recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
เฉินหนงชิมสมุนไพรเพื่อสืบหาสรรพคุณ
เฉินหนง
**เฉินหนง** (จีน: 神農; พินอิน: *Shénnóng*; "เทพกสิกรรม"), **อู๋กู่เฉิน** (五穀神; "เทพห้าธัญพืช"), หรือ **อู๋กู่เซียนตี้** (五穀先帝; "ปฐมกษัตริย์ห้าธัญพืช") เป็นเทวดาในศาสนาพื้นบ้านจีน และเป็นที่เคารพนับถือในฐานะวีรบุรุษทางวัฒนธรรมแห่งยุคก่อนประวัติศาสตร์ของจีน

บางคราวเฉินหนงนับเป็นหนึ่งในสามราชา (三皇) ซึ่งเป็นกลุ่มผู้นำจีนโบราณ นอกจากนี้ ยังเชื่อกันว่า เฉินหนงไม่เพียงแต่สอนชาวจีนเพาะปลูก เขายังสอนชาวจีนใช้ยาสมุนไพรด้วย ทั้งยังถือว่า เขาคิดค้นหลายสิ่ง เช่น จอบ, คันไถ, ขวาน, บ่อน้ำ, ชลประทาน, การรักษาอายุเมล็ดพันธุ์พืชโดยใช้ปัสสาวะม้าต้มสุก, ตลาดนัดวันหยุดสุดสัปดาห์ขายผลิตผลทางเกษตรกรรม, และปฏิทินจีน ตลอดจนพัฒนาและปรับปรุงความรู้ความเข้าใจทางแพทย์ เช่น การจับชีพจร, การฝังเข็ม, และการรมยา รวมถึงก่อตั้งพิธีกรรมเกี่ยวกับฤดูเก็บเกี่ยว

เรื่องปรัมปรา
-------------

ในเรื่องปรัมปราจีน เฉินหนงสอนมนุษย์ใช้คันไถ และสอนเรื่องอื่น ๆ ให้แก่มนุษย์ เช่น การเกษตรขั้นพื้นฐาน และการใช้สมุนไพร ทั้งยังเป็นเทวดาแห่งลมร้อน (burning wind) ซึ่งน่าจะเกี่ยวเนื่องกับความเชื่อเรื่องจักรพรรดิหยาน (炎帝) และการเกษตรแบบตัดและเผา (slash-and-burn)

อนึ่ง ถือกันว่า เฉินหนงเป็นบรรพบุรุษของชือโหยว (蚩尤) เพราะมีลักษณะทางกายภาพที่เหมือนกัน คือ มีศีรษะเหมือนวัว มีเขาแหลมบนศีรษะ มีหน้าผากเป็นทองสัมฤทธิ์ และมีกระโหลกศีรษะเป็นโลหะ

ยังถือว่า เฉินหนงเป็นบิดาของจักรพรรดิเหลือง (黃帝) ผู้สืบทอดความลับเกี่ยวกับการแพทย์, ความเป็นอมตะ, และการสร้างทองคำ

ซือหม่า เจิน (司馬貞) เขียนอรรถกถาให้หนังสือ *ฉือจี้* (史記) ของซือหม่า เชียน (司馬遷) ว่า เฉินหนงเป็นญาติ (kinsman) ของจักรพรรดิเหลือง และถือกันให้เป็นต้นกำเนิดหรือหัวหน้าของเทือกเถาเหล่ากอ (ancestor or patriarch of the forebears) ของชาวจีนโบราณ

| ก่อนหน้า |  | เฉินหนง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จักรพรรดิฝูซี** |  | **จักรพรรดิจีน** (2737 ปีก่อนคริสตกาล – 2698 ปีก่อนคริสตกาล) |  | **จักรพรรดิเหลือง** |


อ้างอิง
-------

1. ↑  Christie 1975, p. 87.
2. ↑  Yang, An & Turner 2005, pp. 190–199.
3. 1 2  Christie 1975, p. 90.
4. ↑  Christie 1975, pp. 116–117.

บรรณานุกรม
----------

* Christie, Anthony (1975). *Chinese Mythology*. London, England: Hamlyn. ISBN 0600006379.
* Forbes, Andrew; Henley, David (2011). *China's Ancient Tea Horse Road* (ภาษาอังกฤษ). Congoscenti.
* Wu, K. C. (1981). *The Chinese Heritage*. New York, NY: Crown. ISBN 051754475X.
* Unschuld, Paul U. (1986). *Medicine in China: A history of Pharmaceutics*. Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 9780520050259.
* Yang, Lihui; An, Deming; Turner, Jessica Anderson (2005). *Handbook of Chinese mythology*. Oxford, England: Oxford University Press. ISBN 9780195332636.



คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เสินหนง**
ภาพ ซุ่ยเหริน จาก: *The Dragon, Image, and Demon* โดย Hampden C. DuBose, ลอนดอน พ.ศ. 2423
**ซุ่ยเหริน** (Chinese: 燧人, pinyin: suì rén) ปรากฏในตำนานพื้นบ้านจีนและผลงานบางชิ้นที่วาดขึ้น ซุ่ยเหรินได้รับการยกย่องว่าเป็นวีรบุรรุษทางวัฒนธรรมที่แนะนำมนุษย์ให้รู้จักการผลิตไฟและการนำไปใช้ในการปรุงอาหาร โดยได้รับการรวมอยู่ในรายพระนามผู้ปกครองในยุคสามราชาห้าจักรพรรดิผู้มีชีวิตอยู่ก่อนพระเจ้าเหยา ,พระเจ้าซุ่น และจักรพรรดิของราชวงศ์ที่เก่าแก่ที่สุดในประวัติศาสตร์จีน (เซี่ย) และแม้กระทั่งก่อนจักรพรรดิเหลืองและจักรพรรดิเอี๋ยน สิ่งที่ซุ่ยเหรินประดิษฐ์อาจเป็นสว่านคันธนู ซึ่งย้อนกลับไปอย่างน้อยถึงอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ ตามประเพณีถือได้ว่าเขาปกครองจีนเป็นเวลา 110 ปี

อ้างอิง
-------

* Christie, Anthony (1968). *Chinese Mythology*. Feltham: Hamlyn Publishing. ISBN 0600006379
* Wu, K. C. (1982). *The Chinese Heritage*. New York: Crown Publishers. ISBN 0-517-54475X.
* Christie, Anthony (1968). *Chinese Mythology*. Feltham: Hamlyn Publishing. ISBN 0600006379
* Yang, Lihui and Deming An, with Jessica Anderson Turner (2005). *Handbook of Chinese Mythology*. New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-533263-6
**วัดธรรมยาน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาเฉลียง อำเภอหนองไผ่ จังหวัดเพชรบูรณ์

วัดธรรมยานสร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์บูชาหลวงพ่อฤๅษีลิงดำ วัดท่าซุง (สมัยเป็นเจ้าคุณพระสุธรรมยานเถระ) จึงนำคำว่า "ธรรมยาน" มาตั้งเป็นชื่อวัด วัดธรรมยานตั้งวัดเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2556

สิ่งก่อสร้างภายในวัด ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2554 โดยมีสถาปนิกอาวุโสจากบริษัท เอสซีจี จำกัด เป็นผู้ดำเนินการออกแบบและควบคุมการสร้าง มีรูปแบบเป็นสถาปัตยกรรมไทยประยุกต์ มีพระพุทธรูปที่ประดิษฐานซ้อนกันอยู่ 2 องค์แล้ว ยังมีรูปเหมือนหลวงพ่อฤาษีลิงดำด้วย ภายในตกแต่งด้วยลายไม้เรียบ ๆ ไม่เน้นภาพจิตรกรรมและการประดับกระจกตกแต่งสีสันสดใส หน้าอุโบสถมีประติมากรรมพญานาคขนาดใหญ่ 2 ตนอยู่คู่กัน คือ พญาศรีสุธนและพญาศรีสุนันท์ อุโบสถมีระเบียงคด ซึ่งประดิษฐานสมเด็จองค์ปฐมและพระพุทธเจ้า 28 พระองค์ มีรูปหล่อพระพุทธรูปหน้าตัก 4 ศอกยาวตลอดแนวกำแพง ยังมีวิหาร เป็นที่ประดิษฐานของสมเด็จพระพุทธธรรมยาน หรือ หลวงพ่อยิ้ม พระประธานหน้าตัก 15 ศอก สมเด็จองค์ปฐม สมเด็จปางจักรพรรดิ์ หลวงปู่ปานหน้าตัก 8 ศอก หลวงพ่อพระราชพรหมยานหน้าตัก 8 ศอก และมีพระชำระหนี้สงฆ์โดยรอบมหาวิหารจำนวน 104 องค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดธรรมยาน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดธรรมยาน จ.เพชรบูรณ์". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (สำนักงานใหญ่).
3. ↑  "วัดธรรมยาน". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**มหาวิทยาลัยรัดเบาด์ไนเมเคิน** (ดัตช์: *Radboud Universiteit Nijmegen*) เป็นมหาวิทยาลัยโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ในเมืองไนเมเคิน ประเทศเนเธอร์แลนด์ โดยได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากรัฐ ปัจจุบันมีนักศึกษา 22,976 คน (ตุลาคม ค.ศ. 2019) ศึกษาอยู่ตามคณะต่าง ๆ 7 คณะได้แก่ คณะศิลปศาสตร์ คณะนิติศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ (ศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยรัดเบาด์) วิทยาลัยการจัดการไนเมเคิน คณะปรัชญา เทววิทยา และศาสนศึกษา คณะวิทยาศาสตร์ และคณะสังคมศาสตร์

แต่เดิม มีการก่อตั้งมหาวิทยาลัยไนเมเคิน เมื่อ ค.ศ. 1655 แต่ได้มีการยุบเลิกไปอย่างรวดเร็วใน ค.ศ. 1680 ต่อมา มหาวิทยาลัยรัดเบาด์ไนเมเคินถูกตั้งขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 1923 โดยใช้ชื่อแรกก่อตั้งว่า มหาวิทยาลัยคาทอลิกไนเมเคิน (Katholieke Universiteit Nijmegen) ในช่วงแรกมีนักเรียนเพียง 189 คนและคณาจารย์เพียง 27 คน ตั้งขึ้นตามความต้องการของชุมชนโรมันคาทอลิกที่ต้องการให้มีมหาวิทยาลัยขึ้นเป็นของตัวเอง เพราะนิกายคาทอลิกมักถูกกีดกันจากทางรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ที่ให้การสนับสนุนนิกายโปรเตสแตนท์ จากนั้น สงครามโลกครั้งที่สองได้สร้างความเสียหายให้กับมหาวิทยาลัยอย่างหนักจากการทิ้งระเบิดและการสู้รบ หลังสงครามสงบ มหาวิทยาลัยกลับมาจัดการเรียนการสอนอีกครั้งเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1945 และจำนวนนักเรียนได้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นับจากนั้น จาก 3,000 คนใน ค.ศ. 1960 เป็น 15,000 คน ใน ค.ศ. 1980 และมีมากกว่า 22,000 คนในปัจจุบัน ในจำนวนนี้มีนักเรียนต่างชาติคิดเป็นสัดส่วนประมาณ 10.7 เปอร์เซ็นต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Een bijzondere universiteit". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-22.
2. ↑  "Other networks - International Office English". *ru.nl*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-09-10.
3. ↑  "Facts & figures".
4. ↑  "Facts & figures".
5. ↑  "RU Facts and Figures".

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ

| * ด
* ค
* ก
มหาวิทยาลัยในประเทศเนเธอร์แลนด์ |
| --- |
| 
* โกรนิงเงิน
* เดลฟท์
* ตเว็นเตอ
* ติลบืร์ค
* มาสทริชท์
* ยูเทรกต์
* รัดเบาด์ไนเมเคิน
* ไลเดิน
* วาเคอนิงเงิน
* เสรีอัมสเตอร์ดัม
* อัมสเตอร์ดัม
* เอรัสมุสรอตเทอร์ดาม
* ไอนด์โฮเฟิน

 |
การปักปันเขตเลือกตั้งแบบต่าง ๆ
**การแบ่งเขตเลือกตั้งแบบเอาเปรียบ** หรือ **เจอร์รีแมนเดอริง** (อังกฤษ: Gerrymandering) เป็นการปฏิบัติซึ่งเจตนาก่อให้เกิดความได้เปรียบทางการเมืองต่อพรรคการเมืองพรรคใดพรรคหนึ่ง หรือกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง โดยการชักใยแนวแบ่งเขตเลือกตั้ง มียุทธวิธีหลักใช้ในการแบ่งเขตเลือกตั้งแบบเอาเปรียบสองยุทธวิธี ได้แก่ "การกะเทาะ" (cracking) หมายถึง การทำให้อำนาจออกเสียงลงคะแนนของผู้สนับสนุนพรรคการเมืองฝ่ายตรงข้ามลดลงในเขตเลือกตั้งหลายเขต และ "การบรรจุ" (packing) หมายถึง การกระจุกอำนาจออกเสียงลงคะแนนของพรรคการเมืองฝ่ายตรงข้ามในเขตเลือกตั้งหนึ่งเพื่อลดอำนาจออกเสียงลงคะแนนในเขตอื่น ยุทธวิธีที่สาม ซึ่งแสดงในแผนภาพซ้ายบนสุดของภาพทางขวามือ คือ การทำให้เขตเลือกตั้งทุกเขตเป็นแบบเดียวกัน (โดยสภาพคือการกะเทาะแบบหนึ่งซึ่งพรรคการเมืองฝ่ายข้างมากใช้จำนวนที่เหนือกว่าเพื่อประกันว่าพรรคการเมืองฝ่ายข้างน้อยจะไม่ได้ฝ่ายข้างมากในเขตเลือกตั้งแม้แต่เขตเดียว)

นอกเหนือไปจากการใช้เพื่อให้ได้ผลการเลือกตั้งตามต้องการสำหรับพรรคการเมืองพรรคใดพรรคหนึ่งแล้ว ยังใช้เพื่อช่วยเหลือหรือขัดขวางกลุ่มประชากรหนึ่ง เช่น กลุ่มการเมือง ชาติพันธุ์ เชื้อชาติ ภาษา ศาสนาหรือชนชั้น เช่น แนวพรมแดนเขตเลือกตั้งกลางของสหรัฐซึ่งก่อให้เกิดผู้มีสิทธิเลือกตั้งฝ่ายข้างมากเป็นผู้แทนของชาวแอฟริกันอเมริกันหรือเชื้อชาติกลุ่มน้อยอื่น ที่เรียก "เขตฝ่ายข้างมาก-ฝ่ายข้างน้อย" นอกจากนี้ ยังใช้เพื่อพิทักษ์ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบันด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The ReDistricting Game". *www.redistrictinggame.org* (ภาษาอังกฤษ). USCAnnenbergCenter. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-12-04. สืบค้นเมื่อ 10 February 2017.
**ม่อนแจ่ม** ตั้งอยู่บริเวณหมู่บ้านม้งหนองหอย ในตำบลแม่แรม อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ มีลักษณะเป็นพื้นที่บนสันเขา มียอดสูงราว 1,350 เมตร บริเวณใกล้ ๆ ม่อนแจ่ม เป็นที่ตั้งของศูนย์พัฒนาโครงการหลวงหนองหอย

เดิมมีชื่อว่า **กิ่วเสือ** ในอดีตมีสภาพเป็นป่ารกร้าง ก่อนที่ชาวบ้านจะเข้ามาแผ้วถางเพื่อปลูกฝิ่นและทำไร่เลื่อนลอย จนกลายเป็นป่าเสื่อมโทรม เขาหัวโล้น จนเมื่อ พ.ศ. 2527 มีการจัดตั้งศูนย์พัฒนาโครงการหลวงหนองหอยขึ้น แนวพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เพื่อส่งเสริมการปลูกพืชผักเมืองหนาวแทนการปลูกฝิ่น พัฒนาคุณภาพชีวิตชาวบ้าน ตลอดจนการพื้นฟูและอนุรักษ์สภาพแวดล้อม เนื่องจากบริเวณนี้เป็นเขตพื้นที่ลุ่มน้ำชั้นที่ 1 ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดต้นน้ำลำธาร 

ภายหลังในช่วงปลายปี พ.ศ. 2552 มีการพัฒนาเป็นสถานที่ท่องเที่ยว พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อดอยเป็น "ม่อนแจ่ม" ให้สอดคล้องกับม่อนล่องซึ่งเป็นจุดสูงสุดของอำเภอแม่ริม (1,450 เมตร) ที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ กัน

ในช่วงแรกของการพัฒนาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวมีลักษณะเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร มีอาหารเพื่อสุขภาพเน้นวัตถุดิบจากโครงการหลวงไว้บริการ มีแปลงดอกไม้ให้ถ่ายรูป มีการตกแต่งภูมิทัศน์ มีจุดชมทะเลหมอก ให้นักท่องเที่ยวกางเต็นต์ ภายหลังมีนักท่องเที่ยวมาม่อนแจ่มเป็นจำนวนมาก เนื่องจากตั้งอยู่ใกล้ตัวเมืองเชียงใหม่ ทำให้ม่อนแจ่มเติบโตมีที่พัก ร้านอาหารเกิดขึ้นมากมาย ก่อให้เกิดการกระทำผิดกฎหมาย จึงนำไปสู่การจัดระเบียบม่อนแจ่มครั้งใหญ่ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2563 ซึ่งทางภาครัฐนำโดยกรมป่าไม้ ได้ให้ระยะเวลา 3 เดือนในการจัดระเบียบม่อนแจ่ม โดยมีการดำเนินคดีและรื้อถอนที่พักต่าง ๆ

ทัศนียภาพบนดอยม่อนแจ่มในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2565

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ดอยม่อนแจ่ม". สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬา จังหวัดเชียงใหม่.
2. ↑  ปิ่น บุตรี. ""ม่อนแจ่ม" จากยุคสุดบูมมีที่พักตระกูล "ม่อน" ผุดเป็นดอกเห็ด สู่ยุคจัดระเบียบครั้งใหญ่". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "เปิด 30 รายชื่อรีสอร์ทบน"ดอยม่อนแจ่ม"ที่ผิดกม". ฐานเศรษฐกิจ.
**เกลียดห้องเบอร์ห้า** เป็นเพลงของนักร้องชาวไทย สายัณห์ สัญญา ประพันธ์ขึ้นในปี พ.ศ. 2510 โดยชัยฤทธิ์ บัวชุลีและลพ บุรีรัตน์

เบื้องหลัง
----------

เพลงนี้ประพันธ์จากเหตุการณ์จริงของชัยฤทธิ์ บัวชุลี เมื่อครั้งพำนักที่โรงแรมไทเป จังหวัดลพบุรี โดยพักชั้นสองของโรงแรมที่ห้อง 204 ต่อมา เมื่อขณะกำลังออกจากห้อง ชัยฤทธิ์สังเกตพบคู่รักพักที่ห้อง 205 โดยทราบว่าคู่รักผู้หญิงเป็นอดีตคู่รักเก่าของชัยฤทธิ์ จึงเป็นการริเริ่มประพันธ์เพลงจากเหตุการณ์จริง

เมื่อชัยฤทธิ์ประพันธ์แล้ว ในนามแฝง "แดน กระดิ่งทอง" จึงมอบเพลงให้กับลพ บุรีรัตน์ นักประพันธ์เพลงลูกทุ่ง เพื่อเรียบเรียงเพลงสละสลวยขึ้น แล้วจึงให้สายัณห์ สัญญา เป็นผู้ร้องเพลง

ผลตอบรับ
--------

สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ *(ในภาพ)* ทรงโปรดเพลงลูกทุ่ง เกลียดห้องเบอร์ห้า
เพลงนี้เป็นเพลงลูกทุ่งทรงโปรดของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงฟังเพลงผ่านรายการวิทยุ "ลูกทุ่งพัฒนา" จัดรายการโดยสุพรทิพย์ คำทรงศรี โดยกล่าวว่า ในปี พ.ศ. 2531 พระองค์ใช้พระนามแฝงว่า *ป้าช้าง* ทรงโทรศัพท์ขอเพลงนี้หลายครั้ง และเพลง*แสบหัวใจ* ของพรชัย สร้อยเพชร

เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 พระองค์เสด็จพระราชดำเนินเป็นการส่วนพระองค์ที่โรงแรมไทเป จังหวัดลพบุรี โดยมีชัยฤทธิ์ บัวชุลี นักประพันธ์เข้าร่วมด้วย วงดนตรีมหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรีร้องเพลงถวาย โดยมีปมุข อุทัยฉาย ขับร้องถวาย ทรงพระดำเนินไปที่ชั้นสองของโรงแรมที่ห้อง 205 ทรงประทับเตียงนอนแล้วตรัสถามเจ้าของโรงแรมว่า "*เขาปีนตรงไหนขึ้นไปดู [ช่องลม]...เขาทำอย่างไร*" ซึ่งเป็นเพียงการเสริมของผู้ประพันธ์เพลง จากนั้น ทรงพระดำเนินไปห้อง 204 จึงเสด็จพระราชดำเนินกลับ

อ้างอิง
-------

1. ↑  เกลียดห้องเบอร์ห้า : เพลงที่ ‘สมเด็จพระเทพฯ’ ทรงโปรดปราน (ชมคลิป)
2. ↑  ‘เกลียดห้องเบอร์ห้า’ ตำนานพล็อตอีโรติค ในบทเพลงลูกทุ่ง
3. ↑  ทอดพระเนตร "ห้องเบอร์ห้า"
หอสมุดรัฐสภาอเมริกัน
**หอสมุดรัฐสภา** (อังกฤษ: Library of Congress) สถาบันด้านวัฒนธรรมที่เก่าแก่ที่สุดของสหรัฐอเมริกาและเป็นหอสมุดแห่งชาติ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1800 ตามกฎหมายของรัฐสภาอเมริกัน เป็นหน่วยงานที่แต่งตั้งโดยประธานาธิบดีภายใต้ความเห็นชอบของสภาสูงเพื่อให้เป็นแหล่งข้อมูลด้านกฎหมายของรัฐบาล ตั้งอยู่ในพื้นที่อาคาร 3 หลังในวอชิงตันดีซี ถือเป็นหอสมุดที่ใหญ่ที่สุดในโลกว่าด้วยชั้นหนังสือและจำนวนหนังสือที่มากที่สุด มีหัวหน้าคนปัจจุบันคือ คาร์ลา เฮย์เดน

ในยุคแรกหอสมุดรวบรวมข้อมูลเอกสารส่วนใหญ่เป็นของรัฐสภา ต่อมาเมื่อเกิดเหตุการณ์เพลิงไหม้ในปี ค.ศ. 1814 ทำให้เอกสารถูกทำลายไป ในปี ค.ศ. 1815 รัฐสภาอเมริกันได้ซื้อห้องสมุดของโทมัส เจฟเฟอร์สัน อดีตประธานาธิบดี ซึ่งมีขนาดใหญ่เป็น 2 เท่าของหอสมุดรัฐสภาอเมริกัน และเปลี่ยนรูปแบบจากข้อมูลเฉพาะรัฐสภาเป็นห้องสมุดข้อมูล ค้นคว้า อ้างอิงทั่ว ๆ ไป

ในปี ค.ศ. 1897 ได้ปรับปรุงห้องสมุดและจัดระบบใหม่โดยได้ย้ายไปอยู่ตึกใหม่ที่อยู่ใกล้ ๆ กัน ในศตวรรษที่ 20 ให้บริการแก่ห้องสมุดต่าง ๆ ได้จัดห้องใหม่ให้เป็นสากล และได้มาตรฐานทั้งขอบเขตและเนื้อหา 

ในสงครามโลกครั้งที่ 2 จัดทุนรางวัลและการบริจาคสำหรับกิจกรรมทางวัฒนธรรม ต่อมาปี 1939 เปิดตึกที่เป็นสาขา ต่อมาค.ศ. 1981 ข้อมูลข่าวสารต่าง ๆ เพิ่มมากขึ้นเป็น 2 เท่า จึงได้เพิ่มตึกที่ 3 ขึ้น ในปี ค.ศ. 1990 จำนวนวัสดุห้องสมุด ได้เพิ่มขึ้นในอัตรา 7,000 รายการต่อวัน มีวัสดุทุกรูปแบบ และเกือบทุกภาษามากกว่า 90 ล้านชิ้น หนังสือ 15 ล้านเล่ม 37 ล้านต้นฉบับตัวเขียน (รวมต้นฉบับตัวเขียนลายมือของประธานาธิบดี สหรัฐอเมริกา 23 คน) แผนที่ 4 ล้านแผ่น เครื่องดนตรี 7 ล้านชิ้น ซึ่งรวมวัสดุที่เกี่ยวข้องด้วย ภาพถ่าย 2 ล้านภาพ ภาพยนตร์ 125,000 ม้วน แถบบันทึกเสียง/บันทึกภาพ/ โปสเตอร์ ระบบคอมพิวเตอร์ และฐาน ข้อมูลหลายสิบล้าน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Fascinating Facts". Library of Congress. สืบค้นเมื่อ 2018-04-25.
2. 1 2  "2017 Annual Report of the Librarian of Congress" (PDF). Library of Congress. สืบค้นเมื่อ 2018-11-27.
3. ↑  "Fascinating Facts - Statistics". *The Library of Congress*. สืบค้นเมื่อ 4 มิถุนายน 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
4. ↑  purplemotes.net- Jefferson got $23,940
5. ↑  loc.gov
6. ↑  "Library of Congress" The Encyclopedia Americana. 17(1995) :395.
**ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร. ธงชัย วินิจจะกูล** เป็นนักวิชาการด้านประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์กิตติคุณประจำภาควิชาประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประวัติศาสตร์ไทย ที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน

ประวัติ
-------

เกิดและโตที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ครอบครัวมีภูมิลำเนาที่อำเภอพระนคร ธงชัยจบการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนอัมพรไพศาล จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีได้รับพระราชทานปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ เกียรตินิยมอันดับ 1 จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโทและเอก สาขาวิชาประวัติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย อดีตรองนายกองค์การบริหารองค์การนักศึกษามหาวิทยาธรรมศาสตร์อดีตเป็นผู้นำนักศึกษาซึ่งถูกจับกุมในเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 ต่อมาย้ายไปสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 และได้ทำงานในตำแหน่งศาสตราจารย์ประจำภาควิชาประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประวัติศาสตร์ไทย ที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน สหรัฐอเมริกา โดยในปัจจุบันมีตำแหน่งศาสตราจารย์กิตติคุณ

เขามีความเชี่ยวชาญเป็นพิเศษในด้านประวัติศาสตร์วัฒนธรรมและวิทยาการของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ยุคต้นสมัยใหม่และสมัยใหม่ (คริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20) โดยเฉพาะประเด็นเกี่ยวกับการปะทะกันทางภูมิปัญญาและวัฒนธรรมของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กับอารยธรรมตะวันตก ประวัติศาสตร์ความคิดและการเมืองวัฒนธรรมของสยาม/ไทย ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงปัจจุบัน ประวัติศาสตร์ชาตินิยม ประวัติศาสตร์ภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ความทรงจำ ประวัติศาสตร์บาดแผล และวิธีที่สังคมจัดการกับอดีตที่เป็นปัญหาเหล่านั้น

ผลงาน
-----

* *Siam Mapped: A History of the Geo-Body of a Nation*. Honolulu: University of Hawaii Press, 1994. (Winner of the 1995 Harry J. Benda Prize in Southeast Asian Studies)
* "The Quest for 'Siwilai': A geographical discourse of Civilizational Thinking in the Late 19th and early 20th Century Siam", *Journal of Asian Studies* 59, 3 (August 2000): 528–549.

รางวัล
------

#### พ.ศ. 2566

* **รางวัลฟุกุโอกะ** (Fukuoka Prize) ประเภทรางวัลสูงสุด (Grand Prize) ประจำปี 2023 จากการสร้างผลงานวิชาการเพื่อขับเคลื่อนการตระหนักถึงประชาธิปไตยในนักเรียน นักศึกษา และประชาชน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บทสัมภาษณ์วัฒนชัย วินิจจะกูล ผู้จัดการอนุสรณ์สถาน ๑๔ ตุลาคนแรก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-28. สืบค้นเมื่อ 2020-10-06.
2. 1 2  Department of History, ประวัติบนเว็บไซต์มหาวิทยาลัย, University of Wisconsin-Madison, เรียกดู 6 กันยายน พ.ศ. 2550
3. ↑  "1995 Harry J. Benda Prize in Southeast Asian Studies". *Association for Asian Studies (AAS)*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-27. สืบค้นเมื่อ 2019-01-20.
4. ↑  "Thongchai WINICHAKUL". *Fukuoka Prize* (ภาษาอังกฤษ).

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รวบรวมงานเขียนของ ธงชัย วินิจจะกูล, BioLawCom
* เรื่องราว 6 ตุลา 2519
* Thongchai Winichakul ธงชัย วินิจจะกูล
**ซูเมอร์** (อังกฤษ: Sumer) เป็นอารยธรรมโบราณและเขตบริเวณเมโสโปเตเมียตอนใต้ ชาวซูเมอร์เป็นชนชาติแรกที่สร้างความเจริญขึ้นในบริเวณดังกล่าว เข้ามาอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำไทกริสเมื่อประมาณ 4000 ปีก่อนคริสตกาล บริเวณที่เข้ามาตอนแรกคือ แคว้นซูเมอร์ซึ่งอยู่ทางตอนใต้สุดของเมโสโปเตเมียติดกับอ่าวเปอร์เซีย มีลักษณะเป็นนครรัฐ แต่ละนครรัฐมีอิสระไม่ขึ้นต่อกัน เช่น ลากาซ บาบิโลน อูร์ อูรุก นิปเปอร์

อารยธรรมซูเมอร์
---------------

เส้นทางของเกษตรกรที่ใช้ภาษานีโอลิทิกที่อพยพมาพร้อมกับอารยธรรมซามาราสู่บริเวณนี้เมื่อ ประมาณ 6,000ปีก่อน ค.ศ
### การปกครองและกฎหมาย

ผู้ปกครองนครรัฐเมโสโปเตเมียเป็นพระ พระมีอำนาจในการปกครองแผ่นดินและเป็นประมุขสูงสุดเรียกว่า Patesi ทำการปกครองในนามของพระเจ้าดูแลควบคุมกิจการภายในนครรัฐ ปกครองโดยถือว่าเป็นตัวแทนพระเจ้า มีอำนาจในการรบ ทำสงคราม ศาสนา ตลอดจนทางด้านการศาลได้มีประมวลกฎหมายแบบตอบสนอง ทำผิดอย่างไรจะต้องได้รับโทษอย่างนั้น และกลายเป็นรากฐานของกฎหมายที่มีชื่อเสียง

### เศรษฐกิจและสังคม

อาชีพหลักคือเกษตรกรรม มีความชำนาญ มีการใช้ระบบชลประทาน ขุดคลองระบายน้ำ ทำการเพาะปลูกโดยเป็นไร่ขนาดใหญ่ ปลูกผลไม้ ประดิษฐ์คันไถ เครื่องหยอดเมล็ด มีการเลี้ยงสัตว์ เครื่องปั้นดินเผา มีมาตราชั่งตวงวัด การทอผ้าและย้อมผ้า มีการแบ่งชนชั้นทางสังคมเป็น 3 กลุ่มคือ

1. ชนชั้นสูง ได้แก่ กษัตริย์ พระราชวงศ์ พระชั้นผู้ใหญ่ ขุนนาง
2. ชนชั้นสามัญ เป็นเสรีชน ลูกจ้างของขุนนาง
3. ทาส ชาวต่างประเทศและเชลยสงคราม หรืออาชญากรที่ถูกลงโทษ

### การเขียนหนังสือ

ชาวซูเมอร์เป็นชนชาติแรกในเมโสโปเตเมียที่รู้จักการเขียนหนังสือตั้งแต่ 3000 ปีก่อนคริสตกาล โดยการประดิษฐ์อักษรรูปลิ่ม หรือที่เรียกว่า คูนิฟอร์ม (cuneiform) ภายหลังได้ดัดแปลงแก้ไข มีการคิดเครื่องหมายต่าง ๆ เพื่อใช้แทนภาพ

### ศาสนา

ซิกกุรัต
มีส่วนสำคัญมากในชีวิตของชาวซูเมอร์ พระดำรงตำแหน่งในการปกครองและตำแหน่งสำคัญอื่น ๆ นับถือพระเจ้าหลายองค์พร้อม ๆ กัน มีการสร้างหอวิหารใหญ่โตเรียกว่า ซิกกุรัต (ziggurat) เป็นวัดที่มีรูปร่างคล้ายพีระมิด ทำเป็นชั้น ๆ สร้างขึ้นด้วยอิฐ เพื่อเป็นที่ประทับของเทพเจ้า

### สถาปัตยกรรม

ส่วนใหญ่ก่อสร้างด้วยอิฐ เนื่องจากมีดินเหนียวบริเวณนี้มาก มีสองประเภทคือ อิฐตากแห้ง (sun dried brick) และอิฐเผาไฟ (baked brick) ซึ่งป้องกันความชื้นได้ดี ใช้สร้างยกพื้น กำแพงและส่วนก่อสร้างที่ต้องการความมั่นคงถาวร

### ปฏิทิน

เป็นแบบจันทรคติ เดือนหนึ่งมีประมาณ 29.5 วัน ปีหนึ่งมี 12 เดือน ปีหนึ่งมี 354 วัน เดือนหนึ่งแบ่งออกเป็น 4 สัปดาห์ ๆ ละ 7-8 วัน วันหนึ่งแบ่งเป็นกลางวัน 6 ชั่วโมง กลางคืน 6 ชั่วโมง (1 ช.ม. = 2 ช.ม. ในปัจจุบัน)

### วรรณกรรม

มีนิยาย กาพย์ กลอน ซึ่งท่องจำต่อ ๆ กันมา งานส่วนใหญ่เกี่ยวกับศาสนา เช่น บทสวด คำโคลงสดุดีเทพเจ้า ฯลฯ ที่เด่นที่สุดคือ มหากาพย์กิลกาเมช ซึ่งเป็นเรื่องราวของวีรบุรุษกิลกาเมซซึ่งเป็นกษัตริย์ชาวอูรุก

ชาวซูเมอร์มีอำนาจปกครองบริเวณซูเมอร์เกือบพันปี ต่อมาพวกชนเผ่าเซมิติกแทรกซึมทางตะวันตก ผู้นำชนเผ่าคือ พระเจ้าซาร์กอนแห่งแอกแคดได้ยกกำลังกองทัพลงมาในเชตซูเมอร์ ทำให้นครรัฐซูเมอร์ยอมแพ้

ดูเพิ่ม
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ซูเมอร์**

* อักษรคูนิฟอร์ม
**ตรีเทวี**หรือ**ตรีศักติ** (สันสกฤต: त्रिदेवी) คือ การอวตารรวมของภาคของมหาเทวีสูงสุดทั้งสามองค์ในศาสนาฮินดู อันได้แก่ พระแม่ปารวตี (พระมเหสีของพระศิวะ) พระลักษมี (พระมเหสีของพระนารายณ์) และ พระสุรัสวดี (พระมเหสีของพระพรหม) ซึ่งมหาเทวีสามองค์นี้คือพระผู้เป็นใหญ่ในศาสนาฮินดูนิกายศักติ(นิกายใหญ่ในศาสนาฮินดูที่นับถือพระแม่เป็นหลัก) 

พระแม่มหากาลี พระแม่มหาลักษมี พระแม่มหาสรัสวตี จิตรกรรมประเพณีอินเดียประยุกต์ในปัจจุบัน
**พระตรีศักติ** เป็นตัวแทนแห่งพลังอำนาจของมหาเทพทั้ง 3 โดยแบ่งเป็น **รชะ**(การสร้างสรรค์) **สตวะ**(การธำรงอยู่) **ตามสะ**(การดับไปหรือหมดสิ้นไป) ซึ่งพระแม่มหาสรัสวตีจะอยู่ในรูป รชะ คู่กับพระพรหม พระแม่มหาลักษมีอยู่ในรูปของ สตวะ คู่กับพระวิษณุ และพระแม่มหากาลี หรือ ปารวตี อยู่ในรูปของ ตามสะ คู่กับพระศิวะ ในเทวีภาควตมหาปุราณะ กล่าวว่า พระเทวีทั้งสามปรากฏแรกเริ่มจากการสร้างของพระอาทิศักติ(Adi Shakti)ในสมัยแรกเริ่มกำเนิดจักรวาลนั่นเอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Devi-Bhagavata Purana", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2022-02-02, สืบค้นเมื่อ 2022-03-13

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ตรีเทวี
Electret condenser microphone capsules
**Electret microphone** เป็นประเภทของไมโครโฟนคอนเดนเซอร์ ซึ่งไม่จำเป็นต้องใช้ไฟเลี้ยง เนื่องจากวัสดุที่ใช้ได้มีการประจุไฟฟ้าอย่างถาวรแล้ว Electret ทำจากวัสดุที่ไม่นำไฟฟ้า และมีไฟฟ้าประจุที่วัสดุแล้ว ชื่อนี้มาจาก electrostatic และ magnet รวมกัน

ประวัติ
-------

Electret microphone ผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1920 ถูกนำมาเป็นองค์ประกอบของคอนเดนเซอร์ไมโครโฟน แต่ก็ยังไม่สามารถทำได้ จนทำสำเร็จในปี ค.ศ. 1962 Gerhard Sessler และ Jim West ได้นำ Teflon มาใช้เป็นวัสดุ ปัจจุบันถูกใช้กันอย่างแพร่หลาย ถึงแม้ว่า Electret microphone จะราคาถูกและมีคุณภาพต่ำ แต่ข้อดี คือ สัญญาณรบกวนต่ำ และอายุการใช้งานนานมีปฏิกิริยาต่อ ultra-flat ได้ดี ซึ่งจำเป็นสำหรับไมโครโฟน

การผลิต
-------

โดยปกติจะหลอมวัสดุที่จะใช้ทำซึ่งเป็นฉนวนก่อน วัสดุเหมาะสม เช่น พลาสติกหรือขี้ผึ้ง แล้วปล่อยให้แข็งในบริเวณที่มีสนามไฟฟ้าทำให้วัสดุเกิดประจุไฟฟ้าขึ้น โดยแยกเป็นขั้วลบและขั้วบวก

ประเภท
------

Electret microphone แบ่งเป็น3 ประเภทหลัก ดังนี้

1. Foil-type or diaphragm-type เป็นชนิดที่ใช้บ่อย แต่มีคุณภาพต่ำ
2. Back electret เหมาะสำหรับการผลิตทรานดิวเซอร์
3. Front electret

อ้างอิง
-------

* Sessler West, J.E. G.M. (1962). "Self-biased condenser microphone with high capacitance". *Journal of the Acoustical Society of America*. **34**: 1787–1788. doi:10.1121/1.1909130.
**อัตราส่วนชเตรล** (อังกฤษ: Strehl ratio) เป็นค่าหนึ่งที่ชี้วัดประสิทธิภาพของกล้องโทรทรรศน์ หรือระบบการถ่ายภาพด้วยแสงอื่น ๆ คำนิยามในปัจจุบันหมายถึง สัดส่วนของค่าความสว่างสูงสุดที่ระนาบภาพของแสงจากแหล่งกำเนิดในระบบเชิงแสง ต่อค่าทางทฤษฎีของความสว่างสูงสุดสำหรับแหล่งกำเนิดแสงที่จุดเดียวกันนั้นหากระบบเชิงแสงทำงานได้จนถึงขีดจำกัดการเลี้ยวเบน อัตราส่วนนี้สัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับเกณฑ์ความคมชัดของแสงที่นิยามโดยคาร์ล ชเตรล นักคณิตศาสตร์และนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน

อัตราส่วนชเตรลมักถูกกำหนดที่ในสถานะที่อยู่กลางช่วงความชัดของระบบที่กำลังประเมิน เว้นแต่จะระบุไว้เป็นอย่างอื่น การแจกแจงความสว่างของภาพบนระนาบภาพของแหล่งกำเนิดแสงแบบจุดนั้นเรียกกันโดยทั่วไปว่า ฟังก์ชันกระจายจุด เห็นได้ชัดว่า การระบุรูปร่างของฟังก์ชันกระจายจุดด้วยตัวเลขค่าเดียว ดังเช่นอัตราส่วนชเตรลนั้น จะไม่มีความหมายอะไรในการใช้งานจริง เว้นแต่ว่ารูปร่างของฟังก์ชันกระจายจุดที่เกิดขึ้นจริงนั้นจะอยู่ในสภาพที่บิดเบี้ยวไปเพียงเล็กน้อยจากฟังก์ชันกระจายจุดในอุดมคติ (นั่นคือปราศจากความคลาดทางทัศนศาสตร์) วิธีนี้ใช้ได้กับระบบที่ได้รับการสอบเทียบอย่างดีจนเกือบถึงขีดจำกัดการเลี้ยวเบน (ซึ่งรวมถึงกล้องโทรทรรศน์และกล้องจุลทรรศน์ส่วนใหญ่ แต่อาจไม่รวมถึงกล้องถ่ายภาพ)

อัตราส่วนชเตรลเชื่อมโยงกับทฤษฎีความคลาดเคลื่อน (ซึ่งเป็นประโยชน์มากสำหรับผู้ออกแบบระบบที่ได้รับการสอบเทียบเป็นอย่างดี) ผ่านงานของอ็องเดร มาเรชัล และยิ่งกว่านั้น ยังให้ช่วยให้ความเชื่อมโยงที่มีความหมายระหว่างความคลาดทางทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิตและการทฤษฎีการเลี้ยวเบนในทางทัศนศาสตร์เชิงฟิสิกส์ ข้อเสียเปรียบอย่างมากของการใช้อัตราส่วนชเตรลเป็นเกณฑ์การประเมินภาพคือ แม้ว่าค่าที่ออกแบบจะสามารถคำนวณได้ค่อนข้างง่ายจากเอกสารเกี่ยวกับการออกแบบของระบบเชิงแสง แต่โดยหลักแล้ว ค่าความสว่างสูงสุดตามทฤษฎีไม่ได้พร้อมใช้งานได้โดยง่าย ดังนั้นจึงมักจะเป็นเรื่องยากที่จะวัดในระบบจริง

อัตราส่วนนี้ใช้กันอย่างแพร่หลายในการประเมินคุณภาพของความมองเห็นในสภาวะที่มีการรบกวนในชั้นบรรยากาศของโลก และเพื่อประเมินประสิทธิภาพของระบบอะแดปทิฟออปติก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Strehl, K. 1895, *Aplanatische und fehlerhafte Abbildung im Fernrohr*, **Zeitschrift für Instrumentenkunde** 15 (Oct.), 362-370.
2. ↑  Strehl, K. 1902, *Über Luftschlieren und Zonenfehler*, **Zeitschrift für Instrumentenkunde**, 22 (July), 213-217.
หอเมรุความสูง 11 ชั้นของปูราบราตัน
**ปูราอูลุนดานูบราตัน** (อินโดนีเซีย: *Pura Ulun Danu Bratan*), **ปูราอูลุนดานูเบอราตัน** (*Pura Ulun Danu Beratan*) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า **ปูราบราตัน** (*Pura Bratan*) เป็นปูรา (โบสถ์พราหมณ์แบบบาหลี) ในลัทธิไศวะ ตั้งอยู่บนทะเลสาบบราตันในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ใกล้ชุมชนเบอดูกุล ที่ปลายน้ำของทะเลสาบยังมีปูราอื่น ๆ เรียงรายอยู่ตลอดแนวน้ำนอกจากปูราแห่งนี้

ปูราแห่งนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1633 ดั้งเดิมเป็นศาสนสถานประกอบพิธีบูชาเทพเจ้าแห่งน้ำของชาวบาหลีพระนามว่า *เดวีดานู* (Dewi Danu) เนื่องด้วยพื้นน้ำแห่งนี้จัดเป็นแหล่งชลประทานที่สำคัญของเกาะมาตั้งแต่โบราณ หอเมรุความสูง 11 ชั้นนั้นสร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระศิวะ รวมทั้งพระปารวตี นอกจากการเป็นศาสนสถานฮินดู (ปูรา) แล้ว ยังสันนิษฐานว่าเคยใช้เป็นพุทธสถาน ดังพบพระพุทธรูปประดิษฐานภายในวัด

ทะเลสาบบราตันมีชื่อเล่นว่า *ทะเลสาบแห่งภูเขาอันศักดิ์สิทธิ์* นอกจากนี้บริเวณนี้ยังตั้งอยู่ที่ความสูง 1,200 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ทำให้มีสภาพภูมิอากาศแบบร้อนชื้นแบบหนาว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Pringle, p. 16
2. ↑  "Places to Visit in Bali". thrillophilia.com. สืบค้นเมื่อ 24 August 2018.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปูราอูลุนดานูบราตัน**
**คลองไชยา** เป็นคลองสำคัญในจังหวัดสุราษฎร์ธานี มีต้นน้ำเกิดจากทิวเขาแดน (เทือกเขาภูเก็ต) ต้นน้ำเกิดจากการรวมกันระหว่างคลองท่าใหญ่และคลองท่าไม้แดงไหลมาบรรจบกันบริเวณปากแพรกเขตตำบลปากหมาก ไหลผ่านตำบลโมถ่าย ตำบลป่าเว

คลองไชยาเมื่อไหลผ่านพื้นที่ตอนกลางได้แตกออกหลายสายไหลลงสู่ทะเลโดยมี 3 สายหลัก ได้แก่ สายแรกไหลผ่านตำบลเวียง ตำบลเลม็ดแล้วไหลไปรวมกับคลองท่าปูน (เส้นแบ่งระหว่างอำเภอไชยาและอำเภอท่าฉาง) สายที่สองไหลผ่านตำบลเวียง ตำบลตลาดแล้วแยกออกเป็นสองสาย คือ คลองหัววัวและคลองไชยา แล้วไหลลงสู่ทะเล สายที่สามแยกจากคลองไชยาบริเวณบ้านโมถ่าย ไหลผ่านบ้านโพธิ์เรียก *คลองท่าโพธิ์* ไหลบรรจบคลองตะเคียนและออกสู่ทะเล คลองไชยามีความยาวประมาณ 80 กิโลเมตร ปากน้ำกว้างประมาณ 20 เมตร

ในสมัยโบราณคลองนี้เป็นเส้นทางคมนาคมและเป็นแหล่งที่ตั้งวัดโบราณหลายแห่ง อายุสมัยศรีวิชัย เช่น วัดแก้ว วัดเวียง วัดหลง วัดชยาราม และวัดพระบรมธาตุไชยาราชวรวิหาร แต่เดิมเมื่อราวร้อยกว่าปี เป็นแม่น้ำสายใหญ่พอที่เรือบรรทุกสินค้าเข้าไปขายได้ถึงวัดพระบรมธาตุไชยาราชวรวิหารได้ ปัจจุบันเป็นแหล่งน้ำสำหรับเพาะปลูก น้ำในคลองไชยาถือว่ามีความศักดิ์สิทธิ์เช่นเดียวกับน้ำในแม่น้ำคงคาของอินเดีย ตามจารีตของชาวอินเดียที่นำเข้ามาสั่งสอนตั้งแต่สมัยนั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  เพลงเมธา ขาวหนูนา. "พัฒนาการทางวัฒนธรรมของชุมชนโบราณในอำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
2. ↑  "ประวัติความเป็นมาสำนักงานสาธารณสุขอำเภอไชยา". สำนักงานสาธารณสุขอำเภอไชยา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-10-26. สืบค้นเมื่อ 2022-10-26.
3. ↑  "การศึกษาวิเคราะห์ศิลปะบนใบเสมาของวัด ในบริเวณแหล่งชุมชนโบราณ พื้นที่อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี" (PDF). p. 35.
4. ↑  "จังหวัดสุราษฎร์ธานี".
อีตาโอมาจิปวาดในภาพวาดไอนุ โดยเทย์เรียว โคดามะ บรรจุสินค้าขนสัตว์และปลาแซลมอนแห้งไว้เต็ม
 อีตาโอมาจิปจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ฮกไกโด
**อีตาโอมาจิป** (ไอนุ: イタオマチㇷ゚, itaomacip) เป็นเรือที่ชาวไอนุสร้างขึ้นและใช้สำหรับการเดินเรือ

คำว่า "อีตาโอมาจิป" มาจาก คำว่า "อีตา" (ita) แปลว่า "แผ่นกระดาน" , "โอมา" (oma) แปลว่า "มี" และ "จิป" (cip) แปลว่า "เรือ" ดังนั้นจึงรวมแล้วหมายถึง "เรือที่มีแผ่นกระดาน" (อนึ่งคำว่า "อีตา" เป็นคำยืมจากคำว่า 板 ในภาษาญี่ปุ่นอีกที)

เรือชนิดนี้สร้างขึ้นโดยการเจาะต้นไม้ใหญ่ เช่น คัตสึระ หรือ ฮาริงิริ และเพิ่มขนาดโดยติดแผ่นด้านข้าง โดยทั่วไปแล้วใช้แล่นเพื่อเดินทางในน่านน้ำภายในประเทศ เช่นในแม่น้ำและทะเลสาบเพื่อทำการค้า เรือที่สร้างด้วยเทคนิคนี้ไม่เป็นที่รู้จักนอกภูมิภาคไอนุในญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  アイヌ民俗誌 上巻 P.432
2. ↑  川田順造 (2014). "07 日本海沿岸のチキリによる船殻造成法をめぐる考察 －船殼造成法における位置づけの試み－". *国際常民文化研究叢書5 －環太平洋海域における伝統的造船技術の比較研究－*. 神奈川大学 国際常民文化研究機構. **5**: 87–112. ISBN 978-4-9907018-5-7.
**เนเธอร์แลนด์ใต้** (อังกฤษ: The Southern Netherlands; ดัตช์: *Zuidelijke Nederlanden*; สเปน: *Países Bajos del Sur*; ฝรั่งเศส: *Pays-Bas méridionaux*) หรือ **เนเธอร์แลนด์คาทอลิก** (Catholic Netherlands) เป็นดินแดนในกลุ่มประเทศต่ำซึ่งอยู่ในกำกับของสเปน (ค.ศ. 1556-1714) ต่อมาตกเป็นของออสเตรีย (ค.ศ. 1714-1794) และสุดท้ายถูกผนวกเข้ากับฝรั่งเศสในช่วงปีค.ศ. 1794-1815 โดยยังมีรัฐเล็กๆ จำนวนหลายรัฐที่ไม่ตกเป็นของทั้งสเปนและออสเตรีย ได้แก่ ราชรัฐมุขนายกลีแยฌ, รัฐแอบบีย์แห่งสตาฟโล-มาลเมดี, เคาน์ตีบูยง, เคาน์ตีฮอร์น และรัฐแอบบีย์แห่งธอร์น ดินแดนในเนเธอร์แลนด์ใต้นี้อยู่ในการปกครองของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จนกระทั่งผนวกรวมกับฝรั่งเศสภายหลังสงครามปฏิวัติได้สิ้นสุดลง

เนเธอร์แลนด์ใต้รวมถึงดินแดนในเบลเยียมและลักเซมเบิร์กในปัจจุบัน และบางส่วนอยู่ในเนเธอร์แลนด์ และเยอรมนี (บริเวณเกลเดอร์สตอนเหนือซึ่งในปัจจุบันแบ่งระหว่างเยอรมนีและจังหวัดลิมบูร์ก ในอดีตเป็นของลักเซมเบิร์ก และต่อมาในปีค.ศ. 1713 ได้ถูกผนวกเข้ากับปรัสเซียและเยอรมนี) รวมทั้งดินแดนเกือบทั้งหมดของแคว้นนอร์-ปาดกาแลของฝรั่งเศสปัจจุบัน (จนกระทั่งปีค.ศ. 1678) และเมืองลงวีทางตอนเหนือของฝรั่งเศส 

กลุ่มประเทศต่ำ (รวมถึง ลีแยฌ, สตาฟโล-มาลเมดี และเคาน์ตีบูยง) โดยมีพรมแดนระหว่างภาคเหนือและภาคใต้เป็นเส้นสีแดง

เนเธอร์แลนด์ของสเปน
-------------------

บทความหลัก: เนเธอร์แลนด์ของสเปน

เนเธอร์แลนด์ของออสเตรีย
-----------------------

บทความหลัก: เนเธอร์แลนด์ของออสเตรีย

การปฏิวัติฝรั่งเศส
------------------

ดูเพิ่ม
-------

* ประวัติศาสตร์เบลเยียม
* กลุ่มสิบเจ็ดมณฑล

อ้างอิง
-------

ที่มา
-----

* Bitsch, Marie-Thérèse (1992), *Histoire de la Belgique* (ภาษาฝรั่งเศส), Hatier, pp. 73–75
* Kann, Robert A. (1974), *A History of the Habsburg Empire 1526–1918*, University of California Press, pp. 229–230

ดูเพิ่ม
-------

* Blom, J. C. H. and E. Lamberts, eds. *History of the Low Countries* (2006) 504pp excerpt and text search; also complete edition online เก็บถาวร 2012-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Cammaerts, Émile. *A History of Belgium from the Roman Invasion to the Present Day* (1921) 357 pages; complete text online
* Cook, Bernard A. *Belgium: a history*, 3rd ed. New York, 2004 ISBN 0-8204-5824-4
* Kossmann, E. H. *The Low Countries 1780–1940* (1978) excerpt and text search
**วัดศรีสระแก้ว** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนามะเฟือง อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู มีเนื้อที่ 10 ไร่ 2 งาน 70 ตารางวา ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 9131

วัดศรีสระแก้วตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2472 โดยมีพระอธิการศรี โฆสโก เป็นประธานฝ่ายสงฆ์ นายอ่อนสา แก้วประสิทธิ์ และนายแก้ว สารีพันธ์ ร่วมกันบริจาคที่ดินและเป็นประธานฝ่ายฆาราวาสในการสร้างวัด ตั้งชื่อว่าว่า **วัดศรีสาแก้ว** เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้สร้างวัด ต่อมากร่อนเสียงเป็น "วัดศรีสระแก้ว" ซึ่งมีความหมายว่า แก้วบริสุทธิ์หรือแก้วแห่งความดีหรือสถานที่ฟอกให้เกิดคุณงามความดี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513

เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 วัดศรีสระแก้วได้รับการยกวัดราษฎร์ขึ้นเป็นพระอารามหลวง เนื่องในมหามงคลเฉลิมพระเกียรติพระชนมพรรษา 80 พรรษาพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการศรี โฆสโก พ.ศ. 2472–2482
* พระอธิการทองสุข ปสนฺโน พ.ศ. 2483–2490
* พระอธิการบุญทัน ปุญฺญกาโม พ.ศ. 2491–2495
* พระอธิการสะอาน ธมฺมพินฺโท พ.ศ. 2496–2497
* พระอธิการสุทิน เขมโก พ.ศ. 2498–2499
* พระอธิการจรัส วราสโภ พ.ศ. 2500–2502
* พระมหาเรืองยศ ยโสธโร พ.ศ. 2503–2504
* พระราชรัตโนบล (สีหา ปภสฺสโร) พ.ศ. 2505–2553
* พระราชวชิรธาดา (วีระ นิรุตฺติเมธี ป.ธ.6) พ.ศ. 2553–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีสระแก้ว". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดศรีสระแก้ว". สำนักงานเทศบาลตำบลนามะเฟือง.
3. ↑  "วัดศรีสระแก้ว พระอารามหลวง". พระสังฆาธิการ.
ส่วนหลงเหลือของฮาลุดวิหาร
**ฮาลุดวิหาร** (อักษรโรมัน: *Halud Vihara*) เป็นบริเวณที่อยู่ห่างไป 14.5 กิโลเมตร (9.0 ไมล์) ทางตะวันตกเฉียงใต้จากแหล่งมรดกโลกโสมปุระมหาวิหาร (Somapura Mahavihara) ในปาหาฑปูร์ (Pahapur) ในอำเภอนาวคาวน์ของประเทศบังกลาเทศ ลักษณะเฉพาะของบริเวณนี้คือ "เนินขนาดใหญ่ที่กว้าง 100 ฟุตกับสูง 25 ฟุต" แต่ยังมีเนินอื่นและส่วนโครงสร้างอิฐที่ยังหลงเหลืออยู่ ประติมากรรมบางส่วนถูกนำออกไปจากบริเวณ เพราะเกิดจากชาวบ้านนำอิฐมาใช้ใหม่ บริเวณนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านฮาลุดวิหาร ซึ่งรู้จักกันในชื่อท้องถิ่นว่า ทวีปคัญช์ (Dvipganj) การขุดค้นแสดงให้เห็นถึงบริเวณของศาสนาพุทธในสมัยกลางตอนต้น ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับสมปุระมหาวิหารกับสีตาโกฏวิหาร ในนาวับคัญช์ อำเภอทินัชปุระ

สถานะมรดกโลก
------------

หลุทวิหารได้รับการขึ้นทะเบียนโดยยูเนสโกในรายชื่อเบื้องต้นเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999 ในหมวดหมู่วัฒนธรรม

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อแหล่งโบราณคดีในประเทศบังกลาเทศ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Halud Vihara, UNESCO World Heritage Centre
2. 1 2  Nazimuddin Ahmed (2012), "Halud Vihara", ใน Sirajul Islam and Ahmed A. Jamal (บ.ก.), *Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh* (Second ed.), Asiatic Society of Bangladesh
3. ↑  SS Mostafizur Rahman (2012), "Sitakot Vihara", ใน Sirajul Islam and Ahmed A. Jamal (บ.ก.), *Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh* (Second ed.), Asiatic Society of Bangladesh

พิกัดภูมิศาสตร์: 24°55′57″N 88°58′17″E﻿ / ﻿24.9324°N 88.9714°E﻿ / 24.9324; 88.9714
ป้ายติดประกาศคำสั่งกักกันชาวญี่ปุ่นและผู้มีเชื้อสายญี่ปุ่น ลงนามโดยประธานาธิบดีสหรัฐฯ
**คำสั่งของฝ่ายบริหารที่ 9066** (อังกฤษ: Executive Order 9066) เป็นคำสั่งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ประธานาธิบดี แฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ ลงนามเมื่อ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยให้อำนาจแก่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงครามในการกำหนดพื้นที่ใด ๆ เป็นเขตการทหาร คำสั่งนี้ยังเป็นการเปิดทางแก่การเนรเทศชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่น และ ชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลี ออกนอกแผ่นดินสหรัฐ และการควบคุมตัวชาวอเมริกันเชื้อสายเยอรมันไปยังค่ายกักกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Roosevelt, Franklin (February 19, 1942). (1942) "Executive Order 9066". U.S. National Archives & Records Administration. สืบค้นเมื่อ 25 April 2014. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่า `|url=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**การกักกันชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่น**

วิกิซอร์ซ มีงานต้นฉบับเกี่ยวกับ:
**Executive Order 9066** 

* Text of Executive Order No. 9066 (อังกฤษ)
* Instructional poster for San Francisco (อังกฤษ)
* Instructional poster for Los Angeles เก็บถาวร 2010-07-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**เพราะว่า..ฉันรักเธอ** เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปลายปี พ.ศ. 2531 เป็นผลงานลำดับที่ 32 ของพรพจน์-รัชนีวรรณ กำกับโดยพรพจน์ กนิษฐเสน และเป็นภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายที่ฉายในโรงภาพยนตร์ศาลาเฉลิมไทย

ภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้โรงเรียนเบญจมราชานุสรณ์ จ.นนทบุรี เป็นสถานที่ถ่ายทำเกือบทั้งเรื่อง เพื่อให้เข้ากับเรื่องราวการใช้ชีวิตประจำวันของนักเรียนมัธยมในเรื่อง ส่วนเพลงนำภาพยนตร์ "เพราะว่า...ฉันรักเธอ" ร้องโดยพระเอกของเรื่อง เขียนคำร้องโดย ฉัตรชัย ดุริยประณีต ภายหลังถูกนำไปบรรจุในอัลบั้ม "ใจ บาง บาง" ของตนเอง (และมีการ Cover ในปี 2552 ร้องโดย ออย ธนา สุทธิกมล เพื่อประกอบละครโทรทัศน์เรื่อง นางกรี๊ด) ชื่อเรื่องตั้งโดย สันติ เศวตวิมล

เรื่องย่อ
---------

เป็นเรื่องราววุ่นๆ ของหนุ่มสาววัยมัธยม "ฝ้าย" เป็นดาวประจำโรงเรียน ในขณะที่ "ต้น" เป็นลูกชายเจ้าของร้านอาหารตามสั่ง เพราะมีรั้วบ้านอยู่ติดกัน แถมยังรู้สึกไม่ชอบหน้ากันเสียอีก จึงทำให้มักจะมีเรื่องกระทบกระทั่งกันอยู่ประจำ แต่แท้ที่จริงแล้วลึก ๆ ลงไปในใจทั้งคู่หารู้ไหมว่า ความรักกำลังเริ่มก่อตัวขึ้นในทุก ๆ วินาที

นักแสดง
-------

* ลลิตา ปัญโญภาส - รับบท นิตยา ฝ้าย
* เสกสรร ชัยเจริญ - รับบท ต้น
* เกียรติ กิจเจริญ (ซูโม่กิ๊ก) - รับบท แว่น
* สุเทพ ประยูรพิทักษ์ - รับบท ครูสมชาย
* วทัญญู มุ่งหมาย - รับบท วิลลี่
* นาคร ศิลาชัย - รับบท ห้าว
* ดนัย ศรีภิญโญ - รับบท เด่น
* วสันต์ กรรณภูติ (หมู เอ็มร้อย) - รับบท โต
* มยุรา เศวตศิลา - รับบท แม่ของฝ้าย, เจ้าของร้านอาหารตามสั่ง
* เด่น ดอกประดู่
* จารุวรรณ ปัญโญภาส - รับบท แม่ของต้น
* วิไลวรรณ วัฒนพานิช - รับบท เจ้าของร้านอาหารข้างโรงเรียน
* นงลักษณ์ เกตุเลขา
* จอย กิตติยา - รับบท ตุ้งติ้ง
* ศิริลักษณ์ ผ่องโชค - รับบท ลูกศิษย์ครูนิตยา

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

* ด.ญ. ศิริลักษณ์ ผ่องโชค (จอย)ได้ร่วมแสดงด้วย

อ้างอิง
-------
ซูว์แช ดยุกแห่งอัลบูแฟรา
**หลุยส์-กาบรีแยล ซูว์แช** (ฝรั่งเศส: *Louis-Gabriel Suchet*) ( 2 มีนาคม ค.ศ. 1770 - 3 มกราคม ค.ศ. 1826) เป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิฝรั่งเศสที่รับใช้จักรพรรดินโปเลียน และได้รับบรรดาศักดิ์เป็นดยุกแห่งอัลบูแฟรา

ชีวิตทหาร
---------

เขาเกิดที่โรงงานปั่นไหมที่เมืองลียง ในตอนแรกเขาติดตามบิดาในงานอาชีพธุรกิจผ้าไหม แต่เขาเปลี่ยนใจไปสมัครเป็นทหารอาสาในกรมทหารม้าในหน่วยทหารพิทักษ์ชาติ

ค.ศ.1793 ในการรบที่เมืองตูลง เขาสามารถจับตัวนายพลอังกฤษชื่อว่า ชาร์ล โอ'ฮารา

ค.ศ.1796 ในการยุทธ์อิตาลี เขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยที่เมืองเคเรีย
ค.ศ.1805 เมื่อนโปเลียนทำการรบกับออสเตรีย ซูว์แชก็ได้บัญชาการรบทั้งในเอาซ์เตอลิทซ์ ซาลเฟลด์ เยน่า พูลทุร์ก และออสโตรเลนก้า ในการรบที่ออสโตรเลนก้า ซุเช็ตได้ทำการร่วมมือกับนายพลแอน ซาวารี ขับไล่ทหารรัสเซียที่นำโดยนายพลอีวาน เอ็สเซ็น

ค.ศ.1808 เมื่อเกิดสงครามคาบสมุทร ซูว์แชได้รับอาญาสิทธิ์บัญชาการกองทัพทหารราบและได้รับยศเคานต์ จากนั้นจึงทำการรบกับทหารสเปนที่เมืองซาราโกซา และได้เผชิญกับนายพลโฆเซ เด ปาลาฟอกซ์ และ เบลค โจเยส

ค.ศ.1814 ได้ทำการร่วมมือกับนายพลดีเยอ ซูลต์ เพื่อทำการป้องกันกรุงปารีสที่กำลังถูกโจมตีโดยทหารสัมพันธมิตร

เมื่อช่วงการฟื้นฟูบร์บง พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ได้แต่งตั้งให้ซูว์แชเป็นขุนนางแห่งฝรั่งเศส แต่เมื่อนโปเลียนสามารถหนีออกจากเกาะเอลบา ซูว์แชได้กลับมาสวามิภักดิ์ต่อนโปเลียนอีกครั้งหนึ่ง

เขาเสียชีวิตที่ปราสาทเซนต์-โจเซฟใกล้กับเมืองมาร์แซย์ ด้วยวัย 55 ปี

ครอบครัว
--------

ซูว์แชทำการสมรสกับนางสาวออนอรีน อันตอน ( 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1790-13 เมษายน ค.ศ.1884 )หลานสาวของจูลี คลารี พระมเหสีของโจเซฟ โบนาปาร์ต มีบุตร-ธิดาด้วยกัน 3 คน

1. หลุยส์ ออนอรีน (1811-1885)
2. หลุยส์ นโปเลียน (1813-1877)
3. แอน มารี (1820-1835)

อ้างอิง
-------

  


| * ด
* ค
* ก
จอมพลแห่งจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง |
| --- |
|  | ปีแยร์ โอเฌอโร · ฌ็อง-บาติสต์ แบร์นาด็อต · หลุยส์-อาแล็กซ็องดร์ แบร์ตีเย · ฌ็อง-บาติสต์ แบซีแยร์ · กีโยม-มารี-อาน บรูน · หลุยส์-นีกอลา ดาวู · โลร็อง เดอ กูวียง แซ็ง-ซีร์ · แอมานุแอล เดอ กรูชี · ฌ็อง-บาติสต์ ฌูร์ด็อง · ฟร็องซัว คริสต็อฟ แกแลร์มาน · ฌ็อง ลาน · ฟร็องซัว โฌแซ็ฟ เลอแฟฟวร์ · ฌัก มักดอนาลด์ · โอกุสต์ เดอ มาร์มง · อ็องเดร มาเซนา · บง-อาดรีแอ็ง ฌาโน เดอ มงแซ · เอดัวร์ มอร์ตีเย · ฌออากีม มูว์รา · มีแชล แน · นีกอลา อูดีโน · กาเตอรีน-ดอมีนิก เดอ เปรีญง · ยูแซฟ ปอญาตอฟสกี · ฌ็อง-มาตีเยอ-ฟีลีแบร์ เซรูว์รีเย · นีกอลา ฌ็อง-เดอ-ดีเยอ ซูลต์ · หลุยส์-กาบรีแยล ซูว์แช · โกลด วิกตอร์-แปแร็ง |  |
**วัดบางแคน้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลอง บริเวณปากคลองบางแค ในตำบลแควอ้อม อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

ประวัติ
-------

วัดบางแคน้อยสร้างเมื่อ พ.ศ. 2411 โดยคุณหญิงน้อย หรือจุ้ย วงศาโรจน์ ซึ่งเป็นน้องสาวของคุณหญิงใหญ่ ภรรยาของเจ้าพระยาวงศาสุรศักดิ์ ผู้สร้างวัดบางแคใหญ่ วัดบางแคในละแวกนั้นมี 3 วัด คือ วัดบางแคใหญ่ วัดบางแคน้อย และวัดบางแคกลาง

อุโบสถของวัดบางแคน้อย แต่เดิมสร้างบนแพไม้ไผ่ผูกไว้กับต้นโพธิ์ มีพระอธิการทัตเป็นเจ้าอาวาส เรียกอุโบสถแบบนี้ว่า *อุทกกุกเขปสีมา* ต่อมาพระอธิการรอด เป็นเจ้าอาวาสองค์ที่ 2 ได้ย้ายอุโบสถขึ้นมาปลูกบนพื้นดิน คุณหญิงน้อยได้อุทิศที่ดินจำนวน 8 ไร่ 2 งาน 29 ตารางวา ให้สร้างวัดได้อนุญาตให้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2418 อุโบสถหลังที่สองของวัดจึงสร้างขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2430 และผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2440 เป็นโบสถ์แบบมหาอุด มีประตูหน้าเพียงประตูเดียว สร้างด้วยอิฐถือปูน เครื่องบนเป็นไม้ หน้าโบสถ์เป็นรูปผีเสื้อ ไม่มีช่อฟ้าใบระกา

เมื่อวัดมีเจ้าอาวาสต่อมาอีก 3 องค์ ก็ไม่ได้บูรณะวัดให้เจริญขึ้น ชาวบ้านจึงพากันไปนิมนต์พระภิกษุเขียว ฐิติสฺสโร จากวัดบางแคใหญ่มาเป็นเจ้าอาวาส ท่านจึงได้มาสร้างศาลาการเปรียญ และอุโบสถหลังใหม่ (หลังที่ 3) แทนหลังเดิมซึ่งผุผัง เมื่อ พ.ศ. 2484 เสร็จปี พ.ศ. 2490 ในสมัยพระครูสมุทรนันทคุณ (หลวงพ่อแพร) ได้พัฒนาวัดต่อ จนกระทั่ง พ.ศ. 2540 อุโบสถหลังที่ 3 เกิดชำรุดทรุดโทรมลงอีก พระครูสมุทรนันทคุณ (แพร นนฺโท) เจ้าอาวาสรูปที่ 7 จึงได้ดำเนินการสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2540

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถหลังใหม่ มีผนังอุโบสถ ซ้ายและขวาแกะสลักด้วยไม้สักเรื่องราวของทศชาติชาดกฝีมือช่างแกะสลักจากเพชรบุรี ภาพพุทธประวัติผนังด้านในอุโบสถเป็นศิลปะไม้ฝังไม้ คือการฝังไม้โมกมันลงในไม้สักซึ่งรับทอดจากสีครีมลงสู่ไม้สักสีน้ำตาลสวยงาม พื้นของอุโบสถยังปูด้วยไม้ตะเคียนแผ่นโต 7 แผ่น ขนาดหนา 2 นิ้ว ใหญ่ (กว้าง) 39–40 นิ้ว พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปเก่าคู่มากับวัด ศิลปะช่างจีน ส่วนแท่นที่ใช้รองพระประธานเป็นไม้มะค่าโมงขนาดใหญ่มาก ขนาดกว้าง 2 เมตรครึ่ง ยาว 3 เมตร หนา 4 นิ้ว ฐานปูนสำหรับประดิษฐานพระประธานเป็นไม้แกะสลักทรงจอมแห

นอกจากนั้นยังมีบุษบกแท่นวัชรอาสน์ ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ และภายในกุฏิทรงไทยมหาอุดซึ่งเป็นที่ประดิษฐานหุ่นขี้ผึ้งของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) บนกุฎิยังมีพระพุทธเจ้า 28 พระองค์ ทรงกษัตริย์หรือที่เรียกกันว่า พระพุทธรูปทรงเครื่อง และพระพุทธรูปแกะสลักจากหินพระธาตุ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางแคน้อย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดบางแคน้อย". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "แห่งเดียวในไทย! 'วัดบางแคน้อย' สร้างอุโบสถไม้สัก 7 แผ่น". กรุงเทพธุรกิจ.
**องค์การร่วมแห่งชาติปาโซะก์ นูนุก์รากัง** (อังกฤษ: United Pasok Nunukragang National Organisation; มลายู: *Pertubuhan Kebangsaan Pasok Nunukragang Bersatu; PASOK*) เป็นพรรคการเมืองระดับท้องถิ่นในมาเลเซีย มีฐานเสียงอยู่ที่รัฐซาบะฮ์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2521 ก่อนที่จะสลายตัวไป ซึ่งก่อนจะสลายตัว พรรคนี้ถือว่าเป็นพรรคที่เก่าแก่ที่สุดในซาบะฮ์ขณะนั้น พรรคนี้แสดงตนว่าเป็นตัวแทนของชนกลุ่มน้อยหลายกลุ่ม แม้ว่าสมาชิกส่วนใหญ่เป็นชาวกาดาซัน-ดูซุน ส่วนนูนุก์รากังเป็นสถานที่ที่เป็นต้นกำเนิดของวัฒนธรรมกาดาซัน-ดูซุน

นโยบาย
------

นโยบายที่สำคัญของพรรคได้แก่ สนับสนุนความเป็นเอกภาพระหว่างชนพื้นเมืองในซาบะฮ์ สนับสนุนความเชื่อมั่นและความเป็นอยู่ที่ดีของชาวซาบะฮ์โดยไม่คำนึงถึงความแตกต่างทางด้านเชื้อชาติและศาสนา เพื่อคุ้มครองสิทธิ สถานะและภูมิปัญญาของชนพื้นเมืองแห่งซาบะฮ์ เพื่อสนับสนุนหลักห้าประการของรูกุนเนอการาเป็นปรัชญาประจำชาติ เพื่ออนุรักษ์และคุ้มครองวัฒนธรรมดั้งเดิมของชนพื้นเมือง สนับสนุนระบบรัฐบาลและประชาธิปไตย เพื่อทำงานร่วมกับองค์กรการเมืองอื่น ๆ ที่มีเป้าหมายคล้ายกัน

ประวัติ
-------

องค์การร่วมแห่งชาติปาโซะก์ นูนุก์รากังก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2521 โดยจี. เอส. ซุนดัง อดีตรองมุขมนตรีของซาบะฮ์ เพื่อเป็นพรรคการเมืองของชาวกาดาซัน ชาวดูซุน และชาวมูรุต ใน พ.ศ. 2527 ปาโซะก์เข้าร่วมกับสหพรรคซาบะฮ์ที่ตั้งขึ้นใหม่เพื่อจัดตั้งรัฐบาลผสมหลังจากที่ชนะการเลือกตั้งระดับรัฐใน พ.ศ. 2527 พรรคนี้มีปัญหาความบาดหมางในการชิงตำแหน่งหัวหน้าพรรคจนไม่ได้เข้าร่วมการเลือกตั้ง พ.ศ. 2551 และพรรคต้องล้มเลิกไปในที่สุดเมื่อ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2551

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Pasok de-registered". *Daily Express*. 2008-06-26. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-07-01. สืบค้นเมื่อ 2008-06-26.
2. ↑  PASOK: Party Leadership เก็บถาวร 2009-12-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. ↑  PASOK: Aims and Objectives เก็บถาวร 2008-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
4. ↑  "'Pasok was cheated by EC' claim". *Daily Express*. 2008-02-25. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-04-03. สืบค้นเมื่อ 2008-06-26.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* United Pasok Nunukragang National Organisation เก็บถาวร 2008-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ แมมโบ (แก้ความกำกวม)

**แมมโบ** (Mambo) หรือชื่อเดิม **แมมโบโอเพนซอร์ซ** (Mambo Open Source - MOS) เป็นระบบจัดการเนื้อหาเว็บแบบโอเพนซอร์สที่มีผู้ใช้จำนวนมาก Mambo เคยชนะการประกวดซอฟต์แวร์ของนิตยสาร Linux Format ในปี พ.ศ. 2547 และ LinuxWorld ในปี พ.ศ. 2548[]

คุณสมบัติของแมมโบได้แก่การจัดการ ปฏิทิน อาร์เอสเอส บล็อก ปัจจุบันมีกลุ่มนักพัฒนาจำนวนมากสร้างโปรแกรมเสริมให้กับ แมมโบ การติดตั้ง แมมโบ จำเป็นต้องใช้เว็บเซิร์ฟเวอร์ เช่น Apache HTTP Serverหรือ IIS เป็นต้น, Database Server คือ MySQL และตัวคอมไพล์ PHP

เดิมแมมโบพัฒนาโดยบริษัทมีโร (Miro Corporation) จากประเทศออสเตรเลีย แต่ภายหลังมีโรได้ตั้งมูลนิธิแมมโบขึ้นมารับหน้าที่แทน ใช้สัญญาอนุญาตการใช้งานแบบสัญญาอนุญาตสาธารณะทั่วไปของกนู หลังจากการเปลี่ยนรูปแบบการพัฒนามาอยู่ใต้มูลนิธิแมมโบและความขัดแย้งภายใน นักพัฒนาเดิมส่วนหนึ่งได้แยกไปตั้งโครงการใหม่ชื่อว่า จูมลา!

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Final Words". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-12-27. สืบค้นเมื่อ 2009-01-07.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของแมมโบ เก็บถาวร 2013-04-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ทาทา อินดิกา** (อังกฤษ: Tata Indica) เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก (Subcompact Car) รุ่นแรกของทาทา มอเตอร์ส และเป็นรถยนต์นั่งรุ่นแรกของทาทา มอเตอร์สด้วยเช่นกัน เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2541 จนถึงปัจจุบัน โดยใช้ชิ้นส่วนร่วมกับทาทา อินดิโก (อังกฤษ: Tata Indigo) Subcompact Sedan ที่ผลิตออกมาในภายหลังจากอินดิกาเปิดตัวได้ 4 ปี ปัจจุบัน ทาทา อินดิกา มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 2 Generation (รุ่น) ดังนี้

รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2541-2550)
--------------------------

ทาทา อินดิกา รุ่นที่ 1
ทาทา อินดิกา รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2541 มีฐานการผลิตในประเทศอินเดียเท่านั้น ในรุ่นแรกทาทา มอเตอร์สได้ให้ I.D.E.A Institute ออกแบบอินดิการุ่นนี้ ก่อนที่ทาทา มอเตอร์สจะออกแบบเองในรุ่นที่ 2 มีตัวถังแฮทช์แบค 5 ประตู เครื่องยนต์มีทั้งเครื่องยนต์เบนซินและดีเซล โดยมีเครื่องยนต์เบนซินแบบ 1.2 และ 1.4 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 1.4 ลิตร ทั้งแบบดีเซลทั่วไป เทอร์โบดีเซล อินเตอร์คูลเลอร์เทอร์โบดีเซล และดีคอร์ คอมมอนเรล ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีด โดยทาทา มอเตอร์สได้ส่งไปขายในแอฟริกาภายใต้ชื่อ **ทาทา บี-ไลน์** (อังกฤษ: Tata B-Line) และส่งออกในชื่อโรเวอร์ โดยใช้ชื่อ **โรเวอร์ ซิตี้โรเวอร์** (อังกฤษ: Rover CityRover) อีกด้วย แต่หลังจากนั้น MG Rover ก็ล้มละลายไปหลังจากนำทาทา อินดิกามาผลิตในชื่อโรเวอร์ได้ไม่นาน เมื่อปี พ.ศ. 2548 และในทุกวันนี้ ในอินเดียก็ยังคงมีอินดิการุ่นเดิมวางขายอยู่ แม้จะเปลี่ยนโฉมไปเป็น Indica Vista แล้วก็ตาม

รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2551-ปัจจุบัน)
------------------------------

ทาทา อินดิกา รุ่นที่ 2
ทาทา อินดิกา รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2551 มีฐานการผลิตในประเทศอินเดียเช่นเดิม แต่ใช้ชื่อในตลาดอินเดียว่า Indica Vista รุ่นนี้ทาทา มอเตอร์สออกแบบเอง เช่นเดียวกับ Indigo Manza ที่ทาทาออกแบบเองเช่นกัน มีตัวถังแฮทช์แบค 5 ประตู เครื่องยนต์มีทั้งเครื่องยนต์เบนซินและดีเซล เครื่องยนต์เบนซินจะมีขนาด 1.2 ,1.3 และ 1.4 ลิตร โดย 1.2 และ 1.4 ลิตรจะเป็นแบบ Safire และ 1.3 ลิตรจะเป็นแบบ Multijet และมีเครื่องยนต์ดีเซล 1.4 ลิตร แบบเทอร์โบดีเซล ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีด ทาทาได้ส่งออกไปขายที่แอฟริกาภายใต้ชื่อ **ทาทา วิสต้า อีโก** (อังกฤษ: Tata Vista Ego) และยังเป็นรุ่นแรกที่ทาทา มอเตอร์สนำมาผลิตในเวอร์ชันรถยนต์ไฟฟ้า หรือ EV อีกด้วย
**วัดสบลี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแจ้ซ้อน อำเภอเมืองปาน จังหวัดลำปาง คำว่า "สบลี" หมายถึงการบรรจบกันของน้ำแม่มอญและน้ำแม่คำ (เพี้ยนเป็นน้ำแม่ลี)

วัดสบลีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2436 โดยเจ้ากาวิละมาละกา เจ้าอาวาสรูปแรก ได้สร้างวิหารขึ้นประดิษฐานพระประธานศิลปะล้านนา วิหารวัดสบลีได้ฉลองในปี จ.ศ. 1261 (พ.ศ. 2442) เดิมอยู่ใกล้กับน้ำแม่ลี เสร็จจากงานฉลองสมโภชจึงเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังโดยช่างคำตาลซึ่งเป็นจิตรกรชาวเงี้ยว (ไทใหญ่) สีที่ใช้เขียนเป็นสีดินและหินสีต่าง ๆ จากน้ำแม่ลีซึ่งมักพบมากเวลาน้ำแห้ง เมื่อนำมาฝนกับน้ำแล้วใช้เขียนผนังเป็นสีต่าง ๆ วิหารเดิมก่อด้วยอิฐสอด้วยดินผสมปูนขาว ภายในวิหารยังมีภาพเขียนสีจิตรกรรมบนผนังไม้เรื่องราวนิทานพื้นบ้านเรื่อง *บัวระวงศ์ หงส์อามาตย์* โดยสล่าคำตาน ต่อมาใน พ.ศ. 2528 ได้ทำการปฏิสังขรณ์โดยย้ายวัดจากเดิมที่อยู่ใกล้น้ำแม่ลีมายังตำแหน่งปัจจุบัน 

วิหารหลังเก่าถูกรื้อแล้วจึงสร้างวิหารหลังใหม่ที่มีขนาดและรูปแบบเหมือนเดิมแต่เปลี่ยนเป็นอาคารก่ออิฐสอด้วยปูนซีเมนต์ ใช้เครื่องประดับไม้และแป้นเกล็ดของวิหารหลังเก่าทั้งหมด ส่วนช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์เปลี่ยนใหม่เกือบทั้งหมด มีของเก่าเพียง 4 ชิ้นซึ่งติดไว้ที่มุมผนังทั้ง 4 ด้าน พ.ศ. 2556 กรมศิลปากรโดยสำนักศิลปากรที่ 7 น่าน ได้ดำเนินการสำรวจเพื่อขึ้นทะเบียนและกำหนดขอบเขตที่ดินโบราณสถาน วัดสบลีได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2530 ในปีนั้นชาวบ้านได้ร่วมกันบริจาคทุนในการยกใบเสมารอบวิหาร จากนั้นจึงได้ใช้วิหารหลังนี้เป็นอุโบสถมาจนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสบลี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "สงบเงียบกลางขุนเขากับเรื่องราวของ "วัดสบลี"". เชียงใหม่นิวส์.
3. ↑  "วิหารวัดสบลี". สมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์.