ ต่อมาท่านและชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างเป็นสำนักสงฆ์เมื่อราว พ.ศ. 2536 เมื่อจะตั้งเป็นวัดจึงทราบจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติและสอบถามคนเฒ่าคนแก่เพิ่มเติมว่า เดิมบริเวณนี้เป็นที่ตั้งของ "วัดโพธิราม" ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยาหรือต้นกรุงธนบุรี และเชื่อว่าพระเจ้าตากสินมหาราชทรงนำทัพผ่านมาพัก ณ ลานโพธิ์บริเวณนี้และได้สร้างเป็นวัดขึ้น ต่อมาเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2539 กระทรวงศึกษาธิการประกาศยุบเลิกวัดโพธิ์ราม

ต่อมาได้ตั้งเป็นสำนักสงฆ์อีกครั้ง โดยสร้างศาลาการเปรียญคอนกรีตสองชั้น (สร้างเสร็จใน พ.ศ. 2549) กุฏิสงฆ์ เรือนไม้สองชั้นอีก 3 หลัง ในช่วงที่เป็นวัดร้าง ที่ดินของวัดได้กลายเป็นสาธารณสมบัติกลางซึ่งมีกรมการศาสนาเป็นผู้ดูแลผลประโยชน์ และสมัยหนึ่งได้ให้กรรมสิทธิ์บุคคลครอบครอง ทำให้เกิดปัญหาความขัดแย้งด้านที่ดิน อีกทั้งทางเข้าวัดยังต้องผ่านที่ดินส่วนบุคคลอีกสามราย คือ หมู่บ้านเบลวีเดียร์ หมู่บ้านอบอุ่น และที่ดินของเอกชน อย่างไรก็ตาม พระครูปลัดสุชิน ฐิตปุญฺโญ ก็ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดขึ้นใหม่บนที่ดินนั้น และเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติได้ประกาศตั้งเป็นวัดโดยใช้ชื่อว่า "วัดโพธิ์ราม"

ภายในวัดมีศาลตาปู่ยายปู่ที่โคนโพธิ์ใหญ่ สร้างเมื่อ 2 กันยายน พ.ศ. 2536 ด้านในมีรูปปั้นตายาย ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นวิญญาณที่สิงสถิตอยู่ในบริเวณนี้และเคยติดต่อกับพระอาจารย์ทองใบทางญาณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประภัสสร์ ชูวิเชียร. "สำรวจ "วัดร้าง" ในบางกอก วัดที่ไม่ได้ใช้ถูกแบ่งพื้นที่ให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์อื่นอยู่ร่วม". ศิลปวัฒนธรรม.
2. ↑  "ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง ยุบเลิกวัดโพธิ์ราม (ร้าง)" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
3. ↑  "ประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง การตั้งวัดในพระพุทธศาสนา [วัดโพธิ์ราม]" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
4. ↑  วิชญดา ทองแดง. "(๑๑) วัดโพธิราม-วัดโคกโพธิ์ราม".
**ปลาดุกอุย** หรือ **ปลาดุกนา** หรือ **ปลาอั้วะชื้อ(劃鼠)** ในภาษาแต้จิ๋ว ( 大頭鬍鯰; อังกฤษ: Broadhead catfish, Günther's walking catfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Clarias macrocephalus*) เป็นปลาน้ำจืดในวงศ์ Clariidae มีกระดูกท้ายทอยยื่นแหลมออกไปลักษณะคล้ายรูปสามเหลี่ยม ลำตัวสั้นป้อมกว่าปลาดุกด้าน (*C. batrachus*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน ลำตัวมีสีดำปนเหลือง มีจุดขาวเล็ก ๆ เรียงเป็นแถวขวางลำตัวหลายแถว มีครีบหลังสูงกว่าปลาทั่วไปมาก สามารถเคลื่อนที่บนบกได้เป็นระยะทางสั้น ๆ โดยใช้ครีบช่วย พบได้ในพื้นที่แถบประเทศไทยไปจนถึงเวียดนาม และมีการนำไปเลี้ยงในประเทศจีน, มาเลเซีย, เกาะกวม และฟิลิปปินส์

ปลาดุกอุยย่าง
บางครั้งมีความเข้าใจผิดกันว่าปลาดุกอุยคือปลาดุกด้านตัวเมีย แต่ที่จริงเป็นปลาคนละชนิดกัน ปลาดุกอุยเป็นที่นิยมของผู้บริโภคชาวไทยและชาวลาวมากกว่าปลาดุกด้าน เนื่องจากเนื้อมีรสชาติมัน อร่อย มีราคาที่สูงกว่าปลาดุกด้าน จึงได้มีการเพาะเลี้ยงและผสมเทียมในบ่อ แต่ปัจจุบันได้นำมาผสมกับปลาดุกเทศ (*C. gariepinus*)
เป็นปลาลูกผสม เรียกว่า "ปลาดุกบิ๊กอุย" ทำให้โตเร็วและเลี้ยงง่ายกว่าปลาดุกอุยแท้ ๆ ซึ่งได้มีการเพาะเลี้ยงอย่างแพร่หลาย

ในภาษาใต้ เรียกปลาดุกอุยว่า "ปลาดุกเนื้ออ่อน"

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาดุกด้าน

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 257 หน้า. หน้า 68. ISBN 978-00-8738-8

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Clarias macrocephalus*, Fishbase.org


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Clarias macrocephalus***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Clarias macrocephalus ที่วิกิสปีชีส์
**วัดโพธิ์เย็น** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางน้ำเปรี้ยว อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 42 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูโพธิขันติธรรม เป็นเจ้าอาวาส

วัดโพธิ์เย็นก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2415 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2472 เมื่อ พ.ศ. 2470 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ายุคลทิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศวร์ ได้ประทานเงิน 80 บาท เพื่อบูรณะวัดโพธิ์เย็น

อาคารเสนาสนะที่สำคัญภายในวัด ได้แก่ อุโบสถมีหน้าบันรูปครุฑยุดนาค หอระฆัง กุฏิทำจากไม้โบราณ และศาลาการเปรียญหลังเก่า ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธโสธรจำลอง สร้างเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2446

ในวันธรรมสวนะ วัดโพธิ์เย็นจัดให้มีการแสดงธรรมเทศนา ให้แก่ประชาชนที่มาร่วมทำบุญตลอดทั้งปีและส่งเสริมการจัดกิจกรรมในวันสำคัญทางศาสนาทุกเทศกาล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิ์เย็น". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดโพธิ์เย็น". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "แจ้งความกระทรวงธรรมการ แผนกกรมธรรมการ เรื่อง บำรุงวัดโพธิ์เย็น จังหวัดฉะเชิงเทรา" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
4. ↑  "ดโพธิ์เย็น". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
*ระวังสับสนกับ: ปลาตะคองเหลือง*

**ปลาตะคองจุดเหลือง** (อังกฤษ: Island trevally, Yellow-spotted trevally, Thicklip trevally; ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Carangoides orthogrammus*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหางแข็ง (Carangidae)

มีรูปร่างแบนข้างและกว้างปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน ครีบหลังและครีบก้นมีปลายเรียวยาว ลำตัวมีสีเงินเทาหรือเงินอมเหลือง กลางลำตัวมีจุดสีเหลืองสดอันเป็นที่มาของชื่อ

มีขนาดโดยเฉลี่ย 20 เซนติเมตร แต่พบใหญ่ที่สุดได้ถึง 75 เซนติเมตร น้ำหนัก 6.6 กิโลกรัม เป็นปลาที่อาศัยอยู่ตามลำพังหรือเป็นฝูงตั้งแต่แนวปะการังแถบชายฝั่งจนถึงหิ้งไหล่ทวีปในมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย ตั้งแต่โมซัมบิกและเซเชลส์ไปจนถึงฮาวายและหมู่เกาะเรบิยาฆิเฆโด ในน่านน้ำไทยสามารถพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและอันดามัน

เป็นปลาที่พบได้บ่อย กินอาหารจำพวกสัตว์น้ำที่มีขนาดเล็กกว่าเป็นอาหาร จัดเป็นปลาเศรษฐกิจเหมือนกับปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 123, *คู่มือปลาทะเล* โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (สารคดี, กรุงเทพฯ 2551) ISBN 978-974-484-261-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Carangoides orthogrammus ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาตะคองจุดเหลือง**
หนังสือพระวรสารเคลล์ส เมื่อราว ค.ศ. 800 เขียนด้วยตัวอักษรอันเชียลชนิดหนึ่งที่มีแหล่งกำเนิดในไอร์แลนด์
**ตัวอักษรอันเชียล** (อังกฤษ: uncial) เป็นตัวอักษรชนิดที่เขียนด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด ตัวอักษรชนิดนี้ใช้กันอย่างแพร่หลายในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 4-8 โดยพวกอาลักษณ์ชาวละตินและกรีก โดยใช้เขียนภาษากรีก ภาษาละติน และภาษากอธิก

วิวัฒนาการ
----------

ความสัมพันธ์โดยย่อที่แสดงถึงวิวัฒนาการของตัวอักษรอันเชียลชนิดต่าง ๆ
ตัวอักษรอันเชียลในยุคแรกนั้นพัฒนามาจากอักษรตัวพิมพ์ใหญ่ที่ใช้กันในแถบชนบท โดยนำมาดัดแปลงเพื่อให้สามารถเขียนลงบนกระดาษหนังสัตว์และกระดาษหนังวัวได้สะดวกขึ้น ต่างจากแบบเดิมที่เหมาะสำหรับใช้เขียนลงบนกระดาษพาไพรัส เนื่องจากมีมุมแหลมและเส้นขีดมาก ตัวอักษรอันเชียลในยุคแรกไม่มีการแบ่งคำด้วยการเว้นวรรค แต่เริ่มพบในตัวอักษรอันเชียลยุคหลัง

ตัวอักษรชนิดนี้มีวิวัฒนาการมาตลอด ส่งผลให้ตัวอักษรมีความซับซ้อนยิ่งขึ้น จนกระทั่งราว ค.ศ. 600 จึงเริ่มพบว่ามีการลากเส้นบิดและโค้งมากจนเกินไปในการเขียนตัวอักษรชนิดนี้ สุดท้ายก็เสื่อมความนิยมลงไปหลังจากที่มีการคิดค้นอักษรตัวพิมพ์เล็กขึ้นมาในภายหลัง เนื่องจากตัวอักษรพิมพ์เล็กมีรูปอักษรที่ซับซ้อนน้อยกว่า และยังสามารถอ่านได้ง่ายกว่าอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Glaister, Geoffrey Ashall. (1996) *Encyclopedia of the Book*. 2nd edn. New Castle, DE, and London: Oak Knoll Press & The British Library, p. 494. ISBN 1884718140
2. ↑  *The Cambridge Encyclopedia of The English Language*. Ed. David Crystal. Cambridge: Cambridge University Press, 1995. p. 258.
**วัดโพธิ์นิมิต** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกุ้ง อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 40 ไร่ 1 งาน 10 ตารางวา

วัดโพธิ์นิมิต หรือ **วัดบางกุ้ง** ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2473 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2543 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 48 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2540 และมีโรงเรียนมัธยมศึกษาตั้งอยู่ในที่ดินวัด

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยประยุกต์ชั้นเดียว หอสวดมนต์ กว้าง 5 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 17 หลัง เป็นอาคารไม้ 12 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 6 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน หอระฆัง หอกลอง โรงครัว เรือนเก็บพัสดุ กุฏิเจ้าอาวาส และเรือนรับรอง ปูชนียะวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ พระพุทธรูป 9 องค์ และมณฆป 1 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระลอย พ.ศ. 2473–2475
* พระฆ้อง พ.ศ. 2475–2482
* พระดำ พ.ศ. 2482–2483
* พระหีด พ.ศ. 2483–2485
* พระมุ่ง พ.ศ. 2485–2487
* พระเลี้ยว พ.ศ. 2487–2489
* พระพัฒน์ พ.ศ. 2490–2493
* พระสมุห์ประดิษฐ์ พ.ศ. 2494–2518
* พระบัญชา พ.ศ. 2519–2541
* พระมนูญ รตนนาโค พ.ศ. 2541–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิ์นิมิต". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-08. สืบค้นเมื่อ 2021-08-08.
2. ↑  "วัดโพธิ์นิมิต". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-08. สืบค้นเมื่อ 2021-08-08.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดโพธิ์นิมิต**
**ปลาตะเพียนลายหมากรุก** (อังกฤษ: Checker barb, Checkered barb, Checkerboard barb; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Oliotius oligolepis*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) 

ถูกบรรยายทางวิทยาศาสตร์ครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1853 โดยเก็บตัวอย่างต้นแบบแรกได้จากทะเลสาบมานินเจา บนเกาะสุมาตรา ของอินโดนีเซีย จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวในสกุล *Oliotius* ซึ่งเป็นสกุลที่ตั้งขึ้นมาเมื่อปี ค.ศ. 2013 แทนที่สกุลเดิม คือ *Puntius*  (ในบางข้อมูล ปลาตะเพียนลายหมากรุก จะใช้ชื่อสกุลว่า *Barbus* โดยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Barbus oligolepis* ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นปลาคนละชนิดกัน ในชนิดนี้เป็นปลาที่มีถิ่นกำเนิดในตุรกี)

มีลักษณะ คือ มีเกล็ดขนาดใหญ่ เกล็ดในแนวด้านข้างลำตัวมีจำนวน 17 เกล็ด เป็นเกล็ดที่มีลักษณะเป็นท่อเกล็ดเพียง 6-7 เกล็ด ด้านข้างของจะงอยปากจะมีติ่งเนื้อขนาดเล็กกระจายบริเวณด้านข้าง ก้านครีบแข็งมีขอบด้านท้ายเรียบ มีหนวดบริเวณขากรรไกรเฉพาะคู่สุดท้าย ริมฝีปากบาง 

มีขนาดยาวเต็มที่ประมาณ 5 เซนติเมตร โดยตัวผู้มีสีที่เข้มกว่าตัวเมียโดยเฉพาะบริเวณด้านหลัง กระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำเฉพาะบนเกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย เช่น ห้วย, แม่น้ำ, ทะเลสาบ โดยจะอาศัยอยู่ในน้ำที่มีค่าความเป็นกรดเป็นด่าง (pH) ค่อนข้างเป็นกรด คือ ค่า pH ประมาณ 6 และอุณหภูมิอยู่ระหว่าง 20-25 องศาเซลเซียส

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม เช่นเดียวกับปลาชนิดอื่น ๆ ที่มีลักษณะใกล้เคียงกัน ปัจจุบันได้มีการนำเข้าและถูกปล่อยแพร่พันธุ์ในแหล่งน้ำธรรมชาติในหลายประเทศของอเมริกากลางและอเมริกาใต้ เช่น โคลอมเบีย เหมือนเช่นปลาชนิดอื่นที่มีลักษณะใกล้เคียงกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bleeker, P.; 1853: Diagnostische beschrijvingen van nieuwe of weinig bekende vischsoorten van Sumatra. Tiental V-X. *Natuurkundig Tijdschrift voor Nederlandsch Indië*, **4**: 243-302.
2. 1 2  Kottelat, M. (2013): The Fishes of the Inland Waters of Southeast Asia: A Catalogue and Core Bibliography of the Fishes Known to Occur in Freshwaters, Mangroves and Estuaries. เก็บถาวร 2013-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *The Raffles Bulletin of Zoology, 2013, Supplement No. 27: 1–663.*
3. ↑  Barbus tauricus oligolepis เก็บถาวร 2013-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Catalog of Fishes, California Academy of Sciences
4. 1 2  หน้า 70, *ตะเพียน Update*, "คุยเฟื่องเรื่องปลาไทย" โดย อ.ชัยวุฒิ กรุดพันธุ์ คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. นิตยสาร The FISH MAX ปีที่ 4 ฉบับที่ 55: กุมภาพันธ์ 2014

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Oliotius oligolepis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Oliotius oligolepis ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาตะลุมพุกฮิลซา** (อังกฤษ: Hilsa shad, Ilisha, โอริยา: ଇଲିଶି, *Ilishii*, เบงกอล: ইলিশ, *Ilish*, เตลูกู: పులస, *Pulasa* หรือ *Polasa*, สินธี: پلو مڇي, *Pallu Machhi*) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Tenualosa ilisha* อยู่ในวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupeidae)

ปลาตะลุมพุกฮิลซา เป็นปลาที่มีความสำคัญอย่างยิ่งโดยเฉพาะประเทศในแถบอ่าวเบงกอล เช่น บังกลาเทศ, อินเดียและพม่าเนื่องจากใช้เป็นอาหารบริโภคกันมาอย่างยาวนาน จนเสมือนเป็นสมบัติของชาติชิ้นหนึ่งของบังกลาเทศ

มีลักษณะคล้ายกับปลาตะลุมพุก (*T. toli*) มีเกล็ดบริเวณสันท้อง 30-33 เกล็ด ครีบใสและมีจุดสีดำที่ช่องปิดเหงือก เมื่อยังเป็นปลาวัยอ่อนจะมีจุดตามลำตัวสีต่าง ๆ เช่น สีเงิน, สีทอง และสีม่วง มีซี่กรองเหงือก 30-40 ซี่ ขณะที่ปลาตะลุมพุกจะมีมากกว่าคือ 60-100 ซี่ ความยาวเต็มที่ประมาณ 60 เซนติเมตร โดยปกติแล้วเป็นปลาที่อาศัยอยู่ในทะเลใกล้ชายฝั่ง กินแพลงก์ตอนเป็นอาหาร เมื่อจะวางไข่จะอพยพเข้ามาสู่แหล่งน้ำจืด ได้แก่ แม่น้ำและปากแม่น้ำ เพื่อวางไข่ ลูกปลาจะฟักและเลี้ยงดูตัวเองในน้ำจืด พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในมหาสมุทรอินเดีย ได้แก่ อ่าวเปอร์เซีย, ภาคตะวันตกและตะวันออกของพม่า, อินเดีย และมีรายงานจากอ่าวตังเกี๋ยและแม่น้ำไทกริสในอิหร่าน ซึ่งอยู่ในภูมิภาคตะวันออกกลางด้วย

ปลาตะลุมพุกฮิลซา ปัจจุบันเป็นปลาที่พบได้มากและหลากหลายกว่าปลาตะลุมพุก ซึ่งปลาตะลุมพุกที่นำมารับประทานและมีการซื้อขายกันในตลาดในประเทศไทย เชื่อว่าน่าจะเป็นปลาชนิดนี้มากกว่าและกล่าวกันว่าเป็นปลาระดับสูงกว่าปลาตะลุมพุก โดยเนื้ออุดมไปด้วยกรดไขมันที่มีความสำคัญ อาทิ โอเมกา 3

อ้างอิง
-------

1. ↑  เก็บถาวร 2010-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Virtual Bangladesh : The Magnificent Ilish [Hilsa Fish (อังกฤษ)
2. 1 2  สุทธิชัย ฤทธิธรรม (มีนาคม 2558). "คนหาปลา" (PDF). *กรมประมง*. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑  กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์, ชวลิต วิทยานนท์ ดร. *ปลาน้ำจืดหายากที่สุดของไทย ๑๐ ชนิด* นิตยสาร Aquarium Biz หน้า 66 ฉบับที่ 16 ปีที่ 2: ตุลาคม 2011
4. ↑  Effects of Hilsa ilisa fish oil on the atherogenic lipid profile and glycaemic status of streptozotocin-treated type 1 diabetic rats (อังกฤษ)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Tenualosa ilisha***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
**ปลาตะเพียนลายมาเลย์**
(ชื่อวิทยาศาสตร์: *Striuntius lineatus*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) 

จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Striuntius* โดยเป็นสกุลใหม่ที่ตั้งขึ้นมาเมื่อปี ค.ศ. 2013 แทนที่สกุลเดิม คือ *Puntius* โดยคำว่า *Striuntius* มาจากภาษาละตินคำว่า "striatus" หมายถึง "ลาย" หรือ "ริ้ว" และคำว่า *Puntius* ซึ่งเป็นชื่อสกุลเดิม 

