recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
วัดของคณะชินกักเมืองอันซัน จังหวัดคย็องกี
**คณะสงฆ์ชินกัก** (เกาหลี: 대한불교진각종; ฮันจา: 大韓佛敎眞覺宗) คือคณะสงฆ์นิกายคุยหยานของประเทศเกาหลีใต้ ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1947 โดยโฮดัง (นามเดิม ซ็อน คยู-ชัง; ค.ศ. 1902–1963) นักพรตคณะนี้จะนับถือพระไวโรจนพุทธะเป็นสำคัญเสียยิ่งกว่าพระโคตมพุทธเจ้า ผู้เป็นองค์พระศาสดา มีคำสอนสำคัญ เรียกว่า *ธรรมกายมหาไวโรจนพุทธะ* ประกอบด้วยการดำรงอยู่สามขั้นตอน ได้แก่ *วิโมกษ์* (ความหลุดพ้น) *ปรัชญา* (ปัญญาให้ถึงความหลุดพ้น) และ *ธรรมกาย* (สภาวะดั้งเดิมของพุทธะ) โดยรับคำสอนพื้นฐานมาจากศาสนาพุทธนิกายชิงงงที่ปรับขึ้นใหม่ รวมเข้ากับความเชื่อเรื่องมณฑลสองแบบ คือ ครรภธาตุ และวัชรธาตุ มีบทสวดมนต์หลักเป็นภาษาเกาหลีเพียงหกพยางค์ คือ *อม มานี บันเม ฮุม* (옴 마니 반메 훔) และภายในธรรมศาลาจะไม่มีพระพุทธรูปตั้งอยู่ หากแต่มีสัญลักษณ์ *อีว็อนซัง* (일원상, 一圓相) หรือสัญลักษณ์แห่งความจริงแท้อยู่ตรงหน้า

คณะสงฆ์ชินกักถูกจัดให้เป็นศาสนาพุทธเพื่อสังคม (Engaged Buddhism) หรือศาสนาพุทธแบบมนุษยนิยม (Humanistic Buddhism) ด้วยมีความพยายามในการที่จะให้หลักธรรมและหลักการทางศาสนาเพื่อพัฒนาสหโลก ด้วยเหตุนี้คณะสงฆ์ดังกล่าวจึงได้ดำเนินกิจกรรมผ่านมูลนิธิสวัสดิการสังคมเป็นของตนเอง เช่น การบริจาคสิ่งของและช่วยเหลือชาวเกาหลีเหนือแปรพักตร์ หรือการสอนภาษาเกาหลีแก่พระสงฆ์และประชาชนชาวพม่า เป็นอาทิ นอกจากจะมีเขตวัดในเขตประเทศเกาหลีใต้แล้ว พวกเขายังมีเขตวัดกระจายไปในต่างประเทศ ได้แก่ ประเทศจีน ประเทศเนปาล ประเทศศรีลังกา ประเทศแคนาดา และสหรัฐ

อย่างไรก็ตาม คณะสงฆ์ชินกักจะมีลักษณะพิเศษแตกต่างจากคณะสงฆ์อื่นในประเทศเกาหลีใต้ คือ พระสงฆ์มีลักษณะแบบปุโรหิตใกล้เคียงกับลัทธิว็อนบุล เพราะสามารถไว้ผมยาวหรือสมรสได้ แต่จะแตกต่างกับลัทธิว็อนบุลตรงที่พระสงฆ์พร้อมคู่สมรสสามารถแสดงธรรมเทศนาร่วมกันได้ เดิมเมื่อมีกิจกรรมทางศาสนา ศาสนิกชนจะนั่งบนเบาะเพื่อฟังธรรมเทศนา แต่ในระยะหลังมานี้ได้เปลี่ยนเป็นเก้าอี้นั่งใกล้เคียงกับของโบสถ์ในศาสนาคริสต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "대한불교진각종(大韓佛敎眞覺宗)". *Encyclopedia of Korean Culture*.
2. 1 2  Kim Du-hyeon (March 3, 2014). "Surprising World of Korean Buddhism". *The Dongguk Post*.
3. ↑  "Welcome to Jin-gak Buddhist Order: The Restorer of Korean Esoteric Buddhism". *Jin-Gak Buddhist Order*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-09-15. สืบค้นเมื่อ 2023-04-17.
4. ↑  Richard K. Payne, บ.ก. (7 December 2005). *Tantric Buddhism in East Asia*. Wisdom Publications. p. 76. ISBN 978-0861714872.
5. 1 2 3  김한수 (2022-04-27). "[김한수의 오마이갓] 머리 기른 부부가 함께 성직 활동하는 불교, 진각종". *Chosun* (ภาษาเกาหลี).
6. ↑  ""We can have wisdom through training and taking care of others" says monk Jingak". *Power Korea*. 2022-04-26.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "Jin-Gak Buddhist Order". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-10-04. สืบค้นเมื่อ 2018-02-06. Official site
**สมุหราชมนเทียร** (อังกฤษ: Mayor of the Palace) เป็นตำแหน่งขุนนางตำแหน่งหนึ่งในทวีปยุโรปช่วงต้นสมัยกลาง ใช้ในราชอาณาจักรแฟรงก์ราวคริสต์ศตวรรษที่ 6-7

ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 7 สมุหราชมนเทียรได้กลายเป็นผู้มีอำนาจเบื้องหลังราชบัลลังก์ออสเตรเชีย (ดินแดนทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของราชอาณาจักรแฟรงก์สมัยราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง) มีอำนาจว่าการต่าง ๆ ในราชอาณาจักร ส่วนพระมหากษัตริย์ถูกลิดรอนพระราชอำนาจลงมาเหลือเพียงบทบาทด้านพิธีการ สมุหราชมนเทียรจึงมีอำนาจคล้ายโชกุนในประเทศญี่ปุ่น หรือนายกรัฐมนตรีในประเทศที่ปกครองระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่มีอำนาจบริหารจริง ส่วนพระมหากษัตริย์เป็นเพียงผู้นำแต่ในทางพิธี

ตำแหน่งนี้ยังสืบทอดตามสายโลหิตในตระกูลของพวกพิปปินิด ชาร์ล มาร์แตลถือเป็นหนึ่งในสมุหราชมนเทียรทรงอิทธิพลซึ่งมาจากตระกูลนี้และได้สถาปนาตนเองเป็นดยุกแห่งชาวแฟรงก์ด้วย เมื่อออสเตรเชียและนิวสเตรียรวมกันเป็นอาณาจักรเดียว เปแป็งซึ่งดำรงตำแหน่งสมุหราชมนเทียรมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 747 ก็ยึดอำนาจจากราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง แล้วสถาปนาราชวงศ์การอแล็งเฌียงโดยพระองค์เป็นปฐมกษัตริย์ พระเจ้าชาร์เลอมาญพระราชโอรสของพระองค์ก็ได้รับราชาภิเษกจากพระสันตะปาปาให้เป็นจักรพรรดิโรมันในปี ค.ศ. 800 นับเป็นผู้มีบทบาทโดดเด่นที่สุดพระองค์หนึ่งในประวัติศาสตร์ยุโรป

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน, *สารานุกรมประเทศในทวีปยุโรป ฉบับราชบัณฑิตยสถาน*, ราชบัณฑิตยสถาน, 2550, หน้า 188
**สโมสรฟุตบอลเซลเยซนิชาร์ซาราเยโว** (บอสเนียน: Fudbalski klub Željezničar Sarajevo) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพตั้งอยู่ที่ซาราเยโว เมืองหลวงของประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ชื่อ *เซลเยซนิชาร์* หมายถึง "คนงานรถไฟ" โดยจุดกำเนิดของสโมสรจากการก่อตั้งของกลุ่มคนงานรถไฟใน ค.ศ. 1921 หลังจากนั้น สโมสรได้ผลิตผู้เล่นที่มีพรสวรรค์หลายคนที่เลื่อนขึ้นมาจากทีมเยาวชน

ในช่วงที่ยังเป็นยูโกสลาเวีย เซลเยซนิชาร์คว้าแชมป์ลีกในฤดูกาล 1971–72 ทำให้ได้สิทธิ์ไปเล่นในยูโรเปียนคัพในฤดูกาล 1972–73 ซึ่งในรายการนั้น สโมสรตกรอบแรก ต่อมา สโมสรจบรองชนะเลิศของลีกในฤดูกาล 1970–71 และได้เข้าชิงชนะเลิศยูโกสลาฟคัพในฤดูกาล 1980–81 และในระดับทวีปยุโรป สโมสรเข้าถึงรอบก่อนรองชนะเลิศในยูฟ่าคัพฤดูกาล 1971–72 และรอบรองชนะเลิศในยูฟ่าคัพฤดูกาล 1984–85

เซลเยซนิชาร์เป็นสโมสรแรกจากบอสเนียที่เข้าถึงรอบรองชนะเลิศของยูฟ่าคัพ และเป็นหนึ่งในไม่กี่ทีมจากยูโกสลาเวียที่ทำผลงานเช่นนี้ได้ ปัจจุบันถือเป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในยุคบอสเนีย โดยชนะเลิศบอสเนียนแชมเปียนชิป 6 สมัย, บอสเนียนคัพ 6 สมัย และบอสเนียนซูเปอร์คัพ 3 สมัย ผลงานระดับทวีปที่ดีที่สุดหลังจากยุคสงคราม คือการเข้าถึงรอบคัดเลือกรอบสามของยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2002–03 โดยพ่ายแพ้ต่อนิวคาสเซิลยูไนเต็ดด้วยผลประตูรวม 0–5 คู่ปรับที่สำคัญของสโมสรคือสโมสรฟุตบอลซาราเยโว การพบกันของทั้งคู่ถูกเรียกว่า ซาราเยโวดาร์บี โดยมีสถิติแพ้-ชนะที่สูสีกันมาก

จากการจัดอันดับสโมสรยุโรป 200 อันดับแรกแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยไอเอฟเอฟเอชเอส พบว่า เซลเยซนิชาร์ เป็นสโมสรจากบอสเนียที่มีอันดับสูงที่สุด โดยอยู่ในอันดับที่ 110 ร่วมกับอาเซ็ด อัลก์มาร์ และวีตูรีอาเดอีมาเรเอส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Osim card coming up trumps at Željezničar (Željo for short)". UEFA.com. สืบค้นเมื่อ 14 August 2015.
2. ↑  "Berjan: Željo nije dobijao aplauz po cijeloj Jugoslaviji nikad". fkzeljeznicar.ba. สืบค้นเมื่อ 19 August 2015.
3. ↑  "Europe's Club of the Century". *www.iffhs.de*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-09-22. สืบค้นเมื่อ 13 September 2009.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สโมสรฟุตบอลเซลเยซนิชาร์ซาราเยโว**

* เว็บไซต์ทางการ
* Official fan shop website เก็บถาวร 2018-11-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Official supporters' website

| * ด
* ค
* ก
พรีเมียร์ลีกแห่งบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา |
| --- |
| ทีมในฤดูกาล 2020–21 | 
* Borac
* Krupa
* Mladost (DK)
* Olimpik
* Radnik
* ซาราเยโว
* Široki Brijeg
* Sloboda
* Tuzla City
* Velež
* Zrinjski
* เซลเยซนิชาร์

 |
| ทีมในอดีต | 
* Bosna
* Brotnjo
* Budućnost
* Čapljina
* Čelik
* Drina (Z)
* Đerzelez
* Glasinac
* GOŠK
* Gradina
* Grude
* Iskra
* Jedinstvo
* Kiseljak
* Kozara
* Krajina
* Laktaši
* Leotar
* Ljubuški
* Metalleghe-BSI
* Mladost (G)
* Mladost (VO)
* Modriča
* Orašje
* Posušje
* Rudar (K)
* Rudar (P)
* Rudar (U)
* Slavija
* Travnik
* Troglav
* Vitez
* Zvijezda (G)
* Zvijezda 09
* Žepče

 |
**ไอด้า** หรือ **อาอิด้า** เป็นละครโทรทัศน์ของคณะ 67 การละคร ออกอากาศทางไทยทีวีช่อง 4 บางขุนพรหม (ช่อง 9 เอ็มคอตเอชดีในปัจจุบัน) ราว พ.ศ. 2503 - 2504 สร้างจากอุปรากรอมตะ เรื่อง *ไอด้า* (Aida) ของจูเซปเป แวร์ดี นักประพันธ์ชาวอิตาลี

โศกนาฏกรรมความรักของเจ้าหญิงไอด้า เชลยศึกชาวเอธิโอเปีย กับ รามาเดส แม่ทัพแห่งไอยคุปต์ และความริษยาของเจ้าหญิงอัมเนอริส พระราชธิดาฟาโรห์ ผู้พ่ายรัก 

นำแสดงโดย ดาเรศร์ ศาตะจันทร์, สะอาด เปี่ยมพงศ์สานต์, สมจินต์ ธรรมทัต, นินารถ ช่ำชองยุทธ และนักแสดงรับเชิญ อาจารย์ลาวัณย์ อุปอินทร์ (ดาวราย) แห่งคณะจิตรกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร

สมจินต์ ธรรมทัต และ ดาเรศร์ ศาตะจันทร์ ในละครเรื่อง ไอด้า
ลาวัณย์ อุปอินทร์ (ดาวราย) ละคร ไอด้า

งานสร้าง
--------

ไทยทีวีช่อง 4 ยุคแรก ๆ มีนโยบายให้ผู้จัดละครคณะต่าง ๆ ทำละครใหญ่จากวรรณกรรมชั้นเลิศทั้งไทยและต่างประเทศ คณะ 67 การละครของสักกะ จารุจินดา ได้เลือกอุปรากร *ไอด้า* ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง มาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ครั้งแรกของประเทศไทย

เป็นเรื่องเดียวในเวลานั้นที่ลงทุนสูงมากจนสถานีแทบขาดทุนล้มละลาย มีฉากต่าง ๆ เช่น ท้องพระโรงวังฟาโรห์และวิหาร รวมทั้งเครื่องประกอบเต็มห้องส่ง, ทะเลทราย,ตัวสฟิงค์ซหินดำ (วาดบนแผ่นไม้อัดขนาดมโหฬาร), เครื่องแต่งกายวิจิตรตระการตา และผู้แสดงจำนวนมาก

ออกอากาศสดในช่วงกระแสข่าวการสร้างหนังมหากาพย์ทุนมหาศาล *คลีโอพัตรา* (1963) ของทเวนตีท์เซ็นจูรีฟอกซ์ และดารานำ เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ ซึ่งได้ค่าตัวสูงสุดของวงการถึงล้านดอลลาร์ ซึ่งกำลังเป็นที่สนใจทั่วโลกในยุคนั้น

นักแสดงนำ
---------

* ดาเรศร์ ศาตะจันทร์ - เจ้าหญิงอัมเนอริส พระราชธิดาฟาโรห์แห่งอียิปต์
* สะอาด เปี่ยมพงศ์สานต์ - รามาเดส (หัวหน้าราชองครักษ์ฟาโรห์)
* สมจินต์ ธรรมทัต - หัวหน้านักบวชอียิปต์
* นินารถ ช่ำชองยุทธ - ฟาโรห์แห่งอียิปต์
* พฤทธิ์ อุปถัมภานนท์ - กษัตริย์เอธิโอเปีย
* ลาวัลย์ ดาวราย - เจ้าหญิงไอด้า (เชลยศึกชาวเอธิโอเปีย)

อ้างอิง
-------

1. ↑  สักกะ จารุจินดา,charuchinda.com[*ระบุข้อมูลทางบรรณานุกรมไม่ครบ*]
2. ↑  รายการตอบปัญหา จัดโดย จำนง รังสิกุล ไทยทีวีช่อง 4 ทศวรรษ 2500
**ดังเคิลออสเตียส** (อังกฤษ: Dunkleosteus) เป็นสกุลของปลาในยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่ปัจจุบันนี้สูญพันธุ์ไปแล้วสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า *Dunkleosteus* (มาจาก "(เดวิด) Dunkle" + osteus (οστεος, ภาษากรีก: กระดูก); หมายถึง "กระดูกของดังเคิล" ซึ่งตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่ เดวิด ดังเคิล ภัณฑารักษ์แห่งพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาคลีฟแลนด์)

ดังเคิลออสเตียส เป็นปลาทะเลขนาดใหญ่อาศัยอยู่ในปลายยุคดีโวเนียน ระยะเวลาประมาณ 358-382 ล้านปีที่แล้ว จัดเป็นปลาที่มีขากรรไกรที่เป็นปลานักล่ากินเนื้อขนาดใหญ่ที่เป็นเสมือนคู่แข่งตัวฉกาจของปลาฉลามในยุคต้นของการวิวัฒนาการเลยทีเดียว

ดังเคิลออสเตียส ถือเป็นสกุลของปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่อยู่ในอันดับ Arthrodira รูปลักษณ์ภายนอกของปลาสกุลนี้แลดูดุดันน่ากลัวมาก ที่เห็นเด่นชัดสุดคงเป็นแผ่นขากรรไกรแข็งแรง ยืดหยุ่นได้ดี ไม่มีฟันแต่ที่ขอบปากมีลักษณะแหลมคล้ายเขี้ยวทั้งด้านบนและล่าง ทำให้เป็นเหมือนจะงอยปากไว้งับเหยื่อโดยไม่ต้องใช้ฟัน ในขณะที่มีลำตัวตัวยาว 3-9 เมตร และหนักได้ถึง 3.6-4 ตัน และมีโครงสร้างประกอบด้วยเกล็ดอย่างหนาและแข็งเสมือนชุดเกราะ

มีทั้งหมด 7 ชนิด และเป็นชนิดที่เพิ่งได้รับการอนุกรมวิธานไปเมื่อปี ค.ศ. 2010 2 ชนิด (ดูในตาราง)

ที่ผ่านมานักวิทยาศาสตร์พบฟอสซิลจำนวนมากของดังเคิลออสเตียสในทวีปอเมริกาเหนือ, โปแลนด์, เบลเยียม และโมร็อกโก แต่มักเป็นฟอสซิลส่วนหัว ทำให้ไม่เป็นที่ชัดเจนว่าท่อนล่างของลำตัวเป็นอย่างไร จากโครงสร้างเสมือนเกราะแข็งหนักของดังเคิลออสเตียสทำให้เชื่อว่าเป็นปลาที่ว่ายน้ำได้ไม่คล่องแคล่วว่องไวเหมือนปลาชนิดอื่น และชอบอาศัยอยู่ใกล้ชายฝั่งมากกว่า 

นักวิทยาศาสตร์ของพิพิธภัณฑ์ฟิล์ด มิวเซียม และมหาวิทยาลัยชิคาโก ศึกษาโครงสร้างขากรรไกรของดังเคิลออสเตียสแล้วมีความเห็นว่าต้องเป็นปลาที่มีพลังในการกัดมหาศาลเหนือกว่าปลาชนิดอื่นใด และเหนือกว่าปลาฉลามทั่วไป และแม้แต่ปลาฉลามขาว โดยมีแรงกดทับสูงถึง 8,000 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว ซึ่งความร้ายกาจอันนี้จึงมักจะถูกนำไปเปรียบเทียบกับไดโนเสาร์กินเนื้อเช่น ไทรันโนซอรัส และจระเข้สมัยใหม่เสียมากกว่า นอกจากนี้ยังอ้าปากได้เร็วมากในอัตรา 1 ใน 50 ส่วนของวินาที ซึ่งทำให้มีพลังมหาศาลในการดูดเหยื่อเข้าไป ซึ่งลักษณะพิเศษเช่นนี้นี้ยังพบได้ในปลากระดูกแข็งสมัยใหม่ที่มีพัฒนาการก้าวหน้าโดยส่วนใหญ่

แต่ปลาในอันดับ Arthrodira นี้มีชีวิตอยู่บนโลกสั้นมาก กล่าวคือ อยู่ได้เพียงประมาณ 50 ล้านปีก็สูญพันธุ์ไปอย่างรวดเร็วในช่วงปลายยุคดีโวเนียน โดยปัจจุบันตามพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาต่าง ๆ ยังมีซากฟอสซิลดังเคิลออสเตียสเก็บแสดงอยู่ โดยที่ที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาคลีฟแลนด์ในสหรัฐอเมริกา และพิพิธภัณฑ์ควีนส์แลนด์ในออสเตรเลีย

### ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

* เป็นตัวละครในเกมคอมพิวเตอร์ *ParaWorld*
* ถูกอ้างอิงถึงในสารคดีทางโทรทัศน์ของบีบีซีชุด *Sea Monsters*
* เป็น 1 ใน Playable Character ในเกม Hungry Shark Evolution


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Dunkleosteus***

อ้างอิง
-------

1. ↑  Two new species of *Dunkleosteus* Lehman, 1956, from the Ohio Shale Formation (USA, Famennian) and the Kettle Point Formation (Canada, Upper Devonian), and a cladistic analysis of the Eubrachythoraci (Placodermi, Arthrodira) (อังกฤษ)
2. ↑  ต้อยตีวิด, ดังเคิลออสเตียส นักล่ายุคดิโวเนียน คอลัมน์สัตว์โลกน่ารัก นิตยสารโลกวันนี้วันสุข ปีที่ 5 ฉบับที่ 217 วันที่ 25-31 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 หน้า 49
3. ↑  Dunkleosteus จากเว็บไซต์ของบีบีซี (อังกฤษ)
**ไอนูว์ไอเลิฟด์ยู** (อังกฤษ: I Knew I Loved You) เป็นเพลงของแซวิจการ์เดน ศิลปินป็อปดูโอจากออสเตรเลีย เป็นซิงเกิลที่สองจากอัลบั้ม *แอฟเฟอร์เมชัน* ซึ่งเป็นสตูดิโออัลบั้มที่สองของพวกเขา เพลงนี้ขึ้นถึงอันดับหนึ่งบนชาร์ตเพลง*บิลบอร์ด*ฮอต 100 กลายเป็นวงที่ได้ที่หนึ่งสองครั้งในสหรัฐ ต่อจากเพลง "ทรูลีแมดลีดีปลี" เป็นเพลงสุดท้ายของศิลปินชาวออสเตรเลียที่ขึ้นไปถึงจุดสูงสุดบนชาร์ตเพลง*บิลบอร์ดฮอต* 100 มานานกว่าสิบสองปี จนกระทั่งก็อตเยขึ้นสู่อันดับหนึ่งด้วยซิงเกิลของเขา "ซัมบอดีแดตไอยูสด์ทูโนว์" (ร้องร่วมกับคิมบรา) ในปี 2012

ความสำเร็จ
----------

เพลงนี้ประสบความสำเร็จอย่างมากในสหรัฐ อยู่บนชาร์ตสูงสุดของ*บิลบอร์ด*ฮอต 100สี่สัปดาห์ และ 124 สัปดาห์บนชาร์ตฮอตอะดัลต์คอนเทมโปรารีแทรกส์ ทำลายสถิติ 123 สัปดาห์ของอีกเพลง "ทรูลีแมดลีดีปลี" (ซึ่งในแง่ของยอดขายและระยะเวลาในชาร์ตยังคงเป็นเพลงผู้ใหญ่ร่วมสมัยอันดับหนึ่งตลอดกาล) อยู่ในอันดับที่ 21 ของชาร์ตตลอดกาลเพลงผู้ใหญ่ร่วมสมัย ทั้งยังได้รับการรับรองในระดับแพลตินัมจากไออาร์เอเอ และกลายเป็นเพลงที่มีผู้ฟังมากที่สุดในคลื่นวิทยุของสหรัฐในปี 2000

อ้างอิง
-------

1. ↑  "CHART BEAT BONUS". *Billboard.com*. สืบค้นเมื่อ 8 May 2012.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เนื้อเพลงเต็มของเพลงนี้ ที่เมโทรลิริกส์
ระวังสับสนกับ ดัชชีลิมบวร์ค

**ดัชชีลิมบืร์ค** (ดัตช์: *Hertogdom Limburg*) ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1839 จากส่วนหนึ่งของจังหวัดลิมบืร์คอันเป็นผลบังคับจากสนธิสัญญาลอนดอน โดยรวมอาณาเขตของลิมบืร์คส่วนหนึ่งซึ่งยังอยู่ในการปกครองของเนเธอร์แลนด์ (ในขณะที่ครึ่งหนึ่งทางตะวันตกกลายมาเป็นของเบลเยียม) ยกเว้นเขตเมืองมาสทริชท์และเวนโล

ดัชชีลิมบืร์คเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดในราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ และในขณะเดียวกันก็เป็นรัฐสมาชิกในสมาพันธรัฐเยอรมัน

ประวัติ
-------

### การก่อตั้ง

สืบเนื่องจากการต่อตั้งสมาพันธรัฐเยอรมันจากการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาใน ค.ศ. 1815 ซึ่งเป็นการรวมกลุ่มรัฐเยอรมันทั้ง 39 รัฐเพื่อผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจของรัฐในสมาชิก โดยประสบความสำเร็จในการจัดตั้งตลาดร่วมในรัฐสมาชิกในระหว่าง ค.ศ. 1818–1834 ถึงแม้ดัชชีลิมบืร์คจะไม่ได้เป็นสมาชิกก่อตั้งของสมาพันธรัฐเยอรมัน แต่ได้เข้าร่วมกับสมาพันธ์ใน ค.ศ. 1839 ภายหลังจากการปฏิวัติเบลเยียมซึ่งเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1830 โดยการรวมกลุ่มของเสรีชนและชาวคาทอลิก เพื่อแยกเบลเยียมให้เป็นอิสระจากการปกครองของเนเธอร์แลนด์

ผลของสนธิสัญญาลอนดอน (ค.ศ. 1839) ซึ่งทำให้กษัตริย์ของเนเธอร์แลนด์จะต้องยกดินแดนฝั่งตะวันตกของลักเซมเบิร์กให้กับเบลเยียม โดยลักเซมเบิร์กในขณะนั้นถือเป็นรัฐสมาชิกในสมาพันธรัฐเยอรมัน ภายหลังการเสียดินแดนให้เบลเยียมทำให้สูญเสียจำนวนประชากรถึง 150,000 คน สมาพันธรัฐเยอรมันจึงยืนกรานให้เนเธอร์แลนด์ชดใช้ดินแดนส่วนอื่นให้แทน จึงเป็นต้นกำเนิดของดัชชีลิมบืร์คซึ่งประกอบด้วยจังหวัดลิมบืร์ค(เดิม) แต่ไม่รวมถึงเขตเมืองมาสทริชท์และเวนโล เพื่อให้พอดีกับจำนวนประชากรที่เสียไป

### การล่มสลาย

สงครามออสเตรีย-ปรัสเซียใน ค.ศ. 1866 นำไปสู่การล่มสลายของสมาพันธรัฐเยอรมัน เพื่อที่จะจัดการกับสถานะของลักเซมเบิร์กและดัชชีลิมบืร์คซึ่งถือเป็นดินแดนที่เคยอยู่ภายใต้การปกครองกษัตริย์ของเนเธอร์แลนด์มาก่อนและยังถือเป็นรัฐสมาชิกของสมาพันธรัฐเยอรมันด้วยนั้น สนธิสัญญาลอนดอน (ค.ศ. 1867) ยืนยันว่าดัชชีลิมบืร์คเป็นส่วนหนึ่งของเนเธอร์แลนด์ ในขณะที่ลักเซมเบิร์กเป็นรัฐอิสระแบบมีประมุขร่วมกับราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 1839 เป็นต้นมา

นามของดัชชีลิมบืร์คยังมีที่ใช้ในทางการจนถึงช่วง ค.ศ. 1907 มรดกที่ตกทอดมาในสมัยนี้รวมถึงการเรียกตำแหน่งผู้สำเร็จราชการสำหรับลิมบืร์คว่า "ผู้ว่าราชการ" แทน

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  (ในภาษาเยอรมัน) Limburg (1839–1865)

| * ด
* ค
* ก
 รัฐสมาชิกในสมาพันธรัฐเยอรมัน (ค.ศ. 1815-66) |
| --- |
| จักรวรรดิ | ออสเตรีย | แผนที่ของสมาพันธรัฐเยอรมัน |
| ราชอาณาจักร | 
 ปรัสเซีย ·  บาวาเรีย (ไบเอิร์น) ·  ซัคเซิน ·  ฮันโนเฟอร์ ·  เวือร์ทเทิมแบร์ค |
| นครรัฐผู้คัดเลือก | เฮ็สเซิน |
| แกรนด์ดัชชี | 
 บาเดิน ·  เฮ็สเซิน ·  ลักเซมเบิร์ก ·  เมคเลินบวร์ค (ชเวรีน ·  ชเตรลิทซ์) ·  อ็อลเดินบวร์ค ·  ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัค  |
| ดัชชี | 
 อันฮัลท์ (แบร์นบวร์ค1 ·  เดสเซา1 ·  เคอเทิน2) ·  เบราน์ชไวค์ ·  ฮ็อลชไตน์ ·  ลิมบวร์ค3 ·  นาซอ ·  ซัคเซิน (อัลเทนบวร์ค4 · โคบวร์ค-ซาลเฟลด์5 ·  โคบวร์ค-โกทา4 ·  โกทา-อัลเทนบวร์ค5 ·  ฮิลด์บวร์คเฮาเซิน5 ·  เลาเอินบวร์ค ·  ไมนิงเงิน)  |
| ราชรัฐ | 
 เฮ็สเซิน-ฮอมบวร์ค ·  โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น (เฮ็คคิงเงิน6 ·  ซิกมาริงเงิน6) ·  ลิกเตนสไตน์ ·  ลิพเพอ ·  รอยส์ (เอลเดอร์ ·  จูเนียร์)ชอมบวร์ค-ลิพเพอ ·  ชวาร์ซบวร์ค (รูโดลชตัดท์ ·  ซอนเดิร์สเฮาเซน) ·  วัลเดค-พืร์มอนท์  |
| นครรัฐ | เบรเมิน **·**  ฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ **·**  ฮัมบวร์ค **·**  ลือเบค |
| 1 รวมกับอันฮัลท์ตั้งแต่ ค.ศ. 1863.   2 จนถึง ค.ศ. 1847.   3 ตั้งแต่ ค.ศ. 1839.   4 ตั้งแต่ ค.ศ. 1826.   5 จนถึง ค.ศ. 1826.   6 จนถึง ค.ศ. 1850. |
**ฟาร์อีสต์มูฟเมนต์** (อังกฤษ: Far East Movement ย่อว่า FM) เป็นวงดนตรีแนวฮิปฮอปและอิเล็กทรอนิกส์ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 2003 ในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สมาชิกปัจจุบันประกอบด้วย เคฟ นิช (จีน/ญี่ปุ่น อเมริกัน), โพรห์เกรส (เกาหลีอเมริกัน) และดีเจ เวอร์แมน (ฟิลิปปินส์อเมริกัน) นำเสนอรูปแบบเป็นตัวแทนคนรุ่นใหม่ของคนเชื้อชาติ เกาหลี จีน และฟิลิปปินส์ ตามลำดับ ในสังคมกลุ่มเอเชียนอเมริกัน พวกเขารวมตัวกันเพื่อแสดงในงานแสดงสดหลากเชื้อชาติ ในย่านโคเรียทาวน์ ลอสแอนเจลิส เป็นการแสดงการกุศลเพื่อศูนย์บำบัดยาเสพติด ที่เรียกว่า "Movementality"

พวกเขามีผลงานสร้างชื่อเพลงแรกกับ "Round Round" เพลงประกอบในภาพยนตร์ฮอลีวูดทำเงินเรื่อง *เร็ว..แรงทะลุนรก ซิ่งแหกพิกัดโตเกียว* ตั้งแต่ "Round Round" ได้นำไปใช้ในรายการโทรทัศน์หลายรายการ ทั้ง *CSI: Miami*, *CSI: NY*, รายการฮิตทางช่องเอชบีโอ *Entourage*, และ *Finishing the Game* (ภาพยนตร์ในเทศกาลซันแดนซ์ 2007). พวกเขาได้รับคำเชิญให้แสดงในคอนเสิร์ต Power 106's Powerhouse 2009 ถือเป็นเทศกาลฮิปฮอปที่ใหญ่ที่สุดในเวสต์โคสต์ 

ซิงเกิล "Like a G6" ของพวกเขาขึ้นอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 และบนชาร์ตไอจูนส์ ในช่วงปลายเดือนตุลาคม 2010

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "Hip-hop crew Far East Movement at the King Cat Saturday". The Seattle Times. สืบค้นเมื่อ 2010-09-26.
3. ↑  "Far East Movement: the interview (FM)". Jizo Entertainment. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-15. สืบค้นเมื่อ 2009-05-22.
4. ↑  "Far East Movement". AZN Lifestyles. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-23. สืบค้นเมื่อ 2009-05-22.
5. ↑
**โฟร์ซัม** (อังกฤษ: foursome) เป็นรูปแบบของการมีเพศสัมพันธ์หมู่ที่เกี่ยวข้องกับคนสี่คนจากการผสานระหว่างเพศใด ๆ

รูปแบบของโฟร์ซัม
----------------

ระดับของกิจกรรมทางเพศระหว่างสมาชิกทั้งสี่อาจแตกต่างกันอย่างมาก โฟร์ซัมอาจเกี่ยวข้องกับเพศเดียวกัน และบางโฟร์ซัมเกี่ยวข้องกับสมาชิกทั้งสี่ที่มีส่วนร่วมอย่างแข็งขัน

### การแลกเปลี่ยนภรรยา

**การแลกเปลี่ยนภรรยา** (wife swapping) เกี่ยวข้องกับคู่สามีภรรยาสองคู่ ซึ่งมักจะเป็นคู่รักต่างเพศที่แต่งงานแล้วทั้งคู่ โดยที่ชายแต่ละคนจะ*แลกเปลี่ยน*ภรรยาของเขาเป็นอีกฝ่ายหนึ่ง และมีเพศสัมพันธ์กับเธอ ซึ่งโดยปกติแล้วจะไม่มีการคลุกคลีทางเพศระหว่างภรรยาสองคนหรือสามีสองคน

### ซอฟต์สวิงกิง

**ซอฟต์สวิงกิง** (soft swinging) เกี่ยวข้องกับคู่รักสองคู่ โดยที่คู่หนึ่งมีบทบาทแอบดูอีกคู่หนึ่งมีมีเพศสัมพันธ์ หรือคู่รักแต่ละคู่มีเพศสัมพันธ์แต่ไม่มีการคลุกคลีทางเพศระหว่างสองคู่

### แก็งแบง

ดูบทความหลักที่: แก็งแบง
**แก็งแบง** (gang bang) เกี่ยวข้องกับคนสามคน (หรือมากกว่า) ที่มีเพศสัมพันธ์กับคนที่สี่ต่อเนื่องกัน สิ่งนี้มักเกิดขึ้นกับผู้ชายที่ทิ่มผู้หญิง แต่สามารถนำไปใช้กับพฤติกรรมรักร่วมเพศหรือผู้หญิงที่ทิ่มผู้ชายโดยใช้ดิลโดสายรัด

### ท่าผนึกอากาศ

**ท่าผนึกอากาศ** (airtight seal) เกี่ยวข้องกับการร่วมเพศทางช่องคลอดและการร่วมเพศทางทวารหนักกับผู้หญิงโดยผู้ชายสองคนในการทิ่มคู่ ในขณะที่ผู้หญิงทำเฟอเลชิโอกับชายคนที่สาม

### ท่าสี่เหลี่ยม

**ท่าสี่เหลี่ยม** (quad) คือความสัมพันธ์โรแมนติกที่เกี่ยวข้องกับคนสี่คน มักใช้เพื่ออธิบายความสัมพันธ์ความรักระหว่างสองคู่ โดยมีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ซึ่งคนทั้งสี่มีความสัมพันธ์ความรักซึ่งกันและกัน

แม้ว่าจะหมายถึงคนสองคนที่มีความสัมพันธ์โรแมนติกกับอีกสองคน แต่ก็มักจะบอกเป็นนัยว่าแต่ละคนในสี่คนมีความสัมพันธ์ทางเพศแบบใดแบบหนึ่งกับอีกสามคน โดยความสัมพันธ์มักเป็นมิตรภาพ แม้ว่าจะโรแมนติก การเพิ่มตัวแสดงไบเซ็กชวลหรือโฮโมเซ็กชวลช่วยเพิ่มการผสมผสานระหว่างเพศ และการมีปฏิสัมพันธ์ที่โรแมนติกรวมถึงปฏิสัมพันธ์ทางเพศ

ดูเพิ่ม
-------

* การมีคนรักหลายคน
* การสลับคู่
* ทรีซัม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bellemeade, Kaye (2003). *Swinging for Beginners*. New Tradition Books. pp. 89–90. ISBN 0-9728473-4-0.
2. ↑  Stevens, Kate (2010). *Freak Nation: A Field Guide to 101 of the Most Odd, Extreme, and Outrageous American Subcultures*. Adams Media. p. 191. ISBN 1-4405-0646-9.
3. ↑  Sanders, William B. (1994). *Gangbangs and drive-bys: grounded culture and juvenile gang violence*. Social problems and social issues. Transaction Publishers. ISBN 0-202-30537-6.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โฟร์ซัม**

* Relationship Types: Foursomes เก็บถาวร 2012-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *ฟูจิวาระ*
**ฟูจิวาระ โนะ นาริโกะ** (ญี่ปุ่น: 藤原得子; ค.ศ. 1117 – 22 ธันวาคม ค.ศ. 1160) ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม **บิฟุคุมง-อิง** (ญี่ปุ่น: 美福門院) เป็นจักรพรรดินีใน จักรพรรดิโทบะ จักรพรรดิองค์ที่ 74 และเป็นพระราชมารดาใน จักรพรรดิโคโนเอะ จักรพรรดิองค์ที่ 76

ประวัติ
-------

จักรพรรดินีนาริโกะประสูติเมื่อ พ.ศ. 1660 เป็นธิดาของ ฟุจิวะระ โนะ นะงะซะเนะ ผู้ดำรงตำแหน่ง ชูนะงง ต่อมาได้เข้าถวายตัวต่ออดีตจักรพรรดิโทบะเป็นพระสนมขั้น 3 และมีพระประสูติกาล **เจ้าชายโนริฮิโตะ** หรือต่อมาคือ **จักรพรรดิโคโนเอะ** ใน พ.ศ. 1682 ทำให้พระนางได้เลื่อนขึ้นเป็นพระสนมเอก

หลังจากนั้น 3 เดือนอดีตจักรพรรดิโทบะได้สถาปนาเจ้าชายโนริฮิโตะให้เป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจากจักรพรรดิซูโตกุ จักรพรรดิองค์ที่ 75 ทำให้จักรพรรดิซูโตกุมิพอพระทัยเพราะทรงอยากให้พระราชโอรสของพระองค์เองเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์

ใน พ.ศ. 1685 ไดโจโฮโอ โทบะได้บีบบังคับให้จักรพรรดิซูโตกุสละราชบัลลังก์เนื่องจากอดีตจักรพรรดิโทบะได้กล่าวหาว่าจักรพรรดิซูโตกุมิใช่โอรสของพระองค์แต่เป็นโอรสของอดีตจักรพรรดิชิรากาวะ และให้เจ้าชายนาริฮิโตะพระโอรสองค์เล็กเป็นพระโอรสบุญธรรมในจักรพรรดินีคิโยะโกะอดีตจักรพรรดินีในอดีตจักรพรรดิซูโตกุและขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิโคโนเอะ ทำให้พระสนมนาริโกะได้รับการสถาปนาเป็นพระจักรพรรดินีและพระพันปีหลวงซึ่งจักรพรรดินีนาริโกะได้ทำการเลือก ฟุจิวะระ โนะ ชิเมะโกะ ผู้เป็นพระญาติเข้ามาเป็นจักรพรรดินี (中宮) ในจักรพรรดิโคโนเอะเมื่อ พ.ศ. 1691 ทำให้จักรพรรดินีนาริโกะได้กุมอำนาจในราชสำนัก

ในปีต่อมาคือ พ.ศ. 1692 จักรพรรดินีนะริโกะได้ออกบวชเป็นแม่ชีโดยมีฉายาทางธรรมว่า **บิฟูกูมง-อิง** (美福門院) แต่ยังกุมอำนาจในราชสำนักเมื่อจักรพรรดิโคโนเอะเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันโดยไร้รัชทายาทใน พ.ศ. 1698 ท่านบิฟุคุมง-อิงได้ทำการเลือก **เจ้าชายมาซาฮิโตะ** พระโอรสในจักรพรรดินีทามาโกะอดีตจักรพรรดินีในอดีตจักรพรรดิโทบะผู้เป็นพระเชษฐาต่างพระราชมารดาของจักรพรรดิโคโนเอะเป็นพระโอรสบุญธรรมและได้สืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็นจักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ

ท่านบิฟุคุมง-อิงหรืออดีตจักรพรรดินีนาริโกะสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 1703 ขณะพระชนมายุเพียง 43 พรรษา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kitagawa, Hiroshi. (1975). *The Tale of the Heike,* p. 240.

ข้อมูล
------

Hashimoto, Yoshihiko (1996). "美福門院藤原得子" [Bifukumon-in Fujiwara no Nariko]. *平安の宮廷と貴族* [*Nobles and Courts of the Heian Period*] (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan.
เกิทซ์ ฟ็อน แบร์ลิชชิงเงิน
**ก็อทฟรีท "เกิทซ์" ฟ็อน แบร์ลิชชิงเงิน** (เยอรมัน: *Gottfried „Götz" von Berlichingen*) สมญา **เกิทซ์กำปั้นเหล็ก** (*Götz mit der eisernen Hand*) เป็นอัศวินจักรวรรดิ ทหารรับจ้าง และกวีชาวเยอรมันฟรังเคิน เกิดราวค.ศ. 1480 ในตระกูลขุนนางจากเมืองแบร์ลิชชิงเงิน (ปัจจุบันคือเมืองเชินทัลในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค)

กำปั้นเหล็กของเกิทซ์
เกิทซ์เป็นทหารที่เก่งกาจ ออกรบครั้งแรกขณะมีอายุเพียงสิบเจ็ดปี เขาสูญเสียแขนข้างขวาจากกระสุนปืนใหญ่ในการทำศึกในฐานะทหารรับจ้างของดยุกแห่งบาวาเรียในค.ศ. 1504 ทำให้เขาต้องสวมมือเทียมที่ทำจากเหล็กแทน เป็นที่มาของสมญากำปั้นเหล็ก นอกจากนี้เขายังถูกเรียกว่า **โรบินฮูดแห่งเยอรมนี** เพราะในเวลาที่ปลอดสงคราม เขามักจะจับตัวชนชั้นสูงมาเรียกค่าไถ่หรือดักปล้นกองขบวนสินค้า

เกิทซ์เป็นผู้นำฝ่ายกบฏชาวนาในสงครามชาวนาเมื่อค.ศ. 1524 ถึง 1525 แต่เมื่อชาวนาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เกิทซ์อ้างว่าตนเองถูกบีบบังคับให้เป็นผู้นำ ศาลหลวงแห่งจักรวรรดิจึงตัดสินว่าเขาไม่มีความผิด อย่างไรก็ตาม ฝ่ายสันนิบาตชวาเบินยังคงต้องการเอาผิดกับเขา จึงล่อเขาไปยังเมืองเอาคส์บวร์คและอ้างข้อหาเก่าทำการคุมขังเขา เกิทซ์ถูกปล่อยตัวในค.ศ. 1530 โดยสาบานว่าตนเองจะกลับไปพำนักที่บริเวณฮอร์นแบร์คเท่านั้น

เกิทซ์ซื้อปราสาทฮอร์นแบร์คตั้งอยู่ริมแม่น้ำเน็คคาร์ และอาศัยอยู่ที่นั่น ต่อมาในค.ศ. 1540 จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 ทรงปลดพันธนาการเขาจากคำสาบาน เกิทซ์เข้าร่วมรบ เพื่อต่อต้านจักรวรรดิออตโตมันของสุลัยมานผู้เกรียงไกรในค.ศ. 1542 และมีส่วนร่วมในการรุกรานฝรั่งเศสในค.ศ. 1544 หลังจากนั้นเขากลับไปพำนักอยู่ที่ปราสาทฮ็อร์นแบร์คจนเสียชีวิตในค.ศ. 1562 ขณะมีอายุ 81 ปี เขาแต่งงานสองครั้ง มีลูกสาวสามคนและลูกชายเจ็ดคน

อ้างอิง
-------

1. ↑  พล อิฏฐารมณ์. วิถี "ก็อตซ์ มือเหล็ก" อัศวินฟรีแลนซ์มือด้วน โรบินฮูดแห่งเยอรมนี ศิลปวัฒนธรรม. 22 พฤษภาคม 2564
2. ↑  Adela (2017-03-25). "Götz of the Iron Hand". *Naked History* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2020-02-07.
3. 1 2  Chisholm 1911. sfn error: no target: CITEREFChisholm1911 (help)
**วัดสูง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสาไห้ อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี

วัดสูง ชาวบ้านเรียกว่า **วัดป่า** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 บริเวณที่ตั้งวัดเป็นที่ราบสูงกว่าบริเวณรอบ ๆ จึงเรียกวัดว่า "วัดสูง" ตามลักษณะภูมิประเทศที่ตั้งวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2484 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถกว้าง 840 เมตร ยาว 22.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 ศาลาการเปรียญกว้าง 13 เมตรยาว 24.50 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตและไม้เมื่อ พ.ศ. 2525 หอสวดมนต์กว้าง 12 เมตร ยาว 15 เมตรสร้างพ.ศ.2511 กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธรูปปางมารวิชัย (มีจารึกด้านหลังพระพุทธรูป) ทำด้วยหินทราย จัดเป็นศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย เรียกว่า *หลวงพ่อศรีพุทธมงคล (หลวงพ่อดำ)* ประดิษฐานอยู่ในวิหาร

นอกจากนั้นวัดยังมี *เสาร้องไห้* ตั้งอยู่ในศาลเจ้าแม่นางตะเคียนทอง เป็นเสาไม้ตะเคียนขนาดใหญ่ มีตำนานเล่ากันว่า เมื่อครั้งสร้างกรุงเทพมหานครเป็นราชธานี ได้มีการเกณฑ์เสาจากหัวเมืองต่าง ๆ เพื่อคัดเลือกเสาที่มีลักษณะงดงาม เพื่อจัดเป็นเสาเอก ทางเมืองสระบุรีได้จัดส่งเสาต้นนี้แต่ไปช้าเกินไป กล่าวกันว่า เสาต้นนี้จึงเกิดความเสียใจลอยกลับทวนน้ำขึ้นมาจมลง ณ ตำบลแห่งนี้ พอตกเวลากลางคืนชาวบ้านมักได้ยินเสียงร้องไห้ จึงเป็นที่มาของ "'เสาร้องไห้" รวมถึงชื่อตำบลและอำเภอเสาไห้ ในปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสูง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  กรมศิลปากร. "วัดสูง" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 14 ธันวาคม 2565. เข้าถึงจาก
3. ↑  ""เสา(ร้อง)ไห้" เรื่องเล่า-ตำนาน อีกนานไหมจะลืมเลือน ?". บ้านเมือง.
4. ↑  "วัดสูง เสาร้องไห้". สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดสระบุรี.
**วัดสโมสรราชานุประดิษฐ์** เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในอาโลร์เซอตาร์ อำเภอโกตาเซอตาร์ รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย

วัดสโมสรราชานุประดิษฐ์ หรือ **วัดบาการ์บาตา** (Bakar Bata) หรือ **วัดบ้านใต้** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2453 โดยเจตนาเมื่อแรกสร้างคือเพื่อเก็บอัฐิมารดาของคุณหญิงเนื่อง นนทนาคร มากกว่าการเป็นวัดให้พระสงฆ์อยู่ เนื่องจากคุณหญิงเนื่อง นนทนาคร เป็นหม่อมของสุลต่านอับดุล ฮามิด ฮาลิม ชะฮ์ ซึ่งนับถือศาสนาอิสลาม คุณหญิงจึงนับถือศาสนาอิสลามด้วยเช่นกัน และสุลต่านก็ยอมให้ที่ดินเพื่อเป็นที่เก็บอัฐิ ต่อมาได้พัฒนาเป็นสำนักสงฆ์อันเนื่องจากบริเวณนั้นมีคนไทยอาศัยอยู่ราว 50 ครัวเรือน หรือประมาณ 300 คน และภายในอาโลร์เซอตาร์ก็ไม่มีวัดอยู่เลย สันนิษฐานว่าในช่วงที่กองทัพญี่ปุ่นยึดมลายูได้จากอังกฤษ และคืนให้แก่ไทยเมื่อราว พ.ศ. 2486–2488 คงน่าจะได้รับสถานะเป็นวัดในช่วงนี้ เพื่อใช้สอนภาษาไทยและการสอนการสอบธรรมสนามหลวงในมาเลเซีย มีระบุข้อมูลว่ามีการใช้เป็นสนามสอบเมื่อ พ.ศ. 2505

อุโบสถของวัดน่าจะสร้างในตอนปลายพุทธศตวรรษที่ 25 มีหลังคาแบบเประ (Bumbung panjang Perak) คือ หลังคาจั่วมีปีกนกใหญ่อยู่สองข้าง ส่วนด้านหน้าทำเป็นหลังคากันสาด หน้าบันอุโบสถมีจิตรกรรมรูปธรรมจักร พร้อมชื่อวัดเป็นอักษรโรมันว่า Wat Samosorn racha nuk pradit และชื่อเก่าว่า Wat Siam Bakar Bata Kedah

อ้างอิง
-------

1. ↑  อายุวัฒนะ, ธำรงศักดิ์ (2517). *ไทยในมาเลเซีย*. โรงพิมพ์การศาสนา. pp. 284–286. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  บรรลือ ขอรวมเดช. "อุโบสถวัดไทยในเมืองมลายู (กลันตัน เกดะห์ ปะลิส และปีนัง) สมัยรัตนโกสินทร์". มหาวิทยาลัยศิลปากร.
**วัดสุวรรณราชดาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหอคำ อำเภอเมืองบึงกาฬ จังหวัดบึงกาฬ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 29 ตารางวา น.ส. 3 เลขที่ 210 อาราเขตทิศเหนือประมาณ 2 เส้น ทิศใต้ประมาณ 2 เส้น ทิศตะวันออกประมาณ 2 เส้น 10 วา ทิศตะวันตกประมาณ 2 เส้น 10 วา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระอธิการสมควร บญฺกาโม

วัดสุวรรณราชดาราม หรือที่รู้จักกันในชื่อ **วัดหอคำ** เนื่องมาจากการค้นพบก้อนหินขนาดใหญ่ในวัดซึ่งพบในภายหลังว่าเป็นทองคำ วัดหอคำจึงเป็นศูนย์กลางระหว่าง 2 หมู่บ้าน ระหว่างบ้านหอคำและบ้านหอคำเหนือ ประวัติการสร้างหอคำ คือเริ่มแรกได้สร้างอุโบสถขึ้นมาแต่ไม่มีใบเสมาอยู่ในวัด ต่อมาได้มีการปรับหน้าดินในวัดและไปพบก้อนหินขนาดใหญ่ ซึ่งจากการตรวจสอบพบว่าไม่ใช่ก้อนหิน แต่คือก้อนคำสัมฤทธิ์หนัก 24 กิโลกรัม ชาวบ้านจึงกลัวว่าจะมีโจรมาขโมยจึงได้ร่วมกันหางบประมาณเพื่อมาสร้างหอคำขึ้นมา

เดิมวัดชื่อ **วัดยอดแก้ว** ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2486 ได้ขอเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดสุวรรณราชดาราม" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอระฆังและอาคารเอนกประสงค์ ภายในวัดมีศูนย์พัฒนาเด็กเล็กและการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2524

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุวรรณราชดาราม". องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
2. ↑  "ยลเสน่ห์แห่งริมแม่น้ำโขง สัมผัสวิถีชีวิตอันแสนสงบและเรียบง่ายที่ จ.บึงกาฬ". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "วัดสุวรรณราชดาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**นกยูงคองโก** (อังกฤษ: Congo peacock, Congo peafowl; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Afropavo congensis*) เป็นไก่ฟ้าจำพวกนกยูงชนิดหนึ่ง ในวงศ์ไก่ฟ้าและนกกระทา (Phasianidae)

นกยูงคองโก นับเป็นนกยูงเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล *Afropavo* เพียงชนิดเดียว และไม่ใช่นกยูงที่อาศัยอยู่ในทวีปเอเชียด้วย โดยมีถิ่นกำเนิดแถบบริเวณลุ่มแม่น้ำคองโกในตอนกลางของทวีปแอฟริกา ตั้งแต่ปี ค.ศ.1913 ถึง ค.ศ.1936 นักปักษีวิทยาเคยเห็นแต่เพียงขนเพียงเส้นเดียวบนหมวกของชาวพื้นเมืองเท่านั้นจนกระทั่ง เจมส์ แชปลิน นักปักษีวิทยาชาวอเมริกันได้เห็นตัวจริงที่สตั๊ฟไว้ในพิพิธภัณฑ์คองโก ประเทศเบลเยี่ยม โดยตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ผิดเป็นนกยูงไทยด้วย จึงได้ศึกษาอย่างจริงจัง บันทึกรายละเอียดต่าง ๆ และ ตั้งชื่อให้ใหม่ในครั้งนั้น

นกยูงคองโกมีขนาดตัวเล็กกว่า รวมถึงตัวผู้ไม่มีขนหางที่ยาวรวมถึงไม่มีแววมยุราเหมือนนกยูงสกุล *Pavo* ส่วนบนของตัวเป็นสีเขียว คอและส่วนล่างของลำตัว รวมถึงปลายหางเป็นสีม่วงแกมดำ แต่ในตัวเมียส่วนที่เป็นสีม่วงจะเป็นสีน้ำตาลหมด ตัวผู้มีหงอนเป็นเส้นแข็ง ๆ คล้ายขนหมูเป็นกระจุกสีขาว และติดกับสีขาวเป็นกระจุกสีดำอยู่ทางด้านหลัง ทั้งตัวผู้และตัวเมียมีรูปร่างป้อมอ้วนสั้น

ส่วนหัวของตัวผู้
ชอบอาศัยอยู่ตามป่าที่มีฝนชุกที่ระดับความสูง 1,200-1,500 ฟุต เป็นนกที่จับคู่แบบคู่เดียวตลอดชีวิต มักจะพบออกหากินเป็นคู่ ชอบนอนบนต้นไม้สูง ๆ และมักจะส่งเสียงร้องในเวลากลางคืน ในขณะที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ด้วย เป็นนกที่ไม่ค่อยตื่นกลัวมนุษย์มากนัก ตัวผู้มักจะรำแพนบ่อยทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่ฤดูผสมพันธุ์ ปกติจะวางไข่ครั้งละ 3-4 ฟอง ใช้เวลาฟักประมาณ 26 วัน ตัวผู้จะมีขนสวยสมบูรณ์ในปีที่ 2 แต่การเพาะเลี้ยงขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงทำได้ยากมาก จึงพบมีการเลี้ยงกันแต่ในสวนสัตว์ขนาดใหญ่เท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2016). "*Afropavo congensis*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2016**: e.T22679430A92814166. doi:10.2305/IUCN.UK.2016-3.RLTS.T22679430A92814166.en. สืบค้นเมื่อ 19 November 2021.
2. ↑  จิตรกร บัวปลี. *ไก่ฟ้า & นกยูง :คู่มือการเพาะเลี้ยงไก่ฟ้าและนกยูงฉบับสมบูรณ์*. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์นาคา, 2553. 134 หน้า. ISBN 9789749240557

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกยูงคองโก**

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q338996
* Wikispecies: Afropavo congensis
* ADW: Afropavo\_congensis
* ARKive: afropavo-congensis
* Avibase: E9125492E257513A
* BirdLife: 22679430
* eBird: conpea1
* Fossilworks: 373549
* GBIF: 2473678
* iNaturalist: 1260
* IRMNG: 10593075
* ITIS: 553890
* IUCN: 22679430
* NCBI: 9076
* Xeno-canto: Afropavo-congensis

 |
**วัดสุมนาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำปราณ อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ และเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ แห่งที่ 22 ตั้งอยู่ใกล้กับหาดเขากะโหลก วนอุทยานท้าวโกษา โดยมีพระครูสุมนธรรมสถิต เป็นเจ้าอาวาส

วัดสุมนาวาส หรือ **วัดเขากะโหลก** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2528 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2548 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารสีทอง มียักษ์ 2 ตน ยืนอยู่หน้าวิหาร ด้านในวิหาร มีองค์หลวงพ่อหว่าง อุตุตโม เจ้าอาวาสรูปแรก 

วัดมีเครื่องรางคือ เครื่องรางจระเข้ มีตำนานเกี่ยวกับตำนานสมบัติจระเข้จักรพรรดิ์ ว่า แต่เดิมมีเศรษฐีขี้เหนียวที่ไม่ทำทำบุญทำทาน ได้เงินมาก็รวบรวมเงินทองใส่โอ่งนำไปฝังไว้ที่ท่าน้ำ โดยไม่ให้ใครรู้เห็น จนเมื่อเศรษฐีตายไปแล้วกลับมาเกิดใหม่เป็นจระเข้ ยังคงวนเวียนยึดติดกับทรัพย์สมบัติ คอยเฝ้าสมบัติอยู่ท่าน้ำหน้าบ้านตัวเอง จนวันหนึ่งได้เข้าฝันลูกชายให้เอาสมบัติที่ท่าน้ำนั้นนำไปทอดกฐินและสร้างกุศลที่เป็นประโยชน์แก่พระพุทธศาสนา ระหว่างที่เดินทางนำองค์กฐินแห่ไปทางเรือ จระเข้ตัวนั้นก็ว่ายน้ำตามไปด้วยไปได้พักหนึ่งจึงบอกแก่ภรรยาว่า ตนตามไปด้วยไม่ได้แล้วเพราะเหนื่อย บุตรและภรรยาจึงวาดรูปจระเข้ที่ธงแล้วยกขึ้นไว้ในวัดที่ไปทอดกฐิน เมื่อพระสวดจบ จระเข้ตัวนั้นก็ขาดใจตาย จึงเกิดไปเป็นเทพที่ร่ำรวยบันดาลให้คนที่เคารพได้ทำมาค้าขึ้น เป็นที่มาของธงรูปจระเข้ ซึ่งว่ากันว่าจระเข้ที่วัดเขากระโหลกก็เป็นจระเข้ตัวเดียวกันกับจระเข้บนธงในงานทอดกฐิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุมนาวาส". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดสุมนาวาส". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดเขากะโหลก".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดสุมนาวาส**
**วัดสุวรรณคีรีวงก์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าตอง อำเภอกะทู้ จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่ ทิศเหนือ ติดถนนพระบารมี ทิศตะวันตก ติดถนนหน้าวัด ทิศใต้ติดลำคลอง ทิศตะวันออกติดเชิงเขา สองข้างวัดมีบ้านเรือนชาวบ้านอยู่ตามแนวเชิงเขาจดทะเล ปัจจุบันมีพระครูโพธิปัญญากรเป็นเจ้าอาวาส

วัดสุวรรณคีรีวงก์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2312 ไม่ปรากฏนามผู้สร้างว่าเป็นผู้ใด เดิมมีนามว่า **วัดป่าตอง** ตามชื่อบ้าน ได้เปลี่ยนเป็น "วัดสุวรรณคีรีวงก์" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อพ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2531 ด้านการศึกษาทางวัดได้สร้างอาคารเรียน 2 หลัง และจัดให้มีห้องสมุดไว้สำหรับบริการประชาชนอีกด้วย

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 12 เมตร ยาว 18 เมตร โครงสร้างเป็นคอนกรีต ศาลาการเปรียญกว้าง 11 เมตร ยาว 17 เมตร โครงสร้างเป็นอาคารคอนกรีต กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารคอนกรีต สำหรับปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธบาทจำลอง ประดิษฐานอยู่ภายในอาคารคอนกรีตที่สร้างไว้โดยเฉพาะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุวรรณคีรีวงก์". เทศบาลเมืองป่าตอง.
2. ↑  "วัดสุวรรณคีรีวงก์". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "วัดสุวรรณคีรีวงก์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "วัดสุวรรณคีรีวงก์ (วัดป่าตอง)".
**โปนเตแบดรา** (กาลิเซีย: *Pontevedra*) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศสเปนตามแนวชายฝั่งแอตแลนติกในยุโรปตะวันตกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ในแคว้นกาลิเซีย และมีพื้นที่ติดกับจังหวัดอาโกรุญญา, จังหวัดลูโก, จังหวัดโอว์แรนเซ, ประเทศโปรตุเกส และมหาสมุทรแอตแลนติก โปนเตแบดรามีภาษาทางการคือภาษาสเปนและภาษากาลิเซีย และมีหน่วยงานราชการที่กำกับดูแลคือคณะผู้แทนจังหวัดโปนเตแบดราซึ่งเทียบได้กับสภาจังหวัด โดยมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองโปนเตแบดราซึ่งให้บริการโดยตรงแก่ประชาชนในด้านต่าง ๆ

ประชากรของจังหวัดโปนเตแบดราในปี 2019 มีทั้งหมด 942,665 คน โดย 9% อาศัยอยู่ในเมืองหลักอย่างเมืองโปนเตแบดรา และ 28% อาศัยอยู่ในบิโก

ภูมิศาสตร์
----------

จังหวัดโปนเตแบดรา
จังหวัดโปนเตแบดราถูกแม่น้ำเลเรซแบ่งเป็นสองฝั่ง โดยสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญส่วนใหญ่ของจังหวัดอยู่ทางตอนใต้ของแม่น้ำ นอกจากนี้ยังมีอาคารสำคัญทางประวัติศาสตร์ อนุสาวรีย์ และโบสถ์หลายแห่ง

จังหวัดโปนเตแบดรามีอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะแอตแลนติกแห่งกาลิเซียตั้งอยู่ โดยอุทยานแห่งชาตินี้มีพื้นที่อยู่ในจังหวัดใกล้เคียงอย่างจังหวัดอาโกรุญญาและประกอบไปด้วยเกาะอองส์ หมู่เกาะซิเอส เกาะซัลโบรา และเกาะโกร์เตกาดา

ภูมิอากาศ
---------

จังหวัดโปนเตแบดรามีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร โดยมีอากาศค่อนข้างแห้งและอุ่นในฤดูร้อน ขณะที่ฤดูหนาวอากาศเย็นและชื้นมาก

ประชากร
-------

เมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัดโปนเตแบดราคือเมืองบิโกซึ่งมีประชากร 293,837 คน ในขณะที่เมืองหลักอย่างโปนเตแบดรามีประชากร 83,260 คน โดยในจังหวัดนี้มีเทศบาลทั้งหมด 62 แห่ง ตัวอย่างรายชื่อเทศบาลตามจำนวนประชากรเช่น บิลาการ์ซิอาเดอาโรว์ซา (37,456 คน), เรโดนแดลา (29,218 คน) และกังกัส (26,542 คน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Códigos postales de España por provincia". Worldpostalcodes.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดโปนเตแบดรา

| * ด
* ค
* ก
จังหวัดของประเทศสเปน |
| --- |
| 
* กรานาดา
* กอร์โดบา
* กันตาเบรีย
* กัวดาลาฆารา
* กัสเตยอน
* กาเซเรส
* กาดิซ
* กิปุซโกอา
* กูเองกา
* ฆาเอน
* ซานตากรุซเดเตเนริเฟ
* ซาโมรา
* ซาราโกซา
* ซาลามังกา
* ซิวดัดเรอัล
* เซโกเบีย
* เซบิยา
* โซเรีย
* ฌิโรนา
* ตาร์ราโกนา
* เตรูเอล
* โตเลโด
* นาวาร์
* บาดาโฆซ
* บายาโดลิด
* บาร์เซโลนา
* บาเลนเซีย
* บิซกายา
* บูร์โกส
* ปาเลนเซีย
* โปนเตแบดรา
* มาดริด
* มาลากา
* มูร์เซีย
* แยย์ดา
* ลัสปัลมัส
* ลาริโอฆา
* ลูโก
* เลออน
* หมู่เกาะแบลีแอริก
* อัลบาเซเต
* อัลเมริอา
* อัสตูเรียส
* อาโกรุญญา
* อาบิลา
* อาลาบา
* อาลิกันเต
* อูเอลบา
* อูเอสกา
* โอว์แรนเซ

 |
**นกหัวขวานสามนิ้วหลังทอง** (อังกฤษ: Common flameback, Common goldenback; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Dinopium javanense*) เป็นนกหัวขวานชนิดหนึ่ง 

มีลำตัวยาว 30 เซนติเมตร ขนด้านหลังและขนปีกสีเหลืองอมส้ม สะโพกสีแดงสด หางดำ อกและท้องมีจุดกลมสีขาวบนพื้นสีดำ ตัวผู้มีหัวและหงอนสีแดง ตัวเมียมีหัวและหงอนสีดำจุดขาว มีนิ้วยาว 3 นิ้ว ยื่นมาทางด้านหน้า 2 นิ้ว ด้านหลัง 1 นิ้ว ขนหางสั้นมีแกนขนที่แข็งแรง ใช้สำหรับการเกาะและไต่ต้นไม้ จะงอยปากแหลมยาวเรียว

พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่อนุทวีปอินเดียจนถึงภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงเขตชีวภาพซุนดา มีทั้งหมด 6 ชนิดย่อย (ดูในตาราง) ในประเทศไทยพบได้ทุกภาค

มีพฤติกรรมชอบอาศัยในป่าโปร่ง, ป่าชายเลน ตลอดจนถึงสวนผลไม้ ที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลไม่เกิน 1,500 เมตร มักพบอยู่ตามลำพัง หรือเป็นคู่ตามโพรงไม้ ไต่ไม้เจาะเปลือกไม้หาแมลงกินด้วยการไต่จากโคนต้นในแนวดิ่ง มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงระหว่างเดือนมีนาคม-เมษายน วางไข่ครั้งละ 2-3 ฟอง 

จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองในประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Dinopium javanense*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. 1 2  "*Dinopium javanense*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
3. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง
4. ↑  Common Flameback *Dinopium javanense*

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Dinopium javanense***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dinopium javanense ที่วิกิสปีชีส์
**นกหัวขวานดำ** (อังกฤษ: Black woodpecker; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Dryocopus martius*) เป็นนกหัวขวานขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ลำตัวมีความยาว 40-46 เซนติเมตร ความยาวจากปลายปีกข้างหนึ่งจรดปีกอีกข้างหนึ่งเมื่อกางเต็มที่จะยาว 67-73 เซนติเมตร

นกหัวขวานดำอาศัยอยู่ในป่าทั่วภูมิภาคพาลีอาร์กติกทางตอนเหนือ เป็นชนิดเดียวในสกุล *Dryocopus* ที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้ ถิ่นอาศัยมีอาณาเขตครอบคลุมตั้งแต่ทวีปเอเชียทางตอนเหนือและตะวันออกจนถึงยุโรป เป็นนกอยู่ประจำถิ่นที่ไม่อพยพ

ขนของนกหัวขวานดำ มีสีดำเกือบทั้งตัว ยกเว้นบริเวณด้านบนส่วนหัวที่เป็นขนสีแดง ในเพศผู้ ขนที่ส่วนหัวบริเวณนี้จะเป็นสีแดงทั้งหมด

นกหัวขวานดำจะบินเป็นเส้นตรง ไม่บินลดเลี้ยวเหมือนนกหัวขวานชนิดอื่น สร้างรังโดยเจาะลำต้นต้นไม้ให้เป็นรู เพศเมียจะวางไข่อย่างน้อยครั้งละ 4 ฟอง

รูปภาพ
------

* ต้นไม้ที่ถูกนกหัวขวานดำเจาะต้นไม้ที่ถูกนกหัวขวานดำเจาะ
* ส่วนหัวส่วนหัว
* เพศผู้กับลูกอ่อนในโพรงไม้เพศผู้กับลูกอ่อนในโพรงไม้
* ไข่ไข่
* บนพื้นบนพื้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN
2. ↑  "*Dryocopus martius*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
3. ↑  Black Woodpecker

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Dryocopus martius***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dryocopus martius ที่วิกิสปีชีส์
ฟูจิง โดยทะกะวะระ โซตะสึ (ช่วงศตวรรษที่ 17)
*วายุเทพ* (วาดในปี พ.ศ. 2384)
**ฟูจิง** (ญี่ปุ่น: 風神; โรมาจิ: *Fūjin*) หรือ **ฟูฮะกุ** (ญี่ปุ่น: 風伯; โรมาจิ: *Fūhaku*) หรือ **คะเซะโนะกะมิ** (ญี่ปุ่น: 風の神; โรมาจิ: *Kaze no Kami* "วายุเทพ") เป็นเทพเจ้าแห่งสายลมตามคติลัทธิชินโตของญี่ปุ่น ปรากฏใน *โคจิกิ* (古事記) ว่าถือกำเนิดมาจากเทพอิซะนะมิ

ฟูจิง มีดวงหน้าคล้ายจิ้งจกแต่มีร่างกายเหมือนมนุษย์ มีผิวกายสีแดงและน้ำตาล ทรงศิราภรณ์หนังเสือดาว และแบกถุงใส่ลมขนาดใหญ่ไว้บนบ่า

ในงานจิตรกรรมของญี่ปุ่น มักปรากฏภาพ ฟูจิง กับไรจิง (雷神) ซึ่งเป็นอัสนีเทพคู่กัน

ประวัติ
-------

วิวัฒนาการของวายุเทพ  

ซ้าย: วายุเทพของกรีก (พุทธศิลป์กรีกในคันธาระ) ศตวรรษที่ 2  

กลาง: วายุเทพในถ้ำคีซิล แอ่งตาริม ศตวรรษที่ 7  

ขวา: วายุเทพของญี่ปุ่น ศตวรรษที่ 17
สันนิษฐานว่าคติวายุเทพของญี่ปุ่นนี้อาจเกิดมาจากมรดกการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมบนเส้นทางสายไหม จากการที่กรีซเข้าปกครองเอเชียกลางและอินเดีย และเผยแผ่ความเชื่อเทพเจ้ากรีกเข้ามา *เทพบอเรียส* (Boreas) ของกรีก ได้กลายเป็น *เทพวาร์โด* (Wardo) ในคติพุทธแบบกรีก คติวายุเทพดังกล่าวได้แผ่มายังประเทศจีนก่อนเข้ามายังญี่ปุ่น กลายเป็น *ฟูจิง* วายุเทพของญี่ปุ่นในเวลาต่อมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Katsumi Tanabe, *"Alexander the Great, East-West cultural contacts from Greece to Japan"*, p 21

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ฟูจิง
กีโยตีนในอังกฤษ
การประหารพระเจ้าหลุยส์ที่ 16
การประหาร พระราชินีมารี อ็องตัวแน็ต 16 ตุลาคม ค.ศ. 1793
โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง ผู้เสนอให้ประหารชีวิตโดยการตัดคอ แต่ตัวเขาไม่ใช่ผู้ประดิษฐ์กิโยตีน
**กิโยตีน** (ฝรั่งเศส: *guillotine*) เป็นชื่อเรียกของอุปกรณ์การประหารชีวิตของฝรั่งเศส ถูกประดิษฐ์ขึ้นในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสเพื่อใช้ตัดคอนักโทษ กิโยตีนประกอบโครงโดยส่วนมากจะเป็นไม้ ไว้สำหรับแขวนใบมีดรูปสี่เหลี่ยมคางหมู น้ำหนักประมาณ 40 กก. ใบมีดจะถูกแขวนไว้ในส่วนบนสุด ภายใต้ใบมีดจะเป็นส่วนที่ให้ผู้ถูกลงโทษวางศีรษะ เมื่อเชือกได้ถูกปล่อยหรือตัดลง ใบมีดที่หนักจะหล่นลงไม้ในระยะทางประมาณ 2.3 เมตร และตัดศีรษะผู้ถูกประหาร (ความสูงและน้ำหนักตามมาตรฐานกิโยตีนฝรั่งเศส)

ประเทศฝรั่งเศสได้ชื่อว่าเป็นประเทศแรกที่ใช้การประหารชีวิตด้วยกิโยตีน นายนีกอลา ฌัก แปลตีแย (Nicolas J. Pelletier) โจรปล้นสัญจรถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนเป็นคนแรกเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1792 ในช่วงเวลาใกล้เคียงกันในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 สหราชอาณาจักร มีเครื่องลงโทษลักษณะที่คล้ายกันชื่อกรงเหล็กตะแลงแกง และมีเครื่องลงโทษลักษณะคล้ายกันในประเทศอิตาลีและสวิตเซอร์แลนด์

นายแพทย์อ็องตวน หลุยส์ สมาชิกสมาคมศัลยศาสตร์ (Académie Chirurgical) เป็นบุคคลที่คิดค้นการทำงานของเครื่องกิโยตีน โดยเครื่องกิโยตีนตอนแรกได้ใช้ชื่อว่า ลูยซง (Louison) หรือลูยแซ็ต (Louisette) แต่ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "กิโยตีน" ตามชื่อของ ดร.โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง แพทย์ชาวฝรั่งเศสเป็นผู้เสนอแนะการประหารชีวิตโดยการตัดคอ ภายหลัง ดร.กิโยตีน ได้เปลี่ยนนามสกุล เนื่องจากไม่ต้องการใช้ชื่อสกุลเป็นคำเดียวกับวิธีการประหารชีวิต ทั้งนี้ก่อนการปฏิวัติฝรั่งเศส ผู้มีชื่อเสียงมักถูกตัดคอโดยดาบหรือขวาน ในขณะที่ชาวบ้านทั่วไปจะถูกแขวนคอ หรือวิธีการประหลาดต่าง ๆ ในช่วงของยุคกลาง (เช่น ถูกเผาหรือมัดกับล้อไม้) ในการตัดคอ มีหลายครั้งที่ตัดคอไม่สำเร็จในดาบแรก ทำให้เกิดความทรมานต่อผู้ถูกประหารชีวิต การใช้กิโยตีนจะทำให้ผู้ถูกประหารชีวิตเจ็บปวดน้อยที่สุด ในช่วงปฏิวัติฝรั่งเศส มีผู้ถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนอย่างน้อย 20,000 คน โดยการประหารด้วยกิโยตีนถือเป็นที่สนใจของบุคคลทั่วไปเช่นกัน

กิโยตีนถือเป็นเครื่องประหารชนิดเดียวที่ถูกกฎหมาย จนกระทั่งยกเลิกกฎหมายประหารชีวิตในปี ค.ศ. 1881 อย่างไรก็ตาม ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ทวีปยุโรปได้ตกอยู่ภายใต้การยึดครองของนาซีเยอรมนี นาซีได้นำเครื่องกิโยตีนมาใช้ในการประหารชีวิตผู้ที่ต่อต้านระบอบนาซีในเยอรมนี บุคคลสุดท้ายที่ถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนในฝรั่งเศสในที่สาธารณะ คือ ออยเกิน ไวด์มันน์ (Eugene Weidmann) อายุ 31 ปี ฆาตกรสังหาร 6 ศพชาวเยอรมัน โดยถูกตัดศีรษะเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1939 เวลา 16.32 น. ภายนอกคุกแซ็ง-ปีแยร์ (Saint-Pierre) ที่เมืองแวร์ซาย ส่วนบุคคลสุดท้ายที่ถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนและเป็นผู้ถูกประหารชีวิตคนสุดท้ายฝรั่งเศสใน คือ ฮามิดา จันดูบี (Hamida Djandoubi) อายุ 27 ปี ฆาตกรชาวตูนีเซียที่ลักพาตัว ทรมาน และสังหารเอลิซาเบธ บูสเกต์ อายุ 22 ปีโดยถูกตัดศีรษะที่ที่เรือนจำบัลเมต(Baumettes Prison) ในเมืองมาร์แซย์ เมื่อวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1977 เวลา 04:40 น.

อ้างอิง
-------

1. ↑  Qui était Hamida Djandoubi, le dernier condamné à mort exécuté en France, le 10 septembre 1977 ?

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**กิโยตีน**

* รายละเอียดกิโยตีน เก็บถาวร 2005-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน รวมภาพ ประวัติ รายชื่อของกิโยตีน
*Phaethon rubricauda*
**นกร่อนทะเลหางแดง** หรือ **นกนวลหางยาว** (อังกฤษ: Red-tailed tropicbird) เป็นนกทะเลที่พบในมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิก อยู่ในกลุ่มนกร่อนทะเลที่พบเห็นได้ยากแต่ยังมีการกระจายพันธุ์เป็นวงกว้างจึงยังไม่จัดว่าถูกคุกคาม อยู่เป็นอาณานิคมทำรังวางไข่บนเกาะกลางทะเล

ลักษณะ
------

นกร่อนทะเลหางแดงคล้ายนกนางนวลแกลบและมีลักษณะใกล้เคียงกับนกร่อนทะเลอีก 2 ชนิดที่เหลือ ยาวจากปลายปากถึงปลายหาง 46.0-48.0 เซนติเมตร นกที่โตเต็มวัยแล้วมีขนหางคู่กลางยื่นยาวเลยขนหางคู่อื่นออกไปมาก ปากหนาแหลมและแข็งแรง แบนข้าง สันปากบนโค้งลงเล็กน้อย ขอบปากบนหยักเป็นฟันเลื่อย ความยาวของปากไล่เลี่ยกับความยาวของหัว หัวโต คอสั้น ใต้คอเป็นหนังเปลือยเปล่า รูจมูกเป็นรูปรี

ปีกยาว แข็งแรงและปลายปีกแหลม หางเป็นรูปลิ่ม ขนปลายปีกมี 11 เส้น ขาสั้นและอยู่ค่อนไปทางด้านท้ายของลำตัว นิ้วตีนทั้งสี่หันไปข้างหน้าและมีแผ่นพังผืดขึงระหว่างนิ้วทั้งสี่ตลอดความ ยาวของนิ้ว แต่นิ้วที่ 1 (นิ้วตีน) อยู่สูงกว่านิ้วอื่น เล็บโค้งแหลมคมโผล่พ้นแผ่นพังผืดออกมา 

ลำตัวสีขาวอาจปนสีชมพูจางๆ ขนหางคู่บนสุดยื่นยาวเลยขนหางคู่อื่นออกไปมาก สีชมพูเข้มหรือแดง มีแถบสีดำขวางปากทางด้านหน้าของรูจมูก ม่านตาสีน้ำตาลเข้ม มีแต้มสีดำที่โคนปีกและสีข้าง และมีแถบสีดำพาดผ่านตา ขาและโคนนิ้วเท้าสีฟ้าอ่อน ที่เหลือสีดำ

พฤติกรรมและการกระจายพันธุ์
--------------------------

นกร่อนทะเลหางแดงทำรังบนเกาะในมหาสมุทรเป็นอาณานิคมขนาดใหญ่จากหมู่เกาะฮาวายถึงเกาะอีสเตอร์และข้ามไปถึงประเทศมอริเชียสและเรอูนียง มีการกระจายพันธุ์เป็นวงกว้าง เคยมีการพบนกที่ใส่ห่วงขาจากฮาวายไกลถึงประเทศญี่ปุ่นและประเทศฟิลิปปินส์ มีพิสัยจากทะเลแดงถึงประเทศนิวซีแลนด์และประเทศชิลี

นกมักเลือกอะทอลล์เป็นที่ทำรัง โดยทำรังใต้พุ่มไม้ (หรือร่องหินปูน) นกร่อนทะเลหางแดงหากินไกลฝั่งตัวเดียว ว่ายน้ำ ดำน้ำได้ กินปลาเป็นอาหาร ส่วมมากเป็นปลาบินและหมึก 

ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  นกร่อนทะเลหางแดง[*ลิงก์เสีย*] Birds of Thailand.net
2. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง

* BirdLife International (2004). *Phaethon rubricauda*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 12 May 2006. Database entry includes justification for why this species is of least concern


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Phaethon rubricauda***
**นกอีลุ้ม** หรือ **นกอีล้ม** (อังกฤษ: Watercock) เป็นนกน้ำในวงศ์นกอัญชัน พบในทวีปเอเชียแถบประเทศอินเดีย จีน ไต้หวัน เวียดนาม กัมพูชา ฟิลิปปินส์ และในประเทศไทยพบอยู่ทั่วทุกภาค

ลักษณะ
------

รูปร่างเพรียว คอยาว นิ้วเท้ายาว หางสั้น นกอีลุ้มตัวผู้ในช่วงฤดูผสมพันธุ์จะมีขนตามตัวสีดำ ขนคลุมใต้โคนหางมีสีเหลืองอ่อน ที่หน้าผากมีเนื้อสีแดง ขาสีแดง หากเป็นช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ตัวผู้จะเปลี่ยนสีไปคล้ายคลึงกับตัวเมีย โดยขนตามลำตัวมีสีน้ำตาล ปากเหลือง ตรงหน้าผากไม่มีเนื้อสีแดง และขามีสีเขียว

การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย
---------------------------

พบในทวีปเอเชียแถบประเทศอินเดีย จีน ไต้หวัน เวียดนาม กัมพูชา พม่า ฟิลิปปินส์ และไทย ในประเทศไทยพบอยู่ทั่วทุกภาค อาศัยอยู่ตามท้องทุ่งนา หนองบึง ช่วงฤดูฝนมักอาศัยอยู่ตามท้องนา แต่ในฤดูแล้งจะไปหากินตามหนองบึง

พฤติกรรม
--------

นกอีลุ้มกินเมล็ดข้าว พืชน้ำ ปลา ปู หอย เป็นอาหาร ผสมพันธุ์ ในช่วงเดือนมิถุนายน-สิงหาคม ทำรังตามพงหญ้า และวางไข่ครั้งละ 3-5 ฟอง

สถานะการอนุรักษ์
----------------

เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 แต่อย่างไรก็ตาม นกอีลุ้มก็เป็นนกชนิดหนึ่งที่มักถูกจับหรือล่าเพื่อนำมาทำเป็นอาหารอยู่บ่อย ๆ ในช่วงฤดูฝนซึ่งเป็นฤดูผสมพันธุ์ โดยเรียกว่า "ไก่นา" เช่นเดียวกับนกชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  นกอีลุ้ม เก็บถาวร 2004-12-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เครือข่ายกาญจนาภิเษก
2. 1 2 3 4  นกอีลุ้ม องค์การสวนสัตว์
3. ↑  "นกอีลุ้ม : คอลัมน์นกป่าสัปดาห์ละตัว". *คมชัดลึก*. August 16, 2013. สืบค้นเมื่อ September 5, 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Gallicrex cinerea***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Gallicrex cinerea ที่วิกิสปีชีส์
**เอออร์ตาส่วนขึ้น** (อังกฤษ: Ascending aorta หรือเรียกโดยย่อว่า AAo) คือบางส่วนของเอออร์ตา เริ่มต้นที่ส่วนบนสุดของโคนของหัวใจห้องล่างซ้าย ในระดับเดียวกันกับขอบด้านล่างของกระดูกซี่โครงอ่อนลำดับสาม ด้านหลังครึ่งซ้ายของกระดูกสันอก มันผ่านโดยอ้อมขึ้นไปทางด้านบนต่อเนื่อง และไปทางด้านขวา ในทิศทางของแกนหัวใจ สูงสุดเทียบเท่าขอบด้านบนของกระดูกซี่โครงอ่อนลำดับสองทางขวา กล่าวคือ โค้งลงเล็กน้อยในวิถีทางของมัน และเริ่มตั้งอยู่ประมาณ 6 เซนติเมตร (2.4 นิ้ว) ข้างหลังของพื้นผิวด้านหลังของกระดูกสันอก รวมความยาวได้ประมาณ 5 เซนติเมตร (2.0 นิ้ว)

องค์ประกอบ
----------

**รากเอออร์ติก** (Aortic root) คือบางส่วนของเอออร์ตาส่วนขึ้น เริ่มต้นที่วงแหวนเอออร์ติก (Aortic annulus) และขยายออกไปถึงที่เชื่อมไซโนทูบูลาร์ (Sinotubular junction) ระหว่างแต่ละแนวเชื่อมของลิ้นเอออร์ติก (Aortic valve) และตรงกันข้ามกับเขี้ยว (Cusps) ของลิ้นเอออร์ติก สามการขยายออกเล็กน้อย เรียกว่าโพรงเลือดเอออร์ติก

ที่เชื่อมไซโนทูบูลาร์ คือ จุดที่เอออร์ตาส่วนขึ้น ที่ซึ่งโพรงเอออร์ติกสิ้นสุดลงและเอออร์ตาเปลี่ยนเป็นโครงสร้างลักษณะแบบท่อ

ความสัมพันธ์
------------

ในการรวมกันของเออร์ตาส่วนขึ้นและส่วนโค้งเอออร์ติก ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของหลอดจะเพิ่มขึ้น เนื่องจากการโป่งพองของผนังด้านขวา การขยายออกนี้คือส่วนป่องของเอออร์ตา

เอออร์ตาส่วนขึ้นบรรจุอยู่ภายใจเยื่อหุ้มหัวใจ และถูกปิดล้อมอยู่ภายในท่อของน้ำเยื้อหุ้มหัวใจ ซึ่งเป็นปกติของมันและหลอดเลือดแดงสู่ปอด

เอออร์ตาส่วนขึ้นถูกปกคลุมที่มันเริ่มต้นโดยลำต้นของหลอดเลือดแดงสู่ปอดและหัวใจห้องบนขวา และสูงขึ้นไป แยกออกจากกระดูกสันอกโดยเยื้อหุ้มหัวใจ เยื้อหุ้มปอดขวา ขอบหน้าของปอดขวา บางเนื้อเยื่อร่างแหหลวม และส่วนที่เหลือของต่อมไทมัส หลังจากมันหยุดนิ่งบนหัวใจห้องบนซ้ายและหลอดเลือดแดงสู่ปอด

แขนง
----

เอออร์ตาส่วนขึ้นมีแขนงเพียงสองแขนง ซึ่งเป็นหลอดเลือดแดงหัวใจซึ่งส่งเลือดไปเลี้ยงหัวใจ พวกมันอยู่ใกล้กับจุดเริ่มต้นของเออร์ตาจากโพรงเอออร์ติกซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกับลิ้นเอออร์ติก

รายการอ้างอิง
-------------

 *บทความนี้รวมเอาข้อความซึ่งเป็นสาธารณสมบัติจากหน้าที่ 545 ของหนังสือเกรย์อนาโตมีฉบับพิมพ์ครั้งที่ 20* (*ค.ศ. 1918*)

1. ↑  Logan, Carolynn M.; Rice, M. Katherine (1987). *Logan's Medical and Scientific Abbreviations*. Philadelphia: J. B. Lippincott Company. p. 3. ISBN 0-397-54589-4.