recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
หนังสือปกอ่อน ปกเปล่า
**หนังสือปกอ่อน** (paperback) เป็นรูปแบบหนังสือที่มีเอกลักษณ์ ดูได้จากกระดาษที่หนาหรือปกที่ทำจากกระดาษการ์ด และมักติดเข้ากับหน้าหนังสือด้วยกาวมากกว่าการเย็บหรือลวดเย็บติดกระดาษ ในทางตรงข้าม หนังสือปกแข็งจะหุ้มปกด้วยกระดาษแข็งและมีการหุ้มด้วยสิ่งทอ หน้ากระดาษภายในหนังสือทำด้วยกระดาษ

หนังสือราคาไม่แพงหุ้มด้วยกระดาษมีมาตั้งแต่อย่างน้อยศตวรรษที่ 19 ในรูปแบบของจุลสาร, นวนิยายสิบสตางค์เป็นต้น หนังสือปกอ่อนสมัยใหม่มีขนาดที่หลากหลายในสหรัฐอเมริกาถือเป็นตลาดหนังสือปกอ่อนขนาดใหญ่และที่ใหญ่ไปกว่านั้น และมีมายาวนานกว่า คือ หนังสือปกอ่อนฉบับ trade paper edition ส่วนในสหราชอาณาจักร มีขนาด เอ, บี, และใหญ่สุดคือ ซี

หนังสือฉบับปกอ่อนมักตีพิมพ์เพราะสำนักพิมพ์เห็นว่าเป็นหนังสือทุนต่ำ ทั้งถูกกว่าคุณภาพกระดาษต่ำกว่า รวมถึงการใช้กาวติดมีหนังสือปกแข็งจำนวนไม่มากที่มีต้นทุนต่ำหนังสือปกอ่อนอาจเป็นตัววัดว่าหนังสือเหล่านั้นไม่ได้คาดหวังด้านยอดขายจำนวนมาก ตัวอย่างเช่น นวนิยายจำนวนมากและการตีพิมพ์ครั้งใหม่หรือการพิมพ์ซ้ำของหนังสือเก่า

เมื่อหนังสือปกอ่อนมีแนวโต้มช่องว่างทำกำไรกว้างกว่าสำนักพิมพ์หลายแห่งมักหาสมดุลของกำไร โดยขายหนังสือปกแข็งจำนวนน้อยกว่าเพื่อให้มียอดขายมากกว่าหนังสือปกแข็งที่มียอดกำไรต่อหน่วนน้อยกว่าหนังสือยุคใหม่ที่ตีพิมพ์ครั้งแรก โดยเฉพาะประเภทนวนิยายมักพิมพ์เป็นหนังสือปกอ่อนส่วนหนังสือขายดีที่ต้องการรักษายอดขายมักพิมพ์ปกแข็ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Wilson-Fletcher, Honor (11 August 2001). "Why Size Matters". The Guardian. สืบค้นเมื่อ 2006-11-16.
**วัดคงคาพิมุข** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะกั่วป่า อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา เป็นสถานปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด จัดกิจกรรมบวชชีพราหมณ์ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ของทุกเดือน ปัจจุบันมีพระครูนันทปัญญากร (สมศักดิ์ นนฺทปญฺโญ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดคงคาพิมุขสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2305 เดิมมีชื่อว่า **วัดคงคา** เนื่องจากสภาพพื้นที่เป็นที่ราบลุ่มน้ำท่วมถึง ต่อมา พ.ศ. 2483 เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดคงคาพิมุข" มีโบราณสถานที่ได้รับการขึ้นทะเบียนจากกรมศิลปากรเมื่อ พ.ศ. 2539 คือ อุโบสถรูปทรงปักษ์ใต้ อุโบสถก่ออิฐถือปูน ฐานบัวเตี้ย ภายในระดิษฐานองค์ *พ่อท่านเจ้าฟ้า* มีตำนานเล่าขานสืบต่อกันว่า เมื่อ พ.ศ. 2275 กรุงศรีอยุธยาเกิดสงครามกลางเมือง เชื้อพระวงศ์ชั้นเจ้าฟ้าพระองค์หนึ่งได้หลบหนีมาทางเมืองตะกั่วป่า ทำการผนวชที่วัดคงคาพิมุขและได้สร้างอุโบสถพร้อมทั้งพระประธาน ชาวเมืองตะกั่วป่าขนานนามตามผู้สร้างซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์ชั้นเจ้าฟ้าว่า *สมเด็จท่านเจ้าฟ้า* และเพิ่มเติมเป็น *พ่อท่าน* และมีเจดีย์องค์ประธานสีทอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดคงคาภิมุข". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดคงคาภิมุข". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
3. ↑  "เที่ยวชุมชน...ตะกั่วป่า "เมืองประวัติศาสตร์คลาสสิก"". ไทยรัฐ.
**ฟอลลิงวอเทอร์** (อังกฤษ: Fallingwater) หรือ **บ้านคอฟแมน** (Kaufmann Residence) เป็นคฤหาสน์ตั้งอยู่ในแถวชนบทของแถบตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐเพนซิลเวเนีย ห่างออกไป 50 ไมล์ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองพิตส์เบิร์ก อาคารได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกชาวอเมริกันแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ ในปี 1935 เป็นบ้านพักอาศัยของตระกูลนักธุรกิจนาม เอดการ์ เจ. คอฟแมน ซีเนียร์ (Edgar J. Kaufmann Sr.) นักธุรกิจเชื้อสายยิวเจ้าของห้างสรรพสินค้าคอฟแมน ฟอลลิงวอเทอร์มีจุดเด่นคือตัวบ้านได้สร้างคร่อมน้ำตกที่มาจากลำธารแบร์รัน ฟอลลิงวอเทอร์นับเป็นหนึ่งในงานที่แสดงคำจัดความของ ลัทธิสถาปัตยกรรมออร์แกนิก (Organic Architecture) ได้อย่างชัดเจนที่สุดงานหนึ่ง ในบรรดางานทั้งหลายของลอยด์ ไรต์

นิตยสารไทม์ได้ชื่นชมงานออกแบบของลอยด์ ไรต์ชิ้นนี้ไว้ว่า "เป็นงานที่สวยที่สุด" ฟอลลิงวอเทอร์ยังได้ติด 1 ใน 28 สถานที่ "ที่คุณต้องไปก่อนคุณจะตาย" ของสมิธโซเนียน ได้รับการยกย่องให้เป็นสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติแห่งสหรัฐอเมริกา ในปี 1966 และในปี 1991 สมาชิกสถาบันสถาปัตยกรรมแห่งสหรัฐอเมริกัน (เอไอเอ) ได้โหวตฟอลลิงวอเทอร์ให้เป็น "งานออกแบบทางสถาปัตยกรรมของสหรัฐอเมริกาที่ดี่ที่สุดตลอดกาล" จนกระทั่งลดลงมาจนอยู่ในอันดับ 29 ในปี 2007

เดิมฟอลลิงเฮาส์เป็นบ้านของตระกูลคอฟแมนตั้งแต่ปี 1937-1963 จนกระทั่งเขาได้บริจาคบ้านหลังนี้เพื่อเป็นพิพิธภัณฑ์ในปี 1964 โดยปัจจุบันบ้านแห่งนี้มีสถิติผู้มาเยี่ยมชมมากกว่า 125,000 คนต่อปี ฟอลลิงวอเทอร์ใช้งบประมาณการสร้างประเมิณไว้ประมาณ 35,000 ดอลลาร์ เมื่อสร้างเสร็จได้ถูกจำหน่ายในราคา 155,000 ดอลลาร์ โดยแบ่งเป็นราคาบ้าน 75,000 ดอลลาร์ ตกแต่งเฟอร์นิเจอร์ภายใน 22,000 ดอลลาร์ เกสต์เฮาส์ โรงจอดรถและส่วนคนงาน 50,000 ดอลลาร์ และค่าจ้างสถาปนิก 8,000 ดอลลาร์ เมื่อคำนวณบวกค่าเงินเฟ้อในปี 2015 ราคาบ้านหลังนี้จะขึ้นไปสูงกว่า 2.6 ล้านดอลลาร์ และเมื่อปี 2001 ค่าบำรุงรักษาบ้านหลังนี้ตกอยู่ราวๆที่ 11.5 ล้านดอลลาร์

ฟอลลิงวอเทอร์และอาคารอีกเจ็ดแห่งที่ออกแบบโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก *"สถาปัตยกรรมศตวรรษที่ 20 ของแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์"* เมื่อเดือนกรกฎาคม 2019

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-12-14. สืบค้นเมื่อ 2016-03-15.
2. ↑  "Usonian Architech". *TIME magazine Jan. 17, 1938*. 1938-01-17. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-28. สืบค้นเมื่อ 2008-01-27.
3. ↑  "Smithsonian Magazine — Travel — The Smithsonian Life List". *Smithsonian magazine January 2008*. สืบค้นเมื่อ 2010-08-19.
4. ↑  "Fallingwater". *National Historic Landmark summary listing*. National Park Service. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-06-24. สืบค้นเมื่อ 2008-07-02.
5. ↑  McCarter, page 59.
6. ↑  Plushnick-Masti, Ramit (2007-09-27). "New Wright house in western Pa. completes trinity of work". Associated Press. สืบค้นเมื่อ 2007-10-09.
7. ↑
8. ↑  Lowry, Patricia (2001-12-08). "Restoration of drooping Fallingwater uncovers flaws amid genius". *Pittsburgh Post-Gazette* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-12-08. สืบค้นเมื่อ 2015-06-17.
9. ↑  "The 20th-Century Architecture of Frank Lloyd Wright". UNESCO World Heritage Centre. สืบค้นเมื่อ July 7, 2019.
**ซุนซือเหมี่ยว** (จีนตัวเต็ม: 孫思邈; จีนตัวย่อ: 孙思邈; พินอิน: *Sūn Sīmiǎo*; เวด-ไจลส์: ***Sun Ssu-miao***) ตามสำเนียงจีนกลาง หรือ เทียนอุ่ยไต่เต่ (天醫大帝) ตามสำเนียงจีนฮกเกี้ยน เป็นเทพแห่งการแพทย์ที่ได้รับการสักการะบูชายกย่องในศาสนาชาวบ้านจีนและลัทธิเต๋า พระองค์เป็นแพทย์และกวีชาวจีนในราชวงศ์สุยและถัง ทรงได้รับฉายาว่าเป็นราชาแห่งการแพทย์ของจีน (藥王; 药王, Yaowang) เนื่องด้วยคุณูปการสำคัญในด้านการแพทย์แผนจีนและการดูแลผู้ป่วยสาธารณกุศลอย่างมหาศาลพระองค์ได้รับการขนานนามว่า สุ้นจินหยิน (吳真人) และ พระองค์ได้รับการนับถือว่าเป็นแพทย์เทพยดาร่วมกับ หงอจินหยิน (孫真人) หรือ พระโป้เส้งไต่เต่ และ โค้วจินหยิน (許真人) หรือ พระก่ำเทียนไต่เต่ (感天大帝)

คุณูปการ
--------

ท่านแต่งตำรา "เชียนจินเอี้ยวฟาง"(千金要方 - Thousand Ducat Formulae) หรือ "ตำรับยาพันเหรียญทอง" เป็นหนังสือ 30 เล่ม ต่อมายังแต่งต่ออีก 30 เล่ม ชื่อ ตำราเชียนจินอี้ฟาง (千金翼方 - Supplement to the Thousand Ducat Formulae) หรือ ภาคผนวกตำรับยาพันเหรียญทอง นักประวัติศาสตร์การแพทย์ เรียกตำราชุดนี้ว่า "สารานุกรมชุดแรกว่าด้วยเวชปฏิบัติในประวัติศาสตร์การแพทย์แผนโบราณของจีน (The First Encyclopedia of Clinical Medicine in the History of Traditional Chinese Medicine) "โดยท่านเป็นผู้ที่ให้ความสำคัญและใส่ใจในตำรับยาพื้นบ้าน ส่งเสริมการศึกษาเรื่องจริยธรรมวิชาชีพ ซุนซือเหมี่ยวได้รับยกย่องเป็น "เภสัชยราชา (Medicine King) " 

เทวรูปตรีเทพแพทย์บรรพจารย์ ฮั่วท้อเซียนซือ-ซุนซือเหมี่ยวและจาง จ้งจิ่ง ณ วัดหลิงเซิ่ง (灵圣寺) นครเหลียวหยาง ฉางชา มณฑลหูหนาน ประเทศไต้หวัน (ขวา) และ ซุน ซื่อเหมี่ยว วาดโดย กัน โป๋จง ภาพพิมพ์แกะไม้ ราชวงศ์ถัง (618-907) (ซ้าย)

ดูเพิ่ม
-------

* โป้เส้งไต่เต่
* เสินหนงต้าตี้ (神農大帝)
* ฮั่วท้อเซียนซือ (華佗先師)
* พระก่ำเทียนไต่เต่

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "Sun Simiao, King of Medicine, Cultural China". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-04-18. สืบค้นเมื่อ 2022-09-25.
นักดนตรี
**Eths** เป็นวง Metalcore สัญชาติฝรั่งเศส จาก Marseille

ประวัติวง
---------

### จุดเริ่มต้น

Staif เข้าร่วมวงโดย Greg และตั้งวงชื่อว่า *What's the fuck* ในปี 1996 ในปีต่อมา Candice ได้เข้าร่วมในวงและถูกเปลี่ยนชื่อวงใหม่เป็น*Melting Point*[]
ในปี 1999 Guillaume ได้เข้าร่วมวงหลังจากที่ลาออกจากวงเก่าของเขาที่ชื่อว่า *Shockwave* 6เดือนต่อมา Roswell ก็ได้เข้าร่วมววงและในที่สุดวงก็สมบูรณ์. สมาชิกทุกคนในวงจึงตัดสินใจเปลี่ยนชื่อวงเป็น Eths.[]

### เกี่ยวกับวง

วง Eths มักจะทัวร์รอบๆฝรั่งเศส ,สวิสเซอร์แลนด์,เบลเยียมและโปรตุเกส พวกเขาได้ทำแผ่นซีดีหลายแผ่น ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ Samantha.[] ทางวงยังออกอัลบั้มเต็มเป็นครั้งแรก Sôma ในปี 2004

วง มีดนตรีที่หนักหน่วงมากโดยเฉพาะกีต้าและกลอง[] เพลงของพวกเขามีแรงบันดาลใจจากวัยเด็กที่เจ็บปวดของ Candice[]

Eths ทัวร์และจำหน่ายอัลบั้มภายใต้สังกัด Coriace label พวกเขาจึงมีชื่อเสียงในประเทศฝรั่งเศสและปรากฏในหน้าปกหนังสือ*Rock Sound*เล่มที่ 141 และพวกเขามักเล่นกับวงดนตรีอื่นๆ เช่น like Lofofora,Fantomas,Machine Head,SkindredและElement.[]

### เหตุการณ์ล่าสุด

ในวันที่ 27 มิถุนายน ปี2006 Eths ได้เขียนประกาศอย่างเป็นทางการในหน้าเว็บไซต์ของเขาว่าการลาออกของ GuillaumeและRoswell เพราะ"มุมมองที่แตกแตกกัน".[]

สมาชิก
------

### สมาชิกปัจจุบัน

* Candice Clot − Lead vocals
* Stephane "Staif" Bihl − Guitar, Samples & vocals
* Gregory "Greg" Rouviere − Guitar
* Geoffrey "Shob" Neau − Bass
* Morgan Berthet − Drums

### อดีตสมาชิก

* Guillaume Dupré - Drums (1999–2006)
* Marc "Roswell" Burghoffer - Bass (1999–2006)

### สมาชิกที่เข้าร่วม

* Pierre Belleville − Drums (Tératologie)
* Donat from Fis(ch)er − Bass (Tératologie)
* Daniel from Tripod − Bass (Tératologie)

### สมาชิกระหว่างการทัวร์

* Matthieu "Mat" LeChevalier − Drums (2007−2008)

ผลงาน
-----

| Year | Album | Label |
| --- | --- | --- |
| TBA 2011 | Untitled | - |
| 2007 | Tératologie | Seasons Of Mist |
| 2004 | Autopsie / Samantha | Sriracha Records |
| 2004 | Sôma | Sriracha Records |
| 2002 | Samantha (EP) | Musicast |
| 2000 | Autopsie (EP) | Musicast |
| 1999 | Eths (demo) | - |

อ้างอิง
-------

* Interview with Candice and Staif in Marseille (February, 20th 2009)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Eths Official Website เก็บถาวร 2008-05-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (French)
* Eths Myspace page (English)
วิหารหลวงวัดโลกโมฬีบริเวณประตูทางเข้า
**วัดโลกโมฬี** เป็นวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ อายุกว่าห้าร้อยปี สร้างในสมัยอาณาจักรล้านนา ตั้งอยู่บริเวณทิศเหนือของตัวเมืองเชียงใหม่ ใกล้แจ่งหัวริน

ประวัติ
-------

วัดโลกโมฬีไม่มีหลักฐานปรากฏอย่างแน่ชัดว่าสร้างขึ้นในสมัยใด แต่ได้ปรากฏชื่อวัดโลกโมฬีในตำนานของวัดพระธาตุดอยสุเทพ

  

### ยุคอาณาจักรล้านนา

ในปี พ.ศ. 1910 พญากือนา ทรงให้ราชบุรุษไปนิมนต์พระมหาเถระเจ้ามาสืบศาสนาในล้านนา แต่พระมหาเถระทรงชราภาพมาก จึงให้พระอนันทะเถระและพระเถระที่เป็นศิษย์อีก 10 รูป มาสืบทอดพระพุทธศาสนาในดินแดนล้านนาซึ่งคณะสงฆ์เหล่านั้นได้จำพรรษาที่วัดโลกโมฬี อันเป็นสถานที่ใช้ในการต้อนรับพระราชอาคันตุกะจากต่างเมือง 

ต่อมาในปี พ.ศ. 2070 พญาเมืองเกษเกล้า ได้ถวายบ้านหัวเวียงให้เป็นอารามวัดโมฬี และใน พ.ศ. 2071 ได้ทรงให้สร้างมหาเจดีย์และวิหารโลกโมฬี ต่อมาเมื่อพญาเกษเกล้าถูกลอบปลงพระชนม์ในปี พ.ศ. 2088 เหล่าข้าราชการ ขุนนาง ได้ทำพิธีที่วัดแสนนอก นำพระบรมอัฐิมาบรรจุไว้ที่วัดโลกโมฬีนอกกำแพงเมืองเชียงใหม่ด้านเหนือของพระอาราม ซึ่งเป็นพระอารามหลวงประจำพระองค์ จากนั้นเสนาอำมาตย์จึงได้ทูลเชิญพระนางจิรประภาเทวี พระอัครมเหสี ขึ้นครองราชสมบัติ ขณะนั้นล้านนากำลังอ่อนแอ สมเด็จพระไชยราชาธิราช กษัตริย์อยุธยา จึงยกทัพมาตีล้านนา แต่ด้วยพระนางจิรประภาเทวีได้ถวายเครื่องบรรณาการไปถวายขอเป็นมิตร พร้อมทูลเชิญสมเด็จพระไชยราชาธิราชเสด็จมาทำบุญที่กู่พญาเมืองเกษเกล้า วัดโลกโมฬี 

### ยุคล้านนาของพม่า

ช่วงเวลาที่เชียงใหม่ตกเป็นเมืองขึ้นของพม่าตั้งแต่ปี พ.ศ. 2122 เป็นต้นมา วัดวาอารามต่าง ๆ ถูกเผาทำลายไปมากมายแต่วัดโลกโมฬีไม่ได้ถูกเผา เนื่องจากพระเจ้าสาวัตถีนรถามังคะยอ กษัตริย์แคว้นล้านนาได้ทรงเมตตาธรรมพระมหาสมเด็จวัดโลกโมฬีไว้กับวัดวิสุทธาราม และเป็นวัดสำคัญในพระราชสำนักมาโดยตลอด

### ยุครัตนโกสินทร์

ในปีพ.ศ. 2440 วัดโลกโมฬีตั้งอยู่แขวงบ้านทับม่าน แคว้นเจ็ดยอด เจ้าอธิการชื่อ *ตุ๊พวก* รองอธิการชื่อ *ตุ๊คำ* เป็นนิกายเชียงใหม่ มีโฉนดออกเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม 2482 กระทั่งสงครามโลกครั้งที่สอง วัดโลกโมฬีถูกทิ้งให้ร้าง จนถึงปี พ.ศ. 2502 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวัดโลกโมฬีเป็นโบราณสถานแห่งชาติ 

9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 กรมการศาสนาได้อนุมัติให้ยกฐานะวัดโลกโมฬีจากวัดร้างให้เป็นพระอารามที่ถูกต้องตามกฎหมาย และได้แต่งตั้งให้พระญาณสมโพธิเป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส และในปี พ.ศ. 2545 ได้มีการเททองรูปเหมือนพระนางจิรประภามหาเทวี ประดิษฐานภายในวัด

พิกัดภูมิศาสตร์: 18°47′46.36″N 98°58′57.51″E﻿ / ﻿18.7962111°N 98.9826417°E﻿ / 18.7962111; 98.9826417
**วัดเจริญประชาธรรม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านเสด็จ อำเภอเคียนซา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันมีพระใบฎีกา แซม สุธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส

วัดเจริญประชาธรรม หรือ **วัดในปราบ** เดิมเป็นสำนักสงฆ์ชื่อ **ที่พักสงฆ์บ้านในปราบ** ชื่อ "ในปราบ" เรียกตามชื่อหมู่บ้านที่วัดตั้งอยู่ ต่อมาเมื่อขอตั้งวัด เจ้าอาวาสเห็นว่าประชาชนละแวกวัดเป็นผู้มีศีลธรรมที่ดีและเพื่อให้วัดมีความเจริญรุ่งเรืองเกี่ยวกับธรรมะ จึงตั้งว่า "วัดเจริญประชาธรรม" ประวัติการสร้างวัดกล่าวว่าหลวงพ่อชื่น (เจ้าอาวาส) มีความคิดที่จะสร้างที่พักของพระสงฆ์ในพื้นที่บ้านในปราบ ต่อมาจึงได้รับศรัทธาบริจาคจากนายวิโรจน์ สุขาพันธ์ และนายชุมพล ส้มเกลี้ยง นายจรูญ แต้มจันทร์ ถวายที่ดินสร้างวัด เนื้อที่ 29 ไร่ 1 งาน 49 ตารางวา ต่อมาได้รับบริจาคเพิ่มอีก 21 ไร่ 2 งาน 13 ตารางวา รวมเป็น 50 ไร่ 3 งาน 62 ตารางวา ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554

สิ่งก่อสร้างภายในวัดมีเจดีย์ทรงอยุธยาผสานศิลปะศรีวิชัย สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2551 สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ก่ออิฐถือปูน กว้าง 29 เมตร สูง 39 เมตร ลวดลายปูนปั้น ยอดเจดีย์ทองคำ พื้นปูหินขัด ด้านล่างติดกระจกรั้วสแตนเลส รอบเจดีย์ประดับด้วยเสาหงส์ ภายในเจดีย์ประดิษฐานรูปหล่อพ่อท่านคล้ายวาจาสิทธิ์ และรูปหล่อหลวงพ่อชื่น (เจ้าอาวาสวัดเจริญประชาธรรม) พระพุทธรูป ข้าวของเครื่องใช้ของหลวงพ่อชื่น และพิธีปลุกเสกวัตถุมงคลต่าง ๆ ส่วนห้องโถงด้านล่างเป็นสถานที่จัดประชุม และกิจกรรมต่าง ๆ วัดยังมีอุโบสถทรงไทย วิหารพ่อท่านคล้าย เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเจริญประชาธรรม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดเจริญประชาธรรม (วัดในปราบ)". เทศบาลตำบลบ้านเสด็จ.
3. ↑  "เจดีย์วัดเจริญประชาธรรม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
ระวังสับสนกับ หนองหานกุมภวาปี
"หนองหาน" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับอำเภอในจังหวัดอุดรธานี ดูที่ อำเภอหนองหาน

**ทะเลสาบหนองหาน** หรือ **หนองหานหลวง** เป็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ที่สุดของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศ เป็นรองจากบึงบอระเพ็ด ครอบคลุมพื้นที่ถึง 12 ตำบล ได้แก่ ตำบลธาตุเชิงชุม ตำบลท่าแร่ ตำบลเชียงเครือ ตำบลโคกก่อง ตำบลม่วงลาย ตำบลงิ้วด่อน ตำบลดงชน ตำบลธาตุนาเวง ตำบลฮางโฮง ตำบลเหล่าปอแดง ในอำเภอเมืองสกลนคร และตำบลบ้านแป้น ตำบลนาแก้ว ในอำเภอโพนนาแก้ว จังหวัดสกลนคร มีเนื้อที่กว่า 77,000 ไร่ หรือ (123.2 ตารางกิโลเมตร) ความลึกเฉลี่ยประมาณ 2.0 - 10.0 เมตร เป็นแหล่งเพาะพันธุ์ปลาน้ำจืด นกน้ำ พื้นที่ชุ่มน้ำที่สำคัญของประเทศไทย สันนิษฐานว่าหนองหานเกิดจากการยุบตัวของแผ่นเปลือกโลกอันเนื่องมาจากการถูกชะล้างของชั้นหินเกลือใต้ดินจนเกิดโพรงขนาดใหญ่ และเกิดการพังทลายยุบตัวลงเป็นหนองน้ำในเวลาต่อมา 

ทะเลสาบหนองหานประกอบด้วยเกาะน้อยใหญ่มากกว่า 30 เกาะ เกาะที่ขนาดใหญ่ที่สุดคือ เกาะดอนสวรรค์ โดยมีพุทธสถานโบราณภายในเกาะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  สุจิตต์ วงษ์เทศ (1 ตุลาคม พ.ศ. 2555). "หนองหาน ไม่ใช่ หนองหาร ยุคสุโขทัย ปลูกเรือนเสาสูง". มติชนออนไลน์. สืบค้นเมื่อ 14 ตุลาคม 2557. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
2. ↑  นิตยสารสารคดี ฉบับที่ 267 พ.ค. 2550 หน้า 172
**วัดอุสภาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางวัว อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 49 ตารางวา

วัดอุสภาราม หรือที่ประชาชนนิยมเรียก **วัดบางวัว** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2304 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2306 มีเจ้าอาวาสรูปแรก คือ พระปั้น ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เมื่อ พ.ศ. 2492 จนถึงปัจจุบัน และปัจจุบันมีพระครูสุทธสีลาจารคุณเป็นเจ้าอาวาสวัด

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8.40 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ จำนวน 15 หลัง หอสวดมนต์และหอฉัน เป็นอาคารไม้สักทั้งหลัง ใต้ถุนสูง กว้าง 3.7 เมตร ยาว 10.59 เมตร หลังคามุงกระเบื้อง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2469 ชั้นบนใช้เป็นหอสวดมนต์ ทำวัตรเช้า ทำวัตรเย็น ด้านล่าง ใช้เป็นหอฉัน หอระฆัง มีลักษณะทรงสูงสองชั้น ก่ออิฐถือปูน หลังคาทรงไทย มุงกระเบื้อง มีช่อฟ้าใบระกา คันทวย ใต้ทุนโปร่ง สูง 9 เมตร เป็นฝีมือช่างในท้องถิ่น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 และมณฑปด้านในมีรอยพระพุทธบาทจำลอง

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ "หลวงพ่อน้อย" เป็นพระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร เนื้อทองสัมฤทธิ์ สร้างในสมัยอยุธยา อายุประมาณ 400–500 ปี

วัดมีเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อดิ่ง ท่านได้ออกเหรียญซึ่งเป็นหนึ่งในเบญจภาคีเหรียญ และเครี่องรางของขลังจำลองรูปลิงแกะที่แกะจากรากต้นรักและรากต้นพุดซ้อน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "มณฑปวัดอุสภาราม (บางวัว)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดอุสภาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดอุสภาราม (วัดบางวัว) หลวงพ่อน้อย พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ต.บางวัว อ.บางประกง ฉะเชิงเทรา". ทัวร์วัดไทย.
4. ↑  "หลวงพ่อดิ่ง รุ่นแรก ปี 2481 วัดบางวัว จ.ฉะเชิงเทรา". สยามรัฐออนไลน์.
**วัดก้ำก่อ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจองคำ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน

ประวัติ
-------

วัดก้ำก่อ ภาษาไต แปลว่า "ดอกบุนนาค" สร้างเมื่อ 22 มกราคม พ.ศ. 2433 โดยเจ้าอาวาสรูปแรกของวัด นามว่า "ครูบาเฒ่า" หรือชาวบ้านเรียกว่า "ตุ๊เจ้าเจียงตอง" หมายถึงพระที่มาจากเมืองเชียงของ ท่านเป็นชาวไทใหญ่ที่อพยพมาจากเมืองเชียงทอง เริ่มแรกท่านได้เดินทางเข้ามาพบที่ว่างราวครึ่งสนามฟุตบอลอยู่ท่ามกลางป่าไม้ล้อมรอบ จึงได้ชักชวนชาวบ้านมาดูและตัดสินใจสร้างวัดขึ้นโดยชาวบ้านเป็นผู้หาวัสดุก่อสร้างและลงแรงกันเอง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2519

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

สถาปัตยกรรมของวัดมีลักษณะไทใหญ่ สร้างโดยฝีมือของช่างชาวไทใหญ่ มีส่างหว่าง หรือซุ้มประตูทางเข้าศาลาการเปรียญอันเป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมไทใหญ่ ส่างหว่างสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2484 โดยนายส่วยจิ่ง นางยุ้น ตรีทอง อุโบสถสร้างขึ้นเมื่อ 8 มกราคม พ.ศ. 2533 ศาลาปฏิบัติวิปัสสนากัมมัฏฐาน ขนาดบรรจุ ผู้ปฏิบัติธรรมได้ไม่น้อยกว่าครั้งละ 100 คน สร้างเมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2519 ศาลาสุวรรณสมบูรณ์ สร้างขึ้นเมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2516 กุฏิรับรองหลังใหญ่ ใช้บรรจุผู้มาเยือน และพักอาศัยได้ครั้งละไม่น้อยกว่า 50 คน กุฏิรับรองหลังเล็ก ใช้บรรจุผู้มาเยือน และพักอาศัย กุฏิพระครูปัญญาวราภรณ์ ลักษณะเป็นตึกแถว มีห้องนอนห้องน้ำห้องส้วมเป็นสัดเป็นส่วน สร้างเมื่อ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2531

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานปางมารวิชัยของวัด ขนาดหน้าตัก 60 นิ้ว พระมัณฑะเลย์ ย้ายมาจากอุโบสถหลังวิหารวัดพระนอน จเรหม่องเจ้าศรัทธาและได้นำมาประดิษฐ์ไว้ที่วัดก้ำก่อเมื่อ ขึ้น 13 ค่ำ เดือน 8 พ.ศ. 2509 โดยมีหลวงพ่อกุงหม่า (กมล) กุสโลภิกขุและพระมหารักษ์ สุภิญโญ ได้อัญเชิญนำมาประดิษฐ์ไว้ พระหินอ่อนทรงเครื่อง ศรัทธา คุณบุญชู คุณปริศนา ตรีทอง นำมาจากประเทศพม่า เพื่อถวายให้ประดิษฐ์อยู่ที่วัดก้ำก่อเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2533 ธรรมาสน์เก่าแก่ ศรัทธาพ่อเฒ่าจองติยะ นางโหย่ง ถวายเมื่อเริ่มสร้างวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดก้ำก่อ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดก้ำก่อ". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**วัดอู่ตะเภา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวนา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี

วัดอู่ตะเภามีอุโบสถเก่าแก่เป็นลักษณะรูปเรือสำเภาสมัยโบราณ เชื่อกันว่าเป็นอุโบสถที่สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย อยู่ใกล้กับอู่จอดเรือของพ่อค้าสมัยนั้น จึงมีชื่อว่า "วัดอู่ตะเภา" เล่ากันว่าพวกชาวเรือพ่อค้าแม่ขาย ได้ชักชวนกันสร้างวัดขึ้นนิมนต์พระสงฆ์มาจำพรรษา ได้ช่วยกันก่อสร้างเสนาสนะ กุฏิให้เพียงพอกับพระสงฆ์ สร้างศาลาการเปรียญ และอื่น ๆ ต่อมากลายเป็นวัดร้างจากการถูกพม่าทำลาย ทำให้เอกสารประวัติวัดที่จัดส่งให้กรมการศาสนา ให้ข้อมูลว่า วัดนี้ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2481

อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ฐานแอ่นโค้งแบบท้องเรือสำเภา ไม่มีหน้าต่าง ภายหลังพระสงฆ์เข้ามาอยู่อาศัยและได้ต่อเติมส่วนหลังคาและส่วนมุขด้านหน้าเพิ่มเติม มีประตูเข้าช่องเดียวหน้าต่าง 6 ช่อง อุโบสถได้มีการขุดแต่งและบูรณะเสร็จเรียบร้อยแล้วเมื่อ พ.ศ. 2553 วัดมีพระพุทธรูปคือ *หลวงพ่อศักดิ์สิทธิ์* เป็นที่เคารพสักการะเป็นที่พึ่งทางใจในยามเกิดทุกข์ยากเกิดอาเพศเหตุร้าย จะกล่าวคำสั้น ๆ ว่า หลวงพ่อวัดอู่ตะเภาช่วยลูกด้วย เหตุร้ายจะกลับกลายเป็นดีได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บันทึกตำบลหัวนา".
2. ↑  "วัดอู่ตะเภา". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดอู่ตะเภา". องค์การบริหารส่วนตำบลหัวนา.
**วัดขนอนเหนือ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกรด อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

บริเวณที่ตั้งวัดมีคลองห้วยกรดหรือคลองบ้านกรดมาสบกับคลองโพ ในอดีตจึงเป็นที่ตั้งของด่านเก็บภาษีริมคลองบ้านกรด ซึ่งมีคลองควายขุดมาสบผ่านหน้าวัดอีกสายหนึ่งด้วย ตามประวัติใน *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 4* ระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2206 โดยมีนายด่านใหญ่ชื่อพระยาสีหราชเดโช เป็นผู้สร้างวัดนี้ขึ้น และมีอีกวัดหนึ่งอยู่ทางตอนใต้มีนามว่า วัดขนอนใต้ จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น **วัดปทุมสิงขรขนอนเหนือ** หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดขนอนเหนือ" เมื่อ พ.ศ. 2327 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2225 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 9 เมตร ยาว 22 เมตร เมื่อเสียกรุงศรีอยุธยาใน พ.ศ. 2310 วัดนี้ทรุดโทรมลง พระภิกษุชื่อ คง ได้มาบูรณะใหม่ และคงมีการซ่อมแซมปฏิสังขรณ์อีกหลายครั้ง ด้วยมีจารึกหินอ่อนฝังที่ผนังหน้าอุโบสถว่า "พระถุงเงินกับคณะสังฆนายก และกรรมการสัปบุรุษ ซ่อมเมื่อ พ.ศ. 2493 สำเร็จ พ.ศ. 2497"

จิตรกรรมฝาผนังภายในอุโบสถเห็นร่องรอยการเขียนอยู่หลายสมัย มีการเขียนภาพอายุราวสมัยรัชกาลที่ 4–5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เขียนด้วยสีฝุ่นรองพื้น และน่าจะเขียนหลังจากสร้างโบสถ์นานมาก ฝีมือภาพด้านสกัดหน้าและหลัง เป็นภาพที่เขียนในสมัยหลังกว่าภาพฝาผนังด้านข้างทั้งสองด้าน โดยผนังสกัดด้านหลังพระประธาน ด้านบนเขียนภาพพระธาตุเจดีย์จุฬามณีและปราสาทต่าง ๆ บนสวรรค์ ส่วนด้านล่างเขียนเรื่อง พระมาลัยโปรดสัตว์นรก สำหรับผนังด้านหน้าพระประธานเขียนภาพมารผจญ ส่วนผนังทั้งสองข้างพระประธาน ด้านบนเขียนภาพเทพชุมนุม เหนือขึ้นไปเขียนภาพวิทยาธรโดยมีเส้นสินเทาคั่นระหว่างภาพทั้งสอง ส่วนผนังระหว่างหน้าต่างเขียนเรื่องพุทธประวัติ บนบานประตูหน้าต่างเขียนภาพทวารบาล บนเพดาวเขียนลายดาวล้อมเดือนปิดทองบนพื้นแดง ที่มุมทั้งสี่ ของแต่ละห้องเขียนวิทยาธรถือดอกไม้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดขนอนเหนือ". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
2. ↑  ภาณุพงษ์ ไชยคง. "ทัศนศึกษาจร "ลำน้ำเก่าและท้องทุ่งแห่งเมืองอโยธยา "". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-11. สืบค้นเมื่อ 2021-06-11.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดขนอนเหนือ**
**วัดขมิ้น** โบราณสถานประเภทวัดร้างตั้งอยู่ริมคลองมหาไชย ด้านทิศตะวันออก ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดขมิ้นไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง ในรัชสมัยของ สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช โปรดให้ชาวมอญซึ่งนำโดย พระยาเกียรติ พระยาราม ที่ตามเสด็จสมเด็จพระนเรศวรมหาราชมาจากเมืองแครง มาตั้งถิ่นฐาน ณ ตำบลบ้านขมิ้น ละแวกวัดขุนแสน สันนิษฐานว่าเป็นวัดเก่าแก่สร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น

ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการบูรณะโบราณสถานในบริเวณนี้และต่อมาได้พระราชทานให้เป็นพื้นที่คุมขังนักโทษในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวดังเช่นที่เห็นในปัจจุบัน

โบราณสถาน
---------

ภายหลังจากดำเนินการขุดแต่งโบราณสถานภายในวัดพบเจดีย์ประธาน ฐานรากของวิหาร และฐานรากของเจดีย์ราย 2 องค์ รวมทั้งฐานรากแนวกำแพงวัดและซุ้มประตู

เจดีย์ประธาน มีสภาพสมบูรณ์ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นใหม่ในสมัยรัชกาลที่ 4 เป็นเจดีย์ทรงระฆังบนฐาน 8 เหลี่ยม โดยชั้นล่างสุดเป็นฐานบัวลูกแก้วอกไก่ 4 เหลี่ยม ซึ่งเป็นอิทธิพลของลักษณะสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาตอนต้น ดังเช่น เจดีย์วัดหลังคาขาว วัดสุวรรณาวาส วัดจงกลม และวัดพระงาม ฯลฯ

วิหาร และเจดีย์ราย 2 องค์ ปัจจุบันเหลือเพียงฐานรากทำให้ไม่สามารถสันนิษฐานรูปทรงที่สมบูรณ์ได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดขมิ้น (ร้าง)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑   วัดขมิ้น ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม
ม้าไม้เป็นประเพณีการแกะสลักรูปปั้นม้าที่มีต้นกำเนิดจาก Nusnäs, Mora,Dalarna ประเทศสวีเดน
ปัจจุบันม้าไม้ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของ Dalarna และม้าส่วนใหญ่ถูกนำไปใช้เป็นของเด็กเล่น ม้าแกะสลักมีลักษณะสีแดงสดใส คาดลายด้วยสีฟ้า ขาว และน้ำตาล
Dalahästen เป็นหน่งในสัญลักษณ์ที่พบมากที่สุดในสวีเดน และยังเป็นวัฒนธรรมพ้นบ้านดังเดิมโดยเฉพาะอย่างยิ่งใสวีเดน

ประวัติ
-------

ม้า Dala เริ่มผลิตตั้งแต่ยุค 1600 โดยทำเป็นเฟอร์นิเจอร์แกะสลักและยังเป็นของเล่นในบ้าน ม้าเริ่มมีผลผลิตและคุณภาพสูงเมื่อปลายยุค 1800 และต้นปี 1900 ใน Riksväg, Bergkarlås และ Vattnäs ม้าไม้ได้กลายเป็นอุตสาหกรรมของครอบครัว นิลส์โอลสัน เมื่อปี 1982 
เมื่อปี 1993 สหรัญอเมริกาได้จัดงานเวิลด์แฟร์นิวยอร์กขึ้น Dalarhästen เป็นตัวแทนจากสวีเดนเข้าร่วมงานและได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของสวีเดนตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ม้า Dalahästen ที่ส่งไปยังนิวยอร์กมีขนาดใหญ่ถึง 3 เมตร น้ำหนัก 1000 กิโลกรัม Dala ขนาดเล็กถูกนำไปขายที่ร้านของที่ะลึก
Dala ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกตั้งอยู่บนทางหลวงหมายเลข 68 70/Riksväg ใน Avesta ซึ่งมีมีขนาด 13 เมตร และได้เปิดตัวในปี 1989 ม้า Dala เป็นของที่ระลึกที่ขายดีที่สุดสำหรับนักท่องเที่ยวที่มาสวีเดน Dala ทำรายได้ 24 ล้านดอลลาร์ต่อปี
**C³**, หรือที่รู้จักกันในชื่อ ญี่ปุ่น: シーキューブ; โรมาจิ: *Shīkyūbu*; **C Cube** หรือ **Cube×Cursed×Curious**, เป็นซีรีส์นวนิยายของญี่ปุ่น เขียนโดย ฮัชซูกิ เมนเนสต์ และ Hazuki Minase and ภาพโดย Sasorigatame ป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มที่ชื่อว่าฮารุอากิ ยาจิ (Haruaki Yachi) เด็กหนุ่มแสนธรรมดาผู้ซึ่งมีพลังพิเศษ "ต่อต้านคำสาปทุกชนิด" ทำให้เขามีหน้าที่คอยถอนคำสาปจากสิ่งของต่างๆ ที่พ่อเขามักจะส่งมาให้เป็นประจำ วันหนึ่งได้รับลูกบาศก์สุดหนักสีดำมาจากพ่อที่อยู่ต่างประเทศ เมื่อเขาพยายามจะเปิดมันออก ก็ถูกมันโขกหัวอย่างแรงทำ ให้เขารู้ว่านี่คือวัตถุต้องคำสาปชิ้นใหม่ที่พ่อเขาส่งมาให้แก้คำสาปให้เหมือนเคย เมื่อยังเปิดไม่ได้เขาก็เลยคิดไว้ว่าค่อยหาทางแก้คำสาปวันพรุ่งนี้ละกันแล้วเข้านอนไป และในคืนนั้นเองฮารุอากิก็ตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงประหลาดในครัว เมื่อเขาเข้าไปดูก็พบกับ "หัวขโมยข้าวเกรียบสาวในร่างเปลือยเปล่า" ซึ่งเธอบอกว่าตนเองนั่นคือลูกบาศก์ต้องคำสาปที่เขาพยายามจะเปิดนั่นแหละ พร้อมกับแนะนำว่าตนเองชื่อ เฟียร์ (Fear) ลูกบาศก์ต้องคำสาปที่จะสาปให้ผู้ที่พยายามจะเปิดทุกคนต้องตาย ยกเว้นพระเอกที่นอกจากจะไม่มีผลอะไรแล้ว ยังทำให้ เฟียร์ กลายร่างเป็นสาวน้อยแทนซะอีก เฟียร์ จึงได้รู้ว่ายาจินั่นมีพลังต้านคำสาปซึ่งเธอได้ขอให้ช่วยแก้ไขคำสาปที่ติดตัวเฟียร์ให้หมดไป เรื่องยุ่งๆ จึงได้เกิดขึ้นตามมาอีก อนิเมะเรื่องนี้ถูกดัดแปลงเป็นการ์ตูนและอนิเมะที่ช่วงครึ่งหลังของปี 2553

อ้างอิงภายนอก
-------------

* Anime official website (ญี่ปุ่น)
* *C³* (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**ต่างคนต่างจ่าย** (อังกฤษ: Going Dutch หรือ Dutch treat หรือ Dutch date) เป็นสำนวนสแลงที่หมายความว่าทุกคนที่มีส่วนร่วมต้องจ่ายค่าใช้จ่ายของตนเอง แทนที่จะให้ผู้ใดผู้หนึ่งจ่ายสำหรับผู้อื่น

มารยาท
------

ต่างคนต่างจ่ายเป็นมารยาททางสังคม (etiquette) ที่ละเอียดอ่อน ในบางสถานะการณ์ก็เป็นที่ยอมรับเช่นในกรณีของผู้ที่รู้จักกันเพียงผิวเผิน หรือ ผู้ที่มีฐานะไม่ไคร่ดีนัก แต่อาจจะถือว่าไม่สุภาพในกรณีบางอย่างเช่นการเดท หรือ การเลี้ยงอาหารที่เกี่ยวกับธุรกิจ

ตามธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันในสมัยโบราณฝ่ายชายมักจะเป็นผู้ออกค่าใช้จ่าย ซึ่งก็ยังคงนิยมปฏิบัติกันในทุกวันนี้ แต่ก็ไม่แน่นอนเสมอไป

ที่มาของคำ
----------

วลี "going Dutch" อาจจะมาจากมารยาททางสังคมของดัตช์ ในเนเธอร์แลนด์การต่างคนต่างจ่ายเป็นเรื่องที่ทำกันอย่างปกติ แต่ถ้าระหว่างหญิงและชายแล้วฝ่ายชายส่วนใหญ่ก็ยังเป็นผู้จ่าย อังกฤษผู้เป็นปรปักษ์กับเนเธอร์แลนด์โดยเฉพาะระหว่างสมัยสงครามอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์เริ่มเผยแพร่วลีหลายวลีที่มีคำว่า "Dutch" อยู่ในวลีที่สร้างการเหมารวมในทางอคติต่อชาวดัตช์ ตัวอย่างเช่น กล้าแบบดัตช์ (Dutch courage) หมายถึงความกล้าที่มาจากการดื่มสุรา หรือ เมียดัตช์ (Dutch wife) ซึ่งมีหลายความหมายเช่นโสเภณี หรือ กระเป๋าน้ำร้อน

ต่างคนต่างจ่ายในภาษาต่างๆ
-------------------------

* **ไทย** - "ต่างคนต่างจ่าย"

* **อิตาลี** - "pagare alla romana" (จ่ายเหมือนชาวโรม)

* **ตุรกี** - "hesabı Alman usulü ödemek" (จ่ายแบบเยอรมัน)

* บางประเทศในอเมริกาใต้ - "pagar a la americana" (จ่ายแบบอเมริกัน)

* **อียิปต์** - "Englizy" (แบบอังกฤษ)

* **อาร์เจนตินา** - "a la romana" (จ่ายเหมือนชาวโรม)

* **กัวเตมาลา** - "a la ley de Cristo... cada quien con su pisto"

* **เอลซัลวาดอร์** - "Ley de Esparta... Cada quien paga lo que se harta" (กฎสปาร์ตัน ต่างคนต่างจ่ายของที่ตนกิน)

* **อินเดีย** - "Tera Tu Mera Main in" (ภาษาฮินดู) หรือ "Tujhe Tu Majhe Mi" (ภาษาฮินดู) (คุณจ่ายส่วนของคุณ ผมจ่ายส่วนของผม) ถ้าใช้คำว่า "going Dutch" ก็จะแปลว่าแบ่งใบเสร็จเป็นจำนวนเท่าๆ กัน

* **ปากีสถาน** - "Apna Apna" (ตัวใครตัวมัน)

* **ฟิลิปปินส์** - "KKB" หรือ "Kanya-Kanyang Bayad" (จ่ายให้ตัวเอง)

* **จีน** - "AA制 (AA zhì)" คำอธิบายต่างกันไป

อ้างอิง
-------

1. ↑
**ทางด่วนเมชิง** (ญี่ปุ่น: 名神高速道路; โรมาจิ: *Meishin Kōsoku-dōro*) หรือ **ทางด่วนนาโงยะ–โคเบะ** เป็นทางด่วนในประเทศญี่ปุ่นที่เก็บค่าผ่านทาง ระยะทาง 193.9 กิโลเมตร (120.5 ไมล์) มีเส้นทางเริ่มต้นที่ทางแยกต่างระดับบนทางด่วนโทเม ในเมืองนางากูเตะ จังหวัดไอจิ (อยู่นอกเมืองนาโงยะ) มุ่งหน้าไปทางตะวันตก และสิ้นสุดที่เมืองนิชิโนมิยะ จังหวัดเฮียวโงะ (อยู่ระหว่างโอซากะและโคเบะ) ทางด่วนสายนี้เป็นถนนเส้นหลักที่เชื่อมต่อระหว่างโอซากะและนาโงยะ ถ้านับรวมกับทางด่วนโทเม ก็จะประกอบเป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมต่อระหว่างโอซากะและโตเกียว ทางด่วนเมชิงส่วนตะวันออกก่อนตัดกับทางด่วนชูโงกุ บริเวณใกล้กับโอซากะ เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 1

ทางด่วนเมชิงส่วนตะวันออกนับตั้งแต่ทางแยกต่างระดับที่ 29 (โยไกจิ) เป็นของบริษัททางด่วนญี่ปุ่นกลาง ส่วนที่เหลือเป็นของบริษัททางด่วนญี่ปุ่นตะวันตก

ประวัติ
-------

ทางด่วนเมชิงเป็นทางด่วนสายแรกของประเทศญี่ปุ่น โดยเปิดให้บริการช่วงใกล้กับโอซากะถึงเกียวโตเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1963

ทางด่วนเมชิงมีเส้นทางขนานไปกับถนนประวัติศาสตร์นากาเซ็นโด ซึ่งเชื่อมระหว่างเกียวโตกับนาโงยะ ปัจจุบันคือ ทางหลวงหมายเลข 8 และทางหลวงหมายเลข 21 ก่อนหน้าที่จะมีการก่อสร้างทางด่วนเมชิง มีทางหลวงแห่งชาติเมฮัง ซึ่งเป็นฟรีเวย์ไม่เก็บค่าผ่านทางเกือบจะทั้งสาย เส้นทางเชื่อมระหว่างโอซากะกับนาโงยะ แนวเส้นทางอยู่ทางทิศใต้ของทางด่วนเมชิง และก่อสร้างด้วยมาตรฐานต่ำกว่า ปัจจุบันมีทางด่วนชินเมชิง ซึ่งเป็นเส้นทางที่เชื่อมระหว่างโอซากะกับนาโงยะที่อยู่ระหว่างการก่อสร้าง แนวเส้นทางอยู่กึ่งกลางระหว่างแนวทางด่วนเมชิงกับทางหลวงแห่งชาติเมฮัง โดยจะเชื่อมต่อกับทางด่วนชินโทเม (ต่อกับทางด่วนอิเซวังงัง) และทางด่วนซังโย นอกจากนี้ ทางด่วนเมชินยังมีเส้นทางขนานไปกับถนนประวัติศาสตร์โทไกโด (ทางหลวงหมายเลข 1) เป็นบางช่วง

จากเหตุการณ์แผ่นดินไหวใหญ่ฮันชิน เมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1995 ทางด่วนเมชิงได้รับความเสียหายเล็กน้อย แต่มีเพียงรถฉุกเฉินเท่านั้นที่สามารถให้วิ่งได้ในช่วงหนึ่งสัปดาห์หลังเกิดแผ่นดินไหว และเป็นเส้นทางที่เชื่อมระหว่างโอซากะกับโคเบะเพียงเส้นทางเดียวที่เหลืออยู่ในช่วงเวลาหนึ่งหลังเกิดแผ่นดินไหว

ภาพ
---

* ทางด่วนเมชิงในเมืองโอตสึ จังหวัดชิงะทางด่วนเมชิงในเมืองโอตสึ จังหวัดชิงะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kenji Asai "A Dictionary Understanding Roads and Roads", published in Japanese Business Publishing Company , November 10, 2001 , first edition. ISBN 4-534-03315-X.
2. ↑  "HIGHWAY". NIPPO. สืบค้นเมื่อ 14 สิงหาคม 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ทางด่วนเมชิง**

* บริษัททางด่วนญี่ปุ่นกลาง เก็บถาวร 2008-12-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* บริษัททางด่วนญี่ปุ่นตะวันตก
รูปปั้นกิลกาเมช ที่มหาวิทยาลัยซิดนีย์
**กิลกาเมช** เป็นกษัตริย์ในตำนาน แห่งนครอุรุค ในอาณาจักรบาบิโลน หรือบาบีโลเนีย ซึ่งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำยูเฟรทีส ในประเทศอิรักปัจจุบัน เชื่อว่าเคยมีชีวิตอยู่เมื่อประมาณ 2,700 ปีก่อนคริสตกาล

มีเรื่องเล่าและปกรณัมมากมายที่เขียนเกี่ยวกับ**กิลกาเมช** บางเรื่องเขียนไว้ตั้งแต่เมื่อประมาณ 2,000 ปีก่อนคริสตกาล โดยจารึกบนแผ่นดินเหนียวเป็นภาษาของพวกซูเมอร์ เรียกว่าภาษาซูเมอร์ ซึ่งยังหลงเหลือมาจนถึงปัจจุบัน ภาษาดังกล่าวนี้นักโบราณคดีเชื่อว่าไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ กับภาษาอื่น ๆ ที่เราเคยรู้จักเลย[]

เรื่องกิลกาเมชของพวกซูเมอร์นั้น ถูกรวบรวมขึ้นเป็นบทกวีเรื่องยาว เรียกว่า มหากาพย์กิลกาเมช (Epic of Gilgamesh) หลงเหลืออยู่เป็นวรรณกรรมในหลายภาษา เช่น ของชาวอัคคาเดีย (กลุ่มภาษาเซมิติก ซึ่งมีความสัมพันธ์กับภาษาฮีบรู, เป็นภาษาที่พูดกันในอาณาจักรบาบิโลน) นอกจากนี้ยังมีปรากฏบนแผ่นจารึกดินเหนียว เป็นภาษาฮูร์เรีย และภาษาฮิตไตต์ (ภาษาหนึ่งในตระกูลอินโด-ยูโรเปียน ซึ่งพูดกันในเขตรอยต่อยุโรปและเอเชีย นับเป็นหนึ่งในบรรดาภาษาที่เก่าแก่ที่สุดในโลก) ภาษาทั้งหมดที่พูดมานี้ จารด้วยอักษรรูปลิ่ม หรือที่เราคุ้นเคยกันด้วยชื่อ คูเนฟอร์ม

ตำนานฉบับเต็มเกี่ยวกับกิลกาเมชนั้น ได้มาจากศิลาจารึก 12 แท่ง จารเป็นภาษาอัคคาเดียน พบในซากปรักหักพังของหอพระสมุด พระเจ้าอะชูรบานิปัล แห่งอัสซีเรีย เมื่อราว 669-633 ปีก่อนคริสตกาล ที่เมืองนิเนเวห์ (Nineveh) หอสมุดแห่งนี้ถูกพวกเปอร์เซียทำลายเมื่อ 612 ปีก่อนคริสตกาล และจารึกทั้งหมดก็พินาศไปด้วย จารึกนี้ระบุชื่อผู้แต่งไว้ด้วย ซึ่งนับเป็นเรื่องที่แปลกมาก เนื่องจากในสมัยโบราณ แทบจะไม่มีการจารึกชื่อผู้แต่งเรื่องใด ๆ (จารึกไทยในสมัยสุโขทัยหรืออยุธยาก็ไม่มีการจารึกชื่อผู้แต่งเช่นกัน) ผู้แต่งจารึกนี้คือ **ชิเนฆิอุนนินนิ** (Shin-eqi-unninni) อาจกล่าวได้ว่า บุคคลผู้นี้เป็นนักเขียนที่เก่าแก่ที่สุดในโลกวรรณกรรม ที่เราสามารถระบุชื่อได้

อ้างอิง
-------

* Damrosch, David (2007). The Buried Book: The Loss and Rediscovery of the Great Epic of Gilgamesh. Henry Holt and Co.. ISBN 0-805-08029-5.
* George, Andrew [1999], The Epic of Gilgamesh: the Babylonian Epic Poem and Other Texts in Akkadian and Sumerian, Harmondsworth: Allen Lane The Penguin Press, 1999 (published in Penguin Classics 2000, reprinted with minor revisions, 2003. ISBN 0-14-044919-1


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**กิลกาเมช**

1. ↑  Delorme 1981, p. 55. sfn error: no target: CITEREFDelorme1981 (help)
**มุข สุไลมาน** (เกิด 1 กันยายน พ.ศ. 2492) เป็นเลขานุการประธานสภาผู้แทนราษฎร (วันมูหะมัดนอร์ มะทา) กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการส่งเสริมกิจการฮัจย์แห่งประเทศไทย และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี 5 สมัย อดีตเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย

ประวัติ
-------

มุข สุไลมาน เกิดเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2492 ที่อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี เป็นบุตรของบิเซะ กับนีเมาะห์ สุไลมาน สมรสกับ ฟารีดา สุไลมาน สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุรินทร์หลายสมัย

มุข สุไลมาน สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี บริหารและการบัญชี จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2517 และนิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง เมื่อปี พ.ศ. 2528 และปริญญาโทบริหารรัฐกิจ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2538

การทำงาน
--------

มุข สุไลมาน เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดปัตตานี สมัยแรกในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2535/1 และต่อจากนั้นก็ได้รับเลือกตั้งอีก 2 สมัย คือ การเลือกตั้ง พ.ศ. 2535/2 และการเลือกตั้ง พ.ศ. 2538 ในสังกัดพรรคความหวังใหม่ (กลุ่มวาดะห์) ซึ่งต่อมาได้ย้ายเข้าไปรวมกับพรรคไทยรักไทย และพรรคพลังประชาชนตามลำดับ ต่อมาในปี พ.ศ. 2551 จึงได้ย้ายมาร่วมงานกับพรรคมาตุภูมิ

ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัคร ส.ส.ในจังหวัดปัตตานี เขต 4 สังกัดพรรคมาตุภูมิ ซึ่งเป็นการลงสมัครคนละพรรคการเมืองกับภรรยาที่สมัคร ส.ส.จังหวัดสุรินทร์ในนามพรรคภูมิใจไทย

มุข สุไลมาน ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการส่งเสริมกิจการฮัจย์แห่งประเทศไทย ตั้งแต่วันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554

ในปี พ.ศ. 2561 เขาและกลุ่มวาดะห์ นำโดย วันมูหะมัดนอร์ มะทา อดีตประธานสภาผู้แทนราษฎร ได้ย้ายมาสังกัดพรรคประชาชาติ และลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562 และ พ.ศ. 2566

ต่อมาในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2566 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นเลขานุการประธานสภาผู้แทนราษฎร (วันมูหะมัดนอร์ มะทา)

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2545 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
* พ.ศ. 2542 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วันนอร์"ดึงมาตุภูมิเสริมทัพเพื่อไทย จ่อสมัครสมาชิก 20 ธ.ค.นี้ หลอมกลุ่มวาดะห์ตั้งเป้าเจาะเสียง 3 จังหวัดชายแดนใต้[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  ประวัติผู้สมัคร ส.ส.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  กกต.มั่นใจไร้รุนแรง 6 พรรคส่งเลือก ส.ส.ปัตตานี[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  น้องชาย'วันนอร์'คอนเฟิร์ม!'วาดะห์'รีเทิร์นย้ายสังกัดพรรคประชาชาติ
5. ↑  อดีตแกนนำวาดะห์ "มุข สุไลมาน" นั่งเลขานุการประธานสภา
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย[*ลิงก์เสีย*], เล่ม ๑๑๙ ตอนที่ ๒๑ ข หน้า ๙, ๔ ธันวาคม ๒๕๔๕
7. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย, เล่ม ๑๑๖ ตอนที่ ๒๐ ข หน้า ๓๓, ๒ ธันวาคม ๒๕๔๒
**ดราก้อนฟอร์ซ : โซลอง, อุลตร้าแมน** (จีน: 钢铁飞龙之再见奥特曼; พินอิน: *Gāngtiě fēilóng zhī zàijiàn àotèmàn*) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชั่นแอกชั่นจีน ที่สร้างโดย BlueArc Animation ร่วมมือกับ Le Vision Pictures ,TIGA Entertainment และUM Corporation เป็นภาพยนตร์ที่มีเค้าโครงจากมาจากซีรีส์แอนิเมชั่น 3 มิติในปี 2012 ดราก้อนฟอร์ซสร้างโดย Kazuya Hatazawa และเป็นภาคต่อจากภาพยนตร์ชื่อเรื่องเดียวกันในปี 2013 ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับ และอำนวยการสร้างโดย Wang Wei ภายใต้แฝงของ ทอมมี หวัง ภาพยนตร์เรื่องนี้ฉายรอบปฐมทัศน์ในจีนเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2017

การตอบรับ
---------

รายได้จากการเข้าฉายภาพยนตร์ของจีนถึงมูลค่า 1,418,500 เหรียญ

### การโต้เถียง

ในระหว่างการเปิดตัวภาพยนตร์ เจ้าของลิขสิทธิ์อุลตร้าแมน สึบุระยะพรอดักชันส์ ไม่พอใจกับการที่ภาพยนตร์เรื่องดังกล่าวถูกฉีกออกโดยใช้ตัวละครชื่อดังกล่าวโดยระบุว่า "บริษัทของเราไม่ได้เชื่อมต่อกับเรื่องนี้" และ "ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นคำถาม ถูกสร้างขึ้นโดยปราศจากความยินยอมหรือการกำกับดูแลของเรา" ด้านประธาน และ CEO ของสึบุระยะพรอดักชันส์ Shinichi Oka ได้แสดงความคิดเห็นเชิงลบต่อภาพยนตร์เรื่องนี้กล่าวว่า "งานนี้เกิดขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาตหรือมีการกำกับดูแลของเรา นอกจากนี้การใช้ภาพอุลตราแมนเป็นต้นในงานนำเสนอนี้ได้ทำลายแบรนด์อุลตร้าแมน อย่างร้ายแรงและเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ทั้งหมด ... เราตั้งใจที่จะใช้มาตรการเด็ดขาดรวมถึงการดำเนินการทางกฎหมายกับ บริษัท จีนที่ทำประกาศฉบับนี้และ คนที่เกี่ยวข้องในการผลิตภาพยนตร์เรื่องนี้" นอกจากนี้ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังก่อให้เกิดข้อพิพาททางกฎหมายระหว่าง สึบุระยะพรอดักชันส์ กับสมโพธิ แสงเดือนฉาย ผู้ก่อตั้งบริษัท ไชโยโปรดักชั่นส์ จำกัด และ บริษัทผู้ผลิตภาพยนตร์ในประเทศจีนเกี่ยวกับใบอนุญาตของแฟรนไชส์อุลตร้าแมนนอกญี่ปุ่น การโต้เถียงได้มีมายังเว็บไซต์ข่าวญี่ปุ่นและไซต์แฟนไซต์มากมายที่ไม่มีการฟ้องร้อง อย่างไรก็ตาม สึบุระยะพรอดักชันส์ ได้ประกาศว่าพวกเขาจะเข้าร่วมกับ BlueArc Animation, Vision Pictures, TIGA Entertainment, UM Corporation และ Chaiyo Productions ไปยังศาลในประเทศสหรัฐอเมริกา เพื่อพิจารณาว่าใครชนะสิทธิ์ในอุลตร้าแมน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6  "Chinese Ultraman Movie Latest Chapter in Ongoing Rights Dispute". *SciFi Japan*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-02-28. สืบค้นเมื่อ 5 August 2017.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-10-21. สืบค้นเมื่อ 2017-12-01.
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-10-25. สืบค้นเมื่อ 2017-12-01.
7. ↑
8. ↑
**โรงพยาบาลนวเวช** เป็นโรงพยาบาลเอกชนภายใต้การดำเนินงานของบริษัท นวเวช อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด (มหาชน) ซึ่งเปลี่ยนแปลงสถานภาพมาจากบริษัท เคพีเอ็น เฮลท์แคร์ จำกัด เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 มีสัดส่วนผู้ถือหุ้น ได้แก่ นายณพ ณรงค์เดช ร้อยละ 51 สหยูเนี่ยน ร้อยละ 27 และเครือสหพัฒน์ ร้อยละ 18 จัดตั้งอยู่บนเนื้อที่ 8.5 ไร่ ตั้งอยู่เลขที่ 9 ถนนรัชดา-รามอินทรา แขวงนวลจันทร์ เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร เปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2564

โรงพยาบาลนวเวชมีจำนวนเตียงรองรับ 152 เตียง มี 19 ศูนย์การรักษา ประกอบด้วย ศูนย์บริการผู้ป่วยฉุกเฉินและอุบัติเหตุ ศูนย์สุขภาพผู้หญิง ศูนย์สุขภาพเด็ก ศูนย์กล้ามเนื้อกระดูกและข้อ ศูนย์อายุรกรรม ศูนย์ตรวจสุขภาพ ศูนย์โรคหัวใจและทรวงอก ศูนย์โรคระบบสมอง ศูนย์ตา ศูนย์หู คอ จมูก ศูนย์ทันตกรรม ศูนย์สุขภาพผิว ศูนย์ศัลยกรรม ศูนย์ระบบทางเดินอาหาร ศูนย์เมตาเวิร์ส (มะเร็งและโรคเลือด) ศูนย์ไตเทียม ศูนย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู ศูนย์ส่งเสริมสุขภาพจิต และแผนกกัญชาทางการแพทย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "นวเวช อินเตอร์ฯ ทุ่มงบบุกธุรกิจโรงพยาบาล-เปิดใหม่ต้นปีหน้า". ประชาชาติธุรกิจ.
2. ↑  "3 บิ๊กทุ่มเงินกว่า 4,000 ล้าน ปักหมุด รพ. นวเวช". ฐานเศรษฐกิจ.
3. ↑  "เปิดตัวโรงพยาบาลใหม่ "นวเวช" ย่านเกษตรนวมินทร์ รัชดา-รามอินทรา มุ่งบริการที่มีมาตรฐาน เข้าถึงง่าย ประหยัดเวลา". brandbuffet.in.th.
4. ↑  "เปิดตัวโรงพยาบาลใหม่ "นวเวช" ย่านเกษตรนวมินทร์ รัชดา-รามอินทรา มุ่งบริการที่มีมาตรฐาน เข้าถึงง่าย ประหยัดเวลา". ผู้จัดการออนไลน์.
5. ↑  จิราพร จันทร์เรือง. "ก้าวสู่ปีที่ 3 "รพ.นวเวช" บริการคุณภาพในราคาที่เอื้อมถึง". มติชน.
**พิพิธภัณฑ์ตาราคาว** (เนปาล: तारागाउँ सङ्ग्रहालय; *ตาราคาวสังครหาลัย*, อังกฤษ: The Taragaon Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะเอกชนและหอสมุดศิลปะในกาฐมาณฑุ ตั้งอยู่ทางเหนือของเมือง ในแถบพุทธนาถ พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในโรงแรมตาราคาวรีเจนซี (Taragaon Regency Hotel) ผู้เป็นเจ้าขอบพิพิธภัณฑ์ นอกจากนี้พิพิธภัณฑ์ยังได้รับการสนับสนุนจากมูลนิธิซารัฟ (Saraf Foundation) พิพิธภัณฑ์มีของสะสมถาวรจัดแสดงในสามอาคาร และหอศิลป์โพธิสัตตวะ (Bodhisattva Gallery) ซึ่งจัดแสดงศิลปะเนวา, หอศิลป์ปฐิวารา (Pathivara Gallery) ซึ่งจัดแสดงธังกา และหอศิลปะร่วมสมัย

ประวัติศาสตร์
-------------

สิ่งปลูกสร้างนี้สร้างขึ้นด้วยอิฐแบบออสเตรีย เดิมทีสร้างขึ้นเป็นโฮสเทลให้กับศิลปินและนักวิทยาศาสตร์ในทศวรรษ 1970 หลังเนปาลเปิดรับนักท่องเที่ยวจากต่างประเทศครั้งแรกในทศวรรษ 1950 โฮสเทบนี้สร้างขึ้นเพื่อสะท้อน "ความเป็นเนปาล" ให้กับแขกผู้มายังโรงแรม ที่ดินที่ตั้งโฮสเทลนี้ถูกซื้อไปโดยรัฐบาลปัญจยัตในปี 1969 ต่อมาถูกส่งมอบให้กับสมาคมสตรีเนปาล (Nepal Women’s Association) และในปี 1970 อางกูร บาบา โชษี นักวิจาการคนสำคัญของเนปาลได้พบกับสถาปนิกชาวออสเตรีย Carl Pruscha ซึ่งในตอนนั้นเป็นที่ปรึกษาจาก UN และ UNESCO ให้กับรัฐบาลเนปาล โชษีจึงได้จ้างให้เขามาออกแบบโรงแรมขึ้น โชษีต้องการจะสร้างหมู่บ้านวัฒนธรรมให้กับศิลปินในเนปาล การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี 1974 และมีพิธีเปิดในวันที่ 25 กันยายน 1974 โดยมีราชินีไอศวรรย์ ราชสะ ลักษมี เทวี ชาห์ ร่วมพิธี อาคารสร้างด้วยสถาปัตยกรรมผสมผสานแบบเนปาลและมอเดิร์นอย่างยุโรป

ในปี 1990 สมาคมสตรีเนปาลถูกยุบเลิกหลังการฟื้นฟูประชาธิปไตยในเนปาล และในปี 1997 โฮสเทลถูกทิ้งร้าง ต่อมาอรุณ ซารัฟ (Arun Saraf) เจ้าของโรงแรมไฮยอัต รีเจนซี ซึ่งตั้งอยู่ติดกัน ได้เข้าซื้อพื้นที่และพัฒนาขึ้นเป็นพิพิธภัณฑ์

งานจัดแสดง
----------

พิพิธภัณฑ์มีขนาด 35,000 ตารางฟุต จัดแสดงภาพถ่าย งานสีน้ำ งานแกะสลัก ภาพร่าง แผนที่ แปลน ภาพเขียน และเอกสารมากมายจากศตวรรษที่ 18-19 ซึ่งเป็นของสะสมถาวรของพิพิธภัณฑ์ นอกจากนี้พิพิธภัณฑ์ยังมีหอศิลปะร่วมสมัย, โถงจัดกิจกรรม (Event Hall) และแอมฟิเธียเตอร์กลางแจ้งอีกสองแห่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "10 Architectural Treasures to Visit in Nepal". *Architectural Digest* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2020-01-24. สืบค้นเมื่อ 2022-03-30.
2. ↑  Shrestha, Elvin L. "Kathmandu's newest museum documents its recent past | Nepali Times Buzz | Nepali Times". *archive.nepalitimes.com*. สืบค้นเมื่อ 2022-03-30.
3. ↑  "Carl Pruscha, an Architect Investigating Overlooked Territories". *ArchDaily* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2021-03-15. สืบค้นเมื่อ 2022-03-30.
4. ↑  "Taragaon Museum". *Atlas Obscura* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-03-30.
5. ↑  "Top 10 museums in Kathmandu you must visit this weekend" (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2022-03-17. สืบค้นเมื่อ 2022-03-30.
6. ↑  "New home for contemporary art at Taragaon Museum". *kathmandupost.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-03-30.
7. ↑  "The Taragaon Museum". *taragaonmuseum.com*. สืบค้นเมื่อ 2022-03-30.
**สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา** (หรือที่รู้จักในชื่อ**โรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยา**) เป็นโรงพยาบาลจิตเวชในเขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ซึ่งอาคารหลังเดิมได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกชาวอังกฤษและดูแลโดยแพทย์ชาวอังกฤษ ดร. มอร์เดน คาร์ธิว ที่ได้รับการก่อตั้งขึ้นในฐานะเป็นโรงพยาบาลคนเสียจริต ในฐานะโรงพยาบาลจิตเวชแห่งแรกและเป็นโรงพยาบาลที่เก่าแก่ที่สุดอันดับสองของประเทศไทย โรงพยาบาลแห่งนี้จึงเป็นที่รู้จักในฐานะผู้บุกเบิกการรักษาผู้ป่วยทางจิตอย่างมีมนุษยธรรมภายในประเทศ

ประวัติ
-------

โรงพยาบาลนี้ได้รับการก่อตั้งขึ้นตามพระบรมราชโองการของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวใน พ.ศ. 2432 โดยเริ่มแรกมีเนื้อที่ห้าไร่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ทศวรรษต่อมา ได้ย้ายมาอยู่ที่วิทยาเขต 44 ไร่ในปัจจุบัน ชื่อเดิมของโรงพยาบาลนี้คือ "โรงพยาบาลคนเสียจริต" (*Hospital for the Mentally Ill*) ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนเป็น "โรงพยาบาลโรคจิตต์ธนบุรี" (*Thon Buri Psychosis Hospital*) ครั้นเมื่อฝน แสงสิงแก้ว เข้ารับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลจิตเวช เขาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "โรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยา" ใน พ.ศ. 2497 เพื่อขจัดมลทินที่เกี่ยวข้องกับชื่อเดิมของโรงพยาบาล โดยชื่อใหม่นี้คือชื่อถนนสมเด็จเจ้าพระยาที่ก่อตั้งสถาบัน ต่อมา ใน พ.ศ. 2498 โรงพยาบาลนี้ได้เริ่มจัดโปรแกรมการฝึกเพื่อเพิ่มความเชี่ยวชาญในด้านจิตเวชศาสตร์และสุขภาพจิต ไม่นานหลังจากที่สมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทยได้รับการก่อตั้ง

คลินิกสุขวิทยาจิตเปิดขึ้นในโรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยาหลังจากประสบความสำเร็จในการฝึกอบรมจากทีมผู้เชี่ยวชาญที่ศึกษาสุขวิทยาจิต, จิตเวชศาสตร์เด็ก, จิตวิทยาคลินิก และสังคมสงเคราะห์จิตเวช โดยส่วนนี้ได้ขยายเพิ่มเติมเพื่อให้บริการจิตใจผู้ป่วยนอก เมื่อก่อตั้งศูนย์สุขภาพจิตเด็ก โรงพยาบาลดังกล่าวได้เริ่มให้บริการผู้ป่วยนอกใน พ.ศ. 2513 เนื่องจากการขาดแคลนบุคลากร

โรงพยาบาลนี้ได้รับการยกฐานะเป็นแผนกตามพระราชกฤษฎีกาปรับโครงสร้างกรมการแพทย์ พ.ศ. 2517 ครั้น พ.ศ. 2545 โรงพยาบาลดังกล่าวได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา"

ทั้งนี้ วิทยาเขตของสถาบันมีต้นไม้อายุมากกว่าหนึ่งศตวรรษ ซึ่งนายแพทย์ สินเงิน สุขสมปอง ผู้อำนวยการโรงพยาบาล เชื่อว่าความเขียวขจีช่วยให้ผู้ป่วยจิตสงบได้ ผู้บริหารไม่ยอมตัดต้นไม้เพื่อขยายพันธุ์ และเชิญบุคคลสำคัญให้ปลูกต้นไม้ในโอกาสพิเศษ

ดูเพิ่ม
-------

* โรงพยาบาลศรีธัญญา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Scull, Andrew (ed.) (2014). "Cultural Sociology of Mental Illness: An A-to-Z Guide." SAGE Publications
2. 1 2 3  Supoj Wancharoen (28 June 2014). "Mindful about the importance of being green". *Bangkok Post*. สืบค้นเมื่อ 2 November 2015.
3. ↑  Balgos, Cecile C.A. บ.ก. (2007). "Phon Sangsingkeo". *Great Men and Women of Asia: Ramon Magsaysay Awardees from Southeast Asia 1958-1973*. Anvil.
4. ↑  "HISTORY OF SOMDET CHAOPRAYA INSTITUTE OF PSYCHIATRY". *SOMDET CHAOPRAYA INSTITUTE OF PSYCHIATRY*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-06-25. สืบค้นเมื่อ 8 May 2020.
5. 1 2 3  "Mental Health Thailand". *Department of Mental Health of Thailand*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-12-08. สืบค้นเมื่อ 1 November 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา ที่เฟซบุ๊ก

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* ISNI
	+ 1

 |
**เคิร์ต สมิธ** (อังกฤษ: Curt Smith; 24 มิถุนายน ค.ศ. 1961) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักดนตรี และนักโปรดิวเซอร์เพลงชาวบริติช และรู้จักในนามผู้ก่อตั้งวงเทียส์ฟอร์เฟียส์กับเพื่อนของเขาโรแลนด์ ออร์ซาบาล เขาได้ร้องในหลายเพลง เช่น Mad World, Pale Shelter, Change, The Way You Are, Everybody Wants to Rule the World และ Advice for the Young at Heart หลังจากเขาออกจากเทียส์ฟอร์เฟียส์เขาก็ไปเป็นนักร้องเดี่ยวและปล่อยเพลง Soul on Board ในปี ค.ศ. 1993 ปล่อย 5 อัลบั้มและ 1 อีพี และเขาก็กลับเข้าเทียส์ฟอร์เฟียส์ในปี ค.ศ. 2000

ประวัติ
-------

### ช่วงชีวิตแรก

เขาเกิดในนครบาธ, มณฑลซัมเมอร์เซตที่สหราชอาณาจักร เขาเข้าเรียนที่ โรงเรียนบีเช็นคลิฟฟ์

ก่อตั้งวงดนตรี
--------------

### Graduate

เขาจบการศึกษาและก็ได้พบกับเพื่อนของเขาในมหาวิทยาลัย โรแลนด์ ออร์ซาบาล เขาก่อตั้งวงของเขาตอนวัยรุ่น ชื่อว่า Graduate และก็อีกวงที่ชื่อว่า Neon

### เทียส์ฟอร์เฟียส์

หลังจากที่เขาล่มเลิกวงนั้นไปแล้ว เขาก็ไปก่อตั้งวงเทียส์ฟอร์เฟียส์ในปี ค.ศ. 1981 สมิธเป็นคนเล่นกีตาร์เบสและเป็นนักร้องนำร่วม อัลบั้มแรกคือ The Hurting (เป็นอัลบั้มที่เป็นอันดับหนึ่งในอเมริกา) อัลบั้มที่สองคือ Songs from the Big Chair อัลบั้มที่สามและสี่คือ The Seeds of Love และ Elemental อัลบั้มที่ห้าและหกคือ Elemental และ Raoul and the Kings of Spain อัลบั้มที่เจ็ดและแปดคือ Everybody Loves a Happy Ending และ The Tipping Point

อ้างอิง
-------

1. ↑  Cameron-bath, Amanda (2018-01-21). "The most famous former pupils of Bath secondary schools". *bathchronicle* (ภาษาอังกฤษ).
2. ↑  Barton, Laura (2021-10-08). "'If there is a God, this is what he put us on Earth to do': the unlikely return of Tears for Fears". *The Guardian* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). ISSN 0261-3077. สืบค้นเมื่อ 2023-07-22.
3. ↑  "Tears for Fears Songs, Albums, Reviews, Bio & More". *AllMusic* (ภาษาอังกฤษ).
4. ↑  "Curt Smith", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-09, สืบค้นเมื่อ 2023-07-22
5. ↑  Gary Graff, special to cleveland com (2022-05-16). "Tears for Fears headed to Blossom Music Center for 'The Tipping Point' tour". *cleveland* (ภาษาอังกฤษ).
**การส่งออก** (อังกฤษ: export) หมายถึง การจัดส่งสินค้าและบริการจากต้นทางสู่ปลายทางในทางบก ทางน้ำหรือทางอากาศ โดยผู้ส่งสินค้าหรือบริการออกเรียกว่า "ผู่ส่งออก" ส่วนในทางการค้าระหว่างประเทศ การส่งออกหมายถึง การขายสินค้าและบริการในประเทศไปสู่ตลาดอื่น (ตลาดสากล)

ในการส่งออกและนำเข้าซึ่งสินค้าจะต้องมีหน่วยงานที่ต้องเกี่ยวข้องด้วยคือ กรมศุลกากร แม้ว่าจะเป็นการนำเข้าหรือส่งออกผ่านทางระบบอินเทอร์เน็ตเองก็จำเป็นต้องเกี่ยวข้องกับกรมศุลการกรด้วย และที่สำคัญต้องอยู่ภายใต้กฎหมายการนำเข้าและส่งออกของประเทศนั้น ๆ

ความสำคัญของการส่งออกในประเทศไทย
--------------------------------

ในประเทศไทยมักพบว่าสินค้าทางการเกษตรเกินอุปทานของตลาดในประเทศอยู่เสมอ การส่งออกจึงเหมือนเป็นการลดปริมาณสินค้าที่เกินความต้องการของตลาดลง และในภาคอุตสาหกรรมมีบริษัทที่ผลิตสินค้าที่ต่างประเทศต้องการโดยเฉพาะ อาทิ สินค้าทางเกษตรบางประเภท สินค้าอิเล็กทรอนิกส์ต่าง ๆ โดยเฉพาะสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ในปี พ.ศ. 2555 พบว่าไทยมีรายได้จากการส่งสินค้าอิเล็กทรอนิกส์และชิ้นส่วนออกสูงถึง 831,752.3 ล้านบาท โดยตลาดการส่งออกที่สำคัญได้แก่ จีน อาเซียนและยุโรป ดังนั้นการส่งออกจึงช่วยให้เกิดการขยายการจ้างแรงงานเพิ่มมากขึ้นอีกด้วย

### ความสำคัญของภาคการส่งออกสามารถแบ่งได้ดังนี้

1. ผลักดันในด้านการขยายการลงทุนและสร้างความต้องการแรงงาน

2. ช่วยในการนำเข้าเงินตราต่างประเทศ

3. ก่อให้เกิดการใช้ทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ

4. ก่อให้เกิดมูลค่าเพิ่มให้แก่ทรัพยากร (Value Added) 

5. เป็นการช่วยลดต้นทุนการผลิตลง (Economy of Scale)

6. ช่วยสร้างความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี

7. ช่วยลดการพึ่งพิงสินค้าจากต่างประเทศ

การอ้างอิง
----------

1. ↑  Joshi, Rakesh Mohan, (2005) International Marketing, Oxford University Press, New Delhi and New York ISBN 0-19-567123-6
2. ↑  ความสำคัญของการส่งออกจากเว็บไซต์ Nidambe11.com เก็บถาวร 2012-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนสืบค้นวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2557 เวลา 09.59 น.
3. ↑  มูลค่าการส่งออกสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ในปีพ.ศ. 2555 จากเว็บไซต์ ThaiBiz.netสืบค้นวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2557 เวลา 10.11 น.