recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดนพทองดีศรีพฤฒาราม (วัดโป่ง)** ชาวบ้านนิยมเรียก **" วัดโป่ง "** จากการบอกเล่า วัดโป่งนี้เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2359 มี **" นายสนั่น คงเมือง "** เป็นคนบ้านโป่ง เป็นผู้มอบที่ดินถวายสร้างวัด จำนวน 17 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา

วัดโป่งนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านโป่ง ซึ่งในสมัยนั้นหมู่บ้านโป่ง ยังเป็นป่าหนาทึบ มีป่าสัตว์น้อยใหญ่อาศัยอยู่ บริเวณนี้เป็นดินโป่งที่มีรสดินเค็ม ซึ่งจากการบอกเล่าของคนเฒ่าคนแก่ให้ฟังว่า สมัยนั้นมีพระธุดงค์มาจากเมืองโคราช แล้วท่านก็ได้หยุดพักปักกลดที่นี่ ชาวบ้านได้มาทำบุญเกิดความเลื่อมใสศรัทธาในตัวท่านมาก ชาวบ้านจึงนิมนต์ท่านอยู่จำพรรษาที่นี่ นามท่านมาทราบภายหลังว่า **" หลวงพ่อดี "** วัดนี้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2389 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 ปัจจุบันนี้มีเนื้อที่ตั้งวัดทั้งหมด 25 ไร่ เศษ

นอกจากนี้ยังมีเกจิดังแห่งวัดนพทองดีศรีพฤฒาราม (วัดโป่ง) คือ **" พระครูวิสุทธิกิจจาทร (หลวงพ่อชม กสโร) "**อดีตเจ้าอาวาส ที่สังขารท่านไม่เน่าเปลือยจนถึงปัจจุบันนี้

รายนามเจ้าอาวาสวัดตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
------------------------------------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **ลำดับ** | **รายนาม** | **เริ่มวาระ** | **สิ้นสุดวาระ** | **รวมระยะเวลา (ปี)** | **หมายเหตุ** |
| **1** | **เจ้าอธิการบัว** | - | - | - | ลาสิกขาบท |
| **2** | **พระครูวิสุทธิกิจจาทร (ชม กสโร)** | พ.ศ. 2486 | 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 | 53 ปี | มรณภาพ |
| **1** | **พระครูธรรมรังษีวิสุทธิ์ (อาจารย์พร-หลวงพ่อพร)** | พ.ศ. 2539 | ปัจจุบัน | - | ดำรงตำแหน่งอยู่ |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัติ วัดนพทองดีศรีพฤฒาราม (วัดโป่ง)
2. ↑  ประวัติ หลวงพ่อชม กสโร อดีตเจ้าอาวาสวัดนพทองดีศรีพฤฒาราม (วัดโป่ง)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ประวัติ วัดโป่ง ชลบุรี

  

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วัดนพทองดีศรีพฤฒาราม
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 12°57′08″N 100°58′47″E﻿ / ﻿12.9522372°N 100.97978°E﻿ / 12.9522372; 100.97978
**วัดนาตาขวัญ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาตาขวัญ อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง มีเนื้อที่ 32 ไร่

วัดนาตาขวัญได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2200 ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาประมาณ พ.ศ. 2270 ชื่อของวัดมาจากตาผู้หนึ่งชื่อ ตาขวัญ ไม่มีภรรยาและบุตร มีที่นามาก เป็นผู้มีศรัทธาในบวรพระพุทธศาสนาจึงมอบที่นาของตนให้สร้างเป็นวัด ชาวบ้านจึงเรียกกันติดปากว่า "วัดนาตาขวัญ" ประวัติอีกแหล่งหนึ่งระบุว่า ตาขวัญ คหบดีเจ้าของที่นาผู้มีจิตศรัทธาในบวรพระพุทธนาเป็นผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2335 ชาวบ้านจึงได้เรียกชื่อวัดตามชื่อผู้บริจาคที่ดินว่า "วัดนาตาขวัญ" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2514

อุโบสถหลังเก่า สร้างขึ้นเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าหลังคาเครื่องไม้ลดชั้นมุงกระเบื้องว่าวซ้อนกัน ไม่มีเครื่องลำยอง หน้าบันเรียบทั้งสองด้าน เฉลียงด้านหน้ามีหลังคาจั่นหับคลุม เดิมมุงด้วยกระเบื้องมี 1 ช่องประตู ด้านหลังปิดทึบ ผนังด้านข้างมีช่องหน้าต่างด้านละ 5 ช่อง บานประตูหน้าต่างเป็นไม้ มีกำแพงแก้วเตี้ย ๆ ล้อมรอบอุโบสถ บนลานประทักษิณมีใบเสมาหินแกรนิตแกะสลักตั้งบนฐานแบบเสมานั่งแท่น ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย และพระอัครสาวก เจดีย์ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆัง ก่ออิฐถือปูน มีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปทั้ง 8 ทิศ สูงประมาณ 10.50 เมตร ปัจจุบันทางวัดได้ซ่อมแซมโดยก่อปูนปิดซุ้มพระที่ฐานเจดีย์ ต่อเติมยอดเจดีย์และทาสีใหม่ พระปรางค์ที่ซ่อมแซมไว้อย่างสวยงาม หอระฆังมีหลังคา ยอดจัตุรมุข

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนาตาขวัญ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดนาตาขวัญ". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดนาตาขวัญ**
**บริษัทร่วมทุน** (ญี่ปุ่น: 株式会社; โรมาจิ: *kabushiki gaisha*; อังกฤษ: stock company) เป็นบริษัท (会社; company) รูปแบบหนึ่งตามกฎหมายญี่ปุ่น

ศัพท์
-----

คำ "คาบูชิกิไกชะ" (kabushiki gaisha) นี้ บริษัทหลายแห่งของญี่ปุ่นมักแปลว่า "บริษัทจำกัด" (limited company) ส่วนบริษัทอื่น ๆ มักแปลเพียง "บริษัท" (corporation หรือ incorporated) แต่คำนี้มีความหมายตรงตัวว่า "บริษัทร่วมทุน" (stock company หรือ joint stock company) รัฐบาลญี่ปุ่นเองเดิมอนุมัติให้แปลอย่างเป็นทางการว่า "บริษัทธุรกิจ" (business corporation) แต่ปัจจุบันเปลี่ยนให้แปลว่า "บริษัทร่วมทุน" (stock company)

ในภาษาญี่ปุ่น คำดังกล่าวเป็นได้ทั้งปัจจัย (suffix) เช่น "โตโยตะจิโดชะคาบูชิกิไกชะ" (トヨタ自動車株式会社; "Toyota Motor Corporation") และอุปสรรค (prefix) เช่น "คาบูชิกิไกชะเด็นสือ" (株式会社電通; "Dentsu Inc.")

ความเป็นมา
----------

เดิมประมวลกฎหมายแพ่งญี่ปุ่นได้วางระเบียบการจัดตั้งบริษัทร่วมทุนเอาไว้ บริษัทร่วมทุนแห่งแรก คือ ธนาคารประจำชาติแห่งแรกของญี่ปุ่น (First National Bank of Japan) ซึ่งจัดตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1873 ภายหลังเมื่อญี่ปุ่นถูกสหรัฐอเมริกายึดครองหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ชาติผู้เข้ายึดครองได้สังคายนาประมวลกฎหมายแพ่งโดยอาศัยรัฐบัญญัติบริษัทธุรกิจอิลลินอยส์ ค.ศ. 1933 (Illinois Business Corporation Act of 1933) เป็นแม่แบบ บริษัทร่วมทุนของญี่ปุ่นจึงมีร่องรอยบริษัทแบบอเมริกันหลายประการ แต่ก็แตกต่างกันบ้าง เช่น บริษัทร่วมทุนญี่ปุ่นไม่สามารซื้อหุ้นของตนกลับคืนมาได้ ไม่สามารถขายหุ้นราคาน้อยกว่าห้าหมื่นเยนต่อหนึ่งหุ้นได้ และไม่สามารถดำเนินกิจการโดยอาศัยทุนส่วนเกิน (paid-in capital) ซึ่งต่ำกว่าสิบล้านเย็นได้ (ข้อกำหนดเหล่านี้ปัจจุบันได้เปลี่ยนแปลงหรือยกเลิกแล้วก็มี)

ครั้นวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 รัฐสภาญี่ปุ่นตราพระราชบัญญัติบริษัท (会社法; Companies Act) ฉบับใหม่ซึ่งใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม ปีถัดมา พระราชบัญญัติฉบับนี้เปลี่ยนแปลงระเบียบการจัดตั้งและดำเนินบริษัทร่วมทุนอย่างใหญ่หลวง โดยปรับปปรุงให้มีลักษณะคล้ายคลึงกับบริษัทร่วมทุนในสหรัฐอเมริกามากขึ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "法令用語「日英対訳辞書」まとまる　政府検討委", *Asahi Shimbun*, March 18, 2006. (summary)
2. ↑  *Standard Bilingual Dictionary of Legal Terminology*.
3. ↑  Ramseyer, Mark, and Minoru Nakazato, *Japanese Law: An Economic Approach* (Chicago: University of Chicago Press, 1999), p. 111.
4. ↑  Ramseyer, *op. cit.*, p. 123.
5. ↑  Professor Shosaku Masai (2 February 2009). "Review of 2005 Companies Act: Recent discussions". Waseda University Institute of Comparative Law. สืบค้นเมื่อ 2011-02-26.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* (ญี่ปุ่น) (อังกฤษ) พระราชบัญญัติบริษัท (Companies Act) – ภาค 1 ถึง 4 เก็บถาวร 2021-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, ภาค 5 ถึง 8 เก็บถาวร 2021-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* (ญี่ปุ่น) (อังกฤษ) คำสั่งให้ใช้พระราชบัญญัติบริษัท เก็บถาวร 2021-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Order for Enforcement of the Companies Act)
**หม่อนอ่อน**, **เม็ดชุนตัวผู้**, **ส้มสา** หรือ **บ๊วย** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Myrica esculenta*) เป็นพืชพื้นเมืองในแถบหุบเขาของเนปาล และพื้นที่สูงของอินเดียโดยเฉพาะรัฐปัญจาบ พบในเอเชียใต้ คาบสมุทรอินโดจีน คาบสมุทรมลายู อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ เป็นไม้พุ่ม ลำต้นสั้นและคดงอ เปลือกต้นสีน้ำตาล มีรอยแตกตามยาว เปลือกชั้นในสีแดงอมส้ม ใบอ่อนมีชนสีออกชมพู ใบแก่เหนียว สีเขียวเป็นมัน มีจุดน้ำยางเหนียวกระจายทั่วผิว ดอกขนาดเล็กมาก เป็นช่อแน่น ไม่มีกลีบเลี้ยงและกลีบดอก ดอกตัวผู้สีแดง ดอกตัวเมียสีเขียว ผลสีแดงอมส้ม ผิวมีตุ่มเล็กๆ ขรุขระ 

ในจีนใช้เปลือกไม้เป็นแหล่งของแทนนินในการฟอกหนัง ผลรสหวานอมเปรี้ยวรับประทานได้หรือใช้ทำน้ำผลไม้ น้ำต้มเปลือกแก้ท้องเสีย หลอดลมอักเสบและลำไส้อักเสบเปลือกใช้เป็นยาสมาน ป้องกันแผลเน่า รักษาโรคบิด รูมาติก ท้องร่วง ทำยาเบื่อปลา ไม้ใช้ทำฟืน ไขที่หุ้มผลแยกออกได้โดยการต้ม ใช้ทำเทียนและสบู่ ในเปลือกมีสารสีเหลืองจำพวก myrisetin, myricitrin และ glycoside ใช้ทำสีย้อมผ้าโดยย้อมผ้าฝ้ายได้สีเหลืองอมน้ำตาล

อ้างอิง
-------

* ไซมอน การ์ดเนอร์ พินดา สิทธิสุนทร และวิไลวรรณ อนุสารสุนทร. ต้นไม้เมืองเหนือ. กรุงเทพฯ: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ. 2543

1. ↑  "medicinal herbs". ayushveda.com. สืบค้นเมื่อ 2011-01-26.
2. 1 2  "Myrica esculenta". ayushveda.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-12-16. สืบค้นเมื่อ 2011-01-26.
3. ↑  พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 3: พืชให้สีย้อมและแทนนิน. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544.หน้า 120
4. ↑  หมากหม่อนอ่อน
สำหรับสังฆราชในความหมายอื่น ๆ ดูที่ พระสังฆราช (แก้ความกำกวม)
**สังฆราช** คือพระมหาเถระผู้เป็นใหญ่สูงสุดในสังฆมณฑล ในแต่ละประเทศ เช่น ประเทศพม่า ประเทศไทย ประเทศกัมพูชา มักมีพระสังฆราชเป็นของตน พระสังฆราชอาจเป็นประมุขเฉพาะคณะสงฆ์นิกายหนึ่งหรือเป็นประมุขคณะสงฆ์ทั้งปวงทุกนิกายในประเทศนั้น (ซึ่งเรียกว่าสกลมหาสังฆปริณายก) คำว่า สังฆราช เป็นคำสมาสจากคำว่า สงฺฆ (พระสงฆ์) + ราช (พระราชา) ซึ่งแปลว่า พระราชาแห่งคณะสงฆ์

ประเทศไทย
---------

ดูบทความหลักที่: สมเด็จพระสังฆราชไทย
พระสังฆราชของประเทศไทยเรียกว่า **สมเด็จพระสังฆราช** และมีตำแหน่งเป็นสกลมหาสังฆปริณายก เพราะทรงเป็นประมุขปกครองบัญชาการคณะสงฆ์ทุกนิกายในประเทศไทย และมีพระอิสริยยศเสมอด้วยพระองค์เจ้าต่างกรม พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2560 ฉบับปัจจุบันให้พระมหากษัตริย์ไทยเป็นผู้สถาปนาสมเด็จพระราชาคณะขึ้นเป็นสมเด็จพระสังฆราช

สมเด็จพระสังฆราชไทยพระองค์ปัจจุบันคือ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (อัมพร อมฺพโร) ซึ่งดำรงตำแหน่งมาตั้งแต่วันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560

ประเทศกัมพูชา
-------------

ดูบทความหลักที่: สมเด็จพระสังฆราชกัมพูชา
ช่วง พ.ศ. 2398-2524 ประเทศกัมพูชามีสมเด็จพระสังฆราช 2 พระองค์ คือฝ่ายมหานิกายและฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ในปี พ.ศ. 2524 ได้มีการรวมคณะสงฆ์ทั้งสองนิกายเป็นหนึ่งเดียว โดยมีสมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี (เทพ วงศ์) เป็นประมุข ต่อมาในปี พ.ศ. 2534 พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ทรงสถาปนาบัวร์ กรี เป็น**สมเด็จพระอภิสิรีสุคนธามหาสังฆราชาธิบดี** สมเด็จพระมหาสังฆราชในคณะธรรมยุติกนิกาย ทำให้คณะสงฆ์กัมพูชาแบ่งการปกครองเป็นสองนิกายอีกครั้ง โดยสมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี (เทพ วงศ์) เป็นประมุขเฉพาะฝ่ายมหานิกาย และในปี พ.ศ. 2549 สมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี (เทพ วงศ์) ได้เลื่อนสมณศักดิ์เป็น**สมเด็จพระอัครมหาสังฆราชาธิบดี** และสมเด็จนนท์ แงด ได้รับสถาปนาเป็น**สมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี สมเด็จพระสังฆนายกฝ่ายมหานิกาย**สืบแทนมาจนปัจจุบัน ในปัจจุบันประเทศกัมพูชาจึงมีสมเด็จพระมหาสังฆราช 2 พระองค์

อ้างอิง
-------

* Harris, Ian (August 2001), "Sangha Groupings in Cambodia", *Buddhist Studies Review*, UK Association for Buddhist Studies, **18** (I): 65–72

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542, กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์, 2546, หน้า 1160
2. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542, หน้า 1110
3. ↑  พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2560
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสถาปนาสมเด็จพระสังฆราช, ตอนที่ 5ข, เล่ม 134, วันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560, หน้า 1-3
5. ↑  Harris 2001, p. 75
6. ↑  Harris 2001, p. 77
วิทยาลัยการแพทย์สตรีในรัฐหรยาณา ประเทศอินเดีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 29°09′02″N 76°48′38″E﻿ / ﻿29.1505202°N 76.8104364°E﻿ / 29.1505202; 76.8104364

**วิทยาลัยการแพทย์ภคัต พูล สิงห์** (ฮินดี: भगत फूल सिंह आयुर्विज्ञान महाविद्यालय; อังกฤษ: Bhagat Phool Singh Medical College) เป็นวิทยาลัยการแพทย์ของรัฐที่ขานปุรกลาน ณ โคหานา ในอำเภอโสณิพัทธ์ รัฐหรยาณา ประเทศอินเดีย

ประวัติ
-------

ใน ค.ศ. 2008 แผนการจัดตั้งวิทยาลัยการแพทย์ภายใต้มหาวิทยาลัยสตรีภคัต พูล สิงห์ ที่ขานปุรกลาน ได้รับการประกาศเป็นครั้งแรกโดยมุขยมนตรีรัฐหรยาณา ภูเปทระ สิงห์ หุฑฑา ครั้นวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2009 โซเนีย คานธี ได้วางศิลาฤกษ์ของวิทยาลัยดังกล่าว

กระทั่งวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2011 ทางโรงพยาบาลที่วิทยาลัยได้ดำเนินการด้วย 100 เตียง และทีมแพทย์ 21 คน ซึ่งจากจำนวนนี้ได้เติบโตสู่ 450 เตียง และแพทย์ 215 คน ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2013

วิทยาลัยการแพทย์สตรี
--------------------

เป็นวิทยาลัยการแพทย์ของรัฐบาลสตรีแห่งแรกของเอกราชอินเดีย และเป็นสถาบันแรกในอินเดียเหนือนับตั้งแต่วิทยาลัยการแพทย์เลดีฮาร์ดิงเงของเดลีได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1914 ซึ่งวิทยาลัยนี้เปิดตัวในวันสตรีสากลเมื่อ ค.ศ. 2013 โดยโซเนีย คานธี หัวหน้าพรรคคองเกรส

วิทยาเขต
--------

วิทยาลัยมีเนื้อที่กว่า 88 เอเคอร์ และได้รับการจัดตั้งขึ้นด้วยค่าใช้จ่าย 700 โกฎิรูปีอินเดีย

ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง
-----------------------

* มานูชี ชิลลา – ผู้ชนะการประกวดมิสเวิลด์ 2017 และนักแสดงหญิง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Hooda promises medical college for women". *The Hindu*. 28 December 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 April 2013. สืบค้นเมื่อ 9 March 2013.
2. 1 2 3  "Sonia inaugurates first all-women medical college". *The Hindu*. 9 March 2013. สืบค้นเมื่อ 9 March 2013.
3. ↑  "Sonia Gandhi inaugurates Women Medical College in Haryana". *Daily Bhaskar*. 9 March 2013. สืบค้นเมื่อ 9 March 2013.
4. ↑  "Haryana to get medical college for women". *The Sunday Indian*. 5 March 2013. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-03. สืบค้นเมื่อ 9 March 2013.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* flagสถานีย่อยประเทศอินเดีย

* เว็บไซต์ทางการ
**เมมฟิส** (อาหรับ: مَنْف *Manf*  คอปติก: ⲙⲉⲙϥⲓ; กรีก: Μέμφις) เป็นเมืองหลวงเก่าแก่ของอียิปต์ล่าง ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองมิต-ราฮินา ราว 20 กม. (12 ไมล์) ตอนใต้ของเมืองกิซา 

ตามตำนานที่เกี่ยวข้องโดยมาเนโท นักประวัติศาสตร์และนักบวชในยุคราชอาณาจักรทอเลมีแห่งอียิปต์โบราณ เมืองก่อตั้งขึ้นโดยฟาโรห์เมเนส เป็นเมืองหลวงของอียิปต์ในสมัยราชอาณาจักรเก่า และเป็นเมืองสำคัญใกล้ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตลอดประวัติศาสตร์โบราณ มันครอบครองตำแหน่งยุทธศาสตร์ที่ปากแม่น้ำไนล์และเป็นที่ที่ตั้งของท่าเรือหลักของอียิปต์ล่างคือ *เพรู - เนเฟอร์* มีโรงงานหีบห่อและคลังสินค้าขนาดใหญ่ที่กระจายอาหารและสินค้าทั่วราชอาณาจักรโบราณ ในช่วงยุคทองเมมฟิสเติบโตขึ้นมาในฐานะศูนย์กลางการค้าการค้าและศาสนาในระดับภูมิภาค

ชาวอียิปต์โบราณเชื่อว่าเมมฟิสอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเทพพทาห์ เทพแห่งช่างฝีมือ และมีวิหารของเทพพทาห์ คือ *ฮัต-กา-พทาห์* (หมายถึง "สวนแห่งวิญญาณของเทพพทาห์") เป็นโครงสร้างที่โดดเด่นที่สุดแห่งหนึ่งในเมือง ชื่อของวิหารนี้กลายเป็นภาษากรีกในฐานะ Aί-γυ-πτoς (Ai-gy-ptos) โดยนักประวัติศาสตร์ เชื่อกันว่าเป็นแหล่งกำเนิดของชื่อภาษาอังกฤษยุคใหม่ในภาษาเอธิโอเปีย

ประวัติความเป็นมาของเมมฟิสมีการเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับอียิปต์โบราณ เชื่อกันว่าความสำคัญของเมืองลดลงเพราะการสูญเสียความสำคัญทางเศรษฐกิจในช่วงยุคหลัง จากการเกิดเมืองชายฝั่งอะเล็กซานเดรีย และความสำคัญทางศาสนาที่ลดลงหลังจากการละทิ้งศาสนาโบราณตามคำสั่งของเทสซาโลนิกา (ค.ศ. 380) ซึ่งทำให้คริสต์ศาสนาเป็นศาสนาหลักของจักรวรรดิโรมัน

เมมฟิสขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี 2522 ภายใต้ชื่อ **เมมฟิสและสุสาน - กลุ่มพีระมิดตั้งแต่กีซาถึงดาห์ชูร์** ร่วมกับกลุ่มพีระมิดแห่งกีซา และสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ในบริเวณกีซา ซัคคารา และดาห์ชูร์ที่ส่วนมากสร้างในช่วงราชวงศ์ที่สามถึงหกของยุคราชอาณาจักรเก่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  P. Tallet, D. Laisnay: *Iry-Hor et Narmer au Sud-Sinaï (Ouadi 'Ameyra), un complément à la chronologie des expéditios minière égyptiene*, in: BIFAO 112 (2012), 381–395, available online
2. ↑  Bard, *Encyclopedia of the Archaeology of Ancient Egypt*, p. 694.
3. ↑  Meskell, Lynn (2002). *Private Life in New Kingdom Egypt*. Princeton University Press, p.34
4. ↑  Shaw, Ian (2003). *The Oxford History of Ancient Egypt*. Oxford University Press, p.279

  

แม่แบบ:เมมฟิส

| * ด
* ค
* ก
แหล่งมรดกโลกในประเทศอียิปต์ |
| --- |
| ทางวัฒนธรรม | เมมฟิสและสุสาน – กลุ่มพีระมิดตั้งแต่กีซาถึงดาห์ชูร์ • ทีบส์โบราณและสุสาน • กลุ่มอนุสาวรีย์แห่งนูเบียตั้งแต่อาบูซิมเบลจนถึงฟีลาเอ • เมืองประวัติศาสตร์ไคโร • อะบูมีนา • พื้นที่นักบุญแคเทอริน |
| ทางธรรมชาติ | วาดีอัลฮีตาน (หุบเขาวาฬ) |
| *หมายเหตุ:* ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก |
ชุมนุมเจ้าพระฝางเป็นชุมนุมไทยสุดท้ายหลังกรุงศรีอยุธยาเสียแก่พม่า ที่พระเจ้าตากสินมหาราชทรงทำลายได้ ทำให้แผ่นดินกลับรวมเป็นหนึ่งอีกครั้ง
**พระพากุลเถระ (เรือน)** หรือ **"เจ้าพระฝาง"** เป็นชาวเหนือ (เวียงป่าเป้า) บวชพระแล้ว ลงมาร่ำเรียนพระไตรปิฎกที่อยุธยา สมัยพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ เชี่ยวชาญได้ชั้นมหา เรียกตามชื่อเดิมว่า "มหาเรือน"

ต่อมาพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศโปรดเกล้าฯ ให้พระมหาเรือนเป็นพระราชาคณะ ที่ พระพากุลเถระ คณะฝ่ายอรัญวาสี อยู่วัดศรีโยธยาได้ไม่นาน ก็โปรดเกล้าฯ ให้เป็นพระสังฆราชาเจ้าคณะ และกลับขึ้นไปจำวัดอยู่ที่วัดพระฝาง ณ เมืองสวางคบุรี (เมืองฝาง) มีผู้คนเคารพนับถือมาก ท่านเป็นผู้สร้างพระพุทธรูปทรงเครื่องสำคัญไว้ในโบสถ์วัดพระฝางสวางคบุรี

หลังจากกรุงศรีอยุธยาเสียแก่พม่าในปี พ.ศ. 2310 ท่านจึงได้ตั้งตนเป็นเจ้าทั้งที่อยู่ในสมณเพศ แต่ผู้คนก็พานับถือเรียกกันว่า เจ้าพระฝาง หรือ พระเจ้าฝาง เนื่องจากชาวบ้านนับถือว่าเป็นผู้วิเศษ

หลังชุมนุมเจ้าพระฝางแตก เจ้าพระฝางได้หนีไปขึ้นต่อโป่มะยุง่วนเจ้าเมืองเชียงใหม่ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นเมืองขึ้นของพม่า ทำให้โปมะยุง่วนได้กำลังจากเจ้าพระฝางเพิ่ม และท่านได้ยุยงให้พม่ายกทัพมาหยั่งเชิงที่เมืองสวรรคโลกในปี พ.ศ. 2313 ซึ่งเป็นการสงครามกับเมืองเชียงใหม่ครั้งแรกในสมัยธนบุรี และเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีคิดยกทัพไปยึดเมืองเชียงใหม่คืนจากพม่า แต่หลังจากตีเชียงใหม่ได้แล้วก็ไม่พบเจ้าพระฝางอีกเลยซึ่งเชื่อว่าคงหลบหนีไปได้จนหายสาปสูญ โดยไม่ทราบว่า ท่านมรณภาพที่ใด เมื่อใด
**วัดบ้านค่าย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านค่าย อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง

ประวัติ
-------

ชุมชนวัดบ้านค่ายเป็นชุมชนเก่าแก่ทางตอนบนของแม่น้ำระยอง จดหมายเหตุจีนได้กล่าวถึงดินแดนแถบนี้ไว้ตั้งแต่ราว พ.ศ. 1700 จากหนังสือ *ประวัติวัดในจังหวัดระยอง* เชื่อกันว่าวัดนี้สร้างขึ้นในสมัยกรุงสุโขทัยเป็นราชธานี สมัยที่อาณาจักรขอมยังรุ่งเรืองในแถบนี้ ดังเห็นได้จากซากปรักหักพังของโบสถ์เก่าที่ชาวบ้านเรียกโบสถ์ขอม จากร่องรอยของศิลาแลงเก่าแก่ เสมา และธรรมจักรที่มีลวดลายแบบศิลปะขอม ซึ่งมีอายุมากกว่า 1,000 ปี

เชื่อกันว่าวัดถูกทิ้งร้างมานานจนมีชาวระยองผู้หนึ่งนามว่า นายตาล ได้มาตั้งบ้านเรือนบริเวณนี้ และได้ขอแรงชาวบ้านให้มาช่วยกันสร้างกุฏิสงฆ์ขึ้น ก่อนจะอาราธนาอุปัชฌาย์แป้นจากวัดวงเวียนตะเคียนเจ็ดต้น (วัดบ้านเก่า) มาจำพรรษา ได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น เพื่อให้มีสถานที่ประกอบพิธีกรรมและทำกิจของสงฆ์ แต่เนื่องจากวัดอยู่บริเวณที่กระแสน้ำไหลผ่าน ทำให้น้ำเซาะตลิ่งในฤดูน้ำหลาก จึงย้ายวัดมาอยู่ตอนล่าง ซึ่งมีผู้ถวายที่ดินให้แก่วัดราว 40 ไร่นามว่านายเรือง เมื่อสร้างวัดใหม่ขึ้นจึงเรียกวัดเดิมว่า "วัดบน" ส่วนวัดใหม่เรียก "วัดล่าง" ปัจจุบันเปลี่ยนเป็น "วัดบ้านค่าย" ทางด้านเหนือของวัดแต่เดิมปรากฏร่องรอยคันดินเป็นแนวยาว ชาวบ้านเชื่อกันว่าเป็นค่ายของขอมจึงเรียกชื่อว่าวัดบ้านค่าย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2506 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 สร้างแทนอุโบสถหลังเก่าที่ชำรุดทรุดโทรม และทำการบูรณะปฏิสังขรณ์หลังคาอุโบสถใหม่เมื่อ 2551 บริเวณอุโบสถเก่า มีเรื่องเล่าว่า มีเสือแม่ลูกอ่อนอยู่ หลวงพ่อแป้น พิจารณาแล้วเห็นว่าทำเลเหมาะสม จึงยกโรงอุโบสถขึ้นและใช้อุโบสถหลังนี้ทำสังฆกรรมการ

มณฑปสร้างขึ้น ราวปี พ.ศ. 2455 ลักษณะเป็นมณฑปก่ออิฐถือปูน ตั้งบนฐานสูงมีลานประทักษิณเดินได้โดยรอบ หลังคาเครื่องไม้ทรงปราสาทเรือนยอด ส่วนยอดบนสุดเป็นสถูปทรงระฆัง หลังคาทุกด้านยกจั่ว มีเครื่องลำยองปูนปั้นประดับ หน้าบันตกแต่งด้วยลายเทพนมและลายกระหนก ที่คอสองประดับด้วยลายปูนปั้นรูปสัตว์มงคลแบบศิลปะจีน เช่น มังกร เสือ เป็ดแมนดาริน นกยูง สิงโต กิเลน และกวางส่วนที่มุมอาคารเป็นรูปครุฑยุดนาคมีช่องประตูทางด้านหน้าและหลังด้านละ 1 ประตู ด้านข้างมีช่องหน้าต่างบานประตูหน้าต่างเป็นไม้ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูป และรอยพระพุทธบาทจำลอง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* ท่านพ่อมา
* ท่านพ่อมี
* ท่านพ่อเพชร
* ท่านพ่อแป้น
* ท่านพ่อบัว
* ท่านพ่อดี
* พระครูวิจิตรธรรมานุวัติ (หลวงพ่อวงศ์) พ.ศ. 2433–2483
* พระอาจารย์ถิน พ.ศ. 2483–2485
* พระอธิการเคียง พ.ศ. 2485–2490
* พระครูจันทสโรทัย(หลวงพ่อดิ่ง) พ.ศ. 2490–2502
* พระอธิการเวียง โกวิโท พ.ศ. 2502–2509
* พระอธิการทอง วิจิตฺโต พ.ศ. 2509–2520
* พระมนต์ (ติม) มนฺตชาโต พ.ศ. 2520–2522
* พระวินัยธรกานต์ กาญฺนจโน พ.ศ. 2522–2530
* พระครูพิพัฒน์ชยาภรณ์ พ.ศ. 2530 ถึง ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "'ระยอง' ประวัติศาสตร์แห่ง 'ความสุข' บนเส้นทางการค้า 2,000 ปี". มติชน. 9 ตุลาคม 2562. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "5 เส้นทางประวัติศาสตร์". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) สำนักงานระยอง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-04-20. สืบค้นเมื่อ 2021-04-20.
3. ↑  "วัดบ้านค่าย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "อุโบสถวัดบ้านค่าย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
5. ↑  "วัดบ้านค่าย". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดบ้านค่าย**
**เจ้าพระยาธรรมาธิกร (ทองดี)** ต้นสกุลธรรมสโรช นามเดิมว่า ทองดี เป็นข้าหลวงเดิมในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โดยชั้นเดิมมีบรรดาศักดิ์เป็นจมื่นศรีสรรักษ์ แล้วเลื่อนขึ้นเป็นพระยาพิพัฒโกษาและได้รับประราชทานโปรดเกล้าฯ ตั้งให้เป็นเจ้าพระยาธรรมากร เสนาบดีจตุสดมภ์กรมวังคนที่ 2 ในรัชกาลที่ 1

ประวัติ
-------

เจ้าพระยาธรรมาธิกร (ทองดี ธรรมสโรช) เป็นบุตรของเจ้าพระยาอภัยราชา ที่เรียกกันว่า เจ้าคุณประตูจีน ครั้งกรุงศรีอยุธยา เจ้าพระยาอภัยราชาผู้นี้ตามความในราชพงศาวดาร เดิมเป็นเจ้าพระยาสุภาวดี บ้านอยู่ประตูจีน แล้วได้เลื่อนเป็นเจ้าพระยาอภัยราชา ตำแหน่งสมุหพระกลาโหม ในตอนปลายแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ พร้อมกันกับพระยาธรรมไตรโลก บ้านคลองแกลบ ได้รับแต่งตั้งขึ้นเป็นเจ้าพระยามหาเสนาธิบดีศรีสมุห พระกลาโหม (เจ้าพระยากลาโหม คลองแกลบ) เจ้าพระยาอภัยราชา (เจ้าคุณประตูจีน) มีบุตรชายคนโตคือพระสำราญองค์ (ต้นสกุลสโรบล) เป็นข้าราชการในสมัยรัชกาลที่ 1 พระสำราญองค์มีบุตรคือพระยาศรีสุริยะพาหะ (สระ) ข้าราชการในรัชกาลที่ 2 พระยาศรีพาหะ มีบุตรคือพระยามณเฑียรบาล (บัว) เป็นพระพี่เลี้ยงของพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านผู้นี้เป็นคุณตาของคุณจอมมารดาเลี่ยม (เล็ก) ผู้เป็นคุณจอมมารดาของพระองค์เจ้ารัชนีแจ่มจำรัส 

นามสกุลธรรมสโรช ได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานแก่ นายพลตรี พระวิบุลอายุรเวท (เสข ธรรมโรช) แต่ครั้งยังเป็นนายพันตรี หลวงศักดาพลรักษ์ ผู้รั้งผู้อำนวยการโรงพยาบาลทหารบกกลาง ว่า *ธรรมสโรช (Dharmasaroja)* ซึ่งท่านผู้นี้เป็นบุตรของหลวงเทวะวงศวโรปการ (เสน) อันเป็นบุตรของจมื่นสรสิทธิราช (จุ้ย) กับท่านไม้จีน บุตรของท่านคล้าย (ข้าหลวงเดิมในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย) ทางมารดาของพระยาวิบุลอายุรเวทคือท่านศิลาเป็นบุตรีของท่านทันและเป็นหลานตาของพระยาอุทัยธรรม (นุด) ผู้เป็นบุตรของเจ้าฟ้าชายนเรนทรราชกุมารหรือพระนเรนทรราชา (ต้นสกุลรุ่งไพโรจน์) ซึ่งเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 18 ของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชและเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ในกรมบริจาภักดีศรีสุดารักษ์ (เจ้าหญิงฉิม) ซึงเป็นพระราชธิดาของเจ้าพระยานครศรีธรรมราช

ในเวลาก่อนหน้าที่พระยาวิบุลอายุรเวทจะได้รับนามสกุลพระราชทานก็ได้มีผู้สืบสายโลหิตโดยตรงในสกุลอีกผู้หนึ่งได้รับพระราชทานนามสกุลจากรัชกาลที่ 6 ว่าสกุล *รัตนทัศนีย (Ratnadasniya)* คือพระยามหิมานุภาพ (เป๋า รัตนทัศนีย์) กรมพระตำรวจในซ้าย บิดาคือพระยาณรงค์วิไชย (ทัศ) ผู้เป็นต้นสกุลรัตนทัศนีย ปู่คือพระยาเพชรพิไชย (เอี่ยม ธรรมสโรช) ซึ่งเป็นพี่ชายของท่านคล้ายและพระยาราชงคราม (อินทร์) และท่านพลับ

ในเวลาใกล้เคียงกันกับที่พระยาวิบุลอายุรเวทได้รับพระราชทานนามสกุล ก็ได้มีผู้สืบสายโลหิตโดยตรงในสกุลอีกผู้หนึ่งได้รับพระราชทานนามสกุลจากรัชกาลที่ ๖ ว่าสกุล *อินทรวิมล (Indravimala)* คือ นายร้อยโท นายศุขแพทย์ ผู้บังคับหมวดพยาบาล โรงเรียนนายร้อยชั้นปฐม บิดาชื่อนายเผื่อน ปู่คือพระยาราชสงคราม (อินทร์) ผู้เป็นต้นตระกูล อินทรวิมล ซึ่งแยกออกไปจากสกุลธรรมสโรช

อ้างอิง
-------

1. ↑  พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสมมตอมรพันธุ์, เรื่องการตั้งเจ้าพระยากรุงรัตนโกสินทร์, โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ, พ.ศ. 2461
2. ↑  จุลลดา ภักดีภูมินทร์, เพลงยาว เก็บถาวร 2005-04-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, สกุลไทย, ฉบับที่ 2545, ปีที่ 49, ประจำวันอังคารที่ 29 กรกฎาคม 2546
 หนังสือประวัติสำนักพระราชวัง พิมพ์ครั้งที่ ๓ สำนักพระราชวัง กรกฎาคม ๒๕๔๓)
**วัดบ่อน้ำร้อน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาเนาะแมเราะ อำเภอเบตง จังหวัดยะลา ปัจจุบันมีพระครูอดุลโรจนธรรม (สง่า) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดบ่อน้ำร้อนตั้งขึ้นในชื่อ **สำนักสงฆ์บ่อน้ำร้อน** เมื่อ พ.ศ 2535 ก่อสร้างโดยกำลังศรัทธาของประชาชน ต่อมานายเวียง พุทธิเนตร เป็นผู้ขออนุญาตให้สร้างวัด สำนักงาน
พระพุทธศาสนาแห่งชาติได้ประกาศตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนามีนามว่า "วัดบ่อน้ำร้อน" เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2555

วัดบ่อน้ำร้อนมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ รูปปั้นองค์ใหญ่ของหลวงพ่อทวดเหยียบน้ำทะเลจืด เป็นรูปปั้นหลวงปู่ทวดองค์ใหญ่ที่สุดในพื้นที่ 3 จังหวัดภาคใต้ มีพิธีบวงสรวง พิธีถวายฉัตร และประดิษฐาน เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2563

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระครูอดุลโรจนธรรม (สง่า)". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดบ่อน้ำร้อน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "ประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา [วัดบ่อน้ำร้อน]" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
4. ↑  "วัดบ่อน้ำร้อน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
5. ↑  "'ตาเนาะแมเราะ' แกะรอยแหล่งกำเนิดอาหารเบตง". โพสต์ทูเดย์.
6. ↑  "บวงสรวง 'หลวงพ่อทวดเหยียบน้ำทะเลจืด' วัดบ่อน้ำร้อน เมืองเบตงชายแดนใต้". แนวหน้า.
**วัดบ่อตะกั่วพุทธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางระกำ อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

วัดบ่อตะกั่วพุทธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2335 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 เดิมทีบริเวณนี้เป็นที่รกร้าง ต่อมามีพระธุดงค์มาปักกลด เริ่มพัฒนาเป็นสำนักสงฆ์ ต่อมาชาวบ้านได้ช่วยเหลือพระโดยการขุดบ่อน้ำใช้สอยอุปโภคบริโภคและได้พบแร่ตะกั่วจำนวนมากในบริเวณบ่อที่ขุด จึงได้ใช้ชื่อ **สำนักสงฆ์บ่อตะกั่ว** วัดได้รับการพัฒนาเรื่อยมา จนได้ตั้งเป็นวัด พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จมาตัดหวายลูกนิมิตอุโบสถและได้ปลูกต้นโพธิ์ไว้หน้าอุโบสถแห่งนี้เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2517

อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า บริเวณหน้าบันซุ้มประตูหน้าต่างตกแต่งด้วยเครื่องลายคราม ภายในประดิษฐานพระประธาน *หลวงพ่อโต* ศิลปะเชียงแสน วิหารพระพุทธรูปปางป่าเลไลย์ เจดีย์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์กร อินฺทสโร พ.ศ. 2450–2476
* พระอาจารย์พร ธมฺมสาลี พ.ศ. 2478–2480
* พระครูบัญฑิตานุกุล (พ่วง) พ.ศ. 2480–2517
* พระครูสิริชยาภิวัฒน์ (ปริปุณฺโณ) พ.ศ. 2518–2548
* พระมหากมล สุจิตฺโต ป.ธ.7 พ.ศ. 2548

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบ่อตะกั่วพุทธาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "พสกนิกรชาวนครปฐมรวมพลังดูแล "ต้นไม้พ่อปลูก" อายุกว่า 50 ปี". ผู้จัดการออนไลน์. 7 ธันวาคม 2559. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**พลตำรวจเอก ประวุฒิ ถาวรศิริ** (25 กุมภาพันธ์ 2499 -) อดีตที่ปรึกษา (สบ 10) (ด้านสืบสวนทางเทคโนโลยีและนิติวิทยาศาสตร์) ประธานสโมสรโอสถสภา เอ็ม-150 สระบุรี อดีตโฆษกสำนักงานตำรวจแห่งชาติ อดีตรักษาราชการแทนผู้บัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง อดีตผู้ช่วยผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ ก่อนหน้านั้นมีคำสั่งสำนักงานตำรวจแห่งชาติ คำสั่งที่ 595/2558 ตั้งพลตำรวจเอก เดชณรงค์ สุทธิชาญบัญชา เป็นโฆษกสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ลงวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2558 เขาลาออกจากราชการตำรวจ วันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2558

ประวัติ
-------

พลตำรวจเอก ประวุฒิ ถาวรศิริ หรือ พลตำรวจเอก ดร.ประวุฒิ ถาวรศิริ เกิดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2499 ที่ กรุงเทพมหานคร มีชื่อเล่นว่า ตุ้ย บรรดาสื่อมวลชนจึงมักเรียกท่านว่า **บิ๊กตุ้ย** จบการศึกษาระดับมัธยมจาก โรงเรียนเซนต์ดอมินิก รุ่นที่ 6 จากนั้นได้เข้าศึกษาต่อที่ โรงเรียนเตรียมทหาร (ตท.) รุ่น 15 และ โรงเรียนนายร้อยตำรวจ (นรต.) รุ่น 31

สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขานิติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รุ่น 34 (ภาคบัณฑิตรหัส 48) และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทสาขาอาชญาวิทยาและงานยุติธรรมจากมหาวิทยาลัยมหิดล และปริญญาเอกสาขาอาชญาวิทยาการบริหารและงานสังคมจากมหาวิทยาลัยมหิดล เช่นเดียวกัน

การทำงาน
--------

หลังจากได้รับพระราชทานยศ **ร้อยตำรวจตรี** พลตำรวจโทประวุฒิได้เริ่มรับราชการครั้งแรกในตำแหน่ง รอง สวส.สน.คลองตัน และได้ย้ายไปดำรงตำแหน่งเดียวกันที่ **สน.ลุมพินี** หลังจากนั้นพลตำรวจโทประวุฒิก็ได้เจริญก้าวหน้าในหน้าที่เรื่อยมา เป็นหนึ่งในนายตำรวจที่ควบคุม การชุมนุมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ พ.ศ. 2553 ปฏิบัติหน้าที่ตาม พรก.บริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ. 2548 ปฏิบัติหน้าที่ในศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน

ผู้บัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง
--------------------------

เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 พลตำรวจโทประวุฒิได้รับการแต่งตั้งรักษาราชการแทนผู้บัญชาการตำรวจสอบ
สวนกลางแทนพลตำรวจโท พงศ์พัฒน์ ฉายาพันธุ์ ที่ถูกปลดเนื่องจากผิดวินัยอาญาร้ายแรง

วันที่ 26 ธันวาคม 2557 พลตำรวจเอก สมยศ พุ่มพันธุ์ม่วง ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ ได้มีคำสั่งให้พลตำรวจตรี ฐิติราช หนองหารพิทักษ์ มารักษาราชการแทนผู้บัญชาการตำรวจสอบสวนกลางแทนพลตำรวจโทประวุฒิโดยมีผลตั้งแต่วันที่ 15 มกราคม 2558นอกจากนั้นเขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นพนักงานสอบสวน เหตุระเบิดในกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2558

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2558 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
* พ.ศ. 2555 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประกาศคำสั่งที่ 595/2558[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง ให้ข้าราชการตำรวจพ้นจากตำแหน่ง
3. ↑  ตั้ง'พล.ต.ต.ฐิติราช'รักษาราชการแทนผบช.ก.
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๘, เล่ม ๑๓๒ ตอนที่ ๓๑ ข หน้า ๕, ๔ ธันวาคม ๒๕๕๘
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๕ เก็บถาวร 2013-10-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๙ ตอนที่ ๓๕ ข หน้า ๒๐, ๓ ธันวาคม ๒๕๕๕
**วัดบ่อเงิน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อเงิน อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี

เดิมทีวัดนี้ชาวบ้านเรียกว่า **วัดโบสถ์** ตามวัดที่ผู้สร้าง อยู่มาหลายปียังมีชนอีกบางพวกเรียกวัดนี้ว่า **วัดลาด** ตามที่ตั้งที่อยู่ในที่ลาดและลุ่มมาก ต่อมาเรียกว่า "วัดบ่อเงิน" เพราะที่ดินบริเวณนี้เพราะชาวพุทธที่อุปการะมีมาก ประกอบกับพื้นที่แผ่นดินบริเวณนั้นมีมากมายหลายพันไร่ และเป็นที่ราบลุ่มทำนาข้าวได้ผลดี เมื่อข้าวดีทางวัดก็หาเงินได้มาก

ที่ดินที่สร้างวัด เดิมเป็นที่ดินของขุนวิเศษภักดี ซึ่งเป็นนายอำเภอเมืองปทุมธานีกับนางพ่วง ภรรยา และนายยม พร้อมบุตร ได้พร้อมใจกันมอบที่ดิน 1 แปลง กว้าง 2 เส้น ยาว 25 เส้น ให้แก่
พระครูบวรธรรมกิจ (หลวงปู่เทียน) เจ้าอาวาสวัดโบสถ์ อำเภอเมืองปทุมธานี ให้ถือเป็นกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงนี้ พระครูบวรธรรมกิจได้มอบให้นายหรั่งกับนายพุด เช่าทำนาโดยไม่ต้องเสียค่าเช่าเพียงแต่ให้หักร้างถางพงให้เตียนเพราะแต่ก่อนเป็นป่า แต่นายหรั่งกับนายพุดก็ทำนาได้ 2 ปีเท่านั้น จนเมื่อ พ.ศ. 2454 นายเผือนได้นิมนต์ ท่านพระครูบวรธรรมกิจ ไปทำพิธีตัดจุกที่บ้านตำบลคูตัน (เดิม) ได้ปรารภกับท่านพระครูธรรมกิจ เห็นว่าวัดอยู่ไกล หากตั้งสำนักสงฆ์บริเวณนี้สักแห่งคงดี ชาวบ้านเห็นด้วยจึงได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2445 โดยได้เริ่มก่อสร้างศาลาการเปรียญ 3 ห้อง กุฏิ 3 ห้อง จนเมื่อ พ.ศ. 2456 จึงได้สร้างกุฏิอีก 2 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง 3 ห้อง มีระเบียงรอบ มุงสังกะสี เมื่อ พ.ศ. 2470 ได้สร้างศาลาการเปรียญ 4 ห้อง มีระเบียงรอบ หลังคามุงกระเบื้อง พร้อมทั้งยกช่อฟ้าเสร็จ ทางวัดยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนในที่ธรณีสงฆ์แยกออกเป็นเนื้อที่ยาว 3 เส้น 5 วา ได้มีนางแก้ว ยกที่ดินให้อีกกว้าง 1 เส้น ยาว 3 เส้น รวมมอบถวายให้เป็นที่ธรณีสงฆ์

อุโบสถยาว 8 วา 2 ศอก กว้างวัดภายใน 3 วา 16 นิ้ว กว้างจากภายนอก 4 วา วัดจากพื้นสูงถึงเพดาน 3 วา 1 ศอก เมื่อ พ.ศ. 2490 ได้ผูกพัทธสีมาพร้อมฝังลูกนิมิต วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536

วัดบ่อเงินมีงานกุศลประจำปี คือการจัดงานตักบาตรพระร้อยและปิดทองพระในวันเดียวกัน ตรงกับวันแรม 6 ค่ำ เดือน 11 ของทุกปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติความเป็นมาของวัดบ่อเงิน".
2. ↑  "วัดบ่อเงิน". พระสังฆาธิการ.
**ลูว์เซียง โบนาปาร์ต** (ฝรั่งเศส: *Lucien Bonaparte*) หรือชื่อเกิดคือ **ลูเซียโน บูโอนาปาร์เต** (อิตาลี: *Luciano Buonaparte*) เป็นรัฐบุรุษแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 เป็นบุตรชายคนที่สามที่มีชีวิตของการ์โล บูโอนาปาร์เต จึงมีศักดิ์เป็นน้องชายของนโปเลียน โบนาปาร์ต (ซึ่งภายหลังขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส) แม้จะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ถูกกับนโปเลียนมากนัก แต่เขาก็มีส่วนสำคัญที่ทำให้รัฐประหารเดือนบรูว์แมร์ของนโปเลียนประสบผลสำเร็จและนโปเลียนได้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในฝรั่งเศส

หลังนโปเลียนขึ้นเป็นกงสุลเอกแห่งสาธารณรัฐ ในปี ค.ศ. 1802 เขาก็ทะเลาะกับนโปเลียนเนื่องจากไม่เห็นด้วยกับความคิดที่จะเปลี่ยนระบอบการปกครองเป็นระบอบจักรพรรดิ โดยเฉพาะความคิดที่นโปเลียนจะสมรสกับเจ้าหญิงสเปนจากราชวงศ์บูร์บง ลูว์เซียงจึงเนรเทศตัวเองออกจากฝรั่งเศสและไปอาศัยอยู่ที่โรม จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1809 นโปเลียนกดดันให้เขาหย่ากับภรรยาและกลับฝรั่งเศส แม้กระทั่งมารดาเองก็เขียนจดหมายมากดดันให้แยกทางกับเธอและกลับฝรั่งเศส ลูว์เซียงไม่ยอมจึงถูกกุมตัวอยู่ในอิตาลี (ซึ่งถูกปกครองโดยฝรั่งเศส) เขาและครอบครัวพยายามหลบหนีทางเรือไปยังสหรัฐอเมริกาแต่ก็ถูกจับกุมโดยราชนาวีอังกฤษ เขาถูกพาไปขึ้นฝั่งยังแผ่นดินอังกฤษ ซึ่งได้รับการต้อนรับและสดุดีเป็นอย่างดีจากการที่เขาต่อต้านนโปเลียน

รัฐบาลอังกฤษอนุญาตให้เขาพำนักอยู่ในอังกฤษโดยสะดวกในเวิร์สเตอร์เชอร์ เขาทำงานเป็นนักกวีนิพนธ์เกี่ยวกับชาร์เลอมาญ ฝั่งนโปเลียนก็เชื่อว่าลูว์เซียงได้ไตร่ตรองอย่างดีแล้วที่ไปอังกฤษ และถือว่าลูว์เซียงเป็นผู้ทรยศฝรั่งเศส ลูว์เซียงถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์ทั้งหมดในราชวงศ์โบนาปาร์ต เมื่อนโปเลียนสิ้นอำนาจในเดือนเมษายน ค.ศ. 1814 และถูกเนรเทศไปอยู่เกาะ ลูว์เซียงก็เดินทางกลับฝรั่งเศสทันทีและเดินทางต่อไปยังกรุงโรม ซึ่งพระสันตะปาปาปิอุสที่ 7 ทรงมอบยศให้เขาเป็น *เจ้าชายแห่งคาร์นิโน, เคานต์แห่งอะปอลลิโน* และ *ลอร์ดแห่งเนโรมี* และต่อมาพระสันตะปาปาลีโอที่ 12ก็มอบยศให้เขาเป็น *เจ้าชายแห่งมูซิญญาโน* 

ในสมัยร้อยวันที่นโปเลียนหนีจากเกาะเอลบามาได้ นโปเลียนประกาศกลับคืนสู่ตำแหน่งจักรพรรดิพร้อมกับประกาศสถาปนาลูว์เซียงเป็นสมาชิกในพระราชวงศ์อีกครั้ง โดยสถาปนาลูว์เซียงและทายาทของเขาเป็นเจ้าฝรั่งเศส แต่ราชวงศ์บูร์บงซึ่งปกครองฝรั่งเศสภายหลังนโปเลียนสิ้นอำนาจไม่ยอมรับคำประกาศนี้ ลูว์เซียงเสียชีวิตที่เมืองวีเตอร์โบในเขตแดนของรัฐสันตะปาปา เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1840 จากโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร ซึ่งเป็นสาเหตุการตายเดียวกับของบิดา, เปาลีนผู้เป็นน้องสาว และนโปเลียนผู้เป็นพี่ชาย

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Lucien Bonaparte

* Académie Francaise: Les Immortels เก็บถาวร 2004-08-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน: (in French)
* Lucien Bonaparte

1. 1 2  Stroud, Patricia Tyson, *The Emperor of Nature: Charles-Lucien Bonaparte and his world*, (University of Pennsylvania Press, 2000), pp.21; 160.

| * ด
* ค
* ก
พระบรมวงศ์แห่งจักรวรรดิฝรั่งเศส |
| --- |
| จักรพรรดิและสายปฐมวงศ์ | 
* นโปเลียน จักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส
* โฌเซฟีน จักรพรรดินีแห่งฝรั่งเศส
* มารี หลุยส์ จักรพรรดินีแห่งฝรั่งเศส
* นโปเลียน กษัตริย์แห่งโรม

 |  |
| เจ้าชายฝรั่งเศส | 
* โฌแซ็ฟ โบนาปาร์ต
* หลุยส์ โบนาปาร์ต
* ฌออากีม มูว์รา
* เออแฌน เดอ โบอาร์แน
* เอลิซา โบนาปาร์ต
* เฌโรม โบนาปาร์ต
* โจเซฟ เฟสช์
* ลูว์เซียง โบนาปาร์ต

 |
| หลายพระองค์มีพระราชอิสริยยศในรัฐบริวารของฝรั่งเศส |
**ลาม็อง** (ฝรั่งเศส: *L'Amant*; อังกฤษ: The Lover) เป็นนวนิยายอัตชีวประวัติของมาร์กูริต ดูราส นักเขียนและผู้กำกับภาพยนตร์ชาวฝรั่งเศส ตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นภาษาฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1984 แปลเป็นภาษาอื่น 43 ภาษาทั่วโลก รวมทั้งฉบับภาษาไทยในชื่อเรื่อง *แรกรัก*  และสร้างเป็นภาพยนตร์อีโรติกเรื่อง *กลัวทำไมถ้าใจเป็นของเธอ* (The Lover) ในปี ค.ศ. 1992 กำกับโดยชาก-ช็อง อันโน นำแสดงโดยเหลียง เจียฮุย และเจน มาร์ช

นวนิยายกล่าวถึงเวียตนามในปี ค.ศ. 1929 ในยุคอาณานิคมฝรั่งเศส เล่าเรื่องผ่านตัวละครเอกเป็นเด็กหญิงฝรั่งเศสวัย 15 ปีที่อาศัยอยู่กับแม่ พี่ชายและน้องชายในย่านเสื่อมโทรมของไซ่ง่อน เธอได้พบกับหนุ่มจีนวัย 27 ปี บุตรชายคนเดียวของคหบดีชาวจีน ซึ่งได้อาสาให้คนขับรถลีมูซีนประจำตัวเป็นผู้ขับรถรับส่งเธอระหว่างบ้านและโรงเรียน ต่อมาคนขับรถได้พาเธอไปส่งที่ห้องเช่าซอมซ่อของชายหนุ่ม เพื่อร่วมรักกันทุกวัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จบลงเมื่อชายหนุ่มต้องขอยุติความสัมพันธ์ เพื่อไปแต่งงานแบบคลุมถุงชนกับหญิงสาวที่บิดาเป็นผู้เลือกให้ เด็กหญิงและครอบครัวเดินทางกลับฝรั่งเศส และไม่ได้พบกับชายหนุ่มอีกเลย

เมื่อนวนิยายได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ ดูราสให้สัมภาษณ์ว่าเรื่องราวในนวนิยายมาจากเรื่องจริงในชีวิตของเธอ แต่ไม่ยอมเปิดเผยชื่อชายหนุ่มคนรักคนนั้น เธอกล่าวเพียงว่า เขาอพยพไปอยู่สหรัฐอเมริกาหลังเกิดสงครามกลางเมืองจีน และได้เสียชีวิตแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  วรรณกรรมขอบเตียง เสียงครวญครางในโลกหนังสือ เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Marsmag 18 ตุลาคม 2556
2. ↑  "*The Lover*: Duras, Politics, and Lust". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-01-08. สืบค้นเมื่อ 2014-05-10.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* (ฝรั่งเศส) *L'Amant* at the Editions de Minuit homepage
**วัดมหาวงษ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองสำโรง ในหมู่ที่ 7 บ้านคลองมหาวงษ์ ตำบลสำโรงกลาง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ

วัดมหาวงษ์สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2339 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย แต่เดิมตั้งอยู่ริมคลองมหาวงษ์ ต่อมาย้ายมาสร้างในที่ปัจจุบันเมื่อ พ.ศ. 2477 ในสมัยพระอธิกาโป พุทธสอน เป็นเจ้าอาวาส ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491

อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2491 สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังและประดิษฐานพระประธาน นามว่า *พระพุทธมงคล* เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย วิหารคืออุโบสถหลังเก่า ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า *หลวงพ่อบัวขาว* เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศาลาการเปรียญเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 17 หลัง เป็นกุฏิไม้ 9 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 4 หลัง ตึก 4 หลัง นอกจากนี้มีหอระฆัง ฌาปนสถาน สุสาน และอาคารเรียนพระปริยัติธรรม วัดยังมีรอยพระพุทธบาท

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดมหาวงษ์". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.
2. ↑  "วัดมหาวงษ์". *เทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-19. สืบค้นเมื่อ 2020-10-14.
**เพลงแผ่นดิน** หรือ **เพลงแผ่นดิน จาก 3 คีตกานต์กวี** เป็นสตูดิโออัลบั้มพิเศษที่ออกจำหน่ายในปลายปี พ.ศ. 2547 ในสังกัดวอร์เนอร์ มิวสิก ประเทศไทย จำกัด

อัลบั้มเพลงแผ่นดิน เป็นการร่วมงานกันของกวี และนักดนตรีระดับที่ได้รับการยกย่องว่าเป็น "ปรมาจารย์" ของไทย 3 ท่าน คือ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์, ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี และพงษ์เทพ กระโดนชำนาญ

เป็นอัลบั้มที่เกิดจากการที่ทั้ง 3 เมื่อปี พ.ศ. 2528 ได้เดินทางไปร่วมทัวร์คอนเสิร์ตกับวงคาราบาว ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งที่นั่น เนาวรัตน์ได้จรนาบทกวีออกมา 2 บท ซึ่งต่อมาได้กลายมาเป็นบทเพลงที่มีชื่อเสียง มีผู้นำไปขับร้องหลายคน คือ *ทานตะวัน* และ*นางนวล* โดยมีพงษ์เทพเป็นผู้ร้องนำให้ และธนิสร์เป็นผู้เรียบเรียงดนตรี

จนกระทั่งถึงในปี พ.ศ. 2547 ธนิสร์จึงได้มีความคิดที่จะนำความทรงจำเหล่านี้ถ่ายทอดออกมาเป็นเสียงเพลงอีกครั้ง โดยบทกวีหลายบทนี้ ได้ถูกรจนาไว้ก่อนหน้านี้ เช่น *คนทำทาง* ที่ถูกเผยแพร่อย่างกว้างขวางในช่วงเหตุการณ์ 14 ตุลา หรือบางเพลง เช่น *ชาวนาฮาเฮ*, *คนทำนา* ใช้ทำนองของเพลงไทยเดิม หรือ *เจ้านกกางเขน* ใช้ทำนองเพลงพื้นบ้านของภาคใต้ ในขณะที่แทร็กสุดท้าย คือ *หยัดอยู่* เป็นบทกวีร่ายโดยตัวเนาวรัตน์เอง ก็ได้เคยร่ายมาก่อนหน้านั้นในคอนเสิร์ต คอนเสิร์ต เมด อิน ไทยแลนด์ ภาค 2546 ของคาราบาว เมื่อกลางปีเดียวกัน

คำโปรย
------

> เมื่อครั้งที่ผมได้เดินทางไปแสดงดนตรีร่วมกับวงคาราบาวที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ในปี ๒๕๒๘ ในครั้งนั้นถือเป็นครั้งแรกที่ผมได้มีโอกาสร่วมงานกับพี่เนาว์ (อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์) ทำผลงานเพลงร่วมกันขึ้นหลายเพลงด้วยกัน เช่น เพลงทานตะวัน, เพลงนางนวล เป็นต้น โดยมีคุณหมู (พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ) เป็นผู้ร้องไกด์ให้ เมื่อกลับมาเมืองไทยต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง ไม่ค่อยได้พบกันบ่อยนัก เพื่อเป็นการรำลึกถึงบรรยายกาศเก่าๆ ของช่วงเวลานั้น เราทั้งสามคนจึงได้ตัดสินใจร่วมกันสร้างผลงานชุดนี้ขึ้นมา พวกเรามีความสุขมากที่ได้ร่วมกันทำงานชุดนี้ หวังว่าท่านผู้ฟังคงจะได้รับความสุขจากบทเพลงและบทกวีในชุดนี้ด้วยนะครับ
> 
> — ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี

รายชื่อเพลง
-----------

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ประพันธ์ | ยาว |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | "ทานตะวัน" | อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ |   |
| 2. | "นางนวล" | อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ |   |
| 3. | "ก็ทีวีเขาว่า" | อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ |   |
| 4. | "ตากะยาย" | อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ |   |
| 5. | "ใบไม้ร่วง" | อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ |   |
| 6. | "คนทำทาง" | อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ |   |
| 7. | "เจ้านกกางเขน" | อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ |   |
| 8. | "ส่งใจ สู่ใจ" | อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ |   |
| 9. | "คนทำนา" | อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ |   |
| 10. | "ชาวนาฮาเฮ" | อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ |   |
| 11. | "จับมือลา" | อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ |   |
| 12. | "หยัดอยู่" | อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ |   |

เครดิต
------

บันทึกเสียง: PMK45 STUDIO

มิกซ์ดาวน์: ศักดิ์ กะ นะ

โปรดิวซ์: อ.ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พงษ์เทพ, อ.ธนิสร์, อ.เนาวรัตน์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-01-06. สืบค้นเมื่อ 2012-02-19.
2. ↑  ปกอัลบั้ม *เพลงแผ่นดิน*
**วัดมหิงษาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกระบือ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

วัดมหิงษาราม เดิมเป็นวัดร้าง ชาวบ้านจึงเรียกว่า **วัดร้าง** หรือ **วัดนอก** บ้าง ตามสภาพที่เห็นในขณะนั้นที่เป็นวัดร้าง เป็นวัดโบราณสมัยอยุธยา เดิมเป็นวัดร้างเนื่องจากแผ่นดินบริเวณหน้าวัดงอกยื่นล้ำออกไปทำให้วัดอยู่ไกลจากริมฝั่งน้ำการเดินทางเข้าออกต้องใช้ลำคลองไม่สะดวกจึงย้ายไปสร้างวัดใหม่ริมฝั่งน้ำมีชื่อว่า **วัดตีนท่า** จากสภาพที่เหลือพอจะสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น ต่อมามีภิกษุและชาวบ้านได้เห็นความสำคัญจึงได้ดำเนินการตามกฏระเบียบยกจากวัดร้างเป็นวัดที่มีภิกษุจำพรรษา และได้รับประกาศเป็นวัดในวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2541 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระอธิการพิศาล มงฺคโล

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเก่าศิลปะอยุธยาคงเหลือแต่ฝาผนัง 4 ด้าน ซึ่งภายในมีพระพุทธรูปที่สร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น มีศาลฤๅษีซึ่งชาวบ้านให้ความเคารพกันมาก ส่วนเจดีย์วิหารถูกรื้อทำลายลงจนหมดสิ้น ศาลาการเปรียญ และศาลาธรรมสังเวช

วัดมหิงษาราม ยังได้รับความนิยมศรัทธามากในเรื่อง ตะกรุดของหลวงพ่อพิสาร เรียกว่า ตะกรุดคู่ชีวิตที่เชื่อว่า เป็นเครื่องรางของขลัง ที่หลวงพ่อพิสาร ท่านจะจารเองทุกดอก เขียนเอง ม้วนเอง ถักเชือกเอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดมหิงษาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดมหิงษาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดมหิงษาราม (ตะกรุดคู่ชีวิต-หลวงพ่อพิสาร) ต.บางกระบือ อ.สามโคก ปทุมธานี". ทัวร์วัดไทย.
บทความนี้เกี่ยวกับละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศชุดแรก สำหรับละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศในปี พ.ศ. 2540 ดูที่ 8 เทพอสูรมังกรฟ้า (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2540) สำหรับความหมายอื่น ดูที่ 8 เทพอสูรมังกรฟ้า (แก้ความกำกวม)

**8 เทพอสูรมังกรฟ้า** (อังกฤษ: Demi-Gods And Semi-Devils) เป็นละครโทรทัศน์ที่สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2525 กล่าวถึงเรื่องราวของวรรณกรรมของ กิมย้ง เรื่อง 8 เทพอสูรมังกรฟ้า นำแสดงโดย ไบรอัน เหลียง, ทัง เจิ้นเย่, หวง เย่อหัว, เฉิน อี้ว์เหลียน ออกอากาศทางช่อง TVB ในจีน โดยมีเรตติ้งเฉลี่ยต่อตอนที่ 30 คะแนนในฮ่องกง แต่ในไต้หวัน กลับประสบความสำเร็จมากกว่า โดยได้เรตติ้ง 50 %

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เรื่องราวเหตุการณ์ในยุคราชวงศ์ซ่งที่ทำศึกรบพุ่งกับแคว้นเหลียว เฉียวฟง จอมยุทธ์หนุ่มผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรม ถูกเหล่าคนถ่อยใส่ความว่าเป็น ฆาตกรสังหารรองประมุขพรรคกระยาจกและขุดคุ้ยนำเรื่องชาติกำเนิดมาเปิดโปง จนทำให้เหล่าชาวยุทธ์บางส่วนหลงเชื่อจึงพยายามกดดันให้เฉียวฟงสละตำแหน่งประมุขพรรคกระยาจก เฉียวฟงต้องการล้างมลทินจึงออกเดินทางพยายามสืบหาประวัติเรื่องชาติกำเนิดที่แท้จริงของตนเอง และก็ได้กลับมาล้างมลทินของตนเองได้สำเร็จ

นักแสดงนำ
---------

* ไบรอัน เหลียง รับบท เฉียวฟง
* ทัง เจิ้นเย่ รับบท ต้วนอี้
* หวง เย่อหัว รับบท ซิจุ๊
* เฉิน อี้ว์เหลียน รับบท หวัง ยู่หยิน

เรตติ้ง
-------

ละครชุดนี้มีเรตติ้งเฉลี่ยต่อตอนในฮ่องกงที่ 30 คะแนน แต่ในไต้หวัน กลับประสบความสำเร็จมากกว่า โดยได้เรตติ้ง 50 % นับเป็นหนึ่งในละครชุดของฝั่งฮ่องกง ที่ไปได้รับความนิยมสูงในไต้หวัน

แต่ทว่า ยอดรวมเรตติ้งของละครเรื่องนี้ที่นำไปฉายทั่วโลก กลับไม่ติดสิบอันดับละครทีวีบีที่มีเรตติ้งสูงสุดทั่วโลก เนื่องจากได้รับความนิยมเป็นบางประเทศ

การออกอากาศในไทย
----------------

ฉายทางช่อง 3 สองครั้ง

1.ช่วงต้นปีพ.ศ. 2526 (1983) เวลา 21.25-22.25 น.

2.รีรันตอนเย็นช่วงปีพ.ศ. 2529 (1986) อีกครั้ง

ผลตอบรับ
--------

8 เทพอสูรมังกรฟ้า​ 1982​ ทีวีบีแบ่งย่อยออกเป็น 2 ภาค

ในส่วนภาค 1 เมื่อละครออนแอร์ กลับได้เรตติ้งไม่ดี อย่างที่ ทีวีบี ตั้งเป้าไว้

ในส่วนภาค 2 ได้มีการปรับแก้ไขจุดด้อยจากภาค 1 และได้นักแสดงดาวรุ่งพุ่งแรง หวงเย่อหัว มารับบท ซิจุ๊ เพื่อดึงคนดู จนได้เรตติ้งเพิ่มขึ้นมา

แต่เมื่อเฉลี่ยเรตติ้งทั้งสองภาคแล้ว ได้ในระดับกลาง ๆ 

ถึงแม้ในเกาะฮ่องกง จะประสบความสำเร็จไม่มากนัก แต่ละครชุดนี้กลับได้รับความนิยมมากใน ไต้หวัน ไทย สิงคโปร์ จนต้องมีการสร้างเป็นภาพยนตร์ตามมา โดยบท เฉียวฟง เปลี่ยนตัวมาเป็น ฉีเส้าเฉียน แทน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* (จีน) *Demi-Gods and Semi-Devils* on Baidu Baike
**ซูเปอร์มิดเดิลเวท** (อังกฤษ: Super middleweight) เป็นพิกัดน้ำหนักมวยระดับกลางพิกัดหนึ่ง อยู่ระหว่างรุ่นมิดเดิลเวท (160 ปอนด์) กับรุ่นไลท์เฮฟวี่เวท (175 ปอนด์) 

โดยนักมวยที่จะชกในพิกัดนี้จะมีน้ำหนักตัวมากกว่า 160 ปอนด์ (71.575 กิโลกรัม) และไม่เกิน 168 ปอนด์ (ประมาณ 76.374 กิโลกรัม) โดยที่พิกัดนี้ไม่มีในมวยสากลสมัครเล่น และทุกสถาบันเรียกชื่อนี้เหมือนกันหมด

พิกัดรุ่นนี้ได้รับความนิยมอย่างมากในทศวรรษที่ 80 โดย โธมัส เฮิร์นส์ กลายเป็นนักมวยคนแรกของโลกที่ได้เป็นแชมป์โลกถึง 5 รุ่น เมื่อเป็นฝ่ายเอาชนะเจมส์ คินเชน ได้แชมป์โลกซูเปอร์มิดเดิลเวท ขององค์กรมวยโลก (WBO) ไปได้

ต่อมา ชูการ์ เรย์ เลนเนิร์ด ก็สามารถเอาชนะ ดอนนี แลลอนเด ไปได้และได้แชมป์โลกพร้อมกันถึง 2 พิกัด คือ ซูเปอร์มิดเดิลเวท และไลท์เฮฟวี่เวท ถือเป็นการชกชิงแชมป์โลกพร้อมกันถึง 2 พิกัดเป็นครั้งแรกของโลกด้วย

ในปี ค.ศ. 2009-ค.ศ. 2010 ได้มีการจัดชกแบบทัวร์นาเมนต์ของนักมวยระดับชั้นแนวหน้าในพิกัดนี้และมิดเดิลเวท ถึง 6 คน ในชื่อ "ซูเปอร์ซิกเวิลด์บ็อกซิ่งคลาสสิก" มีการจัดชกทั้งในยุโรปและสหรัฐอเมริกา ซึ่งผลการแข่งขัน ปรากฏว่า แอนเดร วอร์ด นักมวยชาวอเมริกันเป็นผู้ชนะในรายการนี้ได้ครองตำแหน่งแชมป์โลก ถึง 2 สถาบัน

สำหรับนักมวยรายอื่นที่มีชื่อเสียงที่เคยชกในพิกัดนี้ นอกจากที่ได้กล่าวมาแล้ว ได้แก่ โรเบร์โต ดูรัน, รอย โจนส์ จูเนียร์, โจ คัลซากี้, เบอร์นาร์ด ฮอปกินส์, ไนเจล เบนน์ , พัก ช็อง-พัล , สเวน ออตเก , ฆิล​เบร์โต ​รามิเรซ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "กติกามวยสากล (เอกสารดาวน์โหลด)" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-07. สืบค้นเมื่อ 2012-07-22.
2. ↑  ["Thomas "Hitman" Hearns (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-14. สืบค้นเมื่อ 2012-07-22. Thomas "Hitman" Hearns (อังกฤษ)]
3. ↑  เก็บถาวร 2011-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ช่อง3เอาใจแฟนมวยยิงสดศึกซูเปอร์ซิกซ์ จากสยามสปอร์ต
4. ↑  "วอร์ดชนะคะแนนฟรอชครองเจ้ามวยรุ่น168ป. จากสยามสปอร์ต". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-12. สืบค้นเมื่อ 2012-07-22.
**วัดคลองตันราษฎร์บำรุง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกษตรพัฒนา อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 40 ไร่ 1 งาน 59 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 33 ตารางวา

วัดคลองตันราษฎร์บำรุงตั้งเมื่อ พ.ศ. 2439 สถานที่ตั้งวัดอยู่ริมคลองตันด้านทิศใต้ ผู้สร้างวัดคือ นายโตและนางพ่วง แซ่เล็ก โดยยกที่ดินให้ 13 ไร่ 2 งาน และทำนุบำรุงมาจนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2474 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 80 เมตร ยาว 80 เมตร 

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 80 เมตร ยาว 80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 13.60 เมตร ยาว 31.10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2439 เป็นอาคารทรงไทยยกพื้น หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 29 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2441 เป็นอาคารทรงไทย กุฏิสงฆ์จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหารกว้าง 12 เมตร ยาว 15 เมตร เป็นอาคารทรงไทย อยู่รวมกับหอฉันแบ่งเป็น 30 ห้อง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2441 ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 16 เมตร ยาว 31 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2484 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ ขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2439 และพระบูชาอีก 3 องค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-12-22. สืบค้นเมื่อ 2021-03-12.
2. ↑  "วัดคลองตันราษฎร์บำรุง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**8 ดาบทรมาน 6 ดาบสังหาร** (อังกฤษ: 14 Blades; อักษรจีนตัวเต็ม: 錦衣衛; อักษรจีนตัวย่อ: 锦衣卫; พินอิน: Jǐn Yī Wèi) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงกำลังภายใน นำแสดงโดย เจิ้น จื่อตัน, เจ้า เวย, อู๋จุน, สฺวี จื่อชาน, ชี อวี้อู่ และ หง จินเป่า กำกับการแสดงโดย แดเนียล ลี

เรื่องย่อ
---------

ในยุคราชวงศ์หมิง ราชสำนักจะชุบเลี้ยงมือสังหารที่เก็บรวบรวมมาจากเด็กกำพร้าทั่วประเทศ มาสู่การเป็น "จินยี่เหว่ย" (องครักษ์เสื้อแพร) ซึ่งเหล่าจินยี่เหว่ยแต่ละคนนั้นจะได้รับมีดดาบทั้งหมด 14 เล่ม แบ่งเป็น 8 เล่มใช้สำหรับทรมานศัตรู อีก 5 เล่มใช้สำหรับสังหาร และเล่มสุดท้ายนั้นใช้สำหรับปลิดชีวิตตนเองหากทำภารกิจไม่สำเร็จ

อ๋องฉิน (หง จินเป่า) ต้องการก่อกบฏต่อฮ่องเต้ จึงร่วมกับขันทีเฒ่า เจีย หัวหน้าขันทีในราชสำนักก่อการกบฏ เมื่อ ชิงหลง (เจิ้น จื่อตัน) และ เสียนอู่ (ชี อวี้อู่) สองสุดยอดฝีมือจินยี่เหว่ยถูกมอบหมายให้ไปขโมยรายชื่อของผู้ที่ยังจงรักษ์ภักดีต่อฮ่องเต้ ด้วยเลห์กลของขันทีเจีย เสียนอู่จึงหักหลังชิงหลงและสังหารเหล่าจินยี่เหว่ยตายทั้งหมดได้ตามไล่ล่าชิงหลง ชิงหลงต้องหลบหนีไปยังทะเลทราย และได้พบกับ เฉียวฮวา (เจ้า เวย) บุตรสาวของหัวหน้าสำนักคุ้มภัยคุณธรรมที่กำลังจะเลิกกิจการเข้าช่วยเหลือ ทั้งหมดไม่ทราบว่าชิงหลงเป็นใคร แต่ก็ให้ความช่วยเหลือ

ขณะเดียวกัน อ๋องฉิน ก็ได้ส่งบุตรสาวบุญธรรมชื่อ ทัวทัว (สฺวี จื่อชาน) ซึ่งเป็นสุดยอดฝีมือเข้าตามล่าชิงหลงด้วยเช่นกัน

จนในที่สุด ชิงหลงและเฉียวฮวาก็ได้เดินทางมาสู่ยังเมืองชายแดนทะเลทรายเพื่อสกัดกั้นแผนการก่อกบฏของอ๋องฉิง โดยมี พ่านกวาน (อู๋จุน) จอมโจรทะเลทรายเจ้าของสมญา เหยี่ยวทะเลทราย เข้าร่วมด้วย

เบื้องหลังและคำวิจารณ์
----------------------

14 Blades เป็นภาพยนตร์ที่สร้างมาจากภาพยนตร์เก่าเมื่อ 25 ปีที่แล้วของบริษัทชอว์บราเดอร์ที่ชื่อ *Secret Service of the Imperial Court* หรือ *Police Pool of Blood* (ยอดองค์รักษ์เสื้อแพร) โดยมี เจิ้น จื่อตัน นักแสดงกังฟูระดับซูเปอร์สตาร์ของฮ่องกงมารับบท ชิงหลง ตัวเอกของเรื่อง ร่วมด้วยนักแสดงชื่อดังอีกหลายคน รวมทั้ง หง จินเป่า ที่ร่วมแสดงด้วยในฐานะนักแสดงรับเชิญ โดยมี แดเนียล ลี ผู้กำกับชาวฮ่องกงที่มีผลงานเรื่องก่อนหน้านี้คือ *Three Kingdoms: Resurrection of the Dragon* ในปี ค.ศ. 2008 ที่ได้รับเสียงวิจารณ์ไปในทางที่ไม่ดีนักเป็นผู้กำกับและร่วมเขียนบทภาพยนตร์เรื่องนี้

เสียงวิจารณ์ในเว็บไซต์สยามโซนกล่าวว่าหากเปรียบเทียบภาพยนตร์เรื่องนี้กับผลงานที่เข้าฉายในเวลาไล่เลี่ยกันของเจิ้น จื่อตัน แล้ว อย่าง *Ip Man 2* พบว่า *Ip Man 2* สนุกและน่าดูกว่า

และในเว็บไซต์IMDbได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ไป 6.3 ดาว จากทั้งหมด 10 ดาว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เจินจื่อตัน (Donnie Yen), อู๋จุน (Wu Zun), เจ้าเหว่ย (Zhao Wei) และฉีจื่อซาน (Kate Tsui) ในหนังกำลังภายในเรื่องใหม่ 14 Blades". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-06-08. สืบค้นเมื่อ 2010-05-23.
2. ↑  บทวิจารณ์จากผู้เข้าชมในเว็บไซต์สยามโซน
3. ↑  จากIMDb

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของภาพยนตร์ เก็บถาวร 2017-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ตัวอย่างภาพยนตร์ จากyoutube
**วัดพคลองเกตุ** เป็นวัดในตำบลคลองเกตุ อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี 15120

ประวัติ
-------

วัดคลองเกตุ ตั้งอยู่ที่ตำบลคลองเกตุ อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี เป็นวัดที่ได้รับการพัฒนาให้มีความเจริญรุ่งเรืองมาโดยตลอด จนเป็นที่รู้จักในปัจจุบัน บรรยากาศภายในบริเวณวัดมีความร่มรื่นเหมาะสมแก่การปฏิบัติธรรมและศึกษาหาความรู้อย่างมาก วัดคลองเกตุมีชื่อเสียงในเรื่องของความโด่งดังเรื่องวัตถุมงคลของหลวงปู่บุญตา ซึ่งเป็นพระเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียง ในอดีตมีพระราชปริยัติสุทธี อดีตเจ้าอาวาสวัดคลองเกตุ และอดีตเจ้าคณะจังหวัดลพบุรี เคยปกครอง

ศาสนสถานภายในวัด
----------------

1. ศาลาการเปรียญ 2 ชั้น
2. โรงเรียนพระปริยัติธรรม
3. พระอุโบสถ
4. วิหารประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง
5. พิพิธภัณฑ์หลวงปู่บุญตา
6. กุฏิสงฆ์
7. เมรุ

พระครูสิริธัชสมาจารย์ (หลวงปู่บุญตา วิสุทธสีโล)
-----------------------------------------------

ประวัติหลวงปู่บุญตา วัดคลองเกตุ อ.โคกสำโรง จ.ลพบุรี มีนามเดิมว่า บุญตา นามสกุล พาซื่อ โยมบิดาชื่อ นายอุด โยมมารดาชื่อ นางทุม พาซื่อ เกิดที่บ้านโนนสะคาม จังหวัดอุบลราชธานี เมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2449 ท่านอุปสมบทเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2472 ที่วัดหนองม้า ต.หนองฮะ อ.ศรีขรภูมิ จ.สุรินทร์ ท่านได้รับฉายาว่า "วิสุทธสีโล" แปลว่า "ผู้มีศีลอันบริสุทธิ์" หลวงปู่บุญาเป็นผู้มีเมตตาและบารมีอันสูงส่ง เป็นพระเกจิที่ประชาชนมากมายให้การเคารพและนับถือท่านเป็นจำนวนมาก

อ้างอิง
-------

* วิสุทธสีโล วัดคลองเกตุ จ.ลพบุรี[*ลิงก์เสีย*]