recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ซูซาน วิคลันด์** (อังกฤษ: Susan Wicklund, เกิดปี 1954) เป็นแพทย์ชาวอเมริกัน เธอเป็นผู้ประกอบการทำแท้งคนเดียวในหลายพื้นที่ของภูมิภาคมิดเวสต์จนเกษียณอายุ และเธอเป็นเป้าโจมตีของกลุ่มก่อความรุนแรงต่อต้านการทำแท้งมาโดยตลอด

เธอเปิดคลินิกของตัวเองในเดือนกุมภาพันธ์ 1993 ในชื่อคลินิกสตรีเมาเตนคันทรี (Mountain Country Women's Clinic) ในโบซแมน รัฐมอนแทนา โดยซื้ออาคารของอดีตแพทย์วัย 72 ปีที่เคยได้ยินเรื่องราวของเธอและรับรู้ถึงแรงกดดันที่เธอแยกรับและยินดีขายอาคารให้กับเธอ:189

วิคลันด์เคยเผชิญกับการขู่ฆ่า, ทำร้ายร่างกาย, ถูกแอบติดตาม และคุกคามโดยกลุ่มต่อต้านสิทธิการทำแท้ง ส่งผลให้เธอต้องมีแผนในการป้องกันตัวเอง เช่น ปลอมตัวโดยสวมวิกและแต่งหน้าอย่างหนัก, พกปืนรีวอลเวอร์ที่มีกระสุนบรรจุติดตัว, สวมชุดป้องกันกระสุน, จ้างอารักขาส่วนบุคคล, มีสุนัขอารักขาติดตัว, เดินทางอ้อมออกนอกเส้นทางขณะกลับบ้านเพื่อไม่ให้กลุ่มต่อต้านรู้ว่าเธออาศัยอยู่ที่ไหน และเปลี่ยนแปลงเวลาในการทำกิจวัตรประจำวันไปเรื่อย ๆ ไม่ให้เป็นที่คาดเดาได้ นอกจากนี้ คลินิกของเธอ ทั้งคลินิกสตรีเมาเตนคันทรี (Mountain Country Women's Clinic) และองค์การสุขอนามัยสตรีฟาร์โก (Fargo Women's Health Organization) ล้วนเคยถูกเป็นเป้าการลอบวางเพลิง, โจมตีด้วยกรด และการใช้กำลังบุกเข้ารุกราน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Abortion provider to practice in Fargo and Montana". *Minneapolis Star-Tribune*. January 29, 1993.
2. 1 2  Baird-Windle, Patricia; Bader, Eleanor J. (2001). *Targets of hatred: anti-abortion terrorism*. Palgrave Macmillan.
3. ↑  Kliff, Sarah (June 1, 2009). "'Women Are Not Intimidated': An Abortion Provider Responds To George Tiller's Murder". *Newsweek*.
4. ↑  Moore, Michael (August 20, 1998). "Abortion foe sentenced in Bozeman clinic fire". *The Missoulian*.
5. ↑  "Fire Bombing of Fargo Women's Health Organization". NDSU Institute for Regional Studies. April 1992. สืบค้นเมื่อ 2011-05-21.

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* สหรัฐ

 |
| อื่น ๆ | 
* Faceted Application of Subject Terminology

 |
**วงศ์ย่อยกาเซลล์** (อังกฤษ: gazelle, true antelope, วงศ์: Antilopinae) เป็นวงศ์ย่อยของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กีบคู่ (Artiodactyla) ในวงศ์ใหญ่ Bovidae ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Antilopinae

ลักษณะโดยรวมของสัตว์ในอันดับนี้ คือ มีขนาดตั้งแต่ขนาดเล็กจนถึงขนาดกลาง มีลักษณะคอและขายาวปราดเปรียว เขามีทั้งกลุ่มที่พบในเพศผู้และพบได้ทั้ง 2 เพศ โดยอาจจะเรียกได้ว่าเป็น "แอนทีโลปแท้" ซึ่งสัตว์ที่อยู่ในวงศ์ย่อยนี้ ได้แก่ กาเซลล์, สปริงบ็อก, แบล็กบัก, เกรินุก, ไซกา เป็นต้น

กระจายพันธุ์ทั้งในทวีปแอฟริกาจนถึงทวีปเอเชีย ในแถบภูมิภาคเอเชียกลางและเอเชียตะวันออก แบ่งออกได้เป็น 14 สกุล ได้แก่

การจำแนก
--------

* *Ammodorcas* Thomas, 1891
* *Antidorcas* Sundevall, 1847
* *Antilope* Pallas, 1766
* *Dorcatragus* Noack, 1894
* *Gazella* Blainville, 1816
* *Litocranius* Kohl, 1886
* *Madoqua* Ogilby, 1837
* *Neotragus* Hamilton Smith, 1827
* *Oreotragus* A. Smith, 1834
* *Ourebia* Laurillard, 1842
* *Pantholops* Hodgson, 1834
* *Procapra* Hodgson, 1846
* *Raphicerus* Hamilton Smith, 1827
* *Saiga* Gray, 1843

อ้างอิง
-------

1. ↑  Michael et al. 2004. *Grzimek’s Animal Life Encyclopedia 2nd ed. V. 16* : MammalsV.
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ  ***Antilopinae***
**วัดใหม่ดอนทราย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสระกระเทียม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม ปัจจุบันมีพระครูประภัสร์มโนธรรม (ธงทิพย์) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดใหม่ดอนทราย หรือเดิมชื่อ **วัดรางสระกระเทียม** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2464 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2508 บนที่ดินของนายหน่อง นางปุ้น กระดังงา และนายชัด นางเรือง สิงห์เรือง มีพระภิกษุฮอ สิงห์เรือง เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัดขึ้น เมื่อพระภิกษุฮอ สิงห์เรือง ได้ลาสิกขาแล้วมีพระมาจากวัดคูบัว จังหวัดราชบุรี พระนุ้ม มาจากวัดลำน้ำ จังหวัดราชบุรี และ พระยิ้ม มาจากวัดใหม่ห้วยลึก จังหวัดนครปฐม เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส มาโดยลำดับ พอพระยิ้ม มรณภาพลง เมื่อ พ.ศ. 2484 ซึ่งเกิดสงครามโลกครั้งที่สองขึ้น วัดนี้ได้ร้างไป

ต่อมา พ.ศ. 2484 พระเชย สจฺจาโร มาจากวัดชำแระ อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรีได้ธุดงค์มาพบวัดร้าง จึงรับนิมนต์อยู่ จำพรรษาตลอดมา ต่อมา พ.ศ. 2489 จึงย้ายวัดจากที่ตั้งเดิมมาตั้งใหม่ดังที่อยู่ในปัจจุบัน จนเมื่อมีการแบ่งเขตการปกครองใหม่ ทำให้วัดนี้ขึ้นอยู่กับอำเภอเมืองนครปฐม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระครูประภัสร์มโนธรรม (ธงทิพย์)". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดใหม่ดอนทราย (รางสระกระเทียม)". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดใหม่ดอนทราย". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
4. ↑  "วัดใหม่ดอนทราย(รางสระกะเทียม)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-01-31. สืบค้นเมื่อ 2022-01-31.
**วงศ์ย่อยปลาหมอจำปะ** (อังกฤษ: Combtail gourami) เป็นวงศ์ย่อยของปลาน้ำจืดขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง มีชื่อวงศ์ว่า Belontiinae ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) ซึ่งมีอยู่เพียงสกุลเดียวเท่านั้น คือ *Belontia* (/เบ-ลอน-เทีย-อา/) โดยมาจากชื่อหมู่บ้านเบลออนท์จา (Belontja) ซึ่งเป็นหมู่บ้านในเมืองปาเลมบังในประเทศอินโดนีเซีย

มีรูปร่างโดยรวมเหมือนปลากัดผสมกับปลาหมอ แต่มีลำตัวแบนข้างและกว้างมากกว่า ครีบหางมนกลม ครีบท้องเล็ก ครีบหลังใหญ่และแหลม ครีบอกมีก้านครีบเดี่ยวยื่นออกมาเป็นเส้นยาว ปลายของครีบหลังและครีบก้นยื่นออกมาเป็นเส้นเดี่ยว ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยว 16-20 ก้าน และก้านครีบแขนง 9-13 แขนง ครีบก้นมีก้านครีบเดี่ยว 13-17 ก้าน และก้านครีบแขนง 10-13 ก้าน ลำตัวจะมีสีน้ำตาลเหลืองคล้ำหรือน้ำตาลแดง มีขนาดความยาวตั้งแต่ 5 นิ้ว จนถึง 20 เซนติเมตร ทำรังโดยตัวผู้ก่อหวอดเหมือนปลากัดหรือปลากระดี่ ตัวมีขนาดใหญ่และสีสดกว่าตัวเมีย

พบเพียง 2 ชนิดเท่านั้น คือ

* *Belontia hasselti* พบในพรุทางภาคใต้ของไทย ไปจนถึงแหลมมลายู

* *Belontia signata* มีขนาดเล็กชนิดแรก พบในศรีลังกา

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามทั้ง 2 ชนิด

อ้างอิง
-------

1. ↑  หนังสือ สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒ โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ พ.ศ. 2547 ISBN 974-00-8738-8
2. ↑  หนังสือ คู่มือปลาน้ำจืด โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (สำนักพิมพ์สารคดี กรุงเทพ พ.ศ. 2547) ISBN 9744841486

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Belontiinae***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Belontia ที่วิกิสปีชีส์
**วงศ์ย่อยปลากะรัง** หรือ **วงศ์ย่อยปลาเก๋า** (อังกฤษ: Groupers) เป็นวงศ์ย่อยของปลากระดูกแข็งทะเลในวงศ์ Serranidae หรือ ปลากะรัง หรือปลาเก๋า ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Epinephelinae

ลักษณะโดยทั่วไปมีลำตัวสั้นและแบนทางด้านข้าง เกล็ดขนาดเล็ก ปากกว้างและมักมีฟันเขี้ยวตรงปลายปาก ขนาดโดยทั่วไป 30-60 เซนติเมตร ยกเว้นบางชนิดที่มีขนาดใหญ่ได้ถึง 3 เมตร พื้นลำตัวอาจมีจุด บั้ง ลายเส้นตามยาวบ้าง ตามขวางบ้างแตกต่างกันไป สีส่วนใหญ่มีสีน้ำตาล และบางชนิดมีสีสันสะดุดตาเป็นสีแดง ครีบหลังเริ่มต้นด้วยครีบแข็ง ตามด้วยครีบอ่อนเป็นรูปมนมาจรดโคนหาง และรับกับครีบทวารด้านล่าง ส่วนครีบหางมักเป็นรูปพัดโค้งหรือรูปตัด

การดำรงชีวิตส่วนใหญ่ของปลากะรัง อาศัยอยู่ใกล้พื้นทะเลที่อาจเป็นดินโคน ดินทราย และมักหลบซ่อนอยู่ตามกองวัสดุใต้น้ำและซอกปะการัง อย่างไรก็ตามในสภาพธรรมชาติสามารถเปลี่ยนสีของลำตัวให้เข้มหรือจางได้ เพื่อให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมที่อาศัยอยู่ นอกจากนี้ในแต่ละระยะของการเจริญเติบโต สีและลวดลายบนตัวปลาอาจเปลี่ยนแปลงไปตามวัย เช่น ในวัยระยะรุ่นอาจมีคาดตามขวางเด่นชัด แต่เมื่อโตเต็มวัยคาดตามขวางจะค่อย ๆ เลื่อนหายไป เป็นต้น

เป็นปลาที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ โดยนิยมนำมาบริโภคเป็นปลาเศรษฐกิจ

ที่มาของชื่อ "ปลากะรัง" เชื่อว่า มาจากสภาพแวดล้อมที่อาศัยตามแนวปะการังหรือกะรัง นั่นเอง ส่วนคำว่า "grouper" มาจากภาษาโปรตุเกสคำว่า *garoupa* จากอเมริกาใต้

การจำแนก
--------

สามารถแบ่งเป็นสกุลและเผ่าต่าง ๆ ได้ดังนี้

* Diploprionini
	+ *Aulacocephalus*
	+ *Belonoperca*
	+ *Diploprion*
* Epinephelini
	+ *Aethaloperca*
	+ *Alphestes*
	+ *Anyperodon*
	+ *Cephalopholis*
	+ *Chromileptes*
	+ *Dermatolepis*
	+ *Epinephelides*
	+ *Epinephelus*
	+ *Gonioplectrus*
	+ *Gracila*
	+ *Mycteroperca*
	+ *Paranthias*
	+ *Plectropomus*
	+ *Saloptia*
	+ *Triso*
	+ *Variola*
* Grammistini
	+ *Aporops*
	+ *Grammistes*
	+ *Grammistops*
	+ *Jeboehlkia*
	+ *Pogonoperca*
	+ *Pseudogramma*
	+ *Rypticus*
	+ *Suttonia*
* Liopropomini
	+ *Bathyanthias*
	+ *Liopropoma*
	+ *Rainfordia*
* Niphonini
	+ *Niphon*

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  สุรินทร์ มัจฉาชีพ. 2540. *เรื่องน่ารู้เกี่ยวกับสัตว์ทะเล*. สำนักพิมพ์แพร่พิทยา, กรุงเทพฯ. 152 หน้า.
3. ↑  Etymonline.com
4. ↑  Wordnik.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ย่อยปลากะรัง**

วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Epinephelinae***
ใบโฮจิจะจากบันจะ
 ชาที่ชงจากใบชา

**โฮจิจะ** (ญี่ปุ่น: ほうじ茶, 焙じ茶; โรมาจิ: *hōjicha*) เป็น ชาเขียว ญี่ปุ่นประเภทหนึ่ง หมายถึงเครื่องดื่มที่ทำโดยนำใบชามาคั่ว โดยทั่วไปจะทำโดยนำเอา เซ็นจะ, บันจะ หรือ คูกิจะ มาคั่ว

โฮจิจะนั้นมีกลิ่นหอมเฉพาะตัว แทบไม่มีรสขมหรือฝาดเลย และมีรสชาติที่เบาบาง เนื่องจากมีความอ่อนโยนและสบายกระเพาะอาหาร จึงเหมาะสำหรับเป็นชาที่ดื่มในระหว่างมื้ออาหาร ธรรมเนียมการดื่มโฮจิจะนั้นจะแตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาค

โฮจิจะอาจทำจากใบชาคุณภาพสูงที่คัดสรรมาอย่างดีและมีราคาแพง แต่ก็ยังมีระดับต่ำกว่าเกียวกูโระและเซ็นจะ โดยทั่วไปจัดอยู่ในระดับเดียวกับ บันจะและ เก็มไมจะ และไม่ถือว่าเป็นชาญี่ปุ่นชั้นสูง อย่างไรก็ตาม ในเกียวโตซึ่งนิสัยการดื่มโฮจิจะได้ฝังรากลึกนั้นมักจะมีโฮจิจะคุณภาพสูงเสิร์ฟที่โต๊ะอาหารอย่างเป็นทางการในร้านอาหารแบบเรียวเต นอกจากนี้โฮจิจะมักให้ดื่มพร้อมกับอาหารเมื่อเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลหรือเพื่อเติมน้ำเมื่อเจ็บป่วย แต่ก็ต้องพิจารณาให้ดีด้วยเนื่องจากมีคาเฟอีนเช่นเดียวกับเซ็นจะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  文部科学省　「日本食品標準成分表2015年版（七訂）」
2. ↑  公益社団法人日本茶葉中央会、NPO法人日本茶インストラクター協会監修『日本茶の図鑑』マイナビ、初版第2刷、2015年、ISBN 9784839948139、pp.18,138-139
*สำหรับงูเขียวจำพวกอื่น ดูที่: งูเขียวหางไหม้*

**วงศ์ย่อยงูเขียว** (ชื่อวิทยาศาสตร์: Colubrinae) เป็นวงศ์ย่อยของงูในวงศ์งูพิษเขี้ยวหลัง (Colubridae) ซึ่งนับเป็นวงศ์ใหญ่ที่มีจำนวนของงูในโลกนี้ประมาณร้อยละ 70

โดยในวงศ์ย่อยงูเขียวนี้ ก็ถือเป็นวงศ์ที่มีจำนวนสมาชิกมากที่สุดในวงศ์งูพิษเขี้ยวหลังอีกเช่นกัน มีความหลากหลายและความต้องการทางนิเวศวิทยาและพฤติกรรมหลากหลายที่สุด อีกทั้งไม่มีลักษณะจำเฉพาะที่จะใช้ระบุได้ โดยมีสกุลประมาณ 100 สกุล (ดูในตาราง) ประมาณ 650 ชนิด แพร่กระจายอยู่ทั่วโลก ยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกาและเกาะบางเกาะในมหาสมุทรเท่านั้นที่ไม่มีงูในวงศ์ย่อยนี้ 

โดยชนิดที่ตัวเล็กที่สุด คือ *Tantilla reticta* ที่มีความยาวลำตัวประมาณ 16-19 เซนติเมตร และใหญ่ที่สุดคือ *Ptyas carinatus* ที่มีความยาว 3.7 เมตร ส่วนมากขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ มีน้อยมากที่ออกลูกเป็นตัว

มีหลายชนิดที่นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงเนื่องจากมีสีสันที่สวยงามและอุปนิสัยไม่ดุร้าย รวมทั้งมีพิษอ่อนหรือไม่มีพิษเลย อาทิ งูคิงเสน็ก (*Lampropeltis* spp.) หรืองูคอนสเน็ก (*Pantherophis guttatus*) ที่พบในทวีปอเมริกาเหนือและอเมริกากลาง เป็นต้น

ส่วนในประเทศไทย งูในวงศ์ย่อยนี้ โดยมากจะถูกเรียกชื่อสามัญว่างูเขียว (ยกเว้น งูเขียวหางไหม้ ซึ่งอยู่ในวงศ์ Viperidae) มีอยู่ประมาณ 74 ชนิด อาทิ งูเขียวปากแหนบ (*Ahaetulla nasuta*), งูเขียวปากจิ้งจก (*A. prasina*), งูเขียวปากจิ้งจกมลายู (*A. mycterizans*), งูเขียวดอกหมาก (*Chrysopelea ornata*), งูแม่ตะงาวรังนก (*Boiga multimaculata*), งูปล้องทอง (*B. dendrophila*), งูพงอ้อท้องเหลือง (*Calamaria pavimentata*) เป็นต้น


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ย่อยงูเขียว**

อ้างอิง
-------

1. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* หน้า 414-415 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Colubrinae***
**วัดใหญ่อ่างทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอ่างทอง อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี

วัดใหญ่อ่างทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 ประวัติการสร้างวัดไม่ปรากฏหลักฐานในวรรณคดีหรือจารึกต่าง ๆ มีแต่คำบอกเล่าของผู้อาวุโสว่า หลวงพ่อโนจา ธุดงค์มาพักปฏิบัติธรรมโปรดญาติโยม และชาวบ้านเกิดความเลื่อมใสศรัทธา จึงนิมนต์หลวงพ่อให้อยู่จำพรรษา ณ ที่แห่งนี้ และได้เริ่มสร้างกุฎิให้หลวงพ่ออยู่จำพรรษา หลวงพ่อโนจาเป็นชาวเชียงใหม่ ต่อมาท่านได้นำชาวเชียงใหม่มาตั้งถิ่นฐาน ณ บริเวณวัดใหญ่อ่างทองนี้อีกเป็นจำนวนมาก

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาลดชั้น เครื่องไม้มุงกระเบื้อง ด้านข้างมีชายคาปีกนกคลุม มีเสาปูนสี่เหลี่ยมรองรับโครงหลังคาโดยรอบ ที่หัวเสามีจารึกนามผู้บริจาคเงินสร้าง ศาลาการเปรียญหลังใหม่ เป็นอาคารสองชั้นครึ่งไม้ครึ่งปูน ได้มีการนำไม้คอสองซึ่งมีภาพจิตรกรรมของศาลาหลังเก่าซึ่งมีจารึกบอกว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2450 ขึ้นไปติดตั้งไว้โดยมีการซ่อมแซมภาพในบางส่วนด้วยการทาสีใหม่ทับลงไปในลวดลายของเดิม

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อโนจา พ.ศ. 2382–2419
* หลวงพ่อกบิลปัญญา พ.ศ. 2419–2438
* เจ้าอธิการหมวดยอด (เป็นเจ้าคณะตำบลด้วย) พ.ศ. 2438–2466
* พระครูธีรญาณประยุต (เทียน พุทฺธปาโล) (เป็นเจ้าคณะตำบลด้วย) พ.ศ. 2466–2496
* พระมหาสวสัดิ์ สิริวณฺโณ พ.ศ. 2496–2522
* พระครูธีรญาณประยุต (เชื้อ ธีรปญฺโญ) (เป็นเจ้าคณะตำบลด้วย) พ.ศ. 2522–2554

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหญ่อ่างทอง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ประวัติวัดใหญ่อ่างทอง".
แถวบนสุด (ซ้าย-ขวา): เจียง ชิง, จาง ชุนเฉียว  
แถวล่างสุด (ซ้าย-ขวา): เหยา เหวินหยวน, หวัง หงเหวิน
**แก๊งสี่คน** หรือ **แก๊งออฟโฟร์** (อังกฤษ: Gang of Four, จีนตัวย่อ: 四人帮; จีนตัวเต็ม: 四人幫; พินอิน: *Sìrén bāng*) เป็นฝ่ายการเมืองที่ประกอบไปด้วยเจ้าหน้าที่พรรคคอมมิวนิสต์จีนสี่คน พวกเขามีชื่อเสียงในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม (ค.ศ. 1966–1976) ผู้นำที่สำคัญของแก๊งคือ เจียง ชิง (ภรรยาคนสุดท้ายของประธานเหมา เจ๋อตุง) สมาชิกอีกสามคนคือ จาง ชุนเฉียว, เหยา เหวินหยวน และหวัง หงเหวิน

แก๊งสี่คนได้ควบคุมอำนาจเสียงของพรรคคอมมิวนิสต์จีนตลอดช่วงระยะสุดท้ายของการปฏิวัติทางวัฒนธรรม แม้ว่ามันจะยังไม่ชัดเจนว่าการตัดสินใจครั้งสำคัญของเหมา เจ๋อตุงและการดำเนินการโดยแก๊งและเป็นผลมาจากการวางแผนของแก๊งสี่คน

แก๊งสี่คนร่วมกับนายพลหลิน เปียว ซึ่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1971 ถูกขึ้นชื่อว่าทั้งสองเป็นแกนนำที่สำคัญของ"กองกำลังต่อต้านการปฏิวัติ"ของการปฏิวัติทางวัฒนธรรมและถูกตั้งข้อกล่าวหาอย่างเป็นทางการโดยรัฐบาลจีนสำหรับความโกลาหลทางสังคมที่เลวร้ายที่สุดที่เกิดขึ้นในช่วงสิบปีแห่งความโกลาหล พวกเขาได้ล่มสลายลงในวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1976 เพียงหนึ่งเดือนภายหลังจากการถึงแก่อสัญกรรมของประธานเหมา ทำให้มีการเฉลิมฉลองครั้งสำคัญบนถนนในกรุงปักกิ่งและถือเป็นจุดสิ้นสุดของยุคการเมืองที่แสนจะวุ่นวายในประเทศจีน การล่มสลายของพวกเขาไม่ได้ปฏิเสธถึงการปฏิวัติทางวัฒนธรรมเช่นนี้ มันถูกจัดระเบียบใหม่โดยผู้นำคนใหม่ นายกรัฐมนตรี ฮั่ว กั๋วเฟิง และคนอื่นๆ ที่เถลิงอำนาจขึ้นในช่วงเวลานั้น การปฏิเสธอย่างมีนัยสำคัญของกระบวนการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดขึ้นมาภายหลัง ด้วยการกลับมาของเติ้ง เสี่ยวผิงที่การประชุมสมัชชาพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 11 และฮั่วก็ค่อย ๆ สูญเสียอำนาจไป

ดูเพิ่ม
-------

* แก๊งออฟโฟร์ (ประเทศไทย)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Yao Wenyuan". *The Economist*. ISSN 0013-0613. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-06-23. สืบค้นเมื่อ 2016-05-22.
2. ↑  "1977: Deng Xiaoping back in power". 22 July 1977. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 July 2017. สืบค้นเมื่อ 18 January 2018 – โดยทาง news.bbc.co.uk.
3. ↑  "Hua Guofeng, Transitional Leader of China After Mao, Is Dead at 87". *The New York Times*. 21 August 2008. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 January 2018. สืบค้นเมื่อ 18 January 2018.
***เอดูเคชันฟอร์เดธ: เดอะเมคกิงออฟเดอะนาซี*** (อังกฤษ: Education for Death: The Making of the Nazi) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันที่มีเนื้อหาโฆษณาชวนเชื่อ ซึ่งผลิตโดยวอลต์ดิสนีย์โปรดักชันและเผยแพร่ในวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1943 โดยอาร์เคโอเรดิโอพิกเจอร์ส (RKO Radio Pictures) กำกับโดยไคลด์ เจอโรนีมี และร่วมทำแอนิเมชันโดยวาร์ด คิมบอลล์ ภาพยนตร์สั้นนี้มีรากฐานจากหนังสือที่มีชื่อเดียวกันที่เขียนโดยเกรกอร์ ซีเมอร์ (Gregor Ziemer) ตัวภาพยนตร์ได้กล่าวถึงเรื่องราวของฮันส์ เด็กชายที่เกิดและเติบโตในนาซีเยอรมัน การถูกปลูกฝังในยุวชนฮิตเลอร์ และการเข้าร่วมสงคราม

ความสัมพันธ์กับหนังสือของซีเมอร์
--------------------------------

เกรกอร์ ซีเมอร์ เป็นนักเขียนและนักศึกษาชาวอเมริกันที่อาศัยในประเทศเยอรมันในปีค.ศ. 1928 ถึง ค.ศ. 1939 เขาได้แต่งหนังสือเรื่อง *เอดูเคชันฟอร์เดธ* หลังจากหนีออกจากประเทศเยอรมันในช่วงต้นของสงครามโลกครั้งที่ 2

ในเนื้อเรื่องนี้ได้กล่าวถึงกลุ่มของเด็กหนุ่มที่ถูกชี้นำโดยทหารนาซีที่มีชื่อว่า ฟรันเซ็น โดยให้พวกเด็ก ๆ เดินเท้าเข้าไปในป่า จนกระทั่งเวลากลางคืน เขาได้จดว่า "กองทัพควรทำให้เผ่าพันธุ์มนุษย์บริสุทธิ์ และทำพิธีกรรมที่ 'ทำให้เราประทับใจว่า ไฟและการทำลายล้างจะเกิดแก่ใครก็ตามที่คิดไม่เหมือนกับเรา'" ฟรานเซ็นได้นำหนังสือหกเล่มมา ได้แก่: ทัลมุด, อัลกุรอาน, ผลงานของวิลเลียม เชกสเปียร์, สนธิสัญญาแวร์ซาย, ชีวประวัติของโจเซฟ สตาลิน และคำภีร์ไบเบิล. หนังสือเหล่านี้ถูกส่งไปรอบวงกลม และเด็กแต่ละคนก็จะฉีกหนังสือทุกเล่ม แล้วนำมาคืนให้แก่ฟรันเซ็น ซึ่งเขาได้ราดน้ำมันก๊าดแล้วจุดไฟเผาหนังสือทุกเล่ม จากนั้นพวกทหารจึงร้องเพลง "ดัสลีทแดร์ด็อยท์เชิน" และฮอสท์-เว็สเซิล-ลีทรอบกองไฟ

ดูเพิ่ม
-------

* *แดร์ฟือเรอร์สเฟส* (Der Fuehrer's Face)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*EDUCATION FOR DEATH* (A)". *British Board of Film Classification*. February 25, 1943. สืบค้นเมื่อ July 16, 2015.
2. ↑  Gregor Ziemer (1941). *Education for Death: The Making of the Nazi*. ISBN 0-374-98905-2
3. ↑  Fishburn, Matthew (2007). "Books Are Weapons: Wartime Responses to the Nazi Bookfires of 1933" (PDF). *Book History*. Pennsylvania State University Press. **10**: 223–251. doi:10.1353/bh.2007.0004. ISSN 1098-7371.

แหล่งข้อมูลเพิ่มเติม
--------------------

* ภาพยนตร์สั้น *Education for Death* สามารถดาวน์โหลดได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
* Video at C-SPAN website
* *Education for Death* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *Education for Death* ที่บิกการ์ตูนเดตาเบส
* *Education for Death* ที่ยูทูบ
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**โจน แชนดอส ไบซ์** (อังกฤษ: Joan Chandos Baez) หรือ **โจน ไบซ์** (*Joan Baez*, เกิดวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1941) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักดนตรีแนวเพลงโฟล์ก และนักกิจกรรมทางสังคม เป็นที่รู้จักจากการแต่งเพลงที่มักเกี่ยวข้องกับเนื้อหาของความยุติธรรมทางสังคมและการต่อต้าน ไบซ์ได้อยู่ในวงการดนตรีมามากกว่า 55 ปี ออกอัลบั้มมาแล้วกว่า 30 อัลบั้ม เธอร้องเพลงภาษาสเปนและภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่ว นอกจากนี้ยังไบซ์ยังร้องเพลงเป็นภาษาอื่น ๆ ได้อีกกว่า 6 ภาษา ทำให้ถือเป็นศิลปินโฟล์กคนสำคัญคนหนึ่งในยุคนั้น จนต่อมาเธอจะได้เปลี่ยนแนวดนตรีตามกระแสนิยมไปในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 ที่ได้แปรสภาพจากโฟล์กร็อกและป็อปสู่คันทรีและกอสเปล ไบซ์มักแต่งและร้องเพลงด้วยตัวเอง และยังได้ร่วมงานดนตรีกับศิลปินอื่น ๆ ด้วย ไม่ว่าจะเป็นออลแมนบราเดอส์แบนด์, เดอะบีเทิลส์, แจ็กสัน บราวน์, ลีโอนาร์ด โคเฮน, วูดดี กัทรี, ไวโอเลตา พาร์รา, เดอะโรลลิงสโตนส์, พีท ซีเกอร์, พอล ไซมอน, สตีวี วันเดอร์ และอื่น ๆ อีกมาก นอกจากนี้ยังได้ร่วมงานกับศิลปินสมัยใหม่ทั้งไรอัน แอดัมส์, โจช ริตเทอร์, สตีฟ เอิร์ล และนาตาลี เมอร์แชนต์ 

ไบซ์ได้เริ่มบันทึกเสียงครั้งแรกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1960 และประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว โดยอัลบั้มทั้ง 3 ของเธอ คือ *Joan Baez*, *Joan Baez, Vol. 2*, และ *Joan Baez in Concert* ต่างได้รับการยืนยันยอดจำหน่ายระดับแผ่นเสียงทองคำและได้ขึ้นชาร์ตบิลบอร์ดและชาร์ตอัลบั้มอื่น ๆ กว่า 2 ปี

ไบซ์มีผลงานดนตรีที่เป็นที่รู้จักกันดีไม่ว่าจะเป็น "Diamonds & Rust" และเพลงที่นำมาร้องใหม่ "There but for Fortune" ของฟิล ออชส์ และ "The Night They Drove Old Dixie Down" ของวงเดอะแบนด์ และเพลงที่ไบซ์ได้ร่วมบันทึกเสียงกับศิลปินอื่น ๆ เช่น "Farewell, Angelina", "Love Is Just a Four-Letter Word", "Joe Hill", "Sweet Sir Galahad" และ "We Shall Overcome" เธอยังถือเป็นศิลปินคนแรก ๆ ที่ได้ร่วมงานกับบ็อบ ดิลลัน ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 ผลงานทางดนตรีของเธอได้กลายเป็นที่นิยมและมีอิทธิพลเป็นวงกว้างต่อวงการโฟล์กคนหนึ่ง จนเธอได้รับการยกย่องให้เป็น "ราชินีแห่งเพลงโฟล์ก" อีกด้วย

ในด้านชีวิตส่วนตัว ไบซ์มีความสัมพันธ์กับบ็อบ ดิลลัน "ราชาแห่งเพลงโฟล์ก" เดวิด แฮร์ริส นักเขียน และรวมไปถึงสตีฟ จอบส์ ผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทแอปเปิล แต่ถึงอย่างไรก็ดี ไบซ์ไม่เคยแต่งงานและมีลูก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Westmoreland-White, Michael L. (February 23, 2003). "Joan Baez: Nonviolence, Folk Music, and Spirituality". Every Church A Peace Church. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 22, 2004. สืบค้นเมื่อ November 3, 2013.
2. ↑  Jackson, Ernie. "Folk Guitarists." Joelma
The Everything Guitar Book Joelma. F+W Publications Inc. 2007. Print.
3. ↑  Ruhlemann, William (May 6, 2009). "Joan Baez – Biography". *allmusic.com*. Rovi Corporation. สืบค้นเมื่อ December 13, 2009.
4. ↑  "Queen of folk music The Queen of Folk Still Reigns", *More*, 2009-10-08, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-05-25, สืบค้นเมื่อ 2016-06-30
5. ↑  Manock, Jerry (June 1982). "Invasion of Texaco Towers". Folklore.org. "One afternoon, when the project was in its advanced stages, Steve burst through the door, unannounced, in an exuberant mood. He had two guests... Joan Baez and her sister, Mimi Farina."
***แก๊งบัสเตอส์*** (อังกฤษ: *Gangbusters*) เป็นเกมคอมโมดอร์ 64 เกี่ยวกับมาเฟียอเมริกันที่เริ่มต้นในช่วงเริ่มของการห้ามสุราเมื่อช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1920 โดยมีเอกสารครบชุดรวมอยู่ในเกมที่สอนผู้เล่นเกี่ยวกับอภิธาน "ภาษา" ของมาเฟียฉบับสมบูรณ์ เกมนี้ได้ปรากฏในนิตยสาร*เดอะเรนโบว์*ฉบับเดือนธันวาคม ค.ศ. 1982 และเนื่องจากข้อบกพร่องต่าง ๆ เกมจึงไม่สามารถทำงานได้บนเครื่อง 16เค แต่ทำงานอย่างไว้ใจได้ในเครื่อง 32เค ส่วนใหญ่

สาระสำคัญ
---------

*แก๊งบัสเตอส์*
ผู้เล่นแต่ละคนพยายามที่จะได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากพังก์เป็นเจ้าพ่อโดยการซื้อปืนและพยายามฆ่าใครสักคน หากถูกตัดสินว่ามีความผิด "ผู้เป็นกระบอกเสียงแทนรัฐ" จะตัดสินจำคุกผู้เล่นสี่ปีในเรือนจำ สำหรับแต่ละคำพิพากษาที่ตามมา คำพิพากษานั้นจะเพิ่มเป็นสองเท่า เว้นแต่จะสามารถซื้ออภัยโทษได้จาก "ผู้เป็นกระบอกเสียงแทนรัฐ" ผู้เล่นสามารถซื้อสหภาพรถบรรทุก, โสเภณีที่ได้รับมอบหมายทั้งหมดด้วยชื่อรหัส*เบ็ตซี* และการดำเนินการของมูนไชน์ ส่วนรถลีมูซีนสามารถขโมยได้จากผู้เล่นคนอื่นที่มีรถลีมูซีนอยู่แล้ว โดยมีความเสี่ยงในระดับหนึ่ง และการเดิมพันการแข่งความเร็วม้าสามารถมีบทบาทในการเพิ่มดอลลาร์อันมีค่าไปยังบัญชีธนาคารของผู้เล่น

เกมทั้งหมดจะจบลงเมื่อผู้เล่นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่กลายเป็นเจ้าพ่อ หรือรัฐบาลสหรัฐฉลาดขึ้นและเอาชนะผู้เล่นทั้งหมด เกมดังกล่าวกำหนดให้ผู้เล่นแต่ละคนมีเมืองในอเมริกาที่แตกต่างกัน เช่น บรุกลิน หรือฟิลาเดลเฟียเพื่อบริหารอาณาจักรของตน

การตอบรับ
---------

แอนดี ปีเตอส์ จากนิตยสาร*เดอะเรนโบว์*กล่าวว่า "หากคุณเคยใฝ่ฝันที่จะใช้ชีวิตแบบอาชญากร *แก๊งบัสเตอส์*เป็นวิธีที่ยอดเยี่ยมในการเริ่มต้น ซึ่งทำให้คุณทั้งปลอดภัยและไม่มีมลทิน!"

ส่วนรอย แวกเนอร์ จากนิตยสาร*คอมพิวเตอร์เกมมิงเวิลด์*กล่าวว่า "โปรแกรมนี้นำเสนอการลงบัญชีที่มีสีสันและการจัดตารางที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งมีกราฟิกที่จำกัดมาก แต่เป็นเกมที่น่าสนใจที่มีกลยุทธ์มากกว่าหนึ่งแบบที่สามารถชนะได้"

บทวิจารณ์
---------

* สิ่งที่ต้องทำกับคอมพิวเตอร์ทีอาร์เอส-80 โมเดล 100

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Developer information". Games Database. สืบค้นเมื่อ 2011-03-19.
2. 1 2 3 4 5 6 7  "Basic game overview". MobyGames. สืบค้นเมื่อ 2011-03-19.
3. 1 2 3 4 5  "Release information". GameFAQs. สืบค้นเมื่อ 2011-03-19.
4. ↑  "# of players information". Retro Games. สืบค้นเมื่อ 2011-03-19.
5. 1 2 3  "Gangbusters, The Rainbow, Volume 2, Number 6, December 1982". Dydns.org. สืบค้นเมื่อ 2011-09-14.[*ลิงก์เสีย*]
6. ↑  "198212 Rainbow". December 15, 1982 – โดยทาง Internet Archive.
7. ↑  "Computer Gaming World Issue 3.6". December 15, 1983 – โดยทาง Internet Archive.
โจน ดิลลอน (อังกฤษ: Joan Dillon) เกิดเมื่อวันที่ 31 มกราคม 2478 ณ นิวยอร์กซิตี สหรัฐอเมริกา เป็นธิดาของ ซี. ดักลาส ดิลลอน กับ ฟิลเลียส เชสส์ อิลเวอร์ธ บิดาของเธอเป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังของประเทศของสหรัฐ เธอมาอาศัยอยู่ในปารีส ฝรั่งเศส กับครอบครัวของเธอ เมื่อพ่อของเธอได้รับการแต่งตั้งเป็นเอกอัครราชทูตอเมริกันในยุค 50 ซึ่งพ่อของเธอนั้นได้ทำหน้าที่เป็นกรมการประชาสัมพันธ์ของปารีส

นิตยสาร Enthusiast Wine อธิบายว่าดิลลอนเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถหลากหลายการพูดของเธอนั้นเป็นสำเนียงของคนที่อาศัยามชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก

แต่งงาน
-------

ดิลลอน แต่งงานครั้งแรกกับ เจมส์ โมเซลลี เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2496 ในปารีส โดยมีบุตรด้วยกัน 1 คน คือ

1. โจน โมเซลลี

เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม 2498 การแต่งงานถูกเพิกถอนในกรุงโรม ประเทศอิตาลี

ต่อมาในปี 2510 เธอได้เสกสมรสกับ เจ้าชายชาร์ลแห่งลักเซมเบิร์ก พระโอรสใน แกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก กับ เจ้าชายเฟลิกซ์แห่งบูร์บง-ปาร์มา โดยได้รับพระราชทานพระอิสริยยศที่ **เฮอร์รอยัลไฮนีส เจ้าหญิงชาร์ลแห่งลักเซมเบิร์ก** (Her Royal Highness Princess Charles of Luxembourg) เจ้าชายชาร์ลทรงอุปถัมภ์และรักบุตรสาวของพระชายาที่เกิดกับสามีคนก่อนประดุจพระบุตรแท้ๆ ซึ่งต่อมาพระองค์และเจ้าชายชาลส์พระบุตร 2 พระองค์ดังนี้

1. เจ้าหญิงชาร์ลอตต์แห่งลักเซมเบิร์ก
2. เจ้าชายโรเบิร์ตแห่งลักเซมเบิร์ก

ต่อมาเมื่อเจ้าชายชาร์ลสิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2520 เจ้าหญิงชาร์ลหรือนางดิลลอนได้ขอพระราชทานลาออกจากพระอิสริยยศเพื่อเสกสมรสใหม่กับ ฟิลิป เดอ นอยด์เลส ดยุกแห่งมูร์เชียร์ ไม่มีบุตรร่วมกัน แต่ถึงแม้เธอจะลาออกจากฐานันดร แต่เธอยังถือเป็นพระบรมวงศานุวงศ์แห่งลักเซมเบิร์ก เพราะยังทรงเป็นพระมารดาในเจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งลักเซมเบิร์ก นางดิลลอน หรือชื่อหลังสมรสคือ ดิลลอน เดอ นอยด์เลส ดัชเชสแห่งมูร์เชียร์ ก็ยังมาร่วมงานของพระราชวงศ์เสมอๆ และอกทั้งยังได้รับความเคารพจาพระราชวงศ์ลักเซมเบิร์กด้วย เนื่องจากทรงเป็นอดีตพระปิตุลานี (อาสะใภ้) ใน แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก

ในเดือนเมษายน 2559 โจน ดิลลอนได้มีอาการป่วยเกี่ยวกับระบบทางเดินหายใจ และเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในรัฐฟลอริดา ในการนี้ แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก และ แกรนด์ดัชเชสมาเรีย เตเรซาแห่งลักเซมเบิร์ก ได้พระราชทานช่อดอกไม้และทรงพระอักษรถึงนางดิลลอน

อ้างอิง
-------

* Princely and Ducal House of Mouchy
* Grand Ducal House of Luxembourg
* Ancestry of Joan Douglas Dillon
ในการเผยแพร่ผลงานทางวิชาการ **วารสารวิทยาศาสตร์** เป็นสิ่งพิมพ์เผยแพร่ตามกำหนดเวลา ซึ่งตั้งใจเพื่อส่งเสริมความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งมักเป็นการรายงานการวิจัยใหม่ ปัจจุบันมีวารสารวิทยาศาสตร์หลายพันฉบับกำลังตีพิมพ์อยู่ และมีอีกมากที่เคยตีพิมพ์มาก่อนช่วงใดช่วงหนึ่งในอดีต วารสารส่วนใหญ่ศึกษาเฉพาะเรื่องอย่างสูง แม้วารสารเก่าแก่ที่สุดบางฉบับ เช่น เนเจอร์ จะตีพิมพ์บทความและเอกสารวิทยาศาสตร์ในวิทยาศาสตร์สาขาต่าง ๆ ก็ตาม วารสารวิทยาศาสตร์มีบทความซึ่งผ่านการกลั่นกรอง ในความพยายามที่จะประกันว่าบทความเป็นไปตามมาตรฐานคุณภาพของวารสาร และความถูกต้องตามวิทยาศาสตร์ แม้วารสารวิทยาศาสตร์มองเผิน ๆ แล้วจะคล้ายกับนิตยสารมืออาชีพ แต่แท้จริงแล้วทั้งสองค่อนข้างแตกต่างกันทีเดียว วารสารวิทยาศาสตร์ฉบับต่าง ๆ จะมีอ่านโดยบังเอิญน้อยครั้งนัก เพราะคนนิยมนิตยสารมากกว่า การพิมพ์ผลงานวิจัยเป็นส่วนสำคัญของระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์ หากงานวิจัยกำลังอธิบายถึงการทดลองหรือการคำนวณ งานเหล่านี้จะต้องให้รายละเอียดเพียงพอที่นักวิจัยอิสระจะทำการทดลองหรือการคำนวณซ้ำเพื่อพิสูจน์ผล บทความวารสารแต่ละบทนี้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของระบบวิธีทางวิทยาศาสตร์อย่างถาวร

ประวัติศาสตร์วารสารวิทยาศาสตร์เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1665 เมื่อวารสาร *จูร์นาล เดส์ สกาวองส์* (Journal des sçavans) ของฝรั่งเศส และ *ฟิโลโซฟิคัลทรานแซกชันส์ออฟเดอะรอยัลโซไซตี* (Philosophical Transactions of the Royal Society) ของอังกฤษ เริ่มตีพิมพ์ผลการวิจัยอย่างเป็นระบบ วารสารอีกมากกว่าพัน ซึ่งส่วนใหญ่มีอายุสั้น ก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และจำนวนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากนั้น

บทความในวารสารวิทยาศาสตร์สามารถใช้ในงานวิจัยและระดับอุดมศึกษาได้ บางชั้นเรียนบางส่วนเน้นการตีความบทความคลาสสิก และชั้นเรียนสัมมนาอาจมีการนำเสนองานคลาสสิกหรือปัจจุบันของนักเรียนแต่ละคน ในกลุ่มวิจัยทางวิทยาศาสตร์หรือฝ่ายวิชาการ เป็นธรรมดาที่เนื้อหาของวารสารวิทยาศาสตร์ปัจจุบันจะนำไปอภิปรายในชมรมวารสาร

มาตรฐานซึ่งวารสารใช้พิจารณาการพิมพ์นั้นอาจแตกต่างกันได้อย่างกว้างขวาง บางวารสาร เช่น เนเจอร์ ไซแอนซ์ มีชื่อเสียงเรื่องการตีพิมพ์บทความซึ่งเป็นการค้นพบอันยิ่งใหญ่ที่เป็นส่วนสำคัญในสาขาที่เกี่ยวข้อง ในหลายสาขา มีลำดับขั้นของวารสารวิทยาศาสตร์อย่างไม่เป็นทางการอยู่ด้วย วารสารที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในสาขาใดสาขาหนึ่งมีแนวโน้มเลือกเฟ้นที่สุดในแง่ของบทความที่จะเลือกมาตีพิมพ์ และจะมีปัจจัยกระทบสูงที่สุดด้วย เป็นธรรมดาสำหรับวารสารที่จะมุ่งให้ความสนใจกับส่วนใดส่วนหนึ่งของโลก โดยเน้นเป็นพิเศษงานตีพิมพ์จากประเทศใดประเทศหนึ่งหรือภูมิภาคทางภูมิศาสตร์แห่งใดแห่งหนึ่ง เช่น *African Invertebrates*

บทความมักเป็นเชิงเทคนิคอย่างสูง โดยแสดงงานวิจัยตามทฤษฎีและผลการทดลองล่าสุดในวิทยาศาสตร์สาขาที่วารสารนั้นรายงานอยู่ บทความนี้ผู้อ่านมักไม่เข้าใจยกเว้นนักวิจัยในสาขาและนักศึกษาขั้นสูงเท่านั้น ในบางวิชา ความซับซ้อนนี้เป็นธรรมชาติของเนื้อหาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ โดยปกติ กฎอันเข้มงวดในการเขียนเชิงวิทยาศาสตร์บังคับโดยบรรณาธิการ อย่างไรก็ดี กฎเหล่านี้อาจแตกต่างกันไปในแต่ละวารสาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างวารสารจากสำนักพิมพ์คนละสำนักกัน

ตัวอย่างวารสารวิชาการสาขาวิทยาศาสตร์
------------------------------------

* เนเจอร์
* ไซเอินซ์
* Scientific Reports
* PLOS ONE

อ้างอิง
-------

1. ↑  D. A. Kronick, "History of Scientific and Technical Periodicals," 2nd ed. Scarecrow, 1976
**ฟรีดริช เวอเลอร์** (เยอรมัน: *Friedrich Wöhler*, 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1800 - 23 กันยายน ค.ศ. 1882) เป็นนักเคมีชาวเยอรมัน ผู้เป็นที่รู้จักกันดีจากการสังเคราะห์ยูเรีย และยังเป็นบุคคลแรก ๆ ที่พยายามแยกธาตุเคมีหลายธาตุ

ประวัติ
-------

เวอเลอร์เกิดในเอสแชร์ไชม์ ในปี ค.ศ. 1823 เวอเลอร์สำเร็จการศึกษาแพทยศาสตร์ในไฮเดลเบิร์กที่ห้องปฏิบัติการของเลโอโปลด์ กเมลิน ผู้ซึ่งจัดการให้เขาทำงานกับเยินส์ ยาคอบ แบร์เซลิอุสในสต็อกโฮล์ม เขาสอนวิชาเคมีตั้งแต่ ค.ศ. 1826 ถึง 1831 ที่โรงเรียนโปลิเทคนิคในเบอร์ลินจนกระทั่ง ค.ศ. 1839 เมื่อเขาประจำอยู่ที่โรงเรียนโปลิเทคนิคที่คัสเซิล หลังจากนั้น เขาได้เป็นศาสตราจารย์เคมีสามัญในมหาวิทยาลัยกอตติงเกน ที่ซึ่งเขาทำงานอยู่จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1882 ในปี ค.ศ. 1834 เขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกต่างชาติของราชสมาคมวิทยาศาสตร์สวีเดน

การพัฒนาความรู้วิชาเคมี
-----------------------

เวอเลอร์ได้ชื่อว่าเป็นผู้บุกเบิกเคมีอินทรีย์หลังจากที่เขาสามารถสังเคราะห์ยูเรียขึ้นโดยอุบัติเหตุในการสังเคราะห์เวอเลอร์ในปี ค.ศ. 1828 การสังเคราะห์ดังกล่าวถือเป็นจุดสำคัญในประวัติศาสตร์ของวิทยาศาสตร์ซึ่งพิสูจน์แย้งทฤษฎีพลังชีวิตซึ่งเคยเชื่อกันมาเป็นเวลาหลายศตวรรษ โดยการแสดงให้เห็นว่าสารประกอบอินทรีย์สามารถถูกสังเคราะห์ขึ้นได้จากสารตั้งต้นที่เป็นสารอนินทรีย์

งานสำคัญ การค้นพบและงานวิจัย
----------------------------

เวอเลอร์ยังเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นผู้ค้นพบร่วมของเบริลเลียม, ซิลิกอน และซิลิกอนไนไตรด์ เช่นเดียวกับการสังเคราะห์แคลเซียมคาร์ไบด์ และอื่น ๆ ในปี ค.ศ. 1834 เวอเลอร์และยุสตุส ไลบิกได้ตีพิมพ์การสำรวจน้ำมันของอัลมอนด์ขม พวกเขาพิสูจน์จากการทดลองที่ว่ากลุ่มอะตอมคาร์บอน ไฮโดรเจน และออกซิเจนสามารถแสดงคุณสมบัติเหมือนกับธาตุ เข้าแทนที่ธาตุ และสามารถแลกเปลี่ยนธาตุในสารประกอบเคมีกันได้

นับตั้งแต่การค้นพบโพแทสเซียมโดยฮัมฟรี เดวี ได้มีการสันนิษฐานว่าอลูมินา ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของดินเหนียว ประกอบด้วยโลหะอยู่รวมกับออกซิเจน เดวี โอแอร์สเทดท์ และแบร์เซลิอุสพยายามที่จะสกัดเอาโลหะนี้ออกมา แต่ไม่สำเร็จ ในภายหลัง เวอเลอร์ได้ทำงานในหัวข้อนี้ และค้นพบโลหะอะลูมิเนียมในปี ค.ศ. 1827 สำหรับเขามีการแยกธาตุอิตเทรียม เบริเลียมและไทเทเนียม การสังเกตที่ว่า "ซิลิเซียม" (ซิลิกอน) สามารถพบได้ในผลึก และหินสะเก็ดดาวบางชิ้นที่มีสารอินทรีย์ เขาวิเคราะห์อุกกาบาตจำนวนหนึ่ง และใช้เวลาอีกหลายปีในการเขียนหนังสือรวบรวมวรรณกรรมเกี่ยวกับอุกกาบาตใน *Jahresberichte über die Fortschritte der Chemie* เขาเป็นผู้ถือครองหินและเหล็กอุกกาบาตสะสมส่วนตัวที่ดีที่สุดที่มีอยู่ เวอเลอร์และแซนต์ แคลร์ โดวิลล์ ค้นพบรูปผลึกของโบรอน และเวอเลอร์และบัฟค้นพบสารประกอบไฮโดรเจนของซิลิกอน (ซิเลน) และออกไซด์ของธาตุเดียวกัน เวอเลอร์ยังได้เตรียมยูเรียได้ให้ห้องปฏิบัติการโดยไม่ต้องอาศัยเซลล์สิ่งมีชีวิตอีกด้วย

มรดก
----

การค้นพบของเวอเลอร์ได้มีอิทธิพลใหญ่หลวงต่อทฤษฎีเคมี ในใบแทรกของนิตยสารไซแอนติฟิกอเมริกัน ค.ศ. 1882 ได้หมายเหตุว่า "จากงานวิจัยสองหรือสามงาน เขาคู่ควรจะได้รับเกียรติยศสูงสุดเท่าที่บุคคลในแวดวงวิทยาศาสตร์จะสามารถได้รับ แต่ผลของงานของเขานั้นมีมากอย่างแท้จริง หากเขามิได้มีชีวิตอยู่ ลักษณะของวิชาเคมีจะแตกต่างไปจากที่เป็นในปัจจุบันอย่างมาก"

อ้างอิง
-------

1. ↑  John Christopher Augustus Voelcker, (1899) *Oxford Dictionary of National Biography*
2. ↑  Friedrich Wöhler (1828). "Ueber künstliche Bildung des Harnstoffs". *Annalen der Physik und Chemie*. **88** (2): 253–256. doi:10.1002/andp.18280880206.
3. ↑  Scientific American Supplement No. 362, 9 Dec 1882
**วารสารศาสตร์เชิงคำนวณ** สามารถนิยามได้ว่าเป็นการประยุกต์ใช้คอมพิวเตอร์เพื่อกิจกรรมทางวารสารศาสตร์ เช่น การรวบรวมข้อมูล การจัดระเบียบข้อมูล การทำความเข้าใจข้อมูล การสื่อสารและแพร่กระจายข้อมูลข่าวสาร โดยรักษาคุณค่าของวารสารศาสตร์ เช่น ความเป็นธรรม ความแม่นยำ และภววิสัย สาขาดังกล่าวได้ดึงเอาแง่มุมเทคนิคต่าง ๆ จากวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ ซึ่งรวมถึงปัญญาประดิษฐ์, การวิเคราะห์เนื้อหา (การประมวลผลภาษาธรรมชาติ, คอมพิวเตอร์วิทัศน์, การได้ยิน), การสร้างภาพ, การทำให้เป็นลักษณะส่วนบุคคล, และระบบแนะนำ รวมไปถึงแง่มุมจากการใช้คอมพิวเตอร์เชิงสังคมและสารสนเทศศาสตร์

ประวัติของสาขา
--------------

วารสารศาสตร์เชิงคำนวณเกิดขึ้นที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งจอร์เจีย ในปี 2006 ที่ซึ่งเปิดสอนวิชาดังกล่าวในปี 2007 และ 2008 ในเดือนกุมภาพันธ์ 2008 จอร์เจียเทคเป็นเจ้าภาพจัดงาน Symposium on Computation and Journalism เก็บถาวร 2010-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ในแอตแลนตา จอร์เจีย โดยมีนักวิจัยด้านคอมพิวเตอร์และนักวารสารเข้าร่วมหลายร้อยคน
ในเดือนกรกฎาคม 2009 ศูนย์เพื่อการศึกษาขั้นสูงทางพฤติกรรมศาสตร์ (Center for Advanced Study in the Behavioral Sciences - CASBS) ที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด เป็นเจ้าภาพจัดงานอบรมเชิงปฏิบัติการ เพื่อผลักดันสาขาดังกล่าวต่อไปอีก.

สาขาที่เกี่ยวข้อง
-----------------

* วารสารศาสตร์ฐานข้อมูล (หรือรู้จักในอีกชื่อหนึ่งว่า การใช้คอมพิวเตอร์ในงานข่าว)
* วารสารศาสตร์ข้อมูล (ขยายความสนใจของการสืบสวนข้อมูลไปสู่กระบวนการทำงาน จากการวิเคราะห์ข้อมูลไปสู่การสร้างภาพข้อมูล ไปสู่การเล่าเรื่องบนฐานของข้อค้นพบ)

ทรัพยากร
--------

* DocumentCloud project
* Computational+Journalism courses at Georgia Tech

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-12-25. สืบค้นเมื่อ 2011-04-25.
3. ↑  James T. Hamilton Developing the Field of Computational Journalism เก็บถาวร 2010-06-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดบ้านเก่า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาขัน อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 18 ไร่ 4 งาน 33 ตารางวา

ประวัติ
-------

วัดบ้านเก่า หรือ **วัดทองธาราม** สันนิษฐานว่าคงมีมาตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัยต่อมาถูกภัยสงครามจากพวกขอมรุกราน ผู้คนอพยพหรือถูกกวาดต้อน จึงทำให้กลายเป็นวัดร้าง จนประมาณ พ.ศ. 2115 ท่านพ่อครุฑ ได้บูรณะขึ้นใหม่ เรียกในสมัยนั้นว่า **วัดน้ำวนเวียนตะเคียน 7 ต้น**

เนื่องจากสถานที่ตั้งวัดใกล้กับคุ้งน้ำริมฝั่งด้านทิศใต้ของคลองใหญ่และในบริเวณวัดมีต้นตะเคียนขนาดใหญ่หลายต้น ยังสันนิษฐานว่า พื้นที่บริเวณวัดบ้านเก่าน่าจะเป็นบริเวณที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ทรงหยุดประทับแรม แล้วผู้รั้งเมืองระยอง และกรรมการเมืองได้มาต้อนรับเสด็จ

ยังมีประวัติเล่าว่าสมัยสุนทรภู่เดินทางกับนายแสงเขี้ยวไปเยี่ยมบิดาที่บวชเป็นพระที่บ้านกร่ำ อำเภอแกลง ได้มาพักที่บ้านเก่าหนึ่งคืนที่บ้านนายแดงซึ่งเป็นเพื่อนของนายแสงเขี้ยว นายแดงเป็นคนชอบเสพของเมา พอรุ่งขึ้นนายแสงเขี้ยวไม่ยอมไปส่งสุนทรภู่ สุนทรภู่จึงเอาถ่านไฟเขียนไว้ที่ผนังอุโบสถว่า "ตั้งแต่นี้ต่อไปจะเรียกชื่อนายแสงเทวทัต" แต่ภายหลังไม่เหลือร่องรอย ได้ถูกทาสีทับไปแล้ว

วัดบ้านเก่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2100 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา พ.ศ. 2517

อาคารเสนาสนะ
------------

วัดมีสิ่งก่อสร้างสมัยอยุธยาถึงต้นรัตนโกสินทร์อยู่ 3 อย่าง ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า เจดีย์ฐานสิงห์ หอไตร เป็นต้น 

อุโบสถหลังเก่านั้น ทางวัดได้ขุดพื้นเพื่อทำใหม่จึงได้พบว่าใช้ศิลาแลงเป็นฐาน ทั้งยังได้พบแหวนเงิน ทอง เงินพดด้วง กระปุกขนาดเล็ก ลูกปัด ใบเสมาหินแกรนิตและหินทรายแดงด้วย อุโบสถก่ออิฐถือปูน หลังคาครื่องไม้ มุงกระเบื้องลดมุข 2 ชั้น มีช่อฟ้าใบระกาและหางหงส์ทำด้วยไม้ เจดีย์ฐานสิงห์สี่เหลี่ยม สร้างราว พ.ศ. 2127 เมื่อครั้งยอดเจดีย์พังลงมาได้พบพระทองคำและตะลุกพุกภายในเจดีย์ และหอไตรกลางน้ำ เป็นเรือนไทยไม่มีฝากั้น หน้าบันจจำหลักลายเทพพนม น่าจะสร้างราว พ.ศ. 2115

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบ้านเก่าทองธาราม". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดบ้านเก่า". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดบ้านเก่า". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  กำพล จำปาพันธ์. "ราย็อง (ระยอง) : เมืองชองบนเส้นทางอารยธรรมฝั่งทะเลตะวันออก". p. 13.
**วัดบ้านโดน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองสีดา อำเภอหนองแซง จังหวัดสระบุรี

วัดบ้านโดนสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2125 เดิมมีนามตามชื่อบ้าน ซึ่งหมู่บ้านนี้มีต้นไม้ชนิดหนึ่งมาก ชาวบ้านเรียกต้นกระโดน จึงนิยมเรียกชื่อบ้านว่า *บ้านโดน* ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2225 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 17 เมตร ยาว 26 เมตร ปัจจุบันมีพระครูถาวรธรรมกิจ (ทวี ถาวโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ก่ออิฐถือปูน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 หอสวดมนต์สร้างด้วยไม้ กว้าง 10 เมตร ยาว 15.50 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 และหอระฆัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ปางสะดุ้งมาร ขนาดหน้าตักกว้าง 43 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 พร้อมอัครสาวก และพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 36 นิ้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบ้านโดน". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดบ้านโดน". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดบ้านโดน". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**น้ำหมักชีวภาพ** หรือ **น้ำสกัดชีวภาพ** หรือ **น้ำจุลินทรีย์** เป็นของเหลว สีดำออกน้ำตาล กลิ่นอมเปรี้ยวอมหวาน ไม่เป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิตทุกชนิด เช่น พืช สัตว์ทุกประเภท สามารถช่วยปรับความสมดุลของสิ่งแวดล้อมและสิ่งมีชีวิตได้ 

การเก็บรักษาต้องเก็บน้ำหมักชีวภาพไว้ที่อุณหภูมิปกติ ไม่ร้อนหรือเย็นเกินไป โดยทั่วไปสามารถทำน้ำหมักชีวภาพใช้เองได้จากพืชผักผลไม้และผลผลิตจากธรรมชาติ โดยนำไปหมักตามกรรมวิธีที่ถูกต้อง คือต้องผลิตหัวเชื้อจุลินทรีย์ก่อน แล้วจึงนำหัวเชื้อที่ได้ไปขยายเป็นน้ำหมักชีวภาพต่อไป

* พืชผักที่เตรียมทำน้ำหมักชีวภาพพืชผักที่เตรียมทำน้ำหมักชีวภาพ
* น้ำหมักชีวภาพที่ได้น้ำหมักชีวภาพที่ได้
* น้ำหมักชีวภาพที่พร้อมใช้แล้วน้ำหมักชีวภาพที่พร้อมใช้แล้ว

การทำหัวเชื้อจุลินทรีย์
-----------------------

นำพืช ผัก หรือผลไม้สับให้เป็นชิ้นเล็ก ๆ ใส่ในภาชนะปิดฝาให้มิดชิด จากนั้นผสมกับกากน้ำตาล ซึ่งน้ำตาลอาจเป็นน้ำตาลที่ใช้กันปกติ หรือน้ำตาลทรายแดง หรือน้ำตาลทรายขาว ในอัตราส่วน 3 กิโลกรัม ต่อน้ำตาล 1 กิโลกรัม แล้วคลุกเคล้าให้เข้าและปิดฝาทิ้งไว้ ทุก ๆ 5-7 วัน ควรเปิดฝาภาชนะ เพื่อคลุกให้เศษผักสัมผัสกับอากาศ ซึ่งจะหมักทิ้งไว้ประมาณ 1-2 เดือน
เมื่อครบกำหนดแล้วจะสังเกตเห็นว่ามีน้ำผสมอยู่ ซึ่งน้ำที่ได้ก็คือน้ำหัวเชื้อจุลินทรีย์ เมื่อได้น้ำหัวเชื้อจุลินทรีย์แล้วควรนำน้ำหัวเชื้อจุลินทรีย์ที่ได้ เก็บใส่ไว้ในขวดปิดฝาให้สนิท พร้อมที่จะนำไปใช้ในการทำมันหมักหรืออาหารสัตว์ประเภทอื่น

อ้างอิง
-------

* การทำ EM จากเศษผักผลไม้ เก็บถาวร 2011-07-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

* การเพิ่มคุณภาพการผลิตปุ๋ยอินทรีย์น้ำ[*ลิงก์เสีย*]
* การทำปุ๋ยอินทรีย์น้ำ[*ลิงก์เสีย*]

ดูเพิ่ม
-------

* อีเอ็ม
* เชื้อเพลิงชีวภาพ
การใช้ถังน้ำแข็งราดตัวตามแคมเปญ
**การท้าด้วยการใช้ถังน้ำแข็งราดตัวเพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง** หรือ **เอแอลเอส ไอซ์ บัคเก็ต ชาเลนจ์** (ALS Ice Bucket Challenge) เป็นแคมเปญการกุศลเพื่อสมาคมผู้ป่วยโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงหรือ เอแอลเอส โดยเป็นการท้าให้ใช้ถังน้ำแข็งราดตัว ถ่ายคลิปโพสลงอินเทอร์เน็ต โดยติดแฮชแท็ก #IceBucketChallenge และท้าคนอื่นต่อไปอีกสามคนหรือมากกว่านั้น หากไม่ทำต้องบริจาค 100 ดอลลาร์ ให้กับสมาคม แต่โดยทั่วไปผู้รับคำท้าจะทำทั้งสองอย่าง และเป็นกระแสออกไปทั่วโลก

ในประเทศไทย มีการเปลี่ยนเป็นการให้มูลนิธิเพื่อการกุศลใดก็ได้ และใช้ #IceBucketChallengeTH เป็นแฮชแท็กสำหรับกิจกรรมนี้ในประเทศไทย ต่อมาแคมเปญดังกล่าวได้ขยายวงไปยังผู้มีชื่อเสียงชาวไทยในวงการอื่นๆ อีกเป็นจำนวนมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  เย็นซ่าได้บุญ!? "ไอซ์ บัคเก็ต ชาเลนจ์" คำท้าราดน้ำแข็งกลายเป็นกิจกรรมฮิตทั่วโลกได้อย่างไร เว็บไซต์หนังสือพิมพ์มติชน
2. ↑  #IceBucketChallengeTH ขอเชิญ "ราดน้ำแข็งรดตัว" สนับสนุนการบริจาคเพื่อสังคม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ถังน้ำแข็ง.ไทย[*ลิงก์เสีย*] เว็บไซต์รวบรวมความเคลื่อนไหวของแคมเปญในประเทศไทย
**เจ้าคุณบวรโภชน์ (ฉิม)** เป็นพระพี่เลี้ยงในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ท่านมีนามเดิมว่า**ฉิม** เป็นธิดาของเจ้าพระยายมราช (ฉ่ำ) ท่านมีชื่อเสียงในด้านการอาบน้ำทาขมิ้น ซึ่งพระพี่เลี้ยงท่านนี้เป็นผู้ที่ทาขมิ้นได้เหลืองงดงาม จนพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงตั้งสมญานามให้คุณฉิมว่า **"สีจันทร์"**

เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกเสด็จขึ้นครองราชย์พระองค์มีพระราชดำริจะพระราชทานบรรดาศักดิ์ท่านฉิมให้เทียบเท่าข้าราชการฝ่ายในให้ แต่ติดขัดข้องตรงที่ไม่เคยมีแบบแผนมาแต่โบราณ จึงโปรดพระราชทานได้เพียงเบี้ยหวัดปีละ 10 ชั่ง และเครื่องราชอิสริยยศพานหมากทอง หีบหมากทอง กระโถนทอง ขันล้างหน้าทองพร้อมพานรอง และโปรดให้ออกนามท่านฉิมว่า **"เจ้าคุณบวรโภชน์"**

เมื่อเจ้าคุณบวรโภชน์ถึงแก่อนิจกรรม พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกก็ได้โปรดพระราชทานโกศหลังเจียด(โกศโถ) และทรงภูษาลายยกพื้นขาวเสด็จพระราชดำเนินในการศพทุกๆวัน และ พระราชทานเพลิงศพ

เกียรติยศ
---------

บรรดาศักดิ์
-----------

* ฉิม
* เจ้าคุณบวรโภชน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศันสนีย์ วีระศิลป์ชัย,*ลูกท่านหลานเธอ ผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จในราชสำนัก*, สำนักพิมพ์มติชน, พิมพ์ครั้งที่ 1 พ.ศ. 2546, ISBN 974-322-778-4

* ศันสนีย์ วีระศิลป์ชัย. '**ลูกท่านหลานเธอ ผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จในราชสำนัก'**. [ม.ป.ท.] : สำนักพิมพ์มติชน, พิมพ์ครั้งที่ 1 พ.ศ. 2546. หน้า หน้าที่. ISBN 974-322-778-4
**ฟริตส์ โกลด์ชเมดิง** (ดัตช์: *Frits Goldschmeding*) เกิดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1933 เป็นนักธุรกิจชาวดัตช์ผู้ก่อตั้งรันด์สตัดโฮลดิง บริษัทข้ามชาติด้านการสรรหาบุคลากร

ประวัติและเส้นทางอาชีพ
----------------------

โกลด์ชเมดิง เกิดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1933 และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยเสรีอัมสเตอร์ดัม

โกลด์ชเมดิงก่อตั้งบริษัทเอาท์เซนด์บูโรอัมสเติลเฟน (Uitzendbureau Amstelveen) เมื่อปี ค.ศ. 1960 ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็นรันด์สตัดเมื่อ ค.ศ. 1964 โกลด์ชเมดิงนำบริษัทเข้าจะทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์เมื่อ ค.ศ. 1990 และในปี ค.ศ. 2008 ได้รวมกับกลุ่มเฟดิออร์ ก่อตั้งเป็นรันด์สตัดโฮลดิง

นิตยสารฟอบส์เปิดเผยว่า โกลด์ชเมดิงถือหุ้นร้อยละ 35 ทำให้มีมูลค่าทรัพย์สินสุทธิ 4.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019 จึงเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดอันดับสองของประเทศเนเธอร์แลนด์

ชีวิตส่วนตัว
------------

โกลด์ชเมดิงแต่งงานแล้วและมีบุตร 3 คน อาศัยอยู่ที่อัมสเตอร์ดัม เนเธอร์แลนด์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ondernemerslijst.nl (accessed 12 Febr. 2019)
2. 1 2 3
3. ↑  "Frits Goldschmeding". *Forbes* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2019-10-12.
**ปลาผีเสื้อจมูกยาวเหลือง** หรือ **ปลาผีเสื้อจมูกยาวขอบตาขาว** (อังกฤษ: Yellow longnose butterflyfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Forcipiger flavissimus*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาผีเสื้อ (Chaetodontidae)

มีส่วนปากยาวมาก ครีบหลังตอนหน้ามีก้านครีบยาว ลำตัวสีเหลืองสด หน้าและหัวสีคล้ำถึงครึ่งบนลูกตา ขอบตาด้านล่างขาวถึงจะงอยปากและข้างแก้ม มีจุดสีดำตรงด้านท้ายครีบก้น ครีบหางใส

มีความยาวประมาณ 19 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในแนวปะการังในทะเลเขตร้อน-เขตอบอุ่นทั่วโลก ตั้งแต่อินโดแปซิฟิก, ฮาวาย, ทะเลแดง, ทะเลคอร์เตซ, อเมริกาใต้, หมู่เกาะกาลาปากอส, ทะเลญี่ปุ่น, ไมโครนีเซีย ในน่านน้ำไทย เฉพาะฝั่งทะเลอันดามันเท่านั้น จัดเป็นปลาที่พบได้น้อย เป็นปลาที่อาศัยอยู่ตามลำพังหรือเป็นคู่ กินโพลิปของปะการัง, หอย และหนอนทะเล เป็นอาหาร

เป็นปลาผีเสื้ออีกชนิดหนึ่ง ที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม และจัดแสดงตามพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Myers, R. & Pratchett, M. 2010. Forcipiger flavissimus. In: IUCN 2013. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.1. <www.iucnredlist.org>. Downloaded on 21 October 2013.
2. ↑  หน้า 140, *คู่มือปลาทะเล* โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (2551) ISBN 978-974-484-261-9
3. ↑  The Yellow Longnose Butterflyfishes, Genus *Forcipiger*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Forcipiger flavissimus ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Forcipiger flavissimus***
**ปลาผีเสื้อถ้ำ** (อังกฤษ: waterfall climbing cave fish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Cryptotora thamicola*) เป็นปลาในวงศ์ปลาค้อ (Balitoridae) โทรโกลไบต์ถิ่นเดียวในประเทศไทย มีความยาวมาตรฐานได้ 2.8 เซนติเมตรปลานี้เป็นที่รู้จักว่าครีบของมันสามารถเกาะภูมิประเทศและสามารถปีนได้ ปลานี้เป็นสมาชิกชนิดเดียวเท่าที่ทราบของสกุลของมัน ชนิดนี้มีการบันทึกจากจุดใต้ดินแปดจุดในคาสต์ปางมะผ้า (Pang Mapha karst formation) ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน ประเทศไทย ชนิดนี้มีขอบเขตการพบเกือบ 200 ตารางกิโลเมตร แต่มีพื้นที่การครอบครอง 6 ตารางกิโลเมตร ยังไม่ทราบความเชื่อมโยงของระบบคาสต์นี้ บางถ้ำเชื่อมต่อกันอย่างแน่นอน ชนิดนี้พบในแปดถ้ำ มีบันทึกจากถ้ำซู่ซ่า (ซึ่งมีการรวบรวมครั้งแรกในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1985) และแม่ลานา นอกจากนี้ ยังอาจพบในถ้ำอยู่ใต้น้ำอื่นในพื้นที่อีก ทว่า ชนิดนี้อาจมีภัยคุกคามจากมลภาวะเกษตรกรรมซึ่งอาจกระทบต่อทั้งระบบคาสต์

ปลาชนิดนี้ไม่มีสารสีและไม่มีตามองเห็น เช่นเดียวกับปลาถ้ำอื่น ชนิดนี้อยู่ร่วมกับปลาค้อถ้ำอีกชนิดหนึ่ง คือ *Schistura oedipus* ชนิดนี้ปรับตัวกับน้ำไหลใต้ดินที่เร็วในเขตลึกกว่าของถ้ำ (กว่า 500 เมตรจากทางเข้า) มันอาศัยจุลินทรีย์และสารอินทรีย์ของถ้ำ และไวมากต่อการรบกวน คุณภาพน้ำและการเปลี่ยนแปลงทางอุทกศาสตร์

ในปี ค.ศ. 2016 มีรายงานว่าปลาผีเสื้อถ้ำเดินด้วยท่าเดินลำดับข้าง คู่ทแยงคล้ายสัตว์สี่ขา แสดงว่ากระดูกโอบเชิงกรานแข็งแร็งติดอยู่กับแนวกระดูกสันหลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kottelat, M. (1996). *Cryptotora thamicola*. In: IUCN 1996. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on November 6, 2009.
**วัดปงสนุกใต้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง ที่ดินตั้งวัด มีเนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน 44 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 34 ตารางวา

วัดปงสนุกใต้ เดิมชื่อ **วัดศรีจอมเมือง** สร้างขึ้นพร้อมเมืองลำปาง ต่อมากลายเป็นวัดร้าง พระมหาเมืองแปงและเจ้าผู้ครองนครลำปางบูรณะสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2320 วัดนี้ยังเป็นที่ฝังหลักเมืองหลักแรกเมื่อ พ.ศ. 2400 ในสมัยเจ้าวรญาณรังษี เจ้าผู้ครองนครลำปาง ต่อมาได้รับการบูรณะและยกฉัตรขึ้นเมือง พ.ศ. 2502

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ วิหารประดิษฐานพระพุทธรูปจตุรพิธ 4 องค์ ศาลาการเปรียญ กุฏิ หอสมุด และหอพระไตรปิฎก ปูชนียวัตถุที่สำคัญมีเจดีย์ 1 องค์ ปราสาทหรือมณฑป 1 หลัง และวิหารพระนอน 1 หลัง ลักษณะรูปทรงมณฑปหรือปราสาทเป็นสถาปัตยกรรมทรงไทยใหญ่ ศิลปะล้านนาผสมพม่าและจีน เป็นลักษณะรูปทรงจัตุรมุข 4 ทิศ ฝาผนังบรรจุพระพุทธรูปโลหะ 1000 องค์ มีพระประธานในมณฑปหันหน้าออกทั้ง 4 ทิศส่วนองค์เจดีย์มีกำแพงแก้วล้อมรอบ ฐานสี่เหลี่ยมจตุรัส มีฐานปัทม์ย่อเก็จบนฐานเขียงชั้นล่างเหนือเรือนธาตุขึ้นไปเป็นชั้นฐานปัทม์ทรงกลมรองรับองค์ระฆัง เหนือองค์ระฆังเป็นชั้นบัลลังค์รองรับปล้องไฉน ปลียอดประดับปลายยอดด้วยโลหะฉลุลวดลาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปงสนุกใต้ จังหวัดลำปาง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดปงสนุกใต้". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดปงสนุกใต้**
เซอร์ **ไอเซยาห์ เบอร์ลิน** (Isaiah Berlin, 6 มิถุนายน ค.ศ. 1909 - 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997) เป็นนักทฤษฎีสังคมและการเมืองชาวอังกฤษ-รัสเซีย เป็นนักปรัชญาการเมือง และนักประวัติศาสตร์ภูมิปัญญา 
เบอร์ลินเป็นที่รู้จักกันดีจากงานเขียนของเขาเรื่อง "มโนทัศน์เรื่องเสรีภาพสองแบบ" (Two Concepts of Liberty) การบุกเบิกคุณค่าพหุนิยม และสำรวจแนวคิดและผลกระทบของนักคิดที่ต่อต้านยุคเรืองปัญญา

ประวัติ
-------

เบอร์ลิน เกิดในกรุงริกา ซึ่งปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของประเทศลัตเวีย ในปี ค.ศ. 1909 ครอบครัวของเขาย้ายไปอยู่ที่ประเทศรัสเซียเมื่อเขาอายุ 6 ขวบ และที่เมืองเปโตรกราด ปี ค.ศ. 1917 เบอร์ลินได้เห็นเหตุการณ์ปฏิวัติทั้งสองครั้ง ทั้งการปฏิวัติสังคมนิยมประชาธิปไตย และการปฏิวัติเดือนตุลาคม ในปี ค.ศ. 1921 เขาและพ่อแม่อพยพไปอยู่ที่ประเทศอังกฤษ เบอร์ลินเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนเซนต์ปอลในกรุงลอนดอน และวิทยาลัยคอร์ปัส คริสตี มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด

การทำงาน
--------

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เบอร์ลินได้เข้ารับราชการเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายข่าวสารและข้อมูลโดยประจำอยู่ที่กรุงนิวยอร์ก วอชิงตัน มอสโกว และเลนินกราด ตามลำดับ การทำงานของเขาเป็นที่พอใจและได้รับคำชมจากวินสตัน เชอร์ชิล นายกรัฐมนตรีขณะนั้น หลังเสร็จสิ้นสงครามแล้ว เบอร์ลินมาเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด โดยดำรงตำแหน่งตำแหน่งศาสตราจารย์ชิชิลีด้านทฤษฎีการเมืองและสังคม (Chichele Professor of Social and Political Theory) เป็นประธานผู้ก่อตั้งวิทยาลัยวูล์ฟสัน มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด เขายังดำรงตำแหน่งประธานของบริติชอะคาเดมี (British Academy) อีกด้วย

ผลงานเขียน
----------

เมาริซ์ เบารา (Maurice Bowra) ได้เขียนไว้ว่า "เหมือนกับพระเยซูเจ้าและโสกราตีส เบอร์ลินไม่ได้เขียนอะไรนัก ทว่าเขาคิดและพูดมากและก็มีผลอิทธิพลอย่างมหาศาล" ในช่วงชีวิตของเบอร์ลินมีผลงานที่เขาตีพิมพ์น้อย จนกระทั่งเมื่อได้พบกับเฮนรี ฮารดี้ ซึ่งเป็นลูกศิษย์และสนใจในการรวบรวมผลงานที่ตีพิมพ์ของเขาเพื่อเผยแพร่ ฮารดี้พบว่า เบอร์ลินมีผลงานที่ร่างไว้ หรือที่กระจัดกระจายอยู่มาก

หนังสือที่โด่งดังของเบอร์ลินมีอาทิ ชีวประวัติคาร์ล มาร์กซ์ นักคิดรัสเซีย มโนทัศน์และทฤษฎีการเมืองเรื่องเสรีภาพ และประวัติศาสตร์ภูมิปัญญา เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีงานตีพิมพ์จดหมายของเขาโดยในปี ค.ศ. 2014 เฮนรี ฮารดี้ได้เผยแพร่จดหมายของเบอร์ลินเล่มที่สี่ ซึ่งเป็นเล่มสุดท้ายในชุดจดหมายออกมา

รางวัล
------

เบอร์ลินได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอัศวินในปี ค.ศ. 1971 และได้รับรางวัลเยรูซาเล็ม (Jerusalem Prize) สำหรับการปกป้องเสรีภาพพลเมืองตลอดชีวิตของเขาในปี ค.ศ. 1979

งานเขียนที่ได้รับการแปลเป็นภาษาไทย
----------------------------------

* แด่ศตวรรษของเรา: ความเรียงสามชิ้นของไอเซยา เบอร์ลิน (Messages to Our Century: Three Essays of Isaiah Berlin) แปลโดย เนติวิทย์ โชติภัทร์ไพศาล ชยางกูร ธรรมอัน และธรณ์เทพ มณีเจริญ (กรุงเทพฯ: มูลนิธิเสฐียรโกเศศ-นาคะประทีป, 2561).

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Isaiah Berlin"
2. ↑  "The wrong Berlin"
3. ↑  "Sir Isaiah Berlin, Founding President"
4. ↑   "Conversations with Isaiah Berlin"]
5. ↑  "Henry Hardy on Isaiah Berlin"
6. ↑  "BBC - Jerusalem Prize recipients"
7. ↑  [berlin.wolf.ox.ac.uk/lists/translations/three-essays.pdf "แด่ศตวรรษของเรา - The Isaiah Berlin Virtual Library"]