recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**มอร์โกวร์** (อังกฤษ: Morgawr; ในภาษาคอร์นวอลล์หมายถึง *"ยักษ์ทะล"*) เป็นสัตว์ประหลาดทะเลจำพวกงูทะเลในความเชื่อพื้นบ้านของแถบคอร์นวอลล์ ที่มีผู้อ้างว่าพบเห็นใกล้อ่าวฟัลมัส ในมณฑลคอร์นวอลล์ ประเทศอังกฤษ

รายงานแรกของมอร์โกวร์ระบุว่าพบเห็นใกล้เพนเดนนิสพอยส์ในปี ค.ศ. 1975 มีลำตัวและคอยาวมีผิวสีดำหรือน้ำตาล ลักษณะคล้ายสิงโตทะเล ชาวประมงปลาแมกเคอเรลท้องถิ่นอ้างว่าเมื่อสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวยและการประมงที่แย่เมื่อนั้นจะเห็นสัตว์ประหลาด บางรายงานกล่าวว่าสัตว์ประหลาดปรากฏขึ้นหลังจากเรือดำน้ำเยอรมัน อู28 ตอร์ปิโด และเรือพาณิชย์อังกฤษในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและอธิบายว่ามันมีความยาว 60 ฟุตยาว มีรูปร่างเหมือนจระเข้กับสี่เท้ามีพังผืดและหางที่ทรงพลัง

นักคติชนวิทยาเชื่อว่า มอร์โกวร์เป็นเรื่องอุปโลกน์ที่เกิดจากการสร้างขึ้นมาของนักเขียนชาวคอร์นวอลล์ แอนโทนี "ด็อก" ชีลด์ หลังจากที่อ้างว่าพบเห็นในปี ค.ศ. 1976 ชีลด์ได้ส่งรายงานและภาพถ่ายของสัตว์ประหลาดเป็นชุด ไปยังบุคคลที่ไม่ประสงค์ออกนามที่เรียกว่า "แมรี เอฟ" ต่อมา ในเดือนกรกฎาคม ปีเดียวกัน ชาวประมง จอห์น ค็อก และ จอร์จ วินนีคอมบ์ อ้างว่าได้เห็นสิ่งมีชีวิตนี้ในน่านน้ำนอกลิซาร์ดพอยส์ นอกจากนี้ในปี ค.ศ. 1976 ชีลดส์อ้างว่าได้ถ่ายภาพสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในน้ำใกล้มิวนาน และยังมีเกร็ดเล็กน้อยเล่าอีกว่า นักเขียนชาวอังกฤษ ชีลา เบิร์ด อ้างว่าได้เห็นสัตว์ประหลาดขณะที่เดินหน้าผาอ่าวเจอเรนส์ ในปี ค.ศ. 1982

เรื่องเล่าของมอร์โกวร์ยังคงมีมาจนถึงปัจจุบันและมีการอ้างว่าพบเห็นมอร์โกวร์ปรากฏกายขึ้นอย่างประปรายบนชายฝั่งระหว่างโรสมูลเลียนเฮดและโทลล์พอยส์ ที่นิยมเรียกกันว่า "มอร์โกวร์ไมล์"

มีการอ้างถึงมอร์โกวร์ในวัฒนธรรมร่วมสมัยต่าง ๆ มีการนำไปแต่งเป็นนวนิยาย  และยังถูกตั้งเป็นชื่อเรือเฟอริบี โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากสัตว์ประหลาดตัวนี้ และปรากฏในสารคดีทางโทรทัศน์ชุด *Animal X* ของแอนิมอลแพลเนต ในตอน *"England's sea monster"* ในซีซัน 2 อีกด้วย

ดูเพิ่ม
-------

* มนุษย์นกฮูก

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Malcolm Archibald (30 September 1998). *Sixpence for the Wind: A Knot of Nautical Folklore*. Dundurn. pp. 20–. ISBN 978-1-870325-57-8.
2. 1 2 3  Fred Botting; Catherine Spooner (1 May 2015). *Monstrous media/spectral subjects: Imaging gothic fictions from the nineteenth century to the present*. Manchester University Press. pp. 132–. ISBN 978-0-7190-9812-3.
3. 1 2 3  Tony Deane; Tony Shaw (1 March 2009). *Folklore of Cornwall*. History Press. pp. 55–. ISBN 978-0-7509-5652-9.
4. ↑  Peter Tremayne (1982). *The Morgow Rises!*. Sphere. ISBN 978-0-7221-8615-2.
5. ↑  "A Warlock in Whitby". *robinjarvis.com*. Robin Jarvis. สืบค้นเมื่อ 18 January 2017.
6. ↑  "Bronze Age boat reconstruction is altering archaeologists' view of era". *Western Morning News*. Local World. สืบค้นเมื่อ 18 January 2017.[*ลิงก์เสีย*]
7. ↑  "Animal X Official Site". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-04-06. สืบค้นเมื่อ 2008-04-06.
**วงศ์ปลาจวด** (อังกฤษ: Croakers, Drums) เป็นวงศ์ในชั้นปลากระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลากะพง (Perciformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Sciaenidae (/เซีย-เอ็น-อิ-ดี้/)

โดยมากเป็นปลาทะเล มีรูปร่างที่คล้ายกันคือ มีส่วนหัวโต จะงอยปากยื่นยาวแต่ปลายมน ตาโตอยู่ค่อนข้างไปทางด้านบนของหัว ปากมักอยู่ไปทางด้านล่าง ริมฝีปากบาง มีฟันเป็นเขี้ยวซี่เล็ก ๆ มักมีรูเล็ก ๆ อยู่ใต้คาง ครีบหลังยาวและเว้าเป็น 2 ตอน โคนครีบหางคอดกิ่ว ปลายหางอาจจะมีปลายแหลมหรือตัดตรง เกล็ดมีขนาดเล็ก มีเกล็ดบนเส้นข้างลำตัวจนถึงปลายครีบหาง ครีบท้องอยู่ใต้ครีบอก มีกระเพาะลมขนาดใหญ่และมีกล้ามเนื้อรอบ ซึ่งสามารถทำเสียงได้เวลาตกใจหรือในฤดูผสมพันธุ์

พบในเขตอบอุ่นรอบโลกมากกว่า 270 ชนิด พบในน้ำจืดเพียงไม่กี่ชนิด เช่น สกุล *Aplodinotus* ส่วนมากพบในน้ำกร่อย สำหรับในประเทศไทยพบราว 40 ชนิด พบในน้ำจืดเพียงชนิดเดียว คือ ปลาม้า (*Boesemania microlepis*)

สำหรับปลาในวงศ์นี้ ภาษาไทยมักเรียกรวม ๆ กันว่า "ปลาจวด" หรือ "ปลาหางกิ่ว"

เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญ เนื้อมีรสชาติอร่อย มีอยู่ชนิดหนึ่งที่เป็นปลาที่หายากมาก พบในเขตทะเลประเทศจีน คือ *Bahaba taipingensis* มีราคาซื้อขายที่สูงมาก ในเกาหลี ปลาในวงศ์นี้ถูกเรียกว่า "มิน-ออ" (เกาหลี: 민어; Min-eo) เป็นอาหารที่ชาวเกาหลีมักรับประทานกันในฤดูร้อน ด้วยเชื่อว่าดับร้อนได้ มีการปรุงทั้งแบบสดและแห้ง จัดเป็นปลาที่มีราคาซื้อขายแพง

สกุล
----

* *Aplodinotus*
* *Argyrosomus*
* *Aspericorvina*
* *Atractoscion*
* *Atrobucca*
* *Austronibea*
* *Bahaba*
* *Bairdiella*
* *Boesemania*
* *Cheilotrema*
* *Chrysochir*
* *Cilus*
* *Collichthys*
* *Corvula*
* *Ctenosciaena*
* *Cynoscion*
* *Daysciaena*
* *Dendrophysa*
* *Elattarchus*
* *Equetus*
* *Genyonemus*
* *Isopisthus*
* *Johnius*
* *Kathala*
* *Larimichthys*
* *Larimus*
* *Leiostomus*
* *Lonchurus*
* *Macrodon*
* *Macrospinosa*
* *Megalonibea*
* *Menticirrhus*
* *Micropogonias*
* *Miichthys*
* *Miracorvina*
* *Nebris*
* *Nibea*
* *Odontoscion*
* *Ophioscion*
* *Otolithes*
* *Otolithoides*
* *Pachypops*
* *Pachyurus*
* *Panna*
* *Paralonchurus*
* *Paranibea*
* *Pareques*
* *Pennahia*
* *Pentheroscion*
* *Plagioscion*
* *Pogonias*
* *Protonibea*
* *Protosciaena*
* *Pseudosciaena*
* *Pseudotolithus*
* *Pteroscion*
* *Pterotolithus*
* *Roncador*
* *Sciaena*
* *Sciaenops*
* *Seriphus*
* *Sonorolux*
* *Stellifer*
* *Totoaba*
* *Umbrina*

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 257 หน้า. หน้า 145. ISBN 974-00-8738-8
2. ↑  "Chinese fisherman hooks £300,000 fish". telegraph. 21 August 2012. สืบค้นเมื่อ 10 December 2014.
3. ↑  "โลกยามเช้าสุดสัปดาห์". ช่อง 3. 9 August 2015. สืบค้นเมื่อ 9 August 2015.[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Family Sciaenidae - Drums or croakers (อังกฤษ)


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Sciaenidae***

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ปลาจวด**
**เลียว อลอนโซ่** นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 40 ครั้ง ชนะ 26 (น็อค 10) เสมอ 3 แพ้ 11

ประวัติ
-------

อลอนโซ่ ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 ชนะคะแนน อัลเฟรโด บาเร็ตโต ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ และเคยชนะน็อค ลาร์รี บาตาน ยก 4 และได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2498 ชนะคะแนน แฟลซ อีลอสเด้ ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้ง แล้วขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท เมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2498 ชนะน็อค จิโร ซาวาดะ ยก 4 ป้องกันแชมป์ได้ 3 ครั้ง แล้วจึงสละแชมป์ จากนั้น อลอนโซ่ขึ้นชกชนะที่ ญี่ปุ่นอีกครั้ง แล้วจึงเดินทางไปชกที่สหรัฐ จนถึง พ.ศ. 2500 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2500 แพ้คะแนน แฟลซ อีลอสเด้ ไม่ได้แชมป์ อลอนโซ่ยังคงชกมวยต่อมาจนถึง พ.ศ. 2506 โดยไม่ได้ชิงแชมป์ใดๆอีก และเคยชกชนะคะแนน สุทธิชัย คะนองศึกเมื่อ พ.ศ. 2505 ที่ ฟิลิปปินส์ หลังจากที่อลอนโซชกแพ้น็อค คาซูโอะ ทากายามะ ยก 2 ที่ ญี่ปุ่นเมื่อ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2506 ก็ไม่ได้ขึ้นชกอีก

