recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**กระจง** หรือ **ไก้** (อังกฤษ: Mouse-deer, Chevrotain) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกเคี้ยวเอื้องขนาดเล็กสกุลหนึ่ง จัดอยู่ในสกุล *Tragulus* (/ทรา-กู-ลัส/) ในวงศ์ Tragulidae

โดยคำว่า *Tragulus* มาจากคำว่า *Tragos* หมายถึง "แพะ" ในภาษากรีก ขณะที่ *ulus* ในภาษาละตินหมายถึง "เล็ก" มีน้ำหนักตัวประมาณ 0.7–8.0 กิโลกรัม (1.5–17.6 ปอนด์) มีความยาวประมาณ 40–75 เซนติเมตร (16–30 นิ้ว) จัดเป็นสัตว์กีบคู่ที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก แต่กระจงชนิดที่ใหญ่ที่สุดก็มีขนาดใหญ่กว่าแอนทีโลปในสกุล *Neotragus* บางสายพันธุ์ในทวีปแอฟริกา

กระจง มีรูปร่างคล้ายกวาง แต่ไม่มีเขาและไม่มีต่อมน้ำตา พบกระจายพันธุ์ในทวีปเอเชีย ตั้งแต่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, จีนตอนใต้ (ตอนใต้ของมณฑลยูนนาน), ตอนใต้ของเกาะปาลาวันในฟิลิปปินส์ ตัวผู้มีลักษณะเด่น คือ มีเขี้ยวแหลมคมงอกออกมาหนึ่งคู่ ใช้ในการต่อสู้ ซึ่งในประเทศไทยมีผู้นำมาทำเป็นเครื่องราง เป็นสัตว์ที่หากินและอยู่ตามลำพังตัวเดียวในพงป่าทึบ หากินในเวลากลางคืน กินพืช เช่น ผลไม้, ลูกไม้, เมล็ดพืช, หญ้า และผักต่าง ๆ เป็นอาหาร 

กระจง เป็นสัตว์ที่มีกีบเท้าคมมาก หากมีผู้อุ้มหรือจับโดยไม่ระวังตัวอาจถูกถีบเป็นแผลเหวอะได้ ในนิทานพื้นบ้านของแหลมมลายู กระจงถูกเรียกว่า "กันจิล" มักถูกให้ภาพของความเป็นสัตว์เจ้าเล่ห์ฉลาดแกมโกง เอาเปรียบผู้อื่น กันจิลในภาษามลายูยังมีความหมายถึงผู้ที่มีนิสัยดังกล่าวอีกด้วย

การจำแนก
--------

เดิมทีแบ่งออกได้เป็นเพียง 2 ชนิด แต่ในปี ค.ศ. 2004 ได้แบ่งแยกออกเป็น 6 ชนิด ในปัจจุบัน

* กระจงชวา (*Tragulus javanicus*)
* กระจงเล็ก (*Tragulus kanchil*) – เป็นชนิดที่พบได้ในประเทศไทย
* กระจงใหญ่ (*Tragulus napu*) – เป็นชนิดที่พบได้ในประเทศไทย
* กระจงฟิลิปปินส์ (*Tragulus nigricans*)
* กระจงเวียดนาม (*Tragulus versicolor*)
* กระจงวิลเลียมสัน (*Tragulus williamsoni*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Tragulus* Brisson, 1762". itis.gov. สืบค้นเมื่อ 4 December 2014.
2. ↑  "กระจง-ไก้ Lesser mouse-deer". ยูทิวบ์. 2 April 2012. สืบค้นเมื่อ 4 December 2014.
3. 1 2 3  "กระจง". dictionary.sanook.com. สืบค้นเมื่อ 4 December 2014.
4. 1 2 3  Nowak, R. M. (eds) (1999). *Walker's Mammals of the World.* 6th edition. Johns Hopkins University Press.
5. ↑  สุเทพ เทือกสุบรรณ. *The Power of Change - กำนันสุเทพ เทือกสุบรรณ*. กรุงเทพฯ : ลิปส์ พับลิชชิ่ง, 2557. 247 หน้า. หน้า 130. ISBN 978-616-7645-07-0
6. ↑  ""มูสัง" คือ "อีเห็น"". *ศิลปวัฒนธรรม*. 2016-07-13.
7. ↑  Meijaard, I. and C. P. Groves (2004). *A taxonomic revision of the Tragulus mouse-deer.* Zoological Journal of the Linnean Society 140: 63-102.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Tragulus***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Tragulus ที่วิกิสปีชีส์
**สมเด็จพระราชาธิบดีซอบูซาที่ 2 แห่งเอสวาตินี** (พระราชสมภพ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1899) เป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระราชาธิบดีอังวาเนที่ 5 และ สมเด็จพระราชินีโลมาวา นดวานเว พระบรมราชสมภพที่เมืองซอมโบเซ ประเทศเอสวาตินี พระองค์ครองราชย์ได้ถึง 82 ปี ถือว่าเป็นพระมหากษัตริย์ที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดในเอสวาตินี

เสด็จขึ้นครองราชย์
------------------

สมเด็จพระราชาธิบดีซอบูซาที่ 2 แห่งเอสวาตินี เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อปี 10 ธันวาคม ค.ศ. 1899 ต่อจาก สมเด็จพระราชาธิบดีอังวาเนที่ 5 พระบิดาพระองค์ ขณะที่พระองค์มีพระชนมพรรษาเพียง 5 เดือน

อภิเษกสมรส
----------

สมเด็จพระราชาธิบดีซอบูซาที่ 2 แห่งเอสวาตินี ทรงอภิเษกสมรสกับ อึนตอมบีแห่งเอสวาตินี พระมเหสีพระองค์ และยังทรงมีพระมเหสีอีก 70 พระองค์ และทรงมีพระราชโอรส-พระราชธิดาถึง 210 พระองค์

สวรรคต
------

สมเด็จพระราชาธิบดีซอบูซาที่ 2 แห่งเอสวาตินี เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1982 สิริพระชนมพรรษา 83 พรรษา ที่เมืองอึมบาบานี ประเทศเอสวาตินี พระราชโอรสคือสมเด็จพระราชาธิบดีอึมสวาตีที่ 3 แห่งเอสวาตินี จึงขึ้นครองราชย์เป็น พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเอสวาตินีองค์ต่อไป
**คากูโอซันนิตไตจิ** (ญี่ปุ่น: 覚王山日泰寺; โรมาจิ: *Kakuōzan Nittai-ji*) หรือ **วัดญี่ปุ่น-ไทย** เป็นวัดพุทธในนครนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น วัดแห่งนี้เป็นวัดพุทธที่ไม่ขึ้นกับสำนักและนิกายใด ๆ ทุกวันที่ 21 ของเดือน บริเวณหน้าวัดจะมีการจัดถนนคนเดินขนาดใหญ่

ประวัติ
-------

นิตไตจิสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2447 เพื่อใช้เป็นสถานที่ประดิษฐานพระพุทธรูปนามว่า "พระพุทธศากยมุนี" ซึ่งได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ชื่อนิตไตจินั้น มาจากการประสมตัวอักษรคันจิ 日 ที่หมายถึงญี่ปุ่น กับ 泰 ที่หมายถึงไทย ดังนั้นจึงมีอึกชื่อหนึ่งว่า **วัดญี่ปุ่น-ไทย** นอกจากนี้ ภายในวัดยังมีพระบรมราชานุสาวรีย์ของรัชกาลที่ 5 ตั้งอยู่ด้วย เพื่อเป็นเกียรติและแสดงถึงมิตรไมตรีของทั้งสองประเทศ ภายในวัดยังมีระฆังยักษ์ สลักอักษรพระปรมาภิไธยย่อของรัชกาลที่ 5 และรัชกาลที่ 9 นอกจากนี้ ในเขตกำแพงวัดยังมีสถูปเจดีย์ศิลปะแบบอินเดีย ภายในประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุจากเมืองกบิลพัสดุ์ ซึ่งรัชกาลที่ 5 ได้พระราชทานแบ่งมาตั้งอยู่อีกด้วย

ระเบียงภาพ
----------

* พระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
* พระพุทธศากยมุนีพระพุทธศากยมุนี
* 
* 
* 
* ตลาดถนนคนเดินตลาดถนนคนเดิน
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นิตไตจิ

* Nittai-temple official website
* Ministry of Foreign Affairs of Japan website
* Royal Thai Embassy website

พิกัดภูมิศาสตร์: 35°10′18″N 136°57′19″E﻿ / ﻿35.17167°N 136.95528°E﻿ / 35.17167; 136.95528
**ฟรานซิส เจฟเฟอส์** (อังกฤษ: Francis Jeffers) อดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษในตำแหน่งกองหน้า เคยมีชื่อเสียงโด่งดังกับเอฟเวอร์ตัน และอาร์เซนอล ในพรีเมียร์ลีก

เจฟเฟอส์ เกิดเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1981 ที่เมืองลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ เริ่มต้นการเป็นนักฟุตบอลจากการเป็นผู้เล่นของเอฟเวอร์ตัน สโมสรประจำเมืองลิเวอร์พูล สร้างชื่อขึ้นมาจากการเป็นผู้เล่นดาวรุ่งที่มีความรวดเร็วและสัญชาตญาณการทำประตูของกองหน้าอย่างครบถ้วน จนได้รับฉายาว่า *"จิ้งจอกแดนหน้า"* (Fox in the Box) และถูกนำไปเปรียบเทียบกับไมเคิล โอเวน กองหน้าของลิเวอร์พูล สโมสรคู่ปรับร่วมเมืองของเอฟเวอร์ตัน ด้วยความเป็นกองหน้าดาวรุ่งเหมือนกัน โดยได้ลงเล่นให้กับเอฟเวอร์ตตันชุดใหญ่ ในวันเปิดกล่องของขวัญ ค.ศ. 1997 พบกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ขณะที่มีอายุเพียง 16 ปี

ในฤดูกาล 2011–12 เจฟเฟอส์ได้ขอย้ายไปยังอาร์เซนอล ด้วยการทำผลงานได้เข้าตาอาร์แซน แวงแกร์ ผู้จัดการของอาร์เซนอล ด้วยค่าตัว 8 ล้านปอนด์ (ประมาณ 400 ล้านบาท) แต่ทว่ากลับไม่ประสบความสำเร็จ และถูกมองว่าเป็นหนึ่งในการซื้อตัวที่ล้มเหลวของแวงแกร์ แต่เจฟเฟอส์ก็เป็นแรงบันดาลใจให้กับเวย์น รูนีย์ อีกหนึ่งกองหน้าของเอฟเวอร์ตันที่ต่อมากลายมาเป็นผู้เล่นที่มีชื่อเสียงโด่งดังระดับโลก

