recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
เอนิลิงกัส
เอนิลิงกัสระหว่างหญิง ๆ
**เอนิลิงกัส** (อังกฤษ: anilingus) คือ กิจกรรมทางเพศซึ่งบุคคลหนึ่งใช้ปาก ริมฝีปาก ฟัน หรือลิ้นของตนกระทำต่อทวารหนักของอีกบุคคลหนึ่ง เพื่อกระตุ้นกามารมณ์ของบุคคลหลัง เอนิลิงกัสสามารถกระทำโดยผู้มีรสนิยมทางเพศแบบใดก็ได้

ในภาษาอังกฤษคำว่า anilingus มาจากคำภาษาละตินว่า *anus* (ตูด) + *lingere* (เลีย) Richard von Krafft-Ebing นักเพศวิทยาชาวเยอรมัน บัญญัติขึ้นในหนังสือเรื่อง *ไซโคพาเทียเซ็กชวลลิส (Psychopathia sexualis)* เมื่อปี 1886 กิจกรรมนี้ยังมีชื่ออื่นอีก เช่น anal–oral contact และ anal–oral sex ส่วนในภาษาปากมักเรียก rimming หรือ rim job

ในภาษาไทย เมื่อผู้ถูกกระทำเป็นชาย กิจกรรมนี้มักเรียกโดยภาษาปากว่า **เลียตูดดูดไข่** หรือ **ล้างตู้เย็น** เพราะตู้เย็นเป็นที่ไว้ไข่ และไข่เปรียบถึงอัณฑะหรืออวัยวะเพศชาย เมื่อทวารหนักเป็นที่อยู่ของอวัยวะเพศชาย ทวารหนักจึงได้ชื่อว่า ตู้เย็น

เอนิลิงกัสยังเคยใช้เป็นวิธีลงทัณฑ์นักโทษในที่สาธารณะ ปรากฏในช่วงสงครามสามสิบปีตามที่ Hans Jakob Christoffel von Grimmelshausen นักเขียนชาวเยอรมัน บันทึกไว้ในหนังสือเรื่อง *ซิมพลิคัสซิมพลิซิสสิมัส (Simplicius Simplicissimus)* เมื่อปี 1668 เอนิลิงกัสที่ใช้เป็นการลงโทษนี้ภาษาอังกฤษมักเรียก arse licking คำนี้ภายหลังยังใช้หมายถึงการประจบประแจงผู้มีอำนาจ

ส่วนในวงการราชทัณฑ์สหรัฐอเมริกา เมื่อนักโทษคนหนึ่งติดหนี้นักโทษอีกคนหนึ่ง เขาอาจชำระหนี้ด้วยกระทำเอนิลิงกัสให้เจ้าหนี้ ภาษาปากราชทัณฑ์เรียกกิจกรรมเช่นนี้ว่า toss a salad

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jordan Tate (2007). *The Contemporary Dictionary of Sexual Euphemisms*. DSt. Martin's Press. pp. 8–9, 106. ISBN 0-312-36298-6.
2. ↑  Jack Morin (2000). *Anal Pleasure & Health: A Guide for Men and Women*. Down There Press. p. 147. ISBN 0-940208-20-2.
3. ↑  Mark Forsyth. The etymologicon // Icon Books Ltd 2011, page 49.
4. ↑  ""ล้างตู้เย็น" ที่มาพร้อมกับความเสี่ยงของโรคหูด". Adam's Love. n.d. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-05-02. สืบค้นเมื่อ 2014-08-13.
5. ↑  *Simplicissimus, The German Adventurer*, trans. John C. Osborne, Newfound Press, 2008. ISBN 978-0-9797292-5-6
6. ↑  "Arse licking". Macmillan Dictionary. n.d. สืบค้นเมื่อ 2014-08-13.
7. ↑  doi:10.1016/j.avb.2007.02.001  
This citation will be automatically completed in the next few minutes. You can jump the queue or expand by hand
8. ↑  Marc Levin for HBO (1996). Prisoners of the War on Drugs (Documentary). *IMDB*. Retrieved August 31, 2013.
9. ↑  Kyle Munzenrieder (June 10, 2013). Florida Prisoner Charged With Using Genitals to Toss Salad (Video of Chris Rock discussing the HBO "Tossed Salad Man" included) เก็บถาวร 2013-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *Miami New Times*. Retrieved August 31, 2013.
**คาร์ล วิลเฮ็ล์ม เชเลอ** (เยอรมัน: *Carl Wilhelm Scheele*; 9 ธันวาคม ค.ศ. 1742 – 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1786) เป็นนักเคมีและเภสัชกรชาวเยอรมัน-สวีเดน ผู้ได้รับฉายา "เชเลอผู้อาภัพ" จากนักเขียน ไอแซค อสิมอฟ จากการค้นพบทางเคมีหลายอย่างแต่ไม่ได้รับการยกย่องในช่วงชีวิตของเขา เชเลอเป็นผู้ค้นพบธาตุออกซิเจน, คลอรีน, ทังสเตน และสารประกอบอินทรีย์อื่น ๆ เช่น กรดยูริก, กรดแล็กติก, กรดออกซาลิก และ กลีเซอรอล

คาร์ล วิลเฮ็ล์ม เชเลอ เกิดเมื่อ ค.ศ. 1742 ที่เมืองชตราลซุนท์ (ในขณะนั้นเป็นดินแดนของสวีเดน) ทางตอนเหนือของเยอรมนีในปัจจุบัน พออายุได้ 14 ปี เขาก็ถูกส่งไปที่กอเทนเบิร์กเพื่อเรียนรู้งานด้านเภสัชกรรม เชเลอทำงานอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 8 ปี โดยศึกษางานของนักเคมีคนอื่นไปด้วย โดยเฉพาะเกออร์ค แอ็นสท์ ชตาล ผู้คิดทฤษฎีโฟลจิสตัน ซึ่งส่งผลต่องานของเขาในเวลาต่อมา

หลังจากนั้น เชเลอก็ไปทำงานร่วมกับอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยลุนด์และเดินทางไปที่สต็อกโฮล์มเพื่อรับตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านเคมี จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1770 เชเลอก็ไปเป็นผู้อำนวยการห้องปฏิบัติการที่อุปซอลา ที่นั่น เขาได้ทำการทดลองโดยให้ความร้อนกับสารต่าง ๆ เช่น เมอร์คิวริกออกไซด์, ซิลเวอร์คาร์บอเนต, ดินประสิว จนพบว่าสารเหล่านี้ให้ก๊าซชนิดหนึ่งที่เขาเรียกว่า "fire air" และต่อมารู้จักในชื่อ "ออกซิเจน" นอกจากนี้เขายังค้นพบธาตุแบเรียม (1772), คลอรีน (1774), โมลิบดีนัม (1778) และทังสเตน (1781) และสารประกอบอื่น ๆ เช่น กรดซิตริก, กรดแล็กติก, กลีเซอรอล, ไฮโดรเจนไซยาไนด์, ไฮโดรเจนฟลูออไรด์, ไฮโดรเจนซัลไฟด์ (1777) และยังค้นพบวิธีการผลิตฟอสฟอรัสในเชิงอุตสาหกรรม ทำให้สวีเดนกลายเป็นหนึ่งในประเทศผู้ผลิตไม้ขีดไฟที่สำคัญของโลก

จากการทดลองต่าง ๆ ทำให้สุขภาพของเชเลอย่ำแย่ลง เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1786 ขณะมีอายุได้ 43 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  An Illustrated History of Health and Fitness, from Pre-History to our Post-Modern World by Roy J. Shephard
2. ↑  Fors, Hjalmar 2008. Stepping through Science’s Door: C. W. Scheele, from Pharmacist's Apprentice to Man of Science. Ambix 55: 29-49
3. ↑  Discovering Oxygen: A Brief History
4. ↑  Carl Wilhelm Scheele - Encyclopaedia Britannica

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ คาร์ล วิลเฮ็ล์ม เชเลอ
ถนนของวัดนาริตาซัง
**วัดนาริตาซัง** (ญี่ปุ่น: 成田山; โรมาจิ: *Narita-san*) เป็นวัดพุทธที่ตั้งอยู่ในนครนาริตะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น

วัดนี้เป็นหนึ่งในวัดที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในภูมิภาคคันโต และจำนวนผู้มาเยี่ยมชมในช่วงเทศกาลปีใหม่ก็เป็นรองเพียงศาลเจ้าเมจิในกรุงโตเกียวเท่านั้น บริเวณวัดเป็นที่ตั้งของประตูหลัก ทางเดินบันไดขึ้นสู่อาคารหลัก เจดีย์ห้าชั้นหนึ่งคู่ สวนหย่อมที่มีสระน้ำขนาดใหญ่ รวมทั้งบริเวณสำหรับเลี้ยงสัตว์

อาคารหลักเป็นสถานที่สำหรับสักการบูชา ภายในก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมพุทธแบบอินเดีย โดยยังคงเอกลักษณ์ของศิลปะแบบญี่ปุ่นเอาไว้

การท่องเที่ยว
-------------

ผู้ที่จะเดินทางออกจากประเทศญี่ปุ่นที่ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ มักจะแวะชมวัดนี้ การเดินเท้าจากสถานีรถไฟ JR นาริตะ หรือสถานีรถไฟเคเซนาริตะ มายังวัดนี้ ใช้เวลาเพียงไม่ถึง 10 นาที ทั้งสองเส้นทางนี้เต็มไปด้วยร้านค้าขายขนมญี่ปุ่นหรืออาหารประเภทอื่น และเครื่องรางนำโชคอย่างตุ๊กตาดารูมะ

กิจกรรมในช่วงเทศกาล
-------------------

* **เทศกาลปีใหม่**: วัดนาริตาซังจะมีผู้มาเยือนจากทั่วทุกสารทิศในภูมิภาคคันโตมากกว่า 2 ล้านคนในช่วง 3 วันแรกของปีใหม่
* **เดือนเมษยาน**: วัดนาริตาซังเป็นสถานที่สำหรับจัดเทศกาลตีกลองไทโกะที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคคันโต นักตีกลองหลายร้อยคนจะเดินตีกลองไปตามถนนโอโมเตซันโดในวันที่สองของเทศกาล ในปี 2007 เทศกาลนี้จะจัดขึ้นในวันที่ 14-15 เมษายน

* อจละอจละ
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
สมุนไพรโบราณนานาพันธุ์
**เวชสมุนไพรวิทยา**[] (อังกฤษ: herbal medicine หรือ paraherbalism) บ้างเรียก **พฤกษบำบัด** (phytotherapy) คือเภสัชเวทว่าด้วยการใช้พืชพรรณที่มีสรรพคุณรักษาโรค ซึ่งถือเป็นพื้นฐานของการแพทย์ดั้งเดิม อย่างไรก็ตาม ในคริสต์สวรรษที่ 21 ยังมีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ไม่มากที่พิสูจน์ว่าการใช้สมุนไพรรักษามีความปลอดภัยและมีประสิทธิภาพ เนื่องจากการรักษาด้วยวิธีนี้อาจไม่ได้รับปริมาณเนื้อยาบริสุทธิ์ที่เป็นมาตรฐานแน่นอน

เวชสมุนไพรวิทยาเป็นศาสตร์ที่มีหลักฐานทางโบราณคดีย้อนไปถึงหกหมื่นปีก่อนในยุคหินเก่า และมีหลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรย้อนไปถึงห้าพันปีก่อนในสมัยอารยธรรมซูเมอร์ องค์การอนามัยโลกประเมินว่าชาวเอเชียและชาวแอฟริกาในบางประเทศกว่าร้อยละแปดสิบใช้เวชสมุนไพรเป็นวิธีหลักในรักษาสุขภาพ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Herbal medicine". Cancer Research UK. 2 February 2015. สืบค้นเมื่อ 12 November 2018.
2. 1 2  "Hard to swallow". *Nature*. **448** (7150): 105–6. July 2007. Bibcode:2007Natur.448S.105.. doi:10.1038/448106a. PMID 17625521.
3. ↑  Lack CW, Rousseau J (2016). *Critical Thinking, Science, and Pseudoscience: Why We Can't Trust Our Brains* (ภาษาอังกฤษ). Springer Publishing Company. pp. 212–214. ISBN 9780826194268.
4. ↑  "Traditional medicine". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 July 2008.
**วัดพระธาตุจอมหมอกแก้ว** เป็นหนึ่งในพระธาตุ 9 จอม ตั้งอยู่ใน บ้านดงมะเฟือง ตำบลจอมหมอกแก้ว อำเภอแม่ลาว จังหวัดเชียงราย 

ประวัติพระธาตุพระธาตุจอมหมอกแก้ว ถูกสร้างขึ้นมาในสมัยใดยังไม่มีปรากฏหลักฐาน แต่มีเรื่องเล่าว่า เมื่อ 100 กว่าปีที่แล้ว ชาวบ้านที่ตั้งถิ่นฐานอยู่แถบนั้นได้เข้าไปหาของป่า และได้พบจอมปลวกมีลักษณะคล้ายพระธาตุ ตั้งอยู่บนเนินเตี้ยๆลูกหนึ่ง และในบริเวณนั้นมีต้นไม้ที่ ชาวเหนือเรียกว่าต้นส้มป่อยอยู่มากมาย มีลักษณะโน้มเอียงเหมือนพญานาค และได้พบเครื่องปั้นดินเผาที่แตกกระจัดกระจายอยู่ทั่วบริเวณ ชาวบ้านจึงได้พากันกราบไหว้จอมปลวกนั้น ใครจะเข้าไปทำอะไรในป่าบริเวณนี้ต้องมากราบไหว้บูชาขออนุญาตเสียก่อน ไม่เช่นนั้นก็จะมีอันเป็นไปต่างๆนานา ชาวบ้านแถบนั้นเชื่อว่าจอมปลวกนั้นเป็นที่บรรจุ อัฐิของเชื้อพระวงค์ในสมัยโบราณ สันนิษฐานว่าเจดีย์ถูกสร้างขึ้นมาครอบจอมปลวกภายหลัง

การเดินทาง จากแยกเด่นห้า มาตามถนนเด่นห้า – ดงมะดะ (1211) ผ่านทางแยกไปวัดร่องขุ่นทางด้านตะวันออก ปากทางเข้าน้ำตกขุนกรณ์ทางด้านตะวันตก ผ่านสามแยกที่จะไปศูนย์วิจัยเพาะเลี้ยงพันธุ์สัตว์ป่า บ้านหนองผักเฮือด ตลอดเส้นทางราว 24 กิโลเมตร ก็จะถึงพระธาตุจอมหมอกแก้วอยู่ตรงขวามือ หรือ ตรงข้ามกับองค์การบริหารส่วนตำบลจอมหมอกแก้ว

ความเชื่อ ในการไหว้พระธาตุดอยจอมหมอกแก้วเชื่อกันว่าอุปสรรคที่เปรียบเหมือนหมอกควันสีดำถ้ากราบไหว้และตั้งจิตอธิฐานอุปสรรคทั้งหลายก็จะจางใสเหมือนหมอกแก้วและประสบความสำเร็จ
</ref>

อ้างอิง
-------

m-culture.in.th

ดูเพิ่ม
-------

* พระธาตุ 9 จอม
หน้าปกนิตยสาร *La Vie Mysterieuse* ของ
ฝรั่งเศสฉบับเดือนเมษายน ค.ศ. 1911 หน้าปกเป็นรูปปรากฏการณ์พ็อลเทอร์ไกสท์
**พ็อลเทอร์ไกสท์** (เยอรมัน: *Poltergeist*, เกี่ยวกับเสียงนี้ เสียงอ่าน  (วิธีใช้·ข้อมูล) ) เป็นชื่อเรียกปรากฏการณ์ชนิดหนึ่ง ที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยหลักการทางวิทยาศาสตร์ในปัจจุบัน คำว่า "พ็อลเทอร์ไกสท์" มาจากภาษาเยอรมันคำว่า "Poltern" หมายถึง "ก่อความรำคาญหรือเอะอะมะเทิ่ง" และคำว่า "Geist" หมายถึง "ผี" เมื่อรวมความแล้ว คำว่า "พ็อลเทอร์ไกสท์" พอจะแปลความหมายได้ว่า "ผีที่น่ารำคาญหรือส่งเสียงดัง"

ปรากฏการณ์พ็อลเทอร์ไกสท์จะแสดงออกด้วยการเคลื่อนข้าวของภายในบ้าน โดยที่ไม่มีใครไปเคลื่อนย้าย ซึ่งปรากฏการณ์เช่นนี้จะปรากฏในบ้านของโลกตะวันตก จึงมีความเชื่อกันว่าเป็นการกระทำของผี ซึ่งจะไม่ถึงขั้นหลอกหลอนมนุษย์จนขวัญผวา เพียงแค่ทำให้ตกใจเล่นเท่านั้น แต่ในบางกรณีก็อาจรุนแรงถึงขั้นทำให้ข้าวของเสียหายหรือเกิดเป็นรอยข่วน รอยกัดตามร่างกายมนุษย์ก็มี บางครั้งปรากฏการณ์พ็อลเทอร์ไกสท์อาจเกิดติดต่อกันเป็นวัน ๆ แต่นักวิทยาศาสตร์บางคนเชื่อว่า พ็อลเทอร์ไกสท์ เป็นการกระทำที่เกิดจากมนุษย์เอง โดยเกิดจากความกดดัน โดยเฉพาะในวัยรุ่น เชื่อว่าเป็นลักษณะของการใช้พลังจิตแบบที่เคลื่อนย้ายสิ่งของ ที่เรียกว่าไซโคคิเนซิส (Psychokinesis) นั่นเอง โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ขณะที่นักวิชาการชาวญี่ปุ่น โอทสึ โยะชิฮิโกะ แห่งมหาวิทยาลัยวะเซะดะ ที่ศึกษาเรื่องเหนือธรรมชาติต่าง ๆ เห็นว่า พ็อลเทอร์ไกสท์เป็นปรากฏการณ์ของพลาสมา คือ ไฟฟ้าสถิตที่ไหลวนอยู่ในอากาศ ซึ่งปรากฏการณ์แบบนี้เป็นปรากฏการณ์เดียวกับการเกิด "ลูกไฟวิญญาณ" หรือ "ฮิโตะดะมะ" (ญี่ปุ่น: 人魂) ตามความเชื่อของชาวจีนและชาวญี่ปุ่นนั่นเอง

พ็อลเทอร์ไกสท์ได้ถูกอ้างอิงในวัฒนธรรมร่วมสมัย โดยมีการเขียนเป็นนวนิยายในชื่อเดียวกันนี้ (ฉบับแปลเป็นภาษาไทยใช้ชื่อว่า "โพลเทอร์ไกสท์ผีเกเร") โดย เจมส์ คาห์น นักเขียนชาวอเมริกัน ในปี ค.ศ. 1982 ซึ่งต่อมาทางฮอลลีวูดก็ได้สร้างภาพยนตร์จากนวนิยายเรื่องนี้ด้วยในชื่อเดียวกัน อำนวยการแสดงโดยสตีเวน สปีลเบิร์ก ในปีเดียวกัน ซึ่งภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างมาก จนต้องมีการสร้างต่อมาอีก 3 ภาค และสร้างเป็นซีรีส์ (ในชื่อภาษาไทยใช้ชื่อว่า "ผีหลอกวิญญาณหลอน") ซึ่งทำให้ทั้งโลกได้รู้จักกับปรากฏการณ์พ็อลเทอร์ไกสท์มากขึ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  ["หมายความของคำว่า Poltergeist (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-03-29. สืบค้นเมื่อ 2010-03-11. หมายความของคำว่า Poltergeist (อังกฤษ)]
2. ↑  *รูปร่างที่แท้จริงของผี* หน้า 70, "โลกเร้นลับของสิ่งมีชีวิต" แปลโดย ขวัญนุช คำเมือง (พิมพ์ครั้งที่ 5 กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์ มกราคม 2543) ISBN 974-472-262-2
ชิ้นส่วนเสาปราสาทในอดีตที่มีอายุ 4,000 ปีที่ซีแล ประเทศตุรกี ซึ่งเป็นที่ที่จูเลียส ซีซาร์ กล่าวว่า "เวนี วีดี วีกี"
***เวนี วีดี วีกี*** (ละติน: *Veni, vidi, vici*, ภาษาละตินคลาสสิก: [weːniː wiːdiː wiːkiː], ภาษาละตินศาสนา: [ˈveni ˈvidi ˈvitʃi]; แปลว่า ข้ามา ข้าเห็น ข้าพิชิต) เป็นวลีภาษาละตินที่สื่อถึงชัยชนะที่ฉับไวและเด็ดขาด กล่าวกันว่าเจ้าของวลีนี้คือจูเลียส ซีซาร์ ซึ่งแอปเปียนรายงานว่า เขาใช้วลีดังกล่าวในจดหมายถึงวุฒิสภาโรมันเมื่อประมาณ 47 ปีก่อนคริสต์ศักราช หลังจากที่ได้รับชัยชนะอย่างฉับไวเหนือพาร์นาแกสที่ 2 แห่งพอนตัสในยุทธการที่เซลา (ปัจจุบันคือซีแล ประเทศตุรกี)

นอกจากนี้ยังมีการอ้างถึงวลีนี้ในงานเขียน *Life of Caesar* ของพลูทาร์ก และ *Lives of the Twelve Caesars: Julius* ของซุเอโตนิอุส พลูทาร์กเขียนว่าซีซาร์ใช้วลีนี้ในรายงานที่ส่งถึงอามันติอุส เพื่อนของเขาที่อยู่ในโรม ในขณะที่ซุเอโตนิอุสระบุว่าซีซาร์จัดขบวนแห่แสดงจารึกที่มีคำสามคำนี้หลังจากที่เขามีชัยเหนือพอนตัส

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ando, Clifford (2000). *Imperial Ideology and Provincial Loyalty in the Roman Empire*. Berkeley: University of California Press. p. 389. ISBN 9780520923720. สืบค้นเมื่อ 7 January 2016.
2. ↑  "HISTORY OF JULIUS CAESAR". *historyworld.net*.
3. ↑  Plutarch, *Life of Caesar* from penelope.uchicago.edu
4. ↑  Suetonius, *Lives of the Twelve Caesars*: *Julius* from penelope.uchicago.edu
ซ่งชิง (จีนตัวเต็ม : 宋清 / อังกฤษ : Song Qing) สำเนียงแต้จิ๋วคือ ซ้องเช็ง เป็นตัวละครสมมุติจากซ้องกั๋ง เป็นผู้กล้าลำดับที่ 76 ของเขาเหลียงซาน และเป็นคนที่ 40 ในตำแหน่ง 72 สหายดิน มีฉายาว่า **พัดเหล็ก** (จีน : 鐵扇子 / อังกฤษ : Iron Fan)

เขาเป็นน้องชายของซ่งเจียง ถูกบรรยายว่าเป็นคนเก็บตัวและเป็นคนเรียบง่าย ในช่วงที่ซ่งเจียงกำลังหนีคดีฆาตกรรมนางเหยียนผอซี ไปอยู่กับเยี่ยนชุนและฮัวหยงที่เขาชิงฟงนั้น ซ่งชิงได้เขียนจดหมายไปถึงพี่ชายว่าบิดานั้นตายเสียแล้ว อยากให้กลับมาสวดกงเต๊กที่บ้าน ครั้นซ่งเจียงกลับมาถึงบ้าน ก็ยังพบว่าซ่งไท่กง ผู้เป็นบิดานั้น ยังสบายดี แต่ที่ทำเช่นนั้น เพียงเพราะอยากให้มามอบตัวกับทางการ

ซ่งชิงเข้าร่วมกับเขาเหลียงซาน หลังจากที่ซ่งเจียงได้พบกับเจ้าแม่เฮียนหนึง และได้ตำแหน่งเป็นผู้จัดงานเลี้ยง เขาเป็นหนึ่งในผู้กล้าที่รอดตายจากศึกฟางล่า หลังจากที่ซ่งเจียงเสียชีวิต เขาก็ไปใช้ชีวิตอย่างสงบที่อำเภอยิ้นเฉิงซึ่งเป็นบ้านเกิด

อ้างอิง
-------

* Keffer, David. "Outlaws of the Marsh: A Somewhat Less Than Critical Commentary". *Poison Pie Publishing House*. Retrieved 19 December 2016.
* Miyamoto, Yoko (2011). "Water Margin: Chinese Robin Hood and His Bandits" เก็บถาวร 2020-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *Demystifying Confucianism*. Retrieved 19 December 2016.
นายแพทย์ **จาตุรงค์ เพ็งนรพัฒน์** เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ สังกัดพรรคเพื่อไทย เป็นสามีของนางอุดมลักษณ์ เพ็งนรพัฒน์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ พรรคภูมิใจไทย ภายหลังปรากฏตัวในงานวันคล้ายวันเกิดนายเนวิน ชิดชอบ คาดว่าเตรียมลงเลือกตั้งในนามพรรคภูมิใจไทย

ประวัติ
-------

จาตุรงค์ เกิดเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2505 จบการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น รัฐศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และปรัชญาดุษฎีบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี เขาสมรสกับนางอุดมลักษณ์ เพ็งนรพัฒน์ น้องสาวของนายธีระ ไตรสรณกุล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ สังกัดพรรคเพื่อไทย และนายวิชิต ไตรสรณกุล นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดศรีสะเกษ

การทำงาน
--------

จาตุรงค์ เพ็งนรพัฒน์ ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ ตั้งแต่ปี 2538 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก ในนามพรรคชาติไทย และได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 ต่อมาในปี 2544 ลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคไทยรักไทย และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 3 จากนั้นได้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้งในปี 2548 และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 4

กระทั่งถูกตัดสิทธิ์ทางการเมืองจากคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549 จึงสนับสนุนให้นางอุดมลักษณ์ ลงสมัครรับเลือกตั้งแทน

หลังพ้นจากการถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง เขาได้เข้าร่วมงานกับพรรคเพื่อไทย และลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้ง เป็น ส.ส.สมัยที่ 5

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
* พ.ศ. 2545 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  นักการเมืองถิ่นจังหวัดศรีสะเกษ
2. ↑  จาตุรงค์ เพ็งนรพัฒน์ 1 ใน 7 ส.ส.-ในบัญชีแบล๊กลิสต์ พท.
3. ↑  ศึกชนช้าง! เลือกตั้งศรีสะเกษเขต4 รุ่นเก๋า'พท.ปะทะพปชร.'
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2022-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๒ ตอนที่ ๒๑ ข หน้า ๒, ๓ ธันวาคม ๒๕๔๘
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย[*ลิงก์เสีย*], เล่ม ๑๑๙ ตอนที่ ๒๑ ข หน้า ๘, ๔ ธันวาคม ๒๕๔๕
บทความนี้เกี่ยวกับระบบทางสังคมที่ชายเป็นใหญ่ สำหรับระบอบการปกครองฉันบิดา-บุตร ดูที่ ระบบพ่อปกครองลูก
ภาพแสดงประเทศต่าง ๆ ในโลกลงสีตามความแตกต่างระหว่างระดับการศึกษาของชายและหญิง สีเข้มแปลว่ามีความแตกต่างมาก
**ปิตาธิปไตย** (อังกฤษ: patriarchy) เป็นระบบสังคมแบบหนึ่งที่ซึ่งเพศชายเป็นผู้กุมอำนาจหลักและครอบงำบทบาทในด้านผู้นำการเมือง อำนาจหน้าที่ทางศีลธรรม เอกสิทธิ์ทางสังคม และการควบคุมทรัพย์สิน สังคมปิตาธิปไตยบางแห่งยังเป็นสังคมแบบสืบทอดทางพ่อ (patrilineal) ด้วย หมายความว่า ทรัพย์สินและยศฐาบรรดาศักดิ์นั้นสืบทอดโดยสายสกุลเพศชาย

ปิตาธิปไตยนั้นมีความเกี่ยวข้องกับชุดความคิดหนึ่ง อุดมการณ์ปิตาธิปไตยนั้นใช้เพื่ออธิบายและให้เหตุผลกับสภาพครอบงำของเพศชาย และถือว่าเป็นผลมาจากความแตกต่างตามธรรมชาติระหว่างชายและหญิง นักสังคมวิทยามักมองว่าปิตาธิปไตยเป็นผลผลิตทางสังคมและไม่ได้เป็นผลจากความแตกต่างระหว่างเพศทั้งสองในตัวเอง และมุ่งให้ความสนใจกับทางที่บทบาทจากเพศในสังคมหนึ่งนั้นส่งผลต่อความแตกต่างเชิงอำนาจระหว่างชายกับหญิงอย่างไร

ในประวัติศาสตร์ ปิตาธิปไตยปรากฏอยู่ในองค์กรทางสังคม กฎหมาย การเมือง ศาสนา และเศรษฐกิจ แตกต่างกันไปตามวัฒนธรรม ในสังคมร่วมสมัย ถึงแม้จะไม่มีการระบุว่าเป็นปิตาธิปไตยอย่างเปิดเผย แต่ในทางปฏิบัติพบว่าเป็นปิตาธิปไตยยังคงมีอยู่

นักสังคมวิทยามักปฏิเสธคำอธิบายเชิงชีววิทยาเกี่ยวกับปิตาธิปไตยซึ่งถูกนำมาใช้อธิบายกำเนิดของปิตาธิปไตยอย่างแพร่หลาย และยึดมั่นว่าเป็นที่กระบวนการทางสังคมที่นำไปสู่บทบาทตามเพศที่ทำให้เกิดปิตาธิปไตยขึ้น ทฤษฎีทางสังคมวิทยามาตรฐานเชื่อว่าปิตาธิปไตยเป็นผลมาจากการก่อร่างทางสังคมและส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น

ดูเพิ่ม
-------

* บทบาททางเพศ

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  ชื่ออื่น เช่น สังคมอำนาจฝ่ายบิดา, สังคมแบบพ่อบ้าน ดูศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสภา คำว่า "patriarchal society"

อ้างอิง
-------

1. ↑   วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
2. 1 2  Macionis, John J. (2012). *Sociology* (13th ed.). Prentice Hall. ISBN 0205181090
3. 1 2  Henslin, James M. (2001). *Essentials of Sociology*. Taylor & Francis. pp. 65–67, 240. ISBN 9780536941855.
4. ↑  Malti-Douglas, Fedwa (2007). *Encyclopedia of Sex and Gender*. Detroit: Macmillan. ISBN 978-0-02-865960-2.[*ต้องการเลขหน้า*]
5. ↑  Lockard, Craig (2007). *Societies, Networks, and Transitions*. Vol. 1. Cengage Learning. pp. 111–114. ISBN 9780547047669. Today, as in the past, men generally hold political, economic, and religious power in most societies.
6. ↑  Pateman, Carole (2016). "Sexual Contract". *The Wiley Blackwell Encyclopedia of Gender and Sexuality Studies*. Singapore: John Wiley & Sons, Ltd. pp. 1–3. doi:10.1002/9781118663219.wbegss468. ISBN 978-1-4051-9694-9.
7. ↑  Sanderson, Stephen K. (2001). *The Evolution of Human Sociality*. Lanham, Maryland: Rowman & Littlefield. p. 198. ISBN 9780847695348.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ **ปิตาธิปไตย**
* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Patriarchy
* "Patriarchal System". *Encyclopedia Americana*. 1920. p. 401.

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* ลัตเวีย
* เช็กเกีย
	+ 2

 |
***จานทราต*** (เบงกอล: চাঁদ রাত, อูรดู: **چاند رات**, ฮินดี: चाँद रात; แปลว่า *คืนแห่งแสงจันทร์*) เป็นสำนวนภาษาเบงกอล, ฮินดูสตานี และฮินดีที่ใช้ในประเทศบังกลาเทศ, ปากีสถาน และอินเดียสำหรับการฉลองวันก่อนอีดิลฟิฏร์ของชาวมุสลิม และอาจหมายถึงคืนจันทร์ดับที่เป็นสัญลักษณ์ของการเข้าเดือนเชาวาล จานด์ราตเป็นช่วงเวลาที่ครอบครัวกับเพื่อนฉลองกันในที่เปิด ในวันสุดท้ายของเราะมะฎอนเพื่อดูจันทร์ดับ ซึ่งเป็นสัญญาณการมาของเดือนเชาวาลและวันอีด เมื่อเห็นดวงจันทร์แล้ว ผู้คนจะกล่าวให้พรแก่กันว่า *จานทราตมุบาร็อก* ("สุขสันต์คืนจันทร์ดับ") หรือ *อีดมุบาร็อก* ("สุขสันต์วันอีด") ผู้หญิงจะตกแต่งมือเธอด้วยเมห์นดี (เฮนน่า), ผู้คนจะเตรียมของหวานสำหรับวันอีดและไปซื้อของครั้งสุดท้าย ถนนในเมืองดูสว่าง ห้างกับตลาดถูกประดับด้วยเครื่องตกแต่งและจะเปิดต่อในเวลากลางคืน *จานทราต* เป็นงานฉลองของชาวมุสลิม (และบางครั้งก็มีคนต่างศาสนิกด้วย) ในเอเชียใต้ ซึ่งเทียบได้กับคริสต์มาสอีฟ

ศัพทมูลวิทยา
------------

คำศัพท์นี้มาจากภาษาสันสกฤตสองคำ คือ *จันตระ* (चंद्र) "ดวงจันทร์" กับ *ราตรี* (रात्रि) "กลางคืน"

การฉลอง
-------

การฉลอง *จานด์ราต* ที่ไฮเดอราบาด, ประเทศอินเดีย
หลังจากคณะกรรมธิการรูเอ็ต-อี-ฮิลาล (Ruet-e-Hilal Committee) ประกาศเห็นจันทร์ดับ โดยจะมีการประกาศจากมัสยิด, ช่องโทรทัศน์ และสถานีวิทยุแล้ว การฉลองจะเริ่มเกือบทันทีและดำเนินการต่อจนถึงเวลาละหมาดซุบฮี ครอบครัวทั้งหมดจะไปที่บาซาร์, ตลาด และห้างสรรพสินค้า ผู้หญิงมักซื้อชัลวาร์กะมีซ (Shalwar Kameez), กำไล, เครื่องเพชร และกระเป๋า ในขณะที่ผู้ชายจะสนใจกับรองเท้า มีการให้ของขวัญและของหวานกับเพื่อน ส่วนของเล่นจะให้แก่เด็ก ๆ ในช่วงเย็นมีคนไปร้านตัดผมและร้านเสริมสวยมากเพื่อเตรียมตัวสำหรับวันถัดมา ผู้หญิงและเด็กหญิงจะตกแต่งมือเธอด้วยเมห์นดี มีการประดับไฟในตลาด, อาคารรัฐบาล, ธนคาร และมัสยิด จานด์ราตเป็นช่วงที่ผู้คนเยี่ยมเพื่อนกับญาติห่าง ๆ

ดูเพิ่ม
-------

* การฉลองในประเทศปากีสถาน
* คณะกรรมธิการรูเอ็ต-อี-ฮิลาล

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jamila Achakzai. "'Chand Raat' is here again". The News. สืบค้นเมื่อ 25 June 2017.
2. ↑  Adeela Akmal. "12 Things That Only Pakistanis Do On Chand Raat". Web Chutney. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 June 2018. สืบค้นเมื่อ 25 June 2017.
3. ↑  "City gears for Chand Raat". Times of India. 5 December 2002. สืบค้นเมื่อ 2009-08-01.
4. ↑  "चन्द्र, candra, moon". Spoken Sanskrit Dictionary. สืบค้นเมื่อ 2009-08-01.
5. ↑  "रात्रि, raatri, night". Spoken Sanskrit Dictionary. สืบค้นเมื่อ 2009-08-01.
6. ↑  S.K. Pakistan. "13 Times Pakistanis Go Wild On Every Chaand Raat". Shugal.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 November 2018. สืบค้นเมื่อ 25 June 2017.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official Chand Raat in Australia
* Official Chand Raat Mela in Virginia  เก็บถาวร 2018-08-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Moon sighting curves
**โจเซฟ ฮาร์วีย์** (อังกฤษ: Joseph Harvey; 11 มิถุนายน 1918 - 24 กุมภาพันธ์ 1989) เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษและเป็นผู้จัดการทีมในเวลาต่อมา เขาค้าแข้งกับนิวคาสเซิลยูไนเต็ด เขาเป็นกัปตันทีม ผู้จัดการทีมที่รับใช้สโมสรยาวนานที่สุด และเป็นผู้จัดการทีมคนสุดท้ายที่คว้าแชมป์เมเจอร์ได้

อาชีพนักฟุตบอล
--------------

ฮาร์วีย์เริ่มอาชีพค้าแข้งกับวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1936 ที่วูล์ฟส์ ฮาร์วีย์ไม่ได้ลงเล่นเลยและย้ายไปบอร์นมัทแอนด์บอสคอมบ์แอธเลติก (ปัจจุบันคือสโมสรฟุตบอลบอร์นมัท) ฮาร์วีย์ลงเล่น 37 นัดในฤดูกาล 1937-38 ฮาร์วีย์ถูกบอร์นมัทปล่อยตัว และเขาเซ็นสัญญากับแบรดฟอร์ดซิตีในปี ค.ศ. 1938

เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 ปะทุขึ้น ฮาร์วีย์เข้าร่วมกองทหารปืนใหญ่ ในฤดูกาล 1943–44 ฮาร์วีย์ลงเล่น 28 นัดให้กับแบรดฟอร์ดซิตี จากนั้นลงเล่น 25 นัดในฤดูกาลถัดมา ฟอร์มของเขาในฤดูกาลที่ผ่านมากับแบรดฟอร์ดสร้างความประทับใจให้กับนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ทำให้นิวคาสเซิลตัดสินใจคว้าตัวฮาร์วีย์ด้วยค่าตัว 4,500 ปอนด์ในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1945

### นิวคาสเซิลยูไนเต็ด

เขาลงเล่นในทีมเยาวชนของนิวคาสเซิล และหลังจากเปิดตัวได้อย่างน่าประทับใจนัดเจอกับบาร์นสลีย์ เขาก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นกัปตันของสโมสร ก่อนเล่นให้นิวคาสเซิล ฮาร์วีย์เป็นกองหน้าตัวเป้า ที่นิวคาสเซิลเขาเล่นในตำแหน่งกองหลัง เมื่อจบฤดูกาลแรกของเขากับสโมสร เขาถูกปลดประจำการ ในฤดูกาล 1946–47 เขาถูกผู้อำนวยการสโมสรสั่งพักงานพร้อมกับเพื่อนร่วมทีม เลน เชคเคิลตัน หลังจากไปประท้วงเรื่องคุณภาพของที่พักที่สโมสรจัดหาให้ทีม

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6  Simkin, John (2013). "Joe Harvey : Biography". Spartacus Educational. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 May 2014. สืบค้นเมื่อ 29 March 2014.

แหล่งข้อมูล
-----------

หนังสือ
* Cannell, Paul (2012), *Fuckin Hell' It's Paul Cannell*, Poodle Publishing, ISBN 9781475020793
* Joannou, Paul (18 December 1996). *The Black 'n' White Alphabet* (ภาษาอังกฤษ) (First ed.). United Kingdom: Polar Print Group Ltd; First edition. ISBN 978-1899538034.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Profile on Toonarama ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เก็บถาวร 14 ธันวาคม 2006).
**ภาษาองามี** เป็นตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ใช้พูดในเทือกเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย มีหลายสำเนียง

สัทวิทยา
--------

สำเนียงโกฮีมามีวรรณยุกต์ 4 เสียง (/˥ ˧ ˨ ˩/ หรือ {{IPA|/a̋ á ā à/}) มีสระ 6 เสียง /i e̞ a̠ o u̟ ə̝/ สระประสมมีน้อย

พยัญชนะของสำเนียงโคโนมา|  | Labial | Alveolar | Post-alveolar | Palatal | Velar | Labio-velar |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Nasal | m̥ʰ m | n̥ʰ n |  | ɲ̊ʰ ɲ | ŋ |  |
| Plosive | pʰ p b | tʰ t d |  |  | kʰ k ɡ | kʷʰ kʷ ɡʷ |
| Affricate |  | ts | tʃ |  |  |  |
| Fricative | v | s z | ʃ ʒ~ʝ |  | x~h |  |
| Approximant |  | l̥ʰ l | ɻ̊ ɻ | ȷ̊ j |  | w̥ w |

| Phon. | allophonebefore /ə/ |
| --- | --- |
| p | pfə ~ fə ? |
| (b) | (bvə) |
| m̥ʰ | ɱ̊ʰə |
| m | ɱə |
| kʷʰ | kʰfə |
| kʷ | kvə |
| ɡʷ | ɡvə |
| ɻ | ɻ̩ ~ ɚ |

ไวยากรณ์/รากศัพท์
-----------------

ไวยากรณ์และรากศัพท์ของภาษาองามีสามารถเข้าถึงได้ในสำเนียงเตนยิดี และภาษาอังกฤษ แต่ส่วนที่สะสมไว้ก็มีความขัดแย้งในการวิเคราะห์หน่วยเสียงหรือประโยคในภาษา และข้อมูลที่ได้มาจากหลายสำเนียง โดยเฉพาะเอกสารรุ่นเก่า (ประมาณ พ.ศ. 2413 – 2503) ที่รวบรวมโดยมิชชันนารีในศาสนาคริสต์ ซึ่งข้อมูลจะไม่เฉพาะกับสำเนียงใดสำเนียงหนึ่ง สันนิษฐานว่าภาษาองามีเป็นภาษามาตรฐานในบริเวณนาคาแลนด์ ปัจจุบันมีหนังสือวลีองามี-อังกฤษ และพจนานุกรมองามี-อังกฤษ-ฮินดีให้เข้าถึงได้ทางอินเทอร์เน็ต

การรวมรวมเอกสาร
---------------

เอกสารภาษาองามีที่สามารถรวบรวมได้มันเป็นเอกสารตีพิมพ์ (นวนิยาย กวีนิพนธ์ และตำรา) เอกสารที่มีการรวบรวมทางอิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่มักเป็นเอกสารทางศาสนาคริสต์ที่เขียนด้วยสำเนียงเตนยิดี ไบเบิลที่สมบูรณ์แบบที่เขียนด้วยสำเนียงเตนยิดี ตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2513 อย่างไรก็ตาม เฉพาะบทแปลไบเบิลภาค Genesis ที่ได้แสดงทางอินเทอร์เน็ตในโครงการโรเซ็ตตา แหล่งเอกสารที่สำคัญอีกแหล่งหนึ่งคือนิทานพื้นบ้าน รวมทั้งเพลงพื้นบ้านที่เขียนด้วยสำเนียงเตนยิดี เพลงภาษาองามีสำหรับใช้ในศาสนาคริสต์แต่งขึ้นในชุมชนในโบสถ์ เอกสารขนาดใหญ่ที่เขียนด้วยสำเนียงเตนยิดี คือตำราเรียนในโรงเรียนโกฮีมาและมหาวิทยาลัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Blankenship states that [f] is an allophone of /p/. However, in the text only [pf] is found. It is not clear if these are in free variation, or if one is perhaps an allophone of /pʰ/.
2. ↑  ในสำเนียงโกฮีมา ไม่พบในโคโนมา

| * ด
* ค
* ก
กลุ่มภาษาหลักในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า |
| --- |
| ภาษาในพม่าและไทย | พม่า • กฺ๋อง • มปี • ลาฮู • ลีซอ • ฮานี • อาข่า• กะเหรี่ยง • กะชีน • มูเซอ • เมี่ยน |
| ภาษาในจีน | น่าซี • ไป๋ • อี๋ • ลีซอ • เอ้อซู • ตังกุต • ทิเบต |
| ภาษาในเอเชียใต้ | เนวาร์ • กินเนารี • คาม • ชันเตียล • เศรปา • ซองคา • ทูลุง • โบโด • มณีปุระ • กอกโบรอก • มีโซ • องามี • เอา ฮมาร์ • นัรพู • บัลติ • บาฮิง • เบลฮาเร • ปูมา • ลาดัก • ลิมบู • เลปชา • โลทา • วัมบูเล • สิกขิม |
**วัดสำเภา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแคมทิศใต้ ในตำบลเหมืองหม้อ อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 61.04 ตารางวา ปัจจุบันพระมหาสิทธิพร สุเมธโส เป็นเจ้าอาวาส

วัดสำเภาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2516 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร แต่เดิมเป็นวัดร้าง พบฐานเจดีย์อยู่ทางด้านทิศเหนือของวัด ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2457 พระครูมหาญาณสิทธิ์ (ครูบาคันธา) เจ้าอาวาสและเจ้าคณะตำบลเหมืองหม้อ ได้นำพระภิกษุ สามเณร พร้อมทั้งศรัทธาชาวบ้านมาพัฒนาแผ้วถางบริเวณวัดแห่งนี้ ใช้เป็นที่ฝึกวิทยายุทธการต่อสู้ มีการฝึกดาบ ตีมะผาบ ชาวบ้านเรียกสถานที่นี้ว่า *ข่วงเจิง*

ต่อมาหลวงพ่อมังกาละ พระธุดงค์จากอำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ขอพักวัดแห่งนี้ ทางคณะศรัทธาชาวบ้าน โดยการนำของนายยศ บ่อคำ ผู้ใหญ่บ้าน หมู่ที่ 1 บ้านสำเภาได้นิมนต์ท่านจำพรรษา และได้ช่วยสร้างกุฏิชั่วคราวขึ้นเป็นสำนักสงฆ์ ต่อมาก้ได้ช่วยกันปั้นอิฐ สร้างวิหาร ต่อมาพ่อมหาวัน เหมือหม้อ พ่อวัง เหมืองหม้อ พ่อวงจักร เหมืองหม้อ สามพี่น้องได้ช่วยกันสร้างพระพุทธรูป 3 องค์ ขึ้นในวิหารสำเภาและเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2465 ครูบารส ดวงแก้ว เจ้าอาวาสในสมัยนั้น ได้จัดให้มีการฉลองสมโภช พอมาถึงสมัยครูบาทอง ชุ่มเย็น ได้สร้างกุฏิ 1 หลัง เสาก่ออิฐเป็นปูนหลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาเป็นเรือนไม้ชั้นเดียว 5 ห้อง ต่อมาหลังคารั่วและเริ่มชำรุดทรุดโทรจึงได้รื้อสร้างกุฏิใหม่ 2 ชั้น 11 ห้อง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อมังกาละ (บ่อคำ) พ.ศ. 2457
* ครูบารส (ดวงแก้ว) พ.ศ. 2476
* ครูบาทอง (ชุ่มเย็น) พ.ศ. 2476
* พระครูสันติธรรมานุยุต พ.ศ. 2502 – 2538
* พระครูใบฎีกาเสรี กตปุญฺโญ พ.ศ. 2538 –
* พระมหาสิทธิพร สุเมธโส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสำเภาประกอบพิธี อาราธนาพระพุทธรูป ประดิษฐานบนซุ้ม และถวายซุ้มประตู". เชียงใหม่นิวส์.
2. ↑  "วัดสำเภา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดสำเภา อำเภอเมืองแพร่". สายพันธุ์แพร่.
**วัดสิงห์ท่า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำชี ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร

ประวัติ
-------

วัดท่าสิงห์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2324 มีประวัติการสร้างพร้อมกับการสร้างเมืองยโสธร บนพื้นที่วัดร้าง ซึ่งได้ขุดค้นพบสิงห์หินและพระพุทธรูปก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ที่มีหน้าตักกว้าง 3 เมตร จึงเรียกว่า **วัดพระเจ้าใหญ่** ก่อนเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดสิงห์ท่า" ภายหลังได้บูรณะพระพุทธรูปแล้วจึงนำมาประดิษฐานเป็นพระประธานของวัดสืบมา กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานวัดสิงห์ท่าในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2545 เนื้อที่ประมาณ 3 งาน 14 ตารางวา โดยเจดีย์ได้รับการบูรณะครั้งหลังสุดในปี พ.ศ. 2545

เสนาสนะและโบราณวัตถุ
--------------------

เจดีย์มีตำนานเล่าว่าผู้สร้างได้เก็บพระพุทธรูปเก่าที่ถูกไฟไหม้เมื่อครั้งไฟไหม้เมืองยศสุนทร ลักษณะของเจดีย์เป็นทรงจอมแหย่อมุมไม้สิบสอง ขนาดกว้างประมาณ 9 เมตร ยาวประมาณ 9 เมตร สูงประมาณ 12 เมตร ปรากฏหลักฐานการก่อสร้าง 2 สมัย สมัยแรกน่าจะเป็นเจดีย์ฐานสูงแต่บริเวณฐานชั้นล่างนี้ถูกก่อทับด้วยสมัยที่ 2 จึงไม่เห็นรูปทรงทางสถาปัตยกรรมส่วนนี้ได้ ส่วนชั้นถัดขึ้นไปก่ออิฐถือปูนย่อไม้สิบสองเช่นกัน มีขนาดกว้าง 3 เมตร ยาว 3 เมตร ชั้นบัวปากระฆัง ย่อมุมต่อขึ้นรับกับบัลลังก์ ส่วนยอดเป็นบัวกลุ่มเหลืออยู่ 7 ชั้นลดหลั่นกัน สมัยที่สองก่อพอกทับฐานปัจจุบันเหลือหลักฐานที่เป็นบัวคว่ำบัวหงาย 2 ชั้น อยู่เพียงเล็กน้อยทางด้านทิศเหนือ การทรุดตัวขององค์เจดีย์สมัยแรกเพราะแนวอิฐที่ก่อเพิ่มนั้นไปประสานกับองค์เดิม

พระประธานนามว่า *หลวงพ่อใหญ่* หรือ *หลวงพ่อสิงห์ฤทธิ์ปราบปวงมาร* มีลักษณะแบบพื้นถิ่นอีสาน ประทับนั่งปางมารวิชัย ขัดสมาธิราบ พระเศียรใหญ่เมื่อเทียบกับพระวรกาย พระพักตร์กลม พระขนงโค้ง พระปรางอูม พระเนตรเปิด พระนาสิกโด่ง พระโอษฐ์หนา พระกรรณยาว ครองจีวรแบบห่มดอง สังฆาฏิเป็นแผ่นแบน ยาวจรดพระนาภีที่เจาะเป็นรูแต่งขอบให้เป็นดอกไม้ 

อุโบสถเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมรูปแบบศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีใบเสมาหินทรายปักอยู่โดยรอบ จำลักเป็นรูปกลีบบัวในวงกลมสองวง คั่นกลางด้วยจุดกลม ๆ โดยรอบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสิงห์ท่า". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "เจดีย์เก่าหลังวัดสิงห์ท่า". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดสิงห์ท่า". พุทธศิลป์อีสาน.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดสิงห์ท่า**
**โอย จือ เหลียง** (จีน: 黄兹梁; พินอิน: *Huáng Zī Liáng*; มลายู: *Ooi Tze Liang*; 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1993 —) เป็นนักกระโดดน้ำชายจากประเทศมาเลเซีย

ประวัติ
-------

เหลียงเริ่มเล่นกีฬากระโดดน้ำตอนอายุ 8 ขวบ ในรัฐปีนัง, ประเทศมาเลเซีย เขาเริ่มแข่งขันระดับนานาชาติครั้งแรกในการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 2010 ที่ กว่างโจว และได้รับเหรียญเงินในประเภทซิงโครไนซ์แฟลตฟอร์ม 10 เมตร โดยคู่กับ ไบรอัน นิกซัน ลอมาส

ในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2011 ที่ ปาเล็มบัง เขาได้รับเหรียญเงินในประเภทแฟลตฟอร์ม 10 ม. อีก 2 ปีต่อมาการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2013 ใน เนปยีดอ เขาได้รับเหรียญทอง 3 เหรียญ ในประเภทสปริงบอร์ด 3 เมตร, ซิงโครไนซ์สปริงบอร์ด 3 เมตร, ซิงโครไนซ์แฟลตฟอร์ม 10 เมตร และเหรียญเงินอีก 1 เหรียญ จากประเภทแฟลตฟอร์ม 10 ม.

การแข่งขันกีฬาเครือจักรภพ 2014 ที่ กลาสโกว์ เขาได้รับเหรียญทองในประเภทปริงบอร์ด 3 เมตร อีก 2 วันต่อมาเขาได้รับเหรียญเงิน ในประภทแฟลตฟอร์ม 10 เมตร โดยที่ทอม เดลีย์ ได้เหรียญทอง ส่วนในประเภทซิงโครไนซ์สปริงบอร์ด 3 เมตร เขาได้อันดับที่ 4 และในประเภทซิงโครไนซ์แฟลตฟอร์ม 10 เมตร เขาได้รับเหรียญทองแดง

อ้างอิง
-------

1. ↑  ERGEBNIS: Synchronspringen 10 m เก็บถาวร 2014-08-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, glasgow2014.com, accessed on 7 August 2014

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Ooi Tze Liang เก็บถาวร 2020-10-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on *Glasgow2014.com*
**วัดสิงห์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางแก้วด้านทิศเหนือ ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดสิงห์ ตำบลบางแก้ว อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม ภายในวัดมีแนวถนนแบ่งพื้นที่ออกเป็น 2 ส่วน คือ ทิศเหนือเป็นหมู่กุฏิและศาลาอเนกประสงค์ ส่วนทิศใต้มีสระน้ำขนาดใหญ่ อุโบสถ และเจดีย์โบราณ

วัดสิงห์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2342 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2516

วัดสิงห์เป็นที่ประดิษฐานเจดีย์ทรงสูงขนาดใหญ่ ทรงระฆังกลม ซึ่งบ่งชี้ว่าเป็นศิลปะสมัยทวารวดีตอนปลาย เจดีย์ตั้งอยู่บนชุดฐานสิงห์ซ้อนลดหลั่นสามชั้น ย่อมุมไม้สิบสอง องค์เจดีย์มีบัวปากระฆัง เหนือระฆังทำเป็นบัว แทนบัลลังก์รองรับส่วนป้องไฉน ปลียอดหักหายไป องค์เจดีย์ตั้งอยู่บนฐานหน้ากระดานยืดสูง มีลานประทักษิณและราวระเบียงโดยรอบ บริเวณมุมทั้งสี่ทำเป็นเสาบัวเม็ดทรงมัณฑ์ มีบันไดทางขึ้นด้านทิศตะวันตก

พระพุทธรูปในพระอุโบสถเป็นพระพุทธรูปศิลาแลงพอกด้วยปูน เดิมเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ แต่ภายหลังได้รับการบูรณะใหม่มีลักษณะคล้ายปางมารวิชัย แต่พระหัตถ์หงายออกจีบพระอังคุฐและพระดัชนี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสิงห์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "นครปฐม - รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-01-19.
3. ↑  *ปกิณกศิลปวัฒนธรรม เล่ม 15 จังหวัดนครปฐม*. กรมศิลปากร. 2552. p. 102. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
4. ↑  "วัดสิงห์". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์.
**ปลาช่อนจุดอินโด** (อังกฤษ: Green spotted snakehead, Ocellated snakehead, Eyespot snakehead) เป็นปลาช่อนชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Channa pleurophthalma* ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae)

มีรูปร่างเพรียวยาวในวัยอ่อน แต่เมื่อปลาโตขึ้นแล้วจะเปลี่ยนเป็นหัวแหลมแต่ส่วนลำตัวกลับป้อม คล้ายปลาชะโด (*C. miropeltes*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน ปลาขนาดเล็กจะมีลำตัวสีเขียว, สีน้ำเงินหรือแกมน้ำตาลในบางตัว ส่วนท้องสีขาว เมื่อโตขึ้นจะมีลักษณะเด่น คือ มีจุดสีดำที่ล้อมด้วยวงสีส้มกลมคล้ายดวงตาขนาดใหญ่อันเป็นที่มาของชื่อ เรียงกันบริเวณข้างลำตัว โดยจุดแรกจะพบบนแก้มหรือกระดูกปิดเหงือก จุดสุดท้ายจะพบบริเวณคอดหาง โดยจะมีประมาณ 3-7 จุด ในปลาแต่ละตัวอาจมีไม่เท่ากัน หรือข้างสองก็ไม่เท่ากัน และเมื่อปลาโตเต็มวัยจุดเหล่านี้จะกลายเป็นกระจายเป็นจุดกระสีดำตามตัวแทน

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 40 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะสุมาตรา และยังพบในแถบตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะบอร์เนียว และในจังหวัดกาลีมันตัน

พบมีการบริโภคในท้องถิ่น และยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แต่ทว่าเป็นปลาที่เลี้ยงให้รอดได้ยาก เนื่องจากปลาขนาดเล็กมักจะปรับตัวให้กับสภาพน้ำในสถานที่เลี้ยงไม่ได้ เพราะเป็นปลาที่อยู่ในน้ำที่มีสภาพความเป็นกรดของน้ำค่อนข้างต่ำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ช่อนจุดอินโด

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Channa pleurophthalma***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลปลาช่อนจุดอินโด
**ปลาฉลามเมกาเมาท์** (อังกฤษ: Megamouth shark; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Megachasma pelagios*) เป็นปลาฉลามน้ำลึกขนาดใหญ่ที่พบได้ยากมาก หลังจากพบครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1976 จากการติดกับสมอของเรือรบ AFB 14 ของกองทัพเรือสหรัฐ เมื่อกว้านขึ้นมา พบเป็นซากปลาฉลามขนาดใหญ่ที่ไม่มีใครรู้จักเหมือนสัตว์ประหลาดขนาดความยาวประมาณ 4.5 เมตร น้ำหนักราว 3-4 ตัน มีจุดเด่น คือ ปากที่กว้างใหญ่มากและฟันซี่แหลม ๆ เหมือนเข็มอยู่ทั้งหมด 7 แถว ซึ่งมีความยาวไม่เกิน 5 มิลลิเมตร นักวิทยาศาสตร์เมื่อได้ศึกษาแล้วพบว่าเป็นปลาชนิดใหม่ และมีจุดที่แตกต่างไปจากปลาฉลามทั่วไป จึงจัดให้อยู่ในสกุล *Megachasma* และวงศ์ Megachasmidae ซึ่งยังมีเพียงชนิดนี้ชนิดเดียวเท่านั้น

ปัจจุบัน เป็นปลาที่ยังพบได้น้อย โดยมีรายงานการพบเห็นและเก็บตัวอย่าง 39 ครั้ง และมีการบันทึกภาพไว้ได้ 3 ครั้ง (ตามข้อมูลเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007) โดย 1 ใน 3 ของการพบตัวอย่างปรากฏในเขตน่านน้ำญี่ปุ่น 

ปลาฉลามชนิดนี้กินแพลงก์ตอนเป็นอาหารเหมือนปลาฉลามบาสกิ้น และปลาฉลามวาฬ โดยมีปากกว้างใหญ่เพื่อกลืนเอาน้ำเข้าไปมาก ๆ แล้วกรองน้ำออกให้เหลือแต่แพลงก์ตอนและแมงกะพรุน ส่วนหัวขนาดใหญ่และริมฝีปากเป็นผิวหนังเหนียวจัดเป็นลักษณะเด่นของปลาฉลามชนิดนี้ 

นอกจากนี้แล้ว จากการสังเกตของนักวิทยาศาสตร์ ดร.ลีห์ตัน อาร์. เทย์เลอร์ ซึ่งเป็นผู้ตรวจซากของปลาฉลามเมกาเมาท์ครั้งแรกที่ถูกพบในปี ค.ศ. 1976 พบว่าในเพดานปากกรามบนจะมีพื้นผิวสีเงินแวววาวและจะสะท้อนแสงให้สว่างได้มากยิ่งขึ้นเมื่อต้องกับแสง สันนิษฐานว่ามีไว้สำหรับเรืองแสงในน้ำลึกเพื่อล่อเหยื่อ ซึ่งได้แก่ แพลงก์ตอน และเคยชนิดต่าง ๆ ให้เข้ามาเล่นกับแสงและอ้าปากกินเป็นอาหาร ในเวลากลางคืนที่เมื่อเคยขึ้นมาใกล้ผิวน้ำในระดับความลึกไม่เกิน 20 เมตร เพื่อกินอาหาร ปลาฉลามเมกาเมาท์ก็จะว่ายตามขึ้นมาเพื่อกินเคยด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  L. J. V. Compagno (2005). "*Megachasma pelagios* (Megamouth Shark)". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2005**. สืบค้นเมื่อ 16 December 2014.old-form url
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. 1 2  "ท่องโลกกว้าง: สุดยอดตำนานแห่งท้องทะเล ตอน ฉลามทะเลลึก". ไทยพีบีเอส. 19 September 2014. สืบค้นเมื่อ 20 September 2014.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "ฉลามเมก้า เมาท์ (The Megamouth Shark)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-12-16. สืบค้นเมื่อ 2012-05-02.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Megachasma pelagios***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Megamouth Shark, *Megachasma pelagios* Taylor, Compagno & Struhsaker, 1983 (อังกฤษ)

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Megachasma pelagios ที่วิกิสปีชีส์

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* อิสราเอล
* สหรัฐ

 |
**จูน แมซิปอก** หรือ **เกโอกิโอ อีปอก** (อังกฤษ: Jun Magsipoc) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 9 เมษายน พ.ศ. 2521 สถิติการชก 61 ครั้ง ชนะ 24 (น็อค 13) เสมอ 4 แพ้ 33

ประวัติ
-------

แมกซีปอกขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 แพ้คะแนน โรเกอร์ เปียง ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้นก็ชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2541 แพ้น็อค อับเนอร์ คอร์เดโร ยก 7 ไม่ได้แชมป์ แมกซีปอกขึ้นชกแก้มือในอีกสามเดือนต่อมาก็เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 8 ชิงแชมป์ไม่สำเร็จอีก แมกซิปอกเคยไปชกนอกรอบในญี่ปุ่นหลายครั้งและมาชกในไทยครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน ปีศาจแดง เกียรติศักดิ์ธานี จากนั้นได้ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน ประมวนศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ ไม่ได้แชมป์ หลังจากนั้น แมกซีปอกยังมาชกนอกรอบในไทยอีกหลายครั้งระหว่าง พ.ศ. 2545 - 2548 และได้ชิงแชมป์ระดับภูมิภาคอีกสามครั้ง คือ ชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 แพ้น็อค เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ยก 5 ชิงแชมป์ WBC เอเชียเฉพาะกาลรุ่นแบนตัมเวท เมื่อ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2547 แพ้น็อค ฉัตรชัย สาสกุล ยก 8 และชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท แพ้น็อค แสงหิรัญ ลูกบ้านใหญ่ ยก 4 หลังจากนั้น ชกแพ้ตลอด แมกซีปอกขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 แพ้คะแนน อาร์ชี วิลลามอร์ จากนั้นก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน ประมวนศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ
	+ ชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 5 พฤษภาคม 2546 แพ้น็อค เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ยก 5 ที่ กทม.
	+ ชิงแชมป์ ABCO รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 25 มิถุนายน 2547 แพ้น็อค ฉัตรชัย อีลิทยิม ยก 8 ที่ มหาสารคาม
	+ ชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 7 มิถุนายน 2548 แพ้น็อค แสงหิรัญ ลูกบ้านใหญ่ ยก 4 ที่ กทม.

อ้างอิง
-------


* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2013-04-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**"จูบ"** เป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์เรื่อง หนึ่งในทรวง ขับร้องโดย จิรายุ ตั้งศรีสุข และ อุรัสยา เสปอร์บันด์ ออกอากาศทาง ไทยทีวีสีช่อง 3 ประพันธ์เนื้อร้องโดย ณรงค์วิทย์ เตชะธนะวัฒน์ แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย จักรกฤษณ์ มัฆนาโส เป็นการจับไมค์ร้องเพลงร่วมกันครั้งแรกของ เจมส์ และ ญาญ่า เป็นการประสานสองพลังเสียง ระหว่างหนึ่งเสียงนุ่มอบอุ่น และหนึ่งเสียงใสซึ้ง 

มิวสิกวีดิโอเพลง "จูบ" เผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2558 โดยเนื้อหาเพลงเล่าถึง เวลานึกถึงรอยจูบใครสักคนจะทำให้เรามีอารม­ณ์เขินๆ หวิวๆ เพราะไม่สามารถเอาภาพนั้นออกจากความคิดได้ แม้จะเป็นเพลงย้อนยุค แต่ยังคงมีความร่วมสมัยที่วัยหนุ่มสาวสามา­รถฟังได้

การตอบรับ
---------

เพลง **"จูบ"** ติดอันดับที่ 8 จากการจัดอันดับของ ไอทูนส์สโตร์ไทยแลนด์ ท็อปชาร์ต หรือ ไอทูนส์ ในหัวข้อ 100 เพลงที่คนไทยโหลดมากที่สุดบน iTunes Thais ประจำวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2558

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2558) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ไอทูนส์สโตร์ไทยแลนด์ ท็อปชาร์ต  | 8 |
|

เพลงอื่นที่เกี่ยวข้อง
---------------------

* เพลง **หนึ่งเดียวคือเธอ** - ขับร้องโดย จิรายุ ตั้งศรีสุข
* เพลง **หนึ่งเดียวคือเธอ** - ขับร้องโดย One Voice
* เพลง **ปลายทาง** - ขับร้องโดย เมย์ ฝนพา (The Voice Thailand)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ฟินเวอร์! MV เพลง จูบ จากละคร หนึ่งในทรวง ญาญ่า-เจมส์จิ เคมีเป๊ะ
2. ↑  จูบ Ost.หนึ่งในทรวง | เจมส์ จิรายุ & ญาญ่า อุรัสยา | Official MV
3. ↑  iTunes store ประจำวันที่ 30 เมษายน 2558
4. ↑  หนึ่งเดียวคือเธอ ศิลปิน เจมส์ จิรายุ (เพลงประกอบละครหนึ่งในทรวง)
5. ↑  หนึ่งเดียวคือเธอ (A Cappella) (เพลงประกอบละครหนึ่งในทรวง)
6. ↑  ปลายทาง (เพลงประกอบละครหนึ่งในทรวง)
**วัดท่าโสม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าโสม อำเภอเขาสมิง จังหวัดตราด มีที่ดินทั้งสิ้นจำนวน 3 แปลง ได้แก่ บริเวณที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 18 ไร่ 11 ตารางวา บริเวณตำบลท่าโสม อำเภอเขาสมิง จังหวัดตราด 16 ไร่ 2 งาน 63 ตารางวา และ บริเวณตำบลท่าโสม อำเภอเขาสมิง จังหวัดตราด 7 ไร่ 71 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูวิมลโสมนันท์ (โชค) เป็นเจ้าอาวาส

วัดท่าโสม เดิมชาวบ้านเคยเรียกว่า **วัดมหา** บ้างเรียก **วัดศรีษะปาราม** แต่จากเอกสารจดหมายเหตุเรื่องการขอรับพระราชทานที่ผูกพันธสีมา เมื่อ ร.ศ. 117 (พ.ศ. 2441) ระบุชื่อว่า **วัดมหาศรีษศะปาราม** วัดท่าโสมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2405 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2441 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2543

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารหลวงพ่อไม้ ซึ่งเดิมเป็นอุโบสถเก่าของวัด ปัจจุบันเป็นที่ประดิษฐานของหลวงพ่อไม้ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิแกะสลักด้วยไม้ตะเคียน และพระพุทธรูปไม้ขนาดใหญ่ปางปรินิพพานแกะสลักด้วยไม้สักทอง รวมไปถึงพระหยกที่นำมาจากเมืองจีนใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออก อุโบสถหลังใหม่ที่สร้างขึ้นเมื่อ 2542 ประดิษฐานพระพุทธรูปสำคัญคือพระพุทธรูปหยกขาวทรงเครื่องจักรพรรดิ และภายในอุโบสถมีภาพเขียนจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพพุทธประวัติ วัดยังเป็นที่ตั้งของศูนย์บูรณาการวัฒนธรรมไทยสายใยชุมชนตำบลท่าโสม ซึ่งเป็นแหล่งศึกษาหาความรู้และพิพิธภัณฑ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท่าโสม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดท่าโสม". อีสานร้อยแปด.
3. ↑  "ปั่นจักรยาน ทำบุญทำทาน เที่ยว "บ้านท่าโสม"". ผู้จัดการออนไลน์.
4. ↑  "วัดท่าโสม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดธรรมนิมิตร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม เนื้อที่ดินที่ตั้งวัด 20 ไร่ 1 งาน 19 ตารางวา

ประวัติ
-------

วัดธรรมนิมิตร เดิมมีชื่อว่า **วัดคอกเป็ด** สันนิษฐานว่าคงมีใครทำคอกเลี้ยงเป็ดไว้ในวัดหรือใกล้เขตวัด จึงได้เรียกชื่อวัดเช่นนั้น สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างมาตั้งแต่ปลายกรุงศรีอยุธยาหรือตอนต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เมื่อสร้างแล้วคงจะมีชื่อเรียกเป็นหลักฐานอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่คงไม่ได้เรียกว่า "วัดคอกเป็ด" มาแต่เดิม มาเรียกชื่อนี้ภายหลัง จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์ และมอบให้อยู่ในสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายคณะธรรมยุติกนิกาย และตั้งนามให้ใหม่ว่า วัดธรรมนิมิตร (บ้างเขียน **วัดธรรมนิมิต**) อุโบสถหลังใหม่ที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2498 และได้ลงมือสร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2508 ในสมัยที่ท่านเจ้าคุณพระราชสุทธิโมลี (ปั่น สุภโร) เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 4

อาคารเสนาสนะ
------------

เจดีย์ทรงระฆังเจดีย์ทรงระฆังก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ สูงประมาณ 40 เมตร ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยม มีระเบียงรอบและบันไดทางขึ้น 4 ด้าน บริเวณด้านหน้าบันไดทางขึ้นมีอาคารหลังเล็ก ๆ รูปทรงคล้ายเก๋งจีนเป็นที่สำหรับบรรจุอัฐิ มี พ.ศ. ระบุปี 2478 ฐานเจดีย์เป็นฐานหน้ากระดานกลม 2 ชั้น ถัดขึ้นไปเป็นมาลัยเถาสี่ชั้น องค์ระฆังกลมมีบัลลังก์สี่เหลี่ยมรองรับส่วนยอดมีเสาหานรองรับปล้องไฉนและปลียอด ศาลาท่าน้ำมี 2 หลังสร้างติดกับแม่น้ำแม่กลองทางด้านทิศตะวันตก หลังแรกอาคารไม้ขนาดเล็ก หลังคาทรงปั้นหยาเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้อง หลังที่สองอาคารไม้ขนาดค่อนข้างใหญ่ 

หอระฆังตั้งอยู่ทางด้านขวาของอาคารโรงเรียนปุกะปุณณะธรรม ลักษณะหอระฆังเป็นอาคารไม้สูงชั้นล่างโปร่งมีเสาไม้กลมรองรับ และมีบันไดไม้สำหรับขึ้นไปด้านบน ชั้นบนเป็นอาคารทรงไทยขนาดเล็ก หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี ฝาไม้ขนาดเล็กมีการเจาะเป็นช่องหกเหลี่ยมทั้งด้าน โดยรอบมีระเบียงพักมีอักษรระบุว่าสร้างในปี พ.ศ. 2407–2408 หอไตรตั้งอยู่ทางด้านซ้ายของอาคารโรงเรียนปุกะปุณณะธรรมในแนวเดียวกับหอระฆัง เป็นอาคารไม้สูงชั้นล่างโปร่ง ชั้นบนเป็นอาคารทรงไทยขนาดเล็ก หลังคาเครื่องไม้มุกระเบื้องสี ฝาไม้กระดานทึบ มีประตูทางเข้ารูปหกเหลี่ยมโค้งส่วนบน 1 ช่อง ด้านข้างมีชานพักและระเบียงโดยรอบ ศาลาสังฆทานตั้งอยู่ด้านหลังของโรงเรียนปุกะปุณณะธรรมลักษณะเป็นอาคารไม้ทรงไทยชั้นเดียวยกพื้นสูง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เจดีย์ทรงระฆัง วัดธรรมนิมิตร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "หอระฆัง วัดธรรมนิมิตร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "หอไตร วัดธรรมนิมิตร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดธรรมนิมิตร". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
ระวังสับสนกับ จูบ (รอแด็ง)

***จูบ*** (เยอรมัน: *Der Kuss*) หรือ ***คู่รัก*** (*Das Liebespaar*) เป็นจิตรกรรมสีน้ำมันปิดทองบนผ้าใบที่เขียนโดยกุสทัฟ คลิมท์ จิตรกรชาวออสเตรียในช่วง "ยุคทอง" และอาจจะถือว่าเป็นงานชิ้นสำคัญที่สุดของคลิมท์ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์เบ็ลเวเดเรอแห่งออสเตรียที่เวียนนา ประเทศออสเตรีย

*จูบ* เป็นภาพคู่รักในสีทองหลากหลายที่ตกแต่งอย่างวิจิตรและเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ต่างๆ กำลังจูบกันบนฉากหลังที่เป็นสำริด บุคคลสองคนในภาพอยู่ตรงมุมของลานดอกไม้ ชายใส่เสื้อสีพื้นเป็นลายสี่เหลี่ยมสวมมงกุฎที่เป็นเถาไม้เลื้อย สตรีสวมเสื้อผ้าสีสันจัดเป็นลายวงกลมและบนผมประดับแซมด้วยดอกไม้ ทั้งคู่ที่กอดกันล้อมรอบด้วยพื้นที่เป็นลายประสามเหลี่ยมเล็ก ๆ และลายก้นหอย ลักษณะการวางองค์ประกอบคล้ายคลึงกับในภาพ *สดุดีเบทโฮเฟิน* (*Beethoven Frieze*) และ *Stoclet Frieze*

ในภาพ *จูบ* คลิมท์เขียนภายชายและหญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน ส่วนอื่น ๆ ของภาพละลายไปเป็นเพียงลวดลายอันเรืองรองที่แบนราบรอบตัวบุคคลทั้งสอง ลวดลายในภาพมีความสัมพันธ์โดยตรงกับลักษณะของนวศิลป์ และขบวนการศิลปหัตถกรรม และแสดงลักษณะอันตรงกันข้ามกับงานที่เป็นสามมิติของแอดการ์ เดอกา และศิลปินสมัยใหม่ของยุคเดียวกัน ภาพเขียนเช่นภาพ *จูบ* เป็นภาพที่วิวัฒนาการมาจากปรัชญา *ยุคปลายศตวรรษ* (Fin de siècle) เพราะเป็นภาพที่สะท้อนให้เห็นการใช้ชีวิตอันฟุ้งเฟ้อออกมาในภาพอันหวานฉ่ำและยั่วยวนอารมณ์

บางท่านก็กล่าวว่า ผู้ที่เป็นแบบในภาพคือตัวคลิมท์เองและเอมีเลีย ลูอีเซอ เฟลอเกอ เพื่อนผู้เป็นที่รัก 

ภาพ *จูบ* เป็นภาพของแสดงออกอย่างประณีตของคลิมท์ผู้เน้นความยั่วยวนทางอารมณ์ (eroticism) และการปลดปล่อยจากภายใน ภาพ *จูบ* เป็นภาพที่นอกแนวไปจากภาพอื่น ๆ ของคลิมท์ที่มักจะแสดงให้สตรีเป็นตัวแทนของ *femme fatale*

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Klimt* by Gilles Neret, p. 57

ดูเพิ่ม
-------

* กุสทัฟ คลิมท์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ *จูบ*

* Gustav Klimt at the Österreichische Galerie Belvedere
* Der Kuss
* The Kiss at 100
* Google books search
* The Kiss Klimt Blog Broad collection of articles around The Kiss painting
ชื่อนี้เป็นชื่อบุคคลเวียดนาม นามสกุลคือ *ฮหว่าง*

**ฮหว่าง ถวี่** (เวียดนาม: *Hoàng Thùy*) ชื่อเต็มคือ **ฮหว่าง ถิ ถวี่** (เวียดนาม: *Hoàng Thị Thùy*, เกิด 15 มีนาคม พ.ศ. 2535) เป็นนางแบบและนางงามชาวเวียดนาม เธอทำงานทั้งในและต่างประเทศ โดยเฉพาะในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา นับเป็นนางแบบชาวเวียดนามที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่งที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1990

การประกวดนางแบบ
---------------

### เวียดนามส์เน็กซต์ท็อปโมเดล 2011

ในปี ค.ศ. 2011 เธอเป็นเป็นผู้เข้าแข่งขันที่ได้รับตำแหน่งชนะเลิศในในปี ค.ศ. 2011 เธอเป็นเป็นผู้เข้าแข่งขันที่ได้รับตำแหน่งชนะเลิศในฤดูกาลที่ 2 ของรายการเวียดนามส์เน็กซต์ท็อปโมเดล

### ท็อปโมเดลออฟเดอะเวิลด์ 2012

ในปี ค.ศ. 2012 เธอเข้าร่วมประกวดท็อปโมเดลออฟเดอะเวิลด์และถูกจัดอันดับที่ 15 (15 คนสุดท้าย) โดยเธอได้รับรางวัล *Best Catwalk Award*

การประกวดความงาม
----------------

### มิสยูนิเวิร์สเวียดนาม 2017

หลังจากเดอะเฟซเวียดนามสิ้นสุดลง เธอได้เข้าร่วมประกวดมิสยูนิเวิร์สเวียดนาม 2017 และได้รับตำแหน่งเป็นรองอันดับ 1 ของการประกวด

### นางงามจักรวาล 2019

เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 เธอได้รับการแต่งตั้งให้เป็น *มิสยูนิเวิร์สเวียดนาม 2019* โดย Unicorp ถวี่ได้รับการเสนอชื่ออย่างเป็นทางการให้เป็นตัวแทนของเวียดนามในการประกวดนางงามจักรวาล 2019 และได้เข้ารอบ 20 คนสุดท้าย

ที่ปรึกษา
---------

### ที่ปรึกษาของ เดอะเฟซเวียดนาม 2017

ในปี ค.ศ. 2017 เธอเป็นหนึ่งในเมนเทอร์ของเดอะเฟซเวียดนาม ซีซัน 2 ร่วมกับเมนเทอร์อีกสองคน คือ ลาน เคว และ มิญ ตู้ ผู้ชนะการประกวดคือ ตู้ หาว ที่เป็นผู้เข้าแข่งขันในทีมของ ลาน เคว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ý Ly. "Hoàng Thùy học cùng trường với huyền thoại Alexander McQueen". *VNExpress* (ภาษาเวียดนาม). สืบค้นเมื่อ 25 May 2018.
2. 1 2 3  "Thuy Hoang". *Model Agency London - PRM*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 May 2018. สืบค้นเมื่อ 25 May 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เฟซบุ๊ก
* อินสตาแกรม
ด้านล่างนี้คือ **รายชื่อตัวละครในเซนต์เซย์ย่า ภาค The Lost Canvas จ้าวนรกฮาเดส**

ตัวละคร
-------

### ตัวละครหลัก

### เพกาซัส เทมมะ

**เพกาซัส เทมมะ**
เพกาซัส เท็มมะ เป็นเด็กกำพร้าในอิตาลีโดยเติบโตมากับอาโรนและซาชาโดยที่เท็มมะมีพลังคอสโมอ่อนๆจึงมีแรงมากกว่าคนทั่วไปและชอบทะเลาะวิวาทเพื่อปกป้องอาโรนเพื่อนของเขา แต่วันหนึ่งเกิดฝนตกหนักและหินถล่มปิดทางน้ำและน้ำจะมาท่วมบ้าเด็กกำพร้า เท็มมะจึงอาสาไปทำลายหินเพื่อเปิดทางน้ำ แต่เท็มมะก็ไม่สามารถทำลายหินได้และยังแขนหักอีกด้วย แต่เพราะความรู้สึกที่อยากจะช่วยเพื่อนจึงปลุกพลังคอสโมและทำลายหินได้แต่ก็เกือบถูกน้ำซัด และแล้วไลบร้า โดโกก็มาพบเข้าและนำไปฝึกที่แซงค์ทัวรี่
### อาเธน่า ซาช่า

**อาเธน่า ซาช่า**
เป็นร่างจุติของอาเธน่าและเป็นน้องสาวของอาโรนถูกซาจิทาเรียส ชิจิฟอสรับไปแซงทัวรี่ตั้งแต่ยังเด็ก
### ฮาเดส

ฮาเดสในเซนต์เซย่า ภาค The Lost Canvas จ้าวนรกฮาเดส
**ฮาเดส**  (อังกฤษ: Hades, /ˈheɪdiz/) ในที่ชาวโรมันเรียกว่า **พลูโต** (Pluto)
เทพเจ้าแห่งยมโลก เป็นเทพผู้ที่ทำสงครามกับอาธีนามาแต่ครั้งสมัยเทพนิยาย สงครามระหว่างเทพทั้งสองนี้ ถูกเรียกว่า "สงครามศักดิ์สิทธิ์" และการที่อาธีนาต้องมาจุติบนโลกในยุคนี้ ก็เพื่อทำสงครามศักดิ์สิทธิ์เป็นครั้งสุดท้ายกับฮาเดส หลังจากสงครามศักดิ์สิทธิ์ครั้งก่อนเกิดขึ้นเมื่อ 243 ปีก่อน