recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
การหมุนทวนเข็มนาฬิกาของบริเวณความกดอากาศต่ำในซีกโลกเหนือ บริเวณเหนือประเทศไอซ์แลนด์
สำหรับบริเวณความกดอากาศ ดูที่ ระบบความดันอากาศ
การหมุนตามเข็มนาฬิกาของบริเวณความกดอากาศต่ำในซีกโลกใต้(ในภาพเป็นบริเวณทางใต้ของประเทศออสเตรเลีย) บริเวณจุดศูนย์กลางมักจะเป็นบริเวณที่มีค่าความกดอากาศต่ำสุด
**บริเวณความกดอากาศต่ำ** หรือ **หย่อมความกดอากาศต่ำ** (อังกฤษ: Low-pressure area) คือ บริเวณที่มีค่าความกดอากาศต่ำจากการเปรียบเทียบกับบริเวณรอบโดยรอบ การเกิดความกดอากาศต่ำ เกิดจากการที่มวลของอากาศได้รับความร้อนจากดวงอาทิตย์ มวลอากาศจะยกตัวสูงขึ้นทำให้ความกดอากาศบริเวณนั้นมีค่าลดลง

เมื่อมวลอากาศที่ลอยตัวขึ้นเนี่องจากความร้อนเย็นตัวลงด้านบนทำให้เกิดเป็นเมฆขึ้น โดยทั่วไปท้องฟ้าบริเวณที่มีความกดอากาศต่ำจะมีเมฆปกคลุม ผลคือทำให้อุณหภูมิของพื้นที่นั้นลดลงจากการสะท้อนแสงและคลื่นที่มาจากดวงอาทิตย์ในช่วงเวลากลางวัน ในยุโรปการเรียกชื่อบริเวณความกดอากาศต่ำจะใช้ชื่อเรียกว่า "ดีเปรสชัน" (อังกฤษ: depression)

สภาพอากาศที่เกี่ยวข้อง
----------------------

ลมที่เกิดขึ้นจากการเคลื่อนที่ของมวลอากาศ เคลื่อนที่จากบริเวณความกดอากาศสูงไปยังบริเวณความกดอากาศต่ำ ปรากฏการ์ณนี้เกิดมาจากความแตกต่างของความหนาแน่น อุณหภูมิ หรือความชื้น บริเวณความกดอากาศสูงมวลอากาศจะมีความเย็นและแห้งซึ่งมวลอากาศที่มีความหนาแน่นนี้จะเคลื่อนที่ไปยังบริเวณที่มีอุณหภูมิสูงกว่าหรือมีความชื้น ยิ่งมีความแตกต่างมากเท่าใด ความแรงของลมก็จะเพิ่มมากยิ่งขึ้นเท่านั้น

เนื่องจากการหมุนรอบตัวเองของโลก การเคลื่อนที่ของลมที่เกิดจากความแตกต่างของความกดอากาศในซีกโลกเหนือจะเป็นการหมุนทวนเข็มนาฬิกา และ หมุนตามเข็มนาฬิกาในซีกโลกใต้

บริเวณความกดอากาศต่ำมักจะเป็นบริเวณที่มีการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศ มีเมฆมาก หรือ อาจมีฝนตก ในขณะที่บริเวณความกดอากาศสูงจะมีสภาพอากาศที่ค่อนข้างสงบ และท้องฟ้าปลอดโปร่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  BWEA (2007). Education and Careers: What is wind? British Wind Energy Association. Retrieved on 2009-02-16.
2. ↑  JetStream (2008). Origin of Wind. เก็บถาวร 2009-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน National Weather Service Southern Region Headquarters. Retrieved on 2009-02-16.
**ปลาแรดแดง** หรือ **ปลาแรดแดงอินโด** (อังกฤษ: Giant red tail gourami; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Osphronemus laticlavius*) เป็นปลาแรดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) มีรูปร่างโดยทั่วไปเหมือนปลาแรดชนิดอื่น ๆ แต่ทว่าปลาแรดแดงจะมีรูปร่างที่ยาวกว่า และพบได้เฉพาะในประเทศมาเลเซียและอินโดนีเซียเท่านั้น มีลำตัวสีแดงสด ยิ่งเมื่อปลาโตขึ้นเท่าไหร่ สีดังกล่าวจะยิ่งเข้มตามด้วย จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แต่ปลาแรดแดงจะมีการเจริญเติบโตช้ากว่าปลาแรดชนิดอื่น ๆ และขนาดเมื่อโตเต็มที่จัดว่าเป็นปลาแรดชนิดที่เล็กที่สุดด้วย กล่าวคือมีขนาดประมาณ 50 เซนติเมตรเท่านั้น และมีนิสัยดุร้ายก้าวร้าวน้อยที่สุด ตัวผู้และตัวเมียมีจุดสีดำเหนือโคนครีบอกทั้งคู่ แตกต่างกันตรงที่ขนาดของลำตัว 

โดยแรกนั้น ปลาแรดแดง ได้ถูกนำมาสู่ประเทศไทยในฐานะปลาสวยงาม ราวปี พ.ศ. 2528-2529 ในชื่อ "ปลาแรดซูเปอร์เรด" (เรียกตามปลาอะโรวาน่าแดงอินโด) ในราคาหลักหมื่นบาท และมีการโฆษณาว่าหากเลี้ยงไว้จะสามารถป้องกันคุณไสยได้ด้วย โดยที่ปลาแรดแดงยังมิได้มีการอนุกรมวิธานแต่อย่างใด จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2535 ปลาแรดแดงตัวหนึ่งของร้านขายปลาสวยงามร้านหนึ่งในตลาดนัดจตุจักรได้ตายลง กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์ นักมีนวิทยาและนักสำรวจธรรมชาติชาวไทย จึงได้นำตัวอย่างปลาไปให้แก่ ไทสัน อาร์. โรเบิร์ตส์ นักมีนวิทยาชาวอเมริกันที่กำลังศึกษาเรื่องปลาอยู่ยังประเทศไทย นับเป็นตัวอย่างต้นแบบแรก (Holotype) ของปลาแรดแดง จนได้รับการอนุกรมวิธานและตั้งชื่อทางวิทยาศาสตร์ในปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 113-114, *The Giant Gourami "แรด" ในตำนาน คอลัมน์* Rare Collection โดย RoF, นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 2 ฉบับที่ 29: พฤศจิกายน 2012

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาแรดหกขีด

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาแรดแดง
* วิดีโอคลิปปลาแรดแดง


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Osphronemus laticlavius***
**วัดไผ่รื่นรมย์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม หลังวัดไผ่รื่นรมย์ ติดกับโรงเรียนการบิน 

วัดไผ่รื่นรมย์ แรกเริ่มเป็นสำนักสงฆ์ ต่อมาได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2520 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 โดยวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2508 พลเอกชา เรืองวิศกรรมใด้มากราบนิมนต์ หลวงพ่อล้อม มาอยู่ (บ้านรางลึก) คือบ้านไผ่รื่นรมย์ในปัจจุบัน จากป่ารกร้างจนกลายเป็นที่ก่อตั้งสงฆ์ มีความเจริญขึ้นตามลำดับ จนกลายมาเป็นวัดและใด้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในที่สุด

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหารหลวงพ่อใหญ่ วิหารหลวงพ่อพระพิรุณมงคล ปัจจุบันพระครูวิมลชัยสิทธิ (ล้อม ชยธมฺโม) เป็นเจ้าอาวาส พระเกจิอาจารย์มีสมาธิจิตสูงแก่กล้าถือมักน้อยและสันโดษ เคร่งครัดในพระธรรมวินัย ปฏิปทาน่าเลื่อมใส มีความเชี่ยวชาญและเก่งกล้าในไสยเวทย์พุทธาคม เป็นศิษย์ผู้สืบทอดไสยเวทย์พุทธาคมจากหลวงพ่อจง วัดหน้าต่างนอก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไผ่รื่นรมย์". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "พญาครุฑ "จงล้อมทรัพย์" หลวงปู่ล้อม รุ่นแรก "ศิษย์หลวงพ่อจง" ปลุกเสกใหญ่ 12 มิ.ย. 64". บ้านเมือง.
**วัดไผ่ขวาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองท่าลาด ในตำบลเมืองใหม่ อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูวิบูลโชติธรรม ท่านยังเป็นเจ้าคณะอำเภอราชสาส์น

วัดไผ่ขวางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2426 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2428 ที่มาของการสร้า่งวัดเนื่องจากพระยากดำพุชภักดี (อุ่ม) ปลัดเมืองฉะเชิงเทรา ได้รับท้องตราให้นำไพร่พลไปขัดตราทัพทางด้านเมืองเขมร เมืองลาว ไปนานหลายปี โดยที่ไม่มีข่าวคราวมายังบ้านเลย นางเอมซึ่งเป็นภรรยาเกิดความาวิตกห่วงใยจึงรวบรวมกำลังทรัพย์ทำการก่อสร้างวัดเพื่อหวังผลบุญคุ้มครองพระกำพุชภักดี เมื่อเหตุการณ์สู้รบเข้าสู่สภาพปกติ พระกำพุชภักดีเดินทางกลับ จึงช่วยกันก่อสร้างวัดจนแล้วเสร็จ เหตุที่ชื่อวัดไผ่ขวางเพราะตั้งอยู่บ้านไผ่ขวาง อุโบสถได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2434 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2511 ได้ก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเก่าที่ชำรุดทรุดโทรม ต่อมา เมื่อ พ.ศ. 2562 ศาลาการเปรียญซึ่งเมื่อปี พ.ศ. 2515 เกิดเหตุเพลิงไหม้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระครูวิบูลโชติธรรม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดไผ่ขวาง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "แหล่งเรียนรู้วัฒนธรรมอำเภอราชสาส์น 2".
4. ↑  "พระลูกวัดเล่านาทีระทึกก่อนเพลิงโหม หลวงพ่อรอดหวุดหวิดนอนอาพาธในกุฏิ (คลิป)". แนวหน้า.
**ปลาแปบควาย** เป็นชื่อสกุลของปลาน้ำจืดจำพวกปลาแปบ อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) วงศ์ย่อย Cultrinae ใช้ชื่อสกุลว่า *Paralaubuca* (/พา-รา-ลอ-บู-คา/)

