recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
เจ้าหญิงฟาร์ยา อัล-มูฮัมหมัด (อังกฤษ: Princess Firyal) ประสูติ ณ ปี พ.ศ. 2488 ณ เยรูซาเลม เป็นธิดาของนาย ฟาริด มาห์มูด อัลชาอิด และ นางฟาริด ฟาร์ฮูม อัลซาอิด ซึ่งพระบิดาของพระองค์เป็นผู้นำทางการเมืองซึ่งทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีในรัฐบาลและเป็นสมาชิกรัฐสภาในวุฒิสภาในจอร์แดน ส่วนพระมารดาของพระองค์เป็นประธานสมาคมเสี้ยววงเดือนแดงในฝั่งตะวันตก ด้านการศึกษา ทรงจบจากวิทยาลัยบริซิต ทรงเรียนเป็นเวลาสองปีที่วิทยาลัยอเมริกันสตรีใน เบรุต ก่อนที่จะเสกสมรส ทรงเริ่มศึกษาและได้รับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียในปี 2542 

นางสาวฟาร์ยา อัลซาอิด ได้เสกสมรสกับ เจ้าชายมูฮัมหมัด บิน เฏาะลาล พระราชโอรสใน สมเด็จพระเจ้าเฏาะลาลแห่งจอร์แดน รับพระราชทานพระอิสริยยศที่ **เจ้าหญิงฟาร์ยา อัล-มูฮัมหมัดแห่งจอร์แดน พระชายา** พร้อมฐานันดร รอยัลไฮเนส มีพระโอรส 2 พระองค์คือ

1. เจ้าชายเฏาะลาล บิน มูฮัมหมัด
2. เจ้าชายกาห์ซี บิน มูฮัมหมัด

เจ้าหญิงฟาร์ยา อัล-มูฮัมหมัด พร้อมด้วยพระสวามีและพระโอรส
ภายหลังทรงหย่าจากพระสวามีในปี 2521 แต่ยังทรงพระยศเหมือนเดิม แต่ไม่มีฐานันดรรอยัลไฮนีสนำหน้าพระนาม ทรงงานในด้านต่างๆ ในฐานะพระราชวงศ์แห่งจอร์แดน ชาวจอร์แดนส่วนมากนั้นมีความคิดเห็นเกี่ยวกับพระองค์ในแง่บวก ทรงเป็นกันเองและมีพระจริยวัตรที่งดงาม ไม่ถือพระองค์ ทรงทักทายประชาชนทุกครั้งที่ทรงปฏิบัติพระกรณียากิจ ทรงมีคุณธรรมในการทรงงานทุกครั้ง 

ในปี 2524 สมเด็จพระราชาธิบดีฮุสเซนแห่งจอร์แดน ทรงมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม พระราชทานฐานันดร รอยัลไฮนีส คืนแก่เจ้าหญิงฟาร์ยา อัล-มูฮัมหมัด ในฐานะทรงงานด้วยความอดทนและเป็นที่พอพระราชหฤหทัย

พระกรณียากิจ
------------

พระองค์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นทูตสันถวไมตรีของยูเนสโกในปีพ.ศ. 2535 สามปีต่อมาในปี 2538 ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษาพิเศษของอธิบดียูเนสโก ทรงงานด้านหลักในโครงการเพื่อการคุ้มครองมรดกโลกและการศึกษา ส่วนพระกรณียากิจในจอร์แดนั้น พระองค์ทรงงานด้านการสงเคราะห์ในค่ายผู้ลี้ภัย ทรงงานการแปลหนังสือจากภาษาจอร์แดนเป็นภาษาเบดูให้กับชนเผ่าเบดูอินเผ่าเร่ร่อน ทั้งยังทรงเป็นประธานสมาคมการวางแผนครอบครัวแห่งจอร์แดนด้วย

พระองค์ทรงเปิดมูลนิธิความหวังนานาชาติภายใตเความร่วมมืองขององค์การยูเนสโกเมื่อปี พ.ศ. 2537 เพื่อประโยชน์เด็กไร้ที่อยู่อาศัยในจอร์แดน

ตำแหน่งที่ทรงรับ
----------------

1. คณะกรรมการสมาคมสหประชาชาติในเดือนมีนาคม 2546
2. คณะกรรมาธิการของคณะกรรมการกู้ภัยนานาชาติที่นิวยอร์ก
3. สภามหาวิทยาลัยโคลัมเบีย
4. คณะกรรมาธิการของห้องสมุดสาธารณะนิวยอร์ก
5. ผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ Musée des Arts Décoratifs ณ ปารีส
6. สภาระหว่างประเทศของเทตปัจจุบันในลอนดอน
7. รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของรัฐบาลจอร์แดนในเดือนพฤษภาคม 2550 ที่สถานเอกอัครราชทูตสหรัฐในจอร์แดน ในตำแหน่งเอกอัครราชทูต
8. ประธานพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่สภาประธานสภา MOMA
9. ประธานพิพิธภัณฑ์กุกเกนไฮม์สมาชิกวงกลมตะวันออกกลาง

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* จอร์แดน : Grand Cordon of the Order of Independence
* Malaysia : Honorary Grand Commander of the Order of the Defender of the Realm (24 April 1965)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Senarai Penuh Penerima Darjah Kebesaran, Bintang dan Pingat Persekutuan Tahun 1965" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-09-28. สืบค้นเมื่อ 2018-08-04.
2. ↑  New York Media, LLC (1997-07-21). *New York Magazine*. *Books.google.com*. p. 29. สืบค้นเมื่อ 2017-05-25.
**วัฒนา เขียววิมล** เป็นหัวหน้าขบวนการนวพล ช่วงเหตุการณ์ตุลาคม พ.ศ. 2517 วันมหาวิปโยค และเป็นอดีตหัวหน้าพรรคประชาเสรี

ประวัติ
-------

วัฒนา เขียววิมล เกิดเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2487 ที่อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี ได้รับการศึกษาชั้นประถมจากโรงเรียนเขียววิมลราษฏรอุปถัมภ์ (วัดขอนชะโงก) ชั้นมัธยมต้นจากโรงเรียนแม้นศรีวิทยา กรุงเทพฯ และโรงเรียนมาลาสวรรค์ อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก จนบชั้นมัธยมปลายจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ จากนั้นได้ศึกษาอนุปริญญาทางวิศวกรรม จากเบคเกริสฟิลด์คอลเลจคาลิฟอร์เนีย สหรัฐฯ พ.ศ. 2509 ปริญญาตรีทางเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยซาคราเมนโต้ คาลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2512 ปริญญาโททางการศึกษาเกี่ยวกับเอเชียและอาฟริกา (อารยธรรมนอกเหนือจากตะวันตก) จากมหาวิทยาลัยซีตัลฮอล นิวเจอร์ซี่ สหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2513 และได้รับปริญญาเอก (Ph.D) ด้านการบริหารและการจัดการ (Administration /Management) ณ สถาบันการศึกษาชั้นสูงมหาวิทยาลัยวาลเด้น

การทำงาน
--------

วัฒนา เคยเป็นหัวหน้าขบวนการนวพล ซึ่งเป็นขบวนการที่จัดตั้งตามแผนปฏิบัติการของกองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายใน (กอ.รมน.) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 2517

วัฒนา ก่อตั้งพรรคการเมืองในปี พ.ศ. 2525 ชื่อ "พรรคประชาเสรี" โดยเขารับตำแหน่งหัวหน้าพรรค และมีพลอากาศเอก บัว ศิริทรัพย์ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ร่วมเป็นกรรมการบริการพรรค

นอกจากนั้น วัฒนายังเคยเป็นกงสุลกิตติมศักดิ์สาธารณรัฐประชาชนแทนซาเนีย ประจำราชอาณาจักรไทย เป็นประธานกรรมการมูลนิธิสุวรรณภูมิ เป็นประธานกรรมการเหมืองอัญมณี (A.A.P.S. Umba Mines) ในประเทศสาธารณรัฐประชาชนแทนซาเนีย

เขาเคยเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (ปองพล อดิเรกสาร)

อ้างอิง
-------

1. ↑  กลุ่มนวพล จาก บันทึก 6 ตุลา
2. ↑  ลีเฟอร์, ไมเคิล. *พจนานุกรมการเมืองสมัยใหม่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้*. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2548.
3. ↑  Prajak Kongkirati. "Counter-Movement in Democratic Transition: Thai Right-Wing Movements after the 1973 Popular Uprising." *Asian Review* 19 (2006): 101-135.
4. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจดทะเบียนพรรคการเมือง (พรรคประชาเสรี)
ตามปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน **ฟินาร์ฟิน** (Finarfin) เป็นเจ้าชายเอลฟ์ ซึ่งภายหลังได้เป็นกษัตริย์ของชาวโนลดอร์ที่คงเหลืออยู่ในนครทิริออน บนแผ่นดินอมตะ พระองค์เป็นโอรสองค์เล็กของกษัตริย์ฟินเว กับพระนางอินดิส มีเชษฐาองค์ใหญ่ต่างมารดาคือ เฟอานอร์ ส่วนเชษฐาร่วมบิดามารดาเดียวกันคือ ฟิงโกลฟิน ฟินาร์ฟินมีเรือนผมสีทองแบบเดียวกับอินดิสพระมารดาซึ่งเป็นเอลฟ์ชาววันยาร์ สมาชิกในราชสกุลของพระองค์อีกหลายคนได้สืบทอดลักษณะอันงดงามนี้ของชาววันยาร์ไปด้วย พระองค์อภิเษกกับเจ้าหญิงเออาร์เวนแห่งอัลควาลอนเด ผู้มีเชื้อสายชาวเทเลริ ทรงมีโอรสธิดา 5 พระองค์ ได้แก่ ฟินร็อด โอโรเดร็ธ อังกร็อด อายก์นอร์ และกาลาเดรียล

ฟินาร์ฟินได้ชื่อว่าเป็นเจ้าชายผู้มีสิริโฉม และเฉลียวฉลาดเป็นที่สุด ชื่อในภาษาเควนยาของฟินาร์ฟินคือ **อาราฟินเว** (Arafinwë) ซึ่งหมายถึง 'บุตรแห่งฟินเวผู้สูงศักดิ์'

การขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งโนลดอร์
------------------------------

หลังจากเหตุการณ์การดับแสงของวาลินอร์ และการสิ้นพระชนม์ของกษัตริย์ฟินเว เฟอานอร์กับฟิงโกลฟินตัดสินใจนำทัพชาวโนลดอร์จำนวนมากออกไล่ติดตามมอร์กอธกลับมายังมิดเดิลเอิร์ธ โอรสธิดาของฟินาร์ฟินก็ร่วมไปในทัพนั้นด้วย ทำให้ฟินาร์ฟินจำต้องร่วมทัพไปอย่างเสียไม่ได้ แต่เมื่อประกาศกแห่งมานดอสมากล่าวคำพยากรณ์แห่งโนลดอร์ ห้ามปรามพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย ที่แถบชายฝั่งอารามัน ฟินาร์ฟินก็กลับใจ นำชาวโนลดอร์ผู้กลับใจจำนวนหนึ่งเดินทางกลับนครทิริออน พระองค์ทรงขึ้นเป็นจอมกษัตริย์ของชาวโนลดอร์ที่หลงเหลืออยู่ในนครทิริออน ซึ่งมีจำนวนเพียงไม่ถึงหนึ่งในสิบของชาวโนลดอร์ทั้งหมด

เกร็ดน่ารู้
-----------

* ในต้นฉบับดั้งเดิม โทลคีนตั้งชื่อให้ตัวละครฟินาร์ฟิน ว่า 'ฟินร็อด' (Finrod) ส่วนตัวละครฟินร็อดเดิมมีชื่อว่า 'อิงกลอร์ เฟลากุนด์' (Inglor Felagund) ดังนั้นในฉบับต้นร่างหลายแห่งที่ปรากฏในหนังสือชุด *ประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ (The History of Middle-earth)* จึงอาจพบการกล่าวถึง 'ฟินร็อด' ซึ่งที่แท้หมายถึงฟินาร์ฟินนั่นเอง ในภายหลังเมื่อมีการแก้ไขชื่อตัวละครแล้ว ยังคงหลงเหลือชื่อ 'อิงกลอร์' อยู่ใน เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ คือตัวละครชื่อ *กิลดอร์ อิงกลอริออน* (Gildor Inglorion) ซึ่งโฟรโดกับแซมได้พบระหว่างเดินทางออกจากไชร์ คำว่า 'อิงกลอริออน' หมายถึง 'บุตรแห่งอิงกลอร์' เชื่อว่าแต่เดิมโทลคีนตั้งใจให้ กิลดอร์ เป็นโอรสของฟินร็อด แต่ภายหลังมีการเปลี่ยนแปลงต้นฉบับ ทำให้ฟินร็อดไม่เคยอภิเษกสมรส และนาร์โกธรอนด์ก็ไร้ผู้สืบทอด (ดังปรากฏในเรื่อง ซิลมาริลลิออน) แต่กระนั้น กิลดอร์ อิงกลอริออน ใน เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ยังคงถูกกล่าวถึงว่าเป็น 'เอลฟ์ผู้สูงศักดิ์จากราชสกุล' เป็นอนุสรณ์ถึงแนวคิดในต้นร่างฉบับดั้งเดิมของโทลคีน

ดูเพิ่ม
-------

* ราชวงศ์ฟินเว

อ้างอิง
-------

* ฟินาร์ฟิน จากเอ็นไซโคลปิเดียแห่งอาร์ดา
**วัดใหม่กลางคลองสิบ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูสังฆกิจจาภิรักษ์ (กฤษฏิ์ตภณ สุเมโธ) เป็นเจ้าอาวาส

วัดใหม่กลางคลองสิบได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2504 โดยมีนายก้อนทอง สนธิสุวรรณ ดำเนินการสร้างวัดในที่ดินของนายสมจิตต์ สุขสถิตย์และนายลออ สุขสถิตย์ รวมเนื้อที่ 7 ไร่ วัดใหม่กลางคลองสิบได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2510 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2510 ด้านการศึกษาได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2507

ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถหน้าตักกว้าง 1.75 เมตร และมีพระพุทธโคดม หน้าตักกว้าง 1 เมตร พระอัครสาวกและที่ศาลาการเปรียญมีพระประธานหน้าตักกว้าง 70 เซนติเมตร และพระพุทธรูปอีก 2 องค์ หน้าตักกว้าง 76 และ 50 เซนติเมตร ตามลำดับ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหม่กลางคลองสิบ". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 727–728. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดใหม่ชุมพล** หรือ **วัดใหม่ประชุมพล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลนครหลวง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดใหม่ชุมพล หรือชาวบ้านเรียกสั้น ๆ ว่า **วัดใหม่** สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2153–2171 ตามคำบอกเล่า วัดสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าทรงธรรมเมื่อคราวเสด็จไปนมัสการพระพุทธบาทสระบุรี ในครั้งนั้นจำเป็นต้องมาทางเรือโดยอาศัยเส้นทางแม่น้ำเจ้าพระยาผ่านขึ้นมาทางแม่น้ำป่าสักและต้องพักแรมกลางทาง จึงสั่งให้ข้าราชบริพารไปสำรวจดูสถานที่สร้างพระตำหนักประทับพักแรมก่อนข้าราชบริพารได้สำรวจดูสถานที่แล้วเห็นว่าบริเวณที่ที่จัดนครหลวงในปัจจุบัน เป็นสถานที่สมควรและเหมาะสมที่จะสร้างพระตำหนักจึงโปรดเกล้าให้สร้างพระตำหนักเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงให้แก้ไขสถานที่พักอาศัยนี้ให้เป็นวัดขึ้นแล้วขนานนามว่า "วัดใหม่ประชุมพล" วัดนี้ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2436 ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 5 และได้ประกาศขึ้นทะเบียนในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 115 ตอนพิเศษ 37 ง วันที่ 19 พฤษภาคม 2541

ภายในวัดประกอบด้วยเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองฐานสูงเป็นประธานของวัด เป็นเจดีย์ที่มีรูปแบบที่สร้างในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง ภายในกรุของเจดีย์ฝาผนังตั้งแต่พื้นถึงเพดานเขียนเป็นลวดลายพุ่มข้าวบิณฑ์และรูปดวงดารา มีอุโบสถตั้งอยู่ทางด้านหน้าเจดีย์ประธานเป็นอาคารที่ได้รับการบูรณะขึ้นใหม่บนรากฐานอาคารเดิม ส่วนวิหารสร้างอยู่ทางด้านทิศเหนือของวัด ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพเทพชุมนุมวิทยาธร พระประธานเป็นพระพุทธรูปทรงเครื่อง นามว่า *หลวงพ่อทรงธรรม*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหม่ประชุมพล". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  ศรีศักร วัลลิโภดม. "หลวงพ่อทรงธรรม พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกลืม". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-30. สืบค้นเมื่อ 2021-07-30.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดใหม่ชุมพล**
**เพลง"ดอกคูน"** แต่งเมื่อ ปี พ.ศ. 2515 คำร้องและทำนองโดย เวียรชัย พรหมสาขา ณ สกลนคร ขับร้องโดย เล็ก นิรมล หรือ นิรมล ทองสอดแสง (ผู้มีน้ำเสียงเหมือน สวลี ผกาพันธ์) ใช้เป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์ (ช่อง 5 ขาว-ดำ ขอนแก่น) ต่อมาได้ส่งเพลงนี้เข้าประกวดตามโครงการส่งเสริมนักร้องนักประพันธ์เพลง จัดโดยศูนย์คนตรีวาทินี เมื่อปี พ.ศ. 2527 ได้รับรางวัลที่ 2 (รางวัลที่ 1 คือเพลง สื่อรัก ของ สมชาย พรปรีชา) และศูนย์ดนตรีวาทินีได้ทำการบันทึกเป็นแผ่นเสียงขับร้องโดย ชื่นชม ยมสังข์

คำร้อง-ทำนอง: เวียรชัย พรหมสาขา ณ สกลนคร
หมู่มวลดอกไม้ใดใดในหล้า
ต่างเกิดกันมา สวยงามสง่าเหมาะสม
ดั่งเช่นดอกคูน เพิ่มพูนแต่ความชื่นชม
สดชื่นรื่นรมย์ เมื่อชมสุขสมซึ้งใจ
ดอกคูนแลเหลืองระย้าอร่าม
ชวนใจวาบหวาม สวยงามไม่ด้อยกว่าใคร
จะเย็นจะร้อน พื้นดินแห้งแล้งเพียงใด
ดอกคูนสดใส ไฉไลยั่วใจภมร
เหว่ว้าอาดูร
ก็มีดอกคูนเป็นเพื่อนถ่ายถอน
ยามโหยโรยอ่อน
เหนื่อยกายพักผ่อน
ร่มคูนอุ่นใจ
ห่างไกลเจ้านี้ชีวีจึงหม่น
โอ้จิตใจคน วกวนแปรเปลี่ยนเวียนไป
บากหน้ากลับคืนลานคูนก่อนสูญสิ้นใจ
หากชีพสลาย ฝังกายใต้ร่มลานคูน.
รับข้อมูลจาก "เก็บถาวร 2014-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน"

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ฟังเพลงดอกคูน (เล็ก นิรมล)
**วัดใหม่เจริญราษฎร์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองสิบสอง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร

วัดใหม่เจริญราษฎร์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2431 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2523 เป็นวัดที่สร้างโดยคนไทยเชื้อสายมอญ คาดว่าเป็นประชาชนชาวมอญที่อพยพมาจากจังหวัดสมุทรสาคร

วัดใหม่เจริญราษฎร์มีโบสถ์ชั่วคราวหลังแรกหลังคามุงจากใช้ประมาณ 30 ปี จึงได้มีการก่อสร้างโบสถ์หลังที่ 2 ซึ่งเป็นอาคารถาวรหลังแรก จารึกปีที่สร้างเอาไว้คือ พ.ศ. 2476 รูปแบบของโบสถ์หลังเก่าเป็นศิลปะแบบที่เรียกกันว่า "โบสถ์น้ำเค็ม" ตามรูปแบบที่พบมากแถบวัดมอญย่านสมุทรสาคร สมุทรสงคราม และพระประแดง ลักษณะเด่นของโบสถ์ดังกล่าวมีสกุลช่างเดียวกับทางสมุทรสาครและพระประแดง และสร้างด้วยไม้ทั้งหลัง หลีกเลี่ยงการใช้คอนกรีต เพราะสมัยก่อนเป็นเมืองชายทะเลน้ำยังเค็มจัด ประกอบกับยังไม่มีคอนกรีตชนิดทนน้ำเค็ม

วัดมีการจัดงานอันเกี่ยวเนื่องกับประเพณีมอญ ในเทศกาลสงกรานต์ ชุมชนบริเวณใกล้เคียงจะร่วมกันจัดประเพณีสงกรานต์มอญขึ้นที่วัดนี้ระหว่างวันที่ 13–17 เมษายนของทุกปี กิจกรรมวันที่ 13–14 เมษายน ประกอบด้วยการทำบุญบังสุกุลให้แก่บรรพบุรุษ ในช่วงบ่ายของวันที่ 15 เมษายน แห่หงส์ธงตะขาบของชาวมอญ เริ่มตั้งแต่ 13.00 น. ของวันที่ 15–17 เมษายน เป็นต้นไป แต่ละปีมีประชาชนเชื้อสายมอญเข้าร่วมงานเป็นจำนวนมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-01-25.
2. ↑  "ชุมชนมอญในประเทศไทย - มอญคลองสิบสี่ (มอญหนองจอก) กรุงเทพฯ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-30. สืบค้นเมื่อ 2021-01-25.
3. ↑  "ประเพณีสงกรานต์ไทย-รามัญ วัดใหม่เจริญราษฎร์". โครงการจัดทำแผนที่แหล่งวัฒนธรรมท้องถิ่นอันมีชีวิต.
พารัลแลกซ์แมปปิงและเงา
**พารัลแลกซ์แมปปิง** (parallax mapping) เป็นหนึ่งในเทคนิคของการลงลายผิวภาพในคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ ทำโดยการนำหลักการพารัลแลกซ์การเคลื่อนที่ โดยนำข้อมูลความสูงมาใส่ให้กับลายผิวที่ไม่มีความนูนเว้า ทำให้สามารถแสดงความนูนเว้าบนพื้นผิวของวัตถุได้สมจริงมากขึ้น

วิธีการนี้เผยแพร่ในปี 2001 โดย **โทโมมิจิ คาเนโกะ** (ญี่ปุ่น: 金子 智道かねこ ともみち; โรมาจิ: *Kaneko Tomomichi*) และพวก

ภาพรวม
------

มนุษย์รู้สึกถึงความใกล้ไกลได้จากปรากฏการณ์พารัลแลกซ์การเคลื่อนที่ นั่นคือเมื่อมุมมองเปลี่ยนไป จะรู้สึกได้ว่าวัตถุเคลื่อนที่เร็วอยู่ใกล้ และวัตถุเคลื่อนที่ช้าอยู่ไกล (เช่น เมื่อมองจากหน้าต่างรถไฟชิงกันเซ็งจะเห็นรั้วกั้นซึ่งอยู่ใกล้เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว แต่ภูเขาซึ่งอยู่ไกลจะเปลี่ยนช้า) ในขณะเดียวกัน สำหรับวัตถุที่มีระดับการพารัลแลกซ์เท่ากันจะรู้สึกว่ามีระยะทางเท่ากัน

มีปัญหาสำคัญสองประการเมื่อถ่ายทอดความนูนเว้าลงไปยังพื้นผิวโพลีกอนผิวเรียบ หนึ่งในนั้นคือ การสูญเสียความรู้สึกถึงความสามมิติเนื่องจากขาดพารัลแลกซ์การเคลื่อนไหว ในวัตถุต้นแบบ ส่วนนูนจะอยู่ใกล้กับมุมมองมากขึ้นและส่วนเว้าจะอยู่ห่างออกไป ดังนั้นเมื่อขอบเขตการมองเห็นเคลื่อนไป ส่วนนูนจะเคลื่อนที่เร็วขึ้น ซึ่งสร้างความรู้สึกใกล้ไกล อย่างไรก็ตาม เมื่อเปลี่ยนมาแสดงความนูนเว้าของผิวโดยใช้เทคนิคการลงลายผิวภาพจะทำให้ไม่อาจสัมผัสถึงความไม่สม่ำเสมอนั้นได้ ดังนั้นเมื่อเปลี่ยนมุมมอง จะเห็นว่าส่วนนูนและส่วนเว้าจะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเท่ากันและไม่รู้สึกถึงความรู้สึกใกล้ไกล นอกจากนี้ เนื่องจากความไม่สม่ำเสมอที่ควรจะสะท้อนให้เห็นในโครงร่างจะถูกปรับให้เรียบขึ้น ภาพเงาจึงไม่เปลี่ยนไปตามมุมมอง

ในเทคนิคพารัลแลกซ์แมปปิง การประมาณพารัลแลกซ์จะดำเนินการโดยใช้ข้อมูลความสูง และปัญหาข้างต้นจะได้รับการแก้ไขหรือบรรเทาลง ในระหว่างการทำแผนที่ พิกัดพื้นผิวที่เกี่ยวข้องกับแต่ละจุดเมื่อวาดโพลีกอนจะเลื่อนไปตามมุมที่เกิดจากเวกเตอร์แนวสายตาจากมุมมองไปยังจุดและเวกเตอร์แนวฉาก และค่าของแผนที่ความสูง เมื่อแนวสายตาเปลี่ยนไปเป็นทิศทางที่ตั้งฉากกับเวกเตอร์แนวฉาก ความเบี่ยงเบนของพิกัดพื้นผิวจะเพิ่มขึ้นแล้วทำให้เกิดความรู้สึกเป็นสามมิติขึ้นมา

มีเทคนิคการลงลายพื้นผิวแบบอื่นที่ทำให้รู้สึกถึงความเป็นสามมิติ ได้แก่ บัมป์แมปปิง และ นอร์มัลแมปปิง ซึ่งอาศัยการใช้เงา และเราสามารถใช้เทคนิคพารัลแลกซ์แมปปิงซึ่งใช้พารัลแลกซ์การเคลื่อนไหวร่วมกับวิธีการเหล่านี้ได้ ทำให้การทำแผนที่สมจริงมากขึ้นโดยสร้างทั้งเงาและพารัลแลกซ์

ในความเป็นจริงเสมือน ซึ่งพารัลแลกซ์การเคลื่อนไหวเกิดขึ้นตลอดเวลาจากมุมมองบุคคลที่หนึ่ง มักได้รับการแนะนำให้ใช้พารัลแลกซ์แมปปิงหรือวิธีที่พัฒนาขึ้นจากเทคนิคนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kaneko, T. et al. 2001. Detailed Shape Representation with Parallax Mapping. In Proceedings of ICAT 2001, pp. 205-208.
2. ↑  In this paper we present Parallax Mapping... Kaneko, T. et al. (2001)
3. ↑  First, texture mapping lacks the capability to represent a motion parallax effect Kaneko, T. et al. (2001)
4. ↑  So you cannot represent view-dependent unevenness or change of silhouettes. Kaneko, T. et al. (2001)
5. ↑  Use parallax mapping instead of normal mapping. Oculus - developers
**วัดใหม่สุวรรณคีรี** เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่อำเภอตุมปัต รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย ปัจจุบันมีพระวิจารณญาณมุนี (ครน ปุณฺณสุวณฺโณ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส เป็นหนึ่งใน 4 วัดที่กระทรวงการท่องเที่ยวมาเลเซียจัดให้อยู่ในกลุ่มท่องเที่ยว ใช้เวลาเดินทางจากโกตาบารูมาถึงวัดราว 30 นาที

วัดใหม่สุวรรณคีรี หรือ **วัดเขาดิน** น่าจะสร้างหรือบูรณะไล่เลี่ยกับวัดมัชฌิมาราม หากยึดปีตามอุโบสถวัดมัชฌิมาราม มีจารึกว่าบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2474 อุโบสถหลังเก่าที่เพิ่งจะได้รับการบูรณะปฏิสังขรใหม่ มีสถาปัตยกรรมไทยประเพณี หลังคา 2 ซ้อน 3 ตับ รูปแบบหลังคาเช่นนี้น่าจะได้รับอิทธิพลจากอุโบสถวัดในอำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส เช่นอุโบสถวัดชลธาราสิงเหและอุโบสถวัดโคกมะเฟือง สถาปัตยกรรมที่มีชื่อเสียงของวัด คือ อุโบสถสร้างอยู่บนเรือพญานาค อุโบสถหลังใหม่มีพิธีตัดหวายฝังลูกนิมิต เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2556

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหม่สุวรรณคีรี". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "28 มี.ค. 57 - กงสุลใหญ่ ณ เมืองโกตาบารู เป็นประธานในพิธีเททองหล่อองค์สมเด็จโต". สถานกงสุลใหญ่ ณ เมืองโกตาบารู.
3. ↑  "Wat Maisuwankiri". Lonely Planet.
4. ↑  บรรลือ ขอรวมเดช. "อุโบสถวัดไทยในเมืองมลายู (กลันตัน เกดะห์ ปะลิส และปีนัง) สมัยรัตนโกสินทร์" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
5. ↑  "23 ส.ค. 56 - กงสุลใหญ่เป็นประธานจุดธูปเทียนและฝังลูกนิมิตวัดใหม่สุวรรณคีรี". สถานกงสุลใหญ่ ณ เมืองโกตาบารู.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดใหม่สุวรรณคีรี**
ดาวฤกษ์ที่อยู่ใกล้จะเปลี่ยนตำแหน่งปรากฏไปตามตำแหน่งในวงโคจรของโลก
**พารัลแลกซ์ดาวฤกษ์** (stellar parallax) เป็นปรากฏการณ์ที่ตำแหน่งของวัตถุทางดาราศาสตร์บนทรงกลมท้องฟ้าดูเหมือนจะเปลี่ยนไปตามตำแหน่งของโลกเนื่องจากพารัลแลกซ์ โดยทั่วไปตำแหน่งของโลกขึ้นอยู่กับตำแหน่งในวงโคจร ซึ่งมีคาบการเปลี่ยนแปลงเท่ากับคาบการโคจรของโลก นั่นคือประมาณ 1 ปี จึงมักเรียกว่าเป็น **พารัลแลกซ์ประจำปี** (annual parallax)

ภาพรวม
------

การเคลื่อนที่ของตำแหน่งปรากฏของวัตถุท้องฟ้าเนื่องจากพารัลแลกซ์ประจำปีจะแปรผันตามละติจูดสุริยวิถีของวัตถุท้องฟ้าบนทรงกลมท้องฟ้า ที่บริเวณละติจูดสุริยวิถี ±90 องศา (ขั้วสุริยวิถี) การเคลื่อนที่จะดูเหมือนว่าเป็นวงกลม เมื่อละติจูดสุริยวิถีลดลงจะปรากฏเป็นการเคลื่อนที่แบบวงรี โดยมีแนวละติจูดสุริยวิถีเป็นแกนเอก และที่ละติจูดสุริยวิถี 0 องศา (บนระนาบสุริยวิถี) จะปรากฏเหมือนว่าเคลื่อนที่ไปกลับในแนวเส้นตรง ขนาดของพารัลแลกซ์ประจำปีแสดงด้วยระยะเชิงมุมครึ่งหนึ่งของความยาวของแกนเอกของการเคลื่อนที่เป็นวงรี

ขนาดของพารัลแลกซ์ประจำปีจะแปรผกผันกับระยะทางของวัตถุท้องฟ้าจากโลก ดังนั้น หากสามารถวัดพารัลแลกซ์ประจำปีได้ ระยะทางจากโลกถึงวัตถุสามารถกำหนดได้โดยใช้ตรีโกณมิติ เมื่อวัตถุอยู่ห่างจากโลก 3.26 ปีแสง พารัลแลกซ์ต่อปีจะเท่ากับ 1 พิลิปดาพอดี นี่คือที่มาของ พาร์เซก หน่วยวัดระยะทางของวัตถุท้องฟ้า

การมีอยู่ของพารัลแลกซ์ประจำปีได้รับการทำนายมานานแล้วตามทฤษฎีดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลาง แต่การสังเกตนั้นทำได้ยากมากเนื่องจากขนาดของพารัลแลกซ์ประจำปีมีขนาดเล็กมาก แม้แต่พารัลแลกซ์ประจำปีของดาวฤกษ์ที่อยู่ใกล้โลกที่สุดอย่างอัลฟาคนครึ่งม้าก็มีพารัลแลกซ์ประจำปีเพียง 0.76 พิลิปดาเท่านั้น ซึ่งเทียบเท่ากับการตรวจจับพารัลแลกซ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวัตถุที่อยู่ห่างออกไป 271 เมตร ขยับไปเพียง 1 มิลลิเมตร

ทือโก ปราเออได้ใช้ข้อเท็จจริงที่ว่าไม่สามารถสังเกตพารัลแลกซ์ประจำปีได้มาเป็นเหตุผลในการปฏิเสธทฤษฎีดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางและสนับสนุนทฤษฎีโลกเป็นศูนย์กลาง อย่างไรก็ตาม โยฮันเนิส เค็พเพลอร์สามารถอธิบายการเคลื่อนที่ของวัตถุท้องฟ้าได้ง่ายกว่าทฤษฎีโลกเป็นศูนย์กลางแบบเดิมมาก โดยถือว่าดาวเคราะห์อยู่ในการเคลื่อนที่แบบวงรี

หลักฐานโดยตรงสำหรับทฤษฎีดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางมาจากการสังเกตการณ์เกี่ยวกับความคลาดทางดาราศาสตร์ของเจมส์ แบรดลีย์ ซึ่งเกิดขึ้นมากกว่า 100 ปีหลังจากการค้นพบกฎการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์ของเค็พเพลอร์ โดยที่จริงแล้วจุดประสงค์ดั้งเดิมของแบรดลีย์คือการสังเกตพารัลแลกซ์ประจำปี แต่เขาไม่ประสบความสำเร็จในเรื่องนี้ กว่า 100 ปีต่อมา ฟรีดริช เบ็สเซิล ยืนยันว่าพารัลแลกซ์ประจำปีของ 61 Cygni ในปี 1838เท่ากับ 0.314 วินาที หลังจากนั้นไม่นาน ฟรีดริช ฟ็อน ชตรูเวอ ได้คำนวณพารัลแลกซ์ประจำปีของดาวเวกาได้ที่ 0.26 พิลิปดา และทอมัส เฮนเดอร์สันได้คำนวณพารัลแลกซ์ประจำปีของอัลฟาคนครึ่งม้าได้ที่ 0.76 พิลิปดา

เป็นการยากที่จะวัดค่าพารัลแลกซ์ประจำปีที่แม่นยำจากพื้นโลก เนื่องจากความผันผวนของชั้นบรรยากาศโลก ดังนั้นดาวเทียมฮิปปาร์โคสจึงถูกส่งขึ้นสู่อวกาศในปี 1989 เพื่อวัดพารัลแลกซ์ประจำปีจากอวกาศ เป็นผลให้พารัลแลกซ์ประจำปีของดาว 118,274 ดวงที่อยู่ภายในระยะประมาณ 150 พาร์เซกจากโลกถูกวัดด้วยความแม่นยำโดยมีความคลาดเคลื่อนเพียง 1/1,000 พิลิปดา ซึ่งช่วยปรับปรุงความแม่นยำของระยะทางของดาวเหล่านี้อย่างมาก ในโครงการ VERA ได้ใช้กล้องโทรทรรศน์วิทยุ ในการสังเกตการณ์ด้วยความแม่นยำที่ความคลาดเคลื่อน 10 ไมโครพิลิปดา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "VERAとは". VERA. สืบค้นเมื่อ 2021-03-20.
**วัดใหญ่ชัยมงคล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านใหม่ไชยมงคล อำเภอทุ่งเสลี่ยม จังหวัดสุโขทัย เป็นโบราณสถานขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองบางขลังโดยอยู่นอกเมืองทางด้านทิศเหนือ มีเนื้อที่ 8 ไร่ 130 ตารางวา

วัดใหญ่ชัยมงคล หรือชาวบ้านเรียกว่า **วัดใหญ่** หรือ **วัดบางขลัง** ตามหลักฐานทางโบราณคดี น่าจะเป็นโบราณสถานที่นิยมสร้างในสมัยพระมหาธรรมราชาลิไท ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2540

วัดใหญ่ชัยมงคลตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2529 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 กรมศิลปากรดำเนินการขุดแต่งโบราณสถานวัดใหญ่ชัยมงคล เมื่อ พ.ศ. 2544

ภายในเขตกำแพงแก้ว มีเจดีย์ประธานก่อด้วยศิลาแลงเป็นทรงพุ่มข้าวบิณฑ์หรือทรงดอกบัวตูม ปัจจุบันได้พังทลายลงมาปรากฏยอดทรงดอกบัวตูมตกอยู่ใกล้ ๆ เชื่อกันว่าเป็นที่ประดิษฐานพระบรมธาตุประจําเมือง ปัจจุบันได้รับการบูรณะให้เป็นองค์สมบูรณ์แล้ว มีวิหารหันหน้าไปทางทิศตะวันออกและมีเจดีย์รายกระจายอยู่อีกหลายองค์ วิหารที่ตั้งอยู่ทางด้านทิศเหนือของเจดีย์ประธาน น่าจะสร้างสมัยหลังเจดีย์ต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหญ่ชัยมงคล (จังหวัดสุโขทัย)".
2. ↑  กรมศิลปากร. "วัดใหญ่ชัยมงคล" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 19 กรกฎาคม 2566. เข้าถึงจาก
3. ↑  "วัดใหญ่ชัยมงคล". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "โบราณสถานวัดใหญ่ชัยมงคล". กระทรวงวัฒนธรรม.
5. ↑  ธีระวัฒน์ แสนคํา, ยิ่งศักดิ์ คชโคตร. "เมืองบางขลัง : ชุมชนโบราณริมฝั่งลําน้ําแม่มอกในจังหวัดสุโขทัย". มหาวิทยาลัยราชภัฎเลย. p. 51.
**วัดใหม่บางคล้า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ในตำบลบางสวน อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัด เนื้อที่ 24 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจรดแม่น้ำบางปะกง ทิศใต้และทิศตะวันออกจรดที่ดินเอกชน ทิศตะวันตกจรดทางสาธารณะประโยชน์

วัดใหม่บางคล้าประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2416 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ตระกูล แสงขำ เป็นผู้มาบูรณะ

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ หอระฆัง หอกลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 โดยพระครูพิพัฒนวิกรม อดีตเจ้าอาวาสวัดใหม่บางคล้า ลักษณะเป็นหอ 3 ชั้น ก่ออิฐถือปูนหินล้าง ฐานกว้าง 6 เมตร ยอดเรียวลดหลั่นไป หลังคาทรงบุษบก 4 มุข ประดับช่อฟ้าใบระกา ยอดเป็นทรงระฆังคว่ำ และอุโบสถบูรณะช่อมแชม เมื่อ พ.ศ. 2547

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปปางไสยาสน์ประดิษฐานอยู่ภายในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปทองเหลือง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 ยาวประมาณ 25 ฟุต ปางโปรดทรงพระสุบิน เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถบรรทม (นอน) ตะแคงขวา พระหัตถ์ซ้ายทอดไปตามพระวรกาย พระพาหา (ต้นแขน) ขวาแนบกับพื้น ยกหลังพระหัตถ์ขึ้นแนบพระหนุ (คาง) งอนิ้วพระหัตถ์แนบกับพระปราง (แก้ม) หลับพระเนตร พระเศียรหนุนพระเขนย

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูไล้
* พระอาจารย์ยอด
* พระอาจารย์ภู่
* พระอาจารย์เก๊า
* พระครูกิจการีภิรมย์ พ.ศ. 2469–2512
* พระครูพิพัฒนวิกรม พ.ศ. 2513–2541
* พระครูนันทสิทธิกร (อนนท์) พ.ศ. 2542–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหม่บางคล้า". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดใหม่บางคล้า". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ตั้งอยู่เหนือปากคลองแม่กลอง มีแม่น้ำและคลองขนาบอยู่ 2 ด้าน ด้านพื้นที่วัดจึงถูกน้ำเซาะหายไปมาก ไม่ตรงกับเนื้อที่ในโฉนด แม้แต่พื้นที่ดินที่เคยเป็นเกาะอยู่ปากคลองปัจจุบันก็หายไปหมดแล้ว

ประวัติ
-------

วัดใหญ่สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา ประมาณ พ.ศ. 2200 เดิมชื่อว่า **วัดโคกเนิน** บริเวณที่ตั้งวัดเดิมนั้นอยู่ทางด้านทิศเหนือของที่ตั้งวัดปัจจุบัน เข้าใจว่าผู้สร้างมี 3 พี่น้อง ชื่อ เนิน เดิม และ มี ภายหลังวัดมีสภาพทรุดโทรมจากภัยสงคราม ต่อมาเจ้าพระยารัตนาธิเบศร์ (กุน) สมุหนายกในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่เคยตั้งบ้านเรือนอยู่ข้างวัดนี้ ได้บูรณปฏิสังขรณ์ให้ใหม่ทั้งหมดโดยเป็นฝีมือช่างหลวง ประชาชนเรียก "วัดใหญ่" มาจนถึงทุกวันนี้

เมื่อ พ.ศ. 2521 ได้มีการปฏิสังขรณ์กำแพง เจดีย์ และอุโบสถ รวมถึงขยายขอบขัณฑสีมา ในการขุดพระเจดีย์เก่าแก่ซึ่งตั้งอยู่ในขอบขันฑสีมา ได้พบกรุพระจำนวนมาก มีพระโคนสมอ พระกวย และพระหน้าจั่ว

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

วิหารก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผาลดชั้น หอกลองอาคารไม้สองชั้นสูง มีเสาไม้รองรับจำนวน 8 ต้น หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง เจดีย์บรรจุอัฐิของเจ้าพระยารัตนาธิเบศร์ (กุน ) อยู่ด้านหลังศาลาการเปรียญ เจดีย์รายตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถลักษณะเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองก่ออิฐถือปูนฐานเจดีย์เป็นฐานสิงห์ ศาลาการเปรียญและหมู่กุฏิสงฆ์อาคารไม้สักทรงไทยสร้างติดต่อกันเป็นหมู่ยาวหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หล่อด้วยปูน ลงรักปิดทอง ขนาดพระอุระกว้าง 1.10 เมตร ความสูงจากฐาน 4 เมตรเศษ พระพุทธรูปในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปสำริดประทับนั่ง หลวงพ่อแก่นจันทร์ แกะสลักด้วยไม้จันทร์ ลงรักปิดทองปางห้ามสมุทรขนาดหน้าพระอุระกว้าง 40 เซนติเมตร ความสูง จากพระบาทถึงยอดพระเกตุ 2.10 เมตร วัดยังมีกลองใหญ่ขุดจากต้นซุงใหญ่ ขึงด้วยหนังวัวกระทิงจากป่าเมืองกาญจนบุรี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระอุโบสถของวัดใหญ่ ต.แม่กลอง อ.เมือง จ.สมุทรสงคราม". ช่อง 7.
2. ↑  "วัดใหญ่". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดใหญ่". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดใหม่อมตรส** [ไหฺม่-อะ-มะ-ตะ-รด] หรือ **วัดบางขุนพรหม** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบ้านพานถม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน 4 ตารางวา

วัดสร้างขึ้นสมัยกรุงธนบุรี ประมาณ พ.ศ. 2321 ไม่ปรากฎนามผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้ว เมื่อปี พ.ศ. 2321 เดิมทีนั้นวัดมีชื่อว่า **วัดวรามะตาราม** แต่ต่อมาได้เปลี่ยนเป็น **วัดอำมาตยรส** หรือ **วัดอมฤตยรส** ในปี พ.ศ. 2460 ในปี พ.ศ. 2411–2413 ได้ทำการก่อสร้างปฎิสังขรณ์วัดใหม่เริ่มดำเนินการโดยสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ในสมัยรัชกาลที่ 5 โปรดให้สร้างถนนผ่านกลางวัด จึงกลายเป็น 2 วัด คือวัดบางขุนพรหมนอก (วัดใหม่อมตรส) และวัดบางขุนพรหมใน (วัดอินทรวิหาร) โดยใช้ชื่อว่าวัดใหม่อมตรสในปี พ.ศ. 2460 และได้ทำการผูกพันธสีมาใหม่ ระหว่างวันที่ 4–10 มกราคม พ.ศ. 2509

วัดใหม่อมตรสมีชื่อเสียงในด้านวัตถุมงคล คือ พระสมเด็จกรุบางขุนพรหม โดยสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) เจ้าอาวาสวัดระฆังโฆสิตาราม รับเป็นประธานในการจัดสร้าง พระพิมพ์สมเด็จ (พระเครื่อง) ที่สร้างจากผงอิทธิเจ ปถมัง ตรีนิสิงเห และมหาราช ตามที่เสมียนตราด้วง ต้นตระกูล ธนโกเศต ได้ขออนุญาตจัดสร้างขึ้น เพื่อบรรจุในองค์เจดีย์ เมื่อ พ.ศ. 2413–2415 เจ้าประคุณสมเด็จได้เมตตาโขลกตำผง ผสมผงวิเศษ และอธิษฐานจิตปลุกเสกด้วยตัวท่านเอง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

1. พระอธิการอ่อน
2. พระอธิการอยู่
3. พระอธิการเทศ
4. พระอธิการแถม
5. พระครูอมรคณาจารย์ (เส็ง) พ.ศ. 2446 — 2512
6. พระครูบริหารคุณวัตร (ชม สิรินฺธโร) พ.ศ. 2515 — 2551
7. พระครูพิพัฒนานุกูล (เทียม นนฺทโก) พ.ศ. 2551 — 2562
8. พระครูวิบูลอนุกิจ (จอย เขมาภิรโต) พ.ศ. 2563 — ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหม่อมตรส". *กองการท่องเที่ยวกรุงเทพมหานคร*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-29. สืบค้นเมื่อ 2020-07-29.
2. ↑  โคมคำ (6 สิงหาคม 2560). "พระสมเด็จหลวงปู่ลำภู พระกรุบางขุนพรหม วัดใหม่อมตรส กทม". *มติชนสุดสัปดาห์*. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑  บุญนำพา (2 สิงหาคม 2554). "วัดใหม่อมตรสจัดสร้างพระสมเด็จ(โต) ย้อนยุค". *คมชัดลึก*. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดใหญ่ (บางปลากด) ตำบลในคลองบางปลากด อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 23 ไร่ เศษ ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระมหาวิฑูร ธมฺมโชโต (นามสกุล แสงอินทร์)

วัดใหญ่เป็นวัดเก่าแก่วัดหนึ่ง มีหลักฐานทางราชการจากกรมการศาสนาว่า ได้ขึ้นทะเบียนประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2304 แต่เดิมชาวบ้านนิยมเรียกอีกนามว่า **วัดใหญ่บางปลากด** และมีเจ้าอาวาสปกครองวัดสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน 

อาคารเสนาสนะต่าง ๆ โดยเฉพาะอุโบสถ วิหาร ศาลาการเปรียญ ได้รับการบูรณะกันมาหลายสมัยจนไม่สามารถซ่อมแซมได้ จนในสมัยที่พระครูสุตาภิรัตดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ได้ร่วมกับญาติโยมสาธุชนละแวกนั้นก่อสร้างถาวรวัตถุดังกล่าวขึ้นมาใหม่เกือบหมด อุโบสถหลังใหม่ได้พระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2524 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 ยาว 60 เมตร ตัวอุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 29 เมตร ก่อสร้างแล้วเสร็จสิ้นค่าก่อสร้างงบประมาณ 9 ล้านบาทเศษในขณะนั้น วิหารกว้าง 11 เมตร ยาว 26 เมตร ศาลาการเปรียญมีสองชั้น กว้าง 28 เมตร ยาว 38 เมตร กุฏิสงฆ์มีลักษณะเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น จำนวน 10 หลัง และมีฌาปนสถานกว้าง 22 เมตร ยาว 38 เมตร นอกจากนั้นในบริเวณวัดยังมีหน่วยงานราชการตั้งอยู่ ได้แก่ โรงเรียนประถมศึกษา โรงพยาลส่งเสริมสุขภาพตำบล และศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหญ่". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดใหญ่". องค์การบริหารส่วนตำบลในคลองบางปลากด. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-02-04. สืบค้นเมื่อ 2021-01-26.
**การล้อมแอนต์เวิร์ป** (ฝรั่งเศส: *Siège d'Anvers*; ดัตช์: *Beleg van Antwerpen*) อุบัติขึ้นภายหลังจากการปฏิวัติเบลเยียมได้สิ้นสุดลง เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1832 กองทัพฝรั่งเศสเหนือ นำโดยจอมพลเอเตียน มอริส เฌราร์ นำกองทัพเข้าปิดล้อมกองทัพดัตช์ซึ่งนำโดยนายพลดาฟิด แฮ็นดริก ชาเซ โดยมีชัยชนะเมื่อ 23 ธันวาคม ในปีเดียวกัน 

สืบเนื่องจากสถานการณ์ในยุทธการสิบวัน ที่กองทัพฝรั่งเศสได้เข้าช่วยเบลเยียมใน ค.ศ. 1831 กองทัพดัตช์ได้ถอนกำลังออกจากเบลเยียมเกือบทั้งหมด เหลือไว้เพียงแต่กองกำลังในปราการแอนต์เวิร์ปซึ่งใช้เป็นที่ยิงปืนใหญ่ถล่มเมืองแอนต์เวิร์ป กองทัพฝรั่งเศสเหนือและฟร็องซัว อักโซ ผู้เชี่ยวชาญด้านการปิดล้อม ได้ใช้เวลาเพียง 24 วันในการปิดล้อมและยึดคืนปราการนี้ และส่งมอบคืนให้กับเบลเยียมในที่สุด 

พระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม ได้พระราชทานปืนใหญ่หลายขนาดให้กับฝรั่งเศสเป็นน้ำใจในความช่วยเหลือทางการทหาร และสภาสูงของฝรั่งเศสได้มอบ "ดาบแห่งเกียรติยศ" (*Epée d'honneur*) เพื่อเป็นเกียรติประวัติแก่เอเตียน มอริส เฌราร์ ต่อมาใน ค.ศ. 1897 ได้มีการปั้นประติมากรรมเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ทหารชาวฝรั่งเศสผู้พลีชีพ แต่เมืองแอนต์เวิร์ปปฏิเสธไม่ขอรับไว้ โดยในปัจจุบันได้ตั้งอยู่ที่เมืองตูร์แน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Siege of Antwerp (1832) เก็บถาวร 2011-07-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (pdf-file) nl (Legermuseum)
2. 1 2  Extra Le Vif/L'Express, "Les documents inédits de notre histoire", 26 janvier 2010
**มัสยิดญามิอุลอัลฟาร** (สิงหล: කොලඹ කොටුව රතු පල්ලිය, อักษรโรมัน: *Kolomba Kotuwa Rathu Palliya*, ทมิฬ: மஸ்ஜிதுல் ஜாமிஉல் அஃபார் 
அல்லது சம்மாங்கோடு பள்ளிவாசல், อักษรโรมัน: *Sammankodu Pallivasal*, รู้จักในภาษาปากว่า *สัมมันโกตตุปัลลิ*, *รฐูปัลลิยะ* และ *มัสยิดแดง*) เป็นมัสยิดทางประวัติศาสตร์ในโคลัมโบ, ประเทศศรีลังกา โดยตั้งอยู่บนทางแยกที่สองในเพ็ตตาฮ์

ประวัติ
-------

การก่อสร้างเริ่มขึ้นในค.ศ. 1908 และสำเร็จในค.ศ. 1909 โดยมีการมอบอำนาจหน้าที่ของมัสยิดโดยประชาคมมุสลิมอินเดียท้องถิ่น (local Indian Muslim community) เพื่อเติมเต็มการละหมาด 5 เวลาและละหมาดวันศุกร์ ผู้ออกแบบและสร้างมัสยิดมีชื่อว่า Habibu Labbe Saibu Labbe ซึ่งออกแบบรายละเอียด/ภาพจากสถาปัตยกรรมอินโด-ซาราเซนตามคำขอของนักค้าจากอินเดียใต้ (South Indian traders) ตัวมัสยิดมีรูปแบบสถาปัตยกรรมผสมกัน โดยใช้องค์ประกอบจากสถาปัตยกรรมอินเดียกับอินโด-อิสลาม ผสมกับสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิกและฟื้นฟูคลาสสิก ในตอนแรก ตัวมัสยิดจุคนถึง 1,500 คน ถึงแม้ว่าจะมีผู้มาละหมาดประมาณ 500 คนก็ตาม

จุดเด่นของมัสยิดคือ ตึกสองชั้นที่มีสีแดงขาวสลับกับเป็นแถบคล้ายลูกอม ซึ่งมีหอนาฬิกา และทำให้ระลึกถึงมัสยิดจาเม็กในกัวลาลัมเปอร์, ประเทศมาเลเซีย (ก่อสร้างในปีค.ศ. 1910)

ใน ค.ศ. 1975 ด้วยความช่วยเหลือของฮาจี โอมาร์ ทรัสต์ (Haji Omar Trust) เขาได้ซื้อตึกรอบข้างเพื่อขยายมัสยิดให้มีความจุถึง 10,000 คน

ดูเพิ่ม
-------

* ศาสนาอิสลามในประเทศศรีลังกา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Deen, M. Haris Z (9 October 2015). "Saibo Lebbe: The unlettered architect who designed and built Red Mosque". *The Island*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-08-29. สืบค้นเมื่อ 28 January 2016.
2. 1 2  Cooray, Nilan (27 November 2011). "Quarterly Tours - No. 20" (PDF). National Trust of Sri Lanka. pp. 2–3. สืบค้นเมื่อ 14 June 2017.
3. 1 2  Achmad, Laila (18 March 2015). "10 beautiful mosques you've probably never heard of". Aquila Style. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 October 2018. สืบค้นเมื่อ 14 June 2017.
4. ↑  "A Spiritual Journey". Time Out. สืบค้นเมื่อ 16 June 2017.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มัสยิดญามิอุลอัลฟาร์**
พิกัดภูมิศาสตร์: 18°47′12.07″N 99°0′4.49″E﻿ / ﻿18.7866861°N 99.0012472°E﻿ / 18.7866861; 99.0012472

มัสยิดบ้านฮ่อ
มัสยิดบ้านฮ่อ
**มัสยิดเฮดายาตูลอิสลามบ้านฮ่อ** (จีน: 王和清真寺; พินอิน: *wánghéqīngzhēnsì*) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า**มัสยิดบ้านฮ่อ** ตั้งอยู่ในตำบลช้างคลาน ในตัวเมืองจังหวัดเชียงใหม่ใกล้กับไนท์บาซาร์ มัสยิดแห่งนี้สร้างขึ้นโดยชาวจีนมุสลิมที่อพยพมาจากมณฑลยูนนาน ประเทศจีน หรือที่เรียกว่า จีนฮ่อ

การก่อตั้งมัสยิด
----------------

ในปี พ.ศ. 2458 ชาวจีนมุสลิมที่อพยพมาตั้งถิ่นฐานในจังหวัดเชียงใหม่ ตกลงกันร่วมบริจาคเงินซื้อที่ดิน และสำหรับการก่อสร้างตัวอาคารของมัสยิดเป็นอาคารที่ก่อด้วยอิฐถือปูน เป็นจำนวนเงินประมาณ 3,000 รูปี (ประมาณ 2,400 บาท) ซึ่งถือว่าเป็นอาคารมัสยิดหลังแรกของชาวยูนนานมุสลิม ที่ได้อพยพเข้ามาอาศัยอยู่ในประเทศไทย ในจังหวัดเชียงใหม่ ย่านเวียงพิงค์ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า "มัสยิดอิสลามบ้านฮ่อ" โดยมีบุคคลที่มีบทบาทสำคัญในการก่อสร้างอาคารมัสยิดครั้งนี้ 8 ท่าน ได้แก่

1. ท่านขุนชวงเลียงฦๅเกียรติ (เจิ้งชงหลิน 鄭崇林) ต้นตระกูล "วงศ์ลือเกียรติ"
2. ท่านเย่ เอ๋อโกเถ่อว (葉二哥頭)
3. ท่านเย่ ฮั่วเถี่ยน (葉華庭) ต้นตระกูล "พงษ์พฤษฑล"
4. ท่านนะสือชิง (納仕興) ต้นตระกูล "ธีระสวัสดิ์"
5. ท่านหมู่ หย่งชิน (沐荣興) ต้นตระกูล "อนุวงค์เจริญ"
6. ท่านม้า สุซาน (馬澤山)
7. ท่านลี หวิ่นโซะ (李文學) ต้นตระกูล "ลีตระกูล"
8. ท่านม้าฝูเม้ย (馬富美) ต้นตระกูล "อินทนันท์"

ต่อมา ชาวจีนยูนนานรุ่นสุดท้ายที่อพยพออกจากประเทศจีนช่วงหลังเปลี่ยนการปกครองปี ค.ศ. 1948 (พ.ศ. 2492) เข้าสู่พม่าและภาคเหนือของไทย เข้ามาตั้งถิ่นฐานในจังหวัดเชียงใหม่ ทำให้ประชากรจีนมุสลิมยูนนานมุสลิมมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็วในปี พ.ศ. 2509 สัปปุรุษของมัสยิดอิสลามบ้านฮ่อ จึงได้รื้อถอนอาคารมัสยิดหลังเดิมที่ไม่สามารถรองรับการเพิ่มขึ้นของชาวมุสลิมที่มาประกอบศาสนกิจ อาคารมัสยิดหลังใหม่เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้นโดยใช้งบประมาณทั้งสิ้น 750,000 บาท ปัจจุบันอาคารมัสยิดอิสลามบ้านฮ่อ ตั้งอยู่บนถนนเจริญประเทศ ซอย 1 ตำบลช้างคลาน จังหวัด เชียงใหม่

รายชื่ออิหม่ามมัสยิดเฮดายาตูลอิสลาม (บ้านฮ่อ) ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน
--------------------------------------------------------------------

มัสยิดแห่งนี้มีอิหม่ามมาทั้งสิ้น 10 คน ดังนี้

| ที่ | อิหม่าม | วาระการดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
| 1 | อิหม่ามมู่เป้าเถียน (沐寶庭) |  |
| 2 | อิหม่ามมู่หยินจะ (沐英乍) |  |
| 3 | อิหม่ามมาไถหลิ่ง (馬太林) |  |
| 4 | อิหม่ามม้าจิปิน (馬吉彬) |  |
| 5 | อิหม่ามม้ายีถิ่ง (馬雨亭) | พ.ศ. 2468 - 2490 |
| 6 | อิหม่ามลีเหวิ่นฟู่ (李仁莆) | พ.ศ. 2490 - 2519 |
| 7 | อิหม่ามมาจงเหลี่ยง (馬叔良) | พ.ศ. 2519 - 2523 |
| 8 | อิหม่ามมาติ่งฮั่ว (馬定華) | พ.ศ. 2523 - 2536 |
| 9 | อิหม่ามหน่าชิงชิง (納順興) | พ.ศ. 2536 - ? |
| 10 | อิหม่ามซางฟู แซ่พาน |  ? - ปัจจุบัน |

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติการอพยพของจีนมุสลิม". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-08-25. สืบค้นเมื่อ 2009-01-11.
2. ↑  *หนังสือมรดกศาสนาในเชียงใหม่ภาค 2 ประวัติและการพัฒนาการของศาสนาในเชียงใหม่* จัดทำโดย คณะทำงานฝ่ายรวบรวมประวัติและพัฒนาการของศาสนาในเชียงใหม่ ภาคศาสนาอิสลาม โดย สุชาติ เศรษฐมาลินี และคณะ ในโอกาสสมโภชน์เชียงใหม่ 700 ปี (1839-2539) จัดพิมพ์โดย คณะอนุกรรมการด้านศาสนางานสมโภชเชียงใหม่ 700 ปี จังหวัดเชียงใหม่
บทความนี้เกี่ยวกับเมล็ดยี่หร่า สำหรับใบยี่หร่า ดูที่ กะเพราควาย

**เมล็ดยี่หร่า** หรือ **เทียนขาว** ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Cuminum cyminum* อยู่ในวงศ์ Apiaceae เมื่อใช้เป็นเครื่องเทศเรียกยี่หร่า (cumin) มีถิ่นกำเนิดในบริเวณทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เป็นไม้ล้มลุก ไม่มีขน ดอกช่อแบบก้านซี่ร่ม ก้านช่อดอกยาว กลีบดอกสีขาวหรือสีชมพู ผลแบบผักชี มีรสเผ็ดร้อน ขม ใช้แก้ลม ดีพิการ ขับเสมหะ 

ยี่หร่าใช้เป็นเครื่องเทศที่สำคัญในแกงกะหรี่และมัสมั่น อาหารไทยใช้ใบยี่หร่าในการปรุงแต่งกลิ่นอาหาร โดยคั่วเมล็ดโขลกผสมกับเครื่องแกง เช่นแกงกะหรี่ แกงเผ็ด แกงเขียวหวาน ส่วนต้นและรากตากให้แห้ง ช่วยย่อย ยาขับลม แก้ปวดท้อง ท้องอืด ท้องเฟ้อ มีน้ำมันระเหยง่ายเรียกน้ำมันยี่หร่า (cumin oil) ใช้ในอุตสาหกรรมเครื่องหอม น้ำหอม เครื่องดื่มและยาขับลม สารสกัดด้วยเอทานอลจากผลและเมล็ดยับยั้งการเจริญและการงอกของถั่วเขียวผิวดำได้

เมล็ดยี่หร่า

อ้างอิง
-------

* ชยันต์ พิเชียรสุนทร และ วิเชียร จีรวงศ์. คู่มือเภสัชกรรมแผนไทยเล่ม 5 คณาเภสัช. พิมพ์ครั้งที่ 2. กทม. อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง. 2548.หน้า 159 – 160


1. ↑  "Cuminum cyminum information from NPGS/GRIN". www.ars-grin.gov. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-01-20. สืบค้นเมื่อ 13 March 2008.
2. ↑  ศานิต สวัสดิกาญจน์. 2554. ผลของแอลลีโลพาธีของพืชสมุนไพร 6 ชนิดต่อการงอกและการเจริญเติบโตของถั่วเขียวผิวดำ. เรื่องเต็มการประชุมทางวิชาการของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 49 1-4 ก.พ. 2554 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ หน้า 419-428
**เจ้าหญิงอันโทอาเน็ทแห่งอันฮัลท์** (อังกฤษ: Princess Antoinette of Anhalt ; 3 มีนาคม ค.ศ. 1885 - 3 เมษายน ค.ศ. 1963) ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งอันฮัลท์ ในฐานะพระชายาของเจ้าชายฟรีดริชแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ พระองค์ก็กลายเป็นเจ้าหญิงแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอโดยการเสกสมรส และยังเป็นทายาทหญิงพระองค์สุดท้ายที่มีพระชนม์ชีพอยู่ของพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่

พระประวัติ
----------

พระตำหนักที่เจ้าหญิงอันโทอาเน็ทประสูติ ได้รับการปรับปรุงใหม่ใน ค.ศ. 2006
เจ้าหญิงอันโทอาเน็ทประสูติเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1885 ณ รัฐซัคเซิน-อันฮัลท์ เป็นพระธิดาเพียงพระองค์เดียวในเจ้าชายเลโอโปลด์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งอันฮัลท์ และ เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งเฮลส์และคาเซิล เมื่อพระองค์ประสูติได้เพียง 1 ชันษา พระบิดาก็สิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน ณ กาน เจ้าหญิงเอลิซาเบธผู้เป็นพระมารดาทรงเศร้าโศกเสียพระทัยอย่างมาก และไม่ทรงเสกสมรสใหม่อีก 70 ปี ต่อมา พระมารดาของพระองค์ก็สิ้นพระชนม์ ณ เมืองเดสเซา

เสกสมรส
-------

เจ้าหญิงอันโทอาเน็ท ทรงเสกสมรสกับ เจ้าชายฟรีดริชแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1909 ณ เมืองเดสเซา รับพระราชทานพระอิสริยยศที่ **เจ้าหญิงแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ พระชายา** ทั้งคู่มีพระบุตรร่วมกันดังนี้

1. เจ้าชายเลโอปอลด์
2. เจ้าชายวิลเลียม

สิ้นพระชนม์
-----------

เจ้าหญิงอันโทอาเน็ท สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1963 ณ เดสเซา พระศพถูกฝังไว้ ณ สุสานซิงเบิร์กในเมืองเดสซู ซึ่งพระศพของพระองค์นั้นฝังอยู่ใกล้ๆพระศพของพระมารดา
บรรยากาศริมคลองพระยาบรรลือ
**คลองพระยาบรรลือ** หรือเดิมเขียนว่า **คลองพระยาบรรฦๅ**เป็นคลองขุดในสมัยรัชกาลที่ 5 (เมื่อ พ.ศ. 2435 - 2442) ที่ยาวที่สุดในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นคลองที่เชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยากับแม่น้ำนครชัยศรี คลองนี้ขุดแยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งขวา ในอำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ไปออกแม่น้ำนครชัยศรี ในอำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี มีระยะทาง 42 กิโลเมตร

ประวัติ
-------

พระยาบรรฦๅสิงหนาท (เจ๊ก) ซึ่งเป็นชาวญวน และเป็นผู้บังคับบัญชาทหารอาสาญวนในเมืองไทย เห็นว่าชาวญวนยากจนมาก ไม่มีที่ทำมาหากิน ได้ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตขุดคลองพระยาบรรลือเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2435 โดยขุดตั้งแต่ตำบลคลองบางประกอกหลังเกาะใหญ่ แขวงกรุงเก่า ไปออกกลางทุ่งเป็นระยะทาง 400 เส้น (16 กิโลเมตร) กว้าง 4 วา ลึก 4 ศอก พระยาบรรฦๅสิงหนาท (เจ๊ก) ได้รับกรรมสิทธิในที่ดิน 2 ฝั่งคลอง ฝั่งละ 25 เส้น ตลอด 2 ฝั่งคลอง แต่หลังจากขุดคลองไประยะหนึ่งเกิดปัญหาเรื่องคนอ้างในสิทธิของที่ดิน ปัญหานี้ส่งผลด้านการเงินต่อพระยาบรรฦๅสิงหนาท เพราะท่านไม่สามารถเอาที่นาซึ่งเจ้าของมีตราแดงตราจองซึ่งถูกต้องมาจำหน่ายได้ ทำให้ขาดทุน

ดังนั้นเพื่อแก้ปัญหาการขาดทุน พระยาบรรฦๅสิงหนาทได้ทำสัญญาเป็นหุ้นส่วนกับ 3 คน คือ หลวงวาทิตบรเทศ ขุนราชปัญญา และนายร้อยตรีรื่น เมื่อ พ.ศ. 2441 มีการขอขุดคลองต่อจากเดิมอีก 400 เส้น เพื่อให้ทะลุแม่น้ำท่าจีน นอกจากนั้นยังขอขุดคลองแยกอีก 6 คลอง กว้าง 3 วา ลึก 3 ศอก ยาวคลองละ 200 เส้น แต่ขุดไปได้ 100 เส้น (1 กิโลเมตร) พระยาบรรฦๅสิงหนาทถึงแก่กรรมเสียก่อน เมื่อ พ.ศ. 2442 พระยาบรรฦๅสิงหนาท (ปิด) ซึ่งเป็นบุตรชาย ได้ดำเนินการเรื่องนี้ต่อ แต่รัฐบาลไม่ยินยอมเพราะเห็นว่ารัฐบาลขุดได้เรียบร้อยกว่า ส่วนคลองแยกก็ไม่ได้รับการอนุญาตเช่นกัน เพราะบริษัทขุดคลองแลคูนาสยามขอขุดไว้ก่อนแล้ว คลองสายนี้กรมคลองเป็นผู้ขุดในเวลาต่อมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  กมล มั่นภักดี. ประวัติมหาดไทยส่วนภูมิภาคจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. พระนครศรีอยุธยา : ม.ป.พ. 2526. 289 หน้า. ISBN 978-974-7850-57-4
2. ↑  ธิดา สาระยา และเอกวิทย์ ณ ถลาง (บก.). ประวัติศาสตร์ชาวนาสยาม. กรุงเทพฯ : อมรินทร์ พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง, 2544. 129 หน้า. หน้า 81. ISBN 978-974-2722-99-9
3. ↑  กองวัฒนธรรม กระทรวงศึกษาธิการ. (2521). วารสารวัฒนธรรมไทย, 17: 39.
4. ↑  สุจิตต์ วงษ์เทศ (บก.). (2540). วารสารศิลปวัฒนธรรม, 18(11-12): 91.
5. 1 2  ปิยนาถ บุนนาค, ดวงพร นพคุณ และสุวัฒนา ธาดานิติ. โครงการวิจัย คลองในกรุงเทพฯ : ความเป็นมา การเปลี่ยนแปลง และผลกระทบต่อกรุงเทพฯ ใน รอบ 2๐๐ ปี (พ.ศ. 2325-2525). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2525. หน้า 81.
6. ↑  สำนักงานจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. พระนครศรีอยุธยา : ม.ป.พ. 2525. 143 หน้า. หน้า 2.
7. ↑  "คลองขุดในประเทศไทย". สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ.
8. ↑  "ครั้งที่ ๑๖ วันพฤหัสบดีที่ ๑๑ มิถุนายน ๒๕๖๓".
9. ↑  คณะกรรมการทำอักขรานุกรมภูมิศาสตร์แห่งราชบัณฑิตยสถาน. อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ส่วนท้องถิ่น กรมการปกครอง, 2520. 452 หน้า. หน้า 16.
10. ↑  วลัยลักษณ์ ทรงศิริ. "พัฒนาการของการปรับเปลี่ยนสภาพภูมิศาสตร์ในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเจ้าพระยา". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์.[*ลิงก์เสีย*]
11. ↑  กิตติ ตันไทย. "คลองกับระบบเศรษฐกิจของไทย (พ.ศ. 2367-2453)" (PDF). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
**หลวงพ่อบ้านแหลม** เป็นพระพุทธรูปยืน ปางอุ้มบาตร สูงประมาณ 2 เมตร 80 เซนติเมตร หล่อด้วยทองเหลืองปิดทอง ประดิษฐานอยู่ในพระอุโบสถวัดเพชรสมุทรวรวิหารหรือที่เรียกว่าวัดบ้านแหลม เป็นพระพุทธรูปสำคัญของชาวเมืองแม่กลอง หรือจังหวัดสมุทรสงคราม

ประวัติ
-------

ตามตำนานเล่ากัน **หลวงพ่อบ้านแหลม** มีความสัมพันธ์กับตำนานหลวงพ่อโสธร จังหวัดฉะเชิงเทรา แต่มีเพิ่มเติมจำนวนพระพุทธรูปจาก 3 องค์ เป็น 5 องค์ กล่าวคือ มีเรื่องเล่ากันมาว่า มีพระพุทธรูป 5 องค์ ลอยน้ำมาจากเมืองเหนือ เมื่อมาถึงภาคกลางก็ได้แยกย้ายกันไปประดิษฐานอยู่ตามจังหวัดต่างๆ รวม 5 จังหวัด

* องค์แรก ลอยมาตามแม่น้ำบางปะกงและได้ประดิษฐานอยู่ที่วัดโสธรวรารามวรวิหาร จังหวัดฉะเชิงเทรา ได้ชื่อว่า หลวงพ่อโสธร
* องค์ที่สอง ลอยมาตามแม่น้ำนครชัยศรีและได้ไปประดิษฐานที่วัดไร่ขิง เมืองนครชัยศรี(อำเภอสามพราน) จังหวัดนครปฐม ได้ชื่อว่า หลวงพ่อวัดไร่ขิง
* องค์ที่สาม ลอยมาตามแม่น้ำเจ้าพระยาและได้ไปประดิษฐานที่วัดพลับพลาชัยชนะสงคราม อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ได้ชื่อว่า หลวงพ่อโต
* องค์ที่สี่ ลอยมาตามแม่น้ำแม่กลองและได้ไปประดิษฐานที่วัดเพชรสมุทรวรวิหาร เมืองแม่กลอง ปัจจุบันคือจังหวัดสมุทรสงคราม ได้ชื่อว่า **หลวงพ่อบ้านแหลม**
* องค์ที่ห้า ลอยมาตามแม่น้ำเพชรบุรีและได้ไปประดิษฐานที่วัดเขาตะเครา จังหวัดเพชรบุรี ได้ชื่อว่า หลวงพ่อเขาตะเครา

**หลวงพ่อบ้านแหลม** มีตำนานอีกเรื่องหนึ่ง กล่าวว่า ชาวบ้านแหลมที่มาตั้งรกรากอยู่ เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2307 ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวประมง วันหนึ่งได้มีชาวประมงไปลากอวนหาปลาที่ปากแม่น้ำแม่กลอง และอวนได้ติดพระพุทธรูปขึ้นมาสององค์องค์หนึ่งเป็น พระพุทธรูปยืน ปางอุ้มบาตร อีกองค์หนึ่งเป็นพระพุทธรูปนั่ง จึงอาราธนาพระพุทธรูปยืนมาประดิษฐานที่ **วัดศรีจำปา** ซึ่งเป็นวัดเก่าแก่ของเมืองแม่กลอง ส่วนพระพุทธรูปนั่งได้มอบให้ญาติพี่น้องนำไปประดิษฐานที่ วัดเขาตะเครา จังหวัดเพชรบุรี

**วัดศรีจำปา** นี้ต่อมาได้ชื่อว่าวัดบ้านแหลม ซึ่งต่อมาได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชั้นวรวิหาร และได้รับพระราชทานนามว่า วัดเพชรสมุทรวรวิหาร บาตรแก้วสีน้ำเงินที่เห็นอยู่ปัจจุบัน สมเด็จพระเจ้าบรมเธอกรมพระยาภาณุพันธุ์วงศ์วรเดช ได้ถวายไว้เนื่องจากบาตรเดิมอาจจมหายอยู่ในน้ำก่อนที่ชาวประมงจะได้จากทะเลปากอ่าวแม่กลอง

\* **ข้อมูลเพิ่มเติม แผนที่การเดินทาง สถานที่ท่องเที่ยวใกล้เคียง วัดบ้านแหลม** เก็บถาวร 2013-07-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

**วัตถุมงคลของหลวงพ่อบ้านแหลม** ซึ่งมีพุทธคุณโดดเด่นทั้งทางด้านเมตตาค้าขาย และแคล้วคลาดเป็นที่ประจักษ์แก่คนแม่กลองเป็นอย่างยิ่ง.
ตลาดน้ำบางน้อย
**คลองบางน้อย** เป็นคลองที่แยกจากคลองยายแพง อำเภอบางคนที ไหลลงสู่แม่น้ำแม่กลองบริเวณตำบลกระดังงา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม มีความยาวประมาณ 5 กิโลเมตร มีคลองสายรองที่เชื่อมต่อคลองบางน้อย ได้แก่ คลองไข่เน่า คลองบางใหญ่ คลองกระดังงา (คลองเขาควาย) คลองสำโรง คลองยายแพง คลองบ้านใต้ และคลองจอมปลวก

ประวัติ
-------

คลองบางน้อยเป็นคลองธรรมชาติคดโค้ง บริเวณปากคลองบางน้อยเป็นที่ตั้งของตลาดน้ำบางน้อยและวัดเกาะแก้ว บริเวณคลองบางน้อยมีชุมชน 3 แห่ง ได้แก่ ชุมชนปากคลองบางน้อย (วัดเกาะแก้ว วัดเกาะใหญ่ ถึงวัดไทร) ชุมชนวัดปากง่าม และชุมชนบางน้อยใน (วัดบางน้อย) โดยมีวัดแห่งแรกบริเวณคลองบางน้อยคือวัดไทร ซึ่งขุนวิเศษฯ นายด่านมะขามเตี้ย ซึ่งเป็นนายด่านเจดีย์สามองค์ เมืองกาญจนบุรี ได้มาปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2023 ภายหลังมีการสร้างวัดต่าง ๆ ริมคลองคือ วัดบางน้อย (พ.ศ. 2215) วัดเกาะใหญ่ (พ.ศ. 2285) วัดเกาะแก้ว (พ.ศ. 2300) และวัดปากง่าม (พ.ศ. 2305)

เมื่อกรุงศรีอยุธยาเสียกรุงให้แก่พม่า สมเด็จพระเจ้าตากสินกู้เอกราชในศึกที่ค่ายบางกุ้ง บริเวณชุมชนวัดเกาะแก้วซึ่งตั้งอยู่ปากคลองบางน้อย กองทัพพม่าเคยมาตั้งทัพอยู่บริเวณนี้ (รวมถึงบริเวณวัดบางพลับ)

ประมาณ พ.ศ. 2450 มีการตั้งศาลเจ้าพ่อโรงโขนชุมชนบางน้อยใน

ในพระราชหัตถเลขาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จประพาสมณฑลราชบุรี ได้กล่าวถึงสภาพคลองบางน้อยตอนหนึ่งว่า "วันที่ 30 สิงหาคม ร.ศก 128 เวลาบ่าย 2 โมงเศษ ลงเรือล่องไปตามลำน้ำ เลี้ยวเข้าคลองบางน้อยฝั่งตะวันออก คลองนี้เป็นคลองเก่าลึกและกว้าง สายน้ำเชี่ยวแรง ตามลำคลองมีสวนหมาก มะพร้าว และผลไม้หนาแน่นลักษณะสวนเมืองสมุทรสงคราม มีบ้านเรือนฝากระดานเป็นพื้นติดต่อกันเข้าไป วัดใหญ่ ๆ ก็มีหลายวัด ข้างในมีแยกหลายแยก แต่ที่เป็นทางร่วมไปคลองดำเนินสะดวกทางหนึ่ง ไปสมุทรสงครามทางหนึ่ง ออกทางปากคลองนี้ทางหนึ่ง มีตลาดซื้อขายของสด เป็นตลาดประจำอยู่ทุกวัน แต่ทางดำเนินสะดวกได้ปิดเสียเมื่อเวลาได้ทำประตูน้ำนี้แล้ว เพราะฉะนั้นน้ำจึงได้บ่าลงมาคลองนี้ไหลเชี่ยว"

ช่วงสงครามโลกครั้งที่สองมีผู้คนอพยพย้ายถิ่นฐานเข้ามาอยู่อาศัยบริเวณคลองบางน้อยมากขึ้น เช่นจากอัมพวา บางนกแขวก ราชบุรี เพื่อหนีภัยสงคราม หลังจากนั้นชุมชนคลองบางน้อยประกอบอาชีพเกษตรกรรมทำสวนผลไม้ เช่น มะพร้าว กล้วย ลิ้นจี่ ส้มโอ จนเมื่อมีการตัดถนนทำให้การสัญจรโดยคลองลดลง ในช่วง พ.ศ. 2539 เกิดน้ำท่วมใหญ่บริเวณคลองบางน้อย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บทนำ - กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง". p. 13.
2. ↑  จาราภิวันท์ ทวีสิทธิ์. "รูปแบบที่อยู่อาศัยและการอยู่อาศัยในชุมชนคลองบางน้อยนอก ตำบลกระดังงา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
3. ↑  "พัฒนาการชุมชนคลองบางน้อย".
**กระดาษดำ** ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Xanthosoma nigrum* เป็นพืชในวงศ์บอน (Araceae) เป็นไม้ล้มลุกอายุยืน มียาง หัวรูปร่างสั้นป้อม ผิวเรียบ สีเทาแกมม่วง มีตาสีแดงแกมม่วง เนื้อหัวสีม่วง แดง ชมพู เหลืองหรือขาว ก้านใบสีม่วง หรือเขียวแกมน้ำตาล แผ่นใบด้านบนสีเขียวเข้ม ขอบใบสีม่วง ผิวใบด้านล่างสีเขียวอ่อนเหลือบม่วง เส้นใบสีเขียวหรือม่วงเข้ม

มีถิ่นกำเนิดในเขตร้อนของทวีปอเมริกา ต่อมากระจายพันธุ์ไปยังแอฟริกา เอเชียและโอเชียเนีย หัวและใบอ่อนรับประทานได้ ทั้งต้ม อบปิ้งหรือใส่ในแกง หรือสกัดแป้งเพื่อทำขนม หัวย่อยของกระดาษดำเมื่อสุกเป็นเมือกมาก ในอินโดนีเซียไม่ใคร่นิยมแต่เป็นที่นิยมในฟิลิปปินส์ ใบใช้ห่มให้ผู้ป่วยที่มีอาการไข้ช่วยให้เย็นสบาย ในเกาะปาลาวัน ฟิลิปปินส์ ใช้ของเหลวจากช่อดอกรักษาแผลและถอนพิษแมลงกัดต่อย หลายพันธุ์มีแคลเซียมออกซาเลตในใบและหัวทำให้ระคายเคืองในปากและลำไส้ ซึ่งลดพิษได้โดยการทำให้สุก ในอินโดนีเซียมี 3 พันธุ์คือ พันธุ์ใบเขียว หัวสีขาว พันธุ์ก้านใบและเส้นใบสีน้ำเงินแกมม่วง หัวสีขาว และพันธุ์ที่ก้านใบเป็นแถบเขียวหรือน้ำเงิน หัวสีเหลืองมีของเหลวคล้ายน้ำนมมาก พันธุ์นี้ไม่เหมาะที่จะรับประทาน เพราะทำให้คัน

อ้างอิง
-------

* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. **ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 9: พืชให้คาร์โบไฮเดรตที่ไม่ใช่เมล็ด**. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 220 - 225
**คลองบางใหญ่** เป็นคลองสำคัญของจังหวัดภูเก็ต มีต้นกำเนิดจากอำเภอกะทู้ ไหลสู่ที่ราบบริเวณอำเภอเมืองภูเก็ต ผ่านพื้นที่ชุมชนสำคัญ ได้แก่ ชุมชนวิชิตและชุมชนรัษฎา และไหลลงสู่ทะเลด้านทิศตะวันออกที่อ่าวภูเก็ต คลองมีความยาวกว่า 20 กิโลเมตร

มีการตั้งถิ่นฐานชุมชนตั้งแต่อดีตที่ภูเก็ต เป็นพื้นที่ค้าขายทางทะเล เป็นเมืองท่าของการเดินเรือที่มีชื่อเรียกว่า "จังซีลอน" หลังการทำเหมืองแร่ประสบความสำเร็จทำให้เริ่มมีชาวจีนอพยพพากันมาอยู่ซึ่งเข้ามามีบทบาทกับคนภูเก็ตอย่างมาก ปัจจุบันพื้นที่ริมคลองเป็นในรูปแบบเศรษฐกิจทางท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมของจังหวัดภูเก็ต อาคารบ้านเรือนในย่านเมืองเก่ามีลักษณะสถาปัตยกรรมจีน-โปรตุเกส

เมืองภูเก็ตประสบกับปัญหาน้ำท่วม เนื่องจากคลองบางใหญ่เกิดการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพและการใช้ประโยชน์คลองในอดีตจนถึงปัจจุบันได้เปลี่ยนไปอย่างมาก ซึ่งเกิดจากปัจจัยของการบุกรุกพื้นที่บริเวณริมคลอง การบุกรุกทำลายป่าไม้ ทำลายหน้าดิน ปรับพื้นที่ก่อสร้างแนวเชิงเขา เนื่องมาจากการพัฒนาโครงการบริเวณพื้นที่เนินเขา เมื่อเกิดฝนตกติดต่อกัน ทำให้น้ำไหลหลากพื้นที่ดูดซับน้ำลดลง นำระบายไม่ทัน ทำให้เกิดน้ำท่วมขังเป็นเวลานาน พื้นที่ริมคลองตื้นเขิน ทำให้คลองคับแคบลง และสูญเสียการระบายน้ำ เป็นสาเหตุการน้ำท่วมขัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "แผนพัฒนาท้องถิ่นสี่ปี (พ.ศ. 2561-2564) เทศบาลนครภูเก็ต" (PDF).
2. ↑  "วาดฝันปรับโฉม "คลองบางใหญ่" เป็นแหล่งท่องเที่ยวใหม่ภูเก็ต ผุดถนนคนเดิน-ตลาดน้ำ เชื่อมโยงย่านเมืองเก่า". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "อบจ.ภูเก็ต ฟื้นฟูและพัฒนาคลองบางใหญ่ สู่การอนุรักษ์ธรรมชาติอย่างยั่งยืน". ภูเก็ตออนไลน์.
4. ↑  "โครงการเสริมสร้างการรับมือของเมืองกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ" (PDF). สถาบันสิ่งแวดล้อมไทย.
**อัลเฟรด โทมัส ไฮมอร์**  (อังกฤษ: Alfred Thomas Highmore; เกิดวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535) (ชื่อในวงการ เฟรดดี ไฮมอร์) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ เป็นที่รู้จักในภาพยนตร์เรื่อง เนเวอร์แลนด์ แดนรักมหัศจรรย์  ชาร์ลีกับโรงงานช็อกโกแลต ออกัส รัช และ ตำนานสไปเดอร์วิก เปิดคัมภีร์ข้ามมิติมหัศจรรย์

ชีวิตส่วนตัว
------------

เฟรดดีเกิดขึ้นมาในครอบครัวนักแสดง มารดาของเขามีอาชีพคัดนักแสดง ซึ่งเธอเป็นผู้ที่คัดนักแสดงที่มีชื่อเสียง เช่น แดเนียล แรดคลิฟฟ์ และพ่อของเขา เอ็ดเวิร์ด ไฮมอร์ เป็นนักแสดง เขามีน้องชาย ชื่อ อัลเบิร์ด เกิดในปี พ.ศ. 2538 เฟรดดีอาศัยอยู่ที่ไฮล์เกต หมู่บ้านทางตอนเหนือของอังกฤษ และศึกษาที่โรงเรียนไฮล์เกต

จากเรื่อง The Spiderwick Chronicles

อาชีพการงาน
-----------

เฟรดดีเริ่มการแสดงในส่วนหนึ่งของรายการโทรทัศน์ เมื่ออายุ 7 ขวบ ต่อมาในปี พ.ศ. 2546 เขาแสดงเป็น ปีเตอร์ ในเรื่อง เนเวอร์แลนด์ แดนรักมหัศจรรย์ เขาได้รับการเสนอชื่อและได้รับรางวัลในหลายสาขารางวัล รวมทั้ง สมาคมวิจารณ์ภาพยนตร์แห่งสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2547 เขาแสดงเป็น ชาร์ลี บัคเกต ในภาพยนตร์เรื่อง ชาร์ลีกับโรงงานช็อกโกแลต คู่กับ จอห์นนี่ เดปป์ เฟรดดี ปรากฏตัวอีกครั้งใน ออกัส รัช แต่ภาพยนตร์ที่สร้างชื่อเสียงให้กับเขามากที่สุด คือ ตำนานสไปเดอร์วิก เปิดคัมภีร์ข้ามมิติมหัศจรรย์ ซึ่งเข้าฉายในสหรัฐอเมริกา กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 โดยแสดงเป็นฝาแฝดสองคน ไซมอน เกรซ และ จาเร็ด เกรซ เขายังแสดงและพากย์เสียง ในภาพยนตร์เรื่อง อาร์เธอร์ ทูตจิ๋วเจาะขุมทรัพย์มหัศจรรย์ และพากย์เสียงในภาพยนตร์ อภินิหารเข็มทิศทองคำ เฟรดดีจะพากย์เสียงตัวละครหลักในภาพยนตร์แอนิเมชัน เรื่อง เจ้าหนูปรมาณู

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เฟรดดี ไฮมอร์**

* เฟรดดี ไฮมอร์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส