recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**แฟร์น็อง โบรแดล** (ฝรั่งเศส: *Fernand Braudel*; 24 สิงหาคม ค.ศ. 1902 – 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1985) เป็นนักประวัติศาสตร์ชาวฝรั่งเศส แกนนำของประวัติศาสตร์สำนักอานาล (Annales school) และมีบทบาทสำคัญในการก่อร่างการศึกษาประวัติศาสตร์สังคมในโลกตะวันตก ผลงานทางวิชาการชิ้นสำคัญของโบรแดลมีอยู่ด้วยกัน 3 ชิ้น ได้แก่ *The Mediterranean* (1923–1949, และ 1949–1966) *Civilization and Capitalism* (1955–1979) และ *Identity of France* (1970–1985) โบรแดลเป็นที่รู้จักทั้งจากงานเขียนข้างต้นและจากบทบาทในการผลักดันให้สำนักประวัติศาสตร์อานาลกลายเป็นสถาบันของการศึกษาทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในฝรั่งเศสและทั่วโลกนับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 เป็นต้นมา

โบรแดลได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในนักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่ง งานเขียนของเขาให้น้ำหนักกับการศึกษาประวัติศาสตร์ช่วงยาวที่กินเวลาหลายศตวรรษหรือที่เขาเรียกว่า "ลงก์ดูเร" (*longue durée'*) โดยมุ่งอธิบายปัจจัยทางสังคม เศรษฐกิจ และภูมิศาสตร์ ที่มีผลกระทบต่อวิถีชีวิตของผู้คนและวิถีทางของประวัติศาสตร์ของมนุษย์ นอกจากนี้ โบรแดลยังได้รับยกย่องให้เป็นหนึ่งในผู้ที่มีอิทธิพลต่อทฤษฎีระบบโลกซึ่งเป็นวิธีการศึกษาประวัติศาสตร์โลกและความเปลี่ยนแปลงทางสังคมอย่างบูรณาการที่ได้รับความนิยมมากในวงวิชาการโลกภาษาอังกฤษในทศวรรษ 1970
**สมัชชาโนเบลแห่งสถาบันแคโรลินสกา** (อังกฤษ : Nobel Assembly at the Karolinska Institute) เป็นองค์กรนิติบุคคลของสถาบันแคโรลินสกาซึ่งมีหน้าที่พิจารณาและมอบรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์และสรีรวิทยา ตั้งอยู่ภายในสถาบันแคโรลินสกา กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน

สมัชชาโนเบลได้ตั้งเป็นองค์กรนิติบุคคลที่ดูแลโดยสถาบันแคโรลินสกา ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1977 แรกเริ่มไม่ได้เป็นองค์กร แต่เป็นเพียงกลุ่มของศาสตราจารย์ของสถาบันเท่านั้น ตั้งแต่เริ่มต้นที่มีการมอบรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์และสรีรวิทยา ปีค.ศ. 1901 จนถีงปี ค.ศ. 1984 ศาสตราจารย์ทุกคนของสถาบันจะเป็นสมาชิกสมัชชาโนเบล และได้ปรับเปลี่ยนมาเป็นมาเป็นที่สมัชชาโนเบลที่มีสมาชิกเพียง 50 คนเท่านั้น ตั้งแต่ปี ค.ศ.1984 เป็นต้นมา

หน้าที่ของสมัชชาโนเบลสาขาการแพทย์หรือสรีรวิทยาคือรวบรวมและพิจารณารายชื่อผู้ที่ถูกเสนอชื่อเข้ารับรางวัลโนเบล การคัดเลือกจะทำโดยคณะกรรมการโนเบล (Nobel committee) ซึ่งมีสมาชิก 5 คน ณ สถาบันแคโรลินสกา คณะกรรมการโนเบลมีอำนาจในการสนับสนุนผู้มีชื่อเข้ารับรางวัล แต่อำนาจการตัดสินใจสุดท้ายจะอยู่ที่ที่ประชุมสมัชชาโนเบล 

ผู้ที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์หรือสรีรวิทยาจะได้โดยการเชิญเท่านั้น กล่าวคือ ไม่สามารถเสนอผลงานของตัวเองให้สมัชชาพิจารณาเองได้

ที่มา
-----

รางวัลโนเบลสาขาการแพทย์หรือสรีรวิทยา เป็นเจตจำนงตามพินัยกรรมของอัลเฟรด โนเบลนักเคมีชาวสวีเดน ในปีค.ศ. 1885 ที่ได้มอบให้สถาบันแคโรลินสกาดูแล  และได้มอบเป็นครั้งแรกเมื่อปีค.ศ. 1901 ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์หรือสรีรวิทยาจะได้รับการพิจารณาจากที่ประชุมของกลุ่มศาสตราจารย์ของสถาบัน แต่ก็กล่าวได้ว่ามาจากกลุ่มการพิจารณารางวัลโนเบล

ในปีค.ศ. 1977 สมัชชาโนเบลได้แยกตัวเป็นองค์กรนิติบุคคลเพราะได้คำนึงถึงกระบวนการตัดสินใจในการมอบรางวัลโนเบล เนื่องจากสถาบันแคโรลินสกา เป็นมหาวิทยาลัยที่ของรัฐที่จะต้องทำตามกฎหมายประเทศสวีเดนคือต้องเปิดเผยข้อมูลต่างๆให้สาธารณะชนรับทราบทั่วไป การออกมาเป็นองค์กรนิติบุคคลของสถาบันแคโรลินสกา สามารถมีความเป็นส่วนตัวได้มากขึ้นและสามารถทำตามข้อกำหนดของรางวัลโนเบล ที่ตั้งโดยมูลนิธิอัลเฟรด โนเบลได้ ในกรณีนี้รวมไปถึงการรักษาความลับของผู้ถูกเสนอชื่อ กระบวนการคัดเลือก ว่าจะไม่สามารถเปิดเผยได้ก่อน 50 ปีนับจากการมอบรางวัลในแต่ละครั้ง รวมไปถึงกฎหมายที่จะสามารถโต้แย้งต่อศาลปกครองก็จะไม่สามารถทำได้

มีองค์กรนิติบุคคลอีก 2 ส่วนที่คล้ายกันซึ่งจะพิจารณาผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาอื่นๆคือ ราชบัณฑิตยสภาวิทยาศาสตร์แห่งสวีเดน (Royal Swedish Academy of Science) และ บัณฑิตยสภาแห่งสวีเดน (Swedish Academy)

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
แม่ครูขวัญยืน (ซ้าย), ครูโทนี มัวร์ (กลาง) และพ่อครูสมัย เมษะมาน (ขวา)
**พ่อครูสมัย เมษะมาน** (5 พฤษภาคม พ.ศ. 2457 – 28 สิงหาคม พ.ศ. 2541) เป็นผู้ก่อตั้งโรงเรียนสำนักดาบพุทไธสวรรย์ ที่กรุงเทพมหานคร และเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางจนถึงปัจจุบัน ในฐานะผู้ฝึกสอนศิลปะการต่อสู้กระบี่กระบอง

ประวัติ
-------

พ่อครูสมัย เมษะมาน เป็นผู้สืบเชื้อสายโดยตรงจากนักรบผู้ปกป้องแผ่นดินสยามในสมัยโบราณ เขาเป็นผู้ศึกษาศิลปะการต่อสู้ จากวัดพุทไธศวรรย์ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

พ่อครูสมัย ยังเป็นผู้ศึกษาศิลปะการต่อสู้ ทั้งมวยไทย, ยูโด, ฟันดาบสากล และกระบี่กระบอง โดยในวัยหนุ่ม เขาได้เป็นแชมป์การแข่งฟันดาบเซเบอร์ และการแข่งยูโด

ครั้นเมื่อสำเร็จการศึกษาเอกพลศึกษา ที่กรุงเทพมหานคร เขาได้สำนึกต่อบุญคุณของแผ่นดินและบรรพบุรุษ ตลอดจนพระบารมีแห่งพระเจ้าอู่ทอง ที่ทรงเสียสละเพื่อแผ่นดินอยุธยา จึงนำเรื่องมาปรึกษากับสนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา ผู้เป็นปลัดกระทรวงศึกษาธิการสมัยนั้น เพื่อขออนุญาตฝึกสอนศิลปะการต่อสู้ประจำชาติ แล้วเขาก็ได้รับการสนับสนุน โดยเริ่มฝึกสอนครั้งแรกที่บริเวณข้างวัดวัดระฆังโฆสิตาราม

ต่อมา พ่อครูสมัยได้ทำการเปิดโรงเรียนสำนักดาบพุทไธสวรรย์ ที่บริเวณสี่แยกบ้านแขก ถนนอิสรภาพ โดยได้กราบบังคมทูลขอพระราชทานธงชัย และตราประจำโรงเรียนเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2500

พ่อครูสมัยเสียชีวิตใน พ.ศ. 2541 สิริอายุได้ 84 ปี

ชีวิตส่วนตัว
------------

พ่อครูสมัย มีภรรยาชื่อขวัญยืน เมษะมาน ซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนสำนักดาบพุทไธสวรรย์ และมีบุตรชายชื่อปราโมทย์ เมษะมาน ซึ่งเป็นผู้ฝึกสอนศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวพุทไธสวรรย์เช่นกัน

เกียรติประวัติ
--------------

* "ผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ประจำชาติ" สังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7  ประวัติพ่อครูสมัย เมษะมาน
2. 1 2 3  A Visit with the Late Arjan Sumai - Traditional Based (อังกฤษ)
3. ↑  Mongkol 4 Thailand - Kru Muaythai Association
4. ↑  'ครูกฤษณ์' นายขนมต้ม 2000 ศิลปะต่อสู้ไทย - คมชัดลึก
5. 1 2 3 4  คอลัมน์: วิถีไทย: เปิดตำนานดาบพุทไธสวรรย์พุทธานุภาพดาบกู้ชาติแห่งอโยธยา

