กองทัพของพรรคคอมมิวนิสต์จีนระหว่างปี พ.ศ. 2471–2480
ดูเพิ่ม: กองทัพลู่ที่แปด, กองทัพที่สี่ใหม่, และ กองทัพปลดปล่อยประชาชน

**กองทัพแดงของกรรมกรและชาวนาจีน** (จีนตัวย่อ: 中国工农红军; จีนตัวเต็ม: 中國工農紅軍; พินอิน: *Zhōngguó Gōngnóng Hóngjūn*) หรือเรียกอย่างย่อว่า **กองทัพแดง** (红军) เป็นกองกำลังทหารของพรรคคอมมิวนิสต์จีนระหว่างปี พ.ศ. 2471–2480 ถือกำเนิดขึ้นจากการแตกแยกและการก่อกบฏของทหารคอมมิวนิสต์บางส่วนในกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีน ซึ่งเหตุการณ์นั้นถูกเรียกว่าการลุกฮือที่หนานชาง หลังจากนั้นกองทัพแดงได้เข้าร่วมกับกองทัพปฏิวัติแห่งชาติอีกครั้งในฐานะส่วนหนึ่งของแนวร่วมต่อต้านญี่ปุ่น (แนวร่วมที่สอง) เพื่อร่วมมือกับพรรคก๊กมินตั๋งในการต่อสู้กับการรุกรานของจักรวรรดิญี่ปุ่นในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สองระหว่างปี พ.ศ. 2480–2488 ในช่วงปลายของสงครามกลางเมืองจีน กองทัพแดงได้แยกตัวออกจากกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ และเปลี่ยนชื่อเป็น กองทัพปลดปล่อยประชาชน และสามารถเอาชนะกองทัพก๊กมินตั๋งและก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนได้ในปี พ.ศ. 2492

ประวัติศาสตร์
-------------

ดูเพิ่ม: สมัยขุนศึก และ กองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีน
### การก่อตัว (ปลายคริสต์ทศวรรษ 1920)

ในช่วงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2469 พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้เข้ายึดอำนาจกองทัพสองกองของพรรคชาตินิยมจีน (ก๊กมินตั๋ง) และก่อการกบฏทางทหาร พลเอกเฮ่อ หลง นายทหารแห่งกองกำลังชาตินิยมได้สั่งการให้กองพลที่ 20 เข้าร่วมกับพวกเขา กองกำลังรวมมีทหารทั้งหมด 20,000 นาย และวางแผนที่จะยึดครองเมืองกว่างโจว อย่างไรก็ตาม พวกเขาพ่ายแพ้ก่อนที่จะไปถึงกว่างโจว โดยมีเพียงไม่กี่พันคนที่รอดชีวิตจากการต่อสู้ จู เต๋อ ได้นำทหารที่เหลือรอดไปยังมณฑลหูหนานเพื่อต่อสู้ในกบฏเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง ซึ่งก็ประสบความพ่ายแพ้อีกครั้ง หลังจากการลุกฮือล้มเหลว เหมา เจ๋อตงได้เข้ารับตำแหน่งผู้บัญชาการทหาร 1,000 นายที่เหลือรอดและจัดตั้งฐานทัพปฏิวัติในเทือกเขาจิ่งกัง ในปีถัดมา กองทัพทั้งสองได้รวมกำลังกัน ในช่วงฤดูหนาวปี พ.ศ. 2470 พรรคคอมมิวนิสต์จีนวางแผนที่จะยึดครองกว่างโจว แต่ก็ล้มเหลวและผู้ก่อการจลาจลหลายพันคนถูกสังหารโดยกองกำลังชาตินิยมของนายพลหลี่ จี้เชิน

ระหว่างปี พ.ศ. 2471–2472 พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้เปิดฉากการลุกฮือหลายครั้ง แม้ว่าส่วนใหญ่จะล้มเหลว แต่ก็มีการสร้างหน่วยขนาดเล็กหลายหน่วย เช่น กองทัพที่สี่ของเหมา เจ๋อตงและจู เต๋อ ซึ่งมีทหารประมาณ 6,000 นาย และต่อสู้ในมณฑลเจียงซี นอกจากนี้ ในช่วงฤดูร้อนปี 2471 เผิง เต๋อหวย ผู้บัญชาการทหารแห่งกองกำลังชาตินิยม ได้นำการกบฏทางทหาร เฮ่อ หลง ผู้รอดชีวิตจากการลุกฮือที่หนานชางได้สร้างกองทัพขึ้นที่บ้านเกิดของตน โดยมีทหารรัฐบาลเก่าเป็นกำลังรบหลัก

### ความสำเร็จช่วงแรก (ต้นคริสต์ทศวรรษ 1930)

ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2473 กองทัพแดงเพิ่มจำนวนมากขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายในฤดูร้อนปีเดียวกัน กองทัพแดงเติบโตเป็นกองกำลังทหารกว่า 100,000 นาย และมีฐานทัพหลายแห่ง เช่น ในมณฑลเจียงซีตอนเหนือและใต้ มณฑลหูเป่ย์ตะวันตก และมณฑลหูหนานตะวันออก เป็นต้น กองทัพที่ 5 ของเผิง เต๋อหวยได้โจมตีและยึดครองฉางชา เมืองหลวงของมณฑลหูหนาน หลังจากการโจมตี มณฑลเจียงซีก็กลายเป็นฐานทัพที่ใหญ่ที่สุดของกองทัพแดง ในฤดูใบไม้ร่วงปี 1930 กองทัพที่ 7 ของเติ้ง เสี่ยวผิงได้ออกจากฐานทัพในมณฑลกวางซี

ในปี พ.ศ. 2474 กองทัพแดงได้เอาชนะกองกำลังชาตินิยมถึง 3 ครั้งด้วยการโจมตีขนาดใหญ่ ส่งผลให้กองกำลังชาตินิยมสูญเสียทหารไปเกือบ 100,000 นาย กองทัพแดงขนาดเล็กหลายกองทัพได้รวมตัวกันและจัดตั้งเป็นกลุ่มกองทัพ ในช่วงฤดูร้อนปี 2474 พลเอกจาง กั๋วเทา เดินทางมาถึงฐานทัพของกองทัพแดงที่ 4 และเข้าควบคุมกองทัพ นายทหารระดับสูงส่วนใหญ่ของกองทัพถูกเขาสังหาร รวมทั้งสวี่ จิ้เชิ่น โจว เหวย์จ่ง และเสี่ยวฟาง เหตุการณ์ที่คล้ายกันนี้ก็เกิดขึ้นในมณฑลหูเป่ย์ตะวันตกเช่นกัน ในฤดูใบไม้ผลิปี 2474 เซี่ย ซีได้เข้าควบคุมกองทัพของเฮ่อ หลง และสังหารนายทหารระดับสูงส่วนใหญ่ของเขา รวมทั้ง ต้วน เต๋อชาง

ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี พ.ศ. 2475 กองกำลังชาตินิยมได้รวบรวมทหารจำนวน 300,000 นายเพื่อเข้าโจมตีกองทัพแดงที่ 4 นายทหารระดับสูงของกองทัพชาตินิยมหลายคนที่ต่อมามีบทบาทสำคัญในอนาคตต่างเข้าร่วมการรบครั้งนี้ เช่น หฺวาง เหวย์ ตู้ ยฺวี่หมิง และซุน ลี่เหริน เป็นต้น หลังจากสูญเสียทหารไปมากกว่าครึ่ง กองทัพแดงที่ 4 ก็ประสบพ่ายแพ้และต้องล่าถอยจากฐานทัพของตน กองทัพที่ 3 ของเฮ่อหลงก็ประสบความสูญเสียอย่างหนักเช่นกัน โดยมีทหารเสียชีวิตกว่า 10,000 นายหลังจากออกจากมณฑลหูเป่ย์ตะวันตก ในช่วงเวลานี้ ยังมีการรบหลายครั้งระหว่างกองกำลังชาตินิยมกับกองทัพแดงที่ 1 ของมณฑลเจียงซี

ในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2476 กองทัพแดงที่ 1 สามารถเอาชนะการโจมตีใหญ่ครั้งที่ 4 ของกองกำลังชาตินิยมได้ และยังสามารถกำจัดกองพลทหารชั้นยอดของชาตินิยมไปได้สองกองครึ่ง นอกจากนี้ นายพลหลายคนของกองกำลังชาตินิยมยังถูกจับกุม ในปี 2476 กองทัพแดงที่ 4 เดินทางมาถึงมณฑลเสฉวนและสามารถเกณฑ์ทหารได้มากกว่า 80,000 นาย เหตุการณ์นี้ทำให้ขุนศึกหลิว เซียง แห่งมณฑลเสฉวนต้องรวบรวมทหาร 200,000 นายเพื่อโจมตีกองทัพแดงที่ 4 ในฤดูใบไม้ร่วง

### ปราชัย (กลางคริสต์ทศวรรษ 1930)

ในปี พ.ศ. 2477 กองกำลังชาตินิยมได้ซื้ออาวุธใหม่จากเยอรมนีและเปิดฉากการโจมตีใหญ่ครั้งที่ 5 ต่อฐานทัพกองทัพแดงในมณฑลเจียงซี กองทัพแดงที่ 1 สูญเสียทหารไปมากกว่า 50,000 นายในการรบครั้งนี้ และต้องออกจากมณฑลเจียงซีเพื่อสร้างฐานทัพใหม่ นี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทัพทางไกล (Long March) มีทหารประมาณ 30,000 นายถูกทิ้งไว้เพื่อป้องกันฐานทัพในภาคใต้ของจีน ในช่วงเวลาเดียวกัน กองทัพแดงที่ 4 ก็สามารถเอาชนะการโจมตีของหลิวเซียง ซึ่งสูญเสียทหารไปมากกว่า 80,000 นายในการรบ ก่อนที่กองทัพแดงที่ 1 จะเริ่มต้นการเดินทัพทางไกล กองพลที่ 6 ของเซียวเค่อ เดินทางมาถึงมณฑลกุ้ยโจวตะวันออกและรวมกำลังกับกองทัพที่ 3 ของเฮ่อหลง หลังจากนั้น กองทัพที่ 3 เปลี่ยนชื่อเป็นกองพลที่ 2

ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี พ.ศ. 2478 กองทัพแดงที่ 1 เดินทางมาถึงมณฑลฉ่านซีตอนเหนือด้วยทหารเพียง 6,000 นายหลังจากสูญเสียทหารไปกว่า 80,000 นายระหว่างทาง ในช่วงเวลานี้ กองทัพแดงที่ 4 ได้เคลื่อนพลไปยังมณฑลเสฉวนตอนเหนือและวางแผนที่จะโจมตีเฉิงตู อย่างไรก็ตาม ภายในสิ้นปี 2478 พวกเขาสูญเสียทหารไปกว่า 40,000 นายและประสบความพ่ายแพ้ ดังนั้นพวกเขาจึงจำเป็นต้องย้ายไปยังมณฑลกานซู่ตอนใต้และรอคอยกองพลที่ 2 และกองพลที่ 6 ของเฮ่อหลงมาสมทบ

### ตั้งกองทัพใหม่ (ปลายคริสต์ทศวรรษ 1930)

ในช่วงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2479 กองพลที่ 2 กองพลที่ 6 และกองทัพที่ 32 ได้รวมตัวกันเป็นกลุ่มกองทัพใหม่ ซึ่งมีชื่อว่า กองทัพแดงที่ 2 โดยมีเฮ่อหลงเป็นผู้บัญชาการ กองทัพแดงที่ 2 และกองทัพแดงที่ 4 เดินทางมาถึงมณฑลฉ่านซีตอนเหนือในฤดูใบไม้ร่วงปี 2479 ในช่วงเวลาเดียวกัน ทหารประมาณ 21,000 นายจากกองทัพแดงที่ 4 ได้เข้าโจมตีมณฑลกานซู่ โดยหวังจะหาทางไปยังสหภาพโซเวียต ภายในสิ้นปี 2479 พวกเขาพ่ายแพ้ให้กับกองกำลังชาตินิยมของพลเอกหม่า ปู้ฟาง โดยมีทหารถูกจับกุมไปมากกว่า 6,000 นาย มีเพียง สวี เซี่ยงเฉียน และนายทหารระดับสูงอื่น ๆ เท่านั้นที่รอดชีวิต จากความล้มเหลวครั้งใหญ่นี้ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพแดงที่ 4 จาง กั๋วเทา จึงถูกปลดออกจากตำแหน่งทางทหาร

เมื่อสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สองปะทุขึ้นในวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2480 กองกำลังทหารคอมมิวนิสต์ได้รวมเข้ากับกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีนอย่างเป็นทางการ โดยก่อตั้งเป็นกองทัพลู่ที่แปด (Eighth Route Army) และกองทัพที่สี่ใหม่ (New Fourth Army) 

* กองทัพแดงที่ 1 ถูกรวมเข้ากับกองพลที่ 115 ของกองทัพชาตินิยม
* กองทัพแดงที่ 2 ถูกรวมเข้ากับกองพลที่ 120 ของกองทัพชาตินิยม
* กองทัพแดงที่ 4 ถูกรวมเข้ากับกองพลที่ 129 ของกองทัพชาตินิยม

สามกองพลนี้มีทหารทั้งหมด 45,000 นาย นอกจากนี้ ยังมีทหารอีก 10,000 นายที่ถูกทิ้งไว้เพื่อป้องกันฐานทัพทางตอนเหนือของมณฑลฉ่านซีในภาคใต้ของจีน กองทัพที่สี่ใหม่ที่มีทหาร 10,000 นายทำหน้าที่เป็นกองโจร ในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง กองทัพทั้งสองนี้มีกำลังพลรวมกันถึงหนึ่งล้านคน

หลังจากที่พรรคคอมมิวนิสต์จีนขึ้นสู่อำนาจในปี พ.ศ. 2492 ทหารผ่านศึกของกองทัพแดงได้รับการยกย่องอย่างมากในจีนแผ่นดินใหญ่ และยังคงมีความแตกต่างจากผู้เข้าร่วมต่อสู้กับพรรคคอมมิวนิสต์หลังจากการรวมตัวกับชาตินิยม หรือในระหว่างสงครามกลางเมืองครั้งที่สอง

ธงกองทัพแดงของกรรมกรและชาวนาจีนหลังเดือนมกราคม พ.ศ. 2477
### เหตุการณ์สำคัญ

* 1 สิงหาคม พ.ศ. 2470: การลุกฮือที่หนานชาง
* พ.ศ. 2470: กบฏเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง
* พ.ศ. 2470: การลุกฮือที่กว่างโจว
* พ.ศ. 2473–74: การล้อมโซเวียตเจียงซีครั้งที่หนึ่ง
* พ.ศ. 2473: การล้อมโซเวียตเจียงซีครั้งที่สอง
* กรกฎาคม พ.ศ. 2474: การล้อมโซเวียตเจียงซีครั้งที่สาม
* พ.ศ. 2475–76: การล้อมโซเวียตเจียงซีครั้งที่สี่
* พ.ศ. 2476–77: การล้อมโซเวียตเจียงซีครั้งที่ห้า
* พ.ศ. 2477–79: การเดินทัพทางไกล

อุดมการณ์และบทบาททางการเมือง
----------------------------

ในมุมมองของพรรคคอมมิวนิสต์ การมีส่วนร่วมของประชาชนในกองทัพแดงมีความสำคัญอย่างยิ่ง นอกเหนือจากข้อกังวลโดยตรงเกี่ยวกับกำลังพลและการสนับสนุนด้านวัตถุ(p88) นอกจากนี้ การมีส่วนร่วมของประชาชนในกองทัพแดงยังถูกมองว่าเป็นกระบวนการทางการเมืองที่จะช่วยให้ประชาชนพัฒนาไปสู่การเป็น "เจ้าของรัฐ"(p88) ตามที่เหมา เจ๋อตงได้กล่าวว่า "กองทัพแดงไม่ใช่หน่วยรบเพียงอย่างเดียว ภารกิจหลักหรือหน้าที่ที่สำคัญคือการระดมมวลชน การต่อสู้เป็นเพียงแค่เครื่องมือเท่านั้น"(p88) กระบวนการนี้เกี่ยวข้องกับความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ของกองทัพแดงในการให้การศึกษา จัดระเบียบ และระดมมวลชน โดยทำหน้าที่เหมือนเป็นตัวแทนเคลื่อนที่ของพรรคคอมมิวนิสต์ นอกเหนือจากบทบาททางทหาร(p365) นักวิชาการ ไช่ เซียง เขียนว่าความสามารถของกองทัพแดงในการทำงานในลักษณะนี้ ช่วยอธิบายว่าเหตุใดพรรคกรรมกรจึงสามารถพัฒนาได้อย่างประสบความสำเร็จ แม้จะมีฐานอุตสาหกรรมที่อ่อนแอในจีนสมัยปฏิวัติก็ตาม(p355)

ผู้บัญชาการ
-----------

### ผู้บัญชาการหลักของกองบัญชาการกองทัพแดง

ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2476 กองทัพแดงจีนเริ่มจัดตั้งระบบการทหารแบบมาตรฐาน พวกเขาได้ก่อตั้งกองบัญชาการกองทัพแดงที่แนวหน้าเพื่อบัญชาการปฏิบัติการ 

| ตำแหน่ง | วาระที่หนึ่ง | วาระที่สอง | วาระที่สาม |
| --- | --- | --- | --- |
| ประธานคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลาง | จู เต๋อ (พฤษภาคม 2476 – ธันวาคม 2479) | เหมา เจ๋อตง (ธันวาคม 2479 – กรกฎาคม 2480) |  |
| ผู้บัญชาการทหารสูงสุด | จู เต๋อ (พฤษภาคม 2476 – กรกฎาคม 2480) |  |  |
| ผู้บังคับการการเมือง | โจว เอินไหล (พฤษภาคม 2476 – มิถุนายน 2478) | จาง กั๋วเทา (มิถุนายน 2478 – กรกฎาคม 2480) |  |
| เสนาธิการทหาร | หลิว ปั๋วเฉิง (พฤษภาคม 2476 – กรกฎาคม 2480) |  |  |
| รองเสนาธิการทหาร | จาง ยฺหวินอี้ (พฤษภาคม 2476 – ตุลาคม 2477) | เย่ เจี้ยนอิง (ตุลาคม 2477 – กรกฎาคม 2480) |  |
| ผู้อำนวยการกรมการเมืองทั่วไป | หวัง เจี้ยเสียง (พฤษภาคม 2476 – มิถุนายน 2478) | เฉิง ชางห้าว (มิถุนายน 2478 – ธันวาคม 2479) | หวัง เจี้ยเสียง (ธันวาคม 2479 – กรกฎาคม 2480) |
| รองผู้อำนวยการกรมการเมืองทั่วไป | เฮ่อ ชาง [zh] (พฤษภาคม 2476 – ตุลาคม 2477) | ยฺเหวียน กั๋วผิง (ตุลาคม 2477 – ธันวาคม 2479) | หยาง ช่างคุน (ธันวาคม 2479 – กรกฎาคม 2480) |
| ผู้อำนวยการฝ่ายความมั่นคง | หลี่ เค่อหนง (มิถุนายน 2476 – ธันวาคม 2478) | หลัว รุ่ยชิง (ธันวาคม 2478 – กรกฎาคม 2480) |  |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม | เย่ จี้จ้วง (พฤษภาคม 2476 – กรกฎาคม 2480) |  |  |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข | เผิง หลงปั๋ว (พฤษภาคม – ธันวาคม 2476) | เฮ่อ เฉิง (ธันวาคม 2476 – กรกฎาคม 2480) |  |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารกองพล | หยาง ลี่ซาน [zh] (พฤษภาคม 2476 – กรกฎาคม 2480) |  |  |

### ผู้บัญชาการกลุ่มกองทัพ

กองทัพแดงจีนมักอ้างว่าตนมี 3 กลุ่มกองทัพ แม้ว่าในปี พ.ศ. 2474 กองทัพแดงที่ 2 จะมีขนาดเล็กกว่าสองกองทัพที่เหลือมากก็ตาม

| กองทัพ | ตำแหน่ง | วาระที่หนึ่ง | วาระที่สอง | วาระที่สาม |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| กองทัพแดงที่ 1 | ผู้บัญชาการ | จู เต๋อ (สิงหาคม 2473 – ตุลาคม 2478) | เผิง เต๋อหวย (ตุลาคม 2478 – สิงหาคม 2480) |  |
| ผู้ตรวจการทางการเมือง | เหมา เจ๋อตง (สิงหาคม 2473 – พฤษภาคม 2476) | โจว เอินไหล (พฤษภาคม 2476 – ตุลาคม 2478) | เหมา เจ๋อตง (ตุลาคม 2478 – สิงหาคม 2480) |
| เสนาธิการ | จู ยฺหวินชิง [zh] (สิงหาคม 2473 – มิถุนายน 2474) | เย่ เจี้ยนอิง (มิถุนายน 2474 – สิงหาคม 2480) |  |
| ผู้อำนวยการฝ่ายการเมือง | หยาง ยฺเว่ปิน [zh] (สิงหาคม 2473 – มิถุนายน 2475) | หยาง ช่างคุน (มิถุนายน 2475 – ตุลาคม 2478) | หวัง เจี้ยเสียง (ตุลาคม 2478 – สิงหาคม 2480) |
| กองทัพแดงที่ 2 | ผู้บัญชาการ | เฮ่อ หลง (กรกฎาคม 2478 – สิงหาคม 2480) |  |  |
| ผู้ตรวจการทางการเมือง | เหริน ปี้ฉือ (กรกฎาคม – ตุลาคม 2479) | กวน เซียงหยิง (ตุลาคม 2479 – สิงหาคม 2480) |  |
| เสนาธิการ | หลี่ ต๋า (กรกฎาคม – ตุลาคม 2479) | โจว ชื่อตี้ (ตุลาคม 2479 – สิงหาคม 2480) |  |
| ผู้อำนวยการฝ่ายการเมือง | กาน ซื่อฉี (กรกฎาคม – ตุลาคม 2479) | จู รุ่ย (ตุลาคม 2479 – สิงหาคม 2480) |  |
| กองทัพแดงที่ 4 | ผู้บัญชาการ | สวี เซี่ยงเฉียน (พฤศจิกายน 2474 – สิงหาคม 2480) |  |  |
| ผู้ตรวจการทางการเมือง | เฉิง ช่างห่าว (พฤศจิกายน 2474 – สิงหาคม 2480) |  |  |
| เสนาธิการ | เจิง จงเชิง [zh] (พฤศจิกายน 2474 – ตุลาคม 2476) | หนี จื้อเลี่ยง (ตุลาคม 2476 – เมษายน 2479) | หลี่ เท่อ (เมษายน 2479 – สิงหาคม 2480) |
| ผู้อำนวยการฝ่ายการเมือง | หลิว ชื่อฉี (พฤศจิกายน 2474 – พฤศจิกายน 2475) | เฉิง ช่างห่าว (พฤศจิกายน 2475 – เมษายน 2479) | หลี่ จั๋วหราน (เมษายน 2479 – สิงหาคม 2480) |

### ผู้บัญชาการพื้นที่ฐาน

ในปี พ.ศ. 2473 กองทัพแดงจีนได้ตั้งฐานทัพหลายแห่ง แม้ว่าชื่อเรียกของกองทัพแดงจะเปลี่ยนแปลงอยู่บ่อยครั้ง แต่ผู้บัญชาการของฐานทัพต่าง ๆ ก็ไม่ได้ถูกเปลี่ยนแปลงไปมากนัก

| ฐานทัพ | ระหว่างปี | ผู้บัญชาการ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| เจียงซี | 2472–2477 | เหมา เจ๋อตง |  |
| จู เต๋อ |  |
| ปั่ว กู่ |  |
| โจว เอินไหล |  |
| เจียงซีตอนเหนือ | 2472–2477 | ข่ง เหอฉ่ง [zh] | ทรยศในปี 2477 |
| ฟู่ ชิวเทา |  |
| ฟาง ปู้โจว (方步舟) | ทรยศในปี 2480 |
| เจียงซีตะวันออก | 2472–2478 | ฟาง จื้อหมิ่น | เสียชีวิตในปี 2478 |
| โจว เจี้ยนผิง [zh] |  |
| เช่า ชื่อผิง |  |
| ฝูเจี้ยนตอนเหนือ | 2472–2477 | หวง เต้า |  |
| หวง ลี้กุ้ย (黄立贵) | เสียชีวิตในปี 2480 |
| อู่ เซี่ยนสี่ (吴先喜) | เสียชีวิตในปี 2480 |
| เจียงซีตะวันตก และหูหนานตะวันออก | 2473–2477 | เหริน ปี้ฉือ |  |
| หวัง เจิ้น |  |
| เซียว เค่อ |  |
| ไช่ ฮุ่ยเหวิน [zh] | เสียชีวิตในปี 2479 |
| อานฮุยตะวันตก, หูเป่ย์ตะวันออก และมณฑลเหอหนานใต้ | 2473–2475 | จาง กั๋วเทา |  |
| สวี่ จี้เชิ่น | เสียชีวิตในปี 2474 |
| สวี เซี่ยงเฉียน |  |
| เฉิน ชางห้าว |  |
| เฉิน เจ๋อหมิน | เสียชีวิตในปี 2476 |
| หูเป่ย์ตะวันตก | 2473–2475 | เฮ่อ หลง |  |
| โจว อี้ฉฺวิน | เสียชีวิตในปี 2474 |
| กวน เซี่ยงอิง [zh] |  |
| เซี่ย ซี | เสียชีวิตในปี 2479 |
| เสฉวนเหนือ | 2476–2478 | จาง กั๋วเทา |  |
| สวี เซี่ยงเฉียน |  |
| เฉิน ชางห้าว |  |
| หวัง เหวย์โจว [zh] |  |
| ฉ่านซีเหนือ | 2475 –2480 | หลิว จื้อตาน | เสียชีวิตในปี 2479 |
| เซี่ย จื่อฉาง [zh] | เสียชีวิตในปี 2478 |
| สี จ้งซฺวิน |  |
| กว้างตุ้งตะวันออก | 2473–2474 | กู่ ต้าฉุน [zh] |  |
| กว่างซี | 2473–2475 | เติ้ง เสี่ยวผิง |  |
| จาง ยฺหวินอี้ |  |
| หลี่ หมิงรุ่ย [zh] | เสียวีชิวตในปี 2474 |
| ยฺหวี จั้วยฺวี่ [zh] | เสียชีวิตในปี 2473 |
| เหวย์ ป๋าฉฺวิน [zh] | เสียชีวิตในปี 2475 |
| ไห่หนาน | 2473–2475 | หวัง เหวินหมิง (王文明) | เสียชีวิตในปี 2473 |
| เฝิง ไป่จฺวี้ |  |

บุคลากร
-------

### กบฏทหาร

ในช่วงแรกของการก่อตั้ง กองทัพแดงจีนส่วนใหญ่ประกอบด้วยอดีตนายทหารของกองกำลังชาตินิยม โดยส่วนใหญ่เข้าร่วมกองทัพแดงอย่างลับ ๆ ระหว่างปี 2467–2471 นายทหารเหล่านี้จำนวนมากเสียชีวิตในช่วงปีแรกของสงคราม การกบฏที่ใหญ่ที่สุดคือการลุกฮือที่หนิงตู ซึ่งเกิดขึ้นในฤดูหนาวปี 2474 นายพลต่ง เจิ้นถัง ผู้บัญชาการพลที่ 26 ของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ พร้อมกับทหาร 17,000 นาย เป็นกลุ่มแรกที่เข้าร่วมกองทัพแดงที่ 1 หลังจากการลุกฮือ พรรคชาตินิยมได้เสริมความแข็งแกร่งในการควบคุมกองทัพ ทำให้การก่อการกบฏทางทหารยากขึ้น อย่างไรก็ตาม นายพลจาง กั๋วเทา ซึ่งมองอดีตนายทหารของกองกำลังชาตินิยมด้วยความดูถูก ได้นำการโจมตีในฤดูร้อนปี 2474 ซึ่งส่งผลให้มีนายทหารระดับกลางและสูงของกองทัพแดงที่ 4 กว่า 2,500 นายเสียชีวิต ซึ่งทั้งหมดล้วนมีอดีตเป็นทหารจากกองกำลังชาตินิยม

### ชั้นยศ

กองทัพแดงจีนไม่มีระบบชั้นยศ นายทหารและทหารถือว่าเท่าเทียมกัน ในช่วงแรก นายทหารจะถูกเลือกโดยทหารเอง แต่ในช่วงต่อมาของสงคราม ระบบนี้ก็ถูกยกเลิก ตั้งแต่ระดับกรมจนถึงระดับกองทัพ ระบบบัญชาการของแต่ละระดับจะมีผู้บัญชาการ 4 คน ได้แก่ ผู้บัญชาการ ผู้ตรวจการทางการเมือง เสนาธิการ และผู้อำนวยการฝ่ายการเมือฝ

### การเกณฑ์ทหาร

กองทัพแดงใช้หลายวิธีในการเกณฑ์ทหาร หนึ่งในวิธีที่สำคัญคือการจัดการประชุมใหญ่และการแข่งขันระหว่างหมู่บ้าน ตำบล หรือองค์กรต่าง ๆ เพื่อดูว่าหน่วยใดสามารถส่งทหารได้มากที่สุด(p158) นอกจากนี้ องค์กรสตรีต่าง ๆ ยังมีบทบาทสำคัญในการสนับสนุนครอบครัวของทหารกองทัพแดงและป้องกันไม่ให้ผู้หญิง "ดึงสามีของพวกเธอ" เพื่อขัดขวางการเกณฑ์ทหาร(pp157-158)

วิธีการเกณฑ์ทหารเหล่านี้ช่วยให้กองทัพแดงสามารถรวบรวมกำลังพลได้อย่างมาก อย่างไรก็ตาม การเกณฑ์ทหารของกองทัพแดงก็มีปัญหาอยู่บ้าง เช่น การบังคับเกณฑ์ทหาร การเกณฑ์ทหารโดยไม่เป็นธรรม และการทารุณกรรมทหาร ปัญหาเหล่านี้ส่งผลต่อความนิยมของกองทัพในบางพื้นที่ และทำให้กองทัพประสบปัญหายากลำบากในการเกณฑ์ทหารในช่วงต่อมา

### การศึกษา

เมื่อจำนวนอดีตนายทหารของกองกำลังชาตินิยมที่เป็นส่วนหนึ่งของกองทัพแดงลดลงตลอดช่วงสงคราม กองทัพแดงจึงเริ่มพัฒนาการศึกษาทางทหารสำหรับนายทหารใหม่ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวนา ฐานทัพแต่ละแห่งได้จัดตั้งโรงเรียนนายร้อยของตนเอง โดยส่วนใหญ่ใช้ทหารฝ่ายตรงข้ามที่ถูกจับกุมมาเป็นครู การดำเนินการนี้ประสบความสำเร็จอย่างมาก และภายในปี 2479 กองทัพแดงก็สามารถสร้างกองกำลังทหารที่มีประสิทธิภาพ โดยมีนายทหารส่วนใหญ่เป็นอดีตชาวนาที่ผ่านการฝึกอบรมมาแล้ว

การเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบของกองทัพแดงและการพัฒนาการศึกษาทางทหารถือเป็นจุดสำคัญในการสร้างกองทัพให้เป็นกองทัพที่มีประสิทธิภาพและสามารถต่อสู้กับกองทัพชาตินิยมได้อย่างสูสี

### การประหาร

ในปี พ.ศ. 2474 ผู้บัญชาการของกองทัพแดงมีความกังวลอย่างมากเกี่ยวกับการแทรกซึมของสายลับของกองทัพชาตินิยมในกองทัพแดง ปัญหานี้ทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเสนาธิการทหารของกองทัพแดงที่ 1 จู ยฺหวินชิง ถูกสายลับลอบสังหารในโรงพยาบาล หลังจากนี้ กองทัพแดงแต่ละกองทัพก็เริ่มตัดสินและประหารชีวิตเจ้าหน้าที่และทหารที่ต้องสงสัย ในปี 2474 กองทัพแดงที่ 1 ประหารชีวิตผู้ต้องสงสัยไปประมาณ 4,000 คน กองทัพแดงที่ 3 และ 4 ก็ประหารชีวิตไปหลายพันคนเช่นกัน โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่ระดับสูง

การประหารชีวิตครั้งนี้เป็นข้อผิดพลาดครั้งใหญ่ของกองทัพแดง ส่งผลให้กองทัพแดงอ่อนแอลงและสูญเสียบุคลากรสำคัญไปเป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ ยังสร้างความหวาดกลัวและความไม่ไว้วางใจภายในกองทัพแดง

### องครักษ์แดง

โดยปกติ ฐานทัพของกองทัพแดงจะถูกล้อมรอบด้วยกองกำลังศัตรู เพื่อปกป้องฐานทัพจากการโจมตีของศัตรู กองทัพแดงจึงจัดตั้งหน่วยพิเศษที่เรียกว่า "องครักษ์แดง" โดยอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของเจ้าหน้าที่จากสภาโซเวียตท้องถิ่น เมื่อเกิดสงครามขนาดใหญ่ องครักษ์แดงมีหน้าที่สนับสนุนด้านการส่งกำลังบำรุงและจัดหาทหารใหม่ให้กับกองทัพ ตัวอย่างเช่น ในช่วงฤดูหนาวปี 2475 กองทัพที่ 8 ของเซียวเค่อมีทหาร 2,200 นายและองครักษ์แดง 10,000 นาย อย่างไรก็ตาม บ่อยครั้งที่เจ้าหน้าที่ขององครักษ์แดงเหล่านี้ไม่ได้มีความภักดีเสมอไป ในฤดูใบไม้ผลิปี 2476 เจ้าหน้าที่องครักษ์แดงคนหนึ่งได้สังหารเฉิน เฉียนหลุน ผู้บัญชาการกองทัพที่ 29 และยอมจำนนต่อกองกำลังชาตินิยม

โครงสร้างกองทัพ
---------------

โดยปกติ กองทัพหรือกองพลของกองทัพแดงจีนจะมีกองพลทหารราบ 3 หรือ 2 กองพล แต่ละกองพลจะมีกรมทหารราบ 3 กรมและกองร้อยปืนครก 1 กอง ในช่วงเวลาต่าง ๆ จำนวนทหารของกองพลหนึ่งกองก็แตกต่างกันไป ในตอนแรก กองพลแต่ละกองจะมีทหารประมาณ 1,000 หรือ 2,000 นาย แต่ระหว่างปี 2476–2479 กองพลหนึ่งกองจะมีทหารประมาณ 5,000 หรือ 6,000 นาย

ยุทโธปกรณ์
----------

หมายเหตุ
--------

1. ↑  แปลอีกทางหนึ่งได้ว่า **กองทัพปฏิวัติกรรมกรและชาวนาจีน**

อ้างอิง
-------

1. ↑  "PLA History". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 7, 2023.
2. ↑  Rhoads, Edward J. M.; Friedman, Edward; Joffe, Ellis; Powell, Ralph L. (1964). *The Chinese Red Army, 1927–1963: An Annotated Bibliography*. Vol. 16 (1 ed.). Harvard University Asia Center. doi:10.2307/j.ctt1tg5nnd. ISBN 978-0-674-12500-1. JSTOR j.ctt1tg5nnd.
3. 1 2 3 4 5 6  李涛 (2012-11-01). 《湘江血泪:中央红军长征突破四道封锁线纪实》 (ภาษาจีน). 长征出版社. ISBN 9787802047488.
4. ↑  《中國國民黨史》："赤匪自稱這次流竄為長征。這次長征開始於民國二十三年十月，到二十四年一月，紅軍主力已到達貴州的遵義。"
5. 1 2 3 4 5  Cai, Xiang; 蔡翔 (2016). *Revolution and its narratives : China's socialist literary and cultural imaginaries (1949-1966)*. Rebecca E. Karl, Xueping Zhong, 钟雪萍. Durham: Duke University Press. ISBN 978-0-8223-7461-9. OCLC 932368688.
6. ↑  Han, Xiaorong (2014). *Red God: Wei Baqun and His Peasant Revolution in Southern China*. Albany, New York: State University of New York Press. pp. 147–149. ISBN 978-1-4384-5385-9.
7. 1 2  Opper, Marc (2020). *People's Wars in China, Malaya, and Vietnam*. Ann Arbor: University of Michigan Press. doi:10.3998/mpub.11413902. ISBN 978-0-472-90125-8. JSTOR 10.3998/mpub.11413902.