recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดบางกล้วย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลองในตำบลโรงหีบ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดบางกล้วยตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2412 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง สันนิษฐานว่า โบราณมีเนื้อที่แผ่นเดียวกับคลองบางกล้วย แต่ถูกน้ำเซาะพังทะลายไป วัดมีความเจริญติดต่อกันมาช้านาน มีช่วงหนึ่งทางวัดได้อาราธนาพระอาจารย์พับ จากวัดตรีจินดาวัฒนารามมาเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ปฏิสังขรณ์วัด นับตั้งแต่อุโบสถ กุฏิสงฆ์ หอฉัน หอกลอง ศาลาท่าน้ำ ตลอดจนโรงครัว และโรงเรียนปริยัติธรรม หลังจากอาจารย์พับมรณภาพแล้ว เจ้าอาวาสรูปต่อมาได้ดำเนินรอยตามในด้านการบูรณปฏิสังขรณ์ และก่อสร้างปูชนียวัตถุ และถาวรวัตถุต่าง ๆ ตลอดจนโรงเรียนประชาบาล

พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยของเก่าคู่มากับวัด นามว่า *หลวงพ่อศรีกัทลยาโคดม* หรือ *หลวงพ่อใหญ่* ขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก 1 คืบ 5 นิ้ว สูง 5 ศอก 2 นิ้ว และกฏิสงฆ์ หอฉัน หอสวดมนต์ ทำจากไม้สักของเก่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางกล้วย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดบางกล้วย". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
*ระวังสับสนกับ: ลิ่นทะเล*

ลิ้นทะเล
เต่าบกกินลิ้นทะเล
**ลิ้นทะเล** หรือ **กระดองปลาหมึก** เป็นส่วนที่เป็นของแข็งอยู่ภายในลำตัวของสัตว์ในไฟลัมมอลลัสคาจำพวกหมึก โดยเฉพาะอย่างกับหมึกกระดอง มีลักษณะเป็นแผ่นหินปูนแข็งรูปกระสวยแบนสีขาวเนื้อซุยแต่ด้านท้ายคม อีกด้านหนึ่งแข็งเป็น
เปลือกหุ้มอยู่ ลิ้นทะเลมีช่องว่างภายในมีของเหลวและแก๊สบรรจุอยู่ ช่วยในการลอยตัวของหมึก มีความยาวประมาณ 3 หรือ 4 ฟุต

ลิ้นทะเลพบได้ทั่วไปตามชายหาด ใช้ประโยชน์ในการแพทย์แผนไทยใช้บดเป็นผงทำเป็นตัวยาขัดและยาสีฟัน หรือใช้ผสมกับน้ำมะนาวทาหน้าทิ้งไว้ 1 คืน รุ่งเช้าจึงล้างออก ใช้เป็นยาสรรพคุณกัดฝ้ากัดหัวสิว รวมถึงใช้เป็นยาป้ายลิ้นเด็กได้

อีกทั้งยังใช้เป็นแหล่งให้แคลเซียมสำหรับสัตว์เลี้ยงสวยงามหลายประเภท เช่น นก, แฮมสเตอร์, เครย์ฟิช, ปูเสฉวน หรือเต่า ได้ด้วย

นอกจากนี้แล้วยังใช้ทำเป็นอัญมณีหรือเครื่องประดับได้อีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ลิ้นทะเล". พจนานุกรมแปล ไทย-ไทย ราชบัณฑิตยสถาน. สืบค้นเมื่อ 12 June 2014.
2. ↑  "Phylum Mollusca". zoo.sci.ku.ac.th/. สืบค้นเมื่อ 12 June 2014.
3. 1 2  "สัตว์วัตถุลิ้นทะเล". m-culture.in.th. 7 June 2012. สืบค้นเมื่อ 12 June 2014.
4. ↑  Norman, M.D. & A. Reid 2000. *A Guide to Squid, Cuttlefish and Octopuses of Australasia*. CSIRO Publishing.
5. ↑  Casting Silver with Cuttlefish

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ลิ้นทะเล**
**วัดบางกระเบา** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกระเบา อำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี มีพื้นที่ตั้งวัด 32 ไร่ 9 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 374 ไร่ 3 งาน วัดมีพระเกจิอาจารย์ชื่อเสียงโด่งดังคือ หลวงพ่อจาด ภายในบริเวณวัดบางกระเบามีค้างคาวแม่ไก่จำนวนนับพันตัวอาศัยอยู่ตามต้นไม้

วัดบางกระเบาเดิมชื่อว่า **วัดน้อยนางหงส์** โดยมีนายน้อยและนางหงส์เป็นผู้ก่อตั้ง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2438 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2443 ในวโรกาสพระราชพิธีเฉลิมพระชนม์พรรษาครบ 6 รอบ วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2542 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ยกวัดราษฎร์ขึ้นเป็นพระอารามหลวง เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2543

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7.5 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2562 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 18.5 เมตร ยาว 36.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 15 เมตร ยาว 19.7 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2546 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล กว้าง 24.15 เมตร ยาว 8.2 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2556 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง ณาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 2 หลัง หอกลอง 2 หลัง โรงครัว 2 หลัง โรงพัสดุ 1 หลัง และเรือนรับรอง 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถกว้าง 88 นิ้ว สูง 102 นิ้ว ปางประทานพร พระประธานประจำศาลาการเปรียญ กว้าง 48 นิ้ว สูง 63 นิ้ว ปางมารวิชัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางกระเบา (ค้างคาวแม่ไก่)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "วัดบางกระเบา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดบางกระเบา อำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดปราจีนบุรี.
**วัดบอนใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบัวปากท่า อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม

วัดบอนใหญ่ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2466 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2475 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 1 เส้น ยาว 2 เส้น (กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร) ในการสร้างวัดบอนใหญ่นั้น ปู่ทวด นายดี สมัครรัฐกิจ มีจิตศรัทธาในพระพุทธศาสนา เคยเป็นหัวหน้านำสร้างวัดพันธุวงษ์ จังหวัดสมุทรสาคร ไว้วัดหนึ่ง พอขึ้นปักหลักถิ่นฐานที่ยังไม่มีวัดประจำหมู่บ้าน โดยเฉพาะวัดรามัญนิกาย จึงดำริชักชวนคณะสร้างวัดขึ้นที่หมู่บ้านคลองบอนใหญ่ คลองญี่ปุ่น และคลองบ้านหวั่น กำหนดจุดที่ตั้งใช้ที่ดินระหว่างปลายนาคลองบอนใหญ่กับคลองญี่ปุ่นเป็นศูนย์กลาง โดยปู่วิได้ยกที่ดินส่วนหนึ่งสร้างวัด วัดมีที่ธรณีสงฆ์แปลงที่ 1 เนื้อที่ 67 ไร่ 2 งาน 92 ตารางวา แปลงที่ 2 เนื้อที่ 34 ไร่ 2 งาน เป็นที่สร้างโรงเรียนมัธยมประจำตำบล ชื่อ โรงเรียนบัวปากท่าวิทยา

วัดบอนใหญ่เป็นหนึ่งใน 7 ของวัดมอญในชุมชนมอญกระทุ่มมืด มีประเพณีที่มีบริเวณนี้แห่งเดียวคือ ประเพณีพระทิ้งบาตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 114 จังหวัดนครปฐม". p. 131.
2. ↑  "วิถีบุญวิถีธรรม - พระทิ้งบาตร ธุดงควัตรแห่ง..."พระมอญกระทุ่มมืด"". คมชัดลึก.
***หวงเฟยหง ภาค 3 ตอน ถล่มสิงโตคำราม*** (อังกฤษ: Once Upon a Time in China III) เป็นภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้สัญชาติฮ่องกง ค.ศ. 1993 ที่ร่วมเขียนบทและกำกับภาพยนตร์โดยฉีเคอะ ภาพยนตร์ชุดนี้เป็นภาคสามของภาพยนตร์ซีรีส์ชุด หวงเฟยหง ต่อจากภาพยนตร์เรื่อง หวงเฟยหง ภาค 2 ตอน ถล่มมารยุทธจักร โดยมีภาคต่อจากนี้คือ หวงเฟยหง ภาค 4 ตอน บรมคนพิทักษ์ชาติ นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย,กวน จือหลิน

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

ในช่วงราชวงศ์ชิง ชาวจีนต่างถูกตราหน้าว่าเป็น "ไอ้ขี้โรคแห่งเอเชีย" พระนางซูสีไทเฮา มีราชโองการให้ระงับการแข่งขันประลองเจ้ากังฟูที่เมืองปักกิ่ง เนื่องจากมียอดกังฟูจำนวนมากเกี่ยวข้องกับการฆาตกรรมและลอบสังหาร และแล้วหวงเฟยหงก็ได้มาถึงที่ปักกิ่งเพื่อเยี่ยมพ่อ ซึ่งได้รับบาดเจ็บจากการแข่งขัน ด้วยชื่อเสียงของหวงเฟยหง ผู้มีอิทธิพลเจ้าถิ่นจึงต้องการให้หวงเฟยหงเข้าแข่งขัน แต่เขาปฏิเสธเจ้าพ่อจึงส่งคนไปทำร้ายหวงเฟยหง แต่เจ้าลูกสมุนทำการไม่สำเร็จ และบาดเจ็บขาหักและถูกเจ้าพ่อขับไล่ พ่อลูกตระกูลหวงจึงดูแลรักษาเขา จนกระทั่งหายเป็นปรกติ แล้วจึงร่วมมือกันกำจัดเจ้าพ่อจอมอิทธิพล

นักแสดงนำ
---------

* หลี่ เหลียนเจี๋ย รับบท หวงเฟยหง
* กวน จือหลิน รับบท น้าสิบสาม,เส้าจุน

อ้างอิง
-------

1. ↑  HKMDB

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *หวงเฟยหง ภาค 3 ตอน ถล่มสิงโตคำราม* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *หวงเฟยหง ภาค 3 ตอน ถล่มสิงโตคำราม* ที่ออลมูวี
* HKMDB
* HK Cinemagic
**วัดบัวทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านปทุม อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ ด้านทิศตะวันตกติดต่อกับแม่น้ำเจ้าพระยา

วัดบัวทองตั้งวัดเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2325 เดิมมีนามว่า **วัดปรัก** ก่อนจะเปลี่ยนชื่อมาเป็นวัดบัวทองเมื่อ พ.ศ. 2443 และใช้ชื่อนี้มาจนปัจจุบัน ครั้นในสมัยพระอธิการแขวง ธมฺมิโก เป็นเจ้าอาวาส เมื่อ พ.ศ. 2489 ได้ย้ายวัดมาตั้งใหม่ห่างจากเดิมประมาณ 60 เมตร วัดบัวทองได้พระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2450 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีครั้งหลังเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2450

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.5 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 มีพระประธานในอุโบสถ นามว่า "หลวงพ่อโต" ซึ่งเป็นพระพุทธรูปแบบสุโขทัย หน้าตักกว้าง 55 นิ้ว สูง 90 นิ้ว กุฏิสงฆ์จำนวน 3 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ศาลาท่าน้ำ และหอระฆัง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการเป็ด
* พระอธิการนิล
* พระอธิการแขวง ธมฺมิโก
* พระอธิการอินทร์ ทนฺดาจาโร
* พระครูสมุห์ ประสิทธิ์ อาทิตฺตญาโณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 621. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "วัดบัวทอง". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "วัดบัวทอง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**หวงเฟยหง ภาค 5 ตอน สยบจอมสลัด** (อังกฤษ: Once Upon a Time in China V) เป็นภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้สัญชาติฮ่องกง ค.ศ. 1994 กำกับภาพยนตร์โดยฉีเคอะ ภาพยนตร์ชุดนี้เป็นภาคที่ห้าของภาพยนตร์ซีรีส์ชุด หวงเฟยหง ต่อจากภาพยนตร์เรื่อง หวงเฟยหง ภาค 4 ตอน บรมคนพิทักษ์ชาติ โดยมีภาคต่อจากนี้คือ หวงเฟยหง พิชิตตะวันตก นำแสดงโดย เจ้า เหวินจั๋ว รับบทเป็นหวงเฟยหง, กวน จือหลิน, ม้อ เส้าชง

เรื่องย่อ
---------

เรื่องราวเล่าต่อเนื่องจากภาค 4 หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายในเมืองหลวง หวงเฟยหง ออกเดินทางกลับบ้านอีกครั้งพร้อมบิดา น้าสิบสี่ และบรรดาผู้ติดตาม ทั้งหมดนัดพบ น้าสิบสาม ที่เมืองบ้านนอกห่างไกลแห่งหนึ่ง กลายเป็นว่าเมืองที่ว่า กำลังเกิดเหตุโจรสลัดคุกคาม หวงเฟยหงจึงตัดสินใจเข้าช่วยเหลือในที่สุด

เบื้องหลังของภาพยนตร์
---------------------

หลังจากที่ภาคที่แล้วไม่ค่อยประสบความสำเร็จ เพื่อสร้างความสนุกสนาน ให้กลับมาอีกครั้ง ฉีเคอะจึงสร้างภาคใหม่โดยดึงดาราเก่า ๆ มาร่วมงานอีกครั้ง ทั้งกวนจือหลิน Kent Cheng อาโซฟันเหยิน (กัวะจิ่งอันมาแทนจางเซียะโหย่ว) การสร้างบทน้าสิบสี่ ขึ้นมาในภาคที่แล้วอาจจะดูค่อนข้างไร้เหตุผลและไม่เข้าท่าสำหรับบางคน แต่เมื่อในภาคนี้ที่มีการนำบทน้าสิบสามกลับมากลับทำให้เรื่องราวความรักของหวงเฟยหง มีแง่มุมใหม่ ๆ มากกว่าที่จะเล่นบทพ่อแง่แม่งอนกับแบบซ้ำซากอย่างใน 3 ภาคแรก ความรักสามเส้าของทั้ง 3 ดูมีมิติความซับซ้อนมากขึ้น รวมทั้งการใส่เรื่องราวความสัมพันธ์พี่สาวน้องสาวของน้าสิบสามกับ น้าสิบสี่ ก็ดูลึกซึ้งกินใจ น่าชม

อ้างอิง
-------

1. ↑  HKMDB

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *หวงเฟยหง ภาค 5 ตอน สยบจอมสลัด* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* HKMDB
* HK Cinemagic
**วัดบัวแก้วศรัทธาธรรม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงทรายกองดิน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ และมีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง มีเนื้อที่ทั้งสิ้น 12 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา

แต่เดิมนั้น หลวงภูมิ รัตนมังคละ ได้ถวายที่ดินและสร้างวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2422 แล้วขนานนามวัดว่า "วัดบัวแก้วศรัทธาธรรม" โดยนำเอานามบิดามารดาต่อเติมเป็นนามวัด (บิดาชื่อว่า "แก้ว" มารดาชื่อว่า "บัว") แต่ชาวบ้านบางคนเรียกว่า **วัดคลองหนึ่ง** เพราะตั้งอยู่ริมคลองที่หนึ่งนับจากที่ตั้งอำเภอมีนบุรีมาทางเหนือ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2434 และคงทำพิธีผูกพัทธสีมาในปีเดียวกัน ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2415 และได้ให้ทางราชการเปิดโรงเรียนระดับประถมศึกษาภายในพื้นทีวัด เนื้อที่ประมาณ 4 ไร่ 3 งาน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550

อาคารเสนาสนะสำคัญในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2434 ลักษณะเป็นโบสถ์โรงช้าง ไม่มีใบระกา มีจิตรกรรมฝาผนัง ภาพวาดเป็นเมืองมนุษย์และเมืองสวรรค์ กุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง เป็นทรงไทยสลับกับทรงปั้นหยา ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 19 เมตร เป็นศาลาทรงไทยไม่มีช่อฟ้าใบระกา และหอสวดมนต์ เป็นทรงปั้นหยา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 ปูชนียวัตถุสำคัญได้แก่ พระพุทธรูปทรงเครื่องปางห้ามญาติ สูง 2 เมตร 1 องค์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อแก่
* พระครูมีนนครธรรมภาณ
* พระอาจารย์กรุต
* พระอาจารย์เป้า
* พระครูวิทยานุวัตร์
* พระโสภณ โสภณสีโล
* พระครูรัตนปทุมากร
* พระครูอาทรปทุมกิจ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-02-08.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 133. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**ทุนเล่าเรียนหลวง** (อังกฤษ: King's Scholarship) เป็นทุนการศึกษาแบบให้เปล่าซึ่งได้รับความนับถือสำหรับการศึกษาปริญญาตรีต่อต่างประเทศ ให้แก่ผู้สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายในประเทศไทย การสอบคุณสมบัติจัดขึ้นโดยสำนักงานข้าราชการพลเรือน (ก.พ.) และมีการแข่งขันสูงมาก แต่ละปีมีทุนการศึกษาจำนวนเก้าทุน ทุนการศึกษานี้ได้รับพิจารณาอย่างกว้างขวางว่าเป็นความสำเร็จทางวิชาการอันยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับนักเรียนไทย 

ไม่เหมือนกับทุนการศึกษาของรัฐบาลไทยอื่น ๆ ทุนเล่าเรียนหลวงไม่มีข้อกำหนดผูกพันว่าผู้รับจะต้องทำงานให้กับรัฐบาลไทย มีเพียงข้อกำหนดให้ผู้รับเดินทางกลับมาทำงานในประเทศเป็นเวลาเท่ากับระยะเวลาที่ไปศึกษา ทุนเล่าเรียนหลวงพระราชทานโดยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช แม้จนถึงปัจจุบัน จะมิได้พระราชทานเป็นการส่วนพระองค์ ในปีหลัง ๆ ทุนเล่าเรียนหลวงพระราชทานโดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี แทนพระมหากษัตริย์

ทุนเล่าเรียนหลวงพระราชทานครั้งแรกโดยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และก่อนถูกยกเลิกไปใน พ.ศ. 2476 เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ มอบให้แก่นักเรียนสองคนทุกปี ทุนในรูปปัจจุบันทรงริเริ่มขึ้นโดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เป็นการรื้อฟื้นโครงการ ใน พ.ศ. 2508

อ้างอิง
-------

* Visoot Prasitsiriwongse (2005-09-26). "วิวัฒนาการของทุนเล่าเรียนหลวงและทุนรัฐบาล". สำนักงานผู้ดูแลนักเรียนในสหรัฐอเมริกา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (HTML)เมื่อ 2008-11-23. สืบค้นเมื่อ 2008-04-26.
**นกกระทาญี่ปุ่น** หรือ **นกคุ่มญี่ปุ่น** (อังกฤษ: Japanese quail, Coturnix quail; ญี่ปุ่น: ウズラ; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Coturnix japonica*) เป็นนกจำพวกนกกระทาหรือนกคุ่มชนิดหนึ่ง ในวงศ์ไก่ฟ้าและนกกระทา (Phasianidae)

มีรูปร่างตัวอ้วนกลม ขนเป็นลายเป็นจุดกระ ๆ สีขาว, สีทอง และขาวสลับดำ ปีกและหางสั้น บินได้เพียงระยะสั้น ๆ หากินเมล็ดพืชและแมลงอยู่ตามพื้นดินเป็นหลัก

มีความยาวทั้งตัวจรดหาง 20 เซนติเมตร เป็นนกพื้นถิ่นของภูมิภาคเอเชียตะวันออก กระจายพันธุ์ในไซบีเรีย, ที่ราบสูงแมนจูเรีย, คาบสมุทรเกาหลี และญี่ปุ่น สำหรับในประเทศไทยถือเป็นนกอพยพ ที่หาได้ยากในธรรมชาติ

นกกระทาญี่ปุ่น ในปัจจุบัน ถูกเลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจ ด้วยการนำเนื้อและไข่บริโภค โดยถือเป็นนกกระทาชนิดที่ได้รับความนิยมในการเลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจมากที่สุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  เก็บถาวร 2012-03-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน คุ่ม ๑ น.ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
2. ↑  บุญส่ง เลขะกุล นพ. *นกเมืองไทย* คู่มือดูนก ISBN 978-974-619-181-4
3. ↑  "พันธุ์นกกระทา". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-04-26. สืบค้นเมื่อ 2012-03-24.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Coturnix japonica***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Coturnix japonica ที่วิกิสปีชีส์
**ลิ้มเฉียวเอ็ง** *(Lin Chaoying, 林朝英)* เป็นบูรพาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักสุสานโบราณ

เป็นจอมยุทธหญิงที่มีวรยุทธสูงส่งคนหนึ่ง นับตามศักดิ์เป็นอาจารย์ยายของเซียวเหล่งนึ่งกับลี้มกโช้ว

