recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับรายละเอียดเกี่ยวกับทวารหนักของมนุษย์ ดูที่ ทวารหนักของมนุษย์

ทวารหนัก
**ทวารหนัก** (อังกฤษ: anus) มาจากคำภาษาลาติน *anus* แปลว่า "วงแหวน" หรือ "วงกลม" เป็นรูเปิดตรงส่วนปลายของทางเดินอาหารของสัตว์ตรงข้ามกับปาก มีหน้าที่ในการควบคุมการปล่อยอุจจาระ, ของกึ่งแข็งที่ไม่เป็นที่ต้องการในระบบย่อยอาหาร ซึ่งขึ้นอยู่กับสัตว์แต่ละชนิด อาจรวมถึง สิ่งที่สัตว์ชนิดนั้นไม่สามารถย่อยได้ ส่วนที่เหลือของอาหารหลังสารอาหารถูกนำออกไปหมดแล้ว ตัวอย่างเช่น เซลลูโลสหรือลิกนิน (lignin), สิ่งที่อาจเป็นพิษหากคงอยู่ในทางเดินอาหาร และจุลินทรีย์ในลำไส้ (gut bacteria) ที่ตายแล้วหรือเกินจำเป็นรวมถึงสิ่งมีชีวิตร่วมอาศัย (endosymbiont) อื่น ๆ 

สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ สัตว์เลื้อยคลาน และนก ใช้ช่องเปิดช่องเดียวกันเรียกว่าทวารรวม (cloaca) สำหรับขับถ่ายของเสียทั้งของเหลวและของแข็ง, สำหรับร่วมเพศ และสำหรับวางไข่ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในชั้นย่อยโมโนทรีมมีทวารรวมเช่นกัน คาดว่าเป็นลักษณะที่สืบทอดจากสัตว์มีถุงน้ำคร่ำยุคแรกสุดผ่านสัตว์เลื้อยคลานกลุ่มเทอแรพซิด (therapsid) สัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องมีช่องเปิดเดียวสำหรับขับของเหลวและของแข็ง และเพศเมียมีช่องคลอดแยกสำหรับการสืบพันธุ์ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมกลุ่ม placentalia เพศหญิงมีช่องเปิดแยกสำหรับถ่ายอุจจาระ ขับปัสสาวะ และสืบพันธุ์ ส่วนเพศผู้มีช่องเปิดสำหรับอุจจาระ และอีกช่องสำหรับทั้งปัสสาวะและสืบพันธุ์แม้ช่องทางที่ไหลไปยังช่องเปิดนั้นแทบจะแยกกันอย่างสิ้นเชิง

การพัฒนาของทวารหนักเป็นขั้นตอนสำคัญในวิวัฒนาการของสัตว์หลายเซลล์

ดูเพิ่ม
-------

* ช่องทวารหนัก (anal canal)
* ภาวะรูทวารหนักไม่มีช่องเปิด (Imperforate anus) ความผิดปกติแต่กำเนิด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Chin, K.; Erickson, G.M.; และคณะ (18 มิถุนายน 1998). "A king-sized theropod coprolite". *Nature*. **393** (6686): 680. doi:10.1038/31461.
2. ↑  Monastersky, R. (20 มิถุนายน 1998). "Getting the scoop from the poop of *T. rex*". *Science News*. Society for Science &#38. **153** (25): 391. doi:10.2307/4010364. JSTOR 4010364. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 พฤษภาคม 2013. สืบค้นเมื่อ 28 มกราคม 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ทวารหนัก

  


| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* ญี่ปุ่น

 |
| ฐานข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ | 
* Terminologia Anatomica

 |
**วัดเขาดิน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนภูเขาเล็ก ๆ ในตำบลเขาดิน อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน 12 ตารางวา รวมทั้งภูเขาด้วย

วัดเขาดิน เดิมชื่อ **วัดปัฎฐวีปัพพตาราม** เป็นชื่อทางทะเบียนคณะสงฆ์ ชาวบ้านทั่วไปจะเรียกว่า "วัดเขาดิน" ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479 สำนักพระพุทธศาสนาแห่งชาติได้ขึ้นทะเบียนจัดเป็นสำนักงานปฏิบัติธรรม เจริญวิปัสสนากรรมฐาน ประจำอำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา เมื่อ พ.ศ. 2546

วัดเขาดินมีสภาพแวดล้อมด้วยธรรมชาติ ป่าไม้ ภูเขา หิน อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถ 2 ชั้นชั้นล่างเป็นห้องกว้าง มีรั้วกันพร้อมกระจก สำหรับทำกิจกรรมต่างๆที่ทางวัดจัดขึ้น ชั้นบนเป็นอุโบสถ ซึ่งสำหรับพระสงฆ์ทำกิจของสงฆ์ ภายในอุโบสถจะมีภาพเขียนพุทธประวัติของพระพุทธเจ้า เจดีย์ขนาดกว้าง 20 เมตร ยาว 27 เมตร สูง 39 เมตร เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นเจดีย์ทรงระฆังคว่ำ อาคาร 3 ชั้น ตั้งอยู่บนยอดเขา สำหรับใช้ประโยชน์ต่าง ๆ และได้รับพระราชทานนามจากสำนักพระราชวังว่า *พระมหาธาตุเจดีย์เฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนม์พรรษา* เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 มณฑปเก่าสันนิษฐานว่าเป็นอนุสรณ์สถานที่พักกองทัพสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และอาคารยานภัณฑ์ศรัทธา ชั้นล่างประดิษฐานพระพุทธอภัยทาน ชั้นที่สอง ประดิษฐานองค์พระพุทธโสธรจำลอง องค์ใหญ่ที่สุดในโลก ขนาดหน้าตักกว้าง 5 เมตร 9 นิ้ว ขนาดความสูงพร้อมฐาน 20 เมตร นอกจากนั้นวัดยังมีศาลเจ้าแม่สร้อยดอกหมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาดิน". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดเขาดิน ฉะเชิงเทรา".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเขาดิน**
**พลตรี โมฮัมเหม็ด ไซอัด บาร์รี** (โซมาลี: *Maxamed Siyaad Barre*; อาหรับ: محمد سياد بري; เกิด 6 ตุลาคม พ.ศ. 2453 – ถึงแก่กรรม 2 มกราคม พ.ศ. 2538) เป็นเผด็จการทหารและประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยโซมาลีตั้งแต่ พ.ศ. 2512 - พ.ศ. 2534 ในช่วงการปกครองของเขาเขาอ้างว่าตัวเองเป็น *Jaalle Siyaad* ("สหายไซอัด")

บาร์รีเป็นผู้นำคณะผู้ยึดอำนาจการปกครอง ที่เข้ามาสู่อำนาจหลังการรัฐประหารในปีพ.ศ. 2512 กล่าวว่าจะปรับเปลี่ยนเป็นสังคมนิยมเชิงวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นความต้องการของประเทศโซมาเลียในขณะนั้น ซึ่งก่อให้เกิดการเข้ามาอย่างหนักของวัฒนธรรมจีน อาสาสมัครแรงงานเก็บเกี่ยวและการปลูกพืช และการสร้างถนนและโรงพยาบาล เกือบทุกอุตสาหกรรม ธนาคารและธุรกิจที่ได้รับการแปรรูปกิจการเป็นของรัฐและสหกรณ์การเกษตรได้รับการส่งเสริม รัฐบาลห้ามไม่ให้มีการนิยมเผ่าพันธุ์และเน้นความจงรักภักดีต่อหน่วยงานกลาง ได้มีการปฏิรูปภาษาโซมาลีใหม่ ยังถูกนำมาใช้ การแพร่กระจายภาษาใหม่และวิธีการและข้อความของการปฏิวัติ โรงเรียนมัธยมถูกปิดในปีพ.ศ. 2517 และนักเรียน 25,000 คนที่อายุ 14-16 ปีและเพิ่มทหารอีก 3,000 นายและพนักงานราชการพลเรือนถูกส่งไปยังพื้นที่ชนบทเพื่อให้ความรู้แก่ญาติพี่น้องชนร่อนเร่

หลังจาก 20 ปีของการปกครองโดยทหาร คณะปฏิวัติสูงสุดของบาร์รี ก็ถูกบังคับให้ออกจากอำนาจในช่วงปีพ.ศ. 2533 โดยรัฐบาลของกลุ่มต่อต้านติดอาวุธ เขาเสียชีวิตในการเนรเทศทางการเมืองในปีพ.ศ. 2538 แต่ถูกส่งกลับไปยังโซมาเลียและฝังในภูมิภาคท​​ี่บ้านของเขา

อ้างอิง
-------

1. ↑  George James "Somalia's Overthrown Dictator, Mohammed Siad Barre, Is Dead" *New York Times* (1/3/1995)
2. ↑  Immigration and Refugee Board of Canada "The Horn of Africa: Somalis in Djibouti, Ethiopia and Kenya" *UNHCR* (1/2/1991)
3. ↑  *Jaalle* also translates as "Mister".
4. ↑  Yiorgos Apostolopoulos, *The Sociology of Tourism*, p. 41

| ก่อนหน้า |  | ไซอัด บาร์รี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **มุคฮ์ทาร์ โมฮัมเหม็ด ฮัสซิน** |  | **ประธานาธิบดีโซมาเลีย** (21 ตุลาคม พ.ศ. 2512-2 มกราคม พ.ศ. 2538) |  | **อาลี มาห์ดิ มูฮัมหมัด** |

| * ด
* ค
* ก
โซมาเลีย ประธานาธิบดีโซมาเลีย (รายชื่อ) |
| --- |
| สาธารณรัฐโซมาลี (2503–2512) | 
* เอเดน อับดี
* อับดิราชิด เชอมาร์กี
* ชีค มุคฮ์ทาร์\*

 | ตราประธานาธิบดีโซมาเลียตราประธานาธิบดีโซมาเลีย |
| สาธารณรัฐประชาธิปไตยโซมาลี (2512–2534) | 
* ไซอัด บาร์รี

 |
| รัฐบาลชั่วคราวโซมาเลีย (2534–2540) | 
* อาลี มาห์ดิ

 |
| รัฐบาลเปลี่ยนผ่านแห่งชาติ (2543–2547) | 
* อับดิคาซิม ซาลาด

 |
| รัฐบาลกลางเพื่อการเปลี่ยนผ่าน (2547–2555) | 
* อับดุลลาฮี ยูซุฟ
* อดาน มาโดเบ\*
* ชารีฟ อาห์เหม็ด

 |
| รัฐบาลกลางโซมาเลีย (2555–ปัจจุบัน) | 
* มูเซ อับดุลเล\*
* โมฮัมเหม็ด จาวารี\*
* ฮัสซัน ชีค
* โมฮัมเหม็ด ฟารมาโจ
* ฮัสซัน ชีค

 |
| 
* \* รักษาการ

 |
***ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ตอน หนึ่งโน้ตมรณะ*** เป็นนวนิยายเล่มที่สองในชุดปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ประพันธ์โดยกอร์ดอน คอร์แมน ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551 โดยสำนักพิมพ์สกอลาสติก เนื้อเรื่องดำนานต่อจากการตามล่าคำไขปริศนาในปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ตอน ผจญค่ายกลกระดูก สองพี่น้องกำพร้า เอมี่และแดน ต้องเดินทางต่อไปยังกรุงเวียนนา ออสเตรีย เพื่อตามล่าคำไขปริศนาเกี่ยวกับโวล์ฟกัง อะมาเดอุส โมซาร์ท

เรื่องย่อ
---------

กล่าวถึงการผจญภัยของสองพี่น้องคาฮิลล์ในเวียนนา และเวนิส เพื่อตามหาคำไขปริศนาที่โมซาร์ทและพี่สาวเก็บไว้ ทั้งสามค้นพบสามหน้าที่หายไปจากสมุดบันทึกของแนนเนิร์ลพี่สาวของโมซาร์ท ซึ่งแท้จริงแล้วแนนเนิร์ลเองมีพรสวรรค์ทางด้านดนตรีไม่แพ้น้องชาย แต่ด้วยความเป็นหญิงจึงถูกกีดกัน สมุดบันทึกของแนนเนิร์ลเขียนไว้ว่าโมซาร์ทสั่งซื้อสินค้าจำนวนมากจากฟิเดลิโอ รัคโค่ และยังค้นพบอีกว่าแท้จริงแล้วประโยคของพระนางมารี อังตัวเนตที่พูดกับชาวนาว่าให้ไปกินเค้กแทนนั้น จริง ๆ แล้วพระนางใช้คำว่า "gataux" (กาโต้) แทนคำว่าเค้ก ซึ่งเมื่อตัดตัวอักษรภาษาอังกฤษที่แทนด้วยตัวโน้ตออกแล้ว (C D E F G A B) ก็จะได้คำว่า TU ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ธาตุของทังสเตนนั่นเอง คำไขปริศนาที่สามคือ "ทังสเตน"

ดูเพิ่ม
-------

* ตัวละครในปริศนาสมบัติอัจฉริยะ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ประเทศไทย เก็บถาวร 2014-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เว็บไซต์ทางการของปริศนาสมบติอัจฉริยะ เก็บถาวร 2013-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เว็บไซต์ทางการของ Scholastic เกี่ยวกับปริศนาสมบัติอัจฉริยะ
* เว็บไซต์ทางการของริก ไรออร์แดน เกี่ยวกับปริศนาสมบัติอัจฉริยะ เก็บถาวร 2015-10-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Amazon: One False Note Retrieved on 2009-04-27.
**วัดโพธิ์แทน** ตั้งอยู่ที่ บ้านโพธิ์แทน  ตำบลโพธิ์แทน อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก

ประวัติ
-------

วัดโพธิ์แทน เป็นวัดเก่าแก่อีกวัดหนึ่งของ อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก สร้างขึ้นในยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เมื่อพุทธศักราช 2450 บนเนื้อที่ 41 ไร่ ที่ บ้านโพธิ์แทน ตำบลบางปลากดในอดีต และในปัจจุบันคือ ตำบลโพธิ์แทน อำเภอองครักษ์ ตามประวัติของ วัดโพธิ์แทน นั้นรู้กันว่า นายเล็ก รักคุณ เป็นผู้น้อมถวายที่ดินเพื่อสร้าง วัดโพธิ์แทน ตลอดจนอุบาสก-อุบาสิกาผู้มีจิตยึดมั่นต่อพระพุทธศาสนาร่วมกันสร้าง วัดโพธิ์แทน ขึ้นมาเพื่อสืบทอดพระพุทธศาสนาให้คงอยู่คู่ผืนแผ่นดินไทยตลอดไปตราบนานเท่านาน โดยมี พระอาจารย์ยอด เป็นผู้รับหน้าที่นำชาวบ้านสร้าง วัดโพธิ์แทน เรื่อยมาด้วยความอุตสาหะวิริยะยิ่ง เพื่อความเจริญก้าวหน้าของอารามแห่งนี้ แม้ว่าในขณะนั้นการเดินทางไป วัดโพธิ์แทน จะยากลำบากเนื่องจากวัดนี้อยู่ห่างไกลความเจริญเพราะห่างไกลหมู่บ้าน แต่รายล้อมรอบด้วยทุ่งนาเพราะวัดนี้ตั้งอยู่พื้นที่ราบลุ่มนั่นเอง จนกระทั่งท่านได้มรณภาพลงในที่สุด จากนั้นได้มีเจ้าอาวาสลำดับมา 3 องค์ จนถึง พ.ศ. 2510 จึงได้มีเจ้าอาวาสนาม หลวงพ่อเกิด

พื้นที่
-------

เป็นพื้นที่ราบลุ่มน้ำท่วมถึงมีแม่น้ำไหล่ผ่าน 2 สาย แม่น้ำบางปลากด กับแม่น้ำนอง และมีคลองชลประทานคลอง 31

### เขตพื้นที่

ทิศเหนือ ติด ตำบลบ้านพริก อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายกและจังหวัดปทุมธานี
ทิศใต้ ติด ตำบลบางปลากด อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก
ทิศตะวันออก ติด ตำบลอาษา,ตำบลทองหลาง อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก
ทิศตะวันตก ติด จังหวัดปทุมธานี

การเดินทาง
----------

เส้นทางรถยนต์ จากสามแยกไฟแดง 1 ป้อมยามตำรวจ ตรงไปทางโค้งอุโมงค์ ถึงคลอง 29 เลี้ยวซ้ายข้ามสะพานคลอง 29 เข้าตำบลบางปลากด ถึงคลอง 30 ตรงเข้าบ้านคลอง 31 ตำบลโพธิ์แทน 9 กิโลเมตร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

| รายนามเจ้าอาวาสวัดโพธิ์แทน |
| --- |
|
| ลำดับ | ชื่อ | ตำแหน่ง | วาระการดำรงตำแหน่ง |
| 1. | พระอาจารย์ยอด | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2450 - |
| 2. | พระอาจารย์(รอใส่นาม) | เจ้าอาวาส | ไม่ทราบ |
| 3. | พระครูวิมุตยาภรณ์ (เกิด ปริมุตฺโต) | เจ้าอาวาส,เจ้าคณะอำเภอองครักษ์ | พ.ศ. 2510 - 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 |
| 4. | พระครูอาทรโพธยานุกูล (ประยงค์ ธมฺมวโร) | เจ้าอาวาส,รองเจ้าคณะตำบล | 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2557-11 สิงหาคม พ.ศ. 2561 |
| 5. | พระสมุห์บัว ฉนฺทโก | เจ้าอาวาส | 11 สิงหาคม พ.ศ. 2561-ปัจจุบัน |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
**วัดโตนด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านบางระโหง ตำบลบางกร่าง อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี วัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 50 ตารางวา บริเวณวัดมีตลาดน้ำประชารัฐวัดโตนด นอกจากนี้ที่ท่าน้ำหน้าวัดยังมีจุดให้อาหารปลาและมีการไถ่ชีวิตโคกระบือ รวมทั้งให้อาหารแก่โคกระบือด้วย

วัดโตนดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2404 สันนิษฐานว่าคงจะเรียกนามวัดตามลักษณะภูมิประเทศที่ตั้งวัด คือ อาจมีต้น (ตาล) โตนดเป็นสัญลักษณ์ มีหลักฐานพบในเพลาวัดตะเขียนบางแก้วชื่อว่า **วัดโตนดหลาย** วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554

โบราณวัตถุสถานของวัดมีพระอุโบสถซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ภายในมีพระประธานและสาวกขวาซ้าย เนื้อคล้ายดินเผา ลักษณะเป็นโบสถ์โบราณ เสาก่อด้วยอิฐดินเผาถือปูนขาว รูปสี่เหลี่ยมแต่ละด้านของหน้าเสากว้างประมาณถึง 60 เซนติเมตร เสาสูงประมาณ 7 เมตร หลังคาสองชั้น หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์ทรงโบราณและทรงปั้นหยารวม 9 หลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ตลาดน้ำวัดโตนด". เทศบาลนครนนทบุรี.
2. ↑  "วัดโตนด (บางกร่าง)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. 1 2  "ตลาดน้ำประชารัฐวัดโตนด". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  หวน พินธุพันธ์. "เที่ยวคลองชมวัด : คลองบางกอกน้อย คลองแม่น้ำอ้อม จังหวัดนนทบุรี" (PDF). p. 27.
**วัดโขดทิมทาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าประดู่ อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง เป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดในจังหวัดระยอง

วัดโขดทิมทาราม หรือ **วัดโขด** มีชื่อเรียกด้วยกันหลายชื่อ อาทิเช่น **วัดโขด (ทิมราชธาราม)** หรือ **วัดโขด (ทิม ทราราม)** กล่าวกันว่าที่ได้ชื่อเช่นนี้ เพราะพระยาระยองผู้เป็นเจ้าเมืองนั้นมีนามเดิมหรือนามจริงว่า "ทิม" เป็นผู้สร้างวัดนี้ แต่ชาวบ้านเรียกกันสั้น ๆ ว่า "วัดโขด" อันเนื่องมาจากวัดนี้มีที่มาจากที่ตั้งอยู่บนโขดทรายติดกับแม่น้ำระยอง สำหรับประวัติการสร้างวัด สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2007 แต่กรมศิลปากรแจ้งว่าวัดโขดสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2113 สมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช หลังจากที่เสียกรุงศรีอยุธยาครั้งแรกปีหนึ่ง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 และประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528

อุโบสถ (หลังเก่า) ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทรงโรง ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าหลังคาเครื่องไม้ เดิมมุงด้วยกระเบื้องหางมนซ้อนกัน เครื่องลำยองปูนปั้น หน้าบันปูนปั้นลวดลายเครือเถาประดับด้วยตุ๊กตาเคลือบรูปสัตว์ อิทธิพลศิลปะจีน ปัจจุบันซ่อมแซมใหม่เป็นหลังคาเครื่องไม้มุงด้วยกระเบื้องลอนลูกฟูก สร้างมุข ลดเพิ่มเติมภายหลัง 1 ห้อง ด้านหน้ามีภาพจิตรกรรมฝาผนังรูปพุทธประวัติตอนมารผจญ ผนังด้านหลังก่อทึบ ด้านข้างมีช่องหน้าต่างด้านละ 5 บาน บานประตูหน้าต่างไม้ โดยรอบอุโบสถมีกำแพงแก้วล้อมรอบ มีเจดีย์มุมภายในเขตกำแพงแก้ว ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปประธาน ปางมารวิชัย มีภาพจิตรกรรมฝาผนังฝีมือช่างพื้นบ้าน แต่สภาพชำรุดลางเลือนมาก แสดงภาพทศชาติชาดก ภาพกินรี และภาพวิถีชีวิตของผู้คนในยุคนั้น เจดีย์มุมลักษณะเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง 

นอกจากนี้วัดโขดยังคงเก็บรักษา สมุดข่อยโบราณ ไว้จำนวน 7 เล่ม ซึ่งแต่ละเล่มมีภาพลายเส้นรูปพระ นาง ยักษ์ และลิงฝีมือช่างโบราณสมัยอยุธยาและรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโขดทิมธาราม วัดเก่าแก่ที่สุดในระยอง". องค์การบริหารส่วนจังหวัดระยอง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-02. สืบค้นเมื่อ 2021-05-29.
2. ↑  "วัดโขดทิมธาราม". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดโขด". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดโขดทิมทาราม**
รูปของงูหัวคนนาม "จู๋หลง" (燭龍) ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับก้งกง
**ก้งกง** (จีน: 共工; พินอิน: *Gònggōng*) เป็นเทพแห่งน้ำซึ่งเรื่องปรัมปราและเรื่องเล่าพื้นบ้านของจีนว่า มีตัวเป็นงูหรือมังกร มีหัวเป็นคน มีผมสีแดง หรือมีตัวและหัวเป็นคน มีหางเป็นงูหรือมังกร มักก่อความเดือดร้อน และเป็นต้นเหตุแห่งภัยพิบัติต่าง ๆ ที่สุดแล้วไปสู้รบกับเทวดาหลายองค์ ซึ่งรวมถึงจู้หรง (祝融) เทพแห่งไฟ แล้วพ่ายแพ้ จึงถูกฆ่าตายหรือถูกอัปเปหิ

ตำนาน
-----

ก้งกงเป็นที่รู้จักมาตั้งแต่ก่อนปีที่ 221 ก่อนคริสตกาล ซึ่งตรงกับปลายยุครณรัฐ (戰國時代) บทร้อยกรองชื่อ *เทียนเวิ่น* (天問; "ถามฟ้า") ซึ่งรวมอยู่ในหนังสือ *ฉู่ฉือ* (楚辭; "คำของฉู่") ระบุว่า ก้งกงทำแกนโลกหัก ทำให้โลกเอียงไปทางตะวันออกเฉียงใต้ และทำให้ท้องฟ้าเอียงไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ความเชื่อเรื่องนี้ใช้อธิบายว่า ทำไมแม่น้ำในประเทศจีน เช่น ฉางเจียง (長江; "แม่น้ำยาว") และหฺวังเหอ (黃河; "แม่น้ำเหลือง") มักไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ และทำไมดวงตะวัน ดวงจันทร์ และดวงดาว มักเคลื่อนไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ

งานเขียนในสมัยราชวงศ์ฮั่น (漢朝) เริ่มใส่รายละเอียดให้แก่เรื่องของก้งกง บันทึกเรื่องปรัมปราหลายฉบับกล่าวว่า ก้งกง กับลูกน้อง คือ เซียงหลิ่ว (相栁) ซึ่งเป็นงูเก้าหัว ก่อให้เกิดมหาอุทกภัยกุ๋น-ยฺหวี่ (鯀禹治水) ซึ่งกินเวลาถึงสองชั่วคน นอกจากนี้ ก้งกงสู้รบกับจู้หรง เทพแห่งไฟ เพื่อชิงบัลลังก์สวรรค์ ก้งกงแพ้ ก็พาลโกรธ เอาหัวโหม่งภูเขาปู้โจว (不周山) ซึ่งเป็นหนึ่งในเสาค้ำฟ้าทั้งแปดเสา ทำให้ภูเขาปู้โจวทลาย ท้องฟ้าจึงเอียงไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ส่วนโลกก็เอียงไปทางตะวันออกเฉียงใต้ นำมาซึ่งน้ำท่วมใหญ่และพิบัติภัยนานา ร้อนถึงเทพธิดานฺหวี่วา (女媧) ต้องออกมากู้สถานการณ์ด้วยการตัดขาของเต่ายักษ์นาม "อ๋าว" (鳌) มาใช้แทนเสาค้ำฟ้า แม้จะยุติเภทภัยต่าง ๆ ได้ แต่โลกและท้องฟ้าที่เอียงไปแล้วไม่สามารถแก้ไขได้ ทำให้สายน้ำ ดวงตะวัน ดวงจันทร์ และดวงดาว เคลื่อนไหวไปในทิศทางดังกล่าวชั่วนิรันดร

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Yang & al. (2005), p. 124.

บรรณานุกรม
----------

* Yang, Lihui (2005), *Handbook of Chinese Mythology*, Oxford: Oxford University Press, ISBN 978-0-19-533263-6 `{{citation}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|authormask=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author-mask=`) (help)
**จฺวันซฺวี** (จีนตัวย่อ: 颛顼; จีนตัวเต็ม: 顓頊; พินอิน: *Zhuānxū*) บ้างเรียก **เกาหยาง** (จีนตัวย่อ: 高阳; จีนตัวเต็ม: 高陽; พินอิน: *Gāoyáng*) เป็นจักรพรรดิจีนโบราณตามประมวลเรื่องปรัมปราจีน

บันทึกทางประเพณีตามที่ซือหม่า เชียน (司馬遷) จัดทำขึ้นนั้น ระบุว่า จฺวันซฺวีเป็นหลานชายของจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) ผู้นำตระกูลชื่อ (氏) ในการโยกย้านถิ่นฐานไปทางตะวันออกสู่พื้นที่ที่ปัจจุบันเป็นมณฑลชานตง (山东) ณ นั้นที่ พวกเขาสมรสกับตระกูลตงอี๋ (東夷) ทำให้อิทธิพลทวีขึ้นตามลำดับ สำหรับจฺวันซฺวีนั้น ครั้นอายุได้ 20 ปี ก็ได้ขึ้นเป็นผู้นำ และครองตำแหน่งเป็นเวลา 78 ปีจนถึงแก่ความตาย

ครอบครัว
--------

จฺวันซฺวีเป็นบุตรชายของชางอี้ (昌意) โอรสของจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) กับมเหสีนาม เหลย์จู่ (嫘祖) มารดาของจฺวันซฺวีชื่อ ชางผู (昌僕) ตามบันทึกของซือหม่า เชียน และชื่อ Niuqu ตามบันทึก *จู๋ชูจี้เหนียน* (竹書紀年)

ราชตระกูลหลายตระกูลในประวัติศาสตร์มักอ้างว่า จฺวันซฺวีเป็นบรรพบุรุษของตน ในจำนวนนี้รวมถึง ตระกูลหมี่ (羋) ของรัฐฉู่ (楚) กับรัฐเยฺว่ (越), ตระกูลหยิง (嬴) ของรัฐฉิน (秦), และตระกูลเฉาของรัฐเว่ย์ (魏)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Howard L. Goodman (1998). *Ts'ao P'i Transcendent: the Political Culture of Dynasty-Founding in China at the End of the Han* (illustrated ed.). Psychology Press. p. 70. ISBN 0966630009. สืบค้นเมื่อ 1 Apr 2012.
2. ↑  *House of Chinn*. "History".
3. ↑  This last claim was made by the *Wei Shu* and *Tung Pa* but attacked by Chiang Chi, who claimed the Tian (田) were descended from Zhuanxu instead.
ภายในดอก
**ทิวลิป** เป็นดอกไม้เมืองหนาวที่เป็นสัญลักษณ์ของฮอลแลนด์ มีอยู่หลายสี ดอกทิวลิปจะปลูกได้ต้องใช้อุณหภูมิที่เหมาะสม คือไม่เกิน 25 องศาเซลเซียส

ที่มาของชื่อ
------------

แม้ว่าทิวลิปจะเป็นดอกไม้ที่ทำให้นึกถึงฮอลแลนด์ แต่ทั้งดอกไม้และชื่อมีที่มาจากจักรวรรดิเปอร์เชีย ทิวลิปหรือ "lale" (จากเปอร์เชีย لاله, "lâleh") เช่นเดียวกับที่เรียกกันในตุรกี เป็นดอกไม้ท้องถิ่นของตุรกี, อิหร่าน, อัฟกานิสถาน และบางส่วนของเอเชียกลาง แม้ว่าจะไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นผู้นำทิวลิปเข้ามาทางตะวันตกเฉียงเหนือของยุโรปแต่ที่สำคัญคือตุรกีเป็นผู้ทำให้ทิวลิปมีชื่อเสียงที่นั่น เรื่องที่เป็นที่ยอมรับกันก็คือ Oghier Ghislain de Busbecqไปเป็นราชทูตของสมเด็จพระจักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในราชสำนักของสุลต่านสุลัยมานมหาราชแห่งจักรวรรดิออตโตมันในปี ค.ศ. 1554 Busbecq บรรยายในจดหมายถึงดอกไม้ต่างๆ ที่เห็นที่รวมทั้งนาร์ซิสซัส ดอกไฮยาซินธ์ และทิวลิปที่ดูเหมือนจะบานในฤดูหนาวที่ดูเหมือนผิดฤดู (ดู Busbecq, qtd. in Blunt, 7) ในวรรณคดีเปอร์เชียทั้งสมัยโบราณและสมัยใหม่ต่างก็ให้ความสนใจกับดอกไม้ชนิดนี้ 

คำว่า "tulip" ที่ในภาษาอังกฤษสมัยแรกเขียนเป็น "tulipa" หรือ "tulipant" เข้ามาในภาษาอังกฤษจากฝรั่งเศสที่แผลงมาจากคำว่า "tulipe" และจากคำโบราณว่า "tulipan" หรือจากภาษาลาตินสมัยใหม่ "tulīpa" ที่มาจากภาษาตุรกี "tülbend" หรือ "ผ้ามัสลิน" (ภาษาอังกฤษว่า "turban" (ผ้าโพกหัว) บันทึกเป็นครั้งแรกในภาษาอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และอาจจะมาจากภาษาตุรกีอีกคำหนึ่งว่า "kuy" ก็เป็นได้)

ทิวลิปในประเทศไทย
-----------------

ในประเทศไทย สำนักงานเกษตรที่สูงดอยผาหม่น ได้ปลูกดอกทิวลิป ในพื้นที่เกษตรที่สูง ดอยผาหม่น ต.ตับเต่า อ.เทิง จ.เชียงราย ตั้งปี พ.ศ. 2549 เพื่อการท่องเที่ยว

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ทิวลิป**

1. ↑  "*Tulipa*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
2. 1 2   [*ลิงก์เสีย*]

* Black Devil, เปิดหัวใจทายรักสาว-หนุ่ม. กรุงเทพฯ: ไพลิน, 2549
* นิคกี้ หิรัญพัฒน์, ความหมายของดอกไม้. กรุงเทพฯ: ไพลิน, 2544

ดูเพิ่ม
-------

* ความคลั่งทิวลิป
**สารสังคหะ** เป็นคัมภีร์ทางพุทธศาสนาประพันธ์โดยท่านสิทธัตถะ (Siddhattha) ศิษย์คนหนึ่งของท่านพุทธัปปิยะ (Buddhappiya) ประมุขสงฆ์แห่งทักขิณาราม (DakkhiÑaràm) ในเมืองโปโลนนรุวะ ประเทศศรีลังกา ในช่วงสมัยของโปโลนนรุวะ ราวต้นพุทธศตวรรษที่ 19

คัมภีร์แต่งเป็นร้อยแก้วสลับร้อยกรอง (คาถา) มีเนื้อหาหลักคําสอนของพระพุทธศาสนาสําหรับพระภิกษุใหม่ และชาวบ้านที่เริ่มศึกษาพระพุทธศาสนา มีเนื้อหาครอบคลุม พระไตรปิฎก อรรถกถา ฎีกา และคันถันตระ โดยบาลีเพียงเล็กน้อย แต่ครอบคลุมสารธรรมที่เป็นโลกิยะและโลกุตตระ ต่อมาท่านราหุล นักปราชญ์พระพุทธศาสนาเถรวาท ได้เรียบเรียงคัมภีร์ปัญจกปทีปโดยใช้คัมภีร์สารสังคหะเป็นเกณฑ์การเขียน ซึ่งวิธีนี้ใช้ในกลุ่มประเทศที่นับถือพระพุทธศาสนานิกายเถรวาท เช่น ศรีลังกา กัมพูชา และประเทศไทย พบคัมภีร์ใบลานเก็บไว้ ณ วัดเบญจมบพิตร พบคัมภีร์เรื่อง *สารสังคหะ* สร้างสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี เมื่อ พ.ศ. 2320

คัมภีร์นี้เป็นที่สนใจครั้งแรกโดยนักวิชาการชาวยุโรป ส่วนหนึ่งของบทแรกค้นพบเมื่อ ค.ศ. 1845 ที่ Spiegel’s Anecdota Palica Leipzig ตามด้วย
Westergaard: Codices Orientales Bibliothecae Regiae Hauniensis Pars Prior. Havniae ค.ศ. 1846

อ้างอิง
-------

1. ↑  "การศึกษาคติปัญจอันตรธานในประเทศไทยจากหลักฐานทางโบราณคดีในช่วงพุทธศตวรรษที่ 19-21" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
2. ↑  "เปิดคลัง 'คัมภีร์ใบลาน' อายุ 380 ปี สมัยกรุงศรีอยุธยา ณ วัดเบญจมบพิตร". คมชัดลึก.
3. ↑  พระราชรัตนมุนี (บุญเทียม ญาณินฺโท). "คัมภีร์สารสังคหะ : การชำระและการศึกษาวิเคราะห์" (PDF).
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *ยามาโมโตะ*

**ยามาโมโตะ ยาเอะ** (ญี่ปุ่น: 山本 八重; โรมาจิ: *Yamamoto Yae*, 1 ธันวาคม ค.ศ. 1845 - 14 มิถุนายน ค.ศ. 1932) หรือชื่อหลังแต่งงานคือ **นีจิมะ ยาเอะ** (ญี่ปุ่น: 新島 八重; โรมาจิ: *Niijima Yae*) เป็นสตรีที่มีช่วงชีวิตอยู่ในปลายยุคเอโดะหรือบากูมัตสึ จนถึงยุคเมจิ ชื่อของเธอบางครั้งยังถูกเรียกเป็น **ยาเอโกะ** (八重子) ด้วย

ยาเอะ เกิดเมื่อค.ศ. 1845 ที่ไอซุ (จังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่นในปัจจุบัน) เป็นธิดาของ*ซะมุไร*ยามาโมโตะ คมปาจิ (ญี่ปุ่น: 山本 権八; โรมาจิ: *Yamamoto Konpachi*) ผู้มีอาชีพเป็นครูสอนการยิงปืนอยู่ในไอซุ ตระกูลยามาโมโตะนี้อ้างการสืบเชื้อสายจากยามาโมโตะ คันซูเกะ (ญี่ปุ่น: 山本勘助; โรมาจิ: *Yamamoto Kansuke*) ทหารเอกคนสนิทของทาเกดะ ชิงเง็ง ยาเอะมีพี่ชายคือ ยามาโมโตะ คากูมะ (ญี่ปุ่น: 山本 覚馬; โรมาจิ: *Yamamoto Kakuma*) ในช่วงวัยเยาว์เธอมีความสนใจในการใช้อาวุธปืนซึ่งผิดแปลกไปจากสตรีในยุคสมัยเดียวกัน ต่อมาคากูมะผู้เป็นพี่ชายเดินทางไปศึกษาวิทยาการตะวันตกที่เมืองเอโดะ ได้แนะนำให้นางยาเอะรู้จักกับคาวาซากิ โชโนซูเกะ (ญี่ปุ่น: 川崎尚之助; โรมาจิ: *Kawasaki Shōnosuke*) ซึ่งเธอได้สมรสกับโชโนซูเกะเมื่อปี 1865

ในช่วงสงครามโบชิง (戊辰戦争) หลังจากที่เข้ายึดนครเอโดะได้แล้ว ทัพฝ่ายพระจักรพรรดิได้รุกคืบขึ้นมาทางเหนือ เข้าโจมตีเมืองไอซุอันเป็นฐานที่มั่นสำคัญของฝ่ายสนับสนุนโชกุน เกิดเป็นยุทธการไอซุ (会津戦争) ขึ้นในปี 1868 ยาเอะได้ตัดสินใจปลงผมแต่งตัวเป็นชายถือปืนเข้าร่วมรบในการปกป้องปราสาทไอซุวากามัตสึ (会津若松城) ในยุทธการครั้งนี้เมืองไอซุถูกทัพฝ่ายพระจักรพรรดิเข้ายึดครองในที่สุด คมปาจิบิดาของนางยาเอะเสียชีวิตในที่รบ และนายโชโนซูเกะผู้เป็นสามีถูกจับเป็นเชลยศึก 

หลังจากสงครามแล้วยาเอะได้เดินทางไปยังเมืองเกียวโต เพื่อเยี่ยมและดูแลพี่ชายนายคากูมะซึ่งถูกกุมตัวในฐานะเชลยศึกอยู่ นางยาเอะได้พบกับนายนีจิมะ โจ (ญี่ปุ่น: 新島 襄; โรมาจิ: *Niijima Jō* หรือ Joseph Hardy Neesima) มิชชันนารีชาวญี่ปุ่น นางยาเอะเข้ารีตคริสต์ศาสนาและสมรสใหม่กับนีจิมะเมื่อค.ศ. 1876 ยาเอะได้ร่วมกับนายนีจิมะผู้เป็นสามีในการก่อตั้งมหาวิทยาลัยโดชิชะ (同志社大学)

นายนีจิมะผู้เป็นสามีคนที่สองเสียชีวิตลงเมื่อค.ศ. 1890 หลังจากนั้นยาเอะได้ผันตนเองมาสู่ด้านการพยาบาลและเข้าทำงานในสภากาชาดญี่ปุ่น (日本赤十字社) ในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง (日清戦争) นางยาเอะได้เข้าทำงานที่เมืองฮิโรชิมะในฐานะนางพยาบาลช่วยเหลือทหารญี่ปุ่นที่ได้รับบาดเจ็บในสงคราม ด้วยคุณงามความชอบทำให้นางยาเอะได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์รัตนมงกุฎ (宝冠章) จากสมเด็จพระจักรพรรดิเมจิเมื่อค.ศ. 1896 ในค.ศ. 1904 นางยาเอะได้เข้าช่วยเหลือทหารบาดเจ็บอีกครั้งในสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น

ยาเอะถึงแก่กรรมในปี 1932 ด้วยอายุ 86 ปี ที่เมืองเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Suzuki, Yukiko (1998), 闇はわれを阻まず-山本覚馬伝, Tokyo: Shogakukan, ISBN 978-4093792158
**แอนดี วอร์ฮอล** (อังกฤษ: Andy Warhol; /ˈwɔːrhɒl/; ชื่อเมื่อเกิด **แอนดรู วอร์โฮลา**; Andrew Warhola, 6 สิงหาคม 1928 – 22 กุมภาพันธ์ 1987) เป็นศิลปิน ผู้กำกับและผลิตภาพยนตร์ขาวอเมริกัน ผู้นำหลักคนหนึ่งในขบวนการศิลปะ ป็อปอาร์ท งานของเขาค้นหาความสัมพันธ์ระหส่างการแสดงออกทางศิลปะ, โฆษณา และ วัศนธรรมเซเลบริตี ซึ่งเฟื่องฟูในทศวรรษ 1960s เขาผลิตชิ้นงานโดยใช้สื่อหลายชนิด ตั้งแต่ภาพเขียน, งานพิมพ์ไหม, ภาพถ่าย, ภาพยนตร์ และ ประติมากรรม ผลงานชิ้นที่เป็นที่รู้จักมากที่สถดของเขา เช่นภาพพิมพ์ *Campbell's Soup Cans* (1962) และ *Marilyn Diptych* (1962), ภาพยนตร์แนวทดลอง *Empire* (1964) และ *Chelsea Girls* (1966) และกิจกรรมมัลติมีเดีย *Exploding Plastic Inevitable* (1966–67)

วอร์ฮอลเกิดและเติบโตในพิตต์สเบิร์กและแรกเริ่มประสบความสำเร็จในอาชีพการงานในสายงานนักวาดภาพประกอบโฆษณา ภายหลังเขาเริ่มจัดแสดงผลงานตนเองในหลาย ๆ หอศิลป์ในปลาทศวรรษ 1950s เขาเริ่มเป็นที่รู้จักในฐานะศิลปินผู้ทรงอิทธิพลและมีประเด็นเป็นที่ถกเถียง สตูดิโอของเขาในนิวยอร์ก เดอะแฟกทอรี ต่อมากลายเป็นแหล่งรวมที่มีขื่อเสียงของบรรดาปัญญาชน, แดรกควีน, นักเขียนบทละครเวที, โฮลบฮีเมียนสตรีทพีเพิล, เซเลบริตีในฮอลลีวูด และผู้อุปภัมภ์ศิลปะที่ร่ำรวย ในเดือนมิถุนายน 1968 เขาเกือบเสียชีวิตจากการลอบสังหารโดยนักสตรีนิยมหัวรุนแรง แวเลอรี โซแลนาส ผู้บุกเข้ายิงเขาในสตูดิโอ

หลังวอร์ฮลเข้ารับการผ่าตัดกระเพาะปัสสาวะ เขาเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะในเดือนกุมภาพันธ์ 1987 อายุ 58 ปี

พิพิธภัณฑ์แอนดี วอร์ฮอลในบ้านเกิดของเขาเป็นพิพิธภัณฑ์ที่สชเนื้อหาเกี่ยวกับปัจเจกบุคคลเดียวที่ใหญ่ที่ถดในสหรัฐ ผลงานหลายชิ้นของเขาถูกซื้อขายในราคาสูง โดยชิ้นที่ถูกซื้อขายสูที่สุดอยู่ที่ US$105 ล้าน ซึ่งคืองานผ้าใบจากปี 1963 ชื่อ *Silver Car Crash (Double Disaster)* และผลงานชิ้นอื่น ๆ ก็เป็นภาพเขียนที่แพงที่สุดที่เคยซื้อขายในประวัติศาสตร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Random House Webster's Unabridged Dictionary*: "Warhol" เก็บถาวร กรกฎาคม 5, 2017 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2. ↑  Trebay, Guy; La Ferla, Ruth (November 12, 2018). "Tales From the Warhol Factory – In each of three successive spaces called the Factory, Andy Warhol created movies, paintings, time capsules and psychosexual dramas with a half-life of many decades. Here his collaborators recall the places, the times and the man". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ November 13, 2018.
3. ↑  Pescovitz, David (November 12, 2018). "Memories from Warhol's Factory". *Boing Boing*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 13, 2018. สืบค้นเมื่อ November 13, 2018.
4. ↑  Rosen, Miss (November 13, 2018). "Juicy Stories About What Andy Warhol Was Really Like – "Andy seemed to be floating through space. He had this magical energy and looked like nobody else."". *Vice*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 14, 2018. สืบค้นเมื่อ November 13, 2018.
5. ↑  "Andy Warhol painting sells for $105M". *New York Daily News*. November 13, 2013. สืบค้นเมื่อ November 13, 2013.
ศาลเอ้อร์หลัง เสิน ในมณฑลเสฉวน ประเทศจีน
**เอ้อร์หลัง เสิน** (จีน: 二郎神; พินอิน: *Èrláng Shén*) หรือ **ยี่หนึงจินกุน** เป็นเทวดาตามความเชื่อของจีน มีต้นกำเนิดในมณฑลเสฉวน

ประวัติ
-------

เทพเอ้อร์หลังเป็นลูกชายคนที่สองของหลี่ปิงเสนาบดีแห่งราชวงศ์ฉิน ชื่อว่า หลี่เอ้อร์หลัง (ในerlang baojuan กล่าวว่า ชื่อเดิมของเทพเอ้อร์หลังคือ หยางเอัอร์หลัง บิดาเป็นแซ่ หยาง) มารดาของเขาเป็นน้องสาวของเง็กเซียนฮ่องเต้ นางเคยละเมิดกฎสวรรค์โดยการไปหลงรักมนุษย์ซึ่งเป็นบัณฑิต ชื่อ หยางเทียนโย่ว และมีลูก3คน ชาย2 หญิง1 ชื่อ หยางเจียว หยางเอ้อร์หลัง และ หยางฉาน องค์เง็กเซียนและเจ้าแม่หวังหมู่มีโองการให้ไปพาตัวเหยาจีน้องสาวของเง็กเซียนฮ่องเต้มาลงโทษ นางจึงถูกจับตัวไปคุมขังที่เขาเถาซาน 

[หยางฉาน น้องสาวหยางเอ้อร์หลัง]
เทพเอ้อหลังแม้จะเป็นคนเย็นชาแต่ด้วยความที่เป็นห่วงศิษย์น้องจึงทูลเง็กเซียนว่าจะจับนางไปขังไว้ที่เขาหัวซานแทน จะได้เป็นการช่วยเหลือทางอ้อมเพราะโทษของซันเซิ่นหมู่ คือ ประหารชีวิตไม่ให้วิญญาณไปเกิดด้วย เมื่อเทพเอ้อหลังพานางไปที่เขาหัวซานแล้วจึงยึดอิทธิฤทธิ์ไว้ทั้งหมด จากนั้นจึงตามไปสังหารลูกของซันเซิ่นหมู่ แต่หลิวเฉินเซียนมีโคมวิเศษของแม่จึงทำให้หนีได้ทุกครั้ง (เล่ากันว่าหากได้กินใส้ โคมเข้าไปจะทำให้เพิ่มอายุไปหมื่นปี) แต่ความจริงแล้วเทพเอ้อร์หลังแม้จะไม่ชอบหลิวเฉินเซียน แต่สิ่งที่เขาทำก็เพื่อให้สวรรค์ยกเลิกกฎห้ามให้ชาวสวรรค์มีความรักเท่านั้น 

[เหยาจี]
เทพเอ้อร์หลังเพียรทำความดีนับแสนครั้ง เพื่อให้สวรรค์ปลดปล่อยมารดาของตนจากการคุมขัง ความดีครั้งใหญ่ครั้งหนึ่งที่เขาทำคือ การช่วยบิดาปราบมังกรที่อาศัยอยู่ในมหาสมุทร ยังผลให้อุทกภัยที่เหล่ามนุษย์ได้ประสบอยู่นั้นทุเลาลง ผู้คนที่ทราบข่าวจึงพากันเคารพกราบไหว้เขาประดุจเทพ และเมื่อเขาได้ทำความดีหลายต่อหลายอย่างมากยิ่งขึ้น มนุษย์จึงเรียกขานเขาในนาม "เทพเอ้อร์หลัง" ครั้นเมื่อได้เป็นเซียนอยู่บนสวรรค์แล้ว เทพเอ้อร์หลังจึงได้รับตำแหน่งเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งสวรรค์ มีเซียนฝีมือดี 1,200 องค์ มี 3 ตา อาวุธวิเศษ เป็นธนูล่าสัตว์สีทองและกระสุนเงินและทวนมีดสามแฉก และกระจกส่องวิญญาณสามารถรู้ชาติกำเนิดเดิมของผู้ที่ถูกส่องได้ สามารถแปลงกายได้ 72 อย่าง

อีกทั้งยังมีสุนัขสวรรค์ชื่อเซี่ยนเทียนเกาหรือเห่าฟ้าเป็นสัตว์เลี้ยงคู่กาย เดิมทีเป็นอาวุธวิเศษมีรูปร่างเป็นลูกแก้วที่เทพเอ้อร์หลังเก็บไว้ในแขนเสื้อเมื่อโยนออกไปจะกลายเป็นสุนัขล่าเนื้อสีขาวตัวใหญ่ไปกัดศัตรู

เทพเอ้อร์หลังยังมีคู่แข่ง คือ ซุนหงอคงเห้งเจียอีกด้วย ว่ากันว่าเทพเอ้อร์หลังสามรถแปลงร่างได้ 72 ท่าเหมือนกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2015-06-01.
2. ↑
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2015-06-01.

* นัทชา ประพัฒน์พรกุล. *ไซอิ๋ว ตอน หงอคงบุกแดนสวรรค์.* กรุงเทพ: ธัชกนิษฐ์, 2548.

| * ด
* ค
* ก
ไซอิ๋ว |
| --- |
| ฉบับละครทีวี • ฉบับการ์ตูนทีวี • ตัวละครในไซอิ๋ว • รายชื่อตอน |
| ตัวละครหลัก | พระถังซัมจั๋ง • ซึงหงอคง • ตือโป๊ยก่าย • ซัวเจ๋ง |
| ตัวละครรอง | เง็กเซียนฮ่องเต้ • ยี่หนึงจินกุน • ถักทะลีทีอ๋อง • มูจา • นาจา • อั้งฮั้ยยี้ • เจ้าแม่กวนอิม • กือเล่งสืน • ไทแป๊ะกิมแช • ไท้เสียงเล่ากุน |
**วัดหนองก๋าย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสันป่ายาง อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่

วัดหนองก๋ายมีตามตำนานพื้นบ้านเล่าว่า บริเวณวัดหนองก๋ายปัจจุบัน เป็นสถานที่ซึ่งพระพุทธเจ้าได้ทรงเสด็จผ่านเพื่อไปประทับรอยพระพุทธบาทบนเขาพระพุทธบาท 4 รอย เมื่อครั้งพุทธกาล แต่เดิมเป็นวัดร้างจน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2297 จนพระปลัดประเสริฐเดินธุดงค์มาที่จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อขึ้นไปสักการะพระพุทธบาทสี่รอย ท่านได้มาเจอวัดร้างแห่งนี้แล้วได้ทำความสะอาดวิหาร ภายหลังบูรณะและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2556

โบราณสถานที่สำคัญ ได้แก่ วิหารอาคารก่ออิฐถือปูนยกพื้นสูง แต่งเป็นชั้นเขียงขนาด 8 ห้อง โดยเป็นห้องมุขโถงทางด้านหน้า 1 ห้อง หลังคาทรงจั่วเรียงกัน 2 ตับ ซ้อนกัน ตอนหน้า 3 ชั้นตอนหลัง 2 ชั้น โครงสร้างวิหารเป็นเสาไม้กลมคู่นอก และคู่ใน รองน้ำหนักส่วนหลังคาภายใน มีภาพเขียนประติมากรรมฝาผนัง วัดมีเจดีย์ประธานจัดเป็นทรงระฆังที่ส่วนยอดมีลักษณะพิเศษ กล่าวคือ ปลียอดแบบทรงกรวยเรียงซ้อนกัน 3 ชั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนองก๋าย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดหนองก๋าย พระประธานศักดิ์สิทธิ์ อายุ กว่า 1,300 ปี แม่แตง เชียงใหม่".
3. ↑  กรมศิลปากร. "วัดหนองก๋าย" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 12 กันยายน 2566. เข้าถึงจาก

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดหนองก๋าย**
**ยุคสามกัปสุดท้าย** (จีน: 三期末劫) เป็นความเชื่อทางอันตวิทยาของลัทธิบัวขาว และได้สืบทอดมาจนกลายเป็นคำสอนหลักของลัทธิอนุตตรธรรมในปัจจุบัน

ความเชื่อนี้ระบุว่าในช่วงปลายกัป พระแม่องค์ธรรมได้แบ่งธรรมกาล (陽) ออกเป็น 3 ยุค คือ คือยุคเขียวของพระทีปังกรพุทธเจ้า ยุคแดงของพระศากยมุนีพุทธเจ้า ซึ่งสิ้นสุดไปแล้ว และปัจจุบันคือยุคขาวของพระเมตไตรยพุทธเจ้า

พัฒนาการ
--------

ศาสนาพุทธในประเทศจีนมีความเชื่อว่าโลกกำลังเข้าสู่ยุคเสื่อมเนื่องจากเป็นช่วงปลายกัป ลัทธิบัวขาวซึ่งเกิดขึ้นสมัยราชวงศ์หยวนได้รับความเชื่อนี้แล้วนำมาพัฒนาต่อว่า เพื่อช่วยเหลือสรรพสัตว์ให้พ้นทุกข์ พระแม่องค์ธรรมได้แบ่งธรรมกาลออกเป็น 3 ยุค คือ คือยุคเขียว ยุคแดง และยุคขาว แต่ละยุคได้ส่งพระพุทธเจ้ามาปกครองแตกต่างกัน เพื่อทำหน้าที่ฉุดช่วยสรรพสัตว์ โดยยุคเขียวเป็นของพระทีปังกรพุทธเจ้า ยุคแดงของพระศากยมุนีพุทธเจ้า และยุคขาวของพระเมตไตรยพุทธเจ้าซึ่งจะมาถึงในอนาคต เมื่อสิ้นสุดแต่ละยุคจะมีงานชุมนุมชื่อ**หลงหัวฮุ่ย** (จีน: 龍華會) จัดขึ้นที่วิมานของพระแม่องค์ธรรม เพื่อให้ผู้ที่บรรลุธรรมในแต่ละยุคได้มาประชุมร่วมฉลองกันและถวายรายงานต่อพระแม่องค์ธรรม ความเชื่อนี้ได้สืบทอดและพัฒนาต่อมาในลัทธิเซียนเทียนเต้าและลัทธิอนุตตรธรรมตามลำดับ

ลัทธิอนุตตรธรรมยังได้ผสานความเชื่อเรื่องสามกัปสุดท้ายเข้ากับความเชื่อเรื่องไตรรัตน์ โดยถือว่าแต่ละยุคมีลัญจกรและสัจจคาถากำกับแต่งต่างกัน ดังนี้

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **ธรรมกาล** | **ระยะเวลา** | **ผู้ปกครองธรรมกาล** | **รหัสคาถา** | **ลัญจกร** | **จำนวนภัยพิบัติ** | **จำนวนผู้บรรลุธรรม (คน)** | **งานชุมนุมอริยะ** |
| ยุคเขียว | 1886 ปี (3,086-1,200 ก่อน ค.ศ.) | พระทีปังกรพุทธเจ้า | อู๋เลี๋ยงโซ่วฝอ (จีน: 無量壽佛) | รูปใบบัว | 9 | 200,000 | อิงเถาฮุ่ย (櫻桃會) |
| ยุคแดง | 3,114 ปี (1,200 ก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 1912) | พระศากยมุนีพุทธเจ้า | หนันอู๋อาหมีถัวฝอ (จีน: 南無阿彌陀佛) | รูปดอกบัว | 18 | 200,000 | ผันเถาฮุ่ย (蟠桃會) |
| ยุคขาว | 10,800 ปี (ค.ศ. 1912 - ปัจจุบัน) | พระเมตไตรยพุทธเจ้า | อู๋ไท่ฝอหมีเล่อ (จีน: 無太佛彌勒) | รูปรากบัว | 81 | 9,600,000 | หลงหัวฮุ่ย (龍華會) |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศภนิมิต (นามแฝง), *คุณวิเศษแห่งวิถีอนุตตรธรรม*, พิมพ์ครั้งที่ 2, กรุงเทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, ม.ป.ป. หน้า 70-71
2. ↑  "Three Stages Final Kalpa". Encyclopedia of Taiwan. 2013. สืบค้นเมื่อ 6 February 2014.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  ศุภนิมิต, *สายทอง (พงศาธรรม ๑)*, กรุงเทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, ม.ป.ป. หน้า 18-21
4. ↑  Naquin, Susan (1976). "Inspiration: The Organization and Ideology of White Lotus Sects" (PDF). Yale University Press. สืบค้นเมื่อ 6 February 2014.
5. ↑  Introduction to I Kuan Dao Cult เก็บถาวร 2013-10-05 ที่ archive.today, TAOLEAKS.ORG, Retrieved 6 February 2014
**Stuxnet** เป็น หนอนคอมพิวเตอร์ที่เป็นอาวุธไซเบอร์ เชื่อว่าถูกพัฒนาโดยประเทศสหรัฐอเมริกาและอิสราเอล ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รับการยืนยันนี้อย่างเปิดเผย โดยเจ้าหน้าที่สหรัฐที่ไม่ระบุชื่อได้ให้ข้อมูลแก่วอชิงตันโพสต์ว่าหนอนคอมพิวเตอร์ได้รับการพัฒนาในการบริหารของโอบามาในการก่อวินาศกรรมโครงการนิวเคลียร์ของอิหร่าน

Stuxnet ถูกพัฒนาให้มีความสามารถในการควบคุมตรรกะของระบบอัตโนมัติของกระบวนการทางไฟฟ้า เช่น การควบคุมเครื่องจักรในสายงานการผลิต, amusement rides หรือ centrifuges สำหรับการแยกวัสดุนิวเคลียร์ โดยใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ zero-day เป็นต้น

Stuxnet มีเป้าหมายในเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ใช้ระบบปฏิบัติการ Windows และระบบเครือข่าย ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับระบบอุตสาหกรรม และขัดขวางกระบวนการ Centrifuges (กระบวนการเสริมสรรถนะยูเรเนียม)

Stuxnet มีการทำงานทั้งหมด 3 โมดูล โมดูลแรกดำเนินการในส่วนของการโจมตีหลัก โมดูลที่สองดำเนินการในการสำเนาแพร่กระจายตัวเองของหนอน และโมดูลที่สามดำเนินการโดย rootkit รับผิดชอบในการสำเนาแพร่กระจายตัวเองของหนอน

Stuxnet มักจะแพร่กระจายตัวเองผ่านทาง USB แฟลชไดรฟ์ที่ติดเชื้อและระบบเครือข่าย แต่มีเป้าหมายเฉพาะบนเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ควบคุม PLC

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Confirmed: US and Israel created Stuxnet, lost control of it". *Ars Technica*.
2. ↑  Ellen Nakashima (2 June 2012). "Stuxnet was work of U.S. and Israeli experts, officials say". *The Washington Post*.
3. ↑  "Stuxnet attackers used 4 Windows zero-day exploits". ZDNet. 14 September 2010.
4. ↑  Kushner, David. "The Real Story of Stuxnet". *ieee.org*. IEEE Spectrum. สืบค้นเมื่อ 25 March 2014.
5. ↑  "STUXNET Malware Targets SCADA Systems". Trend Micro. Jan 2012. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-04-13. สืบค้นเมื่อ 2016-07-12.
6. ↑  "A Declaration of Cyber-War". *Vanity Fair*. April 2011.
7. ↑  "Exploring Stuxnet's PLC Infection Process". Symantec. 23 Jan 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Stuxnet
**รูปแบบเภสัชภัณฑ์** (อังกฤษ: Dosage form) คือรูปแบบทางกายภาพของสารประกอบทางเคมีที่นำมาใช้เป็นยา สารเคมีแต่ละกลุ่มที่นำมาใช้เป็นยานั้นมีการออกฤทธิ์และส่งผลต่อร่างกายแตกต่างกัน ดังนั้นจึงต้องมีการคิดค้นรูปแบบเภสัชภัณฑ์เพื่อให้ยาออกฤทธิ์ได้ตรงกับบริเวณเป้าหมายอย่างมีประสิทธิผลสูงสุด โดยต้องคำนึงถึงความปลอดภัยและความถูกต้องตามเภสัชตำรับ

หลักเกณฑ์การจำแนก
-----------------

ในทางเภสัชกรรมมีการจำแนกรูปแบบเภสัชภัณฑ์ต่างๆ โดยอาจใช้ลักษณะในการจำแนกได้มากกว่าหนึ่งลักษณะ อาทิ ลักษณะทางกายภาพของเภสัชภัณฑ์ ซึ่งประกอบด้วย ยาเตรียมประเภทของเหลว (Liquid Dosage Forms), ยาเตรียมประเภทของแข็ง (Solid Dosage Form), ยาเตรียมประเภทกึ่งแข็ง (Semisolid Dosage Form), ยาเตรียมประเภทอื่นๆ (Miscellaneous Dosage Form) ลักษณะการนำตัวยาสู่ร่างกาย ประกอบด้วย ปาก (Oral), สูดดม (Inhalational), ฉีด (Parenteral Injection), ยาใช้ภายนอก (Topical) และยาเหน็บ (Suppository) เป็นต้น

ยาเตรียมประเภทของเหลว
---------------------

ยาเตรียมประเภทของเหลวยังนำมาจัดจำแนกตามลักษณะการละลายน้ำและยาประเภทกระจายตัวอีกดังต่อไปนี้

### ยาน้ำสารละลาย

#### ตัวทำละลายที่ใช้น้ำ

* **ยาน้ำปรุง** (Aroma Waters) เป็นสารอิ่มตัวของน้ำมันระเหยง่าย (volatile oil) หรือน้ำมันหอมระเหย (essential oil) หรือสารที่มีกลิ่นหอม (aromatic substances) ละลายในน้ำ มีลักษณะใส มีกลิ่นหอมโดยใช้สารแต่งกลิ่น
* **ยาน้ำใส** (Solutions) เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า **ยาสารละลาย** คือยาเตรียมในรูปแบบยาน้ำใสโดยประกอบด้วยตัวยาหรือส่วนประกอบอื่นๆ ตั้งแต่หนึ่งชนิดขึ้นไปละลายในน้ำ ส่วนมากตัวยาเป็นสารไม่ระเหยและละลายน้ำได้ดีผสมกันอยู่ในยา ตัวทำละลายที่เป็นที่นิยมของยาประเภทนี้คือน้ำ ส่วนตัวทำละลายอื่นๆอาจมีการนำมาใช้บ้าง อาทิ แอลกอฮอล์และกลีเซอรีน
* **ยาน้ำเชื่อม** (Syrups) คือยาน้ำรับประทานที่มีการแต่งรสหวานด้วยน้ำตาลหรือสารที่ใช้แทนน้ำตาล ลักษณะทางกายภาพมีความข้น หวาน อาจใช้การแต่งรสอื่นๆร่วมด้วยได้

#### ตัวทำละลายที่ไม่ใช้น้ำ

* **ยาอิลิกเซอร์**
* **ยาสปิริต**
* **ยาทิงเจอร์**
* **ยาสกัดไหลเหลว**

### ยาน้ำกระจายตัว

#### กระจายผงยา

* **ยาน้ำเมือก**
* **ยาน้ำนม**
* **ยาแมกมา**
* **เจล**

#### แขวนลอยผงยาที่ไม่ละลายน้ำ

* **ยาน้ำแขวนตะกอน**
* **ยาอิมัลชั่น**

ยาเตรียมประเภทของแข็ง
---------------------

### ใช้จำนวนแบ่งส่วน

#### ยาใช้ภายนอก

* **ยาห่อ**
* **ยาแคปซูล**
* **ยาคาเซ่ต์**
* **ยาลูกกลอน**
* **ยาเม็ด**
* **ยาอมชนิดลูกกวาด**
* **ยาเม็ดอม**

#### ยาใช้ภายใน

* **ยาเหน็บ**

### ใช้จำนวนมาก

#### ยาใช้ภายใน

* **ยาผงรับประทาน**
* **ยาแกรนูล**
* **ยาผงฟู**

#### ยาใช้ภายนอก

* **ยาผงโรยแผล**
* **ยาสีฟันผง**
* **ยานัตถุ์**
* **ยาพ่น**

ยาเตรียมประเภทกึ่งของแข็ง
-------------------------

* **ยาขี้ผึ้ง**
* **ครีม**
* **เพสท์**

ยาเตรียมประเภทอื่นๆ
-------------------

* **แอโรซอล**
* **สเปรย์**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

อ้างอิง
-------

1. ↑  เภสัชวิทยา 1 (Pharmacology 1) ภก.พยงค์ เทพอักษร และคณะ
**แคนเซอร์แคมปัส** (อังกฤษ: Cancer Campus) เป็นวิทยาเขตที่ทำการวิจัยและปรับปรุงด้านวิทยามะเร็งซึ่งตั้งอยู่ในวิลล์จูฟใกล้กับกรุงปารีส และได้เปิดตัวขึ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 2006  โดยได้อุทิศให้เพื่อการช่วยเหลือด้านการต่อสู้กับโรคมะเร็ง

โครงการนี้ได้รับการสนับสนุนจากผู้เชี่ยวชาญอย่าง*สถาบันกูสตาฟ รูสซี* และสถาบันด้านสุขภาพอื่น ๆ รวมถึงการวิจัยจากแคว้น *อีล-เดอ-ฟร็องส์* 

เป้าหมายของโครงการนี้คือการรวมตัวของวิทยาเขตที่การวิจัย (ทั้งในส่วนของคลีนิคและนักวิชาการ, ภาครัฐและเอกชน), บริษัท, การฝึกอบรมระดับสูง, กลุ่มพันธมิตรจัดตั้ง "ไบโอคลัสเตอร์" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเมดีเซน

แคนเซอร์แคมปัสเป็นหนึ่งในโครงการหลักของกรุงปารีสที่ได้กำหนดโดยรัฐบาลฝรั่งเศส ที่ได้เสนอแผนระบบการขนส่งสาธารณะแบบใหม่เพื่อสร้างสถานีรถไฟใต้ดินขึ้นในวิทยาเขตแห่งนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Première pierre de Cancer Campus เก็บถาวร 2014-01-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
2. ↑  Une feuille de route pour Cancer Campus (ฝรั่งเศส)
3. ↑  C'est parti pour Cancer Campus เก็บถาวร 2011-11-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
4. ↑  Le 7 février : Cancer Campus® obtient le label Grand Paris… เก็บถาวร 2013-02-17 ที่ archive.today (ฝรั่งเศส)
5. ↑  Le plan Cancer Campus prend forme (ฝรั่งเศส)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official website เก็บถาวร 2012-09-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ ฝรั่งเศส)
**อ่าวหะล็อง** (เวียดนาม: *Vịnh Hạ Long*, "อ่าวแห่งมังกรผู้ดำดิ่ง") เป็นอ่าวแห่งหนึ่งในพื้นที่ของอ่าวตังเกี๋ยทางตอนเหนือของประเทศเวียดนาม ใกล้ชายแดนติดต่อกับประเทศจีน มีพื้นที่ทั้งหมด 1,500 ตารางกิโลเมตร หรือ 937,500 ไร่ และมีชายฝั่งยาว 120 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงฮานอยไปทางตะวันออก 170 กิโลเมตร

ในอ่าวหะล็องมีเกาะหินปูนจำนวน 1,969 เกาะโผล่พ้นขึ้นมาจากผิวทะเล บนยอดของแต่ละเกาะมีต้นไม้ขึ้นอยู่อย่างหนาแน่น หลายเกาะมีถ้ำขนาดใหญ่อยู่ภายใน ถ้ำที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณอ่าวคือ ถ้ำเสาไม้ (*Hang Đầu Gỗ*, *ฮางเดิ่วโก๋*) หรือชื่อเดิมว่า "กร็อตเดแมร์แวย์" (Grotte des Merveilles) ซึ่งตั้งชื่อโดยนักท่องเที่ยวชาวฝรั่งเศสที่มาเยี่ยมชมอ่าวเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ภายในถ้ำประกอบไปด้วยโพรงกว้าง 3 โพรง มีหินงอกและหินย้อยขนาดใหญ่อยู่จำนวนมาก เกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในบริเวณอ่าว 2 เกาะ คือ เกาะก๊าตบ่าและเกาะต่วนเจิว ทั้งสองเกาะนี้มีคนตั้งถิ่นฐานอยู่อย่างถาวร บนเกาะมีโรงแรมและชายหาดจำนวนมากคอยให้บริการนักท่องเที่ยว ส่วนเกาะขนาดเล็กอื่น ๆ บางเกาะก็มีชายหาดที่สวยงามที่นักท่องเที่ยวนิยมไปเยี่ยมชม บางเกาะเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านชาวประมง และบางเกาะยังเป็นถิ่นอาศัยของสัตว์หลายชนิด เช่น ไก่ป่า ละมั่ง ลิง และกิ้งก่าหลายชนิด เกาะเหล่านี้มักจะได้รับการตั้งชื่อจากรูปร่างลักษณะที่แปลกตา เช่น เกาะช้าง (*Hòn Voi*, *ห่อนวอย*) เกาะไก่ชน (*Hòn Gà Chọi*, *ห่อนก่าจ่อย*) เกาะหลังคา (*Hòn Mái Nhà*, *ห่อนม้ายหญ่า*) เป็นต้น 

หินจุมพิต
ตามตำนานพื้นบ้านได้กล่าวไว้ว่า ในอดีตนานมาแล้ว ระหว่างที่ชาวเวียดนามกำลังต่อสู้กับกองทัพชาวจีนผู้รุกราน เทพเจ้าได้ส่งกองทัพมังกรลงมาช่วยปกป้องแผ่นดินเวียดนาม มังกรเหล่านี้ได้ดำดิ่งลงสู่ท้องทะเลบริเวณที่เป็นอ่าวหะล็องในปัจจุบัน ทำให้มีอัญมณีและหยกพุ่งกระเด็นออก อัญมณีเหล่านี้กลายเป็นเกาะแก่งน้อยใหญ่กระจายอยู่ทั่วอ่าว เป็นเกราะป้องกันผู้รุกราน ทำให้ชาวเวียดนามปกป้องแผ่นดินของพวกเขาได้สำเร็จและก่อตั้งประเทศซึ่งต่อมาก็คือเวียดนามในปัจจุบัน บางตำนานสมัยใหม่ก็กล่าวไว้ว่า ปัจจุบันยังมีสัตว์ในตำนานที่ชื่อว่า ตาราสก์ (Tarasque) อาศัยอยู่ที่ก้นอ่าว

อ่าวหะล็องได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 18 เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ที่ภูเก็ต ประเทศไทย


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อ่าวหะล็อง**

| * ด
* ค
* ก
แหล่งมรดกโลกในประเทศเวียดนาม |
| --- |
| ทางวัฒนธรรม | หมู่โบราณสถานเมืองเว้ • เมืองโบราณฮอยอัน • สถานที่ศักดิ์สิทธิ์หมีเซิน • ป้อมปราการหลวงทังล็อง-ฮานอย • ป้อมปราการของราชวงศ์โห่ |
| ทางธรรมชาติ | อ่าวหะล็อง - กลุ่มเกาะก๊าตบ่า • อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่าง |
| ผสม | แหล่งภูมิทัศน์จ่างอาน |
| *หมายเหตุ:* ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก |

| * ด
* ค
* ก
เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลกยุคใหม่ |
| --- |
| 
* ป่าแอมะซอนและแม่น้ำแอมะซอน
* อ่าวหะล็อง
* น้ำตกอีกวาซู
* เกาะเชจู
* เกาะโกโมโด
* แม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา
* ภูเขาโต๊ะ

 |  |
***สิหิงคนิทาน*** เป็นตำนานที่กล่าวถึงประวัติการสร้างและการประดิษฐานพระพุทธสิหิงค์ แต่งโดยพระเถระ นามว่า พระโพธิรังสี แต่งไว้เป็นภาษาบาลีระหว่าง พ.ศ. 1945–1985 ในรัชสมัยพญาสามฝั่งแกนแห่งราชวงศ์มังราย ตำนานกล่าวถึงการสร้างพระพุทธสิหิงค์ที่ลังกา โดยพญานาคกษัตริย์ 3 พระองค์ พระอรหันต์ 20 รูป เมื่อราว พ.ศ. 700 และนำเข้ามาสู่สยามประเทศ ประมาณ พ.ศ. 1850 โดยประดิษฐานอยู่ที่กรุงสุโขทัย ต่อมามีผู้นำไปประดิษฐานที่ พิษณุโลก กรุงศรีอยุธยา กำแพงเพชร เชียงราย แล้วนำกลับมาประดิษฐานที่กรุงศรีอยุธยาและเชียงใหม่ ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพได้ทรงพระนิพนธ์ต่อจากพระโพธิรังษี ฉบับปัจจุบันหลวงบริบาลบุรีภัณฑ์ (ป่วน อินทุวงศ์) ได้เรียบเรียงขึ้นใหม่ เป็นตำนานย่อและมีข้อวิจารณ์ทางโบราณคดีเพิ่มเติม

*สิหิงคนิทาน* เป็นกลุ่มตำนานรุ่นเก่า แต่งเป็นบทร้อยกรอง 138 คาถา เป็นปัฐยาวัตร 105 บท โตฎก 10 คาถา วังสัฏฐะ 6 คาถา อินทวชิรา 5 คาถา มาลินี 2 คาถา คาถาเหล่านี้มักเป็นบทสนทนา คำอุทานหรือคิดคำนึง ใช้สำนวนลีลาเล่าเรื่องเหมือนอย่างนิทานไทย มีบทพรรณาและบทสนทนาโต้ตอบสลับกัน มีการสอดแทรกธรรมะคำสอน เช่นเรื่องกรรม การประพฤติตนตามหลักศีล 5 และสัปปุริสธรรม เต็มไปด้วยปาฏิหาริย์ มีบุคคลหรือสิ่งพิเศษ มีการอธิบายเหตุผลของเหตุการณ์ต่าง ๆ วิธีการอธิบายนี้เข้าใจว่าได้รับอิทธิพลจากผลงานอรรถกถาบาลี ส่วนจบเสนอตามรูปแบบผลงานบาลีของลังกา ในผลงาน 3 เรื่อง ที่ มีรายละเอียดแตกต่างกันไป จามเทวีวงศ์บอกว่าพระโพธิรังสีเป็นผู้แต่งในสิหิงคนิทาน แล้วยังเพิ่มเติมประวัติการแต่ง ด้วยการบอกว่า พระสาครสามีเป็นผู้อาราธนาให้แต่ง ใน *รัตนพิมพวงศ์* มีรายละเอียดขึ้นมาก รวมถึงบอกวัตถุประสงค์การแต่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ตำนานพระพุทธสิหิงค์". มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-29. สืบค้นเมื่อ 2021-06-29.
2. ↑  สุพรรณ ณ บางช้าง, *วิวัฒนาการงานเขียนภาษาบาลีในประเทศไทย : จารึก ตำนาน พงศาวดาร สาส์นประกาศ*, (กรุงเทพมหานคร : มหามกุฎราชวิทยาลัย), 2529, หน้า 444
3. ↑  พระหล้า อมรเมโธ (มูลใจทราย). "การวิเคราะห์ตํานานสิหิงคนิทานในล้านนา" (PDF). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.[*ลิงก์เสีย*]
ตลาดสดในหลวงพระบาง
**เศรษฐกิจของประเทศลาว**เจริญเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วโดยรัฐบาลลดการควบคุมจากส่วนกลางและกระตุ้นการลงทุนของเอกชนตั้งแต่ พ.ศ. 2529 ลาวเป็นประเทศที่ผลิตพลังงานและส่งไปขายให้จีน เวียดนาม และไทยแม้จะยังเป็นประเทศที่ยากจนที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ประวัติ
-------

หลังจากเข้าสู่อำนาจใน พ.ศ. 2518 รัฐบาลคอมมิวนิสต์ได้นำระบบเศรษฐกิจแบบโซเวียตมาใช้ โดยแทนที่การลงทุนของเอกชนด้วยการลงทุนของรัฐและสหกรณ์ การลงทุนมาจากศูนย์กลางทั้งการผลิต การค้าและการกำนดราคา และสร้างระบบกั้นขวางการค้าภายในกับภายนอกประเทศ หลังจากใช้ระบบเศรษฐกิจนี้ไปไม่นาน พบว่าเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาจนต้องมีการปฏิรูป เปลี่ยนการกำหนดราคาจากการกำหนดโดยรัฐมาเป็นมาเป็นตามกลไกตลาด อนุญาตให้เกษตรกรยึดครองที่ดินและขายผลผลิตทางการเกษตรได้ ยกเลิกการกีดกันสินค้าจากภายนอก

ใน พ.ศ. 2532 ลาวได้บรรลุข้อตกลงกับธนาคารโลกและกองทุนการเงินระหว่างประเทศ ในด้านการปฏิรูปเศรษฐกิจ สนับสนุนการลงทุนของเอกชน ลาวยอมรับความช่วยเหลือจากออสเตรเลียในการสร้างสะพานข้ามแม่น้ำโขงเชื่อมระหว่างเวียงจันทน์กับหนองคาย ในช่วงที่เกิดวิกฤติการเงินในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เมื่อ พ.ศ. 2540 ลาวได้รับผลกระทบโดยค่าเงินกีบลดลง ใช้นโยบายเศรษฐกิจแบบเงินฝืดซึ่งทำให้เศรษฐกิจมีเสถียรภาพใน พ.ศ. 2543

นอกจากการเพาะปลูกทางการเกษตรแล้ว ในลาวมีการลงทุนทางอุตสาหกรรมที่ประสบความสำเร็จ เช่น เครื่องยนต์ เบียร์ กาแฟ และการท่องเที่ยว โดยได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐ ญี่ปุ่นและเยอรมัน

เกษตรกรรม
---------

ส่วนใหญ่เป็นการปลูกข้าว ซึ่งมีผลผลิตคิดเป็น 51% ของจีดีพี การออมภายในประเทศต่ำ ทำให้ลาวต้องได้รับความช่วยเหลือและการลงทุนจากต่างประเทศ ผลผลิตทางการเกษตรที่สำคัญได้แก่ มันเทศ ผัก ข้าวโพด กาแฟ อ้อย ยาสูบ ชา ฝ้าย ถั่วลิสง ข้าว ควาย หมู สัตว์เคี้ยวเอื้อง ใน พ.ศ. 2542 การลงทุนจากต่างประเทศคิดเป็นมากกว่า 20% ของจีดีพี และมากกว่า 75% ของการลงทุนภายในประเทศ

การท่องเที่ยว
-------------

การท่องเที่ยวจัดเป็นอุตสาหกรรมที่เจริญเติบโตอย่างรวดเร็วในลาว หลังการเปิดประเทศเมื่อ พ.ศ. 2533 ลาวเป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยวอย่างต่อเนื่อง
**เทสลาโดโจ** (อังกฤษ: Tesla Dojo) เป็นซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่ออกแบบและสร้างโดยบริษัทเทสลา เพื่อฝึกฝนเอไอที่ใช้ในระบบขับขี่อัตโนมัติ โดยการประมวลผลและการจดจำวิดีโอผ่านมุมมองของคอมพิวเตอร์ ซึ่งจะถูกใช้สำหรับการฝึกอบรมโมเดลการเรียนรู้ของเครื่องจักรของเทสลา เพื่อปรับปรุงระบบช่วยเหลือผู้ขับขี่ขั้นสูงชื่อว่า ระบบขับขับขี่อัตโนมัติ (FSD) และเปิดตัวต่อสาธารณะครั้งแรกช่วงกลางปี ค.ศ. 2021 และจากข้อมูลของเทสลาระบุว่าเริ่มผลิตในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์โดโจถูกออกแบบใหม่ทั้งหมด ภายใต้วิสัยทัศน์ว่าต้องเป็นตัวเร่งการประมวลผล (accelerator) ผืนใหญ่ผืนเดียว (single scalable compute plane) ใช้ชิปออกแบบเองที่เรียกว่า D1 นำมาต่อกับ I/O, Power และ Cooling กลายเป็น Training Tile ซึ่งมีพลังเท่ากับจีพียู 6 ชุด เมื่อได้ Training Tile แล้วก็นำมาประกอบกันเป็นถาดวางหน่วยประมวลผลระบบ (System Tray) ไปเชื่อมกับอินเทอร์เฟสโพรเซสเซอร์สำหรับการเชื่อมต่อพอร์ตภายนอกกลายเป็นหน่วยที่เรียกว่า Host Interface สุดท้ายเมื่อนำมาต่อเป็นตู้ cabinet หลาย ๆ ตู้จะได้หน่วยประมวลผลที่เรียกว่า ExaPod มีสมรรถนะ 1.1 ExaFLOP

การออกแบบโดโจ เน้นการอัดหน่วยประมวลผลที่มีความหนาแน่นสูง จึงต้องคิดเรื่องระบบจ่ายไฟ และระบบระบายความร้อนใหม่ทั้งหมด ระบบจ่ายไฟนั้นใช้ไฟฟ้าถึง 2 เมกะวัตต์ เทสลาเริ่มทดสอบ ExaPod ตัวแรกในไตรมาส 1/2023 และวางแผนจะมีทั้งหมด 7 ExaPod

ซอฟต์แวร์
---------

โดโจรองรับเฟรมเวิร์ก PyTorch "ไม่มีระดับต่ำเท่ากับ C หรือ C++ ไม่มีอะไรจากระยะไกลเหมือน CUDA" SRAM เสนอพื้นที่เป็นแบบจุดเดี่ยว

เนื่องจาก FP32 มีความแม่นยำและช่วงความกว้างมากกว่าที่จำเป็นสำหรับงานเอไอและ FP16 ยังไม่เพียงพอ เทสลาจึงคิดค้นรูปแบบจุดลอยตัวที่กำหนดค่าได้ 8- และ 16 บิต (CFloat8 และ CFloat16 ตามลำดับ) ซึ่งช่วยให้คอมไพลเลอร์ตั้งค่าแมนทิสซา และความแม่นยำของเลขชี้กำลังแบบไดนามิก โดยยอมรับความแม่นยำที่ต่ำกว่าในทางกลับกันเพื่อให้เร็วขึ้นกว่าการประมวลผลเวกเตอร์ และลดข้อกำหนดในการจัดเก็บ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bleakley, Daniel (2023-06-22). "Tesla to start building its FSD training supercomputer "Dojo" next month". *The Driven* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2023-06-30.
2. ↑  "Tesla jumps as analyst predicts $600 billion value boost from Dojo". *Reuters* (ภาษาอังกฤษ). 2023-09-11. สืบค้นเมื่อ 2023-09-11.
3. ↑  "Tesla เผยรายละเอียด Dojo ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่ออกแบบเอง ใช้เทรนโมเดลให้ Autopilot". *www.blognone.com*. Blognone. สืบค้นเมื่อ 13 September 2023.
4. 1 2 3  Morgan, Timothy Prickett (August 23, 2022). "Inside Tesla's innovative and homegrown 'Dojo' AI supercomputer". *The Next Platform*. สืบค้นเมื่อ 12 April 2023.
5. ↑  "Tesla Dojo Technology: A Guide to Tesla's Configurable Floating Point Formats & Arithmetic" (PDF). Tesla, Inc. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ October 12, 2021.
สำหรับภาพยนตร์ขาวดำ ต้นฉบับ ดูที่ ไซโค

**ไซโค** (อังกฤษ: Psycho) ภาพยนตร์สัญชาติอเมริกันออกฉายในปี ค.ศ. 1998 นำแสดงโดย วินซ์ วอห์น, จูเลียน มัวร์, วิกโก มอร์เทนเซน, วิลเลียม เอช.เมซี, ฟิลิป เบเกอร์ ฮอลล์ และ แอนน์ เฮช กำกับการแสดงโดย กัส แวน แซงต์

เนื้อเรื่อง
-----------

วันศุกร์ที่ 11 ธันวาคม แมเรี่ยน เครน (แอนน์ เฮช) เลขานุการสาวขโมยเงินจำนวน 400,000 ดอลลาร์สหรัฐ จากนายจ้างของเธอ โดยหนีไปจากเมืองฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา หวังจะไปหาแซม คู่หมั้นหนุ่มของเธอ (วิกโก มอร์เทนเซน) แต่เธอขับรถหลงทางและขณะที่ฝนตก เธอได้หลงเข้าไปในโรงแรมแห่งหนึ่ง ที่ชื่อ เบตส์ โมเต๊ล ที่มีบ้านทรงโกธิคอยู่ข้างหลัง เจ้าของโรงแรมเป็นชายหนุ่มท่าทางขี้อาย ชื่อ นอร์แมน เบตส์ (วินซ์ วอห์น) เธอได้พักที่โรงแรมแห่งนี้ เมื่อพูดคุยกันเธอได้รู้ว่านอร์แมนมีแม่ที่สติไม่ค่อยดี และสร้างความอึดอัดใจให้กับนอร์แมนเสมอ ๆ เธอเสนอให้นอร์แมนพาแม่ไปที่โรงพยาบาล แต่นอร์แมนปฏิเสธ เมื่อเธอเข้าห้องพักและอาบน้ำ ความสยองขวัญก็บังเกิดขึ้น

หลังจากนั้น ไลล่า เครน (จูเลียน มัวร์) น้องสาวของแมเรี่ยนก็ออกตามหาพี่สาวของเธอซึ่งหายไปอย่างสาบสูญ เธอตามไปพบแซม แต่แซมปฏิเสธไม่รู้เรื่อง ทั้งคู่ได้ออกตามหาความจริง และได้พบกับนักสืบคนหนึ่งชื่อ อาร์โบกาส (วิลเลียม เอช.เมซี) อาร์โบกาสเหมือนจะรู้เรื่องทั้งหมด จึงเป็นฝ่ายอาสาออกตามหาแมเรี่ยนเอง และเมื่ออาร์โบกาสได้เข้าไปในเบตส์ โมเต๊ล ก็หายสาบสูญไปอีกคน

ไลล่า และแซม ไปขอความช่วยเหลือจากนายอำเภอ (ฟิลิป เบเกอร์ ฮอลล์) แต่นายอำเภอก็ไม่อาจช่วยอะไรได้มากนัก จึงออกตามหาเองและได้เข้าไปในเบตส์ โมเต๊ล ทั้งคู่ได้สืบเสาะหาความจริงจากโรงแรมแห่งนั้น ความจริงที่น่าสยองขวัญทั้งหมดจึงถูกเปิดเผยขึ้นว่า แท้ที่จริงแล้ว แม่ของนอร์แมนได้ตายไปนานแล้ว และนอร์แมนก็สวมบทบาทของแม่สังหารคนทั้งสอง โดยที่ไม่รู้ตัวเพราะร่างของแม่ได้สิงร่างของนอร์แมนทั้งหมด

เบื้องหลังและคำวิจารณ์
----------------------

Psycho เป็นภาพยนตร์ที่สร้างขึ้นใหม่โดยอ้างอิงมาจากภาพยนตร์เรื่องเดิมในปี ค.ศ. 1960 คือ Psycho ที่เป็นภาพยนตร์ขาวดำ
กำกับการแสดงโดย อัลเฟรด ฮิตช์ค็อก ซึ่งนับเป็นผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้กับฮิตช์ค็อกมากที่สุด โดยคงเค้าโครงเรื่องเดิม มุมกล้อง และตัวละครเดิมทุกประการ เพียงแต่เปลี่ยนแปลงรายละเอียดเล็กน้อยเพื่อให้เข้ากับยุคสมัย และถ่ายทำเป็นภาพยนตร์สีเท่านั้นเอง

ใช้เวลาถ่ายทำเพียงแค่ 56 วันเท่านั้น โดยการถ่ายทำส่วนใหญ่ทำในสตูดิโอ

แต่เมื่อออกฉายแล้ว ได้รับเสียงวิจารณ์ไปในทางลบแทบทั้งสิ้น ซึ่งในเว็บไซต์ IMDbได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ไปเพียงแค่ 4.6 ดาวเท่านั้น จากทั้งหมด 10 ดาว

ในประเทศไทยเข้าฉายในวันที่ 30 เมษายน ปีถัดมา

ดูเพิ่ม
-------

* Psycho

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Psycho". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-30. สืบค้นเมื่อ 2011-08-07.
2. ↑  Psycho (1998) ไซโค
3. ↑  จาก IMDb
4. ↑  Psycho (1998)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ตัวอย่างภาพยนตร์
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของภาพยนตร์ เก็บถาวร 2010-06-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน