recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
วิหารคดที่วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร
**วิหารคด** หรือ **ระเบียงฉันนบถ** (อังกฤษ: cloister) ชาวคาทอลิกมักเรียกว่า**เขตพรต** มาจากภาษาละติน "claustrum" เป็นส่วนหนึ่งของสถาปัตยกรรม ของอาสนวิหาร อาราม และแอบบี มักจะเป็นระเบียงสี่ด้านรอบลานกลางด้านในของโบสถ์ เพื่อใช้เป็นทำงานหรือกิจการอื่นๆ ทางศาสนา จะเป็นสถานที่ที่มีอากาศถ่ายเทได้เพราะเป็นสิ่งก่อสร้างที่กึ่งเปิด การที่โบสถ์มีระเบียงฉันนบถมักจะเป็นเครื่องหมายว่าเป็นอาราม หรือเคยเป็นอารามมาก่อน ระเบียงมักจะสร้างติดกับตัวอาสนวิหารทางด้านใต้เพราะเป็นด้านที่ได้รับแสงอาทิตย์มากกว่าจึงอุ่นกว่า 

ในยุคกลางระเบียงฉันนบถจะใช้เป็นที่ของการอธิษฐาน การเพ่งพินิจ เรียนหนังสือ คัดหนังสือ หรือกิจธุระอย่างอื่นเช่นซักล้างเช่นระเบียงฉันนบถที่มหาวิหารกลอสเตอร์ที่มีรางน้ำยาว 

ระเบียงฉันนบถที่ยาวที่สุดในโลกอยู่ที่แชร์โตซาดีปาโดวาทางใต้ของประเทศอิตาลี ซึ่งมีเนี้อที่ทั้งหมด 12000 ตารางเมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-01-05. สืบค้นเมื่อ 2012-05-05.
2. ↑  "ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถาน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-15. สืบค้นเมื่อ 2011-05-31.
3. ↑  Catholic Encyclopedia. *Cloister*.

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

* แผนผังมหาวิหาร
* สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
* วัดพระศรีรัตนศาสดาราม

  



คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ระเบียงฉันนบถ**

สมุดภาพ
-------

* ระเบียงคดที่วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหารระเบียงคดที่วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร
* ระเบียงฉันนบถที่คาฮอร์ ประเทศฝรั่งเศสระเบียงฉันนบถที่คาฮอร์ ประเทศฝรั่งเศส
* ระเบียงฉันนบถขนาดย่อมที่อารามเลแร็ง (Abbey Lérins) ประเทศฝรั่งเศสระเบียงฉันนบถขนาดย่อมที่อารามเลแร็ง (Abbey Lérins) ประเทศฝรั่งเศส
* ระเบียงฉันนบถสองชั้นที่อารามแม็กเดเบิร์ก (Monastery Unser Lieben Frauen Magdeburg) ประเทศเยอรมนีระเบียงฉันนบถสองชั้นที่อารามแม็กเดเบิร์ก (Monastery Unser Lieben Frauen Magdeburg) ประเทศเยอรมนี
* ภายในระเบียงฉันนบถที่มหาวิหารกลอสเตอร์ อังกฤษที่เห็นคูหาโต๊ะทำงานทางขวามือภายในระเบียงฉันนบถที่มหาวิหารกลอสเตอร์ อังกฤษที่เห็นคูหาโต๊ะทำงานทางขวามือ
* ระเบียงฉันนบถที่อาราม  Alcobaça ประเทศโปรตุเกสระเบียงฉันนบถที่อาราม Alcobaça ประเทศโปรตุเกส
**อาร์ชเดอลาเดฟ็องส์** (ฝรั่งเศส: *Arche de la Défense*) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า **ประตูใหญ่แห่งภราดรภาพ** (*Grande Arche de la Fraternité*, "ช่องโค้งใหญ่แห่งภราดรภาพ") เป็นอนุสรณ์สถานตั้งอยู่บนย่านลาเดฟ็องส์ ทางทิศตะวันตกของกรุงปารีส ส่วนมากมักจะเรียกสถานที่แห่งนี้ว่า "อาร์ชเดอลาเดฟ็องส์" หรือ "ลากร็องดาร์ช" (*La Grande Arche*, "ช่องโค้งใหญ่")

|  |  |
| --- | --- |
| \_\_\_รถไฟฟ้าปารีส | สถานที่แห่งนี้มีสถานีรถไฟฟ้า : ลาเดฟ็องส์ - กร็องดาร์ช ให้บริการ |

ประวัติ
-------

ประธานาธิบดีแต่ละคน: ฌอร์ฌ ปงปีดู (โครงการของไอ. เอ็ม. เป่ย), วาเลรี ฌิสการ์ แด็สแต็ง (โครงการของฌ็อง วีแลร์วาล) ต่างต้องการที่จะสร้างอนุสาวรีย์สถาปัตยกรรมต่าง ๆ บนแกนกลางอันเก่าแก่

อาร์ชเดอลาเดฟ็องส์ถ่ายจากอาร์กเดอทรียงฟ์บนแกนกลางอันเก่าแก่
ในความเป็นจริงแล้ว โครงการได้ริเริ่มในปี พ.ศ. 2526 หลังจากการแข่งขัน "แต็ตเดฟ็องส์" (*Tête Défense*) จัดโดยประธานาธิบดีฟร็องซัว มีแตร็องเพื่อที่จะหาสิ่งก่อสร้างเพื่อที่จะขยายแกนกลางอันเก่าแก่ให้ยาวขึ้น จากเดิมเริ่มต้นที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ ผ่านเสาโอเบลิสก์ที่จัตุรัสลากงกอร์ดและประตูชัยฝรั่งเศสที่จัตุรัสชาร์ล เดอ โกล โดยการแข่งขันครั้งนี้มีแบบโครงการกว่า 484 ชิ้นจากทั่วโลกเข้าร่วมแข่งขัน ผลปรากฏว่าโครงการของโยฮันน์ ออตโต ฟอน สเปร็กเคลเซน สถาปนิกชาวเดนมาร์กได้ถูกรับเลือกจากโครงการทั้งหมด

บริษัทบูอีก (*Bouygues*) ได้ทำการก่อสร้างโครงการดังกล่าว เมื่อเสร็จสมบูรณ์แล้วก็ได้มีพิธีเปิดในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2532 ซึ่งเป็นการครบรอบการปฏิวัติฝรั่งเศส 200 ปีและยังเป็นปีที่ประเทศฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพการประชุมจี 7 อีกด้วย

ประตูแห่งนี้สร้างบนแกนตะวันออก - ตะวันตกของกรุงปารีส ซึ่งสามารถมองเห็นจากอาร์กเดอทรียงฟ์และสวนตุยเลอรี

อนุสาวรีย์
----------

โยฮันน์ ออตโต ฟอน สเปร็กเคลเซนได้ออกแบบอาร์ชเดอลาเดฟ็องส์ โดยีจุดประสงค์ให้เป็นประตูชัยฝรั่งเศสในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 20: อนุสาวรีย์ที่ออกแบบเพื่อมวลมนุษยชนและความคิดสร้างสรรค์ของมนุษยชาติ ไม่ใช่อนุสาวรีย์แห่งชัยชนะอีกต่อไป แต่ทว่าโยฮันน์ ออตโต ฟอน สเปร็กเคลเซนได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2530 ซึ่งปอล อ็องเดรอได้รับงานต่อจากเขา

อาร์ชเดอลาเดฟ็องส์มีลักษณะเหมือนลูกบาศก์มาก (กว้าง 108 เมตร / สูง 110 เมตร / ลึก 112 เมตร)

พื้นผิวภายนอกของประตูนั้นเป็นกระจกหนา 5 เซนติเมตร โดยมีการป้องกันการเสียหายของกระจกโดยเฉพาะและสามารถต้านทานลมแรงได้

ดูเพิ่ม
-------

* ลาเดฟ็องส์
* แกนกลางอันเก่าแก่
* ปูโต

อ้างอิง
-------

1. ↑  Grande arche de la Défense

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อาร์ชเดอลาเดฟ็องส์**

* Site officiel du toit de la Grande Arche, sur grandearche.com (ฝรั่งเศส)
* La Grande Arche, sur le site Insecula.com เก็บถาวร 2005-04-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
* La Grande Arche, sur paris-skyscrapers.com เก็บถาวร 2005-12-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
**พระเจ้าโคกุกช็อน** (? - ค.ศ. 197) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ และเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ในพระเจ้าชินแด มีพระนามเดิมว่า **โก นัมมู**

ทรงได้เป็นองค์รัชทายาทแทนองค์ชายโค บัลกี พระเชษฐาที่เหล่าขุนนางไม่สนับสนุน แต่เหล่าขุนนางกลับสนับสนุนองค์ชายรองให้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทแทน ในปี ค.ศ. 176 (พ.ศ. 719) และเมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 179 (พ.ศ. 722) องค์รัชทายาทจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า พระเจ้า**โคกุกช็อน**

ในปี ค.ศ. 180 (พ.ศ. 723) ทรงเสกสมรสกับพระมเหสีอู (Lady U) บุตรสาวของอู โซ (U So) หัวหน้าชนเผ่าเชนา-บู (Jena-Bu)

ในปี ค.ศ. 182 (พ.ศ. 725) ทรงส่งพระราชโอรสองค์หนึ่งออกไปรบป้องกันการรุกรานจากกองทัพราชวงศ์ฮั่นตะวันออกที่มาจากเหลียวตง (Liaodong) และกองทัพโคกูรยอก็สามารถป้องกันได้สำเร็จ ทำให้กองทัพฮั่นต้องล่าถอยไป

พระองค์เคยเสด็จประพาสล่าสัตว์พร้อมกับพระราชทานชุดและอาหารให้กับชาวบ้าน ทรงพอพระทัยในการเป็นชาวสวนและชาวนาในอาณาจักรของพระองค์ ทรงคิดค้นระบบกู้ยืมข้าวขึ้นมาระบบหนึ่ง มีชื่อว่า "ชินแดบุบ" (Jindaebup) ซึ่งระบบนี้ใช้มาถึงราชวงศ์โชซ็อน และได้เปลี่ยนชื่อเป็นชื่อว่า "ฮวังอก" (Hwangok)

