recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
บทความนี้มีเนื้อหาที่สั้นมาก ต้องการเพิ่มเติมเนื้อหาหรือพิจารณารวมเข้ากับบทความอื่นแทน

|  |  |
| --- | --- |
|  | **บทความนี้มีข้อความภาษาจีน** หากอุปกรณ์ของคุณไม่สามารถเรนเดอร์อักษรนี้ได้ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม, อักษรพิเศษ, กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่อักษรจีน |

**หม่าหยวน** (จีน: 馬援, 14 ปีก่อนคริสตกาล — ค.ศ. 49) ชื่อรองว่า **เหวินยฺเหวียน** (文淵) ขุนพลและขุนนางในช่วงราชวงศ์ตะวันออก และเป็นพระบิดาของ จักรพรรดินีหม่า (ราชวงศ์ฮั่น) จักรพรรดินีใน จักรพรรดิฮั่นหมิง

ประวัติและการงาน
----------------

หม่ายฺเหวียนกำเนิดใน มณฑลส่านซี. ครอบครัวของเขาสืบเชื้อสายจาก รัฐจ้าว. ผลงานทางการทหารและการเมืองของเขาอาทิช่วย จักรพรรดิฮั่นกวังอู่ รวมอาณาจักรและปราบปราม กบฏพี่น้องตระกูลจึง ในเวียดนามและ ชนเผ่าอู่หลิน (ตะวันออกของ มณฑลกุ้ยโจว และตะวันออกเฉียงเหนือของ มณฑลหูหนาน ในทุกวันนี้). เขาล้มป่วยระหว่างขยายดินแดนไป หูหนาน ใน ค.ศ. 49, และถึงแก่กรรมหลังจากนั้นไม่นาน. หม่ายฺเหวียน จัดการให้ จักรพรรดิฮั่นกวังอู่ ชนะขุนศึกนาม เว่ย เซียว (隗囂) ซึ่งควบคุมเขตตะวันออกของ มณฑลกานซู่ ทุกวันนี้.

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bielestein, Hans (1987). "Wang Mang, the restoration of the Han dynasty, and Later Han". *The Cambridge History of China, Volume 1: The Ch'in and Han Empires, 221 B.C.–A.D. 220*. Cambridge: Cambridge University Press. p. 271. ISBN 9780521243278.
2. ↑  "Ma Yuan". Mountain Songs. สืบค้นเมื่อ 11 January 2013.
**หู จวิน** (อักษรจีนตัวเต็ม: 胡军, อักษรจีนตัวย่อ: 胡軍, พินอิน: hú jūn) นักแสดงชาวจีนเชื้อสายแมนจู เกิดเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1968 ที่กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน

หู จวิน มีบทบาทเป็นที่รู้จักจากการรับท เฉียวฟง ในซีรีส์เรื่อง *แปดเทพอสูรมังกรฟ้า* เมื่อปี ค.ศ. 2003 จากนั้นจึงได้รับบทอีกหลายเรื่องทั้งภาพยนตร์และซีรีส์ ซึ่งบทที่เขามักจะได้รับ มักจะเป็นบทย้อนอดีตและแสดงถึงความแข็งแกร่งของร่างกาย เช่น จูล่ง ใน สามก๊ก โจโฉแตกทัพเรือ ในปี ค.ศ. 2008 จูหยวนจาง จักรพรรดิองค์แรกของราชวงศ์หมิง ในซีรีส์เรื่อง *จักรพรรดิราชวงศ์หมิง* ในปี ค.ศ. 2005 และ เหยินเซิ่นหัว หัวหน้ามือสังหาร ใน *5 พยัคฆ์พิทักษ์ซุนยัดเซ็น* ในปี ค.ศ. 2009 เป็นต้น

นอกจากนี้แล้ว ยังเคยได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากเทศกาลภาพยนตร์โตรอนโต ในปี ค.ศ. 1996 จากการับบทตำรวจในเรื่อง *เติมเจ็บเต็มอารมณ์* ซึ่งเป็นการแสดงนำเรื่องแรกของเขาอีกด้วย

ผลงานที่ผ่านมา
--------------

### ภาพยนตร์

* *เติมเจ็บเต็มอารมณ์* (1996)
* *นางสาวกำไก่* (2002)
* *ต้นฉบับสองคนสองคม* (2003)
* *สามก๊ก โจโฉแตกทัพเรือ* (2008)
* *มู่หลาน วีรสตรีโลกจารึก* (2009)
* *กังฟูไซบอร์ก* (2009)
* *5 พยัคฆ์พิทักษ์ซุนยัดเซ็น* (2009)
* *มังกรสร้างชาติ* (2009)
* *คนท้าใหญ่* (2010)
* *ปิดเมืองล่าโจร* (2013)

อ้างอิง
-------

* ประวัติจากเว็บไซต์ สามก๊ก โจโฉแตกทัพเรือ เก็บถาวร 2009-04-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลจากเว็บไซต์ IMDb
*บทความนี้มีชื่อเป็นภาษาอื่น หรือใช้อักษรในภาษาอื่น เนื่องจากต้องการคงไว้ตามต้นฉบับ หรือไม่มีชื่อภาษาไทยที่เหมาะสม*
vertex ของแบบจำลองสามมิติรูปตาข่าย (ภาพล่าง) ถูกเปลี่ยนแปลงความสูงต่ำตาม heightmap จากภาพบน
**Displacement mapping** เป็นการใช้ heightmap ปรับความสูงของพื้นผิวแบบจำลองสามมิติ เช่นใช้ค่าความสว่างบน heightmap เคลื่อนตำแหน่ง vertex ของแบบจำลองไปตามแกน normal ของ vertex ถ้าสว่างมากก็เคลื่อนมาก สว่างน้อยก็เคลื่อนน้อย เป็นต้น โดย heightmap ที่ใช้อาจอยู่ในรูปแบบของเทกซ์เจอร์ และอาจอ้างอิงตำแหน่งโดยใช้กระบวนการ UV mapping ประโยชน์ประการหนึ่งของ displace mapping คือใช้สร้างรายละเอียดพื้นผิว ในลักษณะใกล้เคียงกับ normal mapping หรือ bump mapping หรืออาจใช้ในการเปลี่ยนรูปทรงของแบบจำลองเพื่อให้ได้รูปร่างที่ต้องการก็ได้

การใช้งาน
---------

การใช้งาน displacement mapping มักจำกัดอยู่ในการเร็นเดอร์ภาพนิ่งและวีดิทัศน์ มากกว่าการใช้งานในแบบ real-time เช่นในเกมคอมพิวเตอร์สามมิติเมื่อเทียบกับเทคนิคอื่นๆเช่น bump หรือ normal mapping เพราะ displacement mapping จำเป็นต้องมีโพลีกอนอยู่จริง ต่างจากวิธีข้างต้นที่ใช้การเปลี่ยนแปลงการสะท้อนแสงของรายละเอียดพื้นผิว (texture) ดังนั้นหากต้องการใช้ในการเพิ่มรายละเอียดพื้นผิวก็จำเป็นต้องสร้างโพลีกอนเพิ่ม เช่นการใช้ micropolygon หรือการ subdivide ทำให้ใช้เวลาในการประมวลผลมากขึ้นแต่มีข้อดีคือให้ความสมจริง เพราะโพลีกอนที่ถูกสร้างขึ้นใหม่สามารถทำให้เกิดเงาจริงขึ้น (self-shadow)

ดูเพิ่ม
-------

* Normal mapping
* Steep Parallax Mapping การใช้งานแบบ real-time
**รัฐบาลชั่วคราว** หรือเรียกว่า **รัฐบาลเฉพาะกาล** เป็น **รัฐบาลฉุกเฉิน** หรือ **รัฐบาลเปลี่ยนผ่าน** เป็นกรณีฉุกเฉินของรัฐบาลผู้มีอำนาจในการตั้งค่าการจัดการการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองโดยทั่วไปในกรณีของประเทศใหม่หรือหลังการล่มสลายของการบริหารการปกครองก่อนหน้านี้ โดยทั่วไปมีการแต่งตั้งรัฐบาลชั่วคราวและมักเกิดขึ้นไม่ว่าในระหว่างหรือหลังสงครามกลางเมืองหรือในต่างประเทศ

รัฐบาลชั่วคราวรักษาอำนาจจนกว่าจะมีรัฐบาลใหม่สามารถได้รับการแต่งตั้งโดยกระบวนการทางการเมืองปกติซึ่งโดยทั่วไปจากการเลือกตั้ง พวกเขาอาจเกี่ยวข้องกับการกำหนดโครงสร้างทางกฎหมายของระบอบการปกครองที่ตามมาแนวทางที่เกี่ยวข้องกับสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพทางการเมืองโครงสร้างของเศรษฐกิจสถาบันของรัฐและการวางแนวระหว่างประเทศ รัฐบาลชั่วคราวแตกต่างจากรัฐบาลรักษาการซึ่งมีหน้าที่ในการปกครองภายในระบบรัฐสภาที่จัดตั้งขึ้นและทำหน้าที่เป็นตัวยึดตำแหน่งหลังจากการเคลื่อนไหวที่ไม่ไว้วางใจหรือหลังจากการยุบรัฐบาลผสม

ในความเห็นของ Yossi Shain และ Juan J. Linz รัฐบาลชั่วคราวสามารถแบ่งออกเป็น 4 กลุ่ม:

1. รัฐบาลปฏิวัติชั่วคราว (เมื่อระบอบการปกครองเดิมถูกโค่นล้มและอำนาจเป็นของประชาชนที่โค่นล้ม)

2. รัฐบาลแบ่งปันอำนาจชั่วคราว (เมื่อมีการแบ่งปันอำนาจระหว่างระบอบการปกครองเดิมและรัฐบาลที่พยายามเปลี่ยนแปลง)

3. รัฐบาลดำรงตำแหน่งชั่วคราว (เมื่ออำนาจในช่วงเปลี่ยนผ่านเป็นของระบอบการปกครองเดิม)

4. รัฐบาลระหว่างประเทศชั่วคราว (เมื่ออำนาจในช่วงเปลี่ยนผ่านเป็นของประชาคมระหว่างประเทศ)

การจัดตั้งรัฐบาลชั่วคราวถูกมัดอยู่บ่อยครั้งเพื่อดำเนินการตามความยุติธรรมในระยะเปลี่ยนผ่าน การตัดสินใจที่เกี่ยวข้องกับความยุติธรรมในระยะเปลี่ยนผ่านสามารถกำหนดได้ว่าใครได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมในรัฐบาลชั่วคราว

การใช้ "รัฐบาลเฉพาะกาล" เป็นส่วนหนึ่งของชื่อทางการสามารถโยงไปถึงรัฐบาลของตาแลร็องในฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1814 ในปี ค.ศ. 1843 ผู้บุกเบิกชาวอเมริกันในดินแดนโอเรกอนในภูมิภาคแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือของทวีปอเมริกาเหนือได้จัดตั้งรัฐบาลชั่วคราวแห่งโอเรกอน-เนื่องจากรัฐบาลกลางของสหรัฐอเมริกายังไม่ได้ขยายเขตอำนาจศาลเหนือภูมิภาคซึ่งมีอยู่จนถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 1849 รัฐบาลเฉพาะกาลจำนวนมากในช่วงการปฏิวัติ ค.ศ. 1848 ให้ความหมายสมัยใหม่ว่ารัฐบาลเสรีนิยมที่จัดตั้งขึ้นเพื่อเตรียมการเลือกตั้ง
**วงศ์เอลิฟานติดี** (อังกฤษ: Elephant) เป็นวงศ์ตามการอนุกรมวิธาน ได้แก่สัตว์จำพวกช้าง คือ ช้างและแมมมอธ ใช้ชื่อวงศ์ว่า Elephantidae 

