recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
วัดมเหยงคณ์ วัดร้างในตำบลหันตราในยามค่ำคืนท่ามกลางแสงเทียน
**ตำบลหันตรา** เป็นตำบล และทุ่งในอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ประวัติศาสตร์
-------------

ตำบลหันตราเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ตั้งชื่อตามทุ่งที่มีชื่อเดียวกัน เดิมเรียกว่า "ทุ่งอุทัย" และยังเป็นที่ประสูติของ สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ พระมหากษัตริย์องค์ที่ 8 แห่งอาณาจักรอยุธยา และรัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์สุพรรณภูมิ ในปี พ.ศ. 1974

แม่น้ำป่าสัก ไหลผ่านอำเภอนครหลวง ไหลเรื่อยไปจนถึงตัวเมืองอยุธยาไหลลงสู่พื้นที่ที่ แม่น้ำเจ้าพระยา และ แม่น้ำลพบุรี มาบรรจบกัน แม่น้ำป่าสักที่อยู่ทางทิศตะวันออกเรียกว่า "แม่น้ำหันตรา" หรือ "คลองหันตรา" ที่ไหลลงใต้สู่แม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณตอนล่างของ วัดพนัญเชิง เรียกว่า "ปากแม่น้ำเบี้ย" หรือ "ปากคลองสวนพลู" ดังนั้นสภาพของตัวเมืองพระนครศรีอยุธยาจึงเรียงรายอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำหันตราและหันหน้าไปทางแม่น้ำหันตราหรือแม่น้ำป่าสักโดยตรง

ทุ่งหันตราในสมัยอยุธยาเป็นนาข้าวหลวงและใช้เป็นสถานที่ประกอบพระราชพิธีแรกนาขวัญ และยังใช้เป็นสถานที่ฝึกทหาร จึงได้ชื่อว่า "ทุ่งหาญกล้า" ต่อมาเรียกเพี้ยนเป็น "ทุ่งหันตรา" มาจนถึงปัจจุบัน

ในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระองค์เคยประกอบพระราชกรณียกิจที่นี่หลายครั้ง

ภูมิศาสตร์
----------

ภูมิประเทศของตำบลหันตราเป็นที่ราบลุ่ม แม่น้ำหันตรารับน้ำจากแม่น้ำป่าสักที่ไหลผ่านทุกหมู่บ้านในพื้นที่ มีน้ำขังในฤดูฝนและมีน้ำท่วมประมาณ 2-3 เดือนต่อปี

ตำบลหันตราตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอพระนครศรีอยุธยา ห่างจากตัวเมืองอยุธยาประมาณ 5 กิโลเมตร (3.1 ไมล์)

มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลอื่น (จากทิศเหนือตามเข็มนาฬิกา) ได้แก่ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอพระนครศรีอยุธยา ตำบลธนู และตำบลข้าวเม่าใน อำเภออุทัย และตำบลไผ่ลิง อำเภอพระนครศรีอยุธยา

การแบ่งเขตการปกครอง
-------------------

ตำบลหันตราบริหารงานโดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่ เทศบาลเมืองอโยธยา และองค์การบริหารส่วนตำบลหันตรา

ในพื้นที่ยังแบ่งออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่

| หมู่ที่ | ชื่อ |
| --- | --- |
| 01. | บ้านชุมชนเคหะ |
| 02. | บ้านหันตรา |
| 03. | บ้านคลองสาคู |
| 04. | บ้านม้าใต้ |
| 05. | บ้านวัดดุสิดาราม |
| 06. | บ้านม้าเหนือ |
|

การเดินทาง
----------

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 มักเรียกขานว่า ทางหลวงสายเอเชีย

บริเวณใกล้เคียง
---------------

* วัดดุสิดาราม
* วัดมเหยงคณ์
* มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ และ สนามมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ
* อนุสรณ์สถานแห่งความจงรักภักดี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัตำบลหันตรา" [Hantra Subdistrict History]. *Mueang.ayutthaya*.[*ลิงก์เสีย*]
2. 1 2  "Memorial Loyalty Park". *Thailand Tourism Directory*.
3. ↑  "อนุสรณ์สถานแห่งความจงรักภักดี (ทุ่งหันตรา) พร้อมที่เที่ยวที่พักใกล้เคียง". *www.touronthai.com*. สืบค้นเมื่อ 16 November 2022.
**อัจฉรา รอดศาสตรา** (เหน่ง) เกิดเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2504 ที่โรงพยาบาลราชวิถี กรุงเทพมหานคร มีบิดาชื่อ ส.อ.ประเทือง และมารดาชื่อ อรุณ มีพี่น้อง 6 คนโดยเธอเป็นคนที่ 2 สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์ สื่อสารสงเคราะห์ และเรียนวิชาการบ้านการเรือนควบคู่กับภาษาอังกฤษ เข้าสู่วงการโทรทัศน์โดยคุณขอใจ ฤทัยประชาได้พบเธอในกองถ่ายภาพยนตร์เรื่อง*แม่ดอกกัญชา* จึงได้พาไปรู้จักกับคุณพยุง พึ่งศิลป์ และเริ่มแสดงละครเรื่องแรกของเธอให้กับค่ายรัชฟิล์มทีวีทางช่อง 5 เริ่มจากละครเรื่อง*ฟากสวนสีชมพู* คู่กับ สมเจตน์ เจนสุข ต่อด้วยเรื่อง*เงาไม้* กับพระเอกคนเดียวกัน จากนั้นจึงมีผลงานละครต่อมาพักใหญ่ ที่สร้างชื่อเสียงอีกเรื่องคือ*ดาวเรือง* คู่กับ วิฑูรย์ กรุณา

อีกทั้งเธอยังมีผลงานทางภาพยนตร์ โดยเริ่มจากร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่อง*แม่ดอกกัญชา* ของดอกดิน กัญญามาลย์ โดยรับบทเป็นเพื่อนกลุ่มของนางเอกที่รับบทโดยมยุรา ธนะบุตร ต่อมารับบทเป็นนางรอง เล่นร่วมกับวิฑูรย์ กรุณา อำภา ภูษิต ในเรื่อง*นี่หรือความรัก* มีผลงานทางภาพยนตร์เพียงไม่กี่เรื่อง ซึ่งมักจะเป็นภาพยนตร์ชีวิตและตลก โดยหนังตลกที่เด่นๆ ของเธอคือเรื่อง*มนต์รักขนมครก* คู่กับเด่น ดอกประดู่

มีบุตรกับสามีคนก่อนสามคน คนโตเป็นบุตรสาวชื่อ แก้ม (เสียชีวิตแล้ว) ส่วนบุตรคนกลางและคนรองเป็นบุตรชายชื่อ เก้า, กัน

ปัจจุบันได้ออกจากวงการไปแต่งงานและทำร้านอาหารที่สหรัฐอเมริกาแต่ใน พ.ศ. 2559 อัจฉราได้กลับมามีผลงานการแสดงอีกครั้งในฐานะนักแสดงรับเชิญในละครเรื่อง เจ้าจอม โดยรับบทเป็น **นวล**

ผลงานภาพยนตร์
-------------

* 2520 แม่ดอกกัญชา *(สมบัติ, มยุรา, อัจฉรา, สุริยา, ลักษณ์, ชุมพร, มารศรี)*
* 2522 นี่หรือความรัก
* 2523 มนต์รักขนมครก *(เด่น, ล้อต๊อก, อัจฉรา, รอง, บู๊, ปทุมวดี, สุลาลีวัลย์, สมพงษ์, มาลี, โกร่ง)*
* 2524 เจ้าบ่าวทีเด็ด *(เด่น, ล้อต๊อก, อัจฉรา, สมพงษ์, รอง, ชูศรี)*
* 2525 แม้นเลือกเกิดได้

### ละคร

ทั้งหมดออกอากาศทาง ททบ.5

* 2520 ฟากสวนสีชมพู
* 2521 เงาไม้
* 2522 ดาวเรือง *(วิฑูรย์, อัจฉรา, เศรษฐา, ท้วม, สมพงษ์, รอง)*
* 2523 ท้าวศรีสุดาจันทร์
* 2523 กามนิต-วาสิฏฐี
* 2524 กำแพงหัวใจ *(วิฑูรย์, อนุสรณ์, อัจฉรา)*
* 2524 เมียหลวง
* 2526 ตลาดอารมณ์
* 2526 หนี้สวาท
* 2527 เหล็กน้ำพี้
* 2528 ขายวิญญาณ
* 2529 จิตรกร (ช่อง 7)
* 2559 เจ้าจอม (ช่อง 3 - 28 SD) (รับเชิญ) *(วิทยา, ชนกสุดา, จิรายุ, เซลีน่า, อัจฉรา, สันติสุข, จินตหรา, สาวิตรี, สมภพ, วิยะดา, ไกรลาศ, สุทธิพงษ์, สมพร, อนันต์)*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "อัจฉรา รอดศาสตรา นางเอก แสนน่ารัก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2013-08-02.
2. ↑  "สมเจตน์ เจนสุข และ อัจฉรา รอดศาสตรา ในเงาไม้". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2013-08-02.
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ วัดเจดีย์หลวง

**วัดเจดีย์หลวง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลควนทอง อำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช

บริเวณที่ตั้งของวัดเจดีย์หลวงเป็นชุมชนโบราณ พบเนินดินที่มีร่องรอยว่าเป็นโบราณสถานกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป พบเศษอิฐแนวอิฐหินชิ้นส่วนอาคาร ฯลฯ 

จากคำบอกเล่าของชาวบ้านทราบว่าเมื่อครั้งสร้างอุโบสถของวัดได้ มีการทำลายเนินดินลงแห่งหนึ่ง พบโบราณวัตถุและชิ้นส่วนของอาคารซึ่งทำจากอิฐและหินโบราณวัตถุที่ยังเหลืออยู่จากการทำลายเพื่อใช้เป็นฐานรากอุโบสถในคราวนั้น ได้แก่ฐานโยนิทำจากหินปูนเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 100 x100 เซนติเมตรหนา 11.5 เซนติเมตร รูตรงกลางเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าเซาะร่อง 2 ชั้น อายุราวพุทธศตวรรษที่ 12–14 ธรณีประตูทำด้วยหินปูนและหินทราย จำนวน 4 ชิ้น ทับหลัง เป็นแผ่นหินปูนแผ่นหนึ่งขนาดกว้าง 63 เซนติเมตร ยาว 139 เซนติเมตร หนา 18 เซนติเมตร ด้านบนมีลวดลายพรรณพฤกษาสลักอยู่ ขนาด 40x72 เซนติเมตร ต่ำลงมาจากลวดลายสลักดังกล่าวมีรูข้างละ 1 รู แผ่นหินนี้อาจจะเป็นทับหลังของอาคารก็ได้ กรอบประตู ทำด้วยหินทรายพบ 2 ชิ้น แท่งหินประการังพบแท่งหินประการังรูปทรงต่าง ๆ หลายแบบ สระน้ำโบราณอยู่ห่างจากเนินโบราณสถานที่ถูกรื้อเพื่อสร้างอุโบสถไปทางทิศเหนือทิศใต้และทิศตะวันตก (ทิศละ 1 สระ) ราว 100 เมตร เป็นสระรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 20x20 เมตร ปัจจุบันตื้นเขินหมดแล้ว

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดเจดีย์หลวงตั้งวัดเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2514 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์วัดเจดีย์หลวง เป็นสถานที่เก็บของเก่าโบราณที่เก่าแก่และร่วมสมัย เป็นจำนวนมากควรแก่การอนุรักษ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเจดีย์หลวง". สนุก.คอม.
2. ↑  กรมศิลปากร. "วัดเจดีย์หลวง" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 27 มีนาคม 2566. เข้าถึงจาก
3. ↑  "วัดเจดีย์หลวง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "พิพิธภัณฑ์วัดเจดีย์หลวง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดในกรุงเทพมหานคร ดูที่ วัดเครือวัลย์วรวิหาร

**วัดเครือวัลย์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะขามหย่ง อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี

วัดเครือวัลย์ตั้งวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2364 ต่อมามีสภาพเป็นวัดร้าง จนเมื่อหลวงพ่อแก้วได้ธุดงค์ผ่านมาทางภาคตะวันออกและได้มาพักแรมอยู่ ณ สถานที่แห่งหนึ่งในตัวเมืองจังหวัดชลบุรี ท่านได้ทำการบูรณะซากปลักหักพังนี้ โดยได้ร่วมมือกับชาวบ้านจนพอใช้การได้แล้วท่านได้ตั้งชื่อว่า "วัดเครือวัลย์" โดยถือเอานิมิตรที่มีเถาวัลย์ปกคลุมอยู่มากมาย อย่างไรก็ตามจากข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2405 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2482

ในสมัยเมื่อเริ่มสร้างเสนาสนะต่าง ๆ ชาวบ้านต้องไปขนไม้จากในป่า นอกเมืองชลบุรีที่อยู่ไม่ไกลนัก แต่มีสภาพเป็นป่าดงดิบ หลวงพ่อแก้วได้ ขอแรงชาวบ้านให้ไปช่วยกันตัดไม้ ขนมาสร้างเสนาสนะ ชาวบ้านก็ไปช่วยกันแบบกองคาราวาน ใช้วัวควายเทียมเกวียน ต้องไปนอนค้างคืนกันในป่า ด้วยเหตุนี้ หลวงพ่อแก้ว จึงได้สร้างพระปิดตาเนื้อตะกั่วผสมปรอท แจกแก่ชาวบ้านที่มาช่วยเหลือ เอาไว้ป้องกันตัว ป้องกันคุณไสย และภูตผีปีศาจ รุ่นนี้เรียกว่า *พระปิดตาลากซุง* ท่านยังได้สร้างพระปิดตาอื่น พระปิดตาที่ท่านสร้างถือเป็นสุดยอดของพระปิดตาที่นักสะสมพระเครื่องใฝ่หา

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระเทพชลธารมุนี (วิเชียร จิตฺตวิริโย ป.ธ.6)
* พระมหาเสฐียรพงษ์ สถิรวํโส ป.ธ.8

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเครือวัลย์". เทศบาลเมืองชลบุรี.
2. ↑  "วัดเครือวัลย์". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "เส้นทางนักพระเครื่อง -'พระปิดตาหลวงพ่อแก้ว' มีเงินแต่ไร้วาสนาก็หาไม่ได้ศักดิ์ พนัสนิคม สายตรงพระปิดตาเมืองชล". คมชัดลึก.
**อังเดร ฟรานซิสโก้ โมริตซ์** (อังกฤษ: André Francisco Moritz) หรือ **อังเดร โมริตซ์**(André Moritz) เกิดวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2529 เป็นนักฟุตบอล ชาวบราซิล ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ดในตำแหน่งกองกลางตัวรุก

อังเดร โมริตซ์ เริ่มต้นอาชีพโดยการเข้าเป็นนักฟุตบอลเยาวชนของสโมสร Avaí ที่บราซิล และต่อมาได้เซ็นสัญญาเป็นนักฟุตบอลอาชีพที่สโมสร อินเตอร์นาซิอองนาล สโมสรดังของบราซิล เมื่อปี ค.ศ. 2005 จากนั้นได้ย้ายมาเล่นในยุโรปให้กับสโมสร กาซิมซาปา ในซูเปอร์ลีกของตุรกี เมื่อปี ค.ศ.2007 เป็นเวลา 5 ปีก่อนจะย้ายมาเล่นให้กับ สโมสร คริสตัล พาเลซ ที่อังกฤษในยุคของ เอียน ฮัลโลเวย์ ผู้จัดการทีมชาว อังกฤษ เมื่อปี ค.ศ. 2012 และกลายเป็นกำลังสำคัญพาทีมเลื่อนชั้นสู่พรีเมียร์ลีก อังกฤษ จากนั้นได้ย้ายไปเล่นให้กับสโมสร โบลตัน วันเดอเรอร์ส ตามด้วยสโมสรมุมไบ เป็นระยะเวลาสั้นๆ ต่อจากนั้นได้ไปร่วมกับสโมสร โปฮัง สตีลเลอร์ สโมสรยักษ์ใหญ่ของเกาหลีใต้ และล่าสุดก็ได้ย้ายมาร่วมกับสโมสร บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด 

อังเดร โมริตซ์ ได้เปิดตัวเป็นนักเตะของ สโมสร บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด เมื่อวันอาทิตย์ที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ที่สนาม ไอ-โมบาย สเตเดี้ยม
**วัดเขาเก้าแสน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขารูปช้าง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา

วัดเขาเก้าแสน หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า **วัดเก้าเส้ง** มีเรื่องเล่าว่ามีเจ้าเมืองเมืองหนึ่งชื่อ นายแรง ได้ขนเงินจำนวนเก้าแสนบาทลงเรือสำเภาเพื่อไปร่วมสร้างเจดีย์พระธาตุ จังหวัดนครศรีธรรมราช แต่เกิดคลื่นซัดระหว่างเดินทาง ทำให้ไปไม่ทันพิธี จึงได้ให้ลูกน้องขนเงินทั้งหมดไปให้บนยอดเขาและให้ตัดศีรษะตัวเองเพื่อเฝ้าสมบัติบนยอดเขา จึงเป็นที่มาของชื่อวัดเก้าแสน แต่ชาวบ้านเรียกผิดเพี้ยนมาเป็นวัดเก้าเส้ง บนยอดเขามีก้อนหินขนาดใหญ่อยู่ลูกหนึ่ง เรียกว่า *หัวนายแรง* วัดเขาเก้าแสนตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2564

ภายในวัดมีวิหารพระพุทธมารดา ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางประสูติ และกลางลานวัด ประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยองค์ใหญ่นามว่า *พระพุทธเมตตา* บนยอดเนินประดิษฐาน *พระเจดีย์ยอดเขาเก้าเส้ง* เป็นเจดีย์ทรงลังกาก่ออิฐถือปูน ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น ผู้สร้างเจดีย์ คือ พระยาวิเชียรคีรี (บุญสังข์ ณ สงขลา) สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2372 เมื่อครั้งในช่วงย้ายเมืองมาฝั่งบ่อยาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาเก้าแสน (เก้าเส้ง) วัดแห่งความหลังเมืองสงขลา".
2. ↑  "วัดเขาเก้าแสน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "เขาเก้าเส้ง (วัดเขาเก้าแสน)". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
4. ↑  ""ตำนานเจดีย์เก้าเส้ง" วัดเขาเก้าแสน".
**วัดเขาเจดีย์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางสน อำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 59 ไร่ 2 งาน

จากคำบอกเล่า เจ้าอ้ายเจ้ายี่เป็นเศรษฐี 2 พี่น้อง ได้แล่นสำเภาบรรทุกสิ่งของเครื่องใช้มากมายพร้อมด้วยเหล่าบริวารมาจอดเรือที่โคกยายแรม (หน้าวัดสุวรรณารามในปัจจุบัน) เพื่อหายอดเขาที่เหมาะแก่การสร้างเจดีย์ จนได้พบจึงให้บ่าวไพร่นำธงขึ้นปักบนยอดเขาแล้วทำการก่อสร้างเจดีย์ โดยให้คนส่งมือต่อมือจากที่จอดเรือไปยังยอดเขา บางคำบอกเล่า กล่าวว่า เจ้าอ้ายพญาและเจ้ายี่พญาได้รวบรวมสิ่งของต่าง ๆ เดินทางไปเมืองนครศรีธรรมราชเพื่อสร้างพระบรมธาตุ แต่เมื่อมาถึงเมืองปะทิวจึงได้ทราบว่าที่นครศรีธรรมราชได้สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงได้สำรวจยอดเขาบริเวณเมืองปะทิว เขาลูกนั้นจึงชื่อว่า *เขาเจดีย์*

วัดเขาเจดีย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2375 เป็นวัดร้างเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2494 พระครูอาหุไนยคุณ เจ้าคณะตำบลบางสน ได้พบเจดีย์เก่าบนยอดเขา จึงได้ทำการสร้างกุฏิหลังเล็ก ๆ และไปนิมนต์ พระฉะอ้อน ขตฺตปญฺโญ จากวัดดอนตะเคียนมาจำพรรษา เมื่อ พ.ศ. 2496 เมื่อท่านมาอยู่ก็ได้พัฒนาวัดให้เจริญขึ้นมาเป็นลำดับ

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยชั้นเดียว กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง กฎิเจ้าอาวาส ศาลาอเนกประสงค์ หอระฆัง และโรงครัว ปูชนียะวัตถุมีเจดีย์เก่าได้บูรณะขึ้นใหม่ ปัจจุบันกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน และมีพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เขาเจดีย์". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดชุมพร. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-15. สืบค้นเมื่อ 2021-12-15.
2. ↑  "วัดเขาเจดีย์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเขาเจดีย์**
**วัดเขียน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน้อย ในตำบลศาลเจ้าโรงทอง อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง

วัดเขียนสร้างขึ้นสมัยใดไม่ปรากฎ แต่มีข้อมูลว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2270 สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช สันนิษฐานว่าวัดเขียนได้ถูกปล่อยทิ้งร้างไปนานก่อนจะมีการบูรณะขึ้นใหม่ แต่จากหลักฐานทางด้านโบราณวัตถุสถาน เช่น อุโบสถ ใบเสมา เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง พออนุมานได้ว่าสร้าง ขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย รวมถึงภาพจิตรกรรมฝาผนังภายในอุโบสถก็เป็นภาพที่เขียนขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลายเช่นเดียวกัน

อุโบสถหลังเดิมมีขนาดย่อมก่ออิฐถือปูน มีประตูทางเข้าทางเดียว ทางด้านหน้าพระประธาน ผนังด้านข้างมีหน้าต่างข้างละ 3 บาน เสาภายในอาคารเป็นเสาเหลี่ยมติดผนัง บัวหัวเสาเป็นหัวกลีบยาว หน้าบันเป็นไม้ขนาดเล็กแกะสลักลวดลายเป็นลายเทพนมและลายกระจังรวน ได้รับการบูรณะ โดยได้สร้างอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กครอบอุโบสถหลังเดิม แต่ยังคงลักษณะของอาคารเดิมคือมีทางเข้าทางเดียว และเปลี่ยนโครงเครื่องบนใหม่ทั้งหมด ทำเป็นหลังคาชั้นเดียวแต่มีชั้นลดเพิ่มเป็น 2 ชั้น มุงหลังคาด้วยกระเบื้องแผ่นตามแบบปัจจุบัน จิตรกรรมฝาผนัง สันนิษฐานว่าเป็นฝีมือช่างสกุลเมืองวิเศษชัยชาญสมัยอยุธยาตอนปลาย มีภาพทศชาติชาดกเรียงกันมาตั้งแต่เตมีย์ชาดก มหาชนกชาดก สุวรรณสามชาดก เป็นต้น ด้านข้างเหนือหน้าต่างขึ้นไปเป็นภาพเทพชุมนุม ข้างบนเหนือเส้นสินเทาขึ้นไปเป็นรูปฤาษี วิทยาธรชาติต่าง ๆ รูปนางมักกะลีผล ผนังด้านทิศใต้เขียนรูปมโนราห์หรือสุธนชาดกจากปัญญาสชาดก ผนังด้านหลังพระประธานเขียนเป็นภาพดอกไม้ และลายเฟื่องอุบะโดยภาพส่วนใหญ่ใช้สีแดงสดเป็นพื้น

เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง อยู่ด้านหน้าอุโบสถทางทิศตะวันออก ใบเสมา ตั้งอยู่รอบอุโบสถทั้ง 8 ทิศ เป็นหินทรายสีขาวทั้งหมด เป็นชนิดใบเสมานั่งแท่นตั้งอยู่บนฐานสิงห์และฐานบัวกลุ่ม ตรงกลางแถบจะมีนมเสมาซึ่งเป็นลายประจำยามลักษณะคล้ายทับทรวง ส่วนอกเสมาเหมือนนมเสมาเป็นรูปดอกไม้กลมทั้งสองข้าง เรียกว่า *ตาเสมา* ยอดเสมาเป็นรูปมงกุฎครอบท้องเสมาและมีกระหนกตัวเหงาอยู่ที่เอวเสมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขียน". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดอ่างทอง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-07-08.
2. ↑  "วอนช่วยอนุรักษ์จิตรกรรมฝาผนังวัดดังอ่างทองอายุหลายร้อยปีกำลังทรุดโทรม". มติชน.
3. ↑  "วัดเขียน". กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด สำนักงานจังหวัดอ่างทอง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-07-08.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเขียน**
**ไซท์เกเบอร์** (เยอรมัน: *Zeitgeber แปลว่า "ผู้ให้เวลา" หรือ "ผู้กำหนดจังหวะ"*) เป็นสัญญาณภายนอกที่ส่งนัยกำหนดจังหวะแก่นาฬิกาภายในสิ่งมีชีวิต ให้เดินสอดคล้องกับวงรอบกลางวัน/กลางคืน ใน 24 ชั่วโมงของโลก
ไซท์เกเบอร์ที่แรงที่สุดสำหรับทั้งพืชและสัตว์คือ แสง ไซท์เกเบอร์ชนิดที่ไม่ใช่แสงมีทั้ง อุณหภูมิ ปฏิสัมพันธ์ทางสังคม แบบแผนการกิน-ดื่ม เป็นต้น

คำเยอรมัน "ไซท์เกเบอร์" ถูกนำมาใช้ในภาษาอังกฤษ เมื่อเยือร์เกน อัสชอฟฟ์ หนึ่งในผู้ก่อตั้งสาขากลไกเวลาทางชีวภาพ ใช้มันในทศวรรษ 1960 ปัจจุบันมันถูกใช้โดยทั่วไปในวรรณกรรมวิทยาศาสตร์ของสาขานี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Toh, Kong Leong (August 2008). "Basic Science Review on Circadian Rhythm Biology and Circadian Sleep Disorders" (PDF). *Annals Academy Med Singapore*. **37** (8): 662–8. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (Review, Full Text, PDF)เมื่อ 2009-10-07. สืบค้นเมื่อ 2009-08-15.

วรรณกรรม
--------

* Aschoff J (1965) The phase-angle difference in circadian periodicity.In "Circadian Clocks" (J. Aschoff, ed.). North Holland Press, Amsterdam, p. 262–278.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* นาฬิกาในตัวเรา บอกให้รู้ถึงอะไรบ้าง เก็บถาวร 2011-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, พสุ เดชะรินทร์, กรุงเทพธุรกิจ 26 เม.ย. 2548
**วัดเจดีย์ทอง** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 1 บ้านเจดีย์ทอง ตำบลคลองควาย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี ภายในวัดมีโบราณสถานและโบราณวัตถุมากมาย เช่น เจดีย์ทองแบบรามัญ หลวงพ่อขาวปางมารวิชัย กุฏิเรือนไทยทรงปันหยา ใบเสมาศิลาพายแดงขนาดใหญ่ เจดีย์พระปรางค์ เป็นต้น

ประวัติ
-------

สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นตอนต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ชาวรามัญที่ได้อพยพจากพม่าจากเมืองเมาะตะมะตั้งแต่สมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี แล้วได้สร้างวัดแห่งนี้ โดยมีพระยารามราชบุตรเขยพระยาเจ่ง เป็นพระเจ้ามหาโยธาเป็นผู้นำเข้ามาและเป็นผู้ริเริ่มบูรณะและสร้างถาวรวัตถุ กุฏิศาลาขึ้นใหม่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2508 เหตุที่ชื่อว่าวัดเจดีย์ทอง เข้าใจคงนำเอาชื่อนี้มาจากเมืองมอญซึ่งเคยเป็นสถานที่อยู่ของตนแต่เดิม

อาคารเสนาสนะ
------------

วัดมีเจดีย์ทองแบบรามัญทรงระฆัง รูปแบบคล้ายอานานดาพะย่าในพม่า ตั้งอยู่หน้าบริเวณวัดได้สร้างขึ้นพร้อม ๆ กับการสร้างวัดนี้ ยอดเจดีย์เป็นปล้องไฉน ก่อด้วยอิฐฐานรูปสี่เหลี่ยม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูป 4 ด้าน ลงรักปิดทอง ประดับกระจกสี และยอดประดับด้วยฉัตร 9 ชั้น วัดมีเสมาขนาดใหญ่หินทรายแดง พระยารามราชบุตรเขยพระยาเจ่งเป็นผู้ริเริ่มบูรณะและสร้างถาวรวัตถุและกุฏิศาลาขึ้นใหม่ มีกุฏิเรือนไทย กุฏิทรงปั้นหยา หอสวดมนต์ตกแต่งด้วยลวดลายและแกะสลักและลายฉลุเชิงชายช่องลม เจดีย์พระปรางค์ประดับกระเบื้องเคลือบแบบจีน

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ มีพระพุทธรูปปางมารวิชัยสร้างขึ้นด้วยหยกขาว หน้าตักกว้าง 1 ศอก สูง 2 ศอก ประดิษฐานอยู่ที่หอสวดมนต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเจดีย์ทอง จังหวัดปทุมธานี". *กระทรวงวัฒนธรรม*.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดเจดีย์ทอง". *การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย*.
3. ↑  "วัดเจดีย์ทอง". *กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา*.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเจดีย์ทอง**
**วัดเขาเม็งอมรเมศร์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากแพรก อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี มีเนื้อที่โดยประมาณ 35 ไร่

วัดเขาเม็งอมรเมศร์ สันนิษฐานว่าแต่เดิมใช้เป็นหอสังเกตการณ์ข้าศึกและยังค้นพบโบราณสถานเก่าแก่ที่อยู่ในสมัยอยุธยาอีกหลายอย่าง มีเจดีย์ตั้งอยู่บนยอดเขาซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นเจดีย์สมัยอยุธยาตั้งอยู่ 2 องค์และมีเก๋งจีน 1 หลัง ผนังเก๋งจีนมีอักขระภาษาจีนและสถูปเจดีย์แบบจีนตั้งอยู่บนยอดเขา มีผู้มาค้นพบราวปลายพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นชาวจีนหรือชาวญวนมาสร้างไว้ ต่อมาได้มีการสร้างอาคารครอบเก๋งจีนและได้สร้างมณฑปบนยอดเขาเม็ง ภายในมณฑปมีพระพุทธรูปปางเลไลย์องค์ใหญ่ ทางขึ้นเขาเป็นบันไดสายรุ้ง ทั้งสองฝั่งเป็นรูปปั้นพญานาค บันไดสายรุ้งนั้นมีจำนวนขั้นโดยประมาณ 400 ขั้นบันได ทางด้านหน้าของวัดจะมีพระพุทธรูปปางสมาธิ

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2480

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาเม็งอมรเมศร์". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดเขาเม็งอมรเมศร์". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
3. ↑  "วัดเขาเม็งอมรเมศร์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**วัดเขาหน่อ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านแดน อำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 79 ไร่ 2 งาน 22 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 29 ไร่ 18 ตารางวา

สันนิษฐานว่าวัดเขาหน่อสร้างขึ้นสมัยสุโขทัย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เคยเสด็จพระราชดำเนินมายังวัดนี้ เพื่อเยี่ยมเยียนพสกนิกรทางชลมารค เมื่อ ร.ศ. 125 (พ.ศ. 2449) เสด็จขึ้นทรงฉายพระรูป แล้วประทับที่ถ้ำพระพุทธไสยาสน์ (ถ้ำพระนอน) จนถึงเวลาประมาณ 3 โมงเศษ จึงเสด็จกลับ รวมไปถึงการเสด็จประพาสของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงเมื่อ ร.ศ. 130 (พ.ศ. 2455) ซึ่งได้จารึกลายพระหัตถ์ไว้บนเหนือปากถ้ำแห่งนี้ด้วย สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2481 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2530

ถ้ำมีพระพุทธไสยาสน์นอนอยู่ มีลายพระหัตถ์จารึกบนปากถ้ำ ขึ้นทะเบียนทั้งภูเขาหน่อรวมถึงเขาแก้วที่อยู่ใกล้เคียงกัน รวมถึงมีพระพุทธบาทจำลอง อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร กว้าง 7 เมตร ยาว 16 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 60 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 10 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2491 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอระฆัง 1 หลัง และหอกลอง 1 หลัง เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "จุดชมค้างคาวเขาหน่อ". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "วัดเขาหน่อ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "เช้านี้วิถีไทย : พิชิตยอดเขาหน่อ รอชมฝูงค้างคาวเขาแก้ว จ.นครสวรรค์". ช่อง 7.
4. ↑  "ประวัติ วัดเขาหน่อ".
**วัดเขาวงศ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลย่านรี อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 53 ไร่เศษ มีพระครูกิตติปัญญาธร เป็นเจ้าอาวาส ณ ปัจจุบัน

วัดเขาวงศ์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2538 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2553 เริ่มแรกเป็นสำนักสงฆ์

อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถกว้าง 33.70 เมตร ยาว 47.80 เมตร กุฏิสองชั้น 3 หลัง ศาลาการเปรียญ 2 หลัง ศาลาธรรมสังเวช 1 หลัง กว้าง 29 เมตร ยาว 53 เมตร โรงเรียนพระปริยัติธรรม 1 หลัง เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดแห่งที่ 10 ประจำปี 2563 รวมถึงเป็นศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2551 จัดการเรียนการสอนตามหลักสูตรนักธรรม ตรี โท เอก ได้รับคัดเลือกหน่วยอบรมประจำตำบลดีเด่นเฉลิมพระเกียรติ ประจำปี 2553

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระยอด พ.ศ. 2519 (ยังเป็นที่พักสงฆ์อยู่)
* หลวงพ่อท้าว สุภทฺโท ตั้งแต่ พ.ศ. 2520–2538 (ยังเป็นที่พักสงฆ์อยู่)
* พระครูกิตติปัญญาธร ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 ถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาวงศ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์วัดเขาวงศ์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเขาวงศ์**
**วัดเขียน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย และเป็นวัดเพียงแห่งเดียวในท้องที่หมู่ที่ 2 บ้านบางไผ่ใหญ่ ตำบลบางไผ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีเนื้อที่ประมาณ 14 ไร่ 3 งาน 58 ตารางวา

ประวัติ
-------

วัดเขียนสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2323 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2328 ต่อมากรมการศาสนาได้มีหนังสือรับรองสภาพวัดเขียนให้เป็นวัดโดยสมบูรณ์เมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2555

ตามเรื่องเล่าที่เล่าสืบกันมา ในอดีตบริเวณวัดเขียนคือท่าเทียบเรือ มีศาลของชาวจีน (ศาลเจ้าปึงเถ้ากง) เป็นที่สักการะของผู้ที่สัญจรไปมา ต่อมามีพระสงฆ์รูปหนึ่งไม่ปรากฏนาม ธุดงค์มาจากกรุงศรีอยุธยามาปักกลดบริเวณท่าเทียบเรือ และมีประสงค์จะสร้างวัด ณ บริเวณท่าเทียบเรือ จึงได้บอกบุญผู้มีจิตศรัทธารวมถึงพ่อค้าชาวจีนนามว่า *เคี้ยง* ซึ่งได้ถวายปัจจัยและร่วมสร้างวัด สันนิษฐานว่าใช้ชื่อวัดว่า **วัดเคี้ยง** ต่อมาเรียกเพี้ยนกันเป็น "วัดเขียน"

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

สันนิษฐานว่าวัดสร้างขึ้นในสมัยธนบุรี สังเกตได้จากสถาปัตยกรรมของอุโบสถที่ใช้ถ้วยชามสังคโลกในการประดับหน้าบันและไม่มีช่อฟ้าใบระกาเฉกเช่นวัดอื่น มีลักษณะคล้ายศาลเจ้าของชาวจีน แต่เนื่องจากมีพื้นที่ติดแม่น้ำและอุโบสถตั้งอยู่ในพื้นที่ที่เป็นแอ่งรับน้ำ จึงได้รับผลกระทบจากอุทกภัย ทำให้อุโบสถแช่น้ำเป็นเวลาหลายเดือน สร้างความเสียหายอย่างมากจนไม่สามารถบูรณปฏิสังขรณ์ได้ และได้มีการสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 เจดีย์ 1 องค์ สร้างขึ้นในปลายสมัยกรุงธนบุรี บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2484 

ส่วนปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2323 พระปรางค์ 1 องค์ สันนิษฐานว่าสร้างสมัยรัตนโกสินทร์โดยกรมชลประทาน พระพุทธรูป 1 องค์ *หลวงพ่อดำ* และรูปเหมือนพระโพธิสัตว์เจ้าแม่กวนอิม 1 องค์ วัดยังมีรูปปั้นพญานาค จำนวน 2 ตัว ซึ่งตั้งอยู่ริมเขื่อน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขียน (หลวงพ่อดำวัดเขียน) ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ต.บางไผ่ อ.เมือง นนทบุรี". ทัวร์วัดไทย.
2. ↑  "วัดเขียน ตำบลบางไผ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี". มูลนิธิชัยพัฒนา.
3. ↑  "พญานาควัดเขียน ขึ้นจากแม่น้ำเจ้าพระยาได้แล้ว หลังตลิ่งทรุดร่วงน้ำ". *ข่าวสด*. 5 กุมภาพันธ์ 2562. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดเขาวงจินดาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อพลอย อำเภอบ่อพลอย จังหวัดกาญจนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 79 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 4 แปลงเนื้อที่ 74 ไร่ 3 งาน 89 ตารางวา

วัดเขาวงจินดารามเดิมชื่อ **วัดบ่อพลอย** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2303 เหตุที่ชื่อว่าวัดเขาวงจินดารามเพราะเป็นชื่อภูเขาที่สถานที่ตั้งวัดล้อมด้วยภูเขาเป็นวงโค้ง เป็นวัดที่มีเพชร นิล จินดามณี จำพวกไพลิน จึงรวมชื่อเป็น "วัดเขาวงจินดาราม"

วัดเขาวงจินดารามเป็นวัดโบราณสมัยสงคราม 9 ทัพ สันนิษฐานว่า ชาวพม่าน่าจะเป็นผู้สร้าง เพราะเป็นช่วงปลายกรุงศรีอยุธยาที่มีพม่ามาอยู่บริเวณทางสามแยกไปอำเภออู่ทอง มีเจ้าอาวาสชื่อ อูฬกีฬา หลังจากที่พม่าพ่ายแพ้สงคราม ชาวพม่าอพยพกลับประเทศยกสิ่งของที่มีค่าให้กับวัด เช่นพระพุทธรูป ระฆัง เป็นต้น นับแต่ พ.ศ. 2303–2475 ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดเพราะวัตถุโบราณสถานเก่าแก่ชำรุด ถูกทำลายไม่หลงเหลืออยู่ให้เห็น จนเมื่อ พ.ศ. 2475 ในสมัยหลวงปู่อ๊อด เป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างอุโบสถและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2504 ต่อมาเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในการสร้างอุโบสถหลังใหม่ปัจจุบันนี้ โดยเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 มีพระครูกาญจนกิตติคุณ (ประพันธ์ สังขาร) เป็นผู้ริเริ่มสร้าง

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 12 เมตร ยาว 34 เมตร เป็นอาคารคอนกรีต เสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 39 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 กุฎิสงฆ์จำนวน 24 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง ห้องแถว 2 หลัง กูฎิปูน 17 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศลกว้าง 20 เมตร ยาว 29 เมตรเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 และโรงเรียนพระปริยัติธรรม 15 เมตร ยาว 35 เมตร เป็นอาคาร 2 ชั้น คอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 วัดมีการก่อสร้างบันไดขึ้นเขาวงจินดาราม แต่เดิมบนเขาหลวงพ่อนิล มีมณฑปรอยพระพุทธบาทจำลองไม่ปรากฎว่าสร้างไว้เมื่อไร รวมถึงได้สร้างพระพุทธรูปซึ่งสร้างด้วยนิล คือพระหลวงพ่อนิลหน้าตักกว้าง 9 เมตร สูงจากพื้นถึงพระเศียร 19 เมตร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอ๊อด พ.ศ. 2475–2486
* พระมอญ พ.ศ. 2486–2488
* พระกิมซา พ.ศ. 2488–2492
* พระเอื้อน พ.ศ. 2492–2494
* พระสนั่น พ.ศ. 2494–2498
* พระสมัย พ.ศ. 2494–2500
* พระขัย พ.ศ. 2500–2508
* พระครูกาญจนกิติคุณ (ประพันธ์) พ.ศ. 2540
* พระครูปริยัติกาญจนสังวร (ทิพย์ สืบดา) พ.ศ. 2528–2540
* พระครูศรีกาญจนารักษ ์(สมคบ นกดำ) พ.ศ. 2542–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาวงจินดาราม". เทศบาลตำบลบ่อพลอย.
2. ↑  "วัดเขาวงจินดาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดเขาวัง** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี

ประวัติ
-------

วัดเขาวังตั้งอยู่บนเขาวังเดิมซึ่งชื่อว่า *เขาสัตตนาถ* เพราะ เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์หลายชนิด อาทิ เก้ง กวาง ลิง ฯลฯ ที่เขาสัตตนาถเดิมมีวัดอยู่วัดหนึ่งอยู่ตรงเชิงเขาด้านทิศตะวันออก แต่ร้างมานาน มีการบันทึกไว้ว่าเป็นวัดที่สร้างขึ้นโดยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี และทรงโปรดฯ ให้ยกกระบัตรเมืองราชบุรีเป็นผู้อำนวยการสร้าง เพื่อเป็นอนุสรณ์ที่พระองค์พร้อมด้วยสมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก ได้ทรงยกกองทัพที่ตีกองทัพพม่า และพระราชทานนามวัดนี้ว่า *วัดเขาสัตตนาถ*

ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงโปรดฯ ให้สร้างพระราชวังขนาดเล็กบนเขานี้ และไม่ปรากฏว่าได้รับพระราชทานนามอย่างใดไว้ ชาวเมืองราชบุรีเรียกกันแต่เพียงว่า *เขาวัง* พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมาประทับที่พระราชวังแห่งนี้เพียงครั้งเดียว พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ก็ไม่ทรงโปรดและมิได้เสด็จไปประพาสเลย พระราชวังนี้จึงถูกทิ้งร้างอยู่ตลอดรัชกาล ในสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชวังกลายสภาพเป็นป่ารกชัฏเป็นที่อาศัยของสัตว์ป่านานาชนิด

จนถึง พ.ศ. 2467 พระครูพรหมสมาจารและพระครูภาวนานิเทศก์ ได้เดินทางปฏิบัติธุดงค์วัตรมาถึง ณ เขาวัง เห็นว่าเหมาะแก่การปฏิบัติธรรม ได้บูรณะขึ้นใหม่ ต่อมาเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2471 พระครูพรหมสมาจารได้มอบหมายให้หลวงสวรรค์เทพกิจ คหบดีของเมืองราชบุรี กับพระยาอรรถกวี สุนทร ข้าหลวงประจำจังหวัดราชบุรี ทำการยื่นเรื่องขอพระราชทานพระราชวังกับกับภูเขาสัตตนาถให้เป็นที่ธรณีสงฆ์เหมือนดังเดิม พระครูพรหมสมาจารจึงได้ทำการรื้อพระราชวังที่ประทับเฉพาะส่วนที่ชำรุดทรุดโทรม แล้วต่อเติมกำแพงผนังโดยเสริมคอนกรีตจากกำแพงผนังพระราชวังเดิม สร้างเป็นพระอุโบสถ โดยเทคอนกรีตทั้งหลัง มุงด้วยกระเบื้องเคลือบ ติดช่อฟ้า ใบระกา ลงรักปิดทอง ติดกระจก โดยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2473 และดำเนินการก่อสร้างแล้วเสร็จ เมื่อ พ.ศ. 2475

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาวัง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดเขาวัง พระอารามหลวง". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดราชบุรี.
**วัดเขาวันชัยนวรัตน์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากช่อง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา เป็นวัดสาขาที่ 82 ของวัดหนองป่าพง

วัดเขาวันชัยนวรัตน์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2559

อุโบสถตั้งอยู่บนยอดเนินเขาเตี้ย ๆ สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2549 อุโบสถสร้างด้วยหินทรายแปรรูปที่มีเส้นสายของชั้นตะกอนคล้ายกับลายไม้เนื้อแข็ง อาคารคล้ายบ้านไม้สมัยโบราณ อุโบสถมี 3 ชั้น ชั้นล่าง ฐานด้านล่างเป็นสระน้ำสีฟ้าใส สร้างเป็นสระกักเก็บน้ำไว้ใช้สำหรับการใช้สอยภายในวัด เมื่อยามจำเป็น ชั้นสองเป็นที่สำหรับนั่งสมาธิ ภาวนาปฏิบัติธรรม ชั้นสามสำหรับการทำสังฆกรรมของพระภิกษุ ภายในประดิษฐานพระประธานที่ทำด้วยศิลาไทยที่มาจากเขตปากช่อง หน้าตักกว้าง 92 นิ้ว สูง 42 นิ้ว ฐานบัว 19 นิ้ว มีน้ำหนัก 8,509 กิโลกรัม และด้านข้างมีรูปปั้นของหลวงปู่ชา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาวันชัยนวรัตน์". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "๑ ใน...นครราชสีมา 2564". p. 23.
3. ↑  "ตระหง่านบนยอดเขา อุโบสถหินลายไม้ วัดเขาวันชัยนวรัตน์ จ.นครราชสีมา". bugaboo.tv.
4. ↑  "วัดเขาวันชัยนวรัตน์ (Wat Khao Wan Chainawarat)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
5. ↑  "วัดเขาวันชัยนวรัตน์". องค์การบริหารส่วนตำบลปากช่อง.
ฟร็องซัว ปาลูว์ (François Pallu) มุขนายกเกียรตินามแห่งเฮลีโอโปลิส (Heliopolis) และประมุขมิสซังตังเกี๋ย
**เขตผู้แทนพระสันตะปาปา** (อังกฤษ: Apostolic vicariate) หรือ**มิสซัง** เป็นเขตอำนาจทางอาณาเขตของคริสตจักรโรมันคาทอลิกที่ตั้งขึ้นในประเทศหรือแว่นแคว้นที่มีการเผยแพร่ศาสนาคริสต์แล้ว แต่ยังไม่ได้รับสถานะเป็น "มุขมณฑล"

ตามปกติแล้วทุกคริสตจักรท้องถิ่นจะต้องปกครองตนเองภายใต้การนำของผู้ปกครองคือมุขนายก แต่กรณีที่คริสตจักรเพิ่งตั้งใหม่ หรือยังมีจำนวนคริสตชนน้อย ยังไม่พร้อมที่จะปกครองตนเอง พระสันตะปาปาจะทรงถือสิทธิ์ปกครองคริสตจักรนั้น แล้วส่งผู้แทนหรือวิคาร์ (vicar) ไปทำหน้าที่ปกครองแทน ด้วยเหตุนี้จึงเรียกผู้ปกครองนั้นว่า**ผู้แทนพระสันตะปาปา** (apostolic vicar) (เพราะพระสันตะปาปาทรงสืบตำแหน่งมาจากอัครทูต (apostle)) บางตำราก็เรียกว่า**ประมุขมิสซัง** หรือ**ผู้แทนสันตะสำนัก** และเรียกเขตปกครองนั้นว่า**เขตผู้แทนพระสันตะปาปา** (apostolic vicariate) นอกจากนี้ยังนิยมเรียกในชื่ออื่นอีก เช่น **มิสซัง** (mission) **เทียบมุขมณฑล** หรือ**เขตปกครองโดยผู้แทนสันตะสำนัก**ด้วย บุคคลที่ดำรงตำแหน่งผู้แทนพระสันตะปาปาโดยปกติจะได้รับแต่งตั้งให้เป็นมุขนายกเกียรตินาม (titular bishop) ด้วยเพื่อเป็นเกียรติในการทำงานและมีศักดิ์ศรีอย่างมุขนายกเขตมิสซังอื่นๆ

มิสซังในประเทศไทย
-----------------

*ดูบทความหลักที่ โรมันคาทอลิกในประเทศไทย*
ในยุคแรกๆที่มีการเผยแพร่ศาสนาคริสต์ในประเทศไทย พระสันตะปาปาได้ให้ตั้ง**มิสซังสยาม**ขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2212 จวบจนยุครัตนโกสินทร์จึงให้แยกมิสซังสยามออกเป็น 2 มิสซังในปี พ.ศ. 2384 โดยอาณาจักรสยามและลาวอยู่ในส่วนของ**มิสซังสยามตะวันออก** ต่อมาในปี พ.ศ. 2432 สันตะสำนักได้แยกลาวออกไปตั้งเป็น**มิสซังลาว** ต่อมาปี พ.ศ. 2484 พื้นที่**ราชบุรี**ได้ถูกยกขึ้นเป็นมิสซัง ตามด้วย**จันทบุรี**ก็ได้เป็นมิสซังในปี พ.ศ. 2487 ส่วนมิสซังลาวต่อมาเหลือพื้นที่เฉพาะภาคอีสานของไทยแล้วเปลี่ยนชื่อเป็น**มิสซังท่าแร่** ต่อมาพื้นที่**อุดรธานี** และ**อุบลราชธานี**ได้แยกออกเป็นมิสซังอีก ทำให้ในช่วงท้ายยุคมิสซังคริสตจักรโรมันคาทอลิกในประเทศไทยประกอบด้วยมิสซังถึง 7 มิสซัง จนกระทั่งวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2508 ทุกมิสซังที่มีอยู่ในประเทศไทยก็ถูกยกสถานะเป็นมุขมณฑลทั้งหมด ในปัจจุบันจึงไม่มีเขตผู้แทนพระสันตะปาปาอยู่ในประเทศไทย แต่ทางราชการไทยยังคงเรียกเขตเหล่านี้ว่าเขตมิสซัง เช่น เขตมิสซังกรุงเทพฯ เขตมิสซังท่าแร่-หนองแสง เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  *บัญญัติศัพท์*, สำนักมิสซังกรุงเทพ, หน้า 4
2. 1 2  *ประมวลกฎหมายพระศาสนจักร บรรพ ๒ ประชากรของพระเจ้า*, กรุงเทพฯ: แผนกคำสอน เขตมิสซังกรุงเทพฯ, 2543, หน้า 97-8
3. ↑  Luc Colla, *พระคริสตเจ้าและพระศาสนจักรของพระองค์*, เรือง อาภรณ์รัตน์ และ อากาทา จิตอุทัศน์ แปล, พิมพ์ครั้งที่ 2, กรุงเทพฯ, 2542, หน้า 50 – 1
**วัดเขาอ้อ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะกอกเหนือ อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง

วัดเขาอ้อสร้างเมื่อ พ.ศ. 1651 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาตั้งแต่ พ.ศ. 1661 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 15 เมตร ยาว 20 เมตร กล่าวกันว่าวัดเขาอ้อ เคยเป็นสำนักพราหมณ์ผู้เรืองเวทย์มาก่อนซึ่งเป็นสำนักทิศาปาโมกข์ เรียกว่า สำนักเขาอ้อ มีกษัตริย์หลายพระองค์ ส่งลูกหลานมาเรียนเพื่อรับเอาความรู้ด้านต่าง ๆ จากอาจารย์ผู้สอน ซึ่งเป็นพราหมณ์จากประเทศอินเดีย ตามตำนานบอกว่า ความรู้ในสำนักตักศิลาเขาอ้อ แบ่งเป็น 2 คือความรู้ในวิชาธรรมศาสตร์อันเกี่ยวข้องด้วยการปกครอง การสร้างบ้านแปลงเมือง และการทำมาหากิน และอีกสายเกี่ยวข้องด้วยเรื่องของพิธีกรรม ไสยศาสตร์การแพทย์

จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่บันทึกใน *สานส์ตราของเจ้าพระยาเมืองนครศรีธรรมราช* กล่าวว่าเมื่อ พ.ศ. 2284 สมัยแผ่นดินพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศแห่งกรุงศรีอยุธยา พระมหาอินทราชจากปัตตานีได้มาเป็นเจ้าวัดและได้มาปฏิสังขรณ์วัดขึ้นมาใหม่โดยมีตาปะขาวขุนแก้วเสนาขุนศรีสมบัติ เป็นหัวหน้าฝ่ายคฤหัสถ์ช่วยกันซ่อมแซม ได้ช่วยกันสร้างอุโบสถ มณฑป พระพุทธบาทจำลอง พระพุทธไสยาสน์ เจดีย์ และได้พระราชทานพระพุทธรูป 2 องค์ จากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ

เจ้าอาวาสวัดเขาอ้อทุกรูป เชื่อกันว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านไสยเวทย์ มีชื่อเสียงทางด้านคงกระพันชาตรี การแพทย์แผนโบราณ โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับว่าน จึงมีพิธีกรรมที่เกี่ยวเนื่อง คือ พิธีแช่ว่าน พิธีหุงข้าวเหนียวดำ ซึ่งเป็นพิธีกรรมที่เป็นเอกลักษณ์ ของสำนักเขาอ้อ

อาคารเสนาสนะของวัดที่โดดเด่น คือ กุฏิทรงไทย วัดมีปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปสำริด (รูปเจ้าฟ้าอิ่ม) พระพุทธรูปเงิน (รูปเจ้าดอกมะเดื่อ) พระพุทธรูปไสยาสน์ปูนปั้น ทาสีทอง และรอยพระพุทธบาทจำลอง (สำริด) ศิลปะรัตนโกสินทร์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์ทอง
* พระอาจารย์สมเด็จเจ้าจอมทอง
* พระอาจารย์พรหมทอง
* พระอาจารย์ไชยทอง
* พระอาจารย์ทองจันทร์
* พระอาจารย์ทองในถ้ำ
* พระอาจารย์ทองหน้าถ้ำ
* พระอาจารย์ทอง (หูยาน)
* พระครูสังฆวิจารณ์ฉัตทันต์บรรพต (พระอาจารย์ทองเฒ่า) พ.ศ. 2392
* พระอาจารย์พระครูปาน ปาลธัมโม (พระอาจารย์ปาน) พ.ศ. 2371-2520
* พระครูอดุลธรรมกิต อัคคธัมโม (พระอาจารย์กลั่น) พ.ศ. 2520-2549
* พระอาจารย์ห้อง ธัมวโร (พระอาจารย์คล้อย) พ.ศ. 2550-ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาอ้อ". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดพัทลุง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-08. สืบค้นเมื่อ 2021-09-08.
2. ↑  ""วัดเขาอ้อ" สำนักตักศิลาหนึ่งเดียวในประเทศไทย จัดพิธีไหว้ครูบูรพาจารย์ประจำปี". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "วัดเขาอ้อ". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดพัทลุง.
4. ↑  "วัดเขาอ้อ". กระทรวงวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
**แมลงแกลบ** (อังกฤษ: Burrowing cockroach) เป็นแมลงชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Pycnoscelus indicus* เป็นแมลงที่อยู่ในอันดับแมลงสาบ (Blattodea) จัดอยู่ในวงศ์แมลงสาบยักษ์ (Blaberidae) เป็นแมลงสาบขนาดเล็กที่เป็นแมลงสาบพื้นเมืองแท้ ๆ ที่พบได้ในประเทศไทย มีลักษณะคล้ายกับแมลงสาบสุรินัม (*P. surinumensis*) ที่อยู่ในสกุลเดียวกัน ซึ่งมีเพียง 2 ชนิดเท่านั้นที่อยู่ในสกุลนี้ มีลำตัวแบน รูปไข่ หนวดมีขนาดสั้นกว่าลำตัว ขายาวมีหนาม ปีกเจริญดี ขอบหลังของ pronotum เป็นมุมแหลมมน ตัวผู้มีลำตัวยาว 17-23 มิลลิเมตร ตัวเมียยาว 16-24 มิลลิเมตร ลำตัวมีสีดำหรือน้ำตาลเข้มและขอบด้านหน้าถึงด้านข้างมีแถบสีขาว หรือสีคราม หรืออาจจะมีแถบสีนี้เฉพาะที่ด้าน อาศัยตามกองขี้เลื่อย หรือแกลบ ตามอาคารบ้านเรือน หรือกองขยะมูลฝอย หรือมูลสัตว์ต่าง ๆ 

แมลงแกลบถูกค้นพบในประเทศไทยครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2527 ที่ภาคอีสาน

ปัจจุบันได้มีการใช้แมลงแกลบเพื่อการกำจัดขยะมูลฝอย ซึ่งมีประสิทธิภาพในการกำจัดที่ดี โดยเฉพาะขยะอินทรีย์ รวมถึงใช้เป็นเหยื่อที่ดีในการตกปลาและเป็นอาหารปลาสวยงามได้ด้วย ซึ่งในปัจจุบันมีผู้พยายามเพาะเลี้ยงเพื่อการนี้กัน

ดูเพิ่ม
-------

* แมลงสาบสุรินัม

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
2. ↑  แมลงแกลบ[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "นักวิจัย ม. เกษตร ค้นพบใช้ "แมลงแกลบ "กำจัดขยะอินทรีย์ได้ผล". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2011-10-08.
4. ↑  วิธีเพาะแมลงแกลบจะได้ประหยัดเงินครับ[*ลิงก์เสีย*]
**วัดเขาสุกิม (ราษฎร์บูรณะคุณาราม)** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาบายศรี อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี มีเนื้อที่ในการขออนุญาตสร้างวัด จำนวน 6 ไร่ 50 ตารางวา มีเนื้อที่เป็นของวัด 3,344 ไร่ ต่อมาได้ยกที่ให้โรงเรียนมัธยมวัดเขาสุกิม 50 ไร่ และโรงพยาบาลวัดเขาสุกิม 14 ไร่ จึงเหลือเนื้อที่ของวัด 3,280 ไร่ 

วัดเขาสุกิมตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2515 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516 ก่อนที่จะสร้างวัด ชาวบ้านบริเวณเขาสุกิมได้เห็นแสงสว่างแวววาวอยู่บนยอดเขา มีลำแสงคล้ายพญานาคระยิบระยับ ส่วนมากจะเป็นวัน 8 ค่ำ กับ 15 ค่ำ ต่อมามีพระธุดงค์องค์ชื่อ ท่านพระอาจารย์สมชาย ฐิตวิริโย มาปักกลดอยู่ที่บ้านเนินดินแดง เพราะเห็นว่าเนินดินแดงเป็นสถานที่สงบจึงได้สร้างที่พักสงฆ์ ราว พ.ศ. 2500 ภายหลังเมื่อพระธุดงค์ทราบว่าเขาสุกิมเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ จึงพร้อมด้วยอุบาสกอุบาสิกาช่วยกันสร้างเป็นที่พักสงฆ์อีกแห่งหนึ่ง ประกอบด้วยนายขาว นายมา นายสง่า และมีอีกมากที่มาช่วยสร้าง โดยย้ายที่พักสงฆ์เนินดินแดงมาพักอยู่ที่พักสงฆ์ที่สร้างใหม่ คือ บริเวณเขาสุกิม

วัดมีพิพิธภัณฑ์วัดเขาสุกิม อยู่บนชั้น 3 ของตึก 60 ปีเฉลิมพระเกียรติ เป็นที่เก็บรวบรวมโบราณวัตถุจำนวนมาก เช่น พระพุทธรูปปางต่าง ๆ ทำด้วยศิลาและสำริด เครื่องถ้วยกระเบื้องจีนขนาดเล็กและใหญ่ ขวานหิน ฆ้อง หม้อ ไห มีด ดาบ เครื่องประดับสำริด กระต่ายขูดมะพร้าว เป็นต้น ยังมีการจัดแสดงหุ่นขี้ผึ้งพระเกจิอาจารย์ดังของไทย เช่น หลวงปู่แหวน หลวงปู่วัน พระอาจารย์มั่น ฯลฯ และภายในวัดยังเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมวิปัสสนา

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการคำพันธ์ สิริปญฺโญ พ.ศ. 2508–2517
* พระอธิการคำพันธ์ คมฺภีรญาโณ พ.ศ. 2517–2526
* พระญาณวิลาส (บุญ สิริปญฺโญ) พ.ศ. 2526–2558
* พระครูกันตรัตนาภรณ์(พระอาจารย์รัญจวน) พ.ศ.2564-

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ตำนานวัดเขาสุกิม อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี". กรมศิลปากร กลุ่มเผยแพร่และประชาสัมพันธ์.
2. ↑  "วัดเขาสุกิม". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**วัดเจดีย์ยอดทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

วัดเจดีย์ยอดทองสร้างขึ้นในสมัยสุโขทัย ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 19–20 โดยมีหลักฐานสำคัญ คือ เจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์หรือเจดีย์ทรงยอดดอกบัวตูม เป็นเจดีย์สุโขทัยองค์เดียวที่พบในพิษณุโลก สันนิษฐานว่า สร้างในรัชสมัยพระมหาธรรมราชาที่ 1 (พระยาลิไท) คราวเสด็จมาครองเมืองพิษณุโลกและได้มีการบูรณะกันต่อมาตลอดสมัยสุโขทัยสมัยอยุธยาและสมัยรัตนโกสินทร์ ต่อมาเป็นวัดร้าง และได้รับตั้งเป็นวัดที่มีพระสงฆ์เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 วัดเจดีย์ยอดทองได้รับการบูรณะประมาณปี พ.ศ. 2533–2534 โดยดำเนินการบูรณะเฉพาะเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ ส่วนฐานวิหารด้านทิศตะวันออกอยู่ด้านใต้อาคารไม้ของวัด กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานครั้งแรก ใน พ.ศ. 2479 ในชื่อว่า วัดยอดทอง ต่อมาได้ประกาศขอบเขตที่ดินโบราณสถานวัดยอดทองในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 118 ตอนพิเศษ 124 ง ประกาศ ณ วันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2544 รวมเนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน 90 ตารางวา ที่ชื่อว่าวัดเจดีย์ยอดทองนั้น ที่ยอดของเจดีย์อาจจะเป็นทองหรือหุ้มทองมาก่อนก็ได้

เจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์มีฐานกว้างประมาณ 9 เมตร สูง 21 เมตร เฉพาะที่ยอดทรงดอกบัวตูมนั้น ได้เห็นรอยกระเทาะของปูนทำให้แลเห็นการเสริมยอดโดยการพอกปูนเพิ่มที่ยอดแหลมของดอกบัว มีแนวกำแพงล้อมรอบขนาดกว้าง 14.50 เมตร ยาว 14.50 เมตร ฐานกำแพงกว้าง 50 ซม. ก่ออิฐถือปูน มีทางเข้าทางทิศเหนือและทิศใต้ ขนาดกว้าง 1 เมตร ปรากฏซุ้มจระนำทั้งสี่ทิศ ซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นประทับยืน ส่วนพระเศียร พระวรกายและพระกรหักหายไป ด้านหน้าเจดีย์เป็นวิหาร พบฐานอาคารก่อด้วยอิฐ ขนาดยาว 25 เมตร กว้าง 10 เมตร ฐานสูงประมาณ 30 ซม. แนวฐานส่วนใหญ่อยู่ใต้อาคารมุงสังกะสีของวัด และมีคูน้ำล้อมรอบ กว้างประมาณ 90 เมตร ยาว 100 เมตร บริเวณด้านทิศเหนือค่อนข้างตื้นเขิน เพราะไม่ได้ดำเนินการขุดลอกชั้น ทิศใต้ถูกปรับเพื่อเป็นบ่อเลี้ยงปลาของวัด ส่วนทิศตะวันออกและทิศตะวันตกถูกถมไประหว่างการปรับปรุงสภาพวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเจดีย์ยอดทอง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด จังหวัดพิษณุโลก".
3. ↑  "เจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ที่เป็นสถาปัตยกรรมในสมัยสุโขทัย". สำนักศิลปากรที่ ๖ สุโขทัย.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเจดีย์ยอดทอง**
**วัดเขารูปช้าง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา ห่างจากตลาดปาดังเบซาร์ประมาณ 13 กิโลเมตร ปัจจุบันมีพระอธิการโฮชี ฉนฺทโก เป็นเจ้าอาวาสวัด ซึ่งเป็นชาวสิงคโปร์

วัดเขารูปช้าง หรือ **วัดถ้ำเขารูปช้าง** เริ่มสร้างเมื่อต้นปี พ.ศ. 2511 โดยเจ้าอาวาสรูปแรกพระมงคลญาณคุณ หรือ จวงเจีย ยสโร และศิษย์ยานุศิษย์จากประเทศสิงคโปร์ ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2536 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2541

สถาปัตยกรรมภายในวัดมีลักษณะจีนและไทย ตั้งอยู่บนเชิงเขาเทือกเขาแก้ว โดยเป็นที่นิยมในหมู่นักท่องเที่ยว ทั้งชาวไทยและต่างประเทศ มีบรรยากาศร่มรื่น มีบริเวณกว้างขวาง และมีลำธารน้ำไหลผ่าน มีถ้ำซึ่งประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ เช่น พระพุทธรูปปางไสยาสน์ เจ้าแม่กวนอิม

เจดีย์จำลองจากพุทธคยา ประเทศอินเดีย สร้างจากหินอ่อน วัดเขารูปช้างมี 2 ชั้น ชั้นที่ 1 มีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ภายใน มีการปั้นเสาเป็นรูปมังกร ฝาผนังมีการวาดลวดลายงดงาม บริเวณรอบฝาผนังเจดีย์มีองค์พระขนาดไม่ใหญ่มากนักประดิษฐานเต็มทั้งสองฝั่งผนัง ชั้นที่ 2 มีบันไดขึ้นไป และด้านบนยังมีจุดชมวิว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดถ้ำเขารูปช้าง". ศาลากลางจังหวัดสงขลา.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดสงขลา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดถ้ำเขารูปช้าง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
4. ↑  "พาชมความงาม "วัดเขารูปช้าง" ต่างชาติหลงเสน่ห์ดั่งต้องมนต์ที่ปาดังเบซาร์". ผู้จัดการออนไลน์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเขารูปช้าง**
**วัดเขาแดง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาแดง อำเภอกุยบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ที่ดินตั้งวัด มีเนื้อที่ 19 ไร่ 2 งาน 94 ตารางวา

ไม่ทราบแน่ชัดว่าสร้างขึ้นตั้งแต่เมื่อใด แต่เป็นวัดที่มีมานาน อาศัยจากหลักฐานจากประกาศวิสุงคามสีมา คาดว่าตั้งเมื่อ พ.ศ. 2455 ซึ่งได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2455 แต่ไม่ปรากฏหลักฐานผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดิน ได้รับการพัฒนาและบูรณะมาโดยตลอด ได้มีการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเก่าที่ชำรุดทรุดโทรม โดยมีพระวิริยากรโกศล ผู้เจิมแผ่นศิลาฤกษ์ นายอุดมศักดิ์ ทั่งทอง เลขานุการรัฐมนตรีกระทรวงคมนาคม เป็นผู้วางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2530 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2530 กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 ในพื้นที่ 1 ไร่ 1 งาน 11 ตารางวา อยู่ในความรับผิดชอบของสำนักศิลปากรที่ 1 จังหวัดราชบุรี

อุโบสถหลังเก่าสร้างราว พ.ศ. 2461 พระประธานคงนำมาประดิษฐานในระยะเดียวกับการสร้างอุโบสถ อุโบสถก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้ชั้นเดียว มุงกระเบื้องว่าวซีเมนต์ไม่มีช่อฟ้าใบระกา ด้านนอกมีเสาไม้ด้านละ 7 ต้น รองรับชายคา มีประตูทางเข้าด้านหน้า 2 ประตู หน้าต่างด้านละ 5 บาน บานหน้าต่างเป็นไม้ ที่อกเลาแกะสลักเป็นลวดลายดอกไม้เสมา ตั้งอยู่ในซุ้มที่ตั้งอยู่รอบอุโบสถ ตัวเสมาเป็นปูนปั้นมีลวดลาย อุโบสถหลังใหม่สร้างขึ้นมาทดแทนอุโบสถหลังเก่า เมื่อ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2530

เจดีย์รายตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถทางทิศตะวันออก จำนวน 3 องค์ เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองฐานสิงห์ องค์ระฆังเหลี่ยม ตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้น องค์ริมด้านทิศเหนือส่วนยอดชำรุดหักหายไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาแดง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วธ.ประจวบฯแจ้งกรมศิลป์ซ่อมด่วน โบสถ์100ปีวัดเขาแดงกุยบุรี". บ้านเมือง.
3. ↑  "วัดเขาแดง อ.กุยบุรี จ.ประจวบคีรีขันธ์".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเขาแดง**
**พายุดาบดวลสะท้านฟ้า** ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์จีนกำลังภายในเรื่อง ***The Duel*** หรือ 决战紫禁城之巅 (เจวี๋ยจั้นจื่อจินจือเตียน) นำแสดงโดย หลิว เต๋อหัว, เจิ้ง อี้เจี้ยน, หยาง กง หยู, เจ้าเหว่ย, จาง เจียฮุย, ถัน เหย้าเหวิน ร่วมด้วย ฉี เส้าเฉียน (นักแสดงรับเชิญ) กำกับการแสดงโดย แอนดริว เลา

เนื้อเรื่อง
-----------

ในยุคราชวงศ์หมิง เมื่อข่าวการประลองยุทธระหว่าง 2 สุดยอดฝีมือ ไซมึ้งซวยเสาะ (เจิ้ง อี้เจี้ยน) กับ เฮี๊ยบโกวเซี๊ยะ (หลิว เต๋อหัว) แพร่กระจายไปทั่วยุทธภพ ส่งผลให้มีการพูดถึงการเดิมพันผลแพ้ชนะกันอย่างกว้างขวาง เมื่อข่าวดังกล่าวล่วงรู้ถึงหูของทางการ ทางการจึงได้ส่งองครักษ์เสื้อทอง เล็กเซียวหงส์ หรือ หลงหลิงจิ่ว (แปลว่า 009) (จาง เจียฮุย) และองครักษ์หญิง จินเยี่ยนจื่อ (เจ้าเหว่ย) ไปยับยั้งการประลองยุทธ แต่ในระหว่างที่กำลังเดินทางกลับมายังปักกิ่ง หลงหลงจิ่ว ได้พบเฮี๊ยบโกวเซี๊ยะถูกทำร้ายบาดเจ็บ หลงหลงจิ่ว ได้พาเขามารักษาในที่ซ่อนลับ และทำให้ จินเยี่ยนจื่อ มีใจให้กับเฮี๊ยบโกวเซี๊ยะ

ในช่วงเวลาเดียวกัน หลงหลงจิ่ว สืบพบว่าในวันที่ 15 กันยายน ซึ่งเป็นวันประลองยุทธซึ่งตรงกับวันไหว้พระจันทร์ จะมีมือที่สามฉวยโอกาสดังกล่าวก่อแผนการร้าย เมื่อเป็นดังนี้เขาจึงพยายามทุกวิธีที่จะล้มการประลองยุทธ แต่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว ทางออกเดียวที่พวกเขาสามารถทำได้ คือ กำหนดเงื่อนไขสำหรับผู้ที่จะเข้าชมการประลองยุทธ ด้วยการออกเหรียญของทางการให้สำหรับผู้มีสิทธิ์เข้าชมเพียง 4 คน แต่ก็ยังเป็นเรื่องยากที่จะควบคุม เนื่องจากมีผู้นำเหรียญปลอมเข้ามาสวมรอยเป็นจำนวนมาก 