พระเจ้าโคกุกช็อนสวรรคตในปี ค.ศ. 197 (พ.ศ. 740) หลังจากครองราชย์ได้ 18 ปี พระราชอนุชาคือองค์ชายโค ย็อน-อู ได้เสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่าพระเจ้าซันซัง


| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าโคกุกช็อนแห่งโคกูรยอ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระเจ้าชินแดแห่งโคกูรยอ** |  | **จักรพรรดิแห่งโคกูรยอ** (พ.ศ. 722 - พ.ศ. 740) |  | **พระเจ้าซันซัง** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับพระมหากษัตริย์เกาหลีสมัยอาณาจักรโคกูรยอ |
| --- |
| 
* ทงมย็องซ็อง
* ยูรี
* แทมูชิน
* มินจุง
* โมบน
* แทโจ
* ชาแด
* ชินแด
* โคกุกช็อน
* ซันซัง
* ทงช็อน
* ชุงช็อน
* ซอช็อน
* พงซัง
* มีช็อน
* โคกุกว็อน
* โซซูริม
* โคกุกยัง
* ควังแกโท
* ชังซู
* มุนจามย็อง
* อันจัง
* อันว็อน
* ยังว็อน
* พย็องว็อน
* ย็องยัง
* ย็องนยู
* โพจัง

 |
| **ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี** |
ทามาเรียวกูจะ
**ทามาเรียวกูจะ** (ญี่ปุ่น: 玉緑茶; โรมาจิ: *tamaryokucha*) เป็นชาญี่ปุ่นประเภทหนึ่งที่ผลิตในคิวชู ตอนกลางและตอนเหนือ ใบชามีรูปร่างเหมือนมางาตามะ ต่างจากใบชาที่ใช้ทำเซ็นจะซึ่งจะยาวเหมือนเข็ม วิธีการผลิตอาจแบ่งออกเป็นการอบและการนึ่ง เมืองอุเรชิโนะในจังหวัดซางะ เป็นพื้นที่ผลิตหลัก

ทามาเรียวกูจะอบ
---------------

ในบรรดาชาเขียวของญี่ปุ่น ทามาเรียวกูจะเป็นชาเพียงชนิดเดียวที่ทำโดยใช้วิธีการอบด้วยกาต้มน้ำ วิธีการผลิตชาของจีนได้ถูกนำมาใช้ในคิวชู ที่เป็นที่รู้จักดีคือ ชาอุเรชิโนะ จากจังหวัดซางะและชาอาโอยานางิ (青柳茶) จากจังหวัดมิยาซากิและจังหวัดคุมาโมโตะ ใบชาจะถูกเติมลงไปในกาต้มน้ำเหล็กหล่อรูปครึ่งวงกลมที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เมตรแล้วถูกทำให้ร้อนโดยไม่ใช้น้ำ เพื่อขจัดการทำงานของเอนไซม์ ในอุเรชิโนะ เตาอบถูกสร้างขึ้นโดยเอียงทำมุม 45 ถึง 50 องศา ในขณะที่ชาอาโอยานางิจะใช้เตาอบที่วางในแนวนอน

ทามาเรียวกูจะนึ่ง
-----------------

เป็นวิธีการผลิตชาโดยขจัดกิจกรรมของเอนไซม์ในใบชาด้วยการนึ่งแทนการอบในหม้อ แต่ทำให้เกิดเป็นรูปร่างมางาตามะ โดยไม่ต้องใช้กระบวนการรีดแบบละเอียดเหมือนอย่างการผลิตเซ็นจะทั่วไป ประมาณปลายยุคไทโช ได้เริ่มมีการผลิตเพื่อส่งออกไปยังประเทศอดีตสหภาพโซเวียต

เนื่องจากสามารถผลิตได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าการอบในหม้อ พื้นที่การผลิตหลายแห่งที่ทำแบบดั้งเดิมโดยการอบในหม้อจึงเปลี่ยนมาใช้การนึ่ง และการอบในหม้อจึงกลายเป็นส่วนน้อยไป

อ้างอิง
-------

1. 1 2  日本茶の種類 玉緑茶緑茶百科
2. ↑  日本茶のすべてがわかる本 日本茶検定委員会監修 2008.11 ISBN 978-4-540-08187-3 p.16-17
3. ↑  日本茶全書　生産から賞味まで 淵之上 康元 農山漁村文化協会 1999.4 ISBN 4-540-98213-3 p.154
4. ↑  日本茶のすべてがわかる本 日本茶検定委員会監修 2008.11 ISBN 978-4-540-08187-3 p.17
สุนัขพันธุ์เยอรมันเชเพิร์ดของกองทัพสหรัฐอเมริกาใส่ด็อกเกิลส์
สุนัขพันธุ์แจ๊กรัสเซลล์เทอร์เรียใส่ด็อกเกิลส์
**ด็อกเกิลส์** (อังกฤษ: Doggles) เป็นยี่ห้อทางการค้าของแว่นตากันแดดสำหรับสุนัข มีรูปลักษณ์เป็นกรอบตาชุบสีอันออกแบบมาให้เหมาะสมกับทรงศีรษะของสุนัข

ขณะที่วางตลาดเป็นข้าวของตามสมัยนิยม ก็มีรายงานว่า แว่นตานี้ได้รับการนำไปใช้ในทางปฏิบัติและทางแพทย์ และมีประดิดประดอยเลนส์สายตาสำหรับสุนัขที่มีการมองเห็นจำกัดด้วย

การคิดค้นและการสร้าง
--------------------

ผู้ประดิษฐ์คือ เคน และ โรนี ดี ลุลโล แนวคิดมาจากที่เขาทั้งสองสังเกตเห็นสุนัขหรี่ตาเมื่อเจอแสงแดด โดยได้พัฒนาแว่นตาจากแว่นตากันแดดมนุษย์และแว่นตากันลมสำหรับกีฬา ก่อนที่ทั้งคู่จะพัฒนารูปร่างให้เข้ากับหัวของสุนัข ปัจจุบันพวกเขาผลิตสินค้านี้ผ่านทางบริษัท ด็อกเกิลส์ ตั้งอยู่ในรัฐนอร์ทแคโรไลนา

ด็อกเกิลส์สร้างขึ้นจากวัสดุพอลีคาร์บอเนตสีอ่อนเพื่อป้องกันรังสียูวี พร้อมสายหนังยืดหดได้เพื่อให้ยึดติดกับหัวของสุนัข

อย่างไรก็ตาม ด็อกเกิลส์ก็ติดอยู่ในหนึ่งใน สิ่งประดิษฐ์ที่ไร้ประโยชน์ที่สุดที่เคยมีมา และติดอยู่อันดับ 6 ของหัวข้อ "11 แนวคิดที่ไม่ได้ผล แต่ทำเงินเป็นล้าน" จากการสำรวจของเอ็มเอสเอ็นมันนี และในปี ค.ศ. 2004 มีจำหน่ายในร้านค้า 4,500 ร้านใน 16 ประเทศ และในปัจจุบัน ขนาดของเลนส์สามารถทำตามสั่งได้

การใช้
------

ในปี ค.ศ. 2004 ลินดา คันนิงแฮม ได้จัดการสั่งสินค้าให้กับกองทัพสหรัฐอเมริกา ให้ใช้กับสุนัขที่ร่วมกองทัพในอิรัก เนื่องจากเห็นว่า ด็อกเกิลส์จะสามารถป้องกันแสงแดดและผลกระทบต่าง ๆ จากพายุทะเลทรายให้กับสุนัขได้ เธอจึงติดต่อบริษัทด็อกเกิลส์ และพวกเขาก็ส่งด็อกเกิลส์เป็นจำนวน 10 โหล ให้กับสุนัขกองทัพสหรัฐอเมริกาในอิรัก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Montgomery, Emma-Lou (21 December 2009). "11 ideas that shouldn't have worked - but made millions: 6. Doggles". MSN Money. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-20. สืบค้นเมื่อ 16 April 2010.
2. 1 2  Rogers, Reginald P. (12 April 2004). ""Doggles" for Military Working Dogs". *Army News Service*. About.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 16 April 2010.
3. ↑  "Dog's vogue with fashionable Doggles sunglasses". Gadgets Reviews. 19 May 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-08-21. สืบค้นเมื่อ 16 April 2010.
4. ↑  "The most useless inventions ever (unless you fancy a motorised ice-cream cone or an ear-dryer)". Daily Mail. 27 February 2009. สืบค้นเมื่อ 16 April 2010.
5. 1 2  "Ageing dogs wear glasses for easier spot". China Daily. 7 November 2004. สืบค้นเมื่อ 16 April 2010.
**วัดแก้วแจ่มฟ้า** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงมหาพฤฒาราม เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร ประชาชนนิยมมาทำบุญโลงศพ ลอยอังคาร ไถ่ชีวิตโค กระบือ เผาศพ และสงเคราะห์โลงศพ เดินตีระฆังขอพรรอบบริเวณอุโบสถ วัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน 53 วา อาจเรียกว่า **วัดแก้วฟ้าล่าง** ส่วน วัดแก้วฟ้าบน คือวัดแก้วฟ้าจุฬามณี

เดิมวัดแก้วแจ่มฟ้าตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตรงปากคลองผดุงกรุงเกษม เป็นวัดโบราณ สร้างมาเมื่อใดไม่มีหลักฐาน จนในสมัยรัชกาลที่ 4 ฝรั่งเข้ามาอาศัยอยู่บริเวณรอบวัดอย่างหนาแน่น แล้วยังไปร้องทุกข์ต่อกระทรวงนครบาลว่า ทนเหม็นกลิ่นเผาศพไม่ไหว เจ้าของที่ดินขณะนั้นคือ พระคลังข้างที่ แก้ปัญหาด้วยการให้พระคลังข้างที่ลงทุนสร้างวัดแก้วแจ่มฟ้าในที่ใหม่ เอาที่เก่าทำประโยชน์ทางการค้า วัดแก้วแจ่มฟ้าแห่งใหม่ได้สร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2450 ที่ถนนสี่พระยาซึ่งเพิ่งตัดใหม่ในปี พ.ศ. 2448 ส่วนที่ตั้งเดิมของวัดกลายเป็นธนาคารฮ่องกง-เซี่ยงไฮ้ ปัจจุบันคือโรงแรมรอยัลออร์คิดเชราตัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติวัดแก้วแจ่มฟ้า".
2. ↑  โรม บุนนาค (10 ตุลาคม 2561). "ฝรั่งย้ายเข้ามาอยู่รอบวัด แล้วร้องว่าเหม็นกลิ่นเผาศพ! สมภารร้อนใจเลยขายวัดย้าย กลายเป็นแบงค์ฝรั่ง!!". *ผู้จัดการออนไลน์*. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑  กิเลน ประลองเชิง (26 ตุลาคม 2561). "ตำนานวัดแก้วแจ่มฟ้า". *ไทยรัฐ*. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
**วัดแพรก** [แพฺรก] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านหัวคูนอก ตำบลปลายบาง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี

ประวัติการสร้างวัดแพรกมีการเล่าไว้สองแบบ แบบแรกกล่าวว่า วัดแพรกสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนกลาง มีเรื่องเล่าว่า เดิมบริเวณนี้เป็นท้องนา มีครอบครัวชาวมอญอาศัยอยู่ ชาวมอญชื่อนายทองซึ่งชาวบ้านเรียกว่าท่านขุนทอง มีภรรยาชื่อนางแจก ได้ให้บุตรชายชื่อนายมากหรือนายบุญมากบวชเป็นพระ โดยต้องเดินแห่ลัดทุ่งไปบวชที่วัดปรางค์หลวงและจำพรรษาที่วัดโบสถ์บน เมื่อครอบครัวของท่านขุนทองเดินทางไปทำบุญที่วัดด้วยความยากลำบาก พระบุญมากจึงปรารภกับโยมพ่อและโยมแม่ของท่านว่าสมควรสร้างวัดขึ้นในหมู่บ้านของพวกตน ครอบครัวชาวมอญนี้จึงได้สร้างวัดขึ้น โดยนางแจกบริจาคที่นา 9 ไร่ และนิมนต์พระอาจารย์บัวหรืออาจารย์สายบัว ธมฺมรกฺขิโต มาเป็นประธานในการสร้าง ชาวบ้านเรียกวัดว่า **วัดยายแจก** เมื่อท่านขุนทองถึงแก่กรรม นางแจกก็สร้างวิหารอุทิศแก่ท่านขุนทอง และเมื่อท่านอาจารย์สายบัวมรณภาพ นางแจกก็สร้างพระพุทธรูปปางปาลิไลยก์ขึ้น 2 องค์ ไว้หน้าวิหาร บรรดาชาวพุทธพากันเรียกพระพุทธรูปองค์นี้ว่า *หลวงพ่อบัว* และต่อมาได้เรียกชื่อวัดเพี้ยนกันไปจนกลายเป็น "วัดแพรก" เมื่อราว พ.ศ. 2230 ส่วนแบบที่สองมาจากหนังสือ *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2* ซึ่งกล่าวว่า วัดแพรกสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2440 ที่ดินที่ตั้งวัดนั้นปรากฏว่าเป็นที่ดินพระราชทานตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดตั้งอยู่ริมคลองตรงที่คลองสี่สายมาตัดกัน ได้แก่ คลองหัวคู คลองบางคูเวียง คลองขื่อขวาง และคลองปลายบาง บริเวณนี้เป็นที่จอดพักแพไม้ไผ่ดูเกะกะไม่เป็นระเบียบ ชาวบ้านเรียกว่า "วัดแพรก" [แพ-รก] นานเข้าก็ออกเสียงเพี้ยนเป็น [แพฺรก]

วัดแพรกได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2516 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 15 เมตร ยาว 32 เมตร และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการแช่ม
* พระอธิการผ่อง
* พระอธิการธรรม
* พระอธิการพรม
* พระอธิการศิล (สิน)
* พระอธิการจุ่น
* พระอธิการไสว
* พระสมุห์บุญชู
* พระครูสมุห์โสภณ
* พระครูปลัดอภิรักษ์ อตฺตกาโม
* พระอธิการสุวิทย์ ชาตเมโธ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติวัดแพรก".
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 486. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดแทนวันดีสุขาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่วัดราว 18 ไร่ ปัจจุบันพระครูประสิทธิ์สังฆคุณ (ถวิล แสงไพร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดแทนวันดีสุขารามเริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 ผู้สร้างวัดคือ นางสาวสุขและนางสาวแหม่ม แทนวันดี สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติได้อนุญาตให้สร้างวัดตามความเห็นชอบของมหาเถรสมาคมเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2546 และประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552

อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 กว้าง 10.80 เมตร ยาว 24.50 เมตร ภายนอกมีกำแพงแก้วซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 กุฏิสงฆ์ 7 หลัง วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 กว้าง 7.50 เมตร ยาว 11.80 เมตร ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 กว้าง 13.70 เมตร ยาว 28.70 เมตร หอกลองและหอระฆัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 กว้าง 3.80 เมตร ยาว 3.80 เมตร อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาธรรมสังเวช และศาลาปฏิบัติธรรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา [วัดแทนวันดีสุขาราม]" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-02-01.
3. ↑  "ประวัติ วัดแทนวันดีสุขาราม".
**วัดแจ้งนอก** สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2441 ตั้งอยู่เลขที่ 627 ถนนจอมสุรางค์ยาตร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติ
-------

เมื่อปี พ.ศ. พ.ศ. 2441 วัดแจ้งนอก ได้สร้างขึ้นเป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 54 ตารางวา โดยคุณหลวงอินทร์สมบัติได้ถวายที่ดินให้เป็นสมบัติของสงฆ์ เดิมเรียกชื่อว่า **วัดใหม่หัวบึง**

ต่อมาวัดถูกเพลิงไหม้ ชาวบ้านจึงได้ช่วยกันบูรณะขึ้นมาใหม่ และเรียกชื่อวัดว่า **วัดใหม่สัทธารวม**

ต่อมาวัดแจ้งใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ท้ายบึงตรงข้ามกับวัดใหม่สัทธารวม ได้สถาปนาและตั้งชื่อใหม่ว่า วัดแจ้งใน วัดใหม่ศรัทธารวมจึงได้เปลี่ยนชื่อวัดว่า **วัดแจ้งนอก**

และวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2512 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา

ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
--------------------------------

| ลำดับที่ | เจ้าอาวาส | ปี |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระนิ่ม |  |
| 2 | พระครูซัง |  |
| 3 | พระอาจารย์ใหญ่ |  |
| 4 | พระอาจารย์โต |  |
| 5 | พระอาจารย์หมอก |  |
| 6 | พระอาจารย์แดง |  |
| 7 | พระอาจารย์พรม |  |
| 8 | พระอาจารย์ปาน |  |
| 9 | พระอาจารย์ฑัต |  |
| 10 | พระอาจารย์แดง |  |
| 11 | พระอาจารย์สวาสดิ์ |  |
| 12 | พระครูรัตนญานวิสุทธิ์ (นิยม กมโล) | พ.ศ. 2513 |
| 13 | หลวงพ่อดัด ปญฺญาทีโป |  |
| 10 | พระมหาบรรจง ชาครธมฺโม | เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน |

อาคารเสนาสนะ
------------

**อุโบสถ** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
**อุโบสถหลังเดิม** เป็นอุโบสถที่มีศิลปะแบบจีนสวยงาม แต่ปัจจุบันได้สร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเดิม
 **เจดีย์** ด้านทิศตะวันออกของอุโบสถ สร้างโดยตระกูลของคุณเซือม กรพุกณะ
**ศาลาการเปรียญ** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
**หอสวดมนต์** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอาคารไม้
**หอสมุดรัตนาญาณวิสุทธิ์** สร้างเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2533 เพื่อถวายเป็นพุทธบูชาเนื่องในปีกาญจนาภิเษก โดย นายอุบล และนางระเบียบ ศิริพูล
**สำนักวิปัสสนากรรมฐาน** สร้างเมื่อ สิงหาคม 2536
**กุฏิสงฆ์**
**หอกลอง-ระฆัง**
**ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปนสถาน**

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแจ้งนอก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. 1 2  "วัดแจ้งนอก". สารสนเทศท้องถิ่นนครราชสีมา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
**วัดแก้วเจริญ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดแก้วเจริญ เป็นวัดโบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง และมีนามเดิมชื่อว่าวัดอะไร เพราะได้รกร้างมาเป็นเวลานาน มีเรื่องเล่าว่า ชาวบ้านท่าใหญ่กรุงศรีอยุธยาได้อพยพหลบภัยพม่า เมื่อเสียกรุง พ.ศ. 2310 มาถึงสถานที่แห่งนี้แล้วเห็นว่ามีทำเลเหมาะสม จึงช่วยกันแผ้วถางป่าลึก เข้าไปประมาณ 3 เส้น ได้พบวัดร้าง มีซากอุโบสถ พระพุทธรูปศิลาแลง ปางต่าง ๆ มากมาย และพระพุทธรูปสร้างด้วยแก้ว มีใบเสมารอบอุโบสถ พระพุทธรูปหล่อด้วยทองสมฤทธิ์ไม่มีผ้าพาด ซึ่งเรียกว่าพระกรวยอยู่เป็นอันมาก มีเจดีย์รามัญ 2 องค์ ชำรุดหักพังอยู่ ชาวบ้านเห็นว่าคงไม่เหมาะกับการสร้างที่อยู่อาศัยเพราะมีวัดร้างอยู่ จึงไปแผ้วถางสถานที่แห่งใหม่ ห่างจากวัดประมาณ 5 เส้น ตั้งเป็นหมู่บ้านท่าใหญ่ตามชื่อเดิมของผู้อพยพ

จนกระทั่ง พ.ศ. 2340 เจ้าอาวาส ชื่อ พระอธิการต่าย ได้ปฏิสังขรณ์วัดให้มีสภาพดีขึ้น ส่วนพระพุทธรูปที่สร้างด้วยแก้ว เป็นปูชนียวัตถุที่สำคัญ ประชาชนจึงเรียกวัดนี้ว่า **วัดแก้ว** ต่อมาพระพุทธรูปแก้วองค์นี้ เนื่องจากมีขนาดเล็กมาก เกรงว่าจะไม่ปลอดภัย จึงเห็นว่า ควรจะเก็บไว้ในที่ปลอดภัย จึงฝังไว้ที่ใต้ฐานชุกชีของพระประธาน ปัจจุบันอยู่ภายนอกฐานชุกชีแล้ว วัดประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 ชื่อว่า "วัดแก้วเจริญ" และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2529 มีใบเสมาคู่ คงจะทำพิธีผูกพัทธสีมา 2 ครั้ง แต่ไม่ทราบว่ากระทำในสมัยใด

ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปโบราณคู่มากับวัด ไม่มีพระนามปรากฏแกะสลักด้วยศิลาแดง พระพุทธรูปนอกอุโบสถเป็นพระพุทธรูปศิลาแลงทั้งสิ้น ปางต่าง ๆ ได้แก่ ปางป่าเลไลยก์ ปางไสยาสน์ และปางมารวิชัย อาคารเสนาสนะ ได้แก่ กุฏิสงฆ์ และหอฉันเป็นเรือนไทย และศาลาการเปรียญอาคารไม้สักเรือนไทยประยุกต์สองชั้นสร้างเชื่อมต่อกันจำนวนสามหลังอาคารหลังกลางมีขนาดใหญ่หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ภาพจิตรกรรมบนเพดานนี้ได้รับการตกแต่งทาสีใหม่ศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ (รัชกาลที่ 5–6) วัดมีพิพิธภัณฑ์เรือชนิดต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแก้วเจริญ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดแก้วเจริญ". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**ภาพยนตร์เชือดสยอง** (อังกฤษ: slasher film) เป็นภาพยนตร์แนวย่อยของภาพยนตร์สยองขวัญที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับคนโรคจิตรุนแรงที่เดินไล่ตามและก่อฆาตกรรมโดยมักใช้อุปกรณ์ในลักษณะใบมีด

นักวิจารณ์กล่าวว่าภาพยนตร์จัลโล (giallo) ของอิตาลีและภาพยนตร์สยองขวัญจิตวิทยาอย่างเรื่อง *Peeping Tom* (1960) และ *Psycho* (1960) เป็นภาพยนตร์ที่มีอิทธิพลในช่วงแรก ภาพยนตร์แนวนี้ได้รับความนิยมสูงสุดในช่วงปี ค.ศ. 1978 ถึง 1984 หรืออาจเรียกได้ว่ายุคทองของภาพยนตร์เชือดสยอง ภาพยนตร์เชือดสยองที่เป็นที่รู้จักเช่น *The Texas Chain Saw Massacre* (1974), *Halloween* (1978), *Friday the 13th* (1980), *A Nightmare on Elm Street* (1984), *Child's Play* (1988), *Scream* (1996) และ *I Know What You Did Last Summer* (1997)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน. *พจนานุกรมศัพท์เทคโนโลยีทางภาพ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน.* กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2556, หน้า 300.
2. ↑  *Style and form in the Hollywood slasher film*. Clayton, Wickham, 1979-. Basingstoke: Palgrave Macmillan. 2015. ISBN 9781137496478. OCLC 927961472.`{{cite book}}`: CS1 maint: others (ลิงก์)
3. ↑  "Celebrating The Impact & Influence Of Michael Powell's "Peeping Tom" - Top 10 Films". *www.top10films.co.uk* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2018-05-14.
4. ↑  Mark D. Eckel (2014). "When the Lights Go Down". p. 167. WestBow Press.
5. ↑  "The Golden Age of Slasher Films". *ReelRundown* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-05-14.
**หอดูดาวแห่งชาติ** (สเปน: *Observatorio Astronómico Nacional, OAN*) เป็นหอดูดาวที่ตั้งอยู่บนยอดเขาเซร์โรกาลัน ใกล้เมืองหลวงซันติอาโกของประเทศชิลี เป็นของภาควิชาดาราศาสตร์ของมหาวิทยาลัยชิลี

ประวัติศาสตร์
-------------

เบร์นาร์โด โอฆิกินส์ เป็นคนแรกที่เริ่มมีความตั้งใจอยากให้ชิลีมีหอดูดาวแห่งชาติ ในเดือนตุลาคม 1842 เมื่อเขากำลังจะเสียชีวิตระหว่างที่ลี้ภัยอยู่ในลิมา เขาได้เขียนข้อความถึงประธานาธิบดีมานูเอล บุลเนส โดยบอกว่าเขาได้ยกสัตว์ทั้งหมดในฟาร์มของเขาและเงิน 25,000 เปโซให้แก่กองทัพ และขอเงินชดเชยสำหรับการเบิกจ่ายเหล่านั้น โดยจัดสรรเงินส่วนหนึ่งให้กับการติดตั้งหอดูดาวทางดาราศาสตร์บนเขาเซร์โรซานตาลูซิอาในกรุงซันติอาโก

 อาคารหอดูดาวแห่งชาติบนยอดเขาเซร์โรซานตาลูซิอา ในปี 1850
 หอดูดาวแห่งชาติในปี 1872
หอดูดาวแห่งชาติได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการในปี 1852 และกลายเป็นหนึ่งในหอดูดาวแห่งแรกในลาตินอเมริกา และได้รับการใช้งานมากที่สุดในช่วงศตวรรษที่ 19 มีเอกสารทางวิทยาศาสตร์ประมาณ 30 ฉบับที่ตีพิมพ์ในวารสารนานาชาติเฉพาะทางของประเทศเยอรมนี, อังกฤษ และสหรัฐในช่วงเวลานั้น

ตั้งแต่ปี 1962 หอดูดาวแห่งชาติได้ย้ายจากที่เดิมที่เซร์โรซานตาลูซิอาไปตั้งอยู่ที่เซร์โรกาลันจนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Historia del Observatorio Astronómico Nacional". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-09. สืบค้นเมื่อ 2012-09-15.
2. ↑  Departamento de Astronomía de la Universidad de Chile.
3. 1 2 3 4  "Historia del Observatorio Astronómico Nacional de Chile". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-09. สืบค้นเมื่อ 2012-09-15.
**หอดูดาวโรเกเดโลสมูชาโชส** (สเปน: *Observatorio del Roque de los Muchachos*, ORM) เป็นหอดูดาวที่ตั้งอยู่เกาะลาปัลมา ในแคว้นกานาเรียสของประเทศสเปน หอดูดาวนี้บริหารจัดการโดยสถาบันวิจัยฟิสิกส์ดาราศาสตร์กานาเรียสในเกาะเตเนริเฟ และเป็นส่วนหนึ่งของหอดูดาวเหนือยุโรป

ค่าความมองเห็นในพื้นที่นี้เป็นรองเพียงหอดูดาวเมานาเคอาบนเกาะฮาวาย สำหรับในซีกโลกเหนือ เหมาะสำหรับการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ด้วยแสงที่มองเห็นได้และอินฟราเรด มีเครื่องมือทางดาราศาสตร์ที่ทันสมัยที่สุดจำนวนมากในซีกโลกเหนือ ตัวอย่างเช่น กล้องโทรทรรศน์สุริยะสวีเดนที่ใช้ระบบอะแดปทิฟออปติก สามารถให้ภาพดวงอาทิตย์ที่มีความละเอียดสูงสุดและ กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่กานาเรียสขนาด 10.4 เมตร ซึ่งเป็นกล้องโทรทรรศน์แบบเดี่ยวที่ใหญ่ที่สุดในโลก เริ่มใช้งานตั้งแต่ปี 2009

ประวัติศาสตร์
-------------

เกาะลาปาลเริ่มมีการตั้งกล้องโทรทรรศน์ตั้งแต่ปี 1979 โดยเริ่มจากกล้องโทรทรรศน์ไอแซก นิวตันของหอดูดาวกรีนิช โดยย้ายจากที่ตั้งเดิมที่อยู่ในซัสเซกซ์ของอังกฤษ กระบวนการย้ายนี้ค่อนข้างยาก ทำให้เป็นที่รู้กันว่าการสร้างกล้องโทรทรรศน์ใหม่นั้นค่าใช้จ่ายถูกกว่าการย้ายที่ตั้ง

หอดูดาวนี้ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในเมืองซันตากรุซเดลาปัลมา โดยแรกเริ่มมี สเปน สวีเดน เดนมาร์ก และ สหราชอาณาจักร ต่อมามี เยอรมนี อิตาลี นอร์เวย์ เนเธอร์แลนด์ ฟินแลนด์ ไอซ์แลนด์ และ สหรัฐอเมริกา เข้าร่วมแผนนี้ด้วย

วันที่เปิดอย่างเป็นทางการของหอดูดาวแห่งนี้คือวันที่ 29 มิถุนายน 1985 โดยราชวงศ์สเปนและประมุขแห่งรัฐ 6 แห่งในยุโรป ทั้งยังได้ตั้งค่าลานจอดเฮลิคอปเตอร์เจ็ดแห่งสำหรับการใช้งานวีไอพี

ไฟไหม้บนไหล่เขาในปี 1997 ได้ทำลายกล้องโทรทรรศน์รังสีแกมมาไป 1 ตัว แต่ไฟไหม้อีกครั้งในเดือนกันยายน 2005 ไม่ได้สร้างความเสียหายให้กับตัวอาคารหรือกล้องโทรทรรศน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Observatorio del Roque de los Muchachos" (ภาษาอังกฤษ). iac.es. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-08-26. สืบค้นเมื่อ 2016-05-31.
2. ↑  Klotz, Irene (2009-07-24). "New telescope is world's largest ... for now". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-26. สืบค้นเมื่อ 2011-10-17.
หอดูดาวหลวงมาดริดในมาดริด
**หอดูดาวแห่งชาติ** (สเปน: *Observatorio Astronómico Nacional, OAN*) เป็นสถาบันทางด้านวิทยาศาสตร์ของประเทศสเปนที่ดำเนินกิจกรรมในด้านดาราศาสตร์ สังกัดอยู่สถาบันภูมิศาสตร์แห่งชาติสเปน

หอดูดาวแห่งชาติเป็นสถาบันที่ประกอบไปด้วยหลายส่วน โดยส่วนหลักคือหอดูดาวหลวงมาดริดตั้งอยู่ที่สวนสาธารณะบูเอนเรติโรในกรุงมาดริด หอดูดาวแห่งนี้สร้างขึ้นตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1790 ได้รับการออกแบบโดยฆวน เด บิยานูเอบา และเป็นตัวอย่างที่ดีของสถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิกในสเปน ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของห้องสมุดและนิทรรศการเกี่ยวกับเครื่องมือวิทยาศาสตร์โบราณ ในปี 1995 อาคารของบิยานูเอบาได้รับการประกาศให้เป็นสินทรัพย์สำคัญทางวัฒนธรรมของสเปน และตั้งแต่ปี 2021 อาคารแห่งนี้ก็รับการยกให้เป็นส่วนหนึ่งของมรดกโลก โดยองค์การยูเนสโก

สายวิจัยหลัก
------------

หอดูดาวแห่งชาติมีความเชี่ยวชาญด้านดาราศาสตร์วิทยุ โดยมีงานวิจัยหลักดังต่อไปนี้:

* การก่อตัวของดาวฤกษ์
* เคมีดาราศาสตร์
* มวลสารระหว่างดาวฤกษ์
* วิวัฒนาการของดาวฤกษ์
* ดาราจักร
* อินเทอร์เฟอโรเมทรี

สิ่งตีพิมพ์และเผยแพร่
---------------------

หอดูดาวจัดพิมพ์หนังสือประจำปีทางดาราศาสตร์ มาตั้งแต่ปี 1860 พร้อมบทความยอดนิยมและปฏิทินดาราศาสตร์ อีกทั้งยังได้รับความไว้วางใจให้ทำหน้าที่ให้ข้อมูลทางการด้านดาราศาสตร์

ปัจจุบันมีพิพิธภัณฑ์อยู่ที่สำนักงานใหญ่ของหอดูดาวหลวงมาดริด ซึ่งสามารถชื่นชมกล้องโทรทรรศน์เก่า ๆ และกล้องโทรทรรศน์ชั้นดีของวิลเลียม เฮอร์เชล ที่จำลองขนาดเท่าของจริง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Observatorio Astronómico Nacional". *IGN*. 2023-04-26. สืบค้นเมื่อ 2023-04-26.
2. ↑  "Real Decreto 308/2022, de 3 de mayo". *BOE*. 2023-04-26. สืบค้นเมื่อ 2023-04-26.
**หอพระแก้ว** (ลาว: ຫໍພຣະແກ້ວ) เคยเป็นวัดในเวียงจันทน์ ประเทศลาว ตั้งอยู่ริมถนนเซดถาทิราด ทางตะวันตกเฉียงใต้ของวัดสีสะเกด สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2108 เพื่อประดิษฐานพระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร (พระแก้วมรกต) แต่สร้างใหม่หลายครั้ง ปัจจุบันข้างในเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะทางศาสนาและร้านค้าขนาดเล็ก

ประวัติ
-------

พระพุทธรูปปางยืน
หอพระแก้วสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2108–2109 ตามพระราชกระแสรับสั่งของสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชหลังย้ายเมืองหลวงจากหลวงพระบางมายังเวียงจันทน์ วัดนี้สร้างในเขตพระราชฐาน เพื่อประดิษฐานพระแก้วมรกตที่สมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชอัญเชิญจากนครเชียงใหม่ เมืองหลวงของอาณาจักรล้านนา มายังหลวงพระบาง เนื่องจากวัดนี้เป็นสถานที่ส่วนพระองค์ จึงไม่มีพระสงฆ์จำวัด พระแก้วมรกตประดิษฐานที่วัดนี้เป็นเวลากว่า 200 ปี จนกระทั่ง พ.ศ. 2322 นครเวียงจันทน์ถูกกองทัพสยามที่นำโดยเจ้าพระยาจักรี (ผู้ก่อตั้งราชวงศ์จักรีแห่งประเทศไทย) ตีแตก กองทัพสยามอัญเชิญพระแก้วมรกตไปกรุงธนบุรีและวัดถูกทำลาย ปัจจุบัน พระพุทธรูปนี้ประดิษฐานที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม กรุงเทพมหานคร และถือเป็นสิ่งปกป้องคุ้มครองประเทศไทย

เจ้าอนุวงศ์ทรงสร้างวัดขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2359 พร้อมให้สร้างพระพุทธรูปองค์ใหม่ขึ้นแทนที่พระแก้วมรกตที่ถูกนำไป อย่างไรก็ตาม วัดนี้ถูกทำลายอีกครั้งใน พ.ศ. 2371 เมื่อเจ้าอนุวงศ์ก่อกบฏต่อสยามเพื่อแยกตัวเป็นเอกราช และเวียงจันทน์ถูกกองทัพสยามทำลาย ชาวฝรั่งเศสสร้างวัดนี้อีกครั้งใน พ.ศ. 2479–2485 ซึ่งเป็นช่วงที่ลาวตกเป็นอาณานิคมฝรั่งเศส ถึงแม้จะมีแบบตามวัดเก่า แต่วัดใหม่มีอุโบสถหรือ *สิม* แบบกรุงเทพฯ ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในคริสต์ทศวรรษ 1970 วัดนี้ได้รับการเปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์ แล้วบูรณะอีกครั้งใน พ.ศ. 2536

ภาพ
---

* ประตูไปยัง ซิมประตูไปยัง *ซิม*
* พระสงฆ์ที่หอพระแก้วพระสงฆ์ที่หอพระแก้ว
* พระพุทธรูปปางนั่งพระพุทธรูปปางนั่ง
* บันไดทางเข้าบันไดทางเข้า
* ข้างหน้าข้างหน้า

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**หอพระแก้ว**

* Hor Pha Keo Museum เก็บถาวร 2015-09-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

พิกัดภูมิศาสตร์: 17°57′41″N 102°36′42″E﻿ / ﻿17.96139°N 102.61167°E﻿ / 17.96139; 102.61167


1. 1 2 3  "Vientiane Municipality". Official Website of Lao Tourism. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 26 October 2013. สืบค้นเมื่อ 2 December 2012.
2. 1 2  Andrew Burke, Justine Vaisutis (2007). *Laos*. Lonely Planet. p. 95. ISBN 978-1741045680.`{{cite book}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
3. ↑  Marc Askew; Colin Long; William Logan (2006). *Vientiane: Transformations of a Lao landscape*. Taylor & Francis Ebooks. ISBN 9781134323647.
4. ↑  "Ho Phra Keo". *Old Stones*.
เขตภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น
  Cfa
  Cwa
**ภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน** (อังกฤษ: humid subtropical climate) เป็นภูมิอากาศที่ปรากฏในเขตกึ่งเขตร้อน มีฤดูร้อนที่มีความชื้น และฤดูหนาวที่มีอากาศอบอุ่นถึงหนาวเย็น จากระบบการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน ภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นจะครอบคลุมลักษณะของภูมิอากาศหลายชนิด

หากอ้างอิงจากระบบการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน ภูมิอากาศแบบนี้มีอุณหภูมิในเดือนที่หนาวเย็นที่สุดระหว่าง −3 องศาเซลเซียส ถึง 18 องศาเซลเซียส มีอุณหภูมิในเดือนที่อบอุ่นที่สุดมากกว่า 22 องศาเซลเซียส นักกาลวิทยาบางท่านกำหนดให้อุณหภูมิ 0 องศาเซลเซียส เป็นอุณหภูมิต่ำที่สุดของเดือนที่มีอากาศหนาวเย็นที่สุดในภูมิอากาศแบบนี้ ภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นจะมีฤดูหนาวที่แห้งแล้ง (อักษรย่อตามระบบของเคิพเพิน: w) หรือไม่มีฤดูแล้งที่แน่นอน (อักษรย่อตามระบบของเคิพเพิน: f)

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

* การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  อักษรย่อตามระบบของเคิพเพิน: w — เดือนในฤดูหนาวซึ่งแห้งแล้งที่สุดมีปริมาณหยาดน้ำฟ้าน้อยกว่าหนึ่งในสิบของเดือนในฤดูร้อนซึ่งมีปริมาณหยาดน้ำฟ้ามากที่สุด
2. ↑  อักษรย่อตามระบบของเคิพเพิน: f — เดือนในฤดูหนาวจะมีปริมาณหยาดน้ำฟ้ามากกว่าหนึ่งในสิบของเดือนในฤดูร้อนซึ่งมีปริมาณหยาดน้ำฟ้ามากที่สุด และเดือนในฤดูร้อนมีปริมาณหยาดน้ำฟ้าอย่างน้อย 30 มิลลิเมตร (1.2 นิ้ว) ต่อเดือน หรือมากกว่าหนึ่งในสามของเดือนในฤดูหนาวซึ่งมีปริมาณหยาดน้ำฟ้ามากที่สุด)
3. ↑  *The Times Atlas of the World* (1993). Times Books ISBN 0-7230-0492-7.
**ภูมิแพ้ยา** (อังกฤษ: drug allergy) เป็นภูมิแพ้ต่อยา จัดเป็นอาการไม่พึงประสงค์จากยาอย่างหนึ่ง ควรพบแพทย์ทันทีหากสงสัยปฏิกิริยาภูมิแพ้

ปฏิกิริยาภูมิแพ้จะไม่เกิดหลังการสัมผัสสารใดสารหนึ่งเป็นครั้งแรก การสัมผัสครั้งแรกจะทำให้ร่างกายสร้างสารภูมิต้านทานและเซลล์ลิมโฟไซต์ความจำ (memory lymphocyte) สำหรับสารก่อภูมิต้านทานนั้น ๆ ทว่า ยามักมีสารหลายอย่างรวมทั้งสี ซึ่งอาจก่อให้เกิดปฏิกิริยาภูมิแพ้ได้ ทำให้บางทีเกิดปฏิกิริยาภูมิแพ้ต่อการได้รับยาชนิดหนึ่งครั้งแรกได้ ตัวอย่างเช่น บุคคลที่มีภูมิแพ้ต่อสีย้อมแดงจะแพ้ต่อยาทุกชนิดที่ประกอบด้วยสีย้อมแดงนั้น

ภูมิแพ้ยาต่างจากการไม่ทนต่อยา (drug intolerance) ซึ่งเป็นปฏฺกิริยาอย่างอ่อนและไม่ได้เกิดจากภูมิคุ้มกัน และไม่ขึ้นอยู่กับการสัมผัสก่อนหน้านี้

อาการและอาการแสดง
-----------------

การระบุภูมิแพ้ยาบางทีเป็นส่วนที่ยากที่สุด บางทีอาจสับสนระหว่างภูมิแพ้ยากับปฏิกิริยาจากยาที่ไม่เกิดจากภูมิแพ้เพราะมีปฏิกิริยาคล้ายกันได้ อาการแสดงของภูมิแพ้ยา เช่น

* ลมพิษ
* คัน
* ผื่น
* ไข้
* หน้าบวม
* หายใจกระชั้นเนื่องจากทางเดินหายใจในปอดตีบระยะสั้นหรือความเสียหายต่อเนื้อเยื่อปอดในระยะยาว
* แอนาฟิแล็กซิส ปฏิกิริยาจากยาที่อันตรายถึงชีวิตได้ (มีอาการดังกล่าวข้างต้นและความดันโลหิตต่ำ)

ดูเพิ่ม
-------

* ภูมิแพ้อาหาร
**ซาลีมา มาชัมบา บินต์ ไซดี ฮามาดี มากาดารา** (อักษรโรมัน: *Salima Machamba bint Saidi Hamadi Makadara*; 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1874 – 7 สิงหาคม ค.ศ. 1964) มีศาสนนามทางคริสต์ศาสนาว่า "อูร์ซูล" (*Ursule*) เป็นสมเด็จพระราชินีนาถหรือสุลต่านหญิงแห่งมอเอลี เป็นพระญาติของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 1 แห่งมาดากัสการ์

พระราชประวัติ
-------------

ซาลีมาเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1874 ที่เมืองฟงโบนี เป็นพระราชธิดานอกสมรสของจุมเบ ฟาตีมา สุลต่านหญิงแห่งมอเอลี ประสูติแต่เอมีล เฟลอรีโย เดอ ล็องล์ (*Emile Fleuriot de Langle*) แต่พระนามาภิไธยนั้นใช้ชื่อสกุลของอดีตพระสวามีของพระราชชนนี พระองค์ถูกฝรั่งเศสเลือกเป็นกษัตริย์หุ่นเชิดในช่วงที่คอโมโรสตกเป็นรัฐอารักขาของฝรั่งเศส

ซาลีมาอภิเษกสมรสกับกามีย์ ปอล (*Camille Paule*) ตำรวจชาวฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1901 ที่เมืองแซ็ง-เดอนีบนเกาะเรอูว์นียง ต่อมา ค.ศ. 1909 พระองค์ถูกฝรั่งเศสถอดออกจากอิสริยยศและถูกเนรเทศไปฝรั่งเศส เพราะคอโมโรสถูกผนวกเข้ากับอาณานิคมของฝรั่งเศส โดยรัฐบาลฝรั่งเศสจะมอบบำนาญปีละ 3,000 ฟรังก์ พระองค์ประสูติการพระราชโอรส-ธิดาสามคน

หลังการเนรเทศ พระองค์ใช้ชีวิตสามัญด้วยการเป็นเกษตรกร และเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1964 ณ จังหวัดโอต-โซน ประเทศฝรั่งเศส และมีการฝังพระศพเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1964

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. ↑  ดูที่ Nivois (1995).
2. ↑  See Nivois (1995).

บรรณานุกรม
* Nivois, Julienne: *A Pesmes, en Franche-Comté... Une Reine oubliée par l'Histoire*, Éditions Dominique Guéniot, Paris, 1995.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซาลีมา มาชัมบา
ซาลาเปาทับหลี
**ซาลาเปาทับหลี** เป็นชื่อแฟรนไชส์ซาลาเปา เป็นส่วนหนึ่งของโครงการสินค้าจากโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ ของ บ้านทับหลี ตำบลมะมุ อำเภอกระบุรี จังหวัดระนอง

ประวัติ
-------

ในปี 2495 ได้เกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ในตลาดท่าข้าม ร้านค้าของนายยกกว้างถูกไฟไหม้หมดเนื้อหมดตัว จึงเดินทางกลับบ้านมาอาศัยอยู่กับครอบครัวดั้งเดิมและเริ่มทำซาลาเปาขายช่วยเหลือครอบครัว ได้ถ่ายทอดวิธีทำซาลาเปา ให้นายไฮ้กว้าง และ นาย ฮ่อกว้าง ฮั่นบุญศรี น้องชาย ได้ดำเนินกิจการสืบทอดกันมาจนถึงปัจจุบัน โดยคุณนิตยา งั่นบุญศรี ลูกสาวของนายอุ่ยกว้าง งั่นบุญศรี เป็นผู้ดำเนินกิจการต่อ นับว่าเป็นภูมิปัญญาของบ้านทับหลี ที่ได้สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น เป็นระยะเวลากว่า 50 ปี และได้ถ่ายทอดไปยังคนในหมู่บ้าน ทำให้ปัจจุบันสองข้างทางถนนในหมู่บ้านจะมีร้านจำหน่ายซาลาเปาทับหลี สองข้างถนน กว่า 1 กม. จำนวน 48 ร้าน ซึ่งแต่ละร้านมีคุณภาพ รสชาติใกล้เคียงกัน

อ้างอิง
-------



| * ด
* ค
* ก
แฟรนไชส์ธุรกิจอาหารในประเทศไทย |
| --- |
| ปัจจุบัน | 
* เบอร์เกอร์คิง
* แมคโดนัลด์
* มอสเบอร์เกอร์
* เชค แช็ค
* เคเอฟซี
* เท็กซัสชิคเก้น
* บอนชอนชิกเกน
* พิซซ่าฮัท
* เดอะ พิซซ่า คอมปะนี
* โดมิโน่ส์ พิซซ่า
* นารายณ์ พิซเซอเรีย
* ซิซซ์เล่อร์
* เปปเปอร์ ลันช์
* ซานตาเฟ่สเต็ก
* ซับเวย์
* ทาโก้ เบลล์
* ฟูจิ
* ฮะจิบัง ราเมน
* อิปปุโดะ ราเมน
* โคโค่อิชิบันยะ
* เอ็มเค เรสโตรองต์
* สุกี้ตี๋น้อย
* โจ๊กกองปราบ
* ชายสี่ บะหมี่เกี๊ยว
* โชคดีติ่มซำ
* ซาลาเปาทับหลี

 | แฟรนไชส์อาหาร |
| อดีต | 
* เวนดี้ส์
* ป๊อปอายส์
* คาร์ลซ จูเนียร์
* เอ แอนด์ ดับบลิว

 |
**วันมือแดง** (อังกฤษ: Red Hand Day) ตรงกับวันที่ 12 กุมภาพันธ์ของทุกปี เป็นวันรำลึกประจำปีซึ่งมีการร้องขอผู้นำทางการเมืองและมีการจัดงานขึ้นทั่วโลกเพื่อให้ความสนใจแก่ชะตากรรมของทหารเด็ก เด็กผู้ซึ่งถูกบังคับให้เป็นทหารในช่วงสงครามและความขัดแย้งกันด้วยกำลังอาวุธเป้าหมายของวันมือแดงคือเรียกร้องให้มีการดำเนินการกับวิธีปฏิบัติดังกล่าว และสนับสนุนเด็กที่ได้รับผลกระทบจากวิธีปฏิบัตินี้ เด็กได้รับรายงานว่าถูกใช้เป็นทหารหลายครั้งในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา รวมทั้งความขัดแย้งกันด้วยกำลังอาวุธในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก รวันดา ยูกันดา ซูดาน โกตดิวัวร์ พม่า ฟิลิปปินส์ โคลัมเบีย และปาเลสไตน์ การฟื้นฟูสภาพของทหารเด็กที่กลับคืนสู่ชุมชนนั้นมีแตกต่างกันตั้งแต่ไม่เพียงพอไปจนถึงไม่ปรากฏเลย

วันมือแดงได้รับการริเริ่มขึ้นใน พ.ศ. 2545 เมื่อพิธีสารเลือกรับเรื่องความเกี่ยวพันของเด็กในความขัดแย้งกันด้วยกำลังอาวุธมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติได้ลงมติรับรองพิธีการดังกล่าวในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2545 และปัจจุบันมีประเทศผู้ลงนามมากกว่า 100 ประเทศ มีองค์การระหว่างประเทศหลายแห่งที่กระตือรือร้นในการต่อต้านการใช้ทหารเด็ก 

ประมาณการจำนวนของเด็กที่รบในความขัดแย้งทั่วโลกไม่มีความเปลี่ยนแปลงเลยระหว่าง พ.ศ. 2549 และ พ.ศ. 2552 โดยมีทหารเด็กทั่วโลกกว่า 250,000 นาย โดยหนึ่งในสามเป็นเด็กหญิง รวมทั้งในประเทศที่ลงนามในพิธีสารเลือกรับดังกล่าว

อ้างอิง
-------

1. ↑  About Red Hand Day เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Red Hand Day website
2. ↑  Hope and concern after results UN Report War Child website
3. ↑  "Global Commemoration to Stop the Use of Child Soldiers". *redhandday.org*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-24. สืบค้นเมื่อ 2008-08-26.
4. ↑  On 'Red Hand Day', children call for an end to their forced use in conflict  เก็บถาวร 2011-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน UNICEF
5. ↑  Red Hand Day: ICRC calls for end to recruitment of child soldiers International Committee of the Red Cross, 2006

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วันมือแดง**

* เว็บไซต์ของวันมือแดง
**อัน แชฮอง** (An Chaehong) เป็นผู้นำคนหนึ่งของขบวนการชาตินิบมเกาหลี เป็นข้าหลวงฝ่ายพลเรือนของรัฐบาลทหารที่ปกครองเกาหลีใต้หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 แต่บั้นปลายชีวิตถูกลักพาตัวไปเกาหลีเหนือและเสียชีวิตที่นั่น

แชฮองเกิดเมื่อ พ.ศ. 2434 ในจังหวัดเกียงกี สเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยวาเซดะในญี่ปุ่น หลังจากกลับจากญี่ปุ่น แชฮองได้สนับสนุนรัฐบาลพลัดถิ่นที่เซี่ยงไฮ้ เขาถูกจับกุมเมื่อ พ.ศ. 2462 และถูกจำคุก 3 ปี เมื่อถูกปล่อยตัว เขาได้เป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ภาษาเกาหลีชื่อ*โชซอน อิลโป* และเขียนบทความสนับสนุนแนวคิดชาตินิยมจำนวนมากจนเจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นไม่พอใจ สั่งปิดหนังสือพิมพ์และสั่งจำคุกเขาด้วย นอกจากนั้นเขายังทำงานให้กับองค์กรโชซอน อักโฮที่สนับสนุนการใช้ภาษาเกาหลี ทำให้ตลอดช่วงเวลาที่ญี่ปุ่นยึดครอง เขาถูกตัดสินจำคุกถึง 9 ครั้ง รวมเวลาได้ประมาณ 7 ปี

หลังจากเกาหลีพ้นจากการเป็นอาณานิคมของญี่ปุ่น สหรัฐอเมริกาเป็นผู้เข้ามาดูแลเกาหลีในบริเวณใต้เส้นขนานที่ 38 ลงมา และแชฮองได้เป็นข้าหลวงฝ่ายพลเรือน ในพ.ศ. 2490 สหรัฐพยายามเจรจากับสหภาพโซเวียตเกี่ยวกับการรวมเกาหลีแต่ไม่สำเร็จจึงได้นำเรื่องเข้าสู่สหประชาชาติ ในขณะเดียวกัน สหประชาชาติเตรียมจัดให้มีการเลือกตั้งทั่วประเทศเกาหลีโดยคณะกรรมการรวมและฟื้นฟูเกาหลีของสหประชาชาติหรืออันเคิร์ก แต่สหภาพโซเวียตไม่ให้ความร่วมมือ จึงจัดการเลือกตั้งได้เฉพาะในเกาหลีใต้ เมื่อ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 หลังจากจัดตั้งสาธารณรัฐเกาหลี มีการเลือกประธานาธิบดี ปรากฏว่ารี ซิงมันได้เป็นประธานาธิบดี ส่วนแชฮองได้เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2493 แต่เมื่อเกาหลีเหนือบุกเกาหลีใต้ในปีนั้น แชฮองก็ถูกลักพาตัวไปเกาหลีเหนือ และได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาที่ปรึกษาเพื่อการรวมเกาหลีอย่างสันติใน พ.ศ. 2499 เขาเสียชีวิตที่กรุงเปียงยางเมื่อ พ.ศ. 2511 รวมอายุได้ 77 ปี

อ้างอิง
-------

* วุฒิชัย มูลศิลป์. อัน แชฮอง ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2539. หน้า 142 - 144
**พระเจ้าทุกขิตะ** หรือรู้จักกันในอีกนามว่า **เจ้าทุกขิตะราชกุมาร** เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรโยนกนคร เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าพังคราช และพระเชษฐาของพระเจ้าพรหมมหาราช

พระเจ้าทุกขิตะประสูติเมื่อ พ.ศ. 898 ดังปรากฏใน *พงศาวดารโยนก* กล่าวถึงเรื่องพระราชสมภพว่า "*...เมื่อมหาศักราช 277 (พ.ศ. 898) ก็เข้าสู่สมัยพระเจ้าพังคราชเกิดเหตุการณ์กล๋อม [ขอมดำ] ยกพลเข้าปล้นเมืองโยนกนาคพันธ์ขับไล่พระเจ้าพังคราชและบริวารไปประทับ ณ เวียงสี่ตวง ในปีแรก พระมหาเทวีประสูติเจ้าทุกขิตะราชกุมาร...*" 

และ *ตำนานสิงหนวัติ* กล่าวถึงพระนามตามที่ทรงพระราชสมภพในช่วงสภาวะทางการเมืองเกิดทุกข์เข็ญ ความว่า "*...ตัวพระนางเทวีก็ประสูติโอรสอีกองค์หนึ่งชื่อ ทุกขิตกุมาร เนื่องจากเกิดในช่วงที่บ้านเมืองมีแต่ความทุกข์เข็ญ...*"

พระเจ้าทุกขิตะเมื่อครั้งเป็นราชกุมาร ปรากฏใน *ตำนานสิงหนวัติ* กล่าวเมื่อได้ทรงตีผางล่อช้างงูว่า "*...ครั้นเมื่ออายุกุมาร [พรหมกุมาร] ได้ 13 พรรษาปีแล้ว [...] ฝ่ายพระองค์พังเมื่อทราบข่าว จึงเรียกพราหมณ์ ปุโรหิต และเสนาอำมาตย์มาปรึกษาโหรจึงแนะนำว่า หากจะให้ช้างขึ้นน้ำ จะต้องนำทองคำหนึ่งพันชั่งมาตีเป็นผาง แล้วนำไปตีให้ช้างฟังพระองค์พังจึงให้ช่างรีบตีผาง เสร็จแล้วมอบให้เจ้าทุกขิตะกุมารนำผางคำไปตีให้ช้างฟัง เมื่อเจ้าทุกขิตะกุมารไปถึงยังฝั่งน้ำและตีผางคำให้ช้างฟัง ช้างจึงขึ้นจากฝั่งน้้าและเดินตามเสียงผางคำจนถึงเมืองสี่ตวง [...] เกิดความปีติยินดีอย่างยิ่ง [...] เมืองสี่ตวงก็ให้เรียกว่าเมืองผางคำ...*"

พระเจ้าทุกขิตะทรงครองอาณาจักรโยนกนครหลังพระเจ้าพังคราชสวรรคต โดยพรหมกุมาร ผู้เป็นพระอนุชาทรงแสดงเจตนาไม่ครองเมืองโยนกนคร แต่ครองเมืองไชยปราการ เพื่อเฝ้าระวังไม่ให้พวกขอมดำยกทัพกลับมารุกราน

หมายเหตุ
--------

1. ↑  ตามหนังสือ *ประวัติศาสตร์เมืองเชียงแสน* โดยสำนักศิลปากรที่ 8 กรมศิลปากร

บรรณานุกรม
----------

* ตำนานโยนกนครราชธานีศรีเมืองช้างแส่น ฉบับวัดลำเปิ่ง ตำบลนางแล อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย. 2422. อักษรธรรมล้านนา.
* ล้านนาแพร่ประชาสัมพันธ์. มหาราชองค์แรกผู้พิชิตขอม. 2555.
**นกทึดทือ** หรือ **นกถึดทือ** หรือ **นกพิทิด** ในภาษาใต้ (อังกฤษ: Fish owls) เป็นสกุลของนกล่าเหยื่อจำพวกหนึ่ง ในวงศ์นกเค้าแมว (Strigidae) จัดอยู่ในสกุล *Ketupa* (แต่จากการวิเคราะห์ทางพันธุกรรมแล้วพบว่าควรจะจัดให้อยู่ในสกุล *Bubo* หรือนกเค้าใหญ่ มากกว่า)

ลักษณะของนกทึดทือ เป็นนกฮูกหรือนกเค้าแมวขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ มีลำตัวสีนํ้าตาล มีลายกระสีขาว ลำตัวด้านบนและปีกสีเข้มกว่าด้านท้อง ขนคิ้วยาว เห็นได้ชัด ตาสีเหลือง หน้าแข้งไม่มีขน หากินในเวลากลางคืน

การที่ได้ชื่อว่า "ทึดทือ" นั้น มาจากเสียงร้อง ที่เป็นเสียงต่ำทุ้ม โดยเฉพาะช่วงจับคู่ในฤดูหนาว ทั้งสองเพศจะร้องประสานเสียงกันให้ได้ยินบ่อย ๆ ยามพลบค่ำและรุ่งสาง จะอาศัยอยู่ในป่าใกล้แหล่งน้ำ เพราะจับสัตว์น้ำ เช่น ปลา, ปู, กุ้ง, กบ, เขียด กินเป็นอาหาร ทำรังและอาศัยบนต้นไม้ยืนต้น พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในทวีปเอเชีย ในประเทศไทยพบ 2 ชนิด

การจำแนก
--------

* *Ketupa flavipes* (Hodgson, 1836)
* *Ketupa ketupu* (Horsfield, 1821) – นกทึดทือมลายู (พบในประเทศไทย)
* *Ketupa zeylonensis* (Gmelin, 1788) – นกทึดทือพันธุ์เหนือ (พบในประเทศไทย)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "นกทึดทือพันธุ์เหนือ จากคมชัดลึก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-08-23. สืบค้นเมื่อ 2013-09-14.
2. ↑  "วิเคราะห์คอลัมนิสต์ 17 11 58". ฟ้าวันใหม่. 17 November 2015. สืบค้นเมื่อ 18 November 2015.
3. ↑  Newton, Ian; Kavanagh, Rodney; Olsen, Jerry; Taylor, Iain, บ.ก. (2002). *Ecology and Conservation of Owls*. Clayton, VIC, Australia: Csiro Publishing. p. 346. ISBN 978-0-643-09887-9.
4. ↑  ทึดทือ น. จากพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒
5. ↑  "*Ketupa*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Ketupa***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ketupa ที่วิกิสปีชีส์
**ซาลามี** (อังกฤษ: salami) เป็นไส้กรอกที่ประกอบด้วยเนื้อสัตว์ โดยทั่วไปคือเนื้อหมู ที่ถูกหมักและตากลม ในอดีตซาลามีเป็นที่นิยมในหมู่ชาวไร่ชาวนาของยุโรปใต้ ตะวันออก และกลาง เพราะสามารถเก็บไว้ที่อุณหภูมิห้องได้นานถึง 40 วันเมื่อหั่นแล้ว ซึ่งเป็นอาหารเพิ่มเติมกับเนื้อสดที่อาจมีน้อยหรือมีอย่างไม่สม่ำเสมอ ประเทศและภูมิภาคต่าง ๆ ทั่วยุโรปทำซาลามีแบบดั้งเดิมแตกต่างกัน

วัตถุดิบ
--------

ซาลามีแบบดั้งเดิมมีลวดลายเหมือนหินอ่อนและทำจากเนื้อวัวหรือเนื้อหมู โดยปกติแล้วเนื้อวัวจะใช้สำหรับซาลามีฮาลาลและโคเชอร์ ซึ่งไม่ใช้เนื้อหมูด้วยเหตุผลทางศาสนา ผู้ผลิตยังสามารถใช้เนื้อสัตว์อื่น ๆ ซึ่งรวมทั้งเนื้อกวางและเนื้อสัตว์ปีก (ส่วนใหญ่ใช้เนื้อไก่งวง) ซาลามีจากเนื้อห่านยังเป็นอาหารพื้นเมืองของภาคเหนือของอิตาลี นอกจากนี้ซาลามียังสามารถทำได้จากเนื้อม้า ในภูมิภาคพรอว็องส์ของฝรั่งเศส เนื้อลาถูกนำมาใช้เป็นไส้กรอกซาลามิ นอกจากเนื้อส่วนผสมเพิ่มเติมโดยทั่วไปได้แก่:

* กระเทียม
* ไขมันสับ
* เกลือ
* เครื่องเทศ ทั่วไปมักจะเป็นพริกไทยขาว
* สมุนไพรต่างๆ
* น้ำส้มสายชู
* ไวน์

ผู้ผลิตซาลามีมักจะหมักส่วนผสมของเนื้อดิบเป็นเวลาหนึ่งวัน จากนั้นจึงบรรจุลงในปลอกเซลลูโลสธรรมชาติที่อาจรับประทานได้หรือรับประทานไม่ได้ แล้วแขวนไว้เพื่อถนอมอาหาร บางสูตรใช้ความร้อนประมาณ 40 °C (104 °F) เพื่อเร่งการหมักและการแห้ง อุณหภูมิสูงกว่านี้ (ประมาณ 60 °C (140 °F)) จะหยุดการหมักเมื่อซาลามีถึงค่าพีเอชที่ต้องการ แต่ซาลามีจะยังไม่สุกเต็มที่ซึ่งการสุกต้องการ 75 °C (167 °F) หรือสูงกว่า ผู้ผลิตมักจะจัดการกับปลอกหุ้มด้วยราที่รับประทานได้ (*Penicillium*) เชื้อรานี้จะให้รสชาติ ช่วยในกระบวนการทำให้แห้ง และช่วยป้องกันการเน่าเสียระหว่างถนอมอาหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Venison Salami". Cooks.com. สืบค้นเมื่อ 13 September 2009.
2. ↑  "Turkey Salami". Recipe Tips. สืบค้นเมื่อ 13 September 2009.
3. ↑  "Cold Cuts: Horse Salami". Parco naturale Valle del Ticino. สืบค้นเมื่อ 13 September 2009.
4. ↑  Malik, Abdul; Erginkaya, Zerrin; Ahmad, Saghir; Erten, Hüseyin (2014-11-05). *Food Processing: Strategies for Quality Assessment*. ISBN 978-1-4939-1378-7.
5. ↑  Malik, Abdul; Erginkaya, Zerrin; Ahmad, Saghir; Erten, Hüseyin (2014-11-05). *Food Processing: Strategies for Quality Assessment*. ISBN 978-1-4939-1378-7.
**มาร์กาลี รูธ "แมกกี" จิลเลนฮอล** (อังกฤษ: Margalit Ruth "Maggie" Gyllenhaall); เกิด 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520) เป็นนักแสดงและโปรดิวเซอร์ชาวอเมริกัน เธอเป็นลูกสาวของผู้กำกับ สตีเฟน จิลเลนฮอล และนักเขียนบทภาพยนตร์ นาโอมิ โฟเนอร์ และเป็นพี่สาวของเจค จิลเลนฮอล เธอเริ่มอาชีพนักแสดงกับผลงานของพ่อเขา และเป็นที่รู้จักในภาพยนตร์สยองขวัญจิตวิทยาเรื่อง *Donnie Darko* (2001) เธอได้รับการยกย่องในบท ลี ฮอลโลเวย์ ในภาพยนตร์เรื่อง *เปลือยรัก อารมณ์พิลึก* (2006) ซึ่งเธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำในสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์เพลงหรือตลกอีกด้วย สำหรับการแสดงของเธอในภาพยนตร์เรื่อง *Sherrybaby* (2006) เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำในสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ประเภทดรามา นอกจากนี้ เธอยังได้รับการยอมรับในบทแรเชล ดอว์สในภาพยนตร์ *แบทแมน อัศวินรัตติกาล* (2008) อีกทั้งยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์ดรามาเรื่อง *Crazy Heart* (2009) หลังจากนั้น เธอก็ร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่อง *Nanny McPhee and the Big Bang* (2010), *Won't Back Down* (2012) และ *Frank* (2014) ซึ่งเธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลบริติชอินดีเพนเดนต์ฟิล์มอวอร์ดส์

ในปี 2014 เธอได้แสดงละครบรอดเวย์ครั้งแรกใน *The Real Thing* และยังได้แสดงในละครโทรทัศน์บีบีซีเรื่อง *The Honourable Woman* สำหรับการแสดงในละครเรื่องนี้ เธอได้รับรางวัลลูกโลกทองคำและได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอมมี

ผลงาน
-----

อ้างอิง
-------

1. ↑  Shaitly, Shahesta (July 12, 2014). "Maggie Gyllenhaal: 'I'm claustrophobic, it's taken years to be OK on the subway'". *The Guardian*. สืบค้นเมื่อ December 6, 2014.
2. ↑  Elissa Golstein (August 8, 2014). "Maggie Gyllenhaal Just Learned Her Real First Name—And It's Super-Jewish". Jewcy. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-10-06. สืบค้นเมื่อ 2016-07-14.
3. ↑  Stérin, Gabrielle (June 25, 2009). "Maggie Gyllenhaal". *Le Figaro* (ภาษาฝรั่งเศส). สืบค้นเมื่อ August 12, 2009.
4. ↑  "Maggie Gyllenhaal". *TV Guide*. สืบค้นเมื่อ May 21, 2015.
**อภิสิทธิ์ อ้นรักษ์** (16 มีนาคม พ.ศ. 2519 – ) หรือ **เปาอ้น** เป็นผู้ตัดสินฟุตบอลชาวไทยที่ได้รับการมอบหมายให้เป็นผู้ตัดสินระดับนานาชาติจากฟีฟ่า เขายังได้รับเลือกให้เป็นผู้ตัดสินที่ 4 อย่างเป็นทางการในเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2553 และเป็นผู้ตัดสินในรอบรองชนะเลิศเอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ 2010 ด้วยเช่นกัน

ประวัติ
-------

วันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 อภิสิทธิ์ได้รับการกำหนดให้เป็นผู้ตัดสินรอบชิงชนะเลิศโตโยต้า ลีกคัพ 2553 ระหว่างทีมสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด กับสโมสรฟุตบอลการท่าเรือไทย ณ กรีฑาสถานแห่งชาติ ที่กรุงเทพมหานคร

ส่วนวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2553 อภิสิทธิ์ได้รับการกำหนดให้เป็นผู้ตัดสินที่ 4 อย่างเป็นทางการในรอบรองชนะเลิศนัดที่ 2 ของรายการเอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ 2010 ซึ่งเป็นการแข่งระหว่างทีมอินโดนีเซียกับทีมฟิลิปปินส์ ณ เกลอรา บังการ์โน สเตเดียม ที่จาการ์ตา

ในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ในการแข่งขันไทยพรีเมียร์ลีก 2553 รอบเพลย์ออฟระหว่างสโมสรฟุตบอลจังหวัดนครปฐมกับสโมสรฟุตบอลจังหวัดศรีสะเกษ ได้เกิดเหตุแฟนบอลทำร้ายผู้ตัดสิน ซึ่งอภิสิทธิ์ได้รับบาดเจ็บและเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล โดยเขาได้ถูกกล่าวหาว่ารับเงินจากสโมสรฟุตบอลจังหวัดศรีสะเกษ แต่ทางอภิสิทธิ์ก็ปฏิเสธว่าไม่ได้รับสินบนจากทีมดังกล่าว ในขณะที่แฟนบอลที่ได้รับการตั้งข้อหาร่วมกันทำร้ายผู้ตัดสินที่มามอบตัวก็ปฏิเสธว่ามิได้ทำร้ายอภิสิทธิ์แต่อย่างใด ทั้งนี้ อภิสิทธิ์ได้เรียกร้องให้ทุกฝ่ายเคารพกฎกติกาการแข่งขัน หากการตัดสินผิดพลาดจริง ก็ยินดีให้ตรวจสอบตามขั้นตอนที่วางไว้ เพื่อเป็นการยกมาตรฐานวงการฟุตบอลให้สูงขึ้น

เดือนตุลาคม พ.ศ. 2555 อภิสิทธิ์เป็นหนึ่งในสองผู้ตัดสินระดับฟีฟ่าที่ได้รับการเสนอห้ามมิให้ทำหน้าที่เป็นระยะเวลา 3 เดือน ภายหลังจากการเกิดความเห็นว่าผิดพลาดในการทำหน้าที่เมื่อครั้งที่สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ชนะทีมสโมสรฟุตบอลโอสถสภา 4 ประตูต่อ 2 ของการแข่งขันไทยลีก ในขณะเดียวกัน พลตรีชินเสณ ทองโกมล ซึ่งเป็นประธานกรรมการแต่งตั้งและประเมินผลผู้ตัดสิน ได้ออกมาเปิดเผยว่ามีการเรียกร้องให้ยุติการทำหน้าที่ผู้ตัดสินจริง หากแต่เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น ที่เกิดจากการปลุกกระแสของผู้เสียผลประโยชน์

ดูเพิ่ม
-------

* เหตุแฟนบอลสโมสรฟุตบอลนครปฐมทำร้ายผู้ตัดสิน พ.ศ. 2553

อ้างอิง
-------

1. ↑  เชิ้ตดำไทยในเอเอฟซีแชมเปี้ยนส์ ลีก 2012[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  เปาอ้น ยันตัดสินต่อแม้โดนสกรัมอ่วม เหตุรักฟุตบอลสุดใจ[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  ‘อภิสิทธิ์’ โต้ไม่รับสินบน[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  ‘ไชยา’ ไม่ขอโทษ ชี้เชิ๊ตดำเป่าพลาด[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  "'จ่าเอ้' ปืนขู่-มอบตัว : ข่าวสดออนไลน์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2012-10-25.
6. ↑  เชือดเปาฟีฟ่า 2 ราย จับ มงคลชัย แบน 3 เดือนชวดขึ้นอีลิท
7. ↑  Sport - Manager Online - เปาไทยประท้วง เสธ.ตุ้ม ยันมีคนปั่นกระแสหยุดเป่า[*ลิงก์เสีย*]
**การทัพบอลข่าน**ในสงครามโลกครั้งที่สองได้เริ่มต้นด้วยอิตาลีบุกครองกรีซ เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1941 ในช่วงต้นเดือนของปี ค.ศ. 1941 การรุกของอิตาลีถูกสกัดกั้นและโจมตีตอบโต้กลับของกรีซถูกผลักดันเข้าสู่อัลแบเนีย เยอรมนีได้หาทางโดยการพัฒนากองกำลังไปยังโรมาเนียและบัลแกเรียเพื่อช่วยเหลืออิตาลีโดยโจมตีกรีซจากทางตะวันออก ในขณะที่กองกำลังภาคพื้นดินและเครื่องบินของอังกฤษได้เข้ามาสมทบป้องกันกรีซ การรัฐประหารในยูโกสลาเวีย เมื่อวันที่ 27 มีนาคม ทำให้ฮิตเลอร์ต้องออกคำสั่งให้ทำการพิชิตยึดครองประเทศนั้น

การบุกครองยูโกสลาเวียโดยเยอรมนีและอิตาลีได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 6 เมษายน พร้อมกับยุทธการที่กรีซครั้งใหม่ เมื่อวันที่ 11 เมษายน ฮังการีได้เข้าร่วมบุกครอง เมื่อวันที่ 17 เมษายน ยูโกสลาเวียได้ลงนามสงบศึกและเมื่อวันที่ 30 เมษายน แผ่นดินใหญ่ทั้งหมดของกรีซได้อยู่ภายใต้การควบคุมของเยอรมันหรืออิตาลี เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม เยอรมันได้บุกครองเกาะครีตจากทางอากาศและเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน กองกำลังกรีซและอังกฤษที่เหลือทั้งหมดอยู่บนเกาะนั้นได้ยอมจำนน แม้ว่าจะไม่ได้มีส่วนร่วมในการโจมตีในเดือนเมษายน บัลแกเรียได้ครอบครองส่วนหนึ่งของยูโกสลาเวียและกรีซ หลังจากนั้นไม่นานสำหรับส่วนที่เหลือของสงครามในคาบสมุทรบอลข่าน