recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ปลาฟันสุนัข** (อังกฤษ: Dogtooth characin) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า *Hydrolycus* (/ไฮ-โดร-ไล-คัส/) ในวงศ์ปลาฟันสุนัข (Cynodontidae)

โดยคำว่า *Hydrolycus* มาจากภาษากรีกคำว่า *Hydro* (ὕδωρ) หมายถึง "น้ำ" และ *lycus* (Λύκος) หมายถึง "สุนัข" หรือ "หมาป่า" อันอธิบายถึงลักษณะฟันของปลาในสกุลนี้

เป็นปลากินเนื้อ มีส่วนหัวใหญ่ ปากกว้าง ภายในปากเต็มไปด้วยฟันแหลมคมที่เมื่อหลุดหรือหักไปแล้วสามารถงอกใหม่ทดแทนได้ พบกระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาใต้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งฟันหน้าคู่ล่างที่แหลมคมและยาวกว่าซี่อื่น ๆ อย่างเห็นได้ชัด ใช้สำหรับกัดถุงลมของปลาตัวอื่นที่เป็นเหยื่อ เพื่อให้เหยื่อนั้นว่ายน้ำทรงตัวไม่ได้และลอยตัวขึ้นเหนือน้ำ จากนั้นจึงตามไปจัดการ และจากเขี้ยวที่ยาวนั้นขากรรไกรบนจึงมีร่องพิเศษใช้สำหรับเก็บเขี้ยวคู่นี้

แบ่งออกได้เป็น 4 ชนิด

* *Hydrolycus armatus* (Jardine, 1841) (ปลาอามาทัสหางดำ)
* *Hydrolycus scomberoides* (Cuvier, 1819) (ปลาสคอมบีรอยด์)
* *Hydrolycus tatauaia* Toledo-Piza, Menezes & dos Santos, 1999 (ปลาทาทูเอีย หรือปลาอามาทัสหางแดง)
* *Hydrolycus wallacei* Toledo-Piza, Menezes & dos Santos, 1999

อ้างอิง
-------

1. ↑  บทความเรื่อง *Hydrolycus* หมาป่าวารีแห่งอเมซอน VS *Hydrocynus* สุนัขน้ำแห่งแอฟริกา, หน้า 42-64 นิตยสาร Aquarium Biz Vol.1 ฉบับที่ 11 ประจำเดือนพฤษภาคม 2011
2. ↑  *Piranha*, "River Monsters". สารคดีทางดิสคัฟเวอรี่แชนแนล ทางทรูวิชั่นส์: วันศุกร์ที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2557

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Hydrolycus***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Hydrolycus ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาพลวงถ้ำ** ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Neolissochilus subterraneus* อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างคล้ายปลาพลวง (*N. stracheyi*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่หัวโตกว่า หลังค่อนข้างค่อมโค้ง ตาเล็กและมีหนังบาง ๆ คลุม เกล็ดมีขนาดใหญ่และบางมีสีขาวซีดอมชมพู ปลาขนาดเล็กมีตาโตและลำตัวสีเงินจาง

มีขนาดความยาวประมาณ 15–30 เซนติเมตร อาจถือได้ว่าเป็นปลาถ้ำที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก

ปลาพลวงถ้ำ เป็นปลาชนิดใหม่ที่เพิ่งค้นพบเมื่อ ค.ศ. 2003 โดยพบเฉพาะในถ้ำพระวังแดง ในเขตอุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง จังหวัดพิษณุโลก แห่งเดียวในโลกเท่านั้น โดยปลาขนาดเล็กจะนิยมอยู่ใกล้ปากถ้ำหรือปล่องถ้ำ ส่วนปลาขนาดใหญ่จะอยู่ลึกกว่า กินอาหาร คือ อินทรียสารจากมูลค้างคาว

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Vidthayanon, C. (2011). "*Neolissochilus subterraneus*". *The IUCN Red List of Threatened Species*. **2011**: e.T180812A7652344. doi:10.2305/IUCN.UK.2011-1.RLTS.T180812A7652344.en. Downloaded on 23 December 2017.
2. ↑  ชวลิต วิทยานนท์ ดร. *คู่มือปลาน้ำจืด* หน้า 130 (สำนักพิมพ์สารคดี กรุงเทพ, พ.ศ. 2547) ISBN 9744841486

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

"รูปและข้อมูลปลาพลวงถ้ำ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-07. สืบค้นเมื่อ 2008-01-10.
**โอวันเดอร์** (อังกฤษ: Oh Wonder) เป็นวงดนตรีอัลเทอร์เนทีฟป็อปจากลอนดอน สมาชิกวงประกอบด้วย โจเซฟีน แวนเดอร์ เวสต์ และ แอนโทนี แวนเดอร์ เวสต์ พวกเขาประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูงจากอัลบั้มเต็มอัลบั้มแรกของพวกเขา เพลงของพวกเขามีลักษณะนุ่มนวล เชื่องช้า และเจือปนไปด้วยกลิ่นอายของดนตรีอาร์แอนด์บีร่วมสมัย ทั้งคู่เริ่มต้นบันทึกเสียงอัลบั้มแรกในเดือนกันยายน ค.ศ. 2014 และปล่อยซิงเกิลออกมาเดือนละหนึ่งเพลง และออกอัลบั้มเต็มในวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 2015

ได้รับการตอบรับอย่างสูง
-----------------------

โอวันเดอร์ได้รับการกล่าวถึงอย่างมากในฐานะวงดนตรีต่างชาติของค.ศ. 2015 จากสื่อสิ่งพิมพ์ และบล็อกต่าง ๆ มากมาย เพลงของพวกเขาที่ออกจำหน่ายในแต่ละเดือน ล้วนแต่ขึ้นไปอยู่ในอันดับหนึ่งในบล็อก *ไฮป์ แมชชีน* (Hype Machine) อีกทั้งยังเป็นวงดนตรีที่ถูกเขียนในบล็อกมากที่สุดเป็นอันดับสองของค.ศ. 2015 ด้วย เพลงของโอวันเดอร์ถูกฟังผ่านสตรีมมิงเกิน 100 ล้านครั้ง

สตูดิโออัลบั้ม
--------------

* *Oh Wonder* (ค.ศ. 2015)
* *Ultralife* (ค.ศ. 2017)
* *No One Else Can Wear Your Crown* (ค.ศ. 2020)
* *22 Break* (ค.ศ. 2021)
* *22 Make* (ค.ศ. 2022)

ซิงเกิล
-------

(เรียงตามลำดับเวลาที่เผยแพร่)

* "Body Gold"
* "Shark"
* "Dazzle"
* "All We Do"
* "The Rain"
* "Lose It"
* "Technicolour Beat"
* "Midnight Moon"
* "Livewire"
* "Landslide"
* "White Blood"
* "Drive"
* "Heart Hope"
* "Without You"
* "Plans"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Donelson, Marcy. "Oh Wonder | Biography & History | AllMusic". *AllMusic*. สืบค้นเมื่อ 27 August 2016.
2. ↑  Ryang, James (3 September 2015). "Discovery: Oh Wonder". Interview Magazine. สืบค้นเมื่อ 6 September 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
**ปลาผีเสื้อกลางคืน** (อังกฤษ: Little dragonfish, Common dragonfish, Short dragonfish, Pegasus sea moth; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Eurypegasus draconis*) เป็นปลาทะเลปลากระดูกแข็งชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาผีเสื้อกลางคืน (Pegasidae)

เป็นปลาขนาดเล็กขนาดโตเต็มที่ไม่เกิน 10 เซนติเมตร มีผิวลำตัวด้านบนมีลายรูปคล้ายตาข่ายสีน้ำตาลอ่อน จนถึงสีน้ำตาลเข้ม มีปากยาวและหางสั้น มีข้อหาง 8-9 ข้อ หรืออาจมากกว่าแต่พบได้น้อยมาก

มีพฤติกรรมมักอาศัยอยู่เป็นคู่บริเวณพื้นทะเลที่เป็นกรวดหิน หรือทรายปนโคลน โดยเฉพาะบริเวณแนวหญ้าทะเลและสาหร่ายทะเล หาอาหารกินได้แก่ สัตว์ที่อาศัยอยู่บริเวณพื้นทะเลขนาดเล็ก เช่น หนอนทะเล เคลื่อนที่ช้า ๆ โดยใช้ก้านครีบท้องที่พัฒนาไปคล้ายขา

พบกระจายพันธุ์กว้างขวางในทะเลและน้ำกร่อยเขตร้อนและเขตอบอุ่น ตั้งแต่ แอฟริกาใต้, มาดากัสการ์, ทะเลแดง, อินโด-แปซิฟิก, ทะเลญี่ปุ่น, ไมโครนีเซีย และน่านน้ำไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sorensen, M.& Vincent, A. 2010. Eurypegasus draconis. In: IUCN 2013. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.1. <www.iucnredlist.org>. Downloaded on 19 October 2013.
2. ↑  "ปลาผีเสื้อกลางคืน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2012-05-01.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Eurypegasus draconis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Eurypegasus draconis ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**เจเจโปรเจกต์** (อักษรโรมัน: *JJ Project*, เกาหลี: 제이제이 프로젝트) ศิลปินดูโอ้ชายสังกัด เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ ประกอบด้วยสมาชิก 2 คน ได้แก่ เจบี (JB) และ จินยอง หรือ จูเนียร์ (Jr.) เปิดตัวอย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 กับเพลง *Bounce* หลังจากนั้น 2 ปี วันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 2014 สมาชิกทั้ง 2 คนจากเจเจโปรเจกต์ได้เปิดตัวอีกครั้งในฐานะสมาชิกของ ก็อตเซเว่น ร่วมกับสมาชิกใหม่อีก 5 คน ปัจจุบัน เจบี และ จินยอง แยกย้ายกันไปเติบโตตามทางของตนเอง โดย เจบี เซ็นสัญญากับค่ายเพลงฮิปฮอปอย่าง *ไฮเออร์มิวสิค* (H1ghr Music) ทำกิจกรรมต่อในฐานะศิลปินเดียว ในขณะที่ จินยอง เซ็นสัญญากับค่ายนักแสดงอย่าง *บีเอชเอนเตอร์เทนเมนต์* (BH Entertainment) มุ่งในสายงานแสดงเป็นหลัก

แนวดนตรี
--------

แนวดนตรีของเจเจโปรเจกต์ เริ่มแรกในอัลบั้ม *Bounce* เป็นแนว ป๊อป ร็อค ฮิปฮอป ต่อมาในอัลบั้ม *Verse 2* ได้ปรับเปลี่ยนแนวดนตรีเป็น ป๊อป ร็อค อัลเทอร์เนทีฟ และผสมความเป็นอาร์แอนด์บีเข้าไปด้วยให้เข้ากับความเป็นตัวตนของ เจบี และ จินยอง มากขึ้น

Extended Play Album
-------------------

| รายละเอียดอัลบั้ม | รายชื่อเพลง |
| --- | --- |
| **Bounce*** **วางจำหน่าย** : 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2012
* **สังกัด** : เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์
 | 1. Bounce *(Title)*
2. 꽂혔어 (Hooked)
3. 이 노래가 끝나기 전에 (Before This Song Ends) feat. 수지(Suzy)
4. Bounce (Instrumental)
 |
| **Verse 2*** **วางจำหน่าย** : 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2017
* **สังกัด** : เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์
 | 1. Coming Home
2. Tomorrow, Today (내일, 오늘) *(Title)*
3. On&On
4. Icarus
5. Don't Wanna Know
6. Find You
7. The Day (그날)
8. Fade Away
 |
|
**โชคอนันต์ อังสกุลอาภรณ์** หรือชื่อเดิม **อำนาจ อังสกุลอาภรณ์** (31 มีนาคม พ.ศ. 2506 – ) เป็นผู้ฝึกสอนทั้งวิชากระบี่กระบองและมวยไทย ซึ่งประสบความสำเร็จในการแข่งขันหลายเวทีร่วมหลายสมัยติดต่อกัน นอกจากนี้ เขายังดำรงตำแหน่งกรรมการกิจกรรมสมาคมโหรแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ โดยได้รับการยกย่องให้เป็นโหรที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักในนาม "โหรทิพย์เนตร" โดยเป็นผู้ให้คำทำนายในหลากหลายวงการ เป็นผู้รอบรู้ทั้งด้านธุรกิจ สังคม วัฒนธรรมและการเมือง

ประวัติ
-------

โชคอนันต์ อังสกุลอาภรณ์ เดิมมีความปรารถนาที่จะเป็นทหาร เนื่องด้วยมีความประทับใจต่อบรรพบุรุษที่ได้ทำหน้าที่รับใช้ชาติ ครั้นเมื่อเข้าศึกษาโรงเรียนพณิชยการราชดำเนิน ได้มีการเปิดสอนกระบี่กระบอง เขาจึงได้เข้าสมัครเรียน โดยมีครูวิชิต ชี้เชิญ เป็นผู้ฝึกสอนคนแรก จากนั้น เขาก็ได้มีส่วนช่วยครูฝึกไปตามที่ต่าง ๆ และเก็บเกี่ยวประสบการณ์ กระทั่งสำเร็จการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง ในปี พ.ศ. 2526 ก็ได้มาเป็นผู้ฝึกสอนกระบี่กระบองที่โรงเรียนพณิชยการ และพานักเรียนเข้าแข่งขันจนได้แชมป์ตลอดช่วงระยะเวลา 22 ปี

โชคอนันต์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ รวมถึงได้รับประกาศนียบัตรบัณฑิต สาขามวยไทย จากมหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง โดยได้เป็นผู้ศึกษาวิชามวยไทย และนำความรู้ถ่ายทอดแก่เยาวชน ตลอดจนสร้างผู้ฝึกสอนใหม่ ๆ ขึ้นมา เพื่อถ่ายทอดวิชาเหล่านี้มิให้สูญหาย และเขายังชี้ให้เห็นประโยชน์ของการเรียนกระบี่กระบอง ที่สามารถนำไปต่อยอดสู่กีฬาชนิดอื่นได้ ซึ่งปัจจุบันหาผู้เชี่ยวชาญด้านกระบี่กระบองได้ค่อนข้างยาก และมีอยู่เพียงไม่ถึง 10 คนในประเทศไทย

พ.ศ. 2551 โชคอนันต์ ซึ่งดำรงตำแหน่งกรรมการกิจกรรมสมาคมโหรแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้เคยทำนายโอกาสในการเป็นนายกรัฐมนตรีของอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ โดยกล่าวว่ามีลักษณะคล้ายกับดวงเมืองทางโหราศาสตร์

พ.ศ. 2554 โชคอนันต์ อังสกุลอาภรณ์ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอาจารย์พิเศษสอนวิชากระบี่กระบอง ให้แก่นักศึกษาของมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร และอีกหลากหลายสถาบันการศึกษาทั่วประเทศไทย[]

ความสำเร็จในฐานะผู้ฝึกสอน
-------------------------

### กระบี่กระบอง

* กีฬานักเรียนกรมพลศึกษา พ.ศ. 2527–2547
* แชมป์ ประเทศไทย พ.ศ. 2535, 2538 และ 2541
* แชมป์ กระบี่-กระบอง กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2536
* ชนะเลิศ กระบี่กระบอง (อาวุธจริง) งานลอยโคมเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ที่พัทยา พ.ศ. 2536
* ชนะเลิศ กระบี่-กระบอง ถ้วยพระราชทานสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี จัดโดยสมาคมกีฬาไทยแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ พ.ศ. 2542–2548
* ชนะเลิศกีฬาพื้นบ้าน ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "โชคอนันต์ อังสกุลอาภรณ์" ผู้ถ่ายทอดกระบี่-กระบอง สานต่อกีฬาไทย[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "โหรทิพย์เนตร" ชี้ดวง "มาร์ค" มีโอกาสเป็นนายกฯ สูง : มติชนออนไลน์
3. ↑  ชื่อวิชา - มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร[*ลิงก์เสีย*]
4. 1 2 3 4 5  ""โชคอนันต์ อังสกุลอาภรณ์" ผู้ถ่ายทอดกระบี่-กระบอง สานต่อกีฬาไทย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-06. สืบค้นเมื่อ 2014-03-26.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* โชคอนันต์ อังสกุลอาภรณ์ ที่เฟซบุ๊ก
* สำนักดาบเอกลักษณ์ไทย[*ลิงก์เสีย*]
**เซบิลย์** (Sebilj) เป็นน้ำพุแบบออตโตมัน ("เซบิล") ใจกลางจัตุรัสบาชชาร์ชิยาในซาราเยโว สร้างขึ้นโดยเมห์เม็ด ปาชา คูคาวีซา (Mehmed Pasha Kukavica) ในปี 1753 ต่อมาถูกย้ายที่ตั้งโดยสถาปนิก อาเล็กซานเดอร์ วิตเต็ก ในปี 1891

ของจำลอง
--------

ปรากฏเซบิลย์แห่งซาราเยโวจำลองในเบอร์มิงแฮม ซึ่งสร้างขึ้นโดยโครงการร่วมของศิลปินและผู้เขี่ยวชาญด้านงานช่างแบบบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาผสมผสานเทคโนโลยียุคใหม่ ที่เบลเกรด เมืองหลวงของประเทศเซอร์เบีย มีเซบิลย์จำลองซึ่งนครซาราเยโวเคยมอบให้ในปี 1989 และอีกชิ้นหนึ่งมอบให้เมืองโนวีปาซาร์ ส่วนเซบิลย์จำลองที่เซนท์ลูอิส รัฐมิสซูรี ในสหรัฐ มีเซบิลย์จำลองที่มอบให้โดยชมุชนชาวบอสเนียในเซนท์ลูอิส เนื่องโอกาสครบรอบ 250 ปีของการก่อตั้งเมืองเซนท์ลูอิส

อ้างอิง
-------

1. ↑  Clancy, Tim (2007). *Bosnia and Herzegovina: The Bradt Travel Guide*. ISBN 9781841621616.
2. ↑   เก็บถาวร มกราคม 7, 2009 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. ↑  "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-10-06. สืบค้นเมื่อ 2009-04-10.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
4. ↑
5. ↑  Tourist Organization of Belgrade – Sebilj Fountain เก็บถาวร 2013-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
6. ↑  St. Louis Bosnians -  เก็บถาวร 2015-11-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เซบิลย์**
**นกกินเปี้ยว** (อังกฤษ: Collared kingfisher, White-collared kingfisher, Mangrove kingfisher; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Todiramphus chloris*) นกกระเต็นชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกกระเต็น (Halcyonidae)

มีส่วนหัวและลำตัวด้านบนสีเขียวแกมฟ้า รอบคอและลำตัวด้านล่างสีขาว ปีกสีฟ้า จะงอยปากใหญ่ด้านบนสีดำ ด้านล่างสีเนื้อ มีพฤติกรรมหากินเป็นคู่ ตัวผู้และเมียมีลักษณะคล้ายกันมาก แต่ตัวผู้จะมีสีสดใสกว่า กินปูก้ามดาบ หรือปูเปี้ยว เป็นอาหาร อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ ตลอดจนแมลงและสัตว์ขนาดเล็กอื่น ๆ ทำรังโดยการขุดรูในโพรงดิน หรือในรังปลวกที่พบได้บริเวณต้นไม้ 

ด้วยความที่ชอบกินปูก้ามดาบ จึงพบบ่อยในป่าชายเลน พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่ทะเลแดง, เอเชียใต้, เอเชียอาคเนย์ จนถึงโพลินีเซีย และออสเตรเลีย และแบ่งออกเป็นชนิดย่อยต่าง ๆ ได้ถึง 50 ชนิด

ในประเทศไทย เป็นนกประจำถิ่นที่พบได้บ่อยและพบได้ทุกฤดูกาล และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Todiramphus chloris*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. ↑  "*Todiramphus chloris*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
3. ↑  "Collared Kingfisher (*Todiramphus chloris*)". *Internet Bird Collection (HBW 6, p.219)*. Lynx Editions. สืบค้นเมื่อ 2012-06-03.
4. ↑  นก - สัตว์ป่าคุ้มครอง จากมูลนิธิโลกสีเขียว

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Todiramphus chloris***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Todiramphus chloris ที่วิกิสปีชีส์
แม่ลาย *sebka* หรือ *darj wa ktaf* บนฟาซาดหนึ่งของหอคอยฮัสซาน ในราบัต ประเทศโมร็อกโก ที่สร้างขึ้นในปลายศตวรรษที่ 12
***เซบกา*** (อักษรโรมัน: Sebka, จาก อาหรับ: شبكة, อักษรโรมัน: *shabaka*, แปลตรงตัว 'ตาข่าย'):80 เป็นคำเรียกรูปแบบหนึ่งของแม่ลายที่ใช้ในสถาปัตยกรรมอิสลามมัวร์ และ มูเดญัร

แม่ลายรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนไขว้กันหลายแบบปรากฏอยู่ทั่วไปตามพื้นผิวของหออะษาน และองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมอื่น ๆ ในโมร็อกโกกับอัลอันดูลัส ในสมัยอัลโมฮัด (ศตวรรษที่ 12-13) แม่ลายนี้ได้แพร่กระจายไปสู่การตกแต่งวิธีอื่น ๆ เช่น งานสตักโกบนผนังของหลายอาคารในสถาปัตยกรรมยุคมารีนิด และ นัสริด ก่อนจะกลายมาเป็นองค์ประกอบสำคัญของสถาปัตยกรรมอิสลามตะวันตก หลายครั้งควบคู่ประกอบกับองค์ประกอบของลายอาหรับ

George Marçais นักวิชาการสมัยศตวรรษที่ 20 คนสำคัญ ที่ชำนาญการเรื่องสถาปัตยกรรมของภูมิภาคนี้ ระบุว่าแม่ลายนี้มีที่มาจากส่วนโค้งไขว้ที่สลับซับซ้อนในส่วนต่อขยายยุคศตวรรษที่ 10 ของมัสยิดใหญ่กอร์โดบา โดย คาลิฟ อัลฮักกัมที่สอง:257-258 ซึ่งถูกนำมาย่อส่วนและยืดออกเป็นลายคล้ายตาข่ายที่ต่อเนื่องกันไป สามารถนำมาใช้ปกคลุมพื้นผิวได้ แม่ลายนี้ยังมีรูปแบบลักษณะที่หลากหลาย หนึ่งในรูปแบบที่พบทั่วไปเรียกว่า ***darj wa ktaf*** ("บันไดกับไหล่") ของช่างศิลป์ชาวโมร็อกโก ใช้การสลับเส้นตรงกับเส้นโค้งมาไขว้กันบนแกนที่สมมาตรกัน เกิดเป็นแม่ลายที่ดูคล้ายกับ *fleur-de-lis* หรือรูปคล้ายพัลเมทท์:232:32

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dodds, Jerrilynn D. บ.ก. (1992). *Al-Andalus: The Art of Islamic Spain*. New York: The Metropolitan Museum of Art. ISBN 0870996371.
2. ↑  M. Bloom, Jonathan; S. Blair, Sheila, บ.ก. (2009). "Granada". *The Grove Encyclopedia of Islamic Art and Architecture*. Oxford University Press. ISBN 9780195309911.
3. 1 2  Parker, Richard (1981). *A practical guide to Islamic Monuments in Morocco*. Charlottesville, VA: The Baraka Press.
4. 1 2 3  Marçais, Georges (1954). *L'architecture musulmane d'Occident*. Paris: Arts et métiers graphiques.
**นกคอพัน** (อังกฤษ: Eurasian wryneck, Spotted woodpecker; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Jynx torquilla*) เป็นนกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกหัวขวาน (Picidae)

มีรูปร่างเพรียว คอสั้น ปากสั้นและแบนข้างมาก สั้นปากบนโค้งลงมาเล็กน้อย ปลายปากแหลมคล้ายรูปกรวย รูจมูกค่อนข้างใหญ่อยู่เกลือบชิดสันปากบน ไม่มีขนใด ๆ แต่มีเยื่อปกคลุม ปีกมีลักษณะมนกลม

ด้านบนลำตัวเป็นลายจุดสีดำและน้ำตาล ด้านล่างลำตัวมีลายพาดระหว่าง สีขาวและน้ำตาล ดูระยะไกลจะเห็นเป็นสีน้ำตาลแกมเทากลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม แต่นกคอพันไม่สามารถไต่ต้นไม้ในลักษณะแนวตั้งเหมือนนกหัวขวานทั่วไปได้ เพราะขนหางอ่อนนุ่มไม่สามารถค้ำยันตัวได้ โดยจะเกาะกิ่งไม้เหมือนนกเกาะคอน อีกทั้งยังไม่สามารถใช้จะงอยปากเจาะลำต้นของต้นไม้เพื่อหาแมลงกินได้อีกด้วย แต่นกคอพันก็มีลิ้นที่ยาวและมีน้ำลายที่เหนียวตวัดกินมดหรือหนอนตามต้นไม้เป็นอาหาร เหมือนนกหัวขวาน มีลำตัวยาวประมาณ 16-18 เซนติเมตร

เป็นนกที่อาศัยอยู่เพียงลำพัง หรือเป็นคู่ หากมีนกตัวอื่นหรือฝูงนกอื่นเข้ามาใกล้ จะบินหนี มักจะลงมาหากินตามพื้นดินมากกว่าบนต้นไม้ เนื่องจากกินมด ซึ่งเป็นแมลงอยู่ตามพื้นดินเป็นหลัก ด้วยการกระโดดไปมาบนพื้นแล้วหยุดมองหาตามร่องของพื้นดิน มีเสียงร้อง "ควี่ ๆ ๆ ๆ" ติดต่อกันราว 8-15 คำ ได้ยินกังวาลไปไกล

นอกจากนี้แล้วยังสามารถที่บิดคอไปข้าง ๆ ได้เกือบ 180 องศาเหมือนงู จึงได้รับการตั้งชื่อสกุลว่า *Jynx* ซึ่งหมายถึง เวทมนตร์หรือการทำนายพยากรณ์ล่วงหน้า

เหตุที่สามารถเลียนแบบส่วนคอได้เหมือนการเคลื่อนไหวของงู รวมถึงสามารถแลบลิ้นที่สำหรับใช้ตวัดกินแมลงได้เหมือนงูอีกด้วย ก็เพื่อป้องกันตัวเองและลูกวัยอ่อนที่อยู่ในโพรง จากนกตัวอื่นหรือสัตว์นักล่าชนิดอื่น 

พบกระจายพันธุ์ตามป่าโปร่ง, ชายทุ่ง, พื้นที่เกษตรกรรม ตลอดจนใกล้กับบ้านเรือนของมนุษย์ พบได้ตั้งแต่พื้นที่ราบจนถึงเหนือระดับน้ำทะเล 2,000 เมตร บนภูเขาสูง พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทวีปยุโรปจนถึงเอเชียกลางและเอเชียตะวันออก (มีชนิดย่อย 6 ชนิด ดูในตาราง) มีการอพยพหนีหนาวในช่วงฤดูหนาวไปในทวีปแอฟริกาตอนกลาง และประเทศไทย ซึ่งพบได้ทุกภาค ยกเว้นภาคใต้ โดยไม่พบการวางไข่ขยายพันธุ์ในประเทศไทย และจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามกฎหมาย

รูปภาพ
------

* คลิปวีดีโอขณะบิดคอ
* เกาะคอนบนต้นไม้เกาะคอนบนต้นไม้
* ไข่ของนกคอพันไข่ของนกคอพัน
* เสียงร้อง
* อยู่บนพื้นดินอยู่บนพื้นดิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Jynx torquilla*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. 1 2  "*Jynx torquilla*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
3. 1 2  นกคอพัน[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "Online Etymology Dictionary: Jinx". Etymonline.com. สืบค้นเมื่อ 2010-10-11.
5. ↑  "มหัศจรรย์สัตว์โลก: นกคอพัน". ช่อง 9. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2015-01-23.
6. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Jynx torquilla***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Jynx torquilla ที่วิกิสปีชีส์
ลักษณะหางที่สั้นแทบไม่เห็นหาง แสดงชัดจากซากตัวอย่างของนกกินแมลงป่าหางสั้น
**นกกินแมลงป่าหางสั้น**  (อังกฤษ: Short-tailed babbler; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pellorneum malaccense*) เป็นนกในวงศ์นกมุ่นรก (Pellorneidae) พบในคาบสมุทร มาเลเซีย สิงคโปร์ และ ไทย รวมทั้งหมู่เกาะสุมาตรา และบอร์เนียว (และเกาะบางส่วนโดยรอบ) และเป็นนกประจำถิ่นของประเทศไทย

ลักษณะทางชีววิทยา
-----------------

นกกินแมลงป่าหางสั้น มีลักษณะเด่นคือ หางสั้นแทบไม่เห็นหาง ลำตัวสีน้ำตาลแดง ลำตัวส่วนล่างสีน้ำตาลอ่อน และขนหน้าสีเทา มีขนเป็นฝอยยื่นออกมาเล็กน้อย ลำตัวเชิดตรงและรูปลักษณ์ทั่วไปเกือบดูเหมือนนกแต้วแร้ว

ถิ่นที่อยู่และการกระจายพันธุ์
-----------------------------

นกกินแมลงป่าหางสั้นกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในหลายพื้นที่ แต่ถือว่าใกล้ถูกคุกคามเนื่องจากการทำลายป่าที่ราบต่ำในพื้นที่กระจายพันธุ์ ที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติของนกกินแมลงป่าหางสั้น คือป่าดิบและป่าเสื่อมโทรมในที่ลุ่มต่ำของเขตร้อนชื้น เป็นนกประจำถิ่นของประเทศไทย ที่พบได้ในภาคใต้ตั้งแต่จังหวัดระนองลงไป จนสุดปลายคาบสมุทรมาเลย์ของมาเลเซีย และเกาะสิงคโปร์ รวมทั้งหมู่เกาะสุมาตรา และบอร์เนียวของมาเลเซียและอินโดนีเซีย (และเกาะบางส่วนโดยรอบ เช่น ในจังหวัดริโย)

พฤติกรรม
--------

โดยทั่วไปแล้วนกชนิดนี้อยู่อย่างโดดเดี่ยวไม่รวมฝูง และไม่อยู่รวมกับฝูงนกขนาดใหญ่ที่มีหลายพันธุ์ มักหาอาหารแบบเดี่ยวหรือคู่ ๆ พวกมันหาอาหารประเภทแมลงหลายชนิดจากเศษทับถมบนพื้นดินหรือใกล้พื้นดิน เช่น แมลงเต่าทอง ตั๊กแตน และมด เช่นเดียวกับนกอื่น ๆ ในวงศ์นกจาบ นกกินแมลงป่าหางสั้นจะใช้เท้าจับอาหารซึ่งเป็นพฤติกรรมที่ผิดแผกจากนกเกาะคอนทั่วไป

เสียงร้องแหบแห้งและมีลักษณะคล้ายแมลงหรือเครื่องกล จังหวะของเสียงร้องประกอบด้วย เสียงเริ่มต้นที่แหบแห้ง และชุดเสียงคล้ายนกหวีดติดต่อกันยาวนาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  {{url= |title=*Trichastoma malaccense* |author=BirdLife International |year=2012 |access-date=26 November 2013|ref=harv}}
2. ↑  ภาพถ่ายนกทุกชนิดที่พบในประเทศไทย นกกินแมลงป่าหางสั้น Short-tailed Babbler สืบค้นเมื่อ 24 ธันวาคม 2563.
3. 1 2 3 4  eBird. นกกินแมลงป่าหางสั้น สืบค้นเมื่อ 24 ธันวาคม 2563.
4. ↑  Avibase. Short-tailed Babbler สืบค้นเมื่อ 24 ธันวาคม 2563.

* Collar NJ & Robson, C. 2007 วงศ์ Timaliidae (Babblers) pp. 70 - 291 นิ้ว; del Hoyo, J. Elliott, A. & Christie, DA eds. *Handbook of the Birds of the World*, Vol. 12. Picathartes ถึงหัวนมและ Chickadees Lynx Edicions, Barcelona
**เซบาต** เป็นพระราชธิดาของฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณในช่วงราชวงศ์ที่สิบสอง พระอิสริยยศเพียงอย่างเดียวของพระองค์ที่ทราบ คือ *พระราชธิดาแห่งกษัตริย์ในพระวรกายของพระองค์* จนถึงตอนนี้พระองค์ได้รับการยืนยันเพียงจากด้านหลังของฐานรูปแกะสลัก ซึ่งพบที่เซราบิต เอล-คาดิมในคาบสมุทรไซนายเท่านั้น ในปัจจุบันรูปแกะสลักดังกล่าวได้สูญหายไป ซึ่งเคยหนึ่งเคยเป็นภาพเหยี่ยวฟอลคอนฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 1 และฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 โดยจารึกกล่าวถึงพระนามของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 2 ซึ่งอยู่ด้านบนของพระนามฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 และ เซบาต พระราชธิดาแห่งกษัตริย์ เนเฟรู พระมเหสีแห่งกษัตริย์, ฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 2 และฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 อีกครั้ง จากหลักฐานนี้ชี้ให้เห็นว่า เจ้าหญิงเซบาต เป็นพระราชธิดาของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 กับพระนางเนเฟรู และเป็นพระภคินีหรือพระขนิษฐาฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 2

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Grajetzki, Wolfram (2014). *Tomb Treasures of the Late Middle Kingdom: The Archaeology of Female Burials*. University of Pennsylvania Press. p. 190. ISBN 9780812245677.
2. ↑  Biri Fay: *The Louvre Sphinx and Royal Sculpture from the Reign of Amenemhat II*, von Zabern, Mainz 1996, ISBN 3-8053-1760-3, p. 36-37
3. ↑  Biri Fay: *The Louvre Sphinx and Royal Sculpture from the Reign of Amenemhat II*, von Zabern, Mainz 1996, ISBN 3-8053-1760-3, p. 46-47
**นกขมิ้น** (อังกฤษ: Oriole, Old world oriole) เป็นวงศ์ของนกที่มีสายวิวัฒนาการอยู่ระหว่างวงศ์นกแซงแซว (Dicruridae) และวงศ์นกกา (Corvidae) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Oriolidae แต่มีรูปร่างลักษณะและอุปนิสัย แตกต่างจากนกทั้งสองวงศ์นี้มาก คือ นกกาและนกแซงแซวส่วนใหญ่จะมีลำตัวเพรียว หางยาว หรือค่อนข้างยาว นิสัยค่อนข้างก้าวร้าวไม่กลัวคน แต่นกขมิ้นซึ่งเป็นนกที่มีลำตัวขนาดกลางถึงขนาดเล็ก มีความยาวตัวประมาณ 20-27 เซนติเมตร ขนาดเท่านกเอื้ยง หางสั้น สีตัวส่วนใหญ่เป็นสีเหลือง มีบางชนิดเป็นสีอื่นบ้าง จะงอยปากแข็งแรงและงุ้มลง ปีกยาวแหลม นกตัวผู้มีสีสดใสสวยงามกว่านกตัวเมีย ลูกนกมีลายขีดสีดำกระจายอยู่ทั่วบริเวณท้อง 

นกขมิ้นเป็นนกที่ชอบอาศัยอยู่ตามต้นไม้ในป่าบก, ป่าชายเลน และตามสวนผลไม้ ส่วนใหญ่หากินอยู่ตามเรือนยอดหรือพุ่มใบของต้นไม้ รวมอยู่ กับนกชนิดอื่น ๆ เช่น นกแซงแซว, นกพญาไฟ และนกไต่ไม้ พบหากินเงียบ ๆ อยู่ตัวเดียวหรือเป็นคู่ ไม่ค่อยพบลงมาหากินตามพื้นล่าง กินผลไม้, แมลง และน้ำหวานดอกไม้เป็นอาหาร บินได้เร็วและทนนาน ชอบทำรังอยู่ตาม ง่ามไม้บนต้นไม้สูง รังอยู่สูงประมาณ 4-10 เมตร สร้างรังเป็นรูปถ้วย ก้นลึก ทำด้วยต้นหญ้าหรือเส้นใยพืชร้อยถักอย่างประณีต วางไข่ครั้งละ 2-4 ฟอง ทั้งพ่อและแม่นกจะช่วยกันกกไข่และเลี้ยงลูก นกขมิ้นชอบสร้างรังใกล้ ๆ รังของนกแซงแซวเพื่อให้นกแซงแซวช่วยป้องกันไข่และลูกนกจากศัตรู เนื่องจากนกแซงแซวจะป้องกันไข่และลูกนกของตัวเองจากศัตรู ดังนั้นจึงช่วยป้องกันไข่ และลูกนกขมิ้นด้วย 

นกขมิ้นพบทั่วโลก 29 ชนิด พบในประเทศไทย 6 ชนิด ได้แก่

| ชื่อ | ชื่อวิทยาศาสตร์ | สถานะ |
| --- | --- | --- |
| นกขมิ้นหัวดำเล็ก | *Oriolus xanthonotus* |  |
| นกขมิ้นท้ายทอยดำ | *Oriolus chinensis* | นกอพยพ |
| นกขมิ้นปากเรียว | *Oriolus tenuirostris* | นกอพยพ |
| นกขมิ้นหัวดำใหญ่ | *Oriolus xanthornus* |  |
| นกขมิ้นแดง | *Oriolus traillii* |  |
| นกขมิ้นขาว | *Oriolus mellianus* | นกอพยพ หายาก |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  Walther, B; Jones, P (2008). "Family Oriolidae (Orioles and Figbirds)]". In Josep, del Hoyo; Andrew, Elliott; David, Christie. *Handbook of the Birds of the World. Volume 13, Penduline-tits to Shrikes*. Barcelona: Lynx Edicions. pp. 692–713. ISBN 978-84-96553-45-3.
2. ↑  Walters, Michael P. (1980). *Complete Birds of the World*. David & Charles PLC. ISBN 0715376667.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Oriole videos on the Internet Bird Collection


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกขมิ้น**

วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Oriolidae***
**เซนเดโรลูมิโนโซ** (สเปน: *Sendero Luminoso*; "ทางสว่าง") หรือชื่อเป็นทางการว่า **พรรคคอมมิวนิสต์แห่งเปรู** (*Partido Comunista del Perú*) เป็นขบวนการลัทธิเหมาติดอาวุธในประเทศเปรูที่มีปฏิบัติการทางทหารที่โหดเหี้ยม ก่อตั้งโดยอาบิมาเอล กุซมัน เมื่อราว พ.ศ. 2503 จุดมุ่งหมายเพื่อล้มล้างรัฐบาลเปรูและก่อตั้งรัฐบาลปฏิวัติชาวนาขึ้น การต่อสู้ของขบวนการนี้ใช้การเข่นฆ่าพลเรือน เจ้าหน้าที่รัฐบาล และโจมตีสถานทูต โดยอาจได้รับการสนับสนุนจากขบวนการค้ายาเสพติด กลุ่มนี้เริ่มอ่อนแอลงในช่วง พ.ศ. 2535–2538 เมื่อกุซมันและสมาชิกระดับแกนนำถูกจับตัว รวมทั้งการใช้กฎหมายนิรโทษกรรมของเปรู

ปฏิบัติการ
----------

เน้นการโจมตีด้วยการวางระเบิดทั่วไป เช่นใน พ.ศ. 2533 ได้ลอบวางระเบิดสถานทูตหลายแห่งในประเทศเปรู รวมทั้งสถานทูตสหรัฐอเมริกา รัฐบาลเปรูพยายามกวาดล้างอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่ พ.ศ. 2544

สมาชิก
------

ไม่ทราบจำนวนที่แน่นอน แต่คาดว่ามาราว 200 คน ปัจจุบันสมาชิกถูกจับกุมหรืออยู่ระหว่างการหลบหนี ทำให้ประสิทธิภาพของกลุ่มอ่อนแอลง

อ้างอิง
-------

* ดลยา เทียนทอง. *ปฐมบทการก่อการร้าย.* กรุงเทพฯ: สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550, หน้า 93-94.
* ศราวุฒิ อารีย์. *ก่อการร้าย มุมมองของโลกอิสลาม.* กรุงเทพฯ: สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550, หน้า 113.
| สงครามกรีก-เปอร์เซีย |
| --- |
| กบฏไอโอเนีย – การบุกครองกรีซครั้งที่หนึ่ง – การบุกครองกรีซครั้งที่สอง – สงครามสันนิบาตดีเลียน |

**สงครามกรีก-เปอร์เซีย** (อังกฤษ: Greco-Persian Wars) หรือ **สงครามเปอร์เซีย** เป็นชุดความขัดแย้งระหว่างจักรวรรดิอะคีเมนิด (เปอร์เซีย) กับนครรัฐกรีก เกิดขึ้นระหว่างปีที่ 499–449 ก่อนคริสตกาล จุดเริ่มต้นของความขัดแย้งเกิดจากการพิชิตภูมิภาคไอโอเนียของพระเจ้าไซรัสมหาราชในปีที่ 547 ก่อนคริสตกาลและต่อมาแต่งตั้งทรราชขึ้นปกครอง ต่อมาในปีที่ 499 ก่อนคริสตกาล อริสตาโกรัส ผู้ปกครองไมลีตัสที่มีเปอร์เซียหนุนหลัง นำกำลังเข้ายึดเกาะนักซอสแต่ล้มเหลว อริสตาโกรัสจึงปลุกปั่นให้ชาวกรีกในเอเชียน้อยก่อกบฏต่อเปอร์เซียและนำไปสู่การกบฏไอโอเนีย นอกจากนี้อริสตาโกรัสยังร่วมมือกับเอเธนส์และอีรีเทรียเผาเมืองซาร์ดิส เมืองหลวงของภูมิภาคของเปอร์เซียในปีที่ 498 ก่อนคริสตกาล จักรพรรดิดาไรอัสมหาราชจึงส่งกองทัพเข้าสู้รบจนในปีที่ 494 ก่อนคริสตกาล ฝ่ายเปอร์เซียรบชนะฝ่ายกบฏที่ยุทธการที่ลาเด ฝ่ายกบฏถูกปราบลงในปีต่อมา

เพื่อป้องกันการกบฏครั้งใหม่และการแทรกแซง รวมถึงลงโทษการกระทำของเอเธนส์และอีรีเทรีย จักรพรรดิดาไรอัสจึงทำสงครามต่อเพื่อพิชิตกรีซทั้งหมด ฝ่ายเปอร์เซียเริ่มบุกกรีซในปีที่ 492 ก่อนคริสตกาล และประสบความสำเร็จในการยึดเธรซและมาซิดอน ต่อมาในปีที่ 490 ก่อนคริสตกาล กองทัพเปอร์เซียข้ามทะเลอีเจียน ยึดซิคละดีสและทำลายอีรีเทรีย แต่พ่ายแพ้ให้กับกองทัพเอเธนส์ในยุทธการที่มาราธอน

เมื่อจักรพรรดิดาไรอัสสวรรคตในปีที่ 486 ก่อนคริสตกาล เซอร์ซีส พระราชโอรส ได้นำกำลังบุกกรีซอีกครั้ง ชัยชนะที่ช่องเขาเทอร์มอพิลีทำให้ฝ่ายเปอร์เซียสามารถยึดและเผาทำลายเอเธนส์ อย่างไรก็ตาม กองเรือเปอร์เซียพ่ายแพ้อย่างหนักในยุทธนาวีที่ซาลามิส และปีต่อมาพ่ายแพ้ในยุทธการที่พลาตีอา จึงเป็นการสิ้นสุดการบุกครองของฝ่ายเปอร์เซีย หลังจากนั้นกองทัพกรีกฉวยโอกาสนำกองเรือเข้าโจมตีฝ่ายเปอร์เซียต่อในยุทธนาวีที่มิเคลีและขับไล่ทหารเปอร์เซียออกจากเซสทอสและบิแซนเทียม การกระทำของแม่ทัพพอสซาเนียสในยุทธการที่บิแซนเทียมทำให้เกิดความบาดหมางในหมู่นครรัฐกรีกและสปาร์ตาและก่อให้เกิด "สันนิบาตดีเลียน" ซึ่งเป็นกลุ่มพันธมิตรต่อต้านฝ่ายเปอร์เซียที่นำโดยเอเธนส์ ฝ่ายสันนิบาตทำสงครามกับฝ่ายเปอร์เซียต่อเป็นเวลา 30 ปี หลังชัยชนะที่แม่น้ำยูรีมีดอนในปีที่ 466 ก่อนคริสตกาล เมืองในภูมิภาคไอโอเนียก็เป็นอิสระจากเปอร์เซีย แต่ความพ่ายแพ้ของฝ่ายสันนิบาตในการกบฏที่อียิปต์ทำให้การสงครามกับเปอร์เซียหยุดชะงัก การรบครั้งต่อ ๆ มาประสบความสำเร็จเพียงเล็กน้อย หลักฐานทางประวัติศาสตร์บางแห่งชี้ว่าในปีที่ 449 ก่อนคริสตกาล ทั้งสองฝ่ายได้ทำสนธิสัญญาสันติภาพคัลลิอัส ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของสงครามกรีก-เปอร์เซีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Encyclopaedia Britannica: Greco-Persian Wars
2. ↑  Ehrenberg, Victor (2011). *From Solon to Socrates: Greek History and Civilization During the 6th and 5th Centuries BC* (3 ed.). Abingdon, England: Routledge. pp. 99–100. ISBN 978-0-41558487-6.
3. ↑  Roisman & Worthington 2011, pp. 135–138. sfn error: no target: CITEREFRoismanWorthington2011 (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สงครามกรีก-เปอร์เซีย

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* อิสราเอล
* สหรัฐ

 |
แผนที่อนุทวีปอินเดีย ภูมิภาคกรณาฏคือสีเขียวอ่อน
ยุทธการที่ปลาศี คือยุทธการที่โด่งดังที่สุดในสงคราม
**สงครามกรณาฏ** (อังกฤษ: Carnatic Wars) เป็นความขัดแย้งทางทหารในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ซึ่งเกิดขึ้นในภูมิภาคกรณาฏของราชรัฐไฮเดอราบาด บนอนุทวีปอินเดีย ประกอบด้วยสงครามสามครั้งระหว่างค.ศ. 1746 ถึง 1763 ได้แก่:

* สงครามกรณาฏครั้งที่หนึ่ง (1746–1748) ถือเป็นส่วนหนึ่งของสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย
* สงครามกรณาฏครั้งที่สอง (1749–1754) เป็นช่วงที่ยุโรปเว้นว่างจากสงคราม แต่ยังมีสงครามในอินเดีย
* สงครามกรณาฏครั้งที่สาม (1756–1763) ถือเป็นส่วนหนึ่งของสงครามเจ็ดปี

สงครามกรณาฏเกี่ยวข้องกับราชรัฐอิสระหลายแห่งในอินเดีย ซึ่งต่อสู้แย่งชิงบัลลังก์และดินแดนของกันและกัน รวมไปถึงความขัดแย้งทางการทูตและทางการทหารระหว่างบริษัทอินเดียตะวันออกของบริเตนกับบริษัทอินเดียตะวันออกของฝรั่งเศส

สงครามสามครั้งนี้ส่งผลให้บริษัทอินเดียตะวันออกของบริเตนมีอำนาจครอบงำบริษัทการค้าระหว่างประเทศทั้งหมดในอนุทวีปอินเดีย และสามารถแผ่ขยายอิทธิพลจนครอบคลุมทั้งหมดของอนุทวีปอินเดียจนสามารถสถาปนาเป็นบริติชราช (จักรวรรดิอินเดีย)

อ้างอิง
-------

* *The Cambridge History of the British Empire*. 1929. สืบค้นเมื่อ 16 December 2014.
**เซิร์กซีสที่ 2** (/ˈzɜːrksiːz/; เปอร์เซียโบราณ: 𐎧𐏁𐎹𐎠𐎼𐏁𐎠 *Xšayār̥šā*; กรีกโบราณ: Ξέρξης *Xérxēs*; สวรรคตเมื่อ 424 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย ซึ่งทรงปกครองครองจักรวรรดิอะคีเมนิดในช่วงเวลาสั้น ๆ ในฐานะพระราชโอรสและผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของกษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 1

หลังจากที่พระองค์ทรงครองราชย์ได้สี่สิบห้าวัน ซึ่งพระองค์ทรงมีพระราชอำนาจควบคุมดินแดนเปอร์เซียเท่านั้น พระองค์ก็ทรงถูกปลงพระชนม์ในช่วง 424 ปีก่อนคริสตกาลโดยซ็อกเดียนุส ซึ่งเป็นพระอนุชาต่างพระราชมารดา ซึ่งพระองค์ก็ทรงถูกกษัตริย์ดาริอุสที่ 2 ปลงพระชนม์ในอีกหกเดือนต่อมา พระองค์เป็นบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่คลุมเครือ ซึ่งส่วนใหญ่ทราบมาจากงานเขียนของเซซิอัส พระองค์เป็นพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวของกษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 1 กับพระนางดามัสเปีย และพระองค์เป็นที่รู้จักในฐานะของมกุฎราชกุมาร

คำจารึกสุดท้ายที่กล่าวถึงกษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 1 ยังทรงมีพระชนม์ชีพอยู่สามารถย้อนไปได้ถึง 424 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งกษัตริย์เซิร์กซีสที่ 2 ก็สืบทอดพระราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ แต่ปรากฏว่ามีพระอนุชานอกสมรสอีกสองพระองค์ได้อ้างสิทธิ์ในพระราชบัลลังก์เพื่อตนเอง พระองค์แรก คือ ซ็อกเดียนุส ซึ่งเป็นพระราชโอรสของลูกชายของกษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 1 โดยประสูติแต่พระสนมอโลจีนีแห่งบาบิโลน และพระองค์ที่สองคือ ดาริอุสที่ 2 ซึ่งเป็นพระราชโอรสของกษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 1 โดยประสูติแต่พระสนมคอสมาร์ติดีนีแห่งบาบิโลน ดาริอุสที่ 2 ก็ทรงอภิเษกสมรสกับพระนางพาริซาทิส ซึ่งเป็นพระขนิษฐาต่างพระราชมารดา โดยเป็นพระราชธิดาของกษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 1 โดยประสูติแต่พระสนมอันเดียแห่งบาบิโลน

กษัตริย์เซิร์กซีสที่ 2 ทรงได้รับการยอมรับว่าเป็นกษัตริย์ในเปอร์เซียและกษัตริย์ซ็อกเดียนุสทรงได้รับการยอมรับว่าเป็นกษัตริย์ในดินแดนเอลามเท่านั้น คำจารึกแรกของโอคัสในพระนาม กษัตริย์ดาริอุสที่ 2 นั้นสามารถระบุช่วงเวลาในวันที่ 10 เดือนมกราคม 423 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์ทรงเป็นผู้ว่าการมณฑลของเฮอร์เคเนียอยู่แล้ว และในไม่ช้าก็ได้รับการยอมรับว่าเป็นกษัตริย์จากมีเดีย บาบิโลเนีย และอียิปต์ กษัตริย์เซิร์กซีสที่ 2 ทรงปกครองเพียงสี่สิบห้าวัน พระองค์ก็ทรงถูกปลงพระชนม์โดยฟาร์นาซีอัสและเมนนอสทาเนสตามคำสั่งของกษัตริย์ซ็อกเดียนุสในขณะที่ทรงเมา ซ็อกเดียนุสได้รับการสนับสนุนจากแคว้นของพระองค์ แต่ก็ทรงถูกปลงพระชนม์ในอีกไม่กี่เดือนต่อมา กษัตริย์ดาริอุสที่ 2 ทรงกลายเป็นผู้ปกครองจักรวรรดิเปอร์เซียแต่เพียงพระองค์เดียวและทรงครองราชย์จนถึง 404 ปีก่อนคริสตกาล

อ้างอิง
-------

1. 1 2  S. Zawadzki, "The Circumstances of Darius II's Accession", *Jaarbericht Ex Oriente Lux*, 34 (1995-1996), pp. 45-49
ภาพมุมสูงของปราสาทโดเวอร์ ถ่ายจากด้านตะวันตก แลเห็นหอรบ กำแพงฉนวนใน ประภาคารสมัยโรมัน และกำแพงฉนวนนอก
**ปราสาทโดเวอร์** (อังกฤษ: Dover Castle) เป็นป้อมปราการและพระราชวังสร้างในสมัยศตวรรษที่ 11 ตั้งอยู่บนเนินติดกับหน้าผาสีขาวด้านทิศตะวันออกของเมืองโดเวอร์ แคว้นเคนต์ ซึ่งถือเป็นเมืองหน้าด่านในอดีต  ทำให้ปราสาทนี้ได้ชื่อว่าประตูสู่อังกฤษ หรือกุญแจสู่อังกฤษ ตัวปราสาทประกอบด้วยหอรบขนาดใหญ่เป็นพิเศษ ล้อมรอบด้วยกำแพงฉนวนชั้นใน ชั้นกลาง และชั้นนอก จึงถือได้ว่าเป็นปราสาทที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในอังกฤษ ปัจจุบันปราสาทอยู่ภายใต้การดูแลของสำนักงานศิลปากรแห่งชาติอังกฤษ (English Heritage)

  ประวัติ
---------

เมืองโดเวอร์เป็นเมืองหน้าด่านตั้งประจันหน้าเมืองดันเคิร์ก (หรือ เดิงแกร์ก) ในฝรั่งเศส เป็นหนึ่งในท่าเรือทั้งห้าหรือซิงก์พอตส์ (cinque ports) ซึ่งสถาปนาในสมัยพระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิต ในอดีตเมื่อผู้ใดจะเดินทางจากยุโรปภาคพื้นทวีปเข้าสู่เกาะอังกฤษจะต้องแลเห็นเมืองนี้ก่อนเสมอ ครั้นถึงสมัยพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ปราสาทโดเวอร์ก็ถูกสร้างขึ้น ประกอบด้วยหอรบขนาดใหญ่เป็นพิเศษ หุ้มรอบด้วยกำแพงฉนวนใน และกำแพงฉนวนนอกหลังจากที่พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ ออกพระราชโองการแมกนาคาร์ตาอันขัดกับพระราชประสงค์แล้ว บรรดาขุนนางที่ต้องการจะล้มราชบัลลังก์ก็ก่อกบฏขึ้น โดยทูลเชิญพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศสให้ก่อสงคราม เรียกว่า สงครามขุนนางครั้งที่หนึ่ง ครานั้นเอง มีการสู้รบกันที่ปราสาทโดเวอร์ โดยมีการพยายามขุดใต้หอรบและปราสาทแต่ก็ล้มเหลว ต่อมาครั้นถึงสมัยสงครามนโปเลียน ได้มีการสร้างอุโมงค์ใต้ดินสำหรับให้พลทหารอาศัย เมื่อร้างราสงครามอุโมงค์ก็ว่างลง จนกระทั่งถึงสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ได้เปิดใช้อุโมงค์ดังกล่าวอีกครั้งโดยติดตั้งเครื่องชุมสายโทรศัพท์ โต๊ะบังคับการปืนใหญ่ต่อสู้อากศยาน และโต๊ะบังคับการเรือ ณ ที่นี้เอง เบอร์แทรม แรมเซย์ (Bertram Ramsay) ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นพลเรือโท ได้บัญชาการการอพยพทหารฝ่ายสัมพันธมิตรที่ถอยร่นจากฝ่ายนาซีเยอรมัน ช่วยชีวิตทหารได้เป็นจำนวนมาก โดยมีวินสตัน เชอร์ชิลล์ มาตรวจเยี่ยมและร่วมวางแผนในครั้งนั้นด้วย ปัจจุบันปราสาทโดเวอร์เป็นโบราณสถานประเภท 1 ภายใต้กฎหมายสหราชอาณาจักร

หมายเหตุ
--------

1. ↑  ภาษาฝรั่งเศสปัจจุบันอ่าน แซ็งปอร์ต แต่ภาษาฝรั่งเศสนอร์มันและอังกฤษอ่านดังที่ระบุไว้ข้างต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kerr, Nigel (1984). *A Guide to Norman Sites in Britain*. Granada. p. 44. ISBN 0-586-08445-2.
2. ↑  Broughton, Bradford B. (1988). *Dictionary of Medieval Knighthood and Chivalry*. Greenwood Press. p. 102. ISBN 0-313-25347-1.
3. 1 2  Prestwich, Michael (1999). *Armies and Warfare in the Middle Ages*. Yale University Press. p. 285. ISBN 0-300-07663-0.

* Goodall, John, "Dover Castle and the Great Siege of 1216", *Chateau Gaillard* v.19 (2000) (the online version lacks the diagrams of the print version)
* Jeffrey, Kate, "Dover castle", Published by English Heritage, 1997

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปราสาทโดเวอร์**

* หน้า Dover Castle ที่เว็บไซต์สำนักงานศิลปากรแห่งชาติอังกฤษ
* รายการหนังสือที่เกี่ยวข้อง
**จักรพรรดิเซี่ยเหรินจง** (仁宗) (1124–1193) พระนามเดิม หลี่ เหรินเซี่ยว (李仁孝) จักรพรรดิพระองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์เซี่ยตะวันตก

จักรพรรดิเซี่ยเหรินจงเป็นพระราชโอรสองค์โตขอจักรพรรดิเซี่ยชงจง และสืบราชบัลลังก์เมื่อพระชนมายุได้สิบหกพรรษา หลังจากขึ้นสู่บัลลังก์ จักรพรรดิเซี่ยเหรินจงได้เจริญสัมพันธไมตรีกับราชวงศ์จิน ในด้านภายในประเทศ จักรพรรดิเซี่ยเหรินจงได้สร้างโรงเรียนหลายแห่งและใช้การสอบเพื่อคัดเลือกขุนนาง พระองค์เคารพลัทธิขงจื๊อ และสร้างอารามหลายแห่งเพื่อบูชาขงจื๊อ นอกจากนี้จักรพรรดิเซี่ยเหรินจงยังทรงจ้างลามะทิเบตเป็นที่ปรึกษาทางศาสนาและพิมพ์คำสอนทางพุทธศาสนาหลายฉบับ

ในปี 1170 จักรพรรดิเซี่ยเหรินจงทรงค้นพบแผนการที่จะลอบปลงพระชนม์พระองค์ พระองค์ประหารนายพลที่อยู่เบื้องหลังแผนการ ผลก็คือจักรพรรดิเซี่ยเหรินจงไม่ไว้วางใจนายพลกองทัพของพระองค์ และกองทัพก็เริ่มตกอยู่ในความไร้ความสามารถ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาราชวงศ์เซี่ยตะวันตกเริ่มทำสงครามกับศัตรูต่างๆ

รัชสมัยของจักรพรรดิเซี่ยเหรินจงเป็นจุดสูงสุดของราชวงศ์เซี่ยตะวันตก หลายเผ่าทางทิศเหนือและทิศตะวันตกกลายเป็นรัฐบรรณาการของเซี่ยตะวันตก และการมุ่งเน้นของจักรพรรดิเซี่ยเหรินจงเกี่ยวกับการเมืองภายในทำให้รัฐบาลกลางมีประสิทธิภาพมากขึ้น รัชสมัยของพระองค์ตรงกับจุดสูงสุดของราชวงศ์ซ่งใต้และราชวงศ์จิน และมีความขัดแย้งกันค่อนข้างน้อยระหว่างสามอาณาจักรนี้

พระองค์สวรรคตในปี ค.ศ. 1193 โดยทรงครองราชย์มานานกว่าครึ่งศตวรรษเหมือนพระราชบิดาของพระองค์

| * ด
* ค
* ก
ลำดับจักรพรรดิจีนสมัยราชวงศ์เซี่ยตะวันตก |
| --- |
| 

จิ่งจง  **·** 
อี้จง  **·** 
ฮุ่ยจง  **·** 
ฉงจง  **·** 
เหรินจง  **·** 
หฺวันจง  **·** 
เซียงจง  **·** 
เสินจง  **·** 
เสี้ยนจง  **·** 
โม่

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**ปลาแปบควายไทพัส** หรือ **ปลาแปบไทพัส** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Paralaubuca typus*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) 

มีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับปลาแปบควายหรือปลาท้องพลุชนิดอื่นมาก โดยมีลักษณะที่แตกต่างกันคือ มีจุดสีดำที่โคนครีบอก และมีเส้นข้างลำตัวที่ไม่แน่นอน โดยจะแตกต่างไปในแต่ละตัว คือ มีเส้นข้างลำตัวหนึ่งเส้นทั้งสองข้างลำตัว หรือ มีเส้นข้างลำตัวสองเส้นทั้งสองข้างลำตัว หรือข้างหนึ่งมีเพียงเส้นเดียวแต่อีกข้างมีสองเส้น ก็มี 

พบกระจายพันธุ์ในแม่น้ำและแหล่งน้ำขนาดใหญ่ทั่วประเทศไทย รวมถึงแม่น้ำโขง กินแพลงก์ตอนสัตว์และแมลงเป็นอาหารตามผิวน้ำ มีความยาวเต็มที่ประมาณ 18 เซนติเมตร มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง มีการอพยพย้ายถิ่นเพื่อวางไข่ตามฤดูกาล เป็นปลาที่ชาวอีสานนิยมนำมาบริโภคกันทั้งปรุงสดหรือแปรรูปเป็นปลาร้าหรือปลาแห้ง ด้วยการจับโดยการใช้อวนหรือยกยอ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 134. ISBN 974-00-8701-9
2. ↑  ชวลิต วิทยานนท์. *ปลาน้ำจืดไทย*. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์, 2544. 116 หน้า. หน้า 37. ISBN 974-475-655-5

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**มัลโคล์ม เดวิด เคลลีย์** (อังกฤษ: Malcolm David Kelley) เกิดเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 เป็นนักแสดงวัยรุ่นชาวอเมริกัน เริ่มผลงานแสดงภาพยนตร์ในปี 2004 เรื่อง *You Got Served* เขาปรากฏในซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง *Lost* กับบทวอลต์ เขามีบทบาทสำคัญในฤดูกาลแรก (2004-2005) และยังปรากฏตัวส่วนใหญ่ในฤดูกาลที่ 2 (2005-2006) จากนั้นกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่ 3 ชื่อตอน "Through the Looking Glass" และปรากฏตัว 2 ครั้งในฤดูกาลที่ 4 ในตอนที่ชื่อ "Meet Kevin Johnson" และ "There's No Place Like Home" และกับตอนในฤดูกาลที่ 5 ที่ชื่อตอน "The Life and Death of Jeremy Bentham"

เขายังแสดงในซีรีส์ *Judging Amy*, *Law & Order: Special Victims Unit* และ *My Name Is Earl*

ผลงานแสดง
---------

* *Antwone Fisher* (2002) (Film) ... รับบทเป็น Antwone Fisher อายุ 7
* *You Got Served* (2004) (Film) ... รับบทเป็น Lil Saint
* *Knights of the South Bronx* (2005) (Film) ... รับบทเป็น Jimmy Washington
* *My Name Is Earl* (2006) (TV series guest star) ... รับบทเป็น Alby
* *Law & Order: Special Victims Unit* (2006) (TV series guest star) ... รับบทเป็น Nathan Phelps
* *Lost* (2004-2009) (TV series regular), (2005-2009) (Recurring guest star) ... รับบทเป็น Walt Lloyd
* *The Kings of Appletown* (2008) (Film) ... รับบทเป็น Cliff

อ้างอิง
-------

1. ↑  Malcolm David Kelley ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**ปลาแบมบูซ่า** (อังกฤษ: Yellowcheek; จีน: 鳡; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Elopichthys bambusa*) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Elopichthys*

โดยชื่อสกุล  *Elopichthys* มาจากคำว่า *Elops* ซึ่งหมายถึงปลาในกลุ่มปลาตาเหลือกหรือปลาตาเหลือกยาวในภาษาอังกฤษ และภาษากรีกโบราณ ἰχθύς (ikhthús) หมายถึง "ปลา" โดยรวมหมายถึง ปลาในสกุลนี้มีรูปร่างคล้ายกับปลาตาเหลือก และชื่อชนิด *bambusa* หมายถึง "ไม้ไผ่" ซึ่งอ้างอิงมาจากภาษาถิ่นของจีนที่เรียกปลาชนิดนี้ว่า *"ชู่ ไหน่ หยู"* (พินอิน: *Chǔh nuy yu*) หมายถึง "ปลาไม้ไผ่นิสัยเสีย" โดย จอห์น รีฟส์ ผู้วาดภาพปลานี้ระหว่างทำหน้าที่เป็นผู้ตรวจสอบชาในจีนระหว่างปี ค.ศ. 1812–1831

มีรูปร่างเพรียวยาวคล้ายปลาซิวทั่วไปหรือปลาสะนาก ปากกว้างและแหลมยาว บริเวณใบหน้า, แก้มและใต้ท้องเป็นสีเหลือง ครีบทุกครีบสั้นยกเว้นครีบหางเป็นสีเหลือง เกล็ดเล็กละเอียดสีเงินแวววาว ปลาขนาดเล็กตลอดทั้งลำตัวจะเป็นสีเหลืองทองแวววาว

มีความยาวเต็มที่ได้ถึง 2 เมตร น้ำหนักกว่า 45–50 กิโลกรัม จัดเป็นปลาในวงศ์ปลาตะเพียนที่เป็นปลากินเนื้อที่ใหญ่ที่สุดในโลก

เป็นปลาที่หายากชนิดหนึ่ง พบเฉพาะในประเทศจีน บริเวณแม่น้ำแยงซี มณฑลเจียงซี และบางส่วนในไซบีเรียเท่านั้น

เป็นปลาที่อาศัยอยู่ในน้ำที่มีอุณหภูมิต่ำ ประมาณ 10–20 องศาเซลเซียสเท่านั้น

มีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของความเป็นปลาเศรษฐกิจ และตกเป็นเกมกีฬา และยังสามารถเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย ซึ่งต้องนำเข้าและมีราคาขายที่แพง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Huckstorf, V. *Elopichthys bambusa*. In: IUCN 2012. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.2. <www.iucnredlist.org>. Downloaded on 13 August 2010.
2. 1 2  "*Elopichthys*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. สืบค้นเมื่อ 30 June 2016.
3. ↑  Richardson, J. 1845 - London: Smith, Elder & Co.: 99-150
Ichthyology. Part 3. In R. B. Hinds (ed.) The zoology of the voyage of H. M. S. Sulphur, under the command of Captain Sir Edward Belcher, R. N. C. B. F. R. G. S. etc. during the years 1836-42, No. 10.
4. ↑  Bogutskaya, N. G. A. M. Naseka, S. V. Shedko, E. D. Vasil'eva and I. A. Chereshnev , 2008 - Ichthyological Exploration of Freshwaters 19(4): 301-366
The fishes of the Amur River: updated check-list and zoogeography.
Kottelat, M. 2013 - Raffles Bulletin of Zoology Supplement 27: 1-663
5. ↑  Kottelat, M. 2013 - Raffles Bulletin of Zoology Supplement 27: 1-663
The fishes of the inland waters of southeast Asia: a catalogue and core bibiography of the fishes known to occur in freshwaters, mangroves and estuaries.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาแบมบูซ่า


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Elopichthys bambusa***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Elopichthys bambusa ที่วิกิสปีชีส์
**นกกินแมลงหัวสีคล้ำ** (อังกฤษ: Sooty-capped Babbler; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Malacopteron affine*) เป็นนกในวงศ์นกมุ่นรก (Pellorneidae) ขนาดเล็กสีน้ำตาลเทา และมีเสียงร้องที่ไพเราะกังวาน เป็นนกประจำถิ่นของประเทศไทยที่หายากที่สุดในในสกุล *Malacopteron* เนื่องจากป่าดิบที่ราบต่ำซึ่งเป็นถิ่นที่อยู่อาศัย ได้ผ่านการทำไม้และเป็นสวนปาล์มน้ำมัน ยางพารา หรือชุมชนเมือง

อนุกรมวิธาน
-----------

นกกินแมลงหัวสีคล้ำ (*Malacopteron affine*) แบ่งได้เป็น 3 ชนิดย่อยคือ

* *Malacopteron affine affine* ― พบในประเทศไทยและคาบสมุทรมลายู เป็นชนิดย่อยหลัก และต่างจากชนิดย่อย *M. a.* *phoeniceum* ตรงที่มีกระหม่อมสีอ่อนกว่าและอมเทาน้อยกว่ามาก นกรุ่นมีกระหม่อมสีอ่อนกว่าตัวเต็มวัย นอกจากนี้ยังมีจะงอยปากล่างเป็นสีเนื้อต่างจากตัวเต็มวัยที่มีจะงอยปากล่างสีเทา
* *Malacopteron affine* *phoeniceum* ― ที่เป็นนกเฉพาะถิ่นของเกาะบอร์เนียว
* *Malacopteron affine notatum* ― พบเฉพาะที่หมู่เกาะปันจัก จังหวัดอาเจะห์

นกชนิดนี้มีชื่อในภาษามาเลย์ ว่า *rimba tinjau belukar* และภาษาอินโดนีเซีย *Asi Topi-jelaga*

ลักษณะทางชีววิทยาและพฤติกรรม
----------------------------

นกกินแมลงหัวสีคล้ำ มีลำตัวตั้งแต่ใต้คางถึงท้องเป็นสีเทาอ่อน ขาวหม่น หรือเทาเขม่า (sooty) ขนที่คออาจมีริ้วสีเทาแซม ขนหัวด้านบนเป็นสีเทาเข้มออกน้ำตาล ขนรอบตาสีเทา ตาแดง ปีกและหางสีน้ำตาลเทาออกแดงเรียบ ปลายปีกและหางมีสีเข้มกว่าเล็กน้อย จะงอยปากยาวตรงสีดำ ปลายแหลมงุ้มเล็กน้อย ตีนสีเทา

มักหากินเป็นคู่หรือฝูงขนาดย่อม อาหารหลักคือแมลงขนาดเล็ก มีลักษณะคล้ายกับชนิดที่หาดูง่ายกว่ามากของนกในสกุล *Malacopteron* อย่างนกกินแมลงหัวสีน้ำตาล (Moustached Babbler) โดยเฉพาะนกรุ่นซึ่งจะไม่มีแถบเคราสีดำแบบตัวเต็มวัยทำให้ดูคล้ายนกกินแมลงหัวสีคล้ำมาก และมีเสียงร้องของพวกมันคล้ายกัน

ถิ่นที่อยู่อาศัยและการกระจายพันธุ์
----------------------------------

ในอดีตเคยมีรายงานการพบจากหลายจังหวัดทางภาคใต้ ตั้งแต่ชุมพร ลงมาจนถึงยะลาและนราธิวาส แต่ปัจจุบันไม่มีรายงานยืนยันในประเทศไทยหลายปีแล้ว ประชากรนกกินแมลงหัวสีคล้ำในคาบสมุทรมลายูระบุว่าเกือบเข้าข่ายใกล้สูญพันธุ์ และในสิงคโปร์ซึ่งเป็นแห่งแรกที่นกกินแมลงหัวสีคล้ำถูกเก็บตัวอย่างไว้ได้มีสถานภาพสูญพันธุ์แล้ว

ชนิดย่อย *M. a.* *phoeniceum* ยังคงพบได้ง่ายในป่าบางแห่งเกาะบอร์เนียวของมาเลเซียตะวันออก และอินโดนีเซีย

นิเวศวิทยาและการอนุรักษ์
------------------------

นกกินแมลงหัวสีคล้ำถูกคุกคามจากการสูญเสียที่อยู่อาศัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Malacopteron affine*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2012**. สืบค้นเมื่อ 26 พฤศจิกายน 2556.
2. ↑  Sooty-capped Babbler. Avibase, สืบค้นเมื่อ 30 มกราคม 2564.
3. ↑  eBird. นกกินแมลงหัวสีคล้ำ. สืบค้นเมื่อ 30 มกราคม 2564.
4. 1 2 3 4 5 6  นกกินแมลงหัวสีคล้ำ (Sooty-capped Babbler; Malacopteron affine). เก็บถาวร 2021-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน OKNation. พฤศจิกายน 2560.
5. ↑  นกกินแมลงหัวสีคล้ำ (Sooty-capped Babbler). Bird Conservation Society of Thailand (BCST). 20 ตุลาคม 2560.
6. 1 2  Sooty-capped Babbler. Avibase. สืบค้นเมื่อ 30 มกราคม 2564.
7. ↑  Sooty-capped Babbler (nominate). Avibase. สืบค้นเมื่อ 30 มกราคม 2564.
8. ↑  Sooty-capped Babbler (phoeniceum). Avibase. สืบค้นเมื่อ 30 มกราคม 2564.
9. ↑  Sooty-capped Babbler (notatum). Avibase. สืบค้นเมื่อ 30 มกราคม 2564.
**ปลาแปบควายอาร์ม็อง** หรือ **ปลาท้องพลุ**(อังกฤษ: Greater glass barb, Siamese river abramine; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Paralaubuca harmandi*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) โดยคำว่า *harmandi* ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ฌูล อาร์ม็อง (ค.ศ. 1845–1921) นักธรรมชาติวิทยาชาวฝรั่งเศส

มีลำตัวยาว แบนข้างมาก ริมท้องเป็นสันคม ปากมีขนาดเล็ก นัยน์ตาโต เกล็ดเล็กบางและหลุดง่าย ครีบหลังอยู่ระหว่างครีบท้องและครีบก้น ครีบอกเล็กมีปลายแหลม ครีบหางเว้าเป็นแฉกลึก เส้นข้างลำตัวไม่สมบูรณ์ หัวมีสีเขียว ลำตัวมีสีเงินอมเหลือง ปลายหางมีขอบสีดำ

จัดเป็นปลาแปบควายหรือปลาท้องพลุชนิดหนึ่ง มีความยาวเต็มที่ประมาณ 23.5 เซนติเมตร หรืออาจจะยาวได้ถึงหนึ่งฟุต กินแพลงต์ตอนสัตว์และแมลงต่าง ๆ เป็นอาหาร พบกระจายพันธุ์ในแม่น้ำและแหล่งน้ำขนาดใหญ่ทั่วไปในประเทศไทย รวมถึงแม่น้ำโขง เป็นปลาที่นิยมรับประทานกันในท้องถิ่นและมีการรวบรวมขายเป็นปลาสวยงาม

มีลักษณะใกล้เคียงกับปลาแปบควายไทพัส (*P. typus*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีความแตกต่างกันตามรายงานของ ฮิว แมคคอร์มิค สมิธ ระบุไว้ว่า "เกล็ดตามแนวเส้นข้างลำตัวมี 75 แถว เกล็ดระหว่างจุดเริ่มต้นครีบหลังถึงเส้นข้างตัวมี 14 แถว และจากเส้นข้างตัวถึงกลางท้องมี 7 แถว เกล็ดระหว่างเส้นข้างตัวกับฐานครีบท้องมี 4 แถว เกล็ดที่หน้าครีบหลังถึงท้ายทอยมี 45 แถว ซี่กรองเหงือกของก้านเหงือกอันแรกมีจำนวน 30 ซี่ ครีบก้นมีก้านครีบเดี่ยว 3 ก้าน และก้านครีบแขนง 20 ก้าน"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Allen, D.J. (2011). "*Paralaubuca harmandi*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2011**: e.T181299A7666830. doi:10.2305/IUCN.UK.2011-1.RLTS.T181299A7666830.en. สืบค้นเมื่อ 18 November 2021.
2. ↑  "ท้องพลุ". พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒. สืบค้นเมื่อ 27 December 2015.
3. ↑  "Order CYPRINIFORMES: Family CYPRINIDAE (part 10 of 10)". The ETYFish Project. 20 September 2015. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-05-12. สืบค้นเมื่อ 27 December 2015.
4. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 132. ISBN 974-00-8701-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q3759029
* Wikispecies: Paralaubuca harmandi
* EoL: 1000267
* FishBase: 27040
* GBIF: 2362379
* iNaturalist: 108553
* IRMNG: 10575677
* ITIS: 689619
* IUCN: 181299
* Plazi: 2AAD3290-E28D-7429-08D7-2598B3579327
* WoRMS: 1015069
* ZooBank: 4A57E6A4-2B9E-4D6F-B8B1-F5D7F2A350AA

 |
**วัดไทยสามัคคี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่กาษา อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 19 ไร่

วัดไทยสามัคคี เดิมมีชื่อว่า **วัดเหนือ** หรือ **วัดใหม่** สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2482 ที่เรียกว่าวัดเหนือเพราะ บริเวณที่ตั้งวัดอยู่ต้นน้ำลำห้วยแม่กื้ดหลวง ซึ่งชาวบ้านเรียกเหนือน้ำ โดยมีท่านพระครูอุทัย เจ้าคณะตำบลแม่สอด วัดดอนไชย มาเป็นองค์ประธานในการก่อสร้าง ได้รับการถวายที่ดินจาก นายอ้าย หิรัญรัตน์ และ นายจักร แผ่กาษา เริ่มจากการก่อสร้างกุฏิขึ้น 1 หลัง เป็นไม้ไผ่มุงหลังคาด้วยแฝกพอเป็นที่พักพิงอาศัยของพระภิกษุสงฆ์และสามเณร 

เมื่อสร้างเสร็จแล้ว ท่านพระครูอุทัยได้ให้พระวัน (ครูบาวัน) มารักษาการแทนเจ้าอาวาสได้ 11 พรรษา ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2493 ได้นิมนต์ พระทอหล่อ กันทะวํโส มาเป็นแทนเจ้าอาวาส จนท่านมรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2501 จึงได้นิมนต์ พระบุญช่วย โสปาโก มาเป็นเจ้าอาวาส ได้ 9 พรรษา ท่านก็ได้ย้ายไปอยู่ที่อื่น ต่อมาได้นิมนต์ พระสุคำ สุวณฺโณ เป็นแทนเจ้าอาวาสได้อีก 4 พรรษา ท่านได้ย้ายไปเรียนหนังสือต่างจังหวัด จน พ.ศ. พ.ศ. 2526 ได้นิมนต์ พระอธิการบุญทา อกฺกวณฺโณ มาเป็นแทนเจ้าอาวาสได้ 8 พรรษา ก็ได้ลาสิกขา ต่อมา พ.ศ. 2534 ได้นิมนต์พระอำพร กนฺตวีโร มาเป็นเจ้าอาวาสวัดไทยสามัคคี ต่อมาได้รับพระราชทานสมณะศักดิ์เป็น พระครูเมธากิจโกศล เจ้าคณะตำบลชั้นโท ตำบลแม่กาษา เมื่อวันที่ 3 มกราคม 2552

อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มี อุโบสถ วิหารประดิษฐาน หลวงพ่อทันใจ "รัตนมุงเมือง" ศาลาการเปรียญ และพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น ฯลฯ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ศุกร์ (สุข) ละวัด : วัดไทยสามัคคี". เนชั่นทีวี.
2. ↑  "วัดไทยสามัคคี". ฐานข้อมูลท้องถิ่น จังหวัดกำแพงเพชร-ตาก.
3. ↑  "วัดไทยสามัคคี อำเภอแม่สอด". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดไทยสามัคคี**
**วัดไชยพฤฒาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ในการสร้างวัด จำนวน 10 ไร่

วัดไชยพฤฒาราม หรือชาวบ้านโดยทั่วไปเรียกว่า **วัดสัมปทวนใน** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2260 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 36 เมตร มีประวัติว่าสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช สมัยที่เป็นพระยาตาก ได้ยกทัพไปตีเมืองจันทบุรีได้ผ่านมาทางวัดนี้ จึงได้ทำการบูรณะ ซ่อมแซมวัด ก่อนที่เดินทัพต่อไปเมืองจันทบุรี

แต่ก็มีอีกเรื่องเล่าว่าหลังกรุงแตกราว พ.ศ. 2313 นายอยู่กับนายอินชักชวนชาวบ้านร่วมสร้างวัดขึ้นในหมู่บ้านสวนพริก ใช้เวลาสร้างประมาน 3 ปี สำเร็จราว พ.ศ. 2315 พระภิกษุอินได้แยกออกมาสร้างวัดสวนพริก (นอก) หรือวัดสัมปทวน (นอก) ริมฝั่งขวาของแม่น้ำบางปะกง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการเป้า
* พระอธิการเจริญ
* พระมหาเทวิน
* พระอธิการนุช
* พระอธิการบุญธรรม ขนฺติธโร
* พระอธิการเทียนชัย โฆสธมฺโม
* พระอธิการกัณหา อภิวณฺโญ
* พระอธิการบุญนำ
* พระอธิการสมัย ธมฺมธโร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไชยพฤฒาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดไชยพฤฒาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "80 ฉะเชิงเทรา". SBL Magazine.
4. ↑  "ปูนปั้นเล่าเรื่องเมืองฉะเชิงเทรา".