recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**คืนร้อนซ่อนปรารถนา** (เกาหลี: 백야행: 하얀 어둠 속을 걷다) เป็นภาพยนตร์แนวระทึกขวัญ ลึกลับ ของเกาหลีใต้ปี ค.ศ. 2009 นำแสดงโดย ฮัน ซ็อก-คยู, ซน เย-จิน และ โก ซู สร้างจากนวนิยายของญี่ปุ่นเรื่อง Journey Under the Midnight Sun ของ Keigo Higashino

เรื่องย่อ
---------

ภาพยนตร์เรื่องนี้เริ่มต้นเมื่อ คิม ชี-ฮู เจ้าของโรงรับจำนำถูกพบว่าเสียชีวิตในอาคารร้างในเมืองอันห่างไกล ตำรวจสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นการฆาตกรรมหรือการฆ่าตัวตาย 

สิบสี่ปีก่อนนั้นมีคนพบศพชายคนหนึ่งบนเรือร้าง ผู้ต้องสงสัยหลักเป็นผู้หญิงที่สงสัยว่าเป็นคู่รักของเขาก็ถูกพบว่าเสียชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน อี จี-อา ลูกสาวของผู้หญิงคนนั้นได้เปลี่ยนชื่อเป็น ยู มี-โฮ ในเวลาต่อมาเมื่อเธอย้ายไปอยู่กับป้าของเธอซึ่งทำสวนดอกไม้

สิบสี่ปีต่อมานักสืบ โช มิน-อู บังเอิญค้นพบความเชื่อมโยงระหว่างทั้งสองคดี จากการพูดคุยกับภรรยาม่ายของเจ้าของโรงรับจำนำและลูกชายของเธอ คิม โย-ฮัน ไม่ได้เบาะแสอะไรเลย จากนั้น โช มิน-อู ได้ขอความช่วยเหลือจาก ฮัน ดง-ซู ซึ่งสืบสวนคดีนี้เมื่อสิบสี่ปีก่อน ฮัน ดง-ซู จดจำได้ทุกรายละเอียดข้อเท็จจริงเพราะคดีที่ยังไม่คลี่คลายนี้ได้ทำลายอาชีพและพรากชีวิตลูกชายของเขา ดง-ซู ตัดสินใจเปิดการสอบสวนอีกครั้งพร้อมกับ มิน-อู และ อี ชี-ย็อง

นักแสดง
-------

* ฮัน ซ็อก-คยู รับบทเป็น ฮัน ดง-ซู
* ซน เย-จิน รับบทเป็น ยู มี-โฮ/อี จี-อา
* โก ซู รับบทเป็น คิม โย-ฮัน
* อี มิน-จ็อง รับบทเป็น อี ชี-ย็อง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Baekyahaeng (White Night) (2009)". *Box Office Mojo*. Retrieved 2013-03-20.
2. ↑  Wee, Geun-woo (4 November 2010). "INTERVIEW: Actor Ko Soo - Part 2". *10Asia*. สืบค้นเมื่อ 2013-08-24.
**บริติชเอเชียแอร์เวย์** (อังกฤษ: British Asia Airways) เป็นสายการบินและบริษัทลูกของบริติชแอร์เวย์ซึ่งก่อตั้งเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2536 โดยมีฐานบินหลักในประเทศไต้หวันเพื่อดำเนินเส้นทางบินลอนดอน–ฮ่องกง–ไทเป เนื่องจากปัญหาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของสาธารณรัฐจีนส่งผลทำให้สายการบินประจำชาติที่เดินทางไปยังสาธารณรัฐประชาชนจีนไม่ได้รับอนุญาตให้เดินทางไปไต้หวัน (สาธารณรัฐจีน) ซึ่งสายการบินในลักษณะเดียวกันได้แก่เจแปนเอเชียแอร์เวย์ (โดยเจแปนแอร์ไลน์) ออสเตรเลียเอเชียแอร์ไลน์ (โดยควอนตัส) และแอร์ฟรานซ์อาซีย์ (โดยแอร์ฟรานซ์)

ฝูงบินของบริติชเอเชียแอร์เวย์ประกอบด้วยเครื่องบินโบอิง 747-436 ซึ่งใช้ลายพิเศษโดยเปลี่ยนส่วนหางจากธงยูเนียนแจ็กเป็นอักษรจีน **英亞** (พินอิน: *Yīng Yà*) หรือ "บริติชเอเชีย" ในภาษาจีนกลาง

บริติชเอเชียแอร์เวย์ปิดตัวลงในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2544 หลังจากที่บริติชแอร์เวย์ยกเลิกเส้นทางบินไปไทเป

เครื่องบินโบอิง 747-400 ของบริติชเอเชียแอร์เวย์ที่ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990

ดูเพิ่ม
-------

* แอร์ฟรานซ์อาซีย์
* เจแปนเอเชียแอร์เวย์
* ออสเตรเลียเอเชียแอร์ไลน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Calder, Simon (23 April 1993). "Special Report on Long-Haul Air Travel: 'Air Asia' goes from strength to strength: Simon Calder looks at the growing success of the Eastern travel industry". *The Independent*. London.
2. ↑  "Why Taiwan is still an unique escape". *The Independent*. London. 16 June 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-25. สืบค้นเมื่อ 2019-11-30.
3. ↑  Robert Storey (1998). *Taiwan*. Lonely Planet. p. 166. ISBN 978-0-86442-634-5.
4. ↑  "Explore our past: 1990 - 1999". *British Airways*.
5. ↑  "Explore our past: 2000- Present". *British Airways*.
ธงประจำหมู่เกาะออร์คนีย์
ธงในอดีตของหมู่เกาะออร์คนีย์
**ธงประจำกลุ่มเกาะออร์คนีย์** ที่ใช้ในปัจจุบัน เป็นแบบธงที่ชนะเลิศการประกวดธงประจำหมู่เกาะ ในเดือน กุมภาพันธ์และเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 ในการประกวคครั้งนี้ ได้ให้ประชาชนในท้องถิ่นลงคะแนนเลือกแบบธงที่ชอบมากที่สุดจากธง 5 แบบซึ่งเป็นแบบที่ผ่านการรับรองจากศาลแห่งลอร์ดลีออน (Court of the Lord Lyon) อันเป็นองค์กรที่ดูแลเรื่องตราสัญลักษณ์ต่าง ๆ ในสกอตแลนต์แล้ว แบบธงที่ได้รับเลือกด้วยจำนวนสูงสุดเป็นผลงานของดันแคน ทูลล็อก จากเขตเบอร์เซย์ โดยได้รับคะแนนเสียงร้อยละ 53 มีลักษณะเป็นธงพื้นสีแดง กลางธงมีรูปกางเขนแบบนอร์ดิก ซึ่งเป็นรูปกางเขนที่มีจุดศูนย์กลางค่อนไปทางคันธง ปลายแขนกางเขนแต่ละด้านจดขอบธง รูปกางเขนนี้เป็นกางเขนสีน้ำเงินขอบเหลือง

สีแดงและสีเหลืองมาจากสีของตราแผ่นดิน 2 ประเทศ คือ ตราแผ่นดินของสกอตแลนด์และตราแผ่นดินของนอร์เวย์ ต่างก็ใช้สีเหลืองกับสีแดงและรูปสิงโตยืนประกอบอยู่ด้วยกัน ความหมายของธงนี้จึงหมายถึงออร์คนีย์เป็นมรดกที่สืบทอดมาจากสกอตแลนด์และนอร์เวย์ ส่วนสีน้ำเงินนั้นนำมาจากสีของธงชาติสกอตแลนด์ และใช้แทนความหมายถึงทะเลกับประวัติศาตร์ทางทะเลของดินแดนแห่งนี้ 

ธงใหม่ของออร์คนีย์นี้มีลักษณะคล้ายกับธงชาตินอร์เวย์ (กางเขนสีน้ำเงินขอบขาว) และธงชาติโอลันด์ (ใช้สีในธงที่แตกต่างกัน)

ธงในอดีต
--------

แบบธงก่อนหน้านี้ของกลุ่มเกาะออร์คนีย์ ประกาศใช้ในปี พ.ศ. 2538 ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 ธงดังกล่าวซึ่งเป็นธงแบบดั้งเดิมของเซนต์แม็กนัส (St Magnus) ถูกปฏิเสธการรับรองอย่างเป็นทางการโดยลอร์ดลีออน เนื่องจากความคล้ายคลึงกับธงประจำชาติอื่น เช่นธงของสหภาพคาลมาร์ (Kalmar Union)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Flag design approved by Lord Lyon เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *The Orcadian*, 25 June – 1 July 2007
2. ↑  "Decision time for new Orkney flag". *Orkney Islands Council*. 2007-02-14. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-28. สืบค้นเมื่อ 2008-04-24.
3. ↑  "Ballot paper to select Orkney community flag" (PDF). *Orkney Islands Council*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2007-09-28. สืบค้นเมื่อ 2008-04-24.
4. 1 2  "Postman designs new Orkney flag". *BBC News*. 2007-04-10.
5. ↑  "Kalmar Union Flag". *www.crwflags.com*. สืบค้นเมื่อ 2020-07-18.

ดูเพิ่ม
-------

* ธงชาตินอร์เวย์
* ธงชาติโอลันด์
* ธงในสหราชอาณาจักร
* ธงชาติสหราชอาณาจักรคาลมาร์
บรรยากาศภายในศาลหลักเมืองกรุงเทพมหานคร โดยเสาหลักเมืองแบบสูงเป็นเสาเดิมตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 ส่วนเสาหลักเมืองแบบสั้นถูกสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4
**ศาลหลักเมือง** คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อันเป็นที่ตั้งของหลักเมือง ซึ่งตามธรรมเนียมพิธีของศาสนาพุทธ,ศาสนาพราหมณ์หรือศาสนาพื้นบ้านแบบจีนว่า ก่อนที่จะสร้างเมืองจะต้องทำพิธียกเสาหลักเมืองในที่อันเป็นชัยภูมิสำคัญ เพื่อเป็นสิริมงคลแก่บ้านเมืองที่จะสร้างขึ้น ศาลหลักเมืองในประเทศไทยส่วนใหญ่ทำจากไม้มงคล เช่น ชัยพฤกษ์ ราชพฤกษ์ ในลักษณะเสา ปลายยอดเป็นดอกบัวตูม หรือหน้าเทวดา หรืออาจเป็นหลักหินโบราณ ใบเสมาโบราณ ที่พบในพื้นที่นั้นๆ ตัวศาลส่วนใหญ่เป็นศาลาจตุรมุขทรงไทย มีประตูทั้งสี่ด้าน ยอดอาจเป็นแบบปรางค์ แบบปราสาท แบบมณฑป หรือเป็นศาลเจ้าแบบจีน ตามศรัทธาการก่อสร้างในพื้นที่นั้น บางพื้นที่อาจพบร่วมกันทั้งเสาหลักเมือง และศาลเจ้าแบบจีน ซึ่งมักมีองค์ประธานศาลเจ้าเป็นเทวรูปไม้หรือศิลา เรียกว่า เจ้าพ่อหลักเมือง หรือเจ้าแม่หลักเมือง สถานที่ตั้งส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่ชุมชนเมืองเก่า อาจเป็นตัวจังหวัด หน้าศาลากลางจังหวัด ในประเทศไทยจังหวัดส่วนใหญ่มีศาลหลักเมือง บางอำเภอก็มีศาลหลักเมือง ซึ่งยังคงเรียกว่า ศาลหลักเมืองเนื่องจากบางอำเภอก็เป็นเมืองเก่า ก่อนถูกลดฐานะลงเป็นอำเภอในปัจจุบัน ตามชุมชนเล็กๆ อื่นๆ ก็อาจมีศาลประจำชุมชนเหมือนกัน แต่จะเรียกเป็นศาลหรือเจ้าที่ประจำหมู่บ้าน ชุมชน
**ธงแสดงสัญชาติกองทัพแอฟริกาใต้** เป็นธงทหารที่ใช้ในส่วนราชการของกองทัพแอฟริกาใต้ มีลักษณะเป็นธงพื้นสีเขียวมีรูปธงชาติแอฟริกาใต้อยู่ที่มุมธงด้านคันธง ที่ด้านปลายธงมีภาพตราราชการของกองทัพแห่งชาติ

ประวัติ
-------

ตั้งแต่ ค.ศ. 1951, ภายหลังการจัดระเบียบใหม่และเปลี่ยนชื่อเป็นกองกำลังป้องกันแอฟริกาใต้ พร้อมกับธงแสดงสัญชาติของแต่ละเหล่าทัพ ในส่วนของกองกำลังป้องกันนั้น ยังไม่มีธงประจำหน่วยเป็นของตน. เมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1981, เสนาธิการกองกำลังป้องกันแอฟริกาใต้ ได้ประกาศรับรองแบบธง' สำหรับหน่วยที่ยังไม่มีธงประจำหน่วย. ซึ่งมีรายละเอียดแบบธงดังนี้ ""ธงพื้นสีเขียว อัตราส่วน 2:3 มุมธงด้านคันธงมีรูปธงชาติสหภาพแอฟริกาใต้ *ส้ม, ขาว, น้ำเงิน*, ขอบสีขาว; ด้านปลายธงมีภาพตราราชการของกองกำลังป้องกันแอฟริกาใต้; สมอเรือสีน้ำเงินเข้มประกอบปีกนกสีฟ้า และ ดาบไขว้สีแสด บนฐานของปราสาทกูดโฮปพื้นสีขาวขอบในสีเขียว และ ขอบนอกสีทอง".

พัฒนาการของธงแสดงสัญชาติกองทัพแอฟริกาใต้พ.ศ. 2490-2524พ.ศ. 2524-2537พ.ศ. 2537-2546
ค.ศ. 1994 ภายหลังสิ้นสุดการถือผิว และ เนลสัน แมนเดลาได้รับเลือกตั้งให้เป็นประธานาธิบดีแอฟริกาใต้ กองทัพแอฟริกาใต้ได้จัดส่วนราชการโดยผนวกกองกำลังติดอาวุธของพรรคสมัชชาแห่งชาติแอฟริกา Umkhonto we Sizwe, the Pan Africanist Congress กองทัพปลดปล่อยประชาชนอซาเนีย และ หน่วยป้องกันตนเองของพรรคเสรีภาพอินคาตา ยกสถานะเป็นกองทัพแห่งชาติ เมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1994. พร้อมกับการแก้ไขธงแสดงสัญชาติ โดยการเปลี่ยนธงชาติที่มุมบนคันธงจากธงชาติสมัยสหภาพ *ส้ม, ขาว, น้ำเงิน* เป็นธงชาติแบบที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้. ธงแสดงสัญชาติกองทัพสมัยสหภาพใช้มาจนถึง เดือนกรกฎาคมในปีเดียวกัน พร้อมกับประกาศใช้ธงแสดงสัญชาติผืนใหม่ มีการใช้อย่างเป็นทางการครั้งแรกในพิธีสวนสนามที่เมือง โพโลเควน (ปีเตอร์สเบิร์ก) วันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1994.

ค.ศ. 2003 ได้มีการแก้ไขแบบธง โดยเปลี่ยนตราราชการแบบเก่าสมัยสหภาพ เป็นแบบตราใหม่มีลักษณะเป็นรูปหอกสีเหลืองสี่เล่ม ใบหอกแต่ละเล่มจะเป็นสีประจำเหล่าทัพของตนรองรับด้วยงาช้างสองเล่ม ประกอบดาบไขว้ บนโล่เก้าแฉกสีเขียวขอบนอกสีทอง

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Burgers, A.P. (2008). *The South African flag book: the history of South African flags from Dias to Mandela*. Protea Book house. p. 168. ISBN 1869191129.
2. ↑  "South African Defence Force ensign (1981 - 1994)". Crwflags.com. สืบค้นเมื่อ 2017-03-07.
3. ↑  Le Roux, Len. "The post-apartheid South African military: Transforming with the nation" (PDF). ISS Africa. สืบค้นเมื่อ 2017-03-07. `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)
4. 1 2  Watson, Berry. "Flags of the South African Department of Defence - 1994 and Beyond" (PDF). International Congresses of Vexillology. สืบค้นเมื่อ 2017-03-07.

| * ด
* ค
* ก
ธงชาติแอฟริกาใต้ |
| --- |
| ธงชาติ | 
* ธงชาติแอฟริกาใต้

 |
| ธงพระอิสริยยศ | 
* ธงข้าหลวงต่างพระองค์
* ธงประธานาธิบดี

 |
| ธงแสดงสัญชาติ | 
* ธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน
* ธงแสดงสัญชาติสีแดง
* ธงแสดงสัญชาติการบินพลเรือน

 |
| ธงกองทัพและธงราชการ | 
* ธงแสดงสัญชาติกองทัพ
* ธงแสดงสัญชาติกองทัพบก
* ธงแสดงสัญชาติสีขาว
* ธงแสดงสัญชาติกองทัพอากาศ
* ธงแสดงสัญชาติบริการสาธารณสุขทหาร
* ธงแสดงสัญชาติตำรวจ
* ธงแสดงสัญชาติรัฐทัณฑ์

 |
| อดีตสาธารณรัฐบัวร์และเคปโคโลนี | 
* สาธารณรัฐนาตาเลีย
* เสรีรัฐออเรนจ์
* สาธารณรัฐทรานส์วาล
* รัฐโกเซ็น
* สเตลลาร์แลนด์
* อาณานิคมเคป
* อาณานิคมทรานส์วาล
* อาณานิคมแม่น้ำออเรนจ์

 |
**ศาลประชาชนสูงสุด** (จีน: 最高人民法院) เป็นศาลสูงสุดของสาธารณรัฐประชาชนจีน ทำหน้าที่พิจารณาคดีใหม่ที่กฎหมายกำหนดให้เป็นอำนาจของศาลประชาชนสูงสุด, คดีเก่าที่ถูกอุทธรณ์ขึ้นมาจากศาลประชาชนชั้นสูง, ควบคุมดูแลการบริหารงานยุติธรรมในศาลประชาชนชั้นต่างๆ (ชั้นสูง, ชั้นกลาง, ชั้นต้น) ตลอดจนมีอำนาจตีความข้อกฎหมายที่หน่วยงานต่างๆเสนอขึ้นมา บรรดาคำวินิจฉัยข้อกฏหมายของศาลประชาชนสูงสุดถือว่ามีผลบังคับใช้เสมอเป็นกฎหมาย

รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน บัญญัติให้ศาลประชาชนสูงสุดอยู่ มีความรับผิดชอบและรายงานต่อสภาประชาชนแห่งชาติ เพื่อป้องกันมิให้องค์กรศาลทำหน้าที่เป็นเอกเทศจากส่วนการปกครอง ศาลประชาชนสูงสุดประกอบด้วยตุลาการประมาณสี่ร้อยคน และบุคลากรหกร้อยคน ประธานศาลประชาชนสูงสุดมาจากเสนอชื่อโดยประธานาธิบดี และได้รับความเห็นชอบจากสภาประชาชนแห่งชาติ

ศาลประชาชนสูงสุดมีเขตอำนาจศาลในสาธารณรัฐประชาชนจีนเฉพาะส่วนที่ไม่รวมฮ่องกงและมาเก๊าซึ่งเป็นเขตบริหารพิเศษในระบบกฎหมายแบบคอมมอนลอว์

อ้างอิง
-------

1. ↑  About the Supreme People's Court เก็บถาวร 1 กันยายน 2018 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Chinese)
2. ↑  รายงาน สาธารณรัฐประชาชนจีน เก็บถาวร 2021-08-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน วิทยาลัยศาลรัฐธรรมนูญ สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ

| * ด
* ค
* ก
สถาบันหลักของสาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  | สภาประชาชนแห่งชาติ |  |  |  |  |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|
|  |  |  |  |  | คณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ |  |  |  |  |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | ประธานาธิบดี |
|  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|
|  | คณะมนตรีรัฐกิจ |  | คณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลาง |  | คณะกรรมาธิการตรวจสอบแห่งชาติ |  | ศาลประชาชนสูงสุด |  | สำนักงานอัยการประชาชนสูงสุด |  |  |  |  |
|

 |
**ยุทธการนากาชิโนะ** (長篠の戦い *Nagashino no Tatakai*) เป็นการรบที่ทหารม้าตระกูลทาเคดะเข้าโจมตีปราสาทนากาชิโนะของตระกูลโทกุงาวะ ในช่วงวันที่ 22 มิถุนายน อิเอยาสุได้ทำการส่งตัวโทริอิ ซุนีมงไปขอความช่วยเหลือจากโอดะ แต่ถูกทหารทาเคดะจับกุมและถูกประหาร

โอดะ โนบุนากะจึงรีบส่งทหารเข้ามาช่วยเหลือโทกุงาวะ อิเอยาสุ และโนบุนากะได้ทำการใช้กลยุทธ์ปืนไฟทำการโจมตีทหารม้าทาเคดะจนทหารม้าทาเคดะแตกพ่าย ทางด้านทาเคดะ คัตสึโยรินั้นหนี่กลับแคว้นคาอิอย่างบอบช้ำ ในการรบครั้งนี้ทำให้ชื่อเสียงของทหารม้าฟุริงคะซันถูกบั่นทอนโดยโอดะ โนบุนากะ

บาบะ โนบุฮารุสละชีวิตเพื่อให้ทาเคดะ คัตสึโยริถอยทัพได้อย่างปลอดภัย

เหตุการณ์หลังจากยุทธการนากาชิโนะ
--------------------------------

หลังยุทธการนากาชิโนะ อำนาจทางการทหารของตระกูลทาเคดะนั้นลดลงไปมาก จนถึงวันที่ 3 เมษายน ค.ศ.1582 ตระกูลทาเคดะก็ล่มสลายพร้อมกับการตายของทาเคดะ คัตสึโยริในยุทธการเท็นโมคุซัน

ภาพวาดการรบครั้งสุดท้ายของทาเคดะ คัตสึโยริในยุทธการเท็นโมคุซัน (วาดขึ้นในสมัยเอโดะ)

ในสมัยใหม่
----------

ภาพยนตร์เรื่อง คาเกมูชา ในปี ค.ศ.1980 ที่กำกับการแสดงโดย อะคิระ คุโรซาว่า แสดงฉากการรบที่นากาชิโนะในช่วงปลายของภาพยนตร์

ในเกมวางแผน โททัลวอร์:โชกุน 2 ผู้เล่นจะได้เล่นเป็นกองทัพของโอดะ โนบุนากะ

อ้างอิง
-------

* 
* เก็บถาวร 2019-01-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
*
ระวังสับสนกับ ศาลพระกาฬ (จังหวัดลพบุรี)
**ศาลพระกาฬ** เป็นเทวสถานในศาสนาพราหมณ์-ฮินดู ก่อนถูกดัดแปลงเป็นพุทธสถานในยุคต่อมา ตั้งอยู่บริเวณสี่แยกตะแลงแกงบนเกาะเมือง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่บริเวณเกือบกึ่งกลางเกาะเมืองและเป็นย่านตลาดที่มีผู้คนพลุกพล่านมาก และหากมีการประหารนักโทษก็จะมีการเสียบหัวประจานให้ประชาชีเห็นจะได้เกรงกลัวมิเอาเยี่ยงอย่าง ปัจจุบันศาลพระกาฬหลงเหลือเพียงรากฐานของอิฐเท่านั้น

สุจิตต์ วงษ์เทศให้คำอธิบายว่าศาลพระกาฬในจังหวัดพระนครศรีอยุธยานี้เป็นแบบอย่างในการสร้างเทวสถานโบสถ์พราหมณ์และเสาชิงช้าหน้าวัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหารในกรุงเทพมหานครด้วย

ประวัติ
-------

จากการขุดค้นของคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากรเมื่อปี พ.ศ. 2512 พบว่าศาลพระกาฬนี้เป็นเทวาลัยของศาสนาพราหมณ์-ฮินดูมาแต่ดั้งเดิม คาดว่าถูกสร้างขึ้นในช่วงกรุงศรีอยุธยาตอนต้นหรือราวพุทธศตวรรษที่ 20 ลักษณะเป็นปรางค์ซุ้มสี่ทิศ ยุคแรกนั้นเป็นเทวสถานในนิกายไศวะ และนิกายไวษณพ มีการขุดค้นพบเทวรูปสำริด เช่น พระอิศวร พระนารายณ์ และพระคเณศ ทรงเครื่องและศิราภรณ์อย่างขอมสมัยนครวัด ทั้งนี้หากพิจารณาจากภูมิสถานของศาลพระกาฬก็จะพบว่าอยู่ในกลางพระนคร บริเวณจุดตัดของถนนป่าโทนกับถนนศรีสรรเพชญ์เป็นสี่แยกเรียกว่าตะแลงแกง ในหนังสือ *ตำนานกรุงเก่า* ของพระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เดชะคุปต์) ได้เขียนบรรยายเอาไว้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2450 ความว่า

> "...ข้างฟากถนนตะแลงแกงทางใต้ด้านตะวันตก มีศาลพระกาฬหลังคาเป็นซุ้มปรางค์ และมีศาลอยู่ต่อกันไปเข้าใจว่าจะเป็นศาลพระเสื้อเมือง พระทรงเมือง พระหลักเมือง ที่ตรงตะแลงแกงเห็นจะถือกันว่าเป็นกลางพระนคร..."
> 
> 

ย่านตะแลงแกงนี้มีประชากรอยู่อย่างหนาแน่นด้วยเป็นที่ตั้งของตลาดสดที่ขายของแต่เช้าจรดเย็นและตลาดค้าของชำขนาดใหญ่สองแห่งคือตลาดหน้าคุกและตลาดหน้าศาลพระกาฬ ทั้งนี้หากมีการประหารนักโทษก็จะทำการประหารที่ตะแลงแกง แล้วเสียบศีรษะศพประจานให้เพื่อให้ประชาชนเกรงกลัวมิกล้าเอาเยี่ยงอย่าง

ต่อมายุคหลังมีการดัดแปลงศาลพระกาฬเป็นพุทธสถาน สันนิษฐานว่าน่าจะเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2179 พระราชพงศาวดารระบุว่าในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททองโปรดเกล้าให้รื้อเทวสถานเดิมไปสร้างใหม่ ณ ย่านชีกุน จากการขุดค้นทางโบราณคดีจึงพบว่ามีพระพุทธรูป และพบว่าด้านหน้ามีการสร้างวิหารขนาดใหญ่ในยุคหลัง แต่หลังการดัดแปลงเป็นพุทธสถานนี้ก็พบว่าศาลพระกาฬก็เริ่มโรยรา และถูกทิ้งร้างขาดการดูแลมานาน สันนิษฐานว่าจะเกิดขึ้นช่วงก่อนเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองไปจนถึงยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  ปวัตร์ นวะมะรัตน (26 มกราคม 2560). "ตะแลงแกง". *ศิลปวัฒนธรรม*. สืบค้นเมื่อ 26 เมษายน 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
2. 1 2 3 4 5  "ศาลพระกาฬ พระนครศรีอยุธยา". *TAT Edutour*. สืบค้นเมื่อ 26 เมษายน 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)[*ลิงก์เสีย*]
3. 1 2  สุจิตต์ วงษ์เทศ (8 เมษายน 2560). "ศาลพระกาฬ ยุคอยุธยา อยู่สี่แยกตะแลงแกง ย่านกลางเมือง". *มติชนออนไลน์*. สืบค้นเมื่อ 26 เมษายน 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
สำหรับนครในประเทศญี่ปุ่น ดูที่ อามางิ (จังหวัดฟูกูโอกะ)

𒂼𒄄 *ama-gi4* ในอักษรรูปลิ่มภาษาซูเมอร์
***อามา-กิ*** (อักษรโรมัน: *Ama-gi*) เป็นศัพท์ภาษาซูเมอร์ที่เขียนเป็น 𒂼𒄄 *ama-gi4* หรือ 𒂼𒅈𒄄 *ama-ar-gi4* ซึ่งแปลว่า "เสรีภาพ", "การปล่อยจากความเป็นทาส", "การยกเว้นหนี้หรือภาระผูกพัน" และ "การฟื้นฟูบุคคลและทรัพย์สินให้กลับคืนสู่สภาพเดิม" เช่น การปลดหนี้ คำอธิบายอีกแบบ ได้แก่ "การกลับคืนสู่สภาพเดิม" และปลดปล่อยจากหนี้, ความเป็นทาส, ภาษี หรือการลงโทษ

คำนี้มีที่มาจากคำนาม *ama* "แม่" (บางครั้งมีเครื่องหมายกรณีกรรมรองเอ็นคลิติก (enclitic dative case) เป็น *ar*) และคำกริยาปัจจุบันกาลสมบูรณ์ *gi4* "กลับมา, ฟื้นฟู, นำกลับ" ทำให้มีความหมายตรงตัวว่า "การกลับมาของแม่" ซามูเอล โนอาห์ เครเมอร์ นักอัสซีเรียวิทยา (Assyriologist) กล่าวถึงศัพท์นี้ว่าเป็นตัวอย่างแรกสุดของแนวคืดเสรีภาพ เขาเขียนไว้ใน ค.ศ. 1963 ว่า "เรายังคงไม่รู้ว่าทำไมภาพพจน์นี้มีความหมายว่า 'เสรีภาพ'" วลีนี้มีความคล้ายกับศัพท์ภาษาแอกแคดว่า *anduraāru(m)* แปลว่า "เสรีภาพ", "ข้อยกเว้น" และ "ปลดปล่อยจากการเป็น (หนี้) ทาส"

องค์กรอิสรนิยมจำนวนมากใช้อักษรรูปลิ่มนี้เป็นสัญลักษณ์ของตนเอง โดยอ้างเป็น "รูปเขียนแรกสุดเกี่ยวกับคำว่า 'เสรีภาพ'"

อ้างอิง
-------

1. ↑  John Alan Halloran (2006). *Sumerian Lexicon: A Dictionary Guide to the Ancient Sumerian Language*. David Brown Book Company. p. 19. ISBN 978-0978642907.
2. ↑  Karen Radner, Eleanor Robson, บ.ก. (2011). *The Oxford Handbook of Cuneiform Culture*. Oxford University Press. pp. 208–209. ISBN 978-0199557301.
3. 1 2  "amargi". *Electronic Pennsylvania Sumerian Dictionary*.
4. ↑  Åke W. Sjöberg, บ.ก. (1998). *The Sumerian Dictionary of the University of Pennsylvania Museum*. Philadelphia. pp. 200–201, 208–210.
5. ↑  A Descriptive Grammar of Sumerian
6. ↑  Kramer, Samuel Noah (1963). *The Sumerians: Their History, Culture, and Character*. University of Chicago Press. p. 79. ISBN 0226452387.
7. ↑  Niels Peter Lemche (January 1979). "*Andurārum* and *Mīšarum*: Comments on the Problem of Social Edicts and Their Application in the Ancient near East". *Journal of Near Eastern Studies*. **38** (1): 11–22. doi:10.1086/372688. JSTOR 544568. S2CID 162196494.
8. ↑  Jeremy A. Black; Andrew George; J. N. Postgate (2000). *A Concise Dictionary of Akkadian*. Otto Harrassowitz Verlag. p. 17. ISBN 978-3447042642.
9. ↑  "Our Logo | Liberty Fund". libertyfund.org. สืบค้นเมื่อ 2019-05-03.
สัญลักษณ์ของชุมชนกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
สำหรับธงสีรุ้งในความหมายทั่วไป ดูที่ ธงสีรุ้ง

