recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สนธิสัญญาลอนดอน

**สนธิสัญญาลอนดอน** ลงนามเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ระหว่างการประชุมลอนดอน ค.ศ. 1913 ว่าด้วยการปรับแก้ดินแดนอันเป็นผลมาจากการสิ้นสุดสงครามบอลข่านครั้งที่หนึ่ง

ประวัติ
-------

คู่เจรจามีทั้งสันนิบาตบอลข่าน (เซอร์เบีย กรีซ ราชอาณาจักรบัลแกเรีย และมอนเตเนโกร) ที่เป็นฝ่ายชนะ และจักรวรรดิออตโตมันที่เป็นฝ่ายแพ้ ชาติมหาอำนาจมีอังกฤษ เยอรมนี รัสเซีย ออสเตรีย-ฮังการี และอิตาลีเป็นตัวแทน

ความเป็นปรปักษ์สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1912 จุดสำคัญสามจุดที่ยังพิพาทกันอยู่ คือ

* สถานะของดินแดนซึ่งปัจจุบันคือ อัลเบเนีย ส่วนใหญ่ถูกรุกล้ำโดยเซอร์เบีย มอนเตเนโกรและกรีซ
* สถานะของซันจักโนวีปาซาร์ (Sanjak of Novi Pazar) ซึ่งอยู่ภายใต้การคุ้มครองของออสเตรีย-ฮังการีอย่างเป็นทางการ นับแต่สนธิสัญญาเบอร์ลินใน ค.ศ. 1878
* สถานะของดินแดนอื่นที่ถูกยึดครองโดยสัมพันธมิตร ได้แก่ คอซอวอ มาเซโดเนียและเธรซ

สนธิสัญญาดังกล่าวมีการเจรจาในกรุงลอนดอน ที่การประชุมระหว่างประเทศซึ่งเปิดตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1912 หลังอัลเบเนียประกาศเอกราชเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1912

ออสเตรีย-ฮังการีและอิตาลีสนับสนุนการสถาปนาอัลเบเนียที่เป็นเอกราชอย่างแข็งขัน ซึ่งบางส่วนเป็นเพราะต้องกับนโยบายที่แล้วมาของออสเตรีย-ฮังการีที่สกัดกั้นการขยายตัวของเซอร์บไปสู่ทะเลเอเดรียติก อิตาลีหมายปองดินแดนดังกล่าว ซึ่งปรากฏออกมาใน ค.ศ. 1939 รัสเซียสนับสนุนเซอร์เบียและมอนเตเนโกร เยอรมนีและอังกฤษวางตัวเป็นกลาง สมดุลแห่งอำนาจปะทะกันระหว่างสมาชิกสันนิบาตอาหรับซึ่งถือว่าอัลเบเนียจะเป็นดินแดนยึดครองที่จะถูกแบ่งปันกันระหว่างประเทศทั้งหลาย

เงื่อนไข
--------

เงื่อนไขที่บังคับใช้โดยมหาอำนาจ มีดังนี้

* ดินแดนยุโรปทั้งหมดของจักรวรรดิออตโตมันทางตะวันตกของเส้นระหว่าง Enez บนทะเลอีเจียน และ Midia บนทะเลดำ จะถูกผนวกเข้ากับสันนิบาตบอลข่าน ยกเว้นอัลเบเนีย
* จักรวรรดิออตโตมันผนวกเกาะครีต ขณะที่ปล่อยให้มหาอำนาจพิจารณาชะตากรรมของหมู่เกาะอื่นในทะเลอีเจียน
* ชายแดนของอัลเบเนียและปัญหาอื่นใดที่เกี่ยวข้องกับอัลเบเนียจะถูกตกลงโดยมหาอำนาจ
* ไม่มีการตัดสินใจชัดเจนที่ดำเนินการเกี่ยวกับดินแดนที่ผนวกเข้ากับสันนิบาตบอลข่าน

จากจุดอ่อนของสนธิสัญญาลอนดอน สงครามบอลข่านครั้งที่สองจึงปะทุขึ้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1913 การตกลงสันติภาพสุดท้ายได้ข้อสรุปเป็นสนธิสัญญาบูคาเรสต์ในวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1913

การลากพรมแดนที่แน่ชัดของรัฐอัลเบเนียตามพิธีสารฟลอเรนซ์ (17 ธันวาคม ค.ศ. 1913) ไม่ได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่ประชากรกรีกท้องถิ่นที่อยู่ทางตอนใต้ของอัลเบเนีย ผู้ซึ่งหลังจากปฏิวัติแล้ว ก็ประกาศตนเองเป็นสาธารณรัฐปกครองตนเองอิไพรัสเหนือ ซึ่งได้รับการยอมรับจากนานาชาติเป็นแคว้นปกครองตนเองภายในรัฐอัลเบเนียภายใต้เงื่อนไขของพิธีสารคอร์ฟู

อ้างอิง
-------

1. ↑  (HIS,P) Treaty of Peace between Greece, Bulgaria, Montenegro, Serbia on the one part and Turkey on the other part. (London) May 17/30, 1913
2. ↑  Stickney, Edith Pierpont (1926). *Southern Albania or Northern Epirus in European International Affairs, 1912–1923*. Stanford University Press. p. 49. ISBN 9780804761710. By the terms of the agreement of Corfu the Epirotes obtained the autonomy for which they had struggled

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Chronology of the 1913 London Peace Conference เก็บถาวร 1997-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**สนธิสัญญาคานางาวะ** (ญี่ปุ่น: 神奈川条約; โรมาจิ: *Kanagawa Jōyaku*; ทับศัพท์: คานางาวะ โจยากุ) หรือ **ข้อตกลงคานางาวะ** (ญี่ปุ่น: 日米和親条約; โรมาจิ: *Nichibei Washin Jōyaku*; ทับศัพท์: นิจิเบ วาชิน โจยากุ) เป็นสนธิสัญญาที่ได้ทำขึ้นระหว่างพลเรือจัตวา แมทธิว ซี. เพอร์รี แห่งกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา และรัฐบาลเอโดะ สนธิสัญญาดังกล่าวมีผลให้ญี่ปุ่นต้องเปิดเมืองท่าชิโมดะและฮาโกดาเตะให้ค้าขายกับสหรัฐอเมริกาและรับประกันความปลอดภัยของกะลาสีเรือแตกชาวอเมริกัน อย่างไรก็ตาม สนธิสัญญาดังกล่าวมิได้สร้างพื้นฐานสำหรับการตั้งถิ่นฐานถาวรในบริเวณดังกล่าว สนธิสัญญาได้วางรากฐานสำหรับสหรัฐในการรักษากงสุลถาวรในชิโมดะ การมาถึงของกองเรือของเพอร์รีนำมาซึ่งการสิ้นสุดของนโยบายตัดขาดจากโลกภายนอกเป็นเวลา 200 ปีของญี่ปุ่น (ซาโกกุ)

เพอร์รีปฏิเสธที่จะเจรจากับเจ้าหน้าที่ทางการของญี่ปุ่นและต้องการเจรจากับประมุขแห่งรัฐของญี่ปุ่นโดยตรง ในเวลานั้น โชกุน โทกูงาวะ อิเอโยชิ เป็นผู้ปกครองโดยพฤตินัยของญี่ปุ่น และไม่เคยมีธรรมเนียมที่จักรพรรดิจะทรงมีพระราชปฏิสัณฐารกับชาวต่างชาติโดยตรง เพอร์รีจึงเจรจาความกับ ฮิระชิ อะกิระ ผู้ถืออำนาจเต็มแทนโชกุน และจึงถวายหนังสือสัญญาให้จักรพรรดิโคเมทรงลงพระนามรับรอง

สนธิสัญญาคานางาวะ ตามมาด้วยสนธิสัญญาสัมพันธไมตรีและการค้า หรือ "สนธิสัญญาแฮริส" ใน ค.ศ. 1858 ซึ่งอนุญาตให้สัมปทานแก่ชาวต่างประเทศ การมอบสิทธิสภาพนอกอาณาเขตให้แก่ชาวต่างประเทศ และการจำกัดภาษีขาเข้าของสินค้าต่างประเทศ ญี่ปุ่นในเวลาต่อมาจะอยู่ภายใต้ "ระบบสนธิสัญญาอันไม่เป็นธรรม" อันเป็นลักษณะของความสัมพันธ์ระหว่างชาติเอเชียและชาติตะวันตกในยุคสมัยดังกล่าว

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  "From Washington; The Japanese Treaty-Its Advantages and Disadvantages-The President and Col. Rinney, &c." *New York Times.* October 18, 1855.
2. ↑  Perry, Matthew Calbraith. (1856). *Narrative of the expedition of an American Squadron to the China Seas and Japan, 1856.* เก็บถาวร 2017-05-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. ↑  Cullen, Louis M. (2003). *A History of Japan, 1582-1941: Internal and External Worlds,* p. 173-185.
4. ↑  Bert Edström, Bert. (2000). *The Japanese and Europe: Images and Perceptions,* p. 101.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* The Convention of Kanagawa, 1854 (full text) เก็บถาวร 2006-09-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดหัวลำภูทอง** หรือ **วัด 12 ธันวาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านหัวลำภู ตำบลบางปูใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มชายทะเล มีโรงงานอุตสาหกรรมและบ้านเรือนประชาชนหนาแน่น ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูวิมลญาณโสภิต (ประทวน ญาณธโร)

วัดหัวลำภูทองได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2482 โดยนายรุณและนางบุญเป็นผู้บริจาคที่ดินเนื้อที่ 2 ไร่ เดิมสร้างเป็นที่พักสงฆ์ มีพระแก๊บมาอยู่เป็นรูปแรก ต่อมาชาวบ้านก็ได้ร่วมมือกันสร้างเสนาสนะเพิ่มขึ้นตามลำดับ และมีนามวัดว่า **วัดหัวลำภูลาย** จากนั้นจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดหัวลำภูทอง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2522 วัดมีการจัดงานประจำปีปิดทองหลวงพ่อทอง จนฺทโก อดีตเจ้าอาวาสวัดหัวลำภูทอง ช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ถึงต้นเดือนมีนาคม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหัวลำภูทอง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดหัวลำภูทอง". หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ.
3. ↑  "วัดหัวลำภูทอง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**"ปล่อยมือฉัน"** เป็นซิงเกิลของ หนุ่ม กะลา ในปี พ.ศ. 2558 ประพันธ์เนื้อร้อง-แต่งทำนองโดย ณพสิน แสงสุวรรณ และเรียบเรียงโดย NKL BAND ออกจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2558 โดยเป็นซิงเกิลที่ 2 ในฐานะศิลปินเดี่ยว เป็นเพลงช้าอกหักและรันทดสุดๆในรอบ 12 ปีเลยทีเดียว โดยหยิบยกเรื่องราวของตัวเองมาถ่ายทอด

เนื้อหาของเพลงนี้ ที่บอกเล่าเรื่องราวในครั้งหนึ่งว่า เคยทุ่มเทความรักเพื่อใครบางคน แต่กลับต้องมาพบความจริงว่า เค้าไม่ได้มีเราเพียงคนเดียว และจะไม่ขอให้เธอเปลี่ยนใจ แต่ขอเพียงว่า "ปล่อยมือฉัน" เสียที อย่ายื้อกันต่อไปอีกเลย

จุดเด่นของเพลงนี้อยู่ที่เสียงร้องอันเป็นเอกลักษณ์ของ "หนุ่ม" ที่ถ่ายทอดอารมณ์ได้อย่างลึกซึ้งและ ลงตัวกับดนตรีร็อกที่หนักแน่นขึ้นกว่าเดิม โดยในส่วนของภาคดนตรีนั้น จะแสดงอารมณ์ความอึดอัด บีบคั้นความรู้สึก และมีช่วงที่กลับคลายความรู้สึกเหล่านั้นออกเสียจนเกือบหมดสิ้น และเริ่มกลับมาอึดอัดอีกครั้ง วนเวียนไปเรื่อยๆ เปรียบเสมือนกับคนที่กำลังทุกข์ทรมานอยู่ในวังวนของความรัก

ส่วนมิวสิควีดิโอนี้เผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2558 เวลา 20:00 น. กำกับโดย ดล ผดุงวิเชียร

การตอบรับ
---------

เพลง "ปล่อยมือฉัน" ได้ติดอันดับสูงสุด 5 จากการจัดอันดับของ ซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ต ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 1 พฤศจิยายน พ.ศ. 2558 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2558) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองวีชาร์ตท็อป 100 | 25 |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 5 |
| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ | 38 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ปล่อยมือฉัน" Single ที่ 2 จาก "หนุ่ม กะลา"
2. ↑  TEASER MV ปล่อยมือฉัน - NUM KALA พร้อมกัน 16.09.15
3. ↑  หนุ่ม KALA หยิบเรื่องตัวเอง แต่งเพลง "ปล่อยมือฉัน"
4. ↑  GMM Grammy Gmember Chart Top 100 100 อันดับ เพลงไทยที่เพราะและฮิตที่สุดประ จำวันที่ 21 กันยายน 2558
5. ↑  SEED CHART TOP 20 ประจำวันที่ 1 พฤศจิกายน 2558
6. ↑  [Chart EFM 94 เพลงฮิต 94 เพลง วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558]
**วัดหายโศก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน 2 ตารางวา

วัดหายโศกตั้งวัดเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2373 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาคือวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2503 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร ไม่ทราบนามผู้สร้าง การสร้างและบูรณะพัฒนาวัด ได้อาศัยบารมีหลวงพ่อพระใสที่เคารพสักการะของชาวเมืองหนองคาย ได้ช่วยกันบริจาคทรัพย์และอื่น ๆ พัฒนาวัดมาเป็นลำดับ ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500 และโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500 

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถทรงมหาอุดน่าจะสร้างราว 300 ปี ศาลาการเปรียญ และกุฎิสงฆ์ 3 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กลงรักปิดทอง หน้าตักกว้าง 2 เมตร ปางมารวิชัย พระพุทธรูปทอง ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 30 และ 25 นิ้ว

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครู
* หลวงพอสังข์
* หลวงพอจันทร์
* พระเหมือย
* พระมุ้ย
* หลวงพ่ออุ่น
* พระครูใบฎีกาเมือง พ.ศ. 2475–2479
* พระอ่าง พ.ศ. 2479–2486
* พระครูลัดเรือง พ.ศ. 2486–2489
* พระมหานวน เขมจารี พ.ศ. 2489–2491
* พระเวทีวุฒิกร (ชัชวาลย์ ชุตินธโร) พ.ศ. 2491–2515
* พระราชปรีชาญาณมุนี ปรีชาญาณมุนี (นวน เขมจารี) พ.ศ. 2515–2532
* พระสุวรรณธีราจารย์ (คำบ่อ อรุโณ) พ.ศ. 2533–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหายโศก หนองคาย ทิ้งทุกข์ลงแม่น้ำโขง". ไทยรัฐ.
2. ↑  "วัดหายโศก". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดขอนแก่น.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดหายโศก**
**วัดหลักแก่น** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำแก่น อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา ปัจจุบันมีพระครูโกวิทบุญสาร (อมรเทพ) เป็นเจ้าอาวาส

วัดหลักแก่นตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2472 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2521 วัดมีความรุ่งเรืองในสมัยพระครูวิบูลเวชกิจหรือที่ชาวบ้านเรียกขานว่า "พ่อท่านพริ้ง ปุณณโก" เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ พ.ศ. 2517 พ่อท่านพริ้งได้สร้างวัตถุมงคลดังไว้หลายรุ่น เช่น รูปเหมือนพระบูชา โดยเฉพาะเหรียญเนื้อทองแดงกะไหล่ทองรุ่นแรก สร้างขึ้น ปี พ.ศ.2545 ชานหมาก แผ่นตะกรุดลงอักขระ รุ่นฟ้าคำราม เป็นต้น

อุโบสถที่นี่สร้างขึ้นใหม่และตัดหวายลูกนิมิตไปเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 ได้เจ้าหน้าที่จากทัพเรือภาคที่ 3 ฐานทัพเรือพังงามาช่วยวาดภาพจิตรกรรมให้ อุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ภาพเขียนไว้บริเวณเหนือหน้าต่างและประตู โดยด้านหลังพระประธานวาดภาพจักรวาลตามคติความเชื่อเรื่องไตรภูมิ ผนังด้านข้าง ส่วนบนเขียนพุทธประวัติ ส่วนล่างฝั่งขวาพระเขียนภาพเรือรบต่าง ๆ ฝั่งซ้ายพระเขียนรูปเรือพระที่นั่ง ภาพเขียนตรงข้าม พระประธาน บนสุดเขียนภาพพระบรมวงศานุวงศ์ ใต้ลงมาเขียนภาพประภาคารกาญจนาภิเษกแหลมพรหมเทพไว้ตรงกลาง ขนาบข้างด้วยเรือรบและเรือพระที่นั่งนารายณ์ทรงครุฑ ส่วนล่างสุดที่อยู่เหนือประตูเขียนภาพจำลองอาคารต่าง ๆ ในวัดหลักแก่น ระหว่างประตูหน้าต่าง เขียนลายเทพนม บนประตูเขียนภาพทวารบาล ส่วนผนังข้างประตูด้านหลังพระประธานเขียนภาพป่าหิมพานต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหลักแก่น". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดหลักแก่น". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "พ่อท่านพริ้ง ปุณณโก วัดหลักแก่น จ.พังงา". ข่าวสด.
**วัดหลังบาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านวัดหลังบาง ตำบลบางแม่นาง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี

วัดหลังบางสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ชื่อวัด "หลังบาง" หมายถึงด้านหลังของหมู่บ้าน มีคำบอกเล่าว่าเดิมวัดนี้ใช้ชื่อว่า **วัดหลัง** เป็นวัดคู่กับวัดท่าบันเทิงธรรมซึ่งเดิมใช้ชื่อว่า "วัดหน้า" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2558

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 6.68 เมตร ยาว 15.48 เมตร ฐานตัวอาคารหลักเป็นฐานเขียงและมีลักษณะคล้ายชั้นฐานบัวคว่ำ ทำให้มองดูคล้ายฐานบัวคว่ำ ยืดท้องไม้สูง ส่วนฐานเฉลียงเป็นฐานเขียง ประตูหน้าต่างไม่มีลวดลาย หลังคาทรงจั่วแบบมีไขรา มีพาไลด้านหน้า หน้าบันไม่มีประดับลวดลาย กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้ชั้นเดียวและสองชั้นครึ่งตึกครึ่งไม้ ส่วนปูชนียวัตถุสำคัญได้แก่ รูปปั้นเหมือนหลวงพ่ออ่วมและรอยพระพุทธบาทจำลองซึ่งมีการจัดงานนมัสการกันทุกปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 549. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  ปัทมา เจริญกรกิจ. "พระอุโบสถและพระวิหารสมัยอยุธยาตอนปลาย - รัตนโกสินทร์ตอนต้น ในพื้นที่คลองอ้อมนนท์ จังหวัดนนทบุรี" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 120.
3. ↑  "วัดหลังบาง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดหัวถนน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนพุทรา อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม พื้นที่วัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 1 งาน 64 ตารางวา

แต่เดิมนั้นชาวบ้านในละแวกนี้หากต้องทำบุญต้องไปทำบุญกันที่วัดทุ่งผักกูดและวัดดอนพุทรา ซึ่งเป็นไปด้วยความยากลำบาก และมีระยะทางไกล จนเมื่อหลวงตาหมูซึ่งเป็นพระธุดงค์มาจาก จังหวัดนครสวรรค์ ร่วมกับชาวบ้านหัวถนนและชาวบ้านดอนแกะแระ ได้สร้างที่พักสงฆ์ขึ้นมาในบริเวณที่สาธารณะ ช่วยกันขุดตอไม้สร้างเป็นที่พักสงฆ์ จนสำเร็จในวันเสาร์ที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2514 ต่อมาชาวบ้านได้นิมนต์ พระปลัดปลิว มาดูแลรักษาสำนักสงฆ์ จนได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส และได้ซื้อที่ดินของนายขัน กำมา นายเอก เตี๊ยตาช้าง และนายลัพ ศรีคช ต่อมา พ.ศ. 2522 นายพล อ่ำเงิน ได้ขออนุญาตสร้างวัดต่อคณะสงฆ์ตามลำดับชั้น 

วัดหัวถนนตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2522

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเริ่มวางศิลาฤกษ์ก่อสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2532 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา กำหนดเขตกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2532 และแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2550 ศาลา กุฏิสงฆ์ ห้องสุขา โรงครัว

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระปลัดปลิว ปภสฺสโร พ.ศ. 2529
* พระคอน กิตฺติธมฺโม (หลวงตาคอน) รักษาการเจ้าอาวาส พ.ศ. 2529–2531
* พระอธิการวร วรธมฺโม (อาจารย์ชิน) พ.ศ. 2531–2537 (ลาออกจากตำแหน่ง)
* พระครูวิถีธรรมประวรรต พ.ศ. 2537–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหัวถนน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดหัวถนน". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
**พงศาวดารเมืองพระตะบอง** เป็นพงศาวดารที่แต่งโดยเจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย อภัยวงศ์) มีเนื้อหาแบ่งเป็นสองส่วนคือ พงศาวดารเมืองพระตะบองและวงศ์สกุลผู้สำเร็จราชการเมืองพระตะบอง ส่วนแรกพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการให้พระราชเสนาทำพงศาวดารเมืองพระตะบองทูลเกล้าฯ ถวาย เพื่อใช้เป็นหลักฐานรับรองว่าพระตะบองเป็นเมืองในพระราชอาณาเขตของสยามมานานแล้ว และนำไปสู่การทำสัญญาข้อตกลงระหว่างสยามกับฝรั่งเศส ใน พ.ศ. 2410 โดยฝรั่งเศสยอมรับรองว่าพระตะบองและเสียมราฐอยู่ในอาณาเขตของสยาม ขณะเดียวกันก็ให้สยามรับรองว่ากัมพูชาเป็นรัฐในอารักขาของฝรั่งเศส ส่วนที่สอง เจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย อภัยวงศ์) เป็นผู้ทำขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อจะพิมพ์นั้นก็รวมเอาทั้งสองส่วนเข้าด้วยกัน พิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2462 ในหนังสือชุดประชุมพงศาวดาร เป็นภาคที่ 16 ใช้ชื่อว่า *พงษาวดารเมืองพระตะบอง ของ เจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์*

พงศาวดารเมืองพระตะบอง จับความตั้งแต่ครั้งกรุงธนบุรี เมื่อครั้งพระนารายน์ราชารามาธิบดี (นักองค์ตน) ครองกรุงกัมพูชาธิบดีแล้วลำดับเหตุการณ์โดยย่อมาจนถึงแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร (นักองค์ราชาวดี) กับเรื่องวงศ์สกุลผู้สำเร็จราชการเมืองพระตะบอง ตั้งแต่เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) ผู้สำเร็จราชการเมืองพระตะบองคนแรกมาจนเจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย อภัยวงศ์) ผู้สำเร็จราชการคนที่ 7 เมื่อจะพิมพ์ใน พ.ศ. 2462 ซึ่งปรากฏว่า เมืองพระตะบอง เสียมราฐ ศรีโสภณ เป็นของฝรั่งเศสแล้วนั้น มีการแต่งเพิ่มความมาจนถึงเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม อภัยวงศ์) ผู้สําเร็จราชการเมืองพระตะบองคนที่ 8 และเป็นคนสุดท้าย

อ้างอิง
-------

1. ↑  ระยับศรี กาญจนะวงศ์. 2522. *บทบาทของเจ้าเมืองพระตะบองในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ พ.ศ. 2337 - 2449*. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
2. ↑  "ความสัมพันธ์สยาม-กัมพูชา ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19: ภาพสะท้อนผ่านศิลปะ และสถาปัตยกรรมพระอุโบสถ วัดดำเร็ยซอ เมืองพระตะบอง" (PDF).
3. ↑  ธิบดี บัวคำศรี. "พงศาวดารกัมพูชาที่แปลชำระและที่นิพนธ์เป็นภาษาไทยระหว่าง พ.ศ. 2339–2459 กับหน้าที่ที่มีต่อชนชั้นปกครองไทย (2002)".

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิซอร์ซ มีงานต้นฉบับเกี่ยวกับ:
**พงศาวดารเมืองพระตะบอง**
**พงศาวดารเหนือ** หรือ **พระราชพงศาวดารเหนือ** เป็นตำนานที่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับบ้านเมือง ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา โดยพระวิเชียรปรีชา (น้อย) ได้เรียบเรียงไว้ในปลายสมัยรัชกาลที่ 1 เมื่อปี พ.ศ. 2350 โดยรัชกาลที่ 1 โปรดให้กรมพระราชวังบวรสถานมงคล (ต่อมาคือ รัชกาลที่ 2) เป็นแม่กองชำระรวบรวมเรียบเรียงหนังสือจดคำบอกเล่าครั้งกรุงเก่า ที่เห็นว่ามีเรื่องราวเกี่ยวกับเมืองเหนือ โดยจัดพิมพ์ครั้งแรกในสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อปี พ.ศ. 2412

เนื้อหาในพงศาวดารเหนือ เช่น เรื่องพระร่วงแห่งเมืองสุโขทัย ที่กล่าวถึงการส่งส่วยน้ำให้กษัตริย์ขอม ขอมดำดิน ตำนานพระแก้วมรกต (อยู่ข้างท้าย) ตำนานพระปฐมเจดีย์ เรื่องพระยาแกรก พระยากง เรื่องพระเจ้าอู่ทอง เรื่องพระเจ้าสายน้ำผึ้ง ตำนานการสร้างพระพุทธชินราช พระชินสีห์ มีลักษณะเป็นตำนานหรือบางเรื่องเป็นนิทานเล่าสืบต่อกันมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  จอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ. *พระแก้วมรกต : ตำนานพระแก้วมรกต*.
2. ↑  วุฒิชัย มูลศิลป์. "ศาสตราจารย์ ดร. ประเสริฐ ณ นครกับความก้าวหน้าการศึกษาประวัติศาสตร์สุโขทัย". *วารสารประวัติศาสตร์*.
3. ↑  ธนธร กิตติกานต์. *มหาธาตุ*.
4. ↑  *พงศาวดารเหนือ*.[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิซอร์ซ มีงานต้นฉบับเกี่ยวกับ:
**พงศาวดารเหนือ** 

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**พงศาวดารเหนือ**
**ตีป๊าป** เป็นการละเล่นของเด็กที่เล่นได้ทุกเทศกาลของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์

กติกา
-----

ผู้เล่นแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ถ้าฝ่ายใดแพ้ ให้เปลี่ยนจากอยู่นอกวงไปอยู่ในวง หรืออยู่ในวงให้สลับไปอยู่ด้านนอก

วิธีการเล่น
-----------

ผู้เล่นแบ่งเป็นสองพวก เล่นบนพื้นกว้าง โดยผู้เล่นต้องขีดวงกลมบนสนาม แล้วให้ผู้เล่นฝ่ายหนึ่งอยู่ในวง อีกฝ่ายอยู่นอกวง ฝ่ายที่อยู่ในวงเรียกว่า**ตี่**โดยให้คนที่1เป็นคนตี่และไม่ให้คนนอกวงจับหรือยึดได้เมื่อหมดเสียงตี่ต้องร้อง**ป้าป**หากไม่ร้องถือว่าตาย แต่ถ่าร้องป้าปแล้ว ผู้ที่ตี่อยู่ก็ยังไม่ตายต้องร้องหยุดอยู่กับที่นอกวง จนกว่าจะมีคนใดคนหนึ่งที่อยู่ในวงตี่ไปรับ และผู้ที่อยู่นอกวงร้อง**ป้าป**จึงกลับเข้าวงได้ ส่วนฝ่ายที่อยู่นอกวงต้องเป็นฝ่ายหลบตี่คนที่2และหาวิธีถูกตัวคนตี่คนที่1ให้ได้ ถ้าถูกตัวคนตี่คนที่1 คนตี่คนที่1ต้องตายหรือคนตี่คนที่2ถูกตัวคนที่อยู่นอกวง คนนั้นต้องตายเช่นกัน ทั้งนี้ 1 คนร้องป้าปไดเพียง 3 ครั้งถ้าเกินต้องตาย ฝ่ายใดหมดก่อนถือว่าแพ้

การตัดสิน
---------

* ถ้าฝ่ายในวงสามารถตี่คนนอกวงได้หมดถือว่าชนะ **หรือ**
* ฝ่ายนอกวงจับฝ่ายที่ตี่หมดเสียงแล้วไม่ร้องป้าปได้หมดก่อน ฝ่ายที่ตี่เป็นฝ่ายแพ้

การลงโทษ
--------

ขึ้นอยู่กับการตกลงของทั้งสองฝ่ายก่อนเริ่มเล่น

อ้างอิง
-------

* กระทรวงมหาดไทย กระทรวงศึกษาธิการ และกรมศิลปากร. วัฒนธรรม พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และภูมิปัญญา จังหวัดประจวบคีรีขันธ์---. กรุงเทพ:ม.ป.ส. 2544. หน้า 84-85.
**เปตรึส แฟร์นันดีนึส โยฮันเนิส "ปีแยร์" ฟัน โฮยโดงก์** (ดัตช์: *Petrus Ferdinandus Johannes "Pierre" van Hooijdonk*; เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1969) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวดัตช์ที่เล่นในตำแหน่งกองหน้า เขาเคยค้าแข้งให้กับหลายทีมในยุโรปที่ซึ่งเขากลายมาเป็นตัวทำประตูตัวฉกาจคนหนึ่ง ฟัน โฮยโดงก์ ลงเล่นให้กับทีมชาติเนเธอร์แลนด์รวม 46 นัด โดยทำประตูไปได้ 21 ประตู และได้ลงเล่นในรายการสำคัญ ๆ อย่างฟุตบอลโลก 1998, ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2000 และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004 เขาขึ้นชื่อในการยิงลูกฟรีคิกได้อย่างน่าประทับใจ

ฟัน โฮยโดงก์เกิดที่เมืองสเตนแบร์เคิน พ่อของเขาซึ่งเป็นชาวโมร็อกโกแยกทางกับแม่ก่อนที่เขาจะเกิด ฟัน โฮยโดงก์ เติบโตขึ้นมาในแว็ลแบร์คซึ่งเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งใกล้กับสเตนแบร์เคิน ขณะที่เล่นให้กับทีมเยาวชนของเอสเซ แว็ลแบร์ค (SC Welberg) ฟัน โฮยโดงก์ก็เริ่มคุ้นเคยกับฟุตบอลมากขึ้น ทีมฟุตบอลทีมโปรดของเขาคือ นักเบรดา (NAC Breda) ซึ่งเขาไปดูการแข่งขันอยู่หลายครั้งในตอนเด็ก เมื่อมีอายุ 11 ปี เขาก็ได้เข้าไปทดสอบฝีเท้าและทำผลงานเข้าตาแมวมองของนักเบรดา จึงได้รับการชวนเข้าไปร่วมทีมและลงเล่นในตำแหน่งกองกลางด้านขวาเป็นหลัก ต่อมาเมื่อมีอายุได้ 14 ปี เขาถูกบอกว่าเก่งไม่พอสำหรับนักเบรดา จึงย้ายไปอยู่กับทีมสมัครเล่นของเฟเฟ สเตนแบร์เคิน (VV Steenbergen) และแอร์เบเซ โรเซินดาล (RBC Roosendaal)

เนื่องจากแอร์เบเซ โรเซินดาล กำลังเผชิญกับปัญหาด้านการเงิน สโมสรจึงจำเป็นต้องดันนักเตะเยาวชนขึ้นมาเล่นในทีมหลักเร็วกว่าสโมสรอื่น ๆ และในฤดูกาล 1988-1989 ฟัน โฮยโดงก์ ก็ได้รับโอกาสให้ลงสนามในฐานะตัวสำรองอยู่ 2-3 ครั้ง และในไม่ช้าก็ทำประตูได้ 3 ประตู ทำให้เขาได้ลงเล่นมากขึ้นตลอดฤดูกาลนั้น และเนื่องจากกองหน้าตัวหลักของแอร์เบเซในขณะนั้นได้รับบาดเจ็บ เขาจึงได้ลงเล่นแทบจะทุกเกมในครึ่งฤดูกาลหลังและสามารถทำประตูไปได้ทั้งสิ้น 6 ประตูจากการลงสนามใน 32 นัด ต่อมาเขาได้เซ็นสัญญาเป็นนักเตะอาชีพและประสบความสำเร็จอย่างสูงในฤดูกาลถัดมา โดยกลายเป็นผู้เล่นคนสำคัญของทีมและทำประตูไปได้ทั้งสิ้น 27 ประตูใน 37 นัด ส่งผลให้มีหลายทีมแสดงความสนใจนักเตะผู้นี้ และหนึ่งในนั้นก็คือนักเบรดา ฟัน โฮยโดงก์ จึงไม่ลังเลและตกลงทำสัญญาเป็นผู้เล่นให้กับทีมที่เขาคอยสนับสนุนมาตั้งแต่เด็ก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Footballdatabase profile". Footballdatabase. สืบค้นเมื่อ 19 May 2009.
2. 1 2  "Pierre van Hooijdonk: Overview". Premier League. สืบค้นเมื่อ 1 April 2020.
3. ↑  "World Football: Ranking the Top 10 Long Free Kick Specialists of All-Time". bleacherreport.com. สืบค้นเมื่อ 2 May 2011.
4. ↑  "V.V. "Steenbergen"". Vvsteenbergen.nl. 6 July 2012. สืบค้นเมื่อ 24 January 2013.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปีแยร์ ฟัน โฮยโดงก์**

* Pierre's playing profile (from CelticTalk.org The Ultimate Celtic Forum)
* Pierre van Hooijdonk at Feyenoord tribute video by frfc1908.nl (4:34 minutes), released 1 May 2007
* แม่แบบ:Wvo
* ปีแยร์ ฟัน โฮยโดงก์ ที่ ForaDeJogo (archived) แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ
* ข้อมูลของ ปีแยร์ ฟัน โฮยโดงก์ ที่ ซ็อกเกอร์เวย์
**ตีสามคืนสาม 3D** (อังกฤษ: 3AMpart2) เป็นภาพยนตร์ไทย 3 มิติแนวสยองขวัญสั้น 3 เรื่อง สร้างโดย ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น กำกับโดย พุฒิพงศ์ สายศรีแก้ว, กิรติ นาคอินทนนท์ และ อิสรา นาดี นำแสดงโดย เรย์ แมคโดนัลด์, อินทัช เหลียวรักวงศ์, ธวัช พรรัตนประเสริฐ, เพตี้อิ โฮการิ, ศุทธสิทธิ์ พจน์ฐศักดิ์, วรชัย นวลศรี ในคืน 3 สิ พิชญ์สินี ตันวิบูลย์, ศุภนาฎ จิตตลีลา, ฤๅชนก มีแสง, หทัยชัช เอื้อกิตติโรจน์ ในคอนแวนต์, สินจัย เปล่งพานิช, จิราวัฒน์ วชิรศรัณย์ภัทร, ธวัช พรรัตนประเสริฐ, พงศธร ศรีปินตา ในกงเต๊ก โดยเป็นเรื่องราวสยองขวัญที่เกิดขึ้น ณ ช่วงเวลาตีสาม ที่เชื่อกันว่าวิญญาณของคนตายจะใกล้ชิดกับคนเป็นมากที่สุด กำหนดเข้าฉายในวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2557 ภาพยนตร์ทำรายได้ 20.6 ล้านบาท

เรื่องย่อ
---------

**คืนสาม**:"รู้หรือยัง...พี่หรั่งตายแล้ว..."เรื่องเริ่มต้นที่งานศพ"พี่หรั่ง"ขาใหญ่แก๊งมอเตอร์ไซด์ที่เปิดร้านสัก ได้เกิดรถมอเตอร์ไซด์คว่ำตาย แต่จะเป็นไปได้ยังไงที่คนอย่างหรั่งจะตายด้วยเรื่องแบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้น หรั่งก็ตายแล้ว ก้อยแฟนของพี่หรั่งเดินเข้ามาในงานศพพร้อมกับโบโซ่ลูกน้องคนสนิท ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทา เพราะหรั่งตายเพียง 3 วันทั้งคู่ก็คบกันอย่างเปิดเผย

ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีเสียงลือกันว่า...หลายคนในแก๊งอยากให้หรั่งตาย เพื่อเก็บเงินก้อนใหญ่ไว้โดยที่ไม่ต้องแบ่งหรั่ง รูปถ่ายของหรั่งตั้งอยู่หน้าโลง สายตาเหมือนโกรธแค้นอะไรบางอย่าง...หรือว่าเคียดแค้นใครบางคน เขาว่ากันว่า...คนตายจะกลับมาในคืนที่ 3 เพื่อสะสางเรื่องที่ยังค้างคาใจให้หมดไป...คืนนี้ หรั่งจะกลับมา และจะเปนคนหลอนที่ยาวนานไม่ลืม...

**คอนแวนต์:**โรงเรียนคอนแวนต์แห่งหนึ่งมีเรื่องเล่าว่าหากคืนไหนได้ยินเสียงเปียโน จากโบสถ์ต้องห้าม ว่ากันว่าเป็นเสียงจากซิสเตอร์หัวขาดเป็นผู้เล่นเปียโน เด็กนักเรียนกลุ่มหนึ่งต้องการพิสูจน์ว่า เรื่องเหล่านี้เป็นจริงหรือไม่ จึงตัดสินใจลุกขึ้นมากลางดึกเพื่อจะค้นหาความจริง...เตรียมพบกับบทสรุปหลอนเกินคาดได้ใน"คอนแวนต์"

**กงเต๊ก:**ร้านทำเครื่องกงเต๊กได้รับออร์เดอร์จำนวนมากเลยต้องทำงานให้ทันกำหนด ต้าและมอดต้องอยู่ทำของเพื่อให้ส่งทันเวลา โดยมีเจ๊และเฮียเข้ามาคุมงาน แต่แล้วขณะที่มอดอู้งานก็เจอข่าวรถของเจ๊คว่ำ หญิงคนขับเสียชีวิตคาที่ เฮียและมอดขนลุกเกรียวเมื่อหันไปเห็นเจ๊ยังนั่งอยู่ในห้อง.....ค่ำคืนอันยาวนานที่ต้องอยู่ทำงานร่วมกับผีจะลงเอยอย่างไร...

อ้างอิง
-------

1. ↑  20 อันดับหนังไทยทำเงินประจำปี 2557

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 
* 
* *ตีสาม คืนสาม 3D* ที่สยามโซน
**ฉือ จ้งกุ้ย** (จีน: 石重貴; พินอิน: *Shí Zhòngguì*; 914–947) ในเอกสารทางประวัติศาสตร์เรียก **พระเจ้าสิ้นบัลลังก์แห่งจิ้นยุคหลัง** (後晉出帝) หรือ **ยุวกษัตริย์แห่งจิ้นยุคหลัง** (後晉少帝) และเมื่อตายแล้วได้บรรดาศักดิ์ว่า **องค์ชายจิ้น** (晉王) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนช่วงห้าราชวงศ์สิบอาณาจักรจากราชวงศ์จิ้นยุคหลัง เป็นกษัตริย์องค์ที่สองและองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ดังกล่าว

ราชวงศ์จิ้นยุคหลังนั้นถูกวิจารณ์ว่า เป็นเจว็ดของราชวงศ์เหลียว เพราะปรากฏว่า ราชวงศ์เหลียวมีส่วนช่วยก่อตั้งราชวงศ์จิ้นยุคหลัง ราชวงศ์จิ้นยุคหลังจึงยกหัวเมืองสิบหกมณฑลให้เป็นการตอบแทน ครั้นฉือ จิ้งถัง (石敬瑭) ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์จิ้นยุคหลัง ตายในปี 942 ฉือ จ้งกุ้ย บุตรบุญธรรมของเขา จึงสืบสมบัติต่อ และต่อต้านราชวงศ์เหลียว พระเจ้าไท่จงแห่งเหลียว (遼太宗) จึงยกมาตีในปี 946 เป็นเหตุให้ราชวงศ์จิ้นยุคหลังสิ้นสุดลงในปีถัดมา


| ก่อนหน้า |  | ฉือ จ้งกุ้ย |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จักรพรรดิจิ้นเกาจู่** |  | **จักรพรรดิจีน** (942–947) |  | **จักรพรรดิเกาจู่(ราชวงศ์โฮ่วฮั่น)** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับจักรพรรดิจีนในยุคห้าวงศ์สิบรัฐ |
| --- |
| ราชวงศ์โฮ่วเหลียง | 
ไท่จู่ (จูเวิน) **·** 
จูหยูกุ้ย **·** 
เหลียงโม่ตี้ (จูหยูเจิน)

 |
| ราชวงศ์โฮ่วถัง | 

ซวงจง (หลี่คุนซู) **·** 
หมิงจง (หลี่ซือหยวน) **·** 
ถังหมิน (หลี่คงโหว) **·** 
โม่ตี้ (หลี่คงเค่อ)
 |
| ราชวงศ์โฮ่วจิ้น | 

เกาจู่ (สือจิ้งถัง) **·** 
ฉู่ตี้ (สือจงฮุ่ย)
 |
| ราชวงศ์โฮ่วฮั่น | 

เกาจู่ (หลิวจื้อหยวน) **·** 
หยินตี้ (หลิวเฉิงหยู)
 |
| ราชวงศ์โฮ่วโจว | 

ไท่จู่ (กัวเว่ย) **·** 
ซิจง (กัวหยง) **·** 
กงตี้
 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**ญ** (หญิง) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 13 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ฌ (เฌอ) และก่อนหน้า ฎ (ชฎา) ออกเสียงอย่าง ย (ยักษ์) เมื่อเป็นพยัญชนะต้น และออกเสียงอย่าง น (หนู) เมื่อเป็นพยัญชนะสะกด จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า "ญ หญิง" อักษร ญ มีเครื่องหมายอยู่ข้างใต้ เรียกว่า เชิง แต่นิยมตัดเชิงออกเป็น ญ เมื่อเขียนคำที่มีสระอุ หรือสระอู เช่น กตัญญู 

อักษร ญ ตรงกับตัวเทวนาครี "ञ" ภาษาฮินดีแทนด้วยเสียงเสียงนาสิกเพดานแข็ง [ɲ] และกลุ่มภาษาไทเกือบทั้งหมดใช้เสียงนี้เช่นกัน ยกเว้นภาษาไทยกลางที่มีถิ่นสุโขทัยเท่านั้นที่ใช้ ภาษาไทยกลางถิ่นอื่นแทนด้วยเสียงเปิดเพดานแข็ง [j] และพยัญชนะสะกด ให้เสียงนาสิกปุ่มเหงือก [n] กรณีทับศัพท์ภาษาต่างประเทศใช้แทนเสียง /ɲ/ ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะสะกด เช่น España *เอสปัญญา*

ในคอมพิวเตอร์
-------------

ฐ และ ญ แบบมีเชิงและไม่มีเชิง
**ญ** รูปปกติ มีรหัสตาม TIS-620 ที่ 0xAD และมีรหัสยูนิโค้ดที่ U+0E0D

**ญ** รูปที่ไม่มีเชิง มีการใช้เพื่อเขียนภาษาบาลี ไมโครซอฟท์เคยกำหนดให้ที่รหัส 0x90 ของ Windows-874 โดยต่อยอดมาจากส่วนขยายของ TIS-620 ในเครื่องแมคอินทอช และบนยูนิโคด U+F70F ซึ่งอยู่ในช่วงพื้นที่ใช้งานส่วนตัว อย่างไรก็ตามยูนิโคดไม่ได้กำหนดให้เป็นอักขระมาตรฐานที่ตำแหน่งนี้ อักษรรูปแบบนี้จึงใช้สำหรับการแสดงผลตามตรรกะเท่านั้น (เมื่อเติมสระอุ สระอู หรือพินทุ เช่นเดียวกับกรณี ฐ ที่ไม่มีเชิง) ผู้ใช้ระบบปฏิบัติการวินโดวส์เอกซ์พีลงมา สามารถป้อนรูปที่ไม่มีเชิงตัวเดียวได้โดยกดปุ่ม Alt ค้างไว้ ตามด้วยแป้นตัวเลข 144 (พิมพ์ตัวเลขที่ number pad ด้านขวามือของคีย์บอร์ด) ส่วนระบบปฏิบัติการรุ่นใหม่กว่าไม่ปรากฏอักขระใดๆ

การป้อนอักษร ญ อาจเป็นปัญหากับซอฟต์แวร์ที่ไม่รู้จักการเข้ารหัสภาษาไทยหรือยูนิโคด เช่น อะโดบี โฟโตชอป รุ่นที่เก่ากว่า CS2 ตัวอักษร ญ จะถูกจับคู่เข้ากับการเข้ารหัส ISO/IEC 8859-1 (Latin-1) ที่ตำแหน่ง 0xAD ซึ่งตรงกับอักขระยัติภังค์เผื่อเลือก (soft hyphen) พอดี ทำให้อักษร ญ ที่พิมพ์ลงไปไม่ปรากฏ เนื่องจากยัติภังค์เผื่อเลือกจะปรากฏเฉพาะตอนตัดขึ้นบรรทัดใหม่เท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  ทำไม "กตัญญู" จึงไม่มีเชิง
2. ↑  0x90 และ U+F70F ทั้งสองรหัสดูได้จากเครื่องมือ Character Map ในวินโดวส์
3. ↑  Map (external version) from Mac OS Thai อธิบายเรื่องส่วนขยายของ TIS-620 ใน Mac OS
4. ↑  Unicode Chart: Private Use Area
5. ↑  "ความหมายของ soft hyphen". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-07. สืบค้นเมื่อ 2009-01-26.

ดูเพิ่ม
-------

* เสียงนาสิก เพดานแข็ง
**ญัง เพาลิโน** นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 9 ครั้ง ชนะ 4 (น็อค 3) แพ้ 5

ประวัติ
-------

เท่าที่มีบันทึกใน boxrec.com เพาลิโนขึ้นชกมวยครั้งแรกเมื่อ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2497 ขนะคะแนน โกโก โอกาวา ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้นขึ้นชกแพ้มิลตัน รอส และอีตาโล สกอร์ติชินี ที่ฟิลิปปินส์ใน พ.ศ. 2498 จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2498 แพ้คะแนน สมเดช ยนตรกิจ ที่ ฟิลิปปินส์ ใน พ.ศ. 2499 เพาลิโนขึ้นชกสองครั้ง แพ้คะแนน สตีฟ โทนี ที่ฟิลิปปินส์ และชนะน็อค มิลตัน รอส ยก 3 ที่ ฟิลลิปปินส์ เพาลิโนขึ้นชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2501 ชนะน็อค แซ ชุลกัง ยก 4 ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ใน พ.ศ. 2502 เขาขึ้นชกชิงแชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวทที่สิงคโปร์ พบกับดาวทอง สิงหพัลลภ เมื่อ 17 พฤษภาคม ซึ่งเพาลิโนเป็นฝ่ายชนะคะแนนไปอย้างน่ากังขา เพาลิโนมาชกป้องกันแชมป์กับดาวทองอีกครั้งที่กรุงเทพฯ เมื่อ 23 กรกฎาคม ปีเดียวกัน ซึ่งเพาลิโนเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 5 จากนั้นก็ไม่ได้ชกมวยอีก

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท (2502)
	+ ชิง, 17 พฤษภาคม 2502 ชนะคะแนน ดาวทอง สิงหพัลลภ ที่ สิงคโปร์
	+ เสียแชมป์, 23 กรกฎาคม 2502 แพ้น็อค ดาวทอง สิงหพัลลภ ยก 5 ที่ กรุงเทพฯ
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 3 ธันวาคม 2498 แพ้คะแนน สมเดช ยนตรกิจ ที่ มะนิลา

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)


1. 1 2  ชายพจน์. มวยดังไทยแลนด์ในอดีต: "บุรุษหมัดเพชฌฆาต" ดาวทอง สิงหพัลลภ อดีตแชมป์ OPBF มิดเดิลเวท. นิตยสารมวยโลก ฉบับที่ 842. ตุลาคม พ.ศ. 2543. หน้า 42 - 43.
2. ↑  การชกครั้งนี้ใน Boxrec.com บันทึกว่าเป็นการชกนอกรอบ
3. ↑  ฺBoxrec.com บันทึกว่าเป็นการชิงแชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวทที่ว่าง
**ญะมาฮีรียะฮ์** (อาหรับ: جماهيرية; อังกฤษ: Jamahiriya) เป็นคำในภาษาอาหรับที่มีความหมายโดยทั่วไปว่า "รัฐของปวงชน" คำดังกล่าวเป็นคำสร้างใหม่ ประดิษฐ์ขึ้นโดยมูอัมมาร์ กัดดาฟี ในเดอะกรีนบุ๊ก ซึ่งมีเจตนาที่จะใช้เป็นคำทั่วไปซึ่งสามารถใช้คำว่า "สาธารณรัฐประชาชน" แทนได้ และอธิบายถึงรูปแบบความเป็นรัฐของลิเบีย

ในปรัชญาการเมืองอย่างเป็นทางการของลิเบีย ระบบนี้ถือว่าแตกต่างจากประเทศอื่นในโลก ถึงแม้ว่าจะเป็นลักษณะที่เป็นจริงของทฤษฎีสากลที่สาม ซึ่งเสนอโดยกัดดาฟีซึ่งใช้กับโลกที่สามทั้งหมดก็ตาม คำดังกล่าวใช้กับลิเบียเท่านั้นในทางปฏิบัติ ถึงแม้ว่ากัดดาฟีจะไม่ถือครองตำแหน่งทางการเมืองใด ๆ ก็ตาม เขาก็ได้รับการยกย่องว่าเป็น "ภราดาผู้นำและผู้ชี้ทางแห่งการปฏิวัติ" หรือ "ผู้ชี้นำการมหาปฏิวัติวันที่ 1 กันยายน แห่งมหาสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบีย" ในแถลงการณ์ของรัฐบาลหรือสื่อทางการ

สมัชชาและรัฐบาลชนเผ่า
---------------------

รัฐบาลลิเบียประกาศว่าลิเบียเป็นประชาธิปไตยทางตรง โดยไม่มีพรรคการเมือง ปกครองโดยประชากรผ่านสภาท้องถิ่นที่ได้รับการเลือกตั้งและหน่วยการปกครองท้องถิ่น (ชื่อว่า สภาประชาชนพื้นฐาน) ทางการได้โน้มน้าวดูถูกเหยียดหยามแนวคิดรัฐชาติ และพันธะชนเผ่ายังคงมีความสำคัญมากแม้แต่ในลำดับยศทหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  US Department of State's Background Notes, (Nov. 2005) "Libya - History", *U.S. Dept. of State*, Accessed July 14, 2006
2. ↑  "Protesters Die as Crackdown in Libya Intensifies", *The New York Times*, 20 February 2011; accessed 20 February 2011.
**"Light"** เป็นซิงเกิลในปี พ.ศ. 2557 ของวงดนตรีอินสติงต์ และมีWEAVER วงดนตรีในประเทศญี่ปุ่น ร่วมร้อง ประพันธ์เนื้อร้องโดย โป โปษยะนุกูล, ปรียวิศว์ นิลจุลกะ, TORU KAWABE ทำนองโดย ปรียวิศว์ นิลจุลกะ ,อนุกานต์ จันทร์อุไร และเรียบเรียงโดย อินสติงต์ ออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 มิวสิกวีดิโอนี้กำกับโดย Sadust Staygold

เพลง "Light" เป็น 1 ในโปรเจกต์พิเศษการทำงานเพลงร่วมกันระหว่างศิล­ปินจาก 2 ฟากฝั่งร็อก คือ WEAVER จากอะมิวส์ ประเทศญี่ปุ่น และอินสติงต์ จากจีนี่เรคอร์ดส ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จากไทย 2 วงร็อกที่สอดประสานการทำงานโดยใช้เปียโน เป็นตัวเชื่อม มีการแต่งเนื้อร้องร่วมกันทั้งภาษาไทย, ญี่ปุ่น และอังกฤษ 4 เดือนเต็มกับการทำงานเพลงข้ามประเทศ

ในเนื้อหาของเพลง "Light" หมายถึงแสงสว่าง โดยเปรียบเทียบแสง เสมือนดาวดวงเล็กๆ หากในเวลาที่ฟ้ามืดลงมากเท่าใด แสงนี้ก็จะค่อยๆสว่างมากขึ้นเท่านั้น เสมือนเวลาที่คนเราหมดกำลังใจ แสงเล็กๆนี้จะคอยนำทางอยู่เคียงข้างให้กำล­ังใจคนที่เรารักตลอดไป

ชาร์ต
-----

| ชาร์ต (พ.ศ. 2557) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 16 |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 | 39 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  INSTINCT ร็อกไทย ปะทะ WEAVER ร็อกญี่ปุ่น
2. ↑  "97.5 FM SEED CHART TOP 20 วันที่ 16 มีนาคม 2557 ชาร์ทเพลงฮิตมาแรงของคนรุ่นใหม่วัยมันส์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-11-01. สืบค้นเมื่อ 2021-10-11.
3. ↑  100 อันดับ เพลงไทยที่เพราะและฮิตที่สุด จาก GMM Grammy Gmember Chart…[*ลิงก์เสีย*]
**แม่น้ำโกรันไตน์** (ดัตช์: *Corantijn*) หรือ **แม่น้ำโครันไทน์** (อังกฤษ: Courantyne River) เป็นแม่น้ำทางภาคเหนือของทวีปอเมริกาใต้ที่อยู่ในประเทศซูรินาม และเป็นแม่น้ำสายที่ยาวที่สุดของประเทศ โดยมีต้นกำเนิดของแม่น้ำมาจากภูเขาอาการาอี และไหลไปทางทิศเหนือประมาณ 724 km (450 mi) ระหว่างประเทศกายอานากับประเทศซูรินาม และไหลออกสู่มหาสมุทรแอตแลนติกใกล้กับเมืองคอร์ริเวอร์ตันของกายอานาและเมืองนีวนิกเกรีของซูรินาม โดยมีบริการเรือข้ามฟากระหว่างทั้งสองเมือง

พรมแดนประเทศกายอานา-ซูรินามใช้ฝั่งแม่น้ำกายอานา (ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำ) เป็นเส้นแบ่ง แต่กายอานาโต้แย้งเรื่องนี้โดยใช้แนวร่องน้ำลึกเป็นเกณฑ์ แต่ศาลที่ได้กำหนดอาณาเขตทางทะเลระหว่างซูรินามกับกายอานาใน ค.ศ. 2007 ได้ยืนยันว่าซูรินามมีอำนาจอธิปไตยเหนือผืนน้ำทั้งหมดของแม่น้ำโกรันไตน์

เรือเดินทะเลขนาดเล็กสามารถเดินเรือในแม่น้ำได้ประมาณ 90 กิโลเมตรไปยังเมืองอาปือราของซูรินาม

น้ำตก
-----

น้ำตกโวโนโตโบ, น้ำตกเฟรเดอริก วิลเลิมที่ 4 และน้ำตกพระเจ้าจอร์จที่ 6 ต่างอยู่ที่แม่น้ำโกรันไตน์ ส่วนน้ำตกอื่น ๆ ได้แก่ น้ำตกแบร์ริงตันบราวน์, น้ำตกดริออส และน้ำตกมาโอพิเทียน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Permanent Court of Arbitration - Guyana/Suriname
2. ↑  Award of the Tribunal

งานเขียน
--------

* C.F.A. Bruijning und J. Voorhoeve (red.): *Encyclopedie van Suriname*. Amsterdam u. Brussel 1977, B.V. Uitgeversmaatschappij Argus Elsevier; ISBN 9010018423.

พิกัดภูมิศาสตร์: 5°57′N 57°06′W﻿ / ﻿5.950°N 57.100°W﻿ / 5.950; -57.100
ลูกโซ่ของการขนส่งอิเล็กตรอนในไมโทคอนเดรียเป็นจุดที่เกิดปฏิกิริยาออกซิเดทีฟฟอสโฟรีเลชันในยูคาริโอต NADH และซักซิเนตที่มีการผลิตในวัฏจักรเครปส์ถูกออกซิไดซ์เป็นพลังงานให้แก่เอทีพีซินเทส (ATP synthase)
**ลูกโซ่ของการขนส่งอิเล็กตรอน** (อังกฤษ: electron transport chain, ย่อ: ETC) เป็นคู่ของการขนส่งอิเล็กตรอนระหว่างตัวให้อิเล็กตรอน (เช่น NADH) กับตัวรับอิเล็กตรอน (เช่น O2) ด้วยการขนส่งโปรตอน (H+) ข้ามเยื่อหุ้มเซลล์ ความแตกต่างทางศักย์ไฟฟ้าเคมีของโปรตอนอันเกิดจากการขนส่งโปรตอนข้ามเยื่อนี้ ใช้ในการผลิตพลังงานเคมีในรูปของอะดีโนซีนไตรฟอสเฟต (ATP) ลูกโซ่ของการขนส่งอิเล็กตรอนเป็นกลไกของเซลล์ที่ใช้เพื่อดึงพลังงานจากแสงอาทิตย์ในปฏิกิริยาการสังเคราะห์ด้วยแสง และจากปฏิกิริยารีดอกซ์ อาทิ ออกซิเดชันของน้ำตาล (การหายใจระดับเซลล์)

ในคลอโรพลาสต์ แสงกระตุ้นการเปลี่ยนน้ำไปเป็นออกซิเจน และ NADP+ ไปเป็น NADPH ด้วยการขนส่งโปรตอนข้ามเยื่อหุ้มคลอโรพลาสต์ ในไมโทคอนเดรีย การเปลี่ยนออกซิเจนไปเป็นน้ำ, NADP ไปเป็น NAD+ และซักซิเนตไปเป็นฟูมาเรตจำเป็นต่อการสร้างความแตกต่างของโปรตอน ลูกโซ่ของการขนส่งอิเล็กตรอนเป็นจุดสำคัญที่มีอิเล็กตรอนลัดไปยังออกซิเจน เกิดเป็นซูเปอร์ออกไซด์และอาจส่งผลให้มีภาวะเครียดออกซิเดชัน (oxidative stress) เพิ่มขึ้น

ดูเพิ่ม
-------

* ปฏิกิริยาออกซิเดทีฟฟอสโฟรีเลชัน
**ไลฟ์ออฟไรอัน** (อังกฤษ: Life of Ryan) เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์ ที่ตามติดชีวิตนักสเกตบอร์ดอาชีพที่ชื่อ ไรอัน เช็กเลอร์ โดยในแต่ละตอนมีความยาวประมาณ 22 นาที เป็นเรื่องราวชีวิตของไรอัน และครอบครัวของเขา รวมถึงเพื่อน ในเรื่องราวของครอบครัว การหาแฟน รวมถึงในฐานะโปรสเกตบอร์ด โดยส่วนมากของหลาย ๆ ตอนจะถ่ายทำในละแวกบ้านของเช็กเลอร์ในแซนเคลเมนที รัฐแคลิฟอร์เนีย

ตัวแสดง
-------

* ไรอัน เช็กเลอร์ - นักสเกตบอร์ดอาชีพ
* เกร็ตเชน เช็กเลอร์ - แม่ของไรอัน และเป็นผู้จัดการ
* เชน เช็กเลอร์ - น้องชายไรอัน อายุ 16 ปี
* เคน เช็กเลอร์ - น้องชายคนเล็กของไรอัน อายุ 9 ปี
* แรนดี เช็กเลอร์ - พ่อของไรอัน
* เจเรมี โรเจอร์ส - นักสเกตบอร์ดอาชีพ
* พอล ร็อดริเกส - นักสเกตบอร์ดอาชีพ
* เกร็ก ลัตซ์กา - นักสเกตบอร์ดอาชีพ
* โทนี ฮอว์ก - นักสเกตบอร์ดอาชีพ
* แบม มาร์เกรา - นักสเกตบอร์ดอาชีพ

การออกอากาศ
-----------

รายการผลิตโดยคาร์โบนเอนเทอร์เทนเมนต์ ให้กับทางเอ็มทีวี ออกอากาศทางเอ็มทีวี, เอ็มทีวี 2, เอ็มทีวียุโรป, เอ็มทีวีโปแลนด์, เอ็มทีวีเอเดรีย, เอ็มทีวีฮังการี, เอ็มทีวีโรมาเนีย, เอ็มทีวีโปรตุเกส, เอ็มทีวีเซ็นทรัล, เอ็มทีวีแคนาดา, เอ็มทีวีอิตาลี, เอ็มทีวีนิวซีแลนด์ ,เอ็มทีวียูเค, เอ็มทีวีลาตินอเมริกา, เอ็มทีวีเอเชีย และเอ็มทีวีไทยแลนด์ โดยออกอากาศครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาเมื่อ 27 สิงหาคม ค.ศ. 2007 เวลา 22.30 น่. หลังจากนั้นออกอากาศฤดูกาลที่สองเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 2008
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

"กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์"
**กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์** (อังกฤษ: cornucopia หรือ horn of plenty; ละติน: *cornu copiae*) เป็นสัญลักษณ์ของอาหารและความอุดมสมบูรณ์ที่ใช้กันมาราวห้าร้อยปีก่อนคริสต์ศักราชบางครั้งก็เรียกว่า "กรวยแห่งอมาลเธีย" (Horn of Amalthea) หรือ "กรวยแห่งการเก็บเกี่ยว" (Harvest cone) "กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์" พบบ่อยในงานศิลปะทุกแขนงมาตั้งแต่สมัยกรีกโรมันในการใช้เป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงความอุดมสมบูรณ์และการให้กำเนิด

ในตำนานเทพเจ้ากรีกเทพีอมาลเธีย (Amalthea) เป็นแพะผู้เลี้ยงดูซูสด้วยน้ำนมของตนเอง เมื่อเขาของอมาลเธียหักด้วยอุบัติเหตุโดยซูสขณะที่กำลังเล่นกันซึ่งทำให้อมาลเธียกลายเป็นยูนิคอร์น เทพซูสผู้รู้สึกผิดก็คืนเขาให้ เขานั้นจึงมีอำนาจเหนือธรรมชาติที่จุสิ่งใดก็ได้ที่ผู้เป็นเจ้าของต้องการ ภาพดั้งเดิมเป็นภาพเขาแพะที่เต็มไปด้วยผลไม้และดอกไม้ เทพเช่นเทพีฟอร์ชูนา (Fortuna) บางภาพจะถือกรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์ นอกจากจะเป็นสัญลักษณ์แห่งความอุดมสมบูรณ์ กรวยก็ยังเป็นสัญลักษณ์ของการให้กำเนิด

อีกทฤษฎีหนึ่งก็ว่าเทพีอมาลเธียอาจจะเป็นนิมฟ์ที่ถูกขอให้มาเลี้ยงซูสเมื่อถูกซ่อนตัวจากโครเนิส อมาลเธียก็นำซูสไปซ่อนไว้ที่เขาไอไกออน (Mount Aigaion) ที่แปลว่าภูเขาแพะ ซึ่งอาจจะหมายความว่าอมาลเธียเป็นนิมฟ์ที่เป็นแพะหรือเป็นนิมฟ์ที่ดูและแพะก็ได้ ฉะนั้นเขาที่หักอาจจะเป็นเขาของอมาลเธียหรือเขาของแพะของอมาลเธียที่หักขณะที่เล่นกับซูสก็ได้ เพื่อเป็นการตอบแทนเทพซูสจึงสร้าง "กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์" อีกทฤษฎีหนึ่งก็ว่าอมาลเธียเป็นชื่ออีกชื่อหนึ่งของกลุ่มดาวแพะทะเล

การสร้างงานศิลปะในสมัยใหม่ของ "กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์" มักจะเป็นกรวยที่สานด้วยหวายที่มีรูปร่างเหมือนเขาแพะที่บรรจุด้วยสิ่งต่างสำหรับฉลองเช่นผลไม้และผัก ในทวีปอเมริกาเหนือ "กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์" กลายมามีความสัมพันธ์กับเทศกาลวันขอบคุณพระเจ้าและการเก็บเกี่ยว ในรัฐบริติชโคลัมเบีย "Cornucopia" เป็นชื่อของเทศกาลไวน์และอาหารประจำปีที่ฉลองกันที่วิสเลอร์ นอกจากนั้นสัญลักษณ์นี้ก็ยังปรากฏในธงและตราของรัฐไอดาโฮ, รัฐนอร์ทแคโรไลนา และรัฐนิวเจอร์ซีย์ และในตราของประเทศโคลอมเบีย, ประเทศเปรู และประเทศเวเนซุเอลา

"กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์" ใช้ในเครื่องประดับที่เป็นสัญลักษณ์ของการมีบุตร, โชค และความอุดมสมบูรณ์ ผู้นับถือคริสต์ศาสนาบางกลุ่มก็กล่าวเตือนไม่ให้ใช้สัญลักษณ์ที่ว่านี้เพราะถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของความโชคร้าย และเปรียบเทียบกับ "เขา" ที่บรรยายในพระคัมภีร์ที่หมายถึงพระเยซูเท็จ (Antichrist)

อ้างอิง
-------

1. ↑   Encyclopedia of Religion and Ethics
2. ↑   Exposing Satan's Devices Workbook
3. ↑   Naming the Antichrist

ดูเพิ่ม
-------

* สัญลักษณ์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์

ระเบียงภาพ
----------

* กรวยจากคริสต์ศตวรรษที่ 1 พบที่เมสซินาในอิตาลีกรวยจากคริสต์ศตวรรษที่ 1 พบที่เมสซินาในอิตาลี
* เทพีฟอร์ชูนาแบบกรวยเทพีฟอร์ชูนาแบบกรวย
* เทพพลูโตถือกรวยเทพพลูโตถือกรวย
* ประติมากรรมโดย จิโอวาน บัตติสตา คัชชินิที่ฟลอเรนซ์ประติมากรรมโดย จิโอวาน บัตติสตา คัชชินิที่ฟลอเรนซ์
* โปสเตอร์จากแคนาดาโปสเตอร์จากแคนาดา
**ปล้นอึดท้ายครัว** (อังกฤษ: The Whole Ten Yards) เป็นภาพยนตร์แนวอาชญากรรม- ตลกที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2004 กำกับโดย โฮวาร์ด ดัช ซึ่งภาพยนตร์เรื้องนี้เป็นภาคต่อของภาพยนตร์เรื่อง *อึดไม่เกิน 9 หลา*. ซึ่งสร้างเค้าโครงเรื่องพื้นฐานโดย มิตเชลล์ แคปเนอร์ ผู้เขียนบทจากภาพยนตร์ภาคแรก นำแสดงโดย บรูซ วิลลิส, แมทธิว เพอร์รี่, อาแมนด้า พีท, ไมเคิล คาล์ก ดันแคน และ นาตาช่า แฮนสตริชช์

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

การกลับมาอีกครั้งของจิมมี่ "เดอะทิวลิป" ทูเดสกี้ นักฆ่าจอมโหดหลังจากก่อคดีสุดฮามาแล้วใน The Whole Nine Yards ครั้งนี้เขากลับถูกลาสโลที่เพิ่งพ้นโทษออกมาจากคุกและต้องการแก้แค้นแทนลูกชายสุดที่รักตามล่าแผนการดังกล่าวเริ่มขึ้นด้วยการลักพาตัวซินเทีย อดีตภรรยาของจิมมี่ที่ปัจจุบันกลายเป็นภรรยาของออซ อดีตเพื่อนบ้านที่ยังคงหวาดระแวงไม่หายจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา ออซจึงเดินทางไปขอความช่วยเหลือจากจิมมี่ที่หลบลี้หนีภัยอยู่เม็กซิโกกับจิลภรรยาสาวสุดเซ็กซี่เพื่อหยุดยั้งแผนการร้ายของลาสโลและพรรคพวก การล้างแค้นสุดฮาจึงเริ่มขึ้น ว่าแต่ว่าอดีตนักฆ่าอย่างจิมมี่ นักฆ่าสมัครเล่นอย่างจิลและหมอฟันสุดปอดอย่างออซจะเอาอะไรมาสู้กับเหล่ามาเฟียร้าย…

นักแสดงนำ
---------

* บรูซ วิลลิส รับบท เจมส์ สเตฟาน "จิมมี่" ทูเดสกี้/"จิมมี่ เดอะ ทิวลิป"
* แพทธิว เพอร์รี่ รับบท นิโคลัส ออซ โอเซแรนสกี้/"ออซ"
* โรซานน่า อาเควตเต้ รับบท โซฟี โอเซแรนสกี้
* นาตาช่า แมนสตริชช์ รับบท ซินเทีย ทูเดสกี้
* อาแมนด้า พีท รับบท จิล แคลร์
* เควิน พอลลัค รับบท เจนนี่ ไพทอร์ โกโกลัค

อ้างอิง
-------

1. ↑  *ปล้นอึดท้ายครัว* ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ. แม่แบบ:Retrieved

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ปล้นอึดท้ายครัว* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *ปล้นอึดท้ายครัว* ที่ออลมูวี
* *ปล้นอึดท้ายครัว* ที่รอตเทนโทเมโทส์
* *ปล้นอึดท้ายครัว* ในเมทาคริติก
* *ปล้นอึดท้ายครัว* ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
ฮูเหยียนจั๋ว วาดโดย เฉินหงโส่ว
ฮูเหยียนจั๋ว (จีนตัวเต็ม : 呼延灼 / อังกฤษ : Huyan Zhuo) สำเนียงแต้จิ๋วคือ อูเอียนเจียก เป็นตัวละครสมมุติจากซ้องกั๋ง เขามีฉายาว่า **กระบองคู่** (จีน : 雙鞭 / อังกฤษ : Double Clubs) เป็นผู้กล้าอันดับที่ 8 ของเขาเหลียงซาน เป็นทายาทสายตรงของฮูเหยียนจั้น ใช้กระบองคู่เป็นอาวุธ เมื่อตอนที่เขาเหลียงซานโจมตีเมืองเกาถังโจวและสังหารเกาเหลียน เขาได้รับคำสั่งจากเสนาบดีเกาฉิวให้ไปบุกเขาเหลียงซาน โดยมีหันเทา เผิงฉี่ หลิงเจิ้น เป็นผู้ช่วย

ในช่วงแรกของการรบ เผิงฉี่ถูกกองทัพเหลียงซานจับตัวไป เขาจึงใช้กองทัพม้าเหล็กที่เขาฝึกฝนมาอย่างดีเข้าโจมตีกองทัพเหลียงซาน แต่ท้ายที่สุดเขาก็พ่ายแพ้ต่อกองพลทวนตะขอของเหลียงซานที่นำโดยสวีหนิง จนต้องหนีตายกลับเมืองเชงจิว ระหว่างที่เขาอยู่เมืองเชงจิว ได้พาทหารไปบุกเขาดอกท้อของหลี่จงกับโจวทง และได้รบกับหลู่จื้อเซิน หยางจื้อ อู่ซง

ฮูเหยียนจั๋วเข้าร่วมกับเขาเหลียงซานหลังจากการเกลี้ยกล่อมของซ่งเจียง และได้เป็น 1 ใน 5 ทหารเสือแห่งเขาเหลียงซาน หลังจากการรบกับพวกเหลียวกับพวกฟางล่า เขาได้รับตำแหน่งหัวหน้าทหารรักษาพระองค์และเสียชีวิตในระหว่างการรบกับแคว้นจิน

อ้างอิง
-------

* Keffer, David. "Outlaws of the Marsh: A Somewhat Less Than Critical Commentary". *Poison Pie Publishing House*. Retrieved 19 December 2016.
* Miyamoto, Yoko (2011). "Water Margin: Chinese Robin Hood and His Bandits" เก็บถาวร 2020-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *Demystifying Confucianism*. Retrieved 19 December 2016.
**"พื้นที่ทับซ้อน"** เป็นซิงเกิลในปี พ.ศ. 2559 ของนักร้อง บอย พีซเมกเกอร์ ประพันธ์เนื้อร้อง-ทำนองโดย กฤษติกร พรสาธิต และเรียบเรียงโดย ศุภวิญญ์ มุ่งมาตร ออกจำหน่ายในวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2559

จุดเริ่มต้นของเพลงนี้ เกิดขึ้นมาจากการที่ผมคิดคำว่า "พื้นที่ทับซ้อน" เป็นคำที่น่าสนใจ น่าจะเอามาประยุกต์ใช้กับเรื่องของ "ความรัก" ได้ เหมือนกับการแย่งชิงพื้นที่หัวใจของคนๆ นึง เพราะส่วนตัวของบอยเป็นคนที่ชอบคิดชื่อเพลงก่อน แล้วค่อยคิดเนื้อเพลงตามมา เช่น "ระยะสุดท้าย", "ยังไม่พ้นขีดอันตราย" โดยในเพลงนี้ก็ได้ "ติ๊ก วงเพลย์กราวนด์" มาช่วยเขียนเพลงด้วย ในเรื่องของดนตรีเราก็ลองหลายวิธี ตอนแรกๆ เราก็ลองใช้เปียโนตัวเดียว แต่เราก็รู้สึกว่ามันยังไม่ได้อารมณ์พอ จึงค่อยๆปรับมาเรื่อยๆ จนเริ่มหนักขึ้น และจนมาเป็นแบบนี้ ลงตัวเลย เพราะเพลงมันเป็นอารมณ์ของคนที่สูญเสีย ช๊อก เรื่องความรัก ถ้าเป็นเพลงนิ่มๆ ก็อาจจะไม่เหมาะ

มิวสิกวีดิโอนี้ได้ไปถ่ายทำเอ็มวีถึงประเทศญี่ปุ่น เป็นเรื่องราวที่ความรักทับซ้อนเมื่อ อาร์ม และ โอลีฟ ทั้งสองคนเป็นแฟนกันโดยมี เบสท์ เป็นเพื่อนสนิทไปด้วย ทำให้เรื่องราวความรักและความลับระหว่างทั้งสามคนที่เริ่มต้นขึ้นมิตรภาพกลับต้องมีอันต้องเปลี่ยนไป เมื่อต้องสูญเสีย คนรักให้กับเพื่อนสนิท

การตอบรับ
---------

เพลง "พื้นที่ทับซ้อน" ติดอันดับสูงสุด 15 จากการจัดอันดับของ ซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ต ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2559 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2559) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| อินเท็นซีฟวอท์ช มิวสิก ชาร์ต ท็อป 40 เพลงไทยสากล 2016 | 20 |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองวีชาร์ตท็อป 100 | 2 |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 5 | 2 |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 15 |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก เอ็มวีชาร์ตท็อป 100 | 32 |
| เอฟเอ็ม วัน 103.5 ชาร์ต วันทูเท็น | 2 |
| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ | 4 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  Music Story พื้นที่ทับซ้อน : BOY PEACEMAKER‏
2. ↑  พื้นที่ทับซ้อน Single ใหม่จาก บอย PEACEMAKER กับครั้งแรกที่ "เพลง" และ "Music Video" ถูกคิดขึ้นมาพร้อมๆ กัน
3. ↑
4. ↑  IW Music Chart Top 40 เพลงไทยสากล ประจำปี 2016
5. ↑  Gmember Chart Top 5 ประจำวันที่ 18 มกราคม 2016[*ลิงก์เสีย*]
6. ↑  SEED CHART TOP 20 ประจำวันที่ 31 มกราคม 2559
7. ↑  Chart One to Ten ประจำสัปดาห์นี้
8. ↑  EFM 94 TOP AIR PLAY (ประจำวันเสาร์ที่12 มีนาคม 2559)[*ลิงก์เสีย*]
**ร็อบ กามัน** (ดัตช์: *Rob Kaman*) เกิดวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1960 ที่กรุงอัมสเตอร์ดัม เป็นทั้งนักมวยไทยและคิกบ็อกเซอร์อดีตแชมป์โลก 9 สมัยชาวดัตช์ โดยถือได้ว่าเป็นนักมวยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทุกสมัยที่ผ่านมา และได้รับการขนานนามว่า "มิสเตอร์โลว์คิก" เนื่องด้วยผลงานการเตะต่ำอันน่าสะพรึงกลัวของเขา

ทั้งนี้ ร็อบ กามัน เป็นชาวต่างชาติคนแรกที่เดินทางมาฝึกมวยไทย ณ ค่ายมวยศิษย์ยอดธง

ประวัติ
-------

ในช่วงแรกของเขา เขาได้เล่นให้แก่ทีมเยาวชนเอเอฟซีอาแจ็กซ์อัมสเตอร์ดัม ร็อบจัดได้ว่าเป็นผู้เล่นที่ดีคนหนึ่ง แต่เขาก็ไม่เคยชอบกีฬาแบบทีม และเมื่ออายุได้ 16 ปีเขาก็ได้เริ่มฝึกศิลปะการต่อสู้ โดยเริ่มจากปันจักสีลัตเป็นอย่างแรก ใน ค.ศ. 1978 เขาก็ได้เริ่มฝึกวิชามวยไทยที่เมจีโรยิมโดยยอน พลาส์

ใน ค.ศ. 1980 ร็อบได้กลายเป็นนักมวยคลาส-เอในประเทศเนเธอร์แลนด์ เขาสามารถชนะได้มากที่สุดโดยวิธีการน็อค จุดเปลี่ยนสำหรับเขาคือการต่อสู้กับ บลิงกี โรดรีเกซ ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเบนนี อูร์ควีเดซ โดยร็อบเป็นฝ่ายชนะเขาด้วยการเตะต่ำเข้าที่ขา และนั่นคือความก้าวหน้าที่ปรากฏในระดับสากลของเขา ตั้งแต่นั้นมา ร็อบก็เริ่มต่อสู้ ณ ประเทศไทย

การต่อสู้ในประเทศไทยครั้งแรกของเขาคือการเผชิญหน้ากับเด่นน้อยผู้เป็นแชมป์ระดับท้องถิ่น โดยร็อบเป็นฝ่ายชนะน็อค จากนั้น เขาก็ได้ทำการท้าชิงกับรักชาติ ส.ประสาทพร ผู้เป็นแชมป์ของประเทศไทยที่กรุงเทพมหานคร โดยร็อบเป็นฝ่ายแพ้การต่อสู้และได้รับบทเรียนหลายประการจากการพ่ายแพ้ในครั้งนั้น

รายการที่ชนะ
------------

* ค.ศ. 1995 แชมป์เค-ทู ฟรานซ์กรังด์ปรีซ์ '95
* ค.ศ. 1992-94 แชมป์โลกกติกาตะวันออกรุ่นไลท์เฮฟวี่เวทของสถาบัน I.S.K.A.
* ค.ศ. 1992 แชมป์โลกฟูลคอนแท็ครุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวทของสถาบัน I.S.K.A.
* ค.ศ. 1992 แชมป์โลกฟูลคอนแท็ครุ่นซูเปอร์ไลท์เฮฟวี่เวทของสถาบัน W.K.A.
* ค.ศ. 1990 แชม์โลกมวยไทยรุ่นไลท์เฮฟวี่เวทของสถาบัน I.M.T.F. (หรือ I.M.F. ในปัจจุบัน)
* ค.ศ. 1989-90 แชมป์โลกฟูลคอนแท็ครุ่นไลท์เฮฟวี่เวทของสถาบัน W.K.A.
* ค.ศ. 1988-89 แชมป์โลกฟูลคอนแท็ครุ่นไลท์เฮฟวี่เวทของสถาบัน W.K.A.
* ค.ศ. 1984 แชมป์ยุโรปฟูลคอนแท็คของสถาบัน P.K.A.
* ค.ศ. 1983-87 แชมป์โลกฟูลคอนแท็ครุ่นมิดเดิลเวทของสถาบัน W.K.A.
* แชมป์โลกฟูลคอนแท็ครุ่นไลท์เฮฟวี่เวทของสถาบัน I.K.B.F.

ดูเพิ่ม
-------

* มวยไทย
* นักมวยไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. 1 2 3

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
**ตีโมคาริสแห่งอเล็กซานเดรีย** (กรีก: Τιμόχαρις หรือ Τιμοχάρης, ประมาณ 320-260 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นนักดาราศาสตร์และนักปรัชญาชาวกรีก มีหลักฐานว่าเกิดในอเล็กซานเดรีย เขาเป็นบุคคลในยุคเดียวกับยูคลิด

ประวัติเท่าที่ทราบเกี่ยวกับงานของตีโมคาริสนั้นมาจากการอ้างถึงโดยปโตเลมีในอัลมาเกสต์ ซึ่งระบุเอาไว้ว่า ตีโมคาริสทำงานในอเล็กซานเดรียระหว่าง 290-280 ปีก่อนคริสตกาล ปโตเลมีได้บันทึกเดคลิเนชันของดาวฤกษ์ 18 ดวงซึ่งได้รับการบันทึกโดยตีโมคาริสและอาริสตุลโลสเมื่อราว 290 ปีก่อนคริสตกาล ระหว่าง 295-272 ปีก่อนคริสตกาล ตีโมคาริสได้บันทึกการบังของดวงจันทร์ 4 ครั้ง และเส้นทางโคจรของดาวศุกร์ผ่านดาวฤกษ์ สิ่งเหล่านี้ได้รับการบึนทึกโดยใช้ทั้งปฏิทินอียิปต์และเอเธนส์ เส้นทางโคจรของดาวซึ่งได้รับการบันทึกของดาวศุกร์เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 272 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อดาวศุกร์เข้ามาใกล้ 15 ลิปดา ของดาวฤกษ์ เอตาหญิงสาว

การสังเกตโดยตีโมคาริสถือว่าเป็นการบันทึกของกรีกที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งสามารถระบุเวลาที่เจาะจงได้ ผลงานของเขาเกิดขึ้นเพียงหลังจากการบึนทึกครีษมายันเมื่อ 432 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งได้รับการบันทึกโดยอุกเตมอนและเมตอน ตีโมคาริสทำงานร่วมกับอริสติลลอสในการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ซึ่งมีหลักฐานว่าเกิดขึ้นที่หอสมุดอเล็กซานเดรีย ทั้งสองเป็นบุคคลในยุคเดียวกับอาริสตาร์โคสแห่งซาโมส แต่ไม่มีหลักฐานปรากฏชัดเจนถึงความเกี่ยวข้องกันระหว่างตีโมคาริสและอริสตาร์ตคัส

แอ่งบนดวงจันทร์ ตีโมคาริส ตั้งชื่อตามเขา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Newton, R. R. (1974). "The obliquity of the ecliptic two millenia ago". *Monthly Notices of the Royal Astronomical Society*. **169**: 331–342. Bibcode:1974MNRAS.169..331N.
2. ↑  Jones, Alexander (1999). *Astronomical papyri from Oxyrhynchus*. Vol. 1–2. DIANE Publishing. p. 84. ISBN 0871692333.
3. ↑  Jones, A. (1997), *On the reconstructed Macedonian and Egyptian lunar calendars* (PDF), vol. 119, pp. 157–166, สืบค้นเมื่อ 2009-09-10
4. ↑  Fomenko, A. T.; Vi︠a︡cheslavovich, Vladimir Kalashnikov; Nosovskiĭ, Gleb Vladimirovich (1993). *Geometrical and statistical methods of analysis of star configurations: dating Ptolemy's Almagest*. CRC Press. p. 215. ISBN 0849344832.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
5. ↑  Evans, James (1998). *The History & Practice of Ancient Astronomy*. Oxford University Press US. p. 259. ISBN 0195095391.
6. ↑  Sarton, George (1993). *Hellenistic science and culture in the last three centuries B.C*. Courier Dover Publications. p. 53. ISBN 0486277402.
7. ↑  Blue, Jennifer. "Gazetteer of Planetary Nomenclature". United States Geological Survey. สืบค้นเมื่อ 2009-09-10.
**วิลเลียม คัทเบิร์ทสัน** (William Cuthbertson) นักมวยสากลสมัครเล่นชาวสกอตแลนด์ เกิดเมื่อ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2445 ที่ ฟีเฟ สหราชอาณาจักร คัทเบิร์ทสันขกมวยสากลสมัครเล่นในรุ่นฟลายเวท ได้แชมป์ของสกอตแลนด์ระหว่างพ.ศ. 2463 – 2464 ได้แชมป์สหราชอาณาจักรใน พ.ศ. 2464 และได้แชมป์สกอตแลนด์ในรุ่นแบนตัมเวทเมื่อ พ.ศ. 2465 ใน พ.ศ. 2463 คัทเบิร์ทสันติดทีมชาตืสหราชอาณาจักรเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2463 ที่เบลเยียม ในรุ่นฟลายเวท รอบแรก ชนะ ไอเนอร์ เจนเซน จากเดนมาร์ก เมื่อ 21 สิงหาคม รอบก่อนรองชนะเลิศ ชนะ เทด เซกวาร์ด จาก เนเธอร์แลนด์ เมื่อ 22 สิงหาคม รอบรองชนะเลิศ แพ้ แอนเดอร์ ปีเตอร์เซน จากเดนมาร์ก เมื่อ 23 สิงหาคม รอบชิงเหรียญทองแดง ชนะ ชาร์เลต อัลแบร์ท จาก ฝรั่งเศส เมื่อ 24 สิงหาคม ได้เหรียญทองแดง

จากนั้น คัทเบิร์ทสันขึ้นชกมวยสากลอาชีพใน พ.ศ. 2469 และขึ้นชก 9 ครั้ง ระหว่าง พ.ศ. 2469 – 2470 หลังจากแขวนนวมเขามาเป็นผู้ฝึกสอนที่คาร์เนกียิมและโรงเรียนเอกชนเครกฟลาวเวอร์คัทเบิร์ทสัน เสียชีวิตเมื่อ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506 ที่ สหราชอาณาจักร รวมอายุได้ 61 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-17. สืบค้นเมื่อ 2018-10-06.
2. ↑