และแล้ววันประลองยุทธก็มาถึง ในขณะที่ ไซมึ้งซวยเสาะและเฮี๊ยบโกวเซี๊ยะ กำลังปะทะฝีมืออยู่นั้น ในอีกด้านหนึ่งของพระราชวังต้องห้าม แผนการชั่วร้ายก็เริ่มต้นขึ้นอย่างที่ใครคาดไม่ถึง เมื่อเฮี๊ยบโกวเซี๊ยะที่ใครต่อใครคิดว่ากำลังต่อสู้กับไซมึ้งซวยเสาะอยู่ นั้น แท้จริงแล้วคือตัวปลอม ส่วนตัวจริงกำลังลอบเข้าไปในพระราชวังต้องห้าม จัดการปลิดชีพฮ่องเต้ (ถัน เหย้าเหวิน) เพื่อตนเองจะได้ขึ้นครองราชย์แทน แต่แผนการของเขาถูกสกัดกั้นจาก หลงหลงจิ่ว อย่างหวุดหวิด ท่ามกลางวงล้อมของทหารนับพัน เฮี๊ยบโกวเซี๊ยะได้รับการช่วยเหลือจากไซมึ้งซวยเสาะ ด้วยเหตุผลที่ว่าต้องการหาผู้ชนะจากการประลองยุทธอย่างเด็ดขาด การปะทะฝีมืออย่างเป็นทางการจึงเริ่มขึ้น

เบื้องหลัง
----------

*The Duel* นั้น สร้างมาจาก ตอน สองนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ (決戰前後, Before and After the Duel) ในนิยายกำลังภายใน เรื่อง *เล็กเซียวหงส์* ของ โกวเล้ง นักเขียนนามอุโฆษ โดยดัดแปลงให้ตัวละครเล็กเซียวหงส์ซึ่งเป็นสายลับของวังหลวง กลายเป็น หลงหลงจิ่ว หรือแปลได้ว่า 009 ซึ่งเป็นการล้อเลียนจารชนระดับโลกคือ เจมส์ บอนด์ 007 อีกทั้งยังมีมุขตลกบางส่วนในเรื่องที่มีดนตรีประกอบสั้น ๆ เป็น เพลง *james bonds theme* อีกด้วย

แม้จะเป็นภาพยนตร์แนวกำลังภายใน แต่ก็สอดแทรกมุขตลกแบบล้อเลียนบทประพันธ์หรือภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ ดังที่ได้กล่าวมา

กำกับการแสดงโดย แอนดริว เลา หรือ หลิว เหว่ยเฉียง ที่ประสบความสำเร็จมาก่อนหน้านั้นจากภาพยนตร์แนวเดียวกัน *The Storm Riders* ในปี ค.ศ. 1998 ก่อนจะมาล้มเหลวกับรายได้และคำวิจารณ์จาก *A Man Called Hero* ในปี ค.ศ. 1999 แต่ว่าในเรื่องนี้ได้เปลี่ยนบริษัทผู้สร้างมาเป็น Win's Entertainment ซึ่ง 2 เรื่องก่อนหน้านั้นเป็นบริษัท Golden Harvest

อ้างอิง
-------

* ข้อมูลจากใบปิดภาพยนตร์

1. ↑  The Duel (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลจากเว็บไซต์IMDb
**ซัมเมอร์ของฉัน 500 วัน ไม่ลืมเธอ** (อังกฤษ: (500) Days of Summer) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวคอเมดี-ดรามา ในปี ค.ศ. 2009 เขียนบทโดยสก็อตต์ นอยสตัดเตอร์และไมเคิล เอช. เวบเบอร์ กำกับโดย มาร์ค เว็บบ์ สร้างโดยมาร์ก วอเตอส์ และนำแสดงโดยโจเซฟ กอร์ดอน-เลวิตต์และซูอีย์ เดสชาเนล ภาพยนตร์ดำเนินไม่เรียงตามลำดับเวลา โดยมีเรื่องราวเกี่ยวกับชายหนุ่มที่เล่าถึงความทรงจำในการผิดหวังต่อความรัก

ภาพยนตร์ในการผลิตของค่ายอิสระ โดยฟอกซ์เสิร์ชไลต์พิกเจอส์ ได้เป็นตัวแทนจัดจำหน่าย ฉายรอบปฐมทัศน์ที่เทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์ ค.ศ. 2009 ได้รับเสียงวิจารณ์ด้านบวกและประสบความสำเร็จระยะเวลานาน (sleeper hit) มีรายได้รวมจากทั่วโลก 60 ล้านเหรียญดอลลาร์สหรัฐ จากทุนสร้างเพียง 7.5 ล้านเหรียญดอลลาร์ นักวิจารณ์ชื่นชมว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ดีที่สุดในปี ค.ศ. 2009 และได้รับการเปรียบเทียบกับภาพยนตร์อย่าง *Annie Hall* และ *High Fidelity*

เสียงตอบรับ
-----------

ภาพยนตร์ได้รับรางวัลแซเทลไลต์สาขาบทดั้งเดิมยอดเยี่ยมและได้รับรางวัลอินดีเพนเดนต์สปิริตอวอร์ดสาขาบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และได้เสนอเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำครั้งที่ 67 สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและนักแสดงยอดเยี่ยม

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "(500) Days of Summer(2009)". *Box Office Mojo*. Amazon.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-09-03. สืบค้นเมื่อ 2009-08-26.
2. 1 2  "500 Days of Summer (2009)". *Rotten Tomatoes*. Flixster. สืบค้นเมื่อ 2009-09-07.
3. ↑  Buchanan, Jason. "500 Days of Summer > Overview". Allmovie. สืบค้นเมื่อ 2010-01-07.
4. ↑  Puig, Claudia (2009-07-19). "Bask in the warmth of delightful 'Psuedo intellectual Hipster Trash'". USA Today. สืบค้นเมื่อ 19 July 2009.
ลักษณะโดยทั่วไปของลูกอ๊อด และลักษณะของปาก
ลูกอ๊อดของกบในวงศ์ Bufonidae
**ลูกอ๊อด** (อังกฤษ: Tadpole, Pollywog, Porwigle) หรือ **ลูกฮวก** หรือ **อีฮวก** ในภาษาอีสานหรือภาษาเหนือ เป็นชื่อเรียกของตัวอ่อนของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำในอันดับกบ (Anura) เมื่อโตเต็มวัย ลูกอ๊อดจะมีรูปร่างเช่นเดียวกบปกติทั่วไป แต่กระนั้นก็ยังมีกบบางชนิดที่ไม่มีช่วงวัยลูกอ๊อด

ลูกอ๊อด มีรูปร่างโดยทั่วไปคล้ายปลา มีหาง ไม่มีขา หายใจด้วยเหงือก ส่วนหัวมีขนาดโตมาก ซึ่งลูกอ๊อดของกบแต่ละวงศ์ก็มีรูปร่างและลักษณะแตกต่างออกไป โดยแบ่งตามโครงสร้างของปาก, โครงสร้างของห้องเหงือก, และจำนวนและตำแหน่งของช่องเปิดเหงือกที่เป็นทางผ่านออกของน้ำซึ่ง สามารถจำแนกเป็น 4 แบบได้ คือ

1. มีช่องปากยาวและแคบ ไม่มีจะงอยปากและไม่มีตุ่มฟันบริเวณปาก ช่องเปิดห้องเหงือกมี 2 ช่องอยู่ทางด้านข้างของลำตัว กินอาหารด้วยการกรองเข้าปาก เช่น กบในวงศ์ Pipidae

2. มีช่องปากเล็กและซับซ้อนมากกว่าแบบที่ 1 แต่ไม่มีจะงอยปากและไม่มีตุ่นฟันที่บริเวณปาก ช่องเปิดของห้องเหงือกมีช่องเดียวอยู่ทางด้านท้ายตัวและในแนวกลางลำตัว กินอาหารด้วยการกรอง เช่น กบในวงศ์ Microhylidae

3. ช่องปากมีจะงอยปากและมีตุ่มฟัน ช่องเปิดของห้องเหงือกมีช่องเดียวอยู่ในแนวตรงกลางลำตัว ได้แก่ กบในวงศ์ Ascaphidae, Bombinatoridae, Discoglossidae

4. ช่องปากมีจะงอยปากและมีตุ่มฟัน ช่องเปิดของห้องเหงือกมีช่องเดียวอยู่ทางด้านข้างลำตัวและทางซ้ายของลำตัว ซึ่งลักษณะของกบส่วนใหญ่

นอกจากนี้แล้ว ลูกอ๊อดแต่ละชนิดจะมีรูปร่างต่างกันแล้ว ยังมีระบบนิเวศที่อาศัยแตกต่างกันอีก ลูกอ๊อดบางชนิดจะว่ายน้ำระดับผิวน้ำหรือกลางน้ำและกินอาหาร แต่บางชนิดจะไม่กินอาหารแต่จะใช้อาหารจากถุงไข่แดงที่ติดมาจากไข่แทน บางชนิดเกาะติดอยู่กับก้อนหินหรือโขดหินในลำธารที่มีน้ำไหลแรง บางชนิดซุกซ่อนตัวอยู่ในโคลนที่ใต้พื้นน้ำ ขณะที่บางชนิดจะอยู่ในน้ำบนใบไม้

ลูกอ๊อด สามารถนำไปปรุงเป็นอาหารได้ในอาหารพื้นบ้านแบบอีสานหรืออาหารเหนือ เช่น แอ็บ, หมก หรือน้ำพริก

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 316-317, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* โดย วีรยุทธ์ เลาหะจินดา (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0
2. ↑  รัตนา พรหมพิชัย. (2542). แอ็บ. ใน *สารานุกรมวัฒนธรรมไทย ภาคเหนือ* (เล่ม 15, หน้า 8111-8112).กรุงเทพฯ: มูลนิธิสารานุกรมวัฒนธรรมไทย ธนาคารไทยพาณิชย์

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ลูกอ๊อด**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Video of Hundreds of Tadpoles เก็บถาวร 2009-07-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* How to Raise Tadpoles
* Raising Tadpoles to Adulthood (University of California Berkeley) เก็บถาวร 2013-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน