**หงส์แตร** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Cygnus buccinator*) เป็นนกอพยพที่มีความทนทานที่สุดที่ดำรงอยู่ในทวีปอเมริกาเหนือ และยังจัดเป็นหนึ่งในสายพันธุ์ของนกน้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลก เป็นสัตว์คู่กับทวีปอเมริกาเหนือและยังเป็นญาติสนิทของหงส์กู่ในภาคพื้นทวีปยูเรเชีย มีบางหน่วยงานได้พิจารณาให้หงส์กู่และหงส์แตรเป็นสัตว์ที่อยู่ในสปีชีส์เดียวกัน

ลักษณะ
------

ด้วยจะงอยปากสีดำทำให้หงส์แตรเป็นที่โดดเด่นจากหงส์พันธุ์อื่นๆ
หงส์แตรเป็นนกน้ำที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของโลก โดยที่ตัวโตเต็มวัยจะมีลำตัวยาว 138-165 เซนติเมตร (วัดปลายจะงอยปากถึงทวารหนัก) แต่เพศผู้สามารถมีขนาดตัวได้ใหญ่สุดถึง 180 เซนติเมตรหรือมากกว่านั้น น้ำหนักตัวโตเต็มวัยอยู่ที่ 7-13.6 กิโลกรัม โดยที่น้ำหนักตัวเฉลี่ยของเพศผู้อยู่ที่ 11.9 กิโลกรัม ส่วนเพศเมียอยู่ที่ 9.3 กิโลกรัม มีช่วงกว้างปีกระหว่าง 185-250 เซนติเมตร โดยปีกมีความกว้างขนาด 60-68 เซนติเมตร หงส์แตรเพศผู้ที่ใหญ่ที่สุดที่เคยบันทึกได้ มีขนาดตัวอยู่ที่ 183 เซนติเมตร ช่วงกว้างปีก 3.1 เมตร น้ำหนักตัว 17.2 กิโลกรัม

หงส์แตรวัยเยาว์จะมีขนสีเทา
หงส์แตรโตเต็มวัยจะมีขนเป็นสีขาวทั้งหมด เช่นเดียวกับหงส์กู่ แต่ในวัยเยาว์จะมีขนสีเทาและเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาว ซึ่งสายพันธุ์นี้จะยืนขาตรงและลำคอตรงอยู่เสมอ หงส์แตรมีจะงอยปากรูปทรงลิ่มสำดำขนาดใหญ่ ขนาดราว 10.5-12 เซนติเมตร ซึ่งยาวเป็นสองเท่าของจะงอยปากของห่านแคนาดา (*Branta canadensis*) มีขาสีเทาอมชมพู มีเท้าขนาด 10.5-12 เซนติเมตร

อาหาร
-----

หงส์แตรจะหาอาหารในขณะว่ายน้ำ ซึ่งในบางครั้งพวกมันสามารถดำน้ำไปหาอาหารที่อยู่ถึงพื้นน้ำ อาหารหลักจะเป็นพืชน้ำโดยพวกมันจะกินทั้งใบและลำต้น นอกจากนี้ หงส์แตรยังมีความสามารถในการมุดพื้นน้ำที่เต็มไปด้วยโคลน เพื่อที่จะกินรากและหัวของพืช และในฤดูหนาว พวกมันยังกินหญ้าและธัญพืชในไร่ ซึ่งพวกมันสามารถออกหาอาหารทั้งกลางคืนและกลางวัน โดยที่น้ำหนักตัวจะขึ้นสูงสุดในช่วงฤดูใบไม้ผลิ เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการผสมพันธุ์ หงส์แตรแรกเกิดจะถูกป้อนอาหารด้วยแมลง, ปลาเล็ก, ไข่ปลา, สัตว์น้ำขนาดเล็ก รวมไปถึงพืชส่วนที่อ่อน

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Cygnus buccinator*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 17 July 2012.
2. 1 2 3 4  Madge, Steve; Burn, Hilary (1988). *Waterfowl: An Identification Guide to the Ducks, Geese, and Swans of the World*. Boston: Houghton Mifflin. ISBN 0-395-46727-6.
3. 1 2  Mute Swan, Cornell Lab of Ornithology. Retrieved on 2011-12-18.
4. 1 2  Ogilvie, M. A.; Young, S. (2004). *Wildfowl of the World*. New Holland Publishers. ISBN 978-1-84330-328-2.
5. ↑  "Trumpeter Swan, Life History, All About Birds". Cornell Lab of Orinthology. สืบค้นเมื่อ 2012-06-22.
6. ↑  "Arkive – Trumpeter Swan video, photos and facts". Arkive: Images of Life on Earth. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-10. สืบค้นเมื่อ 2012-06-21.
7. ↑  Wood, Gerald (1983). *The Guinness Book of Animal Facts and Feats*. ISBN 978-0-85112-235-9.
8. ↑  Squires, J.R. and Anderson, S.H. (1997). "Changes in trumpeter swan (*Cygnus buccinator*) activities from winter to spring in the greater Yellowstone area". *American Midland Naturalist*. **138** (1): 208–214. doi:10.2307/2426667. JSTOR 2426667.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**หงส์แตร**

* BirdLife Species Factsheet เก็บถาวร 2007-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Trumpeter Swan – *Cygnus buccinator* – USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
* Trumpeter Swan Wildlife Notebook – Alaska Department of Fish and Game
* The only Trumpeter Swan at The Wolseley Centre เก็บถาวร 2011-07-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – Wolseley Wildlife
* Trumpeter Swan videos, photos, and sounds เก็บถาวร 2015-11-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on the Internet Bird Collection
* WSU Beachwatchers – "*Winter Visitors Arrive Trumpeter Swans again feeding in the fields*" เก็บถาวร 2011-06-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน