recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**สุภาษิตพระร่วง** มีอีกชื่อว่า **สุภาษิตบัณฑิตพระร่วง** บางฉบับเพี้ยนเป็น **ประดิษฐ์พระร่วง** เป็นวรรณคดีคําสอน 

โดยคำว่า "พระร่วง" ที่กำกับชื่อเรื่องทำให้เชื่อกันว่าสุภาษิตนี้เป็นถ้อยคำสอนของกษัตริย์สุโขทัยพระองค์หนึ่ง แนวคิดเกี่ยวกับผู้แต่งและสมัยที่แต่ง นักวรรณคดีมีความเห็นต่างกัน เช่น สุภาษิตพระร่วงเป็นพระราชนิพนธ์ของกษัตริย์สุโขทัยพระองค์หนึ่ง คือ พ่อขุนรามคำแหงมหาราช หรือ พระมหาธรรมราชาลิไท บ้างว่าสุภาษิตพระร่วงเป็นหนังสือที่แต่งขึ้นใหม่แต่อ้างว่าเป็นถ้อยคําของพระร่วงเพื่อให้น่าเชื่อถือ บ้างก็ว่าสุภาษิตพระร่วง เป็นภาษิตครั้งพ่อขุนรามคําแหงมหาราช แต่มิใช่ผลงานของผู้ใดผู้หนึ่ง มีการแต่งเพิ่มเติมกันหลายยุคหลายสมัย แต่อย่างน้อยที่สุดสุภาษิตเรื่องนี้น่าจะเป็นที่รู้จักกันตั้งแต่สมัยอยุธยา ดังที่มีต้นฉบับในสมัยอยุธยาตอนปลายในลักษณะคําประพันธ์คู่ขนานกับ *โคลงประดิษฐ์พระร่วง* ฉบับที่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในปัจจุบันคือฉบับที่สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรสทรงชําระ และจารึกไว้ที่วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร สมัยต้นรัตนโกสินทร์

สุภาษิตพระร่วงแต่งด้วยร่ายสุภาพ แต่ละวรรคบรรจุข้อคําสอนสั้น ๆ แต่กินความมาก มักจบความในวรรคหรืออย่างมากไม่เกิน 2 วรรค ฉบับที่เป็นร่ายสุภาพน่าจะได้รับการปรับปรุงในคราวที่นํามาจารึกสมัยต้นรัตนโกสินทร์ โดยมีโคลงกระทู้เดียว *บัณฑิตพระร่วง* ปิดท้าย 1 บท เนื้อหากล่าวถึงพระร่วงผู้รู้แจ้งทรงบัญญัติคําสอนแก่ประชาชนให้นําไปประพฤติปฏิบัติเป็นประโยชน์ในการดําเนินชีวิต

คำสอนของสุภาษิตพระร่วงบางตอนมีอิทธิพลต่อวรรณคดีสมัยหลังหลายเรื่อง เช่น โคลงพาลีสอนน้อง ลิลิตพระลอ ร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดก เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สุภาษิตพระร่วง". นามานุกรมวรรณคดีไทย.
2. ↑  โชษิตา มณีใส. "สุภาษิตพระร่วง: การศึกษาแง่ประวัติวรรณคดี".
3. ↑  "สุภาษิตพระร่วง" (PDF).
**เทือกเขาโออุ** (ญี่ปุ่น: 奥羽山脈; โรมาจิ: *Ōu-sanmyaku*) เป็นเทือกเขาในภูมิภาคโทโฮกุ ประเทศญี่ปุ่น เป็นเทือกเขาที่ยาวที่สุดในญี่ปุ่น ยาว 500 กิโลเมตร (311 ไมล์) จากทางใต้ของคาบสมุทรนัตสึโดมาริ จังหวัดอาโอโมริ ไปจนถึงภูเขานาสุทางตอนเหนือของภาคคันโต ถึงแม้จะมีความยาวมากแต่มีความกว้างเพียง 35 กิโลเมตร (22 ไมล์) จุดที่สูงที่สุดคือภูเขาอิวาเตะ 2,038 เมตร (6,686 ฟุต) 

เทือกเขานี้ประกอบด้วยภูเขาที่เป็นที่รู้จักกว้างขวางหลายลูก ได้แก่ ภูเขาฮักโกดะ ภูเขาอิวาเตะ ภูเขาซะโอ ภูเขาสุมะ ภูเขายาเคอิชิ และ ภูเขาอดาทารา

การตั้งชื่อ
-----------

ภูเขาถูกตั้งชื่อตามจังหวัดมุตสึและจังหวัดเดวะ ใช้คันจิหนึ่งตัวของทั้งสองจังหวัดรวมกันนั้นคือ奥และ羽ตามลําดับ

ธรณีวิทยา
---------

เทือกเขาโออุเริ่มก่อตัวขึ้นในสมัยไพลโอซีนอยู่ตรงกลางของส่วนโค้งญี่ปุ่นตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นผลของการจากการมุดตัวของแผ่นโอค็อตสค์และแผ่นแปซิฟิก ทำให้ก่อตัวเป็นแนวภูเขาไฟในยุคควอเทอร์นารี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Northeastern Honshu -- GLGArcs". *web.archive.org*. 1 November 2015. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-11-01. สืบค้นเมื่อ 2022-02-17.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
**บันทึกรักเจ้าหญิงวุ่นลุ้นวิวาห์** (อังกฤษ: The Princess Diaries 2 : The Royal Engagement) เป็นภาพยนตร์ภาคต่อจากภาคแรกที่มีชื่อว่า *บันทึกรักเจ้าหญิงมือใหม่* (อังกฤษ: The Princess Diaries) ออกแพร่ภาพในปี พ.ศ. 2547 และถูกนำเข้ามาในประเทศไทยในปีเดียวกัน ดัดแปลงมาจากบทประพันธ์ชุด **The Princess Diaries** ของเม็ก คาบอท ซึ่งกล่าวถึงเรื่องราวของเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง ที่วันหนึ่งได้รับรู้ว่าตนเองแท้ที่จริงแล้วเป็นถึงเจ้าหญิงรัชทายาทของประเทศเล็ก ๆ ในยุโรป และเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อเด็กสาวธรรมดาต้องฝึกฝนบทเรียนการเป็นเจ้าหญิง

เนื้อเรื่อง
-----------

หลังจากจบการศึกษาจากวิทยาลัย มีอา (เจ้าหญิงอะมีเลีย) จึงเดินทางกลับไปยังประเทศเจโนเวีย เพื่อเข้ารับตำแหน่งราชินี นอกจากบทเรียนด้านการเมืองการปกครองแล้ว มีอายังต้องฝึกอบรมการเป็นราชินีที่ดีอีกด้วย แม้จะยังไม่คุ้นเคยกับประเทศที่ตนต้องปกครองนัก มีอาก็ตั้งใจศึกษาเรียนรู้อย่างเต็มที่ ทุกอย่างคงผ่านไปได้อย่างไม่ลำบากนัก หากรัฐสภาแห่งเจโนเวียจะไม่ประกาศว่า รัชทายาทฝ่ายหญิงจะไม่สามารถขึ้นครองบัลลังก์ได้ หากยังไม่ได้แต่งงาน

เรื่องวุ่นวายจึงเกิดขึ้น เมื่อมีอาจำเป็นต้องหาว่าที่คู่ครองและจัดงานแต่งงานให้ได้ภายใน 30 วัน ก่อนถึงวันราชาภิเษก นอกจากนี้ยังมีคู่แข่ง เสนอตัวเป็นรัชทายาทขึ้นมาอีกคน มีอาจึงต้องดำเนินการหาคู่ครองให้ได้ ไปพร้อมๆ กับการรับมือกับคู่แข่งที่พร้อมจะจับผิดทุกจุดบกพร่อง เพื่อขัดขวางไม่ให้เธอขึ้นครองราชบัลลังก์ได้

ตัวละคร
-------

* เจ้าหญิงอะมีเลีย มินยะเนท เธอร์โมโพลิส เรนัลดี แห่ง จีโนเวีย  - แอนน์ แฮททาเวย์
* สมเด็จพระราชินีคลารีส เรนัลดี - จูลี่ แอนดรูส์
* โจเซฟ / โจ - เฮกเตอร์ เอลิซอนโด
* ลิลลี่ มอสโควิทซ์ - เฮเธอร์ มาทาราซโซ
* ลอร์ด นิโคลัส เดเวอเร่อ - คริส ไพน์
* ดยุก แอนดรู จาโคบี้ - คัลลัม บลู
* ลอร์ดพาลิมอร์ - ทอม โพสตัน
* เจ้าหญิงอาซาน่า - ราเวน
* ชาร์ลอต คัทอะเวย์ - แคทเธอลีน มาแชล
* และอื่นๆ

เพลงประกอบภาพยนตร์
------------------

บทความหลัก: The Princess Diaries/The Princess Diaries 2: Royal Engagement (soundtrack)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Siamzone - บันทึกรักเจ้าหญิงวุ่นลุ้นวิวาห์
* J-bics - บันทึกรักเจ้าหญิงวุ่นลุ้นวิวาห์ เก็บถาวร 2009-06-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Official site for the film
อัครปุระเอเธนส์ในกรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ
**อัครปุระ** (อังกฤษ: acropolis; กรีกโบราณ: ἀκρόπολις, จาก ἄκρος 'ยอด' + πόλις 'นคร') คือนิคมที่ส่วนยอดของนครกรีกโบราณนครหนึ่ง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนเนินปราสาทและบ่อยครั้งบนเนินที่มีด้านข้างสูงชันซึ่งได้รับเลือกให้เป็นที่ตั้งถิ่นฐานด้วยจุดประสงค์ด้านการป้องกันและความมั่นคงเป็นหลัก โดยทั่วไปศัพท์นี้ใช้เพื่อหมายถึงอัครปุระเอเธนส์ แต่นครกรีกทุกนครต่างมีอัครปุระเป็นของตนเอง อัครปุระใช้เป็นศูนย์กลางทางศาสนาและสถานที่สักการบูชา ป้อมปราการ และสถานที่ที่ซึ่งราชวงศ์และบุคคลสถานภาพสูงอยู่อาศัย อัครปุระกลายเป็นศูนย์กลางของนครต่าง ๆ ในสมัยโบราณคลาสสิก และทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางสำคัญของชุมชนหนึ่ง ๆ อัครปุระที่มีชื่อเสียงบางแห่งได้กลายเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวในปัจจุบัน หลายแห่งกลายเป็นแหล่งรายได้ให้แก่กรีซและเป็นตัวแทนของวิทยาการที่ยิ่งใหญ่บางประการในยุคสมัยดังกล่าว โดยเฉพาะอย่างยิ่งอัครปุระเอเธนส์ซึ่งเป็นศูนย์กลางสำคัญของการศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับกรีซโบราณตั้งแต่สมัยไมซีนีเป็นต้นมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน. *พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมศาสตร์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน.* กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน, 2554, หน้า 3.
2. ↑  *Eyewitness: Ancient Greece*. Eyewitness. pp. 30–40.
**พลังเงียบ** หรือ **เสียงส่วนใหญ่ที่ไม่แสดงออก** (อังกฤษ: silent majority) เป็นประชากรกลุ่มใหญ่ที่ไม่เจาะจงในประเทศหรือกลุ่มหนึ่งที่ไม่แสดงความคิดเห็นโดยสาธารณะ ประธานาธิบดีสหรัฐ ริชาร์ด นิกสันเป็นผู้เผยแพร่คำนี้ในแถลงการณ์ทางโทรทัศน์เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1969 ดังในประโยค "ดังนั้นในคืนนี้ แด่พวกคุณ พลังเงียบยิ่งใหญ่แห่งอเมริกันร่วมชาติของผม ผมขอการสนับสนุนของคุณ" การใช้ทำนองนี้หมายความถึงอเมริกันที่ไม่ได้เข้าร่วมการเดินขบวนต่อต้านสงครามเวียดนามในเวลานั้น และไม่ได้ความเข้าในวัฒนธรรมค้าน (counterculture) และไม่ได้เข้าร่วมในวจนิพนธ์สาธารณะ นิกสันและคนอื่นมองอเมริกันสายกลางกลุ่มนี้ว่าถูกสื่อกลบด้วยเสียงข้างน้อยเสียงดัง

ก่อนหน้านั้น คำนี้มีใช้ตั้งแต่คริสต์ตวรรษที่ 19 เป็นการเกลื่อนคำหมายถึงมนุษยชาติทั้งปวงที่เสียชีวิตไปแล้ว แต่ปัจจุบันไม่มีการใช้ในความหมายนี้แล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Silent majority" Cambridge Advanced Learner's Dictionary (1995), accessed 22/2/2011.
2. ↑  "Nixon's "Silent Majority" speech". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-08-13. สืบค้นเมื่อ 2020-11-07.
3. ↑  "Address to the Nation on the War in Vietnam". Miller Center of Public Affairs. November 3, 1969.
**การลงประชามติระดับชาติในประเทศชิลี พ.ศ. 2563** จัดเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 2563 มีคำถามว่า ควรร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่หรือไม่ และผู้ใดควรเป็นผู้ยกร่าง สภาร่างรัฐธรรมนูญที่สมาชิกมาจากการเลือกตั้งทั้งหมด หรือสภาร่างรัฐธรรมนูญแบบผสม ซึ่งสมาชิกประกอบด้วยสมาชิกรัฐสภาชุดปัจจุบันกับประชาชนที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรงอย่างละกึ่งหนึ่ง ฝ่าย "เห็นชอบ" ชนะถล่มทลาย โดยร้อยละ 78 เห็นชอบกับการร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ และร้อยละ 79 เลือกให้สภาร่างรัฐธรรมนูญที่สมาชิกมาจากการเลือกตั้งทั้งหมดเป็นผู้ยกร่าง มีผู้ออกมาใช้สิทธิร้อยละ 51

การลงประชามติดังกล่าวเป็นปฏิกิริยาต่อการประท้วงในประเทศชิลี พ.ศ. 2562

อ้างอิง
-------

1. ↑  Romero, María Cristina (2020-03-26). "Presidente promulga reforma que posterga el Plebiscito para el 25 de octubre". *Emol* (ภาษาสเปน). สืบค้นเมื่อ 2020-03-27.
2. 1 2 3  Krygier, Rachelle. "Chile to hold referendum on new constitution". *Washington Post* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2019-11-16.
3. ↑  "Chile agrees to hold referendum on constitution: 5 things to know". *www.aljazeera.com*. สืบค้นเมื่อ 2019-11-16.
4. ↑
**สุลต่านอับดุล จาลิลุล อัคบาร์** (อังกฤษ: Sultan Abdul Jalilul Akbar) ทรงเป็นสุลต่านบรูไนองค์ที่ 10 ในตอนที่พระองค์ตรองราช เปองีรัน ดีกาดง ซาฮีบุลมัล เบซาร์ โอมาร์ ลุงของพระองค์ทำหน้าที่เป็นอุปราช

ประวัติ
-------

สุลต่านอับดุล จาลิลุล อัคบาร์ เป็นพระเชษฐา ของ สุลต่านมูฮัมหมัด ฮัสซัน สุลต่านแห่งบรูไนดารุสลามพระองค์ก่อน
พระราชสมภพที่กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์
พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์เป็น สุลต่านแห่งบรูไนดารุสลาม ต่อจาก สุลต่านมูฮัมหมัด ฮัสซัน พระอนุชาพระองค์ เมื่อ พ.ศ. 2141
และเสด็จสวรรคตเมื่อ พ.ศ. 2202 ครองราชย์ได้ 61 ปี สุลต่านอับดุล จาลิลุล จับบาร์ พระราชโอรสพระองค์
จึงเสด็จขึ้นครองราชย์ เป็นสุลต่านแห่งบรูไนดารุสลามพระองค์ต่อไป

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "Sejarah Sultan-Sultan Brunei" (PDF). *Hmjubliemas.gov.bn*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2019-04-21. สืบค้นเมื่อ 3 February 2018.

| ก่อนหน้า |  | สุลต่านอับดุล จาลิลุล อัคบาร์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **สุลต่านมูฮัมหมัด ฮัสซัน** |  |  **สุลต่านบรูไน** (พ.ศ. 2141-พ.ศ. 2202) |  | **สุลต่านอับดุล จาลิลุล จับบาร์** |
**ปลาแรดแม่น้ำโขง** หรือ **ปลาแรดเขี้ยว** (อังกฤษ: Elephant ear gourami; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Osphronemus exodon*) เป็นปลาแรดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae)

มีรูปร่างคล้ายปลาแรดธรรมดา (*O. goramy*) ซึ่งเป็นชนิดที่พบได้ทั่วไป หากแต่ปลาแรดแม่น้ำโขงนั้น จะพบเฉพาะในแม่น้ำโขงที่เดียวเท่านั้น มีความแตกต่างคือ มีลำตัวสีน้ำตาลแดงคล้ำ ครีบก้นแคบและเล็กกว่า และริมผีปากจะไม่สามารถสบกันจนสนิท จนเผยอให้เห็นซี่ฟันในปาก โดยเฉพาะฟันที่ริมฝีปากบน อันเป็นที่มาของชื่อ สันนิษฐานว่าเพื่อใช้สำหรับในการงับลูกไม้หรือผลไม้ต่าง ๆ ที่ตกลงไปในน้ำซึ่งเป็นอาหารหลัก

มีขนาดเมื่อโตเต็มที่เล็กกว่าปลาแรดธรรรมดา กล่าวคือ ประมาณ 40 เซนติเมตร เท่านั้น โดยพบใหญ่ที่สุดประมาณ 2 ฟุต

โดยปลาขนาดเล็กจะมีแถบสีส้มหรือสีแดงคล้ายคลึงกับปลาแรดแดง (*O. laticlavius*) มาก และไม่มีแถบแนวตั้งที่ชัดเจน หรือมีก็แค่จาง ๆ มีจุดสีดำขนาดใหญ่ที่โคนหางเหนือครีบก้นชัดเจน มีส่วนหลังสีน้ำตาลเข้มและส่วนท้องสีจางกว่า นอกจากนี้แล้วปลาแรดแม่น้ำโขงยังมีกระดูกปิดเหงือก เมื่อเทียบกับขนาดตัวใหญ่กว่าปลาแรดชนิดอื่น ๆ อีกด้วย ตัวผู้มีหัวโหนกนูน ขากรรไกร และริมฝีปากหนาและใหญ่กว่าตัวเมีย ขณะที่ตัวเมียจะมีจุดสีดำบริเวณโคนครีบอก ซึ่งตัวผู้ไม่มี

จากการสำรวจของ ดร.ไทสัน อาร์. โรเบิร์ตส์ นักมีนวิทยาผู้อนุกรมวิธานปลาแรดแม่น้ำโขง พบว่า ปลาแรดแม่น้ำโขงจะไม่อาศัยอยู่ในแม่น้ำโขงสายหลัก แต่จะอาศัยอยู่ตามบึงหรือหนองน้ำที่เป็นสาขามากกว่า โดยเฉพาะแหล่งน้ำที่มีพืชน้ำขึ้นหนาแน่น เว้นแต่ในช่วงฤดูแล้งที่น้ำเหือดแห้ง ปลาจะอพยพลงสู่แม่น้ำสายหลัก ในฝั่งของชายแดนไทยจะพบได้น้อยมาก จะพบได้ในเขตของกัมพูชา และลาวมากกว่า นอกจากนี้แล้ว ปลาที่พบขายในตลาดสดของเมืองสตรึงเตร็งทางตอนเหนือของกัมพูชา จะมีลักษณะเกล็ดสีแดงเข้มในพื้นที่บนลำตัวมากที่สุด จนดูเผิน ๆ เหมือนกับปลามีแผลช้ำเลือด ขณะที่ปลาจากแหล่งอื่น ๆ ไม่มีสีและลักษณะเกล็ดดังกล่าว

จัดเป็นปลาที่หาได้ยากชนิดหนึ่ง และนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม แต่ว่าปลาแรดแม่น้ำโขงนับเป็นปลาแรดที่อุปนิสัยดุร้าย ก้าวร้าวที่สุด เมื่อเลี้ยงรวมกันในสถานที่แคบ ๆ ปลาจะทำร้ายกัดกันได้จนถึงขั้นพิการหรือตายได้ และในฐานะของการเป็นปลาสวยงาม จัดว่าเป็นปลาที่มีราคาแพง เนื่องจากความยากในการเสาะหา อีกทั้งยังไม่เป็นที่นิยมของสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำในต่างประเทศอีกด้วย เนื่องจากไม่เห็นถึงความแตกต่างกับปลาแรดธรรมดา จึงเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ที่นิยมเลี้ยงปลาแปลก ๆ และหายากมากกว่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  หน้า 116-119, *The Giant Gourami "แรด" ในตำนาน* คอลัมน์ Rare Collection โดย RoF, นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 2 ฉบับที่ 29: พฤศจิกายน 2012

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาแรดแม่น้ำโขง
**ยุทธวิธีทางทหาร** เป็นศาสตร์และศิลป์ของการจัดกำลังทหาร เป็นเทคนิคสำหรับการจัดยุทโธปรกรณ์ในกับหน่วยรบและการใช้ยุทโธปกรณ์และหน่วยรบในการเผชิญหน้ากับศัตรูและเอาชนะศัตรูในการทำศึก การเปลี่ยนแปลงปรัชญาและเทคโนโลยีตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบันถูกสะท้อนออกมาด้วยการเปลี่ยนแปลงยุทธวิธีทางทหาร ศาสตร์การทหารในปัจจุบัน ยุทธวิธีเป็นระดับที่ต่ำที่สุดในการวางแผนสามระดับ อันได้แก่ (1)แผนยุทธศาสตร์, (2)แผนปฏิบัติการ และ (3)แผนยุทธวิธี การวางแผนระดับสูงที่สุด คือ ยุทธศาสตร์ ซึ่งว่าด้วยกำลังทางทหารจะแปลเป็นวัตถุประสงค์ทางการเมืองอย่างไร โดยเชื่อมโยงว่าด้านการเมืองต้องการอะไรจึงต้องใช้กำลัง และเมื่อบรรลุสิ่งที่ต้องการอะไรบ้างจึงจะยุติสงคราม ระดับกลาง คือ แผนปฏิบัติการ เป็นการแปรแผนยุทธศาสตร์ลงไปเป็นแผนยุทธวิธี ซึ่งโดยหลักแล้วเกี่ยวข้องกับการจัดกำลังพลและกำหนดภาระหน้าที่ที่ต้องกระทำรวมทั้งกำหนดเป้าหมายที่ต้องบรรลุ ส่วนแผนยุทธวิธี เป็นการเตรียมแนวทางปฏิบัติเพื่อใช้สำหรับการตัดสินใจดำเนินการหรือตอบสนองต่ออุปสรรคเฉพาะหน้าในรูปแบบต่างๆขณะทำศึก โดยพื้นฐานความเข้าใจทั่วๆไป การตัดสินใจทางยุทธวิธี เป็นไปเพื่อให้บรรลุผลดีที่สุดและส่งประโยชน์เฉพาะหน้าโดยทันทีซึ่งเป็นขอบเขตในภาพเล็ก ในขณะที่การตัดสินใจทางยุทธศาสตร์ กระทำเพื่อบรรลุประโยชน์สูงสุดโดยภาพรวมอันเป็นขอบเขตภาพใหญ่สุด ซึ่งไม่คำนึงถึงผลลัพท์ในเชิงยุทธวิธี

แนวคิด
------

ยุทธวิธีทางทหารเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ ยุทธวิธีทางทหารตอบคำถามว่าควรจัดวางกำลังพลและใช้กำลังพลอย่างไรจึงจะดีที่สุด การปฏิบัติหลายๆอย่างไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆเลยตั้งแต่การสงครามถือกำเนิดขึ้นในโลก เช่น การซุ่มโจมตี, การค้นหาและเข้าตีจากด้านข้าง, การตรวจตราและลาดข่าวอย่างสม่ำเสมอ, การสร้างและการใช้สิ่งกีดขวางเป็นเครื่องป้องกัน เป็นต้น วิธีที่ว่าด้วยการใช้ภูมิประเทศเพื่อความได้เปรียบมากที่สุดก็ไม่ได้เปลี่ยนมาก พื้นที่สูง, แม่น้ำ, หล่มโคลน, ทางสัญจร, คอคอด และปราการธรรมชาติ ล้วนสามารถใช้ได้หลากหลายรูปแบบ ก่อนคริตศตวรรษที่สิบเก้า ยุทธวิธีทางทหารมากมายล้วนถูกตีกรอบให้คำนึงถึงแต่พื้นที่การรบ ซึ่งเกี่ยวกับการเคลื่อนกำลังพลอย่างไรระหว่างการต่อสู้ในพื้นที่เปิดเป็นหลัก แต่ในปัจจุบัน มียุทธวิธีพิเศษเฉพาะทางต่างๆเกิดขึ้นเพื่อตอบสนองสถานการณ์ในหลากหลายรูปแบบ ยกตัวอย่างเช่น ยุทธวิธีรักษาความปลอดภัยให้กับห้องภายในอาคาร

ปัจจัยที่ทำให้เกิดความแตกต่างและการเปลี่ยนแปลงทางยุทธวิธีที่สำคัญที่สุดคือ มุมมองด้านเทคโนโลยีพร้อมทั้งสังคมวิทยาของเหล่าทหาร เทคโนโลยีและความแตกต่างเชิงสังคมถูกสะท้อนออกมาเป็นความหลากหลายที่แตกต่างกันของทหารและนักรบ เช่น นักรบกรีกโบราณ (กรีกฮ็อปปริเต), ทหารโรมัน, อัศวินยุคกลาง, พลธนูบนหลังม้าแบบเติร์ก-มองโกล, พลหน้าไม้จีน, ทหารราบเสื้อแดงอังกฤษ หรือ Air Cavalry trooper และ ชนชาติ สปาร์ต้า (Sparta) แต่ละประเภทมีลักษณะเฉพาะและข้อจำกัดในแบบของตนเอง เช่น ยุโธปกรณ์ที่ใช้, การส่งกำลังบำรุง และเงื่อนไขทางสังคม สิ่งเหล่านี้ทำให้การปฏิบัติตัวในสนามรบแตกต่างกัน แต่ก็ล้วนต้องการผลลัพท์เดียวกันจากการใช้ยุทธวิธี 

เป็นที่ยอมรับโดยทั่วกันว่า สงครามโลกครั้งที่หนึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของการใช้ยุทธวิธี เนื่องจากเทคโนโลยีที่ทันสมัย ทำให้หลายยุทธวิธีเก่าๆในอดีตกลายเป็นยุทธวิธีที่ล้าสมัยและไร้ประโยชน์ในปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Wragg, David W. (1973). *A Dictionary of Aviation* (first ed.). Osprey. p. 259. ISBN 9780850451634.
2. ↑  Carl von Clausewitz (1832). *On War*.
กระจุกดาวสามเหลี่ยมหน้าวัว
ตำแหน่งดาวในกระจุกดาวกับดาวอัลดิบาแรน
**กระจุกดาวสามเหลี่ยมหน้าวัว** หรือ **กระจุกดาวเฮียเดส** (อังกฤษ: Hyades; กรีก: Ὑάδες; หรือบ้างก็เรียก เมล็อต 25, คอลลินเดอร์ 50 หรือ แคดเวลล์ 41) เป็นกระจุกดาวเปิดที่อยู่ใกล้ระบบสุริยะมากที่สุด และเป็นหนึ่งในบรรดากระจุกดาวที่เป็นตัวอย่างการศึกษาได้ดีที่สุด กระจุกดาวนี้อยู่ห่างออกไป 151 ปีแสง ประกอบด้วยกลุ่มดาวฤกษ์ประมาณ 300 - 400 ดวงเกาะกันเป็นทรงกลมอย่างหยาบๆ ดาวฤกษ์เหล่านี้มีอายุใกล้เคียงกัน จุดกำเนิดเดียวกัน องค์ประกอบทางเคมีเหมือนกัน และมีการเคลื่อนที่ผ่านอวกาศเหมือนๆ กัน. จากมุมมองของผู้สังเกตบนโลก กระจุกดาวเฮียเดสจะปรากฏอยู่ในบริเวณกลุ่มดาววัว โดยที่ดาวสว่างที่สุดในกระจุกเรียงตัวกันเป็นรูปตัว "V" ต่อเนื่องกับดาวฤกษ์สว่างซึ่งเป็นดาวยักษ์แดง อัลดิบาแรน อย่างไรก็ดี อัลดิบาแรนไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับกระจุกดาวเฮียเดส มันอยู่ใกล้โลกมากกว่า (ทำให้มีความสว่างปรากฏมากกว่าด้วย) เพียงแต่สามารถมองเห็นอยู่ในแนวเดียวกันเท่านั้น

ดาวที่สว่างที่สุด 4 ดวงในกระจุกดาวเฮียเดสล้วนเป็นดาวยักษ์แดง ซึ่งเริ่มชีวิตเป็นดาวฤกษ์มวลมากประเภท A และได้เคลื่อนออกไปพ้นจากแถบลำดับหลักแล้ว ทั้งหมดอยู่ห่างจากกันเพียงชั่วระยะไม่กี่ปีแสง รหัสเบเยอร์ของพวกมันได้แก่ แกมมา เดลตา เอปซิลอน และ เธตา เทารี ดาวทั้งสี่เรียงตัวกันเป็นดาวเรียงเด่นซึ่งถูกจินตนาการเป็นส่วนศีรษะของวัวเทารุส ดาวเอปซิลอน เทารี เป็นที่รู้จักในอีกชื่อหนึ่งคือ *เออิน* ("ตาวัว") เชื่อว่ามีดาวแก๊สยักษ์อย่างน้อยหนึ่งดวงเป็นดาวเคราะห์บริวาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Perryman, M.A.C.; และคณะ (1998). "The Hyades: distance, structure, dynamics, and age". *Astronomy & Astrophysics*. **331**: 81–120.
2. ↑  Bouvier J, Kendall T, Meeus G, Testi L, Moraux E, Stauffer JR, James D, Cuillandre J-C, Irwin J, McCaughrean MJ, Baraffe I, Bertin E. (2008) Brown dwarfs and very low mass stars in the Hyades cluster: a dynamically evolved mass function. *Astronomy & Astrophysics*, 481: 661-672. อ่านบทคัดย่อได้ที่ .
3. 1 2  Kaler, Jim. Hyadum I (Gamma Tauri). ดูที่เว็บเพจ  เก็บถาวร 2008-07-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
4. ↑  Kaler, Jim. Ain (Epsilon Tauri). Web page at  เก็บถาวร 2005-03-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
5. ↑  Sato B, Izumiura H, Toyota E, et al. (2007) A planetary companion to the Hyades giant Epsilon Tauri. *Astrophysical Journal*, 661: 527-531. Abstract at .

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "กระจุกดาวเฮียเดส" เก็บถาวร 2008-12-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก SEDS.ORG
* เว็บไซต์ฐานข้อมูลกระจุกดาวเปิด WEBDA ว่าด้วยกระจุกดาวเฮียเดส - E. Paunzen (มหาวิทยาลัยเวียนนา)
มุมมองอะโครโพลิสใน ค.ศ. 1670 โดยมีพาร์เธนอนที่ยังคงสภาพสมบูรณ์ทำหน้าที่เป็นมัสยิด
มัสยิดหลังที่สองในซากพาร์เธนอน ภาพวาดโดย Pierre Peytier ในคริสต์ทศวรรษ 1830
**มัสยิดพาร์เธนอน** (อังกฤษ: Parthenon mosque) สื่อถึงหนึ่งในสองมัสยิดที่สร้างข้างในพาร์เธนอนในสมัยที่กรีซอยู่ภายใต้การครอบครองของออตโตมัน แรกเริ่มเป็นมัสยิดที่ดัดแปลงจากโบสถ์พระแม่มารีย์แห่งเอเธนส์ ซึ่งถูกทำลายด้วยการระดมยิงของฝ่ายเวนิสใน ค.ศ. 1687 ส่วนอาคารหลังที่สองสร้างขึ้นบนพื้นที่เปิด ตรงบริเวณที่เคยเป็นnaosของซากพาร์เธนอน ภายหลังจึงถูกรื้อทำลายใน ค.ศ. 1843

ประวัติ
-------

ไม่มีการบันทึกว่าในช่วงใดที่พาร์เธนอนกลายเป็นมัสยิดใหญ่ครั้งแรก อย่างไรก็ตาม เป็นที่รู้จักว่าสุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2 เสด็จไปเอเธนส์ใน ค.ศ. 1458 หลังการยอมจำนนนของอะโครโพลิสต่อจักรวรรดิออตโตมัน และอีกครั้งใน ค.ศ. 1460 และมีการสันนิษฐานว่าการเปลี่ยนแปลงสถานที่อาจเกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นหรือหลังจากนั้นไม่นาน เนื่องจากโดยทั่วไปแล้วโบสถ์ที่โดดเด่นในดินแดนที่ถูกยึดครองมักถูกเปลี่ยนแปลง มีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างอาคารเล็กน้อย โดยที่หอแฟรงก์ทางมุมตะวันตกเฉียงใต้ของ pronaos ซึ่งอาจทำหน้าที่เป็นหอระฆัง ถูกแปลงเป็นหออะษาน มีการถอนฉากแท่นบูชา, แท่นบูชาสูง และแท่นบูชาที่มุขโค้งด้านสกัดออก โมเสกพระนางมารีย์พรหมจารีที่มุขโค้งด้านสกัดเห็นได้ชัดว่ารอดจากการแปลง ไม่มีใครทราบชะตากรรมของแท่นเทศน์ คาทีดราที่ไม่ทราบว่าถูกถอนหรือไม่ และที่ตั้งของมินบัรและเมียะห์รอบ อาคารนี้ถูกทำายจากการระดมยิงของฝ่สยเวนิสในดารล้อมอะโครโปลิสใน ค.ศ. 1687 และแทนที่ด้วยมัสยิดหลังคาโดมเดี่ยวขนาดเล็กกว่าตรงบริเวณพื้นที่ว่างของ naos น่าจะสร้างขึ้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ภายหลังถูกรื้อทำลายใน ค.ศ. 1843 พร้อมกับการเริ่มต้นของกิจกรรมทางโบราณคดีบนอะโครโปลิส

