**โรควิตกกังวล** (อังกฤษ: Anxiety disorders) เป็นกลุ่มความผิดปกติทางจิตกำหนดโดยความวิตกกังวลและความกลัว
ความวิตกกังวล (anxiety) เป็นความกังวลเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอนาคตและความกลัว (fear) เป็นปฏิกิริยาต่อเหตุการณ์ปัจจุบัน
ความรู้สึกเช่นนี้อาจทำให้เกิดอาการทางกาย เช่น หัวใจเต้นเร็วและตัวสั่น
มีโรควิตกกังวลหลายอย่าง รวมทั้งโรควิตกกังวลไปทั่ว (GAD), โรคกลัว (phobia) ที่เฉพาะเจาะจง, โรคกลัวการเข้าสังคม (social anxiety disorder), โรควิตกกังวลเมื่อต้องแยก (separation anxiety disorder), โรคกลัวที่ชุมชน (agoraphobia), และโรคตื่นตระหนก (panic disorder)
โดยโรคจะต่าง ๆ กันตามอาการ
แต่คนไข้มักจะมีโรควิตกกังวลมากกว่าหนึ่งชนิด
โรคมีปัจจัยจากกรรมพันธุ์และสิ่งแวดล้อม
ปัจจัยเสี่ยงรวมทั้งประวัติถูกทารุณกรรมในวัยเด็ก ประวัติความผิดปกติทางจิตในครอบครัว และความยากจน
โรคมักเกิดร่วมกับความผิดปกติทางจิตอื่น ๆ โดยเฉพาะโรคซึมเศร้า (MDD) ความผิดปกติทางบุคลิกภาพ (PD) และการเสพสารเสพติด (substance use disorder)
เพื่อจะวินิจฉัยว่าเป็นโรค จะต้องมีอาการอย่างน้อย 6 เดือน มีความวิตกกังวลเกินเหตุ และมีปัญหาในการดำเนินชีวิต
แต่ก็มีปัญหาทางจิตเวชและทางแพทย์อื่น ๆ ที่อาจมีอาการคล้าย ๆ กันรวมทั้งอาการไฮเปอร์ไทรอยด์, โรคหัวใจ, การเสพกาเฟอีน แอลกอฮอล์ และกัญชา, และการขาดยา (withdrawal) บางประเภท
ถ้าไม่รักษา โรคมักจะไม่หาย
การรักษารวมทั้งการเปลี่ยนสไตล์ชีวิต จิตบำบัด และการทานยา
จิตบำบัดมักจะเป็นรูปแบบหนึ่งของการบำบัดโดยการปรับเปลี่ยนความคิดและพฤติกรรม (CBT)
ยาเช่นยาแก้ซึมเศร้าหรือเบต้า บล็อกเกอร์ อาจช่วยให้อาการดีขึ้น
คนประมาณ 12% มีโรคทุก ๆ ปี
โดยเกิดในหญิงมากกว่าชาย 2 เท่า และทั่วไปเริ่มก่อนอายุ 25 ปี
ประเภทโรคที่สามัญที่สุดคือโรคกลัวที่เฉพาะเจาะจงซึ่งเกิดในคน 12% และโรคกลัวการเข้าสังคม (SAD) ซึ่งเกิดในคน 10% ในช่วงหนึ่งในชีวิต
โดยเกิดกับบุคคลอายุ 15-35 ปีมากที่สุด และเกิดขึ้นน้อยหลังถึงอายุ 55 ปี
อัตราการเกิดดูจะสูงกว่าในสหรัฐอเมริกาและทวีปยุโรป

 สีหน้าของบุคคลที่มีความวิตกกังวลเรื้อรัง

ประเภท
------

### โรควิตกกังวลไปทั่ว

บทความหลัก: โรควิตกกังวลไปทั่ว
โรควิตกกังวลไปทั่ว (Generalized anxiety disorder, GAD) เป็นโรคที่สามัญ เรื้อรัง กำหนดโดยความวิตกกังวลที่ดำรงอยู่นานโดยไม่ได้เพ่งไปที่เรื่องหรือสถานการณ์ใดโดยเฉพาะ
คนไข้กลัวและกังวลอย่างไม่เฉพาะเจาะจงและเป็นห่วงเรื่องชีวิตประจำวันมากเกินไป
ตามหนังสือจิตวิทยาเล่มหนึ่ง GAD "กำหนดโดยความกังวลมากเกินไปที่เรื้อรังตามด้วยอาการ 3 อย่างหรือมากกว่านั้นดังต่อไปนี้ คือ อยู่ไม่สุข ล้า ไม่มีสมาธิ หงุดหงิด กล้ามเนื้อเกร็ง และมีปัญหาการนอน"

GAD เป็นโรควิตกกังวลที่สามัญที่สุดต่อคนมีอายุ
แต่ว่า ความวิตกกังวลอาจเป็นอาการทางการแพทย์หรือปัญหาการใช้สารเสพติด และผู้รักษาพยาบาลต้องรู้ในเรื่องนี้
GAD จะวินิจฉัยก็ต่อเมื่อบุคคลกังวลมากเกินไปเรื่องปัญหาชีวิตประจำวันเป็นเวลา 6 เดือนหรือมากกว่านั้น

บุคคลอาจพบว่ามีปัญหาตัดสินใจและจำสิ่งที่วางแผนไว้ไม่ได้เนื่องจากไม่มีสมาธิหรือรู้สึกกังวลอย่างหมกมุ่น:790
คนไข้อาจจะดูเครียด เหงื่อออกเพิ่มขึ้นที่มือ เท้า และรักแร้
และอาจร้องไห้ง่าย ซึ่งแสดงว่าอาจเป็นโรคซึมเศร้า
ก่อนจะวินิจฉัยว่าเป็นโรค แพทย์จะกันความวิตกกังวลเหตุยาหรือเหตุทางแพทย์อื่น ๆ ออกก่อน

ในเด็ก GAD อาจสัมพันธ์กับอาการปวดหัว อยู่ไม่สุข ปวดท้อง และหัวใจเต้นเร็ว
ซึ่งปกติแล้วจะเริ่มที่อายุประมาณ 8-9 ขวบ

### โรคกลัว

บทความหลัก: โรคกลัว
กลุ่มย่อยของโรควิตกกังวลที่ใหญ่ที่สุดอยู่ในจำพวกความผิดปกติจากความกลัว (phobic disorders) ซึ่งรวมกรณีที่ความกลัวและความวิตกกังวลทั้งหมดจุดชนวนโดยสิ่งเร้าสิ่งใดสิ่งหนึ่งโดยเฉพาะ
ประชากรประมาณ 5%-12% ทั่วโลกมีโรคกลัว
คนไข้ปกติจะกังวลถึงผลน่ากลัวที่เกิดจากการประสบกับสิ่งที่ตนกลัว ซึ่งอาจเป็นอะไรก็ได้ตั้งแต่สัตว์ สถานที่ ของเหลวจากร่างกาย หรือสถานการณ์อะไรบางอย่าง
และจะเข้าใจว่า ตนกลัวมากโดยไม่สมกับอันตรายที่อาจมีจริง ๆ แต่ก็ยังรู้สึกกลัวอยู่ดี

### โรคตื่นตระหนก

บทความหลัก: โรคตื่นตระหนก
สำหรับโรคตื่นตระหนก คนไข้จะกลัวแบบรุนแรงแต่ชั่วคราว บ่อยครั้งพร้อมกับอาการสั่น สับสน เวียนหัว คลื่นไส้ และ/หรือหายใจไม่ออก
การเกิดของ panic attack (การจู่โจมของความตื่นตระหนก) เช่นนี้ ดังที่ให้นิยามโดยสมาคมจิตเวชอเมริกัน (APA) ว่าเป็นความกลัวหรือความไม่สบายใจที่เกิดขึ้นทันทีทันใดและถึงจุดสูงสุดภายใน 10 นาที แต่สามารถดำรงอยู่ได้หลาย ชม.
การจู่โจมสามารถจุดชนวนโดยความเครียด ความกลัว หรือแม้แต่การออกกำลังกาย
เหตุโดยเฉพาะบางครั้งก็ไม่ชัดเจน

นอกจากจะเกิดการจู่โจมของความตื่นตระหนกที่ไม่คาดฝันและเกิดซ้ำ ๆ เกณฑ์วินิจฉัยยังบังคับว่าต้องมีผลเรื้อรังอีกด้วย คือ เป็นความกังวลถึงผลที่อาจตามมาของการจู่โจม ความกลัวอยู่ว่าจะเกิดอีก และพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปอย่างสำคัญเกี่ยวกับการเกิดการจู่โจม
โดยเช่นนี้ คนไข้โรคตื่นตระหนกจะมีอาการแม้นอกเหนือไปจากคราวที่มีการจู่โจม
บ่อยครั้ง คนไข้จะสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงการเต้นหัวใจที่เป็นปกติ แต่คิดว่า หัวใจของตนผิดปกติ หรือว่า ตนกำลังถูกจู่โจมด้วยความตื่นตระหนก
ในบางกรณี ความสำนึกที่สูงขึ้น (hypervigilance) เกี่ยวกับการทำงานของร่างกายจะเกิดขึ้นในระหว่างมีการจู่โจม ที่การเปลี่ยนแปลงทางสรีรภาพที่สำนึกถึงทุกอย่างอาจทำให้คิดว่าเป็นความเจ็บป่วยที่อาจทำให้ถึงชีวิต (คือมีอาการไฮโปคอนดริเอซิสแบบรุนแรง)

#### โรคกลัวที่โล่ง

บทความหลัก: อาการกลัวที่โล่ง
อาการกลัวที่โล่ง (Agoraphobia) เป็นความวิตกกังวลเรื่องอยู่ในสถานที่หรือสถานการณ์ที่การหลบออกเป็นเรื่องยากหรือน่าอาย หรือว่าอาจไม่มีใครช่วยได้
อาการกลัวที่โล่งสัมพันธ์กับโรคตื่นตระหนก และบ่อยครั้งจะเริ่มด้วยความกลัวว่าจะมีการจู่โจมโดยการตื่นตระหนก (panic attack)
ลักษณะที่สามัญก็คือต้องเห็นประตูหรือทางหนีอื่น ๆ ตลอดเวลา

นอกจากความกลัวแล้ว คำว่า agoraphobia บ่อยครั้งใช้หมายถึงพฤติกรรมหลีกเลี่ยงที่คนไข้บ่อยครั้งมี
ยกตัวอย่างเช่น หลังจากความตื่นตระหนกในขณะขับรถ บุคคลที่มี agoraphobia อาจกังวลเรื่องขับรถแล้วก็จะหลีกเลี่ยงการขับรถ
พฤติกรรมหลีกเลี่ยงเช่นนี้บ่อยครั้งมีผลเสียหายและเสริมความกลัวที่มีอยู่แล้ว

#### โรคกลัวการเข้าสังคม

บทความหลัก: โรคกลัวการเข้าสังคม
โรคกลัวการเข้าสังคม (Social anxiety disorder, SAD) เป็นความกลัวและการหลีกเลี่ยงอย่างรุนแรง ซึ่งการถูกมองในแง่ลบโดยสาธารณชน ความอับอายต่อหน้าคนอื่น การถูกทำให้ขายหน้า และปฏิสัมพันธ์ทางสังคม
ความกลัวอาจเป็นเฉพาะสถานการณ์ทางสังคมบางอย่าง (เช่น การพูดต่อหน้าสาธารณะ) หรือที่สามัญกว่าก็คือ การต้องมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมในสถานการณ์โดยมากหรือทั้งหมด
ความกังวลอาจปรากฏเป็นอาการทางกายโดยเฉพาะ ๆ รวมทั้งหน้าแดง เหงื่อออก และพูดไม่ออก

เหมือนกับโรคกลัวอื่น ๆ คนไข้โรคนี้จะพยายามหลีกเลี่ยงสิ่งที่ทำให้ตนกังวล
แต่ในกรณีนี้ นี่ค่อนข้างจะสร้างปัญหามาก และมีกรณีรุนแรงที่คนไข้ไม่ยอมพบกับใครเลย

ส่วน Social physique anxiety (SPA) เป็นแบบย่อยของโรคกลัวสังคม
โดยคนไข้จะกังวลว่าคนอื่นพิจารณารูปร่างของตนว่าเป็นอย่างไร
SPA เป็นเรื่องสามัญสำหรับวัยรุ่น โดยเฉพาะเพศหญิง

### ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ

บทความหลัก: ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ
ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ (PTSD) เป็นโรควิตกกังวลที่เป็นผลของประสบการณ์สะเทือนใจ
ซึ่งอาจเป็นเหตุการณ์ที่รุนแรง เช่น การสู้รบ ภัยธรรมชาติ การถูกข่มขืน การถูกจับเป็นตัวประกัน ทารุณกรรมในวัยเด็ก การถูกเพื่อนข่มเหง และแม้แต่อุบัติเหตุที่รุนแรง
นอกจากนั้น ยังอาจเกิดจากการเครียดรุนแรงเรื้อรังเป็นระยะเวลานาน
ยกตัวอย่างเช่น มีทหารที่สามารถอดทนต่อการสู้รบเป็นครั้ง ๆ แต่ไม่สามารถรับมือกับการสู้รบอย่างต่อเนื่อง
อาการสามัญรวมทั้งระวังมากเกินไป (hypervigilance) การเห็นภาพย้อนหลัง (flashback) พฤติกรรมหลีกเลี่ยง ความวิตกกังวล ความโกรธ และความซึมเศร้า

มีวิธีการรักษาพื้นฐานหลายอย่างสำหรับคนไข้ PTSD รวมทั้งการบำบัดโดยการปรับเปลี่ยนความคิดและพฤติกรรม (CBT) จิตบำบัด และความสนับสนุนช่วยเหลือจากครอบครัวและเพื่อน ๆ
งานวิจัยในเรื่อง PTSD เริ่มต้นที่ทหารผ่านศึกสงครามเวียดนาม และผู้เคราะห์ร้ายจากภัยต่าง ๆ รวมทั้งภัยธรรมชาติ
งานศึกษาพบว่า ระดับความรุนแรงที่ประสบในภัยพิบัติเป็นตัวพยากรณ์ PTSD ที่ดีที่สุด

### โรควิตกกังวลเมื่อต้องแยก

โรควิตกกังวลเมื่อต้องแยก (Separation anxiety disorder, SepAD) เป็นความวิตกกังวลที่เกินควรและไม่เหมาะสมเกี่ยวกับการจากบุคคลหรือสถานที่
ความวิตกกังวลเช่นนี้เป็นเรื่องปกติในพัฒนาการของทารกหรือเด็ก และดังนั้น เมื่อความรู้สึกนี้เกิดเกินควรหรือไม่สมควรเท่านั้นจึงจะจัดว่าเป็นโรค

โรคเกิดนี้เกิดกับผู้ใหญ่ประมาณ 7% และเด็ก 4% แต่ว่ากรณีเด็กมักจะรุนแรงกว่า
ยกตัวอย่างเช่น แม้แต่การจากกันอย่างสั้น ๆ อาจจะทำให้เกิดความตื่นตระหนก

การรักษาเด็กตั้งแต่เนิ่น ๆ อาจช่วยป้องกันปัญหา
ซึ่งอาจรวมการฝึกพ่อแม่และครอบครัวว่าควรจะรับมือกับมันอย่างไร
เพราะว่า บ่อยครั้ง พ่อแม่จะเสริมความวิตกกังวลของเด็กเพราะไม่รู้ว่าควรจะช่วยเด็กอย่างไร
นอกจากการฝึกเด็กและครอบครัวแล้ว ยาบางอย่าง เช่น SSRI สามารถใช้บำบัดความวิตกกังวลเช่นนี้

### ความวิตกกังวลต่อสถานการณ์

ความวิตกกังวลต่อสถานการณ์ (Situational anxiety) มีเหตุจากการเกิดสถานการณ์ใหม่หรือเปลี่ยนไป
หรืออาจเกิดจากเหตุการณ์หลาย ๆ อย่างที่ทำให้บุคคลนั้นไม่ชอบ ซึ่งเป็นเรื่องที่สามัญมาก
บ่อยครั้ง บุคคลจะประสบกับความตื่นตระหนก (panic attack) หรือความวิตกกังวลอย่างรุนแรงในสถานการณ์โดยเฉพาะ ๆ
และสถานการณ์เช่นนั้นอาจไม่ทำให้คนอื่นกังวลโดยประการทั้งปวง

ยกตัวอย่างเช่น บางคนอาจไม่ชอบที่ชุมชนหรือที่แคบ ๆ ดังนั้น การรอคิวในแถวแน่นยาว เช่นที่ธนาคารหรือที่ร้านค้า อาจจะทำให้กังวลอย่างรุนแรง หรือเกิดความตื่นตระหนก (panic attack)
คนอื่นอาจจะกังวลเมื่อชีวิตเปลี่ยนไปอย่างสำคัญ เช่น การเข้ามหาวิทยาลัย การแต่งงาน การมีลูก เป็นต้น

### โรคย้ำคิดย้ำทำ

บทความหลัก: โรคย้ำคิดย้ำทำ
โรคย้ำคิดย้ำทำ (OCD) ไม่ได้จัดเป็นโรควิตกกังวลในคู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต (DSM-5) แต่จัดใน ICD-10
และ DSM-4 รุ่นก่อนก็จัดว่าเป็นโรควิตกกังวลเหมือนกัน
เป็นภาวะที่บุคคลมีความย้ำคิด (คือความคิดหรือจินตภาพที่ทำให้กังวล คงยืน และไม่ต้องการ) และ/หรือพฤติกรรมย้ำทำ (รู้สึกให้ต้องทำอะไรหรือทำพิธีกรรมที่เฉพาะเจาะจงซ้ำ ๆ) ที่ไม่ได้เกิดจากยาหรือโรคอื่น ๆ เป็นภาวะที่ทำให้เป็นทุกข์หรือมีปัญหาทางสังคม
พิธีกรรมเป็นกฎเฉพาะตนที่ต้องทำเพื่อแก้ความวิตกกังวล

OCD มีผลต่อผู้ใหญ่ประมาณ 1-2% (โดยหญิงเป็นมากกว่าชาย) และต่อเด็กและวัยรุ่นเกือบ 3%
คนไข้จะรู้ว่าอาการเป็นอะไรที่ไม่สมเหตุผล และพยายามสู้กับทั้งความคิดและพฤติกรรม
อาการสามารถสัมพันธ์กับเหตุการณ์ภายนอกที่ตนกลัว (เช่น ไฟไหม้บ้านเพราะลืมปิดเตา) หรือกังวลว่า จะทำอะไรที่ไม่สมควร
ไม่ชัดเจนว่าทำไมบางคนถึงมี OCD แต่อาจมีปัจจัยทางพฤติกรรม ทางการรู้คิด ทางพันธุกรรม และทางประสาทชีววิทยา ที่เกี่ยวข้อง
ปัจจัยเสี่ยงรวมทั้งประวัติครอบครัว ความเป็นโสด (ซึ่งอาจเป็นผลของโรค) การอยู่ในสถานะทางสังคมเศรษฐกิจที่สูง หรือไม่มีงานที่ให้ค่าตอบแทนทำ
OCD เป็นโรคเรื้อรัง
ประมาณ 20% ของคนไข้จะเอาชนะมันได้ และอีก 50% จะมีอาการอย่างน้อยลดลงโดยใช้เวลา

เหตุ
----

### ยา

ความวิตกกังวลและความซึมเศร้าอาจมีเหตุมาจากการดื่มสุรา ซึ่งในกรณีโดยมากจะดีขึ้นเมื่องดเป็นระยะเวลานาน
แม้แต่การดื่มสุราแบบพอสมควรแต่ต่อเนื่องก็อาจเพิ่มระดับความวิตกกังวลในบางคน
การติดสารต่าง ๆ รวมทั้งกาเฟอีน เอทานอล (คือแอลกอฮอล์) และเบ็นโซไดอาเซพีน อาจเป็นเหตุหรือทำอาการวิตกกังวลและความตื่นตระหนกให้แย่ลง
ความวิตกกังวลเกิดขึ้นอย่างสามัญในช่วงอดเหล้าและสามารถคงยืนนานถึง 2 ปี (เป็น post-acute withdrawal syndrome) โดยเกิดขึ้นใน 1/4 ของคนที่เลิกเหล้า

ในงานศึกษาปี 2531-2533 โรคในผู้ป่วยครึ่งหนึ่งที่หาหมอสุขภาพจิตที่คลินิกจิตเวชใน
รพ. ประเทศอังกฤษ สำหรับปัญหาต่าง ๆ รวมทั้ง โรควิตกกังวล เช่น โรคตื่นตระหนก หรือโรคกลัวการเข้าสังคม พบว่าเป็นผลของการติดเหล้าหรือยา benzodiazepine
คนไข้เหล่านี้จะกังวลเพิ่มขึ้นในช่วงอดสาร แล้วตามด้วยการหยุดความวิตกกังวล

มีหลักฐานว่าการได้รับตัวทำละลายอินทรีย์ (organic solvent) ในที่ทำงานอาจสัมพันธ์กับโรควิตกกังวล
การทาสี การใช้น้ำมันขัดเงา และการปูพรม เป็นงานที่อาจได้รับตัวทำละลายอินทรีย์อย่างสำคัญ

การใช้กาเฟอีน อาจจะเป็นเหตุหรือทำให้โรควิตกกังวลแย่ลง
รวมทั้งโรคตื่นตระหนก
คนที่มีโรควิตกกังวลอาจจะไวต่อกาเฟอีนมาก
ใน DSM-5 โรควิตกกังวลเหตุกาเฟอีน (Caffeine-induced anxiety disorder) เป็นประเภทย่อยของโรควิตกกังวลเหตุจากสารหรือยา
แต่ก็ยังเป็นประเภทย่อยของโรควิตกกังวล ไม่ใช่ประเภทย่อยของโรคที่เกี่ยวกับสารหรือสารเสพติด แม้ว่าอาการจะมาจากสารที่ใช้

การใช้กัญชาก็สัมพันธ์กับโรควิตกกังวลด้วย
แต่ว่า ความสัมพันธ์เป็นเช่นไรยังต้องศึกษาให้ชัดเจน

### อาการทางแพทย์อื่น ๆ

บางครั้ง โรควิตกกังวลอาจเป็นผลข้างเคียงของโรคระบบต่อมไร้ท่อที่เป็นเหตุให้ระบบประสาททำงานเกิน โรคเช่น เนื้องอกแบบฟีโอโครโมไซโตมา
หรืออาการไฮเปอร์ไทรอยด์

### ความเครียด

โรควิตกกังวลอาจเกิดตอบสนองต่อความเครียดในชีวิต เช่น ความกังวลเรื่องการเงิน หรือความเจ็บป่วยเรื้อรัง
ความวิตกกังวลสามัญในวัยรุ่นและผู้ใหญ่วัยต้นเพราะความเครียดในปฏิสัมพันธ์ทางสังคม ภาพพจน์ในระหว่างเพื่อนฝูง และรูปร่างหน้าตา
ความวิตกกังวลยังสามัญในผู้สูงอายุที่มีภาวะสมองเสื่อม
และโดยนัยตรงกันข้าม บางครั้งหมอก็วินิจฉัยอาการทางกายที่คล้าย ๆ กันในผู้สูงอายุ (เช่น หัวใจเต้นเร็ว) ผิดว่าเป็นโรควิตกกังวล

### กรรมพันธุ์

GAD มักจะเกิดในครอบครัว เด็กที่มีสมาชิกครอบครัวเป็นโรคมีโอกาสเป็นโรคมากกว่าถึง 6 เท่า

แม้ว่าความกังวลจะเป็นการปรับตัวอย่างหนึ่ง ในปัจจุบันมักจะในแง่ลบโดยเป็นส่วนของโรควิตกกังวล
คนที่มีโรคนี้มีระบบที่อ่อนไหวมาก
ดังนั้น ระบบจึงมักจะตอบสนองมากเกินไปต่อสิ่งเร้าที่ไม่อันตราย บางครั้ง โรคจะเกิดในบุคคลที่มีเหตุการณ์สะเทือนใจในวัยเด็ก โดยเริ่มแสดงความวิตกกังวลที่สูงขึ้นเมื่อเด็กดูจะมีอนาคตที่ลำบาก
ในกรณีเช่นนี้ โรคเกิดขึ้นเป็นตัวพยากรณ์ว่า สิ่งแวดล้อมของบุคคลจะคงความเป็นอันตรายต่อไป

#### ความคงอยู่ของความวิตกกังวล

ในระดับที่ต่ำ ความวิตกกังวลไม่ใช่เรื่องไม่ดี
และจริง ๆ แล้ว การตอบสนองทางฮอร์โมนต่อความวิตกกังวลมีวิวัฒนาการเพื่ออำนวยประโยชน์ คือช่วยให้มนุษย์ตอบสนองต่ออันตราย
นักวิจัยในสาขาการแพทย์เชิงวิวัฒนาการเชื่อว่า การปรับตัวเช่นนี้ช่วยให้มนุษย์รู้ว่าอาจมีอันตราย แล้วปฏิบัติให้เหมาะสมเพื่อให้ปลอดภัยมากที่สุด

มีหลักฐานว่า คนที่กังวลน้อยกว่ามีโอกาสเสียชีวิตสูงกว่าคนที่กังวลในระดับเฉลี่ย
เพราะว่า การไร้ความกลัวสามารถนำไปสู่ความบาดเจ็บหรือความตาย
นอกจากนั้นแล้ว คนไข้ที่มีทั้งโรควิตกกังวลและโรคซึมเศร้าปรากฏกว่า
มีอัตราการตายที่ต่ำกว่าคนที่มีเพียงโรคซึมเศร้าอย่างเดียว

อาการโรควิตกกังวลที่มีหน้าที่สำคัญรวมทั้ง ความตื่นตัวสูง การเตรียมตัวเพื่อปฏิบัติการที่ดีกว่า และโอกาสน้อยลงที่จะไม่เห็นภัย
ในป่า บุคคลที่อ่อนแอ เช่นคนที่บาดเจ็บหรือมีครรภ์ มีขีดเริ่มเปลี่ยนต่อความวิตกกังวลที่ต่ำกว่า ทำให้ตื่นตัวสูงกว่า
ซึ่งแสดงถึงประวัติทางวิวัฒนาการอันยาวนานเกี่ยวกับการตอบสนองโดยความวิตกกังวล

#### ความไม่เหมือนสภาพทางวิวัฒนาการ

มีทฤษฎีว่า อัตราความวิตกกังวลที่สูงเป็นผลจากสภาพทางสังคมที่ต่างจากยุคหินเก่า
ยกตัวอย่างเช่น ในยุคหิน มนุษย์ถูกเนื้อต้องตัวกันมากกว่า และมารดาจะอุ้มทารกมากกว่า ซึ่งทั้งสองล้วนเป็นกลยุทธ์ในการลดความวิตกกังวล
นอกจากนั้นแล้ว ปัจจุบันมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนแปลกหน้ามากกว่า เทียบกับปฏิสัมพันธ์กับญาติสนิทในอดีต

นักวิจัยเสนอว่า การขาดปฏิสัมพันธ์ทางสังคมที่สม่ำเสมอ โดยเฉพาะในช่วงวัยพัฒนา เป็นเหตุให้มีอัตราความวิตกกังวลสูง
กรณีคนไข้จำนวนมากในปัจจุบันน่าจะเกิดเพราะความไม่สอดคล้องกันของสังคมปัจจุบันกับสภาพทางวิวัฒนาการ (Mismatch theory) โดยมีคำโดยเฉพาะเรียกว่า ความไม่สอดคล้องที่ทำให้เกิดโรคจิต (psychopathogical mismatch)

ตามทฤษฎีวิวัฒนาการ ความไม่สอดคล้องจะเกิดขึ้นเมื่อบุคคลมีลักษณะสืบสายพันธุ์ (trait) ที่เป็นการปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อม แต่ผิดเพี้ยนไปจากสถานะทางสิ่งแวดล้อมในปัจจุบัน
ยกตัวอย่างเช่น แม้ว่าการตอบสนองโดยความวิตกกังวลอาจจะเป็นวิวัฒนาการเพื่อช่วยในสถานการณ์ที่เป็นภัยต่อชีวิต แต่สำหรับบุคคลที่อ่อนไหวง่ายในสังคมชนตะวันตก การได้ยินข่าวร้ายอาจทำให้เกิดปฏิกิริยารุนแรง

มุมมองทางวิวัฒนาการอาจช่วยเสริมวิธีการรักษาใหม่สำหรับโรควิตกกังวล
เพียงแค่เข้าใจว่า ความวิตกกังวลบางอย่างมีประโยชน์อาจช่วยบรรเทาความตื่นตระหนกที่สัมพันธ์กับโรคชนิดอ่อน
นักวิจัยบางท่านเชื่อว่า โดยทฤษฎีแล้ว จะสามารถบรรเทาความวิตกกังวลของคนไข้ได้โดยลดความรู้สึกว่าอ่อนแอแล้วเปลี่ยนการประเมินเหตุการณ์ใหม่

กลไก
----

### ทางชีวภาพ

ระดับที่ลดลงของกรดแกมมาอะมิโนบิวทีริก (กาบา) ซึ่งเป็นสารสื่อประสาทที่มีฤทธิ์ยับยั้งการทำงานของระบบประสาทกลาง มีส่วนร่วมให้เกิดความวิตกกังวล
ยาแก้วิตกกังวล (anxiolytic) บางอย่างออกฤทธิ์โดยควบคุมตัวรับกาบา (GABA receptor)
SSRI เป็นยาที่ปกติใช้รักษาโรคซึมเศร้ามากที่สุด แต่บ่อยครั้งก็พิจารณาว่าเป็นวิธีการรักษาอันดับแรกสำหรับโรควิตกกังวล

#### อะมิกดะลา

เขตสมองคืออะมิกดะลาเป็นศูนย์การประมวลความกลัวและความวิตกกังวล และงานศึกษาปี 2552 แสดงว่า มันอาจทำงานได้ไม่ดีในโรควิตกกังวล
ข้อมูลประสาทสัมผัสเข้าสู่อะมิกดะลาผ่านนิวเคลียส basolateral complex (ซึ่งประกอบด้วย lateral, basal, และ accessory basal nuclei)
โดยมีหน้าที่ประมวลความทรงจำเกี่ยวกับความกลัวสัมพันธ์กับประสาทสัมผัส และสื่อความอันตรายของข้อมูลไปยังระบบที่ประมวลความจำและประสาทสัมผัสอื่น ๆ ในสมอง เช่น medial prefrontal cortex และคอร์เทกซ์ประสาทสัมผัส (sensory cortices) ต่าง ๆ

เขตสำคัญอีกเขต ก็คือ central nucleus ของอะมิกดะลาที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งควบคุมการตอบสนองโดยความกลัวของสัตว์แต่ละสปีชีส์ ๆ ผ่านการเชื่อมต่อทางก้านสมอง ไฮโปทาลามัส และสมองน้อย
ในคนไข้ การทำงานร่วมกันระหว่างเขตต่าง ๆ เหล่านี้ดูจะน้อยกว่า และยังพบเนื้อขาวมากกว่าใน central nucleus อีกด้วย

ความแตกต่างอีกอย่างก็คือเขตอะมิกดะลาจะทำงานร่วมกับเขต insular cortex และ cingulate cortex น้อยกว่า ซึ่งเป็นเขตที่ควบคุมความชัดเจน/ความเด่นทั่วไป (general salience) ของสิ่งเร้า
และจะทำงานร่วมกับ parietal cortex และ prefrontal cortex มากกว่า ซึ่งเป็นเขตที่ควบคุม Executive functions
การทำงานแบบหลังแสดงว่า เป็นกลยุทธ์ที่ใช้แทนการประมวลความวิตกกังวลที่ผิดปกติของอะมิกดะลา
นักวิจัยของงานได้ให้ข้อสังเกตว่า "การทำงานคู่กันของอะมิกดะลากับ parietal cortex และ prefrontal cortex ในคนไข้ GAD อาจ...สะท้อนการใช้ระบบควบคุมการรู้คิดอย่างเป็นนิสัยเพื่อคุมความกังวลที่เกินไป"
ซึ่งเข้ากับทฤษฎีการรู้คิดที่เสนอให้ลดระดับอารมณ์ด้วยความคิดสำหรับคนไข้โรคนี้

งานศึกษาทางคลินิกและกับสัตว์แสดงว่า โรควิตกกังวลมีสหสัมพันธ์กับความลำบากในการทรงร่างกาย
โดยกลไกที่อาจทำงานผิดพลาดก็คือเขต parabrachial area ซึ่งเป็นโครงสร้างทางสมองที่หน้าที่อย่างหนึ่งก็คือประสานข้อมูลจากอะมิกดะลากับข้อมูลเกี่ยวกับความสมดุลของร่างกาย

การประมวลความวิตกกังวลในเขต basolateral ของอะมิกดะลามีหลักฐานว่า ทำให้เดนไดรต์ของนิวรอนในอะมิกดะลาเกิดการแบ่งสาขา (dendritic arborization)
ส่วน SK2 potassium channel อำนวยการยับยั้งศักยะงานและลดการแบ่งสาขา
และถ้า SK2 มีการแสดงออกเกินปกติ ระดับความวิตกกังวลในสัตว์ทดลองสามารถลดได้พร้อมกับลดระดับการหลั่งฮอร์โมน corticosterone ที่เกิดจากความเครียดโดยทั่วไป

การป้องกัน
----------

มีความสนใจเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เรื่องการป้องกันโรควิตกกังวล
มีหลักฐานเบื้องต้นที่สนับสนุนการใช้การบำบัดโดยการปรับเปลี่ยนความคิดและพฤติกรรม (CBT)
และการบำบัดที่อาศัยสติ
โดยปี 2556 ยังไม่มีวิธีการใดที่ได้ผลในการป้องกัน GAD ในผู้ใหญ่

การวินิจฉัย
-----------

โรควิตกกังวลมักเป็นภาวะที่เรื้อรังรุนแรง ซึ่งเกิดขึ้นได้ตั้งแต่อายุน้อย ๆ หรืออาจเกิดแบบฉับพลันหลังมีเหตุการณ์กระตุ้น
มักจะแย่ลงเมื่อเครียด และบ่อยครั้งเกิดพร้อมกับอาการทางสรีรภาพอื่น ๆ เช่น ปวดศีรษะ เหงื่อออก กล้ามเนื้อกระตุก หัวใจเต้นเร็ว ใจสั่น และความดันโลหิตสูง ซึ่งในบางกรณีทำให้ล้าหรือหมดแรง

ในภาษาอังกฤษทั่วไป คำว่า "anxiety" และ "fear" มักใช้แทนกันได้
แต่ในการแพทย์ ทั้งสองมีความหมายต่างกัน คือ **ความวิตกกังวล** (anxiety) เป็นสภาวะทางอารมณ์ที่ไม่น่าพอใจ โดยไม่สามารถระบุสาเหตุได้หรือรู้สึกว่าควบคุมและหลีกเลี่ยงไม่ได้ เทียบกับ **ความกลัว** (fear) ซึ่งเป็นการตอบสนองทางสรีรภาพและทางอารมณ์ต่อภัยภายนอกที่ระบุได้
ส่วนคำว่า **โรควิตกกังวล** (anxiety disorder) รวมทั้งความกลัว (เช่นโรคกลัวต่าง ๆ) และความวิตกกังวลเข้าด้วย
แบบวัดมาตรฐานทางคลินิก เช่น Taylor Manifest Anxiety Scale หรือ Zung Self-Rating Anxiety Scale สามารถใช้ตรวจจับอาการวิตกกังวล แล้วแนะว่าแพทย์ควรจะประเมินวินิจฉัยโรคเพิ่มขึ้นหรือไม่

โรควิตกกังวลมักเกิดกับความผิดปกติทางจิตอื่น ๆ โดยเฉพาะโรคซึมเศร้า ซึ่งอาจเกิดกับคนไข้โรควิตกกังวลถึง 60%
อาการของโรควิตกกังวลที่คาบเกี่ยวกับโรคซึมเศร้าพอสมควร และสิ่งแวดล้อมเช่นเดียวกันที่สามารถจุดชนวนอาการของโรคทั้งสอง อาจช่วยอธิบายการเกิดร่วมกันของโรคในระดับสูง

งานศึกษาแสดงว่า คนที่มีประวัติโรควิตกกังวลในครอบครัว โดยเฉพาะบางชนิด เสี่ยงต่อโรคสูงกว่า

ความผิดปกทางเพศ (Sexual dysfunction) บ่อยครั้งเกิดพร้อมกับโรควิตกกังวล แต่ว่ายากที่จะกำหนดว่าความวิตกกังวลเป็นเหตุ หรือว่าทั้งสองเกิดจากเหตุเดียวกัน
ลักษณะปรากฏมากที่สุดของบุคคลที่มีโรควิตกกังวลก็คือการหลีกเลี่ยงการมีเพศสัมพันธ์ การหลั่งน้ำอสุจิเร็วไป (premature ejaculation) และอวัยวะไม่แข็ง (erectile dysfunction) ในชาย และความเจ็บปวดเมื่อมีเพศสัมพันธ์ในหญิง
ความผิดปกติทางเพศสามัญเป็นพิเศษในบรรดาคนไข้โรคตื่นตระหนก คือคนที่กลัวว่าอาจเกิดอาการตื่นตระหนกในช่วงที่มีอารมณ์ทางเพศ และคนไข้ PTSD

การรักษา
--------

ทางเลือกในการรักษารวมทั้งการเปลี่ยนสไตล์ชีวิต จิตบำบัด และยา
ยังไม่มีหลักฐานที่แสดงว่าจิตบำบัดหรือยามีผลดีกว่า
ดังนั้น ขึ้นอยู่กับคนไข้ว่าต้องการอะไร และโดยมากจะเลือกจิตบำบัดก่อน

หมออาจเสนอให้ใช้วิธีอื่น ร่วมกับสิ่งที่เลือก หรือว่าถ้าทางเลือกแรกไม่สามารถลดอาการได้

### การเปลี่ยนสไตล์ชีวิต

การเปลี่ยนสไตล์ชีวิตรวมทั้งการออกกำลังกาย ซึ่งมีหลักฐานพอสมควรว่าช่วย นอนเป็นเวลา ลดการบริโภคกาเฟอีน และหยุดสูบบุหรี่
การหยุดบุหรี่มีประโยชน์เท่ากับหรือมากกว่ายา

### จิตบำบัด

การบำบัดโดยการปรับเปลี่ยนความคิดและพฤติกรรม (CBT) มีประสิทธิผลต่อการรักษาโรควิตกกังวลและเป็นวิธีการรักษาอันดับแรก
CBT ดูเหมือนจะมีประสิทธิผลเท่า ๆ กันแม้ทำทางอินเทอร์เน็ต
แม้โปรแกรมคอมพิวเตอร์เพื่อสุขภาพจิตดูจะมีอนาคตดี แต่ก็ยังเป็นอะไรที่เพิ่งลองใช้

หนังสือสอนให้ช่วยตัวเองสามารถมีส่วนในการรักษา

โปรแกรมอาศัยสติ ก็ปรากฏกว่ามีประสิทธิผลในการบริหารโรควิตกกังวล
ไม่ชัดเจนว่าการนั่งสมาธิ/กรรมฐาน (meditation) มีผลต่อความวิตกกังวลหรือไม่ และ transcendental meditation ก็ไม่ปรากฏว่าแตกต่างจากกรรมฐานอื่น ๆ

### ยา

ยาที่ใช้รักษาเป็นเบื้องต้นรวมทั้ง SSRI และ SNRI (Serotonin-norepinephrine reuptake inhibitor) สำหรับโรควิตกกังวลไปทั่ว (GAD)
ไม่มีหลักฐานที่ดีว่ายากลุ่มไหนดีกว่ากลุ่มอื่น ดังนั้น ราคามักจะเป็นตัวกำหนดยาที่เลือก
ส่วนยา Buspirone, quetiapine และ pregabalin ใช้รักษาเป็นอันดับสองสำหรับบุคคลที่ไม่ตอบสนองต่อ SSRI หรือ SNRI
มีหลักฐานด้วยว่ายากลุ่ม benzodiazepines รวมทั้ง diazepam และคโลนะเซแพมก็มีประสิทธิผล แต่ว่า มักจะไม่ค่อยใช้เพราะมีโอกาสติด

ต้องระวังการใช้ยาในคนไข้สูงอายุ เพราะว่า มีโอกาสมีผลข้างเคียงสูงกว่าเพราะโรคอื่น ๆ
การทานยาตามหมอสั่งเป็นปัญหาที่มีโอกาสมากกว่าในคนสูงอายุ เพราะว่า มีปัญหาในความเข้าใจ การมองเห็น และการจำคำสั่งของหมอได้
โดยทั่วไป ยาพิจารณาว่าไม่ช่วยในโรคกลัวโดยเฉพาะ ๆ แต่ว่า ยากลุ่ม benzodiazepine บางครั้งก็ใช้แก้คราวเกิดโรคแบบฉับพลัน

โดยปี 2550 ข้อมูลเกี่ยวกับประสิทธิผลของยาทุกอย่างก็ยังน้อยอยู่

### แพทย์ทางเลือก

มีวิธีทางเลือกหลายอย่างที่ได้ใช้บำบัดโรควิตกกังวล
ซึ่งรวมทั้งสมุนไพรคาวา (*Piper methylsticum*) ที่ประโยชน์ดูจะมากกว่าโทษ ถ้าใช้ในระยะสั้นสำหรับคนที่วิตกกังวลแบบอ่อนหรือปานกลาง
บัณฑิตยสถานแพทย์ประจำครอบครัวอเมริกัน (AAFP) แนะนำให้ใช้คาวาสำหรับคนไข้ที่มีโรควิตกกังวลแบบอ่อนหรือปานกลาง
ผู้ที่ไม่ได้ดื่มเหล้าหรือใช้ยาที่ต้องผ่านกระบวนการเมแทบอลิซึมในตับ แต่ต้องการรักษาแบบ "ธรรมชาติ"
ผลข้างเคียงของคาวาในการทดลองทางคลินิกมีน้อยและเป็นแบบอ่อน ๆ

ส่วน Inositol (ซึ่งมีอยู่ในอาหารมากมายโดยเฉพาะผลไม้รวมทั้งแคนตาลูปและส้ม) มีผลเล็กน้อยต่อคนไข้โรคตื่นตระหนกหรือ OCD
แต่ไม่มีหลักฐานเพียงพอเพื่อใช้สมุนไพร St. John's wort (*Hypericum perforatum*), Valerian (*Valeriana officinalis*), หรือพืชสกุลกะทกรก (*Passiflora*)

สุคนธบำบัดมีหลักฐานเบื้องต้นว่ามีประโยชน์ในการลดความวิตกกังวลในคนไข้โรคมะเร็งถ้าทำกับการนวด แม้ว่าจะไม่ชัดเจนว่าเป็นเพียงแค่เพิ่มผลที่ได้จากการนวดเท่านั้นหรือไม่

### เด็ก

มีวิธีการรักษาหลายอย่างที่มีหลักฐานว่ามีประสิทธิผลในการบำบัดโรควิตกกังวลในเด็ก
จิตบำบัดมักจะเลือกมากกว่าการให้ยา
การบำบัดโดยการปรับเปลี่ยนความคิดและพฤติกรรม (CBT) มีหลักฐานในการรักษาโรคในเด็กและวัยรุ่น และเป็นวิธีการรักษาอันดับแรกที่ดี
ยังมีการบำบัดอื่น ๆ ที่ไม่มีรากฐานจาก CBT อีกที่มีหลักฐานพอสมควรว่ามีประสิทธิผล ซึ่งเพิ่มวิธีการรักษาสำหรับคนไข้ที่ไม่ตอบสนองต่อ CBT

เหมือนกับผู้ใหญ่ เด็กก็สามารถรักษาได้โดยจิตบำบัด, CBT, หรือ counseling
การบำบัดครอบครัว (Family therapy) เป็นวิธีการรักษาอีกอย่างที่เด็กพบกับผู้รักษาพร้อมกับผู้ปกครองและพี่น้อง
แม้สมาชิกครอบครัวแต่ละคนจะสามารถทำการบำบัดเดี่ยว ๆ ได้ แต่การบำบัดครอบครัวปกติเป็นรูปแบบการรักษาเป็นกลุ่ม

การบำบัดด้วยศิลปะ หรือด้วยการเล่น ก็ใช้ได้ด้วย
การบำบัดด้วยศิลปะใช้บ่อยครั้งที่สุดเมื่อเด็กไม่พูด ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุการณ์สะเทือนใจหรือเพราะพิการ
การร่วมกิจกรรมงานศิลป์ช่วยให้เด็กสามารถสื่อสารกับคนอื่น ซึ่งโดยวิธีอื่นอาจจะทำไม่ได้

ส่วนในการบำบัดด้วยการเล่น ก็จะให้เด็กเล่นตามใจชอบโดยผู้รักษาจะสังเกตดูเด็ก
และอาจจะขัดจังหวะเป็นบางครั้งบางคราวด้วยคำถาม คำพูด หรือคำแนะนำ
นี่บ่อยครั้งมีประสิทธิผลที่สุดเมื่อครอบครัวของเด็กมีบทบาทสำคัญในการรักษา

ในเด็กและวัยรุ่น ถ้าจำเป็นต้องใช้ยา ยาแก้ซึมเศร้าเช่น SSRI, SNRI, และ tricyclic antidepressant อาจมีประสิทธิผล

พยากรณ์โรค
----------

พยากรณ์โรคจะต่างกันไปขึ้นอยู่กับความรุนแรงและวิธีการรักษาของแต่ละบุคคล

แต่ถ้าเด็กไม่รักษา ก็จะมีโอกาสเสี่ยงเรียนไม่ดีที่โรงเรียน การหลีกเลี่ยงกิจกรรมสังคมที่สำคัญ และการใช้สารเสพติด
เด็กโรควิตกกังวลมักจะมีโรคอื่น ๆ เช่น โรคซึมเศร้า, โรคเกี่ยวกับการรับประทาน (eating disorder), โรคซนสมาธิสั้น ทั้งแบบซน และแบบไม่ใส่ใจ

วิทยาการระบาด
-------------

ทั่วโลกโดยปี 2553 มีคนประมาณ 273 ล้าน (4.5%) ที่มีโรควิตกกังวล
เป็นโรคที่สามัญในหญิง (5.2%) มากกว่าในชาย (2.8%)
ในยุโรป แอฟริกา และเอเชีย อัตราการมีโรควิตกกังวลตลอดชีวิตอยู่ระหว่าง 9-16% และอัตราต่อปีที่ 4-7%
แต่ในสหรัฐอเมริกา ความชุกชั่วชีวิต (lifetime prevalence) อยู่ที่ 29%
และผู้ใหญ่ประมาณ 11-18% เป็นโรคทุกปี
ความต่างขึ้นอยู่กับมุมมองอาการวิตกกังวลที่ต่างกันของวัฒนธรรมต่าง ๆ และสิ่งที่สังคมมองว่าเป็นพฤติกรรมปกติ
โดยทั่วไปแล้ว โรควิตกกังวลเป็นอาการทางจิตเวชที่ชุกที่สุดในสหรัฐ ยกเว้น การเสพสารเสพติด (substance use disorder)

เด็ก
----

เหมือนกับผู้ใหญ่ เด็กก็สามารถมีโรควิตกกังวล
เด็กทั้งหมดประมาณ 10-20% จะมีโรควิตกกังวลแบบเต็มตัวก่อนจะถึงอายุ 18 ปี
ซึ่งทำให้โรคเป็นปัญหาสุขภาพจิตที่สามัญที่สุดในเด็ก ๆ

โรควิตกกังวลในเด็กบ่อยครั้งระบุได้ยากเทียบกับในผู้ใหญ่ เพราะยากที่ผู้ปกครองจะจำแนกจากความกลัวปกติของเด็ก
โดยนัยเดียวกัน โรควิตกกังวลในเด็กบางครั้งวินิจฉัยผิดว่าเป็นโรคซนสมาธิสั้น หรือเนื่องจากเด็กมักจะตีความอารมณ์ของตนว่าเป็นอาการทางกาย (เช่น ปวดท้อง ปวดหัว เป็นต้น) โรควิตกกังวลเบื้องต้นอาจสับสนกับโรคทางกายได้

ความวิตกกังวลในเด็กมีสาเหตุมากมาย
บางครั้งมีมูลฐานทางชีวภาพ หรืออาจเป็นผลของโรคอย่างอื่น เช่น โรคออทิซึม หรือกลุ่มอาการแอสเปอร์เจอร์
เด็กที่มีพรสวรรค์บ่อยครั้งเสี่ยงต่อความวิตกกังวลเกินไปมากกว่าเด็กธรรมดา
กรณีอื่น ๆ ของความวิตกกังวลมาจากเด็กที่มีประสบการณ์สะเทือนใจบางอย่าง และบางครั้ง เหตุอาจไม่สามารถระบุได้

ความวิตกกังวลในเด็กมักเป็นเรื่องที่สมกับวัย เช่น กลัวไปโรงเรียน (โดยไม่เกี่ยวกับถูกเพื่อข่มเหง) หรือไม่เก่งพอที่โรงเรียน กลัวเพื่อนไม่ยอมรับ กลัวว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับคนที่รัก เป็นต้น
ดังนั้น ลักษณะที่แยกโรควิตกกังวลจากความวิตกกังวลของเด็กที่ปกติก็คือระยะเวลาและความรุนแรงที่กลัว
ยกตัวอย่างเช่น เด็กเล็ก ๆ มักจะกังวลเมื่อจากคนที่รัก แต่โดยทั่วไปเมื่อถึงอายุ 6 ขวบอาการก็จะหายเอง เทียบกับเด็กโรควิตกกังวลที่อาจจะเป็นต่อไปเป็นปี ๆ ซึ่งขัดขวางพัฒนาการของเด็ก
และคล้าย ๆ กัน เด็กโดยมากจะกลัวความมืดและกลัวสูญเสียพ่อแม่ในช่วงหนึ่งในวัยเด็ก แต่ความกลัวนี่จะหายไปเองโดยไม่รบกวนกิจกรรมชีวิตประจำวันมาก
แต่ในเด็กโรควิตกกังวล ความกลัวความมืดหรือสูญเสียคนที่รักอาจจะเพิ่มจนกลายเป็นเรื่องหมกมุ่น ที่เด็กพยายามรับมือโดยคิดทำอะไรอย่างหมกมุ่นจนเป็นปัญหากับคุณภาพชีวิต
การเริ่มมีอาการซึมเศร้าร่วมกับโรควิตกกังวลอาจเป็นตัวบ่งว่าโรคกำลังรุนแรง ทำให้เสียหาย และทำให้พิการมากขึ้นทั้งในวัยก่อนโรงเรียนหรือในวัยเข้าโรงเรียน

เด็กก็เหมือนผู้ใหญ่เพราะสามารถมีโรควิตกกังวลได้หลายประเภท รวมทั้ง
โรควิตกกังวลไปทั่ว (GAD) - เด็กจะกังวลกับหลาย ๆ เรื่องอย่างคงยืน และความกังวลอาจปรับเข้ากับสถานการณ์ใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้น หรืออาจมีมูลฐานเพียงแค่จินตนาการแต่ยังไม่ได้เกิดจริง ๆ
การปลอบโยนมักจะไม่ค่อยได้ผล

โรควิตกกังวลเมื่อต้องแยก (SepAD) คือเด็กที่อายุมากกว่า 6-7 ขวบแต่มีปัญหาในการจากพ่อแม่ไปอาจจะมีโรคนี้
เด็กมักจะกลัวว่าจะเสียพ่อแม่ไปในช่วงเวลาที่จากกัน
และเพราะเหตุนี้ มักจะไม่ยอมไปโรงเรียน

โรคกลัวการเข้าสังคม (social anxiety disorder) ไม่ควรสับสนกับความขี้อายหรือบุคลิกแบบสนใจต่อสิ่งภายใน (introversion)
ความขี้อายบ่อยครั้งปกติ โดยเฉพาะในเด็กเล็ก ๆ
แต่เด็กโรควิตกกังวลบ่อยครั้งอยากจะร่วมกิจกรรมทางสังคม (ไม่เหมือนกับผู้ที่มีบุคลิกแบบสนใจสิ่งภายใน) แต่ไม่กล้า เพราะกลัวว่าเพื่อนจะไม่ชอบเกินเหตุ
เด็กบ่อยครั้งจะบอกตัวเองว่าทำให้คนอื่นรู้สึกไม่ดี ซึ่งอาจจะขัดกับหลักฐานที่มี
และในระยะยาว อาจจะทำให้เกิดโรคกลัวสถานการณ์ทางสังคม
แต่ว่า โรคชนิดนี้มักเป็นกับเด็กที่โตกว่าหรือเด็กก่อนวัยรุ่นมากกว่าเด็กที่อายุน้อยกว่า
โรคกลัวสังคมในเด็กอาจมีเหตุจากประสบการณ์สะเทือนใจ เช่น ไม่รู้คำตอบเมื่อครูถามในชั้นเรียน

แม้ว่าจะไม่สามัญในเด็ก โรคย้ำคิดย้ำทำ (OCD) ก็สามารถเกิดขึ้นด้วยเช่นกัน
โดยมีอัตราระหว่าง 2-4%
และก็เหมือนผู้ใหญ่ เด็กมักจะมีความคิดเชิงไสยศาสตร์เพื่อบรรเทาความวิตกกังวล คือต้องทำพิธีกรรมอะไรบางอย่าง (บ่อยครั้งเกี่ยวกับการนับ จัดแจง หรือทำความสะอาด เป็นต้น) เพื่อ "ป้องกัน" เหตุการณ์ร้ายที่ตนรู้สึกว่ากำลังจะเกิดขึ้น
แต่ไม่เหมือนกับเด็กปกติ ผู้สามารถเลิกกิจกรรมเชิงไสยศาสตร์เมื่อบอกให้เลิก แต่เด็กที่มี OCD จะไม่สามารถหยุดทำกิจกรรมเช่นนั้นได้ไม่ว่าจะขู่อย่างไร

แม้โรคตื่นตระหนก (panic disorder) จะสามัญในเด็กที่อายุมากกว่า แต่เด็กเล็ก ๆ ก็สามารถเป็นได้ด้วย
และมักจะมองผิดว่าเป็นโรคทางกายอย่างอื่น เนื่องจากมีอาการทางกายที่ชัดเจน (เช่น หัวใจเต้นเร็ว เหงื่อออก เวียนหัว คลื่นไส้ เป็นต้น) แต่อาการเหล่านี้มักจะมาพร้อมกับความกลัวอย่างรุนแรง โดยเฉพาะความกลัวตาย
และเหมือนกับผู้ใหญ่ที่เป็นโรคตื่นตระหนก เด็กอาจพยายามหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่ตนรู้สึกว่า จุดชนวนความตื่นตระหนก

เชิงอรรถและอ้างอิง
------------------

1. ↑  Aspden, Peter (2012-04-21). "So, what does 'The Scream' mean?". *Financial Times*.
2. 1 2 3 4 5  *Diagnostic and Statistical Manual of Mental DisordersAmerican Psychiatric Associati* (5th ed.). Arlington: American Psychiatric Publishing. 2013. pp. 189–195. ISBN 978-0890425558.
3. 1 2 3  "Anxiety Disorders". *NIMH*. 2016-03. สืบค้นเมื่อ 2016-08-14. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
4. 1 2 3 4 5 6 7  Craske, MG; Stein, MB (2016-06-24). "Anxiety". *Lancet (London, England)*. PMID 27349358.
5. ↑  Schacter, DL; Gilbert, DT; Wegner, DM (2011). *Psychology* (2nd ed.). New York, NY: Worth.`{{cite book}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
6. 1 2 3  Calleo, J; Stanley, M (2008). "Anxiety Disorders in Later Life: Differentiated Diagnosis and Treatment Strategies". *Psychiatric Times*. **26** (8).`{{cite journal}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
7. 1 2 3  Barker, Phil (2003-10-07). *Psychiatric and mental health nursing: the craft of caring*. London: Arnold. ISBN 978-0-340-81026-2. สืบค้นเมื่อ 2010-12-017. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
8. 1 2  Passer, Michael; Smith, Ronald; Holt, Nigel; Bremner, Andy; Sutherland, Ed; Vliek, Michael (2009). *Psychology*. McGrath Hill Education, UK: McGrath Hill.`{{cite book}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
9. ↑  "Anxiety Disorders". webmd.
10. ↑  *Psychiatry* (3rd ed.). New York: Oxford University Press. 2005. p. 75. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|editors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|editor=`) (help)
11. ↑  Varcarolis, E (2010). *Manual of Psychiatric Nursing Care Planning: Assessment Guides, Diagnoses and Psychopharmacology* (4th ed.). New York: Saunders Elsevier. p. 109.`{{cite book}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
12. 1 2  Keeton, CP; Kolos, AC; Walkup, JT (2009). "Pediatric generalized anxiety disorder: epidemiology, diagnosis, and management". *Paediatric drugs*. **11** (3): 171–83. doi:10.2165/00148581-200911030-00003. PMID 19445546.
13. ↑  "Panic Disorder". *Center for the Treatment and Study of Anxiety, University of Pennsylvania*.
14. ↑  Craske 2003 Gorman, 2000
15. ↑  Fisher, Jane E; O'Donohue, William T (2006-07-27). *Practitioner's Guide to Evidence-Based Psychotherapy*. Springer. p. 754. ISBN 978-0387283692.`{{cite book}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
16. ↑  *The Oxford Handbook of Exercise Psychology*. Oxford University Press. 2012. p. 56. ISBN 9780199930746.
17. ↑  *Post-Traumatic Stress Disorder and the Family*. Veterans Affairs Canada. 2006. ISBN 0-662-42627-4. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-14. สืบค้นเมื่อ 2021-11-10.
18. ↑  "Psychological Disorders". Psychologie Anglophone.
19. ↑  Fullerton, Carol (1997). *Posttraumatic Stress Disorder*. Washington, D.C.: American Psychiatric Press Inc. pp. 8–9. ISBN 0-88048-751-8.
20. ↑  Siegler, Robert (2006). *How Children Develop, Exploring Child Develop Student Media Tool Kit & Scientific American Reader to Accompany How Children Develop*. New York: Worth Publishers. ISBN 0-7167-6113-0.`{{cite book}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
21. ↑  
"Adult Separation Anxiety Often Overlooked Diagnosis - Arehart-Treichel 41 (13) : 30 - Psychiatr News". Psychiatric News. สืบค้นเมื่อ 2012-02-20.
22. ↑  
Shear, K.; Jin, R.; Ruscio, AM.; Walters, EE.; Kessler, RC. (2006-06). "Prevalence and correlates of estimated DSM-IV child and adult separation anxiety disorder in the National Comorbidity Survey Replication". *Am J Psychiatry*. **163** (6): 1074–1083. doi:10.1176/appi.ajp.163.6.1074. PMC 1924723. PMID 16741209. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
23. ↑  Mohatt, Justin; Bennett, Shannon M.; Walkup, John T. (2014-07-01). "Treatment of Separation, Generalized, and Social Anxiety Disorders in Youths". *American Journal of Psychiatry*. **171** (7): 741–748. doi:10.1176/appi.ajp.2014.13101337. ISSN 0002-953X.
24. ↑  "Situational Panic Attacks". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-10. สืบค้นเมื่อ 2017-02-06.
25. 1 2 3 4  
National Collaborating Centre for Mental Health, (UK) (2006). "Obsessive-Compulsive Disorder: Core Interventions in the Treatment of Obsessive-Compulsive Disorder and Body Dysmorphic Disorder,". *NICE Clinical Guidelines* (31). PMID 21834191. สืบค้นเมื่อ 2015-11-21.
26. 1 2 3 4 5  
Soomro, GM (2012-01-18). "Obsessive compulsive disorder". *BMJ clinical evidence*. **2012**. PMC 3285220. PMID 22305974.
27. 1 2  Institute for Quality and Efficiency in Health Care (IQWiG). "Obsessive-compulsive disorder: overview". *PubMed Health*. Institute for Quality and Efficiency in Health Care (IQWiG). สืบค้นเมื่อ 2015-11-21.
28. ↑  Evans, Katie; Sullivan, Michael J. (2001-03-01). *Dual Diagnosis: Counseling the Mentally Ill Substance Abuser* (2nd ed.). Guilford Press. pp. 75–76. ISBN 978-1-57230-446-8.
29. ↑  Lindsay, S.J.E.; Powell, Graham E. บ.ก. (1998-07-28). *The Handbook of Clinical Adult Psychology* (2nd ed.). Routledge. pp. 152–153. ISBN 978-0-415-07215-1.
30. ↑  Johnson, Bankole A. (2011). *Addiction medicine : science and practice*. New York: Springer. pp. 301–303. ISBN 978-1-4419-0337-2.
31. ↑  Cohen, SI (1995-02). "Alcohol and benzodiazepines generate anxiety, panic and phobias". *J R Soc Med*. **88** (2): 73–77. PMC 1295099. PMID 7769598. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
32. ↑  Morrow, LA; และคณะ (2000). "Increased incidence of anxiety and depressive disorders in persons with organic solvent exposure". *Psychosomat Med*. **62** (6): 746–750. doi:10.1097/00006842-200011000-00002. PMID 11138992.
33. ↑  
Scott, Trudy (2011). *The Antianxiety Food Solution: How the Foods You Eat Can Help You Calm Your Anxious Mind, Improve Your Mood, and End Cravings*. New Harbinger Publications. p. 59. ISBN 1-57224-926-9. สืบค้นเมื่อ 2012-10-07.
34. ↑  
Winston, AP (2005). "Neuropsychiatric effects of caffeine". *Advances in Psychiatric Treatment*. **11** (6): 432–439. doi:10.1192/apt.11.6.432.
35. ↑  Hughes, RN (1996-06). "Drugs Which Induce Anxiety: Caffeine". *New Zealand Journal of Psychology*. **25** (1): 36–42. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-09. สืบค้นเมื่อ 2017-02-06. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
36. ↑  
Vilarim, MM; DM, Rocha Araujo; Nardi, AE (2011-08). "Caffeine challenge test and panic disorder: a systematic literature review". *Expert Rev Neurother*. **11** (8): 1185–95. doi:10.1586/ern.11.83. PMID 21797659. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
37. ↑  
Vilarim, Marina Machado; Rocha Araujo, Daniele Marano; Nardi, Antonio Egidio (2011). "Caffeine challenge test and panic disorder: A systematic literature review". *Expert Review of Neurotherapeutics*. **11** (8): 1185–95. doi:10.1586/ern.11.83. PMID 21797659.
38. ↑  
Bruce, Malcolm; Scott, N; Shine, P; Lader, M (1992). "Anxiogenic Effects of Caffeine in Patients with Anxiety Disorders". *Archives of General Psychiatry*. **49** (11): 867–9. doi:10.1001/archpsyc.1992.01820110031004. PMID 1444724.
39. ↑  
Nardi, Antonio E.; Lopes, Fabiana L.; Valença, Alexandre M.; Freire, Rafael C.; Veras, André B.; De-Melo-Neto, Valfrido L.; Nascimento, Isabella; King, Anna Lucia; Mezzasalma, Marco A.; Soares-Filho, Gastão L.; Zin, Walter A. (2007). "Caffeine challenge test in panic disorder and depression with panic attacks". *Comprehensive Psychiatry*. **48** (3): 257–63. doi:10.1016/j.comppsych.2006.12.001. PMID 17445520.
40. ↑  American Psychiatric Association (2013). *Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5)*. American Psychiatric Publishing. pp. 226–230. ISBN 978-0-89042-555-8.
41. ↑  
Kedzior, Karina Karolina; Laeber, Lisa Tabata (2014-05-10). "A positive association between anxiety disorders and cannabis use or cannabis use disorders in the general population- a meta-analysis of 31 studies". *BMC Psychiatry*. **14**: 136. doi:10.1186/1471-244X-14-136. ISSN 1471-244X. PMC 4032500. PMID 24884989.
42. ↑  
Crippa, José Alexandre; Zuardi, Antonio Waldo; Martín-Santos, Rocio; Bhattacharyya, Sagnik; Atakan, Zerrin; McGuire, Philip; Fusar-Poli, Paolo (2009-10-01). "Cannabis and anxiety: a critical review of the evidence". *Human Psychopharmacology: Clinical and Experimental* (ภาษาอังกฤษ). **24** (7): 515–523. doi:10.1002/hup.1048. ISSN 1099-1077. PMID 19693792.
43. ↑  
Kantorovich, V; Eisenhofer, G; Pacak, K (2008). "Pheochromocytoma: an endocrine stress mimicking disorder". *Ann. N. Y. Acad. Sci*. **1148**: 462–8. doi:10.1196/annals.1410.081. PMC 2693284. PMID 19120142.`{{cite journal}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
44. ↑  
Guller, U; Turek, J; Eubanks, S; Delong, ER; Oertli, D; Feldman, JM (2006). "Detecting pheochromocytoma: defining the most sensitive test". *Ann. Surg*. **243**: 102–7. doi:10.1097/01.sla.0000193833.51108.24. PMC 1449983. PMID 16371743.`{{cite journal}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
45. ↑  "hyperthyroidism". medscape.
46. ↑  Patel, G; Fancher, TL (2013-12-03). "In the clinic. Generalized anxiety disorder". *Annals of Internal Medicine*. **159** (11): ITC6-1, ITC6-2, ITC6-3, ITC6-4, ITC6-5, ITC6-6, ITC6-7, ITC6-8, ITC6-9, ITC6-10, ITC6-11, quiz ITC6-12. doi:10.7326/0003-4819-159-11-201312030-01006. PMID 24297210.
47. 1 2 3  Grinde, B (2005). "An approach to the prevention of anxiety-related disorders based on evolutionary medicine" (PDF). *Preventative Medicine*. **40** (6): 904–909. doi:10.1016/j.ypmed.2004.08.001. PMID 15850894.
48. 1 2 3  Bateson, M; B. Brilot; D. Nettle (2011). "Anxiety: An evolutionary approach" (PDF). *Canadian Journal of Psychiatry*. **56** (12): 707–715.
49. 1 2  Price, John S. (2003-09). "Evolutionary aspects of anxiety disorders". *Dialogues in Clinical Neuroscience*. **5** (3): 223–236. PMC 3181631. PMID 22033473. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
50. ↑  
Lydiard, RB (2003). "The role of GABA in anxiety disorders". *J Clin Psychiatry*. **64** (Suppl 3): 21–27. PMID 12662130.
51. ↑  
Nemeroff, CB (2003). "The role of GABA in the pathophysiology and treatment of anxiety disorders". *Psychopharmacol Bull*. **37** (4): 133–146. PMID 15131523.
52. ↑  
Enna, SJ (1984). "Role of gamma-aminobutyric acid in anxiety". *Psychopathology*. **17** (Suppl 1): 15–24. doi:10.1159/000284073. PMID 6143341.
53. ↑  Dunlop, BW; Davis, PG (2008). "Combination treatment with benzodiazepines and SSRIs for comorbid anxiety and depression: a review". *Prim Care Companion J Clin Psychiatry*. **10** (3): 222–228. doi:10.4088/PCC.v10n0307. PMC 2446479. PMID 18615162.`{{cite journal}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
54. 1 2 3  Etkin, A; Prater, KE; Schatzberg, AF; Menon, V; Greicius, MD (2009). "Disrupted amygdalar subregion functional connectivity and evidence of a compensatory network in generalized anxiety disorder". *Arch Gen Psychiatry*. **66** (12): 1361–1372. doi:10.1001/archgenpsychiatry.2009.104. PMID 19996041.`{{cite journal}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
55. ↑  
Kalueff, AV; Ishikawa, K; Griffith, AJ (2008-01-10). "Anxiety and otovestibular disorders: linking behavioral phenotypes in men and mice". *Behav. Brain Res*. **186** (1): 1–11. doi:10.1016/j.bbr.2007.07.032. PMID 17822783.`{{cite journal}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
56. ↑  
Nagaratnam, N; Ip, J; Bou-Haidar, P (May–June 2005). "The vestibular dysfunction and anxiety disorder interface: a descriptive study with special reference to the elderly". *Arch Gerontol Geriatr*. **40** (3): 253–264. doi:10.1016/j.archger.2004.09.006. PMID 15814159.`{{cite journal}}`: CS1 maint: date format (ลิงก์) CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
57. ↑  
Lepicard, EM; Venault, P; Perez-Diaz, F; Joubert, C; Berthoz, A; Chapouthier, G (2000-12-020). "Balance control and posture differences in the anxious BALB/cByJ mice compared to the non anxious C57BL/6J mice". *Behav. Brain Res*. **117** (1–2): 185–195. doi:10.1016/S0166-4328(00)00304-1. PMID 11099772. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
58. ↑  
Simon, NM; Pollack, MH; Tuby, KS; Stern, TA (1998-06). "Dizziness and panic disorder: a review of the association between vestibular dysfunction and anxiety". *Ann Clin Psychiatry*. **10** (2): 75–80. doi:10.3109/10401239809147746. PMID 9669539. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
59. ↑  Balaban, CD; Thayer, JF (January–April 2001). "Neurological bases for balance-anxiety links". *J Anxiety Disord*. **15** (1–2): 53–79. doi:10.1016/S0887-6185(00)00042-6. PMID 11388358.`{{cite journal}}`: CS1 maint: date format (ลิงก์) CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
60. ↑  Mitra, R; Ferguson, D; Sapolsky, RM (2009-02-10). "SK2 potassium channel overexpression in basolateral amygdala reduces anxiety, stress-induced corticosterone secretion and dendritic arborization". *Mol. Psychiatry*. **14** (9): 847–855, 827. doi:10.1038/mp.2009.9. PMC 2763614. PMID 19204724.`{{cite journal}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
61. 1 2  Bienvenu, OJ; Ginsburg, GS (2007-12). "Prevention of anxiety disorders". *International review of psychiatry*. Abingdon, England. **19** (6): 647–54. doi:10.1080/09540260701797837. PMID 18092242. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
62. ↑  
Khoury, B; Lecomte, T; Fortin, G และคณะ (2013-08). "Mindfulness-based therapy: a comprehensive meta-analysis". *Clin Psychol Rev*. **33** (6): 763–71. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
63. ↑  
Sharma, M; Rush, SE (2014-07). "Mindfulness-based stress reduction as a stress management intervention for healthy individuals: a systematic review". *J Evid Based Complementary Altern Med*. **19** (4): 271–86. doi:10.1177/2156587214543143. PMID 25053754. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
64. ↑  Patel, G; Fancher, TL (2013-12-03). "In the clinic. Generalized anxiety disorder" (PDF). *Annals of Internal Medicine*. **159** (11): ITC6-1, ITC6-2, ITC6-3, ITC6-4, ITC6-5, ITC6-6, ITC6-7, ITC6-8, ITC6-9, ITC6-10, ITC6-11, quiz ITC6-12. doi:10.7326/0003-4819-159-11-201312030-01006. PMID 24297210. currently there is no evidence on the effectiveness of preventive measures for GAD in adult
65. ↑  Zung, WW (1971). "A rating instrument for anxiety disorders". *Psychosomatics*. **12** (6): 371–379. doi:10.1016/S0033-3182(71)71479-0. PMID 5172928.
66. ↑  Cameron, OG (2007-12-01). "Understanding Comorbid Depression and Anxiety". *Psychiatric Times*. **24** (14).
67. ↑  McLaughlin, K; Behar, E; Borkovec, T (2005-08-25). "Family history of psychological problems in generalized anxiety disorder". *Journal of Clinical Psychology*. **64** (7): 905–918. doi:10.1002/jclp.20497. PMID 18509873. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-05. สืบค้นเมื่อ 2009-06-22.`{{cite journal}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
68. ↑  Coretti, G; Baldi, I (2007-08-01). "The Relationship Between Anxiety Disorders and Sexual Dysfunction". *Psychiatric Times*. **24** (9).`{{cite journal}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
69. 1 2 3 4 5 6  Stein, MB; Sareen, J (2015-11-19). "Clinical Practice: Generalized Anxiety Disorder". *The New England journal of medicine*. **373** (21): 2059–68. PMID 26580998.
70. ↑  Taylor, G.; McNeill, A.; Girling, A.; Farley, A.; Lindson-Hawley, N.; Aveyard, P. (2014-02-13). "Change in mental health after smoking cessation: systematic review and meta-analysis". *BMJ*. **348** (feb13 1): g1151–g1151. doi:10.1136/bmj.g1151. PMC 3923980. PMID 24524926.
71. ↑  
Cuijpers, P; Sijbrandij, M; Koole, S; Huibers, M; Berking, M; Andersson, G (2014-03). "Psychological treatment of generalized anxiety disorder: A meta-analysis". *Clinical Psychology Review*. **34** (2): 130–140. doi:10.1016/j.cpr.2014.01.002. PMID 24487344. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
72. ↑  
Otte, C (2011). "Cognitive behavioral therapy in anxiety disorders: current state of the evidence". *Dialogues in clinical neuroscience*. **13** (4): 413–21. PMC 3263389. PMID 22275847.
73. ↑  
Pompoli, A; Furukawa, TA; Imai, H; Tajika, A; Efthimiou, O; Salanti, G (2016-04-13). "Psychological therapies for panic disorder with or without agoraphobia in adults: a network meta-analysis". *The Cochrane database of systematic reviews*. **4**: CD011004. PMID 27071857.
74. ↑  Olthuis, JV; Watt, MC; Bailey, K; Hayden, JA; Stewart, SH (2016-03-12). "Therapist-supported Internet cognitive behavioural therapy for anxiety disorders in adults". *The Cochrane database of systematic reviews*. **3**: CD011565. PMID 26968204.
75. ↑  Donker, T; Petrie, K; Proudfoot, J; Clarke, J; Birch, MR; Christensen, H (2013-11-15). "Smartphones for smarter delivery of mental health programs: a systematic review". *Journal of medical Internet research*. **15** (11): e247. doi:10.2196/jmir.2791. PMC 3841358. PMID 24240579.
76. ↑  Mansell, Warren (2007-06-01). "Reading about self-help books on cognitive-behavioural therapy for anxiety disorders". Pb.rcpsych.org. สืบค้นเมื่อ 2012-02-20.
77. ↑  
Roemer, L; Williston, SK; Eustis, EH (2013-11). "Mindfulness and acceptance-based behavioral therapies for anxiety disorders". *Curr Psychiatry Rep*. **15** (11): 410. doi:10.1007/s11920-013-0410-3. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
78. ↑  
Lang, AJ (2013-05). "What mindfulness brings to psychotherapy for anxiety and depression". *Depress Anxiety*. **30** (5): 409–12. doi:10.1002/da.22081. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
79. ↑  Krisanaprakornkit, T; Krisanaprakornkit, W; Piyavhatkul, N; Laopaiboon, M (2006-01-25). "Meditation therapy for anxiety disorders". *The Cochrane database of systematic reviews* (1): CD004998. doi:10.1002/14651858.CD004998.pub2. PMID 16437509.
80. ↑  Choy, Y; Fyer, AJ; Lipsitz, JD (2007-04). "Treatment of specific phobia in adults". *Clinical psychology review*. **27** (3): 266–86. PMID 17112646. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
81. ↑  
Pittler, MH; Ernst, E (2003). Pittler, Max H (บ.ก.). "Kava extract for treating anxiety". *Cochrane Database of Systematic Reviews* (1): CD003383. doi:10.1002/14651858.CD003383. PMID 12535473.`{{cite journal}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
82. ↑  
Witte, S; Loew, D; Gaus, W (2005-03). "Meta-analysis of the efficacy of the acetonic kava-kava extract WS1490 in patients with non-psychotic anxiety disorders". *Phytother Res*. **19** (3): 183–188. doi:10.1002/ptr.1609. PMID 15934028. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
83. ↑  Saeed, SA; Bloch, RM; Antonacci, DJ (2007-08). "Herbal and dietary supplements for treatment of anxiety disorders". *Am Fam Physician*. **76** (4): 549–556. PMID 17853630. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
84. 1 2  Saeed, SA; Bloch, RM; Antonacci, DJ (2007-08-15). "Herbal and dietary supplements for treatment of anxiety disorders". *American family physician*. **76** (4): 549–56. PMID 17853630.
85. ↑  Fellowes, D.; Barnes, K.; Wilkinson, S. (2004-01-01). "Aromatherapy and massage for symptom relief in patients with cancer". *The Cochrane Database of Systematic Reviews* (2): CD002287. doi:10.1002/14651858.CD002287.pub2. ISSN 1469-493X. PMID 15106172.
86. 1 2 3  Higa-McMillan, CK; Francis, SE; Rith-Najarian, L; Chorpita, BF (2015-06-18). "Evidence Base Update: 50 Years of Research on Treatment for Child and Adolescent Anxiety". *Journal of Clinical Child and Adolescent Psychology*: 1–23. doi:10.1080/15374416.2015.1046177. PMID 26087438.
87. ↑  Kozlowska, K; Hanney, L (1999). "Family assessment and intervention using an interactive are exercise". *Australia and New Zealand Journal of Family Therapy*. **20** (2): 61–69. doi:10.1002/j.1467-8438.1999.tb00358.x.`{{cite journal}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
88. ↑  Bratton, SC; Ray, D (2002). *Humanistic play therapy*. *Humanistic psychotherapies: Handbook of research and practice*. Washington, DC: American Psychological Association. pp. 369–402. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|editors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|editor=`) (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
89. ↑  *Social Phobia* จาก eMedicine
90. ↑  Swales, Pamela J; Cassidy, Erin L; Sheikh, Javaid I. "Principles and Practice of Geriatric Psychology". *Principles and Practice of Geriatric Psychiatry* (2nd ed.). Stanford University School of Medicine, Department of Psychiatry and Behavioral Sciences: 555–557. doi:10.1002/0470846410.ch101. สืบค้นเมื่อ 2012-02-13.`{{cite journal}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
91. 1 2  Vos, T; Flaxman, AD; Naghavi, M; Lozano, R; Michaud, C; Ezzati, M; Shibuya, K; Salomon, JA; Abdalla, S; และคณะ (2012-12-015). "Years lived with disability (YLDs) for 1160 sequelae of 289 diseases and injuries 1990-2010: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2010". *Lancet*. **380** (9859): 2163–96. doi:10.1016/S0140-6736(12)61729-2. PMID 23245607. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
92. 1 2  Simpson, Helen Blair, บ.ก. (2010). *Anxiety disorders : theory, research, and clinical perspectives* (1. publ. ed.). Cambridge, UK: Cambridge University Press. p. 7. ISBN 978-0-521-51557-3.
93. ↑  Kessler, RC; Berglund, P; Demler, O; Jin, R; Merikangas, KR; Walters, EE (2005-06). "Lifetime prevalence and age-of-onset distributions of DSM-IV disorders in the National Comorbidity Survey Replication". *Arch. Gen. Psychiatry*. **62** (6): 593–602. doi:10.1001/archpsyc.62.6.593. PMID 15939837. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
94. ↑  
Brockveld, Kelia C.; Perini, Sarah J.; Rapee, Ronald M. (2014). "6". ใน Hofmann, Stefan G.; DiBartolo, Patricia M. (บ.ก.). *Social Anxiety: Clinical, Developmental, and Social Perspectives* (3 ed.). Elsevier. ISBN 978-0-12-394427-6.
95. ↑  
Hofmann, Stefan G.; Asnaani, Anu (2010-12). "Cultural Aspects in Social Anxiety and Social Anxiety Disorder". *Depress Anxiety*. **27** (12): 1117–1127. doi:10.1002/da.20759. PMC 3075954. PMID 21132847. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
96. ↑  Fricchione, Gregory (2004-08-12). "Generalized Anxiety Disorder". *New England Journal of Medicine*. **351** (7): 675–682. doi:10.1056/NEJMcp022342.
97. ↑  Essau, Cecilia A. (2006). *Child and Adolescent Psychopathology: Theoretical and Clinical Implications*. 27 church road, Hove, East Sussex: Routledge. p. 79.`{{cite book}}`: CS1 maint: location (ลิงก์)
98. 1 2 3  AnxietyBC. "GENERALIZED ANXIETY". *AnxietyBC*. AnxietyBC. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-06-12. สืบค้นเมื่อ 2015-06-11.
99. ↑  Merrill, Anna. "Anxiety and Autism Spectrum Disorders". *Indiana Resource Center for Autism*. Indiana Resource Center for Autism. สืบค้นเมื่อ 2015-06-10.
100. ↑  Guignard, Jacques-Henri; Jacquet, Anne-Yvonne; Lubart, Todd I. "Perfectionism and Anxiety: A Paradox in Intellectual Giftedness?". *PLOS*. PLOS. สืบค้นเมื่อ 2015-06-10.
101. ↑  Rapee, Ronald M.; Schniering, Carolyn A.; Hudson, Jennifer L. "Anxiety Disorders During Childhood and Adolescence: Origins and Treatment" (PDF). Annual Review of Clinical Psychology. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2015-06-11. สืบค้นเมื่อ 2017-02-06.
102. 1 2 3 4 5  Shenfield, Tali. "A Primer on Child and Adolescent Anxiety". *Advanced Psychology*.
103. ↑  von Klitzing, K; White, LO; Otto, Y; Fuchs, S; Egger, HL; Klein, AM (2014). "Depressive comorbidity in preschool anxiety disorder". *J Child Psychol Psychiatr*. **55**: 1107–16.`{{cite journal}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
104. ↑  "Separation Anxiety in Children". *WebMD*. WebMD. สืบค้นเมื่อ 2015-06-11.
105. ↑  "SOCIAL ANXIETY DISORDER". *AnxietyBC*. AnxietyBC. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-06-12. สืบค้นเมื่อ 2015-06-11.
106. ↑  Biegel, DE (1995). *Caregiver burden*. *The encyclopedia of aging* (2nd ed.). New York: Springer. pp. 138–141. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|editors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|editor=`) (help)CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
107. ↑  Boileau, B (2011). "A review of obsessive-compulsive disorder in children and adolescents". *Dialogues in clinical neuroscience*. **13** (4): 401–11. PMC 3263388. PMID 22275846.
108. ↑  Harvard Medical School (2004a). "December). Children's fears and anxieties". *Harvard Mental Health Letter*. **21** (6): 1–3.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Khouzam, HR (2009-03). "Anxiety Disorders: Guidelines for Effective Primary Care. Part 1: Diagnosis". *Consultant*. **49** (3). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-08-02. สืบค้นเมื่อ 2009-06-22. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
* Khouzam, HR (2009-04). "Anxiety Disorders: Guidelines for Effective Primary Care. Part 2: Treatment". *Consultant*. **49** (4). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-06-28. สืบค้นเมื่อ 2009-06-22. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
* Vanin, John; Helsley, James (2007). *Anxiety Disorders: A Pocket Guide For Primary Care*. Humana Press. ISBN 978-1-58829-923-9.
* Craske, Michelle Genevieve (2003). *Origins of Phobias and Anxiety Disorders: Why More Women than Men?*. Amsterdam: Elsevier. ISBN 0-08-044032-0. `{{cite book}}`: `|ref=harv` ไม่ถูกต้อง (help)
* Schutz, Samantha (2006). *I Don't Want to Be Crazy: A Memoir of Anxiety Disorder*. *www.samanthaschutz.net*. PUSH. ISBN 978-0-439-80518-6.

|  |  |
| --- | --- |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* เยอรมนี
* ญี่ปุ่น
* เช็กเกีย

 |