|  |
| --- |
| บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของ |
| ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น |
| โตเกียวทาวเวอร์ |
| สมัย

|  |  |
| --- | --- |
| **ยุคหินเก่า** | ก่อน 14,000 ปีก่อน ค.ศ.
  |
| **โจมง** | 14,000 – 1000 ปีก่อน ค.ศ.
  |
| **ยาโยอิ** | 1000 ปีก่อน ค.ศ. – ค.ศ. 300
  |
| **โคฟุง** | ค.ศ. 300–538
  |
| **อาซูกะ** | ค.ศ. 538–710
  |
| **นาระ** | ค.ศ. 710–794

  |
| **เฮอัง*** สงครามเก็มเป
  | ค.ศ. 794–1185 |

|  |  |
| --- | --- |
| **คามากูระ** | ค.ศ. 1185–1333
  |
| การฟื้นฟูเค็มมุ | *ค.ศ. 1333–1336* |
| **มูโรมาจิ** (อาชิกางะ)
* ราชสำนักเหนือ-ใต้
* เซ็งโงกุ
  | ค.ศ. 1336–1573

  |
| **อาซูจิ–โมโมยามะ**
* การค้านัมบัง
  | ค.ศ. 1573–1603

  |
| **เอโดะ** (โทกูงาวะ)
* ซาโกกุ
* สนธิสัญญาคานางาวะ
* บากูมัตสึ
  | ค.ศ. 1603–1868

  |
| **เมจิ**
* สงครามโบชิน
* การฟื้นฟู
* สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง
* กบฏนักมวย
* สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น
  | ค.ศ. 1868–1912

  |
| **ไทโช**
* สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
* แผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโต
  | ค.ศ. 1912–1926

  |
| **โชวะ**
* วิกฤตการณ์การเงิน
* (ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่)
* แสนยนิยม
* สงครามโลกครั้งที่สอง
* การยึดครอง
* ปาฏิหาริย์ทางเศรษฐกิจ
* หลังการยึดครอง
* เศรษฐกิจฟองสบู่
 | ค.ศ. 1926–1989

  |
| **เฮเซ**
* ทศวรรษที่สาบสูญ
* แผ่นดินไหวใหญ่ฮันชิน
* แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ญี่ปุ่นตะวันออก
  | ค.ศ. 1989–2019

  |
| **เรวะ*** การระบาดทั่วของโควิด-19
* (วิกฤตการณ์การเงิน)
* การลอบสังหารชินโซ อาเบะ
  | ค.ศ. 2019–ปัจจุบัน
  |

 |
| หัวข้อ
* การเมือง
* การศึกษา
* ความสัมพันธ์ต่างประเทศ
* จักรวรรดิ
* ชื่อศักราช
* ทางเรือ
* ทหาร
* ประวัติศาสตร์นิพนธ์
* แผ่นดินไหว
* ภูมิศาสตร์
* เศรษฐกิจ
* สกุลเงินตรา
* หลังสงคราม
* แหล่งมรดกโลก

 |
| * อภิธานศัพท์
* ประวัติศาสตร์
* เส้นเวลา
 |
| * ด
* ค
* ก
 |

อัตราดอกเบี้ยของญี่ปุ่น
**ทศวรรษที่สาบสูญ** (ญี่ปุ่น: 失われた10年; โรมาจิ: *Ushinawareta Jūnen*) เป็นความซบเซาทางเศรษฐกิจในญี่ปุ่นที่เกิดขึ้นจากการล้มลงของภาวะฟองสบู่ขึ้นในตลาดสินทรัพย์ในช่วงท้าย ค.ศ. 1991 นักวิจารณ์ใช้ถ้อยคำว่า "ทศวรรษที่สาบสูญ" เมื่อกล่าวถึงภาวะทางเศรษฐกิจในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 ขณะที่ "20 ปีที่สาบสูญ" (失われた20年) และ "30 ปีที่สาบสูญ" (失われた30年) จะใช้เมื่อกล่าวถึงภาวะทางเศรษฐกิจในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2000 และ คริสต์ทศวรรษ 2010 ตามลำดับ

ตั้งแต่ ค.ศ. 1991 ถึง ค.ศ. 2003 เศรษฐกิจของญี่ปุ่นเมื่อวัดด้วยผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) นั้นเติบโตเพียง 1.14% ทุกปี ขณะที่อัตราการเติบโตจริงเฉลี่ยระหว่าง ค.ศ. 2000 ถึง 2010 อยู่เพียงที่ 1% ซึ่งถือว่าอยู่ต่ำกว่าประเทศพัฒนาแล้วอื่น ๆ หนี้สินเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องอันเกิดมาจากวิกฤตการณ์การเงินในช่วงภาวะเศรษฐกิจถดถอยครั้งใหญ่ ค.ศ. 2008 ประกอบกับแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ ใน ค.ศ. 2011 และ การระบาดทั่วของโควิด-19 ใน ค.ศ. 2020 ซึ่งทำให้เกิดภาวะเศรษฐกิจถดถอยและก่อความเสียหายต่อระบบเศรษฐกิจญี่ปุ่น

ตลอดช่วง ค.ศ. 1995 ถึง ค.ศ. 2007 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศที่เป็นตัวเงิน (Nominal GDP) ของประเทศญี่ปุ่นจาก 5.33 ล้านล้าน ตกลงมาอยู่ที่ 4.36 ล้านล้าน ค่าจ้างแท้จริงตกลงมาที่ประมาณ 5% ขณะที่ประเทศในภาพรวมประสบกับปัญหาระดับราคาหยุดนิ่ง ในปี 2024 เศรษฐกิจญี่ปุ่นเข้าสู่ภาวะถดถอยทางเทคนิค จากการที่ GDP หดตัว 2 ไตรมาสติดต่อกัน ทำให้สูญเสียตำแหน่งประเทศเศรษฐกิจใหญ่อันดับสามของโลกให้เยอรมันนี

ในปัจจุบันมีการถกเถียงกันในประเด็นเกี่ยวกับขอบข่ายและเกณฑ์วัดการถดถอยของญี่ปุ่น ผลกระทบทางเศรษฐกิจจากทศวรรษที่สาบสูญถูกยอมรับอย่างดี และผู้กำหนดนโยบายของญี่ปุ่นยังต้องต่อสู้กับผลกระทบที่เกิดขึ้นตามมา

สาเหตุ
------

จากปาฏิหาริย์ทางเศรษฐกิจของญี่ปุ่นในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 ได้ยุติลงอย่างกะทันหันในช่วงต้นทศวรรษ 1990 เนื่องจากปลายทศวรรษ 1980 เศรษฐกิจญี่ปุ่นประสบกับภาวะเศรษฐกิจฟองสบู่เกิดจากนโยบายการเติบโตของสินเชื่อที่กำหนดโดยธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นผ่านกลไกนโยบายที่เรียกว่า "Window guidance"  ดังที่นักเศรษฐศาสตร์ชื่อพอล ครุกแมนอธิบายว่า "ธนาคารของญี่ปุ่นนั้นปล่อยสินเชื่อมากกว่าธนาคารอื่น ๆ และยังมีการคำนึงถึงเครดิตผู้กู้น้อยกว่าธนาคารอื่น ๆ ด้วย การทำเช่นนั้นทำให้ธนาคารเหล่านี้เป็นตัวการขยายเศรษฐกิจฟองสบู่จนมีสัดส่วนที่แปลกประหลาด"  นักเศรษฐศาสตร์ชาวเยอรมัน ริชาร์ด เวอร์เนอร์ กล่าวว่าแรงกดดันจากภายนอก เช่น ข้อตกลงพลาซา รวมถึงนโยบายของกระทรวงการคลัง (ญี่ปุ่น)ในการลดอัตราดอกเบี้ยมาตรฐานไม่เพียงพอที่จะอธิบายการดำเนินการของธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่น 

จากความพยายามที่จะลดการเก็งกำไรและควบคุมอัตราเงินเฟ้อธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นจึงขึ้นอัตราดอกเบี้ยเงินกู้อย่างรวดเร็วในปลายปี 1989 นโยบายที่เฉียบขาดนี้ทำให้เกิดฟองสบู่แตกและเกิดสภาวะตลาดหุ้นล้มในญี่ปุ่นดัชนีราคาหุ้นและสินทรัพย์ลดลง ส่งผลให้ธนาคารและบริษัทประกันภัยของญี่ปุ่นเกิดหนี้เสียค้างจำนวนมากส่งผลให้การเติบโตของสินเชื่อธนาคารซบเซา สถาบันการเงินได้รับการช่วยเหลือผ่านการระดมทุนจากรัฐบาลญี่ปุ่นและได้รับเงินกู้ยืมสินเชื่อราคาถูกจากธนาคารกลาง แต่ก็ทำให้เสียความตระหนักจากการบริหารงานที่เสี่ยงต่อการขาดทุนเพราะหากขาดทุนธนาคารเหล่านั้นก็ได้รับเงินช่วยเหลือจากรัฐบาลและในที่สุดก็กลายเป็นธนาคารซอมบี้ (ธนาคารซอมบี้ หมายถึง บริษัทที่มีหนี้สินจำนวนมาก และไม่มีความสามารถที่จะสร้างกำไรเพื่อนำมาชำระหนี้ได้ แต่ยังสามารถทำธุรกิจต่อได้ด้วยความช่วยเหลือด้านเงินทุนจากรัฐบาลหรือธนาคารกลาง)  บทความจากบลูมเบิร์ก นิวส์ที่เขียนโดยยัลมาน โอนารานซึ่งเป็นนักข่าวการเงินระบุว่าธนาคารซอมบี้นั้นเป็นสาเหตุหนึ่งของความซบเซาทางเศรษฐกิจที่ยาวนานของญี่ปุ่น ไมเคิล ชูแมนจากนิตยสารไทม์เขียนว่า "ธนาคารเหล่านี้ทำการอัดฉีดเม็ดเงินเข้าสู่บริษัทซอมบี้โดยที่ไม่ได้สร้างผลตอบแทนอะไรเลย โดยให้เหตุผลว่าบริษัทใหญ่เกินกว่าจะล้มละลาย" บริษัทเหล่านี้ส่วนใหญ่มีหนี้สินจำนวนหมาศาลไม่สามารถอยู่รอดได้หากไม่มีเงินสนับสนุน ไมเคิล ชูแมนเชื่อว่าเศรษฐกิจของญี่ปุ่นจะยังไม่ฟื้นตัวกลับมาจนกว่ารัฐบาลจะหยุดให้เงินช่วยเหลือแก่บริษัทซอมบี้เหล่านี้

ในที่สุดบริษัทที่ล้มเหลวหลายแห่งก็อยู่ไม่ยั่งยืนทำให้เกิดการควบรวมกิจการตามมา ส่งผลให้เกิดธนาคารระดับชาติสี่แห่งในญี่ปุ่น บริษัทญี่ปุ่นหลายแห่งมีภาระหนี้สินจำนวนมากการขอสินเชื่อจากธนาคารปกติจึงทำได้ยากลำบากผู้ต้องการกู้ยืมจึงใช้บริการซาราคิน (บริษัทเงินทุนให้กู้ไมโครไฟแนนซ) สำหรับอัตราดอกเบี้ยในญี่ปุ่นก็อยู่ในระดับต่ำในปี 2012 อัตราดอกเบี้ยอย่างเป็นทางการอยู่ที่ 0.1% อัตราดอกเบี้ยของญี่ปุ่นยังคงมีแนวโน้มต่ำกว่า 1% ตั้งแต่ปี 1994

ผลกระทบทางเศรษฐกิจ
------------------

แม้ภาคเศรษฐกิจจะกลับมาฟื้นตัวอย่างช้า ๆ ในช่วงทศวรรษปี 2000 แต่ภาคการบริโภคเพื่อแสดงสถานะ (การบริโภคสินค้าที่มีความหรูหรา) ก็ยังไม่กลับไปเท่าช่วงทศวรรษปี 1980 บริษัทสัญชาติญี่ปุ่น เช่น โตโยต้า โซนี่ พานาโซนิค ชาร์ป และโตชิบาที่เคยครองอุตสาหกรรมในช่วงทศวรรษ 1960 ถึง 1990 ในภาคการผลิตของตน ต้องต่อสู้กับการแข่งขันจากบริษัทต่างชาติโดยเฉพาะกับเกาหลีใต้และจีนที่ขึ้นมาแข่งขันได้อย่างดีในทศวรรษที่ 2000 จากสถิติในปี 1989 บริษัทที่มีมูลค่าตลาดใหญ่ 50 อันดับแรกของโลกมีบริษัทสัญชาติญี่ปุ่นถึง 32 แห่ง แต่ใน ค.ศ. 2018 เหลือเพียงบริษัทโตโยต้าบริษัทเดียวที่ยังคงอยู่ใน 50 อันดับแรก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Hayashi Prescott" (PDF).
2. ↑  Leika Kihara (August 17, 2012). "Japan eyes end to decades long deflation". Reuters. สืบค้นเมื่อ September 7, 2012.
3. ↑  "円は一段と上昇か、日本は次の失われた10年に直面－ムーディーズ". *Bloomberg.com* (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 2020-10-18.
4. 1 2  "「失われた30年」に向かう日本". *Newsweek日本版* (ภาษาญี่ปุ่น). 2010-12-23. สืบค้นเมื่อ 2020-10-18.
5. ↑  Nielsen, Barry. "The Lost Decade: Lessons From Japan's Real Estate Crisis". *Investopedia* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-05-26.
6. ↑  "Japanese GDP, nominal".
7. ↑  "Waging a New War". March 9, 2013.
8. ↑  "Inflation Japan - CPI inflation".
9. ↑  "ญี่ปุ่นสูญตำแหน่งอันดับ Top 3 เศรษฐกิจโลก หลัง GDP หดตัวติดต่อกัน 2 ไตรมาส เข้าสู่ภาวะถดถอย". *THE STANDARD*. 16 February 2024.
10. ↑  Fingleton, Eamonn (January 6, 2012). "The Myth of Japan's Failure". *The New York Times*.
11. ↑  Fingleton, Eamonn (January 12, 2012). "Video interview on BBC News with Eamonn Fingleton". *BBC News, 5 min. 26 sec*.
12. 1 2  Werner, Richard (2005). *New Paradigm in Macroeconomics*. doi:10.1057/9780230506077. ISBN 978-1-4039-2074-4.
13. 1 2  Werner, Richard A. (2002). "Monetary Policy Implementation in Japan: What They Say versus What They Do". *Asian Economic Journal*. **16** (2): 111–151. doi:10.1111/1467-8381.00145.
14. ↑
15. ↑  "Japan Raised Interest Rates". *Reuters via The New York Times*. December 25, 1989.
16. ↑  *Princes of the Yen. Japan's Central Bankers and the Transformation of the Economy*. quantumpublishers.com. 2003.
17. ↑  "รู้จัก "Zombie Company" บริษัทผีดิบ ในโลกของธุรกิจ". *www.longtunman.com*. 27 October 2022. สืบค้นเมื่อ 2 March 2024.
18. ↑  Onaran, Yalman (2011-11-25). "Kill the zombie banks!". Salon Media Group. สืบค้นเมื่อ 2013-01-16.
19. ↑  Schuman, Michael (2008-12-19). "Why Detroit Is Not Too Big to Fail". Time Inc. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-12-23. สืบค้นเมื่อ 2008-12-23.
20. ↑  Ohno, Kenichi. "Economic Development of Japan". National Graduate Institute for Policy Studies. สืบค้นเมื่อ 3 April 2011.
21. ↑  "Bank of Japan Interest Rates".
22. ↑  "เมื่อมือถือเป็นมากกว่ามือถือ: รู้จักกับตลาดมือถือหรู | Blognone". *www.blognone.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 4 March 2024.
23. ↑  "昭和という「レガシー」を引きずった平成30年間の経済停滞を振り返る". *ダイヤモンド・オンライン* (ภาษาญี่ปุ่น). 20 August 2018. สืบค้นเมื่อ 2020-10-18.