มหาวิทยาลัยแห่งรัฐนิวยอร์ก[*ต้องการการอัปเดต*]

สมาคมเภสัชศาสตร์มะเร็งวิทยาแห่งแคนาดาตัวอย่างของการให้น้ำหนักลำดับขั้นหลักฐานทางการแพทย์
คำว่า **เวชปฏิบัติอิงหลักฐาน**
(อังกฤษ: Evidence-based medicine ตัวย่อ **EBM**) เป็นแบบการแพทย์ที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อทำการวินิจฉัยตัดสินใจให้ดีที่สุด โดยเน้นการใช้หลักฐานจากงานวิจัยที่มีการออกแบบและการดำเนินการที่ดี
แม้ว่าการแพทย์ที่อาศัยวิทยาศาสตร์ (คือไม่ใช่การแพทย์ทางเลือกเป็นต้น) ทั้งหมดล้วนแต่ต้องอาศัยหลักฐานทางประสบการณ์ (empirical evidence)
แต่ว่า EBM เข้มงวดยิ่งกว่านั้น คือมีการจัดระดับหลักฐานโดยกำลังของวิธีการสืบหาหลักฐาน (epistemologic strength)
และมีการกำหนดว่า หลักฐานที่มีกำลังที่สุด (คือที่มาจากงาน meta-analysis, งานปริทัศน์เป็นระบบ, และงานวิจัยแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม) เท่านั้นที่จะใช้เป็นคำแนะนำ (ในการรักษา) ที่เข้มแข็งน่าเชื่อถือที่สุดได้
ส่วนหลักฐานจากงานที่มีกำลังอ่อนประเภทอื่น (เช่นงานศึกษาแบบมีกลุ่มควบคุมเป็นต้น) จะใช้เป็นคำแนะนำ (ในการรักษา) แบบอ่อนเท่านั้น

ศัพท์ภาษาอังกฤษว่า "Evidence-based medicine" ดั้งเดิม (เริ่มใช้ในปี ค.ศ. 1992) ใช้หมายถึงวิธีการสอนวิชาการทางแพทย์ และวิธีเพื่อเพิ่มคุณภาพการวินิจฉัยตัดสินใจของแพทย์แต่ละบุคคล ๆ 
หลังจากนั้น คำก็เริ่มใช้กินความหมายมากขึ้นและรวมถึงวิธีการที่มีมาก่อนแล้ว คือวิธีการที่เน้นใช้หลักฐานในการแนะนำแนวทางและนโยบายทางการแพทย์ที่ใช้กับทั้งชุมชน (เช่นคำว่า "evidence-based practice policies" แปลว่า นโยบายการปฏิบัติอาศัยหลักฐาน) 
ต่อจากนั้นอีก คำก็กินความมากขึ้น หมายถึงวิธีที่ใช้ในการวินิจฉัยตัดสินใจในการแพทย์ทุกระดับ และแม้ในวิชาการสาขาอื่น ๆ อีกด้วย โดยเรียกใช้คำที่กว้างขึ้นว่า evidence-based practice (ตัวย่อ EBP แปลว่า การปฏิบัติอาศัยหลักฐาน)

ไม่ว่าจะเกี่ยวกับการศึกษาทางการแพทย์ การวินิจฉัยตัดสินใจในคนไข้รายบุคคล แนวทางและนโยบายทางการแพทย์ที่ใช้กับทั้งกลุ่มชน หรือการให้บริการทางสุขภาพโดยทั่ว ๆ ไป
EBM สนับสนุนว่า โดยมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
การตัดสินใจและนโยบายการปฏิบัติ ควรจะอาศัยหลักฐาน ไม่ใช่เพียงแค่อาศัยความเชื่อของแพทย์รักษา ผู้เชี่ยวชาญ หรือผู้บริหารเท่านั้น
คือ เป็นแบบการปฏิบัติเพื่อให้มั่นใจได้ว่า ความคิดเห็นของแพทย์รักษา ซึ่งอาจจะจำกัดโดยความรู้ที่ไม่ทันสมัย หรือโดยความเอนเอียง
มีการบูรณาการด้วยความรู้ที่มีอยู่ทั้งหมดจากสิ่งเผยแพร่ทางวิทยาศาสตร์ เพื่อให้ได้ข้อปฏิบัติที่ดีที่สุด (best practice) และนำไปใช้ได้
EBM โปรโหมตระเบียบวิธีที่เป็นรูปนัย (formal) และชัดแจ้ง (explicit) ในการวิเคราะห์หลักฐาน เพื่อให้เป็นข้อมูลกับผู้มีอำนาจตัดสินใจ
EBM สนับสนุนโปรแกรมการศึกษาเพื่อสอนข้อปฏิบัติของ EBM ต่อนักศึกษาแพทย์ แพทย์รักษา และผู้กำหนดนโยบาย

พื้นเพ ประวัติ และนิยาม
-----------------------

ในความหมายที่กว้างที่สุด EBM หมายถึงการใช้ระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์ในการวินิจฉัยตัดสินใจการรักษาพยาบาล
แพทย์มีประวัติยาวนานเกี่ยวกับการทำงานวิจัยพื้นฐาน (basic research) และงานวิจัยทางคลินิก (clinical research) กลับไปในประวัติไกลที่สุดอย่างน้อยถึงสมัยของนักปราชญ์ชาวเปอร์เซียคือแอวิเซนนา 
แต่ว่า จนกระทั่งถึงเร็ว ๆ นี้ การนำผลงานวิจัยมาใช้ในการวินิจฉัยตัดสินใจทางการแพทย์มักจะขึ้นอยู่กับบุคคล (โดยเป็นอัตวิสัย)
โดยเป็นทักษะที่เรียกว่า "ความเห็นทางคลินิก" (clinical judgment) และ "ศิลปะทางการแพทย์" (the art of medicine)
วิธีที่สืบกันมาในการวินิจฉัยตัดสินใจเกี่ยวกับคนไข้รายบุคคล ขึ้นอยู่กับแพทย์แต่ละคนที่จะตัดสินใจว่า หลักฐานงานวิจัยไหน ถ้ามี ควรจะพิจารณา
และจะนำเข้ามาผสมผสานกับความคิดเห็นของตนและองค์ประกอบอื่น ๆ ได้อย่างไร
ในกรณีที่เป็นข้อกำหนดระดับชุมชน แนวทางและนโยบายมักจะจัดตั้งขึ้นโดยคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญ
แต่ว่า ก็ยังไม่มีกระบวนการที่เป็นรูปนัย ในการกำหนดระดับขอบเขตผลงานวิจัยที่ควรจะพิจารณา
หรือในการรวมหลักฐานเข้ากับความเชื่อของบุคคลากรของคณะกรรมการ
โดยมีข้อสมมุติที่ไม่ได้ทำให้ชัดแจ้งว่า ผู้มีอำนาจตัดสินใจและผู้กำหนดนโยบายจะรวมหลักฐานเช่นนั้นเข้ากับความคิดเห็นของตนอย่างเหมาะสม
ขึ้นอยู่กับองค์ประกอบต่าง ๆ ของตนเช่น ระดับวิชาการศึกษา ประสบการณ์ และการศึกษาติดตามผลงานใหม่ ๆ ในสิ่งเผยแพร่ที่เกี่ยวข้อง

### เหตุผลทางคลินิก

เริ่มตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 มีจุดอ่อนหลายอย่างที่เริ่มปรากฎชัด ในการตัดสินวินิจฉัยทางการแพทย์ที่สืบต่อกันมาเช่นนี้
น.พ.วิทยาการระบาดชาวอเมริกันผู้มีชื่อเสียงอัลแวน ไฟน์สไตน์ เขียนหนังสือเรื่อง *Clinical Judgment (การวินิจฉัยทางคลินิก)* ในปี ค.ศ. 1967 ที่เน้นเรื่องการคิดหาเหตุผลทางคลินิก และได้กำหนดความเอนเอียงหลายอย่างที่มีอิทธิพลต่อการวินิจฉัย 
ในปี ค.ศ. 1972 น.พ.ชาวสกอตแลนด์อาร์ชี่ คอเครน พิมพ์หนังสือ *Effectiveness and Efficiency (ประสิทธิผลและประสิทธิภาพ)* ซึ่งกำหนดปัญหาการไร้ผลการทดลองแบบมีกลุ่มควบคุม ที่สนับสนุนวิธีการรักษาแบบต่าง ๆ ที่เชื่อกันว่าได้ผล 
ในปี ค.ศ. 1973 ศาสตราจารย์ของวิทยาลัยดาร์ตมัธ น.พ.จอห์น เว็นน์เบอร์ก เริ่มพิมพ์งานถึงวิธีการหลากหลายที่แพทย์ใช้ไม่เหมือนกัน (ในประเทศสหรัฐอเมริกา) ขึ้นอยู่กับท้องถิ่น 
ตลอดจนถึงช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 น.พ.เดวิด เอ็ดดี้ ได้พรรณนาถึงความผิดพลาดในการคิดหาเหตุผลทางคลินิก และช่องว่างที่มีในหลักฐาน ในกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 น.พ. อัลแวน ไฟน์สไตน์ ศาสตราจารย์ น.พ. เดวิด แซ็คเก็ตต์และคณะ ได้เผยแพร่ตำราทางวิทยาการระบาด ซึ่งแปลงวิธีการทางวิทยาการระบาด ใช้เป็นวิธีการตัดสินวินิจฉัยของแพทย์รายบุคคล 
ในปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1980 กลุ่มนักวิจัยของบริษัทไม่ใช่เพื่อผลกำไร RAND Corporation แสดงว่า วิธีการรักษาเป็นจำนวนมากที่แพทย์ทำ เป็นวิธีการที่ไม่เหมาะสมเมื่อเทียบกับมาตรฐานของผู้เชี่ยวชาญในสาขาเดียวกัน 
งานวิจัยต่าง ๆ เหล่านี้ เพิ่มความรู้เกี่ยวกับจุดอ่อนของการตัดสินวินิจฉัยทางการแพทย์ ทั้งในระดับการรักษาคนไข้เป็นรายบุคคล และในระดับชุมชน
และนำไปสู่ระเบียบวิธีที่อาศัยหลักฐานเป็นสำคัญ

คำว่า "evidence-based medicine" ที่ใช้กันในปัจจุบัน มีสองความหมาย คือมีการปฏิบัติเป็นสองสาขา
ตามประวัติกาลที่เริ่มใช้แล้ว ความหมายแรกหมายถึงระเบียบวิธีให้มีการตรวจสอบอย่างชัดแจ้งของประสิทธิภาพการรักษา เมื่อมีการกำหนดแนวทางการปฏิบัติทางคลินิก (clinical practice guidelines) และนโยบายระดับชุมชน (population-level policies) อย่างอื่น ๆ 
ความหมายที่สองหมายถึงการสอนระเบียบวิธีทางระบาดวิทยาในการศึกษาแพทย์ และในการตัดสินวินิจฉัยคนไข้รายบุคคล

### แนวทางการปฏิบัติทางคลินิกและนโยบายระดับชุมชน

คำว่า "evidence-based" (ที่ไม่มี medicine ต่อท้าย แปลว่า อาศัยหลักฐาน) เริ่มใช้เป็นครั้งแรกโดย น.พ.เดวิด เอ็ดดี้ ในเรื่องนโยบายระดับชุมชน เช่นแนวทางการปฏิบัติทางคลินิก และความคุ้มครองตามสัญญาประกันสุขภาพที่บริษัทให้ในการใช้เทคโนโลยีการแพทย์ใหม่ ๆ
ในปี ค.ศ. 1987 คุณหมอเริ่มใช้คำว่า "evidence-based" ในเวิ้ร์กฉ็อปและคู่มือที่ทำตามมอบหมายของสมาคมสภาการแพทย์เฉพาะทาง (Council of Medical Specialty Societies) เพื่อสอนระเบียบวิธีที่เป็นรูปนัย ในการออกแบบแนวทางการปฏิบัติทางคลินิก
คู่มือนั้นเกิดการเผยแพร่อย่างแพร่หลายแม้ไม่ได้พิมพ์เป็นหนังสือที่วางตลาดขายทั่วไป และในที่สุดก็ได้รับการพิมพ์เป็นหนังสือโดยวิทยาลัยแพทย์อเมริกัน (American College of Medicine) ในปี ค.ศ. 1992 
ส่วนในงานพิมพ์เผยแพร่ คุณหมอเริ่มใช้คำว่า "evidence-based" เป็นครั้งแรกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1990 ในบทความของ *Journal of the American Medical Association (วารสารสมาคมแพทย์อเมริกัน)* (JAMA) ที่คุณหมอได้กำหนดหลักการออกแบบแนวทางการปฏิบัติทางคลินิก และนโยบายระดับชุมชน
ซึ่งคุณหมออธิบายไว้ว่า 

> 
> กำหนดหลักฐานที่มีอยู่อย่างชัดแจ้งเกี่ยวข้องกับนโยบาย และผูกนโยบายนั้นไว้กับหลักฐาน
> ปักหลักนโยบายหนึ่ง ๆ อย่างจงใจ ไม่ใช่กับข้อปฏิบัติที่ใช้ในปัจจุบันหรือความเชื่อของผู้เชี่ยวชาญ แต่กับหลักฐานการทดลอง
> นโยบายนั้นต้องสอดคล้องกับและได้รับการสนับสนุนจากหลักฐาน
> หลักฐานที่เกี่ยวข้องกันต้องมีการสืบหา กำหนด และวิเคราะห์
> ผู้กำหนดนโยบายต้องทำการตัดสินว่า นโยบายนั้นเหมาะสมกับหลักฐานหรือไม่
> (และ) ต้องมีการบันทึกเหตุผล (นั้น)
> 
> 
> — "นโยบายการปฏิบัติ - มาจากไหน?" จาก *JAMA* ค.ศ. 1990

คุณหมอได้กล่าวถึงนโยบาย "อาศัยหลักฐาน" ในบทความอื่น ๆ ที่พิมพ์ใน *JAMA* ในต้นปี ค.ศ. 1990 
โดยเป็นส่วนของชุดบทความ 28 บทความ ที่พิมพ์ใน *JAMA* ในระหว่างปี ค.ศ. 1990-1997 เกี่ยวกับระเบียบวิธีเชิงรูปนัย (formal method) ในการออกแบบแนวทางการปฏิบัติและนโยบายระดับชุมชน

### การศึกษาแพทย์

ส่วนคำว่า "evidence-based medicine" เริ่มมีการใช้ต่อมาอีกเล็กน้อย ในเรื่องเกี่ยวกับการศึกษาแพทย์
การใช้คำนี้มีมูลฐานมาจากวิทยาการระบาดเชิงคลินิก
ในเทอร์มฤดูใบไม้ตกของปี ค.ศ. 1990 ศาสตราจารย์ น.พ. กอร์ดอน กายแอ็ตต์ ใช้คำนี้พรรณนาโปรแกรมการศึกษาของมหาวิทยาลัยแม็คมาสเตอร์ (รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา) สำหรับผู้สนใจและนักศึกษาใหม่ 
อีกสองปีต่อมา ศ. กายแอ็ตต์และคณะ ได้พิมพ์เผยแพร่คำนี้เป็นครั้งแรก ที่พรรณนาวิธีการใหม่ในการสอนนักศึกษาแพทย์ 
ในปี ค.ศ. 1996 น.พ. เดวิด แซ็คเก็ตต์และคณะ ได้ทำคำนิยามของ "evidence-based medicine" ให้ชัดเจนขึ้นโดยกำหนดว่าเป็น

> 
> การใช้หลักฐานปัจจุบันที่ดีที่สุดอย่างระมัดระวัง ชัดเจน และเหมาะสม ในการตัดสินวินิจฉัยวิธีการรักษาสำหรับคนไข้รายบุคคล
> ... การปฏิบัติตามแพทย์ศาสตร์อาศัยหลักฐานหมายถึง การประมวลความชำนาญทางคลินิกของ (แพทย์)รายบุคคล กับหลักฐานทางคลินิกภายนอกที่ดีที่สุดที่ได้มาจากงานวิจัยแบบเป็นระบบ (systematic research)
> 
> 
> — "อะไรคือและอะไรไม่ใช่ Evidence based medicine" จาก *British Medical Journal (BMJ)*

สาขานี้ของ EBM มีจุดมุ่งหมายเพื่อจะปรับปรุงการตัดสินวินิจฉัยของแพทย์แต่ละคน ให้มีกฎระเบียบและเป็นกลาง ๆ เพิ่มยิ่งขึ้น ให้สะท้อนถึงหลักฐานที่มาจากงานวิจัยเพิ่มยิ่งขึ้น 
คือ แพทย์ต้องใช้ข้อมูลที่ได้ในระดับชุมชน ในการรักษาคนไข้รายบุคคล 
โดยเข้าใจว่า แพทย์แต่ละท่านมีความเชี่ยวชาญทางคลินิกที่ปรากฎโดย 

* การวินิจฉัยที่มีประสิทธิภาพได้ประสิทธิผล
* การกำหนดทำความเข้าใจถึงความยากลำบาก สิทธิ และความชอบใจของคนไข้รายบุคคล เพื่อใช้ในการรักษาอย่างมีความเห็นอกเห็นใจ

สาขานี้ของ EBM มีมูลฐานจากวิทยาการระบาดเชิงคลินิก (clinical epidemiology)
ซึ่งเป็นสาขาที่สอนนักศึกษาแพทย์และแพทย์ปฏิบัติ ให้ใช้ผลงานวิจัยทางคลินิกและทางวิทยาการระบาดในการรักษาคนไข้
ระเบียบวิธีต่าง ๆ ได้มีการเผยแพร่อย่างกว้างขวางต่อแพทย์ปฏิบัติเป็นบทความชุด 25 บทความชื่อว่า "Users’ Guides to the Medical Literature (คู่มือสิ่งตีพิมพ์ทางการแพทย์)" พิมพ์ใน *JAMA* ระหว่างปี ค.ศ. 1993-2000 เป็นผลงานของคณะทำงานการแพทย์อาศัยหลักฐาน (Evidence based Medicine Working Group) ที่มหาวิทยาลัยแม็คมาสเตอร์ (รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา)

นอกจากนั้นแล้ว ก็ยังมีนิยามอื่น ๆ ของ evidence-based medicine ที่ใช้ในระดับคนไข้รายบุคคล
ยกตัวอย่างเช่น ในปี ค.ศ. 1995 โรเซ็นเบอร์กและโดนัลด์ให้ความหมายว่า 

> 
> กระบวนการสืบหา ประเมิน และใช้ผลงานวิจัยที่ทันสมัยเป็นฐาน ของการวินิจฉัยตัดสินใจทางการแพทย์
> 
> 
> — "Evidence-based Medicine - วิธีการแก้ไข้ปัญหาทางคลินิก" จาก *BMJ*

ในปี ค.ศ. 2010 กรีนฮาลก์ใช้คำนิยามที่เน้นระเบียบวิธีเชิงปริมาณ (quantitative method) คือ

> 
> การใช้ค่าประมาณความเสี่ยงและประโยชน์ (คือผลเสียและผลดี) เชิงคณิต ที่ได้มาจากผลงานวิจัยคุณภาพสูงที่ใช้ตัวอย่างเหมาะกับชุมชน เพื่อเป็นข้อมูลการตัดสินทางคลินิก ในการวินิจฉัย การตรวจ และการบริหารคนไข้รายบุคคล
> 
> 
> — จาก *หลักพื้นฐานของ Evidence-Based Medicine*

มีนิยามอื่น ๆ ที่มีการเสนอสำหรับคำว่า evidence-based medicine ระดับคนไข้รายบุคคล แต่นิยามที่อ้างอิงกันมากที่สุดเป็นของ น.พ. เดวิด แซ็คเก็ตต์และคณะ (ค.ศ. 1996)

ความหมายดั้งเดิมสองอย่างที่กล่าวมาแล้วเน้นความแตกต่างที่สำคัญเกี่ยวกับ evidence-based medicine ที่ใช้ในระดับชุมชนและคนไข้รายบุคคล
เมื่อกำลังออกแบบนโยบายเช่นแนวทางการปฏิบัติที่จะใช้กับคนไข้เป็นจำนวนมาก ที่แพทย์แต่ละคนไม่มีโอกาสจะเปลี่ยน
การกำหนดนโยบายอาศัยหลักฐานเน้นให้มีหลักฐานที่ดี เกี่ยวกับประสิทธิผลของวิธีการตรวจวิธีการรักษาที่เป็นประเด็น 
ส่วนในการตัดสินวินิจฉัยสำหรับคนไข้รายบุคคล จะต้องใช้ข้อมูลเกี่ยวกับคนไข้เพิ่ม
ซึ่งแพทย์แต่ละคนจะมีความยืดหยุ่นในการแปลผลงานวิจัย เพื่อใช้ร่วมกับการวินิจฉัยของแพทย์ 
ในปี ค.ศ. 2005 โดยเป็นการยอมรับว่ามี EBM สองสาขา น.พ.เดวิด เอ็ดดี้เสนอคำนิยามที่ครอบคลุมทั้งสองสาขาคือ

> 
> Evidence-based medicine เป็นกลุ่มหลักการและระเบียบวิธีที่ใช้เพื่อให้การตัดสินวินิจฉัย แนวทางการปฏิบัติ และนโยบายอื่น ๆ ทางการแพทย์ อาศัยหลักฐานที่ดีเกี่ยวกับอิทธิผลและประโยชน์ (ของวิธีการรักษา) คล้องจองกับหลักฐาน ในขอบเขตระดับสูงสุดเท่าที่จะเป็นไปได้
> 
> 
> — "Evidence-based Medicine: วิธีการแบบรวม" จาก *Health Affairs*

### การแพร่ขยายไปในองค์กรต่าง ๆ

สาขาทั้งสองของ EBM ได้มีการแพร่ขยายไปอย่างรวดเร็ว
ในปี ค.ศ. 1980 สมาคมมะเร็งอเมริกัน (American Cancer Society) ได้เริ่มยืนยันให้ทำงานเกี่ยวกับแนวทางการปฏิบัติและนโยบาย โดยมีหลักฐานเพื่อยืนยันอิทธิผล 
ในปี ค.ศ. 1984 USPSTF (คณะทำงานเฉพาะกิจเพื่อการบริการป้องกัน [ทางสุขภาพ] ประเทศสหรัฐอเมริกา) ซึ่งเป็นคณะกรรมการอิสระของกระทรวงสาธารณสุขสหรัฐอเมริกา เริ่มการกำหนดแนวทางปฏิบัติเพื่อการแทรงแซงป้องกันเพื่อสุขภาพโดยใช้หลักอาศัยหลักฐาน 
ในปี ค.ศ. 1985 กลุ่มประกันสุขภาพ Blue Cross Blue Shield Association เริ่มบังคับใช้กฎเกณฑ์ที่เข้มงวดอาศัยหลักฐาน ในการจ่ายค่าคุ้มครองสุขภาพสำหรับเทคโนโลยีการแพทย์ใหม่ ๆ
เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1987 สมาคมแพทย์เฉพาะทางต่าง ๆ เช่น วิทยาลัยแพทย์อเมริกัน (American College of Medicine) และองค์กรสุขภาพอื่น ๆ เช่น สมาคมหัวใจอเมริกัน (American Heart Association) ได้กำหนดแนวทางการปฏิบัติที่อาศัยหลักฐานเป็นจำนวนมาก
ในปี ค.ศ. 1991 Kaiser Permanente ซึ่งเป็น managed care organization ที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา เริ่มใช้แนวทางปฏิบัติอาศัยหลักฐาน 
ในปี ค.ศ. 1991 ริชาร์ด สมิธ เขียนบทบรรณาธิการใน *BMJ* เริ่มไอเดียของการใช้นโยบายอาศัยหลักฐานในสหราชอาณาจักร
ในปี ค.ศ. 1993 Cochrane Collaboration เริ่มสร้างเครือข่ายบุคคลากรใน 13 ประเทศเพื่อทำงานปริทัศน์แบบเป็นระบบ (systematic review) และตั้งแนวทางการปฏิบัติแบบเป็นระบบ (systematic guideline) 
ในปี ค.ศ. 1997 สำนักงานวิจัยและคุณภาพการรักษาสุขภาพ (Agency for Healthcare Research and Quality ตัวย่อ AHRQ) ของกระทรวงสาธารณสุขสหรัฐอเมริกา
ได้ก่อตั้งศูนย์การปฏิบัติอาศัยหลักฐาน (Evidence-based Practice Centers) เพื่อทำรายงานเกี่ยวกับหลักฐาน และทำการประเมินเทคโนโลยี เพื่อสนับสนุนการพัฒนาแนวทางปฏิบัติ 
ในปีเดียวกัน AHRQ ได้ร่วมกับสมาคมแพทย์อเมริกัน (AMA) และสมาคมผู้ขายประกันสุขภาพ America's Health Insurance Plans ได้จัดตั้งฐานข้อมูล National Guideline Clearinghouse ที่เก็บเอกสารเกี่ยวกับแนวทางการปฏิบัติทางคลินิกและนโยบายอาศัยหลักฐาน 
ใน ปี ค.ศ. 1999 องค์กร National Institute for Clinical Excellence (NICE) ที่กำหนดแนวทางการปฏิบัติทางการแพทย์เป็น 4 ประเด็น ก็ได้จัดตั้งขึ้นในสหราชอาณาจักร

ในด้านการศึกษาการแพทย์ ได้มีการจัดโปรแกรมสอน EBM ในมหาวิทยาลัยแพทย์ในประเทศแคนาดา สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร ออสเตรเลีย และประเทศอื่น ๆ 
งานวิจัยในปี ค.ศ. 2009 ในสหราชอาณาจักรพบว่า เกิดกว่าครึ่งของมหาวิทยาลัยแพทย์ในสหราชอาณาจักรมีโปรแกรมการสอนเกี่ยวกับ EBM
แม้ว่าจะมีความแตกต่างระหว่างระเบียบวิธีและเรื่องที่สอนเป็นอย่างมาก
และโปรแกรมการสอน EBM นั้นถูกจำกัดโดยเวลาที่มีของหลักสูตรการแพทย์ ผู้สอนที่รับการฝึกแล้ว และเครื่องมือหนังสือที่ใช้ในการสอน 
มีการพัฒนาโปรแกรมต่าง ๆ เป็นจำนวนมากที่ช่วยแพทย์ปฏิบัติให้เข้าถึงหลักฐานต่าง ๆ ได้ดีขึ้น
ยกตัวอย่างเช่น ในต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 บริษัท UpToDate ได้รับจัดตั้งขึ้นเพื่อพัฒนาซอฟต์แวร์ที่ช่วยแพทย์ในการตัดสินวินิจฉัยการพยาบาลให้กับคนไข้ 
ในปี ค.ศ. 1993 Cochrane Center เริ่มตีพิมพ์เผยแพร่งานปริทัศน์เกี่ยวกับหลักฐานทางแพทย์ 
ฺในปี ค.ศ. 1995 บริษัท BMJ Publishing Group ซึ่งตีพิมพ์ *BMJ* ได้เริ่มนิตยสารประจำทุก 6 เดือนชื่อว่า
*Clinical Evidence (หลักฐานทางคลินิก)* 
ที่เผยแพร่สาระสำคัญอย่างย่อ ๆ เกี่ยวกับหลักฐานปัจจุบันที่มี ในเรื่องปัญหาสำคัญทางคลินิกเพื่อแพทย์รักษา 
ตั้งแต่นั้นมา ก็มีโปรแกรมอื่น ๆ อีกมากมายที่เกิดขึ้นเพื่อทำการเข้าถึงหลักฐานของแพทย์ให้ง่ายขึ้น

### ข้อปฏิบัติในปัจจุบัน

คำว่า evidence-based medicine ปัจจุบันใช้หมายถึงทั้งโปรแกรมที่ใช้ในการออกแบบแนวทางการปฏิบัติอาศัยหลักฐาน
และโปรแกรมที่ใช้สอนแพทยศาสตร์อาศัยหลักฐาน
โดยปี ค.ศ. 2000 คำว่า evidence-based medicine เป็นคำที่ใช้อย่างครอบคลุมโดยเน้นหลักฐานในการตัดสินวินิจฉัยทั้งในระดับชุมชนและคนไข้รายบุคคล
ในปีต่อ ๆ มา คำว่า evidence-based ก็ได้ขยายกว้างออกไปในเขตอื่น ๆ ของวงการแพทย์
ยกตัวอย่างเช่น evidence-based health services หมายถึงการบริการทางสุขภาพ ที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อปรับปรุงระดับสมรรถภาพของผู้มีอำนาจตัดสินใจเกี่ยวกับการบริการด้านสุขภาพให้ดีขึ้น และเพื่อเพิ่มระดับการใช้งานของ EBM ในระดับองค์กรและสถาบัน 
นอกจากนั้นแล้ว แนวคิดนี้ก็เริ่มขยายออกไปนอกวงการรักษาพยาบาล
ยกตัวอย่างเช่น ในสุนทรพจน์รับตำแหน่งประธานราชสมาคมสถิติศาสตร์ (Royal Statistical Society) ในปี ค.ศ. 1996
ประธานเอเดรียน สมิธเสนอว่า ควรจะเริ่มใช้นโยบายอาศัยหลักฐานในเรื่องการศึกษา การจำขังนักโทษ การทำงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจ และในหน่วยอื่น ๆ ของรัฐ

สาขาต่าง ๆ ของ evidence based medicine ล้วนแต่เน้นความสำคัญในการใช้หลักฐาน จากผลงานวิจัยรูปนัยเข้ากับนโยบายและการตัดสินวินิจฉัยทางการแพทย์
แต่ว่า ก็ยังมีความแตกต่างกันว่า หลักฐานว่ามีประสิทธิผลต้องมีคุณภาพดีแค่ไหนก่อนที่จะมีการใช้ในแนวทางการปฏิบัติ และในนโยบายความคุ้มครองตามสัญญาประกันสุขภาพ
และก็ต่างกันในระดับที่นำมาใช้ได้เพื่อการตัดสินวินิจฉัยในรายบุคคล
ดังนั้น แนวทางการปฏิบัติและนโยบายอาศัยหลักฐาน อาจจะไม่ง่ายที่จะใช้ร่วมกับการแพทย์ตามประสบการณ์ ที่โน้มไปทางการตัดสินวินิจฉัยทางคลินิกตามจริยธรรม และอาจนำมาซึ่งความขัดแย้ง ความแข่งขัน และ "วิกฤติการณ์" ที่ไม่ได้ตั้งใจ

ผู้นำทางความรู้ (knowledge leader) ที่มีประสิทธิผลมากที่สุด (คือผู้จัดการขององค์กร และแพทย์ผู้นำทางคลินิก) จะใช้ความรู้ที่เปิดกว้างเกี่ยวกับการบริหาร เพื่อการตัดสินใจ ไม่ได้ใช้แต่หลักฐานรูปนัยเท่านั้น 
แนวทางปฏิบัติอาศัยหลักฐานอาจจะเป็นมูลฐานของ governmentality (คือการปกครองที่แบ่งออกเป็นผู้ปกครอง-ผู้รับการปกครอง) ในระบบสาธารณสุข
ซึ่งอาจจะนำไปสู่การปกครองควบคุมในระบบที่มีความเหินห่างระหว่างผู้ปกครอง-ผู้รับการปกครอง

ระเบียบวิธี
-----------

ข้อจำกัดและข้อวิจารณ์
---------------------

แม้ว่า จะมีการพิจารณาว่า EBM เป็น gold standard (มาตรฐานทอง) ของการแพทย์ทางคลินิก
แต่การใช้ EBM ก็ยังมีขอบเขตจำกัดและข้อวิจารณ์ 
ซึ่งก็ยังเป็นเรื่องที่แก้ไม่ได้แม้ว่าจะได้มีการศึกษาและอภิปรายเกินกว่า 2 ศตวรรษแล้ว 
ยกตัวอย่างเช่น

* EBM สนับสนุนการใช้งานวิจัยเชิงปริมาณ (quantitative research) โดยเฉพาะจากการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม (randomized controlled trial ตัวย่อ RCT) ดังนั้น ผลที่ได้อาจจะไม่เข้ากับสถานการณ์การรักษาพยาบาลทั้งหมด
* อุดมคติของ EBM (คือสำหรับประเด็นปัญหาทางคลินิกที่จำกัดและชัดเจนทุกปัญหาซึ่งอาจจะมีเป็นแสน ๆ จะมีคำตอบจากงาน meta-analysis และงานปริทัศน์แบบทั้งระบบ ของ RCT) มีข้อจำกัดว่า งานวิจัย (โดยเฉพาะ RCT) มีค่าใช้จ่ายสูง ดังนั้น ตามความเป็นจริงแล้วซึ่งก็จะเป็นเช่นเดียวกันต่อไปในอนาคต ประเด็นปัญหาใน EBM ก็จะมีอุปสงค์ (demand คือความต้องการคำตอบสำหรับประเด็นปัญหาหนึ่ง) มากกว่าอุปทาน (supply คือคำตอบที่ได้จากงานวิจัยที่พึงประสงค์เหล่านั้น) และอย่างดีที่สุดที่มนุษย์จะทำได้ก็คือ หาคำตอบตามลำดับความจำเป็นของปัญหานั้น ๆ
	+ เพราะ RCT มีค่าใช้จ่ายสูง ลำดับความจำเป็นที่ให้กับประเด็นงานวิจัย ก็จะมีผลประโยชน์ของผู้สนับสนุนทางการเงินเข้ามาเกี่ยวข้อง
* การพิมพ์เผยแพร่ผลของ RCT มักจะล่าช้า
* มีความล่าช้าระหว่างเวลาที่ RCT ได้รับการเผยแพร่ กับเวลาที่ใช้ข้อมูลนั้นได้จริง ๆ ในการรักษาพยาบาล
* กลุ่มประชากรเป็นบางส่วนมักจะไม่ค่อยได้รับความสนใจในงานวิจัย (เช่น ชนกลุ่มน้อยโดยเผ่าพันธุ์ และผู้มีอาการโรคหลาย ๆ อย่างพร้อมกัน [Comorbidity])
* หลักฐานไม่ทั้งหมดจาก RCT สามารถเข้าถึงได้ นอกจากนั้นแล้ว ประสิทธิผลของการรักษาที่รายงานใน RCT อาจต่างจากที่ได้จากการรักษาจริง ๆ
* ผลงานวิจัยที่ได้รับการเผยแพร่ อาจจะไม่สามารถเป็นตัวแทนของผลงานวิจัยทั้งหมดในประเด็นปัญหา (คืองานวิจัยทั้งที่มีการเผยแพร่และไม่มีการเผยแพร่) หรืออาจจะเชื่อถือไม่ได้เพราะว่ามีสถานการณ์และตัวแปรในการทดลองที่แตกต่างกัน
* แม้ว่า EBM จะใช้ได้ในระดับชุมชน แต่แพทย์ผู้รักษายังสามารถใช้ประสบการณ์ส่วนตัวในการตัดสินว่าจะรักษาคนไข้ได้อย่างไร นักวิชาการท่านหนึ่งให้คำแนะนำว่า "ความรู้ที่ได้จากการทดลองทางคลินิกไม่ได้ตอบปัญหาของแพทย์รักษาโดยตรงว่า วิธีการไหนจะมีผลดีที่สุดต่อคนไข้ที่อยู่ต่อหน้า" และเสนอว่า EBM ไม่ควรที่จะลดค่าของประสบการณ์ทางคลินิก (ของแพทย์) ส่วนนักวิชาการอีกท่านหนึ่งกล่าวว่า "การปฏิบัติตามแพทย์ศาสตร์อาศัยหลักฐานหมายถึง การประมวลความชำนาญทางคลินิกของ (แพทย์)รายบุคคล กับหลักฐานทางคลินิกภายนอกที่ดีที่สุดที่ได้มาจากงานวิจัยแบบเป็นระบบ (systematic research)"
* การปราศจากโครงสร้างทางความคิดที่ง่าย ๆ และรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ที่สามารถรวมข้อมูลใหม่ ๆ เข้าได้ (Hypocognition) สามารถกีดขวางการใช้ EBM ได้

วิธีประเมินการสอน EBM
---------------------

วิธีทดสอบสองวิธีคือ Berlin questionnaire (แบบสอบถามเบอร์ลิน) และ Fresno Test (การทดสอบเฟรซโน) 
เป็นวิธีการที่แสดงผลได้ตรงที่สุด 
และได้มีการใช้แล้วในสถานการณ์หลายรูปแบบ

ดูเพิ่ม
-------

* iconสถานีย่อยแพทยศาสตร์

* วิทยาการระบาด
* แพทยศาสตร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "SUNY Downstate EBM Tutorial". *library.downstate.edu*. สืบค้นเมื่อ 2015-09-03.
2. ↑  "The Journey of Research - Levels of Evidence | CAPhO". *www.capho.org*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-02-21. สืบค้นเมื่อ 2015-09-03.
3. ↑  "Search result for \*evidence-based medicine\*". Longdo Dict. สืบค้นเมื่อ 2015-03-06.
4. ↑ . สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ. สืบค้นเมื่อ 2015-03-06. `{{cite web}}`: `|title=` ไม่มีหรือว่างเปล่า (help)[*ลิงก์เสีย*]
5. 1 2  Evidence-Based Medicine Working Group (November 1992). "Evidence-based medicine. A new approach to teaching the practice of medicine". *JAMA*. **268** (17): 2420–5. doi:10.1001/jama.268.17.2420. PMID 1404801.
6. 1 2  Eddy DM (1990). "Practice Policies— Where Do They Come from?". *Journal of the American Medical Association*. **263**: 1265, 1269, 1272, 1275. doi:10.1001/jama.263.9.1265.
7. ↑  Gray, J. A. Muir (2009). *Evidence-based health care & public health*. Edinburgh: Churchill Livingstone. ISBN 9780443101236.
8. ↑  Brater DC, Daly WJ (May 2000). "Clinical pharmacology in the Middle Ages: principles that presage the 21st century". *Clin. Pharmacol. Ther*. **67** (5): 447-50 See p. 449. doi:10.1067/mcp.2000.106465. PMID 10824622.
9. ↑  Daly WJ, Brater DC (2000). "Medieval contributions to the search for truth in clinical medicine". *Perspect. Biol. Med*. **43** (4): 530-40 See p. 536. doi:10.1353/pbm.2000.0037. PMID 11058989.
10. ↑  Alvan R. Feinstein (1967). *Clinical Judgement*. Williams & Wilkins.
11. ↑  Cochrane A.L. (1972). *Effectiveness and Efficiency: Random Reflections on Health Services*. Nuffield Provincial Hospitals Trust.
12. ↑  Wennberg J.E. and Gittelsohn A. (1973). "Small Area Variations in Health Care Delivery". *Science*. **182** (4117): 1102–1108. doi:10.1126/science.182.4117.1102.
13. ↑  Eddy DM (1982). "18". *Probabilistic Reasoning in Clinical Medicine: Problems and Opportunities*. Cambridge University Press.
14. ↑  Eddy DM (1982). "Clinical Policies and the Quality of Clinical Practice". *New England Journal of Medicine*. **307**: 343–347. doi:10.1056/nejm198208053070604.
15. 1 2  Eddy DM (1984). "Variations in Physician Practice The Role of Uncertainty". *Health Affairs*. **3** (2): 74–89. doi:10.1377/hlthaff.3.2.74. PMID 6469198.
16. 1 2 3  Eddy DM (1988). "The Quality of Medical Evidence: Implications for Quality of Care". *Health Affairs*. **7** (1): 19–32. doi:10.1377/hlthaff.7.1.19. PMID 3360391.
17. 1 2  Feinstein AR (1985). *Clinical Epidemiology: The Architecture of Clinical Research*. ISBN 9780721613086.
18. 1 2  Sackett D; และคณะ (2005). *Clinical Epidemiology: How to Do Clinical Practice Research* (3 ed.). LWW.
19. ↑  Chassin M.R.; และคณะ (1987). "How Coronary Angiography Is Used: Clinical Determinants of Appropriateness". *JAMA*. **258** (18): 2543–2547. doi:10.1001/jama.258.18.2543.
20. ↑  Field MJ, Lohr K (1990). *Clinical Practice Guidelines: Directions for a New Program*. National Academy of Sciences Press. p. 32.
21. ↑  Eddy DM (1990). "Practice Policies: Guidelines for Methods". *Journal of the American Medical Association*. **263**: 1839–1841. doi:10.1001/jama.263.13.1839.
22. ↑  Eddy DM (1990). "Guidelines for Policy Statements". *Journal of the American Medical Association*. **263**: 2239–2243. doi:10.1001/jama.1990.03440160101046.
23. ↑  Eddy DM (1996). *Clinical Decision Making: From Theory to Practice. A Collection of Essays*. the American Medical Association.
24. ↑  Jeremy H. Howick. *The Philosophy of Evidence-based Medicine*. John Wiley & Sons. p. 15. ISBN 978-1-4443-4266-6.
25. 1 2 3 4 5  Sackett DL, Rosenberg WM, Gray JA, Haynes RB, Richardson WS (January 1996). "Evidence based medicine: what it is and what it isn't". *BMJ*. **312** (7023): 71–2. doi:10.1136/bmj.312.7023.71. PMC 2349778. PMID 8555924.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
26. ↑  Katz, David L. (2001). *Clinical Epidemiology & Evidence-Based Medicine: Fundamental Principles of Clinical Reasoning & Research*. SAGE. ISBN 978-0-7619-1939-1.
27. ↑  Grobbee, D.E.; Hoes, Arno W. (2009). *Clinical Epidemiology: Principles, Methods, and Applications for Clinical Research*. Jones & Bartlett Learning. ISBN 978-0-7637-5315-3.
28. ↑  Doi, S.A.R. (2012). *Understanding evidence in health care: Using clinical epidemiology*. South Yarra, VIC, Australia: Palgrave Macmillan. ISBN 978-1-4202-5669-7.
29. ↑  Rosenberg W, Donald A. "Evidence-based Medicine: An approach to Clinical Problem Solving". *BMJ*. **310**: 1122–1126. doi:10.1136/bmj.310.6987.1122.
30. ↑  Greenhalgh, Trisha (2010). *How to Read a Paper: The Basics of Evidence-Based Medicine (4th ed.)*. John Wiley & Sons. p. 1. ISBN 978-1-4443-9036-0.
31. ↑  Greenhalgh Trisha (December 2001). "The limits of evidence-based medicine". *Respiratory care*. **46** (12): 1435–40. PMID 11728302.
32. ↑  Eddy, DM (2005). "Evidence-based Medicine: a Unified Approach". *Health Affairs* (24): 9–17.
33. ↑  "Guidelines for the Cancer-Related Checkup. Recommendations and Rationale". *A Cancer Journal for Clinicians*. **30**: 193–240. 1980.
34. ↑  "About the USPSTF". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-08-15. สืบค้นเมื่อ August 21, 2014.
35. ↑  Rettig RA, Jacobson PD, Farquhar CM, Aubry WM. (2007). *False Hope: Bone Marrow Transplantation for Breast Cancer*. Oxford University Press. p. 183.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
36. 1 2  Davino-Ramaya C, Krause LK, Robbins, Harris JS, Koster, Chan W, Tom GI (2012). "Transparency Matters: Kaiser Permanente's National Guideline Program Methodological Processes". **16**. Permanente Journal: 55–62. `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
37. ↑  Smith RJ (1991). "Where's the Wisdom: The Poverty of Medical Evidence". *BMJ*. **303** (6806): 798–799. doi:10.1136/bmj.303.6806.798. PMC 1671173. PMID 1932964.
38. ↑  "The Cochrane Collaboration". สืบค้นเมื่อ August 21, 2014.
39. ↑  "Agency for Health Care Policy and Research". สืบค้นเมื่อ August 21, 2014.
40. ↑  "National Guideline Clearinghouse". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-08-19. สืบค้นเมื่อ August 21, 2014.
41. ↑  "National Institute for Health and Care Excellence". สืบค้นเมื่อ 2014-08-21.
42. ↑  Meats E1, Heneghan C, Crilly M, Glasziou P (April 2009). "Evidence-based medicine teaching in UK medical schools". *Med Teach*. **31** (4): 332–7. doi:10.1080/01421590802572791.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
43. ↑  "UpToDate". สืบค้นเมื่อ August 21, 2014.
44. ↑  "Clinical Evidence". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-08-20. สืบค้นเมื่อ August 21, 2014.
45. ↑  Gray, J. A. Muir (2009). *Evidence-based Health Care & Public Health*. Churchill Livingstone. ISBN 9780443101236.
46. ↑  Timmermans S, Mauck A (2005). "The promises and pitfalls of evidence-based medicine". *Health Aff (Millwood)*. **24** (1): 18–28. doi:10.1377/hlthaff.24.1.18. PMID 15647212.
47. ↑  Poisson, Dulong; Larrey, Double (2001) [1835]. "Statistical research on conditions caused by calculi by Doctor Civiale". *Int J Epidemiol*. **30** (6): 1246–9. doi:10.1093/ije/30.6.1246. PMID 11821317. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2005-04-29. สืบค้นเมื่อ 2015-02-20.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
48. ↑  Upshur RE, VanDenKerkhof EG, Goel V (May 2001). "Meaning and measurement: an inclusive model of evidence in health care". *J Eval Clin Pract*. **7** (2): 91–6. doi:10.1046/j.1365-2753.2001.00279.x. ISSN 1356-1294. PMID 11489034.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
49. ↑  Yitschaky O, Yitschaky M, Zadik Y (May 2011). "Case report on trial: Do you, Doctor, swear to tell the truth, the whole truth and nothing but the truth?" (PDF). *J Med Case Reports*. **5** (1): 179. doi:10.1186/1752-1947-5-179. PMC 3113995. PMID 21569508.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
50. ↑  "Knowledge Transfer in the ED: How to Get Evidence Used". *Best Evidence Healthcare Blog*. 2013-09-30. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-08. สืบค้นเมื่อ 2013-10-08.
51. ↑  Rogers WA (April 2004). "Evidence based medicine and justice: a framework for looking at the impact of EBM upon vulnerable or disadvantaged groups". *J Med Ethics*. **30** (2): 141–5. doi:10.1136/jme.2003.007062. PMC 1733835. PMID 15082806.
52. ↑  "Patient Compliance with statins" *Bandolier Review เก็บถาวร 2015-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 2004*
53. ↑  Friedman LS, Richter ED (January 2004). "Relationship Between Conflicts of Interest and Research Results". *J Gen Intern Med*. **19** (1): 51–6. doi:10.1111/j.1525-1497.2004.30617.x. PMC 1494677. PMID 14748860.
54. ↑  Tonelli MR (November 1999). "In defense of expert opinion". *Acad Med*. **74** (11): 1187–92. doi:10.1097/00001888-199911000-00010. PMID 10587679.
55. ↑  PMID 20561370 (PMID 20561370)  
Citation will be completed automatically in a few minutes. 
Jump the queue or expand by hand
56. ↑  Fritsche L, Greenhalgh T, Falck-Ytter Y, Neumayer HH, Kunz R (2002). "Do short courses in evidence based medicine improve knowledge and skills? Validation of Berlin questionnaire and before and after study of courses in evidence based medicine". *BMJ (Clinical research ed.)*. **325** (7376): 1338–41. doi:10.1136/bmj.325.7376.1338. PMC 137813. PMID 12468485.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
57. ↑  Ramos KD, Schafer S, Tracz SM (2003). "Validation of the Fresno test of competence in evidence based medicine". *BMJ*. **326** (7384): 319–21. doi:10.1136/bmj.326.7384.319. PMC 143529. PMID 12574047.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)  
Fresno test
58. ↑  Shaneyfelt T, Baum KD, Bell D, Feldstein D, Houston TK, Kaatz S; และคณะ (2006). "Instruments for evaluating education in evidence-based practice: a systematic review". *JAMA*. **296** (9): 1116–27. doi:10.1001/jama.296.9.1116. PMID 16954491.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
59. ↑  Straus SE, Green ML, Bell DS, Badgett R, Davis D, Gerrity M; และคณะ (2004). "Evaluating the teaching of evidence based medicine: conceptual framework". *BMJ*. **329** (7473): 1029–32. doi:10.1136/bmj.329.7473.1029. PMC 524561. PMID 15514352.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
60. ↑  Kunz R, Wegscheider K, Fritsche L, Schünemann HJ, Moyer V, Miller D; และคณะ (2010). "Determinants of knowledge gain in evidence-based medicine short courses: an international assessment". *Open Med*. **4** (1): e3–e10. PMC 3116678. PMID 21686291.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
61. ↑  West CP, Jaeger TM, McDonald FS (2011). "Extended evaluation of a longitudinal medical school evidence-based medicine curriculum". *J Gen Intern Med*. **26** (6): 611–5. doi:10.1007/s11606-011-1642-8. PMC 3101983. PMID 21286836.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)

บรรณานุกรม
----------

* Doi, S.A.R. (2012). *Understanding evidence in health care: Using clinical epidemiology*. South Yarra, VIC, Australia: Palgrave Macmillan. ISBN 978-1-4202-5669-7.
* Grobbee, D.E.; Hoes, Arno W. (2009). *Clinical Epidemiology: Principles, Methods, and Applications for Clinical Research*. Jones & Bartlett Learning. ISBN 978-0-7637-5315-3.
* Howick, Jeremy H. (2011). *The Philosophy of Evidence-based Medicine*. Wiley. ISBN 978-1-4051-9667-3.
* Katz, David L. (2001). *Clinical Epidemiology & Evidence-Based Medicine: Fundamental Principles of Clinical Reasoning & Research*. Sage. ISBN 978-0-7619-1939-1.
* Stegenga, Jacob (2018). *Care and Cure: An Introduction To Philosophy of Medicine*. University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-59517-7.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Centre for Evidence-based Medicine at the University of Oxford.
* Evidence-Based Medicine ที่เว็บไซต์ Curlie

| * ด
* ค
* ก
แพทยศาสตร์ |
| --- |
| การแพทย์เฉพาะทาง เฉพาะทางสาขาต่อยอด และวิทยาศาสตร์การแพทย์พื้นฐาน | 

|  |  |
| --- | --- |
| วิทยาศาสตร์การแพทย์ | 
* กายวิภาคศาสตร์
* พยาธิวิทยา
* สรีรวิทยา
* ประสาทวิทยาศาสตร์
* จุลชีววิทยา
* ไวรัสวิทยา
* โรคติดเชื้อ
* ภูมิคุ้มกันวิทยา
* ระบาดวิทยา
* ปรสิตวิทยา
* อณูชีววิทยา
* เภสัชวิทยา
* พิษวิทยา
* นิติวิทยาศาสตร์
* จุลชีวนิติเวชวิทยา

 |
| อายุรศาสตร์ | 
* อายุรศาสตร์โรคหัวใจ
* อายุรศาสตร์โรคข้อและรูมาติซั่ม
* อายุรศาสตร์โรคต่อมไร้ท่อและเมตะบอลิสม
* อายุรศาสตร์โรคภูมิแพ้และภูมิคุ้มกันทางคลินิก
* อายุรศาสตร์โรคระบบทางเดินอาหาร
* อายุรศาสตร์โรคระบบหายใจและภาวะวิกฤตโรคระบบการหายใจ
* อายุรศาสตร์มะเร็งวิทยา
* อายุรศาสตร์โรคเลือด
* อายุรศาสตร์โรคติดเชื้อ
* อายุรศาสตร์โรคไต
* ตจวิทยา
* ประสาทวิทยา
* เวชบำบัดวิกฤต

 |
| ศัลยศาสตร์ | 
* กุมารศัลยศาสตร์
* ศัลยศาสตร์ทรวงอก
* ประสาทศัลยศาสตร์
* ศัลยศาสตร์ตกแต่งและเสริมสร้าง
* ศัลยศาสตร์มะเร็งวิทยา
* ศัลยศาสตร์อุบัติเหตุ
* ศัลยศาสตร์ยูโรวิทยา
* ศัลยศาสตร์หลอดเลือด
* ศัลยศาสตร์ลำไส้ใหญ่และทวารหนัก

 |
| กุมารเวชศาสตร์ | 
* กุมารเวชศาสตร์ตจวิทยา
* กุมารเวชศาสตร์ทารกแรกเกิดและปริกำเนิด
* กุมารเวชศาสตร์ประสาทวิทยา
* กุมารเวชศาสตร์พัฒนาการและพฤติกรรม
* กุมารเวชศาสตร์โรคต่อมไร้ท่อและเมตาบอลิสม
* กุมารเวชศาสตร์โรคติดเชื้อ
* กุมารเวชศาสตร์โรคไต
* กุมารเวชศาสตร์โรคทางเดินอาหารและโรคตับ
* กุมารเวชศาสตร์โรคภูมิแพ้และภูมิคุ้มกัน
* กุมารเวชศาสตร์โรคระบบทางเดินหายใจ
* กุมารเวชศาสตร์โรคหัวใจ
* โลหิตวิทยาและมะเร็งในเด็ก

 |
| สูติศาสตร์–นรีเวชศาสตร์ | 
* เวชศาสตร์การเจริญพันธุ์
* เวชศาสตร์มารดาและทารกในครรภ์
* มะเร็งนรีเวชวิทยา

 |
| การแพทย์เฉพาะทางอื่น ๆ | 
* เวชศาสตร์ป้องกัน
	+ ระบาดวิทยา
	+ อาชีวเวชศาสตร์
	+ เวชศาสตร์การบิน
	+ เวชศาสตร์ป้องกันคลินิก
	+ สาธารณสุขศาสตร์
	+ สุขภาพจิตชุมชน
* เวชศาสตร์ครอบครัว
* รังสีวิทยา
	+ รังสีวิทยาวินิจฉัย
	+ รังสีร่วมรักษาของลำตัว
	+ รังสีร่วมรักษาระบบประสาท
	+ รังสีรักษาและมะเร็งวิทยา
	+ เวชศาสตร์นิวเคลียร์
	+ ภาพวินิจฉัยชั้นสูง
	+ ภาพวินิจฉัยระบบประสาท
* วิสัญญีวิทยา
	+ วิสัญญีวิทยาสำหรับการผ่าตัดหัวใจ หลอดเลือดใหญ่ และทรวงอก
	+ วิสัญญีวิทยาสำหรับผู้ป่วยโรคทางระบบประสาท
* จิตเวชศาสตร์
* จิตเวชศาสตร์เด็กและวัยรุ่น
* นิติเวชศาสตร์
* พยาธิวิทยา
* พยาธิวิทยาคลินิก
* พยาธิกายวิภาค
* เวชศาสตร์ฉุกเฉิน
* จักษุวิทยา
* โสตศอนาสิกวิทยา
* เวชศาสตร์ฟื้นฟู
* ศัลยศาสตร์ออร์โทพีดิกส์
* เวชศาสตร์การกีฬา
* เวชศาสตร์เขตเมือง
* เภสัชวิทยาและพิษวิทยา

 |

 |
| อื่น ๆ | 
* ห้องปฏิบัติการทางการแพทย์
	+ จุลกายวิภาคศาสตร์
	+ ชีวเคมี
	+ จุลชีววิทยาคลินิก
	+ ปรสิตวิทยา
	+ ภูมิคุ้มกันวิทยาคลินิก
	+ เวชศาสตร์การบริการโลหิต
* กายวิภาคศาสตร์
* สรีรวิทยา
* เวชพันธุศาสตร์
* คัพภวิทยา
* เวชศาสตร์การโรงพยาบาล
* ประวัติศาสตร์การแพทย์
* แพทยศาสตรศึกษา
* โรงเรียนแพทย์
* การแพทย์แผนไทย
* แพทย์
	+ แพทยศาสตรบัณฑิต
* ผู้ช่วยแพทย์
* สาธารณสุข

 |