recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**สมเด็จพระจักรพรรดิถังหมิงจง** (唐明宗, ค.ศ. 867 - ค.ศ. 933) จักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์โฮ่วถัง ทรงพระนามว่า หลี่ ซื่อยฺเหวียน (李嗣源) ทรงเป็นบุตรชายบุญธรรมของหลี่เค่อย่ง ซึ่งเป็นพระบิดาของจักรพรรดิถังซวงจง

เมื่อจักรพรรดิถังซวงจงพระอนุชาสวรรคต ระหว่างเกิดกบฏของขุนนาง ข้าราชการ หลี่ ซื่อยฺเหวียนจึงนำกำลังเข้าปราบปรามจนเรียบร้อยและจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิถังหมิงจง เมื่อ ค.ศ. 926 (พ.ศ. 1469) ขณะพระชนม์ได้ 59 พรรษา

ทรงมีความสัมพันธ์ที่ดีกับ ชี่ตัน (ราชวงศ์เหลียว) เมื่อจักรพรรดิองค์ก่อนสวรรคต พระองค์จึงทรงส่งราชทูตไปแจ้งแก่ เย่ว์ลี่ อาเปาจี (จักรพรรดิเหลียวไท่จู่)

จักรพรรดิถังหมิงจง สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 933 เมื่อพระชนม์ได้ 66 พรรษา ครองราชย์ได้เพียง 7 ปี


| ก่อนหน้า |  | หลี่ ซื่อ-ยฺเหวียน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จักรพรรดิถังซวงจง** |  | **จักรพรรดิจีน** (พ.ศ. 1469 - พ.ศ. 1476) |  | **จักรพรรดิถังหมิน** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับจักรพรรดิจีนในยุคห้าวงศ์สิบรัฐ |
| --- |
| ราชวงศ์โฮ่วเหลียง | 
* ไท่จู่ (จูเวิน)
* จูหยูกุ้ย
* เหลียงโม่ตี้ (จูหยูเจิน)

 |
| ราชวงศ์โฮ่วถัง | 
* ซวงจง (หลี่คุนซู)
* หมิงจง (หลี่ซือหยวน)
* ถังหมิน (หลี่คงโหว)
* โม่ตี้ (หลี่คงเค่อ)

 |
| ราชวงศ์โฮ่วจิ้น | 
* เกาจู่ (สือจิ้งถัง)
* ฉู่ตี้ (สือจงฮุ่ย)

 |
| ราชวงศ์โฮ่วฮั่น | 
* เกาจู่ (หลิวจื้อหยวน)
* หยินตี้ (หลิวเฉิงหยู)

 |
| ราชวงศ์โฮ่วโจว | 
* ไท่จู่ (กัวเว่ย)
* ซิจง (กัวหยง)
* กงตี้

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**อะมาร์นา** (อังกฤษ: Amarna) หรือ **อัลอะมารนะฮ์** (อาหรับ: العمارنة) เป็นโบราณสถานของอียิปต์ที่เป็นที่ตั้งซากเมืองหลวงในช่วงปลายราชวงศ์ที่สิบแปด เมืองแห่งนี้เริ่มสร้างขึ้นเมื่อ 1346 ปีก่อนคริสต์ศักราช โดยสร้างขึ้นตามพระราชประสงค์ของฟาโรห์อะเคนอาเตน และถูกทิ้งร้างไม่นานหลังจากที่พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อ 1332 ปีก่อนคริสต์ศักราช ชื่อที่ชาวอียิปต์โบราณได้เรียกเมืองนั้นทับศัพท์มาเป็นภาษาอังกฤษว่า **อะเคตอาเตน** หรือ **อะคิตอาตอน** ซึ่งแปลว่า "ขอบฟ้าแห่งอาเตน"

สถานที่ดังกล่าวอยู่บนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำไนล์ ซึ่งปัจจุบันคือเขตผู้ว่าการอัลมินยาของประเทศอียิปต์ อยู่ห่างจากเมืองอัลมินยาไปทางใต้ประมาณ 58 กิโลเมตร (36 ไมล์) ห่างจากกรุงไคโร เมืองหลวงของอียิปต์ ไปทางใต้ 312 กิโลเมตร (194 ไมล์) และห่างจากเมืองลักซอร์ (ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงเก่าอย่างเมืองทีบส์ไปทางเหนือ 402 กิโลเมตร (250 ไมล์)) เมืองดีรมะวาส ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกตรงข้ามกับเมืองอะมาร์นา ทางฝั่งตะวันออกของเมืองอะมาร์นามีหมู่บ้านในช่วงสมัยใหม่หลายหมู่บ้าน ซึ่งมีหมู่บ้านหลักคือ อิ-ติลล์ ในทางเหนือและอัลฮักก์กันดิล ในทางใต้

บริเวณดังกล่าวมีกิจกรรมที่รุ่งเรืองตั้งแต่สมัยอะมาร์นาจนถึงยุคโรมันในภายหลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Official Website of the Amarna Project". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 ตุลาคม 2008. สืบค้นเมื่อ 1 ตุลาคม 2008.
2. ↑  David (1998), p. 125
3. ↑  "Google Maps Satellite image". Google Maps. สืบค้นเมื่อ 1 ตุลาคม 2008.
4. ↑  "Middle Egypt Survey Project 2006". Amarna Project. 2006. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 มิถุนายน 2007. สืบค้นเมื่อ 6 มิถุนายน 2007.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิท่องเที่ยว มีคำแนะนำการท่องเที่ยวสำหรับ ***อะมาร์นา***

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **อะมาร์นา**

วิกิซอร์ซ มีบทความจากสารานุกรมบริตานิกา ฉบับ ค.ศ. 1911 เกี่ยวกับ ***Amarna***

|  |
| --- |
| แหล่งข้อมูลห้องสมุดเกี่ยวกับ  **Amarna** 

---

 |
| * Online books
* Resources in your library
* Resources in other libraries
 |

* "Amarna Project". The University of Cambridge.
* "Amarna Art Gallery". – Shows just a few, but stunning, examples of the art of the Amarna period.
* "M.A. Mansoor Amarna Collection".
* "The Amarna3D Project". – 3D visualisation of the city developed by Paul Docherty.
**ณัฐพล โตวิจักษณ์ชัยกุล** (เกิด 22 สิงหาคม พ.ศ. 2531) ชื่อเล่น **ก๊อป** เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ครั้งแรก ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2566 สังกัดพรรคก้าวไกล และเป็นบุตรของนายสุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 2 สมัย อดีตรองนายกรัฐมนตรีและอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร

ประวัติ
-------

ณัฐพล โตวิจักษณ์ชัยกุล เกิดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2531 เป็นบุตรของสุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล กับอัญชลี โตวิจักษณ์ชัยกุล เขาจบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ ปริญญาตรีจากคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และปริญญาโท ด้านบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลูเธอรัน ประเทศสหรัฐอเมริกา

ณัฐพล ชอบการวิ่งทางไกลเป็นกิจกรรมประจำ

การทำงาน
--------

ณัฐพล ทำธุรกิจเกสต์เฮาส์ในเมืองเชียงใหม่ ต่อมาเริ่มสนใจงานการเมืองและเข้าร่วมกิจกรรมกับพรรคก้าวไกล ในปี 2564 เริ่มลงพื้นที่หาเสียงในเขตเลือกตั้งที่ 3 ซึ่งเป็นพื้นที่บ้านเกิดของทักษิณ ชินวัตร ในระยะแรกจึงยังไม่ได้หวังผลทางการเมืองมากนัก แต่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 เขาสามารถเอาชนะทัศนีย์ บูรณุปกรณ์ จากพรรคเพื่อไทยได้ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งโฆษกประจำคณะกรรมาธิการการท่องเที่ยว สภาผู้แทนราษฎร

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ณัฐพล โตวิจักษณ์ชัยกุล ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ

1. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จังหวัดเชียงใหม่ สังกัดพรรคก้าวไกล

อ้างอิง
-------

1. ↑  ฮือฮา! "ก้าวไกล" เปิดตัว "ณัฐพล โตวิจักษณ์ชัยกุล" ลูกชายปึ้ง-อดีต รมต.ยุคปู ลง ส.ส.เขต 3 เชียงใหม่
2. ↑  เปิดตัวลูกชาย ‘สุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล’ อดีตรมว.ยุคยิ่งลักษณ์ ลงส.ส.เชียงใหม่
3. ↑  ณัฐพล โตวิจักษณ์ชัยกุล ‘ก.ก.’ส่งชิงส.ส.เชียงใหม่
**มณเฑียร บุญตัน** (2 พฤษภาคม พ.ศ. 2508 – 2 มีนาคม พ.ศ. 2567) อดีตสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 12 สมาชิกคณะกรรมการว่าด้วยสิทธิของคนพิการ (Committee on the Rights of Persons with Disabilities – CRPD) วาระปี ค.ศ. 2013-2016 กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคมแห่งชาติสมัยคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 61 ภายหลังรัฐประหารในนามคณะรักษาความสงบแห่งชาติ นายกสมาคมคนตาบอดแห่งประเทศไทย และสมาชิกวุฒิสภาจากการสรรหา พ.ศ. 2550

ประวัติ
-------

มณเฑียร บุญตัน เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2508 โดยเขาเป็นบุตรของชาวนาจากบ้านน้ำชำ อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่ ตาบอดมาตั้งแต่เกิด  แต่บิดามารดาทราบว่าตาบอดเมื่ออายุได้สามเดือน  และเข้าศึกษาที่โรงเรียนสอนคนตาบอดภาคเหนือ เรียนต่อที่โรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ และสำเร็จการศึกษาจากคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และได้รับทุนการศึกษา ไปศึกษาต่อด้านศิลปศาสตร์การดนตรี ที่มหาวิทยาลัยเซนโอลาฟ และมหาวิทยาลัยมินนิโซตา รัฐมินนิโซตา สหรัฐอเมริกา

มณเฑียร สมรสกับ ยูมิ ชิราอิชิ เพื่อนนักศึกษาชาวญี่ปุ่น ที่พบรักกันตั้งแต่สมัยเรียนที่สหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2533 ทั้งคู่สมรสกันเมื่อ พ.ศ. 2540 ปัจจุบัน ยูมิ ชิราอิชิ เป็นเจ้าหน้าที่ประจำสถานเอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำประเทศไทย

มณเฑียร บุญตัน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2567 สิริอายุ 74 ปี

การทำงาน
--------

มณเฑียร บุญตัน เริ่มรับราชการเป็นอาจารย์ประจำวิทยาลัยราชสุดา มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นกรรมการและเลขาธิการมูลนิธิของคนตาบอดไทย เป็นผู้ช่วยผู้จัดการโครงการเดซีสากล (**D**igital **A**ccessible **I**nformation **Sy**stem - DAISy เป็นเทคโนโลยีการผลิตหนังสือเสียงแบบดิจิตัล (en)) และเป็นนายกสมาคมคนตาบอดแห่งประเทศไทย ตั้งแต่ พ.ศ. 2541

ในปี พ.ศ. 2550 มณเฑียร บุญตัน ได้รับแต่งตั้งเป็นวุฒิสภาจากการสรรหาสมาชิกวุฒิสภาไทย พ.ศ. 2551

ในปี พ.ศ. 2554 ได้รับแต่งตั้งเป็นวุฒิสภาจาก การสรรหาสมาชิกวุฒิสภาไทย พ.ศ. 2554

ในปี พ.ศ. 2557 ได้รับแต่งตั้งตำแหน่งสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (ประเทศไทย) พ.ศ. 2557ภายใต้รัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราว

ในปี พ.ศ. 2562 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 12

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
* พ.ศ. 2557 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง แต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคมแห่งชาติ
2. ↑  รายการธรรมภิวัฒน์, ASTV News1, 15 กุมภาพันธ์ 2552, สัมภาษณ์มณเฑียร บุญตัน
3. ↑  คนตาบอด ต่อสู้กับคนตาดี "สว.มณเฑียร บุญตัน" เก็บถาวร 2010-09-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก WhO? Magazine, สิงหาคม 2551
4. ↑  ประวัตินายมณเฑียร บุญตัน จากสมาคมคนตาบอดแห่งประเทศไทย
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๖๓, เล่ม ๑๓๘ ตอนพิเศษ ๑ ข หน้า ๑๔, ๒๒ มกราคม ๒๕๖๔
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๗, เล่ม ๑๓๑ ตอนที่ ๒๗ ข หน้า ๑๐, ๓ ธันวาคม ๒๕๕๗
หญ้าเทียม
**หญ้าเทียม** (อังกฤษ: artificial turf) เป็นพื้นผิวที่ทำมาจากเส้นใยสังเคราะห์ โดยทำให้ดูเหมือนหญ้าธรรมชาติ มักใช้กับสนามกีฬาที่เป็นกีฬาที่เล่นบนสนามหญ้าจริง อย่างไรก็ตามยังมีใช้ในสนามหญ้าตามที่พักอาศัย และอาคารพาณิชย์ด้วย เหตุผลสำคัญคือเรื่องการบำรุงรักษา หญ้าเทียมสามารถใช้งานได้ทนทาน เช่นการแข่งขันกีฬา และไม่ต้องรดน้ำ หรือตัดหญ้า สำหรับสนามที่ครอบโดยหลังคาและมีบางส่วนใช้หญ้าเทียมเพราะยากที่จะปลูกหญ้าที่มีแสงไม่เพียงพอ แต่หญ้าเทียมก็มีข้อเสีย คือ มีอายุการใช้งานต่ำ ต้องการทำความสะอาดเป็นครั้งคราว มีสารพิษเคมีจากอินฟิลและต้องเพิ่มความปลอดภัยด้านสุขภาพเพิ่มขึ้น

หญ้าเทียมสามารถผลิตได้จากพลาสติก 2 ชนิด ดังนี้

* พอลิเอทิลีน (Polyethylene, PE) ผลิตโดยแรงดันสูง มีความเหนียวและยืดหยุ่นได้ดี ทนต่อการกรอบแตกจึงนิยมนำมาผลิตเป็นหญ้าเทียมเกรดที่ต้องการความคงทน เช่น งานกีฬา งานสวนซึ่งใช้งานภายนอกต้องโดนทั้งแดดและฝน
* พอลิโพรพีลีน (Polypropylene, PP) มีความแข็งแรงทนทานน้อยกว่า ทนความร้อนได้ไม่มากแต่ทนสารเคมีได้ดี มีราคาถูกจึงนิยมนำมาผลิตเป็นหญ้าที่ใช้งานชั่วคราวหรืองานภายในที่ไม่โดนแดดและฝน

```
เอกสิทธิ์ เอมสอาด
```
**บ้านเคลชไตน์** (เยอรมัน: *Kehlsteinhaus*) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ **รังอินทรี** (Eagle’s Nest) เป็นสิ่งอาคารปลูกสร้างบนยอดเขาเคลชไตน์ ตรงบริเวณไหล่เขาที่ชื่อว่าโอเบอร์ซัลท์แบร์ค (Obersalzberg) ใกล้เมืองแบร์ชเทิสกาเดิน รัฐไบเอิร์น ประเทศเยอรมนี ถือเป็นบ้านพักตากอากาศส่วนตัวของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ซึ่งเป็นหนึ่งในกองบัญชาการฟือเรอร์ซึ่งมีอยู่หลายแห่งในยุโรป บ้านหลังนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดครบรอบห้าสิบปีของฮิตเลอร์ในปี 1939 ผู้ควบคุมการก่อสร้างคือมาร์ทีน บอร์มัน หนึ่งในคนสนิทของฮิตเลอร์ 

เคลชไตน์เฮาส์ถูกสร้างในรูปแบบชาเลต์ (Chalet) ตั้งอยู่บนสันเขาเคลชไตน์ที่ความสูง 1,834 เมตร (6,017 ฟุต) ส่วนหนึ่งของของภูเขา Hoher Göll ทางเหนือเมืองแบร์ชเทิสกาเดิน การก่อสร้างตัวบ้านและอุโมงค์ตลอดจนระบบลิฟท์ใช้เวลาสิบสามเดือน และใช้เงินในการก่อสร้างประมาณ 30 ล้านไรชส์มาร์ค และถูกเผยแพร่เป็นข่าวอย่างเป็นทางการวันที่ 20 เมษายน 1939 

มีการตัดถนนความกว้าง 4 เมตร ความยาว 6.5 กิโลเมตร ขึ้นไปยังบ้านพักหลังนี้ อย่างไรก็ตาม แต่บ้านพักตากอากาศแห่งนี้ไม่ได้ถูกใช้ในการพักผ่อนแต่อย่างใด มันถูกใช้เป็นสถานที่พบปะและหารือของบุคคลระดับสูงเท่านั้น ฮิตเลอร์เคยเยือนรังอินทรีทั้งสิ้น 14 ครั้ง

ในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตรุกเข้ากรุงเบอร์ลิน บรรดาผู้นำกองทัพเยอรมันเสนอให้ฮิตเลอร์อพยพออกจากเบอร์ลินไปยังแบร์ชเทิสกาเดินและใช้รังอินทรีเป็นศูนย์บัญชาการแห่งสุดท้ายที่จะรักษาอำนาจของไรช์ที่สาม เพราะด้วยความสูงของบนยอดเขาจะทำให้ยากต่อการที่ข้าศึกจะบุกเข้ายึด และเอื้อต่อทำสงครามกองโจรต่อไป แต่ฮิตเลอร์ปฏิเสธและตัดสินใจอยู่ในกรุงเบอร์ลินพร้อมกับฆ่าตัวตาย ต่อมากองทัพสหรัฐบุกเข้ายึดรังอินทรีได้ในที่สุด

ปัจจุบัน รังอินทรีได้กลายเป็นแหล่งท่องเทียวที่ดีที่สุดในรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี

อ้างอิง
-------

* "The Eagle's Nest - Obersalzberg in Berchtesgaden".
* "Adolf Hitler", Current Biography 1941, p384
* "Gutshof & Teehaus".
* "Kehlsteinhaus". Hitler Mountain. Archived from the original on April 17, 2010.
* "Dokumentation Obersalzberg: Blowing up the ruins of the former Berghof".
* "Fireplace in the great hall of das Kehlsteinhaus aka the Eagle's Nest".
* "ROYAL AIR FORCE BOMBER COMMAND 1942-1945 (C 5247)". Imperial War Museums.

| * ด
* ค
* ก
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ |
| --- |
| การเมือง | 
* ฟือเรอร์
* *ไมน์คัมพฟ์*
* พินัยกรรมทางการเมือง
* ระบอบนาซี

 |  |
| เหตุการณ์ | 
* อาชีพทางทหาร
* เถลิงอำนาจ
* คณะรัฐมนตรีฮิตเลอร์
* นาซีเยอรมนี
* สงครามโลกครั้งที่สอง
* ฮอโลคอสต์
* แผนลับ 20 กรกฎาคม
* การยิงตัวตาย

 |
| ฐานบัญชาการฟือเรอร์ | 
* แบร์คโฮฟ (รังอินทรี)
* ทำเนียบนายกรัฐมนตรีไรช์
* ฟือเรอร์บุงเคอร์
* รังหมาป่า
* แวร์ว็อล์ฟ
* ปราการอินทรี
* Wolfsschlucht I
* Wolfsschlucht II
* Anlage Süd
* Felsennest

 |
| ครอบครัว | 
* เอฟา เบราน์ (ภรรยา)
* อาล็อยส์ ฮิตเลอร์ (บิดา)
* คลารา ฮิตเลอร์ (มารดา)
* โยฮัน เกออร์ค ฮีดเลอร์ (ปู่)
* มารีอา ชิคเคิลกรูเบอร์ (ย่า)
* อังเกลา ฮิตเลอร์ (พี่สาวต่างมารดา)
* เพาลา ฮิตเลอร์ (น้องสาว)
* เลโอ รูด็อล์ฟ เราบัล (หลานน้า)
* เกลี เราบัล (หลานน้า)
* วิลเลียม แพทริก ฮิตเลอร์ (หลานน้า)
* ไฮนทซ์ ฮิตเลอร์ (หลานน้า)
* ฌ็อง-มารี โลแร (ผู้อ้างเป็นบุตรชาย)

 |
**พระราชวงศ์ของกษัตริย์แห่งเกาหลี** (เกาหลี: 내명부) พระอิสริยยศและตำแหน่งของบาทบริจาริกาของกษัตริย์เกาหลี (รวมทั้งสมัย สามก๊ก ชิลลายุคหลัง โครยอ โชซ็อน) ในระหว่าง ราชวงศ์โชซ็อน (ไม่รวมจักรวรรดิเกาหลีในช่วงท้ายของโชซ็อน) พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของ แนกุง (내궁) และขั้นต่ำกว่าพระมเหสี แต่เหนือนางสนมขั้นต่ำและนางใน (ขั้น 5a และต่ำกว่า) นี่หมายความว่าบาทบริจาริกาขั้น 1 ถึง 4 ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์

ดังนั้นพระมเหสี (중전) จึงตามมาด้วยบาทบริจาริกาขั้นสูง 4 ขั้นแต่ละขั้นมี 2 ระดับ ระดับ a (정) อยู่เหนือระดับ b (종)

1a. บิน (빈): บาทบริจาริกาขั้น 1 

1b. ควีอิน (귀인)

2a. โซอี (소의): บาทบริจาริกาขั้น 2

2b. ซุกอี (숙의)

3a. โซยง (숙용): บาทบริจาริกาขั้น 3 

3b. ซุกยง (숙용)

4a. โซวอน (소원): บาทบริจาริกาขั้น 4

4b. ซุกวอน (숙원)

สำหรับขั้น บิน กษัตริย์และพระมเหสีจะแนบคำนำหน้าร่วมกับอักษร/ส่วนพระองค์ของบาทบริจาริกาเช่น ฮีบิน (ฮี = เปล่งปลั่ง), ซุก (ซุก = ความคมชัด/ความบริสุทธิ์), อีบิน (อี = ที่เหมาะสม/กระชับ)

5a. ซังกุง (상궁) และ ซังอี (상의) นางในที่ทำหน้าที่โดยตรงภายใต้สมาชิกราชวงศ์ และหัวหน้าของแผนกที่ได้รับมอบหมาย ขึ้นอยู่กับบทบาทและแผนกของพวกเขาจะมีการจัดอันดับภายในซังกุง ตัวอย่างเช่นซังกุงที่รับใช้พระมเหสีมีอำนาจและขั้นสูงกว่าซังกุงที่รับใช้ เจ้าชาย เจ้าหญิง และ/หรือ บาทบริจาริกา ซังกุงก็สามารถเป็นบาทบริจาริกาได้หากกษัตริย์แสดงความโปรดปราน พวกเขาจะถูกเรียกว่า ซังกุงถวายตัว และจะได้อยู่ขั้นสูงสุดของ 5a แม้กระนั้นเนื่องจากพวกเขายังคงอยู่ในขั้น 5 ซังกุงคนโปรดจะไม่ถือว่าเป็นสมาชิกของราชวงศ์ส่วนหนึ่งของแนกุงและถือว่าเป็นบาทบริจาริกาแทนพวกเขาก็จะเป็นที่รู้จักในฐานะนางสนมตำแหน่งซังกุงถวายตัว แม้กระนั้นซังกุงถวายตัวจะมีซังกุงของเธอเองเพื่อรับใช้เธอ 

5b ถึง 9b การจัดอันดับระดับต่ำกว่าของหญิงชาววังและเด็กหญิง หญิงชาววังมักเข้ามาอยู่ในวังตั้งแต่อายุยังน้อย ดังนั้นวังจึงกลายเป็นที่อยู่อาศัยหลักของพวกเขา พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากวังยกเว้นในโอกาสพิเศษที่ได้รับอนุญาตจากผู้มีตำแหน่งสูงกว่า

พระราชินีที่มีชื่อเสียงและราชวงศ์ชั้นสูง
----------------------------------------

* พระสนมมีซิล (545-600)
* พระนางเชฮ็อน (1445-1482)
* พระนางช็องฮี (1418-1483)
* พระนางมุนจ็อง (1501-1565)
* พระนางอินฮย็อน
* พระนางอินว็อน
* ชัง ฮี-บิน
* ซุกบินแห่งตระกูลชเว
* พระนางช็องซ็อง
* พระสนมยอง จากตระกูลลี
* พระนางช็องซุน
* พระสนมอึยพิน แห่งตระกูลซอง
* พระสนมซุกกี จากตระกูลปาร์ค
* พระนางซุนว็อน
* พระนางชอริน
* จักรพรรดินีมย็องซ็อง
* จักรพรรดินีซุนจ็อง
ปราสาทเนือร์นแบร์ค
**ปราสาทเนือร์นแบร์ค** (เยอรมัน: *Nürnberger Burg*) เป็นหมู่อาคารป้อมปราการในสมัยกลาง ตั้งบนสันเขาหินทรายในเมืองเนือร์นแบร์ค ประเทศเยอรมนี ปราสาทแห่งนี้ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในปราการที่ยากจะเอาชนะที่สุดของทวีปในโรปในสมัยกลาง สะท้อนความสำคัญของเมืองนี้ในฐานะเมืองที่ขึ้นต่อจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์โดยตรง อาคารหลังแรกเริ่มก่อสร้างขึ้นราว ค.ศ. 1000 ปราสาทนี้สามารถแบ่งออกได้สามยุคคือ:

* ยุคแรก คือการเริ่มลงหลักปักฐานภายใต้ราชวงศ์ซาลีเออร์ (ค.ศ. 1027–1125)
* ยุคที่สอง คือการสร้างอาคารหลังใหม่ภายใต้ราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน (ค.ศ. 1138–1254)
* ยุคที่สาม คือการบูรณะครั้งใหญ่ในสมัยกลาง

ปราสาทหลังนี้เริ่มสูญเสียสถานะความสำคัญภายหลังสงครามสามสิบปีในช่วงปี 1618 ถึง 1648 ปราสาทหลังนี้ได้รับความเสียหายมากจากการทิ้งระเบิดทางอากาศในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง พื้นที่ส่วนใหญ่กลายเป็นซากปรักหักพัง เหลือแต่เพียงโบสถ์น้อยและหอคอยเท่านั้นที่อยู่รอด ต้องใช้เวลากว่าสามสิบปีในการบูรณะขึ้นใหม่จนมีสภาพเฉกเช่นในปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Alfons Baier: *Zur Geschichte, Geologie und Hydrologie des Burgberges zu Nürnberg.* เก็บถาวร 2021-01-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Kurzfassung - abstract), on the website of FAU — Friedrich-Alexander Universität Erlangen-Nürnberg
**สุสานหลวงหมิงยู่ว** หรือ **หมิงยู่วหลิ่ง** (จีน: 明裕陵; พินอิน: *Míngyù líng*) เริ่มก่อสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ รัชศกเทียนซุ่นปีที่ 8 (ค.ศ. 1464) เป็นสุสานหลวง สำหรับประดิษฐานฝังพระบรมศพจักรพรรดิหมิงอิงจง ฉื่ออี้ไทเฮา และโจวไทฮองไทเฮา ตั้งอยู่ที่ปักกิ่ง

เนื่องจากจักรพรรดิ จักรพรรดิหมิงอิงจงได้ออกพระบรมราชโองการก่อนที่สวรรคตว่าไม่ควรฝังนางสนมกำนัลตามพระองค์ไปในสุสานหลวง จึงถือเป็นสุสานแห่งแรกที่ไม่มีการสังเวยนางสนมกำนัลไปรับใช้จักรพรรดิในโลกหลังความตาย

เป็นการก่อสร้างโดยใช้ศิลปะขั้นสูง มีช่างฝีมือทหารและพลเรือนมากกว่า 80,000 คนเข้าร่วมในการก่อสร้างนี่ รวมระยะเวลาตั้งแต่ก่อสร้างจนแล้วเสร็จ สุสานแห่งนี้ใช้เวลาเพียงเกือบสี่เดือนเท่านั้น

ในช่วงสาธารณรัฐจีน พระที่นั่งหลินเอินถูกทำลายในช่วงสงคราม และประตูหลินเอิน ถูกเผาในปีที่ 6 ของสาธารณรัฐจีน (พ.ศ. 2460) ปัจจุบันประตูสุสานกลายเป็นซากปรักหักพัง แต่อาคารอื่นๆ ยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี

การอนุรักษ์และการฟื้นฟู
-----------------------

ตั้งแต่รัชศกเฉียนหลงปีที่ 50 - 52 (พ.ศ. 2328-2330) ราชวงศ์ชิงได้ดำเนินการซ่อมแซมสุสานหลวงเป็นการใหญ่ เพื่อปกป้องสุสานหลวง หลังจากเวลาผ่านไปกว่า 200 ปี อาคารหลักของสุสานหลวงหมิงยู่วเช่น ประตูหลินเอิน (祾恩门) และพระที่นั่งหลินเอิน (祾恩殿) ได้รับความเสียหายสาหัส จึงจำเป็นต้องซ่อมแซมอย่างเร่งด่วน

การปรับปรุงครั้งนี้จะเป็นไปตามหลักการ โดยใช้งานฝีมือดั้งเดิมและส่วนประกอบของอาคารดั้งเดิม เพื่อรักษากลิ่นอายดั้งเดิมของอาคารโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมให้มากที่สุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  明十三陵最后一座残陵裕陵大规模修缮
**ปลากระดี่ช็อกโกแลต** (อังกฤษ: Chocolate gourami) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Sphaerichthys osphromenoides* ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) 

มีรูปร่างบางเฉียบ ส่วนหัวแหลมโดยเฉพาะบริเวณปลายปาก ตากลมโต สีลำตัวเป็นสีน้ำตาลเข้มคล้ายสีของช็อกโกแลตจึงเป็นที่มาของชื่อ มีจุดวงกลมสีดำที่ใกล้โคนครีบหาง ในขณะที่ชื่อวิทยาศาสตร์นั้น คำว่า *Sphaerichthys* หมายถึงวงกลม และ *osphromenoides* หมายถึงเหมือน *osphromenus* อันที่เคยเป็นชื่อพ้อง มีจุดเด่นคือ มีลายพาดวงกลมสีขาว 3-4 วง พาดผ่านตลอดทั้งลำตัวทั้งสองข้าง ปลาตัวผู้จะมีสีแดงเข้มกว่าปลาตัวเมีย และมีขนาดลำตัวที่ใหญ่กว่า

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 6 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในคาบสมุทรมลายูของมาเลเซีย จนถึงเกาะบอร์เนียวและสุมาตรา ในอินโดนีเซีย

เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แต่ทว่าเลี้ยงได้ยากมาก ต้องอาศัยการดูแลอย่างดี เนื่องจากเป็นปลาที่อาศัยอยู่ในน้ำค่อนข้างเย็น กล่าวคือ อุณหภูมิประมาณ 22-26 องศาเซลเซียส และค่าความเป็นกรดเป็นด่างของน้ำเป็นสภาพเป็นกรดเล็กน้อย คือประมาณ 6-6.5 pH

มีพฤติกรรมเช่นเดียวกับปลาในวงศ์นี้ชนิดอื่น ๆ คือ รักสงบ ชอบลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ บริเวณผิวน้ำ หรือแอบอยู่ตามพืชน้ำ การแพร่พันธุ์ตัวผู้จะเป็นฝ่ายสร้างหวอดในการวางไข่ และเป็นฝ่ายดูแลไข่จนกว่าจะเป็นตัว โดยไข่จะมีปริมาณ 18 ฟอง ใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 10-14 วัน แต่เมื่อเป็นตัวแล้วปลาตัวผู้จะไม่ดูแลไข่ ซึ่งถ้าเป็นในที่เลี้ยงอาจจะกินลูกตัวเองได้ 

เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันมากในยุโรป ซึ่งถือว่าเป็นปลาที่มีราคาถูก แต่สำหรับในประเทศทางเอเชียถือเป็นปลาราคาแพง และหาได้ค่อนข้างยาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Sphaerichthys osphromenoides*, Canestrini, 1860". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-07-15. สืบค้นเมื่อ 2010-11-11.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Sphaerichthys osphromenoides* (อังกฤษ)  เก็บถาวร 2010-08-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Sphaerichthys osphromenoides***
ระวังสับสนกับ อุดรมีชัย
 
**อุดง** (เขมร: ឧដុង្គ) (หรืออาจเรียกได้ว่า *อุดงฦาไชย* หรือ *อุดงมีชัย*) เป็นเมืองในประเทศกัมพูชา ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดกันดาล ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาของ"ภูเขาพนมอุดง"หรือ "เขาพระราชทรัพย์" ประมาณ 40 กิโลเมตรทางตะวันตกเฉียงเหนือของกรุงพนมเปญ เมืองหลวงในปัจจุบัน อุดงมีชัยเป็นที่พำนักของราชวงศ์และเมืองหลวงของกัมพูชามานานกว่า 250 ปีจนถึงปี ค.ศ. 1866 เป็นเมืองหลวงอันยิ่งใหญ่ของพระมหากษัตริย์เขมรหลายศตวรรษที่กระจัดกระจายอยู่บนยอดเขาที่แบ่งเป็นสองส่วน ที่โดดเด่นซึ่งทอดยาวจากตะวันออกเฉียงใต้ไปตะวันออกเฉียงเหนือ

ชื่อเมือง
---------

สถูปที่กรุงอุดงมีชัย
ชื่อของเมืองมาจากคำว่า "อุตตุงฺค" uttuṅga" (สันสกฤต: उत्तुङ्ग) ในภาษาสันสกฤต แปลว่า "สูง" ซึ่งอาจหมายถึงเขาพระราชทรัพย์ เนื่องจากภูเขาเป็นสถานที่ประกอบพิธีบุญต่างๆ และมีความสำคัญทางศาสนา คำนี้จึงอาจกินความหมายไปที่นัยที่ว่า "ยิ่งใหญ่" หรือ "สูงสุด" ก็ได้

ดูเพิ่ม
-------

* ประวัติศาสตร์กัมพูชา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Buddha of Chinese deception Oudong Mountain by Bou Saroeun". Phnom Penh Post. 22 June 2001. สืบค้นเมื่อ 26 June 2015.
2. ↑  "THistory of the Phnom Bakheng Monument" (PDF). Khmer Studies. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2015-06-26. สืบค้นเมื่อ 26 June 2015.
3. ↑  "Sanskrit dictionary - uttunga : tall". Tamilcube. สืบค้นเมื่อ July 3, 2015.

หนังสือ
-------

* "The Rough Guide Southeast Asia" Rough Guides, 2002 ISBN 1-85828-893-2

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Brief History of Oudong เก็บถาวร 2008-03-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Travels in the Central Parts of Indo-China (Siam), Cambodia, and Laos (Vol. 1 of 2)

พิกัดภูมิศาสตร์: 11°49′26″N 104°44′33″E﻿ / ﻿11.82389°N 104.74250°E﻿ / 11.82389; 104.74250
**วัดหัวสำโรง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวสำโรง อำเภอแปลงยาว จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ 2 งาน 35 ตารางงวา ปัจจุบัน อาจารย์ พระสุทิน (พระแบ) ปณฺณภาโร เป็นเจ้าอาวาสวัด

วัดหัวสำโรงประกาศการตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2471 จากการสำรวจสันนิษฐานว่า บริเวณวัดหัวสำโรงเป็นชุมชนที่มีอายุอยู่ในสมัยรัตนโกสินทร์ อาจเป็นชุมชนที่เป็นทางผ่านไปยังพานทอง พนัสนิคม และพนมสารคาม เป็นเส้นทางเดินเลียบชายทุ่งมาแต่สมัยโบราณ วัดและศาลาการเปรียญ ซึ่งประชาชนร่วมกันสร้าง ส่วนใหญ่เป็นเงินของ นายต่วน นางสอน ได้มีใจศรัทธาสร้างศาลาการเปรียญหลังแรก เมื่อ พ.ศ. 2467 ต่อมา ตาต่วน ศักดิ์ประศาสน์ นางสอน โสมเมา ถวายที่ดินให้วัดอีกจำนวนหนึ่งด้วย และโรงเรียนหลังเก่า อาจารย์จุ้ย ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัด ได้ร่วมกับประชาชนทั่วไป รวมทั้งยายบุญมี ตาต่วน ศักดิ์ประศาสน์ นางสอน โสมเมา ได้สร้างโรงเรียนหลังแรกซึ่งเป็นอาคารชั้นเดียวทรงสูง เสารอย สามารถโยกเคลื่อนย้ายได้

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถมีกำแพงล้อมรอบ ตัวกำแพงทำเป็นรูปลิงแบกเรียงรายตลอดแนวทั้ง 4 ด้าน หน้าบันมีลวดลายไทยลงรักปิดทอง หลังคามีคันทวยรองรับประดับกระจกสี บานประตูหน้าต่างเป็นไม้สลักลายต่าง ๆ คือบานประตูสลักเป็นภาพยักษ์และเทวดายืนคู่กัน หน้าต่างเป็นรูปเทพนม พระประธานในอุโบสถเป็นศิลปะรัตนโกสินทร์ และมีศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ ศาลาอเนกประสงค์ เป็นต้น

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงตา ปลั่ง ร.ศ. 1496
* หลวงตา รุ่ง (ไม่ทรายฉายา)
* หลวงตา นวน (ไม่ทราบฉายา)
* อาจารย์ สง (ไม่ทราบฉายา)
* อาจารย์ จุ้ย เขมังกะโล
* อาจารย์ ริน ปัญญาโณ
* อาจารย์ ทอง (หรือตอง) (ไม่ทราบฉายา)
* พระครูธำรงพัฒนกิจ (เผื่อน)
* อาจารย์ พระสุทิน (พระแบ) ปณฺณภาโร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหัวสำโรง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดหัวสำโรง". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**นิพนธ์ คนขยัน** (เกิด 4 มีนาคม พ.ศ. 2502)เป็นนักการเมืองชาวไทย เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบึงกาฬ สังกัดพรรคเพื่อไทย เคยได้รับเลือกตั้งเป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดบึงกาฬ ในปี 2554 และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย ในปี 2544 และ 2548 สังกัดพรรคไทยรักไทย

ประวัติ
-------

นิพนธ์ คนขยัน เกิดเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2502 จบการศึกษาปริญญาตรีศิลปศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี

การทำงาน
--------

นิพนธ์ คนขยัน เคยทำงานการเมืองร่วมกับพรรคไทยรักไทย และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย เขตอำเภอพรเจริญ อำเภอเซกา และอำเภอบึงโขงหลง ซึ่งปัจจุบันแยกออกมาเป็นจังหวัดบึงกาฬ เขาเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย 2 สมัย ในปี 2544 และ 2548 โดยเอาชนะไตรรงค์ ติธรรม จากพรรคชาติไทย

ต่อมาในการเลือกตั้งปี 2550 เขาย้ายไปร่วมงานกับพรรคเพื่อแผ่นดิน แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง โดยแพ้ให้กับ 3 ผู้สมัครจากพรรคพลังประชาชน ภายหลังเขาจึงลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดบึงกาฬ ในปี 2554 ได้รับเลือกตั้งเป็นนายก อบจ.คนแรกของจังหวัดบึงกาฬ โดยเอาชนะเทวฤทธิ์ นิกรเทศ อดีต ส.ส. แต่ในปี 2563 เขาลงสมัครรับเลือกตั้ง นายก อบจ.บึงกาฬ อีกครั้ง แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง โดยแพ้ให้กับแว่นฟ้า ทองศรี ภริยาทรงศักดิ์ ทองศรี รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา

ในปี 2562 เขาให้การสนับสนุนผู้สมัครของพรรคพลังประชารัฐ แต่ในปี 2566 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบึงกาฬ สังกัดพรรคเพื่อไทย เข้าสภาเป็นสมัยที่ 3

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

นิพนธ์ คนขยัน ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 3 สมัย คือ

1. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 จังหวัดหนองคาย สังกัดพรรคไทยรักไทย
2. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 จังหวัดหนองคาย สังกัดพรรคไทยรักไทย
3. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จังหวัดบึงกาฬ สังกัดพรรคเพื่อไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  นายก อบจ.คนแรกของบึงกาฬ ‘นิพนธ์ คนขยัน’ บทบาทผู้นำแปรรูปยางภาคอีสาน
2. ↑  "หลังบ้าน มท.3 โค่นแชมป์เก่าแบบขาดรอยคว้าเก้าอี้ นายก.อบจ.บึงกาฬ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-07-28. สืบค้นเมื่อ 2023-07-28.
3. ↑  "นิพนธ์"ชี้ถ้ายางฯราคาดี"พปชร."ชนะ"เลือกตั้ง"บึงกาฬ!!!
เพอร์ไลต์ที่ขยายตัวแล้ว (เทียบขนาดกับเหรียญ)
**หินเพอร์ไลต์** (อังกฤษ: Perlite) เป็นหินอสัณฐานภูเขาไฟที่มีปริมาณน้ำค่อนข้างสูง โดยเกิดจากการที่น้ำเข้าไปทำปฏิกิริยากับหินอ๊อบซิเดียน มักจะพบตามธรรมชาติ เมื่อถูกเผาจะเกิดการขยายตัว มีการนำมาใช้ในทางอุตสาหกรรม และเป็นผลผลิตทางการค้าที่มีประโยชน์ เนื่องจากคุณสมบัติที่มีน้ำหนักเบาหลังจากผ่านกระบวนการเผาไปแล้ว

คุณสมบัติ
---------

หินเพอไลต์มีสมาตร คือ 7-16 เท่าของปริมาตรเดิม การขยายตัวทำให้หินมีความวาวมากขึ้น และส่งผลต่อการดูดซับฟองอากาศของหิน หินเพอร์ไลต์ที่ไม่มีการขยายตัวแล้วจะมีความหนาแน่นประมาณ 1100 kg/m³ ส่วนหินเพอร์ไลต์ที่มีการขยายตัวแล้วจะมีความหนาแน่นเหลือประมาณ 30–150 kg/m³.[]

การนำไปใช้ประโยชน์
------------------

เนื่องจากการหินเพอร์ไลต์มีความหนาแน่นต่ำ และราคาถูกจึงถูกพัฒนานำไปใช้ในการค้า เช่น พลาสเตอร์น้ำหนักเบา ส่วนผสมของปูนซีเมนต์ ฉนวน เป็นฝ้าเผดาน และ ตัวช่วยกรองในพืชสวน
สำหรับในด้านการเกษตรหินเพอร์ไลต์สามารถใช้ปรับปรุงดิน และยังใช้สำหรับปกคลุมผิวดิน เพื่อป้องกันการเสียหน้าดิน

หินเพอร์ไลต์เป็นตัวกรองคุณภาพที่ดีแล้วยังนำไปใช้เป็นดินเบา ซึ่งเป็นที่นิยมไปทั่วโลก หินเพอร์ไลต์ที่มีขนาดเล็กจะถูกนำไปใช้กับโรงหล่อเย็น เป็นส่วนผสมในปูนซีเมนต์ นำไปเป็นส่วนประกอบของเซรามิกส์ และยังใช้ในอุตสาหกรรมระเบิดด้วย

ในปี 2007 ตารางแสดงอัตราส่วนของการนำหินเพอร์ไลต์ไปใช้ประโยชน์[]

|  |  |
| --- | --- |
| อัตราส่วน | การนำไปใช้ประโยชน์ |
| 60% | การสร้างผลิตภัณฑ์ก่อสร้าง |
| 14% | ด้านเกษตรกรรม |
| 11% | ตัวกรองผลิตภัณฑ์ |
| 7.5% | ตัวช่วยกรอง |
| 7.5% | อื่น ๆ |
|

เพอร์ไลท์กับการเพาะปลูก
-----------------------

เพอร์ไลท์ไม่ทำปฏิกิริยาเคมีหรือไอออนิกใดๆ ดังนั้นจึงเป็นคุณสมบัติที่ปลอดเชื้อเหมาะสำหรับการเพาะเมล็ด ต้นกล้า หรือการปักชำกิ่ง เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการปลูกพืชไร้ดิน (Hydroponics) เพอร์ไลท์ไม่พองตัวเหมือนฟองน้ำ มีน้ำหนักเบา สามารถอุ้มน้ำได้ 3-4 เท่า มีความหนาแน่นประมาณ 95 – 145 kg/m3 มีความสามารถในการอุ้มน้ำและระบายอากาศได้ดี มีการยุบตัวน้อย จึงทำให้รากต้นไม้เดินสะดวกดูดสารอาหารได้ดีอีกด้วย

องค์ประกอบทั่วไปของหินเพอร์ไลต์[]
---------------------------------

* 70-75% ซิลิคอนไดออกไซด์ : SiO 2
* 12-15% อะลูมิเนียมออกไซด์ : Al 2 O 3
* 3-4% โซเดียมออกไซด์ : Na 2 O
* 3-5% โพแทสเซียมออกไซด์ : K 2 O
* 0.5-2% เหล็กออกไซด์ : Fe 2 O 3
* 0.2-0.7% แมกนีเซียมออกไซด์ : MgO
* 0.5-1.5% แคลเซียมออกไซด์ : CaO
* 3-5% เป็นน้ำหรือส่วนประกอบทางเคมีอื่นๆ(ที่สามารถติดไฟได้ จึงไม่สามารถวิเคราะห์ออกมาได้ว่าเป็นอะไร)

แนวโน้มการผลิต
--------------

ในปี 2005 กรีซเป็นประเทศที่มีการผลิตมากที่สุดในโลก[] รองลงมาเป็นจีน ญี่ปุ่น และตุรกี 
ตารางแสดงการเปลี่ยนแปลงของราคาหินเพอร์ไลต์ตั้งแต่ปี 2001

|  |  |
| --- | --- |
| ปี | ราคาต่อตันในสหรัฐอเมริกา ($) |
| 2001 | 36.3 |
| 2002 | 36.5 |
| 2003 | 38.2 |
| 2004 | 41.8 |
| 2005 | 40.5 |
| 2006 | 42.9 |
| 2007 | 51.6 |
| 2008 | 60.0 |
|

อ้างอิง
-------

* ^ Emulsion explosive composition containing expanded perlite United States Patent 4940497 <ref name=""
* ^ a b c  <ref name=""
* ^ "Perlite". U.S. Geological Survey Mineral Commodity Summaries,: 122–123. January 2006. <ref name=""

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* The Perlite Institute
* Perlite in Turkey World %68 Deposits in Turkey

1. ↑  admin (2022-02-20). "เพอร์ไลท์ คืออะไรและใช้ปลูกอะไรดี". *Masaki Garden*.
**หลิน เปียว** (5 ธันวาคม ค.ศ. 1907 – 13 กันยายน ค.ศ. 1971) เป็นจอมพลแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน ที่เป็นผู้มีส่วนสำคัญในชัยชนะของพรรคคอมมิวนิสต์ในสงครามกลางเมืองจีน โดยเฉพาะในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน หลินเป็นนายพลที่คอยบัญชาการในช่วงการทัพเหลียวเซินและพิงจินอย่างเด็ดขาด ซึ่งเขาได้มีส่วนร่วมนำกองทัพภาคแมนจูเรียไปสู่ชัยชนะและนำกองทัพปลดปล่อยประชาชนเข้าสู่ปักกิ่ง เขาได้ข้ามแม่น้ำแยงซีในปี ค.ศ. 1949 ได้เอาชนะพรรคก๊กมินตั๋งอย่างเด็ดขาดและเข้าควบคุมมณฑลชายฝั่งในทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ของจีน เขาได้ตำแหน่งยศเป็นจอมพลซึ่งอยู่ในอันดับที่สามของทั้งสิบจอมพล จู เต๋อและเผิง เต๋อหวยได้ถือว่าเป็นเจ้าหน้าที่ระดับชั้นอาวุโสของหลินและหลินอยู่ในอันดับที่สูงกว่า ฮี ลอง และ หลิว โบชาง

หลินว่างเว้นจากการมีบทบาทเคลื่อนไหวในการเมือง ภายหลังจากสงครามกลางเมืองยุติลงในปี ค.ศ. 1949 เขาได้เป็นผู้นำส่วนหนึ่งของระบบข้าราชการพลเรือนของรัฐบาลในฐานะที่หนึ่งในรองนายกรัฐมนตรีร่วมกันของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1954 เป็นต้นมา กลายเป็นรองนายกรัฐมนตรีคนแรก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1964 หลินกลายเป็นบุคคลที่เคลื่อนไหวในทางการเมืองมากขึ้น เมื่อได้รับการเสนอชื่อให้ดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานร่วมกันของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในปี ค.ศ. 1958 เขาได้ควบสามตำแหน่งที่มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ ได้แก่ รองนายกรัฐมนตรี รองประธาน และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมแห่งชาติ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1959 เป็นต้นมา จนถึงทุกวันนี้ หลินดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมแห่งชาติแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน หลินกลายเป็นเครื่องมือในการสร้างรากฐานสำหรับลัทธิบูชาต่อเหมาเจ๋อตงในช่วงต้นปี ค.ศ. 1960 และได้รับรางวัลสำหรับการปฏิบัติหน้าที่ของเขาในการปฏิวัติทางวัฒนธรรมโดยได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากเหมาในฐานะที่เป็นรองประธานแห่งพรรคคอมมิวนิสต์จีนแต่เพียงผู้เดียว ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1966 จนกระทั่งเสียชีวิต

หลินเสียชีวิต เมื่อวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1971 เมื่อเครื่องบินฮ็อคเกอร์-ซิดเดลี่ย์ ไทรเดินท์ ที่เขาโดยสารอยู่เกิดตกลงในเมืองออนดอร์กฮาน ประเทศมองโกเลีย เหตุการณ์ที่แน่นอนของ"อุบัติเหตุของหลิน เปียว"นี้ เป็นที่มาของการคาดเดาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา คำอธิบายอย่างเป็นทางการของรัฐบาลจีนคือหลินและครอบครัวของเขาพยายามที่จะหลบหนี ภายหลังจากการก่อรัฐประหารเพื่อโค่นล้มอำนาจของเหมาซึ่งประสบความล้มเหลว ส่วนคนอื่นๆ ต่างโต้แย้งว่า พวกเขาหลบหนีเพราะกลัวว่าพวกเขาจะถูกกำจัด เนื่องจากความสัมพันธ์ของหลินกับผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์คนอื่นๆ นั้นย่ำแย่ลงในช่วงไม่กี่ปีสุดท้ายของชีวิตเขา ภายหลังจากการเสียชีวิตของหลิน เขาได้ถูกประณามว่าเป็นคนทรยศอย่างเป็นทางการโดยพรรคคอมมิวนิสต์ นับตั้งแต่ปลายปี ค.ศ. 1970 หลินและเจียง ชิง ภรรยาของเหมา(พร้อมกับสมาชิกคนอื่นๆ ของแก๊งออฟโฟร์) ได้ถูกระบุว่าเป็นแกนนำที่สำคัญของ"กองกำลังต่อต้านการปฏิวัติ"ของการปฏิวัติทางวัตนธรรม ได้รับการกล่าวประณามอย่างเป็นทางการจากรัฐบาลจีนสำหรับความเลวร้ายที่มากเกินไปในช่วงเวลานั้น

| * ด
* ค
* ก
สิบจอมพลแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 
จูเต๋อ
 | 
เผิง เต๋อหวย
 | 
หลิน เปียว
 | 
หลิว ป๋อเฉิง
 | 
เฮ่อหลง
 | 
เฉิน อี้
 | 
ลั๋ว หรงหวน
 | 
สิว เซี่ยงเฉียน
 | 
เนี่ย หรงเจิน
 | 
เย่ เจี้ยนอิง
 |

 |
*มูแลงรูจ!* ละครตู้เพลงที่จัดแสดงที่ สถาบันจอห์น เอฟ. เคนเนดีเพื่อศิลปะการแสดง ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี
**ละครตู้เพลง** (อังกฤษ: Jukebox musical) เป็นละครเพลงหรือภาพยนตร์เพลงที่ใช้เพลงประกอบส่วนใหญ่เป็นเพลงสมัยนิยมที่เป็นที่รู้จัก ไม่ใช่เพลงต้นฉบับสำหรับเรื่องนั้น ๆ

ละครตู้เพลงบางเรื่องใช้เพลงที่หลากหลาย ในขณะที่บางเรื่องจำกัดตัวเองอยู่แค่เพลงที่ขับร้องโดยนักร้องหรือวงดนตรีคนเดียว หรือแต่งโดยนักแต่งเพลงคนเดียว ในกรณีเช่นนี้ โครงเรื่องมักเป็นชีวประวัติ ของศิลปินหรือศิลปิน ในละครตู้เพลงเรื่องอื่น ๆ โครงเรื่องเป็นเพียงเรื่องสมมติเท่านั้น สำหรับละครเพลงเกี่ยวกับนักดนตรีหรือการแสดงดนตรี บางเพลงอาจเป็นเพลงที่ตายตัว ซึ่งหมายความว่าเป็นการแสดงในโลกของละครหรือภาพยนตร์ ผลงานที่เกี่ยวกับดนตรีทั้งหมดล้วนเป็นเพลงที่ตายตัว เช่น ภาพยนตร์ชีวประวัติเกี่ยวกับนักร้องที่บางครั้งแสดงเพลงของตน โดยทั่วไปไม่ถือเป็นละครตู้เพลง

วิพิธทัศนาที่ไม่มีโครงเรื่องมักจะไม่อธิบายว่าเป็นละครตู้เพลง แม้ว่าการแสดงที่ไม่มีการวางแผนซึ่งมีองค์ประกอบการเต้นรำบางครั้งก็เป็นเช่นนั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Brown, Mark (23 April 2013). "The Commitments to be turned into West End musical". *guardian.co.uk*. London: The Guardian. สืบค้นเมื่อ 26 June 2013. It will include many classic soul songs, including Mustang Sally, but most definitely will not be a "jukebox musical", said Doyle.
2. ↑  "Can Critics Learn to Love the Jukebox Musical?". *The New York Times*. August 29, 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แมนเดลบัม, เคน. "ดูตัวอย่าง '05-'06: ละครตู้เพลง" 27 กรกฎาคม 2005
* กระแสละครตู้เพลง
**มัน** (อังกฤษ: Devil Killer) ภาพยนตร์ไทยแนวบู๊ผลงานเรื่องแรกจากค่ายเดชากรณ์ภาพยนตร์โดย บัญญัติ เดชากรณ์ ออกฉายครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2518 กำกับการแสดงโดย เปี๊ยก มีคุณสุต นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี ในบท **จ่าเยี่ยม ยอดยิ่ง** และ นาท ภูวนัย ในบท **โจม** ร่วมด้วย อรัญญา นามวงศ์ อีกทั้งยังเป็นการพลิกบทบาทครั้งสำคัญของ ดามพ์ ดัสกร ในการมารับบทเป็นคนดีในบท **ไพร** ศัตรูของโจมหรือนาทก่อนที่จะกลายมาเป็นเพื่อนและผู้ช่วยของโจมในภายหลัง

ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จอย่างมากทำให้ เปี๊ยก มีคุณสุต ผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องนี้ได้สร้างภาคต่อของภาพยนตร์เรื่องนี้ในชื่อ กำนันเหี้ยม ใน พ.ศ. 2520

เนื้อเรื่อง
-----------

เรื่องราวของ **โจม** (นาท) ที่ต้องร่วมมือกับ **จ่าเยี่ยม ยอดยิ่ง** (สมบัติ) หัวหน้าสถานีตำรวจไศลดงคนใหม่ในการทำลายอิทธิพลของ **โรม อินทนนท์** (ทักษิณ) ที่มี **ทศ** (กฤษณะ) เป็นมือขวาซึ่งมีส่วนในการตายของครอบครัวของโจม

นักแสดง
-------

| นักแสดง | บทบาท | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| สมบัติ เมทะนี | จ่าเยี่ยม ยอดยิ่ง |  |
| อรัญญา นามวงศ์ | ครูเรียม |  |
| นาท ภูวนัย | โจม |  |
| รุ้งลาวัลย์ ศรีปฏิมากูร | พรรณงาม |  |
| ดามพ์ ดัสกร | ไพร |  |
|

อ้างอิง
-------
**ผู้ถือหุ้น** (อังกฤษ: shareholder หรือ stockholder) คือบุคคลหรือสถาบัน (รวมถึงบริษัท บรรษัท) ที่ถือครองหุ้นในทางกฎหมาย จำนวนหนึ่งหุ้นหรือมากกว่านั้น ในบริษัทมหาชนหรือบริษัทเอกชน ผู้ถือหุ้นอาจหมายถึงสมาชิกในบริษัท โดยทางกฎหมายแล้ว บุคคลจะไม่ได้เป็นผุ้ถือหุ้นจนกว่าจะอยู่ในรายชื่อและมีรายละเอียดอื่นที่อยู่ในทะเบียนของบริษัทในฐานะผู้ถือหุ้นหรือเป็นสมาชิกบริษัท อิทธิพลของผู้ถือหุ้นในธุรกิจจะพิจารณาจากสัดส่วนการถือหุ้น ผู้ถือหุ้นของบริษัทจะแยกออกจากบริษัทโดยทางกฎหมาย พวกเขาจะไม่ต้องรับผิดชอบหนี้ของบริษัทและความรับผิดชอบหนี้ของบริษัทดังที่กล่าวมานั้นเหมือนจะเป็นค่าหุ้นที่ยังไม่ได้ชำระจนกว่าผู้ถือหุ้นได้เสนอรับรอง บริษัทไม่ได้ต้องการที่จะบันทึกเจ้าของกรรมสิทธิ์ในผลประโยชน์ของผุ้ถือหุ้น ผู้ที่ได้รับการบันทึกคือผู้ที่มีอำนาจต่อการถือครองหุ้น และมีความสอดคล้องและมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับบริษัท

ผู้ถือหุ้นที่ต้องการหุ้นจากตลาดหลักจะลงนามการเสนอขายหุ้นแก่ประชาชนทั่วไปเป็นครั้งแรก และให้ทุนกับบริษัท อย่างไรก็ดีผู้ถือหุ้นโดยมากจะซื้อหุ้นผ่านตลาดรองและไม่ได้เป็นการให้ทุนโดยตรงกับบริษัท ผู้ถือหุ้นอาจได้สิทธิพิเศษซึ่งขึ้นอยู่กับชนิดหน่วยลงทุน (share class)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Fontinelle, Amy (26 November 2003). "Shareholder". *investopedia.com*.
**วัดหงษ์ปิยาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหงษ์เจริญ อำเภอท่าแซะ จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 21 ไร่ ส.ค.1 เลขที่ 58

วัดหงษ์ปิยาราม เดิมชื่อว่า **วัดตาหงษ์** วัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2436 นายหงษ์ หัวหน้าทหาร ซึ่งได้รับสั่งจาก พระยาชุมพร ให้นำทหาร 500 คน มาตั้งฐานที่มั่นที่บ้านปากด่าน (ทัพต้นไทร) ในท้องที่หมู่ 4 ตำบลสลุย (ปัจจุบันเป็นตำบลหงษ์เจริญ) นายหงษ์เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด และได้นิมนต์พระโสมมาอยู่เป็นรูปแรก และได้ทำการอุปถัมภ์มาตลอด จนเมื่อหลวงปู่โสมมรณภาพลง วัดตาหงษ์ได้ถูกทิ้งร้าง จนล่วง พ.ศ. 2472 หลวงพ่อเปียก ปทุโม เจ้าอาวาสวัดนาสร้าง ได้จัดให้พระภิกษุสามเณรมาอยู่ และได้ร่วมกับชาวบ้านจัดสร้างเสนาสนะต่าง ๆ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2497 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อ พ.ศ. 2516

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล้กทรงไทยชั้นเดียว ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยจัตุรมุข 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 และศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ขนาดหน้าตักกว้าง 24 นิ้ว สูง 36 นิ้ว

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการโสม ปฐมเจ้าอาวาส
* พระอธิการอ่อน
* พระอธิการเชื้อ
* พระอธิการซ่าน
* พระอธิการหนู อินทสุวณฺโณ มรณภาพเมื่อ พ.ศ.2498
* พระครูอนุกูลกิจการี (เปียก ปทุโม) พ.ศ.2498 ถึง 2505
* พระครูวิจิตรกิจาทร (จรูญ เขมจาโร) พ.ศ.2505 ถึง พ.ศ.2546
* พระครูปิยหังสธรรมรัต (ประจวบ สิริธมฺโม) พ.ศ.2546 ถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "จังหวัดชุมพรจัดโครงก​ารหิ้วปิ่นโตเข้าวัดใ​นวันพระ". สำนักงานจังหวัดชุมพร. `{{cite web}}`: zero width space character ใน `|title=` ที่ตำแหน่ง 21 (help)
2. ↑  "วัดหงษ์ปิยาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดหงษ์ปิยาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**สตริงคอมโบ** String combo เป็นวงดนตรีเครื่องสายอย่างตะวันตกขนาดเล็ก เกิดใหม่จากการดัดแปลงและรวมวงวงคอมโบเข้ากับวงชาโดว์ 

* **วงคอมโบ** (Combo Band) หมายถึงวงดนตรีขนาดเล็ก ผสมผสานระหว่างดนตรีไทยและสากล มุ่งประกอบการขับร้อง มีจำนวนเครื่องดนตรีไม่แน่นอน แล้วแต่ความสะดวก แต่หลักๆ มักประกอบด้วย ระนาดเอก, จะเข้, ซออู้, ซอด้วง, ฆ้องวง, ฉิ่ง, ฉาบ, กีตาร์, เปียโน, เบส, ฟรุต, กลองชุด, เครื่องประกอบจังหวะอื่นๆ
* **วงชาโดว์** (Shadow Band) เป็นวงขนาดเล็กเช่นกันมี กีตาร์ลีด, กีตาร์คอร์ด, กีตาร์เบส,กลองชุด

ประวัติ
-------

### ประวัติวงสตริงคอมโบฝั่งตะวันตก

วงสตริงฝั่งตะวันตกแบ่งวิวัฒนาการออกได้เป็น 2 สมัย สมัยแรกคือดนตรีต้นตำรับตั้งแต่ร็อกยังไม่เกิด ได้แก่ บลูส์, คันทรี และดนตรีโฟล์ก สมัยที่สองเป็นร็อกยุคแรกอันเป็นต้นฉบับให้กับร็อกรุ่นหลังถึงปัจจุบัน บรรพบุรุษร็อกนี้เรียกว่าคลาสสิกร็อก,โฟล์คป๊อป, คันทรี่ป็อป, ริทึมแอนด์บลูส์ R&B

### ประวัติวงสตริงคอมโบของไทย

วงการดนตรีไทยมีการเปลี่ยนแปลงมาเป็นลำดับเนื่องจากอิทธิพลของดนตรีตะวันตก ที่หลั่งไหลเข้ามาโดนใจวัยโจ๋ในสมัยนั้นไม่ขาดสายได้แก่วง เดอะบิทเทิลส์, เดอะชาโดว์ของ คลิฟฟ์ ริชาร์ด, เอลวิส เพรสลีย์ ฯลฯ แทบทุกวงดนตรีมากับกีตาร์ 3 ตัว กลองชุด พร้อมๆ กันนั้นวงดนตรีของไทยก็เริ่มหันมาเล่นเพลงสากลได้รับความนิยมไม่น้อยเหมือนกัน เมื่อสหรัฐอเมริกามาตั้งฐานทัพในประเทศไทยสมัย สงครามเวียดนาม เพลงสากลได้รับความนิยมไม่น้อยเช่นกัน วงดนตรีของไทยที่เล่นเพลงสากลในสมัยนั้นเช่น วงซิลเวอแซนด์, วงรอยัลสไปรท์ส ฯลฯ ร้องและเล่นตามต้นแบบเป็นส่วนใหญ่

พ.ศ. 2512 ได้จัดการประกวดวงสตริงคอมโบแห่งประเทศไทยขึ้น โดยมีกติกาการแข่งขันว่า เล่นเพลงสากล 1 เพลง เพลงไทยสากล 1 เพลง เพลงพระราชนิพนธ์ 1 เพลง วงที่ชนะเลิศคือ วงดิอิมพอสซิเบิ้ล ซึ่งเดิมเป็นวงอาชีพเล่นอยู่แถบถนนเพชรบุรีตัดใหม่ ในนามวงจอยท์รีแอคชั่นหรือ เจ-ทรี (ฮอลิเดย์ เจ-ทรี ตามชื่อสถานบันเทิงที่เล่น) ชื่อดิอิมพอสซิเบิ้ลซึ่งเปลี่ยนก่อนแข่งได้มาจากการ์ตูนในโทรทัศน์ยุคนั้น ดิอิมพอสซิเบิ้ลโด่งดังเหลือหลาย นักดนตรีประกอบด้วย เศรษฐา ศิระฉายา, วินัย พันธุรักษ์, อนุสรณ์ พัฒนกุล, สิทธิพร อมรพันธ์ และพิชัย คงเนียม ครองรางวัลชนะเลิศ 3 ปีซ้อน

ประวัติศาสตร์วงการดนตรีไทยต้องบันทึกไว้ในฐานะวงดนตรีประเภทสตริงคอมโบ้วงแรกที่สร้างความรู้สึกเป็นสากลและเป็นวงแรกอีกเช่นกันเปิดทางให้วัยรุ่นฟังเพลงไทยแนวใหม่ ความสำเร็จขั้นสูงสุดทำให้ผู้สร้างภาพยนตร์ตลอดจนผู้ประพันธ์เพลงให้ความสนใจกับวงดนตรีประเภทนี้มากขึ้น เวลาเดียวกันวงดนตรีวงอื่นๆ ได้รับความนิยมตามมาเช่น P.M.5, แฟนตาซี, แกรนด์เอ็กซ์, ชาตรี, ดิ อินโนเซ้นท์ ฯลฯ จากนั้นเข้าสู่ยุคแฟนฉัน (ชาตรี) ทำให้สตริงคอมโบโด่งดังเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เก็บถาวร 2008-02-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**พระสิริมังคลาจารย์** เป็นพระภิกษุไทยชาวเชียงใหม่ มีชีวิตอยู่ราว พ.ศ. 2020–2100 มีผลงานวรรณกรรมพุทธศาสนาที่สำคัญ 4 เรื่อง คือ เวสสันตรทีปนี สังขยาปกาสกฎีกา มังคลัตถปนี (หรือ มงคลทีปนี) และจักกวาฬทีปนี

ประวัติ
-------

พระสิริมังคลาจารย์ถือกำเนิดในเมืองเชียงใหม่ มีนามเดิมว่า **ศรีปิงเมือง** โดยถือเอานิมิตในวันคลอดที่เกิดพายุใหญ่พัดจนบ้านพังทลาย ขณะนั้นมารดาของท่านกำลังครรภ์แก่ หลบพายุไปอาศัยอยู่โคนต้นโพธิ์ (ไม้ศรี) และเจ็บครรภ์จึงคลอดที่โคนต้นโพธิ์นั้น บิดาจึงตั้งชื่อว่า ศรีปิงเมือง โดยบรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุ 13 ปี จากนั้นได้เดินทางไปลังกา เรียนหนังสือสำนักของพระพุทธวีระ ครูของท่านชื่อ พระพุทธวีระ น่าจะเป็นภิกษุนิกายสิงหล จากนั้นเดินทางกลับเชียงใหม่ในสมัยพระเมืองแก้ว และได้รับการแต่งตั้งเป็นพระสิริมังคลาจารย์ ตามฉายาของท่าน และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเจ็ดยอด (วัดมหาโพธาราม) ที่นี่ท่านได้รจนาคัมภีร์ 3 เรื่องแรก คือ เวสสันตรทีปนี จักกวาฬทีปนี และ สังขยาปกาสกฎีกา ต่อมา พ.ศ. 2067 เกิดน้ำท่วมใหญ่ รวมถึงที่วัดสวนขวัญ ท่านจึงไปหาสถานที่วิเวกเป็นเรือนร้าง เพื่อรจนามังคลัตถปนี ต่อจนสำเร็จปีฉลู จ.ศ. 879 (พ.ศ. 2060) 

พระสิริมังคลาจารย์มรณภาพในระหว่าง พ.ศ. 2068–2078 ตรงกับสมัยพระเมืองเกษเกล้า ศพของท่านคงได้รับการถวายเพลิง ณ วัดสวนดอก อันเป็นวัดที่ท่านเป็นเจ้าอาวาส และได้สร้างกู่บรรจุอัฐิในบริเวณวัด กู่นี้ถูกรื้อเมื่อ พ.ศ. 2470 รวมสิริอายุท่านประมาณ 47 ปี

ผลงาน
-----

* เวสสันตรทีปนี รจนาสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2060 ในสมัยพระเมืองแก้ว อธิบายอรรถกถาเวสสันดรชาดก เกี่ยวกับเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่น่าสนใจ
* สังขยาปกาสกฎีกา รจนาสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2063 อธิบายคัมภีร์สังขยาปกาสกะ ที่พระญาณวิลาสเถระรจนา ให้เข้าใจง่ายขึ้น
* มังคลัตถปนี (หรือ มงคลทีปนี) รจนาเมื่อ พ.ศ. 2067 เป็นวรรณกรรมเรื่องเอกของพระสิริมังคลาจารย์ อธิบายความในมงคลสูตร
* จักกวาฬทีปนี รจนาสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2063 กล่าวถึงเรื่องราวในจักรวาลและโลกธาตุ พรรณนาถึงภูมิของสัตว์ทั้งหลาย อาหารของสัตว์ ภูเขา แม่น้ำ เทวดา อสูร ฯลฯ

อ้างอิง
-------

1. ↑  พระมหาสง่า ธีรสํวโร และคณะ, *ชีวิตและงานพระสิริมังคลาจารย์*, พิมพ์ครั้งที่ 2 (เชียงใหม่ : ลานนาการพิมพ์, 2546), หน้า 1–7
2. ↑  เพ็ญสุภา สุขคตะ. ""ล้านนาศึกษา" ใน "ไทยศึกษาครั้งที่ 13" (10) 500 ปี วรรณกรรมทีปนีของพระสิริมังคลาจารย์". มติชนสุดสัปดาห์.
3. ↑  ตามรอยพระสิริมังคลาจารย์สังฆปราชญ์ล้านนา, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่, (เชียงใหม่ : โรงพิมพ์จรรยาพิมพ์, 2556), หน้า 9.
4. ↑  *ตามรอยพระสิริมังคลาจารย์สังฆปราชญ์ล้านนา*, หน้า 9–10.
5. ↑  "บทบาทการเชื่อมโยงภูมิภาคของพระสิริมังคลาจารย์" (PDF). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-06-30.
**สุขภาพจิต**เป็นระดับความเป็นอยู่ดีทางจิตใจ หรือการปลอดโรคทางจิต เป็น "สถานะทางจิตของบุคคลที่ทำหน้าที่ได้ในระดับการปรับตัวได้ทางอารมณ์และพฤติกรรมที่น่าพอใจ" จากทัศนะจิตวิทยาเชิงบวกหรือสัมพฤตินิยม (holism) สุขภาพจิตอาจรวมความสามารถของบุคคลในการมีความสุขกับชีวิต และสร้างสมดุลระหว่างกิจกรรมชีวิตและความพยายามบรรลุความยืดหยุ่นทางจิตวิทยา องค์การอนามัยโลกระบุว่า สุขภาพจิตรวม "ความเป็นอยู่ดีอัตวิสัย การก่อผลตนเองที่รับรู้ อัตตาณัติ ความสามารถ การพึ่งระหว่างรุ่นและความตระหนักในศักยภาพตนในด้านปัญญาและอารมณ์ เป็นต้น" องค์การอนามัยโลกยังกล่าวอีกว่า ความเป็นอยู่ดีของปัจเจกบุคคลรวมอยู่ในการตระหนักถึงความสามารถของตน การจัดการกับความเครียดปกติของชีวิต การทำงานและการเข้ามีส่วนร่วมอย่างสร้างสรรค์ต่อชุมชนของพวกเขา ความแตกต่างทางวัฒนธรรม การประเมินอัตวิสัย และทฤษฎีของมืออาชีพที่ขัดกันล้วนมีผลต่อการนิยาม "สุขภาพจิต" ทั้งสิ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The world health report 2001 – Mental Health: New Understanding, New Hope" (PDF). WHO. สืบค้นเมื่อ 4 May 2014.
2. ↑  "Mental health: strengthening our response". *World Health Organization*. August 2014. สืบค้นเมื่อ 4 May 2014.
3. ↑  Edmonds, David Matthew; Zayts-Spence, Olga; Fortune, Zoë; Chan, Angus; Chou, Jason Shang Guan (2024-03-04). "A scoping review to map the research on the mental health of students and graduates during their university-to-work transitions". *BMJ Open* (ภาษาอังกฤษ). **14** (3): e076729. doi:10.1136/bmjopen-2023-076729. ISSN 2044-6055.
บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา

**จักรพรรดินีเสี้ยวเชิ่งเซี่ยน** (จีน: 孝圣宪皇后; พินอิน: *Xiào Shèng Xiàn*; 1 มกราคม 1693 - 2 มีนาคม 1777)
ดำรงพระอิสริยยศเป็นซีกุ้ยเฟยในจักรพรรดิยงเจิ้งและเป็นพระราชมารดาในจักรพรรดิเฉียนหลง

พระราชประวัติ
-------------

จักรพรรดินีเสี้ยวเชิ่งเซี่ยนพระราชสมภพเมื่อ ค.ศ.1692 กำเนิดในราชสกุล **หนิ่วฮูลู** เมื่ออายุได้ 13 พรรษา ในค.ศ.1705 ได้เข้าพิธีอภิเษกสมรสกับเจ้าชายหยง อิ้นเจวิน (หยงฉินหวัง อิ้นเจวิน) ดำรงตำแหน่งเก๋อเก๋อ ครั้นเมื่อวันศุกร์ที่ 25 กันยายน ค.ศ.1711 พระนางได้ให้กำเนิดโอรสองค์ที่สี่ของหยงฉินหวัง นั่นคือหงลี่

บทบาทในราชสำนัก
---------------

ในเวลาต่อมา เมื่อเข้าสู่ปลายปี ค.ศ.1722 จักรพรรดิคังซีเสด็จสวรรคต หยงฉินหวัง อิ้นเจวินจึงได้ขึ้นเสวยราชย์ต่อจากพระราชบิดา ขึ้นเป็นจักรพรรดิชิงซื่อจง และในปีต่อมาไม่นาน คือ ค.ศ.1723 พระชายาเก๋อเก๋อจึงได้เลื่อนฐานันดรศักดิ์ขึ้นเป็น **ซีเฟย** (熹妃) และในอีกเจ็ดปีต่อมา ค.ศ.1730 พระนางได้ถูกยกขึ้นเป็น**ซีกุ้ยเฟย** (熹貴妃) ห้าปีต่อมาจักรพรรดิยงเจิ้ง เสด็จสวรรคต หงลี่หรือในบรรดาศักดิ์ขณะนั้นคือ เป่าฉินหวัง ได้ขึ้นครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิชิงเกาจง พระมเหสีเอกซีจึงได้โอกาสในฐานะที่เป็นพระราชมารดา ถูกยกขึ้นเป็นจักรพรรดินีพระพันปีหลวงตามกฎมณเฑียรบาลที่ว่าผู้ที่จะขึ้นเป็นจักรพรรดินีพันปีหลวงได้ จะต้องถูกยกย่องให้เป็นจักรพรรดินีเสียก่อน พระนางจึงได้ขึ้นเป็นหวงโฮ่ว (皇后) พระนามว่าเสี้ยวเชิ่งเซี่ยน (เสี้ยวเชิ่งเซี่ยนหวงโฮ่ว) และดำรงอยู่ในฐานะ**จักรพรรดินีฉงชิ่ง พระพันปีหลวง** พระอิสริยยศ หวงไท่โฮ่ว (皇太后)

พระอุปนิสัยและพระจริยาวัตร
--------------------------

รูปลักษณ์ของฉงชิ่งหวงไท่โฮ่ว เป็นสตรีที่ดูสง่าผ่าเผย แม้พระนางทรง มีพระชนมายุมากแล้ว แต่ก็ยังคงมีประกายของความมีพระพลานามัยที่ดีและอ่อนกว่าวัย นั่นเป็นเพราะพระนางเป็นผู้ที่พิถีพิถันเรื่องการดูแลพระวรกายเป็นอย่างดี บวกกับทรงมีโอรสเพียงพระองค์เดียว ไม่ได้แบกพระครรภ์หลายรอบ จึงทำให้พระนางเป็นสตรีที่ดูเปล่งปลั่งอยู่เสมอ
ด้านอุปนิสัยส่วน พระองค์ ทรงเป็นสตรีที่มีธรรมะนำพระทัยอยู่เสมอ ทรงมีความเมตตากรุณา แต่ลักษณะเด่นก็คือ ทรงเป็นสตรีที่ใช้ชีวิตที่เรียบง่าย สมถะ ชอบประทับอยู่แบบสงบ

สวรรคต
------

ในที่สุดเมื่อปี ค.ศ.1777 ฉงชิ่งหวงไท่โฮ่วเสด็จสวรรคต ขณะมีพระชนมายุรวม 85 พรรษา พระราชพิธีพระบรมศพถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ โดยมีจักรพรรดิเฉียนหลงคอยเป็นแม่งานดูแลการจัดงานด้วยพระองค์เอง เพื่อแสดงถึงความกตัญูกตเวทิตาต่อบุพการี พระบรมศพถูกฝังที่พระสุสานหลวงชิงตะวันตก ในมลฑลเห่อเป่ย ภายหลังสวรรคตจึงได้รับการเฉลิมพระนามว่า **จักรพรรดินีเสี้ยวเชิ่งเซี่ยน**

ภาพยนตร์และละครโทรทัศน์
-----------------------

เรื่องราวของพระนางหนิวฮูลู ได้รับการกล่าวถึงและมีการนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง อาทิเช่น ละครโทรทัศน์เรื่อง เจินหวน จอมนางคู่แผ่นดิน (後宮甄嬛傳 (電視劇)) ที่กล่าวชีวิตของพระนางตั้งแต่เริ่มเข้าวังจนถึงบั้นปลายในฐานะพระพันปี และภาพยนตร์เรื่อง องค์หญิงกำมะลอ ที่กล่าวถึงพระนางในฐานะพระพันปีหลวงในจักรพรรดิเฉียนหลงเป็นต้น

พระสาทิสลักษณ์
--------------

* 
* 


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดินีเซี่ยวเชิ่งเซี่ยน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **สมเด็จพระพันปีหลวงกงเหริน** |  |  **พระพันปีหลวงแห่งจักรวรรดิชิง**  |  | **สมเด็จพระพันปีหลวงกงซือ**


 |
**การบรรทมของพระมารดาพระเจ้า** (อังกฤษ: Dormition of the Mother of God) หรือ **แม่พระบรรทม** เป็สวันฉลองใหญ่ (Great Feast) หนึ่งในคริสตจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์, โอเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ และ คาทอลิกตะวันออก (ยกเว้นจารีตซีเรียตะวันออก) โดยเป็นการเฉลิมฉลองการ "บรรทมหลับ" (สิ้นพระชนม์) ของแม่พระมารี *เทโอโทโกส* ("พระมารดาพระเจ้า") และการรับพระนางเข้าสู่สวรรค์ โดยมีฉลองในวันที่ 15 สิงหาคม (28 สิงหาคมตามระบบ N.S. ในปฏิทินยูเลีย) ในชื่อ **การฉลองพระบรรทม** (Feast of the Dormition) ของพระมารดาพระเจ้า ในคริสต์จักรอัครทูตอาร์มีเนียไม่ได้เจาะจงวันที่ฉลองพระบรรทม แต่ใช้วันอาทิตย์ที่ใกล้วันที่ 15 สิงหาคมที่สุดแทน ในคริสต์จักรตะวันตกมีการฉลองเดียวกันในชื่อการรับแม่พระเข้าสู่สวรรค์ ยกเว้นแต่คริสต์จักรพระราชาคณะสก็อต ซึ่งมีธรรมเนียมในการฉลอง **การบรรทมของพระนางพรหมจารีมารีผู้ทรงได้รับพระพร** (Falling Asleep of the Blessed Virgin Mary) ในวันที่ 15 สิงหาตม

ในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ไม่มีการบันทึกการสิ้นพระชนม์หรือการบรรทมของแม่พระมารี นักประพันธ์จากศตวรรษที่ 7-8 ฮิปโปลีตุสแห่งธีบิส บันทึกไว้ในบันทึกลำดับเหตุการณ์ของภาคพันธสัญญาใหม่ที่ยังหลงเหลือบางส่วนว่าแม่พระทรงมีพระชนม์ชีพต่อ 11 ปีภายหลังพระเยซูสิ้นพระชนม์เมื่อ ค.ศ. 41

การเลือกใช้ำคว่า *dormition* (บรรทม, หลับใหล) สะท้อนถึงความเชื่อว่าแม่พระมารีสิ้นพระชนม์โดยไม่ทรมาน ในสถานะของความสงบทางจิตวิญญาณ ระบบความเชื่อนี้ไม่ได้มีที่มาจากพระคัมภีร์ แต่ได้รับการยืนยันตามธรรมเนียมเคารพของออร์ทอดอกซ์ เอกสารอาโอคริปฟัลบางฉบับมีการเขียนยืนยันความเชื่อนี้ กระนั้นทั้งคริสต์จักรออร์ทอดอกซ์และอื่น ๆ ไม่มีการยึดถือตามเอกสารนี้ในทางจิตวิญญาณ to แนวคิดของการบรรทมในคติออร์ทอดอกซ์นั้นเหมือนกันกับคำสอนในโรมันคาทอลิก และแนวคิดการบรรทมนี้ยังแพร่หลายในคริสต์จักรตะวันตกเรื่อยมาถึงยุคกลาง ที่ซึ่งความเชื่อการยกแม่พระขึ้นสู่สวรรค์ซึ่งคล้ายกันกับคติการบรรทม เริ่มเข้ามาได้รับความนิยมแทนที่ พระสันตปาปาปีอุสที่สิบสองประกาศให้การยกแม่พระขึ้นสู่สวรรค์เป็นด็อกมาของคริสต์จักรคาทอลิกในปี 1950

รายการอ้างอิง
-------------

[]

1. ↑  วิชา หิรญญการ (2021-08-14). "15 สิงหาคม สมโภชพระนางมารีย์รับเกียรติเข้าสู่สวรรค์ทั้งกายและวิญญาณ". *แผนกคริสตศาสนธรรม อัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯ*. สืบค้นเมื่อ 2024-03-26.
2. ↑  Rainer Riesner (1998). *Paul's early period: chronology, mission strategy, theology*. Wm. B. Eerdmans. p. 120. ISBN 9780802841667. สืบค้นเมื่อ 2011-08-20..
3. ↑  "Apostolic Constitution of Pope Pius XII Munificentissimus Deus Defining the Dogma of the Assumption" (ภาษาอังกฤษ). 1950-11-01. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-11-29.