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kritoboulos, Histories 3.9.4–7. Fowden, 2019, p.80
2. ↑  N. G. Nikoloudis, The conversion of Parthenon into a mosque, Post Augustum 1 (2017), pp.33-38 cites contemporary correspondence to the effect that the Parthenon remained a church for a number of years, and a conversion date of 1466-70 is more likely.
3. ↑  Recent scholarship has cast doubt on this as the location of the minaret. See Fowden, 2019, p.79 n.50
4. ↑  Korres, The Parthenon from Antiquity to the 19th Century, in Tournikiotis, 2009, p.152
5. ↑  Michaelis, Der Parthenon, 1871, p.48, n.176
6. ↑  Michaelis, Der Parthenon, 1871, p.55
7. ↑  "must have been built after 1699, when the French ambassador Compte de Feriol visited the ruins; in fact, it may have been part of the 1708 repairs." Ousterhout, 2005, pp.322-323

บรรณานุกรม
----------

* Fowden, Elizabeth Key (2018). "The Parthenon, Pericles and King Solomon: a case study of Ottoman archaeological imagination in Greece". *Byzantine and Modern Greek Studies*. **42** (2): 261–274. doi:10.1017/byz.2018.8. S2CID 165918625.
* Fowden, Elizabeth Key (2019). "The Parthenon Mosque, King Solomon and the Greek Sages". ใน Georgopoulou, M.; Thanasakis, K. (บ.ก.). *Ottoman Athens: Archaeology, Topography, History*. Athens.
* Tournikiotis, Panayotis, บ.ก. (2009). *The Parthenon and Its Impact in Modern Times*. Abrams.
* Ousterhout, Robert (2005). ""Bestride the Very Peak of Heaven": The Parthenon after Antiquity". ใน Neils, J. (บ.ก.). *The Parthenon: From Antiquity to the Present*. Cambridge.
พิพิธภัณฑ์เมืองในเขตบุงเกียว กรุงโตเกียว

**พิพิธภัณฑ์บุงเกียว** (ญี่ปุ่น: 文京ふるさと歴史館; โรมาจิ: *Bunkyō furusato rekishikan*) เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของพื้นที่บุงเกียว พิพิธภัณฑ์เปิดทำการเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2534 พิพิธภัณฑ์มีทั้งนิทรรศการถาวรและนิทรรศกรพิเศษ มีการตีพิมพ์จดหมายข่าว "ข่าวพิพิธภัณฑ์บุงเกียว" ปีละหนึ่งครั้งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 ในปี พ.ศ. 2564 พิพิธภัณฑ์ได้ฉลองครบรอบ 30 ปี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 ถึง พ.ศ. 2563 มีผู้เยี่ยมชมมากกว่า 560,000 คน

นิทรรศการ
---------

พิพิธภัณฑ์มี 2 ชั้นที่จัดนิทรรศการหลัก และชั้นใต้ดินที่จัดนิทรรศการพิเศษ นิทรรศการหลักเริ่มด้วยประวัติศาสตร์ของยุคโจมงและยุคยาโยอิ โดยให้ความสำคัญกับโบราณคดีของยุคยาโยอิ (900–250 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นพิเศษเนื่องจากชื่อของยุคตั้งตามย่านยาโยอิในเขตบุงเกียวซึ่งเป็นสถานที่ที่ค้นพบวัตถุจากยุคยาโยอิเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1884 โดยศาสตราจารย์โชโงโระ สึโบอิและเพื่อนร่วมงาน พื้นที่จัดแสดงส่วนที่เหลือของพิพิธภัณฑ์ส่วนใหญ่เน้นไปที่ยุคเอโดะจนถึงยุคปัจจุบัน นิทรรศกาารมีโมเดลจำลองของอาคารและถนนเก่าจำนวนมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Rekishikan nitsuite" 歴史館について [About the history museum]. *文京ふるさと歴史館* (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 2022-02-12.
2. ↑  "Shisetsu annai" 施設案内 [Facility guide]. *文京ふるさと歴史館* (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 2022-02-12.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ (ภาษาญี่ปุ่น)
องค์การไม่แสวงหาผลกำไร

โรนัลด์ แมคโดนัลด์ เฮาส์ ในเอ็สเซิน ประเทศเยอรมนี ซึ่งออกแบบโดยฟรีเดนสสไรค์ ฮุนแดร์ทวัสเซอร์
โรนัลด์ แมคโดนัลด์ เฮาส์ ในซัลทซ์บวร์ค ประเทศออสเตรีย
โรนัลด์ แมคโดนัลด์ เฮาส์ ในวากาวากา รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย
กล่องรับบริจาคของโรนัลด์ แมคโดนัลด์ เฮาส์
**มูลนิธิ โรนัลด์ แมคโดนัลด์ เฮาส์** (อังกฤษ: Ronald McDonald House Charities; อักษรย่อ: RMHC) เป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไรอิสระสัญชาติอเมริกัน ซึ่งมีภารกิจหลักคือสร้าง, ค้นหา และสนับสนุนโครงการต่าง ๆ ที่จะปรับปรุงสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดีของเด็กโดยตรง

มูลนิธิ โรนัลด์ แมคโดนัลด์ เฮาส์ มีเครือข่ายสาขาทั่วโลกใน 62 ประเทศและภูมิภาคภายใต้โครงการหลักสามโครงการ ได้แก่ บ้านพักพิง โรนัลด์ แมคโดนัลด์ เฮาส์ เพื่อครอบครัวผู้ป่วยเด็ก (Ronald McDonald House), ห้องสันทนาการเด็ก (Ronald McDonald Family Room) และหน่วยบริการตรวจสุขภาพเคลื่อนที่ (Ronald McDonald Care Mobile)

โครงการ
-------

โรนัลด์ แมคโดนัลด์ เฮาส์ แห่งแรกเปิดในฟิลาเดลเฟียเมื่อ ค.ศ. 1974 โดยจิม เมอร์รีย์ ผู้จัดการทั่วไปของทีมอเมริกันฟุตบอลฟิลาเดลเฟียอีเกิลส์กำลังระดมทุนให้แก่ลูกสาวของผู้เล่นคนหนึ่ง (เฟรด ฮิล) เมื่อเขาได้พบกับออดรีย์ อีแวนส์ ซึ่งเป็นนักวิทยามะเร็งของโรงพยาบาลเด็กฟิลาเดลเฟีย พวกเขาร่วมมือกับเอลก์แมนแอดเวอร์ไทซิง ซึ่งดูแลด้านการตลาดของแมคโดนัลด์ และองค์กรการกุศลดังกล่าวได้ใช้ชื่อของมาสคอตตอนหลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Our History". *RMHC.org*. Ronald McDonald House Charities. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-05-21. สืบค้นเมื่อ 2016-05-06.
2. ↑  "RMHC Board Members". *RMHC.org*. Ronald McDonald House Charities. สืบค้นเมื่อ 2021-05-07.
3. ↑  "Mission and Vision". *RMHC.org*. Ronald McDonald House Charities. สืบค้นเมื่อ 2013-07-31.
4. ↑  "About Us". *RMHC.org*. Ronald McDonald House Charities.
5. ↑  "About Us". *rmhccanada.ca*. Canada: Ronald McDonald House Charities. สืบค้นเมื่อ 18 April 2017.
6. ↑  "Mission & History". *RMHC Philadelphia Region* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2022-09-25.
7. ↑  "Life is an Audible the Jimmy Murray Story". *St. Jude Shop, Inc*. สืบค้นเมื่อ 2022-09-25.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **มูลนิธิ โรนัลด์ แมคโดนัลด์ เฮาส์**

* Ronald McDonald House official website
* Ronald McDonald House Charities Thailand official website

|  |  |
| --- | --- |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* ISNI
* VIAF

 |
**อารามมะฮาอองมเยโบนซาน** (พม่า: မဟာအောင်မြေဘုံစံကျောင်း), หรือเรียกกันทั่วไปว่า **อารามอิฐแมนุ** (พม่า: မယ်နုအုတ်ကျောင်း) เป็นวัดพุทธเก่าแก่ในเมืองอังวะ ภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า

อารามแห่งนี้สร้างขึ้นโดยพระนางแมนุ พระอัครมเหสี ใน พ.ศ. 2361 เพื่อใช้เป็นที่พำนักของญองกานซะยาดอ อูโป พระอุปัชฌาย์ทางศาสนา ต่อมาได้ถวายแด่ญองกานซะยาดอ อูบก พระอุปัชฌาย์องค์ที่สอง อารามได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหวใน พ.ศ. 2381 แต่ได้รับการบูรณะใน พ.ศ. 2416 โดยพระนางอเลนันดอ พระราชธิดาของพระองค์ อารามแห่งนี้เป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ดีที่สุดของสถาปัตยกรรมพม่าสมัยโก้นบอง เป็นสถาปัตยกรรมการจำลองอารามไม้ที่มีหลังคาหลายหลังคา และห้องสวดมนต์ที่มีโครงสร้างส่วนบนเจ็ดชั้น

คลังภาพ
-------

* บริเวณอารามจากมุมสูงบริเวณอารามจากมุมสูง
* บริเวณภายนอกอารามบริเวณภายนอกอาราม
* บริเวณภายนอกอารามบริเวณภายนอกอาราม
* บริเวณภายนอกอารามบริเวณภายนอกอาราม
* โถงทางเดินภายในอารามโถงทางเดินภายในอาราม
* ชั้นใต้ดินอารามชั้นใต้ดินอาราม

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Report of the Superintendent* (ภาษาอังกฤษ). Archaeological Survey of Burma. 1902.

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อารามมะฮาอองมเยโบนซาน
**พระศรีเทพาหูราช** หรือ **พระศรีราชโอรส** พระราชวงศ์เชื้อสายราชวงศ์สุพรรณภูมิครึ่งราชวงศ์พระร่วงที่ได้ปกครองกรุงสุโขทัยในช่วงเวลาหนึ่ง เชื่อว่าพระองค์เป็นพระราชบิดาของสมเด็จพระนครินทราธิราชหรือเจ้านครอินทร์ แต่นักประวัติศาสตร์บางท่านก็เชื่อว่าพระองค์คือสมเด็จพระนครินทราธิราช

พระราชประวัติ
-------------

พระศรีเทพาหูราชเป็นพระโอรสของสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ ๑ (ขุนหลวงพะงั่ว)กษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา กับพระมหาเทวีซึ่งเป็นพระขนิษฐาของพระมหาธรรมราชาที่ ๑ (พญาลิไท) ทรงได้รับเชื้อสายราชวงศ์สุพรรณภูมิจากพระราชบิดาและเชื้อสายราชวงศ์พระร่วงจากพระมารดา 

ในสมัยที่สมเด็จพระบรมราชาธิราชเสด็จไปตีอาณาจักรสุโขทัยแตก ทรงย้ายราชธานีของสุโขทัยไปอยู่ที่เมืองสองแควและให้พระมหาธรรมราชาที่ ๒ ทรงปกครองในฐานะเมืองประเทศราชของกรุงศรีอยุธยา ให้พระมหาเทวีปกครองเมืองสุโขทัยใน พ.ศ. ๑๙๒๒

### ครองเมืองสุโขทัย

พระศรีเทพาหูราชทรงปกครองเมืองสุโขทัยในพ.ศ. ๑๙๒๔ หลังจากพระมหาเทวีสิ้นพระชนม์ แต่เนื่องด้วยพระศรีเทพาหูราชทรงเป็นเชื้อสายราชวงศ์สุพรรณภูมิ ขุนางชาวสุโขทัยหลายกลุ่มจึงไม่พอใจ พระองค์จึงไปขอร้องให้**แม่นมเทด**ซึ่งเป็นแม่นมของพระองค์ไปของร้องให้**พนมไสดำ**สามีของนางซึ่งบวชอยู่ที่วัดช้างล้อมให้สึกมาช่วยราชการพระองค์ เพราะว่าพนมไสดำนั้นเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในสมัยพระมหาธรรมราชาลิไทและเป็นที่นับถือกันทั่วไป เหตุการณ์ในสุโขทัยจึงสงบลง

### จากสุโขทัย

เมื่อ พ.ศ. ๑๙๓๑ สมเด็จพระราเมศวรทรงแย่งชิงบัลลังก์จากพระเจ้าทองลันทำให้ราชวงศ์อู่ทองกลับมามีอำนาจในกรุงศรีอยุธยาอีกครั้ง ทำให้ฐานอำนาจของราชวงศ์สุพรรณภูมิสั่นคลอน พระศรีเทพาหูราชจึงเสด็จออกจากเมืองสุโขทัย ไปปกครองเมืองสุพรรณบุรีจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ เจ้านครอินทร์ พระโอรสของพระองค์จึงได้ครองเมืองสุพรรณบุรีต่อ

ดูเพิ่ม
-------

* ขุนหลวงพะงั่ว
* เจ้านครอินทร์
**พระราชพิธีพรุณศาสตร์** เป็นพระราชพิธีขอฝนเพื่อความอุดมสมบูรณ์ของผลผลิตทางการเกษตรโดยเฉพาะการเพาะปลูกข้าวในราชอาณาจักรสยาม เป็นพระราชพิธีจรคือไม่มีประจําทุกปีจะทําเฉพาะปีที่น้ำฝนแล้ง ซึ่งจะตรงกับเดือน 9 ตามปฏิทินจันทรคติ มีมาตั้งแต่ต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เป็นพระราชพิธีทั้งพุทธและพราหมณ์ มีการสวดมนต์ตลอดเวลาเป็นการสวดอธิษฐานให้ฝนตก ไม่มีกำหนดเลิกสวดขึ้นอยู่กับเทียนชัยและถ้าฝนตกเริ่มตกจนตกมากจึงมีการดับเทียนชัย

พระราชพิธีพรุณศาสตร์มีบันทึกไว้ในหนังสือ *นางนพมาศ* ซึ่งสันนิษฐานว่าแต่งในสมัยรัชกาลที่ 3 กรุงรัตนโกสินทร์ บรรยายภาพพระราชพิธีนี้ในสมัยสุโขทัย ความว่า "ครั้นถึงเดือนเก้า พราหมณ์คณาจารย์ก็พร้อมกันกระทำการพระราชพิธีพรุณศาสตร์ ตั้งเกยสี่เกยที่ลานหน้าพระเทวสถานหลวง ประดับด้วยฉัตรธงกันกระทำด้วยหญ้าคาตีนนก อ่างทองสัตตโลหะสี่อ่าง"

ปัจจุบันได้มีการยกเลิกพระราชพิธีพรุณศาสตร์นี้ไปแล้ว ส่วนพิธีทางราษฎร์ในลักษณะขอฝน เช่น พิธีแห่นางแมว ในกลุ่มชาวอีสานมีประเพณีบุญบั้งไฟ

พระราชพิธี
----------

พระราชพิธีพรุณศาสตร์ทำที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม มีการประดิษฐาน *พระพุทธคันธารราษฎร์* สมัยรัชกาลที่ 1 เป็นประธานในปะรำพิธี จนในสมัยรัชกาลที่ 4 ได้มีการย้ายออกไปทำที่พลับพลาท้องสนามหลวง ซึ่งยังมีการโยงสายสิญจน์เข้ามาที่พระมหามณีรัตนปฏิมากรในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม หน้าพลับพลากลางแจ้งมีสระสี่เหลี่ยม กว้างสี่ศอก ยาวสี่ศอก ลึกหนึ่งศอก พูนดินเป็นคันรอบสูงศอกหนึ่ง ปั้นรูปพระสุภูตินั่งริมฝั่งสระหันหน้าไปข้างเหนือ ที่กลางสระมีรูปพระอินทร์ และพญาปลาช่อนพร้อมบริวาร จากนั้นผู้ประกอบพิธีสวดสุภูติเถรคาถา

ในสมัยรัชกาลที่ 4 เป็นต้นมา มีทั้งพิธีสงฆ์และพิธีพราหมณ์แต่แยกกันทําพิธีคนละสถานที่ พิธีสงฆ์มีผู้ประกอบพิธีหลักคือพระสงฆ์
ประกอบพิธีที่สนามหลวง แต่พิธีพราหมณ์ทำพิธีที่ทุ่งส้มป่อยโดยมีหัวหน้าพราหมณ์เป็นผู้ประกอบพิธี ในการประกอบพิธีพรุณศาสตร์ที่สนามหลวง ห้ามสตรีเข้าร่วมพิธีเพราะจะทำให้พิธีไม่สัมฤทธิผล

บางปีก็ยกขึ้นไปตั้งที่อยุธยา ในรัชกาลที่ 5 เคยยกขึ้นไปตั้งพลับพลาที่วัดนิเวศน์ธรรมประวัติครั้งหนึ่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระราชพิธี ๑๒ เดือน ที่เกี่ยวเนื่องกับความอุดมสมบูรณ์ของแผ่นดิน". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์.
2. ↑  กิเลน ประลองเชิง. "เดือนเก้า พิธีปั้นเมฆ". ไทยรัฐ.
3. ↑  "พระราชพิธีและประเพณีท้องถิ่น". สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ.
4. ↑  พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, *พระราชพิธี 12 เดือน* (กรุงเทพ : แพร่พิทยา, 2514), 515.
5. ↑  เพ็ญสุภา สุขคตะ. "นานาพิธีขอฝน : จากพระสุภูติ พระเจ้าฝนแสนห่า ถึงบูชาเสาอินทขีล". มติชนสุดสัปดาห์.
6. ↑  ณัฐนรินทร์ เมธีวุฒินันทน์ ภาณุภัทรธนวัฒน์. "การศึกษาพิธีกรรมเกี่ยวกับ "น้ำ" ในพระราชพิธีสิบสองเดือน พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว".
7. ↑  "พระราชพิธีพรุณศาสตร์". วัชรญาณ.
Cold brewed oolong and black tea
**ชาชงเย็น** (อังกฤษ: cold brew tea) ได้จากการแช่ใบชาในน้ำเย็นหรือน้ำอุณหภูมิห้องเป็นระยะเวลานาน กระบวนการนี้จะบ่มใบชาอย่างช้า ๆ โดยใช้เวลาแทนที่จะเป็นอุณหภูมิเป็นตัวขับรสชาติออกมา วิธีชงเย็นเป็นแนวปฏิบัติที่มาจากญี่ปุ่น โดยเชื่อกันว่าช่วยดึงรสชาติออกจากใบชาได้นุ่มนวลกว่าวิธีชงร้อน

วิธีทำ
------

อัตราส่วนของใบชาต่อน้ำโดยทั่วไปคือ ใบชาร้อยละ 40 ต่อน้ำร้อยละ 60 ขึ้นอยู่กับระดับความเข้มข้นที่ต้องการ การชงเย็นต้องใช้ปริมาณใบชามากขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่าจะสกัดรสชาติลงไปในน้ำได้เพียงพอ โดยปกติจะปล่อยใบชาให้บ่มที่อุณหภูมิห้องหรือในตู้เย็นเป็นเวลา 16–24 ชั่วโมง

องค์ประกอบเคมี
--------------

ชาขาวชงเย็นแสดงให้เห็นว่ามีสารต้านอนุมูลอิสระในปริมาณที่สูงกว่าเมื่อเทียบกับชาขาวชงร้อน

ดูเพิ่ม
-------

* กาแฟชงเย็น

อ้างอิง
-------

1. ↑  *The Art and Craft of Tea: An Enthusiast's Guide to Selecting, Brewing, and Serving Exquisite Tea*, Joseph Uhl, Quarry Books, 2015, page 137.
2. ↑  "Keep it Chill With Cold Brew Tea". *Hackberry Tea* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-12-30.
3. ↑  Venditti, Elisabetta; Bacchetti, Tiziana; Tiano, Luca; Carloni, Patricia; Greci, Lucedio; Damiani, Elisabetta (2010). "Hot vs. cold water steeping of different teas: Do they affect antioxidant activity?". *Food Chemistry*. **119** (4): 1597–1604. doi:10.1016/j.foodchem.2009.09.049.
**เอริก คาร์ตแมน** (อังกฤษ: Eric Cartman) ตัวละครและตัวเอกจากภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง เซาท์พาร์ก เป็นเด็กคนเดียวในกลุ่มที่อ้วนที่สุดและชอบด่าแรงโดยเฉพาะไคล์ ชอบต่อต้านและล้อเลียนคนอื่น ผู้ให้เสียงของคาร์ตแมนคือ เทรย์ พาร์กเกอร์
คาร์ตแมน เกิดวันที่ 1 กรกฎาคม คาร์ตแมนจะเป็นเด็กธรรมดาทั่วไปในเซาท์พาร์ก มักจะใส่หมวกสีฟ้า ขอบกับลูกปอมสีเหลือง เสื้อสีแดงกับถุงมือสีเหลือง ในเรื่องคาร์ตแมนจะชอบล้อเลียนคนอื่น เกลียดคนผิวดำ เอเชีย และเด็กจิงเจอร์ เกลียดพวกโลกสวย ชอบหาเรื่องคนอื่นให้เดือดร้อนทั่วเมือง บางครั้งทำให้ต้องทะเลาะกันหรือต่อสู้ เช่น เวนดี้ ตอน Season 12 เรื่อง Breast Cancer Show Ever เวนดี้รายงานหน้าห้องเรื่องมะเร็งเต้านมแล้วคาร์ตแมนล้อเลียน เลยมีเหตุให้ต้องสู้กับเวนดี้ แต่เวนดี้ไม่ยอมสู้และทะเลาะกัน สุดท้ายต้องยอมสู้แล้วคนที่ชนะนั้นก็คือเวนดี้ และชอบด่าไคล์แรงๆว่า เช่น Asshole (เฮงซวย), Jew (ยิว) ทำให้มักจะทะเลาะกับไคล์บ่อยๆจนไคล์กับสแตนต้องเรียกว่า Fatass (ไอ้อ้วน) คาร์ตแมนอยู่กับแม่สองคนชื่อ Liane และแม่ชอบตามใจกับคาร์ตแมน เวลาที่ด่าคนอื่นจะด่าแรง แต่เวลาโดนว่ากลับจะร้องไห้ คาร์ตแมนไม่ค่อยมีเพื่อนและชอบเอาแต่ใจตัวเอง เวลาไม่มีใครทำอะไรเป็นเพื่อนก็จะขอร้องให้บัตเตอร์ช่วยมาเป็นเพื่อน
**เอฟันส์ ตีโมตี โฟซู โฟซู-เมนซาห์** (ดัตช์: *Evans Timothy Fosu Fosu-Mensah*; เกิด 2 มกราคม ค.ศ. 1998) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวดัตช์ ปัจจุบันเล่นได้ทั้งในตำแหน่งกองหลังและตำแหน่งกองกลางตัวรับให้กับไบเออร์เลเวอร์คูเซิน และทีมชาติเนเธอร์แลนด์

สโมสรอาชีพ
----------

### แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

โฟซู-เมนซาห์เกิดที่ อัมสเตอร์ดัม เมื่อวันที่ 2 กันยายน 2509 เข้าร่วมทีมเยาวชนของ อาแจ็กซ์ ก่อนจะย้ายมาร่วมทีมเยาวชนของปีศาจแดงในปี 2557 

ทีมงานของ ปีศาจแดง มั่นใจในฟอร์มการเล่นของแข้งรายนี้ โดยแนวรับคนเก่งทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมช่วยต้นสังกัดคว้าแชมป์รายการ เอกอน ฟิวเจอร์ คัพ ซึ่งแมตช์สำหรับทีมชุดอายุต่ำกว่า 7 ปี ที่ อาแจ็กซ์ เป็นเจ้าภาพ เมื่อช่วงเดือนเมษายนที่ผ่านมา ซึ่งนอกจาก แมนฯยูไนเต็ด แล้ว โฟซู ยังตกเป็นเป้าสนใจของ แมนเชสเตอร์ซิตี และ อินเตอร์ มิลาน ด้วยเช่นกัน

"ดาวเตะวัย 16 ปีเป็นกองหลังที่ทรงพลัง ทำผลงานได้เข้าตาในศึก เอกอน ฟิวเจอร์ คัพ และฝีเท้าของเขาได้รับการยกย่องอย่างมากในประเทศบ้านเกิด"

"โฟซู-เมนซาห์ยังต้องดำเนินขั้นตอนการทำหนังสือรับรองการซื้อขายระดับชาติให้เสร็จสิ้นก่อนจะลงประเดิมสนามให้ทีมเยาวชนของพอล แม็คกินเนสส์ แต่ความอเนกประสงค์และความสามารถของเขาถือเป็นการเสริมทีมอันยอดเยี่ยมของ แมนฯยูไนเต็ด".

กองหลังดาวรุ่งรายนี้ มีทั้งความเร็วและเล่นกับบอลได้อย่างน่าประทับใจ ดาวรุ่งทีมชาติฮอลแลนด์ชุดยู-16 จะพัฒนาฝีเท้าของตัวเองกับทีมอคาเดมี่ของสโมสรต่อไป และเขาก็จะมีโอกาสก้าวขึ้นมาเล่นให้กับทีมชุดยู-18 ของ พอล แม็คกินเนสส์ ด้วย

โดยในเวลานี้ หลุยส์ ฟาน กัล ผู้จัดการของ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ก็มีแผนจะดันเขาขึ้นมาเล่นในทีมชุดใหญ่ เนื่องจากนักเตะกองหลังหลายรายของ ปีศาจแดง โดนโรคเดี้ยงทำร้ายกันยกใหญ่

วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 เจ้าตัวได้ประเดิมสนามให้กับทีมชุดแรกเมื่อในนัดที่ทีมปีศาจแดง เอาชนะ อาร์เซนอล 3 - 2 โดยโฟซู-เมนซาห์ได้ลงสนามเป็นตัวสำรองแทน มาร์กอส โรโฮ ในนาทีที่ 55

ชีวิตส่วนตัว
------------

โฟซู-เมนซาห์มีน้องชายคือ ปอล โฟซู-เมนซาห์ เป็นนักเตะเยาวชนของ อาแจ็กซ์ ซึ่งปัจจุบันได้มาร่วมฝึกซ้อมกับทีมปีศาจแดง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Squads for 2016/17 Premier League confirmed". Premier League. 1 September 2016. สืบค้นเมื่อ 7 January 2017.
2. ↑  "Netherlands – T. Fosu-Mensah – Profile with news, career statistics and history – Soccerway". *us.soccerway.com*. สืบค้นเมื่อ 10 August 2017.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Profile at ManUtd.com
* Netherlands profile at OnsOranje
* สถิติของ ตีโมตี โฟซู-เมนซาห์ ที่ Soccerbase

| * ด
* ค
* ก
ผู้เล่นชุดปัจจุบันของไบเออร์ 04 เลเวอร์คูเซิน  |
| --- |
| 
* 1 ฮราเด็ตสกี
* 3 Retsos
* 4 ทา
* 5 ส. เบ็นเดอร์
* 6 ดรากอวิช
* 7 Paulinho
* 8 ล. เบ็นเดอร์ (c)
* 9 Bailey
* 10 Demirbay
* 11 อามีรี
* 12 Tapsoba
* 13 Alario
* 15 เบาม์การ์ทลิงเงอร์
* 18 Wendell
* 19 Diaby
* 20 Aránguiz
* 22 Sinkgraven
* 23 Weiser
* 24 โฟซู-เมนซาห์
* 25 Palacios
* 27 เวิร์ตซ์
* 30 Stanilewicz
* 31 Volland
* 36 Lomb
* 38 Bellarabi
* ผู้จัดการ: Wolf

 |
**คลองขุนศรี** เป็นคลองที่ขุดแยกจากคลองพระพิมลฝั่งทิศเหนือ ในพื้นที่อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี ไปบรรจบกับคลองพระยาบรรลือที่อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ประวัติ
-------

ขุนศรี (คนละคนกับขุนศรีราษฎร์นิยม (พร มัณยานนท์)) ซึ่งเป็นกำนันตำบลคลองขุนศรี อำเภอบางปลา (บางเลน) จังหวัดนครปฐม ได้เริ่มขุดลำราง เมื่อประมาณ พ.ศ. 2445 จากคลองพระพิมลจนถึงวัดคลองขุนศรี เพื่อให้ประชาชนในเขตจังหวัดนครปฐมได้มีน้ำทำนาได้ ต่อมากำนันพร มัณยานนท์ กำนันตำบลไทรใหญ่ได้ขุดลำรางที่ขุนศรีได้ขุดไว้แต่เดิมให้ไปบรรจบกับคลองพระยาบรรลือที่อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ภายหลังกำนันพร มัณยานนท์ ได้รับแต่งตั้งเป็นขุนศรี จึงตั้งชื่อคลองนี้ว่า "คลองขุนศรี" เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ขุนศรีทั้งสองท่าน

การตั้งถิ่นฐาน
--------------

หลังจากขุดคลองขุนศรี เริ่มมีประชาชนมาตั้งถิ่นฐาน มีชุมชนไทยปากคลองขุนศรีได้เข้าจองที่ดินรวมกับคนไทยเชื้อสายมอญ สร้างวัดแรกคือวัดคลองขุนศรี ต่อมาบริเวณปากคลองขุนศรีมีชาวจีนมาตั้งร้านค้า ผู้คนในชุมชนแห่งนี้จึงมีทั้งไทย มอญ และจีน ตระกูลสมศรีรื่น และตระกูลสอดห่วง เป็นบรรพบุรุษของผู้คนในชุมชน บริเวณปากคลองขุนศรียังเป็นที่ตั้งของตลาดปากคลองขุนศรี ด้านหลังตลาดปากคลองขุนศรีเป็นที่ตั้งศาลเจ้าแม่ทองคำ ส่วนที่ดินบริเวณปลายคลองขุนศรีมีผู้เข้าจับจองที่ดินที่เป็นเชื้อพระวงศ์และข้าราชการ คือหม่อมเจ้าเฟื่อง วรรัตน์ หม่อมหลวงโต สิงหรา หม่อมหลวงบุญ สิงหรา

เมื่อมีการขุดคลองขุนศรีเชื่อมกับคลองพระพิมล ได้มีราษฎรเข้ามาแผ้วถางป่าและจับจองที่นาบริเวณปลายคลองขุนศรี รวมถึงสร้างวัดชื่อ วัดปลายคลองขุนศรี เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2456

อ้างอิง
-------

1. ↑  "คลองขุนศรี". คลังทรัพยากรการศึกษาแบบเปิด.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "องค์การบริหารส่วนตำบลขุนศรี". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-02-14. สืบค้นเมื่อ 2023-01-05.
3. ↑  "ภูมินามอำเภอไทรน้อย" (PDF). สำนักบรรณสารสนเทศ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
4. ↑  "วัดปลายคลองขุนศรี". องค์การเทศบาลส่วนตำบลไทรใหญ่.
สำหรับสถานที่ ดูที่ อุทยานแห่งชาติถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน

**นางนอน** (อังกฤษ: The Cave) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวแอกชัน-ดรามาในปี พ.ศ. 2562 มีเนื้อหาว่าด้วยปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยถ้ำหลวงที่จังหวัดเชียงราย ประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. 2561 ทอม วอลเลอร์ เขียนบทและกำกับ และอำนวยการสร้างร่วมกับอัลเลน หลิว เนื้อเรื่องเขียนขึ้นจากมุมมองของบุคคลหลายคนที่เกี่ยวข้องกับปฏิบัติการในครั้งนั้น โดยมีจิม วอร์นี นักประดาน้ำในถ้ำ และคนอื่น ๆ แสดงเป็นตนเอง ภาพยนตร์เรื่องนี้ฉายรอบปฐมทัศน์ที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติปูซาน พ.ศ. 2562 และเข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน

เรื่องย่อ
---------

ภาพยนตร์เรื่องนี้ครอบคลุมเหตุการณ์การกู้ภัยที่ถ้ำหลวงในปี พ.ศ. 2561 โดยมุ่งเน้นบุคคลหลายคนที่มีส่วนร่วมในปฏิบัติการนั้น ซึ่งรวมถึงนพดล นิยมค้า ผู้ผลิตเครื่องสูบน้ำ สมาน กุนัน อดีตสมาชิกหน่วยซีลของไทย และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง จิม วอร์นี นักประดาน้ำในถ้ำจากไอร์แลนด์

นักแสดง
-------

* จิม วอร์นี รับบทเป็น ตัวเอง
* เอกวัฒน์ นิรัตน์วรปัญญา รับบทเป็น โค้ชเอก เอกพล
* ตัน เสี่ยวหลง รับบทเป็น ตัวเอง
* นิรุตติ์ ศิริจรรยา รับบทเป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
* รอส เคน รับบทเป็น จอห์น โวลันเธน
* จำปา แสนพรม รับบทเป็น แม่บัว ใจชื่น
* เทิดพร มโนไพบูลย์ รับบทเป็น ครูบาบุญชุ่ม ญาณสํวโร
* อเล็กซานเดอร์ ทวีศักดิ์ ธนานันท์ รับบทเป็น สมาน กุนัน
* พะเยาว์ นิ่มมา (ลุงตู่ สกอร์เปี้ยน) รับบทเป็น พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา
* ไมเคิล เชาวนาศัย
* ตรีชฎา เพชรรัตน์ รับบทเป็น นักข่าว
* อาภา ภาวิไล รับบทเป็น พยาบาล

งานสร้าง
--------

De Warrenne Pictures บริษัทของวอลเลอร์ในกรุงเทพฯ ผลิตภาพยนตร์เรื่องนี้ วอลเลอร์เริ่มดำเนินงานภาพยนตร์นี้ไม่นานหลังจากเหตุการณ์จริงในเดือนมิถุนายน–กรกฎาคม พ.ศ. 2561 และกำหนดเนื้อเรื่องหลังได้พบจิม วอร์นี ในไอร์แลนด์ วอลเลอร์ร่วมเขียนบทกับดอน ลินเดอร์ และคทรีน่า กลอส ภรรยาของวอลเลอร์เอง ภาพยนตร์นี้ได้บุคคลหลายคนที่เกี่ยวข้องกับปฏิบัติกู้ภัยมารับบทเป็นตนเอง ภาพยนตร์ส่วนใหญ่ถ่ายทำในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2561 ถึงเดือนมกราคม พ.ศ. 2562 แต่กว่าจะได้รับอนุญาตให้ถ่ายทำที่ถ้ำหลวงนั้น ต้องรอจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 ฉากถ้ำส่วนใหญ่ถ่ายทำในถ้ำแห่งอื่นในประเทศไทยและในเซ็ตที่สร้างขึ้นบนสระน้ำ ภาพยนตร์นี้เป็นภาพยนตร์การกู้ภัยเรื่องแรกที่ได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ ส่วนเนื้อเรื่องเกี่ยวกับเด็ก ๆ ที่ติดถ้ำนั้น เน็ตฟลิกซ์ได้สิทธิแต่ผู้เดียวไปแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Thai cave film makes world premiere at Busan festival". *The Jakarta Post*. Busan, South Korea: PT Niskala Media Tenggara. Agence France-Presse. 6 October 2019. สืบค้นเมื่อ 23 October 2019.
2. ↑  Shackleton, Liz (6 October 2019). "Tom Waller on the challenges of making the first film about the Thai cave rescue". *Screen* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 28 November 2019.
3. ↑  Chenery, Susan (9 October 2019). "'It was almost impossible': Thai cave rescue finally gets its first film". *The Guardian*. สืบค้นเมื่อ 28 November 2019.
4. ↑  Frater, Patrick (11 July 2019). "Real-Life Heroes Head Cast of Thai Rescue Film 'The Cave' (EXCLUSIVE)". *Variety*. สืบค้นเมื่อ 8 October 2019.
**ความไว** (อังกฤษ: sensitivity) ของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เช่นเครื่องรับระบบการสื่อสาร, หรืออุปกรณ์ตรวจสอบ เช่น ไดโอด PIN, คือขนาดขั้นต่ำของสัญญาณอินพุทที่จำเป็นในการผลิตสัญญาณเอาต์พุตที่มีอัตราส่วนสัญญาณต่อเสียง(อังกฤษ: signal-to-noise ratio หรือ SNR)หรือเกณฑ์อื่นๆที่กำหนด

ความไวของไมโครโฟนปกติจะถูกแสดงออกมาเป็นความแข็งแกร่งของเสียงภาคสนามเป็นค่า เดซิเบล (dB) เทียบกับ 1 V/Pa (Pa = N/m2) หรือเป็นปัจจัยในการถ่ายโอนใน มิลลิโวลต์ต่อปาสกาล (mV/Pa) ใส่เข้าไปในวงจรเปิดหรือเข้าไปในโหลด 1 kilohm 

ความไวของลำโพงมักจะแสดงเป็น dB/2.83 Vrms ที่ระยะห่าง 1 เมตร สิ่งนี้ไม่เหมือนประสิทธิภาพไฟฟ้า; ดูประสิทธิภาพเทียบกับความไว

ความไวของ hydrophone (ไมโครโฟนใต้น้ำ) มักจะแสดงเป็น dB เทียบกีบ 1 V/μPa 

ความไวในตัวรับสัญญาณถูกกำหนดให้เป็นค่าสัญญาณอินพุทที่ต่ำสุด {\displaystyle S\_{i}} ที่จำเป็นในการผลิตอัตราส่วนสัญญาณต่อเสียงรบกวน S/N ที่กำหนดให้ ที่พอร์ทเอาต์พุตของตัวรับและถูกกำหนดให้เป็นค่าเฉลี่ยของพลังเสียงรบกวนที่พอร์ตอินพุตคูณกับอัตราส่วน S/N ต่ำสุดที่จำเป็นที่เอาต์พุตของตัวรับ ดังนี้: 

{\displaystyle S\_{i}=k(T\_{a}+T\_{rx})B{\cdot }{\frac {S\_{o}}{N\_{o}}}}
เมื่อ

*{\displaystyle S\_{i}}* = ความไว [W]
*k* = ค่าคงที่ของ Boltzmann
{\displaystyle T\_{a}} = อุณหภูมิเสียงรบกวนเทียบเท่ามีค่าเป็น [K] ของแหล่งที่มา (เช่น เสาอากาศ) ที่อินพุทของตัวรับ
{\displaystyle T\_{rx}} = อุณหภูมิเสียงรบกวนเทียบเท่ามีค่าเป็น [K] ของตัวรับอ้างถึงอินพุทของตัวรับ
*B* = แบนด์วิดธ์ [Hz]
*{\displaystyle {\frac {S\_{o}}{N\_{o}}}}* = SNR ที่ต้องการที่เอาต์พุต [-]
เพราะว่าความไวของตัวรับสัญญาณจะชี้ให้เห็นว่าสัญญาณอินพุทสามารถที่จะอ่อนแอได้ขนาดไหนเพื่อที่ตัวรับจะสามารถรับสัญญาณได์สำเร็จ ระดับพลังงานยิ่งต่ำยิ่งดี พลังงานที่ต่ำสำหรับ อัตราส่วน S/N หนึ่งหมายถึงความไวที่ดีขึ้นเนื่องจากการมีส่วนร่วมของตัวรับมีขนาดเล็กลง เมื่อ พลังงานจะแสดงในค่า dBm ค่าสัมบูรณ์ของจำนวนลบยิ่งค่าสูง ความไวของตัวรับก็ยิ่งสูง ตัวอย่างเช่น ความไวตัวรับมีค่า -98 dBm ดีกว่าความไวตัวรับมีค่า -95 dBm อยู่ 3 dBm หรือ 2 เท่า พูดอีกอย่าง ที่อัตราการส่งข้อมูลค่าหนึ่ง ตัวรับสัญญาณที่มีความไว -98 dBm สามารถได้ยินสัญญาณที่พลังงานเป็นครึ่งหนึ่งของการใช้พลังงานของผู้ที่ได้ยินโดยรับสัญญาณที่มีความไวในการรับสัญญาณที่ -95 dBm.

อ้างอิง
-------

* บทความนี้รวบรวมวัสดุสาธารณสมบัติจากเอกสารชื่อ "Federal Standard 1037C" (ในการสนับสนุนของ MIL-STD-188) ของ General Services Administration

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* การแปลงความไวของไมโครโฟนจาก dB ที่ 1 V/Pa ให้เป็น transfer factor ใน mV/Pa
สำหรับซาลาแมนเดอร์ ดูที่ แอกโซลอเติล และ วงศ์หมาน้ำ
สำหรับเขียดหรือกบขนาดเล็ก ดูที่ เขียดว้าก

**จงโคร่ง** **หมาน้ำ** **กง** **กระทาหอง** **กระหอง** (ปักษ์ใต้) (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Phrynoidis aspera*) เป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจำพวกคางคกขนาดใหญ่ที่พบในประเทศไทยชนิดหนึ่ง

จงโคร่งนับเป็นคางคกชนิดที่ใหญ่ที่สุดที่พบได้ในประเทศไทย บริเวณหลังมีน้ำพิษเห็นเป็นปุ่มชัดเจน ตาใหญ่ ตัวมีสีน้ำตาลดำ ตัวผู้มักปรากฏลายสีเข้มเป็นแถบทั้งขาหน้า และขาหลัง บริเวณใต้ท้องมีสีขาวหม่น ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 22 เซนติเมตร ขายาว 6-8 นิ้ว ขาหน้าสั้นกว่าขาหลัง นิ้วเท้ามี 4 นิ้ว สามารถเปลี่ยนสีลำตัวได้ตามสภาพแวดล้อม โดยตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้

จงโคร่งเป็นสัตว์ที่พบได้เฉพาะในป่าดิบชื้น โดยจะอาศัยอยู่ตามแหล่งน้ำในป่า เช่น ลำธารน้ำตกหรือลำห้วย โดยมักใช้ชีวิตอยู่ในน้ำมากกว่าอยู่บนบก มักหลบอยู่ตามขอนไม้หรือก้อนหินขนาดใหญ่ หากินในเวลากลางคืน อาหารหลักได้แก่ แมลงและสัตว์น้ำขนาดเล็ก 

มีเสียงร้องคล้ายสุนัขเห่า จึงได้อีกชื่อหนึ่งว่า "หมาน้ำ"  โดยมีพฤติกรรมร้องเป็นจังหวะ ๆ ละ 6-10 วินาที ลักษณะไข่เป็นฟองกลม ๆ อาจติดอยู่ตามขอบแหล่งน้ำที่อาศัย โดยฤดูกาลผสมพันธุ์อยู่ในช่วงฤดูฝนจนถึงต้นฤดูหนาว

พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในป่าดิบชื้นในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทย พบได้ในภาคเหนือ, ภาคตะวันตกและภาคใต้

ในความเชื่อของคนปักษ์ใต้ จงโคร่งหรือกงเป็นสัตว์นำโชค หากเข้าบ้านใครถือเป็นลางมงคล โดยเฉพาะทางจังหวัดนราธิวาส มีความเชื่อเรื่องนี้มาก โดยเรียกว่า 'กง' หากเข้าบ้านใคร เขาจะเลี้ยงดูอย่างดี มีการอาบน้ำปะแป้งให้ และมีคติว่า กงไม่ชอบให้คนในบ้านทะเลาะกัน หากทะเลาะกัน มันจะหนีไปอยู่ที่อื่น ทั้งนี้นิสัยของกง คือ จะเลือกอาศัยอยู่กับบ้านที่มันชอบเท่านั้น ถ้าไม่ชอบ ต่อให้จับมาเลี้ยง ก็หนีไป แต่ในบางท้องถิ่นมีการเอาหนังของจงโคร่งมาตากแห้งแล้วมวนผสมกับใบยาสูบสูบเหมือนยาสูบทั่วไป มีฤทธิ์แรงกว่ายาสูบหรือบุหรี่ทั่วไป โดยมีความแรงเทียบเท่ากับกัญชา ในฟิลิปปินส์ก็นิยมทำเช่นเดียวกัน 

ปัจจุบัน มีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง

ศัตรูของจงโคร่ง
---------------

* มนุษย์
* งูเห่า
* งูสิง
* หมา แมว
* ปลา
* ตะกวด ตัวเงินตัวทอง
* แมงป่อง

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  ความหมายของคำว่า "กระทาหอง" ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
3. ↑  "จงโคร่ง หรือหมาน้ำ โดย พนาไพรสนณ์ ออนไลน์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-29. สืบค้นเมื่อ 2007-06-05.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Bufo asper***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Phrynoidis aspera ที่วิกิสปีชีส์
**เอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์** (อังกฤษ: *AIM-9 Sidewinder*) เป็นอาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศพิสัยใกล้ติดตามความร้อน ซึ่งใช้กับเครื่องบินขับไล่และเฮลิคอปเตอร์โจมตี แบบอื่นและการพัฒนายังคงอยู่ในประจำการในกองทัพอากาศต่างๆ หลังจากผ่านไปห้าทศวรรษ นักบินนาโต้ใช้รหัสเรียกมันว่า**ฟ็อกซ์ ทู** (*Fox Two*) ซึ่งหมายถึงขีปนาวุธติดตามความร้อน 

ไซด์ไวน์เดอร์เป็นขีปนาวุธที่ใช้กว้างขวางที่สุดในฝั่งตะวันตก ด้วยการผลิตมากกว่า 110,000 ลูกสำหรับสหรัฐและอีก 27 ประเทศ ซึ่งอาจมีเพียง 1 % เท่านั้นที่ใช้ในการรบ มันถูกผลิตภายใต้ใบอนุญาตโดยบางชาติรวมทั้งสวีเดน เอไอเอ็ม-9 เป็นหนึ่งในอาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศที่เก่าแก่ที่สุด ถูกที่สุด และประสบความสำเร็จที่สุด ด้วยคะแนนสังหารถึง 270 จากทั่วโลก

มันถูกออกแบบมาเพื่อทำการพัฒนาได้โดยง่าย กล่าวกันว่าเป้าหมายของการออกแบบสำหรับไซด์ไวน์เดอร์ดั้งเดิมนั้นคือสร้างขีปนาวุธที่ไว้ใจได้และมีประสิทธิภาพ กองทัพเรือสหรัฐได้ฉลองครบรอบ 50 ปีของการใช้มันในปีพ.ศ. 2545 

ไซด์ไวน์เดอร์ (*sidewinder*) มาจากชื่อของงูหางกระดิ่ง ซึ่งใช้อินฟราเรดในการหาความร้อนจากตัวเหยื่อ

หลักฟิสิกส์ในการใช้อินฟราเรด
----------------------------

ในทศวรรษที่ 1920 มีการค้นพบว่าการเผยสารประกอบตัวนำกำมะถันให้กับอินฟราเรดจะลดการต้านทานไฟฟ้าของการผสมสาร สิ่งนี้เป็นตัวอย่างของสิ่งที่เรียกว่า"โฟโตคอนดักทิวิตี้" (อังกฤษ: *photoconductivity*) สิ่งนี้ยังสามารถเปล่งแสงได้โดยคลื่นความยาวของแสง สิ่งดังกล่าวสามารถวัดขนาดผลในปัจจุบันและจากนั้นก็ส่งต่อผลดังกล่าวเพื่อเกิดการกระทำ—ในกรณีนี้ หัวที่หาเป้าจะส่งผลให้ขีปนาวุธเพื่อบินตรงไปที่แหล่งความร้อน

ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง กองกำลังส่วนใหญ่พยายามที่จะสร้างระบบมองกลางคืนโดยใช้เครื่องตรวจจับตัวนำกำมะถันและจอมองเพิ่มความเข้มข้น ส่วนใหญ่สำหรับการตรวจจับเครื่องบินในระยะไกล แต่ก็ไม่มีการพิสูจน์ใดๆ ที่พบว่าประสบผลสำเร็จและมีเพียงระบบสแปนเนอร์ (*Spanner*) ของเยอรมันเท่านั้นที่เข้าสู่การผลิต สแปนเนอร์ใช้ท่อมองขนาดยาวฉายผ่านจอของเครื่องบินเพื่อให้นักบินมองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างหน้าได้อย่างชัดเจนแต่มันก็มีพิสัยที่จำกัด โครงการทั้งหมดนี้จบลงด้วยการใช้เรดาร์ทางอากาศ 

เครื่องตรวจจับอินฟราเรดถูกใช้อย่างกว้างขวางบนฐานภาคพื้นดิน สิ่งเหล่านี้ยังรวมทั้งทุกสิ่งจากระบบมองเห็นสำหรับรถถังและแม้แต่พลซุ่มยิง เพื่อช่วยในการเคลื่อนที่ในตอนกลางคืน อย่างไรก็ตามเยอรมนียังได้ทำการทดลองระบบนำวิถีขีปนาวุธอัตโนมัติโดยตั้งใจที่จะนำไปหาความร้อนจากเครื่องยนต์เครื่องบิน มันใช้เครื่องตรวจจับเพียงเครื่องเดียวตรงกล้องมองขนาดเล็ก พร้อมกังหันสี่ตำแหน่งระหว่างเครื่องตรวจจับและกล้องโทรทรรศน์ กล้งอโทรทรรศน์จะส่งผลให้สัญญาณตกลงบนเครื่องตรวจจับเพื่อเพิ่มและลดโดยขึ้นอยู่กับว่าสัญญาณถูกกั้นจากกังหันมากแค่ไหน จากนั้นสัญญาณนี้จะถูกใช้เป็นเสมือนนักบินอัตโนมัติ โดยจากนั้นจะเริ่มหันไปที่แกนของกล้องโทรทรรศน์ ขีปนาวุธถูกนำวิถีไปที่เป้าหมายโดยใช้สิ่งที่เรียกว่าการไล่ตาม (*pure pursuit*) การพัฒนาไม่สิ้นสุดจนกระทั่งสงครามจบลง

ข้อมูลทั่วไป
------------

* ประเภท AIR TO AIR MISSILE
* ผู้ผลิต LOCKHEED MARTIN USA.
* ปีผลิต 1956
* ระยะยิง 10-18 MILE (depending on altitude)
* ความเร็ว SUPERSONIC MACH 2.5
* ดินขับ SOLID STATE
* หัวรบ 20.8-25 LBS. BLAST FRAGMENTATION
* ระบบนำวิถี INFRARED HOMIMG SYSTEM

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Raytheon AIM-9 Sidewinder". www.designation-systems.net. สืบค้นเมื่อ 2 February 2010.
2. ↑  "Air Weapons: Beyond Sidewinder". www.strategypage.com. สืบค้นเมื่อ 2 February 2010.
3. ↑  Encyclopedia Britannica
**ปริศนามนุษย์กลของอูโก้** (อังกฤษ: Hugo) เป็นภาพยนตร์ 3 มิติ แนวอิงประวัติศาสตร์ ผจญภัย ดราม่า จากหนังสือของ Brian Selznick เรื่อง *The Invention of Hugo Cabret* เกี่ยวเกับเด็กผู้ชายที่อาศัยในสถานีรถไฟ มองต์ปาร์นาส เป็นสถานีรถไฟของปารีส เป็นผลงานการกำกับและอำนวยการผลิตโดย มาร์ติน สกอร์เซซี และดัดแปลงบทโดย จอห์น โลแกน ผลิตโดย เกรแฮม คิง เจ้าของ บริษัท GK Film และ จอห์นนี เดปป์ เจ้าของ บริษัท Infinitum Nihil นำแสดงโดย เอซา บัตเตอร์ฟีลด์, โคลอี มอเรตซ์, เบน คิงสลีย์, ซาชา บารอน โคเฮน, เฮเลน แม็คโครรี, เรย์ วินสโตน, เอมิลี มอร์ติเมอร์ และ จู๊ด ลอว์

ปริศนามนุษย์กลของอูโก้ ได้ชิงรางวัลออสการ์ 11 สาขา ได้รางวัลมา 5 สาขา รางวัลออสการ์ สาขาลำดับเสียงยอดเยี่ยม, รางวัลออสการ์ สาขาบันทึกเสียงยอดเยี่ยม, รางวัลออสการ์ กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม, รางวัลออสการ์ สาขาถ่ายภาพยอดเยี่ยม, รางวัลออสการ์ สาขาเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม

เรื่องย่อ
---------

ศตวรรษ 30 ยุคที่ภาพยนตร์ยังเฟื่องฟู อูโก้ คาเบรต์ (เอซา บัตเตอร์ฟีลด์) เด็กชายอาศัยอยู่กับพ่อ (จู๊ด ลอว์) ช่างซ่อมนาฬิกาชื่อดังแห่งปารีส ทั้งคู่ได้ใช้เวลาชมภาพยนตร์ที่ชื่นชอบ ฌอร์ฌ เมลิเยส์ (เบน คิงสลีย์) แต่เมื่อพ่อของอูโก้เสียชีวิตไป ชีวิตของอูโก้ก็เปลี่ยนไป ใช้ชีวิตอย่างลับๆ ด้วยการอาศัยอยู่ระหว่างกำแพงสถานีรถไฟ ของชิ้นสุดท้ายที่พ่อให้กับอูโก้คือหุ่นยนต์หนึ่งตัว อูโก้พยายามซ่อมมันเพื่อให้รู้ว่าพ่อทิ้งความลับอะไรไว้ แต่ไม่ง่ายอย่างที่คิดเมื่ออูโก้โดนเจ้าของร้านของเล่นจับได้ว่ากำลังขโมยของที่จะนำมาซ่อม ความโชคร้ายของเด็กกำพร้ายังมีความโชคดีเหลืออยู่ หลังจากนั้นทำให้อูโก้รู้จักอิสซาเบล (โคลอี มอเรตซ์) หลานสาวเจ้าของร้านวัยเดียวกัน มิตรภาพเกิดขึ้นเมื่อทั้งสองรู้จักกัน พร้อมกับเรื่องราวผจญภัยในยุคหลังสงครามที่คนเลิกสนใจภาพยนตร์ แต่ทั้งสองจะคนนำมาเฟื่องฟูอีกครั้ง

นักแสดง
-------

* เอซา บัตเตอร์ฟีลด์ รับบท อูโก้ คาเบรต์
* โคลอี มอเรตซ์ รับบท อิสซาเบล
* เบน คิงสลีย์ รับบท ฌอร์ฌ เมลิเยส์/ปาป้า ฌอร์ฌ
* ซาชา บารอน โคเน รับบท นายสถานีกุสตาฟ
* เฮเลน แม็คโครรี รับบท ฌ็อนน์ ดี'แอคลี/มาม่า ฌ็อนน์
* ไมเคิล สตัลเบิร์ก รับบท เรอเน่ ทาบาร์ด
* จู๊ด ลอว์ รับบท พ่ออูโก้
* เรย์ วินสโตน รับบท คลาวด์ คาเบรต์/ลุงอูโก้
* คริสโตเฟอร์ ลี รับบท เมอซิเออร์ เลบิสส์
* เอมิลี มอร์ติเมอร์ รับบท ลิเซตต์
* ฟรานเช็ส เดอ ลา ทัวร์ รับบท มาดาม เอมิลี
* ริชาร์ด กริฟฟิธส์ เมอร์ซิเออร์ ฟริค

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hugo Siamzone

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Hugo* ที่สยามโซน