recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**นางสาวโซ เหลียง อิง** หรือที่นิยมเรียกกันจนติดปากว่า **หมวยโซ** เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2515 เป็นชาวฮ่องกง มีชื่อเสียงโด่งดังจากการเป็นข่าวในวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2546 เมื่อเจ้าตัวไปแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจโดยกล่าวว่า ตนเป็นนักข่าวอิสระ ถูกคนขับรถตุ๊กตุ๊ก ชื่อ นายทองใบ อำมะเหียะ และพรรคพวกรุมข่มขืนและชิงทรัพย์ ในเวลาประมาณ 22.00 น. เมื่อ 2 วันก่อน (2 มิถุนายน) ที่หน้าอาคารรัฐสภา โดยว่าจ้างรถตุ๊กตุ๊กจากบริเวณหน้าห้างบิ๊ก ราชดำริ ให้ไปส่งที่ย่านสุขุมวิท ระหว่างทางก็เผอหลับไป เมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็ถูกรุมโทรมแล้ว เมื่อเรื่องนี้ได้ถูกแพร่กระจายออกไป ปรากฏความเป็นที่เสียหายอย่างมากต่อชื่อเสียงประเทศ โดยเฉพาะประเด็นที่เกี่ยวกับการท่องเที่ยว

ต่อมาไม่นาน การสืบสวนของตำรวจก็พบพิรุธ เมื่อผู้เสียหายให้การวกวนและมีพิรุธขัดแย้งกันเองหลายประเด็น จนในที่สุด เจ้าตัวก็ได้สารภาพว่า กุเรื่องไปเพราะความมึนเมาในยาเสพติดที่ตนเสพเข้าไป โดยไม่คิดว่าเรื่องจะใหญ่โตแบบนี้

ที่สุดในวันที่ 24 มิถุนายน ปีเดียวกัน ศาลอาญาชั้นต้นได้ตัดสินลงโทษจำคุก 1 ปี 6 เดือน โดยไม่รอลงอาญา ในข้อหาแจ้งความเท็จและใส่ร้ายบุคคลอื่น โดยที่ น.ส.โซ เหลียง อิง ก็ไม่ได้อุทธรณ์

ต่อมาเมื่อถึงวันเฉลิมพระชนมพรรษา สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ วันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2547 น.ส.โซ เหลียง อิง ได้รับการพระราชทานอภัยโทษ จึงได้ถูกส่งตัวกลับประเทศทันทีโดยสายการบินไชน่าแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ ซีไอ 642 เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม ปีเดียวกัน แต่เมื่อเดินทางถึงฮ่องกง ในวันที่ 15 สิงหาคม ก็ถูกตำรวจท้องถิ่นจับกุมตัวทันทีที่สนามบิน เนื่องจากมีคดีค้างเก่าอยู่ ที่เจ้าตัวได้กระทำผิดไว้ก่อนเดินทางมาประเทศไทย ราวหนึ่งสัปดาห์ โดยติดค้างชำระเงินค่าปรับเป็นเงิน 1,700 ดอลลาร์ฮ่องกง ประมาณ 8,720 บาท เป็นโทษปรับคดีทิ้งขยะไม่เป็นที่ทำให้บ้านเมืองสกปรก แต่ไม่มีเงินจ่ายค่าปรับ เพื่อนอดีตนักข่าวด้วยกันจึงเป็นผู้ออกค่าปรับให้ด้วยความสงสาร 

ระหว่างที่กรณีนี้เป็นที่โด่งดังอยู่นั้น คำว่า **หมวยโซ** เป็นศัพท์สแลงที่นิยมใช้กัน โดยใช้เป็นคำล้อเลียนหรือเปรียบเทียบกับพฤติกรรมของบุคคลต่าง ๆ โดยเฉพาะกับหญิงสาว

อ้างอิง
-------

* "พลิกแฟ้มคดีดัง : ตำนานข่มขืนลวงโลก วงจรปิด พลิกคดี...หมวยโซ". *สนุกดอตคอม*. 2009-01-12.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "ข่าวดังข้ามเวลา : เหยื่อ...ลวงโลก [คลิปเต็มรายการ]". *ช่อง 9*. 2018-07-23.
A map reflecting the front lines of fighting between the Wehrmacht and Soviets in the first six months of war following Operation Barbarossa
**การอพยพในสหภาพโซเวียต**เป็นการอพยพขนาดใหญ่ของประชากรชาวโซเวียตตะวันตกและโรงงานอุตสาหกรรมไปยังตะวันออกอันเป็นผลมาจากปฏิบัติการบาร์บารอสซา กองทัพเยอรมันได้เข้ารุกรานในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1941 ในปี ค.ศ. 1941-192 จำนวน 17 ล้านคนของประชากรที่อพยพจากทั้งหมดนี้ 59% เป็นชาวรัสเซีย และ 20% เป็นชาวยิว และโรงงานขนาดใหญ่จำนวนกว่า 1,500 แห่ง อีก 550 แห่งที่มาจากยูเครนที่เดียวได้ถูกโยกย้ายโดยทางรถไฟไปยังพื้นที่ส่วนกลางหรือตะวันออกที่เป็นส่วนหนึ่งของประเทศโดยสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1941 พร้อมกับการอพยพพลเรือนและโรงงานอุตสาหกรรม ด้วยความไม่คาดคิดอื่นๆ ผลเนื่องมาจากการรุกของเยอรมันได้แสดงให้เห็นการดำเนินพลเรือนรัฐตะวันตกแต่ก่อนหน้านี้โดยหน่วยเอ็นเควีดีของโซเวียต การเคลื่อนย้ายศพเลนินจากมอสโกไปยัง Tyumen และการโยกย้ายวัตถุโบราณและศิลปะที่มีค่าจากพิพิธภัณฑ์แอร์มิทาชไปยัง Sverdlovsk, Kuybyshev การเลือกเมืองหลวงของสหภาพโซเวียต ปี ค.ศ. 1941-1943 เมืองของโซเวียตและเมืองภายในประเทศหรือในตะวันออกได้รับกลุ่มผู้อพยพใหม่และโรงงานบุริมสิทธ์การสงครามที่มีคุณภาพสูง สถานที่ตั้ง ได้แก่ เมืองไซบีเรียของโนโวซีบีสค์ได้รับผู้อพยพมากกว่า 140,000 คนและโรงงานจำนวนมาก เนื่องจากทำเลที่ตั้งอยู่ห่างจากแนวหน้า อย่างไรก็ตามด้วยความสำเร็จของเยอรมันตั้งแต่ต้นในการยึดครองพื้นที่ขนาดใหญ่ของสหภาพโซเวียตฝั่งตะวันตกตลอดในปี ค.ศ. 1942 และแผนการที่ไม่แน่อนได้กึ่งเตรียมความพร้อมโดยโซเวียตในแผนการระดมพลของพวกเขาไปยังตะวันออก โรงงานอุตสาหกรรมโซเวียตน่าจะแซงหน้าเยอรมันในที่สุดในการผลิตอาวุธยุโธปกรณ์ ด้วยจำนวนสูงสุดในจำนวนของรถถัง 73,000 คัน เครื่องบินรบ 82,000 ลำ และชื้นส่วนปืนใหญ่จำนวนเกือบ 324,000 ชิ้นได้ถูกกระจายไปทั่วกองทัพแดงในการต่อสู้ของพวกเขากับฝ่ายอักษะในปี ค.ศ. 1945
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

ซุ้มประตูสุสานที่วัดเซนต์ไจล์สที่สแตนตันเซนต์ควินตินในมณฑลวิลท์เชอร์ในอังกฤษ
**ซุ้มประตูสุสาน** (อังกฤษ: Lychgate หรือ lichgate หรือ lycugate หรือ lych gate, ออกเสียง) เป็นประตูที่มีหลังคาที่บางครั้งจะพบตามทางเข้าไปยังบริเวณที่เป็นลานวัดก่อนจะถึงตัววัดในสหราชอาณาจักร

ชื่อ
----

ในภาษาอังกฤษคำว่า "Lych" มาจากภาษาแซ็กซอน "lic" ที่แปลว่า "ศพ" ที่เป็นคำคุณศัพท์โดยเฉพาะที่ใช้ในวลีหรือชื่อ เช่น "lych bell" ซึ่งเป็นระฆังที่ใช้สั่นหน้าศพ "lych way" ที่หมายถึงทางที่ขบวนศพเดินไปยังที่ทำการฝัง

ในยุคกลางร่างของผู้ตายที่จะถูกฝังส่วนใหญ่แล้วก็เพียงแต่ห่อกันโดยไม่มีการใส่โลงเช่นในปัจจุบัน ร่างที่ได้รับการห่อแล้วก็จะนำเข้าวัดทางซุ้มประตูสุสานและนำไปตั้งบนแท่นวางศพ (Bier) เพื่อที่นักบวชจะได้เริ่มประกอบพิธีขั้นตอนแรกภายใต้ร่มเงาของประตู

ลักษณะโครงสร้าง
---------------

ซุ้มประตูสุสานมีลักษณะทั่วไปที่คล้ายซุ้ม มักจะสร้างบนเสาสี่หรือหกต้นเป็นทรงสี่เหลี่ยมคล้ายศาลา ตอนบนเป็นหลังคา ส่วนประกอบทั้งหมดมักจะสร้างด้วยไม้ เพดานมักจะเป็นทรงแหลมที่มีคานรับหลังคาที่อาจจะปูด้วยหญ้า ไม้ หรือกระเบื้อง ตัวประตูก็อาจจะมีการสลักเสลา และต่อมาก็อาจจะเป็นการสร้างเพื่อเป็นอนุสรณ์ บางครั้งก็อาจจะมีที่นั่งสองข้าง

ซุ้มประตูสุสานในสมัยโบราณเป็นที่ที่ตั้งศพไว้รอให้นำแท่นวางศพจากในวัดมารับศพ ก่อนที่จะนำเข้าวัด ซุ้มประตูสุสานบางประตูก็จะมีหินก้อนใหญ่ที่แบนราบที่เรียกว่า "lich-stones" หรือ "แท่นศพ" ที่ใช้เป็นที่วางศพชั่วคราวก่อนที่จะนำไปวางบนแท่นวางศพ

ซุ้มประตูสุสานส่วนใหญ่สร้างราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 แต่ก็มีบ้างที่สร้างกันมาก่อนหน้านั้น รวมทั้งจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่วัดเซนต์จอร์จที่เบ็คเคนแนมในลอนดอนใต้ ที่อ้างว่าเป็นซุ้มประตูสุสานที่เก่าแก่ที่สุดในอังกฤษ.

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Brewer's Britain and Ireland*, compiled by John Ayto and Ian Crofton, Weidenfeld & Nicolson, 2005, ISBN 0-304-35385-X

Public Domain บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). *สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911* (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. `{{cite encyclopedia}}`: `|title=` ไม่มีหรือว่างเปล่า (help)

ดูเพิ่ม
-------

* คริสต์ศาสนสถาน
* ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซุ้มประตูสุสาน

* พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
* A restoration of a lych gate at Houghton-le-Spring's Hillside Cemetery
* Horsham's Denne Road Lych Gate เก็บถาวร 2007-02-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน featuring a traditional lychgate
* Otterbourne lychgate
**แมงดาจาน** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Tachypleus gigas*) เป็นแมงดาเพียงหนึ่งในสองชนิดที่พบได้ในประเทศไทย [อีกชนิดคือ แมงดาถ้วย (*Carcinoscorpius rotundicauda*)] และจัดเป็นหนึ่งในสองชนิดที่อยู่ในสกุล *Tachypleus* [อีกชนิดคือ แมงดาญี่ปุ่น (*T. tridentatus*)] 

แมงดาจานมีลักษณะกระดองแบนราบและกว้างกว่าแมงดาถ้วย หางมีลักษณะเป็นสันนูนขึ้นมาเป็นสามเหลี่ยม มีสันซึ่งมีหนามเล็ก ๆ เรียงเป็นแถวตามความยาวอยู่ตรงกลางด้านบนของหาง ตัวผู้มีขอจับพองออกเป็นกระเปาะ 2 คู่ ตัวเมียมีหนามบริเวณขอบด้านข้างของส่วนท้องขนาดยาว 3 คู่แรก และสั้น 3 คู่หลังในตัวผู้มีขนาดความยาวใกล้เคียงกัน ด้านท้องมีสีน้ำตาลอ่อนและมีสีเข้มตอนขอบหน้า ขนาดใหญ่สุดมีความกว้างของกระดอง ไม่เกิน 25 เซนติเมตร หรือประมาณเท่าจานข้าวใบใหญ่ อันเป็นที่มาของชื่อ สีของกระดองอ่อนกว่าแมงดาถ้วย ความยาวของกระดองประมาณ 35–40 เซนติเมตร พบกระจายทั่วไปในเขตชายฝั่งของมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย, ทางตะวันออกของอ่าวเบงกอล, อินโดนีเซีย, เวียดนาม, ซาราวัก, มาเลเซีย, สิงคโปร์, ไทย ไปจนถึงจีน สำหรับในประเทศไทยซึ่งพบแพร่กระจายชุกชุมทั้ง 2 ฟาก ในฝั่งทะเลอันดามันพบได้ตั้งแต่บริเวณจังหวัดสมุทรสาคร, สมุทรสงคราม, เพชรบุรีถึงชุมพร ในฝั่งอ่าวไทยพบได้ที่ จังหวัดสมุทรปราการ, ฉะเชิงเทรา, ชลบุรีจนถึงจันทบุรี

แมงดาจานนั้น มีอีกชื่อเรียกหนึ่งว่า **แมงดาทะเลหางเหลี่ยม** หรือ **แมงดาทะเลหางสามเหลี่ยม** ตามลักษณะของหาง จัดเป็นแมงดาชนิดที่รับประทานได้ โดยนิยมนำไข่และเนื้อมาย่าง หรือทำเป็นห่อหมก โดยที่พิษของแมงดาจานนั้น ในประเทศไทยยังไม่เคยมีรายงานพบ แต่ทว่าในต่างประเทศ มีรายงานพบประมาณร้อยละ 10 เช่นที่ สิงคโปร์

แมงดาจานอาศัยอยู่บริเวณน้ำตื้นตามชายฝั่งทะเล โดยวางไข่ไว้บนหาดทรายด้วยการขุดหลุมประมาณ 8–12 หลุม วางไข่แต่ละครั้งประมาณ 9,000 ฟอง ช่วงต้นฤดูร้อนประมาณตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนกันยายน โดยจะวางไข่ในช่วงน้ำขึ้นสูงสุดประมาณ 2–3 วัน ทุก ๆ รอบ 15 วัน ไข่มีสีเหลืองอ่อน และมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 3-4 มิลลิเมตร

อ้างอิง
-------

* ชีววิทยาของแมงดา[*ลิงก์เสีย*]

รูปภาพ
------

* แมงดาจานพร้อมรับประทานที่ศรีราชาแมงดาจานพร้อมรับประทานที่ศรีราชา
* ภาพวาดแมงดาจานภาพวาดแมงดาจาน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ แมงดาจาน ที่วิกิสปีชีส์
**แมงกะพรุนถ้วย** หรือ **แมงกะพรุนพระจันทร์** เป็นสัตว์น้ำไม่มีกระดูกสันหลังจำพวกแมงกะพรุนชนิดหนึ่ง อยู่ในสกุล *Aurelia*

มีรูปร่างคล้ายกับถ้วย คือ เมดูซ่าด้านบนของร่างกายจะโค้งนูน ส่วนด้านล่างเว้าเข้าเป็นด้านที่มีปาก ตรงบริเวณขอบมีนวดโดยรอบและมีอวัยวะรับความรู้สึกที่เรียกว่า เทนตาคูโลซีสต์ เรียงอยู่ตรงขอบเป็นระยะ ๆ เทนตาโคลูซีสต์แต่ละหน่วยประกอบด้วย ด้านล่างของลำตัวเป็นช่องปากอยู่บนมานูเบรียม รอบ ๆ ปากมีออรัลอาร์ม ลักษณะแบนและยาวรวม 4 อัน บริเวณนี้มีเนมาโตซิสต์ หรือเข็มพิษอยู่มาก ออรัลอาร์มทำหน้าที่จับเหยื่อเข้าปากเช่นเดียวกับหนวดของไฮดรา ต่อจากช่องปากเป็นเอนเตอรอนซึ่งแยกออกเป็น 4 กระเปาะ ต่อจากกระเปาะแต่ละอันมีท่อรัศมีมากมายผ่านมีโซเกลียไปยังท่อวงแหวน ที่อยู่รอบขอบของร่างกาย และในแต่ละกระเปาะจะมีอวัยวะสืบพันธุ์รูปตัวยู กระเปาะละอัน ติดอยู่กับพื้นล่างของเยื่อแกสโตรเดอร์มีส ทำหน้าที่สร้างเซลล์สืบพันธุ์ผิวนอกของร่างกายทั้งหมดเป็นเซลล์เอปิเดอร์มี ส่วนเซลล์ที่บุในระบบย่อยอาหาร ตลอดจนท่อต่าง ๆ ภายในร่างกาย รวมทั้งอวัยวะสืบพันธุ์เป็นเซลล์ในชั้นแกสโตรเดอร์มีส

แมงกะพรุนพระจันทร์ ถือเป็นแมงกะพรุนที่มีพิษ แต่ไม่ร้ายแรงถึงขั้นมีอันตรายต่อชีวิต อาศัยอยู่ทั้งในเขตน้ำตื้นและน้ำลึก ในช่วงเช้าส่วนมากจะพบมากในเขตน้ำตื้น เพราะจะถูกน้ำทะเลพัดมาในเวลากลางคืน และก็จะหาอาหารในเขตน้ำตื้นไปด้วยในช่วงที่อยู่ในเขตน้ำตื้น ซึ่งอาหารก็ได้แก่ ปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กต่าง ๆ โดยการใช้เข็มพิษให้หมดสติ และกินเป็นอาหาร
</ref>

การจำแนก
--------

* *Aurelia aurita* (Linnaeus, 1758)
* *Aurelia coerulea* Lendenfeld, 1884
* *Aurelia colpota* Brandt, 1835
* *Aurelia labiata* Chamisso & Eysenhardt, 1821
* *Aurelia limbata* Brandt, 1835
* *Aurelia maldivensis* Bigelow, 1904
* *Aurelia solida* Browne, 1905

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก itis.gov
2. ↑   Arai, Mary Needler. *A Functional Biology of Scyphozoa*. London: Chapman and Hall. pp. 68–206.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Aurelia***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Aurelia ที่วิกิสปีชีส์
**แมงดาแอตแลนติก** (อังกฤษ: Atlantic horseshoe crab) เป็นแมงดาชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Limulus polyphemus* จัดอยู่ในสกุล *Limulus* ซึ่งถือว่าเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุลนี้ และเป็นแมงดาเพียงชนิดเดียวด้วยที่พบในมหาสมุทรแอตแลนติก

แมงดาแอตแลนติกมีลักษณะหางด้านบนนูนเป็นสามเหลี่ยมคล้ายแมงดาจาน แต่จะแตกต่างกันตรงที่ตัวผู้มีขาจับที่พองออกเป็นกระเปาะเพียงคู่เดียว แต่ในแมงดาจานจะมีสองคู่ ส่วนตัวเมียมีหนามบริเวณขอบด้านข้างของส่วนท้องขนาดยาวใกล้เคียงกันทั้ง 6 คู่เหมือนตัวผู้ ในขณะที่แมงดาจานมีหนามบริเวณขอบของส่วนท้องยาว 3 คู่แรก ส่วน 3 คู่หลังสั้น (ยกเว้นในระยะที่ยังเจริญไม่เต็มที่จะมีหนามยาวเท่า ๆ กันเช่นเดียวกับตัวผู้) ขนาดใหญ่สุดมีความยาวตลอดตัวมากกว่า 60 เซนติเมตร

แมงดาชนิดนี้พบในมหาสมุทรแอตแลนติก บริเวณชายฝั่งตะวันออกของทวีปอเมริกาเหนือ ตั้งแต่รัฐเมน, อ่าวเดลาแวร์ ไปจนถึงอ่าวเม็กซิโก

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  ชีววิทยาของแมงดา[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**แมงดาแอตแลนติก**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ แมงดาแอตแลนติก ที่วิกิสปีชีส์
**แมงมุมน้ำ** หรือ **แมงมุมระฆังดำน้ำ** (อังกฤษ: Diving bell spider, Water spider; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Argyroneta aquatica*) เป็นแมงมุมชนิดหนึ่ง เป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Argyroneta* โดยมาจากภาษากรีกคำว่า "Argyros" (ἄργυρος) แปลว่า "เงิน" และ "neta" หรือคำประดิษฐ์ใหม่ (บางทีอาจจะมาจาก νητής) มาจากคำกริยา "นีโอ" (νέω) "ปั่น" หรือ "กรอ" โดยหมายถึง "เครื่องปั่นเงิน"

แมงมุมน้ำ เป็นแมงมุมที่แตกต่างจากแมงมุมชนิดอื่น ๆ อย่างสิ้นเชิง เพราะสามารถอาศัยอยู่ในน้ำได้ โดยอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำตื้น ๆ เช่น หนอง, บึง หายใจโดยอาศัยโพรงอากาศที่สร้างไว้ใต้น้ำ โดยมีสาหร่ายหรือพืชน้ำสำหรับโพรงอากาศนั้นเกาะติดอยู่ มีขนที่มีลักษณะพิเศษที่นอกจากกันน้ำได้เหมือนแมงมุมชนิดอื่น ๆ แล้ว ยังสามารถกักอากาศได้มากกว่า ซึ่งเป็นหลักการเดียวกับระฆังดำน้ำ เมื่อขึ้นมายังผิวน้ำ และใช้ส่วนที่เป็นท้องขึ้นมาสัมผัสกับอากาศ ขนเหล่านี้จะดูดซับอากาศไว้ และก็จะดำน้ำลงไปยังที่ ๆ จะสร้างโพรงอากาศนั้นแล้วเติมอากาศที่นำมา รอบแล้วรอบเล่าจนกว่าจะพอที่จะเข้าไปอาศัยอยู่ข้างในได้ โดยในแต่ละรอบจะอยู่ใต้น้ำได้ประมาณ 40 นาที แต่มีงานวิจัยจากนักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมันและออสเตรเลีย ระบุว่า แมงมุมน้ำสามารถที่จะอาศัยอยู่ใต้น้ำอย่างต่อเนื่องได้นานสุดถึง 24 ชั่วโมง

แมงมุมน้ำ พบกระจายพันธุ์ในทวีปยุโรป เช่น เกาะอังกฤษ จนถึงทางตอนเหนือของเอเชียและเอเชียตะวันออก เช่น คาบสมุทรเกาหลี, เกาะญี่ปุ่น โดยล่าเหยื่อซึ่งได้แก่แมลงและสัตว์น้ำขนาดเล็กต่าง ๆ กินเป็นอาาหร เช่น ลูกปลา, ลูกอ๊อด, ลูกกุ้ง, ตัวอ่อนแมลงน้ำ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Norman I. Platnick (March 27, 2010). "Fam. Cybaeidae Banks, 1892d: 95". *The World Spider Catalog, Version 11.0*. American Museum of Natural History. สืบค้นเมื่อ August 30, 2010.
2. ↑  "*Argyroneta*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. สืบค้นเมื่อ August 7, 2016.
3. ↑  Thorell, Tord (1869). *On European Spiders*. Uppsala, Sweden: Royal Society of Upsala. p. 137. สืบค้นเมื่อ 2012. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
4. ↑  *The Most Extreme: Drivers*. *สุดขีด...สัตว์พิศวง ปี 4 : DRIVERS ตอน สุดยอดสัตว์นักดำน้ำ*, สารคดีทางโมโน 29: อาทิตย์ที่ 7 สิงหาคม 2559
5. ↑  "Science Update : แมงมุมดำน้ำได้ 24 ชั่วโมง" Science Illustrated. Issue 009 : 17; มีนาคม 2555
6. ↑  *ปฐมบทแห่งแมงมุม (ตอนจบ)*, คอลัมน์ Exotic Pets โดย Spider Planet หน้า 150-155. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 3 ฉบับที่ 35: พฤษภาคม 2013

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**แมงมุมน้ำ**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Argyroneta aquatica ที่วิกิสปีชีส์
**แมงมุมหว่านแห** (อังกฤษ: Net-casting spider) เป็นสัตว์ขาปล้องจำพวกแมงมุมประเภทหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ Deinopidae 

แมงมุมหว่านแห มีรูปร่างที่แปลกแตกต่างออกไปจากแมงมุมทั่วไป โดยมีส่วนขาที่ยาว มีดวงตาคู่หนึ่งที่ใหญ่โต มีประสิทธิภาพในการมองเห็นโดยเฉพาะในเวลากลางคืนสูง อันเป็นเวลาที่ออกหากิน โดยจะมีพฤติกรรมสาวใยเส้นหนาแต่บางเบา และเหนียวให้เป็นลักษณะเหมือนกับร่างแห หรือตาข่ายรูปสี่เหลี่ยม และยึดไว้ด้วยขาคู่หน้าที่ยาวมากเหมาะสำหรับยืดกางออกให้กว้างที่สุด ส่วนขาคู่หลังทำหน้าที่เกาะยึดเส้นใยเพียงไม่กี่เส้น เหนือพื้นดินระยะใกล้ที่จะยึดแหลงมาถึง และเฝ้ารอเหยื่อที่ผ่านมาด้วยการมองจากดวงตา เมื่อมีเหยื่อผ่านมาจะทำการเอาเส้นใยเข้าคลุม โดยกางขาออกให้เต็มที่ แม้จะไม่เหมือนกับการที่มนุษย์ทอดแหหาปลา แต่ก็นับว่าเป็นพฤติกรรมการล่าเหยื่อที่แปลก

แมงมุมหว่านแห มีการกระจายเกือบทั่วโลกในเขตร้อนตั้งแต่ทวีปออสเตรเลียไปจนถึงทวีปแอฟริกาและทวีปอเมริกา ในฟลอริด้า เป็นต้น

การจำแนก
--------

แบ่งออกได้เป็น 57 ชนิด ใน 4 สกุล

* *Avella* O. P.-Cambridge, 1877
* *Avellopsis* Purcell, 1904
* *Deinopis* MacLeay, 1839
* *Menneus* Simon, 1876

อ้างอิง
-------

1. ↑  *ปฐมบทแห่งแมงมุม (ตอนจบ)*, คอลัมน์ Exotic Pets โดย Spider Planet หน้า 150-155. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 3 ฉบับที่ 35: พฤษภาคม 2013
2. ↑  Coddington, J.A. & Levi, H.W. (1991). Systematics and Evolution of Spiders (Araneae). *Annu. Rev. Ecol. Syst.* 22:565-592

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**แมงมุมหว่านแห**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Deinopidae***
**อ่าวอิเซะ** (ญี่ปุ่น: 伊勢湾; โรมาจิ: *Ise-wan*) เป็นอ่าวที่อยู่ที่ปากแม่น้ำคิโซะ ระหว่างจังหวัดมิเอะกับจังหวัดไอจิในญี่ปุ่น มีความลึกเฉลี่ย 19.5 เมตร จุดที่ลึกที่สุดลึก 30 เมตรที่กลางอ่าว ปากอ่าวกว้าง 9 กิโลเมตร และเชื่อมต่อกับอ่าวมิกาวะที่เล็กกว่าทางช่องแคบสองช่อง คือ ช่องแคบนากายามะ และช่องแคบโมโรซากิ อ่าวมิกาวะเชื่อมต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิกทางช่องแคบอิราโกะซึ่งลึกตั้งแต่ 50-100 เมตร

ประวัติศาสตร์และสภาพแวดล้อม
---------------------------

อ่าวอิเซะได้ชื่อมาจากภูมิภาครอบๆศาลเจ้าใหญ่อิเซะและเมืองอิเซะที่ศาลเจ้าตั้งอยู่ มีที่ราบชายฝั่งยาวตั้งแต่เมืองคูวานะทางตอนเหนือของจังหวัดมิเอะจนถึงเมืองอิเซะ เรียกว่า ที่ราบอิเซะ อยู่ที่ชายทะเลด้านตะวันตกของอ่าว ในยุคเมจิ พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดมิเอะในปัจจุบันเป็นพื้นที่ของจังหวัดอิเซะ

ภูมิภาครอบอ่าวอิเซะมีทรัพยากรธรรมชาติอุดมสมบูรณ์และมีภูมิประเทศที่สะดวกต่อการคมนาคมขนส่งมาตั้งแต่สมัยโบราณ จึงมีชุมชนมากมายเกิดขึ้นรอบอ่าว รวมทั้งยังมีแหล่งประมง (ตัวอย่างสัตว์น้ำที่จับได้ เช่น *Panulirus*)ไข่มุก นาข้าว และอุตสาหกรรมต่าง ๆ ท่าเรือนาโงยะที่ชายทะเลด้านเหนือของอ่าวเป็นท่าเรือขนส่งสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ในอ่าวมีท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์ตั้งอยู่บนเกาะที่ถมขึ้น เปิดใช้บริการเมื่อ พ.ศ. 2548

เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ภูมิภาคอ่าวอิเซะมีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูเศรษฐกิจของญี่ปุ่นอย่างรวดเร็วโดยการขยายของอุตสาหกรรมใหญ่ ซึ่งก่อมลพิษต่อคุณภาพของน้ำและดิน รวมทั้งการลดลงของที่ดินชายทะเล Seaweed beds และถิ่นอาศัยของพืชและสัตว์ในท้องถิ่น มีเขื่อนกั้นน้ำทะเลมากมายถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันแหล่งชุมชน โดยเฉพาะหลังจากไต้ฝุ่นอ่าวอิเซะพัดถล่มเมื่อ พ.ศ. 2502 ซึ่งเขื่อนเหล่านี้ทำให้หลายพื้นที่ถูกตัดขาดจากทะเลมากขึ้น

อ่าวอิเซะมีรอยเลื่อนแผ่นดินไหวที่มีพลังอยู่สามรอย คือ รอยเลื่อนอ่าวอิเซะ, รอยเลื่อนซูซูกะ-โอกิ และรอยเลื่อนชิโรโกะ-โนมะ

ไต้ฝุ่นอ่าวอิเซะ
----------------

เมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2502 ไต้ฝุ่นอ่าวอิเซะ (ไต้ฝุ่นวีรา) ได้เข้าทำลายล้างบริเวณอ่าวอิเซะ ระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นและแรงคลื่นทำให้ริมฝั่งทะเลพังทลายและน้ำเข้าท่วมพื้นที่ต่ำตามชายฝั่ง มีผู้เสียชีวิตและสูญหาย 5,041 คน บาดเจ็บ 38,921 คน บ้านเรือน 149,187 หลังเสียหาย ประเมินว่ามูลค่าความเสียหายอยู่ที่ 5-6 แสนล้านเยน ความสูญเสียต่อชีวิตจากไต้ฝุ่นอ่าวอิเซะจัดเป็นครั้งที่รุนแรงที่สุดในบรรดาไต้ฝุ่นในญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

* Frederic, Louis (2002). "Japan Encyclopedia." Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.
* Ise Bay เก็บถาวร 2008-08-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

1. ↑  "Science Links Japan: Active Faults Surveys in the Ise Bay". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-02-07. สืบค้นเมื่อ 2009-09-29.
ศรีวรทวินายกแห่งมหธ
**วรทวินายก** (มราฐี: वरदविनायक; Varadvinayak) เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระพิฆเนศ เป็นหนึ่งในมนเทียรทั้งแปดของอัษฏวินายกมนเทียร วรทวินายกมนเทียรตั้งอยู่ในหมู่บ้านมหธ (Mahad; महड) ในแขวง (ตลุกะ; taluka) ขาลปุระตลุกะ (Khalapur taluka) ในอำเภอไรคัท รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย มนเทียรนี้สร้างขึ้น (บูรณะ) โดยผู้พันแห่งเปศว (Peshwa) ชื่อ รามจี มหาเทว พิวัลกร (Ramji Mahadev Biwalkar) เมื่อปี 1725

มูรติ
-----

มูรติประจำมนเทียรแห่งนี้เป็น "สวยัมภู" (swayambu) คือเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ มีผู้ไปพบอยู่ในทะเลสาบใกล้ ๆ เมื่อปี 1690 ส่วนมนเทียรนั้นสร้างขึ้นในปี 1725 โดย รามจี มหาเทว พิวัลกร มูรตินี้ประดิษฐานโดยหันหน้าไปทางทิศตะวันออก และมีงวงของพระองค์หันไปทางซ้าย ตะเกียงน้ำมันของมนเทียรนี้เชื่อกันว่าจุดส่องสว่างมาตั้งแต่ 1892 โดยไม่เคยดับ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Grewal, Royina (2009-07-20). *Book of Ganesha* (ภาษาอังกฤษ). Penguin UK. ISBN 978-93-5118-091-3.
2. ↑  Kundu, Mousumi. *WeaverMag Volume 8 | November Edition | Monomousumi Services* (ภาษาอังกฤษ). Monomousumi Services.

| * ด
* ค
* ก
พระคเณศ |
| --- |
| ปาง | 
* มหาคณปติ
* พลคณปติ
* หฤทรคณปติ
* เหรัมพคณปติ
* อุจฉิศตคณปติ
* คังกิเต็ง
* พระนาม

 |  |
| การบูชา | 
* คาณปัตยะ
* คเณศจตุรถี
* คเณศชยันตี
* สันกัศติจตุรถี
* เทวสถาน
* พระพิฆเนศในศาสนาต่าง ๆ

 |
| กลุ่มเทวสถานอัษฏวินายก | 
* โมรคาว
* สิทธเตก
* ปาลี
* มหัธ
* เถอูร์
* เลณยาทรี
* โอฌร
* ราญชณคาว

 |
| ตำนานและงานเขียน | 
* คเณศปุราณะ
* มุทคลปุราณะ
* คณปติอถรรวศิรสะ
* คเณศสหสรนาม
* เรื่องเล่า

 |
| เทพเจ้าที่เกี่ยวข้อง | 
* คณ
* พระชายาในพระพิฆเนศ
* วินายก
* วินายกี
* พระอิศวร
* เจ้าแม่ศรีมหาอุมาเทวี
* พระขันทกุมาร

 |
| อื่น ๆ | 
* ศาสนาฮินดู
* เทพปกรณัมฮินดู
* โมทกะ
* บนวิกิมีเดียคอมมอนส์

 |
อ่าวจอดเรือขนาดเล็กที่หมู่บ้านโคลเวลลี เทศมณฑลเดวอน สหราชอาณาจักร
อ่าวจอดเรือที่เมืองปุนตาเดลเอสเต ประเทศอุรุกวัย
**อ่าวจอดเรือ** (อังกฤษ: haven) หรือ **ท่าจอดเรือ** (*harbour, harbor*) เป็นแหล่งน้ำที่ใช้จอดเรือ เรือกำปั่น และเรือลำเลียงเพื่อหลบคลื่นลมพายุหรือเพื่อเก็บไว้ใช้ในอนาคต ในภาษาอังกฤษ คำ *harbour* (ซึ่งแต่เดิมหมายถึงแหล่งน้ำที่มีที่กำบัง) มักใช้สลับกับคำ *port* ("ท่าเรือ") ซึ่งเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกที่มนุษย์สร้างขึ้นสำหรับการบรรจุและขนถ่ายสินค้าหรือการรับ-ส่งผู้โดยสาร โดยทั่วไปท่าเรือท่าหนึ่ง ๆ จะมีอ่าวจอดเรืออย่างน้อยหนึ่งอ่าว ท่าเรืออะเล็กซานเดรียในประเทศอียิปต์เป็นตัวอย่างหนึ่งของท่าเรือที่มีอ่าวจอดเรือสองอ่าว

อ่าวจอดเรืออาจเป็นอ่าวที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติหรืออ่าวที่มนุษย์สร้างขึ้น อ่าวที่สร้างขึ้นนั้นอาจเป็นอ่าวที่มีการสร้างเขื่อนกั้นคลื่น กำแพงกั้นคลื่น หรือสะพานเทียบเรือโดยเจตนา หรือเป็นอ่าวที่เกิดจากการขุดลอกซึ่งต้องได้รับการบำรุงรักษาด้วยการขุดลอกเพิ่มเติมเป็นระยะ ๆ ตัวอย่างอ่าวจอดเรือที่สร้างขึ้นคือ ลองบีชฮาร์เบอร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ เดิมเป็นที่ลุ่มน้ำเค็มและที่ลุ่มราบน้ำขึ้นถึงซึ่งตื้นเกินไปสำหรับเรือสินค้าสมัยใหม่ ก่อนที่จะได้รับการขุดลอกในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในทางตรงกันข้าม อ่าวจอดเรือที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติจะถูกโอบล้อมหลายด้านด้วยแผ่นดินที่ยื่นออกมา ตัวอย่างอ่าวจอดเรือธรรมชาติ ได้แก่ ซิดนีย์ฮาร์เบอร์ในประเทศออสเตรเลีย และทริงโคมาลีฮาร์เบอร์ในประเทศศรีลังกา
Skylark
**สกายลาร์ก** (อังกฤษ: Skylark) ได้จุดระเบิด ณ ฐานปล่อยจรวดเอสแรงเก (Esrange) ในเมืองกิรูนา (Kiruna) ทางตอนเหนือของสวีเดนเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 เพื่อเดินทางสู่อวกาศเป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งกำหนดเดิมจรวดอายุ 50 ปีลำนี้จะต้องเดินทางเที่ยวที่ 441 ในวันแรงงาน 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 แต่สภาพอากาศที่ไม่เอื้ออำนวยจึงต้องเลื่อนการเดินทางมาเป็นวันถัดไป

จรวดสกายลาร์กเดินทางสู่อวกาศเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2500 โดยทะยานออกจากเมืองวูเมรา (Woomera) ในออสเตรเลียมุ่งสู่อวกาศ และจากนั้นสกายลาร์กก็ทำหน้าที่ขนการทดลองทางวิทยาศาสตร์มากมายสู่อวกาศ ซึ่งภารกิจชิ้นสุดท้ายของสกายลาร์กก็คือ "มาเซอร์ 10" (Maser 10) ได้รับมอบหมายจากองค์การบริหารอวกาศยุโรปหรืออีซา (European Space Agency : ESA) โดยมีการทดลองทางวิทยาศาสตร์ทั้งสิ้น 5 โครงการ

การทดลองทั้ง 5 โครงการนั้น ได้แก่การค้นหาทางชีวภาพการทำงานของโปรตีนในกล้ามเนื้อ และการศึกษาสภาพการระเหยของของเหลว นอกจากนี้ยังมีการทดสอบสภาพไร้น้ำหนักเป็นเวลา 6 นาที สกายลาร์กสูง 42.2 ฟุตปล่อยตัวออกจากฐานได้ 16 นาที แตะที่ระดับ 158 ไมล์ ก็บรรลุภารกิจพาการทดลองวิทยาศาสตร์ทั้ง 5 ชิ้น จากนั้นจึงปล่อยมาเซอร์ 10 ที่บรรจุอยู่ในห้องโดยสารให้ตกลงสู่โลกด้วยร่มชูชีพ จากนั้นเฮลิคอปเตอร์ก็จะนำมาเซอร์ 10 กลับสู่ห้องทดลองต่อไป

จรวดสกายลาร์กซึ่งออกแบบเครื่องยนต์โดยอังกฤษ ขณะนี้ไม่มีการผลิตขึ้นใหม่แล้ว อย่างไรก็ดี การเลิกผลิตสกายลาร์ก ก็เหมือนการปิดบันทึกแห่งความสำเร็จทางอวกาศของสหราชอาณาจักร ซึ่งสกายลาร์กจรวดขับเคลื่อนไร้มนุษย์ลำนี้ ได้ช่วยให้นักวิทยาศาสตร์ได้ทดลองโครงการต่างๆ บนอวกาศได้อย่างมากมาย อีกทั้งอังกฤษได้เฉลิมฉลองปีที่ 50 แห่งความสำเร็จด้านอวกาศ โดยมี "สกายลาร์ก" เป็นสัญลักษณ์แห่งความสำเร็จและต้นกำเนิดอุตสาหกรรมอวกาศบนเกาะอังกฤษ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Skylark sounding rockets
* BBC News article on final launch
**ปากกาทะเล** (อังกฤษ: Sea pens) เป็นสัตว์ทะเลไม่มีกระดูกสันหลังจำพวกหนึ่ง ที่อยู่ในอันดับ Pennatulacea จัดเป็นแอนโธซัวอย่างหนึ่ง มีลักษณะใกล้เคียงกับปะการังอ่อน โดยแต่ละโพลิปมีหนวดจำนวน 8 เส้น โคโลนีของปากกาทะเลแต่ละชนิดมีรูปร่างแตกต่างกันออกไป บางชนิดเป็นท่อนคล้ายฝักข้าวโพด บางชนิดเป็นแท่งยาวคล้ายกิ่งไม้ก้านเดียว คล้ายแท่งปากกา อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ และบางชนิดคล้ายขนนก สีของปากกาทะเลส่วนใหญ่มีสีครีม, สีเหลืองและสีม่วงอ่อน

ปากกาทะเลทุกชนิดอาศัยอยู่รวมกันเป็นโคโลนีเช่นเดียวกับกัลปังหาและปะการังอ่อน ด้านล่างเป็นด้ามใช้สำหรับฝังลงไปในทะเลที่เป็นโคลน หรือโคลนปนทราย ส่วนบนที่อยู่ของโพลิปรูปร่างเป็นทรงกระบอก สามารถยืดหดตัวจากเนื้อเยื่อของโคโลนีเพื่อจับเหยื่อ แต่ละโคโลนีมีโพลิปหรือตัวปากกาทะเลนับร้อยตัว

ปากกาทะเลทุกชนิดอาศัยอยู่ตามพื้นทะเล โดยเฉพาะบริเวณที่มีกระแสน้ำไหลผ่าน เพราะโพลิปจะได้รับแพลงก์ตอนที่พัดมากับกระแสน้ำและได้รับออกซิเจนอย่างเพียงพอ

ปากกาทะเลรูปขนนกมีแขนงแตกออกทางด้านข้าง มักมีปูตัวแบนขนาดเล็กอาศัยอยู่แบบเกื้อกูลกัน ส่วนใหญ่มักพบปูอาศัยกันเป็นคู่ ซึ่งปูจำพวกนี้ไม่พบอยู่อย่างอิสระตามลำพัง แต่อาศัยปากกาทะเลเป็นที่พักพิง หาอาหาร และช่วยเก็บกินเศษอินทรีย์ที่ติดอยู่ตามผิวลำตัวของปากกาทะเล จึงทำหน้าที่คล้ายแม่บ้านหรือพนักงานทำความสะอาดให้กับปากกาทะเลด้วย

ปากกาทะเลมีคุณสมบัติอยู่อย่างหนึ่งคือ ความสามารถในการเรืองแสงได้ในที่มืด ซึ่งการเรืองแสงอาจเกิดเป็นบางส่วนหรือเกิดพร้อมกันทั้งโคโลนีก็ได้ เหตุนี้บริเวณพื้นทะเลบางแห่งที่มีปากกาทะเลอาศัย จึงอาจมีแสงเรืองคล้ายไฟใต้น้ำส่องสว่างด้วย

เนื่องจากปากกาทะเลอาศัยอยู่ตามพื้นทะเล จึงมักติดอวนลากของชาวประมงซึ่งลากสัตว์น้ำหน้าดินขึ้นมา แต่ปากกาทะเลไม่สามารถนำมาบริโภคได้ จึงถูกนำไปทำอาหารสัตว์ปะปนกับปลาเป็ด การศึกษาตัวอย่างของปากกาทะเลจึงกระทำได้ง่ายวิธีหนึ่งคือ การเก็บจากท่าเทียบเรือประมงนั่นเอง

ปากกาทะเล โดยมากเป็นสัตว์ทะเลที่มักไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก จึงมีการศึกษาน้อยมาก ในน่านน้ำไทยเชื่อว่ามีปากกาทะเลอยู่อย่างน้อย 2 ชนิด 

โดยแบ่งออกได้เป็น 2 อันดับย่อย มีทั้งหมด 14 วงศ์ (ดูในตาราง)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก itis.gov
2. ↑  สุรินทร์ มัจฉาชีพ. 2540. *เรื่องน่ารู้เกี่ยวกับสัตว์ทะเล*. สำนักพิมพ์แพร่พิทยา, กรุงเทพฯ. 152 หน้า

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปากกาทะเล**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Pennatulacea***
**เกาะเซนต์คิตส์** (อังกฤษ: Saint Kitts) หรือ **เกาะเซนต์คริสโตเฟอร์** (อังกฤษ: Saint Christopher Island) เป็นเกาะในเวสต์อินดีส์ ของประเทศเซนต์คิตส์และเนวิส ฝั่งตะวันตกของเกาะติดกับทะเลแคริบเบียน ส่วนชายฝั่งตะวันออกติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก เกาะเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะลีเวิร์ด ในเลสเซอร์แอนทิลลีส ตั้งอยู่ห่างจากเมืองไมแอมี รัฐฟลอริดาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ราว 2,100 กม. เกาะมีพื้นที่ราว 168 ตร.กม. มีความยาวราว 29 กม. และกว้างราว 8 กม. เกาะมีประชากรราว 35,000 คน ประชากรส่วนใหญ่มีเชื้อสายแอฟริกา ใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลัก เกาะเป็นที่ตั้งของกรุงบาสแตร์ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศ

คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส เดินทางมาพบเกาะนี้ในปี ค.ศ. 1493 ต่อมาในปี ค.ศ. 1623 ชาวอังกฤษได้เข้ามาตั้งถิ่นฐาน นับเป็นเกาะแรกในหมู่เกาะลีเวิร์ดที่เป็นอาณานิคมของอังกฤษ ต่อมาราวปี ค.ศ. 1625 ชาวฝรั่งเศสได้ติดตามเข้ามาตั้งถิ่นฐานด้วย มีการนำทาสจากทวีปแอฟริกาเข้ามาเป็นแรงงานระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17-18 เกิดความขัดแย้งระหว่างชาวอังกฤษและชาวฝรั่งเศส จนอังกฤษสามารถควบคุมเกาะได้อย่างสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1783 ต่อมาได้รวมการปกครองเข้ากับเกาะเนวิสที่อยู่ใกล้เคียง และตั้งขึ้นเป็นประเทศเอกราชชื่อประเทศเซนต์คิตส์และเนวิส ในปี ค.ศ. 1983

อุทยานแห่งชาติบริมสโตนฮิลฟอร์เทรส ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก มีป้อมที่ใหญ่ที่สุดในแคริบเบียนตะวันออก

อ้างอิง
-------
**ความเร็วแนวเล็ง** บางครั้งก็เรียกว่า **ความเร็วเชิงรัศมี** หรือ **ความเร็วแนวรัศมี** (อังกฤษ: radial velocity) เป็นความเร็วของวัตถุในทิศทางที่อยู่ตรงแนวสายตาของเรา ไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนเข้าหาตัวเราหรือเคลื่อนออกจากตัวเราก็ตาม แสงจากวัตถุที่มีความเร็วแนวเล็งที่แน่นอนสามารถทำให้เกิดปรากฏการณ์ดอปเปลอร์ได้ โดยความถี่ของแสงจะลดลงขณะที่วัตถุเคลื่อนที่ห่างออกไป (เรียกว่า การเคลื่อนไปทางแดง) หรือความถี่จะเพิ่มขึ้นเมื่อวัตถุเคลื่อนใกล้เข้ามา (เรียกว่า การเคลื่อนไปทางน้ำเงิน)

การวัดความเร็วแนวเล็งของดาวฤกษ์หรือวัตถุส่องสว่างอื่นที่อยู่ห่างไกลสามารถทำได้โดยการตรวจสอบสเปกตรัมความละเอียดสูงและเปรียบเทียบคลื่นความถี่ที่ได้กับแถบสเปกตรัมที่เราทราบค่าแล้วจากห้องทดลอง ตามปกติ ความเร็วแนวเล็งที่เป็นบวกหมายถึงวัตถุกำลังเคลื่อนห่างออกไป ถ้าความเร็วแนวเล็งเป็นลบ หมายถึงวัตถุกำลังเคลื่อนใกล้เข้ามา

ในระบบดาวคู่หลายแห่ง การเคลื่อนที่ของวงโคจรจะทำให้ความเร็วแนวเล็งแปรค่าไปมาได้หลายกิโลเมตรต่อวินาที เมื่อค่าสเปกตรัมของดาวเหล่านี้เปลี่ยนแปลงไปมาจากผลของปรากฏการณ์ดอปเปลอร์ จึงเรียกเหตุการณ์นี้ว่า spectroscopic binaries การศึกษาความเร็วแนวเล็งใช้เพื่อประมาณค่ามวลของดาวฤกษ์และองค์ประกอบของวงโคจรบางตัว เช่นความเยื้องศูนย์กลางของวงโคจรและค่ากึ่งแกนเอก กระบวนการเดียวกันนี้สามารถนำไปใช้ในการตรวจจับดาวเคราะห์รอบดาวฤกษ์ได้ ด้วยหลักการการตรวจจับความเคลื่อนไหวจะบ่งชี้ถึงคาบดาราคติของดาวเคราะห์ และขนาดของการเคลื่อนที่ทำให้สามารถคำนวณค่าต่ำสุดที่เป็นไปได้ของมวลดาวเคราะห์ได้

ดูเพิ่ม
-------

* ดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะ
* การเคลื่อนที่เฉพาะ
**ปลาปักเป้าน้ำจืดอเมริกาใต้** หรือ **ปลาปักเป้าแอมะซอน** หรือ **ปลาปักเป้าอะเซลล์** หรือ **ปลาปักเป้าเปรู** (อังกฤษ: South American freshwater puffer, Amezon puffer, Peruvian puffer, Asell puffer; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Colomesus asellus*) ปลาปักเป้าชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae)

เป็นปลาปักเป้าขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ที่อยู่ในสกุล *Colomesus* ซึ่งเป็นปลาปักเป้าชนิดที่พบได้ในแหล่งน้ำจืดของทวีปอเมริกาใต้ โดยมีขนาดเฉลี่ยประมาณ 8 เซนติเมตร ขนาดเมื่อโตเต็มที่ได้ประมาณ 15 เซนติเมตร มีแถบสีดำที่บริเวณหลังและเป็นวงแหวนบริเวณโคนครีบหาง พบอาศัยอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่ของทวีปอเมริกาใต้ เช่น แม่น้ำแอมะซอน และอาจพบได้จนถึงบริเวณน้ำกร่อย แต่จะไม่พบในน้ำเค็มหรือทะเล

เป็นปลาเฉพาะถิ่นที่พบได้เฉพาะในประเทศเปรูเท่านั้น เป็นปลาที่มีอุปนิสัยไม่ดุร้าย จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม สามารถเลี้ยงรวมกันเป็นฝูง และเลี้ยงรวมกับปลาจำพวกอื่น ชนิดอื่นได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Monks, N. บ.ก. (2006). *Brackish Water Fishes*. TFH. ISBN 0-7938-0564-3.
2. ↑  Ebert, Klaus (2001). *The Puffers of Fresh and Brackish Water*. Aqualog. ISBN 3-931702-60-X.
3. ↑  Ralph, Chris (2003). *Pufferfish*. Ringpress Books. ISBN 1-86054-233-6.
4. ↑  "*Colomesus asellus* Amazon Puffer". seriouslyfish. 22 March 2014. สืบค้นเมื่อ 22 March 2014.
5. ↑  นิตยสารอควาเรี่ยมบิส Vol.1 issue 4 ฉบับเดือนตุลาคม 2010 คอลัมน์ *เปิดกรุ...ปักเป้าน้ำจืด* โดย Rof, ชัยวุฒิ กรุดพันธุ์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Colomesus asellus ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Colomesus asellus***
**เซนต์เจมส์พาร์ก** (อังกฤษ: St James' Park - The Park, SJP) เป็นสนามฟุตบอลในเมืองเอ็กซิเตอร์ ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศอังกฤษ และเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลเอ็กซิเตอร์ซิตี มีสแตนด์ทั้งส่วนที่เป็นที่นั่ง และบริเวณสำหรับยืน โดยมีความจุทั้งหมดรวม 8,541 ที่

ประวัติ
-------

สนามเซนต์เจมส์พาร์ก แต่เดิมในอดีตเป็นพื้นที่กว้างให้เช่าสำหรับเลี้ยงสัตว์ ก่อนจะเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลเซนต์ซิดเวลลส์ยูไนเต็ด หลังจากนั้นในปีค.ศ. 1904 หลังจากการควบรวมทีมกับสโมสรเอ็กซิเตอร์ยูไนเต็ด กลายเป็นสโมสรเอ็กซิเตอร์ซิตี ก็ได้ใช้เป็นสนามเหย้าของสโมสรมาตลอด สนามเซนต์เจมส์พาร์กมีสถิติจำนวนผู้เข้าชมสูงสุดในเกมฟุตบอลถ้วยเอฟเอคัพ รอบที่หกนัดรีเพลย์ ที่ เอ็กซิเตอร์ซิตี แพ้ ซันเดอร์แลนด์ 2-4 ในปีค.ศ. 1931

ชื่อสนาม
--------

ชื่อของสนามเซนต์เจมส์พาร์ก นอกจากจะเป็นชื่อสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลเอ็กซิเตอร์ซิตีแล้ว ยังมีสนามฟุตบอลที่มีชื่อเหมือนกันของสโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และของสโมสรฟุตบอลแบร็กลีย์ทาวน์ ทางตอนกลางฝั่งตะวันออกของอังกฤษ รวมถึงสวนสาธารณะใหญ่ในกรุงลอนดอนอีกด้วย

สแตนด์
------

| สแตนด์ | รู้จักในชื่อ | สำหรับ | ความจุ |
| --- | --- | --- | --- |
| Cliff Bastin Stand | Big Bank | แฟนเจ้าบ้าน | 3971 (ยืน) |
| WTS Stand | Cowshed/Doble | แฟนเจ้าบ้าน | 2116 (ที่นั่ง) |
| Stagecoach Family Stand | Old Grandstand | แฟนเจ้าบ้านและทีมเยือน | 1401 (ที่นั่ง) |
| St James Road Terrace | Away End | แฟนทีมเยือน | 1053 (ยืน) |

เกมการแข่งขันฟุตบอลระดับทีมชาติ
-------------------------------

สนามเซนต์เจมส์พาร์ก เคยใช้เป็นสนามจัดการแข่งขันฟุตบอลระดับทีมชาติ เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 ในนัดที่ฟุตบอลหญิงทีมชาติอังกฤษ ชุดอายุต่ำกว่า 21 ปี เสมอกับ ฝรั่งเศส 1-1 และนัดที่ฟุตบอลทีมชาติอังกฤษชุดซี ชนะ เวลส์ 2-1

อ้างอิง
-------

1. ↑  Link to FA article

พิกัดภูมิศาสตร์: 50°43′50.57″N 3°31′16.14″W﻿ / ﻿50.7307139°N 3.5211500°W﻿ / 50.7307139; -3.5211500
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สงครามครูเสด

|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |


| * ด
* ค
* ก
สงครามครูเสด |
| --- |
| ครูเสดชาวบ้าน
ครั้งที่ 1 – 
ครูเสดนอร์เวย์ – 
ครั้งที่ 2 – 
ครั้งที่ 3
ครูเสดลิโวเนีย – 
ครูเสดเยอรมัน – 
ครั้งที่ 4
ครูเสดแอลบิเจนเซียน – 
ครูเสดเด็ก – 
ครั้งที่ 5
ครูเสดปรัสเซีย – 
ครั้งที่ 6 – 
ครั้งที่ 7
ครูเสดคนเลี้ยงแกะ – 
ครั้งที่ 8 – 
ครั้งที่ 9
ครูเสดอารากอน – 
ครูเสดอเล็กซานเดรีย
ยุทธการนิโคโปลิส – 
ครูเสดตอนเหนือ – 
สงครามฮุสไซต์
ครูเสดวาร์นา – 
ออตโตมันรุกรานโอตรันโต
สงครามออตโตมัน-ฮังการี – 
สงครามออตโตมัน-ฮับส์บูร์ก
ยุทธการที่เลปันโต – ยุทธการที่เวียนนา |

**สงครามครูเสดครั้งที่ 9** (อังกฤษ: **Ninth Crusade**) เป็นหนึ่งในสงครามครูเสดและเป็นสงครามครูเสดครั้งสุดท้าย ที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1271 – ค.ศ. 1272 เป็นสงครามที่ต่อสู้กันในตะวันออกใกล้ระหว่างฝ่ายผู้นับถือคริสต์ศาสนาและฝ่ายผู้นับถือศาสนาอิสลาม ในสงครามครั้งนี้ฝ่ายมุสลิมเป็นฝ่ายที่ได้รับชัยชนะ ที่เป็นผลทำให้สงครามครูเสดยุติลงในที่สุดและอาณาจักรครูเสดต่างๆ ในบริเวณลว้านก็สลายตัวไป

ทางฝ่ายคริสเตียนมีกำลังคนทั้งสิ้นประมาณ 60,000 คน โดยมีผู้นำที่รวมทั้ง สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งเนเปิลส์, สมเด็จพระเจ้าฮิวจ์ที่ 3 แห่งไซปรัส, เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดแห่งอังกฤษ, โบฮีมอนด์ที่ 6 แห่งอันติโอค, อบาคา ข่านแห่งมองโกล และ สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอาร์มีเนีย

ทางฝ่ายมุสลิมมีกำลังคนที่ไม่ทราบจำนวน โดยมีไบบาร์สเป็นผู้นำ

สงครามครูเสดครั้งที่ 9 บางครั้งก็รวมกับสงครามครูเสดครั้งที่ 8 ถือกันว่าเป็นสงครามครูเสดครั้งสุดท้าย และเป็นสงครามใหญ่สงครามสุดท้ายของยุคกลางในการที่ฝ่ายคริสเตียนพยายามยึดครองดินแดนศักดิ์สิทธิ์

เมื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศสไม่ทรงสามารถยึดตูนิสได้ในสงครามครูเสดครั้งที่ 8 เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดแห่งอังกฤษก็เสด็จไปเอเคอร์ เพื่อเข้าร่วมในสงครามครูเสดครั้งที่ 9 แต่เป็นสงครามที่ทางฝ่ายคริสเตียนพ่ายแพ้ ซึ่งส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะพลังใจในการที่จะดำเนินการสงครามเหือดหายไป และเพราะอำนาจของมามลุค ในอียิปต์ขยายตัวมากขึ้น นอกจากนั้นผลของสงครามก็นำมาซึ่งการล่มสลายของที่มั่นต่างๆ ริมฝั่งทะเลเมดิเตอเรเนียนไปด้วยในขณะเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Gospel in All Lands By Methodist Episcopal Church Missionary Society, Missionary Society, Methodist Episcopal Church, pg. 262
2. ↑  CATHOLIC ENCYCLOPEDIA: Crusades
3. ↑  A Manual of Church History By Albert Henry Newman, pg. 461
4. ↑  Dore's Illustrations of the Crusades By Gustave Dore, Dore

ดูเพิ่ม
-------

* สงครามครูเสด
อดีตอาคารที่ทำการของธนาคารเครดิทบังเคนในจัตุรัสนอร์มัล์มสตอร์ย สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ที่เกิดเหตุ
**กลุ่มอาการสต็อกโฮล์ม** (อังกฤษ: Stockholm syndrome) เป็นคำอธิบายถึงอาการอย่างหนึ่งที่ตัวประกันเกิดความสัมพันธ์ทางใจกับผู้ลักพาตัวในระหว่างการถูกกักขัง ความสัมพันธ์ทางอารมณ์นี้เกิดขึ้นระหว่างผู้จับกับเชลยในช่วงเวลาที่ได้ใกล้ชิดกัน แต่นี่อาจถือได้ว่าไม่มีสัญญาณด้านอันตรายหรือเกิดความเสี่ยงอันตรายต่อเหยื่อ กลุ่มอาการสต็อกโฮล์มไม่อยู่ในคู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต ซึ่งเป็นหลักเกณฑ์การวินิจฉัยความผิดปกติทางจิต เนื่องจากขาดการวิจัยเชิงวิชาการ กลุ่มอาการนี่พบเห็นได้ยาก จากข้อมูลของระบบฐานข้อมูลการจับตัวประกัน ของสำนักงานสอบสวนกลาง และ *Law Enforcement Bulletin* ประเมินว่าพบการลักพาตัวประเภทนี้น้อยกว่า 5%

คำนี้มีการใช้ครั้งแรกโดยสื่อมวลชนในปี ค.ศ. 1973 เมื่อมีการจับตัวประกัน 4 คนระหว่างเหตุปล้นธนาคารเครดิทบังเคน ที่ย่านนอร์มัล์มสตอร์ยของเมืองสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ตัวประกันได้ปกป้องผู้จับตัวพวกเขาหลังถูกปล่อยตัวและยังไม่ยอมเป็นพยานต่อศาลด้วย

สี่องค์ประกอบสำคัญที่แสดงคุณลักษณะของกลุ่มอาการสต็อกโฮล์ม คือ

* ตัวประกันมีความรู้สึกที่ดีต่อผู้จับตัว
* ไม่มีความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ระหว่างตัวประกันและผู้จับตัว
* ตัวประกันไม่ให้ความช่วยเหลือต่อตำรวจและเจ้าหน้าที่รัฐบาล (เว้นแต่ผู้จับตัวจะถูกตำรวจบังคับ)
* ตัวประกันเห็นถึงมนุษยธรรมในผู้จับตัว เพราะพวกเขาไม่ได้ถูกคุกคาม เพียงอยู่ในฐานะเป็นผู้บุกรุก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jameson C (2010). "The Short Step From Love to Hypnosis: A Reconsideration of the Stockholm Syndrome". *Journal for Cultural Research*. **14** (4): 337–355. doi:10.1080/14797581003765309.
2. 1 2  Adorjan, Michael; Christensen, Tony; Kelly, Benjamin; Pawluch, Dorothy (2012). "Stockholm Syndrome As Vernacular Resource". *The Sociological Quarterly*. **53** (3): 454–74. doi:10.1111/j.1533-8525.2012.01241.x. ISSN 0038-0253. JSTOR 41679728.
3. ↑  Robinson, Ashley (28 February 2019). "What Is Stockholm Syndrome? Is It Real?". *PrepScholar*.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
4. ↑  Fuselier GD (July 1999). "Placing the Stockholm Syndrome in Perspective". *FBI Law Enforcement Bulletin*. **68**: 22. ISSN 0014-5688 – โดยทาง Google Books.
5. ↑  Sundaram CS (2013). "Stockholm Syndrome". *Salem Press Encyclopedia* – โดยทาง Research Starters.
**ปลาปักเป้าดำ** ปลาปักเป้าน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Pao cochinchinensis* อยู่ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 8 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 13 เซนติเมตร รูปร่างกลมป้อม หัวท้ายเรียว ปากเล็ก ตาโต ด้านหลังและด้านท้องมีผิวสากเป็นหนามเล็กละเอียด ด้านท้องนิ่มขยายตัวได้มาก ครีบหลังเล็กเช่นเดียวกับครีบก้น ลำตัวสีเขียวอมเทาคล้ำหรือสีน้ำตาลเข้ม มีดวงหรือลายสีดำประทั่วตัว บางตัวอาจมีสีจางที่ด้านท้อง ตาแดง ครีบสีจาง

อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำนิ่งและแม่น้ำขนาดใหญ่ กินหอย, กุ้ง, ปู และปลาตัวเล็ก ๆ โดยใช้ปากขบกัดได้ดี จัดเป็นปลาปักเป้าน้ำจืดที่พบได้บ่อยที่สุดในประเทศไทย เป็นปลาที่ว่ายน้ำค่อนข้างช้าโดยใช้ครีบหลังและครีบก้นโบกไปมา อาศัยในบริเวณที่มีพืชน้ำขึ้นหนาแน่น บางครั้งพบว่าตอดกัดคนที่ลงเล่นน้ำในบริเวณที่หลบซ่อนอยู่ด้วย บริโภคโดยการนำมาทำเป็นปลาร้า, ปลาเค็ม แม้ว่าจะมีพิษในตัวก็ตาม แต่ในบางพื้นที่เช่นที่เขื่อนอุบลรัตน์ จังหวัดขอนแก่น ก็ยังมีการบริโภคอยู่ โดยต้องถลกหนังและเครื่องในออกอย่างระมัดระวัง

ในหลายแหล่งโดยเฉพาะจากแหล่งน้ำนิ่งมักพบการเกิดพิษ (เตโตรโดท็อกซิน) ของปลาชนิดนี้ ตั้งแต่เบื่อเมาจนถึงแก่ความตาย ยิ่งในฤดูผสมพันธุ์จะมีกลไกการเกิดพิษจากอาหารและเชื้อจุลินทรีย์ที่ปลากินเข้าไปรุนแรงยิ่งขึ้น

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย

อนึ่ง ปลาปักเป้าดำในบางข้อมูล จะใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Tetraodon leiurus* ซึ่งปลาปักเป้าชนิดนี้จากการศึกษาเพิ่มเติม พบว่ามีการกระจายพันธุ์อยู่บนเกาะชวา ในประเทศอินโดนีเซีย และเป็นคนปลาคนละชนิดกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Vidthayanon, C. (2012). "*Monotrete cochinchinensis*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.2*. สืบค้นเมื่อ 11 March 2013.
2. ↑  Kottelat, M. (2013): The Fishes of the Inland Waters of Southeast Asia: A Catalogue and Core Bibliography of the Fishes Known to Occur in Freshwaters, Mangroves and Estuaries. เก็บถาวร 2013-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *The Raffles Bulletin of Zoology, 2013, Supplement No. 27: 1–663.*
3. ↑  หนังสือปลาน้ำจืดไทย โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (กรุงเทพ พ.ศ. 2544) ISBN 974-475-655-5
4. ↑  นิตยสารอควาเรี่ยมบิส Vol.1 issue 4 ฉบับเดือนตุลาคม 2010 คอลัมน์ เปิดกรุ...ปักเป้าน้ำจืด

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาปักเป้าดำ
**ปลาปักเป้าจุดส้ม** หรือ **ปลาปักเป้าจุดแดง** ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในอันดับปลาปักเป้า มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Pao abei* ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีลักษณะทั่วไปคล้ายปลาปักเป้าดำ (*P. cochinchinensis* ) และปลาปักเป้าปากขวด (*P. cambodgiensis*) ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน แต่ปลาปักเป้าจุดส้มนั้นมีลักษณะเด่น คือ มีจุดสีแดงหรือสีส้มกระจายอยู่ทั่วตัว อันเป็นที่มาของชื่อ 

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร พบกระจายอยู่ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาในภาคกลางและลุ่มแม่น้ำโขงในภาคอีสานของประเทศไทย จัดเป็นปลาปักเป้าอีกชนิดหนึ่งที่มีนิสัยดุร้าย ก้าวร้าว ชอบกัดกินเกล็ดหรือครีบของปลาชนิดอื่นที่ติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Vidthayanon, C. (2012). "*Tetraodon abei*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.2*. สืบค้นเมื่อ 11 March 2013.
2. ↑  "ปลาปักเป้า-คลังปัญญาไทย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-11-29. สืบค้นเมื่อ 2009-11-14.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pao abei***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาปักเป้าจุดส้ม เก็บถาวร 2016-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* วิดีโอคลิปของปลาปักเป้าจุดส้ม จากyoutube[*ลิงก์เสีย*]
**ซาทิอาห์** (หรือพระนาม *ซิทิอาห์* มีความหมายว่า "ลูกสาวของดวงจันทร์") เป็นพระราชินีแห่งอียิปต์โบราณ พระองค์เป็นพระมเหสีของทุตโมสที่สาม

ด้านครอบครัว
------------

|  |
| --- |
|  |
| ซาทิอาห์ |
| สมัย: ราชอาณาจักรใหม่(1550–1069 BC) |
|  |
|  |
| ไฮเออโรกลีฟอียิปต์ |

ซาทิอาห์ เป็นพระธิดาของหมอหลวงนามว่า ไอปุ เป็นไปได้ว่าพระบิดาของพระองค์เป็นคนสำคัญ ไม่มีใครรู้ว่าพระนางซาทิอาห์ แม้ว่าจะมีความเป็นไปได้ที่ลูกชายคนโตของเจ้าชายอเมเนมเฮต ซึ่งสิ้นพระชนม์ในปีที่ 35 ในช่วงรัชสมัยฟาโรห์ทุตโมสที่สาม พระนางซาทิอาห์สิ้นพระชนม์ในระหว่างการครองราชย์ในปีที่ 24 ของฟาโรห์ทุตโมสที่สามและพระมเหสีเมริเร-แฮตเชปซุต

พระประวัติ
----------

พระนางซาทิอาห์ ปรากฏอยู่ในภาพสลักที่อยู่ด้านหลังของพระราชินีเมริเร-แฮตเชปซุต และ ฟาโรห์ทุตโมสที่สาม บนเสาในหลุมฝังศพของฟาโรห์ (KV34) ด้านหลังพระราชินีซาทิอาห์คือพระมเหสีเนบทู และพระราชธิดาคือเจ้าหญิงเนเฟอร์ทาริ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Aidan Dodson & Dyan Hilton: *The Complete Royal Families of Ancient Egypt*. Thames & Hudson, 2004, ISBN 0-500-05128-3, p.140
2. ↑  Dodson & Hilton, pp.132-133,137,140
3. ↑  Porter and Moss  *Topographical Bibliography; Volume V Upper Egypt* Griffith Institute. p.52
ลอร์ดเฟรเดอริก วินด์เซอร์ (อังกฤษ: Lord Frederick Windsor)

ประวัติ
-------

ลอร์ดเฟรเดอริก วินด์เซอร์ เกิดเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2522 ณ โรงพยาบาลเซนต์แมรี กรุงลอนดอน เป็นพระโอรสคนใหญ่ในเจ้าชายและเจ้าหญิงไมเคิลแห่งเคนต์ เป็นพระนัดดาในเจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งเคนต์ และพระราชปนัดดาใน สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร โดยปัจจุบันอยู่ในลำดับที่ 53 ในการสืบราชบัลลังก์ โดยเขาเป็นประธานในมูลนิธิ โซดิเออรฺ ออร์ และเป็นประธานโครงการการฝึกอบรมพัฒนาอาชีพแห่งสหราชอาณาจักร

สมรส
----

ลอร์ดเฟรเดอริกพบกับชายาในอนาคตคือโซฟี วิลเคลแมน ในวันวาเลนไทน์เมื่อ พ.ศ. 2552 ต่อมา สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้สมรสกันในวันที่ 12 กันยายน ปีเดียวกัน โดยทั้งคู่มีบุตรดังนี้

1. ม็อด เอลิซาเบธ ดาฟเน มารีนา ผู้สืบราชบัลลังก์สหราชอาณาจักรลำดับที่ 49 ซึ่งในการนี้ เจ้าหญิงยูเชนีแห่งยอร์ก ทรงรับเป็นมารดาทูลหัวให้
2. อิซาเบลลา อเล็กซานดรา ผู้สืบราชบัลลังก์สหราชอาณาจักรลำดับที่ 50 มีบิดาทูลหัวคือ เจมี ออลิเวอร์ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของมารดา

ใน พ.ศ. 2559 ลอร์ดเฟรเดอริกได้รับแต่งตั้งจากสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้ากองกำลังทหารแห่งสหราชอาณาจักร
**กรมปรึกษาชาติชั้นสูง** (เขมร: ក្រុម​ប្រឹក្សា​ជាតិ​ជាន់​ខ្ពស់ *กฺรุมบฺรึกฺสาชาติชาน̍ขฺพส̍*; อังกฤษ: Supreme National Council: SNC) เป็นความร่วมมือที่เกิดจากผู้นำกัมพูชาทั้งสี่ฝ่ายเพื่อทำหน้าที่เป็นตัวแทนกัมพูชาในสหประชาชาติชั่วคราวจนกว่าการเลือกตั้งในกัมพูชาจะเสร็จสิ้น การประชุมของกรมปรึกษาชาติชั้นสูงเกิดขึ้นครั้งแรกในกรุงเทพฯเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2533 ที่สถานเอกอัครราชทูตกัมพูชาในประเทศไทย สมาชิกมี 12 คน ประกอบด้วย ฝ่ายรัฐบาลพนมเปญ 6 คน คือ ฮุน เซน, กง ซัมโบล, ฮอร์ นัมฮง, สิน สอง, เตีย บัญ, และเจียม สงวน ฝ่ายฟุนซินเปก 2 คนคือ พระนโรดม รณฤทธิ์ และแสง โกศล ฝ่ายแนวร่วมปลดปล่อยฯ 2 คนคือ ซอน ซาน และเอียง เมาลี ฝ่ายเขมรแดง 2 คนคือ เขียว สัมพัน และซอน เซน

ประธานกรมปรึกษาชาติชั้นสูง คือ สมเด็จพระนโรดม สีหนุ ตามมติจากการประชุมเมื่อ 24-26 มิถุนายน พ.ศ. 2534 ทุกฝ่ายยอมรับธงชาติและเพลงชาติของกรมปรึกษาชาติชั้นสูงว่าเป็นธงชาติและเพลงชาติของกัมพูชา แต่กัมพูชาทุกฝ่ายยังคงใช้ธงชาติและเพลงชาติของตนได้จนกว่าจะเลือกตั้ง ทุกฝ่ายตกลงหยุดยิงและหยุดรับความช่วยเหลือด้านอาวุธจากต่างชาติตั้งแต่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2534 สำนักงานใหญ่ของกรมปรึกษาชาติชั้นสูงอยู่ในกรุงพนมเปญ แต่ในระหว่างที่สำนักงานใหญ่ยังสร้างไม่เสร็จให้ใช้สถานเอกอัครราชทูตกัมพูชาในประเทศไทยเป็นสถานที่ในการประชุม กรมปรึกษาชาติชั้นสูงยังมีหน้าที่ร่างกฎหมายเลือกตั้งและรัฐธรรมนูญใหม่ของกัมพูชา

หลังจากลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพที่กรุงปารีสเมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2534 พระนโรดม สีหนุได้เสด็จนิวัตพนมเปญในฐานะประธานกรมปรึกษาชาติชั้นสูงเมื่อ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 และได้มีหลายประเทศเปิดสถานทูตเพื่อสร้างสัมพันธไมตรีกับกรมปรึกษาชาติชั้นสูง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  วัชรินทร์ ยงศิริ.การประชุมกัมพูชาสี่ฝ่ายจากจาการ์ตาถึงพัทยา ใน กัมพูชา วันวารที่ผันเปลี่ยน. ศรีบูรณ์คอมพิวเตอร์กราฟิก. 2545 หน้า 163-170
2. ↑  วัชรินทร์ ยงศิริ.สัมพันธภาพใหม่ไทย-กัมพูชา ใน กัมพูชา วันวารที่ผันเปลี่ยน. ศรีบูรณ์คอมพิวเตอร์กราฟิก. 2545 หน้า 284 – 288


| * ด
* ค
* ก
กัมพูชา บทความเกี่ยวกับประเทศกัมพูชา |
| --- |
| ประวัติศาสตร์ | 
* ยุคแรก
* ยุคมืด
* กัมพูชาในอารักขาของฝรั่งเศส
* อินโดจีนฝรั่งเศส
* การยึดครองกัมพูชาของญี่ปุ่น
* เขมรอิสระ
* สมัยสีหนุ
* สาธารณรัฐเขมร
* สงคราม
* กัมพูชาประชาธิปไตย
* เขมรแดง
* สาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา
* รัฐกัมพูชา
* สภาสูงสุด
* UNTAC
* กัมพูชายุคใหม่
* การประท้วง พ.ศ. 2556-2557

 |  |
| ภูมิศาสตร์ | 

|  |
| --- |
| 
* เขตการปกครอง
* โตนเลสาบ
* แม่น้ำ
* เกาะ
* ความหลากหลายทางชีวภาพ

 |

 |
| การเมือง | 

|  |
| --- |
| 
* พระมหากษัตริย์
* นายกรัฐมนตรี
* *ประมุขแห่งรัฐ (ยกเลิก)*
* สมัชชาแห่งชาติกัมพูชา
* การเลือกตั้ง
* พรรคการเมือง (พรรคประชาชนกัมพูชา
* พรรคฟุนซินเปก
* พรรคสงเคราะห์ชาติ)

 |
| การทหาร | 
* กองทัพกัมพูชา (กองทัพบกกัมพูชา
* กองทัพเรือกัมพูชา
* กองทัพอากาศกัมพูชา)

 |

 |
| เศรษฐกิจ | 

|  |
| --- |
| 
* สกุลเงิน
* ธนาคารรอยัล ANZ
* ธนาคารกานาดีย็วม
* การทำลายป่า
* การสื่อสาร
* คมนาคม

 |

 |
| สังคม | 

|  |
| --- |
| 
* สิทธิมนุษยชน (สิทธิ LGBT)
* สตรี
* ชนกลุ่มน้อย
* ภาษาราชการ
* ภาษาอื่น ๆ
* ศาสนา
* ลูกเสือ

 |
| วัฒนธรรม | 
* สถาปัตยกรรม
* ทัศนศิลป์
* ภาพยนตร์
* การแต่งกาย
* อาหาร
* นาฏศิลป์
* วรรณคดี
* เทศกาล
* ดนตรี
* กีฬา
* ธง
* ตราแผ่นดิน
* เพลงชาติ
* นครวัด/นครธม

 |

 |
| 
* หมวดหมู่ หมวดหมู่

 |
**ลอเรนซ์ จอห์น ฟิชเบิร์น ที่ 3** (Laurence John Fishburne III) เกิด 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1961 เป็นนักแสดง ผู้เขียนบทละคร โปรดิวเซอร์ นักเขียนบทภาพยนตร์ และผู้กำกับภาพยนตร์ ชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักจากบทมอร์เฟียส ใน ภาพยนตร์ไตรภาค *The Matrix*, จอห์น "ฟิวเรียส" สไตลส์ ในภาพยนตร์ชีวิตเรื่อง *Boyz n the Hood*, ไทรโรน "มร. คลีน" มิลเลอร์ ในภาพยนตร์สงครามปี 1979 เรื่อง *Apocalypse Now* และบทบาทเร็ว ๆ นี้ ในบท "เดอะโบเวอรีคิง" ของ ภาพยนตร์ชุด *John Wick*

จากการรับบทเป็น ไอก์ เทอร์เนอร์ ในภาพยนตร์ *What's Love Got to Do With It* ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม เขาได้รับรางวัลโทนี สาขานักแสดงนำชายในละครเวทีเรื่อง *Two Trains Running* (1992) และได้รางวัลไพรม์ไทม์เอมมี สาขานักแสดงรับเชิญยอดเยี่ยมในซีรีส์แนวชีวิต จากเรื่อง *TriBeCa* (1993) ฟิชเบิร์นเป็นนักแสดงอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันคนแรกที่รับบทโอเทลโล ในภาพยนตร์ *Othello* กำกับโดยโอลิเวอร์ พาร์กเกอร์ ซึ่งสร้างจากบทประพันธ์ของวิลเลียม เชกสเปียร์

ฟิชเบิร์นยังแสดงหนังเกินวิสัยหลายเรื่อง เช่น *Deep Cover* และ *King of New York* และตั้งแต่ปี ค.ศ. 2008 ถึง 2011 เขารับบทดร. เรย์มอนด์ แลงสตัน ในซีรีส์อาชญากรรมทางช่องซีบีเอส เรื่อง *CSI: Crime Scene Investigation* และตั้งแต่ปี ค.ศ. 2013 ถึง 2015 แสดงเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษแจ็ก ครอว์ฟอร์ดในซีรีส์แนวระทึกขวัญทางช่องเอ็นบีซี เรื่อง *Hannibal* ในปี 2013 รับบทเพอร์รี ไวต์ ในภาพยนตร์การกำกับของแซก สไนเดอร์ ในการนำซูเปอร์แมนกลับมาสร้างใหม่ เรื่อง *Man of Steel* และปี 2016 กลับมาแสดงในเรื่อง *Batman v Superman: Dawn of Justice* ที่ถือเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลขยายดีซี ฟิชเบอร์ยังรับบทบิลล์ ฟอสเตอร์ ในภาพยนตร์ *Ant-Man and the Wasp* ออกฉายปี 2018 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Laurence Fishburne". *Encyclopædia Britannica*. Encyclopædia Britannica Online. 2008. สืบค้นเมื่อ April 8, 2008.
แม่แบบ:พระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์โมเชช
**สมเด็จพระราชาธิบดีโมโชโชที่ 2 แห่งเลโซโท** (อังกฤษ: King Moshoeshoe II of Lesotho) (2 พฤษภาคม 1938 - 15 มกราคม 1996) หรือพระนามเดิม **คอนแสตนติน เบเรง ซีอีโซ** (อังกฤษ: Constantine Bereng Seeiso) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเลโซโทตั้งแต่ปี 1966 จนกระทั่งพระองค์ถูกเนรเทศในปี 1990 และกลับมาครองราชย์ครั้งที่สองในปี 1995 จนกระทั่งพระองค์เสด็จสวรรคตในปี 1996

ในรัชกาลของสมเด็จพระราชาธิบดีโมโชโชที่ 2 นั้น พระองค์ค่อนข้างมีอำนาจทางการเมืองที่จำกัด ในช่วงที่เลอาบัว โจนาธานเป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศเลโซโท ประเทศถูกควบคุมจากรัฐบาล ในปี 1970 พระองค์ถูกปลดจากราชบัลลังก์ แต่ยังทรงพระอิสริยยศเป็นพระมหากษัตริย์ เพื่อที่จะฟื้นฟูอำนาจของพระองค์หลังจากที่พรรคของพระองค์แพ้การเลือกตั้ง พระองค์จึเสด็จลี้ภัยไปยังเนเธอร์แลนด์ โจนาธานถูกปลดในปี 1986 พระมหากษัตริย์ได้รับอำนาจคืนมาบ้าง แต่พระองค์ถูกปลดจากพระอิสริยยศในปี 1990 ในขณะที่โอรสของพระองค์เจ้าชายเดวิด โมฮาโต เบเร ซีอีโซถูกบีบบังคับให้เป็นพระมหากษัตริย์ พระองค์ทรงลี้ภัยไปที่สหราชอาณาจักร ต่อมาพระองค์สามารถกลับมาครองราชย์ได้อีกในปี 1995 แต่ปีต่อมาพระองค์ก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และเสด็จสวรรคต เจ้าชายเดวิด โมฮาโต เบเร ซีอีโซพระโอรสของพระองค์จึงครองราชย์ต่อทรงพระนามว่า "สมเด็จพระราชาธิบดีเลตซีที่ 3 แห่งเลโซโท"

อ้างอิง
-------

1. ↑  King of Tiny Land Circled by South Africa Dies in Car Plunge, by Donald G. McNeil Jr in The New York Times, 16 January 1996 (accessed 3 November 2007)

| ก่อนหน้า |  | สมเด็จพระราชาธิบดีโมโชโชที่ 2 แห่งเลโซโท |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ไม่มี** |  |  **พระมหากษัตริย์เลโซโท (ครั้งที่ 1)** (ค.ศ. 1960 — ค.ศ. 1990) |  | **สมเด็จพระราชาธิบดีเลตซีที่ 3 แห่งเลโซโท** |
| **สมเด็จพระราชาธิบดีเลตซีที่ 3 แห่งเลโซโท** |  |  **พระมหากษัตริย์เลโซโท (ครั้งที่ 2)** (ค.ศ. 1995 - ค.ศ. 1996) |  | **สมเด็จพระราชาธิบดีเลตซีที่ 3 แห่งเลโซโท** |
ลอเรไลจากเกมซุยโคเด็นภาค V
ลอเรไล (อังกฤษ: Lorelai) เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น ปรากฏตัวในภาค I, II และ V และเป็นนักล่าสมบัติโดยเฉพาะสมบัติของซินดรา

ข้อมูลส่วนตัว
-------------

ชื่อ: ลอเรไล   

ดวงดาวประจำตัว:จิคัตสึ (Chikatsu)  

บ้านเกิด: โซล-ฟาเลนา  (Sol-Falena)   

อายุ: 16 ปี (ซุยโคเด็นภาค V), 25 ปี (ซุยโคเด็นภาค I), 28 ปี (ซุยโคเด็นภาค II)   

เผ่าพันธุ์: มนุษย์  

รูนที่ถือครอง: ไม่ปรากฏ   

ครอบครัว: คิลลี่ ซไวก์(ทั้งสองเป็นเพื่อนนักล่าสมบัติ)  

สถานะ: นักล่าสมบัติ   

สถานที่อยู่ปัจจุบัน: ไม่ปรากฏ   

สงครามที่เข้าร่วม: สงครามรูนแห่งประตู, สงครามรวบรวมแผ่นดินดูนัน, สงครามกลางเมืองในฟาเลน่า

ประวัติ
-------

1ในนักล่าสมบัติจากฟาเลน่าที่กำลังเสาะหาสมบัติของซินดราอยู่ ลอเรไลเป็นคนดื้อรั้น ชอบเอาชนะและเห็นแต่ผลประโยชน์ นอกจากนั้นยังเป็นคนที่เชี่ยวชาญอาวุธทุกประเภทและมักจะทำงานร่วมกับคนอื่นเสมอ แต่มีเงื่อนไขคือคนๆนั้นต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งกว่าเธอเท่านั้น 
เพราะเธอคิดว่าหากเป็นคนที่อ่อนแอกว่าเธอแล้ว คนๆนั้นจะมาขัดแข้งขัดขาเธอเปล่าๆ 

ก่อนสงครามกลางเมืองในฟาเลน่า เธอและคิลลี่ได้เข้าไปในโบราณสถานซินดราในป่าสายันต์ทางทิศตะวันตกของฟาเลน่า ทั้งสองก็ได้ติดอยู่ในห้องๆหนึ่งเพราะกับดักของซินดรา แต่เมื่อเวลาผ่านไป กลุ่มของวิกกี้ในภาคไกเด็นก็ได้เดินทางด้วยการเทเลพอตย้อนอดีตมาถึง พร้อมกับโบนาพาทที่เจาะห้องเป็นรูจนทั้งสองสามารถออกมาได้
จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ลอเรไลรู้สึกแปลกใจและรับไม่ได้ที่ตัวประหลาดแบบนั้นช่วยเธอออกมา เธอจึงบอกคิลลี่ว่าอย่าพูดเรื่องที่เกิดขึ้นนี้อีกเป็นเด็ดขาด 

หลังจากนั้นลอเรไลได้ร่วมงานกับนักวิชาการซไวก์และติดตามกลุ่มขององค์ชายเฟรอาดัวร์ต่อ เนื่องจากองค์ชายนั้นเก่งกว่าตน
หลังจากที่เธอ ซไวก์และองค์ชายเฟรอาดัวร์ได้เข้าไปในซากโบราณสถานซินดราหน้าทะเลสาบเซราสและกลับออกมา ลอเรไลได้พบกับวิกกี้อีกครั้งหนึ่ง แต่เธอก็ต้องแปลกใจเพราะดูเหมือนว่าวิกกี้จะจำเธอไม่ได้แล้ว

หลังจากจบสงครามกลางเมืองในฟาเลน่าและซากโบราณสถานได้ถูกค้นพบ เธอได้เดินทางไปยังสกาเล็ดมูนเพื่อสืบหาข้อมูลใหม่ๆพร้อมเปลี่ยนอาวุธจากแส้เป็นธนู ลอเรไลได้มีส่วนร่วมในสงครามรูนแห่งประตู และหลังจากจบสงครามเธอก็ได้เปลี่ยนอาวุธจากธนูเป็นง้างที่ได้รับมาจากคิร์เค ลอเรไลได้ออกไปหาข้อมูลต่างๆอีกครั้งและกลับมายังเกรนมินสตาร์อีกพร้อมเจอกับเจอริโอกับคิลลี่ เธอจึงตัดสินใจเข้าร่วมสงครามรวบรวมแผ่นดินดูนัน

หลังจากจบสงคราม ลอเรไลได้ออกเดินทางไปยังคานาคันและพยายามที่จะเอาชนะคิลลี่เกี่ยวกับความลับของซินดราให้ได้

วิธีการนำเป็นพวก
----------------

ซุยโคเด็นภาค Iหลังจากได้ฐานทัพแล้ว ให้คุยกับเธอที่หน้าโรงแรมเมือง Kouan โดยตัวเอกต้องมีเลเวลมากว่า 25
ซุยโคเด็นภาค IIคุยกับเธอที่เมืองเกรนมินสตาร์
ซุยโคเด็นภาค Vเข้ามาเป็นพวกโดยอัตโนมัติ