หลังจากนั้น เจฟเฟอส์ก็ได้ถูกยืมตัวไปเล่นในเอฟเวอร์ตันอีกครั้ง และถูกยืมตัวจนถึงขายตัวออกไปในหลายสโมสรในระดับที่ต่ำลง พร้อมกับชื่อเสียงก็ค่อย ๆ ลดลง รวมถึงการได้ย้ายไปสู่สโมสรอื่นนอกประเทศอังกฤษด้วย 

ในระดับทีมชาติ เจฟเฟอส์เคยติดทีมชาติอังกฤษชุดเยาวชนอายุไม่เกิน 21 ปี ด้วยการทำประตูไปทั้งสิ้น 13 ประตู จาก 16 ครั้งที่ได้ลงเล่น และติดทีมชาติชุดใหญ่ ในนัดกระชับมิตรกับออสเตรเลีย ณ สนามอัปตันพาร์ก ของเวสต์แฮมยูไนเต็ด ซึ่งเจฟเฟอส์ทำประตูได้หนึ่งประตู

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hugman, Barry J. บ.ก. (2010). *The PFA Footballers' Who's Who 2010–11*. Mainstream Publishing. p. 219. ISBN 9781845966010.
2. ↑  "Francis Jeffers Bio". ESPN Soccernet. สืบค้นเมื่อ 26 December 2009.[*ลิงก์เสีย*]
3. 1 2  "ฟรานซิส เจฟเฟอร์ส". *th.evertonfc.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-06-06. สืบค้นเมื่อ 15 June 2016.
4. ↑  "15 ดาวรุ่งพุ่งทิ่มดินในชุดปืนใหญ่". *arsenal.in.th*. สืบค้นเมื่อ 15 June 2016.[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  "ดิ ไอดอล! 'รูนีย์' เปิดใจถึงฮีโร่ในวัยเด็ก". *90min.com*. 14 November 2014. สืบค้นเมื่อ 15 June 2016.[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สถิติของ Francis Jeffers ที่ Soccerbase
* ฟรานซิส เจฟเฟอส์ ที่ทวิตเตอร์
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ กระจก (แก้ความกำกวม)

กระจกมักถูกใช้ในงานสถาปัตยกรรม
**กระจก** หมายถึงวัสดุที่ทำมาจากแก้ว ซึ่งมีองค์ประกอบหลักทางเคมีคือซิลิคอน ซึ่งสามารถหลอมและนำไปขึ้นรูปได้ เมื่อเย็นตัวแล้วมีลักษณะ โปร่งใส และเป็นของแข็งโดยไม่จับผลึก (มีค่าความหยัดตัวสูง) กระจกจึงสามารถแตกได้เหมือนแก้ว และมีความคมมากกว่าแก้วเมื่อแตกเพราะมีความบางในการผลิต

ความแตกต่างในการใช้คำเมื่อเทียบกับคำว่าแก้วคือ กระจกจะใช้เรียกแก้วที่นำมาทำให้เป็นแผ่น โดยมีลักษณะแบนราบและมีความหนาประมาณหนึ่งเป็นส่วนใหญ่

กระจกเป็นลักษณะการผลิตวัสดุประเภทแก้วที่ทำขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ในการใช้งานต่างๆ เช่น เพื่อเป็นวัสดุกั้นขวางที่ไม่ทึบแสง ใช้เพื่อเป็นฉนวนกั้น ใช้เพื่อประดับตบแต่งอาคาร ฯลฯ ในบางความต้องการใช้ กระจกถูกนำไปปรับคุณสมบัติต่อเพื่อให้มีคุณลักษณะบางอย่าง เช่น ฉาบปรอทที่ด้านๆหนึ่งเพื่อให้มีคุณสมบัติสะท้อนแสงเรียกว่า กระจกเงา หรือผสมสารชนิดอื่นลงไปในเนื้อสารให้มีสีสันหรือความทึบแสงบางส่วนหรือทั้งหมดเรียกว่า กระจกสี กระจกทึบ หรือกระจกควัน หรือนำไปพ่นทรายลงบนพื้นผิวเพื่อให้เกิดความไม่สม่ำเสมอของความเรียบบนผิวทำให้แสงผ่านได้แต่มีลักษณะมัวๆเรียกว่า กระจกฝ้า

เนื่องจากกระจกคือวัสดุประเภทแก้วซึ่งมีความโปร่งใสมากและยังมีค่าดรรชนีหักเหของแสงที่สามารถใช้ประโยชน์ได้ จึงมีการนำไปสร้างเป็นวัสดุที่มีความหนาไม่สม่ำเสมอแต่มีลักษณะเฉพาะ เรียกว่า เลนส์ โดยเลนส์ที่มีสัณฐานกลมเหมือนเหรียญที่เว้าเข้าตรงกลางทั้งสองด้านเรียกว่า เลนส์เว้า หรือถ้าเว้าเข้าด้านเดียวอีกด้านหนึ่งแบนราบและฉาบปรอทมักเรียกว่า กระจกเว้า มีสัณฐานกลมเหมือนเหรียญที่ป่องออกตรงกลางทั้งสองด้านเรียกว่า เลนส์นูน หรือนูนออกด้านเดียวอีกด้านหนึ่งแบนราบและฉาบปรอทมักเรียกว่า กระจกนูน ซึ่งเลนส์คือประเภทการผลิตวัสดุประเภทแก้วในรูปแบบของกระจกเพื่อการใช้งานในลักษณะของการหักเหแสงนั่นเอง

กระจกบางประเภทถูกนำไปประกอบสร้างแบบพิเศษ เช่น เคลือบเนื้อสารบางประเภทเช่นพลาสติกด้านเดียวหรือทั้งสองด้าน (เนื้อสารที่นำมาเคลือบเรียกว่าฟิล์ม) เพื่อให้ทึบแสงหรือเพื่อให้ไม่แตกร่วนหรือเพื่อให้เมื่อแตกแล้วไม่มีความคมคล้ายเมล็ดข้าวโพด เช่น กระจกรถยนต์ ฟิล์มบางประเภทที่นำมาเคลือบเช่น เคฟลาร์ มีลักษณะทางโครงสร้างเคมีที่สามารถกระจายแรงที่มากระทบด้านหน้าออกไปทางด้านข้างได้ จึงทำให้สามารถผลิตเป็นกระจกนิรภัย ที่สามารถทนทานต่อแรงกระแทกได้ และในบางกรณีการผลิตแบบเคลือบด้านนอก อาจปรับเป็นการผลิตแบบสอดไส้ข้างใน หรือ ผสมลงไปเป็นเนื้อเดียวกัน

ในบางกรณีกระจกอาจสร้างจากวัสดุที่มีความโปร่งใสไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าแก้วแต่เป็นวัสดุประเภทอื่นไปเลย แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตามกระจกจะมีความหมายในลักษณะ ใส บาง เป็นแผ่น มีผิวราบเรียบอย่างมาก อาจหมายรวมไปถึง สะท้อนแสงได้ รวมหรือเบี่ยงเบนแสงได้ หรือ เป็นเงา เสมอๆ วัสดุประเภทกระจกนั้น หากมีค่าความยอมให้ผ่านของแสงมากจะเรียกว่า โปร่งใส หากมีค่าน้อยจะเรียกว่า โปร่งแสง และหากไม่มีค่าเลยจะเรียกว่า ทึบแสง

ความหมายโดยปริยายของกระจก มักจะหมายถึงกระจกเงา ถ้าพูดโดยไม่ระบุว่าเป็นกระจกใส เช่นในประโยคว่า "ส่องกระจกชะโงกดูเงา" (เพี้ยนมาจาก "ส่องกะโหลกชะโงกดูเงา" โดยกะโหลกคำนี้แปลว่ากะลา) หรือ "น้ำใสราวกับกระจก" (ส่องลงไปเห็นใบหน้าได้)
**กระจุกดาวรวงผึ้ง** (อังกฤษ: Beehive Cluster; หรือที่รู้จักในชื่อ Praesepe—*ในภาษาละตินแปลว่า "รางหญ้า"*, M44, NGC 2632) เป็นกระจุกดาวเปิดที่อยู่ในกลุ่มดาวปู ถือเป็นหนึ่งในบรรดากระจุกดาวเปิดที่อยู่ใกล้ระบบสุริยะมากที่สุด ประกอบด้วยดาวฤกษ์ขนาดใหญ่หลายดวงที่สว่างกว่ากระจุกดาวอื่นในบริเวณใกล้เคียง ในคืนเดือนมืดหากสังเกตการณ์ท้องฟ้าด้วยตาเปล่าอาจมองเห็นกระจุกดาวรวงผึ้งเป็นเหมือนเนบิวลาหรือกลุ่มเมฆจาง ๆ มันจึงเป็นที่รู้จักกันมาแต่โบราณแล้ว นักดาราศาสตร์ยุคแรก ๆ อย่าง ปโตเลมี เรียกมันว่า "มวลเมฆในอกของปู" กระจุกดาวนี้ยังเป็นวัตถุท้องฟ้าชุดแรก ๆ ที่กาลิเลโอศึกษาผ่านกล้องโทรทรรศน์ของเขาด้วย

อายุและการเคลื่อนที่เฉพาะของกระจุกดาวนี้มีลักษณะสอดคล้องกันกับกระจุกดาวสามเหลี่ยมหน้าวัว มีแนวโน้มได้ว่ากระจุกดาวทั้งสองอาจมีกำเนิดมาจากต้นกำเนิดเดียวกัน กระจุกดาวทั้งสองแห่งยังมีดาวยักษ์แดงและดาวแคระขาว ซึ่งเป็นดาวฤกษ์ในระยะท้ายๆ ในวิวัฒนาการของดาวฤกษ์ ขณะเดียวกันก็มีดาวฤกษ์อื่นที่ยังอยู่ในแถบลำดับหลักซึ่งมีค่าสเปกตรัมเป็นประเภท A, F, G, K, และ M

กระจุกดาวรวงผึ้งในทัศนะทางดาราศาสตร์แบบจีนเรียกว่า "จิชิกิ" (จีน: 積屍氣; แปลว่า "เมฆหมอกของกองซากศพ") มีความเชื่อว่าเป็นสถานที่ ๆ เหล่าวิญญาณของคนตายบนโลกวนเวียนทับถมอยู่ที่นี่

อ้างอิง
-------

1. ↑  (IAAC) OBJECT: M44 (Beehive cluster)
2. ↑  Beehive Cluster - Encharta
3. ↑  Messier 44: Observations and Descriptions, at  เก็บถาวร 2016-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
4. ↑  Klein-Wassink WJ. (1927) The proper motion and the distance of the Praesepe cluster. Publications of the Kapteyn Astronomical Laboratory Groningen, 41: 1-48.
5. ↑  Dobbie PD, Napiwotzki R, Burleigh MR, et al. (2006) New Praesepe white dwarfs and the initial mass-final mass relation. Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 369: 383-389.
6. ↑  (จีน) AEEA (Activities of Exhibition and Education in Astronomy) 天文教育資訊網 2006 年 5 月 27 日

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**กระจุกดาวรวงผึ้ง**

* Messier 44, SEDS Messier pages เก็บถาวร 2011-09-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* NightSkyInfo.com - M44, the Beehive Cluster
กระบนผิวหน้าของเด็ก
**กระ**มี 3 ชนิด คือ กระตื้น กระลึก และกระเนื้อ

กระตื้น
-------

จะมีลักษณะเป็นจุดสีน้ำตาล มักเป็นบริเวณใบหน้าหรือส่วนที่โดนแสงบ่อยๆ กระตื้นยังแบ่งเป็น 2 ชนิดคือ

1. Freckie มักพบในเด็กและวัยรุ่น กระนี้จะมีสีเข้มขึ้นและเห็นชัดเจนถ้าไปโดนแดด และจะจางลงเมื่อไม่โดนแดด
2. Solar Lentigo หรือกระแดด พบบ่อยในผู้ใหญ่ เกิดจากการผลิดเม็ดสีมากกว่าปกติจะแตกต่างจากกระชนิดที่ 1 คือสีจะไม่จากลงถึงแม้ว่าจะหลีกเลื่ยงแสงแดดแล้วก็ตาม แถมยังเพิ่มจำนวนมากขึ้นตามอายุ

กระลึก
------

มีลักษณะเป็นจุดสีเทาหรือฟ้าอมเทาหลายจุดที่บริเวณโหนกแก้มสองข้าง มักพบในผู้หญิงเอเชียเนื่องจากมีเซลล์สร้างเม็ดสีขึ้นผิดที่ คือไปอยู่ชั้นหนังแท้ เพราะฉะนั้นกระลึกพวกนี้จึงไม่ตอบสนองต่อการทายากำจัดฝ้า

กระเนื้อ
--------

มีลักษณะเป็นตุ่มสีน้ำตาลหรือดำ ซึ่งค่อยๆ ขยายขนาดขึ้นช้าๆ เป็นตุ่มแบนขนาดใหญ่มีขอบชัดเจน ผิวอาจจะเรียบหรือขรุชระก็ได้ ส่วนมากจะเริ่มเป็นตั้งแต่วัยกลางคน และค่อยๆ เพิ่มจำนวนและขนาดขึ้นช้าๆ ตามอายุ มักพบรอยโรคที่ใบหน้าและส่วนของลำตัวผู้ที่มีการตกกระแบบนี้มักมีประวัติคนในครอบครัวเป็นด้วย

การรักษา
--------

กระตื้นนิยมรักษาด้วยเลเซอร์ซึ่งทำให้เกิดสะเก็ดขาวและหลุดออกไป แต่เนื่องจากเป็นกรรมพันธุ์กระนี้จะกลับมาขึ้นใหม่อีกหากไปโดนแสงแดดจัด ส่วนกระลึกแนะนำให้รทำไอพีแอล

ผู้ป่วยไม่ต้องกังวลใจหากไม่ได้รักษา เนื่องจากรอยโรคเหล่านี้จะไม่เปลี่ยนแปลงไปเป็นมะเร็งผิวหนัง

อ้างอิง
-------

* นิตยสารชีวจิต ฉบับวันที่ 16 พฤศจิกายน 2550

ดูเพิ่ม
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**กระ**

* สิว
* ฝ้า
**กระจูด**  หรือ **จูด** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Lepironia articalata*) เป็นพันธุ์ไม้จำพวก "กก" (Sedge) ลักษณะลำต้นกลมสีเขียวอ่อน ดินสอดำ สูงประมาณ 1 - 2 เมตร ออกดอกเป็นกระจุกแน่นคล้ายดอกกระเทียมที่ข้างลำต้นใกล้ยอดกระจุกหนึ่ง แต่มีช่อดอกปลายลำต้นอีกหนึ่งช่อซึ่งมีใบเล็กประกอบช่อด้วย กระจูดชอบขึ้นในพื้นที่น้ำขังซึ่งเรียกว่าโพระหรือพรุ มีถิ่นกำเนิดจากทางเกาะมาดากัสการ์ มอริเซียส ลังกา สุมาตรา แหลมมาลายู และหมู่เกาะต่าง ๆ ในแหลมมาลายู อินโดจีนตอนริมฝั่งทะเล ฮ่องกง บอร์เนียว ตลอดถึงออสเตรเลีย ริมฝั่งตะวันออก

การใช้ประโยชน์
--------------

ต้นกระจูด นำไปฝึ่งแดดให้แห้งสนิท สามารถนำมาผลิตงานจักสานเป็น เสื่อปูรองนั่งที่เรียกกันว่า 'เสื่อกระจูด' หรือ 'สาดกระจูด' โดยการสานเสื่อกระจูดโดยทั่วไปนิยมสานลวดลายมาตรฐาน คือ ลายขัดสอง หรือลายขัดสาม และมีการพัฒนาดัดแปลงลวดลาย เช่น ลายลูกแก้ว ลายดาวล้อมเดือน ลายดอกจันทร์ ลายก้านต่อดอก ลายโคม ลายแก้วเนื่อง ลายแก้วบ้านดอน ลายตัวหนังสือ เป็นต้น และมีการทำผลิตภัณฑ์เช่น สายกระเป๋าเครื่องใช้ต่าง ๆ ใช้ทำใบเรือ ทำเชือกผูกมัด

แหล่งผลิตที่สำคัญ อยู่ที่หมู่บ้านทะเลน้อยจังหวัดพัทลุง หมู่บ้านบ่อกรัง จังหวัดสุราษฎร์ธานี หมู่บ้านสะกอม จังหวัดสงขลา หมู่บ้านทอนทอน จังหวัดนราธิวาส ปัจจุปันมีการผลิตจำหน่ายมากในตำบลเคร็ง อำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช

อ้างอิง
-------


* เก็บถาวร 2008-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Lepironia articulata***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Lepironia articulata ที่วิกิสปีชีส์
**โนริ** (ญี่ปุ่น: 海苔; โรมาจิ: *nori*) เป็นสาหร่ายที่รับประทานได้แห้งที่ใช้ในอาหารญี่ปุ่น ทำมาจากสาหร่ายสีแดงในสกุล *Pyropia* ได้แก่ *P. yezoensis* และ *P. tenera* มีรสชาติที่เข้มข้นและโดดเด่น และมักใช้ห่อซูชิหรือโอนิงิริ (ข้าวปั้น)

กระบวนการทำแผ่นโนริชเริ่มต้นด้วยการหั่นย่อยและตากไว้บนชั้น กระบวนการนี้คล้ายกับการทำกระดาษ หลังทำเสร็จแล้วจะนำไปขายเป็นแพ็คในร้านขายของชำสำหรับใช้ในการทำอาหาร เนื่องจากแผ่นโนริดูดซับน้ำจากอากาศและย่อยสลายได้ง่าย จึงจำเป็นต้องใช้สารดูดความชื้นเมื่อต้องการเก็บโนริเป็นเวลานาน

การใช้ในการทำอาหาร
------------------

โดยทั่วไปจะใช้โนริจะใช้ห่อซูชิและโอนิงิริ นอกจากนี้ยังเป็นเครื่องปรุงในการเตรียมเส้นก๋วยเตี๋ยวและซุป โดยทั่วไปแล้วโนริจะถูกนำไปย่างก่อนบริโภค (*yaki-nori*) ผลิตภัณฑ์รองที่พบได้ทั่วไปคือโนริปิ้งและปรุงรส (*ajitsuke-nori*) ซึ่งมาจากการใส้เครื่องปรุง (ไม่แน่นอน แต่โดยทั่วไปแล้วคือ ซอสถั่วเหลือง น้ำตาล สาเก มิริง และเครื่องปรุงรสอื่น ๆ) ระหว่างกระบวนการย่าง โนริบางครั้งยังใช้สำหรับตกแต่งอาหาร

นอกจากนี้ผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องซึ่งเตรียมจากสาหร่ายสีเขียว *Monostroma* และ *Enteromorpha* แทนสาหร่ายสีแดงที่ใช้ในโนริ เรียกว่าอาโอโนริ (ญี่ปุ่น: 青海苔; โรมาจิ: *aonori*) ใช้เป็นสมุนไพรในอาหารประจำวัน เช่น โอโกโนมิยากิและยากิโซบะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Niwa, Kyosuke (November 2020). "Molecular evidence of allodiploidy in F1 gametophytic blades from a cross between Neopyropia yezoensis and a cryptic species of the Neopyropia yezoensis complex (Bangiales, Rhodophyta) by the use of microsatellite markers". *Aquaculture Reports*. **18**: 100489. doi:10.1016/j.aqrep.2020.100489 – โดยทาง ScienceDirect.
2. ↑  Shurtleff, William; Aoyagi, Akiko (1975). *The Book of Tofu: Food for Mankind, Volume 1*. Soyinfo Center. p. 327. ISBN 978-0394734316.
**ชิลเดริกที่ 3** (อังกฤษ: Childeric III) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์และเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง ในปี ค.ศ. 743 การ์โลมงและพระเจ้าเปแป็งพระวรกายเตี้ย สองสมุหราชมณเทียร (ซึ่งเป็นพระโอรสในชาร์ลส์ มาร์แตล ดยุกและเจ้าชายแห่งแฟรงก์) ผู้ทำหน้าที่ดูแลประเทศได้ยอมรับพระองค์เป็นกษัตริย์ ทว่าในปี ค.ศ. 752 พระองค์ถูกสมเด็จพระสันตะปาปาซาคารีถอดออกจากตำแหน่งตามการยุยงส่งเสริมของเปแป็ง พระองค์ถูกจับโกนพระเกศา (ซึ่งเป็นสัญลักษณ์หมายถึงการถูกถอดออกจากพระราชอำนาจ) และถูกส่งตัวเข้าอาราม กระทั่งเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 753 หรือ 758

ความเสื่อมถอยของราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง
------------------------------------

ก่อนหน้าที่ชิลเดริกจะขึ้นครองราชย์ นับตั้งแต่สิ้นรัชสมัยของดาโกแบร์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 634 กษัตริย์ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียงถูกลดบทบาทเหลือเพียงแค่อำนาจในการประกอบพิธีกรรมต่าง ๆ ส่วนอำนาจที่แท้จริงในการปกครองตกอยู่ในมือของสมุหราชมณเทียรชาวการอแล็งเฌียง ในปี ค.ศ. 718 ชาร์ลส์ มาร์แตลได้ครองตำแหน่งเป็นสมุหราชมณเทียรของทั้งเนิสเตรียและออสเตรเชีย ทำให้กลายเป็นคนที่ทรงอำนาจที่สุดในราชอาณาจักรแฟรงก์ หลังการสวรรคตของธีออเดริกที่ 4 ในปี ค.ศ. 737 ชาร์ลส์ มาร์แตลได้ปล่อยให้บัลลังก์ว่าง ไม่ให้กษัตริย์ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียงคนใดได้ครองบัลลังก์ของชาวแฟรงก์ ทำให้เขากลายเป็นกษัตริย์โดยพฤตินัย 

ในปี ค.ศ. 741 หลังชาร์ลส์ มาร์แตลถึงแก่กรรมได้เกิดการปฏิวัติขึ้น บุตรชายทั้งสองของเขา คือ การ์โลมงและเปแป็งผู้ตัวเตี้ยที่ขึ้นเป็นสมุหราชมณเทียรร่วมกันจึงไหวตัวแก้แกมด้วยการจับชิลเดริกแห่งราชวงศ์เมรอแว็งเฌียงขึ้นนั่งบนบัลลังก์ของชาวแฟรงก์ที่ว่างมาหลายปี โดยมีทั้งคู่เป็นผู้ใช้อำนาจที่แท้จริงอยู่เบื้องหลัง

จุดจบของราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง
----------------------------

ไม่มีข้อมูลแน่ชัดว่าชิลเดริกสืบเชื้อสายมาจากกษัตริย์เมรอแว็งเฌียงคนใด พระองค์อาจเป็นพระโอรสของชิลเปริกที่ 2 หรือไม่ก็ธีออเดริกที่ 4 พระองค์ไม่มีบทบาทใด ๆ จนกระทั่งสองสมุหราชมณเทียรเชิญพระองค์ขึ้นครองราชย์

ในปี ค.ศ. 747 การ์โลมงได้ผันตัวเข้าสู่อาราม สร้างความมั่นใจให้แก่เปแป็งว่าจะได้รับเลือกเป็นกษัตริย์ของชาวแฟรงก์แน่จึงส่งหนังสือถึงสมเด็จพระสันตะปาปซาคารีเพื่อถามว่าตำแหน่งกษัตริย์ควรเป็นของผู้มีอำนาจตัวจริงหรือผู้ที่มีสายเลือดของกษัตริย์ พระองค์ตอบกลับมาว่าผู้มีอำนาจตัวจริงควรได้เป็นกษัตริย์และได้ถอดชิลเปริกออกจากบัลลังก์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 751 พระองค์ถูกจับโกนผม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการถูกถอดออกจากพระราชอำนาจ (ผมยาวเป็นสัญลักษณ์ของราชวงศ์เมรอแว็งเฌียงที่แสดงถึงสิทธิ์ในการเป็นกษัตริย์ การถูกตัดผมจึงเท่ากับการถูกตัดออกจากอภิสิทธิ์ทั้งปวง) พระองค์กับพระโอรสถูกกักบริเวณไว้ในอารามซีตีว (หรืออารามแซงต์แบแต็ง) ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับย่านแซงโตแมร์ ข้อมูลขัดแย้งกันว่าทรงสวรรคตในปีใด บันทึกส่วนหนึ่งกล่าวว่าทรงสวรรคตในช่วต้นปี ค.ศ. 753 ขณะที่อีกส่วนหนึ่งระบุว่าทรงสวรรคตในช่วงปลายปี ค.ศ. 758

อ้างอิง
-------

* British Museum, Childeric III, King of the Franks
* Encyclopaedia Britannica, Childeric III

1. ↑  Rosenwein, Barbara H. (2009). *A Short History of the Middle Ages*. University of Toronto, p. 84.
2. ↑  Tierney, Brian (2004). *The Crisis of Church and State, 1050-1300*. University of Toronto Press, p. 20.
3. ↑  Theuws, de Jong & Van Rhijn 2001, p. 326.
**กระจงควาย** หรือ **กระจงใหญ่** (อังกฤษ: Greater mouse-deer, Napu) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กีบคู่ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Tragulus napu* อยู่ในวงศ์ Tragulidae

มีขาเล็กเรียว ซึ่งมีนิ้วเท้าข้างละ 4 นิ้ว ทั้งตัวผู้และตัวเมียไม่มีเขา แต่ตัวผู้จะมีเขี้ยวบนยาวเลยริมฝีปากบนลงมา เมื่อโตเต็มวัยมีน้ำหนักตัวประมาณ 5 กิโลกรัม ขนบนตัวสีน้ำตาลออกเทา มีจุดสีเข้มกว่ากระจายอยู่ทั่วไป ที่ใต้คอและบนหน้าอกมีลายพาดตามยาวสีขาว 5 ลาย ด้านใต้ท้องสีขาว หางค่อนข้างสั้นสีน้ำตาลอ่อนด้านบนและสีขาวด้านล่าง

ปกติชอบอยู่โดดเดี่ยว นอกจากในฤดูผสมพันธุ์จึงจะอยู่เป็นคู่ ออกหากินในเวลากลางคืน กินอาหารได้แก่ หญ้าอ่อน ๆ, ผลไม้, ยอดไม้ และใบไม้อ่อน ในเวลากลางวันจะหลบพักนอนตามหลืบหินและโพรงไม้ ออกลูกครั้งละ 1 ตัว แต่บางครั้งก็พบออกลูกแฝด ระยะตั้งท้องนานประมาณ 5-6 เดือน

พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ตอนใต้ของประเทศพม่า, เทือกเขาตะนาวศรี ไปจนถึงแหลมมลายู, เกาะสุมาตรา และเกาะบอร์เนียว นอกจากนี้แล้วยังพบได้ที่ภาคตะวันออกของไทยไปจนถึงตอนใต้ของกัมพูชาและเวียดนาม จัดเป็นกระจงอีกชนิดหนึ่ง ที่สามารถพบได้ในประเทศไทยนอกจาก กระจงเล็ก (*T. kanchil*) ที่มีขนาดตัวเล็กกว่า โดยมักอาศัยอยู่ในป่าดิบชื้นที่มีความอุดมสมบูรณ์ บางครั้งยังอาจพบได้ที่พื้นที่ชุ่มน้ำ เช่น ป่าพรุหรือป่าชายเลนได้อีกด้วย

จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทที่ 2 ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  Timmins, R.J. Duckworth, J.W. Steinmetz, R. & Pattanavibool, A. (2008). *Tragulus napu*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 29 March 2009. Database entry includes a brief justification of why this species is of least concern
2. ↑  ชุติอร กาญวัฒนกิจ. *สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน*. กรุงเทพฯ : กองทุนสัตว์ป่าโลก สำนักงานประเทศไทย, 2543. 256 หน้า. หน้า 119. ISBN 974-87081-5-2

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Tragulus napu***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Tragulus napu ที่วิกิสปีชีส์
สำหรับศิลปิน ดูที่ ฟรานซิส เบคอน (ศิลปิน)

**ฟรานซิส เบคอน ไวส์เคานต์เซนต์อัลบันที่ 1** (อังกฤษ: Francis Bacon, 1st Viscount St. Alban) (22 มกราคม ค.ศ. 1561 – 9 เมษายน ค.ศ. 1626) เป็นนักปราชญ์ รัฐบุรุษ นักวิทยาศาสตร์ นักกฎหมาย และนักเขียนชาวอังกฤษ เป็นประธานศาลสูงสุดของอังกฤษ เบคอนเป็นที่รู้จักในฐานะผู้คิดค้นประสบการณ์นิยม (empiricism)

มุมมองทางศาสนา
--------------

แม่แบบ:ไม่สารา
แม้ว่าเบคอน จะมีความเป็นเลิศทางวิชาการอย่างมากล้นและตัวเขาเองก็เป็นประจักษ์นิยม แต่ทว่าสิ่งที่น่าตกใจคือ เบคอนเป็นคนที่เชื่อในการมีอยู่ของพระเจ้า และไม่คิดว่าวิทยาศาสตร์เป็นการลบล้างพระเจ้า โดยประโยคสุดโด่งดังของเขาที่เขาได้ระบุไว้ในงานของเขา *The Essayes Or Covnsels, Civill and Morall, of Francis Lo. Vervlam, Viscovnt St. Alban (1625)* ก็คือ "ความรู้วิทยาศาสตร์อันน้อยนิดโน้มน้าวจิตใจของมนุษย์ไปสู่ลัทธิอเทวนิยม แต่ความรู้วิทยาศาสตร์ที่ลึกซึ้งจะนำจิตใจของมนุษย์มาสู่ศาสนา"

ทัศนะที่มีน้ำหนักจากนักวิชาการที่ได้ศึกษางานของเบคอนอย่างละเอียด อย่าง สตีเฟน แม็คไนท์ (Stephen A. McKnight) ในหนังสือของเขา *The Religious Foundation of Francis Bacon’s Thought (2006)* ให้เหตุผลว่าเบคอนถือความเชื่อทางศาสนาอย่างแท้จริง แม็คไนท์ใช้ "การวิเคราะห์ข้อความอย่างใกล้ชิด" ของงานแปดชิ้นของเบคอนเพื่อแสดงให้เห็นว่า "วิสัยทัศน์ของเบคอนในการปฏิรูปหรือ 'การสร้างโครงสร้าง' นั้นดึงมาจากพระคัมภีร์ของยิว-คริสเตียนและยิ่งไปกว่านั้น งานของเขาไม่ได้เป็นปฏิเสธศาสนาคริสต์หรือศาสนาใด ความเชื่อเหล่านั้นยังเป็นรากฐานที่สำคัญของโครงการทั้งหมดของเขาอีกด้วย

แม็คไนท์ โต้แย้งว่างานเขียนของเบคอนมีจุดมุ่งหมายที่จะเปิดเผย "ความเข้าใจพระคัมภีร์ในระดับที่แท้จริงและลึกซึ้งยิ่งขึ้นและการช่วยชีวิตของพระเจ้าในประวัติศาสตร์"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-07-08. สืบค้นเมื่อ 2012-10-08.
2. ↑  Bacon, Francis (1625). The Essayes Or Covnsels, Civill and Morall, of Francis Lo. Vervlam, Viscovnt St. Alban. London. p. 90.
3. ↑  Stephen McKnight. *The ReligiousFoundations of Francis Bacon’s Thought.* (Columbia: University of Missouri Press, 2006) p.3
**เซอร์ฟรานซิส เดรก** (อังกฤษ: Sir Francis Drake; พ.ศ. 2083 – พ.ศ. 2139) นักสำรวจและนักเดินเรือชาวอังกฤษที่เคยเป็นโจรสลัดปล้นเรือสเปนมาก่อน ในปี พ.ศ. 2110 (ก่อนกรุงศรีอยุธยาแตกครั้งที่หนึ่ง 2 ปี) ได้เป็นผู้บัญชาการเรือ จูดิท ในเที่ยวการเดินทางสำรวจอินเดียตะวันตก (อเมริกากลาง) ที่ล้มเหลวของผู้เป็นญาติคือ จอน ฮอว์กินส์ และได้เดินทางกลับไปที่นั่นอีกหลายครั้งเพื่อไปเก็บรวบรวมทรัพย์สินที่เสียหายจากพวกสเปน การกระทำของเดรกในงานนี้ทำให้เขาได้รับความนิยมเป็นอย่างมากในอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2120 เดรกได้ออกเดินทางพร้อมกับเรือ 5 ลำสู่มหาสมุทรแปซิฟิกผ่านทางช่องแคบมาเจลลัน แต่หลังจากที่เรือหลายลำได้รับความเสียหายอย่างหนักจากพายุและไฟที่ใหม้เรือ เดรกได้เดินทางเพียงลำพังด้วยเรือชื่อ โกลเดนไฮนด์ แล่นข้ามหาสมุทรแปซิฟิกจนถึงเกาะเปลิวแล้วจึงเดินทางกลับอังกฤษผ่านแหลมกู๊ดโฮปเมื่อ พ.ศ. 2123 นับเป็นการเดินทางรอบโลกได้สำเร็จเป็นครั้งแรกของชาวอังกฤษ

ในปีต่อมา สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 ได้เสด็จเยี่ยมเรือของเดรกและทรงแต่งตั้งให้เขาเป็นอัศวิน (เซอร์) ในปี พ.ศ. 2128 เซอร์ฟรานซิส เดรก ได้นำขบวนเรือจำนวน 25 ลำรบกับพวกอินเดียนแดงที่เป็นฝ่ายสเปนและขนยาสูบ มันฝรั่ง และชาวอาณานิคมเวอร์จิเนียที่ท้อแท้กลับบ้าน

ในสงครามที่รบกับกองเรืออาร์มาดา (Spanish Armada) ที่ยิ่งใหญ่และไม่มีใครเคยเอาชนะได้ของสเปนที่ประกอบด้วยเรือถึง 130 ลำ (พ.ศ. 2131) ได้สู้รบกันนานถึงหนึ่งสัปดาห์ในช่องแคบอังกฤษที่อังกฤษเป็นฝ่ายชนะ ความกล้าหาญและความเชี่ยวชาญในการรบทางเรือยิ่งทำให้เซอร์ฟรานซิสที่ตำแหน่งหน้าที่เป็นรองผู้บัญชาการกองเรือยิ่งโดดเด่นมากขึ้น การได้ชัยชนะครั้งสำคัญนี้ ทำให้อังกฤษมีแสนยานุภาพทางทะเลมากที่สุด ปี พ.ศ. 2138 เซอร์ฟรานซิสได้ออกเดินทางอีกครั้งหนึ่งเพื่อไปยังอินเดียตะวันตกแต่ก็ได้เสียชีวิตด้วยโรคบิดที่นอกชายฝั่งเมืองปอร์โตเบโล (ในประเทศปานามาปัจจุบัน) ตรงกับรัชสมัยของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช

อ้างอิง
-------

* The Cambridge Biograhical Encyclopedia / Edited by David Cystal-2nd ed. Cambridge University Press, 2000

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เส้นทางเดินเรือรอบโลกของเดรกโดยกูเกิลเอิร์ธ
**ท้าวอินทรสุริยา** ชื่อเดิม **อาบ ชูโต** เป็นพระพี่เลี้ยงใน สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร และต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานบรรดาศักดิ์ให้เป็น ท้าวอินทรสุริยา ตำแหน่งคุณท้าวว่าการห้องวิเสท 

โดยสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร นั้นทรงบันทึกในจดหมายเหตุรายวัน ส่วนพระองค์ ถึงคุณท้าวท่านนี้ หลายตอน บางตอนอ่านแล้วน่ารักน่าเอ็นดูทั้งพระองค์ท่านเองและคุณท้าวท่านตรัสเรียกคุณท้าวว่า "ยายอิน"   

  

**เมื่อพระชนมายุเพียง ๕ พรรษา ทรงบันทึกว่า วันเสาร์ที่ ๓๐ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๒๖**

"วันนี้เราขี้เกียจอ่านหนังสือ ยายอินเตือนให้เราอ่าน เราร้องไห้สองหน เราอ่านเล็กน้อย กลับมายายอินล้อเรา เราชกกับยายอิน...ฯลฯ..."และ

"...ยายอินมาเล่าถึงไปดูรับแขกเมือง..."

"...เราเล่นกับยายอิน..."

ทว่าแม้จะเป็นพระพี่เลี้ยง ซึ่งใกล้ชิดสนิทสนมและดูจะโปรดมาก เมื่อยายอินของพระองค์ท่านบกพร่อง ก็ไม่ทรงเข้าข้าง แสดงว่าทรงรู้จักคิด รู้จักว่าความรับผิดชอบคืออะไร ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์

  

**ทรงบันทึกเมื่อวันที่ ๑๐ เมษายน พ.ศ. ๒๔๒๘ พระชนมายุย่างเข้า ๗ พรรษา** ว่า

"สองโมงเศษแต่งตัวไปทรงบาตร ทูลหม่อมบนไม่ได้เสด็จลง เราทรงแทน พระแปดสิบ ข้าวไม่พอ เราออกฉุนเต็มแก่ ได้เรียกยายอินมาต่อว่า แกกลับพูดเละละ บ่ายเราไปบน เฝ้าที่สวนสวรรค์ ทูลหม่อมบนทรงก่อเขา เราทูลถึงข้าวบาตรไม่พอ รับสั่งว่าให้เราเอาตัวยายอินมาเฆี่ยนเสีย..."

  

**วันที่ ๑๓ เมษายน ๒๔๒๘ ทรงบันทึกว่า**

"...เมื่อเสด็จที่ไพศาล (พระที่นั่งไพศาลทักษิณ) รับสั่งถามยายอินเรื่องของทรงบาตร ยายอินฉุนเราใหญ่ เราไม่เข้ากับผู้ผิดแน่ เห็นอะไรก็ต้องทูลให้ทูลหม่อมบนทรงทราบ..."

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2437 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) (ฝ่ายใน)
* เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 ชั้นที่ 3

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-01-29. สืบค้นเมื่อ 2020-01-29.
3. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, การถวายบังคมพระบรมรูปแลพระราชทานเครื่องราชอิศริยาภรณ์, 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1894, หน้า 262
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลปัจจุบันฝ่ายใน เก็บถาวร 2011-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๒๕, ตอน ๓๙, ๒๗ ธันวาคม พ.ศ. ๒๔๕๑, หน้า ๑๑๕๓
ท้าวโพธิสารพินิตหรือท้าวโพธิสาร กรมการบ้านธาตุพนม พื้นเมืองพนมระบุรักษาราชการนายกองข้าอุปัฏฐากพระธาตุพนมหรือหัวหน้าผู้ควบคุมท้าวเพี้ยตัวเลกข้าพระธาตุพนมชั่วคราวลำดับ ๗ พ.ศ. ๒๔๒๗-๒๔๒๙ แทนพระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น) นายกองข้าพระธาตุพนมลำดับ ๖ ซึ่งถึงแก่กรรมที่กรุงเทพฯ เป็นบุตรพระอัคร์บุตร (บุนมี) ขุนโอกาสธาตุพนมในอารักขาฝรั่งเศสลำดับ ๔ มารดาบุตรธิดาไม่ปรากฏ

ประวัติ
-------

เอกสาร ร.๕ ม.๒ (๑๒ก.) เล่ม ๒๐ ร.ศ.๑๐๗ ระบุว่า ...ครั้นถึงปีวอก จศก (พ.ศ. ๒๔๒๗) พระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น) ลงไปกรุงเทพฯ ทำคำร้องทุกข์ขึ้นกราบทูลในสมเด็จกรมพระบำราบปรปักษ์ยังหาได้ทันขึ้นมาไม่ พระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น) ป่วยถึงแก่กรรมอยู่กรุงเทพฯ แล้วจึงมีตราพระราชสีห์น้อยให้ท้าวโพธิสาร, ท้าวไชยสุริยวงศ์, เพี้ยพรหมวงษา เชิญขึ้นมาวางเมืองเมืองมุกดาหารฉบับหนึ่งใจความว่า ให้เจ้าเมืองกรมการเมืองมุกดาหารชำระข้าพระทาษพนมส่งให้ท้าวโพธิสารกรมการบ้านทาษพนมให้สิ้น เจ้าเมืองกรมการเมืองมุกดาหารก็หาส่งข้าพระทาษพนมให้กับพวกข้าฯ ไม่...

อ้างอิง
-------

1. ↑  พระมหาดวง รามางกูร, **พื้นเมืองพนม (ประวัติวงส์เจ้าเมืองธาตุพนม)**, (นครพนม: วัดบวรนิเวศวิหาร คณะแดงรังสี, ม.ป.ป.), ไม่ปรากฏหน้า (อัดสำเนา).
2. ↑  ประวิทย์ คำพรหม และคณะ, **ประวัติอำเภอธาตุพนม: จัดพิมพ์โดยองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครพนม**, (กาฬสินธุ์: ประสานการพิมพ์, ๒๕๔๖), หน้า ๑๐๙.
3. ↑  หอจดหมายเหตุแห่งชาติ. **เอกสาร ร.๕ ม.๒ (๑๒ก.) เล่ม ๒๐** ร.ศ. ๑๐๗.

  



| ก่อนหน้า |  | ท้าวโพธิสารพินิต (อินทะวงส์ บุคคละ) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น รามางกูร)** |  | **รักษาราชการนายกองข้าพระธาตุพนมชั่วคราว หรือรักษาราชการหัวหน้าผู้ควบคุมข้าพระธาตุพนมชั่วคราว กรมการบ้านธาตุพนม**  |  | **พระพิทักษ์เจดีย์ (ศรี รามางกูร)** |
ตามความเชื่อในศาสนาพุทธและศาสนาฮินดู **ท้าวเวปจิตติ** (บาลี: Vepacitti) หรือ**ท้าววิประจิตติ** (สันสกฤต: विप्रचित्ति) เป็นราชาของพวกอสูร จึงมีสมัญญาว่า**อสุรราช**

ศาสนาพุทธ
---------

ท้าวเวปจิตติ มีนามเดิมว่า **ท้าวสมพร** เป็นจอมอสูรที่เคยเป็นเทพอยู่ในตำแหน่งพระอินทร์(ราชาทวยเทพ)แต่ถูกโยนลงมาจากบังลังค์สวรรค์เนื่องจากดื่มสุราเมรัยมากทั้งที่มักจะแสดงเป็นเทพเทวดาสอนมนุษย์เสมอว่าเหล้ามันไม่ดีและเป็นสิ่งที่ผิด จนอยู่มาวันหนึ่งตอนที่ท้าวเวปจิตติเมาเหล้าจนไร้สติก็ถูกโยนลงมาจากสวรรค์พร้อมกับสมัครพรรคพวกที่ดื่มจนไร้สติเช่นกัน พอท้าวเวปจิตติกับพรรคพวกถูกโยนลงมาจากบังลังค์สวรรค์แล้วเริ่มมีสติก็คิดได้จึงตั้งมั่นกันว่าจะเลิกดื่มเหล้าโดยแต่งตั้งตนกับพรรคพวกว่าเป็นชาวอะสุรา(อะ=ไม่,สุรา=เหล้า)แล้วรวบรวมพลังทั้งท้าวเวปจิตติกับพรรคพวกสร้างเมืองใหม่นะที่แห่งนั้นเลยแม้จะไม่หรูเท่าสวรรค์แต่ก็เป็นเมืองหรูอันดับต้นๆเมื่อเทียบกับเมืองมนุษย์ แต่ท้าวเวปจิตติกับพรรคพวกเลิกเหล้าสุราไปนานหลายปีก็จริงแต่สุดท้ายก็พากันมาดื่มเหล้าสุรากันใหม่อยู่ จนกระทั้งปัจจุบันกลายจากชาวอะสุรากลายเป็นชาวอสูรอย่างเต็มตัวที่ไม่ใช่ชาวสวรรค์อีกต่อไป คราวหนึ่งเกิดสงครามระหว่างเทพกับอสูร เมื่ออสูรพ่ายแพ้แล้ว มักไปทำลายอาศรมพวกฤๅษีเพราะโกรธแค้นด้วยเหตุที่ว่าฤๅษีมักถวายคำปรึกษาแก่ท้าวสักกะจอมเทพ ที่เป็นเช่นอยู่ก็เนื่องจากตอนที่พวกฤๅษีพากันไปเข้าเฝ้าท้าวสมพรเพื่อขอประทานความปลอดภัย แต่ท้าวสมพรปฏิเสธ พวกฤๅษีจึงพากันสาปแช่ง**ท้าวสมพร** ด้วยเหตุที่พวกฤๅษีต่างพากันคิดว่าเพียงแค่ต้องการความปลอดภัยเท่านั้นเองไม่น่าอยากเย็นอะไรแต่กลับถูกปฏิเสธเอาดื้อๆ เมื่อไม่ประทานให้ ก็ให้ภัยเป็นการตอบแทนต่อท้าวสมพรที่ไม่ประทานให้แทนเอาเอง แล้วต่างพากันหายตัวกลับอาศรมไปโดยไม่ใยดี ในคืนนั้นท้าวสมพรตกใจตื่นร้องด้วยความกลัวถึงสามครั้ง จึงได้สมัญญาว่า เวปจิตติ (ผู้มีใจหวั่นไหว)

ท้าวเวปจิตติมีธิดาอยู่องค์หนึ่งคือพระแม่สุชาดา ต่อมากลายเป็นชายาเอกของท้าวสักกะ ลูกเขยพ่อตาคู่นี้บางครั้งก็ทะเลาะกัน บางครั้งก็เที่ยวไปด้วยกัน

ศาสนาฮินดู
----------

ตำนานในศาสนาฮินดูระบุว่า ท้าววิประจิตติเป็นบุตรที่ทรงฤทธิ์ที่สุดของพระกัศยปะกับนางทนุ จึงถือเป็นพวกทานพ ท้าววิประจิตติได้เป็นพระราชาปกครองพวกทานพแทนท้าวปุโลมัน พระเชษฐาที่ถูกพระอินทร์สังหารไป คัมภีร์ปัทมปุราณะระบุว่าท้าววิประจิตติมีบุตรคือพระราหู
นอกจากนี้ ในมหาภารตะยังกล่าวว่าท้าววิประจิตติได้มากำเนิดเป็นท้าวชราสันธ์อีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  เวปจิตติสูตร, พระไตรปิฎกเล่มที่ ๑๕ พระสุตตันตปิฎกเล่มที่ ๗ [ฉบับมหาจุฬาฯ] สังยุตตนิกาย สคาถวรรค
2. ↑  เปลื้อง ณ นคร, อสุรราช, พจนานุกรม
3. ↑  ๑๐. สมุททกสูตร พระไตรปิฎกเล่มที่ ๑๕ พระสุตตันตปิฎกเล่มที่ ๗ [ฉบับมหาจุฬาฯ] สังยุตตนิกาย สคาถวรรค
4. ↑  อรรถกถาสมุททกสูตรที่ ๑๐
5. ↑  ๙. อารัญญกสุตตวัณณนา
6. ↑  The Origin of Deities Demons and Serpents
**การบุกประชิดของกองพลน้อยเบา** (อังกฤษ: Charge of the Light Brigade) เป็นการบุกประชิด (charge) ของทหารม้าเบาอังกฤษซึ่งมีลอร์ดคาร์ดิแกนเป็นผู้นำ ต่อกองกำลังรัสเซียระหว่างยุทธการที่บาลาคลาวาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1854 ในสงครามไครเมีย ลอร์ดแรกเลน (Lord Raglan) แม่ทัพใหญ่ของกองกำลังอังกฤษ ตั้งใจส่งกองพลน้อยเบาเพื่อไล่ล่าและก่อกวนกองร้อยปืนใหญ่ของรัสเซียที่กำลังถอยหนี ซึ่งภารกิจดังกล่าวเหมาะกับทหารม้าเบา ทว่าเนื่องจากมีการสื่อสารผิดพลาดในสายการบังคับบัญชา จึงกลายเป็นว่ากองพลน้อยเบาถูกส่งไปโจมตีทางด้านหน้าต่อกองร้อยปืนใหญ่อีกกองร้อยหนึ่ง ซึ่งกองร้อยนี้มีการเตรียมตัวดีและมีเขตยิงป้องกันที่เยี่ยมยอด

แม้ว่ากองพลน้อยเบาจะประชิดกองร้อยปืนใหญ่ภายใต้การยิงโดยตรงซึ่งตัดกำลังและทำให้พลปืนบางส่วนแตกกระเจิง แต่กองพลน้อยเบาที่ได้รับความสูญเสียหนักก็ถูกบีบให้ถอยหนีในทันที ฉะนั้น การโจมตีจึงสิ้นสุดลงโดยฝ่ายอังกฤษมีกำลังพลสูญเสียสูงมากและไม่มีฝ่ายใดชนะโดยเด็ดขาด

เหตุการณ์ดังกล่าวเป็นที่จดจำกันดีที่สุดว่าเป็นหัวข้อของบทกวี "เดอะชาร์จออฟเดอะไลท์บริเกด" (The Charge of the Light Brigade) โดยอัลเฟรด ลอร์ดเท็นนีสัน ซึ่งเน้นย้ำถึงความกล้าหาญของทหารม้าในการปฏิบัติตามคำสั่งไม่ว่าผลที่ชัดเจนจะเป็นเช่นไร บทกวีดังกล่าวตีพิมพ์เพียงหกสัปดาห์หลังเหตุการณ์ การประณามการสื่อสารที่ผิดพลาดยังคงเป็นที่โต้แย้ง เพราะคำสั่งดั้งเดิมจากแรกเลนนั้นกำกวมอยู่แล้ว
ในบาสเกตบอล **สตีล** (อังกฤษ: steal) ใช้เรียกเมื่อผู้เล่นฝ่ายตั้งรับสามารถแย่งลูก ปัดและรับลูก หรือ ปัดลูกบาสเกตบอลไปเข้ามือผู้เล่นอื่นของฝ่ายรับ จากผู้เล่นฝ่ายรุกระหว่างการเลี้ยงลูกหรือส่งลูก ฝ่ายรับต้องไม่ถูกมือผู้เล่นอีกฝ่ายมิฉะนั้นจะถือเป็นฟาล์ว

สตีลไม่ถือเป็นตัววัดที่ดีเสมอไป สำหรับวัดความสามารถในการเล่นตั้งรับของผู้เล่นหนึ่ง ๆ แต่ผู้เล่นมีชื่อเสียงหลายคน เช่น ไมเคิล จอร์แดน หรือ อัลเลน ไอเวอร์สัน ก็มีชื่อในเรื่องการสตีลและนำลูกวิ่งไปทำคะแนน หรือที่เรียกว่า ฟาสต์เบรก (fastbreak)

โดยทั่วไปการ์ดที่มีความคล่องแคล่วว่องไวมักจะทำสตีลได้ดี แต่เซ็นเตอร์บางคน เช่น ฮาคีม โอลาจูวอน (Hakeem Olajuwon) ก็สามารถทำสตีลสูงสุดในทีม และอยู่ในอันดับต้น ๆ ของลีกเอ็นบีเออยู่หลายสมัย

สถิติเกี่ยวกับสตีลในลีกเอ็นบีเอ
-------------------------------

***หมายเหตุ:*** *เอ็นบีเอเริ่มจดบันทึกสถิติเกี่ยวกับสตีลในฤดูกาล 1973-74 จึงไม่มีข้อมูลผลงานสตีลของผู้เล่นเก่ง ๆ ก่อนหน้านี้*

### สถิติสูงสุดตลอดอาชีพการเล่น

1. จอห์น สต็อกตัน (John Stockton) - 3265 สตีล (19 ฤดูกาล)
2. เจสัน คิดด์  (Jason Kidd) - 2559 สตีล (18 ฤดูกาล ปัจจุบันยังเล่นอาชีพอยู่)
3. ไมเคิล จอร์แดน (Michael Jordan) - 2514 สตีล (15 ฤดูกาล )

### สถิติสูงสุดในฤดูกาลเดียว

1. อัลวิน รอเบิร์ตสัน (Alvin Robertson) - 301 สตีล (ฤดูกาล 1985-86 กับทีมซานแอนโตนิโอ สเปอรส์)
2. ดอน บิวส์ (Don Buse) - 281 สตีล (ฤดูกาล 1976-77 กับทีมอินดีอานา เพเซอรส์)
3. ไมเคิลเรย์ ริชาร์ดสัน (Michealray Richardson) - 265 สตีล (ฤดูกาล 1979-80 กับทีมนิวยอร์ก นิกส์)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* databaseBasketball.com รวมสถิติ ดราฟ รางวัล และประวัติศาสตร์ ของเอ็นบีเอ
**ปลาเทวดาอัลตั้ม** (อังกฤษ: Altum angelfish, Deep angelfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pterophyllum altum*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง จำพวกปลาเทวดา ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae)

มีลักษณะทั่วไปเหมือนปลาเทวดาชนิดอื่น ๆ แต่มีความแตกต่างออกไป คือมีความสูงของลำตัวเมื่อโตได้เต็มที่ถึง 15 นิ้ว ขณะที่ความยาวจากหัวถึงหางเพียง 8 นิ้วเท่านั้น จึงจัดเป็นปลาเทวดาชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุด มีส่วนหน้าผากที่ลาดกว่าชนิดอื่น ๆ อย่างเห็นได้ชัด มีพื้นลำตัวสีเทาอมเขียวและมีประกายสีเงินเคลือบทับทั่วตัว และมีลายเส้นสีดำจนหรือสีน้ำตาลไหม้พาดลำตัวเป็นแนวตั้งกลมกลืนกับจุดบนลำตัวก็ได้ โดยเส้นที่ยาวสุดจะเป็นเส้นที่ 5 ซึ่งเป็นเส้นบริเวณโคนหาง

กระจายพันธุ์ในลุ่มแม่น้ำอเมซอน, ตอนเหนือของแม่น้ำโอริโนโก และตอนเหนือของแม่น้ำริโอเนโกร ในประเทศโคลัมเบีย และเวเนซุเอลา ในลุ่มน้ำที่มีพืชไม้น้ำขึ้นหนาแน่น สภาพน้ำมีความเป็นกรดเป็นด่าง (pH) ตั้งแต่ 4.8-6.2 

ปลาเทวดาอัลตั้ม ในระยะแรกนิยมเรียกกันว่า "ปลาเทวดาป่้า" หรือ"ปลาเทวดายักษ์" นอกจากนี้ยังมีอีกชื่อเรีัยกหนึ่งว่า "ปลาเทวดาอัลตั้มโคลัมเบีย" เป็นปลาเทวดาที่นิยมเลี้ยงกัน โดยเฉพาะในตู้ไม้น้ำ มีความสวยงาม แต่เป็นปลาที่เพาะขยายพันธุ์ได้ยากและเลี้ยงยากกว่าปลาเทวดาชนิดอื่น เนื่องจากมีความเปราะบางมากต่อสภาพแวดล้อมและสภาพน้ำ จึงมีราคาซื้อขา่ยที่สูงสุดในบรรดาปลาเทวดาทั้งหมด ปัจจุบันมีเพียงไม่กี่ประเทศเท่านั้นที่สามารถเพาะขยายพันธุ์จนส่งออกขายได้ คือ ญี่ปุ่น และไต้หวัน ขณะที่ในผู้เลี้ยงบางคน ปลาที่เลี้ยงไว้อาจออกไข่ในตู้ได้ โดยปลาจะวางไข่ติดกับวัตถุใต้น้ำที่มีลักษณะค่อนข้างมั่นคงแข็งแรง เช่น ใบของพืชน้ำ การวางไข่แต่ละครั้งประมาณ 300-1,000 ฟอง ใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 36 ชั่วโมง ปลาที่พร้อมจะผสมพันธุ์และวางไข่ได้มีอายุตั้งแต่ 8-10 เดือนขึ้นไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Pterophyllum altum* (ไทย)
2. ↑  *Pterophyllum altum* (อังกฤษ)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pterophyllum altum***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pterophyllum altum ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ปลาเรดฮุก** (อังกฤษ: Redhook silverdollar, Redhook myleus; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Myloplus rubripinnis*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง จำพวกปลาซิลเวอร์ดอลลาร์ ในวงศ์ปลาปิรันยา (Serrasalmidae)

จัดเป็นปลาซิลเวอร์ดอลลาร์ชนิดหนึ่ง มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับปลาปิรันยาหรือปลาเปคู ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่า แต่มีลำตัวสีเงินแวววาว ในขณะที่ยังเป็นปลาวัยอ่อนจะมีจุดสีแดงกระจายไปทั่วตัว ครีบต่าง ๆ มีสีเหลืองอมส้มหรือสีเหลืองและมีความยาวกว่า โดยเฉพาะครีบก้นที่มีปลายครีบงอนงอเหมือนตะขอและมีสีแดงสดขลิบดำ อันเป็นที่มาของชื่อเรียก ตัวผู้มีครีบยาวกว่าตัวเมีย

ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 25 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุด 39 เซนติเมตร อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง กินอาหารได้ทั้งพืชและสัตว์น้ำขนาดเล็ก กระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในแม่น้ำสายหลัก ๆ ในทวีปอเมริกาใต้ เช่น แม่น้ำแอมะซอน, แม่น้ำโอรีโนโก ในเอกวาดอร์, เปรู, เวเนซุเอลา, โคลอมเบีย, กายอานา, ซูรินาม, เฟรนช์เกียนา และบราซิล

เป็นปลาอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยมีการรวบรวมจากแหล่งน้ำธรรมชาติส่งออกไปขายทั่วโลก

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  ["Black Bar Red Hook !!! (ไทย)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-23. สืบค้นเมื่อ 2012-07-21. Black Bar Red Hook !!! (ไทย)]
3. ↑  *Myloplus rubripinnis* (อังกฤษ)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Myloplus rubripinnis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Myloplus rubripinnis ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ปลาเข็มหม้อ** (อังกฤษ: Wrestling halfbeak, Malayan halfbeak, Pygmy halfbeak) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Dermogenys pusilla* ในวงศ์ปลาเข็ม (Hemiramphidae) 

มีรูปร่างเรียวยาว ริมฝีปากล่างคือส่วนที่ยื่นยาวออกมาเหมือนปลายเข็ม อันเป็นที่มาของชื่อ ส่วนริมฝีปากบนมีขนาดเล็กเป็นรูปสามเหลี่ยมใช้สำหรับจับเหยื่อและต่อสู้ป้องกันตัวระหว่างปลาพวกกันเดียวเอง โดยใช้ปากกัดขบกันเรียกว่า"ติดบิด"ตัวที่มีริมฝีปากบนขนาดใหญ่และกรามแข็งแรงกว่าจะได้เปรียบส่วนปากล่างที่เป็นรูปคล้ายเข็มนั้นไม่ได้ใช้ทิ่มแทงในการต่อสู่แต่อย่างใดปัจจุบันมีบ่อนกัดปลาเข็มถูกต้องตามกฎหมายน้อยมากนิยมเลี้ยงกัดพนันในจังหวัดภาคตะวันออกคือระยองมีปลาเข็มหม้อที่อำเภอประแสร์เป็นตำนานปลาเก่งของภาคตะวันออกมีบ่อนผูกทุกวันเสาร์ที่จังหวัดตราดมีปลาจากจันทบุรีและเกาะช้างข้ามมาประลองเป็นประจำ สนามกัดปลาเข็มมาตรฐานนั้นยังคงเป็นกระถางเขียวซึ่งเป็นกระถางเคลือบจากเมืองจีนอายุเกินร้อยปีดั้งเดิมที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

  

มีครีบอกขนาดใหญ่และแข็งแรง ทำให้สามารถกระโดดจับแมลงที่อยู่เหนือผิวน้ำเป็นอาหารได้ นอกจากนี้แล้วยังมีสายตาที่แหลมคม สามารถมองเห็นวัตถุที่เหนือน้ำได้ดีกว่าปลาชนิดอื่น ๆ นิยมอยู่กันเป็นฝูง ๆ ประมาณ 8-10 ตัว โดยมีตัวผู้เป็นจ่าฝูงเพียงตัวเดียว ปลาตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้อย่างเห็นได้ชัด เป็นปลาที่ออกลูกเป็นตัว ครั้งละไม่เกิน 30 ตัว

เป็นปลาขนาดเล็ก ความยาวเต็มที่ประมาณ 8 เซนติเมตร พบได้ตามแหล่งน้ำนิ่งเช่น ท้องร่วงสวนผลไม้ทั่วประเทศไทย ในต่างประเทศพบได้ตั้งแต่บังกลาเทศจนถึงคาบสมุทรมลายูและอินโดนีเซีย

ปลาเข็มชนิดนี้ คนไทยนิยมเพาะเลี้ยงกันมานานแล้วเพื่อใช้สำหรับต่อสู้กันเพื่อการพนัน คล้ายกับปลากัด โดยจะเพาะเลี้ยงกันในหม้อดินจึงเรียกกันว่า "ปลาเข็มหม้อ" โดยจะมีรูปร่างและขนาดที่ใหญ่กว่าปลาที่พบในธรรมชาติ สำหรับปลาที่ออกสีขาวจะเรียกว่า "ปลาเข็มเผือก" หรือ "ปลาเข็มเงิน" และปลาที่มีสีออกสีทองจะเรียกว่า "ปลาเข็มทอง"

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 97 และ 98 หนังสือสาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒ โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ พ.ศ. 2547 ISBN 974-00-8738-8

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* จาก Fishbase.org

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dermogenys pusilla ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาอุก** ปลาน้ำกร่อยชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Cephalocassis borneensis* อยู่ในวงศ์ปลากดทะเล (Ariidae) มีรูปร่างเพรียว หางคอดเล็ก หลังยกสูงเล็กน้อย จะงอยปากยื่นยาว หัวโตแบนราบเล็กน้อย ปากเล็ก ตาเล็กอยู่กลางหัว ครีบหลังมีก้านแข็งหนาและยาว ครีบไขมันเล็กมีสีคล้ำเล็กน้อย ครีบท้องใหญ่ ครีบหางเว้าลึก ตัวมีสีเทาอมเหลืองอ่อน ด้านท้องสีจาง ครีบสีจาง มีขนาดประมาณ 10 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 20 เซนติเมตร

อาศัยในแม่น้ำตอนล่าง พบในแม่น้ำแม่กลองถึงแม่น้ำบางปะกง ในแม่น้ำเจ้าพระยาพบขึ้นไปสูงสุดจนถึง จังหวัดชัยนาท นิยมบริโภคตัวผู้ที่มีไข่ในปากเรียก "ไข่ปลาอุก" โดยนิยมนำมาทำแกงส้ม พบจับขึ้นมาขายเป็นครั้งคราวในตลาดของชัยนาท อยุธยา และ อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา และพบได้ในภาคใต้จนถึงเกาะบอร์เนียว และพบมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "อุกแดง", "อุกชมพู" หรือ "กดโป๊ะ"

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  หนังสือปลาน้ำจืดไทย โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (กรุงเทพ, พ.ศ. 2544) ISBN 974-475-655-5

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลของปลาอุก

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cephalocassis borneensis ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาเข็มงวง** หรือ **ปลาเข็มช้าง** (อังกฤษ: Forest halfbeak) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็ก มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Hemirhamphodon pogonognathus* อยู่ในวงศ์ปลาเข็ม (Hemiramphidae)

มีรูปร่างโดยรวมคล้ายกับปลาทั่วไปในวงศ์เดียวกัน แต่มีปากล่างงอม้วนลงคล้ายงวงช้าง จึงเป็นที่มาชื่อเรียก ครีบหลังมีฐานยาวเป็นสองเท่าของฐานครีบก้น มีฟันที่ปากล่างตลอดทั้งปาก ลำตัวสีเหลืองอ่อนปนน้ำตาลอมชมพู ครีบหางสีแดงมีขอบสีขาว ครีบหลังสีแดงมีขอบสีดำ ครีบท้องกับครีบก้นสีแดง ครีบอกมีสีแดงจาง ๆ

มีขนาดความยาวลำตัวที่ประมาณ 10 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในประเทศไทยเฉพาะที่ป่าพรุโต๊ะแดง ในจังหวัดนราธิวาสเท่านั้น และพบได้ในป่าพรุจนถึงแหลมมลายู

มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง หากินบริเวณผิวน้ำ โดยกินแมลงที่ตกลงในน้ำเป็นอาหารหลัก นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม ที่ไม่ค่อยจะได้พบบ่อยนักในตลาดปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 100 หนังสือสาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทยเล่ม ๒ โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ พ.ศ. 2547 ISBN 974-00-8738-8
2. ↑  หนังสือ คู่มือปลาน้ำจืด โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (สำนักพิมพ์สารคดี กรุงเทพ พ.ศ. 2547) ISBN 9744841486

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Hemirhamphodon pogonognathus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
**ปลาอีโต้มอญ** (อังกฤษ: Common dolphinfish) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในอันดับปลากะพง (Percifoemes) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Coryphaena hippurus* จัดอยู่ในวงศ์ปลาอีโต้ (Coryphaenidae) ซึ่งมีอยู่ด้วยกันเพียง 2 ชนิดเท่านั้น 

ปลาอีโต้มอญ มีลำตัวยาวเรียว แต่เมื่อเจริญเติบโตขึ้นลำตัวจะกว้างขึ้นและแบนข้างเล็กน้อย หัวงุ้มลง ทำให้มีรูปร่างคล้ายมีดโต้ อันเป็นที่มาของชื่อเรียก มีเกล็ดเล็กละเอียด ปากกว้างและเฉียงขึ้น ฟันเล็กละเอียด ครีบหลังยาวเริ่มตั้งแต่บริเวณโหนกหัวไปจนถึงโคนหาง ครีบหางใหญ่เว้าลึกรูปส้อม ตัวผู้มีโหนกหัวนูนออกไปข้างหน้าเป็นแนวตั้งฉากกับปากคล้ายกับโลมา อันเป็นที่มาของชื่อเรียกในภาษาอังกฤษ ส่วนตัวเมียจะมีโหนกหัวลาดลง ปลาขนาดโตเต็มวัยลำตัวมีสีน้ำเงินปนเขียว ข้างตัวมีจุดดำเล็ก ๆ กระจายอยู่ทั่วลำตัว 

มีความยาวตั้งแต่ 40-100 เซนติเมตร ขนาดใหญ่สุดมีความยาวถึง 150 เซนติเมตร เป็นปลาที่อยู่รวมตัวกันเป็นฝูงขนาดไม่ใหญ่ อาศัยอยู่ในบริเวณน้ำลึก และมักขึ้นมาหากินและหาอาหารบริเวณผิวน้ำ มักพบอยู่บริเวณข้างเกาะแก่ง ตามต้นไม้หรือกิ่งไม้หรือซากอวนที่ลอยมาตามน้ำ กระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในทะเลเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วโลก ในน่านน้ำไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน เป็นปลาที่ปราดเปรียวว่องไว ว่ายน้ำได้เร็วมาก กินปลาขนาดเล็กและสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ เป็นอาหาร

เป็นปลาที่เป็นที่นิยมอย่างยิ่งในการตกปลาเป็นเกมกีฬา เช่นเดียวกับปลากระโทง (Istiophoridae) หรือปลาทูน่า (Scombridae) เนื่องจากเป็นปลาที่สู้เบ็ดและมีความสวยงามเมื่อเวลาตก และนิยมจับเพื่อการประมงเชิงพาณิชย์ด้วย ซึ่งประเทศในแถบแคริบเบียนเป็นกลุ่มผู้บริโภคผลิตภัณฑ์จากปลาอีโต้มอญกลุ่มใหญ่ของโลก ส่วนหลาย ๆ ประเทศที่พัฒนาแล้วในยุโรปมีปริมาณการบริโภคเพิ่มมากขึ้นทุกปี และญี่ปุ่นก็เป็นประเทศที่บริโภคปลาชนิดนี้เป็นปริมาณมากเช่นกัน

ปลาอีโต้มอญ ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก ในภาษาไทย เช่น "หน้ามอม", "อีโต้", "มงเจ้าเลือด", "โต้มอญ" หรือ "สีเสียดอินเดีย" เป็นต้น ในขณะที่ภาษาฮาวายจะเรียกว่า "Mahi-mahi" ซึ่งเป็นชื่อที่เพิ่งใช้ไม่นานมานี้ โดยจะปรากฏบนเฉพาะบนเมนูอาหาร ในขณะที่ภาษาสเปนจะเรียกว่า "Dorado" ที่หมายถึง ทองคำ

สถานะของปลาอีโต้มอญ ในบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN Red List) ได้จัดให้อยู่สถานะสิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์ (LC)

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
3. ↑  อีโต้มอญ จากสนุกดอตคอม
4. ↑  ["Mahimahi (Imported Longline) (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-04. สืบค้นเมื่อ 2011-09-23. Mahimahi (Imported Longline) (อังกฤษ)]
5. ↑  *Coryphaena hippurus* จาก IUCN (อังกฤษ)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาอีโต้มอญ**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจากFishbase.org
**ปลาอ้ายอ้าว** หรือ **ปลาซิวอ้าว** หรือ **ปลาซิวควาย** (อังกฤษ: Apollo sharks) ชื่อสกุลของปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า *Luciosoma* (/ลิว-ซิ-โอ-โซ-มา/)

มีลักษณะโดยรวม คือ มีลำตัวเพรียวยาวคล้ายแท่งดินสอ ไม่มีเข็มก้านครีบแรก มีก้านครีบอ่อน 7 ก้าน ก้านครีบก้นมี 6 ก้านครีบ ปากกว้างโดยที่มุมปากยื่นยาวไปจนอยู่ในระดับใต้ตา ครีบหลังอยู่ในส่วนครึ่งหลังของลำตัว มีจุดเด่นคือ มีลายแถบสีดำข้างลำตัว ซึ่งแตกต่างออกไปตามชนิด ขนาดโดยเฉลี่ย โตเต็มที่ประมาณ 25-30 เซนติเมตร

เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงบริเวณผิวน้ำ กินอาหารโดยล่าปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร รวมถึงแมลงด้วย พบกระจายพันธุ์ในประเทศไทย, ลาว, กัมพูชา จนถึงเกาะบอร์เนียวและเกาะชวา

พบด้วยกันทั้งหมด 5 ชนิด ได้แก่

* *Luciosoma bleekeri* (Steindachner, 1878)–เป็นชนิดที่พบได้บ่อยที่สุด
* *Luciosoma pellegrinii* Popta, 1905
* *Luciosoma setigerum* (Valenciennes, 1842)
* *Luciosoma spilopleura* Bleeker, 1855
* *Luciosoma trinema* (Bleeker, 1852)

นิยมบริโภคกันเป็นปลาที่ใช้บริโภคในท้องถิ่น และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 104. ISBN 974-00-8701-9
2. ↑  "*Luciosoma*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
 ***Luciosoma***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Luciosoma ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาเม็ดขนุน** (อังกฤษ: Yellow goatfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Mulloidichthys martinicus*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาแพะ (Mullidae)

มีรูปร่างทรงกระสวย บริเวณเหนือเส้นข้างลำตัวมีแถบสีเหลืองพาดผ่าน แนวยาวของลำตัวตั้งแต่บริเวณหลังขอบตาไปจนถึงปลายหาง มีเกล็ดขนาดใหญ่ลักษณะเป็นแบบสากเล็กน้อย ส่วนหัวมีเกล็ด ใต้คางมีหนวด 1 คู่ ที่ไวต่อความรู้สึก ใช้สำหรับคุ้ยเขี่ยหาอาหารตามหน้าดิน เช่น พื้นทราย ซึ่งดูแล้วเหมือนหนวดเคราของแพะ ครีบต่าง ๆ มีสีเหลืองอ่อน ประกอบไปด้วย ครีบหลังแยกเป็น 2 ตอน ครีบอก ครีบท้อง ครีบก้น และมีครีบหางแบบเว้าลึก

มีขนาดความยาวโตเต็มที่ประมาณ 28 เซนติเมตร มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง อาศัยบริเวณเหนือพื้นทรายและแนวปะการัง บริเวณมหาสมุทรอินเดียและ มหาสมุทรแอตแลนติก

จัดเป็นปลาเศรษฐกิจ ที่มีการจับเพื่อการประมง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "THE ASSOCIATION OF THE GOATFISH *MULLOIDICHTHYS MARTINICUS* WITH THE GRUNT *HAEMULON CHRYSARGYREUM*: AN EXAMPLE OF PROTECTIVE MIMICRY (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-23. สืบค้นเมื่อ 2012-08-09.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
เหอเซียนกู
**เหอเซียนกู** (จีน: 何仙姑; พินอิน: *Hé Xiāngū*; "นางฟ้าเหอ") ชื่อจริงว่า **เหอ ฉฺยง** (何瓊) เป็นบุคคลในประมวลเรื่องปรัมปราจีน ลัทธิเต๋าจัดเข้าเป็นเซียนองค์หนึ่งในกลุ่มโป๊ยเซียน (แปดเซียน) โดยเป็นสตรีหนึ่งเดียวในกลุ่มดังกล่าว

เอกสาร *เซียนฝัวฉีจง* (仙佛奇蹤) ว่า นางเป็นบุตรหญิงของเหอ ไท่ (何泰) ซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่ที่เจิงเฉิง (增城) ในกวั่งตง (广东) เมื่อนางเกิด มีผมยาว 6 เส้นอยู่บนกระหม่อม ครั้นนางอายุได้ 16 ปี นางฝันว่า เทวดาองค์หนึ่งมาบอกว่า บริโภคผง "ยฺหวินหมู่" (雲母) คือ หินไมกาที่บดเป็นผง แล้วจะเป็นอมตะ นางก็ปฏิบัติตาม ทั้งยังรักษาพรหมจรรย์ และถือศีลอดแบบพี่กู่ (辟穀) คือ งดบริโภคธัญพืชบางประเภท ต่อมา พระนางอู่ เจ๋อเทียน (武則天) รับสั่งเรียกนางเข้าราชสำนัก แต่นางหายตัวไประหว่างเดินทาง ภายหลัง นางได้กลายเป็นเซียนและขึ้นสวรรค์ไป ณ วันหนึ่งในปีจิ่งหลง (景龍; คือ ช่วง ค.ศ. 707–710) ของรัชกาลจักรพรรดิถังจงจง (唐中宗)

นางมักได้รับการแสดงภาพว่า ถือดอกบัว บางคราวก็ถือเครื่องดนตรีที่เรียก "เชิง" (笙) บางคราวก็ถือแส้หรือกระบวย บางคราวก็มีนกการเวก (凤凰) เคียงคู่อยู่ด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Liexian Zhuan, ii, 32, 33*

| * ด
* ค
* ก
โป๊ยเซียน |
| --- |
| 
* จงหลี เฉฺวียน
* จาง กั๋วเหล่า
* เฉากั๋วจิ้ว
* ลฺหวี่ ต้งปิน
* หลาน ไฉ่เหอ
* หลี่เถียไกว่
* หาน เซียงจื่อ
* เหอเซียนกู

 |