recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วารุณี** (Sanskrit: वारुणी) เป็นนามของพระเทพีในคติศาสนาพราหมณ์ ฮินดูอันเกี่ยวข้องกับเทพบุรุษผู้พิทักษ์ธาตุน้ำ คือ พระพิรุณ นามและความหมายของนามนี้อันหมายถึงฐานะของเทพีทั้งสามองค์ในฐานะที่ต่างกันได้แก่ เทพีภริยา บุตรี และมาตฤกา (พลังอำนาจ) ส่วนใหญ่มักกล่าวถึงในฐานะชายาของพระพิรุณของนางเมื่อครั้งกวนเกษียรสมุทรทะลน้ำนมอันนางอันปรากฏขึ้นมาในครั้งนี้ และเลือกสยุมพรกับพระพิรุณเป็นพระสวามี

ในฐานะเทพีภริยาของพระวรุณ
-------------------------

ในฐานะแรกของเทพีวารุณี คำไวพจน์นามอันมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักของนางอื่น ๆ นั้น ได้แก่ **วารุณาณีย์** และ **ชลเทวี** ในฐานะเทพีภริยาของพระพิรุณนางมักปรากฏองค์พร้อมด้วยสามีของนาง ในนามของ วารุณาณีย์ นางได้รับการยกย่องในฐานะเทพีผู้อุปถัมป์การพยากรณ์

ในฐานะธิดาของพระพิรุณ
---------------------

ในฐานะที่สองนี้ หมายถึงบุตรีของพระวรุณ นางเป็นเทพีแห่งไวน์และสุราอันซึ่งปรากฏจาการกวนเกษียรสมุทรตามเทพปกรณัมในภควัตปุราณะนางนั้นอยู่ในอุปถัมป์ของเหล่าบรรดาอสูรแต่ในช่วงภาคพาลกัณฑ์ของรามายณะปาฐกถาว่านางนั้นเลือกที่อยู่กับฝ่ายเทพยดา

เทวรูปเจ้าแม่วารุณี (ซ้าย) และพระพิรุณภัสดา (ขวา) ศิลปะแบบประเพณีอินเดียภาคเหนือ พุทธศตวรรษที่สิบสาม จากรัฐกรณาฏกะ จัดแสดง ณ พิพิธภัณฑ์แห่งเวลล์ นครมุมไบ ประเทศอินเดียเทวรูปเจ้าแม่วารุณี ศิลปะแบบประเพณีอินเดียภาคเหนือ พุทธศตวรรษที่สิบเก้า จัดแสดง ณ พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาตินิวเดลี นครนิวเดลี ประเทศอินเดีย

ในฐานะมาตฤกา
------------

ในฐานะที่สามของนาง คือ มาตฤกาอันพบได้ในคัมภีร์มัสตยะปุราณะนางคือภาคหนึ่งอันเดียวกับเทพีวารุณีในฐานะแรกและเป็นอิตถีพละกำลังของพระพิรุณภัสดาของนาง ตามเทพปกรณัมนี้นางปรากฏมาเพื่อเสวยโลหิตของอันธกาอสูรและนางได้รับยกย่องเป็นหนึ่งในคณะหกสิบสี่โยคินี (นักบวชนารีในคติศาสนาพราหมณ์ ฮินดู)

ดูเพิ่ม
-------

* เจ้าแม่มฤตยูเทวี
* เจ้าแม่พระธรณี
* เจ้าแม่ปฤถวี
* พระแม่คงคา
* เจ้าแม่พระโพสพ
* เจ้าแม่พระเพลิง
* แม่พระพาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dalal, Roshen (2014-04-18). *Hinduism: An Alphabetical Guide* (ภาษาอังกฤษ). Penguin UK. ISBN 978-81-8475-277-9.
2. ↑  Puranic Encyclopedia: a comprehensive dictionary with special reference to the epic and Puranic literature, Vettam Mani, Motilal Banarsidass, Delhi, 1975, p. 833.
3. ↑  Mani, Vettam (1975). *Puranic encyclopaedia : a comprehensive dictionary with special reference to the epic and Puranic literature*. Robarts - University of Toronto. Delhi : Motilal Banarsidass.
4. ↑  Rajeswari, D. R. (1989). *Sakti Iconography* (ภาษาอังกฤษ). Intellectual Publishing House. ISBN 978-81-7076-015-3.

* Encyclopedia for Epics of Ancient India, accessed 13 May 2006

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* A Wisdom Archive on Varuni
* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจ้าแม่วารุณี
**เซอร์นิโคลัส จอร์จ วินทัน** (อังกฤษ: Sir Nicholas George Winton MBE, né **แวร์ทไฮม์** Wertheim, 19 พฤษภาคม 1909 – 1 กรกฎาคม 2015) เป็นโบรกเกอร์หุ้นและนักมนุษยนิยมที่ช่วยชีวิตเด็กชาวยิวที่เสี่ยงต้อการถูกจับไปสังหารในฮอโลคอสต์โดยนาซีเยอรมนี วินทันเกิดในครอบครัวชาวยิวเยอรมันที่อพยพมายังอังกฤษในต้นศตวรรษที่ 20 วินทันได้ช่วยชีวิตเด็กจำนวน 669 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวยิวจากเช็คโคสโลวะเกียในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ขณะเดินทางไปเช็กโคสโลวะเกียในช่วงสั้น ๆ เขาได้ช่วยรวบรวมรายชื่อของเด็กที่ต้องการการช่วยชีวิตและเดินทางกลับไปยังอังกฤษเพื่อทำงานเติมเต็มข้อบังคับทางกฎหมายเพื่อให้เด็กเหล่านี้สามารถอพยพมายังอังกฤษได้ รวมทั้งหาบ้านและผู้สนับสนุน ต่อมาปฏิบัติการนี้ได้ชื่อว่าเป็น คินเดอร์ทรันสปอร์ตแห่งเช็ก (Czech Kindertransport)

ผลงานมนุษยธรรมของเขาไม่เป็นที่รับรู้โดยสาธารณชนกระทั่งเกือบ 50 ปีให้หลังในปี 1988 เขาได้รับเชิญไปออกรายการโทรทัศน์ *That's Life!* ทางช่องบีบีซี ที่ซึ่งเขาได้กลับมาพบกับเด็กหลายสิบคนที่เขาได้ช่วยพามาสู่อังกฤษไว้ พวกเขายังได้นำลูกหลานมาให้เจอ สื่ออังกฤษเรียกเขาว่า "ไชนด์เลอร์แห่งอังกฤษ" ในปี 2003 วินทันได้รับการสถาปนาเป็นอัศวินโดยเอลิซาเบธที่สองจาก "การบริการเพื่อมนุษยชาติในการช่วยเหลือเด็กชาวยิวจากเช็คโคสโลวะเกียใต้ปกครองนาซี" ในวันที่ 28 ตุลาคม 2014 เขายังได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จากสาธารณรัฐเช็ก เครื่องราชอิสริยาภรณ์สิงห์ขาว (ชั้นหนึ่ง) ซึ่งเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ระดับสูงสุดของเช็ก โดยประธานาธิบดีเช็ก มีโลช เซมัน วินทันเสียชีวิตเมื่อ 1 กรกฎาคม 2015 สิริอายุ 106 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Sir Nicholas Winton, A Man of Courage". Denmark: Auschwitz. 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 March 2018. สืบค้นเมื่อ 3 September 2009.
2. ↑  "Statue for 'British Schindler' Sir Nicholas Winton". *BBC News*. 18 September 2010. สืบค้นเมื่อ 18 September 2010.
3. ↑  "No. 56797". *The London Gazette* (Supplement). 31 December 2002. p. 2.
4. ↑  "Holocaust 'hero' Sir Nicholas Winton dies aged 106". *BBC News* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2015-07-01. สืบค้นเมื่อ 2022-07-31.
บทความนี้เกี่ยวกับคำว่า "มีม" โดยทั่วไป สำหรับคำที่ใช้บนอินเทอร์เน็ต (หรือรูปแบบของ ความคิดทางวัฒนธรรม สัญลักษณ์ที่แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว) ดูที่ อินเทอร์เน็ตมีม สำหรับความหมายอื่น ดูที่ มีม (แก้ความกำกวม)
**มีม** (อังกฤษ: meme) เป็นรูปแบบของ ความคิดทางวัฒนธรรม สัญลักษณ์ หรือการปฏิบัติ ที่สามารถส่งผ่านจากจิตใจคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่ง ผ่านการเขียน การพูด ท่าทาง พิธีกรรม ภาพล้อเลียน และมีคำศัพท์ต่าง ๆ ในภาพที่มีความหมายเชิงตลก หรือปรากฏการณ์ลอกเลียนแบบอื่น ๆ คำว่า meme ในภาษาอังกฤษ มาจากการผสมของคำว่า "gene" (ยีน หรือ สิ่งสืบต่อพันธุกรรม) และคำภาษากรีกว่า μιμητισμός ([mɪmetɪsmos] หรือ การเลียนแบบบางอย่าง) ผู้สนับสนุนแนวคิดนี้ได้ถือว่า เป็นสิ่งที่คล้ายกันทางวัฒนธรรมสู่ยีน มีการเปลี่ยนแปลงและตอบสนองแรงกระตุ้นที่เลือกเฟ้น

นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ ริชาร์ด ดอว์กินส์ ได้คิดคำว่า "meme" ขึ้นมาในหนังสือ*The Selfish Gene* (1976) ในแนวคิดเกี่ยวกับการอภิปรายทฤษฎีวิวัฒนาการเกี่ยวกับการอธิบายการแพร่ของความคิดและปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรม ตัวอย่างเช่น มีมในหนังสืออย่างพวกเมโลดี คำพูดติดปาก แฟชั่น และเทคโนโลยีการก่อสร้างแบบซุ้มโค้ง เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "meme" at *The American Heritage Dictionary of the English Language* เก็บถาวร 2009-02-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน: Fourth Edition, 2000
2. ↑  Graham 2002 harvnb error: no target: CITEREFGraham2002 (help)
3. ↑  Millikan 2004, p. 16 harvnb error: no target: CITEREFMillikan2004 (help); Varieties of meaning "Richard Dawkins invented the term 'memes' to stand for items that are reproduced by imitation rather than reproduced genetically."
4. ↑  Dawkins 1989, p. 352 harvnb error: no target: CITEREFDawkins1989 (help)
สัตตภัณฑ์หน้าพระประธาน วัดมงคล จังหวัดเชียงใหม่
**สัตตภัณฑ์** เป็นเชิงเทียนที่ใช้ในการบูชาพระประธาน พระธาตุเจดีย์ ในวิหารหรืออุโบสถ คำว่าสัตตภัณฑ์เรียกกันในจังหวัดเชียงใหม่ ลำพูน ลำปาง พะเยาและเชียงราย ในจังหวัดแพร่และชุมชนชาวไทลื้อบางแห่งในจังหวัดพะเยาและเชียงราย เรียกว่า **บันไดแก้ว** สำหรับในภาคอีสานเรียกว่า **ฮาวไต้เทียน** แต่มักตั้งอยู่บนฐานอีกชั้นหนึ่ง ส่วนทางภาคกลางเรียกว่า **จงกลราวเทียน** เป็นเชิงเทียนหล่อด้วยโลหะ เหนือขึ้นไปเป็นจานเล็ก ๆ เพื่อเอาไว้รองเทียนและตั้งประดับไว้หน้าเครื่องบูชาหรือเครื่องตั้ง

สัตตภัณฑ์มีความแตกต่างจากโต๊ะหมู่บูชา เพราะสัตตภัณฑ์สามารถจุดเทียนสักการะได้ทุกคน ส่วนโต๊ะหมู่บูชานั้น ในบางสังคมที่นิยมชนชั้น กำหนดให้ผู้ที่สามารถจุดธูปเทียนที่โต๊ะหมู่บูชาหน้าพระประธานได้ จะต้องเป็นประธานในพิธีหรือผู้ใหญ่ของชุมชนเท่านั้น

ความหมาย
--------

คำว่า "สัตตภัณฑ์" มาจากคำภาษาบาลี 2 คำ "สตฺต" แปลว่า เจ็ด จำนวนเจ็ด และ "ภณฺฑ" แปลว่า เครื่องใช้ สิ่งของ "สัตตภัณฑ์" จึงหมายถึง
ตัวว่า "สิ่งของเครื่องใช้เจ็ดประการ หรือสิ่งของเครื่องใช้จำนวนเจ็ดอย่าง" 

รวมถึงแสดงแนวคิดเรื่องจักรวาลวิทยา เป็นชื่อภูเขาชื่อสัตบริภัณฑ์ซึ่งเป็นแนวภูเขาที่ล้อมรอบเขาพระสุเมรุ และแนวคิดเกี่ยวกับพระพุทธศาสนา สัตตภัณฑ์สร้างขึ้นโดยสอดแทรกหลักธรรมหรือหลักปฏิบัติทางพุทธศาสนาที่เกี่ยวข้องกับเลข 7 ได้แก่ หลักโพชฌงค์ 7 สัทธัมมะ 7 และสัปปุริสธัมมะ 7 เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "การเดินทางของสัตตภัณฑ์". ประชาไท.
2. ↑  ประทีป พืชทองหลาง, ญาตาวีมินทร์ พืชทองหลาง. "สัตตภัณฑ์: พุทธศิลป์ถิ่นล้านนา" (PDF). คณะบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2022-09-08. สืบค้นเมื่อ 2022-09-08.
3. ↑  "สัตตภัณฑ์ล้านนา". มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-09-08. สืบค้นเมื่อ 2022-09-08.
**อาสนวิหารกูร์เตอา เด อาร์เจช** (อังกฤษ: Curtea de Argeș Cathedral) หรือ **อารามกูร์เตอา เด อาร์เจช** (โรมาเนีย: *Mănăstirea Curtea de Argeș*) เป็นอาสนวิหารภายในอารามออร์ทอดอกซ์โรมาเนียในกูร์เตอา เด อาร์เจช ประเทศโรมาเนีย ตัวอาสนวิหารเป็นอาสนวิหารประจำอัครสังฆมณฑลอาร์เจชและมูสเซล

ภายนอกของอาสนวิหารทำมาจากหินปูนสีเทาอ่อน ภายในสร้างมาจากอิฐ ประดับประดาด้วยภาพเขียนปูนเปียก ไม่ไกลกันยังมีพระราชวังหลวงแบบโรมาเนีย สร้างขึ้นเมื่อปลายศตวรรษที่ 19 ตั้งอยู่ อาคารมีลักษณะคล้ายกับอนุสรณ์ศพขนาดใหญ่ สร้างขึ้นด้วยรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบบีแซนทีน ตกแต่งด้วยลายอาหรับ ตัวอาสนวิหารตั้งอยู่บนฐานยกสูงจากพื้น 7 ft (2.1 m) และรายล้อมด้วยบาลัสเตรดล้อมเป็นรูปวงกลม ตรงกลางอาคารมีโดมยกสูง ด้านหน้ามีคัพโพลาขนาดเล็กกว่าทรงเอียดบิดเกลียวตั้งอยู่ขนาบคู่หนึ่ง โดมที่สองมีขนาดกว้างและสูงกว่า ตั้งอยู่เหนือส่วนเติมของอาคาร (annex)

จดหมายเหตุต่าง ๆ ของอาสนวิหารถูกทำลายจากการรุกรานของกองทัพจากฮังการีและออตโตมัน แต่จารึกต่าง ๆ ทั้งในภาษากรีก, สลาวิก และโรมาเนีย ยังคงเหลือรอดมาถึงปัจจุบัน จารึกแผ่นหนึ่งบันทึกว่าผู้สถาปนาอารามนี้ขึ้นคือเจ้าชายนาเอโกเอ บาซารับ (1512–1521) และภรรยา มิลิชา เดสปีนา จารึกอีกแผ่นระบุว่าเจ้าชายราดู เด ลา อาฟูมาตี ก่อสร้างอาสนวิหารจนแล้วเสร็จในปี 1526 จารึกแผ่นที่สามบันทึกว่ามีการบูรณะในปี 1681 โดยเจ้าชายแชร์บัน กันตากูซิโน และจารึกที่สี่ระบุว่ามีการบูรณะในปี 1804 โดยบิชอปองค์ที่หนึ่ง นามว่าโยเซฟ มีการสร้างอาสนวิหารขึ้นใหม่ในปี 1875 ถึง 1885 และประกอบพิธีอุทิศใหม่ในปี 1886

ตำนานต่าง ๆ ของกูร์เตอา เด อาร์เจช ได้เป็นแรงบันดาลใจให้แก่กวีชาวโรมาเนียหลายคน รวมถึง วาซีเล อาเล็กซันดรี ตำนานพื้นถิ่นหนึ่งเล่าว่าเนอาโกเอ บาซารับ (Neagoe Basarab) เมื่อถูกจับกุมตัวเป็นตัวประกันอยู่ที่คอนสแตนติโนเปิล ได้ออกแบบมัสยิดที่สวยงามหลังหนึ่งแก่สุลต่าน หลังถูกปล่อยตัวกลับมาก็ได้สร้างอาสนวิหารขึ้นโดยใช้วัตถุดิบที่มีเหลือเกินมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gheorghescu, Chesarie. "Manastirea Curtea de Arges" [Arges Monastery]. *Orthodox Christian* (ภาษาRomanian). สืบค้นเมื่อ 24 March 2020.`{{cite web}}`: CS1 maint: unrecognized language (ลิงก์)
2. ↑  "Manastirea Curtea de Arges" [Arges Monastery]. *Romanian Monasteries* (ภาษาRomanian). สืบค้นเมื่อ 24 March 2020.`{{cite web}}`: CS1 maint: unrecognized language (ลิงก์)
3. 1 2 3  Chisholm 1911, p. 650. sfn error: no target: CITEREFChisholm1911 (help)
4. ↑  Chisholm 1911, pp. 650–651. sfn error: no target: CITEREFChisholm1911 (help)
5. ↑  Chisholm 1911, p. 651. sfn error: no target: CITEREFChisholm1911 (help)
**มหาวีระ ปุน** (เนปาล: महावीर पुन; Mahabir Pun, ออกเสียง [maːbir pun]) เป็นนักวิจัย อาจารย์ นักธุรกิจสังคม และนักกิจกรรมชาวเนปาล เป็นที่รู้จักจากผลงานในการนำเอาเทคโนโลยีไร้สายมาใช้ในพื้นที่ห่างไกลในแถบเทือกเขาหิมาลัย ภายใต้โครงการโครงข่ายไร้สายเนปาล ปุนได้รับการยอมรับโดยมูลนิธิอโศก ได้รับรางวัลจากมูลนิธิรามอน แมกไซไซ, มหาวิทยาลัยเนแบรสกา และ ธนาคารไอเดียโลก

มหาวีระ ปุน เกิดเมื่อวันที่ 22 มกราคม 1955 ในหมู่บ้านนังกี (Nangi) หมู่บ้านห่างไกลบนภูเขาในอำเภอมยาคฑีในเนปาลตะวันตก ปุนใช้ชีวิตในวัยเด็กเลี้ยงแกะและวัวควาย เข้าเรียนในโรงเรียนหมู่บ้านที่ไม่มีกระดาษา ดินสอ หนังสือ หรือครูที่ผ่านการฝึกครูมา ตามธรรมเนียมแล้ว คนที่ท้องถิ่นที่ไร้การศึกษาจะเข้าร่วมก่องทัพกูรข่าองอังกฤษ พ่อของปุนซึ่งเป็นอดีตทหารกูรข่าได้ทุ่มเงินเก็บทั้งหมดที่มีพาครอบครัวย้ายไปตั้งรกรากใหม่ในที่รายทางตอนใต้ของเนปาลและให้ปุนได้รับการศึกษา หลังจบชั้นมัธยม ปุนทำงานเป็นครูในสี่โรงเรียนเป็นเวลา 12 ปีเพื่อสนับสนุนให้พี่น้องได้รับการศึกษา ในปี 1989 หลังพยายามสมัครเข้าศึกษาในสถาบันทั้งในอังกฤษและอเมริกาจำนวนมาก เขาได้รับทุนการศึกษาบางส่วนจากมหาวิทยาลัยเนแบรสกาแอทเคียร์นีย์ เขาจบการศึกษาปริญญาตรีในปี 1992 ด้านศึกษาศาสตร์วิทยาศาสตร์ เขาเดินทางกลับไปยังหมู่บ้านที่เขาเกิดอีกครั้งในรอบยี่สิบสี่ปี ที่ซึ่งเขารับรู้ถึงความต้องการการศึกษาที่ยั่งยืนและเริ่มตั้งเป้าในการสร้างโรงเรียนมัธยมขึ้นเพื่อเป็นตัวอย่างในการพัฒนาการศึกษาและเศรษฐกิจของท้องถิ่น ปุนได้ก่อตั้งโรงเรียนมัธยมหิมาจัล (Himanchal High School) ขึ้น โดยตั้งเป้าไปที่การศึกษาคอมพิวเตอร์และโปรแกรมอื่น ๆ ที่มีความสามารถในการสร้างรายได้สูง จากนั้นเขาเดินทางกลับไปศึกษาต่อด้านการบริหารการศึกษาที่มหาวิทยาลัยเนแบรสกา จบการศึกษาในปี 2001 ต่อมาในปี 2002 เขาได้สร้างโครงการที่มีเป้าหมายในการสร้างเครือข่ายการสื่อสารท้องถิ่นโดยใช้เทคโนโลยีไร้สาย ช่วยเชื่อมต่อชุมชนในหิมาลัยกับโลกภายนอก ในปี 2006 โครงการของเขาประสบผลสำเร็จในการสร้างเครือข่ายไวไฟในหมู่บ้าน 13 แห่งบนภูเขาห่างไกลในเนปาลให้สามารถเชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตได้ ในปี 2022 โครงการขยายอาณาเขตครอบคลุมมากกว่า 175 หมู่บ้านห่างไกลใน 15 อำเภอทั่วประเทศเนปาล

อ้างอิง
-------

1. ↑   "Ramon Magsaysay Awardees". rmaward.asia/.
2. ↑  "Mahabir Pun's dream of donation-based national innovation center finally comes true".
3. ↑  "Mahabir Taught 5 years in Himanchal Higher Secondary School". *Himanchal Education Foundation*. 2016-09-06. สืบค้นเมื่อ 2016-09-06.
4. ↑  "Villages Should be self dependent". *Story Cycle*. 2014-07-28. สืบค้นเมื่อ 2016-09-06.
5. ↑  "Mahabir donates his own land to make Innovation Center possible". *Kantipur Network*. 2016-08-01. สืบค้นเมื่อ 2016-09-06.
6. ↑  "Village in the clouds embraces computers". *BBC News*. 2001-10-22. สืบค้นเมื่อ 2010-11-01.
7. ↑  "Internet dream becomes a reality". *BBC News*. 2008-11-05. สืบค้นเมื่อ 2010-11-01.
8. 1 2  "Mahabir Pun". Ashoka Foundation. 2002. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-14. สืบค้นเมื่อ 2010-11-01.
9. ↑  "Mahabir Pun/Publisher-Sushant Gurung School-Global Class-7-B". 2022-07-14.
**หอยหวาน** หรือ **หอยตุ๊กแก** หรือ **หอยเทพรส** (อังกฤษ: Spotted babylon; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Babylonia areolata*) เป็นหอยทะเลฝาเดี่ยวชนิดหนึ่ง

เปลือกของหอยหวานค่อนข้างหนา ทรงไข่ ผิวเรียบสีขาว มีลายสีน้ำตาลเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าเรียงเป็นแถวตามเกลียวเปลือก ลำตัวแบ่งเป็น 4 ส่วน ได้แก่ หัว ประกอบด้วยปากที่เป็นงวงยื่น หนวด 1 คู่ และตา 1 คู่ คออยู่ถัดมาจากหนวด เป็นบริเวณที่พบอวัยวะเพศผู้ แมนเทิลเป็นส่วนที่ขดอยู่ภายในเปลือก ประกอบด้วยอวัยวะภายในต่าง ๆ ช่องขับถ่าย และท่อหายใจ (Siphon tube) และเท้าเป็นแผ่นกล้ามเนื้อแผ่กว้างใช้ในการเคลื่อนที่ อาศัยอยู่ตามพื้นทะเลที่เป็นทรายหรือทรายปนโคลน ในระดับความลึกตั้งแต่ 2–20 เมตร พบได้เฉพาะฝั่งอ่าวไทย ในต่างประเทศพบได้ที่ ทะเลฟิลิปปิน, ทะเลจีนใต้ ไต้หวัน และศรีลังกา ออกหากินตอนกลางคืน กินอาหารโดยใช้ปากที่เป็นงวง (proboscis) ยื่นออกมา โดยจะยื่นงวงไปยังอาหารและหลั่งน้ำย่อยไปย่อยอาหารและดูดอาหารเข้าร่างกาย หลังกินอาหารจะเคลื่อนที่ฝังตัวใต้ทราย ซึ่งอาหารได้แก่ ซากพืช ซากสัตว์ชนิดต่าง ๆ มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 40–100 มิลลิเมตร

ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ โดยหอยตัวเมียจะวางไข่เป็นฟัก วางไข่ครั้งละประมาณ 20–70 ฝัก โดยวางไข่ได้ทั้งปี ระยะเดือนมกราคมถึงมีนาคม จะวางไข่ได้มากที่สุด ฝักไข่มีความกว้างเฉลี่ย 10.32 มิลลิเมตร ความยาวเฉลี่ย 29.31 มิลลิเมตร มีก้านยึดติดกับวัตถุในพื้นทะเล เช่น เม็ดทราย ไข่ใช้เวลาฟักเป็นตัวประมาณ 5–7 วัน ลูกหอยวัยอ่อนเป็นระยะ veliger ดำรงชีวิตแบบแพลงก์ตอน คือ ลอยไปมาตามกระแสน้ำ กินแพลงก์ตอนเป็นอาหาร ระยะเวลาเติบโตจนเป็นวัยเจริญพันธุ์ประมาณ 1 ปี

ปัจจุบัน หอยหวานถือเป็นสัตว์เศรษฐกิจชนิดหนึ่ง นิยมรับประทานกันทั้งในประเทศและต่างประเทศ มีการเพาะเลี้ยงกันเป็นอาชีพ แต่ทว่าปริมาณหอยที่ได้นั้นยังไม่เพียงพอต่อการตลาด ทำให้มีราคาค่อนข้างสูง จึงมีการนำหอยหมากที่มีลักษณะและรสชาติใกล้เคียงกับหอยหวาน แต่มีผลผลิตจากการเพาะเลี้ยงและการประมงมากกว่า รสชาติแย่กว่า และมีราคาต่ำกว่า มาจำหน่ายในชื่อหอยหวานแทน สร้างความสับสนให้กับผู้บริโภค

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bouchet, P. (2015). Babylonia areolata (Link, 1807). In: MolluscaBase (2015). Accessed through: World Register of Marine Species at  on 2015-09-21
2. 1 2  นิลนาจ ชัยธนาวิสุทธิ์, ศิรุษา กฤษณะพันธุ์, วรรณณี แสนทวีสุข, และ สากล โพธิ์เพชร. 2556. การทำฟาร์มเพาะและเลี้ยงหอยหวานเชิงการค้าของประเทศไทย. พิมพ์ครั้งที่ 1 กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
3. ↑  รัตนา มั่นประสิทธิ์ และ ประวิม วุฒิสินธุ์. 2531. การศึกษาเบื้องต้นในการเพาะเลี้ยงหอยหวาน (*Babylonia areolata*). เอกสารวิชาการฉบับที่ 8 ศูนย์วิจัยและพัฒนาประมงทะเลอ่าวไทยฝั่งตะวันออก, กองประมงทะเล, กรมประมง. 14 หน้า.
4. ↑  "เกษตรน่ารู้ : หอยหวาน". *ช่อง 7*.
5. ↑  ขุนพิเรนทร์. 2022. "หอยหวาน-หอยหมาก" หลอกขายหอยกันจนเคยชิน. เรื่องเล่า ข่าวเกษตร. สืบค้นเมื่อวันที่ 29/7/2566

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Babylonia areolata* (อังกฤษ)
"แม่พระแห่งลูกประคำ" วาดโดยโลเรนโซ ลอตโต
**แม่พระแห่งลูกประคำ** (อังกฤษ: Our Lady of the Rosary) หรือเดิมคือ **แม่พระแห่งชัยชนะ** (อังกฤษ: Our Lady of Victory) เป็นสมัญญาที่คริสตจักรโรมันคาทอลิกถวายแด่พระนางมารีย์พรหมจารี ในฐานะที่ท่านเป็นผู้ส่งเสริมให้คริสต์ศาสนิกชนสวดสายประคำ

ประวัติ
-------

ตำนานระบุว่าเมื่อนักบุญดอมินิกได้ประกาศคริสต์ศาสนาแก่สาวกลัทธิอัลบิเจนเซียน แต่ไม่ประสบความสำเร็จจนรู้สึกท้อแท้ ท่านจึงไปจำศีลภาวนาสวดอ้อนวอนพระเจ้านานถึง 40 วัน ในที่สุดพระแม่มารีย์และทูตสวรรค์ 3 องค์ได้มาประจักษ์และประทานสายประคำแก่นักบุญดอมินิกในปี ค.ศ. 1214 และแนะนำให้ท่านใช้สายประคำเป็นเครื่องมือในการอธิษฐานเพื่อให้พวกนอกรีตเหล่านั้นกลับใจ ผลปรากฏว่ามีคนกลับใจมาเข้าคริสต์ศาสนาจำนวนมาก ทำให้การสวดสายประคำแพร่ไปทั่วคริสตจักรตะวันตก โดยมีพระแม่มารีย์เป็นองค์อุปถัมภ์ อย่างไรก็ตามความเชื่อนี้เป็นเพียงตำนาน ไม่ปรากฏหลักฐานใด ๆ ยืนยัน

การฉลอง
-------

กองทัพเรือฝ่ายสันนิบาตศักดิ์สิทธิ์ได้ปะทะกับกองทัพเรือจักรวรรดิออตโตมัน สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 5 จึงเรียกร้องให้คริสตชนสวดสายประคำต่อพระแม่มารีย์เพื่อให้พระเจ้าประทานชัยชนะแก่กองกำลังฝ่ายคริสตชน เมื่อกองทัพฝ่ายสันนิบาตศักดิ์สิทธิ์ได้รับชัยชนะเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1571 สมเด็จพระสันตะปาปาจึงกำหนดให้วันอาทิตย์แรกของเดือนตุลาคมของทุกปี เป็นวันฉลองแม่พระแห่งชัยชนะ ต่อมาในปี ค.ศ. 1573 สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 13 ทรงเปลี่ยนชื่อวันเป็นวันฉลองแม่พระแห่งลูกประคำ และสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 11 ได้ทรงกำหนดวันนี้เป็นวันฉลองของทั้งสกลคริสตจักรในปี ค.ศ. 1913 สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 10 ได้เลื่อนวันฉลองมาเป็นวันที่ 7 ตุลาคมของทุกปีจวบจนปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ฉลองแม่พระแห่งลูกประคำ". มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ. 21 April 2014. สืบค้นเมื่อ 21 April 2014.
2. ↑  "Cizik, Fr. Ladis J. "Our Lady and Islam", EWTN". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-10-23. สืบค้นเมื่อ 2014-04-21.
3. ↑  Gilbert Chesterton, 2004, *Lepanto*, Ignatius Press ISBN 1-58617-030-9
4. ↑  Our Lady of Victory Roman Catholic Church, Tannersville, Pennsylvania
**วัดจอมมณี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมีชัย อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย

ข้อมูลจาก *หนังสือประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร* เล่ม 10 ระบุว่า วัดจอมมณีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 เดิมชื่อ **วัดมณีเชษฐาราม** สันนิษฐานว่าวัดมณีเชษฐารามนั้นคงร้างมานาน จนต่อมาชาวบ้านได้มาตั้งหมู่บ้านจอมมณี และบูรณะวัดขึ้นจึงให้นามตามชื่อหมู่บ้านว่า "วัดจอมมณี" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2533 

ส่วนศิลาจารึกวัดจอมมณี ภาคที่ 1 พ.ศ. 2467 จารึกไว้ว่า "เป็นพระบรมราชโองการของสมเด็จพระบรมบพิตรเป็นเจ้าเหนือหัว (พระเจ้าไชยเชษฐาธิราช) และพระราชมารดา ให้พระยานครและขุนนางผู้ใหญ่สร้างศิลาจารึกหลักนี้ (ลงตำนาน) และช่วยกันทำนุบำรุงศาสนา รวมทั้งกำหนดเขตกัลปนาที่ดิน และอุทิศทาสโอกาสแก่วัด" ข้อความจารึกด้านที่ 1 บรรทัดที่ 1 ระบุ จ.ศ. 917 ซึ่งตรงกับ พ.ศ. 2098 ในสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชปกครองราชอาณาจักรล้านช้าง (พ.ศ. 2093–2115) อย่างไรก็ดียังไม่ชัดเจนว่าวัดจอมมณีจะเป็นวัดมณีเชษฐารามตามที่ปรากฏในจารึก เนื่องจากจารึกอาจถูกเคลื่อนย้ายมาจากที่อื่น

สิ่งสำคัญภายในวัด ได้แก่ จารึกตัวอักษรไทยน้อย 1 หลัก ภาษาไทย ทั้ง 2 ด้าน ซึ่งได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุแล้ว ปัจจุบันปักตั้งอยู่ที่แท่นปูนเบื้องหน้าด้านซ้ายของอุโบสถ ภายในกำแพงแก้ว มีการสร้างหลังคาขนาดเล็กคลุมจารึก จารึกทำจากหินทราย ลักษณะเป็นทรงใบเสมา กว้าง 70 เซนติเมตร สูง 110 เซนติเมตร หนา 8 เซนติเมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดจอมมณี". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-11-05. สืบค้นเมื่อ 2022-11-05.
2. ↑  "วัดจอมมณี". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-08-05. สืบค้นเมื่อ 2022-11-05.
3. ↑  "วัดจอมมณี". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.
**วัดบ้านเจียง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช่างเคิ่ง อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่

วัดบ้านเจียง หรือ **วัดเจียง** สร้างเมื่อ พ.ศ. 1974 ไม่ทราบประวัติการก่อสร้าง แต่บริเวณบ้านเจียงมีวัดอยู่ 4 วัด ได้แก่ วัดสะแหล วัดเฉลียง วัดเจียง และวัดปราสาท ปัจจุบันสถานที่ตั้งของวัดสะแหลและวัดเฉลียงเป็นวัดร้างใช้เป็นที่ทำการศูนย์มาลาเรียแม่แจ่ม และเป็นหอพักเด็กชาวเขา ส่วนวัดปราสาทได้รวมเป็นวัดเดียวกับวัดบ้านเจียง เมื่อ พ.ศ. 2563 วัดบ้านเจียงได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถาน เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2539 เล่ม 113

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ศิลปะล้านนาย่อเก็จ มีซุ้ม 4 ทิศฐานสี่เหลี่ยม ศิลปะพื้นบ้านฐานหกเหลี่ยม อุโบสถศิลปะล้านนา สร้างประมาณ พ.ศ. 2500 หลังคากระเบื้องซีเมนต์ วิหารศิลปะแบบล้านนาสร้างประมาณ พ.ศ. 2510 หลังคากระเบื้องซีเมนต์

ปูชนียวัตถุ คือ พระเจ้าแสนตอง เป็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ ปางมารวิชัย ศิลปะเชียงแสนยุคที่ 3 หรือสิงห์ 3 หน้าตักกว้างประมาณ 20 นิ้ว สูง 23 นิ้ว สร้างโดยขุนหลวงมะลังก๊ะหรือขุนหลวงวิลังคะ เดิมประดิษฐานอยู่ที่วัดร้างที่ชื่อ โต๊งญางใหม่ หรือทุ่งยางใหม่ ถึงปี พ.ศ. 2500 โดยเมื่อ พ.ศ. 2551 ขโมยงัดประตูวิหารพระเจ้าแสนตอง แต่ยกพระเจ้าแสนตองไม่ขึ้น ถุงมือขโมยยังติดอยู่ที่ฐานพระเจ้าแสนตอง จึงนำพระพุทธรูปองค์อื่นไปแทน 2 องค์ ที่สุดตำรวจติดตามคืนมาได้จากป่าจังหวัดแพร่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ขอความเห็นชอบรวมวัดปราสาท (ร้าง) กับวัดบ้านเจียง (เจียง)ที่มีพระภิกษุอยู่จำพรรษา จังหวัดเชียงใหม่ เป็นวัดเดียวกันโดยใช้ชื่อว่า "วัดบ้านเจียง"". มหาเถรสมาคม.
2. ↑  "วัดบ้านเจียง". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
3. ↑  "วัดเจียง". โครงการพัฒนาเว็บไซต์ศิลปวัฒนธรรมเมืองแม่แจ่ม.[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดบ้านเจียง**
**วัดคลองเรียน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่

วัดคลองเรียนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2210 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2541 เดิมชื่อ **วัดคลองเวียน** เนื่องด้วยในอดีตเคยมีลำคลองเวียนรอบวัด ภายหลังเพี้ยนมาเป็น "วัดคลองเรียน" ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2457 ยังได้จัดสร้างโรงเรียนประถมศึกษามอบให้แก่ทางราชการ

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ผนังภายนอกทาด้วยสีฟ้า วาดลวดลายเหมือนสวรรค์ ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปผสมยางไม้ปางมารวิชัย ชาวบ้านเรียกว่า *หลวงพ่อเกตุแดง* พระสังกัจจายน์ พระสีวลี พระพรหม

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อปาน ปุญฺญมโน
* พระชู ธมฺมทินฺโน พ.ศ. 2467–2470
* พระเคียง ธมฺมโชโต พ.ศ.2471–2480
* พระครูอนันตคณาภิวัฒน์ พ.ศ. 2481–2483
* พระยก พ.ศ. 2484
* พระครูปัญญาภิมัณฑ์ พ.ศ. 2485–2561
* พระมหาสันชัย ฐิตเมโฐ ป.ธ.5 พ.ศ. 2563-ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดคลองเรียน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "มาหาดใหญ่อย่าพลาดทัวร์ "ไหว้ 9 สิ่งศักดิ์สิทธิ์" ได้ทั้งบุญและเป็นสิริมงคลชีวิต". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "วัดคลองเรียน". มิวเซียมไทยแลนด์.
**สมหวัง ปัทมคันธิน** หรือ **จอม ปัทมคันธิน** นักสังขวิทยา, นักสะสมเปลือกหอยระดับโลก, นักเดินทาง และจิตรกรชาวไทย

สมหวัง มีชื่อเล่นว่า "จอม" เกิดเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2519 ที่ตำบลราไวย์ อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต ใกล้กับหาดราไวย์ เป็นบุตรชายของ สมนึก ปัทมคันธิน นักธุรกิจและนักสะสมเปลือกหอยชาวภูเก็ต กับวิรัตน์ ปัทมคันธิน จบการศึกษาจากโรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย และคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง เอกวิชาภาษาอังกฤษ โดยสำเร็จการศึกษาทั้งที่ไม่เคยไปเรียนถึงมหาวิทยาลัยเลย อาศัยการศึกษาเองผ่านทางสื่อประเภทต่าง ๆ 

สมหวัง ชื่นชอบและรักในธรรมชาติ โดยเฉพาะเปลือกหอยชนิดต่าง ๆ มาตั้งแต่ยังเด็ก ผ่านการปลูกฝังโดยสมนึก ผู้เป็นพ่อ และด้วยความที่บ้านอยู่ใกล้ชิดกับทะเล เมื่อขึ้นเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 (ม.1) ได้ติดต่อกับนักสะสมเปลือกหอยระดับโลกชาวต่างชาติ ด้วยการเขียนจดหมายส่งไปหาด้วยการใช้ภาษาอังกฤษแบบกระท่อนกระแท่น ซึ่งก็ได้มีนักสะสมเปลือกหอยระดับโลกชาวโปรตุเกส คือ อันโตนิโอ นอรา เดินทางมาหาถึงบ้านที่จังหวัดภูเก็ตจริง ๆ จึงเป็นจุดเริ่มต้นแลกเปลี่ยนและสะสมเปลือกหอยระดับโลก

สมหวัง เป็นผู้ร่วมก่อตั้งพิพิธภัณฑ์เปลือกหอยทั้ง 2 แห่ง ในประเทศไทย คือ ที่จังหวัดภูเก็ต และหัวมุมถนนสีลม กรุงเทพมหานคร ในนามบริษัทภูเก็ต ซีเชลล์ จำกัด ซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัว โดยพิพิธภัณฑ์เปลือกหอยนี้เป็นความใฝ่ฝันของสมนึก ผู้เป็นพ่อมาตั้งแต่วัยหนุ่ม ซึ่งที่พิพิธภัณฑ์ทั้ง 2 แห่งนี้มีเปลือกหอยสะสมมากกว่า 2 ล้านชิ้น

นอกจากนี้แล้ว ได้เป็นผู้ค้นพบและอนุกรมวิธานหอยชนิดใหม่ของโลกหลายชนิด ได้แก่ หอยตาวัวปัทมคันธิน (*Turbo somnueki*), หอยเป๋าฮื้อไทยแลนด์ (*Haliotis thailandis*), หอยเป๋าฮื้อปัทมคันธิน (*H. patamakanthin*), หอยทากเท้าช้าง (*Cassis patamakanthini*) เป็นต้น

สมหวัง ปัทมคันธิน เป็นนักเดินทาง โดยการสะสมเปลือกหอยต้องเดินทางด้วยตนเองไปในสถานที่ต่าง ๆ ทั่วโลก และแลกเปลี่ยนและเสาะแสวงหา อีกทั้งยังเป็นจิตรกรผู้วาดภาพเปลือกหอยต่าง ๆ ด้วยตนเองด้วย เนื่องจากเป็นผู้ที่สนใจและศึกษางานด้านศิลปะมาตั้งแต่เด็ก ๆ 

อีกทั้ง ยังเป็นสุดยอดแฟนพันธุ์แท้เปลือกหอยถึง 2 ครั้ง จากรายการเกมโชว์แฟนพันธุ์แท้ทางช่อง 5 ติดต่อกัน คือ ในปี พ.ศ. 2550 และ พ.ศ. 2551 ซึ่งในการแข่งขันแฟนพันธุ์แท้แห่งปีในปลายปี ก็ยังเป็นผู้ได้เข้ารอบลึก ๆ อีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  รายการวีไอพี *เปลือกหอยร้อยล้าน* จากเอ็มไทยดอตคอม[*ลิงก์เสีย*]
2. 1 2 3 4  จอม ปัทมคันธิน. *แฟนหอยพันธุ์แท้*. กรุงเทพฯ : ชบาเงิน, 2555. 185 หน้า. ISBN 9786169046820
**มุสซา ซิลลา** (เกิด 15 มิถุนายน พ.ศ. 2532) เป็นนักฟุตบอลชาวกินีเชื้อสายโกตดิวัวร์ ในตำแหน่งกองกลาง

มุสซ่า ซิลลา เป็นที่รู้จักและมีชื่อเสียงโด่งดังในช่วงที่เล่นฟุตบอลให้กับสโมสรทหารบก และเคยได้รับรางวัลผู้เล่นต่างชาติยอดเยี่ยม ในฤดูกาล 2550 ก่อนจะย้ายไปเล่นให้กับสโมสรเมืองทองฯ ยูไนเต็ด และคว้าแชมป์ไทยพรีเมียร์ลีกได้ในฤดูกาล 2552 
หลังจากนั้นเขาย้ายไปเล่นให้บางกอกกล๊าส ,บีบีซียู เอฟซี และย้ายมาเล่นในระดับดิวิชั่น 1 กับพัทยา ยูไนเต็ดและภูเก็ต เอฟซี

ประวัติ
-------

มุสซา ซิลล่า เกิดเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2528 ที่สาธารณรัฐโกตดิวัวร์ โดยมีแม่เป็นชาวโกตดิวัวร์ และมีพ่อเป็นชาวกินี เขาเริ่มเล่นฟุตบอลจากการเข้าสู่ทีมระดับเยาวชนของสโมสรแอธเลติโก เดอ โกลีอาห์ ซึ่งเป็นสโมสรประจำเมืองโคนาครี ในประเทศกินี

การเล่นฟุตบอล
-------------

มุสซา ย้ายมาเล่นฟุตบอลในลีกของประเทศประเทศโกตดิวัวร์ กับทีม *เอกอล เดอ ฟุตโบล เยโอ มาร์เซียล (อีเอฟวายเอ็ม)* แต่เล่นได้ไม่นานการเล่นฟุตบอลในทวีปแอฟริกาของเขาต้องปิดฉากลง เมื่อเขาต้องย้ายถิ่นฐานตามพี่ชายที่มาทำงานในกรุงเทพ

### ทหารบก

หลังจากมุสซา เดินทางมายังประเทศไทย เขาเล่นฟุตบอลข้างถนนไปวันๆอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งพันตรี วัชรกร อันทะคำภู ที่ขณะนั้นเป็นนักเตะของสโมสรทหารบกได้มาเห็นเขาเล่นฟุตบอลอยู่กับกลุ่มคนไทยบริเวณสนามศุภชลาศัยแล้วรู้สึกประทับใจ จึงได้ชักชวนให้เข้ามาร่วมทีมทหารบก

มุสซา ซิลลา ในวัย 20 ปี ผ่านการทดสอบฝีเท้าและได้เล่นฟุตบอลอาชีพในประเทศไทยเป็นครั้งแรกกับสโมสรทหารบก ยุคที่มีพลตรี อำนาจ เฉลิมเชาวลิต อดีตกัปตันทีมชาติไทยเป็นผู้ฝึกสอน ในไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2549 โดยได้เบอร์เสื้อหมายเลข 5 และเพียงฤดูกาลแรกเขาก็เป็นที่จดจำของแฟนบอล จากการกระโดดตีลังกายิงลูกจักรยานอากาศเข้าประตูไปอย่างสวยงามในการแข่งขันไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก นัดที่เปิดบ้านเอาชนะสโมสรการท่าเรือแห่งประเทศไทย ไป 3-0 เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ที่สนามกีฬากองทัพบก  และเป็นผู้เล่นในแผงมิดฟิลด์ที่ทำผลงานได้อย่างโดดเด่น จนพาสโมสรทหารบกที่เพิ่งเลื่อนชั้นขึ้นมาเล่นในลีกสูงสุด จบฤดูกาลด้วยอันดับ 6 อย่างเหนือความคาดหมาย

ฤดูกาล 2550 มุสซา ยังคงทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยม โดยยิงประตูในไทยแลนด์พรีเมียร์ลีกจากตำแหน่งมิดฟิลด์ได้ 3 ประตู และพาทีมจบฤดูกาลด้วยอันดับที่ 5 พร้อมกับคว้ารางวัลนักฟุตบอลต่างชาติยอดเยี่ยมไปครอง 

ต่อมาในฤดูกาล 2551 สโมสรได้แต่งตั้งให้พันตรี วัชรกร อันทะคำภู เป็นผู้เล่นและผู้ฝึกสอน แต่ผลงานของสโมสรกลับย่ำแย่จนหล่นไปอยู่ท้ายตาราง โดยสโมสรได้ให้พลตรี อำนาจ เฉลิมเชาวลิต กลับมาคุมทีมอีกครั้งแต่ผลงานของทีมก็ยังไม่ดีขึ้น และถึงขนาดตกชั้นเมื่อจบฤดูกาล

### เมืองทอง ยูไนเต็ด

เมืองทองยูไนเต็ด ทีมน้องใหม่ในฤดูกาล 2552 คว้าตัวมาร่วมทีมซึ่งทำผลงานได้ดี จากการลงสนาม 40 นัดสามารถยิงได้ 1 ประตู และย้ายไปช่วงเลค 2 ของฤดูกาล 2553

### ภูเก็ตเอฟซี

เดือนมกราคม พ.ศ. 2558 มุสซา ซิลลา ย้ายมาร่วมทีมภูเก็ต เอฟซี ในระดับดิวิชั่น 1 โดยได้เบอร์เสื้อหมายเลข 6 และลงเล่นภายใต้การคุมทีมของทรงยศ กลิ่นศรีสุข 

มุสซาลงสนามให้ทีมเป็นนัดแรกเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ในการแข่งขันลีกดิวิชั่น 1 ที่บุกไปชนะตราด เอฟซี 1-0 ที่สนามกีฬากลางจังหวัดตราด

ผลงาน
-----

**ทหารบก**

* **รางวัลนักฟุตบอลต่างชาติยอดเยี่ยม** : ฤดูกาล 2550

**เมืองทองฯ ยูไนเต็ด**

* ไทยพรีเมียร์ลีก 2552 : แชมป์
* ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ก. ครั้งที่ 75 : 2553

รางวัลส่วนตัว
* **ผู้ทำประตูสูงสุด**ในไทยลีก 2: 2551 (18 ประตู)

อ้างอิง
-------



1. ↑  ชีวประวัติ มุสซา ซิลลา
**ควิก-อี-มาร์ท** (อังกฤษ: Kwik-E-Mart) เป็นร้านสะดวกซื้อในการ์ตูนซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง เดอะซิมป์สันส์ ควิก-อี-มาร์ทเป็นเหมือนร้านค้าที่ล้อเลียนและสร้างภาพเหมารวมของร้านสะดวกซื้อในอเมริกา ทั้ง เซเว่น อีเลฟเว่น และ วาวา อิงค์ ตามในเนื้อเรื่อง ร้านควิก-อี-มาร์ท ขึ้นชื่อว่าขายของในราคาแพงและคุณภาพต่ำ ร้านค้าบริหารงานโดยตัวละครชาวอินเดีย-อเมริกา ชื่อ อาปู นหะสปีมเปติโลน นับตั้งแต่การปรากฏตัวครั้งแรกในตอน "เดอะเทลล์เท็ลเฮด" (The Telltale Head) ร้านนี้ก็กลายมาเป็นสถานที่หลักใน *เดอะซิมป์สันส์* โดยตลอด

เมื่อกรกฎาคม 2007 ร้านเซเว่น อีเลฟเว่น 11 สาขาในสหรัฐและแคนาดา ถูกแปลงโฉมใหม่เป็นร้านควิก-อี-มาร์ท ตามแบบฉบับในการ์ตูน เพื่อเป็นการโปรโมทภาพยนตร์ เดอะซิมป์สันส์มูฟวี่

ตามเนื้อเรื่องแล้ว ร้านควิค-อี-มาร์ท จำหน่ายสินค้าในราคาแพงเป็นพิเศษ รวมถึงสินค้ายอดนิยมตลอดกาล "สควิชชี่" (Squishee) ซึ่งเป็นการล้อเลียนสินค้าของเซเว่นอีเลเว่น "สเลอร์ปี้" เนื่อเรื่องเคยกล่าวว่าร้านควิค-อี-มาร์ท เริ่มก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในแถบหิมาลัย ปัจจุบันในเรื่อง ร้านนี้บริหารโดยอาปู และน้องชาย สัญชัย ทั้งคู่เป็นรูปเหมารวมของพนักงานร้านค้าที่มีเชื้อสายต่างชาติผสมอเมริกา อาปูขายสินค้าที่ปนเปื้อน ไร้คุณภาพ เช่น นมบูดและเนื้อสัตว์เน่าเสียในร้าน ร้านยังเคยโดนปล้นค่อนข้างหลายครั้ง ทำให้อาปูเองก็เคยโดนยิงบางครั้งในตลอดซีรีส์

อ้างอิง
-------

1. ↑  คำแปลภาษาไทยใน The Simpsons: Tapped Out
2. 1 2  Turner 2004, p. 330.
3. 1 2 3 4  Daniels, Greg; Kirkland, Mark (1994-02-10). "Homer and Apu". *The Simpsons*. ฤดูกาล 05. ตอน 13. Fox.
4. ↑  McGrath, Dan; Lynch, Jeffrey (1993-11-18). "Boy-Scoutz N the Hood". *The Simpsons*. ฤดูกาล 05. ตอน 08. Fox.
5. ↑  O'Donnell, Steve; Moore, Steven Dean (1998-02-08). "The Joy of Sect". *The Simpsons*. ฤดูกาล 09. ตอน 13. Fox.
6. ↑  Gould, Dana; Michels, Pete (2002-05-22). "Poppa's Got a Brand New Badge". *The Simpsons*. ฤดูกาล 13. ตอน 22. Fox.
7. ↑  Omine, Carolyn; Kruse, Nancy (2005-05-08). "A Star Is Torn". *The Simpsons*. ฤดูกาล 16. ตอน 18. Fox.

บรรณานุกรม

* Turner, Chris (2004). *Planet Simpson: How a Cartoon Masterpiece Documented an Era and Defined a Generation*. Foreword by Douglas Coupland. (1st ed.). Toronto: Random House Canada. ISBN 978-0-679-31318-2. OCLC 55682258.
**วิชัย ชูธรรม** เป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย สืบต่อจากธง แจ่มศรี เมื่อปี 2553 แม้ปัจจุบันพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยจะไม่ได้จดทะเบียนเป็นพรรคการเมือง แต่ก็ยังมีการทำกิจกรรมและเคลื่อนไหวในลักษณะ "ปิดลับ"

ประวัติ
-------

วิชัย ชูธรรม หรือ สหายเล่าเซ้ง จบการศึกษานิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เดินทางเข้าสู่ชนบทในปี 2504 โดยพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยส่งเขาไปทำงานมวลชนที่ อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก ซึ่งเป็นถิ่นฐานของชนเผ่าม้ง จนสามารถสร้างเขตงานปฏิวัติในนาม "เขตภูหินร่องกล้า"

เขาได้รับเลือกให้เป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย แทนธง แจ่มศรี ที่ลาออกจากตำแหน่งเมื่อปี 2553 และธง แจ่มศรี พร้อมสหายจึงไปจัดตั้งพรรคประชาธิปไตยประชาชนไทย" (พปท.) และมีการเคลื่อนไหวแบบ "ปิดลับที่สุด"

ในปี 2561 เขาให้สัมภาษณ์สื่อต่างประเทศว่า "ชาวคอมมิวนิสต์ไทยยุติการต่อสู้ด้วยอาวุธอย่างสิ้นเชิง หากมีเงื่อนไขก็พร้อมจะลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส."

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปี่กลองเร้าใจ "คอมมิวนิสต์ไทย" พร้อมลงเลือกตั้ง?
2. ↑  "คอมมิวนิสต์-เหลือง"กับ"คอม(มิชชั่น)มาหน่อย-แดง"!
3. ↑  "คอมมิวนิสต์ไทย" บนเส้นทางรัฐสภา?

| ก่อนหน้า |  | วิชัย ชูธรรม |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ธง แจ่มศรี** |  |  **เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย** (2553 - ปัจจุบัน) |  | **อยู่ในตำแหน่ง** |
**หนองหานหลวง** เป็นหัวเมืองหลักทางเหนือของอาณาจักรขอมในสมัยนั้น สันนิษฐานน่าจะเป็นเมืองประเทศราชเช่นเดียวกับ พิมาย หรือละโว้ ของอาณาจักรขอม ซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองที่เมืองพระนคร(นครธม) เมืองหนองหานหลวงมีเขียนบันทึกไว้ใน ตำนานอุรังคธาตุ ในตอนที่สร้างองค์พระธาตุพนม จังหวัดนครพนมตอนหนึ่งว่า

"*...เมื่อพระพุทธองค์เสด็จปรินิพพานแล้ว มัลลกษัตริย์ทั้งหลายได้ถวายพระเพลิงพระสรีระ แต่ไม่สำเร็จ จนเมื่อพระมหากัสสปะมาถึงได้อธิษฐานว่า พระธาตุองค์ใดที่จะอัญเชิญไปประดิษฐานที่ภูกำพร้า ขอพระธาตุองค์นั้นเสด็จมาอยู่บนฝ่ามือ ดังนี้แล้ว พระอุรังคธาตุ ก็เสด็จมาอยู่บนฝ่ามือขวาของพระมหากัสสปะ ขณะนั้นไฟธาตุก็ลุกขึ้นโชติช่วง เผาพระสรีระได้เองเป็นอัศจรรย์ เมื่อถวายพระเพลิงและแจกพระบรมสารีริกธาตุเสร็จเรียบร้อยแล้ว พระมหากัสสปะพร้อมด้วยพระอรหันต์ 500 องค์ ก็ได้อัญเชิญพระอุรังคธาตุ มาทางอากาศ แล้วมาลงที่ดอยแท่น (ภูเพ็กในปัจจุบัน) จากนั้นได้ไปบิณฑบาตที่* เมืองหนองหานหลวง *เพื่อบอกกล่าวแก่พญาสุวรรณพิงคาระ ตำนานตอนนี้ตรงกับตำนานพระธาตุเชิงชุม และพระธาตุนารายณ์เจงเวง ซึ่งมีรายละเอียดอยู่แล้ว*

*เมื่อพญาทั้ง 5 ซึ่งอยู่ ณ เมืองต่าง ๆ อันได้แก่ พญานันทเสน แห่งเมืองศรีโคตบูร พญาจุลณีพรหมทัต พญาอินทปัตถนคร พญาคำแดง แห่งเมืองหนองหานน้อย และพญาสุวรรณพิงคาระ แห่งเมืองหนองหานหลวง ได้พากันปั้นดินดิบก่อแล้วเผาไฟ ตามคำแนะนำของพระมหากัสสปะ แบบพิมพ์ดินกว้างยาวเท่ากับฝ่ามือพระมหากัสสปะ*

*ครั้นปั้นดินเสร็จแล้วก็พากันขุดหลุมกว้าง 2 วา ลึก 2 ศอก เท่ากันทั้ง 4 ด้าน เมื่อก่อดินขึ้นเป็นรูปเตา 4 เหลี่ยม สูง 1 วา โดยพญาทั้ง 4 แล้ว พญาสุวรรณภิงคาระก็ได้ก่อส่วนบน โดยรวมยอดเข้าเป็นรูปฝาปารมีสูง 1 วา รวมความสูงทั้งสิ้น 2 วา แล้วทำประตูเตาไฟทั้ง 4 ด้าน เอาไม้จวง จันทน์ กฤษณา กระลำพัก คันธรส ชมพู นิโครธ และไม้รัง มาเป็นพื้น ทำการเผาอยู่ 3 วัน 3 คืน เมื่อสุกแล้วจึงเอาหินหมากคอยกลางโคก มาถมหลุม เมื่อสร้างอุโมงค์ดังกล่าวเสร็จแล้ว พญาทั้ง 5 ก็ได้บริจาคของมีค่าบรรจุไว้ในอุโมงค์เป็นพุทธบูชา*

*จากนั้น พระมหากัสสปะ ก็ได้อัญเชิญพระอุรังคธาตุ เข้าบรรจุภายในที่อันสมควร แล้วให้ปิดประตูอุโมงค์ไว้ทั้ง 4 ด้าน โดยสร้างประตูด้วยไม้ประดู่ ใส่ดาลปิดไว้ทั้ง 4 ด้าน แล้วให้คนไปนำเอาเสาศิลาจากเมืองกุสินารา1 ต้น มาฝังไว้ที่มุมเหนือตะวันออก แปลงรูปอัศมุขี (ยักษิณีหน้าเป็นม้า) ไว้โคนต้นเพื่อเป็นหลักชัยมงคลแก่บ้านเมืองในชมพูทวีป นำเอาเสาศิลาจากเมืองพาราณสี 1 ต้น ฝังไว้มุมใต้ตะวันออก แปลงรูปอัศมุขีไว้โคนต้น เพื่อหมายมงคลแก่โลก นำเอาเสาศิลาจากเมืองตักศิลา 1 ต้น ฝังไว้มุมเหนือตะวันตก พญาสุวรรณพิงคาระให้สร้างรูปม้าอาชาไนยไว้ตัวหนึ่ง หันหน้าไปทางทิศเหนือ เพื่อแสดงว่าพระบรมธาตุเสด็จออกมาทางทิศทางนั้น และพระพุทธศาสนาจักเจริญรุ่งเรืองจากเหนือเจือมาใต้ พระมหากัสสปะให้สร้างม้าพลาหกไว้ตัวหนึ่ง คู่กัน หันหน้าไปทางทิศเหนือ เพื่อเป็นปริศนาว่า พญาศรีโคตบูรจักได้สถาปนาพระอุรังคธาตุไว้ตราบเท่า 5,000 พระวัสสา เกิดทางใต้และขึ้นไปทางเหนือ เสาอินทขีล ศิลาทั้ง 4 ต้น ยังปรากฏอยู่ 2 ต้น ทางทิศตะวันออก ส่วนอีก 2 ต้น ได้ก่อหอระฆังหุ้มไว้ ส่วนม้าศิลาทั้ง 2 ตัว ก็ยังปรากฏอยู่ถึงปัจจุบัน...*"

จากตำนานอุรังคธาตุ พอหมดสมัยของพระยาสุวรรณภิงคาระ กษัตริย์องค์ต่อมาคงปกครองเรื่อยมา แต่ไม่มีบทบาทเท่าพระยาสุวรรณภิงคาระ ไม่ก็เกิดสงคราม หรือก็อาจเกิดภัยธรรมชาติจนทำให้ต้องอพยพไปที่อื่น อาจจะเป็นเพราะสาเหตุใดสาเหตุหนึ่งก็เป็นได้ จึงทำให้เมืองหนองหานหลวงร้าง และขาดหายไปจากประวัติศาสตร์ช่วงหนึ่ง เหลือเพียงชุมชนเล็กๆที่ไม่มีบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์เท่านั้น

อ้างอิง
-------
**วัดกุฎิ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเพชรบุรีฝั่งตะวันออก ในตำบลท่าแร้ง อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี

วัดกุฎิ หรือ **วัดกุฎิท่าแร้ง** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2118 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2529 เดิมวัดนี้ได้สร้างกุฏิเป็นที่สำหรับพระภิกษุอยู่อาศัยปฏิบัติธรรมโดยสันโดษไม่ได้อยู่รวมกันเป็นหมู่กุฏิจึงได้ชื่อวัดกุฏิ มีการปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่สมัยรัตนโกสินทร์ตามที่ปรากฏใน *นิราศเมืองเพชร* ของสุนทรภู่ ความว่า

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ๏ ถึงอารามนามที่กุฎีทอง |  | ดูเรืองรองรุ่งโรจน์โบสถ์วิหาร |
| ริมอารามข้ามน้ำทำตะพาน |  | นมัสการเดินมาในวารี |

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ (หลังเก่า) มีหน้าบันไม้แกะสลักเป็นรูปใบไม้ ดอกไม้ประดับด้วยกระจกสีที่มีความงดงาม สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย รอบอุโบสถมีเสมาคู่หินทราย พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย เจดีย์รายตั้งอยู่ภายในกำแพงแก้ว ด้านหน้าอุโบสถ 3 องค์ ด้านหลัง 4 องค์ ส่วนใหญ่เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ทรวดทรงสมัยอยุธยาตอนปลายลงมา หมู่กุฏิสงฆ์เรือนไทยฝาไม้ปะกน หลังคามุงกระเบื้อง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญทรงไทยประยุกต์สองชั้น หอไตรเป็นอาคารไม้ยกพื้นสูงสองชั้น ศาลาท่าน้ำ (ไม้) 3 หลัง และหอระฆัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกุฎิ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  กรมศิลปากร. "วัดกุฎิ" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 23 กรกฎาคม 2566. เข้าถึงจาก
3. ↑  "หน้าบันไม้แกะสลักพระอุโบสถ วัดกุฏิ (ท่าแร้ง)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดกุฎิ (ท่าแร้ง)" (PDF). กรมศิลปากร.
**แดนนี่ คิด** หรือ **ฟลอเรนซิโอ โซเลนเต** เป็นนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2474 สถิติการชก 91 ครั้ง ชนะ 43 (น็อค 15)เสมอ 14 แพ้ 34

ประวัติ
-------

คิดขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2495 ชนะคะแนน ลาร์รี อันเกเลส ที่ ฟิลิปปินส์ เขาขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งชนะคะแนน ดอมมี เออร์ซัว ก่อนจะได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทเมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2497 ชนะน็อค ฮิโตชิ มิซาโกะ ได้แชมป์มาครอง ป้องกันแชมป์ไว้ได้ 1 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์เมื่อ 15 เมษายน พ.ศ. 2498 แพ้คะแนน แทนนี แคมโป จากนั้น คิดได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทเมื่อ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2498 ชนะคะแนน ฮิโตชิ มิซาโกะ ที่ญี่ปุ่นได้แชมป์มาครอง ในปีเดียวกันนี้ คิดมาชกกับจำเริญ ทรงกิตรัตน์ที่กรุงเทพฯ และเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป และได้ไปชกนอกรอบกับปาสคาล เปเรซที่อาร์เจนตินา ซึ่งเป็นฝ่ายแพ้คะแนนอีก คิดป้องกันแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทได้ 2 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์ประเทศญี่ปุ่นรุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 ชนะคะแนน เคอิชิ โกมูโระ ได้แชมป์มาครอง และป้องกันแชมป์ไว้ได้ 1 ครั้ง จากนั้น ได้ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 16 พฤศจิกายน พงศ. 2499 เสมอกับลิตเติล เซซาร์ ไม่ได้แชมป์ ตอมาคิดได้มาชิงแชมป์ OPBF รุ่นลายเวทที่ว่างในไทย เมื่อ 6 มกราคม พ.ศ. 2500 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน โผน กิ่งเพชร ไม่ได้แชมป์ 

หลังจากนั้น คิดยังคงชกมวยต่อมา และเริ่มเดินทางไปชกที่สหรัฐบ่อยขึ้น จนได้ชิงแชมป์รัฐแคลิฟอร์เนียเมื่อ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2502 ชนะคะแนน ดไวท์ ฮอว์กินส์ ได้แชมป์มาครอง และได้ชิงแชมป์ทวีปอมเริกาเหนือรุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2502 ชนะคะแนน โจอี เมเดล ได้แชมป์มาครองอีกเส้น จากนั้นคิดยังคงชกมวยอย่างต่อเนื่อง โดยจะชกในสหรัฐ บราซิล เม็กซิโก และอาร์เจนตินาเป็นส่วนใหญ่ แต่ไม่มีโอกาสได้ชิงแชมป์โลก เขาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 แพ้น็อค ริชาร์ด ซู ยก 9 ที่สหรัฐ จากนั้นก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท (2497)
* แชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวท(2498 – 2499)
	+ ชิง 24 มิถุนายน 2498 ชนะคะแนน ฮิโตชิ มิซาโกะ ที่ ญี่ปุ่น
	+ ป้องกันครั้งที่ 1, 7 ธันวาคม 2498 ชนะคะแนน กู้น้อย วิถีชัย ที่ ฟิลิปปินส์
	+ เสียแชมป์, 29 มีนาคม 2499 แพ้คะแนน ฮิโตชิ มิซาโกะที่ ญี่ปุ่น
* แชมป์ญี่ปุ่นรุ่นแบนตัมเวท (2499)
* แชมป์ทวีปอเมริกาเหนือรุ่นแบนตัมเวท (2502)
	+ ชิง, 24 กันยายน 2502 ชนะคะแนน โฮเซ่ เมเดล ที่สหรัฐ
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวท 6 มกราคม 2500 แพ้คะแนน โผน กิ่งเพชร ที่ กรุงเทพฯ

อ้างอิง
-------


* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
**วัดอ่างทองวรวิหาร** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแก้ว อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง อยู่ข้างศาลากลางจังหวัดอ่างทอง หรือตรงข้ามโรงเรียนอนุบาลวัดอ่างทอง

กรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 เดิมเป็นวัดราษฎร์ 2 วัด คือวัดโพธิ์ทองและวัดโพธิ์เงิน ต่อมา พ.ศ. 2443 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จทางชลมารคได้ทอดพระเนตรเห็นวัดทั้งสองนี้จึงมีพระราชดำริให้รวมเป็นวัดเดียวกัน พระราชทานนามว่า "วัดอ่างทอง"

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระอุโบสถซึ่งสร้างขึ้นใหม่ระหว่าง พ.ศ. 2499–2500 แทนอุโบสถหลังเดิมที่สร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2445 พระอุโบสถหลังใหม่เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน พระเจดีย์ทรงระฆังแปดเหลี่ยมประดับกระจกสี บรรจุพระบรมสารีริกธาตุประดิษฐานอยู่บริเวณพระอุโบสถ หมู่กุฏิทรงไทย หอระฆังคู่อยู่หน้ากุฏิไม้สักทรงไทย และอาคารโรงเรียนปริยัติธรรมสโมสร เป็นสถาปัตยกรรมประยุกต์แบบตะวันตกทรงปั้นหยา ก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2461 โดยพระโพธิวงศาจารย์ (แผ้ว)

ปูชนียวัตถุ คือ พระประธานในพระอุโบสถสร้างด้วยก่ออิฐถือปูน เป็นพระปางมารวิชัย สร้างมาคู่กับวัดมาแต่แรก มีลักษณะที่ไม่ถูกสัดส่วน เอนไปทางตะวันตกเฉียงเหนือจนใกล้โค่น ภายหลังชาวบ้านได้ร่วมกันหล่อพระประธานขึ้นใหม่ด้วยโลหะเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 1.42 เมตร สูง 2.00 เมตร แต่ภายหลังที่หล่อพระประธานองค์ใหม่เสร็จ พระประธานองค์เก่ากลับตั้งตรงขึ้นได้อย่างน่าอัศจรรย์ ตั้งตรงได้ดิ่งกับฉัตรที่เหนือพระเศียรพอดี ประชาชนต่างพาเลื่อมใสมากยิ่งขึ้น จนทำการปฏิสังขรณ์ขึ้นอีก โดยทำแท่นให้แข็งแรงและลงรักปิดทองจนเป็นที่เรียบร้อย ส่วนพระประธานองค์ใหม่ ได้นำขึ้นประดิษฐานไว้ตอนหน้าพระองค์เดิม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอ่างทองวรวิหาร". กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด สำนักงานจังหวัดอ่างทอง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-24. สืบค้นเมื่อ 2021-08-24.
2. ↑  "วัดอ่างทองวรวิหาร". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
หอคอยกระเรียนเหลือง
**หอคอยกระเรียนเหลือง** (อังกฤษ: Yellow Crane Tower) หรือ **หอคอยหวงเฮ่อ** (จีนตัวย่อ: 黄鹤楼; จีนตัวเต็ม: 黃鶴樓; พินอิน: *Huánghè Lóu*) เป็นหอคอยแบบธรรมเนียมจีนตั้งอยู่ในนครอู่ฮั่น หอคอยหลังปัจจุบันสร้างขึ้นในระหว่างปี 1981-1985 แต่หอคอยนี้เคยมีอยู่มาก่อนในหลายรูปนับตั้งแต่ปี 223 หอคอยปัจจุบันมีความสูง 51.4 m (169 ft) บนพื้นที่ 3,219 m2 (34,650 sq ft) ตั้งอยู่บนเขางู (蛇山) หนึ่งกิโลเมตรจากที่เคยตั้งหอคอยหลังเดิม ริมแม่น้ำแยงซี หอคอยนี้ยังเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในลัทธิเต๋า ว่ากันว่า หลี่ว์ ต้งปิน ได้เดินทางสู่สวรรค์จากที่นี่

ประวัติศาสตร์
-------------

แผนที่และบันทึกว่าด้วยจังหวัดและมณฑลของหยวนเหอ เขียนขึ้นราว 600 ปี หลังการก่อสร้างหอคอย ระบุว่านับตั้งแต่ซุน กวน ปฐมกษัตริย์แห่งอู่ตะวันออก สร้างป้อม Xiakou ขึ้นในปี 223 และสร้างหอคอยขึ้นตรงจุดที่เป็นเขื่อนกระเรียนเหลือง ซึ่งกลายมาเป็นที่มาของชื่อหอคอย

หอคอยถูกทำลายไปรวม 12 ครั้ง ทั้งจากเพลิงไหม้และจากสงคราม ในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง และได้รับการซ่อมแซมรวม 10 วาระ หอคอยหลังสุดท้ายที่จุดที่ตั้งหอคอยหลังเดิมสร้างขึ้นในปี 1868 และทำลายลงไปในปี 1884 ต่อมาในปี 1907 ได้มีการสร้างหอคอยหลังใหม่ขึ้นใกล้กับจุดที่ตั้งหอคอยหลังเดิม จาง จื้อตง เสนอชื่อ '奧略樓' (หอคอยเอ้าลี่ว์) สำหรับหอคอยหลังใหม่นี้ รวมถึงยังได้เขียนโคลงคู่ถึง ในปี 1957 สะพานอู่ฮั่นแยงซีได้สร้างขึ้นโดยที่โครงรับน้ำหนักข้างหนึ่งของสะพานสร้างอยู่บนจุดที่จะเป็นหอคอยกระเรียนเหลือง ในปี 1981 รัฐบาลนครอู่ฮั่นได้เริ่มก่อสร้างหอคอยขึ้นใหม่อีกครั้งที่จุดใหม่ ห่างไปราว 1 km (0.62 mi) จากจุดเดิม หอคอยหลังใหม่นี้สร้างเสร็จในปี 1985

อ้างอิง
-------

1. ↑  Images of the Immortal: The Cult of Lü Dongbin at the Palace of Eternal Joy by Paul R. Katz, University of Hawaii Press, 1999, page 80
2. ↑  元和郡縣圖志 卷第二十七 [Yuanhe Maps and Records of Prefectures and Counties, Chapter 27] (ภาษาจีนตัวเต็ม). Chinese Text Project. สืบค้นเมื่อ 30 December 2017. 州城本夏口城，吳黃武二年[223]，城江夏以安屯戍地也。城西臨大口，西南角因磯為樓，名黃鶴樓。
3. ↑  Li, Jifu (李吉甫; He, Cijun (賀次君) (1983). 元和郡縣圖志 [Yuanhe Maps and Records of Prefectures and Counties]. 中國古代地理總志叢刊. Beijing: Zhonghua Book Company.
4. ↑  两副楹联两座楼. 光绪三十三年（1907），张之洞由湖广总督任内奉召进京任军机大臣。湖北学界为了表示纪念他，在被焚的同治黄鹤楼的故址附近，修了一座"风度楼"，接着遵照张之洞的意见，改名为"奥略楼"。第二年，张氏为它题了一副楹联："昔贤整顿乾坤，缔造多从江汉起；今日交通文轨，登临不觉亚欧遥。"{...}Aoliaolou Hall
5. ↑  Fang Wang (14 April 2016). *Geo-Architecture and Landscape in China's Geographic and Historic Context: Volume 1 Geo-Architecture Wandering in the Landscape*. Springer. pp. 43–. ISBN 978-981-10-0483-4.
ตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก
หน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ *หยาง (楊)*

**เอียวหอง** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **หยาง เฟิง** (จีน: 楊鋒; พินอิน: *Yáng Fēng*) เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนเรื่อง*สามก๊ก*ในศตวรรษที่ 14 เป็นชาวเผ่าลำมัน นายถ้ำของถ้ำงินติสัน 

เอียวหองเป็นตัวละครสมมติในนวนิยาย*สามก๊ก* ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

ในนิยาย*สามก๊ก*
---------------

เอียวหองปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยาย*สามก๊ก*ตอนที่ 89 เอียวหองเป็นนายถ้ำของชนเผ่าลำมัน (南蠻 *หนานหมาน*) ที่ถ้ำงินติสัน (銀冶洞 *อิ๋นเหย่ต้ง*) มีถ้ำภายใต้การปกครอง 21 ถ้ำ

เอียวหองได้รับการปฏิบัติด้วยความกรุณาจากจูกัดเหลียงผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊ก พี่น้องลูกหลานของเอียวหองก็ต่างก็ได้รับพระคุณของจูกัดเหลียงที่ไว้ชีวิต เอียวหองแสร้งทำเป็นพาบุตรชายห้าคนพร้อมด้วยทหารสามหมื่นนายไปช่วยเบ้งเฮ็กในการรบกับจ๊กก๊ก เบ้งเฮ็ก เบ้งฮิว และโต้สู้ไต้อ๋องเชื่อว่าเอียวหองนำกำลังเสริมมาช่วยพวกตนจริง จึงจัดงานเลี้ยงให้กับเอียวหองและบุตรชาย เอียวหองขอนำเหล่าหญิงชาวลำมันที่ติดตามมาในทัพด้วยให้ออกมาแสดงรำดาบกับโล่เพื่อสร้างความบันเทิงในงานเลี้ยง บุตรชายสองคนของเอียวหองเข้าไปนำจอกสุราให้เบ้งเฮ็กและเบ้งฮิว ทันใดนั้นเอียวหองก็ตะโกนเสียงดัง บุตรชายของเอียวหองทั้งสองก็จับตัวเบ้งเฮ็กและเบ้งฮิวลงจากที่นั่ง ส่วนเอียวหองจับตัวโต้สู้ไต้อ๋องได้ หญิงชาวลำมันในทัพเอียวหองก็เข้าล้อมที่จัดงานเลี้ยงไว้ เอียวหองนำตัวทั้งหมดไปให้จูกัดเหลียง ถือเป็นการถูกจับตัวเป็นครั้งที่ 5 ของเบ้งเฮ็ก 

จูกัดเหลียงมอบรางวัลให้แก่เอียวหองและบุตรชายรวมถึงทหารลำมันจากความชอบที่จับตัวเบ้งเฮ็ก เอียวหองและคนอื่น ๆ คำนับขอบคุณและลาจากไป

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
* รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก

หมายเหตุ
--------

1. ↑  ตรงกับ*สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน)* ตอนที่ 69

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "สามก๊ก ตอนที่ ๖๙". *วัชรญาณ*. สืบค้นเมื่อ August 9, 2023.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
2. ↑  *สามก๊ก* (*ซันกั๋วเหยี่ยนอี้*) ตอนที่ 89.

* ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). *สามก๊ก* (*ซันกั๋วเหยี่ยนอี้*).
พิกัดภูมิศาสตร์: 55°42′53″N 37°36′6.7″E﻿ / ﻿55.71472°N 37.601861°E﻿ / 55.71472; 37.601861

เคานต์ **อะเลคซันดร์ เปโตรวิช ตอร์มาซอฟ** (รัสเซีย: Алекса́ндр Петро́вич Торма́сов; 22 สิงหาคม ค.ศ. 1752 – 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1819) เป็นนายพลชาวรัสเซียที่มีชื่อเสียงในช่วงสงครามนโปเลียน

ชีวิตช่วงต้น
------------

อะเลคซันดร์ ตอร์มาซอฟ เกิดวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1752 ในครอบครัวชนชั้นสูงของรัสเซีย เมื่ออายุสิบขวบ เขาเข้ารับราชการในฐานะมหาดเล็กเกียรติยศ จากนั้น เมื่ออายุ 20 ปีใน ค.ศ. 1772 เขาเริ่มราชการทหารในฐานะนายร้อยแห่งกองทหารราบวิยัตกา ภายในไม่กี่สัปดาห์เขาได้เข้าร่วมกับเจ้าหน้าที่ของยาคอฟ บรูซ ในฐานะนายทหารผู้ช่วย สามปีต่อมาตอร์มาซอฟได้ก่อตั้งและเป็นหัวหน้าของแชเซอร์ฟินแลนด์โดยมียศพันโท ครั้นในปี ค.ศ. 1782 เจ้าชายโปติออมกินได้มีพระบัญชาให้เขาปฏิบัติการทางทหารในคาบสมุทรไครเมีย หลังจากนั้น ตอร์มาซอฟได้บัญชาการกองทหารม้าดอลแมตสกีบนฐานที่เขาก่อตั้ง และเป็นผู้นำกองทหารม้าเบาอเล็กซานเดรียนโดยมียศพันเอก

ช่วงเวลาที่เป็นนายพล
--------------------

ในปี ค.ศ. 1788–1791 เขาเข้ามามีส่วนร่วมในสงครามรัสเซีย-ตุรกี โดยทำหน้าที่ทหารที่การล้อมโอชาคอฟรวมทั้งการบุกแม่น้ำดานูบ และได้รับการเลื่อนยศเป็นพลตรีเมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1791 เขาสั่งให้ทหารม้าปีกซ้ายทำการโจมตีอย่างรุนแรงที่มาชิน ซึ่งเขาได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เซนต์จอร์จชั้นที่ 3 ส่วนในปี ค.ศ. 1792 ถึง 1794 เขาประสบความสำเร็จในการต่อต้านเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย ระหว่างสงครามโปแลนด์–รัสเซีย ค.ศ. 1792 และการก่อการกำเริบกอชชุชกอ โดยการสั่งแนวขบวนทหารภายใต้ซูโวรอฟในการโจมตีที่ปราก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mikaberidze 2005, p. 401.

แหล่งที่มา
----------

* Mikaberidze, Alexander (2005). *Russian Officer Corps of the Revolutionary and Napoleonic Wars*. Casemate Publishers. ISBN 978-1611210026.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แม่แบบ:RBD
* Dictionary of Russian Generals
รูเล็ตต์กำลังหมุนพร้อมลูกบอล
**รูเล็ตต์** (อังกฤษ: roulette หรือบางครั้งเรียกว่า rulet) เป็นเกมการพนันอย่างหนึ่ง มีรากศัพท์มาจากภาษาฝรั่งเศส ซึ่งให้ความหมายว่า "ล้อเล็ก ๆ" ผู้เล่นจะพนันผลของเกมเป็นตัวเลขเดี่ยว ๆ หรือช่วงของตัวเลข รวมถึงอาจพนันผลเลขคู่เลขคี่ หรือสีแดงสีดำก็ได้ วิธีการเล่นจะมีผู้หมุนวงล้อรูเล็ตและปล่อยลูกบอลให้วิ่งไปบนวงล้อนั้น ลูกบอลจะตกลงไปอยู่ในช่องใดช่องหนึ่งในที่สุดเพราะสูญเสียโมเมนตัม รูเล็ตโดยทั่วไปมี 37 ช่อง (ฝรั่งเศสและยุโรป) หรือ 38 ช่อง (อเมริกา) โดยจะมีสีและตัวเลขกำกับทุกช่อง

ประวัติ
-------

รูเล็ตต์คิดค้นโดยชาวฝรั่งเศสนามว่า แบลซ ปัสกาล ในศตวรรษที่ 17 แต่รู้จักอย่างแพร่หลายในฝรั่งเศสเมื่อศตวรรษที่ 18 เดิมรูปแบบรูเล็ตต์ในอดีตไม่ใช่รูปแบบที่เห็นกันในขณะนี้ เพราะได้มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบไปเรื่อย ๆ จนมีรูปแบบอย่างในปัจจุบัน

รูปแบบโต๊ะรูเล็ตต์
------------------

โต๊ะรูเล็ตต์มี 3 รูปแบบ แต่วิธีการเล่นไม่แตกต่างกัน

* ยุโรป

โต๊ะรูเล็ตต์แบบยุโรป มี 37 ช่อง
* อเมริกา

โต๊ะรูเล็ตต์แบบอเมริกามี 38 ช่อง เพิ่ม 00 อีกหนึ่งช่อง
* ฝรั่งเศส

อ้างอิง
-------

* Expectations for Roulette by Michael Schreiber, Wolfram Demonstrations Project, demonstrations.wolfram.com.
* The Possible Origins of Roulette Extract from Roulette – History and information, in Jean Boussac, *Encyclopaedia of Games*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**รูเล็ตต์**
เขาฉกรรจ์
**เขาฉกรรจ์** เป็นเขาในตำบลเขาฉกรรจ์ อำเภอเขาฉกรรจ์ จังหวัดสระแก้ว เป็นภูเขาหินปูนที่เกิดจากการยุบตัวของเปลือกโลก มีลักษณะเป็นภูเขา 3 ลูกเรียงต่อกัน โดยมีเขาฉกรรจ์เป็นภูเขาลูกใหญ่ที่สุดตั้งอยู่ตรงกลาง และมีเขามิ่งอยู่ด้านซ้ายกับเขาฝาละมีอยู่ด้านขวา ภายในเขาฉกรรจ์จึงเต็มไปด้วยถ้ำน้อยใหญ่มากมายถึง 72 ถ้ำ เช่น ถ้ำมืด ถ้ำหนุมาน ถ้ำเขาทะลุ ถ้ำมหาหิงส์ ถ้ำน้ำทิพย์ และถ้ำแก้วพลายชุมพล เขามีความยาวประมาณ 1.8–2 กิโลเมตร ปกคลุมด้วยป่าสวนรุกขชาติ เขามีความสูง 324 เมตร บนเขายังเป็นที่ตั้งของวัดถ้ำเขาฉกรรจ์

จากการสำรวจถ้ำโดยกรมศิลปากร พบร่องรอยหลักฐานโบราณวัตถุต่าง ๆ ได้แก่ เศษภาชนะดินเผาเนื้อหยาบเผาด้วยอุณหภูมิต่ำ เศษภาชนะดินเผาเนื้อแกร่งเผาด้วยอุณหภูมิสูง ชนิดเคลือบสีน้ำตาล เศียรพระพิมพ์ศิลปะเขมร-ลพบุรี เครื่องถ้วยเขมร เศษกระดูกสัตว์ เศษเถ้าถ่าน เบี้ยดินเผา 2 ชิ้น ด้านหนึ่งเรียบอีกด้านเป็นรอยขูดขีดเป็นร่องตารางสี่เหลี่ยมตลอดทั้งแผ่น ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 6 เซนติเมตร ลูกปัดหิน ลูกปัดดินเผาและลูกปัดแก้วสีต่าง ๆ เช่น เหลือง แดงส้ม เขียว น้ำเงิน ดำ เป็นต้น เป็นลูกปัดแบบอินโดแปซิฟิก สันนิษฐานว่าภายในถ้ำเคยเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ และมีผู้คนอยู่ต่อเนื่องมาจนถึงสมัยทวารวดีต่อถึงเขมรก่อนพระนคร

นาม "เขาฉกรรจ์" มีข้อสันนิษฐานและตำนานเกี่ยวข้องอยู่ 2 ฉบับ ตำนานฉบับแรก เป็นตำนานเกี่ยวข้องกับสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เล่าว่าสมเด็จพระนเรศวรให้ทหารมาฝึกปรือแถวบริเวณจังหวัดสระแก้วเพื่อจะสู้รบกับเขมร เมื่อมีการฝึกทหารเหล่านั้นพบว่าล้วนเป็นชายหนุ่มที่อยู่ในวัยกำยำ หรือวัยฉกรรจ์ส่วนตำนานฉบับที่สอง อ้างความเกี่ยวข้องกับสมเด็จพระเจ้าตากสิน กล่าวว่ากร่อนมาจากคำว่า "เขาฉอกัณฑ์" ซึ่งมีที่มาจากชื่อพิธีฉอกัณฑ์ อันเป็นพิธีตัดไม้ข่มนาม เชื่อกันว่าใน พ.ศ. 2310 สมเด็จพระเจ้าตากสินได้มาทำพิธีตัดไม้ข่มนามที่นี่ ก่อนทำศึกรวบรวมแผ่นดินกอบกู้บ้านเมือง จนสำเร็จและปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เขาฉกรรจ์". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. *อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย เล่ม ๒ (อักษร ก-ธ) ฉบับราชบัณฑิตยสภา*. พิมพ์ครั้งที่ ๔. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา, ๒๕๕๙. (แก้ไขปรับปรุงข้อมูลเมื่อ พ.ศ. ๒๕๖๓)
3. ↑  กรมศิลปากร. "เขาฉกรรจ์" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 22 สิงหาคม 2566. เข้าถึงจาก
4. ↑  กำพล จำปาพันธ์. "ร่องรอยอารยธรรมเขมรโบราณและสยามอโยธยาในเขตจังหวัดสระแก้ว". วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ.