recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**สมเด็จพระราชินีคาลามา ฮากาเลเลโปนิ คาปาคุไฮลิแห่งฮาวาย** (อังกฤษ: Queen Consort Kalama Hakaleleponi Kapakuhaili of Hawaiʻi) หรือ **สมเด็จพระราชินีคาลามาแห่งฮาวาย** (อังกฤษ: Queen Kalama of Hawaiʻi) (17 มีนาคม 1817 - 20 กันยายน 1870) เป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 3 แห่งฮาวาย และเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งราชอาณาจักรฮาวาย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1837 ไปสู่การสวรรคตของพระราชสวามีใน ค.ศ. 1854

สมเด็จพระราชินีคาลามาแห่งฮาวาย เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1817 พระองค์ทรงเป็นพระราชธิดาในนาอิเฮคูคูอิกับอิอาฮูลูลา พระบิดาของพระองค์เป็นผู้บัญชาการกองทัพเรือของชาวพื้นเมืองฮาวาย

พระองค์ทรงมีความใกล้ชิดกับพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 2 ซึ่งมีศักดิ์เป็นพระปิตุลาของพระองค์ ทำให้พระองค์ได้พบกับพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 3 ในที่สุดพระองค์และพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 3 ก็ได้อภิเษกสมรสกันเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 1837

เมื่อครั้งพระองค์ยังทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฮาวายพระองค์ก็ไม่ทรงมีบทบาททางการเมืองมากนัก เนื่องจากอำนาจส่วนใหญ่อยู่ที่สมเด็จพระราชินีคาอาฮูมานู ในฐานะผู้สำเร็จราชการแห่งฮาวาย เนื่องจากว่าพระราชสวามีของพระองค์ครองราชย์ในขณะที่มีพระชนมพรรษาได้เพียง 12 พรรษา จึงต้องให้สมเด็จพระราชินีคาอาฮูมานูเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในการปกครองฮาวาย

สมเด็จพระราชินีคาลามาแห่งฮาวายเสด็จสวรรคตเมื่อ 20 กันยายน 1870 ขณะมีพระชนมายุได้ 53 พรรษา พระบรมศพของพระองค์ได้รับการฝังเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 1870 ที่สุสานพระราชวงศ์ฮาวาย พระองค์สวรรคตได้เพียงสองปีก่อนถึงจุดสิ้นสุดของราชวงศ์คาเมฮาเมฮา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hiram Bingham I (1855) [1848]. "Chapter XVII". *A Residence of Twenty-one Years in the Sandwich Islands* (Third ed.). H.D. Goodwin.
2. ↑  Gavan Daws (1968). *Shoal of time: a History of the Hawaiian Islands*. University of Hawaii Press. pp. 91–94. ISBN 0-8248-0324-8.
**คิงคาจู** หรือ **หมีน้ำผึ้ง** (อังกฤษ: kinkajou, honey bear; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Potos flavus*) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กินเนื้อชนิดหนึ่งในวงศ์แร็กคูน (Procyonidae) มีความใกล้ชิดทางชีวภาพกับโอลิงกีโต โคอาที แร็กคูน ริงเทล และ แคโคมิสเซิล นับเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Potos* ที่ยังสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน แบ่งออกได้เป็น 7 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)

คิงคาจูเป็นสัตว์ที่มีขนาดเล็ก มีความยาวประมาณ 60 เซนติเมตร มีขนสั้นและหนานุ่มสีน้ำผึ้งทองหรือสีน้ำตาล มีหัวและใบหูกลม ใบหน้าและดวงตากลมโตเหมือนแมว น้ำหนักตัวประมาณ 4-10 ปอนด์ ออกหากินในเวลากลางคืน ใช้เสียงในการสื่อสาร ปกติหากินและอาศัยอยู่ตามยอดไม้สูง ชอบกินผลไม้ เกสรดอกไม้ น้ำผึ้ง และน้ำต้อยจากดอกไม้ มีลิ้นที่ยาวมากถึง 7 นิ้ว ใช้สำหรับดูดกินน้ำผึ้งหรือน้ำต้อยของดอกไม้ และก็สามารถกินสัตว์เล็ก ๆ เป็นอาหารได้อีกด้วย สามารถใช้หางและเท้าเกาะเกี่ยวและทรงตัวบนต้นไม้และกิ่งไม้ได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะส่วนเท้าสามารถหมุนกลับด้านได้ถึง 180 องศา อีกทั้งยังมีต่อมกลิ่นพิเศษใกล้ปาก, คอ และพื้นท้อง ซึ่งจะใช้สำหรับแสดงอาณาเขตครอบครอง มีความยาวหางเท่ากับลำตัว โดยที่ชื่อวิทยาศาสตร์ของคิงคาจูนั้น มีความหมายว่า *"นักดื่มสีทอง"* อันหมายถึงสีขนและพฤติกรรมการกินอาหาร

นอกจากเป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน จึงมีดวงตาที่กลมโตสำหรับใช้ในการรวมแสงเพื่อการมองเห็นในที่มืด ปกติในเวลากลางวันจะซึมเซาหรือหลับนอน แต่ในเวลากลางคืนจะตื่นตัว 

พบกระจายพันธุ์ในป่าทึบ และป่าหลากหลายประเภท เช่น ป่าเสื่อมโทรม พบได้ทั้งพื้นที่ราบและพื้นที่สูงจากระดับน้ำทะเล ของทวีปอเมริกากลางและภาคเหนือของทวีปอเมริกาใต้ เป็นสัตว์ที่ออกลูกเป็นตัว ครั้งละตัว นาน ๆ ครั้งจึงจะมีเป็นฝาแฝด มีระยะเวลาตั้งท้องนาน 4 เดือน ลูกอ่อนใช้เวลานาน 2 สัปดาห์จึงจะลืมตา คิงคาจูเป็นสัตว์ที่รักสันโดษมักอาศัยอยู่ตัวเดียว เมื่อจะออกลูก จะออกในโพรงไม้ แต่ก็เป็นสัตว์ที่ดุร้ายเมื่อมีภัยใกล้ตัว

คิงคาจูถูกล่าจากชาวพื้นเมืองเพื่อนำขนและหนังไปผลิตเป็นกระเป๋าและอานม้า รวมทั้งบริโภคเป็นอาหาร อีกทั้งยังนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์แปลก ๆ โดยมีบันทึกว่ามีอายุสูงสุดในที่เลี้ยงได้ 23 ปี ขณะที่มีวงจรชีวิตนานที่สุดถึง 41 ปี

ใบหน้าของคิงคาจู
ในประเทศไทย คิงคาจูมีจัดแสดงเพียง 3 ที่เท่านั้นในสวนสัตว์ คือ สวนสัตว์ดุสิต สวนสัตว์นครราชสีมา และเชียงใหม่ไนท์ซาฟารี สำหรับเชียงใหม่ไนท์ซาฟารีมีคิงคาจูมากถึง 11 ตัว และมีการแพร่ขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Kays, R. Reid, F. Schipper, J. & Helgen, K. (2008). *Potos flavus*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 26 January 2009.
2. ↑  Wozencraft, W. C. (2005). "Order Carnivora". In Wilson, D. E.; Reeder, D. M. *Mammal Species of the World* (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 626. ISBN 978-0-8018-8221-0. OCLC 62265494.
3. 1 2 3 4  เขาดินเปิดตัว "คิงคาจู" สัตว์ป่าหายาก จากสำนักข่าวไทย[*ลิงก์เสีย*]
4. 1 2  ZOO NEWS สมาชิกใหม่สวนสัตว์ดุสิต คิงคาจู จากยูทูบ
5. 1 2  ไนท์ซาฟารีโชว์ลูกคิงคาจู-หมีขอสัตว์ป่าหายาก จากคมชัดลึก[*ลิงก์เสีย*]
6. ↑  "Kinkajou". *Honolulu Zoo web site*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-04-06. สืบค้นเมื่อ 2013-05-12.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**คิงคาจู**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Potos flavus ที่วิกิสปีชีส์
***ลอโมดัว*** (ฝรั่งเศส: *L'Homme au doigt*; *ชายชี้นิ้ว*) เป็นประติมากรรมบรอนซ์ที่สร้างขึ้นในปี 1947 โดยอัลแบร์โต จาโกเมตตี หลังชิ้นงานนี้ถูกขายไปด้วยมูลค่า 141.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อ 11 พฤษภาคม 2015 ลอโมดัวกลายเป็นประติมากรรมที่แพงที่สุดในโลก

จาโกเมตตีสร้างแคสต์ของประติมากรรมนี้รวมหกชิ้น และอีกหนึ่งชิ้นเป็นพรูฟของศิลปิน ปัจจุบันลอโมดัวเป็นชิ้นงานในของสะสมของพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ในนิวยอร์ก, หอศิลป์เทตในสหราชอาณาจักร, ศูนย์ศิลปะดิมอยน์ และอีกหนึ่งชิ้นอยู่ในพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่ง ส่วนชิ้นงานที่เหลือเป็นสมบัติของสะสมส่วนบุคคลหรือขององค์กร