 โรงแรมสโตนวอลล์ในหมู่บ้านกรีนวิช แมนฮัตตัน ซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุจลาจลสโตนวอลล์ ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2512 ได้รับการประดับประดาด้วยธงไพรด์สีรุ้ง ในปี พ.ศ. 2559
**ธงสีรุ้ง** (อังกฤษ: rainbow flag) หรือที่เรียกว่า **ธงเกย์ไพรด์** (อังกฤษ: gay pride flag) หรือ **ธงไพรด์** (อังกฤษ: pride flag) เป็นสัญลักษณ์ของความภาคภูมิใจของเลสเบียน เกย์ ไบเซ็กชวล และทรานส์เจนเดอร์ (แอลจีบีที) และขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ แต่ละสีสะท้อนถึงความหลากหลายของชุมชนบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ และสเปกตรัมของเพศวิถีและสถานะเพศของมนุษย์ การใช้ธงสีรุ้งเป็นสัญลักษณ์แห่งเกย์ไพรด์ เริ่มต้นขึ้นในซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา และในที่สุดก็กลายเป็นสิ่งที่มีทั่วไปในงานสิทธิของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศทั่วโลก

ธงสีรุ้งสร้างสรรค์โดยศิลปินกิลเบิร์ต เบเกอร์, ลินน์ เซเกอร์บลอม, เจมส์ แม็กนามารา และนักเคลื่อนไหวคนอื่น ๆ การออกแบบผ่านการแก้ไขหลายครั้งหลังจากเปิดตัวครั้งแรกในปี พ.ศ. 2521 และสานต่อแรงบันดาลใจให้เกิดรูปแบบต่าง ๆ กัน แม้ว่าธงสีรุ้งดั้งเดิมของเบเกอร์จะมี 8 สี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 จนถึงปัจจุบัน ธงสีรุ้งรูปแบบทั่วไปประกอบด้วยแถบ 6 สีได้แก่ แดง ส้ม เหลือง เขียว น้ำเงิน และม่วง โดยทั่วไปธงจะแสดงในแนวนอนโดยมีแถบสีแดงอยู่ด้านบนสุด เพื่อเลียนแบบสีของรุ้งกินน้ำตามธรรมชาติ

ปัจจุบันกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศและกลุ่มพันธมิตรใช้ธงสีรุ้งและสิ่งของต่าง ๆ ที่มีธีมสีรุ้งเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงอัตลักษณ์หรือหรือการสนับสนุนของพวกตน มีธงสีรุ้งหลากหลายแบบที่ใช้เพื่อมุ่งความสนใจไปที่เหตุหรือกลุ่มเฉพาะในชุมชน (เช่น คนข้ามเพศ การต่อสู้กับการแพร่ระบาดของโรคเอดส์ รวมไปถึงกลุ่มคนผิวสีที่มีความหลากหลายทางเพศ) นอกจากสีรุ้งแล้ว ยังมีการใช้ธงและสัญลักษณ์ อื่น ๆ เพื่อสื่อถึงอัตลักษณ์เฉพาะภายในชุมชนบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Goicichea, Julia (August 16, 2017). "Why New York City Is a Major Destination for LGBT Travelers". The Culture Trip. สืบค้นเมื่อ February 2, 2019.
2. ↑  Rosenberg, Eli (June 24, 2016). "Stonewall Inn Named National Monument, a First for the Gay Rights Movement". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ June 25, 2016.
3. ↑  "Workforce Diversity The Stonewall Inn, National Historic Landmark National Register Number: 99000562". National Park Service, U.S. Department of the Interior. สืบค้นเมื่อ April 21, 2016.
4. ↑  "Long-Lost Fragment of First Rainbow Pride Flag Resurfaces After Four Decades".
5. ↑  "The Rainbow Flag: Lynn Segerblom & Lee Mentley".
6. ↑  "The woman behind the Rainbow Flag". March 3, 2018.
7. ↑  "HERSTORY – Meet Lynn Segerblom, One of the Creators of the Original 1978 Rainbow Flag - WeHo Times West Hollywood Daily News, Nightlife and Events". July 18, 2018.
8. ↑  "The Rainbow Flag". สืบค้นเมื่อ May 29, 2021.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Original 1978 Rainbow Flag at the GLBT Historical Society
* "Unsung Heroes of the Gay World: Vexillographer Gilbert Baker". *UK Gay News*. April 17, 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 25, 2016.


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ธงสีรุ้ง (กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ)**
พระอุโบสถ และศาลาราย
**ศาลาราย**
ศาลาราย พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นมีเป็นศาลาโถงไม่มีฝา จำนวน 12 หลัง ตั้งอยู่รายรอบพระอุโบสถ ด้านทิศเหนือ และทิศใต้มีจำนวนด้านละ 4 หลัง ทิศตะวันออก และทิศตะวันตกมีจำนวนด้านละ 2 หลัง แต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่ามีรูปร่างลักษณะแบบใด ใช้เป็นที่อ่านหนังสือศาสนาให้ราษฎรที่ไม่รู้หนังสือฟังเวลามีงานหรือวัน สำคัญทางพระพุทธศาสนา และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ ในสมัยรัชกาลที่ 3 และรัชกาลที่ 4 ด้วย มีลักษณะเหมือนกันทั้งรูปร่าง ขนาดและความสูง ลักษณะเป็นศาลาโถงขนาด 2 ห้อง หลังคาทรงไทย มุงด้วยกระเบื้องดินเผาเคลือบสี โดยมีพื้นสีน้ำเงินขอบสีส้ม หน้าบันเป็นรูปเทพนม บนพื้นกระจกสีขาว มีลาย กระหนกประกอบโดยรอบบนกระจกพื้นสีน้ำเงิน ประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์และนาคสะดุ้งทำด้วยไม้ มีคันทวยไม้จำหลักลายเป็นรูปพญานาครองรับชายคาโดยรอบ เพดานฉลุฉายปิดทองบนพื้นชาด เสาเป็นเสาสี่เหลี่ยมฉาบปูนย่อเหลี่ยม ระหว่างเสาทำเป็นคูหาโค้งตอนมุม พื้นซึ่งทำเป็น 2 ระดับปูด้วยหินอ่อน ปัจจุบันทุกวันเข้าพรรษา วันกลางพรรษา และ วันออกพรรษา จะมีนักเรียนไปสวดโอ้เอ้วิหารรายในศาลารายเหล่านี้ด้วย
**กุหลาบโตเกียว** (อังกฤษ: Tokyo Rose หรือบ้างสะกดเป็น Tokio Rose) เป็นชื่อทั่วไปที่กำลังฝ่ายสัมพันธมิตรในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ใช้เรียกโฆษกหญิงโฆษณาชวนเชื่อของญี่ปุ่นที่พูดภาษาอังกฤษราวโหลหนึ่ง กุหลาบโตเกียวมีเจตนาเพื่อขัดขวางขวัญกำลังใจของกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรที่ฟังการแพร่สัญญาณ ทหารอเมริกันในแปซิฟิกมักฟังการแพร่สัญญาณโฆษณาชวนเชื่อเพื่อรับทราบถึงผลของการปฏิบัติทางทหารของพวกตน โดยจับความหมายโดยนัย นอกเหนือจากการปฏิบัติแล้ว ยังมีนิยายว่ากุหลาบโตเกียวมีความแม่นตรงอย่างน่ากลัว กล่าวถึงหน่วยและกระทั่งชื่อของทหารปัจเจก แม้นิยายเหล่านี้ไม่เคยมีเอกสารพิสูจน์ เช่น บทและการแพร่สัญญาณที่บันทึกไว้ กุหลาบโตเกียวมักสะท้อนในหนังสือและภาพยนตร์ที่ได้รับความนิยมอย่าง*สมรภูมิศักดิ์ศรี ปฐพีวีรบุรุษ* (*Flags of Our Fathers*) ข่าวลือเกี่ยวกับผู้ประกาศโฆษณาชวนเชื่อที่คล้ายกันมีลอร์ดฮอ-ฮอ (Lord Haw-Haw) และแอ็กซิสแซลลี (Axis Sally)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Talking History radio program on "World War II Radio Propaganda: Real and Imaginary" and Ann Elizabeth Pfau and David Householder, "'Her Voice a Bullet': Imaginary Propaganda and the Legendary Broadcasters of World War II," *Sound in the Age of Mechanical Reproduction*, eds. Susan Strasser and David Suisman, University of Pennsylvania Press, 2009.
ใน ค.ศ. 2000 ได้มีการประกาศรางวัลอิกโนเบลสาขาฟิสิกส์ให้กับ Andre Geim จากมหาวิทยาลัยรัดเบาด์ไนเมเคิน และ ไมเคิล เบอร์รี จากมหาวิทยาลัยบริสตอล สหราชอาณาจักร สำหรับการทำให้กบที่ยังมีชีวิตอยู่ลอยด้วยพลังแม่เหล็ก
**อิก โนเบล** (อังกฤษ: Ig Nobel) ย่อมาจาก Ignoble Nobel prizes เป็นรางวัลที่มอบให้แก่ผลงานทางวิทยาศาสตร์หรืองานวิจัยที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ เช่น ระหว่างน้ำเชื่อมกับน้ำธรรมดามนุษย์จะว่ายในน้ำไหนได้ไวกว่ากัน ก่อตั้งโดย มาร์ก อับราฮัมส์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1991 มีการมอบรางวัลทุกปีโดยมอบปีละ 10 รางวัลในแต่ละสาขาที่ต่างกันไป อับราฮัมส์ตั้งรางวัลนี้ขึ้นมาเพื่อฉายแสงให้กับโครงการวิทยาศาสตร์แปลก ๆ ที่ไม่ได้รับความสนใจจากกองบรรณาธิการนิตยสารวิทยาศาสตร์ ซึ่งงานวิจัยแปลก ๆ เหล่านี้อาจสูญหายไปในอนาคต โดยในปี 2556 คณะแพทย์ชาวไทยได้รับรางวัลในสาขาสาธารณสุขจากผลงานเรื่องการต่ออวัยวะเพศที่ถูกตัดขาด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Geim becomes first Nobel & Ig Nobel winner". Improbable.com. October 5, 2010. สืบค้นเมื่อ November 17, 2018.

* สุดยอดไอเดียบรรเจิด (ที่ไม่น่าจะเกิดได้) ตบเท้าคว้า "อิกโนเบล 2005"  เก็บถาวร 2007-04-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ยุทธการที่นนทบุรี** (Battle of Nonthaburi) การรบกันระหว่างกรุงศรีอยุธยา และราชวงศ์โก้นบอง เมื่อกองทัพพม่าจำนวน 20,000 นายสามารถเอาชนะกองทัพกรุงศรีอยุธยาจำนวน 60,000 นายได้สำเร็จ

การรบ
-----

หลังจากการรบที่เมืองกาญจนบุรี กองทัพทางใต้ภายใต้การนำของมังมหานรธา เคลื่อนตัวสู่ทางใต้ของกรุงศรีอยุธยา และพวกเขาเคลื่อนทัพมาจนถึงเมืองนนทบุรีประมาณ 60 กิโลเมตรทางใต้ของกรุงศรีอยุธยา พวกเขาเผชิญหน้ากับกองกำลังป้องกันของสยามตลอดทางสู่กรุงศรีอยุธยา และมังมหานรธาได้จัดตั้งกองทหารรักษาการณ์ และการรบหลักครั้งแรกทางใต้เกิดขึ้นเมื่อกองทัพสยามโจมตีกองทหารรักษาการณ์ของพม่าทั้งทางบกและทางเรือ กองทัพเรือของสยามประกอบด้วยเรือรบหลายลำและเรือของอังกฤษ แต่พม่าก็ป้องกันเป็นสามารถ และสยามต้องล่าถอยไป เรืออังกฤษแล่นหนีออกทะเล

กองทัพพม่าพวกเขาเคลื่อนขึ้นเหนือ และได้พบกับกองทัพสยามจำนวน 60,000 นายทางตะวันตกของเมือง ซึ่งมีจำนวนมากกว่า 3 ต่อ 1 แต่ด้วยประสบการณ์ที่มากกว่าของกองทัพพม่า พวกเขาสามารถบีบให้ทหารสยามต้องล่าถอยกลับราชธานีไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัติศาสตร์-ความเป็นมา จังหวัดนนทบุรี
2. ↑  Myint-U, p. 99
**อังเดร อันตานาโซวิช แคนเชลสกี** (รัสเซีย: Андрей Антанасович Канчельскис; เกิด 23 มกราคม ค.ศ. 1969) เป็นนักฟุตบอลอาชีพและผู้จัดการทีมชาวรัสเซีย ตลอดอาชีพค้าแข้ง เขาคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีก 2 สมัยกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และสกอตติชพรีเมียร์ลีก 2 สมัยกับเรนเจอส์

แคนเชลสกีเริ่มต้นอาชีพของเขากับ Zirka Kropyvnytskyi ทีมบ้านเกิดของเขาในปี ค.ศ. 1986 ก่อนที่จะย้ายไปดินาโมเคียฟ ในโซเวียตท็อปลีกและต่อมากับคู่แข่งอย่างชัคตาร์ดอแนตสก์ จากนั้นเขาก็ย้ายไปเล่นในต่างประเทศโดยเซ็นสัญญากับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ซึ่งเขาช่วยให้ทีมคว้าแชมป์ลีกครั้งแรกในรอบ 26 ปี หลังจากเล่นให้กับยูไนเต็ด 4 ปีเขาก็ย้ายไปที่เอฟเวอร์ตัน ในปี ค.ศ. 1995 ซึ่งเขาใช้เวลา 18 เดือนก่อนที่จะย้ายไปฟิออเรนตินา ด้วยค่าตัวเป็นประวัติการณ์สำหรับผู้เล่นที่เกิดในโซเวียต หลังจากเล่นในอิตาลีจนได้รับบาดเจ็บ แคนเชลสกีก็ย้ายไปเรนเจอส์ ซึ่งเขาคว้าทริปเปิลแชมป์ในประเทศในฤดูกาลแรก

ระดับสโมสร
----------

### ชีวิตวัยเด็กและอาชีพในสหภาพโซเวียต

แคนเชลสกีเกิดที่เมืองกรอปึวนึตสกึย ในสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครนของสหภาพโซเวียต เป็นบุตรชายของบิดาชาวลิทัวเนียชื่ออันตานาส และมารดาชาวยูเครน แคนเชลสกีเริ่มต้นอาชีพของเขากับทีมบ้านเกิด Zirka Kropyvnytskyi หรือที่รู้จักกันในชื่อ Zirka Kirovograd

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Lietuvių kilmės sporto žvaigždės: Andrejus Kančelskis" [Sports stars of Lithuanian descent: Andrejus Kančelskis]. *Lietuviuzaidynes* (ภาษาลิทัวเนีย). 1 June 2017. สืบค้นเมื่อ 14 September 2021.
2. ↑  Akulov, Anatoly; Gusev, Pyotr (16 August 2020). "Андрей Канчельскис: "Система Лобановского была непобедимой"" [Andrei Kanchelskis: "Lobanovsky's system was invincible"]. *Playmaker24* (ภาษารัสเซีย). สืบค้นเมื่อ 17 September 2021.
**เอเตียน-หลุยส์ มาลุส** (ฝรั่งเศส: *Étienne-Louis Malus*; 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2318 - 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2355) เป็นทหารสัญญาบัตร นักฟิสิกส์ และนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส รู้จักกันดีว่าเป็นผู้อธิบายความเข้มของแสงโพลาไรซ์ (กฎของมาลุส)

มาลุสเกิดที่กรุงปารีส ต่อมาเมื่อเจริญวัยขึ้นได้เข้าร่วมรบกับจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ในสงครามสำรวจอียิปต์ ระหว่าง พ.ศ. 2341-2355 หลังสงครามได้เป็นภาคีสมาชิกแผนกคณิตศาสตร์ สถาบันอียิปต์ (*Institut d'Égypte*) รวมทั้งได้เป็นภาคีสมาชิกบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์แห่งประเทศฝรั่งเศส (*Académie des Sciences*) พร้อมกับรับรางวัลเหรียญรัมฟอร์ด (Rumford Medal) จากราชวิทยสมาคมอังกฤษ เมื่ออายุได้ 35 ปี 

งานหลัก ๆ ของมาลุสเกี่ยวข้องกับทัศนศาสตร์ หรือวิชาว่าด้วยแสง โดยเขาได้ศึกษาการเขียนเส้นลำแสงตามแนวทางของยูลิอุส พลึคเคอร์ (Julius Plücker) นักฟิสิกส์และคณิตศาสตร์ชาวเยอรมัน รวมถึงทำการทดลองสอบทานทฤษฎีที่คริสเตียน ฮอยเกนส์ ได้เคยให้ไว้ นอกจากนี้ มาลุสยังได้ค้นพบการโพลาไรซ์คลื่นแสงโดยการสะท้อน (พ.ศ. 2352) รวมทั้งการหักเหสองแนวในผลึก (พ.ศ. 2353) อีกด้วย อย่างไรก็ดี มาลุสไม่สามารถหาความสัมพันธ์ระหว่างมุมโพลาไรซ์กับดัชนีหักเหของวัสดุที่แสงตกกระทบ ยกเว้นน้ำเท่านั้น ในที่สุดงานนี้ได้มีการแก้ไขจนเสร็จสมบูรณ์โดยเดวิด บรูว์สเตอร์ (David Brewster) นักฟิสิกส์ชาวอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2358

ชื่อของเอเตียน มาลุส เป็นหนึ่งใน 72 ชื่อ ที่จารึกไว้ที่หอไอเฟล ส่วนร่างของเขาถูกฝังที่สุสานแปร์-ลาแชซ ทางตะวันออกของกรุงปารีส

อ้างอิง
-------

* Kahr, Bart; Claborn, Kacey (2008), "The lives of Malus and his bicentennial law.", *Chemphyschem : a European journal of chemical physics and physical chemistry* (ตีพิมพ์ Jan 11, 2008), vol. 9 no. 1, pp. 43–58, doi:10.1002/cphc.200700173, PMID 17680582

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F. "เอเตียน-หลุยส์ มาลุส", *MacTutor History of Mathematics archive*, University of St Andrews.
* English translation of his paper "Optique"

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* เยอรมนี
* สหรัฐ
* กรีซ
* เนเธอร์แลนด์

 |
| พจนานุกรมชีวประวัติ | 
* เยอรมนี

 |
| อื่น ๆ | 
* Faceted Application of Subject Terminology
* Social Networks and Archival Context
* SUDOC (France)
	+ 1

 |
**อังเฆลา มิเชล เลออน ยูเรียร์** (สเปน: *Angela Michelle León Yuriar*) เป็นนางงามชาวเม็กซิโก ผู้ครองตำแหน่งมิสแกรนด์เม็กซิโก 2020 และเป็นตัวแทนประเทศเม็กซิโกในการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2020 (Miss Grand International 2020) ที่จัดขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2564 ที่ประเทศไทย และได้ผ่านเข้ารอบ 20 คนสุดท้าย พร้อมกับได้รับรางวัลชุดราตรียอดเยี่ยม

ประวัติ
-------

อังเฆลาเกิดเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2543 ในเมืองกูเลียกัน ประเทศเม็กซิโก ปัจจุบัน อังเฆลาเป็นนักศึกษาระดับปริญญา คณะบริหารธุรกิจที่มหาวิทยาลัย TecMilenio ในเมืองกูเลียกัน และทำงานเป็นผู้นำเสนอแนวคิดให้กับสถานีโทรทัศน์ TVP Culiacán

การประกวด
---------

### มิสซีนาโลอา 2018

อังเฆลาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นมิสซีนาโลอา 2018 เพื่อที่จะเข้าร่วมประกวดมิสเม็กซิโก 2019 

### มิสเม็กซิโก 2019

อังเฆลาได้เข้าร่วมการประกวดมิสเม็กซิโก 2019 และสามารถผ่านเข้ารอบ 10 คนสุดท้าย

### มิสแกรนด์เม็กซิโก 2020

อังเฆลาได้เข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์เม็กซิโก 2020 ในองค์กรของมิสเม็กซิโก และได้รับตำแหน่งเป็น *มิสแกรนด์เม็กซิโก 2020* เป็นตัวแทนประเทศเม็กซิโกเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2020 ที่จัดขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2564 ที่กรุงเทพมหานคร โดยเธอได้ผ่านเข้ารอบ 20 คนสุดท้าย และได้รับรางวัลชุดราตรียอดเยี่ยม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Julio Blanca (25 October 2019). "Venezuela repetirá en 2020 como sede del Miss Grand International". *La Sopa* (ภาษาสเปน). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 January 2020. สืบค้นเมื่อ 20 May 2020.

