recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ มงกุฎ (แก้ความกำกวม)

|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

มงกุฎเซนต์เวนสลาส
**มงกุฎเซนต์เวนสลาส** (อังกฤษ: **Crown of Saint Wenceslas**) เป็นมงกุฎที่เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมียที่สร้างเมื่อปี ค.ศ. 1347 พระมหากษัตริย์องค์ที่สิบเอ็ดของโบฮีเมียของราชวงศ์ลักเซมเบิร์กและพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 4 เป็นผู้มีพระราชโองการให้สร้างสำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเศกของพระองค์เองและทรงอุทิศพระมหามงกุฎให้แก่นักบุญองค์แรกของโบฮีเมียนักบุญเวนสลาส หลังจากนั้นก็ทรงมอบให้แก่สถาบันพระมหากษัตริย์โบฮีเมียเพื่อใช้ในการราชาภิเษกพระจักรพรรดิในโอกาสข้างหน้า นอกจากนั้นก็ยังมีพระราชโองการให้เก็บรักษาไว้ที่มหาวิหารเซนต์ไวทัสในปราสาทปราก "มงกุฎเซนต์เวนสลาส" ใช้เป็นครั้งสุดท้ายในงานพระราชพิธีบรมราชาภิเศกของพระเจ้าเฟอร์ดินันด์ที่ 1 แห่งออสเตรียในปี ค.ศ. 1836

แบบ
---

มงกุฎเซนต์เวนสลาสทำจากทองที่เกือบบริสุทธิ์ราว 21 ถึง 22 กะรัต (88 ถึง 92 %) และประดับด้วยอัญมณีและไข่มุกที่ประกอบด้วยแซฟไฟร์ 19 เม็ด, สปิเนล (spinel) 44 เม็ด, ทับทิม1 เม็ด, มรกต 30 เม็ด และไข่มุก 20 เม็ด

ตำนาน
-----

กล่าวกันว่าถ้าผู้ใดที่ไม่มีสิทธิในการครองราชบัลลังก์ที่ถูกต้องสวมมงกุฎนี้แล้วก็จะเสียชีวิตภายในหนึ่งปีหลังจากนั้น ผู้ที่เชื่อตำนานนี้ก็มีข้อพิสูจน์เมื่อระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อไรน์ฮาร์ด เฮย์ดริครองผู้พิทักษ์ของรัฐในอารักขาแห่งโบฮีเมียและมอนโรเวียแอบสวมมงกุฎเพราะเชื่อว่าตนเองเป็นผู้นำผู้ยิ่งใหญ่ และถูกลอบสังหารเพียงไม่ถึงปีหลังจากนั้นโดยผู้ต่อต้านนาซีชาวเช็ค

ดูเพิ่ม
-------

* มงกุฎ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ปราสาทปราก เก็บถาวร 2011-11-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

เครื่องราชกกุธภัณฑ์
**ตไลกกูตตัล** (ทมิฬ: தலைக்கூத்தல்; Thalaikoothal) เป็นการฆาตกรรมคนชราหรือการบังคับการุณยฆาตที่กระทำโดยสมาชิกในครอบครัว มีกระทำอยู่ในบางส่วนของทางใต้ของรัฐทมิฬนาฑูของอินเดีย

กระบวนการ
---------

โดยทั่วไปแล้ว ผู้ที่จะถูก *ตไลกกูตตัล* จะได้รับการอาบน้ำมันในตอนเช้า ตามด้วยการบังคับดื่มน้ำมะพร้าวอ่อน จำนวนหลายแก้วจนเกิดไข้สูง, ไตวาย, อาการกระตุกรุนแรง และเสียชีวิตภายในวันหรือสองวัน นอกจากนี้ยังอาจรวมถึงการนวดศีรษะในน้ำเย็นจัด ซึ่งอาจทำให้อุณหภูมิร่างกายลดลงมากพอที่จะกระตุ้นให้หัวใจวายได้ วิธีอื่น ๆ ที่ใช้ เช่น การบังคับดื่มนมวัวขณะที่อุดจมูกไว้ ทำให้หายใจลำบาก ไปจนถึงการใช้ยาพิษโดยตรง

ความชุก
-------

ถึงแม้ว่าการกระทำ *ตไลกกูตตัล* จะผิดกฎหมายในประเทศอินเดีย แต่ก็ยังคงได้รับการยอมรับอย่างลับ ๆ อยู่ในรูปของการการุณยฆาต และน้อยครั้งที่จะมีผู้นำเรื่องนี้ไปแจ้งถึงตำรวจ ในบางกรณี สมาชิกในครอบครัวจะแจ้งญาติให้ทราบก่อนที่จะกระทำ *ตไลกกูตตัล* และบางครั้งผู้ที่ถูกกระทำยังเป็นคนขอเองด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกกรณีที่ผู้ถูกกระทำจะยินยอม เช่นกรณีอื้อฉาวเมื่อปี 2010 ที่ชายวัย 80 ปี หลบหนีออกมาอาศัยในที่พักของญาติ หลังทราบชะตากรรมตัวเองและแอบได้ยินสมาชิกในครอบครัวคุยกันเรื่องการแบ่งจัดสรรมรดกที่ดินของเขา

รายงานการตรวจสอบระบุว่าการะกระทำนี้มี "ค่อนข้างทั่วไป" ("fairly widespread") ในอำเภอทางตอนใต้ของรัฐทมิฬนาฑู มีการคาดการณ์ว่ามีการทำ *ตไลกกูตตัล* ราว 20 ถึงหลายร้อยครั้งทุกปี

การเฝ้าระวัง
------------

ในปี 2010 หลังเกิดเหตุชายวัย 80 ปีหนีออกจากบ้านในอำเภอวิรุธูนคร รัฐบาลท้องถิ่นได้มีการจัดตั้งคณะทำงานตรวจตราผู้สูงอายุในอำเภอ

ภาพยนตร์ทมิฬเช่น *K.D. Engira Karuppudurai* และ *Baaram* มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับการทำ *ตไลกกูตตัล*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "After thalaikoothal scare, 80-year-old fights back". *Deccan Chronicle*. 15 June 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 November 2010.
2. ↑  "Mother, shall I put you to sleep?". *Tehelka*. **7** (46). 20 November 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-09-08. สืบค้นเมื่อ 2022-09-13.
3. 1 2 3 4  Magnier, Mark (15 January 2013). "In southern India, relatives sometimes quietly kill their elders". *Los Angeles Times*. สืบค้นเมื่อ 16 January 2013.
4. 1 2  Suresh, V.; Vera-Sanso, Penny (20 March 2010). "No mercy killing, this". *The Hindu*. สืบค้นเมื่อ 16 August 2020.
5. 1 2 3 4  "'Mercy killing' in TN villages". *Deccan Chronicle*. 26 January 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 January 2016.
6. 1 2  "Family murders of elders to be probed". *Deccan Chronicle, Chennai*. 2 February 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 February 2010.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Defining Mercy *Pallium India*, มีนาคม 2010
* Mother, shall I put you to sleep? เก็บถาวร 2013-09-11 ที่ archive.today *tehelka.com*
**วงศ์ปลาเข็ม** (อังกฤษ: Wrestling halfbeak, Halfbeak) เป็นวงศ์ของปลาจำพวกหนึ่ง ที่พบได้ทั้งในทะเล, น้ำกร่อย และน้ำจืด ใช้ชื่อวงศ์ว่า Hemiramphidae

เดิมเคยถูกจัดให้เป็นวงศ์ย่อยของวงศ์ปลานกกระจอก (Exocoetidae) ซึ่งเป็นปลาทะเล มีลักษณะสำคัญทางอนุกรมวิธาน คือ ลำตัวเรียวยาว ท่อนหัวค่อนข้างกลม ท่อนหางแบนข้าง ปากล่างยื่นยาวเป็นจะงอยแหลมคล้ายปากนก ปากบนสั้นเป็นรูปสามเหลี่ยม มีฟันรูปสามเหลี่ยมอยู่ที่ปากบนและมีฟันที่ปากล่างมีเฉพาะบริเวณที่อยู่ใต้ปากบน แต่ในบางชนิดมีฟันที่ปากล่างเรียงเป็นแถวตลอดทั้งปาก ส่วนโคนของปากล่างเชื่อมติดต่อกันกับกะโหลกหัวจึงเคลื่อนไหวไม่ได้ ปากบนเท่านั้น มีเกล็ดแบบสาก ครีบทั้งหมดบางใส ครีบหลังและครีบก้นอยู่ใกล้ครีบหาง ตำแหน่งของครีบหางและขนาดของครีบก้นเป็นลักษณะสำคัญในการจำแนกสกุล ครีบท้องมีขนาดเล็กมาก ครีบอกค่อนข้างใหญ่อยู่ใกล้แนวสันหลัง ครีบหางของสกุลที่อาศัยอยู่ในทะเลมักมีลักษณะเว้าลึก ปลายแยกออกจากกันเป็นแฉก แฉกบนเล็กกว่าแฉกล่าง ส่วนสกุลที่อาศัยอยู่ในน้ำจืดมักมีครีบหางที่มนกลม 

เป็นปลาที่มีทั้งออกลูกเป็นไข่และออกลูกเป็นตัว โดยพวกที่ออกลูกเป็นตัว มักจะเป็นปลาที่อาศัยอยู่ในน้ำจืด และที่ออกลูกเป็นไข่มักเป็นปลาทีอาศัยอยู่ในทะเล

เป็นปลากินเนื้อ มักว่ายหากินเป็นฝูงบริเวณผิวน้ำ กินอาหารจำพวก แมลงและลูกปลาหรือสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ เป็นอาหาร

พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำของเขตร้อนทั่วโลก สำหรับในประเทศไทย เป็นปลาที่สามารถพบเห็นได้ง่ายในแหล่งน้ำทั่วทุกภาคและแทบทุกประเภทของแหล่งน้ำ มีชื่อเรียกต่าง ๆ กันออกไป เช่น "ตับเต่า", "ปลาเข็ม" หรือ "สบโทง" มีความสำคัญในแง่ของการใช้บริโภคกันในท้องถิ่น และในบางชนิดก็นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและใช้ต่อสู้เป็นการพนันเช่นเดียวกับปลากัดด้วย

ดูเพิ่ม
-------

* วงศ์ปลากระทุงเหว

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 95 หนังสือสาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒ โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ พ.ศ. 2547 ISBN 974-00-8738-8

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* จาก Fishbase.org
**ปลาเหาฉลาม** หรือ **ปลาเหา** หรือ **ปลาเหาทะเล** หรือ **ปลาติด** เป็นปลาทะเลปลากระดูกแข็งในวงศ์ Echeneidae ในอันดับปลากะพง (Perciformes)

