recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**หอคอยเยฺว่หยาง** (จีนตัวย่อ: 岳阳楼; จีนตัวเต็ม: 岳陽樓; พินอิน: *Yuèyáng Lóu*) เป็นหอคอยแบบจีนโบราณ ตั้งอยู่ในเย่วหยาง มณฑลหูหนาน ริมฝั่งทะเลสาบต้งถิง หอคอยเยฺว่หยาง, หอคอยเจ้าชายเถิง และ หอคอยกระเรียนเหลือง เป็นสามหอคอยอันยิ่งใหญ่ของแคว้นเจียงหนาน หอคอยเยฺว่หยางเป็นที่รู้จักมาจากบทนิพนธ์ *ระลึกถึงหอคอยเยฺว่หยาง* (《岳阳楼记》) นิพนธ์โดยซีเหวิน ขุนนางคนสำคัญของราชวงศ์ซ่งเหนือ (960–1127) ของจีน หอคอยตั้งอยู่บนกำแพงเมืองนครโบราณเยฺว่หยาง มณฑลหูหนาน โดยหันหน้าออกสู่เกาะจุนชาน เหนือทะเลสาบต้งถิง

หลังคาของหอคอยประดับด้วยกระเบื้องเคลือบสีเหลือง (黄色琉璃瓦) สีตัดกันกับป่าไม้สีเขียวโดยรอบ หลังคายอดสดของหอคอยเป็นทรงโค้งเรียบลักษณะคล้ายกับหมวกขุนพลในจีนโบราณ หอคอยเยฺว่หยางถือเป็นสิ่งปลูกสร้างในจีนโบราณแห่งเดียวที่มีลักษณะหลังคาทรงหมวกขุนพลเช่นนี้

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Zhu Xiang (2014). 《湖南地理》 [*Geography of Hunan*] (ภาษาจีน). Beijing: Beijing Normal University Press. p. 84. ISBN 978-7-303-14646-8.
2. 1 2  Wei Ming (2013), p. 43. harv error: no target: CITEREFWei\_Ming2013 (help)
สำหรับวัดเชตุพนแห่งอื่น ดูที่ วัดเชตุพน

**วัดเชตุพน** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดเกต อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ชื่อของวัดเชตุพนมาจากบริเวณนี้เป็นป่าทึบ เป็นซากวัดโบราณ จึงเรียกกันติดปากว่า "เจตะปน" ต่อมาได้ปรับให้เป็นภาษาไทยภาคกลางว่า "เชตุพน"

วัดเชตุพนเป็นวัดร้าง ไม่ปรากฏว่าสร้างใดสมัยใดและใครเป็นผู้สร้าง ปรากฏซากวัดได้แก่ ใบเสมาและฐานอุโบสถ ฐานพระเจดีย์ และฐานพระวิหาร เป็นต้น จนในสมัยพระเจ้าอินทวิชยานนท์ เริ่มมีชาวบ้านมาตั้งถิ่นฐานบริเวณนี้จนกลายเป็นหมู่บ้าน ต่อมาราว พ.ศ. 2380 ได้มีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อ "คำ" เป็นผู้ทรงคุณวุฒิและมีศิลาจารวัตรปฏิบัติเคร่งครัดในพระธรรมวินัยมาก ได้มาจำพรรษาอยู่ที่วัดนี้ ญาติโยมมีความศรัทธาและเคา่รพนับถือมากจึงได้สร้างกุฏิ ไม้กระดานเป็นที่พักอาศัยและได้ร่วมมือกันสร้างวิหารขนาดเล็กพอเป็นที่ทำบุญทำกุศลได้ด้วย ต่อมาได้สร้างอุโบสถขนาดเล็ก เมื่อท่านครูบาหลวงคำมรณภาพลง ได้นำอัฐิของท่านไปเก็บไว้ที่หน้าอุโบสถ

คณะญาติโยมได้ขออาราธนานิมนต์พระจากท่านครูบาวัดฝายหิน ให้มาจำพรรษา ท่านครุบาวัดฝายหินจึงได้ส่งพระภิกษุคันธาให้มาดูแลวัด วัดได้รับอุปถัมน์จากพระเจ้าอินทวิชยานนท์ และเจ้านายข้าราชบริภารฝ่ายเหนือมีพระราชชายาเจ้าดารารัศมี มาโดยตลอด

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดเชตุพนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2380 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2475

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูบาหลวงคำ พ.ศ. 2380–2428
* พระโพธิรังษี (จันแก้ว คนฺธาโร) พ.ศ. 2428–2465
* พระสมุห์ ธนัญชัย พ.ศ. 2465–2471
* พระครูนพรัตนบุราจารย์ (ทองคำ ป.ธ.4) พ.ศ. 2471–2478
* พระโพธิรังษี (อินตา เกสโร) พ.ศ. 2478
* พระมหาอนันต์ อานนฺโท พ.ศ. 2504–2509
* หลวงพ่อดวงทิพย์ พ.ศ. 2509 ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดเชตุพน
* พระครูวิกรมคณาภิรักษ์ (สุมน ธมฺมธโร ป.ธ.3) พ.ศ. 2509–2531
* พระครูสิริธรรมานุศาสก์ (สุวัฒน์ สุวฑฺฒโน ป.ธ.5) พ.ศ. 2531
* พระมหาวิเศษ ปญฺญาวชิโร ป.ธ.9 ,รศ.ดร.

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเชตุพน ตำบลวัดเกต อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่".
2. ↑  "วัดเชตุพน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**หลวงพ่อโหน่ง อินฺทสุวณฺโณ** (พ.ศ. 2408 — 25 ธันวาคม พ.ศ. 2477) เป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดคลองมะดัน จังหวัดสุพรรณบุรี

ประวัติ
-------

**หลวงพ่อโหน่ง อินฺทสุวณฺโณ** ท่านเกิดในปี พ.ศ. 2408 ตรงกับปลายรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นชาวตำบลบ้านตาล อำเภอสองพี่น้อง เป็นบุตรของนายโต และนางจ้อย มีพี่น้องทั้งหมด 9 คน ท่านเป็นคนที่ 2 อุปสมบทเมื่อปี พ.ศ. 2432 ณ วัดสองพี่น้อง โดยมีพระอาจารย์จันทร์ วัดทุ่งคอก เป็นอุปัชฌาย์ พระอาจารย์ดิษฐ์และพระอธิการสุด เป็นพระกรรมวาจาจารย์และพระอนุสาวนาจารย์ ตามลำดับ ตั้งแต่บวชมา ท่านไม่เคยฉันเนื้อสัตว์เลย เมื่ออุปสมบทแล้วก็ได้ไปจำพรรษาอยู่ที่วัดทุ่งคอก 2 พรรษา วัดสองพี่น้อง 7 พรรษา จากนั้นก็มาจำพรรษาอยู่ที่วัดใหม่อัมพวัน (วัดคลองมะดัน) ตลอดมา ท่านได้มาเป็นเจ้าอาวาสวัดใหม่อัมพวัน ท่านได้ทำนุบำรุงวัดจนรุ่งเรือง หลวงพ่อท่านมรณภาพเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2477 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร รวมสิริอายุได้ 69 ปี นับพรรษาได้ 45 พรรษา

อ้างอิง
-------

* หนังสือรวมสุดยอดพระคณาจารย์ทั้งหมด 180 พระองค์
* ประวัติพระเครื่อง และหลวงพ่อโหน่ง วัดคลองมะดัน เก็บถาวร 2010-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* หนังสือประวัติหลวงพ่อโหน่ง วัดคลองมะดัน[*ลิงก์เสีย*]
* คุณอัครนันท์[*ลิงก์เสีย*]
สำหรับวัดแจ้งแห่งอื่น ดูที่ วัดแจ้ง

**วัดแจ้ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามโคก อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 19 ไร่ 2 งาน 70 ตารางวา มีคลองวัดแจ้งผ่านทางด้านทิศเหนือ หน้าวัดอยู่ทางด้านทิศตะวันออก

วัดแจ้งสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2315 ในสมัยกรุงธนบุรี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2317 เขตวิสุงคามมากว้าง 14 เมตร ยาว 26 เมตร ด้านการศึกษา เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2496 หม่อมราชวงศ์หญิงพุ่ม วัชรีพงษ์ สันนิษฐานว่าได้บูรณะขึ้นในสมัยกรุงธนบุรีหรือสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ปรากฏจากหลักฐานว่า เจ้าซัวสุน ได้นำธิดาไปถวายพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ซึ่งธิดามีความสามารถในการตีระนาดได้ไพเราะ จึงได้พระราชทานนามว่า เจ้าน้อยระนาด ท่านได้ลงเรือหนีทัพพม่ามากับพวกมาตามลำน้ำเจ้าพระยาในเวลากลางคืน จนมาสว่างที่อำเภอสามโคก ตรงกับวัดแจ้งในเวลานี้ และได้จอดเรือพักผ่อนอยู่ที่ริมตลิ่ง กล่าวกันว่า ได้เจอดินกลายเป็นทองตรงวัดแจ้ง จึงตั้งใจว่า เมื่อตั้งหลักฐานมั่นคงแล้วจะมาสร้างวัดที่นี่

ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 กุฎิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถสร้างด้วยศิลาแลง เป็นศิลปะสุโขทัย หน้าตักกว้าง 2.33 เมตร ปางมารวิชัย ตู้ของเก่าสำหรับใส่พระพุทธรูปบูชาอยู่ที่หอสวดมนต์ และพระแก้ว 1 องค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแจ้ง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "รำพาข้าวสาร ประเพณีแต่โบราณ…ที่นับวันจะเลือนหาย". 77 ข่าวเด็ด.
3. ↑  "วัดแจ้ง". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
สำหรับวัดโบสถ์แห่งอื่น ดูที่ วัดโบสถ์

**วัดโบสถ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกระทุ่ม อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 34 ไร่ มีพระอาจารย์ชัยวัฒน์ ปภากโร เป็นเจ้าอาวาส

วัดโบสถ์หรือ **วัดโบสถ์ (บน)** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2290 ในสมัยอยุธยาตอนปลาย บริเวณวัดมีต้นกระทุ่มมาก ชาวบ้านจึงเรียกว่า **วัดโบสถ์บ้านกระทุ่ม** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2295 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร บริเวณข้างอุโบสถมีเจดีย์เก่าแก่ก่ออิฐถือปูนสมัยอยุธยาตอนปลาย 1 องค์ ทุกวันที่ 14 เมษายนของทุกปีจะมีพิธีทำบุญเทศน์มหาชาติ

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2537 กุฏิสงฆ์จำนวน 12 หลัง ศาลาเอนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 หอระฆัง และหอกลอง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย และพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโบสถ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดโบสถ์(บน)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดโพธิ์เผือกแห่งอื่น ดูที่ วัดโพธิ์เผือก

**วัดโพธิ์เผือก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 1 หมู่ที่ 2 ในตำบลบ้านใหม่ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา 

วัดโพธิ์เผือกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2380 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2390 ต่อมาได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง จนได้รับการบูรณะอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2437 ได้รับการพัฒนามาตามลำดับ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2560 ในอดีตเคยเป็นที่พักทัพของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ที่รวบรวมกำลังพลตีค่ายของพม่าออกมาก่อนที่จะไปเมืองจันทบุรี (เรียกว่า *ทุ่งมะขามหย่อง*) ภายในวัดจึงได้มีการหล่อพระบรมรูปของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.50 เมตร ยาว 18.25 เมตร โครงสร้างก่ออิฐถือปูน ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานนามว่า *หลวงพ่อจ้อย* สร้างขึ้นเมื่อ ร.ศ. 131 (พ.ศ. 2456) ด้วยโลหะผสม ศาลาการเปรียญหลังใหม่ กว้าง 10.25 เมตร ยาว 17.78 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2516 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 7 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ และหอระฆัง แต่เดิมวัดมีศาลาการเปรียญเก่าและกุฏิหลังเก่าเป็นทรงไทย แต่พังลงแม่น้ำ วัดยังมีธรรมาสน์เก่าแก่ที่สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิ์เผือก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "รองนายกฯ ทำบุญทอดกฐินสามัคคี "บารมี-พระเจ้าตาก" ที่วัดโพธิ์เผือก อยุธยา". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "วัดโพธิ์เผือก".
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ศาลา, ซุ้ม, ปะรำ หรือ พิดาน

บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา

สะพานห้าศาลาในประเทศจีน
หนึ่งในสองศาลาที่ใช้ที่พลาสเดส์โวสในปารีส
**ศาลา** (อังกฤษ: **Pavilion**, ฝรั่งเศส: ***pavillon***, ละติน: ***papilio***) แบ่งออกเป็นสองอย่าง

สิ่งก่อสร้างอิสระ
-----------------

ศาลาอาจจะหมายถึงสิ่งก่อสร้างอิสระที่สร้างไม่ไกลนักจากสิ่งก่อสร้างสำหรับการเป็นที่อยู่อาศัยที่สร้างขึ้นเพื่อความสำราญ ขนาดก็อาจจะใหญ่หรือเล็กก็ได้แต่จุดประสงค์ก็เพื่อใช้เป็นการพักผ่อนและหาความสำราญ ศาลาที่สร้างที่ใช้ประโยชน์หรือคำนึงถึงทิวทัศน์เรียกว่า "ศาลาสวน"

ศาลาที่ว่านี้อาจจะเป็นสิ่งก่อสร้างในสวนที่คล้ายคลึงกับเรือนฤดูร้อน (summer house) หรือ ศาลาเล็ก (kiosk) ที่นิยมสร้างกันในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่เปรียบได้กับสิ่งก่อสร้างของอิตาลีที่เรียกว่า "คาสินา" ที่มาเรียกกันว่า "คาสิโน" ในภาษาอังกฤษ ลักษณะของศาลาจะคล้ายกับวัดแบบกรีก/โรมัน ศาลาที่สร้างโดดอาจจะมีขนาดใหญ่กว่าตัวสิ่งก่อสร้างหลักก็ได้เช่นศาลาหลวงที่ไบรตัน ในอังกฤษ ซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างที่มีลักษณะเป็นแบบอินเดีย แต่ที่เรียกว่าเป็นศาลาแม้จะมีขนาดใหญ่โตเพราะจุดประสงค์ของการก่อสร้างก็เพื่อใช้เป็นสถานที่สำหรับการพักผ่อนและหาความสำราญ

ศาลากีฬามักจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างติดกับบริเวณที่เล่นกีฬาที่ใช้สำหรับเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือดื่มเครื่องดื่ม และมักจะมีระเบียงที่มีที่บังแดดที่ยื่นออกมาเพื่อใช้เป็นที่สำหรับสังเกตการณ์ คำว่าศาลาก็มักจะใช้กับสนามกีฬาโดยเฉพาะกับสนามเบสบอลเพื่อแสดงความแตกต่างระหว่างที่นั่งที่ราคาแพงที่มีร่มเงากับที่นั่งที่ราคาถูกกว่าที่ไม่มีร่มเงา

สถาปัตยกรรมคลาสสิก
------------------

สิ่งที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งคือการวางความสมดุลของสิ่งก่อสร้างของสถาปัตยกรรมคลาสสิกที่วาง "เอกมณฑล" (corps de logis) ซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างที่สำคัญที่สุดไว้ตรงกลางโดยมีปีกยื่นออกไปทางซ้ายและขวา ปีกสองข้างนี้อาจจะหยุดลงด้วย "ศาลา" ซึ่งเป็นการแสดงถึงจุดจบของสิ่งก่อสร้างเหมือนกับการใช่จุดเมื่อจบประโยคในภาษาอังกฤษ

พลาสเดส์โวส (Place des Vosges) ในปารีส (ค.ศ. 1605-ค.ศ. 1612) ใช้ศาลาสองข้างที่หมายว่าเป็นตอนกลางของทางด้านเหนือและทางด้านใต้ที่เรียกว่า "ศาลาราชา" และ "ศาลาราชินี" ศาลาที่ว่านี้เป็นซุ้มสามโค้งซึ่งเป็นเหมือนเรือนเฝ้าประตู (gatehouse) ที่เป็นทางเข้าอันสมศักดิ์ศรีเข้ามาในจัตุรัส การสร้างเรือนเฝ้าประตูในฝรั่งเศสในรูปของศาลามีมาร้อยปีก่อนหน้านั้นแล้ว

ในชนบทศาลาเป็นสิ่งก่อสร้างที่ใช้ในการล่าสัตว์ "ศาลาแห่งกาลอง" (Pavillon de Galon) ในลูเบอรองในฝรั่งเศสเป็นตัวอย่างที่แสดงลักษณะของการก่อสร้างของคริสต์ศตวรรษที่ 18 ของศาลาล่าสัตว์ของเจ้านายในสมัยนั้น ศาลาตั้งอยู่บนสถานที่เดิมเป็นคฤหาสน์โรมันที่มีสวนแบบฝรั่งเศสที่ใช้ในการรับรองแขก

อ้างอิง
-------

1. ↑  paris.org:Place des Vosges เก็บถาวร 2003-08-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

ดูเพิ่ม
-------

* ศาลาไทย
* ศาลาสวน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ศาลา
สำหรับวัดไก่เตี้ยแห่งอื่น ดูที่ วัดไก่เตี้ย

**วัดไก่เตี้ย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังยาง อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 35 ไร่ 3 งาน 7 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 28 ไร่ 60 ตารางวา

วัดไก่เตี้ย เดิมเคยเป็นวัดร้าง จนเมื่อ พ.ศ. 2428 จึงมีพระสงฆ์จากวัดเสาธงทอง เข้ามาอยู่จำพรรษาและฟื้นฟูวัด ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2495

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2491 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ 5 หลัง และตึก 1 หลัง วิหาร 1 หลัง

ภายในพื้นที่วัดเคยมีเจดีย์อยู่หลายองค์ แต่ถูกขุดรื้อทำลายโดยโจรขุดหาสมบัติในช่วงปรี พ.ศ. 2480–2520 จนปัจจุบันเหลือเพียง 10 องค์ เป็นเจดีย์แปดเหลี่ยมศิลปะอยุธยาตอนต้น 4 องค์ ขนาดฐานกว้างด้านละ 4.20 เมตร สูงประมาณ 7.30 เมตร 2 องค์ และขนาดฐานกว้างด้านละ 8.20 เมตร สูงประมาณ 14.80 เมตร 2 องค์ จัดเป็นเจดีย์ขนาดเล็กและกลาง มีชุดฐานบัวแปดเหลี่ยมซ้อนกัน 3 ชั้น รองรับเรือนธาตุซึ่งมีซุ้มจรนำอยู่ 8 ซุ้ม (ด้าน) ภายในซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางลีลาสลับกับปางถวายเนตร เหนือซุ้มเป็นชุดบัวหน้ากระดาน 2 ชั้น รองรับองค์ระฆังเรียวเล็ก ต่อด้วยยอดบัวกลุ่มไม่มีบัลลังก์คั่น ส่วนยอดหักหายไป พระพุทธรูปปูนปั้นที่ประดับในซุ้มจรนำ ได้รับอิทธิพลศิลปะสุโขทัย

นอกจากนี้ยังมีเจดีย์ทรงลังกาวีอีก 3 องค์ ฐานกลมรอบ 22 เมตร สูง 17.50 เมตร ได้รับอิทธิพลจากสิลปะแบบลังกาผสมอู่ทอง ฐานมีลายสลักรูปไก่ขนาดเล็กโดยรอบ (สันนิษฐานว่าเป็นที่มาของชื่อวัด) พร้อมรูปสลักลายเทวดาและยักษ์หน้ากาฬ นอกจากนี้ยังมีเจดีย์ทรงระฆังหงาย 2 องค์ และทรงปรางค์ขอม 1 องค์ ซึ่งทั้ง 3 องค์อยู่ในสภาพทรุดโทรมยอดพังทลายลงมาทั้งหมด (สันนิษฐานว่าคงมีการทำลายเพื่อหาเถ้ากระดูกพระเกจิอาจารย์ที่ฝังอยู่ภายใน เนื่องจากเจดียืทรงนี้มักใช้บรรจุกระดูกพระภิกษุผู้ทรงศีลสมัยทราวดี) ปัจจุบันกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเจดียืทั้งหมดเป็นดบรารสถานของชาติเมื่อปี พ.ศ. 2468 

ศ.เดวิด เดอเลกุวส์ นักโบราณคดี กล่าวว่า บริเวณนี้อาจเป็นที่ตั้งของวัดบรมมาดเตตุวสถาน ตามบันทึกของพ่อค้าชาวจีนที่เข้ามาค้าขายกับสุวรรณภูมิในสมัยทราวดี เนื่องจากอยู่ในบริเวณใกล้กับแม่น้ำตามที่มีการบันทึกไว้ และมีการค้นพบจารึกอักษรพรมสลักคำว่า เตตุ บนกำแพงเจดีย์ ซึ่งแปลความได้ว่า "สถานบรรทม"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไก่เตี้ย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "โบราณสถานวัดไก่เตี้ย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดไก่เตี้ย**
สำหรับวัดไก่เตี้ยแห่งอื่น ดูที่ วัดไก่เตี้ย

**วัดไก่เตี้ย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านรุน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดไก่เตี้ยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 ราษฎรชาวมอญประมาณ 20,000 คน นำโดยสมิงฉอดเมาได้ส่งใบบอกมากราบทูลพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยให้ทรงทราบ มีราษฎรชาวมอญตั้งถิ่นฐานในอำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี และในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ราษฎรชาวมอญได้สร้างวัดขึ้นเพื่อเป็นที่บำเพ็ญศาสนกิจและตั้งชื่อ "วัดไก่เตี้ย" ซึ่งเป็นชื่อวัดในเมืองหงสาวดี

ต่อมาในสมัยพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีขุนนางชื่อ พระยาพฤฒาธิบดี ได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดไก่เตี้ย และได้ให้ชื่อว่า **วัดไก่เตี้ยพฤฒารามราษฎร์บำรุง** แต่ต่อมาราษฎรในหมู่บ้านเรียกเพียง "วัดไก่เตี้ย" ได้รับการบูรณะและพัฒนามาโดยตลอด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร 

ปูชนียวัตถุทีสำคัญ ได้แก่พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 84 นิ้ว สูง 129 นิ้ว สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 24 นิ้ว สูง 43 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2552 และยังมีรอยพระพุทธบาทจำลอง (สร้างด้วยไม้)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไก่เตี้ย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ขบวนธรรมยาตรา 5 แผ่นดิน เดินทางถึงวัดไก่เตี้ย อยุธยา มุ่งหน้าต่อ จ.ตาก ก่อนเข้าสู่พม่า". มติชน.
**กิตติกร โล่ห์สุนทร** รองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง (ประจำนายสมศักดิ์ เทพสุทิน) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง สังกัดพรรคเพื่อไทย อดีตประธานคณะกรรมาธิการการพลังงานในสภาผู้แทนราษฎร สมาชิกบ้านเลขที่ 109 และเป็นบุตรชายของไพโรจน์ โล่ห์สุนทร อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย

ประวัติ
-------

กิตติกร โล่ห์สุนทร ชื่อเล่น **กร** เกิดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 เป็นบุตรคนที่ 2 ของนายไพโรจน์ โล่ห์สุนทร กับนางรำไพ โล่ห์สุนทร มีพี่น้องรวม 5 คน คือ ตวงรัตน์ โล่ห์สุนทร กิตติกร โล่ห์สุนทร ศรินทร โล่ห์สุนทร ณฐาพร โล่ห์สุนทร และนายธนาธร โล่ห์สุนทร จบการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล ชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ระดับปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (วิศวกรรมอุตสาหการ) จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2534 จากนั้นได้เข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาจนสำเร็จการศึกษาปริญญาโท สาขาบริหารธุรกิจ (MBA) จาก Drake University และปริญญาโท สาขาเศรษฐศาสตร์ จาก Iowa State University

ด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับพัชรียา (สกุลเดิม: อภินันท์รัตนกุล) เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2554

การทำงาน
--------

หลังจากจบการศึกษาทางด้านวิศวกรรมอุตสาหการ เขาได้ทำงานเป็นวิศวกร ประจำบริษัทเซมิคอนดักเตอร์ เวนเจอร์ อินเตอร์เนชันแนล (SVI) จากนั้นได้ไปศึกษาต่อในระดับปริญญาโท จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2538 ได้กลับมาทำงานเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจประจำการปิโตรเลียมแห่งประเทศไทย ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 ได้เข้าทำงานประจำในโครงการท่อส่งก๊าซฯ และโรงแยกก๊าซไทย–มาเลเซีย กระทั่งในปี พ.ศ. 2548 จึงได้ลาออกมาทำงานการเมือง

นายกิตติกร เข้าสู่งานการเมืองในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง สังกัดพรรคไทยรักไทย ซึ่งเป็นพื้นที่เดิมของนายจินดา วงศ์สวัสดิ์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร โดยการสนับสนุนของนายไพโรจน์ โล่ห์สุนทร และนายบุญชู ตรีทอง ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 2 สังกัดพรรคพลังประชาชน ต่อมาเขาถูกตัดสิทธิทางการเมืองเนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคพลังประชาชน

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2566 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
* พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  เปิดชื่อ 35 ประธาน กมธ. "เสรีพิศุทธ์"นั่งปราบทุจริต
2. ↑  ""กิตติกร โล่ห์สุนทร" ดาวดวงใหม่จากลำปาง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2013-03-12.
3. ↑  บัญชีแสดงรายการทรัพย์สินและหนี้สินของนางสาวตวงรัตน์ โล่ห์สุนทร[*ลิงก์เสีย*], สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระบรมราชโองการ ประกาศ เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสายสะพาย ประจำปี ๒๕๖๖, เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๔ ข หน้า ๓, ๒๒ พฤศจิกายน ๒๕๖๖
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๖๓, เล่ม ๑๓๘ ตอนพิเศษ ๑ ข หน้า ๑๖, ๒๒ มกราคม ๒๕๖๔
**บอลด์เกต** (อังกฤษ: Baldgate) หรือ **โบตักเกต** (botakgate; *botak* แปลว่า ศีรษะล้าน) หรือ **บอลด์ 11** (อักษรโรมัน: bald 11) เป็นเรื่องอื้อฉาวในมาเลเซียที่เริ่มต้นเมื่อ 30 มกราคม 2006 เมื่อตำรวจมาเลเซียควบคุมตัวพลเมืองสูงอายุจำนวน 11 คนขณะกำลังเล่นมาห์ยอง ซึ่งเป็นเกมการพนัน และจับทั้งหมดโกนศีรษะ การพนันโดยใช้ชิปเช่นมาห์ยองนั้นพบได้ทั่วไปในชาวจีนมาเลเซีย แต่หากการพนันนั้นมีเงินมาเกี่ยวข้องโดยปราศจากใบอนุญาตจะผิดกฎหมายทันที เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นไม่กี่วันหลังคณะกรรมการอิสระเปิดเผยลชรายละเอียดจากการตรวจสอบกรณีอื้อฉาวการระรายผู้ถูกคุมขังในมาเลเซียจากปี 2005

ผู้ต้องสงสัยทั้งสิบเอ็ดคนที่ถูกควบคุมตัวได้แก่ Chee Kit Sing (65 ปี), Chi Kong Eng (31 ปี), Tee Boon Kiah (55 ปี), Lee Chu Heng (63 ปี), Lim Kee Swee (64 ปี), Lee Swee Fong (49 ปี) และ Lim Yew Bee (54 ปี) ถูกจับกุมขณะอยู่ในโกปี๊เตี่ยมแห่งหนึ่งในเมืองกาจัง รัฐเซอลาโงร์ ในัวนที่สองของเทศกาลตรุษจีน นอกจากนี้ยังมีผู้ถูกคุมขังในที่คุมขังเดียวกันอีก 103 คนที่ถูกจับโกนศีรษะเช่นกัน ทั้งสิบเอ็ดคนถูกปล่อยตัวในวันต่อมา

โฆษกตำรวจกาจังออกมาปกป้องว่าการจับโกนศีรษะนั้นเป็นไปในฐานะ "การดำเนินการขั้นมาตรฐาน" (standard procedure) ซึ่งเป็นเหตุผลเดียวกันกับที่ให้ในกรณีอื้อฉาวปี 2005 โดยอ้างมาตรา 9a ของกฎหมายว่าด้วยการกักขัง (Lock Up Rules) ผู้นำฝ่ายค้านรัฐสภามาเลเซีย ลิม กิต เซียง จากพรรคเดโมเครติกแอกชั่น (DAP) เรียกเหตุการณ์อื้อฉาวครั้งนี้ว่า "โบตักเกต" (botakgate)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sagayam, Andrew (February 3, 2006). "A bald experience". *The Star*.
2. ↑  "It’s their right to file suit: Kajang OCPD" เก็บถาวร 2006-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. (February 7, 2006). *Malay Mail*.
3. ↑  "Kajang OCPD: It’s normal procedure". (February 4, 2006). *The Star*.
4. ↑  Lim, Kit Siang (2006). "Botakgate: Shaving bald 11 mostly senior citizens in Kajang – "new police respect" for human rights?". Retrieved February 9, 2006.
ถนนวุฒากาศตรงช่วงวัดนางนอง
**ถนนวุฒากาศ** [วุด-ทา-กาด] เป็นถนนในเขตธนบุรีและเขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร ถนนเชื่อมต่อถนนเทอดไทกับถนนจอมทอง มีเส้นทางถนนราชพฤกษ์ตัดผ่านถนนวุฒากาศทำให้สามารถใช้เส้นทางออกสู่ถนนเพชรเกษม เป็นถนนลาดยางขนาด 4 ช่องทางจราจร ไม่มีเกาะกลาง เขตทางกว้าง 15–18 เมตร มีซอยแยกทั้งสองฝั่งถนนเป็นระยะ ประชากรอยู่หนาแน่นระยะทางในเขตจอมทองประมาณ 1,500 เมตร

ชื่อของถนนตั้งชื่อตามหลวงเชิดวุฒากาศ (สุดใจ เชิดวุฒิ) หนึ่งในคณะรัฐมนตรี คณะที่ 24 ยุคจอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี ซึ่งแต่เดิมย่านวุฒากาศ มีโรงเรียนหลวงเชิดวุฒากาศตั้งอยู่ที่ซอยวุฒากาศ 1 (หลวงเชิด) ซึ่งปัจจุบันปิดตัวลงไปแล้วและเป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจนครบาลตลาดพลู นอกจากนั้นยังเป็นที่ตั้งของสถานีวุฒากาศ ในเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม ส่วนต่อขยายแยกตากสิน-บางหว้า สถานีตั้งอยู่บริเวณสี่แยกราชพฤกษ์-วุฒากาศ ทำให้มีคอนโดมิเนียมเกิดใหม่ขึ้นมา

ถนนวุฒากาศเป็นถนนที่วิ่งเกือบขนานไปกับเส้นทางคลองด่าน มีชุมชนโบราณตั้งอยู่ มีวัดโบราณได้แก่ วัดนางนองวรวิหาร วัดหนังราชวรวิหาร ชุมชนวัดนางนองเป็นชุมชนเก่าแก่สมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นศูนย์รวมครอบครัวศิลปินช่าง ศิลปะการแสดงวัฒนธรรมไทย–จีน ได้แก่ การละเล่นกระตั้วแทงเสือ การเชิดหัวสิงโต คณะวงปี่พาทย์กลองยาว เป็นต้น มีชุมชนหน้าแพซึ่งตั้งอยู่ริมคลองด่าน แต่เดิมเป็นชุมชนทางน้ำอาศัยอยู่บนแพ จนเมื่อมีการตัดถนนวุฒากาศก็ได้ย้ายขึ้นบก โดยมีบ้านหลวงเชิดวุฒากาศเป็นบ้านหลังแรก ปัจจุบันยังคงเป็นที่อยู่อาศัยเครือญาติของหลวงเชิดวุฒากาศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. *อ่านอย่างไร และ เขียนอย่างไร ฉบับราชบัณฑิตยสภา.* พิมพ์ครั้งที่ 23. กรุงเทพฯ : สำนักงานราชบัณฑิตยสภา, 2561, หน้า 60.
2. ↑  "ข้อมูลประกอบการพิจารณาความเหมาะสม ในการกำหนดกิจกรรม เพื่อพัฒนาพื้นที่เขตจอมทอง" (PDF). กรุงเทพมหานคร.
3. ↑  "ประวัติความเป็นมาของสถานีตำรวจนครบาล". สถานีตำรวจนครบาลตลาดพลู.
4. ↑  "รีวิว 5 คอนโดฯ บนทำเลสุดฮอต "วุฒากาศ"". โพสต์ทูเดย์.
5. ↑  สุวิวรรธ์น ลิมปชัย,ขจิตธรรม พาทยกุล, นัทชานาฏ มูลโพธิ์, ศุภกรณ์ ดิษฐพันธุ์ (เมษายน 2565). "กระบวนการสร้างสรรค์กิจกรรมในการจัดเทศกาลศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย 'เทศกาล วู้ว! ฒากาศ' เพื่อเพิ่มมูลค่าทางเศรษฐกิจในพื้นที่ชุมชนวัดนางนอง ถนนวุฒากาศ กรุงเทพมหานคร". *วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น*. **8** (4).`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
**วัดโพธิญาณ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านในตำบลหัวรอ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

ประวัติ
-------

ร่องรอยกำแพงโบราณเมืองพิษณุโลกบริเวณวัดโพธิญาณ จังหวัดพิษณุโลก
วัดโพธิญาณสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ในรัชสมัยของสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถเมื่อครั้งพระองค์เสด็จมาครองเมืองพิษณุโลกระหว่าง พ.ศ. 2006–2031 โดยน่าจะสร้างพร้อม ๆ กับการสร้างกำแพงเมืองพิษณุโลก ยังคงปรากฏร่องรอยแนวกำแพงเมืองเก่าให้เห็นในบริเวณวัด น่าจะถือได้ว่าวัดโพธิญาณเป็นวัดประจำเมืองพิษณุโลกทางด้านทิศเหนือ ติดกับแนวเขตพระราชวังจันทน์ ต่อมาน่าจะได้รับการปฏิสังขรณ์อีกครั้งในรัชสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช

ต่อมาถึงในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายและสมัยกรุงธนบุรี เมืองพิษณุโลกถูกทำลายจากภัยสงคราม ทำให้วัดโพธิญาณมีสภาพเป็นวัดร้างมากว่าร้อยปี จนเมื่อ พ.ศ. 2460 พระอาจารย์โต้ได้ธุดงค์มาปักกลดบริเวณซากโบราณสถานวัดร้างนี้ หมื่นชำนาญนิติเพชร (จ่าคร้าม ผลเกิด) พร้อมด้วยชาวบ้านจึงได้นิมนต์พระอาจารย์โต้ให้อยู่จำพรรษา ณ วัดร้างแห่งนี้และร่วมกันบูรณะปฏิสังขรณ์ จนตั้งวัดเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2474 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2513

เสนาสนะและโบราณวัตถุ
--------------------

วัดมีอุโบสถเก่าและฐานเจดีย์เก่าที่เป็นโบราณสถานสมัยอยุธยา อายุกว่า 600 ปี โดยมีพระพุทธรูปสองพี่น้องนามว่า *หลวงพ่อทองผุด-หลวงพ่อเงินผุด* มีลักษณะผุดขึ้นมาเพียงครึ่งองค์จากห้องกรุใต้ฐานชุกชี ขุดพบครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2511 ในการขุดครั้งนั้นพบพร้อมกับพระพุทธรูปสำริดศิลปะอยุธยาขนาดหน้าตัก 3–12 นิ้ว จำนวนหลายร้อยองค์และโบราณวัตถุอีกนับพันชิ้น บางส่วนนำไปจัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติรามคำแหง จังหวัดสุโขทัย

พระประธานของอุโบสถมีนามว่า *หลวงพ่อเพชรกลับประทานพร* เป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสนสิงห์หนึ่ง ซึ่งหล่อขึ้นใหม่ด้วยโลหะสำริดย้อนยุคแบบโบราณขนาดหน้าตัก 5 ศอก 1 คืบ 5 นิ้ว มีพุทธลักษณะประทับนั่งขัดสมาธิเพชรกลับ พระบาทซ้ายทับพระบาทขวา พระหัตถ์ขวาแสดงปางสมาธิ พระหัตถ์ซ้ายวางเหนือพระทรงแสดงปางประทานพร บริเวณฐานชุกชีของพระพุทธรูปทำเป็นโพรงเตี้ย ๆ ให้คนได้เข้าไปลอด ตามความเชื่อว่าจะรอดปลอดภัยจากสิ่งอันตรายต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิญาณ (จังหวัด พิษณุโลก)". เทศบาลตำบลหัวรอ.
2. ↑  "วัดโพธิญาณ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "กราบพระผุด "วัดโพธิญาณ" ริมน้ำน่านเมืองพิษณุโลก ชิมขนมปังเลี้ยงปลาหอมนุ่ม ฝีมือ "รสพระทำ"". ผู้จัดการออนไลน์.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดโพธิญาณ**
ระวังสับสนกับ แบคทีเรีย
เมืองโบราณในแบกเตรีย
**แบกเตรีย** (อังกฤษ: Bactria) เป็นภูมิภาคในประวัติศาสตร์ ครอบคลุมพื้นที่ในเอเชียกลางตั้งแต่ทางใต้ของแม่น้ำอามูดาร์ยาจรดตอนเหนือของเทือกเขาฮินดูกูช หรือบริเวณประเทศอัฟกานิสถาน ทาจิกิสถาน และอุซเบกิสถานในปัจจุบัน บางครั้งแบกเตรียในความหมายกว้าง ๆ คือพื้นที่ที่อยู่ทางเหนือของเทือกเขาฮินดูกูช ทางตะวันตกของเทือกเขาปามีร์ และทางใต้ของเทือกเขาเทียนชาน โดยมีแม่น้ำอามูดาร์ยาไหลผ่านตรงกลาง ชื่อแบกเตรียมาจากคำภาษากรีกโบราณ Βακτριανή (Baktriani)

แบกเตรียเป็นภูมิภาคหนึ่งที่มีผู้คนอาศัยอยู่อย่างยาวนานเนื่องจากอยู่ในเส้นทางการค้าและการทหาร จากการขุดสำรวจแหล่งโบราณคดีแบกเตรีย-มาร์เกียนาพบโบราณวัตถุที่บ่งชี้ถึงยุคสัมฤทธิ์ราว 2400–1600 ปีก่อนคริสตกาลและพบความเจริญทางอารยธรรมต่าง ๆ เช่น จารึก การชลประทาน การประดิษฐ์เกวียน และเครื่องโลหะที่ทำขึ้นอย่างวิจิตร แหล่งโบราณคดีดังกล่าวมักถูกเชื่อมโยงกับการย้ายถิ่นอินโด-อารยันที่ชนชาวอินโด-อารยันอพยพจากแถบทะเลแคสเปียนมาที่อินเดียตอนเหนือเมื่อราว 2000 ปีก่อนคริสตกาล ราวศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล พระเจ้าไซรัสมหาราชผนวกแบกเตรียเข้ากับจักรวรรดิอะคีเมนิดของพระองค์ ก่อนจะเสียให้แก่อเล็กซานเดอร์มหาราชในรัชสมัยพระเจ้าดาไรอัสที่ 3 หลังอเล็กซานเดอร์สวรรคตใน 323 ปีก่อนคริสตกาล แบกเตรียตกอยู่ใต้อำนาจของซิลูคัสที่ 1 ไนเคเตอร์แห่งจักรวรรดิซิลูซิด ราว 245 ปีก่อนคริสตกาล แบกเตรียเป็นอิสระจากจักรวรรดิซิลูซิดเมื่อไดโอโดตัสที่ 1 เซแทร็ปแห่งแบกเตรียประกาศเอกราชจากจักรวรรดิซิลูซิดและสถาปนาอาณาจักรกรีก-แบกเตรีย จากนั้นแบกเตรียถูกครอบครองโดยหลายอาณาจักร เช่น จักรวรรดิกุษาณะ จักรวรรดิแซสซานิด รัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ จักรวรรดิมองโกล และราชวงศ์ตีมูร์ ก่อนจะเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิรัสเซียในคริสต์ศตวรรษที่ 18

ภาษาที่ใช้ในภูมิภาคแบกเตรียคือภาษาแบกเตรีย ซึ่งเป็นภาษาหนึ่งในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน ใช้อักษรกรีกและอักษรมาณีกีในการเขียน ในอดีตภาษาแบกเตรียเคยใช้เป็นภาษาราชการของจักรวรรดิกุษาณะและเฮฟทาไลท์ ก่อนจะค่อย ๆ สูญหายเมื่อจักรวรรดิแซสซานิดยึดครองแบกเตรียและถูกแทนที่ด้วยภาษาเปอร์เซียกลางที่ใช้ในราชสำนักแซสซานิด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Chisholm 1911. sfn error: no target: CITEREFChisholm1911 (help)
2. ↑  Holt, Frank L. (2012). *Lost World of the Golden King: In Search of Ancient Afghanistan*. Berkeley, California, United States: University of California Press. p. 221. ISBN 9780520273429.
3. ↑  Lawler, Andrew (November 30, 2006). "Central Asia's Lost Civilization". *DiscoverMagazine.com*. สืบค้นเมื่อ November 14, 2019.
4. ↑  "Indo-Aryan migration". *New World Encyclopedia*. March 2, 2018. สืบค้นเมื่อ November 14, 2019.
5. ↑  van der Crabben, Jan (April 28, 2011). "Bactria". *Ancient History Encyclopedia*. สืบค้นเมื่อ November 14, 2019.
6. ↑  "Bactria". *Britannica.com*. สืบค้นเมื่อ November 14, 2019.
7. ↑  Szczepanski, Kallie (April 19, 2019). "Where Is Bactria and What Is Its History?". *ThoughtCo*. สืบค้นเมื่อ November 14, 2019.
8. ↑  Daryaee 2008, pp. 99–100. sfn error: no target: CITEREFDaryaee2008 (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แบกเตรีย
* "Bactria". *Livius.org*.

พิกัดภูมิศาสตร์: 36°45′29″N 66°53′56″E﻿ / ﻿36.7581°N 66.8989°E﻿ / 36.7581; 66.8989
**ฮันส์ ดาเนียล เม็ลเชิร์ส** (ดัตช์: *Hans Daniel Melchers*) เกิดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1938 ที่อาเพลโดร์น ประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นนักธุรกิจชาวดัตช์ ผู้ก่อตั้ง เมลเชมีโฮลลันด์ (Melchemie Holland BV) และถือหุ้นร้อยละ 15 ในบริษัท HAL Investments

นิตยสารฟอบส์เปิดเผยว่า เม็ลเชิร์สมีทรัพย์สินสุทธิ 2.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ติดอันดับ 916 มหาเศรษฐีพันล้านของโลกในปี ค.ศ. 2019

เม็ลเชิร์สเป็นผู้ให้การสนับสนุนหลักของสมาพันธ์บริดจ์ของเนเธอร์แลนด์ โดยได้เริ่มส่งทีมเข้าแข่งขันในรายการบริดจ์อาชีพเมื่อปี ค.ศ. 2008 และเป็นผู้ให้งบประมาณสนับสนุนการจัดการแข่งขันบริดจ์ชิงแชมป์โลกปี ค.ศ. 2011 ที่เนเธอร์แลนด์เป็นเจ้าภาพ

เคลาเดีย บุตรสาวของเม็ลเชิร์สเป็นเหยื่อของการถูกลักพาตัว และถูกปล่อยในอีก 2 วันต่อมา

อ้างอิง
-------

  

1. 1 2 3  "Billionaires: Hans Daniel MELCHERS". Wealth-X. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-01-03. สืบค้นเมื่อ 2017-01-02.
2. 1 2
3. 1 2  "Dutch Police Probe Seizure of Millionaire's Daughter". *Bloomberg News*. 14 September 2005. สืบค้นเมื่อ 6 August 2010.
4. ↑  "Hans Melchers". *Forbes* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2019-09-28.
5. ↑  "#891 Hans Melcher". *The World's Billionaires*. Forbes. Retrieved 9 June 2014.
6. ↑  "Abductors of Dutch Millionaire's Daughter Wanted Cocaine Ransom". *Bloomberg News*. 15 September 2005. สืบค้นเมื่อ 6 August 2010.
**"How long"** เป็นซิงเกิลแรกของศิลปินดูโอ้ เดอะเทอร์ตี้เอทเยียร์สอโก ประพันธ์เนื้อร้องโดย อัจฉริยา ดุลยไพบูลย์ แต่งทำนองโดย อัจฉริยา ดุลยไพบูลย์, แทน ลิปตา และเรียบเรียงโดย อัจฉริยา ดุลยไพบูลย์ ออกจำหน่ายในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556

เนื้อหาเพลงนี้ต้องการสื่อถึงบางครั้งการที่เรารักคน ๆ นึง ไม่รู้ว่าเรารักเค้ามานานเท่าไหร่ และยังไม่รู้ว่าหัวใจของเราจะรักคน ๆ นี้ต่อ­ไปอีกนานแค่ไหน "การรอคอย" อาจสมหวังหรือผิดหวัง แต่เวลาของความรักที่อยู่ในใจจะไม่มีวันหย­ุดเดิน

การตอบรับ
---------

เพลง "How long" ติดอันดับสูงสุด 4 จากการจัดอันดับของ ซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ต ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2556) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 4 |
| 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 | 15 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Seed Chart Top 20 อาทิตย์ที่ 5 พฤษภาคม 2556". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-07-17. สืบค้นเมื่อ 2015-03-08.
2. ↑  95.5 FM Virgin Hitz CHART TOP 40 วันอาทิตย์ที่ 19 พฤษภาคม 2556
วิไารของซุลเดเท็งริในเมืองอูซินบันเนร์ มองโกเลียใน ประเทศจีน
**ซุลเดเท็งริ** (อักษรโรมัน: Sülde Tngri) เป็นเทพเจ้าการสงครามม้า หนึ่งในเท็งริ ซึ่งคือกลุ่มของเทพเจ้าในลัทธิชามานมองโกเลียที่มีลำดับศักดิ์สูงสุด และในศาสนาพุทธ รูปของซุลเดเท็งริมักแสดงในรูปของนักรบหุ้มเกราะขี่ม้า ในลัทธิชามานของมองโกเลีย ทุกคนจะมีเทพารักษ์ประจำตัว ซึ่งเรียกว่าซุลเด ส่วนซุลเดเท็งริอาจสามายถึงซุลเดของผู้นำคนสำคัญคนใดก็ตาม แต่หลัก ๆ แล้วมักหมายถึงเทพเจ้าซุลเดประจำตัวของเจงกิสข่าน หน้าที่หลักของซุลเดเท็งริในฐานะเทพเจ้าการสงครามคือการป้องกันผู้ที่บูชาให้ปลอดภัยจากศัตรู และช่วยในหารสงครามกับผู้ที่มารุกราน

ซุลเดเท็งริมักบรรยายถึงในลักษณะเกี่ยวข้องกันกับเจงกิสข่าน ในฐานะซุลเดประจำตัวของเจงกิสข่าน ซุลเดเท็งริเป็นรูปแทนของเจงกิสข่านในรูปตัวตนที่เป็นนักรบ ปราศจากมุมมองอื่น ๆ ของเจงกิสข่านโดยสิ้นเชิง บางครั้งอาจสับสนซุลเดเท็งริกันกับดายิซุนเท็งริ ซึ่งเป็นเทพเจ้าขี่ม้าเช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Birtalan, Ágnes (2011). "The representation of the Mongolian shaman deity Dayan Deerh in invocations and in a Buddhist scroll painting". *Études Mongoles & Sibériennes, Centrasiatiques & Tibétaines*. **42**. doi:10.4000/emscat.1800.
2. 1 2  Heissig, Walther (1980). *The Religions of Mongolia*. U of California P. pp. 84–90. ISBN 9780520038578. สืบค้นเมื่อ 19 August 2012.
3. 1 2 3  Charleux, Isabelle (2009). "Chinggis Khan: Ancestor, Buddha or Shaman?" (PDF). *Mongolian Studies*. **31**: 207–58.
4. 1 2  Charleux, Isabelle (2010). "From ongon to icon". ใน Roberte Hamayon (บ.ก.). *Representing Power in Ancient Inner Asia: Legitimacy, Transmission and the Sacred* (PDF). Isabelle Charleux, Grégory Delaplace, and Scott Pearce. Bellingham: Western Washington University. pp. 209–61.
**สรอรรถ ดาบบัง** (ชื่อเล่น ต้า; 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545) เป็นนักวิ่งระยะสั้นชาวไทยในระยะ 100 และ 200 เมตร

ประวัติ
-------

สรอรรถมาจากอำเภอค่ายบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี เริ่มวิ่งเมื่ออายุ 13 ปี เพราะสมัครเข้าสอบความสามารถพิเศษที่โรงเรียนสิงห์บุรี จากนั้นศึกษาต่อที่เทคนิคสิงห์บุรี ได้ร่วมแข่งขันกรีฑาอาชีวศึกษา ซึ่งทำเวลาได้ดีจึงถูกทางสมาคมกีฬากรีฑาแห่งประเทศไทยเรียกไปเก็บตัว ในการแข่งขันกีฬากรีฑาในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47 เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565 สรอรรถวิ่งระยะ 100 เมตร ด้วยเวลา 10.48 ได้รับเหรียญเงิน เป็นรองภูริพล บุญสอน

การแข่งขันระหว่างประเทศ
-----------------------

การแข่งขันซีเกมส์ 2021 ที่เวียดนาม สรอรรถลงแข่งขันระดับนานาชาติครั้งแรกทำผลงานพาทีม 4×100 เมตร คว้าทอง พร้อมคว้าเหรียญเงินวิ่ง 100 เมตร เป็นรองภูริพล ต่อมาในการแข่งขันซีเกมส์ 2023 ที่กัมพูชา สรอรรถคว้าเหรียญทองวิ่ง 100 เมตรชาย และวิ่ง 200 เมตร

ในการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์เอเชีย 2023 ที่จัดขึ้นที่กรุงเทพ สรอรรถได้เหรียญทองวิ่งผลัด 4x100 เมตรชายไทย ด้วยเวลา 38.55 วินาที ทำลายสถิติเดิมของการแข่งขันนี้ พร้อมทำลายสถิติประเทศไทยด้วย

ในการแข่งขันกีฬากรีฑาในเอเชียนเกมส์ 2022 ที่หางโจว ประเทศจีน การแข่งขันกรีฑาชาย 100 เมตร ในรอบรองชนะเลิศ สรอรรถวิ่งเข้าเส้นชัย ด้วยสถิติ 10.16 วินาที ทำลายของตนเองได้สำเร็จ แต่ในรอบชิงชนะเลิศโดนปรับแพ้ฟาวล์ เนื่องจากออกตัวจากบล็อกสตาร์ทก่อนเสียงสัญญาณจะดังขึ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "DAPBANG Soraoat". Hangzhou Asian Games Organising Committee.
2. 1 2  "Soraoat DABBANG". worldathletics.org.
3. ↑  "ยืนหนึ่ง พนมเปญ - สรอรรถ ดาบบัง". ข่าวสด.
4. ↑  "สรอรรถ ดาบบัง : แรงผลักดันของอดีตเด็กเกเรที่ต้องวิ่งเพื่ออนาคต". stadiumth.com.
5. ↑  "สรอรรถ ดาบบัง ลมกรดใต้ปีกแห่งทัพกรีฑาไทย". ข่าวสด.
6. ↑  ""บิว-ภูริพล" นำทัพวิ่งผลัด 4×100 ม.ไทยซิวแชมป์เอเชีย-ทุบ 2 สถิติ". สยามสปอร์ตส.
7. ↑  "สรอรรถ ดาบบัง เผยปัญหาที่เจอ ก่อนชิงทอง วิ่ง 100 ม. เอเชียน เกมส์ 2022". ไทยรัฐ.
8. ↑  ""เทพบิว" ภูริพล บุญสอน สับแหลก คว้าเหรียญเงินวิ่ง 100 เมตรชาย เอเชียนเกมส์". โพสต์ทูเดย์.
**สวนยฺวี่** หรือ **สวนยฺวี่-ยฺเหวียน** (จีนตัวเต็ม: 豫園; จีนตัวย่อ: 豫园; พินอิน: *Yù Yuán*, เซี่ยงไฮ้ *Yuyoe* ออกเสียง [ɦy²².ɦɥø⁵⁵], แปลว่า *สวนแห่งความสุข*) เป็นสวนจีนขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ด้านหลังของศาลเจ้าพ่อหลักเมืองเซี่ยงไฮ้ในทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองเก่าเซี่ยงไฮ้ ในอำเภอหฺวังผู่ สวนยฺวี่-ยฺเหวียนมีอาณาเขตติดต่อกันกับตลาดท่องเที่ยวยฺวี่-ยฺเหวียน, ศาลาน้ำชาหูซินถิง (Huxinting Teahouse) และตลาดใหญ่สวนยฺวี่-ยฺเหวียน

สวนนี้สามารถเข้าถึงได้ทางรถไฟใต้ดินเซี่ยงไฮ้ สาย 10 และสาย 14 สถานีสวนยฺวี่-ยฺเหวียน

สิ่งก่อสร้างหลักกลางของสวนคือหินหยกอันวิจิตร (ยู่หลิงหลง; 玉玲珑) หินมีรูพรุนหนัก 5 ตัน ขนาด 3.3 เมตร ซึ่งมีตำนานเล่าขานกันว่าหินนี้เดิมทีตั้งใจจะนำไปบรรณาการให้แก่จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงแห่งซ่งเหนือ (ครองราชย์ 1100 - 1126) เพื่อไปตั้งที่ราชอุทยานในเปี้ยนจิง แต่เรือที่ขนหินนี้จมลงและหินถูกกู้ขึ้นมาได้จากแม่น้ำหวงผู่ สวนยฺวี่-ยฺเหวียนสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1559 ในสมัยราชวงศ์หมิง โดยปัน ยฺหวิ่นตฺวัน ให้แก่ปัน เอิน บิดาซึ่งชราแล้ว ปัน ยฺหวิ่นตฺวัน เริ่มโครงการก่อสร้างนี้ทันทีหลังสอบการสอบขุนนางมิสำเร็จ เขาตั้งชื่อสวนนี้ว่าสวนยฺวี่-ยฺเหวียน โดย *ยฺวี่* (豫) แปลว่า "ให้บิดามารดาพึงใจ" สวนนี้สร้างขึ้นเพื่อให้บิดาของเขามีที่พักผ่อนหย่อนใจในยามชรา บางครั้งจึงเรียกชื่อสวนนี้ว่า "สวนแห่งความสงบและความสบาย" อย่างไรก็ตาม เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าการรัฐเสฉวนในเวลาต่อมา ทำให้โครงการก่อสร้างเลื่อนออกไปอีกเกือบยี่สิบปี การก่อสร้างสวนเริ่มต้นในปี 1577

สวนยฺวี่-ยฺเหวียนในปัจจุบันมีขนาด 2 เฮกตาร์ ทางเข้าสวนมีสะพานเก้าช่องข้ามบ่อน้ำขนาดจิ๋วซึ่งมีศาลาน้ำชาตั้งอยู่ รูปแบบสวนที่สวนยฺวี่-ยฺเหวียนสะท้อนคือสวนเจียงหนันแบบสถาปัตยกรรมหมิงและฉิง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Yuyuan Tourist Mart. Official Website. "Yu Garden." Accessed 12 Mar 2012.
2. ↑  Shanghai Municipal Government. Official Website. "Garden Celebrations Set to Light up City". 6 Feb 2012. Accessed 12 Mar 2012.
3. ↑  上海豫园介绍. *欣欣旅游*. สืบค้นเมื่อ 31 October 2013.
4. ↑  "Huxinting Teahouse in Shanghai China".
5. ↑  Shanghai Metro. Official Website. "Yuyuan Garden Station Map". Accessed 12 Mar 2012.
6. ↑  "7 Things You Didn't Know About the Yu Garden of Shanghai". 15 November 2017.
7. ↑  Pitts, Christopher & al. *City Guide Series*: *Shanghai*. Lonely Planet, 2010. ISBN 1741792835. Accessed 12 Mar 2012.
8. 1 2  Liau, Monica (2017-11-15). "7 Things You Didn't Know About the Yu Garden of Shanghai". *Culture Trip* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-02-26.
9. ↑  Henderson, Ron (2012). *The Gardens of Suzhou* (ภาษาอังกฤษ). University of Pennsylvania Press. pp. 130–139. ISBN 9780812207255.
10. ↑  "Yu Garden, Yuyuan Garden & Bazaar - Things to Do in Shanghai". *www.chinadiscovery.com*. สืบค้นเมื่อ 2023-02-26.
**longest common prefix array** (LCP array) ถูกนำมาใช้ในปี 1993. โดย Udi Manber และ Gene Myers เพื่อปรับปรุง suffix array การทำงานของวิธีการค้นหาสตริงของพวกเขา โดยวิธีการคือ สมมุติให้มี อาร์เรย์ A: = [aab, ab, abaab, b, baab] เป็น suffix array อักษรที่ยาวที่สุดระหว่าง A [1] = aab และ A [2] = ab เป็นที่มีความยาว 1 ดังนั้น H [2] = 1 ทำนองเดียวกันใน LCP array ของ A [2] = ab และ A [3] = abaab เป็น ab ดังนั้น H [3] = 2

ตัวอย่าง LCP array
------------------

สมมุติให้มีว่าข้อความ S = banana ให้เราเรียงตามลำดับindex

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| i | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| **S[i]** | b | a | n | a | n | a |

นำข้อความมาทำเป็นอักษรย่อยแล้วเรียงตามindex

|  |  |
| --- | --- |
| suffix | **i** |
| banana | 0 |
| anana | 1 |
| nana | 2 |
| ana | 3 |
| na | 4 |
| a | 5 |

เรียงตามลำดับ suffix array ของอักษรย่อย S

|  |  |
| --- | --- |
| suffix | **i** |
| a | 5 |
| ana | 3 |
| anana | 1 |
| banana | 0 |
| na | 4 |
| nana | 2 |

จากนั้นให้เราหาจำนวนอักษรที่ยาวที่สุดของ suffix arrayตามลำดับจะได้ LCP array

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **i** | suffix | **LCP array** |
| 5 | a | 0 |
| 3 | ana | 1 |
| 1 | anana | 3 |
| 0 | banana | 0 |
| 4 | na | 0 |
| 2 | nana | 2 |

เราจะได้ LCP array ของ S = [0, 1, 3, 0, 0, 2]

การนำ LCP array ไปใช้งานในภาษาPython
------------------------------------

ตัวอย่างภาษาไพทอน

```
def suffix\_array(s):
    return [rank for suffix, rank in sorted((s[i:], i) for i in range(len(s)))]

def lcp\_array(s):
    
    sa = suffix\_array(s)
    n = len(s)
    k = 0
    lcp = [0] \* n
    rank = [0] \* n
    for i in range(n):
        rank[sa[i]] = i
        
    for i in range(n):
        if rank[i] == n-1:
            k = 0
            continue
        j = sa[rank[i] + 1]
        while i + k < n and j + k < n and s[i + k] == s[j + k]:
            k += 1
        lcp[rank[i]+1] = k;
        if k:
            k -= 1
            
    return lcp

```

อ้างอิง
-------

LCP array from Suffix Array เก็บถาวร 2017-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on geeksforgeeks
**อาณาจักรข่านชากี** (อังกฤษ: Shaki Khanate; อาเซอร์ไบจาน: *Şəki xanlığı*) เป็นหนึ่งในอาณาจักรข่านแห่งคอเคซัส อยู่ในดินแดนของประเทศอาเซอร์ไบจานในปัจจุบัน อาณาจักรข่านแห่งนี้สถาปนาในช่วงที่ราชวงศ์อัฟชาริด (Afsharid dynasty) ปกครองอิหร่าน มีเมืองหลวงคือเมืองชากี

ประวัติ
-------

อาณาจักรข่านชากีสถาปนาขึ้นในปี ค.ศ. 1743 เมื่อฮะจิ ชาลาบี ข่าน (Haji Chalabi Khan) ก่อกบฏต่อต้านราชวงศ์ซาฟาวิด ในปี ค.ศ. 1772 เมืองชากีซึ่งเป็นเมืองที่มีผู้อยู่อาศัยมากที่สุดถูกน้ำท่วม จึงมีการพัฒนาเมืองขึ้นใหม่และเพิ่มประชากร ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 โมฮัมหมัด ข่าน กอญัร (Mohammad Khan Qajar) แห่งราชวงศ์กอญัรได้ขยายอิทธิพลเข้ามาในดินแดนจักรวรรดิซาฟาวิดและอัฟชาริดเดิม อาณาจักรข่านชากีจึงขอกำลังทหารจากจักรวรรดิรัสเซีย ต่อมาในปี ค.ศ. 1805 มุสตาฟา ซาลิม ข่านและสมเด็จพระจักรวรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งรัสเซียร่วมลงนามในสนธิสัญญาความร่วมมือทางทหาร แต่สนธิสัญญานี้ทำให้อาณาจักรตกเป็นประเทศราชของรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1819 อาณาจักรข่านชากีถูกยุบกลายเป็นจังหวัดหนึ่งของรัสเซีย ก่อนจะรวมเข้ากับสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาเซอร์ไบจานและสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจานในปี ค.ศ. 1920

การปกครองและเศรษฐกิจ
--------------------

อาณาจักรข่านชากีแบ่งการปกครองเป็น 8 เขตโดยมีผู้ปกครองแต่ละเขตคือ อุปราช (naib) ส่วนข่านแห่งชากีจะประทับอยู่ที่พระราชวังแห่งชากีข่าน พระราชวังแห่งนี้สร้างขึ้นราว ค.ศ. 1761 โดยฮูเซน ข่าน (Huseyn Khan) พระนัดดา (หลาน) ของฮะจิ ชาลาบี ข่าน ปัจจุบันเป็นหนึ่งในโบราณสถานที่สำคัญและสถานที่ท่องเที่ยวของอาเซอร์ไบจาน รายได้หลักของอาณาจักรมาจากเกษตรกรรมและการปลูกหม่อนเลี้ยงไหม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Swietochowski, Tadeusz (2004). *Russian Azerbaijan, 1905-1920: The Shaping of a National Identity in a Muslim Community*. United Kingdom: Cambridge University Press. p. 4. ISBN 0-521-52245-5. สืบค้นเมื่อ 2011-01-25.
2. 1 2  "Большая советская энциклопедия. Шекинское ханство" [Great Soviet Encyclopedia. Shaki Khanate]. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-19. สืบค้นเมื่อ 2011-01-25.
3. 1 2  "Şəki Şəhərinin Tarixi" [History of Shaki (Executive Power)]. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-08-17. สืบค้นเมื่อ 2011-01-25.
4. ↑  McLachlan, Keith Stanley (1994). *The Boundaries of Modern Iran*. UCL Press. p. 28. ISBN 978-1-85728-125-5.
5. ↑  "Şəki Xan Sarayı" [Shaki Khan's Palace]. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-09-02. สืบค้นเมื่อ 2011-01-25.
6. ↑  *The Middle East*. Library Information and Research Service.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อาณาจักรข่านชากี
**พระพุทธนรเชษฐ์ เศวตอัศมมัยมุนี ศรีทวารวดีปูชนียบพิตร** หรือที่รู้จักทั่วไปในชื่อ **พระพุทธรูปศิลาขาว** เป็นพระพุทธรูปที่มีความสำคัญอีกองค์หนึ่งของไทย ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ที่วัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหาร

ประวัติ
-------

-

**พระพุทธรูปศิลาขาว** เป็นพระพุทธรูปโบราณกว่าพันปี พระพุทธรูปองค์นี้เดิมอยู่ในสถูปเจดีย์วัดทุ่งพระเมรุ ในสมัยรัชกาลที่ 4 ชาวบ้านได้ทำการขนอิฐจากวัดทุ่งพระเมรุซึ่งเป็นวัดร้าง แล้วนำมาบูรณะพระเจดีย์ปฐมเจดีย์ ในขณะที่กำลังขนย้ายได้พบจอมปลวกขนาดใหญ่ และเป็นที่น่าอัศจรรย์เมื่อมีพระเกตุมาลาของพระพุทธรูปโผล่พ้นยอดขึ้นมา เมื่อชาวบ้านเห็นเช่นนั้นจึงทำการทำลายจอมปลวก เมื่อช่วยกันทำลายจอมปลวกออกก็พบกับพระพุทธรูปศิลาองค์นี้ พระพุทธรูปศิลาองค์ที่พบอยู่ในจอมปลวกนี้เป็นองค์ที่สมบูรณ์ที่สุดในกระบวน 4 องค์ และเป็นพระพุทธรูปศิลาขาวที่อายุกว่าหนึ่งพันปี ชุดนี้สร้างไว้ให้ถอดได้เป็นส่วนๆ เมื่อมีความจำเป็นต้องเคลื่อนย้ายก็สามารถถอดออกให้เคลื่อนย้ายจากสถานที่พบมายังวัดพระปฐมเจดีย์

ลักษณะของพระพุทธรูป
-------------------

**พระพุทธรูปศิลาขาว**เป็นพระพุทธรูปทำจากศิลาสีขาวศิลปะแบบทวารวดีปางแสดงปฐมเทศนาประทับนั่งบนบัลลังก์ห้อยพระบาททั้งสอง (ปรลัมพปาทาสนะ) ลงบนฐานทำเป็นกลีบบัวบานรองรับ คือวางฝ่าพระบาทบนดอกบัวเรียกว่า "ภัทรอาสน์" หรือ "ภัทราสนะ"พระหัตถ์ซ้ายของพระพุทธรูปวางหงายอยู่เหนือพระเพลา (ขา, ตัก) ซ้ายส่วนพระหัตถ์ขวายกอยู่ในระดับพระอุระ (หน้าอก) หันฝ่าพระหัตถ์ออกปลายพระอังคุฐ (นิ้วหัวแม่มือ) กับพระดัชนี (นิ้วชี้) จีบงอโค้งจรดกันเป็นวงกลม ส่วนอีกสามนิ้วของพระหัตถ์ขวากางออก สูงประมาณ 148 นิ้ว วัสดุทำมาจากศิลาขาว

ปัจจุบัน
--------

ปัจจุบันพระพุทธรูปองค์นี้ประดิษฐานอยู่ที่พระอุโบสถวัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหาร


1. ↑  "แสดงกระทู้ - พระพุทธนรเชษฐ์ฯ หรือ "หลวงพ่อขาว" วัดพระปฐมเจดีย์ • ลานธรรมจักร". *www.dhammajak.net*.
**สวนประชาชน** (จีน: 人民公园; พินอิน: *Rénmín Gōngyuán*; People's Park) เป็นสวนสาธารณะในเขตหวังผู่ในเซี่ยงไฮ้ตอนกลาง ตั้งอยู่ทางใต้ของถนนหนานจิง และทางเหนือของจัตุรัสประชาชน เดิมทีพื้นที่นี้เป็นตอนเหนือของลู่แข่งของเซี่ยงไฮ้เรซคลับ ก่อนจะแปรสภาพมาเป็นสวนสาธารณะในปี 1952 และมีพิพิธภัณฑ์และแหล่งค้าขายมากมายอยู่ล้อมรอบ ทำให้สวนนี้เป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวในเซี่ยงไฮ้

ที่ดินตรงนี้ในอดีตเป็นของเซี่ยงไฮ้เรซคลับ ซึ่งตั้งขึ้นโดยอังกฤษในปี 1862 ในเวลานั้นเป็นลู่แข่งม้าที่สำคัญแห่งหนึ่งในเอเชียตะวันออก และสร้างขึ้นเพื่อการพนันม้า อาคารของคลับสร้างขึ้นในปี 1933 เป็นจุดหมายตาสำคัญของย่านดาวน์ทาวน์เซี่ยงไฮ้ ปัจจุบันอาคารดังกล่าวแปรสภาพมาเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะเซี่ยงไฮ้

ในปี 1986–87 สวนนี้เป็นหนึ่งในจุดสำคัญที่มีการประท้วงของนักเรียนนักศึกษาหลายหมื่นคนซึ่งประท้วงในสวนนี้ก่อนจะเดินขบวนไปยังเดอะบันด์ โดยเรียกร้องประชาธิปไตยและการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองอย่างสุดขั้ว ราวสองปีต่อมาได้เกิดการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมินในปี 1989 ผู้คนรวมนัวกันหลายหมื่นคนที่สวนนี้และที่เดอะบันด์เพื่อแสดงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเคียงข้างผู้ประท้วงในปักกิ่ง

ภายในสวนยังเป็นที่ตั้งของตลาดหาคู่ ซึ่งมีมาตั้งแต่ปี 2004 ที่ซึ่งมีการนั่งค้าขายคนโสดที่หาคู่แต่งงานกันทุกสุดสัปดาห์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Pitts, Christopher (April 2013). "Best Green Spaces". *Pocket Shanghai* (3rd ed.). Lonely Planet. p. 130. ISBN 978-1-74179-963-7.
2. ↑  "People's Park in Shanghai China". ShanghaiChina.ca. สืบค้นเมื่อ 11 September 2013.
3. ↑  Lee, Leo Ou-fan (1999). *Shanghai Modern: The Flowering of a New Urban Culture in China, 1930-1945*. Harvard University Press. pp. 29–30. ISBN 9780674805507.
4. ↑  Becker, James (2006). *Dragon Rising: An Inside Look at China Today*. National Geographic Books. p. 54. ISBN 9780792261933.
5. ↑  Baum, Richard (2010). *China Watcher: Confessions of a Peking Tom*. University of Washington Press. p. 130. ISBN 9780295989976.
6. ↑  Tacon, Dave (6 April 2013). "Finding a spouse in a Chinese marriage market". Al Jazeera. สืบค้นเมื่อ 13 May 2013.
**จุมภฏ รวยเจริญทรัพย์** หรือ ต้นโก๋แก่ เกิดวันที่ 23 มกราคม 2515 เขามีชีวิต 2 ด้าน ด้านหนึ่งคือธุรกิจ เขาดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการบริหารโรงงานโก๋แก่ ผู้ผลิตขนมถั่วอบกะทิที่มีชื่อเสียงยาวนานของไทย ซึ่งเป็นกิจการของครอบครัว ชีวิตอีกด้านหนึ่งเขาเป็นศิลปินที่รักการวาดรูปและเป็นผู้กำกับหนัง หลังจบด้านบริหารธุรกิจทั้งปริญญาตรีและโทจากมหาวิทยาลัยชิลเลอร์ ประเทศอังกฤษ และมีโอกาสได้เดินทางท่องเที่ยวหลายประเทศในแถบยุโรป อเมริกา และเอเชีย เมื่อกลับมาเมืองไทยได้ตั้ง ‘โก๋ฟิล์ม’ ค่ายหนังของตัวเอง เพื่อทำหนังสั้นแนวทดลองเรื่องแรกในโครงการ ‘มันส์ทำเรื่อง’ เมื่อปี 2552 และโครงการ ‘ดู มันส์ ทำ’ ในฐานะผู้อำนวยการสร้างก็ได้สนับสนุนผลักดันนักทำหนังรุ่นใหม่อีก 4 คน ให้ทำหนังและฉายหนังร่วมกับหนังของเขาเอง นอกจากนี้เขายังเป็นผู้อุปถัมภ์นักสร้างภาพยนตร์ไทยนอกกระแสที่มีชื่อเสียง อาทิ อภิชาติพงษ์ วีระเศรษฐกุล, ลี ชาตะเมธีกุล 

ผลงานล่าสุดของเขา SURREAL คือ หนังสั้นไตรภาค เข้าฉายแบบ Exclusive ในโรงภาพยนตร์ เครือ Major, SF และ Apex เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 ต่อมาได้รับรางวัลจากหลายเวทีนานาชาติ อาทิ Gold Award Winner จาก Documentary & Short International Movie Award 2015 (Jakarta Indonesia) ,Winner Best Comedy Scene และ Best Foreign Film จาก 11th Annual Action On Film International Film Festival and Writers' Event 2015 (CA, USA),Best Foreign Film Nominated จาก Sanford international Film Festival 2015 , Depth of Field International Film Festival Competition 2015, Rugged Phoenix Underground Film Festival 2015 เป็นต้น

ผลงานภาพยนตร์
-------------

* **เซอร์เรียล (SUR-REAL) 2014** หนังสั้นไตรภาค คือ

"เหยื่อ" (Victim หรือ Sur-Real ชื่อในการประกวด) 

"ใต้ดิน" (Underground หรือ Sur-Luck ชื่อในการประกวด) 

"ความรักทำให้ฝรั่งตาบอด" (Love is Blindness หรือ Sur-Love ชื่อในการประกวด)

  

* **มันส์ทำเรื่อง (Mun...Z Happen!) 2009**  หนังสั้น 5 เรื่อง ดังนี้

"ช่องว่าง" (Space)

"ถึงคุณเมย์" (To May)

"เส้นชัย" (Finish Line)

"เท่ห์โคตร" (So Cool)

"ยาพิษ" (Poison)

รางวัลที่ได้รับ
---------------

Gold Award Winner จาก Documentary & Short International Movie Award 2015 (Jakarta Indonesia)

Best Foreign Film Nominated จาก Sanford international Film Festival 2015 

Winner Best Comedy Scene และ Best Foreign Film จาก 11th Annual Action On Film International Film Festival and Writers' Event 2015 (CA, USA)

Rugged Phoenix Underground Film Festival 2015, USA.

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-05-30. สืบค้นเมื่อ 2015-08-24.
5. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-04-23. สืบค้นเมื่อ 2015-08-23.
6. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-06-26. สืบค้นเมื่อ 2015-08-24.
7. ↑
8. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-08-12. สืบค้นเมื่อ 2015-08-24.
9. ↑
10. ↑
11. ↑
12. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-04-23. สืบค้นเมื่อ 2015-08-23.
13. ↑
14. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-06-26. สืบค้นเมื่อ 2015-08-24.
15. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2015-10-03.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* จุมภฏ รวยเจริญทรัพย์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น

**พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งฮาโกเนะ** (ญี่ปุ่น: 箱根 彫刻の森美術館; โรมาจิ: *Hakone Choukoku no Mori Bijutsukan*) เป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งแห่งแรกของประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการในปี พ.ศ. 2512 ในเมืองฮาโกเนะ อำเภออาชิงาราชิโมะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น จัดแสดงสิ่งสะสมของผลงานศิลปะโดยปาโบล ปิกาโซ, เฮนรี มัวร์, ทาโร โอกาโมโตะ, ยาซูโอะ มิซูอิ, ชูเรียว ซาโต, ซูซูมุ ชิงงู และคนอื่น ๆ อีกหลายคน มีประติกรรมและผลงานศิลปะอื่น ๆ มากกว่าพันชิ้น พิพิธภัณฑ์อยู่ในเครือของกลุ่มบริษัทสื่อฟูจิซันเกคอมมิวนิเคชันส์กรุป

พิพิธภัณฑ์จัดแสดงประติกรรมและผลงานศิลปอื่น ๆ รวมมากว่า 1,000 ชิ้นซึ่งเป็นผลงานของ Constantin Brâncuși, Barbara Hepworth, โรกูซัง โองิวาวะ และโคตาโร ทากามูระ มีการจัดแสดงผลงานประติมากรรมประมาณ 120 ชิ้นแบบถาวรทั่วทั้งสวน

พิพิธภัณฑ์แบ่งนิทรรศการในร่มออกเป็น 5 ส่วน ที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดคือโถงศาลาปิกาโซซึ่งจัดแสดงผลงานของศิลปินชาวสเปนประมาณ 300 ชิ้น พิพิธภัณฑ์ยังมีประติกรรมที่เด็กสามารถเล่นได้ และมีบ่อน้ำพุร้อนตามธรรมชาติสำหรับให้ผู้เข้าชมได้แช่เท้า

คัลงภาพ
-------

### สวนประติมากรรม

* สวนด้านนอกสวนด้านนอก
* Joan Miró, 1972, PersonnageJoan Miró, 1972, *Personnage*
* Henry Moore, 1969–70, Reclining Figure: Arched LegHenry Moore, 1969–70, *Reclining Figure: Arched Leg*
* สวนด้านนอกสวนด้านนอก
* Goto Ryoji, 1978, Intersecting Space ConstructionGoto Ryoji, 1978, *Intersecting Space Construction*
* Aristide Maillol, 1905–06, Action EnchainedAristide Maillol, 1905–06, *Action Enchained*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Greco, Joann (25 February 2001). "A stroll through a forest of sculpture". *St. Petersburg Times*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 May 2001. สืบค้นเมื่อ 20 January 2010.
2. ↑  "About the Hakone Open-Air Museum – Hakone Travel Guide | Planetyze". *Planetyze*. สืบค้นเมื่อ 15 August 2017.
3. ↑  "Open-Air Museum". *Japan Deluxe Tours*. สืบค้นเมื่อ 21 May 2019.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งฮาโกเนะ**

* เว็บไซต์ทางการ