recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**อาแดลแห่งช็องปาญ** (ฝรั่งเศส: *Adèle*) หรือ **อาเดเลด** หรือ **อาลิกซ์** เป็นพระราชินีแห่งฝรั่งเศสจากการเป็นพระมเหสีพระองค์ที่สามของพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส พระนางเป็นธิดาของตีโบที่ 2 เคานต์แห่งช็องปาญ กับมาทิลแห่งคารินเธีย และถูกตั้งพระนามตามอาแดลแห่งนอร์ม็องดี ผู้เป็นพระอัยยิกา พระนางทรงสำเร็จราชการแผ่นดินฝรั่งเศสในช่วงที่พระราชโอรสไม่อยู่ในปี ค.ศ. 1190

พระราชประวัติ
-------------

หลุยส์กับอาแดลอภิเสกสมรสกันเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1160 ห้าสัปดาห์หลังพระนางกอนส์ตันซา พระมเหสีพระองค์ก่อนสิ้นพระชนม์ขณะมีพระประสูติการ พระนางอาแดลกลายเป็นพระมารดาของพระโอรสคนเดียวของหลุยส์ ฟิลิปที่ 2 กับจักรพรรดินีไบเซนไทน์ แอ็กเนส

อาแดลมีบทบาทในการเมืองของราชอาณาจักร ร่วมกับพระภราดาของพระองค์ อ็องรีที่ 1, ตีโบที่ 5 และวิลเลียมมือขาว อองรีกับตีโบเสกสมรสกับพระราชธิดาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 กับอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน

อาเดลากับพี่น้องชายของพระองค์รู้สึกว่าตำแหน่งของพวกตนถูกคุกคามเมื่อทายาทหญิงแห่งอาร์ทัวส์ อิซาเบลลาแห่งเอโนลต์ แต่งงานกับพระโอรสของพระองค์ ฟิลิป ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1180 อาแดลผูกมิตรกับอูกที่ 3 ดยุกแห่งบูร์กอญ และฟิลิปแห่งฟลานเดอร์ส์ และพยายามทำตัวให้ประโยชน์ต่อจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ สงครามอุบัติขึ้นในปี ค.ศ. 1181 และสายสัมพันธ์ย่ำแย่จนทำให้ฟิลิปพยายามที่จะหย่าขาดจากอิซาเบลลาในปี ค.ศ. 1184

แม้อำนาจของพระองค์จะลดลงหลังการขึ้นครองบัลลังก์ของฟิลิปในเดือนกันยายน ค.ศ. 1180 แต่พระนางอาแดลทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในปี ค.ศ. 1190 ในตอนที่ฟิลิปจากไปทำสงครามครูเสดครั้งที่ 3 พระองค์กลับไปอยู่ในเงามืดอีกครั้งเมื่อฟิลิปกลับมาในปี ค.ศ. 1192 แต่ทรงมีส่วนร่วมในการก่อตั้งแอบบีย์หลายแห่ง

พระนางอาแดลสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1206 ในปารีส อีล-เดอ-ฟร็องซ์ ประเทศฝรั่งเศส และถูกฝังในโบสถ์ของปงตินญีแอบบีย์ ใกล้กับโอแซร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gislebert of Mons' *Chronicon*
2. ↑  *Women's Biography: Alix/Adela of Champagne, queen of France*

  


| * ด
* ค
* ก
ราชินีและจักรพรรดินีแห่งฝรั่งเศส |
| --- |
| 
* Adelaide of Aquitaine
* โรซาลาแห่งอิตาลี
* แบร์ตแห่งบูร์กอญ
* กงส์ต็องส์แห่งอาร์ล
* Matilda of Frisia
* อานแห่งเคียฟ
* แบร์ตาแห่งฮอลแลนด์
* Bertrade de Montfort
* Adelaide of Maurienne
* อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
* กอนส์ตันซาแห่งกัสติยา
* อาแดลแห่งช็องปาญ
* อิซาเบลลาแห่งเอโนลต์
* อินเกเบิร์กแห่งเดนมาร์ก
* Agnes of Merania
* บลังกาแห่งกัสติยา
* มาร์กาเร็ตแห่งโพรว็องซ์
* อิซาเบลแห่งอารากอน
* มาเรียแห่งบราบ็องต์
* โจนที่ 1 แห่งนาวาร์
* Margaret of Burgundy
* Clementia of Hungary
* Joan II of Burgundy
* Blanche of Burgundy
* มารีแห่งลักเซมเบิร์ก
* ฌาน เดเวรอ
* ฌานน์แห่งบูร์กอญ
* บลานซ์แห่งนาวาร์
* ฌานน์แห่งโอแวร์ญ
* ฌานแห่งบูร์บง
* อิสซาเบลลาแห่งบาวาเรีย
* มารีแห่งอ็องฌู
* ชาร์ล็อตต์แห่งซาวอย
* แอนน์แห่งบริตานี
* ฌานแห่งฝรั่งเศส
* แมรี ทิวดอร์
* โกลดแห่งฝรั่งเศส
* เอเลนอร์แห่งออสเตรีย
* แคทเธอรีน เดอ เมดีชี
* แมรี สจวต
* เอลิซาเบธแห่งออสเตรีย
* หลุยส์แห่งลอแรน-โวเดมง
* มาร์เกอริตแห่งวาลัว
* มารี เดอ เมดีซิส
* อานน์แห่งออสเตรีย
* มาเรีย เทเรซาแห่งสเปน
* มารี เลชชินสกา
* มารี อ็องตัวแน็ต
* มารี-โฌเซฟีนแห่งซาวอย\*
* โฌเซฟีน เดอ โบอาร์แน
* มารี หลุยส์แห่งออสเตรีย
* มารี-เตแรซแห่งฝรั่งเศส\*
* มารีอา อะเมเลียแห่งเนเปิลส์และซิซิลี
* เออเฌนี เดอ มอนตีโค

 |
| \**เป็นที่ถกเถียง* |
**วัดทรงคนอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทรงคนอง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม

วัดทรงคนองประกาศตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2256 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2484 เป็นวัดที่สร้างในสมัยอยุธยา หลักฐานที่ยังคงเหลืออยู่ ได้แก่ กลุ่มพระพุทธรูปสร้างด้วยหินทรายขนาดต่าง ๆ จำนวนหลายองค์ และบางองค์มีความเก่าแก่ไปถึงสมัยอยุธยาตอนต้นร่วมสมัยกับสมัยอู่ทองตอนปลายหรือสุพรรณภูมิ มีประวัติการสร้างอุโบสถมาแล้ว 3 หลัง ซึ่งมีการบูรณะและปฏิสังขรณ์มาโดยตลอด ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสด็จตรวจวัดในลุ่มแม่น้ำท่าจีน พระองค์เสด็จแวะเยี่ยมและได้ถวายรูปถ่ายของพระองค์ไว้ให้กับวัดทรงคนอง 1 รูป

วัดแห่งนี้มีพระเกจิอาจารย์ที่มีคนเคารพเลื่อมใสกันเป็นอย่างมากอยู่หลายองค์ ได้แก่ พระสมุห์มี จนฺทสโร (หลวงพ่อมี) อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 7 ซึ่งท่านมีความรู้เรื่องยารักษาโรคพื้นบ้านเป็นอย่างดี ต่อมาตำรานี้ได้สืบทอดลงมาถึง พระครูฐิติญาณสังวร (ขวบ ฐิติญาโน) อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 8 และต่อลงมาถึงพระวงษ์อาภากโร ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดทรงคนอง ซึ่งปัจจุบันมรณภาพแล้ว สำหรับพระเครื่องและวัตถุมงคลที่มีชื่อเสียงของวัดนี้ ได้แก่ พระปิดตา พระสมเด็จหลวงพ่อมี และพระหลวงพ่อโป๊หลุย เป็นต้น

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูสุข
* พระอธิการอิน
* พระอธิการเรือง
* พระอธิการกล่อม
* พระอธิการรุ่ง
* พระอธิการแจ่ม
* พระสมุห์ มี จนฺทสโร
* พระครูฐิติญาณสังวร (ขวบ ฐิติญาโณ)
* พระครูนิเทศกิจจาทร (มหา นิเทสโก)
* พระมหาสมเกียรติ เตชวณฺโณ ป.ธ.7

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทรงคนอง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดทรงคนอง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
มาตางิกับหมีที่ถูกล่าในอำเภอคามิโกอานิ จังหวัดอากิตะ เมื่อ พ.ศ. 2509
**มาตางิ** (ญี่ปุ่น: マタギ; โรมาจิ: *Matagi*) หมายถึง กลุ่มนักล่าสัตว์แถบภูมิภาคโทโฮกุ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศญี่ปุ่น พบได้ที่เมืองอานิ จังหวัดอากิตะ กระจายไปตามเขตป่าเทือกเขาชิรากามิซึ่งเป็นรอยต่อระหว่างจังหวัดอากิตะกับจังหวัดอาโอโมริ และพบได้บริเวณเมืองใกล้เคียง พบเขาล่ากวางและหมีมาตั้งแต่ยุคกลางเป็นต้นมา มีวัฒนธรรมใกล้เคียงกับชาวไอนุ ชนพื้นเมืองซึ่งอาศัยอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ โดยเฉพาะวัฒนธรรมการบูชาหมี หลังคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา มีการผลิตปืนไรเฟิลในประเทศเพิ่มขึ้น ความจำเป็นในการล่าหมีก็ลดลง วัฒนธรรมมาตางิก็หดหายลงไปตามลำดับ

โดยชื่อ *มาตางิ* เป็นคำไอนุ มาจากคำว่า *มาตันกี* (matangi) หรือ *มาตันกีโตโน* (matangitono) แปลว่า *บุรุษแห่งเหมันตฤดู* หรือ *นายพราน* จากการศึกษาของอี (Lee) และฮาเซงาวะ (Hasegawa) ระบุว่า *มาตางิ* เป็นผู้สืบสันดานจากนายพรานและชาวประมงไอนุซึ่งอพยพลงมาจากเกาะฮกไกโดลงสู่เกาะฮนชู เพื่อล่าสัตว์ให้กับกลุ่มชนที่ใช้ภาษาญี่ปุ่นในท้องถิ่น พึงสังเกตจากการที่มาตางิใช้คำยืมจากภาษาไอนุสำหรับใช้เรียกชื่อสัตว์และภูมินามจำนวนมาก

การล่าสัตว์ของมาตางิถือเป็นวิถีชีวิตมิใช่ล่าสัตว์เป็นเกมกีฬา พวกเขาเชื่อว่าสัตว์ป่าคือของขวัญที่เทพเจ้าแห่งขุนเขาประทานลงมา มาตางิมีกรรมวิธีจัดการเนื้อสัตว์และการแล่ โดยหลังการฆ่า มาตางิจะมีบทสวดเฉพาะ สัตว์ป่าเหล่านี้จะได้รับการบูชา ไม่มีชิ้นส่วนใดถูกทิ้ง และดวงวิญญาณจะได้รับการปลอบประโลมเพื่อกลับไปสู่ขุนเขาอีกครั้ง

มาตางิอาศัยอยู่ในหมู่บ้านขนาดเล็กแถบชายป่าชายเขาในภูมิภาคโทโฮกุ ที่อำเภอนิชิตสึงารุและนากัตสึงารุ จังหวัดอาโอโมริ อำเภอคิตาอากิตะและเซ็มโบกุ จังหวัดอากิตะ อำเภอวางะ จังหวัดอิวาเตะ อำเภอนิชิโอคิตามะและสึรูโอกะ จังหวัดยามางาตะ อำเภอมูรากามิและนากาอูโอนูมะ จังหวัดนีงาตะ พวกเขาประกอบอาชีพเกษตรกรรมในช่วงฤดูเพาะปลูกและฤดูเก็บเกี่ยว หากเป็นฤดูหนาวและต้นฤดูใบไม้ผลิ พวกเขาจะรวมตัวกันไปล่าสัตว์สัปดาห์ละครั้ง ปัจจุบันมาตางิบางคนขัดแย้งกับนักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม เพราะข้อกังวลด้านการตัดไม้ทำลายป่าและการลดจำนวนลงของสัตว์บางชนิด มาตางิไม่สามารถล่าเลียงผาญี่ปุ่น เพราะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ส่วนการล่าหมียังคงดำเนินต่อไป หากแต่ต้องได้รับใบอนุญาตแบบพิเศษ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tjeerd de Graaf "*Documentation and Revitalisation of two Endangered Languages in Eastern Asia: Nivkh and Ainu"* 18 March 2015
2. ↑  Kudō Masaki (1989). *Jōsaku to emishi*. Kōkogaku Library #51. New Science Press. p. 134
3. ↑  Tanigawa, Ken'ichi (1980). *Collected works*, vol. 1. pp. 324–325
4. ↑  "Matagi: Hunters as Intermediaries Between 'Wild' and 'Domestic.'" Scott Schnell, Japan Anthropology Workshop, March 14, 2010

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มาตางิ
* Visit Shirakami
**วัดโพนชัย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำหมัน ในตำบลด่านซ้าย อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย

วัดโพนชัยสร้างขึ้นตั้งแต่เมื่อไรไม่ปรากฏหลักฐานที่ชัดเจน สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในคราวเดียวกันกับการสร้างพระธาตุศรีสองรักในระหว่าง พ.ศ. 2103–06 โดยเป็นที่พักของพระสงฆ์ที่มาร่วมงานสมโภชพระธาตุศรีสองรัก โดยจากรูปแบบของเจดีย์ก็คล้ายคลึงกับพระธาตุศรีสองรัก แต่มีขนาดเล็กและชะลูดกว่าซึ่งน่าจะสร้างขึ้นในช่วงเวลาใกล้เคียงหรือหลังการสร้างพระธาตุศรีสองรักเล็กน้อย

วัดโพนชัยตั้งอยู่บนเนินดิน ซึ่งชาวบ้านเชื่อว่าเกิดจากขุยดินปากรูพญานาค ซึ่งในสมัยพุทธกาลพญานาคเคยได้ถวายพื้นที่แห่งนี้ให้พระพุทธเจ้าประทับแรม พร้อมด้วยพระสาวก 500 รูปมาก่อน เนินดินชาวบ้านเรียกว่า "โพน" และเพื่อความเป็นสิริมงคลจึงตั้งชื่อวัดว่า "วัดโพนชัย" อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2103 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2110

วิหารของวัดมีลักษณะสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะล้านช้าง เดิมเป็นวิหารโถง เสาไม้ แต่ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์มาอย่างต่อเนื่อง ส่วนบนเป็นเครื่องไม้มุงด้วยกระเบื้องดินเผา ส่วนล่างเป็นผนังก่ออิฐถือปูน มีช่องหน้าต่าง ภายในประดิษฐาน *หลวงพ่อพระเจ้าใหญ่* เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย ลงรักปิดทอง ขนาดหน้าตักกว้างประมาณ 79 นิ้ว เป็นพระพุทธรูปศิลปะล้านช้าง ฝีมือช่างท้องถิ่น อายุราวพุทธศตวรรษที่ 22–23 สันนิษฐานว่าอาจจะสร้างขึ้นพร้อมกับการสร้างวัดโพนชัย ภายในวัดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ผีตาโขนและพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเมืองด่านซ้าย

วัดมีประเพณีที่สำคัญคือ *งานบุญหลวง* หรือ *เทศกาลผีตาโขน* มีการทำบุญมหาชาติในเดือน 7 (กรกฏาคม)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพนชัย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ถอดความเชื่อและเรื่องเล่า รูพญานาคกับพระเจ้าใหญ่ วัดโพนชัย จ.เลย". ศิลปวัฒนธรรม.
3. ↑  "เที่ยววัดโพนชัย ด่านซ้าย และพิพิธภัณฑ์ผีตาโขน จ.เลย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-01-07. สืบค้นเมื่อ 2023-01-07.
**วัดโมลี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านคลองบางไผ่ ตำบลบางรักใหญ่ อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี มีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 6 แปลง รวมเนื้อที่ 118 ไร่ 2 งาน 35 ตารางวา

ประวัติ
-------

วัดโมลีสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2375 ในสมัยรัตนโกสินทร์ เดิมชื่อว่า **วัดใหม่สุวรรณโมลี** มีผู้ศรัทธาท่านหนึ่งได้สลักปิ่นปักมวยผมออกขาย นำเงินมาสร้างวัด และใช้ปิ่นปักมวยผมเป็นสัญลักษณ์ของวัดมาตลอดจนทุกวันนี้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งก่อนเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2461 (เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร) ได้ผูกพัทธสีมาประมาณ พ.ศ. 2467 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่ในวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2544 (เขตวิสุงคามสีมากว้าง 23.50 เมตร ยาว 41.50 เมตร) เมื่อครั้งสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จตรวจการคณะสงฆ์ในถิ่นนี้ ทรงเห็นว่าชื่อวัดยาวเกินไปจึงประทานชื่อใหม่ว่า "วัดโมลี"

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 ลักษณะทรงไทย หลังคาสามชั้นมุงกระเบื้องเคลือบ บานประตูหน้าต่างสลักลายไทย ทาทองล่องชาด ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า *หลวงพ่อพุทธวิหาร* บุทองทั้งองค์ ศาลาการเปรียญกว้าง 13.60 เมตร ยาว 32 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้น ทรงไทย มีช่อฟ้า ใบระกา หน้าบันปิดทอง ประดับกระจกสี หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้ อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโมลี ต.บางรักใหญ่ อ.บางบัวทอง นนทบุรี". ทัวร์วัดไทย.
2. ↑  "วัดโมลี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**แอฟริกัน ทริปาโนโซมิเอซิส** (ภาษาอังกฤษ African trypanosomiasis) หรือ **โรคเหงาหลับ** เป็นโรคที่เกิดจากปรสิตในคนหรือสัตว์อื่น ๆ โรคนี้เกิดจากปรสิตชนิด *ทริปาโนโซมา บรูเซีย* ซึ่งมีอยู่สองชนิดที่สามารถก่อให้เกิดการติดเชื้อในมนุษย์ ได้แก่ *ทริปาโนโซมา บรูเซีย แกมเบียนส์* (T.b.g) และ *ทริปาโนโซมา บรูเซีย โรดเซียนส์* (T.b.r.). T.b.g เป็นสาเหตุของผู้ป่วยที่ได้รับรายงานกว่า 98% โรคเหงาหลับทั้งสองชนิดมักถูกส่งผ่านโดยการกัดของแมลงวันเซตซีที่ติดเชื้อและมักจะแพร่หลายในพื้นที่ชนบท 

ในขั้นต้น ในระยะแรกของโรค ผู้ป่วยมักมีอาการไข้ ปวดศีรษะ มีอาการคันและปวดตามข้อ อาการเหล่านี้จะเกิดขึ้นในช่วงหนึ่งถึงสามสัปดาห์หลังถูกกัด หลายสัปดาห์ถึงหลายเดือนต่อมา ระยะที่สองของโรคเริ่มขึ้นด้วยอาการสับสน มือไม้ทำงานไม่ประสานกัน อาการชา และปัญหาในการนอนหลับ การวินิจฉัยทำได้โดยการหาพยาธิในสเมียร์เลือด หรือในของเหลวในต่อมน้ำเหลือง มักมีความจำเป็นต้องใช้การเจาะน้ำไขสันหลังเพื่อบอกความแตกต่างระหว่างระยะแรกและระยะที่สองของโรค

การป้องกันโรคที่รุนแรงทำได้โดยการตรวจคัดประชากรที่มีความเสี่ยงโดยการตรวจเลือดเพื่อหา T.b.g. การรักษาสามารถทำได้ง่ายกว่าหากสามารถตรวจพบโรคอย่างรวดเร็วก่อนที่จะเกิดอาการทางระบบประสาท การรักษาอาการระยะแรกทำได้โดยการใช้ยาเพนทามิดินหรือซูรามิน ส่วนการรักษาอาการระยะที่สองทำได้โดยการใช้อีฟลอนิธินหรือส่วนผสมของไนเฟอไทมอกกับ อีฟลอนิธิน สำหรับ T.b.g. แม้ว่าเมลาร์โซโพรลจะใช้ได้กับเชื้อทั้งสองชนิด ยานี้มักถูกใช้เฉพาะกับผู้ป่วยที่ติดเชื้อ T.b.r. เนื่องจากมีผลข้างเคียงที่รุนแรง 

โรคนี้เกิดขึ้นเป็นประจำในบางพื้นที่ของแอฟริกาใต้สะฮารา โดยมีประชากรที่มีความเสี่ยงประมาณ 70 ล้านคนใน 36 ประเทศ ในปี 2553 โรคนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 9,000 ราย ซึ่งถือว่าลดน้อยลงจากจำนวน 34,000 รายในปี 2533 ปัจจุบันคาดว่ามีผู้ติดเชื้อประมาณ 30,000 ราย โดยเป็นผู้ติดเชื้อใหม่ 7,000 รายในปี 2555 กว่า 80% ของผู้ติดเชื้ออาศัยอยู่ใน สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก เกิดการระบาดครั้งใหญ่ขึ้นสามครั้งในประวัติศาสตร์: ครั้งแรกในปี 2439 ถึงปี 2449 โดยเริ่มในประเทศยูกันดาและลุ่มแม่น้ำคองโก และอีกสองครั้งในปี 2463 และปี 2513 ในหลายประเทศในทวีปแอฟริกา สัตว์อื่น ๆ เช่น โค สามารถเป็นพาหะของโรคและติดเชื้อได้
**วัดโสภณเจติการาม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคู้สลอด อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดโสภณเจติการามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2458 เดิมชื่อว่า **วัดคู้มักเม่า** ตั้งชื่อตามหมู่บ้านคือบ้านคู้มักเม่า สร้างขึ้นตั้งแต่อำเภอลาดบัวหลวงยังอยู่ในความปกครองของอำเภอ ราชคราม (บางไทร) ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2466 ทางวัดได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินวัด คือ โรงเรียนวัดโสภณเจติการาม ซึ่งก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2460

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อศรีเพชร เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัย ผู้ที่ป่วยเป็นโรคร้ายมักมาบนบานขอน้ำมนต์หลวงพ่อไปดื่มและอาบ เชื่อกันว่าทำให้โรคร้ายต่าง ๆ หายได้ บุคคลใดที่ไม่มีบุตร ก็มาบนขอต่อหลวงพ่อ เป็นต้น หลวงพ่อยืนเป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ปางห้ามสมุทร สูง 39 วา สร้างโดยพระครูโสภณธรรมารักษ์ เมื่อพ.ศ. 2541 เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของวัด เป็นพระพุทธรูปที่สูงที่สุดในอำเภอลาดบัวหลวง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโสภณเจติการาม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "โรงเรียนวัดโสภณเจติการาม".
3. ↑  "วัดโสภณเจติการาม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดกาญจนบุรีเก่า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดหญ้า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ตั้งอยู่ห่างจากวัดขุนแผนไปทางทิศใต้ ประมาณ 500 เมตร ตั้งอยู่ในบริเวณเมืองกาญจนบุรี (เก่า)

ประวัติ
-------

วัดกาญจนบุรีเก่า หรือ **วัดนางพิม** หรือ **วัดท่าเสา** เดิมเป็นวัดร้างที่สร้างในสมัยอยุธยา เล่ากันว่านางพิมเป็นผู้สร้าง ภายในพบซากเจดีย์เก่าทรงกลมฐานต่ำและซากกำแพงพระพุทธรูปศิลาทรายสีแดงขนาดใหญ่ที่วัดร้างแห่งนี้ ก่อนจะได้รับการโยกย้ายไปเป็นพระประธานในอุโบสถสำคัญในหลาย ๆ วัดในเขตอำเภอเมืองกาญจนบุรี ได้แก่ วัดเทวสังฆาราม วัดถาวรวราราม (วัดญวน) และวัดศรีอุปลาราม (วัดหนองบัว) ส่วนพระพุทธรูปสมัยอยุธยาที่อยู่ที่วัดกาญจนบุรีเก่ามีจำนวน 2 องค์ คือ *หลวงพ่อประทานโชค* ที่ประดิษฐานอยู่ในมณฑปของวัดกับพระพุทธรูปอีกองค์หนึ่งที่ประดิษฐานอยู่ในศาลาการเปรียญ

จากเอกสารของกรมการศาสนาพึ่งปรากฏในทะเบียนการตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 ต่อมาพระอาจารย์จวน เจ้าอาวาสรูปแรกได้บูรณะเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ ให้ชื่อว่า **วัดท่าเสา** เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อหมู่บ้าน และท่านได้บูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะเพื่อใช้เป็นที่พักสงฆ์และบำเพ็ญกุศลเมื่อ พ.ศ. 2541 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2474

เสนาสนะ
-------

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งสร้างขึ้นบนฐานพระอุโบสถเดิมภายหลัง พ.ศ. 2472 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนฐานสูง ด้านหน้ามีบันไดทางขึ้น 2 บันได มีประตูทางเข้าสู่ภายในอุโบสถ 1 ประตู ด้านข้างมีหน้าต่างด้านละ 3 ช่อง ด้านหลังทำลักษณะคล้ายมุขมีประตุทางเข้าด้านข้าง 2 ประตูและบันไดทางเข้าภายในด้านละ 1 บันได หลังคาอุโบสถเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้องลักษณะเสาที่รองรับหลังคาเป็นเสาย่อมุม หัวเสาเป็นบัว รอบอุโบสถเป็นซุ้มใบเสมา 8 ซุ้ม ประดิษฐานใบเสมาหินทรายสีแดงมี่ลวดลายแต่ละใบไม่เหมือนกัน เจดีย์ทรงกลม เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงกลม ตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ จากประวัติพบว่าเจดีย์องค์นี้สร้างขึ้นจากเจดีย์เก่าที่หักพังทลายตามร่องรอยเดิม ภายหลัง พ.ศ. 2472

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูจวน
* พระเกลา
* พระเป๋า
* พระเกลา
* พระราชรัตนวิมล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนางพิมหรือวัดท่าเสา". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดกาญจนบุรีเก่า". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
3. ↑  "วัดกาญจนบุรีเก่า". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**วัดกำแพงงาม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกล้วย อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 21 ไร่ 3 งาน 33 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง มีเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 30 ตารางวา วัดเคยพบ *จารึกวัดกำแพงงาม* ปัจจุบันเก็บอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร กรุงเทพมหานคร

วัดกำแพงงงามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2127 เดิมชื่อว่า **วัดบ้านกล้วย** ตามชื่อบ้าน แต่ที่ได้นามว่าวัดกำแพงงาม เพราะเหตุผลที่ว่า วัดนี้สร้างกำแพงวิหารห่างออกมาจากตัววิหารล้อมรอบทั้ง 4 ด้าน ก่อด้วยอิฐ ทำเป็นช่องลมห่างตัววิหารประมาณ 3 วา ที่มีความสวยงาม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดการเรียนการสอนทั้งแผนกธรรมและแผนกบาลี ธรรมศึกษา ดนตรีไทย และเปิดการเรียนการสอนถวายความรู้ ระดับอุดมศึกษา พระภิกษุสามเณรจังหวัดสุโขทัยและจังหวัดใกล้เคียง

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร สร้าง เมื่อ พ.ศ. 2499 กุฏิสงฆ์มีจำนวน 8 หลัง ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 หอสวดมนต์กว้าง 12 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 หอไตรกลางน้ำ และมีโรงเรียนพระปริยัติธรรม 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2552 เป็นต้น ปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถศิลปะสุโขทัย พระพุทธรูปอื่นอีก 2 องค์ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย และปางห้ามสมุทร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์มี
* พระอาจารย์โบ้
* พระอาจารย์ขำ
* พระอาจารย์จาด
* พระปลัดเต้น พ.ศ. 2460–2475
* พระสมุห์เจริญ พ.ศ. 2475–2492
* พระครูสุธรรมโกวิท พ.ศ. 2493–2519
* พระอธิการจำลอง โกสโล พ.ศ. 2520–2520
* พระสมควร คนฺธาสาโร พ.ศ. 2520–2521
* พระมหาพิมพ์ รมณีโย พ.ศ. 2522-2525
* พระทองคำ ปภากโร รักษาการแทน พ.ศ. 2525–2527
* พระมหาบุญเรือง ขนฺติโก พ.ศ. 2527-2528
* พระปลัดสงบ สันติธมฺโม พ.ศ. 2528-2537
* พระใบฎีกาจงภิสิทธิ์ สนฺตจิตฺโต พ.ศ. 2537-2538
* พระครูพิทักษ์กิจโกศล พ.ศ. 2538–ถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "จารึกวัดกำแพงงาม". จารึกในประเทศไทย.
2. ↑  "วัดกำแพงงาม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดกำแพงงงาม**
**วัดทรายมูล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหางดง อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน

วัดทรายมูล เดิมชื่อว่า **วัดคงหลุมดอนชัย** เพราะว่าบริเวณวัดมีแต่หลุมทรายเป็นหลุม ๆ กับก้อนหินเป็นกองอยู่เป็นแห่ง ๆ ตามประวัติแจ้งว่า วัดนี้ได้สร้างขึ้นในสมัยใดและใครเป็นผู้สร้างนั้นไม่ทราบ ต่อมา พ.ศ. 2327 ได้มีพระภิกษุทนันท์ไชยเป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างพระพุทธรูปพระประธานในวิหารและท้าวลือโลกพร้อมด้วยคณะศรัทธาในขณะนั้นเป็นผู้อุปถัมภ์ ข้อมูลจากกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2456

วิหารศิลปะล้านนา ประดับด้วยไม้แกะสลักลายเมฆ ภายในมีพระพุทธรูป เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หล่อด้วยสำริดทาชาดปิดทอง ศิลปะล้านนา พุทธศตวรรษที่ 25 หน้าตักกว้าง 20 เซนติเมตร สูง 40 เซนติเมตร ฐานกว้าง 23.5 เซนติเมตร มีอักษรจารึกว่า สร้างเมื่อ จ.ศ. 2188 มณฑปสร้างด้วยไม้สลัก ทาชาดเขียนลายทองประดับ กระจกศิลปะล้านนาพุทธศตวรรษที่ 25 ฐานกว้าง 59 เซนติเมตร สูง 3 เมตร มีอักษรจารึกด้านข้าง ครุฑไม้กางปีก ทำด้วยไม้แกะสลักทาสี ศิลปะรัตนโกสินทร์ พุทธศตวรรษที่ 25 สูง 107 เซนติเมตร พระธาตุองค์สีขาวใหญ่ยอดพระธาตุมีฉัตรสีทอง องค์พระธาตุเป็นทรงกลม ฐานล่างจะเป็นทรงเหลี่ยม ศาลาพุทธเศรษฐีนวโกฏิจะมีเทวดาองค์ใหญ่สีขาว 2 องค์ยืนประดิษฐานเฝ้าอยู่บริเวณด้านหน้าศาลา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทรายมูล". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-29. สืบค้นเมื่อ 2021-09-29.
2. ↑  "วัดทรายมูล". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดทรายมูล".
4. ↑  "วัดทรายมูล หางดง เชียงใหม่".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดทรายมูล**
บทความนี้เกี่ยวกับวัดทองในแขวงฉิมพลี สำหรับวัดทองในแขวงบางเชือกหนัง ดูที่ วัดทองบางเชือกหนัง

**วัดทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร มีโรงเรียนในเขตที่ดินวัดได้แก่ โรงเรียนวัดทอง (อุดมศิลปวิทยาคาร) วัดทองมีการจัดงานเนื่องในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาต่าง ๆ รวมทั้งงานประจำปีปิดทองหลวงพ่อดำในช่วงเดือนพฤษภาคม (3 วัน)

วัดทองตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2302 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2330 บางครั้งเรียก **วัดทองฉิมพลี** หรือ **วัดทองบางระมาด** เพื่อให้ต่างจากวัดทองบางเชือกหนัง

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถเป็นอุโบสถดั้งเดิม มีหลังคา 2 ชั้น 3 ลด หน้าบันของมุขประดับลวดลายปูนปั้นรูปเทพนมและเครือเถา ซึ่งคงปั้นขึ้นใหม่ในช่วง พ.ศ. 2547–2548 เมื่อมีการปฏิสังขรณ์โดยยกระดับขึ้นอีก 2 เมตรทั้งหลัง เพื่อแก้ปัญหาน้ำท่วม อุโบสถเก่ามี 5 ห้อง คาดว่าได้รับการปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีพระพักตร์แบบรัตนโกสินทร์ อาจจะเป็นพระพุทธรูปที่สร้างมาเก่าแก่กว่านั้น แต่ถูกปฏิสังขรณ์จนไม่เหลือร่องรอยเดิม 

พระปรางค์ประดิษฐานอยู่ด้านหน้าอุโบสถ มีขนาดเล็กทรงเพรียว ฐานเป็นฐานสิงห์ ทาสีทองทั้งองค์ วิหารหลวงพ่อดำสร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 ภายในประดิษฐาน *หลวงพ่อดำ* พระพุทธรูปปูนปั้นองค์ใหญ่ ปางมารวิชัย ศาลาการเปรียญหลังเดิมอยู่ริมน้ำ เป็นอาคาร 2 ชั้น ชั้นบนเป็นไม้ ทรงไทย ชั้นล่างเป็นคอนกรีต เดิมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 เป็นทรงไทยชั้นเดียว ยกพื้นสูง มีใต้ถุน แต่เดิมไม่ได้อยู่ริมคลอง ศาลาการเปรียญหลังใหม่เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น สร้างด้วยคอนกรีตเมื่อ พ.ศ. 2536 ใช้ในงานมงคลต่าง ๆ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* สมการฉิ่ง
* พระอธิการผาด
* พระครูสาย
* พระครูศุภกิจจานุยุต (กินดิน ผาสุกาโม)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทอง". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย*.
2. ↑  ประภัสสร์ ชูวิเชียร. "วัดโบราณในคลองบางระมาด." *เมืองโบราณ 32*, 4 (ต.ค.–ธ.ค. 2549) : 73–88
**วัดกุฎีเตี้ย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอาษา อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก

วัดกุฎีเตี้ยตั้งเมื่อ พ.ศ. 2310 เริ่มสร้างขึ้นในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยา ชาวมอญได้อพยพหลบหนีพม่ามาก่อสร้างบ้านเรือนขึ้นใหม่ ต่อมาได้ชักชวนกันสร้างวัด และมีคนชื่อเตี้ยเป็นผู้นำ ได้สร้างกุฎิสงฆ์แบบเรียบง่ายและเตี้ย จึงตั้งชื่อวัดว่า "วัดกุฎีเตี้ย" อย่างไรก็ดีกุฏิได้รับการบูรณะ เปลี่ยนแปลงโครงสร้างให้สูงขึ้นแต่ก็ยังใช้ชื่อเดิมของวัดตลอดมา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2424 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 15 เมตร ยาว 22 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ หอระฆัง และเมรุ ส่วนปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานปางมารวิชัย สมัยอู่ทองประดิษฐานในอุโบสถ พระพุทธรูป "หลวงพ่อพระพุทธปาฎิหารย์" ประดิษฐานอยู่บริเวณกลางวัด พระพุทธรูปศิลปะอยุธยา เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยประทับบนฐานปัทม์รัศมีหายไป จีวรตกแต่งลวดลาย ฐานเป็นบัวหงายซ้อนกัน และเจดีย์ จำนวน 2 องค์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงปู่ดี
* พระสิน
* พระครูพิศาลธรรมประยุต พ.ศ.2485–2530
* พระครูรัตนธรรมประยุต พ.ศ. 2530–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกุฎีเตี้ย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "มรดกทางวัฒนธรรม".
3. ↑  กรมศิลปากร. "วัดกุฎีเตี้ย" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 6 มกราคม 2566. เข้าถึงจาก
**หัสคุณ**, **สมุย** หรือ **หมุย** (ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Micromelum falcatum*) เป็นพืชในวงศ์ส้ม (Rutaceae) ต้นสีเขียว แก่แล้วเป็นสีน้ำตาลอมเทา แตกเป็นร่องตื้นตามยาว ใบประกอบแบบขนนกชั้นเดียว ผิวใบเรียบ จับดูแล้วรู้สึกเหนียว มีกลิ่นน้ำมันหอมระเหย ดอกช่อ ดอกบานเต็มที่กลีบม้วนไปด้านหลังเล็กน้อย กลีบดอกสีขาวแกมเหลือง ผลเดี่ยว ผิวเรียบ มีขนสั้นสีขาว ผิวมีน้ำมันจับอยู่ทั้งผล เมื่ออ่อนสีเขียว แก่เป็นสีส้ม รากใช้ผสมกับรากปลาไหลเผือก ใช้เป็นยาแก้นิ่ว แก้หืด ขับพยาธิ

ลักษณะทางพฤษศาสตร์
------------------

หัสคุณเป็นไม้พุ่มขนาดเล็กถึงขนาดกลาง   สูงประมาณ 3 เมตร เปลือกลำต้นสีเทาคล้ายต้นส้มโอ  

**ใบ** ประกอบแบบขนนก มีใบย่อย 8–12 คู่ ใบย่อยรูปรีหรือรูปหอกยาว 4–8 เซนติเมตร ลักษณะยอดและใบอ่อนคล้ายกับมะกอก ผิวใบเกลี้ยงเป็นมันวาว 
**ดอก** เป็นช่อตามปลายกิ่งขนาดเล็กประมาณ 1.5 เซนติเมตร สีเทาอ่อน 
**ผล** สุกสีชมพู รสหวานเล็กน้อย

การขยายพันธุ์
-------------

ส่วนใหญ่จะขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด ปักชำ และตอนกิ่ง

อ้างอิง
-------

* มัณฑนา นวลเจริญ. พรรณไม้ป่าชายหาด. ปทุมธานี. สำนักพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ 2552 หน้า 173
**"หัวใจเต้นช้าลง"** เป็นซิงเกิลในปี พ.ศ. 2558 ของวงดนตรีแนวร็อกภารต้า ซิงเกิลนี้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2558 จากค่ายครัวซอง ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ประพันธ์คำร้อง-ทำนองโดย วีรยุทธ ชูลีกร และเรียบเรียงโดย ศราวุธ แสงบุตร

มิวสิควีดิโอเพลง "หัวใจเต้นช้าลง" ถ่ายทำที่ แอ็คสตูดิโอ โดยมี ปอม- ปณิธิ เครือโสภณ" และ ทับทิม – เปมิกา จิรนรภัทร" นักแสดงดาวรุ่งจากช่อง 3 มาถ่ายทอดเรื่องราวในมิวสิควีดิโอ เนื้อหานั้นเกี่ยวกับ ชายหญิงคู่หนึ่งที่มีความรักให้แก่กัน แต่ผู้ชายนั้นไม่มีความกล้าแสดงออกที่จะเผยความรู้สึกของตนเองว่ารักฝ่ายหญิงมากแค่ไหน แม้ผู้หญิงจะพยายามถามว่ารักฉันไหมก็ตาม แต่ผู้ชายก็ไม่ยอมเผยความรู้สึกออกไป จนกระทั่งวันหนึ่งทั้งคู่ได้พบเจอกับเหตุการณ์ที่พลิกผันเปลี่ยนชีวิตทั้งคู่ให้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แม้อยากจะบอกใจจะขาดแค่ไหนมันก็สายเกินแก้ไปแล้ว

การตอบรับ
---------

เพลง หัวใจเต้นช้าลง ติดชาร์ตอันดับสูงสุด 3 ใน 100 ของชาร์ตหมวดเพลง GMM Gmember Chart Top 100 ประจำวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2558 จากเว็บไซต์ Gmember

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2558) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 | 31 |
| Top 5 OISHI HIT LIST | 3 |
|

| ชาร์ต (พ.ศ. 2559) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| Joox Top 100 Chart | 93 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "PARATA ย้ำความแรง ปล่อยซิงเกิ้ลใหม่ "หัวใจเต้นช้าลง"". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-03-12. สืบค้นเมื่อ 2016-04-06.
2. ↑  เพลงไทยที่เพราะและฮิตที่สุด GMM Grammy Gmember Chart Top 100 วันที่ 29 มิ.ย 58
3. ↑  Top 5 OISHI HIT LIST ชาร์ตประจำวันที่ 13 - 19 กรกฎาคม 2558[*ลิงก์เสีย*]
**นกอ้ายงั่ว** หรือ **นกคองู** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Anhinga melanogaster*) เป็นนกน้ำชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์นกอ้ายงั่ว (Anhingidae) ในอันดับนกกระทุง (Pelecaniformes) (แต่บางข้อมูลจัดให้อยู่ในอันดับ Suliformes) ในประเทศไทยพบเพียงชนิดเดียวเท่านั้น

ขนาดลำตัวยาวประมาณ 90-95 เซนติเมตร ปากตรง ปลายปากแหลม หัวเล็กคอยาวมาก ปีกยาว ปลายปีกค่อนข้างมน ขนปลายปีกเส้นที่ 2 และ 3 นับจากด้านนอกยาวที่สุด หางยาวแข็ง ปลายหางเป็นหางพลั่ว มีขนหาง 12 เส้น ขาค่อนข้างสั้นแต่ใหญ่ มีพังผืดนิ้วเป็นแบบตีนพัดเติม ทั้งสองเพศมีลักษณะและสีเหมือนกัน ตัวเต็มวัยหัวและคอสีน้ำตาล มีลายสีขาวคาดจากคางจนถึงข้างคอ ลำตัวสีดำ ช่วงไหล่ คอด้านบน และลำตัวด้านบนมีลายขีดสีเทาแกมสีเงิน ตัวไม่เต็มวัยสีจางกว่าตัวเต็มวัย หัวและคอสีขาว ลำตัวสีน้ำตาล มีลักษณะเด่น คือ มีลำคอยาวเรียวดูคล้ายงู จนได้อีกชื่อหนึ่งว่า "นกคองู" เพราะขณะว่ายน้ำ ลำตัวทั้งหมดจะจมลงใต้น้ำ ชูเฉพาะคอและหัวขึ้นเหนือน้ำ ดูคล้ายกับงูที่อยู่ในน้ำมาก

อยู่เป็นกลุ่มตามแหล่งน้ำ เช่น บึง, อ่างเก็บน้ำ, เขื่อน หรือแหล่งน้ำขนาดใหญ่ และอาจอยู่รวมกับนกและสัตว์ชนิดอื่น ว่ายน้ำและดำน้ำได้ดีมาก นอกจากนี้ยังบินได้ดี และชอบเกาะตามกิ่งไม้แห้งใกล้กับแหล่งน้ำหากินหรือบริเวณแหล่งอาศัย เพื่อผึ่งแดดหรือไซ้ขนหลังจากว่ายน้ำและดำน้ำหาอาหาร 

อาหารได้แก่ปลาชนิดต่าง ๆ ที่ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไป โดยใช้ปากแทงทะลุตัวปลา จากนั้นจะชูหัวและลำคอขึ้นเหนือน้ำ โยนปลาขึ้นไปในอากาศพร้อมกับอ้าปากรับ แล้วกลืนเข้าไปทั้งตัว แต่ถ้าปลาตัวใหญ่เกินไปก็อาจจะนำขึ้นมากินบนกิ่งไม้ นกอ้ายงั่วผสมพันธุ์ในช่วงฤดูฝนหรือระหว่างเดือนกรกฎาคมถึงเดือนตุลาคม ทำรังรวมกันเป็นกลุ่มตามต้นไม้สูง (ไม่ต่ำกว่า 20 เมตร) รังเป็นแบบง่าย ๆ ใช้กิ่งไม้มาวางซ้อนกันตามง่ามไม้ขนาดใหญ่ รังมีไข่ 3-5 ฟอง ทั้งสองคู่ผลัดกันฟักไข่ เนื่องจากนกอ้ายงั่ววางไข่ครั้งละไม่กี่ฟอง จึงมีความเสี่ยงที่จะถูกศัตรูของนกอ้ายงั่ว เช่น งู, หนู และนกล่าเหยื่อ ชนิดต่าง ๆ ซึ่งจะทำให้เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์อย่างยิ่ง รวมทั้งการรบกวนของมนุษย์ซึ่งเป็นสาเหตุสำคัญอย่างยิ่งต่อการสูญพันธุ์

คอที่ยาวคล้ายงู ขณะจับปลา
นกอ้ายงั่ว จัดเป็นดัชนีชี้วัดความสมบูรณ์ของธรรมชาติได้ดีอย่างหนึ่ง เพราะอาศัยอยู่ในบริเวณที่มีความอุดมสมบูรณ์ทั้งปริมาณของอาหาร และสภาพแวดล้อมต่าง ๆ จัดเป็นนกประถิ่นในประเทศไทย แต่อยู่ในภาวะถูกคุกคาม ในประเทศจัดให้เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ปัจจุบันพบเพียงไม่กี่จังหวัดเท่านั้น เช่น เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูเขียว จังหวัดชัยภูมิและจังหวัดสระแก้วในภาคตะวันออก

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Anhinga melanogaster*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. 1 2  จาก itis.gov
3. ↑  Mayr, E & G.W.Cottrell, บ.ก. (1979). *Check-list of birds of the world. Volume 1* (2 ed.). Cambridge, Massachusetts: Museum of Comparative Zoology. pp. 180–181.
4. ↑  Pennant, T (1790). *Indian Zoology* (2 ed.). London: Henry Hughs. p. 53.
5. ↑  นกคองู จาก siamensis.org
6. ↑
7. ↑  มาทำความรู้จักนกอ้ายงั่วกันเถอะ

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Anhinga melanogaster***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* นกอ้ายงั่ว โดย zyworld.com[*ลิงก์เสีย*]

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Anhinga melanogaster ที่วิกิสปีชีส์
**จัตุรัส 27 เมยาซียา** (อามารา: ሜያአዚያ 27 አደባባይ; อังกฤษ: Meyazia 27 Square; 27 Miyazya Square) หรือ**จัตุรัส 5 พฤษภาคม** (5 May Square) หรือเรียกกันทั่วไปว่า **อาราตกีโล** (Arat Kilo) เป็นทางแยกและย่านโดยรอบที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ตั้งอยู่ในอาดดิสอาบาบา ประเทศเอธิโอเปีย เป็นจุดตัดระหว่างถนน 4 สาย คือ ถนนอาดวา (Adwa St), ถนนกษัตริย์จอร์จที่หก (King George VI St), ถนนพระราชินีเอลิซาเบธที่สอง (Queen Elizabeth II St) และ ถนนพัฒนาผ่านความร่วมมือ (Development Through Cooperation Ave) ชื่อของจัตุรัสหมายถึงวันที่ 27 พฤษภาคม (Miyazya) วันที่ซึ่งอาดดิสอาบาบาตกอยู่ภายใต้การยึดครองของอิตาลีในปี 1936 และ 5 พฤษภาคม ซึ่งคือวันที่ได้รับการปลดปล่อยเมื่อปี 1941 รอบ ๆ จัตุรัสเป็นที่ตั้งของอาคารที่ทำการรัฐบาลและมหาวิทยาลัยอาดดิสอาบาบา

เสาโอเบลิสก์ตรงกลางจัตุรัสสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงการขึ้นครองราชย์ของ *Atse* Haile Selassie ในปี 1930 แต่ต่อมาได้ถูกรื้อถอนไปในปี 1936 ภายหลังตกอยู่ภายใต้การปกครองของอิตาลีฟาสซิสต์ และสร้างขึ้นใหม่หลังได้รับการปลดปล่อย ภายหลังเกิดการปฏิวัติเอธิโอเปีย เดร์ก ได้ทำการรื้อถอนภาพที่สื่อถึงจักรพรรดิ Haile Selassie ออกจากอนุสาวรีย์ และภายหลังสวครามกลางเมืองสิ้นสุดก็ได้ทำนุบำรุงอนุสรณ์นี้ขึ้นใหม่อีกครั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Forbes, Duncan (1972). *The Heart of Ethiopia*. p. 17.
2. ↑  Balsvik, Randi Rønning (1985). *Haile Sellassie's students: the intellectual and social background to revolution, 1952-1977*. p. 22.
3. ↑  Antonsich, Marco (2001). "Signs of power: Fascist urban iconographies in Ethiopia (1930s–1940s)" (PDF). *GeoJournal*. **52**: 325–338.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "Imperial Monuments of Ethiopia". *Imperial Ethiopia*. สืบค้นเมื่อ 22 August 2013.
**นกเงือกกรามช้าง** หรือ **นกกู๋กี้** (อังกฤษ: Wreathed hornbill, Bar-pouched wreathed hornbill) เป็นนกในวงศ์นกเงือกพบในป่าจากทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอินเดียและประเทศภูฏาน, ทางตะวันออกและใต้จนถึงกลางภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และหมู่เกาะซุนดา ยกเว้น เกาะซูลาเวซี นกเงือกกรามช้างยาว 75–100 ซม. เพศผู้หนัก 1.8-3.65 กก. เพศเมียหนัก 1.36-2.7 กก. ทั้งสองเพศมีลักษณะต่างกัน ซึ่งคล้ายกันกับญาติใกล้ชิดของมันคือนกเงือกกรามช้างปากเรียบ แต่นกเงือกกรามช้างมีขีดสีเข้มที่คอส่วนล่าง (จึงเป็นที่มาของชื่อ *Bar-pouched*)

ลักษณะ
------

นกเงือกกรามช้างยาว 75–100 ซม. เพศผู้หนัก 1.8-3.65 กก. เพศเมียหนัก 1.36-2.7 กก. จะงอยปากยาวมีโหนกเป็นลอนหยักบริเวณด้านบนของปาก ปากด้านข้างเป็นรอยสัน ทั้งสองเพศมีลักษณะต่างกัน เพศผู้มีถุงใต้คอสีเหลืองขีดดำสองข้าง เพศเมียมีถุงสีฟ้า ลำตัวสีดำปลอด หางมีสีขาว ไม่มีขนปกคลุมใต้ปีก

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2008). *Aceros undulatus*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 21 February.
2. ↑  "Oakland Zoo". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-12-29. สืบค้นเมื่อ 2011-03-04.
3. ↑  Rasmussen, P. M. (2000). *A review of the taxonomy and status of the Plainpouched Hornbill Aceros subruficollis. เก็บถาวร 2011-06-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน* Forktail 16: 83-86
4. ↑  นกเงือกกรามช้าง[*ลิงก์เสีย*] มูลนิธิศึกษาวิจัยนกเงือก ภาควิชาจุลชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

* BirdLife Species Factsheet.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกเงือกกรามช้าง**

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Rhyticeros undulatus ที่วิกิสปีชีส์
**มานกิบัต** (ฮินดี:मन की बात; พูดจากใจ) หรือ **"รายการจากใจนายกรัฐมนตรี"** เป็นรายการวิทยุประจำเดือนซึ่งนายกรัฐมนตรีนเรนทระ โมที จะสื่อสารกับประชาชนเกี่ยวกับนโยบาย การพัฒนาประเทศ ตลอดจนประเด็นต่างๆ ของประเทศอินเดีย โดยรายการนี้ออกอากาศทุกวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือน เวลา 11:00 น. ตามเวลามาตรฐานอินเดีย (หรือเวลา 12:30 น. ตามเวลาประเทศไทย) ทางสถานีวิทยุแห่งชาติอินเดีย (All India Radio) และแพร่ภาพคู่ขนานผ่านสถานีโทรทัศน์ในเครือของดอร์ดาร์ชาน ทั้ง ดีดี เนชั่นแนล (ช่องหลัก) และ ดีดี นิวส์ (ช่องข่าว) ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2557

ความเป็นมา
----------

ความนิยมของรายการ
-----------------

รายการได้รับความนิยมจากประชาชนที่ติตดามรับฟัง โดยจากการสำรวจในปี พ.ศ. 2557 ซึ่งเป็นปีแรกที่รายการเริ่มออกอากาศ พบว่า มีผู้ติตดามรับฟังจำนวนมากในเมืองใหญ่ โดยเฉพาะมุมไบ และ เจนไน ซึ่งจากการสำรวจพบว่า 66.7% ติดตามรับฟังรายการนี้ และเห็นว่ารายการนี้ีมีเนื้อหาที่เป็นประโยชน์ต่อผู้ฟัง 

นอกจากนี้ยังถือเป็นแหล่งรายได้ของสถานีวิทยุแห่งชาติอินเดียด้วย เนื่องจากโดยปกติ อัตราค่าโฆษณาในรายการจะอยู่ที่ 500-1500 รูปี (ประมาณ 200-600 บาท) แต่อัตราค่าโฆษณาในช่วงเวลาของรายการมานกิบัต จะอยู่ที่ 2 แสนรูปี (ประมาณ 85,000 บาท)

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Modi's 'man ki baat' was heard by 66% of listeners in 6 cities*
2. ↑  "PM Narendra Modi's 'Mann Ki Baat' turns big business for All India Radio", *The Economic Times*, 21 February 2015

แหล่งข้อมูล
-----------

* รายการย้อนหลัง เก็บถาวร 2020-03-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**โธมัส มอริส ลอว์เรนซ์** (อังกฤษ: Thomas Morris Lawrence) หรือ **ทอม ลอว์เรนซ์** เป็นนักฟุตบอลชาวเวลส์​ เล่นได้หลายตำแหน่งทั้งกองหน้า, กองกลางตัวรุกและตำแหน่งปีก ​ปัจจุบันเล่นให้กับดาร์บี เคาน์ตี ในอีเอฟแอลแชมเปียนชิป

ลอว์เรนซ์ เกิดที่เมืองเร็กซ์แฮม ประเทศเวลส์​ เข้าสู่ศูนย์ฝึกเยาวชนของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด​ตั้งแต่อายุ 8 ขวบ จนได้รับสัญญาเป็นนักฟุตบอลอาชีพและเลื่อนขึ้นมาเล่นให้กับทีมชุดสำรองและทีมชุดใหญ่ อย่างไรก็ตามตลอดช่วงระยะเวลาที่เขาอยู่กับแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด เขาไม่อาจสอดแทรกตัวเองขึ้นสู่ทีมชุดใหญ่ได้ก่อนที่จะถูกส่งไปเล่นให้กับคาร์ไลล์ ยูไนเต็ดในระดับลีกวัน​และ​โยวิล ทาวน์ในระดับแชมเปียนชิปด้วยสัญญายืมตัว โดยเขาได้รับโอกาสลงสนามในพรีเมียร์ลีกให้แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด​ ไปเพียงแค่ 1 นัด จากนั้นในพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2014–15 ​เขาตัดสินใจย้ายไปเล่นให้กับเลสเตอร์ ซิตี​ เพื่อโอกาสลงสนามที่มากขึ้น แต่ช่วง 3 ปีกับเลสเตอร์ ซิตี เขากลับได้ลงเล่นในพรีเมียร์ลีกไปแค่ 3 นัด และถูกส่งไปเล่นในระดับอีเอฟแอลแชมเปียนชิปกับ ร็อตเธอร์แฮม ยูไนเต็ด, แบล็คเบิร์น โรเวอส์, คาร์ดิฟฟ์ ซิตี และอิปสวิช ทาวน์ ด้วยสัญญายืมตัว

ในช่วงที่เขาเล่นให้กับอิปสวิช ทาวน์ เขาได้ลงสนามอย่างสม่ำเสมอและทำผลงานได้เป็นที่น่าประทับใจ โดยเป็นผู้ยิงประตูสูงสุดของสโมสรในฤดูกาล 2016–2017 และได้รับการโหวตให้เป็นผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำปีของสโมสรจากการโหวตของผู้เล่นอิปสวิช ทาวน์ จากผลงานของเขาทำให้ในฤดูกาล 2017–2018 สโมสรดาร์บี เคาน์ตี ซื้อตัวเขาไปร่วมทีมด้วยสัญญาระยะยาว

### ประวัติ

ลอว์เรนซ์เกิดเมื่อวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 1994 
ที่ เรกซ์แฮม ประเทศเวลส์

### อาชีพ

### แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเยาวชน

ลอว์เรนซ์ย้ายมาร่วมทีมเยาวชนของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเมื่อปี ค.ศ. 2002 ขณะอายุได้ 8 ปีโดยย้ายมาจากเอฟเวอร์ตัน

### แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

ในปี ค.ศ. 2013 ขณะอายุได้ 19 ปีลอว์เรนซ์ก็ได้
เซ็นสัญญาเป็นนักเตะอาชีพกับทีมปีศาจแดงแต่ไม่มี
โอกาสได้ลงเล่นเลยสักนัดจึงได้แต่เล่นในทีมสำรอง
เท่านั้น

### คาร์ไลส์ยูไนเต็ด

หลังจากเซ็นสัญญาเป็นนักเตะอาชีพได้ไม่นานเขาก็
ถูกปล่อยให้กับคาร์ไลส์ยูไนเต็ด ยืมตัวไปใช้งาน โดยลงเล่นให้กับทีมคาร์ไลส์ยูไนเต็ดทั้งสิ้น 9 นัดยิงไปทั้งหมด 3 ประตู

### เยโอวิลทาวน์

หลังจากถูกยืมตัวไปเขาก็ถูกปล่อยให้เยโอวิลทาวน์ ยืมตัวไปใช้งานโดยลงเล่นทั้งสิ้น 19 นัดยิงไป 2 ประตูแต่ก็ไม่สามารถช่วยเยโอวิลให้
รอดพ้นการตกชั้นจาก เดอะแชมเปี้ยนชิพ สู่ ลีกวัน ซึ่งในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2014 เขาก็แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเรียกตัวกลับไป

### กลับสู่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

หลังจากถูกเรียกตัวกลับมาเขาก็ได้มีโอกาสลงประ
เดิมสนามในนัดที่ทีมมีโอกาสเจอกับทีม ฮัลล์ซิตี เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 โดยลงเล่น
ทั้งสิ้น 70 นาทีก่อนจะถูกเปลี่ยนตัวออกโดยมี ไรอัน กิ๊กส์ ในฐานะผู้เล่น-ผู้จัดการทีมรักษาการลงเล่น
แทน

### เลสเตอร์ซิตี

ในช่วงต้นฤดูกาล 2014–15 ได้ย้ายไปร่วมทีมเลสเตอร์ซิตี ด้วยค่าตัว 1 ล้านปอนด์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Clubs submit retained and released lists". *premierleague.com*. Premier League. 7 June 2013. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-07-13. สืบค้นเมื่อ 2 December 2013.
2. ↑  "สรุปวันเดดไลน์พรีเมียร์ย้ายกันกระจาย". สยามสปอร์ต. 2 September 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-09-02. สืบค้นเมื่อ 3 September 2014.
**แมงกะพรุนหนัง** (อังกฤษ: Edible jellyfish) เป็นสัตว์น้ำไม่มีกระดูกสันหลัง จำพวกแมงกะพรุนสกุลหนึ่ง จัดอยู่ในสกุล  *Rhopilema*

เป็นแมงกะพรุนแท้ คือ แมงกะพรุนที่จัดอยู่ในชั้นไซโฟซัว มีร่างกายเป็นก้อนคล้ายวุ้นโปร่งใส ไม่มีสี มีรูปร่างคล้ายร่ม ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 30 เซนติเมตร บริเวณขอบร่มเป็นริ้วตรงกลางด้านเว้ามีส่วนยื่นออกไปเป็นช่อคล้ายดอกกะหล่ำที่มีปากอยู่ตรงกลาง 

แมงกะพรุนหนังดำรงชีวิตเป็นแพลงก์ตอน ไม่สามารถว่ายน้ำได้เอง แต่จะมีการเคลื่อนที่ด้วยการล่องลอยไปตามกระแสน้ำและการพัดพาไปตามคลื่นลม

โดยแมงกะพรุนหนังจัดเป็นแมงกะพรุนที่สามารถรับประทานได้ ชาวประมงจะจับกันในเวลากลางคืน ด้วยการล่อด้วยแสงไฟสีเขียว เมื่อได้แล้วจะนำไปล้างด้วยโซเดียมไบคาร์บอเนตและสารส้ม เพื่อให้เมือกหลุดจากตัวแมงกะพรุนและทำให้มีเนื้อที่แข็งขึ้น ก่อนจะนำไปพักไว้ เพื่อปรุงหรือเป็นส่วนผสมในอาหารประเภทต่าง ๆ เช่น ยำ, เย็นตาโฟ หรือสุกี้

อย่างไรก็ตาม แมงกะพรุนหนังก็ยังมีเข็มพิษที่มีพิษอยู่เช่นกันทุกชนิด แต่ทว่ามีพิษไม่ร้ายแรง เพียงโดนแล้วทำให้เกิดอาการระคายเคืองเท่านั้น

การจำแนก
--------

* ***Rhopilema*** Haeckel, 1880
	+ *Rhopilema asamushi* Uchida, 1927 (เป็นชนิดเดียวกันกับ *Rhopilema esculentum*)
	+ *Rhopilema esculentum* Kishinouye, 1891
	+ *Rhopilema hispidum*
	+ *Rhopilema nomadica*
	+ *Rhopilema rhopalophora* (Haeckel)
	+ *Rhopilema rhopalophorum* Haeckel, 1880
	+ *Rhopilema verrilli*

อ้างอิง
-------

1. ↑  *TV with Teeth - KILLER JELLYFISH*, สารคดีทางอนิมอลพลาเน็ต ทางทรูวิชั่นส์: อาทิตย์ที่ 23 มิถุนายน 2556
2. ↑  แมงกะพรุนหนัง[*ลิงก์เสีย*]
3. 1 2  บันทึกการเดินทาง... ตามล่าแมงกระพรุน! จากโอเคเนชั่น[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  พิษแมงกะพรุน
5. ↑  World Register of Marine Species (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Rhopilema***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Rhopilema ที่วิกิสปีชีส์
ภาพแมงมันคั่วเกลือ
**แมงมัน** (อังกฤษ: subterranean ants) เป็นชื่อเรียกของมดชนิดหนึ่งซึ่งทำหน้าที่เป็นมดราชินีสามารถนำมารับประทานเป็นอาหารได้ และมีชื่อวิทยาศาสตร์คือ Carebara sp. 1 of AMK

วรรณะ
-----

มดในตระกูลนี้มีการแบ่งวรรณะเป็น 6 วรรณะคือ

1. วรรณะราชินีที่เรียกว่าแมงมันแม่หรือแม่เพ้อ
2. วรรณะเจ้าหญิงทายาทที่เรียกว่าเต้งใหญ่
3. วรรณะสวามีที่เรียกว่าเต้งรอง
4. วรรณะมดงานเรียกว่าแย็บ
5. วรรณะทหารเรียกว่าแย็บใหญ่
6. วรรณะสร้างรังเรียกว่ามดแม่หมัน

ลักษณะทั่วไป
------------

แมงมันตัวเมีย มีสีแดงคล้ำ ตัวใหญ่ มีรสมันนิยมนำมาบริโภคเป็นอาหาร เรียกกันทั่วไปว่า "แมงมันแม่"

แมงมันตัวผู้ มีสีเหลือง ตัวเล็กกว่าแมงมันตัวเมีย ไม่นิยมรับประทานเพราะมีรสขม เรียกกันทั่วไปว่า "แมงมันปู๊" หรือ "แมงมันคา"

ประโยชน์/โทษ
------------

แมงมัน เป็นอาหารตามฤดูกาลที่หาได้ไม่ง่ายนักจึงเป็นที่ต้องการของชุมชน ที่นิยมรับประทานทั้งไข่ และลูกแมงมัน เฉพาะตัวเมีย ดังนั้นแมงมันจึงมีราคาดีพอสมควรเพราะนอกจากจะมีน้อยแล้วปีหนึ่งๆ จะมีให้รับประทานเพียงครั้งเดียว ไข่แมงมันที่ เรียกว่า "แมงมันจ่อม" ขายเป็นช้อน (คาว) ๆละ 20 บาท ลูกแมงมันที่คั่วแล้วใส่ถ้วยน้ำจิ้มเล็กๆ เป็นถ้วยตวงถ้วยละ 60 บาท ถ้าเป็น ขีดๆละ 100 บาท ส่วนแมงมันตัวผู้จะใช้เป็นเหยื่อตกเบ็ดปลาช่อน,ปลาสลิด

ที่อยู่อาศัย
------------

แมงมันชอบอาศัยอยู่ตามที่ดินที่เป็นที่ดอนน้ำท่วมไม่ถึง ชอบดินแข็งและชอบอยู่ใกล้รากไม้ใหญ่ๆ คล้ายปลวก แต่ไม่ก่อดิน หรือพูนดินขึ้นเป็นจอมปลวก ในรอบหนึ่งปีแมงมันจะออกจากรูเฉพาะเดือนพฤษภาคม คือฤดูฝน เพราะน้ำฝนที่ซึมลงดินทำให้ แมงมันอยู่ไม่ได้จะออกจากรูขึ้นมาอยู่บนผิวดิน แมงมันจะไม่ย้ายรังถ้าไม่ถูกรบกวนจากคน ก่อนที่ลูกแมงมันจะออกมาแม่จะออกมา ก่อนเพื่อขยายรูให้กว้างขึ้น เพราะลูกแมงมันตัวโตกว่า แม่แมงมันจะใช้เวลาขยายรูประมาณ 3 ชั่วโมง ลูกแมงมันถึงจะต้องออกมา

อ้างอิง
-------

* แมงมัน เก็บถาวร 2009-02-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สารานุกรมสำหรับเยาวชน
* มดแมลงมัน เก็บถาวร 2014-01-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**แมงดาญี่ปุ่น** หรือ **แมงดาจีน** (อังกฤษ: Japanese horseshoe crab, Chinese horseshoe crab; จีน: 鱟; ญี่ปุ่น: カブトガニ) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Tachypleus tridentatus* เป็นแมงดาหนึ่งในสองชนิดที่อยู่ในสกุล *Tachypleus*

แมงดาญี่ปุ่นมีส่วนหางเป็นสันขึ้นมาเป็นเหมือนสามเหลี่ยม ตัวผู้มีรอยหยักสองรอยทำให้มีลักษณะโค้งเป็นลอนสามลอน บริเวณขอบด้านหน้าของกระดอง ขอจับพองออกเป็นกระเปาะสองคู่ ตัวเมียมีหนามบริเวณขอบด้านข้างของส่วนท้องขนาดยาวสามคู่แรก และขนาดสั้นสามคู่หลัง ส่วนในตัวผู้มีขนาดความยาวใกล้เคียงกัน ขนาดใหญ่สุดมีความยาวตลอดตัว ประมาณ 74 เซนติเมตร สีของกระดองเป็นสีเขียวและอ่อนกว่าแมงดาถ้วย (*Carcinoscorpius rotundicauda*) พบในชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก บริเวณชายฝั่งของญี่ปุ่น, ไต้หวัน, ฟิลิปปินส์, เวียดนาม, มาเลเซีย และบริเวณเกาะบอร์เนียวเหนือ โดยไม่พบในน่านน้ำไทย

ในญี่ปุ่น เป็นแมงดาเพียงชนิดเดียวที่พบได้ที่นั่น โดยพบบริเวณชายฝั่งของทะเลเซโตะในฤดูใบไม้ผลิ จากนั้นในฤดูหนาวจะอพยพไปยังเกาะของเกาะฮนชูและเกาะคีวชูเพื่อจับคู่ผสมพันธุ์

แมงดาญี่ปุ่นหรือแมงดาจีนนั้นสามารถนำมารับประทานได้เช่นเดียวกับแมงดาจาน (*T. gigas*) ซึ่งเป็นแมงดาอีกชนิดหนึ่งที่อยู่ในสกุลเดียวกัน โดยในตำรับอาหารจีนและอาหารญี่ปุ่นนิยมรับประทานเนื้อและไข่ แต่ก็ยังมีพิษอยู่บ้างในบางท้องที่และบางฤดูกาล เช่นในสิงคโปร์ เคยพบรายงานของแมงดาที่มีพิษ

* มุมมองด้านหลัง  มุมมองหน้าท้อง/ ด้านหน้า มุมมองด้านหลัง มุมมองหน้าท้อง/ ด้านหน้า
* มุมมองหน้าท้อง  มุมมองหน้าท้อง
* ด้านหน้า  ด้านหน้า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Integrated Taxonomic Information System". Integrated Taxonomic Information System - Report. สืบค้นเมื่อ 2007-02-28.
2. ↑  ชีววิทยาของแมงดา[*ลิงก์เสีย*]

* World Conservation Monitoring Centre 1996. *Tachypleus tridentatus* เก็บถาวร 2008-02-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Downloaded on 10 August 2007.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**แมงดาญี่ปุ่น**
**ไข่เจียวสเปน** (สเปน: *tortilla española*) หรือ **ไข่เจียวมันฝรั่ง** (*tortilla de patatas*) เป็นอาหารสเปนแบบต้นฉบับ ประกอบด้วยไข่เจียว ซึ่งนำไปทอดกับมันฝรั่ง แต่ในบางพื้นภาค สามารถใส่หัวหอมและกระเทียมได้ด้วยแล้วแต่ความชอบของผู้บริโภค

ไข่เจียวสเปนคือหนึ่งในตาปา (ของว่างเรียกน้ำย่อย) ที่พบได้มากที่สุดทั่วไปในประเทศสเปน และเป็นอาหารจานโปรดเมื่อชาวสเปนไปปิกนิกเพราะสามารถรับประทานแบบร้อนหรือเย็นได้ บางครั้งเราเรียกแต่ละส่วนของไข่เจียวสเปนที่จัดเป็นตาปานี้ว่า "ปินโชเดตอร์ติยา" (*pincho de tortilla*) เพราะแผ่นไข่เจียวมีการตัดออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ โดยแต่ละชิ้นมีการเสียบด้วยไม้จิ้มฟันดั่งอาหารค็อกเทล

วิธีทำโดยทั่วไป
---------------

เริ่มต้นจากการตีไข่ดิบเตรียมทำไข่เจียวแล้วพักไว้ ซอยมันฝรั่งและหัวหอมแล้วนำไปทอดในน้ำมัน (นิยมใช้น้ำมันมะกอกเพราะสามารถทอดและต้มมันฝรั่งในตัวเสร็จได้) เมื่อสะเด็ดจากน้ำมัน ผสมมันฝรั่งและหัวหอมกับไข่ดิบที่ตีไว้แล้วทอดส่วนผสมก่อนด้านหนึ่ง แล้วกลับด้านเพื่อให้อีกด้านหนึ่งให้สุก สามารถกลับด้านโดยใช้อุปกรณ์ช่วย เช่น จาน หรือ "บูเอลเบตอร์ติยัส" (vuelvetortillas เป็นภาชนะเซรามิกที่เหมือนฝาปิด ซึ่งเป็นอุปกรณ์ทำไข่เจียวโดยเฉพาะ) หรือถ้ามันไม่ใหญ่เกินไป ก็โยนไข่เจียวขึ้นเพื่อกลับด้านจากกระทะแล้วรับด้วยกระทะ

อ้างอิง
-------

1. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* La tortilla de patatas deconstruida. Receta original de Marc Singla เก็บถาวร 2009-04-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (สเปน)
* La tortilla de patatas en verycocinar.com (สเปน)

ส่วนหนึ่งของไข่เจียวสเปน ความหนาและเนื้อแตกต่างกันตามภูมิภาคหรือความชอบ

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ไข่เจียวสเปน**
**ทอมมี ฮิลฟิเกอร์ บี.วี.** เดิมชื่อ Tommy Hilfiger Corporation และ Tommy Hilfiger Inc. เป็นแบรนด์เสื้อผ้า เครื่องแต่งกาย รองเท้า เครื่องประดับ น้ำหอม และของตกแต่งบ้านสัญชาติอเมริกัน บริษัทก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1985 และสินค้าของแบรนด์จำหน่ายในห้างสรรพสินค้าและร้านค้าปลีกกว่า 2,000 แห่งใน 100 ประเทศ

ประวัติ
-------

### ความเป็นมาและการก่อตั้ง

อาชีพของทอมมี ฮิลฟิเกอร์ ในแวดวงแฟชั่นเริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 1968 เมื่อเขาร่วมก่อตั้งร้านขายเสื้อผ้าและแผ่นเสียงชื่อ People's Place ทางตอนเหนือของรัฐนิวยอร์ก เขาใช้เงิน 150 เหรียญที่เขาเก็บออมจากการทำงานที่ปั๊มน้ำมันเป็นเงินตั้งต้น เขาดูแลการขยายสาขาของบริษัทไปยังเครือข่าย 10 สาขา แม้จะพบกับความสำเร็จในช่วงแรก แต่ People's Place ก็ยื่นฟ้องล้มละลายในปี ค.ศ. 1977 ในปี ค.ศ. 1979 ฮิลฟิเกอร์ย้ายไปนิวยอร์กเพื่อประกอบอาชีพเป็นแฟชั่นดีไซเนอร์ โดยทำงานให้กับแบรนด์ต่างๆ มากมาย รวมทั้งกางเกงยีนส์ Jordache

ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 เขาได้พบกับโมฮาน มูร์จานี มหาเศรษฐีด้านสิ่งทอชาวอินเดียโดยหวังว่าจะเปิดตัวไลน์เสื้อผ้าผู้ชาย ด้วยการสนับสนุนของมูร์จานี ในปี ค.ศ. 1985 ฮิลฟิเกอร์ได้เปิดตัวคอลเลกชันแรกซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเขา ไลน์เสื้อผ้าใหม่นี้เปิดตัวด้วยแคมเปญการตลาดที่มีชื่อเสียง ซึ่งรวมถึงป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ในไทม์สแควร์โดยฝีมือของจอร์จ ลอยส์ นักโฆษณา

แบรนด์ทอมมี ฮิลฟิเกอร์ออกจาก Murjani International ในปี ค.ศ. 1989 โดยมี Silas Chou ให้การสนับสนุนทางการเงินแทน ในปีนั้น Lawrence Stroll และ Joel Horowitz ซึ่งเป็นอดีตผู้บริหารของ Ralph Lauren ทั้งคู่ได้รับการว่าจ้างให้เป็นผู้บริหารของบริษัท Tommy Hilfiger, inc. ที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ชุดกีฬาชายในช่วงแรก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Everything He Touches Turns to Tommy". *Los Angeles Times* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 1997-11-09. สืบค้นเมื่อ 2022-09-30.
2. ↑  Lockwood, Lisa (2010-09-10). "The Stroll and Chou Years". *WWD* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2022-09-30.
ทอมมี มอริสัน ในปี ค.ศ. 2011
**ทอมมี เดวิด มอร์ริสัน** (อังกฤษ: Tommy David Morrison) เกิดเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1969 ที่เจย์ โอคลาโฮมา สหรัฐอเมริกา เป็นนักมวยสากลอาชีพรุ่นเฮฟวี่เวต เคยคว้าแชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวต ขององค์กรมวยโลก (WBO) ได้เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1991 ด้วยการเอาชนะคะแนนจอร์จ โฟร์แมน ก่อนจะมาเสียแชมป์ให้กับไมเคิล เบนท์ นักมวยโนเนมอย่างไม่มีใครคาดคิด

ทอมมี มอร์ริสัน เป็นนักมวยหน้าตาดี มีศักดิ์เป็นหลานชายของนักแสดงระดับตำนานชาวอเมริกัน จอห์น เวย์น ได้รับฉายาว่า *"เดอะดุ๊ก"* ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักชกที่หมัดหนักที่สุดในช่วงทศวรรษที่ 1990 และยังร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่อง *Rocky V* ด้วย ในบทของ *ทอมมี "เดอะแมชชีนกัน"* และเคยชกกับนักมวยที่มีชื่อดังหลายคน เช่น เลนน็อก ลูอิส, เรย์ เมอร์เซอร์, โดโนแวน รุดด็อก เป็นต้น

ในปี ค.ศ. 1996 มอร์ริสันตรวจพบว่ามีเชื้อเอชไอวีก่อนขึ้นชกไม่กี่วัน ซึ่งทำให้ต้องยุติการชกและประกาศลาสังเวียนทันที หลังจากนั้นมอร์ริสันติดคุกข้อหาใช้ยาเสพติดและพกพาอาวุธ เป็นเวลานาน 14 เดือน ต่อมาในปี ค.ศ. 2007 มอร์ริสันพยายามขึ้นชกอีกครั้งซึ่งผลการตรวจเลือดให้ผลเป็น "ลบ" ถึง 4 ครั้ง และทำให้ได้ใบอนุญาตชกมวยอีกครั้งเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 โดยชกครั้งแรกกับจอห์นสัน คาสเติล ในอีก 2 วันต่อมา สามารถชนะน็อกไปได้ในยกที่ 2

ทอมมี มอร์ริสันเสียชีวิตลงเมื่อคืนวันอาทิตย์ที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2013 ตามเวลาท้องถิ่นที่โรงพยาบาลในเนบราสกา ด้วยสาเหตุที่ยังไม่เปิดเผย ด้วยวัยเพียง 44 ปี ทำสถิติการชกไว้ทั้งหมด 52 ครั้ง เป็นการชนะทั้งหมด 49 ครั้ง ชนะน็อก 44 แพ้ 3 ครั้ง เสมอ 1 ครั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  อุทาหรณ์โรคเอดส์บทเรียนชีวิตจากนักกีฬาคนดัง[*ลิงก์เสีย*] dailynews.co.th
2. ↑  *เศร้าอดีตนักมวยดังเสียชีวิต*, "ฮอตไลน์". หน้า 18 กีฬา เดลินิวส์ฉบับที่ 23,337: ฉบับวันพุธที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2556 แรม 14 ค่ำ เดือน 9 ปีมะเส็ง
**นกเค้าเหยี่ยว** (อังกฤษ: Brown Hawk-owl; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Ninox scutulata*) เป็นนกเค้าแมวชนิดหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ มีลักษณะคล้ายกับนกเหยี่ยวหรืออินทรี

มีลำตัวขนาดใหญ่ ปีกกว้างและกลมมน ตากลมโตสีเหลืองทอง ระหว่างตามีแถบคาดสีเหลือง หัวและลำตัวด้านบนมีสีน้ำตาลเข้ม ลำตัวด้านล่างสีกีกาหรือสีขาว มีลายจุดสีน้ำตาลหรือน้ำตาลเหลือง

มีขนาดใหญ่เต็มที่สูงได้ถึง 30 เซนติเมตร กระจายพันธุ์ทั่วไปในภูมิภาคตะวันออกกลางจนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่ หมู่เกาะอันดามันในทะเลอันดามัน จนถึงภาคใต้ของจีนและหมู่เกาะต่าง ๆ ของอินโดนีเซีย ในประเทศไทยพบได้ในภาคเหนือ, ภาคตะวันตก, ภาคใต้, บางส่วนของภาคตะวันออก และจัดเป็นนกอพยพในภาคใต้ โดยพบในป่าโปร่ง, ป่าชายเลน จนถึงป่าที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลถึง 1,200 เมตร มีทั้งหมด 12 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)

และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าในประเทศไทย พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
3. ↑  นกเค้าเหยี่ยว[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Ninox scutulata***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ninox scutulata ที่วิกิสปีชีส์
**อันดับปลากระเบน** (อันดับ: Myliobatiformes) เป็นอันดับของปลากระดูกอ่อนกลุ่มหนึ่ง ในอันดับใหญ่ Batoidea ถือเป็น 1 ใน 4 อันดับในอันดับใหญ่นี้

ซึ่งปลาที่อยู่ในอันดับนี้ มีรูปร่างโดยรวม คือ มีทั้งขนาดเล็กและขนาดใหญ่ พบทั้งในทะเล, น้ำกร่อย และน้ำจืด ลำตัวแบนลงมาก ครีบอกแผ่ออกด้านข้าง มีเหงือกประมาณ 5 คู่ อยู่ด้านล่างของส่วนหัว บริเวณถัดจากส่วนท้ายของนัยน์ตามีรูเปิดข้างละช่อง มีส่วนหางที่ยื่นยาวเหมือนแส้ในบางวงศ์ หรือ บางวงศ์มีครีบที่แผ่ออกไปด้านข้างลำตัวเหมือนปีกของนกหรือผีเสื้อ ทำให้ว่ายน้ำได้เหมือนการโบยบินของนก บางสกุลหรือบางวงศ์มีหางที่สั้น ลำตัวแบนกลมเหมือนจานข้าวหรือแผ่นซีดี 

โดยมากเป็นปลาที่หากินตามหน้าดิน โดย อาหารหลักได้แก่ ครัสเตเชียนและหอยชนิดต่าง ๆ ในบางวงศ์เท่านั้น ที่หากินในระดับใกล้ผิวน้ำและกินอาหารเป็นแพลงก์ตอนด้วยการกรองเข้าปาก

สมาชิกในอันดับนี้
-----------------

* Platyrhinoidei
	+ Platyrhinidae
* Zanobatoidei
	+ Zanobatidae
* Myliobatoidei
	+ Hexatrygonoidea
		- Hexatrygonidae
	+ Urolophoidea
		- Plesiobatidae
		- Urolophidae
	+ Urotrygonoidea
		- Urotrygonidae
	+ Dasyatoidea
		- Dasyatidae
		- Potamotrygonidae
		- Gymnuridae
		- Myliobatidae

ดูเพิ่ม
-------

* Rajiformes
* Pristiformes
* Torpediniformes

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อันดับปลากระเบน**

1. ↑  ความหมายของ กระเบน ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
2. ↑  Nelson, J.S. (2006). *Fishes of the World* (fourth ed.). John Wiley. หน้า 69–82. ISBN 0471250317