recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
การปฏิเสธความรับผิดชอบมักเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของสาธารณะหรือความสัมพันธ์ทางธุรกิจ หรือดังที่แสดงไว้ที่นี่ อาจมีลักษณะส่วนบุคคล การเผยแพร่ข้อจำกัดความรับผิดชอบเป็นความพยายามใน การประกาศเชิงสร้างสรรค์ แก่ผู้อ้างสิทธิ์ที่เป็นไปได้
โดยทั่วไป **ข้อจำกัดความรับผิดชอบ** คือคำแถลงใดๆ ที่มีจุดประสงค์เพื่อระบุหรือกำหนดขอบเขตของสิทธิ์และภาระผูกพันที่อาจใช้และบังคับใช้โดยคู่สัญญาในความสัมพันธ์ที่เป็นที่ยอมรับตามกฎหมาย ตรงกันข้ามกับข้อกำหนดอื่นๆ สำหรับภาษาที่ใช้ในการดำเนินการทางกฎหมาย คำว่า การ*ปฏิเสธความรับผิดชอบ* มักจะหมายถึงสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับระดับของ ความไม่แน่นอน การ สละสิทธิ์ หรือ ความเสี่ยง

ข้อจำกัดความรับผิดชอบอาจระบุข้อกำหนดและเงื่อนไขที่ตกลงร่วมกันและจัดกันเองโดยเป็นส่วนหนึ่งของ สัญญา หรืออาจระบุคำเตือนหรือความคาดหวังต่อ สาธารณชนทั่วไป (หรือบุคคลประเภทอื่น) เพื่อปฏิบัติหน้าที่ในการดูแล เพื่อป้องกัน ความเสี่ยงที่ไม่สมควรที่จะเกิดอันตรายหรือได้รับบาดเจ็บ ข้อจำกัดความรับผิดชอบบางประการมีจุดมุ่งหมายเพื่อจำกัดการได้รับ ความเสียหาย หลังจากได้รับบาดเจ็บหรือได้รับบาดเจ็บแล้ว นอกจากนี้ การปฏิเสธความรับผิดชอบบางประเภทอาจแสดงถึงการสละสิทธิ์โดยสมัครใจของสิทธิ์หรือภาระผูกพันที่อาจติดค้างในการปฏิเสธความรับผิดชอบ

ข้อจำกัดความรับผิดชอบแตกต่างกันไปในแง่ของความสม่ำเสมอ บางอย่างอาจแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับบริบทเฉพาะและฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ในขณะที่ข้อจำกัดความรับผิดชอบประเภทอื่นอาจยึดถือชุดเครื่องแบบและกำหนดระเบียบการอย่างเคร่งครัดซึ่งแทบไม่มีหรือไม่เคยแก้ไขเลย ยกเว้นภายใต้อำนาจหน้าที่ของทางการ การปฏิเสธความรับผิดชอบอย่างเป็นทางการบางส่วนเหล่านี้จำเป็นต้องเป็นไปตาม ระเบียบข้อบังคับ ของอุตสาหกรรม คุณสมบัติสำหรับการคุ้มครองภายใต้แหล่งที่ ปลอดภัย และสถานการณ์อื่นๆ ถ้อยคำที่แน่นอนของเอกสารเฉพาะอาจถูกลบล้างในกรณีที่มีข้อพิพาททางกฎหมาย

การแสดงข้อจำกัดความรับผิดชอบในข้อตกลงที่มีผลผูกพันทางกฎหมายไม่จำเป็นต้องรับประกันว่าเงื่อนไขของการปฏิเสธความรับผิดชอบจะได้รับการยอมรับและบังคับใช้ในข้อพิพาททางกฎหมาย อาจมีข้อพิจารณาทางกฎหมายอื่นๆ ที่ทำให้การปฏิเสธความรับผิดชอบเป็นโมฆะไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน

อ้างอิง
-------
**วัดคลองภูมิ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงช่องนนทรี เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 2 งาน 73 ตารางวา ทิศเหนือของวัดติดกับลำคลองสาธารณะชื่อคลองภูมิ ทิศตะวันออกจดแม่น้ำเจ้าพระยา

วัดคลองภูมิสร้างขึ้นสมัยนครเขื่อนขันธ์ ไม่มีหลักฐานปรากฏแน่ชัด บ้างสันนิษฐานว่าสร้างใน พ.ศ. 2370 (สมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว) ต่อมาในปี พ.ศ. 2511 ได้แบ่งที่ดินให้ทางกรุงเทพมหานครเพื่อสร้างโรงเรียนประถมศึกษาชื่อ โรงเรียนวัดคลองภูมิ มี 3 อาคาร ในปัจจุบัน ตั้งอยู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ของวัด
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2542

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่ สร้างปี พ.ศ. 2544 มีวิหารคดอยู่ด้านข้าง สร้างปี พ.ศ. 2536 ศาลาการเปรียญสร้างปี พ.ศ. 2537 กุฏิพระสงฆ์จำนวน 19 หลัง หอสวดมนต์ หอพระไตร หอประชุม โรงเรียนพระปริยัติธรรม โรงครัว หอระฆัง หอกลอง ศาลาประกอบพิธีต่าง ๆ 5 หลัง ศาลาปฏิบัติธรรมสร้างใหม่แทนหลังเดิมเมื่อปี พ.ศ. 2544 ศาลาท่าน้ำจำนวน 4 หลัง ฌาปนสถาน และสุสาน

วัดคลองภูมิมีประเพณีขบวนแห่ผ้าห่มหลวงพ่อโต เริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2488 มีขบวนแห่ที่สวยงามในตอนเช้ามีการทำบุญตักบาตร สรงน้ำพระ รำบวงสรวงหลวงพ่อโต ในตอนบ่าย ชาวบ้านในชุมชนจะร่วมกันจัดริ้วขบวนแห่ผ้าห่มถวายหลวงพ่อโต

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์นุต
* พระอุปัชฌาย์ แคลน
* พระอาจารย์แจ้ง
* พระอาจารย์เข้ม
* พระอาจารย์หยด
* พระอาจารย์ดัด
* พระอธิการถวิล ธมฺมธโร พรหมประเสริฐ พ.ศ. 2490 ถึง พ.ศ. 2523
* พระอธิการถวัล สุวณฺโณ ทองศรี พ.ศ. 2524 ถึง พ.ศ. 2537
* พระอธิการสมโภช จิรวํโส แสงคลัง พ.ศ. 2538 ถึง ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-09-25.
2. ↑  "วัดคลองภูมิ". *สำนักงานเขตยานนาวา*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-20. สืบค้นเมื่อ 2020-09-25.
3. ↑  "ชื่อแหล่งวัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณี เขตยานนาวา : ประเพณีขบวนแห่ผ้าห่มหลวงพ่อโต วัดคลองภูมิ". *แผนที่แหล่งวัฒนธรรมท้องถิ่นที่มีชีวิต*.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดคลองภูมิ**
เกมวางแผนเรียลไทม์ขายดีที่สุดของบลิซซาร์ดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ *สตาร์คราฟต์* มุ่งเน้นกิจการระหว่างดาวในส่วนห่างไกลของดาราจักร โดยสามสปีชีส์และหลายกลุ่มแยกล้วนชิงความเป็นใหญ่ในส่วนนั้น สปีชีส์*สตาร์คราฟต์*ที่เล่นได้มีเทอร์แรน (Terrans) มนุษย์ที่ถูกเนรเทศจากโลกซึ่งเชี่ยวชาญในการปรับตัวกับทุกสถานการณ์ เซิร์ก (Zerg) เผ่าพันธุ์คล้ายแมลงซึ่งหมกมุ่นกับการกลืนเผ่าพันธุ์อื่นเพื่อแสวงความสมบูรณ์ของพันธุกรรม และโพรทอส (Protoss) เผ่าพันธุ์คล้ายมนุษย์ซึ่งมีเทคโนโลยีล้ำหน้าและความสามารถพลังจิต โดยพยายามรักษาอารยธรรมของพวกตนและวิถีชีวิตปรัชญาเคร่งครัดจากเซิร์ก แต่ละเผ่าพันธุ์มีโหมดยุทธการผู้เล่นคนเดียวในเกมวางแผนเรียลไทม์*สตาร์คราฟต์*แต่ละเกม นอกเหนือจากสามเผ่าพันธุ์นี้ ยังมีเผ่าพันธุ์เล่นไม่ได้ต่าง ๆ เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องชุด*สตาร์คราฟต์* ที่เด่นที่สุดคือ เซลนากา (Xel'Naga) เผ่าพันธุ์ซึ่งแสดงเด่นในประวัติศาสตร์เผ่าพันธุ์โพรทอสและเซิร์ก

เซิร์ก
------

เซิร์ก
**เซิร์ก** (Zerg) เป็นเผ่าพันธุ์ต่างดาวที่ปรากฏในวิดีโอเกมสตาร์คราฟต์ ลักษณะของเผ่าพันธุ์นี้ จะใช้จิตวิญญาณร่วมกันซึ่งมีผู้ออกคำสั่งสูงสุดคือ โอเวอร์ไมนด์ โดยเซิร์กจะแบ่งออกเป็น บรูดส์ (broods - กลุ่มของสิ่งมีชีวิต) ซึ่งแต่ละบรูดส์จะมีหน้าที่ต่างกันไป และถูกควบคุมโดย เซเลเบรต (Celebrate) ซึ่งรับคำสั่งจากโอเวอร์ไมนด์

### ประวัติ

สปีชีส์เซิร์กเริ่มแรกถูกค้นพบที่ดาวเซอรัส (Zerus) ในใจกลางกาแล็กซีทางช้างเผือก โดยชนเผ่าโบราณลึกลับ เซล'นากา (Xel'Naga) ละทิ้ง โพรทอสส์ (Protoss) เผ่าพันธุ์ที่มีลักษณะคล้ายมนุษย์ บนดาว ไอเออร์(Aiur) เซิร์ก ถูกสร้างขึ้นโดยเริ่มจากจุดต่ำสุดของสิ่งมีชีวิต แรกเริ่มเป็นเพียงแค่ปรสิตทั่วนั้น แต่บรรจุ *ความบริสุทธิ์แห่งจิต* เอาไว้โดยเซล'นากา การควบคุมการวิวัฒนาการโดยเซล'นากา ทำให้เซิร์กสามารถอยู่รอดได้ในสภาพแวดล้อมบนดาวที่ร้อนระอุ และวิวัฒนาการอย่างรวดเร็ว พวกมันยึดรางสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งบนดาวเป็นร่าง ต่อมา เซล'นากา จำได้ถึงความผิดพลาดครั้งก่อนจึงได้สร้าง Overmind สิ่งมีชีวิตคล้ายสมองขนาดยักษ์ที่ออกคำสั่งไปยังเผ่าพันธุ์เซิร์ก ในตอนเริ่มแรกมันเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่มีความนึกคิดเล็กน้อย โดยใช้สัญชาตญาณและความนึกคิดต่อเนื่องของกลุ่มเซิร์ก แต่โอเวอร์ไมนด์ได้วิวัฒนาการอย่างรวดเร็ว แต่โอเวอร์ไมนด์นั้นยังมีพลังที่ไม่มาทำให้การควบคุมกองทัพเป็นไปอย่างล่าช้าและยากลำบากต่อมาโอเวอร์ไมนด์ไม่ได้ออกคำสั่งไปยังฝูงเซิร์กโดยตรง สปีชีส์ใหม่จึงได้เกิดขึ้น โอเวอร์ไมนด์ได้สร้าง Celebrate ให้เป็นเหมือนกับแม่ทัพของตน ซึ่งมีความคิดเป็นของตัวเองแต่จะต้องไม่ขัดคำสั่งของโอเวอร์ไมนด์ เริ่มส่งคำสั่งให้กับเซเลเบรตซึ่งจะส่งคำสั่งต่อไปให้ Overlord แต่โอเวอร์ลอร์ดไม่มีความคิดเป็นของตนจะรับคำสั่งโดยตรงจากเซเลเบรตและส่งต่อไปยังกองทหารของตน เซเลเบรตแต่ละตนจะมีกองทัพในสังกัดเป็นของตนและก็จะมีพวกทหารที่เป็นสายพันธุ์พิเศษเป็นของตนด้วย ทำให้โอเวอร์ไมนด์สามารถคุมกองทพได้รวดเร็วมากขึ้น
โครงสร้างโมเลกุลของน้ำ ไฮโดรเจนสองอะตอมและออกซิเจนหนึ่งอะตอม
สำหรับข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ของน้ำ ดูที่ น้ำ (โมเลกุล)
**ไดไฮโดรเจนมอนอกไซด์** (อังกฤษ: dihydrogen monoxide: DHMO) เป็นชื่อวิทยาศาสตร์หนึ่งของน้ำ ใช้ในการหลอกลวงหรือล้อเลียนทางวิทยาศาสตร์ เพื่อแสดงว่าข้อมูลที่ไม่สมบูรณ์หรือเพียงด้านเดียวสามารถสร้างความกลัวอย่างผิดๆได้อย่างไร การหลอกลวงนี้เริ่มต้นโดย Eric Lechner, Lars Norpchen และ Matthew Kaufman ในปี พ.ศ. 2532 ปรับปรุงโดย Craig Jackson ในปี พ.ศ. 2537 และเป็นที่กล่าวถึงในปี พ.ศ. 2540 จากการที่ Nathan Zohner วัย 14 ปีสามารถรวบรวมรายชื่อของนักเรียนมัธยมที่ต้องการแบนสารนี้ และสรุปลงในโครงงานที่ชื่อว่า "How Gullible Are We?" (*เราโดนหลอกง่ายแค่ไหน?*) 

การหลอกลวงนี้กล่าวถึงผลกระทบด้านลบของน้ำ เช่นการจมน้ำ และ การกัดกร่อน ไดไฮโดรเจนมอนอกไซด์มีความหมายถึงสารที่มีไฮโดรเจนสองอะตอมและออกซิเจนหนึ่งอะตอม (H2O)

ชื่อทางเคมีอื่น ๆ ที่ถูกใช้เป็นข่าวลวงเช่น **กรดไฮดรอกซิล** (hydroxyl acid) และ **ไฮโดรเจนออกไซด์** (hydrogen oxide) ก็หมายถึงน้ำเช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dihydrogen Monoxide จาก Urban Legends Reference Pages เรียกข้อมูลวันที่ 2007-10-30 (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* DHMO.org – หน่วยงานวิจัย DHMO (อังกฤษ)
* ข้อความที่ใช้ในการหลอกลวง เก็บถาวร 2008-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
	+ การตอบสนองจากนักศึกษาวิทยาลัย เก็บถาวร 1997-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
* Friends of Hydrogen Hydroxide – ข้อความส่งเสริมการใช้ DHMO (อังกฤษ)
* บทความ About.com (อังกฤษ)
* บทความ How Gullible Are We? (อังกฤษ)
* ภาพยนตร์ *Dihydrogen Monoxide* ของ Kate Dalgleish และ Mikael Sydor เก็บถาวร 2009-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**เชค อาซาฮารี บิน เชค มะฮ์มูด** (Sheikh Azahari bin Sheikh Mahmud) หรือที่เป็นที่รู้จักกันในชื่อ **เอ. เอ็ม. อาซาฮารี** (A.M. Azahari) เป็นนักการเมืองชาวบรูไนและเป็นหัวหน้าพรรคประชาชนบรูไนที่ถูกยกเลิกหลังเหตุการณ์จลาจลเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2505 เกิดที่เกาะลาบวนเมื่อ 3 กันยายน พ.ศ. 2471 (บางแหล่งระบุว่าเกิดเมื่อ พ.ศ. 2472) เป็นชาวมลายูเชื้อสายอาหรับ เมื่อบรูไนถูกญี่ปุ่นยึดครอง อาซาฮารีไปเรียนสัตวแพทย์ที่อินโดนีเซีย และเข้าร่วมการต่อต้านเนเธอร์แลนด์ด้วย 

หลังจากที่อาซาฮารีกลับสู่บรูไนใน พ.ศ. 2495 เขาเริ่มเล่นการเมืองใน พ.ศ. 2499 โดยจัดตั้งพรรคประชาชนเลียนแบบพรรคหัวรุนแรงในมลายา และได้รับความนิยมจากชาวบรูไนเชื้อสายมลายูมาก ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2505 เขาได้เสนอญัตติให้หาทางให้บรูไนร่วมจัดตั้งสหพันธรัฐบอร์เนียวเหนือหรือกาลีมันตันเหนือโดยรวมกับซาราวักและซาบะฮ์แต่ไม่สำเร็จ เขาจึงลี้ภัยไปยังโจโฮร์บะฮ์รู และได้รณรงค์ต่อต้านการที่บรูไนจะเข้าร่วมในสหพันธรัฐมาเลเซีย ขณะที่เกิดเหตุการณ์การปฏิวัติบรูไนใน พ.ศ. 2505 เขาอยู่ที่ฟิลิปปินส์ และได้ขอลี้ภัยไปอินโดนีเซียเมื่อการกบฏล้มเหลว เขาไม่มีบทบาทใด ๆ ในการเผชิญหน้าระหว่างอินโดนีเซียกับมาเลเซีย

อาซาฮารีเสียชีวิตเมื่อ 3 กันยายน พ.ศ. 2545 ที่กาลีมันตัน ประเทศอินโดนีเซีย

อ้างอิง
-------

* ไมเคิล ลีเฟอร์. พจนานุกรมการเมืองสมัยใหม่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กทม. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. 2548. หน้า 628-629
**มนัสเสห์** เป็นบุตรชายคนโต ของโยเซฟ และนางอาเสนัท ก่อนที่ยาโคบ และครอบครัวของท่านจะย้ายเข้ามายังอียิปต์ ด้วยเหตุนี้ ยาโคบจึงยกให้บุตรชายทั้งสองคนของโยเซฟ เทียบเท่าบุตรชายคนอื่น ๆ ของตน ดังนั้นในอิสราเอลจึงมี 12 เผ่าตามจำนวนบุตรชายของยาโคบ แต่จะนับพงศ์พันธุ์ของโยเซฟ ออกเป็น 2 เผ่า คือ เอฟราอิม และมนัสเสห์ คำว่า มนัสเสห์ มีรากศัพท์มาจากภาษาฮีบรู แปลว่า การทำให้ลืม เพราะเมื่อมีบุตรคนนี้ โยเซฟ ได้กล่าวว่า "*เพราะว่าพระเจ้าโปรดให้ข้าพเจ้าลืมความยากลำบากทั้งปวง และบรรดาพงศ์พันธุ์ของบิดาเสีย*"


|  |
| --- |
| **บุตรของยาโคบ ตามชื่อภรรยา (ญ = บุตรสาว)(ตัวเลขในวงเล็บคือลำดับของการเกิด)** |
| **เลอาห์** | รูเบน (Reuben) (1) | สิเมโอน (Simeon) (2) | เลวี (Levi) (3) | ดีนาห์ (Dinah) (ญ) |
|  | ยูดาห์ (Judah) (4) | อิสสาคาร์ (Issachar) (9) | เศบูลุน (Zebulun) (10) |
| **ราเชล** | โยเซฟ (Joseph) (11) |  | เบนยามิน (Benjamin) (12) |
|  | เอฟราอิม บุตรโยเซฟ (11.1) | มนัสเสห์ บุตรโยเซฟ (11.2) |
| **บิลลาห์ (สาวใช้นางราเชล)** | ดาน (Dan) (5) | นัฟทาลี (Naphtali) (6) |
| **ศิลปาห์ (สาวใช้นางเลอาห์)** | กาด (Gad) (7) | อาเชอร์ (Asher) (8) |

คำอวยพรของยาโคบ
---------------

เมื่อยาโคบใกล้สิ้นชีวิตนั้น โยเซฟ ได้นำบุตรชายทั้งสองเข้าไปพบบิดา เพื่อให้ยาโคบอวยพรแก่บุตรทั้งสอง ยาโคบได้กล่าวว่า "...*บุตรทั้งสองของเจ้าที่เกิดในอียิปต์ ก่อนพ่อมาหาเจ้าในอียิปต์ก็เป็นบุตรของเรา เอฟราอิม และมนัสเสห์ จะต้องเป็นของพ่อเหมือนรูเบนและสิเมโอน*..."

เมื่อจะอวยพรแก่เอฟราอิม และมนัสเสห์นั้น ยาโคบได้นำมือขวาวางบนเอฟราอิม ผู้น้อง และวางมือซ้ายลงบน มนัสเสห์ ผู้พี่ ทั้งนี้เนื่องจากยาโคบกล่าวว่า "...*น้องชายจะใหญ่โตกว่าพี่*..." ด้วยเหตุทั้งสองนี้ จึงพบว่าอิสราเอลจึงยก ให้เอฟราอิม และมนัสเสห์ เป็นเผ่าเช่นเดียวกัน และมักจะเรียกเอฟราอิม ก่อนหน้า มนัสเสห์

คำอวยพรของยาโคบ แก่ เอฟราอิม เป็นดังนี้ "...ให้เขาสืบชื่อของข้าพเจ้า และชื่อของอับราฮัม และชื่อของอิสอัคบิดาของข้าพเจ้าไว้ และขอให้เขาเจริญขึ้นเป็นมวลชนบนแผ่นดินเถิด...พวกอิสราเอลจะให้ชื่อเจ้าให้พรเจ้าว่า *ขอให้พระเจ้าโปรดให้ท่านเป็นเหมือนเอฟราอิม และเหมือนมนัสเสห์ เถิด*..."

อ้างอิง
-------

1. ↑  พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับเรียงพิมพ์ใหม่ ปี พ.ศ. 2541 (สมาคมพระคริสตธรรมไทย)
2. ↑  พระธรรมปฐมกาล บทที่ 41 ข้อที่ 51
3. ↑  พระธรรมปฐมกาล บทที่ 48 ข้อที่ 5
4. ↑  พระธรรมปฐมกาล บทที่ 48 ข้อที่ 17-19

ดูเพิ่ม
-------

* พระธรรมปฐมกาล
* พระธรรมกันดารวิถี
* พระธรรมโยชูวา
* ยาโคบ
* โยเซฟ (พระธรรมปฐมกาล)
* โมเสส
**มาตรฐาน ISO 639-3** เป็นมาตรฐานกำหนดรหัสของภาษามนุษย์ทั้งหมดเท่าที่ทราบว่ามี โดยใช้ตัวอักษรละติน

รายละเอียด
----------

มาตรฐาน ISO 639-3 เป็นมาตรฐานในชุดเดียวกับ ISO 639 ที่มีความพยายามจะกำหนดสัญลักษณ์แทนภาษาให้มีความครอบคลุมภาษาต่าง ๆ มาตรฐานที่ถูกกำหนดเป็นส่วนที่ 3 ในมาตรฐาน ISO 639 โดยมีความแตกต่างจากมาตรฐานในส่วนที่ 1 คือ ISO 639-1 และ ส่วนที่ 2 คือ ISO 639-2 ซึ่งเน้นไปที่ภาษาที่มีการใช้กันเป็นภาษาหลักหรือมีการใช้บ่อย ๆ ในขณะที่ ISO 639-3 ถูกสร้างขี้นเพื่อให้ครอบคลุมการใช้งานในทุกลักษณะงานเท่าที่เป็นไปได้ โดยจะใช้รหัสตัวอักษรละตินสามตัวแทนชื่อภาษานั้น ๆ ซึ่งครอบคลุมไปถึงภาษาที่ปรากฏอยู่แล้วในสองมาตรฐานแรก ซึ่งเป็นภาษาที่พบใช้อยู่ในปัจจุบัน ภาษาที่ไม่มีการใช้แล้ว ภาษาโบราณ และภาษาที่สร้างขึ้น โดยกลุ่มบุคคลบางกลุ่มด้วยเหตุผลบางประการ โดยกลุ่มคนเหล่านั้นไม่ได้มีความเกี่ยวเนื่องทางวัฒนธรรม หรือบางทีที่เรียกกันทั่วไปว่าเรียกว่าภาษาประดิษฐ์ ตัวอย่างภาษาประดิษฐ์ที่พอรู้จักกันโดยทั่วไป เช่น เอสเปรันโต (Esperanto) และ อิดอ (Ido) ทำให้มาตรฐานส่วนที่ 3 ครอบคลุมภาษาที่คนส่วนใหญ่ไม่มีความคุ้นเคยจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม มาตรฐานส่วนนี้ไม่ได้ครอบคลุมถึงโปรแกรมภาษาคอมพิวเตอร์และภาษาที่ตั้งขึ้นจากสมมุติฐาน เช่น ภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม (Proto-Indo-European) หรือที่เรียกกันว่า PIE

มาตรฐาน ISO 639-3 มีความเฉพาะเจาะจงกว่า ISO 639-1 และ 639-2 คือระบุรหัสสำหรับภาษาที่ถูกเรียกเป็นภาษาถิ่นและไม่มีรหัสเฉพาะใน ISO 639-1 และ 639-2 ด้วย

รหัสสามตัวอักษรของ ISO 639-3 นั้นจะมีแค่แบบเดียวสำหรับหนึ่งภาษา คือแบบที่เรียกว่า T code ของ ISO 639-2 (ใน ISO 639-2 บางภาษาจะมีรหัสสองแบบ คือแบบ B code และ T code)

มาตรฐานล่าสุดของ ISO 639-3 คือ ISO 639-3:2007

ตัวอย่าง
--------

| 639-3 | 639-2 (B/T) | 639-1 | ชื่อภาษา | กลุ่มที่ใช้ | ประเภท |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| arb + อื่น ๆ | ara | ar | อาหรับ | กระจายกลุ่ม | มีใช้อยู่ |
| eng | eng | en | อังกฤษ | เฉพาะกลุ่ม | มีใช้อยู่ |
| deu | ger/deu | de | เยอรมัน | เฉพาะกลุ่ม | มีใช้อยู่ |
| hbs |  | sh | Serbo-Croatian | กระจายกลุ่ม | มีใช้อยู่ |
| ido | ido | io | อิดอ | เฉพาะกลุ่ม | ประดิษฐ์ |
| lab |  |  | Linear A | เฉพาะกลุ่ม | โบราณ |
| lao | lao | lo | ลาว | เฉพาะกลุ่ม | มีใช้อยู่ |
| nan | (zh-min-nan) |  | หมิ่นหนาน (จีนฮกเกี้ยน) | เฉพาะกลุ่ม | มีใช้อยู่ |
| tha | tha | th | ไทย | เฉพาะกลุ่ม | มีใช้อยู่ |
| zkh |  |  | Khorezmian | เฉพาะกลุ่ม | ไม่มีใช้แล้ว |
| zho | chi/zho | zh | จีน | กระจายกลุ่ม | มีใช้อยู่ |

ดูเพิ่ม
-------

* ISO 15924 รหัสสากลสำหรับตัวเขียน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "ISO 639-3:2007 Codes for the representation of names of languages — Part 3: Alpha-3 code for comprehensive coverage of languages". February 2007.

* ISO 693-3 Registration Authority – SIL International

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Relationship between ISO 639-3 and the other parts of ISO 639
* Types of individual languages เก็บถาวร 2012-04-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ตฤศลา** หรือ **ปริยการิณี** เป็นพระมารดาของพระมหาวีระ ตีรถังกรลำดับที่ 24 และสุดท้ายของศาสนาเชน เป็นพระมเหสีของสิทธารถะแห่งกุนทครามะ (ปัจจุบันอยู่ในรัฐพิหาร ประเทศอินเดีย) เรื่องราวของพระองค์ปรากฏอยู่ในเอกสารเชน

พระประวัติ
----------

ตฤศลาประสูติในวรรณะกษัตริย์ ใน *อุตตรปุราณะ* และ *ศลากาปุรุษะ* กล่าวถึงกษัตริย์เชฏกะแห่งเวสาลี มีพระราชโอรสสิบพระองค์ และพระราชธิดาเจ็ดพระองค์ พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ชื่อปริยการิณี (คือตฤศลา) เสกสมรสกับสิทธารถะ แต่แฮร์มัน จาโกบี นักภารตวิทยาชาวเยอรมัน ระบุว่าตฤศลาน่าจะเป็นพระขนิษฐาของเชฏกะมากกว่า ทั้งนี้ภรรยาคนที่สามของเชฏกะชื่อเกษมะ เป็นธิดาของผู้นำตระกูลมัทระแห่งปัญจาบ พระขนิษฐาของตฤศลาส่วนใหญ่ไปเป็นมเหสีกษัตริย์หัวเมืองใหญ่ต่าง ๆ มีพระองค์หนึ่งเป็นมเหสีพระเจ้าพิมพิสาร และมีพระขนิษฐาคนหนึ่งออกบำเพ็ญพรตตามคติเชน

ทั้งตฤศลาและสิทธารถะนับถือพระปารศวนาถ ตีรถังกรลำดับที่ 23 เอกสารเชนระบุว่าตฤศลาทรงครรภ์ได้เก้าเดือนกับอีกเจ็ดวันครึ่งจึงประสูติกาลพระโอรสตรงกับคริสต์ศตวรรษที่ 8 ส่วนเอกสารฝ่ายเศวตามพรระบุว่าเทวนันทา มเหสีวรรณะพราหมณ์ทรงครรภ์มาแต่เดิม พระอินทร์จึงใช้อำนาจวิเศษย้ายพระกุมารไปสู่พระครรภ์ตฤศลาแทน สาเหตุก็เพราะตีรถังกรทุกพระองค์ล้วนบังเกิดในวรรณะกษัตริย์เท่านั้น

สุบินนิมิตอันเป็นมงคล
---------------------

ตฤศลาทรงสุบินนิมิต
ก่อนประสูติกาลตฤศลามีสุบินนิมิตถึงสิ่งมงคล เอกสารว่าทิคัมพรระบุว่ามี 16 ประการ ส่วนเอกสารเศวตามพรระบุว่ามีเพียง 14 ประการเท่านั้น เมื่อตฤศลาตื่นบรรทม ก็ได้ทูลสวามีถึงนิมิตมงคล ในวันถัดมาสิทธารถะจึงเรียกให้โหรหลวงเข้าเฝ้าเพื่อทำนายนิมิตของตฤศลา ซึ่งโหรทั้งหลายจึงกราบทูลว่าพระราชโอรสที่จะประสูติจะเป็นผู้เข้มแข็งกล้าหาญ และเปี่ยมด้วยคุณธรรม

โดยสิ่งมงคลที่ปรากฏในสุบินนิมิตของตฤศลามีดังนี้

|  |  |
| --- | --- |
| 1. ช้างเอราวัณ
2. วัว
3. สิงโต
4. พระลักษมี
5. มวลบุปผาชาติ
6. ดวงจันทร์วันเพ็ญ
7. ดวงอาทิตย์
8. ธงผืนใหญ่
 | 9. หม้อปูรณฆฏะ
10. สระน้ำที่เต็มไปด้วยปทุมชาติ
11. เกษียรสมุทร
12. วิมานอากาศ
13. อัญมณี
14. ไฟไร้ควัน
15. ปลาคู่ (เฉพาะนิกายทิคัมพร)
16. บัลลังก์หรือพระโธรน (เฉพาะนิกายทิคัมพร)
 |

เชิงอรรถ
--------

อ้างอิง

1. 1 2  "Mahavira, Jaina teacher". *Encyclopædia Britannica*. สืบค้นเมื่อ 1 September 2015.
2. 1 2  Sunavala 1934, p. 52.
3. ↑  Jain, Dr. Pannalal (2015), *Uttarapurāṇa of Āchārya Guṇabhadra*, Bhartiya Jnanpith, p. 482, ISBN 978-81-263-1738-7
4. ↑  Krishna, Narendra. (1944) *History of India*, A. Mukherjee & bros. p. 90.
5. ↑  Shah 1987, p. 47.

บรรณานุกรม
* Sunavala, A.J. (1934), *Adarsha Sadhu: An Ideal Monk.* (First paperback edition, 2014 ed.), Cambridge University Press, ISBN 9781107623866, สืบค้นเมื่อ 1 September 2015
* Shah, Umakant Premanand (1987), *Jaina-Rupa Mandana: Jaina Iconography*, vol. 1, India: Shakti Malik Abhinav Publications, ISBN 81-7017-208-X
**เห็ดทะเลหูช้าง** (อังกฤษ: Elephant ear anemone; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Amplexidiscus fenestrafer*) สัตว์ทะเลไม่มีกระดูกสันหลังชนิดหนึ่ง ในไฟลัมไนดาเรีย จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในสกุล *Amplexidiscus*

เห็ดทะเลหูช้าง จัดเป็นเห็ดทะเลชนิดที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีลักษณะคล้ายกับเห็ดทะเลในสกุล *Rhodactis* แต่ต่างกันที่รายละเอียดของเข็มนีมาโตซีส มีเส้นผ่าศูนย์กลางใหญ่สุดถึง 50 เซนติเมตร มีเมนเซนเทอเรียลแทรกเข้ามาอย่างชัดเจน ขอบจานมีลักษณะเป็นลอน หนวดเจริญดี ขึ้นกระจายทั่วแผ่นจานยกเว้นบริเวณขอบจาน ปากเป็นรูปกรวยขนาดใหญ่เห็นได้ชัดเจน

พบกระจายพันธุ์ในแนวปะการังเขตร้อนแถบอินโด-แปซิฟิกกินอาหารได้สองแบบ คือ การสังเคราะห์แสงจากสาหร่ายเซลล์เดียวซูแซนเทลลีที่มีอยู่จำนวนมากที่บริเวณขอบปาก ตลอดจนจับสัตว์ทะเลขนาดเล็ก ๆ หน้าดินหลายประเภท เช่น กุ้ง, หนอนทะเล, อิคีเนอเดอร์เมอเทอ หรือกระทั่งปลากินเป็นอาหารได้ เมื่อจับเหยื่อได้แล้วเห็ดทะเลหูช้างจะเริ่มกระบวนการย่อยอาหารด้วยเริ่มจากขอบจานไปสู่ปาก โดยเปลี่ยนรูปแบบของอาหารให้กลมเป็นลูกบอล

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Daphne Fautin (2013). Fautin DG (บ.ก.). "*Amplexidiscus fenestrafer* Dunn & Hamner, 1980". *Hexacorallians of the World*. World Register of Marine Species. สืบค้นเมื่อ May 21, 2013.
2. 1 2  สหภพ ดอกแก้ว; พงศ์เชฏฐ์ พิชิตกุล. *การสำรวจเห็ดทะเลในอันดับ Corallimorpharia บริเวณอำเภอบ้านฉาง จังหวัดระยอง*. p. 144-152. ISBN 974-537-825-9.
3. 1 2  Andreas Vilcinskas (2002). *La vie sous-marine des tropiques* [*The underwater life of the tropics*] (ภาษาฝรั่งเศส). Editions Vigot. ISBN 9782711419036.

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q2844445
* Wikispecies: Amplexidiscus
* ADW: Amplexidiscus
* BOLD: 200226
* GBIF: 2260651
* iNaturalist: 472114
* IRMNG: 1001702
* NCBI: 51822
* WoRMS: 267217

 |
**ทูตแห่งเซารอน** (อังกฤษ: Mouth of Sauron) คือตัวละครในจินตนิยายของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีนที่เกี่ยวกับมิดเดิลเอิร์ธ ปรากฏในนวนิยาย*ลอร์ดออฟเดอะริงส์ ตอน กษัตริย์คืนบัลลังก์* ในฐานะผู้เจรจาแห่งเซารอน (บทบาทของเขาถูกตัดออกจากภาพยนตร์หลัก)

เขาคือชายผู้มีสายเลือดแห่งนูเมนอร์มืด ปรากฏตัวออกมาเพียงเวลาสั้น ๆ เพื่อมาต่อรองกับกองทัพแห่งตะวันตกหน้าประตูดำแห่งมอร์ดอร์ เขาพยายามเกลี้ยกล่อมให้อารากอร์นและแกนดาล์ฟยอมจำนนและให้เซารอนครอบครองมิดเดิลเอิร์ธ แต่แกนดาล์ฟปฏิเสธ ทูตแห่งเซารอนจึงนำกองทัพทั้งหมดออกจากมอร์ดอร์ เพื่อโจมตีพวกเขา

เขายังเป็นที่รู้จักในนาม *จอมพลแห่งบารัดดูร์* เขารับใช้เซารอนมาเกือบชั่วชีวิตของเขา เขาฝึกฝนเวทมนตร์และศาสตร์มืดมากมายแต่กลับลืมชื่อของตัวเอง ในฐานะทูตแห่งเซารอน "เขาเข้ารับใช้หอคอยทมิฬเมื่อมันผงาดอีกครั้ง" มีข้อถกเถียงเรื่องระยะเวลาที่ส่อความดังกล่าว หากหมายถึงการหวนคืนสู่มอร์ดอร์หนล่าสุดของเซารอน ทูตแห่งเซารอนจะรับใช้เซารอนเป็นเวลา 68 ปีเมื่อเขาเผชิญหน้าอารากอร์นและแกนดาล์ฟ แต่บ้างก็มีทฤษฎีว่าเนื่องจากมอร์ดอร์ "ผงาดอีกครั้ง" ระหว่างการหวนคืนของเซารอนไม่นานหลังจากการล่มสลายของเกาะนูเมนอร์ ทูตแห่งเซารอนก็อาจมีอายุเกิน 3000 ปี ซึ่งไม่น่าเป็นไปได้ เพราะไม่มีผู้ไม่เป็นอมตะใดอยู่ได้นานเพียงนั้น และโทลคีนกล่าวชัดเจนว่า เขาเป็นมนุษย์ธรรมดา มิใช่เจตภูติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "20 Great Movie Monsters Who Only Appear in One Scene". *Den of Geek*. November 18, 2016. สืบค้นเมื่อ December 27, 2017.
**สภานักเรียน** (อังกฤษ: Student Council) เป็นกิจกรรมนอกหลักสูตร ในโรงเรียนระดับมัธยมทั่วโลก ในประเทศสหรัฐอเมริกา , แคนาดา และ ออสเตรเลีย นั้นเรียกสภานักเรียนหลายแบบมากนอกจากชื่อนี้ เช่น รัฐบาลนักเรียน (Student government) หรือ สภากิจกรรมนักเรียน (Student Activity Council), สหพันธ์สภานักเรียน (Student Council Association or S.C.A) และ คณะกรรมการนักเรียน (Student Committee) สภานักเรียนนั้นมีวัตถุประสงค์ที่จัดตั้งขึ้นมาเพื่อให้รู้จักการมีส่วนร่วม เรียนรู้เกี่ยวกับประชาธิปไตย และ เรียนรู้การเป็นผู้นำ ซึ่งเป็นแนวคิดเดิมของ จอห์น ดิวอี้ นักปรัชญาทางการศึกษา ซึ่งกล่าวไว้ใน ประชาธิปไตยกับการศึกษา (พ.ศ. 2460) และโรงเรียนที่ใช้ระบบสภานักเรียนเป็นแห่งแรกก็คือโรงเรียนลูมิส ชาร์เฟ่ย์ ในเมืองวินซอร์ ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งใช้เป็นกิจกรรมในหลักสูตร ประมาณ ปี พ.ศ. 2463 ในประเทศไทย โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เป็นโรงเรียนแห่งแรกที่ใช้ระบบสภานักเรียน คือ **คณะกรรมการนักเรียน โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา**[]

สภานักเรียนในประเทศไทย
----------------------

ในประเทศไทย ในระบบการศึกษาขั้นพื้นฐาน จะมีการจัดตั้งสภานักเรียนในแต่ละโรงเรียน จะแยกจากคณะกรรมการนักเรียน โดยการจำลองเสมือนระบบนิติบัญญัติ และ ระบบบริหาร ของระบอบประชาธิปไตย โดยให้สภานักเรียนเปรียบเสมือน ฝ่ายนิติบัญญัติ และ คณะกรรมการนักเรียน เสมือนเป็นฝ่ายบริหาร ซึ่งในบางโรงเรียนนั้น ยังใช้ระบบคณะกรรมการนักเรียนอย่างเดียวอยู่ และ มีการจัดตั้งสภาเด็กและเยาวชนแห่งประเทศไทย ซึ่งสมาชิกประกอบไปด้วย ประธานสภาเด็กและเยาวชนของทุกจังหวัด รวมทั้งจังหวัดกรุงเทพมหานคร ตามมาตราที่ 32 ใน พระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ พ.ศ. 2550 
ส่วนในระดับอุดมศึกษานั้น ก็มีการจัดตั้งหน่วยกิจกรรมของนักศึกษาเช่นกัน ซึ่งรับผิดชอบโดยฝ่ายพัฒนาศักยภาพนักศึกษา โดยมีการจัดตั้ง สภานักศึกษา ซึ่งมีโครงสร้างที่คล้ายคลึงกันส่วนใหญ่จะเป็นประธานนักเรียน
**ข้อตกลงกระทำอัตวินิบาตกรรม** (อังกฤษ: suicide pact) เป็นแผนที่ตกลงกันระหว่างปัจเจกบุคคลตั้งแต่สองคนขึ้นไปว่าจะกระทำอัตวินิบาตกรรม แผนนั้นอาจให้เสียชีวิตพร้อมกัน หรือแยกกันและเวลาใกล้เคียงกัน ข้อตกลงกระทำอัตวินิบาตกรรมเป็นมโนทัศน์ที่สำคัญในการศึกษาอัตวินิบาตกรรม และเกิดขึ้นตลอดประวัติศาสตร์ เช่นเดียวกับในบันเทิงคดี 

โดยทั่วไปข้อตกลงกระทำอัตวินิบาตกรรมต่างจากการฆ่าตัวตายหมู่ เพราะการฆ่าตัวตายหมู่หมายถึงเหตุการณ์ซึ่งคนจำนวนมากกว่าฆ่าตัวตายด้วยกันด้วยเหตุผลทางอุดมการณ์เดียวกัน มักในบริบททางศาสนา การเมือง การทหารหรือกึ่งทหารเดียวกัน ในทางกลับกัน ข้อตกลงกระทำอัตวินิบาตกรรมปกติเกี่ยวข้องกับคนกลุ่มเล็ก (เช่น คู่สมรสหรือคู่รัก สมาชิกครอบครัวหรือเพื่อน) ซึ่งแรงจูงใจตรงแบบมักไม่เกี่ยวข้องกับอุดมการณ์

ส่วนข้อตกลงกระทำอัตวินิบาตกรรมที่มีการเจรจาบนอินเทอร์เน็ตระหว่างคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน เรียก ข้อตกลงกระทำอัตวินิบาตกรรมอินเทอร์เน็ต

อ้างอิง
-------

* "UK records first online suicide pact", *The Age*, September 30, 2005
* "Brad Delp: Details Emerge About His Tragic Suicide", *Guitar World*, April 27, 2007
**วิลเลม เดโฟ** (อังกฤษ: William James "Willem" Dafoe) (เกิด 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1955) เป็นนักแสดงอเมริกัน ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม 2 ครั้ง สำหรับบทเอเชียสในภาพยนตร์เรื่อง *Platoon* (1986) ของโอลิเวอร์ สโตน และบท แมกซ์ เชร็ก ในภาพยนตร์สยองขวัญ *Shadow of the Vampire* (2000)

เขายังได้แสดงในภาพยนตร์อเมริกันเรื่อง *To Live and Die in L.A.* (1985), *The Last Temptation of Christ* (1988), *Mississippi Burning* (1988), *Born on the Fourth of July* (1989), *The English Patient* (1996), *American Psycho* (2000), ภาพยนตร์ไตรภาคชุด *Spider-Man*  (2002–2007), *John Wick* (2014), และ *The Grand Budapest Hotel* (2014) เขายังแสดงในภาพยนตร์แนวอาร์ตจากยุโรปอย่าง *Faraway, So Close!* (1993), *The Dust of Time* (2008) *Antichrist* (2009) และ*Spider-man no way home* (2021)

ในการพากย์เสียง เขาพากย์เสียงในภาพยนตร์ *Finding Nemo* (2003) และภาคต่อ *Finding Dory* (2016), *Fantastic Mr. Fox* (2009), *John Carter* (2012) และ *Death Note* (2017)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "William James Dafoe". Ancestry. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-03-27. สืบค้นเมื่อ 2017-11-23.
วิลลาเดลบัลเบียเนลโล
วิลลาเดลบัลเบียเนลโล หันออกทะเลสาบโกโม
**วิลลาเดลบัลเบียเนลโล** (อิตาลี: *Villa del Balbianello*) เป็นวิลลาในเมืองเลนโน ประเทศอิตาลี ตั้งอยู่บนแหลมที่ยื่นไปในทะเลสาบโกโม วิลลาแห่งนี้เดิมเป็นโบสถ์คริสต์ของอารามสงฆ์ ต่อมาในปีค.ศ. 1787 พระคาร์ดินัลอันเกโล มาเรีย ดูรีนี (Angelo Maria Durini) ได้ซื้อโบสถ์นี้ในปี 1785 และต่อมาในปี 1787 ก็ได้เปลี่ยนโบสถ์นี้ให้เป็นวิลลาส่วนตัวในช่วงฤดูร้อน หลังพระคาร์ดินัลดูรีนีมรณภาพในปี 1796 วิลลาหลังนี้ก็ตกทอดไปยังลุยกิ ปอร์โร แลมเบอร์แตงกี (Luigi Porro Lambertenghi) ผู้เป็นหลานลุง ซึ่งระหว่างที่แลมเบอร์แตงกีเป็นเจ้าของนี้เอง วิลลาถูกใช้เป็นที่ชุมนุมของฝ่ายการเมืองเพื่อหารือเรื่องการสร้างเอกภาพอิตาลี

ต่อมาแลมเบอร์แตงกีก็ได้ขายวิลลาหลังนี้ให้แก่เพื่อนของเขา จูเซ แอร์กอร์นาตี วิสกงซี (Giuseppe Arconati Visconti) วิสกงซีได้ตกแต่งเพิ่มเติมในหลายส่วน ต่อมาเมื่อตระกูลวิสกงซีเผชิญกับภาวะตกต่ำ วิลลาแห่งนี้ก็ถูกปล่อยปละละเลยเป็นเวลากว่า 30 ปี จนกระทั่งในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง นายบัตเลอร์ อเมส (Butler Ames) นักธุรกิจชาวอเมริกันได้มาเห็นวิลลาหลังนี้ เขาขอซื้อวิลลาต่อจากตระกูลวิสกงซีแต่ถูกปฏิเสธหลายครั้ง จนกระทั่งในปี 1919 เขาก็สามารถซื้อวิลลาหลังนี้ได้สำเร็จ เขาบูรณะวิลลาเป็นการใหญ่ 

ต่อมาในปี 1974 ทายาทตระกูลอเมสได้ขายวิลลาแก่เคานต์กุยโด มอนซีโน (Guido Monzino) นักธุรกิจและนักสำรวจชาวอิตาลี เคานต์มอนซีโนได้ทำการรีโนทเวทภายในทั้งหมดโดยที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมภายนอกเลย ภายในถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ของอังกฤษและฝรั่งเศสจากศตวรรษที่ 18 และ 19 ต่อมาเมื่อเคานต์มอนซีโนถึงแก่อสัญกรรมในปี 1988 วิลลาหลังนี้ก็ถูกบริจาคให้แก่องค์การอนุรักษ์แห่งชาติอิตาลี (Fondo per l'Ambiente Italiano) ในปี 2015 มีผู้มาเยี่ยมชมวิลลานี้กว่า 90,000 คน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Desmond. Page 161.
2. ↑  "Villa del Balbianello" *Friends of FAI* เก็บถาวร มิถุนายน 10, 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน retrieved May 20, 2016
3. ↑  Desmond. Page 162.

พิกัดภูมิศาสตร์: 45°57′54″N 9°12′09″E﻿ / ﻿45.96500°N 9.20250°E﻿ / 45.96500; 9.20250
เดรสดเนอร์ซวิงเงอร์
ภาพพิมพ์อุทยานซวิงเงอร์ ค.ศ. 1895
**ซวิงเงอร์** (เยอรมัน: *Zwinger*) เป็นพระราชวังในเมืองเดรสเดิน ประเทศเยอรมนี สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมบารอก พระราชวังแห่งนี้สร้างขึ้นหลังจากที่ พระเจ้าออกัสตัสที่ 2 แห่งโปแลนด์ ซึ่งทรงมีพระยศในเยอรมันเป็นเจ้าผู้คัดเลือกแห่งซัคเซิน ได้เสด็จพระราชดำเนินกลับจากประเทศฝรั่งเศส ซึ่งในช่วงนั้นเป็นช่วงที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ทรงย้ายราชสำนักฝรั่งเศสไปยังพระราชวังแวร์ซาย พระเจ้าออกัสตัสทรงประทับใจในพระราชวังแวร์ซายมาก และทรงนึกปรารถนาจะมีวังที่โอ่อ่าอย่างเดียวกัน พระองค์จึงทรงบัญชาให้สร้างวังแห่งนี้ขึ้นในเดรสเดิน การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1710 และแล้วเสร็จในปี 1728 แต่ก็ยังขาดองค์ประกอบบางอย่างไปอยู่ เช่น ปีกนิทรรศการ ปีกหอสมุด การสวรรคตของพระเจ้าออกัสตัสในปี 1733 ทำให้การก่อสร้างปีกดังกล่าวหยุดลงเนื่องจากขาดแคลนทุนทรัพย์ บางส่วนของพระราชวังเริ่มเปิดเป็นสวนสาธารณะ

เกือบทั้งหมดของพระราชวังนี้ถูกทำลายลงจากการทิ้งระเบิดที่เดรสเดินในสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่าง 13–15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 อย่างไรก็ตาม งานจิตรกรรมและงานเขียนจำนวนมากถูกนำออกไปเก็บรักษาไว้ก่อนแล้ว ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุด พระราชวังแห่งนี้ก็ถูกบูรณะขึ้นจากการสนับสนุนงบประมาณโดยสหภาพโซเวียต การบูรณะแล้วเสร็จในปี 1963 ซึ่งได้ทำให้ซวิงเงอร์เกือบทั้งหมดกลับมามีสภาพเหมือนดังครั้งก่อนสงคราม

แกลเลอรี่ภาพ
------------

  

* ซวิงเงอร์ - Zwinger
* 
* 
* 
* 
* 
*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Dresdner Zwinger

* Map of the Zwinger เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Zwinger and its Museums เก็บถาวร 2017-07-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Staatliche Kunstsammlungen Dresden
* Homepage of Staatliche Kunstsammlungen Dresden

พิกัดภูมิศาสตร์: 51°03′11″N 13°44′02″E﻿ / ﻿51.05306°N 13.73389°E﻿ / 51.05306; 13.73389
**คาร์โล บีซาเรส** (อังกฤษ: Carlo Besares) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2522 สถิติการชก 32 ครั้ง ชนะ 17 (น็อค 8) เสมอ 1 แพ้ 14

ประวัติ
-------

พีซาเรสเริ่มชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน แมกซ์ ดูมาดันกอน จากนั้นขึ้นชกชนะรวดตลอด จน พ.ศ. 2546 เดินทางมาชกนอกรอบในไทย แพ้คะแนน นำชัย รัตนชัยยิม จากนั้น มาชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC และแชมป์ WBC เอเชียรุ่นมินิมัมเวท เมื่อ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนโอเล่ห์ดง ศิษย์เสมอชัย จากนั้นมาชกแพ้คะแนน วิษณุ ก่อเกียรติยิม สองครั้งใน พ.ศ. 2546 – 2547 แพ้คะแนนโดยเทคนิค ไก่ชน ส.วรพินและเคยขึ้นชกกับดอนนี่ เนียเตส ซึ่งปรากฏว่าเสมอกัน 

จากนั้น พีซาเรสขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 28 มีนาคม พ.ศ. 2548 ปรากฏว่าแพ้คะแนน เอลเมอร์ เกยอนไม่ได้แชมป์ และมาชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน พรสวรรค์ ป.ประมุขไปอีก หลังจากนั้น การชกของพีซาเรสเริ่มแย่ลง ชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ พีซาเรสขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 แพ้น็อค นกน้อย ส. ธนิกุล ยก 2 จากนั้นก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ ABCO รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 25 กรกฎาคม 2546 แพ้คะแนน โอเล่ห์ดง ศักดิ์เสมอชัย ที่ ชัยภูมิ
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 13 ตุลาคม 2548 แพ้คะแนน พรสวรรค์ ป. ประมุข ที่ กทม.

อ้างอิง
-------


* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2014-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**วัดสบเลิม** เป็นโบราณสถาน ลำดับเลขทะเบียน 0003470 ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 3 ตำบลบ้านเป้า อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่

ประวัติ
-------

**วัดสบเลิม** หรือ "**วัดชัยเกษม"** มีพ่อก่อง เป็นผู้ถวายที่ดินสร้างวัด ได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัดเมื่อปี พ.ศ. 2475[*ลิงก์เสีย*] และได้รกร้างไป โดยได้มีเริ่มการบูรณะและสร้างเสนาสนะขึ้นมาใหม่โดยนายสมพงษ์ กิตติภิญโญกุล ระหว่างปี พ.ศ.2522-2542 โดยตั้งอยู่ หมู่ที่ 3 บ้านสบเลิม ตำบลบ้านเป้า อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่  สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย  ในบริเวณ**วัดสบเลิม** มีเนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 97 ตารางวา

ศาสนสถานและถาวรวัตถุ
--------------------

ภายในวัดสบเลิมมีเสนาสนะ ดังนี้

1. วิหาร

2.เจดีย์

3.พระสีวลีมหาลาภ

4.กุฏิสงฆ์

5.ศาลาการเปรียญ

6.ศาลาบาตร

7.ศาล (อารักษ์วัด)

8.หอฉัน

9.โรงครัว

เจ้าอาวาส
---------

การบริหารการปกครองมีเจ้าอาวาสมี 15 รูป ดังนี้

1.ไม่ทราบนาม

2.ไม่ทราบนาม

3.ไม่ทราบนาม

4.ครูบานิ่ม

5.พระดวง

6.พระคำปัน

7.พระบุญทา

8.พระแก้ว

9.พระวงศ์

10.พระมนตรี จนฺทวํโส

11.พระอินสม

12.พระยงยุทธ จนฺทสโร

13.พระดวงแก้ว สุภาจาโร

14.พระสุพันธ์ ทนฺตจิตฺโต

15.พระอธิการณัฐพงษ์ สิริธมฺโม

การเดินทาง
----------

เดินทางจากตัวเมืองเชียงใหม่ ไปตามทางหลวงหมายเลข 107 ผ่านแยกตลาดแม่มาลัย ผ่านที่ว่าการอำเภอแม่แตง ถึงทางแยกเขื่อนแม่งัดสมบูรณ์ชลให้เลี้ยวขวา ผ่านสนามกีฬาเทศบาลเมืองเมืองแกนพัฒนา ผ่านวัดอรัญวิเวกไปประมาณ 300 เมตรมีป้ายบอกทางไปวัดบ้านเด่น ให้เลี้ยวซ้ายไปตามทางวัดบ้านเด่น ผ่านภูสันฟ้ารีสอร์ท ผ่านวัดบ้านเด่นไปประมาณ 2 กิโลเมตร ถึงทางแยกไปบ้านป่าจี้-วังแดง ให้เลี้ยวขวา ผ่านหน้าโรงเรียนบ้านป่าจี้วังแดง ถึงทางแยกตลาดป่าจี้ ให้เลี้ยวซ้าน ถึงทางแยกหน้าวัดป่าจี้ ให้เลี้ยวขวา ข้ามสะพานบ้านเป้า ตรงมาเรื่อยๆ ถึงทางแยกหน้าโรงเรียนบ้านเป้าวิทยาคาร ให้เลี้ยวซ้าย ตรงมาอีก 400 เมตร ถึง**วัดสบเลิม ชัยเกษม** ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ประมาณ 55 กิโลเมตร

อ้างอิง
-------


1. ↑
เฮดจ์ฮอก  (*Erinaceus europaeus*) จัดเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่เคยถูกจัดให้อยู่ในอันดับนี้
**อันดับสัตว์กินแมลง** (อันดับ: Insectivora, อ่านออกเสียง /อิน-เซค-ทิ-วอ-รา/, โดยมาจากภาษาละตินคำว่า *insectum* หมายถึง "แมลง" และ *vorare* หมายถึง "ไปกิน") เป็นอันดับของสัตว์ที่จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Insectivora

มีลักษณะโดยรวมคือ เป็นสัตว์ขนาดเล็ก กินแมลงเป็นอาหาร มีทั้งพวกที่ออกหากินในเวลากลางวัน และออกหากินในเวลากลางคืน อาศัยอยู่บนพื้นและบนต้นไม้ ยืนด้วยฝ่าเท้า มีสมองส่วนรับกลิ่นเจริญดี แต่สายตาไม่ดี นอกจากกินแมลงแล้วยังอาจจะยังกินสัตว์ที่มีขนาดเล็กกว่าเป็นอาหาร ตัวอย่างเช่น หนูผี, หนูเหม็น, ตุ่น เป็นต้น

สัตว์ในอันดับนี้ ช่วยทำลายศัตรูป่าไม้ ต้นไม้ในป่าจะมีศัตรูตามธรรมชาติเสมอ ๆ เช่น โรคพืชที่จากแมลง เป็นต้น แต่ศัตรูเหล่านี้จะไม่ระบาด โดยเฉพาะแมลงหากมีตัวทำลายสัตว์ป่าหลายชนิดเป็นตัวกำจัดแมลง กินแมลงที่มาทำลายใบ ดอก และผล ตุ่นและหนูผี จะกินหนอนที่มากินรากและลำต้นใต้ดิน

แต่ในปัจจุบัน อันดับนี้ได้ถูกยกเลิกไปแล้วโดยได้แยกออกมาเป็นอันดับต่างหากเอง 5 อันดับ คือ Afrosoricida, Erinaceomorpha, Macroscelidea, Scandentia, Soricomorpha แต่ในบางข้อมูลยังคงจัดเป็นอันดับอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  สัตววิทยา (การจัดหมวดหมู่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม), บพิธ-นันทพร จารุพันธุ์, สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 2547, หน้า 414 - 416
2. ↑  Hutterer, Rainer (16 November 2005). Wilson, Don E. and Reeder, DeeAnn M.. ed. Mammal Species of the World (3rd ed.). Baltimore: Johns Hopkins University Press, 2 vols. (2142 pp.). pp. 220–311. ISBN 978-0-8018-8221-0. OCLC 62265494. .
**บริษัท บูพา ประกันสุขภาพ(ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน)** ดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับการประกันสุขภาพและประกันอุบัติเหตุมากว่า 60 ปี

ประวัติ
-------

จุดเริ่มต้นของบูพา ก่อตั้งขึ้นในประเทศอังกฤษด้วยวัตถุประสงค์เพื่อช่วยดูแลสุขภาพแก่สมาชิกในกลุ่มเท่านั้น จากนั้นขยายออกไปยังระดับองค์กร

เมือในปี 2500 ได้สร้างสถานพยาบาล "Nursing Homes Chartable Trust" ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "Nuffield Hospitals" 
เมื่อในปี 2505 ก่อตั้งสหพันธ์นานาชาติในการให้บริการด้านสุขภาพ เพื่อสนับสนุนการดูแลสุขภาพสำหรับภาคเอกชนทั่วโลก
เมื่อในปี 2518 ก่อตั้งโรงพยาบาลบูพาขึ้น
เมื่อในปี 2539 ได้ก่อตั้งบริษัทบูพาขึ้นในประเทศไทย โดยมีการรวมตัวกับ บริษัท บลูครอส ประกันสุขภาพ (Blue Cross) 
เมื่อในปี 2561 กลุ่มบริษัท เอ็ทน่า (Aetna)ประกันสุขภาพได้เข้าซื้อกิจการส่งผลให้บริษัท บูพา ประกันสุขภาพ เปลี่ยนเชื่อเป็น เอ็ทน่า (Aetna) ประกันสุขภาพ

แหล่งข้อมูลอื่นๆ
----------------

* เว็บไซต์ บูพา ประกันสุขภาพ
* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ บูพา ประกันสุขภาพ
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°43′29″N 100°32′27″E﻿ / ﻿13.724663°N 100.540835°E﻿ / 13.724663; 100.540835
**มาร์แชลแอมพลิฟิเคชัน** (อังกฤษ: Marshall Amplification) เป็นบริษัทสัญชาติอังกฤษ ก่อตั้งโดย จิม มาร์แชล เป็นผู้ผลิตแอมป์กีตาร์ (เครื่องขยายเสียง) ตู้ลําโพง และหูฟัง และเป็นเจ้าของ Natal Drums ผู้ผลิตกลองชุดและบองโก ตอนนี้มาร์แชลแอมพลิฟิเคชันมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เบล็ตช์ลีย์ มิลตันคีนส์ บักกิงแฮมเชอร์

มาร์แชลเป็นหนึ่งในแอมป์กีตาร์ที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดในโลก ด้วยเสียงโอเวอร์ไดรฟ์ เสียงแตกที่เรียกว่า "ครันช์" (crunch) ที่เป็นเหมือนลายเซ็นของมาร์แชล ร้านของมาร์แชลเริ่มจากการขายกลองชุด และกีตาร์ ลูกค้าของเขาเป็นนักดนตรี เช่น พีต ทาวน์เซนด์ ได้แวะเวียนมาที่ร้าน เริ่มถามหาเครื่องขยายเสียงสำหรับกีตาร์ ในเวลานั้นยังไม่มีแอมป์กีตารที่เสียงดังมากพอ ต่อมาสินค้าได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว นักกีตาร์ที่สามารถหาตู้แอมป์เสียงใหม่และเสียงดังกว่าเดิม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The First 30 Years of Amplifiers" เก็บถาวร 2017-06-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Retrieved 31 March 2012.
2. ↑  "Marshall Headphones review, are they still the best?". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 มิถุนายน 2015. สืบค้นเมื่อ 18 มิถุนายน 2015.
3. 1 2  Jim Marshall, creator of the Marshall amp, dies aged 88. *The Guardian*. Retrieved 5 April 2012
4. ↑  Jim Marshall, Maker of Famed Fuzzy Amplifiers, Dies at 88. *The New York Times*. Retrieved 6 April 2012
แผนที่บริเวณอียิปต์ล่างโบราณ แสดงพื้นที่เมืองบูบัสติส

|  |
| --- |
|  |
| บูบัสติส |
|  |
|  |
|  |
| ไฮเออโรกลีฟอียิปต์ |

**บูบัสติส** (กรีก: Βούβαστις *Boubastis* หรือ Βούβαστος *Boubastos*; คอปติก: Ⲡⲟⲩⲃⲁⲥϯ *Poubasti*) หรือที่รู้จักในภาษาอาหรับว่า **เทล-บัสตา** หรือในภาษาอียิปต์โบราณว่า **เพอร์-บาสต์** เป็นเมืองในสมัยอียิปต์โบราณ บ่อยครั้งกล่าวกันว่าเมืองแห่งนี้เป็นเมืองเดียวกันกับเมืองไพ-เบเซท (ฮีบรู: פי-בסת *py-bst*, เอเซเคียล 30:17) ในไบเบิล บูบัสติสเคยเป็นเมืองหลวงของเขตปกครองท้องถิ่นบูบัสติส ตั้งอยู่ริมแม่น้ำไนล์ในบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ของอียิปต์ล่าง และมีชื่อเสียงในฐานะศูนย์กลางการบูชาเทพีบาสเทต ซึ่งเป็นเทพีแมว และด้วยเหตุนี้ที่นี้จึงกลายเป็นแหล่งเก็บมัมมี่แมวที่สำคัญในอียิปต์

ซากปรักหักพังของเมืองตั้งอยู่ในเขตชานเมืองของเมืองอัซซะกอซีกในปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Herodotus ii. 59, 137
2. ↑  Strabo xvii. p. 805, Diodorus xvi. 51, Plin. v. 9. s. 9, Ptol. iv. 5. § 52.
3. ↑  Ezek. 30:17. בחורי און ופי-בסת, בחרב יפלו; והןה, בשבי תלכןה.‎ "Youths of Awen and Pi-Beset will fall by the sword; and they (fem) will go into captivity."
**Trip.com** เว็บไซต์การจองการท่องเที่ยวออนไลน์ เปิดตัวเป็นครั้งแรกในปลายปี 2560 ให้บริการผ่านทางเว็บไซต์และแอปพลิเคชันมือถือทั้งในระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์และ iOS โดย Ctrip.com International, Ltd. (Nasdaq: CTRP) บริษัทผู้นำด้านการจองการท่องเที่ยวออนไลน์ที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของโลก และยังเป็นบริษัทแม่ของ Skyscanner ได้เข้าซื้อโดเมน Trip.com ในปี 2560 เพื่อขยายบริการให้เข้าถึงกลุ่มลูกค้าในตลาดนานาชาติ 

Trip.com ให้บริการการจองเที่ยวบิน โรงแรม และตั๋วรถไฟออนไลน์ โดยจากข้อมูลบนเว็บไซต์ ผู้ใช้สามารถจองโรงแรมและที่พักได้มากกว่า 1,200,000 แห่ง เที่ยวบินสู่เมืองท่องเที่ยวยอดนิยมทั่วโลกกว่า 5,000 เมือง และตั๋วรถไฟใน 5 ประเทศ ได้แก่ สหราชอาณาจักร, เยอรมนี, เกาหลีใต้, จีนไต้หวัน และจีน

Trip.com ยังมีบริการสนับสนุนลูกค้ามากกว่า 19 ภาษา ได้แก่ ภาษาอังกฤษ, จีนแบบดั้งเดิม, ญี่ปุ่น, เกาหลี, รัสเซีย, เยอรมัน, ฝรั่งเศส, สเปน, อินโดนีเซีย, มาเลย์ และไทย พร้อมด้วยเว็บไซต์ภาษาอังกฤษแบบออสเตรเลีย สิงคโปร์ และฮ่องกง นอกจากนั้น เรายังเปิดให้บริการเพิ่มอีก 2 ภาษาคือ เวียดนามและฟิลิปปินส์ ผ่านทางแอปพลิเคชันมือถือ

ประวัติบริษัท
-------------

พฤศจิกายน 2560 – Trip.com เปิดให้บริการอย่างไม่เป็นทางการ

มกราคม 2561 – Trip.com เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ 

กุมภาพันธ์ 2561 – Trip.com เปิดให้บริการซื้อตั๋วรถไฟในประเทศเกาหลีใต้ ถือเป็นบริษัทด้านการจองการท่องเที่ยวออนไลน์รายแรกที่เปิดบริการขายตั๋วรถไฟ Korail ออนไลน์

มีนาคม 2561 – Trip.com เปิดให้บริการรถเช่าผ่านเว็บไซต์ภาษาอังกฤษ โดยผู้ใช้สามารถจองบริการรถเช่าได้ใน 6,000 เมืองทั่วโลก

มิถุนายน 2561 – Trip.com เปิดให้บริการรับส่งสนามบินผ่านเว็บไซต์ภาษาอังกฤษ รวมถึงฮ่องกง โดยในปัจจุบันให้บริการมากกว่า 200 เมืองใน 55 ประเทศ

ประวัติโดเมน
------------

ในปี 2560 Ctrip ได้เข้าซื้อโดเมน Trip.com (เดิมชื่อ Gogobot) และยังเปิดให้บริการอย่างต่อเนื่อง โดยในปัจจุบันได้ใช้ชื่อ Trip by Skyscanner

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sean O'Neill (19 November 2017). "Ctrip Relaunches Trip.com as Its English Language Travel Agency Brand". Skift.com. สืบค้นเมื่อ 15 January 2018.
2. ↑  "Ctrip Buys Trip.com for Skyscanner to Enhance Local Recommendations". *Skift* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2017-11-01. สืบค้นเมื่อ 2018-03-16.
3. ↑  "เกี่ยวกับเรา - Trip.com". Trip.com. สืบค้นเมื่อ 15 December 2017.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  PR Newswire (8 February 2018). "Ctrip Partners With Korean National Rail". Yahoo Finance. สืบค้นเมื่อ 8 February 2018.
5. ↑  PR Newswire (5 March 2018). "Ctrip Launches International Car Rental Service on Trip.com". Yahoo Finance. สืบค้นเมื่อ 9 March 2018.
6. ↑  Globe Newswire (4 June 2018). "Trip.com Hong Kong Launches Airport Transfer Car Service". Globe Newswire. สืบค้นเมื่อ 5 September 2018.
7. ↑  Sean O'Neill (1 November 2017). "Ctrip Buys Trip.com for Skyscanner to Enhance Local Recommendations". Skift.com. สืบค้นเมื่อ 2 January 2018.

ดูเพิ่ม
-------

* เว็บไซต์ทางการ Trip.com
อูราชิมะ ทาโร และเจ้าหญิงโอโตฮิเมะ โดยมัตสึกิ เฮกิชิ (ค.ศ. 1899)
**อูราชิมะ ทาโร** (ญี่ปุ่น: 浦島太郎, Urashima Tarō) เป็นเทพนิยายของญี่ปุ่น โดยเป็นเรื่องราวของชาวประมง ชื่อว่า อูราชิมะ ทาโร อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านริมทะเลแห่งหนึ่ง อูราชิมะ ทาโรเป็นเด็กหนุ่มจิตใจดีและกตัญญู เขาออกหาปลาเพื่อนำเงินมาเลี้ยงดูแม่ ทำให้เขาเป็นที่รู้จักไปทั่วทั้งหมู่บ้าน วันหนึ่งเขาได้พบเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังรังแกเต่าน้อยตัวหนึ่งอยู่ เขาจึงห้ามไม่ให้เด็ก ๆ รังแกเต่าตัวนั้น พร้อมทั้งเสนอว่าจะขอซื้อเต่าตัวนี้ จากนั้นเขาก็นำเต่าน้อยปล่อยลงสู่ทะเล

วันต่อมาในขณะที่เขาออกหาปลาตามปกติ ได้มีเต่าตัวใหญ่ว่ายน้ำเข้ามาใกล้ ๆ แล้วพูดขึ้นว่า "อูราชิมะ ทาโรซัง อูราชิมะ ทาโรซัง" เขาจึงหันไปดู เต่าตัวนั้นก็พูดต่อว่า "อูราชิมะ ทาโรซัง เราขอบคุณท่านมากที่ช่วยชีวิตเต่าน้อยตัวนั้นไว้ เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณท่าน เราจะพาท่านไปเที่ยววังมังกรใต้ทะเลนี้ มาเถิด อูราชิมะ ทาโรซัง"

อูราชิมะ ทาโรจึงขี่หลังเต่าตัวใหญ่ลงสู่ก้นทะเลลึก จนพบกับ *วังมังกรรีวงูโจ* (竜宮城)ที่อยู่ใต้น้ำ วังมังกรนั้นทำด้วยทองคำทั้งหมด ทำให้มีแสงส่องประกายวูบวาบอย่างน่าอัศจรรย์ เขาได้พบกับเจ้าหญิงโอโตฮิเมะ
ธิดาพระองค์เดียวของเทพเจ้ามังกรริวจิน เขาได้ใช้เวลาอย่างมีความสุขในอาณาจักรใต้บาดาล เวลาผ่านไป 3 ปีเขาจึงเริ่มคิดถึงบ้านของเขา เขาจึงขอลาเจ้าหญิงโอโตฮิเมะเพื่อเดินทางกลับบ้าน ก่อนเดินทาง
เจ้าหญิงโอโตฮิเมะได้ให้กล่องประดับด้วยอัญมณีเป็นของขวัญ

หลังจากที่เดินทางกลับถึงบ้าน อูราชิมะ ทาโรพบว่าเวลาบนโลกนั้นได้ผ่านไปกว่า 300 ปีแล้ว ผู้คนที่เขารู้จักก็ไม่มีหลงเหลืออยู่ ด้วยความขมขื่นเขาจึงมุ่งหน้ากลับไปยังชายหาด ในขณะนั้นเขาก็รำลึกถึงกล่องซึ่งได้รับเป็นของขวัญ จึงเปิดออกดู ก็ปรากฏควันขาวพวยพุ่งออกมา ในทันใดนั้นตัวเขาก็กลับชราลงอย่างรวดเร็วและเสียชีวิตไปในที่สุด ซึ่งกล่องนั้นในความเป็นจริงก็คือที่ใช้กักเก็บอายุของเขานั่นเอง ยังมีเรื่องราวที่คล้ายคลึงกันนี้กระจัดกระจายอยู่ทั่วโอเชียเนีย โดยแหล่งกำเนิดของเรื่องนั้นไม่เป็นที่เด่นชัด

เนื้อเรื่องของเรื่องนี้ได้มีอิทธิพลต่อเรื่องแต่งและภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น การ์ตูนชุด *ลามู ทรามวัยจากต่างดาว* และ *เลิฟฮินะ บ้านพักอลเวง* และได้ถูกใช้เป็นโครงในการแต่งเรื่องสั้น "Another Story" ของ Ursula K. Le Guin ในหนังสือรวมเรื่องสั้นชื่อ *A Fisherman of the Inland Sea*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Urashima Taro[*ลิงก์เสีย*] (อังกฤษ) Matsuki Heikichi(1899)-Urashima-p04.jpg
**หลวงพ่อพระร่วงทองคำ** เป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ประดิษฐานอยู่ในพระวิหารหลวง วัดมหรรณพารามวรวิหาร แขวงเสาชิงช้า เขตพระนคร กรุงเทพมหานครฯ องค์พระเป็นโลหะทองคำ (60 เปอร์เซนต์) มีรอยต่อ 9 แห่ง โดยมีหมุดเป็นเครื่องเชื่อมรอยต่อ ซึ่งเป็นเครื่องหมายถึงความเจริญก้าวหน้า เป็นพระพุทธรูปที่มีพระพุทธลักษณะงดงามมากองค์หนึ่งในประเทศไทย

ประวัติ
-------

### แรกสร้าง

**พระร่วงทองคำ** เป็นพระพุทธรูป ปางมารวิชัย ศิลปะสุโขทัย เดิมประดิษฐานอยู่ ณ วัดโคกสิงคาราม อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย สร้างในรัชสมัยใดไม่ปรากฏ แต่สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยกรุงสุโขทัยเป็นราชธานี

### การอัญเชิญลงมากรุงเทพ

ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว **พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอุดมรัตนรังสี (พระองค์เจ้าอรรณพ)**  พระราชโอรสในรัชกาลที่ 3 ได้ทรงสร้างวัดมหรรณพาราม เมื่อปี พ.ศ. 2393 เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่องค์สมเด็จพระบรมชนกนารถ (รัชกาลที่ 3) 

ในขณะทำดำเนินการก่อสร้างวัด เป็นระยะเวลาที่องค์พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระประชวรใกล้จะเสด็จสวรรคต พระองค์เจ้าอรรณพจึงทรงเร่งรัดให้มีการจัดงานเฉลิมฉลองวัด รวมทั้งอัญเชิญพระประธานคือ "หลวงพ่อร่วง" จากเมืองสุโขทัยมาประดิษฐาน เพื่อถวายเป็นพระราชกุศล ก่อนที่สมเด็จพระชนกนารถจะเสด็จสวรรคต (ซึ่งรัชกาลที่ 3 ได้เสด็จสวรรคตในปีถัดมาคือ พ.ศ. 2394) 

แต่กระบวนอัญเชิญหลวงพ่อร่วงจากสุโขทัยไม่สามารถดำเนินการได้ลุล่วงทันตามประสงค์พระองค์เจ้าอรรณพ จึงโปรดให้อัญเชิญพระพุทธรูปปูนปั้นในพระอุโบสถมาเป็นพระประธานแทนไปก่อน ถัดจากนั้นอีก 3 เดือน เมื่อเตรียมการทุกอย่างพร้อมสรรพจึงได้อัญเชิญหลวงพ่อร่วง มาประดิษฐานเป็นพระประธานภายในพระวิหารได้สำเร็จดังที่ทรงตั้งพระทัยไว้แต่เดิม

พุทธลักษณะ
----------

**พระร่วงทองคำ** เป็นพระพุทธรูปแบบสุโขทัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 1 วา 1 ศอก 1 คืบ 5 นิ้ว สูง 1 วา 3 ศอก 1 คืบ 7 นิ้ว องค์พระเป็นโลหะทองคำ มีรอยต่อ 9 แห่ง โดยมีหมุดเป็นเครื่องเชื่อมที่รอยต่อ ชุกชีที่ประดิษฐานยาว 2 วา 1 ศอก 7 นิ้ว กว้าง 2 วา 2 ศอก ถัดจากฐานขึ้นไปเรียกว่า บัลลังก์ ทำเป็นลายดอกบัวคว่ำบังหงาย และดอกไม้เครือกระจังลงรักปิดทอง ประดับด้วยกระจกสีต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

* วัดมหรรณพารามวรวิหาร เก็บถาวร 2007-06-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ชุง ฟูจิโมโตะ** (ญี่ปุ่น: 藤本 俊; โรมาจิ: *Fujimoto Shun* เกิดวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2493 ที่จังหวัดฮิโรชิมะ) เป็นนักกีฬายิมนาสติกทีมชาติญี่ปุ่นซึ่งได้รับเหรียญทองยิมนาสติกลีลาประเภททีมในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ที่มอนทรีออล ประเทศแคนาดา

ในการแข่งขันครั้งนั้น ฟูจิโมโตะเป็นที่รู้จักจากการทนแข่งขันต่อไปแม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บที่หัวเข่าในรอบฟลอร์เอ็กเซอร์ไซส์ เขาได้ 9.5 คะแนนจากรอบม้าหูและ 9.7 คะแนนจากรอบห่วงทั้งที่ยังบาดเจ็บ ฟูจิโมโตะทิ้งตัวลงมาจากความสูง 8 ฟุตเหนือพื้น และยังคงทรงตัวอยู่ได้ ยกมือขึ้นตามท่าทางปกติก่อนจะทรุดลงด้วยอาการเจ็บปวด ซึ่งทำให้อาการบาดเจ็บของเขาแย่ลง กระดูกสะบ้าเคลื่อนและเส้นเอ็นขาขวาขาด แพทย์ได้สั่งให้ฟูจิโมโตะถอนตัวจากการแข่งขันรอบอื่น ๆ เนื่องจากความเสี่ยงที่จะพิการอย่างถาวร แพทย์คนหนึ่งระบุว่า

*"How he managed to do somersaults and twists and land without collapsing in screams is beyond my comprehension."*
ฟูจิโมโตะกล่าวภายหลังว่าเขาไม่อยากจะทำให้เพื่อนร่วมทีมเป็นห่วง จึงปิดบังเรื่องอาการบาดเจ็บ อย่างไรก็ตาม ผลการแข่งขันของเขาในรอบม้าหูและรอบห่วง รวมกับผลการแข่งขันของสมาชิกคนอื่น ๆ ในทีม ทำให้ทีมชาติญี่ปุ่นได้รับเหรียญทอง โดยเฉือนชนะทีมชาติสหภาพโซเวียตไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขาได้ให้สัมภาษณ์กับ*เดอะการ์เดียน*ในเวลาต่อมาว่า ถ้าให้ทำอีกก็คงจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  『スポーツ大百科／日本体育協会監修』 スポーツ大百科刊行会 1982年 743頁
2. ↑  "1976 Olympics gymnastics Shun Fujimoto" ที่ยูทูบ video
3. ↑  "Shun Fujimoto - a pioneer in taking one for the team" เก็บถาวร 2008-08-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, official website of the 2008 Summer Olympics
4. ↑  "A bad break for a courageous athlete" เก็บถาวร 2012-10-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, CNN
5. ↑  "If Perspiration Could Be Quantified" เก็บถาวร 2012-10-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *Time*, August 15, 1988
6. ↑  "A bad break for a courageous athlete" เก็บถาวร 2012-10-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, CNN
7. ↑  "A bad break for a courageous athlete" เก็บถาวร 2012-10-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, CNN
8. ↑  "Fujimoto caps Japanese success", BBC, September 29, 2000
9. ↑  The Joy of Six: great Olympians The Guardian, 7 Aug 2008
**ชื่อระหว่างประเทศที่ไม่มีเจ้าของ** (International Nonproprietary Name หรือ **INN** หรือเรียกอีกอย่างว่า **rINN** ย่อจาก *recommended* International Nonproprietary Name) ชื่อเป็นทางการที่ไม่มีเจ้าของ หรือชื่อสามัญทั่วไปที่ใช้เรียก สารประกอบเคมี ทาง เภสัชกรรม ที่กำหนดโดย องค์การอนามัยโลก (World Health Organization) เนื่องจากชื่อตำรับยาที่มีเจ้าของมีจำนวนมากมายแต่มีตัวยาสำคัญตัวเดียวกันซึ่งอาจทำให้เกิดความสับสนได้ง่าย

**INN** เป็นชื่อที่ทำให้ง่ายและสะดวกในการสื่อสารโดยการกำหนดชื่อมาตรฐานสำหรับสารแต่ละตัว คล้ายกับชื่อชื่อ IUPAC ในวิชา เคมี อย่างไรก็ดีบางครั้งชื่อเหล่านี้อาจยาวและไม่สะดวกที่จะใช้ องค์การอนามัยโลก ได้ตั้งชื่อ INN ไว้ในภาษาต่างๆ คือ อังกฤษ ลาติน ฝรั่งเศส รัสเซีย และสเปน ส่วนภาษาอาหรับและจีนจะเป็นอีกเล่มหนึ่ง

ตัวอย่าง
--------

|  |  |
| --- | --- |
| **INN**: | Carbocisteine |
| **BAN** (ชื่อยาที่รับอนุญาตแบบอังกฤษ): | Carbocisteine |
| **USAN** (ชื่อยาที่รับอนุญาตแบบอเมริกา): | Carbocisteine |
| **ชื่อสามัญอื่น**: | S-Carboxymethyl-L-cysteine |
| **ชื่อการค้า**: | Mucodyne, Solmux, Rhinathiol, Humex, Lisomucil, Fluditec, Exputex, Mucolit, Reodyn, Carbotoux, Flemex, Carbolin, Muflex |
| **ชื่อ IUPAC:** | (R)-2-Amino-3-(carboxymethylsulfanyl)propanoic acid |

ดูเพิ่ม
-------

* BAN
* USAN
* ชื่อ IUPAC
* องค์การอนามัยโลก (World Health Organization)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* INN information from the WHO
**วัดบางกะดี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกะดี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมีพระครูปทุมรัตนคุณ (น้อย) ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส

วัดบางกะดีสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2326 โดยหลวงปู่ปิ่น เป็นผู้ดำเนินการสร้าง เดิมมีนามว่า **วัดบางกะดีไทย** ได้เปลี่ยนเป็น "วัดบางกะดี" โดยตัดคำว่า "ไทย" ออกไป เมื่อปี พ.ศ. 2450 วัดนี้คาดว่ามีอายุเก่าแก่พอสมควร โดยเฉพาะอุโบสถ์หลังเก่าที่รื้อแล้ว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2330 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2366 

อาคารเสนาสนะได้แก่ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่ สร้างขึ้นปี พ.ศ. 2534 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2535 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2538 กุฏิสงฆ์ กุฏิเจ้าอาวาส หอสวดมนต์ หอฉันท์ หอระฆัง ศาลาการเปรียญหลังใหม่ ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาธรรมสังเวช ศาลาฌาปนสถาน ศาลากองทุนหมู่บ้าน เจดีย์ และมณฑป

วัดมีการจัดงานประเพณีต่าง ๆ เช่น ประเพณีสงกรานต์ ประเพณีลอยกระทง ประเพณีทำบุญหลังวัด ตักบาตรเทโว ตักบาตรพระร้อย และปิดทองไหว้พระจำปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด จังหวัดปทุมธานี" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-03-31.
2. ↑  "วัดบางกะดี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดบางกระเจ้า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองสุนัขหอน  ในหมู่ที่ 6 บ้านบางกระเจ้า ตำบลบางกระเจ้า อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่

วัดบางกระเจ้าตั้งเมื่อ พ.ศ. 2338 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2376 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 10 เมตร ยาว 16 เมตร ด้านการศึกษา วัดได้เปิดโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2509

อาคารเสนาสนะ
------------

พระอุโบสถขนาดกว้าง 10 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2467 หลังคาเครื่องไม้ลดชั้น 2 ชั้น ด้านหน้าและหลังทำเป็นหลังคาลดชั้นยื่นออกมา รองรับโครงหลังคาด้วยเสาปูนหกเหลี่ยมด้านละ 4 ต้น มุงกระเบื้องสีชั้นละ 2 ตับ มีช่อฟ้าใบระกาปั้นปูนประดับกระจกสี หน้าบันมุขด้านหน้าปั้นปูนประดับกระจกทำเป็นกนกนาคล้อมรอบ ตรงกลางเป็นรูปพานพุ่มประดับกระจกสีลายธงชาติ ด้านล่างเป็นไม้ฉลุลายทรงสามเหลี่ยม มีประตูทางเข้าทั้งสองด้าน ด้านละ 2 ประตู บานประตูทาสีแดงไม่มีลวดลาย ผนังด้านข้างทั้งสองด้านมีช่องหน้าต่างด้านละ 4 ช่อง บานประตูหน้าต่างทาสีแดงกรอบเหลือง รอบพระอุโบสถมีซุ้มเสมาทรงดอกบัวล้อมรอบภายในมีเสมาทาสีทองปักอยู่ ด้านหน้าพระอุโบสถมีเจดีย์ทรงระฆัง 3 องค์ ภายในอุโบสถประดิษฐาน พระพุทธรูปปางมารวิชัย พระพุทธรูปประทับยืน และนั่ง และพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ศิลปะรัตนโกสินทร์

ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2487 กุฏิสงฆ์ 10 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหารกว้าง 3 เมตร ยาว 6 เมตร เป็นอาคารไม้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูชนะ
* พระครูพ่อ ธัมมิโก
* พระครูอุดมธรรมสาคร
* พระครูสาครวิริยคุณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  กองพุทธศาสนสถาน กรมศาสนา. ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 21. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์การศาสนา, 2545. หน้า 36.
2. ↑  "วัดบางกระเจ้า". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย*.
3. ↑  "วัดบางกระเจ้า". *ศูนย์ข้อมูกลางทางวัฒนธรรม*.[*ลิงก์เสีย*]