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สมัย เมษะมาน
**I-broker** คือ นายหน้า หมายถึง"ธนาคารข้อมูล"หรือ "ISP"ที่ให้บริการในลักษณะเฉพาะตัว เป็นบุคคลที่สามที่เชื่อถือได้ที่จะช่วยให้บุคคลและองค์กรที่เปิดเผยข้อมูลส่วน ตัวเช่นเดียวกับธนาคารช่วยเหลือในการแลกเปลี่ยนเงิน ISP ช่วยแลกเปลี่ยนอีเมลและไฟล์ ถูกเป็นที่แนะนำในสังคมเว็บซึ่งเป็นการอธิบายวิธีชั้นใหม่ของโครงสร้างพื้นฐานอินเทอร์เน็ตจะขึ้นไปบน OASIS XRI และ คุณสมบัติของ XDI. แต่แนวคิดของ i-broker ที่ไม่เฉพาะเทคโนโลยีใดหรือโพรโทคอลใด แต่เป็นการทำงานที่ค่อนข้างเป็นธุรกิจและสังคมที่ลักษณะคล้ายกับธนาคารหรือ ISP เช่น เดียวกับหลายธนาคารที่ให้บริการทางการเงินเกี่ยวข้องกับบัญชีและ ISPs หลากหลายบริการบน อินเทอร์เน็ต ซึ่ง i - broker จะมีความหลากหลายของข้อมูลและการใช้งานร่วมกัน เช่นเดียวกับอีเมลและเว็บโฮสติ้ง , i-broker จะเชี่ยวชาญในการบริการสำหรับผู้ถือบัญชีส่วนบุคคล บางคนจะเน้นด้านธุรกิจและการตลาดของรัฐบาลและบางส่วนจะถูก i-broker ให้บริการเต็มรูปแบบในการจัดการทุกประเภทบัญชี ซึ่งความไว ของข้อมูลที่เกี่ยวข้องจะต้องการ i - brokerที่มาตรฐานเดียวกันความรับผิดชอบและความไว้วางใจเช่นเดียวกับในระบบ ธนาคารทั่วโลก ความแตกต่างระหว่างระบบธนาคาร กับ i-broker จะถูกควบคุมแต่พฤติกรรมที่ดีมีแนวโน้มที่จะถูกบังคับใช้ในระบบออนไลน์ที่มีชื่อเสียง

เช่น เดียวกับคนที่ใช้ธนาคารอื่นและบัญชีซื้อขายหลักทรัพย์สำหรับบริการทางการเงิน ต่างก็มีแนวโน้มที่จะใช้การให้บริการของ i-broker ชุดที่แตกต่างกันแบ่งปันข้อมูล เช่น บุคคล, การเงิน, การแพทย์, วิชาชีพ ฯลฯ แต่ด้วยเทคโนโลยี การแบ่งปันข้อมูลเช่น สัญญา link ของ XDI , เจ้าของบัญชีสามารถที่จะเลือกเชื่อมโยงบัญชีทั้งหมดของ i-broker หรือบัญชีที่เลือกหรือไม่มีเลย เช่นเดียวกับผู้เขียนเว็บไซต์จะกำหนดโยงเว็บไซต์ซึ่งกันและกัน
เป็นลักษณะเฉพาะตัวของโพรโทคอลในรูปแบบ ดิจิตอลและมาตรฐานมาตลาดชนิดอื่น ๆ ของผู้ให้บริการจะอยู่ในตำแหน่งที่ให้บริการ i - broker รวมทั้งเครือข่ายสังคม , พอร์ทัล , การจดทะเบียนชื่อโดเมนผู้ให้บริการทางอินเทอร์เน็ต (ISP), ธนาคาร, บริษัท ประกันภัย และ บริษัท โทรศัพท์มือถือ และ การทำธุรกรรมอิเล็กทรอนิกส์ แหล่งข้อมูลอื่น Registry of XDI.org-Accredited I-Brokers
**คะน้า** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Brassica oleracea* var. *Alboglabra*) เป็นพืชผักใบเขียวที่นิยม เป็นผักอายุ 2 ปี แต่ปลูกเป็นผักฤดูเดียว อายุเก็บเกี่ยวประมาณ 50-55 วัน ผักคะน้าสามารถปลูกได้ตลอดปี แต่เวลาที่ปลูกได้ผลดีที่สุดในช่วงเดือนตุลาคมถึงเมษายน

สายพันธุ์
---------

คะน้าที่นิยมปลูกในประเทศไทยมีอยู่ 3 พันธุ์ด้วยกัน คือ

* พันธุ์ใบกลม มีลักษณะใบกว้างใหญ่ ปล้องสั้น ปลายใบมนและผิวใบเป็นคลื่นเล็กน้อย ได้แก่ พันธุ์ฝางเบอร์ 1
* พันธุ์ใบแหลม เป็นพันธุ์ที่มีลักษณะใบแคบกว่าพันธุ์ใบกลม ปลายใบแหลม ข้อห่าง ผิวใบเรียบ ได้แก่ พันธุ์ P.L.20
* พันธุ์ยอดหรือก้าน มีลักษณะใบเหมือนกับคะน้าใบแหลม แต่จำนวนใบต่อต้นมีน้อยกว่า ปล้องยาวกว่า ได้แก่ พันธุ์แม่โจ้ 2

สารอาหาร
--------

คะน้ามีวิตามินหลายชนิด เช่น บีตา-แคโรทีน 186.92 ไมโครกรัม/100 กรัม  ช่วยลดความเสี่ยงต่อการเกิดมะเร็งกระเพาะอาหาร มะเร็งลำไส้ มะเร็งปอด และมะเร็งกระเพาะปัสสาวะ
และยังมีวิตามินซีช่วยเสริมสร้างเนื้อเยื่อให้ชุ่มชื้น และทำให้ระบบภูมิคุ้มกันโรคมีความแข็งแรงสมบูรณ์ นอกจากนี้ยังมีแคลเซียมซึ่งช่วยเสริมสร้างกระดูก

นอกจากนั้นยังพบกอยโตรเจนในคะน้า ถ้าบริโภคมากจะทำให้ท้องอืด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-10-08. สืบค้นเมื่อ 2008-10-08.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-09-09. สืบค้นเมื่อ 2009-04-02.
3. ↑
**ประคำดีควาย**, **มะคำดีควาย** หรือ **มะซัก** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Sapindus rarak*) เป็นชื่อต้นไม้ยืนต้นขนาดกลางชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ประคำดีควาย มีลักษณะของใบประกอบที่เรียงสลับกัน ผลออกเป็นพวง ค่อนข้างกลม ผลแก่จะแห้ง ค่อนข้างกลม ผิวย่น เปลือกแห้งสีน้ำตาลเข้มเกือบดำ ผลมี 3 พู ส่วนใหญ่จะฝ่อไป 1 หรือ 2 พู เนื้อเหนียว ใส สีน้ำตาล เมล็ดกลมสีดำ เป็นมัน

สรรพคุณ
-------

ผล ต้มเอาน้ำชโลมผม แก้ชันนะตุ เชื้อรา แก้รังแค แต่อย่าให้เข้าตา จะทำให้แสบตา ตาอักเสบได้ ต้มเอาฟองสุมหัวเด็กแก้หวัด คัดจมูก แช่น้ำล้างหน้า รักษาผิว ดับพิษต่าง ๆ บำรุงน้ำดี แก้กาฬภายใน สุมเป็นถ่าน ทำยากินแก้ร้อนในกระหายน้ำ ปรุงยาแก้พิษร้อน พิษไข้ แก้ไข้เซื่องซึม พิษตานซาง ใบ ใช้แก้พิษกาฬ ส่วนรากผสมในตำหรับยาร่วมกับสมุนไพรอื่น ใช้แก้ฝีในท้องเปลือก แก้กระษัย แก้พิษร้อน แก้พิษไข้ ดอกแก้พิษ เม็ดผื่นคัน

ในผลมีสารซาโปนิน ชื่อ hederagenin มีฤทธิ์ยับยั้งเชื้อราโรคกลาก แต่เป็นพืชมีพิษ หากรับประทานผลทำให้เกิดอาการคลื่นไส้อาเจียน ท้องร่วง ระคายเคืองระบบทางเดินอาหาร หากผงซึ่งมีสารซาโปนินอยู่ เข้าทางจมูก ทำให้เกิดอาการระคายเคือง จาม ถ้าฉีดเข้ากระแสโลหิตทำให้เม็ดเลือดแดงแตก เป็นพิษมากต่อสัตว์เลือดเย็น ใช้เบื่อปลาและเป็นยาฆ่าแมลงได้ รวมทั้งใช้เป็นสารชะล้าง ใช้แทนสบู่ ยาสระผมได้

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  มะคำดีควาย-ฐานข้อมูลเครื่องยา
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-12-22. สืบค้นเมื่อ 2007-12-07.
**คะเนเดียนพาร์ตเนอร์ชิปอะเกนสต์แคนเซอร์** (อังกฤษ: Canadian Partnership Against Cancer) เป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไรอิสระ ซึ่งได้รับทุนจากรัฐบาลแคนาดา เพื่ออำนวยความสะดวกสำหรับการดำเนินงาน ของการควบคุมโรคมะเร็งในประเทศแคนาดา โดยทำงานร่วมกับผู้เชี่ยวชาญด้านโรคมะเร็ง, องค์กรการกุศลอื่น ๆ, รัฐบาลทุกระดับ, หน่วยงานด้านโรคมะเร็ง, หน่วยงานด้านสุขภาพแห่งชาติ, ผู้ป่วยโรคมะเร็งและผู้รอดชีวิต รวมถึงอื่น ๆ ด้วยการใช้กลยุทธ์ของแคนาดาเพื่อการควบคุมโรคมะเร็ง การทำงานของพวกเขาครอบคลุมถึงการป้องกันและการตรวจคัดกรอง, การวิจัย, การดูแลสนับสนุน, การถ่ายทอดความรู้, การมีส่วนร่วมของประชาชน และการวิเคราะห์ระบบของการเกิดโรคมะเร็ง ที่ทำงานร่วมกันโดยเอาใจใส่ต่อผู้ป่วย และมุ่งมั่นที่จะตอบสนองความต้องการของประชากรที่มีความสำคัญ ซึ่งประกอบด้วย ประชาชนกลุ่มปฐมชาติ, เอสกิโม และเมทีส, ชนบทและชุมชนที่ห่างไกล รวมถึงคนอื่น ๆ ที่กำลังเผชิญอุปสรรคของการเข้าถึงการดูแลสุขภาพในแคนาดา

การทำงานของกลุ่มพันธมิตร
------------------------

คะเนเดียนพาร์ตเนอร์ชิปอะเกนสต์แคนเซอร์ จะได้รับคำสั่งจากรัฐบาลแคนาดา ในการดำเนินการตามยุทธศาสตร์ของกลยุทธ์แคนาดาเพื่อการควบคุมโรคมะเร็ง ซึ่งเริ่มดำเนินการในปี ค.ศ. 2007 และทำงานร่วมกับพันธมิตรทั่วประเทศแคนาดาเพื่อลดภาวะของโรคมะเร็งผ่านการประสานงาน, การเปลี่ยนแปลงระดับระบบ

โดยมุ่งเน้นไปที่การทำงานในทุกด้านของการควบคุมโรคมะเร็ง รวมทั้งการป้องกัน, การทำให้รอดชีวิต, การรักษาบรรเทา และการดูแลในตอนท้ายของชีวิต "การดำเนินการอย่างยั่งยืนต่อวิสัยทัศน์ร่วมกัน"เป็นส่วนหนึ่งของแผนกลยุทธ์ของพวกเขา ซึ่งจะดำเนินการในปี ค.ศ. 2012 ถึง 2017 และรวมถึงขอบเขตที่มีความสำคัญ

* การป้องกันและการตรวจคัดกรอง
* การวินิจฉัยและการดูแลรักษาคุณภาพสูง
* ภาพรวมของบุคคลศูนย์กลาง
* การวิจัย
* การควบคุมโรคมะเร็งประชาชนกลุ่มปฐมชาติ, เอสกิโม และเมทีส
* ประสิทธิภาพของระบบ
* การจัดการความรู้
* การมีส่วนร่วมของประชาชนและการเผยแพร่ประชาสัมพันธ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Sustaining Action Toward A Shared Vision" (PDF). Canadian Partnership Against Cancer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2013-11-02. สืบค้นเมื่อ 5 November 2013.

* Prime Minister announces Canadian Partnership Against Cancer. 24 November 2006 เก็บถาวร 2010-03-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* CPAC corporate website
* The Canadian Strategy for Cancer Control. July 2006 เก็บถาวร 2012-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Sustaining Action Towards A Shared Vision: 2007-2012 Strategic Plan เก็บถาวร 2013-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
พระนางอาร์ซิโนเอที่ 1 แห่ง อียิปต์

พระประวัติ
----------

พระองค์เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่สองและพระองค์สุดท้องที่เกิดกับกษัตริย์ลีซิมาคัสและไนซีอาแห่งมาซิโดเนีย พระนางอาร์ซิโนเอที่หนึ่งมีพี่น้องสองคน พระเชษฐานามว่า อาเกโธเลส และพระขนิษฐาพระนามว่า ยูริดิซ

พระอัยกาของพระองค์คือ อาเกโธเลสแห่งเพลลา ซึ่งเป็นขุนนางในสมัยพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งมาซิโดเนีย (ปกครองระหว่าง 359-336 ปีก่อนคริสตกาล) ในขณะที่พระอัยกาของพระองค์มีอำนาจในราชสำนัก ดังนั้นพระองค์ได้รับการขนานนามเพื่อเป็นเกียรติแก่พระอัยยิกานามว่า อาร์ซิโนเอ ซึ่งอาจจะเป็นมารดาของลีซิมาคัสหรือมารดาของพระนางไนซีอา

### พระราชินี

ระหว่าง 289 และ 281 ปีก่อนคริสตกาล พระนางอาร์ซิโนเอได้รับตำแหน่งเป็นพระมเหสีเอกของฟาโรห์ทอเลมีที่ 2 ฟิลาเดลฟัส ซึ่งเป็นพระญาติห่างๆ ของมารดาของพระองค์ พระนางอาร์ซิโนเอทรงอภิเษกสมรสกับทอเลมีที่ 2 เป็นส่วนหนึ่งของความสัมพันธ์ระหว่างพระบิดาของพระองค์และทอเลมีที่ 2  หลังจากการอภิเษกสมรสพระนางอาร์ซิโนเอมีพระราชโอรสสองพระองค์กับพระราชธิดาอีกหนึ่งพระองค์คือ ทอเลมีที่ 3, ลีซิมาคัสแห่งอียิปต์ และพระนางเบเรนิซ เฟอร์โนเฟรัส (พระมเหสีของพระเจ้าอันติโอคัสที่ 2 ธีโอส กษัตริย์ซีเรีย)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bengtson. *Griechische Geschichte von den Anfängen bis in die römische Kaiserzeit*. p. 569.
2. ↑  Heckel. *Who’s who in the age of Alexander the Great: prosopography of Alexander’s empire**. p. 175.*
3. ↑  "Lysimachus' article at Livius.org". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-04-23. สืบค้นเมื่อ 2017-12-16.
4. ↑  "Ptolemaic Genealogy: Arsinoe I, Footnote 3". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-11-26. สืบค้นเมื่อ 2017-12-16.
5. ↑  Lightman. *A to Z of ancient Greek and Roman women*. p. 43.
6. ↑  "Ptolemaic Genealogy: Arsinoe I". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-11-26. สืบค้นเมื่อ 2017-12-16.
7. ↑  "Arsinoe I". *Britannica Online Encyclopedia*.
**เกมโชว์** (อังกฤษ: Game Show) เป็นรูปแบบหนึ่งของรายการโทรทัศน์ นำเสนอโดยให้แขกรับเชิญซึ่งอาจจะเป็นดารานักแสดงหรือคนจากทางบ้าน เล่นเกมหรือเปิดป้ายเพื่อรับของรางวัลหรือเงินรางวัลต่าง ๆ บางรายการอาจจะเปิดโอกาสให้ผู้ชมทางบ้านมีส่วนร่วมด้วยการโทรศัพท์เข้ามาร่วมสนุกหรือส่งข้อความสั้นเข้ามาตอบคำถาม ปัจจุบันมีอยู่หลายรูปแบบ เช่น ควิซโชว์ เรียลลิตี้โชว์ ฯลฯ

ประวัติ
-------

สำหรับประวัติของรายการเกมโชว์ที่เริ่มในสหรัฐอเมริกานั้น มีต้นกำเนิดมาจากรายการวิทยุ เมื่อราวทศวรรษ 1930 โดยเริ่มจากผู้จัดรายการวิทยุมักจะสอดแทรกเกมการแข่งขันต่าง ๆ ในรายการ และให้ผู้ฟังมีส่วนร่วมเล่นเกมด้วยรายการประเภทนี้ได้รับความนิยมมาก ดังนั้น ในราวทศวรรษ 1940 ผู้ผลิตรายการโทรทัศน์ เช่น รายการ Cash and Cary หรือ Play the game และได้รับความนิยมจากผู้ชมเป็นอย่างมาก ในทศวรรษดังกล่าว จึงมีการขยายตัวของทั้งรายการประเภท Game show และ Quiz show มากกว่า 15 รายการ

ในช่วงทศวรรษ 1950 เมื่อมีรายการประเภท Game show มากขึ้น แต่ละรายการจึงได้พยายามหารูปแบบแปลก ๆ เนื้อหาใหม่ ๆ มาเป็นจุดขาย เช่น การเชิญบุคคลที่มีชื่อเสียงมาร่วมรายการ หรือการให้ผู้ชมมาเล่าเรื่องชีวิตอันรันทดของตนเอง แล้วให้ผู้ชมในห้องส่งเป็นคนตัดสิน เป็นต้น กลยุทธ์ที่ถูกนำมาใช้ต่อมาคือ การนำรางวัลมาเป็นสิ่งเร้าใจมากยิ่งขึ้น แต่ต่อมารายการเกมโชว์ประเภทแจกรางวัลมหาศาล คือ Twenty one ถูกจับได้ว่าเป็นรายการที่หลอกลวงคนดู ดังนั้น สภานิติบัญญัติของอเมริกาจึงได้ออกกฎหมายพิจารณาและควบคุมรายการชองรางวัลแบบนี้

การแสวงหากลยุทธ์ใหม่ ๆ ของรายการเกมโชว์ยังคงดำเนินต่อมาพร้อมกับการขยายตัวของรายการตลอดช่วงทศวรรษ 1970 การใช้พิธีกรคู่หญิงชายที่มีการพูดจาหยอกล้อกันบ้าง เสียดสีในเรื่องเพศบ้าง หรือการนำเอาความลับของตนมาเล่า แต่แม้กระนั้นก็ไม่มีการสร้างสรรค์อะไรใหม่ขึ้นมาในช่วงทศวรรษ 1980 ผู้ชมจึงเริ่มเกิดความเบื่อหน่าย และทำให้รายการเกมโชว์จำนวนมากต้องยุบเลิกไป อย่างไรก็ตาม ในช่วงทศวรรษ 1980 นี้ มีสถานีโทรทัศน์เกิดขึ้นมากมายและยังออกอากาศตลอด 24 ชั่วโมง ทำให้ทางสถานีต้องพยายามผลิตและสร้างสรรค์รายการที่มีต้นทุนการผลิตต่ำ รายการเกมโชว์ก็คือตัวเลือกตัวหนึ่งในช่วงนี้ มีรายการเกมโชว์บางรายการที่ได้รับความนิยมอย่างมาก เช่น Wheel of Fortune, Jeopardy!, The Price is Right, Let's Make A Deal, Hollywood Squares

จากประวัติที่ผ่านมาของรายการเกมโชว์ในสหรัฐฯ จะเห็นได้ว่า แม้รายการประเภทนี้อาจจะได้รับความนิยมแบบขึ้น ๆ ลง ๆ จากผู้ชม แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนก็คือ รายการประเภทนี้ได้คงอยู่คู่กับโทรทัศน์มาตลอดเวลานับแต่ถือกำเนิดมาจนถึงปัจจุบัน

ส่วนประวัติของรายการเกมโชว์ในประเทศไทยนั้น เริ่มต้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2500 โดยได้นำเอาแนวความคิดมาจากรายการเกมโชว์ในต่างประเทศ และมาดัดแปลงให้เข้ากับลักษณะของไทย เช่น ปัญหาผะหมี 20 คำถาม หรือนาทีทอง จนมาถึงยุคของรายการมาตามนัด เมื่อปี พ.ศ. 2527 ผลิตโดยรัชฟิล์มทีวี ซึ่งถือเป็นเกมโชว์แรกของไทยที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง และปลุกกระแสเกมโชว์ในไทยอย่างแท้จริง ต่อมาได้มีการพัฒนาในหลากหลายรูปแบบ เช่น ควิซโชว์ เรียลลิตี้เกมโชว์ เป็นต้น 

ลักษณะของรายการก็จะเป็นการทายปัญหาในทุกรูปแบบ ทั้งปัญหาที่เป็นความรู้แบบวิชาการ เช่น รายการช่องนำโชค หรือความรู้รอบตัวเช่น รายการบะหมี่ ต่อมาได้มีรายการเสี่ยงโชคเข้ามาผสมด้วยเช่น รายการกล่องวิเศษ ประตูดวง นาทีทอง ประวัติศาสตร์ของรายการเกมโชว์ในสังคมไทยก็มีเส้นทางที่คล้ายคลึงกับต้นตำรับคือ สหรัฐอเมริกา กล่าวคือแม้จะมีกระแสความนิยมสูงบ้างต่ำบ้าง แต่ก็เป็นรายการคู่ขวัญกับโทรทัศน์มาโดยตลอด

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อเกมโชว์ไทย
**อัลเบิร์ต โรเจอร์ มิลลา** (Albert Roger Milla) (เกิด 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2495 ที่เมืองยาอุนเด) นักฟุตบอลจากประเทศแคเมอรูน ถึงแม้ว่า โรเจอร์ มิลลา ได้เริ่มเล่นให้ทีมชาติแคเมอรูนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2521 ลงเล่นฟุตบอลโลกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2525 แต่มีชื่อเสียงในฟุตบอลโลก 1990 และฟุตบอลโลก 1994 ในการแข่งขันที่สหรัฐอเมริกา โรเจอร์ มิลลา ได้ทำประตูของเขาในขณะที่อายุ 62 ปี 34 วัน ทำให้เป็นสถิติฟุตบอลโลก นักฟุตบอลที่อายุสูงสุดที่ทำประตูได้ ในนัดที่แข่งกับทีมชาติรัสเซีย

ชีวิตในช่วงเด็กของ โรเจอร์ มิลลา ได้ย้ายที่อยู่บ่อยเนื่องจากพ่อทำงานสร้างทางรถไฟ เริ่มเล่นฟุตบอลครั้งแรกเมื่ออายุ 13 ปี ให้กับสโมสร เอแคลร์ เมื่ออายุ 25 ปี ได้นำทีม ตงแนร์ เป็นแชมป์ ในปี พ.ศ. 2520 (1977) โรเจอร์ มิลลาได้ไปยุโรปและเล่นให้กับสโมสร วาล็องเซียนส์ ในฝรั่งเศส แต่ไม่ได้ลงเล่นตลอดเวลา 2 ปี และได้ย้ายต่อไปที่ อาแอส โมนาโก และ บาสเตีย จนในที่สุดได้ย้ายไปเล่นให้กับ แซงต์-เอเตียง ในปี พ.ศ. 2527 และมีชื่อเสียงในช่วงนี้ และได้ย้ายต่อไปเล่นให้กับ มงต์เปลลิเยร์ ในช่วง 2529-2532 

ในปี พ.ศ. 2547 โรเจอร์ มิลลา ได้มีชื่ออยู่ใน ฟีฟ่า 100 รายชื่อนักฟุตบอลยอดเยี่ยม 125 คน ที่เลือกโดยเปเล่
**ด้วงกว่างแอตลัส** หรือ **ด้วงกว่างสามเขาเขาใหญ่** (อังกฤษ: Atlas beetle) เป็นด้วงกว่างที่อยู่ในสกุลด้วงกว่างสามเขาชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Chalcosoma atlas*

มีลักษณะคล้ายกับด้วงกว่างสามเขาชนิดอื่น ๆ แต่ตัวเมียซึ่งไม่มีเขา มีปีกนอกที่เป็นปีกแข็งค่อนข้างหยาบและไม่มีขนเป็นสีน้ำตาลเหมือนกำมะหยี่เหมือนด้วงกว่างสามเขาคอเคซัส (*C. caucasus*) ส่วนเขาที่สันคอหลังอกก็สั้นด้วยเช่นกัน ขณะที่ตัวผู้เขาหน้าจะโค้งเรียวตั้งขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่แตกเป็นฟันในขอบในเหมือนด้วงกว่างสามเขาจันทร์ ในขณะที่ตัวผู้ที่มีเขาขนาดเล็กจะแตกแขนงตรงปลายออกเป็นสามแฉก และขนาดตัวก็เล็กกว่าด้วย โดยจะมีขนาดประมาณ 20-130 มิลลิเมตร

ขณะที่เป็นระยะตัวหนอนตามลำตัวจะมีขนอ่อนปกคลุม ไข่มีลักษณะกลมรีสีขาว ในประเทศไทยพบกระจายพันธุ์ทับซ้อนกับด้วงกว่างสามเขาจันทร์ และจะพบได้มากกว่าด้วย ขณะในต่างประเทศจะพบได้ตั้งแต่ภาคใต้ของจีน, อนุทวีปอินเดีย ไปจนถึงหมู่เกาะต่าง ๆ ในอินโดนีเซีย

นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงเหมือนด้วงกว่างชนิดอื่น ๆ และสามารถเพาะเลี้ยงขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้ว

มีชื่อเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 และมีชื่อติดอยู่ในบัญชีรายชื่อหมายเลข 2 (Appendix II) ตามประกาศของไซเตส

อ้างอิง
-------

1. ↑  พิสุทธิ์ เอกอำนวย, คู่มือคนรักแมลง 1 ด้วงปีกแข็ง แมลงลึกลับ กับเทคนิคการเพาะเลี้ยง (สิงหาคม พ.ศ. 2551) หน้า 84 ISBN 978-974-8132-25-9
2. ↑  แมลงคุ้มครอง: พระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ด้วงกว่างแอตลัส**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Chalcosoma atlas ที่วิกิสปีชีส์
**สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเล** (อังกฤษ: Marine mammals) หรือ **สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมในทะเล**  คือ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมที่อาศัยอยู่ในทะเลหรืออาศัยอยู่ใกล้ทะเล โดยสัตว์ในกลุ่มนี้มีจำนวนทั้งสิ้น 129 ชนิด (Species) ตัวอย่างของสัตว์ในกลุ่มนี้ ได้แก่ แมวน้ำ วาฬ โลมา วอลรัส หมีขั้วโลก ฯลฯ โดยสัตว์เหล่านี้จำเป็นต้องอาศัยอยู่ใกล้ทะเลหรืออาศัยอยู่ในทะเล เพราะจำเป็นต้องพึ่งพาสิ่งแวดล้อมทางทะเลในการดำรงชีวิต เช่น การหาอาหาร การขยายพันธุ์ ถิ่นที่อยู่ เป็นต้น

นักวิทยาศาสตร์แบ่งสัตว์เหล่านี้ออกเป็น 4 กลุ่ม ได้แก่ Cetaceans (วาฬ โลมา และพอร์พอยส์) Pinnipeds (แมวน้ำ สิงโตทะเล และ วอลรัส) Sirenians (แมนนาที และ พะยูน) และ Fissipeds ซึ่งเป็นกลุ่มของสัตว์กินเนื้อด้วยที่แยกต่างหาก (หมีขั้วโลก และนากทั้ง 2 พันธุ์) Cetaceans and Sirenians นั้นเหมาะที่จะอาศัยอยู่ในมหาสมุทรเพราะเหมาะสมในทางสรีรศาสตร์ ส่วน Pinnipeds และ Semiaquatic ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในน้ำแต่จำเป็นต้องขึ้นบกเพื่อขยายพันธุ์และลอกคราบ ส่วนหมีขั้วโลกในกลุ่ม Fissipeds เหมาะที่จะอาศัยอยู่บนบกมากว่า

ในขณะนี้สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเลร้อยละ 23 มีจำนวนประชากรลดลง เนื่องจากการคุกคามโดยมนุษย์ เช่น การล่าวาฬมาทำเป็นอาหาร การล่าวอลรัสเพื่อเอาหนังมาทำเป็นเครื่องนุ่งห่มโดยคนในพื้นที่ เป็นต้น และสภาวะโลกร้อนก็มีผลเช่นกัน เช่น แผ่นน้ำแข็งละลาย ทำให้หมีขั้วโลกไร้ที่อยู่อาศัยและจมน้ำตายทุกปี เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  ก้องเกียรติ กิตติวัฒนาวงศ์, สุวรรณา ภาณุตระกูล, & กาญจนา อดุลยานุโกศล. (2013) การสะสมตัวของโลหะหนักในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมในทะเลในประเทศ.
2. ↑  ขจรศักดิ์ ศิลปโภชากุล & วิชัย โชควิวัฒน. (1998). *คู่มือวิชาการโรคเลปโตสไปโรซิส.* Reprint. สำนักงานโครงการควบคุมโรคเลปโตสไปโรซิส และกองโรคติดต่อทั่วไป กรมควบคุมโรคติดต่อ กระทรวงสาธารณสุข, 1462. ISBN 9747897903.
3. ↑  Pompa, S. Ehrlich, P. R. & Ceballos, G. (2011) "Global distribution and conservation of marine mammals". PNAS 108 (33): 13600–13605 doi:10.1073/pnas.1101525108
4. 1 2  Jefferson, T. A. , Webber, M. A. & Pitman, R. L. (2009) *Marine Mammals of the World A Comprehensive Guide to their Identification* London ; Burlington, MA: Academic ISBN 978-0-12-383853-7 7-16
5. ↑  Kaschner, K. Tittensor, D. P. Ready, J. Gerrodette, T. & Worm, B. (2011) "Current and Future Patterns of Global Marine Mammal Biodiversity" *PLoS ONE* 6(5): 19653 doi:10.1371/journal.pone.0019653
6. ↑  Shipper, J. , Chanson, J. S. & Chiozza, F. et al (2008) "The Status of the World’s Land and Marine Mammals: Diversity, Threat, and Knowledge" *Science* 322: 225-230 doi:10.1126/science.1165115

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเล
**เหตุการณ์สังหารหมู่ปราชญ์ปีคีมโย** (เกาหลี: 기묘사화) เป็นเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1519 ตรงกับปีที่ 14 ในรัชกาล พระเจ้าชุงจง พระราชาองค์ที่ 11 แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน

เนื่องจากในขณะนั้น โช กวัง-โจ เป็นขุนนางหนุ่มที่กำลังเรืองอำนาจเมื่อเขากราบทูลเรื่องใดพระเจ้าชุงจงก็เห็นชอบด้วยแต่เนื่องจากเขาเป็นคนพูดตรงและโผงผางทำให้เหล่าขุนนางเก่าอย่าง ฮงคยองจู, นัมคุน และซิมจอง ไม่พอใจจึงพยายามหาทางกำจัดเขาและขุนนางคนสนิทให้ออกจากราชสำนักในขณะเดียวกันก็มีบุคคลที่สนับสนุน โช กวัง-โจ คือ คิม อันโล, ยุนอิม และ พระมเหสีมุนจ็อง

พวกขุนนางเก่าจึงกราบทูลให้ พระสนมฮีบิน ตระกูลฮง และพระสนมคย็องบิน ร่วมมือด้วยโดยให้คนนำใบไม้ที่สลักคำว่า **โชชูเป็นใหญ่** ชุบน้ำผึ้งไปติดในพระราชอุทยานและให้พวกหนอนเล็มจนเหลือแต่คำ ๆ นั้นเมื่อพระเจ้าชุงจงทอดพระเนตรเห็นก็ทรงพระพิโรธขุนนางเก่าจึงกราบทูลยุยงให้ประหารชีวิต โช กวัง-โจ แต่เนื่องจากเป็นขุนนางที่ทำความดีความชอบจึงโปรดให้เนรเทศไปเท่านั้นส่วนคนสนิทถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นแต่ในเวลาต่อมาพวกขุนนางเก่าเกรงว่า โช กวัง-โจ จะกลับมาจึงกราบทูลให้ประหารชีวิต

ท้ายที่สุด โช กวัง-โจ ก็ดื่มยาพิษพระราชทานจนเสียชีวิต

อ้างอิง
-------
**วัดแพรกษา** [แพฺรก-กะ-สา] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านพุทธรักษา ตำบลแพรกษา อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 66 ไร่ 72 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 40 ไร่ มีพระมหาบุญโชติ อาภากโร เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน

วัดแพรกษาสร้างเมื่อ พ.ศ. 2444 เดิมชื่อ **วัดแพรกตาสา** ชื่อของวัดตั้งตามนามท้องที่ที่ตั้งวัด พระอาจารย์โพธิ์ซึ่งเป็นสมภารเป็นผู้ที่ได้ก่อสร้างวัดขึ้น โดยเจ้าคุณพระธรรมธราจารย์ (ปญฺญตฺตโม) เป็นทายกบำรุงวัด และต่อมาก็เริ่มสร้างโบสถ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 7 เมตร ยาว 10 เมตร ทางวัดยังได้มีการเปิดสอนปริยัติธรรมโดยเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2491 อีกทั้งยังเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดสมุทรปราการ แห่งที่ 3 ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัด คือ *หลวงพ่อใหญ่* ในอดีตวัดมีเสาหงส์ 2 คู่ ตั้งอยู่เป็นสัญลักษณ์อยู่ 2 ด้าน คือ ด้านหน้าวัดบริเวณริมคลอง 2 ตัว และ บริเวณด้านข้างวัดที่ติดถนนอีก 2 ตัว ปัจจุบันเสาหงส์ดังกล่าวเก็บรักษาไว้ที่ใดยังหาไม่พบ แสดงให้เห็นว่า คนพื้นที่แพรกษาดั้งเดิมส่วนใหญ่สืบเชื้อสายมาจากชาวมอญ

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 ศาลาการเปรียญ กว้าง 30 เมตร ยาว 42 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฏิสงฆ์ จำนวน 21 หลัง เป็นอาคารไม้ 15 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 5 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง วิหาร กว้าง 9 เมตร ยาว 11 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 4 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง สร้างด้วยไม้ 3 หลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแพรกษา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดแพรกษา". หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ.
3. ↑  "วัดแพรกษา". กศน.ตำบลแพรกษา.
4. ↑  "วัดแพรกษา". เทศบาลเมืองแพรกษา.[*ลิงก์เสีย*]
**สันติบาล** (เขมร: សន្តិបាល, ออกเสียง [sɑnteɓaːl]; แปลว่า ผู้รักษาความสงบ) เป็นกองกำลังรักษาความมั่นคงและตำรวจลับในสมัยกัมพูชาประชาธิปไตย

สันติบาลรับผิดชอบการรักษาความปลอดภัยภายในและดำเนินการในค่ายกักกันเช่นตวลซแลงที่ซึ่งผู้คนหลายพันคนถูกคุมขัง สอบปากคำ ทรมาน และประหารชีวิต สันติบาลเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างองค์กรของเขมรแดงตั้งแต่ก่อนวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2518 เมื่อเขมรแดงเข้าครอบครองประเทศ

ประวัติ
-------

ช่วงต้นปี พ.ศ. 2514 เขมรแดงหรือพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาจัดตั้งเขตพิเศษนอกกรุงพนมเปญภายใต้การกำกับดูแลของวอน เวต และซอน เซน เซนซึ่งต่อมาได้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหมมีอำนาจรับผิดชอบหน่วยสันติบาลและแต่งตั้งสหายดุชเป็นผู้บัญชาการ เจ้าหน้าที่คนสำคัญของสันติบาลเช่นสหายจันและสหายพลมีพื้นเพมาจากจังหวัดกำปงธม บ้านเกิดของสหายดุช

เมื่อเขมรแดงครองอำนาจใน พ.ศ. 2518 ดุชย้ายกองบัญชาการสันติบาลไปกรุงพนมเปญโดยขึ้นตรงต่อซอน เซน ในขณะนั้นโบสถ์วัดเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในเมืองหลวงถูกใช้เป็นที่กักขังนักโทษที่เคยทำหน้าที่กับลอน นอล และสาธารณรัฐเขมร ซึ่งมีจำนวนไม่ถึงสองร้อยคน ต่อมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2519 ดุชได้ย้ายกองบัญชาการอีกครั้งไปสถานที่ที่เคยเป็นโรงเรียนมัธยมปลายชื่อตวลซแลงซึ่งสามารถกักขังนักโทษได้มากถึง 1,500 คน ที่ตวสเลงมีการกวาดล้างกลุ่มแกนนำเขมรแดงครั้งใหญ่ และนักโทษหลายพันคนถูกทรมานและสังหาร ระหว่าง พ.ศ. 2519 ถึง พ.ศ. 2521 มีชาวกัมพูชา 20,000 คนถูกคุมขังที่ตวลซแลง ในจำนวนนี้มีผู้ใหญ่เพียงเจ็ดคนเท่านั้นที่รอดชีวิต อย่างไรก็ตาม ตวลซแลงเป็นเพียงหนึ่งในสถานที่ประหารชีวิตอย่างน้อย 150 แห่งทั่วประเทศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ben Kiernan, *The Pol Pot Regime: Race, Power and Genocide in Cambodia under the Khmer Rouge, 1975-1979*. Page 315
2. ↑  Locard, Henri, State Violence in Democratic Kampuchea (1975-1979) and Retribution (1979-2004) เก็บถาวร 2013-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *European Review of History*, Vol. 12, No. 1, March 2005, pp.121–143.

* Nic Dunlop (2005). *The Lost Executioner - A Journey into the Heart of the Killing Fields*. Walker & Company, New York. ISBN 0-8027-1472-2.
* Bizot, François; translated from French by Euan Cameron (2003). *The Gate*. Alfred A. Knoph. ISBN 0-375-41293-X.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
**วัดแป้นทองโสภาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงสามวาตะวันตก เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร พื้นที่วัดเป็นที่ราบลุ่ม ตั้งอยู่ระหว่างคลองสามตะวันตกกับคลองสี่ตะวันตก แวดล้อมไปด้วยทุ่งนา อาณาเขตวัดมีคูคลองโดยรอบ อุโบสถในวัดประดิษฐานพระพุทธสุวรรณเศรษฐี (หลวงพ่อทองเศรษฐี) พระประธานอุโบสถหลังใหม่

วัดและชาวมอญในชุมชนชาวมอญนี้ได้มอบที่ดินให้สร้างโรงเรียนวัดแป้นทองเป็นที่เล่าเรียนมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2492

ประวัติ
-------

วัดแป้นทองโสภารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2424 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2465 

วัดแป้นทองโสภารามเป็นวัดมอญ สร้างโดยนายทองและนางแป้น สองสามีภรรยาคหบดีผู้มีจิตศรัทธาเลื่อมใสพุทธศาสนาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประชาชนที่อยู่ใกล้วัดส่วนใหญ่เป็นชาวมอญที่ย้ายมาจากอำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ในอดีตในหน้านา ชาวมอญพระประแดงจะล่องเรือจากปากน้ำสมุทรปราการผ่านคลองแสนแสบมายังบริเวณชุมชนแป้นทองสัมพันธ์ในปัจจุบันเพื่อทำนา แต่ตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยเป็นต้นมา ก็เริ่มทำนาแล้วพักอาศัยอยู่อย่างถาวร ไม่กลับพระประแดงแล้ว กลายเป็นชาวมอญสามวานับแต่บัดนั้น

งานประเพณี
----------

ในช่วงวันสงกรานต์ในวันที่ 13–15 เมษายนของทุกปี มีการทำบุญและบังสุกุลให้กับบรรพบุรุษ ในวันที่ 14–15 เมษายน มีการสรงน้ำพระและเทศน์เป็นภาษามอญ ในช่วงเย็นมีการละเล่นสะบ้ามอญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแป้นทองโสภาราม". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "วิถีชีวิตชาวมอญ กลางเมืองกรุง". *สำนักข่าวไทย อสมท*. 6 มีนาคม 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑  "ประเพณีสงกรานต์ชาวมอญ วัดแป้นทองโสภาราม".

| * ด
* ค
* ก
เขตคลองสามวา |
| --- |
| แขวง | 
* สามวาตะวันตก
* สามวาตะวันออก
* บางชัน
* ทรายกองดิน
* ทรายกองดินใต้

 | ที่ตั้งของเขตคลองสามวาในกรุงเทพมหานคร |
| ประวัติศาสตร์ | 
* มณฑลกรุงเทพ
	+ อำเภอคลองสามวา
* จังหวัดมีนบุรี
	+ อำเภอเมือง
* จังหวัดพระนคร
	+ อำเภอมีนบุรี

 |
| ภูมิศาสตร์ | 
* คลองสามวา
* คลองแสนแสบ
* คลองบางชัน

 |
| เศรษฐกิจ | 

|  |  |
| --- | --- |
| การขนส่ง | 
* ถนน
	+ ถนนกาญจนาภิเษก
	+ ถนนนิมิตใหม่
	+ ถนนหทัยราษฎร์
	+ ถนนพระยาสุเรนทร์
	+ ถนนคู้บอน
	+ ถนนเลียบคลองสอง
	+ ถนนปัญญาอินทรา
	+ ถนนไมตรีจิต
	+ ถนนประชาร่วมใจ
* ทางพิเศษฉลองรัช
* รายชื่อทางแยก

 |
| การท่องเที่ยว | 
* ซาฟารีเวิลด์
* บางกอกฟาร์ม

 |

 |
| สังคม | 

|  |  |
| --- | --- |
| การศึกษา | 
* วิทยาลัยเทคโนโลยีมีนบุรีโปลีเทคนิค
* วิทยาลัยอาชีวศึกษาเจริญพัฒนาบริหารธุรกิจ
* วิทยาลัยเทคโนโลยีนีรชาบริหารธุรกิจ
* วิทยาลัยบริหารธุรกิจและการท่องเที่ยวกรุงเทพ
* โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สตรีวิทยา 2
* โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ เบญจมราชาลัย

 |
| วัฒนธรรม | 
* มัสยิดมาลุลอิสลาม
* วัดแป้นทองโสภาราม
* วัดพระยาสุเรนทร์
* วัดลำกะดาน
* วัดสัมมาชัญญาวาส

 |

 |
| หมวดหมู่ หมวดหมู่ |
**วัดแม่น้ำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขันแตก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ด้านหน้าจดแม่น้ำแม่กลอง ด้านข้างมีคลองบางนางจีนกลาง

วัดแม่น้ำเป็นวัดโบราณ ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ข้อมูลของกรมการศาสนาระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2489 เดิมมีชื่อว่า **วัดบางนางจีนนอก** มีวัดอยู่ในกลุ่มบางนางจีน 3 วัด หรือเรียกกันว่า "วัดสามจีน" คือ วัดบางนางจีนนอก (วัดแม่น้ำ), วัดบางนางจีนกลาง (วัดกลาง) และวัดบางนางจีนใน (วัดวชิรคาม) แต่เดิมคงเป็นวัดใหญ่ที่เจริญรุ่งเรืองวัดหนึ่ง มีกุฏิสงฆ์มากหลัง แบ่งออกเป็นคณะเหนือและคณะใต้ สำหรับคณะใต้สันนิษฐานว่าคงจะเป็นวัดบางนางจีนกลาง เพราะมีที่ธรณีสงฆ์ติดต่อกันระหว่างวัดแม่น้ำกับวัดกลาง

วิหารก่ออิฐถือปูนรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าหันหน้าไปทางทิศตะวันออก หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผา ด้านหน้ามีพาไลยื่นออกมา ไม่มีช่อฟ้าใบระกา หน้าบันปูนปั้นลวดลายพันธ์พฤกษาประดับเครื่องถ้วยลายคราม ลักษณะรูปแบบศิลปกรรมสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายถึงกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น วิหารได้รับการซ่อมแซมใหม่โดยเปลี่ยนจากกระเบื้องมุงหลังคาเป็นมุงสังกะสี ด้านนอกมีกำแพงแก้วล้อมรอบ เจดีย์มุมพระวิหาร เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองก่ออิฐถือปูน ฐานเจดีย์เป็นฐานเขียงรูปสี่เหลี่ยมรองรับฐานสิงห์ 2 ชั้น องค์ระฆังขนาดเล็กทรงเครื่อง มีบัวรองรับปากระฆังส่วนยอดชำรุดมีการซ่อมแซมใหม่ วัดมีพระพุทธรูปสำคัญ 6 องค์ ในจำนวนนี้ 5 องค์เป็นโลหะขนาดใหญ่แบบศิลปะสุโขทัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สมุทรสงคราม - รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-02-17.
2. ↑  "วัดแม่น้ำ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วิหาร วัดแม่น้ำ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดแม่น้ำ". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**วัดแม่พระราชินีแห่งสากลโลก กาญจนบุรี** (ละติน: *Beata Mundi Regina*; อังกฤษ: Beata Mundi Regina Parish) หรือ **วัดกาญจนบุรี** เป็นโบสถ์คริสต์นิกายโรมันคาทอลิกแห่งหนึ่งในจังหวัดกาญจนบุรี ตั้งอยู่ใกล้กับสุสานทหารสัมพันธมิตรดอนรัก

ประวัติ
-------

หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง รัฐบาลสหราชอาณาจักรได้ซื้อที่ดินจากนายน้ำแท้ แต้มทอง จำนวน 17 ไร่เมื่อปี พ.ศ. 2489 เพื่อสร้างสุสานทหารสัมพันธมิตรดอนรักขึ้นเป็นอนุสรณ์สถานสำหรับเชลยศึกผู้วายชนม์ด้วยได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์ และเนเธอร์แลนด์ ต่อมาโจเซฟ เวลซิง (Joseph Welsing) ทูตเนเธอร์แลนด์ประจำพม่าในขณะนั้น ได้เขียนจดหมายถึงพระคุณเจ้าเปโตร คาเร็ตโต มุขนายกเขตมิสซังราชบุรี ขอให้สร้างอารามชีลับใกล้บริเวณสุสาน เพื่อจะได้มีผู้คอยสวดภาวนาแก่ผู้วายชนม์ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นหลานชายของนายเวลซิง ต่อมาพระคุณเจ้าเปโตรพิจารณาเสนอแก่นายเวลซิงว่าควรสร้างโบสถ์แทนอารามชีลับเพื่อให้คริสต์ศาสนิกชน ผู้นับถือศาสนาอื่น ๆ และนักท่องเที่ยวสามารถเข้าชมสุสานและภาวนาแก่ผู้ล่วงลับได้ นายเวลซิงจึงเห็นดีด้วยจึงบริจาคทรัพย์จำนวน 7,000 ดอลลาร์สหรัฐเพื่อซื้อที่ดินจำนวน 3 ไร่เศษสำหรับสร้างโบสถ์เล็ก ๆ หลังหนึ่ง โดยตั้งอยู่ด้านหลังสุสานทหารสัมพันธมิตรดอนรัก

โบสถ์เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2498 โดยมีคุณพ่ออันเดรอา เช็กกาเรลลีออกแบบให้เข้ากับสุสาน และยอแซฟ ชุลี เยาวสังข์เป็นช่างก่อสร้าง จนเสร็จสมบูรณ์ในปีถัดมา โดยนายเวลซิงขอให้จารึกชื่อเรยีนา (Regina) ซึ่งเป็นชื่อภรรรยาผู้ล่วงลับที่โบสถ์นี้ พระคุณเจ้าเปโตรจึงตั้งชื่อโบสถ์ว่า**เบอาตา มุนดี เรยีนา** (Beata Mundi Regina) อันเป็นสมัญญานามของพระนางมารีย์พรหมจารีแปลว่า "ราชินีแห่งสากลโลก"

เดิมวัดแม่พระราชินีแห่งสากลโลก กาญจนบุรีจะขึ้นอยู่กับวัดแม่พระมหาทุกข์ ท่าม่วง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2499 ถึง พ.ศ. 2538 เพราะไม่มีบาทหลวงประจำและมีศาสนิกชนไม่มากนัก กระทั่งในปี พ.ศ. 2538 ได้มีการจัดตั้งโรงเรียนดรุณากาญจนบุรี เขตมิสซังราชบุรีจึงได้จัดให้มีบาทหลวงอยู่ประจำ โบสถ์ได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2549

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "วัดแม่พระราชินีแห่งสากลโลก กาญจนบุรี". *สังฆมณฑลราชบุรี*. สืบค้นเมื่อ 24 กันยายน 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  "ประวัติวัดกาญจนบุรี". *วัดแม่พระราชินีแห่งสากลโลก*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-09-11. สืบค้นเมื่อ 24 กันยายน 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
3. ↑  "คำสอน Delivery ที่วัดกาญจนบุรี". *ศูนย์คริสตศาสนธรรมมิสซังราชบุรี*. สืบค้นเมื่อ 24 กันยายน 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
4. ↑  "พิธีบวงสรวงและสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ และพิธีทางศาสนา งานสัปดาห์สะพานข้ามแม่น้ำแควและงานกาชาดจังหวัดกาญจนบุรี ประจำปี ๒๕๕๖". *สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดกาญจนบุรี*. 3 มีนาคม 2557. สืบค้นเมื่อ 24 กันยายน 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)[*ลิงก์เสีย*]
5. 1 2  "Beata Mundi Regina War Monument Catholic Church—Kanchanaburi, Thailand—Roman Catholic Churches on Waymarking.com". *www.waymarking.com*. สืบค้นเมื่อ 2016-07-30.
6. ↑  Twomey, Christina; Koh, Ernest (2014). *The Pacific War: Aftermaths, Remembrance and Culture*. Routledge Studies in the Modern History of Asia. Routledge. ISBN 9781317807889.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วัดแม่พระราชินีแห่งสากลโลก กาญจนบุรี
**วัดแก้วมงคล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกาหลง อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ ทางทิศใต้ของวัดจดชายทะเล

วัดแก้วมงคลตั้งเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2510 ชาวบ้านได้สร้างวัดขึ้นในหมู่บ้านโดยมีพระครูอภิชัยที่ได้ธุดงค์มาจากเชียงใหม่ มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกและได้ช่วยกันบูรณะและพัฒนาวัดมาจนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2550 วัดยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนบ้านชายทะเลกาหลงในที่ดินของวัด ได้ก่อตั้งขึ้น เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2483 โดยอาศัยซากเรือสำเภาจีนที่มาอับปางอยู่ที่ชายทะเลกาหลงมาสร้าง แต่ในปี พ.ศ. 2563 ได้ปิดตัวลงอย่างถาวร เนื่องจากเป็นโรงเรียนขนาดเล็กที่สุดในสมุทรสาครและจำนวนนักเรียนที่น้อยลงในแต่ละปีการศึกษา

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 11 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารไม้ หอกลอง หอระฆัง และโรงครัว

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูอภิชัย อภิชโย พ.ศ. 2501–2512
* พระอธิการจันทร์ ฐานิโย พ.ศ. 2513–2531
* พระครูสาครรัตนมงคล พ.ศ. 2532

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแก้วมงคล". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "เปิดเทอมนี้ โรงเรียนบ้านชายทะเลกาหลงปิดแล้วไม่ต้อง New Normal". ข่าวสด.
3. ↑  "วัดแก้วมงคล". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**ชุมชนออนไลน์** (อังกฤษ: Online community) เป็นชุมชนที่มีสมาชิกเปิดใช้งานโดยการผ่านเข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมของสมาชิก (Amy Jo Kim, 2000) ชุมชนเสมือนสามารถใช้รูปแบบของระบบข้อมูลซึ่งทุกคนสามารถโพสต์เนื้อหา เช่น ระบบกระดานข่าวที่มีผู้คนสามารถเข้าไปโพสต์ได้เช่น เว็บบล็อก นอกจากนี้ยังเสริมการสื่อสารระหว่างคนที่รู้จักกันในชีวิตจริง หมายถึงจำนวนถูกใช้ในซอฟต์แวร์ที่สังคมแยกหรือรวมกันรวมทั้งข้อความที่ใช้ห้องแชทและการประชุมที่ใช้เสียงวิดีโอข้อความหรือลายเซ็น ที่สำคัญการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและทางด้านเทคนิคอาจมีผลมาจากการแพร่กระจายของเครือข่ายทางสังคมเช่น เครือข่ายสังคมบนอินเทอร์เน็ต

การแบ่งประเภทของชุมชนออนไลน์(ชุมชนเสมือน)
-----------------------------------------

จำนวนของผู้เขียนได้มองที่แบ่งประเภทของชุมชนออนไลน์และผู้ที่อยู่ในพวกเขาให้เข้าใจถึงวิธีที่พวกเขามีโครงสร้าง จะได้รับการเสนอด้านเทคนิคของชุมชนออนไลน์เช่นว่าหน้าเว็บที่สามารถสร้างและแก้ไขโดยมากในกรณีที่เกี่ยวกับวิกิพีเดียหรือว่าเฉพาะผู้ใช้บางคนสามารถโพสต์ป้อนข้อมูลและแก้ไขได้เช่นเดียวกับกรณีที่มีเว็บบล็อกมากที่สุด , ชุมชนออนไลน์สามารถที่เฉพาะเจาะจงลงในรูปแบบของประเภท

งานวิจัยอื่น ๆ ได้มองที่ผู้ใช้บางรายของชุมชนเสมือน Amy โจคิมจึงได้จัดขั้นตอนของการปฏิสัมพันธ์ชุมชนเสมือนและเรียกว่า'วงจรชีวิตสมาชิก' อื่น ๆ ได้แนะนำทฤษฎีตัวละครที่จะทำลายรูปแบบเฉพาะของพฤติกรรมของผู้ใช้โดยเฉพาะในบางหมวดหมู่

วงจรชีวิตของสมาชิกในชุมชนออนไลน์(ชุมชนเสมือน)
---------------------------------------------

Amy Jo วงจรชีวิตของคิมรัฐสมาชิกที่สมาชิกของชุมชนออนไลน์เริ่มต้นชีวิตของพวกเขาในชุมชนเป็นผู้เข้าชมหรือ lurkers หลังจากทำลายผ่านม่านคนกลายเป็นผู้มีส่วนร่วมในวิถีชีวิตชุมชน หากพวกเขาทำลายกำแพงกลายเป็นผู้นำ วงจรชีวิตนี้สามารถนำไปใช้กับชุมชนเสมือนจริงมากที่สุดอย่างชัดเจนกับระบบกระดานข่าว เช่นวิกิพีเดีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ilkka Tuomi *Internet, Innovation and Open Source: Actors in the Network* 2000 First Monday
2. ↑   Bishop, J. (2009). Enhancing the understanding of genres of web-based communities: The role of the ecological cognition framework. International Journal of Web-Based Communities, 5(1)
3. ↑  Kim, A.J. (2000). Community Building on the Web : Secret Strategies for Successful Online Communities. Peachpit Press. ISBN 0-201-87484-9
4. ↑   Campbell, J. Fletcher, G. & Greenhil, A. (2002). Tribalism, Conflict and Shape-shifting Identities in Online Communities. In the Proceedings of the 13th Australasia Conference on Information Systems, Melbourne Australia, 7-9 December 2002
5. ↑  Bishop, J. (2008). Increasing Capital Revenue in Social Networking Communities: Building Social and Economic Relationships through Avatars and Characters. In: Romm-Livermore, C. (ed.) Social Networking Communities and eDating Services: Concepts and Implications. New York: IGI Global. Available online เก็บถาวร 2013-08-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
6. ↑   Campbell, J. Fletcher, G. and Greenhill, A. (2009). Conflict and Identity Shape Shifting in an Online Financial Community, Information Systems Journal, (19:5), pp. 461–478.

 ครับ
**เหตุการณ์จิ้งคัง** เป็นส่วนหนึ่งของการรุกรานและอาชญากรรมสงครามที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1127 ระหว่างสงครามจิน-ซ่ง เมื่อกองกำลังของราชวงศ์จินที่นำโดยชาวนฺหวี่เจิน เข้าปิดล้อมและปล้นพระราชวังหลวงในเปี้ยนจิง (ปัจจุบันคือเมืองไคเฟิง) ซึ่งเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์ซ่งเหนือ กองกำลังจินจับจักรพรรดิซ่งเหนือองค์ปัจจุบันคือจักรพรรดิซ่งชินจง พร้อมด้วยพระราชบิดาอดีตจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง และสมาชิกราชวงศ์หลายพระองค์ที่สืบสายพระโลหิตจากจักรพรรดิซ่งไท่จงและขุนนางจำนวนมากในราชสำนักซ่ง ชาวซ่งแห่งเปี้ยนจิงถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังหลังจากถูกบังคับให้จ่ายค่าไถ่จำนวนมหาศาลแก่จิน

เหตุการณ์ดังกล่าวถือเป็นการล่มสลายของราชวงศ์ซ่งเหนือซึ่งแต่เดิมควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของจีน สมาชิกราชวงศ์ซ่งหลายพระองค์ โดยเฉพาะ *เจ้าโก้ว* (ต่อมาคือจักรพรรดิซ่งเกาจง) สามารถหนีลงไปทางตอนใต้ของจีน ที่ซึ่งพวกเขาสถาปนาราชวงศ์ซ่งขึ้นใหม่ (รู้จักกันในประวัติศาสตร์ว่าราชวงศ์ซ่งใต้) ที่เมืองหลวงแห่งใหม่ หลินอัน (ปัจจุบันคือหางโจว) เหตุการณ์นี้ยังมีส่วนอย่างมากในการทำให้ทายาทของจักรพรรดิซ่งไท่จู่กลับสู่สายการสืบราชสันตติวงศ์โดยตรงแทนที่สายการสืบราชสันตติวงศ์ของจักรพรรดิซ่งไท่จง เนื่องจากลูกหลานของจักรพรรดิซ่งไท่จงส่วนใหญ่ถูกนำตัวไปที่จิน โดยจักรพรรดิเกาจง นับเป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายในสายของจักรพรรดิไท่จง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Coblin, W. South (2002). "Migration History and Dialect Development in the Lower Yangtze Watershed". *Bulletin of the School of Oriental and African Studies*. **64** (3): 533. doi:10.1017/s0041977x02000320.
2. ↑  Chaffee, John W. (1999). *Branches of Heaven: A History of the Imperial Clan of Sung China*. Vol. 183 of Harvard East Asian monographs (illustrated ed.). Harvard Univ Asia Center. p. 120. ISBN 0674080491. ISSN 0073-0483.
**วัดแปลงไผ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดกระทิง อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่ 2 งาน 38 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือจดทางสาธารณะ ทิศใต้และ ทิศตะวันออกจดหมู่บ้าน ทิศตะวันตกจดที่ดินเอกชน

ประวัติ
-------

วัดแปลงไผ่ หรือ **วัดแปลงไผ่วิปัสสนาราม** ตั้งวัดเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2527 โดยมีนายวิน ตุ้มประเสริฐได้บริจาคที่ดินในการสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2538 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 17.5 เมตร ยาว 37.5 เมตร ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2530 

ปัจจุบันมี พระมหาวัฒนชัย วฑฺฒนชโย ป.ธ.3 ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัด ทำหน้าที่ในการบริหารและปกครองวัด

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 17.5 เมตร ยาว 38 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 หลังคามุขลดสองชั้น ซ้อนสองตับ เครื่องบนหลังคามุงด้วยกระเบื้อง คันทวยรอบอุโบสถเป็นรูปกวางทอง หน้าบันอุโบสถด้านหน้าเป็นรูปสัญลักษณ์ตราอุณาโลม หน้าบันอุโบสถด้านหลังเป็นรูปพระท้าวมหาพรหม รายรอบด้วยลายกระหนก ภายในอุโบสถเป็นประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปพระมหามัยมุนี และพระพุทธรูปไม้สักทอง 5 องค์ ซึ่งภายในของพระพุทธรูปทั้ง 5 องค์ บรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่อัญเชิญมาจากประเทศพม่า

ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 22 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 หอสวดมนต์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฏิสงฆ์เป็นอาคารตึก และศาลาบำเพ็ญกุศล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแปลงไผ่". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดแปลงไผ่". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "อุโบสถ วัดแปลงไผ่วิปัสสนาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดแปลงไผ่(อำเภอสนามชัยเขต)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
โอเพนไอดี
**โอเพนไอดี** (OpenID) หรือมีสะกด **โอเพ่นไอดี** เป็นรูปแบบการลงชื่อเข้าใช้ (ล็อกอิน) เข้าสู่ระบบของเว็บไซต์ โดยเว็บไซต์ที่ใช้ระบบโอเพนไอดีนี้ สามารถให้บริการผู้ใช้ที่ได้ทำการลงทะเบียนไว้แล้วจากเว็บไซต์อื่น โดยผู้ใช้ไม่จำเป็นต้องทำการลงทะเบียนใหม่ ในปัจจุบันได้มีผู้ให้บริการรองรับการทำงานของโอเพนไอดีในหลายเว็บไซต์รวมถึง ยาฮู! เอโอแอล และ ออเรนจ์ และมีการประกาศของ ไมโครซอฟท์ กูเกิล เวอริไซน์ และ ไอบีเอ็ม โดยรวมไปถึงการทำงานผ่านเว็บเบราว์เซอร์ ไฟร์ฟอกซ์ รุ่น 3.0

ประวัติ
-------

โอเพนไอดีพัฒนาขึ้นโดยนายแบรด ฟิตสแพทริก (Brad Fitzpatrick) เจ้าของเว็บไซต์ LiveJournal ในขั้นเริ่มต้นเทคโนโลยีของฟิตสแพทริกยังไม่เป็นมาตรฐานที่ชัดเจน ต่อมาเมื่อมีการทำงานในหลายๆ ส่วน และได้รับเสียงตอบรับจากการใช้งานจริง การจัดการประชุมระหว่างผู้พัฒนาและผู้ร่วมผลประโยชน์ได้ร่วมกันจัดทำจนเป็นสากล ด้วยการร่วมมือจากทุกฝ่ายจึงได้เรียกมาตรฐานนี้ว่า โอเพนไอดี

การใช้งาน
---------

จากข้อมูลในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552 มีการเปิดใช้งานโอเพนไอดีบนอินเทอร์เน็ตแล้วกว่า 1พันล้านไอดี และมีกว่า 9ล้านเว็บไซต์ รองรับการใช้งานโอเพนไอดี

มูลนิธิโอเพนไอดี
----------------

มูลนิธิโอเพนไอดี (OpenID Foundation) เป็นองค์กรไม่แสวงผลกำไรที่จัดตั้งขึ้นในสหรัฐอเมริกา มูลนิธิโอเพนไอดีจัดตั้งขึ้นเพื่อจัดการเรื่องลิขสิทธิ์ เครื่องหมายการค้า การทำตลาด และกิจกรรมอื่นๆที่เกี่ยวข้องกับความสำเร็จของชุมชนโอเพนไอดี

### คณะกรรมการ

คณะกรรมการของมูลนิธิโอเพนไอดีประกอบด้วยตัวแทนจากชุมชนโอเพนไอดีหกคน และตัวแทนหกคนจากบริษัทต่างๆ

|  |  |
| --- | --- |
| **กรรมการจากชุมชนโอเพนไอดี*** Nat Sakimura (Nomura Research Institute)
* John Bradley (อิสระ)
* Mike Jones (ไมโครซอฟท์)
* Axel Nennker (Deutsche Telekom)
* Greg Keegstra (Janrain)
* Kick Willemse (Evidos)
 | **กรรมการจากบริษัทต่างๆ*** Symantec - Paul Agbabian
* กูเกิล - Eric Sachs
* ไมโครซอฟท์ - Anthony Nadalin
* เพย์แพล - Farhang Kassaei
* Verizon — Peter Tippett
* Ping Identity – Pam Dingle
 |

อ้างอิง
-------

1. ↑  Evolving the OpenID Foundation Board ข่าวจากเว็บโอเพนไอดี
2. ↑  Kissel, Brian (2009-12-16). "OpenID 2009 Year in Review". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-03. สืบค้นเมื่อ 2012-12-06.
3. ↑  OpenID Board of Directors,OpenID Foundation,สืบค้นเมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2555

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์โอเพนไอดีอย่างเป็นทางการ
* โอเพนไอดีประเทศไทย เก็บถาวร 2008-05-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**นายพุฒิพงศ์ สงวนวงศ์ชัย** เป็นอดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดชัยภูมิ และเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ปัจจุบันเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยภักดี

ประวัติ
-------

พุฒิพงศ์ สงวนวงศ์ชัย เกิดเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 ที่อำเภอบำเหน็จณรงค์ จังหวัดชัยภูมิ เป็นบุตรของนายเลี่ยงฮุย กับนางเง็กงอ สงวนวงศ์ชัย และเป็นพี่ชายของนายวุฒิชัย สงวนวงศ์ชัย อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม เขาสำเร็จการศึกษาชั้นประถมศึกษา จากโรงเรียนสหคุณศึกษา กรุงเทพฯ ชั้นมัธยมศึกษาจาก กศน.จังหวัดชัยภูมิ และระดับปริญญาตรี สาขาวิชาการตลาด จากสถาบันราชภัฏนครราชสีมา

ด้านครอบครัวสมรสกับนางมัณฑนา สงวนวงศ์ชัย มีบุตร คือ นายอิสระพงษ์ สงวนวงศ์ชัย

การทำงาน
--------

พุฒิพงศ์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดชัยภูมิ ในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2549 แต่ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 เขาได้ลงสมัครและได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบสัดส่วน กลุ่มที่ 2 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์

ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในเขตเลือกตั้งที่ 4 จังหวัดชัยภูมิ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง

นายพุฒิพงศ์ ได้ลาออกจากพรรคประชาธิปัตย์ พร้อมกับนายสุเทพ เทือกสุบรรณ เพื่อเข้าร่วมกิจกรรมกับ กกปส. ในปี พ.ศ. 2556 ต่อมาในปี 2564 ได้เข้าร่วมงานกับพรรคไทยภักดี ของ วรงค์ เดชกิจวิกรม และรับตำแหน่งเป็นกรรมการบริหารพรรค

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
* พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ใครเป็นใคร? 6 กรรมการฯ "ไทยภักดี" ส่องฐานทุน-คอนเนคชั่น "สามมิตร"
2. ↑  รับสมัคร ส.ส.ชัยภูมิ วันแรก มี 25 คน จาก 8 พรรค
3. ↑  ประกาศนายทะเบียนพรรคการเมือง เรื่อง รับจดทะเบียนจัดตั้งพรรคไทยภักดี
4. ↑  ส่อง "พรรคการเมือง" หน้าใหม่ใครเป็นใคร จัดทัพพร้อมรับเลือกตั้ง!
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๔ เก็บถาวร 2012-11-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๘ ตอนที่ ๒๔ ข, หน้า ๓๙, ๒ ธันวาคม ๒๕๕๔
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๒ เก็บถาวร 2011-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๖ ตอนที่ ๑๖ ข หน้า ๗๘, ๔ ธันวาคม ๒๕๕๒

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* พรรคประชาธิปัตย์ เก็บถาวร 2013-09-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**เสรี สุชาตะประคัลภ์** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี อดีตหัวหน้าพรรคแรงงาน ในปี พ.ศ. 2517 และหัวหน้าพรรคแรงงานประชาธิปไตย ในปี พ.ศ. 2525 ซึ่งเป็นพรรคการเมืองที่มีบทบาทและมีสมาชิกในสภาผู้แทนราษฎรทั้ง 2 ครั้ง

ประวัติ
-------

เสรี ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.อุบลราชธานี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 โดยไม่สังกัดพรรคการเมือง และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก

เสรี ได้จดทะเบียนจัดตั้งพรรคตาม รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2517 และ พระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2517 เป็นลำดับที่ ๒๔/๒๕๑๗ เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 โดยมีเขาเป็นหัวหน้าพรรคและ สอาด ปิยวรรณ เป็นเลขาธิการพรรค นำสมาชิกลงสมัครในการเลือกตั้ง 2 ครั้งคือเมื่อ 26 มกราคม พ.ศ. 2518 และ 4 เมษายน พ.ศ. 2519 แต่ได้รับเลือกตั้งเพียง 1 ที่นั่ง คือ สอาด ปิยวรรณ ส.ส.ลำปาง ต่อมาพรรคถูกยุบไปในปี พ.ศ. 2519

เสรี ได้จดทะเบียนจัดตั้งพรรคขึ้นมาใหม่ในชื่อพรรคแรงงานประชาธิปไตย เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2525 และทำหน้าที่หัวหน้าพรรค จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2529 ประเสริฐ ทรัพย์สุนทร จึงเข้ามาทำหน้าที่แทน

ต่อมานายเสรี ถูกกล่าวถึงในกรณีประชาชนในอำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี ถูกนายทุนยึดถือครองที่ดินและไปออกโฉนดโดยมิชอบ เมื่อปี พ.ศ. 2511 - 2512 โดยนายเสรีถูกกล่าวถึงว่าเป็นผู้ขอออกโฉนดที่ดินดังกล่าว

ปัจจุบันนายเสรี ถึงแก่กรรมแล้ว

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2513 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจดทะเบียนพรรคการเมือง (พรรคแรงงาน) เก็บถาวร 2011-11-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๙๒ ตอน ๑๙๓ ง พิเศษ หน้า ๒๙๐ ๑๘ กันยายน ๒๕๑๘
2. ↑  "ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจดทะเบียนพรรคการเมือง (พรรคแรงงานประชาธิปไตย)" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2020-04-28.
3. ↑  ชาววารินชำราบ-นักสิทธิชุมชน กะเทาะปัญหา "ธรณีนี่นี้ใครครอง" ชาวบ้านต่อสู้นายทุนโกงที่ดิน
4. ↑  คำสั่งศาลปกครองสูงสุดที่ 150/2550 คำร้องที่ 22/2550[*ลิงก์เสีย*] นายมานพ พลจันทร์ ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายสมดุลย์ สุชาตะประคัลภ์ และนายเสรี สุชาตะประคัลภ์ ผู้ฟ้องคดี
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๘๗ ตอนที่ ๑๒๒ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๗๖๕, ๓๑ ธันวาคม ๒๕๑๓