recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดสวนส้ม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนส้ม อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 51 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 27 ไร่ 2 งาน 56 ตารางวา

ประวัติ
-------

วัดสวนส้มตั้งเมื่อ พ.ศ. 2409 ไม่มีหลักฐานแน่นอน แต่จากการสำรวจซากอิฐโบราณสันนิษฐานว่ามีการสร้างมาก่อนหน้านั้นนานแล้ว จากสภาพของวัดนั้น พบว่ามีความเจริญรุ่งเรืองเป็นอันมาก จากการสำรวจซากอิฐโบราณ พบว่าขุดลึกลงไปประมาณ 1 เมตร ใต้พื้นดิน ยังมีอิฐแดงและโครงสร้างเสนาสนะโบราณจำนวนมาก

ปรากฏหลักฐานที่แน่นอนสมัยมีการขุดคลองดำเนินสะดวก ในปี พ.ศ. 2409 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการให้ขุดคลองเชื่อมแม่น้ำท่าจีนกับแม่น้ำแม่กลอง โดยตั้งที่พักทำการอยู่ตรงข้ามกับวัดสวนส้ม ท่านผู้หญิงพันซึ่งเป็นแม่บ้านทำอาหารสำหรับสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ได้เห็นวัดชำรุดทรุดโทรมมาก จึงได้เรียนให้ท่านทราบว่าอยากทำนุบำรุงวัดให้ดีขึ้นท่านตกลงให้บูรณะวัด แต่ไม่ทราบว่าวัดนี้เดิมชื่ออะไรจึงปรึกษากันว่า ชาวบ้านในละแวกนั้นนิยมปลูกส้มกัน จึงตั้งชื่อว่า "วัดสวนส้ม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2482 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 28 เมตร

อาคารเสนาสนะและโบราณวัตถุ
-------------------------

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกว้าง 12 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2484 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 24 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์กว้าง 18 เมตร ยาว 39 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ วิหารกว้าง 18 เมตร ยาว 16 เมตร เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง สร้างด้วยไม้ 1 หลัง 

ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถชื่อว่า *หลวงพ่ออู่ทอง* เป็นพระพุทธรูปสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ประดิษฐานบนธรรมาสน์ลงรักปิดทอง จารึก พ.ศ. 2411 และพระพุทธรูปหินแดงสมัยอยุธยา วัดยังมีธรรมาสน์แสดงพระปาฏิโมกข์ พ.ศ. 2411 พระพุทธรูปและของใช้ทางศาสนาที่ได้มาสมัยสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) คัมภีร์และใบลานเก่าจำนวนหนึ่ง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระนาค พ.ศ. 2409–2432
* พระชัง พ.ศ. 2432–2460
* พระเหลียง พ.ศ. 2460–2484
* พระขาว พ.ศ. 2484–2495
* พระปลัดภาสก์ พ.ศ. 2496–2502
* พระครูปลัดสุวัฒนวรคุณ พ.ศ. 2503

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสวนส้ม". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดสวนส้ม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
พิพิธภัณฑ์ในนครลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน
ระวังสับสนกับ พิพิธภัณฑ์สุสานโบราณลั่วหยาง

**พิพิธภัณฑ์ลั่วหยาง** (จีน: 洛阳博物馆; พินอิน: *Luòyáng Bówùguǎn*) เป็นพิพิธภัรพ์ประวัติศาสตร์ในนครลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน ตั้งอยู่ในหุบเขาแม่น้ำหวง พิพิธภัณฑ์จัดแสดงมรดกทางวัฒนธรรมจำนวนมากของลั่วหยางซึ่งเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมของจีนที่สำคัญและยังเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์จีนหลายราชวงส์รวมถึงราชวงศ์โจวตะวันออกและราชวงศ์ฮั่นตะวันออก

พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2501 ในกวานหลิน ห่างจากนครลกเอี๋ยงไปทางใต้ 7 กิโลเมตร (4.3 ไมล์) ภายหลังย้ายขึ้นไปทางเหนือของถนนจงโจวในปี พ.ศ. 2516 ใกล้กับสวนสาธารณะหวางเฉิงซึ่งเป็นสวนสาธารณะที่ใหญ่ที่สุดในลั่วหยางด้วยพื้นที่ 67 เฮกตาร์ (170 เอเคอร์) พิพิธภัณฑ์ใหม่เปิดทำการในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 เป็นที่เก็บรักษาโบราณวัตถุจากแหล่งขุดค้นในเขตชานเมืองลั่วหยางในส่วนเก่าของเมือง รวมถึงโบราณวัตถุจากพระราชวังและวัด วัตถุเหล่านี้เป็นตัวแทนของวัตถุของเมืองโบราณของเก้าเมืองหลวงในประวัติศาสตร์ของลั่วหยางตั้งแต่ยุคหินใหม่จนถึงปี ค.ศ. 937

ดูเพิ่ม
-------

* พิพิธภัณฑ์สุสานโบราณลั่วหยาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Harper, Damian (17 April 2007). *National Geographic Traveler China*. National Geographic Books. pp. 118–. ISBN 978-1-4262-0035-9. สืบค้นเมื่อ 25 January 2011.
2. ↑  "Zhongzhou Road, Luoyang City". China Culture.org. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 15, 2016. สืบค้นเมื่อ December 21, 2016.
3. ↑  Little, Stephen; Eichman, Shawn (2000). *Taoism and the arts of China*. University of California Press. pp. 149–. ISBN 978-0-520-22785-9. สืบค้นเมื่อ 23 January 2011.
เครื่องเล่นอาตาริ 2600
**อาตาริ** (อังกฤษ: Atari Inc.) เป็นบริษัทผลิตเครื่องเล่นวิดีโอเกมของสหรัฐอเมริกา ที่มียอดขายหลายล้านเครื่องในช่วงปลายทศวรรษ 1970

ในปี 1971 โนแลนบุชเนล และเท็ดแดปนีย ก่อตั้งบริษัทไซเซอจีเอ็นจิเนียริง และได้ออกแบบสร้างวิดีโอเกมอาเขตเครื่องแรกคือคอมพิวเตอร์สเปซให้กับบริษัทนัตติงแอตโซซิเอต จนวันที่ 27 มิถุนายน 1972 บริษัทอาตาริ อิงค์ ได้ถูกก่อตั้งขึ้นและได้ว่าจ้าง อลันอัลคอรน เป็นวิศวกรด้านการออกแบบ บุชเนลตัดสินใจให้ อัลคอรน ได้ทดสอบความสามารถโดยพัฒนาเกมเลียนแบบ เกมเทเบิลเทนนิสของเครื่อง แม็กนาวอกซ์โอดีสซี ซึ่งออกวางตลาดโดยใช้ชื่อว่า ป็อง โดยแรกเริ่ม ป็อง เป็นเครื่องเล่นเกมอาเขต ต่อมาวางจำหน่ายเป็นเครื่องเล่นเกมในบ้าน บุชเนลเลือกชื่อ อาตาริ จากศัพท์ในเกมโกะ คำว่า อาตาริ ซึ่งหมายถึงกลุ่มก้อนหินซึ่งหมายถึงคู่ต่อสู้กำลังจะถูกทำให้แพ้ คำว่า อาตาริในภาษาญี่ปุ่นแปลว่า เรื่องกำลังจะเกิดขึ้นหรือบางคนกำลังถูกลอตเตอรี่ 

ในปี 1976 บุชเนลว่าจ้าง บริษัทกลาสวัลเลย์ สร้างเครื่องเล่นวิดีโอเกมที่ยืดหยุ่นและมีราคาประหยัดผลงานที่ได้คือ อาตาริวิดีโอคอมพิวเตอร์ซิสเต็ม หรือ วีซีเอส ซึ่งต่อมามีชื่อว่า อาตาริ 2600 แต่เนื่องจากการนำออกสู่ตลาดต้องใช้ทุนจำนวนมาก บุชเนลจึงตัดสินใจขายสิทธิให้กับ วอร์เนอร์คอมมิวนิเคชั่น ในราคา 28-32 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และนำเงินที่ได้ไปซื้อ โฟวเกอร์แมนชั่น บุชเนลยังทำงานอยู่ในบริษัทต่อไปจนถูกไล่ออกในเดือนธันวาคม ปี 1978

ในการสร้างอาตาริ 2600 ถูกกำหนดให้วางตลาดได้ 3 ปี ในระหว่างนี้บริษัทต้องพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่โดยให้มีประสิทธิภาพสูงสุดเท่าที่จะทำได้ ในที่สุดได้ออกวางจำหน่าย เครื่องรุ่นที่มีคีย์บอร์ดในตัว ในชื่อ อาตาริ 800 และรุ่นประหยัด ในชื่อ อาตาริ 400 อย่างไรก็ตามสินค้าไม่ได้รับการตอบรับจากตลาดดีเท่าที่ควรเนื่องจากผู้บริโภคให้ความสนใจ แอปเปิล ทู มากกว่าภายหลังบริษัทจึงตัดสินใจที่จะยกเลิกคีย์บอร์ดในตัว และกลับไปทำเครื่อง อาตาริ 5200

ภายใต้การบริหารงานของ วอร์เนอร์ อาตาริสามารถขายเครื่องรุ่น 2600 ได้หลายล้านเครื่องและกลายเป็นบริษัทที่มียอดขายเติบโตสูงสุดในช่วงเวลานั้น อย่างไรก็ตามพอถึงช่วงต้นปี 1980 เกิดการแข่งขันราคาอย่างมากในตลาดเครื่องเล่นเกม จากนั้นอาตาริไม่เคยประสบความสำเร็จอีกเลย วอร์เนอร์ขายสิทธิเครื่องเล่นเกม ให้ แจ็กทาไมล ในปี 1984 และขายสิทธิตัวเกมอาตาริ ให้นัมโค ในปี 1985 

ทาไมล บริหารอาตาริในนามบริษัท อาตาริคอร์ป และออกจำหน่ายผลิตภัณฑ์คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะในชื่อ อาตาริ เอสที ในเดือน เมษายน ของปี 1985 ต่อมาในปี 1989 ออกผลิตภัณฑ์ เครื่องเล่นเกมขนาดเล็กชื่อ อาตาริ ลิงนซ์ อย่างไรก็ตามต้องต่อสู้อย่างหนักกับ เกมบอย ของนินเทนโด จึงหันกลับไปพัฒนาเครื่องเล่นเกมรุ่น จากัวร์ แต่ไม่ประสบผลสำเร็จทางการตลาด ในปี 1996 บริษัทควบรวมกับ บริษัทเจทีเอสอิงค์ ผู้ผลิตดิสไดรฟ์ ในปี 1998 เจทีเอสตัดสินใจขายชื่อ อาตาริ และสินทรัพย์ทั้งหมดให้กับ แฮสโบรวอินเตอร์แอกทีฟ ในราคา 5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
พิพิธภัณฑ์ในนครซีอาน มณฑลฉ่านซี

