recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดพระเจ้าหลวง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่เจดีย์ อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย อยู่บนยอดดอยม่อนพระเจ้า

วัดพระเจ้าหลวงตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553 ภูมิประเทศเป็นยอดเขามีซากเจดีย์โบราณ พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ เป็นจำนวนมาก ชางบ้านจึงเรียกเขาลูกนี้ว่า *พระธาตุม่อนพระเจ้าหลาย* ภายหลังมีการบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่ ประกอบพิธีผาติกรรม องค์พระธาตุเจดีย์ขึ้นใหม่ โดยสร้างครอบเจดีย์องค์เดิมไว้ลักษณะองค์เจดีย์แบบล้านนา ขนาดกว้าง 25 เมตร สูง 49 เมตร ใช้งบประมาณในการก่อสร้าง 31,315,073 บาท ได้กำหนดวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เป็นวันมหามงคลอุดมฤกษ์ ประกอบกับเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี

เจดีย์องค์นี้เป็นเจดีย์เก่าแก่สันนิษฐานว่าคงสร้างมานับพันปี ไม่ปรากฏหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่าใครเป็นคนสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2495 ท่านพระครูยติวัตรวิมล เจ้าคณะอำเอเวียงป่าเป้า ได้นำคณะพระสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุองค์เก่าที่พังทลาย เมื่อสำเร็จเรียบร้อยแล้วจึงได้จัด ประเพณีบูชาพระธาตุในวันเพ็ญเดือน 7 เป็นประจำทุกปี เมื่อวันที่ 13 กันยายน 2545 คณะสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ได้รับพระเมตตาคุณจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก ได้ทรงประทานพระบรมสารีริกธาตุ จำนวน 9 องค์

ปัจจุบันเป็นพื้นที่ปลูกป่าเฉลิมพระเกียรติ ด้านทิศตะวันตกขององค์ประธาตุจะมีพระประธานธรรมเฉลิมพระเกียรติ เป็นพุทธรูปปางสมาธิขนาดใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 69 เมตร สูง 109 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระเจ้าหลวง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดพระเจ้าหลวง (ม่อนพระเจ้าหลาย)". เทศบาลตำบลเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย.
3. ↑  "พระธาตุม่อนพระเจ้าหลาย วัดม่อนเจ้าหลวง".
**เจ้าหญิงเซซีเลีย คนุตสแด็ทเทอร์แห่งเดนมาร์ก** (ค.ศ. 1080/85 - หลัง 7 มกราคม ค.ศ. 1131) ทรงเป็นเจ้าหญิงเดนมาร์ก เป็นพระราชธิดาในพระเจ้าคนุตที่ 4 แห่งเดนมาร์กกับอเดลาแห่งแฟลนเดอส์ เจ้าหญิงเซซีเลียเป็นพระเชษฐภคินีฝาแฝดกับเจ้าหญิงอิงเงอเกิร์ด คนุตสแด็ทเทอร์

หลังจากพระราชบิดาของเจ้าหญิงถูกปลงพระชนม์ในค.ศ. 1086 พระราชินีอเดลา พระราชมารดาได้เสด็จออกจากเดนมาร์กพร้อมชาลส์ที่ 1 เคานท์แห่งแฟลนเดอส์ พระโอรสองค์ใหญ่และเป็นพระเชษฐาของเจ้าหญิงเซซีเลียและเจ้าหญิงอิงเงอเกิร์ด แต่เจ้าหญิงฝาแฝดทั้งสองยังประทับอยู่ในเดนมาร์กด้วยการดูแลของเจ้าชายอีริคแห่งเดนมาร์ก พระปิตุลา (อา) กับบอดิล ทูร์โกต์สแด็ทเทอร์ พระชายา ซึ่งกลายเป็นพระชนกและพระชนนีบุญธรรมของเจ้าหญิงทั้งสอง ในขณะที่ทั้งสองประทับอยู่ในสวีเดน

เจ้าชายอีริคและพระชายาบอดิลได้เสด็จกลับเดนมาร์ก เมื่อเจ้าชายได้สืบราชบัลลังก์เป็นกษัตริย์อีริคที่ 1 ในค.ศ. 1095 เจ้าหญิงฝาแฝดทั้งสองได้เสกสมรสกับขุนนางสวีเดน เจ้าหญิงเซซีเลียเสกสมรสกับยาร์ล อีริค เจ้าหญิงได้เสด็จกลับเดนมาร์กเมื่อพระสวามีได้รับการแต่งตั้งเป็นยาร์ลแห่งฟัลสเตอร์ ทั้งคู่ประทับที่ฮารัลด์สเต็ดในริงสเต็ด ทั้งสองมีโอรสสอองคนคือ คนุต อีริคเซน และคาร์ล อีริคเซน ดยุกแห่งฮัลลันด์ เจ้าหญิงอาจจะมีธิดา 1 คน คือ อิงเงอ อีริคสด็อทเทอร์ ผู้ซึ่งสมรสกับอัสเชอร์ ริก ขุนนางจากตระกูลไวด์ที่เฟรนเนสสเลฟบนเกาะเชลลันด์ และเป็นมารดาในแอสเบิร์น สนาร์และอับซาลอน

ในค.ศ. 1131 เจ้าชายคนุต ลาวาร์ด พระญาติได้เสด็จมาเยี่ยมเจ้าหญิง เจ้าหญิงเซซีเลียทรงได้ยินข่าวมาว่าจะมีการลอบปลงพระชนม์เจ้าชายและพระนางทรงเกลี้ยกล่อมไม่ให้เจ้าชายเสด็จไปพบพระเจ้ามักนุส ผู้แข็งแกร่งแห่งสวีเดน ซึ่งกำลังวางแผนปลงพระชนม์เจ้าชาย แต่เจ้าชายไม่ทรงเชื่อคำแนะนำ และเสด็จไปพบกษัตริย์ส่งผลให้ถูกปลงพระชนม์ในที่สุด

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Line 2007, p. 499-500.

* Line, Philip (2007). *Kingship and State Formation in Sweden: 1130 - 1290*. Brill.
* Dansk biografisk Lexikon / IV. Bind. Clemens - Eynden
* Cecilia, urn:sbl:16520, Svenskt biografiskt lexikon (art av Nat. Beckman.), hämtad 2015-02-14. เก็บถาวร 2013-10-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Dansk biografisk Lexikon / IV. Bind. Clemens - Eynden
วาทาริจากเกมซุยโคเด็นภาค III
วาทาริ (อังกฤษ: Watari) เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น ปรากฏตัวออกมาในภาค III

ข้อมูลส่วนตัว
-------------

ชื่อ: วาทาริ   

ดวงดาวประจำตัว: จิโค (Chikou)   

บ้านเกิด: ไม่ปรากฏ   

อายุ: 23 ปี   

เผ่าพันธุ์: มนุษย์   

รูนที่ถือครอง: ไม่ปรากฏ   

ครอบครัว: ไม่ปรากฏ   

สถานะ: นินจา   

สถานที่อยู่ปัจจุบัน: ไม่ปรากฏ   

สงครามที่เข้าร่วม: สงครามทูตแห่งเพลิงครั้งที่สอง

ประวัติ
-------

วาทาริเป็นนินจา และเป็นสมาชิกขององค์กรเงา (Dark Wind Organization) แต่เขากลับทรยศต่อองค์กรและหลบหนีออกมา ทำให้เขาถูกอายาเมะหนึ่งในสมาชิกขององค์กรออกไล่ล่า สาเหตุที่เขาเข้าร่วมกองทัพไฟบริงเกอร์เนื่องจากเขาถือว่าเป็นการว่าจ้าง และในกองทัพนั้นเองที่วาทาริได้พบกับอายาเมะอีกครั้งหนึ่ง ทั้งคู่ได้ทำการประลองฝีมือกันโดยที่วาทาริเป็นผู้ชนะ เขาจึงทำการตกลงกับอายาเมะว่าจะต้องไม่ยุ่งกับเขาจนว่าสงครามจะสิ้นสุดลง

ภายหลังสงครามสิ้นสุดลง วาทาริได้หายตัวไปอย่างลึกลับ คาดว่ายังคงหลบหนีจากการไล่ล่าขององค์กรเงาอยู่

วิธีการนำเป็นพวก
----------------

ซุยโคเด็นภาค IIIคุยกับเขาที่หมู่บ้านอิคเซย์ (Iksay Village) และจ่ายเงินให้จำนวน 100,000 เขาจะเข้าเป็นพวกกับเรา
**วาทยกร** (อังกฤษ: conductor) หรือผู้อำนวยเพลง คือคนที่ตีความหมายของบทเพลง โดยเห็นภาพรวมทั้งหมดของวงดนตรี มีหน้าที่ดึงความสัมพันธ์ของเครื่องดนตรีแต่ละชิ้นออกมาเพื่อสอดผสานรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน อาจกล่าวอีกนัยได้ว่า วาทยกรเป็นผู้ที่สื่อสารกับนักดนตรีด้วยภาษามือ เป็นเหมือนภาษาใบ้ที่ใช้กับดนตรี พร้อมกันนี้วาทยกรต้องมีความเป็นผู้นำที่สามารถให้ความเชื่อมั่นแก่นักดนตรีด้วย เสมือนผู้กำกับ

วาทยกรควบคุมวงดนตรีโดยการใช้รหัสหรือสัญญาณมือ มักถือไม้บาตอง (Baton) ที่มือขวาสำหรับให้จังหวะ ส่วนมือซ้ายจะควบคุมในด้านอื่น เช่น ให้นักดนตรีเล่นเสียงดังหรือค่อย หรือเป็นการแสดงออกด้านอารมณ์อื่น ๆ ที่วาทยกรต้องการสื่อสารกับนักดนตรีในวง วาทยากรจะพบในการแสดงดนตรีที่ใช้นักดนตรีจำนวนมาก เช่นในวง ออร์เคสตร้า วงประสานเสียง ส่วนการบรรเลงดนตรีในวงดุริยางค์ของกองทัพ อาจเรียกว่า **หัวหน้าวงดุริยางค์**

วาทยกรผู้เป็นสมาชิกของวงออร์เคสตร้าจะเป็นคนที่กำหนดทิศทางของวง ซึ่งบางครั้งเรียกว่า **ผู้กำกับดนตรี** หรือเรียกว่า **คาเปลไมสเตอร์** (Kapellmeister) ในภาษาเยอรมันซึ่งหมายความถึง **หัวหน้าวาทยากร**ในวงออร์เคสตร้าเยอรมัน สำหรับวาทยกรของวงประสานเสียง จะเรียก **ผู้ควบคุมวงประสานเสียง** ส่วนวาทยากรอาวุโสจะเรียกว่า **มาเอสโตร** (maestro - นาย) ในภาษาอิตาเลียน

แต่ความสำคัญของวาทยกรนั้น ไม่ได้อยู่แค่ที่การกำกับวงออกแสดงเท่านั้น กลับอยู่ที่การฝึกซ้อมนักดนตรีให้เล่นคีตนิพนธ์ต่าง ๆ ตามการตีความของวาทยกรแต่ละคน การนำวงดุริยางค์ออกแสดงเป็นแต่เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ของการเล่นและการตีความคีตนิพนธ์นั้น ๆ เพราะการฝึกซ้อมต้องใช้เวลาที่ยาวนานกว่าการออกแสดงแต่ละครั้ง ทั้งนี้วาทยกรยังต้องเป็นผู้ที่สามารถแนะนำหรือแก้ไขเทคนิคต่าง ๆ ให้แก่นักดนตรีได้ วาทยกรที่ดีจึงมักจะเป็นนักดนตรีที่ดีมาก่อนด้วย จึงจะสามารถเข้าใจปัญหาของวงได้เป็นอย่างดี และรู้ความสามารถและขีดจำกัดของเครื่องดนตรีแต่ละชนิด 

วาทยกรที่ดีเป็นแบบใดนั้น เป็นเรื่องที่ให้คำจำกัดความได้ยาก เพราะวาทยกรบางคนให้จังหวะแก่นักดนตรีได้อย่างแม่นยำ แต่วาทยกรบางคนก็ดูประหนึ่งว่าไม่ค่อยให้จังหวะแก่นักดนตรี หรือที่นักดนตรีเรียกว่า "ให้คิว" แต่กลับสื่อสารกับนักดนตรีได้อย่างสมบูรณ์แบบ ดังนั้น คุณค่าของวาทยกรจึงไม่ได้อยู่ที่ลีลาการกำกับวงเมื่อออกแสดง แต่อยู่ที่การฝึกซ้อมและการสื่อสารกับนักดนตรีให้เข้าใจ วาทยกรใหญ่หลายต่อหลายคนออกท่าทางน้อยมาก เช่น อิกอร์ มาร์เควิช (Igor Markevitch) หรือบางคนอาจดูเหมือนให้จังหวะที่สับสน เช่น วิลเฮ็ล์ม ฟวร์ตแวงเลอร์ (Wilhelm Furtwangler) แต่บทเพลงภายใต้การกำกับวงของเขาเป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่าเต็มเปี่ยมไปด้วยความล้ำลึก คุณค่าของวาทยกรจึงมิได้วัดด้วยสายตา แต่ต้องวัดจากการฟังของผู้ฟัง

| * ด
* ค
* ก
ดนตรี |
| --- |
| ประวัติ | 
* ดนตรีสมัยบาโรก
* ดนตรีสมัยคลาสสิก
* ดนตรีสมัยโรแมนติก
* เพลงสมัยนิยม

 |
| * ทฤษฎี
* การประพันธ์
 | 
* แนวเพลง
* คีตกวี

 |
| การศึกษา | 
* มานุษยดนตรีวิทยา

 |
| การผลิต | 
* นักดนตรี
* การแสดง
* วาทยกร
* เนื้อเพลง
* เพลง
* ซิงเกิล
* หน้าเอและหน้าบี
* อีพี
* คัฟเวอร์
* รีมิกซ์
* อัลบั้ม
	+ รวมเพลง
	+ บันทึกการแสดงสด
	+ สตูดิโอ
	+ รีมิกซ์
* ค่ายเพลง
* โปรดิวเซอร์เพลง
* แซมพลิง
* เทคโนโลยีดนตรี

 |
| รายชื่อ | 
* รายชื่อเครื่องดนตรี

 |
| ดูเพิ่ม | 
* เครื่องดนตรี
* เทศกาลดนตรี
* ดนตรีบำบัด

 |
| 
* หมวดหมู่
* สถานีย่อย

 |
**พวงร้อย** (อังกฤษ: Lady Banks' Rose) เป็นกุหลาบชนิดหนึ่ง มีถิ่นกำเนิดในภาคกลางและภาคตะวันตกของสาธารณรัฐประชาชนจีน ในมณฑลกานซู, มณฑลกุ้ยโจว, มณฑลเหอหนาน, มณฑลหูเป่ย์, มณฑลเจียงซู, มณฑลเสฉวน, และมณฑลยูนนาน พบบนภูเขาที่ความสูง 500–2,200 เมตร 

พวงร้อยเป็นไม้เลื้อยเถาเนื้อแข็งทรงพุ่ม โตเร็ว สูงได้ถึง 6 เมตร ไม่มีหนาม หรือมีหนามขนาดเล็กยาว 5 มม. โดยเฉพาะบนหน่อหรือส่วนยอด เป็นไม้ไม่ผลัดใบ ใบยาว 4–6 ซม. มีใบย่อยสามถึงห้าใบ (อาจถึงเจ็ดใบ) ใบย่อยยาว 2–5 ซม. ขอบใบหยัก ดอกมีขนาดเล็ก มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 1.5-2.5 ซม. มีสีขาวหรือเหลืองอ่อน 

มีสองพันธุ์:

* *Rosa banksiae* var. *banksiae*
* *Rosa banksiae* var. *normalis* Regel.

กุหลาบชนิดนี้ได้รับการตั้งชื่อตามเลดี้แบ็งส์ (Lady Banks) ภรรยาของเซอร์ โจเซ็ป แบ็งส์ นักพฤษศาสตร์ชื่อดัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  เต็ม สมิตินันทน์ *ชื่อพรรณไม้แห่งประเทศไทย* เก็บถาวร 2010-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สำนักงานหอพรรณไม้ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช, พ.ศ. 2549
2. ↑  
	* Flora of China: *Rosa banksiae*

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**พวงร้อย**

* *Climbing Roses of the World* by Charles Quest-Ritson
* *The Graham Stuart Thomas Rose Book* by Graham Stuart Thomas
**มัสยิดโตเกียว** (ญี่ปุ่น: 東京ジャーミイ; โรมาจิ: *Tōkyō-jāmii*) หรืออีกชื่อหนึ่งว่า **โตเกียวจามี** เป็นมัสยิดที่ตั้งอยู่ในย่านโอยามะโจ เขตชิบูยะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยเป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเคยสร้างติดกับโรงเรียนในวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1938 โดยผู้อพยพชาวบัชกีร์และตาตาร์จากรัสเซียหลังการปฏิวัติเดือนตุลาคม มันถูกสร้างภายใต้การควบคุมของอับดุรเรชิด อิบราฮิม อิหม่ามคนแรกของมัสยิด กับอับดืลเฮย์ กูรบัน อาลี

ใน ค.ศ. 1986 ได้รื้อมัสยิดลง เพราะโครงสร้างเสียหาย แล้วสร้างอาคารหลังใหม่ใน ค.ศ. 1998 ภายใต้การควบคุมของฮิลมี เชนัลป์ และสนับสนุนโดยผู้อำนวยการด้านศาสนาของประเทศตุรกี ลวดลายตกแต่งต่าง ๆ นำมาจากสถาปัตยกรรมออตโตมัน โดยใช้ช่างฝีมือชาตุรกีประมาณ 70 คนในการตกแต่งลวดลาย และนำหินอ่อนมาจากประเทศตุรกี จึงแล้วเสร็จใน ค.ศ. 2000 ด้วยงบประมาณ 1.5 พันล้านเยน และเปิดพิธีในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2000

ข้างในโตเกียวจามี
มัสยิดโตเกียวมีพื้นที่ 734 ตารางเมตร มีชั้นใต้ดินหนึ่งชั้นและตัวอาคารสามชั้น รวมพื้นที่ไป 1,477 ตารางเมตร มีเสาหกอันคุ้นยันโดมหลักที่สูง 23.25 เมตร ในขณะที่มินาเรตสูง 41.48 เมตร

ดูเพิ่ม
-------

* มัสยิดฟูกูโอกะ
* มัสยิดโคเบะ
* ศาสนาอิสลาม
* ศาสนาอิสลามในประเทศญี่ปุ่น
* รายชื่อมัสยิดในทวีปเอเชีย
* ศาสนาในประเทศญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "New Tokyo Mosque opens", in: *The Japan Times*, July 1st, 2000.
2. ↑  "Japan's largest mosque completed in Tokyo เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน", in: *Kajima News & Notes*, Autumn 2000.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มัสยิดโตเกียว**

* Official Website - English, Japanese and Turkish.
* Information about the building[*ลิงก์เสีย*] [*ลิงก์เสีย*]- Japanese

พิกัดภูมิศาสตร์: 35°40′05″N 139°40′35″E﻿ / ﻿35.66806°N 139.67639°E﻿ / 35.66806; 139.67639
พลแม่นปืนอเมริกันมองหาการเคลื่อนไหวของศัตรูตามยอดเขาใกล้เขตเดอร์บาบา ประเทศอัฟกานิสถาน (ค.ศ. 2006)
ทหารที่มี*เก 28* ของกองทัพบกเยอรมัน
**พลแม่นปืน** (อังกฤษ: marksman) เป็นคนที่มีทักษะในการยิงที่แม่นยำ โดยใช้อาวุธโพรเจกไทล์ (ในสมัยใหม่ ส่วนใหญ่มักเป็นปืนยาวขอบเขตความแม่นยำ เช่น ปืนเล็กยาวออกแบบสำหรับพลแม่นปืน หรือปืนไรเฟิลซุ่มยิง) เพื่อยิงเป้าหมายที่มีค่าสูงในระยะไกลกว่าปกติ

ลักษณะ
------

ในการใช้ที่ได้รับความนิยมและในอดีต "นักแม่นปืน" และ "พลแม่นปืน" ถือเป็นคำพ้องความหมาย อย่างไรก็ตาม ภายในกีฬายิงปืนและการใช้ทางทหารในปัจจุบัน นักแม่นปืนและพลแม่นปืนอ้างถึงระดับทักษะที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน ซึ่งไม่เคยปนรวมกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกองทัพบกสหรัฐ "พลแม่นปืน" นั้นมีระดับต่ำกว่า "นักแม่นปืน" และ "ผู้เชี่ยวชาญ" ทักษะสี่ระดับได้รับการยอมรับกันโดยทั่วไปในวงการทหารอเมริกันและวงการยิงพลเรือนปัจจุบันนี้ ได้แก่ ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ, พลแม่นปืน, นักแม่นปืน และผู้เชี่ยวชาญ ส่วนเครื่องหมายพลแม่นปืนสำหรับทั้งสามระดับที่ผ่านการรับรอง จะได้รับโดยทั่วไปสำหรับทั้งผู้ยิงของฝ่ายพลเรือนและทหารที่มีความสามารถในการยิงสูงกว่าระดับ "ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ"

ความแตกต่างที่สำคัญระหว่างพลแม่นปืนทหารและพลซุ่มยิงก็คือพลแม่นปืนมักจะถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของทีมจู่โจมของทหาร และไม่เคยคาดหวังว่าจะปฏิบัติการอย่างเป็นอิสระไปจากกองกำลังหลัก ในขณะที่พลซุ่มยิงเป็นกองทหารการปฏิบัติการพิเศษที่มักจะทำงานตามลำพัง หรือในทีมเล็ก ๆ ที่มีวัตถุประสงค์ทางภารกิจที่ไม่ขึ้นกับใคร พลซุ่มยิงก็มักได้รับมอบหมายหน้าที่ความรับผิดชอบอื่นนอกเหนือจากการยิงระยะไกล — โดยเฉพาะ การปฏิบัติการลาดตระเวน, การประเมินความเสียหายหลังการโจมตี และการหาพิกัด/การตรวจสำหรับการยิงปืนใหญ่กองทหารปืนใหญ่หรือการโจมตีทางอากาศ ภายในกองทัพ พลแม่นปืนบางครั้งก็ติดอยู่กับทีมจู่โจมของทหารราบหรือหมู่ทหาร (พวกเขารู้จักกันในฐานะพลแม่นปืนระยะกลาง) ที่ซึ่งพวกเขาสนับสนุนทีมโดยการยิงระยะไกลที่แม่นยำในเป้าหมายที่มีค่าตามต้องการ ด้วยเหตุนี้จึงเป็นการขยายการเข้าถึงยุทธวิธีที่มีประสิทธิภาพของทีมจู่โจมหรือหมู่

ดูเพิ่ม
-------


|  |  |
| --- | --- |
| * การลาดตระเวน

ปฏิบัติการทางทหารที่เกี่ยวข้อง* หน่วยรบพิเศษ
 | อาวุธทางทหารที่เกี่ยวข้อง* ปืนซุ่มยิงดรากูนอฟ
* ปืนไรเฟิลซุ่มยิง

  |

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Marksman". *Dictionary.com Unabridged (v 1.1). Random House, Inc*. Dictionary.com. สืบค้นเมื่อ June 8, 2008.
2. ↑  "MERRIAM-WEBSTER DICTIONARY: "Marksman"". สืบค้นเมื่อ November 22, 2016.
3. ↑  "Roget's 21st Century Thesaurus: "Marksman"". สืบค้นเมื่อ November 22, 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พลแม่นปืน
โอนิงาวาระ
**โอนิงาวาระ** (ญี่ปุ่น: Onigawara; โรมาจิ: *鬼瓦*) หมายความว่า "กระเบื้องรูปยักษ์" เป็นเครื่องประดับหลังคา พบได้ในสถาปัตยกรรมญี่ปุ่น ทำเป็นรูปยักษ์ญี่ปุ่นที่เรียกว่า "โอนิ" มีลักษณะเป็นอสุรกายน่ากลัว

ก่อนยุคเฮอัน มักใช้ ฮะนะงะวะระ หรือกระเบื้องรูปเถาไม้ ประดับหัวหลังคา ส่วนโอนิงาวาระนี้ เชื่อกันว่ามาจากองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมที่เรียก "โอนิตะ" หรือแผ่นไม้วาดเป็นรูปยักษ์ ใช้อุดรอยรั่วบนหลังคา โดยในยุคนาระ เดิมทีนิยมประดับหัวหลังคาด้วยกระเบื้องทำเป็นรูปลักษณ์อย่างอื่น แล้วนิยมทำเป็นรูปเด่นชัดมีลักษณะอย่างยักษ์ และที่สุดก็ทำเป็นยักษ์สามมิติไป

โอนิงาวาระใช้ประดับหลังคาวัดพุทธมากที่สุด

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Parent, Mary Neighbour. (2003). *Japanese Architecture and Art Net Users System*.
2. ↑  "onigawara　鬼瓦." JAANUS. Retrieved on June 12, 2009.
3. ↑  DeAgostini Kodera/Butsuzō DVD series, Hōryū-ji issue's pamphlet

ระเบียงภาพ
----------

* 
* วัดโจโดะวัดโจโดะ
* วัดเซนโกะกุวัดเซนโกะกุ
*

ดูเพิ่ม
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โอนิงาวาระ**

* ชิบิ (กระเบื้องมุงหลังคา)
* ชะชิโฮะโกะ
* การ์กอยล์
* คิมีรา (สถาปัตยกรรม)
* เครื่องประดับหลังคาพระราชวังญี่ปุ่น
* สถาปัตยกรรมญี่ปุ่น
**เครื่องเสียง** หมายถึง เครื่องใช้ไฟฟ้าหรือเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ชนิดหนึ่ง ที่ทำหน้าที่ขยายสัญญาณเสียง หรือเกี่ยวข้องกับกระบวนการขยายเสียง ถ่ายทอดเสียง กระจายเสียง เป็นต้น ในภายหลังยังนิยมเรียกรวมถึงอุปกรณ์ที่เกี่ยวกับสัญญาณภาพด้วย

ประเภทของเครื่องเสียง
---------------------

เครื่องเสียงนั้นมีด้วยกันหลายประเภท โดยอาจแบ่งตามลักษณะการทำงานได้ดังนี้ 

อุปกรณ์แหล่งสัญญาณเป็นอุปกรณ์ต้นสัญญาณ โดยอาจเป็นแหล่งกำเนิดสัญญาณเอง หรือรับสัญญาณจากคลื่นวิทยุก็ได้ เช่น
เครื่องเล่นแผ่นเสียง เครื่องเล่นเทปคาสเซ็ต เครื่องเล่นซีดี เครื่องเล่นดีวีดี
เครื่องรับวิทยุ เครื่องรับโทรทัศน์, เครื่องรับสัญญาณดาวเทียม
อุปกรณ์ปรับแต่งสัญญาณขยายสัญญาณ หรือแปลงสัญญาณ แล้วแต่การใช้งาน เช่น
ปรีแอมปลิไฟเออร์, เพาเวอร์แอมปลิไฟเออร์, อีควอไลเซอร์, มิกเซอร์, เซอราวด์ซาวด์โปรเซสเซอร์
อุปกรณ์กระจายเสียงเป็นส่วนท้ายสุดของระบบเครื่องเสียง เป็นตัวถ่ายทอดผลลัพธ์สุดท้ายออกมา ซึ่งก็คือ ลำโพง นั่นเอง
อย่างไรก็ตาม ยังมีอุปกรณ์อื่นๆ ในระบบเครื่องเสียงอีกมากมาย เช่น ไมโครโฟน, สายเคเบิล, สายสัญญาณ เป็นต้น

ชนิดของเครื่องเสียง
-------------------

แบบใช้ทรานซิสเตอร์เป็นแบบที่นิยมใช้แบบหนึ่งเพราะเบอร์ของทรานซิสเตอร์ที่จะมาใช้งานมีมาก สามารถเลือกและสามารถออกแบบวงจรได้กว้าง คุณภาพของเสียงดี อัตราขยายสูงและความผิดเพี้ยนต่ำ ปัญหาการซ่อมไม่ยุ่งยาก อะไหล่หาได้ง่ายและแบบดั่งเดิมที่ใช้กันมานาน รู้จักละใช้แพร่หลายทั่วไป จุดเด่นของเครื่องขยายแบบทรานซิสเตอร์ คือสามารถจัดคราสการขยายได้กว้าง เพิ่มอัตราการขยายได้งาย และราคาถูก
แบบใช้มอสเฟทเป็นแบบที่เริ่มนำมาใช้ในวงจรขยายกำลังเมื่อไม่นาน ได้รับความนิยมอยู่ช่วงหนึ่ง ในปัจจุบันความนิยมในการใช้เพาเวอร์มอสเฟทลดลง ซึ่งอาจเป็นเพราะเพาเวอร์มอสเฟทที่ถูกสร้างมาใช้งานด้านการขยายเสียงมีไม่มากเบอร์ให้เลือกใช้งานน้อย ทำให้การออกแบบวงจร การเพิ่มอัตราขยาย การแก้ไขซ่อมแซมไม่กว้างและหาอะไหล่ยาก แต่มีข้อดีหลายข้อกว่าทรานซิสเตอร์ คืออัตราความผิดเพี้ยนต้ำกว่า สัญญาณรบกวนมีผลต่อการขยายน้อย มีความคงที่ในการทำงานต่ออุณหภมิสูงมาก มีความไวในการขยายสัญญาณสูง สามารถต่ออัตราขยายได้หลายภาค
แบบใช้ IC (INTERGRATED AMPLIFIER)เป็นภาคขยายกำลังที่เพิ่มความนิยมมากขึ้น โดยสร้างอุปกรณ์พวกทรานซิสเตอร์ มอสเฟส รวมอยู่ในตัว IC เพาเวอร์แอมป์ ข้อดีของภาคขยายกำลังแบบ IC คือ ประสิทธิภาพของวงจรขยายสูงกว่ามอสเฟท เพราะมีการต่อวงจรน้อยลงโดยรวมวงจรต่างๆสำเร็จภายในตัว IC เลย ความผิดเพี้ยนที่เกิดขึ้นก็ยิ่งลดลง สามารถเพิ่มระบบควบคุมการทำงานต่างๆได้มากขึ้น ให้การตอบสนองความถี่เสียงดี แต่มีข้อเสียคือการทำให้มีอัตราขยายสูงๆทำได้ยาก อะไหล่ในการซ่อมแซมก็อาจหายากเช่นกัน ดังนั้นการใช้ภาคขยายกำลังแบบ IC จึงใช้ได้ในกำลังปานกลาง ไม่ต้องการอัตราขยายสูงนัก และไม่นำไปใช้งานแบบต่อเนื่องนานๆ
แบบใช้ หลอดสูญญากาศ (Tube Amplifier)เป็นภาคขยายกำลังที่มีมาก่อนแบบอื่น และต้องใช้ หม้อแปลงในการต่อคั่นระหว่างเครื่องขยายเสียงกับ ลำโพง ปัจจุบันได้มีการใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ที่ทันสมัยทำการผลิตหลอดสูญญากาศขึ้นมาใหม่โดยยังคงยึดคุณสมบัติของหลอดเดิมไว้ (เรียกว่า Reissue) จุดเด่นของเครื่องขยายแบบหลอดก็คือให้เสียงที่นุ่มนวล โดยเฉพาะกับเพลงที่เน้นเสียงร้องจะเด่นเป็นพิเศษ เสียงจะเพราะกว่าแบบอื่น ๆ ข้อเสียก็คือใช้กำลังไฟสูง และร้อน ดูแลรักษายาก
**พวกปฏิกิริยา** (อังกฤษ: reactionary หรือ reactionist) คือ บุคคลที่มีแนวคิดแบบ "ปฏิกิริยา" (reaction) กล่าวคือ อนุรักษนิยมแบบสุดโต่ง (extreme conservativism) หรือขวาจัด (extreme rightism) และไม่เห็นด้วยกับความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองหรือทางสังคม พวกปฏิกิริยามีแนวคิดที่สนับสนุนการย้อนกลับไปสู่ "สถานะเดิมก่อนหน้านี้" (status quo ante) กล่าวคือ ย้อนความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น เพื่อหวนคืนสู่อดีตกาลก่อนการเปลี่ยนแปลงนั้น บุคคลเหล่านี้ได้ชื่อว่า "ปฏิกิริยา" เพราะมีปฏิกิริยาต่อสิ่งที่ผู้อื่นมองว่าเป็นความก้าวหน้า แนวคิดแบบพวกปฏิกิริยาเรียกว่า **ปฏิกิริยานิยม** (reactionism)

ในแง่ประวัติศาสตร์ คำว่า "พวกปฏิกิริยา" เกิดขึ้นครั้งแรกในการปฏิวัติฝรั่งเศส โดยใช้เรียกกลุ่มคนในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่พยายามจะนำพาสังคมให้กลับไปสู่ยุคเดิมที่มีระบอบกษัตริย์หลังจากที่เกิดการปฏิวัติฝรั่งเศส

การเป็นพวกปฏิกิริยามักถูกมองในแง่ลบ น้อยคนจะเรียกขานตนเองว่าเป็นพวกปฏิกิริยา และคำว่า "พวกปฏิกิริยา" มักใช้เป็นคำประณามมากกว่าคำชื่นชม

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน (2001-08-17). "Reactionary". *ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถาน*. ราชบัณฑิตยสถาน. สืบค้นเมื่อ 2022-06-10.
2. ↑  "Reactionary". *Dictionary.com*. Dictionary.com, LLC. 2022. สืบค้นเมื่อ 2022-06-10.
3. 1 2 3  Spacey, J (2021-01-03). "6 Examples of Reactionary Politics". *Simplicable*. Simplicable. สืบค้นเมื่อ 2022-06-10.
4. 1 2  "Reactionary". *Vocabulary.com*. Vocabulary.com, Inc. 2022. สืบค้นเมื่อ 2022-06-10.
5. ↑  Sullivan, A (2017-05-01). "The Reactionary Temptation". *Intelligencer*. Vox Media, LLC. สืบค้นเมื่อ 2022-06-10.
6. ↑  Lozada, C (2019-09-09). "Why reactionary nostalgia is stronger than liberal hope". *The Washington Post*. The Washington Post. สืบค้นเมื่อ 2022-06-10.
**นกกระจอกเทศโซมาลี** (อังกฤษ: Somali ostrich; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Struthio camelus molybdophanes*) เป็นชนิดย่อยของนกกระจอกเทศ (*S. camelus*) ที่พบได้ทั่วไปในทวีปแอฟริกา

นกกระจอกเทศโซมาลีมีลักษณะและรูปร่างเหมือนนกกระจอกเทศธรรมดาทั่วไป แต่จะพบได้เฉพาะในเขตอนุรักษ์แห่งชาติแซมบูรู ในประเทศเคนยา เท่านั้น ลักษณะของนกกระจอกเทศโซมาลีที่แตกต่างจากนกกระจอกเทศธรรมดา คือ จะมีคอและขาท่อนบนเป็นสีเทาน้ำเงิน ซึ่งแตกต่างจากนกกระจอกเทศธรรมดาที่มีขอและขาท่อนบนสีชมพู แต่ลักษณะขน และสีของขนทั้งตัวผู้และตัวเมียของทั้งนกกระจอกเทศโซมาลีและนกระจอกเทศธรรมดาจะเหมือนกัน ซึ่งเป็นความแตกต่างกันที่ดีเอ็นเอ คาดว่านกกระจอกเทศโซมาลีมีการพัฒนาสายพันธุ์ตัวเองแยกจากนกกระจอกเทศธรรมดาราว 3.6 ถึง 4.1 ล้านปีก่อน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Freitag, Stephanie; & Robinson, Terence J. (1993). "Phylogeographic patterns in mitochondrial DNA of the Ostrich (*Struthio camelus*).". The Auk 110 (3): 614–622. PDF fulltext
2. ↑  Robinson, Terence J.; & Matthee, Conrad A. (1999). *"Molecular genetic relationships of the extinct ostrich, Struthio camelus syriacus: consequences for ostrich introductions into Saudi Arabia.".* Animal Conservation 2 (3): 165–171. doi:10.1111/j.1469-1795.1999.tb00062.x.
3. ↑  *สัตว์ป่าแอฟริกา* โดย ปองพล อดิเรกสาร (พ.ศ. 2553) ISBN 9786169050803

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกกระจอกเทศโซมาลี**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ นกกระจอกเทศโซมาลี ที่วิกิสปีชีส์
**ทับทิมสยาม 04** เป็นหมู่บ้านหนึ่งในตำบลเทพรักษา อำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์

ประวัติ
-------

เมื่อต้นปี พ.ศ. 2522 จากสถานการณ์ความวุ่นวายทางการเมืองในประเทศกัมพูชา ทำให้มีชาวกัมพูชาอพยพหนีภัยเข้ามายังประเทศไทยเป็นจำนวนมาก พื้นที่ชายแดนจังหวัดสุรินทร์ ต้องกลายเป็นพื้นที่รองรับผู้อพยพหนีภัยสงครามชาวกัมพูชาซึ่งหลบหนีออกนอกประเทศจำนวนกว่า 100,000 คน โดยมีศูนย์อพยพ-บี (Site B) ตั้งอยู่ที่ตำบลเทพรักษา อำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์ จนกระทั่งเมื่อสถานการณ์สู้รบในกัมพูชาสิ้นสุดลง จึงได้มีการส่งผู้อพยพชาวกัมพูชากลับประเทศ ตั้งแต่วันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2535 แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม 2535

เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2536 ศาสตราจารย์ ดร.สมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี องค์ประธานสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ ได้ทรงนำหน่วยแพทย์ให้การรักษาราษฎรไทยที่บริเวณอดีตศูนย์อพยพ-บี และทรงตระหนักถึงความทุกข์ยากของราษฎรไทยที่อาศัยอยู่ตามแนวชายแดนไทย-กัมพูชา ที่ได้รับผลกระทบจากภัยสงคราม จึงมีพระดำริให้ฟื้นฟูพื้นที่ศูนย์อพยพที่ชาวกัมพูชาถูกส่งตัวกลับแล้ว โดยให้พัฒนาสภาพแวดล้อมและสภาพชีวิตของประชาชนในพื้นที่ดังกล่าว เพื่อเป็นศูนย์กลางของการพัฒนาที่จะขยายไปสู่พื้นที่ใกล้เคียงในลักษณะยุทธศาสตร์การพัฒนา สร้างผืนแผ่นดินไทยตามแนวชายแดนให้เกิดความมั่นคงถาวรที่สุด โดยกำหนดชื่อโครงการว่า "โครงการทับทิมสยาม 04"

ตั้งแต่วันที่ 2 ตุลาคม 2545 สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ได้ส่งมอบความรับผิดชอบ และการบริหารโครงการให้จังหวัดสุรินทร์ดูแลต่อไปในรูปของหมู่บ้านตามกฎหมายลักษณะการปกครองท้องถิ่น

ข้อมูลทั่วไป
------------

หมู่บ้านทับทิมสยาม 04 ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 10 ตำบลเทพรักษา อำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์ มีพื้นที่ทั้งหมด 2,456 ไร่ 72 ตารางวา แบ่งออกเป็น 

* พื้นที่ทำการเกษตร 1,701 ไร่ 3 งาน 34 ตารางวา
* พื้นที่ปลูกอาคารที่พักอาศัย จำนวน 200 ไร่
* พื้นที่ส่วนกลาง 350 ไร่ 2 งาน 11 ตารางวา
* พื้นที่ส่วนราชการ 204 ไร่ 2 งาน 27 ตารางวา

อาณาเขต
-------

* ทิศเหนือ ติดต่อกับ พื้นที่เกษตรกรรมหมู่บ้านเทพรักษา
* ทิศใต้ ติดต่อกับ พื้นที่เกษตรกรรมหมู่บ้านกะเลงเวก
* ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ห้วยเสน และหมู่บ้านลันแต้
* ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ห้วยกะเลงเวก ตำบลตาตุม อำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-11-14. สืบค้นเมื่อ 2009-07-31.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-11-14. สืบค้นเมื่อ 2009-07-31.
**กั๋วจวิ้นหวัง** (จีน: 果毅親王, 24 มีนาคม 1697 – 21 มีนาคม 1738) พระนามเดิมเมื่อแรกประสูติคือ **อิ้นหลี่** พระราชโอรสองค์ที่ 17 ของ จักรพรรดิคังซี ที่ประสูติจาก พระอัครชายาฉุนอี้ฉิน สกุลเฉินอีกทั้งยังเป็นพระราชอนุชาต่างพระมารดาของ จักรพรรดิยงเจิ้ง เมื่อจักรพรรดิยงเจิ้งขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อจากจักรพรรดิคังซีพระราชบิดาพระองค์ได้ให้พระเชษฐาและพระอนุชาเปลี่ยนพระนามองค์ชายอิ้นหลี่จึงเปลี่ยนพระนามเป็น **ยฺหวิ่นหลี่**

พระประวัติ
----------

องค์ชายอิ้นหลี่ประสูติเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1697 ในราชสกุล อ้ายซินเจว๋หลัว เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 17 ของ จักรพรรดิคังซี ส่วนพระมารดาของพระองค์คือ พระอัครชายาฉุนอี้ฉิน จากสกุลเฉิน

ใน ค.ศ. 1722 พระเชษฐาองค์ที่ 4 ของพระองค์, อิ้นเจิ้น ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ภายหลังการสวรรคตของพระราชบิดาตามประวัติศาสตร์รู้จักกันในพระนาม จักรพรรดิยงเจิ้ง องค์ชายอิ้นหลี่จึงต้องเปลี่ยนพระนามเป็น **องค์ชายยฺหวินหลี่** เพราะคำว่า "อิ้น" ใน อิ้นหลี่ ไปพ้องกับคำว่า อิ้น ในพระนามเดิมของจักรพรรดิยงเจิ้งคือ "อิ้นเจิ้น" ในเดือนเมษายนปีเดียวกันองค์ชายยฺหวินหลี่ได้รับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น **กั๋วจวิ้นหวังขั้น 2**

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1728 องค์ชายยฺหวินหลี่ได้รับการเลื่อนพระอิสริยยศเป็น **กั๋วจวิ้นหวังขั้น 1** หลังจากนั้นจึงได้เข้ารับราชการใน กรมความลับทหาร พร้อมกับได้รับภารกิจสำคัญคือการคุ้มครอง ดาไล ลามะ องค์ที่ 7 กลับไปยังทิเบตทำให้พระองค์ได้อุปถัมภ์และศึกษา ศาสนาพุทธแบบทิเบต

เมื่อจักรพรรดิยงเจิ้งประชวรหนักใกล้สวรรคตองค์ชายยฺหวินหลี่ได้ตอบรับและสนับสนุนองค์รัชทายาทให้ขึ้นสืบราชบัลลังก์, องค์ชายหงลี่ จักรพรรดิยงเจิ้งเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1735 และสืบราชบัลลังก์โดยองค์ชายหงลี่ซึ่งในประวัติศาสตร์รู้จักในพระนาม จักรพรรดิเฉียนหลง

ละครโทรทัศน์
------------

ที่ช่องทีวีบี ในเรื่องจอมจักรพรรดิเฉียนหลง มีอิ้นหลี่ในเรื่อง คนนำแสดงนั่นก็คือ เซี่ย เสียน ในเนื้อเรื่องเทียบเป็นอา ขององค์ชายหงลี่ ตรงตามประวัติศาสตร์ แต่ในเนื้อเรื่องพระองค์ทรงต่อต้านเฉียนหลงแบบลับๆ สุดท้ายก่อกบฏกับองค์ชายหงจาน (ในเรื่องรับบทเป็นบุตรของกั๋วจวิ้นหวัง) แต่องค์ชายหงจานและหน่วยปืนไฟของพระองค์เป็นสายสืบจากในวัง สุดท้ายกั๋วจวิ้นหวังฆ่าตัวตายเพราะชิงบัลลังก์ไม่สำเร็จ
**อาร์เทอร์ เคเพลล์ บารอนเคเพลล์ที่ 1 แห่งแฮดัม** (อังกฤษ: Arthur Capell, 1st Baron Capell of Hadham; 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1608 - 9 มีนาคม ค.ศ. 1649) อาร์เทอร์ เคเพลล์เป็นนายทัพฝ่ายนิยมกษัตริย์ในสงครามกลางเมืองอังกฤษ

อาร์เทอร์ เคเพลล์เกิดเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1608 เป็นบุตรคนเดียวของเซอร์เฮนรี เคเพลล์ และทีโอโดเซีย เคเพลล์บุตรีของเซอร์เอดเวิร์ด มอนทากิวแห่งโบรห์ตันในนอร์แทมป์ตันเชอร์ เคเพลล์ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของรัฐสภาสั้นและรัฐสภายาว ในปี ค.ศ. 1640 สำหรับฮาร์ตฟอร์ดเชอร์ เมื่อเริ่มแรกเคเพลล์สนับสนุนฝ่ายตรงข้ามกับรัฐบาลของพระเจ้าชาลส์ แต่ต่อมาก็หันไปเป็นฝ่ายสนับสนุนพระองค์ เคเพลล์ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น "บารอนเคเพลล์แห่งแฮดัม" ในมณฑลฮาร์ตฟอร์ดเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1641

เมื่อสงครามเริ่มขึ้นเคเพลล์ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นข้าหลวงแห่งชรอปเชอร์, เชชเชอร์ และนอร์ทเวลส์ ในการเป็นผู้นำทางการทหารในบริเวณนั้น ต่อมาเคเพลล์ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นหนึ่งในองคมนตรีในเจ้าชายแห่งเวลส์ และผู้แทนพระองค์ในการเจรจาที่อักซ์บริดจ์ ในปี ค.ศ. 1645 เคเพลล์ติดตามพระราชินีเฮนเรียตตา มาเรีย ไปฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1646 แต่ไม่เห็นด้วยกับการเดินทางของเจ้าชายแห่งเวลส์ จึงได้ตัดสินใจลาออกไปอยู่ที่เจอร์ซีย์ แต่ต่อมาก็เข้าช่วยพระเจ้าชาลส์ในการหลบหนีจากเกาะไวต์

เคเพลล์เป็นผู้นำคนสำคัญของฝ่ายนิยมกษัตริย์ในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 2 แต่ไม่ประสบความสำเร็จ เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม เคเพลล์และจอร์จ กอริง เอิร์ลที่ 1 แห่งนอริช ก็ยอมแพ้ต่อทอมัส แฟร์แฟกซ์ ลอร์ดแฟร์แฟกซ์ที่ 3 แห่งแคเมอรอน ที่โคลชิสเตอร์ โดยได้รับสัญญาว่าจะยกโทษให้ แต่ทางรัฐบาลมีปัญหากับสัญญา เคเพลล์หลบหนีจากหอคอยแห่งลอนดอนแต่ถูกจับและถูกลงโทษโดยการประหารชีวิตโดยรัฐสภา เมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1649 และถูกประหารชีวิตพร้อมกับเจมส์ แฮมิลตัน ดุ๊กที่ 1 แห่งแฮมิลตัน และเฮนรี ริช เอิร์ลที่ 1 แห่งฮอลแลนด์ ในวันรุ่งขึ้น

เคเพลล์แต่งงานกับเอลิซาเบท บุตรีและทายาทของเซอร์ชาลส์ มอร์ริสันแห่งแคสซีโอบรีพาร์กในฮาร์ตฟอร์ดเชอร์ เคเพลล์และเอลิซาเบทมีบุตรธิดาด้วยกันเก้าคนชายห้าหญิงสี่ ต่อมาอาร์เทอร์ผู้เป็นลูกชายได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเอิร์ลแห่งเอสเซกซ์ในสมัยฟื้นฟูราชวงศ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ronald Hutton, ‘Capell, Arthur, first Baron Capell of Hadham (1604–1649)’, Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, Sept 2004; online edn, Oct 2006 , accessed 30 March 2007

ดูเพิ่ม
-------

* สงครามกลางเมืองอังกฤษ
* สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 2
อิโมนิแบบยามางาตะ จัดขึ้นที่ริมแม่น้ำ
 อิโมนิแบบเซ็นได จังหวัดมิยางิ
 อิโมนิในช่วงเทศกาล สามารถเห็นผู้คนมากมายมารวมตัวกันที่ริมแม่น้ำ
**อิโมนิ** (ญี่ปุ่น: 芋煮; โรมาจิ: *imoni*) หรือ **อิโมนิไก** (芋煮会) เป็นงานประจำฤดูกาลที่จัดขึ้นในพื้นที่ต่างๆ ภูมิภาคโทโฮกุ เช่น จังหวัดยามางาตะ และ จังหวัดมิยางิ ในญี่ปุ่น ใน ฤดูใบไม้ร่วง โดยจะมารวมตัวกันที่ ริมแม่น้ำหรือสถานที่อื่น ๆ ทำนาเบโมโนะโดยใช้เผือกต่าง ๆ กินร่วมกันหลายคน มักจัดควบคู่ไปกับบาร์บีคิว

ภาพรวม
------

อิโมนิจัดขึ้นเพื่อเป็นกิจกรรมกระชับมิตรภาพระหว่างครอบครัว เพื่อน ชุมชน โรงเรียน ที่ทำงาน และกลุ่มอื่นๆ เป็นที่นิยมเป็นพิเศษในจังหวัดยามากาตะและจังหวัดมิยางิ และได้กลายเป็นประเพณีประจำฤดูใบไม้ร่วง เป็นหนึ่งในการเลี้ยงโต๊ะกลางแจ้ง เช่นเดียวกับงานฮานามิ ในฤดูใบไม้ผลิ ในจังหวัดนีงาตะ และ ภูมิภาคคันโต อิโมนิอาจจัดขึ้นในฐานะกิจกรรมท้องถิ่นเป็นหลัก 

การเพาะปลูกเผือกในภูมิภาคโทโฮกุโดยใช้เมล็ดมันฝรั่งพันธุ์พื้นเมืองมักจะเก็บเกี่ยวประมาณ เดือนตุลาคม ดังนั้นอิโมนิไกทั่วไปจึงค่อย ๆ เริ่มตั้งแต่ต้นเดือนตุลาคม หลังจากนั้น ฤดูท่องเที่ยวโดยทั่วไปคือตั้งแต่ปลายเดือนตุลาคมถึงต้นเดือนพฤศจิกายน และจะสิ้นสุดเมื่อจบฤดูที่ใบไม้เปลี่ยนสีหรือหิมะแรกตก

นอกจากนี้ ยังมีการรวมคำว่า "คอมมิวนิเคชัน" (コミュニケーション) ที่แปลว่าการสื่อสาร เข้ากับคำว่า "อิโมนิ" กลายเป็น "อิโมนิเคชัน" (イモニケーション) เพื่อหมายถึงปฏิสัมพันธ์ในงานอิโมนิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  芋煮会でイモニケーション!![*ลิงก์เสีย*]（TBS『Nスタ』 2015年11月3日17:16-17:28）
2. ↑  芋煮で出会う、自分未来 イモニケーション2016 報告書PDF（宮城県情報サービス産業協会）
*Ara chloropterus*
**กรีนวิงค์ มาคอว์**  เป็นนกแก้วมาคอว์ที่มีขนาดใหญ่ น่ารักเสียงดังคับป่า ชอบเล่นน้ำ กัดแทะ กินดินโปร่ง และผลไม้ทุกชนิด ลำตัวมีสีแดงสด ปีกมีสีเขียวและสีฟ้า หางมีสีแดงและสีฟ้า ลำตัวมีขนาดประมาณ 36 นิ้ว กรีนวิงมาคอร์ มีแหล่งกำเนิดอยู่ที่ทวีปอเมริกาใต้ บริเวณประเทศ บราซิล โบลิเวีย ปานามา เป็นต้น

ลักษณะ
------

กรีนวิงค์ มาคอว์ เป็นนกแก้วมาคอว์ขนาดใหญ่ที่มีสีสันสวยงาม ด้วยลำตัวมีสีแดงสด ปีกมีสีเขียวและสีฟ้า หางมีสีแดงและสีฟ้า มีขนาดใหญ่ที่สุดในสกุล Ara ซึ่งมี 8 สายพันธุ์ แต่กรีนวิงค์ มาคอว์ มีลักษณะที่คล้ายกันกับ สกาเล็ต มาคอว์ ที่ต่างกันอยู่ที่ลำตัว,ใบหน้า,และปีก ที่ปีกของ สกาเล็ต มาคอว์ จะเป็นสีเหลืองกับสีฟ้าเข้มหรือน้ำเงินแต่มีบ้างที่จะมีสีเขียวปนอยู่บริเวณแถบสีเหลือง และใบหน้าของกรีนวิงค์ มาคอว์ เป็นหนังสีขาวออกชมพูมีลายขนที่หน้าสีแดงเรียงเป็นแถวเหมือนเส้นประสีแดงด้านล่างใต้ตามี4-5แถว ส่วน สกาเล็ต ใบหน้าจะไม่มีขนที่บริเวณใบหน้า กรีนวิงค์ มาคอว์ จะงอยปากข้างบนจะมีสีขาวคล้ายกับสีของงาช้าง ส่วนด้านล่างจะเป็นสีดำ มีขนาดลำตัวประมาณ 90-95 เซนติเมตร หรือประมาณ 34-36 นิ้ว น้ำหนักอยู่ที่ประมาณ 1100-1750 กรัม แต่กรีนวิงค์ มาคอว์ ที่มีแหล่งกำเนิดในประเทศโบลิเวีย จะมีขนาดใหญ่กว่าที่

พฤติกรรม
--------

กรีนวิงค์ มาคอว์ จัดเป็นนกแก้วที่มีเสียงร้องดัง และมักเลือกที่จะทำรังตามโพรงไม้ใหญ่ ๆ โดยใช้วิธีแทะหรือขุดโพรงไม้จำพวกไม้เนื้ออ่อน หรืออาจเลือกใช้โพรงไม้ที่เก่าต่าง ๆ กรีนวิงค์ มาคอว์ จะวางไข่ครั้งละ 2-4 ฟอง และจะใช้เวลาฟัก ประมาณ 27-28 ประมาณ80-90 วัน ขนจะขึ้นเต็มตัว

นิสัย
-----

กรีนวิงค์ มาคอว์ เป็นนกแก้วที่ฉลาดที่สุด ในนกแก้วมาคอว์ และเป็นนกที่เจ้าเล่ อุปนิสัย จัดว่าเป็นนกที่น่ารักและเชื่องมากพอสมควร สามารถทำกิจกรรมร่วมกับมนุษย์ได้ เป็นนกที่หวงและรักเจ้าของ แต่ถ้าได้ตีหรือทำให้ได้กลัว ก็จะจดจำฝังใจและจะตรงเข้าทำร้ายทันทีที่เห็น

อาหาร
-----

อาหารของกรีนวิงค์ มาคอว์ ได้แก่ผักและผลไม้ต่างๆ เช่น แอ้ปเปิ้ล มะพร้าว ฟักทองนึ่ง ถั่วหลากชนิดนึ่งสุก , แครอท , มะพร้าว หรือ ลูกแมคคาเดเมีย และ ลูก เบอร์รี ด้วย

แหล่งกำเนิด
-----------

กรีนวิงค์ มาคอว์ มีถิ่นกำเนิดอยู่ในแถบ ตะวันออกของ ปานามา และ แถบ แอทราโต โคลัมเบีย เวเนซูเอล่า บราซิล โบลิเวีย ปารากวัย และอาร์เจนติน่า

การอ้างอิง
----------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Ara chloropterus*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2*. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.
2. ↑  {{}
3. ↑  "Red-and- Green Macaw". *Avibase*.

