recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ซุลฮาดี โอมาร์** (มลายู: *Zulhadi Omar*) หรือ **เอ็ดดี เตียว** (*Eddie Teyo*; เกิด 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2527) เป็นช่างซ่อมบำรุงและผู้บริหารฝ่ายขายชาวมาเลเซีย เขาเกิดที่โรงพยาบาลบาตูปาฮัต รัฐยะโฮร์ ประเทศมาเลเซีย แต่เนื่องจากความผิดพลาดของเอกสาร ทำให้เขาถูกแจ้งเกิดว่าเป็นบุตรของโอมาร์ ซาอิม (Omar Saim) กับฮัซนะฮ์ ซัลเละฮ์ (Hasnah Salleh) คู่สามีภรรยาชาวมลายูมุสลิม ซึ่งแท้จริงแล้วเขาเป็นบุตรของเตียว มา เลียง (Teyo Ma Liong) กับลิ้ม ซิก ไฮ (Lim Sik Hai) ซึ่งเป็นชาวจีนที่นับถือศาสนาพุทธ และได้รับการยืนยันจากผลดีเอ็นเอ เขาเป็นที่รู้จักจากการฟ้องร้องทางการมาเลเซียหลายครั้ง เพื่อเปลี่ยนศาสนาจากศาสนาอิสลามเป็นศาสนาพุทธ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Woman's stares led to reunion with biological parents". The Star. 3 February 2007. สืบค้นเมื่อ 27 June 2021.
2. ↑  "Birth-Swap Malaysian Files Suit over Faith". *Gulf Times*. Harvard University. 3 June 2007. สืบค้นเมื่อ 27 June 2021.
3. ↑  Lee 2013, p. 448—449.
4. ↑  "Man swapped at birth files suit to change name, religion on IC". The Star. 2 June 2007. สืบค้นเมื่อ 27 June 2021.
5. ↑  "Malaysian switched at birth seeks religion change". Reuters. 13 July 2007. สืบค้นเมื่อ 27 June 2021.

บรรณานุกรม
----------

* Lee, Khoon Choy (2013). *Golden Dragon and Purple Phoenix: The Chinese and Their Multi-Ethnic Descendants in Southeast Asia*. World Scientific. ISBN 978-981-4383-43-1.
ปา-กว้าจ่าง
**ฝ่ามือแปดทิศ** หรือ **ปา-กว้าจ่าง** (อักษรจีนตัวเต็ม: 八卦掌, พินอิน: Bāguà Zhǎng, อังกฤษ: Ba Gua Zhang, Pa Kua Chang) ปา-กว้าจ่างแปลตรงตัวได้ความว่าแปดทิศ เป็นหนึ่งในสามศิลปะป้องกันตัวแขนงหลักของบู๊ตึ้ง โดยอีกสองแขนงคือไทเก็กและสิ่งอี้เฉวียน ปา-กว้าจ่างมีชื่อเสียงด้านลักษณะที่เป็นการหลบหลีกและจู่โจมด้วยมือที่แบอยู่ ลักษณะที่โดดเด่นของ ปา-กว้าจ่าง อีกประการคือการเดินเป็นวงกลมการขยับร่างกายเป็นเกลียว การเคลื่อนไหวเป็นเกลียวแบบนี้มีข้อได้เปรียบในการรับมือกับคู่ต่อสู้หลายคน คู่ต่อสู้ติดอาวุธ และใช้ทักษะในการตอบโต้พลกำลัง

การฝึกฝนของ ปา-กว้าจ่าง กำหนดให้ผู้ฝึกเดินเป็นวงกลม โดยผู้ฝึกจะต้องสามารถโคจรและหมุนร่างกายของตนเองได้อย่างต่อเนื่อง นอกจากนั้นการเรียนรู้ทิศทั้งแปดทิศของ ปา-กว้าจ่าง จะทำให้ผู้ฝึกสามารถจู่โจมและตั้งรับการโจมตีจากทุกทิศทาง ปา-กว้าจ่าง ใช้แรงจากการหมุนมือที่แบอยู่ทางแนวตั้งอย่างต่อเนื่อง ผู้ฝึกจะขยับร่างกายอยู่เสมอเพื่อที่จะทำให้คู่ต่อสู้เสียสมดุล

จุดกำเนิดของปา-กว้าจ่างเป็นที่ทราบว่าต๋ง ไห่ชฺวัน ได้รับการถ่ายทอดวิชามาจากนักพรตบนเขาจิ่วหลงและต่อมาได้สร้างระบบการต่อสู้มาเป็นวิชามวย ทำให้ต๋ง ไห่ชฺวัน ได้ชื่อว่าเป็นผู้ก่อตั้งวิชาปา-กว้าจ่าง

สำหรับประเทศไทย ปา-กว้าจ่างหรือฝ่ามือแปดทิศยังเป็นศิลปะป้องกันตัวที่ยังค่อนข้างใหม่มาก เพราะตามปกติแล้วศิลปะการป้องกันตัวของจีนที่มาสู่ไทยนั้นส่วนมากเป็นวิชามวยทางใต้ของประเทศจีน ในขณะที่ปา-กว้าจ่างเป็นวิชามวยทางเหนือ ปัจจุบันสถานที่ฝึกสอนวิชาปา-กว้าจ่างในไทยมีเพียงสองที่คือที่ศูนย์บูรณาการศาสตร์และภูมิปัญญาโบราณ และที่สวนลุมพินีเท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Ba Gua Zhang (Pa Kua Chang)". สืบค้นเมื่อ 2015-06-09.
2. ↑  "ปากั้วจ่าง-ฝ่ามือแปดทิศ ดนตรีแจ๊สแห่งศิลปะการต่อสู้". สืบค้นเมื่อ 2015-06-09.[*ลิงก์เสีย*]

| * ด
* ค
* ก
ศิลปะการต่อสู้ |
| --- |
| 
* รายชื่อสไตล์
* ประวัติศาสตร์
* Timeline
* Hard and Soft

 |
| Regional origin | 
* จีน
* ยุโรป
* อินเดีย
* อินโดนีเซีย
* ญี่ปุ่น
* เกาหลี
* ฟิลิปปินส์

 |
| Unarmed techniques | 
* Punch
* Kick
* Hold
* Clinch
* Elbow
* Knee
* Headbutt
* Trap
* Sweep
* Throw
* Takedown
* Joint lock
* Chokehold

 |
| อาวุธ | 
* การยิงธนู
* Shooting
* Knife fighting
* Stick fighting
* Swordsmanship
* Melee weapons

 |
| Training | 
* Sparring
* Randori
* Forms
* Pushing hands
* Punching bag
* Practice weapon

 |
| Grappling | 
* บราซิลเลียนยิวยิตสู
* ยูโด
* ยิวยิตสู
* ซามบะ
* ซูโม่
* มวยปล้ำ

 |
| Striking | 
* มวยสากล
* กาโปเอย์รา
* คาราเต้
* คิกบอกซิง
* กังฟู
* มวยไทย
* และเหว่
* มวยลาว
* ซ่านโฉ่ว
* ซาวัต
* เทควันโด
* โววีนัม
* ชินเดนไค
* กุนเขมร

 |
| Internal | 
* ไอกิโด
* Aikijutsu
* ปา-กว้าจ่าง
* ไท่เก๊ก
* สิงอี้เฉวียน
* ชี่กง

 |
| Full contact / Combat sports | 
* Professional boxing
* Professional kickboxing
* Knockdown karate
* ศิลปะการต่อสู้แบบผสม
* Submission wrestling

 |
| Self-defense / Combatives | 
* อาร์นิส
* บาร์ติตสู
* ฮับกีโด
* คาจูเคนโบ
* คราฟมากา
* MCMAP
* ปันจักสีลัต
* ซิสเตมา
* หวิงชุน
* Legal aspects

 |
| Eclectic / Hybrids | 
* อเมริกันเคนโป
* ชุนคุคโด
* เจี๋ยฉวนเต้า
* Shooto
* Shorinji Kempo
* Unifight
* ชินเดนไค

 |
| Entertainment | 
* เกมต่อสู้
* Martial arts film (Chanbara)
* มวยปล้ำอาชีพ
* นักฆ่าเทวดาแขนเดียว

 |
| สถานีย่อย ***The Martial Arts Portal*** |
**หัวเหยียนจิงก่านอิ้งลวื่อจี้ (華嚴經感應略記)** หรือ ต้าฟางกว่างฝอหัวเหยียนจิงก่านอิ้งลวื่อจี้ (大方廣佛華嚴經感應略記) รวบรวมโดยพระเถระหยุนชี จู้หง 雲棲祩宏 เกิด 1535 - มรณะ 1615) พระสงฆ์รูปสำคัญในสมัยราชวงศ์หมิง ว่าด้วยเรื่องราวปฏิหาริย์เกี่ยวกับอวตังสกสูตร ชื่อของปกรณ์เล่มนี้มีความหมายว่า "บันทึกสังเขปว่าด้วยอานิสงส์เกี่ยวกับอวตังสกสูตร"   

เนื้อหาของ "หัวเหยียนจิงก่านอิ้งลวื่อจี้" เกี่ยวกับผลของการเคารพบูชา การสวดสาธยาย และการปฏิบัติตามอวตังสกสูตร ส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นเรื่องในทำนองปาฏิหาริย์ช่วนให้ผู้คนเชื่อถือศรัทธาในพระสูตรนี้ รวมถึงสรัทธาในนิกายหัวเหยียน

เนื้อหา
-------

ต่อไปนี้เป็นเนื้อหาบางส่วนจาก "หัวเหยียนจิงก่านอิ้งลวื่อจี้" ซึ่งมีเนื้อความสั้นๆ ว่าด้วยเหตุการณ์เป็นตอนๆ ต่างกรรมต่างวาระ กัน เช่น เมื่อครั้งที่พระพุทธภัทระเดินทางจากชมพูทวีปมาแปลพระอวตังสกสูตรจากภาษาสันสกฤตเป็นภาษาจีน ที่อาณาจักรโห้วฉิน ในยุคหนานเป่ยเฉา ราวปีค.ศ. 418 ท่านพำนักอยู่ที่วัดเซี่ยซือคง เมืองหยางโจว ในวัดนั้นมีสระบัวอยู่ด้านหน้าห้องทำงานของท่าน ทุกๆ วันจะมีกุมารในชุดเขียว 2 คน ปรากฏกายจากสระแห่งนั้น แล้วทำความสะอาดห้องของท่าน ช่วยฝนหมึก และคอยปรนนิบัติรับใช้ ครั้นถึงยามสายัณห์ก็หวนคืนสู่สระบัวอีกครา **(เรื่อง "สองกุมารมงคลนิมิต" - 双童现瑞)** 

อีกเรื่องเกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์ถัง มีบรรพชิตรูปหนึ่งนามว่า พระฮุ่ยโย่ว อยู่ ณ อารามฉงฝู ในราชธานีฉางอัน มีวัตรปฏิบัติเคร่งครัดแข็งขัน ถวายตัวเป็นศิษย์พระจื้อเหยียนคอยรับใช้อุปัฏฐากท่าน ภาวนาตามแนวทางนิกายอวตังสกะ หรือนิกายฮว๋าเหยียน ท่านเฝ้าสวดภาวนาพระสูตรนี้ทุกวันนับแต่ทิวาจวบราตรี ท่านจะจุดธูปบูชาสาธยายพระสูตร ช่วงตถาคตนิรมิตวรรค(如來出現品) มีอยู่ครั้งหนึ่ง ขณะสาธยายพระสูตรอยู่นั้นพระโพธิสัตว์ถึง 10 องค์ ปรากฏกายขึ้นจากผืนปฐพี ฉวีวรรณสีสุวรรณงามอร่าม ส่องแสงประกายเจิดจ้า แต่ละพระองค์ประทับอยู่บนดอกบัว พระโพธิสัตว์ล้วนประณมกรสดับพระสูตรบรรพนี้ด้วยจิตมั่นคงไม่วอกแวก เมื่อท่านธาธยายจบลง พระโพธิสัตว์ก็อันตรธานหายไป **(เรื่อง "โพธิสัตว์ปรากฏ" - 菩萨涌现)**

ตัวอย่างเนื้อหา
---------------

เรื่อง **"พระธาตุปรากฏในปาก" (口获舍利)**

" ... สมัยราชวงศ์ถัง ฝานเสวียนจื้อ ชาวเมืองอันติ้ง ครั้งยังเยาว์วัยถวายตัวเป็นศิษย์พระเถระตู้ซุ่น ท่านตู้ซุ่นสั่งให้สวดอวตังสกสูตรอยู่เป็นนิจ จดจ่อตั้งใจกับพระสูตรนี้ สาธยายบทสมันตภัทรจริยาปณิธานวรรค สวดพระสูตรแต่ละครั้ง มักปรากฏพระธาตุขึ้นในปาก รวมแล้วได้ประมาณหนึ่งร้อยองค์ ... "

**หมายเหตุ -** ต่อมา ฝานเสวียนจื้อ ไปบำเพ็ญภาวในถ้ำฉื๋อซา เมืองฟางโจว กลางวันสวดอวตังสกสูตร กลางคืนนั่งสมาธิ กล่าวกันว่าเพราะท่านเคารพพระสูตรนี้ จึงปรากฏมงคลลักษณ์ เทพยาดาคุ้มครองท่าน

อ้างอิง
-------

1. ↑  云栖祩宏
2. ↑  The Role of Wutaishan in the Religious Practice of Huayan Buddhism
3. ↑  Creating Huayan Lineage: Miraculous Stories About the Avatam!saka-sūtra
4. ↑  大方廣佛華嚴經感應略記
5. ↑  大方廣佛華嚴經感應略記
6. ↑  大方廣佛華嚴經感應略記
7. ↑  Philosopher, Practitioner, Politician: the Many Lives of Fazang (643-712)

บรรณานุกรม
----------

* 大方廣佛華嚴經感應略記 จาก  เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* 云栖祩宏 จาก
* Hamar, Imre. The Role of Wutaishan in the Religious Practice of Huayan Buddhism. The Mountain of Five Plateaus: Studies of the Wutai cult in Multidisciplinary and Transborder/Cultural Approaches.
* Hamar, Imre. Creating Huayan Lineage: Miraculous Stories About the Avatam!saka-sūtra
* Jinhua Chen. Philosopher, Practitioner, Politician: the Many Lives of Fazang (643-712)
* Robert E. Buswell Jr.Donald S. Lopez Jr.. The Princeton Dictionary of Buddhism
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สงครามครูเสด

|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

| * ด
* ค
* ก
สงครามครูเสด |
| --- |
| ครูเสดชาวบ้าน
ครั้งที่ 1 – 
ครูเสดนอร์เวย์ – 
ครั้งที่ 2 – 
ครั้งที่ 3
ครูเสดลิโวเนีย – 
ครูเสดเยอรมัน – 
ครั้งที่ 4
ครูเสดแอลบิเจนเซียน – 
ครูเสดเด็ก – 
ครั้งที่ 5
ครูเสดปรัสเซีย – 
ครั้งที่ 6 – 
ครั้งที่ 7
ครูเสดคนเลี้ยงแกะ – 
ครั้งที่ 8 – 
ครั้งที่ 9
ครูเสดอารากอน – 
ครูเสดอเล็กซานเดรีย
ยุทธการนิโคโปลิส – 
ครูเสดตอนเหนือ – 
สงครามฮุสไซต์
ครูเสดวาร์นา – 
ออตโตมันรุกรานโอตรันโต
สงครามออตโตมัน-ฮังการี – 
สงครามออตโตมัน-ฮับส์บูร์ก
ยุทธการที่เลปันโต – ยุทธการที่เวียนนา |

**สงครามครูเสดอเล็กซานเดรีย** (อังกฤษ: **Alexandrian Crusade**) (ค.ศ. 1365) เป็นสงครามครูเสดที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1365 ที่นำโดยปีเตอร์ที่ 1 แห่งไซปรัสในการอเล็กซานเดรียโดยแทบไม่มีสาเหตุทางศาสนา ซึ่งแตกต่างจากสงครามครูเสดครั้งอื่นๆ เพราะสงครามครั้งนี้เป็นสงครามที่มีสาเหตุมาจากเศรษฐกิจ

ประวัติ
-------

ปีเตอร์ที่ 1 แห่งไซปรัสใช้เวลาระหว่างปี ค.ศ. 1362 ถึงปี ค.ศ. 1365 ในการรวบรวมกำลังพลและกำลังเงินในการเข้าทำสงครามครูเสดจากราชสำนักที่มั่งคั่งต่างๆ ในยุคนั้น เมื่อทราบถึงแผนการของอียิปต์ที่จะโจมตีราชอาณาจักรไซปรัสปีเตอร์ก็ใช้ยุทธวิธีเดียวกันในการชิงโจมตีล่วงหน้า (preemptive war) ซึ่งเป็นกลวิธีที่ใช้อย่างมีประสิทธิภาพในการโจมตีชาวตุรกีมาก่อนหน้านั้น ปีเตอร์ใช้เวนิสในการจัดให้กองเรือและนักรบครูเสดไปรวมตัวกันที่โรดส์เพื่อไปรวมกับกองทหารลัทธิเซนต์จอห์นที่นั่น

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1365 ปีเตอร์ก็ออกเดินทางทางเรือไปยังโรดส์โดยเป็นผู้บังคับบัญชากองเรือทั้งหมด 165 ลำ และไปขึ้นฝั่งอเล็กซานเดรียประมาณวันที่ 9 ตุลาคม ในระหว่างสามวันที่ไปถึงกองทหารของปีเตอร์ก็เข้าโจมตีและปล้นสดมอเล็กซานเดรียและถอยทัพกลับเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ปีเตอร์มีความเข้าใจว่าแม้ว่าจะยึดอเล็กซานเดรียได้แต่ก็ไม่สามารถปกครองได้อย่างมีประสิทธิภาพจากไซปรัสที่อยู่ไกลออกไป

ความหมาย
--------

โจ ฟอน สตีนแบร์เก็นอ้างปีเตอร์ เอ็ดเบอรี โต้ว่าสงครามครูเสดครั้งนี้เป็นสงครามที่มีสาเหตุสำคัญมาจากเศรษฐกิจ ปีเตอร์ประสงค์ที่จะลดความสำคัญของอเล็กซานเดรียจากการเป็นเมืองท่าทางตะวันออกของเมดิเตอเรเนียน โดยหวังว่าเมืองฟามากัสตาในไซปรัสจะได้รับผลประโยชน์จากการค้าขายที่เปลี่ยนไป ฉะนั้นจุดประสงค์ทางศาสนาจึงกลายมาเป็นรอง

บทวิพากษ์ของฟอน สตีนแบร์เก็นที่มาจากบันทึกร่วมสมัยของมุสลิมเช่นของนักประวัติศาสตร์อียิปต์Alī al-Maqrīzī (تقى الدين أحمد بن على بن عبد القادر بن محمد المقريزى) กล่าวว่ากองทหารครูเสดได้รับความสำเร็จพอสมควรเนื่องด้วยมียุทธวิธีที่เหนือกว่า กองกำลังป้องกันตัวของอเล็กซานเดรียมัวแต่ไปชุมนุมต่อต้านอยู่ทางอ่าวด้านตะวันตกของเมือง ขณะที่กองกำลังใหญ่รวมทั้งทหารม้าของปีเตอร์ขึ้นฝั่งตรงบริเวณอื่นของตัวเมืองและซ่อนตัวอยู่ในสุสานทำให้ฝ่ายอเล็กซานเดรียมองข้ามไป กองทหารครูเสดจึงสามารถโจมตีได้ทั้งทางด้านหน้าและหลังที่ทำให้ชาวอเล็กซานเดรียเสียขวัญและไม่สามารถฟื้นตัวขึ้นมาตอบโต้ได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  CATHOLIC ENCYCLOPEDIA: Crusades
2. ↑  The Crusades เก็บถาวร 2009-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. 1 2 3 4  "Van Steenbergen, Jo (2003) "The Alexandrian Crusade (1365) and the Mamluk Sources: Reassessment of the kitab al-ilmam of an-Nuwayri al-Iskandarani" (PDF)" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2006-10-18. สืบค้นเมื่อ 2009-07-02.

ดูเพิ่ม
-------

* สงครามครูเสด
* ราชอาณาจักรไซปรัส
โครงสร้างควาร์กของแอนตินิวตรอน แสดงปฏิควาร์ก (น้ำเงินขึ้น) ปฏิควาร์ก (แดงลง) และปฏิควาร์ก (เขียวลง) ไกล่เกลี่ยโดยกลูออน
**แอนตินิวตรอน** เป็นปฏิยานุภาคของนิวตรอน มันแตกต่างจากนิวตรอนเฉพาะในบางคุณสมบัติที่มีขนาดเท่ากันแต่มีเครื่องหมายตรงข้ามกัน มันมีมวลเท่ากันกับนิวตรอนและไม่มีประจุไฟฟ้าสุทธิ แต่มีจำนวนแบริออนตรงข้าม (+1 สำหรับนิวตรอน, −1 สำหรับแอนตินิวตรอน) นี่เป็นเพราะแอนตินิวตรอนประกอบด้วยปฏิควาร์ก ในขณะที่นิวตรอนประกอบด้วยควาร์ก แอนตินิวตรอนประกอบด้วยหนึ่งปฏิควาร์กขึ้นและสองปฏิควาร์กลง

เนื่องจากแอนตินตรอนเป็นกลางทางไฟฟ้าจึงไม่สามารถสังเกตได้โดยตรง ผลิตภัณฑ์จากการประลัยกับสสารธรรมดาจะถูกสังเกตแทน ในทางทฤษฎีแอนตินิวตรอนอิสระควรสลายตัวเป็นแอนติโปรตอน โพซิตรอน และนิวตริโน ในกระบวนการที่คล้ายกับการสลายให้อนุภาคบีตาของนิวตรอนอิสระ มีข้อเสนอเชิงทฤษฎีเกี่ยวกับการแกว่งของนิวตรอน-แอนตินิวตรอน กระบวนการที่บ่งบอกถึงการละเมิดกฏการอนุรักษ์เลขแบริออน

แอนตินิวตรอนถูกค้นพบในการชนกันของโปรตอน-แอนติโปรตรอนที่ Bevatron โดย Bruce Cork ในปี 1956 หนึ่งปีหลังจากค้นพบแอนติโปรตอน

อ้างอิง
-------

1. ↑  R. N. Mohapatra (2009). "Neutron-Anti-Neutron Oscillation: Theory and Phenomenology". *Journal of Physics G*. **36** (10): 104006. arXiv:0902.0834. Bibcode:2009JPhG...36j4006M. doi:10.1088/0954-3899/36/10/104006.
2. ↑  C. Giunti; M. Laveder (19 August 2010). "Neutron Oscillations". *Neutrino Unbound*. Istituto Nazionale di Fisica Nucleare. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 September 2011. สืบค้นเมื่อ 19 August 2010.
3. ↑  Y. A. Kamyshkov (16 January 2002). "Neutron → Antineutron Oscillations" (PDF). *NNN 2002 Workshop on "Large Detectors for Proton Decay, Supernovae and Atmospheric Neutrinos and Low Energy Neutrinos from High Intensity Beams" at CERN*. สืบค้นเมื่อ 19 August 2010.
**แปดวัน แปลกคน** (อังกฤษ: Suspense, The 8th Day) ภาพยนตร์ไทยขาวดำในรูปแบบภาพยนตร์อิสระ ออกฉายเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ทำรายได้รวม 3.5 แสนบาท

เรื่องย่อ
---------

ในบ้านที่เก่าแก่ทรุดโทรมหลังหนึ่งนั้น คือชีวิตของป้าแก่ ๆ คนหนึ่งที่ชื่อ ป้าชุบ (วาสนา ชลากร) อยู่คนเดี่ยวอย่างโดดเดี่ยวจนกระทั่งวันหนึ่งที่ แพร เด็กสาวตัวน้อย(เจนนิษฐ์ โอ่ประเสริฐ) ก้าวเข้าไปในบ้านหลังนั้น และมี หมอหนุ่ม (ธนเวทย์ สิริวัฒน์ธนกุล) อีกเพียงผู้เดียวที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด บ้านอันโดดเดี่ยวหลังนั้นเปิดประตูต้อนรับเด็กน้อยเข้าไปและปิดตายประตูถึงแปดวัน คือ แปดวันที่ป้าชุบเป็นผู้ควบคุมชีพจรชีวิตในบ้านทั้งหมด และหมอหนุ่มคือผู้ที่กุมชะตาของมนุษย์สองคนไปบ้านหลังนั้น

นักแสดง
-------

* วาสนา ชลากร แสดงเป็น ป้าชุบ
* ธนเวทย์ สิริวัฒน์ธนกุล แสดงเป็น หนุ่ม
* เจนนิษฐ์ โอ่ประเสริฐ แสดงเป็น น้องแพร

รางวัล
------

(รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ประจำปี พ.ศ. 2551)

* เทคนิคการแต่งหน้ายอดเยี่ยม (มยุรี สลาเวศน์)
* ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม (ไกวัล กุลวัฒโนทัย)

เบื้องหลังและคำวิจารณ์
----------------------

แปดวัน แปลกคน เป็นภาพยนตร์ไทยทุนต่ำซึ่งสร้างออกมาในรูปแบบภาพยนตร์นอกกระแสหรือภาพยนตร์อิสระ แต่ได้มีโอกาสฉายในโรงภาพยนตร์ทั่วไป มีจุดเด่น คือ การที่เป็นภาพยนตร์ขาวดำ โดยทั้งผู้กำกับและทีมนักแสดงเป็นบุคคลที่ไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังหรือเป็นที่รู้จักเลย แต่เมื่อออกฉายแล้วได้รับเสียงวิจารณ์ในทางที่ดีมาก โดยเฉพาะกับบทป้าชุบจากการแสดงของ วาสนา ชลากร และตอนจบที่เป็นการหักมุมซึ่งสามารถตีความได้ในเชิงจิตวิทยา

อ้างอิง
-------

1. ↑  มยุรี อำนวยพร, ที่สุดของหนังเด่น-หนังโดนแห่งปี เก็บถาวร 2008-12-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน dailynews.co.th
2. ↑  บทวิจารณ์จากเว็บไซต์สนุก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ ทางการ เก็บถาวร 2008-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ข้อมูลภาพยนตร์เรื่องแปดวัน แปลกคน
* *แปดวัน แปลกคน (2008)* ที่สยามโซน
วิทยาเขตเดิมในแผ่นดินใหญ่หนานจิง.
**มหาวิทยาลัยแห่งชาติจงยัง** (อังกฤษ: National Central University; จีน: 國立中央大學)อ่านว่า กั๋วลี่จงยังต้าเสวีย(จงยัง=ศูนย์กลาง)เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยของรัฐ และเป็นมหาวิทยาลัยวิจัยชั้นนำของไต้หวัน ตั้งอยู่ที่เถาหยวน ประเทศไต้หวัน ก่อตั้งขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2458 ในสมัยที่พรรคก๊กมินตั๋งมีอำนาจอยู่ในแผ่นดินใหญ่ และย้ายมาก่อตั้งที่เมืองเถาหยวนจนถึงปัจจุบัน

ประวัติ
-------

มหาวิทยาลัยแห่งชาติจงยัง มีรากฐานมาจากแผ่นดินใหญ่ ในเมืองหนานจิง , มลฑลเจียงซู ในช่วงเวลาที่พรรคก๊กมินตั๋งมีบทบาททางการเมืองในแผ่นดินใหญ่ และเมื่อพรรคก๊กมินตั๋งพ่ายแพ้สงครามกลางเมืองให้แก่พรรคคอมมิวนิสต์ของเหมา รัฐบาลจีนคณะชาติจึงหลบหนีไปยังเกาะไต้หวัน และดำเนินการก่อตั้ง ขึ้นมาใหม่ ในเกาะไต้หวัน (สาธารณรัฐจีน)ในปี พ.ศ 2503 จนถึงปัจจุบัน โดยมหาวิทยาลัยเดิมบนแผ่นดินใหญ่ยังคงใช้ชื่อว่า มหาวิทยาลัยหนานจิง

สาขาวิชาที่เปิดสอน
------------------

รวมทั้งสิ้น 7 วิทยาลัยและ 1 สำนักวิชา

* วิทยาลัยศิลปศาสตร์
* วิทยาลัยวิทยาศาสตร์
* วิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์
* สำนักวิชาการจัดการ
* วิทยาลัยวิศวกรรมไฟฟ้าและวิทยาการคอมพิวเตอร์
* วิทยาลัยโลกศาสตร์
* วิทยาลัยจีนแคะศึกษา
* วิทยาลัยวิทยาศาสตร์สุขภาพและเทคโนโลยี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-05-02. สืบค้นเมื่อ 2016-01-23.
2. ↑
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-05-07. สืบค้นเมื่อ 2016-01-27.
**ลักยิ้ม** (อังกฤษ: dimple) คือ รอยเล็ก ๆ ที่บุ๋มลงไปที่แก้ม อันมองเห็นได้ และเกิดจากเนื้อที่ทับซ้อนกัน โดยเฉพาะเมื่อเวลายิ้ม ปรกติมีอยู่ทั้งสองแก้ม และอาจมีอยู่ตลอดไปหรือชั่วคราวก็ได้ บางทีลักยิ้มก็มีบทบาทในการเลือกคู่ ในบางวัฒนธรรม ซึ่งรวมถึงทางเอเชีย เห็นว่า ลักยิ้มเป็นเครื่องหมายแห่งความน่ารัก มีเสน่ห์ และจริงใจ

ลักยิ้มอาจเกิดขึ้นตามธรรมชาติ เป็นพันธุกรรมลักษณะเด่น (dominant trait) หรือจากศัลยกรรมก็ได้ ลักยิ้มตามธรรมชาติเกิดจากการรูปแบบหนึ่งของกล้ามเนื้อไซโกมาติคัส เมเจอร์ (zygomaticus major muscle) ที่มีลักษณะเป็นสองแฉก (bifid) กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นอยู่ที่กระดูกไซโกมาติก แล้วทอดตัวลงมาแยกออกเป็นสองแฉก แฉกแรกมีจุดเกาะปลายอยู่บนมุมปาก อีกแฉกอยู่ล่าง บริเวณที่ทั้งสองแฉกแยกกันจะเกิดเป็นรอยบุ๋มคือลักยิ้ม

เนื่องจากความนิยมว่า ลักยิ้มเป็นสัญลักษณ์แห่งเสน่ห์ดังว่ามาแล้วนั้น จึงมีผู้คนหลายคนที่ไม่มีลักยิ้มใฝ่หาลักยิ้มโดยวิธีศัลยกรรม การศัลยกรรมลักยิ้มมีชื่อว่า dimple reconstruction (การสร้างลักยิ้มขึ้นใหม่) โดยแพทย์จะผ่าตัดเนื้อในช่องปาก เพื่อให้เกิดช่องว่าง แล้วเย็บ เพื่อทำให้เกิดรอยออกไปยังแก้มภายนอก เป็นลักยิ้ม ถือเป็นการผ่าตัดเล็ก ใช้เวลาประมาณสามสิบนาที ทำแผลอีก 3-4 วัน และกระพุ้งแก้มจะบวมได้นานถึงสองสัปดาห์ก่อนยุบเป็นปกติ มีรายงานว่า ลักยิ้มที่สร้างขึ้นแบบนี้ ในระยะแรกจะปรากฏอยู่ตลอดเวลา ทั้งเวลายิ้มและไม่ยิ้ม จึงดูไม่เป็นธรรมชาติ แต่เมื่อผ่านไปหลาย ๆ เดือน จะค่อยดูดีขึ้นเอง ทั้งยังมีการอ้างด้วยว่า ศัลยกรรมนี้ "มีโอกาสในการเกิดผลเสียค่อนข้างต่ำมาก"

ในประเทศไทยช่วงต้นถึงกลางพุทธทศวรรษที่ 2550 ศัลยกรรมเช่นว่านี้เป็นที่นิยมระดับหนึ่ง เนื่องจากมีความเชื่อว่าจะดูดีเหมือนดารานักแสดง ประกอบกับมีดาราบางคนกล่าวว่าชอบใจในเพศตรงข้ามที่มีลักยิ้ม อย่างไรก็ดี ไม่ปรากฏว่ารัฐควบคุมศัลยกรรมนี้อย่างเฉพาะเจาะจง มีเพียงการที่สถานพยาบาลของรัฐที่รับทำจะจัดการให้คำแนะนำเป็นแห่ง ๆ ไป เช่น บางคลินิกจะอธิบายให้ทราบถึงผลดีผลเสียของการสร้างลักยิ้มขึ้นใหม่ ตลอดจนทำความเข้าใจกับผู้ใช้บริการในเรื่องขนาดและจำนวนของลักยิ้ม เพราะหวังจะได้ความพอใจของผู้ใช้บริการ

ดูเพิ่ม
-------

* แอ่งคาง (cleft chin)
* ง่ามก้น (Dimples of Venus)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Am J Med Genet. 1990 Jul;36(3):376. Cheek dimples.
2. ↑  Pentzos Daponte, A.; Vienna, A.; Brant, L.; Hauser, G. (2004). "Cheek dimples in Greek children and adolescents". *International Journal of Anthropology*. **19**: 289. doi:10.1007/BF02449856.
3. 1 2  Pessa, JE; Zadoo, VP; Garza, PA; Adrian Jr, EK; Dewitt, AI; Garza, JR (1998). "Double or bifid zygomaticus major muscle: anatomy, incidence, and clinical correlation". *Clinical anatomy*. **11** (5): 310–3. doi:10.1002/(SICI)1098-2353(1998)11:5<310::AID-CA3>3.0.CO;2-T. PMID 9725574.
4. 1 2 3  Dimple Reconstruction เก็บถาวร 2011-08-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Skin Hospital, Bangkok.
5. 1 2 3  ศัลยกรรมลักยิ้ม เขาทำกันอย่างไรหนอ ?
6. 1 2  ศัลยกรรมตกแต่งลักยิ้ม เก็บถาวร 2011-09-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - ศิรชัย จินดารักษ์.
7. ↑  แซมมี่โสด.!แย้มสเปกชอบชายมีลักยิ้ม - แนวหน้า.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ลักยิ้ม**

* Possible inheritance of dimples
ย่านริมอ่าวของลักกี
**ลักกี** (กรีก: Λακκί) หรือชื่อเดิม **ปอร์โตเลโก** (Πόρτο Λάγο) เป็นชุมชนหนึ่งบนเกาะเลรอส ในหมู่เกาะโดเดกานีส ลักกีแรกเริ่มสร้างขึ้นเป็นฐานทัพเรืออิตาลีตั้งแต่ปี 1923 ตามด้วยตัวเมืองที่สร้างขึ้นในทศวรรษ 1930s ภายใต้ปกครองของอิตาลีในฐานะเมืองต้นแบบ หลังอิตาลีส่งมอบคืนให้กรีซในปี 1947 ได้เปลี่ยนชื่อใหม่จากปอร์โตเลโก เป็น ลักกี

ประวัติศาสตร์
-------------

เกาะเลรอสอยู่ใต้ปกครองของอิตาลีในปี 1912-1943 รัฐบาลอิตาลีตั้งเมืองขึ้นใหม่ในพื้นที่นี้ภายใต้ชื่อ ปอร์โตเลโก (Portolago) ในทศวรรษ 1930s เพื่อเป็นเมืองต้นแบบ โดยตั้งชื่อตามมาริโอ เลโก ผู้ว่าการอาณานิคมอิตาลีที่นี่ในปี 1922 ถึง 1936 สิ่งปลูกสร้างและการออกแบบเมืองเป็นตัวอย่างชิ้นเยี่ยมของสถาปัตยกรรมแบบเหตุผลนิยมอิตาลี และ ฟาสซิสต์ ผลงานออกแบบสำคัญเป็นของ Armando Bernabiti [it] และ Rodolfo Petracco [it]

สิ่งปลูกสร้างสำคัญได้แก่:

* คาซาเดลบาลีลลา (ศูนย์เยาวชนฟาสซิสต์) (1933), Bernabiti
* ตลาดในร่ม (1934–1936), Petracco
* โรงเรียนประถม (1934–1936), Petracco
* ศาลาว่าการเมืองและคาซาเดลฟาสซีโอ (ศูนย์กลางฟาสซิสต์) (1935–1938), Bernabiti
* โรงภาพยนตร์และละคร (1936–1938), Bernabiti
* โบสถ์นักบุญฟรานซิส (ปัจจุบันคือ โบสถ์นักบุญนิโกลัส) (1935–1939), Bernabiti

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Fascismo - Architettura - Arte / Arte fascista web site
2. 1 2  Alex Sakalis. The strange beauty of Greece's weirdest town. BBC Culture/BBC Designed, 31 January 2018
3. ↑  Arch. Petracco Rodolfo. Fascismo - Architettura - Arte / Arte fascista web site
อาคารสำนักงานใหญ่
**สถานีโทรทัศน์แห่งเอเชีย** (จีน: 亞洲電視, ชื่อเต็ม: 亞洲電視有限公司, ชื่อย่อ: 亞視) หรือชื่อในภาษาอังกฤษว่า **เอเชียเทลิวิชัน** (อังกฤษ: Asia Television, ชื่อเต็ม: Asia Television Digital Media Limited, ชื่อย่อ **aTV**) เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งแรกในฮ่องกง และเป็นสถานีโทรทัศน์ภาคภาษาจีนแห่งแรกของโลกอีกด้วย ก่อตั้งเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2500 ในนาม *สถานีโทรทัศน์ลี่เตอ* (จีน: 麗的電視, ชื่อเต็ม: 麗的電視有限公司, ชื่อย่อ: 麗的; อังกฤษ: Rediffusion Television, ชื่อย่อ: *RTV*) ต่อมาในวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2525 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นชื่อที่ใช้มาจนถึงปัจจุบันนี้

เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2558 รัฐบาลฮ่องกงได้ลงมติให้สิ้นสุดใบอนุญาตประกอบกิจการวิทยุโทรทัศน์ภาคพื้นดินของสถานีฯ เนื่องจากเห็นว่าบริษัทประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก โดยสิ้นสุดใบอนุญาตลงในวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 และกำหนดยุติการออกอากาศเมื่อวันที่ 2 เมษายน ปีเดียวกัน โดยคลื่นความถี่ระบบแอนะล็อก 2 สถานี ได้โอนไปเป็นของ สถานีวิทยุโทรทัศน์ฮ่องกง (RTHK) โดยช่องที่เป็นของภาษาจีนนั้น RTHK นำรายการจากช่อง 31 ของ RTHK และช่องภาษาอังกฤษ นำรายการจากช่อง 33 (ซึ่งทวนสัญญาณรายการจากซีซีทีวี 9 ก่อนจะปรับมาทวนสัญญาณของ ซีซีทีวี 1 ในช่วงปลายเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2560) มาออกอากาศคู่ขนานกัน สวนคลื่นความถี่ระบบดิจิทัลซึ่งใช้ร่วมกับทีวีบีเจด ได้นำไปให้เอชเคเทลิวิชันเอนเทอร์เทนเมนต์ (HKTVE) ทำช่องรายการใหม่ ในชื่อ วิวทีวี (ViuTV) แล้วกลับมาออกอากาศอืกครั้ง เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2560 ในฐานะผู้ให้บริการ OTT

ประวัติการแพร่ภาพโทรทัศน์ในฮ่องกง
---------------------------------

ดูบทความหลักที่: ประวัติการแพร่ภาพและการแข่งขันในวงการจอแก้วฮ่องกง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "อวสาน ATV! ทางการไม่ต่อใบอนุญาตฟรีทีวีปิดฉากทีวีสถานีแรกของฮ่องกง". ผู้จัดการออนไลน์. 2015-04-07. สืบค้นเมื่อ 2016-04-08.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  Zheng, Anjie; Steger, Isabella (1 April 2015). "Hong Kong's Oldest TV Station, ATV, to shut down". *Wall Street Journal*. สืบค้นเมื่อ 1 April 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สถานีโทรทัศน์แห่งเอเชีย**

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2013-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**โยชิโอะ ชิราอิ** (ญี่ปุ่น: 白井義男; โรมาจิ: *Shirai Yoshio*) นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2466 เป็นแชมป์โลกมวยสากลคนแรกของประเทศญี่ปุ่น เสียชีวิตเมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2546 จากโรคปอดบวม รวมอายุได้ 80 ปี

ประวัติ
-------

ชิราอิเริ่มชกมวยตั้งแต่ยังเรียนในโรงเรียนประถมศึกษา เริ่มชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2486 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยชกมวยสากลอาชีพได้ 8 ครั้งก่อนจะเข้าร่วมกับกองทัพเรือญี่ปุ่นจนปลดประจำการใน พ.ศ. 2488 จากนั้นจึงกลับมาชกมวยต่อ แม้จะได้รับบาดเจ็บมาระหว่างสงครามจนเกือบต้องแขวนนวม เขาได้พบกับอัลวิน โรเบิร์ต คาห์น ชาวสหรัฐเชื้อสายยิว ซึ่งได้เป็นเทรนเนอร์และผู้จัดการให้เขาจนพัฒนาทักษะการชกที่ดีขึ้น

หลังจากคาห์นเป็นเทรนเนอร์ ชิราอิขึ้นชกเมื่อ พ.ศ. 2491 ด้วยสไตล์การชกที่ดุดัน จนได้ครองแชมป์ญี่ปุ่นรุ่นฟลายเวทเมื่อ พ.ศ. 2492 และได้ครองแชมป์ญี่ปุ่นรุ่นแบนตัมเวทในปีเดียวกัน จน พ.ศ. 2494 ชิราอิชกแพ้คะแนนดาโด มาริโน นักมวยแชมป์โลกของ NBA, เดอะริงและไลนีลชาวอเมริกันในขณะนั้นได้ในการชกแบบนอกรอบ เมื่อ 21 พฤษภาคม จากนั้น ชกแก้มือกันอีกครั้งในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน ปรากฏว่าชิราอิชนะน็อคในยกที่ 7 จึงชกกันอีกเป็นครั้งที่ 3 ใน พ.ศ. 2495 โดยมีตำแหน่งแชมป์โลก NBA, เดอะริงและไลนีลเป็นเดิมพัน ซึ่งชิราอิเป็นฝ่ายชนะคะแนนได้แชมป์โลกไปครอง เขาป้องกันตำแหน่งได้ 4 ครั้งก่อนจะเสียแชมป์โลกให้กับปัสกวล เปเรซ นักมวยชาวอาร์เจนตินาและขึ้นชกแก้มือกับเปเรซอีกครั้งก็เป็นฝ่ายแพ้อีก ชิราอิจึงแขวนนวมไป

หลังจากแขวนนวม เขาได้เป็นผู้บรรยายการแข่งขันกีฬาและเป็นนักวิจารณ์ก่อนจะตั้งค่ายมวยใน พ.ศ. 2538 ร่วมกับโยโก กูชิเก็ง เขาได้รับรางวัลจากรัฐบาลญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2538 เกี่ยวกับความสามารถในการเล่นกีฬา และเข้าสู่หอเกียรติยศของนิตยสารเดอะริง ใน พ.ศ. 2520 เสียชีวิตด้วยโรคปอดบวมเมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2546 รวมอายุได้ 80 ปี

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมปญี่ปุ่นรุ่นฟลายเวท (2492 – 2494 )
* แชมป์ญี่ปุ่นรุ่นแบนตัมเวท (2492 – 2494)
* แชมป์โลก NBA, เดอะริงและไลนีลรุ่นฟลายเวท (2495 – 2497)
	+ ชิง, 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2495 ชนะคะแนน ดาโด มาริโน ( สหรัฐ) ที่สนามกีฬาโครากูเอ็ง โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
	+ ป้องกันครั้งที่ 1, 15 พฤศจิกายน 2495 ชนะคะแนน ดาโด มาริโน ( สหรัฐ) ที่สนามกีฬาโครากูเอ็ง โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
	+ ป้องกันครั้งที่ 2, 18 พฤษภาคม 2496 ชนะคะแนน แทนนี แคมโป ( ฟิลิปปินส์) ที่สนามกีฬาโครากูเอ็ง โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
	+ ป้องกันครั้งที่ 3, 27 ตุลาคม 2496 ชนะคะแนน เทอร์รี อัลเลน ( สหราชอาณาจักร) ที่สนามกีฬาโครากูเอ็ง โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
	+ ป้องกันครั้งที่ 4, 24 พฤษภาคม 2497 ชนะคะแนน เลโอ เอสปีโนซา ( ฟิลิปปินส์) ที่สนามกีฬาโครากูเอ็ง โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
	+ เสียแชมป์, 26 พฤศจิกายน 2497 แพ้คะแนน ปัสกวล เปเรซ ( อาร์เจนตินา) ที่สนามกีฬาโครากูเอ็ง โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลก NBA, เดอะริงและไลนีลรุ่นฟลายเวท 30 พฤษภาคม 2498 แพ้น็อก ปัสกวล เปเรซ ยก 5 ( อาร์เจนตินา) ที่สนามกีฬาโครากูเอ็ง โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

* (อังกฤษ) สถิติการชก boxrec.com
คัสเตลลา
**คัสเตลลา** (castella; ญี่ปุ่น: カステラ; โรมาจิ: *kasutera*) เป็นเค้กฟองน้ำ ของญี่ปุ่นที่เป็นที่นิยม ทำมาจากน้ำตาล แป้ง ไข่ และน้ำเชื่อม มีจำหน่ายทั่วไปตามเทศกาลและร้านค้าริมถนน

คัสเตลลานำเข้ามายังญี่ปุ่นโดยพ่อค้าชาวโปรตุเกสเมื่อศตวรรษที่ 16 ปัจจุบันเป็นขนมหวานที่มีชื่อเสียงของนางาซากิ ชื่อ "คัสเตลลา" มีที่มาจากคำในภาษาโปรตุเกสคำว่า "Pão de Castela" แปลว่า "ขนมปังจากกัสติยา" ปกติแล้วจะจำหน่ายในกล่องรูปทรงยาว บรรจุคัสเตลลาขนาดยาวประมาณ 27 เซนติเมตร คัสเตลลามีบางส่วนที่คล้ายคลึงกับเค้กมาเดรา (Madeira cake) ที่มีที่มาจากโปรตุเกสเช่นกัน แต่ขนมหวานที่ใกล้เคียงที่สุดคือ "เปาดือลอ" (pão-de-ló) ซึ่งเป็นเค้กของโปรตุเกส

ประวัติ
-------

คัสเตลลาไส้ท้อ
เปาดือลอ คัสเตลลาต้นตำรับโปรตุเกส
คัสเตลลาในนางาซากิ
เมื่อศตวรรษที่ 16 โปรตุเกสได้เริ่มการค้าและเผยแพร่ศาสนาในญี่ปุ่น ขณะนั้นนะงะซะกิเป็นเมืองท่าเพียงแห่งเดียวในญี่ปุ่นที่เปิดรับการค้าจากต่างชาติ ชาวโปรตุเกสได้นำสิ่งใหม่ ๆ เข้ามายังญี่ปุ่นมากมาย เช่น ปืน ยาสูบ ฟักทอง รวมทั้งคัสเตลลาซึ่งมีข้อดีที่สามารถเก็บรักษาไว้ได้นาน จึงเหมาะเป็นอาหารสำหรับกะลาสีที่ต้องออกทะเลเป็นเวลาหลายเดือน ในยุคเอโดะ น้ำตาลมีราคาแพง จึงทำให้คัสเตลลามีราคาแพงตามไปด้วย และตระกูลโทกูงาวะได้มอบคัสเตลลาแก่ผู้แทนทางการทูตในจักรพรรดิเพื่อนำไปถวาย เมื่อเวลาผ่านไป รสชาติของคัสเตลลาก็ได้รับการปรับเปลี่ยนให้เข้ากับรสนิยมของชาวญี่ปุ่นมากขึ้น

รูปแบบ
------

คัสเตลลาทำมาจากส่วนประกอบจากธรรมชาติ ซึ่งให้รสชาติที่เรียบง่ายที่ชาวญี่ปุ่นจำนวนมากชื่นชอบ แต่ปัจจุบันก็มีคัสเตลลาหลายแบบที่ทำมาจากส่วนประกอบที่แตกต่างกัน เช่น ผงชาเขียว น้ำตาลทรายแดง น้ำผึ้ง ซึ่งอาจทำเป็นรูปทรงแตกต่างกันอย่างเช่น "เบบีคัสเตลลา" (baby castella) ที่ทำเป็นขนาดพอดีคำ เป็นที่นิยมในเทศกาล

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bunmeidou History of Castella  เก็บถาวร 2008-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

* Castella.co.jp
* 文明堂
* Shooken
* Nagasakido
* Shokando.jp

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**คัสเตลลา**
**สโมสรฟุตบอลวาดุซ** (เยอรมัน: *Fussball Club Vaduz*) เป็นสโมสรฟุตบอลจากวาดุซในประเทศลีชเทินชไตน์ สนามเหย้าของสโมสรคือสนามกีฬาไรน์พาร์ค ซึ่งติดเก้าอี้ 5,873 ที่นั่ง จากทั้งหมด 7,838 ที่นั่ง ปัจจุบันสโมสรกำลังแข่งขันในสวิสแชลเลนจ์ลีก หลังจากที่พวกเขาตกชั้นจากสวิสซูเปอร์ลีกในฤดูกาล 2016–17 วาดุซเป็นสโมสรตัวแทนของลีชเทินชไตน์ที่ได้เข้าร่วมการแข่งขันยูฟ่ายูโรปาลีกจากการชนะเลิศฟุตบอลถ้วยในประเทศ แม้ว่าสโมสรจะลงเล่นในลีกของประเทศอื่น ทั้งนี้เป็นเพราะลีชเทินชไตน์ไม่มีลีกฟุตบอลของตนเอง

วาดุซมีนักฟุตบอลชาวลีชเทินชไตน์ระดับตำนานหลายคน ซึ่งส่วนใหญ่ได้เล่นให้กับทีมชาติลีชเทินชไตน์ นอกจากนี้ยังมีผู้เล่นจากชาติอื่น ๆ ด้วย โดยในฤดูกาล 2009–10 สโมสรได้เซ็นสัญญาเพเทอร์ เยเลอ ผู้รักษาประตูจากตูร์ และฟรันทซ์ บวร์คไมเออร์ จากแดร์ลิงตัน

เกียรติประวัติ
--------------

### ในประเทศ

* **ลีชเทินชไตน์ ลีชเทินชไตน์ฟุตบอลแชมเปียนชิป**

 **ชนะเลิศ (2):** 1932, 1936
* **ลีชเทินชไตน์ ลิกเตนสไตน์ฟุตบอลคัพ**

 **ชนะเลิศ (49) (สถิติโลก):** 1948–49, 1951–52, 1952–53, 1953–54, 1955–56, 1956–57, 1957–58, 1958–59, 1959–60, 1960–61, 1962, 1965–66, 1966–67, 1967–68, 1968–69, 1969–70, 1970–71, 1973–74, 1979–80, 1984–85, 1986, 1987–88, 1989–90, 1991–92, 1994–95, 1995–96, 1997–98, 1998–99, 1999–2000, 2000–01, 2001–02, 2002–03, 2003–04, 2004–05, 2005–06, 2006–07, 2007–08, 2008–09, 2009–10, 2010–11, 2012–13, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2018–19, 2021/22, 2022/23
### สวิตเซอร์แลนด์

* **สวิตเซอร์แลนด์ สวิสแชลเลนจ์ลีก (ลีกระดับที่ 2)**

 **ชนะเลิศ (3):** 2002–03, 2007–08, 2013–14
 *รองชนะเลิศ (2):* 2003–04, 2004–05

อ้างอิง
-------

1. ↑  Facts & Figures เก็บถาวร 2010-06-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน FC Vaduz
2. ↑  Squad เก็บถาวร 2009-08-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน FC Vaduz
3. ↑  "Fußballturnier in Mühleholz (near Vaduz, Liechtenstein) 1932". *rsssf.com*. สืบค้นเมื่อ 16 February 2018.
4. ↑  "Domestic Cups Trivia". *www.rsssf.com*. สืบค้นเมื่อ 16 February 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สโมสรฟุตบอลวาดุซ**

* Erster offizieller Fanclub 04 (ในภาษาเยอรมัน)
* FC Vaduz Ostschweizer Fussballverband (Swiss Football League) (ในภาษาเยอรมัน)

| * ด
* ค
* ก
สวิสซูเปอร์ลีก |
| --- |
| สโมสรในฤดูกาล 2021–22 | 
* บาเซิล
* ลูกาโน
* Luzern
* Servette
* Sion
* St. Gallen
* ยัง บอยส์
* ซือริช
* กราสฮอปเปอร์
* Lausanne-Sport

 |
| สโมสรที่เคยอยู่ในซูเปอร์ลีก | 
* Aarau
* Bellinzona
* Schaffhausen
* วาดุซ
* Wil
* Yverdon-Sport
* Neuchâtel Xamax
* Thun

 |
**เดโชดำดิน** เป็นตำนานของกัมพูชาที่มีพื้นฐานมาจากตำนานเรื่องพระร่วงของไทย เนื้อหาของเรื่องเดโชดำดินส่วนใหญ่ใกล้เคียงกับเรื่องพระร่วง ต่างกันแต่ว่าตอนท้ายเรื่อง พระร่วงยกทัพไปตีเมืองเขมร 2 ครั้งแต่สู้พระเจ้าปทุมสุริยวงศ์ไม่ได้ พระเจ้าปทุมสุริยวงศ์เห็นว่าพระร่วงมีเชื้อสายนาคเช่นเดียวกับพระองค์จึงไม่ฆ่าแต่แบ่งแผ่นดินให้ปกครองกึ่งหนึ่ง 

ตำนานเรื่องพระร่วงปรากฏเป็นลายลักษณ์อักษรในภาษาไทยครั้งแรกในพงศาวดารเหนือ ฉบับพระวิเชียรปรีชา (น้อย) ซึ่งเรียกขุนนางขอมที่ดำดินมาว่าขอมดำดิน ยังไม่เรียกว่าพญาเดโช หลักฐานฝ่ายไทยที่ระบุชื่อพญาเดโชครั้งแรกคือบทกลอนประกอบการขับร้องเรื่องขอมดำดิน ซึ่งทรงนิพนธ์โดยสมเด็จฯเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ แต่ไม่ทราบว่าได้ข้อมูลมาจากที่ใด ส่วนเดโชดำดินปรากฏเป็นลายลักษณ์อักษรในภาษาเขมรครั้งแรกในพงศาวดารเขมรฉบับวัดโกกกาก ที่เรียบเรียงในสมัยสมเด็จพระนโรดม

ใน พ.ศ. 2541 เรื่องเดโชดำดินถูกสร้างเป็นภาพยนตร์โดยเจีย ซุน ชาวกัมพูชาที่อยู่ในสหรัฐเป็นผู้ให้ทุนสร้าง 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ สักดิ์ สีถนเป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์ เนื้อหาส่วนใหญ่ดำเนินตามเรื่องเดโชดำดินในพงศาวดารเขมร แต่จะเพิ่มเติมเนื้อหาในส่วนที่เป็นบทบาทของพญาเดโชมากขึ้นเพื่อให้สนุกสนาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศานติ ภักดีคำ. เดโชดำดิน: ตำนานไทยสู่ภาพยนตร์เขมร ใน เขมรถกสยาม. ศานติ ภักดีคำ บรรณาธิการ. กทม. มติชน. 2552. หน้า 72-93
**โรงแรมคาบูลเซรีนา** (อังกฤษ: Kabul Serena Hotel) เป็นโรงแรมหรูในย่านดาวน์ทาวน์ของคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน ตั้งอยู่ท่ามกลางสวน ติดกับสวนสาธารณะญาร์เนการ์ โรงแรมสร้างขึ้นในปี 1945 ก่อนจะต่อขยายและเปิดตัวอีกครั้งในปี 2005 กิจการส่วนใหญ่ของโรงแรมอยู่ภายใต้การดูแลของมูลนิธิอากา ขาน ที่ซึ่งพิธีเปิดประกอบโดยอากา ขาน ที่สี่ โรงแรมเคยถูกโจมตีโดยก่อการร้ายหลายครั้ง เช่น เมื่อมกราคม 2008 และ มีนาคม 2014

ปัจจุบันโรงแรมมีห้องพักและห้องสวีท 177 ห้อง, ภัตตาคาร คาเฟ่ญาร์เนการ์ (Café Zarnegar) ให้บริการอาหารอัฟกานิสถาน, ภัตตาคารหรู วายลด์ไรซ์ (Wild Rice) ให้บริการอาหารเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, ร้านขนมปังและขนมเค้ก เซรีนาพาสทรี (Serena Pastry Shop) และ ชาร์ชาตาเลาจน์ (Char Chata Lounge) นอกจากนี้ยังมีบริการนวด สปา สถานที่ออกกำลังกายในร่ม สระว่ายน้ำกลางแจ้ง และซาวน่า

ระเบียงภาพ
----------

* ทางเข้าโรงแรมทางเข้าโรงแรม
* ภายโถงทางเดินของโรงแรมภายโถงทางเดินของโรงแรม
* สวนของโรงแรมสวนของโรงแรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Opening of the Kabul Serena hotel  Aga Khan Development Network (AKDN)
2. ↑  Ismaili.net
3. ↑  "Terrorists hit Australian embassy". *The Courier-Mail*. January 14, 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-01-17. สืบค้นเมื่อ 2021-08-16.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โรงแรมคาบูลเซรีนา**

* Official site เก็บถาวร 2017-12-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แม่แบบ:โครงโรงแรม
การอยู่ไฟของมารดาหลังคลอด
**การอยู่ไฟ** คือประเพณีไทยหลังคลอดลูกของผู้หญิง ที่เชื่อว่าช่วยให้บาดแผลของแม่สมานตัวได้เร็ว และช่วยขับ "น้ำคาวปลา" ออกให้หมดจนมดลูกแห้งเข้าอู่เร็วขึ้น ด้วยวิธีให้ผู้หญิงหลังคลอดนอนบนกระดาน เอากองถ่านร้อน ๆ มาวางไว้ข้างเตียง แล้วปิดห้องให้มิดชิดทำให้ห้องนั้นร้อนอย่างมาก จนอาจเกิดแผลพุพอง ถึงกับต้องกลับตัวพลิกตะแคง ส่วนระยะเวลานั้นยาวนานหลายวันแต่ไม่แน่นอน ขึ้นอยู่กับคำวินิจฉัยของหมอตำแย

พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีนโยบายชักชวนให้เลิกการอยู่ไฟ ด้วยทรงเห็นว่าเป็นวิธีทรมาน แต่เหล่าผู้หญิงในราชสำนักก็ยังคงปฏิเสธไม่ยอมรับและยังคงอยู่ไฟกันต่อไป และจากบันทึกของหมอบรัดเลย์ พิมพ์หนังสือ *ครรภ์รักษา* ไม่เห็นด้วยกับการอยู่ไฟดังระบุว่า "ต้องให้เขา (แม่หลังคลอด) นอนในห้องที่สงัดมีลมพัดเย็น ๆ อย่าให้อยู่ไฟเลย ความร้อนของไฟนั้น มักให้จับไข้ ให้ผิวหนังแห้งเหี่ยวไป ไม่เป็นปกติ ให้เกิดโรคต่าง ๆ" และในบันทึกของหมอมัลคอล์ม สมิท เล่าว่า สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เป็นผู้ทรงปฏิบัติพระองค์เป็นต้นแบบให้สมาชิกราชวงศ์เลิกอยู่ไฟเมื่อพระองค์ทรงคลอดพระราชโอรสธิดาหลายพระองค์ จนเมื่อโรงพยาบาลศิริราชตั้งขึ้นในปี 2431 ยังคงวิธีการคลอดแบบดั้งเดิม คือ ให้วงสายสิญจ์และแขวนยันต์รอบห้อง พร้อมขอให้มีการอยู่ไฟหลังคลอด แม้หมอและพยาบาลจะชักชวนให้ใช้วิธีแผนใหม่ แต่ก็ไม่มีใครยอม จนเมื่อความทราบถึงสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง พระองค์จึงมีกระแสรับสั่งแก่ผู้มาคลอดว่า หากเปลี่ยนมาใช้วิธีใหม่ตามคำแนะนำ จะพระราชทานเงินทำขวัญลูกที่คลอดคนละ 4 บาท ส่งผลให้ผู้คนเริ่มสมัครใจทำตามขึ้นเรื่อย ๆ

ในปัจจุบันในประเทศไทยยังคงมีการอยู่ไฟ โดยประยุกต์ให้ปลอดภัยมากขึ้น ใช้ไฟเบาลง ใช้ระยะเวลาไม่นาน ระยะเวลาเป็นชั่วโมง ไม่เหมือนแต่เดิมที่ทำเป็นวัน ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมเด็จพระศรีพัชรินทรา บรมราชินีนาถ ผู้นำกระแสเลิก "อยู่ไฟ" หลังคลอดในหญิงไทย
2. ↑  หมอเผยที่มา ‘อยู่ไฟ’หลังคลอด มีแค่ไทยเท่านั้นทั่วโลกไม่ทำ แจงชัดดีต่อคุณแม่หรือไม่
3. ↑  "ไม่สวยเหมือนการะเกด! หมอชี้ อยู่ไฟหลังคลอดทำจับไข้ ผิวแห้งเหี่ยว". *ไทยรัฐ*. 13 เมษายน 2561. สืบค้นเมื่อ 18 ธันวาคม 2562. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` และ `|date=` (help)
สถานที่ก่อสร้างในยุคกลางตอนกลางจากคัมภีร์ไบเบิลของมาเชยอฟสกี
**ศิลปะเครื่องกล** (ละติน: *artes mechanicae*, อังกฤษ: mechanical arts) เป็นแนวคิดในยุคกลางเกี่ยวกับการปฏิบัติหรือทักษะที่จัดเรียงลำดับไว้ มักเปรียบเทียบกับศิลปศาสตร์ตามประเพณีชาวตะวันตก 7 แขนง (*artes liberales* ซึ่งแปลตามตัวอักษรว่า ศิลปะที่คู่ควรกับเสรีชน) ในภาษาอังกฤษ ศิลปะเครื่องกลมีการเรียกแบบอื่นอีกด้วย ได้แก่ "servile" ([ศิลปะของ]ทาส) และ "vulgar" ([ศิลปะของ]สามัญชน) โดยตั้งแต่สมัยโบราณ ศิลปะเครื่องกลถือว่าไม่คู่ควรกับชายที่เป็นอิสระเพราะถือว่าเป็นสิ่งที่ตอบสนองความต้องการที่ต่ำกว่าความต้องการของเสรีชน

การอธิบายโดยสรุป
----------------

จอห์น สโกตัส แอร์ยูจีนา (ศตวรรษที่ 9) แบ่งศิลปะเครื่องกลเป็น 7 แขนง ได้แก่ 

* *vestiaria* (การตัดเย็บเสื้อผ้า, การทอผ้า)
* *agricultura* (เกษตรกรรม)
* *architectura* (สถาปัตยกรรม, การก่อสร้างด้วยหิน)
* *militia* และ *venatoria* (การทำสงครามและการล่าสัตว์, การศึกษาการทหาร, "ศิลปะการต่อสู้")
* *mercatura* (การค้า)
* *coquinaria* (การทำอาหาร)
* *metallaria* (การตีเหล็ก, โลหกรรม)

ในงานเขียนชื่อว่า ดิดัสกะลิกน (*Didascalicon*) ของฮิวแห่งเซนต์วิกเตอร์ (ศตวรรษที่ 12) ผู้เขียนรวมการเดินเรือ เวชศาสตร์ และ ศิลปะการแสดงละครเป็นส่วนหนึ่งของศิลปะเครื่องกล และไม่ถือว่าการค้า เกษตรกรรม และการทำอาหารเป็นส่วนหนึ่งของศิลปะเครื่องกล การรวมแบบนี้ของฮิวในระดับหนึ่งเป็นการกำหนดและยกระดับศิลปะเครื่องกลให้เป็นสิ่งที่ปรับปรุงมนุษยชาติ โดยเป็นการยกระดับที่เป็นตัวแทนของแนวโน้มที่กำลังได้รับความนิยมจากคนในยุคกลางตอนปลาย

ในศตวรรษที่ 12 ดอมินิกุส กุนดิสซะลินุสเป็นผู้เริ่มกำหนดศิลปะเครื่องกลให้เป็นเรขาคณิตประยุกต์ในยุโรปตะวันตก โดยเขาได้รับอิทธิพลมาจากผลงานของชาวอาหรับที่เขาศึกษามา

ในศตวรรษที่ 19 คำว่า ศิลปะช่างกล (mechanic arts) ใช้อ้างถึงสาขาวิชาบางสาขาซึ่งรู้จักในนาม วิศวกรรม การใช้คำนี้เห็นได้ว่าเป็นการพยายามแยกสาขาวิชาเหล่านี้ออกจากสาขาวิชาที่เกี่ยวกับการสร้างสรรค์และศิลปะ เช่น ศิลปะการแสดงและวิจิตรศิลป์ ซึ่งมีไว้สำหรับชนชั้นสูงในเวลานั้นและสำหรับกลุ่มปัญญาชน นอกจากนี้ ศิลปะช่างกล ถือว่าเป็นสาขาวิชาที่นำไปใช้ประโยชน์ได้จริงสำหรับผู้ที่ไม่ได้มาจากครอบครัวที่ดี

วลีที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ ศิลปะที่มีประโยชน์ (useful arts) หรือ ศิลปะประยุกต์ (applied arts) ซึ่งอาจครอบคลุมศิลปะเครื่องกลและศิลปการทั่วไป

การใช้คำว่า ศิลปะช่างกล ในภาษาอังกฤษที่เป็นที่รู้จักที่สุด (และพบบ่อยที่สุดในปัจจุบันนี้) พบได้ในรัฐบัญญัติยกที่ดินสาธารณะให้ของมอร์ริลล์ (Morrill Land-Grant Acts)

ดูเพิ่ม
-------

* ศิลปศาสตร์

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  เช่นดูที่ *De Officiis*, Book I, xxlii ของกิแกโร
2. ↑  ในคำวิจารณ์เกี่ยวกับงานเขียนในศตวรรษที่ 5 ตอนต้นของมาร์ตีอานุส กาแปล์ลา ได้แก่ *The Marriage of Philology and Mercury* (การสมรสระหว่างนิรุกติศาสตร์กับเทพเมอร์คิวรี) ซึ่งเป็นหนึ่งในแหล่งอ้างอิงหลักสำหรับการไตร่ตรองในยุคกลางเกี่ยวกับศิลปศาสตร์
3. ↑  Hugues de Saint-Victor, *Libri septem eruditiones didascaliae*, ch.26 (PL 176, col.760): lanificium, armaturum, navigationem, agriculturem, venationem, medicinam, theatricam
4. ↑  See Georges Legoff, *Time, Work and Culture in the Middle Ages*, (Chicago, University of Chicago Press) 116.
5. ↑  Shiner, Dr. Larry (2003). *The Invention of Art: A Cultural History*. The University of Chicago Press. pp. 28–30.

อ้างอิง
-------

* Walton, S.A. *An Introduction to the Mechanical Arts in the Middle Ages*, AVISTA, University of Toronto, 2003
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

กางเขนมุยเรดาค (Muiredach'a Cross) ไอร์แลนด์ ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 10
**ศิลปะเคลต์** (อังกฤษ: Celtic art) เกี่ยวข้องกับกลุ่มชนที่เรียกว่าเคลต์ ผู้พูดกลุ่มภาษาเคลต์ในทวีปยุโรป เริ่มตั้งแต่ก่อนประวัติศาสตร์จนถึงยุคกลางและต่อมา รวมทั้งงานของชนโบราณที่เราไม่ทราบภาษาพูดแต่มีวัฒนธรรมและลักษณะคล้ายคลึงที่ทำให้สรุปได้ว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับชาวเคลต์ และยังรวมถึงยุคฟื้นฟูศิลปะเคลต์จนถึงปัจจุบัน ซึ่งชาวเคลต์สมัยใหม่พยายามอนุรักษ์เพื่อความรักษาความเป็นเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม

ศิลปะเคลต์เป็นศิลปะตกแต่ง หลีกเลี่ยงการใช้เส้นตรง และไม่ค่อยใช้ความสมมาตร และมิได้พยายามเลียนแบบธรรมชาติหรือจินตนิยมของธรรมชาติซึ่งเป็นหัวใจของศิลปะคลาสสิก เท่าที่เข้าใจกันจะเป็นศิลปะที่ซับซ้อนไปด้วยสัญลักษณ์ มีลักษณะหลายแบบและมักจะผสมลักษณะของวัฒนธรรมท้องถิ่นเข้าไปด้วย ตัวอย่างที่เห็นคือการใช้ลายสอดประสาน ซ้อนบนและล่าง (over-and-under interlacing) ซึ่งนำมาใช้กันในคริสต์ศตวรรษที่ 6 หลังจากที่ลักษณะนี้เป็นที่ใช้กันอย่างแพร่หลายแล้วโดยชาวเจอร์มานิค

ศิลปะเคลต์แบ่งเป็นสามสมัย สมัยแรกเป็นศิลปะแผ่นดินใหญ่ยุโรปในสมัยยุคเหล็กซึ่งเกี่ยวกับศิลปะของวัฒนธรรมลาแตน ซึ่งมีอิทธิพลมาจากศิลปะท้องถิ่น ศิลปะคลาสสิก และอาจจะมาจากศิลปะตะวันออกที่มาทางเมดิเตอร์เรเนียน สมัยที่สองเป็นสมัยยุคเหล็กในอังกฤษและไอร์แลนด์ ซึ่งมีอิทธิพลมาจากศิลปะแผ่นดินใหญ่ยุโรปผสมกับศิลปะท้องถิ่นต่าง ๆ สมัยที่สามเป็นสมัยเคลต์ "เรอแนซ็องส์" เมื่อต้นยุคกลางที่ไอร์แลนด์ และบางส่วนของอังกฤษหรือที่เรียกว่า "ศิลปะเกาะ" ซึ่งมาจากคำว่า "เกาะ" ในภาษาละติน สมัยที่สามเป็นรากฐานของ "ศิลปะเคลต์ฟื้นฟู" ที่เริ่มตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถาน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-15. สืบค้นเมื่อ 2010-06-07.

ดูเพิ่ม
-------

* วัฒนธรรมลาแตน
* ศิลปะเกาะ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ศิลปะเคลต์**
**วอมแบต** (อังกฤษ: wombat) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้อง ในวงศ์ Vombatidae มีทั้งหมด 3 ชนิด ใน 2 สกุล

มีรูปร่างโดยรวม อ้วนป้อม มีขนนุ่มละเอียด มีสีน้ำตาลอ่อนหรือเทาหรือดำ หางสั้น มีส่วนขาที่สั้น ขาหน้าที่มีเล็บแหลมคมและข้อขาที่แข็งแรง ใช้สำหรับขุดโพรงเพื่ออยู่อาศัย ซึ่งโพรงมีทางยาวและมีหลายห้องหลายทาง เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน ในยามปกติตัวผู้และตัวเมียจะแยกกันอยู่ จะอยู่ด้วยกันเฉพาะในฤดูผสมพันธุ์เท่านั้น ขนาดโตเต็มที่โดยเฉลี่ยยาวประมาณ 1 เมตร น้ำหนักเกือบ 40 กิโลกรัม กินพืชเป็นอาหาร โดยเฉพาะหญ้าที่เป็นอาหารหลัก มูลเป็นทรงสี่เหลี่ยมลูกบาศก์ มีฟันที่แหลมคม ที่เขียนเป็นสูตรได้ดังนี้

{\displaystyle {\tfrac {1.0.1.4}{1.0.1.4}}\times 2=24}

วอมแบตเป็นสัตว์ที่มีกระเป๋าหน้าท้องคว่ำ เพื่อป้องกันลูกตกลงมา ให้ลูกครั้งละ 1 ตัวเท่านั้น ใช้เวลาตั้งท้องนาน 22 วัน 

มีทั้งหมด 3 ชนิด 2 สกุล พบในประเทศออสเตรเลียทางตอนใต้และเกาะแทสเมเนียเท่านั้น ได้แก่

* สกุล *Vombatus*
	+ วอมแบตธรรมดา (*Vombatus ursinus*)

* สกุล *Lasiorhinus*
	+ วอมแบตจมูกขนพันธุ์เหนือ (*Lasiorhinus krefftii*)
	+ วอมแบตจมูกขนพันธุ์ใต้ (*Lasiorhinus latifrons*)

สำหรับในประเทศไทย มีวอมแบตถูกเลี้ยงในสวนสัตว์ คือ สวนสัตว์ดุสิต โดยได้รับมาจากรัฐบาลออสเตรเลียเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550

นอกจากนี้แล้ว ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ยังมีสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องอีกจำพวกหนึ่ง ที่มีรูปร่างคล้ายวอมแบตในปัจจุบันนี้ แต่ได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว คือ ไดโปรโตดอน ที่มีความสูงจากพื้นดินถึงหัวไหล่ประมาณ 2 เมตร ลำตัวยาว 3 เมตร น้ำหนักราว 3 ตัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  wombat[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  วอมแบตหายาก
3. ↑  เก็บถาวร 2013-06-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ออสซี่ตะลึง!! พบชิ้นส่วนโครงกระดูก "วอมแบตยักษ์" อายุ 40,000 ปี จากผู้จัดการออนไลน์

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วอมแบต**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Vombatidae***
***หน้าร้อนที่ฮิคารุจากไป*** (ญี่ปุ่น: 光が死んだ夏; โรมาจิ: *Hikaru ga Shinda Natsu*) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยโมกูโมกูเร็ง เผยแพร่ในเว็บไซต์*ยังเอชอัพ*ของสำนักพิมพ์คาโดกาวะโชเต็งตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2564 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (*ทังโกบง*) ถึงเล่มที่ 2 ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์

โมกูโมกูเร็งเริ่มได้ความคิดเกี่ยวกับซีรีส์เรื่องนี้ระหว่างทบทวนหนังสือเพื่อเตรียมสอบ ภายหลังเริ่มโพสต์ภาพวาดบนทวิตเตอร์ ทำให้กองบรรณาธิการของ*ยังเอชอัพ*ติดต่อโมกูโมกูเร็งให้เผยแพร่มังงะผ่านเว็บไซต์ของ*ยังเอชอัพ* หลังวางจำหน่ายหนังสือมังงะเล่มแรก ซีรีส์ก็ประสบความสำเร็จทั้งในด้านรายได้และคำวิจารณ์ หนังสือมังงะเล่มแรกขายได้ 200,000 เล่มภายในสามเดือน แลได้รับคำวิจารณ์ชื่นชมทั้งในด้านเนื้อเรื่อง งานภาพ และตัวละคร

ตัวละคร
-------

ฮิคารุ (ヒカル, *Hikaru*)
ให้เสียงโดย: โยตาโร เนงิชิ (วอมิก, วิดีโอโปรโมต 1), ฮิโระ ชิโมโนะ (วิดีโอโปรโมต 2), KENN (วิดีโอโปรโมต 3), จุนยะ เอโนกิ (วิดีโอโปรโมต 4)
โยชิกิ (よしき, *Yoshiki*)
ให้เสียงโดย: Tomohiro Ohno (วอมิก, วิดีโอโปรโมต 1), โยชิคสึงุ มัตสึโอกะ (วิดีโอโปรโมต 2), โทโมอากิ มาเอโนะ (วิดีโอโปรโมต 3), โคกิ อูจิยามะ (วิดีโอโปรโมต 4)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Chanmei (March 9, 2022). 幼馴染が全く別の"ナニカ"にすり替わってしまったら……？ SNSで話題沸騰『光が死んだ夏』の不気味な切なさ. *Real Sound* (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ September 24, 2022.
2. 1 2  "累計55万部（電子含む）突破！『光が死んだ夏』待望のコミックス2巻刊行を記念し、池袋に大型交通広告が出現！さらに、"ヒカル"と"よしき"を異なる4組の声優が演じたコミックスPVを4週連続で公開！".
3. 1 2  "第2弾コミックPV出演声優".
4. 1 2  "第3弾コミックPV出演声優".
5. 1 2  "第4弾コミックPV出演声優".

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
* เว็บไซต์ทางการ ที่ฟีนิกซ์
* *หน้าร้อนที่ฮิคารุจากไป* (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**จัง จริงจิตร** เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตรัง (ส.ส.ตรัง) คนแรก เกิดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2440 ที่ตำบลโคกขัน อำเภอเมือง จังหวัดตรัง เป็นบุตรชายของนายหงวน และนางพริ้ม จริงจิตร

นายจังจบการศึกษาที่โรงเรียนตรังคภูมิ และเข้าศึกษาต่อระดับมัธยม ณ โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำมณฑล จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 และสอบได้ประโยคครูมูล (ครู ป.) จากนั้นจึงเข้ารับราชการเป็นครูระดับชั้นจัตวา เมื่อปี พ.ศ. 2458 ณ โรงเรียนตรังคภูมิ โรงเรียนเดิมที่เคยศึกษา จากนั้นเมื่อมีการย้ายเมืองไปตั้งใหม่ที่ตำบลทับเที่ยง จังจึงไปเป็นครูในโรงเรียนวิเชียรมาตุ ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดแห่งใหม่ ต่อมาได้เข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนฝึกหัดครูวัดบวรนิเวศอีก 1 ปี สอบไล่ได้ประโยคครูประถม และในปี พ.ศ. 2467 ได้เข้าศึกษาต่อในโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย สอบไล่ได้ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 7 (ม.ศ.7)

จากนั้นได้ไปสอนที่โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2469 และย้ายกลับไปสอนที่โรงเรียนวิเชียรมาตุในปีเดียวกันเพราะเป็นห่วงครอบครัว จากนั้นในปี พ.ศ. 2476 ได้รับการแต่งตั้งจากกระทรวงธรรมการ (กระทรวงศึกษาธิการ ในปัจจุบัน) ได้เป็นธรรมการ (ศึกษาธิการ ในปัจจุบัน) อำเภอเมือง จังหวัดกระบี่

นายจัง จริงจิตร เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีของชาวจังหวัดตรังในชื่อ "ครูจัง" และได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตรัง คนแรก จากการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 ซึ่งเป็นการเลือกตั้งทางอ้อม และเป็นการเลือกตั้งครั้งแรกในประเทศไทย

โดยในการเลือกตั้งครั้งนั้น จังได้มีผู้ช่วยหาเสียงคนสำคัญ คือ นางสาวกิมถ้วน จูห้อง (ถ้วน หลีกภัย ในเวลาต่อมา) ซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานสาว หลังเลือกตั้งจังก็ได้ตอบแทน น.ส.กิมถ้วน ด้วยการหาตลาดขายค้าหมากพลูส่งไปยังปีนัง ตามที่ น.ส.กิมถ้วน ร้องขอ

ด้านชีวิตครอบครัว จังได้สมรสกับ นางกี่ จริงจิตร (นามสกุลเดิม: เซ่งยี่) มีบุตรธิดารวมกันทั้งหมด 5 คน

ภายหลังจากการสิ้นสุดการเป็น ส.ส. แล้ว นายจังก็กลับไปรับราชการเป็นครูตามเดิม โดยใช้ชีวิตอย่างสมถะ และถึงแก่กรรมลงเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2497 สิริอายุได้ 57 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  อาร์วายทีไนน์,สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากการเลือกตั้งครั้งแรก
2. ↑  ประกาศสภาผู้แทนราษฎร รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรปรเภทที่ 1
3. 1 2  ผู้นำท้องถิ่น: ตรัง จากเว็บไซต์เครือข่ายกาญจนาภิเษก[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  *สารานุกรมรัฐศาสตร์* โดย จรูญ สุภาพ, กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช, (พ.ศ. 2531) หน้า 104
5. ↑  *กินอยู่เรียบง่าย สบายแบบชาวบ้าน ชวน หลีกภัย ลูกแม่ค้าขายพุงปลา* โดย เริงศักดิ์ กำธร (พ.ศ. 2545) ISBN 974-85645-2-5
**คัสพาร์ เบาฮีน** (เยอรมัน: *Caspar Bauhin*), **กัสปาร์ โบแอ็ง** (ฝรั่งเศส: *Gaspard Bauhin*) หรือ **กัสปารุส เบาฮีนุส** (ละติน: *Casparus Bauhinus*; 17 มกราคม ค.ศ. 1560 – 5 ธันวาคม ค.ศ. 1624) เป็นนักพฤกษศาสตร์ชาวสวิส เป็นบุตรของฌ็อง โบแอ็ง แพทย์ชาวฝรั่งเศสที่ย้ายมาอยู่ที่เมืองบาเซิลหลังเปลี่ยนมานับถือนิกายโปรเตสแตนต์ คัสพาร์มีพี่ชายที่เป็นนักพฤกษศาสตร์เหมือนกันคือโยฮันน์ เบาฮีน คัสพาร์เรียนวิชาแพทย์ที่เมืองปาโดวา, มงเปอลีเยและในเยอรมนี ก่อนจะกลับมาที่บาเซิลในปี ค.ศ. 1582 เขาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านภาษากรีกที่มหาวิทยาลัยบาเซิล และต่อมาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านพฤกษศาสตร์และกายวิภาคศาสตร์

ในปี ค.ศ. 1596 คัสพาร์แต่งตำรา *Phytopinax* ("รายชื่อพืช") โดยจัดพืชเป็นภาษาละตินสองคำ ระบบนี้เป็นต้นแบบให้กับระบบการเรียกชื่อสิ่งมีชีวิตแบบทวินามของคาโรลัส ลินเนียส ต่อมาในปี ค.ศ. 1623 คัสพาร์แต่งตำรา *Pinax theatri botanici* ("การแสดงภาพประกอบของพืช") ซึ่งจัดพืชออกเป็นสกุลต่าง ๆ เช่น หญ้า ถั่ว หลายสกุลถูกนำมาใช้ต่อโดยลินเนียส

ต่อมาลินเนียสนำชื่อของคัสพาร์และโยฮันน์ เบาฮีน ไปตั้งเป็นชื่อของสกุลชงโค (*Bauhinia*)

* Animadversiones in historiam generalem plantarum, 1601*Animadversiones in historiam generalem plantarum*, 1601

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gaspard Bauhin - NNDB
2. ↑  Johnson, A.T. & Smith, H.A. (1972), *Plant Names Simplified : Their Pronunciation Derivation & Meaning*, Buckenhill, Herefordshire: Landsmans Bookshop, ISBN 978-0-900513-04-6, p. v
3. ↑  Gaspard Bauhin - Britannica.com
4. ↑  Plant Conservation: Why It Matters and How It Works by Timothy Walker

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คัสพาร์ เบาฮีน
* Gaspard Bauhin - Whonamedit
* One Hundred and One Botanists by Duane Isely
"พรหมจรรย์" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับแนวคิดทางศาสนาของอินเดีย ดูที่ พรหมจรรย์ (แนวคิดทางศาสนา)
**การอยู่เป็นโสด** หรือ **เซลิเบซี** (จากภาษาละติน, cælibatus) เป็นสถานะของความสมัครใจที่จะไม่แต่งงานหรือสมรส ละเว้นการร่วมเพศ หรือทั้งสองอย่าง มักจะมาจากเหตุผลทางศาสนา บ่อยครั้งที่ได้มีความเกี่ยวข้องกับบทบาทของเจ้าหน้าทีทางศาสนาหรือผู้อุทิศตน ในแง่ที่คับแคบ, คำว่า เซลิเบซี จะใช้ได้เฉพาะกับผู้ที่ยังไม่ได้แต่งงานเป็นผลมาจากคำปฏิญาณอันศักดิ์สิทธิ์ การอุทิศตนในการเสียสละ และความเชื่อมั่นทางศาสนา ในความหมายที่กว้างขวางเป็นที่เข้าใจกันโดยทั่วไปอาจหมายถึงการงดเว้นจากกิจกรรมทางเพศเท่านั้น

เซลิเบซีได้มีอยู่ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งตามประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา ในแทบทุก ๆ ศาสนาหลักของโลก และมุมมองที่หลากหลาย เช่นเดียวกับชาวโรมันได้มองว่าเป็นความผิดปกติและกฏหมายได้มีการลงโทษด้วยการปรับเป็นเงิน โดยมีข้อยกเว้นเพียงประการเดียวที่อนุญาตให้แก่กลุ่มนักบวชหญิงที่ชื่อว่า เวสทัล เวอร์จิ้นส์ ทัศนคติของศาสนาอิสลามที่มีต่อการอยู่เป็นโสดนั้นมีความซับซ้อนเช่นเดียวกัน ฮะดีษบางคำได้กล่าวว่า มูฮัมหมัดได้ประณามติเตียน แต่บางคำสั่งของนิกายศูฟีได้ถูกนำมาใช้ 

วัฒนธรรมคลาสสิคของชาวฮินดูได้สนับสนุนในการบำเพ็ญตบะและการถือพรหมจรรย์ในช่วงบั้นปลายของชีวิต ภายหลังจากที่ได้พบกับภาระผูกพันทางสังคมของเขา ศาสนาเชน, ในทางตรงกันข้าม คำสั่งสอนในการถือพรหมจรรย์ที่สมบูรณ์ แม้สำหรับนักพรตหนุ่มแล้วและได้ถือว่า การถือพรหมจรรย์เป็นพฤติกรรมที่สำคัญในการบรรลุโมกษะ ศาสนาพุทธได้รับอิทธิพลจากศาสนาเชน อย่างไรก็ตาม, ด้วยความแตกต่างทางวัฒนธรรมที่สำคัญในด้านต่าง ๆ ที่ศาสนาพุทธได้เผยแพร่กระจายออกไปซึ่งส่งผลต่อทัศนคติของคนในท้องถิ่นต่อการถือพรหมจรรย์ มันไม่ได้รับการตอบรับที่ดีในประเทศจีน จากตัวอย่างเช่น ขบวนการทางศาสนาอื่น ๆ เช่น ลัทธิเต๋าได้ออกมาคัดค้าน สถานการณ์ที่ค่อนข้างคล้ายกันที่เกิดขึ้นในประเทศญี่ปุ่น ที่ประเพณีชินโตยังคงต่อต้านการถือพรหมจรรย์ ในประเพณีทางศาสนาพื้นเมืองของชาวแอฟริกันและชาวอเมริกาอินเดียส่วนใหญ่ การถือพหจรรย์ได้ถูกมองในแง่ลบเช่นกัน ถึงแม้ว่าจะมีข้อยกเว้น เช่น การถือครองโสดเป็นระยะ ๆ ซึ่งฝึกฝนโดยนักรบชาวเมโสอเมริกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  O'Brien, Jodi (2009). *Encyclopedia of Gender and Society, Volume 1*. SAGE. pp. 118–119. ISBN 1412909163. สืบค้นเมื่อ January 11, 2014.
2. ↑  "Celibate". Oxford University Press. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-02-01. สืบค้นเมื่อ January 11, 2014.
3. ↑  "Celibacy". The American Heritage Dictionary of the English Language. สืบค้นเมื่อ January 11, 2014.
4. ↑  "Celibacy". Reference.com. สืบค้นเมื่อ January 11, 2014.
5. ↑
6. ↑  Bryan Garner (28 July 2009). *Garner's Modern American Usage*. Oxford University Press. p. 145. ISBN 978-0-19-988877-1.
7. ↑
8. ↑
9. ↑  Carl Olson (2007). *Celibacy and Religious Traditions*. Oxford University Press. pp. 10–19. ISBN 978-0-19-804181-8.