**พิพิธภัณฑ์ซีอาน** (จีน: 西安博物院; พินอิน: *Xī'ān Bówùyuàn*) เป็นพิพิธภัณฑ์บนถนนตะวันตกโหย่วอี้ เขตเปย์หลิน นครซีอาน มณฑลฉ่านซี ประเทศจีน พิพิธภัณฑ์ซีอานเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ซึ่งเป็น "วันพิพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ" ด้วยเงินลงทุนทั้งสิ้น 220 ล้านหยวน และมีเนื้อที่ทั้งหมด 160,000 ตารางเมตร ภายในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วย 3 ส่วน ได้แก่ ส่วนพิพิธภัณฑ์, พื้นที่ประวัติศาสตร์เจดีย์เสี่ยวย่านและวัดเจี้ยนฝูสมัยราชวงศ์ถัง และส่วนสวนของพิพิธภัณฑ์

ในปี พ.ศ. 2555 พิพิธภัณฑ์ซีอานผ่านการประเมินโดยสำนักงานมรดกวัฒนธรรมแห่งชาติ และได้รับการจัดเป็นพิพิธภัณฑ์ชั้นหนึ่งแห่งชาติของประเทศจีนในชุดที่ 2

ดูเพิ่ม
-------

* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาตร์ฉ่านซี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "领导成员" (ภาษาจีนตัวย่อ). Xi'an Museum. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-05-10. สืบค้นเมื่อ 2012-12-04.
2. ↑  "西博介绍" (ภาษาจีนตัวย่อ). 西安博物院. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-05-06. สืบค้นเมื่อ 2012-12-04.
3. ↑  "关于发布第二批国家一级博物馆名单的通知（文物博函〔2012〕2237号）". 中国政府网. 2012-12-07. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-12-20.
สำหรับวัดเชตวันแห่งอื่น ดูที่ วัดเชตวัน (แก้ความกำกวม)

**วัดเชตวัน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 73 ตารางวา ตั้งอยู่ตรงข้ามฟากถนนกับวัดมหาวัน

นักโบราณคดีสันนิษฐานว่า วัดเชตวันกับวัดมหาวันสร้างขึ้นพร้อมกันในสมัยราชวงศ์มังราย รัชกาลของพระเจ้าติโลกราช ระหว่าง พ.ศ. 1984–2031 ตามคำสืบต่อกันมาว่า "วัดมหาวันผู้เป็นพี่สร้าง วัดเชตวันผู้เป็นน้องสร้าง" แต่เพิ่งตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้รับราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2466 ต่อมาพระสงฆ์ก็ผูกพัทธสีมาครอบวิหาร 

วิหารมีความแปลกที่วางตัวในแนวทิศเหนือ-ใต้ เนื่องจากสถานที่ที่บริเวณวัดคับแคบ พระประธานภายในวิหารองค์กลางเป็นพระพุทธรูปแบบพม่า (ไม่มีชฎา) ช่วงแรกพระพุทธรูปมีสีชมพูทั้งองค์ ต่อมาได้ปิดทอง ส่วนพระพุทธรูปสองข้างซ้ายขวาเป็นแบบไทย (มีชฎา) ภายหลังพระประทานไม่ใช่รูปต้นโพธ์เหมือนภาพทั่ว ๆ ไป แต่เป็นรูปซุ่มเรือนแก้วแทน เนื่องจากเพดานของวิหารต่ำ ภาพเขียนตรงหน้าต่างเป็นรูปประเพณีพื้นเมือง และรูปใหญ่ด้านตรงข้ามพระประธานเป็นรูปพระพุทธเจ้าชนะมาร 8 ครั้ง โทนสีฉูดฉาดทำให้เห็นเป็นภาพนูนต่ำสามมิติ

เจดีย์ 3 องค์ สันนิษฐานว่าคหบดีของพม่า (เงี้ยว) เป็นผู้สร้างเพราะมีรูปทรงคล้ายกับเจดีย์ชเวดากองของพม่า เจดีย์องค์ปัจจุบันครอบเจดีย์เดิมไว้ แต่ไม่ทราบแน่ชัดว่ามีเจดีย์กี่องค์ที่สร้างครอบได้บูรณะเมื่อปี พ.ศ. 2517 และเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2545 ยอดเจดีย์ได้หักลงมาเนื่องจากมีฝนตกหนัก แล้วทำให้เกิดฟ้าฝ่า รวมถึงปลายเจดีย์ของวัดมหาวันก็เกิดหักลงมาพร้อมกัน

วัดเชตวันยังเป็นสถานที่จำพรรษาของอดีตพระมหาเถระ เจ้าคณะจังหวัดเชียงใหม่ มีตำแหน่งเป็นพระราชาคณะถึง 3 รูปด้วยกัน คือ หลวงพ่อพระอภัยสารทะ (ก้อนแก้ว อนุทจกุโก) อดีตเจ้าคณะเชียงใหม่รูปที่ 3 หลวงพ่อพระมงคลราชมุนี (สมบูรณ์ จนุทวํโส) อดีตเจ้าคณะเชียงใหม่รูปที่ 6 และพระปลัดโกศล หรือ หลวงพ่อพระครูมงคลสีลวงค์ รักษาการปี 2506–2507 ซึ่งปัจจุบันได้รับพระราชทินนามที่พระเทพวิสิทธิคุณ ปัจจุบันจำพรรษาอยู่ที่วัดบุพพาราม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเชตวัน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดเชตวัน! วัดผู้เป็นน้องของวัดมหาวัน". เชียงใหม่นิวส์.
3. ↑  "วัดเชตวัน (Che Ta Wan Temple)". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดเชียงใหม่. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-01. สืบค้นเมื่อ 2021-12-01.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดเชตวัน**
สำหรับวัดแจ้งแห่งอื่น ดูที่ วัดแจ้ง

**วัดแจ้ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอ่างทอง อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดแจ้งตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2418 โดยมีพระอาจารย์คล้ำเป็นผู้นำ ซึ่งมีนางจุ้ย นางเคย เป็นผู้อุปถัมภ์ เดิมสถานที่เป็นที่โล่งแจ้ง จึงให้ชื่อว่า "วัดแจ้ง" ในสมัยพระครูอรุณกิจโกศล (พริ้ง โกสโล) มีการซื้อที่ดินให้วัด 2 แปลง สร้างศาลาการเปรียญ วิหาร กุฏิ หอฉัน เมรุ ศาลายาว ห้องสมุด ปลูกพระศรีมหาโพธิ และซ่อมอุโบสถ 2 ครั้ง สร้างซุ้มประตู กำแพงวัด หอระฆัง ต่อมาในสมัยพระครูอรุณกิจโกศล (จำรัส เขมธมฺโม) ได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ในที่เดิม วัดแจ้งได้รับการยกย่องเป็นวัดตัวอย่างในปี พ.ศ. 2516 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2448 ในสมัยพระอาจารย์มีเป็นเจ้าอาวาส

เสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ อุโบสถ ศาลาเอนกประสงค์ มณฑปประดิษฐานรูปเหมือนหลวงพ่อพริ้ง หลวงพ่อพร้อม พระเกจิอาจารย์ชื่อดังของเกาะสมุย

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์คล้ำ (พ.ศ. 2418–2439)
* พระอาจารย์มี (พ.ศ. 2439–2451)
* พระอาจารย์ทับ (พ.ศ. 2451– 2454)
* พระอาจารย์เกื้อ (พ.ศ. 2464–2469)
* พระครูอรุณกิจโกศล (พริ้ง โกสโล) (พ.ศ. 2470–2519)
* พระครูอรุณกิจโกศล (จำรัส เขมธมฺโม) (พ.ศ. 2519–ปัจจุบัน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแจ้ง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดแจ้ง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
สำหรับวัดหัวข่วงแห่งอื่น ดูที่ วัดหัวข่วง

**วัดแสนเมืองมาหลวง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนถนนพระปกเกล้า ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันมีพระครูสุวัตถิ์ปัญญาโสภิต (ทรงสวัสดิ์ ปญญาวชิโร) เป็นเจ้าอาวาส ที่ตั้งวัดในสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว มีเนื้อที่ 93 ไร่ แต่ปัจจุบันเหลือเนื้อที่เพียง 4 ไร่ 1 งาน 21 ตารางวา

วัดแสนเมืองมาหลวง หรือ **วัดหัวข่วง** แต่เดิมมีชื่อว่า **วัดลักขปุราคมาราม** (วัดที่พระเจ้าแสนเมืองมาทรงสร้าง) ต่อมาพระเจ้าเมืองแก้ว พ.ศ. 2063 ได้บูรณะเจดีย์วัดหัวข่วงขึ้นใหม่ให้ใหญ่กว่าเดิม พระเมืองแก้วกับพระราชมารดาพร้อมพระสงฆ์ 3 คณะ มีพระราชครู เป็นประธาน บรรจุพระบรมธาตุในมหาเจดีย์วัดลักขปุราคมาราม จากนั้นได้สร้างคัมภีร์พระไตรปิฎก ไว้ในหอมณเฑียรธรรม ทรงโปรดให้มีการเฉลิมฉลองเป็นการใหญ่ พ.ศ. 2549 พระครูปลัดทรงสวัสดิ์ ปญฺญาวชิโร พร้อมด้วยพระภิกษุสามเณร ได้รื้อถอนหอมณเฑียรธรรมและทำการสร้างขึ้นใหม่ 

เจดีย์สิบสองเหลี่ยมองค์ระฆังเป็นศิลปกรรมผสมระหว่างศิลปะเชียงแสนกับสุโขทัย ในสมัยพม่าตีเมืองเชียงใหม่จึงทำให้เจดีย์ได้รับความเสียหายบางส่วน ภายหลังมีการซ่อมแซม ทำให้ส่วนฐานนับตั้งแต่ฐานหน้ากระดานสามชั้นขึ้นไปจนถึงฐานบัวลูกแก้ว เป็นลักษณะพิเศษที่ไม่เคยพบเห็นในเจดีย์ทรงกลม เจดีย์องค์นี้ได้รับประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดขอบเขตในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 96 ตอนที่ 167 ลงวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2522

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปปูนประธานในวิหารและพระพุทธรูปสำริด หน้าตักกว้าง 1.88 เมตร สูง 2.63 เมตร ชาวบ้านบางกลุ่มเรียกว่า *พระแสนเมืองมาหลวง*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแสนเมืองมา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดแสนเมืองมาหลวงผลงานแห่งการพัฒนาของ'ครูบาแอ'". คมชัดลึก.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดแสนเมืองมาหลวง**
สำหรับวัดโพธารามแห่งอื่น ดูที่ วัดโพธาราม

**วัดโพธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านซ่อง ตำบลแพรกศรีราชา อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท วัดมีเนื้อที่ 38 ไร่ 3 งาน 63 ตารางวา

วัดโพธารามเดิมมีชื่อว่า **วัดบ้านซ่อง** เพราะชาวบ้านซ่องได้ร่วมกันสร้างขึ้น สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ไม่มีหลักฐานปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้างและสร้างเมื่อใด ยังปรากฏซากฐานวิหารกับซากฐานเจดีย์ คาดว่าวิธีสร้างคือ ทำการสร้างกำแพงแก้วที่หน้าอุโบสถและวิหาร ก่ออิฐแล้วสออิฐด้วยดินเหนียวก่อขึ้นไป แล้วฉาบรอบนอกด้วยปูนขาว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2445

วิหาร เจดีย์ และอุโบสถส่วนใหญ่อยู่ในสภาพทรุดโทรม อุโบสถหลังเก่าสร้างในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น โดยช่างชาวจีน ลักษณะโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมเป็นแบบจีน บริเวณประตูทางเข้าเป็นภาพวาดสัตว์ (เช่น ปลา กุ้ง ไก่) และรูปคนจีน หลังคาประดับด้วยสิงโตปูนปั้น ภายในอุโบสถมีพระประธานศิลปะสมัยอู่ทอง ภาพจิตรกรรมฝาผนังเกี่ยวกับสภาพสังคมในยุคนั้น ผนังด้านนอกอุโบสถประดับด้วยเครื่องเคลือบจีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธาราม". *กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา*.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดโพธาราม". *ศูนย์ข้อมูกลางทางวัฒนธรรม*.
3. ↑  "มรดกทางพระพุทธศาสนา".
สำหรับวัดโพธารามแห่งอื่น ดูที่ วัดโพธาราม

**วัดโพธาราม** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำโพ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ มีเนื้อที่ 15 ไร่ 2 งาน 67 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 2181

วัดโพธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมือ พ.ศ. 2435 และได้รับพระราชทานวิสุคามสีมาใหม่เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 ที่ตั้งเดิมของวัดอยู่ริมปากแม่น้ำปิงฝั่งขวา มีต้นมะขาม 2 ต้น ต้นตะกู 1 ต้น ศาลาท่าน้ำ 2 หลัง ทางด้านที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขปัจจุบัน ต่อมาย้ายมายังที่ตั้งปัจจุบัน ส่วนที่ธรณีสงฆ์แปลงหลังวัด เดิมเป็นป่าไผ่เป็นบริเวณเผาอัฐิของนางเอม เรียกกันว่า ยายเอม เผาอัฐิ

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระอุโบสถหลังใหม่ โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 12 เมตร ยาว 21 เมตร ยกพื้นสูง 3 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ศาลาการเปรียญ กว้าง 19 เมตร ยาว 27 เมตร เป็นตึกทรงไทย 2 ชั้น อาคารสภาบริหารคณะสงฆ์เป็นตึกทรงไทย 3 ชั้น อาคารเรียนปริยัติธรรมเป็นตึกทรงไทย 3 ชั้น และกุฏิสงฆ์ 9 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ปางมารวิชัย สร้างด้วยทองเหลือง มีนามว่า *พระโพธานุชินราช* สร้างที่วัดระฆังโฆสิตาราม กรุงเทพมหานคร เมื่อ พ.ศ. 2456 โดยสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (หม่อมราชวงศ์เจริญ ญาณฉนฺโท)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธาราม พระอารามหลวง". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดนครสวรรค์.
2. ↑  "วัดโพธาราม นครสวรรค์".
สำหรับวัดไผ่ล้อมแห่งอื่น ดูที่ วัดไผ่ล้อม

**วัดไผ่ล้อม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านเสาธงทอง ตำบลเกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
-------

วัดไผ่ล้อมเป็นวัดโบราณที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา อาจเป็นวัดเก่าแก่ที่สุดวัดหนึ่งบนเกาะเกร็ด แต่ได้เป็นวัดร้างไปตั้งแต่ พ.ศ. 2308 เนื่องจากพม่าเข้าตีและยึดเมืองนนทบุรี จากนั้นเข้าตีกรุงศรีอยุธยาได้เมื่อ พ.ศ. 2310 จึงไม่มีพระสงฆ์และชาวบ้านดูแลวัด จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2317 ได้มีชาวมอญมาบูรณปฏิสังขรณ์วัดขึ้นใหม่ (อย่างไรก็ดี ข้อมูลจากกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2313) จนเมื่อวัดมีสภาพทรุดโทรมมากเพราะมีชาวบ้านไม่มาก ประกอบกับวัดถูกทิ้งร้างมานาน อำแดงแตนได้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์ อุโบสถ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2446 เนื่องจากที่ตั้งวัดอยู่กลางระหว่างวัดมอญอีก 2 วัด คือวัดปรมัยยิกาวาสและวัดเสาธงทอง คนมอญจึงเรียกวัดไผ่ล้อมในภาษามอญว่า **เภี่ยะโต้** แปลว่า "วัดกลาง"

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2313 ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2313 ภายนอกมีกำแพงแก้ว ของเดิมก่ออิฐถือปูนเป็นกำแพงเตี้ยแบบกำแพงบัวหลังเจียด แต่ชำรุดมาก ได้สร้างกำแพงคอนกรีตสูง และมีซุ้มประตูกำแพงแก้วทั้งด้านหน้าและด้านหลังอุโบสถ ด้านหลังอุโบสถเดิมมีพระธาตุรามัญเจดีย์ขนาดใหญ่แต่ชำรุดปรักหักพัง ทางวัดได้สร้างพระเจดีย์องค์ใหม่ครอบองค์เจดีย์เดิม องค์พระเจดีย์ประดิษฐานอยู่บนฐานใหญ่ รอบฐานในทิศทั้งแปดมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปประจำวัดแบบมอญ มีกำแพงแก้วล้อมรอบพระธาตุรามัญเจดีย์ ทางด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกมีซุ้มประตูแบบมอญทั้งสองด้าน ด้านหน้าอุโบสถยังมีเจดีย์มอญขนาดย่อม 2 องค์ องค์ระฆังมีรูปทรงกลมคล้ายบาตรคว่ำ มีลายปูนปั้นปิดลายใบเทศประดับรอบองค์ระฆัง อยู่บนฐานสี่เหลี่ยมย่อมุม มีปลียอดแบบเจดีย์มอญทั่วไป มีการบูรณะในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว หอระฆังเป็นเครื่องไม้ทั้งหมด หลังคาจัตุรมุขหน้าบันจำหลักลายก้านขด และรูปเสมากลางหน้าบันมีความสวยงาม ทั้งหอสวดมนต์ หมู่กุฏิ และหอระฆังอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-03-04.
2. 1 2  "วัดไผ่ล้อม". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดใผ่ล้อม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
**ดอยนางนอน** เป็นทิวเขาในตำบลโป่งงาม ตำบลโป่งผา และตำบลเวียงพางคำ อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย บางส่วนของดอยนางนอนอยู่ในการดูแลของวนอุทยานถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน

เมื่อ พ.ศ. 2561 เป็นที่รู้จักจากเหตุการณ์ช่วยเหลือผู้ติดอยู่ในถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน ดอยนางนอน

ตำนาน
-----

แนวทิวเขาทอดตัวคล้ายผู้หญิงนอนเหยียดยาวจึงเป็นที่มาของชื่อดอยนางนอน เดิมชื่อ **ดอยตายสะ** หรือ **ดอยสามเส้า** มีตำนานเกี่ยวข้องกับปู่เจ้าลาวจก ดอยส่วนที่ศีรษะเรียกว่า "ดอยจ้อง" หรือ "ดอยจิกจ้อง" (เดิมเรียกดอยนี้ว่า ดอยท่าหรือดอยต้า) เป็นดอยของลูกชายปู่เจ้าลาวจกที่รอคอยพ่อ ดอยลูกถัดมาเรียกว่า "ดอยย่าเฒ่า" ซึ่งเป็นภรรยาของปู่เจ้าลาวจก ส่วนดอยอีกลูกหนึ่งคือ "ดอยดินแดง" หรือ "ดอยปู่เจ้าลาวจก" หรือเป็นที่รู้จักกันดีในนามของ "ดอยตุง" ซึ่งเป็นจุดที่สูงที่สุดของดอยนางนอน และเป็นที่ประดิษฐานพระธาตุดอยตุง

มีตำนานเล่าว่า มีเจ้าหญิงองค์หนึ่งแห่งเมืองเชียงรุ้ง สิบสองปันนา แอบชอบพอกับชายหนุ่มคนดูแลม้า จนกระทั่งนางตั้งครรภ์ และกลัวว่าพระบิดาของนางจะลงโทษ จึงพากันหนีมาถึงแคว้นไชยนารายณ์ ทั้งสองเกิดอ่อนเพลีย ชายหนุ่มจึงบอกให้เจ้าหญิงนอนพัก ส่วนชายหนุ่มออกไปหาอาหารมาให้ แต่ก็ถูกทหารของพระบิดาที่ติดตามมาฆ่าตาย เจ้าหญิงรออยู่นาน ชายที่ตนรักก็ไม่มานางจึงตัดสินใจบูชารักโดยเอาปิ่นปักผมแทงศีรษะละสังขาร

อีกตำนานเล่าว่า เจ้าหญิงเมืองพุกามกรีธาทัพออกตามหาเจ้าชายที่นางรัก นางออกรบเรื่อยมาจนมาถึงเวียงสี่ทวงจึงพบกับเจ้าชาย แต่ปรากฏว่าเจ้าชายหนีหายไปกับสาวสวยชาวเวียงนี้อีกครั้ง นางรู้สึกเศร้าสลดจนตรอมใจตาย ก่อนตายได้อธิฐานให้ร่างกลายเป็นเทือกเขา

ยังมีตำนานเล่าว่า พญาครุฑลักพาลูกสาวพญานาค มาแอบซุกซ่อนอยู่ในเทือกเขาแห่งนี้ พญานาคผู้พ่อออกตามหาจนได้พบว่าลูกสาวนอนอยู่กับพญาครุฑในบริเวณที่เป็นต้นน้ำ ปัจจุบันเรียกว่า "ขุนน้ำนางนอน" พญานาคได้ขอลูกสาวคืน แต่พญาครุฑขอแลกกับทองคำ ก่อนกลับพญานาคได้สร้างพระธาตุจอมนาคไว้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Google Earth
2. ↑  สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. *อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย เล่ม ๓ (อักษร น-ม) ฉบับราชบัณฑิตยสภา*. พิมพ์ครั้งที่ ๔. กรุงเทพมหานคร : เดอะ เบสท์ เพรส แอนด์ ครีเอชั่น, ๒๕๖๐. (แก้ไขปรับปรุงข้อมูลเมื่อ พ.ศ. ๒๕๖๓)
3. ↑  "ค้นร่องรอยภูสามเส้าหรือดอยนางนอน กับตำนานปู่จ้าวลาวจก". ศิลปวัฒนธรรม.
4. ↑  "เปิดตำนาน "ถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน" จ.เชียงราย". ไทยพีบีเอส.
5. ↑  "เขาขุนน้ำนางนอน : ภูศักดิ์สิทธิ์ของแอ่งเชียงแสน". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์.
6. ↑  "ล้านนาคำเมือง : ตำนาน "ดอยนางนอน"". มติชนสุดสัปดาห์.
**วัดตาปะขาวหาย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวรอ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

ประวัติ
-------

วัดตาปะขาวหาย เดิมเรียกว่า **วัดเตาไห** เพราะเป็นหมู่บ้านที่ปั้นเตาและไห ผลิตส่งออกขายภายในประเทศและต่างประเทศ บ้างเรียกว่า **วัดชีปะขาวหาย** หรือ **วัดชีผ้าขาวหาย** ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าก่อสร้างและตั้งวัดขึ้นในสมัยใด แต่จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ทั้งโบราณสถานและปูชนียวัตถุที่ปรากฏอยู่คือ *เตาสมัยโบราณ* จึงสันนิษฐานว่าวัดนี้น่าสร้างขึ้นในสมัยสุโขทัยตอนต้น สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1900

วัดมีตำนานที่เกี่ยวข้องกับการสร้างพระพุทธชินราช ในพงศาวดารเหนือ กล่าวไว้ว่า "... เมื่อครั้งพระมหาธรรมราชาลิไท ทรงสร้างวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ และมีการหล่อพระประธาน คือ พระพุทธชินราช พระพุทธชินสีห์ และ พระพุทธศาสดา นั้น เมื่อเททองหล่อพระถึง 3 ครั้ง ทองที่เทหล่อก็ไม่รวมตัวกันเป็นองค์พระ ร้อนถึงเทวดาต้องลงมาช่วย โดยแปลงเป็นตาปะขาวมาช่วยสร้างพระพุทธชินราชในครั้งนั้นให้สำเร็จ พอเทหล่อได้สำเร็จเรียบร้อยดีแล้ว ตาปะขาวนั้นก็เดินไปทางด้านทิศเหนือ แล้วก็หายวับไปกับตา พระมหาธรรมราชาลิไทจึงทรงโปรดให้สร้างวัดตรงบริเวณนั้น ชาวบ้านจึงเรียกชื่อวัดว่า "วัดตาปะขาวหาย"..."

ที่ตั้งเดิมของวัดนั้นอยู่ริมแม่น้ำน่านฝั่งทิศตะวันออก และถูกกระแสน้ำไหลกัดเซาะตลิ่งจนวัดจมลงในแม่น้ำน่านถึงสองครั้ง ปรากฏหลักฐานคือใบเสมาและอุโบสถที่จมอยู่กลางแม่น้ำน่าน เวลาหน้าแล้งจะสามารถเห็นใบเสมาและอุโบสถ นอกเหนือจากนั้นยังพบฐานเจดีย์ซึ่งก่อด้วยอิฐเป็นจำนวนมากที่ริมตลิ่งแม่น้ำน่าน วัดตาปะขาวหายในปัจจุบันจึงเป็นที่ตั้งวัดครั้งที่สาม

โบราณสถาน
---------

ปู่เทพตาปะขาว
โบราณสถานวัดตะปะขาวหายตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกแม่น้ำน่าน โบราณสถานมีหลายยุคสมัย เช่น เตาเผาเป็นเตาทุเรียนสมัยสุโขทัย อุโบสถ วิหาร สมัยอยุธยาตอนปลาย มณฑปสมัยรัตนโกสินทร์ โบราณสถานวัดตะปะขาวหายมีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ชาติไทยมาตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัย มีการตั้งเตาเผา 2 เตา อยู่ในโรงเรียนวัดตาปะขาวหาย 

เตาเผาดินจากการทำถนนที่ติดเตาพังทลายทับถมลงเตาอาคารคลุมเตา ถูกรถทำถนนชนพัง อุโบสถ วิหาร ได้บูรณะแล้ว ทางวัดได้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนามณฑปจตุรมุข สภาพปัจจุบันยอดมณฑปหักลงมากระเบื้องมุงหลังคาไม้ โครงสร้างหลังคาหักพักลงมา เสามณฑปรับหลังคาพังทลาย

พระเครื่อง
----------

วัดตาปะขาวหาย ยังปรากฏพบสกุลพระเครื่องที่พบจากวัดเก่าที่พังลงแม่น้ำน่าน สกุลพระพิมพ์หลวงพ่อโต พิมพ์เนื้อดินละเอียดมาก ปางสมาธิ ประทับนั่งบนฐานบัวคว่ำบัวหงาย สองชั้น รวมทั้งปรากฏพบพระปิดตา พิมพ์สามเหลี่ยมเนื้อผงและเนื้อโลหะผสม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตาปะขาวหาย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "พระวัดตาปะขาวหาย จังหวัดพิษณุโลก". สยามรัฐออนไลน์.
3. ↑  "วัดตาปะขาวหาย". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
4. ↑  "ตาปะขาวชีผ้าขาวตนหล่อ'พระพุทธชินราช'". คมชัดลึก.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดตาปะขาวหาย**
**ซีไอทีวี** (อังกฤษ: CITV (ย่อมาจาก Children's ITV)) เป็นรายการโทรทัศน์สำหรับเด็ก ในสหราชอาณาจักร ซึ่งถูกนำเสนอโดยบริษัท ITV Digital Channels ออกอากาศทุกวันตั้งแต่เวลา 06.00 - 18.00 น. เดิมซีไอทีวีเป็นเพียงรายการโทรทัศน์สำหรับเด็ก แต่เมื่อ พ.ศ. 2549 เป็นต้นมา ซีไอทีวีได้กลายเป็นสถานีโทรทัศน์สำหรับเด็ก

ประวัติ
-------

### การออกอากาศครั้งแรกภายใต้ชื่อ Watch It! และ Children's ITV (พ.ศ. 2523 - 2532)

ขณะนั้น ซีไอทีวีมีชื่อว่า Watch It! ก่อนที่จะรู้จักกันในชื่อ Children's ITV โดยชื่อ Watch It! นี้เริ่มใช้เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2523 ในขณะนั้น Watch It! จะออกอากาศทุกวันเสาร์อาทิตย์ เวลา 16.15 - 17.15 น.

วันจันทร์ที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2526 Watch It! ได้ถูกเปลี่ยนชื่อมาเป็น Children's ITV ออกอากาศทุกวันเสาร์อาทิตย์ เวลา 16.00 - 17.15 น. โดยในช่วง 15 นาทีแรกที่เพิ่มเข้ามานั้น จะเป็นการเตรียมการออกอากาศล่วงหน้า 15 นาที ก่อนที่เด็ก ๆ ทั้งหลายจะเลิกเรียนกัน

และเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2528 ทางบีบีซี ก็ได้เผยโฉมรายการสำหรับเด็กของตัวเองเช่นกัน คือ ซีบีบีซี (อังกฤษ: CBBC (ย่อมาจาก Children's BBC)

### ยุคของ เดอะ สโตนวอลล์ โปรดักชั่นส์ (พ.ศ. 2532 - 2534)

ตั้งแต่วันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2532 เดอะ สโตนวอลล์ โปรดักชันส์ ซึ่งเป็นบริษัทผลิตรายการโทรทัศน์อิสระในยุคนั้น ได้รับสิทธิให้เข้ามาควบคุมการออกอากาศรายการต่าง ๆ ของ Children's ITV 

### ยุคที่ ITV Central เข้ามาควบคุม (พ.ศ. 2534 - 2543)

หลังจากนั้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2534 ITV Central ก็ได้เข้ามาควบคุมการออกอากาศเนื้อหาต่าง ๆ ที่อยู่ในรายการซีไอทีวี

หลังจากนั้น เมื่อปี พ.ศ. 2535 ก็ได้มีการเปลี่ยนไตเติ้ลประจำรายการใหม่ และยังให้คำย่อของ *Children's ITV* ว่า *CITV* อีกด้วย

และเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2541 ก็ได้มีการเปลี่ยนตราสัญลักษณ์ประจำสถานี จากแบบเดิมที่มีอักษร C สีแดง พร้อมอักษร itv สีขาวอยู่ข้างหลัง และตัวอักษรเป็นตัวหนาทั้งหมด มาเป็นแบบที่มีอักษร C สีแดง พร้อมอักษร iTV เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน รวมทั้งเปลี่ยนแบบตัวอักษรใหม่ให้ดูมีลูกเล่นมากขึ้น และให้อยู่บนวงกลมสีเหลืองทั้งหมด

### การเปลี่ยนแปลงจากรายการโทรทัศน์ไปสู่สถานีโทรทัศน์ (พ.ศ. 2549)

เมื่อวันที่ 11 มีนาคม 2549 ซีไอทีวีได้ถูกเปลี่ยนแปลงจากรายการโทรทัศน์ มาเป็นสถานีโทรทัศน์ และได้เปลี่ยนตราสัญลักษณ์ พร้อมทั้งไตเติ้ลของสถานีด้วย โดยเปลี่ยนตราสัญลักษณ์จากเดิม ที่ใช้ตั้งแต่ พ.ศ. 2541 มาเป็นแบบใหม่ คือ ให้ตัว C ตัวใหญ่อยู่บนสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัด พร้อมทั้งตัวอักษร itv ให้อยู่บนตัว C

การเปลี่ยนแปลงไปสู่สถานีโทรทัศน์สำหรับเด็ก
------------------------------------------

ซีไอทีวีมีแนวโน้มที่จะเปลี่ยนจากรายการโทรทัศน์เป็นสถานีโทรทัศน์เมื่อปี พ.ศ. 2544 แต่ไม่สามารถทำได้ เนื่องจากขาดงบประมาณ 25% ที่เหลือ หลังจากนั้นซีไอทีวีก็ได้เปลี่ยนจากรายการโทรทัศน์มาเป็นสถานีโทรทัศน์อย่างสมบูรณ์เมื่อวันที่ 11 มีนาคม 2549 พร้อมทั้งการออกแบบตราสัญลักษณ์ และไตเติ้ลใหม่

รายการที่ออกอากาศในสถานีโทรทัศน์ซีไอทีวี
----------------------------------------

รายการที่ออกอากาศในสถานีโทรทัศน์ซีไอทีวีทั้งหมดจะเป็นรายการสำหรับเด็ก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

เว็บไซต์ซีไอทีวี เก็บถาวร 2015-09-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ความมั่นคงคอมพิวเตอร์**เป็นความมั่นคงซึ่งใช้กับอุปกรณ์คอมพิวเตอร์อย่างคอมพิวเตอร์และสมาร์ตโฟน ตลอดจนเครือข่ายคอมพิวเตอร์ เช่น เครือข่ายเอกชนและสาธารณะ ซึ่งรวมอินเทอร์เน็ตทั้งหมด สาขานี้ครอบคลุมทุกกระบวนการและกลไกซึ่งอุปกรณ์ สารสนเทศและบริการดิจิทัลได้รับการป้องกันจากการเข้าถึง การเปลี่ยนแปลงหรือทำลายที่ไม่ตั้งใจหรือไม่ได้รับอนุญาต และมีความสำคัญเพิ่มขึ้นเนื่องจากการพึ่งพาระบบคอมพิวเตอร์เพิ่มขึ้นในสังคมส่วนใหญ่ ความมั่นคงคอมพิวเตอร์รวมความมั่นคงทางกายภาพเพื่อป้องกันการลักทรัพย์อุปกรณ์และความมั่นคงสารสนเทศเพื่อปกป้องข้อมูลในอุปกรณ์นั้น ความมั่นคงคอมพิวเตอร์ บ้างเรียก "ความมั่นคงไซเบอร์" หรือ "ความมั่นคงไอที" คำเหล่านี้โดยทั่วไปไม่หมายความถึงความมั่นคงทางกายภาพ แต่ในบรรดาผู้เชี่ยวชาญความมั่นคงคอมพิวเตอร์มีความเชื่อร่วมกันว่า การละเมิดความมั่นคงทางกายภาพเป็นการละเมิดความมั่นคงอย่างเลวที่สุดอย่างหนึ่งเพราะโดยทั่วไปทำให้เข้าถึงทั้งข้อมูลและอุปกรณ์ได้อย่างสมบูรณ์ 

ความมั่นคงไซเบอร์เป็นกระบวนการการใช้มาตรการความมั่นคงเพื่อประกันความลับ บูรณภาพและสภาพพร้อมใช้งานของข้อมูล ความมั่นคงไซเบอร์ประกันการป้องกันทรัพย์สิน ซึ่งรวมข้อมูล เดสก์ท็อป เครื่องบริการ อาคาร และที่สำคัญที่สุดคือมนุษย์ เป้าหมายของความมั่นคงไซเบอร์คือเพื่อป้องกันข้อมูลทั้งในการส่งและขณะพัก สามารถวางมาตรการตอบโต้เพื่อประกันความมั่นคงของข้อมูล มาตรการเหล่านี้ เช่น การควบคุมการเข้าถึง การฝึกความตระหนัก การตรวจสอบและภาวะความรับผิด การประเมินความเสี่ยง การทดสอบการเจาะ การจัดการภาวะเสี่ยงและการประเมินความมั่นคงและการอนุญาต

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Reliance spells end of road for ICT amateurs", May 07, 2013, The Australian
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-02-08. สืบค้นเมื่อ 2015-01-16.
บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา

**อาเรนาดาอามาโซเนีย** (โปรตุเกส: *Arena da Amazônia*) เป็นสนามกีฬาแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในเมืองมาเนาช์ ประเทศบราซิล มีความจุทั้งหมด 44,300 ที่นั่งถูกสร้างขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 2010 ถึง 2014 โดยเป็นส่วนหนึ่งของการเป็นเจ้าภาพการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 และการแข่งขันฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016

สนามถูกสร้างขึ้นบนพื้นที่เดิมของสนามกีฬาริวัลโด ลิมา โดยได้รับเงินสนับสนุนจากรัฐบาลของรัฐอามาโซเนีย 25% และ ธนาคารเพื่อการพัฒนาบราซิล 75% สนามได้รับการออกแบบโดย เกอเคิน มาร์ก อุน พาร์สนาส โดยได้แรงบันดาลใจมาจากป่าฝนอเมซอนที่ล้อมรอบเมืองมาเนาช์และโครงสร้างด้านนอกของโลหะถูกออกแบบมาเพื่อทำให้เกิดการสร้างงานการทำตะกร้าฟางซึ่งทำขึ้นในภูมิภาค สนามถูกสร้างขึ้นโดย อังแดร์ กุชแชร์ฮิส บริษัท วิศวกรรมสัญชาติบราซิล

โดยมีความจุประมาณ 44,300 คน, มีร้านอาหารที่หรูหรา, ที่จอดรถใต้ดินและการเข้าถึงสำหรับผู้ที่มีความต้องการพิเศษ นอกจากนี้ยังมีระบบรีไซเคิลน้ำฝนในสถานที่และระบบบำบัดน้ำเสียเพื่อลดการใช้น้ำและถูกออกแบบมาเพื่อใช้ประโยชน์จากการระบายอากาศตามธรรมชาติเพื่อลดการใช้พลังงาน นอกจากนี้วัสดุที่นำมาสร้างสนามมากกว่า 95% มาจากการรื้อถอนสนามกีฬาเก่าที่ได้ถูกนำมารีไซเคิล

สนามได้เปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 2014 ในการแข่งขันโกปาเวร์จี ระหว่าง นาซิอองนาล พบกับ กลุบบิ ตู เฮโม ซึ่งผลจบลงด้วยคะแนน 2–2 รวมผลสองนัด 3–3 ซึ่งทำให้ กลุบบิ ตู เฮโม ชนะด้วยกฎประตูทีมเยือน

ฟุตบอลโลก 2014
--------------

อาเรนาดาอามาโซเนีย เป็น 1 ใน 12 สนามที่ใช้แข่งขันฟุตบอลโลก 2014 ที่บราซิล เป็นเจ้าภาพ โดยแข่งขันในรอบแบ่งกลุ่มเท่านั้น

| วันที่ | เวลา (UTC-04) | ทีม 1 | ผล | ทีม 2 | รอบ | ผู้ชม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 14 มิถุนายน 2014 | 18:00 | ธงชาติอังกฤษ อังกฤษ | 1–2 | ธงชาติอิตาลี อิตาลี | กลุ่ม ดี | 39,800 |
| 18 มิถุนายน 2014 | 18:00 | ธงชาติแคเมอรูน แคเมอรูน | 0–4 | ธงชาติโครเอเชีย โครเอเชีย | กลุ่ม เอ | 39,982 |
| 22 มิถุนายน 2014 | 18:00 | ธงชาติสหรัฐ สหรัฐ | 2–2 | ธงชาติโปรตุเกส โปรตุเกส | กลุ่ม จี | 40,123 |
| 25 มิถุนายน 2014 | 16:00 | ธงชาติฮอนดูรัส ฮอนดูรัส | 0–3 | ธงชาติสวิตเซอร์แลนด์ สวิตเซอร์แลนด์ | กลุ่ม อี | 40,322 |

การแข่งขันของทีมชาติบราซิล
--------------------------


| วันที่ | เวลา (UTC−04:00) | ทีม | ผล | ทีม | รอบ | ผู้ชม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 5 กันยายน 2016 | 20:45 | ธงชาติบราซิล บราซิล | 2–1 | ธงชาติโคลอมเบีย โคลอมเบีย | ฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก | 36,609 |
| 12 ตุลาคม 2021 | --:-- | ธงชาติบราซิล บราซิล | – | ธงชาติปารากวัย ปารากวัย | ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก |  |
|

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ อาเรนาดาอามาโซเนีย
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 3°05′00″S 60°01′41″W﻿ / ﻿3.083396°S 60.028151°W﻿ / -3.083396; -60.028151

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Governo do Estado do Amazonas" (ภาษาโปรตุเกส). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-11-08. สืบค้นเมื่อ June 6, 2016.
2. ↑  "Com ritmo acelerado, obras da Arena da Amazônia chegam a 76% *(With fast pace, the Arena da Amazonia work reaches 76%)*". O Globo. สืบค้นเมื่อ 2014-06-18.
3. 1 2  "Arena da Amazônia - The Stadium Guide". สืบค้นเมื่อ 2014-06-18.
4. ↑  NACIONAL AM VS. REMO 2 - 2 soccerway สิบค้นเมื่อ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 2020
**สนามกีฬาปีเตอร์ โมกาบา** เป็นสนามฟุตบอลและรักบีในเมืองโพโลเควน ประเทศแอฟริกาใต้ เคยใช้จัดแข่งขันฟุตบอลโลก 2010 ความจุ 45,500 ที่นั่ง แต่ในฟุตบอลโลกถูกจำกัดเหลือเพียง 41,733 ที่นั่ง สนามตั้งชื่อตามปีเตอร์ โมกาบา อดีตประธานแอฟริกันเนชันนัลคอนเกรสยูธลีก สนามกีฬาตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมือง 3 กิโลเมตร และตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของสนามกีฬาแห่งเก่า

สนามแห่งนี้เป็น 1 ใน 5 สนามที่ถูกสร้างใหม่เพื่อรองรับฟุตบอลโลก 2010 และสร้างเพื่อแทนที่สนามกีฬาปีเตอร์ โมกาบา แห่งเก่า งบประมาณในการก่อสร้างอยู่ที่ 1.245 พันล้านแรนด์ พื้นหญ้าในสนามถูกเสริมด้วยเส้นใยสังเคราะห์และเดสโซกราสมาสเตอร์

ฟุตบอล
------

การแข่งขันครั้งแรกที่สนามแห่งนี้เป็นการแข่งขันนัดกระชับมิตร "ปีเตอร์ โมกาบา คัพ" ซึ่งจัดขึ้นเมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 2010 มีทีมเข้าร่วมแข่งขัน 4 ทีม โดยในรอบรองชนะเลิศ นัดแรก ซูเปอร์สปอร์ตยูไนเต็ด สามารถเอาชนะสโมสร Brøndby ไปได้ 2–1 ส่วนอีกคู่ในรอบรองฯ เคเซอร์ชีฟส์ เอาชนะมหาวิทยาลัยวิตส์ ด้วยการยิงลูกโทษ 4–3 หลังจากเสมอกันแบบไม่มีประตู และในนัดชิงชนะเลิศ เคเซอร์ชีฟส์สามารถเอาชนะซูเปอร์สปอร์ตยูไนเต็ดไปได้ 4–2

ส่วนการแข่งขันระดับนานาชาติครั้งแรก เป็นนัดกระชับมิตรระหว่างแอฟริกาใต้ พบกับ กัวเตมาลา เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 โดยแอฟริกาใต้เอาชนะไปได้ 5–0

การแข่งขันอย่างเป็นทางการนัดแรกจัดขึ้นเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 ในรายการฟุตบอลเทลคอม รอบรองชนะเลิศ โดยเคเซอร์ชีฟส์ เอาชนะซันโตส ไปได้ 1–0 ที่สนามแห่งนี้

### ฟุตบอลโลก 2010

บทความหลัก: ฟุตบอลโลก 2010

| วันที่ | เวลา (SAST) | ทีมแรก | ผล | ทีมที่สอง | รอบ | ผู้ชม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 13 มิถุนายน ค.ศ. 2010 | 13.30 | แอลจีเรีย แอลจีเรีย | 0–1 | สโลวีเนีย สโลวีเนีย | กลุ่ม ซี | 30,325 |
| 17 มิถุนายน ค.ศ. 2010 | 20.30 | ฝรั่งเศส ฝรั่งเศส | 0–2 | เม็กซิโก เม็กซิโก | กลุ่ม เอ | 35,370 |
| 22 มิถุนายน ค.ศ. 2010 | 20.30 | กรีซ กรีซ | 0–2 | อาร์เจนตินา อาร์เจนตินา | กลุ่ม บี | 38,891 |
| 24 มิถุนายน ค.ศ. 2010 | 16.00 | ปารากวัย ปารากวัย | 0–0 | นิวซีแลนด์ นิวซีแลนด์ | กลุ่ม เอฟ | 34,850 |

รักบี้
------

สนามแห่งนี้ใช้จัดแข่งขันรักบี้ยูเนียนเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 2010 เป็นการพบกันระหว่าง บูลส์ และ ไลออนส์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "www.fifa.com". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-12-08. สืบค้นเมื่อ 2018-05-05.
2. ↑  "Chiefs win Peter Mokaba Cup". News24. 27 January 2010. สืบค้นเมื่อ 18 December 2010.
3. ↑  "World Cup 2010: Aaron Mokoena poised to win 100th cap". BBC Sport. 31 May 2010. สืบค้นเมื่อ 31 May 2010.
4. ↑  "Chiefs to play in Polokwane". News24. 10 November 2010. สืบค้นเมื่อ 18 December 2010.
5. ↑  Dawkes, Phil (2010-06-13). "Algeria 0–1 Slovenia". *BBC Sport*. BBC. สืบค้นเมื่อ 2010-06-13.
6. ↑  "Bulls v Lions to open stadium". News24. 7 January 2010. สืบค้นเมื่อ 18 December 2010.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **สนามกีฬาปีเตอร์ โมกาบา**

* ESPN Stadium Profile เก็บถาวร 2011-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Goal.com Profile
* 360 View
**สนามกีฬาโคมูนาเล อาร์เตมีโอ ฟรังกี** เป็นสนามฟุตบอลในเมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี และเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลฟีออเรนตีนา เคยใช้จัดการแข่งขันชั่วคราวของซิกส์เนชันส์แชมเปียนชิป 2012 ชื่อเดิมของสนามแห่งนี้คือ "โคมูนาเล" และชื่อสนามในตอนก่อสร้างคือ **สนามกีฬาจีโอวานนี เบอร์ตา** ตั้งชื่อตามผู้นับถือลัทธิฟีออเรนติน

สนามกีฬาเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1931 ในนัดที่ฟีออเรนตีนาเปิดบ้านชนะแอดมิราเวียน 1-0 และสร้างเสร็จอย่างสมบูรณ์แบบในปี ค.ศ. 1932 ปัจจุบันสนามแห่งนี้มีความจุ 47,282 ที่นั่ง สถาปนิกผู้ออกแบบสนามกีฬาชื่อว่า Pier Luigi Nervi สนามกีฬามีสถาปัตยกรรมแบบคริสต์ศตวรรษที่ 20

สนามกีฬาเคยใช้จัดแข่งขันฟุตบอลโลก 1934 และรอบคัดเลือกฟุตบอลโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 ซึ่งรอบสุดท้ายจัดขึ้นที่โรม ในปี ค.ศ. 1945 ใช้จัดแข่งขันอเมริกันฟุตบอล สปาเกตตีโบว์

ชื่อเดิมของสนามแห่งนี้คือ "โคมูนาเล" แต่ในปี ค.ศ. 1991 ได้เปลี่ยนชื่อสนามโดยตั้งชื่อตามอดีตประธานสมาพันธ์ฟุตบอลอิตาลี นามว่า อาร์เตมีโอ ฟรังกี

สนามได้รับการปรับปรุงเพื่อใช้แข่งขันฟุตบอลโลก 1990 โดยขยายความจุและรื้อลู่วิ่งออก สนามใช้จัดแข่งขัน 3 นัดในกลุ่ม A และรอบก่อนรองชนะเลิศที่อาร์เจนตินาเอาชนะยูโกสลาเวียด้วยการยิงลูกโทษ

สถิติยอดผู้ชมสูงที่สุดคือ 58,271 คน เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1984 โดยเป็นการแข่งขันระหว่างฟีออเรนตีนาและอินเตอร์ มิลาน ในเซเรียอา

อ้างอิง
-------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **สนามกีฬาอาร์เตมีโอ ฟรังกี**

1. ↑
2. ↑
3. ↑  BBC Sport
4. ↑
5. 1 2  Zucconi, Guido (1995). *Florence: An Architectural Guide* (2001 Reprint ed.). San Giovanni Lupatoto (Vr): Arsenale Editrice. p. 131. ISBN 88-7743-147-4.
6. ↑  *Florence Rationalist*
7. ↑  1960 Summer Olympics official report. Volume 1. pp. 85-6.
8. ↑  "1990 Match Schedule". PlanetWorldCup.com. สืบค้นเมื่อ 10 March 2014.

พิกัดภูมิศาสตร์: 43°46′50.96″N 11°16′56.13″E﻿ / ﻿43.7808222°N 11.2822583°E﻿ / 43.7808222; 11.2822583
Map of Europe with numbered locations
*New-York Tribune* ได้พิมพ์แผนที่นี้ เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1919, ของความขัดแย้งที่กำลังดำเนินอยู่ในทวีปยุโรปในปี ค.ศ. 1919, หนึ่งปีหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งสิ้นสุดลง:
1. สงครามประกาศอิสรภาพรัฐบอลติกในสงครามกลางเมืองรัสเซีย
2. กองทัพขาวของนายพลยูเดนิช
3. การแทรกแซงรัสเซียเหนือ
4. กองทัพขาวของคอลชัคในไซบีเรีย
5. กองทัพขาวของนายพล Denikin
6. คณะกรรมาธิการยูเครนของนายพล Petlura
7. สงครามโปแลนด์-โซเวียต
8. ความตึงเครียดในไซลิเซีย ระหว่างโปแลนด์และเยอรมัน
9. โรมาเนียยึดครองฮังการี
10. Gabriele D'Annunzio's เข้ายึดแม่น้ำฟียูเม, ก่อตั้งเขตปกครองของผู้สำเร็จราชการอิตาลีแห่งคาร์นาโร
11. ในอัลแบเนียประสบภาวะยุ่งเหยิงในการสู้รบของหลายฝ่ายที่เกิดขึ้น
12. สงครามประกาศอิสรภาพตุรกี

ในบริบทของประวัติศาสตร์คริสต์ศตวรรษที่ 20 **สมัยระหว่างสงคราม** (อังกฤษ: interwar period) เป็นช่วงเวลาระหว่างปลายสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1918 และจุดเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่สองในเดือนกันยายน ค.ศ. 1939 ช่วงเวลานี้ยังถูกเรียกกันว่า **ระหว่างสงคราม**

แม้เป็นช่วงเวลาที่ค่อนข้างสั้น แต่ก็เป็นยุคของการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญทั่วโลก เชื้อเพลิงปิโตเลียมและการใช้เครื่องจักรขยายตัวมากขึ้นจนนำไปสู่รอริงทเวนตี (Roaring Twenties) ซึ่งเป็นช่วงเวลาแห่งความมั่นคั่งทางเศรษฐกิจและการเติบโตของชนชั้นกลางในทวีปอเมริกาเหนือ ยุโรป และส่วนอื่น ๆ ของโลกอีกหลายส่วน รถยนต์, ไฟฟ้าส่องสว่าง, วิทยุกระจายเสียง ฯลฯ กลายเป็นสิ่งสามัญของประชากรในประเทศพัฒนาแล้ว ทว่า ในปลายทศวรรษนั้นได้เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ เป็นการล่มสลายทางเศรษฐกิจทั่วโลกอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนซึ่งก่อความเสียหายรุนแรงต่อเศรษฐกิจขนาดใหญ่ของโลกหลายประเทศ

ในด้านการเมือง สมัยนี้เปิดฉากขึ้นพร้อมด้วยความเจริญของลัทธิคอมมิวนิสต์ ซึ่งประเดิมด้วยการปฏิวัติเดือนตุลาคมและสงครามกลางเมืองรัสเซีย ในช่วงท้ายของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และสิ้นสุดลงด้วยความเจริญของลัทธิฟาสซิสต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศเยอรมนีและอิตาลี จีนนั้นอยู่ท่ามกลางช่วงเวลาความไร้เสถียรภาพอันยาวนานและสงครามกลางเมืองระหว่างก๊กมินตั๋ง (จีนคณะชาติ) และพรรคคอมมิวนิสต์จีน; จักรวรรดิบริติช ฝรั่งเศส และอื่น ๆ เผชิญความท้าทาย เมื่อลัทธิจักรวรรดินิยมถูกมองในเชิงลบเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในทวีปยุโรป และเกิดขบวนการเรียกร้องเอกราชขึ้นในดินแดนอาณานิคมหลายแห่ง ตัวอย่างเช่น ส่วนใต้ของเกาะไอร์แลนด์ที่ได้รับเอกราชหลังการสู้รบหนัก

จักรวรรดิออตโตมัน ออสเตรีย-ฮังการี และเยอรมันล่มสลายลง ในขณะที่ดินแดนอาณานิคมของจักรวรรดิเยอรมันและออตโตมันได้รับการแบ่งสรรในหมู่ชาติฝ่ายสัมพันธมิตรภายใต้การนำโดยบริติชและฝรั่งเศส ส่วนตะวันตกของอดีตจักรวรรดิรัสเซียได้รับเอกราช เกิดเป็นประเทศใหม่ ๆ ได้แก่ เอสโตเนีย ฟินแลนด์ ลัตเวีย ลิทัวเนีย และโปแลนด์ ขณะที่เบสซาราเบีย (ปัจจุบันคือมอลโดวาและบางส่วนของยูเครน) เลือกรวมกับโรมาเนีย

คอมมิวนิสต์รัสเซียสามารถเข้าควบคุมภูมิภาคของรัฐสลาฟตะวันออก เอเชียกลาง และคอเคซัส จึงก่อตั้งสหภาพโซเวียตขึ้น ไอร์แลนด์ได้ถูกแบ่งแยกระว่างรัฐเสรีไอร์แลนด์ที่ได้รับเอกราชและไอร์แลนด์ทางตอนเหนือที่ถูกควบคุมโดยบริติซ ในตะวันออกกลาง อียิปต์และอิรักได้รับเอกราช ในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ประเทศลาตินอเมริกาโอนกิจการต่างชาติจำนวนมากมาเป็นของรัฐเพื่อพยายามเสริมสร้างเศรษฐกิจในประเทศของตน ความทะเยอทะยานในการครอบครองดินแดนของโซเวียต ญี่ปุ่น อิตาลี และเยอรมนีนำไปสู่การขยายอาณาเขตของประเทศเหล่านี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  New-York Tribune 1919, p. 26. sfn error: no target: CITEREFNew-York\_Tribune1919 (help)
**วัดจุกเฌอ** [จุก-กะ-เชอ] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านดอน ตำบลคลองจุกกระเฌอ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 21 ไร่ 3 งาน 15 ตารางวา

คำว่า *จุกเฌอ* มีความหมายว่า ต้นลำพูหรือต้นไม้ที่ให้แสงสว่างในยามค่ำคืน แม้ยามเดือนมืดก็ยังมีแสงสว่าง

ประวัติของวัดระบุว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าปราสาททองในสมัยกรุงศรีอยุธยา แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2332 แต่เดิมเป็นวัดป่า มีสิ่งก่อสร้างคืออุโบสถไม้เก่าและพระประธานองค์เก่าที่เป็นปูนปั้นก่ออิฐถือปูน ฐานชุกชีสูง ศิลปะอยุธยา ซึ่งต่อมาอิฐแดงที่ก่อหมดอายุจึงยุบลง จึงได้บรรจุเอาไว้ใต้ฐานพระประธานโบสถ์อุโบสถในปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกราว พ.ศ. 2409 แต่เดิมตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกงแต่เกิดการกัดเซาะของตลิ่งจึงได้ย้ายที่ตั้งวัดถึงสองครั้ง คือเมื่อ พ.ศ. 2409 และ พ.ศ. 2480 แล้วย้ายมาที่ตั้งปัจจุบันเมื่อ พ.ศ. 2504

อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 โดยมีตระกูลนางส้มลิ้ม สาริกภูติ ร่วมกับหลวงฤทธิ์ณรงค์รอน (หลวงเจ๊ก แสงมณี แห่งคลองบางหลวง) พร้อมด้วยคุณนายพริ้ง คุณนายแจ่ม แสงมณี และศรัทธาญาติโยมทั้งหลายโดยการนำของพระอธิการแสง เจ้าอาวาสในขณะนั้น ทั้งยังหล่อพระประธานองค์ใหม่พร้อมทั้งพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร มีนามว่า *หลวงพ่อโต สมปรารถนา* ภายหลังได้รับบริจาคที่ดินจำนวน 343 ไร่ ที่ตำบลบึงเทพยา (ตำบลบางน้ำเปรี้ยว) อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา ต่อมา ตระกูลของนายเซ้ นางจู ตระกูลโกมลภิส ได้ถวายที่ดินชายแม่น้ำทางด้านฝั่งซ้ายของวัดเพิ่มเติม เมื่อสร้างอุโบสถ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2480

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในวัดคือท้าวเวสสุวรรณ 2 องค์ องค์ซ้ายมีนามว่า *ท้าวรุ่งเรือง* มีผิวกายสีม่วง องค์ขวามีนามว่า *ท้าวร่ำรวย* มีกายสีแดง ผู้ที่มามักจะขอเรื่องค้าขาย ขอให้ร่ำรวย และมักจะแก้บนด้วยการจุดประทัด วัดยังมีเกจิอาจารย์คือหลวงพ่อช้าง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ขอพรท้าวเวสสุวรรณ วัดจุกเฌอ ฉะเชิงเทรา".
2. ↑  "ไหว้ท้าวเวสสุวรรณ 5 วัดดัง เสริมโชคให้สำเร็จ สมปรารถนา". สนุก.คอม.
นายแพทย์ **อุทัย สุดสุข** เป็นอดีตปลัดกระทรวงสาธารณสุข อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์

ประวัติ
-------

นายแพทย์ อุทัย จบการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิต (พบ.) ปริญญาโทสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต (สม.) และได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์สาธารณสุขดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ และพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์

การทำงาน
--------

นายแพทย์ อุทัย สุดสุข รับราชการในสังกัดกระทรวงสาธารณสุข จนกระทั่งได้รับตำแหน่งสูงสุดคือ ปลัดกระทรวงสาธารณสุข จนเกษียณอายุราชการ ต่อมาได้เข้าร่วมงานการเมืองกับพรรคประชาธิปัตย์ โดยการลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ลำดับที่ 32 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ซึ่งในขณะนั้นพรรคประชาธิปัตย์ได้รับเลือกตั้งจำนวน 31 ที่นั่ง

ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 นางอัญชลี เทพบุตร ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อได้ลาออกจากตำแหน่ง ส่งผลให้นายแพทย์อุทัย ได้เลื่อนขึ้นมาดำรงตำแหน่งแทน แต่ก็ทำหน้าที่ได้ไม่นาน เขาก็ลาออกจากตำแหน่งในเดือนตุลาคมของปีเดียวกัน

นายแพทย์ อุทัย เคยได้รับแต่งตั้งเป็นคณะกรรมการที่ปรึกษาด้านสังคมจิตวิทยาในคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ (รสช.) ในปี 2534 ซึ่งมีพลเอก สุนทร คงสมพงษ์ เป็นหัวหน้าคณะ และมีศาสตราจารย์ บุญชนะ อัตถากร เป็นประธานที่ปรึกษา ต่อมาเป็นวุฒิสมาชิกในวุฒิสภาไทย ชุดที่ 6 ในปี 2535

นายแพทย์ อุทัย ได้รับรางวัลนักวิชาการด้านสาธารณสุขดีเด่น เข้ารับพระราชทานรางวัลชัยนาทนเรนทร ประจำปี 2564

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2531 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
* พ.ศ. 2528 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  รายนามบุคคลและหน่วยงานที่ได้รับการคัดเลือก - สมาคมวิชาชีพสุขศึกษา
2. ↑  อดีตบิ๊กสธ.แถลงจี้รัฐบาลลาออก
3. ↑  ประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ ๑๗ (ไม่เป็นกฎหมาย เรื่อง การแต่งตั้งคณะกรรมการนโยบายแห่งชาติและคณะที่ปรึกษา)
4. ↑   พระบรมราชโองการ ประกาศ แต่งตั้งสมาชิกวุฒิสภา ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 109 ตอน 26 หน้า 1 22 มีนาคม พ.ศ. 2535
5. ↑  วันอังคาร ที่ 28 ธันวาคม พ.ศ.2564
รถไฟใต้ดินบาร์เซโลนา สาย 2 เป็น เส้นทางหนึ่งของรถไฟใต้ดินบาร์เซโลนา ดำเนินการโดยการขนส่งมหานครบาร์เซโลนา มีสัญลักษณ์สีเป็นม่วง และบางครั้งเรียกว่า *línia lila*

สถาปัตยกรรมของสาย 2 มีความคล้ายคลึงกับสายก่อนหน้า โดยมีลักษณะเรียบง่ายและไม่มีการตกแต่ง อย่างไรก็ตาม สถานีต่างๆ ได้รับแสงสว่างที่มากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และนำหลักสถาปัตยกรรมสมัยใหม่มาใช้ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการก่อสร้างในช่วงทศวรรษ 1990

ลำดับเหตุการณ์
--------------

 พัฒนาการของสาย 2, พ.ศ. 2502–2510 (เป็นสาย II, ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของสาย 5), พ.ศ. 2538–2553 (สาย 2 ในปัจจุบัน) รวมถึงส่วนขยายในอนาคต
* พ.ศ. 2538 – เปิดใช้งานส่วน Sant Antoni-Sagrada Família เปิดขึ้น
* พ.ศ. 2539 – เปิดใช้งานส่วน Sant Antoni-Paral·lel
* พ.ศ. 2540 – เปิดใช้งานส่วน Sagrada Família-La Pau
* พ.ศ. 2545 – ย้ายส่วน La Pau-Pep Ventura จากรถไฟใต้ดินบาร์เซโลนา สาย 4 เป็น สาย 2
* พ.ศ. 2553 – เปิดส่วน Pep Ventura-Badalona Pompeu Fabra

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Trenscat.com

แม่แบบ:Barcelona Metro line 2แม่แบบ:Railway lines in Catalonia
**ปลาเสือสุมาตรา** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Puntigrus tetrazona*) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) วงศ์ย่อย Cyprininae มีรูปร่างคล้ายปลาตะเพียนขนาดเล็ก และมีลักษณะคล้ายคลึงกับปลาเสือข้างลาย (*P. partipentazona*) ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกันมาก โดยมีพื้นลำตัวสีเหลืองอมส้มเหมือนกัน ต่างกันที่แถบดำของปลาเสือสุมาตรานั้นมีทั้งหมด 4 แถบ และขนาดลำตัวของปลาเสือสุมาตรานั้นจะใหญ่กว่าเล็กน้อย 

โตเต็มที่มีขนาดไม่เกิน 7 เซนติเมตร พบในประเทศอินโดนีเซีย ที่เกาะบอร์เนียวและสุมาตรา โดยไม่พบในประเทศไทย มีอุปนิสัยคล้ายคลึงกับปลาเสือข้างลาย คือ ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงในบริเวณกลางน้ำ ในแหล่งน้ำสะอาดที่มีพืชพรรณไม้น้ำขึ้นหนาแน่น อาหารได้แก่ อินทรีย์สารและสัตว์น้ำขนาดเล็ก 

ปลาเสือสุมาตรานั้นได้ถูกนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามมาช้านานแล้ว ด้วยเป็นปลาที่มีราคาถูก เลี้ยงง่าย เพาะขยายพันธุ์ได้ง่าย จึงมีผู้เพาะขยายออกเป็นสีสันต่าง ๆ ที่ต่างจากเดิม เช่น ปลาเผือก หรือ ปลาเสือสุมาตราเขียว เป็นต้น ซึ่งอุปนิสัยในสถานที่เลี้ยงนั้น ปลาเสือสุมาตรานับว่าเป็นปลาที่มีนิสัยก้าวร้าวพอสมควร มักไล่ตอดปลาชนิดอื่นที่ว่ายน้ำช้ากว่า เช่น ปลาทอง หรือ ปลาเทวดา จึงมักนิยมเลี้ยงแต่เพียงชนิดเดียว หรือเลี้ยงรวมกับปลาชนิดอื่นที่ใกล้เคียงกันโดยเฉพาะในตู้ไม้น้ำ

และด้วยความที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับปลาเสือข้างลายมากประกอบกับที่นิยมเป็นปลาสวยงามมาช้านาน จึงทำให้เกิดความเข้าใจกันอยู่เสมอว่า ปลาเสือสุมาตรานั้นเป็นปลาชนิดเดียวกันกับปลาเสือข้างลายและเป็นปลาพื้นถิ่นของไทย เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Puntigrus tetrazona* ". *IUCN Red List of Threatened Species*.
2. ↑  Kottelat, M. (2013): The Fishes of the Inland Waters of Southeast Asia: A Catalogue and Core Bibliography of the Fishes Known to Occur in Freshwaters, Mangroves and Estuaries. เก็บถาวร 2015-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *The Raffles Bulletin of Zoology, 2013, Supplement No. 27, pp. 147 & 483*
3. ↑  ปลาเสือสุมาตรา
4. ↑  วันเดียว เที่ยวจันทบุรี

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Puntius tetrazona***

* มาลองเพาะเสือสุมาตรากันดูไหมฮะ...สร้างเงิน สร้างรายได้ ได้นะ
* รูปและข้อมูลปลาเสือสุมาตรา

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Puntius tetrazona ที่วิกิสปีชีส์

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q729207
* Wikispecies: Puntigrus tetrazona
* ADW: Puntius\_tetrazona
* BioLib: 15551
* BOLD: 153335
* EoL: 203992
* GBIF: 2364002
* iNaturalist: 229457
* IRMNG: 10155501
* ITIS: 163712
* NCBI: 27709
* WoRMS: 991303

 |
**เทวา ต.สุรัตน์** มีชื่อจริงคือ อภินันท์ เรืองรอน เกิดเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2533 ที่จังหวัดระยอง เป็นทั้งนักมวยไทยและนักมวยสากลอาชีพชาวไทยสไตล์จังหวะฝีมือ เขาเคยครองแชมป์มวยไทยรุ่นมินิฟลายเวทสนามมวยราชดำเนิน และแชมป์เอส-วัน รุ่นเฟเธอร์เวท

ในภายหลัง เขาได้เป็นผู้ฝึกสอนมวยไทยให้แก่ปืนกล ต.สุรัตน์

ประวัติ
-------

เทวาหันมาชกมวยสากลอาชีพเมื่อปี พ.ศ. 2556 โดยขึ้นชกครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2556 โดยชนะคะแนน อนันตชัย สพล.กรุงเทพฯ ในการชกกำหนด 6 ยก ร่วมรายการ ขวัญพิชิต 13 เหรียญเอ็กซ์เพรส ป้องกันแชมป์ องค์กรมวยโลก ภาคตะวันออกไกล กับเบน มานาคิว นักมวยชาวฟิลิปปินส์ ที่อำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์

เทวาทำสถิติชกชนะรวดต่อเนื่อง 4 ครั้ง ก็ได้โอกาสชิงแชมป์สภามวยแห่งเอเชียรุ่นเฟเธอร์เวทที่ว่าง เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2557 แต่เทวาทำไม่สำเร็จ เป็นฝ่ายแพ้คะแนนเหว่ย เฉียน เซียน นักมวยชาวจีน ที่มหาวิทยาลัยเวสเทิร์น วิทยาเขตวัชรพล ตำบลลาดสวาย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี และเมื่อไปชิงคืนเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ปีเดียวกัน ที่เมืองไห่โข่ว มณฑลไหหลำ ประเทศจีน ปรากฏว่า เทวาถูกเหว่ย นักมวยชาวจีนเอาชนะน็อคไปในยกที่ 10

หลังจากนั้น เทวาก็ทำสถิติชนะรวดต่อเนื่องอีก และได้โอกาสชิงแชมป์อีกครั้ง เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2558 เป็นการชิงแชมป์องค์กรมวยโลก เอเชียแปซิฟิกรุ่นเฟเธอร์เวท แต่ไม่สำเร็จอีก เป็นฝ่ายแพ้น็อคคอสมาส ชีกา นักมวยชาวแทนซาเนียในยกที่ 7 ที่ศูนย์การค้าเซ็นทรัลพลาซา เวสต์เกต ตำบลเสาธงหิน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี

เกียรติประวัติ
--------------

### มวยไทย

* แชมป์รุ่นมินิฟลายเวทสนามมวยราชดำเนิน
* แชมป์เอส-วัน รุ่นเฟเธอร์เวท

### มวยสากล

#### เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ

* ชิงแชมป์ (ที่ว่าง) WBC Asia รุ่นเฟเธอร์เวท 15 สิงหาคม 2557 แพ้คะแนน เหว่ย เฉียน เซียน (จีน จีน) ที่มหาวิทยาลัยเวสเทิร์น วิทยาเขตวัชรพล ตำบลลาดสวาย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี
* ชิงแชมป์ WBC Asia รุ่นเฟเธอร์เวท 27 ธันวาคม 2557 แพ้น็อคยก 10 เหว่ย เฉียน เซียน (จีน) ที่เมืองไห่โข่ว มณฑลไหหลำ
* ชิงแชมป์เฉพาะกาล WBO Asia Pacific รุ่นเฟเธอร์เวท 2 ตุลาคม 2558 แพ้น็อคยก 7 คอสมาส ชีกา (แทนซาเนีย แทนซาเนีย) ที่ศูนย์การค้า เซ็นทรัลพลาซา เวสต์เกต ตำบลเสาธงหิน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี

ชื่อชกมวยอื่นๆ
--------------

* เทวา ศิษย์คุณมะ (ชื่อมวยไทย)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ปืนกล ต.สุรัตน์" เพชรเม็ดงามวันทรงชัย - SMMSPORT.com
2. ↑  'พระกาฬมวยไทยปี 2559' ปืนกล ต.สุรัตน์ ไม่แพ้ 12 ไฟต์ติด - RYT9.com

* สถิติการชกมวยสากลอาชีพ
สำหรับวัดบ้านไร่แห่งอื่น ดูที่ วัดบ้านไร่

**วัดบ้านไร่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านบึง อำเภอบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี

ตามประวัติวัดระบุว่าวัดบ้านไร่ ตั้งขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2470 โดยนายทา ชาวป่า บริจาคที่ดินเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 75 ตารางวา ให้สร้างวัดและชาวบ้านพากันเรียกชื่อวัดว่า "วัดบ้านไร่"" ตามชื่อหมู่บ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2472 

ศาลาการเปรียญ (หลังเก่า) ระบุว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2475 ลักษณะเป็นอาคารโถง โครงสร้างไม้ ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดความกว้าง 12.40 เมตร ความยาว 26.50 เมตร ยกพื้นใต้ถุนสูง หลังคาทรงจั่วมีพาไลโดยรอบมุงกระเบื้องดินเผาแบบหางแหลม หน้าจั่วเป็นแผงไม้กระดานตีแนวตั้งไม่มีลวดลาย เครื่องลำยอง ช่อฟ้าทำเป็นรูปคล้ายแว่นแก้วหรือแว่นเทียน ใบระกา และหางหงส์หล่อซีเมนต์เป็นลายกนกและลายกระจังแบบพื้นถิ่น ด้านหน้าศาลาอยู่ทางด้านทิศใต้ ปัจจุบันชำรุดผุพังเหลือเฉพาะเสาด้านใน 2 ต้น พื้นศาลาการเปรียญส่วนโถงประธานปูด้วยแผ่นไม้กระดาน ด้านทิศเหนือตลอดแนวเสาพาไลมีการยกพื้นขึ้นเป็นอาสนะสำหรับพระสงฆ์นั่งประกอบพิธีกรรม สูงจากพื้นศาลาซึ่งเป็นส่วนที่นั่งของฆราวาสประมาณ 40 เซนติเมตร เสาศาลาการเปรียญมีจำนวนทั้งหมด 34 ต้น เป็นเสาไม้ โดยเมื่อ พ.ศ. 2564 สำนักศิลปากรที่ 4 ลพบุรี กรมศิลปากร ได้ดำเนินโครงการบูรณะศาลาการเปรียญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  กรมศิลปากร. "วัดบ้านไร่" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 23 พฤษภาคม 2566. เข้าถึงจาก
2. ↑  "การบูรณะ"ศาลา ๑๐๐ ปี" สืบทอดสถาปัตยกรรมความทรงจำเมื่อวันวานของชาวบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี". กรมศิลปากร.