recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ถนนสุเหร่าคลองหนึ่ง** หรือเรียกกันทั่วไปว่า **ถนนกีบหมู** เป็นถนนในแขวงบางชัน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร เริ่มต้นจากถนนปัญญาอินทราบริเวณทางแยกลำกะโหลก ไปทางทิศตะวันออก ผ่านบึงแบนตาโพ คลองกีบหมู (คลองพระยาสุเรนทร์ 1) และมัสยิดย่ามีอะห์ ตัดกับถนนเจริญพัฒนา ก่อนจะไปสิ้นสุดที่ถนนหทัยราษฎร์บริเวณลำรางแชเจิม ระยะทางยาว 1.582 กิโลเมตร

สันนิษฐานกันว่าชื่อ "กีบหมู" มีที่มาจากการที่ในอดีตได้มีชาวมุสลิมจากปัตตานีอพยพย้ายถิ่นฐานมาอยู่แถบมีนบุรีและคันนายาว และมีคนกลุ่มหนึ่งในจำนวนนั้นแยกออกมาตั้งบ้านเรือนในบริเวณนี้ จึงเรียกว่า *ปลีกหมู่* ซึ่งแปลว่า "ปลีกตัวจากชุมชน" ต่อมาวลีนี้ได้เพี้ยนเป็น *กีบหมู* ศูนย์กลางของชุมชนดังกล่าวคือมัสยิดย่ามีอะห์ซึ่งในปัจจุบันมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "สุเหร่าคลองหนึ่ง" และกลายเป็นที่มาของชื่อถนนที่ตัดผ่าน บริเวณถนนสุเหร่าคลองหนึ่งเป็นที่ตั้งของชุมชนสุเหร่าคลองหนึ่งซึ่งมีครัวเรือนจํานวน 185 ครัวเรือนตามทะเบียนราษฎร์เขตคลองสามวา มีโรงเรียนสุเหร่าคลองหนึ่ง (มานะราษฎร์บำรุง) และตลาดสด 

แต่เดิมชาวมุสลิมในละแวกถนนสุเหร่าคลองหนึ่งประกอบอาชีพทำไร่หญ้าสำหรับปูสนาม ในยุคหนึ่งเมื่อมีความต้องการหญ้าเพิ่มขึ้นก็ต้องรับคนงานเพิ่มเติมจากถิ่นอื่น แต่ต่อมาการทำไร่หญ้าในพื้นที่มาถึงจุดอิ่มตัวในขณะที่ยังคงมีผู้ใช้แรงงานย้ายถิ่นเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ผู้ใช้แรงงานส่วนเกินจึงหันไปรับจ้างทำงานหลากหลายประเภท ในที่สุดถนนสุเหร่าคลองหนึ่งก็ขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งที่มีผู้ใช้แรงงานอิสระ (โดยเฉพาะช่างฝีมือและกรรมกรก่อสร้าง) รวมตัวกันมากที่สุดในเขตกรุงเทพมหานคร ในช่วงเวลาเช้ามืดตั้งแต่ประมาณ 4 นาฬิกา จนถึงช่วงสายประมาณ 9 นาฬิกา เหล่าผู้ใช้แรงงานนับพันคนจะมายืนริมสองข้างถนนสายนี้เพื่อรอผู้ว่าจ้างมาเลือกไปทำงาน แรงงานส่วนใหญ่มาจากภาคอีสานและภาคเหนือ บางส่วนเป็นแรงงานต่างด้าว โดยมากเป็นชาวกัมพูชา ส่วนแรงงานชาวพม่าในย่านนี้มีจำนวนไม่มากนัก

หมายเหตุ
--------

1. ↑  โรงเรียนสุเหร่าคลองหนึ่ง (มานะราษฎร์บำรุง) แต่เดิมใช้ชื่อว่า "โรงเรียนประชาบาล ตำบลบางชัน 4 สุเหร่ากีบหมู"

อ้างอิง
-------

1. ↑  กองนโยบายและแผนงาน. สำนักผังเมือง. กรุงเทพมหานคร. *รายงานการศึกษา เรื่อง โครงข่ายถนนและทางพิเศษในเขตกรุงเทพมหานคร.* [ม.ป.ท.], 2551.
2. 1 2  "เอกสารประกอบการประชุมการสัมมนาเครือข่ายนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาสาขาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา ครั้งที่ 17" (PDF). ศูนย์บัณฑิตศึกษา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
3. ↑  "ถนนปลีกหมู่ (กีบหมู) "เส้นเลือดใหญ่ คนขายแรงงาน"". ไทยรัฐ.
4. ↑  "ความเป็นมาถนนสุเหร่าคลองหนึ่ง (ถนนกีบหมู)" (PDF).
5. ↑  "โรงเรียนสุเหร่าคลองหนึ่ง (มานะราษฎร์บำรุง): สภาพชุมชนโดยรอบ". สำนักการศึกษา กรุงเทพมหานคร.
6. ↑  "ชะตากรรมที่สิ้นหวังของ 'แรงงานก่อสร้างตลาดกีบหมู'". เดอะโมเมนตัม.
7. ↑  "ช่างมากที่สุดในไทย! ย่ำถนนกีบหมู ส่องดูค่าตัวกรรมกร ทำเลทองนักเร่ขายแรง". ไทยรัฐ.
เจ้าหญิงภฤกุฏี (ซ้าย), พระเจ้าซงแจ็นกัมโป (กลาง) และเจ้าหญิงเหวินเฉิง (ขวา)
**เจ้าหญิงเหวินเฉิง** (ทิเบต: མུན་ཆང་ཀུང་ཅོ་, ไวลี: *mun chang kung co*, พินอินทิเบต: *mun chang kung co*, จีน: 文成公主; พินอิน: *Wénchéng Gōngzhǔ*; ประสูติ: *ไม่ทราบ* — สิ้นพระชนม์: ค.ศ. 680) พระราชนัดดาในจักรพรรดิถังไท่จงของจีน ที่ซึ่งอภิเษกสมรสกับพระเจ้าซงแจ็นกัมโป พระมหากษัตริย์ทิเบต ถือเป็นการอภิเษกสมรสเพื่อสร้างสัมพันธไมตรีที่ดีระหว่างจีนกับทิเบต พระนางมีพระสมัญญานามอันเป็นที่รู้จักในหมู่ชาวทิเบตว่า *กยาโมซา* (ทิเบต: རྒྱ་མོ་བཟའ་, ไวลี: *rGya Mo bZa*, พินอินทิเบต: *gyamosa*; จีน: 汉女氏) แปลว่า "พระชายาชาวจีน"

พระราชประวัติ
-------------

ตามบันทึกของจีนในปี ค.ศ. 634 ได้กล่าวถึงราชทูตของพระเจ้าซงแจ็นกัมโป ว่าทรงทูลขอพระราชทาน (ทิเบตว่า ทรงเรียกร้อง) ที่จะสมรสกับเจ้าหญิงจีนแต่กลับถูกปฏิเสธ ต่อมาในช่วงปี ค.ศ. 635-636 กองทัพของพระเจ้าซงแจ็นกัมโปได้บุกโจมตีชนเผ่าอาซา (Tüyühün; ผู้สืบเชื้อสายในปัจจุบันคือชาวมองโกลขาว) ที่ตั้งถิ่นฐานบริเวณทะเลสาบโกโกนูร์ (ปัจจุบันคือ ทะเลสาบชิงไห่) ซึ่งบริเวณดังกล่าวเป็นเส้นทางการค้าที่สำคัญของจีนในอดีต

ในห้วงปีเดียวกันนั้นได้มีการรณรงค์กระด้างกระเดื่องต่อจีน (ซึ่งจีนได้รับชัยชนะ) และเพื่อสัมพันธภาพทางการทูตจักรพรรดิจีนจึงตกลง (ประวัติศาสตร์ทิเบตกล่าวว่า บังคับขู่เข็ญ) ให้มีการอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเหวินเฉิงกับกษัตริย์ทิเบตในปี ค.ศ. 640 และได้กลายเป็นสัมพันธภาพที่ดีระหว่างทิเบตกับจีนตลอดรัชสมัยที่เหลือของกษัตริย์ซงแจ็นกัมโป

เจ้าหญิงเหวินเฉิงทรงนับถือพระพุทธศาสนา เช่นเดียวกับเจ้าหญิงภฤกุฏี พระราชชายาชาวเนปาลของพระเจ้าซงแจ็นกัมโป พระนางกล่าวว่าจะนำพระพุทธศาสนาเข้ามาให้เป็นที่รู้จักในทิเบต

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  *Zizhi Tongjian*, vol. 202. (จีน)
2. ↑  Dowman 1988, p. 41
3. 1 2  Powers 2004, pp. 168-9
4. ↑  "Acme of Obscenity". สืบค้นเมื่อ 2010-03-28.
5. ↑  Laird 2006, pg. 35

อ้างอิง
-------

* Jiawei Wang, Nimajianzan (1997), The historical status of China's Tibet
* Beckwith, Christopher I (1987). *The Tibetan Empire in Central Asia.* Princeton: Princeton University Press.
* Dowman, Keith. *The Power-places of Central Tibet: The Pilgrim's Guide* (1988) Routledge & Kegan Paul, London and New York. ISBN 0-7102-1370-0
* Laird, Thomas. *The Story of Tibet: Conversations with the Dalai Lama* (2006) Grove Press, New York. ISBN 978-0-8021-1827-1
* Powers, John. *History as Propaganda: Tibetan Exiles versus the People's Republic of China* (2004) Oxford University Press. ISBN 978-0-19-517426-7
* Richardson, Hugh E. (1965). "How Old was Srong Brtsan Sgampo" *Bulletin of Tibetology* 2.1. pp 5–8.
* Richardson, Hugh E. (1997). "Mun Sheng Kong Co and Kim Sheng Kong Co: Two Chinese Princesses in Tibet." *The Tibet Journal*. Vol. XXII, No. 1. Spring 1997, pp. 3–11.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจ้าหญิงเหวินเฉิง
* History of Jokang Temple, สร้างโดยกษัตริย์ซรอนซันกัมโป
**ปลาแซลมอนชินูก** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Oncorhynchus tshawytscha*) เป็นสปีชีส์ที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาสกุลปลาแซลมอนแปซิฟิก ตั้งชื่อตามชาวชินูก ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองที่เคยอาศัยอยู่ชายฝั่งแปซิฟิกด้านตะวันตกเฉียงเหนือของสหรัฐอเมริกา ปลาแซลมอนชินูกยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก คือ **คิงแซลมอน**, **ปลาแซลมอนควินแนต** และ **ปลาแซลมอนใบไม้ผลิ**

ปลาแซลมอนชินูกเป็นปลาน้ำกร่อยซึ่งกระจายพันธุ์อยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือ ตลอดจนเครือข่ายแม่น้ำในภาคตะวันตกของอเมริกาเหนือ ตั้งแต่รัฐแคลิฟอร์เนียไปจนถึงรัฐอะแลสกา และยังกระจายพันธุ์อยู่ในทวีปเอเชียบริเวณตอนเหนือของญี่ปุ่นไปจนถึงบริเวณทะเลไซบีเรียตะวันออกของรัสเซีย อย่างไรก็ตาม ปลาสายพันธุ์นี้ก็ยังพบได้ในส่วนอื่น ๆ ของโลกได้เช่นกัน อาทิในนิวซีแลนด์, ภูมิภาคปาตาโกเนีย เป็นต้น

ปลาแซลมอนชินูกถือเป็นปลาเศรษฐกิจอย่างหนึ่ง และมีกรดไขมันโอเมกา-3 ในปริมาณที่สูงซึ่งเป็นประโยชน์ต่อร่างกาย นิวซีแลนด์เป็นประเทศที่ผลิตปลาแซลมอนชินูกได้มากที่สุดโดยทำตลาดในชื่อว่า "คิงแซลมอน" ใน พ.ศ. 2554 นิวซีแลนด์ส่งออกแซลมอนชินูกคิดเป็นมูลค่าราวสองพันล้านบาท ซึ่งคิดเป็นส่วนแบ่งเกือบครึ่งหนึ่งในตลาดโลก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปลาแซลมอนชินูก

* Fish Passage Center เก็บถาวร 2010-06-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, monitoring salmon spawning and migration
* ESA Chinook Listings เก็บถาวร 2010-09-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Potential causes of size trends in Yukon River chinook salmon populations / prepared by the United States and Canada Yukon River Joint Technical Committee, Salmon Size Subcommittee. Hosted by the Alaska State Publications Program เก็บถาวร 2007-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
**ปลาเสือพ่นน้ำน้ำกร่อย** หรือ **ปลาเสือพ่นน้ำลายบั้ง** หรือ **ปลาเสือพ่นน้ำเงิน** ปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Toxotes jaculatrix* ในวงศ์ปลาเสือพ่นน้ำ (Toxotidae) มีรูปร่างเหมือนปลาเสือพ่นน้ำชนิดอื่น เช่น *T. microlepis* หรือ *T. chatareus* แต่ว่าปลาเสือพ่นน้ำน้ำกร่อยนั้นมีรูปร่างที่เพรียวและแบนข้างมากกว่า มีสีของลำตัวและเกล็ดออกสีเงินหรือสีขาวแวววาวมากกว่า และมีขนาดใหญ่กว่า โดยสามารถโตเต็มที่ได้ถึง 30 เซนติเมตร 

พบได้ตามแถบน้ำกร่อยเช่น ปากแม่น้ำ, ป่าชายเลน หรือตามชายฝั่งทะเลของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงวานูอาตู, ปาปัวนิวกินีและตอนเหนือของออสเตรเลีย

นอกจากนี้แล้ว ปลาเสือพ่นน้ำน้ำกร่อยอร่อยแหะยังมีพฤติกรรมการพ่นน้ำใส่แมลงแตกต่างไปจากปลาเสือพ่นน้ำชนิดอื่น ๆ โดยมักจะพ่นน้ำในลักษณะมุมตรง สันนิษฐานว่าคงเป็นเพราะสภาพของภูมิประเทศที่อยู่อาศัย ซึ่งเป็นแหล่งน้ำกร่อยมีการสะท้อนแสงกระทบกับผิวน้ำน้อยกว่าแหล่งน้ำที่เป็นน้ำจืดหรือแม่น้ำลำคลอง

ปลาเสือพ่นน้ำน้ำกร่อย เป็นปลาเสือพ่นน้ำอีกชนิดหนึ่งที่มีการนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม แต่ทว่าการที่จะเลี้ยงให้อยู่รอดได้นั้น ต้องทำการปรับสภาพน้ำก่อน โดยต้องเติมเกลือละลายลงในน้ำให้มีรสออกกร่อยเป็นระยะเวลาประมาณหนึ่งเดือน เพื่อให้ปลาปรับสภาพตัว ก่อนจะค่อย ๆ ลดความเค็มของน้ำลงไป ถ้าไม่เช่นนั้นแล้วปลาจะปรับตัวไม่ได้ และจะตายภายในเวลาไม่นาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hoese, D. (2012). "*Toxotes jaculatrix*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 25 October 2012.
2. ↑  "*Toxotes jaculatrix*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
3. ↑  "*Archer fish*". *badmanstropicalfish*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาเสือพ่นน้ำน้ำกร่อย


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Toxotes jaculatrix***
ปลาเฮร์ริงปลาเฮร์ริงแอตแลนติก (*Clupea harengus*)การประมงปลาเฮร์ริงโดยภาพรวมทั่วโลก  
ในปริมาณล้านตัน จากรายการขององค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ (FAO) ระหว่าง ค.ศ. 1950–2010
**ปลาเฮร์ริง** (อังกฤษ: herring) เป็นชื่อสามัญของปลาหลายชนิด หลายสกุล ในวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupidae)

คำว่า *herring* ในภาษาอังกฤษมาจากคำในภาษาเยอรมันสูงโบราณว่า *heri* แปลว่า "ฝูง" หรือ "เจ้าภาพ, เจ้าบ้าน" อันหมายถึง ลักษณะการรวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่ของปลาจำพวกนี้ โดยมีสกุลต้นแบบคือ *Clupea*

ปลาเฮร์ริงเป็นปลาจำพวกเดียวกับปลาซาร์ดีน มีรูปร่างคล้ายกับปลากะพงแต่รูปร่างเรียวยาวกว่า ความยาวโดยทั่วไป 14–18 เซนติเมตร ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในทะเลใกล้ชายฝั่งของมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ มหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ รวมถึงชายฝั่งตะวันตกของทวีปอเมริกาใต้ เป็นปลาที่อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ ดำรงชีพด้วยการกินแพลงก์ตอนเหมือนปลาจำพวกอื่นในวงศ์เดียวกัน 

ปลาเฮร์ริงเป็นปลาที่ตกเป็นอาหารของปลาอื่นรวมถึงสัตว์ทะเลประเภทอื่นที่มีขนาดใหญ่กว่า เช่น โลมา, วาฬ หรือปลาฉลาม และเป็นปลาที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจโดยเฉพาะของทวีปยุโรปจนเข้าไปอยู่ในวิถีชีวิตของผู้คน เป็นปลาเศรษฐกิจที่นิยมนำมาบริโภคและแปรรูป เช่น *red herring* ซึ่งเป็นปลาเฮร์ริงแห้งที่ผ่านการรมควันและหมักเกลือจนมีสีแดงอันเป็นที่มาของชื่อ และเป็นอาหารที่มีกลิ่นแรง นอกจากนี้ วลี *red herring* ยังเป็นสำนวนในภาษาอังกฤษซึ่งหมายถึง สิ่งหรือบุคคลที่ล่อหลอกให้เข้าใจผิด หรือการกระทำที่เบี่ยงเบนไปจากประเด็นหลัก ประเด็นสำคัญ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Based on data sourced from the relevant FAO Species Fact Sheets
2. ↑  Herring *Online Etymology Dictionary*, Retrieved 10 April 2012.
3. ↑  Pauly, Daniel (2004) *Darwin's Fishes: An Encyclopedia of Ichthyology, Ecology, and Evolution* Page 109, Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-82777-5.
4. ↑  หน้า 10 ทัศนะวิจารณ์, *Red Herring กับ Spin Doctor* โดย วรากรณ์ สามโกเศศ. "อาหารสมอง". **กรุงเทพธุรกิจ**ปีที่ 29 ฉบับที่ 10134: วันอังคารที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2559

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาเฮร์ริง**
**ปลาแก้มช้ำ** (อังกฤษ: Red cheek barb, Javaen barb; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Systomus rubripinnis*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างทั่วไปคล้ายปลาชนิดอื่นในวงศ์นี้ แต่มีรูปร่างป้อมกลมกว่า ด้านข้างแบน หัวเล็ก ปากค่อนข้างเล็กและอยู่ปลายสุด มีหนวดสั้น ๆ และเล็กจำนวน 4 เส้น มีเกล็ดค่อนข้างใหญ่ สีตามบริเวณลำตัวและหัวจะเป็นสีขาวเงิน หลังสีน้ำตาลอ่อน ฝาปิดเหงือกมีสีแดงหรือสีส้มเหมือนรอยช้ำ อันเป็นที่มาของชื่อ บริเวณหลังช่องเปิดเหงือกมีสีแถบดำ ครีบทั้งหมดมีสีแดง ครีบหางจะมีสีแถบดำ

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 25 เซนติเมตร พบกระจายอยู่ทั่วไปทุกภูมิภาคของไทย โดยอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงใหญ่ และบางครั้งอาจปะปนกับปลาตะเพียนชนิดอื่น ๆ เช่น ปลาตะเพียนเงิน (*Barbonymus gonionotus*), ปลาตะเพียนทอง (*B. altus*) หรือ ปลากระแห (*B. schwanenfeldii*) เป็นต้น

มีชื่อเรียกต่าง ๆ มากมายตามแต่ละภูมิภาค เช่น ภาษาใต้เรียก "ปลาลาบก", ภาษาเหนือเรียก "ปลาปกส้ม", ภาษาอีสานเรียก "ปลาสมอมุก" หรือ "ปลาขาวสมอมุก" เป็นต้น เป็นปลาที่นิยมใช้บริโภคเหมือนปลาตะเพียนทั่วไป และนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยปลาที่ถูกเลี้ยงในตู้กระจกสีสันจะสวยกว่าปลาที่อยู่ในธรรมชาติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 68, *ตะเพียน Update*, "คุยเฟื่องเรื่องปลาไทย" โดย อ.ชัยวุฒิ กรุดพันธุ์ คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. นิตยสาร The FISH MAX ปีที่ 4 ฉบับที่ 55: กุมภาพันธ์ 2014
2. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 151. ISBN 974-00-8701-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาแก้มช้ำ


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Systomus rubripinnis***
ระวังสับสนกับ เกาะแคโรไลน์
พิกัดภูมิศาสตร์: 06°03′N 147°05′E﻿ / ﻿6.050°N 147.083°E﻿ / 6.050; 147.083

แผนที่ประเทศไมโครนีเซีย โดยมีประเทศปาเลาอยู่ทางตะวันตกของแผนที่
ที่ตั้งของหมู่เกาะแคโรไลน์
พระอาทิตย์ตกดินที่แยป
**หมู่เกาะแคโรไลน์** (อังกฤษ: Caroline Islands) เป็นกลุ่มของเกาะเล็กเกาะน้อยทางตะวันตกของมหาสมุทรแปซิฟิกทางตอนเหนือของเกาะนิวกินี ในทางการเมืองการปกครอง ส่วนตะวันออกของหมู่เกาะแห่งนี้เป็นของประเทศไมโครนีเซีย และส่วนตะวันตกสุดเป็นของประเทศปาเลา ในอดีตพื้นที่แห่งนี้ยังมีชื่อเรียกว่า *นูเอบัสฟิลิปินัส* (สเปน: *Nuevas Filipinas*) หรือ "ฟิลิปปินส์ใหม่" เพราะเป็นส่วนหนึ่งของอินเดียตะวันออกของสเปนและถูกปกครองจากมะนิลาในฟิลิปปินส์

หมู่เกาะแคโรไลน์มีระยะทางราว 3,540 กิโลเมตร นับตั้งแต่เกาะโตบีของปาเลาทางทิศตะวันตกสุด ไปจนถึงเกาะโคชาเอทางทิศตะวันออกสุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rosser, William Henry (1870). *North Pacific pilot: The seaman's guide to the islands of the North Pacific, with an appendix on the winds, weather, currents, &c. of the North and South Pacific*. J. Imray. pp. 183–184. สืบค้นเมื่อ 28 March 2011.
2. ↑  "Distance from Tobi Island to Kosrae". *Google*.
**ปลาแกง** (อังกฤษ: Chinese mud carp fish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Cirrhinus molitorella*) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างคล้ายปลานวลจันทร์น้ำจืด (*C. microlepis*) และปลานวลจันทร์เทศ (*C. cirrhosus*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน มีส่วนท้องที่ป่องออก เกล็ดเล็กละเอียดมีสีเงินอมเทา ตาเล็ก ส่วนหัวมีขนาดเล็ก ปากเล็กหนาอยู่สุดปลายสุดของส่วนหัว ครีบหางเว้าลึก มีจุดกลมสีดำที่โคนครีบหาง 

ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 55 เซนติเมตร กระจายพันธุ์ตั้งแต่ประเทศจีนจนถึงไต้หวัน และเวียดนาม, กัมพูชา, ลาวและประเทศไทย พบในภาคกลาง ภาคเหนือ และบางส่วนของภาคใต้

หากินโดยและเล็มตะไคร่น้ำและอินทรีย์สารตามพื้นท้องน้ำ โดยที่ปลาชนิดนี้นิยมรับประทานเป็นปลาเศรษฐกิจด้วยการรับประทานด้วยการปรุงสด เนื่องจากเนื้อมีรสชาติดี ในภาษาอีสานจะเรียกว่า "ปลาพอนดำ" และในภาษาเหนือจะเรียกว่า "ปลาลูกแกง" ส่วนในภาษาจีนเรียกว่า "ลิ่นฮื้อ" หรีอ "ตูลิ่นฮื้อ" (鲮)

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 62. ISBN 974-00-8701-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาแกง


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาแกง**
**ปลาแค้** (อังกฤษ: Devil catfish, Goonch, Bagarius catfish; เบงกอล: বাঘাইর) เป็นปลากระดูกแข็งในสกุล *Bagarius* (/บา-กา-เรียส/) อยู่ในอันดับปลาหนัง ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae)

ลักษณะ
------

มีรูปร่างโดยรวมคือ ส่วนหัวโต ปากกว้างมากและอยู่ด้านล่าง ภายในปากมีฟันซี่แหลม ๆ อยู่ ช่องเหงือกกว้าง ผิวหนังบนหัวและตัวไม่เรียบ อาจสากหรือเป็นตุ่มนิ่มเล็ก ๆ บนหัวมีสันตื้น ๆ ไปถึงด้านหลัง ครีบไขมันมีขนาดเล็ก มีหนวด 4 คู่ หนวดที่ริมฝีปากเป็นเส้นแบนและแข็งเป็นพิเศษ หนวดที่จมูกสั้น หนวดใต้คางยาว ก้านครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยวเป็นกระโดงสูงและยื่นเป็นเส้นเดี่ยว ครีบอกมีก้านครีบเดี่ยวที่มีปลายยื่นออกมาเป็นเส้นเดี่ยวเช่นเดียวกัน ครีบท้องใหญ่ ครีบก้นเล็ก ครีบหางเว้าลึก ตามีขนาดเล็ก ข้อหางไปจรดปลายหางเรียวลู่ มีสีลำตัวน้ำตาลเขียวและมีลวดลายสีดำ

จัดเป็นปลาขนาดใหญ่ มีขนาดโดยรวมตั้งแต่ 2 เมตร-75 เซนติเมตร ถือได้ว่าเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้ พบแพร่กระจายพันธุ์ตั้งแต่อนุทวีปอินเดีย, เอเชียอาคเนย์ จนถึงมณฑลยูนนานในประเทศจีน

มีพฤติกรรมอาศัยอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่ ที่มีคุณภาพน้ำใสสะอาด มีปริมาณออกซิเจนละลายในน้ำสูง และมีกระแสน้ำไหลพอสมควร โดยมักจะกบดานตัวอยู่นิ่ง ๆ ที่ใต้พื้นน้ำเพื่อดักรออาหาร ซึ่งได้แก่ ปลาชนิดต่าง ๆ 

มีด้วยกันทั้งหมด 4 ชนิด ได้แก่

* *B. bagarius*
* *B. yarrelli* เป็นชนิดที่ใหญ่ที่สุด โดยพบยาวได้ถึง 2 เมตร
* *B. suchus*
* *B. rutilus* เป็นชนิดที่เพิ่งอนุกรมวิธานเมื่อปี ค.ศ. 2000 พบในเวียดนามและมณฑลยูนาน

ทั้งหมดนี้ นิยมบริโภคกันมาก เพราะเนื้อมีรสชาติอร่อย และตกเป็นเกมกีฬา โดยเฉพาะใน 2 ชนิดแรก เนื่องจากมีขนาดใหญ่และพบได้มากกว่า ในภาษาไทยจะเรียกปลาสกุลนี้ชื่ออื่น ๆ อีก เช่น "แข้" หรือ "ตุ๊กแก" เป็นต้น

ฟอสซิล
------

*Bagarius gigas* ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว
ชนิดที่สูญพันธุ์ไปแล้ว คือ *B. gigas* ได้รับรายงานจากเกาะสุมาตรา ในยุคอีโอซีน แต่อายุของสถานที่ถูกขุดค้นพบนั้นยังไม่เป็นที่ทราบแน่แนอน

ปลาชนิดที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่รู้จักของสกุลนี้และมีซากดึกดำบรรพ์ที่ได้รับการยืนยัน คือ ปลาแค้วัว พบในเกาะสุมาตราและอินเดียในยุคไพลโอซีน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Zhou, Wei (2007). "A Review of the Catfish Genus *Pseudexostoma* (Siluriformes: Sisoridae) with Description of a New Species from the Upper Salween (Nujiang) Basin of China" (PDF). *The Raffles Bulletin of Zoology*. **55** (1): 147–155. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2012-02-06. สืบค้นเมื่อ 2014-03-28. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help)
2. ↑  หน้า 40, *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒* โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-00-8738-8
3. ↑  "ITIS". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-04. สืบค้นเมื่อ 2014-03-28.
4. ↑  หมายความของคำว่า "แค้" ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
5. ↑  Ferraris, Carl J. Jr. (2007). "Checklist of catfishes, recent and fossil (Osteichthyes: Siluriformes), and catalogue of siluriform primary types" (PDF). *Zootaxa*. **1418**: 1–628.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Bagarius***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Bagarius ที่วิกิสปีชีส์
**เอ็นเคส** (EnCase) เป็นชุดโปรแกรมนิติวิทยาศาสตร์ดิจิทัลโดยบริษัท Guidance Software
ซอฟต์แวร์ดังกล่าวมาในหลายรูปแบบซึ่งออกแบบมาสำหรับการสืบหาพยานหลักฐาน ความมั่นคงไซเบอร์ และ e-discovery
บริษัทดังกล่าวยังมีบริการอบรมและออกใบรับรอง

ข้อมูลที่ถูกดึงกลับขึ้นมาโดยซอฟต์แวร์ EnCase ถูกใช้ในศาลหลายแห่งทั่วโลก เช่นคดี BTK Killer

ผลิตภัณฑ์ของ EnCase
-------------------

เทคโนโลยีของ EnCase มีในผลิตภัณฑ์จำนวนหนึ่ง ได้แก่ EnCase Forensic, EnCase Cybersecurity, EnCase eDiscovery, และ EnCase Portable Guidance Software ยังมีบริการอบรมและออกใบรับรอง

ความสามารถ
----------

EnCase มีเครื่องมือหลายชนิดที่ใช้ในกระบวนการนิติวิทยาศาสตร์ดิจิทัล คือการได้มาซึ่งพยานหลักฐาน การวิเคราะห์ และการรายงาน
ซอฟต์แวร์ดังกล่าวยังรองรับการเขียนโปรแกรมสคริปต์ ชื่อว่า EnScript ซึ่งมี API หลายอย่างเตรียมไว้ให้เพื่ออ่านเขียนโต้ตอบกับตัวหลักฐาน

### EnCase Evidence File Format

EnCase มีความสามารถในการสร้างสำเนาสำหรับใช้ในทางนิติวิทยาศาสตร์ (forensic images)
รูปแบบแฟ้มดังกล่าวจะถูกบีบอัด แนบด้วยข้อมูลคดีที่หัวแฟ้ม และประกอบด้วยสำเนาระดับบิตต่อบิตของสื่อที่ถูกทำสำเนา คั่นด้วยแฮช (MD5 หรือ SHA-1) ทุก ๆ ข้อมูลจำนวน 64K และที่ท้ายของแฟ้มจะถูกแนบด้วยแฮช MD5 ของดิสก์ทั้งลูกอีกที

### การตรวจพยานหลักฐานในอุปกรณ์มือถือ

ใน EnCase V7 การวิเคราะห์โทรศัพท์มือถือสามารถทำได้ หลังจากติดตั้งซอฟต์แวร์บางตัวเพิ่มเติม

การออกวุฒิบัตรรับรอง
--------------------

* EnCase Certified Examiner (EnCE)
* EnCase® Certified eDiscovery Practitioner (EnCEP®)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Teacher may not have seen images". Cambridge News. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 มีนาคม 2009. สืบค้นเมื่อ 11 มกราคม 2009.
2. ↑  Taub, Eric A. (5 เมษายน 2006). "Deleting may be easy, but your hard drive still tells all". New York Times. สืบค้นเมื่อ 11 มกราคม 2009.
3. ↑   สืบค้นเมื่อ 11 ตุลาคม 2012.
4. ↑  "Guidance Software Celebrates 50,000 EnCase® Students". *ITbriefing.net*. Business Wire. 20 กันยายน 2012. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 กุมภาพันธ์ 2013. สืบค้นเมื่อ 27 ตุลาคม 2012.
5. ↑  Martin S. Olivier, Sujeet Shenoi, บ.ก. (2006). *Advances in digital forensics II*. Springer. ISBN 0-387-36890-6. สืบค้นเมื่อ 31 สิงหาคม 2010.
6. ↑  GuidanceSoftware. "EnCase Forensic V7". *GuidanceSoftware*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2012. สืบค้นเมื่อ 13 เมษายน 2012.
7. ↑   เก็บถาวร 16 ตุลาคม 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สืบค้นเมื่อ 11 ตุลาคม 2012.

อ่านเพิ่มเติม
-------------

* Garber, Lee. "EnCase: A Case Study in Computer-Forensic Technology" (PDF). IEEE Computer Society. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 14 ธันวาคม 2010. สืบค้นเมื่อ 10 พฤศจิกายน 2010.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ Guidance Software ผู้ผลิตซอฟต์แวร์
***สองทรนงไม่ยอมให้โลกทรยศ*** (จีน: 真心英雄; อังกฤษ: *A Hero Never Dies*; ความหมายของชื่อต้นฉบับ: *True Heart Hero*) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงแนวแอ็คชันอาชญากรรม-ดรามา จัดฉายครั้งแรกใน ค.ศ. 1998 และเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของมิลกีเวย์อิเมจที่กำกับโดยตู้ ฉีฟง

ภาพยนตร์ชุดดังกล่าวนำแสดงโดยหลี่หมิง และหลิว ชิงหวิน สองทรนงไม่ยอมให้โลกทรยศ เป็นภาพยนตร์ที่ว่าด้วยการนองเลือดของตัวเอกโดยมีมิตรภาพและการแข่งขันอยู่ระหว่างทั้งสองฝ่าย ท่ามกลางสงครามระหว่างแก๊ง ภาพยนตร์ชุดดังกล่าวได้รับการเปรียบเทียบกับภาพยนตร์ฮ่องกง ค.ศ. 1986 คือ *โหด เลว ดี* ที่ผู้ชายทั้งสองคนถูกทรยศโดยเจ้านายของพวกเขา

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

แจ็ค (รับบทโดยหลี่หมิง) เดินทางมายังประเทศไทย เพื่อเยี่ยมเจ้านาย เขาได้แวะหาหมอดูชาวไทย ซึ่งได้ทำนายว่าเขาจะตายในไม่ช้า แจ็คบอกว่าหมอดูทำนายผิดแล้วยิงปืนใส่เท้าของหมอดูด้วยความไม่พอใจ ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ มาร์ติน (รับบทโดยหลิว ชิงหวิน) ผู้เป็นลูกน้องของหัวหน้าแก๊งมาเฟียคนละฝ่าย ได้ทำการพาพรรคพวกของตนบุกไปยังบ้านไม้ที่หัวหน้าของแจ็คซ่อนตัวอยู่ ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างดุเดือด ต่อมาทุกคนในบ้านไม้หลังนี้เสียชีวิตลง โดยเหลือแต่เพียงแจ็คกับมาร์ติน

เมื่อเดินทางกลับไปยังฮ่องกง แจ็คได้พบกับมาร์ตินซึ่งเป็นคู่ปรับเก่า ทั้งคู่ได้ประชันฝีมือด้วยทำลายแก้วไวน์ในบาร์โดยไม่ใช้อาวุธ

ต่อมา ทั้งคู่ถูกเจ้านายของตนหักหลัง ทั้งยังสูญเสียคนรักของตน นอกจากนี้ ฝ่ายมาร์ตินสูญเสียขาทั้งสองข้าง และมีความต้องการที่จะล้างแค้น แต่ไม่สำเร็จ เขาถูกยิงโดยสมุนของแก๊งมาเฟีย เมื่อแจ็ครับรู้ จึงพาร่างของแจ็คมาล้างแค้นโดยบุกไนท์คลับที่เหล่าร้ายตั้งรับอยู่ แล้วเรื่องราวทั้งหมดได้เป็นตำนานเล่าขานสืบมา

เพลงประกอบภาพยนตร์
------------------

ภาพยนตร์ชุดดังกล่าวมีเพลงประกอบเป็นทำนอง เพลงสุกี้ยากี้ ที่ชาวไทยคุ้นเคย โดยมีนักร้องหญิงขับร้องเป็นภาษาอังกฤษ ในฉากบาร์ และช่วงท้ายของเรื่อง

รายชื่อนักแสดง
--------------

* หลี่หมิง รับบทเป็น แจ็ค
* หลิว ชิงหวิน รับบทเป็น มาร์ติน

อ้างอิง
-------

1. ↑  HKMDB (อังกฤษ)
2. ↑  *A Hero Never Dies*: Reviews[*ลิงก์เสีย*] (อังกฤษ)
3. ↑  Review: Hero Never Dies, A (1998) (อังกฤษ)
4. ↑  Interview Johnnie To (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *สองทรนงไม่ยอมให้โลกทรยศ* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* Hong Kong Cinemagic entry
**พระเจ้าอันจงแห่งโครยอ** (고려 안종, ? — 7 กรกฎาคม ค.ศ. 996) มีพระนามเดิมว่า **องค์ชายวังอุก** เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 13 ในพระเจ้าแทโจ ที่ประสูติแต่พระราชินีซินซอง จากตระกูลคิมแห่งคยองจูซึ่งพระนางซินซองเป็นเจ้าหญิงจากราชวงศ์ชิลลาทำให้องค์ชายวังอุกมีเชื้อสายของราชวงศ์ชิลลา

พระนามขององค์ชายวังอุกนั้นพ้องเสียงกับพระเชษฐาต่างพระมารดาพระองค์หนึ่งคือ องค์ชายวังอุก พระโอรสองค์ที่ 8 ในพระเจ้าแทโจที่ประสูติแต่ พระนางชินมย็องซุนซ็อง เพียงแต่เขียนไม่เหมือนกันทำให้องค์ชายวังอุกหรือองค์ชาย 13 มีอีกพระนามหนึ่งว่า **แพ็คอา**

พระองค์ได้อภิเษกกับ สมเด็จพระราชินีฮอนจอง อดีตพระมเหสีใน พระเจ้าคย็องจง พระราชาลำดับที่ 5 และมีพระโอรสเพียงองค์เดียวคือ องค์ชายวังซุน

องค์ชายวังอุกสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 996 ในภายหลังเมื่อองค์ชายวังซุนขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น พระเจ้าฮย็อนจง พระราชาลำดับที่ 8 พระองค์ได้สถาปนาพระราชบิดาที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วขึ้นเป็นพระราชามีพระนามว่า **พระเจ้าอันจง**

| * ด
* ค
* ก
ลำดับกษัตริย์เกาหลีสมัยราชวงศ์โครยอ |
| --- |
| กษัตริย์โครยอ | 
* แทโจ
* ฮเยจง
* ช็องจง
* ควังจง
* คย็องจง
* ซองจง
* มกจง
* ฮย็อนจง
* ทอกจง
* ช็องจงที่ 2
* มุนจง
* ซุนจง
* ซอนจง
* ฮอนจง
* ซุกจง
* เยจง
* อินจง
* อีจง
* มย็องจง
* ชินจง
* ฮึยจง
* คังจง
* โคจง
* วอนจง
* *ย็องจง*
* วอนจง
* ชุงยอล
* ชุงซอน
* ชุงซุก
* ชุงฮเย
* ชุงมก
* ชุงจอง
* คงมิน
* อู
* ชัง
* คงยัง

 |
| เฉลิมพระยศ | 
* กุกโจ
* อึยจง
* เซโจ
* พิลย็อง
* แทจง
* อันจง
* มุนว็อน
* ช็องคัน
* ยังฮ็อน

 |
| **ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี** |
**วัดหนองสีคูนเมือง** (ลาว: ວັດໜອງສີຄູນເມືອງ) เป็นวัดในแขวงหลวงพระบาง หลวงพระบาง ประเทศลาว เดิมวัดนี้ชื่อว่า **วัดสีคูนเมือง** สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2272 ในรัชสมัยของพระเจ้าองค์นก ชื่อของวัดนั้น คำว่า "หนอง" นั้นมาจากลักษณะบริเวณวัดในอดีตซึ่งเคยมีหนองน้ำอยู่แต่ปัจจุบันได้ถมไปแล้ว

เสนาสนะในวัด คือ สิมหลังปัจจุบันหันหน้าเข้าสู่ถนนขุนชวา ตามประวัติเล่าว่า สิมเดิมเกิดอัคคีภัยและได้สร้างสิมใหม่ สิมใหม่ซึ่งชาวบ้านศรัทธาบูรณะขึ้นในปี พ.ศ. 2507 มีศิลปะผสมผสานระหว่างสิมแบบหลวงพระบางและแบบเวียงจันทน์ ทำให้สิมมีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมาก และมีพระธาตุทรงปราสาท ที่ตั้งอยู่ข้างนอกกำแพงวัดน่าจะได้รับอิทธิพลจากศิลปะล้านนา

วัดมีพระพุทธรูปที่เป็นเคารพนับถือนามว่า *พระเจ้าองค์แสน* สร้างจากทองสำริดน้ำหนักหนึ่งแสน ชาวหลวงพระบางนิยมมาบนขอให้ปลอดภัยในการเดินทาง พระพุทธรูปองค์นี้ เพียปุ้มลุม ชาวบ้านโคมเสลาที่ไปค้าขายที่เมืองเชียงแสนได้อัญเชิญมาไว้ที่บ้านเสลา แต่แพได้ล่องตามน้ำมาเทียบที่ท่าวัดจึงได้อัญเชิญพระพุทธรูปประดิษฐานที่วัดหนองสีคูนเมือง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนองศรีคูนเมือง". โครงการอนุรักษ์ใบลานในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-02-18. สืบค้นเมื่อ 2021-04-07.
2. ↑  ชัยสิทธิ์ ด่านกิตติกุล. "การวางทิศทางของวัดในเมืองประวัติศาสตร์หลวงพระบาง สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว". p. A-68.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดหนองสีคูนเมือง**
**วัดหนองแวง** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น มีเนื้อที่ดินที่ตั้งวัด 26 ไร่ 65 ตารางวา โดยมีหนังสือแสดงกรรมสิทธิ์เป็นโฉนด 713 เลขที่ 28 หน้าสำรวจ 794 เล่มที่ 8 หน้า 13 ลักษณะพื้นที่ตั้งวัดและบริเวณโดยรอบเป็นที่ราบเรียบ เป็นลักษณะหกเหลี่ยม มีหมู่บ้านล้อมรอบสามด้าน และมีบึงแก่นนครอยู่ทางทิศตะวันออกของวัด

วัดหนองแวง เดิมชื่อ **วัดเหนือ** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2332 พร้อมกับ วัดกลาง และ วัดธาตุ สร้างโดย ท้าวเพียเมืองแพน เจ้าเมืองคนแรก ณ บ้านบึงบอน (บึงแก่นนคร) ต่อมา พ.ศ. 2354 ท้าวจามมุตร เจ้าเมืองคนที่ 2 ได้ย้ายเมืองไปอยู่บ้านดอนพันชาติ เขตเมืองมหาสารคาม บ้านบึงบอนจึงกลายเป็นเมืองเก่า วัดจึงมีอีกนามว่า **วัดหนองแวงเมืองเก่า**

วัดหนองแวงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2442 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งสุดท้าย เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2527 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2527 ได้ยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวง

วัดมี พระมหาธาตุแก่นนคร‎ เป็นพระธาตุเก้าชั้นฐานสี่เหลี่ยมกว้างด้านละ 50 เมตร เรือนยอดทรงเจดีย์จำลองแบบจาก พระธาตุขามแก่น จัดสร้างขึ้นเนื่องในวโรกาสที่ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี และมหามังคลานุสรณ์ 200 ปีเมืองขอนแก่น พระธาตุสูง 80 เมตร มีพระจุลธาตุ 4 องค์ ตั้งอยู่ 4 มุม และมีกำแพงแก้วพญานาค 7 เศียรล้อมรอบ เป็นศิลปะทวารวดีผสมผสานศิลปะอินโดจีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนองแวง พระอารามหลวง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "พระมหาธาตุแก่นนคร (พระธาตุ 9 ชั้น)". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดหนองแวง**
**เมอร์คิวรี-แอตลาส 6** (MA-6) เป็นภารกิจเที่ยวบินอวกาศที่มีมนุษย์บังคับดำเนินการโดย นาซา องค์การอวกาศของสหรัฐอเมริกา ภารกิจนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการเมอร์คิวรี และเป็นความพยายามที่ประสบความสำเร็จครั้งแรกของนาซาในการนำนักบินอวกาศขึ้นสู่วงโคจร ภารกิจ MA-6 มีขึ้นเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1962 ภารกิจนี้ได้โคจรรอบโลกสามรอบ โดยมีจอห์น เกล็นน์เป็นคนขับ ผู้ซึ่งกลายมาเป็นชาวอเมริกันคนแรกที่โคจรรอบโลก เหตุการณ์นี้ได้ชื่อว่าเป็นหลักไมล์สถาบันวิชาชีพวิศวกรไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ (IEEE Milestone) ใน ค.ศ. 2011

ยานอวกาศเมอร์คิวรี ชื่อ **เฟรนชิป 7** ถูกส่งขึ้นสู่วงโคจรโดยยานปล่อยแอตลาส แอลวี-3บี จากฐานปล่อยที่ 14 ที่แหลมคานาเวรัล รัฐฟลอริดา หลังเที่ยวบินนาน 4 ชั่วโมง 56 นาที ยานอวกาศดังกล่าวได้กลับเข้าสู่บรรยากาศของโลก ลงในมหาสมุทรแปซิฟิก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Swenson Jr. Loyd S.; Grimwood, James M.; Alexander, Charles C. (1989). "13-4 An American in Orbit". ใน Woods, David; Gamble, Chris (บ.ก.). *This New Ocean: A History of Project Mercury* (url). *Published as NASA Special Publication-4201 in the NASA History Series*. NASA. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-07-13. สืบค้นเมื่อ July 14, 2009.
2. ↑  "List of IEEE Milestones". *IEEE Global History Network*. IEEE. สืบค้นเมื่อ 29 July 2011.
**บริษัท สหวิริยาสตีลอินดัสตรี จำกัด (มหาชน) (SSI)** (อังกฤษ: Sahaviriya Steel Industries Public Company Limited เป็นกลุ่มธุรกิจผลิตเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนรายแรกและรายใหญ่ที่สุดของประเทศไทย โดยมีกำลังการผลิตสูงสุดที่ 4 ล้านตันต่อปี และมีธุรกิจหลักสามด้านได้แก่ธุรกิจเหล็ก ธุรกิจท่าเรือ และ ธุรกิจวิศวกรรม

ประวัติ
-------

บริษัทสหวิริยาสตีลอินดัสตรีจดทะเบียนเป็นบริษัทจำกัดเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2533 และจดทะเบียนเป็นบริษัทมหาชนจำกัดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537

ผลิตภัณฑ์และการผลิต
-------------------

โรงงานผลิตเหล็กแผ่นรีดร้อนของเอสเอสไอมีกำลังการผลิตเหล็กแผ่นรีดร้อนที่ 4 ล้านตันต่อปี ซึ่งเป็นกำลังการผลิตที่มากที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยใช้เทคโนโลยีการผลิตอันทันสมัยมุ่งผลิตเหล็กแผ่นรีดร้อนที่มีมาตรฐานสูง ผ่านการรับรองคุณภาพมาตรฐานสากลทั้งในประเทศและต่างประเทศ เพื่อตอบสนองความต้องการหลากหลายแบบของกลุ่มลูกค้าในอุตสาหกรรมต่าง ๆ 

เอสเอสไอได้ลงทุนเพิ่มเติมในโครงการเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนประเภทล้างผิวและเคลือบน้ำมันด้วยกำลังการผลิตสูงสุด 1,000,000 ตันต่อปี ซึ่งมีที่ตั้งอยู่ในอาณาเขตเดียวกันกับโรงงานผลิตเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน ณ อำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

การฟื้นฟูกิจการ
---------------

เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2558 บริษัท สหวิริยาสตีลอินดัสตรี จำกัด (มหาชน) ได้ส่งหนังสือสารสนเทศมาที่ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย เพื่อแจ้งการผิดนัดชำระหนี้และการยื่นคำร้องขอฟื้นฟูกิจการต่อศาล เนื่องจาก SSI ต้องเป็นผู้รับผิดชอบหนี้แทนบริษัทลูกในฐานะผู้ค้ำประกัน มูลค่าราว 2.8 หมื่นล้านบาท ภายหลังจากที่ธนาคารเจ้าหนี้ 3 รายใหญ่เรียกให้ชำระหนี้ที่ค้างตามเงื่อนไขการกู้ยืม และพบว่าไม่สามารถที่จะชำระหนี้ได้จึงยื่นเรื่องต่อศาลล้มละลายเพื่อขอฟื้นฟูกิจการ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

*

อ้างอิง
-------

1. ↑  SSIถึงทางตันยื่นศาลขอฟื้นฟูกิจการ[*ลิงก์เสีย*] ข่าวหุ้นธุรกิจ
2. ↑  การผิดนัดชำระหนี้ และยื่นคำร้องขอฟื้นฟูกิจการต่อศาลของ SSI เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
**วัดหนามแดง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนามแดง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีพื้นที่ทั้งหมด 27 ไร่ มีพระครูพิพิธสารกิจวิมล เป็นเจ้าอาวาส

วัดหนามแดงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2414 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2472 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 80 เมตร ยาว 160 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ที่ตั้งวัดมีคลองขวางและคลองวังปลานักไหลผ่าน ที่มาของชื่อเนื่องจากในท้องที่นี้เมื่อร้อยกว่าปีก่อนมีต้นไม้ที่เมื่อหนามยังอ่อนจะมีสีแดงสดและทั้งต้นจะมีหนามแหลมคม ชาวบ้านให้ชื่อว่า ต้นหนามแดง (หรือต้นมะนาวโห่) จึงได้นำมาตั้งเป็นชื่อตำบล และต่อมานายหลำ และอำแดงวัน ได้บริจาคที่ดินบริเวณแห่งนี้ให้สร้างวัด และตั้งชื่อว่า "วัดหนามแดง" ตามชื่อตำบล

อุโบสถประดิษฐานพระพุทธชินราชศิลปะสุโขทัย มีภาพวาดจิตรกรรมฝาผนังด้วยสีน้ำอะครีลิค แสดงพุทธประวัติพระพุทธเจ้าประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพานรวม 39 ภาพ ที่จำลองรูปแบบการวาดมาจากวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก ภายในวัดเป็นที่ประดิษฐานของหลวงพ่อสองพี่น้อง อีกทั้งบริเวณวัดยังเป็นที่ตั้ง *พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดหนามแดง* ซึ่งเป็นพิพิธภัณฑ์เก็บของเก่า รวบรวมเครื่องมือเครื่องใช้ในชุมชนสมัยโบราณ เช่น เรือต่าง ๆ เกวียนโบราณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนามแดง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดหนามแดง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "พิพิธภัณฑ์เครื่องใช้พื้นบ้าน (วัดหนามแดง)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
4. ↑  "ประวัติวัด". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-01-15. สืบค้นเมื่อ 2022-01-15.
**วัดหนองใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงสายไหม เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร

วัดหนองใหญ่สร้างมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2434 โดยนายทอง นางเป็น เมฆหมอก กับนายมาก นางริศ ราหูละ เป็นผู้ถวายที่ดินให้สร้างวัด จำนวน 3 ไร่เศษ เดิมชื่อ **วัดหนองใหญ่มากริศพร้อมด้วยญาติมิตรศรัทธาธรรม** ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดหนองใหญ่" ชื่อของวัดมาจากที่ตั้งของวัดที่อยู่ห่างไม่ไกลจากหนองขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างจากวัดราว 450 เมตร หนองมีเนื้อที่เกือบ 150 ไร่ เป็นแหล่งรวมพันธุ์ปลาต่าง ๆ ที่ชาวบ้านใช้เลี้ยงชีพ แต่ปัจจุบันหนองใหญ่นี้ได้ตื้นเขินจึงเหลือเพียงคลองเล็ก ๆ เท่านั้น วัดได้รับการบูรณะตั้งแต่ พ.ศ. 2439–2443 ผูกพัทธสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2443 ซึ่งตอนนั้นมีเพียงอุโบสถ และกุฏิเพียง 2 หลัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2552

วัดประดิษฐาน *หลวงพ่อสายรุ้ง* เป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยา ปางมารวิชัย สร้างด้วยเนื้อทองสัมฤทธิ์ มีประวัติว่า ท่านพระยาผู้สร้างวัดสามพระยา กรุงเทพมหานคร ได้เดินทางขึ้นเหนือไปพบเห็นพระพุทธรูปองค์นี้ จึงอยากได้มาเป็นพระประธานที่อุโบสถในพระนคร จึงไปกราบอาราธนาขอจากเจ้าอาวาส เจ้าอาวาสกล่าวว่า "เจ้าของผู้สร้างองค์พระพุทธรูปนี้เขาอธิฐานว่าอย่างไร ขอให้ทำตามเจตนาที่ผู้สร้างได้อธิษฐานไว้" จากนั้นท่านพระยาก็อัญเชิญหลวงพ่อล่องเรือมาตามแม่น้ำเจ้าพระยาจนถึงพระนคร แต่ปรากฏว่า เพื่อนพระยาผู้ร่วมสร้างวัดได้รับพระราชทานพระประธานในอุโบสถเสียก่อน จึงคิดจะนำกลับไปคืน แต่ช่วงนั้นเกิดสงครามขึ้น จึงอัญเชิญหลวงพ่อล่องเรือไปตามชานเมืองที่มีความปลอดภัย จนมาถึงคลองหนองใหญ่ (คลองพระยาสุเรนทร์) หน้าวัดหนองใหญ่ ก็ได้เกิดอิทธิปาฏิหาริย์ เกิดรัศมีสีรุ้งรอบองค์ท่าน ชาวบ้านจึงอัญเชิญท่านสถิตย์ ณ วัดนี้ และชาวบ้านต่างเรียกท่านว่า *หลวงพ่อสายรุ้ง*

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูสมุห์เกิด เกสโร
* พระครูโสภิตวิหารการ
* พระอธิการลบ กุสุโม
* พระมหาคง ปิยวณฺโณ
* พระครูปิยธรรมรังษี (คง ปิยวณฺโณ ป.ธ.4)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนองใหญ่". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดหนองใหญ่ แขวงออเงิน เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร". ทัวร์วัดไทย.
จาบูลานี ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2010
โจ'บูลานี เป็นลูกบอลที่ใช้ในการแข่งรอบชิงชนะเลิศ
**อาดิดาส จาบูลานี** (อังกฤษ: Adidas Jabulani) หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า **จาบูลานี** คือชื่อเรียก ลูกฟุตบอลที่ถูกผลิตขึ้นมาเพื่อใช้อย่างเป็นทางการในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2010 ที่แอฟริกาใต้เป็นเจ้าภาพ โดย บริษัทอาดิดาส บริษัทผลิตเครื่องกีฬารายใหญ่ของเยอรมนี โดยผู้ออกแบบคือ สถาบันเทคโนโลยีการกีฬาแห่งมหาวิทยาลัยลัฟโบโร ประเทศอังกฤษ และได้รับการรับรองจากสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ หรือ ฟีฟ่า

จาบูลานี ถูกเปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 2009 ในงานจับสลากแบ่งกลุ่มฟุตบอลโลก 2010 ที่เมืองเคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้ 

โดยคำว่า *"จาบูลานี"* หมายถึง *"ความสุข และ การเฉลิมฉลอง"* ในภาษาซูลู อันหมายถึง เป็นสิ่งที่ทำให้แฟน ๆ ที่เข้ามาชมฟุตบอลโลกครั้งนี้นั้นมีความสุขนั่นเอง โดยภาษาซูลูถือเป็น 1 ใน 11 ภาษาอย่างเป็นทางการของแอฟริกาใต้และยังบ่งบอกถึงความเป็นตัวแทนของนักฟุตบอล 11 คนในแต่ละทีมอีกด้วย 

นอกจากนั้นฟีฟ่ายังได้ระบุว่า จาบูลานี คือ ลูกฟุตบอลรุ่นกลมที่สุดเท่าที่เคยผลิตมาแถมยังมีความเที่ยงตรงและแม่นยำมากที่สุดเวลาลอยอยู่บนอากาศ นอกจากนี้ยังยึดเกาะเป็นเยี่ยมในทุกสภาพอากาศและพื้น เพราะไม่ได้ใช้วิธีการเย็บและมีมวลทั้งลูกรวมกัน 380 กรัม

แต่ทว่า มีนักฟุตบอลหลายคนเมื่อได้ลองเล่น จาบูลานี แล้วได้วิจารณ์ไปในทางไม่ดี โดยมักบอกว่าควบคุมทิศทางของลูกได้ยาก อาทิ ทีมชาติอังกฤษ รวมถึง เดวิด ซีแมน อดีตผู้รักษาประตูทีมชาติอังกฤษและอาร์เซนอล โดยกล่าวว่า มันเป็นฝันร้ายของผู้รักษาประตู เป็นต้น แต่ทว่าทางอาดิดาส บริษัทผู้ผลิตก็มิได้สนใจต่อเสียงวิจารณ์นี้ โดยกล่าวว่าเพราะเป็นเทคโนโลยีใหม่ ที่ต้องใช้เวลาทำความคุ้นเคยกัน

ซึ่งในการแข่งขันครั้งนี้ จาบูลานี จะถูกใช้ในแต่ละแมตช์ แมตช์ละ 25 ลูก โดยที่จะมีการปักชื่อทีม 2 ทีมที่แข่งขันกัน ชื่อสนามและชื่อเมืองที่ใช้เป็นสถานที่แข่งขัน และวันเดือนปีที่แข่งลงในลูกฟุตบอลอีกด้วย 

นอกจากนี้แล้ว ยังมี **โจ'บูลานี** (Jo'Bulani) ซึ่งเป็นจาบูลานีที่มีลายเป็นสีขาวทอง ไว้สำหรับใช้ในรอบชิงชนะเลิศ ในวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 ที่เมืองโจฮันเนสเบิร์ก อีกด้วย โดยคำว่า "โจ'บูลานี" เป็นผลงานการออกแบบโดยดีไซเนอร์ของอาดิดาส ชื่อ ยานเนกเก้ แวน อูร์ชอต เหตุที่ใช้ชื่อว่า โจ'บูลานี่ เพื่อเป็นเกียรติแก่เมืองโจฮันเนสเบิร์ก ที่มีชื่อเรียกสั้น ๆ ว่า โจ'เบิร์ก (Jo'burg) ที่มีฉายาว่า ดินแดนแห่งทองคำ (City of Gold) จึงใช้สีทองเป็นลายทองบนพื้นขาว และสีทองยังเป็นความหมายของการชิงชนะเลิศอีกด้วย ซึ่งครั้งนี้นับเป็นครั้งที่สองที่อาดิดาสได้ออกแบบลูกฟุตบอลสำหรับเพื่อใช้เฉพาะแมตช์ชิงชนะเลิศฟุตบอลโลกโดยเฉพาะ หลังจากที่เคยออกแบบลูกฟุตบอลสีทองชื่อ "ทีมไกสต์ เบอร์ลิน" (Teamgeist Berlin) สำหรับแมตช์ชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก 2006 ระหว่างอิตาลี และฝรั่งเศส

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อาดิดาส จาบูลานี**

1. ↑  เว็บผู้ดีเผย"จาบูลานี" ลูกฟุตบอล "เวิลด์คัพ 2010" เก็บถาวร 2010-06-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนจากวอยซ์ทีวี
2. ↑  จาบูลานีมีปัญหา ทีมออกแบบมีคำอธิบาย[*ลิงก์เสีย*]จากโพสต์ทูเดย์
3. ↑  แคมป์อังกฤษโอดกันใหญ่ "จาบูลานี่" ทำพิษ เก็บถาวร 2010-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนจากเอ็มไทย
4. ↑  ซีแมนร่วมจวก จาบูลานี ฝันร้ายของเหล่านายทวาร[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  "อาดิดาสไม่แคร์จวกจาบูลานี่ ชี้เตือนแล้วต้องซ้อมจนชิน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-06-30. สืบค้นเมื่อ 2010-06-17.
6. ↑  "โจบูลานี่-จาบูลานี่" แฝดคนละฝาลูกหนังโลก
ฮาเมส โรดรีเกซ กองกลางทีมชาติโคลอมเบียกับอาดิดาส บราซูกา ระหว่างการแข่งขันกับบราซิล เจ้าภาพ
**อาดิดาส บราซูกา** (อังกฤษ: Adidas Brazuca) เป็นลูกฟุตบอล ที่ใช้ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 ที่ประเทศบราซิล ถูกผลิตโดยอาดิดาส ซึ่งเป็นหุ้นส่วนกับฟีฟ่า และการแข่งขันฟุตบอลโลก ตั้งแต่ พ.ศ. 2513 และยังเป็นลูกฟุตบอลลูกแรกที่ถูกตั้งชื่อโดยบุคคลทั่วไป

ชื่อ
----

ชื่อนั้นถูกเปิดตัวเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2555 ตามการลงคะแนนเสียง ซึ่งจัดขึ้นโดยคณะกรรมการการจัดงานท้องถิ่น กับอาดิดาส โดยมีคนมากกว่า 1 ล้านคนที่ลงคะแนนเสียงครั้งนี้ ซึ่งชื่อ "บราซูกา" ถูกเลือกมากถึงร้อยละ 77.8 โดยฟีฟ่าได้ระบุว่า "ชื่อ "บราซูกา" นั้นทำให้ชาวบราซิลนั้นภูมิใจชีวิตในท้องถิ่นของตน" และ "สะท้อนให้เห็นถึงฟุตบอลซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความภาคภูมิใจของชาติ" ซึ่งเป็นศัพท์สแลงของคำว่า "บราซิลเลียน" และรู้จักกันดีในชื่อของ "ชาวบราซิลพลัดถิ่น" ส่วนอีก 2 ชื่อที่มีการลงคพแนนเสียงครั้งนี้คือ "บอสซาโนวา" (ได้ร้อยละ 14.6) และ "คาร์นาวาเลสกา" หรือหมายถึง งานรื่นเริงของบราซิล (ได้ร้อยละ 7.6)

การเปิดตัว
----------

ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2556 ยังไม่มีการเปิดเผยถึงการออกแบบลูกฟุตบอลนี้ แต่คาดว่าจะถูกเปิดตัวในวันสุดท้ายของการแข่งขันรอบคัดเลือก หรือประมาณวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2556

ดูเพิ่ม
-------

* ฟุตบอล

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "adidas Brazuca – Name of Official Match Ball decided by Brazilian fans". FIFA. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-12-29. สืบค้นเมื่อ 2012-09-03.
2. 1 2  "Nome da bola da Copa é escolhido pela primeira vez por torcedores: Brazuca" (ภาษาโปรตุเกส). Globo Esporte. สืบค้นเมื่อ 2012-09-03.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อาดิดาส บราซูกา**
**ลูย โลร็อง ซาอา** (ฝรั่งเศส: *Louis Laurent Saha* เสียงอ่านภาษาฝรั่งเศส: [saˈa]; เกิด 8 สิงหาคม ค.ศ. 1978) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส ในตำแหน่งกองหน้า เขาเริ่นต้นอาชีพนักฟุตบอลกับศูนย์ฝึกฟุตบอลแคริฟอนท์ทาอิเนีย เขาได้ลงเล่นในระดับอาชีพครั้งแรกกับ แม็ส ก่อนที่จะถูกยืมตัวไปยัง นิวคาสเซิลยูไนเต็ด ในช่วงก่อนเริ่มฤดูกาล 2000–01 ซาฮา ได้ย้ายเข้าสู่ทีม ฟูลัม ซึ่งเขาได้สร้างชื่อเสียงให้กับตัวเองในฐานะกองหน้าตัวเลือกแรก และพาทีมเลื่อนชั้นสู่พรีเมียร์ลีก ตั้งแต่ฤดูกาลแรกกับทีมได้สำเร็จ

ซึ่งในที่สุดเขาก็ได้รับการเซ็นสัญญาด้วยเงินประมาณ 12.4 ล้านปอนด์หลังจาก ฤดูกาล 2003–04 ผ่านไปครึ่งทาง อาการบาดเจ็บได้รบกวนการลงเล่นของเขากับทีม อย่างไรก็ตาม เขาประสบความสำเร็จด้วยการคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีกสองครั้ง รวมถึงยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2007–08 เขายังทำ 6 ประตูในการแข่งขันฟุตบอลลีกคัพ ฤดูกาล 2005–06 และ 1 ประตูในนัดชิงชนะเลิศช่วยให้ทีมคว้าแชมป์ได้สำเร็จ, เขาได้ย้ายเข้าร่วมทีมเอฟเวอร์ตัน ในปี ค.ศ. 2008 ขายังเป็นผู้ทำประตูแรกใน เอฟเอคัพ รอบชิงชนะเลิศ 2009 ในวินาทีที่ 25 ซึ่งเป็นการทำประตูที่เร็วที่สุดในประวัติศาสตร์เอฟเอคัพ รอบชิงชนะเลิศ, เขาได้ย้ายเข้าร่วมทีม ทอตนัมฮอตสเปอร์ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2012 ด้วยค่าตัวฟรี ก่อนที่จะย้ายเข้าร่วมทีม ซันเดอร์แลนด์ ในปีถัดมา เขาลงสนามไปเพียง 14 นัดและทำประตูไม่ได้เลยแม้แต่ประตูเดียว ก่อนที่จะย้ายเข้าร่วมทีม ลาซีโอ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 โดยส่วนใหญเขาจะเป็นผู้เล่นสำรองและได้ลงเล่นเพียง 6 ครั้ง สัญญาของเขาได้สิ้นสุดลงในวันที่ 30 มิถุนายน หลังจากนั้นเขาได้ประกาศเลิกเล่นฟุตบอลในวันเกิดวันที่ 8 สิงหาคม ของเขา ทางทวิตเตอร์

ซาฮา ลงเล่นให้กับฝรั่งเศส มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 เป็นจำนวน 20 ครั้ง พร้อมกับ 4 ประตูให้ทีม เขายังเป็นส่วนหนึ่งของทีมในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004 และฟุตบอลโลก 2006 ซึ่งพวกเขาได้ผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศทั้งสองรายการ โดยเขาได้ลงเล่น 2 นัด และ 3 นัด ตามลำดับ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "INF, formateur de talents" (ภาษาฝรั่งเศส). FFF. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-11-14. สืบค้นเมื่อ 2009-07-21.
สำหรับนักสรีรวิทยา ดูที่ อาด็อล์ฟ อ็อยเกน ฟิค

**อาด็อล์ฟ กาสทอน อ็อยเกน ฟิค** (เยอรมัน: *Adolf Gaston Eugen Fick*; 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1852 – 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1937) เป็นจักษุแพทย์ชาวเยอรมัน เป็นบุตรของนักกายวิภาคศาสตร์ ฟรันทซ์ ลูทวิช ฟิค และเป็นหลานของนักสรีรวิทยา อาด็อล์ฟ อ็อยเกน ฟิค เขาได้รับการเลี้ยงดูจากครอบครัวของลุงและเข้าร่วมในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย ก่อนจะเรียนวิชาแพทย์ที่เมืองเวือทซ์บวร์ค ในปี ค.ศ. 1879 ฟิคเดินทางไปรักษาตัวจากวัณโรคที่แอฟริกาใต้ ก่อนจะกลับมาเยอรมนี ในปี ค.ศ. 1888 เขาได้ประดิษฐ์เลนส์สัมผัสจากกระจกสีน้ำตาล มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 18–21 มิลลิเมตร เลนส์ของฟิคถือเป็นเลนส์สัมผัสชนิดแรก

ระหว่าง ค.ศ. 1887–1914 ฟิคดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาจักษุวิทยาและสรีรวิทยาที่มหาวิทยาลัยซูริก ก่อนจะทำงานเป็นแพทย์สนามในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาถูกฝ่ายฝรั่งเศสจับตัวและปล่อยตัวออกมาในปี ค.ศ. 1919 ฟิคเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1937

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Adolf Gaston Eugen Fick (1852-1937) - Science Museum". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-05-17. สืบค้นเมื่อ 2016-01-20.
2. ↑  The Eye in History by Frank Joseph Goes
3. ↑  "Adolf Gaston Eugen Fick - Andrew Gasson". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-05-27. สืบค้นเมื่อ 2016-01-20.
แผนที่เกาะลีฟูกา
**ลีฟูกา** (ตองงา: *Lifuka*) เป็นเกาะภายใต้อำนาจอธิปไตยของราชอาณาจักรตองงา ตั้งอยู่บริเวณกลุ่มเกาะฮาอะไป ทางตอนกลางของประเทศ และอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงนูกูอาโลฟา เกาะแห่งนี้เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตฮาอะไป เนื่องจากปาไงตั้งอยู่บนเกาะแห่งนี้ ลีฟูกามีพื้นที่ 11.42 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 2,968 คน

ลีฟูกาเป็นสถานที่ที่กัปตันเจมส์ คุกเรียกตองงาว่า "หมู่เกาะแห่งมิตรภาพ" นอกจากนี้ลีฟูกายังมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในฐานะที่เป็นที่ทอดสมอสุดท้ายของเรือ *ปอร์โตแปรงซ์* ที่ใน ค.ศ. 1806 นักเดินเรือและนักล่าวาฬชาวอังกฤษถูกชาวพื้นเมืองจากชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือเข้าโจมตี พร้อมทั้งสังหารลูกเรือส่วนใหญ่ ลูกเรือที่มีชีวิตรอดคนหนึ่งคือวิลเลียม มารีเนอร์ ที่ต่อมาได้ผูกมิตรกับกษัตริย์ท้องถิ่นและใช้ชีวิตในตองงา 4 ปี ก่อนที่จะได้รับอนุญาตให้กลับอังกฤษ ซึ่งการใช้ชีวิตในครั้งนั้นนำไปสู่การเขียนหนังสือชื่อ *An account of the natives of the Tongan Islands* ที่บอกเล่าประสบการณ์ของมารีเนอร์ในตองงา และกลายเป็นหนังสือสำคัญทางด้านมานุษยวิทยาตองงา ใน ค.ศ. 2009 ได้มีการค้นพบสมอเรือ *ปอร์โตแปรงซ์* โดยนักดำน้ำจากลีฟูกา และในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2012 ได้มีการค้นพบจุดที่เรืออับปรางบริเวณเกาะโฟอา ซึ่งออยู่ถัดไปทางเหนือของเกาะลีฟูกา

อ้างอิง
-------

1. ↑  GeoHive เก็บถาวร 2016-07-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Tonga
2. 1 2  "Pirate ship discovery could spark treasure hunt". *Herald online*. Herald online. สืบค้นเมื่อ 8 April 2021.
**บรูว์เลอร์เดอลู** (ฝรั่งเศส: *Brûleurs de Loups*; แปลว่า *ผู้เผาหมาป่า*) เป็นทีมฮอกกี้น้ำแข็งระดับอาชีพที่แข่งในเมืองเกรอนอบล์ ประเทศฝรั่งเศส

ประวัติ
-------

สโมสรนี้ได้รับการก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1963 ภายใต้ชื่อ **สโมสรฮอกกี้เกรอนอบล์** และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1992 สโมสรนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ **บรูว์เลอร์เดอลู**

ทีมฮอกกี้บรูว์เลอร์เดอลูเข้าแข่งขันในรายการลีกมากนุส โดยได้เป็นแชมป์ถึงหกสมัย ซึ่งเป็นแชมป์ครั้งสุดท้ายในปี ค.ศ. 2009 ส่วนคริสตอบาล อุแอ ซึ่งเป็นอดีตผู้รักษาประตูสโมสรกานาเดียงเดอมงเรอาล และชิคาโกแบล็กฮอว์ก เคยทำหน้าที่ร่วมกับสโมสรฮอกกี้เกรอนอบล์แห่งนี้ตั้งแต่ช่วงต้นของอาชีพจนถึงปี ค.ศ. 1998 เขาเกิดในบริเวณใกล้กับเขตเทศบาลแซ็ง-มาร์แต็ง-แดร์

อดีตผู้เล่นรายสำคัญ
-------------------

เช็กเกีย
* มาร์ติน มาชา

ฝรั่งเศส
* ฟีลิป บอซง
* คริสตอบาล อุแอ
* อาแล็กซ็องดร์ แต็กซีเย

สวีเดน
* คาเล แบร์ยสเตริม

สโลวีเนีย
* ดาวิด รอดมัน

แคนาดา
* แอนโทนี อะคีโน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Brûleurs de Loups - Grenoble Métropole Hockey 38". *histoire.maillots.free.fr*. สืบค้นเมื่อ 7 February 2013.
2. ↑  (อังกฤษ) Fiche เก็บถาวร 2018-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน sur hockeyareans.net

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**บรูว์เลอร์เดอลู**

* เว็บไซต์ทางการ (ฝรั่งเศส)
* บรูว์เลอร์เดอลู ที่เฟซบุ๊ก
* บรูว์เลอร์เดอลู ที่ทวิตเตอร์
* บรูว์เลอร์เดอลู ที่ยูทูบ
* บรูว์เลอร์เดอลู ที่อินสตาแกรม
**วัดมหาทลาย** โบราณสถานประเภทวัดร้างตั้งอยู่นอกเกาะเมืองอยุธยาทางด้านทิศตะวันออกบริเวณ สนามกีฬากลางจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในปัจจุบันที่ ตำบลไผ่ลิง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดนี้ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างสมัยไหนและใครเป็นผู้สร้างแต่จากการเข้ามาสำรวจของอาจารย์ น. ณ ปากน้ำ หรือ อาจารย์ประยูร อุลุชาฎะ ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ประจำปี พุทธศักราช 2535 เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510 ท่านได้ค้นพบใบเสมาหินทรายแดง และอิฐก้อนโต ๆ ท่านจึงสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นวัดที่สร้างสมัยอยุธยาตอนกลาง นอกจากนี้ชาวบ้านยังได้บอกท่านว่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เคยเสด็จมาที่วัดแห่งนี้

โดยวัดมหาทลายแห่งนี้ยังเคยเป็นที่ประทับของ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ขณะออกผนวชและจำพรรษาที่วัดนี้เป็นเวลา 1 พรรษา ปัจจุบันวัดมหาทลายเหลือเพียง ซากฐานและกำแพงพระวิหาร กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวัดมหาทลายเป็นโบราณสถาน เมื่อ พ.ศ. 2546

โบราณสถาน
---------

วิหารก่อด้วยอิฐถือปูนมีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาด 7.60 X 10 เมตร สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ราวพุทธศตวรรษที่ 22-23 องค์การบริหารส่วนจังหวัดพระนครศรีอยุธยาและสำนักศิลปากรที่ 3 พระนครศรีอยุธยา ได้ทำการปรับภูมิทัศน์รอบพื้นที่โบราณสถานและบูรณปฏิสังขรณ์วิหารเพื่อเป็นสถานที่ท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์

อ้างอิง
-------

1. ↑   วัดมหาทลาย FaithThaiStory
2. ↑  "วัดมหาทลาย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดมหาธาตุวชิรมงคล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาเหนือ อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่ บนเนื้อที่ 111 ไร่เศษ

วัดมหาธาตุวชิรมงคล หรือชื่อเดิมคือ **วัดบางโทง** สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2483 ในที่ดินบริจาคของนายเปล้า ทองศิริ นายมั่น เพ่งกิจ และนายน่วม ดำพันธ์ บนพื้นที่กว่า 100 ไร่ บริเวณรอบวัดเป็นสวนยางพาราและสวนปาล์มน้ำมัน ต่อมาได้รับการพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2496 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 70 เมตร ได้ทำพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2519 ในปี พ.ศ. 2545 กรรมการมหาเถรสมาคมเห็นความสำคัญจึงจัดสร้างพุทธสถานและพระมหาธาตุเจดีย์เพื่อเฉลิมพระเกียรติ

จุดเด่นของวัดคือ *พระมหาธาตุเจดีย์ เฉลิมพระเกียรติ 50 พรรษา มหาวชิราลงกรณ* ที่สร้างขึ้น เพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ซึ่งขณะนั้นดำรงพระราชอิสริยยศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร พระมหาธาตุเจดีย์มีความสูงประมาณ 95 เมตร บริเวณรอบ ๆ มีการประดับตกแต่งคล้ายคลึงกับมหาเจดีย์พุทธคยา สถานที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ ประเทศอินเดีย รอบของพระมหาธาตุเจดีย์มีระเบียงรายทั้ง 4 ด้าน และมีพระพุทธรูปต่าง ๆ ประดิษฐานอยู่จำนวนมาก ภายในพระมหาธาตุเจดีย์มีพระพุทธรูปเป็นพระประธานองค์ใหญ่ มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับพุทธประวัติ และตกแต่งด้วยลายกระหนก ลายไทยอ่อนช้อย

โดยรอบของวัดยังมี รูปเหมือนหลวงปู่ทวดองค์ใหญ่ ที่มีขนาดหน้าตักกว้าง 9 เมตร 9 นิ้ว พระพุทธรูปปางแสดงปฐมเทศนาขนาดหน้าตักกว้าง 3 เมตร อุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปองค์ใหญ่ภายในมีภาพเขียนพุทธประวัติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "มองทั่วทิศเมืองไทย : ไหว้พระขอพร "วัดบางโทง"". ไทยรัฐ.
2. ↑  "วัดบางโทง". องค์การบริหารส่วนจังหวัดกระบี่.
3. ↑  "ยลความงาม "วัดมหาธาตุวชิรมงคล" ยิ่งใหญ่ตระการตา อิ่มบุญ สุขใจ จ.กระบี่". ผู้จัดการออนไลน์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดมหาธาตุวชิรมงคล**
**วัดมณีสรรค์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าคา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดมณีสรรค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2369 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2467 เดิมเป็นสำนักสงฆ์ตั้งอยู่กลางทุ่ง ประชาชนในแถวถิ่นนี้จัดสร้างกันขึ้นมาเอง แล้วช่วยกันทำนุบำรุง มีนายนุ่มและนางพิมพ์ ได้ถวายที่ดินของตนให้สร้างวัด ร่วมกันสร้างโบสถ์ ศาลาการเปรียญ และกุฏิ 2–3 หลัง ต่อมานายจิ๋ว ลิ้มกูล ซึ่งมีที่ดินติดต่อกับวัดได้ถวาย ให้วัดอีก 1 แปลง แล้วให้ชื่อสำนักสงฆ์นี้ว่า **วัดประชุมศรัทธาราษฎร์** แต่ประชาชน เรียกกันว่า **วัดตากแดด** เพราะอยู่กลางทุ่งตากแดด แต่เนื่องจากมีเนื้อที่จำกัด ไม่เหมาะที่จะขยับขยาย สร้างวัดให้เจริญได้ อีกทั้งลำคลองวังเลนข้างวัดก็ตื้นเขินไปมาไม่สะดวก จึงย้ายวัดมาอยู่ที่แห่งใหม่ ซึ่งนายจิ๋ว ลิ้มกุล ถวายไว้แล้วเปลี่ยนชื่อวัดว่า **วัดแก้วมณีสรรค์** เพราะพระคุณพระมณีเทพกวีมหานายก อดีตเจ้าคณะมณฑลจากวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร ซึ่งเป็นญาติของนายจิ๋วมาเป็นองค์ประธานในการสร้างวัดครั้งนี้ด้วย ต่อมาเรียกชื่อใหม่ว่า "วัดมณีสรรค์"

วัดมีอาคารและเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถถึง 3 แห่ง โดยอุโบสถหลังที่ 3 มีเครื่องบนเป็นไม้สักล้วน หลังคา สองชั้น กุฏิ หอสวดมนต์ โรงครัวของวัด เรือนไม้สักทรงไทยโบราณ ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ปางมารวิชัย หล่อด้วยทองเหลือง ทำพิธีหล่อที่วัดบวรนิเวศวิหาร มีพระนามว่า *พระพิธีชัยมงคล* และพระประธานเก่าองค์เดิม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดมณีสรรค์". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดมณีสรรค์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**ซะการีย์ยา อมตยา** (25 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 - ) เป็นกวี นักเขียน นักแปลชาวไทย เจ้าของรางวัลซีไรต์ พ.ศ. 2553 สาขากวีนิพนธ์ จากผลงานรวมบทกวีนิพนธ์ **ไม่มีหญิงสาวในบทกวี**

ซะการีย์ยา อมตยาเติบโตที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ริมตีนเขาบูโด สนใจศึกษางานเขียนของกวีต่างประเทศ เคยมีผลงานแปลใน 'จุดประกายวรรณกรรม' และ 'ปาจารยสาร' มีบทกวีตีพิมพ์ตามหน้านิตยสาร และผลงานแปลจากภาษาอาหรับ 'ด้วยจิตวิญญาณอันเปี่ยมสุข' ของซัยยิด กุฏบ์ ออกเดินทางอ่านบทกวีร่วมกับผองเพื่อน เหนือสิ่งอื่นใด ฝันที่จะถ่ายทอดเรื่องราวแผ่นดินเกิดผ่านตัวอักษรเหมือนนิทานที่เขาเคยฟังในวัยเยาว์ เขาเป็นเว็บมาสเตอร์และผู้ก่อตั้งเว็บไซต์ www.thaipoetsociety.com

'ไม่มีหญิงสาวในบทกวี' เป็นหนังสือรวมบทกวีร้อยแก้วเล่มแรกที่ได้รับรางวัลซีไรต์ในปี พ.ศ. 2553 ในปี พ.ศ. 2554 เขาได้รับคัดเลือกให้เข้าร่วมโครงการ Artist in Residence ของมูลนิธิ Doris Duke Foundation For Islamic Art ที่จัดร่วมกับมหาวิทยาลัยฮาวาย เพื่อไปพำนักและเขียนบทกวียังรัฐฮาวาย ประเทศสหรัฐอเมริกา (ส่วนหนึ่งของผลงานในเล่ม "หากภายในเราลึกราวมหาสมุทร" เช่น 'บทสนทนาแห่งขุนเขา' เขียนขึ้นที่นั่น) ปัจจุบันซะการีย์ยากำลังอยู่ในช่วงของการค้นคว้าและเริ่มต้นเขียนนวนิยายขนาดสั้น และเป็นบรรณาธิการฝ่ายกวีนิพนธ์ของสำนักพิมพ์พันหนึ่งราตรี

ผลงาน
-----

1. ไม่มีหญิงสาวในบทกวี (พ.ศ. 2553) โดยสำนักพิมพ์พันหนึ่งราตรี
2. หากภายในเราลึกราวมหาสมุทร (พ.ศ. 2556) โดยสำนักพิมพ์พันหนึ่งราตรี

อ้างอิง
-------



| * ด
* ค
* ก
รายนามผู้ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียนชาวไทยเรียงตามลำดับตัวอักษร |
| --- |
| กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ • กฤษณา อโศกสิน • คมทวน คันธนู • คำพูน บุญทวี • งามพรรณ เวชชาชีวะ • จเด็จ กำจรเดช • จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท • จิระนันท์ พิตรปรีชา • ชาติ กอบจิตติ • โชคชัย บัณฑิต' • ซะการีย์ยา อมตยา • เดือนวาด พิมวนา • แดนอรัญ แสงทอง • นิคม รายยวา • เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ • บินหลา สันกาลาคีรี • ปราบดา หยุ่น • พลัง เพียงพิรุฬห์ • ไพฑูรย์ ธัญญา • ไพวรินทร์ ขาวงาม • มนตรี ศรียงค์ • มาลา คำจันทร์ • เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์ • แรคำ ประโดยคำ • วัชระ สัจจะสารสิน • วาณิช จรุงกิจอนันต์ • วินทร์ เลียววาริณ • วิภาส ศรีทอง • วิมล ไทรนิ่มนวล • วีรพร นิติประภา • ศักดิ์สิริ มีสมสืบ • ศิริวร แก้วกาญจน์ • ศิลา โคมฉาย • อังคาร กัลยาณพงศ์ • อังคาร จันทาทิพย์ • อัญชลี วิวัธนชัย • อัศศิริ ธรรมโชติ • อุทิศ เหมะมูล |