แหล่งที่มาข้อมูล
----------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**กรีนวิงค์ มาคอว์**

* World Parrot Trust Parrot Encyclopedia - Species Profiles
* Red-and-green macaw videos on the Internet Bird Collection
* Stamps (9 countries) with RangeMap
* Green-winged macaw photo gallery VIREO
* WWW. Macawthai.COM สืบค้าเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ 2560

แม่แบบ:Macaws
**สมเด็จพระเจ้าปฤถวีพีรพิกรมศาหเทวะ** เป็นพระมหากษัตริย์เนปาล พระองค์ที่ 7 พระองค์ครองราชย์ตั้งแต่ 17 พฤษภาคม 2424 จนถึง 11 ธันวาคม 2454
พระราชสมภพเมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2418 เป็นพระราชโอรสของเจ้าชายตริโลกยาบิรพิกรมศาหะ ซึ่งเป็นพระโอรสของพระเจ้าสุเรนทรพิกรมศาหะ กับธิดานายจูง บาฮาดูร์ อดีตนายกรัฐมนตรีเนปาล พระราชสมภพที่กรุงกาฐมาณฑุ ราชอาณาจักรเนปาล 

พระองค์ครองราชย์หลังจากที่เจ้าชายตริโลกยาบิรพิกรมศาหะ พระราชบิดาของพระองค์ ซึ่งเป็นองค์รัชทายาทได้สิ้นพระชนม์ พระองค์จึงได้กลายเป็นองค์รัชทายาทแทน และได้ครองราชย์ในที่สุด 

ในรัชกาลของพระองค์ได้เกิดเหตุการณ์ครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์เนปาลคือการเข้ามาครั้งแรกของรถยนต์ การสร้างระบบประปาที่ทันสมัย และระบบสุขาภิบาลที่ดีของประเทศ พระราชธิดาพระองค์โตของพระองค์ เจ้าหญิงพระราชกุมารีลักษมีราชยาลักษมีเทวีศาหะ ได้เสกสมรสกับจอมพลมาร์ชัล ไกเซอร์ รานา เจ้าหญิงพระองค์นี้ทรงเป็นมกุฎราชกุมารีและรัชทายาทจนเมื่อพระองค์มีพระชนมายุย่างเข้าสู่วัยรุ่น พระอนุชาของพระองค์ สมเด็จพระเจ้าตริภูวนพีรพิกรมศาหเทวะก็ทรงประสูติ ซึ่งก่อนหน้านี้สมเด็จพระเจ้าปฤถวีพีรพิกรมศาหเทวะมีแต่พระราชธิดา 4 พระองค์


| ก่อนหน้า |  | สมเด็จพระเจ้าปฤถวีแห่งเนปาล |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระเจ้าสุเรนทรพิกรมศาหะ** |  |  **พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเนปาล** (17 พฤษภาคม 2424 — 11 ธันวาคม 2454) |  | **สมเด็จพระเจ้าตริภูวนพีรพิกรมศาหเทวะ**

 |
**อาร์เนล ทินัมเปย์** (Arniel Tinampay) หรือ อาร์เนล คานิโอล ทิคัมเปย์ นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์เกิดเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 ที่โบฮอล ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 40 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 8)เสมอ 1 แพ้ 17

ประวัติ
-------

ทิคัมปายขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 เสมอกับ แอนโทนี โรซัล ที่ ฟิลิปปินส์จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ ได้เดินทางมาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2548 แพ้คะแนน คมพยัคฆ์ เกียรติสิงห์น้อย และศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ ต่อมา ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ชนะคะแนน คูรี โนดา ป้องกันตำแน่งได้ 1 ครั้ง ก็เดินทางมาชกในไทย แพ้คะแนน ยอดสนั่น ส.นันทชัย และชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวท เมื่อ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน สมชาย นักบาลี จากนั้นชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นไลท์เวทเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน ซัดดัม เกียรติยงยุทธ ไม่ได้แชมป์

เมื่อกลับไปฟิลิปปินส์ ทิคัมปายก็เสียแชมป์ฟิลิปปินส์ แพ้คะแนน เฟอร์นันโด มอลทิญญ่า เมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ทิคัมปายจึงเลื่อนขึ้นไปชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวท เมื่อ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายชนะคะแนน ดอนดอน สุลต่าน ได้แชมป์มาครอง จากนั้น ทิคัมปายไปชิงแชมป์ WBC เอเชียและ PABA รุ่นเวลเตอร์เวทที่คาซักสถาน แพ้คะแนน วิตาลี เดมยาเนนโก ไม่ได้แชมป์ ทิคัมปายป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์ไว้ได้อีก 3 ครั้ง ก็ได้ไปชิงแชมป์ PABA และแชมป์ IBF ออสเตรเลียรุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ 20 เมษายน พ.ศ. 2555 แพ้คะแนน รอบบี ไบรยาน ไม่ได้แชมป์ ทิคัมปายยังชกต่อเนื่องมาจนถึง พ.ศ. 2558 หลังจากที่ชกแพ้คะแนน อากิโนริ วาตานาเบะ ที่ ญี่ปุ่น เมื่อ 16 เมษายน ก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีก

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท (2548 - 2550)
* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวท (2550 - )
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวท เมื่อ 27 กรกฎาคม 2549 แพ้คะแนน สมชาย นักบาลี ที่ ราชบุรี
	+ ชิงแชมป์ ABCO รุ่นไลท์เวทเมื่อ 25 กันยายน 2549 แพ้คะแนน ซัดดัม เกียรติยงยุทธ ที่ นครปฐม
	+ ชิงแชมป์ ABCO และ PABA รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 19 เมษายน 2551 แพ้คะแนน วิตาลี เดเมียเนนโก ที่ คาซัคสถาน
	+ ชิงแชมป์ PABA และแชมป์ IBF ออสเตรเลียรุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ 20 เมษายน พ.ศ. 2555 แพ้คะแนน รอบบี ไบรยาน ที่ ออสเตรเลีย

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
**อาร์เทอร์ ฟิลลิป** (อังกฤษ: Arthur Phillip; 11 ตุลาคม 1738 – 31 สิงหาคม 2018) เป็นทหารเรือและผู้ว่าราชการนิวเซาท์เวลส์คนแรก ชาวอังกฤษ และ ผู้ก่อตั้งนิคมซึ่งต่อมาชื่อ ซิดนีย์

หลังผ่านประสบการณ์โชกโชนในทะเล อันรวมการบังคับบัญชาเรือซึ่งนักโทษช่วยไว้ในพายุ ฟิลลิปแล่นไปกับกองเรือที่หนึ่ง ในฐานะผู้ว่าราชการที่ได้รับแต่งตั้งของทัณฑนิคมนิวเซาท์เวลส์แห่งบริติชที่ได้รับการเสนอ ในเดือนกุมภาพันธ์ 1788 เขาเลือกที่ตั้งเป็นพอร์ตแจ็กสัน (ปัจจุบัน คือ ท่าซิดนีย์)

ฟิลลิปเป็นผู้ว่าราชการมองการณ์ไกล ซึ่งไม่ช้าเห็นว่านิวเซาท์เวลส์จะต้องมีการปกครองพลเรือน และระบบสำหรับปล่อยตัวนักโทษ แต่แผนของเขาในการนำนายห้างมีทักษะมากับการเดินทางถูกปฏิเสธ และเขาเผชิญปัญหาใหญ่ทั้งแรงงาน วินัยและเสบียง นอกจากนี้ ทัศนคติเป็นมิตรต่อชาวอะบอริจินของเขาถูกทดสอบอย่างยิ่งเมื่อชนพื้นเมืองเหล่านั้นฆ่าคนดูแลสัตว์ของเขา และเขาไม่สามารถยืนยันนโยบายชัดเจนกับพวกเขาได้

การมาถึงของกองเรือที่สองและที่สามเพิ่มแรงกดดันใหม่ต่อทรัพยากรท้องถิ่นที่ขาดแคลน แต่เมื่อถึงคราวฟิลลิบแล่นเรือกลับบ้านในเดือนธันวาคม 1792 อาณานิคมกำลังเป็นรูปร่าง โดยมีการยกที่ดินสาธารณะให้อย่างเป็นทางการ และกสิกรรมและเสบียงน้ำอย่างเป็นระบบ

ฟิลลิบเกษียณในปี 1805 แต่ยังติดต่อกับเพื่อนของเขาในนิวเซาท์เวลส์และส่งเสริมผลประโยชน์ของอาณานิคม ยศทหารเรือสูงสุดของเขาคือ พลเรือเอก

วัยเด็ก
-------

อาร์เทอร์ ฟิลลิปเกิดเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1738 เป็นบุตรคนสุดท้องในบรรดาทั้งหมด 2 คนของเจคอบ ฟิลลิป และอลิซาเบธ บลีช พ่อของเขา เจคอบเกิดในแฟรงค์เฟิร์ตและเป็นครูสอนภาษาอีกทั้งพ่อของเขายังเป็นทหารในกองทีพเรือของสหรัฐด้วย ส่วนแม่ของเขาอลิซาเบธ เป็นหญิงม้ายกับกะลาสีเรือ , จอห์น เฮอเบริ์ต ที่เคยทำหน้าที่บนเรือ HMS Tartar ในจาเมก้าและเสียชีวิตจากโรคภัยเมื่อวันที่ 13 กันยายน 1732 ในวันเกิดของอาร์เทอร์ ฟิลลิปพอดิบพอดี , ครอบครัวของฟิลลิปเป็นบ้านเช่าอยู่ในเมืองเชียบไซต์ ในกรุงลอนดอน

โดยในช่วงที่อาร์เทอร์ ฟิลลิปเป็นวัยรุ่นมีการบันทึกว่าในครอบครัวของเขาต่างเสียชีวิตกันหมด พ่อของเขาเจคอบเสียชีวิตราวปี 1939 หรือ 19740 โดยประมาณนั้น , ขณะเดียวกันครอบครัวฟิลลิปอาจจะอยู่ในช่วงที่วิกฤตและยากลำบากเป็นอย่างยิ่ง



1. ↑  Pembroke 2013, p.5
2. ↑  Parker 2009, pp.2–3
ชุดแท่งควบคุม (อังกฤษ: control rod assembly) สำหรับเครื่องปฏิกรณ์แบบ PWR เหนือชิ้นส่วนเชื้อเพลิง (อังกฤษ: fuel element)
**แท่งควบคุม** (อังกฤษ: Control rod) มีการใช้ในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ เพื่อควบคุมอัตราการเกิดปฏิกริยาฟิชชันของยูเรเนียมและพลูโตเนียม มันประกอบด้วยองค์ประกอบทางเคมีเช่นโบรอน เงิน อินเดียมและแคดเมียมที่มีความสามารถในการดูดซับนิวตรอนจำนวนมากโดยไม่เกิดปฏิกริยาฟิชชันเสียเอง เพราะว่าองค์ประกอบเหล่านี้มีพื้นที่หน้าตัดในการดักจับนิวตรอนที่แตกต่างกันสำหรับพลังงานที่แตกต่างกัน องค์ประกอบของแท่งควบคุมจะต้องได้รับการออกแบบสำหรับคลื่นความถี่นิวตรอนของแต่ละเครื่องปฏิกรณ์ฯ เครื่องปฏิกรณ์แบบน้ำเดือด (BWR) เครื่องปฏิกรณ์น้ำแรงดันสูง (PWR) และเครื่องปฏิกรณ์น้ำมวลหนัก (HWR) ทำงานด้วยนิวตรอนความร้อน (อังกฤษ: thermal neutron) ในขณะที่เครื่องปฏิกรณ์แพร่พันธุ์ (อังกฤษ: breeder reactor) ทำงานด้วยนิวตรอนเร็ว (อังกฤษ: fast neutron)

หลักการการทำงาน
---------------

แท่งควบคุมมักจะถูกใช้ในชุดก้านควบคุม (ปกติมี 20 แท่งสำหรับชุด PWR เพื่อการค้า) มันจะถูกเสียบเข้าไปในท่อนำทางภายในขิ้นส่วนเชื้อเพลิง แท่งควบคุมจะถูกดึงออกหรือเสียบเข้าไปในแกนกลางของเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์เพื่อเพิ่มหรือลดกระแสนิวตรอนตามลำดับ ซึ่งจะกำหนดจำนวนนิวตรอนที่แยกออกจากอะตอมยูเรเนียมต่อไป ในการนี้จะส่งผลกระทบต่อพลังงานความร้อนและปริมาณของไอน้ำที่ใช้ผลิตกระแสไฟฟ้า นั่นก็คือปริมาณของกระแสไฟฟ้าที่จะสร้างขึ้น

แท่งควบคุมมักจะอยูในแนวตั้งภายในแกนกลาง ในเครื่องปฏิกรณ์แบบ PWRs มันจะถูกเสียบจากด้านบน ด้วยกลไกการขับเคลื่อนที่ติดตั้งอยู่เหนืออ่างความดัน (อังกฤษ: pressure vessel) ของเครื่องปฏิกรณ์ ในเครื่องปฏิกรณ์แบบ BWRs เนื่องจากความจำเป็นของตัวอบแห้งไอน้ำ (อังกฤษ: steam dryer) ที่จำเป็นต้องติดตั้งอยู่เหนือแกนกลาง แท่งควบคุมจึงถูกออกแบบให้ต้องสอดใส่จากด้านล่าง แท่งควบคุมจะถูกดึงออกจากแกนกลางบางส่วนเพื่อยอมให้เกิดปฏิกิริยานิวเคลียร์ลูกโซ่เกิดขึ้น จำนวนของแท่งควบคุมที่ต้องสอดใส่เข้าไปและระยะความลึกจะมีการเปลี่ยนแปลงเพื่อควบคุมการทำงาน ระยะเวลาปกติในการชัตดาวน์สำหรับเครื่องปฏิกรณ์ที่ทันสมัยเช่นเครื่องปฏิกรณ์แรงดันยุโรปหรือเครื่องปฏิกรณ์ขั้นสูง CANDU คือ 2 วินาทีสำหรับการลดลง 90% ของพลังงาน ซึ่งจะถูกจำกัดโดยความร้อนจากการสลายกัมมันตรังสี (อังกฤษ: decay heat)

อ้างอิง
-------
**กล้วยอีเห็น** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Uvaria dac* Pierre ex Finet & Gagnep.) ชื่ออื่นๆ พีพวน (เลย อุดรธานี)  เป็นพืชที่พบได้เฉพาะภาคตะวันออกและภาคใต้ตามป่าดิบแล้งหรือตามริมห้วย เป็นไม้เลื้อยเนื้อแข็ง มีขนรูปดาวสีน้ำตาลปกคลุมหนาแน่น ใบเลี้ยงคู่ และเป็นพืชดอก

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

กล้วยอีเห็น มีลักษณะเด่นคือ เป็นไม้เลื้อยเนื้อแข็ง มีขนรูปดาวสีน้ำตาลปกคลุมหนาแน่น ใบเลี้ยงคู่ และเป็นพืชดอก ใบเกิดเดี่ยวๆ เรียงสลับ รูปรีหรือรูปขอบขนาน ขนาดกว้าง 4-7.5 ซม. ยาว 8-16.5 ซม. ผิวใบมีขนปกคลุมเล็กน้อยโดยเฉพาะบริเวณเส้นใบ ดอกเกิดเดี่ยวๆ หรือออกเป็นกระจุกๆละ 2 ดอก ออกที่ปลายกิ่งหรือตรงข้ามใบ กลีบดอก 6 กลีบ สีขาวหรือสีเหลืองนวล รูปขอบขนาน ขนาดกว้าง 0.8-1.5 ซม. ยาว 1.3-2.5 ซม. เรียงเป็น 2 วงๆ ละ 3 กลีบ วงนอกใหญ่กว่าวงในเล็กน้อย มีขนสั้นนุ่มปกคลุม เส้นผ่าศูนย์กลางดอกบานประมาณ 2-4.5 ซม. ผลเป็นผลกลุ่ม ก้านช่อผลยาว 1-4.5 ซม. มีผลย่อย 7-5 ผล ผลย่อยรูปขอบขนานโค้องขึ้นยาว 4-7 ซม. ผิวผลขรุขระ ผลอ่อนสีเขียวเมื่อแก่สีเหลือง มี 7-8 เมล็ด ระยะเวลาออกดอกเริ่มตั้งแต่เดือนมกราคมจนถึงมิถุนายน ผลแก่หลังจากดอกบานประมาณ 5 เดือน

การกระจายพันธุ์
---------------

กล้วยอีเห็น เป็นพืชที่พบได้เฉพาะภาคตะวันออกและภาคใต้ตามป่าดิบแล้งหรือตามริมห้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  เต็ม สมิตินันทน์ *ชื่อพรรณไม้แห่งประเทศไทย* เก็บถาวร 2010-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สำนักงานหอพรรณไม้ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช, พ.ศ. 2549

แหล่งข้อมูล
-----------

* อัจฉรา ตีระวัฒนานนท์ ,สราวุธ สังข์แก้ว ,กล้วยอีเห็น ,งามพรรณพฤกษา ,วารสาร อพวช.
**เสียงจากฆาตกร** (อังกฤษ: Voice of a Murderer; ฮันกึล: 그놈 목소리) เป็นภาพยนตร์เกาหลีที่สร้างมาจากเรื่องจริง ออกฉายในปี ค.ศ. 2007

เนื้อเรื่อง
-----------

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1991 ฮัน ซังอู ลูกชายวัย 9 ขวบ เพียงคนเดียวของ ฮัน จุงแบ ผู้ประกาศข่าวภาคค่ำทางโทรทัศน์ชื่อดัง ได้หายตัวไปจากสนามเด็กเล่นใกล้บ้านอย่างลึกลับ จากนั้น ผู้ลักพาตัวได้โทรศัพท์ติดต่อเข้ามาเพียงขอเงินค่าไถ่เป็นจำนวน 100,000 ดอลลาร์ จุงแบ ไม่ให้ โอ จีซุน ภรรยาของเขาแจ้งความแก่ตำรวจ ด้วยคิดว่าตนเองสามารถจัดการได้ แต่เมื่อผ่านไปหลายวัน ทั้งคู่ก็เริ่มตึงเครียด ในที่สุด จีซุน ก็โทรแจ้งตำรวจ ทางตำรวจได้ส่งนักสืบคิมเข้ามาตามติดกับจุงแบ โดยซ่อนตัวในกระโปรงหลังรถในลานจอดรถ มีหลายต่อหลายครั้งที่เกือบจะตัวตัวคนร้ายได้ แต่ก็คลาดไปทุกครั้ง ทั้ง ๆ ที่ทางตำรวจมีเครื่องมือทันสมัยในการตามตัว เบาะแสเดียวของคนร้าย คือ เสียงที่โทรเข้ามารบกวนจิตใจของทั้งคู่ ซึ่งก็ร้ายแรงขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อเวลาผ่านไปจากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ระหองระแหง ทั้งคู่พาลไปหมด ไม่เว้นแม้แต่ตำรวจที่คอยติดตาม และความศรัทธาในพระเจ้าก็ลดถอยลง การโทรเข้ามาของคนร้ายก็ปั่นป่วนทั้งคู่ได้เรื่อย ๆ จนกระทั่งเพิ่มจำนวนเงินเป็น 200,000 ดอลลาร์ ในที่สุดคนร้ายก็ได้เงินลอยนวลไป โดยที่ทั้งคู่ไม่มีโอกาสได้ลูกชายคืนกลับมาอีกเลย

เบื้องหลัง
----------

*Voice of a Murderer* เป็นภาพยนตร์ที่สร้างมาจากเรื่องจริงที่เกิดในปี ค.ศ. 1991 ของการหายตัวไปอย่างลึกลับของลูกชายเพียงคนเดียวของผู้ประกาศข่าวชื่อดังทางโทรทัศน์ภาคค่ำของเกาหลีใต้ ซึ่งเบาะแสเดียวของคนร้าย คือ เสียงที่โทรศัพท์เข้ามาในแต่ละครั้ง แม้จะได้ความร่วมมือจากทุกฝ่ายแล้ว แต่ก็ไม่มีใครหาได้เจอ จนในที่สุด 44 วันผ่านไป มีผู้พบศพของเด็กข้างแม่น้ำในโซล ผลการชันสูตรพบว่า เด็กขาดอากาศหายใจตั้งแต่วันที่สองที่หายไปแล้ว โดยที่ไม่สามารถจับคนร้ายได้เลย

ซึ่งคดีนี้ คนร้ายได้โทรศัพท์เข้ามาทั้งสิ้น 80 กว่าครั้ง เป็นเสียงของชายอายุราว 30 ปี พูดด้วยสำเนียงโซลชัดเจน และมีท่าทางของผู้มีการศึกษา จนถึงปี ค.ศ. 2006 คดีก็หมดอายุความ รวมตำรวจที่เข้ามาสืบสวนในคดีนี้รวมทั้งหมดแสนกว่านาย มีการสอบปากคำของผู้ต้องสงสัยถึงกว่า 400 ราย

อ้างอิง
-------

1. ↑  คังดองวอน
2. ↑  VOICE OF A MURDERER (Korean)
3. ↑  VOICE OF A MURDERER Review[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *เสียงจากฆาตกร* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**บัตเตอร์สกอตช์** (อังกฤษ: butterscotch) เป็นขนมที่มีส่วนผสมหลักคือน้ำตาลแดงและเนย บางครั้งอาจผสมน้ำเชื่อมข้าวโพด, ครีม, วานิลลาและเกลือ สูตรแรก ๆ ที่พบในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ใช้กากน้ำตาลแทนน้ำตาล บัตเตอร์สกอตช์คล้ายกับทอฟฟี แต่ต่างกันที่ระดับความเดือดของน้ำตาล โดยบัตเตอร์สกอตช์จะเป็นระดับ soft crack ส่วนทอฟฟีจะเป็นระดับ hard crack

บัตเตอร์สกอตช์ใช้เป็นส่วนผสมในลูกกวาดและพุดดิง ใส่ในคุกกี้แบบเดียวกับช็อกโกแลตชิป หรือแต่งรสชาติของเหล้าหวาน ซอสบัตเตอร์สกอตช์ใช้เป็นซอสของหวาน โดยเตรียมได้จากการเคี่ยวน้ำตาลแดงที่อุณหภูมิ 116 °C กับเนยและครีม

ที่มาของคำ
----------

ที่มาของคำว่า butterscotch ยังไม่เป็นที่แน่ชัด โดยอาจมาจากคำว่า scotch ซึ่งแปลว่า ตัด, แบ่ง เนื่องจากขนมหวานชนิดนี้ต้องตัดแบ่งก่อนนำไปทำให้แข็ง หรืออาจเพี้ยนมาจากคำว่า scorch ซึ่งแปลว่า เผา, เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเนื่องจากความร้อน

ประวัติ
-------

บัตเตอร์สกอตช์ถูกกล่าวถึงครั้งแรกโดยเกี่ยวข้องกับขนมหวานจากเมืองดองคัสเตอร์ในมณฑลยอร์กเชอร์ ในปี ค.ศ. 1848 หนังสือพิมพ์ลิเวอร์พูลเมอร์คิวรีตีพิมพ์สูตร "บัตเตอร์สกอตช์ดองคัสเตอร์" มีส่วนผสมคือ "เนย
1 ปอนด์, น้ำตาล 1 ปอนด์, กากน้ำตาล 1/4 ปอนด์ นำมาเคี่ยวรวมกัน" (เนยและน้ำตาลอย่างละ 450 กรัมและกากน้ำตาล 110 กรัม)

ในปี ค.ศ. 1851 บัตเตอร์สกอตช์ดองคัสเตอร์ถูกขายให้กับบริษัทเอส. พาร์กินสันแอนด์ซันส์ ซึ่งทำการค้าในชื่อดองคัสเตอร์เชิร์ช บัตเตอร์สกอตช์ของพาร์กินสันเคยได้รับการถวายแด่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ในปี ค.ศ. 1948 (ในขณะนั้นทรงเป็นดัชเชสแห่งเอดินบะระ) และเจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารีในปี ค.ศ. 2007

ดูเพิ่ม
-------

* คาราเมล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Cold Water Candy Test". *Exploratorium*. สืบค้นเมื่อ 2014-01-12.
2. ↑  Wayne Gisslen, *Professional Baking*, p. 227
3. ↑  "Maple Sugar". baking911.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-11-10. สืบค้นเมื่อ 2012-05-05.
4. ↑  "Butterscotch Sauce Recipe, How to Make Butterscotch | Simply Recipes". Elise.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-05-18. สืบค้นเมื่อ 2012-05-05.
5. ↑  "Sticking With Butterscotch". Washington Post. 2007-03-07. สืบค้นเมื่อ 2014-07-10.
6. ↑  "Housewife's Corner". *Liverpool Mercury*. February 1, 1848. p. 4.
7. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-10. สืบค้นเมื่อ 2017-07-16.
8. ↑  Observer (New Zealand), Volume IX, Issue 570, 30 November 1889, Page 3
9. ↑  Published on Friday 29 August 2008 15:06 (2008-08-29). "Royals visit 1948 St Leger - Features". The Star. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-10-07. สืบค้นเมื่อ 2012-05-05.
10. ↑  "travel". Best Doncaster Airport Hotels. 2004-03-05. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-04-11. สืบค้นเมื่อ 2012-05-05.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บัตเตอร์สกอตช์
**โดเมนแบบบูล** (อังกฤษ: Boolean domain) ในทางคณิตศาสตร์และพีชคณิตนามธรรม คือเซตที่ประกอบด้วยสมาชิกสองตัวที่เป็นการตีความว่า *เท็จ* กับ *จริง* เท่านั้น ในทางตรรกศาสตร์ คณิตศาสตร์ และวิทยาการคอมพิวเตอร์เชิงทฤษฎี โดเมนแบบบูลมักจะเขียนเป็น {0, 1}, {false, true}, {F, T}, หรือ {\displaystyle \left\{\bot ,\top \right\}}

โครงสร้างเชิงพีชคณิตที่สร้างขึ้นบนโดเมนแบบบูลตามธรรมชาติคือพีชคณิตแบบบูลบนสมาชิกสองตัว (two-element Boolean algebra) วัตถุเริ่มต้นในแคทิกอรีของแลตทิซมีขอบเขตคือโดเมนแบบบูล

ในทางวิทยาการคอมพิวเตอร์ ตัวแปรแบบบูล (Boolean variable) คือตัวแปรที่เก็บค่าเป็นสมาชิกจากโดเมนแบบบูล ภาษาโปรแกรมบางภาษามีคำหรือสัญลักษณ์ที่สงวนไว้สำหรับสมาชิกในโดเมนแบบบูล เช่น `false` กับ `true` อย่างไรก็ดี ภาษาโปรแกรมหลาย ๆ ภาษาก็ไม่ได้มีชนิดข้อมูลแบบบูลโดยเฉพาะ เช่นภาษาซีหรือภาษาเบสิก ค่าเท็จแทนด้วยจำนวน 0 และค่าจริงแทนด้วยจำนวน 1 หรือ −1 ตามลำดับภาษา เป็นต้น และตัวแปรทั้งหมดที่เก็บค่าเหล่านี้ก็สามารถเก็บจำนวนอื่น ๆ ได้อีกเช่นกัน

การวางนัยทั่วไป
---------------

โดเมนแบบบูล {0, 1} สามารถแทนที่ด้วยช่วงหนึ่งหน่วย [0, 1] ซึ่งนอกจากค่า 0 หรือ 1 แล้วก็ยังมีค่าใด ๆ ที่อยู่ระหว่าง 0 กับ 1 อีกด้วย ถ้าเขียนในเชิงพีชคณิต นิเสธ (นอต) จะเขียนเป็น 1 − *x*, การเชื่อม (แอนด์) จะเขียนเป็นการคูณ *xy* และการเลือก (ออร์) จะนิยามผ่านกฎเดอมอร์แกนได้เป็น 1 − (1 − *x*) (1 − *y*)

การตีความค่าเหล่านี้เป็นค่าความจริงเชิงตรรกะทำให้เกิดตรรกศาสตร์หลายค่า (multi-valued logic) ซึ่งกลายมาเป็นพื้นฐานของตรรกศาสตร์คลุมเครือ (fuzzy logic) และตรรกศาสตร์เชิงน่าจะเป็น (probabilistic logic) โดยค่าค่าหนึ่งจะถูกตีความว่าเป็น "ระดับ" ของความจริง นั่นคือ ขอบเขตหรือความน่าจะเป็นขนาดใดที่ทำให้ประพจน์เป็นจริง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dirk van Dalen, *Logic and Structure*. Springer (2004), page 15.
2. ↑  David Makinson, *Sets, Logic and Maths for Computing*. Springer (2008), page 13.
3. ↑  George S. Boolos and Richard C. Jeffrey, *Computability and Logic*. Cambridge University Press (1980), page 99.
4. ↑  Elliott Mendelson, *Introduction to Mathematical Logic (4th. ed.)*. Chapman & Hall/CRC (1997), page 11.
5. ↑  Eric C. R. Hehner, *A Practical Theory of Programming*. Springer (1993, 2010), page 3.
*ชาห์ไปแล้ว.*
พาดหัวข่าวหน้าแรกของหนังสือพิมพ์คัยฮาน
**ชาห์ไปแล้ว** (อังกฤษ: The Shah is Gone; เปอร์เซีย: شاه رفت; *Šâh raft*) เป็นพาดหัวข่าวที่ปรากฏในหน้าแรกของหนังสือพิมพ์เอตเตลาอัตของอิหร่านในวันอังคารที่ 16 มกราคม ค.ศ.1979 เมื่อชาห์เสด็จออกจากอิหร่าน ภายในไม่กี่วันก่อนที่ราชวงศ์ปาห์ลาวีและระบอบราชาธิปไตยในประเทศอิหร่านกว่า 2500 ปีล่มสลาย. หัวข้อข่าวได้ตั้งชื่อ *ชาห์* (กษัตริย์) แทนคำว่า *ชาห์ฮันชาห์* (กษัตริย์ของกษัตริย์) ในการกล่าวถึงพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี มันเป็นหนึ่งใน "พาดหัวข่าวที่โด่งดังที่สุดในประวัติศาสตร์ของอิหร่าน."

ดูเพิ่ม
-------

* การปฏิวัติอิหร่าน
* พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""The Shah is Gone"". *ISNA* (ภาษาเปอร์เซีย). 2019-01-16. สืบค้นเมื่อ 2019-03-16.
2. ↑  "When the last shah of Iran left his country for ever" (ภาษาเปอร์เซีย). BBC Persian. 2018-01-16. สืบค้นเมื่อ 2019-03-16.
3. ↑  "Why the shah cried in his last day in Iran?". *Fars News* (ภาษาเปอร์เซีย). 2016-02-06. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-04-17. สืบค้นเมื่อ 2019-03-16.
4. ↑  Pace, Eric (1979-01-17). "On Streets: Cheers, Roses, Falling Statues". *The New York Times* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ 2019-03-16.
**จ่าสิบตำรวจ อุดม วรวัลย์** (เกิด 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2492) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ 1 สมัย และเป็นอดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม (สมพงษ์ อมรวิวัฒน์)

ประวัติ
-------

อุดม วรวัลย์ เกิดเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2492 เป็นบุตรของนายนิตย์ และ นางนิภา วรวัลย์ สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนยุพราชวิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ และปริญญาตรี นิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่

งานการเมือง
-----------

อุดม วรวัลย์ เคยเป็นอดีตสมาชิกสภาจังหวัด (สจ.) ต่อมาได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน เดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคสามัคคีธรรม ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคราษฎร และในปี พ.ศ. 2548 ในนามพรรคประชาธิปัตย์ แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง

เขาเคยได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม (นายสมพงษ์ อมรวิวัฒน์) ในปี พ.ศ. 2538

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

อุดม วรวัลย์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ

1. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 จังหวัดเชียงใหม่ สังกัดพรรคสามัคคีธรรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัติผู้สมัคร ส.ส.[*ลิงก์เสีย*] กรมการปกครอง
2. ↑  "โค้งสุดท้ายภาคเหนือ 7 จ.ทรท.มีสิทธิ์ยกทีม/10 เก้าอี้ชม.นายกฯฝันค้าง-แม่เลี้ยงติ๊กพ่าย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-06. สืบค้นเมื่อ 2018-03-10.
3. ↑  เปิดรายชื่อผู้สมัครปชป.400เขตทั่วประเทศ[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑
5. ↑  คำสั่งกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม ที่ ๗/๒๕๓๘ เรื่อง แต่งตั้งที่ปรีกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม (นายอุดม วรวัลย์)