recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**With Love…ด้วยรัก** ภาพยนตร์ไทยในปี พ.ศ. 2553 นำแสดงโดย พีชญา วัฒนามนตรี, ตรีชฎา เพชรรัตน์, อินทิรา เกตุวรสุนทร, วันธงชัย อินทรวัตร, คณวัฒน์ จันทรลาวัณย์, ศรศิลป์ มณีวรรณ์ กำกับโดย สายใจ พิมพ์ทอง

เนื้อเรื่อง
-----------

ฟ้า และ ฝน เป็นพี่น้องกัน โดยที่ฟ้าซึ่งเป็นพี่ชายมักโดนกลั่นแกล้งรังแกเสมอ ๆ และถูกล้อว่าเป็นตุ๊ด ขณะที่ฝนน้องสาวแข็งแกร่งกว่า พ่อของทั้งคู่จึงฝากให้ฝนดูแลฟ้าด้วย พ่อและแม่ของทั้งคู่เป็นเจ้าของรีสอร์ต ที่จังหวัดระยอง ทั้งคู่มีเพื่อนชื่อ ริณ หรือ แอริณ แม่ของริณเสียไปเพราะความเจ็บป่วย ริณจึงต้องดิ้นรนเลี้ยงดูตนเอง เมื่อทั้งหมดเรียนจบมัธยม และเข้ามหาวิทยาลัยในที่เดียวกัน ริณได้กลายเป็นนักแสดงชื่อดังในเวลาไม่นาน ขณะที่ฟ้าก็ได้เปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นผู้หญิงเต็มตัว ได้พบกับ ป๊อป นักกีฬาบาสเก็ตบอล ฟ้าคบกับป๊อป โดยที่ไม่รู้มาก่อนเลยว่าป๊อปคิดกับฟ้าเพียงแค่น้องสาว ขณะที่ริณก็ได้ทำงานคู่กับ เคน นักร้องหนุ่มมาแรงของวงการ และทั้งคู่ก็คบหากัน วันหนึ่ง เคน ได้ไปแสดงคอนเสิร์ตที่ระยอง ก็ได้พบกับ จูน เด็กสาวรุ่นน้องของริณ ลูกสาวเจ้าของร้านขายก๋วยเตี๋ยว จูนเป็นเด็กที่เป็นตัวของตัวเองไม่เหมือนใคร นั่นทำให้เคนสนใจในตัวจูน เมื่อข่าวคราวได้แพร่สะพัดออกไป ทำให้ริณเกิดหึง ขณะที่ฟ้าก็ได้พบกับความจริงว่า ป๊อปแท้ที่จริงแล้วคิดกับฟ้าเพียงแค่น้องสาว และป๊อปจริง ๆ แล้วกลับชอบฝน ผู้ซึ่งไม่รู้จักความรักเลย

นักแสดง
-------

* พีชญา วัฒนามนตรี...ฝน
* ตรีชฎา เพชรรัตน์...ฟ้า
* อินทิรา เกตุวรสุนทร...ริณ, แอริณ
* วันธงชัย อินทรวัตร...เคน
* คณวัฒน์ จันทรลาวัณย์...ป๊อป
* ศรศิลป์ มณีวรรณ...จูน
* สมชาย ศักดิกุล...พ่อของจูน
* แอนนา ชวนชื่น...ผู้กำกับฯ
* ธัญญ์วาริน สุขะพิสิษฐ์...ประชาสัมพันธ์ค่ายเพลง
* สมพร ปรีดามาโนช...ผู้บริหารค่ายเพลง

เบื้องหลัง
----------

*With Love…ด้วยรัก* เป็นผลงานภาพยนตร์ในแนวโรแมนติกดราม่าจากการผลิตของบริษัท 96 ฟิล์ม จากการกำกับของสายใจ พิมพ์ทอง ผู้กำกับฯ ซึ่งมีผลงานในเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก และยังได้นักแสดงซึ่งเป็ฌนนักแสดงหน้าใหม่เกือบทั้งหมดมาแสดงนำ

ภาพยนตร์เข้าฉายเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2553 และทำรายได้ไปทั้งหมดแค่ 970,000 บาทเท่านั้น นับเป็นอันดับที่ 5 ของภาพยนตร์ไทยที่ทำรายได้ต่ำสุดในปี พ.ศ. 2553

อ้างอิง
-------

1. 1 2  สรุป 10 อันดับหนังทำเงินสูงสุดแห่งปี 2010
2. ↑  White Love ด้วยรัก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ชีวประวัติ With Love…ด้วยรัก ที่ ฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
* *ด้วยรัก (2010)* ที่สยามโซน
* *With Love…ด้วยรัก* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**กะโหลกบางตายช้า กะโหลกหนาตายก่อน** ภาพยนตร์ไทย กำกับโดย มานพ อุดมเดช ฉายในปี พ.ศ. 2534 โดย บริษัท ที เค อาร์ กรุ๊ป ความยาว 118 นาที นำแสดงโดย สุรศักดิ์ วงษ์ไทย, อังคณา ทิมดี, ขจรศักดิ์ รัตนนิสสัย, มานพ อัศวเทพ เป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องแรกที่เป็นภาพยนตร์ในแนวฟิล์มนัวร์ (Film Noir) โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากเรื่อง The Postman Always Rings Twice

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เรื่องราวเกิดขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 โดย สลัก (สุรศักดิ์) กับ ตวง (ขจรศักดิ์) ซึ่งเป็นเพื่อนกันได้ทำงานที่บริษัทเซฟ และทั้งคู่ก็ได้ร่วมกันงัดตู้เซฟของบริษัท แต่ถูกจับได้และติดคุก ต่อมาสลักหลบหนีออกมาได้ และถูกตำรวจตามล่า จึงหนีไปกบดานอยู่ที่ อำเภอเบตง โดยทำงานอยู่ในปั๊มน้ำมันห่างไกลแห่งหนึ่งที่มีบุญเพ็ง (มานพ) เป็นเจ้าของปั๊ม บุญเพ็งเป็นคนจิตใจดีมีธรรมะธรรมโม แต่บุญเพ็งมีภรรยาแสนสวยอายุคราวลูกชื่อ ชนาง (อังคณา) สลักโกหกว่าตนชื่อ จรัล แต่จรัลทำงานได้เป็นอย่างดีจนเป็นที่วางใจของบุญเพ็ง ทุกวันบุญเพ็งจะเก็บเงินไว้ในเซฟประจำ โดยที่ชนางไม่สามารถเปิดได้และไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน แต่เชื่อว่าต้องมีเงินจำนวนมากอยู่ในนั้น เมื่อชนางรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วจรัลเป็นนักโทษที่หนีจากคดีงัดตู้เซฟชื่อ สลัก จึงเสนอให้สลักเปิดเซฟ และจะแบ่งเงินส่วนหนึ่งให้ แต่สลักปฏิเสธตลอดมา

ต่อมา ชนางได้ฆ่าบุญเพ็งตาย โดยที่สลักรู้เห็นด้วย ทั้งคู่ปิดปากเรื่องนี้เงียบและฝังศพของบุญเพ็งไว้ที่ปั๊ม จากนั้นก็พยายามจะเปิดเซฟ แต่ก็ไม่สามารถเปิดได้ วันหนึ่ง ตวงก็ได้ออกจากคุกมาและได้พบกับสลักและชนางที่ปั๊ม ตวงได้เข้าทำงานที่ปั๊มด้วย โดยที่ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด แต่ท้ายที่สุดความลับก็ไม่อาจจะปิดมิดได้ ก่อนที่ทั้งสามคนจะหักหลังและฆ่ากันเองในที่สุด

ผลสำเร็จ
--------

"กะโหลกบางตายช้า กะโหลกหนาตายก่อน" มีชื่อภาษาอังกฤษว่า "The Dumb Die Fast, The Smart Die Slow" เมื่อออกฉายทำรายได้ไม่มากนัก แม้จะมีเสียงวิจารณ์ในแง่ดี แต่ก็มีหลายเสียงที่วิจารณ์ในแง่ลบด้วยเช่นกัน อาจเป็นเพราะในยุคนั้นผู้คนยังไม่คุ้นชินกับภาพยนตร์ในแนวนี้ก็เป็นได้

ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ถูกผลิตออกจำหน่ายเป็นวีซีดี โดยบริษัท โรส วิดีโอ ในปี พ.ศ. 2544

รางวัล
------

**รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ประจำปี พ.ศ. 2534**

* ถ่ายภาพยอดเยี่ยม - สุทัศน์ อินทรานุปกรณ์

**รางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง ประจำปี พ.ศ. 2534**

* กำกับภาพยอดเยี่ยม - สุทัศน์ อินทรานุปกรณ์
* ลำดับภาพยอดเยี่ยม - สุรพงษ์ พินิจค้า

**รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ประจำปี พ.ศ. 2534**

* ผู้แสดงนำชายยอดเยี่ยม - สุรศักดิ์ วงษ์ไทย
* บันทึกเสียงยอดเยี่ยม - ชาย คงศีลวัต

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าประกวดในงานประกวดภาพยนตร์เอเชีย-แปซิฟิก ครั้งที่ 36 พ.ศ. 2534 ที่กรุงไทเป ไต้หวัน ได้รับรางวัลพิเศษ ภาพยนตร์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะ (Special Award for Stylistic Integrity)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-01-19. สืบค้นเมื่อ 2009-12-09.
2. ↑  ภาพยนตร์ : ความสัมพันธ์กับประวัติศาสตร์และบริบทศึกษากรณี ฟิล์ม นัวร์ (Film Noir) โดย กฤษดา เกิดดี : วารสารนิเทศศาสตร์ปริทัศน์ ปีที่ 3 ฉบับที่ 1 (มกราคม 2541) โดย คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-01-03. สืบค้นเมื่อ 2009-12-09.
4. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-09. สืบค้นเมื่อ 2007-07-09.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลจากIMDb
**วัดรวกสุทธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางขุนศรี เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 68 ตารางวา

ประวัติ
-------

วัดรวกสุทธารามสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2350 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ต่อมาปี พ.ศ. 2449 คุณนายตลับกับคณะได้มาสร้างอุโบสถขึ้นใหม่รวมถึงในบูรณะวัดจนรุ่งเรืองตามลำดับ เดิมนั้นวัดนี้ชื่อว่า **วัดบางขุนศรี** ตามชื่อแขวงท้องที่ตั้งวัด ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดรวกสุทธาราม" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2446 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถ กว้าง 6.50 เมตร ยาว 19 เมตร สร้าง พ.ศ. 2448 หน้าบันประดับด้วยถ้วยชามสังคโลก ด้านนอกมีกำแพงแก้วล้อมรอบ ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 43 นิ้ว วิหารหลวงพ่อดำ ภายในประดิษฐาน *หลวงพ่อดำ* มีเนื้อสัมฤทธิ์ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย

อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์ 7 หลัง ศาลาการเปรียญกว้าง 11.40 เมตร ยาว 15.70 เมตรสร้าง พ.ศ. 2493 ฌาปนสถาน หอระฆัง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการโต
* พระอธิการเปลี่ยน
* พระอธิการแจ้ง ผนฺทจิตฺโต
* พระครูสัจจาภิรัตน์ (ถนอม สจฺจวโร) รักษาการเจ้าอาวาส
* พระครูวิจิตรพัฒนากร (เจตนา จนฺทโก ป.ธ.๓)
* พระครูภาวนาสารบัณฑิต(เมธา จนฺทสาโร) (น.ธ.เอก,ป.ธ.๔,พธ.บ.ศศ.ม.พธ.ด.(พระพุทธศาสนา)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-10-20.
2. ↑  กรมการศาสนา. *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรุงเทพฯ. กรมการศาสนา 2526.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดรวกสุทธาราม**
**ยักษ์วัดแจ้งพบจัมโบ้เอ** (ญี่ปุ่น: ジャンボーグA&ジャイアント; อังกฤษ: Giant and Jumbo A, Titan against Jumbo A) เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2517 เป็นผลงานการร่วมมือระหว่างไชโยภาพยนตร์ โดยสมโพธิ แสงเดือนฉาย และสึบุรายะโปรดักชั่น ของญี่ปุ่น โดยนำจัมโบ้เอ ซึ่งเป็นที่นิยมในประเทศไทย จากการฉายทางโทรทัศน์ในปี พ.ศ. 2516 มาต่อสู้กับยักษ์เฝ้าประตูเข้าพระอุโบสถวัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร (วัดแจ้ง)

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

พวกมนุษย์ดาวอังคารนำโดยนางจังกลได้บุกรุกโลกส่งเหล่าสัตว์ประหลาดออกอาละวาดทำลายล้างบ้านเมือง นางจังกลต้องการทำลายล้างโลกให้สิ้นซากและทราบว่าที่วัดอรุณราชวนารามมีเพชรสุริยะคราส วัตถุที่ล้ำค่าเมื่อเป็นพลังงานจะมีแสนยานุภาพทำลายล้างสูงจึงส่งมนุษย์กลางหาวไปขโมยมา จากนั้นเมื่อขโมยเพชรสุริยะคราสมาได้ จึงนำไปติดตั้งบนดวงจันทร์เพื่อใช้รวมพลังแสงอาทิตย์ยิงไปที่โลก ยอดมนุษย์จัมโบ้เอ (ทาจิบานะ นาโอกิ) ต้องเหาะไปที่ดวงจันทร์ ร่วมมือกับยักษ์วัดแจ้งที่ต้องการเพชรสุริยะคราสกลับคืนสู่วัดอรุณฯ การต่อสู้ระหว่างจัมโบ้เอกับยักษ์วัดแจ้งปะทะนางจังกลกับมนุษย์กลางหาวจึงเกิดขึ้น

เบื้องหลังและความสำเร็จ
-----------------------

*ยักษ์วัดแจ้งพบจัมโบ้เอ* เกิดขึ้นจากการที่เอจิ สึบุระยะ ผู้ก่อตั้งบริษัทสึบุรายะโปรดักชั่น จำกัด ถึงแก่กรรมไป และได้ทิ้งหนี้สินไว้ให้แก่บุตรชายซึ่งเป็นทายาท 500,000 ดอลลาร์สหรัฐ บุตรชายของสึบุระยะจึงได้เดินทางมาประเทศไทยเพื่อขอพบกับสมโพธิ ซึ่งเคยร่วมงานกันมาก่อน เพื่อขอความช่วยเหลือ ในตอนแรกสมโพธิเสนอที่จะให้เงินช่วยเหลือ แต่ทางบุตรชายของสึบุระยะได้ปฏิเสธ ก่อนที่จะตกลงสร้างภาพยนตร์ชุดนี้ด้วยกัน ทั้งหมด 2 เรื่อง โดยอีกเรื่องหนึ่ง คือ *หนุมานพบ 7 ยอดมนุษย์* ในปีเดียวกัน แต่เข้าฉายในช่วงปลายปี

ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง จากการเข้าฉายที่โรงภาพยนตร์โคลีเซี่ยมเพียง 7 วัน ด้วยรายได้ 1 ล้านบาท นับเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกที่นำเอาตัวละครแนวซูเปอร์ฮีโร่ของทั้ง 2 ชาติมาพบกัน จนมีการนำตัวละครโทคุซัทสึแนวฮีโร่ร่างยักษ์ มาสร้างอีกหลายเรื่อง สำหรับเรื่องนี้ใช้ฟุตเทจจัมโบ้เอตอนอวสานมารวมอยู่ด้วย

โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ออกฉายยังต่างประเทศอีกด้วย เช่น ไต้หวัน, ฝรั่งเศส, อิตาลี, เยอรมนี, อังกฤษ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ただし、チャイヨーはこの作品の著作権を主張しており、円谷プロもそれを否定していないため、現在は「合作」と主張している当事者はいない。安藤健二『封印作品の憂鬱』洋泉社より。
2. 1 2 3  "ลายกนก ย้อนหลัง 08 พฤศจิกายน 2558 ตอน บันไดชีวิต สมโพธิ แสงเดือนฉาย". เนชั่นทีวี. 8 November 2015. สืบค้นเมื่อ 9 November 2015.[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ยักษ์วัดแจ้งพบจัมโบ้เอ*  ที่เว็บไซต์ ThaiFilmDb
**ดามาโซ เปเรซ ปราโด** (สเปน: *Dámaso Pérez Prado*) เป็นนักแต่งเพลง นักเปียโน และหัวหน้าวงดนตรีชาวคิวบา/เม็กซิโก เป็นผู้นำดนตรีในแนวซัลซามาพัฒนาให้เป็น มัมโบจนเกิดความนิยม จนได้รับฉายาว่า "ราชาแห่งมัมโบ" (Mambo King) 

เปเรซ ปราโด เกิดที่คิวบา เริ่มหัดเล่นเปียโนคลาสสิกและออร์แกนมาตั้งแต่เด็ก และเริ่มทำงานเป็นนักดนตรีให้กับวงออร์เคสตราที่เล่นในคาสิโนในอาบานา ที่ซึ่งเขาเริ่มนำดนตรีมัมโบมาเล่นในคลับ เมื่อเปเรซ ปราโด ย้ายไปอยู่ที่เม็กซิโกในปี ค.ศ. 1948 เขาเริ่มบันทึกแผ่นเสียงในสังกัด อาร์ซีเอวิกเตอร์ และทำให้ดนตรีมัมโบเป็นที่นิยมในวงกว้าง และข้ามฝั่งไปในสหรัฐในปี ค.ศ. 1951

ลักษณะเด่นของดนตรีมัมโบของปราโด คือ ใช้แซกโซโฟนให้จังหวะ และใช้เครื่องเป่าทองเหลือง (ทรอมโบนและทรัมเปต)ให้ทำนอง มีเปียโน กลอง และเครื่องเคาะเป็นส่วนประกอบ  ตอนกลางเพลง เปเรซ ปราโด จะเปล่งเสียงว่า *ugh* เป็นภาษาละตินซึ่งแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า *say it*  โดยเพลงที่มีชื่อเสียงของเขา ได้แก่เพลง *Mambo No.5*, เพลง *Mambo No.8*, เพลง *Patricia* และเพลง *Cherry Pink (and Apple Blossom White)* ซึ่งขึ้นถึงอันดับหนึ่งจากการจัดอันดับของนิตยสารบิลบอร์ด ประเทศอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1955 นอกจากนี้ยังมีเพลง "Qué rico el mambo" ที่ปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "Mambo Jambo" 

เปเรซ ปราโดเสียชีวิตจากอาการหัวใจวายที่บ้านพักในเม็กซิโกซิตี ด้วยวัย 72 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Allmusic biography
2. 1 2  "Pérez Prado and Mambomania". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-04-03. สืบค้นเมื่อ 2009-12-24.
3. ↑  PEREZ PRADO[*ลิงก์เสีย*] คอลัมน์ - ข้างหลังแผ่น, X-cite ไทยโพสต์, 15 สิงหาคม 2549

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Perez Prado ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* เปเรซ ปราโด ที่ออลมิวสิก แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ
* "Mambo", a documentary about Perez Prado
* The Pérez Prado Pages
* Perez Prado Mambo Home Page
**วัดคูยาง** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร ปัจจุบันมีพระพรหมวัชรวิสุทธิ์ (อดุลย์ อมโร) เป็นเจ้าอาวาส

เหตุที่เรียกว่าวัดคูยางเพราะ มีชาวยาง (กะเหรี่ยง) มาบูรณะวัดโบราณแห่งนี้ ชาวยางขุดคูน้ำล้อมรอบวัด จึงเรียกกันว่า "วัดคูยาง" วัดสร้างเมื่อใดและใครเป็นผู้สร้าง ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด แต่มีผู้สันนิษฐานว่าสร้างมาแล้วไม่น้อยกว่า 400 ปี จนมาถึงรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ระหว่าง พ.ศ. 2394–2399 จึงได้มีผู้ก่อสร้างวัดขึ้นใหม่ในบริเวณที่ตั้งเดิม สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2397 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2524

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญภายในวัดมีรากฐานอุโบสถและแท่นพระประธาน ก่อด้วยศิลาแลงหันหน้าไปทางทิศตะวันออก ตั้งอยู่บริเวณวัดด้านเหนือ หอไตรเป็นอาคารทรงไทยพื้นถิ่นกำแพงเพชร สร้างด้วยไม้หลังคามุงกระเบื้องเกล็ดใต้ถุนสูงกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร ตั้งอยู่กลางคูน้ำเดิม

ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ *พระพุทธวชิรปราการ* นามพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เป็นพระประธานนามพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว มีโบราณศิลปวัตถุที่สำคัญประกอบไปด้วย ตู้พระธรรมลายรดน้ำลงรักปิดทองโดยรอบ เขียนเป็นภาพต่าง ๆ ด้วยฝีมือช่างราวสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ จำนวน 5 หลัง หีบพระธรรม มีลายรดน้ำลงรักปิดทอง และเป็นแบบเหล็ก อยู่ในสมัยรัชกาลที่ 3 ถึง 5 ธรรมาสน์เท้าสิงห์ ศิลปะรัตนโกสินทร์ เอกสารโบราณบรรจุอยู่ในตู้และหีบ มีทั้งที่เป็นใบลานและสมุดข่อย ผ้าห่อคัมภีร์ เป็นผ้าพิมพ์ลายอย่างลายไทย และพระบฏ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดคูยาง". เทศบาลเมืองกำแพงเพชร. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-08-30. สืบค้นเมื่อ 2022-08-30.
2. ↑  "วัดคูยาง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "หอไตรวัดคูยาง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
4. ↑  "วัดคูยาง พระอารามหลวง". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดกำแพงเพชร.
**วัดมหาพุทธาราม** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ถนนขุขันธ์ ตำบลเมืองเหนือ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ

ประวัติ
-------

พระพุทธมหามุนี หรือ หลวงพ่อโต พระประธานในพระวิหาร
**วัดมหาพุทธาราม (วัดพระโต)** ได้ชื่อว่าเป็นวัดเก่าแก่คู่บ้านคู่เมืองศรีสะเกษ ปี พ.ศ. 2328 พระวิเศษภักดี (ท้าวชม) เจ้าเมืองศรีสะเกษคนที่ 2 ได้ย้ายเมืองศรีสะเกษจากที่ตั้งเดิม คือ บ้านโนนสามขาสระกำแพง มาตั้งที่บริเวณที่เป็นศาลหลักเมืองในปัจจุบัน ในขณะที่สร้างเมืองนั้น มีคนไปพบ "หลวงพ่อโต" ประดิษฐานอยู่ใจกลางป่าแดงโดยบังเอิญ จึงได้สร้างวัดขึ้นบริเวณที่พบองค์พระพุทธรูป และตั้งชื่อว่า "วัดพระโต" หรือ "วัดป่าแดง" ได้จัดหาพระสงฆ์ผู้ทรงคุณวุฒิมาปกครอง ก่อสร้างเสนาสนะที่จำเป็นต่าง ๆ และเจ้าเมืองศรีสะเกษคนต่อ ๆ มาไม่ว่าจะเป็นพระวิเศษภักดี (ท้าวบุญจันทร์) เจ้าเมืองศรีสะเกษคนที่ 3, พระวิเศษภักดี (โท) เจ้าเมืองศรีสะเกษ คนที่ 4 เป็นต้น กระทั่งมีการเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดมหาพุทธาราม" ในปี พ.ศ. 2494 ต่อมาในปีพ.ศ. 2491 คณะสงฆ์ศรีสะเกษซึ่งมีพระชินวงศาจารย์ (อิ่ม องฺกุโร) ซึ่งเป็นเจ้าคณะจังหวัดศรีสะเกษในขณะนั้น ดำริจะเปลี่ยนชื่อ "วัดพระโต" หรือ "วัดป่าแดง" เป็น "วัดมหาพุทธวิสุทธาราม" แต่คณะกรรมการสงฆ์จังหวัดได้พิจารณาเห็นควรเพียง ชื่อว่า "วัดมหาพุทธาราม" จึงได้ชื่อ "วัดมหาพุทธาราม" มาตั้งแต่บัดนั้น 

พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา

พระอุโบสถ และพระวิหาร วัดมหาพุทธาราม
พ.ศ. 2555 โปรดเกล้า ฯ ให้ยกวัดมหาพุทธาราม ตำบลเมืองเหนือ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นพระอารามหลวง ชั้นตรี ชนิดสามัญ

วัดมหาพุทธาราม ถือเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวพุทธทั้งหลาย เป็นศูนย์กลางการปกครอง การศึกษา การเผยแผ่พระพุทธศาสนา ตลอดจนเป็นสถานที่ประกอบพิธีสำคัญของคณะสงฆ์ ปัจจุบันวัดมหาพุทธาราม ได้เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดศรีสะเกษ และยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดศรีสะเกษ

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

วัดมหาพุทธาราม มีจ้าอาวาสปกครองตั้งแต่อดีต ดังนี้

| ลำดับ | รายนาม | ปีที่ดำรงตำแหน่ง |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระเทพวรมุนี (เสน ปญฺญาวชิโร ป.ธ.7) | พ.ศ. 2497 - 2535 |
| 2 | พระครูวีรเขตคณารักษ์ (มานิต วรญาโณ ป.ธ.6) | พ.ศ. 2535 - 2537 |
| 3 | *พระเทพวรมุนี (วิบูลย์ กลฺยาโณ ป.ธ.3) รักษาการ* | พ.ศ. 2537 - 2538 |
| 4 | พระครูศาสนกิจวิธาน (เนียม มหาปญฺโญ) | พ.ศ. 2540 - 2541 |
| 5 | พระราชธรรมสารสุธี (ธีรังกูร ธีรงฺกุโร ป.ธ.9) | พ.ศ. 2540 - 2562 |
| 6 | *พระราชกิตติรังษี (บุญทัน สนฺตจิตฺโต) รักษาการ* | พ.ศ. 2562 - 2565 |
| 7 | พระวชิรสิทธิธาดา (สิทธานต์ สิทฺธิวโร ป.ธ.6) | พ.ศ. 2565 - ปัจจุบัน |

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประกาศสำนกงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง ยกวัดราษฎร์เป็นพระอารามหลวง
2. ↑  ประวัติหลวงพ่อโต วัดมหาพุทธาราม (วัดพระโต) จังหวัดศรีสะเกษ
3. ↑  วัดมหาพุทธาราม
4. ↑  ลำดับรายนามเจ้าอาวาส
***น้องสาวของผมคืออาจารย์เอโรมังกะ*** (ญี่ปุ่น: エロマンガ先生; โรมาจิ: *Eromanga Sensei*) เป็นไลต์โนเวลญี่ปุ่น แต่งโดย สึกะซะ ฟุชิมิ และวาดภาพประกอบโดย ฮิโระ คันซะกิ ตีพิมพ์และจัดจำหน่ายโดย สำนักพิมพ์เดงเงกิบุงโกะ ซึ่งเป็นบริษัทในเครือบริษัทแอสกี้มีเดียเวิร์กส์ ดัดแปลงเป็นมังงะวาดโดย Rin เริ่มตีพิมพ์ลงในนิตยสาร เดงเงกิดะอิโอะ และดัดแปลงเป็นอนิเมะโดย เอ-1 พิกเจอส์ เริ่มออกอากาศเมื่อเดือนเมษายน 2017

เนื้อเรื่อง
-----------

ตัวละคร
-------

อิซึมิ มาซามูเนะ
(ญี่ปุ่น: 和泉正宗; โรมาจิ: *Izumi Masamune*)
ให้เสียงโดย: โยชิตสึงุ มัตสึโอกะ
ตัวเอกของเรื่อง เป็นนักเรียนมัธยมปลายอายุ 15 ปี เมื่อสมัยเรียนอยู่มัธยมต้นนั้น เขาได้ชนะการประกวดจากการเขียนไลต์โนเวล ทำให้เขียนไลต์โนเวลตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา และได้อาจารย์เอโรมังกะมาวาดภาพประกอบให้ ต่อมาเขารู้ว่าแท้ที่จริงแล้ว "อาจารย์เอโรมังกะ" นั้นก็คือน้องสาวของเขาเอง
อิซึมิ ซางิริ
(ญี่ปุ่น: 和泉紗霧; โรมาจิ: *Izumi Sagiri*)
ให้เสียงโดย: อากาเนะ ฟุจิตะ
น้องสาวของอิซึมิ มาซามูเนะ เป็นอาจารย์เอโรมังกะ เธอเป็นนักเรียนมัธยมต้นอายุ 13 ปี เธอเป็นฮิกิโกะโมะริ ไม่ยอมออกจากห้อง ทำให้พี่ชายต้องนำอาหารมาให้ที่ห้องเธอ
จินโนะ เมกุมิ
(ญี่ปุ่น: 神野めぐみ; โรมาจิ: *Jinno Megumi*)
ให้เสียงโดย: อิบุกิ คิโดะ
เพื่อนร่วมชั้นของซางิริ อดีตนางแบบมือสมัครเล่น เธออยากเป็นเพื่อนกับซางิริ บางครั้งเธอก็ทำตัวลามก
ยามาดะ เอลฟ์
(ญี่ปุ่น: 山田エルフ; โรมาจิ: *Yamada Erufu*)
ให้เสียงโดย: มินามิ ทากาฮาชิ
นักเขียนไลต์โนเวลชื่อดังอายุ 14 ปี อาศัยอยู่ข้างบ้านของมาซามูเนะ
ทากาซาโงะ โทโมเอะ
(ญี่ปุ่น: 高砂智恵; โรมาจิ: *Takasago Tomoe*)
ให้เสียงโดย: ยุย อิชิกาวะ
เพื่อนของมาซามูเนะทำงานพิเศษที่ร้านหนังมือแถวบ้าน
เซ็นจู มุรามาซะ
(ญี่ปุ่น: 千寿ムラマサ; โรมาจิ: *Senju Muramasa*)
ให้เสียงโดย: ซาโอริ โอนิชิ
นักเขียนไลต์โนเวลผู้มียอดขายถึง 14.5 ล้านเล่ม
คางุราซากะ อายาเมะ
(ญี่ปุ่น: 神楽坂あやめ; โรมาจิ: *Kagurazaka Ayame*)
ให้เสียงโดย: มิกาโกะ โคมัตสึ
บรรณาธิการของมาซามูเนะและมุรามาซะ
ยามาดะ คริส
(ญี่ปุ่น: 山田クリス; โรมาจิ: *Yamada Kurisu*)
ให้เสียงโดย: เซย์อิจิโร ยามาชิตะ
ชิโด คุนิมิตสึ
(ญี่ปุ่น: 獅童国光; โรมาจิ: *Shidō Kunimitsu*)
ให้เสียงโดย: โนบุนางะ ชิมาซากิ

สื่อ
----

### ไลท์โนเวล

### มังงะ

### อนิเมะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Oreimo Author's Ero Manga Sensei Light Novel Outlined". Anime News Network. November 10, 2013. สืบค้นเมื่อ March 9, 2016.
2. ↑  "Eromanga Sensei Anime Reveals Lead Voice Actor, Main Staff". *Anime News Network*. September 27, 2016. สืบค้นเมื่อ September 27, 2016.
3. ↑  "Eromanga Sensei Anime Casts Akane Fujita as Sagiri Izumi". *Anime News Network*. March 13, 2016. สืบค้นเมื่อ March 13, 2016.
4. 1 2 3 4

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ (ญี่ปุ่น)
* เว็บไซต์ทางการ (อังกฤษ)
* *Eromanga Sensei* ที่ เดงเงกิบุงโกะ (ญี่ปุ่น)
* *Eromanga Sensei* ที่ *เดงเงกิดะอิโอะ* (ญี่ปุ่น)
* *น้องสาวของผมคืออาจารย์เอโรมังกะ* (นิยาย) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**มันเชโก** (สเปน: *manchego*) มีชื่อทางการว่า **เนยแข็งลามันชา** (*queso manchego*, ออกเสียง: [ˈkeso maɲˈtʃeɣo]) เป็นเนยแข็งชนิดหนึ่งที่ผลิตในภูมิภาคลามันชา (La Mancha) ของประเทศสเปน โดยผลิตมาจากนมของแกะพันธุ์มันเชกา (Manchega) ใช้ระยะเวลาในการบ่ม 60 วัน ถึง 2 ปี

เนื้อของมันเชโกนั้นแน่นตลอดชิ้น มีผิวคล้ายเนย และมัดมีรูอากาศเล็ก ๆ ที่กระจายไปไม่ทั่วทั้งเนื้อ สีของเนยแข็ง มีตั้งแต่ขาวไปจนถึงเหลืองคล้ายงาช้าง เปลือก (rind) ของมันเชโกนั้นรับประทานไม่ได้ มีสีเหลืองถึงน้ำตาลเบจ รสชาติของมันเชโกนั้นเป็นเอกลักษณ์ ไม่เข้มจนเกินไป คล้ายครีม มีความคมเล็ก ๆ และทิ้งรสที่เป็นลักษณะเฉพาะของนมแกะไว้ตอนท้ายในปาก

มันเชโกได้รับการคุ้มครองตามระเบียบการตั้งชื่อจากแหล่งกำเนิด (*denominación de origen*) ของประเทศสเปน ภายใต้ชื่อ "เนยแข็งลามันชา" และได้รับสถานะการตั้งชื่อจากแหล่งกำเนิดที่ได้รับการคุ้มครอง (Protected Designation of Origin) โดยสหภาพยุโรป

