**จักรวรรดิอาณานิคมญี่ปุ่น** (อังกฤษ: Japanese colonial empire) เป็นดินแดนโพ้นทะเลของจักรวรรดินิยมญี่ปุ่น ซึ่งญี่ปุ่นได้ครอบครองแปซิฟิกตะวันตกและเอเชียตะวันออก

การจัดหาอาณานิคม
----------------

### ไต้หวัน

บทความหลัก: ไต้หวันภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
### เกาหลี

บทความหลัก: เกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
ในพ.ศ. 2453 (ค.ศ. 1910) การลงนามในสนธิสัญญาผนวกดินแดนญี่ปุ่น-เกาหลี ทำให้ญี่ปุ่นเข้ายึดครองเกาหลีอย่างสมบูรณ์ ในสนธิสัญญามีตราตั้งพระราชลัญจกร แต่ไม่มีพระนามของจักรพรรดิยุงฮึย กลับมีลายมือชื่อของลีวานยง นายกรัฐมนตรีเกาหลีแทน ดังนั้นตลอดเวลาและหลังการยึดครองของญี่ปุ่น จึงมีคำถามโดยเฉพาะกับชาวเกาหลีว่าสนธิสัญญาฉบับนี้มีความถูกต้องมากเพียงใด ซึ่งแน่นอนว่าชาวเกาหลีในปัจจุบันจะต้องไม่ยอมรับสัญญาฉบับนี้ และประกาศให้สัญญาฉบับนี้เป็นโมฆะในพ.ศ. 2548 แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เกาหลีก็ตกเป็นอาณานิคมของญี่ปุ่นไป 30 กว่าปี จนกระทั่งญี่ปุ่นแพ้สงครามโลกครั้งที่สอง เกาหลีจึงถูกแบ่งเป็นเหนือและใต้

### แปซิฟิกใต้ในอาณัติ

บทความหลัก: แปซิฟิกใต้ในอาณัติ
หลังจากญี่ปุ่นได้รับมอบหมายการปกครองแปซิฟิกใต้ในอาณัติจากสันนิบาติ ในปี ค.ศ. 1914 รัฐบาลกลางญี่ปุ่นได้มอบหมายให้ผู้บัญชาการของกองกำลังป้องกันชั่วคราวทะเลใต้ (South Seas Islands Temporary Garrison) เป็นผู้นำรัฐบาลเของแปซิฟิกใต้ในอาณัติ โดยผู้บัญชาการจะมีอำนาจในการบังคับบัญชาทหารและพลเรือนในดินแดนแห่งนี้ โดยได้ตั้งศูนย์กลางการบริหารขึ้นที่เกาะซัมเมอร์ (Summer) เกาะแยป (Yap) เกาะยาลูอิต (Jaluit) และเกาะอางาอูร์ (Angaur) (Purcell, 1967: 147) ในปี ค.ศ. 1915 ได้มีการนำที่ปรึกษาและข้าราชการฝ่ายพลเรือนเข้ามาทำงานในแปซิฟิกใต้ในอาณัติมากขึ้น จนกระทั่งในที่สุดในปี ค.ศ. 1918 กองกำลังทหารได้ถ่ายโอนอำนาจทั้งหมดให้ข้าราชการฝ่ายพลเรือนในการปกครองแปซิฟิกใต้ในอาณัติ และย้ายศูนย์กลางการบริหารจากเกาะซัมเมอร์มาสู่คอร์รอในเกาะปาเลาในปี ค.ศ. 1922

ในระยะแรกของการปกครองแปซิฟิกใต้ในอาณัติตั้งแต่ปี ค.ศ. 1914 – 1922 ญี่ปุ่นปกครองดินแดนแห่งนี้โดยใช้ระบอบที่จักรวรรดิอาณานิคมเยอรมนีได้วางรากฐานไว้ โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงระบบมากนัก การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1922 เป็นต้นมา แต่ในช่วงปีที่มีความเปลี่ยนแปลงมากที่สุดต่อการการเมืองการปกครองของแปซิฟิกใต้ในอาณัติคือในปี ค.ศ. 1929 เมื่อย้ายหน้าที่ความรับผิดชอบทางด้านการเมืองการปกครองจากการดูแลโดยตรงโดยนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นสู่กระทรวงกิจการโพ้นทะเล (Ministry of Oversea Affairs) ส่วนกิจการด้านอื่นได้ย้ายเข้าสู่กระทรวงที่รับผิดชอบในเรื่องนั้น ๆ เช่น กระทรวงพาณิชย์และอุตสาหกรรม เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีการเปลี่ยนแปลงการบริหารส่วนท้องถิ่น โดยเปลี่ยนแปลงจากการแบ่งเขตแบบเดิม ออกเป็นการแบ่งเขตแบบใหม่ โดยแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 เขต ได้แก่ ไซปัน (Saipan) (หมู่เกาะมาเรียนาส์) แยป (Yap) (หมู่เกาะแคโรไลน์) ปาเลา (Palau) (หมู่เกาะแคโรไลน์) ตรุก (Truk) (หมู่เกาะแคโรไลน์) โปนเปห์ (Ponape) (หมู่เกาะแคโรไลน์) และยาลูอิต (Jaluit) (หมู่เกาะมาร์แชลล์) ซึ่งในแต่ละเขตจะมีข้าหลวงจากส่วนกลางเข้าไปปกครอง ในส่วนท้องถิ่นของแต่ละเขตประกอบไปด้วยหมู่บ้านชาวพื้นเมืองหลายหมู่บ้าน มีหัวหน้าหมู่บ้านและเป็นหัวหน้าชนเผ่าในยุคดั้งเดิมซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากข้าหลวงใหญ่ประจำอาณานิคมทะเลใต้เป็นผู้ปกครอง ในกรณีของหัวหน้าหมู่บ้านเหล่านี้มักมีหน้าที่ในการช่วยเหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นในการจัดทำรายงานต่าง ๆ ภายในดินแดนของตน จัดเก็บภาษีชาวพื้นเมืองผู้มีอายุ 18 ปีขึ้นไป ไม่พิการและแก่ชรา รวมถึงส่งข้อเสนอของชุมชนของตนต่อเจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นเพื่อใช้ในการบริหารจัดการท้องถิ่น เป็นต้น อย่างไรก็ตามแม้ในทางกฎหมาย ญี่ปุ่นจะมอบอำนาจและหน้าที่ให้หัวหน้าหมู่บ้านแต่ละแห่งเท่าเทียมกัน แต่ในทางปฏิบัติพบว่าอำนาจหน้าที่ในอดีตเป็นส่วนสำคัญที่ก่อให้เกิดสถานะที่มีความแตกต่างกันของหัวหน้าหมู่บ้านแต่ละคน ซึ่งญี่ปุ่นใช้การปกครองรูปแบบนี้เรื่อยมาจนถึงสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2

เมื่อพิจารณาจากสถานะของแปซิฟิกใต้ในอาณัติ พบว่าสันนิบาติชาติต้องการมอบดินแดนแปซิฟิกใต้ในอาณัติให้กับญี่ปุ่นในสถานะดินแดนในภาวะทรัสตี (ดินแดนในอาณัติ) แม้ว่าสภาวะของแปซิฟิกใต้ในอาณัติในขณะนั้นจะเป็นดินแดนที่ไม่สามารถปกครองตนเองได้และยังมีโครงสร้างทางการเมืองไม่แน่ชัด จึงต้องใช้หลักกฎหมายและการบริหารจัดการเสมือนเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของประเทศแม่ แต่พฤตการณ์ของญี่ปุ่นที่ใช้ในการปกครองพบว่ามักไม่เปิดโอกาสให้ชาวพื้นเมืองเข้ามามีบทบาททางด้านการเมืองการปกครองมากนัก รวมไปถึงการพยายามทำให้ชาวพื้นเมืองเป็นญี่ปุ่น ซึ่งพฤตการณ์ของญี่ปุ่นเป็นไปในลักษณะของการยึดครอง มากกว่าจะปกครองในฐานะดินแดนในอานัติ

กรณีการขอลาออกจากสันนิบาติชาติ ส่งผลให้สถานะของแปซิฟิกใต้ในอาณัติเริ่มไม่แน่ชัด เนื่องจากดินแดนแมนเดตเป็นดินแดนของสันนิบาติชาติที่มอบให้ประเทศสมาชิกดูแล การลาออดจากสมาชิกภาพย่อมเป็นผลให้การดูแลแมนเดตสิ้นสุดลง ในช่วงเวลานี้พบว่าเยอรมนีได้พยายามเรียกร้องดินแดนส่วนนี้คืนจากญี่ปุ่นหรือให้สันนิบาติชาติหาประเทศสมาชิกอื่นเข้ามาดูแลดินแดนแห่งนี้ อย่างไรก็ตามสันนิบาติชาติไม่ได้ดำเนินการเรียกร้องดินแดนส่วนนี้คืนจากญี่ปุ่น อาจกล่าวได้ว่าสันนิบาติชาติไม่อยากดำเนินมาตรการรุนแรงกับญี่ปุ่นและคาดหวังว่าญี่ปุ่นจะขอกลับเข้ามาเป็นสมาชิกของสันนิบาติชาติอีกครั้ง

เมื่อศึกษาระบบการศาลและกระบวนการยุติธรรมในแปซิฟิกใต้ในอาณัติพบว่า รัฐบาลอาณานิคมทะเลใต้ มีการจัดตั้ง หน่วยงานด้านศาลครอบคลุมทุกหมู่เกาะสำคัญของแปซิฟิกใต้ในอาณัติ ข้าหลวงใหญ่ประจำอาณานิคมมีอำนาจในการพิจารณีคดีความ ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าอำนาจบริหารมีอำนาจเหนือฝ่ายตุลาการในแปซิฟิกใต้ในอาณัติ การพิจารณาคดีของชาวญี่ปุ่นและชาวพื้นเมืองดำเนินในลักษณะเดียวกัน ซึ่งผู้พิพากษาของศาลมักได้รับการแต่งตั้งโดยข้าหลวงใหญ่ของแปซิฟิกใต้ในอาณัติ ในส่วนของเจ้าหน้าที่รักษาความสงบในแปซิฟิกใต้ในอาณัติ ในระยะแรกเป็นหน่วยงานทหารในพื้นที่ เมื่อหน่วยงานทหารโอนอำนาจให้ฝ่ายพลเรือนแล้ว หน่วยงานที่ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยในพื้นที่คือตำรวจ โดยนายตำรวจระดับสูงมักเป็นชาวญี่ปุ่น และตำรวจระดับปฏิบัติการเป็นชาวพื้นเมืองผสมผสานกับชาวญี่ปุ่น

### แมนจูเรีย

บทความหลัก: แมนจูกัว
หลังจากการรุกรานแมนจูเรียของญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1931 กองทัพญี่ปุ่นได้มุ่งหน้าสู่การแบ่งแยกภูมิภาคแมนจูเรียออกจากการควบคุมจีนและสร้างรัฐหุ่นเชิดภายใต้การควบคุมของญี่ปุ่นขึ้น และเพื่อสร้างบรรยากาศแห่งความชอบธรรมขึ้น อ้ายซินเจว๋หลัว ผู่อี๋ จักรพรรดิของจีนองค์สุดท้ายจึงได้รับเชิญจากญี่ปุ่นพร้อมกับอ้ายซินเจว๋หลัว ผู่เจี๋ยพระอนุชาและบรรดาผู้ติดตาม เพื่อเข้าดำรงตำแหน่งประมุขแห่งรัฐแมนจูเรียที่จัดตั้งขึ้นใหม่ หนึ่งในผู้ติดตามผู้ซื่อสัตย์ของเขาคือ เจิ้ง เซี่ยวซือ นักปฏิรูปและผู้จงรักภักดีต่อราชวงศ์ชิง

วันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1932 ได้มีการประกาศสถาปนา "รัฐแมนจู" หรือ "แมนจูกัว" ญี่ปุ่นได้ให้การรับรองแมนจูกัวผ่านการลงนามในพิธีสารญี่ปุ่น-แมนจูกัว เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1932 เมืองฉางชุนซึ่งได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "ซิงกิง" (*"เมืองหลวงใหม่"*) มีฐานะเป็นเมืองหลวงของรัฐใหม่แห่งนี้ ชาวฮั่นในแมนจูเรียได้รวมตัวกันเป็นกองทัพอาสาสมัครเพื่อต่อต้านญี่ปุ่น ทำให้รัฐใหม่ดังกล่าวจำเป็นต้องทำสงครามอันยื้ดเยื้ออีกหลายปีเพื่อสร้างความสงบภายในประเทศ

ในขั้นต่อมา ญี่ปุ่นได้ดำเนินการแต่งตั้งให้ผู่อี๋เป็นประมุขแห่งรัฐเป็นในปี ค.ศ. 1932 และอีกสองปีให้หลังจึงได้มีการสถาปนาให้เขาดำรงตำแหน่งจักรพรรดิแห่งแมนจูกัว โดยใช้ชื่อศักราชประจำรัชกาลตามแบบจีนว่า "คังเต๋อ" (หมายถึง "ความสงบและคุณธรรม") ประเทศแมนจูกัวจึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น "จักรวรรดิแมนจู" หรือในชื่อเต็ม "จักรวรรดิแมนจูเรียอันยิ่งใหญ่" เจิ้ง เซี่ยวซือได้ดำรงตำแหน่งเป็นเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของแมนจูกัวจนถึง ค.ศ. 1935 โดยมีจาง จิงหุยขึ้นดำรงตำแหน่งแทน สำหรับจักรพรรดิผู่อี๋นั้น พระองค์มีฐานะดุจเดียวกับเจว็ด เพราะอำนาจการปกครองประเทศที่แท้จริงนั้นล้วนอยู่ในกำมือของทหารญี่ปุ่นทั้งสิ้น พระราชวังได้ถูกสร้างขึ้นเป็นการเฉพาะสำหรับควบคุมจักรพรรดิ รัฐมนตรีของแมนจูกัวทั้งหมดรับบทเป็นเพียงร่างทรงของรองรัฐมนตรีที่เป็นชาวญี่ปุ่น ซึ่งเป็นผู้ตัดสินใจในทุกเรื่องอย่างแท้จริง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Peattie 1988, p. 217. sfn error: no target: CITEREFPeattie1988 (help)
2. ↑  "*Between World Wars*". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-10-31. สืบค้นเมื่อ 2017-07-15.

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อดินแดนที่จักรวรรดิญี่ปุ่นยึดครอง

| * ด
* ค
* ก
จักรวรรดิอาณานิคม |
| --- |
| 
* สหรัฐ อเมริกัน
* ออสเตรีย-ฮังการี ออสเตรีย-ฮังการี
* เบลเยียม เบลเยียม
* สหราชอาณาจักร บริติช
	+ อังกฤษ อังกฤษ
	+ สกอตแลนด์ สกอตแลนด์
* โจฬะ
* เดนมาร์ก เดนมาร์ก
* เนเธอร์แลนด์ ดัตช์
* ฝรั่งเศส

 |
| 
* จักรวรรดิเยอรมัน เยอรมัน
* ราชอาณาจักรอิตาลี อิตาลี
* จักรวรรดิญี่ปุ่น ญี่ปุ่น
* นอร์เวย์ นอร์เวย์
* รัฐอธิปไตยทหารออร์เดอร์ ออฟ มอลตา คณะเสนาธิปัตย์แห่งมอลตา
* โอมาน
* จักรวรรดิออตโตมัน ออตโตมัน
* โปแลนด์–ลิทัวเนีย
	+ ดัชชีคูร์ลันด์และเซมีกัลเลีย คูโรเนียน
* โปรตุเกส โปรตุเกส
* จักรวรรดิรัสเซีย รัสเซีย
* สหภาพโซเวียต โซเวียต
* สเปน สเปน
* สวีเดน สวีเดน

 |
| อาณานิคมในสมัยโบราณ |

| * ด
* ค
* ก
ประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิ |
| --- |
| โบราณ | 
* อียิปต์โบราณ *(ก.ค.ศ. 3150+)*
* เอลาไมต์ *(ก.ค.ศ. 3000+)*
* มิโนอัน *(ก.ค.ศ. 2700+)*
* แอกแคด *(ก.ค.ศ. 2400+)*
* อัสซีเรีย *(ก.ค.ศ. 2000+)*
* บาบิโลเนีย *(ก.ค.ศ. 1696)*
* อียิปต์ *(ก.ค.ศ. 1600+)*
* ฮิตไทต์ *(ก.ค.ศ. 1800+)*
* ฟินิเชีย *(ก.ค.ศ. 1200)*
* อัสซีเรียใหม่ *(ก.ค.ศ. 934)*
* มาเกโดนีอา *(ก.ค.ศ. 800)*
* มคธ *(ก.ค.ศ. 684)*
* มีเดีย *(ก.ค.ศ. 625)*
* อคีเมนียะห์ *(ก.ค.ศ. 550)*
* นันทะ *(ก.ค.ศ. 424)*
* โจฬะ *(ก.ค.ศ. 300)*
* ทอเลมี *(ก.ค.ศ. 305)*
* โมริยะ *(ก.ค.ศ. 322)*
* ซิลูซิด *(ก.ค.ศ. 312)*
* พาร์เธีย (อาร์ซาซิด) *(ก.ค.ศ. 247)*
* สาตวาหนะ *(ก.ค.ศ. 230)*
* ฉิน *(ก.ค.ศ. 221)*
* ฮั่น *(ก.ค.ศ. 202)*
* ชังกา *(ก.ค.ศ. 185)*
* กุษาณะ *(ก.ค.ศ. 60)*
* โรมัน *(ก.ค.ศ. 27)*
	+ โรมันตะวันตก
	+ โรมันตะวันออก
* อัคซูไมท์ *(ค.ศ. 50)*
* ซาสซานิยะห์ *(ค.ศ. 224)*
* พาลไมรีน *(ค.ศ. 260)*
* จิน *(ค.ศ. 265)*
* คุปตะ *(ค.ศ. 280)*
* ฮัน *(ค.ศ. 370)*

 |
| ยุคกลาง | 
* แฟรงก์ *(ราว ค.ศ. 481)*
* จาลุกยะ *(ค.ศ. 543)*
* สุย *(ค.ศ. 581)*
* ถัง *(ค.ศ. 618)*
* บัลแกเรีย *(ค.ศ. 632)*
	+ บัลแกเรียที่หนึ่ง
	+ บัลแกเรียที่สอง
* อาหรับ *(ค.ศ. 632)*
	+ รอชิดีน
	+ อุมัยยะฮ์
	+ อับบาซียะฮ์
	+ ฟาติมียะห์
* ศรีวิชัย *(ราว ค.ศ. 660)*
* เวนิส *(ค.ศ. 697)*
* คาเน็ม *(ค.ศ. 700)*
* ปาละ *(ค.ศ. 750)*
* ราษฏฺรกูฏ *(ค.ศ. 753)*
* อิดรีสิด *(ราว ค.ศ. 789)*
* กานา *(ราว ค.ศ. 790)*
* การอแล็งเฌียง *(ราว ค.ศ. 800)*
* ทิเบต *(ค.ศ. 800?)*
* เขมร *(ราว ค.ศ. 802)*
* จักรวรรดิเกรตโมราเวีย *(ราว ค.ศ. 833)*
* ซาฟฟาริยะห์ *(ค.ศ. 861)*
* ไบแซนไทน์ *(ค.ศ. 873)*
* รุสเคียฟ *(ราว ค.ศ. 880)*
* เหลียว *(ราว ค.ศ. 907)*
* ตูอีโตงา *(ราว ค.ศ. 950)*
* ซ่ง *(ราว ค.ศ. 960)*
* โรมันอันศักดิ์สิทธิ์ *(ราว ค.ศ. 962)*
* กาสนาวิยะห์ *(ราว ค.ศ. 963)*
* ได่เวียด *(ค.ศ. 968)*
* ฮังการี *(ราว ค.ศ. 1000)*
* จอร์เจีย *(ค.ศ. 1007)*
* ฮอยซารา *(ราว ค.ศ. 1026)*
* เซลจุค *(ราว ค.ศ. 1037)*
* อัลโมราวิด *(ราว ค.ศ. 1040)*
* ควาเรซเมีย
* อัลโมฮาด *(ราว ค.ศ. 1124)*
* อองชู *(ราว ค.ศ. 1154)*
* เบนิน *(ค.ศ. 1170)*
* ละติน *(ค.ศ. 1204)*
* เดลี *(ค.ศ. 1205)*
* มองโกล *(ค.ศ. 1206)*
* ชากาทาย *(ค.ศ. 1225)*
* มาลี *(ราว ค.ศ. 1230)*
* โกลเดนฮอร์ด *(ราว ค.ศ. 1240)*
* มะรีนิด *(ค.ศ. 1244)*
* มัมลูก *(ค.ศ. 1250)*
* อิลข่าน *(ค.ศ. 1256)*
* เอธิโอเปีย *(ค.ศ. 1270)*
* หยวน *(ค.ศ. 1271)*
* มัชปาหิต *(ค.ศ. 1293)*
* ออตโตมัน *(ค.ศ. 1299)*
* แอซเท็ก *(ค.ศ. 1325)*
* วิชัยนคร *(ค.ศ. 1336)*

 |
| ยุคใหม่ | 
* ซองไฮ *(ค.ศ. 1340)*
* เซอร์เบีย *(ค.ศ. 1346)*
* หมิง *(ค.ศ. 1368)*
* บรูไน *(ค.ศ. 1368)*
* ตีมูร์ *(ค.ศ. 1370)*
* โอโย *(ค.ศ. 1400)*
* บอร์นู
* มะละกา *(ค.ศ. 1400)*
* โปรตุเกส *(ค.ศ. 1415)*
* อินคา *(ค.ศ. 1438)*
* เดมัก *(ค.ศ. 1475)*
* อาเจะฮ์ *(ค.ศ. 1480)*
* สเปน *(ค.ศ. 1492)*
* ซาฟาวิยะห์ *(ค.ศ. 1501)*
* โมกุล *(ค.ศ. 1526)*
* ยะโฮร์ *(ค.ศ. 1528)*
* อาณานิคมฝรั่งเศส *(ค.ศ. 1534)*
* อาณานิคมเดนมาร์ก *(ค.ศ. 1536)*
* ซะอะดี *(ค.ศ. 1549)*
* ไอบีเรีย *(ค.ศ. 1580)*
* มะตะรัม *(ค.ศ. 1585)*
* ดัตช์ *(ค.ศ. 1605)*
* สวีเดน *(ค.ศ. 1611)*
* ชิง *(ค.ศ. 1636)*
* อาณานิคมสวีเดน *(ค.ศ. 1638)*
* มราฐา *(ค.ศ. 1674)*
* โอมาน *(ค.ศ. 1696)*
* บริติช *(ค.ศ. 1707)*
* รัสเซีย *(ค.ศ. 1721)*
* อาฟชาริยะห์ *(ค.ศ. 1736)*
* ซานด์ *(ค.ศ. 1750)*
* กอญัร *(ค.ศ. 1794)*
* ซิกข์ *(ค.ศ. 1799)*
* เหงียน *(ค.ศ. 1802)*
* ฝรั่งเศสที่ 1 *(ค.ศ. 1804)*
* ออสเตรีย *(ค.ศ. 1804)*
* เฮติที่ 1 *(ค.ศ. 1804)*
* เม็กซิโกที่ 1 *(ค.ศ. 1821)*
* บราซิล *(ค.ศ. 1822)*
* เฮติที่ 2 *(ค.ศ. 1849)*
* ฝรั่งเศสที่ 2 *(ค.ศ. 1852)*
* อินเดีย *(ค.ศ. 1858)*
* เม็กซิโกที่ 2 *(ค.ศ. 1864)*
* ออสเตรีย-ฮังการี *(ค.ศ. 1867)*
* ญี่ปุ่น *(ค.ศ. 1868)*
* เยอรมัน *(ค.ศ. 1871)*
* อิตาลี *(ค.ศ. 1882)*
* อาณานิคมเยอรมัน *(ค.ศ. 1884)*
* อาณานิคมญี่ปุ่น *(ค.ศ. 1895)*
* เกาหลี *(ค.ศ. 1897)*
* อาณานิคมเบลเยียม *(ค.ศ. 1908)*
* จีน *(ค.ศ. 1915)*
* อิหร่าน *(ค.ศ. 1925)*
* แมนจู *(ค.ศ. 1934)*
* เวียดนาม *(ค.ศ. 1945)*
* แอฟริกากลาง *(ค.ศ. 1976)*

 |
| **หมายเหตุ:** *เรียงลำดับตามปีการก่อตั้ง เลขในวงเล็บหลังชื่อแสดงปีการก่อตั้ง* |