recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดท่าเสา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยม่วง อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 16 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา

วัดท่าเสาสร้างเมื่อ พ.ศ. 2419 เดิมเคยเป็นวัดร้างเก่าแก่มาก่อนได้ถูกทอดทิ้งมานานมาก จนอุโบสถหลังเก่าพุพังหมด ต่อมา พระครูอาทรธรรมนิเทศก์ (ทองอยู่ อตฺตทีโป) อดีตเจ้าอาวาสวัดท่าเสา ได้มาบูรณะซ่อมแซมใหม่แรกเริ่มมีเพียงกุฏิมุงจากหลังเล็ก ๆ มีลิงอาศัยบริเวณวัดตลอดระยะเวลา ท่านได้สร้างวัดวาอารามให้เจริญรุ่งเรือง จน พ.ศ. 2482 ได้งบประมาณก่อสร้างอาคารเรียน หลังคามุงสังกะสีแต่หาผู้ที่จะมาเป็นครูสอนยาก พระทองอยู่ต้องทำหน้าที่สอนนักเรียนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษา ปีที่ 1–4 และต่อมา พ.ศ. 2485 ก็ทำหน้าที่เป็นครูใหญ่ด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2502

วัดท่าเสาตั้งอยู่ในชุมชนไทยยวน ชาวบ้านนับถือผีผสานกับความเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนา เช่น ประเพณีสงกรานต์และงานนมัสการประจำปีหลวงปู่ว่อง อังกุโร จัดขึ้นทุกวันที่ 13-17 เมษายนของทุกปี เป็นประเพณีที่สืบทอดมาจากความเชื่อในพุทธศาสนา และความเชื่อเรื่องไสยศาสตร์เครื่องรางของขลัง และประเพณีคนเฒ่าเข้าวัดจำศีล เป็นต้น

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระภิกษุโต๊ะ พ.ศ. 2459–2461
* พระพรมมา พ.ศ. 2462–2472
* พระเบ้า อุตฺตโม พ.ศ. 2473–2482
* พระอธิการว่อง พ.ศ. 2483–2511
* พระครูสถิตวุฒิคุณ (พลอย) พ.ศ. 2512–2528
* พระอธิการวงษ์ ชิตฺวํโส พ.ศ. 2529–2531
* พระครูสารดิตถารักษ์ (เปลี่ยน) พ.ศ. 2532

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติวัดท่าเสา". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-02-06. สืบค้นเมื่อ 2021-07-02.
2. ↑  "วัดท่าเสา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "ไทยยวน พิธีกรรม ประเพณี นครปฐม". ฐานข้อมูลงานวิจัยชาติพันธุ์ในประเทศไทย.
**นาตาชา เปลี่ยนวิถี** ชื่อเล่นว่า แอนนา เกิดวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511 เป็นนางแบบและนักแสดงชาวไทย นาตาชาเดิมนับถือศาสนาอิสลาม บิดาชื่อ เกชา เปลี่ยนวิถี อาชีพนักแสดง มารดาชื่อ อนงค์ เปลี่ยนวิถี

ในด้านการศึกษา แอนนาเริ่มต้นการศึกษาในระดับชั้นอนุบาล จนสำเร็จการศึกษาในระดับชั้นมัธยมปีที่ 3 จาก โรงเรียนรุจิเสรีวิทยา จากนั้นจึงมาศึกษาต่อ ในระดับชั้นมัธยมปลายที่ โรงเรียนดรุณพิทยา โดยเธอสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีจากคณะมนุษยศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย (เธอได้รับการคัดเลือกเป็นดาวมหาวิทยาลัยในช่วงที่เข้าศึกษาชั้นปี 1) เธอสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโท จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ในสาขา ภาษาและการสื่อสาร

ชีวิตส่วนตัว
------------

เธอสมรสกับธีรภัทร์ สัจจกุล เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2551[*ต้องการแหล่งอ้างอิงดีกว่านี้*] ปัจจุบัน ทั้งคู่มีบุตรชายด้วยกัน 1 คน หย่ากันเมื่อปี 2562[]

ผลงาน
-----

### ภาพยนตร์

* *มนต์รักเพลงทะเล้น* แสดงคู่กับ บดินทร์ ดุ๊ก (2531)

### มิวสิกวีดีโอ

* เพลง ใจรัก ของ ดนุพล แก้วกาญจน์ (แสดงคู่กับ ดนุพล ในอัลบั้ม ที่สุดสุนทราภรณ์ ปี พ.ศ. 2532)
* เพลง กายช้ำ ของ อิทธิ พลางกูร
* เพลง น้อยไปอีกหรือ ของ ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์
* เพลง สองเวลา ของ ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์
* เพลง เคว้งคว้าง ของ ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์
* เพลง อีกนิดนึง ของ ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์

(แสดงคู่กับ จอนนี่ แอนโฟเน่ ทุกเพลง)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สมกับฉายา"นางฟ้า" ย้อนดูความสวยของ"แอนนา นาตาชา เปลี่ยนวิถี"". ทีวีพูล.
2. ↑  "ตุ้ย"ควง"แอนนา"วิวาห์หวานหอมแก้มโชว์ อุบสินสอด เผยฮันนีมูนในไทย รับตั้งใจปั๊มลูกเลย[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "ตุ้ย ธีรภัทร เฮ! แอนนา นาตาชา คลอดลูกชายชื่อ น้องไททัน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-03-15. สืบค้นเมื่อ 2010-10-20.
**ตะบูนขาว** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Xylocarpus granatum*) เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Meliaceae เป็นไม้ผลัดใบ พบในป่าชายเลน พบได้ทั่วไปในเอเชีย แอฟริกา ออสเตรเลีย และหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก รากมีพูพอน แผ่ออกจากโคนต้น มีรากหายใจค่อนข้างแบน เปลือกเรียบ สีน้ำตาลอมเหลือง เปลือกหลุดออกเป็นแผ่นบางๆ ใบเป็นใบประกอบแบบขนนกชั้นเดียว ใบสีเขียวอ่อน ผิวใบเป็นมัน ดอกเป็นดอกช่อ แตกออกจากง่ามใบ ดอกสีขาว กลีบดอกมีสี่กลีบ ผลเป็นผลกลม สีน้ำตาลอมเขียว แก่แล้วเป็นสีน้ำตาลแก่ ภายในมีเมล็ดขนาดใหญ่ อัดแน่นภายในผล

การนำตะบูนขาวมาใช้ประโยชน์นั้น เปลือกให้น้ำฝาดใช้ย้อมผ้า เปลือกและผลแก้อหิวาตกโรค

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

ตะบูนขาวเป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็กถึงกลาง สูง 10-15 เมตร ไม่ผลัดใบ ลำต้นสั้นแตกกิ่งใกล้โคนต้น มีพูพอนแผ่ออกคดเคี้ยว ต่อเนื่องกับรากหายใจที่แบนคล้ายแผ่นกระดาษ เปลือกเรียบบางสีเหลืองแต้มเขียวอ่อน หรือสีน้ำตาลอ่อน ถึงน้ำตาลแกมชมพู ลักษณะคล้ายเปลือกต้นฝรั่ง หรือตะแบก เปลือกหลุดออกเป็นแผ่นรูปทรงไม่แน่นอน ใบประกอบแบบขนนกปลาย ไม่มีใบยอด เรียงสลับ ใบย่อยมักมี 1-2 คู่เรียงตรงข้าม หรือเยื้องกันเล็กน้อย แผ่นใบรูปไข่กลับ หรือรูปขอบขนานแกมรูปไข่กลับขนาด 2-5 x 7-14 ซม. แผ่นใบสมมาตรกันปลายใบกลม ฐานใบรูปลิ่มใบ ดอกออกเป็นช่อที่ง่ามใบ ช่อดอกแบบช่อแยกแขนง ยาว 3-8 ซม. แต่ละช่อมี 8-20 ดอก เส้นผ่านศูนย์กลาง 1-1.2 ซม. เป็นดอกแยกเพศ ก้านดอกย่อยยาว 0.4-1 ซม. กลีบเลี้ยง 4 กลีบ ยาว 0.2 ซม. กลีบดอก4 กลีบไม่ติดกัน สีขาวครีม เกสรเพศผู้ 8 อัน ดอกมีกลิ่นหอม ตั้งแต่บ่ายถึงค่ำ ผลมีลักษณะกลม เส้นผ่านศูนย์กลาง 15-20 ซม. แบ่งเป็น 4 พู เท่าๆกัน แต่ละผลมี 7-17 เมล็ด ลักษณะโค้งนูนหนึ่งด้าน กว้าง 6-10 ซม. ผลแก่สีน้ำตาลแดงคล้ายผลทับทิม ออกดอกและผลตลอดปี

อ้างอิง
-------

* มัณฑนา นวลเจริญ. 2552. สารานุกรมความหลากหลายทางชีวภาพตำบลคลองประสงค์ อำเภอเมือง จังหวัดกระบี่. กทม. สำนักงานปลัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

1. ↑  J. S. Bunt, W. T. Williams & N. C. Duke (March 1982). "Mangrove distributions in north-east Australia". *Journal of Biogeography*. **9** (2): 111–120. JSTOR 2844696.
2. ↑  "Taxon: *Xylocarpus granatum* J. Koenig". *Germplasm Resources Information Network (GRIN)*. United States Department of Agriculture, Agricultural Research Service, Beltsville Area. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-11. สืบค้นเมื่อ 27 March 2011.
**วัดป่าสิริวัฒนวิสุทธิ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทำนบ อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์ มีเนื้อที่ประมาณ 96 ไร่

วัดป่าสิริวัฒนวิสุทธิ์เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 โดยแรกทีเดียวเป็นที่พักสงฆ์ ชื่อว่า **เสนาสนะวัดป่าสิริวัฒนวิสุทธิ์** ต่อมาทางราชพัสดุอนุญาตให้ใช้พื้นที่สร้างวัดและตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2548 เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2550 สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ได้ทรงรับเป็นวัดในพระองค์เพียงแห่งเดียว และทรงรับเป็นประธานงานก่อสร้างเจดีย์ศรีพุทธคยา ณ วัดในพระองค์ เพื่อเฉลิมพระเกียรติและน้อมถวายเป็นพระราชกุศล แด่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรในโอกาสที่ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี และทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 80 พรรษา เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ศรีพุทธคยาจำลองแบบจากพุทธคยา ประเทศอินเดีย มีความสูง 28 เมตร มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมทรงกรวย ส่วนยอดเจดีย์เป็นทรงระฆังคว่ำ ประดับด้วยลวดลายปูนปั้น และรอบเจดีย์มีพระพุทธรูปปางประทับยืนและประทับนั่ง ภายในประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ มณฑปเรือนแก้ว สถาปัตยกรรมประยุกต์ไทยอินเดีย มุงและกั้นด้วยกระจกสีชาทั้งหมด เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธบาททั้งคู่ รวมทั้งพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง ปางสมาธิ ศาลาเสด็จในกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติเสด็จในกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ลานพระธรรมจักร ประดิษฐานแท่นธรรมจักร มีหินทรายแกะสลักเป็นรูปกวางและแท่นหิน 8 เหลี่ยม และเจดีย์ศรีมหาราชมี 3 ชั้น แบ่งเป็นห้องต่าง ๆ และชั้นบนสุดเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าสิริวัฒนวิสุทธิ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "พิธีทำบุญฉลองอายุศม์ธรรมครบ 78 ปี พระธรรมปาโมกข์(สุนทร สุนทราโภ) ที่วัดป่าสิริวัฒนวิสุทธิ์". สำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-01-03. สืบค้นเมื่อ 2022-01-03.
3. ↑  "วัดป่าสิริวัฒนวิสุทธิ์". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดป่าสิริวัฒนวิสุทธิ์**
**วัดป่าหนองชาด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนเงิน อำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม

วัดป่าหนองชาด แต่เดิมพื้นที่ดังกล่าวเป็นเพียงป่าช้ารกร้างเป็นที่เผาศพ และฝังศพของชาวบ้านในสมัยก่อน ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2543 ได้มีพระธุดงค์เดินทางผ่านมา และได้จำพรรษาอยู่ระยะหนึ่ง และมีญาติโยมบริเวณใกล้เคียงเดินทางมาทำบุญ และปฏิบัติธรรมอยู่เรื่อย ๆ พร้อมกับถวายปัจจัยในการสร้างกุฏิ ห้องน้ำ เพื่อให้พระ และญาติโยมที่มาทำบุญและปฏิบัติธรรมได้อาศัยกันแดดกันฝน จนได้รับอนุญาตก่อตั้งวัดในวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ชื่อ "วัดป่าหนองชาด" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2559

สิ่งก่อสร้างที่สำคัญ คือ *วิหารคตหมื่นสมเด็จ* รูปแบบศิลปะผสมผสานกันทั้งไทย ลาว และพม่า ภายนอกวิหารมีใบเสมาทั้งสี่ทิศ รอบวงนอกสร้างเป็นวิหารคตสีแดงชาดผนังทั้งนอกและในประดับด้วยรูปปั้นพระสมเด็จราวสองหมื่นองค์ บริเวณส่วนกลางเป็นที่ตั้งของอุโบสถไม้ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปองค์พระประธาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Unseen วิหารคดหมื่นสมเด็จวัดป่าหนองชาด@มหาสารคาม". ผู้จัดการออนไลน์.
2. ↑  "วัดป่าหนองชาด". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "จ.มหาสารคาม เปิดเมืองการท่องเที่ยววิถีธรรมวิถีไทยเสริมมาตรการฟื้นฟูเศรษฐกิจด้านการท่องเที่ยว "เราเที่ยวด้วยกัน"". สำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์.[*ลิงก์เสีย*]
"Toad" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับตัวละครมาริโอ ดูที่ โท้ด

จงโคร่ง (*Bufo asper*) คางคกในวงศ์ Bufonidae จัดเป็นคางคกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่พบได้ในประเทศไทย
**คางคก** เป็นชื่อสามัญของสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกในอันดับกบ (Anura) คางคกมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับกบในวงศ์อื่น ๆ ทั่วไป แต่มีลักษณะพิเศษ คือ มีผิวหนังที่เป็นตะปุ่มตะป่ำ และมีพิษซึ่งอาจร้ายแรงถึงขั้นให้ผู้ที่รับประทานเข้าไปถึงแก่ชีวิตได้

คางคก กระจายออกไปในวงศ์ต่าง ๆ ได้แก่ Bufonidae, Bombinatoridae, Discoglossidae, Pelobatidae, Rhinophrynidae, Scaphiopodidae และ Microhylidae โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวงศ์ Bufonidae ที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี และได้ชื่อว่าเป็น คางคกแท้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "จงโคร่ง". กรมประมง. สืบค้นเมื่อ 25 August 2014.
2. ↑  "Toad". Dictionary.com, LLC. สืบค้นเมื่อ 29 May 2012.
3. ↑  "Anura, Taxonomic Serial No.: 173423". *ITIS Report*. Integrated Taxonomic Information System. สืบค้นเมื่อ 20 April 2012.
4. ↑  Fellows, Dave (29 September 2006). "Animal Congregations, or What Do You Call a Group of.....?". United States Geological Survey, Northern Prairie Wildlife Research Center. สืบค้นเมื่อ 20 April 2012.
5. ↑  "คางคก". พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒. สืบค้นเมื่อ 25 August 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **คางคก**
**วัดผาอ่าง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปางหมู อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน ปัจจุบัน มีพระปลัดมงคล สุจิณฺณธมฺโม ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดผาอ่างตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2541 สันนิษฐานว่าเป็นวัดโบราณซึ่งสร้างขึ้นในช่วงของการสร้างบ้านสร้างเมืองแม่ฮ่องสอน ทำเลของวัดเป็นวัดหน้าด่านเนื่องด้วยเป็นวัดแรกที่จะเข้าสู่ตัวเมือง จนถึงสมัยของอดีตเจ้าอาวาส พระครูอนุชิตสุตตาทร อดีตเจ้าคณะอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอนและเจ้าอาวาสวัดผาอ่าง ท่านได้บูรณะปรับปรุงและพัฒนาวัดผาอ่างมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้วัดผาอ่างมีความเจริญมาตามลำดับ 

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธาน นามว่า *หลวงพ่อพระพุทธรัตนรุ่งเรือง* พระครูอนุชิตสุตตาทร สร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2555 วัดยังเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งได้รับการประทานจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก เพื่ออัญเชิญไปประดิษฐานบรรจุไว้ ณ ยอดพระเศียร มีพระธาตุนามว่า *ปิยเจดีย์* (เจดีย์แห่งความรัก) นอกจากนี้ยังมีพระธาตุ "ปิยเจดีย์" เป็นเจดีย์ศิลปะไทใหญ่ผสมผสานศิลปะพม่า มีองค์พระนอน พระพุทธไสยาสน์ ประดิษฐาน ณ ศาลาบริเวณหน้าวัดผาอ่าง เป็นศิลปะชาวไทใหญ่ สำหรับการสร้างไม่ปรากฎอย่างแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด ซึ่งองค์พระธาตุปิยเจดีย์และพระนอนองค์นี้ มีตำนานเล่าสืบต่อกันมาว่า พญาสิงหนาทราชา (เจ้าเมืองแม่ฮ่องสอนคนแรก) และเจ้าแม่นางเมี๊ยะ สร้างเป็นอนุสรณ์ความรักให้แก่นางคำใสที่ได้ช่วยชีวิตพญาสิงหนาทราชาถึงสองครั้งที่วัดผาอ่างแห่งนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดผาอ่าง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ชวนนักท่องเที่ยวไหว้พระขอพร ชมศิลปะปานซอยของชาวไทใหญ่ อธิษฐานความรักต่อพระธาตุปิยเจดีย์ ที่วัดผาอ่าง". สำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-03-07. สืบค้นเมื่อ 2023-03-07.
3. ↑  "ชวนไหว้พระขอพร 'วัดผาอ่าง' ชมศิลปะปานซอยชาวไทใหญ่". สยามรัฐออนไลน์.
**วัดศรีคงคาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านคลองทะเล ตำบลนาเกลือ อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูสังฆรักษ์ ยอดขวัญ วิชฺชาธโร

วัดศรีคงคารามได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2509 โดยมีนายกัน สุวรรณปาล ดำเนินการสร้างวัดขึ้นในที่ดินของนางจุ่น พุ่มสาลี และนายม้วน พุ่มสาลี บริจาคให้เป็นที่สร้างวัด ระยะแรกเรียกว่า **วัดคลองทะเล** เพราะวัดตั้งอยู่ติดต่อกับคลองทะเลและคลองศรีคง กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 โดยได้ขนานนามให้สอดคล้องกับที่ตั้งวัด วัดศรีคงคารามได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ทางด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2512 นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลและให้เอกชนสร้างสถานีอนามัยขึ้นในที่ดินวัดอีกด้วย บริเวณวัดมีตลาดน้ำวัดศรีคงคารามซึ่งเปิดเฉพาะวันอาทิตย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีคงคาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดศรีคงคาราม". หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ.
3. ↑  "Wat Si Khong Kha Ram". Explore Samut Prakan. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-24. สืบค้นเมื่อ 2021-01-21.
4. ↑  "จังหวัดสมุทรปราการ เชิญชวนวันเดียวเที่ยว ใกล้กรุงเทพ ตลาดน้ำวัดศรีคงคาราม อำเภอพระสมุทรเจดีย์". สำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดหัตถสารเกษตร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 ตำบลคลองห้า อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี วัดมีเนื้อที่กว่า 114 ไร่เศษ แบ่งเป็นตัววัด 26 ไร่ ทางวัดยังได้แบ่งพื้นที่สร้างโรงเรียนชุมชนวัดหัตถสารเกษตรซึ่งมีนักเรียนตั้งแต่ชั้นอนุบาลจนถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 และให้ที่ดินอีก 40 ไร่ สร้างโรงเรียนมัธยมวัดหัตถสารเกษตร

ประวัติ
-------

วัดหัตถสารเกษตรสร้างเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2439 โดยพระหัตถสารศุภกิจ (ภู่ — ต่อมาได้เลื่อนยศเป็น "พระยาอาหารบริรักษ์") และคุณหญิงจอมผู้เป็นภรรยาได้ยกที่ดินให้และดำเนินการสร้างวัดนี้ ได้รับพระราชทานนามวัดพร้อมกับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2442 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร ได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2447 ชาวบ้านนิยมเรียกว่า **วัดกลางคลองห้า** ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2478 มีโรงเรียนพุทธศาสนาวันอาทิตย์ โรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2515

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถสถาปัตยกรรมสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีขนาด 5 ห้อง กว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร หันหน้าลงคลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2446 ลักษณะทรงฝรั่ง ก่ออิฐมอญเครื่องบนไม้สัก บานประตูหน้าต่างเป็นไม้สักแกะสลัก หลังคามุงกระเบื้องสีเหลี่ยมแบบกระเบื้องว่าว มีช่อฟ้าเป็นเหล็กแหลมตั้งบนฐานคล้ายเชิงเทียน บานประตูหน้าต่างแกะไม้ตามแบบอย่างยุโรป ประดับตกแต่งด้วยกระจกสี คันทวยรับชายคาเป็นไม้สักแกะสลักอย่างสวยงาม หน้าบันตกแต่งด้วยพระพุทธรูปยืนปางประทานพรในช่องคูหา ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยปูนปั้นปิดทองของเดิม มีพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตรอยู่ซ้ายขวา ผนังโดยรอบเขียนเรื่องพุทธประวัติ ระหว่างช่องหน้าต่างเขียนภาพเทวดาเป็นคู่ ๆ ด้านหลังพระประธานเป็นภาพวิมาน ด้านหน้าพระประธานเป็นภาพผจญมารตามคตินิยมของการเขียนภาพในโบสถ์ 

หน้าอุโบสถมีใบเสมากลีบขนุนของใหม่สร้างครอบไว้ กำแพงแก้วล้อมรอบอุโบสถตกแต่งด้วยรูปปั้นกินรีบนหัวเสาในลักษณะเวียนประทักษิณ ซุ้มประตูด้านนอกและด้านในเป็นปูนปั้นนูนรูปเจ้าชายสิทธัตถะ ทรงตัดพระเมาลีและเสด็จออกมหาภิเนษกรมณ์ หน้าอุโบสถมีเจดีย์สีทองคล้องอุบะแบบเจดีย์มอญ ถัดออกมาเป็นวิหารจัตุรมุขประดิษฐานรูปปั้นหลวงพ่อโสธรและอดีตเจ้าอาวาส มีรูปปั้นปูนพระพุทธมีมงคลโลกุตตระองค์ใหญ่ตั้งอยู่ด้านหน้าวิหาร

กุฏิสงฆ์ 14 หลัง เป็นอาคารไม้และคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ หอฉัน ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ผู้ว่า ฯ ปทุมธานี เข้ากราบนมัสการ พระครูปลัดเด่น กุสลจิตโต เจ้าอาวาสวัดหัตถสารเกษตร และเยี่ยมชมอุโบสถวัดหัตถสารเกษตร สถาปัตยกรรมสมัยรัชกาลที่ 5". สำนักข่าวกรมประชาสัมพันธ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-30. สืบค้นเมื่อ 2021-01-25.
2. ↑  "วัดหัตถสารเกษตร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดตีตะเรด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนฉิมพลี อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดตีตะเรด หรือ **วัดแขกล้อม** แต่เดิมเป็นวัดร้างมานานกว่า 86 ปี ต่อมามีพระปลัดไฉน อินทปัญโญ หรือพระครูอินทปัญญารัต เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน ได้เป็นผู้ริเริ่มในการพัฒนาวัด ซึ่งในระยะแรกจะมีความยากลำบากมาก เนื่องจากบริเวณโดยรอบเป็นชุมชนชาวมุสลิม ในตอนกลางวันต้องไปอยู่ที่อื่น และในตอนกลางคืนค่อยแอบกลับมาพัฒนาวัด ด้วยเหตุนี้จึงได้ชื่อว่า "วัดแขกล้อม" ท่านได้พัฒนาวัดเรื่อยมาจนยกฐานะจากวัดร้างเป็นวัดที่มีพระภิกษุจำพรรษาเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2543 ในสมัยก่อนเนื่องจากวัดนี้เป็นวัดร้างมานาน และพื้นที่บริเวณวัดเป็นที่ลุ่ม ทำให้เกิดน้ำท่วมอยู่เป็นประจำ การประกอบพิธีทางศาสนาต้องไปประกอบพิธีบนเรือ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544

ด้านการเผยแผ่พระพุทธศาสนา มีการส่งเสริมการจัดกิจกรรมในวันสำคัญทางศาสนาทุกเทศกาล มีการจัดปฏิบัติธรรมสำหรับประชาชนทั่วไป และจัดโครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน เป็นต้น รวมถึงเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดฉะเชิงเทรา แห่งที่ 16

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระผู้สร้างวัดร้างให้เป็นวัดรุ่ง".
2. ↑  "วัดตีตะเรด". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดตีตะเรด". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "วัดตีตะเรด". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-05-16. สืบค้นเมื่อ 2023-05-16.
บทความนี้เกี่ยวกับนักพรตในศาสนาเต๋า สำหรับนักแสดง ดูที่ จัง เหิง (นักแสดง)
**จัง เหิง** (จีนตัวย่อ: 张衡; จีนตัวเต็ม: 張衡; พินอิน: *Zhāng Héng*; เวด-ไจลส์: *Chang Hêng*; อังกฤษ: Zhang Heng; ค.ศ. 78, มณฑลเหอหนาน - ค.ศ. 139, ลั่วหยาง) ปราชญ์ชาวจีน นักพรต สังฆราชศาสนาเต๋า ในราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็นบุคคลผู้มีความรู้ในหลายๆ ด้านสาขา ไม่ว่าจะเป็นคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์หรือวรรณคดี

ด้านธรณีวิทยา
-------------

ผลงานที่ผู้คนยกย่องเขามากที่สุด คือด้านภูมิศาสตร์และธรณีวิทยา ซึ่งประเทศจีนมักจะประสบภัยพิบัติทางแผ่นดินไหวอยู่เสมอ จังได้สร้างสิ่งประดิษฐ์ของเขาที่มีชื่อว่า *ตี้ตงอี* (Earth Motion Instrument) ซึ่งเป็นเครื่องวัดแรงสั่นสะเทือนชิ้นแรกของโลก มีลักษณะทั่วไป คือ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 2 เมตรทำจากทองสัมฤทธิ์ มีก้านทองแดงบางๆ 8 อัน ปลายข้างหนึ่งของก้านติดกับแกนกลางรูปไข่ อีกข้างหนึ่งติดกับมังกร 8 หัว ซึ่งเท่ากับจำนวนก้านทองแดง (หันไปยังทิศทั้งแปด) โดยมังกรแต่ละหัวจะคาบลูกบอลทำจากทองแดงไว้ในปาก ใต้หัวมังกรมีกบอ้าปากรับลูกบอล เมื่อเกิดเหตุแผ่นดินไหวทางทิศที่อยู่ใกล้กับลูกบอลทั้ง 8 ทิศ (ทิศใดทิศหนึ่ง) ลูกบอลก็จะหล่นจากปากมังกร และลงไปยังปากกบ และทำให้กระดิ่งดังขึ้นแจ้งเตือนให้ราชสำนักได้รับรู้ และมีอยู่ครั้งหนึ่งเมื่อปี ค.ศ. 138 ลูกบอลทางทิศตะวันตกได้ทำให้กระดิ่งดัง ซึ่งจังได้กราบทูลพระจักรพรรดิทรงทราบถึงการค้นพบของเขาและ 2 วันต่อมา ความสงสัยเรื่องเครื่องมือของจังเริ่มก่อตัวขึ้น และวันที่ 3 มีม้าเร็วมาส่งข่าวว่าห่างออกไป 500 กิโลเมตรเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ จึงทำให้จางรอดจากโทษ

ด้านดาราศาสตร์
--------------

จังเป็นคนที่มีความเก่งกาจสูงมาก เขาได้สร้างสรรค์สิ่งดีๆ เอาไว้ให้วงการดาราศาสตร์จากการสังเกตท้องฟ้า จังอนุมานอย่างถูกต้องว่าดวงอาทิตย์ทำให้ดวงจันทร์ส่องสว่าง และจันทรคราสเกิดจากเงาของโลกเคลื่อนผ่านผิวดวงจันทร์ เขาทำแผนที่ท้องฟ้าอย่างละเอียด บันทึกดาวที่สุกสว่างอยู่บนท้องฟ้ารวมทั้งสิ่งที่มีขนาดเล็กจำนวน 2,500 ดวงใน 124 กลุ่มดาวและตั้งชื่อดาว 320 ชื่อ เขารวมดาวบนท้องฟ้าว่ามี 11,520 ดวง นอกจากนี้จังยังได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับดาราศาสตร์ไว้จำนวนหนึ่ง เล่มที่โด่งดังที่สุดชื่อว่า Lin Xian 

ในหนังสืออีกเล่มชื่อว่า Hun-i-chu เขาได้วาดโครงสร้างจักรวาลและตำแหน่งของโลกตามความรู้สึกของเขา เขาบรรยายว่า "ท้องฟ้าเหมือนไข่ไก่" กลมเหมือนลูกปลายหน้าไม้ โลกเหมือนไข่แดงในฟองไข่ ทอดตัวโดยลำพังอยู่ตรงกลาง ท้องฟ้านั้นกว้างใหญ่ แต่โลกเล็กนิดเดียว

อ้างอิง
-------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **จัง เหิง**
**ขั้นตอนวิธีการหาเกณฑ์ค่าเสียโอกาสมากน้อยที่สุด** (อังกฤษ: Minimax Algorithm) คือขั้นตอนวิธีในการหลีกเลี่ยงโอกาสที่จะทำให้เกิดความสูญเสียมากที่สุดในการเล่นเกมเชิงตรรกะที่มีผู้เล่นสองคน เช่นหมากรุก, หมากฮอส หรือ โอเอกซ์ โดยมีเป้าหมายเพื่อให้ผู้เล่น **A** สามารถเลือกเส้นทางที่มีโอกาส**มากที่สุด**ที่จะทำให้ผู้เล่น **B** ได้เปรียบ**น้อยที่สุด**ในแต่ละรอบ โดยในขั้นตอนวิธีนี้ ผู้เล่น **A** จะถูกเรียกว่าผู้เล่นหาค่าสูงสุด ส่วนผู้เล่น **B** จะถูกเรียกว่าผู้เล่นหาค่าต่ำสุด เพราะว่าตัวแปรของค่าเสียโอกาสจะเพิ่มขึ้นเมื่อผู้เล่น **A** ได้เปรียบ และจะลดลงเมื่อผู้เล่น **B** ได้เปรียบตามทฤษฎีเกมประกอบเชิงการจัด (Combinatorial Game Theory) ของจอห์น ฮอร์ตัน คอนเวย์ (John Horton Conway)

ที่มาของขั้นตอนวิธี
-------------------

ขั้นตอนวิธีการหาเกณฑ์ค่าเสียโอกาสมากน้อยที่สุดมีที่มาจากทฤษฎีเกมของจอห์น ฟอน นอยมันน์ ซึ่งเกิดจากการศึกษาเกมศูนย์เพื่อหาวิธีการลดความเสี่ยงจากการสูญเสียเมื่อแพ้

หลักการและวิธีค้นหา
-------------------

ขั้นตอนวิธีการหาเกณฑ์ค่าเสียโอกาสมากน้อยที่สุดใช้หลักการของการค้นแบบจำกัดความลึก โดยเก็บค่าตัวแปรของค่าเสียโอกาสไว้ในแต่ละปม (node) ของต้นไม้ค้นหา (Search Tree) ตัวแปรนี้มีค่าได้ตั้งแต่ติดลบอนันต์ถึงอนันต์ ค่ามากกว่าศูนย์บ่งบอกว่าผู้เล่น **A** ได้เปรียบผู้เล่น **B** อยู่ ส่วนค่าอนันต์บ่งบอกว่าผู้เล่น **A** ชนะเกมนั้นอย่างแน่นอน ในทางกลับกันค่าติดลบอนันต์ก็บ่งบอกว่าผู้เล่น **B** เป็นผู้ชนะเกมนั้นแทน

### ข้อจำกัดของขั้นตอนวิธี

ในการเลือกค่าเสียโอกาสนั้น ต้นไม้ค้นหาจะทำการค้นค่าเสียโอกาสที่สูงที่สุดมาจากใบ (leaf node) และตัดสินว่าเส้นทางนั้นเป็นเส้นทางที่ดีที่สุด สังเกตว่าเกมที่มีความซับซ้อนสูงอย่างหมากรุกหรือโกะจะไม่สามารถบันทึกทุกความเป็นไปได้ของทั้งเกมได้ทั้งหมดตั้งแต่ต้นเกม เพราะจะต้องบันทึกเยอะมาก หากแต่พอจะอ่านล่วงหน้าไปก่อนได้หลายตาเพื่อหาความได้เปรียบที่มากที่สุดไปเรื่อยๆจนไปจบที่ค่าอนันต์หรือลบอนันต์

### รหัสเทียม

1.ตรวจค่าที่ส่งเข้ามาว่าเป็นปมบนสุดหรือไม่ ถ้าใช่ให้คืนค่าที่ค้นหามาได้จากปมที่แล้ว

```
2.กำหนดค่าลบอนันต์ให้ตัวแปร **A**
3.เรียกวงวน (loop) ตามปมลูก (child node) แต่ละตัว
4.ในวงวนหาค่ามากที่สุดระหว่างค่าที่หามาของปมลูกกับ **A** แล้วเก็บค่าไว้ใน **A**
5.คืนค่า **A**
```

การประยุกต์ใช้
--------------

ขั้นตอนวิธีการหาเกณฑ์ค่าเสียโอกาสมากน้อยที่สุดถูกนำไปประยุกต์ใช้กับสาขาวิชาอื่นอยู่มาก ได้แก่เศรษฐศาสตร์, สถิติ, ปรัชญา, ทฤษฎีเกม และทฤษฎีการตัดสินใจ (Decision Theory) เพื่อใช้ในการหลีกเลี่ยงเส้นทางที่จะเกิดความสูญเสียมากที่สุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Russell, Stuart J.; Norvig, Peter (2003), Artificial Intelligence: A Modern Approach (2nd ed.), Upper Saddle River, New Jersey: Prentice Hall, pp. 163–171
2. ↑  Von Neumann, J: *Zur Theorie der Gesellschaftsspiele* Math. Annalen. **100** (1928) 295-320

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Minimax Explained - AI Depot เก็บถาวร 2024-03-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Minimax Algorithm Visualization (Java Applet) เก็บถาวร 2009-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* The Minimax Theorem: an Interactive Gizmo
**มาริยา ออกเซนตียิวนา ปรือมาเชงโก** (ยูเครน: Марія Оксентіївна Примаченко; 12 มกราคม 1909 [ตามปฎิทินเก่า: 30 ธันวาคม 1908] – 18 สิงหาคม 1997) เป็นศิลปินศิลปะพื้นบ้านชาวยูเครน สร้างสรรค์ผลงานศิลปะคนนอก และมีผลงานในด้านจิตรกรรม งานเย็บปักถักร้อย และเครื่องเคลือบ

ในปี 1966 เธอได้รับรางวัลแห่งชาติเชฟเชงโก และในปี 2009 ยูเนสโกประกาศให้เป็นปีของเธอ มีการตั้งชื่อถนนสายหนึ่งในเคียฟและดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่งตามเธอ ผลงานของเธอเคยได้รับการกล่าวถึงโดยปาโบล ปิกาโซ ครั้นเยี่ยมชมนิทรรศการของเธอในปารีสเมื่อนิทรรศการโลกปี 1937 ว่า "ข้าพเจ้าขอโค้งลงเคารพต่อหน้าปาฏิหารย์ด้านศิลปะของชาวยูเครนผู้อัศจรรย์ผู้นี้"

ผลงานของเธอได้รับแรงบันดาลใจมาจากธรรมเนียมชาวบ้านแบบยูเครน (ปอเลเซียโดยเฉพาะ) โดยมีลักษณะถึงรูปของธรรมชาติและนิทานพื้นบ้าน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Artistic Legacy of Maria Prymachenko". *Oseredok* (ภาษาอังกฤษแบบแคนาดา). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-12-04. สืบค้นเมื่อ 2023-05-21.
2. ↑  "Prymachenko Maria". *Ukrainian Art Library* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 1 March 2022.
3. ↑  Kolisnyk, O. V. and M. O. Kovalenko. "Naive art: features of creative perception." *Art and Design* (2021).
**สโมสรวอลเลย์บอลหญิงดีนาโมมอสโก** (รัสเซีย: женский волейбольный клуб Динамо Москва) หรือที่รู้จักกันในชื่อ **เจเบกา ดีนาโมมอสโก** (WVC Dynamo Moscow) หรือ **ดีนาโมมอสโก** เป็นสโมสรวอลเลย์บอลหญิงอาชีพในประเทศรัสเซียซึ่งตั้งอยู่ที่เมืองมอสโก ปัจจุบันทำการแข่งขันในซูเปอร์ลีก สโมสรก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1926 และยุบสโมสรในปี ค.ศ. 1992 และสโมสรได้กลับมาขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 2004 สโมสรนี้เป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์วอลเลย์บอลหญิงของโซเวียตด้วยการชนะเลิศการแข่งขันซูเปอร์ลีกทั้งหมด 14 สมัย และสโมสรประสบความสำเร็จมากที่สุดในการแข่งขันซีอีวีวิมินส์แชมเปียนส์ลีก โดยการชนะเลิศ 11 สมัย

เกียรติประวัติ
--------------

### การแข่งขันในประเทศ

ในฐานะสหภาพโซเวียต
 **โซเวียตท็อปลีก**
* **ชนะเลิศ** (14) : 1947, 1951, 1953, 1954, 1955, 1960, 1962, 1970, 1971, 1972, 1973, 1975, 1977, 1983
* **รองชนะเลิศ** : 1949, 1952, 1957, 1958, 1966, 1974, 1981

 **โซเวียตคัป**
* **ชนะเลิศ** (4) : 1950, 1951, 1953, 1982

ในฐานะรัสเซีย
 **รัสเซียนซูเปอร์ลีก**
* **ชนะเลิศ** (5) : 2005–06, 2006–07, 2008–09, 2015–16, 2016–17
* **รองชนะเลิศ** : 2005, 2008, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015

 **รัสเซียนคัป**
* **ชนะเลิศ** (4) : 2009, 2011, 2013, 2018

 **รัสเซียนซูเปอร์คัป**
* **ชนะเลิศ** (2) : 2017, 2018

### การแข่งขันระดับนานาชาติ

 **ซีอีวีแชมเปียนส์ลีก:** 
* **ชนะเลิศ** (11) : 1960–61, 1962–63, 1964–65, 1967–68, 1968–69, 1969–70, 1970–71, 1971–72, 1973–74, 1974–75, 1976–77

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official website
พิกัดภูมิศาสตร์: 20°48′00″N 106°59′59″E﻿ / ﻿20.80000°N 106.99972°E﻿ / 20.80000; 106.99972

**เกาะก๊าตบ่า** (เวียดนาม: *đảo Cát Bà*) คือเกาะที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาหมู่เกาะทั้งหมด 367 เกาะ ที่ทอดยาว 260 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศเวียดนาม ซึ่งประกอบรวมเป็นหมู่เกาะก๊าตบ่า โดยมีอ่าวลานหะ (*vịnh Lan Hạ*) เป็นขอบเขตของหมู่เกาะทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เกาะนี้เป็นอุทยานแห่งชาติของเวียดนามและได้รับการขึ้นทะเบียนจากยูเนสโกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2004 ให้เป็นเขตสงวนชีวมณฑลของโลก

การท่องเที่ยว
-------------

การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานบนเกาะก๊าตบ่าในช่วงทศวรรษ 1990 ทำให้การเข้าถึงเกาะสะดวกมากยิ่งขึ้น ได้แก่ การก่อสร้างถนนที่ใหญ่ขึ้น การสร้างเขื่อนเพื่อสร้างท่าเรือและเพื่อปกป้องเมืองก๊าตบ่าจากน้ำท่วม กระแสไฟฟ้าที่สม่ำเสมอถูกนำมาที่เกาะใน ค.ศ. 1997 รวมถึงการเปิดตัวเรือข้ามฟากและเรือบรรทุกขนาดใหญ่ตามกำหนดเวลารายวัน ซึ่งสามารถขนส่งรถบรรทุกและรถยนต์จากแผ่นดินใหญ่ได้ การพัฒนาเหล่านี้นำไปสู่การพัฒนาด้านการท่องเที่ยวของเมืองก๊าตบ่าอย่างรวดเร็วตั้งแต่ ค.ศ. 2001 นับแต่นั้นมาจุดแวะพักบนเกาะก๊าตบ่าได้รวมอยู่ในแผนการเดินทางของการล่องเรือในอ่าวหะล็อง (*Vịnh Hạ Long*) และเส้นทางล่องเรือของโรงแรมราคาประหยัดที่ตั้งเรียงรายริมทะเล เกาะก๊าตบ่ามีผู้มาเยือนมากกว่า 350,000 คนต่อปี

สมุดภาพ
-------

* ชายหาดก๊าตโก 1 เกาะก๊าตบ่าชายหาดก๊าตโก 1   
เกาะก๊าตบ่า
* เมืองก๊าตบ่า ซึ่งมีหุบเขาหินปูนตั้งอยู่เบื้องหลังเมืองก๊าตบ่า ซึ่งมีหุบเขาหินปูนตั้งอยู่เบื้องหลัง
* อุทยานแห่งชาติก๊าตบ่าอุทยานแห่งชาติก๊าตบ่า
* อ่าวลันฮา ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่เกาะก๊าตบ่าอ่าวลันฮา ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่เกาะก๊าตบ่า
**วัดวิเวกอาคม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขวัญ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา และเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดฉะเชิงเทรา แห่งที่ 2 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูใบฏีกาอยู่ คุตฺตวํโส

วัดวิเวกอาคม เดิมจัดตั้งขึ้นเป็นสำนักวิปัสสนา เมื่อ พ.ศ. 2542 ชื่อ **สำนักวิเวกอาคมธรรมปฏิบัติ** อยู่ในอุปถัมภ์ของสำนักงานกลางกองการวิปัสสนาธุระ วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร โดยมีนายชุม ดิษฐาพร และนางถนอม ดิษฐาพร ร่วมกับนางสุปรางค์ ศรีคชา เป็นผู้บริจาคที่ดินในการสร้างสำนักวิปัสสนา จำนวน 9 ไร่ และได้ยกฐานะเป็นวัดตามประกาศกรมการศาสนา เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2554

วัดวิเวกอาคมมีการจัดกิจกรรมอบรมปฏิบัติธรรม วิปัสสนากรรมฐาน เป็นประจำ รวมถึงจัดโครงการบรรพชา บวชศีลจาริณี เฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ เป็นประจำทุกปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดวิเวกอาคม". ศูนย์ประสานงานสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดแห่งประเทศไทย (ศปท.). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-09-26. สืบค้นเมื่อ 2022-09-26.
2. ↑  "วัดวิเวกอาคม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดวิเวกอาคม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**พระแม่มาตังคี** (สันสกฤต: मातङ्गी) เป็นเทวีในศาสนาฮินดู พระนางเป็นหนึ่งในคณะเทวีมหาวิทยาทั้งสิบของนิกายตันตระพระนางนั้นเป็นองค์เดียวกับพระสุรัสวดีเทวีแห่งศิลปศาสตร์ ในคติของตันตระ

เทวกำเนิด
---------

ครั้งหนึ่งพระแม่ปารวตีได้ทูลขอพระศิวะกลับไปเยี่ยมท้าวหิมวัตและพระนางเมนกา พระศิวะตกลงแต่พระแม่จะต้องกลับมาภายในเร็ววัน
พระศิวะเกิดอาการไขข้องใจจึงได้ออกตามหาพระแม่ปารวตีโดยปลอมเป็นคนขายเครื่องประดับและเมื่อพระศิวะหาพระแม่เจอ พระองค์จึงขอเสพสังวาสกับนาง
ในขณะที่พระแม่กำลังจะสาปพ่อค้าคนนี้ พระนางก็รับรู้ได้ว่าเขาคือพระศิวะ นางจึงบอกกับพ่อค้าว่าให้รอช่วงเวลาที่เหมาะสมกว่านี้ 
ในช่วงเย็นพระแม่ได้จำแลงกายเป็นหญิงจัณฑาลและกลับไปหาพระศิวะ พระนางมีรูปกายเพรียวงาม หน้าอกอวบอิ่ม สวมชุดและเครื่องประดับสีแดง และพระนางก็ร่ายรำต่อหน้าพระศิวะ
หลังการยั่วยวนแห่งพระแม่ผู้ทรงเสน่ห์ พระศิวะถามพระมาตังคีว่าเธอเป็นใคร พระแม่ตอบว่า ฉันคือหญิงวรรณะจัณฑาล พระศิวะทราบว่านี่คือพระแม่ปารวตีจึงจำแลงตนเป็นจัณฑาล และพระองค์ทั้ง2ก็ร่วมเสพสังวาสกัน (ค่อนข้างร้อนแรง)

อีกตำนานหนึ่งกล่าวไว้ว่า ฤๅษีทุรวาสเดินทางมายังเขาไกรลาสในขณะที่เหล่าเทพกำลังฉลองเทศกาลโฮลี แต่เขากลับไม่ได้รับความสนใจเพราะทุกคนกำลังสนุกสนานกับการเต้นรําทําให้เขาไม่พอใจและสาป พระศิวะและพระแม่ปารวตีให้ไปอยู่ในที่สันโดษ ทั้งสองพระองค์ตอบรับคําสาปและได้ไปอาศัยอยู่ในป่าช้าในรูปของมาตังและมาตังคี

อีกเรื่องเล่านึงบอกว่า พระแม่มาตังคีเสด็จลงไปในแม่นํ้าคงคาเพื่อปลุกพระแม่เกาศิกีหรืออัมพิกาเพื่อปราบอสูรศุมภะและนิศุมภะ

พระลักษณะ
---------

พระแม่มาตังคีมีพระวรกายสีเขียวมรกตเข้มหรือสีดำ มีพระเนตรสามดวง โดยมีพระจันทร์เสี้ยวอยู่ระหว่างคิ้ว บางตำนานบอกว่าพระแม่มาตังคีเกิดจากพระแม่สุรัสวดีและพระแม่กาลีรวมร่างกัน กลายเป็นพระแม่มาตังคี อาวุธที่ถือประกอบด้วย ดาบ บ่วงบาศ วีณา ต้นอ้อย และหัวกะโหลกที่มีนกแก้ว 2 ตัวเกาะอยู่ อาศัยอยู่ตามป่าดิบชื้นหรือป่าช้า 
ในอินเดียใต้นิยมบูชาแบบมีพระกร8พระกร ถือ ขวาน บ่วงบาศ ดอกบัว นกแก้ว2ตัว ต้นอ้อย และวีณา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kinsley (1997) p. 217

ดูเพิ่ม
-------

* มหาวิทยา
* นวทุรคา
* เจ้าพ่อเจ้าแม่ในศาสนาฮินดู
* เทพ/ผีบรรพชนในศาสนาฮินดู
* พระสุรัสวดี
* พระปารวตี
* พระกาลี
* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Matangi
บทความนี้เกี่ยวกับพระอิสริยยศ สำหรับจักรพรรดิที่ดำรงตำแหน่งนี้อยู่ ดูที่ สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
จักรพรรดิโคกากุ จักรพรรดิพระองค์หนึ่งที่มีพระอิสริยยศเป็นไดโจเท็นโน
**ไดโจเท็นโน** (ญี่ปุ่น: 太上天皇, Daijō Tennō แปลตรงตัวว่า "มหาจักรพรรดิ") หรือเรียกโดยย่อว่า **โจโก** (ญี่ปุ่น: 上皇, Jōkō) เป็นพระอิสริยยศของจักรพรรดิญี่ปุ่นที่สละราชสมบัติ 

ตามประมวลกฎหมายไทโฮ ไดโจเท็นโนยังสามารถใช้พระราชอำนาจบางประการของกษัตริย์ได้ การใช้อำนาจเช่นนี้ปรากฏครั้งแรกในสมัยจักรพรรดินีจิโตเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 7

ไดโจเท็นโนที่ผนวชจะได้รับสมัญญาว่า ไดโจโฮโอ (มหาธรรมราชา) การออกผนวชดังกล่าวประพฤติกันมากในยุคเฮอัง

ทั้งนี้ สำนักพระราชวังญี่ปุ่นกำหนดคำแปลภาษาอังกฤษของ **โจโก** ว่า "Emperor Emeritus"

การสละราชบัลลังก์ในสมัยจักรวรรดิญี่ปุ่น
---------------------------------------

### จักรพรรดิโคเมและโชกุน

พลเรือจัตวาแมทธิว ซี. เพร์รีและกองเรือของเขาซึ่งชาวญี่ปุ่นเรียกว่า "เรือดำ" แล่นเข้าสู่ท่าเรือที่เอโดะ (ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อโตเกียว) ในเดือนกรกฎาคม 1853 เพร์รีขอให้ญี่ปุ่นเปิดประเทศเพื่อทำการค้า และเตือนญี่ปุ่นถึงผลที่ตามมาทางทหารหากพวกเขาไม่เห็นด้วย ในช่วงวิกฤติที่เกิดจากการมาถึงของเพอร์รี รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะได้ปรึกษากับราชสำนักเป็นครั้งแรกในรอบอย่างน้อย 250 ปี และขุนนางของจักรพรรดิโคเมแนะนำว่าควรอนุญาตให้ชาวอเมริกันทำการค้าและแจ้งให้พวกเขาทราบก่อนดำเนินการใด ๆ เมื่อรู้สึกเสียเปรียบต่อมหาอำนาจตะวันตก รัฐบาลญี่ปุ่นจึงต้องยอมให้เปิดประเทศทำการค้าและต้องยอมลงนามใน "สนธิสัญญาไม่เสมอภาค" ยอมสละอำนาจทางภาษีและสิทธิพิจารณาคดีชาวต่างชาติในศาลของตนเอง

ดูเพิ่ม
-------

* พระเจ้าหลวง - สมัญญาทำนองเดียวกันของไทย
* ไท่ช่างหฺวัง (太上皇) - สมัญญาทำนองเดียวกันของจีน
* แทซังวัง (태상왕) - สมัญญาทำนองเดียวกันของเกาหลี
* ท้ายเทืองฮว่าง (Thái thượng hoàng) - สมัญญาทำนองเดียวกันของเวียดนาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  ทิพย์เทียมพงษ์, โฆษิต (2017-11-27). "สะดุดคำ สถานะของ "จักรพรรดิญี่ปุ่น" หลังสละราชสมบัติ กับหลากประเด็นที่ต้องคิด". *ญี่ปุ่นมุมลึก*. Bangkok: ผู้จัดการ. สืบค้นเมื่อ 2019-05-01.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-02-25. สืบค้นเมื่อ 2019-04-30.
3. ↑  "Emperor Akihito to Be Called Emperor Emeritus after Abdication". *nippon.com*. 25 February 2019. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-03-21. สืบค้นเมื่อ 30 April 2019.
4. ↑  Keene 2002, p. 18. harvnb error: no target: CITEREFKeene2002 (help)
5. ↑  Gordon 2009, pp. 50–51. harvnb error: no target: CITEREFGordon2009 (help)
**หลวงปู่สุภา กันตสีโล** (17 กันยายน พ.ศ. 2439 — 2 กันยายน พ.ศ. 2556) ท่านเป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดสีลสุภาราม ท่านเป็นศิษย์ของหลวงปู่ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่า และ พระอาจารย์สีทัตต์ วัดท่าอุเทน จังหวัดนครพนม เป็นพระเถระคณาจารย์ที่มีพรรษาแก่กล้า และมีอายุยืนถึง 116 ปี 98 พรรษา ตั้งแต่แผ่นดินรัชกาลที่ 5 นับเป็นเวลาถึง 5 แผ่นดิน และเชี่ยวชาญพุทธาคมมากที่สุดรูปหนึ่งในรูปปัจจุบัน พระเครื่องที่ออกนามในวัดสารอด **รุ่นเสด็จกลับ** เป็นพระเครื่องที่ได้รับความนิยมสูงสุดของท่านเช่นเดียวกับเครื่องราง **แมงมุมเรียกทรัพย์** และ **จระเข้อาคม** อันขึ้นชื่อลือชา

ประวัติ
-------

**หลวงปู่สุภา** ท่านเกิดเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2439 ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ บ้านคำบ่อ ตำบลคำบ่อ อำเภอวาริชภูมิ จังหวัดสกลนคร โยมบิดาชื่อ ขุนพลภักดี ผู้ใหญ่บ้านคำบ่อ โยมมารดาชื่อ นางสอ วงศ์คำภา มีพี่น้องร่วมบิดามารดากัน 8 คน ท่านเป็นคนที่ 6 เมื่อมีอายุได้ 9 ขวบตรงกับปี พ.ศ. 2448 บิดามารดาจึงนำไปบรรพชาเป็นสามเณร โดยมีพระอาจารย์สวน เจ้าอาวาสวัดในหมู่บ้านคำบ่อ เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้เดินทางไปศึกษาไปเรียนหนังสือคัมภีร์มูลกัจจายน์ที่วัดไพร่ใหญ่ จังหวัดอุบลราชธานี ใช้เวลาศึกษาคำภีร์มูลกัจจายน์อยู่ที่วัดไพร่ใหญ่อยู่หลายปี ในปี พุทธศักราช 2459 ท่านได้อุปสมบท ณ ภูเขาควาย ประเทศลาว โดมีพระอาจารย์สีทัตต์เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับฉายาว่า **กนฺตสีโล** 4 พรรษาเต็มแห่งการเดินธุดงค์ตามป่าเขาลำเนาไพรพอถึงปี พ.ศ. 2463 ท่านได้กราบลาพระอาจารย์สีทัตต์ไปศึกษาพุทธาคมกับ หลวงปู่ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่า ตามที่พระอาจารย์สีทัตต์แนะนำได้รับการอบรมสั่งสอนด้านวิปัสสนากรรมฐานและพุทธาคมเป็นเวลาถึง 3 ปีเต็ม ได้รำเรียนวิชาอาคมและการสร้างเครื่องรางของขลังต่าง ๆ นอกจากนี้ท่านยังธุดงค์ข้ามไปยัง ประเทศเขมร ลาว พม่า จีน อินเดีย และอัฟกานิสถาน ได้ศึกษาและเปลี่ยนวิชากับพระเกจิอาจารย์ชื่อดังอีกหลายท่าน อาทิ หลวงพ่อเดิม วัดหนองโพ, หลวงพ่อจาด วัดบางกะเบา, หลวงพ่อจง วัดหน้าต่างนอก, หลวงพ่อทบ วัดชนแดน, หลวงพ่อโอภาสี เป็นต้น

มรณภาพ
------

มรณภาพด้วยวัย 116 ปี ที่วัดคอนสวรรค์ จังหวัดสกลนคร อันเป็นวัดบ้านเกิด หลังอาพาธด้วยโรคชรามานานร่วม 2 ปี แพทย์ รพ.สกลนคร ตรวจพบลิ้นหัวใจรั่ว น้ำท่วมปอด นอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลนาน 3 เดือน ก่อนอนุญาตให้กลับวัดตามความประสงค์ของหลวงปู่ กระทั่งมรณภาพอย่างสงบในเดือนเกิดพอดี

อ้างอิง
-------

1. ↑  อาลัย'หลวงปู่สุภา'มรณภาพ อริยสงฆ์5แผ่นดิน-วัย118ปี
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-09-11. สืบค้นเมื่อ 2021-09-26.
3. ↑  อาลัย'หลวงปู่สุภา'มรณภาพ อริยสงฆ์5แผ่นดิน-วัย118ปี

1. **หนังสือรวมสุดยอดพระคณาจารย์ทั้งหมด 180 พระองค์**
2. นมัสการหลวงปู่สุภา[*ลิงก์เสีย*]
3. หลวงปู่สุภา กันตสีโล เก็บถาวร 2011-08-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
4. หลวงปู่สุภา กันตสีโล
**ไอศวรรยา อริยะวัฒนา** (เกิด: 18 สิงหาคม พ.ศ. 2526; ชื่อเล่น: แอม) เป็นนักแสดงหญิงข้ามเพศชาวไทย มีชื่อเสียงจากภาพยนตร์เรื่อง *เพลงสุดท้าย* (พ.ศ. 2549) และ*ป่าตองเกิร์ล* (พ.ศ. 2557)

เธอจบการศึกษาปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา เมื่อปี พ.ศ. 2549 เธอได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง *เพลงสุดท้าย* ที่กำกับโดยพิศาล อัครเศรณี ในภาพยนตร์เป็นหญิงข้ามเพศที่มีความสามารถในการแสดงและตกหลุมรักกับนักร้อง ซึ่งขัดกับเจตนารมณ์ของเธอ

ในปี พ.ศ. 2557 เธอได้แสดงภาพยนต์ฉายในประเทศเยอรมนีเรื่อง *ป่าตองเกิร์ล* ที่กำกับโดยซูซาน ซาโลเนน ในเรื่องเป็นหญิงลึกลับชาวไทยที่ตกหลุมรักนักท่องเที่ยวหญิงชาวเยอรมนี แต่อัตลักษณ์ทางเพศเป็นกะเทย การเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของเธอเป็นจุดเด่นในภาพยนตร์เรื่องนี้

จากการแสดงภาพยนตร์ ในปี พ.ศ. 2559 เธอได้รับรางวัลกริมมี–พริส สาขาดารานำหญิง ถือเป็นครั้งแรกที่หญิงข้ามเพศได้รับรางวัลดารานำหญิงจากเวทีประกาศในประเทศเยอรมนี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Porträt der Schauspielerin in filmportal.de
2. ↑  Grimme-Preis 2016 für Patong Girl (ZDF) Begründung der Jury
3. ↑  ผญ.ข้ามเพศสร้างชื่อเสียงให้ประเทศไทย "แอม เพลงสุดท้าย"คว้ารางวัลนำหญิงที่เยอรมัน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ไอศวรรยา อริยะวัฒนา* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ
**พระพินิจธนากร** (บุญเพ็ง ยุกตะนันทน์) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรกของจังหวัดเชียงใหม่

ประวัติ
-------

พระพินิจธนากร หรือ บุญเพ็ง ยุกตะนันทน์ สมรสกับนางพินิจธนากร (ทรัพย์ ยุกตะนันทน์) บุตรีของนายเทียนเค่ง และนางเขียว เทียนศิริ มีบุตร-ธิดา 2 คน คือ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ทันตแพทย์ อิศระ ยุกตะนันท์ ซึ่งได้รับการยกย่องเชิดชูว่าเป็นปูชนียบุคคลของวงการทันตแพทย์ไทย หรืออีกนัยหนึ่งคือเป็นครูสาขาปริทันตวิทยาท่านแรกของประเทศไทย

พระพินิจธนากร เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรกของจังหวัดเชียงใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2476 ร่วมกับหลวงศรีประกาศ (ฉันท์ วิชยาภัย) และเป็นผู้รับมอบรัฐธรรมนูญฉบับจำลองมายังจังหวัดเชียงใหม่ เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2477

พระพินิจธนากร มีบทาทสำคัญทางการเมืองการปกครองในช่วงปี พ.ศ. 2476 คือ เป็นผู้ออกปาฐกถาเผยแพร่รัฐธรรมนูญให้กับประชาชนในจังหวัดเชียงใหม่ และเป็น ส.ส.คนหนึ่ง ที่มีบทบาทการอภิปรายในสภาผู้แทนราษฎร

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประกาศสภาผู้แทนราษฎร รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรปรเภทที่ 1
2. ↑  หนังสืออนุสรณ์ในงานฌาปนกิจศพ นางพินิจธนากร (ทรัพย์ ยุกตะนันทน์). 2516. 94 หน้า
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-06-28. สืบค้นเมื่อ 2020-06-28.
4. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-06-28. สืบค้นเมื่อ 2020-06-28.
5. ↑  ศราวุฒิ วิสาพรม. **ราษฎรสามัญหลังวันปฏิวัติ ๒๔๗๕**.
6. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-06-29. สืบค้นเมื่อ 2020-06-28.
***แอนิมอลครอสซิงเดอะมูฟวี่*** (ญี่ปุ่น: 劇場版 どうぶつの森; โรมาจิ: *Gekijōban Dōbutsu no Mori*; อังกฤษ: Animal Forest: The Movie) เป็นภาพยนตร์การ์ตูนอนิเมะเกมญี่ปุ่น ได้ต้นแบบมาจากเกมแอนิมอลครอสซิง กำกับโดย โจจี้ ชิมุระ รวมการผลิตสร้างโดยนินเท็นโด, โอแอลเอ็มและVAP ออกจำหน่ายเผยแพร่โดยโตโฮ ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ทำรายได้ในญี่ปุ่นอยู่ที่ 1.7 พันล้านเยน (ประมาณ 16,216,000 ดอลลาร์สหรัฐ)ในบ็อกซ์ออฟฟิศ ส่วนเนื้อเรื่องมาจากเกมภาคของแอนิมอลครอสซิง: ไวลด์เวิลด์ การเล่าเรื่องเด็กสาวอายุ 11 ปี มีชื่อว่า "เอไอ" (ให้เสียงโดย ยูอิ โฮริเอะ)ได้ย้ายเข้ามาอยู่อาศัยมาในหมู่บ้านที่มีสัตว์อาศัยอยู่มากมายในช่วงฤดูร้อน จะมีกิจกรรมมากมายไม่ว่าจะเป็นทำงาน, หาเพื่อนใหม่และค้นหาความฝันของตัวเอง โอ้ไม่ใช่แค่เด็กสาวในหมู่บ้านอย่างคนเดียวนะ มีเด็กชายด้วย มีชื่อว่า "Yū" (ให้เสียงโดย ยู โคบายาชิ) ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้ออกฉายนอกประเทศญี่ปุ่น ทางนินเท็นโดในอเมริกาในปี พ.ศ. 2550 เขาบอกว่าไม่มีแผนที่จะวางจำหน่ายภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องนี้ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษ อย่างไรก็ตามแฟนเกมส่วนใหญ่ทำการแปลเสียงจากเสียงญี่ปุ่นเป็นเวอร์ชันภาษาอังกฤษ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6  Galbraith IV 2008, p. 445.
2. ↑  2007年度興行成績ランキング (ภาษาญี่ปุ่น). Rakuten. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 29, 2012. สืบค้นเมื่อ September 15, 2014.
3. ↑  RawmeatCowboy (October 30, 2007). "No plans to bring Animal Crossing move to North America". GoNintendo. สืบค้นเมื่อ April 30, 2014.

* Galbraith IV, Stuart (2008). *The Toho Studios Story: A History and Complete Filmography*. Scarecrow Press. ISBN 978-1461673743. สืบค้นเมื่อ October 29, 2013.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------
เดวิด คาร์เนกี ดยุกที่ 4 แห่งไฟฟ์ (อังกฤษ: David Carnegie, 4th Duke of Fife)

ประวัติ
-------

เดวิด คาร์เนกี ดยุกที่ 4 แห่งไฟฟ์ เกิดเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2504 ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เป็นโอรสคนเล็กและคนเดียวใน เจมส์ คาร์เนกี ดยุกที่ 3 แห่งไฟฟ์ และเลดีแคโรไลน์ เวอร์สลีย์ โดยเมื่อแรกเกิดเขาได้รับบรรดาศักดิ์ที่ **เอิร์ลแห่งมัลดัฟฟ์** จนถึงปี ค.ศ. 1992 ได้รับบรรดาศักดิ์ **เอิร์ลแห่งโซเทร็ค** และกลายเป็น **ดยุกที่ 4 แห่งไฟฟ์** ภายหลังการเสียชีวิตของเจมส์ คาร์เนกี ดยุกที่ 3 แห่งไฟฟ์ บิดาของเขา โดยเขาสืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร ผ่านทางสายบิดา จึงมีสิทธิในการครองราชย์บัลลังก์ ในฐานะพระญาติในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร

การทำงาน
--------

เดวิด คาร์เนกี ดยุกที่ 4 แห่งไฟฟ์ ลงทุนในเมืองเอดินบะระ โดยเขาเรียนจบจากมหาวิทยาลัยเอดินบะระใน พ.ศ. 2533 โดยปัจจุบันเขาอาศัยใน ปราสาทคีนาริดในแองกัส สก็อตแลนด์ ปราสาทดังกล่าวเป็นปราสาทที่ตระกูลคาร์เนกีอาศัยกันมาเป็นเวลาเกือบ 200 ปี

สมรส
----

เดวิด คาร์เนกี ดยุกที่ 4 แห่งไฟฟ์ ได้สมรสกับแคโรไลน์ แอนน์ ธิดาเพียงคนเดียวของ มาร์ติน ไบรอัน และเวโนริกา แมรี เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2530 ณ กรุงลอนดอน โดยมีบุตรดังนี้

1. ชาลส์ ดัฟฟ์ คาร์เนกี เอิร์ลแห่งโซเทร็ค
2. ลอร์ดจอร์จ วิลเลียม คาร์เนกี
3. ลอร์ดฮิว อเล็กซานเดอร์ คาร์เนกี

นอกจากเขาจะมีบรรดาศักดิ์เป็น ดยุกที่ 4 แห่งไฟฟ์ ซึ่งเป็นพระประสงค์ส่วนพระองค์ในเจ้าหญิงอเล็กซานดรา ดัชเชสที่ 2 แห่งไฟฟ์ (พระมาตุจฉาในบิดา) ที่ประทานให้แก่เจมส์ คาร์เนกี ผู้เป็นบิดาแล้วนั้น ยังมีบรรดาศักดิ์อื่น ๆ ดังนี้

1. เอิร์ลที่ 13 แห่งโซเทร็ค
2. เอิร์ลที่ 4 แห่งมัลดัฟฟ์
3. ลอร์ดคาร์เนกีที่ 13 แห่งคีนาริด
4. ลอร์ดคาร์เนกีที่ 13 แห่งคีนาริดและริชาร์ล
5. บารอนที่ 5 แห่งแบร์นฮาร์ด ในเฟอร์เนียร์แห่งเมืองฟอร์ไฟ
6. คาร์เนกีที่ 10 แห่งบารอนเน็ต
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พระพุทธบาท (แก้ความกำกวม)
พระพุทธบาทที่มีธรรมจักรและพระไตรรัตน์ ในศตวรรษที่ 1 ที่ แคว้นคันธาระ
**พระพุทธบาท** คือรอยประทับพระบาทของพระโคตมพุทธเจ้า อาจเป็นรอยหนึ่งข้างหรือทั้งสองข้าง พระพุทธบาทมีสองรูปแบบ คือ เป็นรอยประทับตามธรรมชาติ เช่นพบในหิน และอีกประเภทคือ พระพุทธบาทที่สร้างขึ้นมา พระพุทธบาทตามธรรมชาตินั้นจริง ๆ แล้วไม่ใช่รอยประทับพระบาทที่แท้จริงของพระโคตมพุทธเจ้า แต่เป็นการจำลองหรือเป็นรูปแทน อาจถือได้ว่าเป็นเจดีย์ (พระธาตุเจดีย์) และเป็นรูปเคารพยุคแรกและเป็นสัญลักษณ์แทนพระองค์

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงอธิบายเกี่ยวกับรอยพระพุทธบาท ว่าเกิดจากการประทับของพระพุทธองค์โดยตรงตามคติความเชื่อของศรีลังกา ว่า ชาวลังกามีความเชื่อว่าพระพุทธองค์ทรงประทับรอยพระพุทธบาทไว้ให้ประชาชนสักการบูชา 5 แห่งได้แก่ รอยพระพุทธบาทบนเขาสุมนกูฏ รอยพระพุทธบาทบนเขาสุวรรณมาลิก รอยพระพุทธบาทบนเขาสุวรรณบรรพต รอยพระพุทธบาทที่เมืองโยนก และรอยพระพุทธบาทบนหาดริมแม่น้ำนรรมทา

คติการบูชารอยพระพุทธบาทในประเทศไทยมีหลักฐานย้อนไปถึงสมัยทวารวดี ต่อมาในสมัยสุโขทัยมีการสร้างรอยพระพุทธบาทที่จำลองมาจากยอดเขาสุมนกูฏในลังกาทวีป ส่วนในสมัยอยุธยามิใช่การบูชารอยพระพุทธบาทจำลองดังในยุคก่อน แต่มีการค้นพบและบูชารอยพระพุทธบาทที่เชื่อว่าเป็นของจริง คือ การค้นพบพระพุทธบาทสระบุรี ส่วนความเชื่อเรื่องรอยพระพุทธบาทบริเวณลุ่มแม่น้ำโขง พบในตำนานอุรังคธาตุนิทาน โดยสัมพันธ์กับเรื่องพญานาค เชื่อว่า รอยพระพุทธบาทเกิดจากการทูลขอของพญานาคต่อองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเพื่อเป็นที่เคารพสักการบูชาแทนพระองค์ ซึ่งพระพุทธองค์ก็ทรงประทานตามคำขอ รอยพระพุทธบาทที่เกิดขึ้นมักมีรูหรือถ้ำพญานาค

รอยพระพุทธบาทที่เชื่อว่าเก่าแก่ที่สุดในดินแดนไทย พบที่แหล่งโบราณคดีเมืองศรีมโหสถ วัดสระมรกต อำเภอศรีมโหสถ จังหวัดปราจีนบุรี กําหนดอายุอยู่ในราวพุทธศตวรรษที่ 11–13

อ้างอิง
-------

1. ↑  Stratton, Carol (2003). *Buddhist Sculpture of Northern Thailand*. Serindia Publications. p. 301. ISBN 1-932476-09-1.
2. ↑  Strong, John S. (2004). *Relics of the Buddha (Buddhisms: A Princeton University Press Series)*. Princeton University Press. p. 87. ISBN 0-691-11764-0.
3. ↑  "วารสารมนุษยศาสตร์ปีที่ 21 ฉบับที่ 1 (มกราคม-มิถุนายน 2557)" (PDF). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  สมบูรณ์ บุญฤทธิ์. "พญานาคกับรอยพระพุทธบาทในตำนานอุรังคธาตุนิทาน". มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครศรีธรรมราช.
5. ↑  พิริยะ ไกรฤกษ์, *ประวัติศาสตร์ศิลปะ และโบราณคดีในประเทศไทย* (กรุงเทพฯ:อมรินทร์พริ้นติ้งกรุ้พ, 2533), 180.
**วัดเนกขัมมาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าไม้ อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 49 ไร่ โฉนดที่ดินเลขที่ 1165-1166 ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 327 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา

คุณเล็ก นาคสารน์ ได้รับบริจาคที่ดินให้มูลนิธิมหามงกุฏราชวิทยาลัย เนื้อที่ 327 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา มูลนิธิแบ่งให้เป็นที่สร้างวัด 49 ไร่ ขุนชวนระบิน เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศการตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 60.50 เมตร

ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2494 โรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์ เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2525 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลสอนระดับประถมศึกษา สังกัดสำนักงานประถมศึกษาแห่งชาติ ในที่ดินของวัด

ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.5 เมตร ยาว 22.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ หอระฆัง ศาลาท่าน้ำ ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูสังฆวิจิตร (ศรีแพร) พ.ศ. 2499–2507
* พระครูเนกขัมมานุกูล (กลม) พ.ศ. 2507–2517
* พระครูใบฎีกาสวัสดิ์ ชยโสตถิ พ.ศ. 2517–2527
* พระอธิการสุวิทย์ พ.ศ. 2527–2530
* เจ้าคุณราชธรรมนิเทศ (ระแบบ) พ.ศ. 2530–2536
* พระครูประสิทธิธรรมวิภัช (อำนวย) พ.ศ. 2536–2562
* พระครูวิจิตรธรรมโกศล ​(เดชา) พ.ศ. 2562–ปัจจุบัน​

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเนกขัมมาราม". องค์การบริหารส่วนตำบลหน้าไม้.
2. ↑  "ประวัติวัดเนกขัมมาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**มานพ คีรีภูวดล** เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคอนาคตใหม่ ปัจจุบันสังกัดพรรคก้าวไกล

ประวัติ
-------

มานพ คีรีภูวดล เกิดเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2518 เป็นชาวกะเหรี่ยง อาศัยอยู่ที่ตำบลบ้านแปะ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ เขาจบการศึกษาระดับปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต (การพัฒนาชุมชน) จากสถาบันราชภัฎลำปาง

มานพ สมรสกับนางวิภาวรรณ ขวัญสิริวุฒิ ครูโรงเรียนเอกชนในจังหวัดเชียงใหม่

การทำงาน
--------

มานพ คีรีภูวดล ในปี 2541 ได้เข้าทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ประสานความร่วมมือและพัฒนาเครือข่าย กรมส่งเสริมคุณภาพและสิ่งแวดล้อม ในปี 2541 - 2544 เป็นเจ้าหน้าที่ผู้ประสานงานเครือข่ายลุ่มน้ำแม่มอก-เวียงมอก อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง ภายใต้โครงการพัฒนาคุณภาพชีวิตและสิ่งแวดล้อม และทำงานในคณะทำงานสนับสนุนผลักดันพระราชบัญญัติป่าชุมชน เป็นผู้ประสานงานเครือข่ายป่าชุมชนจังหวัดลำปาง และกองเลขาสหพันธ์เกษตรกรภาคเหนือ และเป็นหัวหน้าฝ่ายประสานความร่วมมือและพัฒนาเครือข่าย มูลนิธิ เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนภาคเหนือ,ผู้ประสานเครือข่ายลุ่มแม่เตี๊ยะแม่แตะ,ผู้ประสานเครือข่ายลุ่มน้ำย่อย อำเภอจอมทอง-ผู้ประสานงานเครือย่ายชุมชนภูมินิเวศน์ดอยอินท์ออบหลวง

ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 53 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาได้เลื่อนขึ้นมาเป็น ส.ส.แทน ธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ เป็น ส.ส.สมัยแรก ต่อมาเมื่อพรรคอนาคตใหม่ถูกยุบพรรค เขาจึงย้ายไปสังกัดพรรคก้าวไกล พร้อมกับสมาชิกส่วนใหญ่ของพรรคอนาคตใหม่

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคก้าวไกล ลำดับที่ 19 และได้รับการเลือกตั้ง เนื่องจากผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ พรรคก้าวไกลได้ 39 ที่นั่ง คือผู้สมัครของพรรคในลำดับที่ 1-39

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  เปิดปูม"มานพ คีรีภูวดล"ชาติพันธุ์กะเหรี่ยงชาว อ.จอมทอง ว่าที่ ส.ส.พรรคอนาคต ใหม่
2. ↑  ประวัติ มานพ ศีรีภูวดล
3. ↑  มีที่ดินบรรพบุรุษ 20 ไร่! เปิดเซฟ 3.8 ล. ‘มานพ คีรีภูวดล’ส.ส.ชาติพันธุ์ อนค.
4. ↑  เปิดประวัติ "มานพ คีรีภูวดล" ส.ส.กลุ่มชาติพันธุ์ ปาร์ตี้ลิสต์คนใหม่ แทน "ธนาธร"
5. ↑  ประกาศสภาผู้แทนราษฎร เรื่อง ให้ผู้มีชื่อในลำดับถัดไปในบัญชีรายชื่อของพรรคการเมืองเลื่อนขึ้นมาเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแทนตำแหน่งที่ว่าง (นายมานพ คีรีภูวดล)
6. ↑  ประกาศคณะกรรมการการเลือกตั้ง เรื่อง รายชื่อผู้สมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ประกาศ ณ วันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2566
7. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๖๓, เล่ม ๑๓๘ ตอนพิเศษ ๑ ข หน้า ๑๑, ๒๒ มกราคม ๒๕๖๔
ขนมปูตูฮาลือบอ
**ปูตูฮาลือบอ** เป็นขนมพื้นบ้านบริเวณชายแดนภาคใต้ของประเทศไทยมีลักษณะเด่นที่นำสมุนไพรมาเป็นส่วนประกอบ ได้แก่ ขมิ้นชัน ขิง ข่า ตะไคร้ กระเทียม หอมแดง และลูกซัด รสชาติเผ็ดร้อนเล็กน้อยทว่าหอมหวานกลมกล่อม เพราะมีไส้เป็นน้ำตาลโตนด(น้ำตาลโตนด พื้นที่ชายแดนใต้ เรียกน้ำตาลแว่น)

ความเป็นมา
----------

เล่าสืบกันมาว่า ขนมปูตูฮาลือบอ มาจากรัฐตรังกานู ประเทศมาเลเซีย ไม่มีประวัติชัดเจนว่าใครเป็นคนค้นคิด และใครนำเข้ามาในไทย

ปูตูฮาลือบอ นิยมทำรับประทานในช่วงฤดูฝน ซึ่งเป็นช่วงที่ชาวบ้านขาดรายได้ เนื่องจากไม่สามารถกรีดยางพาราได้ อีกทั้งเดินทางลำบาก จึงนำวัตถุดิบในครัว รวมทั้งมันสำปะหลัง มาทำเป็นขนม

ชื่อขนมชนิดนี้เป็นภาษามลายู "ปูตู" แปลว่า แป้ง ส่วน "ฮาลือบอ" แปลว่า เม็ดลูกซัดซึ่งลูกซัดนั้นเป็นเครื่องเทศที่ให้กลิ่นหอม

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "TED Talks ที่ปัตตานีกับ 5 วิธีสื่อสารโดยไม่ต้องพูด แต่เล่าผ่านบริบทในพื้นที่". *common: Knowledge, Attitude, make it Simple* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน).
3. ↑  "ปักหมุด'ขนมปูตูฮัลบอ'ขนมพื้นบ้านโบราณสืบทอดกว่า 100 ปีของนราธิวาส". *สยามรัฐ*. 2023-07-26.
4. ↑  "ฐานข้อมูลท้องถิ่น ภาคใต้ สำนักทรัพยากรการเรียนรู้คุณหญิงหลงฯ ม.อ. - Southern Information @Clib PSU". *clib.psu.ac.th*.
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑  "ลูกซัด ประโยชน์ดีๆ สรรพคุณเด่นๆ และข้อมูลงานวิจัย". *ชื่อเว็บไซต์*.
9. ↑  "ลูกซัด - ฐานข้อมูลเครื่องยา คณะเภสัชศาสตร์ ม.อุบล : thaicrudedrug.com". *apps.phar.ubu.ac.th*.
**ปุษปา พัสเนต** (เนปาลี: पुष्पा बस्नेत, อักษรโรมัน: Pushpa Basnet) เป็นนักสังคมสงเคราะห์ ประธานและผู้ก่อตั้งศูนย์พัฒนาเด็กตอนต้น (ECDC) และบ้านผีเสื้อ (Butterfly Home) ซึ่งเป็นองค์การไม่แสวงผลกำไรในกาฐมาณฑุซึ่งมีจุดมุ่งหมายเพื่อพัฒนาสิทธิเด็กที่อาศัยในเรือนจำกับบิดามารดาที่ถูกจองจำ

ความทุ่มเทของเธอได้รับการยอมรับจากนานาชาติ โดยเธอได้รับรางวัลวีรชนของซีเอ็นเอ็นประจำปี 2012 และปี 2016

เธอเริ่มต้นอาชีพของเธอเมื่อออายุได้ 21 ขณะยังศึกษาสังคมเคราะห์ที่วิทยาลัยนักบุญซาเวียร์ เธอเดินทางเยี่ยมเรือนจำสตรีในกาฐมาณฑุในฐานะส่วนหนึ่งของงานมอบหมาย และเศร้าใจอย่างมากที่ต้องพบเด็ก ๆ อาศัยกับมารดาของตนในเรือนจำ เธอเรี่ยไรเงิน 70,000 รูปีเนปาล (ราว 885 ดอลล่าร์สหรัฐ) จากมิตรสหายและพี่น้องเพื่อก่อตั้งศูนย์ ECDC ให้บริการเดย์แคร์แก่เด็ก ๆ ในปี 2005

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  CNN Edition (23 March 2012). "Pushpa Basnet interviewed by CNN, after her nomination for CNN Heroes Award".
2. ↑
3. ↑  "Early Childhood Development Center". ECDCNepal.org. 23 March 2012.
4. ↑  "Pushpa Basnet: Making a Difference". *Nepali Times*. 23 March 2012.
5. ↑  Dhakal, Sanjaya (4 December 2012). "Profile: Pushpa Basnet, Nepal's 'Mamu'" (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 5 June 2019.
6. ↑  "Pushpa Basnet, top 10 of CNN Heroes Award 2012". My Republica -Nepal's Daily. 23 March 2012.
7. ↑  "Pushpa Basnet interviewed by MetroFever". MetroFever.com. 26 March 2012.