recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**อนงค์ ตงศิริ** (12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2473 - 21 กันยายน พ.ศ. 2536) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนคร 3 สมัย

ประวัติ
-------

นางอนงค์ ตงศิริ เกิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2473 เป็นบุตรของนายอ่อน และ นางสัมมา โมราราษฎร์ มีพี่น้องร่วมบิดา-มารดา รวม 4 คน สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษา จาก โรงเรียนมัธยมศิริขันธ์ สมรสกับ นายประชา ตงศิริ อดีต ส.ส. มีบุตร-ธิดา รวม 9 คน

นางอนงค์ ตงศิริ เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2536 สิริอายุรวม 63 ปี

การทำงาน
--------

นางอนงค์ ประกอบอาชีพค้าขายพร้อมกับครอบครัว มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2494 เริ่มต้นจากการวิ่งรถโดยสารและขายอะไหล่พร้อมอู่ซ่อมรถยนต์ ซึ่งกิจการได้ดำเนินเป็นไปอย่างดียิ่ง จนสามารถขยายธุรกิจเพิ่มขึ้นคือ โรงเลื่อยจักร ตัวแทนจำหน่ายรถจักรยานยนต์ยามาฮ่า รถยนต์นิสสัน (แต่ภายหลังเลิกกิจการเพราะบริษัทแม่ตั้งบริษัทกลการ จำกัด มาเป็นตัวแทนจำหน่ายเอง) และตัวแทนจำหน่ายรถจักรยานยนต์ฮอนด้า ซูซูกิ ตามลำดับ ตลอดทั้งกิจการอื่น ๆ อีกมากมาย เช่น รับเหมาก่อสร้างโรงน้ำแข็ง, ปั๊มน้ำมัน เป็นต้น

งานการเมือง
-----------

นางอนงค์ เข้าสู่วงการการเมืองด้วยการดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาเทศบาลเมืองสกลนคร ใน พ.ศ. 2517 ก่อนที่จะได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน พ.ศ. 2522 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกติดต่อกันจนถึง พ.ศ. 2529 รวม 3 สมัย 

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

นางอนงค์ ตงศิริ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 3 สมัย คือ

1. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 จังหวัดสกลนคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
2. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 จังหวัดสกลนคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
3. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 จังหวัดสกลนคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2530 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
* พ.ศ. 2528 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  **หนังสือ งานพระราชทานเพลิงศพ นางอนงค์ ตงศิริ** พิมพ์เป็นอนุสรณ์ในงานพระราชทานเพลิงศพ นางอนงค์ ตงศิริ ณ ฌาปนสถาน วัดป่าสุทธาวาส วันที่ 25 ธันวาคม พุทธศักราช 2536
2. ↑  อนงค์ ตงศิริ : สตรีเหล็กชาวภูไทจังหวัดสกลนคร
3. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๐๔ ตอนที่ ๒๔๗ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๓๙, ๑ ธันวาคม ๒๕๓๐
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-11-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๐๓ ตอนที่ ๒๐ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๓๑๓, ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๙
**อติพจน์** (บางตำราก็ว่า **อธิพจน์**) เป็นโวหารภาพพจน์อย่างหนึ่งที่มีลักษณะในการกล่าวเกินจริงเพื่อสร้างอารมณ์และความรู้สึกที่รุนแรงเกินจริง มักพบบ่อยในงานวรรณกรรมและงานศิลป์หลากหลายรูปแบบ ทว่าผู้เขียนไม่ได้จงใจที่จะหลอกผู้อ่านและผู้อ่านควรจะเข้าใจว่าผู้เขียนกำลังใช้ลักษณะภาพพจน์นี้อยู่ อติพจน์พบในภาษาไทยและภาษาอื่นทั่วโลก โดยตามหลักภาษาศาสตร์แล้วไม่ควรมีข้อยกเว้น อติพจน์สามารถแบ่งออกเป็นอธิพจน์และอวพจน์

อติพจน์
-------

อติพจน์ คือการกล่าวมากเกินจริง มีความหมายตรงกับคำว่า Hyperbole ตัวอย่างเช่น

* คิดถึงใจจะขาด (คือไม่ได้จะขาดจริง ๆ)
* คอแห้งเป็นผง (คือไม่ได้แห้งเป็นผงจริง ๆ)
* หนาวกระดูกจะหลุด (คือไม่ได้จะหลุดจริง ๆ)
* การบินไทยรักคุณเท่าฟ้า
* คิดถึงเธอทุกลมหายใจเข้าออก
* มีข้อผิดพลาดเป็นล้าน (ล้านมันเยอะเกินไป)

อวพจน์
------

อวพจน์ คือการกล่าวน้อยเกินจริงหรือการใช้โวหารต่ำเกินจริง มีความหมายตรงกับคำว่า Meiosis หรือ Understatement ตัวอย่างเช่น 

* เล็กเท่าขี้ตาแมว (อุปมา)
* เพียงชั่วลัดนิ้วมือเดียว
* รอสักอึดใจเดียว
* ขอเวลาสักวินาที
* เรื่องขี้ผง
* หัวใจจะวาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Oxford Advanced Learner's Dictionary. Retrieved February 15, 2012.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-15. สืบค้นเมื่อ 2013-08-30.
***ลิตเติลนีโม: เดอะดรีมมาสเตอร์*** (อังกฤษ: Little Nemo: The Dream Master) หรือที่รู้จักกันในชื่อเวอร์ชันของญี่ปุ่นคือ ***พาจามาฮีโรนีโม*** (ญี่ปุ่น: パジャマヒーロー) เป็นแพลตฟอร์มเกมที่ได้รับการเปิดตัวในระบบแฟมิคอมในปี ค.ศ. 1990 โดยบริษัทแคปคอม ซึ่งอิงมาจากภาพยนตร์แอนิเมชันญี่ปุ่นเรื่อง*ลิตเติลนีโม: แอดเวนเจอร์สอินสลัมเบอร์แลนด์* จากสตูดิโอโตเกียวมูฟวีชินชะ ที่ซึ่งอิงมาจากการ์ตูนเรื่อง*ลิตเติลนีโมอินสลัมเบอร์แลนด์* ที่สร้างสรรค์โดยวินซอร์ แม็กเคย์ อีกทอดหนึ่ง ส่วนเพลงประกอบเกม ได้รับการประพันธ์ทำนองโดยจุนโกะ ทะมิยะ โดยได้รับเครดิตในเกมในนาม "กอนซู"

เกมได้นำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับความฝันที่เหนือจริงของเด็กน้อยคนหนึ่งในฐานะที่เขาได้เดินทางไปยังสลัมเบอร์แลนด์ นีโมสามารถขี่สัตว์บางอย่าง เช่น กบ, กอริลลา หรือ ตัวตุ่น โดยให้ลูกอมแก่พวกมัน โดยสัตว์แต่ละชนิดจะมีความสามารถเฉพาะตัวที่จำเป็นต่อความสำเร็จของแต่ละด่าน จุดประสงค์ของเกมคือการเดินทางไปยังดินแดนไนท์แมร์เพื่อช่วยมอร์เฟอุส ผู้ทรงเป็นกษัตริย์แห่งสลัมเบอร์แลนด์ ให้รอดพ้นเงื้อมมือจากปีศาจคิงไนท์แมร์

รูปแบบการเล่น
-------------

ในเกม*ลิตเติลนีโม: เดอะดรีมมาสเตอร์* ผู้เล่นจะทำการบังคับนีโมไปในรูปแบบเกมเลื่อนฉากด้านข้าง 2 มิติ ในแต่ละด่าน นีโมต้องเก็บกุญแจให้ได้ตามจำนวนที่มี ซึ่งกระจัดกระจายอยู่ทั่วไปในแต่ละด่านที่มีขนาดซึ่งค่อนข้างใหญ่ จำนวนกุญแจในการผ่านแต่ละด่านไม่ได้ระบุไว้ให้แก่ผู้เล่นจนกว่าจะถึงทางออกในช่วงท้ายของแต่ละด่านซึ่งมีจำนวนที่สอดคล้องกันกับจำนวนของแม่กุญแจ ผู้เล่นจะต้องทำการผ่านในแต่ละด่าน ซึ่งโดยทั่วไปแล้วมักจะเป็นจากซ้ายไปขวา แต่ก็ยังมีการขึ้นและลงในการค้นหากุญแจ

ในการลุยแต่ละด่านผู้เล่นจะพบกับสัตว์หลายชนิด ซึ่งหลังจากให้ลูกอมแล้ว พวกมันก็จะยอมให้นีโมได้ใช้พลังของพวกมัน โดยการใช้ความสามารถของสัตว์แต่ละชนิดเป็นสิ่งที่จำเป็น ในขณะที่ความสามารถนอกนั้นทำให้การเล่นง่ายขึ้นเพียงเล็กน้อย แถบพลังชีวิตของสัตว์มักจะแตกต่างไปจากของนีโม ซึ่งสัตว์บางชนิดจะมีแถบเพิ่มพลังชีวิตพิเศษ โดยความสามารถดังกล่าวมีความสำคัญ เนื่องด้วยอุปสรรคที่ท้าทายหลายประการที่มีอยู่ตลอดทั้งเกม และศัตรูที่มีจำนวนเหลือคณานับ ด้วยเหตุนี้ โดยทั่วไปจึงถือว่า *ลิตเติลนีโม* เป็นเกมที่เล่นได้ยากเป็นอย่างมาก

การตอบรับ
---------

เว็บไซต์ไอจีเอ็นจัดให้เกมนี้อยู่ในอันดับที่ 68 สำหรับเกมที่ดีที่สุดของเครื่องเล่นเกมคอนโซลในระบบแฟมิคอม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Test du jeu *Little Nemo: The Dream Master* เก็บถาวร 2009-07-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน sur Emu Nova (ฝรั่งเศส)
2. ↑  Description de *Nemo: The Dream Master* sur Giant Bomb (อังกฤษ)
3. ↑  "68. Little Nemo: The Dream Master". *IGN* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2013-03-24.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Little Nemo: The Dream Master* ที่ MobyGames
เสือที่ถูกสตัฟฟ์ในพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ของมหาวิทยาลัย Brigham Young
ปลาที่ถูกสตัฟฟ์ไว้
**การสตัฟฟ์สัตว์** (อังกฤษ: Taxidermy: มาจากภาษากรีก แปลว่า การจัดการผิวหนัง) คือ ศิลปะของการเตรียมการ การยัด และการเก็บรักษาผิวหนังสัตว์อย่างถาวร หรือเทคนิคการทำให้ซากสัตว์คงสภาพเหมือนมีชีวิต โดยเฉพาะกับสัตว์ที่มีกระดูกสันหลัง เพื่อการจัดแสดงหรือการศึกษา การสตัฟฟ์สัตว์สามารถทำได้ในสายพันธุ์ของสัตว์ที่มีกระดูกสันหลัง สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม สัตว์ปีก สัตว์น้ำ สัตว์เลื้อยคลาน และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก

บุคคลผู้ที่ทำงานเกี่ยวกับการสตัฟฟ์สัตว์เรียกว่า เจ้าหน้าที่สตัฟฟ์สัตว์ (taxidermist) ซึ่งอาจจะได้รับการฝึกฝนอย่างเชี่ยวชาญสำหรับพิพิธภัณฑ์ หรือธุรกิจสำหรับนักล่าสัตว์และชาวประมง หรือในฐานะมือสมัครเล่น เช่น นักสะสม นักล่าสัตว์ และชาวประมงเอง เป็นต้น สำหรับการสตัฟฟ์สัตว์นั้น ผู้กระทำควรที่จะคุ้นเคยอย่างมากเกี่ยวกับหลักกายวิภาคศาสตร์ ประติมากรรม จิตรกรรม และการฟอกหนัง


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**การสตัฟฟ์สัตว์**

อ้างอิง
-------

1. ↑  taxidermy etymonline.com
2. ↑  Taxidermy online-english-thai-dictionary.com
**โรงเรียนมัธยมปลายไดมอนด์บาร์** (อังกฤษ: Diamond Bar High School; อักษรย่อ: DBHS) ตั้งอยู่ที่ ไดมอนด์บาร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย และเป็นส่วนหนึ่งของเขตโรงเรียนสหพันธ์วอลนัทวัลเล่ย์ มาสคอตประจำโรงเรียนคือวัวสายพันธุ์บราห์มัน และมีสีประจำโรงเรียนคือ ม่วง, ทอง และขาว โรงเรียนมัธยมปลายไดมอนด์บาร์ได้เข้าร่วมในหลักสูตร ดังเช่น โครงการเรียนล่วงหน้า (AP) และ การศึกษาระบบนานาชาติ (IB) ในระหว่างปีของโรงเรียนมัธยมปลายไดมอนด์บาร์ได้รับการจัดดัชนีการปฏิบัติงานวิชาการที่ระดับ 870  และมีจำนวน 97 เปอร์เซนต์ของนักเรียนที่สามารถผ่านการสอบสำเร็จโรงเรียนมัธยมปลายแคลิฟอร์เนีย ใน ค.ศ. 2008 ถึง 2009 และปัจจุบันทีมนักกีฬาบราห์มันได้เข้าร่วมแข่งขันในลีกฮาเซียนดา ของซีไอเอฟเซาเธิร์นเซ็คชัน

ประวัติ
-------

โรงเรียนมัธยมปลายไดมอนด์บาร์ได้รับการต่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1982 โดยมีนักเรียนชุดแรกมาจากโรงเรียนมัธยมซูซาน, โรงเรียนมัธยมแชพาร์รอล และโรงเรียนมัธยมปลายวอลนัท ซึ่งมี วอลท์ โฮล์มส์ เป็นอาจารย์ใหญ่ท่านแรกของโรงเรียน

โครงการวิชาการ
--------------

#### โครงการเรียนล่วงหน้า

โรงเรียนมัธยมปลายไดมอนด์บาร์เสนอความหลากหลายของหลักสูตรโครงการเรียนล่วงหน้า (AP) สำหรับนักเรียน ใน ค.ศ. 2005 คณะกรรมการวิทยาลัยยังได้ยอมรับโครงการแคลคูลัสของโรงเรียนมัธยมปลายไดมอนด์บาร์ในฐานะโรงเรียนขนาดใหญ่ (1000+) ที่มีประสิทธิภาพ

#### ทีมหุ่นยนต์

ใน ค.ศ. 2011 ทีมหุ่นยนต์เฟิร์สท์ ของโรงเรียนมัธยมปลายไดมอนด์บาร์ได้อันดับหนึ่งของการแข่งขันเฟิร์สท์โรโบติคคอมเพทิชัน ในภูมิภาคลอสแอนเจลิสในฐานะทีมมือใหม่

#### โครงการศึกษาระบบนานาชาติ

โครงการศึกษาระบบนานาชาติ (IB) บริหารงานโดย ไอบีออร์แกไนเซชัน ซึ่งโครงการมีหลักสูตรระดับสูงสำหรับนักเรียน และให้นักเรียนมีโอกาสทางไอบีเทสท์ ในชั้นเรียนที่ได้รับการอนุมัติสำหรับเครดิตวิทยาลัย โดยมี เดนา ลอร์ดี เป็นผู้ประสานงานไอบีในปัจจุบัน ปีแรกที่เริ่มโครงการนี้เป็นอย่างมากคือช่วงฤดูใบไม้ร่วงในปี ค.ศ. 2002 

#### เส้นทางสู่สถาบันการศึกษา

เส้นทางสู่สถาบันการศึกษาเป็นโครงการที่นำเสนอทางเลือกโรงเรียนให้กับนักเรียน ซึ่งโครงการได้นำเสนอหลักสูตรและตารางเรียนที่แตกต่างกัน หลักสูตรของโรงเรียนรวมถึงความหลากหลายของหลักสูตรเตรียมความพร้อมทางวิทยาลัย และประสบการณ์การทำงานในชั้นเรียน

ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง
-----------------------

* ทิฟฟานี่ ฮวัง นักร้องวงเกิลส์เจเนอเรชัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rhodes, Cindy (October 20, 2011). "High School Rivalry Still Sizzles". *Walnut Patch*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-10-22. สืบค้นเมื่อ October 24, 2011.
2. ↑  "California Department of Education Accountability Progress Reporting". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-14. สืบค้นเมื่อ 2012-05-01.
3. ↑  "California Department of Education DataQuest". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-17. สืบค้นเมื่อ 2012-05-01.
4. ↑  "Huff Headlines". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-09-24. สืบค้นเมื่อ 2006-09-24.
5. ↑  Team Sprocket - Team 3473
6. ↑  International Baccalaureate Organization - Diamond Bar High School
7. ↑  "Pathways Communication Academy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-05-02. สืบค้นเมื่อ 2012-05-01.
8. ↑  High School Alumni in Diamond Bar, California (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* www.diamondbarhigh.net เก็บถาวร 2012-03-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำหรับกวี ที่เป็นศิลปิน และนักแสดง ดูที่ กวี ตันจรารักษ์
**กวี** หมายถึง ผู้รู้ ผู้เชี่ยวชาญในศิลปะการประพันธ์บทร้อยกรองในรูปฉันทลักษณ์ อันหมายถึงแบบข้อบังคับสัมผัส วรรคตอน และถ้อยคำให้เรียงร้อยรับกันอย่างเหมาะเจาะไพเราะด้วยจังหวะและน้ำหนักของคำที่กำหนดไว้ โดยทั่วไป อาจจำแนกแบบฉันทลักษณ์ออกเป็น 7 ชนิดด้วยกันคือ โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน ร่าย ลิลิต และกลบท มักใช้คำนี้ในภาษาแบบแผนหรือภาษาการประพันธ์ในวรรณคดีโบราณ และอาจรวมถึงปัจจุบัน โดยปริยาย..หมายถึง ผู้ชำนาญในการประพันธ์ ไม่ว่าจะเป็นบทร้อยกรอง หรือวรรณกรรมในรูปแบบอื่น ๆ โดยมีความหมายในเชิงยกย่อง

รากศัพท์
--------

คำว่า **กวี** มาจากคำเดิม ในภาษาบาลีและสันสกฤต "กวิ" แปลว่า ผู้คงแก่เรียน ผู้เฉลียวฉลาด ผู้มีปัญญาเปรื่องปราด ผู้ประพันธ์กาพย์กลอน และแปลอย่างอื่น ได้อีก โดยมีรากศัพท์ จาก "กุ" หรือ "กู" ธาตุ แปลว่า "เสียง, ทำให้เกิดเสียง, *ร้อง*, ร้องระงม, คราง, ร้องเหมือนเสียงนก หรือเสียงแมลงผึ้ง"

ประเภทของกวี
------------

ในทางวรรณคดี มักจะแบ่งเป็นกวีเป็น 4 ประเภท ตามลักษณะการแต่ง คือ  

1. **จินตกวี** หมายถึง กวีที่แต่งโดยความคิดของตนได้แก่ วรรณคดีประเภทที่เกิดจากจินตนาการของผู้แต่งหรือกวีเอง เช่น เรื่องพระอภัยมณี ของสุนทรภู่ เรื่องมัทนะพาธา ของรัชกาลที่ 6 เรื่องเห็นแก่ลูกของ "พระขรรค์เพชร" เป็นต้น
2. **สุตกวี** หมายถึง กวีที่แต่งโดยได้ฟังมา ได้แก่ เรื่องที่แต่งตามที่เล่าสืบกันมา อาทิ เสือโคคำฉันท์ และ สมุทรโฆษคำฉันท์ เป็นต้น
3. **อรรถกวี** คือ กวีที่แต่งตามความจริง ได้แก่ เรื่องที่แต่งตามเหตุการณ์หรือหลักความเป็นจริง เช่น เรื่อง ลิลิตยวนพ่ายและลิลิตตะเลงพ่าย เป็นต้น
4. **ปฏิภาณกวี** คือ กวีที่แต่งบทกวีได้สดๆ ทันทีโดยไม่ต้องเตรียมมาก่อนได้แก่ เรื่องที่แต่งด้วยไหวพริบที่คิดขึ้นเองโดยทันทีทันใด เช่น โคลงที่ศรีปราชญ์พูดกับนายประตู เป็นต้น

ความหมายอื่นๆ
-------------

ในปัจจุบัน คำว่า "กวี" มีความหมายที่กว้างมากขึ้น ไม่เพียงแต่หมายถึงผู้แต่งร้อยกรองเพียงอย่างเดียว หากยังหมายถึง ผู้มีฝีมือในการแต่งวรรณกรรมในรูปแบบอื่นๆ เช่น นวนิยาย เรื่องสั้น วรรณกรรมมุขปาฐะ (แต่งปากเปล่า ด้วยการขับ ร้อง หรือเล่า โดยไม่บันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร) เช่น กวีซีไรต์ มีทั้งผู้แต่งร้อยแก้ว และร้อยกรอง ขณะที่เรียกผู้ชำนาญในการแต่งเพลง ว่า คีตกวี

คำศัพท์ที่เกี่ยวกับกวี
----------------------

* กวีนิพนธ์
* **กวีวัจนะ** หรือ **กวีวจนะ**
* คีตกวี
* บทกวี
***ชายที่กำลังตกลงมา*** (อังกฤษ: The Falling Man) เป็นภาพถ่ายโดย ริชาร์ด ดรูว์ เมื่อเวลา 9:41:15 น. ของวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2544 ของชายคนหนึ่งที่กำลังตกลงมาจากตึก เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ในระหว่างเหตุการณ์ วินาศกรรม 11 กันยายน ใจกลางเมืองนิวยอร์ก โดยชายในภาพมีการสันนิษฐานว่าเป็น Norberto Hernandez โดยชายในภาพติดอยู่ที่ชั้นบนของตึกเหนือ และยังไม่มีเหตุผลชัดเจนว่าเขากระโดดลงมาเพื่อหนีควันไฟหรือเพื่อหาความปลอดภัย

ภาพถ่ายดังกล่าวถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางหลังจากเผยแพร่ในสื่อต่างประเทศเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2544 โดยมีผู้อ่านระบุว่าภาพนี้ "รบกวนจิตใจ, เลือดเย็น, น่าขยะแขยง, และซาดิสม์" อย่างไรก็ตาม ในปีต่อมา ภาพถ่ายดังกล่าวก็ได้ถูกนำไปใช้ใน สารคดี, นิตยสาร, ข่าว และทำให้ภาพนี้กลายเป็นภาพที่โด่งดังที่สุดจากเหตุการณ์วินาศกรรมในมหานครนิวยอร์ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Junod, Tom (2003-09-07). "The falling man". *The Observer* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). ISSN 0029-7712. สืบค้นเมื่อ 2023-06-16.
2. ↑  "EXCERPT: 20 years on, 'The Falling Man' is still you and me". *AP NEWS* (ภาษาอังกฤษ). 2021-09-09.
**การทุเลา** หรือ **การสงบ** (อังกฤษ: Remission) เป็นการลดลงหรือหายไปของอาการของโรค The term may also be used to refer to the period during which this diminution occurs. การทุเลาอาจแบ่งออกเป็น **การทุเลาบางส่วน** (partial remission) หรือ **การทุเลาสมบูรณ์** (complete remission) โรคและการทดลองทางคลินิกแต่ละชนิดล้วนมีคำนิยามของการทุเลาบางส่วนที่แตกต่างกันไป

การทุเลาสมบูรณ์ หรือ การสงบทั้งหมด (full remission) เป็นการหายไปทั้งหมดของอาการของโรค อาจเรียกได้ว่าผู้ป่วยนั้นรักษาหายหรือหายจากอาการ โดยไม่คำนึงถึงการกลับมาแสดงใหม่ของอาการ ในการรักษาโรคมะเร็ง แพทย์จึงมักหลีกเลี่ยงคำว่า "รักษาหาย" (cured) แต่ใช้คำว่า "**ไม่ปรากฏรอยโรค**" (no evidence of disease; NED) เพื่อใช้เรียกการทุเลาสมบูรณ์ของมะเร็งซึ่งไม่ได้หมายความว่ามะเร็งจะไม่กลับมาอีก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "What Does Cancer Remission Really Mean?". *WebMD* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2019-06-22.
2. ↑  "Definitions of the word 'remission'". *Medical Dictionary*. TheFreeDictionary.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 May 2019.
3. ↑  WebMD, LLC. (2018). Martin, Laura J. (บ.ก.). "Remission: What Does It Mean?". *WebMD.com*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 April 2019.
4. ↑  "What is "Cure"?". *mskcc.org*. Memorial Sloan Kettering Cancer Center. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 May 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* เยอรมนี

 |
**เจมส์ เวียร์** (อังกฤษ: James Weir ชื่อจริง : เจมส์ ไมเคิล เวียร์ (อังกฤษ: James Michael Weir เกิด 4 สิงหาคม 2538) นักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษในตำแหน่ง มิดฟิลด์ ปัจจุบันลงเล่นให้กับทีม FK Pohronie

ระดับสโมสร
----------

### แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

เวียร์เกิดที่ เปรสตัน เริ่มต้นการเป็นนักฟุตบอลโดยได้เข้าร่วมศูนย์ฝึกและทีมเยาวชนของทีมในท้องถิ่นอย่าง เปรสตัน นอร์ท เอนด์ เมื่อปี ค.ศ. 2005 ขณะอายุเพียง 10 ปีหลังจากนั้นจึงได้ย้ายมาร่วมศูนย์ฝึกและทีมเยาวชนของทีมปีศาจแดง แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ก่อนจะได้รับสัญญาเป็นนักฟุตบอลอาชีพจากทีมปีศาจแดงเมื่อปี ค.ศ. 2014 ขณะอายุได้ 19 ปีและได้ประเดิมสนามในนามทีมชุดใหญ่ในช่วงปลายฤดูกาล 2015 — 2016 ในนัดที่ทีมปีศาจแดงในยุคของ ลูวี ฟัน คาล เปิด โอลด์แทรฟฟอร์ด เอาชนะ อาร์เซนอล ไป 3 – 2 โดยเวียร์ได้ลงสนามมาเป็นตัวสำรองแทน อันเดร์ เอร์เรรา ในช่วงทดเวลาบาดเจ็บเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 ขณะอายุได้ 20 ปีแต่หลังจากนั้นเวียร์ก็ไม่ได้มีโอกาสลงสนามอีกเลยจึงตัดสินใจย้ายไปร่วมทีม ฮัลล์ซิตี้ ในช่วงวันสุดท้ายของตลาดซื้อ - ขายนักเตะรอบแรก

### ฮัลล์ซิตี

เวียร์ได้ตัดสินใจย้ายมาร่วมทีม ฮัลล์ซิตี เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 2016 ด้วยสัญญา 3 ปีและได้ประเดิมสนามในนามทีมชุดใหญ่ให้กับฮัลล์ซิตีในศึก อีเอฟแอลคัพ นัดที่ฮัลล์ซิตีออกไปเยือน สโตกซิตี ที่สนาม เบท 365 สเตเดียม และเอาชนะไป 2 – 1 เมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 2016

สถิติระดับสโมสร
---------------
**ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2400 สายเอราวัณ-หนองหิน** เป็นถนนขนาด 2 - 3 ช่องจาราจร เชื่อมต่อระหว่าง อำเภอเอราวัณ กับ อำเภอผาขาว บางส่วนของอำเภอนาวัง จังหวัดหนองบัวลำภู และอำเภอหนองหิน จังหวัดเลย เข้าด้วยกัน มีปลายทางทิศตะวันออกบนถนนมลิวรรณ หรือทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 201 ในอำเภอหนองหิน จังหวัดเลย และสิ้นสุดที่สี่แยกเอราวัณ ในเทศบาลตำบลผาอินทร์แปลง อำเภอเอราวัณ จังหวัดเลย

ประวัติ
-------

  

เดิมทางหลวงสายนี้มีอยู่ 2 ช่วง ช่วงเอราวัณ - โนนป่าซางเคยเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวง ร.พ.ช. ที่เชื่อมต่อระหว่าง บ้านเอราวัณ ในเขตเทศบาลตำบลผาอินทร์แปลง อำเภอเอราวัณ กับ บ้านโนนป่าซาง ในพื้นที่ตำบลโนนป่าซาง อำเภอผาขาว และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2141 (ช่วงโนนป่าซาง - หนองหิน เดิม) หลังจากที่กรมการเร่งรัดพัฒนาชนบทได้ถูกยุบแล้วนั้น กรมทางหลวงได้กำหนดรวมทางหลวงร.พ.ช. สาย เอราวัณ - โนนป่าซาง กับทางหลวงสาย หนองหิน - โนนป่าซาง (ทางหลวงหมายเลข 2141 เดิม) มาเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2400 จึงสังเกตได้จากสะพานข้ามลำห้วยต่างๆแบบรั้วแบริเออร์ซึ่งเป็นสะพานตามมาตรฐานของกรมเร่งรัดพัฒนาชนบทอยู่ตามสาย เอราวัณ - โนนป่าซาง ที่เป็นทางหลวง ร.พ.ช เดิม

ในปี 2563 กรมทางหลวงได้มีการขยายทางหลวงสายนี้ขื้นเป็น 3 ช่องจราจร ในบริเวณบ้านผาซำบอน และบริเวณต่อเขตเทศบาลตำบลหนองหินเป็น 4 ช่องจราจร (จากเดิม 6 ช่องจราจรแบบไม่มีเกาะกลาง) และได้ติดตั้งไฟส่องสว่างตลอดทาง

รายชื่อทางแยก
-------------
**แกร์ฮาร์ท โยฮัน ดาวิท ฟ็อน ชาร์นฮอสท์** (เยอรมัน: *Gerhard Johann David von Scharnhorst*) เป็นนายทหารบกชาวเยอรมันปรัสเซียจากแคว้นฮันโนเฟอร์ ดำรงตำแหน่งเสนาธิการใหญ่และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงครามคนแรกของปรัสเซีย เขามีส่วนคิดทฤษฎีทหารหลายบท เป็นผู้ปฏิรูปกองทัพปรัสเซีย เป็นเสนาธิการและแม่ทัพในสงครามนโปเลียน นายพลชาร์นฮอสท์เป็นผู้ออกกฎควบคุมการลงโทษทางกาย และจัดตั้งระบบเลื่อนชั้นยศทหารตามผลงาน ยกเลิกระบบรับทหารต่างชาติ ริเริ่มจัดตั้งกองกำลังสำรอง จัดระบบระเบียบในกองทัพให้มีความยุ่งเหยิงน้อยลง

ประวัติ
-------

ชาร์นฮอสท์เกิดที่เมืองบอร์เดอเนา (ปัจจุบันอยู่ในเมืองน็อยชตัทในรัฐนีเดอร์ซัคเซิน) ใกล้กับเมืองฮันโนเฟอร์ ในครอบครัวเจ้าที่ดินขนาดย่อม เขาได้รับการศึกษาวิชาทหารจากวิทยาลัยการทหารของกราฟวิลเฮ็ล์มแห่งช็อมบวร์ค-ลิพเพอ (Wilhelm zu Schaumburg-Lippe) และได้รับการบรรจุเป็นทหารฮันโนเฟอร์เมื่อ ค.ศ. 1778 แกร์ฮาร์ทถูกโอนตัวเป็นทหารปืนใหญ่เมื่อ ค.ศ. 1783 และประจำการอยู่ที่โรงเรียนทหารปืนใหญ่แห่งใหม่ในเมืองฮันโนเฟอร์ เขาตีพิมพ์ *คู่มือสำหรับนายทหารว่าด้วยการประยุกต์ศาสตร์สงคราม* (*Handbuch für Offiziere in den anwendbaren Teilen der Kriegswissenschaften*) เมื่อค.ศ. 1788 และตีพิมพ์ *ตำราทหารว่าด้วยการปฏิบัติในสนามรบ* (*Militärisches Taschenbuch für den Gebrauch im Felde*) เมื่อ ค.ศ. 1792

ผลผลิตทางการเกษตรที่บ้านเกิดได้ผลไม่ดีนัก แต่งานเขียนตำราทหารก็สร้างรายได้ให้เขาพอจุนเจือตัวเอง การออกรบครั้งแรกของชาร์นฮอสท์เกิดขึ้นใน ค.ศ. 1793 ในประเทศเนเธอร์แลนด์ เขาปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างเยี่ยมยอดภายใต้บัญชาของดยุกแห่งยอร์ก ต่อมาใน ค.ศ. 1794 เขามีส่วนร่วมในการป้องกันเมืองเมเนินในประเทศเบลเยียม ซึ่งต่อมาเขาได้เขียนหนังสือเรื่อง *กำเนิดโชคของชาวฝรั่งเศสในสงครามปฏิวัติ* (*Die Ursachen des Glücks der Franzosen im Revolutionskrieg*) ถือเป็นหนังสือขายดีที่สุดของเขา ไม่นานหลังจากนั้น เขาได้เลื่อนยศเป็นพันตรีและเป็นนายทหารเสนาธิการชั่วคราวของฮันโนเฟอร์

หลัง ค.ศ. 1795 ชาร์นฮอสท์กลายเป็นบุคคลมีชื่อเสียงในกองทัพของแคว้นต่างๆ กองทัพหลายแห่งต้องการตัวเขาไปปฏิบัติหน้าที่ ใน ค.ศ. 1801 พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 แห่งปรัสเซีย เสนอสัญญาบัตรขุนนางและยศพันโทปรัสเซียพร้อมเงินเดือนสองเท่าของที่เขาได้รับจากฮันโนเฟอร์ ชาร์นฮอสท์ได้ปฏิบัติหน้าที่ในโรงเรียนนายร้อยปรัสเซียและเป็นอาจารย์สอนวิชาสำคัญ (หนึ่งในลูกศิษย์ของเขาคือนายพลเคลาเซอวิทซ์) นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้ก่อตั้งสมาคมทหารในกรุงเบอร์ลิน 

ใน ค.ศ. 1804 ชาร์นฮอสท์ได้รับยศพันเอก ต่อมาใน ค.ศ. 1806 เขาเป็นเสนาธิการของพลเอกรือเชิล และต่อมาเป็นเสนาธิการของจอมพลดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ ชาร์นฮอสท์ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยในยุทธการที่เยนา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tucker 2010, p. 1298. sfn error: no target: CITEREFTucker2010 (help)
**พระราชวังปาการูยุง** (อินโดนีเซีย: *Istana Basa Paguruyung*; มีนังกาเบา: *Istano Basa Pagaruyuang*) หรือ **พระราชวังหลวงมีนังกาเบา** (อังกฤษ: Minangkabau royal palace) คือ *อิซตานา* (พระราชวังหลวง) ของอาณาจักรปาการูยุงในอดีต ตั้งอยู่ในตำบลตันจุงเออมัซ ใกล้เมืองบาตูซังการ์ อำเภอตานะฮ์ดาตาร์ จังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย สร้างขึ้นตามแบบสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นรูมะฮ์กาดังแบบดั้งเดิมของชาวมีนังกาเบา แต่มีองค์ประกอบนอกแบบหลายอย่างรวมถึงโครงสร้างสามชั้นและขนาดที่ใหญ่กว่าเมื่อเทียบกับรูมะฮ์กาดังทั่วไป

สถาปัตยกรรม
-----------

พระราชวังปาการูยุงหลังเดิมสร้างขึ้นจากงานช่างไม้ทั้งหมด อย่างไรก็ตาม พระราชัวงหลังปัจจุบันนี้สร้างขึ้นจากโครงร่างที่เป็นคอนกรีต นอกจากนั้นแล้วก็ประดับประดาด้วยการก่อสร้างโดยใช้วิธีและวัสดุแบบดั้งเดิม ตบแต่งด้วยงานแกะสลักไม้จำนวน 60 ชิ้น ที่แสดงถึงปรัชญาและวัฒนธรรมของมีนังกาเบา

ประวัติศาสตร์
-------------

พระราชวังหลังเดิมสร้างขึ้นบนเขาบาตูปาตะฮ์ แต่ถูกเผามอดในระหว่างสงครามปาดรีเมื่อปี 1804 หลังสร้างพระราชวังขึ้นใหม่ ก็ถูกไฟเผาทำลายสิ้นอีกครั้งในปี 1966 ในสมัยเอกราช ผู้ว่าการจังหวัดสุมาตราตะวันตก ฮารุน เซิน (Harun Zen) ได้ริเริ่มโครงการก่อสร้างพระราชวังขึ้นใหม่อีกครั้งในปี 1976 เพื่อเชิดชูวัฒนธรรมและความภาคภูมิใจของชาวมีนังกาเบาขึ้นมาใหม่ การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นในปลายปีเดียวกัน

พระราขวังถูกไฟเผาทำลายอีกครั้งในเย็นวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2007 หลังหลังคาของอาคารถูกฟ้าผ่าและเกิดประกายไฟขึ้น โบราณวัตถุล้ำค่าภายในเหลือรอดมาเพียงแค่ 15 เปอร์เซนต์เท่านั้น of the ปัจจุบัน โบราณวัตถุที่เหลือได้ย้ายไปจัดเก็บและจัดแสดงที่ *Balai Benda Purbakala Kabupaten Tanah Datar* (กรมโบราณคดีอำเภอตานะฮ์ดาตาร์) ในขณะที่ *ปูซากา* หรือมรดกที่สืบทอดมาในราชอาณาจักรปาการูยุง นำไปเก็บและจัดแสดงที่พระราชวังซีลินดูอังบูลัน ราว 2 กิโลเมตรจากพระราชวังปาการูยุง อาคารซ่อมแซมแล้วเสร็จในเวลา 6 ปี ด้วยงบประมาณ RP20 พันล้าน (US$1,71 ล้าน) และกลับมาเปิดให้เข้าชมอีกครั้งหลังประธานาธิบดีซูซีโล บัมบัง ยูโธโยโน เดินทางมาเปิดในเดือนตุลาคม 2013

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Post, The Jakarta. "Istano Basa Pagaruyung: Restored to glory". *The Jakarta Post* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-09-08.
2. 1 2  Syofiardi Bachyul Jb (November 23, 2013). "Istano Basa Pagaruyung: Restored to glory". The Jakarta Post. สืบค้นเมื่อ December 24, 2013.
3. ↑  "The Journal of Indonesia Today". The Jakarta Post. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-29.
4. ↑  "Kebakaran Istano Basa Isyarat Kepada Pemerintah". Tempo Interaktif. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-30.
5. ↑  "Perbaikan Istana Pagaruyung Lebih dari Rp 20 Miliar". Kompas. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-03-07.
ในประเทศญี่ปุ่น พระราชวังเซ็นโต (仙洞御所) ตามธรรมเนียมหมายถึงที่ประทับของอดีตจักรพรรดิ ก่อนที่อดีตจักรพรรดิอากิฮิโตะจะสละราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 2019 จักรพรรดิโคกากุเป็นจักรพรรดิองค์ล่าสุดที่สละราชสมบัติในปี ค.ศ. 1817 ดังนั้นโดยทั่วไปจึงหมายถึงพระราชวังเซ็นโตที่เกียวโต (京都仙洞御所)

พระราชวังหลวงเซ็นโตเกียวโต
--------------------------

**พระราชวังหลวงเซ็นโต** (อังกฤษ: Sentō Imperial Palace , ญี่ปุ่น: 仙洞御所; โรมาจิ: *Sentō-Gosho* 22 เอเคอร์ (89,000 ตารางเมตร) เป็นสวนขนาดใหญ่ในเมืองเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น เดิมเคยเป็นพื้นที่พระราชวังของอดีตจักรพรรดิที่เสด็จมาประทับภายหลังการสละราชบัลลังก์ ปัจจุบันบริหารงานโดยสำนักพระราชวังญี่ปุ่นและเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชม

### ประวัติ

พระราชวังเซ็นโต (Sentō Imperial Palace) สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1630 สำหรับเป็นที่ประทับของจักรพรรดิโกะ-มิซุโนหลังจากการสละราชบัลลังก์ พร้อมด้วยพระราชวังโอมิยะสำหรับจักรพรรดินี พระราชวังทั้งสองถูกทำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยไฟและสร้างขึ้นใหม่จนกระทั่งเกิดเพลิงไหม้ในปี ค.ศ. 1854 หลังจากนั้นพระราชวังเซ็นโตก็ไม่เคยถูกบูรณะขึ้นใหม่อีกเลย (อย่างไรก็ตาม พระราชวังโอมิยะสร้างขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1867 และยังคงใช้เป็นที่ประทับของจักรพรรดิทุกครั้งที่เสด็จเยือนเกียวโต) ทุกวันนี้พระราชวังเซ็นโตเหลือเพียงอาคาร 2 หลังคือเรือนชงชาเซกะเทและยูชินเท สำหรับสวนที่ยอดเยี่ยมได้รับการจัดวางในปี ค.ศ. 1630 โดยศิลปินชื่อดัง โกโบริ มาซาคาซุ (โกโบริ เอ็งชู) ในตอนนี้ได้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลัก

พระราชวังหลวงเซ็นโตสมัยใหม่
---------------------------

สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะสละราชบัลลังก์เมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2019 ดังนั้นพระองค์และสมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ จึงย้ายออกจากพระตำหนักฟูกิอาเงะซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณพระราชวังอิมพีเรียลเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2020 พระตำหนักฟูกิอาเงะได้รับการตั้งชื่อว่า **พระราชวังหลวงเซ็นโตฟูกิอาเงะ** (吹上仙洞御所, *Fukiage Sentō Gosho*) และจนกว่าพระตำหนักอากาซากะจะได้รับการตกแต่งใหม่เพื่อรองรับพระองค์และจักรพรรดินี พระองค์ก็ย้ายไปประทับอยู่ที่พระตำหนักทากานาวะเป็นการชั่วคราว ซึ่งได้กลายเป็น **พระราชวังหลวงเซ็นโตชั่วคราว** (仙洞仮御所, *Sentō Kari Gosho*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "新たな皇室のお住まいは" [The residences of the new Imperial family]. *NHK*.
2. ↑  "上皇ご夫妻、31日に仙洞仮御所へ　高輪皇族邸を改修" [Their majesties to move in on March 31st to the Emeritus Imperial Palace, Takanawa residence refurbished]. *Asahi Shibun*. 13 March 2020. สืบค้นเมื่อ 13 July 2020.

| * ด
* ค
* ก
พระราชวังและพระราชฐานในประเทศญี่ปุ่น |
| --- |
| วังที่ประทับ | 
* พระราชวังหลวงโตเกียว
* พระราชวังโทงู
* พระตำหนักอากาซากะ
* พระราชวังอาโอยามะ
* พระราชฐานฮิงะชิ
* พระราชฐานซัมบันโช
* พระราชฐานทากานาวะ
* พระราชวังหลวงเกียวโต
* พระราชวังโอมิยะ
* พระราชวังหลวงเซนโต
* พระตำหนักคัตสึระ
* พระตำหนักชูงะกุอิน
* พระตำหนักนะซุ
* พระตำหนักฮายามะ
* พระตำหนักซุซุกิ

 |  |
| วังในอดีต | 
* พระตำหนักอะกะซะกะ
* พระราชวังหลวงเฮอัง
* พระราชวังฟุกุฮะระ
* พระราชวังฟุจิวะระ
* พระราชวังเฮโจ
* พระราชวังนะงะโอะกะ
* พระราชวังนะงะระโทะโยะซะกิ
* พระราชวังนะนิวะ
* พระราชวังคุดะระ
* พระราชวังคุนิ
* พระราชวังโอสึ
* หมู่พระราชวังอะซุกะ
* พระราชวังหลวงซะกะ
* พระราชวังชิงะระกิ
* พระราชวังทะกะสึ
* พระราชวังเทเอน

 |
ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *ยามาโมโตะ*
**ยามาโมโตะ คากูมะ** (ญี่ปุ่น: 山本 覚馬; โรมาจิ: *Yamamoto Kakuma*, 25 กุมภาพันธ์ 1828 – 28 ธันวาคม 1892) ซะมุไรชาวญี่ปุ่นในช่วงปลาย ยุคเอโดะ ซึ่งผันตัวมาเป็นนักการศึกษาและนักการเมืองใน ยุคเมจิ

ประวัติ
-------

คะกุมะเกิดที่แคว้นไอซุหรือบริเวณ จังหวัดฟุกุชิมะ ในปัจจุบันเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1828 ซึ่งตระกูลยะมะโมะโตะได้อ้างว่าสืบเชื้อสายจากขุนศึกคนสำคัญของ ทะเกะดะ ชิงเง็น นามว่า ยามาโมโตะ คันซูเกะ ซึ่งคากูมะนับได้ว่าเป็นเด็กอัจฉริยะเลยทีเดียวเพราะสามารถอ่านออกเมื่ออายุเพียง 4 ปีและสามารถท่องจำบทกลอนภาษาจีนได้เมื่ออายุเพียง 5 ปีต่อมาใน ค.ศ. 1850 ขณะอายุได้ 22 ปีเขาถูกส่งไปยัง เอโดะ หรือ กรุงโตเกียว ในปัจจุบันเพื่อร่ำเรียนวิชากับ คัตสึ ไคชู ภายใต้การดูแลของ ซากูมะ โชซัง อาทิ รันกากุ หรือวิทยาการสมัยใหม่ของโลกตะวันตกและวิทยาการทางทหารสมัยใหม่ซึ่งคากูมะได้เดินทางกลับมายังไอซุเมื่อ ค.ศ. 1856 ขณะอายุได้ 28 ปีโดยได้เป็นผู้เผยแพร่ใน *นิสชินคัง* หรือโรงเรียนประจำแคว้นไอซุ

ใน ค.ศ. 1862 คากูมะได้สมัครเข้ารับราชการกับ ไดเมียว หรือเจ้าแคว้นแห่งแคว้นไอซุ มะสึไดระ คะตะโมะริ ในระหว่างที่คาตาโมริพำนักอยู่ใน เคียวโตะ ทำหน้าที่เป็น เคียวโตะ ชูโงโชกุ หรือผู้ดูแลรักษาความสงบเรียบร้อยในเคียวโตะ
สปอร์ตซิตี จากภาพคือ สนามกีฬาซิตีออฟแมนเชสเตอร์ (ซ้าย) และ แมนเชสเตอร์เวโลโดรม (ขวา)
**สปอร์ตซิตี** (อังกฤษ: Sportcity) เป็นย่านการกีฬาของเมืองแมนเชสเตอร์ เคยใช้ในการจัดการแข่งขันกีฬาเครือจักรภพ 2002 ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมืองแมนเชสเตอร์ ห่างจากซิตีเซนเตอร์ของแมนเชสเตอร์ไม่ถึงไมล์ เดิมเป็นเขตอุตสาหกรรม รวมถึงเคยเป็นเหมืองร้างแบรดฟอร์ดโคลเลียรี

อาคารที่ใหญ่ที่สุดของสปอร์ตซิตี คือสนามกีฬาซิตีออฟแมนเชสเตอร์ ที่สร้างขึ้นสำหรับใช้ในกีฬาเครือจักรภพ 2002 ปัจจุบันเป็นสนามกีฬาเหย้าของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี เป็นหนึ่งในสนามฟุตบอลที่ใหญ่ที่สุดในอังกฤษ นอกจากนั้นยังมีแมนเชสเตอร์เวโลโดรม เป็นสำนักงานของสมาคมจักรยานอังกฤษ (British Cycling) และมีสนามกีฬาแห่งชาติบีเอ็มเอกซ์อารีนา (National Indoor BMX Arena) ที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2011 สปอร์ตซิตียังมีศูนย์การแข่่งสควอชแห่งชาติและแมนเชสเตอร์รีเจียนนอลอารีนาสำหรับแข่งกรีฑา ในอนาคตแมนเชสเตอร์ซิตีจะลงทุน 50 ล้านปอนด์ในการพัฒนาศูนย์ฝึกสอนและศูนย์สันทนาการ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Games". Commonwealth Games Legacy. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-27. สืบค้นเมื่อ 2007-12-05.
**วัดพญาภู** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน

*พงศาวดารเมืองน่าน (ฉบับวัดพระเกิด)* ได้กล่าวว่า วัดพญาภูสร้างขึ้นในรัชกาลของพญาผากอง เป็นเจ้าครองเมืองน่าน ในจุลศักราช 774 ได้สร้างวัดพญาภูขึ้น เมื่อ พ.ศ. 1949 ต่อมาเจ้าผู้ครองเมืองน่านทุกพระองค์ได้ให้ความอุปถัมภ์วัดพญาภูตลอดมา จนกระทั่ง พ.ศ. 2400 เจ้าอนันตวรฤทธิเดช เจ้าผู้ครองเมืองน่าน ได้บูรณะปฏิสังขรณ์วัดพญาภู เช่น บูรณะพระเจดีย์ซึ่งก่ออิฐถือปูน เป็นเจดีย์โบราณ ขนาดฐานกว้าง 14 เมตร สูง 25 เมตร วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2461

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานองค์ใหญ่ที่สุดของจังหวัดน่าน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ลักษณะพระเศียร พระพักตร์ และพระวรกาย ไม่ได้สัดส่วน เฉพาะแนวขอบสบงบริเวณบั้นพระองค์และเส้นขอบจีวรที่พาดผ่านข้อพระกรซ้ายไปยังพระเพราคงได้รับอิทธิพลมาจากพระพุทธรูปปางมารวิชัย วัดพญาวัด ส่วนปลายชายจีวรที่มีการตกแต่งรายละเอียดเพิ่มมากขึ้นด้วยลายดอกไม้คล้ายคลึงกับกรอบลายก้ามปู สันนิษฐานว่าเป็นฝีมือช่างพื้นเมืองที่ทำขึ้นระยะหลังระหว่างปลายพุทธศตรรรษที่ 23 หรือต้นศตวรรษที่ 24 และพระพุทธรูปศิลปะสุโขทัย จำนวน 2 องค์ ซึ่งที่ฐานพระพุทธรูปมีจารึกว่า สร้างโดย พญาสารผาสุม ประดิษฐานอยู่ในพระวิหาร นอกจากนี้ยังมีพระเจดีย์ขนาดใหญ่ที่สร้างไว้ด้านหลังพระวิหารแล้ว และมีภาพไม้จำหลักทวารบาลรูปยักษ์ที่บานประตูวิหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระพุทธรูปปางมารวิชัย วัดพญาภู". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "เข้าพรรษาชวนเที่ยว กราบขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่วัดพญาภู จังหวัดน่าน". เชียงใหม่นิวส์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดพญาภู**
**วัดป่าโค** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก ในตำบลหันตรา อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 23 ไร่ 1 งาน 14 ตารางวา

วัดป่าโคสร้างประมาณ พ.ศ. 2100 เดิมเป็นวัดสายวิปัสสนากัมมัฎฐาน เช่นเดียวกับวัดอื่น ๆ ในกลุ่มอโยธยา บริเวณนี้เรียกว่าบ้านศาลาเกวียน เป็นที่ตั้งของป่า (ตลาด) ซื้อขายวัวควาย เหล่าบรรดานายฮ้อยทมิฬ ได้ต้อนวัวควายจากนครราชสีมา ผ่านเส้นทางสระบุรี นครนายกเข้าสู่กรุงศรีอยุธยา เพื่อนำวัวควายมาขาย บ้างแลกเปลี่ยนสินค้ากัน โดยได้พบหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่า ลาลูแบร์ได้บันทึกเหตุการณ์ซื้อขายวัวควาย ถวายพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสอีกด้วย ครั้นถึงสมัยอยุธยาตอนปลาย วัดนี้ได้รับการกระทบกระเทือนจากที่ข้าศึกรุกรานก็ได้ทรุดโทรมลงเมื่อได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ใหม่ดีขึ้น ได้รับการดูแลจากชาวบ้านและพระสงฆ์ตามสมควรในระยะหลัง ๆ ต่อมาพระปลัดพยนต์ ธมฺมธโร ได้เป็นเจ้าอาวาส ได้ดำเนินการพัฒนาวัดให้เป็นหลักฐานมั่นคง วัดป่าโคได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2110

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ซึ่งได้สร้างขึ้นแทนหลังเก่าในที่เดิมหลังเกิดเหตุเพลิงไหม้เมื่อ พ.ศ. 2560 ที่ฝาผนังในมีภาพพุทธประวัติ ฝีมืออาจารย์ประยูร อุลุชาฎะ (น.ณ ปากน้ำ) ศาลาการเปรียญกว้าง 13 เมตร ยาว 21 เมตร เป็นอาคารไม้ศาลาเล็ก 4 หลัง กุฏิสงฆ์จำนวน 12 หลังเป็นอาคารไม้ 10 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง หอสวดมนต์ หอระฆัง และฌาปนสถาน สำหรับปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ พระเพลากว้าง 40 นิ้ว ปางมารวิชัย เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น พระพุทธรูปปางมารวิชัยอีก 2 องค์ แบบเชียงแสนถึงสุโขทัย ขนาดพระเพลากว้าง 30 นิ้ว ที่หอสวดมนต์มีพระพุทธรูปปางห้ามญาติ 2 องค์ สร้างสมัยอู่ทองถึงอยุธยา ร้อยตำรวจเอกสพรั่ง อุลปาธรณ์ อัญเชิญมาถวายไว้และมีพระพุทธรูปปางลีลา หล่อขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2518 ขนาดสูง 235 เซนติเมตร ประดิษฐานอยู่บนแท่นที่สร้างขึ้นไว้กว้างยาวด้านละ 8 เมตร

เมื่อ พ.ศ. 2562 มีการพบจดหมายเหตุกรุงศรีที่วัดป่าโค ซึ่งมีทั้งบันทึกคำให้การชาวกรุงเก่า คัมภีร์ตำรายารักษามะเร็ง ตำรานวดโบราณ ซึ่งคาดว่าเขียนไว้ก่อนเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2

อ้างอิง
-------

1. ↑  "อยุธยา". SBL Magazine.
2. ↑  "วัดป่าโคเปิดให้ชมจดหมายเหตุกรุงศรี-คัมภีร์ตำรายาโบราณอายุกว่า 200 ปี". มติชน.
3. ↑  "ฮือฮาพบ'จดหมายเหตุกรุงศรี' ทั้ง'คำให้การชาวกรุงเก่า-ตำราพิชัยสงคราม'ถูกเขียนก่อนเสียกรุงครั้งที่2". แนวหน้า.
**วัดป่าไขแสงธรรมาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าไม้ อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 10 ไร่ 55 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 9133

วัดป่าไขแสงธรรมารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2545 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 โดยมีคุณหญิงไขแสง กำเนิดมี ได้ยกที่ดินให้สร้างวัดป่าไขแสงธรรมารามขึ้น เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2545 โดยมี พระธรรมเมธาภรณ์ อดีตเจ้าคณะจังหวัดปทุมธานี (ธรรมยุต) ได้ดำเนินการมาตลอดจนถึงปัจจุบัน ตั้งชื่อวัดเกี่บวเนื่องกับผู้บริจาคที่ดิน

เสนาสนะในวัด คือ อุโบสถสองชั้น 1 หลัง กุฏิทรงไทย 1 หลัง กุฏิกรรมฐาน 6 หลัง ศาลารับรองพระ 1 หลัง กุฏิทรงไทยเป็นคอนกรีต 1 หลัง วิหารพระพุทธ 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ทรงไทย 1 หลัง โดยได้รับปัจจัยจากผู้มีจิตศรัทธาจากชาวบ้านในตำบลหน้าไม้และผู้มีจิตศรัทธาที่ผ่านมาพบเห็น

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูวิจิตรการโกวิท เป็นผู้รักษาการมาตั้งแต่เริ่มสร้างวัด
* พระมหามาโนช ฉายาโกวิโล นามสกุล อุ่นอก เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2551

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าไขแสงธรรมาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดป่าไขแสงธรรมาราม". องค์การบริหารส่วนตำบลหน้าไม้.
**ปลาหมอแรม** หรือ **ปลาหมอไมโครจีโอฟากัส** (อังกฤษ: Ram cichlid) เป็นปลาสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) จัดเป็นปลาหมอแคระสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า *Mikrogeophagus* หรือ *Microgeophagus* (ชื่อพ้อง-/ไม-โคร-จี-โอ-ฟา-กัส/)

เป็นปลาที่มีสีสันสวยงามทั้งตัวผู้และตัวเมีย มีขนาดโตเต็มที่ยาวประมาณ 8 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในแม่น้ำอเมซอนและโอริโนโค ในทวีปอเมริกาใต้

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะการเลี้ยงในตู้ไม้น้ำ ซึ่งปัจจุบันได้มีการเพาะขยายพันธุ์จนมีความหลากหลายไปจากดั้งเดิมในธรรมชาติ เช่น ปลาบอลลูน ที่มีลำตัวอ้วนกลมและสั้นเหมือนลูกบอล ปลาหางยาวที่ดูคล้ายปลาทอง หรือที่มีสีฟ้าแวววาวทั้งตัว 

มีอยู่ด้วยกัน 2 ชนิด คือ

* *Mikrogeophagus altispinosus* (ปลาหมอแคระแรมโบลิเวีย หรือ แรมโบลิเวีย)
* *Mikrogeophagus ramirezi* (ปลาหมอแคระแรมเจ็ดสี หรือ แรมเจ็ดสี)

แม้จะได้ชื่อว่าเป็นปลาหมอแคระ แต่ปลาในสกุลไมโครจีโอฟากัสนี้จะมีนิสัยก้าวร้าวห่วงถิ่น และจะกัดและข่มขู่กันเองภายในฝูง มีพฤติกรรมวางไข่บนวัสดุผิวเรียบแบน เช่น ก้อนหินหรือใบไม้ขนาดใหญ่ สามารถวางไข่ได้ 200 ฟอง พ่อและแม่ปลาช่วยกันเลี้ยงดูแลไข่และลูกปลาวัยอ่อน แต่กระนั้นก็ยังคงพฤติกรรมกัดกันเองอยู่ ลูกปลาจึงมักว่ายกระจัดกระจาย ทำให้ถูกปลาชนิดอื่นกินเป็นอาหารอยู่บ่อย ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  *Mikrogeophagus* (Genus) (อังกฤษ)
3. ↑  อ๊อด Melanochromis / Apistoensis เปิดคัมภีร์ปลาหมอแคระ (ตอนที่ 1) คอลัมน์ Wild Ambition หน้า 85 นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 6 ปีที่ 1 ธันวาคม 2010

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Mikrogeophagus ที่วิกิสปีชีส์
**วัดผ่องพลอยวิริยาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางนาใต้ เขตบางนา กรุงเทพมหานคร ในปัจจุบันมีพระครูวิริยานุวัตรเป็นเจ้าอาวาส

วัดผ่องพลอยวิริยารามเดิมมีชื่อว่า **วัดใหม่วิริยสังฆาราม** ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 ตามเจตนารมณ์ของคุณตาผ่องและคุณยายพลอย บัวรอด ผู้เป็นเจ้าของที่ดินมรดก โดยนายสะอาดและนางสุภาพ ศรีพงษ์ ซึ่งเป็นทายาทของคุณตาผ่องและคุณยายพลอย บัวรอด ได้บริจาคที่ดินมรดกจำนวนประมาณ 9 ไร่ ตามความประสงค์ของบิดาและมารดา และนายสายและนางล้วนรัตน์ หุตะเจริญ บริจาคที่ดินสมทบอีกประมาณ 1 ไร่เศษ รวมเป็นที่ดินทั้งสิ้น 10 ไร่ 42 ตารางวา

ผู้บริจาคที่ดินสร้างวัดมีความศรัทธาในพระญาณวิริยาจารย์ (หลวงพ่อวิริยังค์ สิรินธโร; ปัจจุบันคือสมเด็จพระญาณวชิโรดม เจ้าอาวาสวัดธรรมมงคลเถาบุญญนนทวิหาร) ให้สร้างวัด พระญาณวิริยาจารย์จึงได้อนุญาตให้คณะผู้ศรัทธาสร้างวัดได้ตามความประสงค์ ในครั้งนั้นพื้นที่ยังคงเป็นที่รกร้างท้องนา ไม่มีผู้คนหนาแน่นเหมือนปัจจุบัน การเดินทางเข้าออกก็มีความลำบากพอสมควร โดยได้เริ่มจัดสร้างกุฏิไม้ทรงไทย ยกพื้นสูง หน้าจั่ว หลังละ 3 ห้อง จำนวน 23 หลัง และศาลาการเปรียญทรงไทยหน้าจั่ว ครึ่งไม้ครึ่งปูน กว้าง 14 ยาว 40 เมตร 1 หลัง ผู้ดำเนินการหลักคือนายสะอาดและนางสุภาพ

จากนั้นได้ทำการดำเนินขอจัดตั้งวัดและได้รับอนุญาตให้สร้างหรือจัดตั้งวัดเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2511 และกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดโดยถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ในชื่อว่า "วัดผ่องพลอยวิริยาราม" เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่คุณตาผ่องและคุณยายพลอย บัวรอด

พระญาณวิริยาจารย์เป็นผู้ควบคุมดูแลการก่อสร้างทั้งหมด จากนั้นได้จัดสร้างอุโบสถ พระญาณวิริยาจารย์ได้นำพาคณะทูลเชิญเสด็จ และเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2513 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราชได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงวางศิลาฤกษ์และเททองหล่อพระปฏิมาประธานอุโบสถวัด ในครั้งนั้น สมเด็จพระสังฆราช (จวน อุฎฐยี) ร่วมเสด็จมาเป็นประธานฝ่ายสงฆ์ด้วย

จากนั้นวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 โดยมีจอมพล ถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรีขณะนั้นเป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ และสมเด็จพระสังฆราช (จวน อุฎฐายี) ได้เสด็จมาเป็นประธานฝ่ายสงฆ์อีกครั้งหนึ่ง บริเวณพื้นที่วิสุงคามสีมาที่ได้รับพระราชทานกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร อุโบสถมีลักษณะทรงไทย

ภายในวัดมีรูปปั้นจำลองพระพุทธโสธรซึ่งเป็นที่สักการะของประชาชนทั่วไป สภาพภายในบริเวณวัดมีความร่มรื่นจากพันธุ์ไม้นานาชนิดในลักษณะวัดชนบท และยังเป็นแหล่งศึกษาพระพุทธศาสนา รวมไปถึงการปฏิบัติกรรมฐานอีกด้วย วัดมีกิจกรรมของสถาบันพลังจิตตานุภาพของสมเด็จพระญาณวชิโรดม (วิริยังค์ สิรินฺธโร) เจ้าอาวาสวัดธรรมมงคลเถาบุญญนนทวิหาร นับเป็นสาขาที่ 10

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระมหาสวัสดิ์ ฐานสิริ พ.ศ. 2511–2512
* พระอรุณ เขมิโย พ.ศ. 2512–2519
* พระไสว โสภิโต พ.ศ. 2519–2522
* พระครูปภัสสราธิคุณ พ.ศ. 2522–2564
* พระครูวิริยานุวัตร พ.ศ.2564-ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง ตั้งวัดผ่องพลอยวิริยาราม" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
2. ↑  "วัดผ่องพลอยวิริยาราม". สำนักงานเขตบางนา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-16. สืบค้นเมื่อ 2021-01-15.
**ปลาหมอแคระฟิลาเมนโตซัส** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Dicrossus filamentosus*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกปลาหมอแคระ ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae)

จัดอยู่ในสกุลไดครอสซัส หรือปลาหมอแคระลายตารางหมากรุก มีลักษณะคล้ายกับปลาหมอแคระลายตารางหมากรุกชนิดอื่น ๆ คือ ลำตัวเรียวยาว ปากแหลมเล็ก พื้นลำตัวมีสีขาวหรือเทา มีจุดสีเข้มรูปสี่เหลี่ยมสองแถวตามแนวยาวลำตัวแลดูคล้ายตารางหมากรุก มีความยาวไม่เกิน 2-4 นิ้ว แต่ปลาหมอฟิลาเมนโตซัสมีรูปร่างที่เล็กและเพรียวกว่าปลาชนิดอื่น ๆ ร่วมสกุล ปลาตัวผู้เมื่อโตเต็มที่แล้วจะเป็นสีส้มและสีม่วงช่วงกลางลำตัว แผ่นปิดเหงือกและครีบต่าง ๆ มีความแวววาวเป็นมันเลื่อม มีหางเปียยาวยื่นออกมาทั้งขอบบนและขอบล่าง ซึ่งลักษณะหางเช่นนี้จะไม่ปรากฏในปลาชนิดอื่นในสกุลเดียวกัน

จัดเป็นปลาหมอแคระลายตารางหมากรุก ที่ได้รับความนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามมากที่สุด พบกระจายพันธุ์ในแม่น้ำสายใหญ่ ๆ ในทวีปอเมริกาใต้ เช่น แอมะซอน, เนโกร, ทาปาโฆส หรือโอริโนโค

ในการนำเข้าสู่ตลาดปลาสวยงาม มักจะเป็นปลาที่ถูกจับมาจากแหล่งน้ำธรรมชาติคราวละเป็นจำนวนมาก ทำให้มีราคาซื้อขายที่ไม่แพง และมีเพียงพอต่อความต้องการสม่ำเสมอ สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ในที่เลี้ยง แต่ก็เป็นไปโดยยากโดยเกิดจากปัจจัยต่าง ๆ ผู้เลี้ยงต้องกระตุ้นให้ปลาเกิดการเพาะขยายพันธุ์เอง เช่น ทำให้น้ำที่ใช้เลี้ยงเกิดเป็นน้ำวนมีออกซิเจนเพิ่ม หรือใช้น้ำที่ีมีความกระด้างต่ำมาก หรือปรับสภาพให้มีความเป็นกรดสูง เป็นต้น เมื่อปลาวางไข่และฟักเป็นตัวแล้ว แม่ปลามักย้ายลูกปลาที่ยังมีถุงไข่แดงติดกับตัวไปไว้ที่อื่น โดยมากจะเป็นขอนไม้หรือใบไม้ที่บริเวณอื่นที่ไม่ใช่ที่เดิมกับที่เป็นที่วางไข่ เมื่อลูกปลาว่ายน้ำได้แล้ว จึงสามารถให้อาหารขนาดเล็ก เช่น ไรทะเลแรกเกิดได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 84-91, *ไดครอสซัส ปลาหมอลายตารางหมากรุก*. "Dwarf Cichilds" โดย วรุฒน์ โกศลพันธุ์. นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 40 ปีที่ 4: ตุลาคม 2013

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Dicrossus filamentosus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dicrossus filamentosus ที่วิกิสปีชีส์
**วัดป่าแดด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าแดด อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันพระครูปลัดนันทวัฒน์ (พระอาจารย์พยุงศักดิ์ ธีรธมฺโม) หรือครูบาคัมภีรธรรม เป็นเจ้าอาวาส

ประวัติ
-------

วัดป่าแดด เดิมมีชื่อว่า **วัดดอนแก้ว** เนื่องจากมีสภาพพื้นที่เป็นเนินสูงและมีต้นพิกุล (ต้นดอกแก้ว) ขึ้นอยู่เต็มไปหมด และจากคำบอกเล่ากล่าวว่า ในสมัยพญามังรายสถาปนาเวียงกุมกามเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของล้านนาในบริเวณที่ราบลุ่ม ริมแม่น้ำปิง (สายเดิม) มีการใช้บริเวณที่ตั้งของวัดดอนแก้วในอดีตเป็นอุโบสถสำหรับให้นักโทษประหารหรือเชลยศึกได้ฟังเทศน์ฟังธรรมเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะถูกประหาร โดยจะอาราธนาพระมหาเถระจากวัดในเวียงกุมกามราชธานีพายเรือข้ามฝั่งแม่น้ำปิงมาเทศน์โปรด 

เมื่อเวลาผ่านไปหลายร้อยปี สภาพอุโบสถหลังเดิมผุพังลงจนไม่เหลือ จนได้รับการสร้างใหม่เมื่อ พ.ศ. 2345 ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดป่าแดด" เนื่องจากบริเวณวัดเป็นป่าทึบ ในยามเย็นจะมีฝูงนกแสด หรือนกแสก ร้องเสียงดังไปทั่ว จนชาวบ้านเรียกขานว่าเป็นป่านกแสด และเรียกเพี้ยนกันต่อมากลายเป็นชื่อวัดป่าแดด สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2484

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารหลวงลายคำ อายุกว่า 200 ปี ภายในเป็นโถงโล่งไม่มีเสา และมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพของพระพุทธรูปสำคัญต่าง ๆ ในล้านนา ภายในประดิษฐาน *หลวงพ่อตาหวาน* พระประธานประจำวิหาร 

วิหารพระพิฆเนศหรือหอมหาเทพบูรพาจารย์ ซึ่งเป็นอาคารปูนยกพื้นสูงสถาปัตยกรรมล้านนา ภายในทาสีแดงชาด เป็นที่ประดิษฐานพระพิฆเนศนามว่า *อุตรศรีคณปติ* มีความหมายว่า "ผู้ประทานความสำเร็จในทางทิศเหนือ" ซึ่งสร้างจากโลหะสัมฤทธิ์รมดำ มีสี่พระกร ทรงวัชระ บ่วง งา และถ้วยขนม ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของวิหารหลวง หอพระเพชรกรรมฐาน หรือหอกรรมฐานสำหรับปฏิบัติธรรม เป็นหอไม้สักทองทั้งหลังที่นำเข้ามาจากพม่า ยังมีหอไตรอยู่ทางทิศตะวันออกของวิหารพระพิฆเนศ ติดกับกำแพงด้านหน้าของวัด เป็นอาคารปูนสองชั้นหน้าบันเป็นลายไม้ประดับด้วยกระจกสี นอกจากนั้นบริเวณใต้วิหารพระพิฆเนศเป็นบ่อน้ำทิพย์ ซึ่งเป็นบ่อน้ำเก่าแก่ของวัด 

เจดีย์บนฐานสี่เหลี่ยมยกสูง และมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิทั้งสี่ด้านด้วยกัน รวมถึงมีเจดีย์ขนาดเล็ก ๆ 8 องค์ ประดับอยู่บนฐานเจดีย์ ส่วนองค์เจดีย์ก็เป็นทรงระฆังสีทอง ยอดประดับด้วยฉัตรเจ็ดชั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สายมูต้องมา! ขอพรองค์พระพิฆเนศศักดิ์สิทธิ์ "วัดป่าแดด" เชียงใหม่". ผู้จัดการออนไลน์.
2. ↑  "วัดป่าแดด". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดป่าแดด จังหวัดเชียงใหม่ ที่สายมูต้องไม่พลาด!!".
ปลาหมอแคระฮองสลอย (*Apistogramma hongsloi*) ในสกุล *Apistogramma* พบในทวีปอเมริกาใต้
ปลาหมอแคระโตมาซี่ (*Anomalochromis thomasi*) จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวในสกุล *Anomalochromis* พบในทวีปแอฟริกา
*สำหรับปลาในวงศ์อื่น ดูที่: วงศ์ปลาหมอแคระ*

**ปลาหมอแคระ** (อังกฤษ: Dwarf cichlid) เป็นชื่อเรียกปลาในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) กลุ่มหนึ่ง ที่มีขนาดลำตัวเล็กกว่าปลาในวงศ์เดียวกันสกุลอื่น ๆ ทั่วไป โดยจะมีความยาวลำตัวจรดหางเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 2 นิ้ว หรือ 12-15 เซนติเมตร

โดยมากแล้วนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามในตู้กระจก ที่มีการปลูกพืชจำพวกไม้น้ำควบคู่ไปด้วย ซึ่งปลาหมอแคระหลายสกุล หลายชนิดสามารถเพาะขยายพันธุ์กันได้ในที่เลี้ยง เป็นปลาที่มีประวัติการเลี้ยงมายาวนาน และจากการเพาะขยายพันธุ์เอง ที่ทำให้มีสายพันธุ์ที่หลากหลาย มีสีสันและลวดลายที่แตกต่างไปจากปลาที่พบในธรรมชาติ

ปลาหมอแคระสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 กลุ่มใหญ่ ๆ คือ ปลากลุ่มที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาใต้ และปลาที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปแอฟริกา มักอาศัยในน้ำที่มีค่าความเป็นกรดเป็นด่างระหว่าง 4-7 (pH) แตกต่างออกไปตามถิ่นที่อยู่

### สกุลของปลาหมอแคระ (อาทิ)

* ปลากลุ่มที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาใต้
	+ *Apistogramma*
	+ *Apistogrammoides*
	+ *Biotoecus*
	+ *Dicrossus*
	+ *Laetacara*
	+ *Mikrogeophagus*
	+ *Nannacara*
	+ *Taeniacara*

* ปลากลุ่มที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปแอฟริกา
	+ *Anomalochromis*
	+ *Nanochromis*
	+ *Pelvicachromis*

อนึ่ง ยังมีปลาในบางวงศ์ที่มีชื่อสามัญเรียกว่า ปลาหมอแคระ เช่นกัน แต่มิได้อยู่ในวงศ์ปลาหมอสี ได้แก่ ปลาในสกุล *Badis* และ *Dario* ซึ่งอยู่ในวงศ์ปลาหมอแคระ (Badidae) ซึ่งแยกตัวออกมาจากวงศ์ปลาหมอช้างเหยียบ (Nandidae) ซึ่งพบได้ในทวีปเอเชีย

ขณะเดียวกันก็มีปลาในวงศ์ปลาหมอสีบางสกุลที่มีขนาดเล็กเช่นกัน แต่มิได้ถูกจัดให้เป็นปลาหมอแคระ เนื่องจากมีพฤติกรรมที่แตกต่างออกไป เช่น *Lamprologus* หรือ *Pseudotropheus* เนื่องจากนิยามของปลาหมอแคระต้องเป็นปลาขนาดเล็กที่มีพฤติกรรมไม่ก้าวร้าว สามารถเลี้ยงรวมกันกับปลาชนิดอื่นหรือสกุลอื่นได้ และไม่ทำลายไม้น้ำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov
2. ↑  อ๊อด Melanochromis / Apistoensis เปิดคัมภีร์ปลาหมอแคระ (ตอนที่ 1) คอลัมน์ Wild Ambition หน้า 70-87 นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 6 ปีที่ 1 ธันวาคม 2010

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ปลาหมอแคระ (อังกฤษ)
**ปลาหมอไฟร์เมาท์** (อังกฤษ: Firemouth, Firemouth cichlid) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Thorichthys meeki* อยู่ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae)

มีรูปร่างเรียวยาว แบนข้าง บริเวณปากไปจนถึงแก้มจนถึงท้องจะเป็นสีแดงสดอมน้ำตาลเขียว ตากลมมีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับส่วนหัวที่มีขนาดใหญ่ รอบ ๆ ลูกตาดำจะมีจุดสีฟ้าอ่อนใส บริเวณปลายครีบหลังและครีบหางเมื่อโตเต็มที่จะยื่นยาวออกมาแลดูสวยงาม 

มีขนาดใหญ่เต็มที่ยาวประมาณ 15 เซนติเมตร โดยตัวผู้มีขนาดเล็กกว่าตัวเมียค่อนข้างมากพอควร พบกระจายพันธุ์ในภูมิภาคอเมริกากลาง เช่น กัวเตมาลา, เบลิซ และคาบสมุทรยูคาทานในเม็กซิโก และสามารถอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำที่เป็นน้ำกร่อยได้ด้วย

เป็นปลาที่มีนิสัยดุร้ายก้าวร้าว เมื่อต้องการจะข่มขู่ จะใช้วิธีการพองเหงือกและทำปากพอง และเมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์ โดยเฉพาะในปลาตัวผู้จะข่มขู่ไล่กัดทุกอย่างไม่เว้นแม้กระทั่งปลาตัวเมียคู่ผสมพันธุ์ด้วย พฤติกรรมการผสมพันธุ์ คือ ตัวผู้จะเข้าไปคลอเคลียปลาตัวเมียเพื่อให้วางไข่ เมื่อไข่หลุดร่วงออกมาแล้วปลาตัวผู้จะเข้าไปฉีดน้ำเชื้อใส่ โดยวางไข่บนหินซึ่งปลาทั้งตัวผู้และตัวเมียจะช่วยกันทำความสะอาดและปรับเปลี่ยนพื้นที่ให้เหมาะกับการวางไข่ การวางไข่ในแต่ละครั้งจะได้จำนวนเฉลี่ยราว 300-500 ฟอง และทั้งคู่จะช่วยกันดูแลไข่จนกระทั่งฟักออกเป็นตัว

เป็นปลาที่สวยงามชนิดหนึ่ง นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม และสามารถเพาะขยายพันธุ์ในตู้กระจกได้ โดยใช้ตู้ขนาดเล็กเพียง 24 นิ้วก็เพียงพอ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปลาโบราณ, ไฟร์เมาท์ (Firemouth) สีสันสดใสแห่งทะเลสาบมาลาวี คอลัมน์ แนะนำปลา นิตยสาร Fish Zone หน้า 89-90 ฉบับที่ 17 ปีที่ 2: 15 ตุลาคม-15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Thorichthys meeki***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Thorichthys meeki* (อังกฤษ) เก็บถาวร 2011-09-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ปลาหมอริวูเลตัส** (อังกฤษ: Green terror; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Andinoacara rivulatus*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae)

มีลักษณะเด่น คือ มีลวดลายสีฟ้าสะท้อนแสงที่หน้า เมื่อปลาโตเต็มที่ลวดลายดังกล่าวจะยิ่งแตกเป็นลายพร้อยมากขึ้น รวมถึงบริเวณริมฝีปากด้วย ขอบครีบหลังและครีบก้นมีขลิบสีแดงพาดยาวไปจนถึงความยาวสุดของครีบหลัง บริเวณลำตัวมีลายเหมือนตาข่ายและมีจุดสีดำขนาดใหญ่ที่กลางลำตัว ในบางตัวอาจจะเป็นลายยาว และบริเวณแผ่นปิดเหงือกจะมีแถบสีดำยาวตั้งแต่ตาไปจนถึงแก้ม แต่สีดังกล่าวจะซีดลงได้เมื่อปลาตกใจหรืออยู่ในภาวะเครียด

ปลาหมอริวูเลตัส มีความยาวเมื่อโตเต็มที่ราว 25-30 เซนติเมตร โดยเฉพาะในปลาตัวผู้จะมีสีสันและลำตัวขนาดใหญ่กว่าตัวเมียมาก และมีส่วนหัวที่โหนก ขณะที่ตัวเมียมีความยาวได้แค่ครึ่งของตัวผู้ คือ ราว ๆ 12 เซนติเมตร และไม่มีโหนกที่ส่วนหัว

แพร่กระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำต่าง ๆ บริเวณภาคตะวันตกของประเทศเอกวาดอร์ และทางตอนเหนือของเปรู ซึ่งปลาหมอริวูเลตัสในแต่ละแหล่งอาจมีสีและลักษณะต่าง ๆ แตกต่างกันได้ตามภูมิประเทศที่อาศัย

เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม เป็นปลาที่มีอุปนิสัยไม่ดุร้ายก้าวร้าวมากนักเมื่อเทียบกับปลาหมอสีชนิดอื่น สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ในตู้เลี้ยง เมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์ ปลาตัวผู้จะมีสีสันและลวดลายต่าง ๆ สวยกว่าปกติ ช่องเพศจะขยายใหญ่ขึ้น รวมถึงปลาตัวเมียก็จะมีสีเข้มขึ้น และจะมีอุปนิสัยดุร้ายก้าวร้าวมากขึ้น โดยตัวเมียจะเป็นฝ่ายขุดหลุมและวางไข่ ซึ่งบางครั้งอาจวางไข่ติดกับวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ จากนั้นตัวผู้จะเข้าไปฉีดน้ำเชื้อปฏิสนธิ และทั้งคู่จะช่วยกันดูแลไข่ ตัวเมียจะวางไข่ได้ครั้งละ 200-300 ฟอง ลูกปลาจะฟักเป็นตัวในวันที่ 3 และวันที่ 4 ก็จะเริ่มว่ายน้ำได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  หน้า 68-73, *ริลูเวตัส หน้าลาย ร้ายลึก* โดย ป.ปลาระเบิด (เกร็ดกระจาย) คอลัมน์ Cichlid Coner. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 1 ฉบับที่ 11: พฤษภาคม 2011

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาหมอริวูเลตัส**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Andinoacara rivulatus ที่วิกิสปีชีส์

* *Andinoacara rivulatus* (อังกฤษ)
**วัดพนมยงค์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองเมืองในตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดพนมยงค์สร้างขึ้นในราวรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ระหว่าง พ.ศ. 2173–2198 เดิมบริเวณที่ตั้งวัดเป็นสวนของพระนมในราชสำนักของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีนามว่า โยง หรือ ยง เมื่อพระนมโยงได้ถึงแก่อนิจกรรมลงแล้ว เจ้านายบางองค์ได้ระลึกถึงอุปการคุณ จึงได้สร้างวัดขึ้นที่สวนของพระนมเพื่ออุทิศส่วนกุศลแด่พระนม วัดที่สร้างขึ้นจึงได้มีนามว่า **วัดพระนมโยง** ต่อมาเรียกว่า **วัดพนมโยง** **วัดจอมมะยงค์** หรือ "วัดพนมยงค์" ภายหลังเสียกรุงศรีอยุธยา พ.ศ. 2310 วัดนี้ได้ถูกปล่อยทิ้งร้าง และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาตระกูลพนมยงค์ได้เป็นโยมอุปถัมภ์วัดนี้มาจนถึงในปัจจุบัน

อุโบสถทรงท้องสำเภา อันเป็นคติทางพุทธศาสนาฝ่ายมหายานที่แฝงอยู่กับคติเถรวาท มีหมายถึงพุทธศาสนาเป็นดั่งสำเภาที่จะพาปุถุชนข้ามโอฆสังสารไปสู่ความสิ้น ทุกข์ พระพุทธรูปในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง พระพุทธรูปปางไสยาสน์ที่ประดิษฐานอยู่ในวิหารโปร่ง คือมีฝาผนังตันที่ด้านหัวและท้ายของตัววิหารชั้นเดียว ฐานเตี้ย ผนังด้านข้างโปร่งทั้งสองข้าง พระพุทธรูปปางไสยาสน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพนมยงค์". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
2. ↑  ชวพงศ์ ชำนิประศาสน์. "พระนอนวัดพนมยงค์ : คติ-สัญลักษณ์ สถาปัตยกรรม". ข่าวสด.
**ปลาหมอมาคูลิคัวด้า** หรือ **ปลาหมอเวียจา** (อังกฤษ: Spotted cichlid, Blackbalt cichild; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Vieja maculicauda*) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) 

จัดเป็นปลาหมอสีชนิดหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ มีพื้นลำตัวสีน้ำตาลจางแกมเหลือง แต่อาจมีสีม่วงแซมอยู่บ้าง มีจุดเล็ก ๆ สีดำกระจายทั่วไปตั้งแต่กลางลำตัวไปจนถึงบริเวณหาง และมีแถบเส้นสีดำขนาดใหญ่พาดกลางลำตัวในแนวตั้งคล้ายคาดเข็มขัดเป็นจุดเด่น แลเห็นชัดเจน หัวมีลักษณะค่อนข้างกลม ปากใหญ่ ริมฝีปากค่อนข้างหนา แก้มและท้องมีสีแดงเรื่อ ๆ นัยน์ตามีสีเขียว ครีบอกใส ครีบกระโดงหลังแผ่กว้างบริเวณส่วนปลายครีบเรียวแหลม เช่นเดียวกับครีบทวารแต่สั้นกว่า ครีบหางมีขนาดใหญ่ ปลายมนกลม ทุกครีบ ยกเว้นครีบอกมีจุดสีดำกระจายทุกครีบโดยมีพื้นสีม่วงจาง ๆ

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 35-40 เซนติเมตร กระจายพันธุ์ในภาคพื้นอเมริกากลางตั้งแต่ตอนใต้ของเม็กซิโก, นิคารากัว, ปานามา จนถึงทวีปอเมริกาใต้

เป็นปลาหมอสีชนิดหนึ่ง ที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม ซึ่งปลาหมอมาคูลิคัวด้า จัดเป็นปลาหมอสีชนิดหนึ่งที่มีนิสัย ก้าวร้าว หวงถิ่น เมื่อเทียบกับปลาหมอสีขนาดใหญ่ชนิดอื่น ๆ และมีนิสัยชอบขุดคุ้ยกรวดทรายบริเวณพื้นตู้ และสามารถเพาะขยายพันธุ์ในตู้เลี้ยงได้ เมื่อปลาจับคู่ได้แล้ว โดยปลาตัวผู้จะเป็นฝ่ายเลือกมุมหนึ่งของตู้เพื่อสร้างรัง ด้วยการใช้ปากคาบกรวดไปทิ้งรอบ ๆ เป็นวงกลม และเชิญชวนปลาตัวเมียมาวางไข่ โดยที่จะปล่อยไข่ออกมาด้วยการใช้ท้องถูกับวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ และปลาตัวผู้จะปล่อยน้ำเชื้อเข้าปฏิสนธิ เมื่อปลาตัวเมียปล่อยไข่หมดแล้ว ก็จะเสร็จสิ้นการผสมพันธุ์ จากนั้นปลาทั้งคู่จะช่วยกันดูแลไข่ โดยที่ไข่ใช้เวลาฟักประมาณ 2-3 วัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  หน้า 100-102, *ปลาหมอมาคูลิคัวด้า หรือ ปลาหมอคาดเข็มขัด* คอลัมน์ มองปลาตากลม โดย ขอนไม้. นิตยสาร fishzone ฉบับที่ 26 ปีที่ 3: 15 กรกฎาคม-15 สิงหาคม พ.ศ. 2545

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Vieja maculicauda* (อังกฤษ)