มีรูปร่างโดยรวมคือ มีรูปร่างยาว ลำตัวแบนข้างมาก ปากเล็ก ตาโต ท้องเป็นสันคม ด้านท้องค่อนข้างกว้างออก ครีบอกยาว ครีบหางเว้าลึก เกล็ดเล็กละเอียดสีเงินแวววาว เส้นข้างลำตัวไม่ต่อเนื่องกัน เกล็ดแถวที่อยู่หน้าครีบหลังไม่เลยเข้ามาถึงระหว่างนัยน์ตา เกล็ดตามเส้นข้างลำตัวมีจำนาน 50–85 แถว มีขนาดโตเต็มที่โดยเฉลี่ย 15 เซนติเมตร มักอยู่เป็นฝูงใหญ่ มีการอพยพขึ้นล่องตามแม่น้ำเพื่อวางไข่และหากินเป็นฤดูกาล มักอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลเชี่ยว หากินใกล้ผิวน้ำ พบตั้งแต่แม่น้ำโขงถึงแม่น้ำเจ้าพระยาไปจนถึงมาเลเซีย กินแมลงหรือสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร 

มีทั้งหมด 5 ชนิด โดยเป็นชนิดที่พบได้ในประเทศไทย 3 หรือ 4 ชนิด

* *Paralaubuca barroni* (Fowler, 1934)–พบในประเทศไทย
* *Paralaubuca harmandi* Sauvage, 1883–พบในประเทศไทย
* *Paralaubuca riveroi* (Fowler, 1935)–พบในประเทศไทย
* *Paralaubuca stigmabrachium* (Fowler, 1934)
* *Paralaubuca typus* Bleeker, 1864–พบในประเทศไทย

ซึ่งสำหรับในประเทศไทย ปลาแปบควายทั้ง 3 ชนิด ถูกจับขึ้นมาเพื่อทำปลาแห้ง, ปลาร้า และบริโภคโดยปรุงสด อีกทั้งยังเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย

โดยมีชื่อเรียกอื่นอีกว่า "ปลาท้องพลุ" และในภาษาอีสานเรียกว่า "ปลาแตบ", "ปลาแตบขาว" หรือ "ปลามะแปบ" เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
* หมวดหมู่:วงศ์ปลาตะเพียน

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 131. ISBN 974-00-8701-9
2. ↑  "ITIS". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-04. สืบค้นเมื่อ 2014-04-05.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Froese, Rainer, and Daniel Pauly, eds. (2011). Species of *Paralaubuca* in FishBase. August 2011 version.

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q1895579
* Wikispecies: Paralaubuca
* BOLD: 463725
* EoL: 577788
* GBIF: 2362374
* iNaturalist: 90726
* IRMNG: 1058820
* ITIS: 687577
* NCBI: 516035
* WoRMS: 270222

 |
**วัดไร่เกาะต้นสำโรง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระประโทน อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม วัดเป็นเกาะเนื้อที่ 14 ไร่ มีลำห้วยและคลองล้อมรอบคลองต้นสำโรงเป็นลำครองธรรมชาติที่เชื่อมต่อกับคลองเจดีย์บูชาได้และเดิมมีต้นสำโรงใหญ่อยู่มาก ปัจจุบันมีเหลืออยู่ 1 ต้นเท่านั้น

วัดไร่เกาะต้นสำโรง เดิมชื่อ **วัดเกาะปทุม** เพราะที่ตั้งวัดมีคลองล้อมรอบเป็นเกาะและมีดอกบัวขึ้นตามคลองมากมาย ชาวบ้านแถบนี้ส่วนใหญ่เป็นชาวจีน ทำไร่ ทำสวน ปลูกต้นคราม ชาวจีนพวกนี้เรียกวัดเกาะปทุมว่า **วัดไน่เกาะ** หมายถึงเกาะแห่งดอกบัว เพราะคำว่า "ไน่" ในภาษาจีนแปลว่า ดอกบัว บวกกับคำว่าเกาะ จึงกลายเป็น วัดไน่เกาะ ซึ่งเป็นสำเนียงการพูดของชาวบ้านซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวจีน ต่อมาคลองเริ่มตื้นเขินทำให้ดอกบัวลดน้อยลง แต่กลับมีต้นไม้ยืนต้นชนิดหนึ่งเป็นจำนวนมาก คือ ต้นสำโรง และมีอยู่ต้นหนึ่งมีขนาดใหญ่มาก แผ่กิ่งก้านสาขาร่มรื่น ชาวบ้านเชื่อว่า มีรุกขเทวดาสถิตย์อยู่ จึงตั้งศาลให้ ประกอบกับพื้นที่โดยรอบทำไร่กันเป็นส่วนใหญ่ จึงทำให้ชื่อของวัด เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดไร่เกาะต้นสำโรง"

จากคำบอกเล่าของผู้อาวุโส เป็นวัดทีมีมาตั้งแต่ช่วงการปฏิสังขรณ์ใหญ่องค์พระปฐมเจดีย์ ซึ่งมีการขุดคลองเจดีย์บูชาตั้งแต่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือขององค์พระปฐมเจดีย์ ไปจนถึงมณฑลนครชัยศรี โดยขุนนางทหารได้แวะพักบริเวณวัดนี้ และสร้างศาลาพักร้อนขึ้น ต่อมามีคณะสงฆ์คณะหนึ่ง เดินธุดงค์ผ่านมาทางนี้ จึงได้หยุดพัก และเห็นว่าเป็นทำเลที่เหมาะสำหรับการบำเพ็ญศีลภาวนา เมื่อชาวบ้านรู้ว่ามีพระมาอาศัยอยู่ ต่างก็มาทำบุญกันเรื่อย ๆ และได้สร้างสำนักสงฆ์ขึ้น มีศาลาหลังเล็ก ๆ หลังหนึ่ง และมีกุฎิอีกสองสามหลัง และในปี พ.ศ. 2502 ได้สร้างสุสานไว้ทางทิศเหนือของวัด เพื่อเป็นที่เก็บกระดูกของชาวจีนที่ไร้ญาติ ต่อมาในปี พ.ศ. 2532 ทางวัดได้จัดงานทำพิธีล้างป่าช้าขึ้น ได้เงินบริจาคจำนวนหนึ่ง จึงนำมาสร้างอุโบสถหลังใหม่ ในปี พ.ศ. 2538 ได้จัดให้มีงานปิดทองฝังลูกนิมิต ผูกพัทธสีมา อุโบสถหลังใหม่ และได้ใช้อุโบสถหลังนี้ในการประกอบศาสนกิจมาจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2514

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อแสง ประมาณ พ.ศ. 2430
* หลวงพ่อเอม
* พระวินัยธร จันทร์ ประมาณ พ.ศ. 2440–2483
* พระอธิการสายหยุด พ.ศ. 2483–2496
* พระอธิการพร้อม พ.ศ. 2496–2500
* พระอธิการสุทธิสุนทร (แฉล้ม กลฺยาโณ) พ.ศ. 2500–2501
* พระครูสังฆรักษวิชิต พ.ศ. 2501–2515
* พระครูวิจิตรนันทคุณ (อิด อานนฺโท) พ.ศ. 2515–2527
* พระอธิการปราโมทย์ ฐานทินฺโน พ.ศ. 2528–2531
* พระครูสุวรรณเมธาภรณ์ (ทอง ติกฺขเวโท) พ.ศ. 2536

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไร่เกาะต้นสำโรง". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดไน่เกาะ vs วัดไร่เกาะต้นสำโรง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-28. สืบค้นเมื่อ 2021-06-28.
3. ↑  "วัดไร่เกาะต้นสำโรง". พระสังฆาธิการ.
**ปลาแป้นแก้ว** (อังกฤษ: Siamese glassfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Parambassis siamensis*) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาแป้นแก้ว (Ambassidae)

มีลำตัวตัวใสหรือสีขาวคล้ายสีข้าวเม่า มีครีบหลัง 2 อัน ครีบหลังอันแรกมีก้านครีบแข็งเป็นหนานแหลมอยู่ 7 ก้าน ครีบหลังอันที่สองมีเฉพาะก้านครีบฝอย ครีบก้นมีก้านครีบที่เป็นหนานแหลมอยู่ 3 ก้าน มีเกล็ดกลมบางใสและหลุดง่าย ลักษณะเนื้อโปร่งใสจนมองเห็นอวัยวะภายใน ตามลำตัวมีจุดสีดำอยู่ทั่วไป 

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 6 เซนติเมตร นิยมอยู่รวมกันเป็นฝูงในแหล่งน้ำทั่วไป พบกระจายพันธุ์ในหลายพื้นที่ของประเทศไทย, ลาว , กัมพูชา, เวียดนาม, มาเลเซีย, สิงคโปร์ และอินโดนีเซีย กินอาหารจำพวกสัตว์น้ำและแมลงขนาดเล็ก

เป็นปลาที่หากินในเวลากลางคืน มักจับได้ในปริมาณทีละมาก ๆ โดยใช้แสงไฟล่อเพื่อให้ปลามากินแมลงบนผิวน้ำ นิยมใช้บริโภคกันในท้องถิ่น อีกทั้งยังนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามอีกด้วย โดยการฉีดสีเข้าไปในตัวปลาเป็นสีสันต่าง ๆ เช่น สีน้ำเงิน, สีเหลือง, สีส้ม หรือสีแดง เพื่อประโยชน์ทางการค้า โดยมีชื่อเรียกเฉพาะว่า "ปลาเรนโบว์" รือ "ปลาสายรุ้ง" ซึ่งสีเหล่านี้ก็จะจางและซีดลงไปเองตามเวลา

ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ เช่น "ปลาข้าวเม่า" หรือ "คับของ" หรือ "แว่น" ในภาษาเหนือ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Parambassis siamensis* จากสนุกดอตคอม
2. ↑  ชวลิต วิทยานนท์ ดร. *คู่มือปลาน้ำจืด* หน้า 192 (สำนักพิมพ์สารคดี, กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2547) ISBN 974-484-148-6

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Parambassis siamensis* (อังกฤษ)
**ปลาแลมป์เพรย์ทะเล** หรือ **ปลาแลมป์เพรย์ทะเลสาบ** (อังกฤษ: Sea lamprey, Lake lamprey; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Petromyzon marinus*) ปลาชนิดหนึ่ง จำพวกปลาแลมป์เพรย์ หรือปลาปากกลม จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Petromyzon*