  



| ก่อนหน้า |  | อังเฆลา ยูเรียร์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **มาริอา มาโล** |  | **มิสแกรนด์เม็กซิโก** (มิสแกรนด์เม็กซิโก 2020) |  | **ยังอยู่ในตำแหน่ง** |

| * ด
* ค
* ก
ตัวแทนผู้เข้าประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2020 |
| --- |
| 
* บราซิล ลาลา แกจิส
* เม็กซิโก อังเฆลา ยูเรียร์
* ปวยร์โตรีโก ฟาบิโอลา บาเลนติน
* ไทย พัชรพร จันทรประดิษฐ์
* สหรัฐ อาเบนา อัปเปียห์

 |
| 
ตัวแทนผู้เข้าประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
 |
**บริษัทรถไฟฟ้าเคฮัง จำกัด** (ญี่ปุ่น: 京阪電気鉄道株式会社; โรมาจิ: *Keihan Denki Tetsudō Kabushiki-gaisha*) เป็นผู้ให้บริการรถไฟในจังหวัดโอซะกะ จังหวัดเคียวโตะ และจังหวัดชิงะ ในประเทศญี่ปุ่น เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "เคฮัง" (京阪) หรือ "เคฮังเด็นเทะสึ" (京阪電鉄) หรือ "เคฮังเด็นชะ" (京阪電車)

ประวัติ
-------

รถไฟเคฮังเริ่มให้บริการรับส่งผู้โดยสารระหว่างโอซะกะกับเคียวโตะในปี ค.ศ. 1910 และเป็นบริษัทที่ให้บริการรถไฟฟ้าเชื่อมระหว่างสองเมืองนี้เป็นบริษัทแรก และเป็นทางรถไฟสายแรกที่ทอดยาวไปตามริมฝั่งแม่น้ำโยะโดะ หลังจากนั้น เคฮังได้เข้าซื้อกิจการของรถไฟในแถบโอสึ (สายโอสึ)

ในทศวรรษ 1920 รถไฟเคฮังเริ่มสร้างเส้นทางเชื่อมระหว่างโอซะกะกับเคียวโตะอีกเส้นทางหนึ่งเป็นสาขาย่อย ชื่อว่า รถไฟชินเคฮัง (新京阪鉄道) และได้เชื่อมกับเคฮังสมบูรณ์ในปี 1930 ปัจจุบัน ทางรถไฟสายนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ ฮังคีวสายเคียวโตะ

ในปี 1943 รัฐบาลญี่ปุ่นสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2ได้บังคับให้เคฮังควบรวมกิจการกับรถไฟฮังชินคีวโค ก่อตั้งเป็นรถไฟเคฮังชินคีวโค (京阪神急行電鉄 *Keihanshin Kyūkō Dentetsu*) ต่อมา ในปี 1949 หลังพ้นสงครามไปแล้ว รถไฟเคฮังได้กลับมารวมตัวกันใหม่อีกครั้ง (ยกเว้นสายชินเคฮัง) และกลับมาใช้ชื่อบริษัเดิม ส่วนรถไฟเคฮังชินคีวโคก็เปลี่ยนชื่อเป็น รถไฟฮังคีว และใช้ชื่อนี้จนถึงทุกวันนี้

เส้นทางรถไฟ
-----------

เคฮัง ซีรีส์ 8000
รถไฟเคฮังแบ่งการให้บริการหลัก ๆ ออกเป็นสายเคฮังกับสายโอสึ โดยรถไฟที่ให้บริการระหว่างเคียวโตะกับโอซะกะจะเป็นรถไฟรางใหญ่ ขณะที่รถไฟที่ให้บริการระหว่างเคียวโตะกับโอสึจะมีลักษณะคล้ายกับรถราง ความกว้างของรางทั้งเครือข่ายอยู่ที่ 1,435 มิลลิเมตร คือ รางคู่ความกว้างมาตรฐาน

### สายเคฮัง

* เคฮังสายหลัก: โยะโดะยะบะชิ–ซันโจ
* สายโอสึ: ซันโจ–เดมะชิยะนะงิ
* สายนะกะโนะชิมะ: นะกะโนะชิมะ–เทมมะบะชิ
* สายคะตะโนะ: ฮิระคะตะชิ–คิไซชิ
* สายอุจิ: ชุโชะจิมะ–อุจิ

### สายโอสึ

* สายเคชิน: มิสะสะงิ–ฮะมะโอสึ
* สายอิชิยะมะซะกะโมะโตะ: อิชิยะมะเดะระ–ซะกะโมะโตะ

### สายอื่น ๆ

* สายเคเบิล (鋼索線) หรือเรียกว่า โอะโตะโกะยะมะเคเบิล (男山ケーブル)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (อังกฤษ)
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (ญี่ปุ่น)
**เอเบิล แอนโทนี เจมส์ กาวเวอร์** (อังกฤษ: Abel Anthony James Gower; ค.ศ. 1836 ที่ลีวอร์โน ประเทศอิตาลี – 1899?) เป็นกงสุลชาวอังกฤษ ปฏิบัติหน้าที่ในญี่ปุ่น 2 ครั้ง ระหว่างช่วงบากูมัตสึ ที่นางาซากิและฮาโกดาเตะ เขายังเป็นช่างภาพสมัครเล่น

หลังจากใช้ชีวิตในประเทศจีน กาวเวอร์ทำงานที่สถานอัครราชทูตอังกฤษในโทเซ็นจิ เอโดะ (ต่อมาคือโตเกียว) เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมเจ้าหน้าที่ของรัทเทอร์ฟอร์ด อัลคอก ต่อมาปี ค.ศ. 1863 เขามีส่วนร่วมในการระดมยิงคาโงชิมะ ในปี ค.ศ. 1866 เขาได้เป็นกงสุลในฮาโกดาเตะ (ในเอโซะ ต่อมาคือฮกไกโด) โดยก่อนหน้านั้นเป็นกงสุลในนางาซากิ (ในคิวชู)

หลายปีที่ผ่านมา เชื่อกันว่ากาวเวอร์หรือวอลเทอร์ บี. วุดเบอรี อาจจะมีส่วนร่วมในภารกิจของบริษัทจากลอนดอนที่ชื่อ *เนเกรตตีและแซมบรา* (*Negretti and Zambra*) ในการถ่ายภาพประเทศจีนและญี่ปุ่น ระหว่างปี ค.ศ. 1857 ถึง 1860 เพราะปัจจุบันภาพถ่ายของปีแยร์ รอซีเย ยังมีข้อสงสัย ชุดภาพของมหาวิทยาลัยไลเดิน มีภาพถ่ายของกาวเวอร์ ที่มีลายเซ็นว่า "P. Rossier" และในปี ค.ศ. 1859 ทั้งรอซีเยและกาวเวอร์ได้ออกเดินทางร่วมกันโดย เรือหลวง *แซมป์ซัน* จากนางาซากิไปยังเอโดะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nagasaki post from NFSRC web page; other information from *Bakumatsu-ishin jinmei-jiten.*
2. ↑  Bennett.

บรรณานุกรม
----------

* Bennett, Terry. Bennett, Terry. 'The Search for Rossier: Early Photographer of China and Japan' เก็บถาวร 2016-12-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Accessed 12 September 2006; cited above as "Bennett". Originally appeared in *The PhotoHistorian-Journal of the Historical Group of the Royal Photographic Society*, December 2004.
* *Bakumatsu-ishin jinmei-jiten* (幕末維新人名事典, A biographical dictionary of the *Bakumatsu* and Meiji revitalization). Tokyo: Shinjinbutsujūraisha, 1994. ISBN 4-404-02063-5
* Nagasaki Foreign Settlement Research Group. "British Consulateเก็บถาวร 2011-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน." *People, places and scenes from the Nagasaki foreign settlement, 1859-1941.*
**คืบ** เป็นหน่วยวัดความยาวของไทย มีที่มาจากการเหยียดมือออกลงบนพื้นราบอย่างเต็มที่ หนึ่งคืบวัดจากปลายนิ้วโป้ง ไปถึงนิ้วนางหรือนิ้วก้อย  แต่เนื่องจากระยะคืบของแต่ละคนไม่เท่ากัน *พระราชบัญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด พระพุทธศักราช ๒๔๖๖* จึงกำหนดให้ 1 คืบยาวเท่ากับ ¼ ของเมตร (0.25 เมตร) เป็นต้นมา และใช้อักษรย่อว่า ค. 

1 คืบ มีค่าเท่ากับ

* 10 นิ้ว
* 25 เซนติเมตร
* 0.25 เมตร
* 1/2 ศอก
* 4 กะโหลก

ในทางกลับกัน

* 1 ศอก = 2 คืบ
* 1 วา = 8 คืบ
* 1 เส้น = 160 คืบ
* 1 โยชน์ = 64,000 คืบ
* 4 กะโหลก = 1 คืบ

เกรียก
------

**เกรียก** เป็นการวัดด้วยมือเช่นเดียวกับคืบ แต่วัดจากนิ้วโป้งไปถึงนิ้วชี้ ระยะเกรียกจึงสั้นกว่าคืบเล็กน้อย ไม่ใช้เป็นมาตราวัด และไม่มีการเทียบในพระราชบัญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด

สำนวนที่กล่าวถึง
----------------

* ได้คืบจะเอาศอก - ต้องการจะได้มากกว่าที่ได้มาแล้ว
* คืบก็ทะเล ศอกก็ทะเล - เมื่อออกทะเลอย่าประมาท ทะเลล้วนมีอันตราย
* แค่คืบแค่เกรียก - เพียงระยะสั้น ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน (2008-09-06). "ได้คืบจะเอาศอก". *คลังความรู้ ราชบัณฑิตยสถาน*. สืบค้นเมื่อ 2009-05-23.
2. ↑  "พระราชบัญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด พระพุทธศักราช ๒๔๖๖". *ราชกิจจานุเบกษา ๔๐*. 27 ธันวาคม พ.ศ. 2466. หน้า 183-218.
3. ↑  กาญจนา นาคสกุล. "คืบ-เกรียก". *คลังความรู้ ราชบัณฑิตยสถาน*. สืบค้นเมื่อ 2009-05-23.
พิกัดภูมิศาสตร์: 55°55′20″N 37°48′0″E﻿ / ﻿55.92222°N 37.80000°E﻿ / 55.92222; 37.80000

**บริษัทร่วมทุน จรวดและอวกาศเอเนอร์เจีย ตั้งชื่อตาม ซ. ป. โคโรเลฟ** (รัสเซีย: Ракетно-космическая корпорация «Энергия» им. С. П. Королёва, อักษรโรมัน: *Raketno-kosmicheskaya korporatsiya "Energiya" im. S. P. Koroleva*), หรือที่รู้จักในอีกชื่อว่า **บจอ เอเนอร์เจีย** (РКК «Энергия», **RKK "Energiya"**), เป็นบริษัทผู้ผลิตส่วนประกอบของขีปนาวุธทิ้งตัว, ยานอวกาศและ สถานีอวกาศ ของรัสเซีย. บริษัทเป็นผู้พัฒนาและผู้รับเหมารายสำคัญของโครงการอวกาศรัสเซีย อีกทั้งยังเป็นผู้ถือครองส่วนแบ่งรายใหญ่ของบริษัท Sea Launch. ชื่อของบริษัทมีที่มาจากชื่อของ เซียร์เกย์ โคโรเลฟ, หัวหน้าคนแรกของสำนักงานออกแบบของบริษัท, และจากคำภาษารัสเซียที่แปลว่า พลังงาน.

ภาพรวม
------

เอเนอร์เจียเป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดใน อุตสาหกรรมอวกาศรัสเซีย และยังเป็นส่วนสำคัญของอุตสาหกรรม บริษัทรับผิดชอบสำหรับการดำเนินการทั้งหมดที่เกี่ยวกับการบินอวกาศของมนุษย์ และเป็นผู้นำในการพัฒนายานอวกาศ โซยูซ และ โปรเกรซ, อีกทั้งยังเป็นผู้นำในการพัฒนาสถานีอวกาศนานาชาติในส่วนของรัสเซีย ในช่วงกลางทศวรรษที่ 2000 บริษัทได้ว่าจ้างพนักงานประมาณ 22,000-30,000 คน

กิจการได้รับ 4 เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งการปฏิวัติเดือนตุลาคม และข้อความขอบคุณจากประธานาธิบดีแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย นอกจากนี้ นักบินอวกาศรัสเซียอีก 14 คน ที่ถูกว่าจ้างโดยบริษัทได้รับตำแหน่ง "วีรชนแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย"

โครงสร้าง
---------

นายกรัฐมนตรี วลาดิมีร์ ปูติน ในพิพิธภัณฑ์ของบริษัทจรวดและอวกาศเอเนอร์เจีย
บริษัทประกอบไปด้วยบริษัทย่อยและสาขาดังต่อไปนี้:

* สำนักงานออกแบบหลัก
* สาขา ไบโคนูร์
* บริษัทร่วมทุนปิด โรงงานผลิตเครื่องจักรทดลอง
* บริษัทร่วมทุนปิด วอลชสคอย DB
* บริษัทร่วมทุนปิด คอสมอส

ตั้งแต่ปี 2009, หุ้น 38% ของบริษัทเป็นของรัฐบาลรัสเซีย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  *e-disclosure.ru*. สืบค้นเมื่อ 26 August 2017. `{{cite web}}`: `|title=` ไม่มีหรือว่างเปล่า (help)
2. ↑  "Список аффилированных лиц". *e-disclosure.ru*. สืบค้นเมื่อ 26 August 2017.
3. ↑  "Business briefs". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 12, 2010. สืบค้นเมื่อ 2010-11-10.
4. ↑  Harvey, Brian (2007). "The design bureaus". *The Rebirth of the Russian Space Program* (1st ed.). Germany: Springer. ISBN 978-0-387-71354-0.
5. 1 2 3  "OAO Rocket and Space Corporation Energia after S.P. Korolev". OAO Energia. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-07-11. สืบค้นเมื่อ 2009-10-05.
**คืนยูรี** (อังกฤษ: Yuri's Night) เป็นการเฉลิมฉลองระหว่างประเทศ ตรงกับวันที่ 12 เมษายนของทุกปี จัดขึ้นเพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์สำคัญในการสำรวจอวกาศ ได้ชื่อตามมนุษย์คนแรกในอวกาศ ยูรี กาการิน ซึ่งปล่อยสู่อวกาศด้วยยานวอสตอค 1 เมื่อวันที่ 12 เมษายน 2504 ในปี 2554 มีผู้จัดงานเฉลิมฉลองคืนยูรีกว่า 567 งาน ใน 75 ประเทศ ในทั้งเจ็ดทวีป  คืนยูรีมักถูกเรียกว่า "**งานสังสรรค์อวกาศโลก**"

คืนยูรีจัดตั้งขึ้นโดย ลอเรตตา ฮิเดลโก, จอร์จ ที. ไวท์ไซด์ส และทริช การ์เนอร์ คืนยูรีครั้งแรกจัดขึ้นเมื่อวันที่ 12 เมษายน 2544 ในวาระครบรอบ 40 ปีการบินอวกาศของมนุษย์ สำหรับสหภาพโซเวียตได้กำหนดวันนักบินอวกาศขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2505 แล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Yuri's Night Event Data" [คืนยูรี - งานสังสรรค์อวกาศโลก] (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-09-28. สืบค้นเมื่อ October 13, 2018.
2. ↑  "Darwin's Day to Yuri's Night: some science dates to remember" [วันดาร์วินถึงคืนยูรี: วันสำคัญทางวิทยาศาสตร์ที่จะจดจำ]. *The Guardian* (ภาษาอังกฤษ). September 20, 2014. สืบค้นเมื่อ January 17, 2015.
3. ↑  
Teague, Jason Cranford (2011-02-14). "Celebrate 50 Years of Human Space Flight on Yuri's Night". *Wired*. สืบค้นเมื่อ 2011-04-04.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**คืนยูรี**

* Yuri's Night
|  |
| --- |
| บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของบทความ**เคมี** |
| **เคมีอินทรีย์** |
|  |
| สารประกอบไฮโดรคาร์บอน |
| อลิฟาติก
อโรมาติก
เฮเทอรโรไซคลิก |
| หมู่ฟังก์ชัน |
| แอลกอฮอล์ 
แอลดีไฮด์ 
สารประกอบอะลิไซคลิก 
อะไมด์ 
อะมีน 
คาร์โบไฮเดรต 
กรดคาร์บอกซิลิก 
เอสเตอร์ 
อีเทอร์ 
คีโตน 
ลิพิด 
เมอร์แคปแทน 
ไนไตรล์  |
| **สเตอริโอไอโซเมอริซึม** |
| คอมฟิกุรุเชัน 
อิแนนทิโอเมอร์ 
จีออเมตริกไอโซเมอริซึม 
คอนฟอร์เมชัน  |
| **ปฏิกิริยาหลัก** |
| ปฏิกิริยาการแทนที่ 
ปฏิกิริยาการกำจัด  |
| **สเปกโทรสโกปี** |
| อัลตราไวโอเลต-วิซิเบิลสเปกโทรสโกปี 
อินฟราเรดสเปกโทรสโกปี 
นิวเคลียร์แมกเนติกเรโซแนนซ์สเปกโทรสโกปี 
แมสส์สเปกโทรสโกปี  |
| **สถานีย่อยเคมีอินทรีย์** ·* ด
* ค
* ก
 |

หมู่คีโทน
ในสารประกอบอินทรีย์ **คีโทน** (อังกฤษ: Ketone, alkanone) เป็นสารประกอบชนิดหนึ่งที่ประกอบด้วย หมู่คาร์บอนิล (C=O) เชื่อมพันธะกับอะตอมคาร์บอนอื่นอีกสองอะตอมในรูปแบบ R1 (CO) R2 อะตอมที่มาแทนที่ R1 และ R2 ไม่อาจเป็นไฮโดรเจน (H)  เพราะเมื่อหมู่ R หมู่ใดหมู่หนึ่งเป็นไฮโดรเจน สารประกอบนี้จะเรียกว่าอัลดีไฮด์

คาร์บอนคาร์บอนิลเชื่อมพันธะกับอะตอมคาร์บอนสองอะตอมทำให้คีโทนแตกต่างจากกรดคาร์บอกซิลิก, อัลดีไฮด์, เอสเทอร์, เอไมด์, และ สารประกอบอื่น ๆ ที่ประกอบด้วยออกซิเจน พันธะคู่ของหมู่คาร์บอนิลทำให้คีโทนแตกต่างจากแอลกอฮอล์และอีเธอร์

คีโทนที่พื้นฐานที่สุดคือ แอซีโทน, CH3-CO-CH3 (ชื่อตามระบบ IUPAC คือโพรพาโนน)

อะตอมคาร์บอนที่อยู่ติดกับหมู่คาร์บอนิลเรียกว่า \alpha -คาร์บอน ไฮโดรเจนที่เชื่อมกับอะตอมคาร์บอนนี้เรียก \alpha -ไฮโดรเจน ในการมีอยู่ของตัวเร่งปฏิกิริยาชนิดกรด ทำให้คีโทนถูกเรียกเป็นคีโต-อีนอล ทอร์โมเมอริซึม คีโทนทำปฏิกิริยาเคมีกับเบสรุนแรงให้อีโนเลตเหมือนกัน ไดคีโทนเป็นสารประกอบที่ประกอบด้วยคีโทนสองหมู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  International Union of Pure and Applied Chemistry. "ketones" Compendium of Chemical Terminology Internet edition.
2. ↑  The position of the carbonyl group is usually denoted by a number; in propanone there can only be one position. While propanone or propan-2-one is how the molecule should be named according to systematic nomenclature, the name "acetone" is retained in official IUPAC nomenclature
**เอเธนส์** (กรีกโบราณ: Ἀθῆναι, *Athênai*, [a.tʰɛ̂ː.nai̯]: *อะแธไน*) ในสมัยคลาสสิกของกรีซโบราณ (508-322 ก่อนค.ศ.) เป็นศูนย์กลางของชุมชนเมืองในนครรัฐเอเธนส์ ตั้งอยู่ในแอตติกา ประเทศกรีซ เอเธนส์เป็นชาติผู้นำแห่งสันนิบาตดีเลียน ในสงครามเพโลพอนนีซ ระหว่างสันนิบาตดีเลียน และสันนิบาตเพโลพอนนีเซียน ซึ่งนำโดยสปาร์ตา ไคลส์ธีนีสเป็นผู้ก่อตั้งประชาธิปไตยขึ้นในเอเธนส์ ในปีที่ 508 ก่อนค.ศ. หลังจากโค่นอำนาจเผด็จการของไอซากอรัสลงได้ ระบอบการปกครองนี้อยู่ได้อย่างมั่งคงต่อมาถึง 180 ปี จนกระทั่งหลังพระเจ้าอเล็กซานเดอร์สวรรคต เมื่อแอนติปาเตอร์นำทัพมาเกโดนีอากำหราบการลุกฮือของนครรัฐกรีก ในสงครามลาเมียน และยกเลิกระบอบประชาธิปไตยในเอเธนส์ เอเธนส์ขึ้นสู่จุดสูงสุดของอำนาจภายใต้การนำของรัฐบุรุษเพริคลีส ในระหว่างทศวรรษที่ 440 และ 430 ก่อนค.ศ.

ในสมัยคลาสสิก เอเธนส์เป็นศูนย์กลางของการเรียนรู้ในทุกแขนง ไม่ว่าด้านศิลปะ คณิตศาสตร์ ดนตรี วรรณคดี หรือปรัชญา เอเธนส์เป็นที่ตั้งของ *อาคาเดเมีย* มหาวิทยาลัยที่เพลโตก่อตั้งขึ้น และ *ไลเซียม* ของอริสโตเติล เอเธนส์ยังเป็นบ้านเกิดของนักเขียน นักปรัชญา นักการทหาร รวมไปถึงรัฐบุรุษที่โดดเด่นอีกมากมาย อาทิเช่น โสเครตีส, เพลโต, เพริคลีส, อริสโตฟานีส, ซอโฟคลีส และธูซิดิดีส
**กาย แมดิสัน** (อังกฤษ: Guy Madison; 19 มกราคม ค.ศ. 1922 – 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996) หรือชื่อเกิด **รอเบิร์ต โอเซลล์ โมสลีย์** (อังกฤษ: Robert Ozell Moseley) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักอย่างดีจากบทไวลด์ บิล ฮิกคอก ในละครชุด *The Adventures of Wild Bill Hickok* ตั้งแต่ปี 1951 ถึง 1958

ตลอดอาชีพนักแสดงของเขา แมดิสันได้รับรางวัลพิเศษจากรางวัลลูกโลกทองคำในปี 1954 รวมถึงมีดวงดาวอยู่บนฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟมสองดวง สำหรับวิทยุและโทรทัศน์

ชีวิตช่วงแรก
------------

แมดิสันเกิดในพัมพ์กินเซ็นเตอร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เขาเข้าเรียนที่วิทยาลัยเบเคอร์สฟิลด์ ซึ่งเป็นวิทยาลัยระบบ 2 ปี จากนั้นทำงานเป็นพนักงานรับสายโทรศัพท์ในเวลาสั้น ๆ ก่อนจะเข้าร่วมกองทัพเรือสหรัฐในปี 1942 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เขามีพี่ชายสามคนชื่อ แฮโรลด์, เดวิด และเวย์น มีอาชีพเป็นนักแสดงเช่นกัน โดยใช้ชื่อในวงการว่า เวย์น มัลลอรีย์ และยังมีน้องสาวอีกหนึ่งคนชื่อ โรสแมรี ด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Barnum, Mike (March 2016). "Getting Paid to Play Cowboys and Indians! An Interview with Wayne Mallory". *Classic Images* (489): 13–15, 66–70.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* กาย แมดิสัน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
***กามุซเบอซาร์บาฮาซาอินโดเนซียา*** (อินโดนีเซีย: *Kamus Besar Bahasa Indonesia*, แปลว่า พจนานุกรมภาษาอินโดนีเซียฉบับใหญ่) หรือย่อว่า ***กาเบเบอี*** (*KBBI*) เป็นพจนานุกรมทางการของภาษาอินโดนีเซีย จัดทำโดยศูนย์ภาษาแห่งกระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรมของประเทศอินโดนีเซีย พจนานุกรมนี้ถือเป็นแบบบัญญัติในฐานะมาตรวัดว่าคำใดได้รับการบรรจุเข้าไปในภาษาอินโดนีเซียอย่างเป็นทางการ

พจนานุกรมนี้ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกใน พ.ศ. 2531 โดยบรรจุคำ 62,000 คำ ฉบับพิมพ์ครั้งที่สองใน พ.ศ. 2534 บรรจุคำ 72,000 คำ ฉบับพิมพ์ครั้งที่สามใน พ.ศ. 2543 บรรจุคำ 78,000 คำ ฉบับพิมพ์ครั้งที่สี่ใน พ.ศ. 2551 บรรจุคำ 90,000 คำ และฉบับพิมพ์ครั้งที่ที่ห้าซึ่งเป็นฉบับปัจจุบันได้รับการเผยแพร่ใน พ.ศ. 2559 และบรรจุคำ 127,036 คำซึ่งสามารถสืบค้นออนไลน์ได้ รูปแบบภาษาที่พจนานุกรมนี้บันทึกคือภาษาทางการ ไม่เก็บคำที่ถือว่าเป็นสแลงหรือคำภาษาอื่น และมุ่งสร้างหลักเกณฑ์การใช้ภาษา คณะผู้จัดทำกล่าวว่า "การเรียบเรียงพจนานุกรมฉบับหนึ่ง ๆ เป็นผลจากความเพียรพยายามจัดประมวลภาษาซึ่งกลายเป็นส่วนหนึ่งของการกำหนดมาตรฐานภาษา พจนานุกรมนี้ได้รับคำวิจารณ์ว่าเลือกคำอย่างเคร่งครัดเกินไปและไม่เก็บคำที่ใช้กันทั่วไป คณะผู้จัดทำเปิดรับคำวิจารณ์และคำแนะนำในการที่จะทำให้พจนานุกรมฉบับนี้สะท้อนการใช้ภาษาอินโดนีเซียได้ดีขึ้นกว่าเดิม เซอตีโยโน ซูกีฮาร์โต เขียนใน *เดอะจาการ์ตาโพสต์* ว่า "*กาเบเบอี* ควรเป็นที่ยอมรับในฐานะผลพลอยได้จากผลงานของบรรดานักวิชาการอินโดนีเซียที่แสดงความมุ่งมั่นอย่างต่อเนื่องในการพัฒนาคลังศัพท์ภาษาอินโดนีเซีย"

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  van Dam, Nikolaos (15 February 2009). "A sophistication unfolds in a new dictionary". The Jakarta Post. สืบค้นเมื่อ 23 September 2020.
2. ↑  Sugiharto, Setiono (4 April 2009). "'KBBI': Praise, critique from a language user". The Jakarta Post. สืบค้นเมื่อ 23 September 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาอินโดนีเซีย)
* เกี่ยวกับ *กาเบเบอี* (ในภาษาอินโดนีเซีย)
**ภาษาซาไฟติก** (Safaitic language; อาหรับ: صفوية หรือ صفائية) เป็นชื่อของภาษาอาระเบียเหนือโบราณที่เขียนด้วยอักษรเซมิติกใต้ ซึ่งจารึกเหล่านี้เขียนโดยชาวเบดูอินและชาวเซมิ-นอมาดิกที่อยูในทะเลทรายซีโร-อาระเบีย อายุของจารึกเหล่านี้ยังไม่แน่ชัดแต่น่าจะอยู่ประมาณ พ.ศ. 443 – 943

การแพร่กระจาย
-------------

จารึกภาษาซาไฟติกตั้งชื่อตามสถานที่ที่พบครั้งแรกคือเอสซาฟาเมื่อ พ.ศ. 2400 บริเวณดังกล่าวเป็นทะเลทรายที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของดามัสกัส ประเทศซีเรีย ทางตะวันออกของประเทศจอร์แดน และทางตะวันตกเฉียงเหนือของซาอุดีอาระเบีย ตัวอย่างที่แยกออกไปพบที่ พัลมีราในซีเรีย ในเลบานอน ในวาดีฮัวราน ประเทศอิรัก และฮาอิลในภาคกลางตอนเหนือของซาอุดีอาระเบีย บริเวณที่หนาแน่นที่สุดพบในฮารัต อาช ชามะห์ ทะเลทรายทางใต้และตะวันออกจากยาเบล ดรูซ ผ่านจอร์แดนไปยังซาอุดีอาระเบีย ซึ่งพบจารึกประมาณ 30,000 ชิ้น และอาจจะมีที่ยังหาไม่พบอีกมาก

ภาษาและอักษร
------------

ภาษาซาไฟติกเป็นสาขาของกลุ่มภาษาเซมิติกกลางใต้ อยู่ในกลุ่มภาษาอาหรับที่ใช้เสียง h- แทนที่ ’al สำหรับคำนำหน้านามชี้เฉพาะ ซึ่งได้แก่ ภาษาซาไฟติก ภาษาลิเฮียไนต์ ภาษาทามูดิก และภาษาฮาไซติก อักษรที่ใช้เขียนภาษาซาไฟติกมี 28 ตัว มีกลุ่มของตัวอักษรสามแบบแต่เขียนในลำดับที่ต่างกัน รูปแบบในการเขียนมีหลายแบบคือแบบซาไฟติก แบบซาไฟติกเหลี่ยม และแบบซาไฟติกใต้ การเขียนมักเป็นแบบซิกแซกคือบรรทัดแรกจากซ้ายไปขวา บรรทัดต่อมาจากขวาไปซ้ายสลับไปเรื่อยๆหรือกลับกัน

เนื้อหา
-------

ส่วนใหญ่เขียนถึงคนที่ตายไปแล้ว การสวดภาวนาหรือการปฏิบัติศาสนกิจ บางครั้งแสดงการล่าสัตว์และค่ายพักของชาวเบดูอิน

วัฒนธรรม
--------

วัฒนธรรมของผู้พูดภาษาซาไฟติกเป็นที่รู้จักน้อยมาก ชาวเบดูอินในอดีตเก็บหลักฐานทางโบราณคดีไว้น้อย และการศึกษายังน้อยอยู่

อ้างอิง
-------

* King, G. (1990) "The Basalt Desert Rescue Survey and some preliminary remarks on the Safaitic inscriptions and rock drawings" *Proceedings of the Seminar for Arabian Studies* 20:55-78
* Macdonald, M. C. A. (1992) "Inscriptions, Safaitic" in *The Anchor Bible Dictionary* Vol 3 (editor in chief D N Freedman) Doubleday
* Macdonald, M. C. A. (2000) "Reflections on the linguistic map of pre-Islamic Arabia" *Arabian Archaeology and Epigraphy* 11(1):28–79
* Oxtoby, W. G. (1968) *Some Inscriptions of the Safaitic Bedouin* American Oriental Society, Oriental Series 50. New Haven, Connecticut
* Winnett, F. V. and Harding, G. L. (1978) *Inscriptions from Fifty Safaitic Cairns* Toronto

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Information on the Safaitic Database Project เก็บถาวร 2018-12-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Exhibition of Safaitic inscriptions เก็บถาวร 2015-12-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Southern Arabic Writings in Syria - Safaitic, Arab Writers Union in Damascus (in Arabic) เก็บถาวร 2009-06-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน