recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**เมอร์นีอิท** หรือ **เมริต-นีอิท** เป็นพระมเหสีและผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของอียิปต์โบราณในช่วงราชวงศ์ที่หนึ่ง พระองค์อาจจะทรงเป็นผู้ปกครองอียิปต์โดยราชสิทธิของพระองค์เอง ตามบันทึกอย่างเป็นทางการหลายฉบับ หากเป็นกรณีดังกล่าวและพระมเหสีพระนามว่า นีอิทโฮเทป จากราชวงศ์ก่อนหน้านี้ ไม่เคยทรงขึ้นปกครองในฐานะผู้สำเร็จราชการแผ่นดินอิสระ พระนางเมอร์นีอิทอาจจะทรงเป็นฟาโรห์สตรีพระองค์แรกและเป็นสมเด็จพระราชินีนาถพระองค์แรกที่ทรงครองราชย์ในประวัติศาสตร์ที่บันทึกไว้ พระองค์ทรงขึ้นปกครองเมื่อประมาณ 2950 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งยังเป็นช่วงระยะเวลาที่ไม่แน่นอน พระนามของพระองค์ หมายถึง "ผู้เป็นที่รักของเทพีนีอิท" และจารึกของพระองค์ที่ก็ยังปรากฎสัญลักษณ์ของเทพเจ้าอียิปต์โบราณพระองค์นั้น พระองค์อาจจะทรงเป็นพระราชธิดาของฟาโรห์ดเจอร์ และอาจจะเป็นพระอัครมเหสีของฟาโรห์ดเจต ซึ่งหมายความว่าพระองค์จะเป็นพระราชนัดดาของฟาโรห์พระองค์แรกแห่งอียิปต์พระนามว่า นาร์เมอร์ นอกจากนี้พระองค์ยังเป็นพระราชมารดาของฟาโรห์เดน ผู้ซึ่งทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Teeter, Emily (ed.). *Before the Pyramids, The Origins of Egyptian Civilization*. The Oriental Institute of the University of Chicago, 2011, p. 207
2. ↑  Teeter, Emily (ed.). *Before the Pyramids, The Origins of Egyptian Civilization*. The Oriental Institute of the University of Chicago, 2011, p. 207
3. ↑  Wilkinson, Toby A.H. *Early dynastic Egypt* Routledge; 1 edition (14 Jun 2001) ISBN 978-0-415-26011-4 p.74
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

Motor vehicle

**เมอร์เซเดส-เบนซ์ ซีแอลเค จีทีอาร์** (อังกฤษ: Mercedes-Benz CLK GTR) เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูงและรถแข่ง เครื่องยนต์กลางลำหลัง ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (RMR) 2 ประตู 2 ที่นั่งผลิตโดยบริษัทรถยนต์สัญชาติเยอรมนี เมอร์เซเดส-เอเอ็มจี ร่วมกับเมอร์เซเดส-เบนซ์ เดิมสร้างขึ้นเพื่อใช้แข่งขันในรายการ เอฟไอเอจีทีแชมเปียนชิป (FIA GT Championship) ปี ค.ศ. 1997 ซีแอลเค จีทีอาร์ ช่วงแรกจึงเป็นรถแข่งสนาม จนมีการทำเป็นรถถนน ตามมาตรฐานในเวลาต่อมา แต่ถึงอย่างไรก็ดี แม้จะปรับเป็นรถถนนแล้ว ก็ยังจัดว่าเป็นรถแข่งสนามอยู่

ภายหลังคว้าชัยในปี ค.ศ. 1997 รถได้ปรับปรุงใหม่ในปี ค.ศ. 1998 เพื่อการแข่งในสนาม24 ชั่วโมง เลอม็อง และใช้ชื่อใหม่เป็น **CLK LM** สายการผลิต ซีแอลเค จีทีอาร์ ได้ยุติลงในปี ค.ศ. 1999 และถูกแทนที่ เมอร์เซเดส-เบนซ์ ซีแอลอาร์ เลอม็อง โปรโทไทป์

เมอร์เซเดส-เบนซ์ ซีแอลเค จีทีอาร์ ในโฉมรถถนน เคยได้รับการบันทึกจากกินเนสบุ๊ค ให้เป็นรถที่มีราคาสูงที่สุดเท่าที่เคยมีมา ด้วยราคากว่า $1,547,620(USD) ในขณะนั้น

โฉมรถถนน
--------

แม้ว่าโฉม เอฟไอเอ จีที1 จะได้ยกเลิกไปในปี ค.ศ. 1999 แต่เมอร์เซเดส ก็ได้จัดส่งโฉมรถถนนอีก 25 คันตามที่ค่ายได้ให้สัญญาไว้ ซึ่งต่างผลิตในปี ค.ศ. 1997 เพื่อที่จะใช้เป็นใบเบิกตามความต้องการของเอฟไอเอ แต่รถเหล่านี้กลับไม่ได้นำมาใช้ ซึ่งเมอร์เซเดสเลือกที่จะเก็บไว้ รถทั้ง 25 คันนี้ สร้างขึ้นโดยค่ายเอเอ็มจีในโรงงานที่อัฟฟัลเตอร์บาก ในช่วงฤดูหนาวปี ค.ศ. 1998 จนถึงช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 1999 รถเหล่านี้มีความแตกต่างจากโฉมรถแข่งเล็กน้อย มีการออกแบบให้ใช้พวงมาลัยซ้ายทั้งหมด ยกเว้นพวงมาลัยขวาพิเศษคันเดียวให้กับสมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านฮัสซานัล โบลเกียห์ แห่งบรูไน

รถใช้เครื่องยี่ห้อ อิลมอร์ (Ilmor Engineering) ขนาด 6.0L ถึง 6.9L ซึ่งสามารถให้กำลังได้ถึง 612 PS (450 kW; 604 hp) และแรงบิดที่ 775 N·m (572 lb·ft) ทางค่าย เมอร์เซเดส-เอเอ็มจี อ้างว่ารถสามารถทำอัตราเร่ง 0-100 km/h (62 mph) ได้ในเวลา 3.8 วินาที และความเร็วสูงสุดที่ 344 km/h (214 mph)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "2002 Mercedes Benz CLK GTR roadster". Thecarexperience.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-25. สืบค้นเมื่อ 2009-08-07.
2. ↑  "2002 Mercedes-Benz CLK-GTR Roadster for sale". Anamera. สืบค้นเมื่อ 2009-08-07.
ภูมิภาคของรัสเซีย
ภูมิภาคยูรัลในประเทศรัสเซียเขตสหพันธ์ยูรัลเขตเศรษฐกิจยูรัลภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ยูรัล
**ยูรัล** (รัสเซีย: Ура́л; อักษรโรมัน: Ural) เป็นพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่ตั้งอยู่รอบ ๆ เทือกเขายูรัล ระหว่างที่ราบยุโรปตะวันออกและไซบีเรียตะวันตก ซึ่งถือเป็นส่วนหนึ่งของสเตปป์ยูเรเชียน ซึ่งขยายจากเหนือจรดใต้โดยประมาณ จากมหาสมุทรอาร์กติกไปจนถึงปลายแม่น้ำยูรัลใกล้เมืองออสค์ มีพรมแดนระหว่างยุโรปและเอเชียทอดยาวไปตามฝั่งตะวันออกของเทือกเขายูรัล ภูมิภาคยูรัลส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในประเทศรัสเซีย แต่ยังรวมถึงส่วนเล็ก ๆ ของประเทศคาซัคสถานทางตะวันตกเฉียงเหนือด้วย นี่เป็นข้อมูลทางประวัติศาสตร์ ไม่ใช่หน่วยงานที่เป็นทางการ โดยมีพรมแดนทับซ้อนกับภูมิภาคใกล้เคียงของแม่น้ำวอลกาตะวันตกและไซบีเรียตะวันออก ในอดีต บางส่วนของภูมิภาคยูรัลที่มีอยู่ในปัจจุบันถือเป็นประตูสู่ไซบีเรีย หรือแม้แต่ไซบีเรียเอง และถูกรวมเข้ากับฝ่ายบริหารของวอลกา ปัจจุบันนี้ มีสิ่งที่มีชื่อเหมือนกันกับภูมิภาคยูรัลอย่างเป็นทางการสองแห่ง ได้แก่ เขตสหพันธ์ยูรัลและเขตเศรษฐกิจยูรัล ในขณะที่อย่างหลังตามพรมแดนทางประวัติศาสตร์ อดีตเป็นผลที่เกิดขึ้นทางการเมือง ซึ่งคือเขตละเว้นยูรัลตะวันตก และรวมไซบีเรียตะวันตกแทน

ศูนย์กลางตามประวัติศาสตร์ของเทือกเขายูรัลคือเชอร์ดีน ซึ่งปัจจุบันเป็นเมืองเล็ก ๆ ในดินแดนเปียร์ม โดยเปียร์มเป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตผู้ว่าการที่มีชื่อเดียวกันเมื่อ ค.ศ. 1797 อาณาเขตส่วนใหญ่ของยูรัลตามประวัติศาสตร์และสมัยใหม่ได้รวมอยู่ในเขตผู้ว่าการเปียร์ม ศูนย์กลางการบริหารของยูรัลได้ย้ายไปสเวียร์ดลอฟสค์ (ปัจจุบันคือเยคาเตรินบุร์ก) หลังจากการปฏิวัติและสงครามกลางเมือง ในปัจจุบันภูมิภาคเศรษฐกิจยูรัลไม่มีศูนย์กลางทางการปกครองอย่างเป็นทางการ ขณะที่เยคาเตรินบุร์กเป็นศูนย์กลางการปกครองของเขตสหพันธ์ยูรัล

ดูเพิ่ม
-------

* ตระกูลภาษายูรัล

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Указ Президента РФ от 13 мая 2000 г. N 849 "О полномочном представителе Президента Российской Федерации в федеральном округе" (Decree No 849 by the President of Russia on 13 May 2000)" (ภาษารัสเซีย).
2. ↑  "Ural economic region" (ภาษารัสเซีย). Great Soviet Encyclopedia. สืบค้นเมื่อ 18 June 2020.
3. ↑  "Ural (geographical)" (ภาษารัสเซีย). Great Soviet Encyclopedia. สืบค้นเมื่อ 18 June 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ยูรัล (ภูมิภาค)

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |

พิกัดภูมิศาสตร์: 60°00′N 60°00′E﻿ / ﻿60.000°N 60.000°E﻿ / 60.000; 60.000
รูปปั้นสิงโตทะเลซึ่งอยู่ห่างไปจากที่เดิมเป็นระยะทาง 120 เมตร ติดกับ One Fullerton
**เมอร์ไลออน** (อังกฤษ: Merlion; มลายู: *Singa-Laut* *ซีงา-ลาอุต*; จีน: 鱼尾狮; พินอิน: *Yúwěishī* *หยูเหว่ยซือ*) ถูกออกแบบขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของคณะกรรมการการท่องเที่ยวของสิงคโปร์ (Singapore Tourism Board - STB) ในปี 1964 – รูปปั้นนี้มีหัวเป็นสิงโต ร่างเป็นปลา ยืนอยู่บนยอดคลื่น ต่อมาไม่นานทั่วโลกก็ถือกันว่าสิงโตทะเลตัวนี้คือเครื่องหมายประจำชาติสิงคโปร์

แต่เดิมรูปปั้นนี้ตั้งอยู่ที่สวนสิงโตทะเล (Merlion Park) ข้างสะพานเอสพลาเนด (Esplanade Bridge) แม่สิงโตและลูกสิงโตได้กลายเป็นจุดสนใจของนักท่องเที่ยว มีการจัดพิธีติดตั้งสิงโตทะเลในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1972 โดยมีประธานในพิธีคือนายกรัฐมนตรีของสิงคโปร์ ณ เวลาดังกล่าว ซึ่งก็คือ นายลี กวน ยู

สิงโตตัวนี้สูง 8.6 เมตร มีน้ำหนัก 70 ตัน ทำจากวัสดุจำพวกซีเมนต์ โดยช่างฝีมือชาวสิงคโปร์ผู้เสียชีวิตไปแล้วที่ชื่อนายลิมนังเซ็ง ส่วนรูปปั้นสิงโตทะเลตัวที่สองจะมีขนาดเล็กกว่า ขนาดสูง 2 เมตรและหนัก 3 ตัน สิงโตตัวนี้ก็ถูกสร้างขึ้นโดยนายลิมเช่นกัน ตัวสิงโตทำจากวัสดุจำพวกซีเมนต์ ผิวหนังทำจากแผ่นกระเบื้อง และตาทำจากถ้วยชาสีแดงขนาดเล็ก

ผู้ออกแบบคือนายฟราเซอร์ บรูนเนอร์ (Mr Fraser Brunner) เป็นผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำแวนคลีฟ หัวรูปปั้นเป็นสิงโตหมายถึงสิงโตที่เจ้าชายซางนิลาอุตามะเคยเห็นตอนที่พระองค์พบเกาะสิงคโปร์ในปี ค.ศ. ที่ 11 ตามบันทึกของชาวมลายู ส่วนหางที่เป็นปลาคือสัญลักษณ์ของเมืองโบราณเทมาเซ็ก (หมายความว่า "ทะเล" ในภาษาชวา) ซึ่งสิงคโปร์ถูกค้นพบมาแล้ว ก่อนที่เจ้าชายนิลาจะตั้งชื่อเกาะนี้ว่า "สิงคปุระ" (หมายความว่า "สิงโต" (สิงห์) และ "เมือง" (ปุระ) ในภาษาสันสกฤต) นอกจากนี้ยังหมายถึงจุดเริ่มต้นของสิงคโปร์ที่ในอดีตเคยเป็นหมู่บ้านชาวประมง

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เมอร์ไลออน**

1. ↑  การท่องเที่ยวสิงค์โปร์
***ไรส์*** (อังกฤษ: Rise, มักเขียน RISE) เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่สองของนักร้องชาวเกาหลีใต้ แทยัง สมาชิกวงดนตรีเคป็อป บิกแบง ออกจำหน่ายในวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 2014 ต่อจากอัลบั้มแรก *โซลาร์* (2010) *ไรส์* กลายเป็นอัลบั้มเคป็อปอันดับที่สามที่เข้าชาร์ต*บิลบอร์ด* 200 นี้ได้ประจำปี ค.ศ. 2014 โดยเปิดตัวที่อันดับ 112 อัลบั้มยังขึ้นอันดับหนึ่งในชาร์ตบิลบอร์ดเวิลด์อัลบั้มชาร์ต และฮีตซีกเกอส์อัลบั้มชาร์ต ในเกาหลีใต้ อัลบั้มยังเปิดตัวที่อันดับที่หนึ่งบนแกออนอัลบั้มชาร์ตด้วย

เบื้องหลังและการบันทึกเสียง
---------------------------

"รินการีนกา" เป็นซิงเกิลแรกจากอัลบั้มนี้ โดยออกจำหน่ายล่วงหน้าก่อนออกจำหน่ายอัลบั้มเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 เพลงเป็นแนวฮิปฮอปและอีดีเอ็ม โดยขึ้นอันดับสูงสุดที่ 6 ในเกาหลีใต้ อย่างไรก็ตาม หลังจากอัลบั้มวางจำหน่ายในวันที่ 3 มิถุนายน 2014 ซิงเกิลต่าง ๆ ในอัลบั้มก็เน้นไปทางอาร์แอนด์บีมากขึ้น แทยังกล่าวว่า มีการเปลี่ยนแปลงแนวดนตรีในระหว่างการบันทึกเสียง เหตุเพราะต้นสังกัดของเขา วายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ ไม่พอใจกับเพลงที่เขากำลังทำอยู่

แทยังทำงานร่วมกับชอยซ์เธอร์ทีเซเวนและเท็ดดี พัก ผู้ช่วยทำอัลบั้มของเขาก่อนหน้านี้ รวมถึงเดอะฟลิปโทนส์และเจฮาร์ต นอกจากนี้ยังมี บอยส์นอยซ์ โปรดิวเซอร์เพลงชาวเยอรมัน และ พีเจย์ นักดนตรีชาวเกาหลีใต้ เป็นผู้ผลิตซิงเกิลต่าง ๆ ในอัลบั้ม *ไรส์* ด้วย โดยก่อนหน้านี้ทั้งสองคนเคยมีส่วนร่วมในอัลบั้มของวงบิกแบงมาก่อน เพื่อนร่วมวงอย่าง จี-ดรากอน ก็มีส่วนร่วมในอัลบั้มด้วยเช่นกัน อัลบั้มนี้ยังเป็นการร่วมมือกันครั้งแรกของแทยังและแอร์เพลย์, โช ซ็อง-ฮวัก, แฮปปีเปเรซ , บริตต์ เบอร์ตัน และผู้ผลิตและนักดนตรีอีกหลาย ๆ คน แม้ว่าแทร็กส่วนใหญ่จะเป็นแนวอาร์แอนด์บี แต่เพลง "บอดี เป็น "ดิสโก้คลาสสิก" กับ "อิเล็กทรอนิกส์ที่หนักและมีกลิ่นอายดิจิทัล" ในขณะที่เพลง "ดิสเอนต์อิต" ชวนให้นึกถึงป็อปบริติช, "เลตโก" แนวกอสเปล และ "อินโทร (ไรส์)" มีองค์ประกอบของทรอปิคอลรวมอยู่ด้วย

ชาร์ต
-----

### ประจำสัปดาห์

| ชาร์ต (2014) | ประเทศ | ตำแหน่งสูงสุด |
| --- | --- | --- |
| แกออนอัลบั้มชาร์ต | เกาหลีใต้ | 1 |
| *บิลบอร์ด* 200 | สหรัฐ | 112 |
| เวิลด์อัลบั้ม (*บิลบอร์ด*) | สหรัฐ | 1 |
| ฮีตซีกเกอส์อัลบั้ม (*บิลบอร์ด*) | สหรัฐ | 1 |
| ออริคอน | ญี่ปุ่น | 2 |

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  "K-Pop Star Taeyang Hits Billboard 200". *Billboard*. สืบค้นเมื่อ June 12, 2014.
2. 1 2  "2014년 25주차 Album Chart". *Gaon Chart*. 2014-06-19. สืบค้นเมื่อ 2017-03-15.
3. ↑  "Rise, Taeyang". *AllMusic*. สืบค้นเมื่อ 2017-03-15.
4. 1 2 3  Jeff Benjamin; Jessica Oak. "Taeyang Gives Track-By-Track Review of Record-Breaking 'Rise' Album (Exclusive Video)". *Billboard*. สืบค้นเมื่อ 2017-03-15.
5. ↑  "태양 日 솔로 앨범, 오리콘 위클리 2위 등극" (ภาษาเกาหลี). Star News. 2014-08-19. สืบค้นเมื่อ 2014-08-21.
**สนามบินเลิงนกทา** (อังกฤษ: Loeng Nok Tha Airport) ตั้งอยู่ที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 212 (ถนนชยางกูร) พื้นที่ตำบลโคกสำราญ อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร มีพื้นที่กว่า 5,700 ไร่ ทั้งนี้ โดยกองทัพบกได้สงวนไว้ใช้ในราชการ 640 ไร่เศษ มีความยาวรันเวย์ตามสถานที่เดิม 1,500 เมตร หากจะขยายความกว้างของรันเวย์เป็น 300 เมตร จะล้ำเข้าไปในเขตเช่าที่ของประชาชน 19 ราย พื้นที่ประมาณ 187 ไร่ และหากมีการขยายทางยาวของรันเวย์ขึ้นไปทางทิศเหนืออีก 1,000 เมตร เป็นระยะทางยาว 2,500 เมตร จะล้ำเข้าไปในเขตเช่าที่ของราชพัสดุอีก 14 ราย พื้นที่ประมาณ 120 ไร่เศษ เมื่อสนามบินมีทางยาวของรันเวย์ 2,500 เมตร ความกว้าง 300 เมตร จะล้ำเข้าไปในพื้นที่เช่าของราชพัสดุจำนวน 33 ราย พื้นที่ประมาณ 307 ไร่ หากรัฐบาลต้องการจะใช้พื้นที่พัฒนาเป็นสนามบินพาณิชย์สามารถดำเนินการได้ทันที

ประวัติการก่อสร้าง
------------------

สนามบินเลิงนกทา สร้างขึ้นโดยทหารสหรัฐอเมริการ่วมกับพันธมิตรอังกฤษ , ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ ในสมัยสงครามเวียดนาม เริ่มก่อสร้างในเดือนพฤศจิกายน 2506 ใช้เวลา 3 ปี จึงดำเนินการแล้วเสร็จ เดิมชื่อสนาม Crown Airfield รันเวย์เป็นพื้นคอนกรีตยาว 1,530 เมตร มีหัวท้ายเป็นแอสฟัลต์ด้านละ 150 เมตร  ความกว้างของรันเวย์ 40 เมตร ว่ากันว่า สมัยสงครามเวียดนาม สหรัฐได้สร้างสนามบินสำรองเอาไว้หลายแห่ง ทั้งในไทยและลาว เพื่อให้เครื่องบินที่ถูกยิงขัดข้อง ได้ลงจอดในสนามบินที่ใกล้ที่สุด และใช้ประโยชน์ในการลำเลียงยุทธภัณฑ์สงคราม ไม่ไกลจากสนามบินโคกตลาด ก็มีการสร้างฐานเรดาร์ขึ้นบนยอดภูหมู ซึ่งวันนี้แปรสภาพเป็น "วนอุทยานภูหมู" อยู่ในพื้นที่ อ.นิคมคำสร้อย จ.มุกดาหาร 50 กว่าปีที่แล้ว ในพื้นที่รอยต่อ 3 จังหวัด (ยโสธร-อำนาจเจริญ-มุกดาหาร) เป็นพื้นที่สีแดง มีการเคลื่อนไหวของพลพรรคทหารปลดแอกฯ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากลาว (แนวลาวอิสระ) เวียดนาม และจีน ช่วงปี 2500-2508 สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย (พคท.) ได้มาขยายงานมวลชน โดยยึดเอาหมู่บ้านสองข้างทางสายชยางกูร นับจากบ้านนาไร่ใหญ่ เขตอำนาจเจริญ ขึ้นไปทางเขตเลิงนกทา โดยใช้เงื่อนไขความยากจน และการเข้ามาสร้างสนามบินลับที่บ้านโคกตลาด เป็นเนื้อหาในการปลุกระดมชาวนาอีสานให้เห็นถึงการเข้ามารุกรานของจักรพรรดินิยมอเมริกา สนามบินลับ และฐานเรดาร์บนภูหมู เป็นรูปธรรมที่นักเคลื่อนไหวใต้ดินหยิบยกขึ้นมาอธิบายถึงสภาพความเป็น "กึ่งเมืองขึ้น" (เมืองขึ้นของสหรัฐ) ตามทฤษฎีของชาว พคท.สมัยโน้น ปลายปี 2508 สมาชิก พคท.ในแถวถิ่นอำนาจเจริญ-เลิงนกทา จึงประกาศจัดตั้งกองกำลังติดอาวุธหน่วยแรก โดยใช้ชื่อ "พลพรรคประชาชนไทยต่อต้านอเมริกา" (พล.ปตอ.) ซึ่งสี่ปีต่อมา ได้มีการเปลี่ยนชื่อ พล.ปตอ. เป็นกองทัพปลดแอกประชาชนฯ หรือ "ทปท."

อนาคตในการพัฒนา
---------------

หากมีการพัฒนาสนามบินเลิงนกทา โดยกรมการบินพลเรือน ยกขึ้นเป็นท่าอากาศยานเลิงนกทาแล้ว จะสามารถช่วยให้จังหวัดยโสธร จังหวัดอำนาจเจริญ อำเภอนิคมคำสร้อย จังหวัดมุกดาหาร อำเภอหนองพอก จังหวัดร้อยเอ็ด และอำเภอเขมราฐ อำเภอนาตาล อำเภอกุดข้าวปุ้น อำเภอโพธิ์ไทร จังหวัดอุบลราชธานี สามารถได้รับผลประโยชน์อย่างสูงสุดจากท่าอากาศยานแห่งนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และคุ้มค่าในการลงทุน

* ระยะทางมาสนามบินเลิงนกทา มีดังนี้
	+ จังหวัดอำนาจเจริญ 29 กิโลเมตร
	+ จังหวัดมุกดาหาร 50 กิโลเมตร
	+ อำเภอหนองพอก 51 กิโลเมตร
	+ จังหวัดยโสธร 80 กิโลเมตร
	+ อำเภอกุดข้าวปุ้น 83 กิโลเมตร
	+ อำเภอเขมราฐ 97 กิโลเมตร
	+ อำเภอนาตาล 117 กิโลเมตร
	+ อำเภอโพธิ์ไทร 119 กิโลเมตร

อ้างอิง
-------
ยี่ห้ออเมริกัน ทัวร์ริสเตอร์
**อเมริกัน ทัวร์ริสเตอร์** (อังกฤษ: American Tourister) เป็นยี่ห้อของกระเป๋าเดินทางชื่อดัง เริ่มแรกนายโซล คอฟเลอร์ (Sol Koffler) เป็นผู้ก่อตั้ง American Luggage Works ในเมืองโพรวิเดนซ์ รัฐโรดไอแลนด์ ประเทศสหรัฐอเมริกา ในปี ค.ศ. 1932 หรือปี ค.ศ. 1933ด้วยเงินเก็บทั้งชีวิตของเขา แต่เขาถูกกำหนดให้ขายกระเป๋าเดินทางเพียงใบละ 1 ดอลล่าห์ ในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ต่อมากิจการก้าวหน้านายคอฟเลอร์จึงเปลี่ยนชื่อเป็น*อเมริกัน ทัวร์ริสเตอร์*

ในปี ค.ศ. 1993 อเมริกันทัวร์ริสเตอร์ถูกซื้อกิจการจากบริษัท Astrum International ซึ่งเป็นผู้ผลิตกระเป๋าเดินทางแซมโซไนท์ และต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นบริษัทแซมโซไนท์ใน 2 ปีต่อมา

ปัจจุบันอเมริกัน ทัวร์ริสเตอร์นับว่าเป็นบริษัทในเครือของแซมโซไนท์ แต่มีต้นทุนในการผลิตต่ำกว่า

ดูเพิ่ม
-------

* แซมโซไนท์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Goodwin, George (2004). *The Jews of Rhode Island*. p. 268. ISBN 1584654244. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help), p. 81
2. ↑  "American Tourister, Inc. - Company History". fundinguniverse.com. สืบค้นเมื่อ 2008-11-02.
**วัลเทอร์ มิชเชิล** (เยอรมัน: *Walter Mischel*; ค.ศ. 1930 — ) เป็นนักจิตวิทยาชาวอเมริกันเชื้อสายออสเตรีย-ยิว เป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านทฤษฎีบุคลิกภาพและจิตวิทยาสังคม เขาเป็นศาสตราจาารย์โรเบิร์ต จอห์นสตัน นีเวน ด้านอักษรศาสตร์ ในภาควิชาจิตวิทยาที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย เคยเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัยหลายแห่ง

วัยเด็ก
-------

มิชเชิลเกิดเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1930 ในเวียนนา ประเทศออสเตรีย เขาและครอบครัวได้อพยพมายังสหรัฐอเมริกาหลังจากนาซียึดครองประเทศในปี ค.ศ. 1938 เขาเติบโตในบรุกลิน รัฐนิวยอร์ก และได้เรียนเป็นลูกศิษย์ของจอร์จ เคลลี และจูเลียน รอตเตอร์ ที่มหาวิทยาลัยรัฐโอไฮโอ ที่ซึ่งเขาได้สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาเอกด้านจิตวิทยาคลินิกในปี ค.ศ. 1956

ประกอบอาชีพ
-----------

มิชเชิลได้ทำการสอนที่มหาวิทยาลัยโคโลราโดตั้งแต่ ค.ศ. 1956 จนถึง ค.ศ. 1958 ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดตั้งแต่ ค.ศ. 1958 จนถึง ค.ศ. 1962 และที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดตั้งแต่ ค.ศ. 1962 และ ค.ศ. 1983 โดยหลังจากนั้น มิชเชิลได้ทำงานที่ภาควิชาจิตวิทยาในมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย

มิชเชิลได้รับเลือกเข้าสู่สมาคมวิทยาศาสตร์สหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 2004 และเข้าสู่สถาบันศิลปะและวิทยาศาสตร์อเมริกันในปี ค.ศ. 1991 ในปี ค.ศ. 2007 มิชเชิลได้รับเลือกให้เป็นประธานสมาคมวิทยาศาสตร์ทางจิต เกียรติยศอื่น ๆ ของมิชเชิลรวมไปถึงรางวัลผลงานทางวิทยาศาสตร์ดีเด่นจากสมาคมจิตวิทยาอเมริกัน รางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่นจากสมาคมวิทยาการทดลองสังคม รางวัลผลงานด้านบุคลิกภาพดีเด่นของสมาคมนักจิตวิทยาสังคมและบุคลิกภาพ และรางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่นจากภาควิชาจิตวิทยาคลินิกของสมาคมจิตวิทยาอเมริกัน เขายังเคยเป็นอดีตบรรณาธิการของไซโคโลจิคอลรีวิว และอดีตประธานภาควิชาจิตวิทยาสังคมและบุคลิกภาพของสมาคมจิตวิทยาอเมริกัน และอดีตประธานสมาคมการวิจัยบุคลิกภาพ

ผลงานด้านทฤษฎีบุคลิกภาพ
-----------------------

ในปี ค.ศ. 1968 มิชเชิลได้ตีพิมพ์บทความเฉพาะด้านที่ปัจจุบันกลายเป็นผลงานคลาสสิก เกี่ยวกับบุคลิกภาพและการประเมิน ซึ่งสร้างวิกฤตกระบวนทัศน์ในจิตวิทยาบุคลิกภาพซึ่งเปลี่ยนโฉมหน้าของการศึกษาจิตวิทยาบุคลิกภาพเป็นเวลาอีกหลายทศวรรษต่อมา มิชเชิลได้แสดงว่าการศึกษาหลายครั้งไม่สามารถสนับสนุนการสันนิษฐานสำคัญดังเดิมของทฤษฎีบุคลิกภาพได้ ที่ว่าพฤติกรรมของแต่ละบุคคลสำหรับคุณสมบัติ (เช่น ความเอาใจใส่หรือการเข้าสังคม) มีความสอดคล้องกันอย่างมากในสถานการณ์ที่แตกต่างกัน แต่การวิเคราะห์ของมิชเชิลได้เปิดเผยว่าพฤติกรรมของแต่ละบุคคล เมื่อได้วิเคราะห์อย่างใกล้ชิดแล้ว พบว่าพฤติกรรมจะมีความแตกต่างกันมากในสถานการณ์ที่แตกต่างกัน มากกว่าแสดงออกมาอย่างสอดคล้องกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lindzey, Gardner (Ed); Runyan (Ed), William M. (2007). *A History of Psychology in Autobiography, Vol. IX*. Washington, DC: American Psychological Association. pp. 229–267. doi:10.1037/11571-007.
2. ↑  Lehrer, Jonah (May 18, 2009). "Don't!: The secret of self-control". *The New Yorker*.`{{cite news}}`: CS1 maint: date and year (ลิงก์)

ดูเพิ่ม
-------

* การทดลองมาร์ชแมลโลว์สแตนฟอร์ด

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Columbia University Department of Psychology: Walter Mischel
**วัลเดเมียร์ เปไรรา** (Valdemir Pereira) นักมวยสากลชาวบราซิล เกิดเมื่อ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 ที่ Cruz das Almas สถิติการชก 25 ครั้ง ชนะ 24 (น็อค 15) แพ้ 1

ประวัติ
-------

เปไรรา เคยชกมวยสากลสมัครเล่นและเคยติดทีมชาติบราซิลไปแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกเมื่อ พ.ศ. 2543 ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย แต่แพ้นักมวยจากตุรกีตกรอบสอง ไม่ได้รับเหรียญรางวัล จากนั้น เปไรราหันมาชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2544 และได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท IBF ที่ว่างกับฟ้าประกอบ รักเกียรติยิม และเป็นฝ่ายชนะคะแนนได้ครองแชมป์โลกเมื่อ พ.ศ. 2549 เขาเสียแชมป์ในการป้องกันตำแหน่งครั้งแรกให้กับ อีริก อายเคน โดยเป็นฝ่ายแพ้ฟาวล์เนื่องจากชกต่ำกว่าเข็มขัด แม้มีข่าวว่าจะมีการชกแก้มือกันอีกครั้ง แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้ชกกันอีกเลย

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ WBA Fedelatin รุ่นเฟเธอร์เวท
	+ ชิง 11 ธันวาคม 2547 ชนะคะแนน ปาสเตอร์ ฮุมเบอร์โต มัวริน ที่ บราซิล
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 28 มกราคม 2548 ชนะคะแนน วายเบอร์ การ์เซีย ที่ สหรัฐ
	+ สละแชมป์
* แชมป์โลกรุ่นเฟเธอร์เวท IBF
	+ ชิง 20 มกราคม 2549 ชนะคะแนน ฟ้าประกอบ รักเกียรติยิม ที่ สหรัฐ
	+ เสียแชมป์ 13 พฤษภาคม 2549 แพ้ฟาวล์ อีริค ไอเกน ยก 8 ที่ สหรัฐ

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2012-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
*บุคคลนี้ เป็นคนละคนกับ ฮัวหยง (สามก๊ก)*

ฮัวหยง / Hua Rong (ในสำเนียงจีนอ่านเป็น ฮวาหรง ; ส่วนในฉบับแปลไทยของสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ อ่านเป็น ฮวยหยง) เป็นผู้กล้าอันดับที่ 9 ของเขาเหลียงซาน ในเรื่องซ้องกั๋ง เขาถูกบรรยายไว้ว่า เป็นชายหนุ่มรูปร่างดี ไหล่กว้าง เอวเล็ก และมีฝีมือในการยิงธนู เขารับราชการที่ค่ายชิงฟง โดยรับตำแหน่งเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ ในขณะที่ หลิวเกา (劉高 ท.เล่ากอ) รับตำแหน่งเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น

เหตุการณ์ค่ายชิงฟง
------------------

เมื่อซ่งเจียงมาเยือนค่ายชิงฟง ฮัวหยงก็ได้ต้อนรับเป็นอย่างดี ทางด้านซ่งเจียงก็ได้เล่าความซึ่งอาศัยกับเยี่ยนชุนที่เขาชิงฟง และช่วยเหลือภรรยาของหลิวเกา ฮัวหยงได้ฟังดังนั้นก็พูดว่า "หญิงเช่นนี้ ปล่อยให้พวกโจรทำเสียยับเยินคงดี" ซ่งเจียงก็พูดกับฮัวหยงว่า "นี่พี่เห็นว่า นางเป็นภรรยาของเพื่อนของน้อง ทำไมน้องจึงพูดเช่นนี้" ฮัวหยงจึงได้เล่าความซึ่งตัวหลิวเกาและภรรยา ขูดรีดเงินและคอยรังแกชาวบ้านให้ซ่งเจียงฟัง ซ่งเจียงจึงเสนอแนวคิดผูกมิตรให้ฮัวหยง เพื่อไม่ให้ฮัวหยงมีปัญหากับหลิวเกา

ต่อมา ฮัวหยงกับซ่งเจียงถูกจับ ด้วยข้อหาสมคบคิดกับโจร (ซึ่งตัวหลิวเกา ได้แจ้งความเท็จกับเจ้าเมือง) แต่โชคดีที่เยี่ยนชุนและพรรคพวกได้ช่วยเหลือออกมา ฮัวหยงได้ฆ่าหลิวเกาตาย ส่วนหวงซิ่นต้องขอกำลังหนุนจากเจ้าเมือง ซึ่งทางเจ้าเมืองได้ส่งฉินหมิงมาช่วย แต่แล้วฉินหมิงกับหวงซิ่นก็พาไปเข้ากับซ่งเจียง เมื่อเจ้าเมืองรู้ข่าวการทรยศของฉินหมิง จึงตัดสินใจสั่งประหารครอบครัวของฉินหมิง ทางด้านฮัวหยงได้มอบน้องสาวของตนเอง ไปเป็นภรรยาให้กับฉินหมิง เพื่อทดแทนที่ภรรยาคนเก่าของเขา ซึ่งถูกเจ้าเมืองสั่งประหารไปก่อนหน้านี้

ชีวิตที่เขาเหลียงซาน และ การเสียชีวิต
-------------------------------------

เมื่อฮัวหยงได้เป็นส่วนหนึ่งของเขาเหลียงซาน ก็ได้ออกรบมาในหลายสมรภูมิ ยกตัวอย่างเช่น เมื่อครั้งศึกที่เมืองเกาถังโจว (高唐州 ท.กอตังจิว ; ปัจจุบันคือเขตเกาถัง มณฑลซานตง) เขาได้สังหาร เซียหยวนฮุ่ย (薛元輝 ท.ซิง่วนฮุย) ซึ่งเป็น 1 ใน 3 ทหารเอกแห่งเมืองเกาถังโจว

ต่อมา เขาได้เป็น 1 ใน 8 ขุนพลทัพหน้า ร่วมกับ จูถง จางชิง หยางจื้อ สวีหนิง สั่วเฉา สื่อจิ้น และ มู่หง อีกทั้งเป็นหนึ่งในผู้กล้าที่รอดตายจากศึกฟางล่าและได้รับรางวัลจากฮ่องเต้ เมื่อฮัวหยงรู้ว่าซ่งเจียงถูกวางยา จึงตัดสินใจไปที่เมืองชูโจวพร้อมกับอู๋ย่ง และได้ผูกคอตายข้างสุสานของซ่งเจียงและหลี่ขุย

อ้างอิง
-------

* Keffer, David. "Outlaws of the Marsh: A Somewhat Less Than Critical Commentary". *Poison Pie Publishing House*. Retrieved 19 December 2016.
* Miyamoto, Yoko (2011). "Water Margin: Chinese Robin Hood and His Bandits" เก็บถาวร 2020-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *Demystifying Confucianism*. Retrieved 19 December 2016.
ปริซึมสามเหลี่ยม
**ปริซึม** (prism) ในทางทัศนศาสตร์ เป็นอุปกรณ์สำหรับทำให้แสงเกิด การกระจาย การหักเห การหักเหสองแนว การสะท้อนกลับทั้งหมด ทำขึ้นจาก ทรงหลายหน้า ที่ใช้วัสดุเป็นตัวกลางที่โปร่งใส เช่น แก้ว หรือ ควอตซ์ โดยมากแล้วจะใช้ทรงปริซึมสามเหลี่ยม

ภาพรวม
------

 การกระจายแสงโดยปริซึม
เนื่องจากดรรชนีหักเหแสงของวัสดุแปรผันตาม ความยาวคลื่น ของแสง ทิศทางของแสงที่ผ่านปริซึมจึงแปรผันตามความยาวคลื่น ปรากฏการณ์นี้เรียกว่า การกระจาย สามารถทำให้แสงแยกเป็นสเปกตรัมได้

ปริซึมยังใช้เพื่อเป็นตัวเปลี่ยนทิศทางของแสงโดยทำให้เกิดการสะท้อนกลับทั้งหมด ในกรณีนี้ ระนาบที่แสงตกกระทบปริซึมและออกจากปริซึมจะตั้งฉากกับทิศทางการเดินทางของแสง และจะไม่เกิดการกระจายของแสงเนื่องจากการหักเห ตัวอย่างเช่น ใน กล้องสองตา ภาพจะกลับด้านเพื่อสร้างภาพตั้งตรง (ปริซึมปอร์โร, ปริซึมหลังคา) หรืออย่างเช่น ในช่องมองภาพของกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว แกนเชิงแสงจะหักเลี้ยวสามครั้งก่อนจะไปสู่ช่องมองภาพ (เพนทาปริซึม)

ปริซึมรูปวงแหวนขนาดใหญ่บางครั้งถูกวางไว้รอบ ๆ เลนส์แฟรแนลที่ใช้ในประภาคารเพื่อเป็นตัวเสริม

นอกจากนี้แล้วยังมีปริซึมสำหรับทำเป็นโพลาไรเซอร์ โดยแยกทิศทางการเดินทางของแสงตามโพลาไรเซชัน หรือส่งผ่านแสงโพลาไรซ์เพียงทิศทางเดียว

ปริซึมชนิดต่าง ๆ ตามการใช้งาน
-----------------------------

### สเปกโทรสโกปี

* ปริซึมกระจายแสง
* ปริซึมอับเบอ
* ปริซึมเปลลิน–โบรกา
* ปริซึมอามีชี
* กริซึม
* ลูกบาศก์มุม

### หักเปลี่ยนทิศทางหรือแยกลำแสง

 เพนทาปริซึม
* เพนทาปริซึม
* ปริซึมปอร์โร
* ปริซึมปอร์โร–อับเบอ
* ปริซึมอับเบอ–เคอนิช
* ปริซึมชมิท–เพชาน
* ปริซึมโดฟ
* ปริซึมไดโครอิก
* ปริซึมหลังคาอามีชี

### โพลาไรเซชัน

 ปริซึมวอลลัสตัน
* การแยกโดยการสะท้อนกลับทั้งหมด
	+ ปริซึมนิคอล
	+ ปริซึมกลาน–ทอมป์สัน
	+ ปริซึมกลาน–ฟูโก
	+ ปริซึมกลาน–เทย์เลอร์
* การแยกโดยการหักเห
	+ ปริซึมวอลลัสตัน
	+ ปริซึมโรชง
	+ ปริซึมเซนาร์มง
* สี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนแฟรแนล
**การตรวจพลาสมารีเอจินแบบรวดเร็ว** หรือ **การตรวจราพิดพลาสมารีเอจิน** (อังกฤษ: rapid plasma reagin test; **RPR test** หรือ **RPR titer**) เป็นชนิดหนึ่งของการตรวจบ่งโรคอย่างรวดเร็ว ที่หาแอนทีบอดีไม่เฉพาะเจาะจงในเลือดของผู้ป่วย ซึ่งอาจให้ระบุการติดเชื้อซิฟิลิส หรือ เทรหาเนมาโตเซสชนิดไม่ได้เกิดจากเพศสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ ได้ วิธีนี้เป็นหนึ่งในการตรวจซิฟิลิสชนิดไม่ใช่เทรโปเนมา (ควบคู่ไปกับ การตรวจแบบวาสเซอร์มาน และการตรวจ VDRL) คำว่า *รีเอจิน* (reagin) แปลว่าการตรวจโรคแบบนี้ไม่ได้มองหาแอนทีบอดีที่มาตอบสนองต่อแบคทีเรียนั้น ๆ (ซึ่งหมายถึงแบคทีเรีย *Treponema pallidum*) แต่เป็นการหาแอนทีบอดีที่สร้างขึ้นเพื่อตอบสนองต่อสารที่หลั่งโดยเซลล์ที่ถูกทำอันตรายโดย *T. pallidum* (ซึ่งคือคาร์ดิโอลิพิน กับ เลซิธิน) ดั้งเดิมแล้ว การตรวจซิฟิลิสจากเซรัม (syphilis serologic testing) นั้นทำได้ด้วยการใช้การตรวจแบบไม่มีเทรโปเนมา (ontreponemal test; NTT) เช่นการตรวจแบบ RPR หรือ VDRL โดยผลที่เป็นบวกจะยืนยันโดยใช้การตรวจแบบเทรโปเนมา (treponemal test; TT) เช่น TPPA หรือ FTA-ABS อัลกอริธึมการตรวจแบบนี้ในปัจจุบันได้รับการยอมรับและใช้งานโดยกรมควบคุมโรคของสหรัฐ (CDC) นอกจากการตรวจซิฟิลิสแล้ว การตรวจแบบ RPR ยังใช้ทิเทอร์เพื่อติดตามความคืบหน้าของโรคและการตอบสนองต่อการรักษาตามเวลาได้

อัลกอริธึมดั้งเดิมใช้ NTT ตามด้วย TT นี่ยังคงเป็นมาตรฐานในหลายประเทศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Morshed, Muhammad G.; Singh, Ameeta E. (2015). "Recent Trends in the Serologic Diagnosis of Syphilis". *Clinical and Vaccine Immunology*. **22** (2): 137–147. doi:10.1128/CVI.00681-14. PMC 4308867. PMID 25428245.
**ปลาอินทรีจุด** หรือ **ปลาอินทรีดอก** หรือ **ปลาอินทรีข้าวตอก** (อังกฤษ: Indo-Pacific king mackerel, Spotted seerfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Scomberomorus guttatus*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง จำพวกปลาอินทรี ในวงศ์ปลาอินทรี หรือปลาทูน่า (Scombridae)

ตารางแสดงปริมาณการประมงปลาอินทรีจุดเป็นตัน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 ถึง ค.ศ. 2009 ตามข้อมูลขององค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ (FAO)
เนื้อปลาอินทรีจุดหั่นทอด หรือ "เบกาฮื้อ"
จัดเป็นปลาอินทรีขนาดเล็กกว่าปลาอินทรีชนิดอื่น นับเป็นปลาอินทรีอีกชนิดหนึ่งที่พบได้ในประเทศไทย นอกจากปลาอินทรีบั้ง (*S. commerson*) มีรูปร่างลำตัวค่อนข้างกลม และเรียวยาว ด้านข้างลำตัวครึ่งบนมีแต้มด้วยจุดสีดำหรือสีเทาคล้ายลายข้าวตอก ส่วนปากมีมุมปากยาว ปากอ้าได้กว้าง จะงอยปากแหลม ภายในปากมีฟันแหลมคม ครีบหลังแบ่งเป็น 2 ส่วน ก้านครีบด้านหน้าเป็นก้านครีบแข็ง ส่วนก้านครีบหลังมีลักษณะเหมือนกับก้านครีบก้นที่ประกอบด้วยก้านครีบอ่อน และถัดมาจะเป็นครีบฝอย ส่วนครีบหูหรือครีบอกมีขนาดเล็ก ครีบท้องมีขนาดเล็กสุด ครีบหางมีขนาดใหญ่ ลักษณะครีบเว้าลึก เป็นรูปวงเดือย มักอยู่รวมกันเป็นฝูง ว่ายน้ำรวดเร็ว ลำตัวยาวประมาณ 40-55 เซนติเมตร 

นิยมนำมาปรุงอาหารต่าง ๆ และแปรรูปเป็นปลาเค็มหรือหั่นเป็นชิ้นทอด ที่ภาษาแต้จิ๋วเรียก "เบกาฮื้อ" (จีน: 土魠魚) รวมถึงตกเป็นเกมกีฬา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Collette, B. Di Natale, A. Fox, W. Juan Jorda, M. & Nelson, R. (2011). "*Scomberomorus guttatus*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 4 December 2009.`{{cite web}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. 1 2  ราชบัณฑิตยสถาน. *พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๒๕*. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์อักษรเจริญทัศน์, 2539. 976 หน้า. หน้า 948. ISBN 974-8122-79-4

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาอินทรีจุด**

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Scomberomorus guttatus ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
ปริซึมวอลลัสตัน
**ปริซึมวอลลัสตัน** (Wollaston prism) เป็นอุปกรณ์ทางแสงที่คิดค้นโดยวิลเลียม ไฮด์ วอลลัสตัน ใช้เป็นโพลาไรเซอร์ โดยจะทำการสุ่มแบ่งแสงโพลาไรซ์หรือไม่โพลาไรซ์ออกเป็นลำแสงโพลาไรซ์แบบเส้นตรงสองลำตั้งฉากกัน

ปริซึมวอลลัสตันประกอบขึ้นจากปริซึมสองอันวางตั้งฉากกัน ซึ่งโดยทั่วไปแล้วทำขึ้นจากแคลไซต์ โดยเชื่อมส่วนฐานของปริซึมสามเหลี่ยมมุมฉากสองอันที่มีแกนลำแสงตั้งฉากกัน แสงจะแยกออกจากกันหลังจากออกจากปริซึมและได้ลำแสงโพลาไรซ์ 2 ลำ มุมเบี่ยงเบนถูกกำหนดโดยมุมลิ่มของปริซึมและความยาวคลื่น ปริซึมชนิดนี้ที่มีจำหน่ายทั่วไปมีมุมเบี่ยงเบนตั้งแต่น้อยกว่า 1° ไปจนถึงประมาณ 45°

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Molecular Expressions Microscopy Primer: Specialized Microscopy Techniques - Wollaston Prisms: Interactive Java Tutorial". Florida State University. สืบค้นเมื่อ 25 May 2010.
2. ↑  "Wollaston prism". *AMS Glossary*. สืบค้นเมื่อ 2013-04-29.

แหล่งอ่านเพิ่มเติม
------------------

* Spie.org คุณสมบัติโพลาไรเซชันของปริซึมและตัวสะท้อนแสง 3.1.7 ปริซึมโพลาไรซ์ของวอลลัสตันเก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Azooptics.com Wollaston Prism - คำจำกัดความและการประยุกต์ใช้เก็บถาวร 2017-05-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Hyperphysics.phy Wollaston Prismเก็บถาวร 2020-06-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดนิเทศราษฎร์ประดิษฐ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพืชอุดม อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินทั้งหมด 10 ไร่ 3 งาน 96 ตารางวา อยู่ริมคันคลองสิบสามสายกลาง ปัจจุบันมีพระปลัดทวีทรัพย์ สนฺตมโน เป็นเจ้าอาวาส

วัดนิเทศน์ราษฎร์ประดิษฐ์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2437 โดยเจ้าไพรงาม หรือสง่างาม สร้างขึ้นในที่ดินของตนเอง และขนานนามว่า **วัดบ้านเจ้า** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2439 ต่อมาที่ดินได้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้อื่น ขุนนิเทศน์คอไห (แดงทับทิมโต) ร่วมกับชาวบ้านในท้องถิ่นนั้นจัดซื้อที่ดินให้เป็นกรรมสิทธิ์ของวัดให้ถูกต้อง เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2478 พร้อมกับได้เปลี่ยนนามวัดเป็น "วัดนิเทศน์ราษฎร์ประดิษฐ์" ทางวัดได้สอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2498 เป็นต้นมา ปัจจุบันยังจัดอบรมคุณธรรม จริยธรรม ให้แก่เยาวชนทุกวันอาทิตย์

หลวงพ่อบุญลือ หรือ พระครูพินิจธัญโสภณ เจ้าอาวาสรูปที่ 4 ท่านริเริ่มพัฒนาด้วยการบุรณปฏิสังฆรณ์เสนาสนะภายในวัดอย่างต่อเนื่อง ครั้นถึงเทศกาลทอดกฐิน ได้นำรายได้จากการทอดกฐิน ครึ่งหนึ่งมอบให้กับโรงเรียนเทพศรินท์คลองสิบสาม ส่วนอีกครึ่งหนึ่งนำมาพัฒนาวัด และยังช่วยเหลือรักษาชาวบ้านที่เจ็บป่วยจากโรคภัยไข้เจ็บรวมทั้งที่ชาวบ้านโดนทำคุณไสยศาสตร์ต่าง ๆ หลวงพ่อบุญลือก็ใช้วิชาอาคมปัดเป่าถอดถอนคุณไสยเหล่านั้นออกไปจนหายเป็นปกติ ชื่อเสียงของท่านเป็นที่รู้จักไปทั่วทั้งชาวไทยพุทธและชาวไทยมุสลิม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนิเทศราษฎร์ประดิษฐ์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดนิเทศราษฎร์ประดิษฐ์สร้างวัตถุมงคล"หลวงพ่อบุญลือ"อดีตเจ้าอาวาส". ข่าวเจาะลึก. 7 กรกฎาคม 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**ปลาอินซีเน็ตหางแดง** หรือ **ปลาหงส์หางแดง** (อังกฤษ: Flagtail prochilodus, Silver prochilodus, Flagtail characin; โปรตุเกส: *Jaraqui* (ในบราซิล); ชื่อวิทยาศาสตร์: *Semaprochilodus taeniurus*) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาอินซีเน็ต (Prochilodontidae)

มีรูปร่างทั่วไปคล้ายปลาในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มาก ดวงตากลมโต ริมฝีปากหนาและใหญ่ และปากขยับไปมาตลอดเวลา เกล็ดมีขนาดเล็กมีสีเงินแวววาว เมื่อยังเล็กจะมีลายแถบและจุดสีดำกระจายอยู่บริเวณลำตัวค่อนไปทางโคนหาง มีเกล็ดบริเวณเส้นข้างลำตัวประมาณ 48 เกล็ด โคนหางคอดเล็ก ครีบท้องมีสีแดงสด ครีบหลังมีขนาดใหญ่และตั้งชี้ขึ้น ซึ่งครีบเหล่านี้เมื่อปลาโตขึ้นจะยิ่งชี้แหลมและสีสดยิ่งขึ้น ในบางตัวปลายครีบหลังอาจแหลมยาวคล้ายปลายผืนธง ครีบหางเป็น 2 แฉก มีขนาดใหญ่ ครีบหางและครีบก้นมีลายแถบสีดำเป็นทางตรงบนพื้นสีแดง

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร อาจใหญ่ได้ถึง 35 เซนติเมตร เป็นปลาที่ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ กินอาหารได้ทั้งพืชและสัตว์ พบกระจายพันธุ์ในลุ่มแม่น้ำอเมซอน ในทวีปอเมริกาใต้ โดยใช้ปากที่ขยับไปมาตลอดนั้นตอดอาหารจำพวกอินทรีย์วัตถุหากินตามพื้นน้ำหรือตะไคร่น้ำที่เกาะตามแก่งหินต่าง ๆ มีพฤติกรรมผสมพันธุ์หมู่และวางไข่ได้ครั้งละประมาณ 100,000 ฟอง

เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในท้องถิ่น และมีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยจะนิยมเลี้ยงไว้เพื่อทำความสะอาดภายในตู้เลี้ยง เพราะเป็นปลาที่เก็บเศษอาหารกินทำให้ตู้เลี้ยงสะอาดได้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังมีความเชื่ออีกว่า เมื่อเลี้ยงคู่กับปลาอะโรวาน่าหรือปลามังกรด้วยแล้ว จะถือเป็นมงคล เหมือนหงส์คู่มังกร เพราะปลาชนิดนี้มีเรียกในภาษาจีนว่า "เฟยหง" (จีนตัวเต็ม: 飛鳳) แปลว่า "ปลาหงส์" ซึ่งในราวปี พ.ศ. 2546-พ.ศ. 2547 ได้มีการบอกกล่าวกันเป็นทอด ๆ ในอินเทอร์เน็ตถึงคุณสมบัติของปลาชนิดนี้ ทำให้มีราคาขายพุ่งขึ้นไปเกือบตัวละ 1,000 บาท ในปลาขนาดเล็กขนาดไม่เกิน 5 นิ้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Humboldt, F.H.A. & Valenciennes, A. 1821: Recherches sur les poissons fluviatiles de l'Amérique Équinoxiale. In: Voyage de Humboldt et Bonpland, Deuxième partie. Observations de Zoologie et d'Anatomie comparée. Paris. **2** (Title page 1833): 145-216, Pls. 45-52.
2. ↑  Castro, R.M.C. & Vari, R.P. in Reis, R.E. S.O. Kullander, and C.J. Ferraris, Jr. 2003: Check list of the freshwater fishes of South and Central America.: i-xi + 1-729. PDF
3. ↑  หน้า 24-27, *คู่เหมือนที่แตกต่าง*. "Aqua Knowledge" โดย RoF. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 51: กันยายน 2014
4. ↑  Castro, R.M.C. y R.P. Vari, 2003: *Prochilodontidae* (Fannel mouth characiforms). p. 65-70. A: R.E. Reis, S.O. Kullander y C.J. Ferraris, Jr. (eds.) Checklist of the Freshwater Fishes of South and Central America. Porto Alegre: EDIPUCRS, Brasil.
5. ↑  "Varieties". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-17. สืบค้นเมื่อ 2014-09-18.
6. ↑  หนังสือ (แอบ) คุยเรื่องปลาตู้ โครงการ 2 ปลาอโร ตัวเป็นวา น่าเลี้ยง โดย Nanconnection: สำนักพิมพ์ซีเอ็ดยูเคชั่น พ.ศ. 2546 ISBN 9745348651

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาอินซีเน็ตหางแดง (อังกฤษ)


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Semaprochilodus taeniurus***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Semaprochilodus taeniurus ที่วิกิสปีชีส์
**วัดนิคมธรรมาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 86 ตารางวา

วัดนิคมธรรมารามเริ่มทำการก่อสร้างประมาณ พ.ศ. 2494 บริเวณหัวเขาท่าเพชร เดิมชาวบ้านเรียกชื่อตามที่ตั้งว่าว่า **วัดหัวเขา** ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดนิคมธรรมาราม" เมื่อ พ.ศ. 2499 เนื่องจากอยู่ใกล้บริเวณเขตนิคมสร้างตนเองขุนทะเล จนได้รับประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2522 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2526 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 19.70 ยาว 30 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8.10 เมตร ยาว 26.20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 24 สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยชั้นเดียว กุฏิสงฆ์ จำนวน 18 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 15.25 เมตร ยาว 22.35 เมตร ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก มณฑปอดีตเจ้าอาวาส ศาลาประดิษฐานพระประจำวัน เมรุ หอระฆัง โรงครัว เรือนเก็บพัสดุ และกุฏิเจ้าอาวาส

ปูชนียวัตถุได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สูง 81 นิ้ว พระประธานประจำศาลการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 36 นิ้ว สูง 55 นิ้ว พระสังกัจจายน์ ขนาดหน้าตักกว้าง 162 นิ้ว สูง 177 นิ้ว

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการสมบุญ ฐิตฉน์โท พ.ศ. 2493–2533
* พระครูโสภณวีรธรรม พ.ศ. 2533
* พระอธิการพร้อม ปสุโต พ.ศ. 2532–2543
* พระมหาไพโรจน์ เขมวีโร พ.ศ. 2544–2548
* พระครูสุตธรรมวาที
* พระมหาสุรินทร์ สุรินฺโท
* พระอธิการปาลิต ยสธโร
* พระมหาสัญญา ธีรสญฺญโม พ.ศ. 2562–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนิคมธรรมาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "SBL บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 125 - จังหวัดสุราษฎร์ธานี". pp. 52–53.
**ปลาหูช้างกลม** (อังกฤษ: Orbicular batfish, Round batfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Platax orbicularis*) เป็นปลาทะเลกระดูกแข็งชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหูช้าง (Ephippidae)

ลำตัวแบนข้างส่วนหลังโค้งมากกว่าส่วนท้อง ครีบหูและครีบท้องอยู่ในแนวเดียวกัน ครีบหลังยาวกว่าครีบก้น ครีบหางปลายตัดตรง ลำตัวสีน้ำตาล มีแถบสีดำพาดขวาง 3 แถบ ในปลาขนาดเล็กครีบหลัง, ครีบก้น และครีบท้องค่อนข้างยาว และจะหดสั้นเมื่อโตขึ้น อาศัยอยู่บริเวณกองหินใต้น้ำและตามชายฝั่งทะเล ปลาวัยอ่อนสามารถอาศัยในเขตน้ำกร่อยและตามปากแม่น้ำ นอกจากนี้แล้วยังมีรายงานพบอาศัยในน้ำจืด เช่น บางหมู่เกาะในอินโดนีเซีย

มีขนาดโตเต็มที่ได้ถึง 50 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทะเลแดง, ชายฝั่งแอฟริกาตะวันออก, อินโด-แปซิฟิก, นิวแคลิโดเนีย, ทะเลญี่ปุ่น และออสเตรเลีย และมีรายงานพบที่รัฐฟลอริดา ของสหรัฐอเมริกา

ปลาในวัยอ่อน มีสีน้ำตาลแดง ลักษณะคล้ายกับใบไม้ เพื่อใช้ในการพรางตัวให้พ้นจากสัตว์ที่มีขนาดใหญ่กว่าโดยการลอยตัวแบนข้างตามกระแสน้ำ 

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งในปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในสถานที่เลี้ยง โดยแม่ปลาไม่ได้วางไข่ทั้งปี แต่วางไข่ได้ถึงครั้งละหนึ่งแสนฟอง โดยการแบ่งเพศจะไม่สามารถทำได้ จนกว่าจะถึงฤดูผสมพันธุ์ โดยสังเกตคร่าว ๆ ว่า ปลาเพศเมียนั้นจะมีขนาดใหญ่ปลาเพศผู้ และช่องท้องจะอูมกว่า ช่องเพศจะเต่งตึงขณะกำลังตั้งท้อง

วงจรชีวิต
---------

หลังจากการปฏิสนธิไข่ของปลาหูช้างจะลอยไปตามกระแสน้ำ และฟักเป็นลูกปลาซึ่งจะล่องลอยในสภาพของแพลงก์ตอนก่อนเจริญเติบโตและลงสู่พื้นในบริเวณปากแม่น้ำหรือป่าชายเลน ลำตัวสีส้มน้ำตาลคล้ายใบโกงกาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ, *ปลาทะเลสวยงาม ที่เพาะพันธุ์ได้ ในประเทศไทย* คอลัมน์ Blue Planet หน้า 137 นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 2 ฉบับที่ 21: มีนาคม 2012

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Platax orbicularis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูล จาก Fishbase.org (อังกฤษ)
**ปลาหางไหม้** หรือที่นิยมเรียกกันว่า **ปลาฉลามหางไหม้** (อังกฤษ: Bala shark, Burn tail shark, Silver shark, Black tailed shark) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ใช้ชื่อสกุลว่า *Balantiocheilos* (/บา-แลน-ทิ-โอ-ไคล-ออส/) 

มีรูปร่างคล้ายปลาตามิน (*Amblyrhynchichthys truncatus*) มีรูปร่างและทรวดทรงที่เพรียวยาว ตาโต ปากเล็ก ขยับปากอยู่ตลอดเวลา ใต้คางมีแผ่นหนังเป็นถุงเปิดออกด้านท้าย ก้านครีบแข็งก้านสุดท้ายของครีบหลังมีขนาดใหญ่ และมีขอบจักเป็นฟันเลื่อย จะงอยปากแหลม มีเยื่อไขมันเป็นวุ้นรอบนัยน์ตา ครีบท้องมีก้านครีบแขนงทั้งหมด 9 ก้าน ไม่มีหนวด มีลำตัวแบนข้างเล็กน้อย เกล็ดมีขนาดเล็กสัดส่วนของครีบทุกครีบเหมาะสมกับลำตัว โดยเฉพาะครีบหางซึ่งเว้าเป็นแฉกลึก สีของลำตัวเป็นสีเงินแวววาว ด้านหลังสีเขียวปนเทา ครีบหลัง ครีบท้อง ครีบก้นและครีบหางสีส้มแดงหรือสีเหลืองอมขาว และมีขอบเป็นแถบดำ อันเป็นที่มาของชื่อ ว่ายน้ำได้ปราดเปรียวมาก และกระโดดขึ้นได้สูงจากน้ำมาก มีขนาดโตเต็มราว 20–30 เซนติเมตร

การจำแนก
--------

ปัจจุบันจำแนกได้ 2 ชนิด (จากเดิมมีเพียงชนิดเดียว)

* *Balantiocheilos ambusticauda* Ng & Kottelat, 2007
* *Balantiocheilos melanopterus* (Bleeker, 1851)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Balantiocheilus* Bleeker, 1860". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
2. ↑  หน้า 37 และ38, *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑* โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-00-8701-9
3. ↑  Ng, Heok Hee; Kottelat, Maurice (2007). "*Balantiocheilos ambusticauda*, a new and possibly extinct species of cyprinid fish from Indochina (Cypriniformes: Cyprinidae)" (PDF). *Zootaxa*. **1463**: 13–20. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2007-09-27.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Balantiocheilos***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Balantiocheilos ที่วิกิสปีชีส์
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โมโม (แก้ความกำกวม)
**โมโม** (ทิเบต: མོག་མོག་; Wylie : mog mog) เป็นเกี๊ยวหรือขนมจีบที่มีต้นกำเนิดในทิเบต กลายเป็นอาหารประจำชาติของชาวเนวาร์ ชาวเชอร์ปา ชาวลิมบู  Gurungs และ Magars ของเนปาลและชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ของประเทศเนปาล คล้ายกับ buuz ของมองโกเลียและ jiaozi ของจีน คำว่า "โมโม" ในภาษาทิเบตเป็นคำยืมจากภาษาจีน *mómo* (馍馍).

**ทิง โมโม** เป็นรูปแบบหนึ่งของโมโมที่ไม่มีไส้

ประวัติ
-------

โมโมมีต้นกำเนิดในทิเบต เดิมกินกับเนื้อจามรี ต่อมาได้กลายเป็นอาหารพื้นเมืองของทิเบต ภูฏาน สิกขิม เนปาล และลาดัก และยังพบได้ทั่วไปในบริเวณที่มีชาวเนปาลแพร่กระจายเข้าไปเช่นหิมาจัลประเทศ เบงกอลตะวันตกและรัฐในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย เป็นอาหารข้างถนนที่เป็นที่นิยมในเนปาล และชุมชนผู้อพยพชาวเนปาลในสหรัฐ อังกฤษ ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์

การทำโมโม
---------

โมโมแบบเนปาล
โมโมแบบเนปาลจัดใส่จาน
โมโมทำด้วยแป้งอย่างง่าย บางครั้งเพิ่มยีสต์หรือผงฟูเล็กน้อยเพื่อให้เนื้อนุ่ม เครื่องปรุงที่สำคัญที่ใช้เป็นไส้ได้แก่:

* เนื้อ : ไส้ทำด้วยเนื้อประเภทต่าง ๆ ในทิเบต เนปาล และภาคตะวันออกเฉียงเหนืออินเดีย (ที่ชาวทิเบตอพยพอยู่) เนื้อแพะ กระบือ (โมโมแบบเนวาร์) ไก่ หมู และจามรี เป็นที่นิยมมาก แม้ว่าเนื้อจามรีเป็นที่นิยมมากที่สุด เนื้อสับรวมกับส่วนผสมต่อไปนี้ : หอมหัวใหญ่ หอมแดง กระเทียมและผักชี ปรุงรสตามความชอบของแต่ละบุคคล บางคนยังใส่มะเขือเทศด้วย
* โมโมมังสวิรัติเป็นที่นิยมมากขึ้นในประเทศอินเดียและเนปาล
* มันฝรั่งลูกเต๋าเล็ก ๆ กินกับมันฝรั่งในซอสมะเขือเทศ
* เนยแข็ง พบได้ทั่วไปในภูฏานและสิกขิม

ตัวเกี๊ยวเป็นชิ้นกลมแบนขนาดเล็ก ห่อเป็นรูปกระเป๋าหรือดวงจันทร์ครึ่งเสี้ยว ทำให้สุกด้วยการนึ่ง การทอดในกระทะ หรือการทอดอีกครั้งหลังจากนึ่งแล้ว กินกับซอสหรือน้ำจิ้มหลายแบบ โดยปกติจะมีพริก มะเขือเทศ และกระเทียม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jīn Péng 金鹏 (ed.): *Zàngyǔ jiǎnzhì* 藏语简志. Mínzú chūbǎnshè 民族出版社, Beijing 1983, p. 31.

* 
* เก็บถาวร 2012-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ทรงสามสิบหน้ารอมบิก
**ทรงสามสิบหน้ารอมบิก** (อังกฤษ: rhombic triacontahedron, พหูพจน์: -dra) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่ประกอบด้วยหน้ารูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนทั้ง 30 หน้า แต่ละหน้าเรียงตัวโดยมุมแหลมชนมุมแหลม 5 หน้า มุมป้านชนมุมป้าน 3 หน้า รูปทรงนี้มี 32 จุดยอด 60 ขอบ และเป็นหนึ่งในทรงตันแคทาแลน (Catalan solid)

ทุกหน้ารูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนของทรงสามสิบหน้ารอมบิก มีความยาวของเส้นทแยงมุมด้านยาวเท่ากับ φ หน่วย หรืออัตราส่วนทอง และมีขนาดของมุมแหลมเท่ากับ 2 tan−1(1/φ) = tan−1(2) ≈ 63.4349° จึงเรียกรูปสี่เหลี่ยมนั้นว่า *รูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนทองคำ (golden rhombus)*

อ้างอิง
-------


* Williams, Robert (1979). *The Geometrical Foundation of Natural Structure: A Source Book of Design*. Dover Publications, Inc. ISBN 0-486-23729-X. (Section 3-9)

ดูเพิ่ม
-------

* ทรงสามสิบหน้ารอมบิกปลายตัด (truncated rhombic triacontahedron)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เอริก ดับเบิลยู. ไวส์สไตน์, "Rhombic triacontahedron" จากแมทเวิลด์.
* Virtual Reality Polyhedra - The Encyclopedia of Polyhedra
ทรงสามสิบสองหน้าปลายตัด
**ทรงสามสิบสองหน้าปลายตัด** (อังกฤษ: truncated icosidodecahedron) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่ประกอบด้วยหน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 30 หน้า หน้ารูปหกเหลี่ยมด้านเท่ามุมเท่า 20 หน้า และหน้ารูปสิบเหลี่ยมด้านเท่ามุมเท่า 12 หน้า รวม 62 หน้า แต่หน้าเรียงตัวโดยไม่มีหน้าชนิดเดียวกันอยู่ติดกัน ทรงนี้มี 120 จุดยอด 180 ขอบ และเป็นทรงตันอาร์คิมิดีส (Archimedean solid)

ชื่ออื่นๆ
---------

รูปทรงนี้ยังมีชื่อเรียกอื่นๆ อีกเช่น

* รอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอนใหญ่ (great rhombicosidodecahedron)
* รอมบิทรันเคตไอโคซิโดเดคาฮีดรอน (rhombitruncated icosidodecahedron)
* ออมนิทรันเคตไอโคซิโดเดคาฮีดรอน (omnitruncated icosidodecahedron)

สำหรับชื่อ *ทรงสามสิบสองหน้าปลายตัด* ได้การตั้งขึ้นโดย โยฮันน์ เคปเลอร์ (Johannes Kepler) ซึ่งเป็นการเข้าใจผิด เนื่องจากถ้านำเอาทรงสามสิบสองหน้า (icosidodecahedron) มาตัดปลายจริงๆ จะได้ส่วนที่ตัดเป็นหน้ารูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าทองคำไม่ใช่จัตุรัส

ส่วนชื่อ *รอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอนใหญ่* อาจจะทำให้สับสนกับอีกรูปทรงหนึ่งที่มีชื่อเดียวกันคือ รอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอนใหญ่เอกรูป (uniform great rhombicosidodecahedron) ซึ่งไม่ใช่ทรงหลายหน้าแบบนูน (nonconvex)

พื้นที่ผิวและปริมาตร
--------------------

ทรงสามสิบสองหน้าปลายตัดที่คลี่ออก
พื้นที่ผิว *A* และปริมาตร *V* ของทรงสามสิบสองหน้าปลายตัด ที่มีความยาวขอบทุกด้านเท่ากับ a สามารถคำนวณได้ดังนี้

{\displaystyle {\begin{aligned}A&=30\left[1+{\sqrt {2\left(4+{\sqrt {5}}+{\sqrt {15+6{\sqrt {6}}}}\right)}}\right]a^{2}\\&\approx 175.031045a^{2}\\V&=(95+50{\sqrt {5}})a^{3}\approx 206.803399a^{3}\\\end{aligned}}}

พิกัดคาร์ทีเซียน
----------------

พิกัดคาร์ทีเซียนของจุดยอดของทรงสามสิบสองหน้าปลายตัด สามารถกำหนดพิกัดได้ดังนี้

(±1/τ, ±1/τ, ± (3+τ))
(±2/τ, ±τ, ± (1+2τ))
(±1/τ, ±τ2, ± (-1+3τ))
(± (-1+2τ) , ±2, ± (2+τ))
(±τ, ±3, ±2τ)
เมื่อ τ = (1+√5) /2 หรืออัตราส่วนทอง

อ้างอิง
-------


* Williams, Robert (1979). *The Geometrical Foundation of Natural Structure: A Source Book of Design*. Dover Publications, Inc. ISBN 0-486-23729-X. (Section 3-9)

ดูเพิ่ม
-------

* ทรงสิบสองหน้า (dodecahedron)
* ทรงยี่สิบหน้า (icosahedron)
* ทรงสามสิบสองหน้า (icosidodecahedron)
* คิวบอกทาฮีดรอนปลายตัด (truncated cuboctahedron)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เอริก ดับเบิลยู. ไวส์สไตน์, "GreatRhombicosidodecahedron" จากแมทเวิลด์.
* The Uniform Polyhedra
* Virtual Reality Polyhedra The Encyclopedia of Polyhedra
คิวมูโลนิมบัสที่สามารถเห็นได้อย่างชัดเจน
ลักษณะของแท่งทั่งตีเหล็กที่ใช้เปรียบเทียบกับลักษณะของเมฆคิวมูโลนิมบัส
**คิวมูโลนิมบัส** (อังกฤษ: cumulonimbus) มีชื่อเรียกมาจากภาษาละติน cumulus "กองของสิ่งของ" และ nimbus "พายุฝน, เมฆพายุ" คิวมูโลนิมบัส คือ เมฆที่มีลักษณะหนาสูงทึบในแนวตั้ง โดยมีความสัมพันธ์กับพายุฟ้าคะนอง และอากาศที่มีลักษณะแปรปรวน ก่อตัวขึ้นจากไอน้ำซึ่งได้รับการนำพาพัดขึ้นด้านบนด้วยกระแสลมแรง สามารถพบได้ในแบบเดี่ยว รวมเป็นกลุ่ม หรือตามแนวปะทะอากาศเย็น คิวมูโลนิมบัสสามารถทำให้เกิดฟ้าผ่า หรือสภาพอากาศที่รุนแรงได้ ยกตัวอย่างเช่น ทำให้เกิดพายุทอร์นาโด อักษรย่อสำหรับคิวมูโลนิมบัส คือ Cb และสัญลักษณ์

ลักษณะโดยทั่วไป
---------------

โดยทั่วไปแล้วพบร่วมกับเมฆคิวมูลัสที่มีขนาดเล็กกว่า ฐานของคิวมูโลนิมบัสสามารถกระจายตัวเป็นบริเวณกว้างหลายไมล์ ในระดับความสูงต่ำถึงสูงปานกลาง โดยประมาณ 200-4,000 เมตร จุดยอดสูงสุดสามารถขึ้นไปถึง 6,000 เมตร หรือสูงมากถึง 21,000 เมตร

คิวมูโลนิมบัสที่มีการก่อตัวอย่างสมบูรณ์จะมีลักษณะเรียบคล้าย "แท่งทั่ง" ที่ใช้ในการตีขึ้นรูปเหล็ก การก่อตัวในลักษณะนี้เกิดเนื่องมาจากกระแสลมที่ช่วยในการยกตัวขึ้นไปมีการเปลี่ยนแปลงความเร็วบริเวณชั้นโทรโพพอส ชั้นเมฆส่วนที่เป็นแนวราบของคิวมูโลนิมบัสในบางครั้งจะอยู่นำหน้าส่วนที่เป็นแนวตั้งเป็นระยะทางหลายไมล์ โดยทั่วไปแม้จะเป็นคิวมูโลนิมบัสขนาดเล็กแต่ก็มีขนาดที่ใหญ่กว่าเมื่อเปรียบเทียบกับเมฆประเภทอื่น ๆ

ภาพแสดงวงจรชีวิตของคิวมูโลนิมบัส

คุณสมบัติ
---------

คิวมูโลนิมบัสสามารถทำให้เกิดฝนตกหนักและฝนฟ้าคะนองหากมีพลังงานความร้อนจากดวงอาทิตย์ที่มากพอ เช่น วันที่มีอากาศร้อนจัดในฤดูร้อน ความชื้นจากมวลอากาศที่หนึ่งจะถูกทำให้ระเหยอย่างรวดเร็ว ผลที่ตามมาคือการก่อตัวของกลุ่มมวลอากาศใหม่ในระยะทางที่ห่างออกไปใกล้ ๆ และก่อให้เกิดพายุฟ้าคะนอง นอกจากนี้ยังสามารถก่อให้เกิดอันตรายในฤดูหนาวได้เช่นเดียวกัน คือ ก่อให้เกิดพายุฤดูหนาวที่มีฟ้าคะนองและทำให้เกิดหิมะตกหนัก โดยทั่วไปคิวมูโลนิมบัสพบในภูมิอากาศเขตร้อน

วงจรชีวิต
---------

ลักษณะโดยทั่วไป คิวมูโลนิมบัสต้องการความชื้น มวลอากาศที่ไม่เสถียร และแรงยกตัวที่ช่วยในการดันตัวขึ้น (ความร้อน) เพื่อใช้ในการก่อตัว ลำดับสถานะการก่อตัวสามารถแบ่งได้เป็น 3 ระยะ คือ ระยะก่อตัว ระยะพัฒนาเต็มที่ และระยะหดตัว ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสภาพของมวลอากาศที่เหมาะสมในขณะนั้น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  World Meteorological Organization, บ.ก. (1975). *Cumulonimbus, International Cloud Atlas* (PDF). Vol. I. pp. 48–50. ISBN 92-63-10407-7. สืบค้นเมื่อ 28 November 2014.
2. ↑  Haby, Jeff. "Factors Influencing Thunderstorm Height". theweatherprediction.com. สืบค้นเมื่อ 17 June 2011.
3. ↑  Michael H. Mogil (2007). *Extreme Weather*. New York: Black Dog & Leventhal Publisher. pp. 210–211. ISBN 978-1-57912-743-5.

| * ด
* ค
* ก
เมฆ แบ่งตามชั้นบรรยากาศของโลก |
| --- |
| มีโซสเฟียร์ | น็อกติลูเซนต์ |
| สตราโทสเฟียร์ | เนเครียส |
| โทรโพสเฟียร์ | 

|  |  |
| --- | --- |
| ระดับสูง | 
* เซอร์รัส
* เซอร์โรคิวมูลัส
* เซอร์โรสเตรตัส

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ระดับกลาง | 
* อัลโตคิวมูลัส
* อัลโตสเตรตัส
* นิมโบสเตรตัส

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ระดับต่ำ | 
* คิวมูโลนิมบัส
* คิวมูลัส
* สเตรตัส
* สเตรโตคิวมูลัส

 |

 |
| อื่น ๆ | 
* หมอก
* อาร์คัส
* แอสเพริตัส
* คอนเทรล
* แฟรกตัส
* แมมมาตัส

 |
***คิลเลอร์ควีน*** (อังกฤษ: *Killer Queen*) เป็นเกมตู้แพลตฟอร์มวางแผนเวลาจริงที่เน้นชุมชนสำหรับผู้เล่นสูงสุดสิบคน เกมนี้ได้รับการพัฒนาโดยจอช เดโบนิส และนิกิตา ไมโครส ผู้ร่วมก่อตั้งบัมเบิลแบร์เกมส์ โดยเริ่มแรกได้รับการพัฒนาในฐานะเกมภาคสนาม แต่ได้รับการเปิดตัวในรูปแบบอาร์เคดเมื่อ ค.ศ. 2013 ที่งานนิทรรศการโนควอเตอร์ประจำปีครั้งที่สี่ของมหาวิทยาลัยนิวยอร์กสำหรับเกมอาร์เคดอินดี

เกมนี้ออกแบบมาให้เล่นโดยผู้เล่นสิบคนบนตู้อาร์เคดสองตู้ที่วางเรียงกันหรือเรียงต่อกัน สองทีมจากผู้เล่นห้าคนเลือกระหว่างบทบาทที่หลากหลาย ได้แก่: คนงาน, นักรบ หรือราชินี บรรดาทีมต่อสู้เพื่อความเป็นใหญ่ผ่านสามช่องทางสู่ชัยชนะ ได้แก่: เศรษฐกิจ, การทหาร และหอยทาก ส่วนเกมใหม่ที่ได้รับแรงบันดาลใจจาก*คิลเลอร์ควีน* มีชื่อว่า*คิลเลอร์ควีนแบล็ก* ซึ่งได้รับการวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 2019 ในระบบไมโครซอฟท์ วินโดวส์ และนินเท็นโด สวิตช์ รวมทั้งเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 สำหรับระบบเอกซ์บอกซ์วัน ตลอดจนหนึ่งเดือนต่อมาในวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 2021 สำหรับบริการกูเกิล สตาเดีย และในวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2021 สำหรับแอมะซอน ลูนา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Eric.Blattberg (2013-08-29). "Killer Queen: Half Joust, half StarCraft and one giant snail". *Polygon* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2022-03-07.

อ่านเพิ่ม
---------

* Frushtick, Russ (ตุลาคม 10, 2014). "Dynamite With a Laser Beam". *The New York Times* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ISSN 0362-4331.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
เส้นทางในเมืองของทางด่วนจี 4 ปักกิ่ง–ฮ่องกง–มาเก๊า ในตงกว่าน มณฑลกวางตุ้ง
แผนที่ทางด่วนในประเทศจีน
**โครงข่ายทางด่วนของประเทศจีน** เป็นระบบรวมของทางด่วนระดับชาติและระดับมณฑลของประเทศจีน โดยสิ้นปี ค.ศ. 2017 โครงข่ายทางด่วนของประเทศจีนมีระยะทางรวมทั้งหมด 136,000 กิโลเมตร ซึ่งถ้าวัดจากระยะทางก็เป็นระบบทางด่วนที่ใหญ่ที่สุดในโลก นำหน้าระยะทางทั้งหมดของระบบทางหลวงอินเตอร์สเตตของสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 2011 ระบบทางด่วนในระดับชาติรู้จักกันอย่างเป็นทางการว่า **ระบบทางหลวงสายหลักแห่งชาติ** (จีนตัวย่อ: 中国国家高速公路网; จีนตัวเต็ม: 中國國家高速公路網; พินอิน: *Zhōngguó Guójiā Gāosù Gōnglùwǎng*; อังกฤษ: National Trunk Highway System) ซึ่งย่อได้เป็น **NTHS** ประกอบด้วย ทางด่วนที่มีเส้นทางแบบรัศมีออกจากปักกิ่ง ซึ่งเป็นเมืองหลวง 7 สาย, ทางด่วนเหนือ-ใต้ 11 สาย และทางด่วนตะวันออก-ตะวันตก 18 สาย นับเป็นกระดูกสันหลังของโครงข่ายทางด่วนของประเทศ เส้นทางกระดูกสันหลังนี้รู้จักกันในชื่อ **โครงข่าย 71118** (จีนตัวย่อ: 71118网; จีนตัวเต็ม: 71118網; พินอิน: *71118 wǎng*) นอกจากนี้ ในแต่ละเขตการปกครองระดับมณฑลของประเทศจีนก็มีระบบทางด่วนเป็นของตัวเอง

ทางด่วนสายแรกที่ได้มีบันทึกไว้ในประเทศจีน ย้อนกลับไปเมื่อกว่าสองพันปีมาแล้วในสมัยราชวงศ์ฉิน เมื่อจักรพรรดิพระองค์แรก จิ๋นซีฮ่องเต้ ได้สร้างทางหลวงรัฐระยะทาง 750 กิโลเมตร เชื่อมต่อจากเมืองหลวงชื่อเสียนหยางไปยังพรมแดนทางด้านเหนือของออร์ดอส เพื่อเป็นการวางแผนป้องกัน ต่อมา ทางหลวงแห่งชาติจีนสมัยใหม่สายแรกที่ก่อสร้างระดับดิน คือ ทางด่วนเซี่ยงไฮ้–เจียติ้ง เปิดใช้บริการในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1988 มีระยะทาง 17.37 กิโลเมตร (10.79 ไมล์) ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของระบบทางด่วนของเซี่ยงไฮ้ ช่วงต้นของยุค 1990 ก็จะเห็นการเริ่มต้นของแผนขนาดใหญ่ของประเทศที่จะพัฒนาโครงข่ายถนน โดยในปี ค.ศ. 1999 โครงข่ายนี้ได้มีระยะทางมากกว่า 10,000 กิโลเมตร (6,200 ไมล์) สำหรับเส้นทางของทางด่วนสายหลักหลายสายจะขนานไปกับเส้นทางเดิมของทางหลวงแห่งชาติจีน

หมายเหตุ
--------

1. ↑   ทางด่วนเซี่ยงไฮ้–เจียติ้งนี้เป็นทางด่วนสายแรกที่สร้างในจีนแผ่นดินใหญ่ ยกเว้นไต้หวัน (ดูที่สถานะทางการเมืองของไต้หวัน) เช่นเดียวกันกับฮ่องกงและมาเก๊า ซึ่งในเวลานั้นอยู่ภายใต้การควบคุมของอังกฤษและโปรตุเกสตามลำดับ ถ้ารวมไต้หวันด้วย ทางด่วนสายแรกที่เปิดให้บริการในจีนสมัยใหม่ก็คือ ทางหลวงหมายเลข 1 รู้จักกันในชื่อ ทางด่วนจงชาน ซึ่งเปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1974

อ้างอิง
-------

1. ↑  "我国高速公路通车里程位居世界第一 骨架网络正加快贯通". 第一财经日报. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-05-03. สืบค้นเมื่อ 2018-03-24.
2. 1 2  Li, Si-ming and Shum, Yi-man. Impacts of the National Trunk Highway System on accessibility in China เก็บถาวร 2010-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *Journal of Transport Geography*.
3. ↑  国家高速公路网规划 (National Trunk Highway System Planning). 13 January 2005. (จีน)
4. ↑  "Exhibition unveils China's ancient "state highway" in Qin Dynasty". Xinhua. 2016-10-26. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-01-30. สืบค้นเมื่อ 2016-10-26.
5. ↑  国内首条取消收费高速公路改建工程启动. *News.cn*. (จีน)
6. ↑  National Bureau of Statistics of China เก็บถาวร 2009-03-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ทางด่วนในประเทศจีน**