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท (2498)
* แชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท (2498 – 2499)
	+ ชิง 3 ธันวาคม 2498 ชนะน็อค จิโร ซาวาดะ (ญี่ปุ่น) ยก 4 ที่ มะนิลา
	+ ป้องกันครั้งที่ 1, 22 กุมภาพันธ์ 2499 ชนะคะแนน ออมทรัพย์ แหลมฟ้าผ่า ที่ มะนิลา
	+ ป้องกันครั้งที่ 2, 30 พฤษภาคม 2499 ชนะคะแนน จิโร ซาวาดะ (ญี่ปุ่น) ที่ โตเกียว
	+ ป้องกันครั้งที่ 3, 25 กรกฎาคม 2499 ชนะน็อค โทชิฮารุ โอโกชิ (ญี่ปุ่น) ยก 10 ที่ โตเกียว

อ้างอิง
-------

สถิติการชก boxrec.com[*ลิงก์เสีย*] (อังกฤษ)
**นาจาเทพจอมอิทธิฤทธิ์** เป็นละครซีรีส์ของประเทศฮ่องกง เป็นนวนิยายที่ดัดแปลงมาจาก ห้องสิน ซึ่งเป็นภาพยนตร์คลาสสิก เขียนโดย เสี่ยวจงหลิน และ หลู ซีซิง ออกอากาศทางช่อง TVB ในประเทศฮ่องกง สำหรับประเทศไทย ออกอากาศทางช่อง 3

เรื่องราว
---------

นาจาเทพจอมอิทธิฤทธิ์ เป็นเรื่องราวของ นาจาที่เป็นเพราะชาติที่แล้วถูก หลี่จิ้ง ขุนนางราชวงศ์ซาง ใช้ธนูยิงนาจาจนถึงเสียชีวิต มาในชาตินี้จึงเกิดเป็นมนุษย์และเป็นลูกชายคนที่สามของหลี่จิ้ง เรื่องราวในอดีตมาในชาตินี้ก็ยังคงชัดเจนไม่มีวันเลือนลาง นาจาและหลี่จิ้งพ่อลูกจึงเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาโดยตลอด หลี่จิ้งเกลียดชังและอคติต่อนาจาเป็นอันมาก ดังนั้น จึงหาข้ออ้างที่จะขับไล่ นาจา ไปให้พ้นตัวโดยไม่ได้สนใจกับชีวิตความเป็นอยู่ของนาจาแต่อย่างใด 

นาจาถูกคนชุบเลี้ยงจนเติบใหญ่ นาจาอายุได้สิบขวบก็สำเร็จวิชาอาคมชั้นสูง ต่อมานาจาได้พบกับพ่อแม่บังเกิดเกล้าอีกครั้ง สามครั้งด้วยกันที่นาจาไม่ยอมรับผู้เป็นพ่อแม่ ไม่เพียงเท่านั้นนาจายังถลกหนังของตนคืนให้กับพ่อแม่บังเกิดเกล้าอีกด้วย ถึงแม้ว่านาจาจะฟื้นคืนชีพได้ก็ตาม แต่ว่านาจาต้องอาศัยอยู่ในรูปปั้นที่เหมือนจริงซึ่งทำจากดอกบัว ในเวลาเดียวกัน โจ้วอ๋อง ไม่สนใจบริหารกิจการบ้านเมือง มัวเมาลุ่มหลงอยู่กับ นางซูตั้นจี จนบ้านเมืองระส่ำระสาย นาจาถูกแม่และเพื่อนรักขอร้องให้ช่วยเหลือชาวบ้าน นาจาตัดสินใจยืนหยัดที่จะโค่นล้มโจ้วอ๋อง

นักแสดง
-------

* เฉิน ฮ่าวหมิน รับบทเป็น หลี่ นาจา
* เฉียน เจียเล่อ รับบทเป็น หยางจิ้น (เทพสามตา)
* เวิน ปี้เสีย รับบทเป็น พระนางซูต๋าจี่
* ยฺเหวียน หฺวา รับบทเป็น หลี่จิ้ง (บิดาของนาจา, เทพถือเจดีย์)
* เย่ เสวียน รับบทเป็น หยาง เหลียนฮวา
* หลัว หลาน รับบทเป็น เหยา เทียนเซียง (มารดาของหลี่จิ้ง, ย่าของนาจา)
* ย่วน ฉงตาน รับบทเป็น อิน สือเหนียง (มารดาของนาจา, ภรรยาหลวงของหลี่จิ้ง)
* ทัง อิ๋งอิ๋ง รับบทเป็น หลิ่ว ผีผา (ภรรยารองของหลี่จิ้ง, ปีศาจผีผา)
* หลิน ชี่ซิน รับบทเป็น หลี่ หนีฉาง (น้องสาวของหลี่จิ้ง
* เติ้ง จ้าวจุน รับบทเป็น หลี่ จินจา
* อ๋าว เจียนเหนียน รับบทเป็น หลี่ มู่จา
* เจิ้ง จื่อเฉิง รับทเป็น โจ้วอ๋อง
* หยวน ไฉ่หยุน รับบทเป็น นางซู หนิงเซียว (น้องสาวพระนางซูต๋าจี่

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

เรื่องย่อนาจาเทพจอมอิทธิฤทธิ์ (ภาษาจีน) เก็บถาวร 2016-05-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**เซราฟิม โทโดรอฟ** (อังกฤษ: Serafim Todorov, บัลแกเรีย: Серафим Тодоров) นักมวยสากลสมัครเล่นชาวบัลแกเรีย คู่ชิงเหรียญทองโอลิมปิกที่แอตแลนตาของ สมรักษ์ คำสิงห์ เกิดเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1969 ที่เมืองปาซาร์จีก ประเทศบัลแกเรีย มีชื่อเต็มว่า **เซราฟิม ซีเมโอนอฟ โทโดรอฟ** (Serafim Simeonov Todorov, Серафим Симеонов Тодоров)

เซราฟิม โทโดรอฟ เมื่อแข่งขันโอลิมปิก ได้จับสลากอยู่คนละสายกับสมรักษ์ ทั้งคู่จึงไม่มีโอกาสได้เจอกัน จนกระทั่งถึงรอบชิงชนะเลิศ โดยในรอบรองชนะเลิศนั้น โทโดรอฟ ต้องพบกับ ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ นักมวยชาวอเมริกันเจ้าภาพ ซึ่งเป็นความหวังของทีมมวยสหรัฐด้วยในรุ่นเฟเธอร์เวทนี้ โดยการพบกันของทั้งคู่ ปรากฏว่า โทโดรอฟ เป็นฝ่ายเอาชนะ เมย์เวทเธอร์ ไปได้อย่างเฉียดฉิว 10-9 หมัด ซึ่งทางฝ่ายเมย์เวทเธอร์ได้ประท้วงผลการตัดสิน แต่ไร้ผล ส่งผลให้โทโดรอฟผ่านเข้าไปชิงชนะเลิศกับสมรักษ์ คำสิงห์ ของไทยต่อไป (ซึ่งในพิธีขึ้นรับเหรียญในเวลาต่อมา เมย์เวทเธอร์ก้มหน้าตลอด เป็นการแสดงออกว่าไม่พอใจในผลตัดสิน)

ในวันชิงชนะเลิศนั้น เซราฟิม โทโดรอฟ อยู่ในมุมน้ำเงิน เมื่อระฆังยกแรกเริ่มขึ้น นักมวยทั้งคู่ต่างจดจ้องกัน เนื่องจากเป็นนักมวยที่มีสไตล์การชกคล้ายคลึงกัน คือ เป็นมวยที่คอยจังหวะ 2 ทั้งคู่ จึงคาดหมายว่า จะเป็นการชกที่ออกหมัดกันน้อย ซึ่งก็เป็นไปตามที่คาดหมายไว้จริง ๆ และก็เป็นฝ่ายโทโดรอฟที่ออกหมัดนำสมรักษ์ไปได้ก่อน 0-1 หมัด ซึ่งเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวของโทโดรอฟที่สามารถทำคะแนนำสมรักษ์ไปได้ หลังจากนั้นสมรักษ์เมื่อทำคะแนนคืนได้และนำมาตลอด จนกระทั่งชนะไปในที่สุด 8-5 หมัด โดยเมื่อขึ้นยก 2 ในช่วงกลางยก ที่ข้อศอกซ้ายของสมรักษ์เกิดเป็นแผลถลอก เลือดไหลซิบ ๆ แต่ก็ไม่เป็นผลอะไรกับการชก 

หลังจากนั้นโทโดรอฟได้หันมาชกมวยสากลอาชีพในปี ค.ศ. 1998 ในรุ่นไลต์เวท และได้แขวนนวมไปในปี ค.ศ. 2003 มีสถิติการชกทั้งหมด ชนะ 5 ครั้ง แพ้ 1 ครั้ง และชนะน็อก 1 ครั้ง โดยไม่เคยขึ้นชกชิงแชมป์ใด ๆ 

ปัจจุบัน โทโดรอฟมีสภาพความเป็นอยู่ที่ยากลำบาก โดยได้รับเงินช่วยเหลือจากรัฐบาลบัลแกเรียเพียงเดือนละ 500 ยูโร ซึ่งไม่พอต่อค่าใช้จ่าย

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมรักษ์ คำสิงห์ วีรบุรุษนักชกเหรียญทองโอลิมปิก 1996 แอตแลนตา สหรัฐอเมริกา ใน 44 ปีที่รอคอย เหรียญทองประวัติศาสตร์โอลิมปิก. กทม. คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย. 2539 หน้า 60-67
2. ↑  ["Serafim Todorov (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-06-01. สืบค้นเมื่อ 2012-01-16. Serafim Todorov (อังกฤษ)]
3. ↑  สถิติการชกจาก boxrec.com (อังกฤษ)
4. ↑  "เซราฟิม โทโดรอฟ นักมวยคนสุดท้ายที่ชนะ ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์". เอ็มไทยดอตคอม. 5 April 2015. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-04-09. สืบค้นเมื่อ 6 April 2015.
**ไทม์ฮอป** (อังกฤษ: Timehop) เป็นซิงเกิลลำดับที่สี่ของ เอิ๊ต-ภัทรวี ศรีสันติสุข ในปี พ.ศ. 2560 และถือเป็นซิงเกิ้ลแรกที่เธอได้แต่งเนื้อร้องและทำนองด้วยตัวเธอเอง แต่งเนื้อร้องโดย ภัทรวี ศรีสันติสุข, สุดเขต จึงเจริญ และอนันต์ ดาบเพ็ชรธิกรณ์ ทำนองโดย ภัทรวี ศรีสันติสุข และเรียบเรียงโดย เพิ่มศักดิ์ พิสิษฐ์สังฆการ และภัทรวี ศรีสันติสุข ภายใต้สังกัดค่ายมิวสิกมูฟเรคคอร์ดส ในเครือมิวสิกมูฟเอนเตอร์เทนเมนต์ ออกจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2560

โดยแรงบันดาลใจของเพลง มาจากตอนที่เอิ๊ตนั่งเล่น Facebook แล้ว แอปพลิเคชันโทรศัพท์ Timehop ขึ้นมาบ่อยๆ รูปภาพคือ Time Machine ที่ทำให้ความทรงจำเก่าๆ ปรากฏขึ้นมา หลายๆรูปเราก็ลืมเวลานั้นไปแล้ว พอภาพปรากฏ ทำให้เรานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ และคนที่ร่วมอยู่ในรูปนั้นๆ เป็นเพลงที่พูดถึงการมองเห็นรูปในอดีตแล้ว เหมือนเราย้อนเวลากลับไปความทรงจำและความรู้สึกเก่าๆก็กลับมา

พื้นหลัง
--------

แรกเริ่มขณะเรียนอยู่เมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย เพื่อไปเรียนด้าน Songwriting เอิ๊ต ภัทรวี ก็ได้แต่งซิงเกิ้ลนี้ขึ้นมาเป็นภาษาอังกฤษและใช้ชื่อว่า *2AM* ก่อนที่จะส่งให้ โอ๊บ - เพิ่มศักดิ์ พิสิษฐ์สังฆการ แนะนำให้แต่งเนื้อร้องเป็นภาษาไทย ระหว่างที่เอิ๊ตกำลังนั่งเล่นเฟซบุ้คอยู่ แอปพลิเคชันโทรศัพท์ Timehop ซึ่งเป็นแอพรวบรวมรูปเก่าๆจากโซเซียลมีเดียเมื่อปีก่อน เอิ้ต ภัทรวีจึงได้ตัดสินใจแต่งเพลง **ไทม์ฮอป** ประหนึ่งเป็นไทม์แมนชีนย้อนเวลากลับไปในอดีต

เนื้อหาเอ็มวี
-------------

คอนเซ็ปของเอ็มวี ใช้ภาพโพราลอยด์เป็นตัวดำเนินเรื่องราว เอิ้ต เล่าว่าภาพถ่ายจะรู้สึกมีความขลังและน่าจดจำเพราะเป็นภาพที่เกิดขึ้น ณ เวลานั้นจริงๆ เอ็มวีเล่าเรื่องราวคนๆนึงที่อยากจะเยียวยาอดีตโดยการนำตัวเองไปยังสถานที่ต่างๆที่มีความทรงจำดีๆกับคนรักเก่า และถ่ายในรูปกับสถานที่เก่าๆ ประหนึ่งเป็นขั้นตอนการสมานแผล

ผู้มีส่วนร่วมทำเพลง
-------------------

* เสียงร้อง, คอรัส, ดนตรี, เนื้อร้อง, โปรดิวซ์ และเรียบเรียง : ภัทรวี ศรีสันติสุข
* เนื้อร้อง : สุดเขต จึงเจริญ, อนันต์ ดาบเพ็ชรธิกรณ์
* โปรดิวซ์, เรียบเรียง, อะคูสติกเปียโน และ Strings Section Composed : เพิ่มศักดิ์ พิสิษฐ์สังฆการ
* เบส : ต่อยศ จงแจ่ม
* กลอง, ออกแบบเสียงกลอง และ Session Drum Technician : สุธิติ ไชยสมุทร

Strings Section
* Cello : วิชญ์วิน สุรีย์รัตนากร (วิลลี่)
* Viola : อัจยุติ สังข์เกษม (โพส)
* Violin : โชติ บัวสุวรรณ (ซัน)

เพลงในเวอร์ชันภาษาอังกฤษ
------------------------

การตอบรับ
---------

เพลง **ไทม์ฮอป** ติดอันดับสูงสุด 25 จากการจัดอันดับของ ไอทูนส์สโตร์ไทยแลนด์ ท็อปชาร์ต (iTunes Store Thailand) ประจำวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2560 ที่มีคนดาวน์โหลดมากที่สุด 

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2560) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ไอทูนส์สโตร์ไทยแลนด์ ท็อปชาร์ต  | 25 |
| แคตเรดิโอ ชาร์ตท็อป 30 | 11 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  ‘เอิ๊ต ภัทรวี’ เตรียมกลับไทย พร้อมปล่อยซิงเกิลใหม่ ‘ไทม์ฮอป’
2. ↑  ‘เอิ๊ต ภัทรวี’ เตรียมกลับไทย พร้อมปล่อยซิงเกิลใหม่ ‘ไทม์ฮอป’
3. ↑  "Timehop" ซิงเกิ้ลที่เกิดจากความเหงา และการเอาชนะตัวเองในวัย 25 ปีของ เอิ๊ต ภัทรวี[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  Timehop ซิงเกิ้ลใหม่ จากสาวเสียงหวาน เอิ๊ต ภัทรวี[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑
6. ↑
**เล็ก วงศ์สว่าง** มีชื่อจริงว่า นายปรีชา วงศ์สว่าง เป็นนักจัดรายการวิทยุ และบรรณาธิการนิตยสารชาวไทย โดยจัดรายการวิทยุและหนังสือ "ไอเอสซองฮิต" (I.S. Song Hits) และ "เดอะกีตาร์" (The Guitar) หนังสือเพลงใส่คอร์ดกีตาร์เล่มแรกของไทย รวมทั้งนิตยสารต่างๆ ในเครือ *วงศ์สว่างการพิมพ์* 

เล็กมีฉายาว่า "สุภาพบุรุษนักจัด", "เจ้าพ่อหนังสือเพลง" และ "ราชาโปสเตอร์" เนื่องจากผลงานต่างๆ ล้วนบุกเบิกจนเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวาง โดยมีสโลแกนประจำตัวว่า *"ถ้าเราไม่ริ แล้วใครจะเริ่ม"*

เริ่มทำงานตั้งแต่ปี พ.ศ. 2504 โดยเป็นหัวหน้าฝ่ายรายการเพลงประจำสถานีวิทยุเสียงสามยอด จัดรายการเพลงสากล Impressive Songs หรือ "เพลงประทับใจ" ต่อมาจึงเริ่มทำหนังสือเพลงโดยใช้ชื่อเดียวกับรายการที่จัด ก่อนจะเปลี่ยนเป็น ไอเอสซองฮิต และในปี พ.ศ. 2512 จึงได้ผลิตหนังสือ เดอะกีตาร์ จนได้รับความนิยมจากผู้อ่านที่ให้ความสนใจกับเพลงไทยสากลมาจนกระทั่งถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ยังได้จัดทำหนังสือและนิตยสารต่างๆ หลายประเภท เช่น ศาลาคนเศร้า, ทะลึ่ง, แคทวอล์ก, แฮร์สไตล์ เป็นต้น โดยเป็นผู้อำนวยการ บริษัท วงศ์สว่างการพิมพ์ จำกัด 

ตำแหน่งล่าสุด เป็นประธานบริษัท วงศ์สว่าง พับลิชชิ่ง แอนด์ พริ้นติ้ง จำกัด และยังได้กลับมาจัดรายการวิทยุ "เพลงเพลินฮิตคิดย้อนวันวาน" ทางสถานีวิทยุ อสมท เอฟเอ็ม 96.5 คลื่นความคิด โดยออกอากาศครั้งสุดท้ายวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2553

ถึงแก่กรรรมด้วยโรคมะเร็งในเม็ดเลือดเฉียบพลัน เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2553 มีอายุได้ 68 ปี

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  I.S. Song Hits ย่อมาจาก Impressive Songs Hits ซึ่งแต่เดิมมาจากชื่อรายการวิทยุที่จัด และหนังสือเพลงก่อนเปลี่ยนเป็นชื่อนี้

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ประวัติ ปรีชา วงศ์สว่าง thairath.co.th
2. ↑  สิ้นแล้วตำนาน เล็ก วงศ์สว่าง khaosod.co.th
3. ↑  ปิดตำนาน I.S.Song Hits "เล็ก วงศ์สว่าง" สิ้นลมแล้ว![*ลิงก์เสีย*] manager.co.th

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ไอเอสบุ๊คออนไลน์
* สัมภาษณ์ เล็ก วงศ์สว่าง
**ไทย ลี** (อังกฤษ: Thai Lee; ค.ศ. 1958 – ) เป็นนักธุรกิจมหาเศรษฐินีชาวอเมริกันเชื้อสายเกาหลีเกิดที่ประเทศไทย ซึ่งเป็นทั้งผู้ร่วมก่อตั้ง, ประธานบริหาร และประธานของชีอินเตอร์เนชันแนล ซึ่งรายงานโดยนิตยสาร*ฟอบส์* ยกให้เป็นธุรกิจที่มีผู้หญิงเป็นเจ้าของที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐ ในปี ค.ศ. 2018 เธอได้รับการพิจารณาให้เป็นผู้หญิงที่สร้างฐานะด้วยตัวเองอันดับ 11 ของอเมริกา ด้วยมูลค่าสุทธิ 2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

ชีวิตช่วงต้น
------------

ไทย ลี เกิดในปี ค.ศ. 1958 ที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย และเข้าเรียนที่วิทยาลัยแอมเฮิสต์ ในแอมเฮิสต์ รัฐแมสซาชูเซตส์ โดยได้รับสองปริญญาตรีสาขาชีววิทยาและเศรษฐศาสตร์ รวมถึงในปี ค.ศ. 1985 ด้วยปริญญาโทสาขาบริหารธุรกิจจากโรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด เธอเป็นสตรีชาวเกาหลีคนแรกที่สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนธุรกิจ

รางวัลและเกียรติประวัติ
-----------------------

* ไลฟ์ทรัสตี วิทยาลัยแอมเฮิสต์
* อดีตประธาน สมาคมศิษย์เก่าวิทยาลัยแอมเฮิสต์
* มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด คณะกรรมการที่ปรึกษาคณบดี
* รางวัลศิษย์เก่าดีเด่น โรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด
* ผู้ประกอบการของเอินส์ทแอนด์ยังแห่งปี ใน ค.ศ. 2012

ครอบครัว
--------

ในปี ค.ศ. 1989 ไทย ลี แต่งงานกับลีโอ เกากวน ผู้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย, นักกฎหมายที่ศึกษาโรงเรียนกฎหมายนิวยอร์ก และผู้ร่วมก่อตั้งรวมถึงประธานของบริษัทชี ทั้งสองหย่าในปี ค.ศ. 2002 เธอมีลูกวัยรุ่นสองคน ซึ่งเธออาศัยอยู่ในออสติน รัฐเท็กซัส[]

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Ewalt, David M. "The Modest Tycoon Behind America's Biggest Woman-Owned Business". Forbes. สืบค้นเมื่อ 1 June 2015.
2. ↑  "Thai Lee". *Forbes* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2019-03-26.
3. ↑  Young, Susan. "Thai Lee, MBA". Harvard Business School. สืบค้นเมื่อ 1 June 2015.
4. ↑  "Thai Lee '80". Amherst College. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-12-21. สืบค้นเมื่อ 1 June 2015.
**จับยัยตัวจุ้นมาแต่งงาน** (**My Little Bride**) เป็นภาพยนตร์เกาหลีแนวโรแมนติคคอมเมดี้ที่เข้าฉายในปี ค.ศ. 2004 กำกับโดยคิม โฮ-จุน เป็นภาพยนตร์ที่ได้รับความนิยมสูงสุดเป็นอันดับ 2 ในปี ค.ศ. 2004 ตามหลังภาพยนตร์เรื่องยอดอย่าง เท กึก กี เลือดเนื้อเพื่อฝัน วันสิ้นสงคราม เพียงเรื่องเดียวมียอดผู้ชมกว่า 3,149,500 คน

เรื่องย่อ
---------

**โบยุน** (มูน กึน-ย็อง) นักเรียนมัธยมปลายสาวอายุ 16 ปี กำลังวุ่นใจกับการสอบวัดผลSATอย่างเดียวไม่พอแต่ยังต้องว้าวุ่นในเรื่องที่เธอไปหลงรักนักเบสบอลหนุ่มฝีมือฉกาจประจำโรงเรียนที่ชื่อ **จุงวู** (ปาร์ค จิน-วู) เข้าเสียอีกด้วย แต่แล้ววันหนึ่งคุณปู่ของเธอก็สั่งให้เธอแต่งงานกับ **ซังมิน** (คิม แร-ว็อน) เนื่องมาจากเมื่อตอนที่ทั้งคู่ยังเป็นเด็กคุณปู่ของทั้งคู่ได้หมั้นหมายทั้งคู่ไว้ให้แก่กัน แม้ทั้งคู่จะรู้จักกันตั้งแต่ยังเป็นเด็กเล็กๆ แต่ซังมินที่ปัจจุบันเป็นนักศึกษาหนุ่มเจ้าเสน่ห์ กลับคอยเอาแต่แกล้งแหย่และยังทำกับเธอราวกับว่าเธอเป็นเด็กเสียอีก แน่นอนว่าทั้งสองคนไม่ได้มีความสุขนักกับการคลุมถุงชนแบบนี้ ซังมินเองไม่ต้องการเสียความเป็นอิสระในการออกเที่ยวหาความสนุกสนานกับสาวๆ สวยๆ หลากหลายที่มารายล้อมเขา ในขณะที่โบยุนเองก็หัวใจสลายเพราะเธอรักเพียงแต่จุงวูผู้เดียวเท่านั้น

แม้จะไม่ชอบขี้หน้ากันเท่าไหร่นักแต่ทั้งสองก็ถูกบังคับให้แต่งงานกันจนได้ในที่สุด อันเป็นผลมาจากอิทธิพลล้นเหลือของคุณปู่ของฝ่ายเจ้าสาว แล้วโบยุนก็ตัดสินใจกลายเป็นเจ้าสาวนอกเครื่องแบบ ปกปิดชีวิตแต่งงานทำตัวเหมือนว่าเธอไม่มีสามีแล้วก็เริ่มต้นออกเดทกับจุงวูด้วยความเชื่อว่าเธอสามารถรับมือกับผู้ชายสองคนกับการใช้ชีวิตสองแบบได้ในเวลาเดียวกัน เรื่องราวผ่านไปได้ด้วยดีจนกระทั่งซังมินได้มาเป็นครูฝึกสอนที่โรงเรียนของโบยุนและที่นั้นเองที่เขาได้ค้นพบความจริงเกี่ยวกับจุงวู...

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Best Selling Films of 2004
2. ↑  เรื่องย่อ *'จับยัยตัวจุ้นมาแต่งงาน'*
**กระทิงวัว** (อังกฤษ: Khting vor; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pseudonovibos spiralis*) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่ง ซึ่งไม่เคยมีใครได้พบเห็นตัวจริง ๆ ขณะยังมีชีวิตอยู่ และแม้แต่ซากจะพบก็เพียงเขาที่ไร้หัวกะโหลกวางขายในตลาดขายของป่าตามชายแดนไทย-กัมพูชา, ไทย-ลาว, ลาว-กัมพูชา และเวียดนามเท่านั้น ซึ่งเขานั้นมีลักษณะบิดเป็นเกลียวยาวประมาณ 20 นิ้ว

จัดเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Pseudonovibos* โดยอาจจะเป็นชื่อพ้องรองของสกุล *Bos* หรือสกุลของวัวทั่วไป

อย่างไรก็ตาม นักวิทยาศาสตร์จัดให้เป็นสัตว์จำพวกเดียวกับกระทิงและวัวป่า พ่อค้าสัตว์ป่าบริเวณชายแดนไทย-กัมพูชา รายงานให้ทราบว่ากระทิงวัวได้สูญพันธุ์ไปจากโลกนี้นานแล้ว แต่มีรายงานว่าเคยมีชาวลาวล่าสัตว์ชนิดนี้ได้ทางภาคใต้ของแขวงอัตตะปือในประเทศลาวเมื่อปี ค.ศ. 1964

อย่างไรก็ตาม สถานะของสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ หรือ IUCN ได้จัดอยู่ในสถานะใกล้สูญพันธุ์ (Endangerous)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Antelope Specialist Group (1996). *Pseudonovibos spiralis*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 11 May 2006. Database entry includes justification for why this species is endangered
2. ↑  *Pseudonovibos spiralis* (Khting Vor)
3. ↑  *Mammal Species of the World, A Taxonomic and Geographic Reference*, 3rd edition, 2005. ISBN 0801882214
4. ↑  ชุติอร กาญวัฒนกิจ. *สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน*. กรุงเทพฯ : กองทุนสัตว์ป่าโลก สำนักงานประเทศไทย, 2543. 256 หน้า. หน้า 145. ISBN 974-87081-5-2
**เอแอนด์ดับบลิว** (A&W) เป็นธุรกิจร้านอาหารจานด่วนที่มีสาขาหลายประเทศทั่วโลก มีจุดเด่นของอาหารคือ เครื่องดื่มรูทเบียร์ และวาฟเฟิล โดยชื่อเอแอนด์ดับบลิว มาจากอักษรตัวแรกของชื่อท้ายของ รอย อัลเลน (Roy Allen) และแฟรงค์ ไรท์ (Frank Wright) ปัจจุบันเป็นบริษัทในเครือของยัม! แบรนด์ส อิงส์

ประวัติ
-------

ในปี พ.ศ. 2462 นายลอย อัลเลน ได้ทำการเปิดร้านขายรูทเบียร์ร้านแรกที่โลได รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา และเปิดสาขาที่สองที่เมืองแซคราแมนโต ในปี พ.ศ. 2463

ปี พ.ศ. 2465 นายรอย อัลเลน ได้เข้าร่วมหุ้นกับนายแฟรงค์ไรท์ ตั้งชื่อร้านว่า เอแอนด์ดับบลิว จนถึงปี พ.ศ. 2476 
สามารถขยายสาขาออกไปได้ถึง 133 สาขา แต่สองปีต่อมา นายแฟรงค์ ไรท์ได้ถอนหุ้นออก คงเหลือแต่นายรอย อัลเลน เป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว
ต่อมาในปี พ.ศ. 2493 นายรอย อัลเลน ได้ขายกิจการให้กับนายยีน ฮูริช และเปลี่ยนชื่อเป็น A&W Rootbeer Company 
และในปี พ.ศ. 2511 ได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น A&W INTERNATIONAL และเปลี่ยนสัญลักษณ์มาเป็นแบบที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน

สาขาของเอแอนด์ดับบลิวทั่วโลก
----------------------------

ในปัจจุบันเอแอนด์ดับบลิว มีสาขาในหลายประเทศทั่วโลกนอกจากในสหรัฐอเมริกา เช่น ออสเตรเลีย, บาห์เรน, บังคลาเทศ, แคนาดา, จีน, คิวบา, อียิปต์, เยอรมนี, อินโดนีเซีย, ญี่ปุ่น, คูเวต, มาเลเซีย, ปากีสถาน, ฟิลิปปินส์, กาตาร์, สิงคโปร์, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, สหราชอาณาจักร และประเทศไทย

เอแอนด์ดับบลิวในประเทศไทย
-------------------------

ในปี พ.ศ. 2526 เอแอนด์ดับบลิว เปิดสาขาที่ เซ็นทรัลพลาซา ลาดพร้าว เป็นสาขาแรกของประเทศไทย เคยมีสาขาในประเทศไทยมากถึง 30 สาขา ในปี พ.ศ. 2565 ได้ยุติให้บริการทุกสาขาเนื่องจากประสบสภาวะขาดทุนอย่างต่อเนื่อง

ดูเพิ่ม
-------

* แมคโดนัลด์
* เบอร์เกอร์คิง
* มอสเบอร์เกอร์
* คาร์ลซ จูเนียร์
* เบอร์เกอร์ 5 ดาว

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัติความเป็นมาของ A&W
2. ↑  Pafun (2022-03-08). "A&W เตรียมยุติกิจการในไทย หลังขาดทุนต่อเนื่อง". *ประชาชาติธุรกิจ*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของเอแอนด์ดับบลิว
* เว็บไซต์ทางการของเอแอนด์ดับบลิวประเทศไทย

| * ด
* ค
* ก
แฟรนไชส์ธุรกิจอาหารในประเทศไทย |
| --- |
| ปัจจุบัน | 
* เบอร์เกอร์คิง
* แมคโดนัลด์
* มอสเบอร์เกอร์
* เชค แช็ค
* เคเอฟซี
* เท็กซัสชิคเก้น
* บอนชอนชิกเกน
* พิซซ่าฮัท
* เดอะ พิซซ่า คอมปะนี
* โดมิโน่ส์ พิซซ่า
* นารายณ์ พิซเซอเรีย
* ซิซซ์เล่อร์
* เปปเปอร์ ลันช์
* ซานตาเฟ่สเต็ก
* ซับเวย์
* ทาโก้ เบลล์
* ฟูจิ
* ฮะจิบัง ราเมน
* อิปปุโดะ ราเมน
* โคโค่อิชิบันยะ
* เอ็มเค เรสโตรองต์
* สุกี้ตี๋น้อย
* โจ๊กกองปราบ
* ชายสี่ บะหมี่เกี๊ยว
* โชคดีติ่มซำ
* ซาลาเปาทับหลี

 | แฟรนไชส์อาหาร |
| อดีต | 
* เวนดี้ส์
* ป๊อปอายส์
* คาร์ลซ จูเนียร์
* เอ แอนด์ ดับบลิว

 |
**โกโต โชจิโร** (ญี่ปุ่น: 後藤象二郎; โรมาจิ: *Gotō Shōjirō*, 13 เมษายน 1838-4 สิงหาคม 1897) ซามูไรชาวญี่ปุ่นและนักการเมืองช่วงปลายยุค บากูมัตสึ และช่วงต้น ยุคเมจิ เขาเป็นผู้นำของ ขบวนการสิทธิและเสรีภาพของประชาชน (*jiyū minken undō* 自由民権運動) ขบวนการทางการเมืองที่ภายหลังได้แปรสภาพเป็นพรรคการเมือง

ชีวิตช่วงต้น
------------

โกโตเกิดใน แคว้นศักดินาโทซะ (ปัจจุบันคือ จังหวัดโคชิ) พร้อมกับเพื่อน ซามูไร อย่าง ซากาโมโตะ เรียวมะ เขาถูกเกลี้ยกล่อมโดยขบวนการ ซนโนโจอิ ซึ่งเป็นพวกหัวรุนแรงที่สนับสนุนราชสำนัก หลังจากเลื่อนตำแหน่ง เขาได้ยึดอำนาจทางการเมืองและมีอิทธิพลต่อไดเมียวแคว้นโทซะ ยามาอูจิ โทโยชิเงะ เพื่อเรียกร้องให้โชกุน โทกูงาวะ โยชิโนบุ ถวายพระราชอำนาจคืนแด่จักรพรรดิโดยสันติ

รัฐบุรุษเมจิและผู้ปลุกกระแสเสรีนิยม
-----------------------------------

หลังจาก การฟื้นฟูเมจิ โกโตได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งหลายตำแหน่ง รวมทั้งตำแหน่งผู้ว่าการจังหวัด โอซากะ และสมาชิกสภา แต่ต่อมาได้ออกจากรัฐบาลเมจิในปี ค.ศ. 1873 เนื่องจากไม่เห็นด้วยกับนโยบายของรัฐบาลที่มีต่อเกาหลี (เช่น การอภิปรายเซคันรอน) เขาร่วมกับ อิตางากิ ไทซูเกะ โดยได้ยื่นข้อเรียกร้องให้มีการจัดการเลือกตั้ง ในปี ค.ศ. 1874 เขาร่วมกับ Itagaki Taisuke และ Eto Shinpei และ Soejima Taneomi จากจังหวัด Hizen ได้ก่อตั้ง Aikoku Koto (พรรคมหาชนผู้รักชาติ) โดยประกาศว่า "พวกเรา ผู้คนในญี่ปุ่นสามสิบล้านคนได้รับสิทธิที่แน่นอนเท่าเทียมกัน ซึ่งในจำนวนนั้นได้แก่ การปกป้องชีวิตและเสรีภาพ การได้มาและการครอบครองทรัพย์สิน การดำรงชีวิตและการแสวงหาความสุข สิทธิเหล่านี้เป็นไปตามธรรมชาติที่มอบให้กับมนุษย์ทุกคน ดังนั้น จึงไม่สามารถพรากไปได้ด้วยอำนาจของมนุษย์คนใด" ท่าทีต่อต้านรัฐบาลเช่นนี้ดึงดูดชนชั้นซามูไรและขุนนางในชนบทท (ที่ไม่พอใจการเก็บภาษีแบบรวมศูนย์) และชาวนา (ที่ไม่พอใจกับสินค้าที่มีราคาแพงและค่าแรงต่ำ)

หลังจาก การประชุมโอซากะ 1875 เขากลับเข้าร่วมรัฐบาลช่วงสั้น ๆ โดยเข้าร่วมใน เก็นโรอิง หรือ วุฒิสภา เขาได้บริหารเหมืองถ่านหินใน คิวชู (เหมืองถ่านหินทากาชิมะ) แต่พบว่าเป็นการสูญเสียเงิน ทรัพยากร และเวลา เขาจึงขายธุรกิจของเขาให้ อิวาซากิ ยาตาโร ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งบริษัท มิตซูบิชิ

ใน ค.ศ. 1881 เขากลับเข้าสู่การเมืองด้วยการช่วยอิตางากิก่อตั้ง พรรคเสรีนิยม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Gotō Shōjirō" in **Japan Encyclopedia*, p. 264*, p. 264, ที่ Google Books
**งูอนาคอนดาเหลือง** (อังกฤษ: Yellow anaconda; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Eunectes notaeus*) เป็นงูไม่มีพิษขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง จำพวกงูอนาคอนดา จัดอยู่ในวงศ์งูโบอา (Boidae)

มีความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 3 เมตร นับว่าน้อยกว่างูอนาคอนดาเขียว (*E. murinus*) มาก แต่ก็มีตัวเมียที่ใหญ่ได้ถึง 6.3 เมตร พบในอาร์เจนตินา น้ำหนักโดยเฉลี่ย 25-35 กิโลกรัม (55-77 ปอนด์) ตัวใหญ่อาจมีน้ำหนักได้ถึง 40-55 กิโลกรัม (88-120 ปอนด์) หรือมากกว่านั้น มีลวดลายบนลำตัวเป็นจุดวงกลมสีดำ และมีลายด้านข้างเป็นจุดสีดำเล็ก ๆ กระจายปนไปบนพื้นสีเหลือง

พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำจืดและพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ ของทวีปอเมริกาใต้ ตัวเมียจะมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้มาก งูอนาคอนดาเหลืองเมื่อจะผสมพันธุ์ ตัวเมียจะเป็นฝ่ายเลือกตัวผู้ โดยการปล่อยฟีโรโมนออกมาดึงดูดตัวผู้ การผสมพันธุ์ของงูอนาคอนดาเหลือง จะเริ่มด้วยตัวผู้คลานไต่ตามลำตัวของตัวเมีย และจะปล่อยเดือยแหลมจากเกล็ดใต้ท้องเป็นการสะกิดเตือนตัวเมีย ก่อนที่อวัยวะเพศของตัวผู้ที่มีปลายเป็นแฉกจะยื่นออกมาเพียงเวลาเพียงไม่นานเพื่อปล่้อยสเปิร์ม แต่การผสมพันธุ์อาจใช้เวลานานถึง 9 ชั่วโมง

ตัวเมียตั้งท้องนาน 5 เดือน และออกลูกเป็นตัว โดยครั้งหนึ่งจะได้ลูกมากถึง 40 ตัว โดยในไข่จะมีน้ำคร่ำช่วยพยุงตัวลูกงูให้อยู่ได้ และไข่ที่ไม่ฟักเป็นตัวจะถูกปล่อยออกมาด้วย รวมถึงลูกงูตัวที่ตายตั้งแต่อยู่ในท้อง ลูกงูในระยะแรกจะดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยการใช้พลังงานจากถุงไข่แดงที่ติดตัวออกมา จากนั้นจะกินอาหารด้วยการเริ่มจากสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ก่อน เช่น แมลง โดยที่แม่งูจะไม่เลี้ยงดู ซึ่งลูกงูอนาคอนดาเหลืองในวัยอ่อนมีโอกาสอย่างมากที่จะตกเป็นอาหารของสัตว์ที่มีขนาดใหญ่กว่า เช่น นกกินปลาต่าง ๆ รวมถึงจระเข้ไคแมน เป็นต้น

ปัจจุบัน งูอนาคอนดาเหลืองสามารถที่จะแพร่ขยายพันธุ์ได้ในที่เลี้ยงแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  McDiarmid RW, Campbell JA, Touré T. 1999. *Snake Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference, vol. 1*. Herpetologists' League. ISBN 1-893777-00-6 (series). ISBN 1-893777-01-4 (volume).
2. 1 2 3  *Animal Planet Showcase*. สารคดีทางอนิมอลพลาเน็ต, ทางทรูวิชั่นส์: เสาร์ที่ 5 มกราคม 2556
3. ↑  What Is a Yellow Anaconda? Wisegeek.com. Retrieved on 2012-08-22.
4. ↑  Mendez M, Waller T, Micucci P, Alvarenga E, and Morales JC (2007). Genetic population structure of the yellow anaconda (*Eunectes notaeus*) in Northern Argentina: management implications[*ลิงก์เสีย*]. In: *Biology of the Boas and Pythons*, Robert W. Henderson and Robert Powell (eds) pp. 405–415. Eagle Mountain Publishing, LC ISBN 0972015434.
5. ↑  Mehrtens JM. 1987. *Living Snakes of the World in Color*. New York: Sterling Publishers. ISBN 0-8069-6460-X.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Eunectes notaeus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ  Eunectes notaeus ที่วิกิสปีชีส์
**งูพิษเฟอา** (อังกฤษ: Fea's viper; จีน: 白頭蝰亞科; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Azemiops feae*) เป็นงูเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์ย่อย Azemiopinae และสกุล *Azemiops* ในวงศ์ใหญ่ Viperidae

งูชนิดนี้ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เลโอนาร์โด เฟอา นักธรรมชาติวิทยาชาวอิตาลี โดยฌอร์ฌ อาลแบร์ บูล็องเฌ นักมีนวิทยาและนักวิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชาวฝรั่งเศส-เบลเยียม

มีลักษณะโดยรวมคือ ระหว่างตาและช่องจมูกไม่มีแอ่งรับคลื่นอินฟราเรด กระดูกพาลาทีนมีก้านกระดูกโคเอนัลชิ้นใหญ่ ทางด้านท้ายของกระดูกฟรีฟอนทัลและค่อนไปทางด้านในมีก้านกระดูกออร์ไบทัล 

มีสีลำตัวที่โดดเด่นชัดเจนมาก โดยตามลำตัวเป็นสีฟ้าเทาอมดำและมีแต้มระหว่างเกล็ดเว้นระยะห่างกันประมาณ 1–2 ชิ้น มีลายแถบสีส้มขาว หัวมีขนาดเล็กเป็นสีส้มเหลืองตัดกับลำตัว ม่านตาเป็นสีส้มเหลืองในแนวตั้ง

มีขนาดความยาวประมาณ 60–70 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์อยู่ตามกองใบไม้กิ่งไม้ตามพื้นดินของป่าที่มีความชื้นสูงและอุณหภูมิต่ำไม่เกิน 25 องศาเซลเซียส โดยเฉพาะในป่าไผ่และป่าเฟิร์นบนภูเขาสูงในระดับ 800–1,000 เมตร จากระดับน้ำทะเล ออกหากินในเวลากลางคืนและกินสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กเป็นอาหาร

พบกระจายพันธุ์ในแถบเทือกเขาตั้งแต่ตอนเหนือของเวียดนาม, ภาคใต้ของจีน (มณฑลฝูเจี้ยน, เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง, มณฑลเจียงซี, มณฑลกุ้ยโจว, มณฑลยูนนาน, มณฑลเสฉวน และมณฑลเจ้อเจียง), ตอนใต้ของทิเบต และในรัฐกะชีน ทางภาคเหนือของพม่า

งูชนิดนี้มีพิษที่คล้ายคลึงกับพิษของงูชนิด *Tropidolaemus wagleri* และไม่มีผลต่อการแข็งตัวของเลือด

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  McDiarmid RW, Campbell JA, Touré T. 1999. Snake Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference, vol. 1. Herpetologists' League. 511 pp. ISBN 1-893777-00-6 (series). ISBN 1-893777-01-4 (volume).
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
3. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* หน้า 410 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0
4. ↑  ["Dr. Bryan Grieg Fry: Viper Research". (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-05-11. สืบค้นเมื่อ 2011-10-19. Dr. Bryan Grieg Fry: Viper Research". (อังกฤษ)]
5. ↑  Studies on venom and venom apparatus of Fea's viper, *Azemiops feae*. (อังกฤษ)
6. ↑  Mallow D, Ludwig D, Nilson G. 2003. *True Vipers: Natural History and Toxinology of Old World Vipers*. Krieger Publishing Company. 359 pp. ISBN 0-89464-877-2.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**งูพิษเฟอา**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Azemiops feae ที่วิกิสปีชีส์
**กระบวนการเผาไหม้นีออน** (อังกฤษ: Neon-burning process) เป็นชุดของปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชั่นซึ่งเกิดขึ้นในดาวฤกษ์มวลมาก (อย่างน้อย 8 เท่าของมวลดวงอาทิตย์) การเผาไหม้นีออนต้องใช้อุณหภูมิและความดันที่สูงมาก (ประมาณ 1.2 x 109 K หรือ 100 KeV และ 4 x 109 kg/m3)

ที่อุณหภูมิสูงขนาดนั้น photodisintegration จึงส่งผลกระทบอย่างสำคัญ ทำให้นิวเคลียสอะตอมของนีออนบางตัวแตกตัวออกและปลดปล่อยอนุภาคอัลฟาออกมา

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2010Ne  | +  | γ  | →  | 168O  | +  | 42He |
| 2010Ne  | +  | 42He  | →  | 2412Mg  | +  | γ |
|

Alternatively:

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2010Ne  | +  | n  | →  | 2110Ne  | +  | γ |
| 2110Ne  | +  | 42He  | →  | 2412Mg  | +  | n |

ซึ่งนิวตรอนที่ถูกใช้ในในช่วงแรกจะถูกสร้างขึ้นมาใหม่ในขั้นที่สอง

การเผาไหม้นีออนเกิดขึ้นหลังจากที่กระบวนการเผาไหม้คาร์บอนได้เผาผลาญคาร์บอนทั้งหมดในแกนกลางไปแล้ว และสร้างแกนกลางที่ประกอบด้วยออกซิเจน/นีออน/แมกนีเซียมขึ้นมา แกนกลางจะหยุดการสร้างพลังงานฟิวชั่นและหดตัวลง การหดตัวทำให้ความหนาแน่นและอุณหภูมิสูงขึ้นจนถึงจุดที่ทำให้เริ่มเกิดการเผาไหม้นีออนได้

ระหว่างกระบวนการเผาไหม้นีออน จะมีการสะสมออกซิเจนและแมกนีเซียมที่แกนกลางขณะที่นีออนถูกใช้ไป หลังจากผ่านไปไม่กี่ปี ดาวฤกษ์จะใช้นีออนในตัวจนหมดและแกนกลางจะหยุดการสร้างพลังงานฟิวชั่นและหดตัวลงอีก คราวนี้ความดันจากแรงโน้มถ่วงจะเข้ามามีบทบาทและบีบอัดแกนกลาง ทำให้ความหนาแน่นและอุณหภูมิเพิ่มสูงขึ้นจนสามารถเริ่มเกิดกระบวนการเผาไหม้ออกซิเจนได้

ดูเพิ่ม
-------

* กระบวนการเผาไหม้คาร์บอน
* กระบวนการเผาไหม้ออกซิเจน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Clayton, Donald. *Principles of Stellar Evolution and Nucleosynthesis*, (1983)
**งูหางกระดิ่งแคระ** หรือ **งูหางกระดิ่งเล็ก** (อังกฤษ: Pigmy rattlesnakes, Massasaugas) เป็นสกุลของงูพิษในสกุล *Sistrurus* ในวงศ์งูหางกระดิ่ง (Viperidae) จัดเป็นงูหางกระดิ่งจำพวกหนึ่ง ที่ไม่ใช่สกุล *Crotalus* ที่มีขนาดใหญ่กว่า โดยคำว่า *Sistrurus* แปลว่า "หางกระดิ่ง" (*Σείστρουρος*, *Seistrouros*) ซึ่งเป็นภาษากรีกที่มีที่มาจากเครื่องดนตรีของอียิปต์โบราณที่ชื่อซิสทรัม

งูหางกระดิ่งแคระ มีลักษณะคล้ายกับงูหางกระดิ่งทั่วไป คือ ส่วนของปลายหางเป็นปล้องของสารประกอบเคอราตินที่เรียงตัวต่อเนื่องกันซึ่งเป็นส่วนของคราบผิวหนังลำตัวที่ยังเหลืออยู่จากการลอกคราบแต่ละครั้ง เมื่อสั่นหางจะเกิดเสียงดังจากการกระทบกันของปล้องของคราบผิวหนังเพื่อใช้เป็นสัญญาณเตือนภัยแก่สัตว์อื่น แต่มีขนาดเล็กกว่า และมีการเรียงตัวของเกล็ดต่างกัน เกล็ดแผ่นใหญ่ที่ส่วนหัวมี 9 แผ่น (เหมือนกับสกุล *Agkistrodon*) ขณะที่งูหางกระดิ่งทั่วไป (รวมถึงงูสกุลอื่นในวงศ์เดียวกันเกือบทั้งหมด) หัวจะปกคลุมด้วยเกล็ดขนาดเล็กจำนวนมาก

พบกระจายพันธุ์ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของแคนาดา, ภาคตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา รวมถึงตอนเหนือและภาคกลางของเม็กซิโก

การจำแนก
--------

แบ่งได้ 3 ชนิด

* *S. catenatus* (Rafinesque, 1818)
* *S. miliarius* (Linnaeus, 1766)
* *S. ravus* (Cope, 1865) – งูหางกระดิ่งแคระเม็กซิโก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  McDiarmid RW, Campbell JA, Touré T. 1999. Snake Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference, vol. 1. Herpetologists' League. 511 pp. ISBN 1-893777-00-6 (series). ISBN 1-893777-01-4 (volume).
2. ↑  Wright AH, Wright AA. 1957. Handbook of Snakes. Comstock Publishing Associates. (7th printing, 1985). 1105 pp. ISBN 0-8014-0463-0.
3. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา. *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก*. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 2552. 458 หน้า. หน้า 410. ISBN 978-616-556-016-0
4. ↑  "*Sistrurus*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. สืบค้นเมื่อ August 14, 2016.

หนังสืออ่านเพิ่มเติม
--------------------

* Hubbs, Brian and Brendan O'Connor. 2012. *A Guide to the Rattlesnakes and other Venomous Serpents of the United States*. Tricolor Books. Tempe, Arizona. 129 pp. ISBN 978-0-9754641-3-7.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Sistrurus***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Sistrurus ที่วิกิสปีชีส์
**งูแมวเซาอินเดีย** หรือ **งูพิษรัสเซลล์** (อังกฤษ: Daboia, Indian Russell's viper, Russell's viper; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Daboia russelii*) งูพิษชนิดหนึ่ง ที่พบได้ในทวีปเอเชียในหลากหลายประเทศ จัดเป็นงูเพียง4ชนิดเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Daboia* ในวงศ์ Viperidae

โดยถูกตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่แพทริก รัสเซลล์ นักฟิสิกส์และธรรมชาติวิทยาชาวสกอต และชื่อสกุล *Daboia* มาจากภาษาฮินดีที่มีความหมายถึง "ซ่อนลวดลาย" หรือ "ผู้แฝงตัว"

เป็นงูที่มีพิษร้ายแรงมากชนิดหนึ่ง ที่มีกัดมนุษย์จะมีผลต่อระบบโลหิตในร่างกาย ทำให้แก่ถึงความตายได้ มีรูปร่างอ้วนป้อม ลำตัวสั้น หางสั้น เวลาตกใจหรือถูกรบกวนมักขดตัวเหมือนแมวนอนขด พร้อมทั้งทำเสียงขู่คล้ายแมวหรือยางรถยนต์รั่ว เนื่องจากสูบลมเข้าไปในตัวจนตัวพอง แล้วพ่นลมออกมาทางรูจมูกแรง ๆ แทนที่จะเลื้อยหนี สามารถฉกกัดได้รวดเร็วแทบไม่ทันตั้งตัวทั้ง ๆ ที่ขดตัวอยู่

ส่วนหัว
ส่วนหัวของงูแมวเซาอินเดียเป็นรูปทรงสามเหลี่ยมและมีลายดำคล้ายลูกธนู มีเกล็ดเล็กละเอียดบนหัว มีพฤติกรรมชอบอยู่ตามที่ราบแห้ง ๆ เชิงเขาที่เป็นดินปนทราย ตามที่ดอน หรือซ่อนตัวในซอกหิน โพรงดิน ใต้กอหญ้าใหญ่ ๆ ไม่ชอบย้ายที่อยู่บ่อย ๆ ปกติไม่เลื้อยขึ้นต้นไม้ ออกหากินไม่ไกลจากที่อยู่ เป็นงูที่มีความเชื่องช้าไม่ปราดเปรียว มีอุปนิสัยดุ เมื่อถูกรบกวนจะส่งเสียงขู่

มีพฤติกรรมชอบความเย็น แต่ไม่ชอบน้ำ มักออกหากินในเวลากลางคืน แต่ในสถานที่ ๆ มีความเย็น ก็อาจออกหากินในเวลากลางวันด้วย โดยกินหนูหรือสัตว์เลื้อยคลานที่มีขนาดเล็กชนิดต่าง ๆ 

เป็นงูที่ออกลูกเป็นตัว ครั้งละประมาณ 20–30 ตัว (สูงสุด 63 ตัว) ผสมพันธุ์ช่วงเดือนตุลาคมถึงเดือนธันวาคม และไปออกลูกช่วงฤดูร้อน ลูกงูแรกเกิดมีน้ำหนัก 7.2–14.4 กรัม และความยาวโดยเฉลี่ย 24–30 เซนติเมตร

เดิมทีถูกจัดให้เป็นชนิดแยกย่อยของงูแมวเซา (*D. siamensis*) โดยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *D. russelii russelii* แต่ปัจจุบันได้ถูกแยกออกมาเป็นชนิดต่างหากกัน โดยมีความแตกต่างกันที่ลวดลาย ตรงที่งูแมวเซาอินเดียมีลายสีนํ้าตาลเข้ม เป็นวงแยกจากกัน และสถานที่พบโดยจะพบได้ที่อนุทวีปอินเดีย เช่น ปากีสถาน, บังกลาเทศ, อินเดีย จนถึงเกาะซีลอน หรือศรีลังกา

อ้างอิง
-------

1. ↑  McDiarmid RW, Campbell JA, Touré TA. 1999. *Snake Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference, Volume 1*. Washington, District of Columbia: Herpetologists' League. 511 pp. ISBN 1-893777-00-6 (series). ISBN 1-893777-01-4 (volume).
2. ↑  Captive Care of the Russell's viper at VenomousReptiles.org. Retrieved 14 March 2007. เก็บถาวร 2008-04-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. ↑  Somaweera A. 2007. *Checklist of the Snakes of Sri Lanka*. Peradeniya, Sri Lanka: Department of Zoology, Faculty of Science, University of Peradeniya. PDF เก็บถาวร 2008-09-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Sri Lanka Reptile เก็บถาวร 2009-08-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Retrieved 14 March 2007.
4. ↑  Russell's or chain viper เก็บถาวร 2009-09-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Wildlife of Pakistan เก็บถาวร 2009-08-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Retrieved 20 October 2006.
5. ↑  "*Daboia*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. สืบค้นเมื่อ 31 July 2006.
6. ↑  Weiner ESC, Simpson JA, Editors. 1991. *The Compact Oxford English Dictionary: New Edition.* USA: Oxford University Press. ISBN 0-19-861258-3.
7. ↑  ประชาชื่น, น้าชาติ (2013-12-13). "งูแมวเซา". *ข่าวสด*.[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Daboia russelii***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Daboia russelii ที่วิกิสปีชีส์
ตัวแยกลำแสงขนาดต่าง ๆ
 ภาพการทำงานของตัวแยกลำแสง **1** - แสงตกกระทบ  
**2** - แสงส่องผ่าน 50%  
**3** - แสงสะท้อน 50%
 ตัวแยกลำแสงอลูมิเนียม
 การเลื่อนเฟสของตัวแยกลำแสงเคลือบไดอิเล็กทริก
**ตัวแยกลำแสง** (beam splitter) เป็นเครื่องมือทางทัศนศาสตร์ที่แยกลำแสงหนึ่งลำออกเป็นสองลำ และเป็นส่วนประกอบที่สำคัญของเครื่องมือทางแสงหลายอย่าง เช่น อินเตอร์เฟอโรมิเตอร์ ไปจนถึงอุปกรณ์โทรคมนาคมที่ใช้ใยแก้วนำแสง

การออกแบบ
---------

เครื่องแยกลำแสงที่พบมากที่สุดคือลูกบาศก์ แก้ว ที่ประกอบด้วยปริซึมรูปสามเหลี่ยม 2 ก้อนที่ยึดติดในแนวทแยงด้วยกาว พอลิเอสเทอร์ อีพอกซี หรือ โพลียูรีเทน หลังจากปรับความหนาของกาวแล้ว ครึ่งหนึ่งของลำแสงที่ความยาวคลื่นเฉพาะที่เข้าจากด้านหนึ่งของตัวแยกลำแสงจะทะลุผ่านและอีกครึ่งหนึ่งจะสะท้อนกลับ

การออกแบบในลักษณะอื่น เช่น ทำโดยการเคลือบแผ่นกระจกหรือพลาสติกด้วยชั้นของอะลูมิเนียมหนาจนลำแสงที่มีความยาวคลื่นเฉพาะถูกแบ่งเท่า ๆ กันเมื่อกระทบกระจกในมุม 45 องศา และเพื่อลดแสงที่เคลือบผิวไว้ เกิดเป็นตัวแยกลำแสงที่เรียกว่า "เนยแข็งสวิส" (Swiss-cheese) แผ่นเหล็กที่มีรูพรุนขัดเงาบางส่วนถูกฉาบลงบนแก้ว เพื่อป้องกันไม่ให้โลหะบนนั้นถูกกัดกร่อนด้วยสารเคมี นอกจากการเคลือบโลหะแล้วยังมีการเคลือบชั้นแสงไดโครอิกอีกด้วย

ประเภทที่สามคือ ปริซึมไดโครอิก ซึ่งทำโดยการเอาปริซึมที่แตกต่างกันมาประกอบกัน โดยใช้การเคลือบไดโครอิกเพื่อแยกแสงที่ตกกระทบออกเป็นลำแสงหลายช่วงความยาวคลื่นที่แตกต่างกัน เครื่องมือนี้ถูกนำมาใช้ในเทคโนโลยีต่าง ๆ เช่น สีเทคนิคัลเลอร์ สำหรับการใช้งานในปัจจุบัน เช่น อุปกรณ์ถ่ายเทประจุแสงสามสีสำหรับกล้องถ่ายรูป (แปลงภาพเป็นแสงสีเดียว) และ จอภาพผลึกเหลวสามสีสำหรับโทรทัศน์ (รวมแสงสีเดียวเข้ากับภาพที่ฉาย)

การประกบไขว้ของเส้นใยแก้วนำแสงโหมดเดียวในเครือข่ายเชิงแสงแบบพาสซีฟก็สามารถนำมาใช้แยกแสงได้

การเปลี่ยนเฟส
-------------

ในตัวอย่างเช่น อินเตอร์เฟอโรมิเตอร์แบบมัค–เซนเดอร์ (Mach-Zehnder interferometer) จะใช้ตัวแยกลำแสงเพื่อทำการรวมลำแสงบางส่วน ในทางทฤษฎี ลำแสงตกกระทบสองลำจะปล่อยลำแสงสองลำ แต่ตามหลักแล้วตัวแยกลำแสงอาจทำให้แอมพลิจูดของลำแสงลำหนึ่งกลายเป็นศูนย์ แต่เนื่องจากการอนุรักษ์พลังงาน รังสีอย่างน้อยหนึ่งรังสีจะถูกเปลี่ยนเฟส ตัวอย่างเช่น เมื่อแสงโพลาไรซ์ มาถึงพื้นผิวของวัสดุไดอิเล็กตริก (เช่น แก้ว) และสนามไฟฟ้าของคลื่นแสงอยู่บนระนาบของผิววัสดุไดอิเล็กตริก แสงสะท้อนอาจมีการเลื่อนเฟสเป็น π ในขณะที่แสงที่ส่องผ่านจะไม่มีการเลื่อนเฟส การเลื่อนเฟสสามารถคำนวณได้จากสมการแฟรแนล อย่างไรก็ตาม การเลื่อนเฟสจะได้รับผลกระทบจากคุณสมบัติทางกายภาพและทางเรขาคณิตของตัวแยกลำแสงด้วย เช่นอาจใช้ไม่ได้กับชั้นเคลือบที่เป็นตัวนำไฟฟ้า และลำแสงที่ปล่อยออกมา 2 ลำจะมีการเลื่อนเฟสไป

ดูเพิ่ม
-------

* โพลาไรเซอร์ - ลำแสงโพลาไรซ์ เช่น ปริซึมวอลลัสตัน ใช้วัสดุที่มีคุณสมบัติการหักเหสองแนวเพื่อแยกแสงของโพลาไรเซชัน ต่าง ๆ
* ตัวแยกลำแสงแบบเลี้ยวเบน (diffractive beam splitter) - ใช้สร้างชุดของลำแสงที่เหมือนกัน
* ปริซึมไดโครอิก (dichroic prism) - แบ่งแสงที่ตกกระทบออกเป็นแสงที่มีความยาวคลื่นต่างกัน
* จอพลาสติกสะท้อนแสง (pellicle Mirror) - รูปแบบพิเศษของตัวแยกลำแสง ใช้ในอุปกรณ์ถ่ายภาพ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Zetie, K P; Adams, S F; Tocknell, R M, *How does a Mach–Zehnder interferometer work?* (PDF), คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-07-30, สืบค้นเมื่อ 2014-02-13
**ฆอรอวัตส์** (อาร์มีเนีย: խորոված, ออกเสียง [χɔɾɔˈvɑt͡s]) คืออาหารย่างประเภทหนึ่งของชาวอาร์มีเนีย อาจนำเนื้อสัตว์นั้นไปหมักก่อนนำไปย่างหรือไม่ก็ได้ เนื้อสัตว์ที่ใช้คือเนื้อแกะ เนื้อหมู เนื้อวัว เนื้อไก่ เนื้อปลา หรือแม้กระทั่งเนื้อลูกวัว ฆอรอวัตส์ถือเป็นอาหารจานพิเศษในเทศกาลต่าง ๆ คำว่า *ฆอรอวัตส์* แปลว่า "ที่ถูกย่าง" โดยแผลงมาจากคำกริยา *ฆอรอแวล* (խորովել) ซึ่งแปลว่า "ย่าง"

สูตรอาหารหนึ่งแนะนำว่าในการทำฆอรอวัตส์ให้ดีนั้น ไม้เสียบเนื้อควรห่างจากไฟย่างประมาณ 12–15 เซนติเมตร ควรจัดเนื้อชิ้นที่หนาที่สุดไว้ตรงกลางไม้เสียบ และควรให้ไม้เสียบแต่ละไม้อยู่ชิดกันเพื่อกักความร้อนขณะย่าง ในประเทศอาร์มีเนียเองนั้นยังนิยมใช้เนื้อสัตว์ติดกระดูกมาย่างในรูปของแลมบ์ช็อปหรือพอร์กช็อป นอกจากเนื้อสัตว์ย่างแล้ว บ่อยครั้งยังเสิร์ฟผักชนิดต่าง ๆ เป็นเครื่องเคียง อย่างหน่อไม้ฝรั่งหรือถั่วแขกที่นำไปผัดใส่ไข่ คล้ายไข่คนใส่ผัก เป็นต้น

ถนนปรอเชียน (Պռոշյանի փողոց) ในเยเรวานได้รับการขนานนามจากชาวต่างชาติว่าเป็น "ถนนสายบาร์บีคิว" เนื่องมาจากร้านฆอรอวัตส์จำนวนมากเรียงรายอยู่ข้างถนน นับตั้งแต่ปี 2009 มีการจัดเทศกาลฆอรอวัตส์ขึ้นทุกปีในเมืองอัฆทาลาทางตอนเหนือของประเทศ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Albala 2011, p. 4.
2. 1 2  Holding, Nicholas; Holding, Deirdre (2011). *Armenia: With Nagorno Karabagh*. Bradt Travel Guides. ISBN 978-1-84162-345-0.
3. 1 2  Petrosian, Irina; Underwood, David (2006). *Armenian Food: Fact, Fiction & Folklore*. Bloomington, Indiana: Yerkir Publishing. p. 76. ISBN 978-1-4116-9865-9.
4. ↑  Holding, Nicholas (2011). *Armenia: With Nagorno Karabagh*. Bradt Travel Guides. ISBN 9781841623450.
5. ↑  "4th Armenian Barbecue Festival to be held in Akhtala on September 8". Panorama.am. 29 August 2012. สืบค้นเมื่อ 6 October 2012.

### บรรณานุกรม

* Albala, Ken (2011). *Food Cultures of the World Encyclopedia* (ภาษาอังกฤษ). Vol. 2. Santa Barbara, California: ABC-CLIO. ISBN 9780313376269.
**กรับ** เป็นเครื่องดนตรีไทยชนิดหนึ่ง ซึ่งกรับนั้นมีอยู่ 3 ชนิดด้วยกัน คือ **กรับคู่** **กรับพวง** และ**กรับเสภา**

ประเภทของกรับ
-------------

กรับคู่
กรับคู่ ทำด้วยไม้ไผ่ซีก 2 อันเหลาให้เรียบและเกลี้ยง  หนาตามขนาดของเนื้อไม้  หัวและท้ายกว่าใหญ่ลดหลั่นกันเล็กน้อย  ตีด้วยมือทั้งสองข้าง  โดยจับข้างละอัน ให้ด้านที่เป็นผิวไม้กระทบกัน ตีลงบริเวณใกล้กับตอนหัว   มีเสียงดัง กรับ กรับ  โดยมากจะใช้ตีกำกับจังหวะในวง ปี่พาทย์ชาตรี ประกอบการแสดงละครชาตรี โดยเฉพาะ   ในเพลงร่ายต่างๆ   ในวงกลางยาวก็นิยมใช้กรับคู่ไปตีกำกับจังหวะหนัก ที่เรียกว่ากรับคู่คงเป็นเพราะมีเป็นคู่ 2 อัน บางทีก็เรียกว่า "กรับไม้ "กรับคู่

กรับพวง
เป็นกรับชนิดหนึ่งตอนกลางทำด้วยไม้บางๆหรือแผ่นทองเหลือง หรืองาหลายๆอันและทำไม้แก่น 2 อันเจาะรูตอนหัวร้อยเชือกประกบไว้ 2 ข้างเหมือนด้ามพัด เวลาตีใช้มือหนึ่งถือตรงหัวทางเชือกร้อย แล้วฟาดลงไปบนอีกฝ่ามือหนึ่ง เกิดเป็นเสียงกรับขึ้นหลายเสียง จึงเรียกว่ากรับพวงใช้เป็นอานัตสัญญาณ เช่นในการเสด็จออกในพระราชพิธีของพระเจ้าแผ่นดิน เจ้าพนักงานจะ**รัวกรับ** และใช้กรับพวงตีเป็นจังหวะ ในการขับร้อง เพลงเรือ ดอกสร้อยและใช้บรรเลงขับร้องในการแสดง นาฏกรรมด้วย
กรับพวง
กรับเสภา
กรับเสภา
ทำด้วยไม้แก่น เช่นไม้ชิงชัน ยาวประมาณ 20 ซม หนาประมาณ 5 ซม เหลาเป็นรูป 4 เหลี่ยมแต่ลบเหลี่ยม ออกเพื่อมิให้บาดมือและให้สามารถกลิ้งตัวของมันเองกลอก กระทบกันได้โดยสะดวก ใช้บรรเลงประกอบในการขับเสภา เวลาบรรเลงผู้ขับเสภาจะใช้กรับเสภา 2 คู่ รวม 4 อัน ถือเรียงกันไว้บนฝ่ามือของตนข้างละคู่ กล่าวขับเสภาไปพลาง มือทั้ง 2 ข้างก็ขยับกรับแต่ละข้างให้กลอกกระทบกันเข้าจังหวะ กับเสียงขับเสภา จึงเรียกกรับชนิดนี้ว่า กรับเสภา

อ้างอิง
-------

* แนะนำเครื่องดนตรีไทย จากเว็บดนตรีไทย.คอม


| * ด
* ค
* ก
เครื่องดนตรีไทย |
| --- |
| เครื่องดีด | 
* จะเข้
* กระจับปี่
* ซึง
* พิณเพียะ
* ไหซอง

 |
| เครื่องสี | 
* ซอด้วง
* ซออู้
* ซอสามสาย
* สะล้อ
* ซอกันตรึม
* รือบับ

 |
| เครื่องตี | 

|  |  |
| --- | --- |
| เครื่องไม้ | 
* ระนาดเอก
* ระนาดทุ้ม
* ระนาดเสียงแหลม
* กรับ
* โปงลาง
* ขิม

 |
| เครื่องโลหะ | 
* ระนาดเอกเหล็ก
* ระนาดทุ้มเหล็ก
* ระนาดเหล็กเสียงแหลม
* ฆ้องวงใหญ่
* ฆ้องวงเล็ก
* ฆ้องมอญ
* ฆ้องโหม่ง
* ฉิ่ง
* ฉาบ
* ฆ้องคู่
* ฆ้องราว
* ฆ้องระเบ็ง

 |
| เครื่องหนัง | 
* กลองแขก
* กลองมลายู
* ตะโพน
* ตะโพนมอญ
* เปิงมาง
* กลองทัด
* กลองยาว
* กลองสองหน้า
* โทน
* รำมะนา
* กลองสะบัดชัย
* กลองชาตรี
* กลองตะโพน
* กลองมังคละ
* กลองมโหระทึก

 |

 |
| เครื่องเป่า | 

|  |  |
| --- | --- |
| มีลิ้น | 
* ปี่นอก
* ปี่กลาง
* ปี่ใน
* ปี่ชวา
* ปี่มอญ
* ปี่ไฉน
* ปี่กาหลอ
* แคน
* ปี่จุม
* ปี่อ้อ
* ปี่แน
* ปี่ภูไท

 |
| ไม่มีลิ้น | 
* ขลุ่ยหลิบ
* ขลุ่ยล้านนา
* ขลุ่ยเพียงออ
* ขลุ่ยอู้
* ขลุ่ยกรวด
* ขลุ่ยนก
* โหวด
* เรไร

 |

 |
| เครื่องดนตรีอื่น ๆ | 
* อังกะลุง
* ระนาดแก้ว
* บัณเฑาะว์

 |
| แบ่งตามภาค | 

|  |  |
| --- | --- |
| ภาคเหนือ | 
* สะล้อ (ทะล้อ)
* สะล้อน่าน (สะล้อก๊อบ)
* ซึง
* ปินน่าน (พิณน่าน)
* ขลุ่ยล้านนา
* ปี่
* ปี่แน
* ปี่จุม
* พิณเปี๊ยะ (พิณเพียะ)
* กลองเต่งถิ้ง
* ตะหลดปด (มะหลดปด)
* กลองตึ่งโนง
* กลองสะบัดชัย

 |
| ภาคอีสาน | 
* หืน
* แคน
* ปี่ภูไท
* โหวด
* พิณ
* โปงลาง
* จะเข้กระบือ
* กระจับปี่
* ซอกันตรึม
* กลองกันตรึม
* ปี่ไสล
* กรับคู่

 |
| ภาคกลาง | 
* ซอสามสาย
* ซอด้วง
* ซออู้
* จะเข้
* ขลุ่ย
* ปี่
* ระนาดเอก
* ระนาดทุ้ม
* ฆ้องวงใหญ่
* ฆ้องวงเล็ก
* โทน
* รำมะนา
* กลองแขก
* กลองสองหน้า

 |
| ภาคใต้ | 
* ทับ
* กลองโนรา
* โหม่ง
* ปี่
* กรับพวง (แตระพวง)

 |

 |
**จดหมายเหตุแห่งความน่าสะพรึงกลัว** (สเปน: *Archivos del Terror*) เป็นชื่อที่ใช้เรียกเอกสารชุดหนึ่งซึ่งบันทึกกิจกรรมผิดกฎหมายบางอย่างที่ดำเนินการโดยกองกำลังตำรวจลับของอัลเฟรโด เอสโตรสเนร์ อดีตประธานาธิบดีและผู้เผด็จการปารากวัยจนถึง พ.ศ. 2532 เอกสารชุดนี้ถูกค้นพบครั้งแรกเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2535 โดยมาร์ติน อัลมาดา ทนายความและนักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิมนุษยชน และโฆเซ อากุสติน เฟร์นันเดซ ผู้พิพากษา ในสถานีตำรวจแห่งหนึ่งในเมืองลัมเบเร ย่านชานกรุงอาซุนซีออน เมืองหลวงของประเทศปารากวัย มีความพยายามนำเอกสารดังกล่าวไปใช้ดำเนินคดีกับเอากุสโต ปิโนเช ดำเนินคดีสิทธิมนุษยชนในประเทศชิลีและอาร์เจนตินา และพิสูจน์การมีอยู่ของปฏิบัติการคอนดอร์

ภาพรวม
------

เฟร์นันเดซและอัลมาดากำลังค้นหาแฟ้มข้อมูลเกี่ยวกับอัลมาดา (ซึ่งเคยเป็นนักโทษการเมืองในสมัยเอสโตรเนร์) ในสถานีตำรวจที่ลัมเบเร แต่พวกเขากลับพบเอกสารสำคัญที่บรรยายชะตากรรมของชาวลาตินอเมริกาหลายพันคนที่ถูกลักพาตัว ทรมาน และสังหารอย่างลับ ๆ โดยฝ่ายรักษาความมั่นคงของประเทศชิลี, โบลิเวีย, บราซิล, ปารากวัย, อาร์เจนตินา และอุรุกวัยด้วยความร่วมมือจากสำนักข่าวกรองกลาง (ซีไอเอ) ของสหรัฐ การดำเนินการนี้เป็นที่รู้จักกันในนาม "ปฏิบัติการคอนดอร์"

"จดหมายเหตุแห่งความน่าสะพรึงกลัว" ระบุรายการบุคคล 50,000 คนที่ถูกสังหาร, 30,000 คนที่หายตัวไป และ 400,000 คนที่ถูกจำคุก เอกสารชุดนี้ยังเปิดเผยว่าประเทศอื่น ๆ เช่น โคลอมเบีย, เปรู, เวเนซุเอลา ให้ความร่วมมือในระดับต่าง ๆ ด้วยการจัดหาข้อมูลข่าวกรองตามที่ได้รับการร้องขอจากฝ่ายรักษาความมั่นคงของประเทศในภูมิภาคกรวยใต้ ประเทศเหล่านี้บางประเทศได้ใช้ส่วนหนึ่งของจดหมายเหตุ (ซึ่งขณะนี้เก็บรักษาอยู่ที่ศาลยุติธรรมสูงสุดแห่งปารากวัย) เพื่อดำเนินคดีกับอดีตนายทหารหลายคน บัลตาซาร์ การ์ซอน ผู้พิพากษาชาวสเปน ได้พยายามฟ้องร้องปิโนเชโดยใช้หลักฐานจากจดหมายเหตุเหล่านั้น

"[เอกสารเหล่านี้] เป็นกองภูเขาที่น่าอัปยศของคำโกหกซึ่งเอสโตรสเนร์ใช้ขู่กรรโชกชาวปารากวัยอยู่นานถึง 40 ปี" อัลมาดากล่าว เขาต้องการให้องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ขึ้นทะเบียน "จดหมายเหตุแห่งความน่าสะพรึงกลัว" เป็นแหล่งทางวัฒนธรรมระหว่างประเทศ เนื่องจากจะช่วยอำนวยความสะดวกในการเข้าถึงแหล่งเงินทุนเพื่อรักษาและปกป้องเอกสาร

ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2543 คณะผู้แทนจากยูเนสโกคณะหนึ่งไปเยือนกรุงอาซุนซีออนหลังจากทางการปารากวัยขอความช่วยเหลือในการเก็บแฟ้มเอกสารเหล่านี้ไว้ในทะเบียนความทรงจำแห่งโลก ซึ่งเป็นองค์ประกอบหนึ่งของแผนการที่มุ่งปกป้องและส่งเสริมมรดกเอกสารของมนุษยชาติ เพื่อทำให้มั่นใจว่าเอกสารเหล่านั้นได้รับเก็บรักษาและพร้อมสำหรับการสืบค้น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Paraguay's archive of terror". By Mike Ceaser. March 11, 2002. BBC.
2. ↑  "How Paraguay's 'Archive of Terror' put Operation Condor in focus". By Simon Watts. December 22, 2012. BBC.
3. 1 2  Los Archivos del Horror del Operativo Cóndor by Stella Calloni, on Nizkor's website (สเปน)
4. ↑  1992: Archives of Terror Discovered[*ลิงก์เสีย*]. *National Geographic.* Retrieved August 26, 2015.