recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
หยาง จื่อฉยง ในบท "เหยียน หย่งชุน" ใน *Wing Chun* (1994)
**เหยียน หย่งชุน** (จีน: 嚴詠春) หรือ **หยิ่ม เหวงช้น** (yim4 wing2 ceon1) ในสำเนียงกวางตุ้ง เป็นจอมยุทธหญิงในตำนานของจีน ที่เชื่อกันว่าเป็นผู้แรกที่ต้นแบบของมวยกังฟูในแบบที่เรียกว่า "หย่งชุน"

ประวัติ
-------

ในศตวรรษที่ 17 เหยียน หย่งชุน เป็นสาวงามจากมณฑลกวางตุ้ง ได้อยู่กับบิดาของเธอชื่อ ยิ่มยี หลังมารดาของเธอเสียชีวิตลง เธอได้ถูกหมั้นกับพ่อค้าขายเกลือชาวฮกเกี้ยน ชื่อ เหลียง ปอกเชา ตั่งแต่เยาว์วัย หากแต่บิดาจากการช่วยเหลือผู้อื่น ได้ไปมีคดีกับทางบ้านเมืองจึงต้องหลบหนีพร้อมหย่งชุนไปยังพรมแดนระหว่างมณฑลเสฉวนและยูนนาน อาศัยการขายเต้าหู้ยังชีพ ณ เชิงเขาไทซาน ความงามของเธอได้นำความยุ่งยากมาสู่ตัว เมื่ออันธพาลได้มาชอบพอและมาบังคับเธอให้แต่งงาน ทั้งเธอและบิดาเป็นกังวลอย่างยิ่ง หากแต่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีกับสถานการณ์เช่นนี้ จนกระทั่งบิดาเธอเล่าเรื่องความยุ่งยากนี้ให้แม่ชีอู่เหมย์ฟัง แม่ชีต้องการช่วยเหลือจึงรับหย่งชุ่นเป็นศิษย์และไปอยู่ด้วยบนเขาและสอนวิทยายุทธ์แขนงใหม่นี้ให้เป็นเวลา 3 ปี หลังจากฝึกฝนจน สามารถป้องกันตนเองได้แล้วหย่งชุ่นจึงกลับมาหาบิดา เมื่ออันธพาลคนเดิมตามมารังควาน ครั้งนี้หย่งชุนไม่ได้หลีกเลี่ยงอีกต่อไป และได้ท้าอันธพาลประลองและเอาสามารถเอาชนะได้ในเวลาอันสั้น 

ต่อมาหย่งชุนหลังจากนั้นได้แต่งงานกับเหลียง ปอกเชาและพยายามจะสอนสามีของเธอได้ฝึกมวยหย่งชุ่น หากแต่สามีเธอไม่ได้ให้ความสนใจเท่าไหร่นักเนื่องจากเขาเองได้ฝึกฝนมวยเสี้ยวลิ้มจากวัดเส้าหลินมาอย่างช่ำชองแล้ว แต่หลังจากหย่งชุ่นได้แสดงให้เขาเห็นว่าเธอสามารถชนะเขาได้ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาจึงยอมเรียนรู้วิชาการต่อสู้นี้กับหย่งชุน และตั้งชื่อวิทยายุทธ์นี้ตามชื่อภรรยาตนเองว่า "หย่งชุน" หลังจากนั้น เขาสอนวิทยายุทธ์นี้ให้กับเหลียง หล่านไกว ซึ่งต่อมาเป็นผู้เผยแพร่แขนงวิชาหย่งชุนให้กระจายไปในวงกว้าง

ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
------------------

ในวัฒนธรรมสมัยนิยม เหยียน หย่งชุน ได้รับการอ้างอิงอย่างมากมาย เช่น ซีรีส์เรื่อง *วีรบุรุษเส้าหลิน 1981* ที่นำแสดงโดย กวน จิ่นหลุน หรือในบางฉบับที่ดัดแปลงให้หย่งชุนเป็นภรรยาของหง ซีกวน เช่น *พยัคฆ์สาวเส้าหลิน* ในปี ค.ศ. 1987 ที่นำแสดงโดย หมีเซียะ ซึ่งทั้ง 2 เรื่องนี้สร้างโดยทีวีบี
และในแบบภาพยนตร์ เรื่อง *หย่งชุน หมัดสั้นสะท้านบู๊ลิ้ม* ในปี ค.ศ. 1994 นำแสดงโดย หยาง จื่อฉยง เป็น เหยียน หย่งชุน และ เจิ้น จื่อตัน เป็น เหลียง ปอกเชา กำกับการแสดงโดย หยวน เหอผิง เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  กำเนิดมวยหย่งชุน (หวิงชุ่น)
2. ↑  ผนังสีทองแดง กำแพงขาวมีรู วันวานยังหวานอยู่ ความทรงจำมิรู้ลืม {ต่อจ้า}{แตกประเด็นจาก A8755747}จากพันทิป
3. ↑  Wing Chun
**เกล กลอรี่** (Gale Glory) หรือ **เกล ซิมโฟเนีย กลอรี่ที่ 6** เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง เรฟ ผจญภัยเหนือโลก

ประวัติ
-------

เกล กลอรี่ เป็นลูกชายของคามหรือ มาลาเกีย ซิมโฟเนีย กลอรี่ (ราชาซิมโฟเนีย) ถูกเอเวอร์แมรี่เลี้ยงดูเมื่อโตขึ้นรู้เรื่องว่าตนเป็นทายาทของซิมโฟเนีย โดยเกลนั้นมีฐานะเป็นเจ้าชายของซิมโฟเนีย ก็คอยสืบหาเบาะแสของความทรงจำแห่งดวงดาว จากนั้นก็ออกเดินทางจนเป็นทหารของจักรวรรดิจนติดยศพันโท แล้วลาออกเดินทางไปพบกับเกล แรว์โกลบ ชักชวนสร้างเดม่อน คาร์ด (ตอนแรกกลอรี่ตั้งใจจะตั้งเดม่อน การ์ดที่หมายถึงเป็นบอดี้การ์ดปกป้องชาวบ้านจากพวกปีศาจแต่สะกดผิดเป็นเดม่อน คาร์ด ที่แปลว่าไพ่ปีศาจ) แล้วทั้งคู่ก็เป็นเพื่อนสนิทกัน กับต่อสู้กับพวกปีศาจกับรับภารกิจแลกกับค่าจ้างจนมีมาเข้าร่วมมากขึ้น โดยทุกคนยอมรับแรว์โกลบเป็นผู้นำ กลอรี่ก็เห็นด้วย จนมาแรว์โกลบเป็นคิง จากนั้นกลอรี่เบื่อหน่ายกับงานจึงขอลาออก จนคิงคุมเดม่อน คาร์ดแทน ทางตนเดินทางเร่ร่อนจนไปติดเกาะการาจในสภาพอดอยาก แล้วซากุระพบโดยบังเอิญจนทั้งคู่รักและแต่งงานมีลูกกัน 2 คน คือ คัทเทิลย่ากับฮารุ เมื่อทราบข่าวเรื่องเดม่อน คาร์ด จึงออกเดินทางหาเรฟ จนผ่านมา 5 ปีไม่พบเจอเรื่องเรฟ จึงไปหาคิง พบว่าคิงสร้างครอบครัวกับขอร้องให้ยุบเดม่อน คาร์ด กับมอบตัวแต่ล้มเหลว จึงบอกที่อยู่ของเดม่อน คาร์ดให้ทหารของจักรวรรดิไปจับตัวคิงเท่านั้น แต่ทหารของจักรวรรดิกลับกวาดล้าง หลายวันผ่านไปคิงแหกคุกออกมาพยายามฆ่าเกล แต่ซากุระที่ออกตามหาเกลเจอก็ปกป้องเกลจนเสียชีวิต เกลถูกคิงฝังดาร์คบริงค์ End of Earth ไว้ในร่างโดยระเบิดเมื่อไหร่ก็ได้ทุกเวลา ซึ่งเกลจึงนำศพซากุระไปที่เกาะการาจ แล้วหนีไปอยู่ที่ทะเลทราย เพราะกลัวว่าเมื่อกลับไปหาลูกๆจะตายเกิดระเบิด กับถูกตั้งค่าหัวเพราะเป็นผู้สร้างเดม่อน คาร์ด จึงถูกนักล่าค่าหัวไล่ล่า เกลจึงจัดการ โดย 1 ในนั้นคือชูดะที่ตามล่า แต่เกลไม่สู้กับหนีตลอด เมื่อชูดะเข้าร่วมเดม่อน คาร์ด เพราะสนใจเกล เกลสู้ชนะชูดะ จนชูดะเกือบตาย จน 10 ปีผ่านไปชูดะกลับมาหาเกลบอกเรื่องที่ตนเจ็บหนัก เพราะแพ้ฮารุเป็นเรฟ มาสเตอร์สู้ชนะ เกลคิดจะไปหอคอยจินเพื่อช่วยฮารุ กับห้ามชูดะ พร้อมมอบดาบให้ชูดะ พร้อมกับขอร้องให้ปกป้องครอบครัวตนในสภาพร้องไห้ พอเจอฮารุร่วมมือสู้กับคิงจนชนะ แต่ตอนหนีนั้นคอยบอกฮารุว่าตนจะกลับเกาะการาจด้วยกัน กับจะเรียกคนทั้งเกาะมาเพื่อบอกว่าตนนั้นกลับมาแล้ว แต่หล่นลงมาโดยฮารุตามมา โดยทั้งคู่ได้คุยกัน ซึ่งเกลบอกเรื่องความทรงจำแห่งดวงดาวให้ฟัง ที่เป็นเรื่องเล่าขานกันมาในราชวงศ์ราซิมโฟเนีย แล้วเกลปกป้องฮารุจากหอคอยถล่มจนเสียชีวิต

เกลนั้นสู้ด้วยดาบเดียว กับสูสีกับคิงที่มีดาร์คบริงค์ 5 อัน

| * ด
* ค
* ก
**เรฟ ผจญภัยเหนือโลก** โดย ฮิโระ มะชิมะ |
| --- |
| **สื่อ** | รายชื่อฉาก • รายชื่อภาค • *เรฟมาสเตอร์* วิดีโอเกม (GameCube) • เรฟมาสเตอร์ สเปเชียลแอทแทคฟอร์ส! (GBA) |
| **ตัวละครหลัก** | ฮารุ กลอรี่ • โฮมุริโอ มุจิก้า • เอรี่ • พลู |
| **ตัวละครรอง** | เล็ท • จูเลีย • เบลนีก้า • กริฟ • รูบี้ • ซิก ฮาร์ท • ชูดะ • ชิบะ • เรน่า • กาเลน มุจิก้า • เกล กลอรี่ • คัทเทิลย่า กลอรี่ • ซากุระ กลอรี่ • เซเรีย |
| **ดูเพิ่ม** | เรฟ (โฮลี่บริงค์) • ดาร์คบริงค์ • Ten Commandments Sword • เอเทเรี่ยน |
| **ผลงานอื่น ๆ** | แฟรี่เทล ศึกจอมเวทอภินิหาร • เอเดนส์ซีโร่ |
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**สถาบันจอห์น เอฟ. เคนเนดีเพื่อศิลปะการแสดง** หรือเรียกสั้นๆ ว่า **ศูนย์เคนเนดี** (อังกฤษ: John F. Kennedy Center for the Performing Arts หรือ John F. Kennedy Memorial Center for the Performing Arts หรือ Kennedy Center) เป็นโรงละครแห่งชาติตั้งอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำโพโตแม็คติดกับวอเตอร์เกทคอมเพล็กซ์ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.ในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีเอ็ดเวิร์ด เดอร์เรลล์ สโตน (Edward Durrell Stone) เป็นสถาปนิก เปิดเพื่อการแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อค.ศ. 1971

ศูนย์เคนเนดีเป็นองค์การที่เป็นเอกลักษณ์ในการแสดงถึงความร่วมมือของรัฐบาลและเอกชนเพราะตัวสิ่งก่อสร้างเป็นทั้งอนุสาวรีย์ที่สร้างเพื่อเป็นเกียรติแก่ประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดีและโรงละครแห่งชาติซึ่งครอบคลุมการให้การศึกษาและเผยแพร่การศึกษาซึ่งได้รับเงินทุนเกือบทั้งหมดจากการขายตั๋วการแสดงและทุนที่ได้รับจากเอกชน, บริษัท, และองค์การส่วนบุคคล

ตัวสิ่งก่อสร้างออกแบบโดยสถาปนิกเอ็ดเวิร์ด เดอร์เรลล์ สโตน และสร้างโดยผู้รับเหมาจอห์น แม็คเชน (John McShain) จากฟิลาเดลเฟีย ศูนย์เคนเนดีบริหารโดยสถาบันสมิธโซเนียนโดยได้รับเงินงบประมาณทุกปีจากรัฐบาลกลางในการบำรุงรักษาและบริหารตัวสิ่งก่อสร้าง

อ้างอิง
-------
**คเลอร์ เฮห์** (อังกฤษ: Kler Heh) เป็นนักฟุตบอลผู้ลี้ภัยชาวกะเหรี่ยง ที่ปัจจุบันได้เซ็นสัญญาเป็นนักเตะอาชีพกับ สโมสรฟุตบอลเชฟฟิลด์ยูไนเต็ด ในระดับ ลีกวัน ของสหราชอาณาจักร (ดิวิชั่น 3 อังกฤษ)

ประวัติ
-------

คเลอร์ เฮห์ เกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2539 ที่ค่ายผู้อพยพลี้ภัยชาวกะเหรี่ยงบ้านอุ้มเปี้ยม อ.พบพระ จ.ตาก ใกล้ชายแดนไทย-พม่า  ครอบครัวเป็นชาวกะเหรี่ยงที่ถูกรัฐบาลพม่ากดดันอย่างหนักในประเทศ จนทำให้ต้องอพยพลี้ภัยมายังประเทศไทย ปี 2006 ขณะที่เจ้าตัวมีอายุ 10 ขวบ เขาได้รับการช่วยเหลือผ่านโปรแกรมของสหประชาชาติจนทำให้เขาและสมาชิกของครอบครัวอีก 5 คนได้ย้ายถิ่นฐานจากค่ายผู้อพยพชาวกะเหรี่ยงอุ้มเปี่ยมมายังเมือง เชฟฟิลด์ ประเทศอังกฤษ

คเลอร์เริ่มเล่นฟุตบอลอย่างจริงจังจนได้เป็นนักฟุตบอลของโรงเรียน Hinde House School เมื่ออายุ 14 ปี คเลอร์ได้รับคำแนะนำจากเพื่อนให้ลองไปที่ Football Unites Racism Divides องค์กรการกุศลต่อต้านการเหยียดเชื้อชาติในวงการฟุบอล ซึ่งเป็นองค์กรที่เคยช่วยให้นักฟุตบอลอย่าง ไคล์ วอล์คเกอร์ ได้มีเส้นทางในฐานะนักฟุตบอลอาชีพก้าวไปถึงการติดทีมชาติอังกฤษมาแล้ว 

คเลอร์ทำผลงานได้ประทับใจองค์กรดังกล่าว และได้รับการช่วยเหลือให้เข้าไปอยู่กับทีมฟุตบอลเยาวชนของ เชฟฟิลด์ ยูไนเต็ด คเลอร์ต้องพัฒนาตัวเองอย่างหนักตลอด 4 ปี และต้องผ่านด่านทดสอบฝีเท้ากับสโมสรฟุตบอลเชฟฟิลด์ยูไนเต็ด มาถึง 3 ครั้ง ก่อนจะได้เซ็นสัญญาเป็นนักฟุตบอลอาชีพในรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปีของสโมสร ต่อในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 เขาได้รับสัญญานักเตะอาชีพเพื่อเล่นให้กับ สโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์ยูไนเต็ด

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "Sheffield United: My ambition is 'Kler' says young Blades star Heh, 18". *Sheffield Telegraph*. 22 June 2015. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-24. สืบค้นเมื่อ 5 August 2015.
3. ↑  "FURD referral Kler Heh wins professional contract with the Blades". Football Unites, Racism Divides. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-24. สืบค้นเมื่อ 5 August 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Football Channel Asia เก็บถาวร 2015-11-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน


| * ด
* ค
* ก
ผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลสุโขทัย  |
| --- |
| 
3 โซลดา **·** 
4 สราวุธ **·** 
5 ณัฐวุฒิ **·** 
6 จักรกฤษณ์ **·** 
7 เลอสันต์ **·** 
8 อาราอิ **·** 
9 บายโรวิช **·** 
10 โซว์ **·** 
11 ศราวุธ **·** 
13 ปิยะราษฎร์ **·** 
14 ลักษณะ **·** 
15 ศฤงคาร **·** 
16 แม็กซิมิเลียน **·** 
17 สมคิด **·** 
18 นันทวัฒน์ **·** 
19 อนุชิต **·** 
21 ณัฐพงษ์ **·** 
22 เชาวสิทธิ์ **·** 
24 ศิลา **·** 
26 พีรภัทร์ **·** 
28 ปริญญา **·** 
29 วีรภัทร **·** 
30 บักจีโอ **·** 
31 สุทธิพงษ์ **·** 
32 พีรณัฐ **·** 
33 สุขสันต์ **·** 
36 กริชชัย **·** 
40 ภัทรพล **·** 
55 เอกสิทธิ์ **·** 
71 สุประวีณ์ **·** 
99 กิตติพันธ์ **·** 
 โบนิยา **·** 
หัวหน้าผู้ฝึกสอน : ลักษณะ
 |
คริสตศตวรรษที่ 21
-----------------

คริสต์ทศวรรษ 2010
2010
2011
2012
2013
2014
2015
2016
2017
2018
2019

คริสต์ทศวรรษ 2000
2000
2001
2002
2003
2004
2005
2006
2007
2008
2009

คริสต์ศตวรรษที่ 20
------------------

คริสต์ทศวรรษ 1990
1990
1991
1992
1993
1994
1995
1996
1997
1998
1999

คริสต์ทศวรรษ 1980
1980
1981
1982
1983
1984
1985
1986
1987
1988
1989

คริสต์ทศวรรษ 1970
1970
1971
1972
1973
1974
1975
1976
1977
1978
1979

คริสต์ทศวรรษ 1960
1960
1961
1962
1963
1964
1965
1966
1967
1968
1969

คริสต์ทศวรรษ 1950
1950
1951
1952
1953
1954
1955
1956
1957
1958
1959

คริสต์ทศวรรษ 1940
1940
1941
1942
1943
1944
1945
1946
1947
1948
1949

คริสต์ทศวรรษ 1930
1930
1931
1932
1933
1934
1935
1936
1937
1938
1939

คริสต์ทศวรรษ 1920
1920
1921
1922
1923
1924
1925
1926
1927
1928
1929

คริสต์ทศวรรษ 1910
1910
1911
1912
1913
1914
1915
1916
1917
1918
1919

คริสต์ทศวรรษ 1900
1900
1901
1902
1903
1904
1905
1906
1907
1908
1909

คริสต์ศตวรรษที่ 19
------------------

คริสต์ทศวรรษ 1890
1890
1891
1892
1893
1894
1895
1896
1897
1898
1899

คริสต์ทศวรรษ 1880
1880
1881
1882
1883
1884
1885
1886
1887
1888
1889

คริสต์ทศวรรษ 1870
1870
1871
1872
1873
1874
1875
1876
1877
1878
1879

คริสต์ทศวรรษ 1860
1860
1861
1862
1863
1864
1865
1866
1867
1868
1869

คริสต์ทศวรรษ 1850
1850
1851
1852
1853
1854
1855
1856
1857
1858
1859

คริสต์ทศวรรษ 1840
1840
1841
1842
1843
1844
1845
1846
1847
1848
1849

คริสต์ทศวรรษ 1830
1830
1831
1832
1833
1834
1835
1836
1837
1838
1839

คริสต์ทศวรรษ 1820
1820
1821
1822
1823
1824
1825
1826
1827
1828
1829

คริสต์ทศวรรษ 1810
1810
1811
1812
1813
1814
1815
1816
1817
1818
1819

คริสต์ทศวรรษ 1800
1800
1801
1802
1803
1804
1805
1806
1807
1808
1809

คริสต์ศตวรรษที่ 18
------------------

คริสต์ทศวรรษ 1790
1790
1791
1792
1793
1794
1795
1796
1797
1798
1799

คริสต์ทศวรรษ 1780
1780
1781
1782
1783
1784
1785
1786
1787
1788
1789

คริสต์ทศวรรษ 1770
1770
1771
1772
1773
1774
1775
1776
1777
1778
1779

คริสต์ทศวรรษ 1760
1760
1761
1762
1763
1764
1765
1766
1767
1768
1769

คริสต์ทศวรรษ 1750
1750
1751
1752
1753
1754
1755
1756
1757
1758
1759

คริสต์ทศวรรษ 1740
1740
1741
1742
1743
1744
1745
1746
1747
1748
1749

คริสต์ทศวรรษ 1730
1730
1731
1732
1733
1734
1735
1736
1737
1738
1739

คริสต์ทศวรรษ 1720
1720
1721
1722
1723
1724
1725
1726
1727
1728
1729

คริสต์ทศวรรษ 1710
1710
1711
1712
1713
1714
1715
1716
1717
1718
1719

คริสต์ทศวรรษ 1700
1700
1701
1702
1703
1704
1705
1706
1707
1708
1709
**สโมสรฟุตบอลพียูนิกเยเรวาน** (อาร์มีเนีย: Ֆուտբոլային Ակումբ Փյունիկ Երևան) หรือ **พียูนิก** (Փյունիկ) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพที่ตั้งอยู่ในเขตแกนตรอนในกรุงเยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1992 พียูนิกเป็นสโมสรที่ไม่เคยตกชั้นจากอาร์มีเนียนพรีเมียร์ลีก และยังเป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประเทศ โดยชนะเลิศในลีกทั้งสิ้น 31 สมัย

ในระดับนานาชาติ ผลงานที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคือการคว้าเหรียญทองแดงในรายการคอมมอนเวลท์ออฟอินดิเพนเดนต์สเตตส์คัพ (Commonwealth of Independent States Cup) ในปี 2006 ส่วนในรายการยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกและยูฟ่ายูโรปาลีก สโมสรเข้าร่วมแข่งขันรอบคัดเลือกบ่อยครั้ง พียูนิกเป็นหนึ่งในสโมสรฟุตบอลที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในอาร์มีเนีย ร่วมกับอูราร์ตู, ชีรัก และอารารัต

พียูนิกมีคู่ปรับที่สำคัญคือ อารารัต โดยทั้งสองสโมสรถือว่าประสบความสำเร็จและได้รับความนิยมมากที่สุดในประเทศ สโมสรคู่ปรับอีกสโมสรคือ อูราร์ตู ซึ่งเริ่มเป็นคู่ปรับกันนับตั้งแต่ตอนที่อูราร์ตูย้ายที่ตั้งจากเมืองอาบอวียันมายังกรุงเยเรวานในปี ค.ศ. 2001 และอูราร์ตูได้กลายเป็นสโมสรใหญ่แห่งที่สามของเยเรวาน การพบกันของทั้งสโมสรถือเป็นหนึ่งในการแข่งขันฟุตบอลที่ดุเดือดของอาร์มีเนีย

สนามเหย้าของสโมสรคือ สนามกีฬาสาธารณรัฐวัซแกน ซาร์กซียัน ซึ่งยังเป็นสนามเหย้าของฟุตบอลทีมชาติอาร์มีเนีย ทีมเยาวชนของสโมสรผลิตผู้เล่นที่มีชื่อเสียง เช่น แฮนริค มะคีทาเรียน, รอแบร์ต อาร์ซูมานียัน, การ์แลน เมอเกิร์ตชียัน, แอดการ์ มานูชารียัน, วารัซดัต ฮารอยัน, แกวอร์ก ฆาซารียัน เป็นต้น ซึ่งทั้งหมดนี้เคยเล่นให้กับสโมสรชั้นนำของยุโรป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Հայաստանի Առաջնության, Գավաթի և Սուպերգավաթի խաղարկությունները". *freenet.am*. สืบค้นเมื่อ 29 April 2020.
2. ↑  "Armenia - List of Cup Finals". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-05-18. สืบค้นเมื่อ 29 April 2020.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
3. ↑  "Club History". สืบค้นเมื่อ 29 April 2020.
4. ↑  "Armenia - List of Champions". สืบค้นเมื่อ 29 April 2020.
5. ↑  "Commonwealth of Independent States Cup 2006". สืบค้นเมื่อ 29 April 2020.
6. ↑  "Armenia: Top Armenian Football Clubs". สืบค้นเมื่อ 29 April 2020.
7. ↑  "Armenia always a football hotbed". สืบค้นเมื่อ 29 April 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สโมสรฟุตบอลพียูนิก**

* เว็บไซต์ทางการ
**เกล ฮอว์ธอร์น** เป็นตัวละครหลักจากไตรภาคเกมล่าชีวิต ของซูซาน คอลลินส์ เขาเป็นเพื่อนสนิทของแคตนิส เอฟเวอร์ดีน ตัวละครนำของเรื่อง เกลนั้นอายุมากกว่าแคตนิสสองปี มีฐานะที่ยากจนมากเนื่องจากสูญเสียพ่อจากเหตุการณ์เหมืองถล่มเช่นเดียวกับแคตนิส ทำให้เขาต้องเป็นเสาหลักของบ้าน ทั้งสองจึงค่อนข้างเข้าใจความรู้สึกของกันและกัน เกลนั้นหลงรักแคตนิสมาตลอด แต่การที่แคตนิสและพีต้าได้สร้างภาพของ 'คู่รักที่ชะตาไม่เป็นใจ' ขึ้นมาระหว่างเกมล่าชีวิตก็ทำให้เขาจำเป็นต้องยอมถอยห่างออกมา ในช่วงท้ายของปีกแห่งไฟ เขต 12 ได้ถูกถล่มจนราบคาบโดยแคปิตอล เกลได้มีส่วนสำคัญในการช่วยเหลือประชาชนเขต 12 ในม็อกกิ้งเจย์ เขาได้เข้าร่วมเป็นทหารของกองกำลังกบฎและได้ช่วยพีต้าจากการจับคุมของแคปิตอลอีกด้วย อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ของเกลและแคตนิสย่ำแย่ลง ภายหลังที่แคตนิสสูญเสียพริมโรส น้องสาวของเธอ เนื่องจากระเบิดที่เกลสร้างขึ้น เกลเองรู้สึกผิดกับความสูญเสียดังกล่าว และได้ตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ในเขตที่ 2 ในขณะที่พีต้าและแคตนิสแต่งงานและใช้ชีวิตร่วมกันที่เขต 12

| * ด
* ค
* ก
*ไตรภาคเกมล่าชีวิต* โดย ซูซาน คอลลินส์ |
| --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ***เกมล่าชีวิต***หนังสือ • ภาพยนตร์ | ***ปีกแห่งไฟ***หนังสือ • ภาพยนตร์ | ***ม็อกกิ้งเจย์***หนังสือ • ภาพยนตร์ (ภาค 1 • ภาค 2) 
  |

 |
| ตัวละคร | แคตนิส เอฟเวอร์ดีน • พีต้า เมลลาร์ก • เกล ฮอว์ธอร์น • ตัวละครอื่นๆ |
| เพลงประกอบภาพยนตร์ | เซฟแอนด์ซาวด์ • อายส์โอเพิน • แอตลาส • วีรีเมน • อิเลสติกฮาร์ต |
| อื่นๆ | จักรวาล • ภาพยนตร์ซีรีย์ |
**ออสซิริอันด์** (Ossiriand) เป็นชื่อดินแดนในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ถูกกล่าวอ้างถึงอยู่ใน เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ซิลมาริลลิออน และ Unfinished Tales มีชื่อเรียกอื่นๆ ว่า **ดินแดนแห่งแม่น้ำทั้งเจ็ด** หรือ **ลินดอน** ตั้งอยู่ทางฟากตะวันตกของเทือกเขาเอเร็ดลูอิน เป็นดินแดนส่วนหนึ่งในแผ่นดินเบเลริอันด์ ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของพวกเอลฟ์ในยุคที่หนึ่งของอาร์ดา

ลักษณะทางภูมิศาสตร์
-------------------

ออสซิริอันด์เป็นชื่อเรียกดินแดนที่เป็นส่วนหนึ่งอยู่ในแผ่นดินเบเลริอันด์ มีเทือกเขาเอเร็ดลูอินอยู่ทางตะวันออก และมีแม่น้ำเกลิออนเป็นแนวพรมแดนธรรมชาติทางด้านตะวันตก แคว้นออสซิริอันด์มีแม่น้ำอื่นไหลผ่านอีกหกสาย ตั้งต้นจากเทือกเขาเอเร็ดลูอินผ่านดินแดนออสซิริอันด์ไปลงแม่น้ำเกลิออน ได้แก่

* แม่น้ำอัสคาร์ (รัธโลริเอล)
* แม่น้ำธาลอส
* แม่น้ำเลโกลิน
* แม่น้ำบริลธอร์
* แม่น้ำดุยล์เวน
* แม่น้ำอดูรันท์

เมื่อรวมกับแม่น้ำเกลิออน เป็นเจ็ดสาย จึงมักเรียกแคว้นออสซิริอันด์อีกชื่อหนึ่งว่า **ดินแดนแห่งแม่น้ำทั้งเจ็ด** หรือ **ดินแดนสัตตนที**

แคว้นออสซิริอันด์เป็นผืนป่าอุดมสมบูรณ์ เป็นที่อาศัยของเอลฟ์ชาวเทเลริกลุ่มหนึ่งชื่อว่า ชาวนันดอร์ เอลฟ์กลุ่มนี้หลังจากสงครามครั้งแรกแห่งเบเลริอันด์ ได้รับความเสียหายล้มตายไปมาก จึงพากันหลบซ่อนพรางตัวอยู่ในป่าไม่สู้รบซึ่งหน้า ภายหลังเรียกชื่อว่า *ไลเควนดิ* หรือ*กรีนเอลฟ์* (เอลฟ์เขียว) นอกจากนี้ยังมีชื่อเรียกเอลฟ์เหล่านี้อีกชื่อว่า *ลินดาร์* (เนื่องจากพวกเขาชอบขับร้องลำนำเพลง) ดินแดนออสซิริอันด์จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งตามชื่อชาวลินดาร์ว่า แคว้น**ลินดอน**

ทรีเบียร์ด เอนท์แห่งป่าฟังกอร์น ก็เคยร้องเพลงให้เมอร์รี่และปิ๊ปปิ้นฟัง ใน เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ว่า ครั้งหนึ่งเขาเคยเดินเล่นอยู่ในป่า *นันทาซาริออน* ซึ่งหมายถึงแคว้นออสซิริอันด์นี้เอง

ดินแดนด้านใต้ของออสซิริอันด์แถบแควอดูรันท์ เป็นดินแดนซึ่ง เบเรน และ ลูธิเอน ได้กลับมาใช้ชีวิตอยู่หลังจากฟื้นคืนจากความตาย จึงมีชื่อเรียกว่า 'แผ่นดินของผู้ฟื้นคืนชนม์' ทั้งสองปลูกบ้านอยู่บนเกาะกลางแควอดูรันท์ ชื่อว่าเกาะ*โทลกาเลน*

แคว้นออสซิริอันด์ด้านใต้บางส่วน รอดพ้นจากเหตุวินาศปลายยุคที่หนึ่งเมื่อแผ่นดินเบเลริอันด์จมลงสู่ใต้สมุทร กิลกาลัด เคียร์ดัน และเอลฟ์จำนวนหนึ่งมาตั้งอาณาจักรอยู่ที่นี่ในยุคที่สอง เรียกว่าอาณาจักรลินดอน ภายหลังเมื่อกิลกาลัดสิ้นพระชนม์และอาณาจักรลินดอนล่มสลาย ยังคงเหลือเมืองท่าสำคัญ มิธลอนด์ ซึ่งเอลฟ์ทั้งปวงจะต้องมาเยือนเพื่อออกเดินทางกลับสู่แผ่นดินอมตะ

อ้างอิง
-------

* เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, *ซิลมาริลลิออน*, ลอนดอน: ฮาร์เปอร์คอลลินส์.
* เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, *Unfinished Tales*, ลอนดอน: ฮาร์เปอร์คอลลินส์.

| * ด
* ค
* ก
ดินแดนในยุคที่หนึ่ง ตามตำนานของโทลคีน |
| --- |
| วาลาร์ | วาลินอร์ • มานดอส |
| มอร์กอธ | อังก์บันด์ |
| เอล์ฟ | ทิริออน • โทลเอเรสเซอา • อัลควาลอนเด • โดริอัธ • ฮิธลุม • กอนโดลิน • นาร์โกธรอนด์ • ดอร์โธนิออน • ฟาลัส • ฮิมริง • เนฟรัสต์ • ลินดอน • อาร์แวนิเอน |
| มนุษย์ | ดอร์-โลมิน • ลาดรอส • เบรธิล |
| คนแคระ | โนกร็อด • เบเลกอสต์ |
| ดินแดนอื่นๆ | เฮลคารัคเซ • เบเลริอันด์ • ออสซิริอันด์ • อันเฟากลิธ • เอเรียดอร์ |
**ลาสกาลา** (อิตาลี: *La Scala*, ออกเสียง: [la ˈskaːla]) หรือชื่อเต็ม **เตอาโตรอัลลาสกาลา** (อิตาลี: *Teatro alla Scala*, ออกเสียง: [teˈaːtro alla ˈskaːla]) เป็นโรงอุปรากรในมิลาน ประเทศอิตาลี

ภายในโรงอุปรากรมีระเบียงด้านบนที่เรียกว่า *ลอจโจเน* มีไว้สำหรับผู้ที่มีทุนทรัพย์น้อยกว่าในการเข้าชมการแสดง ระเบียงนี้มักแน่นไปด้วยผู้ชื่นชอบและคลั่งไคล้อุปรากร เรียกว่า *ลอจโจนิสตี* ซึ่งจะแสดงออกอย่างตื่นเต้นดีใจอย่างสุดเหวี่ยงหรือเกรี้ยวกราดอย่างหนัก หากเห็นว่านักร้องอุปรากรแสดงได้อย่างยอดเยี่ยมหรือแย่ การแสดงที่ถูกมองว่าแย่จะได้รับ "บัปติศมาไฟ" จากผู้ชมบนระเบียงนี้ เช่นในปี 2006 โรแบร์โต อาลัญญา นักร้องเทเนอร์ เดินลงจากเวทีหลังถูกโห่ร้องระหว่างแสดงอุปรากรเรื่อง *อาอีดา* ทำให้อันโตเนลโล ปาลอมบี นักร้องสำรอง ต้องขึ้นแสดงแทนที่กลางคัน หลังจากนั้นอาลัญญาก็ไม่กลับไปแสดงอุปรากรนี้อีก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Cecilia Bartoli triumphs at La Scala amidst catcalls and boos" (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2012-12-04. สืบค้นเมื่อ 2021-10-16.
2. ↑  Wakin, Daniel J. (13 December 2006). "After La Scala Boos, a Tenor Boos Back". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ 31 January 2018.
**เกว๊ก เล็ง เบ่ง** (อักษรโรมัน: *Kwek Leng Beng*) หรือ **กัว ลิ่งหมิง** (จีน: 郭令明; พินอิน: *Guō Lìngmíng*) เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1941 เป็นนักธุรกิจชาวสิงคโปร์ ประธานบริษัทฮองเหลียงกรุ๊ป ที่ทำธุรกิจหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการเงิน การผลิต การขนส่งสินค้า อสังหาริมทรัพย์ และการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน นิตยสารฟอบส์ประเมินว่าเขามีมูลค่าทรัพย์สินสุทธิราวๆ 3.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็นบุคคลที่รวยอันดับต้นๆของสิงคโปร์

ประวัติ
-------

เกว๊ก ฮง ปึ้ง บิดาเป็นชาวจีนอพยพมาจากมณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีนและตั้งบริษัทฮองเหลียงที่สิงคโปร์ เกว๊ก เล็ง เบ่ง เติบโตและศึกษาต่อสาขานิติศาสตร์ที่ลอนดอน แต่สุดท้ายตัดสินใจกลับมาช่วยธุรกิจของครอบครัวเมื่อต้นทศวรรษที่ 1960

เกว๊กขึ้นเป็นประธานของบริษัทในปี ค.ศ. 1990 ก่อนจะพาบริษัทเติบโตจนมีชื่อเสียงระดับนานาชาติ ปัจจุบันเป็นเจ้าของเครือบริษัทย่อยอีกว่า 300 บริษัท โดยในจำนวนนี้มีบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แล้ว 12 บริษัท

เกว๊กเป็นประธานของบริษัทซิตี้เดเวลอปเมนต์จำกัด ผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์และโรงแรมข้ามชาติ มีกิจการใน 20 ประเทศในเอเชีย ยุโรป อเมริกาเหนือ และออสเตรเลีย มีบริษัทย่อยอีกว่า 250 บริษัท นอกจากนี้ เกว๊กยังเป็นประธานของโรงแรมมิลเลนเนียมแอนด์คอปโทร์น (M&C) เครือโรงแรมที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ลอนดอน เจ้าของโรงแรมชั้นนำทั่วโลกกว่า 120 แห่งใน 19 ประเทศ รวมถึงในภูเก็ต ประเทศไทย

ชีวิตส่วนตัว
------------

เกว๊กแต่งงานกับเซซิเลีย ก๊อก มีบุตรชายด้วยกันสองคนคือ เชอร์มาน ประธานเจ้าหน้าที่บริหารของบริษัทตั้งแต่เดือนมกราคม ค.ศ. 2018 และคิงส์ตัน นักลงทุนเอกชน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Forbes profile: Kwek Leng Beng". *Forbes*. สืบค้นเมื่อ 11 September 2019.
2. ↑  M&C Corporate Profile
3. ↑  Editor, eTN Managing (18 January 2008). "Millennium opens in Phuket. - eTurboNews (eTN)". สืบค้นเมื่อ 2 January 2018. `{{cite web}}`: `|last=` มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
4. ↑  "CDL names Sherman Kwek CEO-designate with resignation of Grant Kelley, Q2 profit falls 17.9%". สืบค้นเมื่อ 30 August 2017.
5. ↑  Zachariah, Natasha Ann. "Kwek Leng Beng on succession planning: "I can't force (my children) to do things they don't want."". *The Peak Magazine*. สืบค้นเมื่อ 30 August 2017.
6. ↑  "Stocks". *Bloomberg.com*. สืบค้นเมื่อ 2 January 2018.
**แอร์ทอัพเฟิล** (เยอรมัน: *Erdapfel*, ออกเสียง: [ˈeːɐ̯tˌʔapfl̩] ( ฟังเสียง); แปลว่า แอปเปิลโลก) เป็นลูกโลกที่ประดิษฐ์ขึ้นโดยมาร์ทีน เบไฮม์ นักทำแผนที่และพ่อค้าผ้าชาวเยอรมนี ระหว่าง ค.ศ. 1490–1492 จากการว่าจ้างของศาลากลางเมืองเนือร์นแบร์ค ทำจากไม้ลินินอัดเป็นสองซีก เสริมด้วยไม้ และวางทับด้วยแผนที่ที่วาดโดยกระดาษโดยเกออร์ค กล็อคเคินโดน และเป็นลูกโลกที่เก่าแก่ที่สุดที่หลงเหลืออยู่ถึงปัจจุบัน

ลูกโลกแอร์ทอัพเฟิลแสดงแผนที่ยูเรเชียขนาดใหญ่และมหาสมุทรที่ว่างเปล่าระหว่างทวีปยุโรปและเอเชีย แต่ไม่ปรากฎทวีปอเมริกา (เนื่องจากคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสยังเดินทางกลับมาไม่ถึงสเปน) ตัวแผนที่ปรากฎข้อความสื่อถึงชื่อสถานที่ราว 2,000 แห่ง สัญลักษณ์การทำแผนที่มากกว่า 200 รายการ และคำจารึกจำนวนมากที่อธิบายถึงความรู้ทั่วไปจากช่วง ค.ศ. 1500 จึงเป็นตัวแทนที่โดดเด่นของทั้งยุคเก่าและยุคใหม่ ที่สะท้อนถึงความรู้ของผู้คนเกี่ยวกับภูมิประวัติศาสตร์ในยุคก่อนและเป็นสื่อชนิดใหม่ที่สะท้อนพัฒนาการของแลกเปลี่ยนความคิดระดับโลกที่เป็นพลวัต

แอร์ทอัพเฟิลจัดแสดงอยู่ในห้องรับรองในศาลากลางเมืองเนือร์นแบร์คตั้งแต่แรกประดิษฐ์จนถึงช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 ก่อนที่ครอบครัวเบไฮม์จะนำไปเก็บรักษาไว้เองในเวลาต่อมา ใน ค.ศ. 1907 ได้มีการนำไปเก็บรักษาที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติเยอรมนี (*Germanisches Nationalmuseum*) ในเมืองเนือร์นแบร์ค และใน ค.ศ. 1992 ได้มีการนำไปที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเวียนนาเป็นระยะเวลาหนึ่ง เพื่อศึกษาด้วยความละเอียดสูงตามโครงการลูกโลกเบไฮม์ดิจิทัล

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2023 ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนแอร์ทอัพเฟิลเป็นความทรงจำแห่งโลกของประเทศเยอรมนี ในนาม "ลูกโลกเบไฮม์" (*Behaim-Globus*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Der Behaim-Globus in Nürnberg" (ภาษาเยอรมัน). Bayern-online.
2. ↑  Behaim Globe
3. ↑  Lionel Dorffner: *Der digitale Behaim-Globus – Visualisierung und Vermessung des historisch wertvollen Originals*, in: *Cartographica Helvetica* 14/1996.
4. ↑  "UNESCO-Weltdokumentenerbe Behaim-Globus". *Deutsche UNESCO-Kommission* (ภาษาเยอรมัน). สืบค้นเมื่อ 18 May 2023.
"**ลาสต์คริสต์มาส**" (อังกฤษ: Last Christmas) เป็นเพลงของแวม! ศิลปินคู่ดูโอจากอังกฤษ จัดจำหน่ายโดยอีพิกเรเคิดส์ และจำหน่ายทั่วโลกโดยเอ็มซีเอเรเคิดส์ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1984 เพลงประพันธ์โดยจอร์จ ไมเคิล และมีการนำมาร้องใหม่โดยศิลปินมากมายนับตั้งแต่เปิดตัวครั้งแรก

เพลงนี้ขึ้นอันดับ 1 ใน เดนมาร์ก สโลวีเนีย และสวีเดน และอันดับ 2 ใน 9 ประเทศ ได้แก่ เบลเยียม เยอรมนี เนเธอร์แลนด์ ฮังการี ไอร์แลนด์ อิตาลี นอร์เวย์ นิวซีแลนด์ และสหราชอาณาจักร แวม! บริจาคค่าลิขสิทธิ์ทั้งหมดเพื่อบรรเทาทุกข์จากความอดอยากในเอธิโอเปีย ในการสำรวจความคิดเห็นทั่วสหราชอาณาจักรในเดือนธันวาคม 2012 เพลงนี้ได้รับการโหวตให้เป็นที่แปดในรายการ*เดอะเนชันส์เฟฟเวอริตคริสต์มาสซอง* ซึ่งเป็นรายการโทรทัศน์พิเศษของไอทีวี และเป็นเพลงคริสต์มาสที่มีผู้ฟังมากที่สุดในศตวรรษที่ 21 ในสหราชอาณาจักร จนกระทั่งถูกแซงโดยเพลง "แฟรีเทลออฟนิวยอร์ก" ใน ค.ศ. 2015

ต้นกำเนิด
---------

เพลง "ลาสต์คริสต์มาส" มีจุดเริ่มต้นใน ค.ศ. 1984 ขณะที่ จอร์จ ไมเคิล และ แอนดรูว์ ริดจ์ลีย์ กำลังไปเยี่ยมพ่อแม่ของไมเคิล ไมเคิลแต่งเพลงในห้องนอนในวัยเด็กของเขา ไมเคิลเริ่มเล่นและขับร้องเป็นทำนองของเพลง "ลาสต์คริสต์มาส" ซึ่งต่อมา ริดจ์ลีย์เรียกช่วงเวลานี้ว่า "ช่วงเวลาแห่งความอัศจรรย์"

### บันทึกเสียง

เพลงนี้บันทึกเสียงในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1984 ที่ แอดวิชันสตูดิโอส์ ณ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ จอร์จ ไมเคิลเป็นผู้เขียนเขียน ผลิตและเล่นเครื่องดนตรีทุกชิ้นบนเพลงเอง ด้วยดรัมแมชชีน ดรัมส์ลินน์ 900, ซินท์ โรแลนด์ จูโน-60 และระฆังจากรถล้อเลื่อน พวกเขาเริ่มบันทึกเพลงในช่วงฤดูร้อน โดยมีวิศวกรเสียงคนเดียวคือ คริส พอร์เตอร์ และผู้ช่วยสองคน ตามคำบอกเล่าของพอร์เตอร์ เขากล่าวว่า "คุณมีความสุขจากจังหวะของเพลง แต่คุณมีความเศร้าจากความรักที่ไม่สมหวัง"

ผลงานชาร์ต
----------

### สหราชอาณาจักร

แวม! มีเพลงที่ติดอันดับที่หนึ่งในยูเคซิงเกิล์ชาร์ตใน ค.ศ. 1984 ไปแล้วทั้งสิ้น 2 เพลง และมีข่าวว่าพวกเขาวางแผนจะทำซิงเกิลคริสต์มาส นั่นหมายความว่า จะมีศึกชิงเพลงคริสต์มาสอันดับที่หนึ่ง ระหว่างเพลงของแวม! กับเพลงของแฟรงกีโกทูฮอลลีวูดซึ่งเคยทำเพลง "เดอะเพาเวอร์ออฟเลิฟ" จนติดอันดับที่สามของชาร์ตในช่วงต้นเดือนธันวาคม อย่างไรก็ตาม ซิงเกิลของแบนด์เอดที่แต่งโดยบ็อบ เกลดอฟ และมิดจ์ ยูเร ชื่อว่า "ดูเดย์โนว์อิสต์คริสต์มาส?" ติดอันดับที่ 2 ส่วนซิงเกิลของแวม! ติดอันดับที่สอง แวม! บริจาคค่าลิขสิทธิ์ของซิงเกิล "ลาสต์คริสต์มาส/เอฟรีติงชีวอนต์" ทั้งหมด เพื่อบรรเทาภาวะอดอยากในประเทศเอธิโอเปีย

ในหลายปีที่ผ่านมา เพลงนี้ติดอันดับระดับกลางของยูเคซิงเกิลส์ชาร์ต ยกเว้นในปี 1985, 1986, 2016, 2017, 2018, 2019 และ 2020 ที่เพลงจะขึ้นไปติดในระดับบนของชาร์ต

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Last Christmas*. Wham!. CBS Records. EPC A 4949. Editado e Distribuido em Portugal por CBS (Portugal) Música e Discos, Lda`{{cite AV media notes}}`: CS1 maint: others (ลิงก์)
2. ↑  *Last Christmas*. Wham!. CBS Records. EPCA 4949. Made in Holland`{{cite AV media notes}}`: CS1 maint: others (ลิงก์) The Dutch-manufactured pressing contains the names of the band and of the song.
3. 1 2  "The philanthropic acts of George Michael: from £5k tips to nurses' gigs". *The Guardian*. 7 January 2018.
4. ↑  "Fairytale Of New York is true sound of Christmas" เก็บถาวร 2019-07-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *The Telegraph*. Retrieved 21 September 2019
5. ↑  Pink News
**ออสการ์ กุสตาฟ เรย์ลันเดอร์** (Oscar Gustave Rejlander) (สวีเดน พ.ศ. 2374 - ลอนดอน 18 มกราคม พ.ศ. 2418) เป็นผู้บุกเบิกการถ่ายภาพศิลปะสมัยวิกตอเรีย เขาได้รับการศึกษาจากที่โรม และไปพักอยู่ที่เมือง ลิงคอล์น ในอังกฤษ เขาได้ทิ้งงานแท้ๆของเขาคือ นักวาดภาพและนักวาดรูปย่อคน หลังจากที่เขาเห็นว่าภาพถ่ายสามารถเก็บภาพได้ละเอียด อีกด้านหนึ่งมีผู้อ้างว่าเขาได้รับแรงบันดาลใจจาก Henry Fox Talbot

เขาได้ตั้งร้านวาดภาพบุคคลขึ้นที่เมือง wolverhampton ซึ่งเป็นเมืองอุตสาหกรรมในเขตมิดแลนด์ของอังกฤษ เมื่อปี พ.ศ. 2389 (ค.ศ. 1846) ปี พ.ศ. 2393 (ค.ศ. 1850) เขาได้เรียนรู้วิธีการทำคอลโลเดียนเปียกได้อย่างรวดเร็วและเปลี่ยนธุรกิจของเขา ไปเป็นธุรกิจทางด้านการถ่ายภาพ เขาทำการทดลองหลายอย่างเพื่อที่จะให้ภาพถ่ายของเขาสมบูรณ์แบบ รวมถึงเทคนิค combination printing ซึ่งคิดว่าเขาอาจจะเป็นคนคิดขึ้นมา เขาเป็นเพื่อนกับชาลส์ ลุตวิดจ์ ดอดจ์สัน ผู้เก็บสะสมงานชิ้นแรกๆ ของเขาและปรึกษากันเรื่องทางเทคนิค หลังจากนั้นเรจลันเดอร์ได้สร้างภาพที่มีชื่อเสี่ยงที่สุดและเปิดเผยที่สุดของดอดจ์สัน

งานชิ้นแรก ๆ ของเขานั้นไม่ได้ช่วยทำชื่อเสียงให้กับเขาเท่าไหร่ และเขาได้เข้าร่วมในงาน Paris Exhibition ในปี พ.ศ. 2398 (ค.ศ. 1855) และในปี พ.ศ. 2400 (ค.ศ. 1857) เขาได้ทำงานลักษณะเปรียบเทียบที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขา ที่มีชื่อว่า "The two ways of life" นี่เป็นเทคนิคการต่อภาพแบบไร้รอยจากภาพ 32 ใบ

เนื่องด้วยความสำเร็จนี้และด้วยการเป็นสมาชิกของ สมาคมถ่ายภาพหลวงแห่งลอนดอน นั้นได้รับการยอมรับในกรุงลอนดอน เขาย้ายสตูดิโอของเขาไปที่ลอนดอนประมาณปี พ.ศ. 2405 (ค.ศ. 1862) และหลังจากนั้นก็ทดลองเทคนิคการถ่ายภาพซ้อนสอง การประกอบภาพซ้อน การเปลี่ยนแปลงรูปและการตกแต่งภาพ เขาได้กลายเป็นผู้นำทางด้านเทคนิคการถ่ายภาพและเขาสอนเขียนบทความที่โด่งดังด้วย

ความคิดและเทคนิคของเรย์ลันเดอร์นั้นได้ถูกใช้โดยนักถ่ายภาพอื่น ๆ และนี่เองที่บ่งบอกว่าเขาเป็นบิดาแห่งวงการถ่ายภาพศิลป์
**เดอะฟูดเชน** (อังกฤษ: The Food Chain) เป็นองค์กรการกุศลซึ่งมีฐานอยู่ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นผู้ให้บริการสนับสนุนทางโภชนาการสำหรับผู้ที่ติดเชื้อเอชไอวีในกรุงลอนดอน

องค์กรนี้ได้ถือกำเนิดขึ้นในวันคริสต์มาส ค.ศ. 1988 ซึ่งมีจุดมุ่งหมายขององค์กรคือ "เพื่อให้แน่ใจว่าผู้ติดเชื้อเอชไอวีในกรุงลอนดอนสามารถเข้าถึงโภชนาการที่พวกเขาจำเป็นต้องได้รับอย่างเต็มที่, มีความเป็นอยู่ที่ดีและนำไปสู่การมีสุขภาพดี มีชีวิตที่เป็นอิสระ"

การใช้เครือข่ายขนาดใหญ่ของอาสาสมัครเดอะฟูดเชนคือการส่งอาหารและจำหน่ายของชำ มีการเรียนการปรุงอาหารและโภชนาการ รวมถึงโอกาสในการรับประทานอาหารของประชาชนกับผู้ติดเชื้อเอชไอวีในกรุงลอนดอนและอยู่ในความอุปการะของพวกเขา สิ่งเหล่านี้ส่วนใหญ่จะได้รับการส่งมาจากครัวอาคอร์นเฮาส์ใกล้กับคิงส์ครอส ลอนดอน

ใน ค.ศ. 2005 เดอะฟูดเชนชนะรางวัลสมเด็จพระราชินีฯ สำหรับองค์กรอาสาสมัครแห่งปี และเดอะฟูดเชนยังได้รับรางวัลเดอะการ์เดียนแชริตีออฟเดอะเยียร์ใน ค.ศ. 2005  และรางวัล 'แรงบันดาลใจ' เนชันแนลลอตเตอรีใน ค.ศ. 2006

อ้างอิง
-------

1. ↑  "About The Food Chain". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-09-23. สืบค้นเมื่อ 2012-10-10.
2. ↑  Downer, Kirsten (2005-12-14). "The Food Chain Win Guardian Charity of the Year award". *The Guardian*. London. สืบค้นเมื่อ 2007-11-01.
3. ↑  "The Food Chain winning the 'Inspiration Trophy' at the National Lottery Awards (2006)". สืบค้นเมื่อ 2007-11-01.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
*"ン" เปลี่ยนทางมาที่นี่ ระวังสับสนกับ โซะ "ソ"*

**อึง** เป็นอักษรคานะในภาษาญี่ปุ่น เขียนแบบฮิรางานะว่า **ん** และ แบบคาตากานะ **ン** โดยการเขียนทั้งสองแบบอ่านว่า อึง

กฎเกณฑ์การใช้พยัญชนะ ～ん
-----------------------

1)พยัญชนะ ～ん　ใช้ขึ้นต้นประโยคหรื่อคำในภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ เช่น ไม่มีทางที่จะเห็นคำว่า んいし。หน้าคำใดๆ ในภาษาญี่ปุ่น

2)เมื่อพยัญชนะ ～ん ไปอยู่หน้าเสียง g และ k เสียง พยัญชนะ ～ん จะเปลี่ยนเสียงเป็นเสียง ng หรือ เสียง ‘ง’ เช่น

```
   ka+n+gae = ka + ng + gae  かんがえ(考え)
    คัง  งาเอะ (ความคิด)
   ka+n+koo = ka + ng + koo  かんこう(観光)
  　คัง โก(การท่องเที่ยว)      
```

3)เมื่อ พยัญชนะ ～ん ไปอยู่หน้าเสียง b, m, p เสียง พยัญชนะ ～ん จะเปลี่ยนเป็น เสียง m หรือ ‘ม’ เช่น

```
 shi+n+bun   = shi + m + bun しんぶん　
   ชิมบุง  (หนังสือพิมพ์)
 se+n+mon+ka = se +m +mon+ka  (専門家)  
   せんもんか  เซ็มมงกะ  (ผู้เชี่ยวชาญ)
 shi+n+pai   = shi + m +pai  (心配)
   しんぱい    ชิมไป     (เป็นห่วง)
```

4)เมื่อพยัญชนะ ～ん ไปอยู่หน้าเสียง d, n, t, r, และ z เสียงพยัญชนะ ～んจะเปลี่ยนเป็นเสียง n เช่น

```
   se+n+den = se+n+den    せんでん (宣伝)
     เซ็นเด็ง    (ประชาสัมพันธ์/เผยแพร่/กระจายข่าว) 
   a+n+nai  = a+ n+nai    あんない (案内)
  　 อันไน     (นำทาง) 
   ka+n+tan = ka+n+tan    かんたん (簡単)
     คันตัง    (ง่ายดาย) 
   te+n+ran+kai= te+n+ran+kai    てんらんかい (展覧会)
     เท็นรังไก  (งานนิทรรศการ) 
   a+n+zen = a+n+zen    あんぜん (安全)
     อันเซ็ง    (ปลอดภัย)
```
**พิชัย มงคลวิรกุล** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาฬสินธุ์ 5 สมัย เป็นอดีตผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (สังข์ทอง ศรีธเรศ)

ประวัติ
-------

พิชัย มงคลวิรกุล เกิดเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2493 จบการศึกษา วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (วิศวกรรมโยธา) จากประเทศฟิลิปปินส์ สมรสกับนางจิระรัตน์ มงคลวิรกุล

พิชัย เริ่มเข้าสู่งานการเมืองโดยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาฬสินธุ์ครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งอยู่ในกลุ่ม 10 มกรา ต่อมาได้ย้ายออกจากพรรคประชาธิปัตย์พร้อมกับสมาชิกในกลุ่ม 10 มกรา และจัดตั้งพรรคการเมืองในชื่อ พรรคประชาชน และลงสมัครรับเลือกตั้ง ได้เป็น ส.ส.อีกสมัยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 จากนั้นในปี พ.ศ. 2535 ได้ย้ายไปสังกัดพรรคสามัคคีธรรม และได้รับเลือกตั้งสมัยที่ 3 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 เขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 4 และสมัยที่ 5 และในปี พ.ศ. 2539 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (สังข์ทอง ศรีธเรศ)

พิชัย ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 ในขณะที่ยังดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาฬสินธุ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
* พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  บทเรียนสอนไม่จำ 32ปี กลุ่ม "10 มกรา" คนประชาธิปัตย์ ซ้ำรอยเสี้ยมกันเอง
2. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง พรรคประชาชนเปลี่ยนแปลงชื่อพรรค ภาพเครื่องหมายพรรค และคณะกรรมการบริหารพรรค
3. ↑  คำสั่งกระทรวงศึกษาธิการ ที่ 1138/2539 เรื่อง แต่งตั้งเลขานุการรัฐมนตรีและผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (นายปัญญา จินตะเวช, นายพิชัย มงคลวิรกุล, นายทรงศักดิ์ ทองศรี, นายประชาธิปไตย คำสิงห์นอก)
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2014-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๓ ตอนที่ ๒๒ ข หน้า ๔๗, ๔ ธันวาคม ๒๕๓๙
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๑๑๒ ตอนที่ ๑๗ ข หน้า ๖, ๔ ธันวาคม ๒๕๓๘
Motor vehicle

**โตโยต้า วิช** (Toyota WISH) เป็นรถยนต์อเนกประสงค์ขนาดเล็ก (Compact MPV ซึ่งย่อมาจาก Compact Multi-Purpose Vehicle) ผลิตโดยบริษัทรถยนต์ญี่ปุ่นชื่อ โตโยต้า เริ่มผลิตใน พ.ศ. 2546 ถึงปัจจุบัน โดยโตโยต้าได้ส่ง โตโยต้า วิช ไปขายอย่างจริงจัง เพียงไม่กี่ประเทศเท่านั้น คือ ญี่ปุ่น, ไทย, มาเลเซีย, สิงคโปร์ และไต้หวัน รวมทั้งหมดประมาณ 5 ประเทศ

โตโยต้า วิช ในประเทศไทย จะมี 6-7 เบาะนั่ง ใช้เครื่องยนต์ 1AZ-FE 1,998 ซีซี กำลังสูงสุด 150 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 192 นิวตัน-เมตร ซึ่งในปัจจุบัน วิช มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 2 รุ่น ตามช่วงเวลา ดังนี้

รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2546 - 2552)
----------------------------

โตโยต้า วิช รุ่นที่ 1
โตโยต้า วิช รุ่นแรก ถูกพัฒนาขึ้นภายใต้โค้ดเนม "760N" โดยทีมนักพัฒนาภายใต้การนำของวิศวกรชื่อ ทาเคชิ โยชิดะ (Takeshi Yoshida:คนเดียวกับที่ออกแบบ โตโยต้า โคโรลล่า รุ่นที่ 9 หรือที่คนไทยรู้จักในชื่ออัลติส) และเปิดตัวต่อหน้าสาธารณชนครั้งแรกในงาน Tokyo Motor Show 2002 และเริ่มการผลิตจริงใน พ.ศ. 2546

ในการโฆษณาประชาสัมพันธ์ ก็ได้นักร้องดังของญี่ปุ่นชื่อ ฮิคารุ อูทาดะ (Hicaru Utada) เป็นพรีเซนเตอร์ ภายใต้สโลแกน "Wish Comes True" แปลว่า ความปรารถนาที่เป็นจริง หลังจากการเปิดตัว โตโยต้า วิช ประสบความสำเร็จอย่างสูงในญี่ปุ่น โดยเกือบทุกเดือน วิชจะติดอันดับรถยอดนิยมยอดขายสูงที่สุด 5 อันดับแรกในญี่ปุ่นอยู่เสมอๆ

สำหรับในประเทศไทย โตโยต้า วิช มีราคาระหว่าง 1.117-1.267 ล้านบาท ใช้เครื่องยนต์ 1,998 ซีซี วงเลี้ยวแคบสุด 5.4 เมตร มิติภายนอกยาว 4,560 มิลลิเมตร กว้าง 1,745 มิลลิเมตร สูง 1,600 มิลลิเมตร ระยะฐานล้อ 2,750 มิลลิเมตร

รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2552 - 2560)
----------------------------

โตโยต้า วิช รุ่นที่ 2
โตโยต้า วิช รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตขึ้นเป็นครั้งแรกในเดือนเมษายน พ.ศ. 2552 แต่ยังไม่มีการส่งออกไปขายในประเทศอื่นๆ โดยในประเทศญี่ปุ่น จะมีเครื่องยนต์ 2 ขนาด คือ 1,797 ซีซี 144 แรงม้า กับ 1,986 ซีซี 158 แรงม้า เกียร์อัตโนมัติ 4 สปีดถูกยกเลิกทั้งหมด เปลี่ยนไปใช้เกียร์อัตโนมัติ Super CVT 7 สปีด

สำหรับในประเทศไทย โตโยต้าได้ยุติการจำหน่ายรถวิช รุ่นที่ 1 ไปแล้ว ส่วนวิชรุ่นที่ 2 ยังไม่นำมาขาย และยังไม่มีแผนการอย่างเป็นรูปธรรมจากโตโยต้าที่จะนำวิชรุ่นที่ 2 เข้ามาขายในประเทศไทย เนื่องจากยอดขาย WISH ในโฉมแรก ย่ำแย่มากในช่วงปลายอายุตลาด ทาง Toyota Motor Thailand จึงไม่ผลิตหรือนำเข้ามาจำหน่ายเนื่องจากเป็นห่วงเรื่องผลกำไร

ดูเพิ่ม
-------

* เต็มอิ่ม "โตโยต้า วิช" โฉมใหม่ เมืองไทยยังไม่รู้อนาคต[*ลิงก์เสีย*]
* ข้อมูลโตโยต้า วิชจากบริษัท โตโยต้า มอเตอร์ ประเทศไทย จำกัด
ในพีชคณิตเชิงเส้น **เมทริกซ์เอกลักษณ์** หรือ **เมทริกซ์หน่วย** คือเมทริกซ์จัตุรัส (หรือเมทริกซ์ทแยงมุม) ที่มีตัวเลขบนเส้นทแยงมุมเป็น 1 ซึ่งสมมติให้เส้นทแยงมุมนั้นลากจากสมาชิกบนซ้ายไปยังสมาชิกขวาล่าง (เฉียงลง) ส่วนสมาชิกที่เหลือเป็น 0 ทั้งหมด เขียนแทนด้วยสัญลักษณ์ {\displaystyle I\_{n}} หรือเพียงแค่ *I* (ไอ) ส่วนทางกลศาสตร์ควอนตัมจะเขียน **1** ด้วยตัวหนาแทน ตัวอย่างเมทริกซ์เอกลักษณ์เช่น

{\displaystyle I\_{1}={\begin{bmatrix}1\end{bmatrix}},\ I\_{2}={\begin{bmatrix}1&0\\0&1\end{bmatrix}},\ I\_{3}={\begin{bmatrix}1&0&0\\0&1&0\\0&0&1\end{bmatrix}},\ \cdots ,\ I\_{n}={\begin{bmatrix}1&0&\cdots &0\\0&1&\cdots &0\\\vdots &\vdots &\ddots &\vdots \\0&0&\cdots &1\end{bmatrix}}}
ตำราคณิตศาสตร์บางเล่มก็ใช้ *U* หรือ *E* เขียนแทนเมทริกซ์เอกลักษณ์ (ซึ่งมาจาก *unit matrix* และ *elementary matrix* ตามลำดับ) ถึงแม้ว่า *I* จะเป็นที่นิยมใช้มากกว่าก็ตาม

คุณสมบัติสำคัญของ *I**n* อยู่ที่การคูณเมทริกซ์ ได้แก่

{\displaystyle AI\_{n}=A\,} และ {\displaystyle I\_{n}B=B\,}
เมื่อใดก็ตามที่การคูณเมทริกซ์นั้นได้นิยามไว้แล้ว โดยเฉพาะเมทริกซ์เอกลักษณ์ ถือเป็นเมทริกซ์หน่วยของริงของเมทริกซ์ขนาด *n*×*n* และถือเป็นสมาชิกเอกลักษณ์ของกรุปเชิงเส้นทั่วไป GL(*n*) ที่ประกอบด้วยเมทริกซ์ที่หาตัวผกผันได้ (เมทริกซ์เอกลักษณ์นั้นสามารถผกผันได้ผลลัพธ์เป็นตัวมันเอง)

หากเมทริกซ์มิติ *n*×*n* ถูกใช้เป็นการนำเสนอการแปลงเชิงเส้น จากปริภูมิเวกเตอร์ *n* มิติไปยังปริภูมิเดิม {\displaystyle I\_{n}} จะเป็นฟังก์ชันเอกลักษณ์ โดยไม่ต้องคำนึงถึงฐานหลัก (basis)

หลักที่ *i* ในเมทริกซ์เอกลักษณ์คือเวกเตอร์หน่วย {\displaystyle e\_{i}} และเวกเตอร์หน่วยเหล่านั้นก็เป็นเวกเตอร์ลักษณะเฉพาะ (eigenvector) ของเมทริกซ์เอกลักษณ์ ซึ่งมีค่าลักษณะเฉพาะ (eigenvalue) เท่ากับ 1 เหมือนกันทั้งหมดเพียงค่าเดียว และมีภาวะรากซ้ำเป็น *n* ทำให้ดีเทอร์มิแนนต์ของเมทริกซ์เอกลักษณ์เท่ากับ 1 และรอยเมทริกซ์ (trace) เท่ากับ *n*

เราสามารถใช้สัญกรณ์ของเมทริกซ์ทแยงมุมเพื่อเขียนเมทริกซ์เอกลักษณ์ได้ดังนี้

{\displaystyle I\_{n}=\operatorname {diag} (1,1,\dots ,1)}
และเขียนให้อยู่ในรูปของเดลตาโครเนกเกอร์ (Kronecker delta) ได้ดังนี้

{\displaystyle (I\_{n})\_{ij}=\delta \_{ij}\,}

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Identity matrix on PlanetMath
**เมตรต่อวินาทีกำลังสอง** เป็นหน่วยของความเร่งของหน่วยเอสไอ ซึ่งประกอบจากหน่วยฐานของความยาว (เมตร) และเวลา (วินาที) สัญลักษณ์เขียนได้หลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็น m/s2, m·s−2 หรือจะให้เขียนอีกรูปก็คือ เมตรต่อวินาทีกำลังสอง

ตามหลักการของความเร่งแล้ว หน่วยนี้จะเปลี่ยนไปตามความเร็วหรือช่วงเวลา จึงทำให้หน่วยดังกล่าวเป็นปริมาณเวกเตอร์

ตัวอย่าง
--------

วัตถุหนึ่งเคลื่อนที่ด้วยความเร่งคงตัว ซึ่งมีค่าเป็น 1 เมตร/วินาที2 (1 m/s2) จากจุดหยุดนิ่ง เมื่อผ่านไป 5 วินาทีจะเคลื่อนที่ได้ความเร็ว 5 เมตร/วินาที และ 10 เมตร/วินาที เมื่อผ่านไป 10 วินาที การหาค่าความเร่งเฉลี่ยจะทำได้โดยการนำความเร็ว (เมตร/วินาที) ส่วนด้วยเวลา (วินาที) ดังนั้น จากตัวอย่างข้างต้น จะได้ว่า :

{\displaystyle {\vec {a}}={\frac {\Delta \mathrm {\vec {v}} }{\Delta \mathrm {t} }}={\frac {5\ \mathrm {m/s} }{5\ \mathrm {s} }}=1\ \mathrm {m/s^{2}} }

หน่วยที่เกี่ยวข้อง
------------------

กฎการเคลื่อนที่ข้อที่สองของนิวตันกล่าวไว้ว่า "แรงทั้งหมดจะเท่ากับมวลคูณความเร่ง" เมื่อหน่วยของแรงเป็นนิวตัน (N) และมวลมีหน่วยเป็นกิโลกรัม (kg) หรือจะได้ว่า "หนึ่งนิวตันจะเท่ากับหนึ่งกิโลกรัมคูณด้วยเมตรต่อวินาทีกำลังสอง" ดังนั้น หน่วยเมตร/วินาที2 จะได้หน่วย นิวตัน/กิโลกรัม (N·kg−1 หรือ N/kg)

ดังนั้น สนามแรงโน้มถ่วงโลกจะมีค่าความเร่งเป็น 9.8 เมตร/วินาที2 หรือ 9.8 N/kg

ความเร่งจะวัดเป็นอัตราส่วนต่อแรงโน้มถ่วงได้ เช่นเดียวกับแรง g และความเร่งพื้นดินสูงสุดเมื่อเกิดแผ่นดินไหว

การแปลงหน่วย
------------

การแปลงหน่วยของความเร่ง| ค่าฐาน | (กาลิเลโอ, หรือเซนติเมตรต่อวินาที2) | (ฟุตต่อวินาที2) | (เมตร/วินาที2) | (แรงโน้มถ่วง (เมื่อตกแบบเสรี), *g*0) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 กาลิเลโอ, หรือเซนติเมตรต่อวินาที2 | **1** | 0.0328084 | 0.01 | 0.00101972 |
| 1 ฟุต/วินาที2 | 30.4800 | **1** | 0.304800 | 0.0310810 |
| 1 เมตร/วินาที2 | 100 | 3.28084 | **1** | 0.101972 |
| 1 *g*0 | 980.665 | 32.1740 | 9.80665 | **1** |

ดูเพิ่ม
-------

* ความเร่งโน้มถ่วง
* ฟุต/วินาที²

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kirk, Tim: *Physics for the IB Diploma; Standard and Higher Level*, Page 61, Oxford University Press, 2003
**ศาสตร์แห่งการเล่าเรื่อง** (อังกฤษ: narratology) หรือ **ศาสตร์เรื่องเล่า**  คือวิชาว่าด้วยการศึกษาเรื่องเล่า (narrative) โดยเน้นศึกษาโครงสร้างและหน้าที่ของเรื่องเล่า รวมถึงแก่นเรื่อง ขนบของการเล่าเรื่อง และสัญลักษณ์ต่าง ๆ ในเรื่องเล่า ศาสตร์นี้อาจสืบเชื้อสายเชิงทฤษฎีมาจากอริสโตเติล (*the Poetics*) แต่ปัจจุบันถือว่าริเริ่มโดยนักรูปแบบนิยมรัสเซีย โดยเฉพาะวลาดีมีร์ โปรปป์ (*Morphology of the Folktale*, 1928) และทฤษฎีการใช้หลากเสียง (heteroglossia) เสียงอันหลากหลาย (dialogism) และพื้นที่และเวลาของการใช้ศัพท์ (chronotope) ของมิคาอิล บัคติน ซึ่งถูกนำเสนอใน *The Dialogic Imagination* (1975)

ประวัติ
-------

ต้นกำเนิดของศาสตร์เรื่องเล่ามีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับโครงสร้างนิยม ซึ่งเป็นทฤษฎีที่แสวงหาระบบเชิงรูปแบบนิยมที่สามารถชี้แจงลักษณะของเนื้อหาภายในเรื่องเล่าได้จริง โดยอาศัยทฤษฎีคล้ายไวยากรณ์เชิงรูปแบบนิยมเป็นพื้นฐานในการแจงส่วนประโยคในบางสาขาของภาษาศาสตร์ อย่างไรก็ตาม ขั้นตอนเหล่านี้ปัจจุบันไม่ได้รับความนิยมในศาสตร์เรื่องเล่าอย่างแพร่หลาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  ฉลองรัฐ เฌอมาลย์ชลมารค. 2548. เรื่องเล่า (Narrative) และศาสตร์แห่งการเล่าเรื่อง (Narratology).
2. ↑  Phasomsup, P. (2018). ความ ย้อน แย้ง ใน อุดมการณ์ และ การ ลิดรอน ความ เป็น มนุษย์ ใน เรื่อง เล่า บาดแผล เรื่อง Escape from Camp 14. Humanities Journal, 25(2), 143-179.
3. ↑  วัชรี เก ว ล กุล. การ สื่อสาร "วิกฤต อัต ลักษณ์" ใน นวนิยาย ของ ฮารูกิมูราคามิ และ เรื่องสั้น แนวหลัง สมัยใหม่ ของ ไทย (Doctoral dissertation, จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย).
**กูวิฮ์** (มลายู: *kuih*) เป็นขนมหรือของหวานขนาดพอดีคำที่พบได้ทั่วไปในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีความหมายค่อนข้างกว้างซึ่งอาจรวมถึงสิ่งของที่เรียกว่า เค้ก คุกกี้ เกี๊ยว พุดดิง บิสกิต หรือขนมอบ และมักทำจากข้าวหรือข้าวเหนียว คำว่า *กูวิฮ์* ใช้กันอย่างแพร่หลายในมาเลเซีย บรูไน และสิงคโปร์ และ *กูเวะฮ์* หรือ *กูเว* ใช้ในอินโดนีเซีย แม้ว่าจะเรียกด้วยชื่ออื่นแต่ก็สามารถพบสิ่งที่คล้ายคลึงกับกูวิฮ์ในประเทศเพื่อนบ้านเช่น เวียดนาม ไทย พม่า ตัวอย่างเช่น *กูเวลาปิซ* ที่เป็นขนมนึ่งหลากสี (ขนมชั้น) และ *กูวิฮ์บิงกาอูบี* สามารถพบได้ในพม่า ไทย และเวียดนาม ในฟิลิปปินส์มักเรียกกูวิฮ์เป็นภาษาตากาล็อกว่า *คาคานิน*

กูวิฮ์ไม่จำกัดเฉพาะอาหารบางมื้อ แต่สามารถรับประทานได้ตลอดทั้งวัน เป็นส่วนหนึ่งของงานเฉลิมฉลองของชาวมาเลเซีย อินโดนีเซีย บรูไน และสิงคโปร์ เช่น ฮารีรายอ ตรุษจีน (ซึ่งชาวเปอรานากันเรียกเป็นภาษามลายูว่า *ตาฮุนบารูจีนา*) กูวิฮ์หลายชนิดมีรสหวาน แต่กูวิฮ์บางชนิดก็เป็นอาหารคาว ในรัฐปะลิส เกอดะฮ์ เปรัก และกลันตันทางตอนเหนือของมาเลเซียตะวันตก กูวิฮ์ (*กูวิฮ์-มูวิฮ์* ในภาษามลายู) มักมีรสหวาน ในรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน มะละกา และเซอลาโงร์ทางตอนใต้ของมาเลเซียตะวันตก สามารถพบกูวิฮ์คาวได้ กูวิฮ์มักจะนึ่งมากกว่าอบดังนั้นจึงแตกต่างจากเค้กตะวันตกหรือขนมพัฟมากในด้านเนื้อสัมผัส รสชาติ และลักษณะ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Opalyn Mok (27 March 2016). "Malaysian kuih: A marriage of flavours and cultures". *The Malay Mail*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-09-04. สืบค้นเมื่อ 4 September 2017.
2. ↑  May Seah. "Singapore kuih: Different Type Of Kueh In Singapore". *Channelnewsasia*. สืบค้นเมื่อ 29 May 2020.
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

แซตเทิร์น ซี-1 (SA-1) ขณะพร้อมถูกปล่อย
**ภารกิจแซตเทิร์น-อะพอลโล 1** (อังกฤษ: SA - 1 (Apollo)) เป็นภารกิจปล่อยจรวดแซตเทิร์น 1 ซึ่งเป็นจรวดแบบแรกในตระกูลจรวดแซตเทิร์น ภารกิจนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการอะพอลโลของประเทศสหรัฐอเมริกา ยานแซตเทิร์น-อะพอลโล 1 ถูกส่งขึ้นอวกาศเมื่อ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1961 ณ แหลมคานาเวอรัล รัฐฟลอริดา

จุดประสงค์
----------

จรวดแซตเทิร์น 1 เป็นจรวดที่มีนาดใหญ่ที่สุดทั้งในแง่ของขนาดและกำลังในการเคลื่อนที่เท่าที่เคยมีการสร้างกันมา โดยหากเปรียบเทียบกับจรวดรุ่นจูปีเตอร์-ซี ซึ่งเป็นจรวดที่ใช้ในการปล่อยดาวเทียม Explorer 1 อันเป็นดาวเทียมดวงแรกของสหรัฐแล้ว จรวดแซตเทิร์น 1 มีความสูงมากกว่าถึงสามเท่า และใช้เชื้อเพลิงมากกว่าถึงหกเท่าและให้แรงขับมากกว่าถึงสิบเท่า

ในขณะนั้นทางนาซ่าได้ตัดสินใจที่จะไม่ทดสอบระบบจรวดทั้งระบบพร้อมกัน (all-up testing) แต่จะแยกทดสอบแต่ในส่วนของจรวดในการปล่อยแต่ละครั้ง และในภารกิจ SA - 1 นี้ เป็นการทดสอบจรวดท่อนล่างสุดของจรวด (ส่วน เอส - 1) การปล่อยครั้งนั้นถูกออกแบบมาเพื่อทดสอบโครงสร้างของตัวจรวดในระหว่างทำการบินในระดับที่ต่ำกว่าระดับวงโคจร (suborbital flight) โดยใช้ส่วนของหัวจรวด (nose cone) จากรุ่นจูปีเตอร์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ภารกิจแซตเทิร์น-อะพอลโล 1**

* Saturn SA-1 Flight Evaluation (PDF) December 1961
* เก็บถาวร 2007-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* *Moonport: A History of Apollo Launch Facilities and Operations* เก็บถาวร 2011-03-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เก็บถาวร 2021-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**อาร์ซีเอส** (อังกฤษ: Revision Control System; RCS) เป็นซอฟต์แวร์ที่ทำการควบคุมการปรับปรุงแก้ไขให้ใช้งานได้จริง ซึ่งทำให้การจัดเก็บ การค้นคืน การบันทึกปูม การระบุและการผสานการปรับปรุงแก้ไขเป็นอัตโนมัติ ระบบควบคุมการปรับปรุงแก้ไขใช้สำหรับข้อความที่แก้ไขบ่อย ตัวอย่างเช่น โปรแกรม เอกสาร แผนภูมิเกี่ยวกับขั้นตอน และแบบฟอร์มจดหมาย อาร์ซีเอสยังสามารถจัดการกับไฟล์แบบไบนารี ถึงแม้ว่าจะทำให้ประสิทธิภาพลดลง การปรับปรุงแก้ไขแต่ละครั้งถูกจัดเก็บโดยการใช้โปรแกรมดิฟฟ์
อาร์ซีเอสได้เริ่มพัฒนาเมื่อทศวรรษ 1980 โดยวอลเทอร์ เอฟ. ทิชชี ขณะที่เขาศึกษาที่มหาวิทยาลัยเพอร์ดู ปัจจุบันนี้อาร์ซีเอสเป็นส่วนหนึ่งของโครงการกนูแต่ก็ยังดูแลโดยมหาวิทยาลัยเพอร์ดู

เนื่องจากอาร์ซีเอสทำงานกับไฟล์เดียวต่อการดำเนินการ เดียวจึงไม่มีวิธีที่จะจัดการกับไฟล์ของทั้งโครงการ อีกทั้งไม่มีวิธีจัดการกับผู้ใช้หลายคนที่ใช้ไฟล์เดียวพร้อมกัน อาร์ซีเอสจึงถูกแทนที่โดยซีวีเอส (Concurrent Versions System; CVS) และโปรแกรมอื่นๆ ที่รองรับโครงการที่ซับซ้อน โครงการซีวีเอสเริ่มต้นสร้างบนอาร์ซีเอส

โดยทั่วไปอาร์ซีเอสจัดการการปรับปรุงแก้ไขหลายๆ ครั้งบนสารสนเทศหน่วยเดียว ซึ่งโดยทั่วไปแล้วเป็นเอกสารดิจิทอลที่เก็บรหัสต้นฉบับ สำหรับการใช้งานทั่วไปสามารถดูการควบคุมการปรับปรุงแก้ไข

TWiki ใช้อาร์ซีเอส
SE จงเจริญ

อ้างอิง
-------

* Walter F. Tichy: *RCS--A System for Version Control*. In: *Software--Practice and Experience*. July 1985. Volume 15. Number 7. Pages 637-654. References to the paper at CiteSeer

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* อาร์ซีเอสที่เพอร์ดู
* อาร์ซีเอสที่กนู
*ระวังสับสนกับ: อัลไพน์ นิวต์*

**อัลไพน์ซาลาแมนเดอร์** หรือ **ซาลาแมนเดอร์ แอททร้า** (อังกฤษ: Alpine salamander, Golden salamander; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Salamandra atra*) สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชนิดหนึ่ง จำพวกซาลาแมนเดอร์ จัดเป็นซาลาแมนเดอร์ขนาดเล็ก หรือนิวต์ (Salamandridae)

อัลไพน์ซาลาแมนเดอร์ เป็นซาลาแมนเดอร์ขนาดเล็ก มีลักษณะเด่นคือ มีสีดำตลอดทั้งตัว มี 5 นิ้ว ปลายนิ้วไม่มีเล็บ มีหัวใจทั้งหมด 3 ห้อง ผิวหนังเปียกชื้นไม่มีเกล็ด เหมือนซาลาแมนเดอร์ทั่วไป 

พบกระจายพันธุ์ในแถบเทือกเขาแอลป์ในทวีปยุโรป ในระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลถึง 2,800 เมตร พบได้ในประเทศแอลเบเนีย, ออสเตรีย, บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, โครเอเชีย, ฝรั่งเศส, เยอรมนี, อิตาลี, ลิกเตนสไตน์, มอนเตเนโกร, เซอร์เบีย และสวิสเซอร์แลนด์ ในลำธารที่สภาพอากาศหนาวเย็น โดยปกติทางตอนใต้ของเทือกเขาแอลป์ จะไม่ค่อยพบในที่ ๆ มีความสูงจากระดับน้ำทะเลต่ำกว่า 900 เมตร และมีรายงานว่าพบในที่ ๆ สูงที่สุด คือ 2,430 เมตร ในฝรั่งเศส และ 2,800 เมตร ที่ออสเตรีย คาเรนทันนี

กินอาหารจำพวกสัตว์น้ำขนาดเล็ก ได้แก่ แมลง, หนอนแดง, ไส้เดือนน้ำ และหอยขนาดเล็ก อัลไพน์ ซาลาแมนเดอร์ ในช่วงฤดูหนาวจะขุดรูเพื่อจำศีล ในโพรงดินลึกประมาณ 20-30 เซนติเมตร เพื่อรักษาความชื้นของผิวหนัง โดยสภาพร่างกายในช่วงนี้จะอยู่นิ่ง ไม่เคลื่อนไหว อัตราเมแทบอลิซึมต่ำ อัตราการใช้ออกซิเจนจะลดลงอย่างมาก อาจเป็น 1/3 หรือ 1/100 ของอัตราปกติ หัวใจเต้นนาทีละไม่กี่ครั้ง ซึ่งอาจจะอยู่ในภาวะเช่นนี้ได้หลายเดือน จนกระทั่งเมื่ออุณหภูมิขึ้นสูงในระดับ 12-14 องศาเซลเซียส จึงจะขยับตัวออกมา 

ลักษณะเด่นอีกประการหนึ่ง ของอัลไพน์ซาลาแมนเดอร์ คือ ขยายพันธุ์ด้วยการออกลูกเป็นตัว โดยการผสมพันธุ์ภายนอกลำตัว จะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 2-3 ปี โดยตัวผู้จะปล่อยสเปิร์มทิ้งไว้ตามใบไม้ริมน้ำหรือไม้น้ำ หรือก้อนหินที่เปียกชื้นริมน้ำ แล้วจะเปลี่ยนตัวเองให้มีสีที่สวยขึ้น คือ สีทอง เพื่อดึงดูดใจตัวเมีย เมื่อปฏิสนธิแล้ว ไข่จะพัฒนาตัวเองเป็นตัวอ่อนอยู่ในร่างกายของแม่ก่อนที่จะออกมาสู่โลกภายนอก ทั้งนี้เป็นเพราะการปรับตัวให้เข้ากับสถานที่อยู่อาศัย ซึ่งเป็นที่ ๆ หนาวเย็น จนบางครั้งแหล่งน้ำที่อาศัยอยู่แข็งเป็นน้ำแข็ง

อัลไพน์ซาลาแมนเดอร์ ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในที่เลี้ยง นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. 1 2  *Salamandra atra...* จิ้งจกน้ำสีนิลแห่งเทือกเขาแอลป์ โดย สุริศา ซอมาดี คอลัมน์ Aqua Survey, หน้า 76-81 นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 2 ฉบับที่ 28: ตุลาคม 2012

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Salamandra atra***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Salamandra atra ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
เกล็ดแบบกลมที่ปกคลุมปลายี่สกเทศ
ผิวหนังของปลาส่วนใหญ่ปกคลุมด้วย**เกล็ด** เกล็ดปลาแต่ละชนิดนั้นมีความแตกต่างกันทั้งด้านขนาด รูปทรง โครงสร้างและขอบเขต โดยมีตั้งแต่แผ่นเกราะแข็งแรงทื่อในปลาอย่างปลามีดโกนและปลาปักเป้ากล่อง ไปจนถึงมีขนาดเล็กจนมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าหรือไม่มีเลยในปลาอย่างปลาไหลและปลาตกเบ็ด สามารถใช้กายสัณฐานของเกล็ดในการระบุชนิดของปลาได้

ปลากระดูกอ่อน (เช่น ปลาฉลามและปลากระเบน) มีเกล็ดแบนราบ (placoid) ปกคลุม ส่วนปลากระดูกแข็งส่วนใหญ่มีเกล็ดทรงกลม (cycloid) อย่างปลาแซลมอนและปลาคาร์พ หรือเกล็ดแบบซี่ (ctenoid) อย่างปลาเพิร์ช หรือเกล็ดกระดูกแข็ง (ganoid) อย่างปลาสเตอร์เจียนและปลาการ์ บางชนิดมีสคิวต์ (scute) ปกคลุม และบางชนิดไม่มีสิ่งปกคลุมผิวหนัง

เกล็ดปลาเป็นส่วนหนึ่งของระบบส่วนห่อหุ้มของปลา และผลิตจากชั้นเมโซเดิร์ม (mesoderm) ของหนังแท้ ซึ่งทำให้เกล็ดปลาแตกต่างจากเกล็ดสัตว์เลื้อยคลาน การเจริญของเกล็ดอาศัยยีนเดียวกับที่เกี่ยวข้องกับการเจริญของฟันและขนในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เกล็ดแบนราบของปลากระดูกอ่อนยังเรียก เด็นทิเคิลหนังแท้ (dermal denticle) และสมนัยเชิงโครงสร้างกับฟันของสัตว์มีกระดูกสันหลัง มีการเสนอว่า เกล็ดของปลากระดูกแข็งมีโครงสร้างเหมือนกับฟัน แต่อาจกำเนิดจากเนื้อเยื่อคนละชนิดกัน ปลาส่วนใหญ่มีชั้นเมือกป้องกันปกคลุมอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sharpe, P. T. (2001). "Fish scale development: Hair today, teeth and scales yesterday?". *Current Biology*. **11** (18): R751–R752. doi:10.1016/S0960-9822(01)00438-9. PMID 11566120.
2. ↑  The First False Teeth