**เอ็มเม็ทท์ หลุยส์ ทิลล์** (อังกฤษ: Emmett Louis Till; 25 กรกฏาคม ค.ศ. 1941 – 28 สิงหาคม ค.ศ. 1955) เป็นเด็กชายชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาวัย 14 ปี ซึ่งถูกลักพาตัว ทรมาน และลงประชาทัณฑ์ในรัฐมิสซิสซิปปีใน ค.ศ. 1955 ภายหลังจากถูกกล่าวหาว่าได้ล่วงเกินสตรีผิวขาวนามว่า แคโรลีน ไบรอัน ในร้านขายของชำของครอบครัวของเธอ การที่ทิลล์ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม และข้อเท็จจริงที่ว่า ผู้สังหารล้วนถูกพิพากษาให้พ้นผิด ทำให้ประวัติศาสตร์อันยาวนานของการบีฑาชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาในสหรัฐอย่างรุนแรงกลายเป็นที่สนใจ หลังการเสียชีวิตแล้วทิลล์ได้กลายเป็นสัญรูปของขบวนการสิทธิพลเมือง

ทิลล์เกิดและเติบโตในเมืองชิคาโก รัฐอิลลินอย ในช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อนในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1955 เขาได้ไปเยี่ยมญาติใกล้กับเทืองมันนี รัฐมิสซิสซิปปี ในบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมิสซิสซิปปี้ เขาพูดคุยกับแคโรลีน ไบรอัน สตรีผิวขาววัย 21 ปี เจ้าของร้านของชำขนาดเล็กแห่งหนึ่งที่นั่น แม้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นที่ร้านจะกลายเป็นข้อพิพาท แต่ทิลล์ถูกกล่าวหาว่าเกี้ยวพา สัมผัสตัว หรือผิวปากใส่ไบรอัน ปฏิสัมพันธ์กับไบรอันอาจเป็นการละเมิดหลักความประพฤติที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรสำหรับการปฏิบัติตัวของชายผิวดำต่อหญิงผิวขาวในภาคใต้ยุคจิมโครว์ หลายคืนหลังเหตุการณ์ในร้าน รอย ผู้เป็นสามีและ เจ.ดับเบิลยู. มิลัม น้องชายต่างมารดาของเขาซึ่งพกพาอาวุธ ไปยังบ้านลุงของทิลล์และลักพาตัวเอ็มเม็ทท์ จากนั้นทุบตีและตัดอวัยวะก่อนสังหารเขาด้วยการยิงอาวุธปืนเข้าที่ศีรษะ และถ่วงศพให้จมลงไปในแม่น้ำทัลลาฮัตชี สามวันต่อมา มีการพบศพที่อวัยวะขาดและขึ้นอืดของเขาและกู้ขึ้นจากแม่น้ำ

ศพของทิลล์ได้ถูกส่งกลับไปยังชิคาโกซึ่งแม่ของเขายืนกรานที่จะจัดงานศพสาธารณะแบบเปิดฝาโลงศพ งานศพนี้จัดขึ้นที่โบสถ์โรเบิร์ตนิกายศาสนจักรพระเจ้าในคริสต์ (Church of God in Christ) ต่อมากล่าวกันว่า "'งานศพเปิดฝาโลงที่จัดโดยเมมี ทิลล์ แบรดลีย์ เปิดเผยให้โลกเห็นมากกว่าศพที่ขึ้นอืดและอวัยวะขาดของเอ็มเม็ทท์ ทิลล์ ลูกชายของเธอเท่านั้น การตัดสินใจของเธอได้มุ่งเน้นความสนใจที่ไม่ใช่เฉพาะคตินิยมเชื้อชาติในสหรัฐ และความป่าเถื่อนของการลงประชาทัณฑ์เท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงข้อจำกัดและความเปราะบางของระบอบประชาธิปไตยของอเมริกาด้วย ผู้คนนับหมื่นเข้าร่วมงานศพหรือเห็นศพที่อยู่ในโลงศพเปิด และนิตยสารและหนังสือพิมพ์สำหรับคนผิวดำจัดพิมพ์ภาพของศพที่ถูกตัดอวัยวะของเขา ได้ปลุกระดมการสนับสนุนของประชาชนผิวดำและความเห็นอกเห็นใจของคนขาวทั่วทั้งสหรัฐ มีการพิจารณาอย่างเข้มข้นต่อการขาดสิทธิพลเมืองของคนผิวดำในรัฐมิสซิสซิปปี โดยหนังสือพิมพ์ทั่วสหรัฐได้วิพากษ์วิจารณ์ต่อรัฐ แม้ในช่วงแรกหนังสือพิมพ์และข้าราชการบังคับใช้กฎหมยท้องถิ่นจะประณามความรุนแรงต่อทิลล์และเรียกร้องความยุติธรรม แต่พวกเขาตอบสนองต่อข้อวิจารณ์ระดับชาติด้วยการปกป้องคนรัฐเดียวกัน เท่ากับเป็นการสนับสนุนฆาตกรช่วงหนึ่ง

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1955 คณะลูกขุนซึ่งประกอบด้วยคนผิวขาวทั้งหมด วินิจฉัยว่าไบรอันท์และมิลัมนั้นไม่มีความผิดในการฆ่าทิลล์ ทั้งสองได้รับการคุ้มครองจากการห้ามฟ้องดำเนินคดีอาญาซ้ำ (double jeopardy) ชายสองคนได้ออกมายอมรับอย่างเปิดเผยในการให้สัมภาษณ์กับนิตยสารลุคในปี ค.ศ. 1956 ว่า พวกเขาทรมานและสังหารเด็ก โดยขายเรื่องเล่าในสิ่งที่พวกเขาลงมือเป็นเงิน 4,000 ดอลลาร์สหรัฐ การฆ่าทิลล์ได้ถูกมองว่าเป็นแรงกระตุ้นสำหรับขบวนการสิทธิพลเมืองในขั้นถัดไป ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1955 เริ่มมีการคว่ำบาตรรถโดยสารประจำทางมอนต์โกเมอรีในรัฐแอละแบมาและกินเวลายาวนานกว่าหนึ่งปี จนศาลสูงสุดสหรัฐวินิจฉัยว่า รถโดยสารที่แบ่งแยกสีผิวขัดต่อรัฐธรรมนูญ นักประวัติศาสตร์ระบุว่า เหตุการณ์แวดล้อมชีวิตและความตายของทิลล์ยังคงส่งผลต่อมาถึงปัจจุบัน มีการก่อตั้งคณะกรรมการอนุสรณ์เอ็มเม็ทท์ ทิลล์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 21 อาคารศาลเทศมณฑลซัมเนอร์ได้รับการบูรณะและมีศูนย์สื่อความหมายเอ็มเม็ทท์ ทิลล์ (Emmett Till Interpretive Center) มีสถานที่ 51 แห่งในบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมิสซิสซิปปี้ตั้งขึ้นเพื่อรำลึกถึงทิลล์ รัฐบัญญัติต่อต้านการลงประชาทัณฑ์เอ็มเม็ทท์ ทิลล์ ซึ่งเป็นกฏหมายสหรัฐที่จัดให้การลงประชาทัณฑ์เป็นอาชญากรรมจากความเกลียดชังในระดับสหพันธรัฐ มีการลงนามเป็นกฏหมาย เมื่อวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 2022 โดยประธานาธิบดี โจ ไบเดิน

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  At the time of Emmett's murder in 1955, Emmett's mother was often referred to by using her second husband's name as, *Mamie Till Bradley*. In 1957, she married Gene Mobley and then became known as *Mamie Till Mobley*.

อ้างอิง
-------

1. ↑  Thompson, Wright (July 22, 2021). "His name was Emmett Till". *The Atlantic*. สืบค้นเมื่อ July 24, 2021.
2. ↑  Brown, DeNeen L. (July 12, 2018). "Emmett Till's mother opened his casket and sparked the civil rights movement". *The Washington Post*. สืบค้นเมื่อ February 26, 2020.
3. ↑  Brandon, Elissaveta M. "Eleven historic places in America that desperately need saving". *Smithsonian*. สืบค้นเมื่อ October 20, 2020.
4. ↑  Jr, Deborah Gray White, Mia Bay, Waldo E. Martin (2013). *Freedom on My Mind: A History of African Americans, with Documents*. Boston: Bedford/St. Martin's. p. 637. ISBN 978-0-312-64884-8.
5. ↑  "Getting Away with Murder | American Experience | PBS". *www.pbs.org* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-04-09.
6. ↑  McDaniel, Eric; Moore, Elena (2022-03-29). "Lynching is now a federal hate crime after a century of blocked efforts". *NPR*. สืบค้นเมื่อ 2022-03-29.