recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**มีลีกา บ็อกดานอฟนา โยโววิช** หรือ **มิลลา โยโววิช** (อังกฤษ: Milla Jovovich; เกิด 17 ธันวาคม ค.ศ. 1975) เป็นนักแสดง นางแบบ นักดนตรี และนักออกแบบแฟชั่นชาวอเมริกัน เกิดในเคียฟโดยมีแม่เป็นชาวรัสเซียและพ่อเป็นชาวเซิร์บ ในอาชีพการทำงานของเธอ เธอมีผลงานแสดงในภาพยนตร์แนวนวนิยายวิทยาศาสตร์และแอ็กชันหลายเรื่อง ในทางดนตรีช่องวีเอชวัน เรียกเธอว่า "ราชินีผู้ครองความเจ๋ง"

โยโววิช เริ่มอาชีพนางแบบเมื่ออายุ 11 ปี เมื่อริชาร์ด เอเวดอนเลือกให้เธอเป็น 1 ในโฆษณาของเรฟลอน ใน "ผู้หญิงที่ไม่น่าลืมเลือนที่สุดในโลก" เธอยังทำงานในโฆษณาที่เป็นที่สร้างชื่ออื่นอย่าง เครื่องสำอางค์โลรีอัล, บานานารีพับบลิก, คริสเตียนดิออร์, ดอนนาคาแรน และเวอร์ซาเช ในปี 1988 เธอเริ่มงานแสดงอาชีพครั้งแรกในภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง *The Night Train to Kathmandu* และถัดมาปีเดียวกันเธอแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือเรื่อง *Two Moon Junction* หลังจากนั้นก็ปรากฏตัวเล็กน้อยในโทรทัศน์อย่างเช่น "Fair Exchange" (1989) และรับบทเป็นสาวฝรั่งเศส (ตอนเธออายุ 14 ปีในเวลานั้น) ใน *Married with Children* เธอเริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้นจากการแสดงภาพยนตร์รักเรื่อง *Return to the Blue Lagoon* (1991) ภาคต่อของภาพยนตร์ *The Blue Lagoon* เธอแสดงในภาพยนตร์เรื่อง *Dazed and Confused* ในปี 1993 แสดงร่วมกับเบน แอฟเฟล็ก และแมทธิว แม็คคอนาเฮย์ โยโววิชยังแสดงร่วมกับบรูซ วิลลิสในภาพยนตร์แนววิทยาศาสตร์เรื่อง *The Fifth Element* (1997) และต่อมารับบทใน *The Messenger: The Story of Joan of Arc* (1999) ในปี 2002 เธอแสดงในภาพยนตร์ดัดแปลงจากวิดีโอเกมเรื่อง *Resident Evil* ที่ต่อมามีภาคต่ออีก 3 ภาคคือ *Resident Evil: Apocalypse* (2004), *Resident Evil: Extinction* (2007), *Resident Evil: Afterlife* (2010) และ *Resident Evil: Retribution* (2012)

นอกจากการเป็นนางแบบและนักแสดง โยโววิชออกผลงานอัลบั้มที่ได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดี ชุด *The Divine Comedy* ในปี 1994 เธอยังคงออกเดโม่ของเพลงหลายเพลงในเว็บไซต์อย่างเป็นทางการและทำเพลงประกอบภาพยนตร์หลายเพลง โยโววิชยังไม่ได้ออกผลงานอัลบั้มถัดมา ในปี 2003 เธอและนางแบบที่ชื่อคาร์เมน ฮอว์ก ออกไลน์เสื้อผ้าที่ชื่อ โยโววิช-ฮอว์ก ที่หยุดดำเนินงานในต้นปี 2008 ในฤดูกาลที่ 3 ของการทำไลน์เสื้อผ้านี้ก่อนเลิกไป มีวางขายในเฟรด ซีกอลในลอสแอนเจลิส, ในฮาร์วีย์ นิโคลส์ และมากกว่า 50 ร้านค้าทั่วโลก โยโควิชยังมีบริษัทผลิตงานของเธอที่ชื่อ ครีเอเจอร์เอนเตอร์เทนเมนต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  ˈjɔvɔvitɕ "Yo-vo-vitch"; ยูเครน: **Мiлла Йовович**; รัสเซีย: **Милла Йовович**; Serbian: **Милица Наташа Јововић/Milica Jovović**
2. ↑  Official Website Biography
3. ↑  "NO MORE ACTION MOVIE". The Electric Newspaper. 2006-03-26. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-12-14. สืบค้นเมื่อ 2007-12-29.
4. ↑
5. ↑  "Resident Evil: Afterlife Back to 2010". *CraveOnline Media, LLC*. ShockTilYouDrop.com. January 11, 2010. สืบค้นเมื่อ January 11, 2010.
6. ↑  Jovovich - Hawk Close
7. ↑  "Milla's Tale". *Harpers & Queen*. January 2003. สืบค้นเมื่อ 2007-10-22.`{{cite magazine}}`: CS1 maint: date and year (ลิงก์)
**เลียงผาเหนือ** (อังกฤษ: Chinese serow, Southwest china serow, Mainland serow; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Capricornis milneedwardsii*) เป็นสัตว์กีบคู่ชนิดหนึ่ง จำพวกเลียงผา

พบกระจายพันธุ์ในประเทศจีนทางใต้ ภูมิภาคอินโดจีน พม่า และรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย ในประเทศไทยพบได้ในตอนเหนือของประเทศ และพบได้ทั่วทุกภาคยกเว้นภาคกลางและภาคใต้

เลียงผาเหนือ มีขนที่หยาบสีเทาอมดำเหมือนเลียงผาใต้ อุณหภูมิระหว่างขนกับชั้นผิวหนังมีความแตกต่างกัน มีแผงคอที่พาดผ่านระหว่างเขาไปตรงกลางของด้านหลัง เขาโดยเฉพาะในเพศผู้จะโดดเด่น มีสีอ่อน ความยาวประมาณ 6 นิ้ว และมีความยาวโค้ง เลียงผาเหนือมีขนาดลำตัวที่ใหญ่มาก เมื่อเติบโตเต็มที่มีความยาวกว่า 6 ฟุต และมีส่วนสูง 3 ฟุต จากกีบเท้าจนถึงหัวไหล่ และมีน้ำหนักประมาณ 150 กิโลกรัม ขาทั้งสี่ตั้งแต่หัวเข่าลงไปจนถึงกีบมีสีน้ำตาลอมแดง

พบอาศัยอยู่ตามภูเขาสูงและบริเวณที่มีหน้าผาสูงชัน สามารถอาศัยและปีนป่ายได้ดีในพื้นที่ที่มีความขรุขระ แต่ก็สามารถพบได้ว่าบางครั้งพบในที่รา่บ ว่ายน้ำได้ดี และสามารถว่ายน้ำข้ามทะเลไปยังอาศัยยังเกาะแก่งต่าง ๆ ได้อีกด้วย

ปกติแล้วเลียงผาเหนือมักอาศัยอยู่เพียงลำพังตัวเดียวหรือเป็นกลุ่มเล็ก ๆ กินหญ้า, หน่อไม้ และใบไม้ต่าง ๆ เป็นอาหาร สัตว์ที่ค่อนข้างหวงถิ่น มีการเดินตรวจตราถิ่นอาศัยเป็นประจำ มีการประกาศอาณาเขตหากินอย่างชัดเจนด้วยการถ่ายมูล มักออกหากินตั้งแต่ช่วงเวลาเช้าตรู่และเวลาโพล้เพล้พลบค่ำ เลียงผาเหนือมักจะให้กำเนิดลูกอ่อนระหว่างเดือนกันยายน-ตุลาคม มีระยะเวลาการตั้งท้องนาน 8 เดือน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก IUCN
2. 1 2  "ความหลากหลายของสัตว์ป่าเมืองไทย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2013-09-27.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Capricornis milneedwardsii***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Capricornis milneedwardsii ที่วิกิสปีชีส์
| มิยูกิ |
| --- |
| 

---

 |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| **ชื่อไทย** | มิยูกิ |
| **ชื่อญี่ปุ่น** | みゆき |
| **ชื่ออังกฤษ** | Miyuki |
| **ผู้แต่ง** | อาดาจิ มิซึรุ |
| **แนวการ์ตูน** | โรแมนติก |
| **เว็บไซต์** |  |

 |
| 

| ลิขสิทธิ์ |
| --- |
| **ลิขสิทธิ์ในญี่ปุ่น** | โชงะกุกัง |
| **ลิขสิทธิ์ในไทย** | วิบูลย์กิจ |
| **จำนวนเล่ม** | 12 |

 |
| 

| สารานุกรมการ์ตูน ส่วนหนึ่งของ สารานุกรมการ์ตูนญี่ปุ่น |
| --- |

 |

**มิยูกิ** (ญี่ปุ่น: みゆき; โรมาจิ: *miyuki*) เป็นการ์ตูนมังงะความยาว 12 เล่ม โดย มิซึรุ อาดาจิ ตีพิมพ์ครั้งแรกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523 ถึง พ.ศ. 2527 ใน *Shonen Big Comics* นิตยสารมังงะรายปักษ์ของสำนักพิมพ์โชงะกุกัง (ปัจจุบันคือ *Weekly Young Sunday*) และได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ซีรีส์อะนิเมะะ และซีรีส์โทรทัศน์ในเวลาต่อมา ได้รับความนิยมมากในประเทศญี่ปุ่นและเป็นหนึ่งในผู้ได้รับรางวัล Shogakukan Manga Awards ครั้งที่ 28 ในปี พ.ศ. 2525

ซีรีส์อะนิเมะะความยาว 37 ตอน ออกอากาศตั้งแต่ มีนาคม พ.ศ. 2526 จนถึง เมษายน พ.ศ. 2527 ทางสถานีโทรทัศน์ ฟูจิเทเลวิชั่น เน็ตเวิร์ก ส่วนเวอร์ชันภาพยนตร์เข้าโรงฉายในช่วงเดือน กันยายน พ.ศ. 2526.

เนื้อเรื่อง
-----------

มิยูกิ วากามัทซึ และ มิยูกิ คาจิมะ ต่างก็เป็นนักเรียนไฮสคูล มิยูกิ คาจิมะ เป็นสาวสวยของโรงเรียน ขณะที่ มิยูกิ วากามัทซึ เพิ่งจะมาจากต่างประเทศ โดยไม่คาดฝัน เธอทั้งสองตกหลุมรักผู้ชายคนเดียวกัน คือ มาซาโตะ วากามัทซึ ผู้ซึ่งเป็นพี่ชายของ มิยูกิ วากามัทซึ

ตัวละคร
-------

รายชื่อตอน
----------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Animenfo: Miyuki
พิกัดภูมิศาสตร์: 55°10′48″N 20°51′43″E﻿ / ﻿55.18000°N 20.86194°E﻿ / 55.18000; 20.86194

ป่าเต้นรำ
**ป่าเต้นรำ** (รัสเซีย: Танцующий лес, อักษรโรมัน: *Tantsuyushchiy les*) เป็นป่าต้นสนในสันดอนจะงอยคูโรเนีย แคว้นคาลินินกราด ประเทศรัสเซีย เป็นที่รู้จักจากต้นไม้ที่มีลำต้นม้วนอย่างประหลาด ต่างจากต้นไม้เมาตรงที่ต้นไม้ในป่านี้บิดเป็นหลายรูปแบบ เช่น แหวน หัวใจ เกลียวบิดเวียนเข้าหาพื้นดิน ยังไม่มีใครทราบสาเหตุของการม้วนบิดของต้นไม้เหล่านี้ รายงานฉบับหนึ่งกล่าวว่าการม้วนบิดเกิดจากกิจกรรมของหนอนผีเสื้อชนิด *Rhyacionia buoliana*

ดูเพิ่ม
-------

* ป่าคด
* ต้นไม้เมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Daria Gonzales (August 23, 2013). "Curonian Spit: Tiny national park on the Baltic coast". *Russia Beyond the Headlines*. สืบค้นเมื่อ 31 January 2015.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "The Curonian Spit". Cultural Heritage of Russia. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 February 2015. สืบค้นเมื่อ 31 January 2015.
3. ↑  "Kurshskaya Kosa National Park". Field Ecology Center "Ecosystem". สืบค้นเมื่อ 31 January 2015.
ป่าชายหาดที่มีสนทะเลขึ้น ที่รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย
**ป่าชายหาด** (อังกฤษ: Beach Forest) เป็นลักษณะของป่าประเภทหนึ่ง จัดเป็นป่าละเมาะหรือป่าโปร่งไม่ผลัดใบขึ้นอยู่ตามบริเวณหาดชายหรือเนินทรายริมทะเล หรือชายฝั่ง เป็นป่าที่มีขนาดเล็กเกิดขึ้นด้านหลังของสันทรายตามแนวชายฝั่ง น้ำทะเลท่วมไม่ถึง สภาพดินเป็นดินทรายและมีความเค็มสูง เป็นป่าที่มีความแตกต่างจากป่าทั่ว ๆ ไปอย่างเห็นได้ชัดเจน คือ ไม่มีความอุดมสมบูรณ์ สภาพโดยทั่วไปแห้งแล้ง ใบไม้ในป่าจะเป็นลักษณะหงิกงอ แต่นี่คือลักษณะของป่าชายหาดที่สมบูรณ์

ป่าชายหาดเป็นป่าที่ได้รับอิทธิพลจากกระแสลม, กระแสคลื่น รวมถึงไอเค็มจากทะเล, แสงแดดร้อนจัด, สภาพความชื้นสุดขั้วทั้งชื้นจัด, ชื้นน้อย และชื้นปานกลาง ระบบนิเวศจึงประกอบด้วยเนินทรายหรือหาดทรายและมีพืชประเภท ไม้เถาหรือไม้เลื้อย, ไม้พุ่ม และไม้ยืนต้นที่มีลำต้นคดงอ และมีความสูงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เมื่ออยู่ห่างจากชายหาดออกไป ไม้ที่เป็นประเภทหญ้าหรือไม้เลื้อยได้แก่ หญ้าลิงลม, ผักบุ้งทะเล, หญ้าทะเล, เตย ซึ่งรากของไม้เหล่านี้จะช่วยในการยึดเกาะพื้นทรายทำให้พื้นทรายมีความแน่นหนาแข็งแรงมากขึ้น เพื่อที่จะให้รากของไม้ที่ใหญ่กว่า เช่น ไม้พุ่มได้เกาะต่อไป ประเภทของไม้พุ่ม ได้แก่ รักทะเล, ปอทะเล, เสมา, ซิงซี่, หนามหัน, กำจาย ขึ้นเป็นกลุ่ม ๆ ช่วยบังลมทะเลเป็นปราการให้แก่ไม้ชนิดที่ไม่สามารถทนเค็มได้ ประเภทของไม้ยืนต้น เช่น กระทิง, หูกวาง, โพทะเล, ตีนเป็ดทะเล, หยีน้ำ, มะนาวผี, ข่อย แต่ลำต้นไม่สูงมากนัก ใบมีความหงิกงอตามกระแสลม เรือนยอดอยู่ติดกัน และมักมีหนามแหลม บางพื้นที่อาจมีไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ เช่น ยางนา หรือตะเคียน ขึ้นอยู่ด้วยก็ได้

ในฤดูมรสุมช่วงที่เป็นเนินทรายอาจมีน้ำท่วมขังเป็นบ่อหรือแอ่ง จึงกลายเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์น้ำและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกขนาดเล็ก และกลายเป็นแหล่งน้ำจืดที่เชื่อมโยงกับลำธาร

ประโยชน์ของป่าชายหาด คือ ช่วยรักษาความสมดุลระหว่างนิเวศวิทยาชายฝั่งกับนิเวศวิทยาบนบก ช่วยป้องกันการกัดเซาะชายหาดและการทับถมกันของตะกอนชายหาดซึ่งเกิดจากการหมุนเวียนตามสภาพของฤดูกาล 

ในประเทศไทย พบป่าชายหาดได้ทั่วไปตามฝั่งทะเลอ่าวไทย ในภาคตะวันออกตั้งแต่จังหวัดชลบุรีไปจนถึงจังหวัดตราด ทางภาคใต้ตั้งแต่จังหวัดเพชรบุรีไปจนถึงประเทศมาเลเซีย รวมถึงตามเกาะแก่งต่าง ๆ กลางทะเล จนอาจกล่าวได้ว่า มีป่าชายหาดอยู่ทุกพื้นที่ ๆ มีทะเล

ปัจจุบัน ป่าชายหาดถูกบุกรุกทำลายจากมนุษย์ สาเหตุมาจากการไม่เห็นค่าความสำคัญ ด้วยเห็นว่าเป็นเพียงพื้นที่รกร้างหรือเป็นวัชพืช โดยการนำเอาพื้นที่ไปใช้ประโยชน์ในเชิงท่องเที่ยว เช่น ปลูกบังกะโล, รีสอร์ต หรือบุกรุกเพื่อพื้นที่ทำการเกษตร เช่น ปาล์มน้ำมัน หรือนากุ้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 21 Money Wise, *ทางรอดของป่าชายหาด ?*. กิติยา โสภณพนิช ผู้จัดการมูลนิธิสถาบันราชพฤกษ์. **กรุงเทพธุรกิจ**ปีที่ 29 ฉบับที่ 10151: วันศุกร์ที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ป่าชายหาด (Beach Forest) เก็บถาวร 2015-11-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
**แดเนียลล์ สเตฟฟานี ดิโลเรนโซ** เป็นผู้เข้าแข่งขันรายการ เซอร์ไวเวอร์ ปานามา โดยเธอเป็นรองชนะเลิศโดยแพ้ให้กับ อาราส บาสเคาสคาส ต่อมาในปี 2010 เธอได้รับเลือกให้มาแข่งอีกครั้งใน เซอร์ไวเวอร์ ฮีโร่ ปะทะ วายร้าย โดยเธอถูกโหวตออกวันที่ 33 เป็นลูกขุนคนที่ 6 แดเนียลล์เป็นเภสัชกร ปัจจุบันอายุ 29 ปี เกิดเมื่อวันที่ 3 มิถุนายม 1981 (แข่งครั้งแรกอายุ 24 ปีและฤดูกาลต่อมาอายุ 28 ปี) แดเนียยล์ชนะสิทธิ์คุ้มกัน 2 ครั้ง(จากฤดูกาลที่ 12 1ครั้ง และ ฤดูกาลที่ 20 อีก 1ครั้ง)

เซอร์ไวเวอร์ ปานามา
-------------------

แดเนียลล์เป็นสมาชิกเผ่าดั้งเดิมของ บาโยเนกต้า ก่อนถูกสลับเผ่าไปอยู่ คาซาย่า แดเนียลล์เป็นคนเปลี่ยนใจของเพื่อนร่วมเผ่าเพื่อให้โหวต เมลินดา ไฮเดอร์ และ บ๊อบบี้ มาสัน ออกเพื่อเก็บ 
บรูซ คาเนะกาอิ คนที่อายุมากที่สุดในเผ่าทำให้ เชน พาวเวอร์ส ไม่พอใจเธอและทะเลาะกับกับเธออยู่บ่อยๆ แต่กระนั้น แดเนียลล์ ก็เป็นตัวสำคัญที่ทำให้คาซาย่าแน่นเป็นบึกแผ่นและเก็บเผ่า ลา มินา ออกจนหมดเหลือเพียง เทอร์รี ดีทซ์ คนเดียวที่ยังรอดอยู่เพราะเขาชนะสิทธิคุ้มกันรวดถึง 5 ครั้งเป็นเหตุให้เผ่าคาซาย่าต้องล่มสลายและโหวตกันเองจนเหลือเพียงสี่คน ครั้งนั้น อาราส บาสเคาสคาส ชนะรางวัลไปร่องเรือโดยสามารถเลือกเพื่อนไปได้หนึ่งคนแต่เขากลับเลือก ซิรี ฟิลด์ส ไปเป็นเหตุให้ แดเนียลล์ ไม่พอใจและหันไปร่วมมือกับ เทอร์รี ดีทซ์ แทนโดยรู้อยู่แล้วว่าผลโหวตต้องออกมาเสมอกันคือ 2-2 โดยต้องมีการแข่งจุดไฟตัดสินเธอสามารถจุดไผเอาชนะมาได้เพราะผลพวงจากการที่ เทอร์รี่ สอนเธอ ณ วันที่ 38 เธอชนะสิทธ์คุ้มกันครั้งสุดท้ายและต้องเลือกคนไปรอบสุดท้ายกับเธอโดยเธอรู้อยู่ตั้งแต่ต้นว่าเธอไม่มีทางชนะแน่นอนเพราะคณะลูกขุนไม่ค่อยชอบเธอ เธอจึงเลือก อาราส บาสเคาสคาส ไปรอบสุดท้ายแทนและผลออกมาตามคาดเธอแพ้ให้กับ อาราส ด้วยคะแนน 5-2

เซอร์ไวเวอร์ ฮีโร่ ปะทะ วายร้าย
-------------------------------

แดเนียลล์ได้กลับมาแข่งอีกครั้งในฤดูกาลนี้โดยเธออยู่เผ่า วายร้าย เธอถือว่าเตรียมตัวมาดีเพราะแข็งแกร่งกว่าเดิมและแผนสูงมากกว่าเดิมโดยเธอเลือกไปเป็นพันธมิตรกับ รัซเชล ฮัท และ พาร์วาตี แชลโลว์ซึ่งมีจำนวนน้อยกว่าพันธมิตรใหญ่ถึง 6-3 แต่ด้วยแผนการที่ถือว่าแยบยลของ รัซเซล ที่ส่งเครื่องรางคุ้มกันให้แก่ พาร์วาตี แชลโลว์ทำให้สามารถโหวต ไทสัน อพอสตอล ออกไปได้และเธอก็มีส่วนทำให้ เจอร์รี่ แมนทีย์ เปลี่ยนใจมาเข้ากับฝ่ายตัวเองและโหวต ร็อบ มาริเอโน ออกไปได้เธอยังเป็นคนเปลี่ยนเสียงโหวตทำให้ เบนจามิน "โค้ช" เวด ต้องออกไปแบบไม่รู้ตัว แดเนียลล์ กับ อแมนด้า คิมเมล มีเรื่องกันเล็กน้อยโดยต้นนเหตุคือเบาะแสเครื่องรางคุ้มกันแต่ผลสุดท้ายเธอได้ไปแต่คนหาเครื่องรางเจอกลับเป็น รัซเชล ฮัทวันที่ 33 รัซเชล ฮัท เกิดระแวงความสัมพันธ์ของเธอกับ พาร์วาตี จึงพยายามหาทางเอาเธอออกแต่ เธอรู้เรื่องเข้าจึงรีบไปเปลี่ยนเสียงเพื่อนร่วมเผ่าทันทีซึ่งดูเหมือนจะได้ผลเพราะเป้าพุ่งไปที่ รูเพิร์ท โบเนแฮม แต่ในสภาเผ่า เธอกับสติแตกและร้องไห้ฟูมฟายและปริปากบอกแผนการของ รัซเซล และ ความสนิทสนมของเธอกับ พาร์วาตี เป็นเหตุให้ รัซเซล ไม่พอใจและเปลี่ยนเสียงโหวตของตัวเองในสภาเผ่าทันที พร้อมขู่ เจอร์รี่ แมนทีย์ ให้โหวตตามมิฉะนั้น เจอร์รี่ จะเป็นรายต่อไปทำให้เธอถูกโหวตออกไปในวันที่ 33 เป็นลูกขุนคนที่ 6

อ้างอิง
-------

**www.cbs.com**
ภายนอกป็องเตอง
ภายในป็องเตอง
**ป็องเตอง** (ฝรั่งเศส: *Panthéon*) เป็นอนุสรณ์สถานในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ห่างจากหอไอเฟลไปทางตะวันออกประมาณ 5 กิโลเมตร ตึกใหญ่สร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1758 ถึง 1790 ออกแบบโดยสถาปนิกชื่อฌัก-แฌร์แม็ง ซูโฟล (Jacques-Germain Soufflot) ตามพระบรมราชโองการของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 ในตอนแรกพระองค์มีพระราชประสงค์จะสร้างเป็นวิหารเพื่ออุทิศแด่นักบุญเฌอแนฟว์ นักบุญองค์อุปถัมภ์ของกรุงปารีส 

อย่างไรก็ตาม สถาปนิกและองค์กษัตริย์กลับไม่ได้มีชีวิตอยู่จนเห็นอาคารหลังนี้สร้างเสร็จ โดยสร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1790 ในช่วงต้นของการปฏิวัติฝรั่งเศส สภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติลงมติให้ใช้อาคารดังกล่าวเป็นสุสานของชาวฝรั่งเศสผู้ทำคุณประโยชน์อันโดดเด่น แนวคิดดังกล่าวรับเอามาจากวิหารแพนธีอันในกรุงโรมซึ่งเคยมีการใช้งานในลักษณะนี้เช่นกัน วีรชนคนแรกที่ได้รับการบรรจุไว้ที่นี่คือออนอเร มีราโบ แต่ศพของเขาก็ถูกย้ายไปที่อื่นในอีกไม่กี่ปีถัดมา

ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 อาคารแห่งนี้ถูกปรับเปลี่ยนเป็นโบสถ์สองครั้ง จนในที่สุด สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 ก็ออกกฤษฎีกาเมื่อ ค.ศ. 1881 ให้ใช้อาคารหลังนี้เป็นสุสานวีรชนโดยเฉพาะ ศพแรกในรอบกว่าห้าสิบปีที่ถูกนำมาตั้งไว้ที่นี่ คือศพของวิกตอร์ อูว์โก กวีผู้ยิ่งใหญ่ของฝรั่งเศส บุคคลที่มีชื่อเสียงคนอื่นที่ถูกตั้งศพไว้ที่นี่มีวอลแตร์, ฌ็อง-ปอล มารา, ฌ็อง-ฌัก รูโซ, โฌแซ็ฟ-หลุยส์ ลากร็องฌ์, ฌ็อง แปแร็ง และปอล แป็งเลอเว เป็นต้น

อาคารหลังนี้ใช้สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก มีความยาว 110 เมตร ความกว้าง 84 เมตร และความสูง 83 เมตร ปัจจุบันมีศพของบุคคล 80 ท่าน (ชาย 75 และหญิง 5) ถูกตั้งอยู่ที่นี่ กว่าครึ่งของศพทั้งหมดถูกย้ายมาในช่วงจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1

อ้างอิง
-------

1. ↑  : "Of the 80 figures in the Panthéon, only five are women"

| * ด
* ค
* ก
สถานที่ท่องเที่ยวในกรุงปารีส |
| --- |
| ฝั่งขวาของแม่น้ำ | 
* ประตูชัย
* ประตูชัยแห่งการูแซล
* โบสถ์ซาเคร-เกอร์
* ศูนย์ฌอร์ฌ ปงปีดู
* ศาลาว่าการนครปารีส
* ถนนช็องเซลีเซ
* ทำเนียบประธานาธิบดี (พระราชวังเอลีเซ)
* โบสถ์ลามาดแลน
* จัตุรัสเดอลากงกอร์ด
* จัตุรัสว็องโดม
* พระราชวังหลวง (เลอปาแลรัวยาล)
* เลอกร็องปาแล
* พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
* โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย
* สุสานแปร์-ลาแชซ
* สวนตุยเลอรี
* ทรอกาเดโร

 |  |
| ฝั่งซ้ายของแม่น้ำ | 
* เลแซ็งวาลีด
* พิพิธภัณฑ์ออร์แซ
* อนุสรณ์สถานป็องเตอง
* สวนและพระราชวังลุกซ็องบูร์
* หอไอเฟล
* ทำเนียบรัฐบาล

 |
| อีลเดอลาซีเต, อีลแซ็ง-หลุยส์ และแม่น้ำแซน | 
* บาโตมุช
* กงซีแยร์เฌอรี
* อาสนวิหารน็อทร์-ดาม
* แซ็งต์-ชาแปล
* สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3
* ปงเนิฟ
* ปงดีเยนา

 |
| สะพาน ถนน และจัตุรัส | 
* สะพานเนิฟ
* สะพานเดซาร์
* สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3
* ถนนช็องเซลีเซ
* ช็องเดอมาร์ส
* จัตุรัสเดอลากงกอร์ด
* จัตุรัสบัสตีย์

 |
**คราม** ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Indigofera tinctoria* อยู่ในวงศ์ Leguminosae เป็นไม้พื้นเมืองในเอเชีย เป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก ฝักตรงหรือโค้งงอเล็กน้อย ใบประกอบแบบขนนก ดอกช่อ ใช้ทำสีย้อม ต้นครามมีกลูโคไซด์อินดิแคน เมื่อนำต้นไปแช่น้ำ สารน้ถูกเปลี่ยนเป็นอินดอกซิลและเมื่อถูกอากาศจะถูกเปลี่ยนเป็นอินดิโก-บลู ให้สีคราม ใช้เป็นยารักษาอาการทางประสาท บรรเทาอาการปวดแผลที่เกิดในบริเวณเยื่ออ่อน 

คนสมัยโบราณนิยมนำกิ่งครามทั้งใบมาแช่น้ำด่าง เพื่อหมักเอาน้ำคราม มาย้อมผ้า สีที่ได้คือสีน้ำเงินเข้ม เรียกว่า สีคราม นั่นเอง แต่ต้องย้อมซ้ำหลายครั้ง ครั้งแรก ๆ อาจได้เป็นสีฟ้าเข้ม ในการหมักนั้นมีกรรมวิธีที่เรียกว่าการ 'เลี้ยงคราม' หากทำไม่ถูกขั้นตอน ครามจะไม่ให้สี เรียกว่า 'ตาย' น้ำสีที่ยังไม่สมบูรณ์จะเห็นเป็นสีเขียวเข้ม เมื่อโดนอากาศ จะเข้มขึ้นจนเป็นสีน้ำเงิน ถึงสีครามในที่สุด ชาวอีสานเรียกสีครามว่าสีนิล สีหม้อ หรือสีหม้อนิล ชาวอีสานตอนบนนิยมนำไปย้อมผ้า และมัดเป็นลาย เรียกว่า ผ้าย้อมคราม แหล่งผลิตผ้าทอมือย้อมครามที่มีคุณภาพมากที่สุดแห่งหนึ่งคือจังหวัดสกลนครเนื่องจากเป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นของชาวผู้ไทและมีการต่อยอด ออกแบบสีและลวดลายให้มีความปราณีตสวยงาม[]

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Plant List: A Working List of All Plant Species".
2. ↑  พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 3: พืชให้สีย้อมและแทนนิน. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544.หน้า 99 - 100
ปโตเลมี เอเปียน

**ปโตเลมี เอเปียน** หรือที่เรียกว่า **เอเปียน** (กรีกโบราณ: Πτολεμαῖος Ἀπίων, ประสูติเมื่อ 150 หรือ 145 ปีก่อนคริสตกาล - 96 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นผู้ปกครองหรือกษัตริย์เชื้อสายกรีกพระองค์สุดท้ายแห่งซิเรเน และเป็นสมาชิกของราชวงศ์ปโตเลมี โดยชื่อรองของพระองค์ชื่อ *เอเปียน* เป็นชื่อของแหล่งกำเนิดของชาวอียิปต์โบราณและอาจจะเป็นชื่อจากบรรพบุรุษของมารดา

พระองค์เป็นพระราชโอรสของเจ้าชายกรีกอียิปต์กษัตริย์ซิเรเนและต่อมากลายเป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์คือ ปโตเลมีที่ 8 ฟิสคอน กับพระมเหสีพระองค์ที่สามของพระองค์ พระนางเอเรเน (เป็นสตรีชาวอียิปต์พื้นเมือง) พระปิตุลาของปโตเลมีคือฟาโรห์ปโตเลมีี่ 6 ฟิโลเมเธอร์ และพระปิตุจฉาของพระองค์คือเจ้าหญิงเชื้อสายกรีกแห่งอียิปต์และสมเด็จพระราชินีคือ พระนางคลีโอพัตราที่ 2 แห่งอียิปต์

ดูเพิ่ม
-------

* ซิเรเน
* รายพระนามพระมหากษัตริย์แห่งซิเรเน

| ก่อนหน้า |  | ปโตเลมี เอเปียน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **เดเมตริอุส ผู้ยุติธรรม** |  | **กษัตริย์แห่งซิเรเน**
ปกครองระหว่าง 515 - 465 ปีก่อนคริสตกาล  |  | **สาธารณรัฐโรมัน** |

อ้างอิง
-------

* Tacitus - Annals of Imperial Rome, Nero and his Helpers (xiv. 14-65)
* 

1. ↑  "Ptolemy VIII Physcon - Livius". *Livius.org* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2017-09-28.
2. ↑  "Ptolemy V Epiphanes - Livius". *Livius.org* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2017-09-28.
3. ↑  "Ptolemy VIII Physcon - Livius". *Livius.org*. สืบค้นเมื่อ 1 October 2017.
**ปราสาทโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น** (เยอรมัน: *Burg Hohenzollern*) เป็นปราสาทโบราณซึ่งตกทอดกันในราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นซึ่งเคยปกครองภูมิภาคชวาเบิน ตั้งอยู่บนเขาโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น ทางทิศใต้ของเมืองเฮ็คคิงเงิน ในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนี เป็นหนึ่งในสี่ปราสาทที่มีผู้เช้าชมมากที่สุดในเยอรมนี แต่ละปีมีผู้เข้าชมกว่า 350,000 แสนคน ปัจจุบัน กรรมสิทธิ์ในปราสาทหลังนี้ยังเป็นของทายาทราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น

ปราสาทแห่งนี้เริ่มก่อสร้างเพื่อใช้เป็นป้อมปราการในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 ต่อมาใน ค.ศ. 1423 ปราสาทแห่งนี้ก็ถูกทำลายลงภายหลังถูกล้อมเป็นเวลา 10 เดือนโดยทัพหลวงของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ต่อมาได้มีการสร้างปราสาทใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1454 ถึง ค.ศ. 1461 ปราสาทหลังนี้เป็นปราการที่หลบภัยสำหรับราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นหลายครั้ง อาทิในช่วงสงครามสามสิบปี เป็นต้น 

ในกลางศตวรรษที่ 18 ปราสาทหลังนี้ถูกปล่อยปละละเลย ทำให้อาคารจำนวนมากชำรุดทรุดโทรมจนต้องรื้ออาคารจำนวนมากทิ้ง อาคารที่หลังที่เห็นอยู่ในปัจจุบันถูกสร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1846 ถึง ค.ศ. 1867 โดยพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 แห่งปรัสเซีย ผู้มีเชื้อสายโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น แม้ปราสาทหลังนี้จะถูกสร้างขึ้นใหม่จนเสร็จ แต่ก็ไม่มีสมาชิกราชวงศ์คนใดใช้ปราสาทนี้เป็นที่ประทับถาวร ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 จักรพรรดิเยอรมันสามพระองค์ในยุคจักรวรรดิเยอรมันก็ไม่เคยมาเยือนปราสาทหลังนี้

อ้างอิง
-------
ปราสาทฮิโกเนะ
**ปราสาทฮิโกเนะ** (ญี่ปุ่น: 彦根城; โรมาจิ: *Hikone-jō*) เป็นปราสาทที่สร้างขึ้นในยุคเอโดะที่เมืองฮิโกเนะ จังหวัดชิงะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ของจังหวัดชิงะ และเป็นปราสาทหนึ่งใน 12 แห่งของญี่ปุ่นที่ยังคงอนุรักษ์สภาพเดิมเอาไว้โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง และเป็นหนึ่งในสี่ปราสาทของญี่ปุ่นที่เป็นมรดกแห่งชาติ

ประวัติ
-------

ในปี ค.ศ. 1603 อิอิ นาโอกัตสึ หลานชายของอดีตไดเมียวอิอิ นาโอมาซะสั่งให้สร้างปราสาทฮิโกเนะขึ้น แต่ในความเป็นจริงแล้ว ปราสาทฮิโกเนะถูกสร้างขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1575 เป็นส่วนหนึ่งของปราสาทโอตสึ แต่ต่อมาตระกูลอิอิได้สั่งให้ย้ายไปยังฮิโกเนะ และยังมีส่วนอื่น ๆ ของปราสาทฮิโกเนะที่ย้ายมาจากปราสาทนางาฮามะ ตัวปราสาทฮิโกเนะแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1622 และมีตระกูลนาโอกัตสึเป็นผู้ปกครองซึ่งขึ้นตรงต่อรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ และเมื่อนาโอตาเกะได้เข้ามาปกครองมณฑลโอมิ ปราสาทแห่งนี้ก็เสร็จสมบูรณ์ โดยนำหินมาจากปราสาทซาวายามะ

ในสมัยการปฏิรูปเมจิในปี ค.ศ. 1868 ปราสาทหลายแห่ง สมเด็จพระจักรพรรดิเมจิได้สั่งให้รื้อถอนปราสาทหลายแห่ง แต่สำหรับปราสาทฮิโกเนะนั้นสมเด็จพระจักรพรรดิทรงไม่ต้องการให้รื้อถอน จึงทำให้ปราสาทฮิโกเนะยังคงสภาพดั้งเดิมมาได้จนถึงทุกวันนี้ เป็นหนึ่งในปราสาทที่เก่าแก่ที่สุดของญี่ปุ่นที่ยังคงโครงสร้างเดิมเอาไว้ได้ และกระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีของญี่ปุ่นได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกแห่งชาติเมื่อปี ค.ศ. 1952

เฉลียงภาพ
---------

* ประตูเท็นบิน และสะพานโรกูบาชิประตูเท็นบิน และสะพานโรกูบาชิ
* ประตูซาวางูจิประตูซาวางูจิ
* ประตูโอโมเตมงและพระราชวัง ในปี 1876ประตูโอโมเตมงและพระราชวัง ในปี 1876
* แบบจำลองปราสาทฮิโกเนะแบบจำลองปราสาทฮิโกเนะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติปราสาทนางาฮามะ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-12-29. สืบค้นเมื่อ 2013-10-14.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-16. สืบค้นเมื่อ 2013-10-14.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เมืองฮิโกเนะ เก็บถาวร 2011-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* พิพิธภัณฑ์ปราสาทฮิโกเนะ เก็บถาวร 2009-04-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
ผึ้งบนอาโวคาโดกำลังผสมเกสร ซึ่งเป็นเพียงบริการหนึ่งของระบบนิเวศ
ทะเลสาบในเวลส์เป็นแหล่งต้นน้ำของแม่น้ำเซเวิร์น ทะเลสาบที่มีคุณภาพดีมักกักเก็บคาร์บอนไว้ ซึ่งจะช่วยลดความเสี่ยงจากน้ำท่วมและช่วยกรองน้ำให้สะอาดได้ดีกว่าพื้นที่เสื่อมโทรม
ป่าไม้ในรัฐอานธรประเทศของอินเดีย ให้เชื้อเพลิง ป้องกันหน้าดิน ให้ร่มเงา และแม้กระทั่งให้ความเป็นอยู่ที่ดีแก่สิ่งมีชีวิต
**บริการทางระบบนิเวศ** หรือ **นิเวศบริการ** เป็นผลประโยชน์ที่มนุษย์ได้รับจากระบบนิเวศ เช่น ป่าไม้ แม่น้ำ สามารถทำให้ระบบนิเวศมีคุณภาพ และทำให้เกิดความหลากหลายในทางชีวภาพของพืชและสัตว์อื่น ๆ บริการทางระบบนิเวศในสิ่งหนึ่งอาจสามารถมีประโยชน์ในหลายอย่าง เช่น ป่าไม้แห่งหนึ่งแหล่งอาหาร ยังเป็นฟื้นสำหรับคนในพื้นที่นั้น ๆ ในขณะเดียวกันช่วยป้องกันดินถล่ม ช่วยกรองตะกอนในน้ำให้ใสสะอาด และยังเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจแก่ผู้คน 

ในขณะที่นักวิทยาศาสตร์และนักสิ่งแวดล้อม ได้พูดถึงบริการทางระบบนิเวศโดยปริยายมาหลายทศวรรษแล้ว (การประเมินระบบนิเวศแห่งสหัสวรรษ MA) แต่ได้เผยแพร่แนวคิดนี้ให้เป็นที่นิยมในช่วงต้นทศวรรษ 2000 

โครงการการประเมินและวิเคราะห์ผลกระทบของการกระทำของมนุษย์ต่อระบบนิเวศและความเป็นอยู่ของมนุษย์ครั้งสำคัญ ได้รับการสนับสนุนจากองค์การสหประชาชาติ ในปี 2005 ได้แบ่งประเภทของบริการทางระบบนิเวศไว้ 4 ประเภท ได้แก่ 

* **บริการด้านการจัดหา** คือผลิตภัณฑ์จากระบบนิเวศ ได้แก่ อาหาร ไม้ เชื้อเพลิง น้ำ และอื่น ๆ
* **บริการด้านการควบคุม** เป็นประโยชน์จากการควบคุมกระบวนการธรรมชาติ เช่น ควบคุมการกัดเซาะชายฝั่ง การควบคุมทางชีวภาพ การผสมเกสร และการควบคุมอื่น ๆ
* **บริการด้านวัฒนธรรม** คือ ประโยชน์ที่ไม่ใช่วัตถุที่มนุษย์ได้รับจากระบบนิเวศผ่านการเสริมสร้างทางวัฒนธรรม ความคิด จิตวิญญาณ ได้แก่ ความหลากหลายทางวัฒนธรรม การท่องเที่ยว
* **บริการด้านการสนับสนุน** คือ บริการที่จำเป็นในการสนับสนุนการผลิตบริการของระบบนิเวศด้านอื่น ๆ ได้แก่ การผลิตออกซิเจน การหมุนเวียนของน้ำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "การทบทวนบริการของระบบนิเวศ (Ecosystem Service Review: ESR) – TIIS". *www.nstda-tiis.or.th*. สืบค้นเมื่อ 5 May 2022.
2. ↑  Millennium Ecosystem Assessment (MA). 2005. Ecosystems and Human Well-Being: Synthesis "Archived copy" (PDF). เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 3 December 2013. สืบค้นเมื่อ 2013-01-29.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์). Island Press, Washington. 155pp.
3. ↑  Bunnag, Natetida (19 August 2021). "SDG Vocab | 49 – Ecosystem Services - บริการทางระบบนิเวศ". *SDG Move*. สืบค้นเมื่อ 5 May 2022.
**บริดจสโตนคอร์ปอเรชัน** (ญี่ปุ่น: 株式会社ブリヂストン; โรมาจิ: *คะบุชิงิไกฉะ บุริจิสึซุตน*) เป็นบริษัทข้ามชาติด้านยานยนต์และชิ้นส่วนขนส่งของญี่ปุ่น และปัจจุบันยังเป็นบริษัทผู้ผลิตยางรถยนต์รายใหญ่ที่สุดของโลก โดยสามารถขึ้นมาอยู่ที่หนึ่งแทนมิชลินได้ในปี 2014 ยางรถยนต์รุ่นแรกของบริษัท ผลิตขึ้นในวันที่ 9 เมษายน 1960 โดยการคิดค้นของฝ่ายโครงยางถุงเท้า "ทะบิ" ซึ่งเป็นถุงเท้าพื้นเมืองของญี่ปุ่น และในอีกหนึ่งปีต่อมานายโชะจิโร อิชิบะชิก็ได้นำฝ่ายการผลิตแยกออกมาจดทะเบียนเป็นบริษัทในปี ค.ศ. 1931 ในเมืองคุรุเมะ จังหวัดฟุกุโอะกะ โดยใช้ชื่อบริษัทว่า "บริดจสโตน" ซึ่งมาจากการแปลนามสกุลอิชิบะชิเป็นภาษาอังกฤษ (*อิชิ*=สโตน, *บะชิ*=บริดจ์)

ปัจจุบัน บริดจสโตนมีโรงงานการผลิตหลักในหลายๆประเทศของโลก โดย ณ ปี 2011 บริษัทมีโรงงานผลิตยางรถยนต์ 47 แห่ง, โรงงานผลิตยางและผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้อง 29 แห่ง, โรงงานแปรรูปวัตถุดิบ 19 แห่ง, โรงงานแบบบูรณาการ 4 แห่ง ซึ่งโรงงานหลักๆของบริดสโตนตั้งอยู่ในประเทศเบลเยียม, ฝรั่งเศส, ฮังการี, อิตาลี, โปแลนด์, โปรตุเกส, สเปน, ตุรกี, อาร์เจนตินา, บราซิล, แคนาดา, คอสตาริกา, เม็กซิโก, สหรัฐอเมริกา, เวเนซุเอลา, ออสเตรเลีย, จีน, อินเดีย, อินโดนีเซีย, ญี่ปุ่น, ไต้หวัน, ไทย, เวียดนาม และ แอฟริกาใต้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "2014 tire mfrs". *Rubber News*. สืบค้นเมื่อ 23 April 2015.
2. ↑  Takahashi, Kosuke (29 August 2009). "Japan on the brink of a new era". *Asia Times*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-10-02. สืบค้นเมื่อ 31 August 2009.
3. ↑  Bridgestone (1 April 2011), *Bridgestone Locations*, สืบค้นเมื่อ 9 May 2011

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**บริดจสโตน**

* (อังกฤษ) Bridgestone Corporation English homepage
* (ไทย) [www.bridgestone.co.th Bridgestone Group Thailand homepage]
* (อังกฤษ) Bridgestone Motorsport English homepage เก็บถาวร 2015-11-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* (อังกฤษ) Bridgestone e-reporter homepage[*ลิงก์เสีย*]
**ดอนัลด์ เอช. ไวต์** (28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1921 – 4 ตุลาคม ค.ศ. 2016) เป็นนักแต่งเพลงในคริสต์ศตวรรษที่ 20

ดอนัลด์ เอช. ไวต์ เสียชีวิตเมื่ออายุได้ 95 ปี เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 2016

ผลงานการแต่งเพลง
----------------

ออเคสตรา
*Sagan,* overture 1946; *Kennebec Suite* 1947; *Overture* 1951; *Cello Concerto* 1952; *Divertimento No. 2 for Strings* 1968
วงดนตรี
*Ambrosian Hymn varriants* 1963; *Terpsimetrics* 1968; *Concerto for Timpani winds and percussion* 1973; *Lyric suite for Euphonium and Wind Ensemble* 1978; *4 Bagatelles* 1989
เชมเบอร์
*Trumpet sonata* 1946; *3 for 5 Woodwind quintet* 1964; *Serenade No. 3 for Brass Quintet* 1965; *Trombone Sonata* 1966; *Tetra Ergon, for Bass Trombone and Piano* 1973; *Tuba Sonata* 1978; *Quintet for Brass* 1980
การร้องเพลง
*Song for Mankind for Soloists, Chorus and Orchestra* 1970; *From the Navajo Children for Chorus and Wind Ensemble* 1978

อ้างอิง
-------

* Slonimsky, Nicolas. *Bakers Biographical Dictionary of Musicians* Ed. by Kuhn, Laura. Volume 6. Schirmer Books. 1990. New York, New York.

1. ↑  Longtime School of Music Prof.
**มีเกเล ซานมีเกลี** (อังกฤษ: **Michele Sanmicheli**, ค.ศ. 1484 – ค.ศ. 1559) เป็นสถาปนิกแห่งสาธารณรัฐเวนิสหรือประเทศอิตาลีในปัจจุบัน เกิดที่เมืองซานมีเกเล (San Michele) ใกล้เมืองเวโรนา (Verona) ซึ่งในขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเวนิส 

เขาได้เรียนรู้ฝึกฝนการออกแบบและก่อสร้างจากพ่อของเขาที่ชื่อ โจวันนี และอา (หรือลุง) ของเขาชื่อ บาร์โตโลเมโอ ผู้ซึ่งเป็นสถาปนิกที่ประสบความสำเร็จในเมืองเวโรนา มีเกเลเองก็มีแนวทางการดำเนินวิชาชีพคล้ายกับจาโกโป ซานโซวีโน (Jacopo Sansovino) คือเป็นสถาปนิกที่รับเงินตอบแทนทำงานให้กับสาธารณรัฐเวนิสโดยตรง แต่สิ่งที่ต่างจากซานโซวีโนคือ งานของมีเกเลจะเป็นงานที่อยู่ในเขตชายแดนนอกเมืองหลวงของสาธารณรัฐ ผู้คนมักจะจดจำมีเกเลในฐานะสถาปนิกผู้ทำการออกแบบเพื่อกิจการการทางทหาร และถูกจ้างมาเพื่อทำการออกแบบเพื่อสร้างความแข็งแกร่งของระบบป้อมปราการให้กับสาธารณรัฐในเมืองต่าง ๆ เช่น ครีต (Crete) กันดีอา (Candia) ดัลเมเชีย (Dalmatia) และคอร์ฟู (Corfù) เช่นเดียวกับปราการหลักที่ลีโด (Lido) ซึ่งเป็นแนวป้องกันเรือที่จะเข้ามาในทะเลสาบเวนิส (Venetian lagoon) จากการที่เขาได้ท่องเที่ยวไปในหลาย ๆ แห่งตามบันทึกแล้ว มีเกเล ซานมีเกลีอาจจะเป็นสถาปนิกชาวอิตาลีเพียงคนเดียวที่ได้เห็นสถาปัคยกรรมกรีกของแท้ ซึ่งอาจจะเป็นแรงบันดาลใจให้เขานำเสาดอริกของโรมัน มาไว้ในงานออกแบบของเขา 

เขาได้เดินทางไปโรมตั้งแต่เล็ก และคาดว่าน่าจะมีโอกาสได้ฝึกฝนวิชากับอันโตนีโอ ดา ซานกัลโล (Antonio da Sangallo (Murray)) ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกของสถาปนิกตระกูลซานกัลโลที่มีชื่อเสียง ณ ที่นี้เขาได้มีโอกาสเรียนรู้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรมและงานประติมากรรมแบบคลาสสิก ในปี ค.ศ. 1509 เขาได้เดินทางไปพำนักที่เมืองออร์วีเอโต (Orvieto) ซึ่งเขาได้ใช้ชีวิตอยู่ถึงยี่สิบปี เขาได้ทำการออกแบบโบสถ์หลาย ๆ แห่งเช่น ซานตามารีอาเดลลากราซีเอ (Santa Maria delle Grazie) ซานโดเมนีโก เป็นต้น จัตุรัสหน้าโบสถ์ซานโดเมนีโกนี้เป็นรูปแบบส่วนตัวของเขาเอง 

Porta Terraferma in Zadar
มีเกเลย้ายมาที่เวโรนา ประมาณช่วงปี ค.ศ. 1527 โดยทำการออกแบบอาคารทางการทหารเป็นส่วนใหญ่ เช่น ประตูเมืองที่สามารถทนกระสุนปืนใหญ่ได้ เขาได้ทำการปรับปรุงระบบป้อมปราการอีกหลาย ๆ ประการตามแนวทางการรบที่ได้รับการพัฒนาขึ้นมาใหม่ในสมัยนั้น งานที่มีเกเลออกแบบนอกจากจะแข็งแรงทนทานต่อการศึกแล้ว ยังมีความงามเป็นอย่างมากด้วยการตบแต่งอย่างมหาศาล ป้อมนูโอวา (Porta Nuova) และป้อมปาลีโอ (Palio) มีการใช้องค์ประกอบเสาดอริกของโรมันเป็นเอกลักษณ์พิเศษ เข้าไปผสมกับลักษณะของการก่อให้เห็นวัสดุเปลือยให้เห็นแบบการก่อชัดเจน (rustication) จอร์โจ วาซารีได้เขียนบันทึกเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมชิ้นนี้ กล่าวชมเชยสาธารณรัฐเวนิสว่า เข้าใจนำองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมของโรมันที่มีความหมายของความเกรียงไกรทางทหารเข้ามาใช้กับสถาปัตยกรรมทางทหารของสาธารณรัฐได้เป็นอย่างดี

มีเกเล ซานมีเกเลลี ยังได้ออกแบบวังอีกสามหลังในเวโรนาที่กลายมาเป็นงานออกแบบที่สำคัญที่สุดของเขา ได้แก่

* ปาลัซโซปอมเปอี (Palazzo Pompei)
* ปาลัซโซกาโนซา (Palazzo Canossa)
* ปาลัซโซเบวีลักกวา (Palazzo Bevilacqua)
**สมพงษ์ เวชสิทธิ์** หรือนายดวง ทองคำดี เกิดเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2455 สถิติการชก 50 ครั้ง ชนะ 31 (น็อค 15) เสมอ 4 แพ้ 15

ยอดมวยไทย
---------

สมพงษ์หัดมวยไทยกับครูสังข์ เวชสิทธิ์ ขึ้นชกมวยครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2475 ที่เวทีสวนสนุก สมพงษ์ชกชนะคู่ชกหลายครั้งจนได้แชมป์มวยไทยรุ่นไลท์เวทของเวทีสวนสนุกด้วยการชนะน็อค แอ ม่วงดี ยก 3

แชมป์มวยสากล
------------

ด้วยพลังหมัดที่หนักหน่วง สมพงษ์จึงได้รับการติดต่อให้ไปชกมวยสากลที่สิงคโปร์ ปรากฏว่าสมพพงษ์ได้ครองแชมป์มวยสากลของสิงคโปร์ทั้งรุ่นเวลเตอร์เวทและมิดเดิลเวท ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 การจัดมวยหยุดชะงัก สมพงษ์กลับไปทำไร่ที่ จ.แพร่ จนสงครามเลิกจึงกลับมาชกมวยอีกครั้ง ชนะคู่ชกหลายรายจนมาเสมอกับผล พระประแดง ทั้งที่ตัวใหญ่กว่า สมพงษ์กลับไปชกที่สิงคโปร์อีก ในปี พ.ศ. 2490 ได้ชกกับ คาร์ล ออลสัน (ต่อมาเป็นแชมปืโลกรุ่นมิดเดิลเวทในช่วง พ.ศ. 2496 - 2499) ที่ฟิลิปปินส์ แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 3

ความพ่ายแพ้ในครั้งนั้น ทำให้ไม่มีใครจัดสมพงษ์ชกในต่างแดนอีกต่อไป สมพงษ์กลับมาชกในเมืองไทย ได้เป็นแชมป์มวยสากลของเวทีราชดำเนินรุ่นเวลเตอร์เวท แต่ถูกปลดเพราะทำน้ำหนักไม่ได้เมื่อป้องกันตำแหน่งกับ ธวัช วงศ์เทเวศน์ 

ในช่วงที่สุข ปราสาทหินพิมายกำลังโด่งดัง เวทีราชดำเนินติดต่อให้สมพงษ์ข้นชกกับสุขในแบบมวยไทย เพราะสุขไม่ยอมชกมวยสากล การชกมีขึ้นเมื่อ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2493 ที่สนามศุภชลาสัย สมพงษ์เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 2 เขาจงเลิกมวยกลับไปทำไร่ จนเดือนกันยายน พ.ศ. 2495 บอย บรู๊คส์ (สหรัฐ) คู่ชกของสมพงษ์สมัยที่ไปชกที่สิงคโปร์เข้ามาชกในเมืองไทย เวทีราชดำเนินติดต่อสมพงษ์กลับมาชกกับบรู๊คส์อีก แต่ก็แพ้คะแนนแบบหมดสภาพ

หลังแขวนนวม
-----------

หลังจากแขวนนวมแล้ว สมพงษ์เคยเป็นผู้จัดการของสมเดช ยนตรกิจ ครั้งที่ไปป้องกันแชมป์ OPBF ที่ฟิลิปปินส์ เป็นเทรนเนอร์ให้คณะยิ่งศักดิ์อยู่ระยะหนึ่ง สุดท้ายไปอยู่ จ.เพชรบุรี จนถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ประเทศสิงคโปร์รุ่นเวลเตอร์เวท (2482)
* แชมป์ประเทศสิงคโปร์รุ่นมิดเดิลเวท (2482)
* แชมป์ประเทศไทยรุ่นเวลเตอร์เวท (2492)
	+ ชิง, 1 กุมภาพันธ์ 2492 ชนะคะแนน เพิก สิงหพัลลภ
	+ ป้องกันครั้งที่ 1, 1 มิถุนายน 2492 ชนะน็อค ธวัช วงศ์เทเวศน์ ยก 2

### ไปชกต่างประเทศ

* ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2
	+ ชนะ ฟริสโก้ (ฟิลิปปินส์) ที่ สิงคโปร์ (ชิงแชมป์รุ่นมิดเดิลเวทของสิงคโปร์)
	+ แพ้ ฟริสโก้ (ฟิลิปปินส์) ที่ สิงคโปร์ (ป้องกันแชมป์รุ่นมิดเดิลเวทของสิงคโปร์)
	+ ชนะ โจ ไดมอนส์ (สหรัฐอเมริกา) ที่ สิงคโปร์
	+ แพ้ โจ ไดมอนส์ (สหรัฐอเมริกา) ที่ สิงคโปร์
	+ ชนะ โกลเด้น บอย (อังกฤษ) ที่ สิงคโปร์
* หลังสงครามโลกครั้งที่ 2
	+ ชนะน็อค ยก 2 โมฮัมหมัด ฟามี่ห์ (อียิปต์) ที่ สิงคโปร์
	+ ชนะน็อค ยก 1 จิมมี่ (ฟิลิปปินส์) ที่ สิงคโปร์
	+ แพ้คะแนน แบ๊ตติ้ง ซีม่า (ฟิลิปปินส์) ที่สิงคโปร์
	+ ชนะน็อค ยก 1 แบ๊ตติ้ง ซีม่า (ฟิลิปปินส์) ที่สิงคโปร์
	+ แพ้คะแนน เลียว ฮินี่ (ออสเตรเลีย) ที่สิงคโปร์
	+ ชนะน็อค ยก 1 เมืองเทือง (พม่า) ที่สิงคโปร์
	+ แพ้ฟาวล์ ยก 2 บอย บรูค (สหรัฐอเมริกา) ที่สิงคโปร์
	+ ชนะน็อค ยก 4 เบบี้ บัลเทซาร์ (ฟิลิปปินส์) ที่สิงคโปร์
	+ 17 ธ.ค. 2490 แพ้น็อค ยก 3 คาร์ล โบโบ้ ออลสัน (สหรัฐอเมริกา) ที่ ฟิลิปปินส์

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
* ชายพจน์. มวยดังไทยแลนด์ในอดีต: นักชกไทยไปเป็นแชมป์ที่สิงคโปร์นาน 14 ปี "ซ้ายปรมาณู" สมพงษ์ เวชสิทธิ์. นิตยสารมวยโลก. เล่มที่ 838. ตุลาคม 2543. หน้า 42 - 47.
**หมายเลขแอร์ดิช** (ฮังการี: *Erdős number*) ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่นักคณิตศาสตร์ชาวฮังการี พอล แอร์ดิช (Paul Erdős) ซึ่งเป็นผู้เขียนบทความทางคณิตศาสตร์ที่มีคุณประโยชน์มากมายที่สุดผู้หนึ่ง หมายเลขแอร์ดิช เป็นหนึ่งในวิธีการที่แสดง "ระยะทางระหว่างความร่วมมือกัน" (collaborative distance) ระหว่างผู้เขียนบทความทางคณิตศาสตร์คนใดคนหนึ่ง กับ พอล แอร์ดิช

นิยาม
-----

ถ้าเอลิซ่า (เสื้อแดง) ร่วมเขียนบทความทางวิชาการกับ พอล แอร์ดิช (เสื้อเทา) และได้ร่วมเขียนกับกับทอม (เสื้อน้ำเงิน) ในอีกบทความหนึ่ง แต่ทอมไม่เคยมีผลงานร่วมกับ พอล แอร์ดิช เอลิซ่าได้หมายเลขแอร์ดิช +1 และทอมจะได้ที่ +2 ซึ่งหมายถึงห่างจากพอล แอร์ดิช 1 และ 2 ขั้นตามลำดับ
ผู้เขียนบทความคนใดคนหนึ่งจะได้รับหมายเลขแอร์ดิชก็ต่อเมื่อเขาได้เขียนบทความทางคณิตศาสตร์ร่วมกับผู้เขียนบทความที่ได้รับหมายเลขแอร์ดิชอยู่แล้ว พอล แอร์ดิช คือผู้ที่มี*หมายเลขแอร์ดิชหมายเลข 0* ถ้าหมายเลขแอร์ดิชที่น้อยที่สุดของผู้เขียนบทความร่วม คือ *k* ผู้เขียนบทความที่ยังไม่มีหมายเลขแอร์ดิช จะได้รับ หมายเลขแอร์ดิชหมายเลข *k*+1

ตลอดช่วงชีวิตของแอร์ดิช เขาเขียนบทความทางคณิตศาสตร์มากกว่า 1,500 บทความ เกือบทั้งหมดเป็นผลงานที่เขียนร่วมกับผู้อื่น มีผู้ที่ได้ร่วมงานกับพอล แอร์ดิชโดยตรง 511 คน ซึ่งทั้งหมดนี้คือผู้ที่มี *หมายเลขแอร์ดิชหมายเลข 1* ผู้ที่มีผลงานร่วมกับคนเหล่านี้ (แต่ไม่ได้มีผลงานร่วมกับแอร์ดิชโดยตรง) จะมี*หมายเลขแอร์ดิชหมายเลข 2* (9,267 คน ในปี ค.ศ. 2010) ผู้ที่ได้ร่วมงานกับผู้ที่มีหมายเลขแอร์ดิชหมายเลข 2 (แต่ไม่ได้ร่วมงานกับแอร์ดิชหรือผู้ที่มีหมายเลขแอร์ดิชหมายเลข 1) จะมี*หมายเลขแอร์ดิชหมายเลข 3* เป็นต้น ผู้ที่ไม่ได้เขียนบทความร่วมกับผู้ที่มีหมายเลขแอร์ดิชใดๆ จะถือว่ามี*หมายเลขแอร์ดิชอนันต์* (infinite) หรืออนิยาม (undefined) เมื่อแอร์ดิชเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1996 หมายเลขแอร์ดิชที่น้อยที่สุดที่ผู้เขียนบทความจะได้รับจะเท่ากับ 2

แคสเปอร์ กอฟฟ์แมน (Casper Goffman) น่าจะเป็นคนแรกที่ให้คำนิยามของหมายเลขแอร์ดิช กอฟฟ์แมนเป็นนักวิจัยทางคณิตศาสตร์ซึ่งมีหมายเลขแอร์ดิชหมายเลข 1 ในปีค.ศ. 1969 เขาตีพิมพ์ข้อสังเกตเกี่ยวกับผลงานของแอร์ดิชที่ทำร่วมกับผู้อื่นจำนวนมากมาย ในบทความชื่อ "*And what is your Erdős number?*"
(แล้วหมายเลขแอร์ดิชของคุณคือหมายเลขอะไร?)

ผลกระทบ
-------

หมายเลขแอร์ดิชเป็นส่วนหนึ่งของตำนานของนักคณิตศาสตร์ทั่วโลกมาเป็นเวลานานหลายปี ในบรรดานักคณิตศาสตร์ที่ยังทำงานอยู่ในช่วงเปลี่ยนสหัสวรรษ หมายเลขแอร์ดิชที่มากที่สุดคือ 15 หมายเลขแอร์ดิชเฉลี่ยเท่ากับ 4.65 และแทบทุกคนที่มีหมายเลขแอร์ดิช จะมีหมายเลขแอร์ดิชน้อยกว่า 8 และเนื่องจากในปัจจุบันมีการทำงานร่วมกันในวงการวิทยาศาสตร์แขนงต่างๆ จึงมีบุคคลซึ่งไม่ได้เป็นนักคณิตศาสตร์แต่ทำงานในแวดวงวิทยาศาสตร์ จำนวนมากที่มีหมายเลขแอร์ดิชด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Erdős Number Project". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-11-02. สืบค้นเมื่อ 2007-10-15.
2. ↑  Erdos2, Version 2010, October 20, 2010.
3. ↑   ข่าวมรณกรรมของพอล แอร์ดิช ที่เขียนโดย ไมเคิล กอลอมบ์ (Michael Golomb)
4. ↑  Goffman, Casper (1969). "And what is your Erdős number?". *American Mathematical Monthly*. **76**.
5. ↑  ตามที่ปรากฏใน Erdős Number Project

ดูเพิ่ม
-------

* หมายเลขเบคอน (Bacon number) เป็นการประยุกต์แนวความคิดเดียวกันนี้ไปยังอุตสาหกรรมภาพยนตร์ โดยการเชื่อมโยงดารานักแสดงที่ทำงานร่วมกันในภาพยนตร์เรื่องหนึ่งๆ
ป้ายถนนฟลีทสตรีต
**ฟลีตสตรีต** (อังกฤษ: Fleet Street) เป็นถนนในกรุงลอนดอน อังกฤษ ตั้งชื่อตามแม่น้ำฟลีทซึ่งปัจจุบันไหลอยู่ข้างใต้ถนน ถนนฟลีตเป็นที่ตั้งของสำนักงานหนังสือพิมพ์ต่างๆ จนถึงทศวรรษที่ 1980 แม้ว่าสำนักงานของสื่อมวลชนรายใหญ่แห่งสุดท้ายคือ Reuters จะย้ายออกไปตั้งแต่ พ.ศ. 2548 แต่ชื่อถนนก็ยังคงถูกใช้เรียกแทนสื่อสารมวลชนสัญชาติบริเตน

ประวัติและสถานที่
-----------------

ฟลีตสตรีต เมื่อ พ.ศ. 2433
ฟลีตสตรีตเริ่มต้นจากถนนที่ทอดจากนครลอนดอน ไปยังศูนย์กลางทางการปกครองที่เวสต์มินสเตอร์ ความยาวของถนนแสดงถึงการขยายตัวของเมืองในศตวรรษที่ 14 ปลายสุดด้านทิศตะวันออกเป็นจุดที่แม่น้ำฟลีทไหลแนบกับ walls of London ในยุคกลาง ปลายด้านทิศตะวันตกคือเทมเปิลบาร์ ที่แสดงขอบเขตของเมืองที่ขยายมาถึงจุดนี้เมื่อ พ.ศ. 1872

ด้านทิศใต้ของถนนเป็นกลุ่มอาคารที่รู้จักในชื่อว่า The Temple ซึ่งเคยเป็นของอัศวินเทมพลาร์ เป็นที่ตั้งของอินส์ออฟคอร์ทสองในสี่แห่ง คือ อินเนอร์เทมเปิล และมิดเดิลเทมเปิล บริเวณใกล้เคียงมีสำนักงานของทนายความมากมาย

Ludgate Circus
กิจการหนังสือพิมพ์เริ่มต้นใน Fleet Street เมื่อประมาณ พ.ศ. 2043 โดย Wynkyn de Worde ลูกมือฝึกหัดของ William Caxton ได้ก่อตั้งโรงพิมพ์ขึ้นใกล้กับ Shoe Lane ขณะที่ในช่วงเวลาเดียวกัน Richard Pynson ได้ก่อตั้งสำนักพิมพ์และโรงพิมพ์ติดกับ St Dunstan's church ต่อมามีสำนักพิมพ์และโรงพิมพ์อื่นๆเพิ่มขึ้น ซึ่งโดยหลักแล้วจะ supply legal trade ใน Law Inns สี่แห่งในบริเวณนั้น ต่อมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2245 หนังสือพิมพ์ *เดอะเดลีคูแรนท์* ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์รายวันฉบับแรกของลอนดอน ได้จัดพิมพ์ขึ้นที่ Fleet Street ใน premises เหนือ White Hart Inn

ที่เทมเปิลบาร์ทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดอาณาเขตของนครลอนดอนบนฟลีตสตรีต จะเป็นจุดเริ่มต้นของถนนสแตรนด์ ทางทิศตะวันออกเลยจาก Ludgate Circus ออกไป ถนนจะลาดขึ้นตาม Ludgate Hill สถานีรถไฟใต้ดินที่อยู่ใกล้ที่สุดคือ Temple, Chancery Lane, และแบล็กเฟลียร์
หน้าปกอัลบั้ม ตะวันตกดิน
**สมภารเซ้งโบสถ์** เป็นเพลงพิเศษที่อยู่ในอัลบั้ม "ตะวันตกดิน "ซึ่งเป็นอัลบั้มพิเศษของยืนยง โอภากุล หรือ แอ๊ด คาราบาว ซึ่งออกมาในปี พ.ศ. 2549 ช่วงเวลาเดียวกับวิกฤตการณ์การเมืองในประเทศไทย พ.ศ. 2548-2549 ขณะที่พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยชุมนุมขับไล่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรี เช่นเดียวกับเพลง เว้นวรรค

สมภารเซ้งโบสถ์ เป็นเพลงที่มีเนื้อหาเสียดสี เปรียบเทียบ สถานการณ์การเมืองในขณะนั้น โดย ยืนยง ผู้แต่งได้แรงบันดาลใจในการเขียนเนื้อเพลงจากโคลงชื่อ "สมภารเซ้งโบสถ์ "ของเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ โดยเปรียบเทียบ ดร .ทักษิณ ชินวัตร เหมือนสมภารเลี่ยม การเซ้งโบสถ์ให้กับเถ้าแก่เสก เจ้าสัวเมืองสิงค์ เหมือนกับกรณีตระกูลชินวัตรและดามาพงศ์ขายหุ้นกลุ่มบริษัทชินคอร์ปแก่บริษัท เทมาเสก โฮลดิ้ง แห่งสิงคโปร์ ซึ่งนำมาสู่วิกฤตศรัทธาในตัว พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร 

บทเพลงที่อยู่ในอัลบั้มชุดนี้ ชี้ถึงความไม่ชอบมาพากลหลายเรื่องในโครงการของรัฐบาล ทักษิณ ทั้งเรื่องทุจริตคอรัปชั่น อย่างในเพลง สามสิบบาทรักษาไม่ได้ บทเพลงในอัลบั้มยังชี้ถึงความล้มเหลวในด้านธรรมภิบาลในการบริหารประเทศอีกด้วย

ดูเพิ่ม
-------

* วิกฤตการณ์การเมืองในประเทศไทย พ.ศ. 2548-2549
* การขับไล่ ทักษิณ ชินวัตร ให้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
* ยืนยง โอภากุล
* เว้นวรรค

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ฟังเพลง เก็บถาวร 2007-07-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ฟอกแค้นจากนรก** (อังกฤษ: Hard to Kill) เป็นภาพยนตร์แอคชั่นจากสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นภาพยนตร์เรื่องที่สองของพระเอกจอมบู๊ สตีเว่น ซีกัล โดยเล่นคู่กับ เคลลี เลอบรอก ซึ่งเป็นภรรยาในชีวิตจริงของเขาอีกด้วย

โครงเรื่อง
----------

เมสัน สตอร์ม (ซีกัล) นายตำรวจแห่งลอสแอนเจลิส ได้เข้าไปสืบแผนการร้ายในท่าเรือแห่งหนึ่ง ซึ่งพวกผู้ก่อการร้ายได้นัดกันประชุมเกี่ยวกับแผนการที่จะสังหารวุฒิสมาชิก และให้เวอร์นอน เทรนด์ (แซดเลอร์) ได้ขึ้นดำรงตำแหน่งแทน สตอร์มแอบเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด และได้ใช้กล้องวิดีโอถ่ายเก็บไว้เพื่อเป็นหลักฐานในการจับกุม แต่แล้วความโชคร้ายก็เกิดขึ้นกับสตอร์ม เมื่อสตอร์มได้โทรศัพท์ไปรายงานกับเพื่อนตำรวจเกี่ยวกับเรื่องคดีที่เกิดขึ้น และเรื่องราวก็เข้าถึงหูของเพื่อนตำรวจที่เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับเทรนด์ จึงบุกมาทำร้ายสตอร์มและครอบครัวถึงที่บ้านหวังจะฆ่าปิดปากและทำลายหลักฐาน โดยภรรยาของสตอร์มได้ถูกยิงจนเสียชีวิต ลูกชายของสตอร์มหนีไปได้ ส่วนตัวสตอร์มเองถูกยิงจนอาการโคม่า และทุกคนก็คิดว่าสตอร์มเสียชีวิตไปแล้ว มีแต่หมวดโอมัลลี (คอฟฟิน) เพื่อนสนิทของสตอร์มเท่านั้นที่รู้ว่าสตอร์มยังมีชีวิตอยู่ จึงปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับเพื่อความปลอดภัยของสตอร์ม และเก็บรักษาหลักฐานของสตอร์มเอาไว้ พร้อมทั้งดูแลซันนี่ ลูกชายของสตอร์มอีกด้วย

7 ปีต่อมา สตอร์มฟื้นขึ้นมาจากอาการโคม่าอย่างปาฏิหาริย์ โดยมีแอนเดรีย (เลอบรอก) นางพยาบาลที่คอยดูแลสตอร์มอย่างใกล้ชิด เขาได้ฝึกฝนการต่อสู้แบบตะวันออก และเตรียมพร้อมที่กลับมาล้างแค้นศัตรูของเขา รวมทั้งเปิดโปงความชั่วร้ายของวุฒิสมาชิกเทรนด์ที่เก็บเป็นความลับมานานถึง 7 ปี

ตัวละครหลัก
-----------

* สตีเว่น ซีกัล รับบทเป็น *เมสัน สตอร์ม*
* เคลลี เลอบรอก รับบทเป็น *แอนดี้ "แอนเดรีย" สจ๊วต*
* วิลเลี่ยม แซดเลอร์ รับบทเป็น *เวอร์นอน เทรนด์*
* เฟรดเดอริค คอฟฟิน รับบทเป็น *เควิน โอมัลลี*

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิคำคมมีคำคมเกี่ยวกับ ***ฟอกแค้นจากนรก***

* *Hard to Kill* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
***มัลติเพลเยอร์ซอกเกอร์เมเนเจอร์*** (อังกฤษ: *Multi-Player Soccer Manager*) เป็นเกมคอมพิวเตอร์การจัดการฟุตบอลที่ได้รับการเปิดตัวสำหรับแซดเอกซ์ สเปกตรัม, คอมโมดอร์ 64 และแอมสตรัด ซีพีซี ใน ค.ศ. 1991

รูปแบบการเล่น
-------------

ผู้เล่นเริ่มเกมโดยจัดการทีมดิวิชัน 4 และเล่น 30 เกมในฤดูกาลที่ทีมต้องจบในสองอันดับแรกเพื่อเลื่อนตำแหน่ง หากพวกเขาสำเร็จจากด้านล่าง ผู้เล่นจะชนะถ้วยรางวัล "ลีกโจ๊กเกอร์" ส่วนในลีกที่สูงกว่า สองทีมสุดท้ายจะตกชั้นสู่ดิวิชันต่ำลงมา หากผู้เล่นเกมดำเนินงานได้ดีในฐานะผู้จัดการ พวกเขาอาจได้รับการเสนอสโมสรใหม่ในระดับที่สูงขึ้น โดยนักฟุตบอลยังลงแข่งลีกคัพและเอฟเอคัพเช่นกัน ส่วนคุณสมบัติอื่น ๆ ได้แก่ การซื้อและขายนักฟุตบอลในตลาดซื้อขาย การจัดฝึกอบรมสำหรับนักฟุตบอลของผู้เล่น และเพิ่มศักยภาพและความปลอดภัยของสนามของผู้เล่น หากเงินของผู้เล่นหมด พวกเขาจะถูกไล่ออกและเสนองานให้แก่ทีมระดับล่างสุดของดิวิชัน 4 หากพวกเขาเลือกที่จะไม่รับงาน เกมจะรีเซ็ต ซึ่งจะเกิดขึ้นเช่นเดียวกันหากผู้เล่นลาออกเมื่อใดก็ตาม ทั้งนี้ ผู้เล่นสูงสุดสี่คนสามารถเข้าร่วมพร้อมกันโดยผู้เล่นทุกคนจะเริ่มต้นที่ดิวิชัน 4 ส่วนเวอร์ชันอามิกาและพีซีมีผู้เล่นสูงสุดแปดคน

จุดบกพร่องทั่วไปในเกมนี้คือ 'สเลโบกี' ที่น่าหวั่นซึ่งปรากฏขึ้นตามจุดที่ดูเหมือนสุ่มระหว่างฤดูกาล โดยจะปรากฏขึ้นเมื่อผู้เล่นดูผลลัพธ์ของเกม หาก 'สเลโบกี' ปรากฏขึ้น ก็จะเกมโอเวอร์ จากนั้น ผู้เล่นจะไม่สามารถเล่นเกมต่อได้ นอกจากนี้ ข้อควรทราบก็คือหากผู้เล่นเต็มไปด้วยกองกลาง ทีมของผู้เล่นก็จะมีโอกาสชนะมากขึ้น

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แม่แบบ:WoS game
ละแวกใกล้เคียงมัวร์ประกอบด้วยเซลล์เก้าเซลล์ เซลล์ตรงกลางและแปดเซลล์ซึ่งล้อมรอบเซลล์กลาง
ในออโตเซลลูล่าร์ **มัวร์เนเบอร์ฮุด** (อังกฤษ: Moore neighborhood) คือช่องที่ถูกกำหนดบนพื้นที่ตารางสองมิติ และประกอบด้วยเซลล์หนึ่งตรงกลางและเซลล์ล้อมรอบอยู่ 8 เซลล์ ชื่อของมัวร์เนเบอร์ฮุด ได้รับชื่อมาจากเอ็ดเวิร์ด เอฟ. มัว ผู้บุกเบิกทฤษฎีเซลล์ออโตมาติก

ความสำคัญ
---------

เป็นหนึ่งในสองประเภทของพื้นละแวกที่ใช้มากที่สุด อีกประเภทหนึ่งคือละแวกใกล้เคียงวอน นิวแมน โดยผู้คนมักจะรู้จักในชื่อเกมแห่งชีวิตของคอนเวย์ ตัวอย่างการใช้งานละแวกใกล้เคียงมัวจะคล้าย ๆ กับเม็ดพิกเซล 8 จุดที่ล้อมรอบเม็ดพิเซลเม็ดหนึ่งบนคอมพิวเตอร์กราฟิก

ตัวอย่างการทำงานของอัลกอริทึม:

```
**Input**:A tessellation, T, containing a connected component P of black cells.
**Output**: A sequence B (b1, b2, ... bk) of boundary pixels i.e. the contour.
Define M(a) to be the Moore neighborhood of pixel a.
Let p denote the current boundary pixel.
Let c denote the current pixel under consideration i.e. c is in M(p).
Let b denote the backtrack of c (i.e. neighbor pixel of p that was previously tested)
```

```
**Begin**
  **Set** B **to** be empty.
  **From** bottom **to** top **and** left **to** right scan the cells of T **until** a black pixel, s, of P is found.
  Insert s in B.
  **Set** the current boundary point p **to** s i.e. p=s
  **Let** b = the pixel from which s was entered during the image scan.
  **Set** c to be the next clockwise pixel (from b) in M(p).
  **While** c not equal to s do
    **If** c **is** black
      insert c in B
      **Let** b = p
      **Let** p = c
      *(backtrack: move the current pixel c to the pixel from which p was entered)*
      **Let** c = next clockwise pixel (from b) in M(p).
    **else**
      *(advance the current pixel c to the next clockwise pixel in M(p) and update backtrack)*
      **Let** b = c
      **Let** c = next clockwise pixel (from b) in M(p).
    **end If**
  **end While**
**End**
```

### เงื่อนไขการสิ้นสุด

เงื่อนไขการสิ้นสุดแบบดั้งเดิมคือหยุดหลังจากอยู่ที่พิกเซลเริ่มต้นเป็นครั้งที่สอง 

สิ่งนี้จะจำกัดชุดของรูปแบบที่อัลกอริทึมจะเดินได้ อย่างสมบูรณ์ เงื่อนไขการหยุดปรับปรุงที่เสนอโดย Jacob Eliosoff คือการหยุดหลังจากป้อนพิกเซลเริ่มต้นเป็นครั้งที่สองในทิศทางเดียวกับที่คุณป้อนไว้ในตอนแรก

อ้างอิง
-------

* เอริก ดับเบิลยู. ไวส์สไตน์, "Moore Neighborhood" จากแมทเวิลด์.
* Tyler, Tim, *The Moore neighborhood* at cell-auto.com
**วัดไทยวัฒนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าสายลวด อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 90 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบสูงอยู่ท่ามกลางหมู่บ้านมีกำแพงวัดล้อมรอบบริเวณที่ตั้งวัด

วัดไทยวัฒนารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 เดิมชื่อ **วัดแม่ตาว** ตามชื่อหมู่บ้าน หรืออีกชื่อคือ **วัดแม่ตาวเงี้ยว** หรือ **วัดไทยใหญ่** ต่อมาได้เปลี่ยนเป็น "วัดไทยวัฒนาราม" เมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2499 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2499 มีพระอูเกตะละ จากเมืองสี่ป้อ รัฐฉาน ประเทศพม่า เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ครั้นในปี พ.ศ. 2500 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศให้วัดนี้เป็นวัดพระพุทธศาสนา

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 15 เมตร ยาว 20 เมตร สร้าง พ.ศ. 2502 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น 1 หลัง อาคารไม้ชั้นเดียว 1 หลัง และศาลาการเปรียญกว้าง 21 เมตร ยาว 35 เมตร สร้าง พ.ศ. 2514 ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธาน *พระพุทธมหามุณี* ซึ่งเป็นพระพุทธรูปที่จำลองมาจากพระพุทธมหามุณี พระเพลากว้าง 5 ศอก 1 ฟุตเศษ วัดยังมีรูปปั้นหงส์สีทองและเจดีย์โกนวินทรงเครื่องสีทอง รวมถึงเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์พระพุทธศาสนา ซึ่งเป็นอาคารชั้นเดียวจัดแสดงความเป็นมาของการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ภายในยังเป็นที่ประดิษฐาน พระพุทธรูปหินอ่อนศิลปะแบบพม่าทั้งแบบทรงเครื่องและไม่ได้ทรงเครื่องจำนวนมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไทยวัฒนาราม (จังหวัด ตาก)". เทศบาลตำบลท่าสายลวด.
2. ↑  "วัดไทยวัฒนาราม". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-04-21. สืบค้นเมื่อ 2021-08-26.
**วงศ์ปลาตะเพียน** (ชื่อวิทยาศาสตร์: Cyprinidae, อังกฤษ: barb, carp, minnow, goldfish) โดยคำว่า Cyprinidae มาจากคำว่า *kyprînos* ในภาษากรีกโบราณ (κυπρῖνος แปลว่า "ปลาทอง")
ประกอบด้วยปลาจำพวกปลาไน, ปลาตะเพียน, ปลาทอง และปลาซิว 

ถือเป็นวงศ์ที่ใหญ่ที่สุดในปลาน้ำจืด ประกอบไปด้วยชนิด มากกว่า 2,000 ชนิดใน 200 สกุล แบ่งออกได้เป็นหลายวงศ์ย่อย โดยจัดอยู่ในอันดับ Cypriniformes

เป็นวงศ์ที่มีชนิดและจำนวนปลามากที่สุดในปลาน้ำจืดของไทย และมีความหลากหลายเป็นอันดับสามของโลก ปัจจุบันพบแล้วอย่างน้อย 204 ชนิด

ลักษณะ
------

ไม่มีฟันที่ริมฝีปาก แต่มีฟันซี่ใหญ่อยู่ในลำคอ เกล็ดเป็นแบบขอบเรียบและบาง ครีบเป็นก้านครีบอ่อน ครีบหางส่วนมากเป็นเว้าแฉกลึก ครีบท้องอยู่ค่อนมาทางตอนกลางของลำตัวด้านท้อง ซึ่งลักษณะสำคัญของปลาในวงศ์นี้ก็คือ 

1. มีฟันเฉพาะที่ลำคอ เกิดจากกระดูกลำคอด้านล่างอันสุดท้าย มีอยู่ประมาณ 1-3 แถว และมีแผ่นกระดูกที่ฐานบนกระดูกลำคอ ช่วยในการบดย่อยอาหาร

2. มีเกล็ดแบบขอบเรียบบนลำตัว มีหัวไม่มีเกล็ดและไม่มีครีบไขมัน 

3. ถุงลมแบ่งออกเป็น 2 ตอน ตอนแรกไม่ติดกับกระดูกสันหลัง ตอนหลังมีขนาดเล้กฝังอยู่แน่นกับกระดูกสันหลัง

ลำตัวมักแบนข้างหรือเป็นแบบปลาตะเพียนที่รู้จักดี แต่ก็มีบางชนิดที่ลำตัวค่อนข้างกลม เช่น ปลาเล็บมือนาง (*Crossocheilus reticulatus*) เป็นต้น ปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์คือ ปลากระโห้ (*Catlocarpio siamensis*) ที่ยาวเต็มที่ได้เกือบ 3 เมตร อาศัยเฉพาะในน้ำจืด ส่วนมากเป็นปลากินพืช แต่ก็พบมีหลายชนิดกินเนื้อหรือแพลงก์ตอน ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายกันมาก ยกเว้นบางชนิดสีและตุ่มข้างแก้มในตัวผู้ ต่างจากตัวเมีย แพร่พันธุ์ขยายพันธุ์โดยการวางไข่จำนวนมาก พบในแม่น้ำเขตร้อน เขตอบอุ่นและเขตหนาวเกือบทั่วโลก ยกเว้นขั้วโลก, ทวีปออสเตรเลีย และทวีปอเมริกาใต้

จัดเป็นวงศ์ปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญมาก

ตัวอย่างปลาในวงศ์ปลาตะเพียน
---------------------------

* ปลากระมัง
* ปลากระสูบขีด
* ปลากระแห
* ปลากระโห้
* ปลากา
* ปลาจิ้งจอก
* ปลาซิวอ้าว
* ปลาตะกาก
* ปลาตะพากเหลือง
* ปลาตะเพียน
* ปลาตะเพียนหน้าแดง
* ปลาตะโกก
* ปลานวลจันทร์น้ำจืด
* ปลาบ้า
* ปลาตุ่ม
* ปลาบัว
* ปลาพลวง
* ปลาเล็บมือนาง
* ปลาปากเปี่ยน
* ปลาแปบควาย
* ปลาฝักพร้า
* ปลาเพ้า
* ปลายี่สก
* ปลาเวียน
* ปลาสะนาก
* ปลาสะอี
* ปลาไส้ตันตาขาว
* ปลาไส้ตันตาแดง
* ปลาหนามหลัง
* ปลาหว้าหน้านอ
* ปลาเชอรี่บาร์บ

หมายเหตุ
--------

* การแบ่งวงศ์ย่อยของปลาในวงศ์ปลาตะเพียนยังไม่เป็นที่แน่นอน เพราะการจัดแบ่งของนักมีนวิทยาแต่ละบุคคลก็แตกต่างกันออกไป

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ["Family Cyprinidae Carps และ Minnows (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-01-10. สืบค้นเมื่อ 2009-06-12. Family Cyprinidae Carps และ Minnows (อังกฤษ)]
2. ↑  Tao, W. Mayden, R. L. & He, S.; 2012: Remarkable Phylogenetic Resolution of the Most Complex Clade of Cyprinidae (Teleostei: Cypriniformes): A Proof of Concept of Homology Assessment and Partitioning Sequence Data Integrated with Mixed Model Bayesian Analyses. *Molecular Phylogenetics and Evolution*, Available online 5 October 2012, In Press, Accepted Manuscript, abstract
3. 1 2 3  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 31. ISBN 974-00-8701-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ปลาตะเพียน**

วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Cyprinidae***
Motor vehicle

**แดวู เลกันซา** (อังกฤษ: Daewoo Leganza) เป็นรถยนต์นั่งขนาดกลาง (Mid-Size Car) รุ่นที่ 2 ของแดวู เรื่มผลิตในปี พ.ศ. 2540 และเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2545 ใช้รหัสว่า V100 ชื่อ Leganza นั้นมาจากคำภาษาอิตาลี 2 คำ คือ E**legan**te และ For**za** ซึ่งทั้ง 2 คำแปลว่า หรูหราและอำนาจ เมื่อมารวมกัน Leganza จึงหมายถึง อำนาจแห่งความหรูหรา แดวูจึงออกแบบเลกันซามาให้มีความหรูหราตามยุคสมัยพอสมควร เพื่อทดแทนรุ่นเก่าอย่าง **แดวู เอสเปอโร** (อังกฤษ: Daewoo Espero) ออกแบบโดย **จิโอเจ็ตโต จิวเจียโร** เช่นเดียวกับรุ่นพี่น้อง ซึ่งก็คือแดวู ลาโนสและแดวู นิวบีรา ซึ่งใช้รหัส T100 และ J100 ตามลำดับ

แดวู เลกันซา มีตัวถัง 1 แบบคือซีดาน 4 ประตู ใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหน้า มีเครื่องยนต์ 2.0 และ 2.2 ลิตร ใช้เกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด ระยะฐานล้อ 2,670 มม. ความยาว 4,761 มม. ความกว้าง 1,779 มม. ความสูง 1,437 มม. และน้ำหนัก 1,400 กก.

ในประเทศไทย แดวู เลกันซา ถือได้ว่า เป็น 1 ใน 3 ของรถยนต์นั่งที่บริษัท ไทยแดวูมอเตอร์เซลส์ จำกัด เคยมีแผนจะนำเข้ามาจำหน่ายเช่นเดียวกับแดวู นิวบีรา และแดวู ลาโนส แต่เนื่องจากสภาพเศรษฐกิจในขณะนั้น ทำให้ยังไม่ทันได้เปิดตัวก็ต้องถูกนำแผนสั่งเก็บเข้าลิ้นชักไปก่อน ทำให้สามารถเปิดตัวได้เพียงรุ่นเดียว คือแดวู ลาโนส นั่นเอง