recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วงศ์จิ้งเหลนน้อยหางยาว** หรือ **วงศ์สางห่า** เป็นวงศ์ของสัตว์เลื้อยคลานในอันดับ Squamata หรืองูและกิ้งก่า ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Lacertidae

มีลักษณะโดยรวม คือ ทุกชนิดของวงศ์นี้มีขา เกล็ดปกคลุมลำตัวมีขนาดแตกต่างกัน เกล็ดปกคลุมลำตัวด้านหลังและทางด้านข้างแปรผันตั้งแต่มีขนาดใหญ่และเรียบและเรียงซ้อนตัวเหลื่อมกันหรือมีขนาดเล็กเป็นตุ่มและมีสัน เกล็ดด้านท้องเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ และเรียงตัวต่อเนื่องกันหรือเรียงตัวซ้อนเหลื่อมกัน ไม่มีกระดูกในชั้นหนัง กระดูกหัวไหล่มีกระดูกอินเตอร์ควาวิเคิลเป็นรูปโค้งและกระดูกไหปลาร้าเป็นรูปหักมุม หางยาว สามารถปล่อยหางหลุดจากลำตัวได้เพื่อหลบหนีศัตรู พื้นผิวด้านบนของลิ้นเป็นตุ่มยาว ฟันที่ขากรรไกรเกาะติดกับร่องที่ขอบด้านในของกระดูกขากรรไกร กระดูกเทอรีกอยด์มีฟันหรือไม่มีฟัน

เป็นสัตว์เลื้อยคลานที่มีขนาดเล็ก ตั้งแต่ 4 เซนติเมตรจนถึงมีขนาดใหญ่สุดไม่เกิน 12 เซนติเมตร ส่วนมากอาศัยและหากินบนพื้นดินในเวลากลางวัน หรือไม่ก็อาศัยในไม้พุ่มหรือต้นไม้ในระดับเตี้ย ๆ ส่วนมากกินแมลงเป็นอาหาร บางชนิดกินเมล็ดพืชเป็นอาหาร

พบกระจายพันธุ์ในพื้นที่ ๆ ที่เป็นโลกเก่า คือ ทวีปยุโรป, แอฟริกา และเอเชีย จนถึงอินเดียตะวันออก มีความสัมพันธ์ใกล้เคียงกับกิ้งก่าในวงศ์ Teiidae ที่พบในโลกใหม่ เนื่องจากมีนิเวศวิทยา, พฤติกรรม ตลอดจนแบบแผนการสืบพันธุ์คล้ายคลึงกัน

พบประมาณ 220 ชนิด แบ่งออกได้เป็น 37 สกุล (ขณะที่บางข้อมูลระบุว่า 220 สกุล หรือแม้แต่ 37 สกุล)

การจำแนกสกุล
------------

**วงศ์ย่อย Gallotiinae**

* *Gallotia* (8 ชนิด)
* *Psammodromus* (6 ชนิด)

**วงศ์ย่อย Lacertinae**

**เผ่า Eremiadini**

* *Acanthodactylus* (40 ชนิด)
* *Adolfus* (4 ชนิด)
* *Atlantolacerta*
* *Australolacerta* (2 ชนิด)
* *Eremias* (29 ชนิด)
* *Gastropholis*
* *Heliobolus*
* *Holaspis*
* *Ichnotropis*
* *Latastia* (10 ชนิด)
* *Meroles* (7 ชนิด)
* *Mesalina* (13 ชนิด)
* *Nucras* (8 ชนิด)
* *Ophisops* (8 ชนิด)
* *Pedioplanis* (10 ชนิด)
* *Philochortus*
* *Poromera*
* *Pseuderemias*
* *Scapteira*
* *Tropidosaura*

**เผ่า Lacertini**

* *Algyroides* (5 ชนิด)
* *Anatololacerta*
* *Dalmatolacerta*
* *Darevskia* (22 ชนิด)
* *Dinarolacerta*
* *Hellenolacerta*
* *Iberolacerta*
* *Iranolacerta*
* *Lacerta* (40 ชนิด)
* *Parvilacerta*
* *Phoenicolacerta*
* *Podarcis*
* *Scelarcis*
* *Takydromus*
* *Timon* (4 ชนิด)
* *Zootoca*

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 385-386, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* โดย วีรยุทธ์ เลาหะจินดา (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  Arnold, E.N. Arribas, O. and Carranza, S. (2007). "Systematics of the Palaearctic and Oriental lizard tribe Lacertini. (Squamata: Lacertidae: Lacertinae), with descriptions of eight new genera." *Zootaxa*, 1430: 86 pp.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Lacertidae***
**มาโมรุ ซามูราโงจิ** (ญี่ปุ่น: 佐村河内 守; โรมาจิ: *Samuragōchi Mamoru*) (เกิด 21 กันยายน 1963) เป็นนักแต่งเพลงชาวญี่ปุ่น จากจังหวัดฮิโรชิมะ ได้ชื่อว่าเป็นผู้แต่งดนตรีประกอบวิดีโอเกม *เรซิเดนต์อีวิล Dual Shock Ver.* ในปี 1998 และ *โอนิมูฉะ วอร์ลอร์ด* ในปี 2001  สื่อมวลชนตั้งฉายาให้ว่าเขาเป็น "เบโทเฟนแห่งยุคติจิตอล" จากคำกล่าวอ้างว่าเขาสามารถแต่งเพลงได้ ทั้งที่หูหนวก

เรื่องราวของเขาเป็นที่สนใจในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ 2014 เมื่อมีข่าวว่า ดนตรีที่เขาประพันธ์ขึ้นทั้งหมดนั้น ล้วนเป็นผลงานของผู้อื่น โดยเป็นผลงาน ทากาชิ นีงากิ (ญี่ปุ่น: 新垣隆; โรมาจิ: *Takashi Niigaki*) นักแต่งเพลงที่ได้รับการว่าจ้าง  และยังถูกเปิดเผยด้วยว่า เรื่องที่ว่าเขาเป็นไมเกรนมาตั้งแต่เด็กจนกระทั่งสูญเสียการได้ยิน และใช้ความพยายามฝึกฝนการแต่งเพลงทั้งที่หูหนวกนั้น ล้วนเป็นเรื่องแต่งขึ้น ที่จริงแล้วซามูราโงจิแกล้งทำเป็นหูหนวก เพื่อให้เรื่องราวน่าสนใจ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Noted deaf composer admits his music was ghostwritten". *The Japan Times*. Japan. Kyodo. 6 February 2014. p. 1. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 February 2014. สืบค้นเมื่อ 7 February 2014.
2. ↑  Larimer, Tim (15 September 2001). "Mamuro Samuragouchi: Songs of Silence". *Time Magazine*. Time Inc. สืบค้นเมื่อ 6 February 2014.
3. ↑  "'Japan's Beethoven' Samuragochi paid hearing composer to write music". *The Guardian*. Guardian News and Media Limited. 5 February 2014. สืบค้นเมื่อ 6 February 2014.
4. ↑  "Ghost composer Takashi Niigaki claims Japan's Beethoven Mamoru Samuragochi not even deaf". ABC News Australia. 6 February 2014. สืบค้นเมื่อ 6 February 2014.
***ดีชตัทแดร์ทร็อยเมินเดินบือเชอร์*** (เยอรมัน: *Die Stadt der Träumenden Bücher*) หรือชื่อภาษาอังกฤษ ***เดอะซิตีออฟดรีมมิงบุ๊กส์*** (อังกฤษ: *The City of Dreaming Books*) เป็นนวนิยายเล่มที่สี่ในซีรีส์ซาโมนีอา ที่เขียนและวาดภาพประกอบโดยวัลเทอร์ เมอส์ นักเขียนชาวเยอรมัน แต่หนังสือเล่มที่สามได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษโดยจอห์น บราวน์จอห์น ซึ่งฉบับภาษาเยอรมันได้รับการเปิดตัวในฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 2004 และฉบับภาษาอังกฤษได้ตามมาในฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 2007 ตามมาด้วยสองภาคต่อ ได้แก่ *ดัสลาบือรินท์แดร์ทร็อยเมินเดินบือเชอร์* (ค.ศ. 2011) และ *ดัสชล็อสแดร์ทร็อยเมินเดินบือเชอร์* (ที่จะประกาศให้ทราบ)

โครงเรื่อง
----------

ตัวเอกที่ชื่อ *ฮิลเดอกุนสท์ ฟ็อน มือเทินเม็ทซ์* (ในต้นฉบับภาษาเยอรมัน ส่วนในฉบับภาษาอังกฤษคือออปติมัส ยาร์นสปินเนอร์) เป็นลินด์เวิร์ม (ไดโนเสาร์) ที่สืบทอดสมบัติจากพ่ออุปถัมภ์ของเขา รวมถึงเรื่องราวที่สมบูรณ์แบบที่เขียนขึ้นโดยนักเขียนนิรนาม ในการค้นหาผู้ที่เขาเดินทางไปที่โบคฮ็อล์ม เมืองที่อุทิศให้แก่วรรณกรรมเหนือสุสานใต้ดินวงกตที่มีหนังสือล้ำค่าจำนวนมาก ท่ามกลางสัตว์ประหลาดและภัยอันตรายต่าง ๆ ที่นั่น ผู้จัดพิมพ์ได้แนะนำให้เขาไปหาศัตรูชื่อฟิสโทเมิล สมือเคอ ซึ่งครอบครองหนังสือที่มีค่าที่สุดในตลาดและควบคุมการค้าหนังสือด้วยการสะกดจิตด้วยดนตรี ที่บ้านของเขา สมือเคอได้เปิดเผยแผนการของเขาที่จะกำจัดงานศิลปะทุกรูปแบบในซาโมนีอา และส่งมือเทินเม็ทซ์ที่ถูกวางยาไปยังสุสานใต้ดิน

เมื่อตื่นขึ้น มือเทินเม็ทซ์พยายามที่จะไปถึงพื้นดิน แต่ตกเป็นเหยื่อของกับดักและปรากฏขึ้นอีกครั้งในอุนฮ็อล์ม ซึ่งเป็นที่ทิ้งขยะของสุสานใต้ดินที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาด เมื่อเดินออกไป เขาตกเป็นเหยื่อของสปิงคสสส์ ซึ่งเป็นสัตว์ประหลาดที่เหมือนแมงมุม แต่ได้รับการช่วยเหลือจากนักล่าหนังสือ (หนึ่งในทหารรับจ้างสังหารที่สำรวจสุสานใต้ดินเพื่อค้นหาหนังสือโบราณ) ซึ่งหลังจากนั้นก็พยายามกินมือเทินเม็ทซ์ แต่ถูกสังหารโดยกองกำลังที่ไม่รู้จัก จากนั้น มือเทินเม็ทซ์ก็พบโบคลิงส์ ซึ่งเป็นพวกโนมที่เป็นมิตรที่อุทิศให้กับการท่องจำหนังสือ โดยดูแลโคโลโพนีอุส เรเกินไชน์ ที่กำลังจะตาย ซึ่งเป็นนักล่าหนังสือที่ดีเพียงคนเดียว พวกเขาถูกโจมตีโดยนักล่าหนังสือชั่วร้ายที่นำโดยร็องค็อง โคมา ผู้เป็นศัตรูตัวฉกาจของเรเกินไชน์ และมือเทินเม็ทซ์หนีไปที่ปราสาทหอเงา ซึ่งเป็นที่พักของ 'ราชาแห่งเงา' ผู้เป็นนักเขียนลึกลับที่มือเทินเม็ทซ์ตามหา ซึ่งเป็นมนุษย์ที่ถูกสมือเคอผ่าตัดให้สูงขึ้น แข็งแรงขึ้น และมีผิวหนังกระดาษที่ทะลุผ่านไม่ได้ ซึ่งลุกเป็นไฟเมื่อสัมผัสกับแสงแดดหรือแสงจันทร์ ผู้สอนมือเทินเม็ทซ์ในศิลปะการเขียน ครั้นหลังจากที่ราชาแห่งเงาปลดปล่อยห้องสมุดของโบคลิงส์ และเข้าสู่ห้องสมุดส่วนตัวของสมือเคอ พวกเขาถูกซุ่มโจมตีโดยเหล่านักล่าหนังสือ ซึ่งถูกสะกดจิตให้สังหารกันเองโดยโบคลิงส์ ส่วนที่ร้านหนังสือของสมือเคอ ราชาแห่งเงาได้สังหารสมือเคอ รวมถึงจุดไฟเผาตัวเองและเมือง ด้านมือเทินเม็ทซ์ได้หนีไปพร้อมกับ*หนังสือเปื้อนเลือด*อันเก่าแก่และน่ากลัวออกจากเมือง โดยได้รับ *ออร์ม* ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดสากลแห่งการสร้างสรรค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "new books in german". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-08-16. สืบค้นเมื่อ 2022-05-29.
2. ↑  "Overlook Press". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-14. สืบค้นเมื่อ 2022-05-29.

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* เยอรมนี

 |
**แพทริก โบวส์-ลีออน เอิร์ลที่ 15 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น** (อังกฤษ: Patrick Bowes-Lyon, 15th Earl of Strathmore and Kinghorne) เกิดเมื่อวันที่ 22 กันยายน 2427 เป็นบุตรชายคนที่ 3 และคนแรก ใน คอลด โบวส์-ลีออน เอิร์ลที่ 14 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น และ เซซิเลีย โบวส์-ลีออน เคาน์เตสแห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น เธอมีพี่น้องร่วมบิดามารดาดังนี้

1. ไวโอเลท โบวส์-ลีออน
2. แมรี แอลฟินสโตน เลดีแอลฟินสโตน
3. จอห์น โบวส์-ลีออน
4. อเล็กซานเดอร์ โบวส์-ลีออน
5. เฟอร์กัส โบวส์-ลีออน
6. โรส เลเวนสัน-โกเวอร์ เคาน์เตสแกรนด์วิลล์
7. ไมเคิล โบวส์-ลีออน
8. เอลิซาเบธ โบวส์-ลีออน
9. เดวิด โบวส์-ลีออน

เขาเป็นพระเชษฐาใน สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี พระราชมาตุลา (ลุงฝ่ายแม่ใน) ใน สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร กับ เจ้าหญิงมาร์กาเรต เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน เมื่อเกิดการระบาดของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาเข้าประจำการพร้อมกับ Black Watch ในวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2463 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นรองผู้หมวดแห่งฟอร์ฟาร์ไชร์ และเฉกเช่นๆ พี่น้องคนอื่นๆ เขาได้รับเกียรติเป็นแขกในงานอภิเษกสมรสของ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 กับ เจ้าชายฟิลิป

ภรรยาของเขาถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2489 ขณะอายุ 57 ปี เขามีอายุยืนกว่าเธอเกือบ 3 ปี และถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2492 ในเมืองแองกัส สกอตแลนด์ ขณะมีอายุได้ 64 ปี

ครอบครัว
--------

เขาสมรสกับเลดีโดโรเธีย เบียทริกซ์ โกดอลฟิน ออสบอร์น (3 ธันวาคม พ.ศ. 2431 – 18 มิถุนายน พ.ศ. 2489) ธิดาของจอร์จ ออสบอร์น ดยุกแห่งลีดส์ที่ 10 เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2451 ที่ลอนดอน ทั้งคู่มีลูกสี่คน คือ

* จอห์น โบวส์-ลีออน มาสเตอร์แห่งกามิส
* เลดีซิซิเลีย ฮาริงตัน
* ทิโมธี โบวส์-ลีออน เอิร์ลที่ 16 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น
* เลดีแนนซี แบร์ล

อ้างอิง
-------

* "Person Page 10083". Thepeerage.com. Retrieved 31 March 2016.
* "No. 31953". The London Gazette. 25 June 1920. p. 6879.
* "A Royal Wedding". Royal Collection. 20 November 1947. Retrieved 31 March 2016.
* "The Queen Mother in pictures". The Telegraph. Retrieved 31 March 2016.
**ไอ ซวิกกี 18** (อังกฤษ: I Zw 18) เป็นดาราจักรไร้รูปแบบแคระอยู่ประมาณ 59 ล้านปีแสง เป็นดาราจักรแรกที่ระบุไว้โดยนักดาราศาสตร์ชาวสวิส ฟริตซ์ ซวิกกี ในการสำรวจถ่ายภาพของดาราจักรในคริสต์ทศวรรษที่ 1930 การศึกษาที่หอดูดาวพาโลมาร์นำบางส่วนที่ผ่านมา 40 ปีนักดาราศาสตร์เชื่อว่าดาราจักรปะทุขึ้นด้วยพันล้านก่อตัวดาวปีหลังจากเพื่อนบ้านของดาราจักร ลักษณะดาราจักรอ่อนเยาว์ที่คล้ายคลึงกับ **ไอ ซวิกกี 18** มักจะพบเฉพาะในเอกภพในยุคต้น กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลได้แต่พบลมดาวที่มีอายุมากกว่าที่มีอยู่ภายในดาราจักร การเสนอของการก่อดาวฤกษ์ของมันเริ่มต้นอย่างน้อยหนึ่งพันล้านปีที่ผ่านมาและอาจจะมากที่สุดเท่าที่หมื่นล้านปีที่ผ่านมา ดาราจักรจึงอาจจะเกิดขึ้นในเวลาเดียวกับที่ดาราจักรอื่น ๆ มากที่สุด

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  "NASA/IPAC Extragalactic Database". *Results for I Zw 18*. สืบค้นเมื่อ 2007-03-15.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Hubble Finds 'Dorian Gray' Galaxy
* Hubble Finds Mature Galaxy Masquerading as Toddler (photo links)
* Hubble Uncovers a Baby Galaxy in a Grown-Up Universe
* Astronomers claim first 'dark galaxy' find เก็บถาวร 2006-12-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
***ดี\_ไซด์ ทรอยเมไร*** (D\_CIDE TRAUMEREI) เป็นโปรเจกต์สื่อผสม ผลิตโดย Bushiroad, Sumzap และ Drecom ประกอบด้วยเกมสำหรับโทรศัพท์มือถือซึ่งจะเปิดตัวในไตรมาสที่ 3 ของปี พ.ศ. 2564 และซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Sanzigen เริ่มออกอากาศตั้งแต่วันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2564

ตัวละคร
-------

โอดะ ริวเฮย์ (織田龍平, *Oda Ryūhei*)
ให้เสียงโดย: โยเฮย์ อาซากามิ
โมวริ เรนะ (毛利玲菜, *Mōri Reina*)
ให้เสียงโดย: อายาสะ อิโต
อิบุซากิ เอริ (伊吹咲愛莉, *Ibusaki Eri*)
ให้เสียงโดย: มาริกะ โคโนะ
ฟุชิเบะ อารุโตะ (伏辺或斗, *Fushibe Aruto*)
ให้เสียงโดย: ชุง โฮริเอะ
เจซซิกา เคลย์บอร์น (ジェシカ・クレイボーン, *Jeshika Kureibōn*)
ให้เสียงโดย: อาโออิ ยูกิ
ฟุรุกาตะ รันโด (古堅蘭堂, *Furukata Randō*)
ให้เสียงโดย: ฮิซาโยชิ สึงิยามะ
อามามิ เอรุ (天海える, *Amami Eru*)
ให้เสียงโดย: คาโอรุ ซากุระ
ทริส (トリス, *Torisu*)
ให้เสียงโดย: ฮารุนะ โมโมโนะ
มุราเสะ โยชิจิกะ (村瀬良判, *Murase Yoshichika*)
ให้เสียงโดย: โยชิตสึงุ มัตสึโอกะ
โอดะ จุนเฮย์ (織田純平, *Oda Junhei*)
ให้เสียงโดย: อากิโอะ สึยามะ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  "Bushiroad, Sumzap, Drecom Unveil D\_Cide Traumerei Project With Game, TV Anime". *Anime News Network*. March 16, 2021. สืบค้นเมื่อ March 17, 2021.
2. 1 2  Pineda, Rafael Antonio (June 18, 2021). "D\_Cide Traumerei Anime's Video Reveals More Cast, July 10 Debut". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ June 18, 2021.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของเกม เก็บถาวร 2022-03-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
* *ดี ไซด์ ทรอยเมไร* (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**วิลเลียมแห่งซ็องส์** (อังกฤษ: William of Sens) เป็นสถาปนิกชาวฝรั่งเศส มีชีวิตอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ได้รับการบันทึกไว้ในเดือน กันยายน ค.ศ. 1174 ว่าเป็นสถาปนิกที่ทำหน้าที่ก่อสร้างบริเวณร้องเพลงสวด (Choir) สำหรับมหาวิหารแคนเตอร์บรีในอังกฤษ ซึ่งถูกเพลิงไหม้เสียหายไปก่อนหน้านี้ในปีเดียวกัน

วิลเลียมเป็นคนที่มีลักษณะนิสัยทะเยอทะยาน เหล่านักบวชเห็นว่าเขาเป็นคนค่อนข้างจองหอง วันหนึ่งเมื่อเขาตกลงมาจากนั่งร้านที่ใช้ในการก่อสร้างและเกือบจะต้องเสียชีวิตนั้น นักบวชเหล่านี้เชื่อว่าเป็นการลงโทษจากพระเจ้า เพราะทำให้เขาทำงานไม่ได้อีก เขาได้ส่งต่องานก่อสร้างให้กับชายอีกคนที่ชื่อวิลเลียม เช่นกัน เรียกว่า วิลเลียมชาวอังกฤษ (William the Englishman)

เออแฌน วียอแล-เลอ-ดุก สถาปนิกในศตวรรษที่ 19 ได้ทำการค้นคว้าเกี่ยวกับวิลเลียมแห่งซ็องส์อย่างมาก และจากการค้นพบความคล้ายคลึงระหว่างพื้นที่บริเวณร้องเพลงสวดของมหาวิหารแคนเตอร์บรีกับมหาวิหารแซ็งเตเตียนแห่งซ็องส์ที่สร้างในเวลาใกล้เคียงกันนั้น เป็นการแสดงให้เห็นการมีตัวตนอยู่จริงของวิลเลียม สถาปนิกชาวฝรั่งเศสที่ได้ไปสร้างสรรค์ผลงานให้กับโบสถ์ที่ใหญ่ที่สุดในอังกฤษ ที่เมืองแคนเตอร์บรีดังกล่าว แต่วียอแล-เลอ-ดุกก็ไม่สามารถหาข้อมูลเกี่ยวกับวิลเลียมได้มากกว่านั้น นอกไปจากว่าเขาได้เสียชีวิตลงหลังจากกลับมาพำนักที่ฝรั่งเศสได้ปีเดียว บันทึกทางประวัติศาสตร์มากมายได้ยกย่องวิลเลียมสำหรับผลงานของเขา โดยข้อมูลที่สมบูรณ์ที่สุดที่หาได้ทุกวันนี้คือ บันทึกของวียอแล-เลอ-ดุกเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมของมหาวิหารแห่งเมืองซ็องส์
**พาโลมา เฟท บลอมฟีลด์** (อังกฤษ: Paloma Faith Blomfield; 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1981) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และนักแสดง ชาวอังกฤษ เฟทเป็นที่รู้จักจากภาพลักษณ์แปลกตาแบบเรโทร (ย้อนยุค) เธอพบกับผู้จัดการของเธอในอนาคต เจมี บินส์ และคริสเตียน วาห์ลเบิร์ก ในปี ค.ศ. 2007 มีผลงานอัลบัมเปิดตัวชุด *Do You Want the Truth or Something Beautiful?* ออกปี 2009 และได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวคู่ในสหราชอาณาจักร อัลบัมนี้มีซิงเกิล "Stone Cold Sober", "New York" และ "Upside Down"และทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงบริตอะวอดส์ในปี 2010

ในปี 2012 เฟทออกสตูดิโออัลบัมชุดที่ 2 ชุด *Fall to Grace* เข้าชาร์ตสัปดาห์แรกอันดับ 2 ใน ยูเคอัลบัมส์ชาร์ต ได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีและทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงหลายรางวัลในปี 2013 ละได้รับแผ่นเสียงทองคำขาวคู่ในสหราชอาณาจักร อัลบัมมีซิงเกิลติดในท็อป 10 ครั้งแรกกับเพลง "Picking Up the Pieces" และมีเพลงคัฟเวอร์ติดท็อป 20 ในเพลง "Never Tear Us Apart" ของวงอินเอกซ์เซส และทำให้เธอได้รับการเสนอชื่เข้าชิงรางวัลบริตอะวอดส์สองสาขา คือ สาขานักร้องหญิงชาวอังกฤษยอดเยี่ยมและอัลบัมอังกฤษยอดเยี่ยมแห่งปี เฟทออกอัลบั้มชุดที่ 3 ชุด *A Perfect Contradiction* ในปี 2014 ซึ่งถือว่าประสบความสำเร็จที่สุดของเธอ มีสองซิงเกิลติดท็อป 10 คือ "Can't Rely on You" และ "Only Love Can Hurt Like This" เพลงหลังขึ้นอันดับ 1 ในออสเตรเลีย เฟทได้รับรางวัลนักร้องหญิงชาวอังกฤษยอดเยี่ยมจากเวทีบริตอะวอดส์ในปี 2015 อัลบั้มชุดที่ 4 ของเธอชื่อ *The Architect* ออกในปี 2017 ขึ้นอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักรตั้งแต่สัปดาห์แรก ถือเป็นอัลบัมอันดับ 1 อัลบัมแรกของเธอ

นอกจากผลงานเดี่ยวแล้ว เธอยังร่วมงานกับคู่ดูโอดีเจ ซิกมา กับเพลงในปี 2014 "Changing" ซึ่งขึ้นอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักร และร่วมงานกับดีเจซิกาลาในเพลง "Lullaby" ไต่ชาร์ตในท็อป 10 ในสหราชอาณาจักร นอกจากนั้นเธอยังแสดงภาพยนตร์ อย่างเรื่อง *The Imaginarium of Doctor Parnassus*, *Dread,* ภาพยนตร์รีเมก *St* *Trinian's* และ *Youth* ในปี 2016 เธอยังเป็นกรรมการในฤดูกาลที่ 5 ของรายการ 'The Voice UK

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Marshall, Tom (19 October 2010). "My Islington school made me a star, says Paloma Faith". *Islington Gazette*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-03-01. สืบค้นเมื่อ 7 January 2013.
2. ↑  Smyth, David (29 August 2014). "Prom queen: Paloma Faith interview". *London Evening Standard*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 August 2014.
**จอมจักรพรรดิหย่งเจิ้น** (จีน: 雍正王朝; อังกฤษ: Yongzheng Dynasty) เป็นละครโทรทัศน์ที่กล่าวถึงพระราชประวัติของจักรพรรดิหย่งเจิ้น นำแสดงโดย ถัง กั๋วเฉียง, เจียว หวง, ซู่ หมิน, หวัง หุ่ยฉุน, หวัง หุ่ย, ตู้ อู้ลู่, เจียง กวงอู่, ตู้ จื่อกัว ออกอากาศทางช่อง 3 แฟมิลี

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

ปี ค.ศ. 1722 ราชวงศ์ชิง วันที่ 13 เดือน 11 ปีที่ 61 แห่งรัชกาลจักรพรรดิคังซี ซึ่งทรงครองราชย์ยาวนานถึง 61 ปีได้เสด็จสวรรคต องค์ชายที่ขึ้นครองราชย์สืบต่อจากคังซีนั้นกลับไม่ใช่องค์ชายรองที่ดำรงตำแหน่งรัชทายาทมาเป็นเวลาเกือบสี่สิบปี ไม่ใช่องค์ชายสามผู้ที่มีความรอบรู้ ไม่ใช่องค์ชายแปดผู้ที่มีความสามารถชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่ว ไม่ใช่องค์ชายสิบสี่ที่จักรพรรดิคังซีทรงโปรดปรานเป็นที่สุด ทว่ากลับเป็นอิ้นเจิ้นองค์ชายสี่ผู้ซึ่งมีใบหน้าที่เยือกเย็น

หากกล่าวถึงชื่อเสียงของอิ้นเจิ้นองค์ชายสี่นั้นไม่ค่อยสู้ดีเท่าใดนัก เพราะเมื่อครั้งบรรเทาทุกข์ที่เจียนหนัน อิ้นเจิ้นเป็นหัวแรงใหญ่ที่ปลุกระดมชาวบ้านให้ก่อเรื่องขึ้น โดยเป็นผู้วางแผนนำเงินจำนวนสองล้านกว่าตำลึงจากกระเป๋าของขุนนางและเศรษฐีท้องถิ่น ติดตามทวงหนี้ของท้องพระคลัง บีบบังคับขุนนางเก่าแก่ต้องผูกคอตายตาม ๆ กัน นอกจากนี้ยังทำให้องค์ชายทั้งหลายต่างต้องพากันขายทรัพย์สินที่มีอยู่อีกด้วย

คดีใส่ร้ายของกรมอาญา อิ้นเจิ้นเป็นผู้ที่เสี้ยมให้องค์ชายแปดและองค์ชายทั้งหลายแตกคอกัน 

อิ้นเจิ้นยืมมือเหนียนเกิงเหยากวาดล้างเมืองเจียงเซี่ย เพียงคืนเดียวฆ่าคนถึงเจ็ดร้อยกว่าชีวิต

แต่ทว่า อิ้นเจิ้นก็เป็นคนหนึ่งที่เข้าใจถึงความเป็นอยู่ของพสกนิกรเป็นอย่างดี โดยตระหนักดีถึงพระเมตตาของจักรพรรดิคังซีที่มีต่อพสกนิกร แต่ในความคิดของอิ้นเจิ้นแล้วเพื่อความยิ่งใหญ่ของต้าชิงจำเป็นต้องกำจัดการทุจริตให้สิ้น นอกจากนี้ อิ้นเจิ้นยังเป็นผู้ที่มีความรอบรู้ทางธรรม ปรัชญาเมธีทั้งหลาย ตลอดจนการรู้จักใช้คนอีกด้วย

หลังจากที่อิ้นเจิ้นขึ้นครองราชย์แล้วได้ฉลองพระนามใหม่ว่า**หย่งเจิ้น** ราชกิจที่พระองค์ทรงกระทำเป็นสิ่งแรกคือริบทรัพย์ขุนนางที่ฉ้อราษฎร์บังหลวงกว่าแปดสิบคนเป็นของหลวง จนเป็นชนวนให้เกิดคดี

นั่วหมิ่นที่ซันซีขึ้น นอกจากนี้หย่งเจิ้นทรงปรับปรุงราชสำนักใหม่โดยรับคนที่มีความรู้ความสามารถเข้ามารับใช้ราชสำนัก กำจัดขุนนางที่ฉ้อราษฎร์บังหลวงให้สิ้นซาก เมื่อครั้งที่ซีเป่ยประสบภัยธรรมชาติและต้องการกำลังทหารจำนวนมาก หย่งเจิ้นได้ทรงยึดทรัพย์ขุนนางที่ฉ้อราษฎร์บังหลวงแล้วนำเงินจำนวนนี้ให้ความช่วยเหลือที่ซีเป่ย

หย่งเจิ้นทรงใช้การบริหารบ้านเมืองแบบใหม่ โดยได้รับความช่วยเหลือจากองค์ชายสิบสามโค่นอ๋องแปด ไม่เพียงเท่านี้พระองค์ยังทรงพระทัยเด็ดเดี่ยวสังหารโอรสของพระองค์เองอีกด้วย

ราชสำนักใหม่ถูกก่อตั้งขึ้นมาด้วยความยากลำบาก แต่กระนั้นก็ตามทำให้บ้านเมืองเจริญรุ่งเรือง เงินทองเต็มท้องพระคลัง ภาระที่พสกนิกรต้องแบกรับก็พลอยบรรเทาลง

ปี ค.ศ. 1735 วันที่ 22 เดือน 8 ปีที่ 13 แห่งรัชกาลหย่งเจิ้น ประวัติศาสตร์จีนจารึกถึงหย่งเจิ้นกษัตริย์ที่ทรงตรากตรำมาตลอดพระชนม์ชีพของพระองค์เสด็จสวรรคต ณ ที่ประทับงานของพระองค์เอง

นักแสดงนำ
---------

* ถัง กั๋วเฉียง รับบท องค์ชายหย่งเจิ้น
* เจียว หวง รับบท จักรพรรดิคังซี
* ซู่ หมิน รับบท องค์ชายแปด (หยินเริง)
* หวัง หุ่ยฉุน รับบท องค์ชายสอง (หยินซื่อ)
* หวัง หุ่ย รับบท องค์ชายสิบสาม (หยินเซียง)
* ตู้ อู้ลู่ รับบท จาง ถิงอู่
* เจียง กวงอู่ รับบท รัชทายาทหงจื้อ
* ตู้ จื่อกัว รับบท เนียน เกิงเหนา

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *จอมจักรพรรดิหย่งเจิ้น* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
โบสถ์นักบุญยอแซฟเด็นปาซาร์ โบสถ์คาทอลิกเก่าแก่ของบาหลีที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบบาหลี
**สถาปัตยกรรมบาหลี** เป็นสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นของชาวบาหลีซึ่งพบได้ทั่วไปบนเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ที่มีความเก่าแก่หลายศตวรรษ ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมบาหลี โดยเฉพาะศาสนาฮินดูแบบบาหลี แนวคิดจากเกาะชวา และความเชื่อพื้นเมืองของชาวบาหลีดั้งเดิม ตัวอย่างที่สำคัญ เช่น รูมะฮ์อาดัต (บ้านพื้นเมือง) ที่เรียกว่า บ้านพื้นเมืองบาหลี, ปูรา (โบสถ์พราหมณ์แบบบาหลี) เป็นต้น

ในปัจจุบัน สถาปัตยกรรมบาหลีแบบร่วมสมัย พบได้ทั่วไปในสถาปัตยกรรมแบบเมืองร้อนเอเชีย (Asian tropical architecture) กล่าวคือลักษณะทั่วไปที่พบในการก่อสร้างสถานพักตากอากาศและโรงแรมริมชายหาดและทะเล เนื่องมาจากธุรกิจการท่องเที่ยวบนเกาะบาหลีที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว ทำให้ความต้องการบ้าน กระท่อม วิลลา และโรงแรมแบบสถาปัตยกรรมบาหลีสูงขึ้นมาก และทำให้สถาปัตยกรรมแบบบาหลียังคงได้รับความนิยมและมีการรักษาไว้อย่างดีพอควร

โบสถ์พราหมณ์
------------

ดูบทความหลักที่: โบสถ์พราหมณ์แบบบาหลี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Architecture in Bali". *Bali Paradise online*. สืบค้นเมื่อ December 9, 2013.
2. ↑  Davidson, Julian. *Balinese Architecture*. Tuttle Publishing. ISBN 9781462914227. สืบค้นเมื่อ 17 May 2015.
ตารางสอนเปล่า ที่ให้เติมคาบเรียน
**ตารางสอน** เป็นตารางที่ประกอบด้วยองค์ประกอบดังนี้

* นักเรียน
* ครู
* ห้องเรียน
* คาบเรียน

อาจมีองค์ประกอบอื่นเช่น วิชาสอน และประเภทของห้องเรียน (เช่น ห้องทดลองทางวิทยาศาสตร์)

ตารางสอนโรงเรียนมักเป็นตารางรายสัปดาห์ ซ้ำ ๆ กันทุกอาทิตย์ โดยมากคำว่าตารางสอนจะใช้กับโรงเรียนมัธยม ประถม เพราะมีเวลาการสอนไม่ซับซ้อน ตารางสอนมหาวิทยาลัยนั้นมีความแตกต่างกัน ในโรงเรียนมัธยม นักเรียนจะเรียนติดต่อกันแทบทุกชั่วโมง และครู อาจารย์ มีการสอนมากกว่าในระดับมหาวิทยาลัย 

ในหลายประเทศ อย่างเช่น ประเทศจีน และ แอฟริกาตะวันออก ตารางสอนโรงเรียนมัธยมไม่มีขึ้นชื่อวิชาสอนด้วยซ้ำ ทำให้ง่ายต่อการจัดตาราง นักเรียนจะเรียนในห้องนั้นตลอดทั้งวัน ขณะที่ครูสลับสับเปลี่ยนมาสอน ในบางประเทศอย่าง สหรัฐอเมริกา ทั้งโรงเรียนมีตารางสอนอย่างเป็นระบบ แต่ละวิชามีบทเรียนเดียวกัน และบางวิชาจะวางไว้เป็นแถวเดียวกันเพื่อให้ง่ายต่อการจัดตาราง แต่ในประเทศอย่าง ประเทศออสเตรเลีย ประเทศแคนาดา และหลายประเทศในทวีปยุโรป ตารางสอนมีความซับซ้อน โดยมากมักใช้คอมพิวเตอร์ในการทำตารางสอน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* PATAT Conferences เก็บถาวร 2012-02-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน The International Series of Conferences on the Practice and Theory of Automated Timetabling
* International Timetabling Competition 2007 เก็บถาวร 2015-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Robertus J. Willemen, School timetable construction, Algorithms and complexity
* DMOZ directory of timetabling software products

อ้างอิง
-------

1. ↑  , DMOZ directory of software products
**วัดโพธิ์ราษฎร์ศรัทธาทำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไทรงาม อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ตั้งวัด 13 ไร่ 1 งาน ที่ธรณีสงฆ์ 59 ไร่

วัดโพธิ์ราษฎร์ศรัทธาทำ ประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2449 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2470 แต่เดิมนั้นที่ดินบริเวณนี้เป็นที่ทำนา มีลำรางน้ำไหลลงแม่น้ำท่าจีน มีต้นโพธิ์ใหญ่ อยู่ติดลำราง เรียกว่า คลองโพธิ์ ปัจจุบันนี้ต้นโพธิ์ได้ตายไปนานแล้ว คงเหลืออยู่แต่ลำรางเท่านั้น ที่ดินบริเวณวัดเป็นของนายยา นางจุ้ย แก้วไทรอินทร์ ได้มีความศรัทธาถวายที่ดินเพื่อสร้างวัดและประชาชนได้ร่วมใจกันซื้อที่ดินติดต่อกันเพิ่มเติมเป็นจำนวน 9 ไร่เศษ จึงได้ตั้งนามวัดว่า "วัดโพธิ์ราษฎร์ศรัทธาทำ" โดยมีหลวงพ่อว่า จากวัดสุวรรณาราม เป็นประธานในการก่อสร้าง ท่านได้สร้างกุฏิ 2–3 หลัง และศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง ลักษณะสร้างใช้ชั่วคราวหลังคามุงหญ้าแฝก ท่านอยู่มาถึง พ.ศ. 2458 ท่านก็มรณภาพไป ต่อมาในสมัยพระอธิการเขียว นามสกุล ขุนเมือง เป็นผู้ปกครองและรับการแต่งตั้ง ให้ เจ้าอาวาสถูกต้องตามกฎหมาย และท่านได้พัฒนาวัดจนเจริญขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2528

ภายในวัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมเป็นอาคารตึกถือปูน โรงเรียนตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2504 และได้เปิดศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ตั้งแต่ พ.ศ. 2548 สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของวัด คือ รูปปั้นไก่จำนวนมาก ญาติโยมมักมาบนบานศาลกล่าวขอให้ประสบความสำเร็จทั้งด้านการงาน การค้าขาย หรือธุรกิจ และเรื่องสุขภาพ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิ์ราษฎร์ศรัทธาทำ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดโพธิ์ราษฎร์ศรัทธาทำ". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์วัดโพธิ์ราษฎร์ศรัทธาทำ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "ไก่รูปปั้นแก้บน". เดลินิวส์.
พระคุณเจ้า**หลุยส์ จำเนียร สันติสุขนิรันดร์** (30 ตุลาคม พ.ศ. 2485) เป็นบาทหลวงชาวนครพนม อัครมุขนายกกิตติคุณมิสซังโรมันคาทอลิกท่าแร่-หนองแสง อดีตประธานสภาประมุขแห่งบาทหลวงโรมันคาทอลิกแห่งประเทศไทย

ประวัติ
-------

พระคุณเจ้าจำเนียรเกิดในครอบครัวเกษตรกรชาวอำเภอนาแก จังหวัดนครพนม เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2485 บิดาชื่อนายสมเกียรติ มารดาชื่อนางเสาร์ มีพี่น้องรวมตัวท่านเป็น 6 คน ศึกษาชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนหนองแสง จังหวัดนครพนม และจบชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนวรธรรมพิทยาคาร (ถูกยุบรวมกับโรงเรียนเซนต์ยอแซฟท่าแร่ ในปี พ.ศ. 2516) จนปี พ.ศ. 2506 พระคุณเจ้าเกี้ยน เสมอพิทักษ์ ประมุขมิสซังท่าแร่ในขณะนั้นได้ส่งท่านไปศึกษาที่เซมินารีใหญ่ชื่อ Collegio Propaganda Fide Roma ณ กรุงโรม ประเทศอิตาลี จนจบปริญญาโทสาขาวิชาปรัชญาและเทววิทยา และรับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวง โดยมีสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 เป็นผู้โปรดศีล พ.ศ. 2513 กลับมาปฏิบัติศาสนกิจที่ประเทศไทย ทำงานจนได้ดำรงตำแหน่งสำคัญต่าง ๆ เช่น ผู้ช่วยอธิการอาสนวิหารอัครเทวดามีคาแอล อธิการโบสถ์นักบุญกาทารีนา อธิการอาสนวิหารอัครเทวดามีคาแอล อุปมุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกท่าแร่-หนองแสง มิชชันนารีประจำประเทศฝรั่งเศส เป็นต้น

กระทั่งวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 จึงประกาศแต่งตั้งท่านเป็นมุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกนครสวรรค์ ได้รับการอภิเษกเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2542 โดยมีพระคาร์ดินัลไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู อัครมุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ ในขณะนั้นเป็นประธานคณะผู้อภิเษก ต่อมาวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ท่านจึงได้รับรับแต่งตั้งเป็นอัครมุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกท่าแร่-หนองแสง มีพิธีเข้ารับตำแหน่งในวันที่ 20 สิงหาคม ปีเดียวกัน

ตำแหน่งหน้าที่ปัจจุบัน
----------------------

ปัจจุบันอัครมุขนายกจำเนียรดำรงตำแหน่งต่าง ๆ ดังนี้

* อัครมุขนายกกิตติคุณมิสซังโรมันคาทอลิกท่าแร่-หนองแสง
* ประธานคณะกรรมการที่ปรึกษากฎหมายพระศาสนจักร
* ประธานคณะกรรมการคาทอลิกเพื่อการศึกษา

อ้างอิง
-------

* พระอัครสังฆราช หลุยส์ จำเนียร สันติสุขนิรันดร์ เก็บถาวร 2010-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

1. ↑  "คณะกรรมการดำเนินงาน สภาประมุขแห่งบาทหลวงโรมันคาทอลิกแห่งประเทศไทย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-06. สืบค้นเมื่อ 2012-04-27.

  



| ก่อนหน้า |  | จำเนียร สันติสุขนิรันดร์ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ยอร์ช ยอด พิมพิสาร** |  | **ประธานสภาประมุขแห่งบาทหลวงโรมันคาทอลิกแห่งประเทศไทย** (พ.ศ. 2553 — พ.ศ. 2558) |  | **ฟรังซิสเซเวียร์ เกรียงศักดิ์ โกวิทวาณิช** |
| **ลอเรนซ์ คายน์ แสนพลอ่อน** |  | **อัครมุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกท่าแร่-หนองแสง** (พ.ศ. 2548 — พ.ศ. 2563) |  | **อันตน วีระเดช ใจเสรี** |
| **ยอแซฟ บรรจง อารีพรรค** |  | **มุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกนครสวรรค์** (พ.ศ. 2542 — พ.ศ. 2548) |  | **ฟรังซิสเซเวียร์ เกรียงศักดิ์ โกวิทวาณิช** |
**วัดโพธิ์ปฐมาวาส** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา มีเนื้อที่จำนวน 7 ไร่ 3 งาน 22.4 ตารางวา

ประวัติ
-------

วัดโพธิ์ปฐมาวาสตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2200 ในสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง บริเวณเดิมของวัดเป็นตลาดนัดเรียกว่า *สถานที่ค้าโภค์* จึงเรียกวัดนี้ว่า **วัดโภค์** ต่อมาได้เพี้ยนเป็นวัดโพธิ์ และในสมัยพระครูสังฆโศภน (อดีตเจ้าอาวาส) ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดโพธิ์ปฐมาวาส" วัดนี้เป็นวัดที่ที่เจ้าเมืองสงขลาได้เป็นผู้สร้างในบางส่วนและปฏิสังขรณ์สืบต่อกันมา นับตั้งแต่พระยาศรีสมบัติจางวาง (บุญชิ้น ณ สงขลา) เป็นผู้สร้างอุโบสถและศาลาการเปรียญ (โรงธรรม) ในรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย

ต่อมาในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าพระยาวิเชียรคีรี (บุญสังข์ ณ สงขลา) ผู้สำเร็จราชการเมืองสงขลา ได้มาบูรณปฏิสังขรณ์สิ้นเงินไป 361 เหรียญ และในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่อีกครั้งหนึ่ง กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานภายในวัดไว้เมื่อ พ.ศ. 2528 และได้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงเมื่อ พ.ศ. 2546

เสนาสนะและปูชนียวัตถุ
---------------------

สิ่งก่อสร้างและเสนาสนะ ได้แก่ เจดีย์ 3 องค์ ซึ่งประดิษฐานอยู่ด้านหน้าอุโบสถ ไม่ปรากฏหลักฐานนามผู้สร้าง สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ หรือราว ๆ พุทธศตวรรษที่ 24–25 เพราะพิจารณาจากระบบฐานรองรับองค์ระฆังไม่เป็นระบบอย่างในอดีต แสดงให้เห็นถึงรูปแบบเฉพาะถิ่น ภายในองค์เจดีย์ประธาน มีพระบรมธาตุบรรจุอยู่ในผอบทองคำประดิษฐานในบุษบกสำริด เจดีย์ที่ 2 บรรจุพระธรรม และองค์ที่ 3 บรรจุพระพุทธรูป กรมศิลปากรสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น พระอุโบสถ กว้าง 13.19 เมตร ยาว 20.49 เมตร หลังคาทรงไทยชั้นเดียว มุงกระเบื้องเคลียบดินเผาสีแดง ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา มีเพียงชั่วและเหงาปั้นลม หน้าบันตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นรูปพานวางซ้อนกัน 2 ชั้น รองรับพระอภิธรรมปิฎก ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังภาพเทพชุมนุม พระอาทิตย์ทรงรถ นรกภูมิและภาพปริศนาธรรม และศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2360 โดยพระยาศรีสมบัติจางวาง (บุญชิ้น ณ สงขลา)

ปูชนียวัตถุมี พระพุทธรูปประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้นเป็นศิลปะของช่างท้องถิ่น มีพุทธลักษณะคือ พระพักตร์ใหญ่ยาว ลักษณะอย่างหุ่น พระขนงโก่งโค้ง มุมพระโอษฐ์ยกขึ้นเล็กน้อย พระกรรณใหญ่ เม็ดพระเกศามีขนาดเล็ก รัศมีเป็นเปลวสูง พระอังสาทั้ง 2 ข้าง ยกตั้งขึ้นระนาบกับพื้น ครองจีวรห่มเฉียง เรียบ มีชายสังฆาฏิขนาดใหญ่พาดอยู่ที่พระอังสาข้างซ้ายตกลงมาตรงกลางพระวรกาย ลงมาถึงพระนาภีปลายตัดตรง พระชงฆ์มีขนาดใหญ่หนา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิ์ปฐมาวาส". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดโพธิ์ปฐมาวาส (Wat Pho Pathumma Wat)". ฐานข้อมูลท้องถิ่นภาคใต้-มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
**การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ** หรือ**การเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ** คือ การเปลี่ยนแปลงการกระจายทางสถิติของรูปแบบสภาพอากาศเมื่อการเปลี่ยนแปลงนั้นกินเวลานาน (เช่น หลายสิบปีถึงหลายล้านปี) การเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศอาจหมายถึงการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศเฉลี่ย หรือความแปรผันของเวลาของสภาพอากาศเกี่ยวกับภาวะเฉลี่ยที่กินเวลานาน (คือ มีเหตุการณ์สภาพอากาศสุดขั้วมากขึ้นหรือน้อยลง) การเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศมีสาเหตุจากปัจจัยอย่างกระบวนการชีวนะ ความแปรผันของรังสีดวงอาทิตย์ที่โลกได้รับ การแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาค และการปะทุของภูเขาไฟ กิจกรรมบางอย่างของมนุษย์ยังถูกระบุว่าเป็นสาเหตุสำคัญของการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศล่าสุด มักเรียกว่า "โลกร้อน"

บทนิยาม
-------

ตามความหมายของคณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC)) หรือหมายถึง การเปลี่ยนแปลงที่สามารถพิสูจน์ได้ทางสถิติของสภาพภูมิอากาศจากภาวะปกติหรือเกินไปจากความแปรผันตามธรรมชาติและการเปลี่ยนไปนั้นมีความต่อเนื่องยาวนานเกินทศวรรษ ซึ่งสามารถเกิดได้จากการเปลี่ยนแปลงตามธรรมชาติหรือการเปลี่ยนแปลงจากกิจกรรมของมนุษย์ 

ความหมายจากกรอบอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (United Nations Framework Convention on Climate Change (UNFCCC)) ที่ให้ความหมายว่า การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ อันเป็นผลทางตรง หรือทางอ้อมจากกิจกรรมของมนุษย์ ที่ทำให้องค์ประกอบของบรรยากาศเปลี่ยนแปลงไป นอกเหนือจากความผันแปรตามธรรมชาติ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2014-12-01.
**เพนแท็กซ์ คอร์ปอเรชัน** (อังกฤษ: Pentax Corporation) (ญี่ปุ่น: ペンタックス株式会社; โรมาจิ: *Pentakkusu Kabushiki-gaisha*) เป็นบริษัทสัญชาติญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2462 โดยชื่อที่ใช้ก่อตั้งคือ Asahi Optical Joint Stock Co. (ญี่ปุ่น: 旭光学工業合資会社; โรมาจิ: *Asahi Kōgaku Kōgyō Gōshi-gaisha*) โดยเป็นบริษัทที่ผลิตเลนส์ใช้ในงานเฉพาะ

ประวัติ
-------

บริษัท *Asahi Optical Joint Stock Co.* ได้เปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น *Asahi Optical Stock Co.of Tokyo,Japan* ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2481 และเริ่มมีการผลิตเลนส์สำหรับอุตสาหกรรมการภ่ายภาพนิ่ง และภาพยนตร์ ต่อมา ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 Asahi Optical ใช้ระยะเวลาเป็นส่วนมากในการผลิตเครื่องมือเพื่อใช้สนับสนุนทางการทหาร จนกระทั่งสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 บริษัทได้ถูกสั่งให้หยุดการผลิตทั้งหมด และเริ่มต้นการผลิตใหม่ในปี พ.ศ. 2491 โดยการผลิตอุปกรณ์ทางการถ่ายภาพและการมองเห็นอีกครั้ง เช่น กล้องส่องทางไกล และเลนส์สำหรับกล้องถ่ายภาพแบบมาตรฐานให้กับ Konishiroku และ Chiyoda Kōgaku Seikō (ภายหลังเป็นบริษัทโคนิก้า และมินอลต้า ตามลำดับ) ต่อมาในปี พ.ศ. 2495 Asahi Optical ได้เปิดตัวกล้องถ่ายรูปของตนเองเป็นครั้งแรก คือ อาซาฮีเฟล็กซ์ (Asahiflex - และเป็นกล้องถ่ายภาพเลยส์เดี่ยว ขนาด 35 มม. เครื่องแรกของประเทศญี่ปุ่น) และกลายเป็นที่รู้จักทั่วไปด้วยสินค้าเกี่ยวกับการถ่ายภาพในเวลาต่อมา สินค้าด้านการถ่ายภาพของบริษัทได้ส่งออกไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ช่วงปี 1950 จนถึงช่วงกลางปี 1970 โดยบริษัทฮันนีเวลล์ คอร์ปอเรชัน (Honeywell Corporation) และใช้ชื่อสินค้า ฮันนีเวลล์ เพนแท็กซ์ (Honeywell Pentax) แทนที่ Asahi Pentax ที่เป็นชื่อของสินค้าที่ถูกกระจายออกไปที่อื่น ๆ ทั่วโลกนอกเหนือจากสหรัฐอเมริกา บริษัทได้เปลี่ยนแปลงชื่อบริษัทของตนเป็น เพนแท็กซ์ คอร์ปอเรชัน ในปี พ.ศ. 2545 

เพนแท็กซ์ถือเป็นหนึ่งในบริษัทขนาดใหญ่ของโลกที่ผลิตอุปกรณ์ถ่ายภาพ ได้แก่ กล้องถ่ายภาพนิ่ง กล้องส่องทางไกล และเลนส์ใช้ในงานเฉพาะ รวมไปถึงผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ ในปี พ.ศ. 2547 เพนแท็กซ์มีพนักงานประมาณ 6,000 คน

ในปี พ.ศ. 2549 เพนแท็กซ์ถูกควบกิจการเข้ากับบริษัทโฮยา แต่กระบวนการดังกล่าวหยุดชะงักในช่วงเมษายน พ.ศ. 2550 อย่างไรก็ตาม การควบรวมเพนแท็กซ์ของโฮยาเสร็จสิ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 โฮยาได้ขายกิจการเพนแท็กซ์ให้แก่บริษัทริโกห์เป็นมูลค่ากว่า 10 พันล้านเยน (124.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ปัจจุบันกิจการเพนแท็กซ์ภายใต้การบริหารจัดการของริโคห์ใช้ชื่อว่า Ricoh Imaging Company Ltd.

อ้างอิง
-------

1. ↑  "HOYA and PENTAX Reach Basic Understanding for Management Integration" (PDF). Hoya. 2006-12-21. สืบค้นเมื่อ 2007-04-12.
2. ↑  "Public Notice of Execution of Merger Agreement" (PDF). Pentax Corporation. 2007-10-29. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2008-12-09. สืบค้นเมื่อ 2007-10-31.
3. ↑  "Reuters Ricoh to buy Pentax เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน." *Ricoh to buy Pentax from Hoya*. July 1, Retrieved 2011 July 1, 2011.
4. ↑  COMPANY NAME CHANGE.
บตจังหน้าสถานีบ่อน้ำร้อนโดโงะ
บตจังขณะวิ่งร่วมกับรถราง
***บตจังเร็ชชะ*** (ญี่ปุ่น: 坊っちゃん列車; โรมาจิ: *Botchan Ressha*) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ***บตจัง*** เป็นรถจักรไอน้ำจำลองขนาดน้อยซึ่งภายในเป็นรถจักรดีเซลของเมืองมัตสึยามะ จังหวัดเอฮิเมะ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งรถจักรคันเดิมมีมาตั้งแต่ ค.ศ. 1888 เป็นของบริษัทอิโยเต็ตสึ ซึ่งเป็นบริษัทรถไฟแห่งแรกในชิโกกุและเป็นบริษัทแห่งที่สามของประเทศ ปัจจุบันมีการสร้างรถจักรและตู้รถไฟขึ้นใหม่เพื่อสนับสนุนการท่องเที่ยว เดินรถในเส้นทางรถรางไฟฟ้าสองสายของเมืองมัตสึยามะ

ประวัติ
-------

*บตจังเร็ชชะ* เป็นรถจักรไอน้ำชนิด 0-4-0 (บี) ผลิตโดยบริษัทเคราสส์แอนด์คอมพานี (Krauss & Company) ในมิวนิก ถูกนำเข้าเพื่อใช้เดินรถในเมืองมัตสึยามะใน ค.ศ. 1888 วิ่งบนรางแคบขนาด 2 ฟุต 6 นิ้ว ใช้วาล์วเกียร์สตีเฟนสันและวิ่งโดยใช้ไอน้ำจากถ่านหิน เส้นทางเดินรถยาว 4.5 ไมล์ จากมัตสึยามะไปโทงาวะ (ปัจจุบันคือสถานีเมืองมัตสึยามะ) สิ้นสุดที่สถานีโคมาจิ ตลอดสองข้างทางเป็นที่ราบรอบภูเขา แลเห็นป่ารอบปราสาทมัตสึยามะ

ออสแมน เอดเวิดส์ (Osman Edwards) นักเขียนชาวสหราชอาณาจักร ผู้มาเยือนมัตสึยามะใน ค.ศ. 1898 เขียนเกี่ยวกับรถจักรนี้ไว้ความว่า "โดโงะอยู่ห่างจากทะเลไม่มากนัก และถึงภายในไม่กี่ชั่วโมง เท่าที่เห็นฉันระบุได้ว่านี้เป็นรถไฟของเล่นเท่านั้น"

*บตจังเร็ชชะ* ถูกปลดประจำการใน ค.ศ. 1931 หลังบริษัทอิโยเต็ตสึเปลี่ยนไปใช้รถจักรไฟฟ้าแทน กระนั้นอิโยเต็ตสึยังคงอนุรักษ์รถจักรนี้ไว้โดยเก็บไว้ในสวนสาธารณะไบชินจิในเมืองมัตสึยามะ ป้ายเขียนไว้ว่า "หมายเลข 2585 มึนเชิน 1888" (No. 2585 München 1888)

บริษัทอิโยเต็ตสึเปิดตัวรถจักรบตจังจำลองขับเคลื่อนด้วยดีเซลเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 2001 ให้บริการระหว่างสถานีโคมาจิกับบ่อน้ำร้อนโดโงะ ไปกลับวันละหกรอบ

วรรณกรรม
--------

ในนวนิยายเรื่อง *บตจัง* ของนัตสึเมะ โซเซกิ ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1906 กล่าวถึงรถจักรนี้ว่า "ฉันเพิ่งเจอสถานีรถไฟและซื้อตั๋วสำหรับตัวเอง พอขึ้นไปบนรถไฟ มันเล็กราวกับกล่องไม้ขีด ใช้เวลาเดินทางไม่ถึงห้านาที สมกับราคาตั๋วแค่สามเซ็น"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kishi, Yuichiro (2004). "Railway Operators in Japan 13: Shikoku Region". *Japan Railway & Transport Review* (39): 44. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-22. สืบค้นเมื่อ 2011-05-18.
2. ↑  Chamberlain, Basil Hall; Mason, W.B. (1894). *A Handbook for Travellers in Japan* (4th ed.). London: Murray.
3. ↑  Edwards, Osman (1901). *Japanese Plays and Playfellows*. London: Heinemann. p. 200.
4. ↑  Finn, Dallas (1995). *Meiji revisited: the sites of Victorian Japan*. New York: Weatherhill. p. 141.
5. ↑  "坊っちゃん列車に乗ろう！ ご利用案内". *Iyotetsu* (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 2 April 2020.
6. ↑  Sōseki, Natsume (2007). *Botchan: A Modern Classic*. แปลโดย Joel Cohn. Kodansha. p. 27. ISBN 978-4770030481.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บตจังเร็ชชะ
* Iyotetsu Botchan Ressha page (ในภาษาญี่ปุ่น)
**ภาษาคัลมึค (Kalmyk language; Хальмг келн)** จัดอยู่ในกลุ่มย่อยโอยรัต-คัลมึค-ดาร์คัต ของภาษากลุ่มมองโกล มีลักษณะบางส่วนคล้ายกับภาษากลุ่มยูราลิกและภาษาอุยกูร์ จนอาจจัดให้อยู่ในตระกูลตระกูลภาษาอัลไตอิกหรือยูราล-ตระกูลภาษาอัลไตอิกได้ มีผู้พูด 500,000 คนในสาธารณรัฐคัลมืยคียา (ระหว่างวอลกาและแม่น้ำดอน) ของรัสเซีย ในภาคตะวันตกของจีน และภาคตะวันตกของมองโกเลีย

วรรณคดีพื้นบ้านของภาษาคัลมึคย้อนหลังไปได้ถึงพุทธศตวรรษที่ 16 ภาษาคัลมึคเขียนด้วยอักษรอุยกูร์เมื่อพุทธศตวรรษที่ 16 ต่อมาใน พ.ศ. 2191 พระภิกษุชาวคัลมึคชื่อ ซายา ปัณฑิต โอกตอร์กูอิน ทะไล ประดิษฐ์อักษรคัลมึคขึ้นใช้ เรียกว่า โตโด บิชิก (การเขียนชัดเจน) โดยพัฒนามาจากอักษรมองโกเลียอักษรนี้ยังใช้อยู่ในประเทศจีน ส่วนชาวคัลมึคในรัสเซียใช้อักษรนี้อักษรซิริลลิกเมื่อ พ.ศ. 2467 ต่อมาเปลี่ยนเป็นอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2473 กลับมาใช้อักษรซีริลลิกอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2481 ส่วนในมองโกเลียภาษาคัลมึคไม่ได้มีสถานะเป็นภาษาราชการและไม่มีการใช้เป็นภาษาเขียน

ชาวคัลมึคถูกกดขี่อย่างมากในยุคสหภาพโซเวียต ผู้พูดภาษาคัลมึคราวครึ่งหนึ่งตายในสงครามประชาชนรัสเซีย ประกอบกับนโยบายของรัฐบาลที่ต้องการลดจำนวนชาวคัลมึคลงในยุคของสตาลิน ทำให้ชาวคัลมึคจำนวนมากไม่พูดภาษาของตนเอง มีการใช้ภาษารัสเซียเป็นภาษาราชการในสาธารณรัฐคัลมืยคียา การเรียนภาษาคัลมึคในโรงเรียนแห่งสุดท้ายถูกสั่งปิดเมื่อ พ.ศ. 2506 และกลับมาฟื้นฟูการเรียนภาษาคัลมึคอีกครั้งใน พ.ศ. 2536

อ้างอิง
-------

* ภาษาคัลมึค


วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี ใน***ภาษาคัลมืยค์***
**วัดลานนา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำลูกกา อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน อาณาเขตทิศเหนือยาว 4 เส้น 10 วา ติดกับที่ดินเอกชน ทิศใต้ยาว 4 เส้น 10 วา ติดกับที่ดินเอกชน ทิศตะวันออกยาว 3 เส้น ติดกับคลองระบายน้ำที่ 9 ทิศตะวันตกยาว 3 เส้น ติดกับที่ดินเอกชน

วัดลานนาสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2453 ไม่ทราบนามผู้สร้าง และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2505 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 120 เมตร ยาว 180 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2513 ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญ โดยเปิดสอนตั้งแต่ พ.ศ. 2503 และให้ทางราชการสร้างโรงเรียนสอนระดับประถมศึกษา ในที่ดินวัดจำนวนเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 5.50 เมตร ยาว 11.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 กุฏิสงฆ์ 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์กว้าง 10.50 เมตร ยาว 23.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 และศาลาการเปรียญกว้าง 24 เมตร ยาว 44 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดลานนา". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดลานนา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดวชิรธรรมสาธิตวรวิหาร** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร ตั้งอยู่ในพื้นที่แขวงบางจาก เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระพิพัฒนกิจวิธาน (บุญศักดิ์ สิริปุญโญ)

เดิมชื่อ **วัดทุ่งสาธิต** มีคหบดีชาวลาวเป็นผู้สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2399 หลังจากคหบดีท่านถึงแก่กรรม วัดนี้จึงถูกทิ้งร้าง กระทั่งได้กลายเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2506 ในสมัยพระโสภณวชิรธรรม (สาธิต ฐานวโร) เป็นเจ้าอาวาส ต่อมาเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2508 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช (พระบรมราชอิสริยยศในขณะนั้น) โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าวชิราลงกรณ ทรงรับวัดทุ่งสาธิต ไว้ในพระอุปถัมภ์ ได้พระราชทานนามว่า วัดวชิรธรรมสาธิตวรวิหาร โดยนามของวัด *วชิร* มาจาก วชิราลงกรณ์, *ธรรม* มาจาก คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า และ *สาธิต* มาจากนามเดิมพระโสภณวชิรธรรม

อนึ่ง แม้พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวจะทรงรับวัดวชิรธรรมสาธิตวรวิหารไว้ในพระบรมราชูปถัมภ์ แต่ก็มิใช่วัดประจำรัชกาลที่ 10

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

พระเจดีย์จุฬามณีศรีล้านนา มีความกว้าง 25 ศอก 9 นิ้ว ความสูง 49 ศอก ซึ่งได้จำลองมาจากองค์พระธาตุหริภุญชัย จังหวัดลำพูน ภายในเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ 25 องค์ พระอรหันต์สาวกธาตุ 289 องค์ และพุทธรูปทองคำอีก 2 องค์ พระอุโบสถปูด้วยไม้สักปาร์เก้ ประตู-หน้าต่างทำด้วยไม้สัก แกะสลักโดยฝีมือช่างชาวเหนือ ภายในพระอุโบสถ มีพระปรางค์ 3 องค์ องค์กลางบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ขององค์ขวาและองค์ซ้าย บรรจุพระธาตุทอง พระอัครสาวกทั้งสอง คือพระสารีบุตรและพระโมคคัลลานะ วัดมีสังเวชเจดีย์ จำลองมาจากพระเจดีย์พุทธคยา ประเทศอินเดีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พลังบวรช่วยเหลือผู้ที่ได้รับผลกระทบในสถานการณ์แพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา ๒๐๑๙ (COVID-19) ประจำปีงบประมาณ ๒๕๖๓ เฉลิมพระเกียรติ วัดวชิรธรรมสาธิตวรวิหาร". *กองพิธีการศพที่ได้รับพระราชทาน*.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "ไหว้พระ 10 วัด". *กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-08-12. สืบค้นเมื่อ 2020-07-31.
3. ↑  "วิจิตรตระการตา "วัดวชิรธรรมสาธิตวรวิหาร" วัดในรัชกาลที่ ๑๐". *ผู้จัดการออนไลน์*. 10 พฤษภาคม 2562. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)

| * ด
* ค
* ก
เขตพระโขนง |
| --- |
| แขวง | 
* บางจาก
* พระโขนงใต้

 | ที่ตั้งของเขตพระโขนงในกรุงเทพมหานคร |
| ประวัติศาสตร์ | 
* อำเภอพระโขนง จังหวัดพระประแดง
* อำเภอพระโขนง จังหวัดพระนคร
* เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร

 |
| ภูมิศาสตร์ | 
* แม่น้ำเจ้าพระยา
* คลอง
	+ บางนางจีน
	+ ขวางบน
	+ สวนอ้อย
	+ บ้านหลาย
	+ เคล็ด
	+ บางอ้อ

 |
| เศรษฐกิจ | 

|  |  |
| --- | --- |
| คมนาคม | 
* ถนนสุขุมวิท
* ถนนทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ
* ทางพิเศษเฉลิมมหานคร
* ทางพิเศษสาย S1
* รายชื่อทางแยก
* รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท
	+ บางจาก
	+ ปุณณวิถี
* *ทางรถไฟสายปากน้ำ* (ยุติ)

 |
| ธุรกิจ | ทรู ดิจิทัล พาร์ค |

 |
| สังคม | 

|  |  |
| --- | --- |
| วัฒนธรรม | 
* วัดธรรมมงคลเถาบุญญนนทวิหาร
* วัดวชิรธรรมสาธิตวรวิหาร (วัดทุ่ง)
* สวนนกโรงกลั่นบางจาก

 |

 |
| หมวดหมู่ หมวดหมู่ |
**วัดวชิรธรรมาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านใหม่ อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

เดิมได้สร้างเป็น *โครงการพุทธอุทยานมหาราช* ตั้งอยู่บนเนื้อที่กว้างขวางกว่า 200 ไร่ เหตุที่ใช้ชื่อนี้เพราะเนื่องจากเป็นเส้นทางเดินทัพของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เมื่อได้ซื้อที่ดิน 200 ไร่ จึงได้ปรึกษากับสมเด็จพระวันรัต (จุนท์ พฺรหฺมคุตฺโต) รักษาการเจ้าคณะใหญ่ธรรมยุต วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร และสมเด็จพระธีรญาณมุนี (สมชาย วรชาโย) วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร เลขาธิการคณะสงฆ์ธรรมยุต กรรมการมหาเถรสมาคม ตลอดจนพระเถระผู้ใหญ่เห็นชอบให้สร้างวัดขึ้น รวมถึงโรงเรียนในพื้นที่เดียวกัน เพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ผู้ขออนุญาตสร้างวัดคือ นายวัชรพงษ์ ระดมสิทธิพัฒน์ ตั้งวัดเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2555

ภายในพุทธอุทยานมีความโดดเด่นด้วยรูปหล่อหลวงพ่อทวดสีทององค์ใหญ่หน้าตักขนาด 24 เมตร สูง 51 เมตร ซึ่งตามประวัติศาสตร์นั้นหลวงพ่อทวดเคยเดินทางมาพำนักที่กรุงศรีอยุธยาเป็นเวลาหลายปี มีร้านค้าต่าง ๆ ตลาดย้อนยุค เรียงรายอยู่กว่า 130 ร้าน เรือนไทยขนาดใหญ่ 2 หลัง เสนาสนะมีอุโบสถ วิหาร ศาลาการเปรียญ ศาลาปฏิบัติธรรม และกุฏิสงฆ์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ *พุทธเมตตาเสนานาถ* เป็นพระประธานประจำวิหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ทบ.ทอดกฐินสามัคคี ได้เงินเกือบ 8 ล้าน สร้างพระอุโบสถวัดวชิรธรรมาราม". ผู้จัดการออนไลน์.
2. ↑  "ประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา [วัดวชิรธรรมาราม]" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
3. ↑  "ปลัด มท. เป็นประธานในพิธีเททองหล่อพระพุทธชินสีห์จำลองประดิษฐาน ณ อุโบสถวัดวชิรธรรมาราม จังหวัดพระนครศรีอยุธยา". Thailand Plus +.
**วัดลำวังคาสุทธาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลำต้อยติ่ง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร

วัดลำวังคาสุทธาวาสสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2430 โดยนายอ่วมและนางจ่าง บริจาคที่ดินและดำเนินการสร้างวัดร่วมกับชาวบ้าน ชาวบ้านนิยมเรียกว่า **วัดเขมร** ส่วนนามวัดในปัจจุบันขนานนามตามภูมิประเทศที่ตั้งวัดว่า "วัดลำวังคาสุทธาวาส" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2446 และได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2456 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2499

อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างในวัด ได้แก่ อุโบสถกว้าง 18 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2446 มีพื้นคอนกรีต มุมกระเบื้องเหลี่ยม กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง สร้างเป็นอาคารไม้ 2 หลัง ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 หอสวดมนต์กว้าง 17 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 ปูชนียวัตถุทีสำคัญ ได้แก่ พระประธานและพระพุทธรูปปางห้ามญาติ พระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์นก
* พระอาจารย์พ่วง
* พระอาจารย์น่วม
* พระอาจารย์อึ่ง
* พระอาจารย์เกตุ
* พระอาจารย์อินทร์
* พระอาจารย์เย็น
* พระอาจารย์ขาว
* พระอาจารย์ประมวล
* พระครูสิทธิพรหมคุณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดลำวังคาสุทธาวาส". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 267. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**เพนกวินชินสแตรป** (อังกฤษ: chinstrap penguin; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pygoscelis antarcticus*) เป็นนกบินไม่ได้จำพวกเพนกวินชนิดหนึ่ง จัดเป็นเพนกวินในสกุลเพนกวินหางแปรงชนิดหนึ่ง

เพนกวินชินสแตรปมีลักษณะแตกต่างจากเพนกวินหางแปรงชนิดอื่น คือ บริเวณใต้คางจะเป็นเส้นเล็ก ๆ สีดำคาดผ่านเหมือนสายรัดคางของหมวกนักขี่ม้า อันเป็นที่มาของชื่อ โดยมีส่วนบริเวณใบหน้าไปจรดถึงท้องสีขาว และถึงแม้ว่าตีนจะเป็นพังผืดเหมือนตีนเป็ดและเพนกวินทั่วไป จึงเหมาะแก่การว่ายน้ำ แต่เพนกวินชินสแตรปก็สามารถเดินและกระโดดไปมาบนโขดหินได้อย่างคล่องแคล่ว

เพนกวินชินสแตรปมีความสูงได้ถึง 68 เซนติเมตร (27 นิ้ว) น้ำหนักได้ถึง 6 กิโลกรัม (13.2 ปอนด์) แต่น้ำหนักอาจจะลดลงเหลือแค่ 3 กิโลกรัม (6.6 ปอนด์) ได้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับวงจรการขยายพันธุ์ ตัวผู้จะมีขนาดและน้ำหนักมากกว่าตัวเมีย

เพนกวินชินสแตรปอาศัยอยู่ในทวีปแอนตาร์กติกาหรือมหาสมุทรใต้ มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงหรือเป็นอาณานิคม บางครั้งอาจร่วมฝูงปะปนไปกับเพนกวินชนิดที่ใกล้เคียงกัน เช่น เพนกวินอาเดลีหรือเพนกวินเจนทู วางไข่และกกไข่ที่โขดหินริมทะเลในจุดที่เป็นที่บังลม โดยรอคู่ที่ออกไปหาอาหารในทะเล

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Pygoscelis antarcticus*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2*. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.
2. ↑  "*Pygoscelis antarcticus* (J. R. Forster, 1781)". itis.gov. สืบค้นเมื่อ 21 June 2014.
3. 1 2  "สุดหล้าฟ้าเขียว: แอนตาร์กติกา". ช่อง 3. 21 June 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-06-30. สืบค้นเมื่อ 21 June 2014.
4. ↑  "Weight of Chinstrap Penguin". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-06-02. สืบค้นเมื่อ 2014-06-20.
5. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-04-26. สืบค้นเมื่อ 2014-06-20.
6. ↑

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pygoscelis antarcticus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pygoscelis antarcticus ที่วิกิสปีชีส์
**วัดโพธิ์ชัยสามขา** ตั้งอยู่ที่ บ้านสามขา หมู่ที่ 3 ตำบลสามขา อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นชนิดวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2370

ประวัติ
-------

### ประวัติ

"วัดโพธิ์ชัยสามขา" ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2465 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 17 เมตร ยาว 27 เมตร ตั้งอยู่ที่ บ้านสามขา หมู่ที่ 3 ตำบลสามขา อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 67 ตารางวา น.ส.๓ ก.เลขที่ 3485 อาณาเขต ทิศเหนือ ประมาณ 3 เส้น 2 วา จดที่สาธารณประโยชน์ ทิศใต้ ประมาณ 3 เส้น 5 วา จดที่สาธารณประโยชน์ ทิศตะวันออก ประมาณ 2 เส้น 5 วา จดถนนสาธารณประโยชน์ ทิศตะวันตก ประมาณ 2 เส้น 13 วา จดถนนสาธารณประโยชน์ มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 4 ไร่ อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 17 เมตร ยาว 27 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2465 หอสวดมนต์ 1 หลัง เป็นอาคารตึก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 ศาลาการเปรียญ 1 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระพุทธ 2 องค์

วัดโพธิ์ชัยสามขา ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2370 ตั้งชื่อตามขื่อบ้าน แต่เดิมมีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 35 ตารางวา ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2486 ได้ขยายเนื้อที่ออกไปอีก เป็น 6 ไร่ 1 งาน 67 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2465 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 17 เมตร ยาว 27 เมตร การบริหารการปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ พระอธิการพรหมา ปภากโร พ.ศ. 2520 เป็นต้นมา การบริหารการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2512

### ศาสนวัตถุ

1. มี พระพุทธรูป ปางมารวิชัย ประดิษฐ์สถานอยู่ 2 องค์
2. อุโบสถ กว้าง 17 เมตร ยาว 27 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2465
3. หอสวดมนต์ 1 หลัง เป็นอาคารตึก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523
4. ศาลาการเปรียญ 1 หลัง

### ลำดับเจ้าอาวาส

|  |
| --- |
| **ลำดับเจ้าอาวาสวัดโพธิ์ชัยสามขา ต.สามขา อ.กุฉินารายณ์ จ.กาฬสินธุ์**  |
| ที่ | รายนาม/สมณศักดิ์ | ตำแหน่ง | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |
| 1 | พระพรหมา ปภากโร | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2520 | ปัจจุบัน |  |

อ้างอิง
-------

1. ↑  กองพุทธสถาน,กรมการศาสนา. ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร หน้าที่ 129 เล่ม 13 ,กรุงเทพฯ : กองพุทธศาสนสถาน กรมการศาสนา, 2526.
**ภาษาคาคัส**เป็นภาษากลุ่มเตอร์กิกและเป็นภาษาราชการของสาธารณรัฐคาคัสเซียในรัสเซีย ที่อยู่ทางภาคกลางตอนใต้ของไซบีเรียใช้พูดโดยชาวคาคัสที่ส่วนใหญ่อยู่ทางใต้ของสาธารณรัฐคาคัส ไซบีเรีย หรือคาคัสเซียในรัสเซีย มีชาวคาคัสที่พูดภาษานี้ราว 60,168 คน ส่วนใหญ่พูดภาษารัสเซียได้ด้วย

ภาษาคาคัสแบ่งได้เป็นหลายสำเนียงตามเผ่าย่อยต่างๆ หลักฐานการศึกษาภาษาคาคัสเริ่มเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 24 โดยนักภาษาศาสตร์ชาวฟินแลนด์ Matthias Castren ผู้ที่เดินทางไปในเอเชียตอนเหนือและตอนกลางระหว่าง พ.ศ. 2388 – 2392 และ Wilhelm Radloff ผู้เดินทางไปในไซบีเรียตอนใต้ระหว่าง พ.ศ. 2402 – 2413 ซึ่งทำให้ได้ข้อมูลเกี่ยวกับภาษาคาคัสจำนวนหนึ่ง

ระบบการเขียน
------------

ภาษาคาคัสที่ใช้ในการเขียนเริ่มพัฒนาหลังจากการปฏิวัติรัสเซีย พ.ศ. 2460 โดยมีพื้นฐานมาจากสำเนียงซากายและกาซา ตั้งแต่ พ.ศ. 2467 ภาษาคาคัสเขียนด้วยอักษรซีริลลิก จากนั้นเปลี่ยนมาเขียนด้วยอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2472 และเปลี่ยนมาเขียนด้วยอักษรซีริลลิกอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2482

### อักษรละติน

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| A a | B b | C c | Ç ç | D d | Ә ә | F f | G g |
| Ƣ ƣ | I i | Į į | J j | K k | L l | M m | N n |
| N̡ n̡ | O o | Ө ө | P p | R r | S s | Ş ş | T t |
| U u | V v | X x | Y y | Z z | Ƶ ƶ | Ь ь |

### อักษรซีริลลิก

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| А а | Б б | В в | Г г | Ғ ғ | Д д | Е е | Ё ё |
| Ж ж | З з | И и | Й й | I i | К к | Л л | М м |
| Н н | Ң ң | О о | Ö ö | П п | Р р | С с | Т т |
| У у | Ӱ ӱ | Ф ф | Х х | Ц ц | Ч ч | Ӌ ӌ | Ш ш |
| Щ щ | Ъ ъ | Ы ы | Ь ь | Э э | Ю ю | Я я |

อ้างอิง
-------


***มีการทดสอบ ภาษาคาคัส*** ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์