ปลาแลมป์เพรย์ทะเล มีความยาวเต็มที่ได้ถึง 125 เซนติเมตร น้ำหนักได้ถึง 2.5 กิโลกรัม นับเป็นปลาแลมป์เพรย์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด มีลำตัวยาวคล้ายปลาไหล ลำตัวเรียบลื่นไม่มีเกล็ด มีลักษณะเด่นคือ ปากเป็นวงกลมไม่มีขากรรไกรหรือกราม ภายในปากเต็มไปด้วยฟันคมขนาดเล็กจำนวนมาก เรียงเป็นแถวไปตามวงกลมของปาก ภายในปากมีอวัยวะพิเศษคล้ายท่อ ใช้สำหรับดูดเลือด มีสีลำตัวตั้งแต่สีฟ้าจนถึงสีดำเทา มีดวงตาขนาดเล็ก และมีซี่กรองเหงือกข้างละ 7 แถว

กระจายพันธุ์อยู่ตั้งแต่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน, ชายฝั่งแปซิฟิกของอเมริกาเหนือ, โนวาสโกเทีย, ตอนใต้ของเกาะกรีนแลนด์, ไอร์แลนด์, สหราชอาณาจักร และสแกนดิเนเวีย รวมถึงเกรตเลคส์และแม่น้ำ หรือลำธารน้ำจืดต่าง ๆ กินอาหารโดยการดูดเลือดของสัตว์มีกระดูกสันหลังที่มีขนาดใหญ่กว่า เช่น ปลาขนาดใหญ่ชนิดต่าง ๆ ทั้งน้ำจืดและน้ำเค็ม เช่น ปลาโบว์ฟิน, ปลาการ์, ปลาเทราต์, ปลาซัคเกอร์ โดยมักจะดูดบริเวณหลังครีบอกหรือใต้ท้อง รอยแผลจะปรากฏเป็นรอยช้ำแดงเป็นจั้ม ๆ ปลาที่ถูกดูดอาจถึงตายหรือบาดเจ็บสาหัส รวมกระทั่งมีรายงานว่าโจมตีดูดเลือดมนุษย์ที่ลงเล่นน้ำด้วย โดยแผลที่ถูกดูดจะปรากฏรอยฟันเป็นวงกลมเห็นชัดเจน และมีเลือดไหลซิบ ๆ

รอยแผลของปลาที่ถูกปลาแลมป์เพรย์ทะเลดูดเลือด
ส่วนหัวของปลาแลมป์เพรย์ทะเล
ปลาแลมป์เพรย์ทะเล มีวงจรชีวิตปกติอาศัยอยู่ในทะเล แต่จะเดินทางเข้าสู่เขตน้ำจืดเป็นระยะทางไกลนับเป็นพัน ๆ กว่ากิโลเมตร เพื่อผสมพันธุ์และวางไข่ในลำธารน้ำที่ไหลเชี่ยว บางครั้งที่พบเขื่อนหรือที่กั้นที่เป็นที่สูง ก็จะพยายามคืบคลานขึ้นไป ในช่วงนี้ปลาแลมป์เพรย์ทะเลจะไม่กินอาหารทั้งตัวผู้และตัวเมีย การผสมพันธุ์เป็นการปฏิสนธิภายนอก วางไข่ได้ครั้งละ 35,000-100,000 ฟอง โดยปลาตัวเมียจะขุดหลุมวางไข่ซึ่งมีความกว้างประมาณ 1 เมตร และลึกประมาณ 15 เซนติเมตร ไข่จะฟักเป็นตัว หลังจากปลาพ่อแม่ตายไปแล้ว ปลาในวัยอ่อนจะยังไม่มีฟันและตาบอด ซึ่งมีลักษณะภายนอกแตกต่างจากปลาเต็มวัยพอสมควร และต้องใช้ระยะเวลาประมาณ 3-4 ปีก่อนที่จะเติบโตจะเปลี่ยนแปลงรูปร่างเป็นปลาเต็มวัย ซึ่งในระยะนี้ปลาวัยอ่อนจะเลี้ยงตัวเองในน้ำจืด

ปลาแลมป์เพรย์ทะเล แม้จะมีรูปลักษณ์ที่น่าเกลียด แต่ก็นิยมนำมารับประทานเป็นอาหารทั้งสตูหรือพาย และมีอินเดียนแดงบางเผ่าที่นำมาย่างรมควัน รับประทานเป็นอาหารด้วย ในกลางปี ค.ศ. 2013 ทางหน่วยงานสัตว์ป่าและสัตว์น้ำแห่งสหรัฐอเมริกาต้องวางยาฆ่าตัวอ่อนของปลาแลมป์เพรย์ทะเลในทะเลสาบมิชิแกน เพื่อป้องกันไม่ให้ขยายพันธุ์มากขึ้นเรื่อย ๆ ชี้เป็นตัวการฆ่าปลาชนิดอื่น ๆ ด้วยการเป็นปรสิตสูบเลือดปลาอื่นจนตาย ซึ่งในรอบ 50 ปีที่ผ่านมานั้น ทางหน่วยงานนี้ก็ได้วางยาเพื่อกำจัดแบบนี้ทุก ๆ 3-5 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN
2. 1 2  จาก itis.gov
3. 1 2 3  *Vampires of the Deep*, "River Monsters" .สารคดีทางดิสคัฟเวอรี่แชนแนล ทางทรูวิชั่นส์: จันทร์ที่ 9 กันยายน 2556
4. ↑  Sea Lampreys, *Petromyzon marinus*
5. ↑  *ข่าวเด่นเช้านี้*, "เรื่องเล่าเช้านี้". รายการทางช่อง 3 โดย สรยุทธ์ สุทัศนะจินดา และพิชญทัฬห์ จันทร์พุฒ: วันพฤหัสบดีที่ 6 มิถุนายน 2556

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Petromyzon marinus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Petromyzon marinus ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาแมนดารินจุด** (อังกฤษ: Spotted mandarin, Spotted mandarin goby, Target dragonfish, Green mandarin) ปลาทะเลขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Synchiropus picturatus* อยู่ในวงศ์ปลามังกรน้อย (Callionymidae)

มีรูปร่างและลักษณะคล้ายกับปลาแมนดาริน (*S. splendidus*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกันมาก หากแต่ปลาแมนดารินจุดนั้นมีลวดลายและลายจุดที่มีขนาดใหญ่กว่า ล้อมรอบด้วยเส้นตัดขอบจุดซ้อนกันเป็นวงเป็นเส้นสีส้มและสีเขียวเป็นชั้นซ้อนกันกระจายอยู่บนหัวและตลอดลำตัว 

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในเขตอินโด-แปซิฟิก โดยหากินและอาศัยอยู่ในแนวปะการังและกองหินใต้น้ำ หาจำพวกสัตว์น้ำไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กกินเป็นอาหาร จากพื้นทราย

จัดเป็นปลาที่มีความสวยงามอีกชนิดหนึ่ง จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเช่นเดียวกับปลาแมนดาริน ซึ่งก็สามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้วเช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  วรเทพ มุธุวรรณ ดร. Mandarin การเพาะเลี้ยงปลาแมนดาริน นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 2 ปีที่1: สิงหาคม 2010 หน้า 41
2. ↑  "My Synchiropus picturatus Breeding Log (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2011-10-03.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Synchiropus picturatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Synchiropus picturatus* (อังกฤษ) เก็บถาวร 2011-10-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำหรับภาพยนตร์มาเลเซียใน ค.ศ. 2011 ดูที่ ฮีกายัตเมอรงมาฮาวังซา (ภาพยนตร์)
ฮีกายัตมะโรงมหาวงศ์ในอักษรยาวี

**ฮีกายัตมะโรงมหาวงศ์** (มลายู: *حكاية مروڠ مهاوڠسا, Hikayat Merong Mahawangsa บางครั้งสะกดเป็น Hikayat Marong Mahawangsa*) ซึ่งยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ **ตำนานมะโรงมหาวงศ์ พงศาวดารเมืองไทรบุรี** เป็นวรรณกรรมภาษามลายูที่บอกเล่าเรื่องราวและประวัติศาสตร์เชิงวีรคติของรัฐเกอดะฮ์ (ไทรบุรี) คาดกันว่าผลงานนี้เขียนขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 หรือในช่วงใดช่วงหนึ่งของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงแม้ว่าเอกสารนี้จะมีข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์อยู่ แต่ก็มีเนื้อหาเหลือเชื่อหลายจุด เอกสารนี้ครอบคลุมช่วงเวลาตั้งแต่การเปิดเมืองเกอดะฮ์ของมะโรง มหาวงศ์ (ผู้อ้างว่าสืบเชื้อสายจากอเล็กซานเดอร์มหาราชแห่งราชอาณาจักรมาเกโดนีอา) ไปจนถึงการรับศาสนาอิสลาม

ดูเพิ่ม
-------

* ฮีกายัตฮังตัวะฮ์
* พงศาวดารมลายู
* สุลต่านแห่งรัฐเกอดะฮ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  R. O. Winstedt (December 1938). "The Kedah Annals". *Journal of the Malayan Branch of the Royal Asiatic Society*. **16** (2 (131)): 31–35. JSTOR 41559921.
2. ↑  "Hikayat Merong Mahawangsa". *Malaysia Factbook*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-26. สืบค้นเมื่อ 2020-12-20.
3. ↑  Michel Jacq-Hergoualc'h. *The Malay Peninsula: Crossroads of the Maritime Silk-Road (100 BC-1300 AD)*. Victoria Hobson (translator). Brill. pp. 164–165. ISBN 9789004119734.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Hikayat Merong Mahawangsa - A manuscript at Universiti Kebangsaan Malaysia
* Low, James (1849). "A Translation of the Keddah Annals &c". *The Journal of the Indian Archipelago and Eastern Asia*. **3**: 1–23, 90–101, 162–181, 253–270, 314–336, 467–488.
**จักรพรรดิเซี่ยเสี้ยนจง** (ค.ศ. 1181–1226) พระนามเดิม **หลี่ เต๋อวั่ง** (李德旺) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์เซี่ยตะวันตก ทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองของจักรพรรดิเซี่ยเสินจง ผู้ทรงสละราชสมบัติ

จักรพรรดิเซี่ยเสี้ยนจง สืบทอดอาณาจักรในช่วงที่กำลังอ่อนแอเนื่องจากจักรพรรดิเซี่ยเซียงจงและจักรพรรดิเซี่ยเสินจง บรรพบุรุษของพระองค์ล้มเหลวในการทำศึกกับราชวงศ์จินและความพยายามที่จะเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิมองโกล ทำให้เศรษฐกิจถดถอย จักรพรรดิเซี่ยเสี้ยนจงทำการเปลี่ยนแปลงนโยบายของจักรพรรดิองค์ก่อนและตัดสินพระทัยที่จะพันธมิตรกับราชวงศ์จิน อย่างไรก็ตามราชวงศ์จินอยู่ภายใต้การโจมตีของจักรวรรดิมองโกลและไม่สามารถช่วยเซี่ยตะวันตกได้ จักรพรรดิเซี่ยเสี้ยนจงก็เปลี่ยนนโยบายสำหรับชาวมองโกลเช่นกัน พระองค์ตัดสินพระทัยที่จะต่อสู้กับผู้รุกรานมองโกลแทนที่จะเป็นพันธมิตรกับพวกเขา อย่างไรก็ตาม กองทัพเซี่ยตะวันตกเหนื่อยล้าจากการทำสงครามกับราชวงศ์จินที่ยืดเยื้อ ไม่หยุดหย่อน และมีค่าใช้จ่ายสูง และไม่สามารถขับไล่การโจมตีของชาวมองโกลได้ จักรพรรดิเซี่ยเสี้ยนจงสวรรคตในปี 1226

| * ด
* ค
* ก
ลำดับจักรพรรดิจีนสมัยราชวงศ์เซี่ยตะวันตก |
| --- |
| 

จิ่งจง  **·** 
อี้จง  **·** 
ฮุ่ยจง  **·** 
ฉงจง  **·** 
เหรินจง  **·** 
หฺวันจง  **·** 
เซียงจง  **·** 
เสินจง  **·** 
เสี้ยนจง  **·** 
โม่

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**อัลเฟรท กราฟ ฟ็อน ชลีเฟิน** (เยอรมัน: *Alfred Graf von Schlieffen*) เป็นจอมพลและนักยุทธศาสตร์ทหารเยอรมันจากราชอาณาจักรปรัสเซีย ดำรงตำแหน่งหัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่ระหว่าง ค.ศ. 1891–1906 เขาเป็นผู้คิดค้น "แผนชลีเฟิน" (*Schlieffen-Plan*) อันเป็นแผนเพื่อบุกโจมตีประเทศฝรั่งเศสและเบลเยียม

ประวัติ
-------

อัลเฟรท ฟ็อน ชลีเฟิน เกิดเมื่อ ค.ศ. 1833 ที่กรุงเบอร์ลิน ราชอาณาจักรปรัสเซีย เป็นบุตรของนายทหารบกปรัสเซียนามว่าพันตรีมักนุส (*Magnus*) ตระกูลชลีเฟินเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ซึ่งครองบรรดาศักดิ์กราฟ (*Graf*) เด็กชายอัลเฟรทอาศัยอยู่กับบิดาที่คฤหาสน์ในภาคไซลีเซีย และออกจากบ้านเพื่อเข้าศึกษาในโรงเรียนเมื่อ ค.ศ. 1842 ในช่วงวัยหนุ่มนี้ เขาไม่เคยมีความคิดหรือสนใจที่จะเป็นทหารเลย เขาไม่ได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนเตรียมทหารปรัสเซีย แต่เข้าศึกษาวิชากฎหมายที่มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน ระหว่างศึกษาที่เบอร์ลินใน ค.ศ. 1853 เขาก็ถูกบังคับเกณฑ์ทหารเป็นเวลาหนึ่งปี แต่แทนที่เขาจะเลือกเป็นเพียงทหารกองหนุน เขากลับเลือกเส้นทางสู่การเป็นทหารสัญญาบัตร 

ใน ค.ศ. 1858 ชลีเฟินเข้าศึกษาที่โรงเรียนการสงครามขณะมีอายุเพียง 25 ปี ซึ่งค่อนข้างหนุ่มกว่าคนอื่น ๆ เขาจบการศึกษาใน ค.ศ. 1861 ด้วยเกียรตินิยม ซึ่งช่วยประกันเส้นทางสู่นายทหารเสนาธิการให้แก่เขา ใน ค.ศ. 1862 เขาได้เข้าสังกัดกรมแผนที่ทหาร ซึ่งทำให้เขามีความรู้ด้านภูมิศาสตร์รวมถึงกลยุทธที่เหมาะสมกับแต่ละสภาพอากาศ นับเป็นประสบการณ์ที่ทรงคุณค่าและจะเป็นประโยชน์ต่อเขาในอนาคตอย่างมหาศาล เขารับราชการทหารติดต่อกันยาวนานกว่า 53 ปี ผ่านสงครามใหญ่สองครั้ง จนเกษียณตัวเองในจุดสูงสุดของกองทัพบก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Dupuy 1977, p. 128. sfn error: no target: CITEREFDupuy1977 (help)
2. ↑  V. J. Curtis, "Understanding Schlieffen," *The Army Doctrine and Training Bulletin* 6, no. 3 (2003), p. 56.

| * ด
* ค
* ก
หัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่จักรวรรดิเยอรมัน |
| --- |
| 
* เฮ็ลมูท ฟ็อน ม็อลท์เคอ คนใหญ่
* อัลเฟรท ฟ็อน วัลเดอร์เซ
* อัลเฟรท ฟ็อน ชลีเฟิน
* เฮ็ลมูท ฟ็อน ม็อลท์เคอ คนเล็ก
* เอริช ฟ็อน ฟัลเคินไฮน์
* เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค
* วิลเฮ็ล์ม เกรอเนอร์
* ฮันส์ ฟ็อน เซคท์

 |
**นายสมพร หลงจิ** เกิดเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2511 ที่ อ.กาญจนดิษฐ์ จ.สุราษฎร์ธานี ในครอบครัวชาวมุสลิม จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และได้รับประกาศนียบัตรหลักสูตรผู้ประกอบการใหม่ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

มีประสบการณ์ทำงานเป็นสื่อมวลชนมาตลอด อยู่กับหลายสังกัด ทั้ง เดอะ เนชั่น, สยามโพสต์, พิมพ์ไทยและบิสิเนสไทย โดยเป็นสื่อที่วิพากษ์วิจารณ์การทำงานของรัฐบาลอย่างตรงไปตรงมา 

ในปี พ.ศ. 2544 ได้ลงรับสมัครเลือกตั้ง ในเขต 35 กรุงเทพมหานคร คือ เขตบางขุนเทียน สังกัดพรรคชาติไทย แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง

จากนั้นได้เข้าทำงานเป็นผู้จัดรายการวิทยุคลื่น เอฟ.เอ็ม. 92.25 เมกกะเฮิร์ซ ก่อนจะเข้าเป็นสมาชิกพรรคประชาราช ในปี พ.ศ. 2549 มีตำแหน่งเป็นรองโฆษกพรรคในระยะเริ่มต้นตั้งพรรค และย้ายเป็นสมาชิกพรรคมัชฌิมาธิปไตย ในปี พ.ศ. 2550 และในเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 ได้ลงรับสมัครอีกครั้ง สังกัดพรรคมัชฌิมาธิปไตย ในเขต 8 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วย เขตสวนหลวง ประเวศ บางนา และพระโขนง แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง

ในปี พ.ศ. 2551 ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคชาติไทย

ชีวิตส่วนตัว สมรสเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ปัจจุบันได้กลับมาจัดรายการวิทยุที่คลื่น เอฟ.เอ็ม. 92.25 เมกกะเฮิร์ซ อีกครั้ง และยังได้จัดรายการที่คลื่นปกป้องสถาบัน เอฟ.เอ็ม. 90.25 เมกกะเฮิร์ซ อีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เปิดชื่อ 109 กก.บริหาร "พปช.-ชาติไทย-มัชฌิมาฯ" ถูกยุบ-เพิกถอนสิทธิเลือกตั้ง 5 ปี". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-18. สืบค้นเมื่อ 2011-06-10.
 ถูกตัดสิทธิ์การเมือง 5 ปี เพราะเป็นกรรมการบริหารพรรมัชฌิมาธิปไตย และขณะนี้ จัดรายการ อยู่สถานีโทรทัศน์ ทีนิวส์ เรียนปริญญาโท เศรษฐศาสตร์การเมือง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ส่วนตัว เก็บถาวร 2007-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา** (อักษรโรมัน: *Razafinandriamanitra*; ค.ศ. 1882 – 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1897) เป็นเจ้าหญิงแห่งมาดากัสการ์ เป็นพระราชภาคิไนยของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 และเป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานของอาณาจักรมาดากัสการ์

พระประวัติ
----------

เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตราประสูติเมื่อ ค.ศ. 1882 เป็นพระธิดาพระองค์เล็กของเจ้าหญิงราเซนดรานูรู (*Rasendranoro*) พระขนิษฐาในสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 กับพระภัสดาสามัญชนชื่ออันดรีอานาลี (*Andrianaly*) พระองค์มีพระเชษฐาคือ เจ้าชายรากาตูเมนา (*Rakatomena*) และพระเชษฐภคินีคือ เจ้าหญิงราซูเฮรีนา (*Rasoherina*) ครอบครัวของพระองค์ประทับในพระราชวังอันตานานาริโว ตั้งแต่สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 พระมาตุจฉา เสวยราชย์

ขณะมีพระชันษาเพียง 14 ปี ก็ทรงครรภ์กับทหารฝรั่งเศสไม่ปรากฏนามนายหนึ่ง กระทั่งวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 หลังระบอบกษัตริย์ของมาดากัสการ์ถูกยกเลิก และแทนที่ด้วยการปกครองของเจ้าอาณานิคมประเทศฝรั่งเศส เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา, เจ้าหญิงราเซนดรานูรู พระชนนี และเจ้าหญิงรามาซินดราซานา พระมาตุจฉาของพระชนนี ทรงลี้ภัยออกจากพระราชวังไปประทับร่วมกับสมเด็จพระราชินีนาถ ณ โตมาซีนา (*Toamasina*) ต่อมาเจ้านายทั้งหมดเสด็จลงเรือ "ลาปีรุส" (*La Peyrouse*) ลี้ภัยไปเกาะเรอูว์นียง หลังจากนั้นไม่นาน พระองค์ก็มีพระประสูติการพระธิดาคือเจ้าหญิงมารี-หลุยส์ เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1897

เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตราสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1897 จากภาวะแทรกซ้อนที่เกิดจากการคลอดบุตร หรือหลังการประสูติการพระธิดาได้ห้าวัน พระศพถูกบรรจุที่ป่าช้าในแซ็ง-เดอนี ส่วนเจ้าหญิงมารี-หลุยส์ พระธิดา สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 ทรงรับไว้เป็นพระราชธิดาบุญธรรม และเป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานของมาดากัสการ์คนต่อมา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Ela, Mpirenireny (27 February 2014). "dadabe saina gasy par "mpirenireny ela": Barrier Marie-France Ranavalo derniére reine de Madagascar Balland 1996".
2. ↑  Aldrich, Robert (18 January 2018). *Banished Potentates: dethroning and exiling indigenous monarchs under British and French colonial rule, 1815-1955*. Oxford University Press. ISBN 9781526135315 – โดยทาง Google Books.
3. ↑  Legros, Jean-Claude. "La "Petite fille du Bon Dieu "au cimetière de Saint-Denis (2)". *7 Lames la Mer*.
4. ↑  "La Revue maritime". Les Grandes éditions francaises. 29 June 1884 – โดยทาง Google Books.
5. ↑  Crémazy, Laurent (29 June 1883). "Notes sur Madagascar". Berger-Levrault et Cie – โดยทาง Google Books.
6. ↑  *Maisons royales, demeures des grands à Madagascar*. KARTHALA Editions. 1 January 2005. ISBN 9782811138578 – โดยทาง Google Books.
7. ↑  Barrier 1996, p. 260.
8. ↑  Mahetsaka, Par (20 January 2010). "Madagascar: Rapatriement des restes mortels royaux - Les noms des quatre princesses connus". *fr.allafrica.com*. สืบค้นเมื่อ 2019-06-29.
9. ↑  Aldrich, Robert (18 January 2018). *Banished Potentates: dethroning and exiling indigenous monarchs under British and French colonial rule, 1815-1955*. Oxford University Press. ISBN 9781526135315 – โดยทาง Google Books.
10. ↑  "La "Petite fille du Bon Dieu "au cimetière de Saint-Denis (2)". *Montray Kréyol*. 15 April 2019.
11. ↑  Barrier 1996, pp. 260–266.
**เจ้าหญิงยูโดเซียแห่งบัลแกเรีย**(บัลแกเรีย: Княгиня Евдокия) (Eudoxia Augusta Philippine Clementine Maria; 5 มกราคม ค.ศ. 1898 - 4 ตุลาคม ค.ศ. 1985) ทรงเป็นพระธิดาองค์โตและพระราชธิดาองค์ที่สามของพระเจ้าซาร์เฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งบัลแกเรียและพระมเหสีองค์แรก เจ้าหญิงมารี หลุยส์แห่งบูร์บง-ปาร์มา พระองค์ทรงเป็นพระขนิษฐภคินีที่อุทิศตนและไว้วางพระทัยของพระเจ้าซาร์บอริสที่ 3 แห่งบัลแกเรีย

เจ้าหญิงยูโดเซียทรงไม่เคยอภิเษกสมรสเลย; แม้ว่าจะมีข่าวลือมาอย่างต่อเนื่องว่าพระองค์ทรงต้องการจะอภิเษกสมรสกับชายที่มีเชื้อสายบัลแกเรียซึ่งไม่เป็นที่ยอมรับในช่วงสมัยนั้น พระองค์ทรงได้อุทิศทั้งชีวิตเพื่อบัลแกเรียและทำหน้าที่เป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของแผ่นดินจนกระทั่งพระเจ้าซาร์บอริสที่ 3 ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงโจวันนาแห่งซาวอย

หลังวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1944 เจ้าหญิงยูโดเซียทรงถูกจับกุมและทรมานโดยฝ่ายคอมมิวนิสต์ อย่างไรก็ตาม, พระนางได้รับการปล่อยตัวและอนุญาตให้ออกนอกประเทศได้พร้อมกับเหล่าราชวงศ์ที่เหลืออยู่ หลังจากนั้นพระนางได้ไปตั้งรกรากในเยอรมนี ที่พระนางได้อาศัยอยู่ใกล้ชิดกับพระขนิษฐภคินี ดัชเชส อัลเบร็ชท์ อ็อยเกนแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค(née เจ้าหญิงนาเด็จแห่งบัลแกเรีย) พระนางได้สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1985 ซึ่งเป็นพระราชนัดดาองค์สุดท้ายที่มีพระชนม์อยู่ของโรเบิร์ตที่ 1, ดยุคแห่งปาร์มาที่ทรงประสูติในช่วงชีวิตของพระองค์ โรเบิร์ตที่ 1 ได้สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1907 เมื่อยูโดเซียทรงมีพระชนมายุได้เพียง 9 พรรษา

อาร์ม
-----

|  |  |
| --- | --- |
|  | Coat of Arms of Princess Eudoxia 
of Bulgaria |
|
**เครื่องสีข้าวแบบมือหมุน** เป็นอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับการกะเทาะเปลือกข้าวออกมาจากข้าวหรือเรียกว่าการสีข้าว โดยใช้มือหมุนแง่ไม้ที่ยื่นออกมาจากทั้งสองข้างของอุปกรณ์แทนการใช้ไฟฟ้าหรือเครื่องจักรกลการเกษตร ข้าวที่สีออกมาจากอุปกรณ์นี้จะได้เป็นข้าวกล้องเพราะข้าวจะยังไม่มีการขัดขาวเอาเยื่อหุ้มเมล็ดออกไปสารอาหารจึงคงเหลืออยู่ในเมล็ดข้าวมากกว่าในข้าวที่ถูกขัดขาวแล้ว ลักษณะทางกายภาพของเครื่องสีข้าวแบบมือหมุนคือมีอุปกรณ์ประกอบ 2 ชิ้นประกอบเข้าด้วยกัน

* ชิ้นล่างมีลักษณะเป็นรูปกรวยคล้ายระฆังหงาย มีส่วนประกอบของท่อนฟันล่างลักษณะเป็นไม้เนื้อแข็งประกบกับดินเหนียวที่ถูกปั้นเป็นร่องตื้นชี้ออกจากจุดศูนย์กลาง ท่อนฟันวางอยู่ด้านในและอยู่บริเวญจุดศูนย์กลางของอุปกรณ์ประกอบชิ้นล่างและมีความเอียงประมาณ 45 องศาจากแนวตั้งฉากกับจุดศูนย์กลาง
* ชิ้นบนมีลักษณะเป็นทรงกระบอกสูง 50 เซนติเมตรและมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 50 เซนติเมตร มีไม้ยื่นออกมาจากบริเวณด้านบนของทรงกระบอกสองข้างซึ่งไม้นี้จะเป็นไม้ชิ้นเดียวที่เสียบทะลุจากฝั่งหนึ่งไปอีกฝั่ง บริเวณฐานล่างของชิ้นบนนี้จะมีท่อนฟันบนซึ่งเป็นลักษณะดินเหนียวเจาะรูให้เมล็ดข้าวสามารถจะไหลจากชิ้นบนลงไปที่ชิ้นล่างได้

ทั้งส่วนบนและส่วนล่างของเครื่องสีข้าวแบบมือหมุนเปป็นลักษณะเครื่องจักสานที่ทำจากไม้ไผ่นำมาถักจนได้รูปของอุปกรณ์ทั้งสองส่วน และมีไม้แนื้อแข็งประกอบเข้าไปเพื่อยึดติดโครงร่างให้แข็งแรงและใช้ทำไม้จับบริเวณด้านบนของอุปกรณ์ประกอบชิ้นบนเป็นไม้ยื่นจากทรงกระบอก บริเวณด้านนอกของเครื่องสีข้าวแบบมือหมุนนี้จะถูกทาด้วยดินเหนียวผสมแกลบป้องกันมอดและแมลงกัดทำลายตัวอุปกรณ์

การทำงานของอุปกรณ์
------------------

อุปกรณ์เครื่องสีข้าวแบบมือหมุนนี้ใช้แรงงานคนในการหมุนอุปกรณ์ส่วนบนและการในการใช้งานมันจะต่อไม้ออกมาจากบริเวณแง่งไม้ของอุปกรณ์ชิ้นบนประมาณ 2 เมตรเพื่อใช้ทุ่นแรง เมล็ดข้าวที่จะถูกแทใส่จากด้านบนของอุปกรณ์ชิ้นบนรูปทรงกระบอก จากนั้นเมล็ดข้าวจะตกลงไปที่บริเวณฐานของอุปกรณ์ชิ้นบนซึ่งมีท่อนฟันบนประกอบอยู่ เมล็ดข้าวซึ่งมีขนาดเล็กก็จะลอดผ่านรูของท่อนฟันบนแล้วตกลงไปในท่อนฟันล่างจากหนั้นเมื่อหมุนตามเข็มนาฬิกาข้าวที่ตกลงมาในร่องของท่อนฟันล่างจะถูกบดสีกับท่อนฟันบนทำให้เกิดการกะเทาะเปลือกของข้าวออก และเมล็ดข้าวก็จะไหลออกไปตามแรงหมุนของท่อนบนเป็นแนวตามทิศทางของฟันทอนล่าง จากนั้นจึงออกสู่บริเวณกรวยของอุปกรณ์ชิ้นล่าง

อ้างอิง
-------

1. ↑  ข้าวกล้องดีกว่าข้าวขาวอย่างไร?
2. ↑  "เครื่องสีข้าวแบบมือหมุนภูมิปัญญาของชาวบ้าน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-02-10. สืบค้นเมื่อ 2015-11-25.
3. ↑  "เกษตรพอเพียงคลับ, เครื่องสีข้าวแบบมือหมุน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-16. สืบค้นเมื่อ 2021-10-17.
**วัดไผ่ดำเจริญสุข** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลาแดง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน ปัจจุบันมี พระครูเวฬุรรมสถิต เป็นเจ้าอาวาส

วัดไผ่ดำเจริญสุข เดิมชื่อ **วัดไผ่ดำ** ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2446 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2448 ที่ตั้งเดิมของวัดอยู่บนฝั่งใต้คลองแสนแสบ เขตท้องที่หมู่ที่ 5 อยู่เยื้อง กับปัจจุบันไปทางตะวันตกประมาณ 300 เมตร ต่อมาภายหลังได้ทำการย้ายมาสร้างในที่ปัจจุบัน ในสมัยก่อนวัดไผ่ดำเจริญศุขได้สร้างหอฉันและหอสวดมนต์ไว้ตรงกลางและมีกุฎิสงฆ์สร้างอยู่ล้อมรอบ โดยมีชานไม้ต่อถึงกันหมด ในระยะต่อมาได้มีการเปลี่ยนแปลง ได้สร้างแยกออกไปเป็นหลัง ๆ ไม่มีนอกชานผ่านถึงกัน อีกแบบเรือนไทยหลังค่าสูงมุงด้วยจากสังกะสีและกระเบื้อง ซึ่งอยู่ในแนวเดียวกับปัจจุบัน ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เมื่อ พ.ศ. 2490

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2448 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 ก่อสร้างโดยช่างชาวจีน ก่อสร้างโดยได้ถมดินเป็นฐานสูงขึ้นมาฝังไหซองลงไปในดินด้วย เพื่อใช้แทนเสาเข็ม อุโบสถยาว 12 เมตร กว้าง 6 เมตร เครื่องบนของพระอุโบสถมีหลังคาแบบ 2 ชั้น มุงด้วย กระเบื้องปลายมน ช่อฟ้าอุโบสถเป็นทรงเตี้ยและแบน หางหงส์ประกอบใบฎีกามีลักษณะเป็นรูปหัวพญานาค หน้าบันเป็นลายปูนปั้นรูปหน้าสิงห์ขบและประกอบด้วยลายเถาไม้เลื้อย หอสวดมนต์ เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง ศาลาอ่านหนังสือ 1 หลัง ปูชนียวัตถุ ได้แก่ *หลวงพ่อยิ้ม* ประดิษฐานอยู่หน้าอุโบสถ มีพุทธลักษณะเฉพาะคือแย้มพระโอษฐ์ จึงเรียกว่า "หลวงพ่อยิ้ม" มีความเชื่อกันว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ เป็นที่เคารพกราบไหว้ขอพรเรื่องต่าง ๆ โดยเฉพาะเรื่องห้ามฝน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไผ่ดำเจริญศุข". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดไผ่ดำเจริญศุข". เทศบาลตำบลศาลาแดง.
**วัดไพรพัฒนา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่าย ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไพรพัฒนา อำเภอภูสิงห์ จังหวัดศรีสะเกษ เริ่มก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2524 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2551 มีพระครูโกศลสิกขกิจ ( หลวงพ่อพุฒ วายาโม ) เจ้าคณะอำเภอภูสิงห์ เป็นเจ้าอาวาส

วัดไพรพัฒนาได้ขอประทานพระบรมสารีริกธาตุ จากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก (สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร) เพื่ออัญเชิญไปประดิษฐานบรรจุไว้ ณ มณฑปปราสาทหลวงปู่สรวงวัดไพรพัฒนา ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งสรีระสังขารของ หลวงปู่สรวง,ดาบสซวง บายตึ๊กเจีย หรือที่รู้จักกันในนาม หลวงปู่สรวง เทวดาเดินดิน เกจิอาจารย์ที่เคารพนับถือของพุทธศาสนิกชนชาวจังหวัดศรีสะเกษ ศิษยานุศิษย์ประชาชนชาวไทยและประชาชนชาวกัมพูชาได้มาเคารพกราบไหว้ขอพร เป็นศูนย์รวมจิตใจของประชาชนทั่วไปทั้งชาวไทยและชาวกัมพูชา โดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอทิตยาทรกิติคุณ เสด็จเป็นองค์ประธานในพิธีบรรจุพระบรมสารีริกธาตุบนยอดมณฑปปราสาทหลวงปู่สรวง,ดาบสซวง เมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2559 เวลา 15.34

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไพรพัฒนา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  วัดไพรพัฒนา.สำนักงานจังหวัดศรีสะเกษ ศาลากลางจังหวัดศรีสะเกษ.new.sisaket.go.th
3. ↑  สมเด็จพระสังฆราชประทานพระสารีริกธาตุ.วัดไพรพัฒนา จังหวัดศรีสะเกษ.palungjit.com.2559
4. ↑  พระองค์เจ้าอทิตยาฯ' บำเพ็ญพระกุศลวันละสังขารหลวงปู่สรวง.buonngu.com.2559
**ชูชาติ ธนมงคลชัย** หรือรู้จักกันในนาม **อากังฟู** หรือ  **เฮียกังฟู** เป็นเจ้าของนิตรสารปลุกใจเสือป่าอย่าง *ไทยเพลย์บอย* ซึ่งเป็นนิตรสารที่ได้รับความโด่งดังในหมู่วัยรุ่นเมื่อช่วงต้นยุค พ.ศ. 2519 - พ.ศ. 2530  โดยหน้าปกนิตรสารแตกต่างจากยุคนั้นโดยการเอาหญิงไทยหน้าบ้านๆ โดยอากังฟูให้เหตุผลว่าเข้าถึงง่าย และเป็นธรรมชาติ แล้วเกิดอารมณ์ได้มากกว่า จนหนังสือ *ไทยเพลย์บอย* ในยุคนั้นขึ้นแท่นเป็นหนังสือขายดีที่หลายคนต้องการ ปี พ.ศ. 2543 อากังฟูโดนจับในข้อหาสำเร็จความใคร่ของผู้อื่นโดยไม่มีอามิสสินจ้าง หลังการออกจากคุก พ.ศ. 2547 อากังฟูก็หันมาทำงานแวดวงหนังสือตามเคย โดยเปลี่ยนชื่อนิตรสารปลุกใจเสือป่า 'ไทยเพลย์บอย' เป็น *เพลย์ออฟ* อีกทั้งนิตรสารอื่นๆ อาทิ ลีลาวดี', 'กระดังงา', 'บทเรียนชีวิต' และ 'อายส์ แอนด์ อายส์

เข้าสู่วงการ
------------

อากังฟูเริ่มเข้าวงการด้วยการเป็นช่างภาพให้กับนิตรสารอื่นๆ เริ่มอาชีพตั้งแต่การเป็นช่างแต่งรูปแต่งฟิล์มที่ร้านจิตรกร ถนนเจริญกรุง แล้วออกมาถ่ายรูปอิสระ หลังจากนั้นได้ถ่ายรูปกับหนังผู้ใหญ่และถ่ายให้กับหนังสือบางกอกและทีวีรีวิวก่อนจะหันมาทำนิตรสารปลุกใจเสือป่าอย่างไทยเพลย์บอย

โดนจับกุม
---------

อากังฟูโดนจับกุมครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจบุกจับคาสำนักสวิงกิ้งชนิดคาหนังคาเขา ถูกดำเนินคดีในข้อหาเปิดสถานบริการโดยไม่ได้รับอนุญาตและเป็นธุระจัดหา เพื่อให้ผู้อื่นร่วมประเวณีและถูกตัดสินจำคุก และอากังฟูถูกจับกุมครั้งที่สองในช่วงปี พ.ศ. 2543 อากังฟูโดนจับในข้อหาสำเร็จความใคร่ของผู้อื่นโดยไม่มีอามิสสินจ้าง และได้รับการปล่อยตัวในปี พ.ศ. 2547 หลังจากที่ออกมาจากคุกอากังฟูก็หันมาทำงานแวดวงหนังสือตามเแบบเดิม โดยเปลี่ยนชื่อนิตรสารปลุกใจเสือป่า 'ไทยเพลย์บอย' เป็น *เพลย์ออฟ* อีกทั้งนิตรสารอื่นๆ อาทิ ลีลาวดี', 'กระดังงา', 'บทเรียนชีวิต' และ 'อายส์ แอนด์ อายส์

เกร็ดสาระ
---------

* ฉายา *กังฟู* มาจากที่เพลงกังฟูในยุคนั้นกำลังโด่งดัง บวกกับอากังฟูชื่นชอบไว้ผมฟู ในสมัยที่ยังทำงานเป็นช่างภาพให้กับนิตรสารอื่นๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  เฮียกังฟูแห่ง 'ไทยเพลย์บอย' ตำนานที่ยังมีลมหายใจ (และยังไหวอยู่!!!)
2. ↑  "เปลือย..ตำนานเพศศึกษา ฉบับอากังฟู (1)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-08-06. สืบค้นเมื่อ 2015-06-14.
3. ↑  เจาะใจ "เฮียกังฟู ไทยเพลย์บอย" ทำไม sex story ต้องมี "ชนชั้น" และนิยาม "สวิงกิ้ง" ที่ไม่ได้แปลว่าอะไรก็ได้
4. ↑  อากังฟู ไทยเพลย์บอย ผู้กำเนิดหนังสือสยิว ยุคบุกเบิก
5. ↑  เปลือย..ตำนานเพศศึกษา ฉบับอากังฟู (2)[*ลิงก์เสีย*]
6. ↑  มารู้จัก "เฮียกังฟู" ตัวพ่อหนังสือโป๊กันครับ
7. ↑  ""เฮียกังฟู" ตำนานไทยเพลย์บอย ให้สัมภาษณ์หมดเปลือก 18+". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2015-06-14.
8. ↑  "ธุรกิจถ่ายหนังโป๊ในไทย ขุมทองมูลค่ามหาศาล". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2022-03-22.
9. ↑  เปิดใจกังฟู อดีตเจ้าพ่อสวิงกิ้ง
10. ↑  "ปอกเปลือก "เฮียกังฟู" ตำนานสวิงกิ้งไทย ขวัญใจผู้ชายกลัดมัน!". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-07-05. สืบค้นเมื่อ 2015-06-14.
11. ↑  "ประวัติ นางแบบหนังสือ นวลนาง คนแรก และ ปกหนังสือโป๊ รุ่นตำนาน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-26. สืบค้นเมื่อ 2015-06-28.
จังหวัดในตุรกีที่ถูกจำแนกโดยสารานุกรมอิสลามว่าเป็นเคอร์ดิสถานตุรกี
**เคอร์ดิสถานตุรกี** (Turkish Kurdistan; เคิร์ด: Kurdistana Tirkiyeyê  or *Bakurê Kurdistanê*, หรือเคอร์ดิสถานเหนือ) เป็นชื่ออย่างไม่เป็นทางการของภาคตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกีที่มีชาวเคิร์ดอยู่หนาแน่น ชื่อที่ไม่เป็นทางการนี้บ่งถึงลักษณะทางภูมิศาสตร์และประวัติศาสตร์ซึ่งเกี่ยวข้องกับดินแดนขนาดใหญ่ที่เรียกเคอร์ดิสถาน ซึ่งอยู่ในประเทศตุรกี อิรัก อิหร่านและซีเรีย 

สารานุกรมอิสลามได้กำหนดให้เคอร์ดิสถานตุรกีครอบคลุมพื้นที่ 17 จังหวัดของตุรกี ได้แก่ จังหวัดเอร์ซิจัน, จังหวัดเอร์ซูรุม, จังหวัดการ์ส, จังหวัดมาลัตยา, จังหวัดตุนเจลี, จังหวัดเอร์ลาซือ, จังหวัดบินโกล, จังหวัดมุช, จังหวัดอะก์รึ, จังหวัดอาดึยามัน, จังหวัดดิยัรบาเกอร์, จังหวัดสิอิร์ท, จังหวัดบิตลิส, จังหวัดวาน, จังหวัดชานลึอูร์ฟา, จังหวัดมาร์ดิน และ และจังหวัดฮักการี แต่ขอบเขตของเคอร์ดิสถานที่แท้จริงแสดงได้ยาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nefel, Jan. 2008
2. ↑  Nefel, Dec. 2005
3. ↑  "Kurd," *Hutchinson Unabridged Encyclopedia including Atlas*, 2005.
4. ↑  Khanam, R. (2005). *Encyclopaedic Ethnography of Middle-East and Central Asia*. Vol. A–I, V. 1. Global Vision Publishing House. p. 470. ISBN 9788182200623.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Maps of Kurdish Regions by GlobalSecurity.org
* Map of Kurdish Population Distribution by GlobalSecurity.org
**วัดไผ่หูช้าง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไผ่หูช้าง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ตั้งวัด 24 ไร่ 2 งาน 89 ตารางวา ที่กัลปนา 25 ไร่ 2 งาน

วัดไผ่หูช้างประกาศตั้งวัดเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2461 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 ซึ่งมีนายสว่าง นางสา ทองเต่าอินทร์ เป็นผู้มอบที่ดินจำนวน 24 ไร่ 2 งาน 89 ตารางวา จนตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2461 ได้มีเจ้าอาวาสปกครองวัด มีการพัฒนาสร้างเสนาสนะเป็นยุค ๆ จนถึงปัจจุบันได้เหลือเพียงอุโบสถเท่านั้นเป็นของเก่าที่ ยังไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบไปมาก นอกนั้นเป็นสิ่งก่อสร่างใหม่ทั้งหมด อุโบสถหลังใหม่สีขาวล้วน ภายในประดิษฐานองค์พระประธาน *พระปฐมพรมหามิ่งมงคล* วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 มีการจัดสร้างศูนย์วัฒนธรรมท้องถิ่นบ้านไผ่หูช้าง เพื่อเป็นแหล่งเผยแพร่ ให้ความรู้ เกี่ยวกับวิถีชีวิตไทยทรงดำ ด้วยความร่วมมือกับของเจ้าอาวาสวัดไผ่หูช้าง โรงเรียนวัดไผ่หูช้าง อบต. ไผ่หูช้าง และชาวบ้านในตำบล ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อเพชรประดิษฐานอยู่ในวิหารและหลวงพ่อโชคดี

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการทองดี พ.ศ. 2461–2465
* พระอธิการผิว พ.ศ. 2465–2467
* พระอธิการยอด พ.ศ. 2467–2469
* พระอธิการไผ่ พ.ศ. 2469–2470
* พระอธิการทิพย์ อังเพชร พ.ศ. 2470–2481
* พระอธิการใส เขมโก พ.ศ. 2481–2493
* พระอธิการพุฒ ภทฺทโก พ.ศ. 2493–2499
* พระอธิการปอก วรธมฺโม พ.ศ. 2499–2503
* พระอธิการเยิง ปิยธโร พ.ศ. 2503–2507
* พระครูโสภณปริยัติธาดา พ.ศ. 2507–2519
* พระอธิการโกมินทร์ อินฺทวีโร พ.ศ. 2519-2523
* พระอธิการเฉลียว อินฺธิโชโต พ.ศ. 2523-2525
* พระอธิการเสถียร ขิปฺปาทิญฺโญ พ.ศ. 2525-2528
* พระครูภัทรกิจพิศาล (ปภทฺโท) พ.ศ. 2531-2553
* พระครูใบฎีกา ศักดา กลฺยาโน พ.ศ. 2554

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไผ่หูช้าง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดไผ่หูช้าง". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "ศูนย์วัฒนธรรมท้องถิ่น บ้านไผ่หูช้าง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดไผ่เหลือง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านคลองบางโสน ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันมีพระครูสมุห์สิทธิโชค อภินันโท ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

จากทะเบียนวัดร้างของกรมการศาสนา วัดไผ่เหลืองเป็นวัดร้างมานานกว่า 200 ปี ไม่มีหลักฐานสิ่งก่อสร้างหลงเหลือนอกจากกองอิฐศิลาแลงขนาดใหญ่ที่เป็นเครื่องหมายให้รู้ว่าเคยเป็นวัด มีชาวบ้านเช่าทำนาอยู่แต่ก็ได้หยุดทำนามานานจนเป็นพื้นที่รกร้างเต็มไปด้วยหญ้าคา ต่อมาเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2530 พระปลัดอดุลย์ (สิงห์ ฐิตสจฺโจ) จากวัดเฉลิมพระเกียรติวรวิหาร พร้อมด้วยญาติโยม พายเรือมาพบวัดนี้ จึงร่วมกันดำเนินการสร้างวัดขึ้นในที่วัดร้างนี้ โดยได้ขอตั้งวัดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 เริ่มจากการทำคันดินล้อมวัดและขุดสระขนาดใหญ่ไว้กลางพื้นที่เพื่อให้วัดมีน้ำใช้ตลอดทั้งปี จนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545

อาคารและเสนาสนะที่สร้างเสร็จแล้วได้แก่ ศาลาอเนกประสงค์ กุฏิสงฆ์ กุฏิอุบาสกอุบาสิกา วิหาร เจดีย์ อุโบสถ ศาลาปฏิบัติธรรม และศาลาเทพกาญจนา วัดยังมีสรีระสังขารที่ไม่เน่าไม่เปื่อยของพระครูภาวนาวรานุศาสก์ (สิงห์ ฐิตสจฺโจ) อดีตเจ้าอาวาส ในอนาคตวัดมีโครงการสร้างอุทยานอริยสงฆ์เพื่อประดิษฐานองค์หลวงปู่ทวด ขนาดหน้าตักกว้าง 12 เมตร และรูปเหมือนหลวงพ่อเงิน วัดดอนยายหอม ขนาดหน้าตัก 10 เมตร โดยได้ดำเนินการซื้อที่ดินข้างวัดไว้แล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไผ่เหลือง".
2. ↑  "เปลี่ยนจีวร ปิดทอง สรีระสังขาร "หลวงพ่อสิงห์" วัดไผ่เหลือง นนทบุรี". ข่าวสด.
3. ↑  ไตรเทพ ไกรงู. "ปิดตำนาน...พระหมอดูคิวทองหลวงพ่อสิงห์วัดไผ่เหลือง จ.นนทบุรี". คมชัดลึก.
**วัดไทรน้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย (เดิมสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายรามัญนิกาย) ตั้งอยู่ในชุมชนชาวไทยเชื้อสายมอญในท้องที่หมู่ที่ 1 บ้านไทรน้อย ตำบลไทรน้อย อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ ที่ธรณีสงฆ์มีจำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 56 ไร่ 3 งาน 72 ตารางวา บริเวณวัดยังมีตลาดน้ำวัดไทรน้อยซึ่งเปิดทุกวันเสาร์ วันอาทิตย์ และวันหยุดนักขัตฤกษ์

ประวัติ
-------

วัดไทรน้อยเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2437 โดยกลุ่มชาวมอญจากมหาชัย บ้านบางกระเจ้า บ้านไร่ และบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ซึ่งเข้ามาจับจองที่ดินด้วยการหักร้างถางพงเพื่อทำนา นานวันเข้าก็กลายเป็นชุมชนชาวมอญ ต่อมาจึงได้สร้างวัดขึ้นเพื่อเป็นศูนย์รวมจิตใจของชุมชน ชาวบ้านได้ช่วยตัดต้นไม้ใหญ่ในพื้นที่มาเลื่อยทำเสา กระดาน และไม้สำหรับใช้สร้างที่พักสงฆ์ หลวงตาโจ๊กซึ่งเป็นพระมอญมาดำเนินการก่อสร้างจนเป็นวัดมีพระสงฆ์มาจำพรรษา หลวงตาโจ๊กจำพรรษาที่วัดนี้และช่วยเหลือในการก่อสร้างเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างภายในวัดอยู่นานประมาณ 30 ปี เดิมมีชื่อวัดว่า **วัดสาลีมุนีภิรมย์** หมายถึงบริเวณที่ตั้งวัดอุดมสมบูรณ์ด้วยพืชพันธุ์ธัญญาหาร

ในเวลาต่อมา ชาวบ้านได้นิมนต์พระอาจารย์เกร็บ จนฺทสิริ พระมอญจากวัดปรมัยยิกาวาส มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัด ในสมัยพระอธิการเผื่อน สิกขโร เจ้าอาวาสรูปที่ 2 ท่านร่วมกับนายพร ประสิทธิชัย กำนันตำบลไทรน้อยคนแรก และชาวบ้าน สร้างอุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนเพื่อให้พระสงฆ์ได้ทำสังฆกรรม จนกระทั่ง พ.ศ. 2495 ได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดไทรน้อย" ตามชื่อหมู่บ้าน เนื่องจากชื่อเดิมออกเสียงยากสำหรับชาวมอญสมัยนั้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2526

อาคารเสนาสนะ
------------

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมคลองพระพิมล ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ เขตพุทธาวาสประกอบด้วยอุโบสถกว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 ลักษณะคอนกรีตเสริมเหล็ก มีสภาพชำรุด วัดจึงดำเนินก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่กว้าง 12 เมตร ยาว 33 เมตร บริเวณด้านหน้าอุโบสถมีเสาหงส์คู่สำหรับแขวนธงตะขาบแสดงถึงอัตลักษณ์ความเป็นวัดที่ชาวไทยเชื้อสายมอญได้สร้างขึ้น ด้านหลังอุโบสถมีมหาเจดีย์มุนีภิรมย์ ซึ่งมีป้ายชื่อทำจากหินแกรนิต สลักชื่อมหาเจดีย์ทั้งภาษาไทยและภาษามอญ โดยรอบแผ่นหินแกรนิตที่สลักชื่อมหาเจดีย์ดังกล่าวประดับด้วยลวดลายปูนปั้นติดตั้งอยู่บนซุ้มประตูทางเข้าชั้น 2 ของมหาเจดีย์ เขตสังฆาวาสมีกุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ถาวรวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาท่าน้ำ ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน อาคารเรียนพระปริยัติธรรม และศาลแปจุโจ๊กหรือศาลหลวงปู่โจ๊กซึ่งเป็นศาลตะละทานประจำวัด เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เปิดแล้ว ตลาดน้ำวัดไทรน้อย จ.นนทบุรี". ผู้จัดการออนไลน์. 24 สิงหาคม 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "ประวัติวัดไทรน้อย".[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดไทรน้อย". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
4. ↑  "วัดไทรน้อย". อบต. ไทรน้อย. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-24. สืบค้นเมื่อ 2021-02-18.

* พิศาล บุญผูก. *วัดในอำเภอไทรน้อย.* นนทบุรี : โครงการจัดการสารสนเทศจากภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านนนทบุรีศึกษาเพื่อส่งเสริมบริการห้องสมุดสู่ชุมชน มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2551.
**เซริค ซาพิเยฟ** (อังกฤษ Serik Sapiyev, คาซัค Серік Сапиев) เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติคาซัคสถาน รุ่นไลท์เวลเตอร์เวท (64 กิโลกรัม)แต่ในปัจจุบันเขาได้ย้ายไปเป็นรุ่นเวลเตอร์เวท 69 กิโลกรัมแล้ว

ซาพิเยฟได้เหรียญจากมวยสากลสมัครเล่นเวิลด์แชมเปี้ยนชิพ 2 เหรียญทอง และจากเอเชียนเกมส์อีก 1 เหรียญทองแดง หลังจากจบการแข่งขันโอลิมปิกเกมส์ 2008แล้วเขาได้ย้ายไปแข่งในรุ่นเวลเตอร์เวทแทน โดยเขาคว้าเหรียญทองแดงในมวยสากลสมัครเล่นเวิลด์แชมเปี้ยนชิพ2009 และคว้าได้เหรียญเงินในเวิลด์แชมเปี้ยนชิพ2011

ประวัติ
-------

เซริค ซาพิเยฟ เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 ที่ประเทศคาซัคสถาน

เอเชียนเกมส์ 2006
-----------------

เอเชียนเกมส์ 2006 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ เซริค ซาพิเยฟ ได้รับเหรียญทองแดงในการแข่งขันครั้งนี้ เขาแพ้ มนัส บุญจำนงค์ นักชกดีกรีเหรียญทองโอลิมปิกที่เอเธนส์ ประเทศกรีซ จาก ประเทศไทย ซึ่งได้รับเหรียญทองในการแข่งขันครั้งนี้

โอลิมปิก 2008
-------------

โอลิมปิก 2008 ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน เซริค ซาพิเยฟ ถูกสื่อมวลชนยกให้เป็นเต็งหนึ่งในการแข่งขันครั้งนี้ แต่เขาทำได้เพียงเข้าถึงรอบ 8 คนสุดท้ายเท่านั้น หลังจากที่เขาแพ้ให้กับ มนัส บุญจำนงค์ นักชกคู่ปรับเก่าจาก ประเทศไทย ไปอย่างสนุก 7-5 หมัด ตกรอบไปอย่างน่าเสียดาย

โอลิมปิก 2012
-------------

ซาพิเยฟได้เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิก 2012ที่กรุงลอนดอนสหราชอาณาจักร โดยเขาชกได้อย่างยอดเยี่ยม จนสามารถเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ โดยเขาสามารถเอาชนะเฟรดดี้ อีแวนส์นักชกเจ้าภาพไปอย่างสุดยอด 17-9

อ้างอิง
-------
**วัดไทรย์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าระหัด อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 16 ไร่ 1 งาน 41 ตาราง

วัดไทรย์สร้างโดยชาวลาวในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น คนลาวเข้ามาเมืองสุพรรณุบุรีในฐานะเชลยศึกครั้งกรุงธนบุรีเป็นครั้งแรกและมาในคราวที่พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวให้เจ้าอนุวงศ์กุมกำลังพลมาตัดต้นตาลที่เมืองสุพรรณบุรีเมื่อ พ.ศ. 2368 และหลังกบฏเจ้าอนุวงศ์ เมื่อ พ.ศ. 2371 ในนิราศสุพรรณ เมื่อ พ.ศ. 2379 ก็ปรากฏว่าคนไทยเชื้อสายลาวก็ได้ตั้งถิ่นฐานเป็นกลุ่มเป็นก้อนแล้วโดยเฉพาะบริเวณที่เป็นวัดกงจักรในปัจจุบันซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับวัดไทรย์ วัดไทรตั้งเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2514 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

อุโบสถมีพาไลด้านหน้าต่อยื่นออกมามีประตูเข้าอยู่ทางด้านหน้า ส่วนผนังข้างมีหน้าต่างด้านละ 4 บาน เปลี่ยนหลังคาจากกระเบื้องเกร็ดเต่ามาเป็นกระเบื้องลอนคู่ ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ เพราะถอดออก คราวบูรณะครั้งหลังสุดเมื่อ พ.ศ. 2538 สภาพยังสมบูรณ์ใช้งานได้ ภายในอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนัง สมัยรัชกาลที่ 3–4 ฝีมือช่างพื้นบ้าน เขียนเป็นเรื่องราวเทพชุมนุม พุทธประวัติ ตลอดจนพระเจดีย์จุฬามณี และพระมาลัย เจดีย์อยู่ทางด้านหน้าอุโบสถ เป็นเจดีย์สกุลช่างลาว โดยส่วนล่างเป็นฐานกลมรองรับองค์ระฆังเหลี่ยมทรงสูง (และมีส่วนยอดทรงเรียวสูงเช่นกัน)

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระหล่ม
* พระสุข
* พระคำศรี บารมีชัย
* พระพุก มาลาวงษ์
* พระทิ้ง ศรีเจริญ
* พระกั๊ก
* พระเผื่อน กนฺตสีโล พ.ศ. 2500–2519
* พระชั้น สิริวฑฺฒโน พ.ศ. 2520–2526
* พระพิชัย ธมฺมปาโล พ.ศ. 2527–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไทรย์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดไทรย์". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดไทรย์**
เจดีย์เสี่ยวย่านที่วัดเจี้ยนฝู ซีอาน ประเทศจีน
**เจดีย์เสี่ยวย่าน** (จีน: 小雁塔; พินอิน: *Xiǎoyàn Tǎ*; "เจดีย์ห่านน้อย") เป็นหนึ่งในเจดีย์สำคัญสององค์ในซีอาน มณฑลส่านซี ประเทศจีน ซึ่งเป็นที่ตั้งเมืองฉางอาน เมืองหลวงเก่าสมัยราชวงศ์ฮั่นและราชวงศ์ถัง คู่กับเจดีย์ต้าย่าน (เจดีย์ห่านใหญ่) ซึ่งสร้างขึ้นใน ค.ศ. 652 และบูรณะใน ค.ศ. 704

ประวัติ
-------

เจดีย์เสี่ยวย่าน ตั้งอยู่ในวัดเจี้ยนฝู สร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 707–709 ในรัชสมัยจักรพรรดิถังจงจงแห่งราชวงศ์ถัง (ครองราชย์ ค.ศ. 705–710) เจดีย์นี้สูง 45 เมตร (147 ฟุต) จนกระทั่งแผ่นดินไหวในมณฑลส่านซี ค.ศ. 1556 ซึ่งทำให้ตัวเจดีย์เสียหาย ความสูงลดลงเป็น 43 เมตร (141 ฟุต) และมีทั้งหมด 15 ชั้น

ในช่วงสมัยราชวงศ์ถัง เจดีย์เสี่ยวย่านตั้งอยู่อีกฟากถนนตรงข้ามวัดต้าเจี้ยนฝู ผู้แสวงบุญนำคัมภีร์ศาสนาพุทธจากอินเดียมายังวิหารและเจดีย์แห่งนี้ เพราะวัดนี้เป็นหนึ่งในสถานที่หลักในการแปลคัมภีร์ศาสนาพุทธที่ฉางอาน ตัววัดมีอายุเก่าแก่กว่าตัวเจดีย์ โดยสร้างขึ้นใน ค.ศ. 684 เป็นเวลา 100 วันหลังจักรพรรดิถังเกาจงสวรรคต (ครองราชย์ ค.ศ. 649–683) จักรพรรดิถังจงจงทรงยกบริเวณที่ประทับส่วนพระองค์เป็นที่ก่อสร้างวัดนี้ โดยให้พระภิกษุ 200 รูปสวดถวายจักรพรรดิถังเกาจงพระราชบิดาของพระองค์ จักรพรรดิถังจงจงเคยตั้งชื่อวัดนี้ว่าวัดต้าเซี่ยนฝู ต่อมาจักรพรรดินีบูเช็กเทียนทรงเปลี่ยนชื่อเป็นวัดต้าเจี้ยนฝูใน ค.ศ. 690

สถาปัตยกรรม
-----------

อีกมุมหนึ่งของเจดีย์เสี่ยวย่าน
เจดีย์เสี่ยวย่านเป็นเจดีย์ที่มีโครงสร้างอิฐรูปสี่เหลี่ยม ยอดของเจดีย์สองชั้นถูกทำลายจากแผ่นดินไหวในปีที่ 34 ของรัชกาลจักรพรรดิเจียจิ้งแห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1556) ทำให้เหลือ 13 ชั้น ความสูงทั้งหมดของเจดีย์ใน ค.ศ. 1989 อยู่ที่ 43.395 เมตร กว้าง 11.38 เมตร และอัตราส่วนของความสูงและความกว้างของชั้นล่างอยู่ที่ 100:26

ดูเพิ่ม
-------

* สถาปัตยกรรมจีน
* รายชื่อวัดในศานาพุทธ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  Kiang, 12.

บรรณานุกรม
----------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เจดีย์เสี่ยวย่าน**

* Heng Chye Kiang. (1999). *Cities of Aristocrats and Bureaucrats: The Development of Medieval Chinese Cityscapes*. Singapore: Singapore University Press. ISBN 9971-69-223-6.

พิกัดภูมิศาสตร์: 34°14′26.9″N 108°56′14.6″E﻿ / ﻿34.240806°N 108.937389°E﻿ / 34.240806; 108.937389