**ทอล์กกิงเฮดส์** (อังกฤษ: Talking Heads) เป็นวงดนตรีร็อกสัญชาติอเมริกันที่ก่อตั้งใน ค.ศ. 1975 ที่นครนิวยอร์ก และมีผลงานจนถึง ค.ศ. 1991 สมาชิกในวงได้แก่เดวิด เบิร์น (ร้องนำและกีตาร์) คริส ฟรันทซ์ (กลองชุด) ทีนา เวย์มัท (เบส) และเจอร์รี แฮร์ริสัน (คีย์บอร์ดและกีตาร์) ทอล์กกิงเฮดส์มีส่วนร่วมจุดกระแสดนตรีแนวนิวเวฟโดยการนำลักษณะของดนตรีแนวต่าง ๆ ได้แก่พังก์ร็อก อาร์ตร็อก ฟังก์ และเวิลด์มิวสิกมาผสมผสาน และเป็นที่รู้จักว่าเป็น "วงที่ได้รับเสียงวิจารณ์ทางบวกมากที่สุดวงหนึ่งในยุค '80"

ทอล์กกิงเฮดส์เกิดจากกลุ่มนักเรียนศิลปะที่เบนเข็มไปยังดนตรีพังก์ร็อกแบบนิวยอร์กในช่วงทศวรรษ 1970 โดยผลงานอัลบั้มแรกเผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 1977 โดยใช้ชื่อ *ทอล์กกิงเฮดส์: 77* และได้รับเสียงตอบรับเป็นอย่างดี ก่อนที่จะร่วมกับโปรดิวเซอร์ไบรอัน อีโนและมีผลงานอีกสามอัลบั้มได้แก่ *มอร์ซองส์อะเบาต์บิลดิงส์แอนด์ฟุด* (ค.ศ. 1978) *เฟียร์ออฟมิวสิก* (ค.ศ. 1979) และ*รีเมนอินไลต์* (ค.ศ. 1980) ซึ่งได้รับคำวิจารณ์เชิงบวกอย่างมากเช่นกัน ก่อนจะหยุดพักไปช่วงหนึ่ง หลังจากนั้นทอล์กกิงเฮดส์ได้รับความนิยมสูงสุดใน ค.ศ. 1983 จากเพลง "เบิร์นนิงดาวน์เดอะเฮาส์" ในอัลบั้ม *สปีกกิงอินทังส์* และออกภาพยนตร์คอนเสิร์ต *สต็อปเมกกิงเซนส์* กำกับโดยโจนาธาน เดมมี และยังคงออกอัลบั้มอีกหลายอัลบั้มรวมทั้ง *ลิตเติลครีเอเจอส์* (ค.ศ. 1985) ซึ่งทำยอดขายสูงสุด ก่อนที่จะยุบวงใน ค.ศ. 1991 ฟรันทซ์ เวย์มัท และแฮร์ริสันยังคงออกแสดงร่วมกันโดยใช้ชื่อ **ชรังเคนเฮดส์** (อังกฤษ: Shrunken Heads) และออกอัลบั้ม *โนทอล์กกิง จัสต์เฮด* ในนาม **เดอะเฮดส์** ใน ค.ศ. 1996

ทอล์กกิงเฮดส์ได้รับเกียรติให้เข้าสู่หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรลใน ค.ศ. 2002 ผลงานสี่อัลบั้มติดอันดับในรายการ 500 อันดับอัลบั้มที่ดีที่สุดตลอดกาลโดยนิตยสาร*โรลลิงสโตน* นอกจากนี้ หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรลได้จัดให้ผลงานเพลง "ไลฟ์ดูริงวอร์ไทม์" และ "วันซ์อินอะไลฟ์ไทม์" ติดอันดับในรายการ 500 เพลงที่ทำให้ร็อกแอนด์โรลเป็นรูปร่าง นอกจากนี้ ทอล์กกิงเฮดส์ยังอยู่ในอันดับที่ 64 ในรายการ 100 อันดับศิลปินยอดเยี่ยมตลอดกาลโดยสถานีโทรทัศน์วีเอชวัน และอันดับที่ 100 ในรายการ 100 อันดับศิลปินยอดเยี่ยมตลอดกาลโดยนิตยสาร*โรลลิงสโตน*

ประวัติ
-------

### ช่วงแรก (ค.ศ. 1973 – 1977)

เดวิด เบิร์นและคริส ฟรันทซ์ นักศึกษาสองคนจากโรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์ได้ก่อตั้งวงดนตรี "ดิอาร์ทิสติกส์" ขึ้นใน ค.ศ. 1973 โดยเบิร์นเป็นนักร้องนำและเล่นกีตาร์ ส่วนฟรันทซ์เป็นมือกลอง ทีนา เวย์มัท แฟนสาวของฟรันทซ์ซึ่งเป็นนักศึกษาร่วมสถาบันมักจะอาสาขับรถรับส่งให้วง วงดิอาร์ทิสติกส์ยุบลงในปีถัดมา และทั้งสามคนได้ย้ายจากรัฐโรดไอแลนด์ไปยังนครนิวยอร์ก และพักอาศัยในห้องลอฟต์เดียวกัน หลังจากที่พวกเขาหามือเบสไม่ได้ ฟรันทซ์จึงเสนอให้เวย์มัทหัดเล่นเบสโดยฟังจากอัลบั้มของซูซี กวาโตร

ทอล์กกิงเฮดส์ขึ้นแสดงในชื่อทอล์กกิงเฮดส์เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1975 โดยเป็นวงแสดงเปิดรายการให้กับวงราโมนส์ที่สโมสรดนตรีซีบีจีบี เวย์มัทกล่าวว่าชื่อทอล์กกิงเฮดส์มาจากคำศัพท์เฉพาะในวงการโทรทัศน์ที่ใช้เรียกการถ่ายเฉพาะส่วนศีรษะและไหล่ของบุคคลที่กำลังพูด ปลายปีเดียวกันพวกเขาอัดเทปตัวอย่างส่งไปยังซีบีเอสแต่ไม่ผ่านการคัดเลือก อย่างไรก็ตาม พวกเขาได้ส่งไปยังไซร์เออเรเคิดส์และไซร์เออได้ตอบรับในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1976 โดยซิงเกิลแรก "เลิฟ → บิลดิงออนไฟร์" ออกในเดือนกุมภาพันธ์ปีถัดมา ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1977 ทอล์กกิงเฮดส์ได้เพิ่มเจอร์รี แฮร์ริสัน อดีตสมาชิกวงเดอะโมเดิร์นเลิฟเวอส์ของโจนาทาน ริชแมนเข้ามาเป็นสมาชิกคนที่สี่ในตำแหน่งคีย์บอร์ด กีตาร์ และร้องร่วม ในช่วงระหว่างนี้เบิร์นขอให้เวย์มัทออดิชันเพิ่มอีกสามครั้งเพื่อรักษาตำแหน่งในวง

ทีนา เวย์มัทขณะแสดงที่มินนีแอโพลิส ค.ศ. 1978
อัลบั้มแรก *ทอล์กกิงเฮดส์: 77* ได้รับเสียงตอบรับเป็นอย่างดี และซิงเกิล "ไซโคคิลเลอร์" ติดอันดับเป็นครั้งแรก หลายคนคิดว่าเพลงนี้เกี่ยวข้องกับบุตรแห่งแซม ฆาตกรต่อเนื่องซึ่งก่อเหตุสะเทือนขวัญในนครนิวยอร์กในช่วงเวลาก่อนหน้านั้น อย่างไรก็ตาม เบิร์นกล่าวว่าเพลงดังกล่าวเขียนไว้ก่อนหน้าหลายปีแล้ว เวย์มัทและฟรันทซ์แต่งงานกันใน ค.ศ. 1977

### ร่วมงานกับไบรอัน อีโน (ค.ศ. 1978 – 1980)

สตูดิโออัลบั้ม *มอร์ซองส์อะเบาต์บิลดิงส์แอนด์ฟุด* (ค.ศ. 1978) เป็นผลงานร่วมกันครั้งแรกระหว่างทอล์กกิงเฮดส์และโปรดิวเซอร์ไบรอัน อีโน ซึ่งเคยมีผลงานร่วมกับศิลปินรายอื่นได้แก่ร็อกซีมิวสิก, เดวิด โบอี, จอห์น เคล และโรเบิร์ต ฟริปป์ นอกจากนี้ อีโนยังเคยตั้งชื่อผลงานเพลงหนึ่งของเขาใน ค.ศ. 1977 ว่า "คิงส์เลดแฮต" (อังกฤษ: King's Lead Hat) ซึ่งมาจากชื่อวงทอล์กกิงเฮดส์สลับอักษรกัน สไตล์ของอีโนและทอล์กกิงเฮดส์เข้ากันได้เป็นอย่างดี และพวกเขาร่วมกันทดลองแนวเพลงต่าง ๆ ตั้งแต่โพสต์พังก์ ไซเคเดลิกฟังก์ ไปจนถึงดนตรีจากทวีปแอฟริกาซึ่งได้รับอิทธิพลจากเฟลา คูติและพาร์เลียเมนต์-ฟังกาเดลิก และระหว่างบันทึกอัลบั้มนี้พวกเขายังได้ร่วมงานกับคอมพาสพอยต์สตูดิโอส์ในกรุงแนสซอ ประเทศบาฮามาส อัลบั้ม *มอร์ซองส์อะเบาต์บิลดิงส์แอนด์ฟุด* ยังรวมคัฟเวอร์จากเพลง "เทกมีทูเดอะริเวอร์" ของอัล กรีนด้วย อัลบั้มนี้ทำให้ทอล์กกิงเฮดส์ได้รับเสียงตอบรับเป็นอย่างดี และติดอันดับ *บิลบอร์ด* ท็อป 30 เป็นครั้งแรกด้วย

แฮร์ริสัน (ซ้าย) และเบิร์น (ขวา) ขณะแสดงที่เอลโมกัมโบ นครโทรอนโต ประเทศแคนาดา
พวกเขาร่วมงานกันต่อในอัลบั้มถัดไป *เฟียร์ออฟมิวสิก* (ค.ศ. 1979) ซึ่งผสมผสานดนตรีแนวโพสต์พังก์ร็อกที่มืดมนเข้ากับดนตรีแนวฟังกาเดเลีย และสอดแทรกเนื้อหาจากสภาพบ้านเมืองยุคปลายทศวรรษ 1970 ผู้สื่อข่าวด้านดนตรี ไซมอน เรย์โนลส์ อ้างว่า *เฟียร์ออฟมิวสิก* เป็นตัวแทนของผลงานระหว่างอีโน-ทอล์กกิงเฮดส์ "ณ จุดที่ได้ประโยชน์ร่วมกันอย่างเที่ยงธรรมที่สุด" ซิงเกิล "ไลฟ์ดูริงวอร์ไทม์" เป็นที่มาของวลี "This ain't no party, this ain't no disco." ซิงเกิลดังกล่าวพูดถึงมัดด์คลับและซีบีจีบีซึ่งเป็นไนต์คลับยอดนิยมในนครนิวยอร์กสมัยนั้น

*รีเมนอินไลต์* (ค.ศ. 1980) ซึ่งเป็นอัลบั้มถัดมาได้รับอิทธิพลอย่างหนักจากดนตรีแนวแอโฟรบีตของเฟลา คูติ ผสมผสานดนตรีแบบจังหวะผสมจากแอฟริกาตะวันตก ดนตรีแบบอาหรับจากแอฟริกาเหนือ ดิสโกฟังก์ และเสียงที่ถูก "ค้นพบ" การผสมผสานในลักษณะนี้ทำให้เบิร์นนำดนตรีเวิลด์มิวสิกมาปรับใช้ในผลงานถัดมา เนื่องจากดนตรีที่ซับซ้อน ทอล์กกิงเฮดส์จึงต้องเดินทางไปแสดงร่วมกับนักดนตรีรายอื่นรวมทั้งเอเดรียน เบลิวและเบอร์นี วอร์เรลล์ โดยเริ่มจากเทศกาลฮีตเวฟในเดือนสิงหาคมปีนั้น และรวมทั้งในภาพยนตร์คอนเสิร์ต *สต็อปเมกกิงเซนส์* ในช่วงเดียวกัน เวย์มัทและฟรันทซ์ก็ยังตั้งวงย่อยทอมทอมคลับ ซึ่งได้รับอิทธิพลจากดนตรีแนวฮิปฮอป ในขณะที่แฮร์ริสันออกอัลบั้มเดี่ยวเป็นครั้งแรกในชื่อ *เดอะเรดแอนด์เดอะแบล็ก* ส่วนเบิร์นและอีโนได้ออกอัลบั้มร่วมกันในชื่อ *มายไลฟ์อินเดอะบุชออฟโกสส์* ซึ่งผสมผสานเวิลด์มิวสิก และร่วมกับนักดนตรีนานาชาติและนักดนตรีแนวโพสต์พังก์ ทั้งหมดออกในสังกัดไซร์เออ

เบิร์นขณะแสดงร่วมกับทอล์กกิงเฮดส์ใน ค.ศ. 1978

"วันซ์อินอะไลฟ์ไทม์" ซึ่งเป็นซิงเกิลนำของ *รีเมนอินไลต์* ในช่วงแรกไม่ได้รับความนิยมมากนักในสหรัฐ แต่ต่อมาได้รับความนิยมติด 20 อันดับแรกในสหราชอาณาจักรและได้รับความนิยมต่อเนื่องมาอีกหลายปีเนื่องจากมิวสิกวิดีโอของเพลง ซึ่งถูกจัดอันดับให้เป็นหนึ่งใน*มิวสิกวิดีโอยอดเยี่ยมตลอดกาล*โดยนิตยสาร*ไทม์*

### ความนิยมสูงสุดและแยกวง (ค.ศ. 1981 – 1991)

หลังจากออกผลงานสี่อัลบั้มในช่วงเวลาประมาณสี่ปี ทอล์กกิงเฮดส์ก็พักงานชั่วคราวประมาณสามปี แม้ว่าในระหว่างนั้นฟรันทซ์และเวย์มัทจะยังบันทึกผลงานเพลงในฐานะ "ทอมทอมคลับ" ก็ตาม ในช่วงนั้นทอล์กกิงเฮดส์ได้ออกผลงานอัลบั้มบันทึกการแสดง *เดอะเนมออฟดิสแบนด์อิสทอล์กกิงเฮดส์* ซึ่งบันทึกการแสดงในสหรัฐและยุโรปในฐานะวงกลุ่มแปดร่วมกับศิลปินรับเชิญ และยุติการดำเนินงานร่วมกับไบรอัน อีโน อีโนไปเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับยูทูหลังจากนั้น

อัลบั้มถัดมาได้แก่ *สปีกกิงอินทังส์* ออกใน ค.ศ. 1983 โดยเพลง "เบิร์นนิงดาวน์เดอะเฮาส์" จากอัลบั้มนี้กลายเป็นเพลงเดียวของวงที่ติด 10 อันดับแรกในชาร์ตเพลงสหรัฐ เนื่องจากมิวสิกวิดีโอที่ฉายวนเรื่อย ๆ ทางช่องเอ็มทีวี ทัวร์คอนเสิร์ตหลังจากนั้นถูกบันทึกในภาพยนตร์สารคดี *สต็อปเมกกิงเซนส์* ของโจนาทาน เดมมี ซึ่งต่อมาได้บันทึกลงในอัลบั้มบันทึกการแสดงสดชื่อเดียวกัน สปีกกิงอินทังส์เป็นอัลบั้มสุดท้ายที่ทอล์กกิงเฮดส์ออกทัวร์คอนเสิร์ต

I try to write about small things. Paper, animals, a house… love is kind of big. I have written a love song, though. In this film, I sing it to a lamp.
เดวิด เบิร์น ให้สัมภาษณ์ตนเองใน *สต็อปเมกกิงเซนส์*

ทอล์กกิงเฮดส์มีผลงานต่อมาอีกสามอัลบั้ม ได้แก่ *ลิตเติลครีเอเจอส์* (ค.ศ. 1985) ซึ่งมีซิงเกิลยอดนิยมได้แก่ "แอนด์ชีวอส" และ "โรดทูโนแวร์" *ทรูสตอรีส์* (ค.ศ. 1986) ซึ่งเป็นคัฟเวอร์ของเพลงประกอบภาพยนตร์ชื่อเดียวกันของเบิร์นซึ่งทอล์กกิงเฮดส์ปรากฏในภาพยนตร์เรื่องดังกล่าวด้วย และ*เนกเคด* (ค.ศ. 1988) แนวเพลงใน *ลิตเติลครีเอเจอส์* ออกไปทางป็อปร็อกแบบอเมริกันซึ่งต่างจากอัลบั้มก่อนหน้านี้ *ทรูสตอรีส์* ก็มีลักษณะไปในทางเดียวกับ *ลิตเติลครีเอเจอส์* ซึ่งผลงานเพลง "ไวลด์ไวลด์ไลฟ์" จากอัลบั้มนี้ก็ได้รับความนิยมเป็นอย่างดีเช่นกัน อีกเพลงหนึ่งในอัลบั้มนี้ได้แก่ "เรดิโอเฮด" ใช้หีบเพลงชักเป็นหลัก ในขณะที่อัลบั้ม *เนกเคด* มีเนื้อหาเกี่ยวกับการเมือง เพศ และความตาย และอิทธิพลจากดนตรีแบบแอฟริกันซึ่งคล้ายกับ *รีเมนอินไลต์* ก็กลับมามีบทบาทในอัลบั้มนี้อีกครั้ง ในช่วงนี้เบิร์นเริ่มมีอิทธิพลต่อแนวดนตรีของวงเป็นอย่างมาก และหลังจากที่ *เนกเคด* ออกสู่สาธารณะ ทอล์กกิงเฮดส์ก็เข้าสู่ช่วงพักอีกครั้ง

ทีนา เวย์มัท ขณะแสดงร่วมกับทอมทอมคลับ (ค.ศ. 1986) ซึ่งเป็นวงที่เธอก่อตั้งร่วมกับคริส ฟรันทซ์ สามี
ทอล์กกิงเฮดส์ประกาศยุบวงในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1991 ฟรันทซ์กล่าวว่าเขาทราบจากบทความหนังสือพิมพ์ *ลอสแอนเจลีสไทม์ส* ว่าเบิร์นออกจากวง และกล่าวว่าทอล์กกิงเฮดส์ไม่เคยยุบวง เบิร์นเพียงแค่ออกจากวงเท่านั้น เพลงสุดท้ายของวงได้แก่ "แซ็กซ์แอนด์ไวโอลินส์" ซึ่งเป็นเพลงที่ปรากฏในภาพยนตร์เรื่อง *อันทิลดิเอนด์ออฟเดอะเวิลด์* โดยวิม เว็นเดิร์ส ซึ่งออกฉายก่อนหน้านั้นในปีเดียวกัน เบิร์นยังคงมีผลงานเดี่ยวอีกสองอัลบั้มได้แก่ *เรย์ โมโม* ใน ค.ศ. 1989 และ*เดอะฟอเรสต์* ใน ค.ศ. 1991 ในขณะที่ทั้งทอมทอมคลับและแฮร์ริสันก็มีผลงานของตนเองเช่นกัน โดยทอมทอมคลับมีอัลบั้มได้แก่ *บูมบูมชิบูมบูม* และ *ดาร์กสนีกเลิฟแอ็กชัน* ในขณะที่แฮร์ริสันมีผลงานอัลบั้ม *แคชวลก็อดส์* และ *วอล์กออนวอเทอร์* ทอมทอมคลับและแฮร์ริสันออกทัวร์ร่วมกันใน ค.ศ. 1990

### หลังแยกวง และรวมวงครั้งสุดท้าย (ค.ศ. 1992 – 2002)

ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 เวย์มัท ฟรันทซ์ และแฮร์ริสันออกทัวร์คอนเสิร์ตร่วมกันโดยใช้ชื่อ "ชรังเคนเฮดส์" และออกผลงานอัลบั้ม *โนทอล์กกิง จัสต์เฮด* ใน ค.ศ. 1996 ในนาม "เดอะเฮดส์" ซึ่งในอัลบั้มนี้มีนักร้องนำรับเชิญหลายคนได้แก่แกวิน ไฟรเดย์ (เดอะเวอร์จินพรูนส์), เด็บบี แฮร์รี (บลอนดี), จอห์เนตต์ นาโปลีตาโน (คอนกรีตบลอนด์), แอนดี พาร์ทริดจ์ (เอ็กซ์ทีซี), กอร์ดอน แกโน (ไวโลเลนต์เฟมส์), ไมเคิล ฮัตเชนซ์ (อินเอกซ์เซส), เอ็ด โควัลต์ชิก (ไลฟ์), ชอว์น ไรเดอร์ (แฮปปีมันเดส์), ริชาร์ด เฮลล์ และมาเรีย แม็กกี โดยนาโปลีตาโนเป็นนักร้องนำในทัวร์คอนเสิร์ต เบิร์นยื่นฟ้องร้องขอให้อดีตสมาชิกอีกสามคนหยุดใช้ชื่อ "เดอะเฮดส์" โดยมองว่าเป็นความพยายามที่จะหารายได้จากชื่อ "ทอล์กกิงเฮดส์" ทอล์กกิงเฮดส์กลับมารวมกันชั่วคราวใน ค.ศ. 1999 เพื่อโปรโมตครบรอบ 15 ปีของ *สต็อปเมกกิงเซนส์* แต่ไม่ได้แสดงร่วมกัน

แฮร์ริสันผันตัวไปเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับศิลปินต่าง ๆ ได้แก่ไวโอเลนต์เฟมส์ (*เดอะไบลด์ลีดดิงเดอะเนกเคด*), ไฟน์ยังแคนนิบอลส์ (*เดอะรอว์แอนด์เดอะคุกต์*), เจนเนอรัลพับลิก (*รับอิตเบตเตอร์*), แครชเทสต์ดัมมีส์ (*ก็อดชัฟเฟิลด์ฮิสฟีต*), ไลฟ์ (*เมนทัลจูเลอรี*, *โทรวิงคอปเปอร์* และ *เดอะดิสแทนส์ทูเฮียร์*), โนเดาต์ (เพลง "นิว" จากอัลบั้ม *รีเทิร์นออฟแซตเทิร์น*) ในขณะที่ฟรันทซ์และเวย์มัทก็เป็นโปรดิวเซอร์ให้กับศิลปินอีกหลายกลุ่ม รวมทั้งแฮปปีมันเดส์และซิกกี มาร์ลีย์ และยังคงมีผลงานร่วมกันในฐานะทอมทอมคลับ

เวย์มัท ฟรันทซ์ และแฮร์ริสันในงานเทศกาลเซาท์บายเซาท์เวสต์ ค.ศ. 2010
ทอล์กกิงเฮดส์ได้รับเชิญเข้าสู่หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรลใน ค.ศ. 2002 โดยในพิธีพวกเขากลับมารวมกันอีกครั้งและแสดงเพลง "ไลฟ์ดูริงวอร์ไทม์" "ไซโคคิลเลอร์" และ "เบิร์นนิงดาวน์เดอะเฮาส์" ในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 2002 ร่วมกับเบอร์นี วอร์เรลล์และสตีฟ สเกลส์ซึ่งเคยแสดงร่วมกันในทัวร์คอนเสิร์ต เบิร์นให้สัมภาษณ์ว่าคงเป็นไปได้ยากที่จะกลับมารวมกันอีกครั้งเนื่องจากทั้งเรื่องบาดหมางและแนวดนตรีที่ต่างกันเกินไปแล้ว ส่วนเวย์มัทให้สัมภาษณ์ว่าเบิร์นเป็นคนที่ "ไร้ความสามารถในการรักษามิตรภาพ" และกล่าวว่าเขาไม่ได้รักเธอ ฟรันทซ์ หรือแฮร์ริสัน

อิทธิพลทางดนตรีและศิลปะ
-----------------------

ออลมิวสิกระบุว่าทอล์กกิงเฮดส์ วงดนตรีที่ได้รับความนิยมสูงสุดวงหนึ่งในยุค 1970–80 ตลอดเวลาจนถึงแยกวง "ได้บันทึกทุกอย่างตั้งแต่อาร์ตฟังก์ไปจนถึงเวิลด์บีตแบบจังหวะผสมและกีตาร์ป็อปแบบเรียบง่าย" แนวอาร์ตป็อปของทอล์กกิงเฮดส์มีอิทธิพลต่อเนื่องยาวนาน พวกเขามีส่วนนิยามดนตรีแนวนิวเวฟในสหรัฐร่วมกับดีโว ราโมนส์ และบลอนดี ในขณะเดียวกัน อัลบั้ม *รีเมนอินไลต์* และอัลบั้มอื่น ๆ ในช่วงเดียวกันก็นำดนตรีร็อกแบบแอฟริกันมาสู่โลกตะวันตกด้วยเช่นกัน ภาพยนตร์คอนเสิร์ต *สต็อปเมกกิงเซนส์* ซึ่งกำกับโดยโจนาทาน เดมมีก็ได้รับเสียงตอบรับเป็นอย่างดี ได้รับยกย่องว่าเป็นภาพยนตร์คอนเสิร์ตที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่ง และได้รับเลือกเข้าสู่หอทะเบียนภาพยนตร์แห่งชาติของสหรัฐใน ค.ศ. 2021

ทอล์กกิงเฮดส์ขณะแสดงที่ฮอร์สชูทาเวิร์น โทรอนโต ค.ศ. 1978
ทอล์กกิงเฮดส์ยังมีอิทธิพลต่อศิลปินอีกหลายกลุ่ม เช่นเอ็ดดี เวดเดอร์, โฟลส์, เดอะวีกเอนด์, แวมไพร์วีกเอนด์, พริมัส, เบลล์เอกซ์วัน, เดอะไนน์ทีนเซเวนตีไฟฟ์, เดอะทิงทิงส์, เนลลี เฟอร์ทาโด, เคชา, เซนต์วินเซนต์, แดนนี บราวน์, เทรนต์ เรซเนอร์, ฟรานซ์ เฟอร์ดินานด์ และเรดิโอเฮดซึ่งตั้งชื่อวงตามเพลง "เรดิโอเฮด" จากอัลบั้ม *ทรูสตอรีส์* ปาโอโล ซอร์เรนตีโนซึ่งได้รับรางวัลภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 86 จากผลงานภาพยนตร์เรื่อง *ลากรันเดเบลเลซซา* ได้กล่าวขอบคุณทอล์กกิงเฮดส์และคนอื่น ๆ ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้เขาสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Cateforis, Theo (2011). *Are We Not New Wave?: Modern Pop at the Turn of the 1980s*. University of Michigan Press. pp. 2, 43, 73. ISBN 0-472-03470-7.
2. 1 2  Ricchini, William (November 12, 1996). "Napolitano Brings Out Best Of Heads". *The Philadelphia Inquirer*. สืบค้นเมื่อ April 24, 2015.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Erlewine, Stephen Thomas. "Talking Heads: Biography". *AllMusic*. สืบค้นเมื่อ April 27, 2014.
4. ↑  Jack, Malcolm (September 21, 2016). "Talking Heads – 10 of the best". *The Guardian*.
5. ↑  Holden, Stephen (February 28, 1999). "MUSIC; They're Recording, but Are They Artists?". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ July 17, 2013.
6. ↑  Marks, Craig; Weisbard, Eric (1995). *Spin Alternative Record Guide*. Vintage Books.
7. 1 2 3 4  Simon Reynolds. *Rip It up and Start Again: Postpunk 1978–1984*. Penguin Books (2005) p. 163.
8. ↑  "Head Games: 'Talking Heads: Chronology'" (PDF). *PopMatters*. February 22, 2012. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2015-04-27. สืบค้นเมื่อ September 14, 2016.
9. 1 2  Talking Heads *Rock and Roll Hall of Fame*, retrieved November 23, 2008
10. ↑  Demorest, Stephen (November 3, 1977). "Talking Heads '77". *Rolling Stone* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ August 3, 2019.
11. ↑  "The Songs That Shaped Rock and Roll". *The Rock and Roll Hall of Fame and Museum*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 17, 2010. สืบค้นเมื่อ January 12, 2008.
12. ↑  "The Greatest – Ep. 215". *vh1.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-10. สืบค้นเมื่อ April 29, 2015.
13. ↑  "100 Greatest Artists of All Time". *Rolling Stone*. 2011. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-01-11. สืบค้นเมื่อ January 8, 2016.
14. ↑  Gittins, Ian, *Talking Heads: Once in a Lifetime: the Stories Behind Every Song*, Hal Leonard Corporation, 2004, p. 140. ISBN 0-634-08033-4, ISBN 978-0-634-08033-3.
15. ↑  Simon Reynolds. *Rip It up and Start Again: Postpunk 1978–1984*. Penguin Books (2005) p. 159.
16. 1 2  Tina Talks Heads, Tom Toms, and How to Succeed at Bass Without Really Trying Gregory Isola, *Bass Player*, retrieved December 6, 2008.
17. ↑  Weymouth, Tina (1992). In *Sand in the Vaseline*. CD liner notes, p. 12. New York: Sire Records Company
18. ↑  Greene, Andy. "Flashback: Talking Heads Perform 'Psycho Killer' at CBGB in 1975". *Rolling Stone*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-05-17. สืบค้นเมื่อ April 23, 2014.
19. ↑  Courogen, Carrie (September 15, 2017). "40 Years Later, Talking Heads' Most Valuable Member Is Still Its Most Under-Recognized". *PAPER* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ September 26, 2018.
20. ↑  Jacques, Adam (March 17, 2013). "How We Met: Chris Frantz & Tina Weymouth". *The Independent* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ December 3, 2020.
21. ↑  Ruhlmann, William. "Talking Heads 77". *AllMusic*. สืบค้นเมื่อ April 23, 2014.
22. ↑  Ian Gittins (2004). *Talking Heads: Once in a Lifetime: The Stories Behind Every Song*. Hal Leonard. p. 30. ISBN 978-0-634-08033-3.
23. ↑  Clarke, John. "Rockers Chris Frantz and Tina Weymouth Talk Marriage". *Rolling Stone*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-12-07. สืบค้นเมื่อ May 1, 2014.
24. 1 2  "Brian Eno | Credits". *Allmusic*. สืบค้นเมื่อ April 25, 2014.
25. ↑  Pilchak, Angela M. (2005). *Contemporary Musicians*. Vol. 49. Gale. p. 77. ISBN 978-0-7876-8062-6.
26. ↑  Simon Reynolds. *Rip It up and Start Again: Postpunk 1978–1984*. Penguin Books (2005) pp. 163–164.
27. ↑  Janovitz, Bill. "Life During Wartime – Song Review". *Allmusic*. สืบค้นเมื่อ April 25, 2014.
28. ↑  Robbins, Ira. "20 Years Later, CBGB Ain't No Disco: Clubs: A look back as the Bowery bar concludes a monthlong celebration of its commitment to underground rock's trends". *Los Angeles Times*. สืบค้นเมื่อ April 25, 2014.
29. ↑  Simon Reynolds. *Rip It up and Start Again: Postpunk 1978–1984*. Penguin Books (2005) p. 165.
30. 1 2  Ankeny, Jason. "David Byrne | Biography". *Allmusic*. สืบค้นเมื่อ April 25, 2014.
31. ↑  Robins, Jim (September 6, 1980). "Expanded Talking Heads Climax Canadian New Wave Festival". *The Michigan Daily*.
32. ↑  Boehm, Mike (September 10, 1992). "x-Heads Say They Got Byrned: Split Still Miffs Frantz, Weymouth, Even Though Tom Tom Club Keeps Them Busy". *Los Angeles Times*.
33. ↑  Palmer, Robert (November 18, 1981). "The Pop Life". *The New York Times*.
34. ↑  Bush, John. "My Life in the Bush of Ghosts". *Allmusic*. สืบค้นเมื่อ April 25, 2014.
35. ↑  Simon Reynolds. *Rip It up and Start Again: Postpunk 1978–1984*. Penguin Books (2005) p. 169.
36. ↑  Sanburn, Josh (July 26, 2011). "The 30 All-TIME Best Music Videos". *Time*. สืบค้นเมื่อ May 5, 2014.
37. ↑  Simon Reynolds. *Rip It up and Start Again: Postpunk 1978–1984*. Penguin Books (2005) pp. 169–170.
38. ↑  DeGagne, Mike. "Burning Down the House – Talking Heads – Song Review". *Allmusic*. สืบค้นเมื่อ April 25, 2014.
39. ↑  Johnston, Maura. "Sick Of It All (16) Battles Talking Heads (8) As SOTC's March Madness Takes A Trip To CBGB". *Village Voice*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-04-26. สืบค้นเมื่อ April 25, 2014.
40. ↑  Light, Alan (January 25, 2010). "All-TIME 100 Albums". *Time*. สืบค้นเมื่อ April 25, 2014.
41. ↑  Milward, John. "The Many Faces And Artistic Endeavors Of The Talking Heads David Byrne And His Mates In The Band Are Keeping Busy – Together, With 'Naked', And On Their Own". *Philly.com*. สืบค้นเมื่อ April 25, 2014.
42. ↑  Harvey, Eric. "David Byrne: Live From Austin TX". *Pitchfork Media*. สืบค้นเมื่อ May 5, 2014.
43. ↑  "Little Creatures – Talking Heads". *Allmusic*. สืบค้นเมื่อ April 27, 2014.
44. ↑  Maslin, Janet. "True Stories (1986) DAVID BYRNE IN 'TRUE STORIES'". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ April 27, 2014.
45. ↑  Ruhlmann, William. "Little Creatures". *Allmusic*. สืบค้นเมื่อ April 27, 2014.
46. ↑  Hastings, Michael. "Talking Heads – True Stories". *Allmusic*. สืบค้นเมื่อ April 27, 2014.
47. ↑  Pareles, Jon (March 20, 1988). "Talking Heads get 'Naked'". *Observer-Reporter*.
48. ↑  Boehm, Mike (September 10, 1992). "x-Heads Say They Got Byrned: Split Still Miffs Frantz, Weymouth, Even Though Tom Tom Club Keeps Them Busy". *Los Angeles Times*.
49. ↑  Ruhlmann, William. "Tom Tom Club | Biography". *Allmusic*. สืบค้นเมื่อ April 27, 2014.
50. ↑  Christensen, Thor (May 22, 1990). "Harrison starts to find own voice". *The Milwaukee Journal*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-05-04. สืบค้นเมื่อ 2021-12-12.
51. ↑  Wilonsky, Robert (1999-10-21). "Heads up". *Dallas Observer*. สืบค้นเมื่อ 2020-08-01.
52. ↑  Erlewine, Stephen Thomas. "No Talking Just Head – The Heads". *Allmusic*. สืบค้นเมื่อ May 1, 2014.
53. ↑  Levine, Robert (June 26, 1997). "Byrne-ing Down the House". *Rolling Stone*. สืบค้นเมื่อ October 31, 2009 – โดยทาง DavidByrne.com.
54. ↑  Sragow, Michael. "Talking Heads talk again". *Salon*. สืบค้นเมื่อ 3 December 2021.
55. ↑  "Jerry Harrison | Credits". *Allmusic*. สืบค้นเมื่อ May 1, 2014.
56. ↑  Ruhlmann, William. "Tom Tom Club – Biography". *Allmusic*. สืบค้นเมื่อ May 4, 2014.
57. ↑  Greene, Andy (October 23, 2012). "23 October 2012". *Rolling Stone*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-03-14. สืบค้นเมื่อ May 4, 2014.
58. 1 2  Blackman, Guy (February 6, 2005). "Byrning down the house". *The Age*. Australia. สืบค้นเมื่อ October 3, 2009.
59. ↑  "Talking Heads | Biography, Albums, Streaming Links". *AllMusic*. สืบค้นเมื่อ June 21, 2021.
60. ↑  Gendron, Bernard. "Origins of the First Wave: The CBGB Scene (1974–75)". *Between Montmartre and the Mudd Club: Popular Music and the Avant-Garde*. University of Chicago Press. สืบค้นเมื่อ May 11, 2014.
61. ↑  Pareles, Jon (November 8, 1988). "Review/Music; How African Rock Won the West, And on the Way Was Westernized". *New York Times*. สืบค้นเมื่อ May 11, 2014.
62. ↑  "Stop Making Sense (1984)". *Rotten Tomatoes*. Fandango Media. สืบค้นเมื่อ April 9, 2018.
63. ↑  Hussey, Allison (2021-12-14). "Talking Heads' Stop Making Sense Added to National Film Registry". *Pitchfork.com*. สืบค้นเมื่อ 2021-12-17.
64. ↑  SPIN staff (July 15, 2003). "My Life in Music: Eddie Vedder". *SPIN*.
65. ↑  "Foals Total Life Forever Review". BBC. สืบค้นเมื่อ November 15, 2013.
66. ↑  Calum Slingerland (February 6, 2016). "The Weeknd's New Album Is Inspired by Bad Brains, Talking Heads and the Smiths". *Exclaim!*. สืบค้นเมื่อ September 6, 2016.
67. ↑  Burrows, Tim (May 8, 2008). "Vampire Weekend: fresh blood on campus". *The Daily Telegraph*. สืบค้นเมื่อ May 11, 2014.
68. ↑  Primus press release. Retrieved August 12, 2012.
69. ↑  Matthew Magee (July 27, 2003). "Clear as a Bell X1". *Sunday Tribune*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 21, 2011. สืบค้นเมื่อ March 4, 2011.
70. ↑  Faughey, Darragh (December 11, 2012). "The 1975 – Interview". GoldenPlec. สืบค้นเมื่อ February 11, 2016.
71. ↑  Walden, Eric (March 27, 2015). "Concert preview: Ting Tings feeling a bit less 'Super Critical' now". *The Salt Lake Tribune*. สืบค้นเมื่อ November 27, 2015.
72. ↑  "NELLY FURTADO – Loose – *The Story*". Universal Music. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 3, 2015. สืบค้นเมื่อ December 2, 2015.
73. ↑  Garland, Emma (January 8, 2017). "Kesha's MySpace Profile from 2008 is Better Than DJ Khaled's Snapchat". *Noisey*. Vice Media. สืบค้นเมื่อ January 20, 2017.
74. ↑  Graves, Shahlin (May 26, 2012). "Interview: ANNIE CLARK a.k.a. ST. VINCENT on 'Strange Mercy'". *coupdemainmagazine.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 7, 2013. สืบค้นเมื่อ March 25, 2017.
75. ↑  Moore, Sam (June 15, 2016). "Danny Brown talks Talking Heads and Radiohead influence". *NME*.
76. ↑  Reznor, Trent (September 26, 2020). "Trent Reznor on Talking Heads – Remain in Light (1980)". *Vinyl Writers*. สืบค้นเมื่อ December 17, 2020.
77. ↑  "Franz Ferdinand's Alex Kapranos On The Importance Of Structure". *Npr.org*. สืบค้นเมื่อ June 21, 2021.
78. ↑  About Radiohead เก็บถาวร 2010-12-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, biography 1992–1995
79. ↑  David Byrne interviews Thom Yorke for *Wired* (November 11, 2007)
80. ↑  Vivarelli, Nick (March 3, 2014). "Italy Cheers Foreign Oscar Victory For Paolo Sorrentino's 'Beauty'". *Variety*. สืบค้นเมื่อ May 4, 2014.