recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**แอลจีเรียของฝรั่งเศส** (ฝรั่งเศส: *Alger* (ถึงปี 1839) หรือ *Algérie* ; ชื่อไม่เป็นทางการในภาษาฝรั่งเศสคือ *Algérie française*, อาหรับ: الجزائر المستعمرة), หรือที่เรียกว่า อาณานิคมแอลจีเรีย เป็นช่วงที่แอลจีเรียเป็นอาณานิคมและต่อมาเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศส การปกครองของฝรั่งเศสในภูมิภาคนี้เริ่มขึ้นหลังจากการรุกรานแอลจีเรียของฝรั่งเศสที่ประสบชัยชนะ และดำเนินไปจนกระทั่งสิ้นสุดสงครามประกาศอิระภาพแอลจีเรียซึ่งนำไปสู่เอกราชในปี 1962 หลังจากตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสตั้งแต่ปี 1830 ถึง 1848 แอลจีเรียเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสตั้งแต่วันที่ 4 พฤศจิกายน 1848 เมื่อรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐที่สองของฝรั่งเศสมีผลบังคับใช้จนกระทั่งได้รับเอกราชในวันที่ 5 กรกฎาคม 1962

ในฐานะส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสในอดีต แอลจีเรียกลายเป็นจุดหมายปลายทางของผู้อพยพชาวยุโรปหลายแสนคนที่รู้จักกันในชื่อ โคลอน และต่อมาเรียกว่า ปีเย-นัวร์ อย่างไรก็ตาม ประชากรมุสลิมพื้นเมืองยังคงเป็นประชากรส่วนใหญ่ของดินแดนนี้ตลอดประวัติศาสตร์ มีการประเมินว่าประชากรแอลจีเรียพื้นเมืองลดลงถึงหนึ่งในสามระหว่างปี 1830 ถึง 1875 เนื่องจากสงคราม โรคภัยไข้เจ็บ และความอดอยาก ความไม่พอใจในหมู่ประชากรมุสลิมทีละน้อยเนื่องจากการไม่มีเสรีภาพทางการเมืองและเศรษฐกิจทำให้เกิดการเรียกร้องให้มีการปกครองตนเองทางการเมืองมากขึ้น และในที่สุดก็ได้รับเอกราชจากฝรั่งเศส ความตึงเครียดระหว่างสองกลุ่มมาถึงจุดสูงสุดในปี 1954 เมื่อเหตุการณ์ความรุนแรงครั้งแรกเริ่มขึ้นจากสิ่งที่เรียกภายหลังว่าสงครามแอลจีเรีย โดยมีลักษณะของสงครามกองโจรและอาชญากรรมต่อมนุษยชาติที่ชาวฝรั่งเศสใช้เพื่อหยุดการก่อจลาจล สงครามสิ้นสุดลงในปี 1962 เมื่อแอลจีเรียได้รับเอกราชตามข้อตกลงเอเวียงในเดือนมีนาคม 1962 และการลงประชามติในการตัดสินใจด้วยตนเองในเดือนกรกฎาคม 1962

ในช่วงปีสุดท้ายที่เป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศส แอลจีเรียเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งประชาคมถ่านหินและเหล็กกล้าแห่งยุโรปและประชาคมเศรษฐกิจยุโรป

อ้างอิง
-------

1. ↑  Scheiner, Virgile (14 October 1839) *Le pays occupé par les Français dans le nord de l'Afrique sera, à l'avenir, désigné sous le nom d'Algérie.* (ในภาษาฝรั่งเศส)
2. ↑  Non exhaustive list of ancient and modern books named "*Algérie française*": (ในภาษาฝรั่งเศส) 1848; 1856; 1864; 2007; and so on
3. ↑  *African Boundaries*. Royal Institute for international affairs. 1979. p. 89. ISBN 9780903983877.
4. ↑  "Algeria - Colonial rule". *Britannica* (ภาษาอังกฤษ).
5. ↑  Surkis, Judith (15 December 2019). *Sex, law, and sovereignty in French Algeria, 1830–1930*. Ithaca. ISBN 978-1-5017-3952-1. OCLC 1089839922.
6. ↑  Hans Groth; Alfonso Sousa-Poza (26 March 2012). *Population Dynamics in Muslim Countries: Assembling the Jigsaw*. Springer Science & Business Media. p. 227. ISBN 978-3-642-27881-5.
ผู้คนแออัดในสถานีรถไฟเสิ่นเจิ้นสายเหนือ ในช่วงชุน-ยฺวิ่นเมื่อปี ค.ศ. 2016
**ชุน-ยฺวิ่น** (จีนตัวเต็ม: 春運; จีนตัวย่อ: 春运; พินอิน: *Chūnyùn*) หรือ **ฤดูเดินทางแห่งเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ** เป็นช่วงการเดินทางในประเทศจีน ที่มีการจราจรหนาแน่นสูงเป็นพิเศษระหว่างช่วงตรุษจีน ฤดูเดินทางนี้มักเริ่มต้นประมาณ 15 วันก่อนตรุษจีนและกินระยะเวลายาวนานถึง 40 วันข้อมูลเมื่อ 2016[update] จำนวนผู้โดยสารที่เดินทางในช่วงชุน-ยฺวิ่นนั้นสูงถึงสามพันล้านคน และถือเป็นการเดินทางย้ายถิ่นประจำปีของมนุษย์ที่ใหญ่ที่สดในโลก (largest annual human migration in the world)

ที่มา
-----

ผู้โดยสารอัดแน่นบนรถไฟมุ่งหน้าอุรุมชีในระหว่างชุน-ยฺวิ่น
มีปัจจัยหลักสามประการที่ทำให้มีการจราจรที่หนาแน่นสูงเป็นพิเศษในช่วงชุน-ยฺวิ่น

ประการแรก เป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่มีมาช้านนของชาวจีนที่ต้องมีการรวมญาติหรือพบครอบครัวในช่วงตรุษจีน ผู้คนเดินทางกลับภูมิลำเนาจากเมืองที่ทำงานหรือศึกษา ตั้งแต่การปฏิรูปเศรษฐกิจในทศวรรษ 1970s ได้เกิดการย้ายถิ่นฐานจากชนบทเข้าสู่ตัวเมืองเพื่อเสาะหาโอกาสทางอาชีพและการศึกษา จำนวนแรงงานอพยพนั้นมีการประมาณไว้ที่ 50 ล้านคนในปี 1990 และเพิ่มขึ้นเป็น 150 ล้าน ถึง 200 ล้านคนในปี 2000 ในจำนวนที่กล่าวมานี้เป็นส่วนหนึ่งของผู้ที่มีการเดินทางกลับภูมิลำเนาในช่วงชุน-ยฺวิ่น

ประการที่สอง การปฏิรูปการศึกษาจีน ได้เพิ่มจำนวนนักศึกษาในมหาวิทยาลัย ซึ่งส่วนมากมักศึกษาในสถาบันนอกภูมิลำเนาของตน ช่วงชุน-ยฺวิ่นนั้นไล่เลี่ยหรือตรงกับช่วงหยุดภาคเรียนฤดูหนาวของมหาวิทยาลัย จึงประจวบเหมาะให้เป็นโอกาสในการเดินทางกลับภูมิลำเนาของนักศึกษาที่เดินางมาศึกษาในต่างเมือง ในจำนวนผู้โดยสารรถไฟ 194 ล้านคนในช่วงชุน-ยฺวิ่นของปี 2006 ประกอบด้วย 6.95 ล้านคนที่เป็นนักศึกษาในมหาวิยาลัย

ประการสุดท้าย ชุน-ยฺวิ่นเป็นหนึ่งในโกลเดนวีก (Golden Week) หรือช่วงหยุดยาวของรัฐบาลจีน ทำให้มีประชากรอีกส่วนหนึ่งที่ออกเดินทางท่องเที่ยว นอกเหนือจากประชากรส่วนที่เดินทางกลับภูมิลำเนา

ดูเพิ่ม
-------

* บาลิกกัมปุง (Balik Kampung) ในมาเลเซีย สิงคโปร์ และบรูไน
* มูดิก (Mudik) ในอินโดนีเซีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Clifford, Coonan (28 January 2006). Written at Beijing. "Two billion journeys in China's own great migration". *CNN*. USA. สืบค้นเมื่อ 2016-02-09.
2. ↑  "BBC NEWS - World - Asia-Pacific - China's holiday rush begins early". *news.bbc.co.uk*.
3. ↑  Gittings, John (2000-12-20). "Population not Taiwan 'is China's challenge'". *The Guardian*. London.
4. ↑  "Students prove a large market force". *www.chinadaily.com.cn*. 2005-01-04. สืบค้นเมื่อ 2017-09-08.
5. ↑  "Natural gas news, analysis and intelligence - Natural Gas Daily". *Interfax Global Energy*.[*ลิงก์เสีย*]

บรรณานุกรม
----------

* M.W.H. Railroad in the clouds, *Trains* March 2002
* Chinese internet film director Hu Ge has made a parody film about the phenomenon.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ชุน-ยฺวิ่น**

| * ด
* ค
* ก
เทศกาลตรุษจีน |
| --- |
| วัฒนธรรมจีน |
| หัวข้อ | 
* เหนียน
* การเชิดสิงโต
* การเชิดมังกร
* ภาพปีใหม่
* อั่งเปา
* มื้อเย็นรวมญาติ
* ดอกไม้ไฟ
* ประทัด
* มังกรจีน
* ฝู

 |  |
| อาหาร | 
* ขนมเข่ง
* ชุนปิ่ง
* เกี๊ยว
* โร่วกาน
* หลัวฮั่นไจ
* ถ้วยฟู
* ฝาดฉ่อย
* เกี๊ยวกวางตุ้ง
* ข้าวหลาม
* กั่ว
* เม็ดบัว
* พายสัปปะรด
* ลูกพิราบ
* โอ่วก้วย
* ขนมผักกาด
* ยฺหวีเชิง
* เมล็ดแตง
* ส้มแมนดาริน
* ปลา

 |
| อื่น ๆ | 
* *ซีซีทีวีนิวเยียส์กาลา*
* ปฏิทินจีน
* ชุน-ยฺวิ่น
* สีในวัฒนธรรมจีน

 |
| โกลเดนวีก |
สำหรับวัดบูรพารามแห่งอื่น ดูที่ วัดบูรพาราม

**วัดบูรพาราม** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ ปัจจุบันมีพระเทพวชิรญาณโสภณ (เยื้อน ขนฺติพโล) เป็นรักษาการเจ้าอาวาส

