recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดโคก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 80 ตารางวา มีทีธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา

วัดโคกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2170 คำว่าโคก คือทางด้านทิศตะวันออกของวัดมีแม่น้ำคลองกระแชงไหลผ่าน น้ำจะท่วมวัดที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ แต่น้ำไม่ท่วมวัดโคก เพราะเป็นที่สูง ผู้สร้างจึงให้ชื่อว่า "วัดโคก" อุโบสถหลังเก่าน่าจะสร้างในสมัยอยุธยา อุโบสถหลังนี้ได้ทำการบูรณะซ่อมแซมมาหลายครั้งแล้ว จนกระทั่งในสมัยพระอธิการลำไย ปทีโป เป็นเจ้าอาวาส ได้ทำการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเก่าและได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2518 โดยได้รับความอุปถัมภ์จากหลวงจบกระบวนยุทธ และคุณหญิงจงกล กิตติขจร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร และมีศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลเมืองเพชรบุรี ตั้งอยู่ในบริเวณวัด

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 30.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก นอกจากนี้มี โรงครัว 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ ขนาดหน้าตักกว้าง 1.75 เมตร สูง 2 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2515 ผู้สร้างคือ คุณแม่ทวี ทัศพันธ์ พระยืนปางห้ามญาติ สูง 1.30 เมตร สมัยอยุธยาตอนปลาย จำนวน 2 องค์ นายเขลง นางยิ้ม ดีฉ่ำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 พระพุทธรูปปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 10 นิ้ว สูง 19 นิ้ว นายเขลง นางยิ้ม ดีฉ่ำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 และพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 10 นิ้ว สูง 19 นิ้ว นายเขลง นางยิ้ม ดีฉ่ำ สร้างถวายเมื่อ พ.ศ. 2470

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระตั้ว
* พระทิม
* พระเปี่ยม พ.ศ. 2487–2488
* พระน้อย พ.ศ. 2489–2513
* พระครูประทีปพัชรคุณ พ.ศ. 2514–2537
* พระใบฎีกายิ่ง ธมมปาโล พ.ศ. 2538 –

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สภาพทางเศรษฐกิจ เทศบาลเมืองเพชรบุรี". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-06-19.
2. ↑  "วัดโคก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดโคก**
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ วัดเกาะ

**วัดเกาะ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดเกาะ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร วัดมีเนื้อที่ 48 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา

ประวัติ
-------

วัดเกาะสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2247 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง แต่สันนิษฐานว่าผู้สร้างเป็นชาวจีนเนื่องจากมีชาวจีนอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ในบริเวณที่ตั้งวัด สถานที่ตั้งวัดเดิมเป็นเกาะมีแม่น้ำล้อมรอบ ต่อมาเส้นทางน้ำได้เปลี่ยน ทำให้บริเวณดังกล่าวตื้นเขินเป็นที่ราบ ต่อมาในสมัยกรุงธนบุรี ชาวรามัญได้อพยพหลบหนีภัยสงครามจากพม่าซึ่งเข้ายึดครองเมืองหงสาวดี ได้มาตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณบ้านเกาะและร่วมกันบูรณะวัดในปี พ.ศ. 2365 เพื่อเป็นศูนย์กลางชุมชน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2385

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถหลังเก่าหลังนี้เป็นอุโบสถหลังที่ 2 ได้มีการรื้อแล้วก่อสร้างใหม่ปี พ.ศ. 2459 ในสมัยพระครูกร่าง รมมโณ เป็นเจ้าอาวาส อุโบสถหลังใหม่เป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผาลดชั้น 2 ชั้น ซ้อนกันชั้นละ 2 ตับ เครื่องลำยองช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ไม้แกะสลักประดับกระจก หน้าบันทั้งสองด้านเป็นรูปเทพนม ประดับตกแต่งลายก้านขดด้านล่างมีลายกระจังและประจำยามรองรับ หน้าบันปีกนกเป็นรูปหงส์อัญเชิญฉัตรสามชั้นไว้บนหลังประดับด้วยลายดอกไม้ มีสาหร่ายรวงผึ้งด้านล่าง อุโบสถมีประตูทางเข้า 2 ประตู ซุ้มประตูเป็นรูปสามเหลี่ยม ผนังด้านหลังมีประตูหลอกอยู่ตรงกลาง 1 ประตู ผนังด้านข้างมีหน้าต่างด้านละ 5 ช่อง บานประตูหน้าต่างเป็นไม้เรียบ

ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลม ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมโดยที่กึ่งกลางฐานแต่ละด้านเป็นซุ้มโค้งภายในมีรูปเทวดาปูนปั้น ที่มุมทั้งสี่มุมเป็นรูปครุฑ บนยอดสุดมีฉัตรโลหะปัก

วัดเกาะมีเสาหงส์แบบวัดมอญ แต่มีความแตกต่างจากวัดมอญอื่นตรงที่เป็นเสาไม้แปดเหลี่ยม หัวเสาตกแต่งเป็นหัวเปิด มีเสาประกบด้านข้างทั้งสองด้าน มีรูปช้างสามเศียรและม้าสามเศียรเป็นยอด มิใช่รูปหงส์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเกาะ". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย*.
2. ↑  "อุโบสถวัดเกาะ". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย*.
3. ↑  เพชรรัตน์ ตั้งโชคทวีคูณ. "ชุมชนมอญในจังหวัดสมุทรสาคร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-06-05. สืบค้นเมื่อ 2020-09-21.
**วัดไชนาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าพี่เลี้ยง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินทั้งวัดมีเนื้อที่ 33 ไร่ 88 ตารางวา

วัดไชนาวาส เดิมชื่อ **วัดชายนา** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1890 จากนั้นกลายเป็นวัดร้างเป็นระยะเวลานาน จนประมาณ พ.ศ. 2394 มีพระภิกษุพูนได้เข้ามาจำพรรษาในวัดนี้และได้บูรณะวัดนี้ขึ้นมาอีกครั้ง โดยเริ่มจากการสร้างกุฏิสงฆ์ และอุโบสถที่ยังมีพระประธานองค์เดิมอยู่ จนในสมัยพระครูสมณการพิสิฐ (หลวงพ่อท้วม) เป็นเจ้าอาวาส ราว พ.ศ. 2456 มีการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ ทั้งยังสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นมา ยังได้รับบริจาคที่ดิน จำนวน 2 ไร่ 3 งาน 28 ตารางวา เมื่อ พ.ศ. 2490 ได้รับบริจาคที่ดินเป็นที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 17 ไร 84 ตารางวา เมื่อ พ.ศ. 2491 ได้รับบริจาคที่ดินเป็นที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 4 ไร่ 2 งาน เมื่อ พ.ศ. 2492 ได้รับบริจาคที่ดินเป็นที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 ไร่ 1 งาน เมื่อ พ.ศ. 2504

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2467 ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพระพุทธประวัติ กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 4 หลัง วิหาร กว้าง 7 เมตร ยาว 11 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 ภายในประดิษฐาน *พระพุทธไชยมงคล* (หลวงพ่อโต) ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารไม้สักทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 14 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารไม้สักทรงไทย และมีมณฑปประดิษฐานรูปหล่อเหมือนพระครูสมณการพิสิฐ (หลวงพ่อท้วม) ที่ชาวบ้านนับถือกันมาก ท่านได้สร้างวัตถุมงคลเป็นที่นิยมในหมู่ของนักสะสม บริเวณด้านหน้าวัดมีศาลสมเด็จพระนเรศวรมหาราช

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระพูน
* พระโพ
* ครูโพภิรัต (พระสอน)
* พระครูสมณการพิสิฐ (พระท้วม)
* พระผ่อน ญญกาโย
* พระต่วน (รักษาการเจ้าอาวาส)
* พระภัทรมุนี (ผล ภททิโย)
* พระครูสุนาถธรรมคุณ (จูรญ รุจิธฺมโม)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไชนาวาส". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดไชนาวาส".
**ปลาแป้นหัวโหนก** (อังกฤษ: Humpheaded glassfish, Humphead perchlet) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Parambassis pulcinella* อยู่ในวงศ์ปลาแป้นแก้ว (Ambassidae)

มีรูปร่างบางใส มีเกล็ดเล็กละเอียด ลำตัวแบนข้าง หัวเล็ก นัยน์ตาโต โคนหางคอดกิ่ว ครีบหลังเป็นแผงยาวแบ่งเป็นสองส่วนติดต่อกัน ส่วนหน้าเป็นก้านครีบเดี่ยวแข็งปลายแหลม 7 ก้าน ส่วนหลังประกอบด้วยก้านครีบเดี่ยวที่เป็นหนามปลายแหลม 1 ก้าน และก้านครีบแขนง 15-17 ก้าน ครีบก้นมีลักษณะเป็นแผงยาว มีก้านครีบเดี่ยวที่เป็นหนามแข็งปลายแหลม 3 ก้าน และมีก้านครีบแขนง 15-17 ก้าน มีจุดเด่นที่สังเกตได้ชัดเจน คือ ส่วนหัวที่โหนกนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โดยมีทั้งตัวผู้และตัวเมีย แต่ตัวผู้จะมีหัวที่โหนกนูนนี้กว่า ขณะที่ตัวเมียจะมีรูปร่างที่ใหญ่กว่า ลำตัวมีสีเงินอมเขียวจาง ๆ สะท้อนแสง ครีบหลังและครีบก้นเป็นเขม่าสีดำ ครีบหางมีแถบสีดำจาง ๆ ทั้งขอบบนและขอบล่าง ขนาดโตเต็มที่ได้ประมาณ 7 เซนติเมตร

มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงขนาดเล็กราว 3-5 ตัว ในลำธารน้ำตื้น พบกระจายพันธุ์เฉพาะแม่น้ำแถบชายแดนไทย-พม่าเท่านั้น เช่น ลุ่มแม่น้ำสาละวิน, แม่น้ำอัตรัน, แม่น้ำกษัตริย์, แม่น้ำสุริยะภายในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง เป็นต้น

เป็นปลาที่ได้รับความนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยในสถานที่เลี้ยงจะนิยมกินอาหารสด เช่น ไรน้ำ, ไรทะเล, หนอนแดง, ไส้เดือนน้ำ และสามารถฝึกให้กินอาหารเม็ดได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Vidthayanon, C. (2012). "*Parambassis pulcinella*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2014.1*. สืบค้นเมื่อ 11 July 2014.
2. ↑  หน้า 129 หนังสือสาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒ โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ พ.ศ. 2547 ISBN 974-00-8738-8
3. ↑  *Parambassis pulcinella* - Humphead Perchlet

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ปลาแป้นหัวโหนก
**วัดสมานรัตนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ในตำบลบางแก้ว อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ ตามหน้าโฉนดที่ตั้งวัด 26 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา (ที่ดินนอกวัดไม่มี) วัดตั้งอยู่ในตำแหน่งฮวงจุ้ยมงคล (ถุงเงินถุงทอง) 

ครอบครัวท่านขุนสมานจีนประชา (เดิมชื่อจ๋าย) เมื่อท่านขุนสมานจีนประชาถึงแก่กรรมแล้ว ภรรยาทั้ง 2 ของท่านขุนสมานจีนประชา นางทิม สืบสมาน และ นางผ่อง สืบสมาน (เพิ่มนคร) พร้อมด้วย นางยี่สุ่น มีความศรัทธาคิดจะสร้างวัดเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้สามีผู้ล่วงลับ จึงได้ดำเนินการสร้างวัด ปรากฏตามหลักฐาน เมื่อ พ.ศ. 2422 เมื่อสร้างวัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า **วัดใหม่ขุนสมานเพิ่มนคร** แต่เดิมเป็นฝ่ายมหานิกาย แต่ปกครองไม่นานนัก ผู้สร้างวัดได้ถวายพระในคณะธรรมยุตมีพระครูศิริปัญญามุนี (อ่อน เทวนิโพ) เป็นประธานสงฆ์ในการรับถวาย ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสเสด็จออกตรวจสังฆมณฑลทางเรือตามลำแม่น้ำบางปะกง พระองค์ทรงเห็นป้ายชื่อวัดว่าไม่สอดคล้องกับตำบลไผ่แสวก จึงทรงตั้งชื่อเสียใหม่ว่า **วัดไผ่แสวก** เพื่อให้สอดคล้องกับตำบล แต่เมื่อทางราชการได้ยุบตำบลไผ่แสวกไปรวมกับตำบลบางแก้ว พระเถระผู้ใหญ่พร้อมด้วยภิกษุสามเณรชาวบ้านอุบาสกอุบาสิกาต่างก็มีความเห็นพ้องกันว่าสมควรที่จะเปลี่ยนชื่อวัดเสียใหม่ เป็น "วัดสมานรัตนาราม" ให้มีชื่อคำว่า สมาน เพราะเป็นตระกูลที่สร้างวัดและคำว่าแก้ว เพื่อให้สอดคล้องกับตำบล

ภายในเป็นที่ประดิษฐานของพระพิฆเนศปางนอนเสวยสุข องค์ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย เจ้าแม่กวนอิมปางประทานบุตรที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย มีเทวรูปพระพรหม 4 หน้าขนาดใหญ่ พระราหู และยังมีศาลาปฏิบัติธรรม

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระสมุห์ทัด สุวัณโณ
* พระสุชิต สุชิโต
* พระครูอนันตธรรมรัต (อนันต์ อติลาโภ)
* พระสมุห์เอี่ยม (เอี่ยมบุญเลอ)
* พระครูสุทธาภิมุข (ผิน สุทธาภิมุโข สิทธิโกศล)
* พระประชาธรรมนาถ (ไพรัตน์ ปญญาธโร) เจ้าคณะอำเภอท่าตะเกียบ-แปลงยาว (ธ) ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดฉะเชิงเทรา (ธ) ปัจจุบัน..

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสมานรัตนาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดสมานรัตนาราม". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-12. สืบค้นเมื่อ 2021-06-12.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดสมานรัตนาราม**
**โทนี่ มีชัย** (อังกฤษ: Tony Meechai) ชื่อไทยคือ **กฤษดา มีชัยพันธุมะบำรุง** เป็นผู้ฝึกสอนกอล์ฟ เป็นที่รู้จักในวงกว้าง และมีผลงานอย่างต่อเนื่องกว่า 30 ปี นอกจากนี้ ยังเป็นสมาชิกระดับยูเอสพีจีเอ 1 ใน 3 คน ที่มีอยู่ของประเทศไทย

ประวัติ
-------

โปรโทนี่ มีชัย เกิดที่ชิคาโก้ รัฐอิลลินอยด์ เขาเติบโตอยู่ที่เรดบัด เซาท์เทิร์นอิลลินอยด์ สำเร็จการศึกษาระดับ High School ชั้นนำอย่าง Chaminade College Preparatory ในเซนต์ หลุยส์ และจบการศึกษาระดับปริญญาตรี US PGM (PGA Professional Golf Maagement ) ที่ New Mexico State University สถาบันที่ได้รับการรับรองจากสมาคม PGA of America จากสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ยังสำเร็จ Bachelor in Business Administration ในมหาวิทยาลัยเดียวกัน และจบการศึกษาปริญญาโท ที่รัฐมิสซูรี[]

พ.ศ. 2538 โทนี่กับ Ed LeBeau ร่วมก่อตั้งสถาบันฮาร์ทแลนด์กอล์ฟสคูล ขึ้นเป็นครั้งแรก ที่เซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี สหรัฐอเมริกา[]

จากนั้น พ.ศ. 2542 ขยายสาขามาที่ประเทศไทย ที่อำเภอชะอำ ก่อนที่จะมาเปิดสาขาใน กรุงเทพมหานคร รวมถึงเปิดสาขาที่จังหวัดเชียงใหม่

ทั้งนี้ ฮาร์ทแลนด์ กอล์ฟ สคูล ที่โปรโทนี่ เข้ามาบริหารได้รับการยกย่องว่าเป็นสถาบันสอนกอล์ฟที่มีชื่อเสียงมากที่สุด มีลูกศิษย์ทั่วประเทศ ทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ กว่า 8 พันคน[]

ใน พ.ศ 2553 โปรโทนี่ ได้เข้าช่วยสมาคมผู้ปกครอง TJGGA พานักกอล์ฟเยาวชนไปแข่งกอล์ฟที่ต่างประเทศ และยังช่วยหาทุนสนับสนุนให้เด็กๆ เข้ารับการศึกษาในหลาย มหาวิทยาลัยในสหรัฐฯ[]

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2556 โทนี่ ได้ต้อนรับแฮงค์ ฮานีย์ ผู้ฝึกสอนของไทเกอร์ วูดส์ ที่มาเยือนเมืองไทย ที่จังหวัดภูเก็ต และในวันที่ 16 ตุลาคม ปีเดียวกัน โทนี่ ได้อบรมทักษะการเล่นกอล์ฟให้กับนักกอล์ฟที่จังหวัดฉะเชิงเทรา โดยมีผู้เข้าร่วมกิจกรรมดังกล่าวกว่า 500 คน

ชีวิตส่วนตัว
------------

ด้านชีวิตส่วนตัว โทนี่ มีชัย สมรสกับศรสวรรค์ ภู่วิจิตร อดีตนักกีฬาว่ายน้ำทีมชาติไทย และมีลูกสาวด้วยกันชื่อเอมมี่

อ้างอิง
-------

1. ↑  โทนี่ มีชัย กูรูกอล์ฟจอแก้ว - Positioning Magazine[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  หนังสือพิมพ์บ้านเมือง » "ที่นี่หมอชิต"เยี่ยมครอบครัวนักกีฬา ชมฝีมือการตีกอล์ฟของ "โปรโทนี่ มีชัย"
3. ↑  ""Super Stars" ของ Heartland Golf School - gotomanager.com". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2014-04-19.
4. ↑  "ยอดโค้ช Hank Haney เยือนไทย 10-11 ส.ค. - Siam Golfers". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-11. สืบค้นเมื่อ 2022-06-12.
5. ↑  Nike Golf One Day Golf Skills Camp - GolfTimeNews.com[*ลิงก์เสีย*]
6. ↑  "ทีวีไกด์: "ที่นี่หมอชิต" เยี่ยมครอบครัวนักกีฬา "อาย-ศรสวรรค์" ชมวิธีการสอนและฝีมือการตีกอล์ฟของ "โปรโทนี่-มีชัย"". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-05-23. สืบค้นเมื่อ 2014-04-19.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* โทนี่ มีชัย ที่เฟซบุ๊ก
พม่าตอนบนแสดงด้วยสีส้ม พม่าตอนล่างแสดงด้วยสีชมพู

**บทความนี้มีอักษรพม่า** หากอุปกรณ์ของคุณไม่สามารถเรนเดอร์อักษรนี้ได้ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม, อักษรพิเศษ, กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่อักษรพม่า

**พม่าตอนบน** (อังกฤษ: Upper Burma; พม่า: အထက်မြန်မာပြည်) บางครั้งเรียก **พม่าแท้** (*Real Myanmar*) เป็นพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ของพม่า ครอบคลุมบริเวณมัณฑะเลย์และรอบนอก (ปัจจุบันคือเขตมัณฑะเลย์, เขตซะไกง์ และเขตมะกเว) และอาจกล่าวอย่างกว้าง ๆ โดยรวมรัฐกะชีนและรัฐชานไว้ด้วย

ในภาษาพม่า ประชาชนที่มาจากพม่าตอนบนมักเรียกว่า *อะญาต้า* (အညာသား) ในขณะที่ประชาชนที่มาจากพม่าตอนล่างจะเรียกว่า *เอาะต้า* (အောက်သား)

บริเตนนำชื่อนี้มาใช้เพื่ออ้างถึงพื้นที่ตอนกลางและตอนเหนือของพม่า หลังจากสิ้นสุดสงครามพม่า-อังกฤษครั้งที่สอง ใน พ.ศ. 2395 ดินแดนพม่าตอนล่างถูกจักรวรรดิบริติชยึด ขณะที่พม่าตอนบนยังคงเป็นอิสระภายใต้การปกครองของอาณาจักรโก้นบอง จนกระทั่งสิ้นสุดลงหลังสงครามพม่า-อังกฤษครั้งที่สาม พ.ศ. 2428 พม่าตอนบนในประวัติศาสตร์มักเป็นที่รู้จักกันในฐานะอาณาจักรของชาวพม่าเพราะประชาชนส่วนใหญ่เป็นชาวพม่า (ในขณะที่พม่าตอนล่างเป็นที่มั่นและศูนย์กลางประวัติศาสตร์ของชาวมอญจนถึงพุทธศตวรรษที่ 24) ในขณะที่พื้นที่บริเวณพรมแดนตามที่รัฐบาลอาณานิคมกำหนดไว้ได้แก่พื้นที่ของชนกลุ่มน้อย เช่น รัฐกะชีน รัฐชาน

