recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ร่าง** (อังกฤษ: The Parallel) เป็นภาพยนตร์แนวสยองขวัญสั่นโสตประสาท กำกับโดย ภณ วรวรัญญู ออกฉายในโรงภาพยนตร์โดยGolden A Entertainment ในวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2557 นำแสดงโดย พอลล่า เทเลอร์ ,วนิสา นุชนนท์ ,อัฒรุต คงราศรี ,ต่อพงศ์ กุลอ่อน ,รติกาล ศรศิลป์ ,ชาลี ไท ,นิธิพนธ์ ดุริยะสีห์หกุล ,ศุภชัย อนุสถิตย์วัฒนา ,รัมภา จิรสมิทธา ,มนสิชา เกิดโกสุม ,ถิร ชุติกุล และปราย ปรเมศร์

เรื่องย่อ
---------

เรื่องราวของสาวชื่อ **เอมมี่** (พอลล่า เทเลอร์) ต้องเปลี่ยนแปลงชีวิตกะทันหันเมื่อเธอตั้งท้องกับแฟนหนุ่ม ซึ่งใช้ชีวิตด้วยกันโดยไม่ได้แต่งงาน เอมมี่ถูกแฟนหนุ่มหลอกไปทำแท้ง และทิ้งเธอไปอย่างไม่สนใจใยดี อีกทั้งเอมมี่ยังได้รับข่าวร้ายอีกว่ามดลูกของเธอบอบช้ำอย่างหนักจากการทำแท้ง ทำให้เธอจะมีลูกไม่ได้อีกต่อไป

อีกด้านหนึ่ง ยังมีเด็กหญิงอายุ 10 ขวบ โมบาย (วนิสา นุชนนท์) ที่ต้องสูญเสียแม่จากการถูกโจรปล้นร้านขายของเล็ก ๆ ที่แม่ของเธอทำมาหากินเลี้ยงปากท้อง สิ่งสุดท้ายที่แม่เหลือไว้ให้คือ ตุ๊กตาตัวโปรดของเธอ 

ตั้งแต่นั่นมาโมบายก็ไม่พูดคุยกับใคร เอมมี่รู้สึกถูกชะตาจึงรับอุปการะโมบายมาเลี้ยงดู เพื่อทดแทนการสูญเสียของกันและกัน แต่สิ่งที่ตามโมบายมาคือวิญญาณที่ยังคงห่วงลูก ขณะที่เอมมี่ก็เจ็บปวดกับภาพความหลังที่ยังคงฝังใจเธอตลอดมา เรื่องราวความรักความผูกพันของคำว่าแม่กำลังเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับความสยอง ที่จะมาในทุกขณะ ทุกลมหายใจ

รายชื่อนักแสดง
--------------

* พอลล่า เทเลอร์ - เอมมี่
* วนิสา นุชนนท์ - โมบาย
* อัฒรุต คงราศรี
* ต่อพงศ์ กุลอ่อน
* รติกาล ศรศิลป์
* ชาลี ไท
* นิธิพนธ์ ดุริยะสีห์หกุล
* ศุภชัย อนุสถิตย์วัฒนา
* รัมภา จิรสมิทธา
* มนสิชา เกิดโกสุม
* ถิร ชุติกุล

การสร้าง
--------

การตอบรับ
---------

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ร่าง The Parallel หนังใหม่ของ พอลล่า เทเลอร์". `{{cite web}}`: `|access-date=` ต้องการ `|url=` (help); `|url=` ไม่มีหรือว่างเปล่า (help); ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|` ถูกละเว้น (help)
**คลีโอพัตรา เซเลเน** (กรีกโบราณ: Κλεοπάτρα Σελήνη; ประสูติ 135 หรือ 130 ปีก่อนคริสตกาล - สิ้นพระชนม์ 69 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งในราชวงศ์แห่งซีเรียเรียกว่า **คลีโอพัตราที่ 2 เซเลเน** (83-69 ปีก่อนคริสต์ศักราช) พระองค์เป็นพระราชธิดาของปโตเลมีที่ 8 แห่งอียิปต์กับพระนางคลีโอพัตราที่ 3 ใน 115 ปีก่อนคริสตกาล, พระองค์ได้รับตำแหน่งเป็นพระราชินีแห่งอียิปต์ เมื่อพระองค์ได้อภิเษกสมรสกับพระเชษฐาของพระองค์ กษัตริย์ปโตเลมีที่ 9 โดยพระนางคลีโอพัตราที่สามเข้ามามีอำนาจแทนพระนางคลีโอพัตราที่ 4 ซึ่งเป็นพระธิดาของคลีโอพัตราที่สาม ความตึงเครียดระหว่างกษัตริย์และพระมารดาของพระองค์เติบโตขึ้นและจบลงด้วยการขับไล่ปโตเลมีที่ 9 ออกจากอียิปต์ โดยพระนางคลีโอพัตรา เซเลเนอยู่เบื้องหลัง พระองค์อาจจะอภิเษกสมรสใหม่กับปโตเลมีที่ 10

ใน 103 ปีก่อนคริสตกาล, คลีโอพัตราที่ 3 ตัดสินใจที่จะสร้างความสัมพันธ์กับแอนติโอคัสที่ 8 แห่งอาณาจักรซีลิวซิด พระองค์ได้ถูกส่งมาเป็นพระมเหสีและอยู่กันจนกระทั่งถูกลอบสังหารใน 96 ปีก่อนคริสตกาล และต่อมาจึงตัดสินใจที่จะอภิเษกสมรสกับพระเชษฐาของอดีตพระสวามีคนก่อน ๆ ของพระองค์คือ แอนติโอคัสที่ 9 แต่ก็สิ้นพระชนม์ใน 95 ปีก่อนคริสกกาล ต่อจากนั้นพระองค์ก็อภิเษกสมรสกับแอนติโอคัสที่ 10 ซึ่งเป็นบุตรบุญธรรมของแอนติโอคัสที่ 9 นี้เป็นการอภิเษกสมรสครั้งสุดท้ายของพระองค์ พระสวามีพระองค์สุดท้ายได้หายไปจากบันทึกและสันนิษฐานว่าได้สิ้นพระชนม์ใน 92 ปีก่อนคริสตกาล ภายหลังพระองค์ก็อาศัยอยู่ที่ไหนสักแห่งในซีเรียกับบุตรของพระองค์จนกระทั่ง 83 ปีก่อนคริสตกาล ภายหลังจากการแยกดินแดนอาณาจักรซีลิวซิด ทำให้มีการปกครองที่เมืองแอนติออค ซึ่งปกครองโดยฟิลิปที่ 1 แห่งซีเรีย และที่เมืองดามัสกัสซึ่งปกครองโดย แอนติโอคัสที่ 12 ทำให้อาณาจักรซีลิวซิดว่างกษัตริย์

ใน 83 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์จึงให้พระราชโอรสของพระองค์นามว่า แอนติโอคัสที่ 13 สถาปนาตนเองเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรซีลิวซิด เนื่องจากชาวแอนติออคและดามัสกัสเหนื่อยจากสงครามกลางเมืองได้เชิญพระมหากษัตริย์ต่างชาติเข้ามาปกครองพวกเขา โดยไทกราเนสที่ 2 แห่งอาร์เมเนียได้ยึดเมืองแอนติออคในขณะที่อาเรทัสที่ 3 แห่งนาบาเทียได้ยึดเมืองดามัสกัส คลีโอพัตราเซเลเนควบคุมเมืองชายฝั่งหลายแห่งจนถึง 69 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์ถูกจับกุมโดยทหารของไทกราเนสในเมืองปโตเลมาอิส และได้สำเร็จโทษพระองค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Goodman 2005, p. 37. sfn error: no target: CITEREFGoodman2005 (help)
2. ↑  Cicero 1856, p. 426. sfn error: no target: CITEREFCicero1856 (help)
3. ↑  Appian 1912, p. 237. sfn error: no target: CITEREFAppian1912 (help)
4. ↑  Marciak 2017, p. 8. sfn error: no target: CITEREFMarciak2017 (help)
5. ↑  Thompson 1994, p. 318. sfn error: no target: CITEREFThompson1994 (help)
**ศูนย์ปฏิบัติการดนตรี มหาวิทยาลัยนเรศวร** เป็นศูนย์ให้บริการและอบรมด้านดนดรี นาฏศิลป์ ดุริยางคศาสตร์ไทยและสากล เป็นหน่วยงานในสังกัดสำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยนเรศวร ตั้งอยู่ ณ ชั้น 7 อาคารศูนย์บริการเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยนเรศวร อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก 

''''***==** == ปัจจุบันหน่วยงานนี้ได้ถูกยุบเลิกไปแล้ว == **==''''***

ประวัติ
-------

ศูนย์ปฏิบัติการดนตรี มหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นหน่วยงานที่ให้บริการและฝีกอบรมแก่นิสิต บุคคลาการมหาวิทยาลัยนเรศวร และบุคคลภายนอกทั่วไป ทางด้านดุริยางคศาสตร์ต่างๆ ทั้งดนตรีไทย และดนตรีสากล เพื่อเพิ่มทักษะและศักยภาพ โดยมีเทคโนโลยีสารสนเทศต่างๆ ภายในศูนย์เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ผู้มาใช้บริการ โดยศูนย์ปฏิบัติการดนตรีนี้บริหารงานภายใต้การกำกับดูแลของสำนักงานอธิการบดี ต่อมาในวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2552 สภามหาวิทยาลัยนเรศวรได้มีมติให้ยุบเลิกศูนย์ปฏิบัติการดนตรี มหาวิทยาลัยนเรศวร พร้อมหน่วยงานอื่นๆ อีก 2 แห่ง

การบริหารส่วนงานราชการ
----------------------

ศูนย์ปฏิบัติการดนตรี มหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นหน่วยงานในสังกัดสำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยนเรศวร โดยคณะผู้บริหารดังนี้

ศูนย์ปฏิบัติการดนตรี ณ อาคารศูนย์บริการเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยนเรศวร
* ผู้อำนวยการ
* รองผู้อำนวยการฝ่ายบริหาร
* รองผู้อำนวยการฝ่ายกิจกรรมวิชาการ

อนึ่งได้มีการแบ่งส่วนงานราชการออกเป็นส่วน ดังนี้

* ฝ่ายงานบริหาร
* ฝ่ายงานกิจกรรมวิชาการ
* ฝ่ายงานบริการดนตรี

อ้างอิง
-------

1. ↑  มติที่ประชุมโดยย่อ คณะกรรมการสภามหาวิทยาลัยครั้งที่ 145 (6/2552) วันที่ 20 มิถุนายน 2552[*ลิงก์เสีย*]

ดูเพิ่ม
-------

* มหาวิทยาลัยนเรศวร

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* มหาวิทยาลัยนเรศวร
* ศูนย์ปฏิบัติการดนตรี มหาวิทยาลัยนเรศวร เก็บถาวร 2007-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ระบบการจัดการการเงินเบรตตันวูดส์** (อังกฤษ: Bretton Woods system) สถาปนากฎสำหรับความสัมพันธ์พาณิชย์และการเงินระหว่างรัฐอุตสาหกรรมหลักของโลกช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 ระบบเบรตตันวูดส์เป็นตัวอย่างแรกของระเบียบการเงินที่มีการเจรจาอย่างสมบูรณ์โดยเจตนาเพื่อปกครองความสัมพันธ์การเงินระหว่างรัฐชาติเอกราช ลักษณะสำคัญของระบบเบรตตันวูดส์ คือ ทุกประเทศมีพันธกรณีใช้นโยบายการเงินซึ่งธำรงอัตราแลกเปลี่ยนโดยผูกเงินตราของประเทศกับทองคำและความสามารถของกองทุนการเงินระหว่างประเทศเพื่อเชื่อมการเสียดุลการชำระเงินชั่วคราว นอกจากนี้ ยังมีความจำเป็นต้องจัดการการขาดความร่วมมือระหว่างประเทศอื่นและเพื่อป้องกันการลดค่าเงินตราแข่งขันด้วย

ในการเตรียมบูรณะระบบเศรษฐกิจระหว่างประเทศระหว่างที่สงครามโลกครั้งที่สองกำลังดำเนินอยู่ ผู้แทน 730 คนจากทั้ง 44 ชาติฝ่ายสัมพันธมิตรประชุมกันที่โรงแรมเมาต์วอชิงตันในเบรตตันวูดส์ รัฐนิวแฮมป์เชียร์ สหรัฐอเมริกา เพื่อการประชุมการเงินการคลังสหประชชาติ หรือเรียก การประชุมเบรตตันวูดส์ ผู้แทนแลกเปลี่ยนความคิดเห็นระหว่างวันที่ 1–22 กรกฎาคม 2487 และลงนามความตกลงในวันสุดท้าย ซึ่งเป็นการจัดตั้งระบบกฎ สถาบันและวิธีดำเนินงานเพื่อจัดระเบียบระบบการเงินระหว่างประเทศ ผู้วางแผนที่เบรตตันวูดส์สถาปนากองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) และธนาคารระหว่างประเทศเพื่อการบูรณะและพัฒนา (IBRD) ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มธนาคารโลก องค์การเหล่านี้เริ่มปฏิบัติงานในปี 2488 หลังประเทศต่าง ๆ ให้สัตยาบันความตกลงมากแล้ว

วันที่ 15 สิงหาคม 2514 สหรัฐยุติการแปลงดอลลาร์สหรัฐเป็นทองคำฝ่ายเดียว นำให้ระบบเบรตตันวูดส์ถึงคราวสิ้นสุดและดอลลาร์กลายเป็นเงินเฟียต (fiat currency) การกระทำดังกล่าว ซึ่งเรียก นิกสันช็อก สร้างสถานการณ์ซึ่งดอลลาร์สหรัฐกลายเป็นเงินตราสำรองที่หลายรัฐใช้ ขณะเดียวกัน เงินตราอัตราแลกเปลี่ยนคงที่หลายสกุล (เช่น ปอนด์สเตอร์ลิง) กลายเป็นเงินอัตราแลกเปลี่ยนลอยตัวเสรีเช่นกัน
**ฝูงบินลาดตระเวนทางอากาศกองเรือที่ 3 (วีคิว-3)** (อังกฤษ: Fleet Air Reconnaissance Squadron 3; อักษรย่อ: VQ-3) หรือนามสมญา*ไอรอนเมน* เป็นฝูงบินการบินนาวีแห่งกองทัพเรือสหรัฐ ซึ่งตั้งอยู่ที่ฐานทัพอากาศทิงเกอร์ รัฐโอคลาโฮมา (สหรัฐ) เป็นกองบัญชาการการส่งกำลังทางอากาศการบินโบอิง อี-6 เมอร์คิวรี และอากาศยานกองหนุนคมนาคม ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนทาคาโมของกองทัพเรือ ภารกิจของพวกเขาคือให้อำนาจแก่ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐและกระทรวงกลาโหม ในการติดต่อโดยตรงกับเรือดำน้ำ, เครื่องบินทิ้งระเบิด และที่เก็บขีปนาวุธของสหรัฐในช่วงสงครามนิวเคลียร์

การดำเนินงาน
------------

วีคิว-3 มีนายทหาร 78 คนและเจ้าหน้าที่ที่เกณฑ์ 454 คน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1992 หน่วยนี้ได้ดำเนินการภายใต้ฝ่ายกลยุทธ์การสื่อสารกองบิน 1 ที่ฐานทัพอากาศทิงเกอร์ โดยนำอากาศยานไปใช้เพื่อทำการลาดตระเวนปฏิบัติการออกจากฐานทัพอากาศทราวิส รัฐแคลิฟอร์เนีย

ประวัติ
-------

อีซี-130คิว ของวีอาร์-21 ขณะบินออกจากรัฐฮาวาย ประมาณปี ค.ศ. 1964
มีการเริ่มต้นฝูงบินเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1963 ในฐานะฝูงบินสนับสนุนยุทธวิธีกองเรือที่ 21 (VR-21) ณ สถานีอากาศยานกองทัพเรือบาร์เบอร์พอยต์ รัฐฮาวาย เป็นผู้ดำเนินการเครื่องบินซี-130 เฮอร์คิวลิส รุ่นพิเศษ อีซี-130จี และในช่วงต้นปี ค.ศ. 1966 ได้ย้ายไปที่สถานีอากาศยานกองทัพเรืออะกานา กวม ซึ่งกลายเป็นส่วนหนึ่งของฝูงบินเตือนภัยล่วงหน้าทางอากาศ 1 (VW-1) ส่วนวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1968 ทาคาโมได้แยกจากกันกลายเป็นฝูงบินลาดตระเวนทางอากาศกองเรือที่ 3 (VQ-3) อีซี-130จี ได้รับการแทนที่โดยอีซี-130คิว ในปี ค.ศ. 1969–1970 โดยฝูงบินลาดตระเวนทางอากาศกองเรือที่ 3 ได้กลับไปที่บาร์เบอร์พอยต์ในปี ค.ศ. 1980 ซึ่งฝูงบินได้เปลี่ยนจากอีซี-130คิว ไปเป็นโบอิง อี-6เอ เมอร์คิวรี ในปี ค.ศ. 1989–90 และย้ายไปฐานทัพอากาศทิงเกอร์ในปี ค.ศ. 1992

องค์การสมาคมทหารผ่านศึกชุมชนทาคาโมได้จัดตั้งพิพิธภัณฑ์/เรือนประวัติศาสตร์ที่ท่าอากาศยานคาเลโลอา บนที่ดินจัดสรรของสถานีอากาศยานกองทัพเรือบาร์เบอร์พอยต์ ซึ่งมอบให้วันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 2016 กับอดีตสมาชิกของวีคิว-3, วีคิว-4 และ วีคิว-7 ในการดูแลรักษา ซึ่งมีบันทึกเหตุการณ์ของฝูงบินลาดตระเวนทางอากาศกองเรือที่ 3

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ฝูงบินลาดตระเวนทางอากาศกองเรือที่ 3 (กองทัพเรือสหรัฐ)**

1. ↑  Peloni, Matthew (2011-06-03). "Navy VQ-3 squadron welcomes new commander". *Inside Tinker AFB*. Tinker Air Force Base, Oklahoma: Tinker Air Force Base. สืบค้นเมื่อ 2015-07-05.
2. ↑  Polmar, Norman (2005). *The Naval Institute Guide to the Ships and Aircraft of the U.S. Fleet*. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. pp. 377–378. สืบค้นเมื่อ 2015-07-05.
3. ↑  "VQ-3 - The Ironman Squadron". *Old TACAMO*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-07-16. สืบค้นเมื่อ 2015-07-05.
ฝูงแผ่นดินไหวมัตสึชิโระ (1965-1970)
ลำดับเหตุการณ์ฝูงแผ่นดินไหวในฝรั่งเศส ค.ศ. 2003-2004
แผนที่แสดงฝูงแผ่นดินไหวในไอซ์แลนด์เมื่อ ค.ศ. 2010
**ฝูงแผ่นดินไหว** (อังกฤษ: Earthquake swarm) เป็นลำดับของเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นนานเป็นวัน เป็นเดือน หรือเป็นปี ซึ่งแตกต่างจากแผ่นดินไหวธรรมดาซึ่งจะเกิดในเวลาอันสั้นเท่านั้น การปลดปล่อยพลังงานของฝูงแผ่นดินไหวจะมีขนาดเล็กถึงปานกลางหรือใกล้เคียงกัน ต่างจากแผ่นดินไหวหลักที่จะมีเมนช็อกเกิดขึ้นก่อนแล้วตามมาด้วยอาฟเตอร์ช็อกตามมาเป็นชุด ๆ แต่ฝูงแผ่นดินไหวนั้นจะคล้ายกับอาฟเตอร์ช็อกจากแผ่นดินไหวหลักมากเพียงแต่จะไม่มีแผ่นดินไหวใด ๆ ในฝูงแผ่นดินไหวที่เป็นแผ่นดินไหวหลัก กล่าวคือขนาดของฝูงแผ่นดินไหวจะใกล้เคียงกัน

ลักษณะ
------

กิจกรรมของภูเขาไฟและการเคลื่อนที่ของหินหลอมเหลวภายในแผ่นเปลือกโลกเป็นปัจจัยหลักในการเกิดฝูงแผ่นดินไหว หลายครั้งจะมีรายงานแผ่นดินไหวขนาดเล็กจำนวนมากเกิดก่อนการปะทุของภูเขาไฟ  ฝูงแผ่นดินไหวจะมีลักษณะเด่นคือแทบแยกไม่ออกระหว่างเมนช็อกกับอาฟเตอร์ช็อก ฝูงแผ่นดินไหวอาจถูกตั้งชื่อให้หากสร้างความเสียหายอย่างมีนัยยะสำคัญ

ในบางกรณีจะพบแผ่นดินไหวที่คนไม่รู้สึกได้มากกว่าแบบอื่น แต่ก็อาจมีแผ่นดินไหวที่มีความรุนแรงระดับ 5 หรือ 6 เกิดขึ้นติดต่อกันอย่างรวดเร็ว ฝูงแผ่นดินไหวมักเกิดขึ้นเป็นระยะ ๆ ในช่วงเวลาสั้น ๆ บางคนจึงมีอาการ เมาเรือ นอนไม่หลับ บางครั้งอาจถึงขั้นเป็นโรคประสาท ในทางกลับกันอาจกล่าวได้ว่าแผ่นดินไหวเหมือนได้กลายเป็นเรื่องปกติกับคนที่อาศัยอยู่ใกล้กับศูนย์กลางแผ่นดินไหว และพฤติกรรมของพวกเขาในขณะที่เกิดแผ่นดินไหวมีความสงบกว่าผู้ที่อาศัยอยู่ในบริเวณที่มีแผ่นดินไหวน้อย

สาเหตุ
------

การเกิดแผ่นดินไหวบริเวณรอบ ๆ ภูเขาไฟอาจเป็นผลมาจากการปะทุของหินหนืด หรือในพื้นที่ไม่มีภูเขาไฟก็เกิดฝูงแผ่นดินไหวได้เช่นกันแต่จะเกิดจากการไหลของน้ำใต้ดินเป็นส่วนใหญ่ เช่น ฝูงแผ่นดินไหวมัตสึชิโระ และฝูงแผ่นดินไหวในคาบสมุทรโนโตะ  หรือกิจกรรมทางเศรษฐกิจของมนุษย์ เช่น การสร้างเขื่อน การทำเหมือง  ก็อาจเกิดจากปัจจัยเหล่านี้ได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jenatton, Liliane; Guiguet, Robert; Thouvenot, François; Daix, Nicolas (2007). "The 16,000-event 2003-2004 earthquake swarm in Ubaye (French Alps)". *J. Geophys. Res*. **112** (B11): 304. Bibcode:2007JGRB..11211304J. doi:10.1029/2006JB004878. S2CID 129318590.
2. ↑  有珠山 有史以降の火山活動 気象庁
3. ↑  雲仙岳 有史以降の火山活動 気象庁
4. ↑  火山性微動 気象庁 阿蘇山火山防災連絡事務所
5. ↑  寺島敦、松本利松、「ダム貯水と地震活動 (2)」『地震 第2輯』 37巻 1号 1984年 p.81-88, doi:10.4294/zisin1948.37.1\_81
6. ↑  シェールガス開発の環境リスク 〜地震誘発や環境汚染などPDF
**ฝ่ายยุนใหญ่-ยุนเล็ก** (เกาหลี: 대윤 소윤; ค.ศ. 1534 — 1565) เป็นกลุ่มขุนนางที่ทรงอำนาจระหว่างรัชกาล พระเจ้าชุงจง

**ฝ่ายยุนใหญ่** เป็นกลุ่มขุนนางที่สนับสนุน องค์ชายรัชทายาทลีโฮ นำโดย ยุนอิม ผู้เป็นพระมาตุลา (ลุง) ขององค์ชายรัชทายาทเพราะ พระนางชังกย็อง พระมารดาขององค์ชายรัชทายาทเป็นน้องสาวของยุนอิมและ คิม อันโล พ่อพระสวามีของ องค์หญิงฮโยฮเย พระเชษฐภคินีขององค์ชายรัชทายาท

**ฝ่ายยุนเล็ก** ถูกตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1534 โดย ยุน ว็อน-ฮย็อง, ยุน ว็อน-โล 2 พระอนุชาของ พระมเหสีมุนจอง ภายหลังจากการประสูติของ องค์ชายคังวอน

เมื่อพระเจ้าชุงจงสวรรคตในปี 1544 องค์ชายรัชทายาทลีโฮขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าอินจง ฝ่ายยุนใหญ่พยายามจัดการกับฝ่ายยุนเล็กแต่ไม่สำเร็จและโชคก็เข้าข้างฝ่ายยุนเล็กเมื่อพระเจ้าอินจงสวรรคตในปี 1545 ทำให้องค์ชายคังวอนได้ขึ้นเป็นพระเจ้ามย็องจงและฝ่ายยุนเล็กก็จัดการกับฝ่ายยุนใหญ่ได้สำเร็จด้วยการทำให้ยุนอิมและขุนนางคนสนิทถูกประหารชีวิตในที่สุด

เมื่อ ยุน ว็อน-โล สิ้นชีพไปแล้วทำให้ ยุน ว็อน-ฮย็อง เป็นขุนนางที่ทรงอิทธิพลที่สุดในราชสำนักโดยมี ชองนานจอง ภรรยาเป็นที่ปรึกษาแต่แล้วเมื่อ พระพันปีมุนจอง สิ้นพระชนม์ในปี 1565 ขุนนางและบัณฑิตได้ถวายฎีกาต่อพระเจ้ามย็งจงให้ลงโทษยุน ว็อน-ฮย็อง และ ชองนานจองซึ่งคนทั้งคู่ก็ฆ่าตัวตายไปในปีนั้นทำให้ฝ่ายยุนเล็กหมดอำนาจไปในที่สุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  조선 시대에는 10촌 이상도 친척으로 간주하였다. 1971년 가정의례 준칙이 제정되기 전까지 한국은 8촌 이외의 친족 중 일부는 친척으로 보기도 했다.
**โมริทซ์ ลันท์กราฟแห่งเฮ็สเซิน** (อังกฤษ: Moritz, Landgrave of Hesse) ประสูติเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1926 เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในฟิลิป ลันท์กราฟแห่งเฮ็สเซิน กับเจ้าหญิงมาเฟลดาแห่งซาวอย เป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี ระหว่างที่พระองค์ประสูตินั้น ช่วงที่สงครามโลกครั้งที่สอง ครอบครัวของพระองค์นั้นได้ถูกกักกันในค่ายกักกันบูเคินวัลท์ในปี ค.ศ. 1935

เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1980 พระบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ ทำให้พระองค์กลายเป็นพระประมุขแห่งราชวงศ์เฮ็สเซิน พระองค์ทรงเป็นนักสะสมผลงานศิลปะชื่อเสียงระดับโลก ทั้งนี้ยังทรงเป็นเจ้าของโรงแรมสกอต์ตอล คอร์นเบิร์ก

เสกสมรส
-------

พระองค์ทรงเสกสมรสกับเจ้าหญิงทาทีอานาแห่งไซน์-วิทเกินชไตน์-แบร์เลอบวร์ค พระขนิษฐาในเจ้าชายริชชาร์ทแห่งไซน์-วิทเกินชไตน์-แบร์เลอบวร์ค ในปี ค.ศ. 1964 และมีพระบุตรดังนี้

1. มาเฟลดา ฟอน เฮ็สเซิน
2. โดนาทุส ลันท์กราฟแห่งเฮ็สเซิน
3. เจ้าหญิงเอเลนา
4. เจ้าชายฟิลลิพ

ทั้ง 2 หย่าขาดจากกันในปี ค.ศ. 1974 ก่อนจะสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 สิริพระชันษา 86 ปีด้วยพระโรคพระปัพผาสะ

อ้างอิง
-------





1. ↑   Burke's Royal Families of the World I; ISBN 0-85011-023-8, p. 208.
2. ↑   Notice of death, in German
3. ↑   Burke's Royal Families of the World ISBN 0-85011-023-8, p. 202.
4. ↑   Dobrzynski, Judith (2005-11-02). "German Princely Treasures Land on These Shores", The New York Times.
5. ↑   Petty, Terrence (2005-12-23). "An adoration of art", St. Petersburg Times.
**ผังมโนทัศน์** หรือ **แผนที่ความคิด** หรือ **ไมด์แม็ป** (อังกฤษ: mind map) คือไดอะแกรมที่แสดงให้เห็นถึงความเชื่อมโยงของมโนภาพที่สัมพันธ์กันรูปแบบหนึ่ง โดยปกติจะใช้รูปวงกลมแทน*มโนทัศน์*หรือ*ความคิด* และเส้นลูกศรแทนลักษณะและทิศทางของความสัมพันธ์นั้น มีคำกำกับไว้ว่าวงกลมแทนมโนภาพของอะไร เส้นลูกศรแทนความสัมพันธ์ในลักษณะและทิศทางใด ในบางครั้งมีการใช้การเน้นและแจกแจงเนื้อความด้วยสีและการวาดรูปประกอบ

ที่มา
-----

ผังมโนทัศน์ถือว่าเป็นวิธีหนึ่งที่ช่วยบันทึกความคิดเพื่อให้เห็นภาพความคิดที่หลากหลายมุมมองที่กว้างและชัดเจนกว่าการบันทึกที่โดยยังไม่จัดระบบระเบียบความคิดใด ๆ อีกทั้งเป็นวิธีการที่สอดคล้องกับโครงสร้างทางการคิดของมนุษย์ที่บางช่วงมนุษย์จะสูญเสียสมาธิและความจดจ่อไปโดยอัตโนมัติขณะที่กำลังคิดเรื่องใดเรื่องหนึ่ง การทำให้สมองได้คิด ได้ทำงานตามธรรมชาตินั้น มีลักษณะเหมือนต้นไม้ที่แตกกิ่งก้านออกไปเรื่อย ๆ

ผังมโนภาพถูกใช้เป็นแนวคิดไร้รูปแบบตายตัวมาหลายศตวรรษแล้วเพื่อใช้ในการเรียนรู้, การระดมสมอง, การจดจำข้อมูล, การจินตนาการและการแก้ปัญหาโดยนักศึกษา, วิศวกร, นักจิตวิทยา รวมถึงบุคคลทั่วไป ตัวอย่างของผู้คิดผังมโนภาพที่น่าจะเก่าแก่ที่สุดในโลกคือนักคิดในคริสต์ศตวรรษที่ 3 นามว่าพอไพรี ผู้ที่จำแนกนิยามที่ถูกคิดโดยอริสโตเติลไว้โดยการมโนภาพ ในยุคปัจจุบัน ผู้ปฏิวัติรูปแบบของผังมโนภาพโดยการบูรณาการคือ ดร. อัลลัน คอลลินส์ และนักวิจัยในช่วงทศวรรษ 60 (พ.ศ. 2500) เอ็ม.โรส ควิลแลนด์ โดยเผยแพร่วิธีการคิดแบบใหม่นี้โดยการลงบทความ และทำการวิจัยเกี่ยวกับการศึกษาความคิดสร้างสรรค์ของมนุษย์และการมโนภาพ ทำให้ ดร. อัลลัน คอลลินส์ ถือว่าเป็นบิดาแห่งผังมโนภาพสมัยใหม่ก็ว่าได้

โทนี บูซาน ได้ชื่อว่าเป็นผู้นำในเรื่องแผนที่ความคิด มาช่วยในการจดจำระยะยาวที่เรียกว่าวิธีเนโมนิก ซึ่งได้แก่การนำความรู้ใหม่ไปผูกโยงกับความรู้เดิมที่มีอยู่ ควบคู่ไปกับการพัฒนาสมองซีกขวาโดยการจินตนาการ ด้วยหลักการใช้คำหลักเป็นตัวกำหนดแล้วขยายกิ่งก้านสาขาออกไป วิธีนี้ใช้กันอย่างแพร่หลายทั้งในเรื่องการทำประชาคม การบันทึกคำบรรยาย เป็นต้น

อ้างอิง
-------
Nutcracker Suite โดย Tchaikovsky 
**อัลบั้ม** (อังกฤษ: Album) คือ การรวมเพลงหรือเสียงที่เกี่ยวกับดนตรี ออกสู่สาธารณชน โดยมากจะทำเป็นธุรกิจ มีการโฆษณาประชาสัมพันธ์ขาย ถึงแม้ว่าศิลปินเล็ก ๆ มักจะขายเองโดยตรง โดยอาจขายในงานคอนเสิร์ตหรือบนเว็บไซต์

เพลงในอัลบั้มอาจเนื้อหา อารมณ์ เสียง ที่ตั้งใจที่จะเล่าเรื่องราว หรือมีแนวความคิด หรือต้องการแสดงการบันทึกเสียงที่ใดที่หนึ่ง เวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบันทึกเสียงเพื่อการค้าโดยค่ายเพลง
เพลงต่าง ๆ ในอัลบั้มมักมีรายชื่อเพลง ในบางอัลบั้ม อาจมีเพลงเพิ่มเติมขึ้นมาหรือที่เรียกว่า โบนัสแทร็ค (บางทีอาจมีซ่อนชื่อเพลง หรือที่เรียกว่า Hidden Track) ในบางอัลบั้มอาจวางขายในรูปแบบเดียว เช่น ซีดี, ดีวีดี ออดิโอ, คาสเซ็ตต์, ไวนีล, เอ็มพี3 เป็นต้น

อัลบั้มในยุคแรกจะเป็นแผ่นเสียง 78 RPM ที่รวมอัลบั้มภาพไว้ด้วย โดยแผ่นแรกที่เรียกว่า อัลบั้มคือ Nutcracker Suite โดย Tchaikovsky ในปี ค.ศ. 1909 วางจำหน่ายโดย Odeon Records

ในปี ค.ศ. 1948 โคลัมเบียได้ผลิตแผ่น 12", 33⅓ RPM เป็นครั้งแรกทำจากแผ่นไวนีล โดยมีความยาวประมาณ 23 นาทีต่อ 1 หน้า
ความยาวของอัลบั้มมักมีช่วงระหว่าง ครึ่งชั่วโมงถึงหนึ่งชั่วโมง

ปัจจุบันรูปแบบแผ่นไวนีลไม่ได้รับความนิยมเหมือนแต่เคย โดยในปัจจุบันมักอยู่ในรูปแบบของซีดี คาสเซ็ทท์และเอ็มพี 3 ในปกอัลบั้มมีการออกแบบกราฟิกต่าง ๆ และมีคำบรรยาย รวมถึงเนื้อเพลง ภาพของศิลปิน หรือ อาร์ทเวิร์คและตัวหนังสือต่าง ๆ ซีดีบางแผ่นมีเป็นบุ๊คเล็ท (หนังสือเล่มเล็กๆ) แผ่นซีดีเริ่มทีมีความยาว 74 นาที ต่อมายาวเพิ่มเป็น 80 นาที ปัจจุบันความยาวของอัลบั้มต่อหนึ่งอัลบั้มมักมีความยาวตั้งแต่ 40 นาทีถึง 55 นาที

จากกฎของชาร์ทในอังกฤษ อัลบั้มต้องมีเพลงมากกว่า 4 เพลงและมีความยาวมากกว่า 25 นาที บางครั้งอัลบั้มที่สั้นกว่านี้จะเรียกว่า อีพี (EP ย่อมาจาก extended play) และอาจมีความหมายเดียวกับคำว่า มินิอัลบั้ม

ในบางอัลบั้มที่มีความยาวเกินกว่า 1 แผ่น ศิลปินมักตัดสินใจที่จะออกเป็นอัลบั้มคู่ โดยมีรูปแบบของ แผ่นซีดี หรือ แผ่นไวนีล รวมกันในหีบห่อเดียวกัน หรือในบางครั้งก็มีถึง 3 แผ่น (triple album)

อ้างอิง
-------



| * ด
* ค
* ก
ดนตรี |
| --- |
| ประวัติ | 
* ดนตรีสมัยบาโรก
* ดนตรีสมัยคลาสสิก
* ดนตรีสมัยโรแมนติก
* เพลงสมัยนิยม

 |
| * ทฤษฎี
* การประพันธ์
 | 
* แนวเพลง
* คีตกวี

 |
| การศึกษา | 
* มานุษยดนตรีวิทยา

 |
| การผลิต | 
* นักดนตรี
* การแสดง
* วาทยกร
* เนื้อเพลง
* เพลง
* ซิงเกิล
* หน้าเอและหน้าบี
* อีพี
* คัฟเวอร์
* รีมิกซ์
* อัลบั้ม
	+ รวมเพลง
	+ บันทึกการแสดงสด
	+ สตูดิโอ
	+ รีมิกซ์
* ค่ายเพลง
* โปรดิวเซอร์เพลง
* แซมพลิง
* เทคโนโลยีดนตรี

 |
| รายชื่อ | 
* รายชื่อเครื่องดนตรี

 |
| ดูเพิ่ม | 
* เครื่องดนตรี
* เทศกาลดนตรี
* ดนตรีบำบัด

 |
| 
* หมวดหมู่
* สถานีย่อย

 |
**เซอร์ ไซมอน เดนิส แรตเทิล** (อังกฤษ: Simon Denis Rattle) เป็นวาทยกรชาวอังกฤษซึ่งมีชื่อเสียงถึงขีดสุดระหว่างทศวรรษที่ 1980 ถึง 1990 เขาเป็นผู้อำนวยการของวงซิมโฟนีออร์เคสตราเมืองเบอร์มิงแฮมระหว่างปีค.ศ. 1980–98 และเป็นวาทยกรเอกของวงเบอร์ลินฟิลฮาร์โมนิกระหว่างค.ศ. 2002 ถึง 2018 ปัจจุบันเป็นวาทยกรเอกประจำวงลอนดอนซิมโฟนีออร์เคสตรา

แรตเทิลเกิดที่เมืองลิเวอร์พูล และมีความสามารถด้านเปียโนและไวโอลินตั้งแต่เด็ก เขาจบการศึกษาจากคีตราชวิทยาลัย (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยลอนดอน) ในกรุงลอนดอนในปี 1974 เมื่อจบการศึกษา เขาได้เข้าเป็นวาทยากรผู้ช่วยของวงบอร์นมัทซิมโฟนีออร์เคสตรา ต่อมาในปี 1977 เขาได้เป็นวาทยากรผู้ช่วยของวงรอยัลลิเวอร์พูลฟิลฮาร์โมนิก และในปี 1980 เขาก็ได้เป็นวาทยากรเอกประจำวงซิมโฟนีออร์เคสตราเมืองเบอร์มิงแฮม (CBSO)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Simon Rattle official website
* Berliner Philharmoniker website
* Simon Rattle Recordings on EMI Classics
* Website of the film and education project "Rhythm is it! เก็บถาวร 2004-03-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

| * ด
* ค
* ก
วาทยกรเอกแห่งวงเบอร์ลินฟิลฮาร์มอนิก |
| --- |
| 
* ลูทวิช ฟ็อน เบร็นเนอร์ (1882)
* ฮันส์ ฟ็อน บือโล (1887)
* อาร์ทัวร์ นิคคิช (1895)
* วิลเฮ็ล์ม ฟวร์ทเว็งเลอร์ (1922)
* เลโอ บอร์ชาร์ท (1945)
* เซร์จียู เชลีบีดาเก (1945)
* วิลเฮ็ล์ม ฟวร์ทเว็งเลอร์ (1952)
* แฮร์แบร์ท ฟ็อน คารายัน (1954)
* เกลาดีโอ อับบาโด (1989)
* ไซมอน แรตเทิล (2002)

 |
**ไซราคูเซีย** (อังกฤษ: Syracusia) คือชื่อเรือในสมัยกรีกโบราณ ซึ่งบางครั้งกล่าวกันว่าเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกยุคโบราณ ผู้ออกแบบคือ อาร์คิมิดีส สร้างขึ้นราวปีที่ 240 ก่อนคริสตกาล โดยอาร์เชียสแห่งโครินธ์ ตามคำสั่งของพระเจ้าเฮียโรที่ 2 แห่งซีราคิวส์ นักประวัติศาสตร์ชื่อ มอสชิออน แห่งฟาเซลิส กล่าวว่า **ไซราคูเซีย** สามารถบรรทุกสินค้าได้ถึง 1,600 - 1,800 ตัน บรรทุกทหารได้ 200 คนรวมทั้งเครื่องยิงหิน เคยออกเดินเรือเพียงครั้งเดียวไปยังเมืองเบิร์ธ ในอเล็กซานเดรีย หลังจากนั้นก็ถูกมอบให้แก่พระเจ้าทอเลมีที่ 3 ยูร์เจเทส แห่งอียิปต์ และเปลี่ยนชื่อไปเป็น *อเล็กซานดริส*

มีการอภิปรายเกี่ยวกับเรือนี้ รวมถึงบทความชุดสมบูรณ์ของอาเธนาอุส (นักเขียนกรีกช่วงปลายศตวรรษที่ 2 ผู้อ้างอิงคำบรรยายเรือ *ไซราคูเซีย* จากมอสคิออน ซึ่งเป็นนักเขียนยุคก่อนหน้านี้ที่ผลงานหายสาบสูญไปแล้ว) ปรากฏอยู่ในงานเขียนของคัสสัน เรื่อง *Ships and Seamanship in the Ancient World*.

หนังสืออ่านเพิ่มเติม
--------------------

* Fik Meijer, André Wegener Sleeswyk: "On the Construction of the 'Syracusia' (Athenaeus V. 207 A-B)", *The Classical Quarterly*, New Series, Vol. 46, No. 2 (1996), pp. 575-578
* Jean MacIntosh Turfa, Alwin Steinmayer Jr: "The Syracusia as a Giant Cargo Vessel", *Archaeology|The International Journal of Nautical Archaeology*, Vol. 28, No. 2 (1999), pp. 105-125

อ้างอิง
-------

1. ↑  Casson, Lionel, *Ships and Seamanship in the Ancient World*, Princeton, 1971.
ชายฝั่งทะเลสาบอิลิแอมนา
**ทะเลสาบอิลิแอมนา** (อังกฤษ: Iliamna Lake, Lake Iliamna) เป็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในทวีปอเมริกาเหนือ ทะเลสาบอิลิแอมนาตั้งอยู่ในทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐอะแลสกา ทางเหนือจรดคาบสมุทรอะแลสกา ตั้งอยู่ระหว่างอ่าวควีแจ็กกับเวิ้งคุก

ทะเลสาบอิลิแอมนา เป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดที่พบได้ในอะแลสกา และถือเป็นทะเลสาบขนาดใหญ่เป็นอันดับแปดของสหรัฐอเมริกา และเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของทวีปอเมริกาเหนือ พื้นที่ทะเลสาบครอบคลุมพื้นที่กว่า 1,000 ตารางไมล์ มีความยาว 77 ไมล์ ความกว้าง 22 ไมล์ และจุดที่ลึกที่สุดลึกถึง 1,000 ฟุต โดยเฉลี่ยน้ำในทะเลสาบจะมีอุณหภูมิประมาณ 50 องศาฟาเรนไฮต์ (10 องศาเซลเซียส)  ได้รับน้ำจากแม่น้ำควีแจ็ก และไหลออกสู่อ่าวบริสตอล 

คำว่า "อิลิแอมนา" มีความหมายว่า "ทะเลสาบปลาดำ" รอบ ๆ ทะเลสาบเป็นถิ่นที่อยู่ชนพื้นเมืองอะแลสกามานานกว่า 7,000 ปี โดยพื้นที่นี้เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าและสัตว์น้ำนานาชนิด เช่น หมีกริซลีย์, ปลาแซลมอนซ็อกอาย เป็นต้น อีกทั้งยังเป็นไม่กี่แห่งในโลกที่พบแมวน้ำน้ำจืดอยู่ด้วย โดยแมวน้ำจะว่ายมาจากทะเลมาทางอ่าวบริสตอล รวมทั้งอาจพบวาฬเบลูกา หรือวาฬขาวว่ายเข้ามาได้ด้วย

ชนพื้นเมืองอะแลสกา มีความเชื่อว่า ณ ทะเลสาบแห่งนี้เป็นที่อยู่ของสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ ที่ลำตัวใหญ่พอที่จะชนเรือให้จม และทำให้ผู้คนจมน้ำตายได้ ซึ่งถ้าหากใครพบเจอสัตว์ประหลาดจะพบกับความอัปมงคลหรือถึงแก่ชีวิตในไม่ช้า ซึ่งมีผู้เคยตกปลา ณ ทะเลสาบแห่งนี้ ผูกสายเบ็ดของตนไว้กับตอไม้ขนาดใหญ่ ปรากฏว่า เมื่อปลาติดเบ็ดมันลากตอไม้นั้นทั้งตอลงในน้ำในแบบที่ทวนกระแสน้ำ รวมถึงมีผู้ที่เคยมองเห็นเงาดำของสัตว์ในน้ำขนาดใหญ่ เมื่อมองจากเครื่องบินด้วย

ซึ่งสัตว์ประหลาดในทะเลสาบอิลิแอมนานี้ เชื่อว่า คือ ปลาไพก์เหนือ ซึ่งเป็นปลากินเนื้อขนาดใหญ่ที่มีฟันแหลมคมในปาก ที่อาศัยอยู่ในทะเลสาบ และปลาสเตอร์เจียนขาว ซึ่งเป็นปลาสองน้ำขนาดใหญ่ที่สุดชนิดหนึ่งของโลก ที่เมื่อโตเต็มที่อาจยาวได้ถึง 20 ฟุต ก็อาศัยอยู่ในทะเลสาบแห่งนี้

อ้างอิง
-------

1. 1 2  *Alaskan Horror*, "River Monsters" สารคดีทางแอนิมอลแพลเน็ต ทางทรูวิชั่นส์: ศุกร์ที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556
2. ↑  U.S. Geological Survey Geographic Names Information System: Iliamna Lake
3. ↑  ""Profile of the People and Land of the United States". US Department of Interior, National Atlas of the United States". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-09-15. สืบค้นเมื่อ 2013-02-15.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ทะเลสาบอิลิแอมนา
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 59°32′12″N 155°01′28″W﻿ / ﻿59.536667°N 155.024444°W﻿ / 59.536667; -155.024444
**มาร์วิน แทมโปส** นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 27 มกราคม พ.ศ. 2527 ที่ เมืองบาโต จังหวัดเลย์เต ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 47 ครั้ง ชนะ 27 (น็อค 18) เสมอ 2 แพ้ 18

ประวัติ
-------

แทมโปสขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2543 ชนะคะแนน ดานิโล กาบาร์โด จากนั้นขึ้นชกชนะรวด มีแพ้แค่ครั้งเดียว เคยชนะน็อค ไก่ชน ส.วรพิน ยก 2 ที่ฟิลิปปินส์ด้วย แทมโปสได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายชนะน็อค ดีเด่น เก่งการุณ ยก7 ได้แชมป์มาครอง ดีเด่นขอชิงแชมป์คืนอีกครั้งเมื่อ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 ปรากฏว่าแทมโปสเป็นฝ่ายชนะน็อคในยกที่ 7 ได้อีก จากนั้น แทมโปสป้องกันแชมป์ได้อีกครั้งที่ฟิลิปปินส์ ชนะน็อค ไก่ชน ส.วรพิน ยก 8 เมื่อ 6 กันยายน พ.ศ. 2546 ก่อนจะไปเสียแชมป์ที่อินโดนีเซีย แพ้คะแนนวิคกี้ ทาฮุมิลเมื่อ 13 เมษายน พ.ศ. 2547

แทมโปสมีโอกาสได้ชิงแชมป์อีกครั้งเมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 โดยเป็นการชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ซึ่งแทมโปสเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เดวิด ลูกมหานาคไป จากนั้น ได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 250 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดยเทคนิค เอเดน ซอนโซนาไป ไม่ได้แชมป์ และยังมาชกในไทย แพ้คะแนน ฉัตรชัย อีลิทยิม ในปีเดียวกัน ต่อมา ใน พ.ศ. 2552 แทมโปสได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทอีกเมื่อ 3 ตุลาคม แต่แพ้คะแนน โคเฮอิ โคโนะ กลับมาได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ12 ธันวาคม ก็แพ้คะแนน ดาลิโน เปนา ไม่ได้แชมป์อีก 

จากนั้นแทมโปสยังคงขึ้นชกเรื่อยมา แพ้บ้างชนะบ้าง มีโอกาสได้ชิงแชมป์อีกหลายครั้งแต่ไม่ประสบความสำเร็จ โดยได้ชิงแชมป์เงาเข็มขัดเงินรุ่นฟลายเวท WBC ที่ว่าง แพ้คะแนน พนมรุ้งเล็ก กระทิงแดงยิมเมื่อ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2553 จากนั้น ชิงแชมป์ WBO เอเชียเยาวชนรุ่นแบนตัมเวท เมื่อ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งแทมโปสเป็นฝ่ายแพ้แตก ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยุ่ในยกที่ 6 และในปีเดียวกันนั้น ก็ได้ชิงแชมป์ WBO ตะวันออกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท ที่ฟิลิปปินส์เมื่อ 15 ตุลาคม แต่ก็แพ้ทีเคโอ จัสซี อัลบาริคัน ไปในยกที่ 5 หลังจากถูกชกลงไปนับแปดถึง 4 ครั้ง จากนั้น แทมโปสยังคงชกมวยต่อมา แม้จะชกแพ้มาโดยตลอกด โดยขึ้นชกครั้งล่าสุดเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2556 แพ้คะแนน ดาเนียล เฟอเรราส แล้วยังไม่ได้ขึ้นชกอีก

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ PABA รุ่นไลท์ฟลายเวท (2545 – 2547)
	+ ชิง 23 พฤษภาคม 2545 ชนะน็อค ดีเด่น เก่งการุณ ยก 7 ที่ กทม.
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 6 พฤศจิกายน 2545 ชนะน็อค ดีเด่น เก่งการุณ ยก 7 ที่ กทม.
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 6 กันยายน 2546 ชนะน็อค ไก่ชน ส.วรพิน ยก 8 ที่ฟิลิปปินส์
	+ เสียแชมป์ 13 เมษายน 2547 แพ้คะแนน วิคกี้ ทาฮูมิล ที่ อินโดนีเซีย
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ ABC รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 10 พฤศจิกายน 2549 แพ้คะแนน เดวิด นครหลวงโปรโมชั่น ที่ กทม.
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 3 ตุลาคม 2552 แพ้คะแนน โกเฮอิ โกโน ที่ ญี่ปุ่น
	+ ชิงแชมป์เงาเข็มขัดเงินรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 29 ตุลาคม 2553แพ้คะแนน พนมรุ้งเล็ก กระทิงแดงยิม
	+ ชิงแชมป์ WBO เอเชียเยาวชนรุ่นแบนตัมเวท เมื่อ 17 สิงหาคม 2554 แพ้แตก ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่ ยกที่ 6
	+ ชิงแชมป์ WBO ตะวันออกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท เมื่อ 15 ตุลาคม 2554 แพ้ทีเคโอ จัสซี อัลบาริคัน ยกที่ 5 ที่ฟิลิปปินส์

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2013-09-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**มาร์ทีน ไฮเด็กเกอร์** (เยอรมัน: *Martin Heidegger*) เป็นนักปรัชญาและนักคิดชาวเยอรมัน เขาตั้งคำถามถึงการดำรงอยู่ (being) ของมนุษย์ด้วยวิธีทางปรากฏการณ์วิทยา เจ้าของผลงาน *ภาวะและเวลา* (*Sein und Zeit*) งานเขียนทางปรัชญาที่ทรงอิทธิพลที่สุดเล่มหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 20 

ไฮเด็กเกอร์เห็นว่ามนุษย์เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวที่ตั้งคำถามถึงการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์ตน และการเข้าใจความหมายการดำรงอยู่ของมนุษย์จำเป็นต้องเข้าใจผ่านเวลา มนุษย์เกิดและดำรงอยู่ในโลกที่มีอยู่ก่อนหน้า และพยายามทำให้โลกและชีวิตบนโลกมีความหมายด้วยการทำกิจวัตรต่างๆ เพื่อให้เวลาผ่านพ้นไป กิจวัตรเหล่านี้ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างความหมายให้แก่ชีวิตของเรา ทว่าถึงจุดหนึ่ง มนุษย์ก็จะค้นพบเส้นขอบฟ้าที่เบื้องปลายของการดำรงอยู่ (outermost horizon of being) เป็นขีดจำกัดที่มนุษย์มิอาจก้าวผ่าน นั่นคือความตาย

ประวัติ
-------

มาร์ทีน ไฮเด็กเกอร์ เป็นบุตรของนายฟรีดริช ไฮเด็กเกอร์ และนางโยฮันนา เค็มพฟ์ เขาเติบโนในบรรยากาศที่มีศรัทธาต่อศาสนาคริสต์คาทอลิกอย่างเต็มที่ และคลุกคลีอยู่กับบรรยากาศของโบสถ์ ต่อมาใน ค.ศ. 1903 เขาสมัครเข้าสถานอบรมบาทหลวงของอัครมุขมณฑลไฟรบวร์ค และเข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษาในโรงเรียนของสังฆมณฑล ต่อมาใน ค.ศ. 1909 จึงเข้าฝึกเป็นเยสุอิตและเรียนปรัชญาและเทววิทยาที่มหาวิทยาลัยไฟรบวร์ค 

ใน ค.ศ. 1911 เขาลาออกจากคณะเยสุอิต และศึกษาคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และประวัติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเดิม ในที่สุดก็เปลี่ยนใจมาทำปริญญาทางปรัชญา และจบการศึกษาดุษฎีบัณฑิตสาขาปรัชญาใน ค.ศ. 1913 ภายหลังเข้าร่วมรบในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งระหว่าง ค.ศ. 1917–1919 เขาก็กลับมาสอนวิชาปรัชญาที่มหาวิทยาลัยไฟรบวร์ค และได้เป็นผู้ช่วยของเอ็ทมุนท์ ฮุสเซิร์ล จนถึง ค.ศ. 1923 ไฮเด็กเกอร์ออกหนังสือชื่อว่า *ภาวะและเวลา* ต่อมาใน ค.ศ. 1928 เขาได้ตำแหน่งศาสตราจารย์แทนที่ฮุสเซิร์ลซึ่งเกษียณอายุ

หลังฮิตเลอร์เถลิงอำนาจใน ค.ศ. 1933 ไฮเด็กเกอร์รับตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยไฟรบวร์ค และเข้าเป็นสมาชิกพรรคนาซี เขากล่าวออกวิทยุสนับสนุนให้เยอรมนีออกจากองค์การสันนิบาตชาติ สร้างความไม่พอใจแก่เพื่อน ๆ อาจารย์ เขาดำรงตำแหน่งอธิการบดีได้หนึ่งปีเต็มก็ลาออกจากตำแหน่งโดยยังคงเป็นอาจารย์อยู่ ใน ค.ศ. 1944 ไฮเด็กเกอร์ถูกเกณฑ์เข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สองโดยมีหน้าที่ขุดสนามเพลาะให้กองทัพเยอรมัน เมื่อเยอรมนีแพ้สงคราม เขาถูกห้ามสอนและใช้ชีวิตอยู่ชานเมืองไฟรบวร์ค ในช่วงนี้เขามีเวลาว่างในการคิดและเขียนหนังสือออกมามาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Heidegger's Hidden Sources: East-Asian Influences on His Work* by Reinhard May, 1996.
2. ↑  Brian Elliott, *Phenomenology and Imagination in Husserl and Heidegger*, Routledge, 2004, p. 132.
3. ↑  Giorgio Agamben, *The Open: Man and Animal*, trans. Kevin Attell (Stanford University Press, 2004), p. 39.
4. ↑  Zupko, Jack (28 December 2017). Zalta, Edward N. (บ.ก.). *The Stanford Encyclopedia of Philosophy*. Metaphysics Research Lab, Stanford University – โดยทาง Stanford Encyclopedia of Philosophy.
**ทะเลสาบฮาจิโรงาตะ** (ญี่ปุ่น: 八郎潟; โรมาจิ: *Hachirō-gata*) เป็นทะเลสาบในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น ชื่ออย่างเป็นทางการคือ ทะเลสาบฮาจิโร (ญี่ปุ่น: 八郎湖; โรมาจิ: *Hachirō-ko*) หรือเรียกอีกอย่างว่า ทะเลสาบปรับสภาพน้ำฮาจิโรงาตะ (ญี่ปุ่น: 八郎潟調整池; โรมาจิ: *Hachirō-gata chōseichi*) มีความสูงต่ำกว่า 4 เมตร จากระดับน้ำทะเล จึงเป็นจุดที่มีธรรมชาติที่ต่ำที่สุดในญี่ปุ่น 

ทะเลสาบฮาจิโรงาตะเป็นทะเลสาบที่ใหญ่เป็นอันดับสองในญี่ปุ่นรองจากทะเลสาบบิวะ และได้มีการถมที่ดินครั้งใหญ่ใน ค.ศ. 1957 เพื่อเพิ่มผลิตพืชผลและก่อตั้งหมู่บ้าน ซึ่งหมู่บ้านโอกาตะก็ถูกตั้งขึ้นบนที่ดินที่ถูกถมเช่นกัน เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1964  ทำให้ทะเลสาบเหลือพื้นที่เพียง 48.3 ตารางกิโลเมตร (19 ตร.ไมล์) ด้วยขนาดที่เล็กลงทำให้มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 18 ในญี่ปุ่น 

บางคนมองว่าการถมทะเลสาบเป็นความผิดพลาดของรัฐบาลญี่ปุ่น เนื่องจากรัฐบาลญี่ปุ่นใส่ใจกับข้าวมากเกินไป และทำให้เกิดการสูญเสียต่อพื้นที่ชุ่มน้ำ

การประมงหอยชิจิมิเคยเป็นอุตสาหกรรมที่เจริญรุ่งเรือง แต่ก็ลดลงเพราะทะเลสาบกลายเป็นกร่อยน้อยลง ในฤดูหนาวผู้คนนิยมตกปลาวากาซากิ โดยการเจาะพื้นผิวที่เป็นน้ำแข็ง ทุกวันนี้การตกปลาแบสดำเป็นที่นิยมและดึงดูดนักท่องเที่ยวทั้งในจังหวัดและนอกจังหวัด การตกปลายังคงเกิดขึ้นแม้ว่าบางคนสงสัยว่าสายพันธุ์พื้นเมืองถูกคุกคามจากปลาสายพันธุ์ต่างถิ่น

การตั้งชื่อ
-----------

ในตํานานของทะเลสาบกล่าวว่า มีชายคนหนึ่งชื่อฮาจิโรเขาสาปเป็นมังกร และเขาเลือกที่จะอาศัยอยู่ในทะเลสาบแห่งนี้หลังจากเดินทางมาเป็นระยะเวลานาน ดังนั้นทะเลสาบจึงมีชื่อว่า "ฮาจิโรงาตะ" (งาตะในภาษาญี่ปุ่นหมายถึงทะเลสาบ) ต่อมาเขาได้รับความสนใจจากผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งอาศัยอยู่ในทะเลสาบทาซาวะซึ่งเป็นทะเลสาบอีกแห่งในจังหวัดอากิตะ ทำให้เขาตัดสินใจที่จะย้ายไปอยู่กับเธอ หลังจากนั้นฮาจิโรงาตะก็ตื้นขึ้นเรื่อย ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Column: Hachirogata Lagoon | The Meiji and Taisho Eras in Photographs: From photographs in publications held by the National Diet Library - Tokyo, Kansai, Tohoku in Photographs". *www.ndl.go.jp* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 17 October 2022.
2. ↑  民憲, 米谷; 寛, 竹谷; 浩志郎, 清水 (1983). "八郎潟干拓事業の史的考察". *日本土木史研究発表会論文集*. pp. 92–99. doi:10.11532/journalhs1981.3.92. สืบค้นเมื่อ 17 October 2022.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ทะเลสาบฮาจิโรงาตะ**

* ฐานข้อมูลทะเลสาบของโลก: ฮาจิโระ-งาตะ (ภาษาอังกฤษ)
* ความทรงจําของโอกาตะ  เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**อกหวำ** (อังกฤษ: pectus excavatum) เป็นความผิดปกติแต่กำเนิดชนิดหนึ่งของผนังอกด้านหน้า ทำให้กระดูกสันอกและซี่โครงเจริญผิดปกติ ส่งผลให้หน้าอกมีลักษณะบุ๋มลงไปตรงกลาง อาจเป็นมาตั้งแต่เกิดหรือเริ่มเป็นให้เห็นเมื่อเข้าวัยรุ่นก็ได้

หากเป็นไม่มากมักถือว่าเป็นปัญหาด้านความสวยงามเพียงอย่างเดียว แต่หากเป็นมากอาจส่งผลต่อการทำงานของหัวใจและปอด และทำให้เกิดอาการปวดหน้าอกหรือปวดหลังได้

ผู้ป่วยอาจได้รับผลกระทบทางลบต่อจิตใจ และอาจพยายามหลีกเลี่ยงกิจกรรมที่ต้องเปิดเผยความผิดปกติในที่ชุมชน

การรักษา
--------

หากมีอาการน้อยไม่จำเป็นต้องทำการแก้ไข หากเป็นมากอาจต้องแก้ไขอาจด้วยวิธีแบบรุกล้ำหรือแบบไม่รุกล้ำหรือแบบผสมผสาน หากต้องผ่าตัด ก่อนผ่าตัดมักต้องมีการตรวจเพิ่มเติม เช่น ซีทีสแกน การตรวจการทำงานของปอด และการตรวจการทำงานของหัวใจ เช่น การตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* อกไก่ (Pectus carinatum)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Pectus excavatum". *MedLine Plus Medical Encyclopedia*. U.S. National Library of Medicine and the National Institutes of Health. 2007-11-12.
2. ↑  Klingman, RM (2011). *Nelson Texbook of Pediatrics*. Philadelphia, PA: Elsevier.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------
**ฝ่ายบริหารปฏิบัติการพิเศษ**(อังกฤษ: Special Operations Executive, SOE) เป็นหน่วยองค์กรของบริติซในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ถูกก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1940 ภายใต้การนำโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจยามสงคราม Hugh Dalton จาการรวมตัวกันของทั้งองค์กรลับที่มีอยู่ โดยมีวัตถุประสงค์คือเพื่อดำเนินการจารกรรม ก่อวินาศกรรม และการลาดตระเวนในทวีปยุโรปที่ถูกยึดครอง(และต่อมา ยังอยู่ในทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ถูกยึดครอง)ต่อกรกับฝ่ายอักษะ และเพื่อช่วยเหลือขบวนการฝ่ายต่อต้านท้องถิ่น

มีเพียงไม่กี่คนที่รับรู้การมีอยู่ของหน่วย SOE ผู้ที่เป็นส่วนหนึ่งของมันหรือติดต่อประสานงานกับมันซึ่งบางครั้งจะเรียกว่า "เบเกอร์ สตรีท อิรีกูลาร์ส"(Baker Street Irregulars) ภายหลังจากที่ตั้งสำนักงานใหญ่ในกรุงลอนดอน มันยังเป็นที่รู้จักกันคือ "กองทัพลับของเชอร์ชิล" หรือ "กระทรวงสงครามกองโจร" แผนกสาขาต่าง ๆ และบางครั้งองค์กรโดยรวมได้ถูกปกปิดเป็นความลับเพื่อความปลอดภัยโดขใช้ชื่ออื่น เช่น "คณะกรรมร่วมเทคนิค" หรือ "ที่ทำการราชการร่วมงานวิจัย"หรือแผนกสาขาที่ถูกสมมุติขึ้นในกระทรวงอากาศ กระทรวงกองทัพเรือ หรือสำนักงานสงคราม

เอสโอยูนั้นปฏิบัติการในทุกดินแดนที่ถูกยึดครองหรือถูกโจมตีโดยกองกำลังฝ่ายอักษะ ยกเว้นในกรณีที่เส้นแบ่งเขตที่ได้รับความเห็นชอบกับพันธมิตรร่วมของบริติซ(สหรัฐอเมริกาและสหภาพโซเวียต) ยังได้ใช้ประโยชน์จากดินแดนที่เป็นกลางในบางโอกาส หรือวางแผนและเตรียมการในกรณีที่ประเทศที่เป็นกลางถูกโจมตีโดยฝ่ายอักษะ องค์กรนี้มีการจ้างงานโดยตรงหรือเกณฑ์บังคับมากกว่า 13,000 คน ประมาณ 3,200 คน เป็นผู้หญิง

ภายหลังสงคราม องค์กรนี้ได้ถูกยุบลงอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1946 พิธีรำลึกถึงเจ้าหน้าที่หน่วยเอสโออีได้ถูกรับการเปิดเผยในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2009 ที่บริเวณเขื่อนอัลเบิร์ตโดยแลมเบธพาเลซในกรุงลอนดอน พิธีรำลึกเอสโออี เวล็องเซ่(Valençay SOE Memorial) ได้มอบเกียรติยศให้กับเจ้าหน้าที่หน่วยเอสโออี 104 คนที่เสียชีวิตในขณะที่กำลังปฏิบัติหน้าที่ในฝรั่งเศส

อ้างอิง
-------

1. ↑  Foot 2000, p. 62. sfn error: no target: CITEREFFoot2000 (help)
**ทะเลสาบกาชูราล่าง** (อูรดู: زیریں کچورا جھیل; Lower Kachura Lake) หรือรู้จักในชื่อ **ทะเลสาบแชงกรีลา** (อูรดู: شنگریلا جھیل; Shangrila Lake) เป็นทะเลสาบในหมู่บ้านกาชูรา ในเมืองสการ์ดู ตั้งอยู่ที่ความสูง 2,500 เมตร (8,200 ฟุต) เป็นที่รู้จักดีจากรีสอร์ตซึ่งสร้างขึ้นริมทะเลสาบในปี 1983

ชื่อ "แชงกรีลา" (Shangrila) นั้นตั้งตามหนังสือ *ลอสต์ฮอไรเซิน* ของ เจมส์ ฮิลทัน ที่ซึ่งเนื้อความตอนหนึ่งของนิยายระบุเรื่องเล่าของเครื่องบินที่ดิ่งลงชนบนพื้นที่ใกล้กับฝั่งแม่น้ำในต้นทศวรรษ 1920s ผู้โดยสารที่รอดชีวิตได้เดินทางมาพบกับภิกษุสงฆ์ของศาสนาพุทธโดยบังเอิญและได้ร้องขอความช่วยเหลือ ผู้โดยสารเหล่านี้ถูกพาไปยังพุทธารามที่เต็ไปด้วยดอกไม้และผลไม้นานาพันธุ์ ภิกษุเหล่านี้อ้างว่ามีอายุเป็นร้อยปี แต่ภายนอกกลับดูไม่แก่เลย สถานที่เหนือจริงนี้ในนิยายตั้งชื่อไว้ว่า แชงกรี-ลา (Shangri-la) ซึ่งเป็นคำภาษาทิเบตมาตรฐานแปลว่า "*สวรรค์บนดิน*" (Heaven on earth)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Shangrilla Lake - Skardu". *www.pakimag.com*. สืบค้นเมื่อ 15 May 2019.
2. ↑  Shangrila, Resort. "Shangrila a Mythical Place from James Hilton Novel to a Lake Resort in Skardu". *www.skardu.pk*. Skardu.pk. สืบค้นเมื่อ 23 November 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ทะเลสาบแชงกรีลา**
(ญี่ปุ่น: **โมริตะ สาวใสไร้คำพูด**; โรมาจิ: *森田さんは無口*; ทับศัพท์: Morita-san wa Mukuchi เป็นการ์ตูนแบบ 4 ช่องจบ เขียนโดน ซาโนะ ทะเอะ มังงะเรื่องนี้ตีพิมพ์ออกมาตั้งแต่เดือน มีนาคม 2550 ในนิตยสาร มังงะไลฟ์ ของสำนักพิมพ์ ทะเคโชโบ รวมไปถึง นิตยสาร มังงะ ไลฟ์ โมโมะ และ มังงะคลับ อีกด้วย และรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม วางจำหน่ายเล่มแรกเมื่อเดือน มกราคม 2552 จนปัจจุบันออกมาแล้ว 5 เล่ม และสตูดิโอ แกรม ได้นำไปทำเป็นภาพยนตร์การ์ตูนแบบตอนเดียวจบ หรือ โอวีเอ โดยขายพร้อมกับหนังสือรวมเล่ม เล่มที่ 3 ในเดือนกุมภาพันธ์ 2554 และ Extended Version เมื่อเดือน มีนาคม 2554 ก่อนที่จะนำไปเป็นภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ ความยาว 3 นาที ทั้งหมด 26 ตอน (แบ่งเป็น ภาคแรก 13 ภาคที่สอง 13 ตอน) ผลิตโดยสตูดิโอ แกรม เช่นเดียวกัน ฉายทางโทรทัศน์ช่อง KBS Kyoto ในประเทศไทย การ์ตูนเรื่องนี้ สยามอินเตอร์คอมิกส์ ได้รับลิขสิทธิ์ให้ตีพิมพ์และจัดจำหน่าย ปัจจุบันออกมาแล้ว 3 เล่ม

เนื้อเรื่อง
-----------

โมริตะ มามิ นักเรียนหญิงม.ปลาย เป็นเด็กสาวที่ออกจะปากหนักกว่าคนอื่นเขาไป(ไม่)หน่อย แต่เธอก็ไม่ได้อยากจะเป็นแบบนั้นหรอกนะ แต่เพราะมีเรื่องที่อยากจะพูดเยอะเกินไปเลยต้องมาคิดเรียบเรียงให้ดีก่อนบวกกับต้องรักษาคำสอนของคุณแม่ที่แสนจะอนุรักษนิยม ทำให้พูดไม่ทันคนอื่นเขาต่างหาก

ตัวละครหลัก
-----------

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official website เก็บถาวร 2011-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
* *โมริตะ สาวใสไร้คำพูด* (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**ซิเรเน** หรือ **ซิเรไนกา** เป็นอาณานิคมของกรีกบนชายฝั่งแอฟริกาเหนือในตอนเหนือของลิเบียซึ่งก่อตั้งขึ้นโดยผู้ตั้งถิ่นฐานชาวโดเรียนจากเมืองธีรา (ปัจจุบันคือ เมืองซานโตรินี) เมื่อศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล กษัตริย์แห่งซิเรเนได้รับการเทิดทูนและบูชาเช่นเดียวกับของกษัตริย์โดเรียนของสปาร์ตา

กษัตริย์แห่งซิเรเน (ราชวงศ์บัตเทียด) 632 - 440 ปีก่อนคริสตกาล
-------------------------------------------------------------

* บัตทุสที่ 1 (630 – 600 ปีก่อนคริสตกาล)
* อาร์เซซิลาอุสที่ 1 (600 – 583 ปีก่อนคริสตกาล)
* บัตทุสที่ 2 (583 – 560 ปีก่อนคริสตกาล)
* อาร์เซซิลาอุสที่ 2 (560 – 550 ปีก่อนคริสตกาล)
* ลีอาร์คัส (550 ปีก่อนคริสตกาล)
* บัตทุสที่ 3 (550 – 530 ปีก่อนคริสตกาล)
* อาร์เซซิลาอุสที่ 3 (530 – 515 ปีก่อนคริสตกาล)
* บัตทุสที่ 4 (515 – 465 ปีก่อนคริสตกาล)
* อาร์เซซิลาอุสที่ 4 (465 – 440 ปีก่อนคริสตกาล)

ใน 440 ปีก่อนคริสตกาล, ซิเรเนกลายเป็นสาธารณรัฐภายใต้อำนาจของอาณาจักรเปอร์เซีย (ในสมัยของพระเจ้าอาร์เซซิลาอุสที่ 3) หลังจากนั้นซิเรเนก็ถูกพิชิตโดยอเล็กซานเดอร์มหาราชใน 331 ปีก่อนคริสตศักราช และก็ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรมาซิโดเนียใน 276 ปีก่อนคริสตกาล

กษัตริย์แห่งซิเรเน 276 - 249 ปีก่อนคริสตกาล
-------------------------------------------

* มากัส (276 – 250 ปีก่อนคริสตกาล)
* เดเมตริอุส ผู้ยุติธรรม (250 – 249 ปีก่อนคริสตกาล)

ใน 249 ปีก่อนคริสตกาล ซิเรเนครั้งกลายเป็นสาธารณรัฐอีกครั้ง แต่ได้รับการฟื้นฟูและอยู่ในควบคุมของราชวงศ์ปโตเลมีใน 246 ปีก่อนคริสตกาล ใน 163 ปีก่อนคริตกาล, ซิเรเนได้มีผู้ปกครองจากราชวงศ์ปโตเลมีแทน

กษัตริย์แห่งซิเรเน 163 - 39 ปีก่อนคริสตกาล
------------------------------------------

* ปโตเลมีที่ 8 ฟิสคอน (163–116 ปีก่อนคริสตกาล)
* ปโตเลมี เอเปียน (116–96 ปีก่อนคริสตกาล)
* *สาธารณรัฐโรมัน* (96–75 ปีก่อนคริสตกาล)

ใน 75 ปีก่อนคริสตกาล เมืองซิเรเนกลายเป็นจังหวัดส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐโรมัน แต่ก็กอบกู้คืนมาได้ โดยมาร์ค แอนโทนีใน 37 ปีก่อนคริสตกาล ในปี 34 ปีก่อนคริสตกาล พระนางคลีโอพัตราที่ 7 และธิดาของแอนโทนี พระนางคลีโอพัตรา เซเลเนที่ 2 ได้รับตำแหน่งสมเด็จพระราชินีแห่งซิเรเน แต่ก็ถูกโรมันยืดครองใน 30 ปีก่อนคริสตกาล โดยออกัสตุส

อ้างอิง
-------

1. ↑  Pindar and the cult of heroes By Bruno Currie Page 245 ISBN 0-19-927724-9
**ไซมอน แฟร์เวเธอร์**, โอเอเอ็ม (อังกฤษ: Simon Fairweather; 9 ตุลาคม ค.ศ. 1969 — ) เป็นนักยิงธนูที่เกิดในแอดิเลด รัฐเซาท์ออสเตรเลีย เขามีส่วนสูงที่ 175 ซม. และน้ำหนัก 71 กก. แฟร์เวเธอร์ได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันชิงแชมป์โลกที่ประเทศโปแลนด์ใน ค.ศ. 1991  นอกจากนี้ เขายังได้รับการประกาศให้เป็นยังออสเตรเลียนออฟเดอะเยียร์ใน ค.ศ. 1991

ประวัติ
-------

หลังจากการแข่งขันโอลิมปิกในช่วงต้น ที่ซึ่งเขาได้รับพิจารณาโดยทั่วไปว่าอาจห่างเหินไปจากการกีฬา กระนั้น แฟร์เวเธอร์ก็หวนกลับมาร่วมยิงธนูเนื่องด้วยจิตสำนึกที่มีต่อชาติออสเตรเลีย การยิงธนูครั้งสำคัญของเขาประสบผลสำเร็จโดยได้รับเหรียญทองในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 จากประเภทบุคคลชาย และเขายังเป็นสมาชิกทีมชาติออสเตรเลียที่ซึ่งได้อันดับสิบสองจากการแข่งขันประเภททีม

ไซมอนเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก 5 สมัย ซึ่งได้แก่โอลิมปิกฤดูร้อน 1988, 1992, 1996, 2000 และ 2004  นอกจากนี้ เขายังได้รางวัลเป็นจำนวนนับไม่ถ้วนในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา ส่วนใน ค.ศ. 1997 แฟร์เวเธอร์ได้รับวุฒิปริญญาด้านการออกแบบเครื่องประดับจากมหาวิทยาลัยแห่งเซาท์ออสเตรเลีย และใน ค.ศ. 2002 แฟร์เวเธอร์ได้รับการแต่งตั้งจากสถาบันกีฬาออสเตรเลียให้เป็นเบสท์ออฟเดอะเบสท์

วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2009 การยิงธนูแห่งออสเตรเลียได้ประกาศการแต่งตั้งให้แฟร์เวเธอร์เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนยิงธนูทีมชาติในประเทศออสเตรเลีย ด้านชีวิตส่วนตัว แฟร์เวเธอร์แต่งงานกับอดีตนักไตรกีฬาแชมป์โลกที่มีชื่อว่าแจ็คกี แฟร์เวเธอร์ (นามสกุลเดิม กัลลาเกอร์)

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Simon Fairweather: On target for Athens - Athens Olympics 2004
2. 1 2 3 4  Australian Olympic Committee: Simon Fairweather
3. ↑  "Singapore Youth Olympics 2010: Alice Ingley". Singapore2010.olympics.com.au. 2011-09-05. สืบค้นเมื่อ 2012-06-03.
4. ↑  "Simon Fairweather OAM - the Australian Archery Hall of Fame and Museum". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-04-08. สืบค้นเมื่อ 2012-12-04.
5. 1 2  Simon Fairweather OAM - Australian Sports Commission
6. ↑  "Best of the Best". *Australian Sports Commission Website*. สืบค้นเมื่อ 29 May 2012.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ Edit this at Wikidata
* profile
เพลิงกำลังไหม้ห้าง
**มหาอัคคีภัยชิโรกิยะ** (ญี่ปุ่น: 白木屋大火; โรมาจิ: *Shirokiya Taika*) เป็นเหตุการณ์เพลิงไหม้ห้างสรรพสินค้าชิโรกิยะในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2475 คลอกคนตายสิบสี่คนและบาดเจ็บอีกหกสิบเจ็ดคน

เพลิง
-----

ในวันเกิดเหตุนั้น ห้างชิโรกิยะกำหนดจัดงานขายสินค้าช่วงปลายปีโดยมีแก่นงานเป็นเทศกาลคริสตสมภพ ภายในห้างประดับประดาอย่างวิจิตรอลังการ ครั้นเวลา 09:15 นาฬิกา ก่อนห้างเปิดเล็กน้อย เพลิงติดขึ้นที่แผนกของเล่น เสมียนคนหนึ่งซึ่งเป็นประจักษ์พยานได้ให้การว่า เห็นประกายเพลิงแปลบปลาบจากกระเปาะไฟฟ้าซึ่งใช้แต่งต้นคริสต์มาส ประกายนั้นเมื่อตกลงสู่ของเล่นประเภทเซลลูลอยด์แล้วก็ติดและลุกลามขึ้นโดยรวดเร็ว ชั้นบันไดที่เปิดโล่งยิ่งอำนวยออกซิเจนให้แก่เปลวเพลิง ยังให้เพลิงแพร่ไปยังชั้นอื่น ๆ ได้โดยง่าย และกลายเป็นปล่องควันไป เมื่อบันไดไหม้เสียแล้วก็เป็นอันตัดเส้นทางหลักสำหรับจะหลบหนีไปโดยปริยาย

ห้างชิโรกิยะนั้นประกอบด้วยชั้นบนดินแปดชั้น กับชั้นใต้ดินอีกสองชั้น เพลิงลุกตั้งแต่ชั้นบนดินชั้นที่สี่ขึ้นไปจนชั้นที่แปด เนื่องจากบันไดรถดับเพลิงขึ้นไม่ถึงชั้นที่ห้า ครั้นเพลิงมา ผู้คนที่ติดอยู่ในนั้นจึงจำต้องเอาตัวรอดกันโดยประการอื่น พนักงานสตรีจำนวนหนึ่งจำต้องไต่ขึ้นไปบนหลังคา เมื่อนักผจญเพลิงเตรียมฟูกรองรับไว้พร้อมแล้วจึงพากันกระโดดลง ขณะที่ผู้ประสบเหตุจำนวนหนึ่งพยายามทึ้งผ้าและม่านต่าง ๆ มาเรียงร้อยกันเป็นเชือกหมายจะใช้ห้อยโหนออกจากตึก คนราวแปดสิบคนใช้เชือกอย่างนั้นนำพาตัวออกจากชั้นที่เจ็ดได้เป็นผลสำเร็จ แต่ที่เชือกรับน้ำหนักไว้มิได้ตกลงสู่เบื้องล่างถึงแก่ความตายก็มี

ตำนานพื้นบ้าน
-------------

มีรายงานข่าวว่า ในอัคคีภัยคราวนั้น บรรดาพนักงานหญิงที่สวมกิโมโนไม่ยอมกระโดดจากหลังคาลงสู่ฟูกเบื้องล่าง เพราะกระดากอายเกลือกผู้คนจะเห็นว่าไม่นุ่งชั้นใน และยอมตายอยู่ในกองเพลิงแทน ข่าวนี้ชาวยุโรปสนใจเป็นอันมาก ขณะที่ในประเทศญี่ปุ่นเองโจษจันกันจนกลายเป็นตำนานพื้นบ้าน (urban legend) ว่า ผู้บริหารห้างสรรพสินค้าต้องสั่งให้พนักงานหญิงนุ่งชั้นในหรือกางเกงขาสั้นเมื่อสวมกิโมโน ต่อมา จึงกลายเป็นรสนิยมอย่างใหม่ไป

อย่างไรก็ดี โชอิจิ อิโนอูเอะ (Shōichi Inoue) อาจารย์สาขาจารีตประเพณีและสถาปัตยกรรมญี่ปุ่น ศูนย์วิจัยนานาชาติว่าด้วยการศึกษาญี่ปุ่น ว่า เรื่องหญิงญี่ปุ่นยอมตายไม่ยอมขายหน้าข้างต้นนั้นหาความจริงมิได้ เขาว่า นักผจญเพลิงช่วยผู้ประสบเหตุส่วนใหญ่ออกมาได้ทั้งนั้น และเรื่องหญิงดังกล่าวเป็นแต่เสกสรรปั้นแต่งขึ้นเพื่อประโยชน์ของชาวตะวันตก จนแพร่หลายอยู่ในหนังสืออ้างอิงจำนวนมาก แม้แต่ในเอกสารของทบวงป้องกันอัคคีภัยเอง นอกจากนี้ เขายังเห็นว่า แม้เชื่อถือกันทั่วไปในประเทศญี่ปุ่นว่า เหตุการณ์เพลิงไหม้ที่ห้างชิโรกิยะเป็นจุดสำคัญที่เปลี่ยนแปลงรสนิยมในการบริโภคผ้าผ่อน โดยเฉพาะความนิยมหันไปนุ่งชั้นในอย่างตะวันตก แต่ก็ไม่ปรากฏพยานหลักฐานรับรองความเชื่อถือนั้นแต่ประการใด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "デパート火災余話" [Department Store fire episode] (ภาษาญี่ปุ่น). Tokyo Fire Department.
2. 1 2  Richie, Donald (2006). *Japanese Portraits: Pictures of Different People*. Tuttle Publishing. p. 85. ISBN 0-8048-3772-4.
3. 1 2  Dalby, Liza Crihfield (1983). *Geisha*. University of California Press. p. 318. ISBN 0-520-04742-7.
4. ↑  Shōichi, Inoue (2002). *パンツが見える。: 羞恥心の現代史* [*My panties are visible. The history of being ashamed*] (ภาษาญี่ปุ่น). Asahi shimbun. ISBN 4-02-259800-X.
**มหาหงส์** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Hedychium coronarium*J.G. Koenig;อังกฤษ: White Ginger) เป็นพันธุ์ไม้พวกเดียวกัน ขิง ข่า และขมิ้น อยู่ในวงศ์ Zingiberaceae ชอบขึ้นในที่ชื้นแฉะ หรือตามชายป่าใกล้ลำธาร เจริญเติบโตได้ดีในที่มีแสงแดดรำไร พบขึ้นมากในภาคเหนือ มีชื่ออื่น ๆ ได้แก่ สะเลเต หางหงส์ กระทายเหิน ตาห่าน เหินแก้ว และเหินดำ 

ขยายพันธุ์โดยใช้เหง้า ส่วนที่อยู่เหนือดินเป็นลำตรง สูง ๑-๒ ม. ใบจากโคนมีขนาดเล็ก และเรียงห่าง ๆ กัน ใบถี่ตรงใกล้ยอด รูปขอบขนานปลายแหลมหรือมนเล็กน้อย ยาว ๒๐-๓๐ ซม. กว้าง ๗-๑๐ ซม. ดอกออกที่ยอดเป็นช่อสั้น มีใบประดับสีเขียวรูปคล้ายเรือเรียงเป็นกระจุก ดอกมีสีขาวล้วน ขนาดประมาณ ๗ ซม.บานครั้งละ ๑-๓ ดอก โคนเป็นหลอดเล็ก ยาว ดอกมีกลิ่นหอมเย็น ในตำรากบิลว่านกล่าวว่าดอกว่านชนิดนี้มีกลิ่นหอมแรงกว่าว่านทั้งปวง ผลเป็นรูปรีขนาดประมาณปลายนิ้ว แตกเป็น ๓ พู ในธรรมชาติบานในช่วงฤดูฝน 

นิยมปลูกเป็นไม้ประดับ ขึ้นได้ดีทั่วประเทศ เหง้าบดผสมน้ำผึ้งใช้เป็นยาแก้กระษัย น้ำคั้นทาแก้ฟกช้ำ เชื่อว่าเป็นไม้มงคลทางเมตตามหานิยม ชาวไทใหญ่นิยมใช้ดอกมหาหงส์บูชาพระ ตำราว่านกล่าวว่า หากปลูกไว้กับบ้านเรือนจะเป็นสิริมงคลอย่างสูง

อ้างอิง
-------

1. ↑  สวิง กวีสุทธิ์. ตำรากบิลว่านฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพมหานคร : เขษมบรรณกิจ, 2525
2. ↑  เศรษฐมนตร์ กาญจนกุล. ว่าน. กทม. เศรษฐศิลป์. 2553
**มาร์ทีน โอบรี** (ฝรั่งเศส: *Martine Aubry*) เกิดเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1950 ที่กรุงปารีส โอบรีเป็นนักการเมืองหญิงจากพรรคสังคมนิยม ซึ่งเป็นพรรคฝ่ายซ้ายของประเทศฝรั่งเศส ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ.1974 เป็นต้นมา และยังดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคสังคมนิยมในปี ค.ศ.2008 และยังเป็นนายกเทศมนตรีเมืองลีล (เหนือ) ตั้งแต่ปี ค.ศ.2001 โดยบิดาของเธอ ฌาค เดอลอรส์ เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในสมัยของประธานาธิบดีฟร็องซัว มีแตร็อง และอดีตประธานประชามคมยุโรป 

โอบรี ยังเคยดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานในปีค.ศ.1991 จนกระทั่งพ่ายแพ้การเลือกตั้งทั่วไปให้กับฝ่ายขวา และยังได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสังคม ในปีค.ศ.1997 โอบรีได้รับการกล่าวขานอย่างมากเนื่องจากเคยผลักดันกฎหมายจำกัดชั่วโมงการทำงาน หรือเรียกกันอย่างลำลองว่า *กฎหมายโอบรี* โดยได้ทำการลดชั่วโมงทำงานทั่วไปจาก 39 ชั่วโมง เหลือเพียง 35 ชั่วโมง ต่อสัปดาห์ และยังมีส่วนรวมในการผลักดันกฎหมายเพื่อการประกันสุขภาพถ้วนหน้าอีกด้วย

โอบรีได้ก้าวลงจากตำแหน่งทางการเมืองในปีค.ศ.2001 รับชัยชนะในลงเลือกตั้งระดับท้องถิ่นเพื่อเป็นนายกเทศมนตรีเมืองลีล และได้รับเลือกอีกวาระหนึ่งในปีค.ศ.2008 ด้วยคะแนนเสียง 66.55%

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ.2008 โอบรีได้ถูกเลือกให้เป็นผู้นำพรรค หรือโดยตำแหน่ง เป็นเลขาธิการพรรค โดยได้รับชัยชนะเหนือเซกอแลน รัวยาลเพียงเล็กน้อย และในเดือนมิถุนายน ค.ศ.2011 เธอได้ประกาศว่าจะลงชิงชัยเป็นตัวแทนพรรคฯ เพื่อลงเลือกตั้งประธานาธิบดีในปีค.ศ. 2012 แต่ก็พ่ายให้กับอดีตเลขาธิการพรรค และเพื่อนร่วมพรรคของเธอ นายฟร็องซัว ออล็องด์ ประธานาธิบดีคนปัจจุบัน โดยชื่อของเธอก็ได้ปรากฏอยู่ในโผแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีอีกด้วย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้รับเลือก โอบรีจึงปฏิเสธการเข้ารับตำแหน่งรัฐมนตรี