recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**เจ้าหญิงมารีแห่งลีชเทินชไตน์** (อังกฤษ: Princess Marie of Liechtenstein (b. 1959))

พระประวัติ
----------

เจ้าหญิงมารีแห่งลีชเทินชไตน์ประสูติเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2502 ณ ฝรั่งเศส เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่และพระองค์แรกใน เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส กับ ดัชเชสมาเรีย-เทเรซาแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค พระชายาพระองค์แรก ครั้นพระองค์ประสูติ เจ้าชายจีนส์ ดยุกแห่งกุสซี พระอัยกาได้รับการถวายจดหมายจาก นายพลชาร์ล เดอ โกล นายพลแห่งกองทัพฝรั่งเศส เนื้อหาในจดหมายนั้นเป็นการแสดความยินดีต่อการประสูติของพระนัดดาในเจ้าชายจีนส์ พระองค์ได้รับศีลล้างบาปหลังจาก 17 วันที่ประสูติ โดยพระคาร์ดินัลมอริค ฟินตี อาร์คบิชอปแห่งกรุงปารีสในขณะนั้น โดยพระบิดามารดาทูลหัวได้แก่

1. ฟิลิป อัลเบรชท์ ดยุกแห่งวือร์ทเทิมแบร์ค
2. เจ้าหญิงอิซาเบลแห่งออร์เลอ็อง (1878-1961)

ขณะทรงพระเยาว์ทรงใช้ชีวิตในปารีส จนกระทั่งปี พ.ศ. 2505 เมื่อพระชันษาได้ 3 ชันษา และเมื่อปี พ.ศ. 2507 ทรงพำนักในเมืองนับมอนต์

ทรงงาน
------

พระองค์ทรงเรียนจบจากมหาวิทยาลัยอคนเซอ เดอ ปารีส และทรงงานในด้านประชาสัมพันธ์ในเจนีวา และทรงงานเรื่องการพัฒนาการทางด้านสติปัญญา โดยทรงจัดตั้งกองทุนชื่อ **เจ้าหญิงมารี เดอ ปารีส** และทรงใช้เวลาหลายปีในการหาเงินระดมทุนช่วยเหลือเด็กยากจนในบราซิล หลังจากนั้นได้ทรงลาออกและทรงงานวารสารคาทอลิคในปารีส และปี พ.ศ. 2527 เสด็จกลับเจนีวา เพื่อทรงจดเทะเบียน **Enfants et Jeunes de la Rue ("Street Kids")** ซึ่งเป็นการรับรองให้มีบุคคลากรสานต่อด้านงานในพระองค์ ทั้งนี้ยังทรงกระจายความช่วยเหลือไปยังเด็กในโคลอมเบีย อีกด้วย

ขณะเสด็จกลับปารีส เป็นการถาวร พระองค์ได้รับการถวายตำแหน่ง **หัวหน้าคณะกรรมาธิการบริการด้านการแพทย์และการสอนพิเศษ** และทรงสนับสนุนให้มีการประชุมเกี่ยวกับมนุษยธรรมในยุโรป

เสกสมรส
-------

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าชายกันคาแห่งลีชเทินชไตน์ ในเดือนกันยายน ปี พ.ศ. 2531 ณ ริโอเดจาเนโร รับพระราชทานพระอิสริยยศ **เจ้าหญิงแห่งลีชเทินชไตน์ พระชายา** มีพระบุตรดังนี้

1. เจ้าหญิงเลโอปอล์ดดัน
2. เจ้าหญิงมารี อิมมาคูลี
3. เจ้าชายโจฮันส์
4. เจ้าหญิงมาร์เกอริต
5. เจ้าชายกาเบรียล

หลังจากสมรสแล้วพระองค์ พระสวามีและพระบุตรเสด็จไปประทับฝรั่งเศสเป็นบางครั้งเพื่อทรงเยี่ยมพระบิดาพระมารดาและพระญาติวงศ์
**โรงพยาบาลแวนแซนต์วูร์ด** (อังกฤษ: Vansantvoord Hospital) เป็นโรงพยาบาลทั่วไปขนาดเล็ก มีจำนวนเตียง 29 เตียง เป็นหน่วยงานในสังกัดมูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย ตั้งอยู่เลขที่ 129 ถนนเจริญประเทศ ตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง ริมแม่น้ำวัง

มีบันทึกไว้ว่าโรงพยาบาลเริ่มดำเนินการ เมื่อ พ.ศ. 2428 จากเงินพระราชทานของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยนายแพทย์ซามูเอล พีเพิลส์ เป็นผู้อำนวยการคนแรก ใช้ชื่อว่า **โรงพยาบาลอเมริกันมิชชั่น** มีการเปลี่ยนชื่อโรงพยาบาลหลายครั้งเช่น โรงพยาบาลสนาม โรงพยาบาลประจำถิ่น โรงพยาบาลวิชิตสงคราม ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2

พ.ศ. 2493 สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี เสด็จเยี่ยมโรงพยาบาลแวนแซนวูร์ดเป็นการส่วนพระองค์ พ.ศ. 2507 สมเด็จพระราชชนนีศรีสังวาลย์ ได้เสด็จเยี่ยมโรงพยาบาลแวนแซนวูร์ด

บริการ
------

* ศูนย์ไตเทียม
* ตรวจโรคทั่วไป
* ศูนย์ฟื้นฟูสุขภาพโรงพยาบาลแวนแซนต์วูร์ด
* กายภาพบำบัด
* ศาสนกิจ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "โรงพยาบาลเอกชนในเขตภาคเหนือตอนบน".
2. ↑  ปิยเดช อัครโพธวงศ์. *สถาปัตยกรรมสาธารณะและบ้านเรือแบบตะวันตกในล้านนา*. p. 80.
3. ↑  ตวงธรรม สุริยคำ. "ชื่อของโรงพยาบาลนี้" ใน แวนแซนวูร์ดอนุสรณ์ ที่ระลึก เนื่องในพิธีเปิด ตึกพยาบาลสองชั้นปีกซ้าย ตึกปรุงอาหารคมสัน 2496 และเรือนศพ.พงส์วรุตม์ : ลำปาง,2496, หน้า 31
4. ↑  "ชาวคริสต์ในลำปาง (3)".
มัสยิดโคเบะ
**มัสยิดโคเบะ** (ญี่ปุ่น: 神戸モスク; โรมาจิ: *Kōbemosuku*, โคเบะโมซูกุ) หรืออาจรู้จักในชื่อ **มัสยิดมุสลิมโคเบะ** (ญี่ปุ่น: 神戸ムスリムモスク; โรมาจิ: *Kōbe musurimumosuku*, โคเบะมูซูริมูโมซูกุ) ศาสนสถานของศาสนาอิสลาม ตั้งอยู่ในย่านคิตาโนะ-โช ซึ่งเป็นย่านของชาวต่างชาติในเมืองโคเบะ และมัสยิดแห่งนี้ถือเป็นมัสยิดแห่งแรกของประเทศญี่ปุ่น ด้วยเหตุที่เป็นมัสยิดแห่งแรกในประเทศที่ก่อตั้งเพื่อเป็นศูนย์กลางของศาสนิกชนในญี่ปุ่น ที่นี่จึงได้รับสมญานามว่า **เมกกะแห่งญี่ปุ่น**

การก่อสร้างมัสยิดดังกล่าวได้รับการสนับสนุนจากเงินบริจาคจากศาสนิกโดยเฉพาะกลุ่มประชาชนที่มีเชื้อสายอินเดียและเติร์ก ที่รวบรวมโดยคณะกรรมการศาสนาอิสลามประจำเมืองโคเบะ เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2471 และเปิดให้ปฏิบัติศาสนกิจในปี พ.ศ. 2478 เดิมมัสยิดโคเบะเคยถูกกองทัพเรือแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่นเข้ายึดครองในปี พ.ศ. 2486 ทำให้ที่นี่เป็นเป้าหมายการโจมตีของข้าศึก และทำให้มัสยิดได้รับความเสียหายหนัก อย่างไรก็ตามภายหลังมัสยิดก็ได้เปิดให้ศาสนิกปฏิบัติศาสนกิจได้จนถึงทุกวันนี้ เมื่อครั้งที่เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิง พ.ศ. 2538 โครงสร้างของมัสยิดก็มิได้รับความเสียหาย

มัสยิดแห่งนี้สร้างตามอย่างสถาปัตยกรรมของตุรกีดั้งเดิม ออกแบบโดย ยาน โยเซฟ ชวากร์ (*Jan Josef Švagr* (พ.ศ. 2428–2512)) สถาปนิกชาวเช็ก ซึ่งได้ออกแบบศาสนสถานด้วยสถาปัตยกรรมอย่างตะวันตกทั่วประเทศญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Penn, M. "Islam in Japan". Harvard Asia Quarterly. **10** (1). Winter 2006. สืบค้นเมื่อ 26 กุมภาพันธ์ 2007.
2. 1 2 3  Lea77 (23 สิงหาคม 2004). "muslimah in japan". *Naseeb.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 14 พฤษภาคม 2022.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "Kobe Mosque Official Website". *History*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 มกราคม 2007. สืบค้นเมื่อ 26 กุมภาพันธ์ 2007. อากา ข่านที่สามได้ให้การสนับสนุน และหลังจากนั้นนายกรัฐมนตรีแห่งปากีสถานตะวันออกได้เข้าพบกับจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น เพื่อหารือเกี่ยวกับการก่อสร้างมัสยิด และจักรพรรดิมีพระกรุณาพระราชทานที่ดินเพื่อก่อสร้างมัสยิดแห่งดังกล่าว

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **มัสยิดโคเบะ**

* เว็บไซต์ทางการของมัสยิดโคเบะ

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต (ผ่าน VIAF)

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* สหรัฐ
* ญี่ปุ่น

 |
บทสรุปของเอทานอลส่วนผสมสำคัญที่นำมาใช้ทั่วโลก
มี**สสารผสมอากาศกับเชื้อเพลิงเอทานอลทั่วไป**ใช้หลายแบบทั่วโลก การใช้เอทานอลมีน้ำหรือไร้น้ำในเครื่องยนต์สันดาปภายในจะเป็นไปได้ต่อเมื่อมีการออกแบบหรือดัดแปลงเครื่องยนต์สำหรับความมุ่งหมายนั้น และใช้ได้เฉพาะในรถยนต์ รถบรรทุกขนาดเบาและรถจักรยานยนต์ เอทานอลไร้น้ำสามารถผสมกับแก๊สโซลีน (เบนซิน) สำหรับใช้ในเครื่องยนต์แก๊สโซลีน แต่เอทานอลที่มีปริมาณเอทานอลสูงจะได้ก็ต่อเมื่อมีการดัดแปลงเครื่องยนต์เล็กน้อย

สสารผสมอากาศกับเชื้อเพลิงเอทานอลมีหมายเลข "E" ซึ่งอธิบายร้อยละของเชื้อเพลิงเอทานอลในสสารผสมโดยปริมาณ เช่น E85 คือ เอทานอลไร้น้ำ 85% กับแก๊สโซลีน 15% การผสมเอทานอลต่ำ ตั้งแต่ E5 ถึง E25 เรียกอีกอย่างว่า **แก๊สโซฮอล์** (gasohol, ศัพท์บัญญัติ ราชบัณฑิตยสถานว่า **แกโซฮอล**) แม้ในระดับนานาชาติ คำนี้ใช้หมายถึงสูตรผสม E10 มากที่สุด

สำหรับน้ำมันแก๊สโซฮอล์นั้นมีองค์ประกอบต่างกับน้ำมันเบนซิน คือน้ำมันเบนซินมี เอมทีบีอี (MTBE) เป็นตัวเพิ่มออคเทน ส่วนน้ำมันแก๊สโซฮอล์ใช้เอทานอล เป็นตัวเพิ่มออคเทน เอทานอลให้พลังงานน้อยกว่าเอมทีบีอี (MTBE) โดยต่างกันอยู่ร้อยละ 1.6-1.8 การใช้น้ำมันแก๊สโซฮอล์นั้นออกซิเจนที่เป็นส่วนประกอบอยู่ในเอทานอล จะช่วยให้การเผาไหม้ภายในห้องเครื่องสมบูรณ์ขึ้นอีก และลดปริมาณก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ที่จะปล่อยออกมาจากท่อไอเสีย

แก๊สโซฮอล์ในประเทศไทย
---------------------

แก๊สโซฮอล์ในประเทศไทยเกิดขึ้นจากพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในปี พ.ศ. 2528 ที่ทรงเล็งเห็นถึงปัญหาการขาดแคลนน้ำมัน โดยได้ทรงศึกษาการนำอ้อยมาแปรรูปเป็นแอลกอฮอล์ และนำแอลกอฮอล์มาผลิตเป็นน้ำมันแก๊สโซฮอล์

น้ำมันแก๊สโซฮอล์ถือเป็นพลังงานทางเลือกที่เริ่มได้รับความนิยมอย่างมากในประเทศต่าง ๆ แทบทุกทวีปทั่วโลก เช่น อเมริกา แคนาดา บราซิล เคนยา ปารากวัย สเปน สวีเดน ออสเตรเลีย จีน ฯลฯ เนื่องจากเป็นพลังงานที่มีผลดีหลายอย่าง เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม อีกทั้งยังผลิตจากวัตถุดิบธรรมชาติ อาทิ อ้อย กากน้ำตาล และมันสำปะหลัง ซึ่งล้วนแต่สามารถจัดหาและปลูกขึ้นได้ใหม่ในเวลาอันสั้น

ปัจจุบัน น้ำมันแก๊สโซฮอล์ ที่นิยมจำหน่ายในสถานีบริการน้ำมันทั่วไป คือน้ำมันแก๊สโซฮอล์ 95 และน้ำมันแก๊สโซฮอล์ 91 ซึ่งมีส่วนผสมของเอทานอลไม่เกินร้อยละ 10 โดยรถยนต์ระบบหัวฉีดสามารถใช้แทนน้ำมันเบนซินได้ทันที โดยไม่จำเป็นต้องดัดแปลงเครื่องยนต์ แต่แก๊สโซฮอล์ชนิดอื่นก็มี แก๊สโซฮอล์ E20 ซึ่งมีส่วนผสมของเอทานอลร้อยละ 20 และแก๊สโซฮอล์ E85 ซึ่งมีส่วนผสมของเอทานอลร้อยละ 85

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รายละเอียดแก๊สโซฮอล์ จากเว็บไซต์ ปตท.
* น้ำมันแก๊สโซฮอล์ จากเวบบล็อก Mr Gasohol
* เอทานอลทดแทนเบนซินได้จริงหรือ เก็บถาวร 2007-05-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก วิชาการ.คอม โดย นิภาภรณ์ สีถาการ อยู่ในส่วนพลังงานชีวภาพ
* เก็บถาวร 2007-11-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
*
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°47′29″N 100°30′53″E﻿ / ﻿13.791411°N 100.514843°E﻿ / 13.791411; 100.514843

**วัดจันทรสโมสร** [จัน-สะ-โม-สอน] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ ปัจจุบันพระมหาสุชาติ ธมฺมรโต ตำแหน่งเจ้าอาวาส ท่านเป็นพระโหราจารย์ชื่อดัง

วัดจันทรสโมสรสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2386 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2528 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 16 เมตร ยาว 32 เมตร ในด้านการศึกษา วัดได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนสอนระดับประถมศึกษาในที่ดินของวัด คือ โรงเรียนวัดจันทรสโมสร

ภายในวัดมีอุโบสถที่หลวงวิศาลศิลปกรรม (เชื้อ ปัทมจินดา) เป็นผู้ออกแบบ หน้าบันประตูหน้าต่างทุกบานแกะสลักด้วยหินอ่อน มีพระราหู ภายในวัดยังประดิษฐานพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์หลายองค์ มีหลวงพ่อโสธร หลวงพ่อวัดบางพลี หลวงพ่อวัดไร่ขิง และหลวงพ่อวัดบ้านแหลมเป็นอาทิ นอกจากนั้นยังมีพระประจำวันเกิดด้วย เสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง ศาลาการเปรียญ ฌาปนสถาน และสุสาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-02-02.
2. ↑  หลวงวิศาลศิลปกรรม (กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์จันวาณิชย์, 2525), ไม่ปรากฏเลขหน้า
3. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 47.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดจันทรสโมสร**
พิกัดภูมิศาสตร์: 9°07′16″N 79°31′18″E﻿ / ﻿9.1210°N 79.5217°E﻿ / 9.1210; 79.5217

ภาพรามเสตุมองไปทางตะวันตก
**สะพานอาดัม** (อังกฤษ: Adam's Bridge) หรือ **รามเสตุ** (สะพานพระราม) เป็นสายของสันดอนหินปูนระหว่างเกาะปัมบันหรือเกาะราเมศวร ทางชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย กับ เกาะมันนาร์ บนชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศศรีลังกา หลักฐานทางธรณีวิทยาเสนอว่าในอดีตเคยเป็นแผ่นดินที่เชื่อมระหว่างดินแดนของอินเดียกับศรีลังกา

สันดอนมีความยาว 48 กิโลเมตร (30 ไมล์) และแยกอ่าวมันนาร์ (ตะวันตกเฉียงใต้) ออกจากช่องแคบปัล์ก (ตะวันออกเฉียงเหนือ) บางส่วนอยู่เหนือน้ำ บางส่วนอยู่ใต้น้ำ ตามตำนานของราเมศวรมนเทียรระบุว่าสะพานอาดัมอยู่เหนือน้ำมาตลอดจนกระทั่งไซโคลนเข้าถล่มในปี 1480

หมายเหตุ
--------

1. ↑  สิงหล: ආදම්ගේ පාලම *ādamgē pālama*; ทมิฬ: ஆதாம் பாலம் *ātām pālam*
2. ↑  สิงหล: රාමගේ පාලම *rāmagē pālama*; ทมิฬ: ராமர் பாலம் *Irāmar pālam*; สันสกฤต: रामसेतु *rāmasetu*

อ้างอิง
-------

1. ↑  also spelled *Ram Sethu*, *Ramasethu* and variants.
2. 1 2  "Adam's bridge". *Encyclopædia Britannica*. 2007. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 January 2008. สืบค้นเมื่อ 14 September 2007.
3. ↑  Garg, Ganga Ram (1992). "Adam's Bridge". *Encyclopaedia of the Hindu World*. Vol. A–Aj. New Delhi: South Asia Books. p. 142. ISBN 978-81-261-3489-2.
4. ↑  "Ramar Sethu, a world heritage centre?". Rediff.com. สืบค้นเมื่อ 15 July 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **รามเสตุ**

* Photo essay on the Palk Strait.
* Complete Information about Sethusamudram
* Ram Sethu campaign by Hindu Organizations

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต (ผ่าน VIAF)

 |
**คริส คอร์เนลล์** (อังกฤษ: Chris Cornell; 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1964 – 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2017) เป็นนักดนตรีและนักร้อง-นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักดีในฐานะนักร้องนำวงและซาวด์การ์เดน และออดิโอสเลฟ เคยคว้ารางวัลแกรมมีมาแล้วถึงสองครั้ง และยังเป็นที่รู้จักในผลงานเดี่ยวของเขาอีกด้วย เริ่มมีผลงานบันทึกเพลงมาตั้งแต่ปี 1991 กับ Temple of the Dog วงดนตรีอันเป็นอนุสรณ์ระลึกถึงเพื่อนของเขา แอนดรูว์ วูด

คอร์เนลล์ ยังเป็นหนึ่งในผู้นำการเคลื่อนไหวของดนตรีกรันจ์ในยุค 1990 และยังรู้จักกันดีในฐานะนักแต่งเพลง มีเสียงร้องที่ใช้ช่วงเสียงเกือบครบสี่ออกเทฟ รวมทั้งเทคนิคการใช้พลังเสียงร้องที่สูง เขาปล่อยอัลบั้มเดี่ยวทั้งสี่สตูดิโออัลบั้มได้แก่ *Euphoria Morning* (1999) *Carry On* (2007) *Scream* (2009) *Higher Truth* (2015) และไลฟ์อัลบั้ม *Songbook* (2011) คอร์เนลล์ได้รับการเสนอเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำจากเพลง "The Keeper" ซึ่งปรากฏภาพยนตร์ *Machine Gun Preacher* และยังเป็รผู้ร่วมแต่งเพลงประกอบภาพยนตร์ "You Know My Name" เรื่อง *Casino Royale* ซิงเกิลเดี่ยวครั้งสุดท้ายของเขาคือ "The Promise" ที่ได้แต่เพลงปิดให้แก่ภาพยนตร์ที่มีชื่อเดียวกัน เขาได้รับการลงคะแนนเสียงให้เป็น "นักร้องเพลงร็อกที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" โดยผู้อ่านจาก *Guitar World*, มีรายชื่อในอันดับ 4 ของ "นักร้องเฮฟวีเมทัลในอันดับท็อป 100 ตลอดตาล" โดย *Hit Parader*, อยู่ในอันดับที่ 9 ของรายชื่อ "นักร้องนำที่ดีที่สุดตลอดกาล" โดย *Rolling Stone* อันดับที่ 12 ในรายชื่อ "22 Greatest Voices in Music" ของ MTV

คอร์เนลล์เสียชีวิตจากการฆ่าตัวตายเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 ในห้องพักของโรงแรมเอ็มจีเอ็ม แกรนด์ ดีทรอยต์ หลังจากคอนเสิร์ตของวงซาวด์การ์เดน เมื่อคืนก่อนหน้า

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Chris Cornell Tickets in Boston Massachusetts, Dallas Texas, Nashville Tennessee, Chicago Illinois, Denver Colorado, & Los Angeles California". *Benzinga.com*. June 6, 2015. สืบค้นเมื่อ July 20, 2016.
2. ↑  Costa, Emilia (October 22, 2009). "Chris Cornell Rocks Grand Opening of Hard Rock Cafe Las Vegas!". *Spin*. สืบค้นเมื่อ July 2, 2015.
3. ↑  Baltin, Steve (May 24, 2017). "Remembering Chris Cornell: A sweet sunshower". *Grammy*. สืบค้นเมื่อ May 29, 2017.
4. ↑  Gundersen, Edna (March 24, 2009). "Chris Cornell takes another sonic shift with 'Scream'". *USA Today*. สืบค้นเมื่อ April 29, 2009.
5. ↑  "Guitar World Readers Vote Soundgarden's Chris Cornell Rock's Greatest Singer". Guitar World. November 1, 2013.
6. ↑  "Heavy Metal's All-Time Top 100 Vocalists". *Hit Parader*. November 2006
7. ↑  "Rolling Stone Readers Pick the Best Lead Singers of All Time". *Rolling Stone*.
8. ↑  "Listology:MTV's 22 Greatest Voices in Music". Listology. March 8, 2005. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-12-21. สืบค้นเมื่อ 2017-05-30.
**หม่อมราชวงศ์ดิลก วรานนท์ จุฑาธุช** (เกิด 14 มกราคม พ.ศ. 2496) หรือ **คุณชายนิโคลัส** เป็นพระโอรสในพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรานนท์ธวัช เกิดแต่หม่อมพาเมล่า จุฑาธุช ณ อยุธยา (เดิม พาเมล่า สมี) ชาวอังกฤษ เป็นพระนัดดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก กรมขุนเพ็ชรบูรณ์อินทราไชย และเป็นพระราชปนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีน้องสาวคนเดียว คือ หม่อมราชวงศ์ดารา จุฑาธุช

หม่อมราชวงศ์ดิลก วรานนท์ จุฑาธุช ได้รับพระราชทานพระราชานุญาตจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ผ่านสำนักราชเลขาธิการให้ใช้ชื่อในบัตรประชาชนว่า ดิลก วรานนท์ และใช้นามราชสกุลว่า จุฑาธุช มีชื่อภาษาอังกฤษว่า Dilok Nicholas Chudadhuj และหม่อมราชวงศ์ดิลกยังตั้งชื่อบุตรชายตามชื่อในภาษาอังกฤษของตนเองว่า หม่อมหลวงดิลก นิโคลัส จุฑาธุช

ปัจจุบัน หม่อมราชวงศ์ดิลกเปิดบริษัทเกี่ยวกับการตกแต่งอินทีเรียดีไซน์ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ

ครอบครัว
--------

หม่อมราชวงศ์ดิลก วรานนท์ จุฑาธุช สมรสกับเจน บิชอป (เกิด 26 สิงหาคม พ.ศ. 2493) 

ต่อมา หม่อมราชวงศ์ดิลก วรานนท์ จุฑาธุช ได้สมรสใหม่กับจุฬาลักษณา วรานนท์ จุฑาธุช (เดิม อนุรีย์ เจริญวงศ์)
ไม่มีบุตรธิดา

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2544 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)

ลำดับสาแหรก
-----------

| ลำดับสาแหรกของหม่อมราชวงศ์ดิลก จุฑาธุช |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 16. (=18) พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 8. พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 17. สมเด็จพระเทพศิรินทราบรมราชินี |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 4. สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก กรมขุนเพ็ชรบูรณ์อินทราไชย |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 18. (=16) พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 9. สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 19. สมเด็จพระปิยมาวดี ศรีพัชรินทรมาตา |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 2. พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรานนท์ธวัช |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 5. ระวี จาตุรจินดา |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 1. **หม่อมราชวงศ์ดิลก จุฑาธุช** |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 3. หม่อมพาเมลา จุฑาธุช ณ อยุธยา |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
**พระเจ้าสุทโธทนะ** (บาลี: สุทฺโธทน; สันสกฤต: ศุทฺโธทน (शुद्धोदन); [[อักษรโรมัน language|อักษรโรมัน]]: *Suddhodana*) มักเรียกว่า **พระเจ้าสิริสุทโธทน์สุทรรศน์** มีพระนามราชสกุลว่าโคตมะ เป็นพระมหากษัตริย์แคว้นสักกะ (ซึ่งมีนครหลวงคือกรุงกบิลพัสดุ์) เป็นพุทธบิดาของพระโคตมพุทธเจ้า 

พระองค์เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าสีหหนุกับพระนางกัญจนา มีพระอนุชาและพระกนิษฐาร่วมพระชนกชนนีอีก 6 พระองค์ ได้แก่ พระเจ้าสุกโกทนะ พระเจ้าอมิโตทนะ โธโตทนะ ฆนิโตทนะ ปมิตา และอมิตา พระเจ้าสุทโธทนะมีพระอัครมเหสีนามว่าพระนางสิริมหามายา เจ้าหญิงโกลิยวงศ์จากกรุงเทวทหะ และมีพระราชโอรสพระองค์หนึ่งคือ เจ้าชายสิทธัตถะ ซึ่งต่อมาตรัสรู้เป็นพระโคตมพุทธเจ้า และหลังจากเจ้าชายสิทธัตถะประสูติได้ 7 วัน พระนางสิริมหามายาก็สวรรคต พระเจ้าสุทโธทนะจึงอภิเษกสมรสใหม่กับพระนางมหาปชาบดีโคตมี ซึ่งเป็นพระกนิษฐาร่วมชนนีกับพระนางสิริมหามายา และมีพระโอรสคือ เจ้าชายนันทะ และพระธิดาคือ เจ้าหญิงรูปนันทา

พระเจ้าสุทโธทนะเป็นกษัตริย์ที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของคุณธรรมและยึดมั่นในราชประเพณีอย่างเคร่งครัดในการปกครองบ้านเมือง[] ประชาชนอยู่เย็นเป็นสุขตลอดรัชสมัยของพระองค์[] ทรงมุ่งหวังที่จะให้พระโอรสโดยเฉพาะสิทธัตถะได้รับเลือกจากสภาศากยะให้เป็นราชาสืบต่อจากตน แต่เจ้าชายสิทธัตถะเสด็จออกผนวช และพอทราบว่า เจ้าชายสิทธัตถะตรัสรู้เป็นพระโคตมพุทธเจ้าแล้ว จึงเชิญพระโคตมพุทธเจ้ากลับมาที่กรุงกบิลพัสดุ์

เมื่อพระโคตมพุทธเจ้าเสด็จมายังกรุงกบิลพัสดุ์คราวนี้ พระเจ้าสุทโธทนะได้สดับรับฟังพระธรรมเทศนา ทรงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนา บรรลุพระโสดาบันเป็นอุบาสก

ในพรรษาที่ 5 ของพระโคตมพุทธเจ้า พระเจ้าสุทโธทนะประชวรหนัก พระโคตมพุทธเจ้าจึงเสด็จจากกูฎาคาร ป่ามหาวัน เมืองเวสาลี แคว้นวัชชี มายังเมืองกบิลพัสดุ์ แสดงธรรมโปรดพระเจ้าสุทโธทนะ 7 วัน ในวันสุดท้าย พระเจ้าสุทโธทนะได้บรรลุพระอรหัตผลและนิพพาน

* ภาพวาดพุทธประวัติ: พระเจ้าสุทโธทนะทรงอุ้มเจ้าชายสิทธัตถะ (พระราชโอรส) ให้กาฬเทวินดาบสทำนายมหาบุรุษลักษณะของพระราชกุมาร**ภาพวาดพุทธประวัติ:** พระเจ้าสุทโธทนะทรงอุ้มเจ้าชายสิทธัตถะ (พระราชโอรส) ให้กาฬเทวินดาบสทำนายมหาบุรุษลักษณะของพระราชกุมาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tuladhar, Swoyambhu D. (November 2002), "The Ancient City of Kapilvastu - Revisited" (PDF), *Ancient Nepal* (151): 1–7
2. ↑  Chris Hellier (March 2001). "Competing Claims on Buddha's Hometown". Archaeology. สืบค้นเมื่อ 21 March 2011.
3. ↑  พจนานุกรมฉบับ อ.เปลื้อง ณ นคร

| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าสุทโธทนะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระเจ้าสีหหนุ** |  | **พระมหากษัตริย์แคว้นสักกะ**  |  | **พระเจ้ามหานามะ** |


| * ด
* ค
* ก
แคว้นสักกะ |
| --- |
| เมืองหลวง | 
* กรุงกบิลพัสดุ์

 |
| บุคคลสำคัญ | 
* พระเจ้าสุทโธทนะ
* พระเจ้าสุกโกทนะ
* เจ้าชายสิทธัตถะ
* ฉันนะอำมาตย์
* พระนันทเถรศากยะ
* พระอานนท์
* พระราหุล

 |

| * ด
* ค
* ก
บุคคลในพุทธประวัติ |
| --- |
| พระบรมศาสดา | **พระโคตมพุทธเจ้า** |  |
| พระอัครสาวก | พระสารีบุตร • พระมหาโมคคัลลานะ |
| พุทธอุปัฎฐาก | พระอานนท์ |
| พระมหากษัตริย์ | พระเจ้าสุทโธทนะ • พระเจ้าสุปปพุทธะ • พระเจ้าพิมพิสาร • พระเจ้าปเสนทิโกศล • พระเจ้าอชาตศัตรู |
| ภิกษุ | พระอัญญาโกณฑัญญะ • พระอุรุเวลกัสสปะ • พระนันทะ • พระมหากัสสปะ • พระมหากัจจายนะ • พระองคุลิมาลเถระ |
| ภิกษุณี | พระมหาปชาบดีโคตมีเถรี • พระภัททากัจจานาเถรี |
| สามเณร | พระราหุลเถระ |
| อุบาสก อุบาสิกา | อนาถบิณฑิกเศรษฐี • ชีวกโกมารภัจจ์ • นางสุชาดา • นางวิสาขา |
| ศัตรู | พระเทวทัต • จิญจมาณวิกา |
หาดเปลือยแห่งหนึ่งในอ่าวบิสมาร์ในสมัยเยอรมนีตะวันออก ภาพปี 1984
**ไฟรเคอร์เพอร์คุลทัวร์** (เยอรมัน: *Freikörperkultur*; เอ็ฟเคเค หรือ เอ็ฟคาคา; **FKK**) เป็นวัฒนธรรมทางสังคมและสุขภาพที่มีจุดเริ่มต้นในจักรวรรดิเยอรมนี โดยเริ่มต้นจากส่วนหนึ่งของขบวนการทางสังคม *เลเบินซเรฟอร์ม* ในปลายศตวรรษที่ 19 คำว่า *Freikörperkultur* สามารถแปลได้ว่า *วัฒนธรรมร่างกายเสรี* (*free body culture*) ประกอบขึ้นจากความสัมพันธ์กับแง่มุมของสุขภาพจากการเปลือยกายในแสงแดดและสายลม โดยมีความมุ่งหมายเพื่อปฏิรูปชีวิตและสังคม วัฒนธรรมนี้มีความคล้ายคลึงกันบ้างกับวัฒนธรรมเปลือยกาย, คติธรรมชาตินิยม และคตินิยมการเปลือยกาย ในแง่ของการเปลือยกายของบุคคลและครอบครัวเป็นชุมชน ในระหว่างเวลานันทนาการและในชีวิตประจำวัน

ภายในศตวรรษที่ 20 มา วัฒนธรรมของการเปลือยกายโดยเปิดเป็นชุมชนใน "พื้นที่ภายอกอันกว้างใหญ่" ("great outdoors") และประโยชน์ต่อสาธารณสุข ได้เฟื่องฟูในเยอรมนี เพื่อเป็นตัวเลือกแทนความเครียดและความวิตกกังวลในชีวิตที่มีความเป็นเมืองและกลายเป็นอุตสาหกรรม ในประเทศเยอรมนีในยุคปัจจุบันมีข้อบังคับทางกฎหมายอยู่น้อยมากเกี่ยวกับการเปลือยกายในที่สาธารณะ ปัจจุบันวัฒนธรรมนี้ได้แพร่หลายในระดับนานาชาติภายใต้แนวคิดของความ "นิยมธรรมชาติ" และ "นิยมการเปลือยกาย" โดยเกี่ยวเนื่องกับสิ่งแวดล้อมเชิงนันทนาการในสาธารณะที่มีการกำหนดไวเในหลายประเทศในยุโรป อเมริกาเหนือและใต้ ออสเตรเลีย แอฟริกา เอเชีย และแคริบเบียน โดยมีความแพร่หลายมากที่สุดยังคงอยู่ในประเทศที่พูดภาษาเยอรมันและในแถบสแกนดิเนเวีย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Loxton, Richard (2019). "Why Germany's nudist culture remains refreshing" (ภาษาอังกฤษ). Bonn: Deutsche Welle. สืบค้นเมื่อ 24 July 2021.
2. ↑  Becker, Claudia (6 August 2013). "Geschichte, FKK in Deutschland: Nacktgymnastik ist die beste Triebsteuerung" [History, FKK in Germany: Nude gymnastics is the best drive control] (ภาษาเยอรมัน). Berlin: DIE WELT. สืบค้นเมื่อ 3 March 2022.
3. 1 2  Krell, Maria (21 April 2021). "Geschichte der Freikörperkultur: Die nackte Wahrheit" [History of the Free Body Culture: The Naked Truth] (ภาษาเยอรมัน). Heidelberg: Spektrum der Wissenschaft Verlagsgesellschaft mbH. สืบค้นเมื่อ 8 May 2023.
4. ↑  *International Naturist Federation; WORLD NATURIST GUIDE* (ภาษาฝรั่งเศส, เยอรมัน และ อังกฤษ) (22 ed.). Norwich, Vermont, USA: Elysium Growth Press. 1994. ISBN 9781555990497. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-07-01. สืบค้นเมื่อ 2023-09-30.
5. ↑  Hile, Jennifer (21 July 2004). "The Skinny on Nudism in the U.S." *National Geographic News*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 July 2017. สืบค้นเมื่อ 17 July 2018.
**สโมสรฟุตบอลวอยวอดีนา** (ซีริลลิกเซอร์เบีย: Фудбалски клуб Војводина) หรือ **วอยวอดีนานอวีซาด** (ซีริลลิกเซอร์เบีย: Војводина Нови Сад; เสียงอ่านภาษาเซอร์เบีย: [ʋǒjʋodina nôʋiː sâːd]) หรือ **วอยวอดีนา** หรือ **วอซา** (ซีริลลิกเซอร์เบีย: Воша) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพเซอร์เบีย ตั้งอยู่ที่เมืองนอวีซาดในวอยวอดีนา เป็นสโมสรประจำเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของประเทศ และเป็นหนึ่งในสโมสรฟุตบอลที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของประเทศ สโมสรเป็นส่วนหนึ่งของสโมสรพหุกีฬาวอยวอดีนา และเป็นสโมสรที่เก่าแก่เป็นอันดับที่สามของเซอร์เบียนซูเปอร์ลีกา และประสบความสำเร็จใกล้เคียงกันกับเรดสตาร์ เบลเกรด และพาร์ทีซาน เบลเกรด

วอยวอดีนามีประวัติศาสตร์อันยาวนาน และประสบความสำเร็จอย่างมากในยุคยูโกสลาเวีย โดยชนะเลิศเฟิสต์ลีก 2 สมัย (1966 และ 1989) จบรองชนะเลิศ 3 ครั้ง (1957, 1962 และ 1975) และจบอันดับที่สามในปี 1992 สโมสรอยู่ในอันดับที่ 5 ของตารางคะแนนลีกตลอดกาล นอกจากนี้ วอยวอดีนายังเป็นรองแชมป์ยูโกสลาฟคัพใน ค.ศ. 1951 ชนะเลิศยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพในปี 1976 และชนะเลิศมิตรอปาคัพในปี 1977 

ระหว่าง ค.ศ. 1993–1997 วอยวอดีนาจบอันดับที่สามของลีก 5 ฤดูกาลติดต่อกัน และเป็นรองแชมป์ฟุตบอลคัพในปี 1997 พวกเขาเป็นรองแชมป์เซอร์เบียนซูเปอร์ลีกาในปี 2009 และจบอันดับที่สามในปี 2007, 2008, 2011 และ 2012 นอกจากนี้ ยังเป็นรองแชมป์เซอร์เบียนคัพในปี 2007, 2010, 2011 และ 2013 และคว้าแชมป์ฟุตบอลถ้วยครั้งแรกใน ค.ศ. 2014

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 July 2018. สืบค้นเมื่อ 20 July 2018.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
2. ↑  Tabele-prvi-i-drugi-liga-Jugoslavije.html – Yugoslav first league all-time table เก็บถาวร 22 มิถุนายน 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **สโมสรฟุตบอลวอยวอดีนา**

* เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาเซอร์เบีย)
* FK Vojvodina at UEFA

| * ด
* ค
* ก
เซอร์เบียนซูเปอร์ลีกา |
| --- |
| « เฟิสต์ลีกออฟเซอร์เบียแอนด์มอนเตเนโกร  |
| สโมสรในฤดูกาล 2019–20 | 
* Čukarički
* Inđija
* Javor
* Mačva
* Mladost Lučani
* Napredak
* ปาร์ติซาน
* Proleter Novi Sad
* Rad
* Radnički Niš
* Radnik Surdulica
* เรดสตาร์
* Spartak
* วอยวอดีนา
* Voždovac
* TSC Bačka Topola

 |
| สโมสรในอดีต | 
* Bačka B.P.
* Banat
* Bežanija
* Borac Čačak
* BSK Borča
* Dinamo Vranje
* Donji Srem
* Hajduk Kula
* Jagodina
* Metalac
* Mladi Radnik
* Mladost Apatin
* Novi Pazar
* OFK Beograd
* Radnički 1923
* Sloboda
* Smederevo
* Zemun

 |

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
**นายสุธา นิติภานนท์** สมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) 5 สมัยของเขตภาษีเจริญ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์

นายสุธาเป็นชาวกรุงเทพมหานครโดยกำเนิด โดยเกิดที่เขตราษฎร์บูรณะ แต่มาเติบโตที่เขตภาษีเจริญซึ่งเป็นพื้นเพเดิมของมารดา เริ่มเข้าสู่แวดวงการเมืองด้วยการเป็นผู้ช่วยของนายมงคล สิมะโรจน์ อดีตรองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ต่อมาได้เข้าสมัครเป็นสมาชิกพรรคกิจสังคมและเคยร่วมทีมเลือกตั้งเดียวกับ ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นผู้สมัครอิสระ โดยมิได้สังกัดพรรคการเมืองใด ๆ 

นายสุธามีบทบาทอย่างมากในการเป็น ส.ก. ของกรุงเทพมหานคร เคยเป็นประธานสภากรุงเทพมหานครและมีชื่อเข้าชิงตำแหน่งนี้หลายครั้ง จนถูกจับตามองหลายครั้งว่าจะลงเล่นการเมืองในระดับประเทศ แต่ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2544 นายสุธาก็ส่งบุตรสาวของตนเอง คือ นางสาวหฤทัย นิติภานนท์ ลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ในพื้นทื่เขต 31 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วยเขตภาษีเจริญเฉพาะแขวง และเขตตลิ่งชัน แต่ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้ง 

ก่อนการเลือกตั้งในต้นปี พ.ศ. 2548 นายสุธาถูกโจมตีว่าจะไปเข้าสังกัดกับพรรคไทยรักไทย อันเนื่องจากปัญหาความขัดแย้งในการเลือกประธานสภา ส.ก. ทางพรรคประชาธิปัตย์จึงส่ง ทันตแพทย์สุรันต์ จันทร์พิทักษ์ ลงสมัครแทนในพื้นที่เขต 32 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วยเขตภาษีเจริญเฉพาะแขวง เขตบางกอกใหญ่ แต่ ท.พ.สุรันต์ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้ง โดยแพ้ให้กับนายมานะ คงวุฒิปัญญา ผู้สมัครจากพรรคไทยรักไทยไป

ในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 นายสุธา นิติภานนท์ ได้รับเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร ของเขตภาษีเจริญเป็นสมัยที่ 4 

และในวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2553 ได้รับเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร ของเขตภาษีเจริญเป็นสมัยที่ 5 ติดต่อกัน โดยครั้งนี้ได้คะแนนไป 18,784 คะแนน   

นอกจากนี้แล้ว ชีวิตส่วนตัว นายสุธายังเป็นบิดาบุญธรรมของ ชนกวนันท์ รักชีพ ดารานักแสดงที่มีชื่อเสียงอีกด้วย

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
* พ.ศ. 2547 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  สุธา นิติภานนท์ ส.ก.เขตภาษีเจริญ
2. ↑  รายชื่อผู้ได้รับเลือกตั้งสก. 59 ราย อย่างไม่เป็นทางการ พรรค เขต และคะแนน จากผู้จัดการออนไลน์
3. ↑  กทม.เร่งอุโมงค์ใต้ดินตากสิน[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "ลึกลับในสนามข่าว". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2008-04-17.
5. ↑  25 มิถุนายน 2547 กองบรรณาธิการ[*ลิงก์เสีย*]
6. ↑  "เปลือยใจ 'ตุ๊ก-ชนกวนันท์' ซูเปอร์มัมทำนา (ชมคลิป) จากผู้จัดการออนไลน์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-01-27. สืบค้นเมื่อ 2015-05-01.
7. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๒ เก็บถาวร 2022-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๖ ตอนที่ ๑๖ ข หน้า ๗๗, ๔ ธันวาคม ๒๕๕๒
8. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2022-11-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๑ ตอนที่ ๒๓ ข หน้า ๔, ๒๖ พฤศจิกายน ๒๕๔๗

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ปัญหาประชาชนต้องได้รับการแก้ไข สุธา นิติภานนท์ ส.ก.เขตภาษีเจริญ
เด็กในโรงเรียนแห่งหนึ่ง
**เด็ก** หมายถึง มนุษย์ที่อยู่ระหว่างการเกิดและวัยแรกรุ่น ส่วนคำจำกัดความในทางกฎหมาย "เด็ก" หมายถึง ผู้เยาว์ หรือบุคคลที่มีอายุต่ำกว่าประชากรส่วนใหญ่ คำว่า "เด็ก" ยังอาจใช้อธิบายความสัมพันธ์กับผู้ปกครองหรือต่ออำนาจหน้าที่ หรือแสดงความเป็นส่วนหนึ่งในสกุล เผ่าหรือศาสนา และความหมายอื่น ๆ

ไก่
---

* ตามอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็กของสหประชาชาติ ได้จำกัดความว่า *เด็ก* คือ มนุษย์ทุกคนที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี นอกเหนือจากกฎหมายรับรองว่าเป็นผู้บรรลุนิติภาวะ"
* ส่วนในทางชีววิทยา เด็ก หมายถึง ทุกคนที่อยู่ในวัยเด็ก ระหว่างวัยทารกกับวัยรุ่น

การปรับตัวให้เข้ากับสังคม
-------------------------

เด็กทุกคนได้ผ่านการปรับตัวให้เข้ากับสังคม สำหรับทารกมักจะมีความสุขที่ได้เล่นอยู่คนเดียว และหากมีเด็กคนอื่นเข้ามาใกล้ ทารกมักจะตอบสนองด้วยการทำร้ายทางร่างกายหรือผลักออกไปให้พ้นทาง ต่อมา เด็กจะสามารถเล่นกับเด็กคนอื่นได้ รวมทั้งเรียนรู้ที่จะผลัดและแบ่งปัน และเมื่อเด็กโตพอที่จะเข้าศึกษาในระดับอนุบาล เด็กคนนั้นก็จะสามารถเข้าร่วมในกิจกรรมของกลุ่มเด็กที่มีขนาดใหญ่ขึ้นได้

แต่สำหรับเด็กที่ไม่มีความสามารถในการเรียนรู้อาจต้องการความช่วยเหลือพิเศษในการพัฒนาทักษะทางสังคม ลักษณะที่แสดงออกของเด็กที่มีลักษณะเหล่านี้อาจนำไปสู่ความสัมพันธ์ที่ไม่ดี รวมทั้งเด็กที่มีขอบเขตความสนใจต่ำอาจไม่สามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้ ทำให้เด็กคนนั้นยากที่จะเรียนรู้ทักษะทางสังคมผ่านทางประสบการณ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Convention on the Rights of the Child". Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights. Ratified by 192 of 194 member countries.
2. 1 2  "Socialization stages". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-03-28. สืบค้นเมื่อ 2009-10-17.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เด็ก
ภาพปีศาจสึจิงูโมะ
ฉากมินาโมโตะ โนะ โยริมิตสึ กำลังจะสังหารปีศาจสึจิงูโมะ
**สึจิงูโมะ** (ญี่ปุ่น: 土蜘蛛; โรมาจิ: *Tsuchigumo*; แปลว่า แมงมุมดิน) เป็นคำดูถูกหนึ่งของญี่ปุ่น ใช้เรียกกลุ่มกบฏหรือนอกรีต และยังใช้เรียกโยไกชนิดหนึ่งซึ่งมีลักษณะเป็นแมงมุม ปรากฏในนิทานพื้นบ้านญี่ปุ่น โดยมีชื่อเรียกอื่นอีก คือ **ยัตสึกาฮางิ** (八握脛) และ **โอกูโมะ** (大蜘蛛) ส่วนใน *โคจิกิ* และ *นิฮงโชกิ* จะเขียนด้วยตัวคันจิสี่ตัว คือ 都知久母 (โมราเอ็ตสึ-จิ-งู-โมะ) ซึ่งมักปรากฏอยู่ใน *ฟูโดกิ* (風土記) อันเป็นเอกสารรายงานข้อมูลในแต่ละจังหวัดสำหรับเสนอแก่องค์จักรพรรดิ โดยปรากฏในรายงานของจังหวัดมุตสึ เอจิโงะ ฮิตาจิ เซ็ตสึ บุงโงะ และฮิเซ็ง

สันนิษฐานว่า *สึจิงูโมะ* มาจากคำว่า สึ*จิโงโมริ* (土隠) โดยประกอบจากคำว่า สึ*จิ* (土) แปลว่า "ดิน" กับคำว่า *โกโมริ* (隠) แปลว่า "หลบซ่อน" คาดว่าสำหรับเรียกผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นที่ปฏิเสธคำสั่งจากราชสำนักแล้วไปอาศัยอยู่ในถ้ำแทน มีรายงานว่าสึจิงูโมะ มีรูปพรรณเตี้ยหากแต่มีแขนขายาว มีสันดานดั่งหมาป่า มีใจนกฮูก และดำรงชีวิตอย่างคนเถื่อนไร้อารยธรรม

สึดะ โซกิจิ (津田左右吉) นักประวัติศาสตร์ชาวญี่ปุ่นให้ความเห็นว่า สึจิงูโมะแตกต่างไปจากชาวคูมาโซ (熊襲) และเอมิชิ (蝦夷) ซึ่งเป็นชื่อชนเผ่าที่ปรากฏอยู่ในฟูโดกิด้วยเช่นกัน โดยระบุว่าสึจิงูโมะไม่ใช่กลุ่มชน หากแต่เป็นชื่อเฉพาะ ส่วนทากิโอโตะ โยชิยูกิ (瀧音能之) สันนิษฐานว่า สึจิงูโมะเป็นทั้งหัวหน้าเผ่าและเป็นคนทรง เพราะในฟูโดกิจากคีวชู ระบุว่า สึจิงูโมะเป็นหมอผีประกอบพิธีกรรมเอาใจคามิแห่งความโกรธเกรี้ยว ด้วยหวังให้ผลทางการเกษตรเฟื่องฟู

ส่วนสึจิงูโมะที่มีรูปร่างคล้ายแมงมุมยักษ์ ปรากฏครั้งแรกในวรรณกรรมยุคกลาง โดยจัดเป็นโอนิ (鬼) วรรณกรรมที่มีชื่อเสียงเรื่องหนึ่งคือ *ตำนานเฮเกะ* (平家物語) ซึ่งถูกรวบรวมไว้ในยุคคามากูระ (ค.ศ. 1185–1333) อีกเรื่องคือ *ยามางูโมะ* (山蜘蛛; แปลว่า แมงมุมภูเขา) ซึ่งปรากฏใน *สึจิงูโมะโซชิ* (土蜘蛛草紙) เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 14 พรรณนาว่าเป็นโยไกขนาดใหญ่ เมื่อกาลเวลาผ่านไป สึจิงูโมะก็กลายเป็นโยไกที่มีลักษณะที่แปลกประหลาดเพิ่มขึ้น มีความยาวถึง 60 เมตร แต่ถูกมินาโมโตะ โนะ โยริมิตสึ และวาตานาเบะ โนะ สึนะ กำจัดสึจิงูโมะ และเมื่อมันถูกกำจัด ศีรษะคนตายก็ปรากฏออกมาจากท้องของมัน ซึ่งมีมากถึง 1,990 หัว และยังปรากฏเรื่องราวของสึจิงูโมะในตำนานของชูเต็งโดจิ นอกจากนี้สึจิงูโมะยังเป็นโยไกที่ปรากฏอยู่ชุดการแสดงละครโน โจรูริ และคาบูกิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  岩井宏實 (2000). *暮しの中の妖怪たち*. 河出文庫. 河出書房新社. pp. 156頁. ISBN 978-4-309-47396-3.
2. ↑  京極夏彦・多田克己 編著 (2008). *妖怪画本 狂歌百物語*. 国書刊行会. pp. 293–294頁. ISBN 978-4-3360-5055-7.
3. ↑  Makoto Sahara (Nara National Research Institute for Cultural Properties) (1987). *体系 日本の歴史 1 日本人の誕生*. Shogakukan. p. 178. ISBN 978-4096220016.
4. 1 2  土蜘蛛 (ภาษาญี่ปุ่น). Kotobank. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 February 2023. สืบค้นเมื่อ 12 February 2023.
5. ↑  Itaru Matsueda (2006). *象徴図像研究―動物と象徴*. Gensōsha. p. 76–100. ISBN 978-4862090072.
6. ↑  Katsuhiko Fujii (8 February 2021). 土蜘蛛～山中の異形の妖怪も、元は善良な民だった⁉ (ภาษาญี่ปุ่น). ABC Ark, Inc. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 September 2022. สืบค้นเมื่อ 12 February 2023.
7. ↑  Sachie Miyamoto, Azusa Kumagai (2007). *日本の妖怪の謎と不思議*. Gakken. p. 74. ISBN 978-4056047608.
**เครื่องวิทยุคมนาคมในกิจการเคลื่อนที่ทางทะเล** (อังกฤษ: Maritime mobile service: **MMS** หรือ Maritime mobile radiocommunication service) เป็นกิจการเคลื่อนที่ (Mobile service) ระหว่างสถานีชายฝั่งและสถานีเรือ หรือหรือระหว่างสถานีเรือ หรือระหว่างสถานีสื่อสารประจำเรือ (On-board communication stations) ที่เกี่ยวข้อง ซึ่งบริการนี้อาจถูกใช้งานโดยสถานียานช่วยชีวิต (Survival craft stations) และ สถานีวิทยุบอกตำแหน่งฉุกเฉิน (Emergency position-indicating radiobeacon stations)

การจัดหมวดหมู่
--------------

กิจการวิทยุคมนาคมแบ่งประเภทตามระเบียบของข้อบังคับวิทยุของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ITU Radio Regulations) (มาตรา 1) ดังนี้

* เครื่องวิทยุคมนาคมในกิจการเคลื่อนที่ทางทะเล (Maritime mobile service)
	+ กิจการเคลื่อนที่ทางทะเลผ่านดาวเทียม (Maritime mobile-satellite service) (มาตรา 1.29)
	+ กิจการปฏิบัติการท่าเรือ (Port operations service) (มาตรา 1.30)
	+ กิจการเกี่ยวกับการเคลื่อนที่ของเรือ (Ship movement service) (มาตรา 1.31)

การจัดสรรคลื่นความถี่
---------------------

การจัดสรรความถี่วิทยุนั้น ถูกกำหนดตามมาตรา 5 ของข้อบังคับวิทยุของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (เพิ่มเติมปี พ.ศ. 2555)

ในการปรับปรุงการใช้งานความถี่ร่วมกัน การจัดสรรของกิจการต่าง ๆ ส่วนใหญ่ที่มีการระบุไว้ในเอกสารได้ถูกรวบรวมไว้ในตารางการจัดสรรคลื่นความถี่ และการจัดสรรความถี่ระดับชาติ ซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบของหน่วยงานที่กำกับดูแลการใช้ความถี่ของชาตินั้น ๆ โดยอาจจะกำหนดให้เป็นความถี่หลัก ความถีรอง ความถี่พิเศษ และความถี่ที่ใช้ร่วมกัน

* การจัดสรรความถี่หลัก: ระบุด้วยการเขียนตัวพิมพ์ใหญ่ (ดูตัวอย่างด้านล่าง)
* การจัดสรรความที่รอง: ระบุด้วยการเขียนตัวพิมพ์เล็ก
* การจัดสรรเฉพาะหรือใช้งานร่วมกัน: อยู่ในความรับผิดชอบของฝ่ายบริหาร

อย่างไรก็ตาม การใช้งานความถี่ในทางการทหารบนย่านความถี่ที่ใช้งานสำหรับพลเรือน จะเป็นไปตามข้อบังคับวิทยุของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ ซึ่งในประเทศเนโท การใช้ความถี่ในทางทหารจะเป็นไปตามข้อตกลงร่วมกันในการใช้งานความถี่ของพลเรือนและทหารของเนโท (NATO Joint Civil/Military Frequency Agreement: NJFA)

```
ช่วงความถี่

     415... 495   kHz
     505...526,5  kHz
    1606,5...1625 kHz
    1635...1800   kHz
    2045...2160   kHz
    2170...2173,5 kHz
    2190,5...2194 kHz
    2625...2650   kHz
    4000...4438   kHz
    6200...6525   kHz
    8100...8815   kHz
   12230...13200  kHz
   16360...17410  kHz
   18780...18900  kHz
   19680...19800  kHz
   22000...22855  kHz
   25070...25210  kHz
   26100...26175  kHz
```

ดูเพิ่ม
-------

* สถานีวิทยุ
* กิจการวิทยุคมนาคม

อ้างอิง
-------

1. ↑  ITU Radio Regulations, Section IV. Radio Stations and Systems – Article 1.28, definition: *maritime mobile service / maritime mobile service radiocommunication service*
2. 1 2  *ประกาศคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ เรื่อง หลักเกณฑ์และระยะเวลาการแจ้งรายละเอียดที่ได้รับจัดสรรคลื่นความถี่ หรือใช้ประโยชน์คลื่นความถี่เพื่อการประกอบกิจการโทรคมนาคม* (PDF). ราชกิจจานุเบกษา. 2555.
3. ↑  *ITU Radio Regulations, CHAPTER II – Frequencies, ARTICLE 5 Frequency allocations, Section IV – Table of Frequency Allocations*
**สตีฟเวน ชีน "สตีฟ" เชน** (จีนตัวเต็ม: 陳士駿; จีนตัวย่อ: 陈士骏; พินอิน: *Chén Shìjùn*; เกิด 25 สิงหาคม ค.ศ. 1978) เป็นผู้ประกอบการด้านอินเทอร์เน็ตชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งและเป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคโนโลยีของเว็บไซต์ยอดนิยม YouTube เขาเป็นคนเชื้อสายไต้หวัน หลังจากที่ได้ร่วมก่อตั้ง บริษัท AVOS Systems, Inc. และได้สร้างแอปพลิเคชันแชร์วิดีโอ MixBit เขาเข้าร่วมงานกับ Google Ventures ในปีค.ศ. 2014

| ยูทูบ  บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของยูทูบ  |
| --- |
|  |
| ผู้ก่อตั้งยูทูบ (ประวัติ) |
| * สตีฟ เชน
* แชด เฮอร์ลีย์
* ยาวีด คาริม
 |
| การจัดอันดับยูทูบ |
| * วีดิโอที่มียอดผู้ชมสูงสุด
* วีดิโอที่มียอดผู้ชมชอบสูงสุด
* วีดิโอที่มียอดผู้ชมไม่ชอบสูงสุด
* ช่องที่มียอดติดตามผู้ชมสูงสุด
 |
| งานกิจกรรมในยูทูบ |
| * รางวัลยูทูบ
* การอภิปรายผู้บริหารยูทูบ
* ยูทูบ คอมเมดี้ วีค
* ยูทูบ ไลฟ์
* รางวัลดนตรียูทูบ
 |
| * ด
* ค
* ก
 |

ชีวิตส่วนตัว
------------

สตีฟ เชนแต่งงานกับปาร์ค จี-ยอน ซึ่งปัจจุบันชื่อเจมี่ เชน ซึ่งเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดผลิตภัณฑ์ กูเกิ้ล โคเรีย ในปี พ.ศ. 2552 พวกเขาอาศัยอยู่ใน ซานฟรานซิสโก พร้อมลูกสองคน ลูกชายคนหนึ่งเกิดใน กรกฎาคม พ.ศ. 2553

สตีฟเป็นอดีตพนักงานของ PayPal ซึ่งเขาได้พบกับชาดเฮอร์ลีย์และ ยาวีด คาริม ในปี 2548 วงนี้ได้ก่อตั้ง YouTube ปัจจุบันเขาดำรงตำแหน่ง Chief Technology Officer (CTO) ของ YouTube เฉินเป็นสมาชิกคนแรกของ Facebook แม้ว่าจะเป็นเวลาหลายเดือนหลังจากที่เขาย้ายไปตั้งค่า YouTube ในปี 2549, เฉินได้รับการเสนอชื่อให้เป็น "50 คนที่มีความสำคัญในธุรกิจ" Business 2.0.

รูปภาพ
------

* Chen with Chad Hurley and Walt Mossberg in 2007Chen with Chad Hurley and Walt Mossberg in 2007
* Chen at YouTube Taiwan's launch press conference in 2007Chen at YouTube Taiwan's launch press conference in 2007
* Steve Chen with his wife Jamie Chen and Kamran Elahian in 2009Steve Chen with his wife Jamie Chen and Kamran Elahian in 2009

1. ↑  Business 2.0: The 50 Who Matter Now - 21/06/2006
**เตียวเภา** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **จาง ผู่** (จีน: 張普; พินอิน: *Zhāng Pǔ*) 

```
เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่อง*สามก๊ก* เป็นขุนพลของรัฐวุยก๊กใต้บังคับบัญชาของโจฮิวระหว่างยุทธการที่เซ็กเต๋ง
```

เตียวเภาเป็นตัวละครสมมติในนวนิยาย*สามก๊ก* ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

ในนิยาย*สามก๊ก*
---------------

เตียวเภาปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยาย*สามก๊ก*ตอนที่ 96 เตียวเภาเป็นกองหน้าที่ทัพโจฮิว ได้รับมอบหมายให้นำทหารหลายพันนายไปต่อสู้กับทหารง่อก๊ก เตียวเภาขี่ม้าออกไปแล้วพูดว่า "พวกโจรจงรีบยอมจำนนเสีย!" ชีเซ่งขี่ม้าออกไปรบกับเตียวเภา เตียวเภาสู้ไม่ได้ก็ล่าถอยกลับมาหาโจฮิว โจฮิวจึงคิดจะใช้กลพิศดารในการพิชิตทัพง่อก๊ก จึงให้เตียวเภากำลังทหาร 20,000 นายไปซุ่มโจมตีทางใต้ของเซ็กเต๋ง (石亭 *ฉือถิง*) ด้านลกซุนแม่ทัพใหญ่ทัพง่อก๊กมอบหมายให้จูหวนและจวนจ๋องนำทหารคนละ 30,000 นายยกไปตามทางเซ็กเต๋งไปยังหลังค่ายของโจฮิวและจุดไฟเผา ระหว่างที่จูหวนยกกำลังไปหลังค่ายโจฮิว ก็พบเตียวเภากำลังซุ่มทหารอยู่ เตียวเภาไม่รู้ว่ากองกำลังที่ยกมาเป็นทหารง่อก๊ก จึงถูกจูหวนใช้ดาบสังหาร

การอ้างอิง
----------

1. ↑  *สามก๊ก* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*) ตอนที่ 97.
2. ↑  "สามก๊ก ตอนที่ ๗๔". *วัชรญาณ*. สืบค้นเมื่อ October 24, 2023.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
**ชีวิตหลังความตาย** (อังกฤษ: afterlife, after die) เป็นมโนทัศน์ซึ่งเป็นสารัตถะอัตลักษณ์ในปัจเจกบุคคลหรือกระแสสำนึกที่ยังสำแดงอยู่หลังกายหยาบ(ร่างกาย)ได้ตายลง หลายความคิดเกี่ยวกับชีวิตหลังความตายเชื่อว่าส่วนสารัตถะปัจเจกบุคคลซึ่งมีชีวิตอยู่หลังตายลงนั้นอาจเป็นธาตุบางส่วน หรือมักเข้าใจว่าเป็นวิญญาณหรือในภาษาอังกฤษตรงกับคำว่าสปิริตที่ทั้งหมดของปัจเจกบุคคลหลังตายลงแต่ยังไม่ใช่จุดสิ้นสุดเนื่องจากมีบางอย่างซึ่งนำพาสารัตถะปัจเจกบุคคลนั้นๆไปด้วย และอาจปรากฏเอกลักษณ์ส่วนบุคคล หรือดั่งที่มีปรากฏบันทึกไว้ในคำภีร์ฯเรียกว่านิพพานของกลุ่มศาสนาแบบอินเดีย(พราห์มและพุทธ)และ ชีวิตนิรันดร์ของกลุ่มศาสนาอับราฮัม(ยูดาย,คริสต์และอิสลาม) โดยความเชื่อในชีวิตหลังความตายซึ่งอาจเป็นไปตามธรรมชาติหรือเหนือธรรมชาติก็ตามตรงข้ามกับความเชื่อในความหลงลืมชั่วนิรันดร์ (eternal oblivion) 

ในบางทัศนะ การดำรงอยู่หลังความตายนี้เกิดในอาณาจักรสปิริต และในทัศนะที่ได้รับความนิยมอื่น ปัจเจกบุคคลอาจจุติใหม่ในโลกนี้และเริ่มวัฏจักรชีวิตใหม่อีกหน ซึ่งมักไม่มีความทรงจำจากชาติอดีตมาด้วย ในทัศนะอย่างหลังนี้ การเวียนว่ายตายเกิดอาจเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกว่าปัจเจกนั้นจะเข้าสู่อาณาจักรสปิริตหรือโลกอื่น 

บางระบบความเชื่อ เช่นในประเพณีเอบราฮัม เชื่อว่าผู้ตายไปสู่ภพใดภพหนึ่งหลังเสียชีวิตตามที่พระเป็นเจ้าหรือคำพิพากษาของเทวดากำหนดโดยยึดตามกรรมหรือความเชื่อของผู้นั้นระหว่างที่ยังมีชีวิตอยู่ ในทางตรงข้าม ในระบบการกลับชาติเช่นในศาสนาแบบอินเดีย สภาพของการดำรงอยู่อย่างต่อเนื่องนั้นกำหนดโดยตรงจากการกระทำของปัจเจกบุคคลในชีวิตที่ยุติไปนั้นมากกว่าคำวินิจฉัยของสัตอื่น
บทความนี้เกี่ยวกับคำในภาษา สำหรับสรีรภาพ ดูที่ อวัยวะเพศหญิง
**หี** เป็นคำหยาบ ใช้หมายถึงอวัยวะสืบพันธุ์หญิง ซึ่งรวมถึงปากมดลูกและช่องคลอด แต่โดยทั่วไปแล้วมักจะใช้กันโดยหมายความถึงเฉพาะช่องสังวาสหรือช่องคลอด หรือหมายความรวมทั้งช่องสังวาสและช่องคลอด แต่ไม่รวมถึงปากมดลูกและมดลูก

การใช้คำ
--------

คำนี้มักจะถูกใช้ในการกล่าวถึงส่วนของอวัยวะสืบพันธุ์ของผู้หญิง โดยการใช้งานโดยทั่วไปถือว่าเป็นคำหยาบใช้กันในที่สาธารณะ โดยใช้คำว่า "อวัยวะเพศหญิง" หรือ "โยนี" ในบางครั้งสื่อมวลชนใช้คำว่า "จิ๋ม" ที่เห็นได้ปรากฏตามหัวข้อข่าวในหนังสือพิมพ์

คำนี้ยังใช้เป็นคำด่ากล่าวถึง ชายหรือหญิงที่ขาดความสามารถ หรือดูถูกว่าต่ำ เปรียบเทียบกับอวัยวะเพศ ซึ่งเป็นของต่ำในบางวัฒนธรรม นอกจากนี้ยังมีการใช้ในประโยคอุทาน ที่หยาบคาย และมีการใช้ร่วมกับคำหยาบอื่น ๆ เพื่อเป็นคำด่า

บางครั้ง ผู้พูดอาจเลี่ยงไปใช้คำอื่นแทนการเรียกว่า "หี" ตรง ๆ เช่น"จิ๊มิ" "หอย" "จิ๋ม" "ช่องสังวาส" "ช่องคลอด" "ปิ๊" หรือ "อีปิ๊" "ถ้ำ" "อุโมงค์สวาท" "เนินสวาท" "ร่อง" หรือ "ร่องสวาท" "รู" "กลีบ" "โคก" "ตรงนั้นของผู้หญิง" "ช่วงล่าง" "ส่วนล่างของผู้หญิง" "จุดซ่อนเร้น (ของผู้หญิง)" "แคม" (ที่จริงเป็นส่วนที่อยู่ภายนอกสุดของช่องสังวาส) "แตด" (หมายถึงคลิตอริส) ฯ รวมไปถึงการใช้คำผวนต่าง ๆ ในกรณีที่ใช้คำว่าหีร่วมกับคำอื่น ๆ

ที่มาของคำ
----------

ในเครือข่ายพจนานุกรมราชบัณฑิตยสถานให้ความหมายคำว่า "หี" เอาไว้ว่า อวัยวะสืบพันธุ์ของหญิงหรือสัตว์เพศเมียบางชนิด โดยไม่ระบุที่มาของคำนี้ นอกจากนี้ในภาษาอีสานและภาษาถิ่นพายัพ คำว่าหี ใช้หมายถึงอวัยวะเพศหญิงโดยใช้คู่กับคำว่า "หำ" ที่หมายถึงอวัยวะเพศชาย

คำว่า หี ในความหมายอื่น
-----------------------

* ภาคเหนือ เรียกส่วนแผ่นหนังที่ใส่กระสุนของหนังสติ๊ก ว่า หี หรือ หีก๋ง

ก๋ง คือหนังสติ๊กประกอบด้วย ด้ามจับรูปตัววาย (Y) หนังยางยืด และส่วนแผ่นหนังที่ใส่กระสุน

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน. *พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554*. พิมพ์ครั้งที่ ๒, กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2556. 1,544 หน้า. หน้า 1338. ISBN 978-616-7073-80-4

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิพจนานุกรม มีความหมายของคำว่า ***หี***
พระนางอาร์ซิโนเอที่ 2
**อาร์ซิโนเอที่ 2** (กรีกโบราณ: Ἀρσινόη, ประสูติเมื่อ 316 ปีก่อนคริสตกาล - สิ้นพระชนม์เมื่อระหว่าง 270 และ 260 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เป็นพระราชินีแห่งราชวงศ์ทอเลมีและเป็นผู้ปกครองร่วมแห่งอียิปต์โบราณ พระองค์เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเทรซแห่งเอเชียไมเนอร์และมาซิโดเนีย โดยอภิเษกสมรสกับกษัตริย์ลีซิมาคัส (กรีก: Λυσίμαχος) และสมเด็จพระราชินีและผู้ปกครองร่วมแห่งอียิปต์โบราณร่วมกับพระสวามี ซึ่งเป็นพระน้องชายของพระองค์ ฟาโรห์ทอเลมีที่ 2 ฟิลาเดลฟัส (กรีก: ΠτολεμαῖοςΦιλάδελφος)

พระชนม์ชีพ
----------

### ชีวประวัติ

พระนางอาร์ซิโนเอ เป็นพระราชธิดาพระองค์แรกของฟาโรห์ทอเลมีที่ 1 โซเตอร์ (กรีก: ΠτολεμαίοςΣωτήρ) ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์ทอเลมีแห่งอียิปต์โบราณ กับพระมเหสีพระองค์ที่สอง พระนางเบเรนิซที่ 1 แห่งอียิปต์ 

### พระราชินีแห่งอียิปต์

ในอียิปต์ พระองค์ถูกเชื่อว่าได้ก่อคดีกล่าวหาและการเนรเทศของพระนางอาร์ซิโนเอที่ 1 ซึ่งเป็นพระมเหสีพระองค์แรกของทอเลมีที่ 2 ซึ่งเป็นพระอนุชาของพระองค์ หลังจากจากนั้นพระองค์ได้ทรงอภิเษกสมรสกับทอเลมีที่ 2 เป็นผลให้ทั้งคู่ได้รับพาดพิงถึง "ฟิลาเดลฟัส" (กรีก: Φιλάδελφοι, ซึ่งมีความหมายว่า "พี่รักน้อง") โดยสันนิษฐานว่าเป็นเรื่องอื้อฉาวของชาวกรีก

การมีส่วนร่วมในทุกเรื่องของพระอนุชาของพระองค์ พระองค์เห็นได้ชัดว่ามีอิทธิพลมากมีเมืองที่ทุ่มเทให้กับลัทธิของพระองค์เอง (เช่นเดียวกับชาวอียิปต์) ปรากฏตัวขึ้นบนการสร้างเหรียญและมีส่วนทำให้เกิดนโยบายต่างประเทศรวมทั้งชัยชนะของทอเลมีที่ 2 ในสงครามกับซีเรียระหว่างอียิปต์ครั้งแรก และอาณาจักรซีลิวซิด

จากข้อสันนิษฐานของโพซิดิพพัส ว่าพระองค์รับสามรางวัลจากการแข่งรถม้าศึกใน 272 ปีก่อนคริสตกาล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Did female Egyptian pharaoh rule before Cleopatra?". *MSNBC*. December 2, 2010. สืบค้นเมื่อ 2010-12-05. `{{cite news}}`: Cite ไม่รู้จักพารามิเตอร์ว่างเปล่า : `|coauthors=` (help)
2. ↑  Posidippus, P. Mil. Vogl. VIII 309, AB 78.
3. ↑  Donnelly Carney, Arsinoe of Egypt and Macedon: A Royal Life, pag. 142.
**สนามกีฬาตูลูซ** (ฝรั่งเศส: *Stadium de Toulouse*) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ขนาดใหญ่ประจำเมืองตูลูซ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่อรองรับการจัดแข่งขันฟุตบอลโลก 1938 รอบสุดท้าย และต่อมาได้รับฉายาว่า "เวมบลีย์น้อย" เนื่องจากมีความคล้ายกับสนามเวมบลีย์ (สนามกีฬาแห่งชาติของอังกฤษ) ปัจจุบันใช้เป็นสนามเหย้าของตูลูซ (สโมสรในระดับลีกเอิง ลีกการแข่งขันฟุตบอลสูงสุดของฝรั่งเศส) ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของเทศบาลเมืองตูลูซ

สตาดียอมมูว์นีซีปาลได้รับการบูรณะใหม่ในปี ค.ศ. 1949 และ 1997 โดยครั้งสุดท้ายทำเพื่อรองรับฟุตบอลโลก 1998 รอบสุดท้ายที่ตูลูซได้จัดการแข่งขัน 6 นัด หลังจากนั้นได้มีการปรับปรุงอีกครั้งเพื่อรองรับฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 โดยเปิดใช้งานอีกครั้งเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2016 และก่อนหน้านั้นในปี ค.ศ. 2001 เคยเกิดเหตุโรงงานแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ใกล้สนามเกิดระเบิดอย่างรุนแรงต้องใช้ค่าใช้จ่ายจำนวนมหาศาลเพื่อซ่อมแซม

ที่สนามแห่งนี้เคยมีประวัติศาสตร์ในวงการฟุตบอลระดับโลกเกิดขึ้นมากมาย เช่น การแข่งขันยูฟ่าคัพรอบแรกที่ตูลูซเอาชนะนาโปลีไปได้ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1986 โดยเดียโก มาราโดนา กองหน้าของนาโปลีชาวอาร์เจนตินายิงจุดโทษกระเด้งไปชนเสาถึง 2 ครั้ง

นอกจากฟุตบอลแล้ว ที่นี่ยังเคยใช้จัดกิจกรรมและการแข่งขันกีฬาอย่างอื่น เช่น รักบี้ชิงแชมป์โลก 2007 เป็นต้น

ฟุตบอลโลก 1998
--------------

สนามแห่งนี้เคยใช้ในการจัดแข่งขันฟุตบอลโลก 1998 รอบสุดท้าย ตามตางรางการแข่งขันดังนี้:


| วันที่ | ทีมแรก | ผลการแข่งขัน | ทีมที่สอง | รอบ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 11 มิถุนายน 1998 | ธงชาติแคเมอรูน แคเมอรูน | 1–1 | ธงชาติออสเตรีย ออสเตรีย | กลุ่มบี |
| 14 มิถุนายน 1998 | ธงชาติอาร์เจนตินา อาร์เจนตินา | 1–0 | ธงชาติญี่ปุ่น ญี่ปุ่น | กลุ่มเอช |
| 18 มิถุนายน 1998 | ธงชาติแอฟริกาใต้ แอฟริกาใต้ | 1–1 | ธงชาติเดนมาร์ก เดนมาร์ก | กลุ่มซี |
| 22 มิถุนายน 1998 | ธงชาติโรมาเนีย โรมาเนีย | 2–1 | ธงชาติอังกฤษ อังกฤษ | กลุ่มจี |
| 24 มิถุนายน 1998 | ธงชาติไนจีเรีย ไนจีเรีย | 1–3 | ธงชาติปารากวัย ปารากวัย | กลุ่มดี |
| 29 มิถุนายน 1998 | ธงชาติเนเธอร์แลนด์ เนเธอร์แลนด์ | 2–1 | ธงชาติสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย ยูโกสลาเวีย | รอบ 16 ทีมสุดท้าย |

ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016
--------------------------------

สนามแห่งนี้เคยใช้ในการจัดแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 รอบสุดท้าย ตามตางรางการแข่งขันดังนี้:


| วันที่ | เวลายุโรปกลาง | ทีมแรก | ผลการแข่งขัน | ทีมที่สอง | รอบ | ยอดผู้ชม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 13 มิถุนายน 2016 | 15:00 | ธงชาติสเปน สเปน | 1–0 | ธงชาติเช็กเกีย เช็กเกีย | กลุ่มดี | 29,400 |
| 17 มิถุนายน 2016 | 15:00 | ธงชาติอิตาลี อิตาลี | 1–0 | ธงชาติสวีเดน สวีเดน | กลุ่มอี | 30,000 |
| 20 มิถุนายน 2016 | 21:00 | ธงชาติรัสเซีย รัสเซีย | v | ธงชาติเวลส์ เวลส์ | กลุ่มบี |  |
| 26 มิถุนายน 2016 | 21:00 | ที่หนึ่งกลุ่มเอฟ | v | ที่สองกลุ่มอี | รอบ 16 ทีมสุดท้าย |  |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  หน้า 20 กีฬา, *สเตเดี้ยม เดอ ตูลูส*. "ตะลุยยูโร". **เดลินิวส์**ฉบับที่ 24,340: วันศุกร์ที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2559 แรม 14 ค่ำ เดือน 6 ปีวอก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปภาพสนาม เก็บถาวร 2016-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **สนามกีฬาตูลูซ**
**ปูมราชธรรม** เป็นวรรณกรรมสมัยอยุธยาประพันธ์ด้วยรูปแบบทั้งร้อยแก้วและร้อยกรอง

เนื้อหาว่าด้วยราชธรรมคำสอนสำหรับพระมหากษัตริย์ ขุนนางและบุคคลทั่วไป ผู้แต่งน่าจะเป็นบุคคลสำคัญยิ่งผู้หนึ่ง อาจเป็นพระสงฆ์หรือพราหมณ์ซึ่งดำรงสถานะราชครูที่พระมหากษัตริย์เคารพนับถือ แต่ในรัชกาลใดไม่ปรากฏแน่ชัด สุมาลี วีระวงศ์ สันนิษฐานว่าปูมราชธรรมเรียบเรียงขึ้นในสมัยพระนารายณ์และไม่น่าจะแต่งแล้วเสร็จในรัชกาลเดียว

เนื้อหา
-------

ส่วนคำประพันธ์ที่เป็นร้อยกรองนั้นแต่งเป็นร่ายและมีโคลงแทรกอยู่ 2 บท ปรากฏอยู่ในเนื้อหาตอนที่ว่าราชวิจารธรรม เนื้อหาแบ่งเป็น 3 ส่วน ส่วนแรกเป็นคำสอนสำหรับกษัตริย์ ว่าด้วยสิ่งที่กษัตริย์ควรทำ ส่วนที่ 2 สำหรับกษัตริย์และขุนนาง ว่าด้วยราชพยัตติธรรมหรือความฉลาดรู้แจ้ง 9 ประการ หรือเรื่องเกี่ยวกับเนาวพยัตติ และส่วนที่ 3 เป็นคำสอนสำหรับพระมหากษัตริย์ ขุนนางและบุคคลทั่วไป ว่าด้วยราชวิจารธรรม ซึ่งเนื้อหากล่าวถึงกลศึก การใช้ขุนนาง และการเลือกมเหสี

ต้นฉบับและการเผยแพร่
--------------------

เอกสารต้นฉบับเป็นสมุดไทยขาวเขียนด้วยอักษรไทย ที่มีลักษณะคล้ายอักษรไทยย่อ ซึ่งนิยมใช้ในสมัยอยุธยาตอนปลาย จำนวน 38 พับ ขนาดกว้าง 11.5 เซนติเมตร ยาว 33 เซนติเมตร เขียนด้วยหมึกดำ สมุดไทยอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุด ไม่มีรอยกัดกินของมอดหนังสือหรือฉีกขาดใด ๆ หน้าแรกบอกชื่อเรื่อง "ปูมราชธรรม"

ต้นฉบับนี้เก็บรักษาอยู่ที่แผนกเอกสารตะวันออกที่หอสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยนายปรีดี พิศภูมิวิถี เป็นผู้ค้นพบต้นฉบับและได้ขอถ่ายสำเนากลับมายังประเทศไทยและมอบให้แก่กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร ต่อมากรมศิลปากรทำการตรวจชำระสำเนาต้นฉบับและจัดพิมพ์เผยแพร่ในปี พ.ศ. 2545

อ้างอิง
-------

1. ↑  อนันทภรณ์ ไวทย์บำรุง, ศุภชัย ศุภผล, ผกาวดี สุพรรณจิตวนา, กานต์ บุญยะกาญจน. "แนวคิดพุทธราชาในงานเรื่องปูมราชธรรม". *วารสารรามคำแหง ฉบับรัฐประศาสนศาสตร์*. **4** (1/2564): 127.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  สุพรรษา พละศักดิ์. "ปูมราชธรรม : การศึกษาเชิงวิเคราะห์" (PDF). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. p. 1.
3. ↑  "อธิบายเรื่อง ปูมราชธรรม". วัชรญาณ.
4. ↑  สยาม ภัทรานุประวัติ. "ปูมราชธรรม". นามานุกรมวรรณคดีไทย.