recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**นายเอธัส มนต์เสรีนุสรณ์** นักธุรกิจบริหารกิจการ และผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2552 โดยก่อนหน้านั้นได้ทำธุรกิจกับบริษัทของครอบครัวในด้านอุตสาหกรรมเคมี

ประวัติ
-------

เอธัส มนต์เสรีนุสรณ์ เกิดเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2506 เป็นบุตรของนายสุรินทร์ – นางอุษา มนต์เสรีนุสรณ์ เป็นคนกรุงเทพฯโดยกำเนิด

เข้าศึกษาระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาที่โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย และเป็นนักกีฬาทีมโรงเรียน
และสำเร็จการศึกษาพาณิชยศาสตร์บัณฑิต จากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ตลอดช่วงเวลาในการเรียนมหาวิทยาลัยก็เป็นนักกีฬารักบี้เช่นเดียวกัน และยังได้รับรางวัลทีมชนะเลิศกีฬาสควอช ถ้วย King's cup ในปี พ.ศ. 2525

ศึกษาต่อในระดับปริญญาโท Master of International Management , American Graduate School of International Management สหรัฐอเมริกาเมื่อปี พ.ศ. 2535[]

ในด้านการทำงาน รับภาระในการบริหารกิจการต่อจากบิดาตั้งเมื่อายุ 21 ปี
และขยายธุรกิจออกไปหลายชนิด เช่น อุตสาหกรรมเคมี บริษัทอุษรินทร์ ออมย่า บริษัทผู้ผลิตแคลเซี่ยมคาร์บอร์เนต
กิจการด้าน อสังการิมทรพย์ โฆษณา สื่อโฆษณากลางแจ้ง โรงแรม ตลาดค้าปลีก

ในปี 2550 เริ่มศึกษาต่อในระดับปริญญาเอก สาขาการพัฒนาองค์กร มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ

ประวัติทางการเมืองการปกครอง
---------------------------

ระหว่างปี พ.ศ. 2543-2547 ดำรงตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครรับผิดชอบ
สำนักการแพทย์ สำนักอนามัย สำนักพัฒนาชุมชน 

และเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551 ลงสมัคร ในการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2552 หมายเลข 14 ในนามพรรคสุวรรณภูมิ ใช้สโลแกนหาเสียงว่า เอธัส ชัดเจน

ดูเพิ่ม
-------

* การเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2552

อ้างอิง
-------

1. ↑  เปิดท้ายศึกชิงผู้ว่าฯกทม.'นิติภูมิ' ดัน 'เอธัส' ลงสมัคร เว็บไซต์หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ เรียกดูข้อมูลเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2551
**ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เพอร์ฟอร์มเมนซ์ เซ็นเตอร์** เป็นโรงเรียนฝึกมวยปล้ำอาชีพอย่างเป็นทางการของ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เช่นเดียวกับ การฝึก ,วิทยาศาสตร์การกีฬา และกีฬาสิ่งอำนวยความสะดวกทางการแพทย์ ตั้งอยู่ในออร์แลนโด ,รัฐฟลอริดา และก่อตั้งเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 ซึ่งไม่ได้เปิดให้กับประชาชนทั่วไป

เบื้องหลัง
----------

The Performance Center เป็นบ้านของการฝึกเพื่อพัฒนาทักษะมวยปล้ำของ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ,ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เอ็นเอ๊กซ์ที สถานที่ปกคลุมด้วยพื้นที่ 26,000 ตารางฟุตและรวมถึง 7 เวทีมวยปล้ำฝึก

การเข้าร่วมพิธีเปิดโดยมี พอล "ทริปเปิล เอช" เลเวสก์ รองประธานผู้บริหารอาวุโสด้านความสัมพันธ์ของนักมวยปล้ำและการจัดแสดงของ WWE ,สเตฟานี แม็กแมน รองประธานผู้บริหารฝ่ายเขียนบท ,เคน โกลด์สโตน ประธานกรรมการฝ่ายปฏิบัติการของ Full Sail University ,John P. Saboor รองประธานอาวุโสฝ่ายกิจกรรมพิเศษของ WWE และริค สก็อตต์ ผู้ว่าการรัฐฟลอริดา สก็อตต์กล่าวว่า "ผมรักทุกคนที่จะนำงานให้กับรัฐของเรา พวกเขามีความสามารถทั้งหมดนี้ได้ที่นี่ ทุกคน, เมื่อพวกเขามาที่นี่เพื่อทำงานที่นี่พวกเขาต้องการที่จะอยู่ที่นี่ งานทุกอย่างเป็นสิ่งที่สำคัญ

ดูเพิ่ม
-------

* iconสถานีย่อยมวยปล้ำอาชีพ

* ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เอ็นเอ๊กซ์ที
* ดับเบิลยูซีดับเบิลยู พาวเวอร์แพลนต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "New WWE Performance Center Opening - Yahoo! Finance". Finance.yahoo.com. 2013-04-18. สืบค้นเมื่อ 2013-09-07.
2. ↑  "World Wrestling Entertainment, Inc.: A New Beginning for WWE®". WWE. สืบค้นเมื่อ 13 May 2014.
3. ↑  "WWE opens training center at Full Sail". CFN 13. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-07-14. สืบค้นเมื่อ 12 July 2013.
ปลาแฟงค์ทูธ (อังกฤษ: fangtooth) เป็นปลาทะเลลึกชนิดหนึ่ง อาศัยอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกเขตร้อนและมหาสมุทรแอตแลนติก มีรูปร่างประหลาดและน่ากลัว พวกมันเขี้ยวยาว 2 ซี่ ตัวที่โตเต็มวัยมีหลากสีตั้งแต่ น้ำตาลแก่ จนถึงดำ ในขณะที่ตัวที่อายุยังน้อยมีลักษณะต่างกันโดยสิ้นเชิง เพราะมีสีเทาสว่างและมีหนามยาวบนหัวหรือ ดวงตาของมันมีขนาดเล็กขากรรไกรขนาดใหญ่และเขี้ยวที่ยาวและคม รูปร่างเหมือนสัตว์ประหลาด ตัวโตเต็มวัยของมันก็มีขนาดความยาวแค่ 6 นิ้ว แถมมีลำตัวสั้นและหัวขนาดใหญ่ 

แฟงค์ทูธถูกตั้งชื่อตามตัวปลาที่มีฟันยาวและคม เหมือนเขี้ยวเรียงตัวกันอยู่ในปากขนาดใหญ่ แฟงค์ทูธเป็นอีกสายพันธุ์สุดขั้วที่อาศัยอยู่ใต้ทะเลลึกลงไปถึง 16,000 ฟุต ซึ่งความลึกระดับนี้มีแรงดันน้ำสูงและอุณหภูมิต่ำ อาหารเป็นสิ่งหายาก ดังนั้นแฟงค์ทูธจึงกินทุกอย่างที่หาได้ และอาหารส่วนใหญ่ก็ตกลงมาจากทะเลด้านบน

ลักษณะ
------

พวกมันมีฟันขนาดใหญ่ที่ไม่เข้ากับรูปร่าง หัวและกรามมีขนาดใหญ่มีลักษณะเปราะบางมีรอยบวมและรอยหยักที่ถูกปกคลุมด้วยผิวหนังบาง ๆ มีสีน้ำตาลเข้มจนถึงสีดำและมีการบีบอัดตามแนวขวางลึกตรงใบหน้าและค่อย ๆ เรียวเล็กลงไปเรื่อย ๆ จนถึงหางมีดวงตาค่อนข้างเล็กอยู่บนหัว ครีบมีขนาดเล็กเรียบง่าย เกล็ดจะฝังอยู่ในผิวหนังและมีรูปแบบเป็นแผ่นบาง ๆ

นิเวศวิทยา
----------

ช่วงตัวอ่อนและวัยเจริญพันธุ์จะอยู่บริเวณน้ำที่มีความลึกระหว่าง 200 ถึง 2,000 เมตร (660 และ 6,560 ฟุต) จากนั้นจะมีการโยกย้ายถิ่นเหมือนปลาทะเลลึกชนิดอื่นในช่วงโตเต็มวัยซึ่งจะพบได้บ่อยบริเวณน้ำลึก 5,000 เมตร (16,000 ฟุต) และจะขึ้นมาบนผิวน้ำในเวลาเย็น อาจรวมกันเป็นฝูงหรือมาแค่ตัวเดียวเพื่อหาอาหารและจะกลับลงน้ำลึกในเวลาเช้า

การสืบพันธุ์
------------

ความถี่และเวลาในการวางไข่ของปลาแฟงค์ทูธนั้นยังไม่เป็นที่แน่นอน เวลาปลาแฟงค์ทูธวางไข่พวกมันจะทิ้งไข่เอาไวจนพวกมันฟักออกมาเองพอปลาแฟงค์ทูธที่มีขนาดประมาณ 8 เซนติเมตร (3.1 นิ้ว) พวกมันจะว่ายลงไปในน้ำลึกตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงเดือนสิงหาคม เมื่อปลาแฟงค์ทูธมีความยาว 16 ซม. (6.3 นิ้ว) นั้นจะเริ่มเข้าสู่ช่วงโตเต็มวัย แต่การเวลาในการเจริญเติบโตนั้นจะช้าเช่นเดียวกับปลาทะเลน้ำลึกชนิดอื่น ๆ

สายพันธุ์
---------

สายพันธุ์ที่พบในปัจจุบันมี 2 ชนิดคือ:

* *Anoplogaster brachycera* Kotlyar, 1986 (shorthorn fangtooth)
* *Anoplogaster cornuta*  (Valenciennes, 1833) (common fangtooth)

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาทะเลลึก

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปลาแฟงค์ทูธ
2. ↑  แม่แบบ:Web
3. ↑  Paxton, John R. (1998). Paxton, J.R.; Eschmeyer, W.N. (บ.ก.). *Encyclopedia of Fishes*. San Diego: Academic Press. p. 163. ISBN 0-12-547665-5.
4. ↑  Froese, Rainer, and Daniel Pauly, eds. (2012). Species of *Anoplogaster* in FishBase. October 2012 version.
**ปลาแพะเหลือง** (อังกฤษ: Sunrise goatfish, Sulphur goatfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Upeneus sulphureus*) ปลาทะเลและปลาน้ำกร่อยชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาแพะ (Mullidae)

มีลำตัวยาวเล็กน้อย คางมีหนวดเรียวยาว 2 เส้น ปากบนและปากล่างมีแถบของฟันซี่เล็ก บนเพดานปากด้านข้างแต่ละข้างมีฟันหนึ่งแถบ และแนวกลางเพดานปากส่วนหน้ามีฟัน 2 หย่อมเล็ก ๆ ช่องระหว่างครีบหลังทั้ง 2 อันมีเกล็ดคั่นกลาง 5 1/2 เกล็ด แนวของคอดหางมีเกล็ด 12-13 เกล็ด ด้านหลังมีสีเขียวออกเงินหรือชมพู และกลายเป็นสีเงินบริเวณด้านข้างและท้อง ด้านข้างลำตัวมีแถบสีเหลืองทองหรือส้ม 2 แถบ พาดตามแนวยาวลำตัว เป็นลักษณะเด่น ขอบปลายสุดของครีบหลังอันแรกเป็นสีดำ ส่วนที่เหลือเป็นสีเหลืองคล้ำ 2 แถบ ขอบท้ายของครีบหางเป็นสีคล้ำ หนวดสีขาว

มีความยาวโดยเฉลี่ย 20 เซนติเมตร ยาวที่สุด 23 เซนติเมตร กระจายพันธุ์ตามแถบชายฝั่งที่เป็นพื้นโคลน และอาจพบได้ในแหล่งน้ำกร่อย ในภูมิภาคมหาสมุทรอินเดียและแปซิฟิคฝั่งตะวันตก มีการประมงบ้าง

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก Fishbase.org (อังกฤษ)
2. ↑  "ปลาแพะเหลือง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2012-08-08.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Upeneus sulphureus (Cuvier, 1829).pdf ประเมินสภาวะทรัพยากรปลาแพะเหลือง *Upeneus sulphureus* (Cuvier, 1829) ทางฝั่งทะเลอันดามันของประเทศไทย (เอกสารดาวน์โหลด)[*ลิงก์เสีย*]
เทวนารีองค์หนึ่ง คาดว่าคือเทพีนานาประทับเหนือราชสีห์ ศิลปะแฮฟทาไลต์หรือเติร์ก คริสต์ศตวรรษที่ 5-6 พบที่ประเทศอัฟกานิสถาน
**นานา** (กรีกกุษาณ: Νανα, Ναναια, Ναναϸαο; ซอกเดีย: nny) เป็นเทพสตรีศักดิ์สิทธิ์ในคติชนแบกเตรีย เกิดขึ้นจากการประสมความเชื่อระหว่างเทพีอินันนาของชาวซูเมอร์-บาบิโลน กับเทพีอานาฮีตาของศาสนาโซโรอัสเตอร์ ซึ่งเป็นความเชื่อท้องถิ่นของจักรวรรดิกุษาณ

เทพีนานาปรากฏนามครั้งแรกในเหรียญกษาปณ์ของกษัตริย์แบกเตรียเมื่อ 100 ปีก่อนคริสต์ศักราช เป็นภาพราชสีห์ สองศตวรรษถัดมาเทพีนานาก็ปรากฏอีกครั้งในเหรียญกษาปณ์และตราประทับของกษัตริย์กุษาณ โดยเฉพาะกลางคริสต์ศตวรรษที่ 2 ซึ่งตรงกับรัชสมัยพระเจ้ากนิษกะ โดยปรากฏภาพเทวีองค์นี้ในลักษณะต่อสู้ โดยมีราชสีห์คุ้มกัน ใกล้เคียงกับเทพีทุรคาในศาสนาฮินดู เพราะเป็นเทพีแห่งสงครามและมีสิงโตคุ้มกันเช่นกัน

พื้นที่จักรวรรดิกุษาณในอดีตครอบคลุมพื้นที่ของชาวอิหร่าน ได้แก่ ซอกเดีย เฟอร์กอนา แบกเตรีย และแอราโคเซีย เรื่อยไปจนถึงคันธาระ และมถุรา ปัจจุบันดินแดนส่วนใหญ่เหล่านี้ขึ้นกับประเทศอัฟกานิสถาน ประเทศปากีสถาน ประเทศทาจิกิสถาน ประเทศอุซเบกิสถาน และทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอินเดีย ในประเทศปากีสถานและอัฟกานิสถานมีคำว่า *นาวี* เป็นคำในภาษาปาทาน แปลว่า เจ้าสาว

ระเบียงภาพ
----------

* เหรียญกษาปณ์แบกเตรีย (10 ปีก่อนคริสต์ศักราช) มีภาพสิงโตและพระจันทร์เสี้ยว (ด้านหลัง)เหรียญกษาปณ์แบกเตรีย (10 ปีก่อนคริสต์ศักราช) มีภาพสิงโตและพระจันทร์เสี้ยว (ด้านหลัง)
* เหรียญพระเจ้ากนิษกะ (ค.ศ. 100-126) และเทพีนานา (ด้านหลัง)เหรียญพระเจ้ากนิษกะ (ค.ศ. 100-126) และเทพีนานา (ด้านหลัง)
* ชามเงินยุคควาแรซึม ปรากฏภาพเทวีมีสี่กร ประทับบนหลังราชสีห์ คาดว่าเป็นเทพีนานา จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์บริติชชามเงินยุคควาแรซึม ปรากฏภาพเทวีมีสี่กร ประทับบนหลังราชสีห์ คาดว่าเป็นเทพีนานา จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์บริติช

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Metropolitan Museum of Art". *www.metmuseum.org*.
2. 1 2  Bremmer, Jan N. (2007). *The strange world of human sacrifice*. p. 176. ISBN 9789042918436. สืบค้นเมื่อ 2013-02-09.
3. ↑  British Museum Collection

อ่านเพิ่มเติม
-------------

* Azarpay, Guity. "Nana, the Sumero-Akkadian Goddess of Transoxiana." *Journal of the American Oriental Society* (1976): 536–542. JSTOR 600086
* Falk, Harry. "Kushan rule granted by Nana: The background of a heavenly legitimation."[*ลิงก์เสีย*] *Kushan Histories: Literary Sources and Selected Papers from a Symposium at Berlin, December 5 to 7, 2013*. Hempen Verlag, 2015.
**แฮคีม แอโบลกอเซม เฟร์โดว์ซี ทูซี** (เปอร์เซีย: حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی‎) หรือ **เฟร์โดว์ซี** (فردوسی; ค.ศ. 940–1020) เป็นกวีชาวเปอร์เซียที่ได้รับความเคารพอย่างสูง เขาเป็นผู้ประพันธ์ *ชอฮ์นอเม* มหากาพย์ประจำชาติของอิหร่านและสังคมที่เกี่ยวเนื่อง 

มหากาพย์ *ชอฮ์นอเม* เดิมประพันธ์ให้แก่เจ้าชายแห่งราชวงศ์ซามานิด (Samanid) ผู้ซึ่งรับผิดชอบต่อการฟื้นฟูประเพณีวัฒนธรรมของเปอร์เซียหลังการรุกรานของอาหรับในคริสต์ศตวรรษที่เจ็ด *ชอฮ์นอเม* บันทึกเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ซึ่งเป็นตำนานพระมหากษัตริย์อิหร่านก่อนยุคอิสลามตั้งแต่พระเจ้าเคยูมาร์ส (Keyumars) ถึงพระเจ้ายาซเดเกิร์ดที่ 3 (Yazdegerd III) เฟร์โดว์ซียังเขียนกวีต่อไปหลังราชวงศ์ซามานิดถูกพิชิตโดยราชวงศ์กาซานาวิด (Ghaznavid) ผู้ปกครองใหม่ พระเจ้ามาฮ์มุดแห่งกาซนี (Mahmud of Ghazni) เป็นชาวเติร์ก อาจขาดความสนพระทัยในผลงานของเฟร์โดว์ซีซึ่งแสดงโดยราชวงศ์ซามานิด ส่งผลให้เขาขาดความนิยมในพระราชสำนัก เฟร์โดว์ซีใช้เวลากว่าสามทศวรรษ (จาก ค.ศ. 977 ถึง 1010) ประพันธ์ ชอฮ์นอเม ซึ่งได้กลายมาเป็นหนึ่งในผลงานที่ทรงอิทธิพลที่สุดในวรรณกรรมเปอร์เซีย

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Ferdowsi
จิตรกรรม *เฟร็วยา* โดย John Bauer
ในตำนานนอร์ส **เฟร็วยา** (นอร์สเก่า: *Freyja*) เป็นเทพีแห่งความรัก ความงาม ความอุดมสมบูรณ์ ทอง ไสยเวท สงคราม และความตาย นางเป็นเจ้าของสร้อยบรีซิงกาเม็น (Brísingamen) นางสวมเสื้อคลุมขนเหยี่ยว ขี่รถลากที่เทียมด้วยแมวสองตัว พร้อมติดตามด้วยหมูป่าฮิลดิสวีนี (Hildisvíni)

เฟร็วยามีสามีชื่อโอเดอร์ (Óðr) มีลูกสาวสองนางคือโนสส์ (Hnoss) และเกร์เซมี (Gersemi) นางมีพี่ชายร่วมบิดามารดานามว่าเฟรอือร์ โอเดอร์ผู้เป็นสามีได้หายตัวไปบ่อย ๆ เฟร็วยาร้องไห้เป็นทองสีแดง น้ำตาของเธอร่วงตกลงไปยังพื้นโลกและเปลี่ยนเป็นสายแร่ทองคำ เธอได้ออกตามหาสามีภายใต้ชื่อปลอม *Gefn*, *Hörn*, *Mardöll*, *Sýr*, *Valfreyja* และ *Vanadís*

เฟร็วยาเป็นเทพีในวงศ์วานีร์ นางปกครองลานโฟลกวังเกอร์ (Fólkvangr) ที่จะรับเอาวิญญาณนักรบครึ่งหนึ่งที่ตายในสนามรบ ขณะที่อีกครึ่งหนึ่งจะไปยังโถงวัลฮ็อลล์ของจอมเทพโอดินน์ โถงโฟลกวังราเป็นที่ตั้งของห้องประทับเซ็สส์รูมนีร์ (Sessrúmnir) 

ชื่อเฟร็วยามีการสะกดที่หลากหลาย *Freya*, *Frejya*, *Freyia*, *Frøya*, *Frøjya* และ *Freia*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Larrington (1999), p. 53. harv error: no target: CITEREFLarrington1999 (help)

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เฟร็วยา
*ฟูจิน-ไรจิน ซุ* โดย ทะกะวะระ โซตะสึ, ไรจิงอยู่ด้านซ้าย และฟูจิงอยู่ด้านขวา
ภาพวาดสมัยเอะโดะที่ประตูนิเต็มมงของวัดโซโจ วาดถึงเทพไรจิง
**ไรจิน** (ญี่ปุ่น: 雷神; โรมาจิ: *Raijin*) หรือ **เทพอัสนี** เป็นเทพเจ้าแห่งสายฟ้าและสายฝนของลัทธิชินโต ในประเทศญี่ปุ่น ชื่อของเขามาจากคำสองคำ คือ "ไร" (雷 ‘ฟ้าคะนอง’) และ "ชิง" (神, ‘เทพ’ หรือ 'คะมิ')

ไรจิงมักปรากฏกายในรูปปีศาจที่ตีกลองเพื่อบันดาลให้ฟ้าร้อง โดยมีสัญลักษณ์ *โทะโมะเอะ* วาดบนกลอง ทั้งนี้ ไรจิงยังเป็นที่รู้จักในนามอื่นๆ ดังนี้

* **ยะกุซะ โนะ อิกะซุชิ โนะ คะมิ**: ยะกุซะ (八, แปด) และ อิกะซุชิ (雷, ฟ้าคะนอง) และ คะมิ (神, เทพ)
* **คะมินะริซะมะ**: คะมินะริ (神, คะมิ, เทพ + 雷, นะริ, ฟ้าคะนอง) และ ซะมะ (様, ท่าน)
* **ไรเด็งซะมะ**: ไร (雷, ฟ้าคะนอง), เด็ง (電, สายฟ้า), และ ซะมะ (様, ท่าน)
* **นะรุกะมิ**: นะรุ (鳴, ฟ้าคะนอง) และ คะมิ (神, เทพ)

ตำนาน
-----

ตำนานของพุทธศาสนา นิกายมหายาน ได้กล่าวไว้ว่า ฟูจิงและไรจิง เดิมเป็นมารที่มุ่งทำลายดินแดนแห่งพระพุทธ จึงถูกกองทัพสวรรค์จับกุม และจึงเปลี่ยนมารับใช้พุทธศาสนา

นอกจากนี้ไรจิงได้ถูกกล่าวไว้ว่า เป็นผู้ที่ทำลายกองทัพจักรวรรดิมองโกลของกุบไลข่าน ที่พยายามรุกรานญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1274 โดยการบันดาลพายุ "คะมิกะเซะ" เข้าสู่ชายฝั่งฮะกะตะ ที่ตั้งของกองทัพมองโกล เป็นผลให้กองเรือของจักรวรรดิมองโกลและพันธมิตรอัปปางลงเกือบทั้งหมด ทหารมองโกลและพันธมิตรล้มตายอย่างมหาศาล  กองเรือที่เหลือรอดเพียงน้อยนิดจึงถอนทัพกลับสู่ชายฝั่งเกาหลี

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อเทพเจ้าของญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ashkenazi, Michael (2003). *Handbook of Japanese Mythology*. ABC-CLIO. p. 236. ISBN 978-1-57607-467-1. สืบค้นเมื่อ 2008-12-16.
2. ↑  "ตำนานเทพญี่ปุ่น ตอนที่ 3". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-11-29. สืบค้นเมื่อ 2012-07-21.
3. ↑   กามิกาเซ่.. สงครามถล่มญี่ปุ่น...จุดเริ่มต้น การล่มสลาย จักรรดิมองโกล ที่ใหญ่โตที่สุด
**ฌ็อง มักซีมีเลียง ลามาร์ก** (ฝรั่งเศส: *Jean Maximilien Lamarque*; ค.ศ. 1770 – ค.ศ. 1832) นิยมเรียกอย่างลำลองว่า **นายพลลามาร์ก** เป็นผู้บัญชาการทหารชาวฝรั่งเศส ยศพลโท (*général de division*) ในสมัยสงครามนโปเลียนและในภายหลังได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกรัฐสภา นายพลลามาร์กเป็นหนึ่งในผู้นำคนสำคัญของกองทัพภายใต้จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 และได้รับการยกย่องอย่างมากจากคือการยึดครองกาปรีจากการปกครองของอังกฤษ รวมทั้งความพ่ายแพ้ของเขาแก่กองกำลังฝ่ายนิยมกษัตริย์ที่จังหวัดว็องเดเมื่อปี ค.ศ. 1815 ชัยชนะของเขาได้รับการชื่นชมอย่างมากโดยจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ว่าเขาเป็นคนที่ "สร้างปาฏิหาริย์ และเหนือความคาดหวังอยู่เสมอ"

ภายหลังจากการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง นายพลลามาร์กก็ได้กลายมาเป็นฝั่งตรงข้ามทันทีในยุคของการกลับมาของการปกครองระบบเก่า (*Ancien Régime*) และต่อมาในการปฏิวัติโค่นล้มราชวงศ์บูร์บงอีกครั้งในปี ค.ศ. 1830 เขาก็ได้ถูกแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการกองกำลังเพื่อเฝ้าระวังผู้นิยมราชวงศ์บูร์บง ที่เรียกตัวเองว่า "เหล่าผู้สืบสิทธิโดยนิติธรรม"(*légitimistes*) อันเป็นฝ่ายตรงข้ามกับราชวงศ์ออร์เลอ็อง

  

ต่อมาในยุคของการปกครองแบบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข (July Monarchy) เขาเป็นผู้นำฝ่ายซ้าย (เสรีนิยม) หนึ่งในผู้สนับสนุนพระเจ้าหลุยส์-ฟิลิปป์ที่ 1ให้ขึ้นครองราชย์ ซึ่งในภายหลังก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างมาก เนื่องจากการปกครองแบบใหม่นี้ก็ยังไม่ได้ช่วยเรื่องสิทธิมนุษยชน และความมีเสรีภาพของพรรคการเมือง เขายังเป็นอีกผู้หนึ่งที่สนับสนุนการให้เอกราชของโปแลนด์และอิตาลีในขณะนั้น นายพลลามาร์กยังเป็นนักเขียนที่มีความคิดแนวเสรีนิยมคนหนึ่งในสมัยนั้น แนวความคิดต่างๆ ของนายพลลามาร์กทำให้เขาเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญในฝรั่งเศส การถึงแก่อสัญกรรมของเขาเป็นตัวแปรสำคัญที่กระตุ้นการกบฎของประชนชาวปารีสในเดือนมิถุนายน (June Rebellion) ปี ค.ศ. 1832 ซึ่งเป็นที่มาของฉากและบทประพันธ์เรื่องเลมีเซราบล์ (*Les Misérables*) ของวิกตอร์ อูโก

บรรณานุกรม
----------

* Alfred Cobban, A History of Modern France, 1992.
* Jill Harsin, Barricades: The War of the Streets in Revolutionary Paris, 1830–1848, 2002.
* Vincent J. Esposito and John Elting, A Military History and Atlas of the Napoleonic Wars, 1999.
**ฌ็อง ซีลแว็ง บายี** (ฝรั่งเศส: *Jean Sylvain Bailly*) เป็นนักดาราศาสตร์, นักคณิตศาสตร์, สมาชิกฟรีเมสัน และเป็นผู้นำทางการเมืองในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส เขาเป็นนายกเทศมนตรีกรุงปารีสระหว่าง ค.ศ. 1789 ถึง ค.ศ. 1791 และถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนในสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว

ประวัติ
-------

ฌ็อง ซีลแว็ง บายี เกิดในปารีส เป็นบุตรของฌัก บายี (Jacques Bailly) จิตรกรและผู้ดูแลประจำพระราชวังลูฟวร์ ในขณะที่นีกอลา บายี (Nicholas Bailly) ปู่ของเขาก็เป็นศิลปินและจิตรกรหลวงเช่นกัน ในขณะที่เขายังเด็ก เขามีความคิดอยากเจริญรอยตามบิดากับปู่ แต่แล้วแต่ก็หลงใหลในวิทยาศาสตร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านดาราศาสตร์ ได้รับแรงบันดาลใจมาจากนีกอลา เดอ ลากาย เขาสามารถคำนวณการปรากฏตัวของดาวหางแฮลลีย์ในปี ค.ศ. 1759 ได้ล่วงหน้า และยังเป็นผู้ผลักดันการสร้างหอดูดาวที่พระราชวังลูฟวร์อีกด้วย

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1789 เขาได้รับการสรรหาเข้าเป็นผู้แทนฐานันดรที่สามในสภาฐานันดร และหลังจากนั้นหนึ่งเดือนก็ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานสมัชชานิติบัญญัติแห่งชาติ อย่างไรก็ตาม เมื่อฐานันดรที่สามประกาศตั้งสมัชชาแห่งชาติและถูกฝ่ายกษัตริย์กีดกันไม่ให้เข้าประชุมสภา บายีได้เป็นผู้นำสมาชิกฐานันดรที่สามกล่าวคำปฏิญาณสนามเทนนิส ต่อมาภายหลังการทลายคุกบัสตีย์ได้ไม่นาน เขาก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นนายกเทศมนตรีกรุงปารีสคนแรกภายใต้คณะปกครองซึ่งตั้งขึ้นใหม่ที่เรียกว่า *คอมมูนปารีส*

17 กรกฎาคม ค.ศ. 1791 เขาประกาศกฎอัยการศึกในปารีสจากเหตุจลาจลขับไล่พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 เหตุการณ์บานปลายจนเกิดการสังหารหมู่ช็องเดอมาร์ส มีประชาชนเสียชีวิตหลายสิบคนจากคำสั่งสลายการชุมนุมของเขา ทำให้ความนิยมของเขาตกต่ำลง เขาจึงตัดสินใจลาออกในวันที่ 12 พฤศจิกายนของปีนั้นและหลบไปอยู่ที่เมืองน็องต์ จนกระทั่งเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1793 บายีได้ออกจากน็องต์ไปพบกับสหาย ปีแยร์-ซีมง ลาปลัส ที่เมืองเมอเลิง แต่ถูกจำหน้าและถุกจับกุมได้ในวันที่ 14 ตุลาคม และถูกกดดันให้เป็นพยานกล่าวหาพระนางมารี อ็องตัวแน็ต แต่เขาปฏิเสธ จึงถูกนำตัวขึ้นศาลอาญาปฏิวัติในวันที่ 10 พฤศจิกายน และถูกตัดสินประหารชีวิตในวันต่อมา

เขาถูกนำตัวไปประหารด้วยกิโยตีนในวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1793 ณ ช็องเดอมาร์ส อันเป็นสถานที่สำหรับประหารชีวิตผู้ทรยศขบวนการประชาธิปไตย ผืนธงขนาดเล็กที่เขาเคยใช้โบกเพื่อสั่งยิงประชาชน ถูกนำมาใช้เป็นธงให้สัญญาณการประหาร มีคนตะโกนถามขึ้นมาว่า *"นายตัวสั่นเหรอ บายี?"* เขาตอบกลับว่า *"อ่า แต่เพราะว่ามันหนาวน่ะ"* เนื่องจากวันนั้นเป็นวันที่มีฝนตกและอากาศเย็น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Cara, Monique; Cara, Jean-Marc; Jode, Marc (2011). *Dictionnaire universel de la Franc-Maçonnerie* (ภาษาฝรั่งเศส). Larousse. ISBN 9782035861368.
2. ↑  Pierrat, Emmanuel; Kupferman, Laurent (2013). *Le Paris des Francs-Maçons* (ภาษาฝรั่งเศส). Le Cherche Midi. ISBN 9782749131429.
3. ↑  Chronicle of the French Revolution, Longman 1989 p.96
4. ↑  Chronicle of the French Revolution p.98, Longman 1989
**รัฐสภาเวลส์** (อังกฤษ: Welsh parliament, เวลส์: *senedd*, ออกเสียง [ˈsɛnɛð] ( ฟังเสียง); *แปลว่า* รัฐสภา หรือวุฒิสภา) คือรัฐสภาแห่งเวลส์ที่ได้รับการถ่ายโอนอำนาจมาจากสหราชอาณาจักร โดยมีลักษณะเป็นสภาเดียว มีสมาชิกมาจากการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตย โดยมีอำนาจหน้าที่ในการตรากฎหมายเพื่อใช้ในเวลส์ โดยเฉพาะกฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากร และการกำกับดูแลรัฐบาลเวลส์ โดยรัฐสภาเวลส์ใช้ภาษาราชการสองภาษา ประกอบด้วยภาษาเวลส์ และภาษาอังกฤษ โดยเมื่อแรกก่อตั้งในปีค.ศ. 1999 จนถึงปีค.ศ. 2020 นั้นเคยเรียกสภานี้ว่า **สมัชชาแห่งชาติเวลส์** (อังกฤษ: National Assembly of Wales, เวลส์: *Cynulliad Cenedlaethol Cymru*) 

รัฐสภาเวลส์ประกอบด้วยสมาชิกรัฐสภา (อังกฤษ: Members of the Senedd, เวลส์: *Aelodau o'r Senedd*) เรียกเป็นอักษรย่อว่า "MS" ("AS" ในภาษาเวลส์) จำนวน 60 คน โดยตั้งแต่ค.ศ. 2011 สมาชิกมาจากการเลือกตั้ง โดยมีวาระ 5 ปี โดยผ่านการลงคะแนนระบบสมาชิกเพิ่มเติม โดยมีสมาชิกจำนวน 40 เป็นผู้แทนมาจากแต่ละเขตเลือกตั้งที่แบ่งตามเขตภูมิศาสตร์ และได้รับการเลือกตั้งมาจากระบบการลงคะแนนแบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (First-past-the-post) และอีก 20 คน ที่มาจากการเลือกตั้งจากเขตภูมิภาค (electoral regions) ที่มีขนาดใหญ่ขึ้น โดยใช้ระบบการลงคะแนนตามวิธีโดนต์ในแบบสัดส่วน โดยพรรคการเมืองที่รวมเสียงข้างมากในสภาได้จะเป็นผู้จัดตั้งรัฐบาล

สมัชชาแห่งชาติเวลส์ได้ถูกจัดตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกตามพระราชบัญญัติรัฐบาลแห่งเวลส์ ค.ศ. 1998 อันเป็นผลมาจากการลงประชามติในปีค.ศ. 1997 โดยสมัชชานี้ไม่ได้มีอำนาจในการตรากฎหมายปฐมภูมิ โดยต่อมาได้รับอำนาจในการตรากฎหมายมากขึ้นตามพระราชบัญญัติรัฐบาลแห่งเวลส์ ค.ศ. 2006 และต่อมาได้มีอำนาจในการตรากฎหมายปฐมภูมิอันสืบเนื่องมาจากการลงประชามติเมื่อ 3 มีนาคม ค.ศ. 2011 โดยรัฐสภาสหราชอาณาจักร และรัฐมนตรีเวลส์นั้นไม่จำเป็นต้องเห็นชอบในการผ่านกฎหมายใดๆ ที่ตราโดยรัฐสภาเวลส์เพื่อใช้ในเขตทั้ง 20 เขตของเวลส์ โดยต่อมารัฐสภาเวลส์ได้รับอำนาจมากขึ้นจากพระราชบัญญัติเวลส์ ค.ศ. 2014 และ ค.ศ. 2017 โดยในฉบับหลังนั้นทำให้รัฐสภาเวลส์มีอำนาจในการตรากฎหมายเหมือนกับรัฐสภาสกอตแลนด์ 

ต่อมาในปีค.ศ. 2020 สมัชชาแห่งชาติเวลส์ได้เปลี่ยนชื่อเป็นรัฐสภาเวลส์ ตามพระราชบัญญัติรัฐสภาเวลส์และการเลือกตั้งของเวลส์ ค.ศ. 2020 โดยมีอำนาจเต็มในการตรากฎหมายเกี่ยวกับการสาธารณสุข การศึกษา การพัฒนาทางเศรษฐกิจ การคมนาคม สิ่งแวดล้อม การเกษตร การปกครองท้องถิ่น และภาษีอากรบางกรณี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Senedd Cymru and Welsh Parliament names become law". *senedd.wales* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 6 May 2020. สืบค้นเมื่อ 16 May 2021.
2. ↑  "What is the role of the Senedd?". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 June 2020. สืบค้นเมื่อ 13 May 2020.
3. ↑  แม่แบบ:Cite legislation Wales
4. ↑  "Senedd and Elections (Wales) Bill" (PDF). *senedd.wales*.
5. ↑  "Senedd and Elections (Wales) Act 2020". Legislation.gov.uk. 5 March 2020. สืบค้นเมื่อ 11 May 2020.
6. ↑  "Wales says Yes in referendum vote". *BBC News*. 4 March 2011.

1. ↑  รวมกับ 16 คนจากพรรคแรงงานและสหกรณ์
ฝนกำลังตก

|  |
| --- |
| ส่วนหนึ่งของชุดธรรมชาติ |
| สภาพอากาศ |
|  |
| ฤดูกาลในเขตอบอุ่น
* ฤดูใบไม้ผลิ
* ฤดูร้อน
* ฤดูใบไม้ร่วง
* ฤดูหนาว
 |
| ฤดูกาลในเขตร้อน
* ฤดูแล้ง
* ฤดูฝน
 |
| พายุ
* พายุฟ้าคะนอง
* ฟ้าแลบ
* ทอร์นาโด
* นาคเล่นน้ำ
* พายุหมุนเขตร้อน
* พายุหมุนนอกเขตร้อน
* พายุน้ำแข็ง
* พายุฝุ่น
* พายุไฟ
* พายุฤดูหนาว
* พายุลูกเห็บ
* พายุหิมะ
 |
| หยาดน้ำฟ้า
* ฝนละออง
* ฝน
* หิมะ
* ลูกปรายหิมะ
* ลูกเห็บ
* หมอก
* เมฆ
 |
| หัวข้อ
* การพยากรณ์อากาศ
* มลพิษทางอากาศ
* ภูมิอากาศ
* อุตุนิยมวิทยา
* คลื่นความร้อน
* คลื่นความเย็น
 |
| * ด
* ค
* ก
 |

**ฝน** เป็นการตกของน้ำจากฟ้าแบบหนึ่ง นอกจากฝนแล้ว น้ำยังตกในรูปหิมะ เกล็ดน้ำแข็ง ลูกเห็บ น้ำค้าง ฝนอยู่ในรูปหยดน้ำซึ่งตกมายังพื้นผิวโลกจากเมฆ ฝนบางส่วนระเหยเป็นไอก่อนตกลงถึงผิวโลก ฝนชนิดนี้เรียกว่า "virga"

ฝนที่ตกเป็นส่วนสำคัญหนึ่งของวัฏจักรของน้ำ ซึ่งน้ำจากผิวน้ำในมหาสมุทรระเหยกลายเป็นไอ ควบแน่นเป็นละอองน้ำในอากาศ ซึ่งรวมตัวกันเป็นเมฆ และในที่สุดตกเป็นฝน ไหลลงแม่น้ำ ลำคลอง ไปทะเล มหาสมุทร

ปริมาณน้ำฝนนั้นวัดโดยใช้มาตรวัดน้ำฝน โดยวัดความลึกของน้ำที่ตกสะสมบนพื้นผิวเรียบ สามารถวัดได้ละเอียดถึง 0.25 มิลลิเมตร บางครั้งใช้หน่วย ลิตรต่อตารางเมตร (1 L/m² = 1 mm)

ฝนเม็ดเล็กจะมีรูปเกือบเป็นทรงกลม ส่วนเม็ดฝนที่ใหญ่ขึ้นจะมีรูปร่างที่ค่อนข้างแบนคล้ายแฮมเบอร์เกอร์ ส่วนเม็ดที่ใหญ่มาก ๆ นั้นจะมีรูปร่างคล้ายร่มชูชีพ[] เม็ดฝนเฉลี่ยมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 ถึง 2 มิลลิเมตร เม็ดฝนใหญ่ที่สุดที่ตกลงถึงผิวโลก ตกที่ประเทศบราซิล และหมู่เกาะมาร์แชลล์ ใน ค.ศ. 2004 โดยมีขนาดใหญ่ถึง 10 มิลลิเมตร[] เม็ดฝนมีขนาดใหญ่เนื่องจากละอองน้ำในอากาศมีขนาดใหญ่ หรือเกิดการรวมตัวกันของเม็ดฝนหลายเม็ด จากความหนาแน่นฝนที่ตกลงมา[]

ปกติฝนมีค่า pH ต่ำกว่า 6 เล็กน้อย เพราะรับคาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศเข้ามาซึ่งเกิดเป็นกรดคาร์บอนิก[] ในพื้นที่ทะเลทราย ฝุ่นในอากาศมีปริมาณแคลเซียมคาร์บอเนตสูง ซึ่งส่งผลต่อต้านความเป็นกรด ทำให้ฝนนั้นมีค่าเป็นกลางหรือเบส[] ฝนที่ค่า pH ต่ำกว่า 5.6 ถือเป็น ฝนกรด

วัฒนธรรมกับฝน
-------------

สังคมมนุษย์พัฒนาเครื่องมือที่เกี่ยวข้องกับฝนหลายอย่าง เช่น ร่ม เสื้อกันฝน ที่เก็บน้ำฝน ฯลฯ ปัจจุบันการเก็บน้ำฝนเพื่อบริโภคไม่เป็นที่นิยม เนื่องจากมีสิ่งสกปรกมากมาย อยู่ในอากาศ ทำให้น้ำฝนนั้นมีฝุ่นละอองต่าง ๆ ด้วย

ผลกระทบต่อเกษตรกรรม
-------------------

ฝนเป็นปัจจัยส่งผลต่อเกษตรกรรมมากทั้งด้านบวกและลบ โดยที่ฝนตกจะเป็นการรดน้ำที่มีประสิทธิภาพสูงสุดทางธรรมชาติ[] ฝนตกมากเกินไปอาจทำให้เกิดน้ำท่วมและส่งผลให้พืชบางชนิดล้มตายจากการเน่าเปื่อยอันเกิดจากเชื้อราได้ นอกจากนี้ หากฝนไม่ตกตามฤดูกาลและเกิดภัยแล้งตามธรรมชาติยังสามารถทำลายพืชผลการเกษตรได้ด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  จดหมายข่าวผลิใบ สถาบันวิจัยพืชสวน กรมวิชาการเกษตร. "วิธีฟื้นฟูไม้ผลและปลูกไม้ผลหลังน้ำท่วม". กรมวิชาการเกษตร. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-08-19. สืบค้นเมื่อ 2011-04-14.
2. ↑  Robert Burns (2007-06-06). "Texas Crop and Weather". Texas A&M University. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-06-20. สืบค้นเมื่อ 2011-04-14.
3. ↑  Bureau of Meteorology (2010). "Living With Drought". Commonwealth of Australia. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-02-18. สืบค้นเมื่อ 2011-04-14.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ฝน**

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* สเปน
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* ยูเครน
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* ญี่ปุ่น
* เช็กเกีย

 |
**สะพานแคล็พเพอร์** (อังกฤษ: Clapper bridge, bridge#en ออกเสียง Clapper) เป็นสะพานแบบโบราณที่พบในบริเวณภูมิภาคที่เป็นมอร์ (moors) ของมณฑลเดวอน ในบริเวณ ดาร์ทมอร์ และ เอ็กซมอร์) และบริเวณตอนเหนือขึ้นไปของสหราชอาณาจักรที่รวมทั้งสโนโดเนีย และ แองเกิลซีย์ ตัวสะพานก่อสร้างด้วยหินแกรนิตแบนแผ่นใหญ่บนตอม่อที่ทำด้วยหิน สำหรับข้ามลำธาร หรือ ริมลำธาร

ประวัติ
-------

สะพานแคล็พเพอร์มักจะเป็นสะพานที่มีความเกี่ยวข้องกับสะพานในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ ที่ส่วนใหญ่แล้วจะสร้างขึ้นในยุคกลาง และบางสะพานก็สร้างขึ้นหลายร้อยปีหลังจากนั้น สะพานแคล็พเพอร์มักจะสร้างในบริเวณของลำธารที่ตื้น (Ford) ที่เกวียนสามารถลุยข้ามได้ จากอุทยานแห่งชาติแห่งอังกฤษและเวลส์แห่งดาร์ทมอร์ คำว่า "clapper" แผลงมาจากภาษาแองโกล-แซ็กซอนว่า "cleaca" ที่แปลว่า "เชื่อมเกาะหิน" (bridging the stepping stones) *พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด* ให้ที่มาว่ามาจากภาษาละตินยุคกลางของคำว่า "clapus" หรือ "claperius" ที่มีรากมาจากภาษากอลที่เดิมหมายถึง "กองหิน"

ตัวอย่าง
--------

สะพานแคล็พเพอร์ที่โพสต์บริดจ์
สะพานแคล็พเพอร์ที่ไวคอลเลอร์ในอีสต์แลงคาสเชอร์
ตัวอย่างของสะพานแคล็พเพอร์ก็ได้แก่สะพานแคล็พเพอร์โพสต์บริดจ์ที่ตั้งอยู่ที่โพสต์บริดจ์, เดวอนในดาร์ทมอร์ แผ่นหินแต่ละก้อนที่ใช้มีความยาวกว่า 4 เมตร กว้าง 2 เมตร และแต่ละก้อนก็หนักกว่า 8 ตัน ซึ่งเป็นสะพานที่เกวียนเล่มเล็กๆ สามารถใช้ข้ามได้ สะพานนี้ได้รับการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1380 และกล่าวว่าเป็นสะพานที่สร้างขึ้นเพื่อช่วนในการขนส่งดีบุกบนหลังม้าไปยังเมืองทาวิสสต็อค, เดวอน

ตัวอย่างอื่นก็ได้แก่สะพานทาร์สเต็พส์ข้ามแม่น้ำบาร์ลในเอ็กซมอร์

สะพานแคล็พเพอร์ที่มีขนาดใหญ่เช่นสะพานที่ดาร์ทมีท และ เบลเลเวอร์ถูกน้ำพัดพังไปแล้วระหว่างน้ำท่วม หรือถูกรื้อทิ้ง

แม้ว่าสะพานแคล็พเพอร์มักจะเป็นคำที่ใช้กับสะพานที่สร้างในสหราชอาณาจักร และ สะพานแบบแคล็พเพอร์ก็มีสร้างกันโดยทั่วไปทั่วโลก เช่น Anping Bridge ในประเทศจีนที่มีความยาวถึง 2 กิโลเมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dartmoor National Park Authority: *A Guide to the Archaeology of Dartmoor. เก็บถาวร 2008-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน* 2003, ISBN 1841142263; page 27
2. ↑  Dartmoor National Park Authority: *A Guide to the Archaeology of Dartmoor. เก็บถาวร 2008-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน* 2003, ISBN 1841142263; page 59
3. ↑  French and Provençal *clapier* developed the additional significance of a rabbit warren. (*OED*, *s.v.* "clapper".)

ดูเพิ่ม
-------

* สะพาน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สะพานแคล็พเพอร์
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ฝัน (แก้ความกำกวม)
ภาพของฝันในงานศิลปะ
**ฝัน** เป็นลำดับภาพ ความคิด อารมณ์ และการรับรู้ที่เกิดขึ้นนอกเหนืออำนาจจิตใจในจิตระหว่างช่วงที่แน่นอนของการหลับ

ฝันเกิดขึ้นในการหลับระยะ REM เป็นหลัก เมื่อกิจกรรมของสมองเพิ่มสูงขึ้นเสมือนว่ากำลังตื่นอยู่ การหลับระยะ REM สามารถบอกได้จากการกลอกไปมาของลูกตาขณะหลับ ทั้งนี้ ฝันสามารถเกิดได้ในการหลับขั้นอื่น แต่ฝันเหล่านั้นมีแนวโน้มสมจริงหรือผู้ฝันจำได้น้อยกว่ามาก

ฝันกินระยะเวลาตั้งแต่ไม่กี่วินาทีไปจนถึงยี่สิบนาที บุคคลมักจำฝันได้มากกว่าเมื่อตื่นขึ้นหากฝันในระยะ REM โดยเฉลี่ย บุคคลมีฝัน 3 ถึง 5 ฝันต่อคืน ฝันมีแนวโน้มนานขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป ระหว่างการหลับ 8 ชั่วโมง บุคคลจะใช้เวลากับการฝันสองชั่วโมง

มีผู้มองว่า ฝันเชื่อมโยงกับจิตไร้สำนึก โดยมีตั้งแต่ปกติและสามัญไปจนถึงเหนือจริงหรือแปลกประหลาดเกิน ฝันสามารถมีได้หลายอารมณ์ เช่น กลัว ตื่นเต้น สนุกสนาน เศร้าโศก ผจญภัยหรือเกี่ยวกับเพศ เหตุการณ์ในฝันโดยทั่วไปอยู่นอกเหนือการควบคุมของผู้ฝัน ยกเว้น lucid dream ที่ผู้ฝันรู้สึกตัว ฝันบางครั้งได้สร้างความคิดริเริ่มแก่บุคคลหรือให้ความรู้สึกถึงแรงบันดาลใจ

ฝันในสิ่งมีชีวิตอื่น
--------------------

จากการวิจัยพบว่าสัตว์ก็มีฝันเช่นเดียวกับมนุษย์ โดยเมื่อสัตว์หลับอยู่ในสถานะ REM สัตว์จะมีฝันเกิดขึ้น สัตว์ที่มีระยะของสถานะ REM นานที่สุดคือตัว อาร์มาดิลโล ที่มีลักษณะคล้ายตัวตุ่น สัตว์ที่มีฝันบ่อยที่สุดคือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและสัตว์ประเภทนกจากการทดสอบฝันของแมวพบว่ามันมักจะฝันถึงการล่าเหยื่อโดยอ้างอิงจากลักษณะการเคลื่อนไหวของขาและร่างกาย ในขณะที่สุนัขได้มีการเคลื่อนไหวของช่วงขาในลักษณะของการวิ่งรวมถึงการเห่าในขณะหลับ

ฝันกับความเชื่อ
---------------

ชาวกรีกและโรมันโบราณเชื่อกันว่า ฝันคือสารจากพระเจ้า ชาวอียิปต์โบราณ เชื่อว่าผู้ที่เข้าใจฝัน คือบุคคลพิเศษ ในประเทศจีน เชื่อกันว่าฝัน คือการผละวิญญาณจากร่างหนึ่ง ไปสู่อีกร่างในโลกแห่งฝัน ที่ซึ่งร่างนั้นเพิ่งตื่น ชนเผ่าพื้นเมืองอเมริกันบางชนเผ่า และชาวเม็กซิกันที่เจริญแล้ว เชื่อว่า ฝันคืออีกโลกหนึ่ง ที่เราไปเยือนในยามหลับ และในยุโรป ผู้คนเชื่อกันว่า ฝันคือสิ่งชั่วร้าย และอาจชักนำให้คนหันไปทำสิ่งเลวร้ายได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Dream". The American Heritage Dictionary of the English Language, Fourth Edition. 2000. สืบค้นเมื่อ 2009-05-07.
2. ↑  Ann, Lee (2005-01-27). "HowStuffWorks "Dreams and REM Sleep"". Science.howstuffworks.com. สืบค้นเมื่อ 2012-08-11.
3. ↑  Ann, Lee (2005-01-27). "HowStuffWorks "Dreams: Stages of Sleep"". Science.howstuffworks.com. สืบค้นเมื่อ 2012-08-11.
4. ↑  "The Scientific Study of Dreams: Sample Chapter". .ucsc.edu. สืบค้นเมื่อ 2012-08-11.

ดูเพิ่ม
-------

* ฝันเปียก
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**ปราสาทโบราณแห่งเกาะอีเยอ** (ฝรั่งเศส: *Vieux-château de l'Île d'Yeu*, ฟังเสียง) เป็นซากปราสาทที่ตั้งอยู่บนฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกในจังหวัดว็องเด แคว้นเปอีเดอลาลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส

โอลีวีเยที่ 4 แห่งกลีซง นักสร้างปราสาทคนสำคัญเป็นผู้สร้างปราสาทแห่งเกาะอีเยอเพื่อใช้ในการป้องกันชาวเกาะจากการถูกรุกรานโดยชาวต่างประเทศ ครั้งที่เกาะถูกยึดครองนานที่สุดก็เมื่อโรเบิร์ต โนลส์ โจรสลัดมีชื่อของอังกฤษเข้ามาบุกยึดปราสาทในปี ค.ศ. 1355 และยึดครองเกาะอยู่ 37 ปี ในปี ค.ศ. 1381 โอลีวีเยที่ 5 แห่งกลีซงก็ยึดเกาะคืนได้ระหว่างการยึดปัวตูคืน

ระหว่างยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ฌ็องที่ 5 แห่งรีเยอ ประมุขของเกาะก็ทำการก่อสร้างกำแพงและหอล้อมรอบปราสาท การก่อสร้างลักษณะนี้ทำโดยวิศวกรจากอิตาลีที่พระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 ทรงนำกลับมาจากสงครามอิตาลีด้วย ต่อมาโวบ็องก็วิวัฒนาการปรับปรุงมาใช้ในการสร้างป้อมอันมีชื่อเสียงต่อมา ระบบการป้องกันนี้มีประสิทธิภาพดีพอที่จะต่อต้านผู้รุกรานชาวสเปนหลายพันคนในปี ค.ศ. 1550 ที่เข้ามาจากทางเหนือ จนต้องถอยทางทะเลไปทางคาบสมุทรไอบีเรีย

ระหว่างปี ค.ศ. 1654 ปี ค.ศ. 1660 เมื่อมีกรก่อสร้างป้อมปราการขนาดเล็กตามแบบของโวบ็องขึ้น ปราสาทแห่งเกาะอีเยอหมดความสำคัญลงไปและถูกรื้อทิ้งในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 พร้อมกับปราสาทโบราณหลายปราสาทตามชายฝั่งทะเลของฝรั่งเศสตามพระบรมราชโองการของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ผู้ทรงกังวลว่าถ้ายังคงอยู่ในสภาพดีก็อาจจะเปิดโอกาสให้ฝ่ายศัตรูยึดและทำเป็นที่ตั้งมั่นได้

ปราสาทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1890.

อ้างอิง
-------

* Le Château de l'île d'Yeu, forteresse au péril de la mer, Maurice Esseul

ดูเพิ่ม
-------

* ปราสาท

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปราสาทโบราณแห่งเกาะอีเยอ

* Ministry of Culture database entry for Vieux-château de l'Île d'Yeu (ฝรั่งเศส)
* Ministry of Culture photos


|  |  |
| --- | --- |
|   | **สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส** |
**รหัสแชนนอน-ฟาโน** (Shannon-Fano code) เป็นการเข้ารหัส ประเภท เอนโทรปี เพื่อใช้ในการบีบอัดข้อมูลจากแหล่งกำเนิดข้อมูล

รหัสแชนนอน-ฟาโน
---------------

ตัวอย่างรหัสแชนนอน-ฟาโน
ขั้นตอนวิธีนี้ตั้งชื่อตาม คลาวด์ แชนนอน และ โรเบิร์ต ฟาโน โดยมีรายละเอียดดังต่อไปนี้

1. เรียงสัญลักษณ์ ตามความถี่ (อาจเรียงจากที่ใช้บ่อยที่สุด ไปจนถึงใช้น้อยที่สุด)
2. แบ่งสัญลักษณ์ออกเป็น 2 กลุ่มซ้าย และขวา โดยแบ่งให้ทั้งสองกลุ่มมีผลบวกของความถี่เท่ากันที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ การแบ่งกลุ่มนี้จะเท่ากับแตกกิ่งของแผนภูมิต้นไม้ และสัญลักษณ์แต่ละกลุ่มจะอยู่ที่บัพของปลายกิ่งที่แตกออก
3. แบ่งกลุ่ม และแตกกิ่งไปเรื่อยๆ จนแต่ละกิ่งปลายเหลือสัญลักษณ์เพียงสัญลักษณ์เดียว เราก็จะได้แผนภูมิต้นไม้รหัส

สังเกตว่า แผนภูมิต้นไม้นี้เริ่มต้นจากราก และ แตกกิ่งลงไปจนถึงบัพปลาย จึงเรียกเป็นการสร้างจาก บนลงล่าง(top down) ซึ่งจะสวนทางกับ รหัสฮัฟแมน ซึ่งสร้างจาก ล่างขึ้นบน(bottom up)

### ตัวอย่าง

สมมติเรามีข้อความซึ่งประกอบด้วยสัญลักษณ์(ตัวอักษร) เพียง 5 ตัวคือ A,B,C,D,E และปรากฏอยู่ในข้อความด้วยความถี่แสดงดังตาราง

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| A | B | C | D | E |
| 15 | 7 | 6 | 6 | 5 |

ตัวอักษรในรูป a. เรียงตามความถี่มากไปน้อย ถัดมาในรูป b. เราแบ่งตัวอักษรออกเป็นสองกลุ่มให้มีความถี่รวมแต่ละกลุ่มใกล้เคียงกันมากที่สุด พิจารณากรณี 

1. แบ่ง {A}(15)และ {B,C,D,E}(7+6+6+5=24) จะต่างกัน 9
2. แบ่ง {A,B}(15+7=22) และ {C,D,E}(6+6+5=17) ต่างกัน 5

จะเห็นว่ากรณี 2 นั้นแบ่งกึ่งกลางกว่า เช่นเดียวกัน {C,D,E} แบ่งเป็น {C} และ {D,E} ในรูป c. และสุดท้ายได้ต้นไม้แทนรหัสในรูป d.

ความยาวเฉลี่ยของรหัส:

เราจะเห็นว่ารหัสของ A,B,C นั้นยาว 2 บิต และ D,E นั้นยาว 3 บิต ความยาวรหัสเฉลี่ยคือ

{\displaystyle {\frac {2Bit\*(15+7+6)+3Bit\*(6+5)}{39}}\approx 2.28} บิต ต่อ สัญลักษณ์(อักษร)
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เนินปราสาท

|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

ปราสาทชิซอร์ส (Château de Gisors) เป็น ปราสาทเนินที่มีหอกลางหลายเหลี่ยมอยู่บนเนินที่ตั้งอยู่ในฝรั่งเศส
วิดีโอทางอากาศของ 'Tomen y Rhodwydd' จาก เวลส์ (2022)
**ปราสาทเนิน** (อังกฤษ: **Motte-and-bailey**) เป็นปราสาทชนิดหนึ่ง ปราสาทลักษณะนี้สร้างในบริเตน, ไอร์แลนด์ และฝรั่งเศสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึง 12 เป็นปราสาทที่สร้างอย่างง่ายโดยไม่ต้องใช้ทุนทรัพย์มากนักแต่มีประสิทธิภาพพอที่จะใช้ในการป้องกันจากการโจมตีย่อยๆ จากศัตรูได้

การก่อสร้าง
-----------

คำว่า "motte" ในภาษาฝรั่งเศสหมายถึงเนินเตี้ยๆ ที่โดยทั่วไปเป็นเนินที่ไม่ใช่เนินธรรมชาติแต่เป็นเนินที่สร้างขึ้นตอนบนของเนินเป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำด้วยไม้หรือหินที่เรียกว่าหอกลาง ดินที่ใช้ทำเนินขุดมาจากคูรอบๆ ตัวเนินหรือรอบตัวปราสาท ผิวเนินอาจจะคลุมด้วยดินเหนียวหรือสร้างเสริมด้วยไม้ในการหนุน ตัวอย่างของปราสาทลักษณะนี้ก็ได้แก่ปราสาทหลุยส์ (Lewes Castle) และปราสาทลิงคอล์น (Lincoln Castle) ส่วนใหญ่แล้วสิ่งก่อสร้างบนเนินจะทำด้วยไม้จากวัสดุที่มีอยู่ในบริเวณนั้นโดยไม่ต้องใช้ช่างฝีมือที่ดีนัก แต่ต่อมาสิ่งก่อสร้างเหล่านี้ก็สร้างแทนด้วยหอกลางที่สร้างด้วยหิน

ค่ายภายในปราสาทมักจะล้อมรอบด้วยรั้วไม้ที่เรียกว่ากำแพงระเนียด (palisade) ภายในลานปราสาทเป็นที่พำนักของผู้ที่รับใช้เจ้าของปราสาทหรือชาวนา บุคคลอื่นที่พำนักอยู่ข้างในก็มีช่างตีเหล็ก, ช่างโม่แป้งและช่างอื่นๆ ที่จำเป็นต่อการอยู่รอดของสมัยนั้น ปราสาทอาจจะมีมากกว่าหนึ่งค่ายซึ่งอาจจะเป็นค่ายนอกและค่ายในเช่นที่ปราสาทวาร์คเวิร์ธ (Warkworth Castle) ซึ่งเกิดจากการขยายปราสาทออกไปรวมค่ายอีกค่ายหนึ่งที่มีกำแพงล้อมรอบ หรือบางครั้งก็อาจจะมีค่ายหลายค่ายต่อเนื่องกันบนเนินเช่นที่ปราสาทวินด์เซอร์ ค่ายมักจะจะอยู่ติดกับคูรอบเนินและมีทางออกที่ใช้สะพานชัก ค่ายมักจะมีโถง, โรงม้าและโรงวัว, ชาเปล และกระท่อมสำหรับคนที่ทำงานให้กับเจ้าของปราสาท นอกจากนั้นก็อาจจะมีร้านค้าสำหรับพ่อค้าในท้องถิ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Castlewales.com: Motte and Bailey Castles & Ringworks

ดูเพิ่ม
-------

* ปราสาท
* ป้อมเนิน
* เนินปราสาท
* หอกลาง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปราสาทเนิน

* ปราสาทในบริเตน เก็บถาวร 2009-10-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ปราสาทของสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ
* ปราสาทเนินในเวลส์
* ปราสาทเนินในบริเตน
* ปราสาทเนิน
**วัดไพรสณฑ์ศักดาราม** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหล่มสัก อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ มีที่ดินตั้งวัด เนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 35 ตารางวา มีที่สงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 1 งาน 93 ตารางวา ปัจจุบันมีพระปริยัติพัชราภรณ์ (สุพจน์ ปญฺญาธโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดไพรสณฑ์ศักดาราม เดิมชื่อ **วัดป่า** สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2382 โดยพระสุริยวงศาชนสงครามภักดีวิริยกรมพาหะ (คง) เจ้าเมืองหล่มสัก เป็นวัดคู่เมืองเพราะเป็นสถานที่ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยา ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น **วัดอรัญญาวสี** เมื่อ พ.ศ. 2484 ได้เรียกชื่อใหม่ว่า **วัดป่าหล่มสัก** หลังจากเปลี่ยนมาเป็นจังหวัดเพชรบูรณ์แล้ว จึงเปลี่ยนเป็นชื่อ "วัดไพรสณฑ์ศักดาราม" เมื่อ พ.ศ. 2495 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2505 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2508 ภายหลังได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะ และถาวรวัตถุต่าง ๆ มาตามลำดับ ได้รับการสถาปนาเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ นับตั้งแต่วันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2522

ในวัดมีพระอุโบสถหลังเก่า มีลายปูนปั้นที่หัวเสา มีคันทวยแกะไม้สวยงาม

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูหลักคำบุญเพ็ง
* พระครูหลักคำภู่
* พระครูโคตร
* พระอาจารย์กวย
* พระสำเร็จคัมภีระ
* พระสำเร็จบุญเฮือง
* พระสำเร็จบุญมา
* พระอาจารย์วัง
* พระอาจารย์ม้า
* พระอธิการวัน
* หลวงพ่อนาเหนือ
* หลวงพ่อชาบรรทม (กวย)
* พระครูกา
* พระอาจารย์ถั่ว ฐิติปญฺโญ
* พระปลัดแดง
* เจ้าอธิการบัง ชวนปญฺโญ
* พระอธิการบุญ
* พระมหาไพบูลย์ ชินปญฺโญ ป.ธ.5
* พระวีรญาณมุนี (ไพฑูรย์ อคฺคธมฺโม ป.ธ.3 น.ธ.เอก)
* พระปริยัติพัชราภรณ์ (สุพจน์ ปญฺญาธโร) พ.ศ. 2552–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "กฐินพระราชทาน ณ วัดไพรสณฑ์ศักดาราม พระอารามหลวง".
2. ↑  "วัดไพรสณฑ์ศักดาราม" (PDF).
3. ↑  "วัดไพรสณฑ์ศักดาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "ประวัติวัดไพรสณฑ์ศักดาราม พระอารามหลวง".
5. ↑  "วัดไพรสนฑ์ศักดาราม". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**วัดไผ่สามตำลึง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไทรงาม อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ตั้งวัด 20 ไร่ ที่ธรณีสงฆ์ 40 ไร่

เมื่อ พ.ศ. 2455 นายโต นางว๊อย คำเซ่ง มีจิตศรัทธาบริจาคที่ดิน 50 ไร่ สร้างที่พักสงฆ์ วัดไผ่สามตำลึงประกาศตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2481 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2485 มีพระอธิการใช้ แก้วไทรสุ่น เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ที่มาของชื่อวัดนั้น เดิมบริเวณนี้เป็นป่าไผ่ขึ้นเต็มไปหมด เจ้าของที่นั้นได้เล่าว่าในสมัยนั้นได้มีโจรมาลักโขมยหน่อไม้เป็นประจำจนถูกชาวบ้านจับได้ส่งตำรวจเสียค่าปรับเป็นจำนวน เงิน 3 ตำลึง หรือ 12 บาท จึงเป็นที่มาแห่งบ้านไผ่สามตำลึง ภายหลังได้รับแรงศรัทธาจากโยมเจ้าของที่ได้บริจาคที่เพื่อสร้างวัด และได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดไผ่สามตำลึง" 

ภายในวัดมีอาคารและเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ หอสวดมนต์ (กิตติภัทรคุณ) หอระฆังสมัยโบราณ ศาลาการเปรียญหลังไม้สมัยโบราณ กุฎิพระครูกิตติภัทรคุณ (อดีดเจ้าอาวาส) ซึ่งมีรูปปั้น เจดีย์เก็บกระดูกผู้บริจาคที่สร้างวัด คือ ตระกูลคำเซ่ง และ ตระกูลเหล่าหบุตร เมรุลดโลกร้อน และกุฎิเจ้าอาวาส ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ *หลวงพ่อสุโขทัยธรรมราชา*

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูกิตติภัทรคุณ พ.ศ. 2506–2550
* พระสมุห์ จรัญ จารุธมฺโม พ.ศ. 2550
* พระครูปลัดวิทยา ฐานธมฺโม พ.ศ.2564-2565

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไผ่สามตำลึง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดไผ่สามตำลึง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "ประวัติวัดไผ่สามตำลึง".
| PROJECT EARTH ONLINE |
| --- |
|  |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| **ชื่อไทย** | โปรเจ็คท์เอริทธ์ออนไลน์ |
| **ชื่ออังกฤษ** | *PROJECT EARTH ONLINE* |
| **ผู้แต่ง** | ประจักษ์ จั่นเพ็ชร |
| **แนวการ์ตูน** | แอ็คชั่น ,ไซไฟ,เกมออนไลน์ |
| **เว็บไซต์** | - |

 |
| 

| ลิขสิทธิ์ |
| --- |
| **ลิขสิทธิ์ในไทย** | ฟิวเจอร์เกมเมอร์ จำกัด ในเครือบริษัท ฟิวเจอร์วิว จำกัด |
| **ฉายทางทีวี**  | - |
| **จำนวนเล่ม** | 3 เล่ม (จบ) |

 |

**PROJECT EARTH ONLINE** เป็น การ์ตูนไทยแนวเกมออนไลน์ ที่เขียนโดย ประจักษ์ จั่นเพ็ชร(Si-O) ตีพิมพ์ในนิตยสารการ์ตูนไทยรายปักษ์นาม *SEED!* ของ บริษัทฟิวเจอร์เกมเมอร์ ในเครือบริษัท ฟิวเจอร์วิว จำกัด ที่เน้นเนื้อหาไปยังการ์ตูนที่อ้างอิงมาจากเกมออนไลน์เป็นหลัก ช่วงปี 2547 โดยเป็นเรื่องยาวที่โดดเด่นและได้รับความสนใจจากนักอ่านที่สุดเรื่องหนึ่งในฉบับ แต่เนื่องจากเหตุผลทางธุรกิจ ทำให้ทางบริษัทต้องยุติการตีพิมพ์นิตยสาร *SEED!* ลงในฉบับที่ 24 ปี 2548 จนทำให้การ์ตูนทุกเรื่องในนิตยสารต้องมีการรวบรัดตัดจบเนื้อหาลง

ต่อมาได้มีการออกนิตยสารหัวใหม่ ชื่อว่า *Cosmic Comic* (2548) โดยลดขนาดของหนังสือลงจาก นิตยสารขนาด A4 ลงมาเป็นพ็อคเก็ตบุ๊ค และนำการ์ตูนหลายๆเรื่องใน *SEED!* มาสานต่อ ซึ่ง *PROJECT EARTH ONLINE* ก็ได้ตีพิมพ์ต่อจากที่ลงค้างเอาไว้จนจบภาคลงได้ ก่อนจะออกรวมเล่มมา 3เล่มจบ 

ในเดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007) ได้มีการออกนิตยสาร *Manga Bash* และ **PROJECT EARTH ONLINE** ก็ได้ตีพิมพ์ภาคต่อในนิตยสารเล่มนี้ ทว่านิตยสาร มังงะแบช ออกวางตลาดได้แค่ 4 ฉบับก่อนจะหายไปจากแผงทิ้งค้างเนื้อหาเอาไว้เท่านั้น

เนื้อเรื่อง
-----------

"ฌาน" เด็กมัธยมต้นที่ถูกรังแกเป็นประจำวันหนึ่งเค้ามีโอกาสได้รับเกม "โปรเจกต์เอิร์ท" มาลองเล่นที่บ้านเพื่อจะหลีกหนีจากความจริงที่ว่า "ตัวเขานั้นอ่อนแอเสียเหลือเกิน" และจากประสบการณ์ต่าง ๆ ภายในเกม และนอกเกมนั่นเองที่ทำให้ฌานเข้มแข็งขึ้นทีละนิด โดยภายในเกมฌานก็ได้พบกับพรรคพวกอีก 3 คนนั่นคือ ลินซ์, จัสคาน และ ไมค์ ที่จะมาร่วมเดินทางไปกับตัวละครในเกมของฌานที่ชื่อว่า "โซล" แต่แล้วฌานก็ไม่สามารถหลีกหนีความจริงที่ว่า "จิตใจเขานั้นอ่อนแอ" ไปได้ เขายังคงแพ้ทั้งโลกความจริงและในเกม แต่ในที่สุดโดยการช่วยเหลือจากเพื่อน ๆ จิตใจของเขาจึงค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้นอีกครั้งหลังจากเกม PROJECT EARTH ONLINE ได้เปิดให้บริการมาได้ช่วงระยะเวลาหนึ่ง ทางผู้ผลิตก็ได้จัดงานเปิดตัวเกมอย่างเป็นทางการ และในครั้งนี้เองที่เพื่อน ๆ ของฌานได้นัดพบตัวจริงกันที่ร้านแมคโดนัล และที่นี่เอง ทุกคนก็จะได้พบกับตัวจริงของกันและกัน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* นิรวาณ คุระทอง. (2553). ประวัติย่อการ์ตูนไทย. สำนักพิมพ์ LET'S Comic. ISBN 9786169012863
* รวมเล่ม Project Earth Online 1-3, ฟิวเจอร์เกมเมอร์.จำกัด
* นิตยสาร SEED! เล่ม 1-24

อ้างอิง
-------

1. ↑  นิรวาณ คุระทอง. (2553). ประวัติย่อการ์ตูนไทย. สำนักพิมพ์ LET'S Comic. ISBN 9786169012863,น.115-119
2. ↑  นิรวาณ คุระทอง. (2553). ประวัติย่อการ์ตูนไทย. สำนักพิมพ์ LET'S Comic. ISBN 9786169012863,น.118
3. ↑  เพจบ้านการ์ตูนไทย
4. ↑  นิรวาณ คุระทอง. (2553). ประวัติย่อการ์ตูนไทย. สำนักพิมพ์ LET'S Comic. ISBN 9786169012863,น.119
5. ↑   Project Earth Online ฉบับรวมเล่ม 1-3, ฟิวเจอร์เกมเมอร์.จำกัด
**วัดไทรน้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางบาล ในตำบลไทรน้อย อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดไทรน้อยสร้างขึ้นเป็นวัดตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2313 เดิมมีนามว่า **วัดบ้านมอญ** คงจะหมายถึงเป็นหมู่บ้านของชาวมอญมาก่อน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วประมาณ พ.ศ. 2320 โบราณสถานภายใในวัดประกอบด้วยวิหาร และฐานเจดีย์ โบราณสถานได้รับการบูรณะให้อยู่ในสภาพดี ลักษณะสถาปัตยกรรมอยุธยาตอนกลาง สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าปราสาททอง ทั้งเจดีย์ประธาน อุโบสถและพระพุทธรูปหินทราย

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ *หลวงพ่อใหญ่* เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถหลังเก่ารูปแบบมหาอุด เสาอุโบสถทำจากไม้ตะเคียนจำนวน 10 ต้น มีตำนานเล่าว่าสร้างโดยชาวมอญที่อพยพมาตั้งถิ่นฐานที่บ้านมอญราวอยุธยาตอนต้น องค์หลวงพ่อใหญ่บูรณะปฏิสังขรณ์ เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไทรน้อย". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดไทรน้อย หลวงพ่อใหญ่ โบสถ์มหาอุตม์". เทศบาลตำบลบางบาล.
3. ↑  สถาปัตย์ สร้อยจำปา, ชัยสิทธิ์ ด่านกิตติกุล. "การจัดการภูมิทัศน์วัฒนธรรม: กรณีศึกษา ชุมชนริมคลองบางบาลอำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา" (PDF). กรมศิลปากร. p. 63.
ขั้นตอนการทำอาหาร
 บาบานัสฟอสเตอร์ปรุงด้วยการฟล็องเบ
 นกกระทาย่างที่ฟล็องเบด้วยคอนญัก
**ฟล็องเบ** (ฝรั่งเศส: *flambé*, ออกเสียง: [flɑ̃be]) เป็นขั้นตอนการทำอาหารที่เติมแอลกอฮอล์ลงในกระทะร้อนเพื่อสร้างเปลวไฟ คำว่า *ฟล็องเบ* (*flambé*) มีความหมายว่า "ถูกจุดให้ลุกเป็นไฟ" ในภาษาฝรั่งเศส

การฟล็องเบมักจะเกี่ยวข้องกับการนำเสนออาหารข้างโต๊ะของอาหารที่มีสุราเป็นส่วนผสมให้ติดไฟ (เช่น บานานัสฟอสเตอร์หรือเชอร์รีสจูบิลี) เมื่อแอลกอฮอล์ถูกจุดไฟและส่งผลให้เกิดเปลวไฟสีน้ำเงินจาง ๆ การฟล็องเบยังเป็นขั้นตอนหนึ่งในการทำกอโกแว็งและอาหารหรือซอสอื่น ๆ โดยใช้สุราก่อนที่จะนำมาเสิร์ฟที่โต๊ะ การฟล็องเบเป็นการเผาให้แอลกอฮอล์ระเหยออกไปบางส่วน จึงลดปริมาณแอลกอฮอล์ของอาหารลงในขณะที่ยังคงรสชาติของสุราไว้

กระบวนการ
---------

คอนญัก รัม หรือสุราที่มีกลิ่นรสอื่น ๆ ที่มีแอลกอฮอล์ประมาณร้อยละ 40 (80 พรูฟสหรัฐ) ถือว่าเหมาะสมที่จะใช้ในการฟล็องเบ ไวน์และเบียร์มีแอลกอฮอล์น้อยเกินไปและจะไม่ลุกเป็นไฟ สุราที่มีแอลกอฮอล์สูง เช่น บาคาร์ดี้ 151 หรือเอเวอร์เคลียร์ เป็นสารไวไฟสูงและถือว่าอันตรายเกินไปสำหรับคนครัวมืออาชีพ บางครั้งยังใช้ผงอบเชยไม่เพียงเพื่อกลิ่นรสเท่านั้นแต่เพื่อการแสดงด้วย เนื่องจากผงเครื่องเทศชนิดนี้จะติดไฟเมื่อเติมเข้าไป

ต้องอุ่นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก่อนจุดไฟ เนื่องจากอุณหภูมิเครื่องดื่มยังคงอยู่ต่ำกว่าจุดวาบไฟที่อุณหภูมิห้อง และยังไม่มีไอระเหยของแอลกอฮอล์เพียงพอที่จะจุดไฟติด ความดันไอจะเพิ่มขึ้นจากการทำให้ของเหลวร้อนขึ้น ปล่อยไอออกมามากพอที่จะติดไฟจากไม้ขีดไฟ

อ้างอิง
-------

1. ↑  *flambé* เป็นรูปกริยาขยายในอดีตกาล กรรมวาจก ของกริยา *flamber* ซึ่งแปลว่า "จุดไฟ, ลุกเป็นไฟ"
2. ↑  Scattergood, Amy (December 28, 2005). "Let the Sparks Fly". *Los Angeles Times*. สืบค้นเมื่อ September 1, 2013.
3. ↑  Karukstis, Kerry K.; Hecke, Gerald R. Van (2003-03-27). *Chemistry Connections: The Chemical Basis of Everyday Phenomena*. Academic Press. p. 7. ISBN 9780124001510. สืบค้นเมื่อ 18 September 2012.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ฟล็องเบ**
**วัดไทรอารีรักษ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลโพธาราม อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี

ประวัติ
-------

จากใบเสมาของวัดซึ่งเป็นหินทรายแดงแผ่นย่อม ๆ กำหนดอายุได้ในสมัยอยุธยาตอนปลาย เข้าใจว่าเดิมเป็นวัดร้าง ต่อมาชาวมอญที่อพยพมาจากพม่าได้เดินทางมาถึงวัดนี้ซึ่งมีวิหารตั้งอยู่แต่เดิมแล้วจึงได้บูรณปฏิสังขรณ์ ทำให้สันนิษฐานว่าวัดนี้อาจจะมีอายุตั้งแต่ปลายกรุงศรีอยุธยา แต่อุโบสถได้มาสร้างใหม่ในราวพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2353 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2360

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถก่ออิฐถือปูน สร้างอย่างท้องถิ่นภาคกลาง หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ด้านหน้าและด้านหลังมีมุขลดด้านละ 1 ห้อง ช่อฟ้าใบระกาปูนปั้นประดับกระจก หน้าบันตกแต่งด้วยปูนปั้นลายพันธุ์พฤกษา

ภายในอุโบสถมีการเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังทั้งสี่ด้านภายใน ซึ่งเป็นภาพจิตรกรรมไทยประเพณี แต่แสดงภาพแนวตะวันตก เช่น เครื่องแต่งกายของผู้คน อาคารสถาปัตยกรรมต่าง ๆ มีภาพพระอดีตพระพุทธเจ้า เขียนเป็นภาพพุทธประวัติ ตอนแห่พระบรมศพโดยมีหีบศพแบบมอญที่เรียกว่า *ลุ้ง* ตั้งอยู่ในราชรถ ตอนหนึ่งเป็นการละเล่นในงานถวายเพลิงพระบรมศพของพระพุทธเจ้า เห็นชายนุ่งผ้าโจงกระเบน สวมเสื้อราชปะแตน ใส่หมวก ถือไม้เท้า (มีหนวดด้วย) มีชาวมอญนุ่งโสล่ง แต่ใส่เสื้อราชปะแตนและสวมหมวก สตรีชาวมอญมีผ้าคาดอก คล้องสไบ มีทั้งชาวจีน กระเหรี่ยง จนถึงชาวไทยแต่งแบบฝรั่ง และมีการเชิดหน้าใหญ่หนังตะลุง

รอบอุโบสถมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองในกำแพงแก้ว ทรงเป็นแบบพื้นบ้าน นอกกำแพงแก้วมีเจดีย์ใส่กระดูก มีทั้งทรงระฆังและทรงอื่น ๆ ที่ดูคล้ายธาตุลาวด้วย คงจะเป็นที่บรรจุอัฐิของชาวลาวที่อยู่ในชุมชนมอญนี้

วิหารมีศิลปะลาว ภายในวิหารมีเก๋งจีนขนาดใหญ่ สร้างเป็นมณฑปครอบรอยพระพุทธบาทโลหะซึ่งมีรอยสนิม คาดว่าคงเคยอยู่กลางแจ้งมาก่อน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไทรอารีรักษ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  จิรนันท์ คอนเซพซิออน. "รอยอดีตแห่งลุ่มแม่น้ำแม่กลอง ตอนที่ ๒ วัดมอญ : วัดไทรอารีรักษ์ (ตอนจบ)". สำนักศิลปากรที่ ๑ ราชบุรี.
3. ↑  ""วัดไทรอารีรักษ์" ชมเก๋งจีน 100 ปี จิตรกรรมฝาผนังล้ำค่า สืบสานตำนานชาวมอญ". ผู้จัดการออนไลน์.
**วัดไพชยนต์พลเสพย์ราชวรวิหาร** เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ราชวรวิหาร ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 ตำบลบางพึ่ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ มีสถาปัตยกรรมแบบวัดพุทธจีน

ประวัติ
-------

พงศาวดารระบุว่า พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยโปรดเกล้าฯ ให้กรมหมื่นศักดิพลเสพเป็นแม่กองสร้างเมืองนครเขื่อนขันธ์ที่ยังค้างอยู่ให้เสร็จ โดยได้มีการสร้างป้อมเพชรหึงษ์และขุดคลองลัดขึ้นด้วย กรมหมื่นศักดิพลเสพทรงสร้างวัดขึ้นแห่งหนึ่งในคลองลัด พระราชทานนามว่า "วัดไพชยนต์พลเสพย์" แต่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพได้ทรงสันนิษฐานว่า เมื่อแรกสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย วัดนี้น่าจะเรียกว่า **วัดกรมศักดิ** หรือ **วัดปากลัด** และในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว คงเรียกว่า **วัดวังหน้า** จากนั้นพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวคงจะพระราชทานนามใหม่ว่า "วัดไพชยนต์พลเสพย์"

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

พระอุโบสถลักษณะก่ออิฐถือปูน ทรงจีน กว้าง 8 วา 3 ศอก ยาว 12 วา ด้านในมีเสารายใหญ่ ไม่มีช่อฟ้าใบระกา แต่มีใบเสมาหินทรายสีเขียว หัวบันไดประดับหินสิงโตจีน ภายในผสมผสานศิลปะไทย สลักลายรดน้ำ ลงรักปิดทองเป็นรูปป่าหิมพานต์และสิงสาราสัตว์ดึกดำบรรพ์ที่บานหน้าต่าง ยังมีวิหารทิศอีก 4 หลัง ลักษณะทรงจีนเช่นกัน ภายในวิหารมีกลุ่มประติมากรรมรูปเทวดาซึ่งมีสีกายต่าง ๆ รวมถึงพระพรหมซึ่งมีสี่หน้า เชื่อว่าเป็นเทวดาประดับพระเมรุวังหน้า รัชกาลที่ 3

พระประธานปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 2 ศอกเศษ ประดิษฐานบนบุษบกทำด้วยไม้สัก บุษบกยอดปรางค์นี้ กรมพระราชวังบวรฯ รัชกาลที่ 1 ทรงสร้างประดิษฐานพระพุทธสิหิงค์ ณ พระที่นั่งพุทไธสวรรย์ แต่เมื่อกรมพระราชวังบวรฯ สวรรคต มีผู้ร้ายขึ้นลักเครื่องบูชาในพระที่นั่งพุทไธสวรรย์ จึงได้มีการเชิญพระพุทธสิหิงค์ลงมาไว้ในพระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ส่วนบุษบกยอดปรางค์ยังอยู่ในพระที่นั่นพุทไธสวรรย์ ในสมัยรัชกาลที่ 2 ไม่ได้เชิญพระพุทธสิหิงค์กลับไปไว้วังหน้า บุษบกนั้นตั้งว่างอยู่เปล่า จนในสมัยรัชกาลที่ 3 กรมพระราชวังบวรมหาศักดิพลเสพ จึงโปรดฯ ให้เอาบุษบกยอดปรางค์มาประดิษฐานพระประธานที่ในพระอุโบสถวัดไพชยนต์พลเสพย์

พระพุทธรูปหล่อ ปางหลวงพ่อเนตร ที่ซุ้มมุขหน้าพระวิหาร 1 องค์ สูง 1 วา 9 นิ้ว ไม่ทราบว่าสร้างเมื่อใด คูหาตามฝาผนังวิหารชั้นในมีพระพุทธรูปนั่งอยู่รอบรวม 44 องค์ หน้าตักกว้างประมาณ 16 นิ้ว ในซุ้มมุขหลังพระวิหารมีรอยพระพุทธบาทจำลอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไพชยนต์พลเสพย์ราชวรวิหาร". *สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬา จังหวัดสมุทรปราการ*.
2. ↑  "วัดไพชยนต์พลเสพย์ราชวรวิหาร". *การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย*.
3. ↑  "เปิดภาพชุดพร้อมข้อมูลหุ่นปริศนาที่วัดไพชยนต์ฯ นักปวศ.เชื่อเป็นเทวดาประดับพระเมรุ วังหน้า ร.3". *มติชน*. 24 พฤศจิกายน 2559. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดไพชยนต์พลเสพย์ราชวรวิหาร**