ความแตกต่างระหว่างพม่าตอนบนกับพม่าตอนล่างยังมีอยู่ในบางหน่วยงานของรัฐบาล (เช่น กระทรวงศึกษาธิการของพม่ามีหน่วยงานที่ได้รับมอบหมายให้ประจำที่พม่าตอนบนและพม่าตอนล่าง) และหนังสือพิมพ์บางฉบับมีความแตกต่างกันในพม่าตอนบนและตอนล่าง เช่นในหนังสือพิมพ์ *เดอะเมียนมาไทม์* แต่โดยส่วนใหญ่มักกล่าวถึงเหตุการณ์และข่าวในพม่าตอนบนเป็นหลัก ในแง่ของความแตกต่างทางด้านภาษาศาสตร์มีความแตกต่างเล็กน้อย ระหว่างภาษาพม่าที่พูดในพม่าตอนบนกับตอนล่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการเลือกคำศัพท์ (เช่นศัพท์เกี่ยวกับเครือญาติที่แยกกันระหว่างครอบครัวทางแม่และทางพ่อซึ่งไม่มีการพูดในพม่าตอนล่าง) อย่างไรก็ตามภาษาพม่ามีผู้พูดทั่วไปตามเขตแม่น้ำอิรวดี รวมถึงบริเวณดินแดนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำและเขตชายฝั่งในพม่าตอนล่าง

ดูเพิ่ม
-------

* พม่าตอนล่าง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "အထက်မြန်မာပြည်သတင်းများ ကဏ္ဍ". *မြန်မာတိုင်း(မ်)*. pp. c. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-17. สืบค้นเมื่อ 27 August 2011.
**สหภาพรักชาติแห่งเคอร์ดิสถาน** (Patriotic Union of Kurdistan; ภาษาเคิร์ด: Yekîtî Nîştimanî Kurdistan) ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2518 เป็นพรรคการเมืองของชาวเคิร์ดในเคอร์ดิสถานของอิรัก

การปฏิบัติงาน
-------------

สหภาพรักชาติแห่งเคอร์ดิสถานกล่าวอ้างว่าพรรคตนทำงานเพื่อการรักษาอัตลักษณ์ของตนเอง สิทธิมนุษยชน ประชาธิปไตย และสันติภาพของชาวเคิร์ดในอิรัก

ผู้นำ
-----

เลขาธิการทั่วไปคือ ยาลัล ตาลาบานี ซึ่งเป็นประธานาธิบดีคนปัจจุบันของอิรัก นโยบายของสหภาพรักชาติแห่งเคอร์ดิสถานและการตัดสินใจรวมอยู่ในคณะกรรมการของพรรค

ประวัติ
-------

สหภาพรักชาติแห่งเคอร์ดิสถานเป็นการรวมตัวกันของกลุ่มการเมืองห้ากลุ่มโดยมี ยาลัล ตาลาบานี เป็นผู้นำ ได้รับการสนับสนุนจากชาวชนบทในเคอร์ดิสถานของอิรัก เริ่มต้น พรรคนี้เป็นขบวนการทางการเมืองฝ่ายซ้าย และปัจจุบันกลายเป็นพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตย และเป็นสมาชิกของกลุ่มสังคมนิยมนานาชาติ

ผลจากการเลือกตั้งแสดงให้เห็นว่า ผู้สนับสนุนสหภาพรักชาติแห่งเคอร์ดิสถานส่วนใหญ่อยู่ทางใต้ของเคอร์ดิสถานแห่งอิรัก ตั้งแต่สงครามอ่าวเปอร์เซียครั้งแรก สหภาพรักชาติแห่งเคอร์ดิสถานมีส่วนร่วมในการบริหารเคอร์ดิสถานแห่งอิรักภาคเหนือร่วมกับพรรคประชาธิปไตยเคอร์ดิสถานแต่ก็มีความขัดแย้งระหว่างกันอยู่ โดยในบริเวณดังกล่าวมีการแบ่งเขตอิทธิพลของทั้งสองพรรคอย่างชัดเจน

กิจกรรมปัจจุบัน
---------------

สหภาพรักชาติแห่งเคอร์ดิสถานรวมกับพรรคประชาธิปไตยเคอร์ดิสถานและพรรคที่เล็กกว่าอื่นๆ จัดตั้งเป็นพันธมิตรรักชาติประชาธิปไตยแห่งเคอร์ดิสถานเพื่อเข้าร่วมในกิจกรรมการเลือกตั้งระดับชาติของอิรัก พ.ศ. 2548 กลุ่มชาวเคิร์ดที่รวมกันนี้ได้คะแนนเสียง 25.6% ของการเลือกตั้งครั้งแรกหลังยุคของซัดดัม ฮุสเซน เมื่อ 31 มกราคม พ.ศ. 2548 ยาลัล ตาลาบานี ได้เป็นประธานาธิบดีของอิรัก ต่อมาได้มีการรวมเป็นพันธมิตรกับพรรคประชาธิปไตยเคอร์ดิสถานเพื่อให้การบริหารเคอร์ดิสถานของอิรักเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Patriotic Union of Kurdistan Official website.
* BBC Profile
* German-kurdish homepage for politics and culture เก็บถาวร 2010-02-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Patriotic Union Of Kurdistan: Structure
* Terrorism Knowledge Database
* Blasts Target Iraq's Kurdish Parties[*ลิงก์เสีย*]
* Iraq Kurdish Party Office Bombed
* PUK Zakho’s 36th Branch Web site เก็บถาวร 2009-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**การสวนทวารหนัก** (อังกฤษ: Enema) คือการใส่น้ำหรือของเหลวใด ๆ เข้าไปในลำไส้ผ่านทางทวารหนัก  หรือ ผ่านทางอื่นๆ เช่น การผ่าตัด ทั้งนี้ การสวนล้างจะใช้สำหรับผู้ป่วยที่มีอาการท้องผูก เพื่อให้ขับถ่ายอุจจาระได้ง่ายขึ้น รวมถึงการใช้วิธีอื่นๆ รวมด้วย แต่อย่างไรก็ตาม การสวนทวารหนักก็อาจมีผลค้างเคียงที่อันตราย เช่น ท่อสวนล้างแทงโดนลำไส้ และไม่ได้ล้างไขมันออกไป จึงไม่ได้ช่วยลดความอ้วนแต่อย่างใด

ประวัติศาสตร์
-------------

### โบราณและยุคกลาง

#### แอฟริกา

การกล่าวถึงสวนทวารอาจมีขึ้นครั้งแรกในหนังสือทางการแพทย์อยู่ในอียิปต์โบราณ Ebers Papyrus (ป. 1550 BCE) ผู้ที่อาจเป็นผู้ทำสวนของฟาโรห์เป็นหลัก พระเจ้า Thoth ตามตำนานอียิปต์ ได้ประดิษฐ์สวนนี้ขึ้นมา 

Pressure enema from an animal bladder (African wooden sculpture, 19th century)
ในบางส่วนของแอฟริกา น้ำเต้า ใช้น้ำเต้าเพื่อจัดการสวนทวาร บนชายฝั่งงาช้าง คอแคบของมะระที่เต็มไปด้วยน้ำจะถูกสอดเข้าไปในไส้ตรงของผู้ป่วย และจากนั้น จะถูกฉีดโดยใช้แรงลมในช่องปากของผู้ดูแล หรืออีกทางหนึ่ง ผู้ป่วยอาจจัดการสวนทวารด้วยตนเองโดยใช้การดูดเพื่อสร้าง ความดันลบในมะระ วางนิ้วที่ช่องเปิด แล้วสอดทางทวารหนัก ถอดนิ้วออกเพื่อให้ความดันบรรยากาศส่งผลต่อการไหล ตามแนวแม่น้ำคองโกตอนบนมีการทำสวนโดยใช้การเจาะรูที่ปลายด้านหนึ่งของมะระเพื่อเติมน้ำ ไม้เท้าถูกสอดเข้าไปในทวารหนักของผู้ป่วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Cullingworth, *A Manual of Nursing, Medical and Surgical*:155
2. ↑  Magner, *A History of Medicine*:26
3. ↑  Friedenwald & Morrison, 'Part I:75-76

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 
* 
*
**ทอม บราวน์** (อังกฤษ: Thom Browne; เกิด 1965) เป็นนักออกแบบแฟชั่นชาวอเมริกา เป็นผู้ก่อตั้งและหัวหน้าการออกแบบของแบรนด์เครื่องแต่งชายบุรุษ-สตรี "ทอม บราวน์" (Thom Browne) ที่มีฐานอยู่ที่นิวยอร์กซิตี เขาเปิดตัวคอลเลคชั่นเครื่องแต่งกายสตรีครั้งแรกในปี 2014

ชีวิตวัยเด็กและการศึกษา
-----------------------

บราวน์เกิดที่เมืองแอลเลนทาวน์ รัฐเพนซิลเวเนีย (Allentown, Pennsylvania) ในปี 1965 และเติบโตที่นั่น เขาจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมวิลเลียม แอลเลน (William Allen High School) เขาชื่นชอบและหลงรักกีฬาและแฟชั่นตั้งแต่ยังเป็นเด็ก จากนั้นบราวน์ได้เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยน็อทร์ดาม (University of Notre Dame) ที่ซึ่งในปัจจุบันเขามีรายชื่ออยู่ในหอเกียรติยศศิษย์เก่า (alumni hall) l เขาจบการศึกษาด้านเศรษฐศาสตร์ และเคยเป็นสมาชิกทีมว่ายน้ำของมหาวิทยาลัย

อาชีพ
-----

หลังความพยายามในการแสดงที่ลอสแอนเจลิส บราวน์ได้ย้ายไปอาศัยที่เมืองนิวยอร์กซิตี ในปี 1997 เพื่อประกอบอาชีพเป็นพนักงานขายในโชว์รูมหนึ่งของ Giorgio Armani บราวน์ถูกเลือกโดย คลับโมนาโก (Club Monaco) แบรนด์หนึ่งของ Polo Ralph Lauren ให้รับตำแหน่งนำทีมพัฒนา เขาได้ทำงานกับนักออกแบบแฟชั่นชาวอเมริกัน ราล์ฟ รอว์เลิน (Ralph Lauren) บราวน์ใช้เวลาหลายปีอยู่ที่คลับโมนาโก ในฝ่ายการออกแบบก่อนที่จะออกมาตั้งแบรนด์ของตนเองในชื่อ ทอม บราวน์ (Thom Browne)

แว่นตากันแดดชิ้นหนึ่งจากคอลเลคชั่นแว่นตาของทอม บราวน์

รางวัลและเกียรติยศ
------------------

* CFDA นักออกแบบเครื่องแต่งกายบุรุษแห่งปี ประจำปี 2016, 2013 และ 2006
* นักออกแบบจีคิวแห่งปี (GQ Designer of the Year) 2008
* รางวัลออกแบบประจำชาติคูเปอร์ เฮวิทท์ (Cooper Hewitt National Design Award) ปี 2012

ชีวิตส่วนตัว
------------

บราวน์อยู่อาศัยกับแอนดรูว์ โบลเติน (Andrew Bolton) ผู้ดูแล (curator) ประจำสถาบันเครื่องแต่งกาย พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน (Costume Institute of the Metropolitan Museum of Art) ในแมนฮัตตัน

ดูเพิ่ม
-------

* วัฒนธรรม LGBT ในนิวยอร์กซิตี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Thom Browne Branching Out". WWD. 20 November 2013. สืบค้นเมื่อ 21 November 2013.
2. ↑  "Kempt Woman: Thom Browne's Debutante Debut". The FADER. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-04-07.
3. ↑  "Ensemble,spring/summer 2016 Thom Browne". *The Met*. สืบค้นเมื่อ 25 August 2019.
4. ↑  Official site, ABOUT THOM BROWNE เก็บถาวร 2017-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
5. ↑
6. ↑  Yaeger, Lynn (31 August 2013). "Thom Browne's Manhattan Apartment". *Architectural Digest*. สืบค้นเมื่อ 18 May 2016.

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| นานาชาติ | 
* VIAF

 |
| ศิลปิน | 
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่
* ULAN

 |
| อื่น ๆ | 
* IdRef

 |
**วงศ์งูโบอา** หรือ **วงศ์งูเหลือมโบอา** (ชื่อวิทยาศาสตร์: Boidae; อังกฤษ: Boa, Anaconda) เป็นวงศ์ของงูที่ไม่มีพิษขนาดใหญ่วงศ์หนึ่ง มีรูปร่างคล้ายกับงูในวงศ์งูเหลือม (Pythonidae) จึงมักสร้างความสับสนให้อยู่เสมอ 

มีลักษณะโดยรวม คือ กระดูกพรีแมคซิลลาไม่มีฟัน กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวตามยาวและมีฟัน ช่องเปิดตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัล กระดูกซูปราออคซิพิทัลมีสันใหญ่ ขากรรไกรล่างมีกระดูกโคโรนอยด์ มีกระดูกระยางค์ขาคู่หลังที่ยังลดรูปไม่หมดและเป็นแท่งขนาดเล็กที่มองเห็นได้ทางช่องเปิดทวารร่วม และมีกระดูกเชิงกรานขาคู่หลังที่ยังลดรูปไม่หมดฝังอยู่ในกล้ามเนื้อ ปอดข้างซ้ายค่อนข้างเจริญ มีท่อนำไข่ทั้งสองข้างเจริญเท่ากัน

งูในวงศ์นี้ มีทั้งหมด 12 สกุล แบ่งออกได้เป็น 5 วงศ์ย่อย มีทั้งสิ้น 49 ชนิด

กระจายพันธุ์ไปในหลายพื้นที่รอบโลก ทั้ง ทวีปเอเชีย, ทวีปอเมริกาเหนือ ทวีปแอฟริกา, ทวีปอเมริกาใต้ ยุโรปและทวีปโอเชียเนีย เป็นต้น ไม่พบในไทยแต่จะมีงูกลุ่มงูเหลือมกับงูหลามแต่พวกมันไม่ได้อยู่ใกล้ชิดทางพันธุกรรมกับงูโบอาเพราะงูโบอาออกลูกเป็นตัวแต่งูเหลือมงูหลามออกลูกเป็นไข่

โดยตัวอย่างงูในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี คือ งูอนาคอนดา คือ งูที่อยู่ในสกุล *Eunectes* ที่อยู่ในวงศ์ย่อย Boinae ซึ่งโตเต็มที่ยาวได้ถึง 11.5 เมตร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชนิด *Eunectes murinus* หรือ งูอนาคอนดาเขียว ที่เป็นงูที่มีน้ำหนักตัวมากที่สุดในโลกอีกด้วย โดยอาจมีน้ำหนักได้ถึง 250 กิโลกรัม พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในป่าดิบชื้นของลุ่มแม่น้ำอเมซอน ทวีปอเมริกาใต้

ดูเพิ่ม
-------

* Pythonidae

อ้างอิง
-------

1. ↑  McDiarmid RW, Campbell JA, Touré T. 1999. Snake Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference, vol. 1. Herpetologists' League. 511 pp. ISBN 1-893777-00-6 (series). ISBN 1-893777-01-4 (volume).
2. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* หน้า 405-406 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0

ดูเพิ่ม
-------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Boidae***
**พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมรัฐมอญ** (พม่า: မွန်ယဉ်ကျေးမှုပြတိုက်; Mon State Cultural Museum) หรือชื่อเดิม **พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมชาติพันธุ์มอญ** เป็นพิพิธภัณฑ์ในมอละมไยน์ รัฐมอญ ประเทศพม่า สถาปนาขึ้นในปี 1955 อยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงกิจการศาสนาและวัฒนธรรม

ของจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยเครื่องแต่งกายพื้นถิ่น พุทธศาสนวัตถุ ประติมากรรม จารึกใบลาน งานหัตกรรม งานโลหะสัมฤทธิ์ เครื่องเงิน เหรียญ และตุ๊กตาของชาวมอญ รวมถึงศิลปะเซรามิกของอาณาจักรมอญ ซึ่งรวมถึง *ไหมะตะบัน* และเครื่องดนตรีมอญ นอกจากนี้ยังจัดแสดงชิ้นจำลองของจารึกมยะเจดีย์ (ค.ศ. 1113) เป็นภาษามอญ และมงกุฎจำลองของราชินีเชงสอบู ส่วนของจริงจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตในลอนดอน

นอกจากของชาวมอญแล้วยังมีจัดแสดงวัตถุของชาวปยู, วัฒนธรรมตองอู และวัฒนธรรมโก้นบอง รวมถึงเบาะนั้งจากศตวรรษที่ 19 ของพระมเหสีราชวงศ์โก้นบอง พระนางเซนดน และเจ้าหญิงเมียะพะยากะเล ซึ่งเคยอาศัยอยู่ในมอละมไยน์

ค่าเข้าชมของพิพิธภัณฑ์อยู่ที่ 5,000 จัต สำหรับชาวต่างชาติ และ 500 จัต สำหรับคนท้องถิ่น ส่วนนักเรียนเข้าชมโดยไม่เสียค่าเข้าชม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "LIBRARY - Department of Archaeology, National Museum & Library". *www.archaeologymm.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-20. สืบค้นเมื่อ 2017-07-29.
2. ↑  New Page 1 เก็บถาวร 2008-12-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. ↑  "- National Library of Myanmar (Admin)". *www.nlm.gov.mm* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-29. สืบค้นเมื่อ 2017-07-29.
4. ↑  "- National Library of Myanmar (Admin)". *www.nlm.gov.mm* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-29. สืบค้นเมื่อ 2017-07-29.
5. ↑  "မွန်ယဉ်ကျေးမှုပြတိုက်သို့ ပြည်တွင်းထက် ပြည်ပ ဧည့်သည် ဝင်ရောက်လေ့လာမှု ပိုများ". *Myanma Radio and Television* (ภาษาพม่า). สืบค้นเมื่อ 2019-09-10.
The film of the experiment
**การทดบองหนูน้อยมายด์** (อังกฤษ: Little Albert experiment) เป็นกรณีศึกษาแสดงหลักฐานเชิงประจักษ์ของการวางเงื่อนไขแบบดั้งเดิมในมนุษย์ การศึกษานี้ยังเป็นตัวอย่างหนึ่งของการวางนัยทั่วไปสิ่งเร้า การทดลองมีขึ้นใน ค.ศ. 1920 โดยผู้ทดลอง จอห์น บี. วอตสัน ร่วมกับโรซาลี เรย์เนอร์ ผู้ช่วย ณ มหาวิทยาลัยจอห์นส์ฮอปกินส์

จอห์น บี. วอตสันรู้สึกสนใจที่จะหาหลักฐานสนับสนุนความคิดของเขาที่ว่า ปฏิกิริยาของเด็ก ไม่ว่าจะได้ยินเสียงดังเมื่อใดก็ตาม ถูกกระตุ้นจากความกลัว ยิ่งไปกว่านั้น เขาให้เหตุผลว่า ความกลัวนี้เป็นสันดานหรือเป็นการตอบสนองโดยไม่มีเงื่อนไข เขารู้สึกว่า ตามหลักการวางเงื่อนไขแบบดั้งเดิม เขาสามารถวางเงื่อนไขให้เด็กกลัวสิ่งเร้าอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกันซึ่งโดยปกติแล้วเด็กจะไม่กลัวได้

ระเบียบวิธี
-----------

ในขั้นต้น หนูน้อยอัลเบิร์ต ซึ่งเป็นทารกอายุ 9 เดือน ได้รับการทดสอบทางอารมณ์เส้นฐาน (baseline) ก่อน ทารกถูกให้สัมผัสกับกระต่ายขาว หนู สุนัข ลิง หน้ากากทั้งที่มีและไม่มีขน หนังสือพิมพ์ที่ถูกเผา ฯลฯ เป็นช่วงสั้น ๆ และเป็นครั้งแรก ระหว่างเส้นฐาน หนูน้อยอัลเบิร์ตไม่ได้แสดงความกลัวต่อสิ่งเหล่านี้ จากนั้น อัลเบิร์ตถูกนำไปไว้บนโต๊ะกลางห้อง และมีการวางหนูทดลองสีขาวใกล้กับตัวอัลเบิร์ต และอนุญาตให้อัลเบิร์ตเล่นกับมันได้ เมื่อถึงจุดนี้ เด็กไม่แสดงความกลัวต่อหนู

ในการทดลองต่อมา วอตสันและเรย์เนอร์ทำเสียงดังด้านหลังตัวอัลเบิร์ต โดยการตีเหล็กเส้นด้วยค้อนเมื่อทารกสัมผัสกับหนู หนูน้อยอัลเบิร์ตสนองต่อเสียงด้วยการร้องไห้และแสดงความกลัว หลังการจับคู่ระหว่างสิ่งเร้าทั้งสองหลายครั้ง ผู้ทดลองได้นำเฉพาะหนูมาให้อัลเบิร์ต แต่คราวนี้ เด็กรู้สึกเป็นทุกข์ที่หนูปรากฏในห้อง เขาร้องไห้ ปลีกหนีจากหนู และพยายามเคลื่อนที่ออกห่าง ชัดเจนว่า ทารกได้เชื่อมโยงหนูขาว (เดิมเป็นสิ่งเร้าที่เป็นกลาง แต่ขณะนี้เป็นสิ่งเร้าที่ถูกวางเงื่อนไข) กับเสียงดัง (สิ่งเร้าที่ไม่ถูกวางเงื่อนไข) และกำลังสนองความกลัวหรือทางอารมณ์ด้วยการร้องไห้ ซึ่งเดิมเป็นการตอบสนองอย่างไม่มีเงื่อนไขต่อเสียง แต่ขณะนี้เป็นการตอบสนองที่ถูกวางเงื่อนไขต่อหนู

การทดลองแสดงให้เห็นว่า หนูน้อยอัลเบิร์ตดูเหมือนจะสามัญการการสนองของเขาต่อวัตถุที่มีขนปุย โดยที่เมื่อวอตสันส่งกระต่ายที่ไม่ใช่สีขาวเข้าไปในห้องสิบเจ็ดวันหลังการทดลองครั้งแรก อัลเบิร์ตยังคงรู้สึกเป็นทุกข์ เขาแสดงปฏิกิริยาคล้ายกันเมื่อนำสุนัขที่มีขนปุย เสื้อโค้ตขนแมวน้ำ และแม้แต่เมื่อวอตสันปรากฏตัวตรงหน้าเขาด้วยหน้ากากซานตาคลอสที่มีก้อนฝ้ายสีขาวทำเป็นเครา แม้ว่าอัลเบิร์ตจะมิได้กลัวทุกอย่างที่มีขน

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  Watson & Rayner, 1920, p. 1

อ้างอิง
-------

* Watson, J.B.; Rayner, R. (1920). "Conditioned emotional reactions". *Journal of Experimental Psychology*. **3** (1): 1–14. doi:10.1037/h0069608.
**เพนกวินเจนทู** (อังกฤษ: Gentoo penguin; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pygoscelis papua*) เป็นนกที่บินไม่ได้จำพวกเพนกวินชนิดหนึ่ง พบกระจายพันธุ์ในซีกโลกทางตอนใต้ เช่น หมู่เกาะฟอล์กแลนด์, เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช เป็นต้น

เพนกวินเจนทูเป็นหนึ่งในสมาชิกสามชนิดในสกุล *Pygoscelis* โดยหลักฐานทางนิวเคลียร์ดีเอ็นเอแสดงให้เห็นว่า เพนกวินเจนทูแบ่งแยกออกจากเพนกวินชนิดอื่น ๆ ประมาณ 38 ล้านปีที่ผ่านมา ประมาณ 2 ล้านปีหลังจากบรรพบุรุษของเพนกวินสกุล *Aptenodytes* ปรากฏออกมา อย่างไรก็ตาม เพนกวินในสกุลเดียวกันชนิดอื่นอย่างเพนกวินอาเดลีแยกออกจากสมาชิกชนิดอื่น ๆ ประมาณ 19 ล้านปีที่ผ่านมา ส่วนเพนกวินชินสแตรปและเพนกวินเจนทูออกตัวออกมาเมื่อประมาณ 14 ล้านปีมาแล้ว

เพนกวินเจนทูเป็นเพนกวินที่มีความสูงเมื่อยืนเต็มที่ประมาณ 75 เซนติเมตร ทำให้เป็นเพนกวินที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 3 ของโลกรองมาจากเพนกวินจักรพรรดิและเพนกวินราชา แต่เพนกวินเจนทูว่องไวมากเมื่ออยู่ในน้ำ โดยสามารถทำความเร็วได้ถึง 35 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ด้วยปีกที่ยาวใหญ่เหมือนครีบและรูปร่างที่เพรียวเหมือนตอร์ปิโด ทำให้เป็นนกที่ว่ายได้เร็วที่สุดในโลก โดยล่าเคย, หมึก และครัสเตเชียนเป็นอาหาร มีลักษณะเด่นคือ มีแถบสีขาวบริเวณขมับทั้งสองข้าง จะงอยปากเป็นสีเหลืองส้ม และพังผืดที่ตีนเป็นสีเหลืองสดใส

เพนกวินเจนทูเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 2 ปี แต่นกที่ยังอายุไม่ถึงก็จะมีการสร้างรังก่อนเพื่อเรียนรู้ วางไข่และเลี้ยงลูกทีละ 2 ตัว ซึ่งพ่อแม่นกจะประสบปัญหาในการป้อนอาหารให้ลูก บางครั้งพ่อแม่นกอาจใช้วิธีวิ่งหนีเพื่อให้ลูกนกวิ่งตาม

เพนกวินเจนทู มีศัตรูตามธรรมชาติ เช่น แมวน้ำเสือดาว, สิงโตทะเล, ปลาฉลาม, วาฬเพชฌฆาต ลูกนกและไข่นกก็ตกเป็นอาหารของนกทะเลอย่างนกสกิวอาหรือเหยี่ยวคาราคาราได้

อิทธิพล
-------

ลินุกซ์เพนกวินเจนทูเป็นลินุกซ์ดิสทริบิวชันที่ตั้งชื่อตามเพนกวินเจนทู เพื่อแสดงเจตจำนงว่าเจนทูลินุกซ์อยากที่จะเป็นระบบปฏิบัติการที่มีประสิทธิภาพสูง เหมือนกับเพนกวินเจนทูซึ่งเป็นเพนกวินที่ว่ายน้ำได้เร็วที่สุด:383

รูปภาพ
------

* เพนกวินเจนทูกับลูกนก 2 ตัวเพนกวินเจนทูกับลูกนก 2 ตัว
* ขณะเดินตามกันเป็นฝูงที่แอนตาร์กติกาขณะเดินตามกันเป็นฝูงที่แอนตาร์กติกา
* กระโดดขึ้นเหนือน้ำกระโดดขึ้นเหนือน้ำ
* ฟักไข่ฟักไข่
* Museum specimenMuseum specimen

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Pygoscelis papua*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2*. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.
2. ↑  Baker AJ, Pereira SL, Haddrath OP, Edge KA (2006). "Multiple gene evidence for expansion of extant penguins out of Antarctica due to global cooling". *Proc Biol Sci*. **273** (1582): 11–17. doi:10.1098/rspb.2005.3260. PMC 1560011. PMID 16519228. `{{cite journal}}`: `|access-date=` ต้องการ `|url=` (help)CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
3. 1 2  *Wildest Islands*, สารคดีทางแอนนิมอลแพลนเน็ต ทางทรูวิชั่นส์: อาทิตย์ที่ 29 ธันวาคม 2556
4. ↑  "*บันทึกการเดินทางสู่แอนตาร์กติกา*: "สุดหล้าฟ้าเขียว"". ช่อง 3. 30 August 2014. สืบค้นเมื่อ 30 August 2014.[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  Christopher Negus (5 May 2008). *Linux Bible: Boot Up to Ubuntu, Fedora, KNOPPIX, Debian, openSUSE, and 11 Other Distributions*. John Wiley & Sons. pp. 389–. ISBN 978-0-470-28706-4.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Pygoscelis papua***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pygoscelis papua ที่วิกิสปีชีส์
บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา

**ดับเบิลยู มอเตอร์ส ไลแคน ไฮเปอร์สปอร์ต** (อังกฤษ: W Motor Lykan Hypersport) เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง เครื่องยนต์กลางลำหลัง ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (RMR) 2 ประตู 2 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัทรถยนต์สัญชาติเลบานอน ดับเบิลยู มอเตอร์ส ไลแคน ถือเป็นรถรุ่นแรกและรุ่นเดียวของบริษัท ผลิตมาเพียง 7 คันบนโลกเท่านั้น โดยคันแรกเปิดตัวครั้งแรกที่งานกาตาร์มอเตอร์โชว์ ในปี ค.ศ. 2013 นอกจากนี้ยังเป็นไลแคน ยังเป็นซูเปอร์คาร์คันแรกจากภูมิภาคตะวันออกกลางอีกด้วย

ไลแคน มีชื่อเสียงจากฉากวิ่งโดดข้ามตึก ในภาพยนตร์ *เร็ว..แรงทะลุนรก 7* (Fast 7) และจากเกมส์บนโทรศัพท์มือถือเช่น *อัสฟัลต์ 8:แอร์โบร์น* (Asphalt 8: Airborne), *จีที 2 เรซซิ่ง 2* (GT Racing 2), *อัสฟัลต์ 9:เลเจนด์* (Asphalt 9: Legends) เป็นต้น

สมรรถนะ
-------

ไลแคนใช้เครื่องยนต์ ทวินเทอร์โบ 6 ลูกสูบ (H6) ขนาด 3.7 ลิตร (3746 ซีซี) จากรูฟ ซีทีอาร์3 (Ruf CTR3) ชนิดเดียวกับที่ใช้กับปอร์เช่ 911 สามารถให้กำลังได้ที่ 522 กิโลวัตต์ (740 bhp; 751 PS) และแรงบิดที่ 960 นิวตัน/เมตร (708 lb·ft) รถสามารถทำความเร็วสูงสุดได้ที่ 385 กม./ชม. (239 ไมล์/ชม.) และเร่งอัตราเร่ง 0-100 กม./ชม. ได้เพียง 2.8 วินาที

ราคาจำหน่าย
-----------

ไลแคนทั้ง 7 คัน ได้ตั้งราคาจำหน่ายสูงถึง 3.4 ล้านดอลลาร์ ทำให้กลายเป็นรถที่แพงที่สุดอันดับ 3 ของโลกเท่าที่วงการรถยนต์เคยจำหน่ายมา ตามหลังเพียง ลัมโบร์กีนี เวเนโน (4.6 ล้านดอลลาร์) และ มายบัค เอ็กเซเลโร (8 ล้านดอลลาร์) ไลแคนยังมีราคาสูงกว่า บูกัตติ เวย์รอน ซูเปอร์สปอร์ต (Bugatti Veyron Super Sport) 1 ล้านดอลลาาร์

สำหรับสาเหตุที่มีราคาสูง เนื่องมาจากอุปกรณ์ประดับตกแต่ง คือ การฝังเพชรขนาด 15 กะรัต จำนวนถึง 420 เม็ดไว้ที่ไฟหน้าที่ขอบไฟแอลอีดีบนวัสดุไทเทเนียมอย่างดี แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ทางบริษัทก็ยังให้ผู้ซื้อสามารถเลือกอัญมณีอื่นแต่งได้ความต้องการ เช่น ทับทิม พลอย ไพลิน เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  This hypercar from 'Fast and Furious 7' flies between buildings. 02/02/58
3. ↑  McCarthy, James (15 February 2013). "How the Lykan Hypersport is the last word in luxury". *The National*. สืบค้นเมื่อ 19 March 2013.
4. ↑  "Car of the week: W Motors Lykan HyperSport designed by Madeline King". *Sunday Times*. 3 February 2013. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-03. สืบค้นเมื่อ 26 January 2015.
5. ↑  "Specification sheet" (PDF). *W Motors*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2015-04-21. สืบค้นเมื่อ 7 January 2015.
6. ↑  "Most expensive cars in the world". *Daily News*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-06-26. สืบค้นเมื่อ 17 May 2013.
7. ↑  "Rapper pays $8m for one-off Maybach". *Top Gear*. 4 May 2011. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-06-26. สืบค้นเมื่อ 26 January 2015.
8. ↑  "Lykan Hypersport". wmotors. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-02-21. สืบค้นเมื่อ 15 November 2013.
**วัดลำภู** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำภู อำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ 8 แปลง เนื้อที่ 60 ไร่ 1 งาน ุ66 ตารางวา

วัดลำภูสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2376 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมตั้งที่บ้านบางเค็มจึงเรียกว่า **วัดบางเค็ม** ต่อมาชาวบ้านย้ายมาอยู่บ้านเขากงจึงได้ใช้ชื่อว่า **วัดเขากง** แต่ต่อมาก็อพยพมาจากโรคระบาดจากบ้านเขากงแก้วมาตั้งถิ่นฐานที่บ้านลำภู วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2538

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถกว้าง 15 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2477 ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง โครงสร้างไม้ 3 หลัง อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง ส่วนปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ 1 องค์และสถูปอดีตเจ้าอาวาส ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดลำภูสร้างเมื่อ 1 กันยายน พ.ศ. 2539 โดยเก็บสะสมวัตถุโบราณ ประเภทเครื่องเซรามิคไว้มากมาย บางชิ้นได้จากการบริจาคของชาวบ้านและของวัดเอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดลำภู". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดลำภู". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี, อรรจนีลดา วุฒิจันทร์. *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักรเล่ม 3* (1 ed.). กองพุทธศาสนสถาน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. p. 1034.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
4. ↑  "พิพิธภัณฑ์วัดลำภู". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**อนุสัญญากรุงเบิร์นว่าด้วยการคุ้มครองงานวรรณกรรมและศิลปกรรม** (อังกฤษ: Berne Convention for the Protection of Literary and Artistic Works) หรือมักเป็นที่รู้จักกันว่า **อนุสัญญาเบิร์น** เป็นความตกลงระหว่างประเทศว่าด้วยเรื่องลิขสิทธิ์ ซึ่งได้รับการยอมรับเป็นครั้งแรกในเบิร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ใน ค.ศ. 1886

เนื้อหา
-------

อนุสัญญาเบิร์นกำหนดให้ภาคีผู้ลงนามรับรองลิขสิทธิ์ของผลงานของนักประเทศจากภาคีประเทศผู้ลงนามอื่น (ซึ่งรู้จักกันในชื่อ สมาชิกแห่งสหภาพเบิร์น) ในวิธีเดียวกับที่ประเทศนั้นรับรองลิขสิทธิ์จากชาติตน ตัวอย่างเช่น กฎหมายลิขสิทธิ์ฝรั่งเศสมีผลใช้บังคับกับทุกอย่างที่ตีพิมพ์หรือแสดงในฝรั่งเศส ไม่ว่าผลงานนั้นจะสร้างสรรค์ขึ้นเดิมจากที่ใดก็ตาม

นอกเหนือไปจากการจัดตั้งระบบการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมซึ่งลิขสิทธิ์ที่ถูกทำให้เป็นสากลในบรรดาภาคีผู้ลงนามแล้ว ความตกลงดังกล่าวยังกำหนดให้รัฐสมาชิกจัดเตรียมมาตรฐานขั้นต่ำกฎหมายลิขสิทธิ์อย่างเข้มแข็ง

ลิขสิทธิ์ภายใต้อนุสัญญาเบิร์นจำเป็นต้องเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ ซึ่งอนุสัญญาเบิร์นห้ามมิให้กำหนดให้ต้องมีแบบพิธี (formalities) ใดๆที่จะเป็นเงื่อนไขแห่งการเกิดขึ้นของลิขสิทธิ หรือเงื่อนไขในการบังคับใช้ลิขสิทธิ เช่น การบังคับให้ต้องจดทะเบียนงาน การบังคับให้ต้องใส่ข้อความสงวนสิทธิไว้ในงาน หรือการให้ส่งสำเนางานไปยังหอสมุด (deposit) เป็นต้น 

อนุสัญญาเบิร์นประกาศให้ทุกผลงานยกเว้นภาพถ่ายและภาพยนตร์จะมีลิขสิทธิ์คุ้มครองเป็นระยะเวลาอย่างน้อย 50 ปีหลังผู้สร้างสรรค์เสียชีวิต แต่รัฐภาคีสามารถต่อเงื่อนไขได้โดยเสรี ดังที่สหภาพยุโรปกระทำในคำสั่งว่าด้วยการประสานเงื่อนไขการคุ้มครองลิขสิทธิ์ (Directive on harmonising the term of copyright protection) พ.ศ. 2536 สำหรับภาพถ่าย อนุสัญญาเบิร์นกำหนดเงื่อนไขขั้นต่ำไว้ 25 ปีนับแต่ปีที่ภาพถ่ายนั้นสร้างสรรค์ขึ้น และสำหรับภาพยนตร์ ขั้นต่ำอยู่ที่ 50 ปีหลังออกฉายครั้งแรก หรือ 50 ปีหลังการสร้างสรรค์ หากไม่ถูกฉายภายใน 50 ปีหลังการสร้างสรรค์ ประเทศภายใต้การแก้ไขปรับปรุงครั้งก่อน ๆ ของสนธิสัญญาอาจเลือกเงื่อนไขการคุ้มครองของตนเอง และผลงานเจาะจงบางประเภท (เช่น แผ่นเสียงหรือภาพเคลื่อนไหว) อาจกำหนดไว้สั้นกว่านั้น

แม้ว่าอนุสัญญาเบิร์นจะประกาศให้กฎหมายลิขสิทธิ์ของประเทศที่ซึ่งมีการอ้างลิขสิทธิ์สามารถนำไปปรับใช้ได้ ข้อ 7.8 ระบุว่า "เว้นแต่กฎหมายของประเทศนั้นระบุเป็นอื่น เงื่อนไขนั้นจะต้องไม่เกินเงื่อนไขที่กำหนดไว้คงที่ในประเทศต้นกำเนิดผลงานนั้น" นั่นคือ ผู้ประพันธ์โดยทั่วไปจะไม่มีสิทธิในลิขสิทธิ์ในต่างประเทศนานกว่าประเทศที่ตนอยู่อาศัยนั้น แม้ว่ากฎหมายต่างประเทศกำหนดเงื่อนไขนานกว่าก็ตาม นี่เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า "กฎแห่งเงื่อนไขสั้นกว่า" ไม่ใช่ทุกประเทศที่ยอมรับกฎนี้

อนุสัญญาเบิร์นให้อำนาจแก่ประเทศที่จะอนุญาตการใช้ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ ในลักษณะที่เป็นธรรม ภายใต้ข้อยกเว้นการละเมิดตาม มาตรา 9(2) - ซึ่งพ้องกับมาตรา 13 ของสนธิสัญญาทริปส์ (TRIPs) - ในผลงานตีพิมพ์หรือการแพร่ภาพอื่น โดยจะต้องเป็นไปตามวัตถุประสงค์ที่กฏหมายกำหนด และต้องไม่กระทบถึงประโยชน์อันชอบธรรมของเจ้าของลิขสิทธิ์ตามสมควร หลักการข้อยกเว้นการละเมิดตามบทบัญญัติของอนุสัญญาเบิร์นจึงไม่รับรองข้อยกเว้นแบบกว้าง อย่างเช่นหลักการ "ใช้โดยชอบธรรม" หรือ fair use ตามอย่างกฎหมายลิขสิทธิของสหรัฐอเมริกาไว้โดยตรง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Travis, Hannibal (2008). "Opting Out of the Internet in the United States and the European Union: Copyright, Safe Harbors, and International Law". *Notre Dame Law Review, vol. 84, p. 383*. President and Trustees of Notre Dame University in South Bend, Indiana. สืบค้นเมื่อ June 9, 2010.
ประวัติ
-------

**หลวงพ่อโอภาสี** หรือ **พระมหาชวน** เกิดวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2441 (นับแบบปัจจุบันเป็นปี พ.ศ. 2442) ที่จังหวัดนครศรีธรรมราช ต่อมาเมื่ออายุ 5 ปี ท่านได้เข้าฝากตัวเป็นศิษย์ของพระครูนนท์จรรยาวัตต์ เจ้าอาวาสวัดนันทาราม อ. ปากพนัง และในขณะที่ท่านบรรพชา ท่านก็ได้ศึกษาพระปริยัติธรรมประกอบไปด้วยกัน ศึกษาพระปริยัติธรรมอยู่ไม่นาน ท่านก็ลาพ่อแม่เดินทางมาศึกษาต่อยังกรุงเทพฯ ถวายตัวเป็นศิษย์ในสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรฌานวงศ์] ซึ่งได้รับไว้ในพระอุปการะ ต่อมาท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุและมีสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ เป็นพระอุปัชขฌาย์เช่นกัน ท่านได้ศึกษาพระปริยัติธรรมช่วงหนึ่งจนกระทั่งสอบได้จนถึงเปรียญธรรม 7 ประโยค ต่อมาในปี พ.ศ. 2484 ท่านได้ออกจากสำนักวัดบวรนิเวศวิหาร ท่านได้ออกธุดงค์ต่อไปยังจังหวัดต่าง ๆ จนได้เป็นศิษย์หลวงพ่อกบ วัดเขาสาริกา หลังจากถูกขับออกจากวัดบวรนิเวศ ท่านได้ไปปักกลดอยู่ที่ของนายเนียม คหบดี ผู้เป็นผู้ที่มีความศรัทธาต่อพระพุทธศาสนา ในช่วงเวลานั้น ท่านก็ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน หรือทำกิจของสงฆ์ ชาวบ้านในละแวกนั้นเรียกนามใหม่ท่านว่า **หลวงพ่อโอภาสี** และประชาชนก็ช่วยกันสร้างกุฎหรือถวายจัตตุปัจจัยเพื่อสร้างวัดป้องกันแดดและฝน หลวงพ่อท่านได้นำจตุปัจจัยทั้งหมดที่ประชาชนนำมาถวายนำไปเผาทิ้งในกองไฟ ซึ่งท่านได้สอนประชาชนว่า การที่เรานำเพลิงเผาจตุปัจจัยเหล่านี้ ก็เปรียบเหมือนการดับเผาจิตใจความรัก โลภ โกรธ หลง ที่มีอยู่ในตัวมนุษย์ หรือเผากิเลสให้หมดสิ้นไปจากชีวิตของมนุษย์ ดังนั้นท่านจึงไม่ยึดติดใด ๆ ในวัตถุและตั้งใจศึกษาพระธรรมตั้งแต่ครองสมณเพศ และสามารถตัดกิเลสได้ ไม่ยึดติดเงินทอง ข้าวของเครื่องใช้

สมัยสงครามอินโดจีน พระเกจิอาจารย์จะปลุกเสกวัตถุมงคลมากมายที่มีชื่อเสียงโด่งดัง โดยสำหรับวัตถุมงคลในตอนนั้นของท่านคือ ผ้าประเจียด เป็นวัตถุมงคลที่ดังในสมัยนั้น เชื่อกันว่าสิ่งนั้นจะคุ้มครองทหารไทยในการต่อสู้ในสงคราม และพระเครื่องนั้นผู้ที่บูชาจะต้องเป็นคนที่รักษาศีลธรรมด้วย วัตถุมงคลของท่านก็จะมีเพียงรุ่นเดียวคือ เหรียญครุฑแบกเสมา ประชาชนและลูกศิษย์ของท่านต่างเคราพหลวงพ่อท่านเป็นอย่างมาก บทสวดมนต์หรือคาถาของท่านก็สำหรับให้ประชาชนและลูกศิษย์ลูกหาสวดเพื่อเดินทางไปไหนจะได้ปลอดภัย และมีสิริมงคลในชีวิต ขอเพียงเรายึดมั่นในความดี และท่านก็มีคติคำสอนอยู่อย่างหนึ่งคือ ก่อนจะหลับไปแต่ละวัน ขอให้ทุกคนนึกถึงความดีที่ตนเองทำไปในแต่ละวันด้วย หลวงพ่อโอภาสีได้ถึงแก่มรณภาพลงในวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2498 ในขณะที่พุทธสมาคมแห่งประเทศอินเดียได้ทำจดหมายนิมนต์หลวงพ่อโอภาสีไปนมัสการสังเวชนียสถาน และให้ญาติโยมได้นมัสการอย่างใกล้ชิด จึงทำให้กำหนดการทุกอย่างของงานต้องยกเลิกลงไป ถึงแม้ท่านจะมรณภาพไปนานกว่า 60 ปีแล้วก็ตาม แต่ประชาชนและลูกศิษย์ลูกหาก็ไม่เคยลืมเลือน และยังแสดงความกตัญญูจัดงานสรงน้ำรูปหล่อท่านเป็นประจำ และประชาชนก็เชื่อว่าหลวงพ่อท่านไม่เคยไปไหนเลย แต่ยังคงอยู่คุ้มครองลูกศิษย์อยู่ สังขารของหลวงพ่อท่านก็ยังคงอยู่ในสวนอาศรมบางมด มีพุทธศาสนิกชนผู้เคารพศรัทธาไปกราบไหว้บูชามิได้ขาด ประหนึ่งท่านยังมีชีวิตอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "หลวงพ่อโอภาสี อาศรมบางมด". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-09-29. สืบค้นเมื่อ 2013-04-24.
2. ↑  "ประวัติหลวงพ่อโอภาสี อาศรมบางมด". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2013-04-24.
3. ↑   หลวงพ่อโอภาสี ประวัติและปฏิปทาของท่าน
**กกสามเหลี่ยมใหญ่** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Actinoscirpus grossus*, อังกฤษ: coarse bullrush, greater club rush) เป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยวอยู่ในวงศ์กก มีอายุยืนหลายฤดู ลำต้นมีลักษณะเป็นสามเหลี่ยม เจริญเติบโตเป็นกอ มีลำต้นใต้ดินแตกไหลได้ พุ่มสูงตั้งแต่ 1-2 เมตร ใบของกกสามเหลี่ยมใหญ่ค่อนข้างแข็ง แผ่นใบแคบ มีลักษณะเรียวยาวเป็นรูปใบหอก ยาวประมาณ 50-100 เซนติเมตร ขอบใบเรียบ ดอกออกเป็นช่อชนิดโคริมบ์ ประกอบด้วยช่อดอกย่อยจำนวนมาก ดอกย่อยไม่มีก้านดอก เกิดลักษณะเวียนรอบก้านดอกอย่างหนาแน่น เมื่อยังเป็นดอกอ่อนจะมีสีเหลืองอ่อนอมเขียว แต่เมื่อแก่จะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล ดอกออกช่วงเดือนเมษายนถึงกรกฎาคม แต่อาจถึงเดือนตุลาคมได้ ขยายพันธุ์โดยใช้ไหลหรือเมล็ด

กกสามเหลี่ยมใหญ่พบในบริเวณที่มีน้ำขัง อ่างเก็บน้ำ บ่อเลี้ยงปลา และตามคลองส่งน้ำ พบได้ตั้งแต่ประเทศตุรกี อินเดีย บังคลาเทศ เนปาล ปากีสถาน ศรีลังกา ภูฏาน จีน (มณฑลกวางตุ้งและเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง) ญี่ปุ่น กกสามเหลี่ยมใหญ่เป็นพืชท้องถิ่นของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ได้แก่ มาเลเซีย พม่า ลาว กัมพูชา เวียดนาม ฟิลิปปินส์ ไปจนถึงออสเตรเลีย (นอร์เทิร์นเทร์ริทอรีและรัฐควีนส์แลนด์) รวมทั้งประเทศไทยซึ่งพบได้ทุกภาค

กกสามเหลี่ยมใหญ่สามารถนำมาทอเสื่อ จักสานเป็นฝาบ้าน ฝ้าเพดานหรือหลังคาบ้าน นอกจากนี้ยังสามารถทำเป็นตะกร้าและกระเป๋าได้

ชื่อพ้องและชื่อท้องถิ่น
-----------------------

กกสามเหลี่ยมใหญ่มีชื่อพ้องหลายชื่อ รวมถึงในประเทศไทยมีการเรียกชื่อแตกต่างกันในแต่ละที่ ดังนี้

* **ชื่อพ้อง**
	+ *Scirpus grossus* (L.f.)
	+ *Scirpus aemulans* (Steud.)
	+ *Scirpus maximus* (Roxb.)
	+ *Schoenoplectus grossus* (L.f.) Palla
	+ *Hymenochaeta grossa* (L.f.) Nees
* **ชื่อท้องถิ่น**
	+ กก, กกตะกลับ, ตะกลับ, กกตาแดง, กกปรือ, กกสามเหลี่ยม - กรุงเทพมหานคร, ภาคกลาง
	+ กกคมบาง - ประจวบคีรีขันธ์
	+ มะนิ่ว, มะเนี่ยว - ภาคเหนือ
	+ แห้วกระดาน, แห้วหิน - ตะวันตกเฉียงใต้

**หมายเหตุ** *กกคมบาง* เป็นชื่อท้องถิ่นของกกสามเหลี่ยมใหญ่ในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ แต่ชื่อ กกคมบาง ยังเป็นชื่อสามัญของพืชชนิด *Scleria sumatrensis* อีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  วัชพืช - กกสามเหลี่ยมใหญ่ จากเว็บไซด์โครงการอนุรักษ์พันธู์พืชอันเนื่องมาจากพระราชดำริ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี, สืบค้นวันที่ 21 พฤศจิกายน 2553
2. ↑  Actinoscirpus grossus (L.) D. Simpson จาก Open Source for Weed Assessment in Lowland Paddy Fields (OSWALD) , สืบค้นวันที่ 21 พฤศจิกายน 2553
3. ↑  Actinoscirpus grossus เก็บถาวร 2010-08-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก Hawaiian Ecosystems at Risk project (HEAR) - Invasive species information for Hawaii and the Pacific, สืบค้นวันที่ 21 พฤศจิกายน 2553
4. ↑  Actinoscirpus grossus - GRIN Taxonomy for Plants เก็บถาวร 2004-11-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก Germplasm Resources Information Network (GRIN), สืบค้นวันที่ 21 พฤศจิกายน 2553
5. 1 2  Actinoscirpus grossus เก็บถาวร 2010-11-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก Weed Science Society of America (WSSA) , สืบค้นวันที่ 21 พฤศจิกายน 2553
**วัดบุพพนิมิตร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ลาน อำเภอแม่ลาน จังหวัดปัตตานี

วัดบุพพนิมิตรสร้างขึ้นเป็นวัดเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2315 เดิมมีชื่อว่า **วัดนางโอ** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2437 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 18 เมตร ยาว 21 เมตร และได้บูรณะอุโบสถ เมื่อ พ.ศ. 2544 ลักษณะอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย รอบอุโบสถมีกำแพงแก้ว มีซุ้มลูกนิมิต อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญกว้าง 10 เมตร ยาว 17 เมตร และมีกุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง สร้างด้วยไม้

วัดมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ ใช้ท่าพระหัตถ์ขวาวางทับ พระเขนย (หมอน) ประคองพระเศียร หันพระพักตร์ไปทางทิศตะวันออก พระหัตถ์ซ้ายวางทอดไปตามพระวรกาย พระบาทซ้ายพระบาทขวาเสมอกัน พระพุทธรูปปางไสยาสน์องค์นี้ ได้เริ่มต่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 ด้วยความดำริของพระครูกิตติคุณากร อดีตเจ้าอาวาส รูปที่ 10 ขนาดของพระองค์โดยประมาณ ความกว้าง 7 เมตร รวมฐาน ความยาว 27 เมตร ความสูงจากพื้น 9 เมตร ยังมีรูปปั้นหลวงพ่อดำ อดีตเจ้าอาวาสแห่งวัดนางโอ ลำดับที่ 9

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบุพนิมิตร". จังหวัดปัตตานี.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี, อรรจนีลดา วุฒิจันทร์. *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักรเล่ม 3* (1 ed.). กองพุทธศาสนสถาน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. p. 911.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
3. ↑  "พระพุทธไสยาสน์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "สถานีที่ 1 วัดบุพนิมิต". องค์การบริหารส่วนตำบลแม่ลาน.
**จอกบ่วาย หรือ หมอกบ่วาย** เป็นพืชกินสัตว์ขนาดเล็กอยู่ในสกุลหยาดน้ำค้างเป็นพืชฤดูเดียว มีลักษณะลำต้นแนบไปกับพื้น ใบเป็นแผ่นมนรี ค่อนข้างหนา ลักษณะคล้ายช้อน เรียงกันเป็นรูปวงกลม เส้นผ่าศูนย์กลาง 1.5 ถึง 3 ซม. มีขน จอกบ่วายเป็นหยาดน้ำค้างที่มีกับดักแบบเร็ว เมื่อดักจับแมลงได้ใบจะโอบล้อมแมลงในสองสามวินาที ขณะที่ชนิดอื่นใช้เวลาเป็นนาทีหรือชั่วโมง

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

จอกบ่วายมีลำต้นจะแนบอยู่กับพื้นดิน ใบเป็นกระจุกแบบกุหลาบซ้อนหนาแน่นที่โคนแนบชิดติดดิน เส้นผ่าศูนย์กลาง ตั้งแต่ 1.5 - 3 ซม. แผ่นใบเป็นแผ่นมนรีรูปไข่กลับหรือทรงกลม ค่อนข้างหนา กว้างประมาณ 0.5-0.8 ซม. ยาวประมาณ 0.6-1.5 ซม. ที่ใบจะมีขนเล็ก ๆ เป็นจำนวนมาก มีสีแดงเรื่อถึงแดง ปลายขนจะมีเมือกใสเกาะอยู่ คล้ายกับหยาดน้ำค้าง ดอกดอกออกใจกลางต้น ตั้งตรง ช่อดอกสูง 5 -15 ซม. กลีบดอกมีสีขาว

การกระจายพันธุ์
---------------

จอกบ่วายมีเขตการกระจายพันธุ์กว้าง พบในแถบประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อินเดีย ศรีลังกา ญี่ปุ่น และออสเตรเลีย ส่วนใหญ่ในประเทศไทยพบทุกภาคขึ้นตามที่ชื้นแฉะ ที่โล่งและดินที่ไม่สมบูรณ์ โดยเฉพาะภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตามภูเขาหินทราย

ประโยชน์
--------

ในยาพื้นบ้านอีสาน ใช้จอกบ่วายทั้งต้นแห้ง ดองเหล้าดื่ม แก้ท้องมาน ทั้งต้นสด ขยี้ทาแก้กลากเกลื้อน ในตำรายาไทย ใช้ ทั้งต้น แก้บิด ต่อมน้ำเหลืองอักเสบ ไข้มาลาเรีย ตามตำรายาของฮินดูจอกบ่วายมีคุณสมบัติทำให้ผิวหนังแดงจากการที่เลือดคั่ง

การเผยแพร่ในสื่อ
----------------

แสตมป์ชุดพืชกินแมลง พ.ศ. 2549
ประเทศไทยได้จัดพิมพ์แสตมป์ชุดพืชกินแมลง 4 ดวง เป็นที่ระลึกสัปดาห์สากลแห่งการเขียนจดหมาย พ.ศ. 2549 โดยใช้ภาพที่ชนะเลิศจากการประกวดในงานสัปดาห์สากลแห่งการเขียนจดหมายประจำปี พ.ศ. 2548 ในหัวข้อ "พืชกินแมลง" 1 ใน 4 ดวงนั้นเป็นรูปจอกบ่วาย ที่ออกแบบโดย นายจรรยา บุญญาศักดิ์ ราคา 15.00 บาท ออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2549

อ้างอิง
-------

1. ↑  จอกบ่วาย สารานุกรมพืชในประเทศไทย, สำนักงานหอพรรณไม้
2. ↑  Larsen, K. (1987). Droseraceae. In T. Smitinand and K. Larsen (eds.), Flora of Thailand Vol. 2 part 1: 67-69.
3. ↑  ภาควิชาเภสัชพฤกษศาสตร์ มูลนิธิมหาวิทยาลัยมหิดล, *สารานุกรมสมุนไพรเล่ม 4 (กกยาอีสาน)* , พิมพ์ครั้งที่ 1, อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน) : กรุงเทพฯ 2543, หน้า 95-6
4. ↑  Lewis, Walter H. 1977 *Medical Botany - Plants Affecting Man's Health*. John Wiley & Sons, St. Louis, Missouri.
5. ↑  แสตมป์ชุดพืชกินแมลง เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน stampthai.org เก็บถาวร 2007-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **จอกบ่วาย**
***ซิก แอนด์ ชาร์คโก้ คู่กัดฟัดไม่เลิก*** (ฝรั่งเศส: *Zig et Sharko*, อังกฤษ: Zig & Sharko) เป็นการ์ตูนแอนิเมชันฝรั่งเศสแนวตลก สร้างและกำกับโดย โอลีเวียร์ ฌ็อง มารี และผลิตโดย ซีลัมแอนิเมชั่น (เจ้าของเดียวกับ อ๊อกกี้เหมียวซ่ากับแมลงแสบ) สมมติฐานของการ์ตูนเรื่องนี้มุ่งเน้นไปที่ชีวิตของซิก เป็นไฮยีนาสีน้ำตาล และชาร์คโก้ เป็นปลาฉลามขาว เกี่ยวกับความขัดแย้งเกี่ยวกับนางเงือกมารีนา ซึ่งซิกพยายามจะกลืนกินเธอขณะชาร์คโก้รักและปกป้องเธอ การ์ตูนเรื่องนี้ใช้ตลกใบ้หรือเงียบ ตัวละครไม่พูด หรือใช้การเปล่งเสียงที่ไม่เข้าใจ ท่าทางและภาพสัญลักษณ์เป็นครั้งคราวในลูกโป่งคำพูด

การ์ตูนเรื่องนี้มี 3 ฤดูกาลมีทั้งหมด 78 ตอนครึ่งชั่วโมง (234 ช่วงเจ็ดนาที) ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 2010 ตามด้วยรอบปฐมทัศน์อย่างเป็นทางการในวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 2011 ทางแคนัล+ แฟมิลี โดยฤดูกาลที่ 2 และ 3 ออกอากาศทางกูลลี และออกอากาศแบบรีรันทางเตแอ็ฟเอิง ส่วนลิขสิทธิ์ในการจัดจำหน่าย โดยบริษัท **United Home Entertainment** ในรูปแบบ VCD และ DVD เป็นจำนวน 1 ซีชั่น ในชื่อ **ซิก แอนด์ ชาร์คโก้ คู่กัดฟัดไม่เลิก**

อ้างอิง
-------

1. ↑  Crump, William D. (2019). *Happy Holidays—Animated! A Worldwide Encyclopedia of Christmas, Hanukkah, Kwanzaa and New Year's Cartoons on Television and Film*. McFarland & Co. pp. 268–269. ISBN 9781476672939.
พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดยามางูจิ ประเทศญี่ปุ่น

**พิพิธภัณฑ์ปราสาทสามก๊ก** (ญี่ปุ่น: 三国志城博物館; โรมาจิ: *Sangokushi-jō Hakubutsukan*) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เคยตั้งอยู่ในนครฮิการิ จังหวัดยามางูจิ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการในปี พ.ศ. 2541 และปิดทำการในปี พ.ศ. 2558

พิพิธภัณฑ์มุ่งเน้นไปที่เรื่องราวของยุคสามก๊กของจีน สิ่งจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ ได้แก่ นวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง*สามก๊ก* และโบราณวัตถุที่ขุดพบจากยุคสามก๊ก กำกับดูแลโดยพิพิธภัณฑ์อู่โหวฉือ (武侯祠博物館) หรือพิพิธภัณฑ์ศาลจูกัดเหลียงในนครเฉิงตู มณฑลเสฉวน ในพิพิธภัณฑ์ยังมีการจัดแสดงประติมากรรมจำลองขนาดเท่าจริง ไดโอรามา (แบบจำลองสามมิติ) ภาพจิตรกรรม และภาพถู ที่สร้างภายใต้การกำกับดูแลของภัณฑารักษ์จากสมาคมศิลปินมณฑลเสฉวน

ทุกปีในวันที่ 4 พฤษภาคมและ 14 สิงหาคม มีการจัดงาน "ซังโกไก" (三顧会) เป็นกิจกรรมแฟนอีเวนต์ของสามก๊ก

พิพิธภัณฑ์ปิดทำการในปี พ.ศ. 2558 เนื่องจากภัณฑารักษ์ของพิพิธภัณฑ์ถึงแก่กรรม รวมระยะเวลาที่เปิดทำการ 17 ปี

ที่ตั้งและเวลาทำการ
-------------------

* ที่ตั้ง 2585-1 ชิโอดะ นครฮิการิ จังหวัดยามางูจิ
* เวลาเปิดทำการ 10.00-15.00 น. (ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2558)
* พิพิธภัณฑ์ปิดทุกวันพุธ, วันพฤหัสบดี (ยกเว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์), วันที่ 29-31 ธันวาคม (ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2558)

ดูเพิ่ม
-------

* *สามก๊ก*
* ยุคสามก๊ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  ★　閉館のお知らせ　★ เก็บถาวร 2015-08-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน -2016年2月2日閲覧

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 三国志城 เก็บถาวร 2015-08-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ลิงก์เสีย)