|  |
| --- |
| ส่วนหนึ่งของ |
| ศาสนาอิสลาม |
|  |
| หลักศรัทธา
* ความเป็นเอกภาพของอัลลอฮ์

* ศาสดา
* คัมภีร์

* เทวทูต
* วันแห่งการฟื้นคืนชีพ

* ชะตากรรม
 |
| หลักปฏิบัติ
* การปฏิญาณตน
* ละหมาด

* การบริจาค
* การถือศีลอด
* การแสวงบุญ
 |
| * คัมภีร์
* รากฐาน

* *อัลกุรอาน*
* *ซุนนะฮ์* (*ฮะดีษ*, *ซีเราะฮ์*)

* *อะกีดะฮ์* (หลักความเชื่อ)
* *ตัฟซีร* (อรรถกถา)

* *ฟิกฮ์* (นิติศาสตร์)
* *ชะรีอะฮ์* (กฎหมาย)
 |
| ประวัติศาสตร์
* เส้นเวลา
* มุฮัมมัด

* *อะฮ์ลุลบัยต์*
* *เศาะฮาบะฮ์*
* *รอชิดูน*

* รัฐเคาะลีฟะฮ์
* อิมามะฮ์
* การเผยแผ่ศาสนาอิสลาม

* ผู้สืบทอดของมุฮัมมัด
 |
| วัฒนธรรมกับสังคม
* วิชาการ
* สัตว์
* ศิลปะ
* ปฏิทิน
* เด็ก
* การขลิบหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศ
* ประชากร
* นิกาย
* เศรษฐศาสตร์
* การศึกษา
* การขับไล่
* คตินิยมสิทธิสตรี
* เทศกาล
* การเงิน
* LGBT
* มัดเราะซะฮ์
* คำสอนทางศีลธรรม
* มัสยิด
* รหัสยลัทธิ
* ปรัชญา
* กวี
* การเมือง
* การเชิญชวนให้เปลี่ยนศาสนา
* วิทยาศาสตร์
* ทาส
* สวัสดิการสังคม
* ผู้หญิง
 |
| บทความที่เกี่ยวข้อง
* การยกเลิกในศาสนาอิสลาม
* การละทิ้งศาสนาอิสลาม
* การวิจารณ์ศาสนาอิสลาม

* + มุฮัมมัด
	+ อัลกุรอาน
	+ ฮะดีษ

* ศาสนาอิสลามกับศาสนาอื่น
* ลัทธิอิสลาม
* ศาสนาอิสลามกับความรุนแรง
	+ การก่อการร้าย
	+ สงคราม
* อาการกลัวอิสลาม
* ญิฮาด
	+ ลัทธิญิฮาด

* อภิธานศัพท์
 |
|  |
| * ด
* ค
* ก
 |

**การประกอบพิธีฮัจญ์** หรือ **การทำฮัจญ์** ภาษามลายูปัตตานีเรียก **บูวะฮายี** คือการเดินทางไปปฏิบัติศาสนกิจที่มักกะฮ์ ในเดือนซุลฮิจญะฮ์ ตามวันเวลา และสถานที่ต่าง ๆ ที่ทางศาสนาอิสลามกำหนดไว้ ซึ่งศาสนกิจข้อนี้เป็นหน้าที่สำหรับมุสลิมทั้งชายและหญิง ทุกคนที่มีความสามารถในด้านร่างกาย ทรัพย์สิน และการเดินทาง ที่จะต้องปฏิบัติ

ในช่วงฮัจญ์ ชาวมุสลิมทั่วโลกจะเดินทางเข้าสู่อาระเบีย โดยก่อนอื่นจะมีการทำ อิหฺรอม นั่นคือการตั้งใจว่าจะทำพิธีฮัจญ์ ก่อนการเข้าไปในแผ่นดินฮะรอม (แผ่นดินต้องห้าม) โดยจะปฏิบัติตามกฎของหัจญ์ อาทิเช่น การไม่สมสู่ การไม่ล่าสัตว์ในแผ่นดินหะรอม การไม่ตัดเล็บหรือผม การไม่เสริมสวยหรือใช้น้ำหอม ผู้ชายจะเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย มาสวมผ้าเพียงสองผืน แล้วต่างก็จะมาชุมนุมกันที่ ทุ่งอะร็อฟะหฺ ในตอนเช้าตรู่ของวันที่เก้าของเดือนซุลฮิจญะฮ์

แล้วพอตกค่ำ ซึ่งตามปฏิทินฮิจญ์เราะหฺจะเป็นคืนที่สิบ เหล่านักแสวงบุญจะเดินทางผ่าน ทุ่งมุซดะลิฟะฮ์ พักชั่วครู่หนึ่งก่อนที่จะมุ่งหน้าสู่ ทุ่งมินา ก่อนเที่ยงของวันต่อไป

ส่วนชาวมุสลิมทั่วโลกที่ไม่ได้ไปประกอบพิธีฮัจญ์ก็จะเฉลิมฉลองทำบุญเลี้ยงอาหารที่บ้าน เรียกวันนี้ว่าวันอีดิลอัฎฮา ทีเรียกว่าอัฎฮาเพราะมีการเชือดสัตว์พลีให้ผู้คนรับประทานในยามดุฮา คือยามสายหลังตะวันขึ้น แต่ก่อนเที่ยง หรือชาวไทยเชื้อสายมลายูในห้าจังหวัดภาคใต้เรียกว่าวันรายอ (รายาฮาญี) ซึ่งแปลเป็นไทยตามตรงก็คือ วันใหญ่ นั่นเอง

นักแสวงบุญจะพักอยู่ที่ ทุ่งมีนา เป็นเวลาสามวัน เพื่อขอพรและบำเพ็ญตนตามพิธีฮัจญ์ หลังจากนั้นจึงเดินทางเข้ากรุงมักกะหฺ เพื่อฏอวาฟเวียนรอบ กะอฺบะฮฺ หรือที่เรียกว่า บัยตุลลอฮ์ อันเป็นเสมือนเสาหลักของชุมทิศ ซึ่งตั้งอยู่ใน มัสยิดอัลฮะรอม (มัสยิดต้องห้าม) หลังจากนั้นผู้แสวงบุญก็จะเดินจากเนินเขาศอฟา สู่เนินเขามัรวะหฺ ซึ่งมีระยะทาง 450 เมตร ไปมาจนครบเจ็ดเที่ยว ระหว่างที่เดินก็จะกล่าวคำขอพรและคำวิงวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า เมื่อเสร็จพิธีนี้แล้วก็จะขริบผมหรือโกนหัว และผู้แสวงบุญก็จะหลุดพ้นจากภาวะ อิฮฺรอม

การทำฮัจญ์เป็นพิธีกรรม ทางศาสนาที่เก่าแก่ซึ่งมีมาตั้งแต่สมัยศาสดาอิบรอฮีม การทำฮัจญ์เริ่มต้นขึ้นเมื่ออัลลอฮได้บัญชาให้ศาสดาอิบรอฮีม และศาสดาอิสมาอีล ผู้เป็นลูกชายร่วมกันทำนุบำรุง บัยตุลลอฮฺ ขึ้นมาเพื่อใช้เป็นสถานที่สำหรับการเคารพบูชาอัลลอฮ เมื่อซ่อมแซมเสร็จแล้ว พระองค์ก็ทรงบัญชาให้ศาสดาอิบรอฮีม เรียกร้องให้มนุษย์ชาติมาร่วมกันแสดงความจงรักภักดีต่อพระองค์ เมื่อกาลเวลาผ่านไป ชนรุ่นหลังได้อุตริรูปแบบการทำฮัจญ์ จนมันได้เปลี่ยนแปลงไปจากรูปแบบเดิมที่อัลลอหฺได้ทรงกำหนดไว้ เช่น มีการนำ เทวรูปต่าง ๆ มาตั้งรอบ ๆ กะอฺบะหฺ เพื่อบูชาในระหว่างการทำหัจญ์และมีการเปลือยกายในยามทำพิธีฏอวาฟ พร้อมกับกู่ร้องและปรบมือ

จนกระทั่ง มาถึงสมัยของศาสดามุฮัมมัด สิ่งแรกที่ท่านปฏิบัติก็คือการทุบทำลายเทวรูปและเจว็ดรอบข้างกะอฺบะหฺจนหมดสิ้น และท่านก็ได้แสดงแบบอย่างของการทำฮัจย์ที่ถูกต้องให้บรรดาผู้ศรัทธาได้ปฏิบัติสืบทอดกันมาจนถึงวันนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑   แพร ศิริศักดิ์ดำเกิง. *ทักษะวัฒนธรรม*. กรุงเทพฯ : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, 2552, หน้า 52
2. ↑  Mohammad Taqi al-Modarresi (26 March 2016). *The Laws of Islam* (PDF) (ภาษาอังกฤษ). Enlight Press. p. 471. ISBN 978-0-9942409-8-9. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2019-08-02. สืบค้นเมื่อ 22 December 2017.
3. ↑  Long, Matthew (2011). *Islamic Beliefs, Practices, and Cultures*. Marshall Cavendish Corporation. p. 86. ISBN 978-0-7614-7926-0. สืบค้นเมื่อ 2 September 2014.
4. ↑  Nigosian, S. A. (2004). *Islam: Its History, Teaching, and Practices*. Bloomington, Indiana: Indiana University Press. p. 110. ISBN 0-253-21627-3.
5. ↑  Berkley Center for Religion, Peace, and World Affairs - Islam เก็บถาวร 2 ตุลาคม 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน See drop-down essay on "Islamic Practices"

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* อิสลาม.in.th : เพื่อความเข้าใจอิสลาม และมุสลิม เก็บถาวร 2009-10-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน