recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**เดชอรหันต์ทองคำคนที่ 8**เป็นการ์ตูนจีนกำลังภายในในช่วงกลางของการ์ตูนจีนกำลังใน จากผลงานเขียนและผู้กำกับหน้าใหม่จิ๋วป๋าเตาเรียบเรียงเรื่องราวโดยควั่งปินเฉียงและเขียนภาพโดยซิวฝูหลง ตีพิมพ์และจำหน่ายในประเทศไทย ในช่วง กุมภาพันธ์ 53 ความยาวของเรื่องอยู่ 15 เล่มจบ

แรงบันดาลในของจิ๋วป่าเตา
------------------------

" วรยุทธ์ในใต้หล้า ล้วนมีที่มาจากเส้าหลิน" คำกล่าวที่คุ้นหูสำหรับผู้ชื่นชอบนิยายจีนกำลังภายในกันเป็นอย่างดี ซึ่งคำกล่าวนี้แสดงให้เห็นถึงศักดิ์ศรีและความยิ่งใหญ่แห่งวิทยายุทธ์ของวัดเส้าหลินที่มีประวัติยาวนานกว่าหลายพันปี และผู้ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นสุดยอดของสุดยอดจอมยุทธ์วัดเส้าหลินก็คือเหล่าอรหันต์ทองคำผู้เลื่องชื่อนั่นเอง ตำนานที่เล่าขานกันมากล่าวไว้ว่า อรหันต์ทองคำนั้นมีด้วยกันทั้งหมด18คน ซึ่งแต่ละคนจะทำหน้าที่รักษาด่านเพื่อให้ศิษย์เส้าหลินที่ต้องการลงจากเขาได้เข้ามาประลองฝีมือ หากเอาชนะฝ่าด่านอรหันต์ทองคำไปได้ก็จะถือว่าศิษย์คนนั้นสำเร็จวิชาเส้าหลินอย่างเต็มภาคภูมิ

เรื่องย่อ
---------

ชายหนุ่มนามว่า"หรู่ชีสั่ว"จากหมู่บ้านสกุลหรู่ ผู้ได้รับการหล่อหลอมให้รักในคุณธรรรมและความเป็นวีรบุรษ จนในวันที่เขาตัดสินใจเข้าสู่ดินแดนแห่งวีรบุรุษลิน"วัดเส้าหลิน"โดยที่ไม่ทราบเลยนะว่า นั้นคือจุดเปลี่ยนชีวิตของเขา แม้ว่าชีวิตของ
เขาจะไม่ได้สวยงามดังที่เคยรับฟังเกี่ยวกับ"วัดเส้าหลิน" เขากับสหายคู่ใจนาม"จินเป่า"ด้วยความพยายามมุ่งมั่นฝึกวิชาจนทำให้เขาได้กลายเป็นอรหันต์ทองคำคนที่ 8 และเปลี่ยนเส้นทางสู่"การเป็นวีรบุรุษ"ที่แท้จริงในยุทธภพ

ตัวละคร
-------

* หรู่ชีสั่ว(หรู่ไทเก๊ก)
* จินเป่า(จางซันฟง) ผู้ให้กำเนิดวิชาหมัดไทเก๊กภายหลังได้กลายเป็นปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักบู๊ตึ๊ง
* หงจง คนรักของหรู่ชีสั่ว เป็นศิษย์สำนักง้อไบ๊
* ปู้ซา ราชครูแห่งราชวงศ์หยวนและเป็นอดีตศิษย์วัดเส้าหลิน
* ปู้ขู่ อดีตเจ้าอาวาสวัดเส้าหลิน
* ฉานคง ศิษย์เอกของปู้ซา คู่ปรับของจินเป่าฝึกพลังปราณทารก
* เจ้าต้าหมิง ประมุขพรรคยาจก พ่อบุญธรรมของหรู่ชีสั่ว สืบทอด18ฝ่ามือพิชิตมังกรมาสองกระบวนท่า ภายหลังถูกสังหารโดยปู้ซา
* จูจ้งปา(จูหยวนจาง)ลูกศิษย์พรรคยาจก แท้จริงแล้วเป็นสายของลัทธิบัวขาว ภายหลังได้กลายมาเป็นพี่น้องร่วมสาบานของหรู่ชีสั่วและเป็นปฐมจักรพรรดิ์แห่งราชวงศ์หมิง

วิทยายุทธ์
----------

* ปราณทารก
* คัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็น
* 18ฝ่ามือพิชิตมังกร(หลงเหลือเพียงแค่สองท่า)
* 72ยอดวิชาเส้าหลิน
* หมัดไทเก๊ก

อ้างอิง
-------

---
**ปลาเบี้ยว** หรือ **ปลาคางเบือน** (อังกฤษ: Twisted-jaw catfish, Twisted-jaw sheatfish) ชื่อสกุลของปลาน้ำจืด 2 ชนิดในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) ซึ่งอยู่ในอันดับปลาหนัง ใช้ชื่อสกุลว่า *Belodontichthy* (/เบล-โอ-ดอนท์-อิค-ธีส/; "Belo" เป็นภาษากรีกหมายถึง "ทุกทิศทาง", "odon" หมายถึง "ฟัน" และ "ichthyos" หมายถึง "ปลา" มีความหมายรวมหมายถึง "ปลาที่มีฟันทุกทิศทาง") 

มีรูปร่างโดยรวมคือ ปากกว้างและเชิดขึ้นอันเป็นที่มาของชื่อ ภายในมีฟันแหลมคม ตาโตอยู่ตอนกลางของหัว ใกล้มุมปากมีหนวด 1 คู่ยาวจนถึงครีบอก ครีบหลังเล็กมาก มีก้านครีบแขนง 3 หรือ 4 ก้าน ครีบอกใหญ่ปลายแหลม ครีบท้องเล็ก ครีบหางเล็กเว้าตื้น ตัวมีสีเงินวาวหรือเหลือบสีเขียวอ่อน ด้านท้องสีจาง นัยน์ตามีเยื่อไขมันบาง ๆ คลุม อาศัยอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่ ๆ กินอาหาร จำพวก สัตว์น้ำขนาดเล็ก พบกระจายพันธุ์อยุ่เฉพาะภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เท่านั้น

พบเพียง 2 ชนิด คือ

* *Belodontichthys truncatus* พบในภูมิภาคอินโดจีน มีความยาวได้ 60 เซนติเมตร
* *Belodontichthys dinema* มีลักษณะคล้ายชนิดแรก เว้นแต่มีครีบหู ช่วงหัว และปลายปากที่สั้นกว่า และพบได้ในแหลมมลายูจนถึงเกาะสุมาตราและบอร์เนียว เป็นปลาที่เพิ่งถูกอนุกรมวิธานแยกออกจากชนิดแรกเมื่อไม่นานมานี้ มีความเต็มที่ได้ถึง 1 เมตร

เป็นปลาที่นิยมบริโภค โดยเฉพาะในชนิด *B. truncatus* พบชุกชุมในทะเลสาบเขมร โดยนำมาบริโภคสดและแปรรูปเป็นปลาแห้ง อีกทั้งยังมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 76-79, *เจ้าปลาหน้าเบี้ยว (เรื่องจากทางบ้าน)* โดย บุญภัทธ บุญวังแร่. "Wild Ambition". นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 46 ปีที่ 4: เมษายน 2014
2. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 257 หน้า. หน้า 2. ISBN 974-00-8738-8
3. ↑  Fishbase.org

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Belodontichthys***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Belodontichthys ที่วิกิสปีชีส์
ไท่ปั๋ว
**ไท่ปั๋ว** (จีน: 泰伯; พินอิน: *Tàibó*) เป็นพระโอรสพระองค์แรกของพระเจ้าโจวไท่ (周太王) และเป็นผู้ก่อตั้งแคว้นอู๋ วันประสูติและสวรรคตของพระองค์ยังไม่เป็นที่แน่ชัด

ประวัติ
-------

พระองค์ประสูติในสกุลจี (姬) แห่งราชวงศ์โจว มีพระอนุชาสองพระองค์ คือ องค์ชายจ้งยง (仲雍) กับองค์ชายจี้ลี่ (季歷) แม้พระองค์เป็นพระโอรสพระองค์แรก แต่พระบิดาต้องการให้เจ้าชายจี้ลี่ซึ่งมีสติปัญญาได้ขึ้นครองราชย์ต่อแทน องค์ชายไท่ปั๋วและองค์ชายจ้งยงจึงไปสร้างแคว้นอู๋ที่เมืองเหมย์หลี่ (梅里) อยู่ในมณฑลเจียงซูปัจจุบัน

องค์ชายไท่ปั๋วได้ขึ้นเป็นกษัตริย์อู๋องค์แรก และสถาปนาเมืองเหมย์หลี่เป็นเมืองหลวง ในสมัยของพระองค์ มีการพัฒนากิจการด้านเกษตรกรรมและชลประทานเป็นอย่างมาก มีรับสั่งให้ขุดคลองชลประทานขึ้นเป็นครั้งแรกคือ คลองตู (Canal Du) เมื่อสวรรคตลงโดยไม่มีพระโอรส องค์ชายจ้งยง พระอนุชา จึงขึ้นครองราชย์ต่อมา นอกจากนี้ มีการสร้างปูชนียสถานให้องค์ชายไท่ปั๋วที่หมู่บ้านเหมย์ (梅村) ในเมืองอู๋ซี โครงสร้างเดิมทำด้วยไม้ แต่ถูกทำลายลงหลายครั้งจากสงคราม มีการบูรณะหลายครั้ง สถาปัตยกรรมส่วนใหญ่ในปัจจุบันมาจากสมัยราชวงศ์ชิง
**ลี เรดมอนด์** (อังกฤษ: Lee Redmond) เป็นผู้หญิงที่ได้เคยรับการบันทึกเป็นเจ้าของสถิติเล็บมือยาวที่สุดในโลกจากกินเนสส์ เวิลด์ เรคคอร์ด เกิดวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2484 อาศัยอยู่ในเมืองซอลต์เลกซิตี ประเทศสหรัฐอเมริกา เธอไว้เล็บชองเธอตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 และเธอบำรุงเล็บและระมัดระวังเล็บของเธออย่างมาก และได้จดบันทึกในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ที่เมืองมาดริด ประเทศสเปน แต่ในปี พ.ศ. 2552 เธอได้สูญเสียเล็บของเธอ เนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์

สถิติเล็บมือ
------------

| มือข้างขวา |
| --- |
| นิ้วหัวแม่มือ | 76.4 ซม. | 30.1 นิ้ว |
| นิ้วชี้ | 72.3 ซม. | 28.5 นิ้ว |
| นิ้วกลาง | 74.1 ซม. | 29.2 นิ้ว |
| นิ้วนาง | 73.6 ซม. | 29.0 นิ้ว |
| นิ้วก้อย | 71.6 ซม. | 28.2 นิ้ว |
| มือข้างซ้าย |
| นิ้วหัวแม่มือ | 80.0 ซม. | 31.5 นิ้ว |
| นิ้วชี้ | 76.4 ซม. | 30.1 นิ้ว |
| นิ้วกลาง | 76.7 cm | 30.2 นิ้ว |
| นิ้วนาง | 76.2 ซม. | 30.0 นิ้ว |
| นิ้วก้อย | 73.6 ซม. | 29.0 นิ้ว |
| รวม |
|  | 751.3 ซม. | 24 ฟุต 7.8 นิ้ว |

การสูญเสียเล็บ
--------------

ลี เรดมอนด์ได้สูญเสียเล็บของเธอ เนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 โดยเธอสูญเสียเล็บไปประมาณ 34 นิ้ว โดยเธอได้เปิดเผยต่อสาธารณะว่า "เป็นเรื่องน่าเศร้าที่สุดในชีวิตของเธอ ที่ต้องสูญเสียความยาวของเล็บถึง 34 นิ้ว จากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เป็นเหตุให้เธอต้องสูญเสียตำแหน่งเจ้าของเล็บยาวที่สุดในโลกไป" ปัจจุบัน เล็บของลี เรดมอนด์มีความยาวเหลือเพียง 11.5 เซนติเมตร หรือ 4.5 นิ้ว จึงทำให้กินเนสส์ เวิลด์ เรคคอร์ดให้ตำแหน่งเล็บที่ยาวที่สุดในโลกแก่ คริส วอลตัน โดยคริส วอลตันมีเล็บบนมือข้างซ้ายของยาว 3.9 เมตร และที่เล็บบนมือข้างขวายาว 2.9 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "มนุษย์ที่ไว้เล็บได้ยาวที่สุดในโลก". Mr.Vop's Blog. 7 ตุลาคม 2010.
2. ↑  Longest fingernails (female) - ever ในเว็บไซต์ Guinnessworldrecords
3. ↑  เจ้าของสถิติเล็บยาวที่สุดในโลกอกหัก ในเว็บไซต์ของหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ
4. ↑  สาวมะกันทุบสถิติเล็บยาวที่สุดในโลก ในเว็บไซต์ Popcornfor2.com
**พลอากาศเอก ชาญฤทธิ์ พลิกานนท์** (ชื่อเล่น โหน่ง) นายทหารราชองครักษ์พิเศษ กรรมการในคณะกรรมการนโยบายการผังเมืองแห่งชาติ กรรมการการไฟฟ้านครหลวง อดีตรองผู้บัญชาการทหารอากาศ อดีตผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารอากาศ และอดีตผู้บัญชาการหน่วยบัญชาการอากาศโยธิน

ประวัติ
-------

พลอากาศเอก ชาญฤทธิ์ พลิกานนท์ เกิดเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2502 

### ประวัติการศึกษา

พลอากาศเอก ชาญฤทธิ์ พลิกานนท์ จบการศึกษาจาก โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย โรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 18 (ตท.18) โรงเรียนนายเรืออากาศ รุ่นที่ 25 นอกจากนี้ยังสำเร็จการศึกษาจาก โรงเรียนนายทหารผู้บังคับฝูง, โรงเรียนเสนาธิการทหารอากาศ, วิทยาลัยการทัพอากาศ และวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 53 อีกด้วย

### ประวัติรับราชการ

* ผู้บังคับฝูงบินอิสระปฏิบัติราชการสนาม 106 อู่ตะเภา
* ผู้บังคับการกองบิน 7 สุราษฏร์ธานี
* ผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารอากาศ และรรก.ผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารไทยประจำกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
* เสนาธิการโรงเรียนนายเรืออากาศ
* ผู้บัญชาการโรงเรียนการบิน กำแพงแสน
* ผู้บัญชาการหน่วยบัญชาการอากาศโยธิน
* รองเสนาธิการทหาร
* ผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารอากาศ
* รองผู้บัญชาการทหารอากาศ

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  ;
4. ↑
**ปลาเฉี่ยวหิน** หรือ **ปลาเฉี่ยว** หรือ **ปลาผีเสื้อเงิน** หรือ **ปลาโสร่งแขก** (อังกฤษ: Silver moony) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Monodactylus argenteus* อยู่ในวงศ์ปลาเฉี่ยว (Monodactylidae) 

มีรูปร่างแบนข้างมาก ลำตัวป้อมสั้นเป็นรูปสี่เหลี่ยม ครีบหลังและครีบก้นยื่นยาว ผิวลำตัวสีเงินเหลือบเป็นประกายแวววาว เกล็ดมีขนาดเล็กละเอียด ครีบหลังสีเหลืองมีลายคาดสีดำตามขวางผ่านตาและบริเวณขอบแผ่นปิดเหงือก ปากเล็กและเฉียงขึ้นบน หัวเล็ก ดวงตากลมโต สามารถโตได้ถึง 13 นิ้ว แต่โดยทั่วไปจะอยู่ที่ 8 นิ้ว 

มีนิสัยชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง ตามแนวปะการังใกล้ชายฝั่งในเขตอบอุ่น มีการกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง โดยพบตั้งแต่ทะเลแดง, แอฟริกาตะวันออก, ซามัว ไปจนถึงนิวแคลิโดเนียจนถึงออสเตรเลีย สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำกร่อยและน้ำจืดสนิทได้เป็นอย่างดี

เป็นปลาที่มีความสวยงามอีกชนิดหนึ่ง และความสามารถที่ปรับตัวในน้ำจืดได้ จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยมีชื่อเรียกในวงการปลาสวยงามว่า "บอร์เนียว" หรือ "เทวดาบอร์เนียว" เนื่องจากมีรูปร่างคล้ายปลาเทวดา

ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในสถานที่เลี้ยง โดยแม่ปลาจะวางไข่ได้ทั้งปี โดยการแบ่งเพศจะไม่สามารถทำได้ จนกว่าจะถึงฤดูผสมพันธุ์ โดยสังเกตคร่าว ๆ ว่า ปลาเพศเมียนั้นจะมีขนาดใหญ่ปลาเพศผู้ และช่องท้องจะอูมกว่า ช่องเพศจะเต่งตึงขณะกำลังตั้งท้อง โดยจะเพาะได้ในบ่อดิน การรวบรวมไข่จะกระทำได้ต่อเมื่อถ่ายน้ำ โดยใช้วัสดุตาข่ายที่มีความละเอียดกรอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "??? มีใครเคยเลี้ยงบอร์เนียวเป็น Tankmate อโร ???". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-10-12. สืบค้นเมื่อ 2010-11-03.
2. ↑  นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ, *ปลาทะเลสวยงาม ที่เพาะพันธุ์ได้ ในประเทศไทย* คอลัมน์ Blue Planet หน้า 136 นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 2 ฉบับที่ 21: มีนาคม 2012

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาเฉี่ยวหิน


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Monodactylus argenteus***
**นายชาญชัย ไพรัชกุล** (5 เมษายน พ.ศ. 2472 - 6 มิถุนายน พ.ศ. 2565) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ 1 สมัย และเป็นผู้ประดิษฐ์เรือหางยาว

ประวัติ
-------

นายชาญชัย ไพรัชกุล เกิดเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2472 สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 5 จาก โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์

ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับ นางพักตร์พริ้ง ไพรัชกุล ธิดา 2 คน คือ

1. สุพรรณ (สมรสกับนายวารินทร์ ลิ้มศักดากุล อดีต ส.ส.เชียงใหม่)
2. อุษณีย์ (สมรสกับนายบุญเลิศ สว่างกุล อดีต ส.ส.แม่ฮ่องสอน)

ชาญชัย ไพรัชกุล เป็นหนึ่งในผู้ออกแบบคิดค้นเครื่องเรือหางยาว จนได้รับรางวัลผลงานคืดค้นหรือสิ่งประดิษฐ์ที่เป็นประโยชน์แก่ประเทศชาติ ประจำปี 2527

ชาญชัย ไพรัชกุล ถึงแก่อนิจกรรม เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2565 สิริอายุรวม 93 ปี

งานการเมือง
-----------

นายชาญชัย เข้าสู่วงการการเมืองด้วยการเป็นสมาชิกสภาจังหวัดทั้งหมด 3 สมัย (พ.ศ. 2523, พ.ศ. 2526 และ พ.ศ. 2528) ก่อนที่จะได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2529 สังกัดพรรคสหประชาธิปไตย ซึ่งได้รับเลือกตั้งแค่ครั้งเดียว

ชาญชัย ไพรัชกุล เคยมีบทบาทในสภาผู้แทนราษฎร โดยเป็นผู้ตั้งกระทู้ถามนายกรัฐมนตรีเกี่ยวกับการรักษาพยาบาลในเรือนจำกลางเชียงใหม่ และได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมาธิการวิสามัญเพื่อศึกษาปัญหาและวิธีการดำเนินการออกหนังสือกรรมสิทธิ์ในที่ดินทำกิน หนังสือสิทธิครอบครองให้แก่ราษฎรที่ตั้งบ้านเรือนและทำมาหากินในเขตป่าสงวนแห่งชาติหรือเขตที่ดินสาธารณประโยชน์ เมื่อปี พ.ศ. 2529 และเป็นผู้ที่มีบทบาทในการตั้งกระทู้ถามในสภาผู้แทนราษฎรจำนวนถึง 4 เรื่อง

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

นายชาญชัย ไพรัชกุล ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 1 สมัย คือ

1. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 จังหวัดเชียงใหม่ สังกัดพรรคสหประชาธิปไตย

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2529 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  ศิลปะและวัฒนธรรมไทย
4. ↑  ภาพและประวัติสมาชิกรัฐสภา พ.ศ. 2529. สำนักงานเลขารัฐสภา. 2529
5. ↑  สำเนาประกาศสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ
6. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2019-04-21. สืบค้นเมื่อ 2019-04-21.
7. ↑  ประกาศสภาผู้แทนราษฎร เรื่องตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญเพื่อศึกษาปัญหาและวิธีการดำเนินการออกหนังสือกรรมสิทธิ์ในที่ดินทำกิน หนังสือสิทธิครอบครองให้แก่ราษฎรที่ตั้งบ้านเรือนและทำมาหากินในเขตป่าสงวนแห่งชาติหรือเขตที่ดินสาธารณประโยชน์
8. ↑
9. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-11-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๐๓ ตอนที่ ๒๑๓ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๔, ๓ ธันวาคม ๒๕๒๙
**เชลดอน ลี คูเปอร์** (อังกฤษ: Sheldon Lee Cooper) ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต และวิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต เป็นตัวละครสมมุติในละครโทรทัศน์ *เดอะบิกแบงเธียรี* และภาคแยก *ยังเชลดอน* ออกอากาศทางช่องซีบีเอส รับบทโดยนักแสดง จิม พาร์สันส์ ใน *เดอะบิกแบงเธียรี* และเอียน อาร์มิเทจ ใน *ยังเชลดอน* บทบาทนี้ทำให้พาร์สันได้รับรางวัลไพรม์ไทม์เอ็มมีอะวอดส์ รางวัลลูกโลกทองคำ รางวัลทีซีเออะวอร์ด และรางวัลคริติกส์ชอยส์เทเลวิชันอะวอดส์ 2 รางวัล ตัวละครวัยเด็กเป็นจุดสำคัญในเรื่อง*ยังเชลดอน* ฤดูกาลแรกดำเนินเนื้อเรื่องในปี ค.ศ. 1989 เชลดอน เด็กมหัศจรรย์อายุเก้าขวบ เรียนหนังสือข้ามห้าระดับชั้น เริ่มเรียนระดับไฮสกูลร่วมกับพี่ชาย

เชลดอนวัยผู้ใหญ่เป็นนักฟิสิกส์ทฤษฎีที่สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย ในช่วงสิบฤดูกาลแรก เขาอาศัยอยู่ในห้องชุดร่วมกับเพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงาน เลนเนิร์ด ฮอฟสแตดเตอร์ (จอห์นนี กาเล็กกี) เขายังเป็นเพื่อนและเพื่อนร่วมงานกับฮาวเวิร์ด โวโลวิตซ์ (ไซมอน เฮลเบิร์ก) และราจ คูธราปพาลี (คุนาล ไนเยอร์) ในฤดูกาลที่ 10 เชลดอนย้ายไปอยู่กับเอมี (เมยิม เบียลิก) ที่ห้องชุดเก่าของเพนนี (เคลีย์ โควโค) ภรรยาของเลนเนิร์ด เชลดอนมีไอคิวสูงระดับอัจฉริยะ แต่ขาดทักษะพื้นฐานทางสังคม ขาดความเข้าใจในเรื่องขบขัน ถ้อยคำแดกดัน และการเหน็บแนมจากผู้อื่น แต่มีบ่อยครั้งที่เขาเองกระทำเช่นนั้นเสียเอง เขาแสดงพฤติกรรมพิลึกพิลั่นและขาดความนอบน้อม ความเห็นอกเห็นใจและความอดทน ลักษณะเหล่านี้ทำให้เกิดเรื่องขบขันเกี่ยวกับตนเองมากมาย ทำให้กลายเป็นตัวละครที่โดดเด่น ผู้ชมส่วนหนึ่งยืนยันว่าบุคลิกภาพของเชลดอนสอดคล้องกับผู้ที่เป็นกลุ่มอาการแอสเปอร์เจอร์ โรคย้ำคิดย้ำทำ บิล พราดี ผู้ร่วมสร้างตัวละครเคยกล่าวว่าตัวละครเชลดอนไม่ได้ถูกสร้างหรือพัฒนาให้มีลักษณะใด ๆ ดังที่กล่าวมา แต่พาร์สันส์เคยให้ความเห็นว่า เชลดอน "ไม่อาจแสดงลักษณะอาการของกลุ่มอาการแอสเพอร์เจอร์ได้มากกว่านี้แล้ว"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Get Ready To Meet Young Sheldon, A Hilarious New Spinoff Of The Big Bang Theory - CBS.com".
2. ↑  episode "The Meemaw Materialization"
3. ↑  "The Jerusalem Duality". *The Big Bang Theory*. ฤดูกาล 1. ตอน 12. April 14, 2008. CBS.
4. ↑  "The Love Car Displacement". *The Big Bang Theory*. ฤดูกาล 4. ตอน 13. January 20, 2011. 16:39 นาที. CBS.
5. ↑  "The Veracity Elasticity". *The Big Bang Theory*. ฤดูกาล 10. ตอน 7. October 17, 2016. CBS.
6. ↑  "The Big Bang Theory: Season 1 Review". *IGN*. May 27, 2007. สืบค้นเมื่อ January 13, 2010.
7. ↑  "Oak Park native finally gets the girl in 'Big Bang'". *Chicago Tribune*. January 11, 2010. สืบค้นเมื่อ January 13, 2010.
8. 1 2  "The Griffin Equivalency". *The A.V. Club*. October 13, 2008. สืบค้นเมื่อ October 6, 2011.
9. ↑
10. 1 2  Waldman, Allison (August 14, 2009). "Come up with a new theory: Sheldon does NOT have Asperger's". aoltv.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 23, 2012. สืบค้นเมื่อ February 5, 2016.
**วงศ์ปลาวัวจมูกยาว** หรือ **วงศ์ปลาตะไบ** (วงศ์: Monacanthidae, อังกฤษ: Filefish, Foolfish, Leatherjacket, Shingle, เกาหลี: 쥐치) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งในอันดับปลาปักเป้า (Tetraodontiformes) วงศ์หนึ่ง

มีรูปร่างโดยรวม คือ มีผิวหนังที่หยาบ มีเกล็ดเล็กละเอียดปกคลุมทั้งตัว ครีบหลังแบ่งเป็น 2 ตอน มีก้านครีบหลังก้านแรกเป็นแท่งกระดูกใหญ่ ซึ่งแหลมและแข็งแรงคล้ายเขาสัตว์ ซึ่งสามารถใช้ยกขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองได้ ครีบหลังตอนที่ 2 เป็นครีบที่อ่อนนุ่ม ครีบท้องลดรูปไปโดยที่ก้านครีบก้านแรกเป็นเงี่ยงแข็ง ครีบก้นยาว ครีบหางกลมเป็นรูปพัด มีฟันในขากรรไกรด้านนอก 3 ชุด และด้านใน 2 ชุด มีจุดเด่น คือ ในบางสกุลมีจะงอยปากยื่นนยาวออกมาคล้ายท่อหรือหลอด ใช้สำหรับซอกซอนหาอาหารในแนวปะการัง และมีรูปร่างที่เรียวยาวอย่างเห็นได้ชัด 

โดยมากแล้วเป็นปลาที่มีขนาดเล็ก มีความยาวโดยเฉลี่ยเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 60 เซนติเมตร โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุดยาวได้ถึง 110 เซนติเมตร พบทั้งหมด 26 สกุล ราว 107 ชนิด กระจายพันธุ์ในมหาสมุทรแอตแลนติก, แปซิฟิก และมหาสมุทรอินเดีย

เป็นปลาที่อาศัยอยู่ตามแนวปะการังหรือตามกอสาหร่ายที่มีกระแสน้ำไหลอ่อน ๆ ในระดับความลึกไม่เกิน 30 เมตร โดยหากินสัตว์น้ำที่ไม่มีกระดูกสันหลังเหมือนกับปลาในวงศ์อื่นในอันดับเดียวกัน โดยจะกินปะการังเขากวาง (*Acropora* spp.) เป็นอาหารหลัก หากินในเวลากลางวัน และนอนหลับในแนวปะการังในเวลากลางคืน มีการแพร่พันธุ์โดยการวางไข่ในแหล่งน้ำกร่อย มีตัวผู้เป็นผู้ดูแล

เป็นปลาที่เป็นที่นิยมชื่นชอบถ่ายรูปของนักดำน้ำอีกจำพวกหนึ่ง ซึ่งไม่มีอุปนิสัยดุร้ายก้าวร้าวเหมือนปลาในวงศ์ปลาวัว (Balistidae) และยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้ด้วย

อีกทั้งในอาหารเกาหลี ยังสามารถทำเป็นอาหารรับประทานเล่นได้ด้วย โดยแปรรูปเป็นขนมอบแห้งเรียกว่า "จุยโป" (쥐포) และในอดีตมีการใช้หนังของปลาในวงศ์ปลาวัวจมูกยาวนี้ทำเรือไม้ด้วย

โดยคำว่า Monacanthidae ที่ใช้เป็นชื่อวงศ์ในทางวิทยาศาสตร์นั้น มาจากภาษากรีกคำว่า "Monos" หมายถึง เดี่ยว หรือ อันเดียว ผสมกับคำว่า "Akantha" หมายถึง หนาม

### การจำแนก (สกุล)

* *Acanthaluteres*
* *Acreichthys*
* *Aluterus*
* *Amanses*
* *Anacanthus*
* *Brachaluteres*
* *Cantherhines*
* *Cantheschenia*
* *Chaetodermis*
* *Colurodontis*
* *Enigmacanthus*
* *Eubalichthys*
* *Lalmohania*
* *Meuschenia*
* *Monacanthus*
* *Nelusetta*
* *Oxymonacanthus*
* *Paraluteres*
* *Paramonacanthus*
* *Pervagor*
* *Pseudalutarius*
* *Pseudomonacanthus*
* *Rudarius*
* *Scobinichthys*
* *Stephanolepis*
* *Thamnaconus*


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ปลาวัวจมูกยาว**

อ้างอิง
-------

1. ↑  ดำน้ำกับปลาวัวดุ / วินิจ รังผึ้ง จากผู้จัดการออนไลน์
2. ↑  "(อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-06. สืบค้นเมื่อ 2011-09-27.
3. ↑  จาก Fishbase.org (อังกฤษ)
4. ↑  จาก ITIS.org (อังกฤษ)
**วงศ์ปลาสินสมุทร** เป็นปลากระดูกแข็งทะเลวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลากะพง (Perciformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pomacanthidae

ปลาสินสมุทรนั้นมีรูปร่างและสีสันโดยรวมคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาผีเสื้อ (Chaetodontidae) บางสกุล เช่น *Chaetodon* กล่าวคือ มีรูปร่างแบนข้างเป็นทรงรีหรือรูปไข่ในแนวนอน ปากมีขนาดเล็กมีริมฝีปากหนา เกล็ดเล็กละเอียดกลม ไม่มีหนามที่ขอบตาด้านหน้า ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของปลาในวงศ์นี้ เส้นข้างลำตัวโค้งและสมบูรณ์ ครีบท้องและครีบทวารมนกลม ก้านครีบแข็งค่อนข้างจะยาวกว่าก้านครีบอ่อน โดยก้านครีบอันแรกของครีบเอวจะยาวมาก ครีบหางมีลักษณะเป็นหางตัดหรือมนกลม

ปลาสินสมุทรจัดเป็นปลาที่พบได้ในแนวปะการังวงศ์หนึ่งที่มีขนาดใหญ่ คือ มีขนาดตั้งแต่ 10-40 เซนติเมตร เป็นปลาที่มีสีสันและลวดลายเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ตามช่วงวัย มีอาณาบริเวณหากินค่อนข้างชัดเจน อีกทั้งเป็นปลาที่ไม่เกรงกลัวมนุษย์ ซ้ำยังมักว่ายน้ำเข้าหามาเมื่อมีผู้ดำน้ำลงไปในแนวปะการัง พบแพร่กระจายพันธุ์ในทะเลเขตอบอุ่นและเขตร้อนทั่วโลก ทั้ง มหาสมุทรแปซิฟิก, มหาสมุทรแอตแลนติก, มหาสมุทรอินเดีย โดยอาศัยและหากินในแนวปะการังเป็นหลัก แต่ก็มีบางชนิดที่หากินลึกลงไปกว่านั้นเป็นร้อยเมตร

ไม่จัดว่าเป็นปลาเศรษฐกิจ แต่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม เช่นเดียวกับปลาการ์ตูนหรือปลาผีเสื้อ อันเนื่องจากสีสันที่สวยงาม 

พบทั้งหมด 9 สกุล (ดูในตาราง) มีประมาณ 74 ชนิด ในน่านน้ำไทย พบได้ทั้งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน พบไม่ต่ำกว่า 40 ชนิด อาทิ ปลาสินสมุทรจักรพรรดิ (*Pomacanthus imperator*), ปลาสินสมุทรวงฟ้า (*P. annularis*) และปลาสินสมุทรลายบั้ง (*P. sexstriatus*) เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Angel Fish ปลาสินสมุทร ปลาสวย...ด้วยลวดลายประดับท้องฟ้า*, หน้า 108-109 คอลัมน์ สีสันใต้ทะเล โดย บีจี. นิตยสาร fishzone ฉบับที่ 26 ปีที่ 3: 15 กรกฎาคม-15 สิงหาคม พ.ศ. 2545
2. ↑  ปลาสินสมุทร (Angelfish)
3. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ปลาสินสมุทร**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลเพิ่มเติมจาก Fishbase.org (อังกฤษ)


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Pomacanthidae***
**วงศ์ปลาหมู** (อังกฤษ: Loach) เป็นวงศ์ของปลาน้ำจืดกระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Botiidae ในอันดับ Cypriniformes

โดยวงศ์นี้แยกออกมาจากวงศ์ปลาหมูแท้ (Cobitidae) ในปี ค.ศ. 2012 โดย มัวรีซ คอตเทเลต โดยพัฒนามาจากวงศ์ย่อย Botiinae ที่เลฟ เซมโยโนวิช เบิร์ก นักมีนวิทยาชาวรัสเซียเคยจัดมาก่อนในปี ค.ศ. 1940 เคยจัดให้เป็นวงศ์ย่อยมาก่อน

รูปร่างของปลาหมูในวงศ์นี้ มีรูปร่างลักษณะทั่วไปเหมือนกับปลาในวงศ์ปลาหมู แต่จะพบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำจืดของแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ส่วนใหญ่มีลวดลายที่เป็นลายโค้งมากกว่า และมีรูปร่างที่เพรียวเป็นทรงกระสวยและมีส่วนของจมูกและปลายปากที่แหลมยาวกว่า อีกทั้งส่วนใหญ่ยังนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม

การจำแนก
--------

แยกออกเป็นสกุลต่าง ๆ ได้ดังนี้

* *Ambastaia*
* *Botia*
* *Chromobotia*
* *Leptobotia*
* *Parabotia*
* *Sinibotia*
* *Syncrossus*
* *Yasuhikotakia*

ดูเพิ่ม
-------

* วงศ์ปลาหมูแท้

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Kottelat, M. (2012): Conspectus cobitidum: an inventory of the loaches of the world (Teleostei: Cypriniformes: Cobitoidei). เก็บถาวร 2013-02-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *The Raffles Bulletin of Zoology, Suppl. No. 26: 1-199.*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ปลาหมู**

วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Botiidae***

* ปลาหมู จากกรมประมง เก็บถาวร 2021-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วงศ์ปลาปักเป้าฟันสองซี่** (อังกฤษ: Porcupinefish, Blowfish, Globefish, Balloonfish, Burrfish, วงศ์: Diodontidae) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งในอันดับปลาปักเป้า (Tetraodontiformes) วงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Diodontidae ซึ่งมีความหมายว่า "ฟันสองซี่"

มีรูปร่างคล้ายกับปลาปักเป้าในวงศ์ Tetraodontidae แต่ว่าปลาปักเป้าในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสองซี่นี้ มีฟันแหลมคมที่ใช้สำหรับกัดกินสัตว์มีเปลือกรวมถึงปะการังชนิดต่าง ๆ สองซี่ใหญ่ ๆ ในปาก เชื่อมติดต่อกันบนขากรรไกร โดยที่ไม่มีร่องผ่าตรงกลาง มีเส้นข้างลำตัวไม่สมบูรณ์ ครีบอกมีขนาดใหญ่คล้ายพัด ครีบหลัง และครีบก้นอยู่ค่อนไปทางด้านท้ายของลำตัว ครีบหลังไม่มีก้านครีบแข็ง ไม่มีครีบท้อง ครีบหางกลมมน 

มีรูปร่างอ้วน กลม แบนข้างเล็กน้อย สามารถขยายร่างกายให้กลมเหมือนลูกบอลได้ ด้วยการสูดอากาศหรือน้ำเข้าไปในช่องท้อง และผิวหนังจะมีหนามแหลมคมทั่วทั้งตัว ซึ่งจะตั้งตรงทั้งตัวเพื่อป้องกันตัวเองจากศัตรูด้วย

พบกระจายพันธุ์โดยทั่วไปในทะเลทั้งเขตร้อน, เขตอบอุ่น และเขตหนาว โดยเป็นปลาน้ำเค็มทั้งหมด จัดเป็นปลาที่มีขนาดกลางจนถึงขนาดใหญ่ โดยสามารถยาวได้ถึง 2 ฟุต

เป็นปลาที่มีสารเตโตรโดท็อกซิน อย่างร้ายแรง จึงไม่ใช้ในการบริโภค แต่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ทั้งในตู้ปลาส่วนบุคคลหรือในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ และนิยมทำเป็นเครื่องประดับ โดยเฉพาะการสตัฟฟ์เวลาที่พองตัวออก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Keiichi, Matsura & Tyler, James C. (1998). Paxton, J.R. & Eschmeyer, W.N.. ed. *Encyclopedia of Fishes*. San Diego: Academic Press. pp. 231. ISBN 0-12-547665-5.
2. ↑  Mills, Dick (1993). Cooke, Jane. ed. *Aquarium Fish*. San Diego: Dorling Kindersley. pp. 281. ISBN 1-56458-293-0.
3. ↑  จาก Fishbase.org (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Diodontidae***
*สำหรับปลาในวงศ์อื่น ดูที่ วงศ์ปลาสามรส*

**วงศ์ปลาปากแตร** (อังกฤษ: Cornetfish, Trumpetfish) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งน้ำเค็มวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathiformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Aulostomidae (มาจากภาษากรีกคำว่า "Aulos" หมายถึง "แตร" และ "stoma" หมายถึง "ปาก")

ลักษณะสำคัญของปลาในวงศ์นี้ คือ ปากที่ยาวยื่นออกและโป่งออกบริเวณปลายปากเล็กน้อย คล้ายลักษณะของแตรหรือท่อ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ ปลายขากรรไกรล่างมีติ่งเนื้อคล้ายหนวด ครีบหลังมี 2 ตอนตอนหน้าเป็นก้านครีบแข็ง 8-12 ชิ้น เก็บอยู่ใช้สำหรับป้องกันตัวเอง ครีบหลังอันที่ 2 และครีบก้นอยู่ค่อนไปเกือบติดครีบหาง ครีบท้องอยู่กึ่งกลางลำตัว

เป็นปลาที่ว่ายน้ำได้ช้า จึงมักแฝงตัวอยู่กับปลาอื่น ๆ เช่น ปลานกขุนทอง, ปลานกแก้วหรือปลาแพะ เพื่อหาโอกาสเข้าใกล้อาหาร ได้แก่ กุ้งและลูกปลา ปลาวัยอ่อนที่ป้องกันตัวเองไม่ได้ จะพรางตัวอยู่ตามแส้ทะเลหรือกัลปังหา มักพบพฤติกรรมนี้ในยามค่ำคืน

วงศ์ปลาปากแตร มีเพียงสกุลเดียว คือ *Aulostomus* พบเพียง 3 ชนิดเท่านั้น พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรแปซิฟิก และมหาสมุทรแอตแลนติก

* ***Aulostomus***
	+ *Aulostomus chinensis*
	+ *Aulostomus maculatus*
	+ *Aulostomus strigosus*

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก Fishbase.org (อังกฤษ)
2. ↑  "ปลาทะเล » วงศ์ปลาปากแตร (Family Aulostomidae)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2012-08-06.
3. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Aulostomidae***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Aulostomus ที่วิกิสปีชีส์

* Trumpetfishes, Family Aulostomidae: (อังกฤษ)
**จารมินาร์** (Charminar; แปลตรงตัวว่า "หออะษานสี่หอ") ก่อสร้างในปี1591 เป็นอนุสาวรีย์และมัสยิดในไฮเดอราบาด เตลังคนา ประเทศอินเดีย ถือเป็นสถานที่แลนด์มาร์กของเมืองที่เป็นเหมือนสัญลักษณ์ของเมืองไฮเดอราบาดและเป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดแห่งหนึ่งในอินเดีย จารมินาร์เคยมีมัสยิดตั้งอยู่บนชั้นบนสุดเป็นเวลากว่า 400 ปี นอกจากความโดดเด่นในเชิงสถาปัตยกรรมและประวัติศาสตร์ที่ยาวนานแล้วตลาดรอบจารมินาร์ก็เป็นตลาดสำคัญที่ชาวพื้นเมืองเดินทางมาจับจ่ายซื้อของอย่างหนาแน่นเป็นประจำ งานเฉลิมฉลองที่จัดที่จารมินาร์ เช่น รัมซาน (Ramzaan)

จารมินาร์ตั้งอยู่บนคุ้งน้ำตะวันออกของแม่น้ำมุสิ ทางทิศตะวันตกเป็นที่ตั้งของลาดบะซาร์ (Laad Bazaar) ส่วนทางตะวันตกเฉียงใต้เป็นที่ตั้งของมัสยิดแกรนิตที่งดงามชื่อว่ามัสยิดมักกะห์ จารมินาร์เป็นทั้งสมบัติทางสถาปัตยกรรมและสมบัติทางโบราณคดีของชาติโดยกรมสำรวจโบราณคดีแห่งอินเดีย (Archaeological Survey of India) คำแปลของจารมินาร์มาจากคำในภาษาอูรดู "ชาร์" (chār) และ"มินาร์" หรือ"มีนาร์" (minar, meenar) รวมกันแปลว่า"เสาหลักทั้งสี่" หรือ"มินาเร่ต์ทั้งสี่" ซึ่งคือลักษณะโดยตรงของจารมินาร์

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  "Richard Goslan travels to India - Herald Scotland". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-12-18. สืบค้นเมื่อ 2019-09-22.
4. ↑  Charminar (building, Hyderabad, India), Britanni a Online Encyclopedia
5. 1 2  Charminar: Hyderabad, Britannica Compton's Encyclopedia
6. ↑  "Alphabetical List of Monuments - Andhra Pradesh". Archaeological Survey of India. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 มิถุนายน 2014. สืบค้นเมื่อ 27 สิงหาคม 2015.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**จารมินาร์**
**โฌแซ็ฟ ฟูเช ดยุกที่ 1 แห่งโอตรันโต** (ฝรั่งเศส: *Joseph Fouché, 1st Duc d'Otrante*) เป็นรัฐบุรุษแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 เขาเป็นที่จดจำจากการใช้ความรุนแรงในการปราบปรามผู้ก่อจลาจลในลียงระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1793 และหลังนโปเลียนก่อรัฐประหารเดือนบรูว์แมร์ในปี ค.ศ. 1799 เขาก็ได้รับตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการตำรวจและได้รับบรรดาศักดิ์เป็นดยุกแห่งโอตรันโต 

โฌแซ็ฟ ฟูเช เกิดที่เลอแปลแร็ง หมู่บ้านเล็ก ๆ ใกล้กับเมืองน็องต์ เขาเข้ารับการศึกษาที่วิทยาลัยโบสถ์ในน็องต์ เขาเดินทางมาปารีสด้วยความตั้งใจอยากเป็นครู ซึ่งก็ทำให้เขาประสบความก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว เขาได้เป็นอาจารย์ในวิทยาลัยหลายแห่งของปารีส ซึ่งทำให้เขาได้มีโอกาสรู้จักกับมักซีมีเลียง รอแบ็สปีแยร์ เขาและรอแบ็สปีแยร์มีการพบปะกันทั้งในช่วงก่อนการปฏิวัติและในช่วงต้นของการปฏิวัติ ต่อมาในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1790 เขาถูกเรียกตัวกลับไปสอนที่เมืองน็องต์ การที่ฟูเชเป็นคนหัวประชาธิปไตยและต่อต้านศาสนจักร ก็ทำให้เขากลายเป็นที่นิยมชมชอบของประชาชนเมืองน็องต์ และทำให้เขาได้เป็นผู้นำระดับท้องถิ่นของฌากอแบ็ง

หลังระบอบกษัตริย์ล่มสลายลงในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1792 ฟูเชก็ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้แทนของจังหวัดลัวรัตล็องติกในที่ประชุมใหญ่แห่งชาติ ช่วงแรกเขาไปคลุกคลีอยู่กับฝ่ายฌีรงแด็ง แต่เนื่องจากพวกฌีรงแด็งไม่สนับสนุนการสำเร็จโทษพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทำให้ฟูเชตัดสินใจย้ายไปอยู่ฝ่ายลามงตาญ ฟูเชสนับสนุนอย่างแรงกล้าให้มีการประหารชีวิตพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ในทันที 

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1793 ฟูเชเดินทางไปเมืองลียงกับฌ็อง-มารี กอโล แดร์บัว เพื่อประหารเหล่าผู้ก่อกบฎจำนวน 271 คน มีการใช้โซ่ล่ามผู้ต้องโทษเข้าด้วยกันและใช้ปืนใหญ่ระดมยิงกระสุนพวงเพื่อสังหาร ทำให้ฟูเชได้รับฉายาว่า "เครื่องประหารแห่งลียง" ความโหดร้ายของฟูเชทำให้รอแบ็สปีแยร์เกิดหวั่นใจขึ้นมา รอแบ็สปีแยร์พยายามกำจัดฟูเชให้พ้นจากสโมสรฌากอแบ็งในวันที่ 14 กรกฎาคม 1794 แต่ฟูเชไหวตัวทันและหลบซ่อนตัวอยู่ในปารีสภายใต้การคุ้มครองของปอล บารัส และร่วมวางแผนโค่นล้มรอแบ็สปีแยร์ การโค่นล้มรอแบ็สปีแยร์ในวันที่ 27 กรกฎาคม 1794 นำไปสู่การจัดตั้งรัฐบาลใหม่ที่เรียกว่าคณะดีแร็กตัวร์

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1799 ฟูเชได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการตำรวจในห้วงเวลาที่ปารีสเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แอมานุแอล โฌแซ็ฟ ซีเยแย็ส สมาชิกดีแร็กตัวร์คนใหม่ ต้องการควบคุมพวกฌากอแบ็งที่พยายามเปิดสโมสรขึ้นมาอีกครั้ง ฟูเชได้สั่งปิดสโมสรฌากอแบ็งตามความต้องการของซีเยแย็ส พร้อมทั้งตามล่านักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ทั้งของฝ่ายฌากอแบ็งและฝ่ายนิยมเจ้า เมื่อนายพลนโปเลียนกลับจากอียิปต์ถึงฝรั่งเศสในเดือนตุลาคม ฟูเชเข้าร่วมกับนโปเลียนและซีเยแย็สเพื่อโค่นล้มอำนาจของคณะดีแร็กตัวร์ ภายหลังรัฐประหาร 18 บรูว์แมร์ ฟูเชก็กลายเป็นคนสนิทของนโปเลียน นโปเลียนคงตำแหน่งรัฐมนตรีตำรวจของฟูเชไว้ตามเดิม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hanson, P.R. (2003) The Jacobin Republic Under Fire. The Federalist Revolt in the French Revolution, p. 193.
2. ↑  Schom, Alan (1997). "Fouche's Police". *Napoleon Bonaparte*. HarperCollins Publishers, New York. pp. 253–255. ISBN 0-06-092958-8.
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**ฐานฉากแท่นบูชา** (อังกฤษ: Predella) เป็นแท่นที่ใช้ตั้งฉากแท่นบูชา "Predella" ในภาษาอิตาลีหมายถึงม้าที่ใช้คุกเข่า ในงานศิลปะ "ฐานฉากแท่นบูชา" หมายถึงจิตรกรรมหรือประติมากรรมที่อยู่ใต้กรอบล่างของฉากแท่นบูชา ฉากแท่นบูชาในปลายยุคกลางและยุคเรอเนสซองซ์มักจะมีฉากสำคัญอยู่เหนือ "ฐานฉากแท่นบูชา" ที่เป็นภาพขนาดเล็กกว่ามากที่เป็นภาพเรื่องราวที่อาจจะเป็นเรื่องจากชีวิตของพระเยซู, ชีวิตของพระแม่มารี หรือชีวิตของนักบุญ ตามปกติแล้วก็อาจจะมีสามถึงห้าภาพตามแนวนอนแต่บางครั้งก็จะเป็นเพียงภาพเดียว

การเขียนหรือสร้างฐานฉากแท่นบูชาจะแตกต่างจากการวาดภาพหลักเพราะเป็นภาพที่ผู้ชมต้องมาจ้องดูใกล้ๆ ศิลปินจะรู้สึกมีอิสระในการสร้างงานมากกว่าภาพหลัก เมื่องานในฉากหลักมีความสำคัญขึ้น ความสำคัญของฐานก็ลดน้อยลงตามลำดับและในที่สุดก็หายไปเลยในสมัยแมนเนอริสม์ และยิ่งหาดูได้ยากหลังจากกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ibiblio.org: Altarpiece, retable, reredos, predella

ดูเพิ่ม
-------

* ฉากแท่นบูชา
* ศิลปะคริสต์ศาสนา
* ศิลปะยุคกอธิค

ระเบียงภาพ
----------

* ฐานฉากจากทุกขกิริยาของพระเยซูราวปี ค.ศ. 1468คาร์โล คริเวลลิ(Carlo Crivelli)ฐานฉากจาก  
ทุกขกิริยาของพระเยซู  
ราวปี ค.ศ. 1468  
คาร์โล คริเวลลิ  
(Carlo Crivelli)
* ฐาน "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย"วัดเซนต์วูลฟกังชเนเบิร์ก, เยอรมนีฐาน "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย"  
วัดเซนต์วูลฟกัง  
ชเนเบิร์ก, เยอรมนี
* ฐานอัครสาวกราวปี ค.ศ. 1485เบรเมนฐานอัครสาวก  
ราวปี ค.ศ. 1485  
เบรเมน
* ฐานคำจารึกแอบบีเชินทาลฐานคำจารึก  
แอบบีเชินทาล
* ฐานไม้แกะสลักมุนสเตอร์ไบรซาคเยอรมนีฐานไม้แกะสลัก  
มุนสเตอร์ไบรซาค  
เยอรมนี
กล้องโทรทรรศน์หักเหแสงที่ตั้งอยู่บนฐานตั้งระบบศูนย์สูตรที่พิพิธภัณฑ์ดาราศาสตร์ไทเป
**ฐานตั้งระบบศูนย์สูตร** (อังกฤษ: equatorial mount) เป็นอุปกรณ์สำหรับตั้งเครื่องมือให้หมุนไปตามระบบพิกัดศูนย์สูตร คือมีแกนการหมุนตั้งขนานกับแกนการหมุนของโลก สามารถหมุนไปตามการหมุนของทรงกลมท้องฟ้า ฐานตั้งแบบนี้มักใช้ในกล้องโทรทรรศน์ จานดาวเทียม และ กล้องถ่ายภาพ ข้อดีของการใช้ฐานตั้งเป็นระบบศูนย์สูตรคือช่วยให้อุปกรณ์ที่ติดอยู่กับวัตถุนั้นสามารถติดตามวัตถุใด ๆ บนท้องฟ้าตามการหมุนรอบตัวเองของโลก โดยขับเคลื่อนเพียงแกนเดียวด้วยอัตราเร็วคงที่ เมื่อใช้กับจานดาวเทียม การติดตั้งฐานตั้งเป็นระบบศูนย์สูตรจะช่วยให้สามารถชี้ตำแหน่งของดาวเทียมพ้องคาบโลกหลายดวงพร้อมกันได้ด้วยการหมุนเพียงแกนเดียว

ภาพรวม
------

ฐานตั้งระบบศูนย์สูตรตั้งอยู่บนระบบพิกัดศูนย์สูตร ซึ่งประกอบด้วยแกนนอนคือไรต์แอสเซนชันและแกนตั้งคือเดคลิเนชันซึ่งตั้งฉากกัน ที่แกนไรต์แอสเซนชันมักติดตั้งกลไกขับเคลื่อนให้หมุนด้วยอัตราเร็วคงที่ไปตามเวลาโดยมีคาบการหมุนเป็น 23 ชั่วโมง 56 นาทีตามการหมุนรอบตัวเองของโลก นอกจากนี้ยังสามารถกำหนดค่าด้วยแป้นหมุนปรับค่าซึ่งสามารถแสดงระบบพิกัดทรงกลมท้องฟ้าของเทห์ฟากฟ้าได้โดยตรง

ฐานตั้งระบบศูนย์สูตรแตกต่างจากฐานตั้งระบบขอบฟ้า ซึ่งมีกลไกง่ายกว่าแต่ต้องหมุนแกนสองแกนด้วยความเร็วที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ในการติดตามเทห์ฟากฟ้าที่จับจ้องอยู่บนทรงกลมท้องฟ้า

ในอดีตฐานตั้งระบบศูนย์สูตรเคยได้รับความนิยมมากตามหอดูดาวสำคัญหลายแห่ง อย่างไรก็ตาม นับวันจะยิ่งถูกแทนที่ด้วยฐานตั้งระบบขอบฟ้า เนื่องจากเทคโนโลยีสมัยใหม่ทำให้โครงสร้างของฐานตั้งระบบขอบฟ้าเสถียรขึ้น การควบคุมโดยคอมพิวเตอร์ทำให้ง่ายต่อการติดตามวัตถุท้องฟ้าเป้าหมาย ดังนั้นในหอดูดาวที่ออกแบบใหม่ ฐานตั้งระบบศูนย์สูตรไม่ได้รับความนิยมอีกต่อไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น สำหรับในแวดวงดาราศาสตร์สมัครเล่น ฐานตั้งกล้องแบบศูนย์สูตรยังถือว่าค่อนข้างพบได้ทั่วไปอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการถ่ายภาพทางดาราศาสตร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "LAS MONTURAS". Observatorio J. A. Soldevilla. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-07-28. สืบค้นเมื่อ 2010-09-29.
2. ↑  "Observatorio ARVAL - Polar Alignment for Meade LXD55/75 Autostar telescopes". Observatorio ARVAL. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-10-03. สืบค้นเมื่อ 2010-09-29.
**เหา** เป็นแมลงในอันดับ Anoplura ส่วนใหญ่ตัวยาวไม่เกิน 5 มิลลิเมตร ตัวแบน หัวแคบกว่าอกและยื่นไปข้างหน้าเห็นได้ชัด ตาเล็กมาก บางชนิดตาไม่เจริญ อกไม่แยกเป็นปล้องให้เห็นปลายขามีเล็บและหนามใช้ช่วยในการยึดขนหรือผม ปากเป็นชนิดเจาะดูด ดูดกินเลือดคนและสัตว์ อาศัยอยู่ตามบริเวณที่มีขนหรือผม

เหาเป็นแมลงขาสั้น ไม่มีปีก หัวเล็ก โดยหัวจะมีความยาวประมาณ 1-3 ม.ม. ตัวแบน ปล้องอกไม่แยก หนวด 1 คู่ แต่ละเส้นมี 5 ปล้อง ยื่นออกจากหัว ตาประกอบมี 1 คู่ ปากดัดแปรไปทำหน้าที่เจาะผิวหนังและดูดเลือด หดอยู่ใต้หัว แต่ยื่นออกเห็นชัดเจนเมื่อกินอาหาร ขา 3 คู่ ขาสั้น ปลายขามีกรงเล็บ (claw) 1 อัน และมีรูปร่างลักษณะคล้ายหัวแม่มือ ตำแหน่งโครงสร้างทั้ง 2 ส่วนนี้เหาสามารถใช้หนีบเส้นผมของตัวให้อาศัยได้ ด้วยขาที่สั้นและมีกรงเล็บดังกล่าว เหาจึงสามารถใช้ขาเกี่ยวเส้นผมได้ดี แต่ในที่ราบไม่สามารถกระโดดหรือเดินได้อย่างมีประสิทธิภาพ

อาการและโรคที่เกิดจากเหา
------------------------

เหาส่วนใหญ่จะพบในเด็ก อายุระหว่าง 8-12 ปี ซึ่งเหาจะใช้ปากเจาะหนังศีรษะ เพื่อดูดเลือด ก่อให้เกิดอาการคันหนังศีรษะ ซึ่งจะอาจทำให้เด็กเกาจนเป็นแผลถลอก และติดเชื้อได้ นอกจากนี้แล้วอาการคันอาจทำให้เด็กเสียสมาธิในการเรียนได้ บางรายที่ขาดการรักษาเหาจะวางไข่และเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆส่งผลให้เกิดอาการคันมากจนถึงขั้นนอนไม่หลับ ส่งผลให้ร่างกายพักผ่อนไม่เพียงพอได้ แผลที่เกิดจากการเกาหากติดเชื้อนานออกไปจะทำให้ผิวหนังหนาขึ้นและตกสะเก็ด เรียกว่าโรควากาบอนด์ (vagabond’s diseases) ซึ่งวิธีการแก้คือจะใช้หวีเสนียดหวีผมบริเวณที่คันเพื่อให้เหาหลุดออก หรืออาจจะใช้น้ำมะกรูดหมักผมแล้วสระผมออกก็ได้

อ้างอิง
-------

* *มารู้จักเหาและโลน...ปรสิตยุคโบราณที่ยังมีผลถึงปัจจุบัน*, เขียนโดย *อนันต์ สกุลกิม*, สืบค้นเมื่อ 28 มิถุนายน 2562
* *Phylum Arthropoda,* สืบค้นเมื่อ 28 มิถุนายน 2562
* *โรคเหา เก็บถาวร 2020-10-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, ศูนย์วิจัยสุขภาพกรุงเทพ โรงพยาบาลกรุงเทพ, สืบค้นเมื่อ 07/072562.*
* 
*
|  |
| --- |
| จุดหมายแสวงบุญใน |
| แดนพุทธภูมิ |
|  |
| สังเวชนียสถาน
* ลุมพินีวัน
* พุทธคยา
* สารนาถ
* กุสินารา
 |
| สถานที่เพิ่มเติม 4 แห่ง
* ราชคฤห์
* สังกัสสะ
* สาวัตถี
* เวสาลี
 |
| บริเวณอื่น ๆ
* อชันตา
* อมราวตี
* หมู่ถ้ำบะราบาร์
* ภารหุต
* Chandavaram
* เทวทหะ
* ถ้ำเอลโลรา
* กบิลพัสดุ์
* เกสริยาสถูป
* โกสัมพี
* ลลิตคีรี
* มถุรา
* นาลันทา
* Nasik
* ปาฏลีบุตร
* ปาวา
* ปิปราห์วา
* บุษบาคีรี
* Ramagrama stupa
* รัตนคีรี
* สาญจิ
* อุทัยคีรี
* Tilaurakot
* พาราณสี
* วิกรมศิลา
 |
| * ด
* ค
* ก
 |

**เกสริยาสถูป** (ฮินดี: केसरिया स्तूप) เป็นสถูปพบใหม่ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอินเดีย ที่ประดิษฐานบาตรของพระโคตมพุทธเจ้าที่ทรงประทานแก่ชาววัชชี เกสเรียอยู่ในเขตพรมแดนของแคว้นวัชชีและมัลละต่อกัน (รัฐพิหารในปัจจุบัน) แต่ไม่ใช่สถานที่แสดงกาลามสูตร ดังที่เข้าใจกัน เพราะสถานที่แสดงกาลามสูตรนั้น อยู่ในแคว้นโกศล แต่สถูปเกสเรีย อยู่ในแคว้นวัชชีต่อกันกับพรมแดนแคว้นมัลละ

มหาสถูป
-------

เดิมเกสริยาสถูปไม่เป็นที่รู้จักและไม่เป็นจุดสำหรับจาริกแสวงบุญของชาวพุทธ แต่หลังจากกองโบราณคดีอินเดียได้ขุดค้นเนินดินใหญ่พบพระมหาสถูปโบราณที่มีความเส้นผ่านศูนย์กลางถึง 1,400 ฟุต สูงถึง 51 ฟุต (เดิมอาจสูงถึง 70 ฟุต) ซึ่งทำให้มหาสถูปโบราณที่ค้นพบใหม่นี้กลายเป็นมหาสถูปที่ใหญ่ที่สุดในอินเดีย มีลักษณะคล้ายกับเจดีย์ชเวดากองและพระมหาสถูปบุโรพุทโธ ซึ่งทำให้มีผู้สันนิษฐานว่าเกสริยาสถูปนี้เป็นต้นแบบของมหาสถูปทั้งสอง

โดยเกสริยาสถูปเป็นสถูปเดียวกับที่ปรากฏในบันทึกของพระถังซำจั๋ง ที่เคยจาริกแสวงบุญมายังสถานที่แห่งนี้ ท่านได้กล่าวไว้ว่าสถานที่แห่งนี้เป็นที่ตั้งของพระมหาสถูปที่ประดิษฐานบาตรของพระพุทธองค์ที่พระพุทธเจ้าทรงประทานแก่ชาววัชชีเมืองเวสาลีที่ตามมาส่งเสด็จพระพุทธองค์เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเสด็จไปยังเมืองกุสินาราเพื่อเสด็จดับขันธปรินิพพาน

เกสริยาในปัจจุบันอยู่ห่างจากกุสินาราประมาณ 120 กิโลเมตร ในเขตรัฐพิหาร ระหว่างทางจากเมืองไวสาลีไปยังเมืองกุสินารา

เกสริยาสถูป

อ้างอิง
-------

1. ↑  พบมหาสถูปของพุทธ..ที่ใหญ่ที่สุดในโลก..ที่รัฐพิหารอินเดีย. พระมหาดร.คมสรณ์ คุตตธมฺโม เว็บบล็อก oknation. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก. เรียกข้อมูลเมื่อ 4-6-52
2. ↑  kesaria stupa. Indian Railway Catering & Tourism Corporation Ltd.. [on-line]. from

ดูเพิ่ม
-------

* การแสวงบุญของชาวพุทธในดินแดนพุทธภูมิ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**Kesariya**

* Kesariya, Bihar เก็บถาวร 2009-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Buddhist-Tourism.Com. เข้าถึงเมื่อ 4-6-52 (อังกฤษ)
* Kesariya Stupa-maps.google
* The Nandangarh Stupa and The Asoka Pillar Site of Lauriya Nandangarh – The Nandangarh Stupa-maps.google - The Asoka Pillar-maps.google
***ไททันโนโบอา แซร์อาโฮนเอนซิส*** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Titanoboa cerrejonensis*, ชื่อย่อ: *ไททันโนโบอา* (Titanoboa)) เป็นชื่องูขนาดใหญ่ที่ไม่มีพิษ ในวงศ์ Boidae ที่ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว ถูกค้นพบโดยคณะนักวิทยาศาสตร์สาขาบรรพชีวินวิทยาจากมหาวิทยาลัยโทรอนโต

นักบรรพชีวินวิทยาเชื่อว่า ไททันโนโบอา มีรูปร่างลักษณะและมีพฤติกรรมคล้ายงูอนาคอนดาซึ่งปัจจุบันพบในป่าดิบชื้นในทวีปอเมริกาใต้ โดยหากินในน้ำ ซึ่งอาหารได้แก่ จระเข้และปลาขนาดใหญ่ มีลักษณะคล้ายคลึงกับงูอนาคอนดา แต่ทว่ามีความยาวกกว่ามาก โดยมีความยาวเฉลี่ยประมาณ 13.5 เมตร และอาจยาวได้ถึง 15 เมตร หนักถึง 2.6 ตัน โดยชื่อของมันเป็นภาษาลาติน แปลได้ว่า "งูยักษ์จากแซร์อาโฮน" (Titanic boa from Cerrejon) ซึ่งมาจากชื่อเมืองแซร์อาโฮน ในประเทศโคลอมเบีย ซึ่งเป็นที่ค้นพบซากฟอสซิลของมันเป็นครั้งแรก

ขนาดสัมพัทธ์ของ *ไททันโอโบอา* กับมนุษย์ยุคใหม่, *Gigantophis*, งูเหลือม, และ งูอนาคอนดาเขียว.
ซากฟอสซิลของไททันโนโบอา ที่ค้นพบเป็นกระดูกสันหลัง จำนวน 180 ชิ้น คาดว่าน่าจะเป็นของงูทั้งหมด 12 ตัว ค้นพบครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 2007 ซึ่งกระดูกสันหลังนั้นมีขนาดใหญ่กว่ากระดูกสันหลังของงูอนาคอนดาไม่มากนัก

จากการวิเคราะห์อายุชั้นหิน พบว่า ไททันโนโบอา มีชีวิตอยู่เมื่อราว 58 ถึง 60 ล้านปีก่อน ในสมัยพาลีโอซีนตอนกลางถึงตอนปลาย เป็นช่วงหลังจากเหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคครีเทเชียส–พาลีโอจีน
ซึ่งมีสภาพเป็นป่าดิบชื้น มีอุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีประมาณ 32- 90 องศาเซลเซียส ซึ่งสูงกว่าอุณหภูมิเฉลี่ยของป่าดิบชื้น และสอดคล้องกับสภาพอากาศ ที่คาดว่ามีก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศปริมาณมาก

ดูเพิ่ม
-------

* งูอนาคอนดายักษ์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Titanoboa***

อ้างอิง
-------

1. ↑  โลกวิทยาการ - พบซากงูดึกดำบรรพ์ขนาดใหญ่ที่สุดในโลก จากสารคดี
2. ↑  Titanoboa - Titanic Boa Fossil From Colombia Is World's Largest Snake
**ฮอตดอก** (อังกฤษ: hot dog, hotdog) เป็นไส้กรอกนึ่งหรือย่างซึ่งวางในขนมปังที่ผ่ากลางแนวยาว โดยรับประทานในรูปแบบคล้ายแซนด์วิช ชื่อของฮอตดอกอาจทำให้บางบุคคลคิดว่ามีเนื้อสุนัขเป็นส่วนประกอบหลัก แต่เนื้อสัตว์ที่นิยมใช้ทำฮอตดอกคือเนื้อวัว, หมู หรือ ไก่ หรืออาจเป็นเนื้อสัตว์สามหรือสองชนิดนี้ผสมรวมกันก็ได้ เครื่องปรุงที่นิยมรับประทานข้างเคียงได้แก่ มัสตาร์ด, ซอสมะเขือเทศ, หอมใหญ่, มายองเนส, แตงกวาดอง, เนยแข็ง, ชีลีกอนการ์เน และเซาเออร์เคราท์

โดยทั่วไปมักเชื่อว่าฮอตดอกมีแหล่งกำเนิดจากชาวเยอรมันที่อพยพไปอาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกา จนทำให้เป็นอาหารข้างถนนที่มีความนิยมสูงในสหรัฐอเมริกา โดยถือว่าเป็นอาหารอเมริกันได้เลยทีเดียว ในสหรัฐอเมริกา ฮอตดอกส่วนใหญ่มักมีจำหน่ายตามรถขายอาหารเคลื่อนที่ซึ่งมักอยู่ใกล้บริเวณสนามเบสบอล จนทำให้เป็นอาหารที่ชาวอเมริกันทุกคนนึกถึงเมื่อไปชมเบสบอล 

แต่ความจริงแล้ว ฮอตดอกถือกำเนิดมานานกว่า 3,500 ปีแล้วในยุคบาบิโลเนีย มีลักษณะเป็นเนื้อหมักเครื่องเทศ ยัดไว้ในไส้สัตว์ ชาวโรมันเรียกอาหารประเภทนี้ว่า "Salsus" และเป็นที่ของคำว่า "Sausage" หรือไส้กรอกในภาษาอังกฤษ ในยุคกลาง เมืองต่าง ๆ ของทวีปยุโรปได้พัฒนาสูตร รสชาติ และรูปร่างของไส้กรอกของตนเอง และตั้งชื่อไส้กรอกตามชื่อเมืองที่เป็นถิ่นกำเนิด เช่น ไส้กรอกเวียนนา เป็นต้น

ที่มาของคำว่า "ฮอตดอก" ที่แปลว่า "หมาร้อน" มาจาก ในปี ค.ศ. 1906 นักวาดการ์ตูนชื่อ โทมัส ดอร์แกน ได้แรงบันดาลใจจากรูปร่างที่โค้งงอคล้ายสุนัขดัชชุนของไส้กรอก และจากเสียงพ่อค้า "เห่า" ตะโกนเรียกคนซื้อ กอร์ดอนจึงได้วาดรูปสุนัขดัชชุนราดด้วยมัสตาร์ดประกบด้วยขนมปัง และเขียนบรรยายใต้รูปว่า "ซื้อหมาร้อน ๆ" (Get your hot dogs!) เล่ากันว่าดอร์แกนไม่สามารถสะกดคำว่า ดัชชุนได้ถูกต้อง จึงใช้คำว่า "หมา" แทน ปรากฏว่าคำว่าฮอตดอกกลายเป็นคำที่ติดปากชาวอเมริกันทั่วไป จนเลิกเรียกไส้กรอกด้วยคำอื่น ๆ และยังทำให้ชาวโลกคิดว่าฮอตดอกเป็นอาหารที่ชาวอเมริกันคิดขึ้นมาอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Brady, William (11 June 1929). "Personal Health Service" (PDF). *Amsterdam Evening Recorder*. p. 5.
2. ↑  "Hot Dogs Chain Store Basis". *Los Angeles Times*. 11 October 1925. p. 18.
3. ↑  "Anniversary of Hot Dog, Bun" (PDF). *Binghamton (NY) Sunday Press*. 29 November 1964. p. 10D.
4. ↑  Zwilling, Leonard (27 September 1988). "Trail of Hot Dog Leads Back to 1880's". *New York Times*. p. A34. สืบค้นเมื่อ 17 June 2013.
5. ↑  Lavin, Cheryl (24 September 1980). "Hot dog! 2 mustard moguls who relish their work". *Chicago Tribune*. p. E1.
6. ↑  "ทำไมต้องเรียกฮอตดอก[หมาร้อน]". gettolearnnew. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-10-06. สืบค้นเมื่อ 19 October 2015.
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

|  |
| --- |
|  |
| **"จานบาคคัส" ที่พบในกรุ"กรุสมบัติมิลเดนฮอลล์"** |
| **Mildenhall Treasure** |
| {{{artist}}} |
| {{{period}}} |
| {{{size}}} |
| ค.ศ. 1942 |
| มิลเดนฮอลล์, ซัฟโฟล์คในอังกฤษ |
| กรุสมบัติ |
| พิพิธภัณฑ์แห่งมิลเดนฮอลล์ในประเทศอังกฤษ |

**กรุสมบัติมิลเดนฮอลล์** (อังกฤษ: Mildenhall Treasure) เป็นกรุสมบัติกรุใหญ่ของเครื่องเงินแบบโรมัน 34 ชิ้นที่ขุดพบในบริเวณมิลเดนฮอลล์, ซัฟโฟล์คในอังกฤษในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 1942

กรุสมบัติมิลเดนฮอลล์ขุดพบกอร์ดอน บุชเชอร์ไถนาไปพบก่อนที่จะทำการขุดขึ้นมาด้วยความช่วยเหลือของซิดนีย์ ฟอร์ด แต่ผู้พบทั้งสองคนก็ไม่ทราบถึงคุณค่าของสิ่งที่พบจนได้ข่าวจากเจ้าหน้าที่อีกหลายปีให้หลัง ในปี ค.ศ. 1946 การค้นพบก็ได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการและทางพิพิธภัณฑ์บริติชก็ได้ทำการขวนขวายหาซื้อมาเป็นเจ้าของ

ปัจจุบันสมบัติที่ขุดได้จากกรุสมบัติมิลเดนฮอลล์ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งมิลเดนฮอลล์ในประเทศอังกฤษ สมบัติที่พบในกรุประกอบด้วย

ประวัติ
-------

เชื่อกันว่ากรุสมบัติมิลเดนฮอลล์ถูกฝังไว้ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 สมบัติที่พบในกรุประกอบด้วย "Great Dish" หรือ "จานบาคคัส" ซึ่งเป็นตัวอย่างของงานเครื่องเงินอันวิจิตรของศิลปะโรมันของกลางคริสต์ศตวรรษที่ 4 ที่มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 605 มิลลิเมตร และ หนัก 8256 กรัม จานเงินเป็นเป็นภาพเทพบาคคัสและตกแต่งด้วยแถบกว้างรอบเป็นภาพเกี่ยวกับการเฉลิมฉลองของบาคคัส และที่หัวใจของภาพเป็นการแข่งขันการดื่มเหล้าระหว่างบาคคัสและเฮอร์คิวลีสผู้เมามายจนไม่มีสติสัมปชัญญะจนถึงกับต้องประคอง แถบในเป็นนิเรียดล้อมรอบพฤกษาพักตร์ของพระสมุทรโอเชียนัส

สิ่งอื่น ๆ นอกไปจาก "จานบาคคัส" ก็เป็นสิ่งของที่คล้ายคลึงกันที่เป็นสิ่งตกแต่งสำหรับงานเลี้ยงที่รวมทั้งจานเครื่องถมแบนที่ตกแต่งเป็นลายเรขาคณิต, จานแบนใหญ่ที่ตกแต่งด้วยภาพของเทพแพน และ เมนาด, ชามคุ่มมีฝาปิดที่ตกแต่งด้วยเซนทอร์ และ สัตว์ป่า และ ชามคุ่มที่มีขอบบานออกไป, ทัพพี และ ช้อน แม้ว่าการตกแต่งส่วนใหญ่จะเป็นศิลปะแบบคลาสสิก แต่ช้อนสามช้อนมีคริสต์สัญลักษณ์ "Chi-Rho" ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่หมายถึงพระเยซูที่เป็นอักษรอัลฟา และ โอเมกาไขว้กันที่หมายถึง "พระผู้เป็นจุดเริ่มและจุดจบ" เชื่อกันว่าสิ่งมีค่าเหล่านี้มาจากบริเวณเมดิเตอร์เรเนียน

โรอัลด์ ดาห์ลเขียนบทความเกี่ยวกับการพบกรุสมบัติมิลเดนฮอลล์ที่พิมพ์ครั้งแรกในหนังสือพิมพ์ "แซเทอร์เดย์อีฟนิงโพสต์" และต่อมาในชื่อ "*กรุสมบัติมิลเดนฮอลล์*" ในหนังสือรวมเรื่องสั้น "*The Wonderful Story of Henry Sugar and Six More*" ในเรื่องที่รอนัลด์ ดาห์ลเขียนฟอร์ดทราบถึงความสำคัญของสิ่งที่ขุดพบ และไม่อาจจะทนกับการพรากจากสิ่งที่พบได้จึงได้เก็บไว้อย่างเงียบ ๆ แต่มีผู้มาเยี่ยมเยือนไปเห็นชิ้นที่ไม่ได้เก็บไว้เข้า ฉะนั้นจึงทำให้บุชเชอร์ไม่มีสิทธิที่จะเรียกร้องเงินรางวัลจากรัฐบาลสำหรับผู้พบของมีค่าได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Mildenhall Treasure". Mildenhall Museum. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-11-20. สืบค้นเมื่อ May 4, 2006.
2. ↑  "The Great Dish from the Mildenhall treasure". The British Museum. สืบค้นเมื่อ May 4, 2006.
3. ↑  Dahl, Roald (1947). "The Mildenhall Treasure" in *Saturday Evening Post* (20 September): 20-21, 93-4, 96-7, 99.
4. ↑  Dahl, Roald (1995). *The Wonderful Story of Henry Sugar and Six More* (5th ed.). London: Penguin Group. p. 215. ISBN 0-14-037348-9.

ดูเพิ่ม
-------

* กรุสมบัติ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* The Mildenhall Treasure
บทความนี้เกี่ยวกับดินแดนในสมัยเป็นอาณานิคมของอังกฤษ สำหรับรัฐฉานในปัจจุบัน ดูที่ รัฐฉาน
**สหพันธรัฐฉาน** หรือ **แคว้นสหรัฐไทยใหญ่** (อังกฤษ: Federated Shan States; ไทใหญ่: မိူင်းႁူမ်ႈတုမ်ႊၸိုင်ႈတႆး *Muang Hom Tum Jueng Tai*) เป็นชื่อของหน่วยทางการบริหารในจักรวรรดิอังกฤษ ครอบคลุมดินแดนของรัฐฉานและรัฐกะเรนนีในพม่าปัจจุบัน ในขณะที่อังกฤษเข้ามาปกครองพม่า การจัดตั้งสหพันธรัฐเป็นการเตรียมการเพื่อถ่ายโอนอำนาจของเจ้าฟ้ามาสู่รัฐบาลพม่า สถานะของเจ้าฟ้าภายในระบบนี้เทียบได้กับราชรัฐในอินเดียที่ได้ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2431

ในช่วงที่อังกฤษปกครอง เจ้าฟ้าที่ปกครองไทใหญ่มี 7 เมือง ปกครองด้วยราชวงศ์ท้องถิ่น และมีข้าหลวงอังกฤษดูแล 1 คน และได้รวมการบริหารรัฐกะเรนนีเข้ามาด้วยเมื่อ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2465 และเรียกชื่อว่าสหพันธรัฐฉาน ภายใต้การดูแลของข้าหลวงใหญ่อังกฤษซึ่งยังดูแลกลุ่มรัฐว้าด้วย ต่อมา ในวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง รัฐเชียงตุงถูกรุกรานโดยกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น ตามข้อตกลงก่อนหน้านี้ระหว่างรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงครามกับจักรวรรดิญี่ปุ่น ในเดือนธันวาคมของปีเดียวกันนั้น กองทัพพายัพของไทยได้เข้ายึดครองพื้นที่บางส่วนของรัฐกะเรนนีที่อยู่ระหว่างชายแดนไทยกับแม่น้ำสาละวิน ซึ่งกินพื้นที่ฝั่งตะวันออกของรัฐกันตรวดี รวมทั้งพื้นที่ของรัฐเชียงตุงและเมืองพาน ไทยเรียกดินแดนที่ถูกผนวกนี้ว่าสหรัฐไทยเดิม ซึ่งตั้งขึ้นเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2486 ไทยได้คืนดินแดนนี้ให้อังกฤษใน พ.ศ. 2488 

หลังจากพม่าได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2491 สหพันธรัฐฉานได้เข้าร่วมในสหภาพพม่าในฐานะรัฐฉานและรัฐกะยา โดยมีสิทธิจะแยกตัวออกจากสหภาพตามความตกลงเวียงปางหลวง หลังการรัฐประหารใน พ.ศ. 2505 สิทธิของรัฐฉานในการแยกตัวออกและสถานะต่าง ๆ ของเจ้าฟ้าถูกยกเลิกโดยรัฐบาลทหารของเนวีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประกาศกรมบัญชาการทัพใหญ่ เรื่องยกเลิกประกาศบัญชาการทหารสูงสุด เรื่องเปลี่ยนชื่อแคว้นสหรัฐไทยใหญ่เป็นสหรัฐไทยเดิม" (PDF). *ราชกิจจานุเบกษา*. **62** (55ง): 1446. 2 ตุลาคม พ.ศ. 2488. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  Chao Tzang Yawnghwe, *The Shan of Burma: Memoirs of a Shan Exile*. p.77
3. ↑  "Myanmar Divisions". Statoids. สืบค้นเมื่อ 2009-04-10.
4. ↑  Jean Michaud, *Historical Dictionary of the Peoples of the Southeast Asian Massif,* p. 213
5. ↑  Shan and Karenni States of Burma

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Shan army leader hold fast to Panglong I เก็บถาวร 2014-09-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* The Imperial Gazetteer of India
* "Gazetteer of Upper Burma and the Shan states"
**พระเจ้าชีซงเตแจ็น** (ทิเบต: ཁྲི་སྲོང་ལྡེ་བཙན་, ไวลี: *khri srong lde btsan*, พินอินทิเบต: *Chisong Dêzän*) หรือ **ชื่อซงเต๋อจ้าน** (จีนตัวย่อ: 赤松德赞; จีนตัวเต็ม: 赤松德贊; พินอิน: *chìsōng dézàn*) เป็นพระโอรสของพระเจ้ามีอาธอมซึ่งเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าซงแจ็นกัมโป พระมารดาคือเจ้าหญิงจินเจินจากจีน ครองราชย์เมื่อ พ.ศ. 1295 - 1340 ตรงกับสมัยจักรพรรดิหมิงฮวางแห่งราชวงศ์ถัง

การขยายอำนาจ
------------

ในสมัยเดียวกันนี้ ประเทศจีนกำลังอ่อนแอเนื่องจากกบฏภายในประเทศ ส่วนทิเบตในสมัยพระเจ้าชีซงเตแจ็นได้ขยายอิทธิพลไปในเอเชียกลาง และสร้างความสัมพันธ์กับชาติอาหรับ กองทัพทิเบตเข้ายึดครองฉางอัน เมืองหลวงของราชวงศ์ถังได้นานถึง 15 วัน เมื่อ พ.ศ. 1306 และเกิดข้อขัดแย้งกันนาน 40 ปี กว่าทิเบตจะยอมถอนทหารออกไป ทางทิศใต้ ทิเบตแผ่อำนาจลงมาถึงแคว้นเบงกอลและพิหารในอินเดีย

งานด้านพุทธศาสนา
----------------

พระเจ้าชีซงเตแจ็นทรงนิมนต์พระศานตรักษิตจากอินเดียให้เข้ามาเผยแผ่พุทธศาสนา แต่พระศานตรักษิตเห็นว่าชาวทิเบตเดิมนับถือศาสนาบอนที่นิยมการทรงเจ้าเข้าผี พระศานตรักษิตจึงเสนอให้เชิญพระปัทมสัมภวะซึ่งมีความชำนาญทางตันตระเข้ามา พระปัทมสัมภวะสามารถปราบภูตผีปีศาจและทำให้ปีศาจเหล่านั้นหันมาคุ้มครองพระพุทธศาสนาได้สำเร็จ

นอกจากนี้ พระเจ้าชีซงเตแจ็น ได้นิมนต์พระสงฆ์นิกายสรวาสติวาทมา 12 องค์ และเลือกชาวทิเบตให้เข้าอุปสมบทเป็นพระภิกษุรวม 5 รูป ซึ่งถือเป็นการวางรากฐานการบวชของทิเบต ต่อมามีชาวทิเบตบวชพระเพิ่มอีกถึง 300 รูป พระเจ้าติสองเดซันทรงอุปภัมภ์พระบวชใหม่เหล่านี้ ทำให้ศาสนาพุทธในทิเบตมั่นคงสืบมา

อ้างอิง
-------


* ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์ ษัฏเสน. *พระพุทธศาสนาแบบทิเบต*. กทม. : ศูนย์ไทยธิเบต, 2538.
พระเจ้าซงแจ็น กัมโป (กลาง), เจ้าหญิงเหวินเฉิง (ขวา) และเจ้าหญิงภริคุติ(ซ้าย)
**พระเจ้าซงแจ็นกัมโป** (ทิเบต: སྲོང་བཙན་སྒམ་པོ་, ไวลี: *srong btsan sgam po*, พินอินทิเบต: *Songzän Gambo*) เป็นกษัตริย์ทิเบตระหว่าง พ.ศ. 1163 - 1193 เป็นกษัตริย์พระองค์แรกของทิเบตที่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ชัดเจน ทรงครองราชย์ในสมัยที่ทิเบตเรืองอำนาจทางทหาร ทรงสร้างสัมพันธไมตรีกับกษัตริย์แห่งจีนและเนปาล โดยอภิเษกกับเจ้าหญิงภริคุติ ราชธิดาของพระเจ้าอังศุวรมันแห่งเนปาล และเจ้าหญิงเหวินเฉิง (文成公主, མུན་ཅང་ཀོང་ཅོའི) ราชธิดาของพระเจ้าถังไท่จง กษัตริย์จีน พระชายาทั้งสององค์นี้นับถือพุทธศาสนา และได้นำศาสนาพุทธเข้ามาเผยแพร่ในทิเบต

พระเจ้าซงแจ็นกัมโป ได้ส่งเสนาบดีของพระองค์คือ เทินมี สัมโภฏะไปศึกษาศาสนาพุทธในอินเดีย และเมื่อกลับมาเขาก็ได้ประดิษฐ์อักษรทิเบตและเขียนไวยากรณ์ภาษาทิเบต ส่งผลให้มีการแปลคัมภีร์ทางพุทธศาสนาเป็นภาษาทิเบต นอกจากนี้ พระองค์ได้วางระเบียบปฏิบัติ 16 ข้อ ที่ถือเป็นกฎหมายฉบับแรกของทิเบต และย้ายเมืองหลวงจากยาร์ลุงไปสร้างเมืองหลวงใหม่ที่ลาซ่า

อ้างอิง
-------


* ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์ ษัฏเสน. *พระพุทธศาสนาแบบทิเบต*. กทม. : ศูนย์ไทยธิเบต, 2538.