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  *Spanish food – Manchego cheese*, 2005, สืบค้นเมื่อ 28 April 2010
2. ↑  
*Manchego Cheese Denomination of Origin Regulating Council*, สืบค้นเมื่อ 28 April 2010
3. ↑  
"Commission Regulation (EC) No 561/2009", *Official Journal of the European Union*, Brussels, vol. L166, pp. 36–37, 27 June 2009, สืบค้นเมื่อ 28 April 2010
"นาโม อาดี บุดดายา" (นโม อาทิ พุทธายะ) แปลว่า "ข้าพเจ้าขอนอบน้อมต่อพระผู้เป็นเจ้า" เขียนด้วยอักษรชวา ภายในวัดแห่งหนึ่งในยกยาการ์ตา
**ซังฮยังอาดีบุดดา** (อินโดนีเซีย: *Sanghyang Adi Buddha*) เป็นพระผู้สร้างในศาสนาพุทธของประเทศอินโดนีเซีย เกิดขึ้นในช่วงที่ศาสนาพุทธกำลังได้รับการฟื้นฟูในอินโดนีเซียกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีการประกาศหลักการปัญจศีลและถูกรวมเข้าไปในรัฐธรรมนูญของประเทศ ที่ระบุว่า "เชื่อในพระเป็นเจ้าสูงสุดเพียงพระองค์เดียว" (Ketuhanan Yang Maha Esa) องค์กรใด ๆ สงสัยหรือปฏิเสธการมีอยู่ของพระเป็นเจ้าถือว่าผิดกฎหมาย แต่ก็ขัดกับหลักการของศาสนาพุทธซึ่งปฏิเสธเรื่องการมีอยู่ของพระเป็นเจ้า สภาพุทธศาสนิกชนอินโดนีเซีย ซึ่งเป็นตัวแทนของศาสนาพุทธในประเทศทั้งหมดทั้งนิกายมหายาน เถรวาท และวัชรยาน จึงใช้ชื่อพระเป็นเจ้าตามที่พระอชิน ชินรักขิตตั้งไว้ โดยอิงจากความเชื่อเรื่องอาทิพุทธะของศาสนาพุทธแบบตันตระที่ใช้เรียกพระพุทธเจ้าองค์แรกของโลก คณะสงฆ์สูงสุดและสภาพุทธศาสนิกชนอินโดนีเซียจึงตกลงที่จะใช้พระนามนี้สำหรับพระเป็นเจ้าสูงสุดของศาสนาพุทธในอินโดนีเซีย พระอชิน ชินรักขิตกล่าวว่า "แนวคิดเรื่อง 'พระเป็นเจ้าสูงสุด' จากธรรมะนี้ จะเป็นรู้จักและได้รับการยอมรับมากในองค์กรต่าง ๆ ที่ส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิม"

อนึ่งความเชื่อเรื่องอาทิพุทธะนี้ไม่ปรากฏในเอกสารบาลี หากแต่พบในเอกสารวัชรยานของชวายุคเก่า เช่น ซังฮยังกามาฮายานิกัน (Sanghyang Kamahayanikan)

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. 1 2  Suryadinata 1995, p. 48.
2. 1 2  Harvey 1995, p. 297.
3. ↑  R. B. Cribb, Audrey Kahin (2004). *Historical Dictionary of Indonesia* (Second ed.). Scarecrow Press. p. 63. ISBN 978-0810849358.
4. ↑  Andrew Clinton Willford, Kenneth M. George, บ.ก. (2004). *Spirited Politics: Religion and Public Life in Contemporary Southeast Asia*. Cornell University Southeast Asia Program. p. 132. ISBN 978-0877277378.
5. 1 2  Somo Wibowo. June 4th, 2013. Asal Muasal Istilah Sang Hyang Adi Buddha.
6. ↑  Nilsson-Ladner, Maximilian (2019-10-25). "Rediscovering an Ancient Heritage in Indonesia". *Buddhist Door*. สืบค้นเมื่อ 2019-11-02.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)

บรรณานุกรม
* Harvey, Peter (1995), *An introduction to Buddhism. Teachings, history and practices*, Cambridge University Press
* Suryadinata, Leo (1995), *Prominent Indonesian Chinese: Biographical Sketches*, Institute of Southeast Asian Studies

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Brown, Iem (1987). Contemporary Indonesian Buddhism and Monotheism, Journal of Southeast Asian Studies, Vol. 18 (1), 108-117
อาร์ชดยุกเลโอปอลด์ ฟรันซ์แห่งออสเตรีย (อังกฤษ: Archduke Leopold Franz of Austria)

พระประวัติ
----------

อาร์ชดยุกเลโอปอลด์ ฟรันซ์แห่งออสเตรีย ประสูติเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2485 เป็นพระโอรสที่ 3 และพระองค์เดียวใน อาร์ชดยุกก็อทฟรีทแห่งออสเตรีย กับ อาร์ชดัชเชสโดโรเธียแห่งออสเตรีย โดยพระองค์ทรงเป็น **แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา** ตั้งแต่วันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2527 - 18 มิถุนายน พ.ศ. 2536

เสกสมรส
-------

อาร์ชดยุกเลโอปอลด์ ฟรันซ์แห่งออสเตรีย ทรงเสกสมรสครั้งแรกกับ แลทิเทีย เด เอิร์นเบิร์ก เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2508 โดยนางสาวแลทีเทีย ได้รับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น **อาร์ชดัชเชสแลทีเทีย แกรนด์ดัชเชสแห่งทัสคานี** โดยมีพระบุตรร่วมกัน 2 พระองค์ดังนี้

1. อาร์ชดยุกซีกิสมุนด์ แกรนด์ดยุกแห่งทัสคานี
2. อาร์ชดยุกกอตทัม

ทั้ง 2 ทรงหย่ากันเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 โดยแลทิเทียต้องสละพระอิสริยศและกลับไปเป็นสามัญชนตามเดิมทุกประการ

ต่อมา อาร์ชดยุกเลโอปอลด์ ฟรันซ์แห่งออสเตรีย ได้เสกสมรสกับพระชายาคนที่ 2 คือ นางสาว Mār̒tā เปเรซ หุบเขาสีเขียว (Marta Pérez Valverde) 18 เมษายนทพ.ศ. 2536 โดยการเสกสมรสดังกล่าวทำให้พระองค์ค้องสละพระอิสริยยศ **แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา** และกลับไปใช้พระอิสริยศ **อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย** ตามเดิม โดยนางสาวมาร์ธาได้รับการสถาปนาเป็น **อาร์ชดัชเชสมาร์ธาแห่งออสเตรีย** ในขณะที่พระอิสริยยศแกรนด์ดยุกแห่งทัสคานีตกไปเป็นของพระโอรสพระองค์ใหญ่ของพระองค์ คือ อาร์ชดยุกซีกิสมุนด์ แกรนด์ดยุกแห่งทัสคานี

หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2541 พระองค์และพระชายาพระองค์ที่ 2 ก็หย่าขาดจากกัน มาร์ธากลับไปเป็นสามัญชนธรรมดาตามเดิม
**องค์กรยุวชนเพื่อความยุติธรรม** (Angkatan Pemuda Insaf) เป็นองค์กรที่แยกตัวออกมาจากพรรคชาตินิยมมลายูเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2489 เป็นกลุ่มที่ดำเนินนโยบายแบบหัวรุนแรง บทบาทของกลุ่มนี้เริ่มเด่นชัดในสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยเป็นกลุ่มที่ให้ความร่วมมือกับญี่ปุ่นในฐานะผู้ปลดแอกมลายูจากอังกฤษ และยังติดต่อกับพรรคคอมมิวนิสต์มาลายาที่เป็นฝ่ายต่อต้านญี่ปุ่นอย่างลับๆ เป้าหมายที่แท้จริงของกลุ่มนี้คือต้องการรวมมาเลเซียเข้ากับอินโดนีเซียเป็นสมาพันธ์ของชาวมลายู 

ใน พ.ศ. 2488 เริ่มมีแนวโน้มว่าญี่ปุ่นจะแพ้สงคราม กลุ่มชาตินิยมหัวรุนแรงจึงตั้งองค์กรสหภาพชาวอินโดนีเซียแห่งคาบสมุทรเพื่อประกาศเอกราชร่วมกันแต่ไม่สำเร็จ อินโดนีเซียภายใต้การนำของซูการ์โนประกาศเอกราชต่างหาก ส่วนอังกฤษกลับมาครอบครองคาบสมุทรมาลายาตามเดิม กลุ่มชาตินิยมหัวรุนแรงจึงตั้งพรรคชาตินิยมมลายูขึ้น

การเมืองในมาลายาหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เต็มไปด้วยความขัดแย้งทางด้านเชื้อชาติ แผนการตั้งสหภาพมาลายาที่ให้โอกาสชนกลุ่มอื่นๆที่ไม่ใช่ชาวมลายูและกีดกันสิทธิของชนชั้นปกครองเดิมคือสุลต่านถูกชาวมลายูคัดค้าน จนต้องล้มเลิกไป หันมาใช้รูปแบบสหพันธรัฐมาลายาแทน เกิดกลุ่มการเมืองใหม่ที่เรียกว่าพรรคแนวร่วมชาตินิยมมลายูหรืออัมโน เมื่ออังกฤษดำเนินนโยบายเอียงไปทางกลุ่มสุลต่านและอัมโน บางส่วนของพรรคชาตินิยมมลายูได้แยกตัวออกมาเพื่อประสานงานกับกลุ่มฝ่ายซ้ายอื่นๆและเพื่อต่อรองกับกลุ่มอนุรักษนิยม

แนวทางขององค์กรยุวชนด้วยความยุติธรรมเป็นไปด้วยความรุนแรงกว่าพรรคชาตินิยมมลายู หัวหน้ากลุ่มคืออาหมัด โบเอสตามานที่เคยเป็นสมาชิกกลุ่มยุวชนภายใต้การสนับสนุนของญี่ปุ่นในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 คำขวัญประจำองค์กรคือ Merdeka Dengan Durah (เสรีภาพที่ได้มาด้วยเลือด) ด้วยการเน้นการต่อสู้ด้วยความรุนแรง ทำให้อังกฤษเห็นว่ากลุ่มนี้เป็นภัยต่อประเทศ องค์กรยุวชนฯจึงถูกประกาศให้เป็นกลุ่มนอกกฎหมายเมื่อ พ.ศ. 2490 สมาชิกของกลุ่มพยายามรวมตัวกันอีกครั้งในชื่อ กลุ่มยุวชนมลายูหัวรุนแรงหรือกลุ่มปาริม เพื่อต่อต้านการตั้งสหพันธรัฐมาลายา กลุ่มนี้สลายตัวไปหลังเหตุการณ์การก่อจลาจลของพรรคคอมมิวนิสต์เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2491

อ้างอิง
-------

* สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B กทม. ราชบัณฑิตยสถาน. 2539
**แก้วเก้า กรกต** เป็น พระเอกลิเกหน้าตาดี อายุยังน้อย ต่อมาได้หันมาสู่วงการลูกทุ่งตามแนวของพระเอกลิเกชื่อดังหลายคนอย่าง ไชยา มิตรชัย และ กุ้ง สุธิราช วงศ์เทวัญ จนได้มีผลงานเพลงลูกทุ่งออกมา 1 ชุด ซึ่งก็ได้รับความสำเร็จพอสมควร แต่มาประสบอุบัติเหตุบนท้องถนน และเสียชีวิตเสียก่อน

ประวัติ
-------

แก้วเก้า กรกต มีชื่อจริงว่า นักรบ เกาะแก้ว ชื่อเล่น "เดี่ยว" เดิมนามสกุล คำฉนวน แต่เปลี่ยนนามสกุลตามแม่บุญธรรมคือนางกาญจนา เกาะแก้ว เกิดเมื่อ 18 ต.ค. 2525 ก่อนเสียชีวิตมีถิ่นพำนัก อยู่บ้านเลขที่ 9/99 หมู่บ้านลภาวรรณ ต.ละหาร อ.บางบัวทอง จ.นนทบุรี เดิมเป็นเด็กกำพร้าอยู่ที่ จ.นครราชสีมา อาศัยอยู่กับพี่ชายชื่อ "โดด" ซึ่งเป็นเด็กกำพร้าเช่นกัน และเล่นลิเกหาเลี้ยงตัวเอง ก่อนที่จะย้ายมาอยู่ที่วัดในแถบ จ.นนทบุรี และได้พบกับนางกาญจนา เป็นครูโรงเรียนซึ่งอยู่ใกล้กับวัด จึงรับแก้วเก้าเป็นบุตรบุญธรรมพร้อมทั้งส่งเสริมเล่นลิเก 

"สโนไวท์" หรือ สุมาพร หงส์สิริสกุล หรือ โปรดิวเซอร์ลูกทุ่งชื่อดังเล่าว่า นางกาญจนานำแก้วเก้ามาฝากเธอไว้ในช่วงที่เธอกำลังทำอัลบั้มให้กับ "ไชยา มิตรไชย" ตอนนั้นแก้วเก้าอายุประมาณ 16 ปี เธอจึงบอกว่าให้รอน้องโตก่อน จากนั้นช่วงปี 2543 ผู้จัดการของ "รุ่ง สุริยา" นักร้องลูกทุ่งคนดัง ขอให้เธอเป็นโปรดิวเซอร์สร้างนักร้องลูกทุ่งอีกสักคน เธอจึงเลือกนำแก้วเก้ามาทำ และออกอัลบั้มแรกเมื่อต้นปี 2544 ชื่อ "ลั่นกลองรัก" มีเพลงดังสองเพลงคือ "ลั่นกลองรัก" และ "ลองเป็นแฟน" ซึ่งถือว่าได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี และกำลังตั้งใจทำอัลบั้มชุดที่ 2 โดยระหว่างนั้นแก้วเก้า ได้ตระเวนเล่นลิเกร่วมกับหลายคณะ เพื่อรอออกเทป แต่ต้องมาเสียชีวิตเสียก่อนในวัยแค่ 22 ปีเท่านั้น

ผลงานเพลง
---------

* ลั่นกลองรัก

**ผลงานเพลงดัง**

* ลั่นกลองรัก
* ลองเป็นแฟน

เสียชีวิต
---------

นิกร ช้างสุวรรณ หรือ "เอกชัย ราชันย์" พระเอกลิเกซึ่งเป็นเพื่อนของแก้วเก้า กรกต เล่าว่า ก่อนเกิดเหตุ แก้วเก้ามาหาเขาที่กำลังเล่นลิเกอยู่ที่วัดเทพลีลา ระหว่างที่นั่งรอ แก้วเก้าได้ดื่มเหล้าไปด้วย หลังลิเกเลิกได้คว้ากุญแจรถรถเก๋งฮอนด้าแจ๊ซสีน้ำเงิน ทะเบียน ษว 9163 กทม. ของเพื่อนหญิงคนหนึ่งไปขับ โดยมีนายสิทธิพร สังขบุตร อายุ 36 ปี นั่งไปด้วย เพื่อไปเที่ยวสถานบันเทิงแห่งหนึ่งย่านรัตนาธิเบศร์ แต่ช่วงเวลานั้นร้านได้ปิดไปแล้ว แก้วเก้าจึงขับไปส่งเพื่อน แต่ขณะนั้นเกิดเหตุฝนตก ถนนลื่น รถที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูง ได้พยายามแซงรถคันหน้าแต่ไม่พ้น จึงเสียหลักไปชนราวเหล็กข้างทาง ก่อนอัดกับรถบรรทุกสิบล้อ บริเวณถนนพระราม 5 ใกล้วัดนครอินทร์ หมู่ 1 ต.บางขนุน อ.บางกรวย จ.นนทบุรี เป็นเหตุให้ลูกทุ่ง-ลิเกดาวรุ่ง "แก้วเก้า กรกต" ที่นั่งมาในรถเสียชีวิตคาที่ เมื่อเวลาประมาณ ตี 3 ของวันที่ 19 ก.ย.2547 ขณะที่นายสิทธิพร ได้รับบาดเจ็บ ส่วนรถสิบล้อได้หลบหนีไป แต่แม่บุญธรรมไม่เชื่อว่าลูกของเธอจะถือวิสาสะเอารถของคนอื่นมาขับ

ศพของ "แก้วเก้า กรกต" ได้รับการฌาปนกิจที่วัดบางหญ้าแพรกใต้ ซ.หลังวัดเรือนจำบางขวาง อ.เมือง จ.นนทบุรี
**เฟเธอร์เวท** (อังกฤษ: featherweight) ชื่อเรียกพิกัดน้ำหนักมวยรุ่นเล็กรุ่นหนึ่ง นักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 122 ปอนด์ (55.338 กิโลกรัม) และไม่เกิน 126 ปอนด์ (57.153
กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกชื่อนี้เหมือนกันหมด สำหรับนักมวยไทยยังไม่เคยมีใครเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้ (เคยมีหนึ่งคน คือ ก้องธวัช ส.กิตติ แต่เป็นแชมป์โลกในสถาบันสหพันธ์มวยโลก (WBF) ซึ่งเป็นสถาบันที่ไม่ได้รับการยอมรับ)  แต่สำหรับมวยสากลสมัครเล่นแล้ว เคยมีนักมวยไทยครองเหรียญทองโอลิมปิกมาแล้ว ในปี ค.ศ. 1996 คือ สมรักษ์ คำสิงห์

สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่เคยชกหรือชกในพิกัดนี้ อาทิ ซัลบาดอร์ ซันเชซ, วิลเฟรโด บัซเกซ, หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา, นาซีม ฮาเหม็ด, แมนนี่ ปาเกียว, เอริก โมราเลส, คริส จอห์น , โฮซูมิ ฮาเซงาวะ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mullan, Harry (1996). *The Ultimate Encyclopedia of Boxing*. London, England: Carlton Books. pp. 172. ISBN 0785806415.
2. ↑  ช้าง พีอาร์. *รู้จักกับก้องธวัช ส.กิตติ แชมป์โลกคนล่าสุดของเมืองไทย*. นิตยสารมวยโลก. เล่มที่ 714 พฤษภาคม 2541 หน้า 16 – 17
3. ↑  ก๊อตซิลลา.*ก้องธวัช ส.กิตติ หมัดมรณะปลิดวิญญาณนักชกอิเหนา*. นิตยสารมวยโลก. เล่มที่ 866 เมษายน 2544 หน้า 21 - 22
4. ↑  ภาพเก่าเล่าใหม่(33)สมรักษ์ คำสิงห์ จากช่อง 7
***ลิขิตรักตะวันและจันทรา*** (อังกฤษ: Moon Embracing the Sun; ฮันกึล: 해를 품은 달; อาร์อาร์: Haereul Pum-eun Dal) เป็นละครโทรทัศน์เกาหลีแนวแฟนตาซีอิงประวัติศาสตร์ ออกอากาศครั้งแรกทางช่องเอ็มบีซีในเกาหลีใต้เมื่อวันที่ 4 มกราคม ถึง 15 มีนาคม 2555 มี 20 ตอน นำแสดงโดย ฮัน กา-อิน, คิม ซู-ฮย็อน, จุง อิล-วู และคิม มิน-ซอ สำหรับในประเทศไทย ออกอากาศทางช่อง 3

***ลิขิตรักตะวันและจันทรา*** เป็นละครโทรทัศน์เกาหลีที่สร้างมาจากนวนิยายชื่อ *จันทราโอบอาทิตย์* ของ จ็อง อึน-กว็อล โดยเรื่องราวเกี่ยวกับพระเจ้าอีฮว็อน พระราชาแห่งโชซอน (ซึ่งพระเจ้าอีฮว็อนนั้นไม่มีตัวตนอยู่จริงในประวัติศาสตร์แต่อย่างใด) ที่ต้องสูญเสียหญิงสาวชื่อ โฮ ย็อน-อู ที่เพิ่งได้แต่งตั้งเป็นพระชายาเมื่อครั้งเป็นองค์ชายรัชทายาทเพี่ยงไม่กี่วัน โอ ย็อน-อู นั้นเสียชีวิตด้วยวัยเพียง 13 ปี 8 ปีต่อมา ในขณะที่พระเจ้าอีฮว็อนปลอมตัวเป็นสามัญชนอยู่นั้น พระองค์ทรงได้พบกับหญิงสาวคนหนี่งซึ่งเป็นธิดาเทพ แต่เธอไม่มีชื่อ พระองค์จึงตั้งชื่อให้ธิดาเทพคนนั้นว่า ว็อล (ซึ่งแปลว่า "ดวงจันทร์") โดยไม่รู้เลยว่า จริงๆ แล้ว ธิดาเทพว็อลก็คือ โฮ ย็อน-อู หญิงสาวคนรักที่ตายไปแล้วนั่นเอง
**วัดสุทธาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทับยา อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี

วัดสุทธาวาส เดิมชื่อ **วัดใหม่** เป็นวัดเก่าสมัยกรุงศรีอยุธยา ได้สร้างในพื้นที่วัดเก่า ซึ่งเป็นวัดร้าง การสร้างวัดใหม่สังเกตได้จากพระพุทธรูปศิลา ซึ่งเป็นพระประธานในอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2403 โดยนายเอม ชาวบางช้าง จังหวัดสมุทรสงคราม ได้อพยพครอบครัวมาตั้งถิ่นฐานในบริเวณใกล้กับวัด และได้พบพระพุทธรูปศิลาขนาดใหญ่ชำรุด อยู่บนเนินดินมีซากเจดีย์ เข้าใจว่าเป็นวัดร้าง จึงบูรณะพระพุทธรูปเพื่อสักการะ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513

สิ่งก่อสร้างสมัยกรุงศรีอยุธยาคือวิหารหลังเก่าซึ่งภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติพระจุฬามณี วาดด้วยช่างฝีมือชั้นครู เป็นภาพตอนพระพุทธองค์ทรงออกบรรพชา ภาพตอนผจญมาร ภาพตอนพระพุทธองค์ฉันอาหารที่นายจุนทะถวาย ทรงประชวรแล้วเสด็จไปประทับ ณ ต้นรังคู่ เสด็จสู่ปรินิพพาน และภาพเรื่องราวของการถวายพระเพลิง การแจกจ่ายพระอัฐิธาตุแก่เหล่ากษัตริย์และเทวดา ส่วนหน้าบันเป็นภาพบรรจุพระอัฐิธาตุของพระพุทธเจ้าลอยในน้ำแต่มีสภาพเลือนลาง ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 40 นิ้ว สูง 65 นิ้ว พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย
ขนาดหน้าตักกว้าง 50 นิ้ว สูง 75 นิ้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "มรดกทางพระพุทธศาสนา".
2. ↑  "วัดสุทธาวาส".
3. ↑  "วัดสุทธาวาส". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "วัดสุทธาวาส". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
5. ↑  "วัดสุทธาวาส (วัดใหม่)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**ครุยเซอร์เวท** (อังกฤษ: cruiserweight) พิกัดน้ำหนักมวยรุ่นหนึ่ง เป็นพิกัดที่อยู่ระหว่างรุ่นไลท์เฮฟวีเวท (168 ปอนด์ ขึ้นไป ไม่เกิน 175 ปอนด์) กับเฮฟวีเวท (200 ปอนด์ขึ้นไป) ที่เป็นรุ่นที่ใหญ่ที่สุด

โดยรุ่นครุยเซอร์เวท เป็นรุ่นที่มีน้ำหนักมากกว่า 175 ปอนด์ (79.379 กิโลกรัม) และไม่เกิน 190 ปอนด์ (86.183 กิโลกรัม) ถือเป็นรุ่นที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ของพิกัดน้ำหนักมวย รองจากเฮฟวีเวทเท่านั้น จึงได้รับการขนานนามว่าเป็น "รุ่นน้องยักษ์" แต่ไม่ปรากฏในการชกมวยสากลสมัครเล่น สถาบันมวยหลัก สมาคมมวยโลก​ (WBA)​ สภามวยโลก​ (WBC)​ สหพันธ์มวยนานาชาติ​ (IBF) เรียก​รุ่นนี้ว่า "ครุยเซอร์เวท" เหมือนกันหมด ยกเว้นองค์กรมวยโลก​ (WBO) จะเรียกรุ่นนี้ว่า "จูเนียร์เฮฟวีเวท" (junior heavyweight) 

แต่ทว่า พิกัดรุ่นนี้กลับไม่ได้รับความนิยมนักเมื่อเทียบกับรุ่นอื่น ๆ โดยแฟนมวยมักจะให้ความสนใจที่รุ่นเฮฟวีเวทมากกว่า จึงมีนักมวยหลายคนที่ชกในรุ่นนี้และได้เลื่อนพิกัดขึ้นไปชกในรุ่นเฮฟวีเวทมากกว่า อาทิ อีแวนเดอร์ โฮลีฟิลด์, เดวิด เฮย์, อัล โคล เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  เดวิด เฮย์ จากไทยรัฐ
2. ↑  ["Evander Holyfield (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-02-01. สืบค้นเมื่อ 2012-07-22. Evander Holyfield (อังกฤษ)]
**ซูเปอร์ไลท์เวท** (อังกฤษ: super lightweight) ชื่อเรียกพิกัดน้ำหนักมวยรุ่นเล็กรุ่นหนึ่งที่อยู่ระหว่างรุ่นไลท์เวทกับรุ่นเวลเตอร์เวท นักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 135 ปอนด์ (61.235 กิโลกรัม) และไม่เกิน 140 ปอนด์ (63.503 กิโลกรัม) โดยสถาบันสภามวยโลก (WBC) และสมาคมมวยโลก (WBA) ก่อตั้งรุ่นนี้ขึ้นมาพร้อมกันในปี ค.ศ. 1967 โดยเริ่มแรกเรียกว่า **ไลท์เวลเตอร์เวท** (light welterweight) ต่อมาทางสภามวยโลกและสมาคมมวยโลกได้เปลี่ยนชื่อรุ่นเป็น "ซูเปอร์ไลท์เวท" ตั้งแต่ ค.ศ. 1998 ส่วนทางสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และองค์กรมวยโลก (WBO)​ เรียกว่า **จูเนียร์เวลเตอร์เวท** (junior welterweight) แต่ในวงการมวยสากลสมัครเล่นยังคงเรียกว่า ไลท์เวลเตอร์เวท อยู่

สำหรับนักมวยไทยเคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้มาแล้ว 1 คน คือ แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ซึ่งเป็นแชมป์โลกรุ่นใหญ่สุดที่นักมวยไทยเคยเป็นแชมป์มาด้วย และมีนักมวยสากลสมัครเล่นเคยได้ครองเหรียญทองโอลิมปิกมาแล้วในปี ค.ศ. 2004 คือ มนัส บุญจำนงค์ และได้เหรียญเงินโอลิมปิก 2 คน คือ ทวี อัมพรมหา ในปี ค.ศ. 1984 และ มนัส บุญจำนงค์ ในปี ค.ศ. 2008

สำหรับนักมวยชาวต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่ชกหรือเคยชกในพิกัดน้ำหนักนี้ ได้แก่ กัตส์ อิชิมัตสึ, อันโตนิโอ เซร์บันเตส, ชูการ์ เรย์ เลนเนิร์ด, โธมัส เฮิร์นส์, โรเบร์โต ดูรัน, ฆูลิโอ เซซาร์ ชาเบซ, ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, มิเกล อังเฆล กอนซาเลซ, มีเกล กอตโต, แมนนี ปาเกียว, เอริก โมราเลส, ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์, อาร์ตูโร กัตติ, อาเมียร์ ข่าน, รุสลัน โปรวอดนิคอฟ, จอช เทย์เลอร์ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Weight divisions (อังกฤษ)
2. ↑  สุพจน์ ชีรานนท์, *22 แชมป์โลกชาวไทย* นิตยสารคนเด็ด ฉบับพิเศษ (สำนักพิมพ์ดวงตา, พ.ศ. 2538)
3. ↑  มนัส บุญจำนงค์ จากสนุกดอตคอม
การแสดงดอกไม้ไฟที่อนุสาวรีย์วอชิงตันเมื่อปี ค.ศ. 1986
**วันประกาศอิสรภาพ** (อังกฤษ: Independence Day) เป็นวันชาติและวันหยุดทางการในสหรัฐอเมริกาเพื่อรำลึกถึงการประกาศอิสรภาพของสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776 ซึ่งมีใจความว่า สิบสามอาณานิคม ซึ่งในเวลานั้นกำลังทำสงครามอยู่กับราชอาณาจักรบริเตนใหญ่เป็นรัฐเอกราชแล้ว และดังนั้น ไม่ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอังกฤษอีกต่อไป คำประกาศอิสรภาพส่วนใหญ่เขียนขึ้นโดยโทมัส เจฟเฟอร์สัน อธิบายอย่างเป็นทางการว่าเหตุใดสภาจึงลงมติเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม เพื่อประกาศอิสรภาพจากบริเตนใหญ่ ราวหนึ่งปีหลังจากการปะทุของสงครามปฏิวัติอเมริกัน วันเกิดของสหรัฐอเมริกา หรือวันประกาศเอกราช มีการเฉลิมฉลองขึ้นเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม ซึ่งตรงกับวันครบรอบที่คำประกาศอิสรภาพได้รับการเห็นชอบโดยสภา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "National Days of Countries". *Ministry of Foreign Affairs and Trade*. New Zealand. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 25, 2011. สืบค้นเมื่อ June 28, 2009.
2. ↑  Central Intelligence Agency. "National Holiday". *The World Factbook*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 13, 2009. สืบค้นเมื่อ June 28, 2009.
3. ↑  "National Holiday of Member States". United Nations. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 2, 2012. สืบค้นเมื่อ June 28, 2009.
4. 1 2  "What is Independence Day in USA?". Tech Notes. July 2, 2015. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 22, 2019. สืบค้นเมื่อ July 2, 2015.
**เปรื่องปราชญ์ ประสาตร์สาน** (ชื่อเล่น: ปั๊ป) เกิดเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2526 เป็นนักร้องชาวไทย สังกัดGenome Records ในเครืออาร์เอส มีผลานเพลงที่โด่งดังและเป็นที่รู้จักคือเพลง "ฉันมาบอกเขา" ด้านการศึกษาจบปริญญาตรีที่ คณะจิตรกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร

ประวัติ
-------

**เปรื่องปราชญ์ ประสาตร์สาน** นักร้องชาวไทย เข้าสู่วงการด้วยการประกวดร้องเพลงด้านดนตรีมากมาย ต่อมาได้กลายมาเป็นศิลปินนักร้องในสังกัดจีโนม เร็คคอร์ด (Genome Records) ในเครือ บริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) มีผลงานอัลบั้มถึง 2 ชุดด้วยกัน และอัลบั้มพิเศษอีก 1 ชุด

หลังจากที่ประกวดร้องเพลง ไม่นานก็ได้รับการติดต่อจากพี่โอเล่-ดนตร์ ศิลป์ศรุตซึ่งเป็นโปรดิวเซอร์ของค่ายอาร์เอส ให้มาร่วมทำงานด้วยกัน อัลบั้มชุดแรก ในปีพ.ศ. 2547 กับผลงานเพลงในแนวป๊อปร็อก ในชื่ออัลบั้ม "PUP" ทำให้ปั๊ปมีโอกาสได้ทำงานอีกชิ้นที่ตัวเองชอบนอกเหนือไปจากการวาดรูป โดยใช้เวลาทำอัลบั้ม ปั๊ปรวมทั้งสิ้น 1 ปี ซึ่งเป็นงานที่ฝึกความอดทนได้ดี ทั้งกับตัวปั๊ปเองและทีมงาน โดยเพลงเด่นในอัลบั้มนี้ อาทิ ฉันมาบอกเขา ให้ฉันสักนาที และ ยืดอกรับ

ส่วนอัลบั้มที่สองคืออัลบั้มม "CC pup" แนวเพลงป็อปฟังสบาย เปิดเตัวด้วยเพลง คืนนี้มันเหงา ในปีพ.ศ. 2548

ปัจจุบัน ปั๊ป เปรื่องปราชญ์ได้แต่งงานไปเรียบร้อยแล้ว กับสาวนอกวงการ โดยจัดงานแต่งงานไปเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2559

ผลงาน
-----

### อัลบั้มเดียว

#### อัลบั้ม Pup (พ.ศ. 2547)

**ปกอัลบั้ม** Pup **(พ.ศ. 2547)**
1. ฉันมาบอกเขา
2. ให้ฉันสักนาที
3. โดด
4. ให้เขามาอยู่แทนฉันเลยดีกว่า
5. จะไม่ทำให้เธอเสียใจ
6. ยืดอกรับ
7. ผูกด้วยหัวใจ
8. ฉันจะอยู่ข้างเธอ
9. ยังติดอยู่ในใจ
10. ไม่ใช่อย่างฝันเลยใช่ไหม

#### อัลบั้ม CC Pup (พ.ศ. 2548)

1. คืนนี้มันเหงา
2. ลำบากใจก็ไม่ต้องทัก
3. หายไปหรือเล่า
4. พอไหวหรือเปล่า
5. ทำไมไม่รักคนอื่น
6. อยากให้ได้ยินว่ารักเธอ
7. โอกาสแค่ 1 ในล้าน
8. ข้างนอกเปลี่ยนไปข้างในเหมือนเดิม
9. ไม่ไว้ใจตัวเอง
10. ขอเถอะ

### อัลบั้มพิเศษ

#### อัลบั้ม ลูกของพ่อ (พ.ศ. 2549)

1. ลูกของพ่อ - (รวมศิลปิน RS)
2. ไผ่รวมกอ - (การะเกด , เอ ทัธกร , บิว กัลยาณี , หลวงไก่)
3. อย่าทำให้พ่อร้องไห้ - (ปาน ธนพร , บั๊มพ์ ณรงค์กลต)
4. คิดถึงพ่อ - (ฟลุค - แดน)
5. พอเพียง-เพียงพอ - (ศร , วิด , โบวี่)
6. อยากเข้มแข็งเหมือนพ่อ - (ดัง-ตอง)
7. บอกด้วยใจ ฟังด้วยใจ - (Lydia-Amary )
8. ลูกไม้ใต้ต้น (เราสามคนยังเก็บตะวัน) - (แก้ว ,เกด , เกียร พลางกูร)
9. พรของพ่อ - (พ่อ-บีม)
10. ทำดีให้พ่อดู - (3Diff , อาหรั่ง , PuP ,ฝ้าย , Calyn, JNE)

อ้างอิง
-------

* ราชื่อเพลงในอัลบั้มของ "ปั๊ป-เปรื่องปราชญ์ ประสาตร์สาน" (musicuptome.blogspot.com) เก็บถาวร 2017-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* พูดน้อยเป็นเหตุ ?ปั๊ป-เปรื่องปราชญ์? ไร้สาวข้างกาย!!! : ดาราไทย
* ประวัติ "ปั๊ป-เปรื่องปราชญ์ ประสาตร์สาน" ศิลปินหนุ่มสังกัดอาร์เอส เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* facebook Fanpage ของ "ปั๊ป-เปรื่องปราชญ์"
* เว็บไซต์อาร์เอส (R.S.)
**การล้อมทูรัค** ได้กินเป็นเวลา 241 วัน ใน ค.ศ. 1941 ภายหลังจากกองกำลังฝ่ายอักษะได้รุกผ่านไซเรไนกาจากเอล อาเกล่าในปฏิบัติการดอกทานตะวันเข้าปะทะกับกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรในลิเบีย ในช่วงการทัพทะเลทรายตะวันตก (ค.ศ. 1940-1943) ในสงครามโลกครั้งที่สอง ในปลายปี ค.ศ. 1940 ฝ่ายสัมพันธมิตรได้มีชัยชนะเหนือกองทัพที่ 10 ของอิตาลีในช่วงปฏิบัติการเข็มทิศ (9 ธันวาคม ค.ศ. 1940-9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1941) ส่วนใหญ่ของกองกำลังทะเลทรายตะวันตก (WDF) ได้ถูกส่งไปยังการทัพกรีซและซีเรีย ขณะที่ทหารเยอรมันและอิตาลีได้เสริมกำลังมาถึงลิเบีย มีเพียงโครงสร้างกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรที่หลงเหลืออยู่ ซึ่งขาดแคลนทั้งอุปกรณ์และสัมภาระเสบียง ฝ่ายป้องกันได้เป็นที่รู้จักอย่างรวดเร็วว่า หนูแห่งทูรัค

ปฏิบัติการดอกทานตะวัน (6 กุมภาพันธ์-25 พฤษภาคม ค.ศ. 1941) การบีบบังคับฝ่ายสัมพันธมิตรให้ล่าถอยไปยังชายแดนอียิปต์ กองทหารรักษาการณ์ ประกอบด้วยส่วนใหญ่ของกองพลออสเตรเลียที่ 9 (พลโท Leslie Morshead) ยังคงเหลืออยู่ที่ทูรัค เพื่อไม่ให้ท่าเรือต้องตกไปอยู่ในเงื้อมมือฝ่ายอักษะ ในขณะที่ WDF ได้จัดระเบียบและเตรียมความพร้อมที่จะโจมตีตอบโต้กลับ ฝ่ายอักษะได้ล้อมทูบลักเริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 10 เมษายน เมื่อท่าเรือได้ถูกโจมตีโดยกองกำลังภายใต้การบัญชาของพลโท แอร์วิน รอมเมิลและต่อเนื่อง ในช่วงที่ได้มีการพยายามที่จะบรรเทาสามครั้ง ได้แก่ ปฏิบัติการแบร์วิตี้ (Operation Brevity)(15-16 พฤษภาคม), ปฏิบัติการขวานรบ (15-17 มิถุนายน) และปฏิบัติการครูเซเดอร์(18 พฤศจิกายน – 30 ธันวาคม) การยึดครองทูรัคนั้นเป็นการป้องกันฝ่ายอักษะจากท่าเรือขนส่งสัมภาระที่ใกล้กับชายแดนอียิปต์-ลีเบียกว่าจะถึงเบงกาซี 560 ไมล์ (900 กิโลเมตร) ทางตะวันตกของชายแดนอียิปต์ซึ่งอยู่ในพิสัยของเครื่องบินทิ้งระเบิดของกองทัพอากาศหลวงของอังกฤษ (RAF) ตริโปลีอยู่ห่างประมาณ 930 ไมล์ (1,500 กิโลเมตร)จากทางตะวันตกของตริโปลิเตเนีย

การล้อมของฝ่ายทหารอักษะได้ถูกหันไปสนจากชายแดนและทหารรักษาการณ์ได้ขับไล่กองกำลังฝ่ายอักษะ ท่าเรือได้ถูกกระหน่ำยิงด้วยปืนใหญ่ เครื่องบินดำทิ้งระเบิด และการทิ้งระเบิดขนาดกลาง ในขณะที่ RAF ได้บินเที่ยวเข้าป้องกันจากสนามบินที่ห่างไกลออกไปในอียิปต์ กองทัพเรือฝ่ายสัมพันธมิตร เช่น กองเรือเมดิเตอร์เรเนียน (รวมทั้งกองทหารชายฝั่ง) ได้ดำเนินเข้าขัดขวาง ทำการขนทหารเข้ามาเสริมกำลังและสัมภาระเสบียงและแบกทหารบาดเจ็บและเชลยออกไป เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ทูรัคได้รับการบรรเทาโดยกองทัพที่ 8 (ซึ่งถูกควบคุมกองกำลังภาคพื้นดินของอังกฤษและฝ่ายสัมพันธมิตรอื่น ๆ ในทะเลทรายตะวันตกจากเดือนกันยายน ค.ศ. 1941) ในปฏิบัติการครูเซเดอร์
**วัดหนองโว้ง** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองบางยม อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 76 ไร่ 2 งาน 95.80 ตารางวา มีแม่น้ำยมไหลผ่านด้านหลังวัด 

วัดหนองโว้งตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2242 เดิมเรียกว่า **วัดหนองโอ่ง** ต่อมาเปลี่ยนเป็นวัดหนองโว้ง เนื่องจากน้ำฝนได้กัดเซาะตลิ่งจนพังจึงทำให้เป็นเว้าโค้ง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อพ.ศ. 2399 ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระอารามหลวง ตั้งแต่วันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2536 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอน พระปริยัติธรรมทั้งแผนกธรรมและแผนกบาลี กับทั้งแผนกสายสามัญ โดยมีโรงเรียน คือ โรงเรียนวัดหนองโว้งวิทยา เป็นโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา ประจำอำเภอสวรรคโลก ตั้งแต่ พ.ศ. 2537 เปิดสอนตามหลักสูตรโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา มัธยมศึกษาตอนต้น ตอนปลาย พ.ศ. 2534 สังกัดกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ สอนตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน 2544 สังกัดกองพุทธศาสนศึกษา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ

วัดหนองโว้งมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปหลวงพ่อสองพี่น้อง เป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย ปางมารวิชัย 2 องค์ เนื้อทองสำริด ขนาดหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว และ 31.9 นิ้ว ตามลำดับ พบเมื่อ พ.ศ. 2456 โดยชาวบ้านหนองโว้งได้บุกถางป่าบริเวณบ้านปากน้ำซึ่งอยู่ห่างจากบ้านหนองโว้งประมาณ 4 กิโลเมตร พบซากอุโบสถเก่าซึ่งหักพังเป็นเนินดินสูง ลักษณะคล้ายจอมปลวก มีต้นไม้และเถาวัลย์ปกคลุมหนาแน่น เมื่อขุดดินจึงพบพระพุทธรูปจำนวน 4 องค์ องค์ใหญ่ 2 องค์ และองค์เล็ก 2 องค์ ชาวบ้านได้มอบให้พระอุปัชฌาย์พุกเจ้าอาวาสวัดหนองโว้งสมัยนั้น 2 องค์ ส่วนอีก 2 องค์ ได้อัญเชิญไปประดิษฐานไว้ที่วัดปากน้ำ หลวงพ่อสองพี่น้องนั้นแต่เดิมได้อัญเชิญพระพุทธรูปที่ได้มาประดิษฐานไว้ที่มณฑปเนื่องจากยังมิได้ก่อสร้างวิหาร ต่อมาจึงได้สร้างวิหารเมื่อ พ.ศ. 2472 เพื่อประดิษฐาน ทุกปีจะมีงานฉลองพระพุทธรูป โดยกำหนด ขึ้น 12 ค่ำ ถึง 15 ค่ำและแรม 1 ค่ำ เดือนสามของทุกปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมเป็นเจ้าภาพถวายผ้าพระกฐินพระราชทานประจำปี 2559 ณ วัดหนองโว้ง จังหวัดสุโขทัย พระอารามหลวงชั้นตรี". กรมทรัพยากรน้ำบาดาล. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-25. สืบค้นเมื่อ 2021-08-25.
2. ↑  "วัดหนองโว้ง (พระอารามหลวง)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดหนองโว้ง**
ปรีชา พิมพ์พันธ์ เมื่อ พ.ศ. 2504
**ปรีชา พิมพ์พันธ์** (เกิด พ.ศ. 2479) เป็นคนไทยคนแรกที่ปั่นจักรยานทางไกล จากประเทศไทยไปประเทศสหรัฐอเมริกา

ประวัติ
-------

**ปรีชา พิมพ์พันธ์** เป็นชาวตำบลแปดริ้ว จังหวัดฉะเชิงเทรา จบการศึกษาจากโรงเรียนการฝึกหัดครูชั้นสูง ประสานมิตร (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ) เมื่ออายุ 25 ปี และตัดสินจะไปศึกษาต่อปริญญาโทที่ มหาวิทยาลัยแอละแบมา สหรัฐอเมริกา โดยเดินทางด้วยจักรยานเพียงคนเดียว ปรีชา พิมพ์พันธ์ เริ่มออกเดินทางตั้งแต่ วันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 เวลา 4.00 น.   ผ่านพม่า อินเดีย เอเชียใต้ ถึงยุโรป แล้วโดยสารเรือจากอังกฤษถึงมอนทรีออล แคนาดา ขี่จักรยานอีกช่วงหนึ่งจากมอนทรีออลไปแอละแบมา สหรัฐอเมริกาใช้เวลาทั้งสิ้น 6 เดือน ผ่าน 20 ประเทศ  และหลังจากเรียนจบแล้วได้ขี่จักรยานอีกช่วงหนึ่งจาก แอละแบมา ไป ลอสแอนเจลิส มีเรื่องราวบันทึกในหนังสือชื่อ "ปั่นหมื่นไมล์ไปเรียนหนังสือ" 

ปรีชา เคยเป็นอดีตโค้ชนักกีฬาจักรยานทีมชาติไทย ปัจจุบันเป็นผู้จัดการโรงเรียนจิรศาสตร์วิทยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา  และได้ปั่นจักรยานทางไกลอีกครั้งเส้นทางขั้วโลกเหนือ-ขั้วโลกใต้ ผ่านอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และอเมริกาใต้ ในปี พ.ศ. 2538 ขณะมีอายุ 58 ปี

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "คนไทยเคยขี่จักรยานรอบโลก ตั้งแต่ 40 ปีที่แล้ว". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-12. สืบค้นเมื่อ 2007-11-03.
2. ↑  Jeanette Hibbs, The Post Herald, Sept.8 1961[*ลิงก์เสีย*] สำเนาจาก gotoknow
3. ↑  สัมภาษณ์พิเศษ "ปรีชา พิมพ์พันธ์" (2)[*ลิงก์เสีย*]
4. 1 2  "บทความจาก MBT .... ปรีชา พิมพ์พันธ์ "ปั่นหมื่นไมล์ไปเรียนหนังสือ"". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-05-05. สืบค้นเมื่อ 2007-11-03.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สัมภาษณ์พิเศษ "ปรีชา พิมพ์พันธ์"[*ลิงก์เสีย*]
* อเมริกาสมัยเมื่อ 44 ปีก่อน
**ปืนอัตตาจร M107 175 มม.** ถูกใช้โดยกองทัพสหรัฐฯ ตั้งแต่ต้นทศวรรษ 1960 ถึงปลายทศวรรษ 1970 มันเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลปืนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยตนเอง มีจุดมุ่งหมายเพื่อใช้การสนับสนุนการยิงระยะไกลในระบบขนส่งทางอากาศ มันยังถูกส่งออกไปยังประเทศอื่น ๆ อีกหลายประเทศ เช่น เยอรมนี เกาหลีใต้ สเปน กรีซ อิหร่าน อิสราเอล อิตาลี เนเธอร์แลนด์ สหราชอาณาจักร และตุรกี ประวัติการใช้งานของ M107 ใน กองทัพสหรัฐ ถูกจำกัดไว้เฉพาะในสงครามเวียดนาม มีการใช้งานการต่อสู้อย่างกว้างขวางในอิสราเอล M107 ใช้ส่วนประกอบหลายอย่างร่วมกัน และในหลายครั้งถูกแทนที่ด้วยปืนครก M110 203 มม. รุ่นที่ใหม่กว่า แม้ว่าจะปลดประจำการจากสหรัฐในช่วงปลายทศวรรษ 1970 แต่ยังคงประจำการกับกองทัพบางส่วนถึงปี 2019

ประวัติการออกแบบและการผลิต
--------------------------

ในช่วงทศวรรษ 1950 ปืนใหญ่อัตตาจรขนาด 203 มม. ที่ใช้เครื่องยนต์ของกองทัพบกสหรัฐฯ คือ M55 โดยอิงจากโครงเครื่องและป้อมปืนของปืนอัตตาจร M53 155 มม. ซึ่งใช้ส่วนประกอบบางส่วนจากรถถัง M48 น้ำหนักของ M55 ที่ 44 ตัน ห้ามขนส่งทางอากาศและเครื่องยนต์เบนซินของมันถูกจำกัดระยะไว้ที่ประมาณ 260 กม. รวมทั้งอันตรายจากการระเบิดในการรบ

สิ่งนี้ทำให้กองทัพสหรัฐฯ ออกข้อกำหนดสำหรับชุดระบบปืนใหญ่อัตตาจรรุ่นใหม่ รุ่นใหม่ต้องเบาลง เพื่อให้สามารถขนส่งทางอากาศได้ และยังคงสืบทอดพาหนะหลายคันจากแชสซีเดียวกัน เพื่อลดความซับซ้อนในการบำรุงรักษาและการฝึกอบรม บริษัท Pacific Car and Foundry (Paccar) ได้พัฒนาต้นแบบหลายรุ่น ปืนอัตตาจร 175 มม. T235 และปืนครกขับเคลื่อนด้วยตนเอง 203 มม. T236 ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ดีเซล และนอกจากอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ต่างกัน ยังเป็นพาหนะชนิดเดียวกันโดยพื้นฐานแล้ว พวกมันเป็นที่รู้จักในกองทัพสหรัฐ ในชื่อ M107 และ M110 ในปี 2505 และ 2506 ตามลำดับ

Paccar ได้รับสัญญาการออกแบบ M107 และ M110 และการเสนอราคาการผลิตเบื้องต้นจาก Detroit Arsenal สิ่งนี้อิงตามคุณสมบัติหลักที่ได้รับการจดสิทธิบัตรของ M55 เครื่องปรับสมดุลก๊าซ ซึ่งปรับปรุงความสมดุลของลำกล้องปืน ทำให้ปืนสามารถยกขึ้นได้ง่ายขึ้น (ซึ่งเชื่อมโยงกับลูกตุ้มที่ควบคุมด้วยระบบไฮดรอลิก) กลไกวงล้อที่ได้รับการปรับปรุงเพื่อปรับปรุงการเล็ง การออกแบบกลไกการหดตัวของไฮดรอลิกใหม่ และช่วงล่างของแชสซีที่ควบคุมด้วยระบบไฮดรอลิกค้ำยันเมื่อปืนถูกยิง อีกสองบริษัทผลิต M107: FMC ระหว่างปี 1965 ถึง 1980 และ Bowen-McLaughlin-York

M107 จำนวนมากถูกสร้างขึ้นใหม่ในชื่อ M110A2

ประเทศที่ใช้งาน
---------------

* กรีซ
* อิหร่าน
* เวียดนาม

### ประเทศที่ใช้งานในอดีต

* อิสราเอล
* อิตาลี
* เนเธอร์แลนด์
* สเปน
* เกาหลีใต้
* ตุรกี
* เยอรมนี เยอรมนีตะวันตก
* สหราชอาณาจักร
* สหรัฐ

ดูเพิ่มเติม
-----------

* เอ็ม101 ฮาวอิตเซอร์
* เอ็ม108 ฮาวอิตเซอร์
* เอ็ม109 ฮาวอิตเซอร์
* เอ็ม198 ฮาวอิตเซอร์

อ้างอิง
-------

* George Forty & Jack Livesey, the World Encyclopedia of Tanks, Anness, 2006
ศาลประชาชนของนาซีเยอรมนีเป็นตัวอย่างของศาลเถื่อน เพราะใช้เพื่อไต่สวนปาหี่ซึ่งคู่แข่งการเมืองของพรรคนาซี
**ศาลเถื่อน** (อังกฤษ: kangaroo court หรือ kangaroo trial) หมายถึง ศาลที่ละเลยหรือบิดเบือนหลักการทางกฎหมายและความยุติธรรม ตุลาการของศาลเถื่อน เรียก "ตุลาการกำมะลอ" (mock justice)

คำว่า "kangaroo court" นั้น เชื่อได้ว่าไม่ได้มีที่มาจากประเทศออสเตรเลียซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยหลักของจิงโจ้ (kangaroo) แต่มีการใช้ครั้งแรกสุดในการขุดทองที่แคลิฟอร์เนียเมื่อ พ.ศ. 2396 โดยครั้งนั้นเรียก "mustang court" หรือ "ศาลม้าเถื่อน" เพราะในเหตุการณ์ดังกล่าว ศาลได้ดำเนินกระบวนยุติธรรมไปอย่างรีบเร่งประดุจม้าเถื่อนกระโดด และต่อมาก็เปรียบกับการกระโดดของจิงโจ้

ตัวอย่างของศาลเถื่อนในประวัติศาสตร์ที่มีชื่อเสียงที่สุด ได้แก่ ศาลประชาชนของโรลันด์ ไฟรซเลอร์ ที่ตั้งขึ้นเพื่อพิจารณาคดีผู้ที่ส่วนเกี่ยวข้องกับแผนลับ 20 กรกฎาคม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Epstein, Catherine (2015). *Nazi Germany: Confronting the Myths*. John Wiley & Sons. pp. 59, 191. ISBN 978-1-118-29478-9.
2. ↑  "kangaroo court". *Merriam-Webster: Dictionary (online)*. สืบค้นเมื่อ 2011-11-11.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ค้นหารากศัพท์
* บทความเกี่ยวกับที่มาของคำว่า "ศาลเถื่อน" ในภาษาอังกฤษ
* "Frank Robinson:The Making of a Manager" by Russell Schneider
ซุ้มประตูวังสรรพสาตรศุภกิจ
**แพร่งสรรพศาสตร์** หรือ **แพร่งสรรพสาตร** [สัน-พะ-สาด] เป็นย่านการค้าที่อยู่ระหว่างถนนตะนาวกับถนนอัษฎางค์ อยู่ทางทิศเหนือของแพร่งนรา บริเวณนี้เดิมเป็น **วังสรรพสาตรศุภกิจ** เป็นวังที่ประทับของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทองแถมถวัลยวงศ์ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ ต้นราชสกุลทองแถม ซึ่งก่อสร้างขึ้นอย่างวิจิตรบรรจงเมื่อ พ.ศ. 2444 มีซุ้มประตูสวยงาม เนื่องจากกรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจทรงเป็นผู้บังคับบัญชากรมช่างในพระบรมมหาราชวัง ต่อมาใน พ.ศ. 2501 และ พ.ศ. 2510 วังนี้เกิดเพลิงไหม้เสียหายจนหมด คงเหลือแต่ซุ้มประตูวัง และมีการสร้างตึกแถวสมัยใหม่ขึ้นมาแทน เรียกย่านนี้ว่า **แพร่งสรรพสาตร** ตามพระนามของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ ต่อมาจึงเพี้ยนเป็น **แพร่งสรรพศาสตร์**

แพร่งสรรพศาสตร์ ในยุคราว พ.ศ. 2500 เคยเป็นแหล่งซ่องโสเภณีที่ขึ้นชื่อแห่งหนึ่งของพระนคร

ดูเพิ่ม
-------

* แพร่งภูธร
* แพร่งนรา

อ้างอิง
-------

1. ↑  พินิจนคร (2009-02-23). "*สามแพร่ง...ทางแยกแห่งทวิภพ*". *สานฟ้า*. สืบค้นเมื่อ 2018-01-15.
2. ↑  "ย้อนตำนานซ่องไทย ธุรกิจสีเทาในเงามืด". *ผู้จัดการออนไลน์*. 2009-09-17. สืบค้นเมื่อ 2018-01-15.[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**แพร่งสรรพศาสตร์**

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ แพร่งสรรพศาสตร์
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°45′11″N 100°29′49″E﻿ / ﻿13.753142°N 100.496943°E﻿ / 13.753142; 100.496943