ลอโมดัวถูกขายไปด้วยมูลค่า 126 ล้านดอลลาร์ หรือหากรวมค่าดำเนินการแล้วอยู่ที่ 141.3 ล้านดอลลาร์ ที่การประมูลของคริสทีส์ นิวยอร์ก เมื่อ 11 พฤษภาคม 2015 ที่จัดขึ้นในชื่อ *Looking Forward to the Past* ราคาซื้อขายนี้ทำให้ชิ้นงานนี้กลายเป็นประติมากรรมที่แพงที่สุดในโลก ชิ้นงานนี้เดิมเคยเป็นของสะสมส่วนตัวของเชลเดิน ซอโล มาก่อนเป็นเวลากว่า 45 ปี

คริสทีส์เรียกขานงานชิ้นนี้ว่าเป็น "งานชิ้นเอกที่หายากยิ่ง" (rare masterpiece) และเป็น "ประติมากรรมที่มีความเป็นตัวแทนมากที่สุดและชวนให้นึกถึงจาโกเมตตีมากที่สุด" และคาดการณ์มูลค่าประมูลตอนแรกอยู่ที่ราว 130 ล้านดอลลาร์

*ลอมกีมาร์ช I* งานอีกชิ้นของจาโกเมตตี ก็เป็นหนึ่งประติมากรรมที่แพงที่สุดในโลกเช่นกัน ด้วยราคาประมูล 65 ล้านปอนด์ (104.3 ล้านดอลลาร์) ที่ซอเธบีส์ ลอนดอน เมื่อ 3 กุมภาพันธ์ 2010

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Picasso's Women of Algiers smashes auction record". *BBC News*. สืบค้นเมื่อ 12 May 2015.
2. ↑  "L'homme au Doigt (Man Pointing) - Works - Des Moines Art Center". *Des Moines Art Center*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-02-23. สืบค้นเมื่อ 23 February 2017.
3. 1 2  "Giacometti's iconic L'Homme au doigt (Pointing Man)". *Christies*. สืบค้นเมื่อ 12 May 2015.
4. ↑  Reyburn, Scott (11 May 2015). "Two Artworks Top $100 Million Each at Christie's Sale (Artsbeat blog)". *New York Times*. สืบค้นเมื่อ 12 May 2015.
5. ↑  "BBC News - Giacometti sculpture fetches £65m at Sotheby's auction". *bbc.co.uk*. สืบค้นเมื่อ 12 May 2015.
6. ↑  Ignacio Villarreal. "Alberto Giacometti's Walking Man I Sells for a Record-Breaking $104,327,006 at Sotheby's". *artdaily.com*. สืบค้นเมื่อ 3 Feb 2021.
***คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม เอกสารจากหอหลวง*** เป็นเอกสารยุคปลายกรุงศรีอยุธยา สันนิษฐานว่าเขียนขึ้นราวรัชสมัยของสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 3 หรือ พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ มีเนื้อหาเป็นเรื่องเล่าจากความทรงจำ สันนิษฐานว่ารับการคัดลอกและเรียบเรียงจากต้นฉบับในหอหลวง

เอกสารบรรยายสภาพกรุงศรีอยุธยาโดยละเอียด ข้อมูลเหล่านี้เมื่อสำรวจศึกษาพื้นที่แล้ว พบว่ามีความถูกต้องแม่นยำ ในส่วนหลังของเอกสารบรรยายถึงโบราณราชประเพณี ได้แก่ ธรรมเนียมถือน้ำ พระราชพิธีลงสรงเจ้าฟ้า พิธีโสกันต์ ว่าด้วยเครื่องยศสำหรับศพ แบบอย่างการพระเมรุ ยังมีบรรยายถึงตำแหน่งยศพระราชาคณะฐานานุกรม มีตอนที่ว่าด้วยพระพิไชยเสนา เป็นตำราสอนข้อความประพฤติของราชการ ตอนสุดท้ายเล่าเกี่ยวกับเหตุการณ์สมัยอยุธยาตอนปลาย ตั้งแต่รัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ สมเด็จพระเจ้าอุทุมพรและช่วงต้นรัชกาลสมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์

ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 กรมราชเลขาธิการซึ่งโอนมาอยู่ในหน้าที่กรมเลขาธิการ คณะรัฐมนตรี ได้มอบเอกสารสมุดไทย ใบบอก ใบลาน และอื่น ๆ มาเก็บรักษาไว้ ต่อมาให้กรมศิลปากรดูแล จนนายปรีดา ศรีชลาลัย ข้าราชการกรมศิลปากรอ่านพบและนำเสนอที่ประชุมคณะกรรมการชำระประวัติศาสตร์ไทย เห็นว่าเป็นเอกสารสำคัญทางประวัติศาสตร์ จึงได้ตีพิมพ์ครั้งแรกใน *แถลงงานประวัติศาสตร์ เอกสาร โบราณคดี* ตั้งแต่ฉบับปีที่ 3 เล่ม 1 (มกราคม 2512) ถึงฉบับปีที่ 5 เล่ม 2 (พฤษภาคม 2514) ใช้ชื่อเอกสารนี้ว่า *คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม* รวม 6 ฉบับ โดยเข้าใจว่าเป็นเอกสารครั้งกรุงเก่า และเป็นคำให้การของขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม คือสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร ต่อมาจึงได้รวมพิมพ์เป็นเล่มเมื่อ พ.ศ. 2534 โดยคณะกรรมการชำระประวัติศาสตร์ไทยและจัดพิมพ์เอกสารทางประวัติศาสตร์และโบราณคดี สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี โดยยังคงอักขรวิธีของต้นฉบับไว้ทั้งหมด

อ้างอิง
-------

1. ↑  ธรรมเนียมเก่าไทยสยาม ในงานพระบรมศพ ต้องมีการมหรสพเริงรื่น
2. 1 2  คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม : เอกสารจากหอหลวง.นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช โครงการเลือกสรรหนังสือ, 2555.
3. ↑  คำนำกรมศิลปากร
4. ↑  ประชุมคำให้การ กรุงศรีอยุธยา รวม 3 เรื่อง : คำให้การชาวกรุงเก่า คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม คำให้การขุนหลวงหาวัด, กรุงเทพฯ : แสงดาว, 2553

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม เอกสารจากหอหลวง โครงการห้องสมุดดิจิทัลวชิรญาณ

  


| * ด
* ค
* ก
อาณาจักรอยุธยา |
| --- |
| ราชวงศ์ | 
* อู่ทอง
* สุพรรณภูมิ
* สุโขทัย
* ปราสาททอง
* บ้านพลูหลวง

 |  |
| เหตุการณ์สำคัญ | 
* สงครามพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้
* สงครามช้างเผือก
* สงครามตีเมืองคัง
* การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 1
* สงครามยุทธหัตถี
* คณะราชทูตสยามไปฝรั่งเศส พ.ศ. 2229
* กบฏมักกะสัน
* การปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2231
	+ การล้อมบางกอก
* สงครามพระเจ้าอลองพญา
* การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2
	+ การล้อมกรุงศรีฯ

 |
| หลักฐานสำคัญ | 
* คำให้การชาวกรุงเก่า
* คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม
* จดหมายเหตุวันวลิต
* จดหมายเหตุลาลูแบร์
* พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐ

 |
**(a)** นอร์มอลแมพ สร้างจากโมเดล *(b)* และใช้ UV จาก *(c)* โดยค่าสีใน 3 channel (RGB) ของแต่ละ pixel จะถูกนำมาเปลี่ยนเป็นค่า XYZ เพื่อนิยามค่าเวกเตอร์แนวฉากในแต่ละจุดบนพื้นผิวของโพลีกอน **(b)** โมเดลประกอบขึ้นจากสามเหลี่ยม (หรือ tri) 78,642 ชิ้น **(c)** โมเดลที่ถูกลดรายละเอียดจาก *(b)* เหลือสามเหลี่ยม 768 ชิ้น **(d)** โมเดลเดียวกับ *(c)* 768 ชิ้น แต่เร็นเดอร์โดยใช้นอร์มอลแมพจากภาพ *(a)*
**นอร์มัลแมปพิง** (normal mapping) เป็นการใช้เทกซ์เจอร์ให้ค่าแนวฉากพื้นผิวบนแต่ละจุดบนโพลีกอนชิ้นหนึ่ง ๆ โดยจะทำให้การสะท้อนแสงตรงจุดนั้นเปลี่ยนไป ซึ่งจากหลักการนี้ทำให้เราสามารถสร้างภาพลวงตา เพื่อช่วยให้โมเดลสามมิติที่มีความละเอียดต่ำดูเหมือนมีรายละเอียดมากขึ้นทั้งที่มีจำนวนโพลีกอนเท่าเดิม

การคำนวณ
--------

การคำนวณแสงในการสะท้อนแบบลัมแบร์ท (หรือการสะท้อนแสงพร่า) ซึ่งไม่ขึ้นกับทิศทางผู้มองนั้นหาค่าความสว่างได้จากผลคูณจุดของเวกเตอร์หนึ่งหน่วยจากจุดที่จะให้สีไปยังจุดกำเนิดแสง กับเวกเตอร์หนึ่งหน่วยแนวฉากตรงจุดที่จะให้สีนั้น ผลที่ได้คือค่าความเข้มหรือความสว่างของแสงที่จุดนั้น

{\displaystyle I\_{D}=\mathbf {L} \cdot \mathbf {N} \*C\*I\_{L}}

{\displaystyle I\_{D}} ค่าความเข้มแสงที่สะท้อนแบบแสงพร่า, {\displaystyle \mathbf {L} } ค่าเวกเตอร์หนึ่งหน่วยจากจุดตกกระทบไปยังจุดกำเนิดแสง, {\displaystyle \mathbf {N} } ค่านอร์มอลเวกเตอร์หนึ่งหน่วย, {\displaystyle C} สี และ {\displaystyle I\_{L}} คือความเข้มแสงขาเข้า

ดูเพิ่ม
-------

* แนวฉาก
* บัมป์แมปปิง
* ดิสเพลซเมนต์แมปปิง
* พารัลแลกซ์แมปปิง
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *คิกุชิ*

**คิกุชิ โยไซ** (ญี่ปุ่น: 菊池 容斎; ทับศัพท์: Kikuchi Yōsai; ; ชื่ออื่น: คิกุชิ ทะเคะยะสึ, คะวะฮะระ เรียวเฮ) (ค.ศ. 1781 - ค.ศ. 1878) เป็นจิตรกรชาวญี่ปุ่นของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้มีชื่อเสียงในการเขียนภาพเหมือนเอกรงค์ของบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์

ชีวิต
-----

คิกุชิ โยไซเป็นบุตรของซามูไรชื่อคะวะฮะระแห่งเอะโดะ คิกุชิ โยไซได้รับการเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรมในตระกูลคิกุชิผู้เป็นข้าราชสำนักเก่าของตระกูลโทะกุงะวะ. พออายุได้สิบแปดปีก็ไปเป็นลูกศิษย์ของทะคะตะ อังโจ หลังจากได้ร่ำเรียนหลักการเขียนเบื้องต้นของสำนักคะโน, สำนักชิโจ และสำนักมะรุยะมะ และอาจจะภายใต้โอะซุอิบุตรชายของมะรุยะมะ โอเกียวแล้วคิกุชิ โยไซก็พัฒนาลักษณะการเขียนที่เป็นของตนเองที่ใกล้เคียงกับงานที่เขียนโดยทะนิ บันโช.

หนังสือประกอบภาพของบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น "*Zenken Kojitsu*" เป็นงานชิ้นเด่นที่แสดงถึงความสามารถในการเขียนภาพและการเขียนด้วยหมึกเอกรงค์ ในการที่จะเขียนภาพเหล่านี้ได้คิกุชิ โยไซก็ได้ทำการค้นคว้าศึกษาประวัติศาสตร์ และแม้แต่โบราณคดีอย่างลึกซึ้ง หนังสือเล่มนี้ประกอบด้วยภาพบุคคลสำคัญของประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นกว่า 500 คน และเดิมพิมพ์ต่อเนื่องกันเป็นหนังสือภาพพิมพ์แกะไม้จำนวนสิบเล่มในปี ค.ศ. 1878

ลักษณะการเขียนภาพ
-----------------

นะคะเนะ โคเทอิ (中根香亭) ชี้ให้เห็นว่าคิกุชิ โยไซวางลักษณะ "*Zenken Kojitsu*" ตามแบบ "*Banshōdō Chikusō Gaden*" (晩笑堂竹荘画伝) ที่วาดโดย Jō Kan Syū (上官周) นอกจากนั้นก็ยังกล่าวว่าคิกุชิ โยไซได้รับอิทธิพลคะสึชิกะ โฮะกุไซเมื่อยังเป็นเด็ก เมื่อสอนลูกศิษย์คิกุชิ โยไซก็จะเน้นความสำคัญของอักษรวิจิตรพอๆ กับการเขียนภาพ

อ้างอิง
-------

* Public Domain บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). *สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911* (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. `{{cite encyclopedia}}`: `|title=` ไม่มีหรือว่างเปล่า (help)
* Frederic, Louis (2002). "Japan Encyclopedia." Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.

ดูเพิ่ม
-------

* ภาพเหมือน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คิกุชิ โยไซ
**สถานีโทรทัศน์ประชาชนฟิลิปปินส์** (อังกฤษ:People's Television Network, Inc.)  (ฟิลิปิโน:Telebisyon ng Bayan) อักษรย่อ PTV เป็นสถานีโทรทัศน์ในการกำกับของรัฐบาลฟิลิปปินส์ ผ่าน สำนักงานประชาสัมพันธ์ ขึ้นตรงต่อ สำนักงานประธานาธิบดี (ลักษณะหน่วยงานนี้เทียบเท่ากับกรมประชาสัมพันธ์ ของประเทศไทย) มีสถานะเป็นสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติของประเทศฟิลิปปินส์

พีทีวีมีสำนักงาน สถานีส่ง และห้องส่งตั้งอยู่ที่บรอดแคสต์คอมเพล็กซ์ ถนนวิซายาส ดิลิมัน เกซอนซิตี

ประวัติ
-------

พีทีวีจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 ในชื่อ "สถานีโทรทัศน์รัฐบาล" (Goverment Television) ขึ้นตรงต่อศูนย์ผลิตรายการแห่งชาติ (National Media Production Center) ตามดำริของนายฟรานซิสโก ทาทัต รัฐมนตรีกระทรวงข้อมูลข่าวสารในสมัยประธานาธิบดีเฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ส่งสัญญาณภาพออกอากาศผ่านระบบวีเอชเอฟ ภาพขาวดำ ช่องสัญญาณที่ 4 ในกรุงมะนิลา

จีทีวีเปลี่ยนชื่อเป็น มาฮาลิกาบอรดแคสติงซิสเทม (Maharlika Broadcasting System) ในช่วงที่นาย เกรโกริโอ เซนดานา เข้ารับตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงข้อมูลข่าวสารแทนนายฟรานซิสโก และเปลี่ยนการออกอากาศเป็นระบบโทรทัศน์สี แต่ยังคงส่งออกอากาศระบบวีเอชเอฟช่องที่ 4 เช่นเดิม พร้อมกับขยายโครงข่ายออกไปทั่วประเทศ โดยมีหนึ่งในสองสถานีในเซบู และ บาโคลอด ทีก่อนหน้านั้นเป็นสถานีของเอบีเอส-ซีบีเอ็น ในช่วงก่อนยุคมาร์กอส 

เอ็มบีเอสถูกเปลี่ยนชื่อเป็น **สถานีโทรทัศน์ประชาชนฟิลิปปินส์** ในช่วงเดียวกันกับที่มีการปฏิวัติพลังประชาชน โค่นล้มรัฐบาลมาร์กอสโดยการนำของนางคอราซอน อากีโน ในปี พ.ศ. 2529 โดยเอ็มบีเอสถูกนายทหารที่สนับสนุนนางอากีโนและประชาชนผู้สนับสนุนนางอากีโน เข้ายึดครองไว้ ก่อนที่นางอากีโนในฐานะประธานาธิบดีจะมีการตรารัฐบัญญัติแปลงสภาพพีทีวีเป็นรัฐวิสาหกิจ เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2535 และพีทีวีเริ่มใช้ดาวเทียมปาลาปา ของอินโดนีเซีย ในการถ่ายทอดสัญญาณจากสถานีแม่ข่ายกรุงมะนิลาไปยังสถานีลูกข่ายทั่วประเทศ ทำให้พีทีวีมีสถานีลูกข่าย 32 สถานีทั่วประเทศ ครอบคบุมประชากรในประเทศฟิลิปปินส์ทั้งหมด 85 เปอร์เซ็นต์ของประชากรฟิลิปิปนส์ทั้งประเทศ

พีทีวี่เปลี่ยนชื่อเป็น เนชั่นแนลบอรดแคสติงเน็ตเวิร์ก (National Broadcasting Network) ตามนโยบายของประธานาธิบดี กลอเรีย มาคาปากัล อาร์โรโย เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 เพื่อให้เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งชาติ ทำหน้าที่บริการข่าวสารภาครัฐ และนำเสนอรายการที่เป็นประโยชน์ต่อประชาชนฟิลิปปินส์ 

เอ็นบีเอ็นได้ทดลองออกอากาศโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล โดยใช้ระบบISDB-T ซึ่งเป็นระบบของญี่ปุ่น ผ่านทางช่องยูเอชเอฟที่ 48 

เอ็นบีเอ็นได้เปลี่ยนชื่อกลับไปเป็น **สถานีโทรทัศน์ประชาชนฟิลิปปินส์** เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2554 ตามดำริของประธานาธิบดีเบนิกโน อากีโนที่ 3 และมีการปรับสภาพองค์กรครั้งใหญ่ในสองปีต่อมา พ.ศ. 2556 เพื่อให้สามารถแข่งขันกับสถานีโทรทัศน์เอกชนได้ เช่น เพิ่มกำลังส่งเครื่องส่งเพื่อให้สามารถส่งออกอากาศได้ชัดเจนยิ่งขึ้น พร้อมเครื่องมือและอุปกรณ์ที่ทันสมัยในสำนักงานที่เกซอนซิตี

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของพีทีวี เก็บถาวร 2013-08-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**เฮาวอร์ด จี. "วอร์ด" คันนิงแฮม** (อังกฤษ: Howard G. "Ward" Cunningham - 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2492 - ปัจจุบัน) นักเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ชาวอเมริกันผู้คิดสร้าง "วิกิ" ผู้บุกเบิกทั้งรูปแบบการออกแบบโปรแกรมและ "โปรแกรมเอ็กซ์ทรีม" (XP) วอร์ด คันนิงแฮมได้เริ่มงานเขียนโปรแกรมสำหรับซอฟต์แวร์ของ "วิกิวิกิเว็บ" (WikiWikiWeb) เมื่อ พ.ศ. 2537 และบรรจุเข้าเว็บไซต์ของบริษัทที่ปรึกษาซอฟต์แวร์ของตนเองคือ คันนิงแฮม & คันนิงแฮม (รู้จักในชื่อโดเมน c2.com)เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2538 ในรูปแบบของ "แอด-ออน" ของพอร์ทแลนด์รีโพสิทอรี

**วอร์ด คันนิงแฮม**ได้รับปริญญาตรีด้านวิศวกรรมสหสาขา (วิศวกรรมไฟฟ้าและวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์) และปริญญาโทด้านวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์จากมหาวิทยาลัยเพอร์ดู วอร์ด คันนิงแฮมได้ริเริ่มธุรกิจด้านคอมพิวเตอร์หลายอย่างและหลายแห่งโดยเฉพาะด้านงานวิจัยและพัฒนาและเคยทำงานให้บริษัทไมโครซอฟระหว่างเดือนตุลาคม พ.ศ. 2546 - เดือนธันวาคม พ.ศ. 2548

ในการให้สัมภาษณ์ครั้งหนึ่งในปี พ.ศ. 2549 วอร์ด คันนิงแฮมรับว่าเคยคิดที่จะขอสิทธิบัตรแนวคิดของ "วิกิ" เมื่อแรกคิดขึ้นได้ ปัจจุบัน วอร์ด คันนิงแฮมอาศัยอยู่ที่เมืองบีเวอร์ตัน รัฐออริกอน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Harry Henderson (2009). *Encyclopedia of Computer Science and Technology*. Facts On File. p. 122. ISBN 978-0-8160-6382-6.
สำหรับภาพยนตร์ในชื่อเดียวกัน ดูที่ เด็กชายในชุดนอนลายทาง (ภาพยนตร์)

**เด็กชายในชุดนอนลายทาง** (อังกฤษ: *The Boy in the Striped Pyjamas*) เป็นบทประพันธ์ในปี ค.ศ. 2006 ของนักเขียนชาวไอริช จอห์น บอยน์ ซึ่งบอยน์ทุ่มเทให้กับบทประพันธ์นี้มากและลงมือเขียนร่างแรกเสร็จภายใน 2 วันครึ่ง โดยเขาแทบไม่ได้หลับได้นอนจนกว่าบทประพันธ์จะสิ้นสุด ณ เดือนมีนาคม 2010 นวนิยายเรื่องนี้มียอดขายมากกว่า 5 ล้านเล่มทั่วโลก อีกทั้งในปี 2007 และ 2008 นวนิยายเรื่องนี้กลายเป็นนวนิยายที่ขายดีที่สุดของปีในสเปนและติดอันดับ 1 หนังสือขายดีของนิวยอร์กไทมส์ เช่นเดียวกับในไอร์แลนด์ที่ติดอันดับ 1 ในชาร์ตหนังสือไอร์แลนด์นานถึง 57 สัปดาห์ บทประพันธ์เรื่องนี้ยังได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันในปี 2008

เนื้อเรื่อง
-----------

บรูโน เด็กชายวัย 8 ขวบกับครอบครัวต้องย้ายจากบ้านหลังใหญ่โตในกรุงเบอร์ลิน มาอยู่บ้านหลังเล็ก ๆ นอกเมืองที่ถูกเรียกว่า "เอาท์วิธ" (Out-With, เสียงใกล้เคียงกับเอาชวิทซ์) ที่มีแต่ความเงียบเหงา เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอยู่ดี ๆ ต้องย้ายมาที่นี่ แม่ให้เหตุผลแต่เพียงว่าต้องย้ายตามงานของพ่อซึ่งเป็นนายทหารใหญ่ของกองทัพ ที่บ้านหลังใหม่นี้บรูโนไม่มีเพื่อนเลยเพราะละแวกนั้นไม่มีครอบครัวใดอาศัยอยู่ มีก็แต่ทหารที่เดินเข้าออกในบ้านบ่อยๆ แต่เมื่อบรูโนมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอน ก็สังเกตเห็นคนกลุ่มหนึ่งซึ่งเป็นผู้ชายทั้งหมดตั้งแต่เด็กจนแก่อาศัยอยู่นอกรั้วบ้านไกลออกไป คนเหล่านั้นสวมชุดนอนลายทางเหมือนกันหมด และต้องอาศัยอยู่แต่ภายในรั้ว

วันหนึ่งบรูโนตัดสินใจเดินไปสังเกตการณ์แถว ๆ รั้ว และพบกับ ชมูเอล ซึ่งนั่งอยู่ในรั้วอีกด้าน ทั้งคู่แตกต่างกันมาก บรูโนเป็นเด็กที่มีร่างกายสมบูรณ์ ช่างพูด ร่าเริง ขณะที่ชมูเอลเป็นเด็กเงียบขรึม หน้าตาเศร้าสร้อยและผ่ายผอม จากวันนั้นเป็นต้นมา บรูโนมักจะแอบไปพูดคุยกับชมูเอลพร้อมกับเอาอาหารและขนมไปให้ มิตรภาพริมรั้วของเด็กทั้งสองเริ่มงอกงามขึ้นเรื่อย ๆ ในสถานที่เหนือความคาดหมาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Interview with Children's Author John Boyne (2006)". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-21. สืบค้นเมื่อ 2007-02-23.
2. ↑
3. ↑
4. ↑  เด็กชายในชุดนอนลายทาง[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
โรงแรมนานาชาติยังกักโด
**โรงแรมนานาชาติยังกักโด** (เกาหลี: 양각도국제호텔) เป็นโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเกาหลีเหนือ และสูงเป็นอันดับที่ 2 รองจากโรงแรมรยูกย็อง ตั้งอยู่บนเกาะยังกัก ห่างจากใจกลางกรุงเปียงยางไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 2 กิโลเมตร มีความสูง 170 เมตร (560 ฟุต) มีภัตตาคารหมุนอยู่ที่ชั้น 47 มีจำนวนห้อง 1,000 ห้อง มีพื้นที่ 87,870 ตารางเมตร ก่อสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1986-1992 โดยบริษัทฝรั่งเศสแห่งหนึ่ง และเปิดในปี ค.ศ. 1995

* มองจากหอคอยชูเชมองจากหอคอยชูเช
* ในยามค่ำคืนในยามค่ำคืน
* ทางเดินหน้าห้องพักทางเดินหน้าห้องพัก
* ภายในห้องพักภายในห้องพัก
* ภาพทิวทัศน์ของเกาะยังกักภาพทิวทัศน์ของเกาะยังกัก

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อโรงแรมในประเทศเกาหลีเหนือ
* โรงแรมโครยอ

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โรงแรมนานาชาติยังกักโด**

* The hotel's promotional video, recorded by a guest in August 2011: Hotel promotional video on YouTube

| * ด
* ค
* ก
โรงแรมในประเทศเกาหลีเหนือ |
| --- |
| 
* โรงแรมช็องนย็อน
* โรงแรมแฮบังซัน
* โรงแรมแฮจู
* โรงแรมแคซ็องโฟล์ก
* โรงแรมโครยอ
* โรงแรมมาจ็อน
* โรงแรมโพทงกัง
* โรงแรมรยังกัง
* โรงแรมรยูกย็อง
* โรงแรมโซซัน
* โรงแรมนานาชาติยังกักโด

 |

พิกัดภูมิศาสตร์: 38°59′56.16″N 125°45′4.15″E﻿ / ﻿38.9989333°N 125.7511528°E﻿ / 38.9989333; 125.7511528
**จัง ฮี-แจ** (เกาหลี: 장희재; ค.ศ. 1651? — 29 ตุลาคม ค.ศ. 1701) เป็นขุนนางคนสำคัญและเป็นแกนนำขุนนางฝ่ายใต้ในรัชสมัย พระเจ้าซุกจง และเป็นพระเชษฐาของ จัง ฮี-บิน

ประวัติ
-------

จัง ฮี-แจ เกิดเมื่อใดไม่ทราบแน่ชัดแต่สันนิษฐานว่าประมาณ ค.ศ. 1651 ต่อมาได้เข้ารับราชการแต่ถูกเนรเทศเพราะกระทำความผิดในเวลาต่อมา จางอ๊กจอง ผู้เป็นน้องสาวได้ถวายตัวเป็น "จางซังกุง" และเมื่อได้เป็นพระสนมฮีบินพระนางได้กราบทูลให้พระเจ้าซุกจงอภัยโทษและเรียกตัว จัง ฮี-แจ กลับมารับราชการ