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาตะเพียนลาย (*Desmopuntius johorensis*) ซึ่งเดิมเคยอยู่ร่วมสกุลเดียวกันมา แต่ม่ความแตกต่างกันคือ ปลาตะเพียนลายมาเลย์จะไม่มีหนวดที่มุมปาก (แต่ก็พบมีบางตัวที่มี แต่ก็เป็นหนวดคู่หลังที่มีความยาวสั้นมาก) ขอบท้ายของริมฝีปากจะไม่ม้วนเข้า นอกจากนี้แล้วตามลำตัวมีลายตามยาว 4-6 แถบ โดยลายดังกล่าวจะพบได้ทุกช่วงวัย ไม่เหมือนกับปลาตะเพียนลายจะมีลายตามยาวเมื่อเป็นปลาวัยโตแล้ว มีก้านครีบแข็งที่ครีบหลัง มีขอบเป็นซี่จักร เกล็ดมีลักษณะเป็นท่อในแนวเส้นข้างลำตัวประมาณ 25-28 เกล็ด

ปลาตะเพียนลายมาเลย์ มีความยาวเต็มที่ประมาณ 5.3 เซนติเมตร (2.1 นิ้ว) พบในบึงน้ำหรือหนองน้ำที่มีพืชน้ำขึ้นหนาแน่น และมีสภาพน้ำเป็นกรดอ่อน ๆ สีชาเช่น ป่าพรุ ในแหลมมลายู และอินโดนีเซีย เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเหมือนกับปลาชนิดอื่นที่มีความใกล้เคียงกัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Kottelat, M. (2013): The Fishes of the Inland Waters of Southeast Asia: A Catalogue and Core Bibliography of the Fishes Known to Occur in Freshwaters, Mangroves and Estuaries. เก็บถาวร 2013-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *The Raffles Bulletin of Zoology, 2013, Supplement No. 27: 1–663.*
2. 1 2  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 148. ISBN 974-00-8701-9
3. 1 2  หน้า 70, *ตะเพียน Update*, "คุยเฟื่องเรื่องปลาไทย" โดย อ.ชัยวุฒิ กรุดพันธุ์ คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. นิตยสาร The FISH MAX ปีที่ 4 ฉบับที่ 55: กุมภาพันธ์ 2014

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Striuntius lineatus ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาตะกาก** เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Cosmochilus harmandi* อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างคล้ายกับปลาในสกุล *Cyclocheilichthys* หรือ ปลาตะโกก คือ ลำตัวเพรียวยาว มีหนวด 2 คู่ ที่ริมฝีปากมีติ่งเนื้อเล็ก ๆ เป็นชายครุยรอบ ๆ ครีบหลังยกสูงมาก โดยจะสูงมากกว่าปลาตะโกก ครีบหางเว้าลึก เกล็ดใหญ่สีเงิน ว่ายน้ำได้รวดเร็ว ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 60 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 1 เมตร หนักได้ถึง 10 กิโลกรัม กินอาหารได้แก่ แมลง, พืชน้ำ และสัตว์หน้าดิน เช่น หอย เป็นอาหาร

เป็นปลาที่พบได้ตามแม่น้ำขนาดใหญ่ในภาคกลางและภาคอีสาน เช่น แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำโขง แม่น้ำมูล เป็นต้น

เป็นปลาเศรษฐกิจอีกชนิดหนึ่งของภาคอีสาน นิยมบริโภคด้วยการปรุงสดหรือทำปลาร้า จัดเป็นปลาที่มีราคาสูงชนิดหนึ่ง แต่ต่ำกว่าปลาตะโกก (*C. enoplus*) เพราะเนื้อแข็งกว่า

พบเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเป็นบางครั้ง ถูกเรียกในตลาดปลาสวยงามว่า "กระมังครีบสูง "

และมีชื่อเรียกในภาษาอีสานว่า "ปากบาน" "หมากบาน" หรือ "โจกเขียว"

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Baird, I. (2012). "*Cosmochilus harmandi*". *The IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN. **2012**: e.T181051A1692993. doi:10.2305/IUCN.UK.2012-1.RLTS.T181051A1692993.en. สืบค้นเมื่อ 8 March 2019.
2. ↑  หนังสือปลาน้ำจืดไทย โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (กรุงเทพ, พ.ศ. 2544) ISBN 974-475-655-5

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาตะกาก