recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**สมาคมลูกเสือสหพันธ์อินโดจีน** (ฝรั่งเศส: *Fédération Indochinoise des Associations du Scoutisme*; เวียดนาม: *Liên Hội Hướng đạo Đông Dương*) เป็นสมาคมลูกเสือแห่งแรกในอินโดจีนฝรั่งเศส ครอบคลุมดินแดนลาว กัมพูชา และเวียดนาม จัดตั้งขึ้นระหว่าง พ.ศ. 2473 - 2497 จากนั้นจึงแยกไปเป็นองค์กรลูกเสือของแต่ละประเทศ 

ใน พ.ศ. 2473 กิจกรรมลูกเสือเกิดขึ้นในอินโดจีนและเข้าสู่โรงเรียนและวิทยาลัยในฮานอยและไซ่ง่อน มีการเข้าค่ายฝึกอบรมครูฝึกลูกเสือทั่วอินโดจีนฝรั่งเศสเมื่อ พ.ศ. 2478 และจัดตั้งสมาคมขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2480 ระหว่าง พ.ศ. 2482 - 2488 สถานการณ์ทางการเมืองส่งผลกระทบต่อกิจกรรมลูกเสือทั่วประเทศ สงครามโลกครั้งที่ 2 ทำให้เกิดขบวนการเรียกร้องเอกราช ฝรั่งเศสลดการควบคุมและถูกขับออกไปในที่สุด

ใน พ.ศ. 2489 สภาลูกเสือแห่งชาติได้รวมขบวนการลูกเสือทั้งสามบริเวณของเวียดนามเข้าด้วยกัน ตั้งคณะกรรมการทั่วไปขึ้น สงครามอินโดจีนครั้งที่ 1 เข้ามารบกวน ขบวนการลูกเสือได้แยกไปคนละทิศทาง ได้มีการฟื้นฟูอีกครั้งใน พ.ศ. 2493 โดยเฉพาะในฮานอย หลังการประชุมลูกเสือโลกที่เจนีวา พ.ศ. 2497 การลูกเสือกลับสู่อินโดจีนอีกครั้ง สมาคมลูกเสือเวียดนามเหนือสลายตัวไปหลังจากปกครองด้วยระบอบคอมมิวนิสต์

ตราของสมาคมลูกเสือสหพันธ์อินโดจีนเป็นรูปดอกบัวหลวงสีแดง และยังพบตรานี้สำหรับลูกเสือในประเทศลาว และสมาคมลูกเสือเวียดนาม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 
* 
* เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* 
* 
* 
*
**หอยหลอด** เป็นชื่อสามัญของหอยทะเลกาบคู่หลายชนิดในวงศ์ Solenidae ชนิดที่พบในไทย เช่น *S. corneus*, *S. exiguus*, *S. malaccensis*, *S. regularis*, *S. strictus*, *S. thailandicus* ในสกุล *Solen* เป็นต้น

ถิ่นที่อยู่
-----------

หอยหลอดจะฝังตัวตามแนวดิ่งในตะกอนดินโคลนบริเวณปากแม่น้ำ โดยอาศัยอยู่ห่างจากชายฝั่งทะเลตั้งแต่ 50 เมตรไปจนถึง 3 กิโลเมตรแล้วแต่ชนิด บริเวณที่มีหอยหลอดเป็นจำนวนมากในไทยคือดอนหอยหลอด จังหวัดสมุทรสงคราม นอกจากนี้ยังพบตามชายฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามันของจังหวัดอื่นด้วย เช่น ชนิด *S. corneus*, *S. regularis*, *S. strictus* และ *S. thailandicus* พบมากที่จังหวัดตราด จันทบุรี สมุทรปราการ สมุทรสาคร สมุทรสงคราม (ดอนหอยหลอด) และเพชรบุรี; ชนิด *S. vagina* พบมากที่จังหวัดตรัง ส่วนชนิด *S. grandis* และ *S. exiguus* พบที่จังหวัดสตูล แต่มีปริมาณน้อย

ลักษณะ
------

เปลือกคล้ายใบมีดโกนบาง มีสีเขียว เขียวอมเหลือง หรือน้ำตาลอมเหลือง ประกบกันเป็นรูปทรงกระบอกแต่ไม่สนิท ยังมีช่องเปิดทั้งด้านหน้าและด้านท้าย มีเอ็นยึดฝาทั้งสองและมีฟัน 2-3 ซี่ มีเท้าเป็นแท่งกลมใหญ่อยู่ที่ส่วนปลายด้านหนึ่ง และมีท่อน้ำเข้าและท่อน้ำออกอยู่ที่ส่วนปลายของอีกด้านหนึ่ง

ขนาดของหอยหลอดแตกต่างกันไปตามชนิด เช่น ชนิด *S. grandis* มีความยาวสูงสุด 15 เซนติเมตร; ชนิด *S. strictus* มีความยาวสูงสุด 8 เซนติเมตร แต่มีความกว้างน้อยกว่าชนิด *S. corneus* ซึ่งมีความยาวสูงสุด 6 เซนติเมตร; ชนิด *S. vagina* มีความยาวสูงสุด 7 เซนติเมตร; ชนิด *S. regularis* มีความยาวสูงสุด 5 เซนติเมตร; ชนิด *S. thailandicus* มีความยาวสูงสุด 4.5 เซนติเมตร และหอยหลอดที่ยังจำแนกอนุกรมวิธานไม่ได้ (*Solen* sp.) บางชนิดมีความยาวสูงสุด 2.5 เซนติเมตร

การใช้ประโยชน์
--------------

หอยหลอดชนิดที่พบมากและมีคุณค่าทางเศรษฐกิจสูงในไทยได้แก่ *S. regularis*, *S. strictus* และ *S. thailandicus* เนื้อหอยนำมาประกอบอาหารได้หลายประเภท ทั้งตากแห้ง ทอดกรอบ ต้มยำ ผัดกะเพรา และผัดฉ่า วิธีจับหอยหลอดจะใช้ปูนขาวหยอดลงในรู หอยหลอดจะรู้สึกระคายเคืองและโผล่ขึ้นมาให้จับได้ง่าย ช่วงที่เหมาะสำหรับการจับมากที่สุดคือเดือนมกราคม-พฤษภาคม เพราะตอนกลางวันน้ำจะลดลงมากทำให้สันดอนโผล่พ้นน้ำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  World Register of Marine Species
2. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน. *พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔ เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๗ รอบ ๕ ธันวาคม ๒๕๕๔.* กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2556, หน้า 1313.
3. ↑  "แข่งขันเก็บหอยหลอดประจำปี จ.สตูล". ช่อง 7. 8 January 2015. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-15. สืบค้นเมื่อ 10 January 2015.
4. 1 2  หอยหลอด หอยถ่าน หอยหิน
5. ↑  "จับจาก"รู" มาสู่เมนูจานเด็ด ชีวิตกลางแจ้งของ"คนหาหอยหลอด"". *ผู้จัดการออนไลน์*.[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Solenidae***

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q910699
* Wikispecies: Solenidae
* BOLD: 106957
* Fossilworks: 62293
* GBIF: 3449
* iNaturalist: 50587
* IRMNG: 114908
* ITIS: 81006
* NBN: NHMSYS0021054527
* NCBI: 6585
* WoRMS: 233

 |
**การแจกแจงแบบเลขชี้กำลัง** หรือ **การแจกแจงเอกซ์โพเนนเชียล** (exponential distribution) เป็นการแจกแจงที่มีความสัมพันธ์กับการแจกแจงปัวซง เนื่องจากการแจกแจงแบบเลขชี้กำลังจะเป็นการแจกแจงของระยะเวลาที่รอคอยจนกว่าจะเกิดเหตุการณ์ที่สนใจขึ้นเป็นครั้งแรก โดยจำนวนครั้งของเหตุการณ์ที่สนใจที่เกิดขึ้นนั้นมีการแจกแจงปัวซง เช่น จำนวนลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการในเวลา 1 ชั่วโมงมีการแจกแจงแบบปัวซง เวลาห่างระหว่างลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการก็จะมีการแจกแจงแบบเลขชี้กำลัง การนับเวลาติดต่อกันไปเรื่อยๆจนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ปัวซงขึ้น ถ้า X เป็นเวลาที่นับติดต่อกันนี้ X จะเป็นตัวแปรสุ่มที่มีการแจกแจงแบบเลขชี้กำลัง ซึ่งมีฟังก์ชันความน่าจะเป็นดังนี้

ตัวแปรสุ่ม X แทนเวลาที่รอการเกิดเหตุการณ์ครั้งแรก หรือแทนเวลาระหว่างการเกิดเหตุการณ์ 2 ครั้งติดต่อกัน มีอัตราการเกิดต่อหน่วยเวลาเท่ากับ \lambda  แล้ว X จะมีการแจกแจงแบบเลขชี้กำลัง
{\displaystyle f(x)=\lambda e^{-\lambda x};0<x<\infty ,\lambda >0}
และมีค่าคาดหวังและค่าความแปรปรวนดังนี้

{\displaystyle E(X)={\frac {1}{\lambda }}}
{\displaystyle V(X)={\frac {1}{\lambda ^{2}}}}
การคำนวณค่าความน่าจะเป็นจะอาศัยความน่าจะเป็นสะสม

{\displaystyle F(X)=1-e^{-\lambda x};x>0}

อ้างอิง
-------
ตัวอย่างฟังก์ชันเกาส์เซียน
**ฟังก์ชันเกาส์** หรือ **ฟังก์ชันเกาส์เซียน** (Gaussian function) เป็นฟังก์ชันมูลฐานที่มีลักษณะเป็นรูประฆังคว่ำ เขียนในรูปดังนี้

{\displaystyle a\exp \left\{-{\frac {(x-b)^{2}}{2c^{2}}}\right\}}
วิธีการเขียนอาจมีความหลากหลายต่างกันไป เช่นอาจใช้ *c*2 แทน 2*c*2

สมบัติ
------

ฟังก์ชันความหนาแน่นความน่าจะเป็นของการแจกแจงปกติ

{\displaystyle {\frac {1}{{\sqrt {2\pi }}\,\sigma }}\exp \left\{-{\frac {(x-\mu )^{2}}{2\sigma ^{2}}}\right\}}
เป็นฟังก์ชันเกาส์เซียนชนิดหนึ่ง ครึ่งความกว้างที่ครึ่งค่าสูงสุด (HWHM) และ ความกว้างเต็มที่ครึ่งค่าสูงสุด (FWHM) ของฟังก์ชันนี้คือ

{\displaystyle {\begin{aligned}\mathrm {HWHM} &={\sqrt {2\ln 2}}\cdot \sigma ,\\\mathrm {FWHM} &=2{\sqrt {2\ln 2}}\cdot \sigma \end{aligned}}}
ปริพันธ์ไม่ตรงแบบของฟังก์ชันเกาส์เซียน exp(−*x*2) เรียกว่าปริพันธ์เกาส์เซียน

{\displaystyle \int \_{-\infty }^{\infty }\exp({-x^{2}})\,dx={\sqrt {\pi }}}
ในด้านทัศนศาสตร์ รูปคลื่นของฟัลส์สั้นสุดขีดมักจะใกล้เคียงกับฟังก์ชันเกาส์เซียน

อ้างอิง
-------

* เอริก ดับเบิลยู. ไวส์สไตน์, "Gaussian Function" จากแมทเวิลด์.
**หวายลิง** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Flagellaria indica*; อังกฤษ: whip vine) เป็นพืชในวงศ์ Flagellariaceae

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

หวายลิงเป็นไม้เลื้อย แตกกิ่งเป็นง่ามห่าง ๆ ลำต้นแข็งคล้ายลำหวาย สีเขียวเข้มแล้วเปลี่ยนเป็นสีเทาเมื่ออายุมากขึ้น ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงสลับถึงเวียนสลับ แผ่นใบรูปขอบขนานแกมรูปใบหอกแคบ โคนใบมนกลม ขอบใบเรียบ ปลายใบเรียวยาว แข็งและม้วนเป็นมือพัน เส้นใบแบบขนานตามความยาวใบ เนื้อใบบางคล้ายแผ่นหนัง ผิวใบเกลี้ยงทั้งสองด้าน ด้านบนสีเขียวเข้มเป็นมันวาว ด้านล่างสีซีดกว่า ก้านใบสั้น กาบใบเป็นหลอด เรียงซ้อนทับกันหุ้มลำต้น ดอกออกเป็นช่อเชิงลดไม่มีก้านแยกแขนงโปร่ง ๆ ออกตามปลายยอด ก้านช่อดอกมักแตกแขนงเป็น 2 กิ่ง แต่ละช่อประกอบด้วยดอกย่อยขนาดเล็กสีขาวจำนวนมาก ดอกย่อยไม่มีก้านดอก ดอกเดี่ยวหรือติดเป็นกระจุก มีใบประดับคล้ายเกล็ดล้อมรอบ กลีบรวม 6 กลีบ รูปรี แยกกันเป็นอิสระ เรียงเป็น 2 วง กลีบวงนอกยาวกว่ากลีบวงใน เกสรเพศผู้ 6 อัน ก้านเกสรเพศเมียปลายแยกเป็น 3 แฉก โผล่พ้นกลีบรวม ผลรูปทรงกลม ปลายผลมีติ่งแหลม ผิวเกลี้ยงเป็นมัน ผลอ่อนสีเขียวแล้วเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ผลแก่จัดเปลี่ยนเป็นสีชมพูอมแดง มี 1 เมล็ด

ประโยชน์
--------

ลำต้นหวายลิงมีความเหนียว ใช้ทำเป็นเชือกหรือทำเป็นเครื่องจักสานได้ ลำต้นและเหง้าใช้เป็นยาขับปัสสาวะ ใบใช้เป็นยาสมานแผล นอกจากนี้ หวายลิงยังมีฤทธิ์ต้านไวรัสเด็งกี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "หวายลิง - ระบบจัดการความรู้ด้านความหลากหลายทางชีวภาพ - กรมป่าไม้". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-14. สืบค้นเมื่อ 2015-06-20.
2. ↑  "หวายลิง « ระบบฐานข้อมูลทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-01-09. สืบค้นเมื่อ 2015-06-20.
3. ↑  Baling-uai / *Flagellaria indica* Linn / Whip vine
4. ↑  Potential anti-dengue medicinal plants: a review
5. ↑  Effect of Thai Medicinal Plant Extracts against Dengue Virus in vitro

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หวายลิง
***ลมหายในเฮือกสุดท้ายของสามย่าน*** (อังกฤษ: The Last Breath of Sam Yan) 
เป็นภาพยนตร์ไทยแนวสารคดี กำกับโดยเปรมปพัทธ ผลิตผลการพิมพ์ ผลิตโดย เนติวิทย์ โชติภัทร์ไพศาล และเสฏฐนันท์ ธนกิจโกเศรษฐ์ ว่าด้วยประเด็นความขัดแย้งระหว่างศาลเจ้าแม่ทับทิมสะพานเหลือง กับจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยเฉพาะสำนักงานทรัพย์สินจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กำหนดฉายเป็นการทั่วไปตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2566  รอบฉายปฐมทัศน์ที่ เฮาส์สามย่าน สามย่านมิตรทาวน์

ภาพยนตร์เล่าเรื่องราวของกลุ่มนิสิตที่คัดค้านการรื้อถอนศาลเจ้าแม่ทับทิมสะพานเหลือง มีบทสัมภาษณ์ของผู้ดูแลศาล นักวิชาการ เช่น สุลักษณ์ ศิวรักษ์, วาสนา วงศ์สุรวัฒน์ [en] และ พรรษิษฐ์ ต่อสุวรรณ และนักการเมือง เช่น ชัชชาติ สิทธิพันธ์ วิโรจน์ ลักขณาอดิศร และรสนา โตสิตระกูล เป็นต้น รวมถึงแผนพัฒนาโครงการ สมาร์ทซิตี้ ของ บัณฑิต เอื้ออาภรณ์ อธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

เรื่องย่อ
=========

เดือนมิถุนายน 2563 สำนักงานจัดการทรัพย์สิน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีคำสั่งให้ย้ายศาลเจ้าแม่ทับทิม สะพานเหลืองออกจากพื้นที่ เพื่อก่อสร้างตึกสูงแทน รวมทั้งฟ้องเรียกค่าเสียหาย 4.6 พันล้านบาทผู้ดูแลศาล นำไปสู่ แฮชแท็ก #saveศาลเจ้าแม่ทับทิม และการเคลื่อนไหวเพื่อปกป้องลมหายใจสุดท้ายของพื้นที่ทางประวัติศาสตร์โดยผู้คนในละแวกและนิสิตนักศึกษา

การฉาย
======

* ฉายรอบปฐมทัศน์ ณ โรงภาพยนตร์​ House Samyan วันที่ 13 มิถุนายน 2566
* ฉายเชิงพาณิชย์รอบทั่วไป ณ โรงภาพยนตร์ House Samyan และ Doc Club and Pub. ตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2566
* ฉายรอบพิเศษ ณ สโมสรผู้สื่อข่าวต่างประเทศประจำประเทศไทย (The Foreign Correspondents' Club of Thailand: FCCThai) วันที่ 29 มิถุนายน 2566
* ฉายรอบพิเศษ ณ จังหวัดสงขลา, จังหวัดเชียงใหม่ และจังหวัดนครราชสีมา
* ได้รับเลือกให้ฉายอย่างเป็นทางการ (Official Selection) ในเทศกาล Student World Impact Film Festival 2023 ประเทศสหรัฐอเมริกา และเทศกาล Jagran Film Festival 2023 ประเทศอินเดีย

บทวิจารณ์
=========

ศาสตราจารย์ ชาตรี ประกิตนนทการ จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เขียนถึงภาพยนตร์สารคดีในมติชนว่า เรื่องนี้ว่าสะท้อนปรากฏการณ์ที่นับวันจะหนักหน่วงรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ในสังคมไทย โดยเฉพาะในย่านที่มีมูลค่าทางเศรษฐกิจสูงมาก  กษาปณ์ หาญดิฐกุล เขียนใน The Standard ว่าเป็น "บันทึกความคับแค้นของคนตัวเล็ก เมื่อการทำหนังคือการเรียกร้องความเป็นธรรม"  ส่วนนักวิจารณ์ภาพยนตร์ ศาสวัต บุญศรี อาจารย์ประจำคณะภาพยนตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากรมองว่าเป็น "สารคดีที่ควรถูกฉายในงานปฐมนิเทศให้นิสิตจุฬาทุกคนได้ดูว่ามหาวิทยาลัยอันเป็นที่รักของท่านทำอะไรไว้บ้าง ความภูมิใจในฐานะเสาหลักของแผ่นดินโดยแท้" ในส่วนคำวิจารณืจากต่างประเทศ ศาสตราจารย์ไมเคิล เฮิร์ซเฟล นักวิชาการด้านมานุษวิทยา มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดเขียนว่า "สารคดีจับภาพมหาวิทยาลัยที่ขับเคลื่อนด้วยผลกำไรมีส่วนลบเลือนประวัติศาสตร์ผ่านการทำลายวัฒนธรรมได้อย่างไร สารคดียังพูดถึงความมุ่งมั่นของนิสิตนักศึกษาเพื่อต่อสู้ให้ได้ความยุติธรรม เผยการต่อสู้ระดับโลกต่อต้านการพัฒนาเมืองที่ให้ผลร้าย" 

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
ตราสัญลักษณ์ธงฟ้า
**ธงฟ้า** (อังกฤษ: Blue Flag) เป็นเครื่องหมายการค้าของมูลนิธิเพื่อการศึกษาสิ่งแวดล้อม (Foundation for Environmental Education) ซึ่งเป็นองค์การนอกภาครัฐที่ไม่แสวงหาผลกำไร ประกอบด้วยองค์การ 65 องค์การในประเทศสมาชิก 77 ประเทศ ธงฟ้าเป็นการรับรองเป็นลายลักษณ์อักษรจากมูลนิธิฯ ว่าชายหาด ท่าจอดเรือเล็ก หรือผู้ประกอบการท่องเที่ยวทางเรือรายหนึ่ง ๆ มีการจัดการที่เป็นไปตามมาตรฐานของมูลนิธิฯ 

เกณฑ์ธงฟ้าของมูลนิธิฯ ประกอบด้วยมาตรฐานด้านคุณภาพ ความปลอดภัย การศึกษาและสารสนเทศด้านสิ่งแวดล้อม การให้บริการ และการจัดการสิ่งแวดล้อมทั่วไป ธงฟ้าเป็นที่ต้องการของชายหาด ท่าจอดเรือเล็ก และผู้ประกอบการท่องเที่ยวทางเรืออย่างยั่งยืนเนื่องจากเป็นตัวบ่งชี้ถึงมาตรฐานด้านสิ่งแวดล้อมและด้านคุณภาพสูง

มูลนิธิฯ จะออกใบรับรองซึ่งเรียกว่ารางวัลเป็นประจำทุกปีให้แก่ชายหาดและท่าจอดเรือเล็กของประเทศสมาชิกมูลนิธิฯ รางวัลนี้ประกาศเป็นประจำทุกปีในวันที่ 5 มิถุนายนสำหรับยุโรป แคนาดา โมร็อกโก ตูนิเซีย และประเทศอื่น ๆ ในทำเลที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ใกล้เคียง และในวันที่ 1 พฤศจิกายนสำหรับแคริบเบียน นิวซีแลนด์ แอฟริกาใต้ และประเทศอื่น ๆ ในซีกโลกใต้

ใน พ.ศ. 2559 สเปนมีหาดธงฟ้ามากกว่าประเทศอื่น ๆ มาทุกปี นับตั้งแต่เริ่มมีการมอบรางวัลใน พ.ศ. 2530

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bysted A/S. "FEE - Foundation for Environmental Education". Fee-international.org. สืบค้นเมื่อ 21 May 2010.
2. ↑  "Blue Flag Website". Foundation for Environmental Education. สืบค้นเมื่อ 1 May 2017.
3. ↑  Blue Flag beaches/marinas เก็บถาวร 11 กันยายน 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Retrieved 11 February 2010.
4. ↑  "It's official: Spain has the best beaches in the whole world". *The Local Spain*. The Local. 6 May 2016.
สะพานเวสต์มินสเตอร์เดิม วาดโดยโจเซฟ ฟาร์ริงตัน เมื่อปี ค.ศ. 1789
**สะพานเวสต์มินสเตอร์** (อังกฤษ: Westminster Bridge) เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเทมส์ เชื่อมต่อระหว่างย่านเวสต์มินสเตอร์ในเซนทรัลลอนดอน เข้ากับย่านแลมเบธในลอนดอนใต้

สะพานถูกทาด้วยสีเขียวเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งเป็นสีเดียวกับที่นั่งในสภาสามัญชนที่อยู่ในพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ซึ่งอยู่ใกล้สะพานที่สุด ซึ่งตรงกันข้ามกับสะพานแลมเบธซึ่งเป็นสีแดง ซึ่งเป็นสีเดียวกับที่นั่งในสภาขุนนาง

สะพานเวสต์มินสเตอร์เดิมเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1750 ออกแบบโดยสถาปนิก ชาร์ลส์ ลาเบลลี (Charles Labelye) และวิศวกร จอร์จ แดนซ์ เดอะเอ็ลเดอร์ (George Dance the Elder) สร้างด้วยหินพอร์ตแลนด์และมีความยาวประมาณ 820 ฟุต (249 เมตร) มีซุ้มโค้งหิน 7 ซุ้ม มีการออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะในยุคนั้น และถือเป็นความสำเร็จทางวิศวกรรมในยุคนั้น สีเขียวอันเป็นสัญลักษณ์ของสะพานได้รับเลือกให้เป็นสีที่เข้ากับอาคารรัฐสภาที่อยู่ใกล้เคียง

เนื่องจากการจราจรที่เพิ่มขึ้นและความจำเป็นในการใช้สะพานที่มากขึ้น สะพานเดิมจึงถูกแทนที่ด้วยโครงสร้างใหม่ในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 สะพานใหม่ออกแบบโดยสถาปนิกโทมัส เพจ (Thomas Page) เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1862

สะพานเวสต์มินสเตอร์ใหม่เป็นสะพานโครงเหล็กพร้อมตอม่อหินแกรนิต มีห้าซุ้มโค้งวงรี วัดความกว้างได้ 85 ฟุต (26 เมตร) งานเหล็กของสะพานถูกทาด้วยสีเขียวเพื่อให้เข้ากับสะพานรุ่นก่อนหน้า

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 สะพานเวสต์มินสเตอร์ได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการทิ้งระเบิดของเยอรมัน อย่างไรก็ตาม มันถูกสร้างขึ้นใหม่และเปิดใช้งานอีกครั้งในปี ค.ศ. 1945 การสร้างขึ้นใหม่นั้นยังคงไว้ซึ่งการออกแบบและรูปลักษณ์ดั้งเดิม

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา สะพานเวสต์มินสเตอร์ได้รับการบูรณะและปรับปรุงหลายครั้งเพื่อรองรับปริมาณการจราจรที่เพิ่มขึ้น ซึ่งรวมถึงการขยายถนนหลักและปรับปรุงทางเท้าและความปลอดภัย

ปัจจุบัน สะพานเวสต์มินสเตอร์ไม่ได้เป็นเพียงจุดเชื่อมโยงการขนส่งที่สำคัญเท่านั้น แต่ยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมอีกด้วย มีทัศนียภาพที่สวยงามของแม่น้ำเทมส์ พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ และหอนาฬิกาเอลิซาเบธอันโดดเด่น ประวัติศาสตร์อันยาวนานและความงามทางสถาปัตยกรรมของสะพานทำให้สะพานเป็นส่วนสำคัญของมรดกของลอนดอน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Becky Jones，Clare Lewis (2012). *The Bumper Book of London: Everything You Need to Know About London and More*... Frances Lincoln. p. 127. ISBN 978-1-781011-03-4.
ซ้าย: อักษรกูฟีย์เทียมบนขลิบริมของผ้าคลุมแม่พระมารีย์ จาก *Pala Barbadori* ภาพเขียนปี 1438 โดย ฟิลิปโป ลิปปี ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์  
 ขวาบน: รายละเอียดขลิบริมของผ้าคลุมแม่พระมารีย์ จาก *Saint Louis de Toulouse* ภาพเขียนปี 1450 โดยอันโตนิโอ วิวารินี, ขวาล่าง: รายละเอียดขลิบริมของผ้าคลุมแม่พระมารีย์ จาก *Virgin of Humility* ภาพเขียนปี 1440 โดย เยคอโป เบลลินี ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์
**กูฟีย์เทียม** (อังกฤษ: Pseudo-Kufic) หรือ **กูเฟสก์** (อังกฤษ: Kufesque; ลวดลายกูฟีย์) เป็นรูปแบบการตกแต่งที่ปรากฏใช้ในยุคกลางและสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ประกอบด้วยการลอกเลียนแบบอักษรอาหรับกูฟีย์หรือบางครั้งเป็นอักษรอาหรับลายตวัดในบริบทที่ไม่เกี่ยวข้องกับอาหรับ หรือโดยทั่วไปใช้เรียกการเลียนแบบศิลปะอาหรับในศิลปะของยุโรป กูฟีย์เทียมสามารถพบได้เป็นพิเศษในศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาโดยเฉพาะในภาพเขียนที่แสดงแม่พระมารีย์พรหมจารีย์ กูฟีย์เทียมถือเป็นส่วนหนึ่งของอิทธิพลของศิลปะอิสลามต่อศิลปะตะวันตก

ตัวย่างของกูฟีย์เทียมในศิลปะตะวันตกส่วนใหญ่มาจากศตวรรษที่ 10-15 โดยมักปรากฏในรูปอักษรสิจิตรกูฟีย์เทียมตามบนแถบเพื่อตกแต่งในสถาปัตยกรรมของกรีกไบแซนไทน์ นับตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 11 ถึงกลางศตวรรษที่ 12 ไปจนถึงแถบประดับตกแต่งล้อมรอบวัตถุทางศาสนาในฝรั่งเศสและเยอรมนี และบนวงแหวนเหนือศีรษะกับกรอบของภาพในจิตรกรรมคริสเตียน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Encyclopaedia Britannica. Beautiful Gibberish: Fake Arabic in Medieval and Renaissance Art
2. ↑  Mack, p.51
3. ↑  Mack, p.68
4. ↑  "Beautiful Gibberish: Fake Arabic in Medieval and Renaissance Art". *Encyclopedia Britannica* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2017-05-30.

### บรรณานุกรม

* Braden K. Frieder *Chivalry & the perfect prince: tournaments, art, and armor at the Spanish Habsburg court* Truman State University, 2008 ISBN 1-931112-69-X, ISBN 978-1-931112-69-7
* Cardini, Franco. *Europe and Islam*. Blackwell Publishing, 2001. ISBN 978-0-631-22637-6
* Grierson, Philip *Medieval European Coinage* Cambridge University Press, 2007 ISBN 0-521-03177-X, ISBN 978-0-521-03177-6
* Mack, Rosamond E. Bazaar to Piazza: Islamic Trade and Italian Art, 1300–1600, University of California Press, 2001 ISBN 0-520-22131-1
* Matthew, Donald, *The Norman kingdom of Sicily* Cambridge University Press, 1992 ISBN 978-0-521-26911-7
**จาโกโม ฟีลิปโป มารัลดี** (อิตาลี: *Giacomo Filippo Maraldi*, 21 สิงหาคม ค.ศ. 1665 - 1 ธันวาคม ค.ศ. 1729) หรือ **ฌัก ฟีลิป มารัลดี** (ฝรั่งเศส: *Jacques Philippe Maraldi*) เป็นนักดาราศาสตร์ ชาวอิตาลีที่ทำงานในประเทศฝรั่งเศส เกิดที่ เปรีนัลโด สาธารณรัฐเจโนวา ประเทศอิตาลี เป็นหลานชายของ โจวันนี โดเมนีโก กัสซีนี ทำงานที่หอดูดาวปารีสตั้งแต่ปี 1687 ถึง 1718 หลานชายของเขาคือ ฌ็อง โดมีนิก มารัลดี ก็เป็นนักดาราศาสตร์เช่นกัน

ในระหว่างปี 1700 ถึง 1718 เขาทำงานร่วมกับกัสซีนีในการจัดทำสารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ และตั้งแต่ปี 1672 จนถึง 1719 เขาได้มุ่งไปที่การสังเกตการณ์ดาวอังคาร ความสำเร็จทางดาราศาสตร์ของเขาคือได้แสดงให้เห็นว่าหมวกขั้วโลกของดาวอังคารไม่ได้อยู่เหนือแกนการหมุนของดาวอังคารโดยตรง พิสูจน์ว่าโคโรนาในสุริยุปราคาเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดจากดวงอาทิตย์ไม่ใช่ปรากฏการณ์จากพื้นผิวดวงจันทร์ และได้ค้นพบว่าดาว R Hydra เป็นดาวแปรแสง

ในสาขาคณิตศาสตร์ เขาเป็นที่รู้จักจากการพิสูจน์ในปี 1712 ว่ามุมยอดของหน้าของทรงสิบสองหน้ารอมบิกมีค่าเป็น 109 องศา 28 ลิปดา ค่ามุมนี้จึงถูกเรียกว่า "มุมมารัลดี"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Chronology of Discoveries About the Sun". *MrEclipse.com*. 1999. สืบค้นเมื่อ 2012-07-03.
**หมาป่าดิงโก** (อังกฤษ: dingo; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Canis lupus dingo*) สุนัขป่าชนิดย่อย ชนิดหนึ่ง พบได้เฉพาะที่ออสเตรเลียเท่านั้น หมาป่าดิงโกเป็นสุนัขป่าชนิดย่อยเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายสุนัขบ้านมากที่สุด จึงสันนิษฐานว่าบรรพบุรุษของหมาป่าดิงโก สืบเชื้อสายมาจากสุนัขบ้านจากเอเชียอาคเนย์ (รวมถึงประเทศไทยด้วย) โดยเข้ามาอยู่ในออสเตรเลียเมื่อราว 3,000-4,000 ปีก่อน หมาป่าดิงโกจัดเป็นสัตว์เพียงชนิดเดียวเท่านั้นในวงศ์สุนัข (Canidae) ที่พบในออสเตรเลีย

แผนที่แสดงความเป็นไปได้ในการอพยพของหมาป่าดิงโก
หมาป่าดิงโกเป็นสุนัขป่าขนสั้น หางเป็นพวง สีขนมีหลากหลายมาก ส่วนใหญ่จะเป็นสีน้ำตาลอมเหลือง ในบางตัวอาจมีสีเทาหรือแดง แม้กระทั่งขาวล้วนหรือดำล้วนก็มี มีอุปนิสัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ มีนิสัยดุร้ายและปราดเปรียวมาก แม้พื้นที่ ๆ อาศัยอยู่จะเป็นทะเลทรายหรือที่ราบกว้างใหญ่ แต่หมาป่าดิงโกก็สามารถป่ายปีนก้อนหินหรือหน้าผาได้อย่างคล่องแคล่ว

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ สูงประมาณ 52-60 เซนติเมตร ความยาวลำตัวตั้งแต่ปลายจมูกจรดหาง 117-124 เซนติเมตร น้ำหนักตัวประมาณ 13-24 กิโลกรัม

หมาป่าดิงโกจัดเป็นสัตว์อันตรายชนิดหนึ่งในออสเตรเลีย โดยจะโจมตีใส่สัตว์เลี้ยงของมนุษย์เช่น แกะ หรือ ม้า ได้ แม้กระทั่งโจมตีใส่มนุษย์และทำร้ายจนถึงแก่ความตายได้ด้วย หมาป่าดิงโกเป็นสุนัขที่ไม่เชื่อง ดังนั้น จึงตกเป็นสัตว์ที่ถูกล่าในศตวรรษที่ผ่านมา

ปัจจุบัน หมาป่าดิงโก มีสถานะที่มีความเสี่ยงในการสูญพันธุ์ ในทางตอนใต้และตะวันออกของออสเตรเลีย มีการแบ่งเขตเป็นพื้นที่อนุรักษ์พันธุ์หมาป่าดิงโก เพื่อไม่ให้หมาป่าดิงโกเข้ามาปะปนกับมนุษย์หรือสัตว์ชนิดอื่น โดยกั้นเป็นรั้วยาวกว่าครึ่งของประเทศออสเตรเลีย ซึ่งจัดเป็นแนวรั้วที่ยาวที่สุดในโลก

ในปี ค.ศ. 2010 นักวิทยาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยนิวเซาท์เวลส์ ได้เปิดเผยผลการวิจัยว่า จากการศึกษาดีเอ็นเอพบว่า หมาป่าดิงโกและสุนัขป่านิวกินี (*C. l. hallstromi*) ซึ่งเป็นสุนัขป่าพื้นเมืองของเกาะนิวกินี นั้นเป็นสายพันธุ์สุนัขป่าที่ใกล้เคียงกับสุนัขบ้านมากที่สุด และถือเป็นสายพันธุ์สุนัขแท้ ๆ ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ซึ่งปัจจุบันนี้สุนัขทั้ง 2 สายพันธุ์นี้ก็ใกล้สูญพันธุ์อย่างเต็มที่แล้ว โดยเฉพาะหมาป่าดิงโกที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์เพราะการผสมข้ามสายพันธุ์ เพราะกว่า 80 เปอร์เซนต์ ของหมาป่าดิงโกที่อาศัยแถบชายฝั่งทางตะวันออกของออสเตรเลียเป็นพันธุ์ผสมที่ผสมกับสุนัขสายพันธุ์อื่น  ในปัจจุบันหมาป่าดิงโกสายพันธุ์แท้หลงเหลือเพียงแห่งเดียวเท่านั้น คือ เกาะเฟรเซอร์ ในรัฐควีนส์แลนด์ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย

ดูเพิ่ม
-------

* สุนัขป่านิวกินี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Corbett (2004). *Canis lupus ssp. dingo*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 11 May 2006. Database entry includes justification for why this subspecies is vulnerable
2. ↑  "Canis lupus dingo". *Mammal Species of the world*. bucknell. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-04-01. สืบค้นเมื่อ 2009-05-17. (englisch)
3. ↑  ดีเอ็นเอชี้ "หมาป่าดิงโก" อาจเป็นสุนัขพันธุ์เก่าแก่ที่สุดในโลก เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากผู้จัดการออนไลน์
4. ↑  "เกาะเฟรเซอร์ ออสเตรเลีย (18-10-58)". now26. 18 October 2015. สืบค้นเมื่อ 25 October 2015.[*ลิงก์เสีย*]

ปัญหาสุนัขหมาป่าดิงโกในออสเตรเลีย[*ลิงก์เสีย*]


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**หมาป่าดิงโก**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Canis lupus dingo ที่วิกิสปีชีส์
**วัดอโยธยา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหันตรา อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันเจ้าอาวาส คือ พระครูสังฆรักษ์ปัญญาพล ปญฺญาพโล,ดร.

วัดอโยธยา หรือ **วัดเดิม** ตาม *พงศาวดารเหนือ* เชื่อกันว่าบริเวณวัดนี้เคยเป็นพระราชวังสมัยอโยธยามาก่อน ต่อมาเมื่อกษัตริย์ผู้ปกครองเมืองได้ถวายพื้นที่พระราชวังให้สร้างเป็นวัด ให้ชื่อว่า "วัดเดิม" เป็นศูนย์กลางของเมืองอโยธยา เป็นวัดประจำพระราชวัง "เมืองอโยธยาศรีรามเทพนคร" ริมแม่น้ำป่าสัก ก่อนที่สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 จะทรงสถาปนากรุงศรีอยุธยา ณ หนองโสน เดิมเป็นพระอารามหลวง โดยพระเจ้าหลวงยกวัดให้เป็นวังเช่นเดียวกับวัดพระศรีสรรเพชญ์ในสมัยกรุงศรีอยุธยา เป็นวัดในฝ่ายอรัญวาสี ยังปรากฏชื่อวัดนี้ในจารึกวัดศรีชุม คือ จารึกหลักที่ 2 ในประมวลจารึกไทย ที่สันนิษฐานว่าจารึกโดยพระมหาเถรศรีศรัทธา วัดนี้เป็นวัดที่มีพระมหากษัตริย์หลายพระองค์เสด็จประทับอยู่และเป็นวัดที่สำคัญเกี่ยวกับพิชัยสงคราม

เจดีย์มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลมหรือทรงลังกาแปดเหลี่ยมตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยม รูประฆังเรียวปากแคบไม่ผายกว้าง องค์ระฆังกลมทำเป็นรูปปูนปั้นกลีบดอกบัวลดหลั่นแปลกตากว่าเจดีย์องค์อื่น ๆ และมีบันไดขึ้นทางด้านหน้าและด้านหลัง เป็นเจดีย์อโยธยารุ่นแรก ซึ่งมีอายุกว่า 500 ปี *พงศาวดารเหนือ* เล่าว่า พระมหาเถรศรีศรัทธาได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่เจดีย์นี้ด้วย เมื่อครั้งอุทกภัยในประเทศไทย พ.ศ. 2554 เจดีย์วัดอโยธยาองค์นี้ก็ได้รับความเสียหายจากถูกน้ำขังเป็นเวลานานหลายเดือนตั้งแต่บริเวณรอบฐานรากจนถึงองค์เจดีย์ อุโบสถซึ่งได้รับการสร้างขึ้นใหม่ในสมัยรัตนโกสินทร์บนรากฐานอาคารเดิม ส่วนทางด้านทิศตะวันตกของวัดเป็นที่ตั้งของวิหารซึ่งถูกปกคลุมด้วยเนินดิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอโยธยา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดอโยธยา (วัดเดิม)".
3. ↑  "วัดอโยธยา". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
4. ↑  "เจดีย์วัดอโยธยา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
5. ↑  "วัดอโยธยา (วัดเดิม)". ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศมรดกศิลปวัฒนธรรม กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม.
พายุลูกเห็บ

|  |
| --- |
| ส่วนหนึ่งของชุดธรรมชาติ |
| สภาพอากาศ |
|  |
| ฤดูกาลในเขตอบอุ่น
* ฤดูใบไม้ผลิ
* ฤดูร้อน
* ฤดูใบไม้ร่วง
* ฤดูหนาว
 |
| ฤดูกาลในเขตร้อน
* ฤดูแล้ง
* ฤดูฝน
 |
| พายุ
* พายุฟ้าคะนอง
* ฟ้าแลบ
* ทอร์นาโด
* นาคเล่นน้ำ
* พายุหมุนเขตร้อน
* พายุหมุนนอกเขตร้อน
* พายุน้ำแข็ง
* พายุฝุ่น
* พายุไฟ
* พายุฤดูหนาว
* พายุลูกเห็บ
* พายุหิมะ
 |
| หยาดน้ำฟ้า
* ฝนละออง
* ฝน
* หิมะ
* ลูกปรายหิมะ
* ลูกเห็บ
* หมอก
* เมฆ
 |
| หัวข้อ
* การพยากรณ์อากาศ
* มลพิษทางอากาศ
* ภูมิอากาศ
* อุตุนิยมวิทยา
* คลื่นความร้อน
* คลื่นความเย็น
 |
| * ด
* ค
* ก
 |

**ลูกเห็บ** (อังกฤษ: Hail) เป็นก้อนน้ำลักษณะเหมือนน้ำแข็ง เป็นส่วนหนึ่งของวัฏจักรของน้ำ โดยตกลงมาจากบรรยากาศในรูปของแข็ง โดยจะมีรูปร่างเป็นก้อนน้ำแข็งรูปร่างไม่แน่นอน เกิดจากละอองหยาดฝนซึ่งเย็นแบบยิ่งยวด (ยังอยู่ในสภาพของเหลวที่อุณหภูมิต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง) ในเมฆฝน ปะทะกับวัตถุแข็ง เช่น ผงฝุ่น หรือ ก้อนลูกเห็บที่เกาะตัวอยู่ก่อนแล้ว และแข็งตัวเกาะรอบวัตถุนั้น ๆ เป็นก้อนลูกเห็บ ก้อนลูกเห็บนี้อาจลอยตัวก่อเป็นก้อนอยู่เบื้องบนเป็นระยะเวลาหนึ่งก่อนจะตกลงมา เนื่องจากลมที่พัดพาอยู่เบื้องบน ดังนั้นลูกเห็บอาจเกาะตัวจนเป็นก้อนใหญ่มีน้ำหนักเกินกว่าที่ลมจะพัดให้ลอยอยู่ได้และตกลงมา 

ฝนลูกเห็บมักจะมากับ พายุฝนที่รุนแรง และมักจะมีอากาศเย็น โดยที่อุณหภูมิของชั้นอากาศที่อยู่สูงนั้นเย็นกว่าอากาศที่อยู่ต่ำมาก ลูกเห็บขนาดเล็กจะถูกพัดพาสะท้อนขึ้นลงอยุ่ระหว่างชั้นบรรยากาศที่อากาศเย็นและร้อน เนื่องจากการลอยตัวขึ้นของอากาศร้อนและแรงดึงดูดของโลก ลูกเห็บที่ลอยตัวอยู่นานก็จะมีขนาดใหญ่ ดังนั้นจะเห็นได้ว่า ลูกเห็บขนาดใหญ่ก็อาจเกิดขึ้นได้ในเขตที่มีอากาศร้อน เนื่องมาจากการลอยตัวขึ้นที่รุนแรงของอากาศร้อน และยังสามารถเกิดขึ้นได้ในช่วงฤดูร้อนอีกด้วย

ลูกเห็บส่วนใหญ่จะมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2-3 มิลลิเมตร แต่บางทีอาจมีขนาดใหญ่ถึงหลายเซนติเมตรหรือใหญ่กว่านั้น ลูกเห็บขนาดเมล็ดถั่วจนถึงขนาดลูกกอล์ฟนั้นเป็นขนาดที่พบเห็นได้ทั่วไป เมื่อผ่าลูกเห็บออกจะเห็นชั้นหลายๆ ชั้นซ้อนกันอยู่ จำนวนชั้นบอกได้ว่าลูกเห็บนี้ถูกพัดขึ้นไปสูงขึ้นกี่ครั้ง โดยชั้นข้างในจะมีสีน้ำเงิน แล้วชั้นต่อไปสีจะจางลงเรื่อยๆ จนถึงสีขาว

สถิติของลูกเห็บที่หนักที่สุดในโลกนั้น ตกที่ เมืองคอฟฟีย์วิลล์ (Coffeyville) รัฐแคนซัส ในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2513 โดยหนักถึง 770 กรัม (หรือ 1.7 ปอนด์) มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 14.5 เซนติเมตร (5.7 นิ้ว) ส่วนลูกเห็บที่ขนาดใหญ่ที่สุดนั้นตกที่ ออโรรา (Aurora) รัฐเนแบรสกา ในวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2546 ซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 17.8 เซนติเมตร (7 นิ้ว) แต่มีน้ำหนักน้อยกว่า อาจเนื่องมาจากมีบางส่วนแตกหลุดไปในระหว่างตกกระทบบ้าน

การตกลงมาของน้ำแข็งอีกประเภทที่มีขนาดใหญ่กว่าลูกเห็บเรียกว่า megacryometeors

ดูเพิ่ม
-------

* หิมะ
* ฝน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ลูกเห็บ**

* *เมฆ หมอก และหยาดน้ำฟ้า* ข้อมูลเพิ่มเติมจาก โครงการ การเรียนรู้เรื่องวิทยาศาสตร์โลกและอวกาศ
**อะซาโมอาห์ จยาน** (Asamoah Gyan, เกิดเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1985 ที่กรุงอักกรา ประเทศกานา)​ นักฟุตบอลชาวกานา ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับสโมสรฟุตบอลเลกอน ซิตีส์ ในกานาพรีเมียร์ลีก​ และเป็นผู้ครองสถิติยิงประตูมากที่สุดเป็นอันดับหนึ่งของทีมชาติกานา 

จยานเริ่มต้นเล่นให้กับทีมลิเบอร์ตีโฟรเฟชชันนัลส์ (Liberty Professionals) ซึ่งตั้งอยู่ที่กรุงอักกราบ้านเกิดในประเทศกานา ก่อนจะย้ายมาเริ่มค้าแข้งในทวีปยุโรปกับทีมอูดีเนเซ ในเซเรียอา ประเทศอิตาลี และถูกยืมตัวไปเล่นให้กับทีมโมเดนา เพื่อได้รับโอกาสการลงสนามอย่างสม่ำเสมอ หลังจากนั้น จยานโชว์ฟอร์มได้ดีในศึกฟุตบอลโลก 2006 ที่เยอรมนี โดยทำสถิติยิงประตูที่เร็วที่สุดประจำการแข่งขัน โดยยิงประตูทีมชาติสาธารณรัฐเช็กโดยใช้เวลาเพียง 68 วินาทีเท่านั้น และยังนับเป็นประตูแรกของทีมชาติกานาในฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายอีกด้วย ก่อนจะย้ายไปเล่นให้กับทีมแรนในลีกประเทศฝรั่งเศส ด้วยค่าตัว 8 ล้านยูโร

ในศึกฟุตบอลโลก 2010 ที่แอฟริกาใต้ จยานโชว์ฟอร์มแจ้งเกิดได้อย่างโดดเด่น โดยยิง 3 ประตู ช่วยให้ทีมชาติกานาผ่านเข้าไปถึงรอบก่อนรองชนะเลิศ ทำให้ทีมยักษ์ใหญ่หลายทีมต้องการดึงตัวไปร่วมทีม โดยสุดท้ายเป็นซันเดอร์แลนด์ ทีมดังจากแถบภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประเทศอังกฤษ สามารถคว้าตัวไปเสริมทัพด้วยค่าตัวที่เป็นสถิติใหม่ของสโมสรในราคา 13 ล้านปอนด์

จยานสามารถทำประตูได้ในเกมแรกที่ลงสนามในนัดที่พบกับวิกันแอทเลติก และโชว์ฟอร์มยิงได้อย่างต่อเนื่อง รวมถึงประตูในเกมที่ซันเดอร์แลนด์บุกไปชนะเชลซีที่สแตมฟอร์ดบริดจ์ 3-0

นอกจากนี้ หลังจากยิงประตูได้ จยานมักมีท่าฉลองที่เป็นเอกลักษณ์ด้วยการโชว์สเต็ปเต้นแบบแอฟริกา โดยก่อนหน้านี้ จยานเคยใช้ชื่อ Baby Jet ทำเพลงในอบบ Hiplife ร่วมกับศิลปิน Castro The Destroyer ออกซิงเกิลเพลง "African Girls" ในประเทศกานา พร้อมทั้งโชว์ท่าเต้นเดียวกันในมิวสิกวิดีโออีกด้วย

ในปี 2010 จยานได้รับการเสนอชื่อเป็น 1 ใน 23 ผู้เล่นยอดเยื่ยมเพื่อเข้าชิงรางวัลบาลงดอร์ ก่อนจะได้รับรางวัล BBC African Player of the year จากบีบีซีไปครองในปีเดียวกัน

เดือนมีนาคม ค.ศ. 2011 จยานยิงประตูให้กับทีมชาติกานาตีเสมอทีมชาติอังกฤษ 1-1 ในช่วงทดเวลาบาดเจ็บท้ายเกม ในเกมฟุตบอลกระชับมิตรที่สนามกีฬาเวมบลีย์ กรุงลอนดอน ซึ่งนับเป็นนักเตะคนแรกของทีมชาติกานา ที่สามารถยิงทำประตูทีมชาติอังกฤษได้

เดือนกันยายน ค.ศ. 2011 จยานย้ายไปเล่นให้สโมสรอัลอัยน์ในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ด้วยสัญญายืมตัว 1 ปี โดยมีค่ายืมตัวประมาณ 6 ล้านปอนด์ พร้อมเงื่อนไขการรับซื้อตัวถาวร และได้รับค่าจ้าง 4 เท่าจากที่เคยได้รับ

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑

| * ด
* ค
* ก
รายชื่อนักกีฬาทีมชาติกานา – ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- |
| 
* 1 Adams
* 2 Inkoom
* 3 จยาน (c)
* 4 Opare
* 5 เอสเซียง
* 6 Acquah
* 7 อัตซู
* 8 Badu
* 9 โบอาเทง
* 10 อ. อายูว์
* 11 Muntari
* 12 Kwarasey
* 13 จ. อายูว์
* 14 Adomah
* 15 Sumaila
* 16 Dauda
* 17 Rabiu
* 18 Waris
* 19 Jonathan
* 20 Asamoah
* 21 Boye
* 22 Wakaso
* 23 Afful
* ผู้ฝึกสอน: Appiah

 | กานา |

| * ด
* ค
* ก
รายชื่อนักกีฬาทีมชาติกานา – แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 |
| --- |
| 
* 1 Ofori
* 2 Attamah
* 3 จยาน
* 4 Mensah
* 5 พาร์ทีย์
* 6 Acquah
* 7 อัตซู
* 8 Owusu K.
* 9 เจ. อายูว์
* 10 เอ. อายูว์ (c)
* 11 Wakaso
* 12 Ati-Zigi
* 13 Ekuban
* 14 Lumor
* 15 Kasim
* 16 Annan
* 17 Rahman
* 18 Aidoo
* 19 S. Owusu
* 20 Asamoah
* 21 Boye
* 22 Yiadom
* 23 Agyepong
* ผู้ฝึกสอน: Appiah

 | กานา |
**แหยมยโสธร 3** เป็น ภาพยนตร์ไทยแนวตลกสนุกสนาน เป็นภาคต่อของ *แหยมยโสธร 2* ออกฉายเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2556 กำกับและนำแสดงโดย เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา และร่วมแสดงโดย เจเน็ต เขียว, แวววาว วงษ์คำเหลา,อนุวัฒน์ ทาระพันธุ์, เพทาย วงษ์คำเหลา, กฤตฤทธิ์ บุตรพรม, อิงฟ้า เกตุคำ, รัตติยาภรณ์ ภักดีล้น, จิตรลดาพร กันหาวรรค และเฉิน เชิญยิ้ม ภาพยนตร์ทำรายได้ 64 ล้านบาท

เรื่องย่อ
---------

เวลาแห่งความสุขก็ได้ล่วงเลยผ่านฝน ผ่านหนาว ผ่านร้อนมาอีกหลายฤดู "กำนันแหยม" (หม่ำ จ๊กมก) ผู้มีรักจริงกับ "คุณนายเจ้ย" (เจเน็ต เขียว) สาวผู้รักมั่นคงมิเคยเสื่อมคลาย ลูกๆ ก็โตจนเรียนจบหรือไม่ก็ออกเรือนกันไปหมด เหลือแค่เพียง "คำผาน" (เพทาย วงษ์คำเหลา) ที่ยังเรียนไม่จบ ซ้ำชั้น ม.ศ.5 มาสามปี สร้างความกังวลใจให้กับกำนันแหยมและเจ้ยเรื่อยมา

จนกระทั่ง "คฑาเทพ" (ลิขิต บุตรพรม) ลูกชายอีกคนของกำนันแหยมกำลังจะเรียนจบด้านกฎหมายได้กลับมาเยี่ยมบ้านช่วงปิดเทอม ในระหว่างเดินทางกลับบ้านนั้นคฑาเทพก็ได้พบกับ "รำพัน" (อิงฟ้า เกตุคำ) หญิงสาวที่เดินทางกลับมาพร้อมกันโดยบังเอิญ และทั้งคู่ก็ตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกเห็น ความรักของทั้งคู่คงจะผลิบานอย่างที่ควรจะเป็น หากแต่ว่า...รำพันดันเป็นลูกสาวคนโตของ "กำนันปอย" (เฉิน เชิญยิ้ม) เพื่อนรักเพื่อนแค้นในอดีตที่ไปแย่งแฟนเก่าของแหยมมา นั่นคือ "คุณนายรำพึง" (เอ็นดู วงษ์คำเหลา) ซึ่งยังมี "รำเพย" (รัตติยาภรณ์ ภักดีล้น) ลูกสาวอีกคนที่เป็นถึงดาวประจำโรงเรียนที่คำผานดันตกหลุมรักเข้าให้อีก แล้วมีหรือที่คำผานจะพลาดการชิงชัยรักนี้

นักแสดง
-------

| รับบทเป็น | นักแสดงนำโดย |
| --- | --- |
| กำนันแหยม | เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา |
| คุณนายเจ้ย | เจเน็ต เขียว |
| คฑาเทพ | กฤตฤทธิ์ บุตรพรม |
| คำผาน | เพทาย วงษ์คำเหลา |
| กำนันปอย | เฉิน เชิญยิ้ม |
| คุณนายรำพึง | เอ็นดู วงษ์คำเหลา |
| รำพัน | อิงฟ้า เกตุคำ |
| รำเพย | รัตติยาภรณ์ ภักดีล้น |
| นกเอี้ยง | จิตรดาพร กันหาวรรค |
| คุณนายดอกท้อ | แวววาว วงษ์คำเหลา |
| ยอดชาย | อนุวัฒน์ ทาระพันธ์ |
| อบต.เจตน์ | สายสิน วงษ์คำเหลา |
| สมจิตร | ณัฐวิโรจน์ สุวรรณราช |
| ปลายฟ้า | เอกชัย มุกดา |
| มหาศาล | ชนินทร์ จิตปรีดา |
| มหานคร | สุรเศรษฐ อ่อนนิ่ม |
| ป้าแดง | บุญศรี ยินดี |
| รับบทเป็น | นักแสดงรับเชิญ |
| เท่ง เถิดเทิง | พงษ์ศักดิ์ พงษ์สุวรรณ |
| นายอำเภอธนู | หรินทร์ สุธรรมจรัส |
| คุณนายแว่ | บุษราคัม วงษ์คำเหลา |
| กรรมการ | สุทธินันท์ ภูสมจิตร |

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แหยมยโสธร 3 เก็บถาวร 2013-06-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เรื่องย่อ แหยมยโสธร 3
* *แหยมยโสธร 3* ที่สยามโซน
**อาร์ชดยุกเพเทอร์ แฟร์ดีนันท์ แห่งออสเตรีย-ตอสคานา** (เยอรมัน: *Peter Ferdinand von Österreich-Toskana*) ทรงเป็นอาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-ฮังการี และผู้บัญชาการทหารในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

พระประวัติ
----------

อาร์ชดยุกเพเทอร์ แฟร์ดีนันท์ ประสูติเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1874 ทรงเป็นพระโอรสพระองค์สุดท้องใน แกรนด์ดยุกเฟอร์ดินานด์ที่ 6 แห่งทัสคานี และ เจ้าหญิงอลิซแห่งปาร์มา (1849-1953) โดยทรงดำรงตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการในกองทัพฮังการีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองด้วย พระองค์ทรงดำรงพระยศเป็น **แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา** ต่อจากพระเชษฐา นั่นคืออาร์ชดยุกโยเซฟ แฟร์ดีนันท์ แห่งออสเตรีย

ราชการทหาร
----------

เริ่มรับราชการทหารในปีค.ศ. 1908 โดยรั้งยศพันเอกในปีค.ศ. 1911 ที่สำคัญทั่วไปและ 23 เมษายน ค.ศ. 1914 ทรงได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็น รองจอมพล (Feldmarschall-Leutnant) เมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งอุบัติขึ้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 ได้ทรงเลื่อนเป็นผู้บัญชาการกองพลทหารราบที่ 25 ซึ่งต่อสู้กับรัสเซียในแคว้นกาลิเซียและตอนใต้ของโปแลนด์ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี

เมื่อวันที่ 17 เมษายน 1917 ทรงถูกเรียกตัวและเป็นนายพลแห่งกองทหารรักษาการณ์กองบัญชาการทหารบกเข้าแถวหน้าของอิตาลี กองกำลังของเขาชนะ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ได้รับการปกป้องช่วงต้นแล้วคลุมกองทัพด้านข้างของ14 กองทัพเยอรมันระหว่างการพัฒนาในการต่อสู้ของเร็ทวันที่ 15 สิงหาคม 1918 กองกำลังประจำการในเทิร์นติโน ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นกองทัพ 26 ตั้งแต่เดือนตุลาคม 1918 ในวันสุดท้ายของสงครามทรงสั่งกองทัพบกที่ 10 ในเทรนตันในนามของจอมพลอเล็กซานเดอ ร์ฟอนโค

เสกสมรส
-------

อาร์ชดยุกเพเทอร์ แฟร์ดีนันท์ ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงมาเรีย คริสตินาแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1900 ณ เมืองคานส์ ประเทศฝรั่งเศส โดยมีพระบุตรร่วมกันดังนี้

1. อาร์ชดยุกก็อทฟรีทแห่งออสเตรีย
2. อาร์ชดัชเชสเฮเลเนอแห่งออสเตรีย
3. อาร์ชดยุกเกออร์ค
4. อาร์ชดัชเชสโรซาแห่งออสเตรีย
ไชน่าแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 120 (CI120) เป็นเที่ยวบินระหว่างประเทศในเส้นทางกรุงไทเป ประเทศไต้หวัน ไปยังเกาะโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม 2550 หลังจากลงจอดบนที่หมายเพียง 6 นาที เครื่องบินเกิดไฟไหม้และระเบิดอย่างรุนแรง แต่ไม่มีผู้เสียชีวิต

ช่วงเช้าวันที่ 20 สิงหาคม เครื่องบิน โบอิง 737-800 ของสายการบินไชน่าแอร์ไลน์ พร้อมผู้โดยสาร 157 คน และลูกเรือ 8 คน ออกจาก ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวนในกรุงไทเป และลงจอดที่ท่าอากาศยานนาฮะบนเกาะโอกินาวะเมื่อเวลา 10.27น. ตามเวลาท้องถิ่นของญี่ปุ่น แต่หลังลงจอดได้ไม่นาน นักบินได้แจ้งกับหอบังคับการบินว่าเกิดไฟไหม้ขึ้นที่บริเวณปีก จึงสั่งอพยพผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมดลงจากเคริ่องบินได้อย่างหวุดหวิด ก่อนที่เครื่องบินจะเกิดระเบิดอย่างรุนแรงในไม่กี่วินาทีถัดมาเมื่อเวลา 10.34น. ตามเวลาท้องถิ่นของญี่ปุ่น
เหตุการณ์ครั้งนี้ ผู้โดยสารและลูกเรือทั้ง 165 คนรอดชีวิตทั้งหมด มีเพียงผู้โดยสาร 2 คน ลูกเรือ 1 คน และเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินอีก 1 คนที่ได้รับบาดเจ็บ
หลังเกิดอุบัติเหตุ ไชน่าแอร์ไลน์สั่งให้ตรวจสอบเครื่องบิน โบอิง 737-800 ที่มีอยู่ในสายการบินทั้งหมด 11 ลำ และที่มีอยู่ในแมนดารินแอร์ไลน์อีก 2 ลำโดยทันที
จากการตรวจสอบพบว่าสลักบริเวณปีกหลุดไปทะลุถังน้ำมันเซื้อเพลิง โดยตัวสลักนั้นมีขนาด 10.4 มิลลิเมตร ซึ่งเล็กกว่าสลักทั่วไปซึ่งมีขนาด 14 มิลลิเมตร หากหัวสลักหลุดออกไป สลักดังกล่าวไม่สามารถยึดอยู่กับที่ได้ จึงหลุดเข้าไปทิ่มถังน้ำมันจนน้ำมันรั่ว อันเป็นสาเหตุทำให้เครื่องบินเกิดไฟไหม้และระเบิดในที่สุด
**อิหร่านแอร์ เที่ยวบินที่ 655** หรือ **IR655** เป็นเที่ยวบินพลเรือนของอิหร่านแอร์ เครื่องแอร์บัส A300 B2-203 ทะเบียน EP-IBU จากท่าอากาศยานนานาชาติเมฮ์รอบอด เตหะราน อิหร่าน แวะพักที่ท่าอากาศยานนานาชาติแบนแดร์แอบบอส อิหร่าน ก่อนจะมุ่งหน้าสู่ท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 มีผู้โดยสาร 275 คน ลูกเรือ 15 คน ถูกยิงตกด้วยขีปนาวุธของกองทัพเรือสหรัฐ จากเรือลาดตระเวน USS Vincennes (CG-49) ในอ่าวเปอร์เซีย ระหว่างเมืองแบนแดร์แอบบอส กับดูไบ ผู้โดยสารและลูกเรือเสียชีวิตทั้งลำ

ทางการสหรัฐแถลงว่า เกิดจากความผิดพลาดของเจ้าหน้าที่ควบคุมระบบเตือนภัย AEGIS ที่ระบุเครื่องบินพาณิชย์ที่กำลังไต่ระดับขึ้น ผิดพลาดเป็นเครื่องบิน เอฟ-14 ทอมแคทของอิหร่านกำลังลดระดับลงเพื่อเตรียมโจมตี เจ้าหน้าที่ได้ส่งสัญญาณวิทยุเตือนนักบินของอิหร่านแอร์ ด้วยความถี่ฉุกเฉินทางทหารจำนวน 7 ครั้ง ความถี่ฉุกเฉินพลเรือนจำนวน 3 ครั้ง แต่ไม่ได้รับการตอบสนองใด ๆ (เนื่องจากนักบินเข้าใจว่า คำเตือนนั้นหมายถึงเครื่องบินลาดตระเวน พี-3 ของอิหร่าน ที่บินอยู่ในบริเวณนั้นเป็นประจำ)

* หน้าจอระบบ AEGIS ของเรือ USS Vincennesหน้าจอระบบ AEGIS ของเรือ USS Vincennes
* เรือ USS Vincennes ระหว่างการซ้อมรบ ในปี พ.ศ. 2530เรือ USS Vincennes ระหว่างการซ้อมรบ ในปี พ.ศ. 2530
* ภาพจำลอง แอร์บัส A300B2-203 ลำที่ถูกยิงตกภาพจำลอง แอร์บัส A300B2-203 ลำที่ถูกยิงตก
* เครื่องบินลาดตระเวน P-3 ของกองทัพอิหร่านเครื่องบินลาดตระเวน P-3 ของกองทัพอิหร่าน

ดูเพิ่ม
-------

* โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 007
* มาเลเซียแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 17
* ยูเครนอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลนส์ เที่ยวบินที่ 752

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Lieutenant Colonel David Evans, U.S. Marine Corps (Retired), Vincennes, A Case Study". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-05-27. สืบค้นเมื่อ 2008-01-10.
**พระราชวังแลมเบธ** (อังกฤษ: Lambeth Palace) เป็นที่พำนักในลอนดอนอย่างเป็นทางการของอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ตั้งอยู่ทางเหนือของย่านแลมเบธ ในกรุงลอนดอน บนฝั่งใต้ของแม่น้ำเทมส์ และอยู่ห่างพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ ที่อยู่คนละฝั่งแม่น้ำไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 400 หลา (370 เมตร)

ประวัติ
-------

ในขณะที่ที่พำนักเดิมของอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรีอยู่ที่แคนเทอร์เบอรี เคนต์ แต่เดิมสถานที่แห่งนี้เรียกว่าคฤหาสน์แห่งแลมเบธหรือบ้านแลมเบธ ซึ่งมุขมณฑลซื้อไปเมื่อราวปี 1200 และนับแต่นั้นมาก็ทำหน้าที่เป็นบ้านพักของอาร์ชบิชอปในลอนดอน

ตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนาน พระราชวังแลมเบธได้ผ่านเหตุการณ์สำคัญและมีบทบาทสำคัญในทั้งกิจการทางศาสนาและการเมืองของอังกฤษ เป็นสถานที่พำนัก การสักการะ และการบริหารงานของอาร์คบิชอป และยังเป็นสถานที่พบปะสำหรับสภาและการประชุมคริสตจักรที่สำคัญอีกด้วย

ในช่วงการปฏิรูปศาสนาในอังกฤษในศตวรรษที่ 16 พระราชวังแลมเบธได้กลายเป็นศูนย์กลางของการโต้เถียงอาร์ชบิชอป เช่น โธมัส แครนเมอร์ และวิลเลียม ลอด ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการก่อตั้งคริสตจักรแห่งอังกฤษ อาศัยอยู่ที่พระราชวังและทำการตัดสินใจครั้งสำคัญที่จะมีอิทธิพลต่ออนาคตของคริสตจักร

พระราชวังแห่งนี้ยังเป็นสถานที่หลบภัยและสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในช่วงที่เกิดเหตุการณ์ความไม่สงบทางการเมือง เป็นที่พักพิงแก่บุคคลสำคัญ เช่น พระคาร์ดินัลเรจินัลด์ โพล และอาร์ชบิชอปวิลเลียม ลอด เมื่อพวกเขาเผชิญกับการข่มเหง

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง พระราชวังแลมเบธได้รับความเสียหายอย่างหนักในช่วงสงครามสายฟ้าแลบ ส่งผลให้ห้องโถงใหญ่และห้องสวดมนต์ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง แต่ภายหลังก็ได้รับการบูรณะให้กลับมาดังเดิม

ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา พระราชวังแลมเบธได้รับการบูรณะและขยายหลายครั้ง โดยมีรูปแบบสถาปัตยกรรมที่แตกต่างกัน สะท้อนให้เห็นถึงรสนิยมและความต้องการของผู้อยู่อาศัยที่เปลี่ยนแปลงไป 

ในปัจจุบัน พระราชวังแลมเบธยังคงเป็นที่ประทับอย่างเป็นทางการของอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรีและ ยังคงเป็นสัญลักษณ์สำคัญของมรดกและอิทธิพลของคริสตจักรแองกลิคัน โดยจะเปิดให้ประชาชนเข้าชมเป็นครั้งคราว โดยให้ผู้เยี่ยมชมได้สำรวจห้องประวัติศาสตร์และเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับบทบาทที่สำคัญในประวัติศาสตร์อังกฤษ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dunton, Larkin (1896). *The World and its People*. Silver, Burdett. p. 37.
**ไทร์** (อังกฤษ: Tyre) หรือ **ศูร** (อาหรับ: صور, อักษรโรมัน: *Ṣūr*; ฟินิเชีย: 𐤑𐤓, อักษรโรมัน: *Ṣūr*; กรีก: Τύρος, *Týros*) เป็นเมืองในเขตผู้ว่าการใต้ ทางตอนใต้ของประเทศเลบานอน มีประชากรราว 117,000 คน ในปี ค.ศ. 2003 ไทร์ตั้งอยู่บนฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน อยู่ห่างจากเบรุตทางตอนใต้ราว 80 กิโลเมตร ชื่อของเมืองมีความหมายว่า หิน

ไทร์เป็นเมืองสำคัญของอาณาจักรฟินิเซีย ตั้งแต่ประมาณ 1,100-600 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในสมัยโบราณได้รวมเกาะซึ่งมีอ่าวจอดเรือ 2 แห่ง ปัจจุบันกลายเป็นคาบสมุทรเนื่องจากพระเจ้าอะเล็กซานเดอร์มหาราชแห่งมาซิโดเนียทรงขยายทางข้ามเกาะในคริสต์ศตวรรษที่ 4 เป็นเมืองศูนย์กลางการค้ามานานหลายศตวรรษ เป็นศูนย์กลางวัฒนธรรมและมหาอำนาจทางทะเลของชาวฟินีเชีย มีชื่อเสียงในการผลิตผ้าไหม มีการกล่าวถึงเมืองนี้ในคัมภีร์ไบเบิลในรัชสมัยของกษัตริย์ไฮแรม (969-936 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ถูกชนชาติต่าง ๆ เข้าครอบครองเรื่อยมาจนในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ตกเป็นของพวกมุสลิม ใน ค.ศ. 1124 พวกนักรบครูเสดได้เข้ายึดเมืองและกลายเป็นเมืองหลักของอาณาจักรเยรูซาเลม จนตกเป็นของมุสลิมอีกครั้งใน ค.ศ. 1291

ไทร์ เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 4 ของประเทศเลบานอน เป็นท่าเรือที่สำคัญของประเทศ มีอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว มีเมืองโบราณมากมายหลายแห่ง รวมถึงสนามกีฬาโรมันโบราณ ที่ติดอยู่ในรายชื่อมรดกโลกของยูเนสโกในปี ค.ศ. 1979

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lebanon – city population
2. ↑  (Bikai, P. "The Land of Tyre", in Joukowsky, M. *The Heritage of Tyre*, 1992, chapter 2, p. 13)
3. ↑  Tyre City, Lebanon
พระราชวงศ์ในจักรพรรดิเลโอโปลด์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
**เจ้า** เป็นชนชั้นที่สูงที่สุดในชนชั้นทางสังคม จัดอยู่ในชนชั้นปกครอง ประกอบด้วยญาติวงศ์ของเจ้าแผ่นดิน ซึ่งอาจปกครองแคว้น, อาณาจักร, หรือจักรวรรดิ เจ้าอาจมีฐานันดรเป็น *จักรพรรดิ, จักรพรรดินี, พระเจ้า, พระนางเจ้า, เจ้าชาย* หรือ *เจ้าหญิง* ในบางจักรวรรดิเช่นออสเตรียและรัสเซียอาจมีฐานันดรนำหน้าเป็น *อาร์ชดยุก* หรือ *อาร์ชดัชเชส* โดยไม่ถือว่าเป็นขุนนาง บุคคลที่เกิดมาเป็นเจ้ามักคงสถานะความเป็นเจ้าไปจนสิ้นชีพ สถานะเจ้าจะส่งต่อไปยังทายาทผ่านทางบิดาเป็นหลัก สามัญชนอาจขึ้นเป็นเจ้าได้ผ่านการอภิเษกสมรส เจ้าอาจตำรงตำแหน่งเป็นขุนนางด้วย อาทิเจ้าที่มีตำแหน่งเป็นดยุกต่างๆ 

ในประวัติศาสตร์แม้ว่าชนชั้นนี้จะมีอำนาจมากที่สุดแต่ก็จำเป็นต้องพึ่งพาการสนับสนุนจากชนชั้นขุนนางอย่างมาก ชนชั้นเจ้ามอบสิทธิตลอดจนรับประกันสิทธิต่างๆแก่ขุนนางเพื่อแลกกับความจงรักภักดี จนกระทั่งปลายศตวรรษที่ 19 ระบอบเจ้าในหลายๆประเทศของยุโรปเริ่มอ่อนแอจากการเผชิญกับกระแสสังคมนิยมและความทุกข์ยากจากภัยสงคราม ในขณะที่ระบอบเจ้าในเอเชียและแอฟริกาก็เผชิญกับภัยลัทธิล่าอาณานิคม ทั้งสองสาเหตุนี้เป็นเหตุให้ราชวงศ์มากกว่าร้อยแห่งถูกล้มล้างในช่วงศตวรรษที่ 20

ในยุคสมัยใหม่ บางประเทศยังคงไว้ซึ่งราชวงศ์แต่ไม่ให้อำนาจบริหาร ในปี 2013 ทั้งโลกมีราชวงศ์ที่นั่งบัลลังก์อยู่ทั้งสิ้น 26 ราชวงศ์ซึ่งปกครองอยู่ใน 43 ประเทศ ในจำนวนนี้เป็น 7 ประเทศที่ยังคงปกครองด้วยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Meet the world’s other 25 royal families

| * ด
* ค
* ก
ชนชั้นและสถานะทางสังคม |
| --- |
| แบ่งตามประเภท | 

|  |  |
| --- | --- |
| สร้างสรรค์ | 
* โบฮีเมียนิยม
* บารอนโจร
* เจ้าสัว

 |
| ชั้นกลาง | 
* ชนชั้นกลางขั้นล่าง
* ชนชั้นกลางขั้นบน
* กระฎุมพี
* แพศย์

 |
| กรรมกร | 
* กรรมกรยาจก
* ชนกรรมาชีพ
* ศูทร
* ลุมเพนโปรเลแทเรียท

 |
| นักรบ | 
* ฮารี
* คชาตริยา
* ยาดัฟ
* นายาร์
* ฮาชาชิน
* อัศวิน
* วรรณียา
* ซามูไร
* ควาอู
* โอเซลอตล์
* สปาร์ตัน

 |
| ชั้นต่ำ | 
* คนไร้วรรณะ
* คนนอกกฎหมาย
* กสิกร / ข้ารับใช้
* รายาห์
* ทาส
* จัณฑาล
* ทลิต

 |
| ชั้นสูง | 
* ผู้ดี
* สุภาพชน
* ขุนนาง
* ผู้ดีเก่า

 |
| ปกครอง | 
* อภิชน
* เจ้า
* กษัตริย์

 |
| ปัญญาชน | 
* ภูมิกรรมกร
* พราหมณ์

 |

 |
**เดลตาแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 1288** เป็นเที่ยวบินจากท่าอากาศยานเพนซาโคลา รัฐฟลอริดา ประเทศสหรัฐอเมริกา ถึง ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา แอตแลนตา ประเทศจอร์เจีย บนเครื่องบินแมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-88

ในขณะที่กำลังบินขึ้นจากทางวิ่งที่ 17 จากท่าอากาศยานเพนซาโคลา วันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2539, เครื่องยนต์ที่ 1 (เครื่องยนต์ซ้าย) ได้เกิดปัญหาจนทำให้ไม่สามารถบินขึ้นต่อไปได้ นักบินจึงทำการยกเลิกการบินขึ้นและหยุดเครื่องบินลงที่ทางวิ่ง อุบัติเหตุครั้งนี้ส่งผลกระทบให้มีผู้โดยสารเสียชีวิต 2 คน บาดเจ็บ 2 คนและบาดเจ็บสาหัส 3 คน

ผู้บาดเจ็บและผู้เสียชีวิต
-------------------------

ในรายการผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตมีรายการตัวอย่างดังต่อไปนี้

- Anita L. อายุ 39 ปี - บาดเจ็บ

- Derek และ Spencer - บาดเจ็บ

- Michigan และ Nolan - บาดเจ็บสาหัส.

โดยสรุปมีผู้บาดเจ็บและบาดเจ็บสาหัสทั้งหมด 5 คน ผู้เสียชีวิตรวม 2 คน

การสืบสวน
---------

หลังจากการสืบสวนสาเหตุของหน่วยงานย่อยของสำนักงานบริหารการบินแห่งชาติของสหรัฐ (FAA) ได้มีการออกรายงานสรุปสาเหตุว่าเกิดจากชิ้นส่วนที่ใช้ยึดเครื่องยนต์ที่ 1 ที่คอมเพรสเซอร์ด้านหน้าเกิดความเสียหาย จึงได้ได้มีการรายงานให้สายการบินผู้ควบคุมทำการพัฒนาและปรับปรุงระบบงานในการดูแลรักษาต่อไป

หลังจากเหตุการณ์
----------------

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2559, สำนักงานบริหารการบินแห่งชาติของสหรัฐ (FAA) ได้รายงานว่าเครื่องบินหมายเลขทะเบียน N927DA หรือเครื่องบินลำที่เกิดอุบัติเหตุ มีการใช้ให้บริการขนส่งโดยเดลตาแอร์ไลน์ในเส้นทาง เพนซสโคลา-แอตแลนตา และหมายเลขเที่ยวบิน DL1288 ยังมีการใช้ในเส้นทาง นครนิวยอร์ก(LGA) ถึง ฟอร์ตลอเดอร์เดล (FLL)

อ้างอิง
-------



1. ↑  MATTHEW L. WALDPublished: July 7, 1996 (1996-07-07). "2 Killed in Jet On Runway After Engine Breaks Apart - New York Times". Nytimes.com. สืบค้นเมื่อ 2014-01-13.
2. ↑  "2 Killed as Engine Parts Pierce Cabin of Delta Jet - Los Angeles Times". Articles.latimes.com. 1985-06-27. สืบค้นเมื่อ 2014-01-13.
ภาพวาดแสดงถึงอะตอมไฮโดรเจน มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณสองเท่าของรัศมีของแบบจำลองของบอร์ (ไม่ใช่สัดส่วนจริง)
**อะตอมไฮโดรเจน** (อังกฤษ: hydrogen atom) คืออะตอมของไฮโดรเจนซึ่งเป็นธาตุเคมีชนิดหนึ่ง อะตอมที่มีค่าประจุไฟฟ้าเป็นกลางประกอบด้วยโปรตอนที่มีประจุบวกหนึ่งตัว และอิเล็กตรอนที่มีประจุลบหนึ่งตัวโคจรอยู่โดยรอบนิวเคลียสด้วยแรงคูลอมบ์ อะตอมไฮโดรเจนเป็นส่วนประกอบทางเคมีประมาณ 75% ของมวลพื้นฐานทั้งหมดของเอกภพนี้ (มวลเอกภพส่วนใหญ่ไม่ได้อยู่ในรูปแบบธาตุเคมี หรือแบริออน แต่ส่วนใหญ่อยู่ในรูปของสสารมืดและพลังงานมืด)

อ้างอิง
-------

1. ↑  
Palmer, D. (13 September 1997). "Hydrogen in the Universe". NASA. สืบค้นเมื่อ 2008-02-05.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Physics of hydrogen atom on Scienceworld
* Interactive graphical representation of orbitals เก็บถาวร 2008-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Applet which allows viewing of all sorts of hydrogenic orbitals
* The Hydrogen Atom: Wave Functions, and Probability Density "pictures" เก็บถาวร 2008-05-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Basic Quantum Mechanics of the Hydrogen Atom เก็บถาวร 2010-06-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* "Research team takes image of hydrogen atom" Kyodo News, Friday, November 5, 2010 – (พร้อมภาพ)
**สถานีรถไฟเซ็นได** (ญี่ปุ่น: 仙台駅; โรมาจิ: *เซ็นได-เอกิ*) เป็นสถานีรถไฟชุมทางสำคัญในภาคโทโฮกุ ของญี่ปุ่น บริเวณรอยต่อระหว่างเขตอาโอบะและเขตมิยางิโนะในเมืองเซ็นได จังหวัดมิยางิ เปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2430 เป็นสถานีที่มีผู้โดยสารมากที่สุดในจำนวนสถานีที่ตั้งอยู่นอกเขตโตเกียว

รถไฟสายอากิตะชิงกันเซ็ง และ โทโฮกุชิงกันเซ็งทุกขบวนต้องจอดที่สถานีนี้ ทั้งเป็นสถานีปลายทางทิศตะวันออกของสายเซ็นซัง และเป็นสถานีหลักของสายหลักโทโฮกุ และสายเซ็นเซกิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sendai Station information. JR ตะวันออก. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2551. (ญี่ปุ่น)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สถานีรถไฟเซ็นได**

* แผนที่สถานีรถไฟเซ็นได (อังกฤษ)
* ข้อมูลสถานีรถไฟเซ็นได (ญี่ปุ่น)

| * ด
* ค
* ก
สถานีของ โทโฮกุชิงกันเซ็ง |
| --- |
| 
* โตเกียว
* อูเอโนะ
* โอมิยะ
* โอยามะ
* อุสึโนะมิยะ
* นาซูชิโอะบาระ
* ชินชิรากาวะ
* โคริยามะ
* ฟูกูชิมะ
* ชิโรอิชิซาโอ
* เซ็นได
* ฟูรูกาวะ
* คูริโกมะโคเง็ง
* อิชิโนเซกิ
* มิซูซาวะเอซาชิ
* คิตะกามิ
* ชินฮานามากิ
* โมริโอกะ
* อิวาเตะนูมากุไน
* นิโนเฮะ
* ฮาจิโนเฮะ
* ชิจิโนเฮะโทวาดะ
* ชินอาโอโมริ

 |

พิกัดภูมิศาสตร์: 38°15′37″N 140°52′55″E﻿ / ﻿38.26028°N 140.88194°E﻿ / 38.26028; 140.88194
**เหตุระเบิดในกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2555** เป็นระเบิดต่อเนื่องที่เกิดขึ้นในกรุงเทพมหานครเมื่อวันอังคารที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ซึ่งตรงกับวันวาเลนไทน์ เป็นเหตุให้มีผู้ได้รับบาดเจ็บ 5 คน ทางการไทยแถลงว่า เหตุระเบิดเป็นความพยายามที่ล้มเหลวของผู้ถือสัญชาติอิหร่านในการลอบสังหารทูตอิสราเอล ชาวอิหร่านหลายคนถูกจับกุมและถูกกล่าวหาจากเหตุดังกล่าว มีคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัส

เบื้องหลัง
----------

เหตุระเบิดนี้เกิดขึ้นหนึ่งวันหลังเหตุโจมตีทูตอิสราเอลในกรุงทบิลิซี ประเทศจอร์เจีย และกรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย ทางการอิสราเอลแถลงว่า รัฐบาลอิหร่านอยู่เบื้องหลังเหตุระเบิด ซึ่งรัฐบาลอิหร่านปฏิเสธ

การระเบิด
---------

การระเบิดครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อเวลาประมาณ 15.00 น. ที่หน้าโรงเรียนเกษมพิทยา ใกล้กับตู้โทรศัพท์สาธารณะ ภายในซอยปรีดีพนมยงค์ 31 ซึ่งเป็นซอยแยกของซอยสุขุมวิท 71 แขวงพระโขนงเหนือ เขตวัฒนา โดยผู้ต้องหาได้เดินออกมาเซฟเฮาส์ที่เช่าไว้ เหตุระเบิดได้พัดพาบางส่วนของหลังคาอาคารไป จากนั้นชายได้หลบหนีออกจากบ้าน โมราดี ผู้ได้รับบาดเจ็บและมีเลือดออก พยายามโบกมือเรียกแท็กซี เมื่อคนขับ ที่เห็นอาการของเขา ปฏิเสธที่จะรับเขาไป เขาก็ได้โยนระเบิดมือไปยังแท็กซี่นั้น ระเบิดมือทำความเสียหายแก่พาหนะ และทำให้คนขับได้รับบาดเจ็บ เจ้าหน้าที่ตำรวจผู้สนองต่อเหตุระเบิดจากนั้นพยายามหยุดโมราดี ผู้พยายามหลบหนีโดยโยนระเบิดมืออีกลูกหนึ่งใส่ ระเบิดมือกระเด็นจากต้นไม้และกลับใส่เขา เกิดระเบิดและตัดขาทั้งสองข้างของเขาขาด

โดยบุคคลแรกที่ถ่ายรูปและวิดีโอคลิปภาพเหตุการณ์นี้ได้เป็นคนแรก ซึ่งได้เผยแพร่ต่อมาทั้งในสื่อสาธารณะและโซเชียลเน็ตเวิร์กต่าง ๆ เป็นชายผู้ขับขี่มอเตอร์ไซด์รับจ้าง อายุ 39 ปี ชื่อ เดชชาติ พวงเกษ ที่ขับขี่อยู่ในแถบนั้นมากว่า 6 ปีแล้ว โดยได้เผยแพร่ลงบล็อกของตัวเองในโอเคเนชั่น ก่อนที่จะถูกส่งต่อไปต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Thai Police Widen Search for Iranians, Wall Street Journal 16-02-2012
2. ↑  Thai police to seek arrest of 5th suspect after Bangkok bombings, CNN 17-02-2012
3. ↑  Barak blames Iran for bomb blasts in Bangkok, Jerusalem post 14-02-2012
4. ↑  ด่วน!บึ้มสนั่นสุขุมวิท71 บาดเจ็บระนาว จากเดลินิวส์
5. ↑  Israel blames Iran for Bangkok blasts, Telegraph 17-02-2012
6. ↑  ธรรมดาที่ไม่ธรรมดา@motorcyrubjang จากคมชัดลึก (หนังสือพิมพ์)เก็บถาวร 2014-04-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

| * ด
* ค
* ก
การก่อการร้ายในประเทศไทย |
| --- |
| 
* กรุงเทพ (พ.ศ. 2515)
* กรุงเทพ (พ.ศ. 2542)
* ราชบุรี (พ.ศ. 2543)
* สงขลา (พ.ศ. 2548)
* กรุงเทพ (พ.ศ. 2549)
* หาดใหญ่ (พ.ศ. 2549)
* ภาคใต้ (พ.ศ. 2550)
* สงขลา (พ.ศ. 2550)
* นราธิวาส (พ.ศ. 2552)
* เขตวัฒนา (พ.ศ. 2555)
* ภาคใต้ (พ.ศ. 2555)
* กรุงเทพ (พ.ศ. 2558)
* ประเทศไทย (พ.ศ. 2559)
* ยะลา (พ.ศ. 2562)
* กรุงเทพ (พ.ศ. 2562)

 |