เรืองอำนาจ
----------

เมื่อ จัง ฮี-แจ ได้กลับเข้ารับราชการเป็นช่วงที่ราชสำนักเปลี่ยนขั้วทางการเมืองพอดีจากฝ่ายตะวันตกเป็นฝ่ายใต้ทำให้เขาทรงอิทธิพลในราชสำนักเพราะน้องสาวของเขาได้ขึ้นเป็นพระมเหสีแต่แล้วเหตุการณ์กลับพลิกผันเมื่อพระเจ้าซุกจงไต่สวนคดีการสิ้นพระชนม์ของพระพันปีมยองซองใหม่แล้วพบว่าพระมเหสีอินฮย็อน มิได้เป็นผู้บงการแต่เป็นพระสนมฮีบินที่เป็นผู้บงการซึ่งขุนนางฝ่ายตะวันตกกราบทูลให้สำเร็จโทษแต่พระเจ้าซุกจงสงสารองค์ชายรัชทายาทลียุนที่จะต้องกำพร้าพระมารดาจึงโปรดให้ปลดออกจากตำแหน่งพระมเหสีลงไปเป็นพระสนมเอกตามเดิมทำให้พระสนมฮีบินมิพอพระทัยมีรับสั่งให้ จัง ฮี-แจ ไปจ้างหมอคุณไสยทำร้ายพระมเหสีอินฮย็อนจนประชวรและสิ้นพระชนม์ในที่สุด

สิ้นชีวิต
---------

หลังจากที่พระมเหสีอินฮย็อนสิ้นพระชนม์แล้วพระเจ้าซุกจงจึงโปรดให้สืบสวนและพบว่าพระสนมฮีบิน, จัง ฮี-แจ เป็นผู้บงการจึงโปรดให้เข้าค้นพระตำหนักของพระสนมพบของทำคุณไสยจำนวนมากจึงโปรดให้นำตัวพระสนมฮีบินไปสำเร็จโทษด้วยการประทานยาพิษส่วน จัง ฮี-แจ พร้อมคนสนิทโปรดให้นำตัวไปประหารด้วยการตัดคอ

จัง ฮี-แจ ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อปี ค.ศ. 1701

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

หลังจากจบคดีดังกล่าวพระเจ้าซุกจงโปรดเกล้าให้ตรากฎมณเฑียรบาลเพิ่มเข้าไปว่าห้ามแต่งตั้งพระสนมขึ้นเป็นพระมเหสีอีกต่อไป
**โยนหินถามทาง** เป็นซิงเกิลของแด๊ก-เอกรัตน์ วงศ์ฉลาด หรือที่รู้จักกันดีในนาม **DAX ROCK RIDER** ในปี พ.ศ. 2559 สังกัดค่ายเพลงมีเรคคอร์ดส ในเครือมิวสิกมูฟเอนเตอร์เทนเมนต์ ประพันธ์คำร้องและแต่งทำนองโดย ฟองเบียร์ (ปฏิเวธ อุทัยเฉลิม) และเรียบเรียงโดย นที แสนทวี, วิสารท กุลศิริ

เพลงนี้ออกจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2559 โดยเผยแพร่ไว้ในยูทูปแซลแนลของมีเรคคอร์ดส ก่อนที่มีการแถลงสำนักพระราชวังเรื่อง พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงสวรรคต

ในวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2560 ทางค่ายเพลงมีเรคคอร์ดส ได้เผยแพร่ภาพยนตร์สั้นของเพลงนี้ผ่านทางยูทูปแชลแนลของมีเรคคอร์ดส

การตอบรับ
---------

เพลง โยนหินถามทาง ติดอันดับสูงสุด 18 จากการจัดอันดับของ JOOX Top 100 Chart ประจำวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2559 และอันดับสูงสุดที่ 12 จากการจัดอันดับของ JOOX Top 50 Chart ประจำวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2559 

| ชาร์ต (พ.ศ. 2559) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| JOOX Top 100 Chart | 18 |
| JOOX Top Top 50 Thai Songs Chart | 12 |
| เคเคบ็อกซ์ ชาร์ต ไทย ท็อป 50 | 39 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  ชาร์ตเพลงฮิต 100 อันดับเพลง ไทย+สากล บน JOOX Top 100 Chart ประจำวันที่ 5 ธันวาคม 2559
2. ↑  50 อันดับเพลง ไทยสตริง สัปดาห์ล่าสุด JOOX Top 50 Thai Songs Chart ประจำวันที่ 5 ธันวาคม 2559
**เซอร์เอิน พีเตอร์ พีเตอร์เซิน** (เดนมาร์ก: *Søren Peter Petersen*) นักมวยสากลสมัครเล่นชาวเดนมาร์ก เกิดเมื่อ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2437 ที่ประเทศเดนมาร์ก เสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2486 ที่ ประเทศเบลเยียม 

พีเตอร์เซินขึ้นชกมวยสากลสมัครเล่นและได้เป็นแชมป์ประเทศเดนมาร์กเมื่อ พ.ศ. 2463 -2464 และติดทีมชาติเดนมาร์กเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2 ครั้ง ครั้งแรก พ.ศ. 2463 ที่ แอนต์เวิร์ป ในรุ่นเฮฟวี่เวท รอบแรก ได้บาย รอบก่อนรองชนะเลิศ ชนะอาร์เอสซี แฟรงค์ โดฟ จากสหราชอาณาจักร ยก 3 เมื่อ 23 สิงหาคม รอบรองชนะเลิศ คู่ชกถอนตัว รอบชิงชนะเลิศ แพ้ โรนัลด์ รอว์สัน จาก สหราชอาณาจักร เมื่อ 24 สิงหาคม ได้เหรียญเงิน ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2467 ที่ปารีส ในรุ่นเฮฟวี่เวท รอบแรก ชนะ คาร์โล สกอตตี จากอิตาลี เมื่อ 15 กรกฎาคม รอบก่อนรองชนะเลิศ คู่ชกถอนตัว รอบรองชนะเลิศ ชนะ เฮนก์ เด เบสท์ จากเนเธอร์แลนด์ เมื่อ 19 กรกฎาคม รอบชิงชนะเลิศ แพ้ ออตโต วอน พอราต จาก นอร์เวย์ เมื่อ 20 กรกฎาคม ได้เหรียญเงิน

หลังจากกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2467 พีเตอร์เซินขึ้นชกมวยสากลอาชีพ และได้ครองแชมป์สแกนดิเนเวียรุ่นเฮฟวี่เวทเมื่อ พ.ศ. 2469 และแชมป์ยุโรปรุ่นเฮฟวี่เวทเมื่อ พ.ศ. 2472 และแขวนนวมไปเมื่อ พ.ศ. 2475 ต่อมาใน พ.ศ. 2477 เขาขึ้นชกอีกครั้งที่ประเทศสเปนแต่ไม่ประสบความสำเร็จ รวมสถิติการชก 30 ครั้ง ชนะ 17 (น็อค 8) เสมอ 3 แพ้ 10

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-04-17. สืบค้นเมื่อ 2018-12-05.
2. ↑
กราฟแสดงการเปลี่ยนแปลงของประสิทธิภาพควอนตัมด้วยความยาวคลื่นของชิป CCD ในกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลและกล้องถ่ายภาพสนามกว้างและดาวเคราะห์ 2
**ประสิทธิภาพควอนตัม** (อังกฤษ: quantum efficiency) (QE) หรือ **อุบัติการณ์โปรตอนถูกแปลงไปเป็นอิเล็กตรอนตามอัตราส่วน** (IPCE)  คือ ปริมาณที่บ่งบอกถึงความไวต่อการรับแสงของอุปกรณ์ เช่น ฟิลม์สำหรับถ่ายภาพ หรือ อุปกรณ์สำหรับชาร์จประจุไฟฟ้าคู่ควบ (CCD) โดยที่เปอร์เซ็นต์ของโฟตอนของแสงที่พุ่งเข้าชนพื้นผิวที่ไวต่อปฏิกิริยาซึ่งจะทำให้เกิดขั้วคู่ โฮล-อิเล็กตรอนขึ้น มันคือการตรวจวัดความแม่นยำเที่ยงตรงของอุปกรณ์ทางไฟฟ้าที่มีความไวต่อแสง เนื่องจากพลังงานของโฟตอนขึ้นอยู่กับ (ความถูกต้องเที่ยงตรงกว่า, ได้สัดส่วนพอเหมาะกับ) ความยาวคลื่นของตัวมันเอง, QE จะถูกใช้บ่อย ๆ ในการวัดเกินกว่าในย่านของความแตกต่างของความยาวคลื่นเพื่อแสดงคุณลักษณะพิเศษของค่าประสิทธิภาพของอุปกรณ์ที่มีต่อแต่ละค่าระดับพลังงานของโฟตอน QE สำหรับโฟตอนที่มีพลังงานต่ำกว่าช่องว่างพลังงานนั้นจะมีค่าเป็นศูนย์ ฟิล์มถ่ายภาพโดยทั่วไปแล้วจะมีค่า QE น้อยกว่า 10%, ในขณะที่ CCDs สามารถมี QE ดีกว่า 90% ในบางช่วงของความยาวคลื่น

### ประสิทธิภาพควอนตัมของเซลล์แสงอาทิตย์

ค่าประสิทธิภาพควอนตัมของเซลล์แสงอาทิตย์แสดงถึงปริมาณของกระแสไฟฟ้าที่เซลล์จะผลิตได้เมื่อมีการฉายรังสีโฟตอนโดยเฉพาะของความยาวคลื่น ถ้าประสิทธิภาพควอนตัมของเซลล์ถูกนำมารวมโดยทั่วตลอดทั้งสเปกตรัมคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าของพลังงานแสงอาทิตย์แล้ว, หนึ่งคือสามารถประเมินปริมาณของกระแสซึ่งเซลล์จะผลิตได้เมื่อสัมผัสกับแสงแดด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Shaheen, Sean (2001). "2.5% efficient organic plastic solar cells". *Applied Physics Letters*. **78** (6). Bibcode:2001ApPhL..78..841S. doi:10.1063/1.1345834. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-07. สืบค้นเมื่อ 20 May 2012.
|  |
| --- |
| **ตำแหน่งผู้เล่นบาสเกตบอล** |
|   | พอยต์การ์ด |
| ชู้ตติ้งการ์ด |
| สมอลฟอร์เวิร์ด |
| เพาเวอร์ฟอร์เวิร์ด |
| เซ็นเตอร์ |
| **ตำแหน่งอื่น ๆ** |
|   |
| สวิงแมน |
| พอยท์ฟอร์เวิร์ด |

**สวิงแมน** (อังกฤษ: swingman) เป็นศัพท์ในกีฬาบาสเกตบอล ใช้เรียกผู้เล่นซึ่งสามารถเล่นได้ทั้งตำแหน่งสมอลฟอร์เวิร์ด และชู้ตติ้งการ์ด ในขณะที่นักบาสเกตบอลเอ็นบีเอ ลาร์รี เบิร์ด (Larry Bird) สูง 6 ฟุต 9 นิ้วเหมาะกับสมอลฟอร์เวิร์ด และเร็กจี มิลเลอร์ (Reggie Miller) สูง 6 ฟุต 7 นิ้ว เหมาะกับชู้ตติ้งการ์ด ผู้เล่นที่มีความสามารถหลากหลายเช่น เลอบรอน เจมส์ (LeBron James) ซึ่งสูง 6 ฟุต 8 นิ้ว สามารถเล่นสลับข้ามกันระหว่างสองตำแหน่ง

แนวความคิดของสวิงแมน เริ่มปรากฏให้เห็นช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 ถึงต้น 1980 เมื่อผู้เล่นมีชื่อเสียง เช่น จอร์จ เกอร์วิน (George "Iceman" Gervin) มีลักษณะที่ไม่ตรงกับตำแหน่งสองและสาม แต่ใช้ความสูงที่อยู่ก้ำกึ่งและความสามารถทางกีฬามาเป็นข้อได้เปรียบตอนประกบคู่แข่ง คือวิ่งเร็วกว่าผู้เล่นที่ตัวใหญ่กว่า และชู้ตลูกข้ามคนที่ตัวเล็กกว่า ไมเคิล จอร์แดน (Michael Jordan) และเพื่อนร่วมทีม สก็อตตี พิพเพน (Scottie Pippen) เป็นอีกผู้เล่นที่เป็นสวิงแมนที่มีชื่อเสียงมาก นักบาสเกตบอลยอดนิยมในปัจจุบันหลายคนก็เป็นสวิงแมน เช่น เทรซี แม็คเกรดี (Tracy McGrady) , วินส์ คอร์เตอร์ (Vince Carter) , โคบี ไบรอันต์ (Kobe Bryant) , เลอบรอน เจมส์ และ พอล เพียส (Paul Pierce)

สวิงแมนที่ยังเป็นคนถือลูกและกำหนดแผนการบุก ซึ่งรวมทักษะของพอยท์การ์ด ชู้ตติ้งการ์ด และสมอลฟอร์เวิร์ดเข้าด้วยกัน เรียกว่า พอยท์ฟอร์เวิร์ด สก็อตตี พิพเพน เป็นพอยท์ฟอร์เวิร์ดที่มีชื่อเสียงที่สุด เลอบรอน เจมส์ และเทรซี แม็คเกรดี ก็จัดเป็นพอยท์ฟอร์เวิร์ดได้เช่นกัน
**303 กลัว/กล้า/อาฆาต** เป็นภาพยนตร์ไทยแนวทริลเลอร์ สยองขวัญ ที่ออกฉายเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2541 กำกับโดย สมจริง ศรีสุภาพ นำแสดงโดย พอล วิสุทธิ์ แครี่ , อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม , อาทิตย์ ตั้งสวัสดิ์รัตน์ ,เจษฎาภรณ์ ผลดี ,เทย่า โรเจอร์ ,ปริญญา อินทชัย ,ชาตโยดม หิรัญยัษฐิติ และ ทรงวุฒิ ศรีเชิดชูธรรม

ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้รวมที่ 28.2 ล้านบาท  และได้ 2 รางวัลจากเวทีรางวัลสุพรรณหงส์ ครั้งที่ 8 ประจำปี 2541 สาขาลำดับภาพยอดเยี่ยม และ แต่งหน้ายอดเยี่ยม

เนื้อเรื่อง
-----------

โรงเรียนเซนต์จอร์จ เป็นโรงเรียนคาทอลิกที่มีกฎเข้มงวดมาก นักเรียนกลุ่มหนึ่งได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับกรณีการฆ่าตัวตายอย่างลึกลับ ของนักเรียนที่ได้รับเกียรตินิยมที่มีชื่ออยู่จารึกอยู่ในกรอบกลางห้องโถงของโรงเรียน นักเรียนกลุ่มหนึ่งด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงพยายามค้นหาความจริง โดยเริ่มจากเล่นผีถ้วยแก้ว ซึ่งมีน้ำแข็งซึ่งเป็นลูกสาวของครูร่วมเล่นด้วย แต่สุดท้ายนักเรียนก็ค่อย ๆ ตายไปทีละคน

คำวิจารณ์
---------

*นิตยสารมูวี่ไทม์* วิจารณ์ไว้ว่า "ที่น่าสนใจของหนังเรื่องนี้คือ บรรยากาศของหนังที่ไม่ค่อยมีใครทำซักเท่าไหร่ พอทำออกมา ทั้งการตัดต่อ ถ่ายภาพ รวมถึงดนตรีประกอบและเครื่องแต่งกายจัดอยู่ขั้นดีเลยทีเดียว แต่หากใส่ใจรายละเอียดเกี่ยวกับบทและนักแสดงมากกว่านี้ หนังจะดีขึ้นเยอะ" และยังเปรียบเทียบว่า "หนังยังได้รับอิทธิพลจากหนังสยองขวัญฝรั่งอย่างเรื่อง *I Know What You Did Last Summer*"

รางวัล
------

รางวัลสุพรรณหงส์ ครั้งที่ 8 ประจำปี 2541
* สาขาลำดับภาพยอดเยี่ยม
* สาขาแต่งหน้ายอดเยี่ยม

รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 7 ประจำปี 2541
* ผู้กำกับภาพยอดเยี่ยม (ทวีศักดิ์ คุ้มผาติ)
* ลำดับภาพดีเยี่ยม (มหศักดิ์ ทัศนพยัคฆ์)
* กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม (นภดล ลาภนทีวิจิตร)

รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ครั้งที่ 22 ประจำปี พ.ศ. 2541
* รางวัลพิเศษภาพยนตร์ยอดนิยม (รายได้สูงสุดในกรุงเทพฯ)

อ้างอิง
-------

1. ↑  303 กลัว/กล้า/อาฆาต thaifilmdb.com
2. ↑  303 กลัว กล้า อาฆาต ( 1998 )
3. ↑  "100 อันดับหนังไทยทำเงินสูงสุดตลอดกาล". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-13. สืบค้นเมื่อ 2008-07-12.
4. ↑  ผลการตัดสินรางวัลสุพรรณหงส์ ครั้งที่ 8 ประจำปี 2541[*ลิงก์เสีย*] thainationalfilm.com
5. ↑  *นิตยสารมูวี่ไทม์* ฉบับวันที่ 1-15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 หน้า 71
6. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-24. สืบค้นเมื่อ 2010-08-03.
7. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-06-02. สืบค้นเมื่อ 2010-08-20.
**ปลาไหลเผือก** หรือ **ปลาไหลเผือกใหญ่** (ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Eurycoma longifolia*) เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Simaroubaceae ชื่ออื่นๆ กรุงบาดาล (สุราษฎร์ธานี) คะนาง ชะนาง (ตราด) ตรึงบาดาล (ปัตตานี) ตุงสอ แฮพันชั้น (ภาคเหนือ) เพียก (ภาคใต้) หยิกบ่อถองหรือหยิกไม่ถึง เอียนด่อน (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ) ไหลเผือก (ตรัง) เป็นไม้ไม่ผลัดใบ รากกลมโต สีขาว สีขาวนวล รากที่มีอายุหลายปีจะมีความยาวมาก อาจยาวมากกว่า 2 เมตร ลำต้นเรียบสีน้ำตาลเทา ใบประกอบแบบขนนกชั้นเดียว ดอกช่อออกตามซอกใบหรือปลายกิ่ง กลีบเลี้ยงสีเขียวอมน้ำตาล ปลายกลีบแดงอมเขียว กลีบดอกสีแดงอ่อนเกสรตัวผู้และตัวเมียสีแดงอ่อน ยื่นยาวกว่าดอก ผลเดี่ยว ทรงกระบอกกลมสั้น ผลแก่แล้วแตก ผลอ่อนสีเขียว แก่แล้วเป็นสีส้ม

ปลาไหลเผือกใหญ่เป็นพืชที่มีสรรพคุณเป็นยาสมุนไพร ใช้ รากถ่ายพิษต่างๆ ถ่ายพิษไข้พิษเสมหะ และโลหิต แก้ไข้ แก้ไข้มาลาเรีย ตัดไข้ทุกชนิด แก้ลม แก้วัณโรคระยะบวม ขับเหงื่อ ขับพยาธิ แก้ต่อมทอนซิลอักเสบ แก้เจ็บคอ ความดันเลือดสูง อัมพาต ขับถ่ายน้ำเหลือง แก้ท้องผูก ใช้รากเป็นส่วนผสมของยาบำรุงกำลัง นำรากผสมกับรากโลดทะนงแดง และพญาไฟ ฝนน้ำดื่ม แก้ไข้ ใช้เลิกเหล้า รากผสมกับรากย่านางแดง และพญายา ฝนน้ำกินขับพิษ ในตำรายาโบราณ เป็นส่วนผสมของยาสามราก ที่ใช้ขับพิษ และแก้อาการลงแดงจากการติดยาเสพติด เป็นส่วนผสมของยาประสะเหมือดคน และยาจันทน์ลีลา และยาแก้ไข้ห้าราก  ชาวโอรังอัซลีในรัฐเปรัก ประเทศมาเลเซียนำรากไปต้มกับชาใช้กระตุ้นความรู้สึกทางเพศ

ในทางเภสัชวิทยา ปลาไหลเผือกใหญ่ มีฤทธิ์ลดไข้ ต้านมาลาเรีย มีฤทธิ์กระตุ้นความรู้สึกทางเพศของหนูตัวผู้ ลดความวิตกกังวล เป็นพิษต่อเซลล์มะเร็ง ต้านการก่อเกิดเนื้องอก ลดน้ำตาลในเลือด สารออกฤทธิ์ที่สำคัญได้แก่ สารกลุ่ม quassinoids เช่น eurycomalactone eurycomanol eurycomanone ซึ่งมีฤทธิ์ยับยั้งการเจริญเติบโตของเชื้อมาเลาเรียในหลอดทดลอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Eurycoma longifolia*". *Germplasm Resources Information Network (GRIN)*. Agricultural Research Service (ARS), United States Department of Agriculture (USDA). สืบค้นเมื่อ 2008-03-14.
2. ↑  "*Eurycoma longifolia*". *Germplasm Resources Information Network (GRIN)*. Agricultural Research Service (ARS), United States Department of Agriculture (USDA). สืบค้นเมื่อ 2008-03-14.
3. ↑  มัณฑนา นวลเจริญ. พรรณไม้ป่าชายหาด. ปทุมธานี. สำนักพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ 2552 หน้า 92
4. ↑  ปลาไหลเผือกใหญ่
5. ↑  Samuel, A.J.S.J. Kalusalingam, A. Chellappan, D.K. Gopinath, R. Radhamani, S. Husain, H. A. Muruganandham, V. Promwichit, P. 2010. Ethnomedical survey of plants used by the orang asli in kampong bawong, Perak, West Malaysia. Joutnal of Ethnobiology and Ethnomedicine. 6:5
6. ↑  ปลาไหลเผือกใหญ่

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q311710
* Wikispecies: Eurycoma longifolia
* EoL: 5632131
* GBIF: 3709190
* GRIN: 417514
* iNaturalist: 344197
* IPNI: 813715-1
* NCBI: 458531
* Plant List: kew-2805148
* POWO: urn:lsid:ipni.org:names:813715-1
* Tropicos: 50151624

 |
สวิตช์เกียร์ไฟฟ้าแรงสูง
ส่วนหนึ่งของแผงหน้าปัดสวิตช์เกียร์ขนาดใหญ่ที่ใช้ในการควบคุมการผลิตไฟฟ้าบนเรือคาสิโน
สวิตช์เกียร์รถราง
ตัวตัดวงจรนี้ใช้ทั้ง SF6 และอากาศเป็นฉนวนไฟฟ้า
ในระบบพลังงานไฟฟ้า, สวิตช์เกียร์ (อังกฤษ: switchgear) คือการร่วมกันทำงานของสวิตช์ตัดต่อ (อังกฤษ: disconnecting switch) ฟิวส์ (อังกฤษ: fuse) หรือตัวตัดวงจร (อังกฤษ: circuit breaker) ไฟฟ้าเพื่อใช้ในการควบคุม ป้องกันและแยกอุปกรณ์ไฟฟ้าออกจากระบบ สวิตช์เกียร์จะถูกนำมาใช้ทั้งเพื่อตัดไฟออกจากอุปกรณ์เพื่อความสะดวกในระหว่างการทำงาน และเพื่อล้างความผิดพลาดที่ปลายทาง อุปกรณ์ประเภทนี้เกี่ยวข้องโดยตรงกับความน่าเชื่อถือของแหล่งจ่ายไฟฟ้า

สวิทช์แบบมีดเปิด
โรงไฟฟ้าส่วนกลางรุ่นใหม่สุดจะใช้ สวิทช์แบบมีดเปิด ธรรมดา ติดตั้งอยู่บนแผ่นฉนวนทำด้วยหินอ่อนหรือใยหิน ระดับพลังงานและแรงดันไฟฟ้าที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจะทำให้สวิตช์ที่เปิดปิดด้วยมืออันตรายเกินไป อุปกรณ์ที่บรรจุด้วยน้ำมันจะจำกัดพลังงานที่เป็นประกายไฟอาร์คและควบคุมให้ปลอดภัย ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 แถวของสวิตช์เกียร์จะเป็นโครงสร้างที่ล้อมรอบด้วยโลหะที่มีชิ้นส่วนสวิตชิ่งที่ทำงานด้วยไฟฟ้า โดยใช้ตัวตัดวงจรที่ใช้น้ำมัน วันนี้อุปกรณ์ที่บรรจุด้วยน้ำมันได้ถูกแทนที่เป็นส่วนใหญ่ด้วยอุปกรณ์ระเบิดอากาศหรือสูญญากาศหรือ SF6 ทำให้กระแสและระดับพลังงานขนาดใหญ่สามารถที่จะควบคุมได้อย่างปลอดภัยโดยอุปกรณ์อัตโนมัติ

สวิตช์เกียร์ไฟฟ้าแรงสูงถูกคิดค้นขึ้นในตอนปลายของศตวรรษที่ 19 สำหรับการดำเนินงานของมอเตอร์ไฟฟ้าและเครื่องไฟฟ้าอื่น ๆ  เทคโนโลยีได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปและตอนนี้สามารถใช้ได้กับแรงดันไฟฟ้าสูงถึง 1,100 กิโลโวลต์

โดยทั่วไป สวิตช์เกียร์ในสถานีย่อยจะถูกติดตั้งอยู่บนทั้งด้านแรงดันสูงและด้านแรงดันต่ำของหม้อแปลงไฟฟ้​​าขนาดใหญ่ สวิตช์เกียร์ด้านแรงดันต่ำอาจจะตั้งอยู่ในอาคารหนึ่งที่มีตัวตัดวงจรแรงดันไฟฟ้าขนาดกลางสำหรับวงจรการกระจาย พร้อมกับมิเตอร์วัดไฟ ตัวควบคุมและอุปกรณ์ป้องกัน. สำหรับงานอุตสาหกรรม, หม้อแปลงและแถวสวิตช์เกียร์อาจจะอยู่รวมกันในตู้เดียวกันที่เรียกว่าหน่วยสถานีย่อย (อังกฤษ: unitized substation (USS))

ประวัติ
-------

สวิตช์เกียร์ในช่วงต้น (ประมาณปี 1910)
สวิตช์เกียร์เก่าแก่เท่ากับการผลิตกระแสไฟฟ้า รุ่นแรกเป็นแบบดั้งเดิมมาก: ส่วนประกอบทั้งหมดจะถูกตรึงอยู่บนผนังเท่านั้น ต่อมาพวกมันได้รับการติดตั้งบนแผงไม้ ด้วยเหตุผลของการป้องกันอัคคีภัย, ไม้ก็ถูกแทนที่ด้วยกระดานชนวนหรือหินอ่อน นี้นำไปสู่การปรับปรุงแก้ไขต่อไป เพราะอุปกรณ์การตัดต่อและการวัดจะถูกติดตั้งอยู่กับด้านหน้าในขณะที่การเดินสายไฟอยู่ด้านหลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  British Pattern GB 20069 *Improvements in Apparatus for Controlling the Application or Use of Electric Currents of High Tension and Great Quantity* in 1893, on espacenet.com
2. ↑  Lin Jiming et al. *Transient characteristics of 1 100 kV circuit-breakers*, *International Symposium on International Standards for Ultra High Voltage*, Beijing, Juillet 2007.
3. ↑  (German) Allgemeine Elektricitäts-Gesellschaft (ed) *AEG Hilfsbuch für elektrische Licht- und Kraftanlagen 6th Ed.*, W. Girardet, Essen 1953
**ปลาไหลมอเรย์ยักษ์** หรือ **ปลาหลดหินยักษ์** (อังกฤษ: Giant moray; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Gymnothorax javanicus*) เป็นปลาทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาไหลมอเรย์ (Muraenidae)

มีรูปร่างเรียวยาวเหมือนปลาไหลมอเรย์ชนิดอื่น ๆ พื้นลำตัวสีเหลืองอมน้ำตาลแต้มด้วยจุดและลายสีน้ำตาลไหม้อยู่ทั่วไป ด้านข้างลำตัวบริเวณคอมีจุดสีดำเด่นชัดหนึ่งแห่ง ปลาไหลมอเรย์ยักษ์มีความยาวโดยเฉลี่ย 1.5 เมตร ยาวเต็มที่ได้ถึง 2.5-3 เมตร น้ำหนักถึง 36 กิโลกรัม นับเป็นชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้

พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่ทะเลแดง, แอฟริกาตะวันออก, หมู่เกาะริวกิว, ฮาวาย, นิวแคลิโดเนีย, ฟิจิ, หมู่เกาะออสเตรียล มักซุกซ่อนตัวอยู่ตามซอกหินในแนวปะการัง โดยโผล่มาแค่เฉพาะส่วนหัว กินอาหาร ได้แก่ กุ้ง, ปู, ปลา และหมึกสาย ด้วยการงับด้วยกรามที่แข็งแรงและแหลมคม

ปลาไหลมอเรย์ยักษ์ แม้จะมีรูปร่างหน้าตาที่น่ากลัว แต่ที่จริงแล้วเป็นปลาที่รักสงบ ไม่ดุร้าย แต่อาจทำอันตรายนักดำน้ำได้หากไปรบกวนถูก หรือเข้าใจผิดเพราะคิดว่าเป็นอาหาร ซึ่งอาจถูกกัดเป็นแผลเหวอะหวะถึงขั้นนิ้วขาดได้ และจะมีฤดูกาลที่ดุร้าย คือ ฤดูผสมพันธุ์ นอกจากนี้แล้วในเนื้อจะมีสารพิษซิกัวเทอรา

ความยาวทั้งตัวในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
เป็นปลาไหลมอเรย์อีกชนิดหนึ่ง ที่เป็นที่นิยมของนักประดาน้ำ และเลี้ยงแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  การปฐมพยาบาลกรณีถูกสัตว์ทำร้าย : ปลาหลดหิน[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  Randall, J. E. (2005). *Reef and Shore Fishes of the South Pacific*. University of Hawi'i Press. ISBN 0-8248-2698-1
4. ↑  Lieske, E. and Myers, R.F. (2004) *Coral reef guide; Red Sea London*, HarperCollins ISBN 0-00-715986-2
5. ↑  รายละเอียด : ปลาสลิดทะเลจุดขาว,ปลาไหลมอเรย์ลายหินอ่อน,ปลาไหลมอเร่ย์ยักษ์[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Gymnothorax javanicus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลและรูปเพิ่มเติม (อังกฤษ)

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Gymnothorax javanicus ที่วิกิสปีชีส์
**โรงแรมซาราโตกา** (สเปน: *Hotel Saratoga*) เป็นโรงแรมหรูสร้างขึ้นตามสถาปัตยกรรมนีโอคลาสสิก ตั้งอยู่ด้านหน้าของฟูเอนเตเดลาอินเดีย ริมถนนปาเซโอเดลปราโดในย่านอาบานาเก่าของกรุงอาบานา ประเทศคิวบา อาคารสร้างขึ้นในปี 1880 เพื่อใช้งานเป็นโกดัง ก่อนจะได้รับการปรับแต่งใหม่เป็นโรงแรมในปี 1933 และเปิดให้บริการใหม่อีกครั้งหลังการต่อเติมในปี 2005 ในเช้าวันที่ 6 พฤษภาคม 2022 เกิดเหตุระเบิดร้ายแรงในโรงแรม เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 22 ราย

โรงแรมซาราโตกาตั้งอยู่ด้านหน้าของปาร์เกเดลาฟราเตร์นิดัด ใกล้กับเอลกาปิโตลิโอในอาบานา สร้างขึ้นโดยเกรโกริโอ ปาลาซิโอส พ่อค้าชาวสเปนผู้มั่งคั่งจากซันตันเดร์ เขาลงนามในสัญญาก่อสร้างอาคารในปี 1879 ด้วยมูลค่า 98,000 ดอลลาร์ แรกเริ่มเป็นอาคารสูงสามชั้น โดยชั้นล่างสุดเป็นโกดังเก็บยาสูบ ร้านค้า และห้องอยู่อาศัยสี่ห้อง ชั้นสองเป็นโรงแรมขนาด 43 ห้อง และมีห้องอาหารหนึ่งห้อง

โรงแรมเปิดให้บริการเรื่อยมาจนกระทั่งทศวรรษ 1960 เมื่อรัฐบาลฝ่ายปฏิวัติในเวลานั้นเข้าครอบครอง อาคารถูกปล่อยเช่าและต่อมาได้ถูกทิ้งร้างเนื่องจากสภาพที่ทรุดโทรม ในปี 1996 อาคารได้ถูกโอนไปอยู่ในความดูแลของบริษัท โรงแรมซาราโตกา จำกัด (มหาชน) บริษัทคิวบาที่มีเจ้าของร่วมคือบริษัท อาบากัวเนกซ์ จำกัด (มหาชน) ส่วนพาณิชย์ของสมาคมประวัติศาสตร์อาบานา และกลุ่มนักลงทุนต่างชาติ อาคารหลังเดิมถูกทุบทิ้ง และเหลือไว้เพียงส่วนหน้าของอาคารที่ติดถนน อาคารหลังใหม่สร้างขึ้นประกอบส่วนหน้าเดิม และเพิ่มชั้นใต้ดินสองชั้น, ชั้นลอยหนึ่งชั้น และต่อเติมชั้นอื่น ๆ ขึ้นไปอีก อาคารเปิดให้บริการอีกครั้งในปี 2005 ในฐานะโรงแรมหรูขนาด 96 ห้อง และมีบาร์สามแห่ง, ภัตตาคารสองแห่ง, สระว่ายน้ำบนดาดฟ้า และศูนย์ธุรกิจหนึ่งศูนย์ ภายในยังประกอบด้วยการตกแต่งหรูหราคลาสสิกจากงานช่างแบบฝรั่งเศสและคิวบา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Edificio en la esquina de Paseo del Prado y Dragones". สืบค้นเมื่อ 2022-01-28.
2. ↑  "Major explosion rips through several floors of hotel in Cuba". *The Independent* (ภาษาอังกฤษ). 2022-05-06. สืบค้นเมื่อ 2022-05-06.
3. ↑  Oppmann, Patrick; Suarez, Karol; Engels, Jorge (6 May 2022). "At least 22 dead after a massive explosion destroyed a hotel in Havana, Cuba". *CNN*.
4. ↑  "Hotel Saratoga: History". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-01-28. สืบค้นเมื่อ 2022-01-22.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โรงแรมซาราโตกา**
**ปลาไหลริบบิ้น** (อังกฤษ: Ribbon eel, Black leafnosed moray eel, Black ribbon eel, Ribbon moray; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Rhinomuraena quaesita*) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาไหลมอเรย์ (Muraenidae) และจัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Rhinomuraena*

จัดเป็นปลาไหลมอเรย์ขนาดเล็ก มีสีสันสดใส และสามารถเปลี่ยนเพศได้ตามวัย นั้นคือเมื่อยังเล็ก ลำตัวเป็นสีดำ โดยที่ไม่สามารถรู้ได้ว่าเป็นตัวผู้หรือตัวเมีย แต่เมื่อโตขึ้นลำตัวเป็นสีน้ำเงินและเป็นตัวผู้และเมื่อมีอายุมากขึ้นอีกลำตัวเป็นสีเหลืองและกลายเป็นตัวเมีย

กินสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร โดยปลาไหลจะยืดตัวออกจากรูเพื่อหาอาหาร โดยปกติจะซ่อนตัวอยู่ในรูตามพื้นทะเล ซึ่งเป็นทราย

มีขนาดความยาวเต็มที่ประมาณ 1 เมตร เป็นปลาที่พบได้น้อย กระจายพันธุ์อยู่ในมหาสมุทรอินเดียและแปซิฟิก ในน่านน้ำไทยก็พบได้น้อย โดยพบได้ทั้งทางฝั่งทะเลอันดามันและอ่าวไทย เช่น เกาะเต่า, หมู่เกาะสิมิลัน เป็นต้น

เป็นปลาที่สร้างสีสันให้แก่การดำน้ำ และมีบางส่วนที่ถูกจับไปขายเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  McCosker, J.E. (2010). *Rhinomuraena quaesita*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 24 April 2015.
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  ปลาไหลริบบิ้น

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Rhinomuraena quaesita***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org (อังกฤษ)

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Rhinomuraena quaesita ที่วิกิสปีชีส์