recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**การสังหารหมู่ที่ปีเตอร์ลู** เกิดขึ้นที่เซนต์ปีเตอร์สฟีลด์ เมืองแมนเชสเตอร์ ราชอาณาจักรอังกฤษ เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 1819 มีประชาชน 15 คนเสียชีวิตหลังทหารม้าปรี่เข้าใส่ฝูงชนประมาณ 60,000 คนที่ชุมนุมเพื่อเรียกร้องการปฏิรูปการมีผู้แทนราษฎรในรัฐสภา

หลังสงครามนโปเลียนสิ้นสุดลงในปี 1815 เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำเฉียบพลัน ร่วมกับปัญหาการว่างงานเรื้อรังและเก็บเกี่ยวพืชผลไม่ได้เนื่องจากปีไร้ฤดูร้อน ซ้ำยังเดือดร้อนจากกฎหมายข้าวโพดทำให้ราคาขนมปังสูง ในขณะนั้นชายวัยผู้ใหญ่เพียงร้อยละ 11 ที่มีสิทธิออกเสียงเลือกตั้ง และคนในภาคเหนือซึ่งได้รับผลกระทบหนักที่สุดจากปัญหาดังกล่าวมีสิทธิเลือกตั้งน้อยมาก นักปฏิรูปมองว่าการปฏิรูประบบรัฐสภาเป็นทางออกและมีการรณรงค์มวลชนเพื่อเรียกร้องให้ชายทุกคนมีสิทธิเลือกตั้งทั่วไปในรัฐสภา จนสามารถรวบรวมรายชื่อได้กว่า 750,000 รายชื่อในปี 1817 แต่ถูกสภาสามัญชนปฏิเสธ เมื่อเกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำซ้ำอีกในต้นปี 1819 นักปฏิรูปมูลวิวัตจึงปลุกระดมฝูงชนขนาดใหญ่เพื่อบีงคับให้รัฐบาลลาออก ขบวนการนี้มีความเข้มแข็งมากเป็นพิเศษในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอังกฤษ อันเป็นที่ที่สหภาพรักชาติแมนเชสเตอร์จัดการชุมนุมใหญ่ในเดือนสิงหาคม 1819 โดยมีนักพูดมูลวิวัตที่มีชื่อเสียง เฮนรี ฮันต์

ไม่นานหลังเริ่มการชุมนุม พนักงานปกครองท้องถิ่นเรียกเยามันรีแมนเชสเตอร์และซัลฟอร์ดเข้ามาจับกุมตัวฮันต์และบุคคลอื่นอีกหลายคนที่อยู่บนเวทีด้วย เยามันรีบุกประเชิดเข้าใส่ฝูงชน ผลักผู้หญิงคนหนึ่งล้มลงและมีเด็กคนหนึ่งเสียชีวิต จนสุดท้ายจับกุมตัวฮันต์ได้ จากนั้นประธานพนักงานปกครองเชเชอร์ วิลเลียม ฮัลตัน เรียกกองทหารฮัสซาร์ที่ 15 เข้าสลายฝูงชน ทหารบุกประชิดพร้อมชักดาบออกมา และบันทึกร่วมสมัยประมาณว่ามีผู้เสียชีวิตระหว่าง 9 ถึง 17 คน และมีผู้ได้รับบาดเจ็บอีก 400 ถึง 600 คน เหตุการณ์นี้ถูกหนังสือพิมพ์มูลวิวัต แมนเชสเตอร์อ็อบเซิร์ฟเวอร์ เรียกว่า "การสังหารหมู่ที่ปีเตอร์ลู" ให้ล้อกับยุทธการที่วอเตอร์ลู

นักประวัติศาสตร์ รอเบิร์ต พูล เรียกเหตุการณ์นี้ว่าเป็น "เหตุการณ์การเมืองที่นองเลือดที่สุดบนแผ่นดินอังกฤษในศตวรรษที่ 19" และ "แผ่นดินไหวการเมืองในถิ่นสำคัญของการปฏิวัติอุตสาหกรรมในภาคเหนือ" หนังสือพิมพ์ของประเทศลงข่าวนี้ แต่ผลลัพธ์ทันทีหลังเหตุการณ์คือรัฐบาลผ่านพระราชบัญญํติหก ซึ่งพยายามปราบปรามการชุมนุมเพื่อวัตถุประสงค์การปฏิรูปมูลวิวัต นอกจากนี้ยังมีส่วนโดยอ้อมให้เกิดการก่อตั้งหนังสือพิมพ์ *แมนเชสเตอร์การ์เดียน* (ปัจจุบันคือ *เดอะการ์เดียน*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Poole (2019), pp. 1–2. harv error: no target: CITEREFPoole2019 (help)
2. ↑  Poole, Robert (2019). "The Manchester Observer: Biography of a Radical Newspaper, part 7: 'Enter the Guardian'". *Bulletin of the John Rylands Library*. 95, 1: 96–102 – โดยทาง Open access at publisher's site.
บน: แพคเกจเลเซอร์ไดโอดแสดงพร้อมกับเหรียญเงินตามขนาดระดับมาตราส่วน ล่าง: ชิปเลเซอร์ไดโอดจะถูกนำเอาออกจากแพคเกจข้างต้นและวางไว้บนรูของเข็มในขนาดระดับมาตราส่วน
เลเซอร์ไดโอด LD เป็นเลเซอร์ที่มีขนาดกลางที่เกิดขึ้นจากรอยต่อ p-n ของสารกึ่งตัวนำที่คล้ายกันกับที่พบในไดโอดเปล่งแสงที่มีใช้งานกันอยู่ เลเซอร์ไดโอดจะเกิดขึ้นได้จากการฉีดกระแสไฟฟ้าเข้าไป เลเซอร์ไดโอดควรจะแตกต่างจากเลเซอร์ไดโอดปั๊มออปติกส์ (optically pumped laser diodes), ซึ่งจะให้กำลังขับ (ปั๊ม) ด้วยลำแสงซึ่งมักจะกระตุ้นให้เกิดขึ้นได้โดยเลเซอร์ไดโอด

ทฤษฎีการทำงาน
-------------

เลเซอร์ไดโอดถูกสร้างโดยการเจือสารกระตุ้น (doping) เป็นชั้นบางมากบนพื้นผิวของแผ่นเวเฟอร์ของผลึก ผลึกจะถูกเจือเพื่อผลิตบริเวณของสารชนิด n และบริเวณของสารชนิด p (n-type region and a p-type region), หนึ่งในผลลัพธ์ข้างต้นก็คือ ทำให้เกิดรอยต่อของสาร p-n หรือไดโอดนั่นเอง

เลเซอร์ไดโอดสร้างจากส่วนย่อยของการจัดหมวดหมู่ขนาดใหญ่ของไดโอดสารกึ่งตัวนำรอยต่อ p-n การไบแอสกระแสไฟฟ้าไปข้างหน้าข้ามผ่านเลเซอร์ไดโอดจะทำให้ประจุสื่อนำไฟฟ้าสองชนิดคือ - โฮลและอิเล็กตรอน - จะ "ถูกฉีด" จากแต่ละอีกฝั่งที่อยู่ด้านตรงข้ามกันของรอยต่อ p-n เข้ามาในบริเวณเขตการพร่อง โฮลจะถูกฉีดจากบริเวณของสารกึ่งตัวนำที่เป็นสารเจือชนิด P และอิเล็กตรอนจากบริเวณของสารเจือชนิด n (คือ บริเวณของการพร่องปราศจากประจุสื่อนำทางไฟฟ้าใด ๆ ในรูปแบบที่เป็นผลมาจากความแตกต่างทางความต่างศักย์ไฟฟ้าที่อาจเกิดขึ้นในระหว่างสารกึ่งตัวนำชนิด n (n-type) และสารชนิด p (p-type) เมื่อใดก็ตามที่พวกมันอยู่ในสถานะของการสัมผัสติดต่อกันทางกายภาพกันอยู่) เนื่องจากเป็นการใช้การฉีดของประจุในการสร้างกำลังแก่เลเซอร์ไดโอดมากที่สุด, ประเภทของเลเซอร์แบบนี้บางครั้งเรียกว่า "เลเซอร์ฉีด" หรือ "เลเซอร์ไดโอดฉีด" (ILD) เป็นเลเซอร์ไดโอดที่เป็นอุปกรณ์สารกึ่งตัวนำที่พวกมันอาจถูกจัดจำแนกได้ว่าเป็นเลเซอร์สารกึ่งตัวนำ ซึ่งเป็นการกำหนดคุณลักษณะอย่างใดอย่างหนึ่งที่มีความแตกต่างจากเลเซอร์สถานะของแข็ง
**การสังหารหมู่วันนักบุญวาเลนไทน์** (อังกฤษ: St. Valentine's Day Massacre) เป็นเหตุการณ์สังหารหมู่สมาชิกและผู้ที่เกี่ยวข้องของกลุ่มที่เรียกตนเองว่า นอร์ทไซด์แก๊ง (North Side Gang) ซึ่งเป็นกลุ่มผู้ผลิตสุราผิดกฎหมาย เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นเมื่อเวลา 10.30 น. ของวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 ในชิคาโก ซึ่งในขณะนั้นสหรัฐอเมริกามีคำสั่งห้ามสุรา โดยวันที่เกิดเหตุการณ์ดังกล่าวตรงกับวันวาเลนไทน์

เช้าวันนั้น สมาชิกและผู้ที่เกี่ยวข้องของกลุ่มนอร์ทไซด์แก๊งถูกรวบตัวที่โรงรถในคลังสินค้าแห่งหนึ่งในลินคอล์นพาร์ก และได้ยืนเรียงแถวแนบชิดกับกำแพง และถูกยิงโดยฆาตกรไม่ทราบชื่อ 4 คน ซึ่งแต่งกายเหมือนเจ้าหน้าที่ตำรวจ ซึ่งเป็นผลมาจากความพยายามในการปราบปรามอาชญากรรมในช่วงที่มีคำสั่งห้ามสุรา ซึ่งในขณะนั้นมีกลุ่มนักเลงหลัก ๆ คือกลุ่มนอร์ทไซด์แก๊ง นำโดย จอร์จ "บักส์" เมอแรน (George "Bugs" Moran) และกลุ่มเซาท์ไซด์แก๊ง (South Side Gang) นำโดย แอล คาโปน ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "ก๊วนชิคาโก" (Chicago Outfit)

ยังไม่มีใครทราบตัวผู้กระทำความผิดอย่างแน่ชัด แต่อดีตสมาชิกแก๊งนักเลงที่ชื่อ อีแกนส์แรตส์ (Egan's Rats) ที่ทำงานให้กับคาโปนถูกสงสัยว่ามีบทบาทเช่นเดียวกับสมาชิกของกรมตำรวจชิคาโกที่ถูกกล่าวหาว่าต้องการแก้แค้นจากการสังหารลูกชายของเจ้าหน้าที่ตำรวจ
**วัดเขาเจียก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาเจียก อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง ทางทิศตะวันออกเป็นภูเขาเรียกว่า "เขาเจียก"

วัดเขาเจียกเรียกตามชื่อภูเขาสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2181 แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2101 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2469 หลักฐานทางสถาปัตยกรรมที่ปรากฎ มีอายุไม่เกินสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น

อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2453 เป็นอาคารทรงไทยไม่มีฝาผนัง ฐานก่อด้วยคอนกรีต เสาไม้หลังคามุงกระเบื้องดินเผา โดยพระแท่น พรหมสโร อดีตเจ้าอาวาสวัดเขาเจียกเป็นประธานสร้าง มีพระด้วง อินทสรง รองเจ้าอาวาส เป็นผู้ดำเนินการสร้าง สร้างอุโบสถเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2479 ต่อมาอุโบสถเดิมได้ทรุดโทรมลง พ.ศ. 2512 จึงได้ทำการบูรณะเปลี่ยนเสาไม้เป็นเสาคอนกรีต ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย 3 องค์ พระโมคคัลลานะและสารีบุตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 หน้าพระประธานมีพระพุทธรูปหล่อด้วยสำริดปางสมาธิ มีจารึกว่า "หม่อมแหนสร้างไว้ พ.ศ. 2425" หน้าอุโบสถมีรูปเหมือนของพระด้วง บุญสโร สร้างด้วยปูนปั้นเมื่อ พ.ศ. 2471

บริเวณวัดมีถ้ำพระเขาเจียก ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของวัด บริเวณหน้าถ้ำเรียกว่าวัดใน บริเวณอุโบสถเรียกว่าวัดนอก ภายในถ้ำมีพระพุทธรูป ปูนปั้นปางไสยาสน์ทาสีทอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาเจียก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "มรดกทางพระพุทธศาสนา".
3. ↑  "วัดเขาเจียก". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**การสังเคราะห์เวอเลอร์** เป็นการเปลี่ยนแอมโมเนียมไซยาเนตไปเป็นยูเรีย ปฏิกิริยาเคมีนี้ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1828 โดยฟรีดริช เวอเลอร์ขณะพยายามสังเคราะห์แอมโมเนียมไซยาเนต ปฏิกิริยาดังกล่าวถูกมองว่าเป็นจุดเริ่มต้นของเคมีอินทรีย์สมัยใหม่ ถึงแม้ว่าปฏิกิริยาเวอเลอร์จะเป็นการเปลี่ยนแอมโมเนียมไซยาเนต ซึ่งเกลือนี้ปรากฏเฉพาะเป็นสารตัวกลางที่ไม่เสถียรเท่านั้น เวอเลอร์สาธิตปฏิกิริยาดังกล่าวในสื่อตีพิมพ์ต้นฉบับที่มีชุดตัวทำปฏิกิริยาที่แตกต่างกัน โดยมีทั้งกรดไซยานิกและแอมโมเนีย, ซิลเวอร์ไซยาเนตกับแอมโมเนียมคลอไรด์, เลดไซยาเนตกับแอมโมเนีย และเมอร์คิวรีไซยาเนตกับไซยานาติกแอมโมเนีย (ซึ่งก็คือกรดไซยานิกกับแอมโมเนีย)

ปฏิกิริยานี้สามารถแสดงโดยเริ่มต้นจากสารละลายโพแทสเซียมไซยาเนตกับแอมโมเนียมคลอไรด์ซึ่งจะถูกผสม ให้ความร้อนและทำให้เย็นอีกครั้ง หลักฐานเพิ่มเติมของการเปลี่ยนรูปทางเคมียังสามารถตรวจสอบได้จากการเติมสารละลายกรดออกซาลิกซึ่งได้ผลิตภัณฑ์เป็นยูเรียออกซาเลตโดยตกตะกอนสีขาว

อีกทางหนึ่ง ปฏิกิริยาสามารถกระทำได้โดยเลดไซยาเนตกับแอมโมเนีย ปฏิกิริยาที่แท้จริงเกิดขึ้นเป็นปฏิกิริยาแทนที่คู่ซึ่งกันและกันแล้วก็เกิดเป็นแอมโมเนียมไซยาเนต เขียนเป็นสมการได้ดังนี้

{\displaystyle \mathrm {Pb(NCO)\_{2}+2NH\_{3}+2H\_{2}O\rightarrow Pb(OH)\_{2}+2NH\_{4}(NCO)} }
แอมโมเนียมไซยาเนตแตกตัวเป็นแอมโมเนียและกรดไซยานิก ซึ่งทำปฏิกิริยากับยูเรียต่อในปฏิกิริยาการเพิ่มนิวคลิโอไฟล์ ตามด้วยโทเมอริกไอโซเมอไรเซชัน เขียนเป็นสมการได้ดังนี้

{\displaystyle \mathrm {NH\_{4}(NCO)\rightarrow NH\_{3}+HNCO\leftrightarrow (NH\_{2})\_{2}CO} }
การเกิดสารประกอบเชิงซ้อนกับกรดออกซาลิกช่วยทำให้สมดุลเคมีนี้สมบูรณ์

การสังเคราะห์เวอเลอร์นี้มีความสำคัญอย่างยิ่งในประวัติศาสตร์ เนื่องจากเป็นครั้งแรกที่สารประกอบอินทรีย์ถูกผลิตขึ้นจากตัวทำปฏิกิริยาอนินทรีย์ การค้นพบดังกล่าวได้ค้านทฤษฎีกระแสหลักในเวลานั้นที่เรียกว่า "ชีวิตนิยม" ซึ่งกล่าวว่าสารอินทรีย์มีอำนาจพิเศษหรือพลังชีวิตที่พบในสิ่งมีชีวิตตามธรรมชาติ ด้วยเหตุผลนี้เองที่ทำให้สารประกอบอินทรีย์และอนินทรีย์มีเส้นแบ่งแยกออกจากกันอย่างชัดเจน ยูเรียถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1799 และก่อนหน้าการสังเคราะห์ดังกล่าวสามารถพบได้เฉพาะจากสิ่งมีชีวิตอย่างเช่น ปัสสาวะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Friedrich Wöhler (1828). "Ueber künstliche Bildung des Harnstoffs". *Annalen der Physik und Chemie*. **88** (2): 253–256. doi:10.1002/andp.18280880206.
2. ↑  *Wöhler's Synthesis of Urea: How Do the Textbooks Report It?* Paul S. Cohen, Stephen M. Cohen J. Chem. Educ. **1996** 73 883 Abstract เก็บถาวร 2008-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. ↑  *A Demonstration of Wöhler's Experiment: Preparation of Urea from Ammonium Chloride and Potassium Cyanate* Zoltán Tóth. J. Chem. Educ. **1996** 73 539. Abstract เก็บถาวร 2008-05-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
4. ↑  *Recreation of Wöhler’s Synthesis of Urea: An Undergraduate Organic Laboratory Exercise* James D. Batchelor, Everett E. Carpenter, Grant N. Holder, Cassandra T. Eagle, Jon Fielder, Jared Cummings The Chemical Educator 1/Vol .3,NO.6 **1998** ISSN 1430-4171 Online article เก็บถาวร 2006-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

* P. Walden (1928). "Die Bedeutung der Wöhlerschen Harnstoff-Synthese". *Naturwissenschaften*. **16** (45–47): 835–849. doi:10.1007/BF01451626.
ด้านหลังของหอพักมหาวิทยาลัยตูรีบา
**มหาวิทยาลัยตูรีบา** (ลัตเวีย: *Biznesa augstskola Turība*) มีชื่อเดิมว่า **โรงเรียนบริหารธุรกิจตูรีบา** (อังกฤษ: School of Business Administration Turiba) เป็นสถาบันระดับอุดมศึกษาเอกชนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศลัตเวีย มหาวิทยาลัยได้รับการจัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2536 โดยมีวิทยาเขต 5 แห่งในรีกา, ลิเอปายา (Liepāja), เซซิส (Cēsis), ตัลซี (Talsi) และเยกับปิลส์ (Jēkabpils)

คณะ
---

มหาวิทยาลัยประกอบไปด้วยคณะ 4 คณะ และหลักสูตร 25 หลักสูตร และมีการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับปริญญาตรีจนถึงปริญญาเอกในสาขาบริหารธุรกิจ กฎหมาย การท่องเที่ยวระหว่างประเทศ การสื่อสาร

* คณะบริหารธุรกิจ (คณบดี : ศ. ดร. Vita Zariņa)
* คณะนิติศาสตร์ (คณบดี : รศ. ดร. Jānis Načisčionis)
* คณะการท่องเที่ยวระหว่างประเทศ (คณบดี : Agita Doniņa)
* คณะนิเทศศาสตร์ (คณบดี : รศ. ดร. Andris Pētersons)

ความร่วมมือในระดับนานาชาติ
--------------------------

หลักสูตรปริญญาตรีสาขาการจัดการการท่องเที่ยวและบริษัทผู้ให้บริการและหลักสูตรปริญญาโทสาขาการจัดการการท่องเที่ยวเชิงยุทธศาสตร์ได้รับใบรับรองคุณภาพการศึกษาด้านการท่องเที่ยว (TedQual certificate) ซึ่งรับรองวิทยฐานะโดยองค์การการท่องเที่ยวโลกของสหประชาชาติ ทำให้มหาวิทยาลัยตูรีบาเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกในรัฐบอลติกและสแกนดิเนเวียที่ได้รับการรับรองวิทยฐานะจากหน่วยงานดังกล่าว นอกจากนี้มหาวิทยาลัยตูรีบายังเป็นสมาชิกของสมาคมวิทยาลัยธุรกิจขั้นสูง, สมาคมสถาบันอุดมศึกษายุโรป และสมาคมคณะนิติศาสตร์ยุโรป

ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง
-----------------------

* อิโลนา มาร์เฮเล (Ilona Marhele) นักวิ่งมาราธอนหญิง เข้าร่วมใน โอลิมปิกฤดูร้อน 2016

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Turība University. General information". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-03-16. สืบค้นเมื่อ 2016-08-06.
2. ↑  "Turība University". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-03-16. สืบค้นเมื่อ 2016-08-06.
3. ↑  "UN World Tourism Organization". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-12-31. สืบค้นเมื่อ 2016-08-06.
4. ↑  "Athlete Profile. Ilona Marhele". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-11. สืบค้นเมื่อ 2016-08-14.
5. ↑  Biznesa augstskola "Turība"

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* มหาวิทยาลัยตูรีบา เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* มหาวิทยาลัยตูรีบา อินสตาแกรมอย่างเป็นทางการ
* มหาวิทยาลัยตูรีบา ทวิตเตอร์อย่างเป็นทางการ
* โรงเรียนบริหารธุรกิจตูรีบา หน้าเฟซบุ๊กอย่างเป็นทางการ

  

พิกัดภูมิศาสตร์: 56°54′37″N 24°04′53″E﻿ / ﻿56.91028°N 24.08139°E﻿ / 56.91028; 24.08139
**วัดเขาเหลือ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี

ประวัติ
-------

จากหลักฐานทางโบราณคดีและศิลปกรรม วัดเขาเหลือน่าจะสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยบริเวณนี้เดิมเป็นที่ตั้งของเมืองเก่าราชบุรีในสมัยนั้น โดยมีวัดมหาธาตุเป็นศูนย์กลางของชุมชน วัดเขาเหลือจึงเป็นวัดที่ตั้งอยู่ในเขตกำแพงเมือง โดยตั้งอยู่บริเวณหน้าประตูเมืองราชบุรีด้านทิศใต้ ในปี พ.ศ. 2459 ยังคงปรากฏเสาประตูอยู่ ปัจจุบันเสาประตูนี้เจ้าอาวาสวัดเขาเหลือได้นำไปเก็บรักษาไว้ สำหรับที่มาของชื่อวัด เดิมเรียกกันว่า **วัดของเหลือ** เนื่องจาก วัดได้นำสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ มาจากวัดใกล้เคียงอย่างวัดมหาธาตุเพื่อสร้างวัด เวลาผ่านไปจึงเรียกเพี้ยนมาเป็น "วัดเขาเหลือ" อีกเหตุผล คือ เป็น วัดของบเหลือ

กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน และกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 113 ตอนพิเศษ 50 ง วันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2539 มีพื้นที่โบราณสถาน 1 ไร่ 83 ตารางวา

โบราณสถาน
---------

โบราณสถานที่สำคัญ คือ วิหารแกลบลักษณะเฉพาะของสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย เป็นอาคารเครื่องก่อขนาด 3 ห้อง โครงสร้างเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทั้งหมด ลักษณะหลังคาเป็นจั่วลาดลงเล็กน้อย ด้านหน้าและด้านหลังมีมุขยื่น ส่วนของหลังคาทั้งหมดฉาบปูนเรียบ เครื่องลำยองเป็นปูนปั้นเรียบ ยอดจั่วและหางหงส์ปั้นเป็นรูปดอกบัวตูม หน้าบันก่ออิฐถือปูนเรียบ ผนังด้านหน้ามีประตูตรงกลาง ด้านหลังทึบ ด้านข้างมีซุ้มหน้าต่างด้านละ 3 ซุ้ม แต่มีหน้าต่างจริงเพียงช่องเดียว ฐานอาคารเป็นฐานบัวลูกฟักแอ่นโค้งคล้ายท้องเรือสำเภา ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่ค่อนข้างลบเลือน เป็นภาพเรื่องพุทธประวัติเทพชุมนุม และภาพยักษ์ 

เจดีย์ ตั้งอยู่บริเวณด้านหลังวิหารแกลบ ลักษณะเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ก่ออิฐถือปูนขนาดค่อนข้างใหญ่ ฐานเจดีย์เป็นฐานบัวลูกฟักซ้อนกัน องค์ระฆังย่อมุม มีบัลลังก์รองรับปล้องไฉนและส่วนยอดกลม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาเหลือ" (PDF). สำนักศิลปะและวัฒนธรรม - มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-06-25. สืบค้นเมื่อ 2021-06-25.
2. ↑  "วิหารแกลบวัดเขาเหลือ". ข้อมูลท้องถิ่นจังหวัดราชบุรี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-25. สืบค้นเมื่อ 2021-06-25.
3. ↑  "วัดเขาเหลือ". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเขาเหลือ**
**วัดเขาวง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาวง อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี บริเวณวัดยังเป็นแหล่งพันธุ์ไม้และสัตว์หาดูยาก เช่น โมกราชินี จันผา นกหัวจุก และกระรอกเผือก ฯลฯ

ประว้ติ
-------

วัดเขาวง หรือ **วัดถ้ำพระนารายณ์** มีถ้ำซึ่งเป็นถ้ำในเขาหินปูนบริเวณทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเทือกเขาวงที่พบรอยจารึกอักษณปัลลวะภาษามอญโบราณและบาลี อายุราวพุทธศตวรรษที่ 12 สลักอยู่บริเวณปากถ้ำ รอยจารึกนี้มีคำแปลว่า "กัณทราชัยผู้ตั้งแคว้นอนุราธปุระได้มอบให้พ่อลุงสินาธะเป็นตัวแทนพร้อมชาวเมือง (อนุราธปุระ) จัดพิธีร้องรำเพื่อเฉลมฉลอง (สิ่ง) ซึ่งประดิษฐานไว้แล้วข้างในนี้" กล่าวกันว่าสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ทรงเสด็จจากพระนารายณ์ราชนิเวศน์เมืองละโว้ (ลพบุรี) ไปว่าราชการที่กรุงศรีอยุธยา ทรงผ่านประทับแรม ณ ถ้ำนารายณ์ และสมเด็จพระเจ้าทรงธรรมเสด็จมานมัสการพระพุทธบาทสระบุรี ก็ได้เสด็จประทับพักแรมในถ้านารายณ์

วัดเขาวงได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2460 และได้รับอนุญาตพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 51 เมตร ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2526 วัดเขาวงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนของกรมศิลปากรแล้วเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2545

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 ภายในมีภาพจิตรกรรมเรื่องทศชาติชาดก ศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างด้วยไม้ พ.ศ. 2512 หอสวดมนต์กว้าง 7 เมตรยาว 10 เมตร สร้างด้วยไม้ พ.ศ. 2505 กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้ และวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยบริเวณปากถ้ำและใช้แผ่นพลาสติกแข็งขนาดใหญ่กั้นป้องกันมิไห้มีการจับต้องตัวจารึกโดยตรงจารึกบางส่วนสึกกร่อน 

ปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ ขนาดพระเพลากว้าง 2 ศอก ปางมารวิชัยสร้างด้วยทองเหลือง ส่วนภายในถ้ำปรับปรุงสภาพพื้นเดิมปูแผ่นหินอ่อน ประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิและหินสลักรูปเศียรพระพุทธรูป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "คำจารึกถ้ำนารายณ์ โบราณสถานวัดเขาวง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "เกี่ยวกับวัดเขาวง".
3. ↑  "วัดเขาวง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดเขาวง".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเขาวง**
**วัดเขาแก้วดับภัย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยสัก อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 7 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 13 ไร่ อาณาเขตทิศเหนือประมาณ 80 วา จดทางสาธารณประโยชน์ ทิศใต้ประมาณ 80 วา จดลำเหมืองสาธารณประโยชน์ ทิศตะวันออกประมาณ 65 วา จดลำเหมืองสาธารณประโยชน์ ทิศตะวันตกประมาณ 65 วา จดลำเหมืองสาธารณประโยชน์ ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูพิพัฒน์สุนทรเวช (พรรณทอง ฐิตสีโร) ซึ่งยังเป็นเจ้าคณะตำบลห้วยสัก เขต 1

วัดเขาแก้วดับภัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2428 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478 เขตวิสุงคามสีมายาว 1 เส้น 10 วา (60 เมตร) กว้าง 1 เส้น (40 เมตร) ได้มีการก่อสร้างพระธาตุเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2547

อาคารเสนาสนะมีอุโบสถ กุฏิสงฆ์ เจดีย์ ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ วัดยังมีพระราหู

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระครูพิพัฒน์สุนทรเวช (พรรณทอง ฐิตสีโร)". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดเชียงราย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วันที่๒๔ พฤศจิกายน ๒๔๗นราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๕๒หน้า๑๕๖๐" (PDF).
**กู๋หว่าไจ๋ 3 ใหญ่ครองเมือง** (อังกฤษ: Young and Dangerous 3 จีน: 古惑仔之隻手遮天) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกง ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1996 กำกับโดย หลิว เหว่ยเฉียง ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ลำดับที่ 3 ของ ภาพยนตร์ชุด กู๋หว่าไจ๋ จัดจำหน่ายโดย โกลเดนฮาร์เวสต์

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

ตงซิ่ง เป็นกลุ่มอิทธิพล ที่มี "ลู่ปิงหยง" นักเลงหัวเก่าเป็นลูกพี่ใหญ่ แม้นักเลงรุ่นใหญ่คนนี้จะไม่ได้มีอะไรบาดหมางกับ คุณเจียง หรือ หงซิ่ง แต่สมุนคู่ใจมือซ้าย,ขวากลับไม่คิดเช่นนั้น และกำลังวางแผนลับ ๆ เพื่อนำ ตงซิง เปิดศึกชนกับ หงซิ่ง ที่จะทำให้เกิดความสูญเสียมากมาย โดยเฉพาะห้าวหนาน ที่ต้องสูญเสียคนรักไปอย่างน่าเศร้า

นักแสดงนำ
---------

* เจิ้ง อี้เจี้ยน รับบท เฉิน ห้าวหนาม
* เฉิน เสี่ยวชุน รับบท ไก่ป่า
* กี้กี้ หลาย รับบท สมาร์ทตี้
* คาเรน ม็อก - ชุค ฟ่าน / วาซาบิ
* เจอร์รี่ แลมป์ รับบท เบาเป่ย
* ไมเคิล เซียะ รับบท ได ทินยี่
* เหริน ต๋าหัว รับบท เจียง ทินสุง

งานสร้างภาพยนตร์
----------------

กู๋หว่าไจ๋ 3 กลับเข้าโรงในปีเดียวกับภาค 2 นั่นเอง แต่งานสร้างและการถ่ายทำถือว่าเหนือกว่ากันอยู่ก้าวนึง แต่ที่สำคัญกว่าก็คือ หนังภาคนี้ยังเพิ่มอารมณ์อันรุนแรงเกรี้ยวกราดขึ้นไป กับเรื่องราวแห่งความสูญเสีย, ความตายของตัวละครสำคัญ และความเหี้ยมเกรียมที่เพิ่มขึ้นอย่างมาอย่างเห็นได้ชัด ตัวละครนักเลงหนุ่มก็เติบโตขึ้น พบกับบททดสอบของชีวิตอันหนักหน่วงจริงจังกว่าเดิม

หลังความสำเร็จของหนัง 2 ภาคแรก ผู้กำกับ แอนดริว เลา และ แมนเฟรด หว่อง ที่รับหน้าที่เขียนบท แสดงออกถึงความทะเยอทะยานมากที่สุดในหนังภาคนี้ แม้หนังจะดำเนินไปด้วยรูปแบบเดิม ๆ เป็นความบันเทิงประเภทครบรส ผสมทั้งเรื่องหักเหลี่ยมเฉือนคม, มีบทรักโรแมนติก และการบีบคั้นอารมณ์ แต่ กู๋หว่าไจ๋ 3 ก็ได้ชื่อว่าสามารถดีเด่นได้ด้วยกรอบเดิม ๆ ถึงขั้นที่มีการยกย่องว่า หนังภาค 3 ก็คือ กู๋หว่าไจ๋ ที่เข้มข้นที่สุด, ตึงเครียดที่สุด และดีที่สุด ใน "ภาคหลัก" ของเรื่องราวนักเลงหนุ่มแห่ง "หงซิ่ง" ชุดนี้

ดูเพิ่ม
-------

* Young And Dangerous 4
* กู๋หว่าไจ๋

อ้างอิง
-------

1. ↑  "กู๋หว่าไจ๋" (2) Young and Dangerous มาราธอน "5 ภาคหลัก"[*ลิงก์เสีย*] จาก ผู้จัดการออนไลน์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *กู๋หว่าไจ๋ 3 ใหญ่ครองเมือง* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**กู๋หว่าไจ๋ 4 อันธพาลกวนเมือง** (จีน: 97古惑仔之戰無不勝 อังกฤษ: Young and Dangerous 4 หรือ 97 Wise Guys: No War Cannot Be Won) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1997 กำกับโดย แอนดริว เลา ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ลำดับที่ 4 ในภาพยนตร์ชุด *กู๋หว่าไจ๋*

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

ภาพยนตร์เรื่องนี้เล่าถึงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญของ เฉินห้าวหนาน กับเพื่อน ๆ โดยเฉพาะเพื่อนซี้ที่ต่อสู้ดิ้นรนด้วยกันมาตั้งแต่เด็กอย่าง ไก่ป่า ที่ได้ตัดสินใจครั้งใหญ่ ขอท้าชิงตำแหน่งหัวหน้าสาขาของ หงซิ่ง เพื่อขึ้นมามีศักดิ์ศรีเทียบเท่ากับห้าวหนาน

ขณะที่แก๊งของพวกเขาก็ถึงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงประมุขสูงสุดกันแล้ว หลัง "คุณเจียง" เสียชีวิตไปในภาคก่อน บรรดาสมาชิกระดับบนของพรรคตัดสินใจเดินทางไปไหว้วานพี่ชายของหัวหน้าเก่า, ทายาทผู้หลงเหลือของผู้ก่อตั้งแก๊ง ที่ตอนนี้อาศัยอยู่ในเมืองไทยให้มารับหน้าที่ประมุขแทน

แต่แล้วการตัดสินใจของ ไก่ป่า กลับทำให้เขาบาดหมางกับ ห้าวหนาน ที่ไม่อยากให้เพื่อนตกอยู่ในวังวนของอำนาจและการสูญเสียเหมือนตนเอง หงซิ่ง ยิ่งเริ่มส่อแววบาดหมางขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นช่องว่างให้ ตงซิ่ง เข้ามาแทรกซึมได้อีกครั้ง ถึงขั้นที่ทำให้เพื่อนซี้อีกคนของ ห้าวหนาน ต้องจบชีวิตลง

นักแสดงนำ
---------

* เจิ้ง อี้เจี้ยน รับบท เฉินห้าวหนาม
* เฉิน เสี่ยวชุน รับบท ไก่ป่า
* พิงกี้ เจิ้ง รับบท เคเค.
* รอย เฉิง รับบท หลุย ยิ่วเหยียง/พยัคฆ์สายฟ้า
* เจสัน ชู รับบท บานาน่า สกิน
* เจอร์รี่ แลมป์ รับบท เปา ปัน
* สเปนเซอร์ ลาม รับบท คุณลุงลาม

เบื้องหลังการสร้างภาพยนตร์
--------------------------

ในปี 1997 ก็ยังมีหนังนักเลงวัยรุ่นบอยแบนด์ชุดนี้มาให้ดูกันอีกเช่นเคย Young and Dangerous 4 หรือ "กู๋หว่าไจ๋ ตอน อันธพาลกวนเมือง" เข้าโรงฉายที่ฮ่องกงในช่วงต้นปี 1997 

จุดเด่นของหนังภาค 4 คงจะอยู่ตรงที่การแนะนำตัวละครใหม่ ๆ หลายตัว ดาราเจ้าบทบาท ว่าน จื่อเหลียง มาเป็นหัวหน้าแก๊งหงซิ่งคนใหม่, อู๋ เจิ้นหวี่ เป็น หมวย 13 ทอมสาวผมสั้น ขาใหญ่แห่งย่านถนน พอร์ตแลน และส่วนว่าน หยางหมิง เป็น หานปิง เจ้าพ่อถวนหมัน ที่หลังจากนี้จะกลายเป็นพันธมิตรสำคัญของ ห้าวหนาน ต่อไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "กู๋หว่าไจ๋" (2) Young and Dangerous มาราธอน "5 ภาคหลัก"[*ลิงก์เสีย*] จาก ผู้จัดการออนไลน์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *กู๋หว่าไจ๋ 4 อันธพาลกวนเมือง* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**กู้วิกฤติมหานครใต้พิภพ** หรือในชื่อภาษาอังกฤษ **City of ember** เป็นภาพยนตร์ที่กำกับดับโดย กิล คีแนน ออกฉายเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2551

นักแสดง
-------

| Actor | Role |
| --- | --- |
| บิล เมอเรย์ | นายกเทศมนตรี โคล |
| Saoirse Ronan | ลีน่า เมย์ฟลีต |
| Harry Treadaway | ดูน แฮร์โรว์ |
| Mackenzie Crook | ลูเปอร์ |
| Mary Kay Place | Mrs. Murdo |
| Marianne Jean-Baptiste | คลารี |
| ลิซ สมิธ | แกรนนีย์ |
| Lucinda Dryzek | ลิซซี่ บิสโก้ |
| Martin Landau | ซูล |
| โทบี้ โจนส์ | บาร์ตัน สโนต |
| ทิม ร็อบบินส์ | ลอริส แฮร์โรว์ |
|

เรื่องย่อ
---------

นักวิทยาศาสตร์กลุ่มหนึ่งได้ทำการสร้างมหานครใต้พิภพ เพื่อให้มนุษย์สามารถอาศัยและรอดจากภัยพิบัติน้ำท่วมโลกเนื่องจากภาวะโลกร้อน แต่ใต้ผิวโลกไม่มีแสง เครื่องกำเนิดไฟฟ้าจึงถูกสร้างขึ้นเพื่อให้มีแสงในใต้พิภพแห่งนี้ แต่เครื่องกำเนิดไม่สามารถมีอายุนานกว่า 200 ปีได้ หีบเตือนภัยจึงถูกสร้างขึ้น และก็ถูกมอบให้นายกเทศมนตรีต่อไปเรื่อยๆ จนหีบนั้นสูญหายไป ต่อมาเมื่อเครื่องให้กำเนิดไฟฟ้าที่มีอายุมากกว่าสองร้อยปีนั้นได้เสื่อมสภาพลงเรื่อย ๆ ถึงแม้ว่าประชาชนต่างเริ่มที่จะกังวลกับอนาคตของเมืองอันเป็นที่รัก แต่เหล่านักเรียนในเมืองเอมเบอร์ก็พบว่าตัวเองต้องเผชิญหน้ากับก้าวใหม่ในชีวิตของพวกเขา นั่นก็คือวันสำเร็จการศึกษา ซึ่งเป็นวันที่นายกเทศมนตรีจะยืนอยู่เหนือเหล่านักเรียนที่เพิ่งเรียนจบ และมอบหมายงานให้พวกเขาโดยการสุ่มหยิบรายชื่อ ซึ่งก็จะเป็นงานที่พวกเขาต้องทำไปตลอดชีวิต
ขณะเดียวกัน ลีน่า เองนั้น ก็ภาวนาด้วยพลังใจทั้งหมดให้เธอได้รับหน้าที่เป็นคนส่งข่าว แต่กลับกลายเป็นว่าเธอได้รับมอบหมายเป็นคนดูแลระบบท่อ ในขณะเดียวกัน เพื่อนร่วมชั้นของเธอ ดูน ฮาร์โรว ก็ภาวนาว่าอยากจะได้ทำงานในห้องเครื่องให้กำเนิดไฟ ก็ต้องตกใจเมื่อเขาหยิบได้งานส่งข่าว ทั้งสองจึงตัดสินใจแลกเปลี่ยนงานกัน ซึ่งมันก็ทำให้ ลีน่า รู้สึกตื่นเต้นและซึ้งใจกับสิ่งที่เธอได้รับ และมันก็ทำให้มิตรภาพได้ก่อตัวขึ้น ซึ่งต่อมามันก็จะเติบโตและเบ่งบาน และสุดท้ายแล้วมันก็จะเปลี่ยนการดำเนินชีวิตของพวกเขาในเมืองเอมเบอร์ไปตลอดกาล
ลีน่า มีความสุขกับงานที่ได้รับ ซึ่งมันทำให้เธอได้เดินทางไปทั่วทุกซอกทุกมุมของเมืองแอมเบอร์ เธอส่งข้อมูลสำคัญให้กับคนที่สำคัญยิ่งกว่า ซึ่งก็รวมถึงนายกเทศมนตรีด้วย ในบ้านนั้น เธอต้องคอยดูแลคุณยายที่แก่ชราและขี้หลงขี้ลืม รวมถึง ป๊อปปี้ น้องสาวคนเล็กของเธอ อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอค้นพบหีบเหล็กที่ซ่อนอยู่หลังตู้เสื้อผ้า ยายของเธอก็รู้สึกดีใจจนผิดปกติ และก็เชื่อมั่นว่าในหีบนั้นบรรจุอะไรบางอย่างที่มีความสำคัญอย่างยิ่งอยู่

แต่ปัญหาก็คือเธอได้สูญเสียความทรงจำไปว่ามันสำคัญอย่างไร ในที่สุด ลีน่า ก็สามารถเปิดกล่องได้ เธอพบว่ามีปริศนาที่เขียนอยู่บนกระดาษบรรจุอยู่ในกล่อง ถึงแม้ว่าเธอจะมั่นใจว่ามันเป็นของสำคัญ แต่เธอก็ไม่เข้าใจว่ามันคืออะไรกันแน่ เธอจึงเสาะหาความช่วยเหลือจาก ดูน ซึ่งปรากฏการณ์ไฟดับเกิดขึ้นมากครั้งขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาก็ยิ่งมั่นใจว่าข้อมูลที่บรรจุอยู่ในกล่องใบนี้ อาจจะช่วยเมืองของพวกเขาและพลเมืองในแอมเบอร์ให้พ้นภัย ทั้งสองต้องพยายามหาทางให้กับปริศนาต่าง ๆ ในเวลาที่จำกัด อีกทั้งต้องเผชิญหน้ากับกลอุบายของผู้ปกครองเมืองและคนต่างๆ ที่ไม่น่าคบหา ที่ต่างหวังจะกันให้พวกเขาออกไปจากจุดมุ่งหมาย นั่นก็คือการกู้วิกฤติของเมืองเอมเบอร์.

ดูเพิ่ม
-------

* Official Movie Site
* *กู้วิกฤติมหานครใต้พิภพ* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
|  ประวัติศาสตร์อาร์ดา |
| --- |
| ลำดับเหตุการณ์แห่งอาร์ดา |
| 
ปีวาลาร์ |
| * ยุคแห่งชวาลา
* ยุคแห่งพฤกษา
* ยุคแห่งตะวัน
 |
| 
ยุคของบุตรแห่งอิลูวาทาร์ |
| * ยุคที่หนึ่ง
* ยุคที่สอง
* ยุคที่สาม
* ยุคที่สี่และภายหลัง
 |
| ปัจฉิมศึก |
| * ด
* ค
* ก
 |

ในจินตนิยายชุด ปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน คำว่า **ยุคที่หนึ่ง** มักหมายถึง *ยุคที่หนึ่งของเหล่าบุตรแห่งอิลูวาทาร์* ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เกิดเหตุการณ์ส่วนใหญ่ที่ปรากฏในเรื่อง ซิลมาริลลิออน

ยุคนี้เริ่มต้นด้วยการตื่นขึ้นของเหล่าเอลฟ์ ที่ริมทะเลสาบคุยวิเอเนน และจบลงด้วยการล้มล้างมอร์กอธ โดยกองทัพผสมระหว่างวาลินอร์กับเบเลริอันด์ ยุคที่หนึ่งกินเวลาหลายร้อยปีในวาเลียนศักราช และอีกเกือบ 590 ปีของยุคแห่งตะวัน หากคิดเวลารวมเป็นปีตะวัน อาจได้ช่วงเวลาประมาณ 4,902 ถึง 65,390 ปีตะวัน เนื่องจากวิธีการคำนวณปีวาลาร์เทียบกับปีตะวันในงานเขียนแต่ละชุดของโทลคีนมีความแตกต่างกัน ตัวเลขที่มากกว่าคิดเทียบจากข้อมูลในภาคผนวกของเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ส่วนเลขน้อยกว่าคิดจากงานเขียนในชุดแรกๆ ของเขา

บางครั้งในงานเขียนอาจระบุถึง *ยุคที่หนึ่ง* ด้วยคำว่า *ยุคบรรพกาล* ด้วย

มักมีความเข้าใจผิดกันว่า ยุคที่หนึ่ง เริ่มนับตั้งแต่ยุคแห่งตะวัน เพราะบางครั้งก็เอ่ยถึงว่า "ยุคที่หนึ่งแห่งตะวัน" ซึ่งเริ่มนับตั้งแต่การกำเนิดของดวงตะวันเรื่อยไปจนถึงการสิ้นอำนาจของมอร์กอธ

เหตุการณ์สำคัญในยุคที่หนึ่ง
---------------------------

ดูเพิ่ม
-------

* ตารางเวลาแห่งอาร์ดา
* ซิลมาริลลิออน
* สงครามแห่งเบเลริอันด์

อ้างอิง
-------

* Encyclopedia of Arda

| * ด
* ค
* ก
ดินแดนในยุคที่หนึ่ง ตามตำนานของโทลคีน |
| --- |
| วาลาร์ | วาลินอร์ • มานดอส |
| มอร์กอธ | อังก์บันด์ |
| เอล์ฟ | ทิริออน • โทลเอเรสเซอา • อัลควาลอนเด • โดริอัธ • ฮิธลุม • กอนโดลิน • นาร์โกธรอนด์ • ดอร์โธนิออน • ฟาลัส • ฮิมริง • เนฟรัสต์ • ลินดอน • อาร์แวนิเอน |
| มนุษย์ | ดอร์-โลมิน • ลาดรอส • เบรธิล |
| คนแคระ | โนกร็อด • เบเลกอสต์ |
| ดินแดนอื่นๆ | เฮลคารัคเซ • เบเลริอันด์ • ออสซิริอันด์ • อันเฟากลิธ • เอเรียดอร์ |
***กู๋หว่าไจ๋ 5 ฟัดใหญ่เมืองตะลึง*** (อังกฤษ: Young and Dangerous 5, จีนตัวย่อ: 98古惑仔之龙争虎斗; จีนตัวเต็ม: 98古惑仔之龍爭虎鬥) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1998 กำกับโดย แอนดริว เลา ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ลำดับที่ 5 ในภาพยนตร์ชุด *กู๋หว่าไจ๋*

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

ในภาคนี้เรื่องราวกล่าวถึงการต่อยตีของเด็กหนุ่มวัยรุ่น มาเป็นความขัดแย้งของรุ่นใหญ่ การต่อสู้แย่งชิงอำนาจที่ดูราวกับเป็นการต่อสู้ทางการเมือง ห้าวหนาน ต้องเจอมือดีจากตงซิ่งคนใหม่ "ซือถูห้าวหนาน" คนชื่อเดียวกับเขา ที่ขอท้าทายอำนาจเหนือย่านถงหลอวาน ด้วยการจัดแข่งขันมวยเดิมพันขึ้นมา

งานสร้างภาพยนตร์
----------------

เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญกับหนังภาค 5 "กู๋หว่าไจ๋ ฟัดใหญ่เมืองตะลึง" เมื่อไม่มีบทบาทของ ไก่ป่า ในภาคนี้ แต่ในด้านเรื่องราวก็ยังคงวนเวียนอยู่กับศัตรูตัวใหม่ ๆ สถานการณ์ใหม่ ๆ ที่ความสนุกเริ่มลดลง และภาพรวมของหนังดูจะเข้าข่าย "ตัน" เสียแล้ว 

กู๋หว่าไจ๋ มักจะถูกปรามาสว่าไม่ได้ให้อะไรกับคนดู มากกว่าการฉายภาพฉาบฉวยของตัวละครนักเลงวัยรุ่นหนุ่มหล่อแต่งตัวดีมีรสนิยม, ทำผมเท่ห์ มีสาวสวย ๆ อยู่รายล้อม แต่ตลอดทั้ง 5 ภาคหนังก็แสดงถึงความเปลี่ยนแปลงของตัวละครเพื่อฉายให้เห็นถึงสัจธรรมบางข้อได้อยู่เหมือนกัน

จากอันธพาลที่เอาชนะด้วย หมัด, มีด หรือปืน ไปสู่โลกแห่งความเป็นผู้ใหญ่ที่ความขัดแย้งมีอะไรซับซ้อนมากกว่านั้น โดยเฉพาะในยุคที่เงินทองเริ่มหายาก เหล่านักเลงต้องดิ้นรน ไปสู่หนทางใหม่ พยายามลงทุนในธุรกิจ แต่สุดท้ายการต่อสู้ในสนามที่แปลกใหม่ ก็ยิ่งมีแต่จะเสียเปรียบ งานนี้ ห้าวหนาน และพวกแทบจะเอาตัวไม่รอดเพราะโดนหลอกลวงมามาก เช่นเดียวกับเพื่อนจาก หงซิ่งหลาย ๆ คนที่ต้องแย่เพราะเศรษฐกิจตกต่ำ เงินขาดมือ สถานการณ์เลวร้ายกว่าตอนโดนคู่อริวิ่งถือมีดพร้าเข้าใส่เสียอีก 

แม้จะไม่ได้นำเสนออะไรที่ลึกซึ้งมากมาย แต่หนังก็สะท้อนความเป็นจริงบางอย่างออกมาได้ โดยเฉพาะบรรยากาศของฮ่องกงหลังกลับคืนสู่การปกครองของจีน ความไม่มั่นใจกับระบบการปกครองใหม่ แต่ถ้าจะนับความสนุก, ความลื่นไหลดูมันส์แล้ว ก็ถือว่าเป็นรองภาคอื่น ๆ อยู่ เพราะเนื้อหาของภาพยนตร์ไม่ได้ใหม่พอที่จะสร้างความเปลี่ยนแปลงอะไรได้มากนัก สุดท้ายรายได้ก็เริ่มลงลดลง และปีต่อ ๆ ไปก็ไม่ได้มี "กู๋หว่าไจ๋" มาให้ดูกันปีต่อปีอีกต่อไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "กู๋หว่าไจ๋" (2) Young and Dangerous มาราธอน "5 ภาคหลัก"[*ลิงก์เสีย*] จาก ผู้จัดการออนไลน์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *กู๋หว่าไจ๋ 5 ฟัดใหญ่เมืองตะลึง* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**กู๋หว่าไจ๋ 2 มังกรฟัดโลก** (อังกฤษ: Young and Dangerous 2, จีน: 古惑仔2之猛龍過江) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1996 ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับโดย หลิว เหว่ยเฉียง ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ลำดับที่ 2 ของ ภาพยนตร์ชุด กู๋หว่าไจ๋ ซึ่งภาพยนตร์เป็นภาคต่อเนื่องมาจาก ภาพยนตร์ภาคแรก และมีภาคสามต่ออีกคือ Young and Dangerous 3

เนื้อเรื่อง
-----------

ภาพยนตร์เรื่องนี้เล่าเรื่องหลังจาก เฉินห้าวหนาน และเพื่อน ๆ กลับมาครองความยิ่งใหญ่ในแก๊ง "หงซิ่ง" ได้สำเร็จ หนังแบ่งเรื่องราวออกเป็นสองส่วน ช่วงแรกเล่าเรื่องถึงวีรกรรมของ "ไก่ป่า" ตัวละครนักเลงอารมณ์ร้อนที่สวมบทบทโดย เฉินเสี่ยวชุน ระหว่างไปใช้ชีวิตอยู่ที่ไต้หวัน

ส่วนครึ่งหลังว่าด้วยการขึ้นสู่อำนาจของ ห้าวหนาน ในเขตถงหลอวาน ย่านที่ลูกพี่เก่าของเขาเคยครองอยู่ โดยมีคู่แข่งคือ "ต้าเฟย" ขาใหญ่อีกคนของแก๊ง แต่ศัตรูตัวสำคัญในภาคนี้กลับเป็นคนนอกอย่างแก๊งซานหลัว จากไต้หวัน ที่อาศัย"ไก่ป่า"เป็นเครื่องมือในการบุกฮ่องกง และแย่งชิงตำแหน่งในแก๊งกันเองด้วย

นักแสดงนำ
---------

* เจิ้ง อี้เจี้ยน
* เฉิน เสี่ยวชุน
* กีกี้ หลาย
* แอนโทนี่ หว่อง เฉาซาง
* ซิว ซู่เจิน
* เจอร์รี่ แลมป์
* เหริน ต๋าหัว
* ไมเคิล เซียะ
* แบล็กกี้ โก
* โมเสส ชาน

งานสร้าง
--------

กู๋หว่าไจ๋ภาคสอง ออกฉายในเวลาเพียงปีเดียวจากความสำเร็จของภาคแรก ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทำอย่างรวดเร็ว เพื่อให้เข้าฉายได้ทัน และสมารถตักตวงความสำเร็จของกระแส ภาคแรกให้เร็วที่สุด ผลออกมาก็คือ ความเร่งรีบในการถ่ายทำ ที่แสดงให้เห็นในงานสร้างที่ไม่ค่อยจะเนี้ยบเหมือนภาคแรก ไม่ค่อยมีงานฉากสวย ๆ ให้เห็นกันเท่าไหร่

อีกสิ่งหนึ่งที่คนเขียนบท และผู้กำกับตัดสินใจครั้งสำคัญในหนังภาคนี้ก็คือ การมอบบทเด่นให้กับตัวละคร "ไก่ป่า" ที่ใคร ๆ ก็ประทับใจในหนัง จนแทบจะกลายเป็นพระเอกของเรื่องอีกคน

ยังมีการแนะนำตัวละครใหม่ ๆ อีกจำนวนหนึ่ง แต่ที่โดดเด่นที่สุดก็คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก "ต้าเฟย" ที่ หวงซิวเซิน ขโมยซีนได้ด้วยลีลาการแสดงอันแพรวพราวกับการสวมบทบาทตัวละครนักเลง "ซกม๊ก" ที่มีเอกลักษณ์อยู่ตรงการชอบแคะขี้มูก บุคลิกโผงผาง, ปากไว, ใจเร็ว เหมือนจะ "กระจอก" แต่ก็เท่จนกลายเป็นขวัญใจของคนดูได้ดีอีกอีกคน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "กู๋หว่าไจ๋" (2) Young and Dangerous มาราธอน "5 ภาคหลัก"[*ลิงก์เสีย*] จาก ผู้จัดการออนไลน์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *กู๋หว่าไจ๋ 2 มังกรฟัดโลก* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
มหาวิทยาลัยได้ก่อตั้งขึ้นในปี 1957 ในขณะที่มหาวิทยาลัยแห่งรัฐของติรานา (University of Shtetëror i Tiranes) ผ่านการรวมกันของห้าสถาบันที่มีอยู่ของการศึกษาขั้นสูงที่สำคัญที่สุดของติรานา ซึ่งเป็นสถาบันวิทยาศาสตร์การก่อตั้งขึ้นในปี 1947 ระหว่าง 13 เมษายน 1985 และ 1992 (ในช่วงระบอบคอมมิวนิสต์), มหาวิทยาลัยถูกเรียกว่า Enver Hoxha หลังจากนั้นเมื่อระบอบเผด็จการแอลเบเนีย Enver Hoxha ได้เสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 เมษายน 1985 มหาวิทยาลัยจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น มหาวิทยาลัยติรานา (University of Tiranes ) 
ปัจจุบันมหาวิทยาลัยติรานาเป็นมหาวิทยาลัยของรัฐบาล มีอาจารย์ประมาณ 600 คน มีนักศึกษาประมาณ 14000 กว่าคน มีสีประจำมหาวิทยลัยคือ สีแดงและสีดำ ซึ้งเป็นสีในธงชาติของแอลเบเนียด้วย มีวิทยาเขตมากมาย เช่น urban, decentralized. A new suburban, centralized campus is under construction. เป็นต้น

หลักสูตรที่เปิดสอน
------------------

คณะแพทยศาสตร์ 
คณะแพทยศาสตร์ คณะซึ่งมีนักศึกษา มากกว่า 5000 คน เป็นคณะที่มีการแข่งขันกันมากที่สุดนอกจากนี้คณะยังได้ทำการเคลื่อนไหวเพื่อแยกออกจากหมาวิทยาลัย โดยใช้รูปแบบโรงเรียนแพทย์ด้วยตัวเอง คณะประกอบด้วยการแพทย์ทั่วไปทันตกรรม เภสัชกรรม
คณะสังคมศาสตร์ ประกอบด้วย ปรัชญา สังคมวิทยา จิตวิทยา การรักษาความปลอดภัยทางสังคม
คณะ วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ ประกอบด้วย คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมี ชีววิทยา สารสนเทศ เภสัชวิทยา
คณะ ประวัติศาสตร์ และ ภาษาศาสตร์ ประกอบด้วย ประวัติ ภูมิศาสตร์ ภาษาแอลเบเนีย วารสารศาสตร์
คณะนิติศาสตร์
คณะวิทยาศาสตร์ เศรษฐกิจ ประกอบด้วย ธุรกิจ สารสนเทศ การเงิน การบัญชี เศรษฐศาสตร์ บริหารธุรกิจ การตลาด, การท่องเที่ยว
คณะ ภาษาต่างประเทศประกอบด้วย ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอิตาลี ภาษาสเปน ภาษาเยอรมัน ภาษาตุรกี ภาษารัสเซีย ภาษากลุ่มบอลข่าน ภาษาจีน
และภาควิชาพลศึกษา
↔
⇔
≡

สัญลักษณ์ทางตรรกศาสตร์  
สำหรับแทน**ก็ต่อเมื่อ**
ในวิชาตรรกศาสตร์และวิชาที่เกี่ยวข้อง เช่น คณิตศาสตร์และปรัชญา **ก็ต่อเมื่อ**เป็นตัวดำเนินการทางตรรกศาสตร์แบบเงื่อนไขสองทางระหว่างประพจน์

เพราะว่า**ก็ต่อเมื่อ**เป็นเงื่อนไขสองทาง ตัวเชื่อมนี้สามารถเปรียบเทียบกับเงื่อนไขเชิงตรรกศาสตร์มาตรฐาน ชื่อภาษาอังกฤษของตัวเชื่อมนี้คือ **if and only if** มาจาก "only if" ซึ่งเท่ากับ "ถ้า ... แล้ว" รวมกับบทกลับ ("if") เมื่อเชื่อมด้วย**ก็ต่อเมื่อ** ประพจน์ที่เชื่อมโยงกันจะเป็นจริงได้ จำเป็นต้องมีประโยคที่เชื่อมด้วยเป็นจริง กล่าวคือ ทั้งสองประพจน์เป็นจริง หรือประพจน์เหล่านี้เป็นเท็จทั้งสองประพจน์

การเขียนที่พบได้ทั่วไปแทน P **ก็ต่อเมื่อ** Q ได้แก่ *Q เป็นเงื่อนไขที่จำเป็นและเพียงพอสำหรับ P*, *P สมมูลกับ Q* (ดูหน้าตัวดำเนินการทางตรรกศาสตร์), *P ถ้าเกิด Q เท่านั้น*, *P เฉพาะเมื่อ Q*, *P ในกรณี Q เท่านั้น*, และ *P เฉพาะกรณี Q* ผู้เขียนบางคนถือว่า "iff" ในภาษาอังกฤษไม่เหมาะสมสำหรับงานเขียนอย่างเป็นทางการ ในขณะที่บางคนยังใช้คำนี้

นิยาม
-----

ตารางค่าความจริงของ {\displaystyle p\iff q}เป็นดังนี้:

**ก็ต่อเมื่อ**| p | {\displaystyle q} |  {\displaystyle p\iff q} |
| {\displaystyle T} | {\displaystyle T} | {\displaystyle T} |
| {\displaystyle T} | {\displaystyle F} | {\displaystyle F} |
| {\displaystyle F} | {\displaystyle T} | {\displaystyle F} |
| {\displaystyle F} | {\displaystyle F} | {\displaystyle T} |

ตัวอย่าง
--------

```
 จะได้เลื่อนชั้น **ก็ต่อเมื่อ** สอบผ่าน 
```

```
           จะได้เลื่อนชั้น   **ก็ต่อเมื่อ** สอบผ่าน    เป็นความจริง
           จะได้เลื่อนชั้น   **ก็ต่อเมื่อ** สอบไม่ผ่าน  ไม่เป็นความจริง
           จะไม่ได้เลื่อนชั้น **ก็ต่อเมื่อ** สอบผ่าน    ไม่เป็นความจริง
           จะไม่ได้เลื่อนชั้น **ก็ต่อเมื่อ** สอบไม่ผ่าน  เป็นความจริง
```

อ้างอิง
-------

1. ↑  p <=> q. Wolfram|Alpha
**แมลงทับกลมขาเขียว** หรือ **แมลงทับบ้านขาเขียว** หรือ **แมลงทับเขียว** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Sternocera aequisignata*) เป็นแมลงปีกแข็งชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์แมลงทับ (Buprestidae)

มีมีลำตัวยาวโค้งนูน ส่วนที่เป็นปีกแข็งมีความแข็งมาก หัวมีขนาดเล็กซ่อนอยู่ใต้อกปล้องแรกซึ่งโค้งมนเรียวไปทางหัวเชื่อมกับอกปล้องกลางซึ่งกว้างกว่าส่วนอื่น ๆ ท้องมนเรียวไปทางปลายหาง ปีกแข็งหุ้มส่วนท้องจนหมด ปีกแข็งเป็นสีเขียวเลื่อมเหลือบทองมีความแวววาวสวยงาม มีหนวดเป็นเส้นแบบใบไม้ หัวมีขนาดใหญ่

แมลงทับกลมขาเขียว มีวงจรชีวิตยาวประมาณ 1-2 ปี โดยเป็นตัวหนอน 8-20 เดือน ในดินที่มีธาตุอาหารอุดมสมบูรณ์ ในความลึกประมาณ 10-20 เซนติเมตร ในระยะที่ยังเป็นไข่ประมาณ 2-3 เดือน ฟองไข่มีลักษณะกลมรี สีเหลือง

ระยะเป็นดักแด้จะอยู่ในปลอกดินหุ้มลำตัวประมาณ 2-3 เดือน แต่เมื่อเป็นตัวเต็มวัยแล้วจะมีอายุประมาณ 2-3 เดือนเท่านั้น โดยจะผุดขึ้นมาจากดินในช่วงฤดูฝน ที่พื้นดินมีความชุ่มชื้น โดยจะออกหากินทันทีและผสมพันธุ์ตามเรือนยอดไม้ วางไข่ครั้งละ 12 ฟอง ซึ่งจัดว่าน้อยสำหรับแมลงปีกแข็ง

จะกินอาหารจำพวก ยอดไม้ โดยเฉพาะยอดอ่อน ๆ ของพืชหลายชนิด เช่น มะขามเทศ เป็นต้น ในประเทศไทยพบได้ทั่วไปในหลายพื้นที่ ทั้งใน ป่าละเมาะหรือแม้แต่สวนสาธารณะหรือสวนผลไม้ต่าง ๆ โดยเฉพาะในพื้นที่ภาคกลาง มักพบเป็นกลุ่มเล็ก ๆ 

นับเป็นแมลงทับ 1 ใน 2 ชนิดที่พบได้บ่อยและรู้จักกันดีที่สุดในประเทศไทย (อีกหนึ่งชนิดนั้น คือ แมลงทับกลมขาแดง (*S. ruficornis*))

เป็นแมลงที่มีความสวยงาม จึงถูกใช้ประโยชน์ต่าง ๆ จากปีกแข็งที่มีสีเขียวเลื่อม ด้วยการทำเป็นเครื่องประดับต่าง ๆ ซึ่งสีของปีกนั้นสามารถคงทนอยู่ได้นานถึง 50 ปี


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Sternocera aequisignata***

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
2. ↑  จากสนุกดอตคอม
3. ↑  "แมลงทับ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2012-01-26.
**กุลวิทย์ เลาสุขศรี** ชื่อเล่น **ฟอร์ด** เป็นบรรณาธิการบริหารนิตยสารแฟชั่นชาวไทย เคยทำงานให้กับนิตยสารแอลของประเทศไทย ในปี 2540 - 2555 ปัจจุบันเป็นบรรณาธิการบริหารให้กับนิตยสารโว้กไทยแลนด์ ตั้งแต่ปี 2556 จนถึงปัจจุบัน เขายังเป็นกรรมการในโครงการของโว้กฮูออนเน็กซ์ เดอะโว้กแฟชั่นฟันด์ และกรรมการตัดสินในรายการเดอะเฟซไทยแลนด์ซีซัน 1-3 นอกจากนี้ยังเป็นคุณน้าแท้ๆของ ฟาง ธนันต์ธรญ์ และ เฟย์ พรปวีณ์ นักร้องวง เฟย์ ฟาง แก้ว อีกด้วย

กุลวิทย์จบการศึกษาสาขาการออกแบบแฟชั่นที่มหาวิทยาลัยนอร์ทเท็กซัส ในรัฐเท็กซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา เขาชื่นชอบและติดตามฉลองพระองค์ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงในวันต่าง ๆ รวมถึงพระราชกรณียกิจเกี่ยวกับผ้าไทย เขายังมีบทบาทเป็นที่ปรึกษาของพิพิธภัณฑ์ผ้า ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในปี 2559 เขาได้จัดงานโว้กกาล่าขึ้นเพื่อยกระดับผ้าไทยท้องถิ่นจากทั่วประเทศ นำรายได้จากการประมูลของโครงการไปช่วยโครงการเดอะโว้กแฟชั่นฟันด์ โดยในงานได้เชิญบุคคลที่มีชือเสียงในด้านวงการบันเทิงและแฟชั่น รวมถึงนักออกแบบจากเชื้อพระวงศ์ คือ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิริวัณณวรี นารีรัตนราชกัญญา กุลวิทย์เป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญผู้ขับเคลื่อนอุตสาหกรรมแฟชั่นโลก ติดต่อกัน 4 ปี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558-2561 จัดโดยทีมงานของ Business of Fashion

ดูเพิ่ม
-------

* โว้กไทยแลนด์
* รายชื่อนางแบบบนปกโว้กไทยแลนด์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Kullawit 'Ford' Laosuksri", *businessoffashion*, สืบค้นเมื่อ 28 มิถุนายน 2561
2. ↑  "*Vogue Projects*", Voguethailand, สืบค้นเมื่อ 28 มิถุนายน 2561
3. ↑  "Kullawit "Ford" Laosuksri Talks About His New Challenges as the First Vogue Thailand's Editor-in-Chief", *bk.asia-city.com*, สืบค้นเมื่อ 28 มิถุนายน 2561
4. ↑  "THAI SILK IS THE BEGINING OF THAI FASHION : คุณฟอร์ด - กุลวิทย์ เลาสุขศรี"[*ลิงก์เสีย*], *hisoparty.com*, สืบค้นเมื่อ 28 มิถุนายน 2561
5. ↑  "*Business of Fashion*", Filter & Search the BoF500, สืบค้นเมื่อ 22 กุมภาพันธ์ 2562

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

กุลวิทย์ เลาสุขศรี ที่อินสตาแกรม
**ดัชชีบาวาเรีย-ลันทซ์ฮูท** (เยอรมัน: *Bayern-Landshut*, อังกฤษ: Bavaria-Landshut) เป็นอาณาจักรบริวารของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ปกครองโดยดยุคแห่งบาวาเรีย-ลันทซ์ฮูท อาณาจักรก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1353 และมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1503

ประวัติ
-------

การก่อตั้งดัชชีเป็นผลมาจากการเสด็จสวรรคตของลุดวิกที่ 4 เดอะบาวาเรียน ในสนธิสัญญาลันทซ์ฮูทของปี ค.ศ. 1349 ที่เป็นการแบ่งจักรวรรดิของลุดวิก พระราชโอรสสามพระองค์ อันได้แก่ สเตฟานที่ 2, วิลเฮล์มที่ 1 และอัลเบร็คที่ 1 เป็นผู้ได้รับบาวาเรียใต้และเนเธอร์แลนด์ร่วมกัน สี่ปีต่อมามรดกก็ถูกแบ่งอีกในสนธิสัญญาเรเกนสบูร์กของปี ค.ศ. 1353 สเตฟานได้รับอาณาจักรใหม่ดัชชีแห่งบาวาเรีย-ลันทซ์ฮูท ในปี ค.ศ. 1363 สเตฟานก็ได้เป็นดยุคแห่งบาวาเรียเหนือซึ่งทำให้กลับมารวมกับบาวาเรีย-ลันทซ์ฮูท หลังจากการเสียชีวิตของสเตฟานลูกชายสามคนก็ปกครองอาณาจักรร่วมกัน แต่ในปี ค.ศ. 1392 บาวาเรีย-ลันทซ์ฮูทก็แบ่งเป็นสามอาณาจักรที่รวมทั้ง บาวาเรีย-มิวนิก และ บาวาเรีย-อิงโกลชตัดท์

ในปี ค.ศ. 1429 บางส่วนของบาวาเรีย-ชเตราบิงก็มารวมกับบาวาเรีย-ลันทซ์ฮูท และ บาวาเรีย-อิงโกลชตัดท์ ในปี ค.ศ. 1447 บาวาเรีย-ลันทซ์ฮูทจึงเป็นดินแดนที่มั่งคั่งที่สุดในบาวาเรีย โดยเฉพาะเมื่อมีเหมืองในรัทเทนแบร์ก (Rattenberg) และ คิทซ์บือเฮิล (Kitzbühel) และมีระบบการบริหารที่ก้าวหน้าที่สุด ที่พำนักของดยุคตั้งอยู่ที่ปราสาทเทราสนิทซ์ (Trausnitz Castle) ในลันทซ์ฮูท ที่พำนักที่สองอยู่ที่ปราสาทบูร์กเฮาเซิน (Burghausen Castle)

ดัชชีรุ่งเรืองอยู่ 150 ปีก่อนที่จะมาถูกแบ่งในปี ค.ศ. 1505 ระหว่างดัชชีที่ก่อตั้งขึ้นใหม่พาลาติเนท-นอยบูร์ก (Palatinate-Neuburg) และ บาวาเรีย-มิวนิกหลังจากสงครามสืบอาณาจักรลันทซ์ฮูท (Landshut War of Succession) คุฟชไตน์ และ คิทซ์บือเฮิลเสียแก่สมเด็จพระจักรพรรดิแม็กซิมิเลียนที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เป็นการตอบแทนในการสนับสนุนบาวาเรีย-มิวนิก ที่กลับไปรวมกับไทโรล

อ้างอิง
-------

1. ↑  Holy Roman Empire

ดูเพิ่ม
-------

* จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
* จักรวรรดิโรมัน
**เบลา กัตต์มานน์** (ฮังการี: *Bela Guttmann*, 27 มกราคม 2442 - 28 สิงหาคม 2524) อดีตนักฟุตบอลอาชีพและโค้ชชาวฮังการี เขาเกิดใน บูดาเปสต์ ออสเตรีย-ฮังการี และเป็นชาวยิว เพราะเขาเป็นยิวทำให้เนรเทศโดย นาซี และถูกส่งไปทำงานในค่ายแรงงานทาสของนาซี เขารอดชีวิตเพราะความหายนะ ก่อนสงครามเขาลงเล่นในตำแหน่ง กองกลาง ให้กับหลายสโมสร เขาเป็นที่จดจำจากการเป็นโค้ชและผู้จัดการทีมหลังสงครามของ เอซี มิลาน, เซาเปาโล, เอฟซี ปอร์โต และ เบนฟิกา เขาประสบความสำเร็จมากที่สุดกับเบนฟิกาเมื่อสามารถพาพวกเขาคว้าแชมป์ยูโรเปียนคัพถึง 2 สมัยติดต่อกันใน พ.ศ. 2504 และ 2505 ก่อนออกจากสโมสรเนื่องจากไม่พอใจที่สโมสรไม่ขึ้นค่าเหนื่อยให้ตามที่ร้องขอพร้อมด้วยคำสาปว่า

> 100 ปีนับจากนี้เบนฟิกาจะไม่สามารถคว้าแชมป์ยุโรปได้
> 
> 

ใน พ.ศ. 2533 ก่อนเริ่มเกมยูโรเปียนคัพรอบชิงชนะเลิศระหว่าง เบนฟิกา กับ เอซี มิลาน ทางสโมสรได้ขอร้องให้ ยูเซบิโอ ซึ่งเป็นตำนานของทีมและของ ทีมชาติโปรตุเกส ซึ่งเป็นนักเตะและศิษย์เอกที่กัตต์มานน์ดึงมาร่วมทีมเบนฟิกาให้ไปคารวะหลุมศพของเขาที่เวียนนา ออสเตรีย เพื่อถอนคำสาปแต่ไม่เป็นผลเพราะท้ายที่สุดเบนฟิกาก็พ่ายแพ้ต่อเอซี มิลาน
เดวิด เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสที่ 3 แห่งมิลฟอร์ด ฮาเวน (อังกฤษ: David Mountbatten, 3rd Marquess of Milford Haven) เกิดเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1919 เป็นบุตรชายของ จอร์จ เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสที่ 2 แห่งมิลฟอร์ด ฮาเวน กับ นาเด็จดา เมานต์แบ็ตเทน มาร์เชอนิสแห่งมิลฟอร์ด ฮาเวน เขาเป็นนัดดาใน เจ้าชายลูทวิชแห่งบัทเทินแบร์ค เขาสืบเชื้อสายมาจาก สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย จึงมีสิทธิ์ในการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ มารดาของเขาสืบเชื้อสายมาจาก จักรพรรดินีโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย นอกจากนี้เขาถือเป็นทายาทสายตรงของ เยกาเจรีนามหาราชินี หลังจากบิดาของเขาถึงแก่กรรมลงเมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1938 เขาดำรงบรรดาศักดิ์เป็น **มาร์ควิสที่ 3 แห่งมิลฟอร์ด ฮาเวน**

ครอบครัวของเขาเติบโตที่ บาร์กเชอร์ ครอบครัวของเขาเป็นพระสหายสนิทของ เจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ เขายังมรส่วนร่วมในงานพระราชพิธีบรมราชาภิเษกสมรสของ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร และ เจ้าฟ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เขได้รับ เครื่องราชอิสริยาภรณ์จักรวรรดิบริติช

สมรส
----

เดวิด เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสที่ 3 แห่งมิลฟอร์ด ฮาเวน สมรสครั้งแรกกับ โรแมนนี ไพรซ์ เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1950 ก่อนจะหย่ากันอีกใน 4 ปีต่อมา ไม่มีบุตรด้วยกัน ต่อมา เขาได้สมรสครั้งที่ 2 กับ เจนเน็ต เมอร์เซเดซ เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1960 มีบุตรชาย 2 คน

1. จอร์จ เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสที่ 4 แห่งมิลฟอร์ด ฮาเวน
2. ลอร์ดไอวาร์ เมานต์แบ็ตเทน

เดวิด เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสที่ 3 แห่งมิลฟอร์ด ฮาเวน เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1970 สิริอายุรวม 50 ปี บุตรชายคนโตของเขาสืบตำแหน่ง

อ้างอิง
-------

* เดวิด เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสที่ 3 แห่งมิลฟอร์ด ฮาเวน ที่ไฟน์อะเกรฟ
ตุ๊กตากุมารทองที่ศาลเจ้าจังหวัดราชบุรี
**กุมารทอง** เป็นความเชื่อทางไสยศาสตร์ของไทยเกี่ยวกับจิตวิญญาณ ที่มาของกุมารทองมาจากการเลี้ยงภูตผีปีศาจไว้ใช้งาน โดยกุมารทองจะเป็นวิญญาณของเด็กผู้ชาย หากเป็นวิญญาณผู้หญิงที่คนเลี้ยงไว้จะเรียกว่า "**โหงพราย**"[]

กุมารทองนั้นแรกเริ่มเดิมทีมาจากวิญญาณของเด็กที่ตายในท้องแม่หรือที่เรียกว่าตายทั้งกลม ผู้มีวิชาอาคมจะไปนำพาวิญญาณเด็กนั้นมาเลี้ยงไว้เป็นลูก จากหลักฐานที่พบในเอกสารโบราณระบุถึงการทำกุมารทองสรุปว่า ต้องหาศพที่ตายทั้งกลม แล้วประกอบพิธีกรรมผ่าเอาศพทารกในท้องนั้นมาย่างไฟให้แห้งสนิทก่อนรุ่งอรุณ แล้วจึงลงรักปิดทองให้ทั่ว ด้วยเหตุนี้จึงเรียกว่ากุมารทอง[] ต่อมาสภาพสังคมและวัฒนธรรมพัฒนาไปมากขึ้น ทำให้ไม่สามารถสร้างกุมารทองจากศพทารกจริง ๆ ได้ จึงได้มีการดัดแปลงกรรมวิธีการสร้างกุมารทองขึ้น โดยใช้ดินเจ็ดป่าช้าบ้าง ไม้รักซ้อนหรือไม้มะยมบ้าง ไปจนถึงโลหะ มาสร้างเป็นรูปกุมาร แล้วปลุกเสกตั้งจิต ตั้งธาตุทั้ง 4 และเรียกอาการสามสิบสองให้บังเกิดเป็นจิตวิญญาณของเด็กขึ้นมา[]

กุมารทองปัจจุบันนิยมสร้างเป็นรูปเด็ก ลักษณะเป็นเด็กไว้จุก นุ่งโจงกระเบนอย่างโบราณ[] กลายเป็นเครื่องรางของขลัง เชื่อกันว่าเสมือนมีวิญญาณเด็กอยู่ในรูปกุมารนั้น ผู้บูชาต้องเลี้ยงดูเหมือนลูกของตน ต้องให้ข้าวน้ำเซ่นสรวงและต้องเรียกให้กินข้าวด้วย กล่าวกันว่าหากปฏิบัติดูแลดีกุมารทองก็จะช่วยค้ำคูณ อาทิ ช่วยคุ้มครองป้องกันเจ้าของและครอบครัวจากสิ่งไม่ดีทั้งหลาย ช่วยให้ทำมาค้าขึ้น ไปจนถึงเตือนภัยล่วงหน้าอีกด้วย และจะคอยติดตามเฝ้าระวังบ้านเรือนจากโจรผู้ร้ายและศัตรูไม่ให้มากล้ำกราย[] ปัจจุบันผู้บูชานิยมไหว้ด้วยน้ำแดง เรื่องราวของกุมารทองถูกกล่าวถึงใน วรรณคดีไทย เช่น ขุนช้างขุนแผน บ้างก็นับลูกกรอก เป็นกุมารทองด้วย[]

เครื่องรางอีกประเภทหนึ่งที่คล้ายกันคือรักยม ทั้งกุมารทองและรักยมปัจจุบันยังมีผู้นิยมบูชากันอยู่ไม่น้อยในสังคมไทย[]

ลูกเทพ
------

ตุ๊กตาลูกเทพ
**ลูกเทพ** คือ สินค้าไสยศาสตร์ในประเทศไทย เป็นตุ๊กตารีบอร์น ซึ่งผู้ศรัทธาเลี้ยงดูเหมือนลูก โดยเชื่อว่า สิ่งเหนือธรรมชาติที่สิงสู่อยู่ในตุ๊กตาจะดลบันดาลโชคลาภสวัสดิภาพต่าง ๆ ให้ กระแสเริ่มจาก "หมอแม็ค ขั้นเทพ" ในปี 2558

ตุ๊กตานี้มีขนาดตั้งแต่ 8 นิ้วขึ้นไปจนเท่าเด็กอายุ 7 ปี มักทำจากไวนิล อัดนุ่นและใส่เมล็ดธัญพืชข้างในเพื่อถ่วงน้ำหนักและเป็นเคล็ดสื่อถึงความอุดมสมบูรณ์ จากนั้น แต่งหน้า ทำผม ลงอักขระที่หน้าผาก แต่งตัวให้สวยงาม รวมถึงปลุกเสก บางครั้งเพิ่มมูลค่าโดยอ้างว่า มีเทพสิงสถิต

ผู้ศรัทธาเชื่อว่า ลูกเทพคือตุ๊กตาที่มีชีวิต แต่ต่างจากกุมารทอง เพราะกุมารทองต้องเอาไว้บนหิ้ง ต้องถวายน้ำแดง และต้องใส่ชุดไทย ส่วนลูกเทพมีสิ่งเหนือธรรมชาติสิงสู่อยู่ในตุ๊กตา ผู้ศรัทธาเลี้ยงตุ๊กตาได้เหมือนลูก เช่น พาไปเที่ยวต่าง ๆ นานา ปัจจุบัน ลูกเทพมีราคาตั้งแต่ไม่กี่พันบาทไปจนถึงหลายหมื่นบาท

อ้างอิง
-------

1. ↑  "แห่บูชา! ตุ๊กตาลูกเทพ เทรนด์แรงแซงหิน..ศรัทธาหรืองมงาย". *Manager Online*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-02-05. สืบค้นเมื่อ 2016-01-19.
2. ↑  "ลูกเทพ: เปิดปรากฏการณ์ "กุมารทอง 2.0"". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-11-04. สืบค้นเมื่อ 2016-01-19.
ระวังสับสนกับ หอยแมลงภู่ หรือ ปลาแมลงภู่

*แมลงภู่* เกาะอยู่บนสภาพแวดล้อมในเมืองเขตร้อน
แมลงภู่กับดอกของต้นเอลเดอร์
**แมลงภู่** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Xylocopa latipes*) เป็นสายพันธ์ุผึ้งไม้ซึ่งแพร่หลายในเขตเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผึ้งชนิดนี้อาศัยอยู่ในป่าเขตร้อนอบอุ่น และสร้างรังโดยการเจาะเข้าไปในเนื้อไม้ แมลงภู่มักจะสร้างโพรงยาวลึกในไม้ผุ ต้นไม้ที่โค่นล้ม โทรศัพท์ หรือสิ่งอื่น ๆ ที่คล้าย ๆ กัน แต่ไม่พบว่าสร้างรังอยู่ในต้นไม้ที่ยังมีชีวิตอยู่

แมลงภู่ถูกบรรยายในทางวิทยาศาสตร์เป็นครั้งแรกโดยนักกีฏวิทยาชาวอังกฤษ Dru Drury ใน พ.ศ. 2316 โดยถูกจัดให้เป็นสมาชิกของกลุ่มผึ้งโดดเดี่ยว (วงศ์ Apidae)

แมลงภู่เป็นผึ้งที่มีขนาดใหญ่ แข็งแรง และมักอยู่โดดเดี่ยว ที่ไม่ได้อยู่เป็นอาณาจักร มีสีดำ สว่างสดใส มีปีกสะท้อนแสงสีเขียวน้ำเงินโลหะ และจะสะท้อนแสงสีม่วงในแสงแดด แมลงภู่อาจจะเป็นแมลงที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่ม ''Xylocopa'' เท่าที่เคยรู้จัก และเกือบจะเป็นผึ้งที่ใหญ่ที่สุดในโลก

แมลงภู่สามารถส่งเสียงดังต่ำเป็นเสียงหึ่ง ซึ่งสามารถได้ยินเป็นระยะทางไกล ในขณะที่มันบินระหว่างดอกไม้หรือกิ่งไม้ ในเขตเมือง ผึ้งเหล่านี้มักจะถูกดึงดูดด้วยดอกไม้บางประเภท และสามารถย้อนกลับมาหลาย ๆ วัน หรือหลาย ๆ รุ่นอีกด้วย

คุณค่าทางวรรณคดี
----------------

ในเรื่องรามเกียรติ์ มีการกล่าวถึงยักษ์ไมยราพผู้สะกดทัพของพระราม และนำพระรามไปไว้ที่เมืองบาดาล แต่หนุมานก็ปลอมเป็นใยบัวติดสไบนางพิรากวนเข้าไปในเมือง และหลังจากทราบว่าพระยาไมยราพได้นำดวงใจไปฝากไว้ที่แมลงภู่บนเขาตรีกูฏก็จำแลงตนให้ใหญ่และไปขยี้แมลงภู่ตัวนั้นได้ จนทั้งแมลงภู่ และพระยาไมยราพก็ได้สิ้นใจลงในที่สุด

ประโยชน์
--------

แมลงภู่ใช้ในเชิงการค้าในประเทศฟิลิปปินส์ เพื่อการผสมเกสรดอกเสาวรส เช่นเดียวกับในประเทศอินโดนีเซียและประเทศมาเลเซีย ตลอดจนส่วนอื่น ๆ ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นอกจากนี้ ยังมีการค้นพบว่า ดอกเสาวรสบานสัมพันธ์กับช่วงที่แมลงภู่กำลังแพร่หลาย แสดงให้เห็นว่าสิ่งมีชีวิตทั้งสองชนิดนี้วิวัฒนาการมาอย่างสัมพันธ์กัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jones, Richard. (2006). Bibliography of Commonwealth Apiculture. ISBN 0850927714. 190.
2. ↑  พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช. บทละครเรื่องรามเกียรติ์ เล่ม 1-4. 2279-2352. ศิลปาบรรณาคาร, สนพ. ISBN 9749528433
3. ↑  Mardan, M. Yatim, Ismail, M. and Raji Khalid, Mohd. (1991). "Nesting Biology and Foraging Activity of Carpenter Bee on Passion Fruit". Acta Hort. (ISHS) 288: 127-132 .
**บาหลีอากา** (อินโดนีเซีย: *Suku Bali Aga*) หรือ **บาหลีมูลา** (อินโดนีเซีย: *Suku Bali Mula*) แปลว่า "ชาวบาหลีดั้งเดิม" เป็นชนพื้นเมืองที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย

ประวัติ
-------

ตำนานมุขปาฐะของชาวบาหลีอากามักกล่าวว่าพวกเขาอาศัยอยู่หมู่บ้านเบอดูลู (Bedulu) บนเกาะบาหลีก่อนคลื่นการอพยพของชาวฮินดูจากชวา โดยตำนานกล่าวถึงกษัตริย์ซรี อาจี อาซูรา บูมีบันเติน (Sri Aji Asura Bumibanten) กษัตริย์แห่งเปอเจิง (Pejeng) ทรงมีพลังเหนือธรรมชาติ ทรงถอดพระเศียรออกได้โดยไม่ทรงเจ็บปวดและสามารถสวมกลับไปได้อย่างเดิม แต่อยู่มาวันหนึ่งพระเศียรของพระองค์เกิดอุบัติเหตุตกลงไปในน้ำแล้วถูกกระแสน้ำซัดหายไป ขุนนางคนหนึ่งตกใจและแก้ปัญหาด้วยการบั่นหัวหมูมาสวมให้แทนพระเศียร องค์กษัตริย์ทรงละอายพระทัยนักที่มีพระพักตร์เป็นหมู จึงมีโองการเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ และทรงเก็บตัวในปราสาทสูงมิให้ผู้ใดมาเข้าเฝ้าอีก จนกระทั่งมีเด็กคนหนึ่งมาทราบความจริง จนพระองค์เป็นที่รู้จักว่า "ผู้เปลี่ยนหัว" หรือ ดาเลิมเบอดูลู (Dalem Bedulu) อันเป็นที่มาของชื่อหมู่บ้นเบอดูลูหรือที่แปลว่า "บ้านต้นน้ำ" ส่วนอาณาจักรเปอเจิงนั้นก็สูญอำนาจหลังจักรวรรดิมัชปาหิตมีชัย

วัฒนธรรม
--------

ชาวบาหลีอากาอาศัยปลีกตัวอย่างโดดเดี่ยวบนยอดเขาที่ห่างไกล ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงรักษาวัฒนธรรมดั้งเดิมของชาวออสโตรนีเชียนโบราณเอาไว้ได้ โดยเฉพาะสถาปัตยกรรมแบบบาหลีอากา นักท่องเที่ยวที่เข้าไปควรระมัดระวังสภาพภูมิศาสตร์ ควรแสดงความเคารพและไม่ควรส่งเสียงดังในพื้นที่ประชุมชนของชาวบาหลีอากา ปัจจุบันชาวบาหลีอากาได้รับอิทธิพลฮินดูจากชาวบาหลี เช่นการนับถือพระพรหม แต่กระนั้นผู้นำชุมชนทุกหมู่บ้านยังคงเป็นผู้นำประกอบพิธีกรรมตามความเชื่อของตนเอง โดยมีปุโรหิตเรียกว่า มังกู (mangku) ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา

ในหมู่บ้านเติงกานัน (Tenganan) มีกฎสำคัญคือห้ามมีการหย่าร้างกัน และมีธรรมเนียมว่าสามีสามารถมีภรรยาได้หลายคน ต่างจากหมู่บ้านบาหลีอากาอื่น ๆ

ภาษา
----

ชาวบาหลีอากาพูดภาษาบาหลีแบบท้องถิ่น แต่ละหมู่บ้านเองก็มีสำเนียงแตกต่างกันออกไปเช่น ภาษาของบ้านเติงกานัน (Tenganan) จะพูดไม่เหมือนบ้านตรุนยัน (Trunyan)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Keith MacKenzie (2 เมษายน 2557). "Bali Aga and Toraja: Living links to history". *Nezara*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-02-02. สืบค้นเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
2. ↑  Mischa Loose (2012). *Bali, Lombok*. DuMont Reiseverlag. ISBN 37-701-6713-9.
3. ↑  "Bedulu village". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-01-08. สืบค้นเมื่อ 2017-02-11.
4. ↑  Sigit Wahyu (3 January 2015). Ni Luh Made Pertiwi F (บ.ก.). "Menjaga "Geopark" Kaldera Danau Batur". Kompas. สืบค้นเมื่อ 2016-11-14.
5. ↑  Theodora Sutcliffe (29 มิถุนายน 2560). "Bali Aga village with a magic tree". *BBC*. สืบค้นเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
6. ↑  "Different cultural insights in Bali's Tenganan village". The Jakarta Post. 10 November 2016. สืบค้นเมื่อ 2016-11-19.