recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**มัวร์เลน** (อังกฤษ: Moor Lane) ปัจจุบันรู้จักในชื่อ **เพนินซูลา สเตเดียม** (อังกฤษ: Peninsula Stadium) ตามชื่อของสปอนเซอร์ผู้สนับสนุน สนามตั้งอยู่ใน เคอร์ซอล ซอลฟอร์ด เกรตเตอร์แมนเชสเตอร์ อังกฤษ สนามมีความจุ 5,108 ที่นั่ง และเป็นบ้านของทีม ซอลฟอร์ดซิตี

ประวัติ
-------

ซอลฟอร์ดซิตีย้ายมาสู่มัวร์เลนใน ค.ศ. 1978 ตรงกับ พ.ศ. 2521 แต่สนามได้ใช้แข่งกีฬาอื่น ๆ มานานหลายปีก่อนวันดังกล่าว สโมสรรักบี้แมนเชสเตอร์ แข่งที่นี่จากปี ค.ศ. 1908 ถึงปี ค.ศ. 1969

ในเดือนตุลาคมปี ค.ศ. 2016 ได้ประกาศปรับปรุงสนามซึ่งจะเห็นความจุเพิ่มขึ้นจาก 1,600 เป็น 5,108 รวม 2,246 ที่นั่ง ต่อมาได้รับอนุญาตตามแผนเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ปี ค.ศ. 2016

ในวันอังคารที่ 17 ตุลาคม ปี ค.ศ. 2017 สนามที่เพิ่งปรับปรุงใหม่ได้เปิดขึ้นอีกครั้งโดย เซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Adams, Duncan. "Salford City | Peninsula Stadium | Moor Lane". *www.footballgroundguide.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-01-21.
2. ↑  Searle, Alice (20 September 2020). "A history of Salford sport on Kersal Moor". *Salford Star*. สืบค้นเมื่อ 20 January 2021.
3. 1 2  "Stadium plans for Moor Lane!". YouTube. 13 October 2016. สืบค้นเมื่อ 11 May 2019.
**สมุหพระราชลัญจกร** (อังกฤษ: Lord Keeper of the Privy Seal) เป็นตำแหน่งสมุหมนตรีที่มีความอาวุโสสูงสุดเป็นลำดับห้าจากเก้าของสหราชอาณาจักร มีศักดิ์ต่ำกว่าประธานองคมนตรี (Lord President of the Council ) และสูงกว่าสมุหจางวาง (Lord Great Chamberlain) ผู้ดำรงตำแหน่งนี้มีหน้าที่เก็บรักษาตราพระราชลัญจกร (Privy seal) ซึ่งเป็นคนละอันกับมหาลัญจกรแผ่นดิน (Great Seal of the Realm)

ในปัจจุบัน สมุหพระราชลัญจกรเป็นตำแหน่งเชิงพิธีการ ซึ่งปฏิบัติหน้าที่เฉพาะในพิธีการสำคัญ และไม่มีการปฏิบัติหน้าที่เป็นประจำวัน เนื่องจากเอกสารราชการไม่นิยมประทับตราพระราชลัญจกรกำกับอีกแล้ว ใช้เพียงลายเซ็นของพระมหากษัตริย์

สมุหพระราชลัญจกรเป็นสมาชิกถาวรของคณะรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร และบางครั้งก็ถูกมองว่าเป็นรัฐมนตรีลอย อย่างไรก็ตาม สมุหพระราชลัญจกรไม่เป็นสมาชิกสภาขุนนาง ต่างจากตำแหน่งสำคัญอื่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Beckett, Francis (1997). *Clem Attlee: A Biography*. London: Richard Cohen. p. 285. ISBN 9781860661013.
2. ↑  Beckett, Francis (2000). *Clem Attlee: A Biography*. London: Politico's Publishing. p. 285 at archive.org. ISBN 9781902301709.
**พิพิธภัณฑ์ซาราเยโว 1878-1918** (บอสเนีย-โครอาต-เซอร์เบีย: *Muzej Sarajevo 1878–1918* / Музеј Срајево 1878–1918) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ใกล้กับสะพานละตินในใจกลางนครซาราเยโว ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา อาคารนี้เมื่อปี 1914 เป็นร้านอาหารสำเร็จรูปของมอริตซ์ ชีลเลอร์ (Moritz Schiller's Delicatessen) ขณะเกิดเหตุการลอบปลงพระชนม์อาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์ แห่งออสเตรียโดยกัฟรีโล ปรินซีป ซึ่งต่อมานำไปสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อาคารหลังนี้เป็นหนึ่งในสถานที่หมุดหมายตามลำดับเหตุการณ์ของเหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์ พิพิธภัณฑ์นี้มีนิทรรศการถาวรเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ลำดับเวลาของบอสเนียและเฮอร์เซโกวินาภายใต้ปกครองของออสเตรีย-ฮังการี

ภายในพิพิธภัณฑ์มีปืนพกกระบอกหนึ่งตั้งจัดแสดงซึ่งเป็นของจำลองจากปืนกระบอกจริงที่กัฟรีโล ปรินซีปใช้ก่อเหตุ แต่ไม่ใช่กระบอกจริง ปืนกระบอกจริงได้ถูกส่งมอบพร้อมกับเสื้อตัวในของอาร์ชดยุกซึ่งเปื้อนเลือดไปแก่นักบวชคณะเยสุอิต อันโดต ปูนตีกัม (Anton Puntigam) ซึ่งเป็นคนสนิทของอาร์ชดยุกและผู้ประกอบพิธีศพให้แก่อาร์ชดยุก ทั้งปืนและเสื้อตัวดังกล่าวอยู่ในการครอบครองของคณะสงฆ์เยสุอิตในออสเตรีย ก่อนที่ต่อมาจะให้ยืมระยะยาวแก่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์กองทัพในเวียนนาเมื่อปี 2004 และจัดแสดงถาวรอยู่ที่นั่น ไม่ใช่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ในซาราเยโว

ที่หัวมุมด้านนอกอาคารพิพิธภัณฑ์เป็นจุดที่ปรินซีปก่อเหตุ เคยมีผู้ตั้งเสาระลึกขึ้นในปี 1917 แต่ก็ถูกทำลายลงในปีถัดมา ในทศวรรษ 1940 มีผู้ตั้งแผ่นป้ายระลึกตรงจุดนั้น แต่ต่อมาก็ถูกรื้อถอนเมื่อครั้งกองทัพเยอรมนีเข้ารุกราน หลังสงครามโลกครั้งที่สอง แผ่นป้ายที่ระลึกอันใหม่ควบคู่กับ "รอยเท้า" ได้นำมาตั้งตรงจุดที่ปรินซีปยิงปืน ก่อนที่จะถูกระเบิดเสียหายในสงครามบอสเนีย แผ่นป้ายในปัจจุบันได้ติดตั้งเนื่องในโอกาสครบรอบหนึ่งร้อยปีของเหตุลอบปลงพระชนม์ มีการตั้งแผ่นป้ายที่ระลึกอันใหม่ในปี 2014 มีลักษณะที่ไม่โดดเด่นนัก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Connolly, Kate (22 June 2004). "Found: the gun that shook the world". *The Daily Telegraph*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 September 2010. สืบค้นเมื่อ 17 September 2010.
2. 1 2 3 4 5  Shapiro, Ari (27 June 2014). "The Shifting Legacy of the Man Who Shot Franz Ferdinand". *NPR.org* (ภาษาอังกฤษ). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 July 2019. สืบค้นเมื่อ 4 July 2019.
3. ↑  FT article 2014
4. ↑  Kuper, Simon (21 March 2014). "Sarajevo: the crossroads of history". *Financial Times* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 September 2019. สืบค้นเมื่อ 8 July 2019.
สำหรับวัดราษฎร์ศรัทธาธรรมแห่งอื่น ดูที่ วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม

**วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกระเจ็ด อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 21 ไร่ 3 งาน 47 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือติดกับที่ดินนายอุไร ทิศใต้ติดกับตลาดสามแยก ทิศตะวันออกติดกับที่ดินนางทองคำ สมบูรณ์ทรัพย์ ทิศตะวันตกติดกับลำคลอง ปัจจุบันมีพระอธิการกิติศักดิ์ อินทโชโต เป็นเจ้าอาวาส

วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม หรือประชาชนนิยมเรียก **วัดสามแยก** ตั้งวัดเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2477 ซึ่งมีนายเก๋าและนางเฮี้ย สมบูรณ์ทรัพย์ คหบดี บ้านบางขาม ตำบลบางขาม อำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี เป็นผู้มอบที่ดินถวายวัด เพื่อสร้างวัด จำนวน 21 ไร่ 3 งาน 47 ตารางวา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระเพ็ง แจ้งสว่าง
* พระเฉลิม อุปปฺนโน
* พระครูวิบูลย์ธรรมาอาจารย์ พ.ศ. 2518–2546
* พระอธิการกิตติศักดิ์ อินทรโชโต พ.ศ. 2546–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ภูมิปัญญาเหนือนักการเมือง! หลวงพ่อวัดสามแยก-แปดริ้วตั้งกระสอบทรายบล็อกน้ำช่วยชาวบ้านอพยพ". ผู้จัดการออนไลน์.
2. ↑  "วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**การพิเคราะห์ออนไลน์** คือ วาระที่เข้าร่วมเกี่ยวกับการเกิดใหม่ของ การปฏิบัติ,การวิจัย และซอร์แวร์ซึ่งทุ่มเทและ มีเป้าหมายในการสนทนาเจาะจงผ่านทางอินเทอร์เน็ต ซึ่งจะคล้ายกับ e-democracy แต่ไม่ใช่ e-democracy โดยตรง

การพิเคราะห์ออนไลน์ เป็นสหวิทยาการ และมีการปฏิบัติเช่นการให้คำปรึกษาออนไลน์ การมีสวนร่วมออนไลน์, มีการตรวจสอบ deliberative ออนไลน์, การอำนวยความสะดวกออนไลน์ , ชุมชนวิจัยออนไลน์, การโต้ตอบกับ e-learning, บอร์ดสนทนาสาธารณะในอินเทอร์เน็ต,การคุยแบบออนไลน์, การตัดสินใจกลุ่มที่ใช้ซอฟต์แวร์ร่วมกันและการสื่อสารคอมพิวเตอร์ ในรูปแบบอื่นๆ

งานในความพยายามเหล่านี้จะเชื่อมโยงกันโดยความท้าทายของการใช้สื่ออิเล็กทรอนิกส์ในทางที่มีความคิดลึกซึ่งเพื่อเพิ่มความเข้าใจ

มีการเปิดวาระการประชุมในเรื่องของการพิจารณาเรื่อง การพิเคราะห์ทางออนไลน์ระหว่างประเทศซึ่งจัดขึ้นที่ Carnegie Mellon University ในปี 2003, Stanford University ในปี2005และ University of California, Berkeley ในปี 2008

การประชุมต่อไปจะจัดขึ้นที่มหาวิทยาลัยลีดส์, มิถุนายน 30 - 2 กรกฎาคม 2010 ผู้เข้าร่วมประชุมของปี 2005 การประชุมโหวตเพื่อสร้างสังคมระหว่างประเทศเพื่อพิจารณาออนไลน์ แต่ไม่มีองค์กรอย่างเป็นทางการ

กิจกรรมอื่น ๆ ที่น่าสนใจได้รับการสนับสนุนจาก Online deliberative Democracy Consortium
สำหรับวัดตลิ่งชันแห่งอื่น ดูที่ วัดตลิ่งชัน

**วัดตลิ่งชัน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย

วัดตลิ่งชันตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1824 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1830 สันนิษฐานว่าอุโบสถน่าจะสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 1826 ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่น่าจะมีอายุประมาณร้อยกว่าปี และเขียนโดยช่างชาวบ้านโดยนำสีจากธรรมชาติมาเขียนเกี่ยวกับเรื่องราวพุทธประวัติ ทศชาติชาดก มีภาพธงชาติช้างเผือกของสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ภาพวาดเกี่ยวกับการค้าขายในสมัยอดีต การล่องเรือมาของพ่อค้าต่างชาติโดยเรือสำเภาและภาพวาดเกี่ยวกับการแสดงดนตรีมังคละ

พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์โบราณองค์ใหญ่ ซึ่งในจังหวัดสุโขทัยมีเพียง 3 องค์ อีกสององค์คือ หลวงพ่อโต วัดเชิงคีรี อำเภอศรีสัชนาลัยและพระพุทธเรืองฤทธิ์ วัดสว่างอารมณ์วรวิหาร พระประธานในอุโบสถวัดตลิ่งชัน มีขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก องค์ใหญ่เป็นอันดับ 3 เดิมเข้าใจผิดคิดว่าเป็นปูนปั้น จึงยังไม่ได้มีการขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุ แต่จากการตรวจสอบพบว่าพระประธานองค์นี้เคยปรากฏอยู่ในช่วงที่เป็นเมืองวิเศษไชยสัตย์ ซึ่งเป็นชื่อเมืองชื่อที่ 5 ของเมืองเชลียง ก่อนเปลี่ยนมาเป็นเมืองศรีสัชนาลัย เมืองเชียงชื่น เมืองสวรรคโลก และเมืองวิเศษไชยสัตย์ ตามลำดับ ภายหลังมีพระนามว่า *พระศรีเมืองวิเศษไชยสัตย์*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตลิ่งชัน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "สุดงดงาม ! พบจิตรกรรมผนัง ในอุโบสถ 'วัดตลิ่งชัน' สุโขทัย อายุกว่า 100 ปี". เวิร์กพอยต์.
3. ↑  "สุดงดงามล้ำค่า!! เผย 3 พระพุทธรูปสัมฤทธิ์โบราณ 700 ปี แห่งอาณาจักรสุโขทัย ที่ไม่ถูกเคลื่อนย้ายไปกรุงรัตนโกสินทร์". สยามรัฐออนไลน์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-03-20. สืบค้นเมื่อ 2023-03-20.
บทความนี้เกี่ยวกับปริมาณทางแสงที่มีหน่วยเป็นลักซ์ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ความส่องสว่าง

**ความส่องสว่าง** (illuminance) คือค่าฟลักซ์ส่องสว่างที่ตกกระทบลงบนพื้นที่หน่วยหนึ่ง เป็นปริมาณทางกายภาพที่ใช้ในการวัดแสงที่ส่องสว่างบนพื้นผิวของวัตถุ เป็นหนึ่งในปริมาณทางจิตฟิสิกส์ ที่แสดงถึงปริมาณที่มนุษย์รับรู้ หน่วย SI ที่ใช้คือ ลักซ์ (สัญลักษณ์: lx) หรือลูเมนต่อตารางเมตร (สัญลักษณ์: lm m-2)

คำนิยาม
-------

เมื่อพิจารณาพื้นที่ขนาดเล็ก *ΔS* บนพื้นผิวของวัตถุ และให้ Φ(ΔS) เป็นฟลักซ์ส่องสว่างที่ตกกระทบบนพื้นที่ขนาดเล็ก *ΔS* แล้ว ค่าความส่องสว่างนิยามได้ว่าเป็น

{\displaystyle E=\lim \_{\Delta S\to 0}{\frac {\Phi (\Delta S)}{\Delta S}}={\frac {d\Phi }{dS}}}

คุณสมบัติ
---------

ความส่องสว่าง
ความส่องสว่างเป็นตัวบ่งชี้ว่าวัตถุนั้นสว่างมากน้อยเพียงใด และใช้เพื่อระบุความส่องสว่างของโต๊ะหรือห้อง ดังที่แสดงในรูปด้านขวา หากวัตถุที่ส่องสว่างไม่ตั้งฉากกับลำแสงแต่เอียงเข้าหาวัตถุที่ส่องสว่างก็จะมืด ความแตกต่างระหว่างความส่องสว่างและฟลักซ์ส่องสว่างนั้นคือต้องคำนึงถึงพื้นที่ของวัตถุที่ส่องสว่างหรือไม่ ตัวอย่างเช่น ถ้าแสงจากหลอดไฟฟ้ามีค่าฟลักซ์ส่องสว่างเดียวกัน หนังสือที่อยู่ห่างออกไปจะมืดกว่าหนังสือที่อยู่ใกล้ นั่นเพราะค่าความส่องสว่างต่ำ ด้วยเหตุนี้จึงใช้หน่วยลักซ์เพื่อระบุปริมาณแสงบนโต๊ะ ในขณะที่ใช้หน่วยแคนเดลากับหลอดไฟที่เป็นแหล่งกำเนิดแสง

ตัวอย่างค่าความส่องสว่าง
------------------------

เพื่อให้เห็นภาพชัด ค่าความส่องสว่างของสภาพแวดล้อมที่เจอได้ในชีวิตประจำวันอาจแสดงได้ดังตารางนี้

| สภาพแวดล้อม | ความส่องสว่าง (ลักซ์) |
| --- | --- |
| แสงแดดจัด | 100,000 |
| ฟ้าครึ้ม | 500~6,000 |
| วาดภาพ | 600 |
| อ่านหนังสือ | 500 |
| เล่นกีฬาตอนกลางคืน | 400 |
| ในห้องทำงาน | 300 |
| ไฟตามถนน | 5 |
| พระจันทร์เต็มดวง | 0.2 |
| แสงดาว | 0.0003 |

ดูเพิ่ม
-------

* แสง
* ฟลักซ์ส่องสว่าง
* ความเข้มของการส่องสว่าง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Illuminance, 17-21-060". *CIE S 017:2020 ILV: International Lighting Vocabulary, 2nd edition*. CIE - International Commission on Illumination. 2020. สืบค้นเมื่อ 20 April 2023.
**เอวันส์วิลล์ไอซ์เม็น** (อังกฤษ: Evansville IceMen) เป็นทีมฮอกกี้น้ำแข็งของลีกขนาดเล็กในศึกอีซีเอชแอลจากเมืองเอวันส์วิลล์ ซึ่งเดิมเป็นสมาชิกของรายการยูไนเต็ดฮอกกี้ลีก ก่อนที่จะควบรวมเข้ากับเซ็นทรัลฮอกกี้ลีกในปี ค.ศ. 2010 ทีมนี้ชนะสี่รายการชิงแชมป์ภายหลังฤดูกาลของยูไนเต็ดฮอกกี้ลีกในปี ค.ศ. 1999, 2002, 2004 และ 2005 ทีมนี้ลงแข่งหนึ่งฤดูกาลที่สวันเดอร์ไอซ์อารีนา ก่อนที่จะย้ายไปยังฟอร์ดเซ็นเตอร์ในฤดูกาล 2011–12

ทีมไอซ์เม็นเคยเป็นที่รู้จักกันในชื่อมัสกีกอนฟิวรีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1992 ถึง 2008 และมัสกีกอนลัมเบอร์แจ็กส์ตั้งแต่ ค.ศ. 2008 ถึง 2010 ทีมไอซ์เม็นนี้ได้แทนที่สโมสรเอวันส์วิลล์ไอซ์เม็นเดิม ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของออลอเมริกันฮอกกี้ลีกก่อนที่จะยุบลงใน ค.ศ. 2010

ทีมนี้ได้หยุดนิ่งหลังจากฤดูกาล 2015–16 และถูกแทนที่ ณ ฟอร์ดเซ็นเตอร์โดยทีมเอวันส์วิลล์ธันเดอร์โบลต์ในศึกเซาเธิร์นโปรเฟสชันแนลฮอกกี้ลีก ส่วนทีมไอซ์เม็นได้รับการอนุมัติจากอีซีเอชแอล เพื่อย้ายไปยังโอเวนสโบโร รัฐเคนทักกี และรอการปรับปรุงใหม่ของสนามโอเวนสโบโรสปอร์ตเซ็นเตอร์ อย่างไรก็ตาม เจ้าของทีมไม่สามารถหาแหล่งเงินทุนสำหรับการปรับปรุงใหม่ได้ และการจัดการกับโอเวนสโบโรได้ถูกยกเลิกในเดือนกันยายน ค.ศ. 2016 ต่อมา ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2017 ส่วนหนึ่งของแฟรนไชส์ถูกขายให้กับกลุ่มเจ้าของจากแจ็กสันวิลล์ รัฐฟลอริดา และได้รับการอนุมัติจากลีกเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ โดยประกาศว่าทีมนี้จะกลับมาเล่นในฤดูกาล 2017–18 และแปรสภาพเป็นแจ็กสันวิลล์ไอซ์เม็น

อนึ่ง ไมค์ สกรอย ซึ่งเป็นผู้ฝึกสอนมวยไทยชาวแคนาดา เคยทำหน้าที่ร่วมกับสโมสรแห่งนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Reports: Minor league hockey team sold to Jacksonville group". WTLV. January 25, 2017.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "ECHL Approves IceMen Transfer of Home Territory to Jacksonville". ECHL. February 8, 2017.
3. ↑  "Meet the Jacksonville Icemen, our new hockey team". WTLV. February 8, 2017.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  Evansville Icemen Player of the Week: #11 Mike Sgroi

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เอวันส์วิลล์ไอซ์เม็น
* เว็บไซต์ทางการ
* เอวันส์วิลล์ไอซ์เม็น ที่อินสตาแกรม
* เอวันส์วิลล์ไอซ์เม็น ที่ทวิตเตอร์
* เอวันส์วิลล์ไอซ์เม็น ที่ยูทูบ
**อินเตอร์สเตต 90** (อังกฤษ: Interstate 90 หรือ I-90) เป็นทางหลวงอินเตอร์สเตตที่ยาวที่สุดในสหรัฐอเมริกา มีระยะทาง 3,020.54 ไมล์ (4,861.09 กิโลเมตร) ปลายทางทิศตะวันตกอยู่ในซีแอตเทิล ที่ทางหลวงรัฐวอชิงตันหมายเลข 519 ใกล้กับสนามเซฟโก (Safeco Field) และสนามเซนจูรีลิงก์ (CenturyLink Field) และปลายทางทิศตะวันออกอยู่ในบอสตัน ที่ทางหลวงรัฐแมสซาชูเซตส์หมายเลข 1 เอ ใกล้กับท่าอากาศยานนานาชาติโลแกน ช่วงตะวันตกของอินเตอร์สเตต 90 ผ่านสันปันน้ำทวีปอเมริกา โดยผ่านช่องเขาโฮมสเตก ทางตะวันออกของเมืองบัตต์ รัฐมอนแทนา เชื่อมต่อเมืองใหญ่ต่าง ๆ เช่น สโปแคน บิลลิงส์ ซูฟอลส์ และแมดิสัน เป็นต้น ทางตะวันออกของของพรมแดนรัฐวิสคอนซิน-รัฐอิลลินอย เส้นทางส่วนใหญ่ของอินเตอร์สเตต 90 เป็นถนนที่เก็บค่าผ่านทางเดิม ซึ่งสร้างขึ้นมาก่อนระบบทางหลวงอินเตอร์สเตต ได้แก่ เจนแอดดัมส์เมโมเรียลโทลล์เวย์ (Jane Addams Memorial Tollway), ชิคาโกสกายเวย์ (Chicago Skyway), อินดีแอนาโทลล์โรด (Indiana Toll Road), โอไฮโอเทิร์นไพก์ (Ohio Turnpike), นิวยอร์กสเตตทรูเวย์ (New York State Thruway), แมสซาชูเซตส์เทิร์นไพก์ (Massachusetts Turnpike), และอุโมงค์เท็ดวิลเลียมส์ (Ted Williams Tunnel) ทั้งหมดนี้เป็นถนนที่เก็บค่าผ่านทางที่ได้กำหนดหมายเลขเป็นอินเตอร์สเตต 90 ในครึ่งตะวันออกของประเทศ ช่วงที่ไม่เก็บค่าผ่านทาง ได้แก่ ช่วงที่ผ่านดาวน์ทาวน์ชิคาโก ในรัฐอิลลินอย, ช่วงที่ผ่านเกรเทอร์คลีฟแลนด์และส่วนที่เหลือของรัฐโอไฮโอตะวันออกเฉียงเหนือ, ช่วงที่ผ่านเมืองอิรีและส่วนที่เหลือของเพนซิลเวเนียตะวันตกเฉียงเหนือ, และช่วงสั้น ๆ ในบริเวณใกล้กับเมืองบัฟฟาโลและออลบานี รัฐนิวยอร์ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Adderly, Kevin (June 28, 2017). "Table 1: Main Routes of the Dwight D. Eisenhower National System of Interstate and Defense Highways as of December 31, 2014". *Route Log and Finder List*. Federal Highway Administration. สืบค้นเมื่อ October 12, 2017.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **อินเตอร์สเตต 90**

**แผนที่เส้นทาง**: 

|  |  |
| --- | --- |
|  | **ไฟล์ KML** (แก้ไข • วิธีใช้) |

w:en:Template:Attached KML/Interstate 90KML is from Wikidata
* Illinois Highway Ends: I-90
* Indiana Highway Ends: I-90
* I-90 (Greater New York Roads)

| * ด
* ค
* ก
ป้ายอินเตอร์สเตตว่าง ทางหลวงอินเตอร์สเตตสายหลัก |
| --- |
| สหรัฐอเมริกา | 
* 2
* 4
* 5
* 8
* 10
* 11
* 12
* 14
* 15
* 16
* 17
* 19
* 20
* 22
* 24
* 25
* 26
* 27
* 29
* 30
* 35
* 37
* 39
* 40
* 41
* 43
* 44
* 45
* 49
* 55
* 57
* 59
* 64
* 65
* 66
* 68
* 69
* 70
* 71
* 72
* 73
* 74
* 75
* 76 (W)
* 76 (E)
* 77
* 78
* 79
* 80
* 81
* 82
* 83
* 84 (W)
* 84 (E)
* 85
* 86 (W)
* 86 (E)
* 87
* 88 (W)
* 88 (E)
* 89
* 90
* 91
* 93
* 94
* 95
* 96
* 97
* 99

 | ป้ายอินเตอร์สเตตว่าง |
| รัฐฮาวาย | 
* H-1
* H-2
* H-3

 |
| รัฐอะแลสกา | 
* A-1
* A-2
* A-3
* A-4

 |
| เครือรัฐเปอร์โตริโก | 
* PRI-1
* PRI-2
* PRI-3

 |
| 
* รายชื่อทางหลวงอินเตอร์สเตต
* อินเตอร์สเตตสายหลักถูกเน้นด้วยสีเหลือง

 |
สำหรับวัดกระโจมทองแห่งอื่น ดูที่ วัดกระโจมทอง

**วัดกระโจมทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางน้อย ในแขวงบางพรม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

วัดกระโจมทองสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2403 ไม่ปรากฏหลักฐานว่าผู้ใดสร้าง ที่มาของชื่อวัดมาจากการที่เคยเป็นที่หยุดพักขบวนช้างม้า แล้วมีการสร้างกระโจมที่พัก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2549

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถหลังเดิมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2458 ตั้งอยู่ใกล้กับคลองบางน้อย หันหน้าไปทางทิศตะวันออก เดิมเป็นอุโบสถทรงเก๋งจีน หน้าบันประดับเครื่องถ้วยจีน ได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2515 ปัจจุบันเป็นปูนปั้นลายหน้าขบ ด้านบนเป็นลายเทพนม ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารทรงสุโขทัย ซุ้มประตูหน้าต่างปั้นลาย 12 นักษัตร หน้าบันปั้นปูนเป็นลายพัดยศสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ พื้นและผนังบุหินอ่อนทั้งหมด เจดีย์มีอยู่ 5 องค์ อยู่รอบอุโบสถหลังเดิม วิหารหลวงพ่อโสธร ภายในประดิษฐานหลวงพ่อโสธร (จำลอง) และมีพระพุทธรูปจำลองอื่น ๆ อีกหลายองค์

ภายในวัดยังมีโรงเรียนพระปริยัติธรรม ในพื้นที่วัดมีโรงเรียนวัดกระโจมทอง (สังกัดกรุงเทพมหานคร)

งานประเพณี
----------

วัดกระโจมทองมีงานประเพณีตามวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาต่าง ๆ รวมทั้งวันลอยกระทง แต่ไม่มีจัดงานวันสงกรานต์เนื่องจากวัดวัดสะพานซึ่งอยู่ใกล้เคียงจัดงานแล้ว วัดกระโจมทองจึงมีเพียงงานทำบุญตักบาตร

วัดมีงานประจำปีในช่วงวันที่ 6 เมษายน (จัดวันเสาร์-อาทิตย์ ขึ้นอยู่แต่ละปี) โดยอัญเชิญหลวงพ่อโสธรลงเรือล่องไปตามคลอง และมีการประมูลชะลอม โดยนำของที่ชาวบ้านนำมาทำบุญ เช่น ผลไม้ ข้าวสารอาหารแห้ง เครื่องสังฆทาน ฯลฯ มาจัดประมูลเพื่อนำรายได้เข้าวัด

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการกิม
* พระอธิการปุ้ย
* พระอธิการสุวรรณ
* พระครูสมุห์วิชัย
* พระครูโสภาสสุวรรณวัฒน์ (น้อม อตฺตมโน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 1*. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ, 2549.
2. ↑  ศรัณย์ ทองปาน. *โครงการสำรวจเพื่อสร้างฐานข้อมูลของวัดในเขตตลิ่งชัน*. กรุงเทพฯ : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน), 2549. หน้า 138
3. ↑  "วัดกระโจมทอง". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย*.
สำหรับวัดกลางแห่งอื่น ดูที่ วัดกลาง

**วัดกลาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกคราม อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 23 ตารางวา 

วัดกลาง หรือ **วัดกลางบางปลาม้า** เป็นวัดเก่าแก่ที่เชื่อกันว่าเป็นวัดที่มีความรุ่งเรืองวัดหนึ่งในสมัยกรุงศรีอยุธยา ได้เปลี่ยนชื่อเป็น **วัดสวนป่าปฏิบัติธรรม** (วัดกลาง) เมื่อราวปี พ.ศ. 2441 ต่อมาหลังจากที่มีถนนสาย 340 (สุพรรณบุรี-บางบัวทอง-ลาดหลุมแก้ว) ตัดผ่านด้านหลังวัด ทำให้พื้นที่บริเวณที่เป็นสวนป่าอยู่คนละฟากถนนกับอุโบสถและศาลาการเปรียญ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2558

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า กว้าง 8.50 เมตร ยาว 15 เมตร อุโบสถหลังใหม่กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 23 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หล้ง วิหาร กว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร และศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 13 เมตร ยาว 28 เมตร ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปสลักด้วยหินทรายแดงและหินครกเขียว และเจดีย์บรรจุพระบรมธาตุ บริเวณห้องโถงในเจดีย์วาดภาพพุทธประวัติ ส่วนระเบียงรอบโถงภายในองค์เจดีย์วาดฉากนรกและเขียนกำกับว่าการลงทัณฑ์แต่ละอย่างเกิดจากพฤติกรรมอะไร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการเขียว พ.ศ. 2441–2445
* พระอธิการช้าง พ.ศ. 2446–2449
* พระอธิการยศ พ.ศ. 2450–2460
* พระครูสุขพรหมศร พ.ศ. 2461–2482
* พระอธิการมา โชติโก พ.ศ. 2483–2504
* พระวิมลภาวนานุสิฐ พ.ศ. 2505–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกลางบางปลาม้า".
2. ↑  "วัดกลาง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
สำหรับวัดกลางแห่งอื่น ดูที่ วัดกลาง

**วัดกลางเก่า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 3 ไร่ 1 งาน 56 ตารางวา มี่ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 1 งาน 7 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูอดุลสีลานุวัตร (ประพฤทธิ์) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดกลางเก่า หรือเดิมชื่อ **วัดกลาง** ตั้งเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2320 ไม่ปรากฏนามผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดิน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2348 แต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างก่อน พ.ศ. 2320 มีบันทึกว่าเมื่อ พ.ศ. 2432 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสหัวเมืองภาคใต้ ได้เสด็จมาประทับแรมที่พลับพลาบ้านดอน หัวเมืองไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี พระองค์ได้เสด็จมาวัดกลาง โดยมีพระครูสุวรรณรังษีคอยรับเสด็จ พระองค์ได้ทรงพระกรุณาโปรดพระราช ทานเงินแก่พระครูสุวรรณรังสีเป็นเงิน 40 บาท เพื่อปฏิสังขรณ์อุโบสถวัดกลาง

ต่อมาอุโบสถของวัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยพระวินัยธรรมช่วย ได้จ้างช่างทำเปลี่ยนเครื่องบนเสา กระเบื้องใส่ ช่อฟ้า ใบระกา ถือปูนใหม่ ให้สามารถทำสังฆกรรมได้ จากนั้นได้มีวัดกลางอีกแห่งหนึ่งในอำเภอเดียวกัน คือ วัดกลางใหม่ จึงได้เปลี่ยนนามวัดนี้ว่า "วัดกลางเก่า" วัดยังมีสังขารพระอธิการซ้อน อยู่ในโลงแก้วทางประตูใกล้ทางออกไปแม่น้ำตาปี

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระสุธี
* พระครูสุวรรณรังษี (มี) พ.ศ. 2432
* พระวินัยธรรม ช่วย
* พระปลัด ครัน
* พระมหายุตต์ ธมฺมวิริโย ป.ธ.3 พ.ศ. 2458–2505
* พระอธิการซ้อน วลฺลโภ พ.ศ. 2511–2517
* พระครูสังวราธิคุณ พ.ศ. 2517–2555
* พระครูอดุลสีลานุวัตร (ประพฤทธิ์) พ.ศ. 2555–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกลาง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "การศึกษาวิเคราะห์สภาพของวัดกลาง (เก่า) สุราษฎร์ธานี".
3. ↑  "วัดกลางเก่า KLANG KAO TEMPLE". จังหวัดสุราษฎร์ธานี (สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬา).

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดกลางเก่า**
สำหรับวัดจำปาแห่งอื่น ดูที่ วัดจำปา

**วัดจำปา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเจ้าสนุก อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน 40 ตารางวา มีเจ้าอาวาสคือพระอธิการบุญลือ เขมโก

วัดจำปาสร้างขึ้นเป็นวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2420 ชาวบ้านร่วมใจกันสร้างขึ้น ตามหลักฐานทางประวัติศาสตร์ มีกลุ่มชนซึ่งได้ถูกกวาดต้อนมาจากแขวงนครจำปาศักดิ์ ประเทศลาว ประมาณต้นรัตนโกสินทร์ มาอยู่กันเป็นชุมชนใหญ่ตอนตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอท่าเรือ ตั้งแต่ พ.ศ. 2449 รวมกันตั้งชุมชนชื่อ *บ้านจำปา* เพื่อเป็นการระลึกว่าได้อพยพมาจากแขวงนครจำปาศักดิ์ และได้มีการสร้างวัดชื่อว่า "วัดจำปา" ขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 บูรณะสร้างใหม่เสร็จเมื่อ พ.ศ. 2546 และหอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติความเป็นมา". องค์การบริหารส่วนตำบลจำปา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-14. สืบค้นเมื่อ 2022-07-14.
2. ↑  "วัดจำปา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดจำปา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดช้างแห่งอื่น ดูที่ วัดช้าง

**วัดช้าง** วัดโบราณประเภทวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกายตั้งอยู่ที่ ตำบลบ้านอิฐ อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง

วัดแห่งนี้สร้างในสมัย กรุงสุโขทัย เป็นราชธานีเมื่อประมาณปี พ.ศ. 1845 ต่อมาในสมัยกรุงศรีอยุธยาใน ยุทธการที่ทุ่งบางแก้ว เมื่อปี พ.ศ. 2128 สมเด็จพระนเรศวรโปรดเกล้าฯ ให้ พระราชมนู เป็นแม่ทัพหน้าซึ่งพระราชมนูได้ใช้วัดช้างซึ่งขณะนั้นไม่ปรากฏหลักฐานว่าเป็นวัดที่มีพระสงฆ์จำพรรษาหรือเป็นวัดร้างเป็นที่ตั้งทัพทหารจำนวน 10,000 นาย

หลังจากมีชัยชนะเหนือกองทัพพม่าสมเด็จพระนเรศวรก็โปรดเกล้าฯ ให้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์วัดจนกระทั่งสิ้นรัชสมัยของ สมเด็จพระนเรศวรมหาราช พระราชมนูซึ่งขณะนั้นมีบรรดาศักดิ์เป็น เจ้าพระยาอัครมหาเสนาธิบดี ที่สมุหพระกลาโหมได้ลาออกจากราชการและออกบวชจนสิ้นอายุขัยโดยได้สร้างพระวิหารเพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชและได้มีการสร้างเจดีย์บรรจุอัฐิขึ้นหลังจากนั้นก็ไม่ปรากฏหลักฐานอีก จนกระทั่งเสียกรุงศรีอยุธยาจึงถูกทิ้งเป็นวัดร้าง

ต่อมาในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์จึงได้มีการฟื้นฟูวัดช้างขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งโดยวัดช้างได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2403

ลำดับเจ้าอาวาสเท่าที่ปรากฏหลักฐาน
---------------------------------

1. หลวงพ่อเพชร (พระราชมนู)

2. หลวงปู่รอด

3. หลวงพ่อพ่วง

4. หลวงพ่อเพ็ง (ลำดับที่ 2-4 เป็นพ่อลูกกัน)

หลังจากนั้นก็ไม่ปรากฏนามเจ้าอาวาสอีกจนกระทั่งเสียกรุงศรีอยุธยา

5. พระพ่วง

6. พระเปรื่อง

7. พระโห (พ.ศ. 2466) รักษาการเจ้าอาวาส

- พระรอด (พ.ศ. 2478) รักษาการเจ้าอาวาส

8. พระเฉื่อย

9. พระนา

10. พระศิริ (พิทักษ์สาลี)

11. พระฮวด

12. พระปุ่น (อนนท์พันธ์)

13. พระกลั่น (วัฒนศิริ)

14. พระใบฎีกาช้อย วิสารโท (เขม้นจันทร์) 2509-2534

15. พระครูสุวัฒน์วรกิจ (สุพจน์ สุวจฺจโน) 2534-ปัจจุบัน

โบราณสถานและโบราณวัตถุในวัด
---------------------------

* พระเจดีย์บรรจุอัฐิของ เจ้าพระยาอัครมหาเสนาธิบดี หรือ พระราชมนู หรือ หลวงพ่อเพชร
* พระอุโบสถมหาอุตม์ สมัยสุโขทัย
* หลวงพ่อทอง พระประธานในพระอุโบสถ
* วิหารพระราชมนู
* ธรรมาสน์บุษบก

อ้างอิง
-------

1. ↑   ประวัติวัดช้าง
2. ↑   เก่าจริง เจดีย์อัฐิ ‘พระราชมนู’ ทหารคู่ใจพระนเรศวร บวชตายในผ้าเหลือง
สำหรับวัดดอกไม้แห่งอื่น ดูที่ วัดดอกไม้

**วัดดอกไม้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเตย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 18 ไร่ 2 ตารางวา ด้านทิศตะวันออกติดต่อกับแม่น้ำเจ้าพระยา ปัจจุบันมี พระปลัดวิรัตน์ อวิปุโล ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดดอกไม้สร้างเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2471 โดยมีนายดอกไม้ ลางคุณเสน เป็นผู้ถวายที่ดิน และนายมาลิ ดำเนินการสร้างวัดขึ้นในนาม "วัดดอกไม้" เพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์แก่นายดอกไม้ ลางคุณเสน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2485

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มริมแม่น้ำเจ้าพระยา ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ศาลาท่าน้ำ ปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ทำเนียบเจ้าอาวาส จังหวัดปทุมธานี". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด จังหวัดปทุมธานี" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-06-25.
3. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 591.
สำหรับวัดถ้ำเสือแห่งอื่น ดูที่ วัดถ้ำเสือ

**วัดถ้ำเสือ** เป็นวัดและสถานที่ท่องเที่ยวที่ตั้งอยู่บนยอดเขาในอำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี ติดกับวัดถ้ำเขาน้อยซึ่งเป็นวัดจีนตั้งอยู่ด้านหลัง เป็นที่รู้จักสำหรับทิวทัศน์ที่ล้อมรอบด้วยทุ่งนาและประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดใหญ่ หลวงพ่อชินประทานพร ภายในวัดประกอบด้วยอาคารและเจดีย์ สถาปัตยกรรมไทย, จีน, ญี่ปุ่น และผสมผสาน เดิมเป็นสำนักสงฆ์ขนาดเล็กในบริเวณถ้ำเสือด้านล่างริมเนินเขา ต่อมาชาวบ้าน ร่วมกันสร้างและบูรณะ จนกลายเป็นวัดที่ใหญ่โต และมีความวิจิตรงดงาม

ด้านหน้าวัดเป็นแม่น้ำแม่กลอง และล้อมรอบด้วยท้องทุ่งนา ส่วนด้านข้างติดกับองค์พระเจดีย์สถาปัตยกรรมจีน และเก๋งจีนของวัดถ้ำเขาน้อย ซึ่งอยู่ติดกัน ทั้งวัดถ้ำเสือและวัดถ้ำเขาน้อยเคยปรากฏเป็นสถานที่ถ่ายทำหลักในมิวสิควิดีโอเพลง *Love on Me* โดยแกแลนทิส ศิลปินชาวสวีดที่มีชื่อเสียงในระดับสากล ในปี พ.ศ. 2559

ประวัติ
-------

วัดถ้ำเสือเริ่มวางศิลาฤกษ์ก่อสร้างในปี พ.ศ. 2516 โดยเริ่มจากการสร้าง "หลวงพ่อชินประทานพร" สูง 9 วา 9 นิ้ว หน้าตัก 5 วา 3 ศอก 9 นิ้ว พระอิริยาบถนั่งขัดสมาธิปางประทานพร รอบองค์พระมีเรือนแก้วครอบลักษณะเดียวกับพระพุทธชินราช องค์พระประดับกระเบื้องสีทอง ปัจจุบันเป็นหนึ่งในพระพุทธรูปที่สูงที่สุดในประเทศไทย

ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 ได้มีการสร้างมณฑปเพื่อครอบรอยพระพุทธบาทเบื้องซ้าย และเริ่มสร้างพระอุโบสถเมื่อปี พ.ศ. 2520 ซึ่งได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชเพื่อสร้างพระอุโบสถอัฐมุข

ต่อมาใน ปี พ.ศ. 2527 ได้จัดพิธีลงเข็ม เทเสาเอก เพื่อก่อสร้าง "พระเจดีย์เกศแก้วปราสาท" ที่ใช้เวลาในการก่อสร้างแล้วเสร็จ 7 ปี เป็นเจดีย์ทรงแปดเหลี่ยม สีส้มอิฐ มีความสูง 75 เมตร 9 ชั้น ตรงกลางมีบันไดเวียนสามารถเดินขึ้นไปถึงชั้นบนสุด แต่ละชั้นมีหน้าต่างติดด้วยบานกระจกเลื่อนโดยรอบ และประดิษฐานพระพุทธรูปตามบริเวณช่องหน้าต่าง ชั้นบนสุดประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งสมเด็จพระสังฆราชเสด็จฯ มาบรรจุไว้ เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2533

อ้างอิง
-------

1. ↑   en:Love on Me
2. ↑
สำหรับวัดท้องคุ้งแห่งอื่น ดูที่ วัดท้องคุ้ง

**วัดท้องคุ้ง** เป็นวัดพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 10 ตำบลสวนหลวง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม 75110

ประวัติ
-------

วัดทองคุ้งเป็นวัดที่มีอายุประมาณ 200 ปี ไม่มีหลักฐานปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้าง มีแต่ผู้ปฏิสังขรณ์วัดต่อๆกันมา เดิมมีชื่อว่า "วัดราชบูรณะ" ตัวอารามอยู่ติดกับฝั่งแม่น้ำซึ่งเป็นท้องคุ้งของแม่น้ำแม่กลอง ประชาชนผู้ซึ่งอาศัยแม่น้ำสายนี้เป็นทางสัญจรไปมาจะมองเห็นวัดนี้ได้แต่ในระยะไกลด้วยเหตุนี้จึงเปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า "วัดท้องคุ้ง" มาจนกระทั่งปัจจุบันนี้ 

พระประธานในอุโบสถ เป็นพระปั้นด้วยปูนพระองค์เป็น "พระปางมารวิชัย" หน้าตักกว้าง 2.56 เมตร สูง 4.61 เมตร หรือเรียกว่า "หลวงพ่อโต"เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยขัดสมาธิราบ คาดว่าด้านในอาจเป็นพระพุทธรูปสำริด เนื่องจากในช่วงหนึ่งมีการรบติดพัน มีข้าศึกพม่าเข้ามาในบ้านเรา กลัวว่าพวกทหารพม่าจะเข้ามาพบและนำเอาพระพุทธรูปล้ำค่ากลับประเทศพม่า จึงได้มีการอำพรางเอาไว้ เมื่อครั้งสงครามไทยพม่านั่นเอง

พระปฏิมากรเก่า
--------------

* 1.พระพุทธรูปที่ปั้นด้วยปูนหุ้มไว้ภายนอก ปางมารวิชัย "หลวงพ่อโต"
* 2.พระพุทธรูปบูชา หล่อด้วยสัมฤทธิ์ ปางประทานพร
* 3.พระพุทธรูปบูชา ซึ่งหม่อมคุ้มถวายไว้เป็นพระสัมฤทธิ์ของเก่าโบราณ

เจ้าอาวาส
---------

* 1.พระอธิการฉาย
* 2.พระครูสมุห์ฮ้อ
* 3.พระอธิการเชื่อม
* 4.พระครูสมุทรธรรมโกศล (หลวงพ่อเจน)
* 5.พระใบฎีกาสวัสดิ์ นาถธมฺโม
* 6.พระปลัดปัญญา จิตฺตปญฺโญ (หลวงพ่อแดง)

อ้างอิง
-------

* วัดท้องคุ้ง อัมพวา สมุทรสงคราม เก็บถาวร 2016-03-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ศูนย์ข้อมูลทางวัฒนธรรม จังหวัดสมุทรสงคราม กระทรวงวัฒนธรรม
สำหรับวัดบางแก้วแห่งอื่น ดูที่ วัดบางแก้ว

**วัดบางแก้ว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแก้ว อำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 20 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 87 ไร่ 2 งาน 95 ตารางวา

วัดบางแก้วสร้างเมื่อ พ.ศ. 2414 มีนามตามชื่อบ้าน โดยมีนายให้และนางกล้วย บริจาคที่ดินเนื้อที่ประมาณ 15 ไร่ ในการสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2444 ต่อมาได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ พร้อมได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่ ได้รับพระราชทานครั้งหลังวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2455 มีโรงเรียนประภมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ในวัดด้วย

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มีพระประธาน คือ พระพุทธสุโขทัยศากยมุนี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 30 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารไม้ 6 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 3 หลัง วิหาร กว้าง 5 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน 1 หลัง และหอระฆัง 1 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์เปี๋ยม พ.ศ. 2414–2419
* พระอาจารย์เทศ พ.ศ. 2420–2424
* พระสมุห์รัก พ.ศ. 2425–2430
* พระอาจารย์ตาด พ.ศ. 2431–2441
* พพระอาจารย์ทรง พ.ศ. 2443–2452
* พระอาจารย์เช้า
* พระอาจารย์เต้
* พระอาจารย์เพ็ง
* พระใบฎีกาสนธิ์ พ.ศ. 2453–2465
* พระครูนิยุติธรรมศาสน์ พ.ศ. 2466–2498
* พระครูนิมิตศาสนคุณ พ.ศ. 2499–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางแก้ว" (PDF). องค์การบริหารส่วนตำบลบางแก้ว.
2. ↑  "ประวัติ วัดบางแก้ว".
สำหรับวัดบางแก้วแห่งอื่น ดูที่ วัดบางแก้ว

**วัดบางแก้ว** เป็นวัดพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านโรงฟืน ตำบลบางแก้ว อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นวัดที่มีโบราณวัตถุสำคัญในวัด เป็นที่เคารพศรัทธาของประชาชนชาวพุทธทั่วไป

ประวัติวัด
----------

วัดบางแก้วเป็นวัดสร้างใหม่ เดิมจัดตั้งเป็นสำนักสงฆ์ที่ก่อตั้งตั้งแต่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 โดยมีพระครูสมุทรวชิราทร (เยื้อน ศศิธร) เลขานุการเจ้าคณะจังหวัดสมุทรสงครามสมัยนั้น เป็นผู้ดำเนินงานก่อสร้างวัด และประกาศเป็นวัดในพระพุทธศาสนาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 และพัฒนาสืบเนื่องมาจนกระทั่งปัจจุบัน

ศาสนสถาน
--------

* อุโบสถ
* ศาลาการเปรียญ
* หอระฆัง
* กุฏิที่พักสงฆ์
* ฌาปนสถาน ศาลาคู่เมรุ

พระพุทธรูปและเหตุการณ์สำคัญ
---------------------------

* พระพุทธรูปปางมารวิชัยที่สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร ทรงพระกรุณาพระราชทานให้แก่วัด เป็นพระพุทธรูปที่พระองค์ได้เสด็จเททองหล่อเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2539 พระนามว่า "พระพุทธเกตุชัยมงคล พรหมรังษี" และทางวัดได้สร้างพระพุทธรูปจำลอง หน้าตักกว้าง 39 นิ้วไว้

เจ้าอาวาส
---------

* พระปลัดประวัติ ภูริปญฺโญ

อ้างอิง
-------

* วัดบางแก้ว - ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม
สำหรับวัดพระงามแห่งอื่น ดูที่ วัดพระงาม

**วัดพระงาม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเดื่อ อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ประวัติ
-------

ไม่มีพงศาวดารใดกล่าวถึง จึงไม่ปรากฏหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรว่าสร้างขึ้นเมื่อใดและใครเป็นผู้สร้าง จากซากเจดีย์เก่าจึงสันนิษฐานว่าคงสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ข้อมูลจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2112 จนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2401 ซึ่งตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยต่อมากรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานวัดพระงามเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 ประกาศในพระราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 115 ตอนพิเศษ 37 ง

เชื่อกันว่าวัดพระงามแต่เดิมเป็นวัดมอญ เพราะตั้งอยู่ในชุมชนมอญและยังมีเสาหงส์อยู่หน้าวัด รวมถึงมีช้างเอราวัณกระจายอยู่ในวัด ซึ่งโดยปกติแล้วหากเป็นวัดไทยโดยเฉพาะในสมัยกรุงศรีอยุธยาถึงต้นรัตนโกสินทร์ตอนกลาง จะไม่สร้างช้างเอราวัณไว้ในวัด มีแต่วัดมอญเท่านั้นที่สร้าง

หลังเหตุการณ์อุทกภัย พ.ศ. 2554 วัดพระงามได้รับความเสียหายจากน้ำท่วมขัง ทำให้เกิดการทรุดของดิน โดยเมื่อ พ.ศ. 2557 สำนักศิลปากรที่ 3พระนครศรีอยุธยาจึงทำดำเนินการบูรณะในส่วนของอุโบสถ รวมทั้งยังบูรณะผนังกันดินด้วย โดยได้ทำการรื้อถอนวัสดุมุงหลังคาและติดตั้งกระเบื้องมุงหลังคาที่ยังคงสภาพดีกลับในตำแหน่งเดิม มีการทำพิมพ์ช่อฟ้า ใบระกาและหางหงส์จากปูนซีเมนต์ขึ้นมาใหม่ และทำการสกัดคานคอนกรีตเสริมเหล็กจากการบูรณะครั้งก่อนหน้าออกเพื่อรักษารูปแบบดั้งเดิมของอาคารและได้ทำการฝังท่อดินเผาสำหรับระบายความชื้นในผนัง

ราวเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2562 มีการบูรณะบริเวณวิหารจตุรมุข อาคารพิพิธภัณฑ์ การออกแบบและจัดแสดงโบราณวัตถุ การอนุรักษ์โบราณวัตถุ การ
ปรับปรุงภูมิทัศน์และการอนุรักษ์จิตรกรรมในมณฑปพระพุทธบาท

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถน่าจะสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ เนื่องจากใช้โครงสร้างระบบผนังรับน้ำหนักแล้ว หน้าบันไม้ แต่ปั้นปูนประดับเป็นลายเสมาธรรมจักรตั้งอยู่บนพาน ล้อมด้วยลายก้านขดอย่างเรียบง่ายเต็มพื้นที่ว่าง 

มณฑปประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลองตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอุโบสถ มีฐานประทักษิณเป็นฐานบัวยกสูง ล้อมรอบด้วยระเบียงเจาะช่องแนวทแยงมีบันไดทางขึ้นสี่ทิศและมีซุ้มหน้าบันโค้งครึ่งวงกลมแบบฝรั่ง มีหอระฆังประจำมุม

ซากอาคารวิหารทรงจัตุรมุขตั้งอยู่ทางทิศใต้ ขนานกับอุโบสถ มีลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ในผังกากบาท อาจมีมาแล้วตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย เนื่องจากมีการทำพนักระเบียงเจาะช่องรูปกลีบบัวและเสาหัวเม็ดทรงมัณฑ์ ซึ่งพบมากในศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย

ศาลาการเปรียญมีรูปแบบอาคารแบบศิลปะรัตนโกสินทร์ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ยกพื้นสูง ฐานก่อซุ้มโค้งมีใต้ถุนเป็นช่องตรงกับหน้าต่าง ช่องระหว่างหน้าต่างมีการยกกระเปาะตั้งแต่ฐาน ขนาบด้วยศาลาขวางซึ่งเชื่อมกับตัวอาคารหลังกลางด้วยชานเล็ก ๆ มีมุขยื่นออกมา 4 ด้าน

เจดีย์ประธานน่าจะสร้างสมัยรัตนโกสินทร์เป็นเจดีย์ทรงระฆังที่มีส่วนรองรับองค์ระฆังเป็นชุดฐานสิงห์ในผังแปดเหลี่ยมและตั้งอยู่บนฐานประทักษิณในผังแปดเหลี่ยม

วัดยังมีสุสานซึ่งมีมาแล้วอย่างน้อยในสมัยรัตนโกสินทร์ ช่วงรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สันนิษฐานว่าเป็นการนำแนวคิดการทำสุสานหลวงวัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามมาใช้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระงาม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดพระงาม คลองบางเดื่อ".
3. 1 2  นิภาภัทร ดัสดุลย์, รุ่งโรจน์ ธรรมรุ่งเรือง. "การวิเคราะห์ศิลปกรรมวัดพระงาม ตำบลบางเดื่อ อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สำหรับวัดพระธาตุจอมแจ้งแห่งอื่น ดูที่ วัดพระธาตุจอมแจ้ง

**วัดพระธาตุจอมแจ้ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งยาว อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 1 ไร่

วัดพระธาตุจอมแจ้ง เดิมเป็นวัดร้างชื่อว่า **วัดท่าแพม** เพราะในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่บ้านท่าแพมได้เกิดอหิวาตกโรคระบาด มีผู้คนล้มตายไปเป็นจำนวนมาก จึงได้พากันอพยพหนีไปอยู่ที่อื่นกันหมด จนบ้านท่าแพมกลายเป็นหมู่บ้านร้าง จนในปี พ.ศ. 2474 ครูบาศรีวิชัย ได้มาบูรณะสร้างพระเจดีย์องค์ใหม่ครอบองค์เดิมซึ่งมีรูปทรงแบบพม่า โดยองค์ที่สร้างใหม่ครอบไว้นั้นเป็นศิลปะแบบล้านนาไทย เมื่อครูบาศรีวิชัยได้พัฒนาแล้ว จึงมอบให้ครูบาปัญญาลูกศิษย์ของท่าน เป็นเจ้าอาวาสปกครองวัดสืบมา โดยตั้งชื่อวัดว่า "วัดพระธาตุจอมแจ้ง" ตามที่ชาวบ้านชอบเรียกกัน เพราะมีพระธาตุอยู่ที่วัด ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2474 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2532 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหาร ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ ศาลาอเนกประสงค์ และมีองค์พระธาตุจอมแจ้ง ซึ่งเป็นพระธาตุเก่าแก่ตั้งอยู่บนเนินเขา ภายในบรรจุพระเกศาธาตุของพระพุทธเจ้า ปูชนียวัตถุมี *พระเจ้าสายน้ำผึ้ง* พระพุทธรูปเก่าแก่อายุ 100 กว่าปี สมเด็จองค์ปฐมและมีเจดีย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  อรรจนีลดา วุฒิจันทร์, อ่อนเดือน เทียนทอง. "ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 9". กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 1009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-17. สืบค้นเมื่อ 2022-12-09.
2. ↑  "วัดพระธาตุจอมแจ้ง".
3. ↑  "วัดพระธาตุจอมแจ้ง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "ไหว้พระ 9 วัด สัมผัสมิติธรรมเมือง"ปาย"". ผู้จัดการออนไลน์.
สำหรับวัดม่วงแห่งอื่น ดูที่ วัดม่วง

**วัดม่วง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวตะพาน อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง

เดิมวัดม่วงเป็นวัดร้างเก่าแก่ สันนิษฐานว่าร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ในสมัยที่แขวงเมืองวิเศษชัยชาญเป็นเมืองหน้าด่าน มีความเจริญรุ่งเรืองมาก ต่อมาเมื่อครั้งกรุงศรีอยุทธยาต้องเสียกรุงให้แก่พม่า ทำให้กลายเป็นวัดร้าง เหลือแต่เนินดินและพระพุทธรูปศักดิสิทธิ์หินศิลาแลงสีขาวปรกหักพังมีนามว่า *ขาว* โผล่อยู่เหนือเดินดินครึ่งองค์ ซึ่งต่อมาหลวงพ่อเกษม อาจารสุโภ ได้หล่อปั้นด้วยเนื้อปูนหุ้มให้เต็มองค์ ภายหลังท่านพระคูวิบูลอาจารคุณ (หลวงพ่อเกษม อาจารสุโภ) ได้มาปักกลดธุงดงค์ เห็นว่าบริเวณนี้เคยเป็นวัดร้าง น่าปฏิบัติธรรม แต่ขณะปฏิบัติธรรม ได้ปรากฏนิมิต เห็นองค์หลวงปู่ขาวและหลวงปู่แดง มาบอกว่าให้ท่านได้ช่วยก่อสร้างวัดม่วงขึ้นมาใหม่ จน พ.ศ. 2526 ท่านพระครูวิบูลอาจารคุณ ได้มีการเริ่มบูรณะและได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ ขึ้น โดยได้รับการบริจาค ทั้งเงินทำบุญ และทำบุญด้วยแรงงาน ร่วมกันดำเนินงานในการก่อสร้าง จนกระทั่งวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2527 กระทรวงศึกษาธิการ จึงได้มีการประกาศยกฐานะให้วัดม่วง ซึ่งเคยเป็นวัดร้างให้เป็นวัดที่มีพระสงฆ์ เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2527 ได้มีการแต่งตั้งท่านพระครูวิบูลอาจารคุณเป็นเจ้าอาวาสวัดม่วง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2529

จุดเด่นของวัด คือ *พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ* หรือ *หลวงพ่อใหญ่* พระพุทธรูปองค์ใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 63 เมตร สูง 95 เมตร ประดิษฐานอยุ่กลางแจ้ง อุโบสถล้อมรอบด้วยกลีบบัวสีชมพูขนาดใหญ่ที่สุดในโลก วิหารแก้วชั้นล่าง เป็นพิพิธภัณฑ์วัตถุมงคลและ วัตถุโบราณ ภายในมีรูปปั้นเกจิอาจารย์ชื่อดังทั่วประเทศ ชั้นบน ประดิษฐานพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ปางมารวิชัยแบบสุโขทัย เทหล่อด้วยเนื้อเงินแท้บริสุทธิ์ บริเวณวัด มีรูปปั้นแสดงแดนนรก แดนสวรรค์ แดนเทพเจ้าไทย และแดนเทพเจ้าจีน มีรูปปั้นแสดงเหตุการณ์ในประวัติาสตร์เกี่ยวกับส่งคราม ไทย-พม่า ด้านหลังมีวังมัจฉา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดม่วง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดม่วง". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-13. สืบค้นเมื่อ 2021-06-13.
3. ↑  "แวะ "อ่างทอง" ไหว้พระที่ใหญ่ที่สุดในโลก "หลวงพ่อใหญ่" ณ วัดม่วง". สนุก.คอม.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดม่วง**
สำหรับวัดยางทองแห่งอื่น ดูที่ วัดยางทอง

**วัดยางทอง** ตั้งอยู่ในตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา ตั้งอยู่บ้านเลขที่ 1 ถนนนางงาม ตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา มีเนื้อที่ประมาณ 4 ไร่ โดยมี

วัดยางทอง เป็นที่ตั้งของบ่อยาง ห่างจากเสาหลักเมืองสงขลาไปทางทิศเหนือไม่มากนัก ซึ่งเป็นชื่อท้องถิ่นของที่ตั้งเมืองสงขลา จากพงศาวดารเมืองสงขลาว่า ในรัชกาลที่ 1 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ไทยยังคงรบกับพม่า เมื่อเกิดสงครามเก้าทัพ พม่าได้บุกมาทางถลางหรือภูเก็ต กองทัพเมืองสงขลาจึงได้ยกไปช่วย หลังจากเสร็จศึกเก้าทัพแล้วเจ้าเมืองสงขลาก็ได้สร้างอุโบสถวัดยางทอง (ทำนองสร้างบุญล้างบาป) จึงคาดหมายว่าวัดยางทองน่าจะมีอยู่ก่อนกรุงรัตนโกสินทร์ หรือคงจะมีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ 1 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง และกุฏิ 5 หลัง ซึ่งเสนาสนะเหล่านี้ เก่าที่สุดคือกุฏิที่ผู้เขียนอยู่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 นอกนั้นเกือบทั้งหมดสร้างมาไม่เกิน 20 ปี แต่เมื่อขุดดินลงไปภายในวัด จะเจอก้อนอิฐในสมัยต่าง ๆ ทับถมอยู่หนาแน่นและทั่วไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สงขลามีบ่อ".
2. ↑  "วัดยางทอง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-08. สืบค้นเมื่อ 2021-09-08.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์วัดยางทอง เก็บถาวร 2009-11-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำหรับวัดราษฎร์บำรุงแห่งอื่น ดูที่ วัดราษฎร์บำรุง

**วัดราษฎร์บำรุง** หรือ **วัดหงอนไก่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดมหานิกายในหมู่ที่ 2 บ้านคลองอ่อนใจ ตำบลคลองมะเดื่อ อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ตั้งขึ้นเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2438 มีท่านสมภารเทียนเป็นผู้ริเริ่มในการก่อสร้าง นางพวง รอดสมหวัง เป็นผู้มอบที่ดินให้วัดจำนวน 16 ไร่ 3 งาน 85 ตารางวา หมื่นยงค์ มักสันต์ และกำนันแก้ว จันทร์เต็มดวง เป็นผู้อุปถัมภ์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2444

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถหลังเก่าสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 มีพิธีผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิตในปี พ.ศ. 2450 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนขนาดค่อนข้างเล็ก หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องว่าว มีพาไลมุงสังกะสียื่นออกมาทั้งด้านหน้าและหลังด้านละ 1 ห้อง มีรวยระกาไม้แบบมอญ หน้าบันปูนปั้นตกแต่งลวดลายด้านบนเป็นรูปเทพนม ถัดลงมาเป็นหงส์สองตัวหันหน้าเข้าหากัน มีลวดลายดอกไม้ประดับด้วยเครื่องถ้วยชามเคลือบสี และเครื่องลายครามแบบจีน ส่วนด้านล่างของหน้าบันเป็นรูปมังกรคู่หันหน้าชนกัน ปัจจุบันอุโบสถเป็นอาคารร้าง สภาพทรุดโทรมมาก กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545

อุโบสถหลังใหม่มีประตูทางเข้าด้านหน้าและหลังด้านละ 2 ประตู ซุ้มประตูและหน้าต่างปูนปั้นลายพันธุ์พฤกษา ประดิษฐานหลวงพ่อโต ยังมีพระพุทธรูปที่ทำจากหินทรายแดง ศิลปะอยุธยาตอนปลาย 1 องค์ และมีพระพุทธรูปสององค์มีจารึกที่ฐานระบุปี พ.ศ. 2475 พระพุทธรูปอีกองค์หนึ่งมีจารึกเป็นตัวอักษรคล้ายอักษรขอมและตัวเลข 2440

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดราษฎร์บำรุง". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย*.
2. ↑  "วัดราษฎร์บำรุง (วัดหงอนไก่)". *แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์*.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดราษฎร์บำรุง**
ฌาน กาลม็อง บุคคลที่มีอายุยืนที่สุดในประวัติศาสตร์โลก ที่มีหลักฐานยืนยันอายุอย่างชัดเจน ด้วยอายุ 122 ปี 5 เดือน 14 วัน 
**ศตวรรษิกชน** หรือ **คนร้อยปี** (อังกฤษ: Centenarian) คือบุคคลที่มีชีวิตอยู่ถึงหรือเกิน 100 ปี เนื่องจากความคาดหมายการคงชีพทั่วโลกมีค่าเฉลี่ยน้อยกว่า 100 ปี คำว่าศตวรรษิกชนจึงมักเข้าใจว่าเป็นคนอายุยืน (longevity) 

ศตวรรษิกชนที่มีชีวิตอยู่ถึงอายุ 110 ปีหรือมากกว่า (supercentenarian) มีเพียงประมาณ 1 ใน 1,000 ของศตวรรษิกชนทั้งหมดเท่านั้น สิ่งที่หายากกว่าคือคนที่มีชีวิตอยู่ถึงอายุ 115 ปี โดยในประวัติศาสตร์ที่เคยมีการบันทึกไว้ปรากฏว่า มีเพียง 43 คนเท่านั้นที่มีอายุมากกว่า 115 ปี 

ในปี ค.ศ. 2012 สหประชาชาติประมาณว่าทั่วโลกมีศตวรรษิกชนที่ยังมีชีวิตอยู่ 316,600 คน เนื่องจากความคาดหมายการคงชีพกำลังเพิ่มขึ้นทั่วโลก และประชากรโลกก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว มีการคาดการณ์ว่าจำนวนของศตวรรษิกชนจะเพิ่มจำนวนเร็วขึ้นในอนาคต ตามข้อมูลของสำนักงานสถิติแห่งชาติในสหราชอาณาจักร ทารกหนึ่งในสามที่เกิดใน ค.ศ. 2013 ในสหราชอาณาจักร คาดว่าจะมีชีวิตอยู่ได้ถึง 100 ปี

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อศตวรรษิกชนไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "การก่อตั้งศูนย์ฯ". *ศูนย์ศตวรรษิกชน*. สืบค้นเมื่อ 23 July 2022.
2. ↑  "Emergence of supercentenarians in low-mortality countries" (PDF). *North American Actuarial Journal (Vol. 6)*. 2002. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2010-07-03. สืบค้นเมื่อ 4 November 2010.
3. ↑  "Publications". Supercentenarians.org. doi:10.1016/S0531-5565. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-06-13. สืบค้นเมื่อ 4 November 2010.
4. ↑  "Supercentenarians by H. Maier, J. Gampe, B. Jeune, J.-M. Robine and J.W. Vaupel. Springer 2010". Springerlink.com. สืบค้นเมื่อ 4 November 2010.[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  "Chapter 1: Setting the Scene" (PDF). UNFPA. 2012. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2013-06-12. สืบค้นเมื่อ 11 January 2013.
6. ↑
7. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิพจนานุกรม มีความหมายของคำว่า ***ศตวรรษิกชน***
สำหรับวัดราษฎร์ศรัทธาธรรมแห่งอื่น ดูที่ วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม

**วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางจาก เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัด 9 ไร่

วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม ประชาชนนิยมเรียกว่า **วัดโคก** สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2440 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2449 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร โดยมีนายปั้นและนายผ่องเป็นผู้กราบทูลขอพระราชทานวิสุงคามสีมา สันนิษฐานว่าทั้งสองท่านน่าจะมีส่วนสำคัญในการสร้างวัดมาแต่เดิม ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรม และมีโรงเรียนวัดราษฎร์ศรัทธาธรรมตั้งอยู่ในเขตที่ดินวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2550

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.06 เมตร ยาว 19.44 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2494 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง ส่วนมากสร้างด้วยไม้ วิหารจัตุรมุขกว้าง 13.50 เมตร ยาว 13.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 22.60 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 หอระฆัง ศาลาผิวพึ่งมี หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 ศาลาธรรมสังเวช ศาลาแย้มสวรล ศาลาโรงประกอบอาหาร สุสาน และฌาปนสถาน

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการคร้าม สุวรรณสรณ์
* พระครูบวรธรรมกิจ (เพียร พันธุทุ้ย ปวโร)
* พระครูพิจิตรพัฒนวิธาน (ชัยวัฒน์ วฑฺฒโน)
* พระครูวิบูลวรานุกิจ (ประทีป พันธ์กุ้ย ฐิตปทีโป)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 252.
สำหรับวัดศรีบุญเรืองแห่งอื่น ดูที่ วัดศรีบุญเรือง

**วัดศรีบุญเรือง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่สะเรียง อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน อยู่ติดกับวัดจองสูงโดยมีรั้วกั้นพื้นที่แยกจากกัน มีพระครูอนุสรณ์ ปัญญาคุณ (เขมรินทร์) เป็นเจ้าอาวาส 

วัดศรีบุญเรืองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2480 แต่เดิมนั้นมีชื่อว่า **วัดหมากแกง** ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นวัดศรีบุญเรืองเมื่อ พ.ศ. 2490 วัดยังได้จัดให้มีการบรรพชาสามเณร หรือ ปอยส่างลอง ของเยาวชนชาวเผ่า เพื่อได้ศึกษาวิชาสามัญและพุทธศาสนาโดยมีผู้มีจิตศรัทธาให้การสนับสนุน

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังคามีลวดลายฉลุที่สวยงาม ภายในประดิษฐานพระประธานแบบพม่าองค์โต เปิดให้ชมเป็นบางครั้ง ศาลาหลังใหญ่ สร้างตามแบบศิลปะไทยใหญ่ หลังคาซ้อนหลายชั้น ใช้เป็นทั้งวิหาร กุฏิ และศาลาการเปรียญ ภายในมีภาพเขียนเป็นเรื่องพระเวสสันดรชาดก มีทั้งหมด 12 กัณฑ์ ฝีมือช่างชาวพม่า

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปหยกขาว เป็นพระพุทธรูปที่ทำจากหยกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 เพื่อเฉลิมพระเกียรติในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงครองราชย์ยาวนานที่สุดในโลก พระหยกขาวมีขนาดความสูง 6 ฟุต 9 นิ้ว ฐานกว้าง 48 นิ้ว แกะสลักจากเมืองมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า แล้วอัญเชิญมาประดิษฐานที่วัดศรีบุญเรือง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ศุกร์ (สุข) ละวัด ที่วัดศรีบุญเรือง ศิลปะพม่าผสมไทยใหญ่". thebangkokinsight.
2. ↑  "วัดศรีบุญเรือง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "วัดศรีบุญเรือง อ. แม่สะเรียง จ. แม่ฮ่องสอน".
สำหรับวัดศรีบุญเรืองแห่งอื่น ดูที่ วัดศรีบุญเรือง

**วัดศรีบุญเรือง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงคำ อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี

วัดศรีบุญเรืองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2454 ชาวบ้านเรียกว่า **วัดนาแบก** ผู้สร้างวัดคือ คุณอบมา คุณาวัตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 หอระฆังสร้างในปี พ.ศ. 2502 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2504 สร้างโดยพระอธิการประสิทธิ์ ปสิทธิโก พร้อมชาวบ้านนาแบก ช่างผู้นำในการก่อสร้างคือ พ่อใหญ่สี ประสงค์สุข ซึ่งเป็นผู้ออกแบบหอระฆังเองทั้งหมดด้วย หอระฆังนี้ขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนพิเศษ 17 ง. วันที่ 17 มีนาคม 2552 พื้นที่ประมาณ 3 งาน 88 ตารางวา

หอระฆังเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านเท่า สร้างด้วยไม้ทั้งหมดเสาแต่ละต้นมีขนาดวัดรอบต้นเสาขนาด 1.15 เมตร ระยะห่างของต้นเสาทั้ง 4 ต้น ห่างกัน 2.10 เมตร หอระฆังเป็นหอสูง 4 ชั้น แต่ละชั้นห่างกัน 3 เมตร ทุกชั้นปูด้วยไม้กระดาน มีบันไดเชื่อมต่อถึงกันทุกชั้นหลังคาของหอระฆัง มี 4 มุขเป็นหลังคาลดชั้น องค์หอระฆังประดับด้วยลายกระหนก ลายเครือเถา ซึ่งเป็นลวดลายที่ฉลุด้วยไม้กระดาน ศิลปกรรมแบบพื้นถิ่นอีสาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีบุญเรือง". เทศบาลตำบลเวียงคำ.
2. ↑  "ประกาศกรมศิลปากร เรื่อง ขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดศรีบุญเรือง**
สำหรับวัดสระแก้วแห่งอื่น ดูที่ วัดสระแก้ว

**วัดสระแก้ว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพนมทวน อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี มีเนื้อที่รวมประมาณ 10 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา 

วัดสระแก้ว แต่เดิมเป็นวัดร้างมาประมาณ 300 กว่าปี มีบ่อน้ำ เจดีย์ และฐานอุโบสถเก่า สำหรับเจดีย์เป็นเจดีย์ทรงปรางค์ จากคำบอกเล่ากล่าวกันว่า เดิมเจดีย์มีลักษณะคล้ายพระปรางค์ที่วัดทานกัณฑ์ อำเภอพนมทวน แต่ได้ถูกขุดรื้อทำลายลงมาบางส่วน ปัจจุบันเหลือเพียงองค์เจดีย์บางส่วน ตั้งแต่ฐานสูงขึ้นไปประมาณ 3–4 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลางราว 2–3 เมตร ฐานชั้นล่างชำรุด ทางวัดก่ออิฐขึ้นใหม่และฉาบปูนทับ ต่อมาชาวบ้านได้ใช้สถานที่นี้เป็นที่ทิ้งขยะ ซากสัตว์ จนกระทั่งสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติได้ประกาศยกวัดสระแก้ว (ร้าง) ขั้นเป็นวัดที่มีพระสงฆ์จำพรรษาเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2557

สิ่งก่อสร้างภายในวัด ได้แก่ ศาลาเฉลิมพระเกียรติ (หลังเก่า) ศาลาพระศรีศากยมุณี (หลังใหม่) สถานที่ปฏิบัติธรรม สถานที่ทำการมูลนิธิผู้สูงอายุ ศาลาอุบาสก อุบาสิกา ศาลประจำวัด ศาลรัชกาลที่ 5 หอระฆัง บ่อน้ำ เจดีย์เก่า กุฏิพระสงฆ์ 1 หลัง จำนวน 5 ห้อง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสระแก้ว". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
2. ↑  "เจดีย์เก่าวัดสระแก้ว". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดสระแก้ว". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "วัดสระแก้ว ตำบลพนมทวน อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี". มูลนิธิชัยพัฒนา.
สำหรับวัดสว่างอารมณ์แห่งอื่น ดูที่ วัดสว่างอารมณ์

**วัดสว่างอารมณ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลขุนแก้ว อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

ในอดีตวัดสว่างอารมณ์เป็นวัดร้าง จนต่อมาหลวงพ่อเพี้ยน ที่ขณะนั้นเป็นสามเณรอยู่ที่วัดตุ๊กตา ได้ออกธุดงค์แสวงหาความรู้ ไปตามสถานที่ต่าง ๆ ศึกษาเล่าเรียนวิชาจากเจ้าอาวาส ชื่อดังหลายรูป และกลับไปบวชเป็นพระที่วัดตุ๊กตาอีกครั้ง หลวงพ่อเพี้ยนขณะดำรงตำแหน่งเจ้าคณะตำบลขุนแก้ว เห็นว่าวัดร้างแห่งนี้น่าจะมีพระสงฆ์เข้าไปอยู่ถาวร จึงมอบหมายให้ หลวงพ่อแป๊ะ ไปรักษาการเจ้าอาวาสวัด และเริ่มบูรณะให้เป็นวัด หลวงพ่อแป๊ะถือจอบถือเสียมขุดดินทำถนนเข้าวัดด้วยตนเอง ชาวบ้านเห็นจึงพากันมาช่วยกัน ในช่วงแรกยังไม่มีถาวรวัตถุอะไร มีเพียงกุฏิเก่า ๆ ก่อด้วยอิฐ จากนั้นได้บูรณะสร้างศาลา สร้างโบสถ์ จากนั้นหลวงพ่อแป๊ะได้พัฒนามาอย่างต่อเนื่อง

เดิมวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 20 วา มีผู้ศรัทธาซื้อที่ดินถวายวัด 10 ไร่ 3 งาน 79 วา ผู้ศรัทธาได้สร้างกุฏิถวาย 3 หลัง ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2508 มีผู้ศรัทธาซื้อที่ดินถวายอีก 9 ไร่ 80 วา ในปี พ.ศ. 2510 คณะผู้ศรัทธาถวายกุฏิอีก 1 หลัง ขณะนี้มีกุฏิ 7 หลัง ส่วนที่ดินวัดรวมในปัจจุบันมีพื้นที่ 30 ไร่เศษ

ปัจจุบันมี พระครูยติธรรมานุยุต (สมทรง ธมฺมทินฺโน) หรือหลวงพ่อแป๊ะ เป็นเจ้าอาวาส เป็นพระที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ได้รับการยกย่องว่าเป็นพระเกจิอาจารย์ในระดับแนวหน้า ท่านให้การช่วยเหลือชุมชนและสังคมด้านต่าง ๆ ทำให้มีลูกศิษย์ให้ความศรัทธาทั่วประเทศ เช่น มอบทุนการศึกษา ให้แก่บุตรธิดาในโรงเรียนต่าง ๆ และสงเคราะห์การกุศลต่างๆ เช่น มูลนิธิ โรงเรียน โรงพยาบาล วัดวาอารามต่าง ๆ ด้านวัตถุมงคลที่หลวงพ่อแป๊ะสร้าง ได้รับความนิยมจากนักสะสมอย่างมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""หลวงพ่อแป๊ะ" พระพัฒนา นักบุญแห่งลุ่มน้ำนครชัยศรี". ไทยรัฐ.
2. ↑  "บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 114 จังหวัดนครปฐม". p. 106–107.
3. ↑  "หลวงพ่อแป๊ะ วัดแคแถว พระเกจิชื่อดังนครปฐม : มงคลข่าวสด". ข่าวสด.