การฝึกโคมไฟบังคับทิศในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
**โคมไฟบังคับทิศ** (อังกฤษ: Directional Flashlight) หรือ **โคมไฟสัญญาณ โคมไฟเอดิส โคมไฟมอร์ส** (อังกฤษ: Signal lamp, Aldis lamp, Morse lamp) เป็นอุปกรณ์ส่งสัญญาณภาพสำหรับการสื่อสารด้วยแสงโดยการกระพริบของโคมไฟ โดยปกติจะใช้ในการส่งรหัสมอร์ส แนวคิดเรื่องการกระพริบไฟเป็นแสงวับ (จุด) และแสงวาบ (ขีด) จากตะเกียงนี้ถูกนำมาใช้ครั้งแรกโดย กัปตัน ฟิลิป ฮาวเวิร์ด โคลอมบ์ แห่งราชนาวีอังกฤษในปี พ.ศ. 2410 ซึ่งเขาออกแบบด้วยการใช้แสงไลม์ไลท์ (ไฟแก๊ส) ในการส่องสว่าง และชุดรหัสที่เขาใช้ในการส่งก็ไม่เหมือนกับรหัสมอร์ส ต่อมาระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง นายทหารสื่อสารของฝ่ายเยอรมนีได้ใช้เครื่องส่งสัญญาณแบบออปติคอลมอร์สที่เรียกว่า **Blinkgerät** ซึ่งมีระยะในการส่งไกลถึง 8 กิโลเมตร (5 ไมล์) ในเวลากลางคืน โดยใช้ตัวกรองแสงสีแดงเพื่อหลีกเลี่ยงการมองเห็นการสื่อสารดังกล่าว 

โคมไฟบังคับทิศสมัยใหม่จะสร้างพัลส์ของแสงที่โฟกัส ไม่ว่าจะด้วยการเปิดและปิดบาดเกล็ดที่ติดอยู่หน้าโคมไฟ หรือโดยการเอียงกระจกเว้า ซึ่งยังคงใช้งานมาจนถึงปัจจุบันในเรือเดินทะเลและสำหรับไฟสัญญาณการบินในหอควบคุมจราจรทางอากาศ โดยเป็นอุปกรณ์สำรองในกรณีที่วิทยุของเครื่องบินขัดข้องจนไม่สามารถสื่อสารได้

ประวัติ
-------

ผู้ใช้เฮลิโอกราฟชาวออตโตมันกำลังใช้ Blinkgerät (ซ้าย)
โคมไฟตะเกียงน้ำมันส่งสัญญาณเบบี้ พ.ศ. 2461
โคมไฟบังคับทิศถูกบุกเบิกการใช้งานโดยราชนาวีอังกฤษในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 โดยมันเป็นเครื่องส่งสัญญาณในยุคที่สองของราชนาวี หลังจากธงสัญญาณถูกใช้อย่างแพร่หลายรวมถึงข้อความสัญญาณของลอร์ดเนลสันที่ว่า "อังกฤษหวังว่าทุกนายจะทำตามหน้าที่" (England expects that every man will do his duty) ก่อนยุทธนาวีที่ตราฟัลการ์

แนวคิดเรื่องไฟวับและไฟวาบจากตะเกียงถูกนำมาใช้ครั้งแรกโดยกับตัน ต่อมาคือรองพลเรือเอก ฟิลิป ฮาวเวิร์ด โคลอมบ์ แห่งราชนาวีอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2410 การออกแบบของพลเรือเอก โคลอมบ์ นั้นใช้ไลม์ไลท์ในการส่องสว่าง โดยรหัสที่ใช้ในการส่งของเขาไม่เหมือนกับรหัสมอร์ส ซึ่งต่อมาก็ได้นำรหัสมอร์สมาปรับใช้ในภายหลัง

สำหรับโคมไฟบังคับทิศอีกดวงที่มีการนำมาใช้งานคือโคมไฟเบบี้ (Begbie lamp) ซึ่งเป็นตะเกียงน้ำมันก๊าดที่มีเลนส์เพื่อโฟกัสให้แสงสว่างขึ้นทำให้เห็นได้จากระยะไกล

ในช่วงสงครามสนามเพลาะระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อการสื่อสารผ่านสายถูกตัดขาด นายทหารสื่อสารของเยอรมันใช้เครื่องส่งสัญญาณแบบออปติคัลส์มอร์ส 3 ประเภทในการส่งสัญญาณ เรียกว่า **Blinkgerät** ซึ่งเป็นเครื่องสัญญาณทางไกล ในเวลากลางวันระยะสูงสุด 4 กิโลเมตร (2.5 ไมล์) และในเวลากลางคืนระยะสูงสุด 8 กิโลเมตร (5 ไมล์) โดยใช้ที่กรองแสงสีแดงเพื่อหลีกเลี่ยงการตรวจจับการสื่อสาร

ในปี พ.ศ. 2487 อาเธอร์ ไซริล เวบบ์ อัลดิส ได้จดสิทธิบัตรการออกแบบโคมบังคับทิศทางแบบมือถือ ซึ่งมีม่านบานเกล็ดที่ได้รับการปรับปรุงคุณภาพในการส่องสว่างแล้ว

การออกแบบ
---------

โคมไฟบังคับทิศทางสมัยใหม่สามารถสร้างพัลส์แสงเฉพาะจุดได้ ซึ่งในรุ่นทีมีขนาดใหญ่สามารถสร้างพัลส์ได้ด้วยการเปิดและปิดบานเกล็ดที่ติดตั้งอยู่ด้านหน้าของหลอดไฟ โดยบังคับได้ทั้งแบบสวิตช์แรงดันที่บังคับด้วยตัวเอง หรือในเวอร์ชั่นใหม่ที่เป็นระบบอัตโนมัติ ในขณะที่โคมไฟมือถือจะใช้กระจกเว้าที่เอียงด้วยสวิตช์แบบไกปืนเพื่อให้แสงเป็นพัลส์ โดยจะมีศูนย์เล็ง (Optical sight) และมักใช้งานบนเรือรบหรือหอควบคุมจราจรทางอากาศ โดยใช้สัญญาณสีสำหรับการสื่อสารในการหยุด หรือหลบเลี่ยง ตามข้อกำหนดของ ICAO ซึ่งการส่งสัญญาณที่บังคับด้วยมือ ผู้ให้สัญญาณจะเล็งแสงไปที่เรือของผู้รับ และหมุนคันโยก เปิดและปิดบานเกล็ดหน้าโคมไฟ เพื่อปล่อยแสงวับวาบเพื่อส่งข้อความเป็นรหัสมอร์สไปสู่เรือของผู้รับ ซึ่งเรือผู้รับจะสังเกตเห็นแสงกระพริบและใช้กล้องส่องทางไกลในการรับและแปลรหัสเป็นข้อความ

โคมไฟบังคับทิศบางดวงจะถูกติดตั้งอยู่บนเสากระโดงเรือ ในขณะที่บางรุ่นเป็นรูปแบบมือถือขนาดเล็ก บางรุ่นที่มีขนาดใหญ่กว่ากำลังส่งสูงกว่าจะถูกติดตั้งอยู่บนฐานติดตั้งบนเรือ โดยโคมไฟบังคับทิศทางขนาดใหญ่จะใช้ไฟจากหลอดคาร์บอนอาร์คเป็นแหล่งกำเนิดแสง โดยมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 20 นิ้ว (510 มิลลิเมตร) ซึ่งโคมไฟบังคับทิศทางเหล่านี้มีกำลังส่งที่สามารถส่งสัญญาณไฟไปยังเส้นขอบฟ้าได้ แม้ในสภาวะมีแดดจ้าก็ตาม

การใช้งานสมัยใหม่
-----------------

กะลาสีเรือของกองทัพเรือสหรัฐฯ กำลังส่งรหัสมอร์สโดยโคมไฟบังคับทิศ
โคมไฟบังคับทิศยังคงมีการใช้งานอยู่จนถึงปัจจุบันในเรือรบ โดยถือว่าเป็นการสื่อสารที่สะดวกและปลอดภัย มีประโยชน์อย่างยิ่งในช่วงการห้ามใช้วิทยุ (Radio Silence) เช่น สำหรับขบวนเรือระหว่างการปฏิบัติการยุทธนาวีแห่งแอตแลนติก

กองทัพเรือในเครือจักรภพและกองกำลังเนโทใช้โคมไฟบังคับทิศทางเมื่อการสื่อสารทางวิทยุจำเป็นต้องระงับหรือเกิดการปลอมแปลงสัญญาณทางอิเล็กทรอนิกส์ นอกจากนี้ เนื่องจากอุปกรณ์การมองกลางคืนมีการใช้งานกันอย่างแพร่หลายในกองทัพปัจจุบัน การส่งสัญญาณในเวลากลางคืนมักจะทำด้วยการใช้แสงในช่วงอินฟราเรด (IR) ของสเป็กตรีมแม่เหล็กไฟฟ้า ทำให้มีโอกาสน้อยที่จะถูกตรวจพบด้วยตาเปล่า ซึ่งจากความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและการสื่อสารแบบดิจิทัลดังกล่าวทำให้กองกำลังสมัยใหม่ในปัจจุบันได้ใช้รูปแบบดังกล่าว

ปัจจุบันยังมีการใช้โคมไฟบังคับทิศสำหรับสัญญาณไฟทางการบินในหอควบคุมจราจรทางอากาศ โดยเป็นอุปกรณ์สำรองในกรณีที่วิทยุของเครื่องบินขัดข้องจนใช้การไม่ได้ สัญญาณอาจใช้เป็นสีเขียว แดง หรือขาว คงที่หรือกระพริบ โดยข้อความที่ส่งจะถูกจำกัดไว้เฉพาะชุดคำแนะนำพื้นฐานส่วนหนึ่ง เช่น "ลงจอด" "หยุด" เป็นต้น ไม่ได้มีไว้เพื่อการส่งข้อความด้วยรหัสมอร์ส ซึ่งเครื่องบินสามารถตอบรับว่ารับทราบสัญญาณได้ด้วยการโยกปีกหรือกระพริบไฟลงจอด

หมายเหตุ
--------

1. 1 2  ตามชื่อเรียกในระเบียบว่าด้วยการรักษาความปลอดภัยแห่งชาติเกี่ยวกับการสื่อสาร พ.ศ. 2525
 และใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า Directional Flashlight ซึ่งมีการใช้งานในเอกสาร หนังสือ และข่าวประชาสัมพันธ์ แต่คือเครื่องมือเดียวกันกับที่สากลเรียกว่า Signal lamp

ดูเพิ่ม
-------

* ธงสองมือ
* แผ่นสัญญาณ วีเอส 17

อ้างอิง
-------

1. ↑  *ระเบียบว่าด้วยการรักษาความปลอดภัยแห่งชาติเกี่ยวกับการสื่อสาร พ.ศ. 2525* (PDF). สำนักนายกรัฐมนตรี. 2525.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "ราชนาวีไทย ร่วมกองทัพเรือสิงคโปร์ เปิดฝึกผสม SINGASIAM 2018". *mgronline.com*. 2018-06-04.
3. ↑  @4FORCENEWS (2022-04-22). ""มิตรภาพ"ความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นการลาดตระเวนร่วม ระหว่าง กองทัพเรือไทย และ กองทัพเรือเวียดนาม ครั้งที่ ๔๕". *หนังสือพิมพ์ข่าว ๔ เหล่าทัพ*.
4. ↑  Walter Lord. *The Night Lives On*.
5. 1 2  "The Dead media Project:Working Notes:24.1". *www.deadmedia.org*.
6. ↑  Sterling, Christopher H. บ.ก. (2008). *Military Communications: From Ancient Times to the 21st Century*. Santa Barbara, California: ABC-CLIO, Inc. p. 209. ISBN 978-1-85109-732-6.
7. ↑  Neal McEwen, K5RW. "Victorian Era Visual Signalling Instruments -Black Watch, 42nd Royal Highland Regiment Signalling Unit, c. 1898". Telegraph-office.com. สืบค้นเมื่อ 2012-06-13.
8. ↑  Galvin (May 29, 2002). "Battle Management Language" (PDF). สืบค้นเมื่อ April 7, 2019.
9. ↑  "Visual Signalling". *HMS Collingwood Heritage Collection*.
10. ↑  "Signaling lamp".
11. 1 2  "ปืนไฟสัญญาณแบบพกพาสำหรับสนามบิน | AEROTHAI Business". *www.aerothai.co.th*.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
12. ↑  van Bommel, Wout (2014), Luo, Ronnier (บ.ก.), "Carbon Arc Lamp", *Encyclopedia of Color Science and Technology* (ภาษาอังกฤษ), Springer, pp. 1–7, doi:10.1007/978-3-642-27851-8\_119-13#bib1, ISBN 978-3-642-27851-8, สืบค้นเมื่อ 2023-10-09
13. ↑  Jerry Proc. "Directional and Non-Directional Light Signalling". *Visual Signalling in the RCN*. สืบค้นเมื่อ 2016-08-05.
14. ↑  "FAA Aeronautical Information Manual, section 4-3-13. Traffic Control Light Signals". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 4, 2012.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **โคมไฟบังคับทิศ**

* An Aldis lamp in operation

| * ด
* ค
* ก
รหัสมอร์สสากล |
| --- |
| วิธีการส่งสัญญาณ | 
* โทรเลขไฟฟ้า
* ออน–ออฟคีย์อิ้ง
* คลื่นต่อเนื่อง
* คลื่นต่อเนื่องแบบกล้ำสัญญาณ
* ฮีลิโอกราฟ
* โคมไฟสัญญาณ

 |
| สัญญาณที่โดดเด่น | 
* SOS
* CQD
* ตัวช่วยจำรหัสมอร์ส
* สัญลักษณ์ขั้นตอนสำหรับรหัสมอร์ส
* คำย่อรหัสมอร์ส
* รหัสคิว
* รหัสแซด

 |
| ระบบการเขียนอื่นๆในรหัสมอร์ส | 
* รหัสมอร์สไทย
* รหัสมอร์สอเมริกัน
* อักษรกรีก
* อักษรซีริลลิก
	+ รัสเซีย
* อักษรฮีบรู
* อักษรอาหรับ
* รหัสวาบูน
* รหัสโทรเลขภาษาจีน
* รหัสภาษาเกาหลี

 |