ประวัติ
-------

วัดบูรพารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2480 สร้างโดยพระยาสุรินทร์ภักดีศรีณรงค์จางวาง (เชียงปุม) เจ้าเมืองสุรินทร์คนแรก ร่วมมือกันสร้างกับชาวบ้านเมื่อประมาณ พ.ศ. 2300–2330 ตั้งชื่อวัดว่า **วัดบูรพ์** แรกเริ่มสังกัดมหานิกาย แต่ต่อมาเมื่อพ.ศ. 2476 สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส) ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะมณฑลนครราชสีมา ได้อนุมัติให้วัดบูรพ์เป็นวัดในสังกัดคณะธรรมยุต แล้วนิมนต์พระราชวุฒาจารย์ (ดูลย์ อตุโล) ให้มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดบูรพารามได้รับสถาปนาเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ *หลวงพ่อพระชีว์* (หลวงพ่อประจี) พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองของสุรินทร์ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 4 ศอก ปั้นด้วยเนื้อดินเผาอัดแน่น มีพุทธลักษณะศิลปะชาวกูย(ส่วย) หรือในวิชาการเรียกรวมๆว่าศิลปะแบบลาวล้านช้าง ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นมาพร้อมกับวัดบูรพาราม พระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ในมณฑปจัตุรมุข

ทำเนียบเจ้าอาวาส
----------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ลำดับ** | **รูป** | **รายนาม / สมณศักดิ์** | **ดำรงตำแหน่ง** | **ถึง** |
| **1** |  | **พระมหาพลอย** | พ.ศ. 2475 | พ.ศ. 2476 |
| **2** |  | **พระราชวุฒาจารย์ (ดุลย์ อตุโล)** | พ.ศ. 2477 | พ.ศ. 2526 |
| **3** |  | **พระรัตนากรวิสุทธิ์ (เสถียร สถิโร)** | พ.ศ. 2526 | พ.ศ. 2538 |
| **4** |  | **พระราชวรคุณ (สมศักดิ์ ปณฺฑิโต)** | พ.ศ. 2538 | พ.ศ. 2566 |
| **5** (รักษาการแทน) |  | **พระเทพวชิรญาณโสภณ (เยื้อน ขนฺติพโล)** | พ.ศ. 2566 | ปัจจุบัน |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบูรพาราม พระอารามหลวง (ธ)". *srn.onab.go.th*.
2. ↑  "วัดบูรพาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "พลังศรัทธา'หลวงปู่ดุลย์' ศิษย์ร่วมเปิดอุทยาน สร้างรูปเหมือน ๑๙.๑๙ เมตร". *koratdaily.com*.
4. ↑  "วัดบูรพาราม". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
5. ↑  "วัดบูรพาราม ศูนย์รวมทางจิตใจชาวสุรินทร์ อ.เมืองสุรินทร์".

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดบูรพาราม**
**แฟรงค์ โอโปคู อาเชียมปง** (อังกฤษ: Frank Opoku Acheampong) เกิดเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2536 เป็นนักฟุตบอลชาวกานา ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหน้า ให้กับเหอหนาน ในไชนีสซูเปอร์ลีก

ประวัติ
-------

เกิดเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ในเมืองอักกรา เป็นนักฟุตบอลชาวกานา อาเชียมปงติดทีมชาติตั้งแต่วัย 16 ปี โดยได้รับคัดเลือกให้ไปเล่นในการคัดทีมชาติชุดเยาวชน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 แล้วได้เล่นแบบในทีมชาติเต็มตัวในปี พ.ศ. 2553 ในวัย 20 ปี แล้วในสโมสรอาชีพครั้งแรกกับ คิงส์ ไฟซอล เบซ์ ในประเทศกานา โดยได้ลงเล่น 25 นัดทำประตูได้ 4 ประตู เข้ามาเล่นในสโมสรฟุตบอลแถบ ทวีปเอเชีย เอเชียเป็นครั้งแรก โดยเล่นให้กับ บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด สโมสรฟุตบอลชื่อดังจาก ไทยพรีเมียร์ลีก ในจังหวัด บุรีรัมย์ ที่ประเทศไทย
เขาเป็นนักเตะแอฟริกันคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ได้ลงเล่นกับทีมชาติชุดใหญ่ในขณะที่เล่นอยู่ในประเทศไทย โดยลงเล่นไป 4 นัด ยิงไป 1 ประตู นอกจากนี้เขายังเป็นนักเตะคนแรกที่ได้ลงเล่นในรายการยูเอฟ่า แชมเปียนส์ ลีก โดยเคยลงเล่นในประเทศไทยมาก่อน โดยปัจจุบันเขาเล่นให้กับอันเดอร์เลชท์ ในประเทศเบลเยี่ยม เขาได้มีชื่อในศึกแอฟริกัน เนชั่นส์ คัพ ในปี 2015 ซึ่งทีมชาติกานาได้เขาไปถึงรอบชิงชนะเลิศ

เกียรติประวัติ
--------------

**บุรีรัมย์ พีอีเอ**

* ไทยพรีเมียร์ลีก: 2011
* ไทยเอฟเอคัพ: 2011, 2012
* ไทยลีกคัพ: 2011, 2012

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ฐานข้อมูล เก็บถาวร 2012-06-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ฐานข้อมูล เก็บถาวร 2012-05-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ฟังไจบนต้นไม้ซึ่งเป็นผู้สลายสารอินทรีย์
**ผู้สลายสารอินทรีย์** (อังกฤษ: decomposer) เป็นสิ่งมีชีวิตที่ย่อยสลายซากของสิ่งมีชีวิตที่ตายหรือเน่าเปื่อยแล้ว จัดอยู่ในประเภทเฮเทโรทรอพเช่นเดียวกับสัตว์กินพืชและสัตว์ที่เป็นผู้ล่าเหยื่อ ซึ่งใช้สารอินทรีย์ในการดูดซึมพลังงาน คาร์บอน และสารอาหารเพื่อใช้ในการเจริญเติบโต

ผู้สลายสารอินทรีย์แตกต่างจากผู้บริโภคซากพืชซากสัตว์ (detritivore) โดยสิ่งมีชีวิตที่เป็นผู้บริโภคซากพืชซากสัตว์จะกินและย่อยสารต่าง ๆ จากซากของสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้วผ่านกระบวนการภายใน ส่วนสิ่งมีชีวิตที่เป็นผู้สลายสารอินทรีย์จะสามารถดูดซึมสารอาหารได้โดยตรงผ่านกระบวนการทางเคมีและชีววิทยาโดยไม่ต้องผ่านการย่อยสลาย

ตามหลักการแล้ว สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังบางชนิด เช่น ไส้เดือนดิน ปลิงทะเล ฯลฯ จัดว่าเป็นผู้บริโภคซากพืชซากสัตว์ ไม่ใช่ผู้สลายสารอินทรีย์แต่อย่างใด เนื่องจากต้องดูดซึมสารอาหารจากภายในเท่านั้น

ดูเพิ่ม
-------

* เคโมทรอพ
* จุลินทรีย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "NOAA. ACE Basin National Estuarine Research Reserve: Decomposers". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-10-09. สืบค้นเมื่อ 2012-09-17.
2. ↑  *Trophic level*. Eds. M.McGinley & C.J.cleveland. Encyclopedia of Earth. National Council for Science and the Environment. Washington DC
3. ↑  "Decomposers". *citadel.sjfc.edu*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-06-26. สืบค้นเมื่อ 2019-05-09.

หนังสืออ่านเพิ่ม
----------------

* Bear, MH; Hendrix, PF; Cheng, W (1992). "Microbial and faunal interactions and effects on litter nitrogen and decomposition in agroecosystems". *Ecological Monographs*. **62**: 569–591. doi:10.2307/2937317.
* Hunt HW, Coleman DC, Ingham ER, Ingham RE, Elliot ET, Moore JC, Rose SL, Reid CPP, Morley CR (1987) "The detrital food web in a shortgrass prairie". *Biology and Fertility of Soils 3*: 57-68
* Smith TM, Smith RL (2006) *Elements of Ecology*. Sixth edition. Benjamin Cummings, San Francisco, CA.
**เหยี่ยว** หรือ **อีเหยี่ยว** (อังกฤษ: falcon, hawk, kite, kestrel; อีสาน: แหลว) คือ นกในอยู่ในสกุล *Falco* จัดอยู่ในกลุ่มนกล่าเหยื่อที่อยู่ในอันดับ Falconiformes และวงศ์ Falconidae

เหยี่ยวมีลักษณะคล้ายกับอินทรี ซึ่งเป็นนกล่าเหยื่อเช่นเดียวกัน แต่เหยี่ยวมีขนาดเล็กกว่า คือมีจะงอยปากที่งองุ้ม มีกรงเล็บที่แหลมคมและแข็งแรง บินได้อย่างรวดเร็ว กางปีกได้กว้างและยาว สามารถบินหรือเหินได้สูง และมีสายตาที่ดีมาก อาหารโดยทั่วไปของเหยี่ยว คือ สัตว์ขนาดเล็กกว่าต่าง ๆ เช่น สัตว์ฟันแทะ, สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมต่าง ๆ, สัตว์เลื้อยคลาน, สัตว์น้ำ เช่น ปลา หรือกุ้ง หรือแม้แต่สัตว์ที่มีขนาดใหญ่กว่าได้ เช่น กวาง เป็นต้น 

นอกจากสกุล *Falco* แล้ว ยังมีนกในสกุลอื่น แต่อยู่ในวงศ์เดียวกันที่เรียกว่าเหยี่ยวได้ เช่น *Haliastur*, *Elanus*, *Haliaeetus* และ*Microhierax* (ซึ่งบางครั้งอาจเรียกเป็นอินทรี) เป็นต้น

เหยี่ยวที่พบในประเทศไทยมีหลายชนิด อาทิ เหยี่ยวแดง (*Haliastur indus*), นกออก (*Haliaeetus leucogaster*), เหยี่ยวรุ้ง (*Spilornis cheela*) เป็นต้น

และยังมีอีกชนิดหนึ่ง คือ เหยี่ยวออสเปร (*Pandion haliaetus*) ซึ่งเป็นนกที่มีวิวัฒนาการเป็นของตัวเอง มีวงศ์และสกุลของตัวเองต่างหาก

จากความที่เป็นนกล่าเหยื่อ และมีขนาดลำตัวที่ไม่ใหญ่นัก เหยี่ยวจึงถูกมนุษย์ใช้เลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงมาแล้วนานกว่า 2,000 ปี เพื่อใช้ประโยชน์หลายอย่าง เช่น ล่าสัตว์, เพื่อความเพลิดเพลิน หรือแม้แต่ใช้ในการไล่นกชนิดอื่น ๆ ในสนามบินหรือชุมชนเมืองบางแห่ง 

ในความเชื่อของชาวเล ซึ่งเป็นชนชาติปฐมภูมิทางภาคใต้ของไทยตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ เชื่อว่าเหยี่ยวเป็นวิญญาณบรรพบุรุษที่ช่วยนำทางไปสู่ปลา เป็นสัตว์ที่ช่วยในการจับปลา โดยพบเป็นหลักฐานภาพวาดบนผนังถ้ำผีหัวโต ที่อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่ นอกจากนี้แล้วยังเชื่อด้วยว่าเหยี่ยวจะเป็นเครื่องนำทางวิญญาณของผู้เสียชีวิตไปสู่โลกหลังความตาย โดยมีเรือเป็นพาหนะ

ดูเพิ่ม
-------

* อินทรี

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "*Falco*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
2. ↑  บรรจบ พันธุเมธา, ศาสตราจารย์, ดอกเตอร์. *ภาษาต่างประเทศในภาษาไทย*. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : ภาควิชาภาษาไทยและภาษาตะวันออก คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 2514, หน้า 67
3. ↑  "เหยี่ยว". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-12-01. สืบค้นเมื่อ 2012-02-08.
4. ↑  "เหยี่ยว". *พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542*.
5. ↑  "นักฆ่าผู้น่ารัก..." *โอเคเนชั่น*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-06-05. สืบค้นเมื่อ 2012-02-08.
6. ↑  Osprey". Online Etymology Dictionary.. เรียกข้อมูลเมื่อ 2007-06-29.
7. ↑  "Siam Falconry club". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-03-25. สืบค้นเมื่อ 2012-02-08.
8. ↑  "พญาเหยี่ยวแห่งคาซัคสถาน". *วอยซ์ทีวี*.[*ลิงก์เสีย*]
9. ↑  "ประดิษฐ์เหยี่ยวหุ่นยนต์ไล่นกที่สนามบิน". *สำนักข่าวไทย*.[*ลิงก์เสีย*]
10. ↑  หน้า ๑๐๘-๑๐๙, *"คนทะเล" สองพันห้าร้อยปีที่ถ้ำผีหัวโต*. "แลชมสมบัติศิลป์" โดย ภาคภูมิ น้อยวัฒน์. อนุสาร อ.ส.ท. ปีที่ ๕๗ ฉบับที่ ๘: มีนาคม ๒๕๖๐

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Falco ที่วิกิสปีชีส์
**อะโลนอินเดอะดาร์ก** (อังกฤษ: Alone in the Dark) เป็นเกมคอมพิวเตอร์ประเภทผจญภัยแบบกึ่งสยองขวัญ พัฒนาโดยบริษัท Infogrames (ปัจจุบันคือ Atari) เกมอะโลนอินเดอะดาร์ก ถือเป็นวิดีโอเกมประเภทแรกๆที่ออกแนวสยองขวัญและเป็นเกมแรกๆในยุคนั้นที่ใช้กราฟิกแบบ 3 มิติ[]

เนื้อเรื่อง
-----------

**เจเรอมี ฮาร์ตวูด** เจ้าของแมนชั่นนาม **เดอเซโต้** ในรัฐหลุยเซียน่า ได้ผูกคอตายในห้องใต้หลังคา ผู้เล่นจะรับบทเป็นหนึ่งในสองตัวละครให้เลือกเล่นจะต้องเข้าไปหาลิ้นชักลับในเปียโนในห้องใต้หลังคาในแมนชั่นแห่งนี้ โดยจะมีเอ็ดเวิร์ด คาร์นบี นักสืบเอกชนกับ เอมิลี ฮาร์ตวูด หลานสาวของเจเรอมี่ เมื่อทั้งสองเหยียบเข้ามาที่บ้านทั้งสองก็รู้แล้วว่าบ้านที่มีเรื่องไม่ชอบมาพากล ทั้งสองจึงต้องหาทางหลบหนีออกไปให้ได้

รูปแบบการเล่น
-------------

ในเกมนี้ผู้เล่นจะเลือกตัวละครได้สองตัว คือ เอ็ดเวิร์ดกับเอมิลี่ ซึ่งทั้งสองไม่มีความแตกต่างกัน โดยผู้เล่นจะเข้ามาในแมนชั่นอย่างปลอดภัยจนมาถึงห้องใต้หลังคา (ซึ่งเป็นห้องที่เจเรอมี่ผูกคอตาย) จากนั้นเป็นหน้าที่ของผู้เล่นที่จะต้องหาทางออกจากบ้านนี้พร้อมๆกับไขปริศนาถึงเหตุผลที่บ้านหลังนี้ถูกพลังงานชั่วร้ายเข้าครอบงำ ซึ่งผู้เล่นต้องต่อกรเหล่าภูตผีทั้งที่สามารถกำจัดได้ด้วยอาวุธทั่วๆไป (ดาบ, มีด, หมัด) ไปจนถึงภูตผีที่ไม่สามารถกำจัดได้ด้วยอาวุธทั่วไป

การควบคุมหลักๆนั้นผู้เล่นจะใช้คีย์บอร์ดควบคุมตัวละคร เมื่อกดแป้น Enter จะเข้าสู่หน้าจอสิ่งของ ที่ที่ผู้เล่นสามารถกิน, ผสม, อ่าน หรือวางสิ่งของได้ และสามารถเลือกการกระทำของตัวละครเองด้วยว่าจะให้ทำอะไร (เปิดประตู ต่อสู้)

รูปแบบหลักๆของเกมจะไปในแนวทางเกมผจญภัย ระบบต่อสู้ถือเป็นรองในเกมนี้ เพราะศัตรูในเกมนี้มีปริมาณน้อยและศัตรูส่วนมากมักจะกำจัดได้โดยการใช้สิ่งของให้ถูกจังหวะ

ภาคต่อ
------

* Alone in the Dark 2
* Alone in the Dark 3
* Alone in the Dark: The New Nightmare
* Alone in the Dark: Near Death Investigation

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Alone in the Dark - Adventure Classic Gaming ข้อมูลเกม, ภาพหน้าจอ ฯลฯ (อังกฤษ)
* gameFAQ's (อังกฤษ)
* MobyGames (อังกฤษ)
ภาพถ่ายของ กาลิเลโอ คินี เมื่อ พ.ศ. 2447
ภาพประกาศนียบัตรของ คินี ที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้น ตริตาภรณ์ช้างเผือก เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2456
**กาลิเลโอ คินี** (อิตาลี: *Galileo Chini*; 2 ธันวาคม พ.ศ.2416 - 23 สิงหาคม พ.ศ.2499) มัณฑนากร นักออกแบบ จิตรกร และประติมากรชาวอิตาลี ซึ่งเดินทางเข้ามายังสยามเพื่อวาดภาพพระราชกรณียกิจของพระมหากษัตริย์ใน ราชวงศ์จักรี ตั้งแต่ รัชกาลที่ 1-6 ในสไตล์เฟรสโก (ภาพเขียนบนปูนเปียก) ที่โดมภายใน พระที่นั่งอนันตสมาคม ร่วมกับ คาร์โล ริโกลี ทำให้เขาได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้น ตริตาภรณ์ช้างเผือก เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2456 นอกจากนี้เขายังได้วาดภาพที่เกี่ยวกับเมืองไทยไว้อีกหลายภาพ

คลังรูปภาพ
----------

* Ceramic tile façade decoration (1904)Ceramic tile façade decoration (1904)

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2456 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑   พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์

แหล่งข้อมูล
-----------

* Capri, Antonio (1971). *Storia della musica: Dalle antiche civiltà orientali alla musica elettronica* , Casa Editrice Dr. Francesco Vallardi.
* Pedagotti, Simona (2005). "Galileo Chini and the Brandini Chapel" in Francesca Allegri and Massimo Tosi (eds.), *Castelfiorentino: Terra d'arte: centro viario e spirituale sulla Francigena*, pp. 185–189. Federighi. ISBN 88-89159-07-3
* Peleggi, Maurizio (2002). *Lords of Things: The Fashioning of the Siamese Monarchy's Modern Image**. University of Hawaii Press. ISBN 0-8248-2558-6*
**คลองคูเมืองฝั่งตะวันตก** เป็นคูคลองที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชโปรดเกล้าฯ ให้ขุดขึ้นเพื่อใช้ป้องกันอริราชศัตรูซึ่งจะเข้ามาจู่โจมพระนคร ซึ่งขุดไว้ทั้ง 2 ฝั่งคือ คลองคูเมืองฝั่งตะวันออกหรือคลองคูเมืองเดิมในปัจจุบัน และคลองคูเมืองฝั่งตะวันตก โดยขุดแยกจากคลองบางกอกใหญ่ ปัจจุบันคือบริเวณใต้สะพานอนุทินสวัสดิ์ ผ่านวัดโมลีโลกยาราม วัดอรุณราชวราราม วัดเครือวัลย์วรวิหาร ตัดคลองนครบาลหรือคลองวัดอรุณ จากนั้นตรงขึ้นไปตัดกับคลองมอญ ตรงขึ้นไปอีกตัดกับคลองวัดระฆัง ผ่านโรงพยาบาลศิริราช ก่อนไปออกคลองบางกอกน้อยที่บริเวณหน้าโรงรถจักรธนบุรี ใกล้กับวัดอมรินทราราม

ประวัติ
-------

คลองคูเมืองธนบุรีฝั่งตะวันตกนี้ สมเด็จพระเจ้าตากสิน ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ขุดคูเมืองทั้งสองฝั่งของแม่น้ำเจ้าพระยา ขึ้นในปีพ.ศ. 2314 โดยทางฝั่งตะวันตกซึ่งแต่เดิมมีค่ายที่สร้างด้วยไม้ทองหลาง ให้ขุดคูเมืองแล้วนำมูลดินขึ้นถมเพื่อก่อเชิงเทิน ตามหลักฐานในพระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขากล่าวไว้ว่า 

> "*กรุงธนบุรียังไม่มีกำแพงเป็นที่มั่น จะได้ป้องกันศัตรูหมู่ปัจจามิตร ยังหาเป็นภูมิราชธานีไม่ ให้เกณฑ์ไพร่พลในกรุง พลหัวเมือง มาระดมทำค่ายตะวันตก ตั้งแต่มุมกำแพงเมืองเก่าที่เป็นที่ตั้งพระราชวัง แล้วให้ขุดคลองหลังเมือง แต่คลองบางกอกน้อยมาออกคลองบางกอกใหญ่ เอามูลดินขึ้นถมเป็นเชิงเทินทั้งสามด้าน*" 
> 
> 

 และรื้ออิฐจากกำแพงค่ายพม่าที่สีกุก บางไทร และโพธิ์สามต้น รวมทั้งกำแพงเก่าเมืองพระประแดง เสร็จสิ้นเป็นคูเมืองกว้าง 6 เมตร ยาว 4 กิโลเมตร

สภาพปัจจุบัน
------------

สภาพคลองคูเมืองฝั่งตะวันตกในปัจจุบัน ถือว่าต่างจากคลองคูเมืองฝั่งตะวันออกหรือคลองคูเมืองเดิมอย่างชัดเจน เนื่องจากคลองคูเมืองเดิมมีการปรับปรุงทัศนียภาพเป็นประจำทุกปี ทำให้มีน้ำใสสะอาดและมีบรรยากาศริมคลองร่มรื่นและสวยงาม ส่วนคลองคูเมืองฝั่งตะวันตกมีการสร้างตลิ่งคอนกรีตและวางเขื่อนดาดท้องคลองตั้งแต่ช่วงวัดโมลีโลกย์จนถึงช่วงตัดคลองมอญ และในพื้นที่เขตบางกอกน้อยยังมีการสร้างประตูระบายน้ำปิดกั้นคลองตามนโยบายป้องกันน้ำท่วมของกรุงเทพมหานคร ลำคลองช่วงที่ไหลผ่านตั้งแต่โรงพยาบาลศิริราชจนถึงบริเวณวัดวิเศษการ เล็กและแคบลงเรื่อย ๆ มีต้นไม้และวัชพืชขึ้นหนาทึบ และเมื่อถึงบริเวณสถานีรถไฟธนบุรี ก็กลายเป็นท่อระบายน้ำลงสู่คลองบางกอกน้อย ทำให้สภาพของคลองคูเมืองฝั่งตะวันตกในปัจจุบันนี้ ตื้นเขิน เป็นที่ทิ้งขยะและน้ำเน่าเสียจากบ้านเรือน

ชื่อเรียกคลอง
-------------

คลองคูเมืองธนบุรีฝั่งตะวันตกมีชื่อเรียกต่างๆ ตามช่วงที่มีคลองสายอื่นตัดผ่าน  ดังนี้

* คลองวัดโมลีโลกย์ หรือ คลองวัดท้ายตลาด ตั้งแต่ปากคลองทิศใต้ถึงคลองวัดอรุณ
* คลองบ้านหม้อ ตั้งแต่คลองวัดอรุณจนถึงคลองมอญ
* คลองบ้านขมิ้น ตั้งแต่คลองมอญถึงคลองวัดระฆัง
* คลองบ้านช่างหล่อ ตั้งแต่คลองวัดระฆังถึงบริเวณโรงพยาบาลศิริราช
* คลองบ้านเนิน บริเวณปากคลองด้านทิศเหนือ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สาระน่ารู้กรุงธนบุรี"มูลนิธิอนุรัษ์โบราณสถานในพระราชวังเดิม
2. ↑  "คลองคูเมืองธนบุรีฝั่งตะวันตก เหลือฐานะแค่ท่อระบายน้ำ" มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์ บทความโดย ภาณุพงษ์ ไชยคง
3. ↑  "คลองคูเมืองธนบุรีฝั่งตะวันตก" เก็บถาวร 2013-11-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนจดหมายเหตุการอนุรักษ์กรุงรัตนโกสินทร์ ของคณะกรรมการจัดงานสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี พุทธศักราช 2525 โดยกองระบบคลอง
4. ↑  "สาระน่ารู้กรุงธนบุรี"[*ลิงก์เสีย*]หอจดหมายเหตุ จากอัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯ Bangkok Archdiocese
**วัดบุญวาทย์วิหาร** (ไทยถิ่นเหนือ: ) เป็นวัดที่มีประวัติความเป็นมาเก่าแก่ และเป็นวัดหลวงวัดแรกของจังหวัดลำปาง เดิมชื่อวัดกลางเมือง เป็นวัดที่ใช้ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของเจ้านายมาแต่โบราณ ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2347 สมัยพระยาคำโสม เจ้าผู้ครองนครลำปางได้รื้อวิหารหลังเก่าแล้วสร้างใหม่ และเปลี่ยนชื่อเป็นวัดหลวงไชยสัณฐาน 

ต่อมาเจ้าบุญวาทย์วงศ์มานิต เจ้าผู้ครองนครลำปาง เห็นความทรุดโทรมลงมากจึงรื้อแล้วสร้างใหม่ และให้หล่อพระประธานองค์ใหม่คือ พระพุทธรุปพระเจ้าตนหลวง แล้วเปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า วัดบุญวาทย์บำรุง ในปี พ.ศ. 2458 วัดบุญวาทย์ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงสามัญชั้นตรี และได้รับพระราชทานนามใหม่ว่า**วัดบุญวาทย์วิหาร**

วิหารหลวง สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2455 มีลักษณะเป็นอาคารทึบ หลังคาจั่วฐานสูงกว่าวิหารล้านนา ซึ่งได้รับแบบจากวิหารในกรุงเทพฯ ตกแต่งภายในด้วยลายไทยภาคกลาง เหลือร่องรอยศิลปะล้านนาอยู่เพียงบางส่วน เช่น ตุงกระด้าง และค้ำยัน

ความสำคัญ
---------

วัดแรกของจังหวัดลำปาง เป็นวัดที่ใช้ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของเจ้านายมาแต่โบราณ

อ้างอิง
-------

* เก็บถาวร 2007-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**คีตาเพรส** (อังกฤษ: Gita Press) เป็นบริษัทตีพิมพ์หนังสือสัญชาติอินเดีย มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่โครัขปุระ รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย เป็นผู้ตีพิมพ์หนังสือศาสนาฮินดูที่ใหญ่ที่สุดในโลก สำนักพิมพ์ตั้งขึ้นในปี 1923 โดย ชัย ทยัล โคยันคะ (Jaya Dayal Goyanka) และ ฆันศยาม ทาส ชลัน (Ghanshyam Das Jalan) โดยมีเป้าหมายเพื่อสนับสนุนหลักการของศาสนาฮินดู หนุมาน ประสาท โพททาร์ เป็นผู้ก่อตั้งและบรรณาธิการตลอดชีพของของนิตยสารคีตาเพรส ซึ่งเขียนบทความด้วยนามปากกาของเขาว่า "SHIV", *กัลยาณ* (Kalyan)

คีตาเพรสเริ่มตีพิมพ์ในปี 1927 ในปัจจุบันมีการตีพิมพ์ราว 1,600 เล่ม และมียอดสั่งตีพิมพ์เกิน 250,000 ในปี 2012 หอจดหมายเหตุของคีตาเพรสมีหนังสือมากกว่า 3,500 ฉบับ ในจำนวนนี้มีการตีความภควัทคีตามากกว่า 100 รูปแบบ

ข้อมูลในปี 2021 ระบุว่าคีตาเพรสได้ตีพิมพ์ภควัทคีตาไปแล้วมากกว่า 140 ล้านเล่ม และรามจริตมนัสมากกว่า 100 ล้านเล่ม วางจำหน่ายภายใต้ราคาที่ได้รับการสนับสนุนโดยรัฐ ในการเฉลิมฉลองครบรอบการก่อตั้ง 100 ปีของสำนักพิมพ์ในปี 2022 มีอดีตประธานาธิบดี รามนาถ โควินท์ ร่วมการฉลอง และมีนายกรัฐมนตรีนเรนทร โมที ร่วมแสดงความยินดี คีตาเพรสได้รับรางวัลสันติภาพคานธีประจำปี 2021 โดยรัฐบาลอินเดีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Encyclopædia Britannica.
2. ↑  Hanuman Prasad Poddar เก็บถาวร 2010-02-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. ↑  Holy word India Today, 20 December 2007.
4. ↑
5. ↑
6. ↑  "Gandhi Peace Prize for 2021 to be conferred on Gita Press, Gorakhpur". *pib.gov.in*. สืบค้นเมื่อ 2023-06-18.
**เป้ สีน้ำ** มีชื่อจริงว่า **อรรณพ ศรีสัจจา** นักดนตรี กวี นักเขียน และคนทำงานศิลปะ เกิดเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2505 ที่อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร จบการศึกษาชั้น ปวช. จาก วิทยาลัยอาชีวศึกษาธนบุรี และระดับปริญญาตรี สาขาศิลปหัตถกรรม จาก วิทยาลัยเพาะช่าง

ด้านผลงานเพลง จากการชักชวนของ พ.ต.ท.ธีระชัย วัฒนะนุพงษ์ ผู้เป็นอาของเป้ สีน้ำ จึงได้บันทึกเสียงและออกอัลบั้มชุดแรกร่วมกับ วินัย พันธุรักษ์ ในปี พ.ศ. 2525 ชื่อชุดว่า "มันอาจจะสายเกินไป" โดยโปรดิวเซอร์คือ วิชัย ปุญญยันต์ และมีผลงานอัลบั้มเดี่ยว "เปเป้ แอนด์ บัตเตอร์ฟลาย" ตามออกมาในปี พ.ศ. 2527 โดยทางวง บัตเตอร์ฟลาย ทำดนตรีให้ เป้ได้พักงานดนตรีไประยะเวลานึง เนื่องจากผลงานเดี่ยวชุดแรกนี้รู้จักและฟังกันในวงแคบๆไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร จึงหันไปทำธุรกิจร้านอาหาร ทำงานศิลปะ และเขียนหนังสือ โดยได้เขียนและแต่งเพลงเก็บเอาไว้เป็นระยะ จนถึงปี พ.ศ. 2535 ได้ออกอัลบั้มชื่อว่า "บทเพลงของเธอ" โดยนำเพลงเด่นจากอัลบั้มก่อนคือเพลง **"ฝากรัก"** มาบันทึกเสียงใหม่ หลังจากอัลบั้มนี้เป้ได้ร่วมงานเป็นระยะเวลาสั้นๆกับวง Camera Eyes เป้มีผลงานตามออกมาอีก 2 ชุด คืออัลบั้ม "ความรัก" ในปี พ.ศ. 2539 และ "เพลงใบไม้" ในปี พ.ศ. 2543

ด้านงานศิลปะ เป้มีผลงานแสดงศิลปะเดี่ยวและกลุ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525 รวมไปถึงเป็นวิทยากรในกิจกรรมศิลปะเกี่ยวกับเยาวชนอย่างต่อเนื่อง ปัจจุบัน เป้ สีน้ำ เปิดโรงเรียนธรรมชาติบ้านริมน้ำ เพื่อจัดกิจกรรมอบรมทางศิลปะ-ดนตรี-กวี รวมไปถึงกิจกรรมเพื่อสังคมอื่นๆ อยู่ที่ ต.บางระกำ อ.บางเลน จังหวัดนครปฐม

ผลงานเพลง
---------

* พ.ศ. 2525 อัลบั้ม "มันอาจจะสายเกินไป"
* พ.ศ. 2528 อัลบั้ม "เป้ สีน้ำ แอนด์ บัตเตอร์ฟลาย"
* กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 อัลบั้ม "บทเพลงของเธอ"
* พ.ศ. 2539 อัลบั้ม "ความรัก"
* พ.ศ. 2543 อัลบั้ม "เพลงใบไม้"

คอนเสิร์ต
---------

* 1 กันยายน พ.ศ. 2538 คอนเสิร์ต เพื่อกองทุนผู้พิทักษ์ป่า "ดิน น้ำ ลม ไฟ" ร่วมกับ พงษ์สิทธิ์ คำภีร์, ทอดด์ ทองดี, และ ศุ บุญเลี้ยง
* 28-29 พฤษภาคม 2554 คอนเสิร์ต จีวันแบนด์ โลกรอดเพราะกตัญญู
* 19 ตุลาคม พ.ศ. 2555 คอนเสิร์ต 35 ปี จรัล มโนเพ็ชร
* 6 - 7 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คอนเสิร์ต GREEN CONCERT #19 THE LOST LOVE SONGS TO BE CONTINUED
* 19 ธันวาคม พ.ศ. 2563 คอนเสิร์ต ตามรอยตะวัน

อัลบั้มร่วมกับศิลปินคนอี่น
--------------------------

* เพื่อชีวิตพันล้าน (พ.ศ. 2541)
* คีตะละคร (พ.ศ. 2535)
* เขียนความฝัน (กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556)

ศิลปินรับเชิญ
-------------

* เป็นนักร้องรับเชิญในเพลง จากเพื่อนถึงเพื่อน ในอัลบั้ม จากเพื่อนถึงเพื่อน ของ ศุ บุญเลี้ยง (2536)

ผลงานหนังสือ
------------

1. "บันทึกคนลืมตัว" จิตรกรรมสีน้ำ บทบันทึก บทกวี (พ.ศ. 2533)
2. "ภาษากาแฟ" จิตรกรรมสีน้ำ และบทบันทึกข้างถ้วยกาแฟ (พ.ศ. 2533)
3. "สาหร่าย" ภาพประกอบนวนิยาย ของ อัศศิริ ธรรมโชติ (พ.ศ. 2533)
4. "กลับบ้าน" จิตรกรรมสีน้ำ บทบันทึก บทกวี (พ.ศ. 2536)
5. "กล้วยและใบตอง" จิตรกรรมสีน้ำ สมุดบันทึก บทกวี (พ.ศ. 2536)
6. "รูปรอยแห่งราตรี" จิตรกรรมสีเทียน บทกวี (พ.ศ. 2537)
7. "ป่าต้นน้ำ" จิตรกรรมสีน้ำ สมุดบันทึก บทกวี (พ.ศ. 2538)
8. "หนึ่งถ้วยกาแฟ" จิตรกรรมสีน้ำ บทกวี กวี (พ.ศ. 2547)
9. "สายตาเรือ" จิตรกรรมสีน้ำ บทกวี (พ.ศ. 2550)

อ้างอิง
-------

* รายการกินอยู่คือ ตอน: เป้ สีน้ำ ออกอากาศช่องทีวีไทย วันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2554
* Facebook: เป้ สีน้ำ แอนด์ บัตเตอร์ฟลาย
* เป้ สีน้ำ จาก Blog โอเคเนชั่น[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ เป้ สีน้ำ
* Blog เป้ สีน้ำ
**โซยุซ** ( รัสเซีย: Союз, สัทอักษรสากล: [sɐˈjus], แปลตรงตัว: 'Union' </link> เป็นชุดยานอวกาศที่ให้บริการมาตั้งแต่ปี 1960 โดยทำการบินไปแล้วกว่า 140 เที่ยว มันถูกออกแบบมาสำหรับโครงการอวกาศของโซเวียตโดย Korolev Design Bureau (ปัจจุบันคือ Energia) ยานโซยุซสืบทอดต่อจากยานอวกาศวอสคอด และเดิมถูกสร้างขึ้นโดยเป็นส่วนหนึ่งของโครงการสำรวจดวงจันทร์ของโซเวียต เปิดตัวด้วยจรวดโซยุซจาก Baikonur Cosmodrome ในคาซัคสถาน ระหว่างการเลิกใช้กระสวยอวกาศในปี 2011 และการบินสาธิตของ SpaceX Crew Dragon ในปี 2020 โซยุซทำหน้าที่เป็นวิธีเดียวในการข้ามฟากลูกเรือไปหรือจากสถานีอวกาศนานาชาติ ซึ่งยังคงมีการใช้งานอย่างหนัก แม้ว่าจีนจะเปิดตัวเที่ยวบินพร้อมลูกเรือเสินโจวในช่วงเวลานี้ แต่ก็ไม่มีเที่ยวบินใดเทียบท่ากับ ISS ได้

เที่ยวบินโซยุซครั้งแรกไม่มีลูกเรือและเริ่มบินเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 ภารกิจโซยุซครั้งแรกพร้อมลูกเรือ โซยุซ 1 เปิดตัวเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2510 แต่จบลงด้วยการชนเนื่องจากร่มชูชีพล้มเหลว ส่งผลให้ นักบินอวกาศว ลาดิมีร์ โค มารอฟเสียชีวิต เที่ยวบินต่อไปนี้ ไม่มีลูกเรือ โซยุซ 3 เปิดตัวเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2511 กลายเป็นภารกิจแรกของโครงการที่มีลูกเรือที่ประสบความสำเร็จ อีกเที่ยวบินเดียวที่ประสบอุบัติเหตุร้ายแรงคือ โซยุซ 11 ซึ่งส่งผลให้ลูกเรือเสียชีวิต 3 คนเมื่อห้องโดยสารลดแรงดันลงก่อนกลับเข้าใหม่ เหล่านี้เป็นมนุษย์เพียงกลุ่มเดียวในปัจจุบันที่ทราบว่าเสียชีวิตเหนือ เส้นคาร์มาน  แม้จะมีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงแรกๆ เหล่านี้ โซยุซก็ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นยานพาหนะสำหรับมนุษย์ในการบินอวกาศที่ปลอดภัยและคุ้มต้นทุนมากที่สุดในโลก  ก่อตั้งขึ้นจากประวัติการปฏิบัติงานที่ยาวนานอย่างไม่มีใครเทียบได้   ยานอวกาศโซยุซถูกใช้เพื่อขนส่งนักบินอวกาศไปและกลับจาก อวกาศ และสถานีอวกาศ เมียร์โซเวียต ในเวลาต่อมา และปัจจุบันใช้สำหรับการขนส่งไปและกลับจาก สถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) ยานอวกาศโซยุซอย่างน้อยหนึ่งลำจอดเทียบท่ากับสถานีอวกาศนานาชาติตลอดเวลาเพื่อใช้เป็นยานหลบหนีในกรณีฉุกเฉิน ยานอวกาศลำนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะถูกแทนที่ด้วย ยานอวกาศ Orel จำนวน 6 คน 


1. ↑  "Science: Triumph and Tragedy of Soyuz 11". Time Magazine. 12 July 1971.
2. ↑  Alan Boyle (September 29, 2005). "Russia thriving again on the final frontier". MSNBC. สืบค้นเมื่อ 29 March 2013.
3. ↑  Hollingham, Richard. "Soyuz: The Soviet space survivor". *www.bbc.com*.
4. ↑  Berger, Eric (December 21, 2015). "The best ride in the galaxy—coming back to Earth in a Soyuz". *Ars Technica*.
5. ↑  Anatoly Zak (June 30, 2011). "Russia to rollout a full-scale mockup of a next-generation spacecraft". *russianspaceweb.com*. สืบค้นเมื่อ 29 March 2013.
สวน Türkenschanzpark ในเวียนนาระหว่างเวลาบ่ายอ่อน ๆ
ผู้เยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน ในนครนิวยอร์กระหว่างเวลาบ่ายแก่ ๆ
**บ่าย** เป็นเวลาของวัน อยู่ระหว่างเที่ยงวันและเวลาเย็น บ่ายเป็นเวลาที่ดวงอาทิตย์เคลื่อนตัวลงจากจุดจอมฟ้าบนท้องฟ้ามาจนถึงจุดใด ๆ ก่อนถึงปลายทางที่ขอบฟ้าในทิศตะวันตก ในชีวิตของมนุษย์ เวลาบ่ายคือช่วงเวลาครึ่งหลังของการทำงานและเวลาเรียน เวลาบ่ายยังมีความเกี่ยวข้องกับสุขภาพ ความปลอดภัย และผลิตภาพทางเศรษฐกิจด้วย โดยทั่วไป ในช่วงบ่ายอ่อน ๆ หลังจากคนส่วนใหญ่กินอาหารกลางวันกัน พวกเขาจะมีสมรรถนะในการทำงานลดลง ความตื่นตัวลดลง และความเป็นไปได้สูงที่จะเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์

ศัพทวิทยา
---------

บ่าย เป็นเวลาที่อยู่ระหว่างตอนเที่ยงวันและเวลาเย็น ช่วงเวลาเฉพาะของเวลาบ่ายครอบคลุมในทิศทางเดียว ปัจจุบัน เที่ยงวันถูกนิยามไว้ที่เวลา 12:00 น. แต่ตอนบ่ายจะขึ้นอยู่กับเวลาเย็นเริ่มต้นเมื่อใด จึงไม่มีคำนิยามที่เป็นมาตรฐาน อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง 14 เที่ยงวันหมายถึงเวลาบ่ายสาม อธิบายได้ว่าเป็นการเปลี่ยนเวลาสำหรับผู้สวดมนต์และมื้ออาหารกลางวัน ตามนิยามของเวลาเที่ยงวีน ดังนั้นบ่ายจึงมีกรอบเวลาสั้นกว่า

คำว่าบ่ายในภาษาอังกฤษคือ *afternoon* มาจากคำว่า *after* และ *noon* ยืนยันการใช้ครั้งแรกราว ค.ศ. 1300 ภาษาอังกฤษยุคกลางมีคำว่า *afternoon* และคำว่า *aftermete* ที่มีความหมายเดียวกัน การกล่าวถึงตอนบ่ายในภาษาอังกฤษในศตวรรษที่ 15 และ 16 คือ *at afternoon* แต่ถูกเปลี่ยนเป็น *in the afternoon* ตั้งแต่นั้นมา ในภาษาอังกฤษอเมริกันภาคใต้ และภาษาอังกฤษอเมริกันภาคกลาง บางครั้งใช้คำว่า *evening* ครอบคลุมเวลากลางวันและกลางคืน ภาษาไอริชมีคำที่บอกช่วงเวลาบ่ายแก่ถึงตกค่ำมากถึง 4 คำ ซึ่งช่วงเวลานี้ถือว่าลึกลับ ในเชิงอุปมา คำว่า *afternoon* หมายถึงช่วงเวลาปลาย ๆ ในเวลาหรือช่วงชีวิตของคนคนหนึ่ง

คำว่า afternoon ไม่ควรสับสนกับคำว่า "after noon" ที่มีความหมายเหมือน *post meridiem* (p.m.) หมายถึงเวลาระหว่าง 12.00 น. และ 00.00 น.

เหตุการณ์
---------

บ่ายเป็นเวลาที่ดวงอาทิตย์ลดตัวลงจากจุดสูงสุดในเวลากลางวัน ในระหว่างช่วงบ่าย ดวงอาทิตย์จะเคลื่อนตัวจากกลางท้องฟ้าลงมาที่ทิศตะวันตก ในช่วงบ่ายแก่ แสงอาทิตย์จะสว่างและเจิดจ้า เพราะดวงอาทิตย์อยู่ที่มุมต่ำในท้องฟ้า เวลาทำงานมาตรฐานในประเทศอุตสาหกรรมส่วนใหญ่เริ่มจากเช้าไปจนถึงบ่ายแก่ หรือตอนเย็น อย่างเช่น 9 โมงเช้า ถึง 5 โมงเย็น ดังนั้นช่วงหลังจากเวลาทำงานเกิดขึ้นในเวลาบ่าย ปกติโรงเรียนจะปล่อยนักเรียนกลับบ้านในตอนบ่ายเช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Afternoon". Merriam-Webster. สืบค้นเมื่อ October 9, 2014.
2. ↑  "Noon". Merriam-Webster. สืบค้นเมื่อ October 9, 2014.
3. 1 2  "Evening". Merriam-Webster. สืบค้นเมื่อ October 9, 2014.
4. ↑  "noon (n.)". *Online Etymology Dictionary*. 2001. สืบค้นเมื่อ October 10, 2014.
5. ↑  "afternoon (n.)". *Online Etymology Dictionary*. 2001. สืบค้นเมื่อ October 10, 2014.
6. ↑  Ekirch 2006, p. xxxii harvnb error: no target: CITEREFEkirch2006 (help)
7. ↑  Aggarwal & Upadhyay 2013, p. 172 harvnb error: no target: CITEREFAggarwalUpadhyay2013 (help)
8. ↑  "Nine-to-fiver". Merriam-Webster. สืบค้นเมื่อ October 9, 2014.
บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา

สัญลักษณ์ของสำนักงานสารสนเทศเกมแห่งภาคพื้นยุโรป
**สำนักงานสารสนเทศเกมแห่งภาคพื้นยุโรป** (Pan-European Game Information หรือ PEGI) คือหน่วยงานที่ทำหน้าที่ตรวจสอบและแบ่งประเภทเกมที่จัดจำหน่ายผ่าน สำนักงานซอฟต์แวร์เชิงโต้ตอบแห่งสหภาพยุโรป (Interactive Software Federation of Europe หรือ ISFE) ในทุกประเทศในทวีปยุโรป เริ่มก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 2003

การจัดประเภทเกมส์
-----------------

**สำนักงานสารสนเทศเกมแห่งภาคพื้นยุโรป** จะใช้การแบ่งประเภทอายุผู้ใช้ ควบคู่กับการแบ่งประเภทความรุนแรงของเกมดังนี้

### การแบ่งประเภทอายุผู้ใช้

**สำนักงานสารสนเทศเกมแห่งภาคพื้นยุโรป** มีการแบ่งอายุผู้ใช้ 5 ระดับ แต่ประเทศโปรตุเกสจะมีการแบ่งอายุผู้ใช้แตกต่างไปจากประเทศอื่นเล็กน้อย

| ประเทศ | 3+ | 7+ | 12+ | 16+ | 18+ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ทั่วไป |  |  |  |  |  |
| โปรตุเกส |  |  |  |  |  |

### การแบ่งประเภทความรุนแรงของเกม

แบ่งออกเป็น 7 ประเภท ดังนี้

| สัญลักษณ์ | คำอธิบาย |
| --- | --- |
|  | มีการใช้ภาษาที่ไม่สุภาพ |
|  | มีการแบ่งแยกพวกพ้อง |
|  | มียาเสพติด |
|  | มีความน่ากลัวมาก |
|  | มีฉากเพศสัมพันธ์ |
|  | มีการใช้ความรุนแรง |
|  | มีการเล่นการพนัน |

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
**วัดนันทาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระปลัดบุญธรรม ธมฺมวโร

วัดนันทาราม แต่เดิมชื่อ **วัดเมืองลาบ** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2040 อย่างไรก็ดีบ้างระบุว่า สถาปนาขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2060 ในสมัยของพระเมืองแก้ว ณ ที่ถวายพระเพลิงพระยอดเชียงราย ผู้เป็นพระราชบิดา แล้วจัดให้มีการสมโภช สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2020 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2124 ในตำนานมูลศาสนากล่าวถึงวัดนันทารามว่าเป็นวัดใหญ่และมีความสำคัญ เมื่อ พ.ศ. 1987 พระนันทปัญญา วัดนันทารามได้เป็นพระสังฆราชและเป็นอาจารย์ของพระมหาญาณคัมภีระ ผู้ซึ่งต่อมาเป็นเจ้าอาวาสวัดป่าแดง อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าสร้างในสมัยพระเจ้าเม็งรายเมื่อครั้งสร้างเมืองเชียงใหม่เมื่อ พ.ศ. 1838

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะพื้นเมืองล้านนาแต่ต่อมาได้มีการปฏิสังขรณ์เป็นอาคารคอนกรีต เจดีย์ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ถัดขึ้น มาเป็นชั้นลูกแก้วย่อเก็จและฐานกลม 3 ชั้น มีองค์ระฆังทรงกลมเพรียว บัลลังก์สี่เหลี่ยม องค์เจดีย์ปิดด้วยแผ่นทองจังโกทั้งองค์ และหอไตร 2 ชั้น ชั้นที่ 2 เป็นที่สำหรับเก็บพระคัมภีร์โบราณ อายุไม่ต่ำกว่า 500–600 ปี ส่วนชั้นที่ 1 เป็นที่สำหรับปฏิบัติธรรม นั่งวิปัสสนา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนันทาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดนันทาราม". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
3. ↑  นภกานต์ คำภีระ. "เครื่องเขิน : อัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ไทเขิน ชุมชนวัดนันทาราม ตำบลหายยา อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
4. ↑  "วัดนันทาราม ตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่".
**พระครูสังวรกิตติคุณ** หรือ **หลวงพ่อเอีย** นามเดิม **เอีย ขยันคิด** ฉายา **กิตฺติโก** เป็นเกจิอาจารย์ชาวจังหวัดปราจีนบุรี อดีตเจ้าอาวาสวัดบ้านด่าน จังหวัดปราจีนบุรี

ประวัติ
-------

พระครูสังวรกิตติคุณ มีนามเดิมว่า เอีย ขยันคิด เกิดเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2448 เป็นบุตรของนายเธียว-นางมา ขยันคิด เข้าเรียนที่โรงเรียนประจำจังหวัดฉะเชิงเทราจนจบชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ต่อมาบรรพชาเป็นสามเณรเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2465 แล้วไปศึกษาวิทยาคมกับพระครูวิมลคุณากร (ศุข เกสโร) วัดปากคลองมะขามเฒ่า ต่อมาจึงอุปสมบทเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2468 ที่วัดสัมพันธ์ ตำบลสัมพันธ์ อำเภอศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี มีพระครูสังวรกิจ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอธิการอ้วน วัดชัยมงคล เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอธิการเคน วัดบ้านด่าน เป็นพระอนุสาวนาจารย์ และได้ศึกษาวิทยาคมกับพระอาจารย์โกลั่นฟ้า ชาวลาว 

ต่อมาปี พ.ศ. 2482 ท่านได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดบ้านด่าน ถึงปี พ.ศ. 2501 ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะตำบลเกาะลอย เป็นพระครูประทวนสมณศักดิ์ และสุดท้ายได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรที่ *พระครูสังวรกิตติคุณ* ในปี พ.ศ. 2511

พระครูสังวรกิตติคุณถึงมรณภาพเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 สิริอายุ 73 ปี พรรษา 52 มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525 ณ วัดบ้านด่าน ตำบลเกาะลอย อำเภอประจันตคาม จังหวัดปราจีนบุรี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์" (PDF). *ราชกิจจานุเบกษา*. **85** (122 ง ฉบับพิเศษ): 16. 7 มิถุนายน 2539. สืบค้นเมื่อ 2021-03-15.
2. ↑  อริยะโลกที่ 6 (8 พฤษภาคม 2563). "หลวงพ่อเอีย กิตติโก วัดบ้านด่าน จ.ปราจีนบุรี". ข่าวสด. สืบค้นเมื่อ 2021-03-15.
สถานพักตากอากาศในเทือกเขาอันนัม ประเทศเวียดนาม
วัดเวียดนามเก่าที่รีสอร์ต
**บ่าหน่าฮิลส์** (เวียดนาม: *Bà Nà Hills*) เป็นเมืองบนเนินเขาและสถานพักตากอากาศที่ตั้งอยู่ในเทือกเขาอันนัม ทางตะวันตกของเมืองดานังในเวียดนามกลาง ได้รับการโฆษณาโดยหน่วยงานการท่องเที่ยวท้องถิ่นว่าเป็น "ด่าหลัตแห่งจังหวัดดานัง" บ่าหน่าฮิลส์ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1919 โดยนิคมชาวฝรั่งเศส ซึ่งสร้างสถานพักตากอากาศเพื่อใช้เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจสำหรับนักท่องเที่ยวชาวฝรั่งเศส ตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 1,500 เมตร มองเห็นทิวทัศน์ของทะเลตะวันออกและเทือกเขาโดยรอบ

เนื่องจากสถานพักตากอากาศอยู่บนที่สูง อุณหภูมิจึงเย็นกว่าสภาพแวดล้อมใกล้ชายฝั่ง วัดลิญอึ่งตั้งอยู่ใกล้กับบ่าหน่าฮิลส์ โดยมีกระเช้าลอยฟ้าใกล้เคียงสำหรับให้บริการนักท่องเที่ยวไปและกลับจากสถานพักตากอากาศ

กระเช้าลอยฟ้าบ่าหน่าฮิลส์
-------------------------

กระเช้าลอยฟ้าบ่าหน่าฮิลส์
กระเช้าลอยฟ้าบ่าหน่าฮิลส์เปิดให้บริการในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 2013 ถือครองสถิติโลกในฐานะ "กระเช้าลอยฟ้าทางเดียวไม่หยุดแวะที่ยาวที่สุด" ด้วยความยาว 5,801 เมตร (19,032 ฟุต) สถานที่ท่องเที่ยวแห่งใหม่ล่าสุดคือสะพานทอง (Cầu Vàng)

บ่าหน่าฮิลส์ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 1,500 เมตร (4,900 ฟุต) อยู่ห่าง 42 กิโลเมตร (26 ไมล์) จากดานัง

ในปี ค.ศ. 2021 บ่าหน่าฮิลส์เพิ่มกระเช้าลอยฟ้าคันที่ 6 สร้างโดย Doppelmayr และบริหารโดย Sun World, Sun Group.

