recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดเขารักษ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนแสลบ อำเภอห้วยกระเจา จังหวัดกาญจนบุรี

วัดเขารักษ์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2429 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2461 วัดมีพระปรางค์บนยอดเขารักษ์ มีตำนานเล่าว่า ครั้งหนึ่งมีเศรษฐีคนหนึ่งมีลูกสาวแสนสวยจึงหวงแหนลูกสาวมาก ไม่ยอมให้ชายหนุ่มมาติดต่อ โดยขังลูกสาวไว้บนยอดเขา เจ้าชายเมืองต่าง ๆ ต้องการได้ลูกสาวเศรษฐีไปเป็นคู่ครอง จึงพากันยกกองทัพมาเพื่อจะแย่งชิงต่อสู้กัน ดังปรากฏเป็นชื่อเขาต่าง ๆ เช่น เขาคลุกคลี เขาธนู เขาคันหอก ท้ายสุดลูกสาวเศรษฐีตัดสินใจกระโดดลงจากเขาเสียชีวิต เศรษฐีคนนั้นมีความโศกเศร้าเสียใจมาก จึงได้ก่อสร้างพระปรางค์ขึ้นบนยอดเขาและเรียกชื่อว่า *เขารักษ์* หรือ *เขาลูกรักษ์*

พระปรางค์น่าจะสร้างขึ้นในสมัยก่อนอยุธยาถึงอยุธยาตอนต้น เป็นปรางค์ขนาดใหญ่ ศิลปะขอม สูง 15 เมตร ก่ออิฐฉาบปูน ยอดปรางค์เป็นกลีบขนุนมี 7 ชั้น มีซุ้มจตุรทิศประดิษฐานพระพุทธรูปประทับยืนแต่หักหายไป มีกำแพงแก้วล้อมรอบ ภายในกำแพงแก้วมีฐานโบราณสถาน ใบเสมาหินชนวนและเจดีย์รายทรงกลีบมะเฟือง 1 องค์ องค์ปรางค์คล้ายกับพระปรางค์วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ จังหวัดสุพรรณบุรี ซึ่งมีอายุอยู่ในสมัยอยุธยาตอนต้น ส่วนเจดีย์รายทรงกลีบมะเฟืองนั้นเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมสมัยก่อนอยุธยา มีบันไดคอนกรีตเป็นทางเดินขึ้นเขาทั้งหมด 357 ขั้น เป็นพระปรางค์องค์เดียวที่สร้างบนยอดเขา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระปรางค์วัดเขารักษ์". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดกาญจนบุรี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-10-20.
2. ↑  "วัดเขารักษ์". สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-10-20.
**วัดเขาย้อย** หรือ **วัดถ้ำเขาย้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาย้อย อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี

บริเวณวัดตั้งอยู่ที่เขาย้อยซึ่งมีถ้ำขนาดใหญ่อยู่ด้านล่าง 1 ถ้ำ ปากถ้ำหันไปทางทิศตะวันออก สิ่งก่อสร้างในถ้ำไม่มีประวัติแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่ก็ได้มีการบูรณะปรับปรุงมาโดยตลอด และบนยอดเขายังมีถ้ำอีก 1 ถ้ำ และเล่ากันมาว่า พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งทรงผนวชอยู่วัดราชาธิวาส พระองค์ได้เสด็จธุดงค์มาประทับแรมทรงเจริญสมณธรรมอยู่ในถ้ำเขาย้อยนี้ ภายในถ้ำมีพระพุทธไสยาสน์ 1 องค์ พระพุทธบาทจำลอง พระพุทธรูป (ข้างในและบริเวณผนังถ้ำด้านล่าง) และพระศรีอารยเมตไตรย(อยู่ในถ้ำบนยอดเขา)

วัดเขาย้อยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2471 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2476

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฏิพระสงฆ์ที่เป็นทรงเรือนไทย อุโบสถหลังใหม่ โดยบริเวณทางเข้าโบสถ์จะมีนาค 2 ตนที่บันไดทางเข้า นาคด้านซ้ายนั้นถือผ้าไตร ส่วนด้านขวาถือดอกบัว จิตรกรรมฝาผนังในอุโบสถเป็นไม้แกะสลัก บอกเล่าเรื่องสัตว์ในป่าหิมพานต์ มีประติมากรรมปูนปั้นนูนต่ำโดยรอบจำนวนรวม 35 ภาพ โดยฝั่งทิศเหนือเป็นรูปการละเล่นของไทยสมัยโบราณ เช่น หัวล้านชนกัน รีรีข้าวสาร ชักกะเย่อ จำนวน 18 รูป ส่วนทิศใต้เป็นภาพประเพณีของไทย เช่น สงกรานต์ การก่อเจดีย์ทราย บวชนาค จำนวน 17 รูป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาย้อย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดถ้ำเขาย้อย".
3. ↑  "ตาบอดก็มองเห็น!! งานปูนปั้น "วัดเขาย้อย" ประติมากรรมเพื่อคนตาบอด". ผู้จัดการออนไลน์.
**วัดเขาจำศีล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองโรง อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี

วัดเขาจำศีล เดิมชาวบ้านเรียกกันว่า **วัดเขาพระจำศีล** ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง จากเอกสารของวัดระบุว่าเป็นวัดเก่าที่สร้างขึ้นสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย กรมศิลปากรเคยนำอิฐเก่าที่สร้างอุโบสถไปพิสูจน์พบว่ามีอายุไม่ต่ำกว่า 300 ปี สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2231

วัดนี้อยู่บนเส้นทางเดินทัพจากประเทศพม่าเพื่อไปกรุงศรีอยุธยา ผ่านวัดเขาจำศีลที่หนองสาหร่ายดอนเจดีย์ ระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตร เมื่อคราวสงครามเก้าทัพ ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก เมื่อกองทัพพม่าผ่านมาประชาชนได้อพยพหนีภัยสงครามมาพักอยู่ที่บริเวณนี้ ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 บริเวณเขาจำศีลเป็นที่ตั้งและเป็นสถานที่ฝึกอาวุธและส่งเสบียงของหน่วยเสรีไทยในจังหวัดกาญจนบุรี วัดอยู่ในสภาพร้างจนเมื่อ พ.ศ. 2475 หลวงพ่อกัณฑ์ เจ้าอาวาสวัดห้วยสะพาน ได้มาจำพรรษาที่วัดร้างแห่งนี้ เมื่อช่วงสงครามโลกที่เสรีไทย มาตั้งหน่วยอยู่ที่นี่ จึงมีการอพยพพระสงฆ์และประชาชนไปอยู่ที่อยู่ที่บ้านหลุมหิน วัดเขาจำศีลมีสภาพเป็นวัดร้างอีกคราวหนึ่งจน พ.ศ. 2525 พระเป้​ เปสโต (ต่อมามีสมณศักดิ์ เป็นที่พระครูกาญจนศีลาภรณ์) ได้เข้ามาพัฒนาให้เป็นวัดที่มีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่จนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534

โบราณสถานที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสมัยอยุธยา สภาพปัจจุบันทางวัดได้ปฏิสังขรณ์ส่วนบนของอุโบสถให้สามารถใช้ประกอบพิธีกรรมของสงฆ์ได้ โดยยังคงรักษาส่วนกำแพงที่เป็นของเดิมไว้ซุ้มประตูทางเข้ามีลักษณะคล้ายทรงใบหอก ส่วนเจดีย์บนยอดเขาจำศีลชำรุด จากการขุดหาของเก่าจนพังทลาย วัดได้สร้างมณฑปในบริเวณเดิม

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูปริยัติกาญจโนบล
* พระอธิการกัมปนาท ถิรสีโล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาจำศีล". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดเขาจำศีล". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**รามอน โรดริเกซ แบร์เดโฆ** (สเปน: *Ramón Rodríquez Verdejo*; เกิด 20 กันยายน ค.ศ. 1968) หรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ **มอนชี** เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวสเปนที่เล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้กับสโมสรฟุตบอลเซบิยา ปัจจุบันเป็นประธานฝ่ายปฏิบัติการฟุตบอลที่แอสตันวิลลา

ระดับสโมสร
----------

เขาเกิดในซาน เฟร์นานโด, จังหวัดกาดิซ, แคว้นอันดาลูซีอา, มอนชีเข้าสู่ระบบเยาวชนของสโมสรฟุตบอลเซบิยา เขาลงแข่งขันนัดแรกกับทีมสำรองในฤดูกาล 1988–89 ในเซกุนดาดิบิซิออน เบ

ในฤดูร้อน ค.ศ. 1990 มอนชีเลื่อนชั้นสู่ทีมชุดใหญ่ในลาลิกา เขาเปิดตัวในนามทีมชุดใหญ่เมื่อวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 1991 โดยเสมอกับเรอัลโซซิเอดัด 1–1

มอนชีใช้เวลาส่วนใหญ่ในอาชีพของเขาเป็นผู้รักษาประตูสำรองให้กับฆวน คาร์ลอส อุนซูเอ โดยลงเล่นอย่างสม่ำเสมอมากขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1995 เป็นต้นมา เขาเล่นได้ดีที่สุดในอาชีพ 26 นัดในฤดูกาล 1996–97 ซึ่งเป็นฤดูกาลที่เซบิยาจบลงด้วยการตกชั้น

มอนชีแขวนถุงมือใน ค.ศ. 1999 ด้วยวัยเพียง 30 ปี หลังจากลงเล่น 20 นัด – รวมถึงรอบเพลย์ออฟ – เพื่อพาทีมเลื่อนชั้น

ผู้อำนวยการกีฬา
---------------

ใน ค.ศ. 2000 หลังจากที่เขาแขวนถุงมือหลังจากพาเซบิยาเลื่อนชั้นกลับสู่ลาลิกา มอนชีก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการฟุตบอลของพวกเขา เขาได้รับวัตถุประสงค์ 2 ประการจากคณะกรรมการสโมสร: พัฒนาระบบเยาวชนของสโมสรและดำเนินนโยบายแมวมองทั้งในและนอกสเปน

มอนชีช่วยค้นพบ Diego Capel, อัลเบร์โต โมเรโน, เฆซุส นาบัส, Antonio Puerta, เซร์ฆิโอ ราโมส และโฆเซ อันโตนิโอ เรเยส

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sáez, Félix (14 January 1991). "La Real no pasó del empate" [Real could get nothing more than a draw]. *Mundo Deportivo* (ภาษาสเปน). สืบค้นเมื่อ 2 January 2015.
2. ↑  "Unzué recuerda su etapa sevillista en una visita al Sánchez Pizjuán" [Unzué remembers Sevilla spell in visit to the Sánchez Pizjuán]. *Diario de Navarra* (ภาษาสเปน). 14 June 2021. สืบค้นเมื่อ 27 December 2021.
3. ↑  "Julián Rubio y el Betis-Sporting que dio la puntilla al Sevilla hace 23 años" [Julián Rubio and the Betis-Sporting that finished burying Sevilla 23 years ago] (ภาษาสเปน). El Desmarque. 31 May 2020. สืบค้นเมื่อ 27 December 2021.
4. ↑  Jensen, Pete (20 October 2015). "Who needs Moneyball if you have Monchi?". *The Independent*. สืบค้นเมื่อ 2 June 2016.
5. ↑  Stamp, Alex (19 December 2008). "The mastery of "Monchi": The power behind Sevilla's throne". Bleacher Report. สืบค้นเมื่อ 2 January 2015.
6. ↑  Lowe, Sid (17 May 2016). "The secret behind Sevilla's success? Meet Monchi, the transfer wizard". *The Guardian*. สืบค้นเมื่อ 2 June 2016.
**เบอร์ลินฟิลฮาร์มอนิก** (อังกฤษ: Berlin Philharmonic) เป็นวงออร์เคสตราของเยอรมนี มีฐานอยู่ในกรุงเบอร์ลิน ถือเป็นหนึ่งในวงออร์เคสตราที่มีชื่อเสียงและเก่าแก่ที่สุดในโลก ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1882 โดยนักดนตรี 54 ชีวิตในชื่อว่า **อดีตวงของบิลเซอ** (เยอรมัน: *Frühere Bilsesche Kapelle*) เนื่องจากเป็นการรวมกลุ่มของนักดนตรีแตกหักกับวาทยกรเบ็นยามีน บิลเซอ (Benjamin Bilse) ซึ่งประกาศตัวขอไปคุมวงอื่นที่วอร์ซอ

ในปีเดียวกันนั้นเองก็ได้มีการเปลี่ยนชื่อวงมาเป็นอย่างในปัจจุบัน โดยมีลูทวิช ฟ็อน เบร็นเนอร์ (Ludwig von Brenner) เป็นวาทยกรเอกประจำวงคนแรก ก่อนที่ใน ค.ศ. 1887 จะได้ตัวฮันส์ ฟ็อน บือโล (Hans von Bülow) ซึ่งเป็นหนึ่งในวาทยกรผู้เป็นที่นับถือที่สุดในโลกมารับตำแหน่งวาทยกรเอก ซึ่งช่วยยกระดับความเป็นที่นับหน้าถือตาในระดับสากลของวงเป็นอย่างมาก วาทยกรเลื่องชื่อมากมายต่างเคยได้รับเชิญมากำกับวงนี้ อาทิ ริชชาร์ท ชเตราส์, โยฮันเนิส บรามส์, เอ็ดเวิด กริก เป็นต้น

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Berliner Philharmoniker official website
* Berliner Philharmoniker at Google Cultural Institute
* Members of the orchestra, see also Category:Players of the Berlin Philharmonic
* Berliner Philharmoniker German-language page on the history of the orchestra
* Digital Concert Hall
**วัดเขาชานาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งกง อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีเนื้อที่ประมาณ 8–10 ไร่

วัดเขาชานารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2471 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 ผู้บุกเบิกการสร้างวัด คือ พระครูดิตถารามคณาสัย และยังเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ท่านเป็นคนตำบลช้างขวา จึงทำให้มีชาวบ้านตำบลช้างขวามาทำบุญและทำกิจกรรมต่าง ๆ ของวัด เนื่องจากที่ตั้งวัดอยู่ในพื้นที่บ้านเขาชา จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดเขาชานาราม" ที่ดินของวัดได้รับบริจาคจากชาวบ้าน อยู่ติดกับเขาชาและคลองเขาชา พื้นที่ส่วนหนึ่งอยู่บนเชาที่เรียกว่า *เขาชา*

บนภูเขามีจุดชมวิว มีพระพุทธรูป รอยพระพุทธบาท รูปปั้นของแม่นางชาซึ่งชาวบ้านเคารพนับถือ มีอายุกว่า 1,000 ปีหรือสมัยอาณาจักรศรีวิชัย เมื่อถึงงานประเพณีเดือนสิบ จะมีพิธีแห่แม่นางชา นำลงมาเพื่อให้ชาวบ้านสักการะ ซึ่งทางขึ้นเขาเป็นถนนลาดยางมีความยาวประมาณ 700 เมตร ประตูวัดยังมีท้าวเวสสุวรรณและท้าววิรุฬหก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาชานาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "ฆ่าเผาสาว18ปีคดีไม่คืบ! ญาติถอดใจหันพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยตร.จับคนร้าย". บ้านเมือง.
3. ↑  "ลำดับที่ 1 แผ่นพับเส้นทางการท่องเที่ยว" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-10-28. สืบค้นเมื่อ 2021-10-28.
**ปลาโมง** (อังกฤษ: Snail eater pangasius) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Pangasius conchophilus* อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pagasiidae) มีลักษณะคล้ายปลาเผาะ (*P. bocourti*) อันเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน มีตาเล็ก ปากอยู่ด้านล่าง หนวดยาวถึงบริเวณช่องเหงือก แถบฟันบนเพดานเชื่อมติดกันเป็นรูปเหลี่ยม รูปร่างเพรียว หางคอด ก้านครีบแข็งที่หลังค่อนข้างยาวและใหญ่ หัวและลำตัวสีเทาหรือสีเขียวมะกอกเหลือบเหลืองหรือเขียว บางตัวสีเทาจาง ข้างลำตัวสีจางและไม่มีแถบคล้ำ ท้องสีจาง ครีบสีจาง ลูกปลามีสีเทาอมน้ำตาลหรือเหลือง มีขนาดประมาณ 60-80 เซนติเมตร 

พบปลาที่ถูกค้นพบในปี พ.ศ. 2534 โดยระบุว่าเป็นปลาชนิดใหม่ที่มีขนาดเล็ก กินกุ้ง, ปู และแมลงเป็นส่วนใหญ่ ปลาขนาดใหญ่กินหอย, ปู และเมล็ดพืช โดยหอยจะถูกกินทั้งตัวแล้วถ่ายออกมาเฉพาะเปลือก อาศัยในแม่น้ำสายใหญ่ พบมากในแม่น้ำโขง, แม่น้ำเจ้าพระยา และแม่น้ำบางปะกง มีการบริโภคโดยการปรุงสด และหมักสับปะรด เนื้อมีรสชาติดี ในต่างประเทศ เช่น เวียดนาม มาเลเซีย มีการเลี้ยงปลาชนิดนี้เป็นปลาเศรษฐกิจด้วย

มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาโมงออดอ้อ", "ปลาเผาะ" "ปลาลึง" (เรียกซ้ำกับปลาเผาะชนิด *P. bocourti*), "ปลาสายยู" หรือที่ทางกรมประมงตั้งให้ คือ "ปลาสายยูเผือก" เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาเผาะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Vidthayanon, C. (2011). "*Pangasius conchophilus*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2015.2*. สืบค้นเมื่อ 3 September 2015.
2. ↑  "ปลาสายยู". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-18. สืบค้นเมื่อ 2012-07-21.
3. ↑  หน้า 33, *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒* โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-00-8738-8

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Sawika Kunlapapuk and Sitthi Kulabtong. 2011. Biology and Breeding of Snail Eater Pangasius (Pangasius conchophilus) in Thailand: An Overview. Journal of Agricultural Science and Technology A1:1210-1213.
* ข้อมูลและรูปปลาโมง เก็บถาวร 2007-03-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดเขาน้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคมบาง อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี

วัดเขาน้อย หรือ **วัดสิงขรคีรี** ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2375 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2390

อุโบสถ (หลังเก่า) ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาด 3 ห้อง กว้าง 7.5 เมตร ยาว 11.5 เมตร หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ชักปีกนกคลุมโดยรอบ ไม่มีเครื่องลำยอง หน้าบันอุดเรียบ เหนือกรอบประตูหน้าต่างมีลวดลายปูนปั้นประดับ ภายในอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพพุทธประวัติ ดอกไม้ร่วง ที่บานแผละเป็นภาพทหารฝรั่งเขียนขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2450 เพดานเป็นภาพดวงดารา และภาพจับพญากาเผือก ด้านหน้าอุโบสถมีเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงระฆังตั้งอยู่บนฐานสูง เป็นฐานเขียง เป็นเจดีย์ทรงระฆัง ประกอบด้วยมาลัยเถา องค์ระฆัง และส่วนยอด ซึ่งองค์ระฆังค่อนข้างเพรียว มีประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 115 ตอนพิเศษ 38 ง ลงวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2541

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาน้อย (วัดสิงขรคีรี)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "พระอุโบสถหลังเก่า". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเขาน้อย**
สำหรับโค้ชฮอกกี้ ดูที่ เซ็นจิโร ยาซูดะ (ฮอกกี้กลางแจ้ง)
ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *ยาซูดะ*

**ยาซูดะ เซ็นจิโร** (ญี่ปุ่น: 安田 善次郎; โรมาจิ: *Yasuda Zenjirō*; 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1838 – 28 กันยายน ค.ศ. 1921) เป็นผู้ประกอบการชาวญี่ปุ่นจากโทยามะ, จังหวัดเอ็ตจู (ปัจจุบันคือจังหวัดโทยามะ) ที่ก่อตั้งยาซูดะ ไซบัตสึ (安田財閥) เขาบริจาคหอประชุมยาซูดะ (ญี่ปุ่น: 安田講堂; โรมาจิ: *Yasuda Kōdō*) ให้แก่มหาวิทยาลัยโตเกียว และเป็นทวดของโยโกะ โอโนะ

ประวัติ
-------

ยาซูดะ เซ็นจิโร เป็นลูกชายของซามูไรที่ยากจนในจังหวัดเอ็ตจู เขาเป็นสมาชิกของเผ่ายาซูดะ

เซ็นจิโรย้ายไปที่เอโดะตอนอายุ 17 ปีและเริ่มทำงานบ้านแลกเงิน (money changing house) ใน ค.ศ. 1863 เขาเริ่มให้บริการภาษีเกษตรกรรมแก่รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ หลังจากการฟื้นฟูเมจิ เขาได้ทำบริการเดิมแก่รัฐบาลเมจิ เขาเพิ่มพูนทรัพย์สินโดยการซื้อธนบัตรเมจิราคาถูกที่รัฐบาลแลกเปลี่ยนกับทอง

ยาซูดะเป็นนักการเงินที่ดีที่สุดเท่าที่ญี่ปุ่นเคยมี อย่างไรก็ตาม บ้านอุตสาหกรรม (industrial houses) ส่วนใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับยาซูดะเป็นของอาซาโนะ โซอิจิโร (ผู้ก่อตั้งอาซาโนะ ไซบัตสึ) ซึ่งยาซูดะเชื่อมั่นและทำการโอนให้ ดังนั้น สินทรัพย์จึงตกเป็นของอาซาโนะ ไซบัตสึ

ในช่วงท้ายของปี เขาบริจาคหอประชุมยาซูดะให้แก่มหาวิทยาลัยหลวงและห้องโถงฮิบิยะ โคไกโดะ ยาซูดะถูกลอบสังหารใน ค.ศ. 1921 โดยอาซาฮิ เฮโงะ ทนายชาตินิยม เพราะยาซูดะปฏิเสธที่จะบริจาคทางการเงินแก่โรงแรมคนงาน (worker's hotel)

ยาซูดะเป็นทวดทางฝ่ายแม่ของศิลปินและนักร้องกลุ่มล้ำยุค โยโกะ โอโนะ ภรรยาหม้ายของจอห์น เลนนอน มีการอ้างว่า เมื่อเลนนอนเห็นภาพยาซูดะเป็นครั้งแรก เขากล่าวว่า 'นั่นคือตัวผมในชาติที่แล้ว' โอโนะตอบว่า 'อย่าพูดอย่างนั้น เขาถูกลอบสังหาร' ต่อมา เลนนอนถูกยิงเสียชีวิตใน ค.ศ. 1980

อ้างอิง
-------

1. ↑  ยาซูดะ เซ็นจิโร ที่ไฟน์อะเกรฟ
2. ↑  "Yasuda Zenjirō". Encyclopædia Britannica. (subscription required)
3. ↑  Morikawa, Hidemasa. (2001). *A History of Top Management in Japan: Managerial Enterprises and Family Enterprises,* p. 61.
4. 1 2  "Yasuda, Zenjiro". *Portraits of Modern Japanese Historical Figures*. National Diet Library. 2004.
5. ↑  Morck, Randall; Nakamura, Masao (2004-07-14). "A Frog in a Well Knows Nothing of the Ocean: A History of Corporate Ownership in Japan" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2008-11-20.
6. ↑  Odagiri, Hiroyuki (1996). *Technology and Industrial Development in Japan*. Oxford University Press. p. 76. ISBN 0-19-828802-6.
7. ↑  Price, Victoria (2011). *"Yasuda Zenjirō." In Great Lives from History: The Incredibly Wealthy*. Salem Press.
8. ↑  Norman, Philip (2008). *John Lennon: The Life*. HarperCollins. p. 762.
**วัดเขาบางทราย** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางทราย อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี

วัดเขาบางทราย หรือ **วัดเขาพระพุทธบาทบางทราย** มีประวัติกล่าวกันว่าพระมหากษัตริย์ผู้ครองกรุงศรีอยุธยาเป็นผู้สร้างขึ้นในระหว่าง พ.ศ. 2249–2275 เป็นพระอารามหลวงที่มีความรุ่งเรืองอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมากลายเป็นวัดร้าง จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ได้โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งเจ้าพระยาพระคลังที่สมุหกลาโหม ยกทัพไปปราบอั้งยี่ ที่วัดคงคาลัย ตำบลบางทราย อำเภอเมืองชลบุรี (ปัจจุบันวัดคงคาลัย เป็นที่ตั้งตลาดสด บางทราย เหลือเพียงศาลและป้ายชื่อวัดเท่านั้น) เจ้าพระยาพระคลังได้มีบัญชาสั่งให้ปลัดทัพสถาปนาวัดเขาบางทรายขึ้นมาใหม่ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2384 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2389

ต่อมาวัดได้รับการบูรณะอีกครั้งในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยพระยาวิชิตชลเขต ผู้กำกับราชการเมืองชลบุรีกับพระราชาคณะหลายรูป เสนาสนะที่ได้รับการบูรณะได้แก่ มณฑปพระพุทธบาท เจดีย์ วิหาร ตึกพำนักเจริญภาวนาและบ่อน้ำ เป็นต้น พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวขณะทรงผนวชเสด็จพระราชดำเนินมานมัสการพระพุทธบาทและเสด็จเยี่ยมเจ้าอาวาส เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2447 ตรงกับวันพฤหัสบดี แรม 9 ค่ำ เดือน 12 ปีมะโรง ทางราชการเคยใช้วัดนี้เป็นสถานที่ทำพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาเรื่อยมาจนตลอดสมัยรัชกาลที่ 5

งานประเพณีที่สำคัญ ในช่วงวันสิ้นเดือน 4 จนถึงวันขึ้น 2 ค่ำ เดือน 5 จะมีการจัดงานประเพณีเดินขึ้นไปไหว้พระพุทธบาทบางทราย รวมทั้งงานประเพณีตักบาตรเทโวที่จัดขึ้นช่วงวันออกพรรษา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาบางทราย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดเขาบางทราย พระอารามหลวง". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดชลบุรี.
3. ↑  "วัดเขาพระพุทธบาทบางทราย". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**กบฏซัตสึมะ** หรือ **สงครามเซนัน** (ญี่ปุ่น: 西南戦争; โรมาจิ: *เซนันเซ็นโซ*: สงครามภาคหรดี") เป็นการก่อกบฎของกลุ่มซามูไรที่ต่อต้านรัฐบาลเมจิใหม่ (รัฐบาลองค์จักรพรรดิ) เก้าปีภายหลังเริ่มยุคเมจิ การกบฏเกิดขึ้นในปลายเดือนมกราคม 1877 และดำเนินไปถึงเดือนกันยายนในปีเดียวกัน เมื่อผู้นำของฝ่ายกบฏ ไซโง ทากาโมริ ได้จบชีวิตลง

การกบฏเกิดขึ้นในอดีตแคว้นซัตสึมะบนเกาะคีวชู แคว้นนี้เป็นแคว้นที่มีบทบาทสำคัญที่สนับสนุนฝ่ายองค์จักรพรรดิในสงครามโบชิง ซึ่งภายหลังจากก่อตั้งรัฐบาลเมจิและสถาปนาจักรวรรดิญี่ปุ่น อดีตแคว้นซัตสึมะก็กลายเป็นที่พำนักของเหล่าอดีตซามูไรจำนวนมาก อดีตซามูไรเหล่านี้ได้สูญเสียสถานะทางสังคมตลอดจนบรรดาอภิสิทธิทั้งหลายจากการปฏิรูปการทหารของรัฐบาล ซามูไรได้ถูกแทนที่ด้วยปืนไรเฟิลจากตะวันตก ทำให้ไม่มีใครว่าจ้างซามูไรเหล่านี้ให้ไปคุ้มครองอีกต่อไป จนเกิดเป็นความคับแค้นใจต่อรัฐบาลเมจิขึ้น 

ภาพข่าว: ไซโง ทากาโมริ ในเครื่องแบบทหารฝรั่งเศส รายล้อมไปด้วยบรรดาแม่ทัพของเขา
ไซโง ทากาโมริ เป็นหนึ่งในขุนพลคนสำคัญที่เคยอยู่ฝ่ายจักรพรรดิและร่วมโค่นล้มรัฐบาลเอโดะ ทำให้ภายหลังการตั้งรัฐบาลเมจิ เขาได้เป็นหนึ่งในผู้นำอาวุโสของรัฐบาล ในปี 1873 เขาเป็นคนเสนอให้ญี่ปุ่นทำสงครามเพื่อยึดครองเกาหลี โดยมีเหตุผลว่า สงครามกับเกาหลีนั้นเป็นทั้งประโยชน์ต่อชาติญี่ปุ่น และก็เป็นประโยชน์ต่อบรรดาอดีตซามูไรที่จะได้แสวงหาการตายแบบมีเกียรติและศักดิ์ศรี แต่ข้อเสนอของเขาก็ได้รับการปฏิเสธ ภายหลังแผนการของเขาถูกปฏิเสธ เขาก็ลาออกจากทุกตำแหน่งในรัฐบาลเพื่อเป็นการประท้วงและกลับไปยังคาโงชิมะ บ้านเกิดของเขา เขาได้สนับสนุนบรรดาอดีตซามูไรเหล่านี้ โดยได้เปิดสำนักเป็นของตัวเองในคาโงชิมะ สอนเกี่ยวกับวิถีนักรบ และในที่สุดก็มีสาขาถึง 132 สาขาทั่วทั้งจังหวัด นอกจากนี้เขายังจัดตั้งโรงเรียนสรรพาวุธขึ้น โดยเน้นไปที่การสอนองค์กรการเมืองกำลังรบกึ่งทหารมากกว่าสิ่งอื่นใด จนในที่สุด ไซโงก็ได้รับแรงสนับสนุนมากมาย และตัดสินใจเผชิญหน้ารัฐบาลองค์จักรพรรดิ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Hane Mikiso "Modern Japan A Historical survey" *pg 115*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**กบฏซัตสึมะ**

* Satsuma Rebellion: Satsuma Clan Samurai Against the Imperial Japanese Army เก็บถาวร 2007-10-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Organization of Imperial and Satsuma Forces
**วงดุริยางค์สากล กรมศิลปากร** (Thai National Symphony Orchestra - TNSO) เป็นวงออร์เคสตรา วงแรกของประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2454 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการจัดวงดุริยางค์ ประเภทออร์เคสตรา ขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศไทย สังกัดกรมมหรสพ กระทรวงวัง มีชื่อเรียกในสมัยนั้นว่า **วงเครื่องสายฝรั่งหลวง** โดยมีครูชาวอิตาลีเป็นครูผู้ฝึกสอนนักดนตรี ซึ่งเป็นนักดนตรีไทย สังกัดวงปี่พาทย์หลวง 

ต่อมาใน พ.ศ. 2457 ครูผู้ฝึกสอน จำเป็นต้องเดินทางกลับอิตาลี ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 ทางวงขาดผู้ฝึกสอน พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงโปรดเกล้าฯ ให้ **ขุนเจนรถรัฐ** ซึ่งชำนาญด้านดนตรีสากล โอนย้ายจากกรมรถไฟหลวง เข้ามารับราชการวงเครื่องสายฝรั่งหลวง ในตำแหน่งผู้ช่วยปลัดกรม มีหน้าที่ฝึกสอนและปรับปรุงวงดนตรี เมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2460

วงเครื่องสายฝรั่งหลวง จัดแสดงเป็นประจำให้ประชาชนทั่วไปรับชมอยู่ที่ร้าน กาแฟนรสิงห์ สนามเสือป่า ศาลาสหทัย และโรงมหรสพสวนมิสกวัน ได้บรรเลงในงานสำคัญต่างๆ เช่น งานฤดูหนาว, งานกาชาด และงานของสถานเอกอัครราชทูตต่างๆ และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ ขุนเจนรถรัฐ เป็น หลวงเจนดุริยางค์ และพระเจนดุริยางค์ ในเวลาต่อมา นับเป็นวาทยกรคนไทยคนแรก

ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้มีการเปิดบรรเลงแบบ **ซิมโฟนี คอนเสิร์ต** สำหรับประชาชนทั่วไปขึ้นเป็นครั้งแรก จนได้รับการยกย่องให้เป็นวงดนตรีที่ดีที่สุดในเอเชียตะวันออก

ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง กรมปี่พาทย์หลวงและโขนหลวง และวงเครื่องสายฝรั่งหลวง ถูกโอนย้ายจากกระทรวงวังมาขึ้นกับกรมศิลปากร และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น **วงดุริยางค์สากล กรมศิลปากร** ตั้งแต่ พ.ศ. 2477 จนถึงปัจจุบัน 

ปัจจุบัน วงดุริยางค์สากล กรมศิลปากร ยังจัดแสดงอย่างสม่ำเสมอ ผู้อำนวยวงคนปัจจุบัน คือ วานิช โปตะวนิช และสถาพร นิยมทอง
**บอยซ์ทาวน์** (อังกฤษ: Boyztown) เป็นย่านโคมแดงของชายรักร่วมเพศในเมืองพัทยา, ประเทศไทย ตั้งอยู่ในพัทยาแลนด์ ซอย 3, ระหว่างซอย 13/4 และซอย 13/5

ย่านนี้ก่อตั้งขึ้นในทศวรรษที่ 1980 โดยเป็นสถานที่สำหรับชายรักร่วมเพศแห่งแรกในเมืองพัทยา ในไม่ช้าก็กลายเป็นสถานบันเทิงยามค่ำคืนยอดนิยมสำหรับนักเดินทางที่เป็นชายรักร่วมเพศและคนในท้องถิ่น โดยมีสถานที่อย่างโรงแรม ผับ ร้านอาหาร บาร์โชว์คาบาเรต์ และบาร์อะโกโก้
ในขณะที่พื้นที่นี้มักมีชายรักร่วมเพศมาท่องเที่ยวเป็นประจำตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 จนถึงปี ค.ศ. 2009 ในปี ค.ศ. 2010 มีการจัดระเบียบพื้นที่ นักเยี่ยมเยือนโดยตรงจำนวนมากพบว่าทำเลใจกลางพัทยาใต้เป็นทำเลที่ดีสำหรับการพำนักของเมือง

ตลอดหลายทศวรรษของการดำรงอยู่ของบอยซ์ทาวน์โดยเจ้าของธุรกิจได้ทำงานการกุศลผ่านมูลนิธิเรียกว่า "เทศกาลเกย์พัทยา" และ "พัทยาไพรด์" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 มีการบริจาคเงินให้กับมูลนิธิการกุศลรวมถึงเรื่องเอชไอวีและเอดส์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Boyztown Pattaya – The Best Gay Nightlife". *Lets Go Pattaya*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-10-15. สืบค้นเมื่อ 12 January 2019.
2. ↑  "Boyz Town". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-10-15. สืบค้นเมื่อ 2011-09-24.
3. 1 2  "A Gay Guide to Pattaya Thailand, Sunee Plaza and Boyztown". *Gay travel*. 2 June 2009. สืบค้นเมื่อ 12 January 2019.

หนังสืออ่านเพิ่มเติม
--------------------

* Burchall, Michael. *Boyztown 1982-2008: My Life, and the History of Cockpit Bar, Le Bistro restaurant, and the Story of Boyztown, Pattaya, Thailand*.
**วงศ์กบเล็บ** หรือ **วงศ์กบไม่มีลิ้น** (อังกฤษ: Clawed frog, Tongueless frog, Aquatic frog) เป็นวงศ์ของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำวงศ์หนึ่ง ในอันดับกบ (Anura) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Papidae (/ปา-ปิ-ดี/)

มีลักษณะพิเศษ คือ เมื่อเป็นตัวเต็มวัยแล้วไม่มีลิ้น กระดูกสันหลังปล้องที่ 2-4 ของตัวเต็มวัยมีกระดูกซี่โครงและเชื่อมรวมกัน บางสกุลและบางชนิดไม่มีฟันที่กระดูกพรีแมคซิลลาและที่กระดูกแมคซิลลา มีกระดูกสันหลังหน้ากระดูกก้นกบ 6-8 ปล้อง กระดูกสันหลังมีเซนทรัมเป็นแบบอย่างของโอพิสโธซีลัส กระดูกหัวไหล่เป็นแบบอย่างของอาร์กซิเฟอรัลหรือแบบอย่างดัดแปรของเฟอร์มิสเทอร์นัล กระดูกแอสทรากาลัสและกระดูกแคลลาเนียมเชื่อมรวมกันเฉพาะส่วนต้นและส่วนปลาย ไม่มีชิ้นกระดูกแทรกระหว่างกระดูกนิ้ว 2 ชิ้นสุดท้าย ลูกอ๊อดมีช่องปากยาวและแคบ ไม่มีจะงอยปากและไม่มีตุ่มฟันบริเวณปาก ช่องเปิดห้องเหงือกมี 2 ช่องอยู่ทางด้านข้างของลำตัว กินอาหารด้วยการกรองเข้าปาก 

มีความยาวลำตัวประมาณ 4-17 เซนติเมตร มีลำตัวแบนราบมาก และมีขายื่นไปทางด้านข้างลำตัว อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำได้หลากหลายประเภท รวมทั้งแหล่งน้ำขังชั่วคราวบนท้องถนน เนื่องจากอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำ เส้นข้างลำตัวจึงเจริญ ยกเว้นบางสกุลที่ไม่มี ขาหลังใหญ่และมีแผ่นหนังระหว่างนิ้วตีนใหญ่มาก ขาหน้ามีนิ้วตีนยาวแต่ไม่มีแผ่นหนังระหว่างนิ้ว ยกเว้นบางสกุลเท่านั้นที่มี นิ้วตีนมีเล็บยาว

แบ่งออกได้เป็น 5 สกุล 32 ชนิด แพร่กระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกาและอเมริกาใต้ บางชนิดนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง ขณะที่ในบางสกุลนิยมใช้เพื่อการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ เช่น ชีววิทยาการเจริญ, ชีววิทยาโมเลกุล, ชีววิทยาประสาท, พันธุกรรมศาสตร์ เป็นต้น

การจำแนก
--------

* *Hymenochirus*
* *Pseudhymenochirus*
* *Xenopus*
* *Silurana*
* *Pipa*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Zweifel, Richard G. (1998). Cogger, H.G. & Zweifel, R.G.. ed. *Encyclopedia of Reptiles and Amphibians*. San Diego: Academic Press. pp. 86–87. ISBN 0-12-178560-2.
2. ↑  หน้า 323-324, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* โดย วีรยุทธ์ เลาหะจินดา (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0
3. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Pipidae***
**ซาไดจิง** (ญี่ปุ่น: 左大臣 *Sadaijin*; "มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย") เป็นตำแหน่งราชการในญี่ปุ่นปลายยุคนาระและยุคเฮอัง ปรากฏครั้งในประมวลกฎหมายอาซูกะคิโยมิฮาระ ฉบับ ค.ศ. 689 โดยเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยงานกลางที่เรียก ไดโจกัง ซึ่งช่วงแรกประกอบด้วยเสนาบดีสามคน คือ ไดโจไดจิง (อัครมหาเสนาบดี), ซาไดจิง (มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย), และอูไดจิง (มหาเสนาบดีฝ่ายขวา) ต่อมา ได้รับการรวมไว้ในประมวลกฎหมายไทโฮ ฉบับ ค.ศ. 702

ซาไดจิงเป็นมหาเสนาบดีชั้นสูง มีหน้าที่ควบคุมดูแลราชการงานเมืองทั้งปวงกับอูไดจิงซึ่งเป็นตำแหน่งรองลงมา แต่ซาไดจิงกับอูไดจิงก็เป็นรองไดโจไดจิงอีกทอดหนึ่ง

ตำแหน่งซาไดจิง และตำแหน่งอื่น ๆ ในโครงสร้างไดโจกัง ค่อย ๆ ลดอำนาจลงในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10–11 เพราะตระกูลฟูจิวาระเข้ามากำกับการเมืองมากขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 เมื่อตระกูลมินาโมโตะยึดอำนาจจากกลุ่มคูเงะ ตำแหน่งนี้ก็สิ้นอำนาจลงโดยสิ้นเชิง แต่ไม่ปรากฏแน่ชัดว่า มีการยุบเลิกระบบไดโจกังอย่างเป็นทางการไปก่อนยุคเมจิแล้วหรือไม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary*, Kenkyusha Limited, ISBN 4-7674-2015-6
2. ↑  Hall, John Whitney *et al.* (1993). *The Cambridge History of Japan*, p. 232.
3. ↑  *Shin-meikai-kokugo-jiten*,Sanseido Co. Ltd. Tokyo 1974
***บอมเบอร์แมนไลฟ์: แบตเทิลเฟสต์*** (อังกฤษ: *Bomberman Live: Battlefest*) เป็นวิดีโอเกม ค.ศ. 2010 สำหรับคอนโซลเอกซ์บอกซ์ 360 ที่ได้รับการพัฒนาโดยพายสตูดิโอ ภาคแบตเทิลเฟสต์นี้เปิดตัวเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 2010 ผ่านเอกซ์บอกซ์ไลฟ์อาร์เคด มันเป็นเกมบอมเบอร์แมนภาคสุดท้ายที่เผยแพร่โดยฮัดสันซอฟต์ และเป็นเกมบอมเบอร์แมนภาคล่าสุดจนถึงปี ค.ศ. 2017 ก่อนที่จะมีการเปิดตัว*ซูเปอร์บอมเบอร์แมน อาร์*

รูปแบบการเล่น
-------------

รูปแบบการเล่นเหมือนกับรูปแบบการเล่นที่มีอยู่ใน *บอมเบอร์แมน* แบบดั้งเดิม โดยผู้เล่นจะใช้ระเบิดในการถล่มและกำจัดผู้เล่นอื่น และผู้เล่นจะทำการระเบิดก้อนอิฐเพื่อหาหนทางการเข้าไปหาผู้เล่นรายอื่น การทำลายอิฐทำให้พบไอเท็มเพิ่มความสามารถ อย่างเช่น เพิ่มความเร็ว หรือเพิ่มระยะของแรงระเบิด โดยผู้เล่นที่เหลือเป็นคนสุดท้ายของแต่ละยกจะเป็นผู้ชนะ และหากยังคงมีผู้เล่นรายอื่นเหลืออยู่จะมีการประกาศเสมอ

### มัลติเพลเยอร์

*บอมเบอร์แมนไลฟ์: แบตเทิลเฟสต์* ประกอบด้วยผู้เล่นออนไลน์แปดรายรวมถึงแบบแบ่งทีม เกมนี้มีการเพิ่มหลายโหมด ตลอดจนไอเท็ม, ลานประลอง รวมทั้งมีการรองรับในระบบเอกซ์บอกซ์ไลฟ์อาร์เคดแอวาตาร์

การตอบรับ
---------

เกมนี้ได้รับคะแนนที่ 70 เปอร์เซนต์ในเว็บไซต์เมทาคริติก ส่วนเว็บไซต์เกมสปอตให้คะแนนที่ 6.5 เต็ม 10 โดยบอกว่า "แบตเทิลเฟสต์ไม่เลว มันแค่ไม่จำเป็น" และเว็บไซต์ไอจีเอ็น ให้คะแนนที่ 8.0 เต็ม 10 โดยกล่าวว่า "เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ โดยเฉพาะเมื่อคุณมีกลุ่มเพื่อนอยู่ด้วยกันในชีวิตจริง"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sterling, Jim. "Bomberman Live: Battlefest announced for XBLA/PSN/WiiWare". Destructoid.
2. ↑  "Bomberman Live: Battlefest".
3. ↑  "Bomberman Live: Battlefest Review".
4. ↑  Gallegos, Anthony (13 December 2010). "Bomberman Live: Battlefest Review".

| * ด
* ค
* ก
วิดีโอเกม*บอมเบอร์แมน* |
| --- |
| เกมหลัก | 
* *Bomberman* (ค.ศ. 1983)
* *Bomberman* (ค.ศ. 1990)
* *II*
* *World*
* *'93*
* *ซูเปอร์*
* *ไฮ-เท็น*
* *'94*
* *ซูเปอร์ 2*
* *ซูเปอร์ 3*
* *ซูเปอร์ 4*
* *แซตเทิร์น*
* *ซูเปอร์ 5*
* *Atomic*
* *64* (ค.ศ. 1997)
* *Neo*
* *World*
* *Fight!!*
* *Hero*
* *Party Edition*
* *64: The Second Attack*
* *Online* (ค.ศ. 2001)
* *64* (ค.ศ. 2001)
* *Generation*
* *Jetters*
* *Online* (ค.ศ. 2004)
* *Act Zero*
* *ไลฟ์*
* *ออนไลน์เจแปน*
* *บลาสต์*
* *อัลตรา*
* *ไลฟ์: แบตเทิลเฟสต์*
* *ซูเปอร์อาร์*

 |
| พอร์เทเบิล | 
* *Atomic Punk*
* *GB*
* *Pocket*
* *Max*
* *Max 2*
* *Bomberman* (ค.ศ. 2005)
* *Bomberman* (ค.ศ. 2006)
* *Touch*
* *2*
* *Blitz*

 |
| ซีรีส์อื่น | 

|  |  |
| --- | --- |
| แอ็กชัน-ผจญภัย และอาร์พีจี | 
* *Quest*
* *Wars*
* *Tournament*
* *Story DS*

 |
| *แลนด์* | 
* *Land* (ค.ศ. 2000)
* *2*
* *3*
* *Touch!*
* *Touch! 2*
* *Land* (วี)
* *Land* (พีเอสพี)

 |

 |
| รวบรวม | 
* *List of compilations featuring Bomberman titles*

 |
| ภาคแยก | 
* *RoboWarrior*
* *Blaster Master Jr.*
* *Wario Blast*
* *Panic Bomber*
* *Hardball*
* *Fantasy Race*
* *Kart*
* *Bombergirl*

 |
| อะนิเมะ/มังงะ | 
* *B บีดาแมน บาคุไกเด็น*
* *B บีดาแมน บาคุไกเด็น V*
* *Jetters*

 |
The various levels of the scientific classification system.The various levels of the scientific classification system.

---

แปดลำดับขั้นสำคัญ ๆ ของการจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ ในหนึ่งอันดับประกอบด้วยหนึ่งวงศ์ขึ้นไป ตามแผนภาพไม่ได้แสดงลำดับขั้นที่อยู่อื่น ๆ ที่อยู่ระหว่างนี้
**วงศ์** (อังกฤษ: family, ละติน: *familia*, รูปพหูพจน์ **familiae**) เป็นขั้นอนุกรมวิธานขั้นหนึ่งในการจำแนกสิ่งมีชีวิตในทางวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นลำดับขั้นสูงที่เล็กที่สุด มีการแบ่งเฉพาะเจาะจงในรายละเอียดเพิ่มมากขึ้น อยู่ระหว่างขั้นอันดับและขั้นสกุล วงศ์หนึ่งอาจจำแนกเป็นวงศ์ย่อยหลายวงศ์ ซึ่งเป็นขั้นที่อยู่ระหว่างขั้นวงศ์และขั้นสกุล

ชื่อของวงศ์จะใช้ภาษาละติน โดยมักลงท้ายด้วย -aceae ในพืช โครมาลวีโอลาตา ฟังไจ และแบคทีเรีย ส่วนในอาณาจักรสัตว์จะลงท้ายด้วย -idae สิ่งมีชีวิตในแต่ละวงศ์ประกอบด้วยสมาชิกที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน นั่นคือ สิ่งมีชีวิตในสกุลต่างกัน แต่อยู่ในวงศ์เดียวกันจะมีส่วนที่ใกล้เคียงกัน มักเป็นลักษณะตามระบบธรรมชาติที่แสดงความเกี่ยวพันทางวิวัฒนาการ แต่บางวงศ์เป็นลักษณะตามระบบเสริมธรรมชาติ เพียงอาศัยความสะดวกในการจัดเท่านั้น

ในพืชชั้นสูงอาศัยลักษณะที่ใช้ในการจัดวงศ์ จากลักษณะโครงสร้างทางลำต้น และทางการสืบพันธุ์ที่สามารถถ่ายทอดได้ ได้แก่ นิสัยการเจริญเติบโต การเรียงใบ การเกิดเพศดอกบนต้น ชนิดช่อดอก สมมาตรดอก จำนวนกลุ่มของเกสรตัวผู้ จำนวนและการเชื่อมติดกันของเกสรตัวเมีย ตำแหน่งรังไข่ ตำแหน่งไข่อ่อน ชนิดรก ชนิดผลไม้ และคัพภวิทยา

พืชบางตระกูลมีลักษณะบางประการที่บ่งชี้ชัดเจน เช่น วงศ์ทานตะวัน (Compositae) มีช่อดอกแบบช่อกระจุกแน่น (head, capitulum) ส่วนในวงศ์ผักชี (Umbelliferae) มีช่อดอกแบบช่อซี่ร่ม (umbel) และผลแยกแล้วแตก (schizocarp) และวงศ์ก่วม (Aceraceae) มีผลแยกแล้วแตกและมีปีก (winged schizocarp) แต่ในวงศ์กุหลาบ (Rosaceae) มีผลแตกต่างไปตามวงศ์ย่อย

สิ่งมีชีวิตแต่ละตระกูลอาจมีสมาชิกมากน้อยเพียงใดก็ได้ เช่น วงศ์ทานตะวัน วงศ์กล้วยไม้ เป็นวงศ์ใหญ่ที่สุดวงศ์หนึ่งของอาณาจักรพืช มีสมาชิกประมาณ 22,000 ชนิด ส่วนวงศ์ Leitneriaceae มีสมาชิก 1 สกุล และ 1 ชนิด บางครั้งนำไปรวมไว้กับวงศ์มะยมป่า (Simaroubaceae) และในบางครั้งที่สกุลใด ๆ มีลักษณะอันแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดเจนกับวงศ์ที่สังกัดอยู่ ก็จะมีการแบ่งวงศ์ออกมาใหม่ เช่น วงศ์นกเขียวก้านตอง (Chloropsis) และวงศ์นกแว่นตาขาว แยกออกมาจากวงศ์นกเขียวคราม

| * ด
* ค
* ก
ลำดับอนุกรมวิธาน |
| --- |
|  |  |  |  | Magnorder |  |  |  |  |
| **โดเมน** | ไฟลัมใหญ่ | ชั้นใหญ่ |  | อันดับใหญ่ | วงศ์ใหญ่ |  |  | ชนิดใหญ่ |
| **อาณาจักร** | **ไฟลัม** | **ชั้น** | Legion | **อันดับ** | **วงศ์** | เผ่า | **สกุล** | **ชนิด/สปีชีส์** |
| อาณาจักรย่อย | ไฟลัมย่อย | ชั้นย่อย | Cohort | อันดับย่อย | วงศ์ย่อย | เผ่าย่อย | สกุลย่อย | ชนิดย่อย |
| Infrakingdom/Branch | Infraphylum | Infraclass |  | Infraorder |  | Alliance | หมู่ | Infraspecies |
|  | Microphylum | Parvclass |  | Parvorder |  |  |  |  |
**การดื้อยา** (อังกฤษ: drug resistance) คือ การลดลงของประสิทธิภาพยา เช่น ยาต้านจุลชีพหรือยาต้านมะเร็ง (antineoplastic) ในการรักษาโรคหรือสภาวะหนึ่ง ๆ เมื่อยานั้นไม่ได้ตั้งใจฆ่าหรือยับยั้งจุลชีพก่อโรค คำนี้จะเทียบเท่ากับความชินยา (drug tolerance) คำนี้ใช้ในบริบทการดื้อที่จุลชีพก่อโรค "ได้รับมา" มากกว่า คือ มีวิวัฒนาการการดื้อยา เมื่อสิ่งมีชีวิตหนึ่งดื้อต่อยามากกว่าหนึ่งชนิด จะเรียกว่า มีการดื้อยาหลายชนิด (multidrug-resistant)

การพัฒนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งการดื้อยาปฏิชีวนะ เกิดจากยาที่มีเป้าหมายต่อโปรตีนแบคทีเรียที่จำเพาะ ด้วยเหตุที่ยาจำเพาะเกินไป การกลายพันธุ์ใด ๆ ในโปรตีนเหล่านี้จะขัดขวางหรือลบล้างฤทธิ์ทำลายของยา ส่งผลให้เกิดการดื้อยาปฏิชีวนะ ไม่เพียงแบคทีเรียสามารถเปลี่ยนแปลงเอนไซม์อันเป็นเป้าหมายของยาปฏิชีวนะเท่านั้น แต่แบคทีเรียยังใช้เอนไซม์ดัดแปลงยาปฏิชีวนะจนทำให้หมดฤทธิ์ไปเองได้ด้วย ตัวอย่างจุลชีพก่อโรคที่เปลี่ยนแปลงเป้าหมาย เช่น *Staphylococcus aureus*, *Enterococcus* ที่ดื้อแวนโคมัยซิน และ *Streptococcus* ที่ดื้อมาโครไลด์ และตัวอย่างจุลชีพที่ดัดแปลงยาปฏิชีวนะ เช่น *Pseudomonas aeruginosa* และ *Acinetobacter baumannii* ที่ดื้ออะมิโนไกลโคไซด์

กล่าวโดยย่อ การขาดความพยายามร่วมกันจากรัฐบาลและอุตสาหกรรมเภสัช ร่วมกับสมรรถภาพสืบทอดของจุลชีพในการพัฒนาการดื้อยาในอัตราที่เร็วกว่าการพัฒนายาใหม่ ๆ แนะว่า ยุทธศาสตร์ที่มีอยู่ในการพัฒนาการบำบัดต้านแบคทีเรียระยะยาวซึ่งอยู่รอดได้จะล้มเหลวในท้ายที่สุด หากปราศจากยุทธศาสตร์ทางเลือก การดื้อยาโดยจุลชีพก่อโรคจวนเป็นหนึ่งในภัยคุกคามทางสาธารณสุขที่สำคัญที่สุดที่มนุษยชาติกำลังเผชิญในคริสต์ศตวรรษที่ 21

อ้างอิง
-------

1. ↑  Drug Resistance ในหอสมุดแพทยศาสตร์แห่งชาติอเมริกัน สำหรับหัวข้อเนื้อหาทางการแพทย์ (MeSH)
2. ↑
3. ↑  doi:10.1016/B978-008045382-8.00161-1  
This citation will be automatically completed in the next few minutes. You can jump the queue or expand by hand
4. ↑  *The Resistance Phenomenon in Microbes and Infectious Disease Vectors: Implications for Human Health and Strategies for Containment*

  


| * ด
* ค
* ก
เภสัชกรรม: เภสัชวิทยา |
| --- |
| เภสัชจลนศาสตร์ | ADME: การดูดซึม • การกระจายตัว • กระบวนการสร้างและสลาย • การขับถ่าย (เคลียแรนส์)

โลดิงโดส • ปริมาตรกระจายตัว (ปริมาตรตั้งต้น) ● อัตราการละลาย
การจัดแบ่ง • ชีวสมดุล • ชีวปริมาณออกฤทธิ์
ชีวครึ่งชีวิต • การจับของพลาสมาโปรตีน
ปฏิกิริยาตอนที่ 1 • ปฏิกิริยาตอนที่ 2
ดัชนีการบำบัดโรค (LD50/ED50) |
| เภสัชพลศาสตร์ | ความเป็นพิษ (ประสาทพิษวิทยา) • โดส-เรสพอนส์รีเลชันชิป (ประสิทธิภาพ, ศักยภาพ)
เภสัชพลศาสตร์ของยาต้านจุลชีพ: ความเข้มข้นของตัวยับยั้งที่น้อยที่สุด/Bacteriostatic ● ความเข้มข้นของแบคทีเรียที่น้อยที่สุด/ยาฆ่าเชื้อแบคทีเรีย |
| อะโกนิสต์และแอนตาโกนิสต์ | อะโกนิสต์: อินเวอร์สอะโกนิสต์ • อะโกนิสต์ที่ย้อนกลับไม่ได้ • พาร์เทียลอะโกนิสต์ • ซูเปอร์อะโกนิสต์ • กายภาพของอะโกนิสต์
อะโกนิสต์: Competitive antagonist • Irreversible antagonist • Physiological antagonist |
| อื่นๆ | การทนต่อยา: Tachyphylaxis
การต้านยา: การดื้อยา • แบคทีเรียดื้อยา • แบคทีเรียดื้อยาหลายชนิด |
| บทความที่เกี่ยวข้อง | เภสัชพันธุกรรม • เภสัชพันธุศาสตร์ ● เภสัชวิทยาของระบบประสาทและจิตวิทยา (เภสัชวิทยาของระบบประสาท, เภสัชวิทยาของจิตวิทยา) |
"**การดูหมิ่นอัลกุรอาน**" (อังกฤษ: Quran desecration) ถือเป็นการดูถูกอัลกุรอาน ซึ่งชาวมุสลิมเชื่อว่าเป็นดำรัสจากอัลลอฮ์ ที่พระองค์ทรงประทานลงมาเป็นภาษาอาหรับ—โดยการทำให้สกปรกหรือทำลายอัลกุรอานนั้น ชาวมุสลิมจะถือว่าเป็นการดูหมิ่นศาสนา.

หลายสำนักของศาสนาอิสลามมีข้อบังคับให้ทำวุฎูอ์ (ทำน้ำละหมาด) ก่อนที่ชาวมุสลิมจะจับอัลกุรอาน โดยจะให้เกียรติเป็นอย่างมาก.

การกำจัดสำเนาอัลกุรอานเป็นสิ่งที่น่ากังวลสำหรับชาวมุสลิม เพราะในกุรอานไม่ได้บอกว่าให้กำจัดกุรอานที่เสียหายอย่างไร โดยแต่ละพื้นที่มีวิธีกำจัดอัลกุรอานที่เสียไม่เหมือนกัน ไมเคิล คุก นักประวัติศาสตร์อิสลาม ได้กล่าวว่ากุรอานควรเก็บในถุงผ้าแล้วฝังไว้ในที่ที่ไม่ถูกเหยียบย่ำ หรือที่ที่ "ปลอดภัย" จากสิ่งสกปรก รายงานจาก *อาหรับนิวส์* ชาวมุสลิมถูกห้ามไม่ให้นำกุรอานที่เสีย, บดละเอียด หรือถูกฉีก นำกลับมาใช้ใหม่; แต่ถ้าจะทำลาย ก็ต้องเผา หรือฝังสำเนาอย่างมีมารยาท และการให้เกียรติ เป็นสิ่งที่จำเป็น

การให้เกียรติอายะฮ์จากอัลกุรอานเป็นสิ่งที่สำคัญในศาสนาอิสลาม. ในบางประเทศ การดูหมิ่นอัลกุรอานอาจจะถึงขั้นถูกจำคุก (ถึงขั้นจำคุกตลอดชีวิตในปากีสถาน ตามกฎหมายข้อที่ 295-B) และถึงขั้นประหารชีวิตในอัฟกานิสถาน, ซาอุดีอาระเบีย, โซมาเลีย และปากีสถาน.

ดูเพิ่ม
-------

* การดูหมิ่นธง

อ้างอิง
-------

  [s] - The major sources about punishment are:


1. 1 2  Myrvold, Kristina (2010). *The Death of Sacred Texts: Ritual Disposal and Renovation of Texts in World*. Farnham Surrey England: Ashgate Publishing. pp. 31–57. ISBN 9780754669180.
2. ↑  "Disposing of the sheets of Quran". *ourdialogue.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 August 2006. Reprint from Our Dialogue Q&A series, Adil Salahi, *Arab News*, Jeddah
3. 1 2  
 "Newsweek says Koran desecration report is wrong",
 David Morgan, Reuters (Washington, DC), 15 May 2005.
4. 1 2  
 "BBC NEWS | South Asia | Riots over US Koran 'desecration'",
 BBC.com, 11 May 2005, webpage:
 BBC-491.
5. ↑  "Six Christians killed in Pakistan over Koran 'insult' ",
 Persecutionbd.org, August 2009, webpage:
 Persec-insult เก็บถาวร 2009-12-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (compute-bound).

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Afghan protest over 'burnt Koran', BBC, 25 October 2009.
การเปลี่ยนระดับพลังงานของอะตอมไฮโดรเจนซึ่งปล่อยแสงในอนุกรมบัลเมอร์
**อนุกรมบัลเมอร์** (Balmer series) เป็นชุดของเส้นสเปกตรัมของอะตอมไฮโดรเจนในย่านสเปกตรัมที่มองเห็นได้ไปจนถึงรังสีอัลตราไวโอเลตใกล้ ในบรรดาเส้นสเปกตรัมของอะตอมไฮโดรเจน 4 เส้นต่อไปนี้ได้รับการยืนยันในบริเวณแสงที่มองเห็นได้ และตั้งชื่อตามลำดับอักษรกรีก

* เส้น Hα: 656.28 nm
* เส้น Hβ: 486.13 nm
* เส้น Hγ: 434.05 nm
* เส้น Hδ: 410.17 nm

ในปี 1885 โยฮัน ยาค็อพ บัลเมอร์ ชาวสวิตเซอร์แลนด์ค้นพบว่าความยาวคลื่น λ ของเส้นทั้ง 4 ด้านบนคือ

{\displaystyle \lambda =f\left({n^{2} \over n^{2}-4}\right)}
นี่เรียกว่าเป็นสูตรของบัลเมอร์ โดยที่ f = 364.56 nm, n = 3, 4, 5, 6, ...

สำหรับในลำดับถัดจากนั้นไป สเปกตรัมเส้นที่ n>7 ตรวจพบได้ในย่านรังสีอัลตราไวโอเลตใกล้

อนุกรมบัลเมอร์นี้ถือเป็นกรณีพิเศษของสูตรรืดแบร์ย

เส้นสเปกตรัม
------------

ตารางต่อไปนี้สรุปเส้นสเปกตรัมในอนุกรมบัลเมอร์

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| การเปลี่ยนสถานะ | 3→2 | 4→2 | 5→2 | 6→2 | 7→2 | 8→2 | 9→2 | ∞→2 |
| ชื่อเรียก | H-α / Ba-α | H-β / Ba-β | H-γ / Ba-γ | H-δ / Ba-δ | H-ε / Ba-ε | H-ζ / Ba-ζ | H-η / Ba-η |  |
| ความยาวคลื่น (นาโนเมตร) | 656.279 | 486.135 | 434.0472 | 410.1734 | 397.0075 | 388.9064 | 383.5397 | 364.6 |
| ความแตกต่างพลังงาน (อิเล็กตรอนโวลต์) | 1.89 | 2.55 | 2.86 | 3.03 | 3.13 | 3.19 | 3.23 | 3.40 |
| สี | แดง  | ฟ้า  | น้ำเงิน  | ม่วง  | (อัลตราไวโอเลต)  | (อัลตราไวโอเลต)  | (อัลตราไวโอเลต)  | (อัลตราไวโอเลต) |

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kramida, A. Ralchenko, Yu. Reader, J. and NIST ASD Team (2019). NIST Atomic Spectra Database (ver. 5.7.1), [Online]. Available:  [2020, April 11]. National Institute of Standards and Technology, Gaithersburg, MD. DOI:
"สภาเซมสกี" โดยเซอร์เกย์ อีวานอฟ (ค.ศ. 1908)
**สภาเซมสกี** (รัสเซีย: зе́мский собо́р, สัทอักษรสากล: [ˈzʲemskʲɪj sɐˈbor], แปลตรงตัว: 'สภาปรึกษาราชการแผ่นดิน') เป็นรัฐสภาของอาณาจักรซาร์รัสเซีย โดยแบ่งประเภทสมาชิกตามหลักฐานันดรแห่งราชอาณาจักร ดำรงอยู่ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17

สมาชิกสภาเซมสกีแบ่งออกเป็นสามชนชั้นในสังคมศักดินา ได้แก่ ขุนนางและข้าราชการระดับสูง *สมัชชาศักดิ์สิทธิ์* ของบาทหลวงนิกายออร์ทอดอกซ์ และผู้แทนของ "สามัญชน" ประกอบด้วยเหล่าพ่อค้าและชาวเมือง สภาเซมสกีอาจถูกจัดขึ้นโดยพระเจ้าซาร์ อัครบิดร หรือสภาดูมาโบยาร์ ก็ได้ เพื่อตัดสินปัญหาขัดแย้งหรือผ่านข้อกฎหมายสำคัญ

ซาร์อีวานผู้โหดเหี้ยมเรียกประชุมสภาเซมสกีเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1549 การเรียกประชุมหลาย ๆ ครั้งมีจุดประสงค์เพื่อเป็นตรายาง แต่ในอีกทางหนึ่งก็เป็นไปเพื่อรับฟังแนวคิดจากขุนนางชั้นผู้น้อยและชาวเมืองเช่นกัน หลังจากการสิ้นสุดราชวงศ์รูลิค ซึ่งก่อให้เกิดวิกฤตการการสืบราชสมบัติ สภาเซมสกีได้ลงมติเลือกโบริส โกดูนอฟ ขึ้นเป็นพระเจ้าซาร์พระองค์ใหม่ในปี ค.ศ. 1598 เป็นสาเหตุหนึ่งซึ่งนำไปสู่ช่วงเวลาแห่งความวุ่นวาย ภายหลังจากการขึ้นครองราชย์ของพระเจ้าซาร์มีไฮล์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 1613 สภาเซมสกีก็เริ่มประชุมกันปีละครั้ง แต่เมื่อราชวงศ์โรมานอฟเริ่มมีความมั่นคงขึ้น สภาเซมสกีก็เริ่มสูญเสียอำนาจ โดยหลังจากการประชุมเพื่อลงนามในสนธิสัญญาเพเรยาสลาฟ เมื่อปี ค.ศ. 1654 ก็ไม่มีการเรียกประชุมอีกเลยเป็นเวลาสามสิบปี สภาเซมสกีครั้งสุดท้ายถูกจัดขึ้นในคริสต์ทศวรรษที่ 1680 เพื่อยกเลิกระบบ *มานิสชิสเตโว* (mestnichestvo) และลงนามในสนธิสัญญา"สันติภาพตลอดกาล" กับโปแลนด์

สภาเซมสกีแห่งปี ค.ศ. 1922
-------------------------

*สภาเซมสกีแห่งแคว้นอาร์มูร์* (Приамурский Земский Собор) ของรัฐบาลเฉพาะกาลปรีอาร์มูรีเย (Provisional Priamurye Government) ได้รับการจัดตั้งขึ้นในเมืองวลาดีวอสตอค ในวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1922 โดยมิฮาอิล ดิเทอร์คิน (Mikhail Diterikhs) ระหว่างสงครามกลางเมืองรัสเซีย ดิเทอร์คินเป็นนายทหารของกองทัพขาว ในภูมิภาคตะวันออกไกลของรัสเซีย (Russian Far East) เขาได้เรียกประชุมสภาดังกล่าวหลังจากการประหารชีวิตราชวงศ์โรมานอฟผ่านมาแล้วสี่ปี เพื่อฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ขึ้นใหม่ โดยประกาศให้แกรนด์ดยุกนิโคไล นิโคเลวิช (Grand Duke Nicholas Nikolaevich) เป็นจักรพรรดิแห่งรัสเซีย และอัครบิดรทริคอน (Patriarch Tikhon) เป็นประธานสภากิตติมศักดิ์ ทั้งแกรนด์ดยุกนิโคไลและอัครบิดรทริคอนไม่อยู่ในที่ประชุมดังกล่าว และแผนนี้ก็มีอันต้องยกเลิกไปหลังจากแคว้นดังกล่าวเสียแก่พวกบอลเชวิกในอีกสองเดือนให้หลัง

อ่านเพิ่ม
---------

* S.L. Avaliani, "Литературная история земских соборов" [Literary History of the Zemsky Sabors]. Odessa: 1916.
* John Keep, "The Decline of the Zemsky Sobor," in *Power and the People: Essays on Russian History.* Boulder, CO: East European Monographs, 1995; pp. 51-72.

อ้างอิง
-------

1. ↑  Acton, Edward (2014-09-19). *Russia*. doi:10.4324/9781315844770. ISBN 9781315844770.
2. ↑  Krebs, H. (1905-03-11). "Zémstvo and Zemsky-Sobór". *Notes and Queries*. s10-III (63): 185. doi:10.1093/nq/s10-iii.63.185c. ISSN 1471-6941.
**สภาวะไม่พูดและเสียการเคลื่อนไหว** (อังกฤษ: Akinetic mutism) เป็นศัพท์ทางแพทย์ ที่ระบุผู้ป่วยที่มักจะไม่เคลื่อนไหวเพราะสภาวะเสียการเคลื่อนไหว (akinesia) และไม่พูดเพราะสภาวะพูดไม่ได้หรือสภาวะไม่ยอมพูด (mutism) เป็นสภาวะที่เกิดจากความเสียหายอย่างรุนแรงของสมองกลีบหน้า คนไข้มักจะมีอาการที่ไม่ตอบสนองเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และมีการเคลื่อนไหวและการพูดจาที่น้อยลงไป

ตัวอย่างของเหตุความผิดปกตินี้ก็คือเนื้องอกเยื่อหุ้มสมอง (meningioma) ที่ร่องสมองของระบบการได้กลิ่น (olfactory groove) ความผิดปกตินี้เห็นได้ด้วยในอาการขั้นสุดท้ายของโรคครูซเฟล์ดต-เจคอบ (Creutzfeldt-Jakob Disease) ซึ่งเป็นโรคทางสมองที่มีอาการแย่ลงเรื่อยๆ และในกรณีของสมองอักเสบแบบไม่เคลื่อนไหว (encephalitis lethargica) แบบฉับพลัน สภาวะนี้สามารถเกิดขึ้นในโรคหลอดเลือดสมองที่มีความเสียหายของเส้นเลือดในเขตสมองใหญ่ด้านหน้า เหตุอีกอย่างหนึ่งก็คือพิษในประสาทที่เกิดจากยาเช่น Tacrolimus และ Cyclosporine

เหตุอีกอย่างหนึ่งของทั้งสภาวะเสียการเคลื่อนไหวและสภาวะพูดไม่ได้ก็คือการสูญเสียรอยนูนซิงกูเลต (cingulate gyrus) ในระบบลิมบิก การเข้าไปทำลายรอยนูนซิงกูเลตเป็นวิธีการรักษาโรคจิตวิธีหนึ่ง รอยโรคดังที่กล่าวมานี้ก่อให้เกิดสภาวะเสียการเคลื่อนไหว สภาวะพูดไม่ได้ สภาวะไร้อารมณ์ และสภาวะไม่ตอบสนองต่อตัวกระตุ้นที่ทำให้เกิดความเจ็บปวด มีการคาดว่า คอร์เทกซ์ซิงกูเลตด้านหน้า (Anterior cingulate cortex) เป็นผู้ส่งองค์กระตุ้นทั่วระบบ ที่เป็นตัวกระตุ้นระบบการตัดสินใจ ดังนั้น เมื่อคอร์เทกซ์ซิงกูเลตด้านหน้ามีความเสียหาย จึงก่อให้เกิดสภาวะไม่พูดและเสียการเคลื่อนไหว

หมายเหตุและอ้างอิง
------------------

1. ↑  **สมองอักเสบแบบไม่เคลื่อนไหว** (encephalitis lethargica) หรือโรควอนอีโคโนโม (von Economo Disesase) เป็นโรคนอกแบบ (คือชนิดที่ไม่เกิดขึ้นบ่อย) ของสมองอักเสบ ถูกพรรณนาเป็นครั้งแรกโดยนักประสาทวิทยา คอนสแตนติน วอน อีโคโนโม ในปี ค.ศ. 1917 โรคเข้าไปทำลายสมอง ทำผู้ป่วยให้เกิดอาการเหมือนรูปปั้น ไม่สามารถจะพูดหรือเคลื่อนไหวได้
2. 1 2  Tacrolimus และ Cyclosporine เป็นยากดระบบภูมิคุ้มกัน โดยหลักใช้ในการผ่าตัดเปลี่ยนอวัยวะ เพื่อลดความเสี่ยงที่ร่างกายของคนไข้จะไม่รับอวัยวะใหม่
3. ↑  Fix JD. *Neuroanatomy.* 4th ed.
4. ↑  Struss DT et al.2005, Multiple frontal systems controlling response speed, *Neuropshichologia*, 43: 396-417

[[หมวดหมู่::ความผิดปกติทางประสาท]]
**สกุลปลาวัวปิกาโซ** (อังกฤษ: Picasso triggerfish) เป็นสกุลของปลากระดูกแข็งน้ำเค็มสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาวัว (Balistidae) อันดับปลาปักเป้า (Tetraodontiformes) ใช้ชื่อสกุลว่า *Rhinecanthus* (มาจากภาษากรีก *rhinos* หมายถึง "จมูก" และ *akantha* หมายถึง "หนาม" หรือ"เงี่ยง")

มีชื่อสามัญเรียกรวม ๆ กันว่า "ปลาวัวปิกาโซ" ขณะที่ในภาษาฮาวายจะเรียกปลาวัวสกุลนี้ว่า Humuhumu (ฮูมูฮูมู) หมายถึง "ปลาวัวที่มีหน้าคล้ายหมู" อันเนื่องจากมีส่วนหน้าที่ยื่นยาวออกมาเหมือนหมู ปากมีขนาดเล็ก ฟันแหลมคม และตามลำตัวมีลวดลายและสีสันต่าง ๆ สวยงาม ทั้ง สีดำ, สีฟ้า, สีเหลือง บนพื้นลำตัวสีขาวหรือสีส้ม

มีขนาดยาวเต็มที่ประมาณ 25–30 เซนติเมตร กระจายพันธุ์อยู่ในแนวปะการัง ของแถบอินโด-แปซิฟิก ตั้งแต่ฮาวาย จนถึงอินโดนีเซีย

จัดเป็นปลาวัวที่ไม่ดุร้ายมากนักเมื่อเทียบกับสกุลอื่น ๆ ประกอบกับสีสันที่สวยงาม จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แต่ก็สามารถกัดให้ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน

การจำแนก
--------

* *Rhinecanthus abyssus* Matsuura & Shiobara, 1989
* *Rhinecanthus aculeatus* (Linnaeus, 1758)
* *Rhinecanthus assasi* (Forsskål, 1775)
* *Rhinecanthus cinereus* (Bonnaterre, 1788)
* *Rhinecanthus echarpe* (Anonymous, 1798)
* *Rhinecanthus lunula* Randall & Steene, 1983
* *Rhinecanthus rectangulus* (Bloch & Schneider, 1801)
* *Rhinecanthus verrucosus* (Linnaeus, 1758)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Balistidae. *fishbase.org*.
2. ↑  หน้า 93 และ95, Picasso *Rhinecanthus aculeatus* โดย ภวพล คอลัมน์ Blue Planet. นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 9 ปีที่ 1: มีนาคม 2011
3. ↑  "*Rhinecanthus*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Rhinecanthus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Rhinecanthus ที่วิกิสปีชีส์
**สกุลปลาหัวโต** (อังกฤษ: Silver carp, Bighead carp) เป็นชื่อสกุลของปลาน้ำจืด 3 ชนิด ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีชื่อสกุลว่า *Hypophthalmichthys* เป็นปลาที่ต้นกำเนิดอยู่ในประเทศจีนแถบแม่น้ำฮวงโหและแม่น้ำสาขา 

ได้แก่ 

* *Hypophthalmichthys harmandi* (Sauvage, 1884)
* *Hypophthalmichthys molitrix* (Valenciennes in Cuvier & Valenciennes, 1844)
* *Hypophthalmichthys nobilis* (Richardson, 1845)

เป็นปลาที่มีลักษณะโดยร่วมคือ มีส่วนหัวโต ตาเล็กอยู่ต่ำกว่ามุมปาก ปากและข้างแก้มกว้าง ครีบหลังเล็กอยู่ประมาณกึ่งกลางลำตัว ครีบก้นเล็ก ครีบหางเว้าลึก เกล็ดเล็กแบบขอบเรียบ ตัวมีสีเงินคล้ำที่ด้านหลัง และสีเงินแวววาวที่ด้านท้อง หัวมีสีคล้ำอมแดงหรือสีเนื้อ ครีบมีลักษณะสีจาง ด้านท้องจะแคบหรือกลมมนขึ้นอยู่กับชนิด

เป็นปลาที่ปัจจุบันได้มีการเลี้ยงและเพาะขยายพันธุ์ไปทั่วโลก ในประเทศไทย ในชนิด *H. molitrix* ได้ถูกนำเข้ามาโดยชาวจีนโดยเรือสำเภาจากเมืองซัวเถา ในราวปี พ.ศ. 2465 ต่อมาในปี พ.ศ. 2509 กรมประมงสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้สำเร็จเป็นครั้งแรกด้วยการผสมเทียม ปัจจุบัน กลายเป็นปลาเศรษฐกิจและชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในประเทศไทย โดยพบมากในชนิด *H. molitrix* และ *H. nobilis* ซึ่งถูกเรียกเป็นชื่อภาษาไทยรวม ๆ กันว่า "ปลาจีน" หรือ "ปลาหัวโต" ร่วมกับปลาไน (*Cyprinus carpio*), ปลาเฉา (*Ctenopharyngodon idella*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ITIS
2. ↑  "การเลี้ยงปลาจีน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-03-28. สืบค้นเมื่อ 2010-11-19.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สกุลปลาหัวโต**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Hypophthalmichthys ที่วิกิสปีชีส์
**จังหวัดรยังกัง** (เกาหลี: 량강도) เป็นจังหวัดของเกาหลีเหนือ มีพรมแดนติดกับจีนทางตอนเหนือ ฮัมกย็องเหนือทางทิศตะวันออก ฮัมกย็องใต้ทางทิศใต้ และชากังทางทิศตะวันตก จังหวัดรยังกังเกิดขึ้นในปี 1954 จากการแยกจากจังหวัดฮัมกย็องใต้ มีเมืองหลวงของจังหวัดอยู่ที่เฮยซัน ในการเรียกของเกาหลีใต้ จังหวัดรยังกังจะถูกเรียกว่า "จังหวัดยังกัง" (เกาหลี: 양강도)

จังหวัดรยังกังถูกแบ่งจากประเทศจีนโดยแม่น้ำยาลู่และแม่น้ำตูเมนซึ่งต้นกำเนิดแม่น้ำทั้งสองอยู่ที่ภูเขาแพ็กดูที่เป็นที่เคารพนับถือโดยทั้งชาวเกาหลีและชาวแมนจูเรียจากตำนานที่บอกว่าเป็นแหล่งกำเนิดของแต่ละคน เกาหลีเหนือได้บอกว่าคิม จ็อง-อิลเกิดค่ายต่อต้านคอมมิวนิสต์ที่ภูเขานั้น ชายแดนระหว่างจีนและเกาหลีเหนือที่ 20 ไมล์ (32 กิโลเมตร) ทางตะวันออกของภูเขานี้เป็นที่ที่แห้งแล้ง ห่างไกล และภูเขาที่แทบจะไม่มีลาดตระเวน ทำให้เป็นหนึ่งในเส้นทางสำคัญที่ผู้ลี้ภัยจากเกาหลีเหนือผ่านไปที่ประเทศจีน แต่อย่างไรก็ตามผู้ลี้ภัยส่วนใหญ่ถึงแม้จะอาศัยที่จังหวัดนี้ มักจะเลือกที่จะข้ามแม่น้ำตูเมน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Organizational Chart of North Korean Leadership" (PDF). Seoul: Political and Military Analysis Division, Intelligence and Analysis Bureau; Ministry of Unification. January 2018. สืบค้นเมื่อ 17 October 2018.
2. ↑  Onishi, Norimitsu (22 October 2006). "Tension, Desperation: The China-North Korean Border". *New York Times*. The information cited in this footnote comes from the captions to the large illustrated map published with the newspaper article and available online with it.
**เงินก้นถุง** หมายถึง เงินที่เก็บไว้เป็นมงคล เงินจำนวนหนึ่งที่ผู้ใหญ่มอบให้ใช้ทำทุนหรือเป็นทุนรอนสำหรับดำรงชีวิตครอบครัว เช่น มอบให้ในวันแต่งงาน จะเป็นจำนวนน้อยหรือจำนวนมากก็ได้ ถ้าเป็นจำนวนมาก ก็จะเก็บเงินไว้สัก 2-3 เหรียญ ใส่ไว้ในถุงเงินหรือกำปั่น ส่วนที่เหลือก็จะนำไปใช้ตั้งตัวที่เรียกว่า "เงินก้นถุง" ก็เพราะในสมัยก่อนไม่มีธนบัตรใช้มีใช้แต่เงินเหรียญและยังไม่มีกระเป๋าสตางค์ใช้ ก็เอาผ้ามาเย็บเป็นถุง ใส่เงินเหรียญสำหรับพกพาติดตัวเวลาเดินทางหรือไปจ่ายตลาด ถ้ามีมากมายเกินกว่าจะใส่ถุงได้หมดก็จะเก็บไว้ในกำปั้น ปัจจุบันมักเก็บไว้ในตู้นิรภัย

เงินก้นถุงที่ได้รับมาถือว่าเป็นของดีเป็นของสิริมงคลนำโชคลาภ ผู้ได้รับมักจะไม่ใช้เงินก้อนนี้ จะเก็บไว้ก้นถุง จึงเรียกว่า "เงินก้นถุง" ด้วยถือเคล็ดว่า เมื่อใส่เงินก้นถุงไว้ก้นถุงแล้ว จะมีเงินเพิ่มในถุงมากขึ้น ๆ จนเต็มถุง ซึ่งหมายถึงฐานะของตน มั่งคั่งขึ้นนั่นเอง โอกาสที่ผู้ใหญ่จะให้เงินก้นถุงแก่ลูกหลานหรือบริวารก็คือเมื่อลูกหลานหรือบริวารแต่งงานออกเรือนไป หรือ เริ่มดำเนินกิจการค้าขายของตนเอง หรือต้องออกจากบ้านไป ทำมาหากินในที่ต่างถิ่นหรือเป็นรางวัลอย่างใดอย่างหนึ่ง เงินก้นถุงที่ให้ไปนี้มักจะใส่อยู่ในถุงผ้าสีแดงสีเงินหรือสีทอง แล้วแต่ฐานะของผู้ให้ ถ้าเป็นเงินก้นถุงพระราชทานจากพระมหากษัตริย์ ผู้ได้รับพระราชทานจะนำไปวางใส่พานตั้งไว้บนหิ้งพระหรือโต๊ะหมู่บูชาพระ เพราะถือว่าเป็นสิ่งสิริมงคลอย่างสูงแก่ผู้ได้รับพระราชทาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  พจนานุกรม ฉบับมติชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มติชน. 2547.
2. ↑  *สารานุกรมวัฒนธรรมไทย ภาคกลาง*. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสารานุกรมวัฒนธรรมไทย ธนาคารไทยพาณิชย์. 2542. ISBN 9748365301. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ของสหรัฐ
พิกัดภูมิศาสตร์: 40°44′28″N 73°59′23″W﻿ / ﻿40.74111°N 73.98972°W﻿ / 40.74111; -73.98972

ภาพยนตร์แสดงชีวิตบนท้องถนนและตึกแฟลตไอเอิร์นในนครนิวยอร์ก ค.ศ. 1902
ตึกแฟลตไอเอิร์น ใน ค.ศ. 1903
**ตึกแฟลตไอเอิร์น** (อังกฤษ: Flatiron Building) หรือตึกฟูลเลอร์ (Fuller Building) ในชื่อสมัยแรก ตั้งอยู่ในเขตแมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1902 ตึกแห่งนี้คือหนึ่งในอาคารที่สูงที่สุดในเมืองและหนึ่งในสองแห่งของถนน อีกแห่งคือตึกเมโทรโพลิแทน ไลฟ์ อินชัวเรนซ์ ตึกแฟลตไอเอิร์น ตั้งอยู่บนเกาะสามเหลี่ยมระหว่างถนนบรอดเวย์ที่ 5 และถนนที่ 22 ตะวันออก ประจบกับถนนที่ 23 ซึ่งเป็น 3 ถนนหลักที่ล้อมรอบตึกแห่งนี้ ชื่อของเแฟลตไอเอิร์น มาจากความคล้ายคลึงกับเตารีดที่ทำด้วยเหล็กหล่อ (cast-iron clothes iron)

ที่ตั้งของตึกแห่งนี้ ทางใต้สุดติดกับเมดิสันสแควร์ และตอนเหนือติดกับเขตทางประวัติศาสตร์เลดี้มายด์ (Ladies' Mile Historic District) คนทั่วไปมักเรียกเขตนี้ ซึ่งติดอยู่กับตึกแฟลตไอเอิร์นว่า "เขตแฟลตไอเอิร์น" และกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งหนึ่งของนครนิวยอร์ก ตึกแห่งนี้ถูกขึ้นทะเบียนเป็นจุดสังเกตของเมืองใน ค.ศ. 1966 ขึ้นทะเบียนเป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ของชาติใน ค.ศ. 1979 และขึ้นทะเบียนเป็นจุดสังเกตทางประวัติศาสตร์ของชาติใน ค.ศ. 1989