ตอนที่เฮ้งเต็งเอี๊ยงปล่อยวางกับเรื่องภายนอกขังตัวอยู่แต่ในสุสานโบราณไม่ยอมออกมาพบผู้คน จนกระทั่งลิ้มเฉียวเอ็งเป็นคนร้องด่าเฮ้งเต็งเอี้ยงอยู่หน้าสุสานโบราณเจ็ดวันเจ็ดคืน เฮ้งเต็งเอี๊ยงจึงยอมออกมาและยอมท่องยุทธภพอีกครั้งโดยมีลิ้มเฉียวเอ็งติดตามไปด้วย ทั้งสองช่วยเหลือคนดีกำจัดคนชั่ว ต่อต้านศัตรูที่รุกรานประเทศด้วยกันจนเกิดเป็นความรัก แต่เฮ้งเต็งเอี้ยงยึดมั่นในอุดมการณ์ หากบ้านเมืองยังไม่สงบสุขจะไม่คิดเรื่องส่วนตัวเด็ดขาด ทำให้เฮ้งเต็งเอี้ยงไม่ยอมแต่งงานกับลิ้มเฉียวเอ็ง ทำให้ลิ้มเฉียวเอ็งเกิดความคับแค้นในใจจึงท้าประลองกับเฮ้งเต็งเอี้ยงอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะเฮ้งเต็งเอี้ยงได้ นางจึงเปลี่ยนวิธีการประลองเป็นการเขียนอักษรบนแผ่นศิลา และมีข้อพนันที่ว่าหากนางชนะเฮ้งเต็งเอี๊ยงต้องแต่งงานกับนางหรือไม่ก็บวชเป็นนักพรตอยู่บนเขาจงหนำ การประลองครั้งนี้เฮ้งเต็งเอี้ยงเป็นผู้แพ้ แม้ว่าจะรู้ว่านางเอาชนะด้วยเล่ห์แต่ก็ไม่ถือโกรธ และเลือกที่จะบวขชเป็นนักพรตก่อตั้งสำนักช่วนจินในกาลต่อมา และยกสุสานโบราณให้ลิ้มเฉียวเอ็ง 

ลิ้มเฉียวเอ็งเก็บตัวอยู่ในสุสานโบราณคิดค้นยอดวรยุทธที่สามารถสยบวรยุทธของสำนักช่วนจิน วรยุทธที่นางคิดค้นได้ล้วนพิศดารร้ายกาจ เพียงแต่นางไม่ค่อยได้ออกสู่ยุทธภพวรยุทธของสุสานโบราณจึงไม่เป็นที่รู้จักนัก แต่ก็ถือว่าวรยุทธของนางเหนือชั้นเทียบเท่าได้กับห้ายอดฝีมือ ก่อนนางจะตายได้ถ่ายทอดวรยุทธทั้งหมดให้สาวใช้คนหนึ่ง ซึ่งต่อมาสาวใช้คนนี้ก็รับศิษย์ไว้สองคนคือ เซียวเหล่งนึ้งกับลี้มกโชว้

แม้ว่าลิ้มเฉียวเอ็งจะแค้นเคืองเฮ้งเต็งเอี้ยงขนาดไหน แต่ในจิตใจส่วนลึกก็รักมากจนไม่อาจพรรณนา และในวาระสุดท้ายของชีวิตเฮ้งเต็งเอี้ยงก็ได้มาคารวะศพของนางในสุสานโบราณ และได้พบกับวรยุทธที่นางคิดค้นไว้ล้วนสยบวรยุทธของสำนักช่วนจินทั้งสิ้น เฮ้งเต็งเอี้ยงจึงใช้เคล็ดวิชาจากคัมภีร์เก้าอิมจินเก็งส่วนหนึ่ง มาคิดเป็นวิชาที่สามารถสยบวรยุทธที่ลิ้มเฉียวเอ็งคิดค้นขึ้นได้
**NSFW** หรือ **Not safe for work** หรือ **ไม่ปลอดภัยสำหรับที่ทำงาน** เป็นสแลงอินเทอร์เน็ตหรือชวเลขที่ใช้สำหรับแสดงความเชื่อมโยงไปยังเนื้อหา วีดิทัศน์หรือหน้าเว็บไซต์ที่ผู้ชมไม่ปรารถนาให้ถูกมองเห็นในที่สาธารณะและสภาพแวดล้อมที่เป็นทางการ เนื้อหาที่เป็น NSFW อาจเป็นเนื้อหาที่มีการเปลือยกาย, งานลามก, ความไม่ถูกต้องทางการเมือง, คำหยาบ, คำพูดใส่ร้ายป้ายสี, ภาพความรุนแรง หรือหัวข้ออื่น ๆ ที่อาจรบกวนจิตใจ สภาพแวดล้อมที่อาจเป็นปัญหาต่อการรับชมเนื้อหา NSFW ได้แก่ ที่ทำงาน, โรงเรียนและในครอบครัว NSFW มีความเกี่ยวข้องเป็นพิเศษสำหรับผู้ที่พยายามใช้อินเทอร์เน็ตส่วนตัวในที่ทำงานหรือโรงเรียนซึ่งมีนโยบายห้ามการเข้าถึงเนื้อหาทางเพศ ในทางตรงกันข้าม **safe for work** หรือ **SFW** ถูกใช้สำหรับลิงก์ที่ไม่มีเนื้อหาดังกล่าว บางเว็บไซต์ให้ผู้ใช้สามารถกำหนดให้เนื้อหาของพวกเขาเป็น NSFW ได้ เพื่อใช้เตือนผู้อื่นถึงเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม

ดูเพิ่ม
-------

* แฟนเซอร์วิซ
* รูล 34
* สื่อลามกทางอินเทอร์เน็ต

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Meaning of NSFW and How to Use It". *Lifewire* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-10-21. สืบค้นเมื่อ 2018-10-21.`{{cite news}}`: CS1 maint: unfit URL (ลิงก์)
2. ↑  "NSFW Meaning. What does NSFW mean?". *MyEnglishTeacher.eu Blog* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2017-12-29. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-10-21. สืบค้นเมื่อ 2018-10-21.
3. ↑  "How Not To Get Caught Looking at NSFW Content on the Job". *Complex* (ภาษาอังกฤษ). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-10-21. สืบค้นเมื่อ 2018-10-21.
4. ↑  What is SFW (Safe for Work) from Computer Hope
5. ↑  "Reddiquette". *Reddit Help* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2022-03-21.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิพจนานุกรม มีความหมายของคำว่า ***NSFW*** หรือ ***SFW***
ประวัติชีวิตของบูเช็กเทียน ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์หลายครั้ง โดยครั้งแรกสุด สร้างในปี ค.ศ. 1984 โดยบริษัทเอทีวี ของฮ่องกง นำแสดงโดย ฝง เป๋าเป่า 

ฉบับที่สร้างโดย ซีซีทีวี ของจีนแผ่นดินใหญ่ นำแสดงโดย หลิว เสี่ยวชิง ฉายในประเทศไทยในปี ค.ศ. 2007 ใช้ชื่อว่า *บูเช็คเทียน จอมนางเหนือแผ่นดิน*

ในปลายปี ค.ศ. 2014 สร้างโดยหูหนันทีวี ของจีนแผ่นดินใหญ่ นำแสดงโดย ฟ่าน ปิงปิง ร่วมด้วย จาง เฟิงอี้, จาง ถิง, จาง จินหนิง, โจว ไห่เม่ย และหลี่ จื้อถิง เป็นละครโทรทัศน์ทุนสร้างสูงถึง 300 ล้านหยวน นับเป็นละครโทรทัศน์หรือซีรีส์ที่ใช้ทุนสร้างสูงสุดในประวัติศาสตร์จีน และได้รับความนิยมอย่างยิ่ง ฉายในประเทศไทยในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 เวลา 18.20 น. ทุกวันจันทร์ถึงพฤหัสบดี และ 18.00 น. ทุกวันศุกร์ ทางช่อง 3 ใช้ชื่อว่า *บูเช็คเทียน*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Fan Bingbing's Empress Wu Zetian Makeup Released". *womenofchina.cn*. February 12, 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-01-21. สืบค้นเมื่อ February 12, 2014.
2. ↑  "范爷3亿"讨"江山". *wccdaily* (ภาษาจีน). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-08-09. สืบค้นเมื่อ 2017-05-03.
3. ↑  "ซีรีส์ "บูเช็กเทียน" ของซุป'ตาร์ ฟ่าน ปิงปิง ถูกห้ามฉายฯ ชี้เหตุเพราะ "นมต้ม" โผล่มากไป". *ผู้จัดการออนไลน์*. 2014-12-30. สืบค้นเมื่อ 2017-05-04.
4. ↑  "ช่อง 3 ส่งสตรีผู้ยิ่งใหญ่ "บูเช็กเทียน" พร้อมกระชากเรตติ้ง 1 พ.ค.นี้". *ผู้จัดการออนไลน์*. 2017-04-26. สืบค้นเมื่อ 2017-05-04.[*ลิงก์เสีย*]
**เจ้าชายซีอีโซแห่งเลโซโท** (อังกฤษ: His Royal Highness Prince Seeiso of Lesotho) ทรงเป็นพระโอรสกลางในสมเด็จพระราชาธิบดีโมโชโชที่ 2 แห่งเลโซโท

พระประวัติ
----------

เจ้าชายซีอีโซแห่งเลโซโท ประสูติ ณ ประเทศเลโซโท ทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์กลางใน สมเด็จพระราชาธิบดีโมโชโชที่ 2 แห่งเลโซโท สมเด็จพระราชินีมาโมฮาโตแห่งเลโซโท ทรงเป็นพระราชอนุชาใน สมเด็จพระราชาธิบดีเลตซีที่ 3 แห่งเลโซโท พระองค์อยู่ในดำลับที่ 2 ในการสืบราชบัลลังก์เลโซโท ต่อจาพระภาติยะ คือ เจ้าชายเลโรโทรี เซเอโซ พระองค์อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิมาเบียง มีพระโอรส-ธิดาร่วมกัน 3 พระองค์

ทรงงาน พระกรณียากิจ
-------------------

พระองค์ทรงเป็นองค์ประธานวุฒิสภาสูงสุดแห่งเลโซโท โดยพระองค์ได้รับการถวายหน้าที่เป็นข้าราชการสูงสุดแห่งสหราชอาณาจักร และได้รับการถวายปริญญาจากมหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม เมื่อปี พ.ศ. 2539