อ้างอิง
-------

1. ↑  Zohar, Erica Wertheim. "Ba Na Hills, Vietnam: The Must-See Resort Built For Instagram". *Forbes* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-10-20.
2. ↑  Do, Cuong (2018-11-21). "A Complete Guide to Bana Hills". *You in Da Nang* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2022-10-20.
3. ↑  "Ba Na Hill Station". Lonely Planet.
4. ↑  "Longest non-stop single track cable car". Guinness World Records. สืบค้นเมื่อ 23 April 2013.
5. ↑  "Sun Group, Doppelmayr and the Untold Story of the World's Longest Cable Car Routes". *vietnamnews.vn*. สืบค้นเมื่อ 2021-09-05.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ บ่าหน่าฮิลส์

พิกัดภูมิศาสตร์: 15°59′44″N 107°59′39″E﻿ / ﻿15.99556°N 107.99417°E﻿ / 15.99556; 107.99417
**ด้วยรักคือรัก** เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2528 กำกับโดยหม่อมเจ้าทิพยฉัตร ฉัตรชัย นำแสดงโดยธงไชย แมคอินไตย์ หรือเบิร์ด ซึ่งรับบทเป็นพระเอกภาพยนตร์เรื่องแรก ซึ่งขณะนั้นเบิร์ด ยังไม่มีผลงานเพลง โดยประกบคู่แสดงกับนักร้องดังแห่งยุค อัญชลี จงคดีกิจ หรือ "ปุ๊" ซึ่งถือว่าเป็นศิลปินหญิงที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในยุคนั้น โดยดนตรีประกอบภาพยนตร์ ใช้เพลง "หนึ่งเดียวคนนี้" ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับอัลบั้มดัง ของ อัญชลี จงคดีกิจ

บทบาท
-----

* ธงไชย แมคอินไตย์ รับบทเป็น "พรพิชิต"
* อัญชลี จงคดีกิจ รับบทเป็น "วิชนีย์"
* มารุต สาโรวาท รับบทเป็น "พี่ต้อ"
* รานี กรีนเบิร์ก รับบทเป็น "พลอย"

สถานที่ถ่ายทำ
-------------

* โรงพยาบาลพร้อมมิตร
* โรงแรมเชียงใหม่ออร์คิด
* สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
* ร้านอาหารจิตรโภชนา ดอนเมือง
* อัมรินทร์พลาซ่า
* สุขุมวิทการ์เดนซิตี้
* ร้านดอกไม้เวิร์ลฟอริส พหลโยธิน
* ศูนย์การค้าพาต้าปิ่นเกล้า
* ร้านอาหารฟิชชิ่งแลนด์ แดนมัจฉา ดอนเมือง

เรื่องย่อ
---------

วิชนีย์ กับพรรคพวกเป็นนักร้องที่ไม่ได้ประสบความสำเร็จในอาชีพนักร้องสักเท่าไหร่ พี่ต้อ ผู้จัดการของวง จึงให้ พรพิชิต เพื่อนที่เป็นเสือผู้หญิงมาวางแผนจัดการ ปรับปรุงและเปลี่ยนแปลงซะใหม่ วิชนีย์กับพรพิชิตในช่วงแรกนั้นไม่ถูกชะตากันเท่าไหร่นัก เพราะความปากจัดและตรงไปตรงมาของพรพิชิต แต่เมื่อการโปรโมทได้ผล วิชนีย์เปลี่ยนชื่อเป็น อัญชลี และเป็นนักร้องดัง ทั้งคู่ก็ยังเล่นเกมเพื่อเอาชนะกัน และเกิดความใกล้ชิดกันขึ้น จนทั้งสองคนรักกัน แต่ว่าพรพิชิตก็ยังรักความเป็นอิสระของตัวเองอยู่ จนกระทั่งวิชนีย์เป็นโรคร้ายและมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน

ความสำเร็จ
----------

ภาพยนตร์เรื่อง "ด้วยรักคือรัก" ถือเป็นภาพยนตร์ที่มีกระแสตอบรับอย่างสูง เป็นภาพยนตร์รักโรแมนติก ที่ได้นักร้องดังแห่งยุคอย่าง อัญชลี จงคดีกิจ มาประกอบคู่กับ ธงไชย แมคอินไตย์ ซึ่งกลายเป็นคู่ขวัญทางจอเงินระดับคลาสสิกอีกคู่หนึ่งของวงการหนังไทย โดยฉากความรักระหว่าง พระนาง ในภาพยนตร์เรื่องนี้ได้สร้างปรากฏการณ์ในโรงด้วย เสียงกรี๊ด และ แสงแฟลชจากการถ่ายภาพในขณะชมภาพยนตร์ เป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน โดยผลจากผลงานภาพยนตร์ และเพลงประกอบภาพยนตร์ ส่งผลให้เกิดกระแส "อัญชลีฟีเวอร์" เป็นปรากฏการณ์ครั้งสำคัญอีกครั้งหนึ่งของวงการบันเทิงไทยในกลางยุค 80 และแจ้งเกิดเบิร์ด ธงไชยในยุคนั้น ก่อนที่เบิร์ดจะมีอัลบั้มเต็มของตนเองในปีถัดไป ซึ่งใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์รักโรแมนติกเรื่องใหม่ของเบิร์ด เรื่องด้วยรักและผูกพัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  อมตะหนังไทยด้วยรักคือรัก เบิร์ดธงไชย และปุ๊ อัญชลี
2. ↑  สถานที่ถ่ายทำจากไตเติ้ลภาพยนตร์ด้วยรักคือรัก
3. ↑  เรื่องย่อด้วยรักคือรัก[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  อัญชลี จงคดีกิจ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2498 หนึ่งเดียวคนนี้ ที่แฟนๆ ยังไม่เคยลืมจากรายการไน์เอ็นเตอร์เทน[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  "ฉากรักที่สร้างปรากฏการณ์เรียกเสียงกรี๊ดและแสงแฟลชในโรงถ่าย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2013-12-11.
6. ↑  คิดถึงอัญชลี จงคดีกิจ[*ลิงก์เสีย*]
**วัดกลางบางพระ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพระ อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่กว่า 24 ไร่ 

วัดกลางบางพระสันนิษฐานว่าสร้างประมาณ พ.ศ. 2326 สร้างขึ้นบริเวณพระพุทธปฏิมากรจมน้ำ อยู่ตรงกลางระหว่างวัดบางพระกับวัดศรีมหาโพธิ์ จึงมีชื่อว่า "วัดกลางบางพระ" มีเรื่องเล่าว่า เมื่อ พ.ศ. 2300 พม่าได้เข้าตีกรุงศรีอยุธยา ทั้งข้าราชบริพารและชาวบ้าน พระพุทธปฏิมากร และต้นศรีมหาโพธิ์ ได้ถูกอพยพไปทางเรือจากแม่น้ำเจ้าพระยาจนถึงคลองบางพระ ระหว่างทางเกิดพายุทำให้เรือล่ม พระพุทธปฏิมากรนั้น จมน้ำ แต่ต้นศรีมหาโพธิ์ลอยไปตามน้ำจากคลองบางพระไปจนถึงตำบลศรีมหาโพธิ์ที่เป็นบริเวณพื้นที่ดอน ต้นศรีมหาโพธิ์ได้เติบโตที่บริเวณนั้น วัดกลางบางพระได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2338

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ *หลวงพ่อสมหวัง* เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยหรือสะดุ้งมาร ก่ออิฐถือปูนด้วยกระเบื้องโมเสก จัดสร้างโดย พระครูสุนทรวุฒิคุณ (หลวงพ่อพุฒ สุนทโร) เมื่อ พ.ศ. 2524 เมื่อสร้างเสร็จได้บรรจุมวลสาร แผ่นชนวนต่าง ๆ และประกอบพิธีพุทธาภิเษก พร้อมกับอัญเชิญ พระพุทธรูป 9 นิ้ว จำนวน 99 องค์ บรรจุไวัใน องค์หลวงพ่อสมหวัง ประชาชนมักมากราบไหว้ขอพรแก้บนมาก ซึ่งส่วนใหญ่จะประสบผลในเรื่องของการซื้อขายที่ดิน ประสบผลในการการค้า ตำแหน่งหน้าที่การงาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกลางบางพระ วัดสวย นครปฐม สักการะ หลวงพ่อสมหวัง ขอพรให้สมดังใจหวัง!".
2. ↑  "วัดกลางบางพระ". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-07-09.
3. ↑  "เปิดวิธีไหว้หลวงพ่อสมหวัง ใกล้วันหวยออก มาดูคอหวยเจอเลขเด็ดได้อย่างไร". ไทยรัฐ.
**Zhejiang Chunfeng Power Co. Ltd.** หรือที่รู้จักกันในชื่อทางการค้าว่า **ซีเอฟโมโต (CFMoto)** เป็นบริษัทจากประเทศจีนที่ผลิตเครื่องยนต์, รถจักรยานยนต์, เรือยอร์ช, ATV และอื่นๆ ซึ่งสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่กรุงหางโจว, มณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน

ประวัติ
-------

### ค.ศ.1989 / พ.ศ.2532

**ซีเอฟโมโต** ได้ก่อตั้งขึ้นโดย **Lai Guoqiang**

### ค.ศ.2011 / พ.ศ.2554

**ซีเอฟโมโต** และ **เคทีเอ็ม** ได้ร่วมมือผูกมิตรทางการค้ากัน

### ค.ศ.2013 / พ.ศ.2556

**ซีเอฟโมโต** ได้ขยายสายการผลิตเรือยอร์ชระดับ high-end ขึ้นมา

### ค.ศ.2017 / พ.ศ.2560

**ซีเอฟโมโต** และ **เคทีเอ็ม** ได้ทำการ joint venture ร่วมกัน โดยให้สินค้าจากยี่ห้อเคทีเอ็มภายในประเทศจีน ขายในชื่อ "KTMR2R" ส่วนซีเอฟโมโตได้ผลิตรถจักรยานยนต์ขนาดเล็ก และผลิตเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ให้เคทีเอ็มในโรงงานจีน

การตลาด
-------

ซีเอฟโมโต เน้นการตลาดในส่วนรถ ATV ความจุเครื่องยนต์ 400-1000 ซีซี, รถ SSV ความจุเครื่องยนต์ 500-1000 ซีซี, รถ UTV ความจุเครื่องยนต์ 1000 ซีซี และรถจักรยานยนต์ที่มีความจุเครื่องยนต์ 125-800 ซีซี

ส่วนการผลิตนั้นได้ผลิตเครื่องยนต์ไปมากกว่า 800,000 เครื่อง และรถมากกว่า 600,000 คัน โดยส่งออกไปแล้วประมาณ 100 ประเทศ และตัวแทนอีก 2,000 แห่งทั่วโลก

การแข่งขันมอเตอร์สปอร์ต
-----------------------

### ค.ศ.2022 / พ.ศ.2565

**ซีเอฟโมโต** ได้เปิดตัวในรายการ**โมโต 3** เป็นครั้งแรก โดยใช้รถ **KTM RC250GP** แต่นำมาแข่งภายใต้ชื่อผู้ผลิตซีเอฟโมโต ร่วมกับทีม **Prüstel GP** โดยเขาได้เลือกนักแข่ง 2 คน อย่าง **Xavier Artigas** และ **Carlos Tatay**

ในสนาม **Mandalika** ประเทศอินโดนีเซีย, **Carlos Tatay** ได้ตำแหน่ง Pole position และได้โพเดียมอันดับ 3 ในการแข่งขัน ซึ่งเป็นครั้งแรกของผู้ผลิตรายนี้

| ปี ค.ศ./พ.ศ. | ทีม | รายการ | หมายเลข | ชื่อ | แข่งขัน | ชนะ | โพเดียม | Pole position | Fastest laps | คะแนน | อันดับ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2022/2565 | **CFMoto Prüstel GP** | โมโต 3 | **43** | สเปน **Xavier Artigas** | 20 | 0 | 0 | 0 | 0 | 83 | 16 |
| **99** | สเปน **Carlos Tatay** | 20 | 0 | 1 | 1 | 0 | 87 | 15 |
| 2023/2566 | **43** | สเปน **Xavier Artigas** | 4 | 0 | 1 | 0 | 0 | 41\* | 5\* |
| **66** | ออสเตรเลีย **Joel Kelso** | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 7\* | 19\* |
| **92** | สเปน **David Almansa** | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0\* | 28\* |

\*กำลังทำการแข่งขันอยู่

รหัสโมเดลรุ่นต่างๆ
------------------

### รถจักรยานยนต์

125 ซีซี ได้แก่ ST PAPIO

150 ซีซี ได้แก่ 150NK

250 ซีซี ได้แก่ 250CL-X, 250SR S, 250SR, **250NK\***

300 ซีซี ได้แก่ 300CL-X, 300SR, 300NK

400 ซีซี ได้แก่ **400NK\***, 450SR

650 ซีซี ได้แก่ **650MT\***, **650NK\***, 650GT

700 ซีซี ได้แก่ 700CL-X (Adventure/Sport/Heritage)

800 ซีซี ได้แก่ 800MT (Touring/Sport/Explore Edition), 800NK

**\**รุ่นที่มีจำหน่ายในประเทศไทย***

### รถ ATV

CForce (450/520/600/625/850/1000/1000 Overland)

### รถ SSV

UForce (600/800/1000)

ZForce (550/800/1000/1000 Sport)

เพิ่มเติม
---------

* เว็บไซต์ทางการ
**อัคคีทวาร** หรือ **ตรีชะวา** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Clerodendrum serratum* Moon var. wallichii Clarke)ในวงศ์ [Lamiaceae เป็นไม้พุ่มมีถิ่นกำเนิดจากแอฟริกาใต้ ลำต้นตั้งตรง ใบเดี่ยว ปลายมีติ่งหนาม ออกตรงข้ามรูปรี ปลายใบและโคนเรียวแหลม เห็นเค้าโครงเส้นใบชัดเจน ก้านใบมีขนสีน้ำตาล ดอกสีขาวหรือม่วงอ่อน ออกเป็นช่อตามปลายกิ่ง แต่ละดอกมีใบประดับรูปหัวใจ สีขาวลายเขียว 3 ใบ กลีบดอกเป็นหลอดเล็กปลายแยกเป็น 2 ส่วน ผล กลมเล็ก สีดำเป็นมัน เมื่อแก่แตกได้ มีเมล็ดสีดำ 2-3 เมล็ดขยายพันธุ์ ตอนกิ่ง ปักชำกิ่ง ชอบดินร่วน น้ำและแสงแดดปานกลาง ปลูกเป็นไม้ประดับ

ชาวกะเหรี่ยงนำยอดอ่อนลวกกินกับน้ำพริก ใช้ใบบดเป็นผงเผาไฟ ใช้ควันรมหัวริดสีดวงทวาร ใบและกิ่งตำพอกแก้กลากเกลื้อน ผลทั้งดิบและสุกเคี้ยวแล้วค่อยๆกลืนน้ำแก้ไอ  ใบนำมาตำสมานแผลสด โรคเรื้อน ขับปัสสาวะ []

อ้างอิง
-------

1. ↑  อัคคีทวาร ยาโบราณแก้ริดสีดวง [*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  ขวัญฤทัย คำฝาเชื้อ 2551 พฤกษศาสตร์พื้นบ้านของชาวกะเหรี่ยง ที่ตำบลบ้านจันทร์และแจ่มหลวง อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ วิทยานิพนธ์ (วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต) มหาวิทยาลัยเชียงใหม่271 หน้า [ เก็บถาวร 2021-06-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ดูฉบับเต็ม
3. ↑  ชยันต์ พิเชียรสุนทร ศุภชัย ติยวรนันท์ และ วิเชียร จีรวงศ์. คู่มือเภสัชกรรมแผนไทยเล่ม 6 เภสัชกรรม. กทม. อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง. 2555.หน้า 324
พลจัตวา **อองจี้** (พม่า: အောင်ကြီး) เป็นทหารที่เคยใกล้ชิดกับนายพลเนวี่น ได้เป็นรองประธานสภาปฏิวัติและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์และอุตสาหกรรมใน พ.ศ. 2505 ก่อนจะถูกปลดใน พ.ศ. 2506 เขามีบทบาททางการเมืองอีกครั้งใน พ.ศ. 2531 เมื่อเขาเขียนจดหมายเปิดผนึกถึงเนวี่น วิพากษ์วิจารณ์การทำงานที่ผิดพลาดของรัฐบาลจนนำไปสู่การจลาจลในปีนั้น

อองจี้เกิดเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2461 ที่เมืองป้องเด เขาเป็นทหารในกองทัพแห่งชาติพม่า อยู่ใต้การบังคับบัญชาของอองซานในสงครามโลกครั้งที่ 2 หลังจากที่พม่าได้รับเอกราช เขาไปประจำที่กองพลปืนเล็กที่ 4 ที่มีเนวี่นเป็นผู้บังคับบัญชา และได้เข้าร่วมในรัฐบาลชั่วคราวของเนวี่นใน พ.ศ. 2501 หลังจากที่เนวี่นยึดอำนาจใน พ.ศ. 2505 อองจี้อยู่ในฐานะผู้ช่วยคนสำคัญของเนวี่น แต่หลังจากที่เขาคัดค้านนโยบายของเนวี่นเกี่ยวกับการยึดกิจการทุกอย่างเป็นของรัฐ อองจี้จึงถูกปลดออกจากกองทัพใน พ.ศ. 2506 และถูกคุมขังอยู่ช่วงหนึ่ง อองจี้ถูกจับกุมอีกครั้งใน พ.ศ. 2508 ในข้อหาทำกิจกรรมทางการเมืองที่ไม่ถูกต้อง และถูกจำคุก 3 ปี และใน พ.ศ. 2516 ถูกตัดสินจำคุกอีก 1 ปี หลังจากพ้นโทษ อองจี้ไปเปิดร้านน้ำชาในย่างกุ้ง และไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองอีก 

ต่อมาใน พ.ศ. 2531 หลังจากที่รัฐบาลใช้กำลังปราบปรามการจลาจลอย่างรุนแรง เขาจึงเขียนจดหมายเปิดผนึกวิจารณ์การผิดพลาดในการบริหารงานของเนวี่นหลายฉบับ เนวี่นลาออกจากตำแหน่งเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 และนายพลเซน-ลวีน ขึ้นครองตำแหน่งแทน อองจี้ถูกจับขังคุกในเดือนกรกฎาคมนี้ ต่อมา ในวันที่ 15 สิงหาคม มีการจัดตั้งรัฐบาลใหม่ของ ดร.มองมอง และได้ปล่อยอองจี้เป็นอิสระ จนกระทั่งเกิดการยึดอำนาจจากรัฐบาลของมองมองในวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2531 และจัดตั้งสภาฟื้นฟูกฎหมายและความสงบเรียบร้อยของรัฐหรือสลอร์กขึ้นบริหารประเทศ และจัดให้มีการเลือกตั้งทั่วไปในพ.ศ. 2533 อองจี้ได้ร่วมมือกับอองซานซูจีและทินอู้จัดตั้งสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย โดยในตอนแรก อองจี้เป็นประธานพรรค แต่เมื่อประชาชนชื่นชมอองซานซูจีมาก อองจี้จึงลาออกจากประธานพรรค กล่าวหาว่าผู้นำพรรคสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตยเป็นคอมมิวนิสต์ และออกมาจัดตั้งพรรคการเมืองใหม่คือพรรคสหภาพประชาธิปไตยแห่งชาติ

ผลการเลือกตั้งเมื่อ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 พรรคสหภาพประชาธิปไตยแห่งชาติได้รับเลือกเพียง 1 ที่นั่ง และอองจี้ไม่ได้รับเลือก อย่างไรก็ตาม สลอร์กไม่ยอมเปิดประชุมสภาและครองอำนาจต่อไป อองจี้ได้ประกาศยุบพรรคสหภาพประชาธิปไตยแห่งชาติในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2537 และประกาศวางมือจากการเมือง เขาเสียชีวิตเมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ด้วยโรคหัวใจ

อ้างอิง
-------

* วิไลเลขา ถาวรธนสาร. "อาวจี" ใน *สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน.* กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2539, หน้า 283–285.

1. ↑  Nyein Nyein (26 October 2012). "Former Junta No. 2 Aung Gyi Dies Aged 94". *The Irrawaddy*. สืบค้นเมื่อ 25 October 2012.