ลักษณะทั่วไป
------------

ลำตัวยาว หัวเรียวแหลม ดวงตาสามารถกลอกกลิ้งไปมาเพื่อชำลองมองได้โดยรอบ ด้านบนแบนราบมีอวัยวะที่ใช้สำหรับดูดติด ซึ่งพัฒนามาจากครีบหลัง มีจำนวน 22–27 ซี่ มีความยาวประมาณ 1 ใน 4 ของความยาวลำตัว คอดหางเล็กแต่แข็งแรงทำให้ว่ายน้ำได้ดี ถึงแม้ว่าจะชอบเกาะติดไปกับปลาอื่นก็ตามมีแถบสีดำขนาดใหญ่พาดตามยาวลำตัว หลังและท้องมีสีเทาเข้มลักษณะคล้ายกับปลาช่อนทะเล ที่ชอบว่ายตามปลาขนาดใหญ่เช่นกันความแตกต่างของปลาสองชนิดนี้อยู่ตรงที่ด้านบนของหัวปลาช่อนทะเลไม่มีอวัยวะสำหรับดูดติด มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 60 เซนติเมตร

นิเวศวิทยา
----------

ชอบเกาะติดอยู่กับสัตว์ใหญ่ เช่น ปลาฉลาม, กระเบนราหู หรือเต่าทะเล โดยใช้อวัยวะสำหรับดูดติด ดังนั้นจึงมีแหล่งที่อยู่ไม่แน่นอนขึ้นอยู่กับสัตว์ที่อาศัยเกาะอยู่ แต่บางครั้งอาจพบเหาฉลามขนาดเล็กที่ยังหาสัตว์อื่นเกาะไม่ได้ ว่ายน้ำอยู่อิสระในแนวปะการัง สามารถแบ่งออกได้เป็น 8 ชนิด ใน 4 สกุล (ดูในตาราง)

ปลาเหาฉลามแสดงให้เห็นส่วนที่ใช้ยึดเกาะ

การแพร่กระจาย
-------------

พบแพร่กระจายในเขตร้อนทั่วโลก จัดเป็นปลาเหาฉลามที่พบได้ง่าย และมีการแพร่กระจายกว้างที่สุด ในประเทศไทย พบได้ทั้งสองฝั่งทะเล แต่จะพบเห็นได้บ่อยบริเวณหมู่เกาะสิมิลัน และกองหินลอเชลิว ซึ่งเป็นบริเวณที่พบปลาขนาดใหญ่ เช่น ฉลามวาฬ หรือกระเบนราหู ฝั่งอ่าวไทยพบบ้างบริเวณเกาะเต่า จังหวัดสุราษฏร์ธานี

สถานภาพ
-------

พบได้ไม่บ่อยนักไม่มีการใช้ประโยชน์ทางการประมง แต่ถูกจับขึ้นมาพร้อมกับปลาที่เกาะติด

อ้างอิง
-------

1. ↑  เก็บถาวร 2012-01-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ติด ๓ ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
2. ↑  "*Echeneidae*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
3. ↑  "ปลาเหาฉลาม หรือปลาติด". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-03-10. สืบค้นเมื่อ 2012-03-23.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Echeneidae (อังกฤษ)


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Echeneidae***

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ปลาเหาฉลาม**
**ตูโปเลฟ ตู-126** (อังกฤษ: *Tupolev Tu-126* Moss) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่า**มอส**) เป็นเครื่องบินแจ้งเตือนล่วงหน้าและควบคุมในอากาศที่พัฒนามาจากตูโปเลฟ ตู-114โดยสำนักงานออกแบบตูโปเลฟ ไดเข้าประจำการพร้อมกับกองกำลังติดอาวุธของสหภาพโซเวียตตั้งปีพ.ศ. 2514-2527

การพัฒนาและการออกแบบ
--------------------

ในปีพ.ศ. 2501 สำนักงานออกแบบตูโปเลฟได้รับคำสั่งให้ออกแบบเครื่องบินสำหรับการแจ้งเตือนล่วงหน้าและควบคุมในอากาศ หลังจากที่ลองใช้เรดาร์ในตู-95และตู-116 การตัดสินใจก็ตกลงใช้กับตูโปเลฟ ตู-114 พร้อมกับลำตัวขนาดใหญ่ของมันแทน สิ่งนี้แก้ไขทุกปัญหาในการทำความเย็นและพื้นที่ปฏิบัติการที่อยู่ในช่องแคบๆ ของตู-95 และตู-116 ไปได้ เพื่อให้ได้พิสัยการบินที่ต้องการเครื่องบินจึงได้ติดตั้งระบบเติมเชื้อเพลิงทางอากาศเอาไว้ด้วย ตู-126 มีลูกเรือ 12 นายและใช้เรดาร์"ไลน่า" (*Laina*) ที่จานหมุนที่ด้านบนของลำตัว อย่างไรก็ตามมันก็พบว่าการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงที่มากจากเครื่องยนต์ทั้งสี่ของมันนั้นรบกวนการทำงานของเรดาร์ ปัญหานี้แก้ไขด้วยการติดตั้งเรดาร์ใหม่เข้าไปเท่านั้น

ประวัติการใช้งาน
----------------

เอ-4อีจากยูเอสเอส อินเตอร์พิดเข้าสกัดกั้นตู-126 เหนือทะเลมิดิเตอร์เรเนียนในปีพ.ศ. 2517
ตู-126 ปรากฏตัวครั้งแรกในปีพ.ศ. 2511 และคาดว่าจะเข้าประจำการในปีพ.ศ 2519 จำนวนที่แท้จริงนั้นไม่ชัดเจนในหมู่ข่าวกรองทางตะวันตก แต่แหล่งข้อมูลของสหรัฐฯ คาดว่ามีประมาณหนึ่งโหลที่ทำงานได้ เป็นที่คาดกันว่าเรดาร์ของมันทำงานได้ด้อยกว่าของฝั่งตะวันตก ซึ่งมันไม่สามารถตรวจจับขีปนาวุธร่อนหรืออากาศยานขนาดเล็กได้ในระดับความสูงต่ำ อย่างไรก็ตามตู-126 มีอุปกรณ์รบกวนที่ทรงพลัง ตู-126 ถูกใช้โดยกองทัพอากาศโซเวียตจนกระทั่งถูกแทนที่โดยเบเรียฟ เอ-50 ตู-126 ยังได้รับสัญญาเช่าจากอินเดียในช่วงที่มีความขัดแย้งกับปากีสถาน ตู-126 ลำสุดท้ายถูกปลดออกในปีพ.ศ. 2527

ประเทศผู้ใช้งาน
---------------

ธงของสหภาพโซเวียต สหภาพโซเวียต
* กองทัพอากาศโซเวียต
* กองกำลังป้องกันทางอากาศโซเวียต

รายละเอียด ตู-126
-----------------

* **ผู้สร้าง** โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือโรงงานตูโปเลฟ
* **ประเภท** เครื่องบินปฏิบัติภารกิจเตือนภัยและควบคุมการปฏิบัติทางอากาศ Airborne Warning and Control System (AWACS)
* **เครื่องยนต์** เทอร์โบใบพัด คุซเนทซอฟ เอ็นเค-12 เอ็มวี ให้กำลังเครื่องละ 14,795 แรงม้า 4 เครื่อง
* **กางปีก** 51.2 เมตร
* **สูง** 15.5 เมตร
* **พื้นที่ปีก** 311.1 ตารางเมตร
* **น้ำหนักเปล่า** 91,000 - 93,000 กิโลกรัม
* **น้ำหนักวิ่งขึ้นปกติ** 163,290 กิโลกรัม
* **อัตราเร็วสูงสุด** 820 กิโลเมตร/ชั่วโมง
* **อัตราเร็วเดินทางปฏิบัติการ** 660 กิโลเมตร/ชั่วโมง
* **อัตราเร็วเดินทางต่อเนื่อง** 740 กิโลเมตร/ชั่วโมง
* **เพดานบินใช้งาน** 11,000 เมตร
* '*บินนาน* 9 ชั่วโมง

ดูเพิ่ม
-------

**การพัฒนาที่เกี่ยวข้อง**

* ตูโปเลฟ ตู-95
* ตูโปเลฟ ตู-114
* ตูโปเลฟ ตู-145

**เครื่องบินที่เทียบเท่า**

* อี-3 เซนทรี
* อีซี-121 วอร์นนิ่งสตาร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-11-25. สืบค้นเมื่อ 2009-04-28.
2. ↑
3. ↑  อภิวัตน์ โควินทรานนท์,อากาศยาน1979ฉบับเครื่องบิน,เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์,กรุงเทพ,2522
**วงศ์ปาดโลกเก่า**
 (อังกฤษ: Shrub frog, Flying frog, Tree frog, Old World flying frog) เป็นวงศ์ของสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกจำพวกกบวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อว่า Rhacophoridae 

จัดเป็นปาดวงศ์หนึ่ง มีลักษณะทั่วไป คือ มีกระดูกสันหลังหน้ากระดูกก้นกบ 8 ปล้อง กระดูกสันหลังมีเซนทรัมเป็นแบบอย่างของโพรซีลัสหรือเป็นแบบอย่างของไดพลาสิโอซีลัส กระดูกหัวไหล่เป็นแบบอย่างของเฟอร์มิสเทอร์นัล กระดูกแอสทรากาลัสและกระดูกแคลคาเนียมเชื่อมรวมกันเฉพาะส่วนต้นและส่วนปลาย มีชิ้นกระดูกอ่อนแทรกระหว่างกระดูกนิ้วสองชิ้นสุดท้าย กระดูกนิ้วชิ้นสุดท้ายเรียวยาวหรือเป็นรูปตัวอักษร T ในภาษาอังกฤษ ส่วนปลายของนิ้วขยายออกเป็นตุ่มคล้ายคลึงกับปาดในวงศ์ปาดโลกใหม่ (Hylidae) แต่อย่างไรก็ตาม ก็มีบางชนิดในวงศ์นี้ที่ใช้ชีวิตอยู่บนพื้นดิน และไม่ได้มีตุ่มที่ปลายนิ้ว ลูกอ๊อดมีโครงสร้างของมีจะงอยปากและมีตุ่มฟัน ช่องเปิดของห้องเหงือกมีช่องเดียวอยู่ทางด้านข้างลำตัวและทางซ้ายของลำตัว 

มีความยาวลำตัวประมาณ 2-12 เซนติเมตร ส่วนใหญ่อาศัยอยู่บนต้นไม้ หลายชนิดสามารถร่อนไปมาระหว่างต้นไม้หรือจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำได้ โดยการพยุงตัวให้ลอยอยู่ในอากาศได้จากแผ่นหนังระหว่างนิ้วตีนขนาดใหญ่มากร่วมกับการทำลำตัวให้แบนราบเพื่อให้พื้นที่ต้านอากาศมากขึ้น เช่น ปาดเขียวตีนดำ (*Rhacophorus nigropalmatus*) 

เมื่อผสมพันธุ์ ตัวผู้จะกอดรัดตัวเมียในตำแหน่งหน้าอก แต่ชีววิทยาการสืบพันธุ์แตกต่างหากหลายกันมาก บางชนิดวางไข่ในน้ำ และลูกอ๊อดอาศัยอยู่ในน้ำ แต่ในบางสกุลสร้างก้อนฟองขึ้นมาซึ่งอาจติดอยู่กับน้ำหรือติดไว้กับกิ่งไม้เหนือแหล่งน้ำแล้ววางไข่ไว้ในก้อนฟอง บางสกุลมีการรวมตัวกันหลายตัวแล้วสร้างก้อนฟองขึ้นมาเพียงก้อนเดียว แล้ววางไข่รวมกัน พื้นผิวของก้อนฟองด้านนอกเมื่อถูกอากาศจะแห้งและแข็ง ซึ่งช่วยป้องกันการระเหยของน้ำออกจากภายใน ไข่ที่อยู่ด้านในจะได้รับความชุ่มชื้นตลอดเวลา ลูกอ๊อดที่อยู่ใต้ก้อนฟองจะเปลี่ยนแปลงรูปร่างตามกาลเวลา หรือทิ้งตัวลงสู่แหล่งน้ำและอาศัยอยู่ในน้ำ ในขณะที่บางชนิดวางไข่ในโพรงของไม้ไผ่และลูกอ๊อดที่อยู่ในนั้นกินไข่ที่ตัวเมียไม่ได้ปฏิสนธิปล่อยมาให้ หลายชนิดวางไข่บนต้นไม้ เอมบริโอเจริญเติบโตและลูกอ๊อดเปลี่ยนรูปร่างเป็นของตัวเต็มวัยภายในไข่

จำแนกออกได้เป็น 3 วงศ์ย่อย มีทั้งสิ้น 21 สกุล และประมาณ 476 ชนิด พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่แอฟริกา, เกาะมาดากัสการ์, ตอนใต้ของอินเดียไปจนถึงหมู่เกาะฟิลิปปินส์, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, เกาะฟอร์โมซา และหมู่เกาะญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศิริพร ทองอารีย์, ธัญญา จั่นอาจ, ยอดชาย ช่วยเงิน และอังสนา มองทรัพย์. ไม่ระบุปีที่พิมพ์. สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกในป่า ฮาลา-บาลา.กรมอุทยานแห่งชาติสัตว์ป่า และพันธุ์พืช.
2. 1 2  Emerson, S.B. Travis, J. & Koehl, M.A.R. (1990). "Functional complexes and additivity in performance: A test case with 'flying' frogs." *Evolution*, 44(8), 2153-2157.
3. 1 2  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา. *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก*. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 2552. 458 หน้า. หน้า 347-348. ISBN 978-616-556-016-0

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Rhacophoridae***
**วงศ์ปลาแมว**, **วงศ์ปลากะตัก** หรือ **วงศ์ปลาหางไก่** (อังกฤษ: anchovy) เป็นวงศ์ปลากระดูกแข็ง ในอันดับ Clupeiformes อันเป็นอันดับเดียวกับวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupeidae) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Engraulidae

ลักษณะ
------

มีรูปร่างโดยรวม คือ รูปร่างเรียวยาวแบนข้าง จะงอยปากทู่ ตำแหน่งปากอยู่ด้านล่างและเฉียงขึ้น ไม่มีเส้นข้างลำตัว ท้องมีสันกระดูกแหลมคมคล้ายฟันเลื่อย ในปากบางสกุลมีฟันขนาดเล็กแหลมคม ว่ายน้ำเคลื่อนที่โดยใช้ครีบก้นที่ยาวต่อเป็นแผ่นเป็นหลัก ในบางสกุลหรือบางชนิดก้านครีบอกมักยื่นยาวเป็นเส้นคล้ายหนวดแมว อันเป็นที่มาของชื่อเรียก ตามีลักษณะกลมใหญ่ อยู่บริเวณค่อนไปทางด้านหน้าของส่วนหัว

พฤติกรรม
--------

มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ อาศัยหากินโดยกินแพลงก์ตอนและสัตว์น้ำขนาดเล็กต่าง ๆ เป็นอาหาร คล้ายปลาในวงศ์ปลาหลังเขียว พบได้ทั้งน้ำจืด, น้ำกร่อย และทะเล และบางชนิดก็เป็นปลาน้ำกร่อย มีขนาดตั้งแต่ 2 เซนติเมตร จนถึง 40 เซนติเมตร

ถิ่นที่อยู่
-----------

พบกระจายไปในทะเลทั่วโลก เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญอีกวงศ์หนึ่งของโลก มีความสำคัญในห่วงโซ่อาหารในทะเล เพราะใช้เป็นอาหารของปลาหรือสัตว์น้ำขนาดใหญ่กว่า เช่น โลมา หรือ ปลาฉลาม

ในทางเศรษฐกิจ
-------------

ในทางเศรษฐกิจ ใช้แปรรูปเป็นอาหารต่าง ๆ ได้หลากหลาย ทั้งปลากระป๋อง, ปลาแห้ง หรือปลาป่น และในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ ปลาในวงศ์นี้เป็นที่รู้จักและนิยมกันดีในการทำน้ำปลา

ชนิด
----

ปัจจุบัน พบแล้วกว่า 17 สกุล 144 ชนิด ในภาษาอังกฤษจะเรียกว่า "แอนโชวี" (anchovy) ขณะที่ในภาษาไทยจะเรียกรวม ๆ กันว่า "ปลากะตัก", "ปลาแมว", "ปลาหางไก่", "ปลาไส้ตัน" หรือ"ปลากล้วย" 

### ชนิดที่พบในไทย

ชนิดที่พบได้ในประเทศไทย อาทิ ปลาแมวเขี้ยวยาว (*Lycothrissa crocodilus*), ปลาแมว (*Setipinna melanochir*), ปลาหางไก่ (*Coilia macrognathus*) ซึ่ง 3 ชนิดนี้สามารถพบได้ในน้ำจืด และปลากะตัก ที่อยู่ในสกุล *Encrasicholina* และ*Stolephorus* ซึ่งเป็นปลาทะเลที่เป็นวัตถุดิบชั้นดีในการทำน้ำปลา เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "มีนวิทยา". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-03-03. สืบค้นเมื่อ 2011-10-09.
2. ↑  เก็บถาวร 2011-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน แมว ๒ ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
3. ↑  NORTHERN ANCHOVY (อังกฤษ)
4. ↑  เก็บถาวร 2013-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ปลากะตัก จากเว็บไซต์กรมประมง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* จาก Fishbase.org


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Engraulidae***
*สำหรับ "สะตือ" ในความหมายอื่น ดูที่ สะตือ*

**ปลาสะตือ** (อังกฤษ: Giant featherback) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Chitala lopis* (/ไค-ตา-ลา-โล-ปิส/) อยู่ในวงศ์ปลากราย (Notopteridae) มีรูปร่างคล้ายปลาชนิดอื่นในสกุลเดียวกันนี้ทั่วไป แต่มีท้ายทอยเว้าลึกและลำตัวมีเกล็ดละเอียดกว่า โคนครีบอกมีแต้มคล้ำ และข้างลำตัวมีจุดประสีคล้ำเล็ก ๆ มีขนาดลำตัวประมาณ 60 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุดได้ถึง 1.5 เมตร นับเป็นปลาชนิดที่ใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้เป็นอันดับสองรองจากปลากรายอินเดีย (*C. chitala*) โดยสถานที่ค้นพบครั้งแรก คือ กรุงจาการ์ตา บนเกาะชวา ในอินโดนีเซีย และชื่อวิทยาศาสตร์ *lopis* เป็นชื่อสามัญที่เรียกกันในท้องถิ่นของเมืองเซอมารัง อินโดนีเซีย

นับเป็นปลาที่หายากอีกชนิดหนึ่ง ในประเทศไทยพบอาศัยเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น คือ แม่น้ำสาละวิน, แม่น้ำโขง พบน้อยที่แม่น้ำเจ้าพระยาและสาขา และแม่น้ำตาปี ในต่างประเทศพบที่พม่า, มาเลเซีย และบนเกาะบอร์เนียว โดยอาหารได้แก่ สัตว์น้ำขนาดเล็ก ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

มีชื่อเรียกอื่นอีก เช่น "ปลาตองแหล่" ในภาษาอีสาน "ปลาสือ" ในภาษาใต้ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "ปลาตือ" เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Chaudhry, S. 2010. *Chitala chitala*. In: IUCN 2013. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2. <www.iucnredlist.org>. Downloaded on 22 March 2014
2. ↑  Bleeker, P. 1851 - Natuurkundig Tijdschrift voor Nederlandsch Indië v. 1: 417-424
Over eenige nieuwe soorten van *Megalops, Dussumieria, Notopterus* en *Astronesthes*.
3. ↑  ปลาสะตือ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาสะตือ
**ปลาสร้อยน้ำผึ้ง** (อังกฤษ: Chinese algae eater, Honey sucker, Sucking loach; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Gyrinocheilus aymonieri*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ในวงศ์ปลาสร้อยน้ำผึ้ง (Gyrinocheilidae) มีรูปร่างเรียวทรงกระบอก แบนข้างเล็กน้อย ส่วนหัวค่อนข้างใหญ่ ตาเล็ก ปากอยู่ด้านล่างของจะงอยปาก มีสีพื้นลำตัวสีน้ำตาลเขียวมีลายแถบสีคล้ำพาดยาวตามลำตัวและมีจุดสีดำกระจายอยู่ทั่ว ตัวผู้เมื่อเจริญวัยขึ้นจะมีปุ่มคล้ายเม็ดสิวขึ้นตามหน้าและริมฝีปากบน มีลักษณะสำคัญ คือมีช่องเล็ก ๆ อยู่ด้านบนสุดของช่องเหงือก ริมฝีปาก มีลักษณะเป็นแผ่นดูดรูปกลมใช้ดูดกินตะไคร่น้ำตามพื้นหิน และ ทราย แล้วหายใจโดยใช้น้ำผ่านเข้าช่องเปิดด้านบนฝาปิดเหงือก แล้วออกมาทางด้านข้าง แทนที่จะใช้ปากสูบน้ำเข้าอย่างปลาทั่ว ๆ ไป

หากินอยู่ตามท้องน้ำ พบได้ทั่วไปในแหล่งน้ำต่าง ๆ ทั้งแหล่งน้ำหลากและที่ราบลุ่ม ขนาดความยาวเต็มที่ 30 เซนติเมตร กินอาหารจำพวกตะไคร่น้ำ, ซากพืช, ซากสัตว์ และสัตว์น้ำขนาดเล็กทั่วไป พบตั้งแต่ภาคใต้ของประเทศจีน ในประเทศไทยพบได้ทุกภาคและพบไปจนถึงมาเลเซีย

ปลาสร้อยน้ำผึ้ง ในอดีตขึ้นชื่อมากในแง่ของการนำไปทำเป็นน้ำปลาที่มีรสชาติดี เป็นของขึ้นชื่อของจังหวัดราชบุรีในชื่อ "น้ำปลาปลาสร้อยน้ำผึ้ง" และใช้เนื้อบริโภคอีกด้วย นอกจากนี้ยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้ เพื่อใช้ทำความสะอาดตู้ด้วยการกินเศษอาหารหรือตะไคร่น้ำ ปัจจุบัน นิยมเพาะพันธุ์เป็นปลาเผือกหรือปลาที่มีร่างกายสั้นกว่าปกติอีกด้วย รวมถึงยังนำไปในกิจการฟิชสปาหรือสปาปลาแทนที่ปลาเลียหินได้อีกด้วย

ชื่ออื่น ๆ เรียกว่า "ปลาน้ำผึ้ง" หรือ "ปลาผึ้ง" หรือ "ปลาลูกผึ้ง" หรือ "ปลามูด", "ปลาอีดูด", "ปลายาลู่" หรือ "ปลาปากใต้"

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  "ตรวจสปาปลาจี้สบส.ยกร่างมาตรฐาน". คมชัดลึก. 10 March 2011. สืบค้นเมื่อ 29 December 2015.
3. ↑  ปลาสร้อยน้ำผึ้ง (ไทย)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Gyrinocheilus aymonieri***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาสร้อยน้ำผึ้ง

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Gyrinocheilus aymonieri ที่วิกิสปีชีส์
พิกัดภูมิศาสตร์: 48°27′29.71″N 35°03′59.89″E﻿ / ﻿48.4582528°N 35.0666361°E﻿ / 48.4582528; 35.0666361

อาสนวิหารพระเยซูทรงจำแลงพระกาย
**อาสนวิหารพระเยซูทรงจำแลงพระกาย** (ยูเครน: Спа́со-Преображе́нський кафедра́льний собо́р; รัสเซีย: Спасо-Преображенский собор; อังกฤษ: Saviour's Transfiguration Cathedral) เป็นโบสถ์ออร์ทอดอกซ์หลักของดนีปรอ ประเทศยูเครน

ประวัติ
-------

วางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม (วันที่แบบเก่าคือ 9 พฤษภาคม) ค.ศ. 1787 โดยจักรพรรดินีนาถเยกาเจรีนาที่ 2 แห่งรัสเซีย และจักรพรรดิออสเตรีย โยเซ็ฟที่ 2 ระหว่างการเสด็จพระราชดำเนินในไครเมียของจักรพรรดินีนาถเยกาเจรีนา ซึ่งเหตุการณ์นี้อธิบายไว้ในบันทึกความทรงจำของหลุยส์ ฟิลิป เคานต์แห่งเซกูร์

เจ้าชาย กริกอรี โปเตมกิน ทรงดำริให้โบสถ์แห่งนี้เป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางจิตวิญญาณของนิวรัสเซีย ซึ่งอีวาน สตารอฟ ถวายงานออกแบบแก่เจ้าชายสำหรับมหาวิหารรูปแบบโรมัน แต่การก่อสร้างถูกเลื่อนออกไปจนกว่าจะสิ้นสุดสงครามรัสเซีย-ตุรกี

ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 แผนของเจ้าชายได้รับการฟื้นฟูและปรับปรุงโดยดยุกแห่งรีเชอลีเยอ แต่การก่อสร้างยังไม่เริ่มจนกระทั่ง ค.ศ. 1830 อาสนวิหารแห่งนี้สร้างขึ้นในขนาดที่เล็กกว่าที่วางแผนไว้แต่เดิม และได้รับการสถาปนาใน ค.ศ. 1835 ส่วนการออกแบบนั้นมาจากอันเดรยาน ซาคารอฟ โดยส่วนใหญ่อยู่บนพื้นฐานของความคล้ายคลึงกันกับอาสนวิหารนักบุญอันดรูว์ในครันสตัต

โบสถ์แห่งนี้ปิดให้บริการแก่ผู้มาสักการะใน ค.ศ. 1930 และเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ลัทธิอเทวนิยมระหว่าง ค.ศ. 1975 และ 1988 อาคารได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 1888 และจากการระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

* หอระฆังหอระฆัง
* ภายในภายใน
* ดวงตาสัพพัญญูบนหน้าจั่วดวงตาสัพพัญญูบนหน้าจั่ว
* หนึ่งในประตูสู่บริเวณอาสนวิหารหนึ่งในประตูสู่บริเวณอาสนวิหาร
* การจุดเทียนการจุดเทียน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Gorod.dp.ua
2. ↑  UA.vlasenko.net

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 3D-model *Transfiguration Cathedral, Dnipro* in the '3D Buildings' layer inside Google Earth เก็บถาวร 2012-10-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำหรับปลาสร้อยนกเขาที่เป็นปลาทะเล ดูที่ ปลาสร้อยนกเขา (ทะเล)

**ปลาสร้อยนกเขา** (อังกฤษ: hard-lipped barb, lipped barb, nilem carp, orange shark; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Osteochilus vittatus*) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

มีลำตัวค่อนข้างแบน ปากเล็ก มีหนวด 2 คู่คือที่บริเวณ ขากรรไกรบน และใต้คางอย่างละ 1 คู่ บริเวณท้องมีสีเขียวสด ด้านล่างสีขาวนวล ใต้ท้องสีขาว มีจุดสีดำบนเกล็ดติดต่อกันจนดูเป็นลายสีดำ 6-8 ลายด้านข้างลำตัว ครีบท้อง ครีบก้น และครีบท้องเป็นสีแดง ครีบอกมีลายเป็นสีเขียวอ่อน ที่โคนครีบหางมีจุดสีดำขนาดใหญ่เห็นได้ชัดเจน จัดเป็นปลาที่มีความสวยงามชนิดหนึ่ง

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร เป็นปลาที่อาศัยอยู่รวมตัวกันเป็นฝูงในแหล่งน้ำทุกภาคของประเทศไทยและยังพบได้ในหลายประเทศในภูมิภาคอินโดจีนอีกด้วย และพบไปจนถึงแหลมมลายูและเกาะต่าง ๆ ในประเทศอินโดนีเซีย กินอาหารจำพวกสาหร่ายและตะไคร่น้ำใต้พื้นน้ำ จัดเป็นปลาที่หาได้ง่าย และนิยมจับมาบริโภคกัน โดยมักจะจับได้ทีละครั้งละมาก ๆ

นอกจากนี้แล้วยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีก โดยยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ขี้ขม", "ซ่า", "นกเขา" หรือ "ขาวอีไท" ในภาษาเหนือ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  ชื่อวิทยาศาสตร์จาก fishbase.org (อังกฤษ)
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  เก็บถาวร 2012-04-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ขี้ขม ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
4. ↑  หน้า 123, *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑* (พ.ศ. 2547) ISBN 974-00-8701-9

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Osteochilus vittatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Hard-lipped Barb (อังกฤษ) เก็บถาวร 2011-10-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ปลาสลิดหินแขก** หรือ **ปลาใบขนุนลายแถบ** (อังกฤษ: Java rabbitfish, Bluespotted spinefish, Streaked spinefoot; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Siganus javus*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสลิดทะเล (Siganidae)

มีรูปร่างแบนข้างเป็นรูปไข่ ช่องปากมีขนาดเล็กอยู่ปลายสุดของจะงอยปาก ครีบหลังและครีบก้นมีก้านครีบแข็งหลายชิ้น ครีบท้องมีก้านครีบแข็งรวมด้านหน้าและด้านหลังเป็นสองชิ้น ผิวเรียบ ครีบหางแบบเว้าตื้น ด้านหลังมีสีกากีอมเหลือง ด้านข้างลำตัวและด้านท้องมีสีเหลือง มีลายเส้นสีจางตามทางยาวหลายเส้นตลอดทั้งลำตัว หัวและด้านหน้าเป็นลายจุด ครีบมีสีคล้ำ หรือมีสีเหลือสดที่ครีบก้น ครีบหางมีคล้ำ ไม่มีลาย

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร โดยเฉลี่ยประมาณ 15-20 เซนติเมตร เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงและอาศัยหากินสาหร่ายและสัตว์น้ำขนาดเล็ก ๆ ตามกองหินและแนวปะการัง

พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตน่านน้ำอินโด-แปซิฟิก อ่าวไทยและทะเลอันดามัน เป็นปลาที่มีพิษที่ก้านครีบแข็ง แต่สามารถใช้เนื้อในการรับประทานได้ และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  หน้า 165,  *คู่มือปลาทะเล* โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (ตุลาคม, 2551) ISBN 978-974-484-261-9
3. ↑  "สลิดหินแขก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-25. สืบค้นเมื่อ 2012-08-23.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Siganus javus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Siganus javus ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ฮิจเราะห์** (อ่านว่า *ฮิด-จะ-เราะ*; อาหรับ: هِجْرَة) เป็นการอพยพหรือการเดินทางของนบีมุฮัมมัดและผู้ติดตามจากมักกะฮ์ไปยังมะดีนะฮ์ ตรงกับสากลศักราช 622

ในเดือนกันยายน 622 มุฮัมมัดได้รับคำเตือนว่ามีแผนจะลอบสังหารท่าน จึงได้เดินทางออกจากเมืองมักกะฮ์อย่างลับ ๆ พร้อมด้วยอะบูบักรฺ อย่างไรก็ตามมีอยู่สองฮาดิส (hadith) ที่สรุปว่าอะบูบักรฺเป็นหนึ่งในบุคคลแรก ๆ ที่อพยพไปยังมะดีนะฮ์ ก่อนการอพยพของมุฮัมมัด มุฮัมมัดและผู้ติดตามอพยพไปยังเมืองยาธริบ ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองมักกะฮ์ไปทางเหนือ 320 กิโลเมตร ยาธริบถูกเปลี่ยนชื่อเป็นมะดีนะตุนนบี ซึ่งมีความหมายว่า "นครแห่งศาสดา" แต่คำว่า ตุนนบี ถูกกร่อนลงอย่างรวดเร็ว ดังนั้นชื่อในภาษาอังกฤษจึงเหลือแต่เพียงมะดีนะฮ์ ซึ่งหมายถึง "นคร" ปีที่มีการหิจญเราะหฺนั้นถูกกำหนดเป็นปีแรกในปฏิทินฮิจเราะห์โดยอุมัร ในสากลศักราช 638 หรือ ฮ.ศ. 17 ต่อมา ตัวนครจะถูกเรียกชื่อว่า มะดีนะฮ์ และบริเวณที่อยู่โดยรอบนครนั้นเรียกว่า ยาธริบ

วันที่มุสลิมในปฏิทินฮิจเราะห์นั้นขยายย้อนไปในประวัติศาสตร์ วันที่ตะวันตกสมัยนั้นอยู่ในปฏิทินจูเลียน หิจญ์เราะหฺมีการเฉลิมฉลองทุกปีในวันที่ 1 มุฮัรรอม ซึ่งเป็นวันแรกในปีของอิสลาม ทำให้นักเขียนหลายคนสับสนระหว่างวันแรกของปีฮิจเราะห์กับหิจญ์เราะหฺ โดยเขียนคาดเคลื่อนไปว่าหิจญ์เราะหฺเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 1 มุฮัรรอม ฮ.ศ. 1 หรือตรงกับวันที่ 16 กรกฎาคม 622 แม้ว่าแท้จริงแล้วหิจญ์เราะหฺจะมีขึ้นในอีก 66 วันให้หลัง หรือตรงกับวันที่ 8 รอบีอุลเอาวัล

เหตุการณ์
---------

| วันที่ | วันในปฏิทินฮิจเราะห์ | เหตุการณ์ |
| --- | --- | --- |
| วันที่ 1พฤหัสบดี | 26 ศอฟัร ฮ.ศ. 1 (9 กันยายน 622) | ออกจากบ้านในมักกะฮ์ ซ่อนตัวเป็นเวลาสามวันในถ้ำแห่งหนึ่งทางใต้ของมักกะฮ์ |
| วันที่ 5วันจันทร์ | 1 รอบีอุลเอาวัล ฮ.ศ. 1 (13 กันยายน 622) | ออกจากชานเมืองมักกะฮ์ เดินทางขึ้นเหนือไปยังแคว้นยาธริบ |
| วันที่ 12จันทร์ | 8 รอบีอุลเอาวัล ฮ.ศ. 1 (20 กันยายน 622) | มาถึงมัสยิดคูบาใกล้กับมะดีนะฮ์ |
| วันที่ 16ศุกร์ | 12 รอบีอุลเอาวัล ฮ.ศ. 1 (24 กันยายน 622) | เยี่ยมมะดีนะฮ์เป็นครั้งแรกเพื่อละหมาดในวันศุกร์ |
| วันที่ 26จันทร์ | 22 รอบีอุลเอาวัล ฮ.ศ. 1 (4 ตุลาคม 622) | ย้ายจากคูบามามะดีนะฮ์ |

วันที่ที่ระบุไว้ข้างต้นนี้อาจคาดเคลื่อนช้าไป 89 วัน หรือสามเดือนจันทรคติ วันที่ตามปฏิทินฮิจเราะห์นี้อาจมีบันทึกในปฏิทินอาหรับดั้งเดิมและชื่อเดือนตามปฏิทินอาหรับนี้อาจไม่เปลี่ยนเนื่องจากการแทรกอธิกมาสระหว่างเก้าปีถัดไปจนกระทั่งห้ามแทรกอธิกมาสระหว่างปีที่นบีมุฮัมมัดประกอบพิธีฮัจญ์ครั้งสุดท้าย (ฮ.ศ. 10)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Shaikh, Fazlur Rehman (2001). *Chronology of Prophetic Events*. London: Ta-Ha Publishers Ltd. pp. 51–52.
2. ↑  Ibn Ishaq, Muhammad (1955). *Ibn Ishaq's Sirat Rasul Allah – The Life of Muhammad*. แปลโดย Alfred Guillaume. Oxford: Oxford University Press. pp. 88–89. ISBN 978-0196360331.
3. ↑  Karen Armstrong (2002). *Islam: A Short History*. p. 11. ISBN 081296618X.
4. ↑  Haykal, Husayn (1976), *The Life of Muhammad*, Islamic Book Trust, pp. 217–18, ISBN 978-9839154177
5. ↑  "*Dates of Epoch-Making Events*", The Nuttall Encyclopædia. (Gutenberg version เก็บถาวร 2004-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
6. ↑
7. ↑  Moojan Momen (1985), p. 5.
8. ↑  Saheeh Bukhari Hadith 1:661
9. ↑  Saheeh Bukhari Hadith 6754
10. 1 2 3  F. A. Shamsi, "The Date of Hijrah", *Islamic Studies* **23** (1984) : 189-224, 289-323.
**ฮิซบุลลอฮ์ชาวเคิร์ด** (อังกฤษ: Kurdish Hezbollah; เคิร์ด: Hizbullahî Kurdî) หรือ **ฮิซบุลลอฮ์ชาวเติร์ก** เป็นกองกำลังทหารอิสลามนิกายซุนนีของชาวเคิร์ดในตุรกี ก่อตั้งเมื่อราว พ.ศ. 2533 เพื่อตอบสนองต่อพรรคแรงงานเคอร์ดิสถานที่ต่อต้านมุสลิมในตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกี ซึ่งเป็นบริเวณที่เป็นที่ตั้งของกลุ่มที่ต้องการตั้งรัฐอิสลามที่เป็นเอกราชหลายกลุ่ม กลุ่มนี้มีฐานที่มั่นในตุรกีและไม่มีความเกี่ยวพันกับกลุ่มฮิซบุลลอฮ์ในเลบานอนที่นับถือนิกายชีอะฮ์

Tansu Çiller อดีตนายกรัฐมนตรีของตุรกีและผู้นำพรรคทางที่ถูกต้องสนับสนุนกลุ่มฮิซบุลลอฮ์ชาวเคิร์ดทั่วประเทศใน พ.ศ. 2537 เพื่อสนับสนุนให้กลุ่มนี้ต่อสู้กับพรรคแรงงานเคอร์ดิสถาน และกลุ่มนิยมความรุนแรงอื่น ๆ ที่ต้องการจัดตั้งรัฐเคิร์ดในตะวันออกกลาง การสนับสนุนกลุ่มนี้ทำให้เกิดการฆาตกรรมทางการเมืองกว่า 3,000 ครั้ง

ประวัติศาสตร์
-------------

กลุ่มฮิซบุลลอฮ์ชาวเคิร์ดปรากฏตัวครั้งแรกในตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกีเมื่อราว พ.ศ. 2533 และเป็นกลุ่มแบ่งแยกดินแดนชาวเคิร์ดที่ปรากฏเด่นขึ้นมา กลุ่มนิยมอิสลามกลุ่มนี้ เป็นกลุ่มที่ต่อต้านพรรคแรงงานเคอร์ดิสถาน Hüseyin Velioğlu ผู้นำของกลุ่มถูกตำรวจตุรกีฆ่าตายในกรุงอิสตันบูลเมื่อ 17 มกราคม พ.ศ. 2543

กิจกรรม
-------

เป้าหมายของกลุ่มคือโจมตีกองกำลังทางทหารของพรรคแรงงานเคอร์ดิสถานและกลุ่มต่อต้านอิสลามอื่นๆ กลุ่มนี้ถูกตำรวจจับตามากขึ้นในเดือนมกราคม พ.ศ. 2544 เมื่อมีส่วนเกี่ยวข้องในการสังหารตำรวจ และไม่มีปฏิบัติการที่สำคัญมาตั้งแต่ พ.ศ. 2545 นักการเมืองชาวตุรกีบางคน เช่น นายกรัฐมนตรี Suleyman Demirel เคยกล่าวอ้างว่าจุดมุ่งหมายของกลุ่มฮิซบุลลอฮ์ชาวเคิร์ดเป็นการปกป้องประชาชนจากลัทธิมากซ์ของพรรคแรงงานเคอร์ดิสถาน แต่เมื่อวัตถุประสงค์ของกลุ่มขัดแย้งกับรัฐบาล กลุ่มนี้จึงถูกประกาศให้เป็นกลุ่มก่อการร้ายไป ปัจจุบันคาดว่ากลุ่มนี้มีกำลังราว 200–300 คน และมีผู้สนับสนุนหลายพันคน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Levitsky, Olga, "*In the Spotlight: Turkish Hezbollah*". Terrorism. Center for Defense Information. 10 ธันวาคม ค.ศ. 2003.
**ปลาสอด** (อังกฤษ: Molly, Moonfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Poecilia latipinna*) เป็นปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาสอด (Poeciliida)

ปลาสอดเป็นปลาพื้นเมืองดั้งเดิมมาจากเม็กซิโกจนถึงเวเนซุเอลา ที่สีสันในธรรมชาติจะเป็นสีน้ำเงินทึม ๆ หรือสีเขียววาว ๆ มีขนาดความยาวโดยเฉลี่ย 10-15 เซนติเมตร โดยที่ตัวผู้จะมีสีที่สวยกว่าตัวเมีย รวมทั้งครีบต่าง ๆ ที่ใหญ่ยาวกว่า ขณะที่ลำตัวของตัวเมียนั้นจะใหญ่กว่า ท้องอูมป่องกว่าอย่างเห็นได้ชัดเจน เป็นปลาที่อาศัยและหากินอยู่บริเวณผิวน้ำเป็นฝูง โดยกินตะไคร่น้ำ, สาหร่าย, พืชน้ำขนาดเล็ก รวมทั้งตัวอ่อนของแมลงต่าง ๆ เช่น ลูกน้ำ เป็นต้น โดยบางครั้งอาจพบได้จนถึงแหล่งน้ำกร่อย

จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1907 ได้มีการนำเข้าปลาสอดจากเม็กซิโกเข้าไปในเลี้ยงในฐานะปลาสวยงามที่ประเทศเยอรมนี จากนั้นจึงแพร่ต่อไปยังสหรัฐอเมริกา มีการเพาะขยายพันธุ์โดยฝีมือมนุษย์จนได้สายพันธุ์ใหม่ ที่สวยงามและมีลักษณะต่างจากปลาในธรรมชาติอย่างน้อย สายพันธุ์ เช่น "เพลตี้" ใช้สำหรับเรียกปลาสายพันธุ์ที่มีสีทองทั้งตัว 

ต่อมาในช่วงปี ค.ศ. 1960-ค.ศ. 1965 ปลาสอดได้รับการผสมเพื่อให้ได้สายพันธุ์แปลก ๆ จากเดิมที่มีลักษณะ โดยเฉพาะได้สายพันธุ์ที่มีครีบหลังสูงใหญ่คล้ายใบเรือ เรียกว่า "เซลฟิน" ถือเป็นปลาที่เลี้ยงง่ายมาก แต่ลูกที่ออกมานั้นจะไม่ค่อยเหมือนพ่อแม่ กลับไปเหมือนบรรพบุรุษดั้งเดิมของคือ มีกระโดงครีบหลังสั้นและเล็กเป็นส่วนมาก ทั้งนี้เพราะปลาสอดเซลฟินไม่ใช่สายพันธุ์แท้ แต่เป็นพันธุ์ผสมหรือพันทาง อย่างไรก็ตามปลาสอดเซลฟินคู่ที่ดี อาจจะให้ลูกสายพันธุ์แท้คือมีกระโดงใหญ่เหมือนพ่อแม่ ได้ประมาณร้อยละ 50 ถึงร้อยละ 90 

และก็ยังมีสายพันธุ์ที่มีสีดำทั้งตัว เรียกว่า "มิดไนต์" เป็นต้น ในปัจจุบันยังมีปลาสายพันธุ์ที่พิการ โดยที่มีลำตัวสั้นอ้วนกลมคล้ายลูกบอล แต่นิยมเลี้ยงกันเรียกว่า "ปลาบอลลูน" 

ปลาสอดจะเติบโตได้ดีและให้ลูกได้ดีที่สุดเมื่ออยู่ในระดับอุณหภูมิอย่างต่ำที่สุด 22 องศาเซลเซียส และอุณหภูมิที่ 24 องศาเซลเซียส โดยปลาจะให้ลูกได้ดีที่สุด เมื่ออยู่ในอุณหภูมิ 23 องศาเซลเซียส ปลาตัวเมียที่มีสุขภาพสมบูรณ์จะออกลูกทุก ๆ 4 สัปดาห์ ปกติจะออกลูกคราวละ 2-200 ตัว แต่โดยเฉลี่ยแล้วจะออกลูกคราวละ 20 ตัว

อ้างอิง
-------

1. ↑  NatureServe (2019). "*Poecilia latipinna*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2019**: e.T191748A58335451. doi:10.2305/IUCN.UK.2019-2.RLTS.T191748A58335451.en. สืบค้นเมื่อ 19 November 2021.
2. ↑  "Poecilia latipinna". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. สืบค้นเมื่อ April 21, 2010.
3. ↑  "Poecilia latipinna". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. สืบค้นเมื่อ April 21, 2010.
4. ↑  Froese, Rainer and Pauly, Daniel, eds. (2006). "*Poecilia latipinna*" in FishBase. AugustAyear=2019 2006 version.
5. ↑  "ลักษณะของปลาสวยงาม" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-03-04. สืบค้นเมื่อ 2012-04-30.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Poecilia latipinna
* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Poecilia latipinna ที่วิกิสปีชีส์

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q906572
* Wikispecies: Poecilia latipinna
* BOLD: 140668
* EoL: 211989
* FishBase: 3226
* GBIF: 5203752
* iNaturalist: 109885
* IRMNG: 10572431
* ITIS: 165898
* IUCN: 191748
* NCBI: 48699
* NZOR: 42c7cd72-e94e-4e56-a739-0d40832442bf
* WoRMS: 275348

 |
**วัดตรีพาราสีมาเขต** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามเมือง อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่ 1 งาน 84 ตารางวา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันได้แก่ พระอธิการไม้ ถาวรธมฺโม

วัดตรีพาราสีมาเขต ชาวบ้านมักเรียกชื่ดวัดสั้น ๆ ว่า **วัดตรี** หรือ **วัดตรีพารา** เนื่องจากวัดตั้งอยู่ในเขตตำบลสามเมือง ชื่อวัดจึงมีความหมายสอดคล้องกับชื่อตำบล ตั้งวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2463 โดยมีนายเจริญ เปรื่องนาผล บริจาคที่ดินให้เป็นที่สร้างวัดเนื้อที่ 10 ไร่ ต่อมาชาวบ้านได้ร่วมกันจัดซื้อที่ดินเพิ่มและดำเนินการสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2473

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ (หลังเก่า) กว้าง 9 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 อุโบสถหลังใหม่ ได้ผูกพัทธสีมาปิดทองฝังลูกนิมิตเมื่อ พ.ศ. 2554 ศาลาการเปรียญ กว้าง 15 เมตร ยาว 29 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง วิหารหลวงพ่อเชียงแสน ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ และหลวงพ่อเชียงแสน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตรีพาราสีมาเขต". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดตรีพาราสีมาเขต". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**เรือหลวงวอร์สไปท์** (HMS Warspite 03) เป็นหนึ่งในห้าของเรือประจัญบานชั้นชั้นควีนอลิซาเบธแห่งราชนาวี เธอได้เข้าร่วมรบในสงครามตั้งแต่เริ่มสงครามโลกครั้งที่ 1 จนจบสงครามโลกครั้งที่ 2 ตลอดช่วงเวลา 30 ปี เธอได้ออกปฏิบัติการทางทะเลมาแล้วนับไม่ถ้วนไม่ว่าจะเป็นใน มหาสมุทรแอตแลนติก, มหาสมุทรอินเดีย, มหาสมุทรอาร์กติกและมหาสมุทรแปซิฟิก เธอล้วนเคยไปมาแล้ว

ในตอนสงครามโลกครั้งที่ 1การปะทะหลักๆที่เหมือนเป็นการเปิดตัววอร์สไปท์ คือ ยุทธนาวีจัตแลนด์ อันดุเดือดระหว่างอังกฤษกับเยอรมนี เธอเป็นหนึ่งในเรือในกองเรือหลวง (Grand Fleet) ของพลเรือเอกเซอร์จอห์น เจลลิโค (John Jellicoe) สังกัดภายใต้กองเรือลาดตระเวนประจันบาญที่บัญชาการโดยพลเรือโทเดวิด เบตตี้ (David Beatty)

และต่อมาระหว่างช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และ 2 วอร์สไปท์ได้รับการปรับปรุงเรือใหม่โดยที่ได้รับการพัฒนามากมาย ทั้งระบบขับเคลื่อน เกราะ และยุทโธปกรณ์ รวมถึงเครนขนเครื่องบินน้ำอีกด้วย ทำให้เป็นเรือที่ทันสมัยมากขึ้น

เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองปะทุขึ้น เธอได้เข้าร่วมการทัพนอร์เวเจียน (Norwegian Campaign) ช่วงต้นปีค.ศ. 1940 ก่อนที่เธอจะถูกย้ายไปประจำการในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนช่วงกลางปีเดียวกัน เธอได้รับความเสียหายจากการโจมตีทางอากาศของเยอรมันในยุทธการที่เกาะครีต ใช้เวลาซ่อมบำรุงถึงหกเดือนในสหรัฐอเมริกา หลังจากนั้นจึงเข้าร่วมกองเรือภาคตะวันออก ในช่วงกลางปีค.ศ.1943 เธอได้กลับสู่เมดิเตอร์เรเนียนโดยเป็นส่วนหนึ่งของกองเรือเฉพาะกิจ H (Force H)เพื่อช่วยยิงสนับสนุนในการทัพอิตาลี อีกครั้งที่เธอได้รับความเสียหายจากระเบิด ใช้เวลาซ่อมบำรุงเป็นปี ในการยกพล ณ นอร์มังดี เธอได้มีส่วนร่วมโดยการระดมยิงฐานที่มั่นของเยอรมันทั้งๆที่เธอนั้นยังซ่อมบำรุงไม่เต็มที่ ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เธอได้รับเหรียญอิศริยาภรณ์ แบทเทิล ออเนอร์ (Battle Honor)

คำขวัญของเรือ
-------------

เป็นวลีภาษาละติน "Belli dura Despicio" มีความหมายว่า 

*"ตัวข้านั้นเกลียดชัง ความยากแค้นของสงคราม"*

ชื่อเรือ Warspite เองก็มาจากการสนธิคำว่า War ที่แปลว่าสงคราม กับคำว่า Spite ที่แปลว่า อาฆาต ชื่อเรือจึงมีความหมายใกล้เคียงกับคำขวัญ ซึ่งบ่งบอกถึงความเกลียดชังที่มีต่อความยากแค้นในสงคราม

ยุทธนาวีที่ได้รับรางวัลและเกียรติยศ
-----------------------------------

**สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง**

* จัตแลนด์ 1916

**สงครามโลกครั้งที่สอง**

* แอตแลนติค 1939
* นาร์วิค 1940
* นอร์เวย์ 1940
* คาลาเบรีย 1940

* เมดิเตอร์เรเนียน 1940-41-43
* ขบวนคอนวอยมอลต้า 1941
* แหลมมาตาปัน 1941
* ครีต 1941
* ซิซิลี 1943
* ซาเลอร์โน่ 1943
* ช่องแคบอังกฤษ 1944
* นอร์มังดี 1944
* บิสเคย์ 1944
* วัลเชรน 1944

โน้ต
----

1.**^** Force ในที่นี้เทียบเท่ากับ Task Force ซึ่งหมายถึง กองเรือเฉพาะกิจ

อ้างอิง
-------

*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------



คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**HMS *Warspite***

* Maritimequest HMS Warspite Photo Gallery
* Troels W. Hansen, design details and model reconstructions of HMS Warspite
**ปลาสากใหญ่** (อังกฤษ: Great barracuda; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Sphyraena barracuda*) ปลาทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสาก (Sphyraenidae) มีลักษณะลำตัวเพรียวยาวเหมือนปลาสากทั่วไป แต่มีขนาดใหญ่กว่า ลำตัวสีเทาเงิน มีลายสีคล้ำเป็นจุดหรือแต้มที่กลางลำตัว ครีบหางมีลักษณะเป็นแผ่นใหญ่ มีสีดำและมีขอบสีขาว

ขนาดลำตัว
---------

ปลาสากใหญ่ เป็นปลาสากที่มีขนาดใหญ่ กรามและฟันแหลมคมแข็งแรงมาก จนสามารถงับปลาขนาดใหญ่ อย่างปลานกแก้วให้ขาดเป็นสองท่อนได้ง่าย ๆ 
มีจุดเด่น คือ ฟันแหลมคมจำนวนมากในปากที่ยาวจนคับปาก เป็นปลาสากขนาดใหญ่ สามารถโตเต็มที่ได้ถึง 6 ฟุต น้ำหนักกว่า 50 กิโลกรัม จัดเป็นปลาสากชนิดที่ใหญ่ที่สุด

ถิ่นที่อยู่
-----------

เมื่อยังเป็นปลาขนาดใหญ่ จะรวมฝูงอยู่กันในป่าชายเลนหรือปากแม่น้ำ ที่เป็นแหล่งน้ำกร่อยหรือน้ำจืด ออกหากินในเวลากลางคืน พบกระจายพันธุ์ทั้งมหาสมุทรแปซิฟิก, มหาสมุทรแอตแลนติก และทะเลแคริบเบียน

เป็นปลาที่นิยมตกกันเป็นเกมกีฬา และบริโภคเนื้อเป็นอาหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  "ปลาสาก นักล่าผู้น่าเกรงขาม". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-11-08. สืบค้นเมื่อ 2012-08-28.
3. ↑  Diving with Barracuda (อังกฤษ)
4. ↑  ปลาสาก :: Great barracuda[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาสากใหญ่**

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Sphyraena barracuda ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**เรือหุ้มเกราะ*นายพลเรือแชร์*** (เยอรมัน: Das Panzerschiff *Admiral Scheer*) เป็นเรือลาดตระเวนหนักลำที่สองในชั้นเรือด็อยทช์ลันท์ (*Deutschland-Klasse*) ประจำการในกองทัพเรือของนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ตั้งชื่อตามพลเรือเอก ไรน์ฮาร์ท แชร์ อธิบดีคนแรกของกรมสมรภูมินาวี เรือลำนี้ต่อขึ้นที่อู่นาวีไรช์ (*Reichsmarinewerft*) ในเมืองวิลเฮ็ล์มฮาเฟินเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1931 เมื่อแรกสร้างเสร็จ ไรชส์มารีเนอจำแนกเรือลำนี้เป็น *เรือหุ้มเกราะ* (*Panzerschiff*) ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 ได้มีการจำแนกเรือในชั้นนี้ใหม่เป็นเรือลาดตระเวนหนัก

ฝ่ายเยอรมันอ้างว่าเรือลำนี้มีระวางน้ำไม่เกิน 10,000 ตัน เป็นไปตามข้อจำกัดขนาดเรือที่ระบุในสนธิสัญญาแวร์ซาย แต่แท้จริงแล้วเรือลำนี้มีระวางน้ำเต็มที่กว่า 15,420 ตันซึ่งละเมิดสนธิสัญญาดังกล่าว เรือลำนี้ติดตั้งป้อมปืนใหญ่สามลำกล้องขนาด 11 นิ้ว (28 เซนติเมตร) จำนวนสองป้อม เรือลำนี้ถูกออกแบบให้มีความเร็วที่เรือลาดตระเวนลำอื่นๆก็ไล่ไม่ทัน ด้วยความเร็วสูงสุดถึง 28 นอต (52 กิโลเมตร/ชั่วโมง) ทำให้มีเรือรบของฝ่ายอังกฤษ-ฝรั่งเศสเพียงไม่กี่ลำที่เร็วพอจะแล่นตามเรือพลเรือเอกแชร์ทันและมีอานุภาพพอจะจมมันลง

เรือนายพลเรือแชร์มีส่วนร่วมในสงครามกลางเมืองสเปนใน ค.ศ. 1936 และต่อมามีส่วนร่วมในสงครามโลกครั้งที่สอง เรือลำเสียหายจากระเบิดจากเครื่องบินของกองทัพอากาศหลวงอังกฤษขณะลอยลำอยู่ที่อ่าวเมืองคีลในคืนวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1945 จนมีสภาพคว่ำอยู่กลางอ่าว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gröner, p. 60. sfn error: no target: CITEREFGröner (help)
2. ↑  Pope, p. 7. sfn error: no target: CITEREFPope (help)
3. ↑  Williamson, p. 36. sfn error: no target: CITEREFWilliamson (help)
**ปลาสร้อยนกเขาจุดทอง** (อังกฤษ: Painted sweetlips; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Diagramma pictum*) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากะพงแสม (Haemulidae)

มีลำตัวค่อนข้างยาว ด้านบนแบนข้าง สันหลังโค้งนูน ท้องแบนเรียบ ปากเล็กมีริมปากหนา มีฟันขนาดเล็กบนขากรรไกรทั้งสองข้าง ใต้คางมีรูพรุน 6 รู เกล็ดมีขนาดเล็กปกคลุมตลอดลำตัวและหัว สีลำตัวจะเปลี่ยนแปลงไปตามขนาดอายุของปลา คือ ปลาขนาดเล็กจะมีสัสันสวยงาม โดยลำตัวเป็นสีขาว ส่วนหัวด้านบนสีเหลือง และมีแถบสีน้ำตาลปนดำ 5 แถบพาดไปตามความยาวลำตัว เมื่อมีขนาดใหญ่ขึ้นแถบสีจะจางหายไป และมีจุดสีน้ำตาลปนดำปรากฏขึ้นมาแทน และจุดสีจะจางหายไปเมื่อปลาอายุมากขึ้น 

กระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปตามหน้าดินหรือแนวปะการัง พบทั่วไปบริเวณชายฝั่งทะเลทั้งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน โดยหากินปลาและสัตว์น้ำต่าง ๆ ตามบริเวณที่อยู่อาศัยเป็นอาหาร มีความยาวประมาณ 35-45 เซนติเมตร แต่เคยพบว่าบางตัวมีความยาวถึง 60 เซนติเมตร 

เป็นปลาที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ โดยนิยมบริโภค ตกเป็นเกมกีฬา และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในลูกปลาขนาดเล็กที่ยังมีลายแถบ 

ปลาสร้อยนกเขาจุดทอง เพาะเลี้ยงขยายพันธุ์ได้สำเร็จในที่เลี้ยงเป็นครั้งแรกของประเทศไทย เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2555 โดย สถาบันวิจัยการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่งสงขลา โดยรวบรวมพ่อแม่ปลา 4-5 ตัวจากธรรมชาติ หลังจากที่เลี้ยงมาประมาณ 1 ปี ปลาก็วางไข่โดยธรรมชาติ ประมาณ 10,000-20,000 ฟอง จากนั้นได้รวบรวมไข่ขึ้นมาฟักและอนุบาลได้จำนวน 3,000 ตัว เมื่อลูกปลาอายุ 40 วัน มีขนาดความยาวประมาณ 4 เซนติเมตร เหลือจำนวน 400 ตัว ให้อาหารเป็นโรติเฟอร์และไรทะเล

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  สถาบันวิจัยการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่งสงขลา ขยายพันธุ์ "ปลาสร้อยนกเขาจุดทอง" ได้ครั้งแรกในไทย จากผู้จัดการออนไลน์
3. ↑  *Diagramma pictum* จากสนุกดอตคอม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาสร้อยนกเขาจุดทอง**
**วัดตะเคียนงาม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำกระแส อำเภอแกลง จังหวัดระยอง

วัดตะเคียนงามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2409 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2449 ภายในวัดมีต้นตะเคียนที่ได้รับการลงทะเบียนเป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน อายุกว่า 400 ปี มีตำนานเล่าขานเกี่ยวกับตะเคียนใหญ่นั้นว่าต้นตะเคียนนั้นมีโอ่งน้ำอยู่ภายใน เนื่องจากเคยมีโอ่งน้ำตั้งอยู่ใต้ต้น เมื่อเวลาผ่านไป ต้นตะเคียนจึงได้โตโอบเอาโอ่งใบนั้น เป็นต้นตะเคียนคู่ ชาวบ้านเรียกว่าต้นตะเคียนเจ้าแม่และต้นตะเคียนเจ้าพ่อ จากจดหมายเหตุเมืองจันทบูรบันทึกไว้ว่า พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีรับสั่งให้นำไม้ตะเคียนจากปากน้ำประแส เพื่อไปทำเรือพระที่นั่งอนันตนาคราช จนเมื่อมีการสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2409 จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดตะเคียนงาม"

ตะเคียนเจ้าแม่และต้นตะเคียนเจ้าพ่อ ต้นแม่ปัจจุบันวัดโดยรอบได้ 7.40 เมตร ส่วนต้นพ่อนั้นวัดรอบวงได้ 5.60 เมตร แต่สูงและแผ่กิ่งก้านไปเป็นวงราว ๆ 20 เมตร เมื่อชาวประมงจะออกไปหาปลากลางทะเล จะใช้พิกัดระหว่าง ยอดไม้ 2 ต้น ซึ่งมองเห็นแต่ไกลเป็นจุดนัดพบกันบนฝั่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตะเคียนงาม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ต้นตะเคียนงาม 500 ปี". เทศบาลตำบลปากน้ำประแส. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-02-21. สืบค้นเมื่อ 2022-02-21.
3. ↑  ก้อง กังฟู. "อิทธิพลัง...ตะเคียน 500 ปี มีปาฏิหาริย์..บันดาลโชคลาภ". ไทยรัฐ.
ระวังสับสนกับ บัลลูน
เรือเหาะสมัยใหม่ เซ็พเพอลีน เอ็นเท *เด-เอ็ลเซ็ทเซ็ทเอ็ฟ* ใน ค.ศ. 2010
**เรือเหาะ** (อังกฤษ: airship) หรือ **บัลลูนเรือบิน** (*dirigible balloon*) เป็นยานบินเบากว่าอากาศประเภทหนึ่งที่สามารถเคลื่อนที่ผ่านอากาศด้วยพลังงานของตัวเอง โดยยานบินเบากว่าอากาศจะลอยตัวด้วยถุงบรรจุแก๊สขนาดใหญ่ซึ่งบรรจุแก๊สยกตัวที่มีความหนาแน่นน้อยกว่าอากาศโดยรอบ

ในช่วงต้นของเรือบินแก๊สยกตัวที่ใช้คือไฮโดรเจนเนื่องจากมีสมรรถนะการยกตัวสูงและหาได้ง่าย ขณะที่แก๊สฮีเลียมมีสมรรถนะการยกตัวที่เทียบเท่ากันและไม่ติดไฟซึ่งแตกต่างจากไฮโดรเจนแต่หายากและมีราคาค่อนข้างแพง ที่สำคัญการผลิตฮีเลียมปริมาณมากเริ่มต้นในสหรัฐและใช้งานเฉพาะเรือเหาะภายในประเทศตลอดช่วงระยะเวลาหนึ่ง เรือเหาะที่สร้างขึ้นตั้งแต่ทศวรรษ 1960 ใช้ฮีเลียมเป็นส่วนใหญ่ถึงกระนั้นก็มีเรือเหาะบางส่วนที่ใช้อากาศร้อน

ถุงบรรจุแก๊สของเรือเหาะอาจเป็นถุงใบเดียวหรือหลายใบ เรือเหาะมีพื้นที่สำหรับเครื่องยนต์ ลูกเรือ และสัมภาระซึ่งโดยทั่วไปจะอยู่ใน "กอนโดลา" (gondola) หนึ่งหรือหลายแห่งซึ่งแขวนอยู่ด้านล่างถุงบรรจุแก๊ส

หมายเหตุ
--------

1. ↑  เรือเหาะบางส่วนช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สองยังคงใช้ไฮโดรเจน เรือเหาะของอังกฤษลำแรกที่ใช้ฮีเลียมคือ *ชิตตี แบง แบง* ใน ค.ศ. 1967

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Definition of AIRSHIP". *merriam-webster.com*. สืบค้นเมื่อ 4 October 2016.
2. ↑  "Discovery of Helium in Natural Gas at the University of Kansas". *National Historic Chemical Landmarks*. American Chemical Society. สืบค้นเมื่อ 2014-02-21.
Error ซิงเกิลโดยลิตเทิลมิกซ์

"**เชาต์เอาต์ทูมายเอ็กซ์**" (อังกฤษ: Shout Out to My Ex) เป็นเพลงที่บันทึกเสียงโดยเกิร์ลกรุปชาวบริติช ลิตเทิลมิกซ์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2016 ผ่านสังกัดไซโคมิวสิก เป็นซิงเกิลนำจากสตูดิโออัลบั้มชุดที่สี่ *กลอรีเดส์* (2016) เป็นเพลงแนวแดนซ์ป็อปและพาวเวอร์ป็อป มีเนื้อหาเกี่ยวกับการเดินออกจากความสัมพันธ์ครั้งเก่าที่ไม่มีความสุข "เชาต์เอาต์ทูมายเอ็กซ์" ถูกยกให้เป็นเพลงที่สร้างพลังให้ผู้หญิงและเพลงชาติแห่งการเลิกรา และยังได้รับคำวิจารณ์เชิงบวกจากนักวิจารณ์ เนื่องด้วยเนื้อเพลงที่สร้างพลัง การผลิต และเสียงร้องของวง

"เชาต์เอาต์ทูมายเอ็กซ์" ขึ้นอันดับหนึ่งนานสามสัปดาห์บนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรและเป็นซิงเกิลอันดับหนึ่งเพลงเดียวในสหราชอาณาจักรที่ร้องนำโดยผู้หญิงในปีนั้น รวมถึงเป็นซิงเกิลแรกของลิตเทิลมิกซ์ที่ได้รับการยืนยันระดับแผ่นเสียงทองคำขาวสองครั้งและสามครั้งจากองค์กรตัวแทนอุตสาหกรรมสิ่งบันทึกเสียงบริติช (BPI) และยังครองสถิติเป็นซิงเกิลของเกิร์ลกรุปที่มียอดสตรีมมากที่สุดในสหราชอาณาจักร ในปี 2022 เพลงขายได้มากกว่า 2 ล้านในสหราชอาณาจักร กลายเป็นซิงเกิลที่ขายดีที่สุดของลิตเทิลมิกซ์จนถึงปัจจุบัน เช่นเดียวกับซิงเกิลของเกิร์ลกรุปที่ขายดีที่สุดเป็นอันดับสองในสหราชอาณาจักร รองจากเพลง "วอนนาบี" ของสไปซ์เกิลส์ ในงานประกาศรางวัลบริตอะวอดส์ครั้งที่ 37 เพลงได้รับรางวัลซิงเกิลบริติชแห่งปี

ลิตเทิลมิกซ์นำเพลง "เชาต์เอาต์ทูมายเอ็กซ์" ไปแสดงสดหลายครั้ง รวมถึงบีบีซีทีนอะวอดส์, จิงเกิลเบลเบล และบริตอะวอดส์ ซึ่งการแสดงของวงถูกจัดให้เป็นหนึ่งในการแสดงที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา

การวางองค์ประกอบเพลง
--------------------

ตามโน้ตเพลงที่เผยแพร่โดยโซนี/เอทีวีมิวสิกพับบลิชชิงบนมิวสิกโน้ต.คอม ระบุว่า "เชาต์เอาต์ทูมายเอ็กซ์" กำหนดด้วยอัตราจังหวะ 4 4 (common time) เขียนด้วยคีย์เอฟไมเนอร์และเร็วปานกลางที่ 126 จังหวะต่อนาที เสียงของลิตเทิลมิกซ์ มีตั้งแต่ F3 ถึง A5 ด้านเนื้อเพลงเกี่ยวกับการก้าวข้ามความสัมพันธ์ในอดีต

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Shout Out to My Ex By Little Mix - Digital Sheet Music". *Sony/ATV Music Publishing*. 16 October 2016. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 June 2018. สืบค้นเมื่อ 14 June 2018.
2. ↑  "Little Mix's Fiery "Shout Out To My Ex" Is Here: Listen | Idolator". *Idolator*. 17 October 2016. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 October 2016. สืบค้นเมื่อ 23 October 2016.
3. ↑  "Little Mix FINALLY Explains Who "Shout Out to My Ex" is About". *Teen Vogue* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2016-12-19. สืบค้นเมื่อ 2021-10-16.
**วัดด่านสำโรง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านแบริ่ง 16 ตำบลสำโรงเหนือ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ

พระปิดตาหลวงปู่แย้ม วัดด่านสำโรง ถือเป็นพระปิดตาที่โด่งดังมากมาตั้งแต่อดีตและยังคงได้รับความนิยมในแวดวงนักสะสมพระเครื่อง ดัวยพุทธคุณที่เข้มขลังเป็นที่ปรากฏ โดยเฉพาะด้านเมตตามหานิยม

ประวัติ
-------

แต่เดิมเมืองสมุทรปราการร้างไปเนื่องจากภัยสงคราม เดิมบริเวณนี้เป็นป่าสำโรง ชาวบ้านประกอบอาชีพทำนาจนเจริญเป็นหมู่บ้านใหญ่ชื่อว่าหมู่บ้านสำโรงหรือตำบลสำโรง แล้วชาวบ้านได้บูรณะวัด โดยวัดด่านสำโรงสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2320 ในสมัยกรุงธนบุรีตอนปลาย ทางราชการได้เคยมาตั้งด่านเก็บภาษีที่บริเวณใกล้วัด จึงเรียกนามบ้านรวมถึงวัดว่า *ด่านสำโรง* คาดว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาราว พ.ศ. 2320 เมื่อครั้งตั้งวัด

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการเพิ่ม
* พระอธิการจ้อย
* พระอธิการเรือน
* พระอธิการแย้ม
* พระสมุทรเมธาจารย์ (แจ่ม)
* พระครูสิริเลขการ (เจือ)
* พระครูวิมลศุภการ (สัมฤทธิ์) รูปปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราม วัชรประดิษฐ์ (31 พฤษภาคม 2563). "พระปิดตาหลวงปู่แย้ม วัดด่านสำโรง สุดยอดพระปิดตาเมืองสมุทรปราการ". *สยามรัฐ*. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  อังคณา นาคเกิด. "เดินสำรวจย่านแถวบ้าน 'ซอยวัดด่านสำโรง' จ.สมุทรปราการ". *URBAN CREATURE*.
3. ↑  "ประวัติวัด". *หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ*.
**วัดตระพังทองหลาง** หรือ **โบราณสถานร้าง ต.อ.13** เป็นโบราณสถานร้างที่ตั้งอยู่นอกกำแพงเมืองทางด้านทิศตะวันออก ในพื้นที่อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย

ไม่ปรากฏหลักฐานว่าวัดตระพังทองหลางสร้างในสมัยใด หรืออาจสร้างขึ้นในช่วงรัชกาลพญาลิไท เนื่องจากพระองค์โปรดเกล้าฯ ให้สร้างวัดวาอารามหลายแห่ง ทั้งในสุโขทัยและตามเมืองในเครือข่ายในสุโขทัย อาจคงสร้างวัดตระพังทองหลางด้วย

ศิลปกรรมที่สำคัญ คือ มณฑปก่อด้วยอิฐ เป็นอาคารในผังรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดใหญ่เต็มพื้นที่ แต่ปัจจุบันชำรุดมากแล้ว ด้านทิศตะวันออกเป็นซุ้มประตู อีกสามด้านเป็นผนังที่ประดับด้วยปูนปั้น มีเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธประวัติ บรรดาภาพปูนปั้นเหล่านี้แสดงถึงลักษณะศิลปะสุโขทัยที่เจริญสูงสุดซึ่งอายุอยู่ในราวกลางพุทธศตวรรษที่ 20 ด้านทิศตะวันออกต่อจากซุ้มประตูด้านหน้ามณฑป มีวิหารโถงต่อยื่นออกมา ก่อด้วยอิฐ เสาเป็นศิลาแลง โดยรอบมณฑปและวิหารมีเจดีย์รายตั้งอยู่มากกว่า 10 องค์ ส่วนใหญ่เหลือร่องรอยหลักฐานเพียงส่วนฐาน ศึกษารูปแบบไม่ได้แล้ว แต่มีเจดีย์รายอยู่ 1 องค์ที่หลงเหลือส่วนล่างที่เป็นแบบแผนของเจดีย์ทรงยอดดอกบัวตูม

อ้างอิง
-------

1. ↑  วาทินี ถนอมพลกรัง. "วัดตระพังทองหลาง". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.
2. ↑  "โบราณสถานวัดตระพังทองหลาง". อุทยานประวัติศาสตร์ สุโขทัย.

| * ด
* ค
* ก
**อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย** |
| --- |
| ในกำแพงเมือง | 
* พระบรมราชานุสาวรีย์พ่อขุนรามคำแหงมหาราช
* วัดมหาธาตุ
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ รามคำแหง
* วัดตระพังเงิน
* วัดศรีสวาย
* วัดตระพังทอง
* วัดสระศรี
* วัดชนะสงคราม
* วัดตระกวน
* ศาลตาผาแดง

 |  |
| นอกกำแพงเมือง | 

|  |  |
| --- | --- |
| ทิศเหนือ | 
* วัดพระพายหลวง
* เตาทุเรียงสุโขทัย
* วัดสังฆวาส
* วัดศรีชุม

 |
| ทิศตะวันออก | 
* วัดช้างล้อม
* วัดตระพังทองหลาง
* วัดเจดีย์สูง

 |
| ทิศใต้ | 
* วัดก้อนแลง
* วัดต้นจันทร์
* วัดเชตุพน
* วัดเจดีย์สี่ห้อง
* วัดศรีพิจิตรกิรติกัลยาราม
* วัดวิหารทอง
* วัดอโสการาม
* วัดมุมลังกา

 |
| ทิศตะวันตก | 
* วัดตะพานหิน
* วัดอรัญญิก
* วัดช้างรอบ
* วัดเจดีย์งาม
* วัดถ้ำหีบ
* วัดมังกร
* วัดพระยืน
* วัดป่ามะม่วง
* วัดตึก
* สรีดภงส์ (ทำนบพระร่วง)

 |

 |
| สถานที่อื่น ๆ | 
* เนินปราสาท
* ศาลพระแม่ย่า

 |