และเมื่อปี พ.ศ. 2549 พระองค์และ เจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งซัสเซกซ์ ได้ร่วมกันจัดตั้งองค์กรการกุศลชื่อ **เซนเทเบล** เพื่อให้เข้าถึงเยาวชนเลโซโทได้มากขึ้น ทั้งนี้พระองค์ยังทรงปฏิบัติพระกรณียากิจในด้านต่อต้านโรคเอดส์แห่งเลโซโท

| ก่อนหน้า |  | เจ้าชายซีอีโซแห่งเลโซโท |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **เจ้าชายเลโรโทรี เซเอโซ** |  |  **ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์เลโซโท  ลำดับที่ 2**  |  | **เจ้าชายเบียงแห่งเลโซโท** |

อ้างอิง
-------
**ข้อความสงวนลิขสิทธิ์** (อังกฤษ: copyright notice) ซึ่งอาจเป็นสัญลักษณ์หรือวลีก็ได้ เป็นการแจ้งผู้ใช้ถึงการอ้างบุริมสิทธิ์ในการเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในผลงานจัดพิมพ์

กฎหมายลิขสิทธิ์แตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ และข้อความสงวนลิขสิทธิ์จำเป็นต้องมีในราว 20 ประเทศสำหรับผลงานที่จะได้รับการคุ้มครองภายใต้ลิขสิทธิ์ ก่อน พ.ศ. 2532 ผลงานจัดพิมพ์ทั้งหมดในสหรัฐอเมริกาจำเป็นต้องมีข้อความสงวนลิขสิทธิ์ หรือสัญลักษณ์ © ตามด้วยวันที่จัดพิมพ์และชื่อเจ้าของลิขสิทธิ์ จึงจะได้รับการคุ้มครองโดยลิขสิทธิ์ แต่ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว และการใช้ข้อความลิขสิทธิ์ปัจจุบันแล้วแต่เลือกในสหรัฐอเมริกา แม้เจ้าของลิขสิทธิ์จำนวนมากยังใช้เพื่อยับยั้งการละเมิดลิขสิทธิ์ หรือเป็นข้อความว่า เจ้าของเจตนาถือครองการอ้างลิขสิทธิ์อยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Fries, Richard C. (2006). *Reliable design of medical devices*. CRC Press. p. 197. ISBN 0824723759, 9780824723750. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่า `|isbn=`: ตัวอักษรไม่ถูกต้อง (help)
2. ↑  Fries, Richard C. (2006). *Reliable design of medical devices*. CRC Press. p. 196. ISBN 9780824723750.

ดูเพิ่ม
-------

* สงวนลิขสิทธิ์
ระวังสับสนกับ ประตูผี (สถาปัตยกรรม)

|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

"ประตูปีศาจ" ที่วัดเซนต์ปีเตอร์และเซนต์พอลที่บรอดเฮ็มพสตันในเดวอนในอังกฤษ
The Saxon-era St Nicholas' Church at Worth, West Sussex, has a Devil's door
**ประตูปีศาจ** (อังกฤษ: Devil's door) เป็นส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้างของคริสต์ศาสนสถานที่เป็นประตูบนผนังด้านเหนือของตัวสิ่งก่อสร้างของสถาปัตยกรรมยุคกลาง และคริสต์ศาสนสถานที่สร้างก่อนหน้านั้นในสหราชอาณาจักร ประตูปีศาจนิยมสร้างกันในสมัยโบราณในมณฑล ซัสเซ็กซ์ที่มีวัดที่มีประตูปีศาจด้วยกันกว่า 40 วัด องค์ประกอบดังว่านี้มีต้นตอมาจากสมัยคริสเตียนยุคแรก เมื่อการสักการะตามวัฒนธรรมก่อนคริสเตียนยังคงนิยมปฏิบัติกันอยู่ และประตูดังกล่าวก็มักจะเป็นเพียงโครงสร้างที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์เท่านั้น แต่ก็มีบางครั้งก็จะเป็นทางเข้าจริง

การใช้สอย
---------

ก่อนและระหว่างยุคกลาง ด้านที่หันไปทางด้านเหนือถือว่าเป็นของปีศาจและของผู้นอกศาสนา ฉะนั้นวัดจึงมักจะสร้างทางฝั่งเหนือของถนนหรือทางเดิน (track) เพื่อที่จะให้ทางเข้าหลักอยู่ทางตัวอาคารที่หันไปทางใต้ นอกจากนั้นในสมัยโบราณการสร้างวัดก็มักจะสร้างกันบนที่ตั้งที่เดิมเป็นสถานที่ที่ใช้ในการสักการะของ เพกันหรืออารยธรรมก่อนคริสเตียน เมื่อสร้างวัดขึ้นแล้วผู้นอกศาสนาก็ยังคงถือว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และยังคงเข้ามาสักการะอยู่ ฉะนั้นทางวัดจึงสร้างประตูทางทิศเหนือเพื่อให้ผู้ที่มิได้นับถือคริสต์ศาสนาได้เข้ามาทำการสักการะตามประเพณีของตน เพราะความที่มีความเกี่ยวข้องกับ "Devil" ประตูทางด้านเหนือของวัดจึงเรียกว่า "Devil's door"

ต่อมาวัตถุประสงค์ที่นิยมเชื่อกันโดยเฉพาะในซัสเซ็กซ์ก็กล่าวว่าเป็นประตูที่ปีศาจใช้หนีออกจากวัด ความเชื่อโดยทั่วไปในยุคกลางเชื่อว่าปีศาจสิงอยู่ในวิญญาณของเด็กที่ยังไม่ทำพิธีรับศีลจุ่ม ฉะนั้นการทำพิธีรับศีลจุ่มก็เท่ากับเป็นการไล่ปีศาจออกจากร่างของเด็ก และปีศาจก็จะต้องมีทางออกจากวัด ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้มีการสร้างประตูทางกำแพงด้านเหนือเพื่อจุดประสงค์ดังว่านี้ ประตูปีศาจมักจะเป็นประตูที่มีขนาดเล็กกว่าที่จะใช้จริงได้ ฉะนั้นจึงเป็นเพียงโครงสร้างที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์เท่านั้น ประตูเหล่านี้ที่ยังเหลืออยู่มักจะปิดตันด้วยอิฐ ซึ่งกล่าวกันว่าเพื่อกันไม่ให้ปีศาจกลับเข้าวัดอีก

ตัวอย่าง
--------

ประตูปีศาจพบทั่วไปในบริเตนแต่จะพบมากที่สุดในซัสเซ็กซ์ เช่นที่วัดเซนต์นิโคลัสที่เวิร์ธ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Collins 2007, p. 52.
2. 1 2 3 4 5  Piccardi & Masse 2007, p. 291. harvnb error: no target: CITEREFPiccardiMasse2007 (help)
3. 1 2  Coppin 2006, p. 138.
4. ↑  Holmes 1920, Unpaginated. harvnb error: no target: CITEREFHolmes1920 (help)

* Collins, Sophie (2007). *A Sussex Miscellany*. Alfriston: Snake River Press. ISBN 978-1-906022-08-2.
* Coppin, Paul (2006). *101 Medieval Churches of West Sussex*. Seaford: S.B. Publications. ISBN 1-85770-306-5.
* Piccardi, Luigi (2007). *Myth and Geology*. London: Geological Society of London. ISBN 1-86239-216-1. สืบค้นเมื่อ 2009-10-15. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthor=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help)

ดูเพิ่ม
-------

* คริสต์ศาสนสถาน
* แผนผังคริสต์ศาสนสถาน
* ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
**ไซอิ๋ว ตอน ปีศาจแมงมุม** (อังกฤษ: The Cave of Silken Web) เป็นภาพยนตร์จีนกำลังภายในที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1967 กล่าวถึงเรื่องราวส่วนหนึ่งของวรรณกรรมชิ้นเอกของ อู๋ เฉิงเอิน เรื่อง **ไซอิ๋ว** นำแสดงโดย อู๋ เฉิน, เฮลเลน หม่า, ฟาน เหอ, หวู เว่ย

เนื้อเรื่อง
-----------

พระถังซัมจั๋ง และศิษย์ทั้งสาม ประกอบด้วย ซุน หงอคง, ตือโป๊ยก่าย และ ซัวเจ๋ง ยังคงเดินทางไปยังชมพูทวีปเพื่ออัญเชิญคัมภีร์พระไตรปิฎก กลับสู่เมืองถัง ครั้งหนึ่งหลงเข้าไปในอาณาจักรของเหล่าปีศาจแมงมุมสาวทั้งเจ็ด ซึ่งวางแผนจับตัว พระถังซัมจั๋งเพื่อจะได้เป็นอมตะโดยการกินเนื้อของเขาสดๆ และหลอกล่อให้ เห้งเจีย ไปอีกทางจนสามารถจับตัว พระถังซัมจั๋ง และ ตือโป๊ยก่าย ได้ในที่สุด เห้งเจียและซัวเจ๋ง พยายามหาทางช่วยอาจารย์ของตนโดยให้ซัวเจ๋งไปขอยืมไฟโลกันต์จากเทพเจ้าในขณะที่เห้งเจียจะลอบเข้าไปในถ้ำปีศาจแมงมุม สุดท้ายเมื่อซัวเจ๋งได้ไฟโลกันต์มาแล้วกลับถูกปีศาจตะขาบ ชู้รักของปีศาจแมงมุมแดงที่ปลอมตัวเป็น เห้งเจีย หลอกเอาไปได้แต่เห้งเจีย ตัวจริงก็ตามไปเอาคืนมาได้อีกครั้งและใช้ไฟโลกันต์เผาถ้ำปีศาจแมงมุมรวมทั้งร่วมมือกับศิษย์น้องของตนสังหารปีศาจแมงมุมที่เหลือทั้งหมดกับปีศาจตะขาบได้ และสามารถช่วย พระถังซัมจั๋ง และ ตือโป๊ยก่าย ได้ในที่สุด ทั้งหมดจึงออกเดินทางไปยังชมพูทวีปต่อไปอีกครั้ง

นักแสดงนำ
---------

* อู่ เฉียน รับบท ปีศาแมงมุมคนที่สาม
* หลิว เหลียงหัว รับบท ปีศาจแมงมุมคนโต
* เหอ ฟ่าน รับบท พระถังซัมจั๋ง
* เผิง เผิง รับบท ตือโป๊ยก่าย
* โจว หลุงจาง รับบท ซุน หงอคง
* เทียน ชุน รับบท ซัวเจ๋ง

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* IMDb entry
* Hong Kong Cinemagic entry
* Film review with screenshots
การทำข้อตกลงระหว่างนายพลอิตาลีและ ปิแอร์ ลาวาล
**ข้อตกลงฝรั่งเศส-อิตาลี** (อังกฤษ: Frenco-Italian Agreement) ได้รับการลงนามเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1935 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของฝรั่งเศส ปิแอร์ ลาวาล และนายรัฐมนตรีแห่งอิตาลี เบนิโต มุสโสลินี ได้ลงนามในข้อตกลงฝรั่งเศส-อิตาลีที่กรุงโรม

ปิแอร์ ลาวาลผู้ซึ่งสืบทอดตำแหน่งจากหลุยส์ บาธู หลังจากที่เขาถูกลอบสังหารที่มาร์เซย์ จากที่นั่งข้าง พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 1 กษัตริย์แห่งยูโกสลาเวีย เมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1934 เขาได้สืบทอดแนวคิดของรัฐมนตรีคนก่อนในการสร้างความปลอดภัยร่วมกัน ในความพยายามที่จะควบคุมภัยจากฮิตเลอร์ในทวีปยุโรป ในวันที่ 4 มกราคม 1935 ปิแอร์ ลาวาลได้เดินทางไปยังกรุงโรมเพื่อไปพบกับนายมุสโสลินี ซึ่งลาวาลคาดว่าจะเป็นการทูตเชิงรุกในความพยายามที่จะโดดเดี่ยวนาซีเยอรมนี

เขาได้ยื่นข้อเสนอให้แก่มุสโสลินีซึ่งเป็นการเอื้อประโยชน์ให้แก่อิตาลีในการมอบบางส่วนของแคว้นโซมาลิแลนด์ของฝรั่งเศสแก่อิตาลี และเปลี่ยนสถานภาพของชาวอิตาลีในตูนิเซียอย่างเป็นทางการ รวมไปถึงปล่อยให้อิตาลีสามารถจัดการกับการรบในเอธิโอเปียได้อย่างเสรี เพื่อแลกเปลี่ยนกับสนธิสัญญาดังกล่าว ฝรั่งเศสหวังว่าอิตาลีจะมีใจออกห่างจากเยอรมนี

ดูเพิ่ม
-------

* แนวสเตรซา

อ้างอิง
-------

* Langer, William L. ed. **An Encyclopaedia of World History**, (1948), Houghton Mifflin Company, Boston. Pg. 990.
ปกของวารสาร"ไซเอินซ์"ฉบับแรกในปี 1880
***ไซเอินซ์*** (อังกฤษ: Science) เป็นวารสารวิชาการของสมาคมอเมริกันเพื่อความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ (AAAS) จัดว่าเป็นวารสารวิชาการระดับชั้นนำระดับโลกทางด้านวิทยาศาสตร์ มีการทบทวนงานวิจัย (peer review) ก่อนที่จะได้รับการตีพิมพ์ วารสารไซเอินซ์นี้เริ่มเผยแพร่บทความครั้งแรกในปี ค.ศ. 1880 และปัจจุบันเผยแพร่บทความออกมาเป็นประจำทุกสัปดาห์โดยมีผู้ติดตามกว่า 130,000 สำนัก หรือประมาณได้ว่ามีผู้ติดตามเป็นประจำราว 570,400 คน

จุดประสงค์หลักของวารสารวิชาการนี้คือการเผยแพร่งานวิจัยที่มีความคิดริเริ่ม รวมถึงบททบทวนงานวิจัย แต่วารสารนี้ยังได้เผยแพร่เนื้อข่าวที่เกี่ยวข้องกับวงการวิทยาศาสตร์ รวมถึงนโยบายทางด้านวิทยาศาสตร์ และเรื่องราวที่มีผลกระทบกับวงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอีกด้วย วารสารวิชาการไซเอินซ์นี้เผยแพร่บทความในหลากหลายสาขาเช่นเดียวกับวารสารเนเจอร์ ไม่ได้เจาะจงเฉพาะสาขาใดสาขาหนึ่งเท่านั้น โดยในปี ค.ศ. 2014 นั้น มีปัจจัยผลกระทบอยู่ที่ 33.611

การแข่งขันเพื่อตีพิมพ์ในวารสารไซเอินซ์นี้ถือว่าเข้มข้นมาก บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องเป็นบทความที่ได้รับความสนใจสูงและสามารถนำไปต่อยอดเพื่อความก้าวหน้าของงานวิจัยทางด้านวิทยาศาสตร์ได้จริง ทำให้มีบทความที่บรรณาธิการยอมรับให้ตีพิมพ์ในวารสารเพียงแค่ร้อยละ 10 เท่านั้นของบทความที่ส่งเข้ามาทั้งหมด

สำนักงานใหญ่ของวารสารไซเอินซ์อยู่ที่นครวอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา โดยมีสำนักงานสาขาอยู่ที่เมืองเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ
**ปลาเสือตอปาปัวนิวกินี** หรือ **ปลาเสือตอนิวกินี** (อังกฤษ: New Guinea tigerfish, Campbell's tigerfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Datnioides campbelli*) เป็นปลาน้ำกร่อยในวงศ์ปลาเสือตอ (Datnioididae) ชนิดหนึ่ง

ลักษณะ
------

มีขนาดลำตัวโตเต็มที่ประมาณ 36 เซนติเมตร พบในแหล่งน้ำบริเวณชายฝั่งในนิวกินีมีซี่กรองเหงือกน้อยกว่าปลาเสือตอชนิดอื่น ๆ และมีแถบลายที่ไม่ชัดเจนและค่อนข้างเลอะ ไม่คมชัดเหมือนปลาเสือตอชนิดอื่น มีแถบขนาดเล็กแทรกระหว่าง แถบที่ 3 ขนาดใหญ่กลางลำตัว และแถบที่ 4 สีค่อนไปทางสีเงิน, น้ำตาล จนไปถึงเหลืองอ่อน ๆ เกล็ดมีขนาดใหญ่และหยาบ แต่เมื่อยังเล็กสีเหลืองที่ลำตัวจะเหลืองสดใสมาก แต่เมื่อโตขึ้นมาแล้วจะมีรูปร่างและลักษณะของปากเรียวยาวคล้ายกับปลากะพงลาย (*D. polota*) ซึ่งเป็นปลาเสือตอที่อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำกร่อยอีกชนิดหนึ่งมาก

ที่อยู่
-------

พบได้ในแหล่งน้ำกร่อยปากแม่น้ำ หรือบึงใกล้ชายฝั่งเหนือระดับน้ำขึ้นน้ำลงแถบเกาะปาปัวนิวกีนี ประเทศอินโดนีเซีย

นิยมตกกันเป็นเกมกีฬา มีการรับประทานกันในท้องถิ่น และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
**ปลาแขยงจุด** (อังกฤษ: Twospot catfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Mystus nigriceps*) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากด (Bagridae) 

จัดเป็นปลาหนังขนาดเล็ก หรือปลาแขยง รูปร่างค่อนข้างสั้นมีหนวดยาว 4 คู่ ครีบอกและครีบหลังมีก้านครีบแข็ง ครีบไขมันค่อนข้างสั้น ครีบหางเว้าลึกมีจุดสีดำที่ขอดหาง อันเป็นที่มาของชื่อ ตัวมีสีเทาอมเขียวเข้ม ขนาดที่พบยาวประมาณ 10-15 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 10-20 กรัม ปลาขนาดเล็กจะมีสีเหลืองนวล มักอยู่รวมกันเป็นฝูง 

พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำไหล เช่นแม่น้ำ, ลำคลอง, ลำธาร พบในภาคกลาง, ภาคตะวันออกและภาคใต้ ของไทย ในต่างประเทศ พบได้ที่กัมพูชา, ลาว, มาเลเซีย, สิงคโปร์ และอินโดนีเซีย พบในแหล่งน้ำที่มีพืชน้ำหรือก้อนหินใต้น้ำ เพื่อใช้เป็นที่หลบซ่อนอาศัย กินอาหารประเภท ตัวอ่อนของแมลงที่อาศัยอยู่ตามพื้นท้องน้ำ, ลูกกุ้ง, ไรน้ำ, ซากสัตว์ และพืชที่เน่าเปื่อย 

ปลาตัวเมียมีความกว้างลำตัวมากกว่าตัวผู้ และมีขนาดใหญ่กว่า และสามารถเห็นชัดเจนได้ในช่วงฤดูวางไข่โดยตัวเมียจะมีลำตัวกว้าง ท้องอูม เมื่อปลามีไข่ ส่วนตัวผู้จะมีลำตัวเรียวและมีขนาดเล็กกว่า ปลาแขยงจุดที่จับได้ในธรรมชาติพบว่ามีสัดส่วนตัวผู้ต่อตัวเมีย 1:1

เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ปัจจุบันยังไม่สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ แต่มีความพยายามจากทางกรมประมงอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Mystus nigriceps*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. สืบค้นเมื่อ August 7, 2016.
2. ↑  ปลาแขยงจุด จากสถานีวิจัยและพัฒนาประมงน้ำจืดตราด
3. ↑  *Mystus nigriceps* (อังกฤษ)[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Mystus nigriceps***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
กางเกงในสตรีผู้หญิง
กางเกงบ็อกเซอร์ และกางเกงในบ็อกเซอร์ชาย
ชุดชั้นในสตรีสมัยใหม่
**ชุดชั้นใน** (อังกฤษ: Undergarment, Underwear) เป็นเสื้อผ้าสวมใส่อยู่ข้างในใต้เสื้อผ้าอื่น ๆ ที่มักจะไปในผิว โดยจะปกคลุมชั้นนอกจากการถูกทำให้สกปรกจากการหลั่งของร่างกายและการปล่อยของเสียจากร่างกายและให้ความช่วยเหลือบางส่วนได้ ในสภาพอากาศหนาวเย็นอย่าง ชุดชั้นในยาว (long underwear) สามารถสวมใส่บางครั้งเพื่อให้ความอบอุ่นเพิ่มเติม ชั้นในบางตัวยังมีวัตถุประสงค์เพื่อให้เกิดการกระตุ้นความรู้สึกทางเพศ ชนิดพิเศษของชุดชั้นยังมีความสำคัญทางศาสนา สินค้าบางรายการของเสื้อผ้ายังได้รับการออกแบบเป็นชุดชั้นในอีกด้วย ในขณะที่สิ่งอื่น ๆ อย่างเช่นเสื้อยืด (T-shirt) และบางชนิดของกางเกงขาสั้นที่มีความเหมาะสมทั้งชั้นในและเสื้อผ้าด้านนอก ถึงแม้ว่าจะทำจากวัสดุที่เหมาะสม ชุดชั้นในยังเป็นได้ความหลากหลายอย่าง เสื้อนอน และชุดว่ายน้ำ

ชุดชั้นในโดยทั่วไปจะมีสองประเภท ผู้ที่จะสวมใส่เพื่อให้ครอบคลุมร่างกายส่วนลำตัวและเสื้อกางเกงชั้น แม้ว่าเสื้อผ้าที่ครอบคลุมทั้งสองก็ยังมีอีกด้วย สไตล์ที่แตกต่างของชุดชั้นในที่สวมใส่โดยทั่วไปจะเป็นได้ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ชุดชั้นในที่สวมใส่โดยทั่วของผู้หญิงในทุกวันนี้ก็มี ยกทรง (Brassiere) และกางเกงชั้นในสตรี (Panties ในสหราชอาณาจักรจะรู้จักในชื่อ Knickers) ในขณะที่ผู้ชายมักจะสวมใส่กางเกงชั้นในชาย (Briefs) หรือกางเกงบ็อกเซอร์ (Boxers) โดยทั่วไปชุดจะสวมใส่ได้รวมทั้งสองเพศได้แก่ เสื้อยืด เสื้อแขนกุด ชุดชั้นในบิกินี ธอง (thong) และจี-สตริง (G-string)

อ้างอิง
-------

* Rushton, Susie (22 January 2008). "A brief history of pants: Why men's smalls have always been a subject of concern". *The Independent (Extra)*. pp. 2–5.
ใน ทฤษฎีระบบควบคุม **ดับเบิล อินทิเกรตเตอร์** (อังกฤษ: double integrator) คือตัวอย่างหนึ่งของแบบจำลองระบบควบคุมอันดับสอง  โดยแบบจำลองนี้สามารถอธิบายพลวัตของมวลที่เคลื่อนที่ในปริภูมิหนึ่งมิติภายใต้อิทธิพลของสัญญาณขาเข้าแปรตามเวลา {\displaystyle {\textbf {u}}(t)}

แบบจำลองปริภูมิสถานะ
--------------------

แบบจำลองปริภูมิสถานะของดับเบิล อินทิเกรตเตอร์

{\displaystyle {\dot {\textbf {x}}}(t)={\begin{bmatrix}0&1\\0&0\\\end{bmatrix}}{\textbf {x}}(t)+{\begin{bmatrix}0\\1\end{bmatrix}}{\textbf {u}}(t)}
{\displaystyle {\textbf {y}}(t)={\begin{bmatrix}1&0\end{bmatrix}}{\textbf {x}}(t).}
จะเห็นได้ว่าสัญญาณขาออก {\displaystyle {\textbf {y}}} คืออนุพันธ์อันดับสองของสัญญาณขาเข้านั้นเอง {\displaystyle {\textbf {u}}} และนี้จะเป็นที่มาของการเรียกระบบเช่นนี้ว่า **ดับเบิล อินทิเกรตเตอร์**

ฟังก์ชันส่งผ่าน
---------------

เราสามารถหาฟังก์ชันส่งผ่าน ของดับเบิล อินทิเกรตเตอร์ ได้โดยอาศัยการแปลงการแปลงลาปลาซ ของแบบจำลองปริภูมิสถานะซึ่งเราจะได้ว่า

{\displaystyle {\frac {Y(s)}{U(s)}}={\frac {1}{s^{2}}}}

แง่มุมทางกายภาพ
---------------

โดยแบบจำลองนี้สามารถอธิบายพลวัตของมวลที่เคลื่อนที่ในปริภูมิหนึ่งมิติภายใต้อิทธิพลของสัญญาณขาเข้าแปรตามเวลา {\displaystyle {\textbf {u}}(t)} โดยที่เราอาจจะมองว่าระบบนี้คือความสัมพันธ์ของความเร่งของวัตถุ (ในที่นี้คือสัญญาณขาออก {\displaystyle y}) กับสัญญาณขาเข้า {\displaystyle u} ก็ได้ โดยจากแบบจำลองปริภูมิสถานะ เราจะเห็นได้ว่า {\displaystyle {\frac {d^{2}y}{dt^{2}}}=u}

ดูเพิ่ม
-------

* ตัวอย่างการหาตัวควบคุมเหมาะสมที่สุดของระบบ ดับเบิล อินทิเกรตเตอร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Venkatesh G. Rao and Dennis S. Bernstein (2001). "Naive control of the double integrator" (PDF). *IEEE Control Systems Magazine*. สืบค้นเมื่อ 2012-03-04.
2. ↑  Time-optimal control problems Example: double integrator
**ซรีเดวา** (อักษรโรมัน: *Sri Deva*) เป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรศรีวิชัยในราชวงศ์ไศเลนทร์ที่เคยส่งทูตไปประเทศจีนใน ค.ศ. 1028 ในพระราชพงศาวดารประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ซ่ง (*Sòng Shǐ*) บันทึกพระนามของพระองค์เป็น *Shih-li Tieh-hua* ซึ่งน่าจะไม่ใช่พระนามตำแหน่งเต็มของพระองค์ ใน ค.ศ. 1025 ราเชนทระที่ 1 แห่งราชวงศ์โจฬะได้โจมตีดินแดนหลายแห่งของอาณาจักรศรีวิชัย ทำให้พระองค์ปกครองได้ไม่นาน โดยฝ่ายตรงข้ามได้จับกุมซังรามา วิจายาตุงกาวาร์มันแห่งศรีวิชัยที่ยอมแพ้แล้ว การโจมตีของโจฬะไม่ได้มาพร้อมกับการครอบครองดินแดนของอาณาจักรศรีวิชัย

หลังจากการโจมตี อำนาจของอาณาจักรศรีวิชัยในสุมาตราน่าจะได้รับการฟื้นฟู อย่างไรก็ตาม บริเวณนี้ได้ทำสัญญาสงบศึกกับอาณาจักรกาฮูรีปันที่อ้างอำนาจเหนือเกาะชวาทั้งหมด ไอร์ลังกา กษัตริย์ดาฮูรีปัน น่าจะอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอาณาจักรศรีวิชัยใน ค.ศ. 1030 เพื่อสร้างความแข็งแกร่งต่อความมุ่งมั่นเพื่อสันติภาพ

ในรัชสมัยของซรีเดวา ศาสนาพุทธแบบมหายานเป็นที่นิยมในอาณาจักรศรีวิชัยอย่างมาก ซึ่งมีที่มาจากหลักฐานการค้นพบรูปปั้นโลกนาถ (โลเกศวร โพธิสัตว์) ที่ตานาปูลี ซึ่งปั้นขึ้นใน ค.ศ. 1024 และจดหมายจากอติศะ พระเนปาลที่เยี่ยมชมอาณาจักรศรีวิชัยในช่วง ค.ศ. 1011-23

ดูเพิ่ม
-------

* การบุกรุกอาณาจักรศรีวิชัยของโจฬะ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  Cœdès, George (1968). *The Indianized States of South-East Asia* (ภาษาอังกฤษ). University of Hawaii Press. p. 142-144. ISBN 9780824803681.
2. 1 2 3 4 5 6  Hall, D.G.E. (1981). *History of South East Asia* (ภาษาอังกฤษ). Macmillan International Higher Education. p. 67-68. ISBN 9781349165216.[*ลิงก์เสีย*]
3. 1 2  Hazra, Kanai Lal (2007). *Indonesia: Political History and Hindu, and Buddhist Cultural Influences* (ภาษาอังกฤษ). Decent Books. p. 25. ISBN 9788186921388.
4. ↑  *Journal of Ancient Indian History* (ภาษาอังกฤษ). D.C. Sircar. 1972. p. 111.
5. ↑  Asiatic Society (Calcutta, India) (1965). *Year Book of the Asiatic Society* (ภาษาอังกฤษ). p. 16.
**ปลาเสือเยอรมัน** (อังกฤษ: Black tetra, Black widow tetra, Petticoatfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Gymnocorymbus ternetzi*) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกปลาเตตร้า ในวงศ์ปลาคาราซิน (Characidae)

เป็นปลาขนาดเล็ก หลังช่องเหงือกมีแถบสีดำ 2 แถบ ชายครีบก้นยาว เกล็ดเป็นประกายสีเงิน สภาพลำตัวค่อนข้างใส ท้ายลำตัวโดยเฉพาะครีบก้นเป็นสีดำ พบกระจายพันธุ์ตามแม่น้ำสายต่าง ๆ และปากแม่น้ำ ในทวีปอเมริกาใต้ เช่น เปรู, โบลิเวีย, อาร์เจนตินา, บราซิล และปารากวัย 

ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 6 เซนติเมตร (2.4 นิ้ว) เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยเลี้ยงเป็นฝูงในตู้ไม้น้ำ เป็นปลาที่มีการเพาะเลี้ยงกันอย่างหลากหลายรวมถึงในประเทศไทย บางครั้งมีการฉีดสีเป็นสีต่าง ๆ ลงในตัวปลา รวมถึงตัดต่อพันธุกรรมให้เป็นปลาเรืองแสงด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Gymnocorymbus ternetzi* ". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. สืบค้นเมื่อ 10 July 2016.
2. 1 2  "ปลาสวยงามศักยภาพการวิจัยและพัฒนาระบบการตลาดและการส่งออกของประเทศไทย". กรมประมง. สืบค้นเมื่อ July 10, 2016.
3. ↑  Innes, W. T. *Exotic Aquarium Fishes*. T.H.F. Publications, Inc. 1979.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Gymnocorymbus ternetzi***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Gymnocorymbus ternetzi ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ตะกอนธารน้ำแข็ง** (อังกฤษ: Glacial sediment) เป็นตะกอนที่ไม่มีการคัดขนาด (Poorly sorted) ที่เกิดจากธารน้ำแข็ง ถ้ากล่าวถึงกองดินหินจากธารน้ำแข็งจะสื่อถึงตะกอนที่ไม่มีการคัดขนาด และมีการผสมปนเปกันของตะกอน ซึ่งตะกอนเหล่านี้ได้ตกสะสมตัวโดยตรงจากการละลายของธารน้ำแข็ง กล่าวคือ ธารน้ำแข็งจะอุ้ม และนำเอาตะกอนต่างๆไปพร้อมกันกับการเคลื่อนที่ของตัวมันด้วย เมื่อธารน้ำแข็งนั้นละลายตะกอนที่ถูกอุ้มมาจึงตกสะสมตัวลงพร้อมกัน กองดินหินเหล่านั้นจึงอาจจะมีการผสมปนเปกันทั้งชนิด และขนาดของเม็ดตะกอน ลักษณะที่ไม่มีการคัดขนาด เรียกการสะสมตัวของตะกอนแบบนี้ว่า ตะกอนธารน้ำแข็ง (Glacial till) นอกจากจะบ่งบอกถึงลักษณะการสะสมตัวจากธารน้ำแข็งแล้ว อาจแสดงถึงตะกอนที่สะสมตัวจากการไถล (Landslide) และโคลนไหล (Mudflow) ซึ่งอาจจะทำให้การจำแนกตะกอนให้ถูกต้องเป็นไปได้ค่อนข้างยาก มีตะกอนหลายแห่งที่เข้าใจผิดว่าเกิดจากการสะสมตัวของธารน้ำแข็ง อย่างไรก็ตามมีอีกลักษณะหนึ่งที่ช่วยในการจำแนกว่าเป็นตะกอนธารน้ำแข็ง ก็คือ หินที่รองรับ (Basement rock) ตะกอนที่ไม่มีการคัดขนาดนั้นมีผิวหน้าที่ถูกขัดถูอย่างรุนแรง (Glacial striation) ซึ่งเป็นลักษณะสำคัญที่เกิดจากการกัดกร่อนของธารน้ำแข็งและมักไม่พบในตะกอนภาคพื้นทวีป (Terrigeneous sediment) ชนิดอื่นๆ 

ในขณะที่ธารน้ำแข็งละลาย ตะกอนธารน้ำแข็งจำนวนมากจะถูกชะล้าง พัดพาโดยมวลน้ำที่ละลายออกมา และถูกนำมาตกสะสมในบริเวณที่เรียกว่า ที่ราบธารน้ำแข็ง (Outwash plain) ซึ่งเป็นตะกอนที่มีการคัดขนาดดีกว่าตะกอนธารน้ำแข็งแบบแรก คล้ายกับตะกอนที่เกิดจากลำธารหรือทะเลสาบ เรียกตะกอนที่สะสมตัวบริเวณที่ราบธารน้ำแข็งว่า ตะกอนน้ำแข็งละลาย (Glacial outwash) อย่างไรก็ตามตะกอนธารร้ำแข็งชนิดหลังนี้ มักไม่มีคามต่อเนื่องและมักมีการเปลี่ยนแปลงลักาณะอย่างฉับพลันทั้งในแนวตั้งและแนวราบ จะแสดงให้รู้ว่าเป็นการละลายของธารน้ำแข็ง ต่อมาสภาพแวดล้อมบริเวณนั้นและทิศทางการไหลของน้ำจากธารน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว

สำหรับประเทศไทยมีหินตะกอนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งหลายคนเชื่อว่าเกิดจากการกระทำของธารน้ำแข็ง ที่เรียกว่า หมวดหินแก่งกระจาน ซึ่งเกิดในยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสซิก (Permotriassic) ซึ่งมีการกระจายตัวแนวแคบ ๆ จากทางใต้มาเลเซียมาทางตะวันตกของไทย และตะวันออกของพม่าจนถึงยูนานตอนใต้ของจีน

อ้างอิง
-------

* Dreimanis, A. 1988. Tills: Their genetic terminology and classification, p. 17-83. In R. P. Goldthwait and C. L. Matsch, éd. Genetic classification of glacigenic deposits. A. A. Balkema, Rotterdam
* Meer, J.J.M. van der, Menzies, J. and Rose, J. 2003. Subglacial till: The deforming glacier bed. Quaternary Science Reviews 22, p. 1659-1685.
* หนังสือธรณีวิทยากายภาพ ภาควิชาธรณีวิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปัญญา จารุศิริและคณะ พ.ศ. 2545
**นายสหสมภพ ศรีสมวงศ์** เกิดที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นายสหสมภพ เดิมชื่อ **สมภพ ศรีสมวงศ์** ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น **สหสมภพ** ในปี พ.ศ. 2538

นายสหสมภพ ศรีสมวงศ์ เป็นโปรโมเตอร์และผู้จัดการนักมวยหลายราย โดยเฉพาะอย่างยิ่งนักมวยสากล มีค่ายมวยเป็นของตนเองคือค่าย "ส.จิตรลดา" ซึ่งเป็นค่ายที่ฝึกสอนเฉพาะมวยสากลเพียงอย่างเดียว และเป็นผู้จัดการและผู้จัดการร่วมของนักมวยไทยหลายรายที่ได้เป็นแชมป์โลกจำนวนมาก เช่น พเยาว์ พูนธรัตน์, สด จิตรลดา, สามารถ พยัคฆ์อรุณ, นภา เกียรติวันชัย, สมาน ส.จาตุรงค์ เป็นต้น และเป็นผู้แทนของสภามวยโลก (WBC) ในประเทศไทยและเป็นผู้ก่อตั้งสภามวยแห่งเอเชีย (ABCO) ขึ้นมาด้วยในปี พ.ศ. 2542

โดยเริ่มต้นในวงการมวยด้วยการจัดมวยทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ร่วมกับ เทียมบุญ อินทรบุตร โปรโมเตอร์ชื่อดังในปี พ.ศ. 2513

ในทางสังคมและการเมือง นายสหสมภพเคยลงสมัครเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ (สสร.) ประจำปี พ.ศ. 2540 ที่กรุงเทพมหานครด้วย แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง นอกจากนี้แล้วในปี พ.ศ. 2510 ยังเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 อีกด้วย 

นายสหสมภพ ศรีสมวงศ์ เสียชีวิตอย่างกะทันหันในวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ด้วยอาการหัวใจวาย โดยได้เข้านอนในเวลากลางคืนและเสียชีวิตไปในระหว่างหลับ เมื่อภรรยาและลูกสาวขึ้นไปปลุกในตอนเช้าก็พบว่าเสียชีวิตแล้ว โดยตำแหน่งสุดท้ายนั้น นายสหสมภพเป็นผู้อำนวยการฝ่ายกิจกรรมพิเศษของช่อง 7 อยู่ด้วย

เมื่อยังมีชีวิตอยู่ นายสหสมภพถือได้ว่าเป็นบุคคลที่นักมวยและบุคคลในวงการมวยให้การยอมรับ และนับถือเป็นอย่างมาก ด้วยความเป็นคนมีน้ำใจและไม่เอารัดเอาเปรียบใคร โดยมีรายการมวยชกเคลื่อนไหวประจำทุกวันพุธทุกกลางเดือน ชื่อรายการ "ศึกดาวรุ่งทีวีสี 7 มุ่งแชมเปี้ยนโลก" ทำการชกกันที่ลานเพลิน ช่อง 7 และมีการถ่ายทอดทางช่อง 7 ประจำ อีกทั้งในบางครั้งยังขึ้นเวทีให้น้ำและสอนนักมวยในระหว่างพักยกเหมือนกับเป็นเทรนเนอร์เสียเอง และในบางครั้งยังสามารถเสนอชื่อของนักมวยให้ติดอันดับของสภามวยโลกได้โดยยังไม่มีตัวตนของนักมวยรายนั้นอยู่เลยก็มี

นายสหสมภพ มีชื่อเล่นว่า **อึ่ง** จึงถูกเรียกกันจนติดปากว่า **บิ๊กอึ่ง** ในขณะที่นักมวยจะเรียกว่า **คุณผู้ชาย** เมื่อเสียชีวิตไปแล้ว นายชัยวัฒน์ ศรีสมวงศ์ ลูกชายคนโตเป็นผู้ดูแลกิจการมวยแทนที่อยู่ช่วงหนึ่งก่อนที่จะถ่ายโอนมาเป็น พล.ต.อ.โกวิท ภักดีภูมิ

### พิธีกร

* **พ.ศ. 2513** : มวยไทย 7 สี ทุกวันวันอาทิตย์ เวลา 13.00 น.-15.00น. ทาง ช่อง 7 ร่วมกับ เทียมบุญ อินทรบุตร (เริ่มวันที่ 2513-2532)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ช่อง 7 สี ทีวีเพื่อใคร?"[*ลิงก์เสีย*] จากนิตยสารผู้จัดการ ฉบับเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2539
2. ↑  "10 ปีแห่งความทรงจำ!!". ข่าวสด. 23 December 2010. สืบค้นเมื่อ 6 September 2014.
***บูเล*** (อินโดนีเซีย: *bule*) เป็นศัพท์ที่ใช้กันทั่วไปในประเทศอินโดนีเซียเพื่อเรียกบุคคลที่เป็นชาวต่างชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้สืบเชื้อสายมาจากยุโรปหรือคนผิวขาว แม้ว่าคำว่า *บูเล* จะมีความหมายดั้งเดิมว่า "ขาว" แต่ในปัจจุบันก็ใช้เรียกชาวอาหรับ, ชาวแอฟริกาผิวดำ, ชาวญี่ปุ่น  และชนชาติอื่น ๆ เช่นกัน

ศัพทมูลวิทยา
------------

*บูเล* ปรากฏครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 19 หรืออาจจะก่อนหน้า คำว่า *บูเล* แปลตรงตัวว่า "ขาว" ใช้ในบริบทที่ระบุถึงควาย หนังสือเล่มหนึ่งที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1840 ระบุไว้ว่าผู้คนเลือกควายบูเล (ขาว) มากกว่าที่จะเลือกควายฮีตัม (*hitam* ในปัจจุบันยังคงแปลว่า "ดำ")

ในพจนานุกรมภาษามลายู-ดัตช์ที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1869 ระบุคำว่า *balar* (บาลาร์), *sabun* (ซาบุน) และ *andan* (อันดัน) โดยแปลว่า "คนขาว" (*wit mensch*) และ "คนผิวเผือก" (*albino*) ส่วนในพจนานุกรมที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1894 ระบุคำว่า *andan* (อันดัน) และ *bulei* (บูไล) โดยแปลว่า "คนผิวเผือก" (albino) และระบุว่า *sabun* (ซาบุน, ปัจจุบันแปลว่า สบู่) เป็นคำคุณศัพท์ที่ใช้เรียกสุนัขสีขาวล้วน ส่วนคำว่า *balar* (บาลาร์) เป็นคำคุณศัพท์ที่ใช้เรียกควายขาวหรือควายเผือก

พจนานุกรมยุคหลัง ๆ มักระบุคำว่า *bule* (บูเล) โดยนิยามง่าย ๆ ว่า "มีผิวเผือก" อย่างไรก็ตาม ในการใช้สมัยปัจจุบันมักใช้คำยืมภาษาอังกฤษ *albino* (อัลบีโน) มากกว่า

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑  *Pembatjaan jang gampang: goena anak-anak midras*. 1840. p. 18.
5. ↑  *Supplement op het maleisch-nederduitsch woordenboek*. Endschedé en Zonen. 1869. p. 125.
6. ↑  Sir Hugh Charles Clifford; Sir Frank Athelstane Swettenham (1894). *A Dictionary of the Malay Language*. authors at the Government's printing Office.

| * ด
* ค
* ก
รายชื่อคำเรียกคนขาวในวัฒนธรรมที่ไม่ใช่ตะวันตก |
| --- |
| เอเชีย | 
* อังโม (ฮกเกี้ยน มาเลเซีย สิงคโปร์)
* บูเล (อินโดนีเซีย)
* ฝรั่ง (ไทย)
* Gadjo  (ยิปซี)
* ไกจิง (ญี่ปุ่น)
* Goy  (ยิว)
* Guizi (แมนดาริน)
* Gweilo (ภาษากวางตุ้ง)
* Laowai (แมนดาริน)
* มัตซัลเละฮ์ (มาเลเซีย)
* โตตก (อินโดนีเซีย)

 |
| ลาตินอเมริกา | 
* กาบาโช (สเปน)
* กริงโก (สเปน)

 |
| โอเชียเนีย | 
* เฮาเล (ฮาวาย)
* ปาเกฮา (มาวรี)
* ปาลางี (ซามัว)

 |
| แอฟริกา | 
* Mondele (Lingala)
* อึมซุงกู (สวาฮีลี)
* Oburoni (อะกัน)
* Oyibo (อิกโบ)
* Toubab (โวลอฟ)

 |
**วิลสัน ยิป** (อังกฤษ: Wilson Yip, Wilson Yip Wai-Shun, จีนตัวเต็ม: 葉偉信, จีนตัวย่อ: 叶伟信, พินอิน: yé wěixìn) เป็นนักแสดงและผู้กำกับภาพยนตร์ชาวฮ่องกง

เกิดเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1963 ที่ฮ่องกง เริ่มต้นงานในวงการภาพยนตร์ในทศวรรษที่ 80 ในตำแหน่งต่าง ๆ เช่น ผู้ช่วยผู้กำกับฯ, ฝ่ายโปรดักชั่น และอีกหลากหลายหน้าที่ รวมถึงนักแสดงด้วย ซึ่งวิลสัน ยิป เคยให้สัมภาษณ์ว่า มีความสนใจในศาสตร์ด้านภาพยนตร์มาตั้งแต่เด็ก ๆ วิลสัน ยิป มีโอกาสได้ร่วมงานกับผู้กำกับฯหลายคน แต่ไม่มีใครมีอิทธิพลต่อตัวเองมากนัก โดยเปิดโอกาสให้ตัวเอง ด้วยการรับชมภาพยนตร์จากหลากหลายชาติ

หลักจากเป็นผู้ช่วยผู้กำกับฯมานาน ในปี ค.ศ. 1995 จึงได้มีโอกาสกำกับเป็นครั้งแรก ในเรื่อง *01:00 A.M.* เป็นภาพยนตร์ผี และหลังจากนั้นก็ได้มีโอกาสกำกับเองอีก 3-4 เรื่องต่อมา ซึ่งล้วนแต่เป็นภาพยนตร์ฟอร์มเล็ก ๆ

จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1999 วิลสัน ยิป ก็ได้แจ้งเกิดอย่างเต็มตัว จาก *Bullets Over Summer* ที่แสดงนำโดย อู๋ เจิ้นหวี่, กู่ เทียนเล่อ และหลอหลัน และในเรื่อง *Buddy Cop* ซึ่งเรื่องนี้ได้รับคำชมมากว่า ผู้กำกับฯสามารถทำภาพยนตร์ที่มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง ผสมเรื่องราวของตลกร้าย และเรื่องราวในแบบดราม่าได้ดี แม้จะไม่ประสบความสำเร็จด้านรายได้ แต่ได้รับคำวิจารณ์ไปในทางที่ดี และได้มีชื่อเข้าชิงรางวัลหลายรางวัล

ต่อมาในปี ค.ศ. 2000 วิลสัน ยิป ก็ได้มีโอกาสผลิตภาพยนตร์ให้กับสตูดิโอใหญ่ คือ โกลเดน ฮาร์เวสต์ คือ *Skyline Cruisers* ซึ่งเป็นภาคต่อของ *Downtown Torpedoes* ในปี ค.ศ. 1997 ถึงแม้จะได้นักแสดงระดับซูเปอร์สตาร์อย่าง หลี่หมิง, ซูฉี และเฉิน เสี่ยวชุน แสดงนำ แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จอีก

หลังจากประสบความล้มเหลวมาหลายครั้ง ในปี ค.ศ. 2002 ก็ได้มีภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จขึ้นมา คือ *2002* นำแสดงโดย เซียะ ถิงฟง และฝง เต๋อหลุน ซึ่งเป็นภาพยนตร์แอ๊คชั่นเหนือธรรมชาติ เกี่ยวกับนายตำรวจสองคนที่ต้องปฏิบัติหน้าที่พิเศษกำจัดภูติผีปีศาจ

วิลสัน ยิป มาประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง ในปี ค.ศ. 2005 กับเรื่อง *SPL: Sha Po Lang* เมื่อได้ร่วมงานกับนักแสดงแอ๊คชั่นระดับซูเปอร์สตาร์ อย่าง เจิ้น จื่อตัน และหง จินเป่า จากนั้นเป็นต้นมา วิลสัน ยิป ก็ได้มีภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จมากมายอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็น  *Dragon Tiger Gate* ในปี ค.ศ. 2006, *Flash Point* ในปี ค.ศ. 2007 และโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับ *Ip Man* ในปี ค.ศ. 2008 ที่ประสบความสำเร็จอย่างมากทั้งรายได้และเสียงวิจารณ์ รวมทั้งมีชื่อเชิงรางวัลหลายรางวัล จนกระทั่งมีภาคต่อมาในปีถัดไป คือ *Ip Man 2* ซึ่งแทบทุกเรื่องจะมี เจิ้น จื่อตัน เป็นนักแสดงนำตลอด และในปี ค.ศ. 2011 ก็ได้กำกับภาพยนตร์แอ๊คชั่นแฟนตาซี เรื่อง *A Chinese Ghost Story*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Wilson Yip interview (อังกฤษ)
2. ↑  Wilson Yip Wai-Shun (อังกฤษ)
3. ↑  วิลสัน ยิป

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *วิลสัน ยิป* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**วิลลิส ฮาวิลันด์ แคเรียร์** (อังกฤษ: Willis Haviland Carrier; 26 พฤศจิกายน 1876 - 7 ตุลาคม 1950) เป็นวิศวกรชาวอเมริกัน รู้จักกันดีในเรื่องการประดิษฐ์เครื่องปรับอากาศสมัยใหม่ แคเรียร์คิดค้นเครื่องปรับอากาศเครื่องแรกในปี ค.ศ. 1902 ในปี ค.ศ. 1915 เขาก่อตั้งแคเรียร์ คอร์ปอเรชั่น ซึ่งเป็นบริษัทที่เชี่ยวชาญในการผลิตและจัดจำหน่ายเครื่องปรับอากาศ

ประวัติและการศึกษา
------------------

วิลลิส ฮาวิลันด์ แคเรียร์ เกิดเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1876 ในแองโกลา รัฐนิวยอร์ก เป็นบุตรชายของ Duane Williams Carrier (1836-1908) และ Elizabeth R. Haviland (1845-1888) เขาจบการศึกษาจาก Angola Academy ในปี ค.ศ. 1894 และ Buffalo High School ในปี ค.ศ. 1897

เขาศึกษาที่มหาวิทยาลัยคอร์เนลตั้งแต่ปี ค.ศ. 1897 และสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1901 โดยได้รับปริญญาวิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต

อาชีพ
-----

ในบัฟฟาโล รัฐนิวยอร์ก เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1902 เพื่อตอบสนองต่อปัญหาคุณภาพอากาศที่บริษัท Sackett-Wilhelms Lithographing & Publishing ในบรุกลิน รัฐนิวยอร์ก วิลลิส แคเรียร์ได้วาดภาพสำหรับสิ่งที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นเครื่องปรับอากาศสมัยใหม่เครื่องแรกของโลก

การติดตั้งในปี ค.ศ. 1902 ถือเป็นจุดกำเนิดของเครื่องปรับอากาศเนื่องจากมีการเพิ่มการควบคุมความชื้น ซึ่งนำไปสู่การยอมรับว่าเครื่องปรับอากาศต้องทำหน้าที่พื้นฐาน 4 ประการ:

1. ควบคุมอุณหภูมิ
2. ควบคุมความชื้น
3. ควบคุมการหมุนเวียนของอากาศและการระบายอากาศ
4. ฟอกอากาศ

หลังจากผ่านไป 4 ปีของการปรับปรุงและทดสอบ เมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1906 แคเรียร์ได้รับสิทธิบัตรเลขที่ 808,897 สำหรับเครื่องปรับอากาศแบบสเปรย์เครื่องแรกของโลก ซึ่งได้รับการออกแบบมาเพื่อเพิ่มความชื้นหรือลดความชื้นในอากาศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Margaret Ingels, *Willis Haviland Carrier: father of air conditioning*, Country Life Press, 1952, p. 101: "Willis Haviland Carrier died in New York on October 7, 1950, shortly before his seventy-fourth birthday."
2. ↑  "Commencements - Angola, June 20". *The Buffalo Weekly Express*. Buffalo, NY. June 21, 1894. p. 7. สืบค้นเมื่อ April 10, 2021 – โดยทาง Newspapers.com.
3. ↑  "The High School Commencement". *Buffalo Evening News*. June 25, 1897. p. 3. สืบค้นเมื่อ April 10, 2021 – โดยทาง Newspapers.com.
4. ↑  "Cornell Scholarships". *Buffalo Evening News*. October 2, 1897. p. 4 – โดยทาง Newspapers.com.
5. ↑  "Early Cornell Engineering Alumni Inventors". *cornell.edu*. October 16, 2019. สืบค้นเมื่อ April 8, 2021.
6. ↑  Carlson, Jen (July 12, 2012). "Did You Know The First Air Conditioner Ever Was Installed In Brooklyn?". Gothamist. สืบค้นเมื่อ February 14, 2021.