|  |
| --- |
| เป็นส่วนหนึ่งของซีรีส์เกี่ยวกับ |
| อนิเมะและมังงะ |
|  |
| อนิเมะ
* ประวัติศาสตร์
* นักพากย์
* บริษัท
* สตูดิโอ
* ออริจินอลวิดีโอแอนิเมชัน
* ออริจินอลเน็ตแอนิเมชัน
* แฟนซับ
* แฟนดับ
* รายชื่อ
	+ ซีรีส์ที่ยาวที่สุด
	+ แฟรนไชส์ที่ยาวที่สุด
 |
| มังงะ
* ประวัติศาสตร์
* Publishers
* ตลาดในต่างประเทศ
* นักวาดมังงะ
* *โดจินชิ*
* Alternative
* *Gekiga*
* *ยงโกมะ*
* Iconography
* Scanlation
* รายชื่อ
	+ ซีรีส์ที่ขายดีที่สุด
	+ ซีรีส์ที่ยาวที่สุด
 |
| กลุ่มเป้าหมาย
* เด็ก
* *โชเน็ง*
* *โชโจะ*
* *เซเน็ง*
* *โจเซ*
 |
| ประเภท
* *บาระ*
* ทำอาหาร
* ฮาเร็ม
* *ต่างโลก*
* *โลลิคอน*
* สาวน้อยเวทมนตร์
* เมคา
* *โอโตเมะจิกกุ*
* Ryona
* *โชตากง*
* กีฬา
* ทีนส์เลิฟ
* *ยาโออิ*
* *ยูริ*
 |
| บุคคล
* Manga artists
* Anime directors
 |
| กลุ่มแฟนคลับ
* Conventions (list)
* Clubs
* คอสเพลย์
* อนิเมะมิวสิกวิดีโอ
* โอตากุ
* Yaoi fandom
 |
| ทั่วไป
* คำศัพท์
	+ เอดชิ
	+ เฮ็นไต
	+ *โมเอะ*
* Anime-influenced animation
* 2.5D musical
* เพลงอนิเมะ
 |
| icon สถานีย่อยการ์ตูนญี่ปุ่น |
| * ด
* ค
* ก
 |

**มังงะแนวทำอาหาร** หรือ **เรียวริมังงะ** (ญี่ปุ่น: 料理漫画; โรมาจิ: *ryōri manga*) หรือ **กูร์เมต์มังงะ** (ญี่ปุ่น: グルメ漫画; โรมาจิ: *gurume manga*) เป็นแนวของมังงะและอนิเมะญี่ปุ่นที่มีองค์ประกอบหลักของเนื้อเรื่องเป็นเรื่องของอาหาร การทำอาหาร การกิน หรือการดื่ม มังงะแนวนี้ได้รับความนิยมอย่างสูงในช่วงต้นทศวรรษ 1980 อันเป็นผลมาจาก "กูร์เมต์บูม" ที่เกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจฟองสบู่ของญี่ปุ่น

ลักษณะเฉพาะ
-----------

ในหนังสือ *มังงะ! มังงะ! เดอะเวิร์ลออฟเจเปนนิสคอมิกส์* (*Manga! Manga! The World of Japanese Comics)* ที่เขียนโดย Frederik L. Schodt จัดหมวดหมู่มังงะแนวทำอาหารเป็นประเภทหนึ่งของ "มังงะอาชีพ" ซึ่งเป็นหมวดหมู่หลวม ๆ ที่กำหนดโดยเรื่องราวเกี่ยวกับกิจกรรมและอาชีพที่เน้น "ความอุตสาหะในการเผชิญกับโอกาสที่เป็นไปได้ยาก งานฝีมือ และการแสวงหาความเป็นเลิศ" และตัวเอกของเรื่อง มักเป็น "ชายหนุ่มที่มีภูมิหลังอันด้อยโอกาสผู้เข้าสู่สายอาชีพและกลายเป็น 'ผู้ที่เก่งที่สุดในญี่ปุ่น'" มังงะแนวทำอาหารในแต่ละตอนมักจะเน้นไปที่อาหารจานใดจานหนึ่งโดยเฉพาะ และขั้นตอนที่เกี่ยวข้องในการปรุงอาหารนั้น ๆ ในขณะที่เรื่องราวยังคงรวมเอาองค์ประกอบการเล่าเรื่องมาตรฐาน เช่น โครงเรื่องและพัฒนาการของตัวละคร มักเน้นความสำคัญไปที่เทคนิคของการทำอาหารและการรับประทานอาหาร เรื่องราวในมังงะแนวทำอาหารมักจะมีคำอธิบายโดยละเอียดหรือภาพประกอบที่เหมือนจริงของอาหาร มักจะมีสูตรอาหารรวมอยู่ด้วย

มังงะแนวทำอาหารเป็นหมวดหมู่ที่ผสมผสานกับมังงะแนวอื่นหลายแนว โดยมีเรื่องราวมังงะแนวทำอาหารที่เน้นเรื่องราวแนววีรคติ อาชญนิยาย รหัสคดี และแนวอื่น ๆ อีกจำนวนมากเท่าที่มีการผลิตมา อายุและเพศของตัวละครเอกเอกของมังงะแนวทำอาหารมักจะบ่งบอกถึงกลุ่มเป้าหมาย โดยทั้งชายและหญิงจะเป็นกลุ่มผู้ชมสำหรับประเภทดังกล่าว ในขณะที่การเตรียมอาหารที่บ้านถูกเหมารวมว่าเป็นงานของผู้หญิงในญี่ปุ่นเช่นเดียวกับโลกตะวันตก การทำอาหารอย่างมืออาชีพและผู้ชำนาญการก็มักถูกมองว่าเป็นกิจกรรมของผู้ชาย มังงแนวทำอาหารนั้นรวมเรื่องราวเกี่ยวกับอาหารโลกที่หลากหลาย และไม่จำกัดเฉพาะเรื่องราวเกี่ยวกับอาหารญี่ปุ่นเท่านั้น

ประวัติ
-------

ในขณะที่มังงะมีการอ้างอิงถึงอาหารและการทำอาหารมาเป็นเวลานาน มังงะแนวทำอาหารยังไม่ปรากฏเป็นประเภทแยกจนกระทั่งทศวรรษ 1970 มังงะสามเรื่องที่ถือว่าเป็นผู้บุกเบิกของมังงะแนวทำอาหารสมัยใหม่ ได้แก่ *ทตสึเงกิ ราเม็ง* (นิตยสารโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์, พ.ศ. 2513) โดยมิกิยะ โมจิซูกิ, *เค้ก เค้ก เค้ก* (นิตยสารนากาโยชิ, พ.ศ. 2513) โดยโมโตะ ฮางิโอะและอายะ อิจิโนกิ และ *คิตเชน เคนโป* (สำนักพิมพ์ชิมบุงอากาฮาตะ, ค.ศ. 2513) โดยมิเอโกะ คาเม ความสนใจในมังงะเกี่ยวกับการทำอาหารที่เพิ่มขึ้นนั้นเชื่อมโยงกับการเพิ่มขึ้นของรายได้เฉลี่ยของครอบครัวในทศวรรษ 1970 และความสามารถของครอบครัวชาวญี่ปุ่นทั่วไปในการรับประทานอาหารนอกบ้าน

ซีรีส์มังงะเรื่อง*โฮโจนิง อาจิเฮ [ja]* โดยจิโร กีว และ โจ บิก ตีพิมพ์ในนิตยสาร *โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์*ตั้งแต่ พ.ศ. 2516 ถึง พ.ศ. 2520 ขึ้นชื่อว่าเป็นการ์ตูนแนวทำอาหารเรื่องแรก ๆ *โฮโจนิง อาจิเฮ*ได้สร้างลักษณะเฉพาะหลายอย่างที่ยังคงปรากฏอยู่ในมังงะแนวทำอาหารในปัจจุบัน เช่นปฏิกิริยาที่เกินจริงของผู้ที่รับประทานอาหารเพื่อถ่ายทอดความอร่อยให้กับผู้อ่านที่อาจไม่เคยลิ้มรสส่วนผสมในภาพ และการประลองปรุงอาหารที่กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิอธิบายรสชาติให้กับผู้อ่าน

มังงะแนวทำอาหารได้รับความนิยมอย่างสูงในช่วงต้นทศวรรษ 1980 อันเป็นผลจาก "กูร์เมต์บูม" ในญี่ปุ่น ซึ่งการเติบโตทางเศรษฐกิจที่เกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจฟองสบู่ของญี่ปุ่นได้ขยายไปถึงสินค้าฟุ่มเฟือยและทำให้ความนิยมในอาหารรสเลิศและศิลปะการทำอาหารกลายเป็นความสนใจและงานอดิเรกยอดนิยม ในช่วงเวลานี้ ซีรีส์มังงะเรื่อง *โออิชินโบะ* ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารมังงะ *บิกคอมิกสปิริตส์* เป็นซีรีส์มังงะจำนวน 103 เล่มที่กลายเป็นมังงะทำอาหารที่มียอดจำหน่ายสูงที่สุดตลอดกาล *โออิชินโบะ* มีชื่อเสียงในด้านการเปลี่ยนจุดสนใจของการ์ตูนแนวทำอาหารจากเรื่องทักษะหรืองานฝีมือของช่างฝีมือไปสู่ความฉลาดหลักแหลมของนักวิจารณ์อาหาร ตัวละครแสดงรสชาติอันเลิศผ่านการพูดคนเดียวเกี่ยวกับความบริสุทธิ์ของส่วนผสมหรือเทคนิคที่ใช้ในการดึงรสชาติที่ดีที่สุดออกมา นอกจาก*โออิชินโบะ* แล้ว มังงะแนวทำอาหารอีก 2 เรื่องที่ได้รับอิทธิพลในช่วงเวลานี้คือ *เดอะเชฟ* (พ.ศ. 2528) โดยทาดาชิ คาโต และ *พ่อครัวหัวป่าก์* (นิตยสารมอร์นิงรายสัปดาห์, พ.ศ. 2529) โดยโทจิ อูเอยามะ

ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 มังงะแนวทำอาหารเริ่มให้ความสำคัญกับอาหารที่หาได้ง่ายหรืออาหารในชีวิตประจำวันมากขึ้น การแสดงภาพความชำนาญการของร้านอาหารที่อยู่จริงจริงกลายเป็นเรื่องทั่วไป เช่นเดียวกับการใส่สูตรอาหารในตอนท้ายของตอนของมังงะหรือตอนของอนิเมะ ซึ่งเป็นเทคนิคที่ *พ่อครัวหัวป่าห์* เป็นผู้บุกเบิก หลังจากที่ *โออิชินโบะ* หยุดตีพิมพ์ไปในปี พ.ศ. 2557 ก็มีมังงะเกี่ยวกับอาหารและการทำอาหารที่เน้นเรื่องอาหารในวงแคบ ๆ ออกมาจำนวนมาก สาระของเรื่องมีตั้งแต่ เอกิเบ็งไปจนถึงแฮมเบอร์เกอร์และปลาไหล

จนถึงปัจจุบัน มีการผลิตมังงะแนวทำอาหารเกือบ 1,000 เรื่อง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Schodt 1983, pp. 106.
2. ↑  Alverson, Brigid (8 December 2016). "7 Mouthwatering Manga About Food". *Barnes and Noble*. สืบค้นเมื่อ 5 December 2019.
3. ↑  Thompson, Jason (2012). *Manga: The Complete Guide*. Random House. ISBN 978-0345485908.
4. 1 2  Butor, Cindy (30 October 2017). "Buy, Borrow, Bypass: Cooking Manga". *BookRiot*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-11-07. สืบค้นเมื่อ 5 December 2019.
5. ↑  Asaff, Sarabeth (10 April 2014). "Cooking Manga You'll Want to Read". *Udemy*. สืบค้นเมื่อ 5 December 2019.
6. 1 2  Brau 2010, pp. 111.
7. ↑  Brau 2010.
8. ↑  Brau 2010, pp. 112.
9. 1 2 3  Brau 2010, pp. 110.
10. ↑  Sugimura, Kei. 50 Years of Gourmet Manga. Seikaisha Shinsho, 2017. ISBN 978-4061386181.
11. ↑  Ashkenazi & Jacob 2003, pp. 26.
12. ↑  Kirshner, Hannah (3 October 2018). "Japan's Father of Cooking Manga". *Taste*. สืบค้นเมื่อ 5 December 2019.

### บรรณานุกรม

* Ashkenazi, Michael; Jacob, Jeanne (2003). *Food Culture in Japan*. Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0313324383.
* Brau, Lorie (2010). Johnson-Woods, Toni (บ.ก.). "Oishinbo's Adventures in Eating: Food, Communication, and Culture in Japanese Comics". *Manga: An Anthology of Global and Cultural Perspectives*. Continuum: 109–127.
* Schodt, Frederik L. (1983). *Manga! Manga! The World of Japanese Comics*. Kodansha USA. ISBN 978-1568364766.

อ่านเพิ่มเติม
-------------

* Kei Sugimura, *50 Years of Gourmet Manga*. Kodansha, 2017. ISBN 978-4061386181