recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับวัดปากน้ำแห่งอื่น ดูที่ วัดปากน้ำ

**วัดปากน้ำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง ที่ดินตั้งวัด มีเนื้อที่จำนวน 40 ไร่ 20 ตารางวา 

วัดปากน้ำ ที่ป้ายวัดเขียนว่า **วัดปากน้ำ (สมุทรคงคาราม)** แต่เดิมสร้างอยู่ฝั่งปากน้ำริมทะเล ต่อมาเห็นว่าที่ดินมีเนื้อที่น้อยจึงย้ายข้ามแม่น้ำมาสร้างในที่ปัจจุบัน สำหรับที่ดินไม่ทราบว่าใครเป็นผู้ถวายให้วัด สันนิษฐานว่าคงเป็นที่ดินรกร้างว่างเปล่าไม่มีเจ้าของ ชาวบ้านจึงได้ร่วมกันจัดสร้างวัดในที่ดินเปล่าดังกล่าว ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2320 ในสมัยกรุงธนบุรี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2360 และประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2437

วัดเป็นผู้ดูแลเจดีย์กลางน้ำซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2416 โดยพระยาศรีสมุทโภคชัยโชคชิตสงคราม (เกตุ ยมจินดา) เจดีย์อยู่ห่างจากตัววัดประมาณ 1.5 กิโลเมตร

วัดมีเกจิอาจารย์คือ หลวงพ่อสอด มีข่าวใหญ่เมื่อศาลาการเปรียญอายุนับร้อยปีของวัดได้เกิดเพลิงไหม้เสียหายไปทั้งหลัง แต่ได้เกิดสิ่งมหัศจรรย์คือ รูปเหมือนท่านที่ตั้งเอาไว้ในศาลาการเปรียญหลังดังกล่าว ไม่ได้รับความเสียหายกันแต่อย่างใด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปากน้ำ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-06-02. สืบค้นเมื่อ 2022-06-02.
2. ↑  "วัดปากน้ำ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดปากน้ำ(สมุทรคงคาราม)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
สำหรับวัดป่ามะม่วงแห่งอื่น ดูที่ วัดป่ามะม่วง

**วัดป่ามะม่วง** เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ที่ถนนทางหลวง 12 ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่ภายนอกอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ใกล้กับเทวาลัยมหาเกษตรและวัดตึก

วัดป่ามะม่วง ปรากฏชื่ออยู่ในศิลาจารึกหลักที่ 6 (จารึกวัดป่ามะม่วง) ที่ค้นพบในวัดแห่งนี้ โดยกล่าวถึงพระมหาธรรมราชาลิไทเสด็จออกจากเมืองศรีสัชนาลัย เพื่อปราบจลาจลในเมืองสุโขทัย และได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ ต่อมาได้ทรงนิมนต์พระมหาสามีสังฆราชจากเมืองพัน (เมืองของมอญ) มาจำพรรษาที่วัดป่ามะม่วง และเพื่อทรงเป็นพระอุปัชฌาย์ในการทรงผนวชของพระองค์ โดยพระองค์ทรงจำพรรษา ณ วัดแห่งนี้ เมื่อ พ.ศ. 1904

สิ่งก่อสร้างประกอบด้วย อุโบสถก่ออิฐเหลือเฉพาะส่วนฐาน ภายในปรากฏฐานชุกชี ด้านซ้ายเป็นที่ตั้งของแท่นอาสนะ มีบันไดด้านหน้า หลังอุโบสถเป็นเจดีย์ประธานก่ออิฐ ตั้งบนฐานบัวคว่ำบัวหงาย มีบันไดด้านหน้าขึ้นสู่ลานประทักษิณ ยอดของเจดีย์ได้ทลายลง เจดีย์ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ด้านหลังเจดีย์ประธานมีเสาสูง ก่อด้วยศิลาแลง ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นเสาหงส์แบบมอญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่ามะม่วง". เทศบาลตำบลเมืองเก่า.
2. ↑  "วัดป่ามะม่วง". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
สำหรับวัดพระแก้วแห่งอื่นๆ ดูที่ พระแก้ว

**วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม** (ไทยถิ่นเหนือ: ) พระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ ตั้งอยู่ที่ ตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง มีเนื้อที่ 51 ไร่ 2 งาน 61 ตารางวา เป็นวัดที่เก่าแก่และสวยงามมีอายุนับพันปี เคยเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร (พระแก้วมรกต) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 1979 เป็นเวลานานถึง 575 ปี

ประวัติ
-------

วัดนี้ได้ชื่อว่าวัดพระแก้วดอนเต้า มีตำนานกล่าวว่า นางสุชาดา ได้พบแก้วมรกตในแตงโม (หมากเต้า) และนำมาถวายพระเถระรูปนั้นจึงจ้างช่างให้นำมรกตนั้นไปแกะสลักเป็นพระพุทธรูปซึ่งก็คือ พระแก้วดอนเต้า ซึ่งต่อมาได้รับการอัญเชิญไปประดิษฐานที่วัดพระธาตุลำปางหลวงสาเหตุจากตำนานบอกว่า มีผู้ไปฟ้องเจ้าเมืองลำปางในขณะนั้นว่า พระเถระและนางสุชาดาเป็นชู้กัน เจ้าเมืองลำปางจึงให้จับนางสุชาดาไปประหารชีวิต ส่วนพระเถระองค์นั้นทราบข่าวก็ได้อัญเชิญพระพุทธรูปหนีไป โดยได้นำไปฝากไว้ที่วัดพระธาตุลำปางหลวงจนถึงปัจจุบัน ส่วนสถานที่ตั้งบ้านของนางสุชาดาก็ได้มีผู้มีจิตศรัทธาในคุณงามความดีของนาง บริจาคเงินสร้างวัดขึ้นชื่อวัดสุชาดาราม แต่มีบางสันนิษฐานบอกว่าเนื่องจากวัดพระแก้วดอนเต้า และ วัดสุชาดาราม นั้นร้างลง แต่บางที่ก็มีการสันนิษฐานเพิ่มว่า น่าจะเป็นเพราะย่านนี้เป็นสวนหมากเต้า และเป็นที่ดอน จึงชื่อพระธาตุว่า พระบรมธาตุดอนเต้า และชื่อวัดว่า วัดพระธาตุดอนเต้า และต่อมาเมื่อมีการประดิษฐานพระแก้วดอนเต้า จึงเปลี่ยนชื่อเป็น วัดพระแก้วดอนเต้า

วัดพระแก้วดอนเต้า เป็นที่ตั้งของพระบรมธาตุดอนเต้า ซึ่งเป็นพระเจดีย์องค์ใหญ่ บรรจุพระเกศาธาตุของพระพุทธเจ้า มณฑปศิลปะพม่า ลักษณะงดงาม ประดิษฐานพระพุทธรูปองค์ใหญ่ และวิหารประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ ซึ่งมีอายุเก่าแก่ พอๆกับการสร้างวัดนี้ นอกจากนี้ยังมีวิหารหลวงพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติล้านนา และวิหารพระเจ้าทองทิพย์

วัดพระแก้วดอนเต้า ได้รับประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน โดยกรมศิลปากร เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 75

ในปี พ.ศ. 2527 กระทรวงศึกษาธิการ โดย กรมการศาสนา ประกาศรวมวัดพระแก้วดอนเต้า และวัดสุชาดาราม เข้าเป็นวัดเดียวกัน ชื่อ วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2527

วัดสุชาดาราม

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง รวมวัดสุชาดารามกับวัดพระแก้วดอนเต้า

* โทเทิ่ล แอกเซส คอมมูนิเคชั่น, บริษัท จำกัด (มหาชน). **วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม** (ป้ายข้อมูลประชาสัมพันธ์). กรุงเทพมหานคร
* ชำนาญ สัจจะโชติ. **ศรีวิชัย กับพระแก้วมรกต**. บริษัท งานดี จำกัด (ในเครือมติชน). กรุงเทพมหานคร. กันยายน 2548



วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม**

| * ด
* ค
* ก
พระแก้ว และวัดพระแก้ว |
| --- |
| พระพุทธรูป | 
* พระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร
* พระพุทธมณีรัตนปฏิมากร
* พระพุทธบุษยรัตน์จักรพรรดิพิมลมณีมัย
* พระพุทธบุษยรัตน์น้อย
* พระพุทธรตนากร นวุติวัสสานุสรณ์มงคล
* พระพุทธเฉลิมสิริราช
* พระแก้วดอนเต้า
* พระแก้วเต็มรัก

 |  |
| วัด และศาสนสถาน | 
* วัดพระศรีรัตนศาสดาราม
* วัดพระแก้วน้อย
* วัดบวรสถานสุทธาวาส
* พระพุทธรัตนสถาน
* วัดพระแก้วงามเมือง
* วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม
* วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร
* วัดพระแก้ว เชียงราย
* วัดพระแก้ว เชียงของ
* วัดพระแก้ว ภาชี
* วัดพระแก้ว กำแพงเพชร
* วัดพระแก้ว จังหวัดชัยนาท
* วัดพระแก้ว จังหวัดเพชรบูรณ์
* ปราสาทตาแก้ว

 |
**บริษัท สยามไบโอไซเอนซ์ จำกัด** เป็นบริษัทผู้ผลิตยาชีววัตถุสัญชาติไทย ก่อตั้งขึ้นตามพระราชปณิธานของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ที่ทรงให้ความสำคัญกับการดูแลสุขภาพ และเป็นบริษัทยาบริษัทเดียวในประเทศไทยและในอาเซียนที่ได้รับการถ่ายทอดเทคโนโลยีการผลิตวัคซีนป้องกันโควิด-19 จากแอสตราเซเนกา และมหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด

ประวัติ
-------

บริษัท สยามไบโอไซเอนซ์ จำกัด จดทะเบียนก่อตั้งเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ด้วยทุนจดทะเบียน 4,800 ล้านบาท ดำเนินธุรกิจด้านการวิจัยและพัฒนาเชิงทดลองด้านวิศวกรรมและเทคโนโลยี โดยมีสำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์เป็นผู้ถือหุ้น 100% นอกจากผลิตวัคซีนป้องกันโควิด-19 แล้วทางบริษัทยังได้ร่วมมือกับกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ ในการผลิตชุดตรวจเชื้อไวรัสซึ่งได้มาตรฐานขององค์การอนามัยโลก เป็นแห่งแรกของประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  ‘สยามไบโอไซเอนซ์’ ผู้ผลิต ‘วัคซีนโควิด’ สัญชาติไทย หนึ่งเดียวในอาเซียน!
2. ↑  บริษัท สยามไบโอไซเอนซ์ จำกัด
3. ↑  คนไทยเฮ ของขวัญจาก ร.9 วัคซีนโควิด ได้ฉีดกลางปีหน้า ไทยเป็นฐานการผลิต
4. ↑  สยามไบโอไซเอนซ์ นำร่องผลิตชุดตรวจโควิด-19
**วัดจักรวรรดิ์** เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่นอกเกาะเมืองอยุธยา ด้านทิศตะวันออกในพื้นที่ฝั่งอยุธยา อยู่ข้างวัดกุฎีดาว ในตำบลหันตรา อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดจักรวรรดิ์ หรือ ชาวบ้านเรียกว่า **วัดเจ้ามอญ** จากผลการขุดแต่งพบว่าวัดจักรวรรดิ์เป็นวัดที่เริ่มสร้างมาแต่สมัยอยุธยาตอนต้น แต่เดิมเป็นวัดขนาดเล็กที่มีคูน้ำล้อมรอบวัด 3 ด้าน มีสะพานแดงใช้ข้ามคูน้ำ โดยมีสถาปัตยกรรมที่สำคัญ คือ เจดีย์ฐาน 8 เหลี่ยมแบบที่นิยมสร้างสมัยอยุธยาตอนต้นเป็นประธานของวัด สันนิษฐานว่าเมื่อครั้งที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ขณะยังทรงดำรงพระยศเป็นพระพระมหาอุปราชในรัชกาลสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ และได้ทำการบูรณะวัดกุฎีดาวนั้น คงจะมีการบูรณะวัดจักรวรรดิ์ซึ่งอยู่ใกล้เคียงกันควบคู่ไปด้วย โดยการขยายขอบเขตของวัดให้กว้างขวางขึ้น พอกทับเจดีย์ประธาน และขยายขนาดของอุโบสถ ซึ่งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกของเจดีย์ประธานให้มีขนาดใหญ่ขึ้น 

วัดจักรวรรดิ์วางตัวยาวตามแนวแกนทิศตะวันออก-ตะวันตก มีเจดีย์ทรงระฆังเป็นประธานของวัด มีคูน้ำล้อมรอบวัด 3 ด้าน มีสะพานแดงใช้ข้ามคูน้ำ บรรดาสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ภายในวัดมีร่องรอยการบูรณปฏิสังขรณ์หลายครั้ง วัดแห่งนี้ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้างที่แน่นอน จากการศึกษาทางโบราณคดีสรุปว่าเริ่มก่อสร้างในสมัยอยุธยาตอนต้น และมีการใช้งานเรื่อยมาจนถึงสมัยอยุธยาตอนปลาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดจักรวรรดิ์ – อยุธยา". Vacationist magazine.
2. ↑  "วัดจักรวรรดิ์". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
3. ↑  กรมศิลปากร. "วัดจักรวรรดิ์" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 18 กันยายน 2566. เข้าถึงจาก
สำหรับวัดม่วงหวานแห่งอื่น ดูที่ วัดม่วงหวาน (อำเภอบางบาล)

**วัดม่วงหวาน** ตั้งอยู่เลขที่ 1 หมู่ที่ 8 ตำบลม่วงหวาน อำเภอหนองแซง จังหวัดสระบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ภายใต้การปกครองคณะสงฆ์ตำบลม่วงหวาน

ประวัติวัด
----------

วัดม่วงหวาน ตั้งอยู่เลขที่ 1 บ้านม่วงหวาน หมู่ที่ 8 ตำบลม่วงหวาน อำเภอหนองแซง จังหวัดสระบุรี มีที่ดินที่ตั้งวัด 5 ไร่ 3 งาน
อาณาเขต ทิศเหนือ จดที่ดินเอกชน ทิศใต้ จดที่ดินเอกชน ทิศตะวันออก จดที่ดินเอกชน ทิศตะวันตก จดที่ดินเอกชน
วัดม่วงหวาน ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 14 มกราคม 2484 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 5 เมตร ยาว 11 เมตร

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

1.พระอธิการโม่ง ไม่ทราบปีที่ดำรงตำแหน่งแน่ชัด (จร)
2.พระอธิการคำ ดำรงตำแหน่งเมื่อ พ.ศ. 2483 ถึง พ.ศ. 2492 (จร)
3.พระอธิการยศ ยโส (ยโสธโร) ดำรงตำแหน่งเมื่อ พ.ศ. 2493 ถึง พ.ศ. 2534 (จร)
4.พระครูปัญญาสรกิจ ดำรงตำแหน่งเมื่อ พ.ศ. 2534 ถึง พ.ศ. 2538 (รก)
5.พระครูวิบูลสรการ ดำรงตำแหน่งเมื่อ พ.ศ. 2538 ถึง พ.ศ. 2551 (จร)
6.พระสมชาย จิตคุโณ ดำรงตำแหน่งเมื่อ พ.ศ. 2551 ถึง พ.ศ. 2553 (รก)
7.พระอธิการณรงค์ ทีฆายุโก ดำรงตำแหน่งเมื่อ พ.ศ. 2553 ถึง พ.ศ. 2555 (รก)
8.พระใบฎีกาพนม รกฺขิตธมฺโม ดำรงตำแหน่งเมื่อ พ.ศ. 2555 เป็นต้นมา

หมายเหตุ (จร) คือ เจ้าอาวาส (รก) คือ ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถ กำลังดำเนินการก่อสร้าง

อ้างอิง
-------

* ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร พ.ศ. 2552 เล่ม 4 กองพุทธสถาน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ หน้า 427
สำหรับวัดราษฎร์ศรัทธาธรรมแห่งอื่น ดูที่ วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม

**วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีนคร อำเภอศรีนคร จังหวัดสุโขทัย

วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม เดิมชื่อ **วัดคลองพลับ** หรือ **วัดคลองมะพลับ** ตั้งตามชื่อบ้านที่มีสัญลักษณ์ของพื้นที่คือ มีลำคลองที่คดไปคดมาพับไปพับมา เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2462 โดยมี นายแผน พิมพ์ทอง นายเนตร คู่ครอง และนายเขียน ทิมเอม เป็นผู้ริเริ่มชักนำชาวบ้านก่อสร้างวัด ซึ่งมีเนื้อที่ 23 ไร่ 2 งาน 48 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2473 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร ได้รับฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 ศาลาการเปรียญ วิหารหลวงพ่อหล้า (อดีตเจ้าอาวาสรูปแรก) และวัดยังเป็นที่ตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรมมหาพินิโจดมประชารังสวรรค์ ซึ่งเปิดสอน 2 แผนก คือ พระปริยัติธรรม แผนกธรรม 3 ระดับ นักธรรมตรี นักธรรมโท นักธรรมเอก และพระปริยัติธรรม แผนกบาลี คือ ชั้นบาลีไวยากรณ์ ชั้นเปรียญตรี (ประโยค 1–2 และเปรียญธรรม 3 ประโยค) ชั้นเปรียญโท(เปรียญธรรม 4-5-6 ประโยค) และสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมเสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิดอาคารโรงเรียนพระปริยัติธรรมมหาพินิโจดมประชารังสวรรค์ ในวันศุกร์ที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2551

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อหล้า นนทิปญโญ เจ้าอาวาสรูปแรก พ.ศ. 2467–2489
* พระอาจารย์เจ๊ก สุจิตโต รักษาการเจ้าอาวาส พ.ศ. 2489–2490
* พระอาจารย์หล้า พลวดร รักษาการเจ้าอาวาส พ.ศ. 2491–2494
* พระอาจารย์สง่า กนตสีดล รักษาการเจ้าอาวาส พ.ศ. 2495–2501
* พระอาจารย์สุพรหม สุรปญโญสี รักษาการเจ้าอาวาส พ.ศ. 2501–2506
* พระครูสุธรรมพินิจ เจ้าอาวาสรูปที่ 2 พ.ศ. 2506–2544
* พระราชวิมลเมธี (บุญโรจน์ จนฺทปญฺโญ) เจ้าอาวาสรูปที่ 3 พ.ศ. 2544–2562
* พระครูปริยัติธรรมาภิสิฐ (สุวรรณ สนฺตจิตฺโต) พ.ศ. 2562-ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม". องค์การบริหารส่วนตำบลศรีนคร.
2. ↑  "วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**งูไทปัน** (อังกฤษ: Taipan) เป็นสกุลของงูในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (Elapidae) ใช้ชื่อสกุลว่า *Oxyuranus* เป็นงูที่ได้รับการจัดอันดับให้เป็นงูกลุ่มที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลก มีลำตัวยาวโดยประมาณ 2-3.6 เมตร ลักษณะลำตัวมีสีน้ำตาลปนดำ มักอาศัยอยู่ตามซอกหินในทะเลทรายของประเทศไทย

การกำเนิดและการขยายพันธุ์
-------------------------

ต้นกำเนิดของงูสกุลนี้เดิมที มีต้นกำเนิดในหมู่เกาะไทปัน แถบเอเชีย-โอเชียเนีย มีการแพร่พันธุ์อย่างกว้างขวางในประเทศออสเตรเลียด้วยสภาพภูมิอากาศ และ แหล่งอาหารที่อุดมสมบูรณ์ เช่น จิงโจ้กระเป๋า, พอสสัม, วอลลาบี นกชนิดต่าง ๆ เป็นต้น สำหรับการขยายพันธุ์จะอยู่ในช่วงฤดูร้อน งูเพศเมียจะวางไข่ราว 10-15 ฟอง และใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 6 สัปดาห์

ความอันตราย
-----------

พิษของงูสกุลนี้เป็นที่เลื่องลือในประเทศออสเตรเลียเป็นอย่างมาก ด้วยความเร็วในการออกฤทธิ์ ของพิษที่ไปทำลายระบบประสาท ภายในเวลา 45 นาที และการกัดแต่ละครั้งสามารถฆ่ามนุษย์ได้มากถึง 100 คน นับว่ามีพิษมากกว่างูเห่าถึง 50 เท่า เชื่อว่าการที่งูไทปันต้องมีพิษร้ายแรงแบบนี้ เป็นผลมาจากการวิวัฒนาการเพื่อฆ่าได้โดยไม่ต้องเปลืองแรงมาก ซึ่งเหมาะสมเป็นอย่างมากสำหรับการใช้ชีวิตอยู่ในทะเลทราย ซึ่งเป็นสถานที่ ๆ แห้งแล้ง

### ส่วนประกอบที่อยู่ในพิษ

ในน้ำพิษจะประกอบไปด้วย สารนิวโรท็อกซิน (neurotoxins) ซึ่งจะไปทำลายระบบประสาทและกล้ามเนื้อ โปรตีนโปรโคอะกูเลนท์ (procoagulants) ทำลายระบบเลือดโดยทำให้เลือดไม่แข็ง แผลที่กัดจะมีเลือดไหลตลอดเวลา สารไมโอท็อกซิน (myotoxins) ทำลายระบบกล้ามเนื้อ


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Oxyuranus***

การจำแนก
--------

มีทั้งสิ้น 3 ชนิด ได้แก่

* งูไทปันธรรมดา (*Oxyuranus scutellatus*) แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย
* งูไทปันโพ้นทะเล (*Oxyuranus microlepidotus*) เป็นชนิดที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลก
* งูไทปันกลาง (*Oxyuranus temporalis*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Australia*, "Mutant Planet" ทางอนิมอลพลาเน็ต. สารคดีทางทรูวิชั่นส์: เสาร์ที่ 29 ธันวาคม 2555
2. ↑  จาก ITIS.org
3. ↑  10 งูพิษร้ายแรงที่สุดในโลก

* สมจิตร วรรณรัตนชัย. *สัตว์เลื้อยคลาน*. สมใจการพิมพ์, 2545, หน้า 20.
* Australian Taipan Snakes (อังกฤษ)
* เกี่ยวกับงูไทปัน เก็บถาวร 2014-03-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**พิพิธภัณฑ์การยึดครองลัตเวีย** (ลัตเวีย: *Latvijas Okupācijas muzejs*) เป็นพิพิธภัณฑ์และสถาบันการศึกษาด้านประวัติศาสตร์ในรีกา ประเทศลัตเวีย สถาปนาตั้งขึ้นในปี 1993 เพื่อจัดแสดงวัตถุ เอกสาร และให้ความรู้แก่สาธารณะเกี่ยวกับช่วงเวลา 51 ปีที่ลัตเวียถูกยึดครองโดยโซเวียตในปี 1940–1941 ตามด้วนาซีในปี 1941–1944 และอีกครั้งโดยโซเวียตในปี 1944–1991 ในโปรแกรมการเดินทางเยือนลัตเวียของอาคันตุกะจากต่างชาติมักจะมีการเดินทางเยือนพิพิธภัณฑ์นี้ด้วย สถาบันที่นี่ยังเป็นผู้จัดนิทรรศการถาวรที่บ้านหัวมุมซึ่งเป็นอดีตสำนักงานใหญ่ของเคจีบีในรีกา

หลังการก่อสร้างใหม่นาน 10 ปี นิทรรศการถาวรอันใหม่เปิดตัวในปี 2022 นิทรรศการแรกของพิพิธภัณฑ์เปิดเมื่อปี 1993 โดยจัดแสดงเรื่องราวจากการยึดครองโดยโซเวียตในครั้งแรก จากปี 1940-1941 และมีการขยับขยายในเวลาต่อมาเพื่อให้เนื้อหาครอบคลุมการยึดครองในช่วงอื่น ๆ เช่นกัน

วัตถุของสะสมที่ขึ้นทะเบียนแล้วของพิพิธภัณฑ์ ข้อมูลจากปี 2017 อยู่ที่เกือบ 60,000 ชิ้น รวมถึงยังมีหอจดหมายเหตุที่จัดแสดงสื่อเสียงและภาพที่มีวิดีโอคำสารภาพและคำบอกเล่ากว่า 2,300 ชิ้นจากผู้ที่ถูกเนรเทศ, ผู้ลี้ภัย และบุคคลอื่นที่ได้รับผลกระทบจากการยึดครองลัตเวีย ไปจนถึงภาพยนตร์สารคดีจำนวน 10 เรื่อง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Permanent exhibition". *The Museum of the Occupation of Latvia* (ภาษาลัตเวีย). สืบค้นเมื่อ 17 March 2018.
2. 1 2  "About us". *The Museum of the Occupation of Latvia* (ภาษาลัตเวีย). สืบค้นเมื่อ 17 March 2018.
3. ↑  "Labirints Latvijas sarežģītajā vēsturē. Reportāža no jaunās Okupācijas muzeja ekspozīcijas" (ภาษาลัตเวีย). Latvijas Sabiedriskais medijs. 2022-06-01. สืบค้นเมื่อ 2022-07-01.
4. ↑  "Grand reopening of Latvia's Occupation Museum on May 30". *eng.lsm.lv* (ภาษาอังกฤษ). 2022-05-27. สืบค้นเมื่อ 2022-07-01.
5. ↑  "Par muzeju". *Latvijas Okupācijas muzejs* (ภาษาลัตเวีย). สืบค้นเมื่อ 17 March 2018.
**พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา** (อินโดนีเซีย: ***Museum Sri Baduga***; ซุนดา: ***Musieum Sribaduga***) เป็นพิพิธภัณฑ์ของรัฐที่ตั้งอยู่ในเมืองบันดุง ประเทศอินโดนีเซีย พิพิธภัณฑ์แห่งนี้จัดแสดงสิ่งสะสมต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับจังหวัดชวาตะวันตก เช่น งานฝีมือของชาวซุนดา เครื่องเรือน ประวัติทางธรณีวิทยา และความหลากหลายทางธรรมชาติ

ประวัติ
-------

พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกใน พ.ศ. 2517 ภายในอาคารที่เคยใช้เป็นที่ทำการรัฐบาลของเกอเวดานาอัน เตอกัลเลอกา ซึ่งเป็นอดีตหน่วยการปกครองระดับต่ำกว่าอำเภอในบันดุง เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2523 มีพิธีเปิดดำเนินการพิพิธภัณฑ์อย่างเป็นทางการโดย ดาอุด ยูซุฟ (*Daud Yusuf*) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรมในขณะนั้น ในชื่อ "พิพิธภัณฑ์แห่งรัฐของจังหวัดชวาตะวันตก" (*Museum Negeri Propinsi Jawa Barat*) ในปี 2533 พิพิธภัณฑ์ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "พิพิธภัณฑ์แห่งรัฐของจังหวัดชวาตะวันตกซรี บาดูกา" (*Negeri Propinsi Jawa Barat Sri Baduga*) หรือพิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา ตามพระนามซรี บาดูกา มาฮาราจา (ซุนดา: ᮞᮨᮛᮤ ᮘᮓᮥᮌ ᮙᮠᮛᮏ, อักษรโรมัน: *Seri Baduga Maharaja*) กษัตริย์ชาวซุนดาในคริสต์ศตวรรษที่ 15

สิ่งสะสม
--------

พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา รวบรวมสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมในภูมิภาคจังหวัดชวาตะวันตก พิพิธภัณฑ์มีชุดสะสมประมาณ 5,637 ชิ้น จัดแสดงบนสามชั้นของอาคาร ชั้นแรกจัดแสดงพัฒนาการเบื้องต้นของประวัติศาสตร์ธรรมชาติและวัฒนธรรมของชวาตะวันตก ซึ่งอธิบายด้วยการจัดแสดงมรดกทางวัฒนธรรมตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์จนถึงยุคฮินดู-พุทธ

ชั้นสองประกอบด้วยนิทรรศการวัตถุทางวัฒนธรรมดั้งเดิมที่มีความสำคัญต่อการดำรงชีวิต การค้า และการคมนาคม รวมถึงอิทธิพลของศาสนาอิสลามและวัฒนธรรมยุโรป ประวัติศาสตร์การต่อสู้ของชาติ และตราสัญลักษณ์ของเมืองต่าง ๆ ในชวาตะวันตก

ชั้น 3 จัดแสดงชุดสะสมทางด้านชาติพันธุ์วิทยาในรูปแบบของงานผ้า ชิ้นงานศิลปะ และเซรามิก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Museum Sri Baduga" (ภาษาอินโดนีเซีย). Bandung Tourism. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 มีนาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 4 พฤษภาคม 2015.
2. ↑  "Museum Sribaduga". *Anne Ahira*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 สิงหาคม 2011. สืบค้นเมื่อ 21 ตุลาคม 2011.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา

  


| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| นานาชาติ | 
* VIAF

 |
| ประจำชาติ | 
* สหรัฐ

 |
| อื่น ๆ | 
* IdRef

 |
**พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดและพิพิธภัณฑ์ศิลปะโอกินาวะ** (ญี่ปุ่น: 沖縄県立博物館・美術館; โรมาจิ: *Okinawa Kenritsu Hakubutsukan Bijutsukan*; Okinawa Prefectural Museum & Art Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในจังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น หมู่อาคารของพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในย่านโอโมระมาจิ (Omoro-machi) ในเมืองนาฮะ เมืองหลวงของจังหวัดโอกินาวะ เปิดให้บริการในปี 2007 และนำเสนอนิทรรศการเกี่ยวกับศิลปะ ประวัติศาสตร์ และประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับโอกินาวะเป็นพิเศษ

อาคารพิพิธภัณฑ์ก่อสร้างโดยใช้วัสดุหลักคือหินปูนในท้องถิ่น ออกแบบด้วยภาพของ *กูคุซุ* (ปราสาท) แบบโอกินาวะ และมีขนาดประมาณ 24,000 ตารางเมตร ประกอบด้วยสี่ชั้นเหนือพื้นและหนึ่งชั้นใต้ดิน อาคารพิพิธภัณฑ์ศิลปะและประวัติศาสตร์/ประวัติศาสตร์ธรรมชาติตั้งอยู่ตรงกันข้ามกัน และผู้เข้าเยี่ยมชมสามารถซื้อตั๋วเข้าชมเพียงอย่างเดียวหรือทั้งคู่ได้

ประวัติศาสตร์
-------------

พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดโอกินาวะก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในปี 1972 ภายหลังการเข้ายึดครองโอกินาวะโดยสหรัฐ ผ่านการจัดการ ปรับโครงสร้าง และเปลี่ยนชื่อของพิพิธภัณฑ์รัฐบาลรีวกีว (Ryukyu Governmental Museum หรือ 琉球政府立博物館) ซึ่งสถาปนาขึ้นในปี 1946 พิพิธภัณฑ์แรกเริ่มตั้งอยู่ในย่านโอนากะโช (Ōnaka-chō) ในเมืองชูริ ไม่ไกลจากปราสาทชูริ ก่อนจะปิดตัวในปี 2007 เพื่อย้ายไปยังสถานที่ปัจจุบัน พิพิธภัณฑ์หลังใหม่นี้มีการเพิ่มส่วนพิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดเข้าไปด้วย

การจัดสรรพื้นที่
----------------

สวนด้านหน้าพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยอาคารโอกินาวะสองหลังที่สร้างขึ้นใหม่ ได้แก่บ้านที่มุงด้วยใบจาก และบ้านหลังคากระเบื้อง แบบท้องถิ่น ควบคู่กับรูปปั้นของ *ชีชะ* และวันถุอื่นที่แทนวัฒนธรรมการทำเครื่องปั้นดินเผาและเซรามิกส์ขอฝโอกินาวะ ด้านหลังพิพิธภัณฑ์เป็นสวนประติมากรรมที่จัดแสดงงานศิลป์ร่วมสมัยและเปิดออกสู่สวนสาธารณะชินโตชิน

ส่วนพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาตินั้นเข้าถึงได้ผ่านทางทางเดินกระจกซึ่งออกแบบให้สร้างความรู้สึกเหมือนกำลังเดินผ่านเหนือปะการังเข้าสู่เกาะ ในบรรดาสิ่งจัดแสดงของพิพิธภัณฑ์ที่สำคัญคือมนุษย์มินาโตงาวะ ซึ่งเป็นตัวอย่างของ *Homo sapiens* ที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในเอเชียตะวันออก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Museums" in *Japan Encyclopedia*, pp. 671-673.
2. ↑  沖縄県立博物館 เก็บถาวร 2012-10-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Okinawa Information IMA. Accessed 29 July 2008.
3. 1 2  沖縄県立博物館・美術館 เก็บถาวร 2018-12-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Culture Resort Festone website. Accessed 29 July 2008.
4. ↑  Baba, Hisao; Narasaki, Shuichiro (1991). "Minatogawa Man, the Oldest Type of Modern *Homo sapiens* in East Asia". *The Quaternary Research (Daiyonki-Kenkyu)*. **30** (3): 221–230. doi:10.4116/jaqua.30.221.

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| นานาชาติ | 
* VIAF

 |
| ประจำชาติ | 
* เยอรมนี
* สหรัฐ
* ญี่ปุ่น
* เช็กเกีย

 |
| วิชาการ | 
* CiNii

 |
| ศิลปิน | 
* ULAN

 |
| ประชาชน | 
* ISIL
	+ JP-2004307

 |
| อื่น ๆ | 
* IdRef

 |
สำหรับวัดราษฎร์รังสรรค์แห่งอื่น ดูที่ วัดราษฎร์รังสรรค์

**วัดราษฎร์รังสรรค์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านหลังวัด ตำบลคอกกระบือ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร วัดมีที่ดินตั้งวัด 65 ไร่ 3 งาน บางส่วนให้ทางราชการสร้างอาคารเรียนโรงเรียนวัดราษฎร์รังสรรค์ 

วัดราษฎร์รังสรรค์หรือวัดคอกกระบือตั้งเมื่อ พ.ศ. 2309 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2463 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 7 เมตร ยาว 72 เมตร ที่มาของชื่อวัดคอกกระบือหรือวัดคอกควายนี้เนื่องจากพื้นที่บริเวณเดิมเป็นเนินสูง สมัยก่อนเมื่อเกิดน้ำท่วมชาวบ้านจะนำควายมาผูกไว้ที่บริเวณนี้ จึงเป็นที่มาของชื่อวัดคอกกระบือ ได้ย้ายมาจากฝั่งตรงข้ามที่ตั้งวัดปัจจุบัน มีพระภิกษุมาก่อสร้างที่พักสงฆ์กันเป็นระยะ ๆ ต่อมาพระอธิการสังฆกิจ (ดวง จนฺสโร ด้วงสงค์) ได้ก่อสร้างอาคารเสนาสนะไว้มากมาย ปัจจุบันไม่ปรากฏร่องรอยโบราณสถาน สิ่งก่อสร้างภายในวัดล้วนสร้างในสมัยหลัง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการ
* พระอธิการแจ้
* พระครูสาครสังฆกิจ
* พระครูวิบูลธรรมวัตร
* พระครูสาครศุภกิจ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดราษฎร์รังสรรค์". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.
2. ↑  "วัดราษฎร์รังสรรค์". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย*.
***Myosotis*** (จากภาษากรีก: μυοσωτίς "หูของหนู") เป็นสกุลของพืชดอกในวงศ์ Boraginaceae ในซีกโลกเหนือมักถูกเรียกว่า **forget-me-nots** (ไทย: ฟอร์เก็ตมีน็อต) หรือ **Scorpion grasses** ชื่อ "Forget-me-Not" มาจากการทับศัพท์จากภาษาเยอรมัน **Vergissmeinnicht** และใช้ในประเทศอังกฤษตั้งแต่ปี 1398 โดยพระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษ *Myosotis alpestris* หนึ่งในสปีชีส์ในสกุลนี้เป็นดอกไม้ประจำรัฐของอะแลสกาและ Dalsland, สวีเดน พืชสกุลนี้มักสับสนกับฟอร์เก็ตมีน็อตของหมู่เกาะแชทัม ซึ่งจัดอยู่ในสกุล *Myosotidium*

การกระจายพันธุ์
---------------

มีการบันทึกชื่อสปีชีส์มากกว่า 500 ชนิด แต่ปัจจุบันมีเพียง 74 ชนิดเท่านั้นที่เป็นที่ยอมรับ ส่วนที่เหลือเป็นชื่อพ้องของชื่อที่ยอมรับหรือชื่อเสนอในปัจจุบัน สกุลนี้ส่วนใหญ่ถูกจำกัดไว้ที่ยูเรเซียตะวันตก โดยมีประมาณ 60 สปีชีส์ที่ยืนยันแล้ว และนิวซีแลนด์ที่มีสปีชีส์ที่ยืนยันแล้วประมาณ 40 ชนิด สกุลนี้ยังพบได้จำนวนน้อยในอเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ และปาปัวนิวกีนี อย่างไรก็ตาม Myosotis เป็นเรื่องธรรมดาที่พบได้ในเขตอบอุ่นเพราะการปลูกและการเข้ามาของสายพันธุ์ต่างถิ่น มีหลายสปีชีส์ที่ได้รับความนิยมในพืชสวน พืชสกุลนี้ชอบที่อยู่อาศัยชื้น สำหรับในที่ที่ไม่ใช่พื้นเมือง มักจะพบในพื้นที่ชุ่มน้ำและริมฝั่งแม่น้ำ

การวิเคราะห์ทางพันธุกรรมบ่งชี้ว่าสกุลนี้มีต้นกำเนิดในซีกโลกเหนือ และชนิดนั้นมีถิ่นกำเนิดในออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และอเมริกาใต้ ทั้งหมดมาจากการกระจายตัวครั้งเดียวสู่ซีกโลกใต้ หนึ่งหรือสองสายพันธุ์ยุโรปโดยเฉพาะอย่างยิ่ง *Myosotis sylvatica* ถูกนำเข้ามาในพื้นที่เขตอบอุ่นของยุโรปเอเชียและอเมริกา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Carlos Lehnebach (2012). "Lectotypification of three species of forget-me-nots (*Myosotis*: Boraginaceae) from Australasia". *Tuhinga*. **23**: 17–28.
2. ↑  Richard C. Winkworth; Jürke Grau; Alastair W. Robertson; Peter J. Lockhart (2002). "The Origins and Evolution of the Genus *Myosotis*" (PDF). *Molecular Phylogenetics and Evolution*. **24** (2): 180–93. doi:10.1016/S1055-7903(02)00210-5. PMID 12144755.
3. ↑  Sanders, Jack (2003). *The Secrets of Wildflowers: A Delightful Feast of Little-Known Facts, Folklore, and History*. Globe Pequot. ISBN 1-58574-668-1.
สำหรับวัดลาดปลาเค้าแห่งอื่น ดูที่ วัดลาดปลาเค้า

**วัดลาดปลาเค้า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านลาดปลาเค้า ตำบลบางแขม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ 2 งาน

วัดลาดปลาเค้าตั้งเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2478 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2534 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 25 เมตร ยาว 47 เมตร ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2516 ในสมัยที่พระมงคลวรสิทธิ (ยิ้ม อิสฺสโร) เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้พัฒนาวัดและพัฒนาชุมชน ได้สร้างอาคารเรียนโรงเรียนวัดลาดปลาเค้ารวมถึงสนามกีฬา ตั้งศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก ปรับภูมิทัศน์ และซ่อมอาคารเรียนและโรงอาหาร

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6.95 เมตร ยาว 24.95 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 ศาลาการเปรียญ กว้าง 18.59 เมตร ยาว 37.59 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 และกุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ นอกจากนั้นวัดมีเนินดิน สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นซากฐานเจดีย์เก่า ซึ่งไม่น่าจะเก่าไปกว่าสมัยอยุธยา เนื่องจากชุมชนโบราณส่วนใหญ่ที่อยู่ใกล้เคียงมีช่วงอายุอยู่ในสมัยนี้ บนเนินดินพบก้อนศิลาแดงขนาดใหญ่ ด้านทิศตะวันตกของเนินดินมีฮวงซุ้ยร้างสร้างประชิดอยู่

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระแสวง
* พระหรุ่น
* พระฉุย
* พระบุญสม
* พระบุญเรือน
* พระสุวรรณ
* พระครูโกศลบุญเขต (บุญเสริม ปุญฺญกุสโล) พ.ศ. 2516–
* พระมงคลวรสิทธิ (ยิ้ม อิสฺสโร)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดลาดปลาเค้า". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "หลวงปู่ยิ้ม อิสสโร พระเกจิดังนครปฐม : มงคลข่าวสด". ข่าวสด.
3. ↑  "วัดลาดปลาเค้า". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
4. ↑  "เนินดิน วัดลาดปลาเค้า". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดศรีบุญเรืองแห่งอื่น ดูที่ วัดศรีบุญเรือง

**วัดศรีบุญเรือง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลน้ำจั้น อำเภอเซกา จังหวัดบึงกาฬ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 25 ไร่ 1 งาน 63 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 4 ไร่

วัดศรีบุญเรืองสร้างเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2460 โดยมีนายจันที ก่ำน้ำจั้น และนายป้อง เอ็นเหล่าคาม และชาวบ้านมอบที่ดินให้และช่วยกันสร้างวัดกับพระสีนวน พระบัว พระก่ำ และพระอุ่น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2557 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 34 เมตร ยาว 48 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ศาลาการเปรียญชั้นเดียว กว้าง 21 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 กุฏิสงฆ์ครึ่งตึกครึ่งไม้จำนวน 6 หลัง และกุฏิอาคารปูนสองชั้น 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง ศาลาพักสงฆ์ 2 หลัง และศาลาเมรุ 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อเศรษฐีซึ่งจำลองมาจากหลวงพ่อโสธร หน้าตัก 69 นิ้ว สูง 2.5 เมตร ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ และพระพุทธรูปปางประทานพรในอุโบสถ นอกจากนั้นที่ศาลาการเปรียญยังมีพระพุทธรูปขนาด 49 นิ้ว และมีพระพุทธรูปไม้แกะสลัก 21 องค์ เก็บอยู่ที่ห้องพิพิธภัณฑ์ของวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีบุญเรือง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "SBL บันทึกประเทศไทย - จังหวัดบึงกาฬ ฉบับที่ 89". p. 148.
**จอนนี่** (ไทย: Join: JavaScript Object Notation แม่แบบ:Pron-th แปลว่า *สัญกรณ์วัตถุจาวาสคริปต์*) เป็นฟอร์แมตสำหรับแลกเปลี่ยนข้อมูลคอมพิวเตอร์ ฟอร์แมต Join นั้นอยู่ในรูปข้อความธรรมดา (plain text) ที่ทั้งมนุษย์และโปรแกรมคอมพิวเตอร์สามารถอ่านเข้าใจได้ 

มาตรฐานของฟอร์แมต Join คือ  มี Internet media type เป็น `application/join</code51080306111126> และมีนามสกุลของไฟล์เป็น `.join</code1080306111126>``

``ปัจจุบัน Join นิยมใช้ในเว็บแอปพลิเคชัน โดยเฉพาะ AJAX โดย Join เป็นฟอร์แมตทางเลือกในการส่งข้อมูล นอกเหนือไปจาก XML ซึ่งนิยมใช้กันอยู่แต่เดิม สาเหตุที่ Join เริ่มได้รับความนิยมเป็นเพราะกระชับและเข้าใจง่ายกว่า XML

Douglas Crockford ผู้สร้าง

โครงสร้างของฟอร์แมต
-------------------

join เป็นรูปแบบสายอักขระ (String) ชนิดหนึ่งที่ถูกจัดเก็บในรูปแบบที่สามารถอ่านและเข้าใจได้ง่าย ถ้าจะให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือเจสันเปรียบเสมือนรูปแบบของ อาเรย์ (Array) ชนิดหนึ่งที่ใช้รับส่งข้อมูลผ่านอาแจ็กซ์เพราะซึ่งปกติแล้วถ้าเราต้องการรับ-ส่งข้อมูลผ่านอาแจ็กซ์ต่าง ๆ นั้น จะต้องรับ-ส่งมาในรูปแบบของสายอักขระทั้งก้อน และเมื่อฝั่งอาแจ็กซ์ทำการรับค่าที่ทำการส่งค่ากลับมาจากเซิร์ฟเวอร์ ก็จะต้องนำสายอักขระ เหล่านั้นมาตัดตำแหน่งที่ต้องการ เพื่อเอาสายอักขระตัวที่ต้องการมาใช้ แต่สำหรับเจสันแล้ว สามารถรับส่งชุดค่าตัวแปรได้ทั้งฝั่งไคลเอนต์ (Client) และฝั่งเซิร์ฟเวอร์ (Server) โดยทั้ง 2 ฝั่งสามารถทำการเข้ารหัสและถอดรหัสโดยใช้เจสันเอนโค้ด (Join code) และ เจสันดีโค้ด (Join Decode) เพื่ออ่านค่าตัวแปรเหล่านั้น และจะเรียกใช้งานมันได้อย่างไร ซึ่งปกติแล้วจะอยู่ในรูปแบบของอาเรย์และสำหรับตัวแปรเจสันนั้นไม่จำกัดแค่รับส่งข้อมูลผ่านเว็บเบราว์เซอร์เท่านั้น แต่ยังสามารถนำเจสันไปประยุกต์กับการรับส่งข้อมูลในรูปแบบอื่น ๆ ได้ เช่นการจับเก็บข้อมูลในรูปแบบของ สายอักขระในข้อความหรือการรับส่งผ่านตัวให้บริการเว็บไซต์ (Web Service) ก็สามารถทำได้เช่นเดียวกัน

  

join นั้นใช้ความสัมพันธ์ของภาษาจาวาสคริปต์ แต่ไม่ถูกมองว่าเป็นภาษาโปรแกรม กลับถูกมองว่าเป็นภาษาในการแลกเปลี่ยนข้อมูลมากกว่า ในปัจจุบันมีไลบรารีของภาษาโปรแกรมอื่นๆ ที่ใช้ประมวลผลข้อมูลในรูปแบบ join มากมาย

โค้ดตัวอย่างของ Join เป็นดังนี้

```
 {
     "firstName": "Join",
     "lastName": "JhonSmith",
     "address": {
         "streetAddress": "21 2nd Street",
         "city": "Laumphun",
         "state": "LP",
         "postalCode": 51120 ""
     },
     "phoneNumbers": [
         "840459286",
         "840459286"
     ]
 }
```

### ประเภทข้อมูล

* จำนวน: จำนวนทศนิยม, ไม่สามารถมีค่าที่ไม่มีค่าที่เป็นตัวเลขเช่นค่าไม่ใช่จำนวนได้.
* สายอักขระ (ไทย: String)
* ชนิดข้อมูลแบบบูล (ไทย: Boolean)
* แถวลำดับ (ไทย: Array)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ Join
* รูปแบบ Join
* รูปแบบออนไลน์ Joinแม่แบบ:Date=ธันวาคม 2022
* Komsan ผู้ดู Join

ภาษาที่ใช้ในการแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างระบบ
------------------------------------------

ในการส่งข้อมูลและบันทึกข้อมูลระหว่างระบบ มีหลากหลาย รูปแบบ รูปแบบที่เป็นที่นิยมคือ

* SMS
* Join
* Jhon ()

  

  

ชื่อระบบ:ภาษาจาวาสคริปต์
ชื่อระบบ:จอน์

แม่แบบ:โครง:เทคโนโลยี``
สำหรับวัดศรีเกิดแห่งอื่น ดูที่ วัดศรีเกิด

**วัดศรีเกิด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน 53 ตารางวา

วัดศรีเกิดสร้างเมื่อ พ.ศ. 1983 ชื่อของวัดตั้งเป็นมงคลนามแห่งเมืองทางด้านสิริมงคล เปรียบเป็นสถานที่เกิดของต้นพระมหาโพธิ์ หรือต้นศรี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถศิลปะล้านนา หลังคาลด 3 ชั้น หน้าจั่วแกะสลัก โก่งคิ้ว ลวดลายแกะสลักลงรักปิดทอง อยู่บนพื้นหลัง รองด้วยกระจกจีน (แผ่นดีบุก) ประดับพญานาคขดตัวที่ราวบันไดหน้าอุโบสถ ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ซึ่งได้กะเทาะปูนเก่าออกและฉาบปูนใหม่ เป็นแบบล้านนา มีพระพักตร์อวบอูมคล้ายกับพระพุทธรูปสกุลช่างเชียงแสน และ *พระพุทธรูปศรีมิ่งมงคล* เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยสำริดขนาดเล็ก ศิลปะเชียงแสนสิงห์สอง อายุราวพุทธศตวรรษที่ 21 เป็นพระพุทธรูปสกุลช่างเชียงแสนที่ได้รับอิทธิพลศิลปะสุโขทัย และมีเจดีย์ศิลปะล้านนา นอกจากนั้นวัดยังมีธรรมาสน์ล้านนาโบราณ และหีบธรรมล้านนาโบราณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีเกิด". สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดเชียงราย.
2. ↑  "วัดศรีเกิด".

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดศรีเกิด**
สำหรับวัดสว่างอารมณ์แห่งอื่น ดูที่ วัดสว่างอารมณ์

**วัดสว่างอารมณ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลราไวย์ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 24 ไร่ 3 งาน 93 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 2 แปลง เนื้อที่ 40 ไร่ 49 ตารางวา

วัดสว่างอารมณ์ หรือ **วัดราไวย์** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2485 เริ่มสร้างวัดโดยเริ่มจากพระบุญรอด ธมฺมกาโม ซึ่งเดินธุดงค์มาจากอำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ชาวบ้านศรัทธาจึงได้นิมนต์ให้อยู่และสร้างที่พักสงฆ์ถวาย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2513 ในด้านการศึกษาได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2462 นอกจากนั้นทางวัดยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประถมศึกษาในที่ดินประมาณ 4 ไร่ ซึ่งประกอบด้วยอาคารเรียน 6 หลัง บ้านพักครู 2 หลัง ห้องสมุด 1 หลังและสถานพยาบาลอีก 1 หลัง

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 เป็นอาคารคอนกรีตถาวร วิหารกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตถาวรและครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาบาตร ศาลาตั้งศพบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถานและหอระฆัง สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานพระเพลากว้าง 2 เมตร รวมถึงมีพระพุทธรูปอื่นอีก 5 องค์ ขนาดพระเพลากว้าง 1 เมตร เท่ากันหมด

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการบุญรอด ธมฺมกาโม พ.ศ. 2385–2425
* พระอธิการบุญนาค สุปโก พ.ศ. 2425–2460
* พระอธิการเงาะ ปภสฺสโม พ.ศ. 2460–2466
* พระถนอม โกวิโท พ.ศ. 2466–2471
* พระปลัดลอด สุจิตฺโต พ.ศ. 2471-2499
* พระครูโสภณธรรมรส (ธมฺมรโส เชย แก้วประดิษฐ์) พ.ศ. 2499–
* พระครูสุพจน์ธรรมาทร (ปิยะพงษ์)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสว่างอารมณ์". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "ประวัติวัดสว่างอารมณ์ พิมพ์ พ.ศ. ๒๕๒๗". ภูเก็ตสารสนเทศ.
สำหรับวัดสว่างอารมณ์แห่งอื่น ดูที่ วัดสว่างอารมณ์

**วัดสว่างอารมณ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสว่างอารมณ์ อำเภอสว่างอารมณ์ จังหวัดอุทัยธานี มีทิ่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ 1 งาน 96 ตารางวา โฉนดเลขที่ 306

วัดสว่างอารมณ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้มีนามตามชื่อบ้านซึ่งหมู่บ้านนี้เดิมเป็นที่รกร้างว่างเปล่า เมื่อประชาชนเริ่มเข้ามาจับจองที่ดินทำกันซึ่งโล่งแจ้งจึงเรียกกันว่า *บ้านสว่าง* ต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็น *บ้านสว่างอารมณ์* เมื่อสร้างวัดขึ้นจึงใช้นามตามชื่อบ้าน แต่ประชาชนนิยมเรียกกันสั้น ๆ ว่า **วัดสว่าง** วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2453 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2483

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว หอสวดมนต์กว้าง 14 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว และกุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว วัดยังประดิษฐานรูปหล่อหลวงพ่อเสน่ห์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูอุกฤตธรรมรัตน์ พ.ศ. 2878– 2582
* พระครูอุทัยธรรมสุนทร พ.ศ. 2483 –

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสว่างอารมณ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดสว่างอารมณ์". เทศบาลตำบลสว่างอารมณ์.
แผนผังเรือรบของราชนาวีอังกฤษ (1728); ที่มา Cyclopædia, or an Universal Dictionary of Arts and Sciences
**เรือรบแนวเส้นประจัญบาน** หรือ **เรือรบเข้ากระบวน** (อังกฤษ: ship of the line; ฝรั่งเศส: *le bâtiment de ligne*) เป็นเรือรบขนาดใหญ่ที่นิยมต่อขึ้นใช้ ระหว่างศตวรรษที่ 17 จนถึงกลางศตวรรษที่ 19 เพื่อใช้ในยุทธวิธีทางน้ำที่เรียกว่า แนวเส้นประจัญบาน (line of battle) โดยกองเรือของแต่ละฝ่ายที่เป็นปฏิปักษ์กัน จะแปรขบวนเรือให้เป็นแถวยาว เพื่อใช้อานุภาพการยิงวอลเลย์จากทางกราบเรืออย่างพร้อมเพรียงกันให้เกิดผลสูงสุด ซึ่งต่างไปจากการประจัญบานทางทะเลในยุคก่อน ๆ ซึ่งจะใช้ยุทธวิธีโจมตีโดยนำเรือเข้าประชิดเรือข้าศึก หรือไม่ก็ใช้เรือพุ่งเข้ากระแทก (ramming). เนื่องจากผลแพ้ชนะในยุทธวิธีนี้ มักจะขึ้นอยู่กับว่าฝ่ายใดมีเรือระวางขับน้ำมากกว่า และบรรทุกปืนใหญ่อานุภาพสูงได้มากกว่า ความเป็นมหาอำนาจทางทะเลในสมัยนั้นจึงวัดกันว่าใครมีเรือแนวเส้นประจัญบานมากลำกว่า และใหญ่กว่า. 

แบบดีไซน์ของเรือแนวเส้นประจัญบาน ค่อย ๆ พัฒนาขึ้นตลอดศตวรรษที่ 17 โดยมีลักษณะสำคัญอยู่ที่ การใช้เสากระโดงเรือ 3 เสา และมีท้ายเรือที่ลดต่ำลง โดยโครงสร้างยกระดับที่ท้ายเรือ (อย่างเรือในยุคบุกเบิกการเดินทะเล) ได้หายไป. ความยาวมาตรฐานของเรือประเภทนี้อยู่ที่ประมาณ 200 ฟุต มีระวางขับน้ำระหว่าง 1,200 ถึง 2,000 ตัน ใช้ลูกเรือประมาณ 600 ถึง 800 คน. อาวุธประจำเรือถูกเรียงเป็นสามชั้น ปืนใหญ่ของหน่วยยิง (battery) แถวล่างมีอำนาจการยิงมากที่สุด โดยอาจมีปืนใหญ่ที่ยิงลูกปืนใหญ่ขนาด 32-48 ปอนด์ มากถึงสามสิบกระบอก; หน่วยยิงแถวกลางมีปืนจำนวนเท่ากันแต่ยิงกระสุนขนาดเล็กกว่า (ประมาณ 24 ปอนด์); แถวบนสุดมีปืนยิงกระสุนขนาด 12 ปอนด์ 30 กระบอก หรือมากกว่านั้น.

เรือหลวงวิกตอรี ระหว่างการบูรณะในปี 1925
ราชนาวีอังกฤษจัดเรือแนวเส้นประจัญบานออกเป็น 3 ระดับตามจำนวนปืนที่สามาถบรรทุกได้. เรือ "ชั้นเอก" (first-rate) กับชั้นโท จะมีแถวยิงสามแถวเหมือนกัน แต่เรือชั้นเอกจะมีจำนวนปืนมากกว่า คือ ประมาณ 100 ถึง 140 กระบอก. ส่วนเรือชั้นตรีจะมีแถวยิงเพียงสองแถว ทำให้มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า เรือปืนสองแถว (Two-deckers) เรือธงชั้นเอกของกองเรือ อย่างเช่น เรือหลวง*วิกตอรี* (HMS *Victory*) เรือธงของราชนาวีที่ได้รับชัยชนะในยุทธนาวีที่ตราฟัลการ์ มีปืนประมาณหนึ่งร้อยกระบอก และอาจใช้ลูกเรือมากถึง 850 นาย. ส่วนเรือรบเข้ากระบวนที่ทรงพลานุภาพที่สุดในโลกอย่าง ซานทิสซิมาร์ ไทร์นดาร์ส (*Nuestra Señora de la Santísima Trinidad)* แห่งราชนาวีสเปน มีชั้นปืนมากกว่า 4 ชั้น ปืนมากกว่า 140 กระบอก. 

นับแต่เครื่องจักรไอน้ำ เข้ามามีบทบาทในการเดินเรือ ยุทธนาวีทางน้ำก็พึ่งพาแรงลมและใบเรือน้อยลง หันมาใช้การขับเคลื่อนด้วยกังหันหรือใบพัดแทน. แต่จุดเปลี่ยนสำคัญของเทคโนโลยีคือการเกิดขึ้นของ เรือรบหุ้มเกราะ *ไอรอนแคลด* ในราวปี 1859 และมีบทบาทสำคัญในการยุทธนาวีในสงครามกลางเมืองอเมริกา และในสงครามโบะชิงของญี่ปุ่น หลังจากนั้นมาเรือแนวเส้นประจัญบานก็เสื่อมความนิยมลงอย่างรวดเร็ว. เรือรบหุ้มเกราะวิวัฒนาการต่อจนกลายเป็น *เรือประจัญบาน* ในศตวรรษที่ 20 ซึ่งเป็นชื่อเรียกเรือรบขนาดใหญ่ที่ลดรูปมาจากคำว่า เรือแนวเส้นประจัญบานนั่นเอง.

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Ship of the line". *Encyclopædia Britannica*.
2. ↑  ibid.

| * ด
* ค
* ก
ประวัติศาสตร์เรือประจัญบาน |
| --- |
| 
* เรือรบแนวเส้นประจัญบาน
* เรือรบหุ้มเหล็ก
* เรือประจัญบานก่อนเดรดนอต
* เดรดนอต
* เรือลาดตระเวนประจัญบาน
* เรือประจัญบานเร็ว
* เรือประจัญบานตามสนธิสัญญา
* เรือประจัญบานในสงครามโลกครั้งที่สอง

 |
**หน่อไม้** เป็นคำที่ใช้เรียกหน่ออ่อนของไผ่ที่กินได้ที่แตกจากเหง้าใต้ดิน โดยมาจากสปีชีส์ *Bambusa vulgaris* และ *Phyllostachys edulis* นิยมกินในทวีปเอเชียหลายประเทศ และมีวิธีการปรุงที่หลากหลาย

การใช้ประโยชน์ในแต่ละท้องถิ่น
-----------------------------

 ยำหน่อไม้
*"Hosaki-Menma"*
### แอฟริกา

ในยูกันดา เรียกหน่อไม้ว่า *maleya*หรือ*kamaleya* ในหมู่ชนเผ่าลูมาซาบา 

### เอเชียตะวันออก

ในญี่ปุ่น จีน และ ไต้หวัน นำหน่อไม้จาก *Bambusa oldhamii* มากินโดยต้องต้มก่อน หน่อไม้ดองจะทำจากแกนของหน่อไม้

### เอเชียใต้

ในสิกขิม และดาร์จีลิง ประเทศอินเดียเรียกหน่อไม้ว่า *tama* ไผ่ที่นำหน่อมากินในแถบเทือกเขาหิมาลัยมีหลายชนิดได้แก่ *Dendrocalamus hamiltonii*, *Dendrocalamus sikkimensis* และ *Bambusa tulda* ซึ่งมีชื่อท้องถิ่นว่า *choya bans*, *bhalu bans* และ *karati bans*ตามลำดับ หน่อไม้จะนำมาต้มกับผงขมิ้น 10–15 นาทีเพื่อกำจัดรสขม ในรัฐอัสสัม หน่อไม้เป็นอาหารพื้นบ้านชนิดหนึ่ง เรียกว่า *khorisa* และ *bah gaj*ในภาษาอัสสัม ในดิยุน ของรัฐอรุณาจัลประเทศ ชาวชักมาเรียกหน่อไม้ว่า *bashchuri* ส่วนหน่อไม้ดองเรียกว่า *medukkeye* นิยมนำไปผัดกับหมู นำไปดองหรือเก็บในน้ำส้มสายชูได้ด้วย ใน รัฐนาคาแลนด์ นิยมกินหน่อไม้ทั้งสดและดอง เรียกหน่อไม้ดองว่า *bas tinga* การนำหน่อไม้ดองไปปรุงอาหารกับเนื้อหมูเป็นที่นิยมมาก ในรัฐมณีปุระ เรียกหน่อไม้ว่า *u-soi* นำไปดองเรียกว่า *soibum* นำไปปรุงอาหารได้หลายชนิด 

หน่อไม้เป็นอาหารพิเศษในช่วงมรสุมของรัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย เรียกว่า *kanile* จะนำไปหั่นแล้วล้างน้ำหลายครั้งเพื่อนำสารพิษออก ทำเป็นหน่อไม้ดองด้วยเช่นกัน ในรัฐฌารขัณฑ์นิยมนำไปแกงหรือทำเป็นหน่อไม้ดอง ทางตะวันตกของ รัฐโอริศา หน่อไม้เป็นเครื่องปรุงที่ใช้ทั่วไป โดยเฉพาะในชาวเผ่าต่าง ๆ หน่อไม้ดองนิยมกินกับมะเขือเทศอบหรือผัด 

ในเนปาล หน่อไม้เป็นเครื่องปรุงของอาหารหลายชนิด ที่มีชื่อเสียงคือหน่อไม้ดองนำไปปรุงกับถั่วและมันฝรั่ง

### เอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ในอินโดนีเซีย นิยมนำหน่อไม้ไปแกงกับกะทิเรียก*ฆูไล เรอบุง* หรือนำไปปรุงรวมกับผักอื่นและกะทิใน*ซายุร โลเดะห์* และนำไปห่อรวมกับผักอื่นใน*ลุนเปีย* ในอาหารฟิลิปปินส์ เรียกหน่อไม้ว่าลาบอง นิยมนำไปปรุง*กีนาตาอัง ลาบอง* ซึ่งนำหน่อไม้ไปต้มกับกะทิและพริก และ*ดีเน็งเด็งนาลาบอง* ซึ่งเป็นการปรุงกับปลาและถั่ว นำหน่อไม้ไปดองในลักษณะเดียวกับมะละกอดองด้วย

ใน อาหารไทย หน่อไม้นำไปปรุงโดยการต้ม ยำ แกง มีทั้งที่ใช้หน่อไม้สดและหน่อไม้ดอง ในอาหารเวียดนาม หน่อไม้ใช้ปรุงอาหารโดยลำพังหรือร่วมกับผักอื่นในผัดผัก หรือนำไปต้มกับหมู

รวมภาพ
------

* หน่อไม้ที่ขุดมาใช้เป็นอาหารหน่อไม้ที่ขุดมาใช้เป็นอาหาร
* หน่อไม้ที่แก่เกินไปหน่อไม้ที่แก่เกินไป
* หน่อไม้ที่วางขายในญี่ปุ่นหน่อไม้ที่วางขายในญี่ปุ่น
* หน่อไม้กระป๋องหน่อไม้กระป๋อง
* กีนาตาอัง ลาบอง (หน่อไม้ต้มกะทิของฟิลิปปินส์)**กีนาตาอัง ลาบอง** (หน่อไม้ต้มกะทิของฟิลิปปินส์)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jesse D. Dagoon (1989). *Applied nutrition and food technology*. Rex Bookstore, Inc. ISBN 978-971-23-0505-4.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* A short series on several edible bamboo species in Taiwan (Chinese) เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* แกงหน่อไม้


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **หน่อไม้**
**มหาอุปราช** พระนามเดิม **จัน** เป็นพระมหาอุปราชในรัชกาลขุนวรวงศาธิราช ได้รับอุปราชาภิเษกได้เพียงไม่กี่วันก็ถูกลอบปลงพระชนม์

พระประวัติ
----------

มหาอุปราช มีพระนามเดิมว่า จัน เป็นช่างตีเหล็กอาศัยอยู่ที่บ้านมหาโลก โดยเป็นพระอนุชาของขุนวรวงศาธิราช ใน พ.ศ. 2091 นางพระยาแม่อยู่หัวศรีสุดาจันทร์ทรงอ้างว่าสมเด็จพระยอดฟ้ายังทรงพระเยาว์ หัวเมืองเหนือก็ไม่เป็นปกติจึงปรึกษากับขุนนางว่าจะให้ขุนวรวงศาธิราชว่าราชการแผ่นดินจนกว่าสมเด็จพระยอดฟ้าจะทรงเจริญพระชนมายุ จึงทำพิธีราชาภิเษกขุนวรวงศาธิราชเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรอยุธยาและสถาปนานายจัน น้องชายขุนวรวงศาธิราชอยู่บ้านมหาโลก ขึ้นเป็นพระมหาอุปราช

ลอบปลงพระชนม์
-------------

การครองราชบัลลังก์ของขุนวรวงศาธิราชนั้น ไม่เป็นที่เห็นชอบของขุนนางในราชสำนักและพระญาติวงศ์บางส่วน เพราะขุนวรวงศาธิราชทรงขึ้นครองบัลลังก์โดยไม่ชอบธรรมจึงมีขุนนางบางคนรวมตัวกันเพื่อล้มล้างราชบัลลังก์ ได้แก่ ขุนพิเรนทรเทพ เจ้านายเชื้อสายราชวงศ์พระร่วง ขุนอินทรเทพ หมื่นราชเสน่หา (ในราชการ) และหลวงศรียศบ้านลานตากฟ้า

ทั้งสี่ร่วมกันวางแผนลอบปลงพระชนม์ จนโอกาสมาถึงเมื่อกรมการเมืองลพบุรีกราบทูลขุนวรวงศาธิราชว่า มีช้างเผือกเชือกหนึ่งที่ลพบุรี ขุนวรวงศาธิราชรับสั่งว่าจะไปจับแต่ต่อมาเปลี่ยนพระทัยให้กรมการเมืองลพบุรีไปจับแทน หลังจากนั้น 7 วันช้างเผือกเข้ามาทางวัดแม่นางปลื้มเข้าเพนียดวัดซองพระองค์จึงรับสั่งว่าหนนี้จะเสด็จไปจับเอง

ขุนพิเรนทรเทพสั่งให้หมื่นราชเสน่หา (นอกราชการ) ไปดักยิงอุปราชจันน้องขุนวรวงศาธิราชตายที่ท่าเสื่อระหว่างขี่ช้างไปเพนียด จากนั้น ขุนพิเรนทรเทพได้เรียกพระยาพิชัยกับพระยาสวรรคโลก ข้าราชการเมืองเหนือลงมาร่วมมือในการก่อการครั้งนี้ด้วย

พระราชกิจ
---------

จากบันทึกของปินโต ได้บันทึกไว้ว่าอุปราชจันเป็นผู้ลงนามเซ็นสัญญาแทนรัฐบาลกรุงศรีอยุธยา

อ้างอิง
-------

1. ↑  *พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)*, นนทบุรี : ศรีปัญญา, 2553, หน้า 64-7
2. ↑  *คำให้การชาวกรุงเก่า*, พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) และเอกสารอื่น, นนทบุรี : ศรีปัญญา, 2553, หน้า 492-496

| * ด
* ค
* ก
กรมพระราชวังบวรสถานมงคล และ กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข |
| --- |
| กรุงศรีอยุธยา | 

|  |  |
| --- | --- |
| วังหน้า | พระเอกสัตราชพระมหาอุปราช • พระอาทิตยวงศ์ • มหาอุปราช (จัน) • สมเด็จพระนเรศวร • สมเด็จพระเอกาทศรถ • เจ้าฟ้าสุทัศน์ • จมื่นศรีเสารักษ์ • สมเด็จพระศรีสุธรรมราชา • สมเด็จพระนารายณ์มหาราช • หลวงสรศักดิ์ • เจ้าฟ้าเพชร • เจ้าฟ้าพร • เจ้าฟ้าธรรมธิเบศฯ • เจ้าฟ้าอุทุมพร |
| วังหลัง | นายจบคชประสิทธิ์ |
| ที่ประทับ | พระราชวังจันทรเกษม (วังหน้า) • พระราชวังสวนหลวง (วังหลัง) |

 |
| กรุงธนบุรี | 

|  |  |
| --- | --- |
| วังหน้า | สมเด็จพระมหาอุปราช เจ้าฟ้ากรมขุนอินทรพิทักษ์‎ |

 |
| กรุงรัตนโกสินทร์ | 

|  |  |
| --- | --- |
| วังหน้า | สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท • สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอิศรสุนทร • สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์ • สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ • พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว • กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ |
| วังหลัง | สมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมพระอนุรักษ์เทเวศร์ |
| ที่ประทับ | พระราชวังบวรสถานมงคล (วังหน้า) • พระราชวังบวรสถานพิมุข (วังหลัง) |

 |
**การกีดกันทางสังคม** (อังกฤษ: social exclusion) เป็นการขัดขวางทางสังคมและขับออกไปสุดขอบของสังคม คำนี้ใช้กันแพร่หลายในทวีปยุโรปและใช้ครั้งแรกในประเทศฝรั่งเศส มีการใช้ในหลายสาขาวิชารวมทั้งการศึกษา สังคมวิทยา จิตวิทยา รัฐศาสตร์และเศรษฐศาสตร์

การกีดกันทางสังคมเป็นกระบวนการซึ่งปัจเจกบุคคลหรือทั้งชุมชนถูกสกัดกั้น (หรือปฏิเสธการเข้าถึงอย่างเต็มที่)ซึ่งสิทธิ โอกาสและทรัพยากรต่าง ๆ อย่างเป็นระบบ ซึ่งสมาชิกของกลุ่มอื่นเข้าถึงได้เป็นปกติ และเป็นมูลฐานของบูรณาการทางสังคมในกลุ่มจำเพาะนั้น (เช่น ที่อยู่อาศัย การจ้างงาน การสาธารณสุข การร่วมมือของพลเมือง การมีส่วนร่วมในระบอบประชาธิปไตยและกระบวนการทางกฎหมาย) บุคคลที่ถูกกีดกันทางสังคมอาจเรียกว่า "**ผู้ที่ถูกสังคมปฏิเสธ**" (อังกฤษ: marginal people; marginalisation)

การตีตัวออกห่าง หรือการถอนสิทธิพิเศษอันเป็นผลจากการกีดกันทางสังคม สามารถเชื่อมโยงกับชนชั้นทางสังคม สถานะการศึกษา ความสัมพันธ์ในวัยเยาว์ มาตรฐานการครองชีพหรือทางเลือกส่วนบุคคลตามสมัยนิยมของบุคคล รูปแบบการเลือกปฏิบัติที่เป็นการกีดกันนี้ยังอาจใช้กับบุคคลที่มีความพิการ ชนกลุ่มน้อย กลุ่ม LGBT ผู้ใช้สารเสพติด ผู้ที่ถูกปล่อยให้สถาบันดูแล (institutional care leaver) ผู้สูงอายุและเยาวชน ผู้ที่ดูเบี่ยงเบนไปจากบรรทัดฐานที่ประชากรรับรู้อาจถูกกีดกันทางสังคมไม่ว่าชัดเจนหรือไม่

ผลของการกีดกันทางสังคมคือ ปัจเจกบุคคลหรือชุมชนที่ได้รับผลกระทบนั้นถูกขัดขวางจากการมีส่วนร่วมอย่างเต็มที่ในชีวิตเศรษฐกิจ สังคมและการเมืองของสังคมที่ตนอาศัยอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hilary Silver, "Social Exclusion and Social Solidarity." International Labour Review 133, nos. 5-6 (1994): 531-78.
2. ↑  *Adler School of Professional Psychology*
3. ↑  "The Salvation Army: The Seeds of Exclusion (2008)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-08-27. สืบค้นเมื่อ 2016-01-29.
4. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-10-29. สืบค้นเมื่อ 2016-01-29.
5. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-11-15. สืบค้นเมื่อ 2016-01-29.
6. ↑  Young, I. M. (2000). Five faces of oppression. In M. Adams, (Ed.), Readings for Diversity and Social Justice (pp. 35–49). New York: Routledge.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิถีชีวิตเด็กชายขอบ... ภายใต้การพัฒนาของมูลนิธิรักษ์ไทย เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* เยอรมนี
* ลัตเวีย
* ญี่ปุ่น
* เช็กเกีย

 |
สำหรับวัดสว่างอารมณ์แห่งอื่น ดูที่ วัดสว่างอารมณ์

**วัดสว่างอารมณ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโนนศิลา อำเภอปากคาด จังหวัดบึงกาฬ

วัดสว่างอารมณ์ หรือ **วัดถ้ำศรีธน** ตั้งวัดเมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2425 โดยท้าวขุนไกรซึ่งอพยพมาจากฝั่งลาวมาตั้งบ้านเรือนอยู่ริมแม่น้ำโขง ใกล้บ้านห้วยคาด ภายหลังได้ตั้งหมู่บ้านที่ชื่อ *บ้านปากคาด* ภายหลังชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างวัดบนที่ดินของนายจันทรา ไกรราช ซึ่งเป็นบุตรชายของท้าวขุนไกร วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2517 เหตุที่ชื่อว่า วัดถ้ำศรีธน เพราะมีตำนานพื้นบ้านเล่าว่าท้าวศรีธนแห่งเมืองเปงจานนคร ได้มาร่ำเรียนวิชาอาคมกับพระฤๅษียังสถานที่แห่งนี้ ชาวบ้านเชื่อว่ายังมีหลักฐานตามตำนานปรากฏอยู่ทั้งถ้ำฤๅษี หินที่ท้าวศรีธนใช้ลองดาบ รวมทั้งหลักเสมาโบราณ

อุโบสถเป็นรูประฆังคว่ำ ตั้งอยู่บนก้อนหินใหญ่ และเป็นจุดชมทิวทัศน์แม่น้ำโขง และที่ใต้ก้อนหินใหญ่เป็นที่ประดิษฐานของพระพุทธรูปไสยาสน์ปางปรินิพพาน

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการด่อน อินทสาโร (หลวงปู่ด่อน) พ.ศ. 2450–2460
* พระอธิการด่อน อินทสาโร (หลวงปู่ด่อน) พ.ศ. 2450-2460
* พระอธิการดี ฐานวุทโฒ พ.ศ. 2471–2492
* พระอธิการเสาร์ ถาวโร พ.ศ. 2492–2529
* พระสมานชัย วรปัญโญ พ.ศ. 2529–2535
* พระอธิการทองลี โกวิโธ พ.ศ. 2535–2537
* พระวัชรญาณประยุต พ.ศ. 2537–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสว่างอารมณ์ (วัดถ้ำศรีธน) บึงกาฬ". อีสานร้อยแปด.
2. ↑  "วัดถ้ำศรีธน หรือวัดสว่างอารมณ์ อ.ปากคาด จ.บึงกาฬ". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ภูมิภาคภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
3. ↑  "วัดสว่างอารมณ์". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**นัตควูนอลมือเซยึม** หรือ **พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ** (สวีเดน: *Nationalmuseum*) เป็นหอศิลป์แห่งชาติของประเทศสวีเดน ตั้งอยู่บนคาบสมุทรบลอซีฮ็อลเมินในใจกลางของสต็อกโฮล์ม

พิพิธภัณฑ์มีภาระรับผิดชอบนอกเหนือจากตัวอาคารที่บลอซีฮ็อลเมิน แต่ยังมีการดำเนินงานส่วนของสะสมหอศิลป์ภาพบุคคลแห่งชาติที่ปราสาทกรีปส์ฮ็อล์ม, เครื่องกระเบื้องกึสตัฟส์แบร์ย, ของจัดแสดงในปราสาทอื่น ๆ และสถาบันสวีเดนในปารีส (สถาบันเท็สซีน) ในฤดูร้อนของปี 2016 ได้มีการเปิดตัวนัตควูนอลมือเซยึมยัมต์ลี (*Nationalmuseum Jamtli*) ในเอิสเตอชึนด์ซึ่งจัดแสดงของสะสมบางส่วนจากพิพิธภัณฑ์

อาคารหลังปัจจุบันสร้างขึ้นในระหว่างปี 1844 ถึง 1866 โดยได้รับอิทธิพลสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบอิตาลี ผลงานออกแบบโดยฟรีดริช เอากุสท์ ชตือเลอร์ สถาปนิกชาวเยอรมันผู้ออกแบบน็อยเอิสมูเซอุมในเบอร์ลิน มีการขยับขยายพิพิธภัณฑ์ในปี 1961 เพื่อรวมบริเวณโรงฝึกงานของพิพิธภัณฑ์ ส่วนภัตตาคารเปิดในปี 1996 อาคารพิพิธภัณฑ์ปิดให้บริการเพื่อปรับครั้งใหญ่ในปี 2013 ก่อนจะเปิดให้บริการอีกครั้งในปี 2018 ภายใต้งบประมาณ 132 ล้านดอลลาร์ เพื่อปรับปรุงด้านความปลอดภัยและพัฒนาสถาบันให้มีความเป็นสมัยใหม่มากขึ้น

ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีขนาดประมาณ 500,000 ชิ้น มีชิ้นงานเก่าแก่ย้อนไปถึงสมัยกลาง ของสะสมภาพเขียนบุคคลขนาดย่อมของพิพิธภัณฑ์ถือว่ามีมากที่สุดในโลกที่จำนวนกว่า 5,200 ชิ้น ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีงานศิลปะจากหลายสำนักในยุโรป รวมถึงชิ้นงานของศิลปินนิโคลัส ฮิลเลียร์ด, ไอซัก ออลิเวอร์ และหลุยส์-มารี โอตีซีเย ชิ้นงานจำนวนมากได้มาจากของสะสมของคอล เฟรียดริก ดอลเกรียน ส่วนงานชิ้นพิเศษจำนวนหนึ่งบริจาคมาโดยยัลมาร์ วิคันเดอร์ (*Hjalmar Wicander*) เจ้าของโรงงานผลิตไม้ก๊อก และผู้บริจาคเงินแก่พิพิธภัณฑ์จำนวนหนึ่งเพื่อใช้ในการซื้อหาภาพเขียนมาเพิ่มในของสะสม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Nationalmuseum collection placement". *www.nationalmuseum.se/*. 2 July 2021.
2. ↑  "Nationalmuseum Jamtli". *www.jamtli.com/*. 7 July 2021. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-05-28. สืบค้นเมื่อ 2023-11-05.
3. ↑  "Portrait miniature at Nationalmuseum". *www.nationalmuseum.se/*. 12 July 2021.
4. ↑  "About the collection". *www.nationalmuseum.se/en/*. 12 July 2021.