เป็นสัตว์บกเลี้ยงลูกด้วยน้ำนมขนาดใหญ่ที่มีงวงและงา สกุลและชนิดส่วนใหญ่ในวงศ์นี้ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว เหลือเพียงสองสกุลเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่ ได้แก่ *Loxodonta* (ช้างแอฟริกา) และ *Elephas* (ช้างเอเชีย) เท่านั้น และเหลือเพียง 3 ชนิดเท่านั้น

วงศ์ดังกล่าวได้รับการตั้งชื่อโดยจอห์น เอ็ดเวิร์ด เกรย์ นักสัตววิทยาชาวอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1821 และในภายหลังถูกจัดเข้าสู่การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ในอันดับ Proboscidea หรือ อันดับช้าง วงศ์เอลิฟานติดีได้ถูกทบทวนโดยนักอนุกรมวิธานหลายคนว่าจะนับรวมสกุลบรรพบุรุษของสัตว์มีงวงอื่นที่สูญพันธุ์ไปแล้วหรือไม่ แต่ปัจจุบันวงศ์นี้ถือเป็นวงศ์เดียวเท่านั้นของอันดับช้างที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์อยู่

วงศ์เอลิฟานติดี ได้ถือกำเนิดขึ้นมาในกลางยุคไมโอซีน (16 ล้านปีมาแล้ว) เมื่อ *Primelephas* บรรพบุรุษของแมมมอธ ได้ปรากฏขึ้นประมาณ 3 ล้านปีที่ผ่านมาในทวีปแอฟริกา ต่อมา 120,000 ปีที่ผ่านมาก็เริ่มที่จะอพยพไปยุโรปเหนือและปรับให้เข้ากับสภาพภูมิอากาศที่หนาวเย็น ต่อมา เมื่อสกุล *Loxodonta* ได้แยกสายวิวัฒนาการขึ้นมาจากสกุล *Elephas* แมมมอธได้วิวัฒนาการแยกตัวออกจากสกุล *Elephas* เช่นเดียวกัน และได้แผ่กระจายไปยังเอเชียและส่วนของยุโรปอื่น ๆ 

ปัจจุบัน ช้างในวงศ์นี้ได้ถูกแบ่งออกเป็นทั้งหมด 3 ชนิด ด้วยผลจากการวิเคราะห์จากดีเอ็นเอ (จากเดิมมีแค่ 2 เท่านั้น)

การจำแนก
--------

* *Primelephas* - บรรพบุรุษของช้าง †
* *Mammuthus* - แมมมอธ มีทั้งหมด 9 ชนิด †
* *Loxodonta africana* - ช้างพุ่มไม้แอฟริกา
* *Loxodonta cyclotis* - ช้างป่าแอฟริกา
* *Elephas maximus* - ช้างเอเชีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Elephants

|  |  |
| --- | --- |
|  | คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:**วงศ์เอลิฟานติดี** |

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Elephantidae*** |
**หมายเลขแคตตาล็อกดาวเทียม** (อังกฤษ: Satellite Catalog Number) หรือที่รู้จักกันในชื่อ **หมายเลขแคตตาล็อก NORAD**, **NORAD ID**, **หมายเลขแคตตาล็อก NASA**, **หมายเลขวัตถุอวกาศ** **USSPACECOM** หรือเรียกสั้น ๆ ว่า **หมายเลขแคตตาล็อก** เป็นหมายเลขประจำตัว 5 หลักที่กำหนดขึ้นโดยอดีตหน่วยบัญชาการอวกาศสหรัฐ (United States Space Command, USSPACECOM) สำหรับใช้ระบุวัตถุอวกาศทั้งหมดที่โคจรรอบโลก 

ก่อนหน้านี้หมายเลขแคตตาล็อกจะอยู่ในการกำกับดูแลของหน่วยบัญชาการป้องกันภัยทางอากาศอเมริกาเหนือ หรือ นอแร็ด (North American Aerospace Defense Command, NORAD) ปัจจุบันได้รับการปรับปรุงโดยหน่วยบัญชาการยุทธศาสตร์สหรัฐ (United States Strategic Command, USSTRATCOM) โดยเป้าหมายของการจัดทำแคตตาล็อกคือใช้ประกอบเรดาร์ในการติดตามวัตถุที่โคจรรอบโลกขนาดใหญ่กว่า 10 เซนติเมตรเพื่อหลีกเลี่ยงการชนกับยานอวกาศที่จะส่งขึ้นอวกาศ โดยเศษซากขยะอวกาศที่เกิดจากกระบวนการปล่อยยานแต่ละชิ้นที่มีขนาดใหญ่กว่า 10 เซนติเมตรจะถูกบันทึกไว้ ตัวอย่างเช่นเหตุการชนกันของดาวเทียมอิริเดียม 33 กับดาวเทียมคอสมอส 2251 ในปี ค.ศ. 2009 มีการลงทะเบียนเศษชิ้นส่วนของดาวเทียมอิริเดียม 33 รวมทั้งหมด 330 ชิ้น (หมายเลขในช่วง 33772 ถึง 40998) และเศษชิ้นส่วนของดาวเทียมคอสมอส 2251 รวมทั้งหมด 1,050 ชิ้น (หมายเลขในช่วง 33757 ถึง 40811) 

ในปี ค.ศ. 2018 มีการประกาศประเปลี่ยนโครงสร้างของหน่วยบัญชาการกองทัพอากาศอวกาศ (Air Force Space Command, AFSC) โดยให้ส่วนงานการแจ้งเตือนความเสี่ยงในการชนหรืออุบัติเหตุในอวกาศให้แก่หน่วยงานเชิงพาณิชย์และต่างประเทศแยกออกไปอยู่ในการกำกับดูแลของกระทรวงพาณิชย์สหรัฐ

COSPAR ID และ NORAD ID
----------------------

เลขทะเบียน NORAD หรือ NORAD ID จะถูกระบุด้วยลำดับตัวเลข โดยวัตถุอวกาศชิ้นแรกที่ได้หมายเลขแค็ตตาล็อก 00001 คือจรวดนำส่งดาวเทียมสปุตนิก 1 ส่วนดาวเทียมสปุตนิก 1 จะตามด้วยหมายเลข 00002 ตารางด้านล่างแสดงตัวอย่างหมายเลขแค็ตตาล็อกที่ถูกบันทีกในโครงการอวกาศสำคัญ ๆ เทียบกับเลขทะเบียนวัตถุอวกาศสากล (COSPAR ID)

| โครงการ | ชิ้นส่วนวัตถุ | หมายเลขแค็ตตาล็อกดาวเทียม หรือ เลขทะเบียน NORAD | เลขทะเบียน COSPAR | ปี ค.ศ. ที่ส่ง | ลำดับครั้งที่ส่งในปีปฎิทิน | ตัวอักษรเฉพาะของดาวเทียม ชิ้นส่วนจรวด และส่วนประกอบอื่น ๆ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| การส่งดาวเทียมดวงแรกของโลก | ส่วนที่ 2 ของจรวด R-7 Semyorka | 00001 | 1957-001A | 1957 | 001 | A |
| ดาวเทียมสปุตนิก 1 | 00002 | 1957-001B | B |
| การส่งจรวด Ariane 5 ในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2008 | ดาวเทียม Hot Bird 9 | 33459 | 2008-065A | 2008 | 065 | A |
| ดาวเทียม W2M | 33460 | 2008-065B | B |
| กระสวยอวกาศ Sylda | 33461 | 2008-065C | C |
| ส่วนที่ 2 ของจรวด Ariane 5 | 33462 | 2008-065D | D |
| การส่งดาวเทียมไทยคม 8 ในวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 | ดาวเทียมไทยคม 8 | 41552 | 2016-031A | 2016 | 031 | A |
| ส่วนที่ 2 ของจรวด Falcon 9 R/B | 41553 | 2016-031B | B |

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "SL-1 R/B Satellite details 1957-001A NORAD 1". สืบค้นเมื่อ January 9, 2018.

ดูเพิ่ม
-------

* ดาวเทียม
* ขยะอวกาศ
* จรวด
* เลขทะเบียนวัตถุอวกาศสากล
* ชุดข้อมูลวงโคจรแบบสองบรรทัด

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* NSSDC Master Catalog
* N2YO
* In-The-Sky.org
**Guide Number** เป็นหน่วยในการวัดความสว่างจากไฟวาบ หรือแฟลช (Flash) ในการถ่ายภาพ โดยอาศัยปัจจัยหลักที่มีผลกับความสว่างที่จะผ่านเข้ากล้อง 2 ปัจจัย คือ ขนาดหน้ากล้อง (F-Number) และระยะทาง (Distance) ด้วยค่านี้ทำให้ผู้ผลิตไฟวาบใช้เป็นเกณฑ์ในการกำหนดมาตรฐานสินค้า ให้มีคุณสมบัติตรงกัน และทำให้ผู้ใช้เลือกซื้อตามความสว่างของแต่ละรุ่น นอกจากนี้ การถ่ายภาพกลางคืนด้วยไฟวาบที่ปรับค่าเอง ก็ต้องอาศัยค่านี้ หรือตารางไกด์นัมเบอร์ (Guide Number Table) ในการคำนวณเพื่อปรับหน้ากล้อง หรือระยะทางให้ได้ความสว่างที่เหมาะสม ค่าGN ที่คำนวณจากปัจจัยหลักทั้ง ๒ ตัวจะคำนวณด้วยสูตรนี้

ไกด์นัมเบอร์ = ระยะทาง x ขนาดหน้ากล้อง

```
GN  = Distance x f-number
ดังตัวอย่างในตาราง
```

| หน้ากล้อง | f-16 | f-11 | f-8 | f-5.6 | f-4 | f-2.8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ระยะทาง เมตร | 1.2 | 1.8 | 2.5 | 3.6 | 5 | 7 |
|

จากตาราง เมื่อเอาระยะทางคูณด้วยขนาดหน้ากล้องในแต่ละค่าจะได้ผลลัพธ์เท่ากับ ๒๐ หรือใกล้เคียง นั่นคือไฟวาบตัวนี้มีไกด์นัมเบอร์ ๒๐ นั่นเอง
แต่ปัจจัยที่มีผลกับความสว่างของภาพที่จะถ่าย ไม่ได้มีแต่ปัจจัยที่ทำให้แสงเข้ากล้องได้มากน้อยต่างกันเท่านั้น ยังมีผลจากความไวของฟิล์ม
หรือตัวรับภาพ (CCD or CMOS) และทางยาวโฟกัส หรือเลนส์ซูมด้วย ดังนั้นตารางที่สมบูรณ์จึงมักจะระบุ ISO และ Focus Length
ด้วยเสมอ
CRM Privilege คือ การบริหารความสัมพันธ์กับลูกค้า (Customer Relationship Management) ในอีกรูปแบบหนึ่ง ซึ่งจะเป็นการบริหารและจัดหาสิทธิพิเศษที่หลากหลายให้กับลูกค้าของแบรนด์นั้นๆ โดยส่วนใหญ่รูปแบบของการสะสมแต้ม การแลกซื้อของในราคาพิเศษนั้น จะอยู่บนสื่อดิจิทัลทั้งหมด อาทิ เว็บไซต์ สมาร์ทโฟน ทั้งในระบบ iOS และระบบแอนดรอยด์ เป็นต้น ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนเป็นการสร้างความสัมพันธ์อันดีและการมีปฏิสัมพันธ์กับลูกค้าอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้ลูกค้าเกิดความจงรักภักดีกับองค์กร หรือเกิด Brand Royalty อีกรูปแบบหนึ่งในยุคปัจจุบัน โดยจะเริ่มสังเกตเห็นได้ว่าประมาณ 5-6 ปีที่ผ่านมา (ประมาณพ.ศ. 2555) จะเห็นองค์กรใหญ่ๆ ที่มีฐานลูกค้าจำนวนมาก เริ่มให้ความสำคัญกับการบริหารจัดการลูกค้าบนสื่อดิจิทัลมากขึ้น รวมถึงการบริหารสร้างความสัมพันธ์กับลูกค้าในรูปแบบ CRM Privilege Platform ด้วยเช่นกัน โดยอาจจะเริ่มจากบนเว็บไซต์ และพัฒนามาอยู่บนแอปพลิเคชันในปัจจุบัน และทุกวันนี้ ก็ยังได้รับความนิยมมาอย่างต่อเนื่อง ซึ่งถือว่าเป็นการทำ CRM ในยุคดิจิทัลที่ได้ผลลัพธ์ที่ชัดเจน สามารถชี้วัดได้ มีตัวเลขสถิติยืนยัน โดยทุกวันนี้จะเริ่มเข้ามาแทนที่การทำ CRM ในรูปแบบเดิมที่ต้องส่งจดหมายไปตามบ้านลูกค้า ส่งอีเมล์ หรือส่ง SMS 

ตัวอย่างเช่น หากคุณใช้มือถือยี่ห้อหนึ่ง และใช้แอปพลิเคชันที่โหลดมาพร้อมกับมือถือ พอคุณสมัคร log in เข้าไป คุณก็จะมีสิทธิพิเศษโดยใช้ point จากการจ่ายชำระค่ามือถือ ค่าอินเทอร์เน็ต เป็นคะแนนสะสม และสามารถนำคะแนนเหล่านั้นไปแลกสิทธิประโยชน์ต่างๆ ได้ เช่น แลกโดนัท แลกซื้อตั๋วหนัง แลกซื้อกาแฟ ร้านอาหาร ที่พักโรงแรมในราคาพิเศษ เป็นต้น จึงทำให้ลูกค้าเกิดความจงรักภักดีต่อแบรนด์ ไม่อยากเปลี่ยนแบรนด์ เพราะหากเปลี่ยนมือถือเป็นยี่ห้ออื่น ก็จะไม่ได้รับสิทธิพิเศษในส่วนนี้ เป็นต้น 

โดยปัจจุบัน มีหลายองค์กร ที่ต้องการรักษาฐานลูกค้าเดิมและเริ่มใช้กลยุทธ์การบริหารความสัมพันธ์กับลูกค้าในรูปแบบ CRM Privilege มากขึ้นเรื่อยๆ เนื่องด้วยหากพูดในเชิงการตลาด นักการตลาดจะทราบว่าการรักษาฐานลูกค้าเดิมนั้นจะใช้งบประมาณในการดำเนินการน้อยกว่าประมาณ 6 เท่า หากเทียบกับการหาฐานลูกค้ารายใหม่ๆ และเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่ประเทศไทยก็มีบริษัทสตาร์ทอัพของไทยที่มีความเชี่ยวชาญในด้านการออกแบบและพัฒนาแพลตฟอร์มด้าน CRM Privilege อย่างครบวงจร เพื่อรองรับการเติบโตในยุคดิจิทัล Thailand 4.0 ตามนโยบายของภาครัฐด้วยเช่นกัน
**Pictorialism** เป็นความเคลื่อนไหวในวงการถ่ายภาพช่วงราวๆ ปี ค.ศ. 1885 ทำให้เกิดแนวทางในการใช้กระบวนการ Dry-Plate อย่างกว้างขวาง ซึ่งได้รับความนิยมสูงสุดในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 และลดความนิยมลงอย่างรวดเร็วหลังปี 1914 หลังจากการได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางของศิลปะสมัยใหม่

โดยทั่วไปแล้ว Pictorialism เป็นส่วนหนึ่งของแนวความคิดการถ่ายภาพศิลปะที่ต้องการให้ภาพถ่ายเหมือนเป็นภาพวาด และรูปสลัก ส่วนมากของรูปภาพเหล่านี้เป็นสีขาว-ดำ หรือซีเปียในวิธีการถ่ายภาพ เป็นการใช้โฟกัสต่ำ ซอฟต์โฟกัส ฟิลเตอร์พิเศษ และเคลือบผิวเลนส์ ขั้นตอนหลาย ๆ ขั้นตอนในห้องมืดที่ใช้ล้างฟิล์ม และกระบวนการการพิมพ์ที่มาจากต่างประเทศ กระดาษอัดรูปที่มีพื้นผิวขรุขระ ได้ถูกเพิ่มเข้ามาใช้เป็นองค์ประกอบของรูป เพื่อเบรกความชัดเจนของรูปให้น้อยลง

เพื่อการบรรลุผลงานของศิลปินทั้งหลาย Pictorialists ใช้เทคนิคแตกต่างกันไป อย่างเช่น

1. การรวมตัวของต้นแบบที่อัดภาพ (จากเนกาทีฟหลาย ๆ อย่าง)
2. ใช้โฟกัสแบบซอฟต์โฟกัสในกล้องถ่ายรูป
3. การจับโน่นผสมนี่ของเนกาทีฟ (การขูด หรือการทาสีบนเนกาทีฟ)
4. ใช้เทคนิค gum bichromate ซึ่งเป็นการใส่รายละเอียดน้อยลงมาก และผลิตภาพเป็นศิลปะมากขึ้น

ศิลปินจำนวนหนึ่ง ใช้การแกะสลัก พื้นผิวของพวกเขานั้น เป็นการใช้เทคนิคจากเข็ม ทำให้เกิดพื้นผิว เป้าหมายของการใช้เทคนิคเป็นที่ยอมรับ โดยในปี 1911 สารานุกรมบริเตนนิกายอมรับให้ Pictorialism เป็น "ศิลปะส่วนบุคคล"

แม้ว่าจุดมุ่งหมายของการแสดงความรู้สึกของศิลปินดีที่สุดของภาพถ่าย ก็คล้ายคลึงกับแนวคิดอิมเพรสชันนิส ที่เป็นการวาดรูปในขณะเกิดความประทับใจ มองย้อนกลับไปจากปัจจุบันนี้ เรายังคงสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ในความคล้ายคลึงกันระหว่างองค์ประกอบ และสิ่งที่อยู่ในภาพวาด ของวิธีการวาดภาพและจำนวนของศิลปินการถ่ายภาพในแนว pictorialist

ในปี 1911 สารานุกรมบริเตนนิกาได้ให้ข้อสังเกตว่า ในส่วนของความเคลื่อนไหวที่มีความชัดเจนของการถ่ายภาพแบบ pictorial เป็นสิ่งที่มีความสำคัญเริ่มต้นที่อังกฤษ ถึงแม้ว่าในระยะต่อมาจะได้รับการยอมรับอย่างมาก ในการถ่ายภาพที่สหรัฐอเมริกา

สิ่งพิมพ์ที่มีความสำคัญอย่างมากในการเผยแพร่ศิลปินแนว Pictorialism คือหนังสือของ Alfred Stieglitz ที่มีชื่อว่า Camera Work ในปี 1903-1917 ซึ่งในการพิมพ์ออกมาแต่ละครั้งจะมีแม่พิมพ์สูงถึง 12 แม่พิมพ์ ที่เป็นการนำกลับมาใช้ใหม่ใน Photogravure, Halftone หรือ Collotype แม่พิมพ์นี้ปัจจุบันนี้ได้ถูกรวบรวมและเป็นที่ต้องการอย่างมากในโลกศิลปะ ช่างถ่ายภาพส่วนใหญ่นั้นได้สร้างประเด็นในการถ่ายภาพขึ้น "Photo-Succession" เป็นสมาชิกของกลุ่มที่ประกาศว่าการถ่ายภาพเป็นศิลปะ

Alfred Stieglitz เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีว่าเป็นบิดาแห่ง Pictorialism

Stieglitz ยังคงนำมาซึ่ง Picasso, Matisse, Rodan และช่างวาดภาพสำคัญคนอื่นๆ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันอย่างดีในศิลปะแห่งสหรัฐอเมริกา

Stieglitz ไม่เพียงแต่เป็นช่างภาพผู้บุกเบิกในยุคแรกเท่านั้น แต่ยังคงเป็นบรรณาธิการ และเป็นเจ้าของแกลอรี เขาและช่างภาพคนอื่นๆ ผู้ที่ได้แบ่งปันความทุกข์จากการถูกกล่าวหาต่างๆในการก่อตั้งกลุ่มที่ถูกเรียกว่า Photo-Succession ซึ่งเป็นการสนับสนุนให้ความสำคัญในด้านฝีมือที่เกี่ยวข้องกับการถ่ายภาพ

อ้างอิง
-------

* "photography, history of". *Encyclopedia Britannica Online*. สืบค้นเมื่อ 2006-07-18.
* Daum, Patrick (Ed.) *Impressionist Camera: Pictorial Photography in Europe, 1888-1918* (2006). ISBN 1-85894-331-0
ภาพทั่วไปของกระบวนการทริปเปิลอัลฟา
**กระบวนการทริปเปิล-อัลฟา** (อังกฤษ: Triple alpha process) คือกลุ่มของปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชั่นซึ่งนิวเคลียสของฮีเลียม-4 สามตัว (อนุภาคอัลฟา) จะแปลงไปเป็นคาร์บอน

ดาวฤกษ์ที่มีอายุมากขึ้นจะสะสมฮีเลียมเอาไว้ ซึ่งเป็นผลผลิตจากห่วงโซ่ปฏิกิริยาโปรตอน-โปรตอนและวงจรซีเอ็นโอซึ่งเกิดขึ้นที่แกนของดาว ผลผลิตที่เกิดจากปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชั่นต่อเนื่องของฮีเลียมกับไฮโดรเจนหรือนิวเคลียสฮีเลียมอื่นๆ จะทำให้เกิด ลิเทียม-5 และเบริลเลียม-8 ขึ้นมาตามลำดับ ธาตุทั้งสองนี้ไม่เสถียรอย่างรุนแรงและแทบจะสลายตัวกลับไปเป็นนิวเคลียสขนาดเล็กตามเดิมในทันที เมื่อดาวฤกษ์ใช้เชื้อเพลิงไฮโดรเจนจนหมด แกนของดาวจะเริ่มยุบตัว จนกระทั่งอุณหภูมิในใจกลางเพิ่มสูงขึ้นถึง ~100×106 K (8.6 keV) ถึงจุดนี้นิวเคลียสฮีเลียมจะหลอมเข้าด้วยกันในอัตราที่สูงพอจะเอาชนะอัตราการเกิดผลผลิตของมัน คือเบริลเลียม-8 และสลายตัวกลับไปเป็นนิวเคลียสฮีเลียมสองตัว นั่นหมายความว่าจะมีนิวเคลียสเบริลเลียม-8 น้อยลงในแกนกลาง ซึ่งสามารถหลอมกับนิวเคลียสฮีเลียมตัวอื่นและกลายไปเป็นคาร์บอน-12 ซึ่งเป็นธาตุที่เสถียรกว่า

กระบวนการทริปเปิลอัลฟาเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ยาก และใช้เวลานานมากในการสร้างคาร์บอนขึ้นมา นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมจึงไม่มีคาร์บอนเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนเกิดบิกแบง เพราะแค่ในเวลาแค่ไม่กี่นาทีหลังบิกแบง อุณหภูมิก็ลดลงต่ำกว่าจุดที่ต้องทำให้เกิดนิวเคลียร์ฟิวชั่นแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Editors Appenzeller, Harwit, Kippenhahn, Strittmatter, & Trimble. *Astrophysics Library* (3rd ed.). Springer, New York. ISBN. `{{cite book}}`: `|author=` มีชื่อเรียกทั่วไป (help)CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  Ostlie, D.A. & Carroll, B.W. (2007). *An Introduction to Modern Stellar Astrophysics*. Addison Wesley, San Francisco. ISBN 0-8053-0348-0.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
3. ↑  G. Audia,§, O. Bersillonb, J. Blachotb and A.H. Wapstrac,
 เก็บถาวร 2008-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน The NUBASE evaluation of nuclear and
decay properties, (2001)
**กล้องจุลทรรศน์ของไฮเซนเบิร์ก** (อังกฤษ: Heisenberg's microscope) เป็นกล้องจุลทรรศน์ในการทดลองทางความคิดของเวอร์เนอร์ ไฮเซนเบิร์ก ต่อมาการทดลองทางความคิดนี้นำไปสู่หลักความไม่แน่นอนของกลศาสตร์ควอนตัมซึ่งขัดกับหลักการพื้นฐานของทัศนศาสตร์ กล่าวคือการสังเกตสิ่งที่มีมวลมากในชีวิตประจำวันนั้นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อพฤติกรรมของวัตถุที่ถูกสังเกตแต่อย่างใด แต่เมื่อพูดถึงวัตถุที่มีมวลน้อยอย่างเช่นอิเล็กตรอนแล้วเป็นไปไม่ได้ที่จะสังเกตพฤติกรรมของอิเล็กตรอนโดยไม่กระทบต่อพฤติกรรมของมันเอง เนื่องจากแสงมีโมเมนตัมแปรผันตามความถี่คองคลื่นแสง ดังนั้นวัตถุที่ถูกแสงตกกระทบจึงมีการเปลี่ยนแปลงโมเมนตัมหรือ *ถูกชน* ด้วยโฟตอนดังปรากฏการณ์คอมพ์ตัน นั่นคือยิ่งต้องการภาพของวัตถุชัดเจนเท่าไหร่ก็ต้องใช้แสงที่มีความถี่มากขึ้น และทำให้โฟตอนมีโมเมนตัมมากขึ้นก็จะรบกวนพฤติกรรมของวัตถุที่ถูกสังเกตมากขึ้นตามไปด้วย

ข้อเสนอของไฮเซนเบิร์ก
---------------------

ข้อเสนอฉบับเต็มสามารถดูได้ที่นี่ (Heisenberg 1930) โดยสรุปได้ดังนี้ ไฮเซนเบิร์กสมมติว่าอิเล็กตรอนเป็นอนุภาคปกติซึ่งจะถูกสังเกตโดยกล้องจุลทรรศ์ และกำลังเคลื่อนที่เป็นเส้นตรงไปในทิศทาง {\displaystyle x} ดังภาพประกอบจะเห็นว่าลำแสงสองลำผ่านเลนส์ของกล้องและเกิดโฟกัสที่อิเล็กตรอนและทำมุมกัน {\displaystyle \varepsilon } กำหนดให้ \lambda  เป็นความยาวคลื่นของลำแสง ดังนั้นความสามารถในการแยกแยะวัตถุของกล้องจุลทรรศน์จะมีค่า

{\displaystyle \Delta x={\frac {\lambda }{\sin \varepsilon /2}}.} ()
การที่ผู้สังเกตได้รับภาพจากอิเล็กตรอน นั่นคือลำแสงไปตกกระทบอิเล็กตรอนแล้วสะท้อนกลับเข้ามาที่กล้องจุลทรรศน์แล้วผ่านเข้าสู่ตา แต่เรารู้ว่าโฟตอนมีโมเมนตัมมีค่าแปรผันตาม {\displaystyle h/\lambda } เมื่อ h เป็นค่าคงตัวของพลังค์ ดังนั้นการที่โฟตอนพุ่งชนทำให้อิเล็กตรอนย่อมทำให้เกิดแรงถีบขึ้น ภายหลังเรียกปรากฏการณ์คอมพ์ตัน แต่ขนาดของแรงถีบไม่สามารถทราบได้แน่ชัด และทิศทางที่กระเจิงไปของโฟตอนก็ไม่แน่นอน สุดท้ายจะได้ว่าอิเล็กตรอนมีโมเมนตัมในทิศทาง {\displaystyle x} คลาดเคลื่อนดังนี้

{\displaystyle \Delta p\_{x}\approx {\frac {h}{\lambda }}\sin \varepsilon /2.} ()
รวมความสัมพันธ์ของ {\displaystyle \Delta x} และ {\displaystyle \Delta p\_{x}} จะได้ว่า

{\displaystyle \Delta x\Delta p\_{x}\approx \left({\frac {\lambda }{\sin \varepsilon /2}}\right)\left({\frac {h}{\lambda }}\sin \varepsilon /2\right)=h}, ()
ซึ่งเป็นรูปใกล้เคียงกับหลักความไม่แน่นอนของไฮเซนเบิร์ก
**นิวะ นากาฮิเดะ**
**นิวะ นากาฮิเดะ** ( ญี่ปุ่น : 丹羽 長秀) (16 ตุลาคม ค.ศ.1535-15 พฤษภาคม ค.ศ.1585) มีอีกนามหนึ่งว่า **โกโระซาเอมง** ( 五郎左衛門 ) เป็นขุนศึกประจำตระกูลโอะดะในช่วงยุคเซ็นโกคุและยุคอะซุจิ-โมโมยามะของประเทศญี่ปุ่น

เขาเป็นนายทหารที่โอดะ โนบุนากะไว้ใจมากเป็นคนหนึ่ง เขาเป็นกุนซือช่วยโนบุนากะในหลายด้าน หลังจากที่เหตุการณ์วัดฮอนโนจิใน ค.ศ.1582 เขาก็ได้ช่วยเหลือโทโยโทมิ ฮิเดโยชิในการปราบปรามอะเกะชิ มิสึฮิเดะ จนสามารถล้างแค้นให้โนบุนากะได้สำเร็จ

ในการประชุมครั้งต่อมาในปราสาทคิโยสุ นากาฮิเดะก็ได้รับตำแหน่งจากฮิเดโยชิและได้เมืองอิชิเซนและคางะ ที่มีมูลค่ากว่า 1,200,000 โคะกุ เขาจึงกลายเป็นหนึ่งในไดเมียวผู้มีอำนาจมากที่สุด อย่างไรก็ตามเขาเสียชีวิตในปี ค.ศ.1585 มีบันทึกที่ขัดแย้งกันว่าเขาไม่ได้ป่วยตาย แต่เมื่อเห็นฮิเดโยชิมีอำนาจมากขึ้นแทนที่ตระกูลโอดะที่เขาเคยรับใช้ เมื่อผ่านไปนานวันเข้า เขาก็ตัดสินว่าเขาไม่ได้อยู่เพื่อโนบุนากะ จึงตัดสินใจปลิดชีพตนเอง

จากนั้น **นิวะ นากาชิเกะ** ผู้เป็นลูกชายก็ได้เป็นผู้ครองปราสาทชิราคาวะในทางตอนเหนือของญี่ปุ่น จนมาถึงสมัยหลานของตัวเองคือ **นิวะ มิตสึชิเกะ** ซึ่งได้รับเงินถึง 100,000 โคะกุ และย้ายที่อยู่ไปยังนิฮอนมัตสึ และตระกูลนิวะก็อยู่มาจนถึงยุคเอโดะ

อ้างอิง
-------

* 
*
คู่สมรสชาวเขมรขณะกำลังทำซัมเปี๊ยะห์ (การทักทายแบบกัมพูชา)
**ซัมเปี๊ยะห์** (เขมร: សំពះ) เป็นการแสดงการทักทาย อวยพร หรือวิธีแสดงความเคารพรูปแบบหนึ่งในวัฒนธรรมกัมพูชาของชาวเขมร

ซัมเปี๊ยะห์ในภาษาเขมร หมายถึง พนมมือไหว้ ซัมเปี๊ยะห์มีความคล้ายคลึงกับการ *ไหว้* ของวัฒนธรรมไทย ซึ่งทั้งซัมเปี๊ยะห์ของกัมพูชาและการไหว้ของไทย มาจากอิทธิพลวัฒนธรรมอินเดียเรียกว่า *อัญชลีมุทรา* (Añjali Mudrā) ใช้ในการ*นมัสเต*

ประวัติ
-------

หลักฐานการไหว้ซัมเปี๊ยะห์ที่ปราสาทบายนในนครธม จังหวัดเสียมราฐ
หลักฐานการไหว้ซัมเปี๊ยะห์ที่ปราสาทกระวาน จังหวัดเสียมราฐ
ชาวเขมรแสดงความเคารพด้วยการไหว้และกราบ โดยเฉพาะวัฒนธรรมการไหว้ที่มีมาแต่โบราณ โดยมีหลักฐานปรากฏภาพแกะสลักอยู่บนผนังปราสาทหินเป็นรูปแสดงความเคารพโดยการไหว้ นอกจากนี้ยังพบรูปนางอัปสราพนมมือไหว้ด้านนอกปราสาทหินอีกด้วย สะท้อนให้เห็นว่าซัมเปี๊ยะห์หรือการไหว้มีหลักฐานการปฏิบัติมาแต่สมัยเมืองพระนครของจักรวรรดิเขมรแล้ว

การใช้
------

การไหว้ซัมเปี๊ยะห์เป็นการแสดงออกถึงความสุภาพอ่อนน้อม การแสดงความเคารพด้วยการไหว้เป็นการแสดงออกถึงการรู้จักบุญคุณ ความกตัญญูและความนับถือ การไหว้อาจเป็นการไหว้เพือทักทายถามทุกข์สุข การลาจาก การขอบคุณ นอกจากนี้การไหว้ยังใช้ในโอกาสอื่นๆ เช่น การไหว้ทำความเคารพต่อพระมหากษัตริย์กัมพูชา การไหว้ผู้ใหญ่ในพิธีมงคลสมรส การไหว้ครู 

การไหว้ซัมเปี๊ยะของเขมรจะพนมมือไหว้โดยพนมมือนิ้วชิดกัน ปลายนิ้วจดกัน ไม่แยกปลายนิ้วออกจากกัน เมื่อมีผู้มาไหว้ต้อง "รับไหว้" คือ ไหว้ตอบทุกครั้ง แต่สำหรับพระภิกษุ ผู้อาวุโสมากๆ หรือพ่อแม่ ไม่จำเป็นต้องไหว้ตอบ 

โดยปกติขณะที่กำลังทำซัมเปี๊ยะห์ ในเวลาทักทายกันมักจะพูดว่า (เขมร: ជំរាបសួរ; *จุมเรียบซัว*) ในขณะที่ 
(เขมร: ជំរាបលា; *จุมเรียบเลีย*) ใช้พูดกันในเวลาลาจาก

ประเภท
------

การทำซัมเปี๊ยะห์แบ่งออกเป็น 5 ระดับ คือ 

1. ระดับที่ 1 (เขมร: ការសំពះដាក់ដៃត្រឹមដើមទ្រូង; *กาซัมเปี๊ยะห์ดะไดเตริมเดิมตรูง*) หมายถึง พนมมือไหว้ให้มืออยู่ระดับหน้าอก ใช้ไหว้คนทั่วไปที่อยู่ในวัยใกล้เคียงกันหรือเพื่อน
2. ระดับที่ 2 (เขมร: ការសំពះដាក់ដៃត្រឹមមាត់; *กาซัมเปี๊ยะห์ดะไดเตริมเมือด*) หมายถึง พนมมือไหว้ให้ปลายนิ้วชี้อยู่ระดับปาก ใช้ไหว้ผู้อาวุโสหรือเจ้านาย
3. ระดับที่ 3 (เขมร: ការសំពះដាក់ដៃត្រឹមចុងច្រមុះ; *กาซัมเปี๊ยะห์ดะไดเตริมจงจรอเมาะฮ์*) หมายถึง พนมมือไหว้ให้ปลายนิ้วชี้อยู่ระดับจมูก ใช้ไหว้พ่อแม่ ปู่ ย่า ตา ยาย ครูบาอาจารย์
4. ระดับที่ 4 (เขมร: ការសំពះដាក់ដៃត្រឹមចិញ្ជើម; *กาซัมเปี๊ยะห์ดะไดเตริมจิญเจิม*) หมายถึง พนมมือไหว้ให้ปลายนิ้วอยู่ระดับคิ้ว ใช้สำหรับเวลาไหว้ทำเคารพต่อองค์พระมหากษัตริย์กัมพูชา
5. ระดับที่ 5 (เขมร: ការសំពះដាក់ដៃត្រឹមថ្ងាស; *กาซัมเปี๊ยะห์ดะไดเตริมทงาฮ์*) หมายถึง พนมมือไหว้ให้ปลายนิ้วชี้ระดับหน้าผากเกือบจรดตีนผม ใช้ไหว้พระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา

ดูเพิ่ม
-------

* วัฒนธรรมกัมพูชา
* วัฒนธรรมอินเดีย
* การทักทายแบบไทย
* นมัสเต
* เซ็มบา
**จักรพรรดิจินมั่ว** (จีน: 金末帝 *จินมั่วตี้*) เป็นจักรพรรดิจีนพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์จิน ครองราชย์เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1777 พระองค์เป็นจักรพรรดิที่ครองราชย์สั้นที่สุดในประวัติศาสตร์จีน ไม่ถึง1วัน

จักรพรรดิจินมั่วพระนามเดิมว่าชื่อ**หว่านเอี๋ยนเฉิงหลิน** เป็นจอมพลภายใต้จักรพรรดิจินไอจง และยังเป็นลูกหลานของ **พระบรมชนกเหอลีโปหรือจักรพรรดิเชินหวู่ เชิงชู** ซึ่งเป็นพระบิดาของปฐมฮ่องเต้แห่งต้าจิน กล่าวคือพระองค์เป็นพระญาติของจักรพรรดิจินไอจง 

ในสถาการณ์บ้านเมืองซึ่งขณะนั้นติดพันการรบอยู่กับพวกมองโกล ที่รุกไล่ลงมาจากทางเหนือ ในคืนวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1777 จักรพรรดิจินไอจงตัดสินใจหลบหนีออกจากเมืองหลวง หนีลงใต้ และได้มอบหมายให้แม่ทัพหว่านเอี๋ยนเฉิงหลิน รับหน้าที่เป็นจักรพรรดิเฝ้าเมืองหลวงเปี้ยนจิง(ไคฟง)ต่อไป

ในเช้าวันต่อมา ขณะที่มีพิธีราชาภิเษกเฉิงหลินขึ้นเป็นจักรพรรดิจินมั่ว ทัพจักรวรรดิมองโกลได้มาถึงกำแพงหน้าด่านของเมือง จินมั่วตี้ซึ่งเป็นจักรพรรดิแล้ว ได้พยายามเรียกกำลังเสริมเพื่อปกป้องพระราชวัง อันเป็นสัญลักษณ์ของอธิปไตยของเมือง แต่ไม่สำเร็จ แล้วถูกพวกมองโกลสังหารในทันที

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Emperor Modi of Jin". *Cultural China – History*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-01-24. สืบค้นเมื่อ October 12, 2011.
2. ↑  "History of Jin Dynasty". *Travel China Guide*. สืบค้นเมื่อ October 12, 2011.
3. ↑  Mote, Frederick W. (2003). *Imperial China 900–1800*. Harvard University Press. p. 1106. ISBN 978-0-674-01212-7.

  


| * ด
* ค
* ก
ลำดับจักรพรรดิจีนสมัยราชวงศ์จิน (ค.ศ. 1115-1234) |
| --- |
| 

ไท่จู่ (หว่านเอี๋ยน อกูดา) ·
ไท่จง (หว่านเอี๋ยน อู่ฉีไม) ·
ซีจง (หว่านเอี๋ยน เหอล่า) ·
ไหหลิงหวัง (หว่านเอี๋ยน ตี้กูไน) ·
ซื่อจง (หว่านเอี๋ยน อู่ลู่) ·
จางจง (หว่านเอี๋ยน มาตาเกอ) ·
เวย์เซาหวัง (หว่านเอี๋ยน หยงจี่) ·
เสวียนจง (หว่านเอี๋ยน ซวิน) ·
ไอจง (หว่านเอี๋ยน ซูซวี) ·
มั่วตี้ (หว่านเอี๋ยน เฉิงหลิน)

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
สำหรับเพลงของบียอนเซ่ โนวส์ ดูที่ เฮโล (เพลง)

ปรากฏการณ์เฮโลเหนือเทือกเขาหิมาลัย
**เฮโล** (อังกฤษ: halo) เป็นชื่อเรียกปรากฏการณ์ทางแสงซึ่งเกิดขึ้นในชั้นบรรยากาศโทรโพสเฟียร์ส่วนบน อันเป็นที่อยู่ของกลุ่มเมฆจำนวนมาก ละอองน้ำในชั้นบรรยากาศนี้สามารถเย็นตัวจัดจนกลายเป็นอนุภาคน้ำแข็งที่ลอยอยู่ในชั้นบรรยากาศ เมื่อมีแสงมาส่องกระทบก็จะเกิดการหักเหของแสงเป็นแถบสีรุ้ง แถบสีรุ้งอาจมีลักษณะแตกต่างกันไปในแต่ละสภาพแวดล้อม หากมีการหักเหทำมุม 22 องศาก็จะได้เป็นแถบวงแหวนซึ่งจะเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า อาทิตย์ทรงกลด, จันทร์ทรงกลด และยังมีรูปแบบอื่น ๆ อีกได้แก่ ซันด็อก เป็นต้น

อ้างอิง
-------

|  |  |
| --- | --- |
|  | คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:**เฮโล** |

* เก็บถาวร 2007-07-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* 
* เก็บถาวร 2010-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เก็บถาวร 2011-11-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Halo explanations and image galleries at Atmospheric Optics
* Meteoros AKM - Halo explanations and image galleries
* Halo reports of interesting halo observations around the World
* Southern Hemisphere Halo and other atmospheric phenomena เก็บถาวร 2019-01-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Moon Halo Gallery เก็บถาวร 2008-02-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Halo in Chisinau Moldova (photo and video
* Sun Halo appeared in Padang after the earthquake
**ปรัชญาในยุคก่อนโสเครตีส** (อังกฤษ: pre-socratic philosophy) เป็นสำนักคิดทางปรัชญากรีกโบราณ ที่มีอยู่ก่อนยุคของโสเครตีส (ผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาของปรัชญาตะวันตก). ปรัชญาในยุคก่อนโสเครตีส มีจุดเด่นอยู่ที่ความสนใจไต่ถามเกียวกับความเป็นไปของธรรมชาติ และเอกภพ โดยมุ่งที่จะค้นหากฎเกณฑ์ที่เป็นเหตุเป็นผลของเอกภพ (cosmos) ซึ่งมนุษย์สามารถเข้าใจได้ โดยไม่ต้องอิงอยู่กับการกระทำของสิ่งเหนือธรรมชาติ ด้วยเหตุนี้ปรัชญาในยุคก่อนโสเครตีสจึงมีเนื้อหาครอบคลุมวิทยาศาสตร์ธรรมชาติหลายสาขา ทั้งดาราศาสตร์ จักรวาลวิทยา คณิตศาสตร์ และฟิสิกส์. ปรัชญาในยุคก่อนโสเครตีสได้รับอิทธิพลอย่างมากจากนักคิดชาวกรีกที่มีรกรากอยู่ทางฝั่งไอโอเนีย (Ionian thinkers) เช่น เธลีส (Thales) นักปราชญ์ชาวไอโอเนียที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ให้กำเนิดปรัชญากรีก และอะแนกซิแมนเดอร์ (Anaximander) และ พีทากอรัส (Pythagoras) แต่เมื่อชาวกรีกเริ่มขยายอาณานิคมไปทางทิศตะวันตก สำนักความคิดทางปรัชญาก็เริ่มแพร่กระจายไปยังอาณานิคมเหล่านั้นเช่นกัน ตัวอย่างสำคัญ เช่น เมืองโครตอน อังเป็นหนึ่งในอาณานิคมอิตาลีของนครรัฐกรีก และเป็นที่ตั้งของสำนักความคิดพีทาโกเรียน. 

ในสมัยกรีกโบราณ (หรือสมัยคลาสสิค) นักปรัชญาในยุคก่อนโสเครตีสถูกเรียกรวม ๆ กัน ในภาษากรีกว่า φυσιολόγοι (อ่านว่า พู-ซิ-โอ-ลอ-กอย) ซึ่งหมายถึงบุคคลที่ศึกษาหรือไต่ถามถึงธรรมชาติ (φύσις) หรือ "นักปรัชญาธรรมชาติ" นั่นเอง. ต่อมาอริสโตเติ้ลได้ทำการแยกแยะเพิ่มขึ้นว่า นักปรัชญาในยุคก่อนโลเครตีสยังมีพวกที่ไต่ถามถึงปัญหาทางเทววิทยา (theologoi) และพวกที่ไต่ถามเกี่ยวกับเรื่องปรัมปรา กับเทพปกรณัม (mythologoi) ด้วย.

ภาพรวมของปรัชญาในยุคก่อนโสเครตีส
--------------------------------

เนื้อหาและการใช้เหตุผลของนักคิดในยุคก่อนโสเครตีสได้สูญหายไปตามกาลเวลาเป็นส่วนใหญ่ และไม่ตกทอดมาถึงเราโดยตรง ความรู้ส่วนใหญ่ที่เรามีเกี่ยวกับปรัชญายุคเริ่มแรกของกรีกจึงมักอยู่ในรูปของคำอธิบาย และการอ้างอิงในงานเขียนของนักปรัชญารุ่นหลัง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เพลโต และอริสโตเติ้ล. โดยภาพรวมแล้ว นักปรัชญายุคก่อนโสคราตีสปฏิเสธคำอธิบายตามตำนานปรัมปราดั้งเดิม ของปรากฏการณ์ที่คนเราเห็นรอบ ๆ ตัว โดยแสวงหาคำอธิบายที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของเหตุผลมากขึ้น นักปรัชญาเหล่านี้จึงมุ่งถามคำถามเกี่ยวกับ "แก่นแท้ของสิ่งต่าง ๆ ": เป็นต้นว่า

* สรรพสิ่งทั้งปวงมาจากไหน?
* สิ่งต่างๆ ถูกสร้างขึ้นจากอะไร?
* เราจะอธิบายความหลากหลายของสิ่งต่าง ๆ ที่พบในธรรมชาติได้อย่างไร
* เราจะใช้คณิตศาสตร์มาเป็นสื่อในการอธิบายธรรมชาติได้อย่างไร?

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Presocratic Philosophy", Stanford Encyclopedia of Philosophy, 4 April 2016.
2. ↑  William Keith Chambers Guthrie, *The Presocratic Tradition from Parmenides to Democritus*, p. 13, ISBN 0-317-66577-4.
3. ↑  Eduard Zeller, *Outlines of the History of Greek Philosophy* (1955). p. 323.
**พระธรรมาโศกราช** (**เขมร**: ធម្មាសោករាជ; **อักษรโรมัน**: Thomma Saok) พระมหากษัตริย์แห่งจักรวรรดิเขมรพระองค์ที่ 37 เป็นพระราชโอรสองค์สุดท้ายของพระบรมลำพงษ์ราชา และเป็นพระอนุชาของพระบรมรามา มีพระนามเดิมว่า เจ้าพญาแก้วฟ้า

หลังจากพระบรมรามา พระเชษฐาถูกวางยาพิษปลงพระชนม์ และพระญาติวงศ์ เสนาบดีได้การถวายพระเพลิงพระบรมศพแล้ว พระราชมารดาจึงให้ไปรับเจ้าพญาแก้วฟ้ามาครองราชสมบัติ ทรงพระนามว่า สมเด็จพระศรีธรรมโศกราชธิราชรามาธิบดี (ปีเสด็จขึ้นครองราชย์ แต่ละหลักฐานระบุไว้ต่างกัน พระราชพงศาวดารพระมหากษัตริย์เสวยราชสมบัติในกรุงกัมพูชาธิบดีเป็นลำดับเรียงมา ระบุปี พ.ศ. 1913 ขณะที่พระราชพงศาวดารกรุงกัมพูชา ฉบับออกญาวังวรเวียงชัย (ชวน) ได้เพิ่มกษัตริย์กัมพูชาอีก 2 พระองค์ก่อนถึงรัชกาลนี้ คือ พระธรรมโศกราชมหาราชาธิราช (พ.ศ. 1916–1936) และพระศรีสุริโยวงษ์ (พ.ศ. 1900–1906) จากนั้น จึงเป็นรัชกาลพระบรมอโศกราชมหาราชาธิราช ขึ้นครองราชย์เมื่อ พ.ศ. 1957 ส่วนเอกสารมหาบุรุษเขมร ระบุปี พ.ศ. 1917)

เมื่อพระองค์ขึ้นเสวยราชย์ ทรงปฏิบัติตามหลักทศพิธราชธรรม และทรงเจริญสัมพันธไมตรีกับราชสำนักจีน สมัยราชวงศ์หมิง และได้ส่งทูตไปยังเมืองจีนในปี พ.ศ. 1920 และ 1926 ซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม "สมเด็จเจ้าพระยากัมพูชา"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Merz, Thomas (1998), "PDF in the Browser", *Web Publishing with Acrobat/PDF*, Springer Berlin Heidelberg, pp. 9–23, ISBN 978-3-540-63762-2, สืบค้นเมื่อ 2023-02-02
2. ↑  *Chroniques royales du Cambodge*. Mak Phoeun. Paris: Ecole française d'Extrême-Orient. 1981–1988. ISBN 2-85539-537-2. OCLC 8762634.`{{cite book}}`: CS1 maint: date format (ลิงก์) CS1 maint: others (ลิงก์)
นักดนตรี
**แวนด้า** (อังกฤษ: VannDa) เป็นดาราศิลปินแร็ปและฮิปฮอปชาวกัมพูชาที่ได้รับความนิยมอย่างมากในกัมพูชา ผลงานเขาซึ่งเป็นที่รู้จักจากเพลง **Time To Rise** ซึ่งเป็นเพลงดนตรีฮิปฮอปผสมผสานกับเพลงดนตรีพื้นบ้านเขมรด้วยเสียงขับร้องของอาจารย์กง ไณย (Master Kong Nay) ที่บรรเลงด้วยเครื่องดนตรีพื้นบ้านเขมรโบราณ **จะเป็ยฎ็องแวง** (กระจับปี่เขมร) รับด้วยขลุ่ยพื้นเมือง ได้กลายเป็นไวรัลฮิตในแอป TikTok จนมีผู้ใช้เพลงนี้ในการสร้างคอนเทนต์กว่าเจ็ดหมื่นครั้ง และยังมียอดวิวทาง YouTube แตะ 30 ล้าน ภายในเวลาเพียง 3 สัปดาห์หลังจากเผยแพร่ (ปัจจุบัน 4 สัปดาห์ 34 ล้านยอดการรับชม) ซึ่งทำให้เขาได้รับความนิยมอย่างมากจากคนหนุ่มสาวชาวกัมพูชา เพลงนี้ทำให้เขาโด่งดังมาจนถึงทุกวันนี้

ประวัติ
-------

วันดา มีชื่อจริงว่า วันดา มันน์ (Vannda Mann) เกิดเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2540 เกิดในครอบครัวที่ยากจนในจังหวัดพระสีหนุ เขาและพ่อแม่ต้องอาศัยเจดีย์แห่งหนึ่งในกรุงพระสีหนุเป็นบ้าน และต้องเดินสองเท้ารอนแรมไปทั่ว เขาประสบความสำเร็จในด้านวงการดนตรีในเพลง **Time To Rise** ในปี ค.ศ. 2021 และได้สร้างผลงานเพลงอย่าง **Queen Bee** ที่สื่อถึงจิตวิญญาณความเป็นเขมรในปีเดียวกัน

### ผลงานและรางวัล

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ปี** | **รางวัล** | **สื่อ** | **ผล** | **หมายเหตุ** |
| ​​ 2020 | Best Male Artist of The Year | Cambodian Music Awards |  ชนะเลิศ  | WORLDBRIGDE Media  |
| ​​ 2020 | Best Music Performance of The Year | Cambodian Music Awards |  ชนะเลิศ  | WORLDBRIGDE Media  |

อ้างอิง
-------

1. ↑  "VannDa: จากเด็กยากไร้โดนครูดูถูก สู่แรปเปอร์เจ้าของเพลงฮิตใน TikTok 'Time To Rise' ที่เผยแพร่เสียงดนตรีแห่งกัมพูชาให้โลกรู้จัก". *The People*. 1 May 2022. สืบค้นเมื่อ 1 May 2022.
2. ↑  Best Male Artist of The Year By WORLDBRIGDE Media.com 2020[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  Best Music Performance of The Year By WORLDBRIGDE Media.com 2020[*ลิงก์เสีย*]
จรวด Delta IV Heavy (ซ้าย) และจรวด Proton-M (ขวา)
**ระบบปล่อยแบบขยายได้** (อังกฤษ: expendable launch system) หรือ **ยานปล่อยแบบขยายได้** หรือ **อีแอลวี** (อังกฤษ: expendable launch vehicle/ELV) เป็นยานพาหนะสำหรับปล่อยยานอวกาศที่สามารถปล่อยได้แค่ครั้งเดียว หลังจากนั้นส่วนประกอบจะถูกทำลายระหว่างกลับเข้าโลกหรือทิ้งไว้ในอวกาศ อีแอลวีมักประกอบด้วยหลายระยะของจรวดที่ทิ้งตามลำดับเมื่อเชื้อเพลิงหมดและยานจะได้รับระดับความสูงและความเร็วเพิ่มขึ้น ณ เดือนตุลาคม 2562 ดาวเทียมและยานอวกาศของมนุษย์ส่วนใหญ่ถูกปล่อยโดยใช้อีแอลวี อีแอลวีมีการออกแบบที่ง่ายกว่าระบบปล่อยแบบใช้งานใหม่ได้ทำให้มีราคาในการสร้างถูก นอกจากนั้นอีแอลวีสามารถใช้เชื้อเพลิงทั้งหมดเพื่อเร่งความเร็วได้ทำให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น อีแอลวีเป็นเทคโนโลยีที่มีการใช้งานอย่างแพร่หลายมานานหลายทศวรรษ อีแอลวีสามารถใช้ได้ครั้งเดียว ทำให้ราคาในการปล่อยแต่ละครั้งสูง ระบบแบบใช้ใหม่ได้อยู่ระหว่างการพัฒนาโดยบริษัทเอกชนเช่นสเปซเอ็กซ์และบลูออริจินจึงสามารถทำให้อีแอลวีที่ใช้อยู่ในปัจจุบันถูกเลิกใช้เนื่องจากราคาที่ถูกกว่าในการปล่อยแต่ละครั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Expendable Launch Vehicles". *spacetethers.com*. สืบค้นเมื่อ 2018-12-31.
2. ↑  "Reusability". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-01-15. สืบค้นเมื่อ November 20, 2019.
| * ด
* ค
* ก
สงครามสามก๊ก |
| --- |
| 
* ← *สิ้นสุดราชวงศ์ฮั่น*
* อิเหลง
* การบุกง่อก๊ก
* การบุกลงใต้
* ซินเสีย
* การบุกขึ้นเหนือ
* เซ็กเต๋ง
* จูงอก๊ก
* หับป๋า (231)
* หับป๋า (234)
* เลียวตั๋ง
* การบุกของง่อ
* สิงซี่
* โคกูรยอ
* สุสานโกเบงเหลง
* การบุกของเกียงอุย  (เต๊กโตเสีย)
* หับป๋า (253)
* โจมอ
* การล่มสลายของจ๊ก
* จงโฮย
* การล่มสลายของง่อ

 |

**รัฐประหารพระเจ้าโจมอ** (อังกฤษ: Coup of Cao Mao) รัฐประหารที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน 260 ใน ลกเอี๋ยง ราชธานีของรัฐ วุย ระหว่าง ยุคสามก๊ก โจมอ ยุวจักรพรรดิแห่งวุยได้โอกาสก่อรัฐประหารต่อผู้สำเร็จราชการ สุมาเจียว ซึ่งควบคุมราชสำนักวุยแบบเบ็ดเสร็จ จากนั้นการรัฐประหารจบลงพร้อมกับการสวรรคตของโจมอและสุมาเจียวสามารถรักษาตำแหน่งของเขาไว้ได้ การรัฐประหารส่งผลให้พลังอำนาจของตระกูลสุมาเพิ่มขึ้นและมีอิทธิพลในวุย และเป็นรากฐานสำหรับการแย่งชิงราชบัลลังก์วุยใน 266 โดยบุตรชายของสุมาเจียว สุมาเอี๋ยน ผู้ก่อตี้ง ราชวงศ์จิ้นตะวันตก

เบื้องหลัง
----------

รัฐวุยถูกสถาปนาขึ้นอย่างเป็นทางการใน 220 โดย โจผี เป็นหมุดหมายสำคัญถึงจุดเริ่มต้นของ ยุคสามก๊ก ในจีน ระบอบการปกครองของราชสกุลวุยเริ่มอ่อนแอตั้งแต่การสวรรคตของจักรพรรดิวุยองค์ที่ 2 โจยอย จนไร้ซึ่งพระราชอำนาจ หลังจาก อุบัติการณ์สุสานโกเบงเหลง ใน 249 ขุนพลวุย สุมาอี้ ยึดอำนาจจากผู้สำเร็จราชการ โจซอง สุมาอี้ถึงแก่อสัญกรรมใน 251 และถูกสืบทอดโดยบุตรชายของเขา สุมาสู และ สุมาเจียว ซึ่งควบคุมราชสำนักวุยแบบเบ็ดเสร็จ

ใน 254 สุมาสู ปลดจักรพรรดิวุยองค์ที่ 3 โจฮอง และตั้ง โจมอ พระชนมายุ 13 พรรษาขึ้นสืบราชบัลลังก์

การรัฐประหาร
------------

ผลพวง
-----
สนามกีฬาหัวหมาก: อินดอร์สเตเดียม (ซ้าย), ราชมังคลากีฬาสถาน (ขวา)
**สนามกีฬาหัวหมาก** (อังกฤษ: Hua Mak Sports Complex) เป็นศูนย์กีฬาหลักของการกีฬาแห่งประเทศไทย ภายในประกอบด้วยอาคารหลายหลัง และสนามที่สำคัญในสนามกีฬานี้มีอยู่ 2 สนาม คือราชมังคลากีฬาสถาน และอินดอร์ สเตเดียม หัวหมาก ตั้งอยู่เลขที่ 286 ถนนรามคำแหง แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร ติดกับมหาวิทยาลัยรามคำแหง และมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ วิทยาเขตหัวหมาก

อาคารสถานที่ภายในบริเวณ
-----------------------

### ราชมังคลากีฬาสถาน

ดูบทความหลักที่: ราชมังคลากีฬาสถาน
ราชมังคลากีฬาสถาน (Rajamangala National Stadium) เป็นสนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาส พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๕ รอบ ๕ ธันวาคม ๒๕๓๐ และ พระราชพิธีรัชมังคลาภิเษก ๒ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๓๑ แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2541 เพื่อใช้ในการแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 13 ที่กรุงเทพมหานครเป็นเจ้าภาพ

ความสามารถในการรองรับผู้เข้าชมภายในอาคาร จำนวน 80,000 คน ความสามารถในการรองรับผู้เข้าชม (อัฒจันทร์) ภายหลังจากติดตั้งเก้าอี้เพื่อรองรับการแข่งขันฟุตบอลเอเชี่ยนคัพ 2007 และกีฬามหาวิทยาลัยโลก 2007 ปัจจุบันมีเก้าอี้ทั้งสิ้น 49,722 ที่นั่ง (เป็นเก้าอี้ VIP จำนวน 172 ที่นั่ง) ทำให้ความจุสนามลดลงจากเดิม 65,000 คน และมีเก้าอี้เพียง 18,527 ที่นั่ง และภายในมีสนามฟุตบอลขนาดมาตรฐานขนาด105x68m ลู่วิ่ง ลานกรีฑา มีจอวิดีโอสกอร์บอร์ด 1 ตัว และมีสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ 

ราชมังคลากีฬาสถาน เป็นสนามเหย้าของฟุตบอลทีมชาติไทย และเคยจัดการแข่งขันฟุตบอลนัดสำคัญต่างๆ นอกจากนี้ยังใช้จัดคอนเสิร์ตกลางแจ้ง และการถ่ายทำภาพยนตร์ เป็นต้น 

### อินดอร์สเตเดียม

ดูบทความหลักที่: อินดอร์ สเตเดียม หัวหมาก
อินดอร์ สเตเดียม หัวหมาก เดิมมีชื่อว่า *สนามกีฬากิตติขจร* เป็นสนามกีฬาในร่ม สำหรับการแข่งขันและฝึกซ้อมกีฬาในร่ม สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2509 สร้างขึ้นเพื่อรองรับการจัดการแข่งขันเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 6 ที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพ ความจุของผู้เข้าชมภายในอาคารได้จำนวน 10,000 - 15,000 คน แต่ปัจจุบันได้มีการปรับปรุงอาคาร ทำให้ความสามารถในการรองรับผู้เข้าชม (อัฒจันทร์) ได้จำนวน 6,000 ที่นั่ง

### อาคารอื่น ๆ

* อาคารเวลโลโดรม สำหรับแข่งจักรยาน ความจุ 700 ที่นั่ง
* สนามยิงปืน ความจุ 6,000 ที่นั่ง
* สระว่ายน้ำ และสระกระโดด ความจุ 15,000 คน
* อาคารบริการสนามเทนนิส
* ศูนย์ฝึกกีฬาเพื่อการแข่งขัน
* ศูนย์ฝึกกีฬาในร่ม
* อาคารที่ทำการสำนักงานการกีฬาแห่งประเทศไทย
* ที่พักนักกีฬา รวมทั้งหมด 500 เตียง
* ห้องสมุด (การกีฬาแห่งประเทศไทย ร่วมมือกับ กศน)

ดูเพิ่ม
-------

* กรีฑาสถานแห่งชาติ (สนามศุภชลาศัย)
* ศูนย์เยาวชนกรุงเทพมหานคร (ไทย-ญี่ปุ่น) ดินแดง

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  @ เกร็ดเล็ก เกร็ดน้อย ชื่อเดิมมหาวิทยาลัย

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลจากเว็บไซต์การกีฬาแห่งประเทศไทย เก็บถาวร 2007-05-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ข้อมูลโดยสังเขปของราชมังคลากีฬาสถาน เก็บถาวร 2007-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* World Stadiums
* ข้อมูลสนามจาก FIFA เก็บถาวร 2007-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ราชมังคลากีฬาสถาน โฉมใหม่สู่ "อินเตอร์" ข่าวมติชนออนไลน์ จากเว็บบอร์ดไทยแลนด์สู้สู้
* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ สนามกีฬาหัวหมาก
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°45′37″N 100°37′29″E﻿ / ﻿13.760193°N 100.624638°E﻿ / 13.760193; 100.624638
**สมเด็จพระมหากษัตริยานี สีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ กุสุมะ นารีรัตน์ สิรีวัฒนา** (เขมร: ស៊ីសុវត្ថិមុនីវង្ស កុសុមៈនារីរ័ត្នសិរិវឌ្ឍនា; 9 เมษายน พ.ศ. 2447 — 27 เมษายน พ.ศ. 2518) พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ ที่ต่อมาได้รับราชการฝ่ายในเป็นพระอัครมเหสีในพระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต และได้เป็นพระราชชนนีในพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ หลังการสวรรคตของพระราชสวามี

พระราชประวัติ
-------------

สมเด็จพระมหากษัตริยานีสีสุวัตถิ์มุนีวงศ์ กุสุมะนารีรัตน์สิรีวัฒนา พร้อมด้วยข้าราชบริพาร ณ ตำหนักฝ่ายใน พระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล
สมเด็จพระมหากษัตริยานีสีสุวัตถิ์มุนีวงศ์ กุสุมะนารีรัตน์สิรีวัฒนา พระราชสมภพเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2447 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ กับหม่อมเจ้านโรดม กานวิมาน นรลักข์เทวี (នរោត្តម កានវិមាន នរល័ក្ខទេវី) ขณะมีพระชนมายุ 16 พรรษา ได้เสกสมรสกับหม่อมเจ้านโรดม สุรามฤตเมื่อปี พ.ศ. 2463 ทั้งสองมีพระโอรสเพียงคนเดียวคือ หม่อมราชวงศ์นโรดม สีหนุ

ครั้นในกาลต่อมาหม่อมราชวงศ์นโรดม สีหนุ ได้รับการเลือกจากฝรั่งเศสให้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ แทนสมเด็จกรมพระสีสุวัตถิ์ มุนีเรศพระเชษฐาของพระองค์ ซึ่งเป็นทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง แต่ในปี พ.ศ. 2498 พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุได้สละราชสมบัติแก่พระราชบิดาที่ต่อมาคือพระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต เพราะทรงตั้งพระทัยที่จะเป็นนักการเมือง การสละราชสมบัติครานั้นพระนางกุสุมะและพระราชสวามีทรงกันแสงอย่างหนัก ครั้นพระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤตเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2503 พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุจึงเป็นประมุขแห่งรัฐสืบมา (แต่มิใช่ในฐานะพระมหาษัตริย์) 

ล่วงในปี พ.ศ 2513 สมาชิกสภาแห่งชาติที่วางแผนโดยหม่อมราชวงศ์สีสุวัตถิ์ สิริมตะ ที่ลงมติถอดถอนพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุจากประมุขแห่งรัฐที่ขณะนั้นยังเสด็จเยือนต่างประเทศ โดยมีลอน นอลลงนามถอดถอนก่อนสถาปนาสาธารณรัฐเขมรขึ้น หลังจากนั้นได้เกิดเหตุการณ์พนมเปญแตก เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2518 ที่เกิดการสังหารเชื้อพระวงศ์และราษฎรกัมพูชาจำนวนมาก ส่งผลให้สมเด็จพระมหากษัตริยานีสีสุวัตถิ์มุนีวงศ์ กุสุมะนารีรัตน์สิรีวัฒนา เสด็จลี้ภัยออกจากกัมพูชา ก่อนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 27 เมษายนปีเดียวกัน ณ ปักกิ่ง ประเทศจีน ขณะมีพระชนมายุ 71 พรรษา

ความสนพระทัย
------------

ช่วงปี พ.ศ. 2483 พระองค์ได้อุปถัมภ์ระบำเทพอัปสรขึ้นใหม่ โดยมีพระราชนัดดาพระองค์ใหญ่คือสมเด็จพระเรียมนโรดม บุปผาเทวี เป็นตัวชูโรง และเป็นนางรำที่มีชื่อเสียง

อ้างอิง
-------

1. ↑  ยรรยงค์ สิกขะฤทธิ์ (2559). *การศึกษาเปรียบเทียบราชาศัพท์ในภาษาไทยและภาษาเขมรจากมุมมองข้ามสมัย* (PDF). คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. p. 218. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|year=` (help)
2. ↑  ธิบดี บัวคำศรี. *ชุด "อาเซียน" ในมิติประวัติศาสตร์ ประวัติศาสตร์กัมพูชา*. กรุงเทพฯ:เมืองโบราณ. 2555, หน้า 84
3. ↑  สุภัตรา ภูมิประภาส (30 ตุลาคม 2555). "เรื่องจริงไม่อิงนิยายของราชสำนักกัมพูชา (2): ชายาของพ่อ". *ประชาไท*. สืบค้นเมื่อ 19 ตุลาคม 2558. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
4. ↑  สุภัตรา ภูมิประภาส (20 ตุลาคม 2555). "เรื่องจริงไม่อิงนิยายของราชสำนักกัมพูชา (1): เรื่องเล่าของเจ้าชายน้อย กับชีวิตที่พลัดพราก". *ประชาไท*. สืบค้นเมื่อ 19 ตุลาคม 2558. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Female Heads of State of Cambodia
**หง ซีกวน** หรือ **อั้ง อีกัว** (แต้จิ๋ว) (อังกฤษ: Hung Hei-Gun; จีน: 洪熙官; พินอิน: Hóng Xīguān) วีรบุรุษมวยกังฟูผู้คิดค้นเพลงมวยสกุลหง หรือ หงฉวน (洪拳) และเป็นตำนานร่วมกับ ฟ่ง ไสหยก หรือ ปึง ซีเง็ก และ โอว ฮู้ยเคียง 

ซึ่งทั้ง 3 ได้รับการขนามนามว่าเป็น **3 พยัคฆ์เส้าหลิน** เช่นเดียวกับ **10 พยัคฆ์เส้าเหลิน** (廣東十虎) นักสู้กังฟูอีกกลุ่มในเวลาต่อมา

หง ซีกวน เกิดที่มณฑลกวางตุ้ง จังหวัดแต้จิ๋ว เดิมมีชื่อว่า จิว (ไม่ปรากฏแซ่) อาชีพเดิมเคยเป็นคนขายใบชา ก่อนที่จะฝึกกังฟูกับวัดเส้าหลินกับหลวงจีนจื้อส้าน ร่วมกับ ฟ่ง ไสหยก และ โอว ฮู้ยเคียง โดยที่ หง ซีกวน เป็นแกนนำกลุ่มด้วยความที่เป็นคนอาวุโสและอุปนิสัยเยือกเย็นที่สุด เพื่อเข้าร่วมกับพรรคดอกไม้แดงทำการต่อต้านแมนจูที่กดขี่ชาวฮั่นโดยราชวงศ์ชิง

ซึ่งเรื่องราวของ 3 นั้นได้ถูกกล่าวถึงไว้ในนิยายกำลังภายในเรื่อง *เฉียนหลงประพาสกังหนำ* อันเป็นเรื่องราวของฮ่องเต้เฉียนหลงเมื่อครั้งเสด็จประพาสภาคใต้ของจีน พร้อมกับทรงส่งยอดฝีมือจากสำนักต่าง ๆ เช่น บู๊ตึ้งและง้อไบ๊ เพื่อกำจัดคนจากสำนักเส้าหลินที่ต่อต้านแมนจู ซึ่ง ฟ่ง ไสหยก เป็นคนแรกที่เสียชีวิต ก่อนจะตามด้วย โอว ฮู้ยเคียง ส่วน หง ซีกวน นั้นเป็นบุคคลสุดท้ายที่มีชีวิตอยู่ 

ในวัฒนธรรมร่วมสมัยบางอย่าง เช่น นวนิยาย หรือภาพยนตร์และซีรีส์ ได้กำหนดให้ หง ซีกวน เป็นตัวเอกในบรรดาคนทั้ง 3 และในบางเรื่องก็ให้ หง ซีกวนถูกฆ่าตายในที่สุด แต่ในบางเรื่อง หง ซีกวน ก็มิได้ตาย และในบางตำนานก็เชื่อว่า หง ซีกวนมีชีวิตยืนยาวนานถึง 182 ปี

อย่างไรก็ดี เมื่อเทียบกับ ฟ่ง ไสหยก แล้ว หง ซีกวน ถือว่าเป็นบุคคลที่มีความเป็นไปได้มากว่าที่จะมีตัวตนจริงมากกว่า แต่บางส่วนก็ถิอว่า หง ซีกวน เป็นเพียงบุคคลในอุดมคติ โดยเป็นบุคคลในบุคลาธิษฐานที่แต่งขึ้นมาเพื่อเสริมวีรกรรมของ หง ซิ่วฉวน (洪秀全) ผู้นำกบฏไท่ผิง ที่มีตัวตนจริงมากกว่า

ดูเพิ่ม
-------

* ฟ่ง ไสหยก

อ้างอิง
-------

* 

1. ↑  Hung Hei-Gun

* หงซีกวน กับความจริงของปุถุชน เก็บถาวร 2008-06-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เมื่อจักรพรรดิ์เฉียนหลง เป็นตัวร้ายในละคร[*ลิงก์เสีย*]จากโอเคเนชั่น
**หอคอยบูรานา** (คีร์กีซ: Бурана мунарасы) เป็นหออะษานขนาดใหญ่ในหุบเขาชืย ทางตอนเหนือของประเทศคีร์กีซสถาน ตั้งอยู่ห่างไป 80 กิโลเมตรทางตะวันออกของเมืองหลวงบิชเกก ใกล้กับเมืองทอกมอก หอคอยนี้, ป้ายหลุมศพ, ซากสิ่งปลูกสร้างโบราณ, ซากปราสาท และอนุสรณ์ไว้ศพสามหลัง เป็นซากที่ยังหลงเหลืออยู่ในปัจจุบันของนครโบราณบาลาซากูนที่ตั้งขึ้นโดยชาวการาข่านในปลายศตวรรษที่ 9 หอคอยนี้สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 และถูกนำไปใช้เป็นแบบของหออะษานแห่งอื่น ๆ อีก ภายในหอมีบันไดวนแคบ ๆ ที่มีความชัน ซึ่งในปัจจุบันผู้เดินทางมายังหอคอยนี้สามารถไต่ขึ้นไปจนถึงยอดได้ หอคอยนี้เป็นหนึ่งในสิ่งปลูกสร้างที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียกลาง

ความสูงเดิมของหอคอยคือ 45 เมตร แต่หลังถูกแผ่นดินไหวมาตลอดหลายศตวรรษ โดยครั้งสุดท้ายเมื่อศตวรรษที่ 15 ทำให้หอคอยครึ่งบนพังถล่มลงมา ทำให้หอคอยลดความสูงเหลือเพียง 25 เมตร จนถึงปัจจุบัน มีโครงการบูรณะหอคอยในทศวรรษ 1970s เพื่อซ่อมแซมฐานและผนังฝั่งตะวันตกซึ่งในตอนนั้นอยู่ภายใต้ความเสี่ยงที่จะถล่มลงมา

พื้นที่ทั้งหมด รวมถึงป้ายหลุมศพ, ซากฐานของปราสาท และอนุสรณ์ศพสามหลัง ในปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ นอกจากนี้ยังมีอาคารเล็ก ๆ ที่สร้างขึ้นเพื่อให้ข้อมํลและจัดแสดงโบราณวัตถุที่ได้จากพื้นที่และภูมิภาคโดยรอบ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "The Burana Tower". *Journal of Nomads*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-11-09.
2. ↑  "Discovery Kyrgyzstan: Burana Tower". *www.discovery-kyrgyzstan.com*. สืบค้นเมื่อ 2019-11-09.
3. ↑  "A Visit to Burana Tower in Kyrgyzstan". *Unusual Traveler* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2018-01-14. สืบค้นเมื่อ 2019-11-09.
**สมเด็จพระจักรพรรดิถังหมิงจง** (唐明宗, ค.ศ. 867 - ค.ศ. 933) จักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์โฮ่วถัง ทรงพระนามว่า หลี่ซื่อหยวน (李嗣源) ทรงเป็นบุตรชายบุญธรรมของหลี่เค่อย่ง ซึ่งเป็นพระบิดาของจักรพรรดิถังซวงจง

เมื่อจักรพรรดิถังซวงจงพระอนุชาสวรรคต ระหว่างเกิดกบฏของขุนนาง ข้าราชการ หลี่ซื่อหยวนจึงนำกำลังเข้าปราบปรามจนเรียบร้อยและจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิถังหมิงจง เมื่อ ค.ศ. 926 (พ.ศ. 1469) ขณะพระชนม์ได้ 59 พรรษา

ทรงมีความสัมพันธ์ที่ดีกับ ชี่ตัน (ราชวงศ์เหลียว) เมื่อจักรพรรดิองค์ก่อนสวรรคต พระองค์จึงทรงส่งราชทูตไปแจ้งแก่ เย่ว์ลี่ อาเปาจี (จักรพรรดิเหลียวไท่จู่)

จักรพรรดิถังหมิงจง สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 933 เมื่อพระชนม์ได้ 66 พรรษา ครองราชย์ได้เพียง 7 ปี


| ก่อนหน้า |  | หลี่ ซื่อหยวน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จักรพรรดิถังซวงจง** |  | **จักรพรรดิจีน** (พ.ศ. 1469 - พ.ศ. 1476) |  | **จักรพรรดิถังหมิน** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับจักรพรรดิจีนในยุคห้าวงศ์สิบรัฐ |
| --- |
| ราชวงศ์โฮ่วเหลียง | 
ไท่จู่ (จูเวิน) ·
จูหยูกุ้ย ·
เหลียงโม่ตี้ (จูหยูเจิน)

 |
| ราชวงศ์โฮ่วถัง | 

ซวงจง (หลี่คุนซู) ·
หมิงจง (หลี่ซือหยวน) ·
ถังหมิน (หลี่คงโหว) ·
โม่ตี้ (หลี่คงเค่อ)
 |
| ราชวงศ์โฮ่วจิ้น | 

เกาจู่ (สือจิ้งถัง) ·
ฉู่ตี้ (สือจงฮุ่ย)
 |
| ราชวงศ์โฮ่วฮั่น | 

เกาจู่ (หลิวจื้อหยวน) ·
หยินตี้ (หลิวเฉิงหยู)
 |
| ราชวงศ์โฮ่วโจว | 

ไท่จู่ (กัวเว่ย) ·
ซิจง (กัวหยง) ·
กงตี้
 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**สกุลสารสิน** (อังกฤษ: Sarasin family) สกุลนักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายจีนที่ร่ำรวย ซึ่งได้ปูทางสู่ความร่ำรวยและความสำเร็จระหว่าง คริสต์ศตวรรษที่ 19 สมาชิกหลายคนในสกุลได้เข้ารับราชการและเป็นหนึ่งในกุญแจสำคัญในการก่อตั้ง บริษัท ไทยน้ำทิพย์ จำกัด ซึ่งสกุลสารสินยังคงเป็นเจ้าของร่วมและบริหารอยู่จนถึงทุกวันนี้ สถานะของสกุลสารสินได้ถูกบันทึกโดยนักประวัติศาสตร์ไทยหลายคนว่าเป็นต้นแบบที่ประสบความสำเร็จของชาวจีนอพยพในประเทศไทยระหว่าง คริสต์ศตวรรษที่ 19 และ คริสต์ศตวรรษที่ 20 และในปัจจุบันผู้สืบเชื้อสายในสกุลนี้ได้มีบทบาท อำนาจ และอิทธิพล ทั้งทาง เศรษฐกิจ และ การเมือง ของไทย

สมาชิกในครอบครัวที่สำคัญ
------------------------

สมาชิกของสกุลที่สำคัญอาทิอดีตนายกรัฐมนตรีของไทยและอดีตเลขาธิการองค์การ ซีโต้ พจน์ สารสิน, เทียนฮี้ (ตำแหน่งขุนนาง:พระยาสารสินสวามิภักดิ์), อดีตรองนายกรัฐมนตรีและนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล พงส์ สารสิน, อดีต อธิบดีกรมตำรวจ และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย พลตำรวจเอก เภา สารสิน, อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและอดีต ราชเลขาธิการ อาสา สารสิน, พาที สารสิน บุตรชายของ อาสา อดีต ซีอีโอ ของ นกแอร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ramalingam, Albert (11 August 1987). "The Powerful Sarasin Family of Thailand". *The Straits Times*.
2. ↑  "The Cabinet". Cabinet.thaigov.go.th. สืบค้นเมื่อ 2011-12-03.
3. ↑  Thai Airways, Tiger And Nok May Face Political Headwinds