**สโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโน** (อิตาลี: *Football Club Internazionale Milano S.p.A.*) หรือที่เรียกย่อว่า **อินเตอร์นาซีโอนาเล** หรือ **อินเตอร์ มิลาน** ในประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษ เป็นทีมฟุตบอลจากประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ที่เมืองมิลานในแคว้นลอมบาร์เดีย อินเตอร์เป็นเพียงสโมสรเดียวที่ไม่เคยตกชั้นจากลีกสูงสุดอย่างเซเรียอา นับตั้งแต่แข่งขันครั้งแรกใน ค.ศ. 1909 

สโมสรถือกำเนิดขึ้นจากการแตกหักกันของสโมสรคริกเกตมิลานและสโมสรฟุตบอล (ปัจจุบันคือเอซี มิลาน) โดยอินเตอร์ได้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1908 และชนะเลิศลีกสูงสุดสมัยแรกใน ค.ศ. 1910 นับตั้งแต่ก่อตั้งสโมสรจนถึงปัจจุบัน สโมสรชนะเลิศการแข่งขันในประเทศ 35 รายการ แบ่งเป็นลีกสูงสุด 19 สมัย, โกปปาอีตาเลีย 9 สมัย และซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา 8 สมัย โดยระหว่าง ค.ศ. 2006 ถึง 2010 สโมสรชนะเลิศเซเรียอา 5 สมัยติดต่อกัน ถือเป็นสถิติร่วมของการชนะเลิศฟุตบอลลีกติดต่อกันมากที่สุดในขณะนั้น สโมสรชนะเลิศยูโรเปียนคัพ/ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 3 สมัยใน 1964, 1965 และ 2010 โดยในปี 2010 สโมสรสร้างประวัติศาสตร์คว้าทริปเปิลแชมป์จากการชนะเลิศเซเรียอา โกปปาอิตาเลีย และฟุตบอลยุโรป นอกจากนี้ สโมสรยังชนะเลิศยูฟ่าคัพ 3 สมัย, อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ 2 สมัย และฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 1 สมัย

สนามเหย้าของอินเตอร์คือสนามกีฬาซานซีโร ซึ่งพวกเขาใช้งานร่วมกับคู่ปรับร่วมเมืองอย่างเอซี มิลาน โดยถือเป็นสนามฟุตบอลที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในอิตาลี โดยมีความจุ 75,923 ที่นั่ง สโมสรมีคู่ปรับสำคัญ ได้แก่ เอซี มิลาน ซึ่งการพบกันของทั้งคู่มีชื่อเรียกว่าแดร์บีเดลลามาดอนนีนา นับเป็นการแข่งขันดาร์บีที่ได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก และยูเวนตุส ซึ่งการพบกันของทั้งคู่เรียกว่าแดร์บีดีตาเลีย  ใน ค.ศ. 2019 อินเตอร์ถือเป็นสโมสรที่มีจำนวนผู้ชมในสนามสูงที่สุดในอิตาลี และสูงเป็นอันดับหกในยุโรป และยังเป็นหนึ่งในสโมสรที่มีมูลค่าทีมสูงที่สุดในโลก นับตั้งแต่ ค.ศ. 2016 สโมสรอยู่ภายใต้การบริการของบริษัทโฮลดิ้งสัญชาติจีนอย่าง ซูหนิง กรุ๊ป

ประวัติ
-------

### ก่อตั้งทีม (1908–1960)

ผู้เล่นอินเตอร์มิลานใน ค.ศ. 1910
**อินเตอร์มิลาน** ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1908 โดยใช้ชื่อ *ฟุตบอล คลับ อินแตร์นาซีโอนาเล* ซึ่งมีสมาชิกที่บางส่วนที่แยกตัวมาจากสโมสร มีลาโนตคริกเกร็ตแอนด์ฟุตบอลคลับ (มีทั้งหมด 44 คน) ปัจจุบันคือสโมสรเอซี มิลาน และได้รวมตัวกันเป็นกลุ่มอิตาลีและสวิส (*จอร์โจ มักกีอานี* เป็นจิตรกรที่ได้ออกแบบตราสัญลักษณ์ของสโมสร) สมาชิกจำนวนหนึ่งได้แยกตัวออกก่อตั้งสโมสรแห่งใหม่ด้วยเหตุผลที่ว่า ต้องการเปิดโอกาสให้นักฟุตบอลที่ไม่ใช่ชาวอิตาลีได้เข้าร่วมทีม นั้นก็หมายถึงชาวต่างชาติก็สามารถลงสนามให้กับทีมได้ จึงได้รวมตัวกันของชาวอิตาลีและสวิส ก่อตั้งสโมสรขึ้นมา สโมสรแห่งนี้จึงได้เป็นสโมสรอีกสโมสรหนึ่งแห่งเมือง มิลาน ที่ได้ขึ้นชื่อว่าก่อตั้งจากชนชั้นแรงงาน 

จูเซปเป เมอัซซา ผู้เล่นตำนานของสโมสร 
สโมสรชนะเลิศฟุตบอลลีกสูงสุดสมัยแรกใน ค.ศ. 1910 ตามด้วยแชมป์สมัยที่สองใน ค.ศ. 1920 กัปตันทีมซึ่งพาทีมชนะการแข่งขันลีกสูงสุดในฤดูกาล 1910 ได้แก่ เวอร์จิลิโอ ฟอสซาติ ซึ่งถูกสังหารจากการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่งร่วมกับกองทัพอิตาลี ต่อมาใน ค.ศ. 1922 สโมสรทำผลงานย่ำแย่จนสุ่มเสี่ยงที่จะตกชั้นไปสู่ฟุตบอลดิวิชันสอง แต่สามารถเอาตัวรอดได้จากการชนะในการแข่งขันเพลย์ออฟ และใน 6 ปีต่อมา ในยุคของฟาสซิสต์อิตาลี สโมสรถูกบังคับให้ควบรวมกับ *สมาคมฟุตบอลมิลานีสยูเนี่ยน สปอร์ติวา* จากมิลาน และมีการเปลี่ยนชื่อสโมสรเป็น *"สปอร์ติวา แอมโบรเซียนา"* (สโมสรฟุตบอลแอมโบรเซียนา) และในฤดูกาล 1928–29 สโมสรลงเล่นด้วยเสื้อแข่งสีขาวพร้อมลายกากบาทสีแดงบนตัวเสื้อ โดยการออกแบบได้รับแรงบันดาลใจมาจากธงและตราของเมืองมิลาน และใน ค.ศ. 1929 ประธานสโมสรคนใหม่ โอเรสเต ซิโมนอตติ ทำการเปลี่ยนชื่อสโมสรเป็น *Associazione Sportiva Ambrosiana* และนำชุดแข่งขันสีน้ำเงิน/ดำ กลับมาใช้เป็นสีหลักอีกครั้ง กระนั้น กลุ่มผู้สนับสนุนของสโมสรก็ยังเรียกชื่อทีมของตนเองว่า "อินเตอร์" ต่อมา ใน ค.ศ. 1931 ปอซซานี ประธานสโมสรคนใหม่ได้เปลี่ยนชื่อสโมสรเป็น *"สปอร์ติวา แอมโบรเซียนา อินเตอร์"* (*Associazione Sportiva Ambrosiana-Inter)* ซึ่งเป็นผลมาจากแรงกดดันจากผู้ถือหุ้นสโมสร 

สโมสรชนะเลิศฟุตบอลโกปปาอีตาเลีย (อิตาเลียนคัพ) สมัยแรกในฤดูกาล 1938–39 ด้วยการนำทีมของผู้เล่นตำนานอย่าง จูเซปเป เมอัซซา ซึ่งได้รับเกียรตินำชื่อไปตั้งเป็นสนามเหย้าอย่างซานซีโร หรือ *สตาดีโอจูเซปเปเมอัซซา* ในปัจจุบัน ตามมาด้วยการชนะเลิศลีกสูงสุดสมัยที่ห้าใน ค.ศ. 1940 แม้ว่าเมอัซซาจะประสบปัญหาการบาดเจ็บ และภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง สโมสรได้กลับไปใช้ชื่อเดิม (*อินเตอร์)* ตามมาด้วยการชนะเลิศลีกสูงสุดสมัยที่หกและเจ็ด ใน ค.ศ. 1953 และ 1954 ตามลำดับ

### ยุครุ่งเรือง (1960–67)

ใน ค.ศ. 1960 เอเลนิโอ เอร์เรรา อดีตผู้จัดการทีมบาร์เซโลนาได้ย้ายมาคุมทีมอินเตอร์ พร้อมด้วยการมาถึงของผู้เล่นคนสำคัญอย่าง ลุยส์ ซัวเรซ มิรามอนเตส เจ้าของตำแหน่งนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของยุโรป (บาลงดอร์ในปัจจุบัน) จากผลงานโดดเด่นในการพาบาร์เซโลนาชนะการแข่งขันสองรายการทั้งลาลิกาและอินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัพ การเข้ามาของเอร์เรราสามารถยกระดับทีมไปสู่การเป็นทีมชั้นนำของวงการฟุตบอลยุโรปได้อย่างรวดเร็ว เขาเป็นผู้นำระบบการเล่นแบบ 5–3–2 มาใช้กับทีมซึ่งได้รับฉายาว่า "Verrou" ("กลอนประตู") ซึ่งสร้างความยืดหยุ่นให้กับการเล่นเกมโต้กลับมากขึ้น โดยได้แรงบันดาลใจมาจากแผนการเล่นแบบ Catenaccio ซึ่งคิดค้นโดย คาร์ล รัพพัน ผู้จัดการทีมชาวออสเตรีย โดยเอร์เรราได้เพิ่มจำนวนกองหลังเข้าไปอีกหนึ่งคนในฐานะ สวีปเปอร์ (sweeper) หรือ ลีเบโร (libero) ซึงจะมีตำแหน่งการยืนอยู่ข้างหลังเซนเตอร์ตัวหลักสองคนเพื่อแบ่งเบาภาระคู่เซนเตอร์เมื่อถูกจู่โจมโดยผู้เล่นฝ่ายรุก อินเตอร์จบฤดูกาลด้วยอันดับสามในลีกในปีนั้นตามอันดับสองในปีต่อมา ก่อนจะคว้าแชมป์ลีกได้ในฤดูกาลที่สามของเอร์เรรา และตามมาด้วยความสำเร็จในรายการยุโรปจากการชนะเลิศยูโรเปียนคัพสองสมัยติดต่อกันใน ค.ศ. 1964 และ 1965 ทำให้เอร์เรราได้การขนานนามว่า "*il Mago*" (พ่อมด) ทีมชุดนันประกอบไปด้วยผู้เล่นแกนหลักหลายราย อาทิ ทาร์ซิสิโอ บวร์นิช และ จาชินโต ฟัคเค็ตติ สองฟูลแบคชื่อดังชาวอิตาลี, อาร์มันโด พิคคี ในตำแหน่งสวีปเปอร์, ลุยส์ ซัวเรส ในตำแหน่งกองกลาง, มารีโอ กอร์โซ ปีกซ้ายพรสวรรค์สูง รวมถึงซานโดร มาสโซลา

ใน ค.ศ. 1964 สโมสรเข้าชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพได้อีกครั้ง จากการเอาชนะ โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ ในรอบรองชนะเลิศ รวมถึงปาร์ติซานในรอบก่อนรองชนะเลิศ เข้าไปพบกับเรอัลมาดริด ซึ่งผ่านเข้าชิงชนะเลิศรายการนี้ได้ถึงเจ็ดครั้งในรอบเก้าฤดูกาลหลังสุด และอินเตอร์สามารถเอาชนะไปด้วยผลประตู 3–1 จากการทำสองประตูของ ซานโดร มาสโซลา และพวกเขายังชนะการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปและอเมริกาใต้ หรือ อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ ด้วยการชนะกลุบอัตเลติโกอินเดเปนดิเอนเต และใน ค.ศ. 1965 อินเตอร์ได้ชนะการแข่งขันยูโรเปียนคัพอีกครั้งจากการเอาชนะสปอร์ลิชบัวอีไบฟีกา ด้วยผลประตู 1–0 ซึ่งนัดชิงชนะเลิศจัดขึ้นที่ สตาดีโอจูเซปเปเมอัซซา สนามของพวกเขานั่นเอง และยังชนะการแข่งขัน อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ ด้วยการเอาชนะ อินเดเปนดิเอนเต ไปอีกครั้ง ก่อนจะเข้าชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพอีกครั้งใน ค.ศ. 1967 แต่จากการเสียผู้เล่นตัวหลักอย่าง ลุยส์ ซัวเรส ซึ่งได้รับบาดเจ็บ และ การย้ายทีมของ แจร์ ดา กอสตา ส่งผลให้พวกเขาพ่ายต่อเซลติก และในปีนั้น สโมสรได้ทำการเปลี่ยนชื่อใหม่อีกครั้งเป็น *อินแตร์นาซีโอนาเล* มาถึงปัจจุบัน

### ความสำเร็จที่ตามมา (1967–1991)

ภายหลังยุครุ่งเรืองของสโมสรในทศวรรษ 1960 อินเตอร์สามารถชนะเลิศลีกสูงสุดอีกครั้งใน ค.ศ. 1971 และ แชมป์สมัยที่สิบสองใน ค.ศ. 1980 และพวกเขาแพ้ในนัดชิงชนะเลิศรายการยูโรเปียรคัพเป็นครั้งที่สองในรอบห้าปี โดยแพ้ อาเอฟเซ อายักซ์ ซึ่งมีผู้เล่นชื่อดังอย่าง โยฮัน ไกรฟฟ์ ใน ค.ศ. 1972 ด้วยผลประตู 0–2 แต่อินเตอร์ก็ยังประสบความสำเร็จในรายการโกปปาอีตาเลีย โดยชนะเลิศอีกสองครั้งในฤดูกาล 1977–78 และ 1981–82 

ฮันซี มึลเลอร์ และ คาร์ล-ไฮนซ์ รุมเมนิกเกอ สองผู้เล่นชื่อดังของเยอรมนีตะวันตกเล่นให้กับอินเตอร์ในช่วงทศวรรษ 1980 และภายใต้การนำของ อันเดรียส เบรห์เม และ โลธาร์ มัทเธอุส รวมถึง ราโมน ดิอาซ อินเตอร์ชนะการแข่งขันเซเรียอาอีกครั้งใน ค.ศ. 1989 แต่ไม่สามารถป้องกันแชมป์ได้ในปีต่อมา แม้จะเซ็นสัญญากับผู้เล่นชาวเยอรมันอย่าง เยือร์เกิน คลีนส์มัน แต่สโมสรยังชนะเลิศรายการซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา เป็นครั้งแรกในช่วงเปิดฤดูกาล

### ความไม่มั่นคง (1991–2004)

เข้าสู่ช่วงทศวรรษ 1990 ถือเป็นช่วงเวลาแห่งความล้มเหลวของอินเตอร์ เมื่อคู่แข่งสำคัญอย่างยูเวนตุส และ เอซีมิลาน ต่างครองความยิ่งใหญ่ทั้งในประเทศและในการแข่งขันระดับทวีป อินเตอร์มีผลงานย่ำแย่ต่อเนื่องโดยเฉพาะในฤดูกาล 1993–34 ซึ่งพวกเขามีคะแนนห่างจากโซนตกชั้นเพียงคะแนนเดียว อย่างไรก็ตาม สโมสรยังประสบความสำเร็จในรายการยูฟ่าคัพ หรือ ยูฟ่ายูโรปาลีก ในปัจจุบัน จากการเข้าชิงชนะเลิศได้ถึงสี่ครั้งในช่วงทศวรรษดังกล่าว และคว้าแชมป์ได้สามสมัยใน ค.ศ. 1991, 1994 และ 1998 

เสื้อของผู้เล่นคนสำคัญอย่าง โรนัลโด, อิบัน ซาโมราโน และ ลูอิช ฟีกู ในพิพิธภัณฑ์สนามซานซีโร
จากการเข้ามาเทคโอเวอร์สโมสรโดย มัสซิโม โมรัตติ ใน ค.ศ. 1995 อินเตอร์ทำลายสถิติโลกในการซื้อตัวผู้เล่นถึงสองครั้งในขณะนั้น ด้วยการคว้าตัวผู้เล่นชื่อดังอย่าง โรนัลโด ซึ่งย้ายจากบาร์เซโลนาด้วยราคาสูงถึง 19.5 ล้านปอนด์ รวมถึงการคว้าตัว กริสเตียน วีเอรี มาจากลาซีโอในราคา 31 ล้านปอนด์ แต่ตลอดทศวรรษ 1990 ก็เป็นทศวรรษแรกที่พวกเขาไม่สามารถคว้าแชมป์เซเรียอาได้เลย นำไปสู่เสียงวิจารณ์ในเชิงลบจากกลุ่มผู้สนับสนุนที่มีต่อผู้บริหาร ผู้จัดการทีม และนักเตะ โดยโมรัตติเป็นเป้าในการโจมตีของแฟน ๆ มากที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเขาตัดสินใจปลด ลุยจิ ซิโมนี ผู้จัดการทีมซึ่งเป็นขวัญใจของกลุ่มผู้สนับสนุนหลังจากเริ่มต้นฤดูกาล 1998–99 ไปเพียงไม่กี่นัด โดยซิโมนีเพิ่งได้รับรางวัลผู้จัการทีมยอดเยี่ยมประจำปีของอิตาลีไม่กี่วันก่อนถูกปลด ในฤดูกาลนั้น อินเตอร์ไม่สามารถทำอันดับไปเล่นรายการยุโรปได้ซึ่งถือเป็นครั้งแรกในรอบเกือบสิบปี โดยพวกเขาจบเพียงอันดับแปด 

ในฤดูกาลต่อมา โมรัตติ แต่งตั้งอดีตผู้จัดการทีมยูเวนตุสอย่าง มาร์เชลโล ลิปปี เข้ามาคุมทีม พร้อมกับเซ็นสัญญาผู้เล่นใหม่อย่าง แองเจโล เปรุสซี และ โลร็องต์ บล็องก์ รวมถึงอดีตผู้เล่นยูเวนตุสอย่าง วลาดิเมียร์ จูกอวิช และสโมสรเข้าใกล้ความสำเร็จในประเทศมากที่สุดในรอบสิบปี เมื่อพวกเขาผ่านเข้าชิงชนะเลิศ โกปปาอีตาเลีย แต่ก็แพ้ลาซีโอ ต่อมาในฤดูกาล 2000–01 พวกเขาแพ้ลาซีโออีกครั้งในรายการซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา ด้วยผลประตู 3–4 แม้จะได้ประตูออกนำไปก่อนจากกองหน้าคนใหม่อย่าง ร็อบบี คีน และอินเตอร์ยังตกรอบคัดเลือกยูฟ่าแชมแปียนส์ลีก จากการแพ้ สโมสรเฮลซิงบอร์ก ไอเอฟ ของสวีเดน โดยอัลบาโร เรโกบา ผู้เล่นคนสำคัญยิงจุดโทษพลาดในช่วงท้าย และลิปปีถูกปลดจากตำแหน่งหลังจากแข่งขันนัดแรกในเซเรียอาไปเพียงนัดเดียว ซึ่งพวกเขาแพ้ต่อเรจจินา ซึ่งถือเป็นการแพ้เรจจินาเป็นครั้งแรกในเซเรียอา มาร์โก ทาร์เดลลี เข้ามารับตำแหน่งต่อ แต่ก็ไม่สามารถยกระดับทีมได้ และเขาเป็นที่จดจำในเชิงลบโดยแฟนอินเตอร์ เมื่อพาทีมแพ้ในการแข่งขันดาร์บีต่อเอซีมิลานไปถึง 0–6 ผู้เล่นสำคัญของอินเตอร์ในช่วงเวลานี้ได้แก่ ฟาบีโอ กันนาวาโร และ วีเอรี ซึ่งทั้งสองคนมีร้านอาหารในเมืองมิลาน ก่อนที่ร้านของทั้งคู่จะถูกทำลายโดยกลุ่มผู้สนับสนุนที่ไม่พอใจกับผลการแข่งขันในเกมดาร์บีดังกล่าว 

ใน ค.ศ. 2002 อินเตอร์ทำผลงานได้ดีขึ้น พวกเขาเข้าถึงรอบรองชนะเลิศยูฟ่าคัพ และใกล้เคียงกับการคว้าแชมป์เซเรียอามากที่สุดในรอบหลายปี โดยในนัดสุดท้ายพวกเขาต้องบุกไปเอาชนะลาซีโอให้ได้ และพวกเขาออกนำไปก่อนด้วยผลประตู 2–1 หลังผ่าน 24 นาทีแรก ก่อนที่ลาซีโอจะทำประตูตีเสมอในช่วงทดเวลาบาดเจ็บของครึ่งแรก ตามด้วยการยิงอีกสองประตูในครึ่งหลัง อินเตอร์พ่ายไปด้วยผลประตู 2–4 ส่งผลให้ยูเวนตุสคว้าแชมป์ไปครอง ในฤดูกาลต่อมา อินเตอร์คว้ารองแชมป์เซเรียอาอีกครั้ง และเข้าถึงรอบรองชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก แต่ก็แพ้คู่ปรับอย่างเอซีมิลานด้วยกฏการยิงประตูทีมเยือน

### ทวงความยิ่งใหญ่ (2004–11)

อินเตอร์มิลานฉลองแชมป์โกปปาอิตาเลีย 2004–05
ในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 สโมสรแต่งตั้ง โรแบร์โต มันชีนี อดีตผู้จัดการทีมลาซีโอเข้ามาคุมทีม และในฤดูกาลแรกอินเตอร์ทำคะแนนไปได้ 72 คะแนน จากผลงานชนะ 18 นัด เสมอ 18 นัด และแพ้ 2 นัด และมันชีนีพาทีมชนะเลิศฟุตบอลถ้วยได้ถึงสองรายการทั้งใน โกปปาอีตาเลีย และ ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา ต่อมาในวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 อินเตอร์คว้าแชมป์โกปปาอิตาเลียเป็นสมัยที่ห้า โดยเอาชนะโรมาด้วยผลประตูรวมสองนัด 4–2 

อินเตอร์คว้าแชมป์เซเรียอาในฤดูกาล 2005–06 และสืบเนื่องจากคดีกัลโชโปลี ส่งผลให้ทีมแชมป์อย่างยูเวนตุสถูกริบแชมป์และลงโทษด้วยการปรับตกชั้น และเอซีมิลานถูกตัดคะแนน และในฤดูกาลต่อมา อินเตอร์สร้างสถิติใหม่ในการชนะติดต่อกัน 17 นัดในเซเรียอา เริ่มต้นในวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 2006 ด้วยการเปิดบ้านเอาชนะลิวอร์โน 4–1 ก่อนจะสิ้นสุดในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 หลังเปิดบ้านเสมอกับ อูดีเนเซกัลโช 1–1 และในวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 2007 อินเตอร์คว้าแชมป์เซเรียอาสองสมัยติดต่อกัน และถือเป็นแชมป์ครั้งแรกนับตั้งแต่ฤดูกาล 1989 หากไม่นับแชมป์จากเหตุการณ์อื้อฉาวของยูเวนตุสและเอซีมิลาน หลังจากที่พวกเขาเอาชนะเซียนา 2–1 โดยได้สองประตูจากกองหลังคนสำคัญอย่าง มาร์โก มาเตรัซซี ซึ่งอยู่ในทีมชาติอิตาลีชุดคว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 2006

อินเตอร์เริ่มต้นฤดูกาล 2007–08 โดยคาดหวังว่าจะคว้าแชมป์รายการใหญ่ให้ได้ทั้งสองรายการ ได้แก่เซเรียอา และ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก พวกเขาเริ่มต้นได้ดีด้วยการขึ้นเป็นอันดับหนึ่งในลีก และยังผ่านรอบแบ่งกลุ่มยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกในฐานะแชมป์กลุ่มจี ผ่านเข้าไปพบกับลิเวอร์พูล แต่พวกเขาก็แพ้ไปด้วยผลประตูรวมสองนัด 0–3 ทำให้อนาคตของมันชีนีไม่แน่นอนนัก และสโมสรยังไม่ชนะทีมใดในเซเรียอาติดต่อกันอีกสามนัดถัดมา และหลังจากตกรอบยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกมันชีนีประกาศอำลาทีมแต่ก็เปลี่ยนใจในวันต่อมา และในนัดสุดท้ายของการแข่งขันเซเรียอา อินเตอร์บุกไปชนะปาร์มากัลโช 1913 จากสองประตูของ ซลาตัน อิบราฮีมอวิช ส่งผลให้อินเตอร์คว้าแชมป์เซเรียอาเป็นปีที่สามติดต่อกัน อย่างไรก็ตาม มันชีนีก็ถูกปลดออกจากตำแหน่งเนื่องจากเขาเคยประกาศอำลาทีมในช่วงก่อนหน้านี้

โชเซ มูรีนโย ผู้จัดการทีมซึ่งสร้างประวัติศาสตร์พาอินเตอร์ชนะการแข่งขันสามรายการใหญ่เป็นทีมแรกในอิตาลี
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2008 สโมสรแต่งตั้ง โชเซ มูรีนโย ผู้จัดการทีมชื่อดังเข้ามาคุมทีม และเขาพาทีมชนะสองถ้วยรางวัลโดยคว้าแชมป์ ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา และคว้าแชมป์ลีกเป็นสมัยที่สี่ติดต่อกัน แต่ก็ตกรอบ 16 ทีมสุดท้ายยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกโดยพ่ายแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด กระนั้น อินเตอร์ก็สร้างสถิติด้วยการเป็นทีมแรกในรอบ 60 ปีที่คว้าแชมป์เซเรียอาได้สี่สมัยติดต่อกัน และถือเป็นทีมที่สามต่อจากยูเวนตุสและโตริโนที่ทำได้ และยังถือเป็นสโมสรแรกที่ไม่ได้อยู่ในเมืองตูรินที่ทำได้ และในฤดูกาลต่อมา มูรีนโยพาทีมสร้างประวัติศาสตร์คว้าแชมป์สามรายการหลัก โดยคว้าแชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 2009–10 ด้วยการเอาชนะแชมป์เก่าอย่างบาร์เซโลนาในรอบรองชนะเลิศด้วยผลประตูรวมสองนัด 3–2 และเอาชนะไบเอิร์นมิวนิกในรอบชิงชนะเลิศ 2–0 จากสองประตูของ ดิเอโก มิลิโต รวมถึงคว้าแชมป์เซเรียอาเป็นสมัยที่ห้าติดต่อกัน โดยมีคะแนนเหนือกว่าโรมาสองคะแนน และยังเอาชนะโรมาในรอบชิงชนะเลิศโกปปาอิตาเลียด้วยผลประตู 1–0 สร้างประวัติศาสตร์เป็นสโมสรแรกของอิตาลีที่ชนะเลิศการแข่งขันสามรายการหลักในฤดูกาลเดียว ก่อนที่มูรีนโยจะอำลาทีมเพื่อไปคุมเรอัลมาดริด และถูกแทนที่โดย ราฟาเอล เบนิเตซ ผู้พาทีมชนะการแข่งขันซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา ชนะโรมาด้วยผลประตู 3–1 ตามด้วยแชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2010 ชนะสโมสรมาเซมเบจากสาธารณรัฐคองโกด้วยผลประตู 3–0 ทว่าผลงานในลีกไม่สู้ดีนัก เป็นผลให้เบนิเตซถูกปลดและแทนที่ด้วย เลโอนาร์ดู อาราอูฌู

เลโอนาร์ดูพาทีมทำผลงานยอดเยี่ยมในช่วงแรกโดยทำคะแนนไปถึง 30 คะแนนจาก 12 นัด ด้วยคะแนนเฉลี่ยสูงถึง 2.5 คะแนนต่อหนึ่งเกม เหนือกว่าสองผู้จัดการทีมก่อนหน้าเขาอย่างมูรีนโยและเบนิเตซ และในวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 2011 เขาพาทีมสร้างสถิติใหม่ด้วยการเก็บไป 33 คะแนนจาก 13 นัด ทำลายสถิติเดิมของฟาบิโอ กาเปลโล ในการคุมทีมยูเวนตุสในฤดูกาล 2004–05 เลโอนาร์ดูพาอินเตอร์ผ่านเข้ารอบก่อนรองชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกก่อนจะแพ้ชัลเคอ 04 แต่ยังแก้ตัวด้วยแชมป์โกปปาอิตาเลีย โดยชนะปาร์แลโมด้วยผลประตู 3–1 ก่อนที่เลโอนาร์ดูจะอำลาทีม และตามมาด้วยการคุมทีมของสามผู้จัดการทีมอย่าง จาน ปิเอโร กาสเปรินี, เกลาดีโอ รานีเอรี และ อันเดรอา สตรามัชโชนี แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ

### การเปลี่ยนแปลง และช่วงขาลง (2011–19)

ผู้เล่นอินเตอร์มิลาน นัดที่พบกับสโมสรฟุตบอลดนีปรอ ในการแข่งขันยูฟ่ายูโรปาลีก กันยายน ค.ศ. 2014
วันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 2012 สโมสรประกาศว่าโมรัตติได้ขายหุ้นบางส่วนให้แก่กลุ่มทุนจากจีนนำโดย เค็นเน็ธ หวง และในวันเดียวกันสโมสรยังประกาศแผนการสร้างสนามใหม่ แต่ในที่สุดการทำข้อตกลงกับกลุ่มทุนจากจีนก็ล้มเหลว และในฤดูกาล 2012–13 ถือเป็นฤดูกาลที่ย่ำแย่ที่สุดครั้งหนึ่ง เมื่อพวกเขาจบเพียงอันดับเก้าในเซเรียอาไม่สามารถผ่านเข้าไปเล่นฟุตบอลยุโรป วอลเตอร์ มาซซาร์รี เข้ามาคุมทีมในฤดูกาลถัดมา ก่อนจะพาทีมจบอันดับห้าในลีกและได้สิทธิ์แข่งขันยูโรปาลีกรอบคัดเลือก 

ในวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2013 กลุ่มทุนจากอินโดนีเซีย นำโดยเอริค ทอร์เฮีย ได้ทำข้อตกลงเข้าถือหุ้นจำนวน 70% ของสโมสร บริษัท *Internazionale Holding S.r.l.* ของ โมรัตติยังคงถือหุ้น 29.5% ของสโมสร และทอร์เฮีย ซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นร่วมของสโมสรดีซี ยูไนเต็ด ในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ และสโมสรเปอร์ซิบ บันดุง ในลีกาซาตู ได้ประกาศว่าอินเตอร์ได้ทำข้อตกลงในการเป็นหุ้นส่วนเชิงกลยุทธ์ร่วมกับดีซียูไนเต้ด ภายใต้การบริหารทีมของทอร์เฮีย สโมสรได้ปรับกลยุทธ์ทางการเงินจากที่เคยเน้นการสนับสนุนด้วยทุนทรัพย์ของผู้บริหารไปสู่การทำธุรกิจอย่างยั่งยืนมากขึ้น อย่างไรก็ตาม สโมสรก็ได้ละเมิดกฏการเงินของยูฟ่าและถูกปรับใน ค.ศ. 2015 ในช่วงเวลานั้น โรแบร์โต มันชีนีกลับมาคุมทีมเป็นครั้งที่สองแต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ โดยจบอันดับแปดในฤดูกาลแรก ก่อนจะคว้าอันดับสี่ในฤดูกาล 2015–16 ได้สิทธิ์กลับไปแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016 ซูหนิง คอมเมิร์ซ กรุ๊ป บริษัทค้าปลีกรายใหญ่ของจีนซึ่งมีเจ้าของกิจการคือ จาง จินตง ได้ซื้อหุ้นสโมสรอินเตอร์ส่วนใหญ่ที่ทอร์เฮียถือครองอยู่ และเข้าควบคุมกิจการสโมสร โดยที่โมรัตติยังคงเป็นผู้ร่วมถือหุ้นบางส่วน จากการรายงานระบุว่า การเข้าเทคโอเวอร์ของซูหนิงมีมูลค่าเบื้องต้นที่ประมาณ 270 ล้านยูโร การเจรจาแล้วเสร็จในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 2016 ส่งผลให้ซูหนิง กรุ๊ป ถือครองหุ้นสโมสรที่ 68.55% อย่างไรก็ตาม การบริหารโดยเจ้าของใหม่ก็ไม่ราบรื่นนัก ทีมประสบกับผลงานย่ำแย่ตั้งแต่การลงแข่งกระชับมิตรช่วงต้นฤดูกาล และในเดือนสิงหาคม สโมสรประกาศแยกทางกับมันชีนีหลังจากมีวิสัยทัศน์ในการบริหารทีมที่ขัดแย้งกับผู้บริหาร ผู้ที่มาคุมทีมต่อคือ ฟรังก์ เดอ บูร์ ซึ่งทำผลงานย่ำแย่หนักจนถูกปลดหลังคุมทีมไปเพียงสามเดือน โดยอินเตอร์ชนะได้เพียง 4 นัด จาก 11 นัดแรกในเซเรียอา สเตฟาโน ปิโอลี เข้ามารับช่วงต่อ แต่ก็อยู่ได้เพียงช่วงท้ายของฤดูกาล 2016–17 เมื่อสโมสรไม่สามารถทำอันดับติดหนึ่งในสามเป็นปีที่หกติดต่อกัน 

ลูเซียโน สปัลเล็ตติ ได้รับการแต่งตั้งด้วยสัญญาสองปี และเขาพาทีมกลับไปแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกได้ครั้งแรกในรอบหกฤดูกาล หลังจากเอาชนะลาซีโอด้วยผลประตู 3–2 ในนัดสุดท้ายของเซเรียอา ส่งผลให้สปัลเล็ตติได้รับการขยายสัญญาไปจนถึง ค.ศ. 2021 ในวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 2018 สตีเวน จาง เข้ามารับตำแหน่งประธานสโมสรคนใหม่ และเมื่อวันที่ 25 มกราคม 2019 สโมสรได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่า *LionRock Capital* จากฮ่องกงได้บรรลุข้อตกลงกับ *International Sports Capital HK Limited* เพื่อซื้อหุ้น 31.05% ในสโมสรและกลายเป็นผู้ถือหุ้นรายย่อยใหม่ของอินเตอร์ และแม้จะพาทีมจบอันดับสี่อีกครั้งในฤดูกาล 2018–19 สปัลเล็ตติก็ถูกปลด

### กลับสู่ความสำเร็จ (2019–ปัจจุบัน)

ในวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 สโมสรแต่งตั้ง อันโตนีโอ กอนเต เข้ามาคุมทีมด้วยสัญญาสองปี เขาพาทีมทำผลงานยอดเยี่ยมด้วยการมีลุ้นแชมป์เซเรียอาจนถึงนัดสุดท้าย แต่ก็ทำได้เพียงอันดับสองโดยเป็นรองยูเวนตุสเพียงคะแนนเดียว และยังเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีก ก่อนจะแพ้ เซบิยา ด้วยผลประตู 2–3 แต่กอนเตก็พาทีมคว้าแชมป์เซเรียอาได้เป็นครั้งแรกในรอบสิบเอ็ดปีในปีต่อมา ยุติการคว้าแชมป์เก้าสมัยติดต่อกันของยูเวนตุส อย่างไรก็ตาม กอนเตก็อำลาทีมหลังจบฤดูกาลหลังมีแนวทางในการบริหารทีมที่ขัดแย้งกับผู้บริหาร โดยอินเตอร์ต้องประสบปัญหาการเงินอีกครั้ง ส่งผลให้ทีมไม่สามารถลงทุนในตลาดซื้อขายตามที่กอนเตต้องการได้

ซีโมเน อินซากี เข้ามาคุมทีมในฤดุกาล 2021–22 เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2021 การ์โล ค็อตตาเรลลี ได้ออกนโยบายใหม่ในการเข้าถือหุ้นสโมสรโดยแฟน ๆ สโมสรอินเตอร์ มิลานภายใต้โครงการ *InterSpac* จากการประสบปัญหาการเงิน ส่งผลให้สโมสรต้องปล่อยผู้เล่นสำคัญออกจากทีม อาทิ อัชร็อฟ ฮะกีมี ซึ่งย้ายไป ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง ด้วยราคา 68 ล้านยูโร รวมถึงกองหน้าคนสำคัญอย่าง โรเมลู ลูกากู ซึ่งย้ายกลับไปเล่นให้เชลซีด้วยราคาสูงถึง 115 ล้านยูโร ถือเป็นสถิติการขายผู้เล่นที่แพงที่สุดของสโมสรอิตาลี รวมถึงการยกเลิกสัญญากับ ราจา ไนง์โกลัน แต่ทีมก็ยังหาผู้เล่นใหม่มาชดเชยหลายราย อาทิ แด็นเซิล ดัมฟรีส จาก เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน รวมถึง เอดิน เจกอ กองหน้าตัวหลักของโรมา ในฤดูกาลแรกของอินซากี อินเตอร์มีลุ้นแชมป์เซเรียอาจนถึงนัดสุดท้าย แต่ก็จบอันดับสองตามหลังเอซีมิลานสองคะแนน และเป็นทีมที่ยิงประตูมากที่สุดในลีกในฤดูกาลนี้จำนวน 84 ประตู และสโมสรยังประสบความสำเร็จในฟุตบอลถ้วยอีกสองรายการด้วยการเอาชนะยุเวนตุสในซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา ด้วยผลประตู 2–1 จากประตูในนาทีสุดท้ายของการต่อเวลาพิเศษโดย อาเลกซิส ซันเชซ และเอาชนะยูเวนตุสอีกครั้งในรอบชิงชนะเลิศโกปปาอีตาเลีย ด้วยผลประตู 4–2 ในช่วงต่อเวลาพิเศษจากสองประตูของ อิวัน เปริชิช ภายหลังเสมอกันด้วยผลประตู 2–2

ในฤดูกาล 2022–23 สโมสรเซ็นสัญญากับผู้เล่นหลายราย โดยยืมตัวลูกากูจากเชลซี รวมถึง แฮนริค มะคีทาเรียน, อ็องเดร โอนานา, ราอูล เบลลาโนวา และ กริสเตียน อัสลานี อินซากีชนะเลิศถ้วยรางวัลใบที่สามในเดือนมกราคม ค.ศ. 2023 โดยเอาชนะเอซีมิลานในซูแปร์โกปปาอีตาเลียนาด้วยผลประตู 3–0 ตามด้วยการป้องกันแชมป์โกปปาอีตาเลีย จากการเอาชนะฟีออเรนตินาในรอบชิงชนะเลิศด้วยผลประตู 2–1 คว้าแชมป์สมัยที่ 9 และเป็นถ้วยใบที่สี่ในสองฤดูกาล สโมสรยังเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก และจบอันดับที่สามในเซเรียอา อินเตอร์ชนะเลิศซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา 2023 ด้วยการเอาชนะนาโปลีด้วยผลประตู 1–0 คว้าแชมป์เป็นสมัยที่แปดและเป็นการคว้าแชมป์สามสมัยติดต่อกัน

สีและสัญลักษณ์
--------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ชุดแข่งขันของอินเตอร์มิลาน**

สโมสรกีฬาแอมโบรเซียนาในชุดสีขาว-แดงเมื่อฤดูกาล 1928–29
หนึ่งในผู้ก่อตั้งอินเตอร์ จอร์โจ มักกีอานี ซึ่งเป็นจิตรกร เป็นผู้ออกแบบตราสัญลักษณ์แบบแรกของอินเตอร์ใน ค.ศ. 1908 โดยสัญลักษณ์แบบแรกเป็นรูปตัวอักษร "FCIM" ฝังอยู่ตรงกลางวงกลม สัญลักษณ์ที่ออกแบบอย่างเรียบง่ายยังคงถูกใช้งานมาจนถึงปัจจุบันพร้อมกับการปรับแต่งรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ โดยในฤดูกาล 1999–2000 ได้มีการปรับตราสัญลักษณ์ให้มีขนาดเล็กลงเพื่อวางชื่อสโมสรและปีที่ก่อตั้งทั้งด้านบนและด้านล่างของตราตามลำดับ

ใน ค.ศ. 2007 ตราสัญลักษณ์กลับไปใช้ตราเดิมในช่วงก่อนฤดูกาล 1999–2000 อีกครั้ง แต่ได้มีการปรับรูปลักษณ์ให้ดูทันสมัยขึ้นพร้อมใส่ดาว *สกูเดตโต* และสีโทนสว่าง ตราสัญลักษณ์แบบนี้ถูกใช้งานจนถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2014 เมื่อสโมสรตัดสินใจปรับภาพลักษณ์ของตัวสโมสรเอง โดยจุดแตกต่างที่เด่นชัดที่สุดระหว่างตราใหม่กับตราก่อนหน้าคือการนำดาวออกไปจากตรา

นับตั้งแต่สโมสรก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1908 ผู้เล่นสวมเสื้อลายทางสีดำและน้ำเงิน ทำให้ได้รับฉายาว่า *เนรัซซูรี* (*Nerazzurri*) ตามธรรมเนียมแล้ว สีชุดแข่งถูกนำมาใช้เพื่อแสดงถึงท้องฟ้าตอนกลางคืน ประกอบกับเวลาที่ก่อตั้งสโมสรก็คือตอนกลางคืน ในเวลา 23 นาฬิกา 30 นาทีของวันที่ 9 มีนาคม ยิ่งไปกว่านั้น สีน้ำเงินยังเป็นสีที่ถูกเลือกโดยจอร์โจ มักกีอานี เพราะเขาเห็นว่าเป็นสีที่ตรงข้ามกับสีแดง ซึ่งเป็นสีชุดแข่งที่คู่อริอย่างสโมสรฟุตบอลและคริกเก็ตมิลานสวมใส่

อินเตอร์มีช่วงที่ไม่ได้สวมชุดแข่งขันสีดำ-น้ำเงินอยู่บ้างในฤดูกาล 1928–29 โดยใน ค.ศ. 1928 ชื่อและปรัชญาของสโมสรสร้างความไม่สบายใจแก่พรรคฟาสซิสต์ที่ปกครองอยู่ตอนนั้น ส่งผลให้สโมสรถูกรวมเข้ากับ *สหภาพกีฬามีลาเนส* (Unione Sportiva Milanese) และเปลี่ยนชื่อสโมสรเป็น *สโมสรกีฬาแอมโบรเซียนา* (Società Sportiva Ambrosiana) ซึ่งตั้งชื่อตามนักบุญองค์สมโภชของมิลาน และชุดแข่งขันซึ่งเดิมคือลายดำ-น้ำเงิน ก็ถูกแทนที่ด้วยลายธงประจำเมืองมิลาน (ลายกางเขนสีแดงบนพื้นสีขาว) แต่ต่อมาใน ค.ศ. 1929 ชุดแข่งขันสีดำ-น้ำเงินถูกนำกลับมาใช้อีกครั้ง และหลังสงครามโลกครั้งที่สองเป็นต้นมา ซึ่งเป็นช่วงที่ฟาสซิสล่มสลาย สโมสรก็เปลี่ยนกลับไปใช้ชื่อเดิม ต่อมาใน ค.ศ. 2008 อินเตอร์เฉลิมฉลองครบรอบ 100 ปีด้วยการผลิตเสื้อแข่งขันลายกางเขนสีแดง ซึ่งสื่อถึงธงประจำเมือง และใช้เป็นชุดที่สาม ค.ศ. 2014 สโมสรใช้ชุดเหย้าสีดำซึ่งมีลายนิ้วมือสีน้ำเงินบนเสื้อ ก่อนที่จะย้อนกลับไปใช้ชุดแข่งขันลายประจำในฤดูกาลถัดมา

สัตว์มักถูกใช้ตั้งเป็นชื่อฉายาของสโมสรฟุตบอลอิตาลี โดยงูเขียวใหญ่ ซึ่งเรียกว่า *Biscione* เป็นฉายาของอินเตอร์ งูเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญของเมืองมิลาน โดยปรากฏบนมุทราศาสตร์ของมิลาน เป็นรูปงูพิษขดตัวพร้อมกับมีผู้ชายเป็นเหยื่อในเขี้ยวของมัน สัญลักษณ์นี้ยังอยู่บนตราประจำตระกูลสฟอร์ซา (ซึ่งปกครองอิตาลีในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา), เมืองมิลาน, ดัชชีมีลาโน (รัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งมีอายุ 400 ปี) และอินเซอเบรีย (ภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ซึ่งครอบคลุมมิลาน) สำหรับในฤดูกาล 2010–11 มีการออกแบบให้มีรูปงูอยู่บนชุดเยือน

* 1908–19281908–1928
* 1963–19791963–1979
* 1998–20071998–2007
* 2007–20142007–2014
* 2014 – 30 มิถุนายน 20212014 – 30 มิถุนายน 2021
* ตั้งแต่ 1 กรกฎาคม 2021ตั้งแต่ 1 กรกฎาคม 2021

ผู้สนับสนุนและสโมสรคู่อริ
-------------------------

อินเตอร์มิลาน ถือเป็นหนึ่งในสโมสรที่มีผู้ติดตามมากที่สุดในอิตาลีจากการสำรวจโดยหนังสือพิมพ์ *la Repubblica* ใน ค.ศ. 2007 โดยก่อนหน้านี้ (นับถึงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง) ผู้สนับสนุนของอินเตอร์ในเมืองมิลานมักมาจากชนชั้นกลาง ในขณะที่ผู้สนับสนุนของเอซีมิลานมักเป็นชนชั้นแรงงาน ในช่วงการบริหารของ มัสซิโม โมรัตติ กลุ่มผู้สนับสนุนหรือแฟน ๆ ของสโมสรมักถูกมองว่าเป็นพวกการเมืองฝ่ายซ้าย ในขณะที่ผู้สนับสนุนของเอซีมิลานเป็นพวกฝ่ายขวา

กลุ่มอุลตร้าดั้งเดิมของอินเตอร์คือ *Boys San* พวกเขามีความสำคัญในหน้าประวัติศาสตร์ของสโมสร เนื่องจากเป็นหนึ่งในกลุ่มกองเชียร์ที่เก่าแก่ที่สุดโดยก่อตั้งขึ้นในปี 1969 กลุ่ม *Irriducibili* ของ Inter Ultras เป็นพวกฝ่ายขวาและมีความสัมพันธ์อันดีกับลาซิโอ อุลตร้าส์ (กองเชียร์ลัตซีโย) เช่นเดียวกับกองเชียร์กลุ่มหลัก (ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด) ของ Boys San และยังมีกลุ่มที่สำคัญอีกห้ากลุ่มได้แก่ ไวกิ้ง (ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด), Irriducibili (ขวา), Ultras (ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด), Brianza, Alcoolica (ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด) และ Imbastisci (ซ้าย)

กลุ่มผู้สนับสนุนของอินเตอร์ส่วนใหญ่มีวัฒนธรรมในการมารวมตัวกันเพื่อร่วมร้องเพลงเชียร์บริเวณ Curva Nord หรือโค้งทิศเหนือของสนามซานซิโร และโบกธงเพื่อสนับสนุนทีมของพวกเขา อินเตอร์มีสโมสรคู่อริหลายสโมสร แต่ที่ชัดเจนที่สุดคือเอซีมิลาน และยูเวนตุส ซึ่งเป็นการแข่งขันที่ดุเดือดและมีความสำคัญในประวัติศาสตร์ฟุตบอลอิตาลี การแข่งขันกับเอซีมิลานมีชื่อเรียกว่า แดร์บีเดลลามาดอนนีนา โดยมีที่มาจากการแยกตัวของอินเตอร์ออกจากสโมสรคริกเก็ต และสโมสรฟุตบอลมิลาน ซึ่งในปัจจุบันก็คือสโมสรฟุตบอลเอซีมิลาน ชื่อเรียกของการแข่งขันมีที่มาจาก มารีย์ (มารดาพระเยซู) ซึ่งมีรูปปั้นอยู่บนยอดมหาวิหารของเมืองมิลาน และเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวหลักของเมือง การแข่งขันมักมีบรรยากาศเข้มข้นและมักปรากฏพลุแฟลร์ ทั้งในและนอกสนามเสมอ

การแข่งขันระหว่างอินเตอร์และยูเวนตุสถูกเรียกว่า แดร์บีดีตาเลีย และก่อนจะเกิดเหตุการณ์อื้อฉาวใน ค.ศ. 2006 ทั้งสองทีมเป็นเพียงสองสโมสรของอิตาลีที่ไม่เคยตกชั้นไปเล่นในลีกระดับสองอย่างเซเรียบีเลย และในปัจจุบันอินเตอร์มิลานเป็นสโมสรเดียวที่ยังครองสถิติดังกล่าว ทั้งสองทีมแย่งความสำเร็จในประเทศกันมายาวนานหลายทศวรรษ และในช่วงปลายทศวรรษ 2000 อินเตอร์ได้พัฒนาความเป็นอริกับโรมามากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ โดยในช่วงที่อินเตอร์คว้าแชมป์เซเรียอาห้าสมัยติดต่อกันตั้งแต่ ค.ศ. 2006–10 โรมาเป็นทีมรองแชมป์ถึงสี่จากห้าฤดูกาลดังกล่าว และยังพบกันในรอบชิงชนะเลิศโกปปาอิตาเลียหลายครั้ง

สโมสรอื่น ๆ ที่มีความเป็นอริกับอินเตอร์ได้แก่ อาตาลันตา และ นาโปลี

เกียรติประวัติ
--------------

ผู้เล่นอินเตอร์ชุดชนะเลิศอินเตอร์คอนติเนนตัลคัพเมื่อปี 1965
อินเตอร์ชนะเลิศถ้วยรางวัลในประเทศ 35 รายการ ประกอบด้วยลีก 19 สมัย, โกปปาอีตาเลีย 9 สมัย และซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา 7 สมัย สโมสรเคยชนะเลิศลีกถึง 5 ฤดูกาลติดต่อกันตั้งแต่ปี 2006 ถึง 2010 นับเป็นสถิติร่วมของการชนะเลิศลีกติดต่อกันมากที่สุดก่อนที่ยูเวนตุสจะชนะเลิศลีก 6 สมัยติดต่อกันในปี 2017 อินเตอร์ชนะเลิศแชมเปียนส์ลีก 3 สมัยในปี 1964, 1965 และ 2010 โดยการชนะเลิศแชมเปียนส์ลีกครั้งล่าสุดนั้น ทำให้พวกเขาคว้าทริปเปิลแชมป์ร่วมกับการชนะเลิศโกปปาอีตาเลียและ*สกูเด็ตโต* นอกจากนี้ สโมสรยังชนะเลิศยูฟ่าคัพ 3 สมัย, อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ 2 สมัย และฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลกหนึ่งสมัย

อินเตอร์เป็นสโมสรที่ไม่เคยตกชั้นจากลีกฟุตบอลสูงสุดของอิตาลี ทำให้พวกเขาเป็นสโมสรเดียวที่แข่งขันในเซเรียอาและลีกสูงสุดยุคก่อนหน้าครบทุกฤดูกาล *เนรัซซูรี*ได้แข่งขันบนลีกสูงสุดถึง 106 ฤดูกาลติดต่อกัน หากนับในระดับทวีปแล้ว มีเพียงสโมสรบริติชเพียง 5 สโมสรที่แข่งขันในลีกสูงสุดติดต่อกันยาวนานกว่า

เกียรติประวัติของสโมสร| ประเภท | การแข่งขัน | ชนะเลิศ (สมัย) | ฤดูกาล |
| --- | --- | --- | --- |
| อิตาลี **ระดับประเทศ** | เซเรียอา | 19 | 1909–10, 1919–20, 1929–30, 1937–38, 1939–40, 1952–53, 1953–54, 1962–63, 1964–65, 1965–66, 1970–71, 1979–80, 1988–89, 2005–06, 2006–07, 2007–08, 2008–09, 2009–10, 2020–21 |
| โกปปาอีตาเลีย | 9 | 1938–39, 1977–78, 1981–82, 2004–05, 2005–06, 2009–10, 2010–11, 2021–22, 2022–23 |
| ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา | 8 | 1989, 2005, 2006, 2008, 2010, 2021, 2022, 2023 |
| ยุโรป **ระดับทวีป** | ยูโรเปียนคัพ/ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก | 3 | 1963–64, 1964–65, 2009–10 |
| ยูฟ่าคัพ/ยูฟ่ายูโรปาลีก | 3 | 1990–91, 1993–94, 1997–98 |
| โลก **ระดับโลก** | อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ | 2 | 1964, 1965 |
| ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก | 1 | 2010 |

สถิติสำคัญ
----------

ฆาบิเอร์ ซาเนตติ เป็นผู้เล่นที่ลงสนามมากที่สุดตลอดกาลของสโมสร
* ฆาบิเอร์ ซาเนตติ เป็นเจ้าของสถิติในการลงสนามมากที่สุดของสโมสร ทั้งในการแข่งขันรวมทุกรายการ (858 นัด) และในเซเรียอา (618 นัด)
* จูเซปเป เมอัซซา เป็นเจ้าของสถิติผู้ทำประตูมากที่สุดตลอดกาลของสโมสร (284 ประตูจาก 408 นัด)
* เอเลนิโอ เอร์เรรา เป็นผู้จัดการทีมที่คุมทีมยาวนานที่สุดของสโมสร (9 ปี, 8 ปีติดต่อกัน)

ผู้เล่นปัจจุบัน
---------------

### ผู้เล่นทีมชุดแรก

*ณ วันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 2024*

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| เลข | ตำแหน่ง | สัญชาติ | ผู้เล่น |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | GK | สวิตเซอร์แลนด์ | ยัน ซ็อมเมอร์ |
| 2 | MF | เนเธอร์แลนด์ | แด็นเซิล ดัมฟรีส |
| 5 | MF | อิตาลี | สเตฟาโน เซนซี |
| 6 | DF | เนเธอร์แลนด์ | สเตฟัน เดอ ไฟร |
| 7 | DF | โคลอมเบีย | ฮวน กัวดราโด |
| 8 | FW | ออสเตรีย | มาร์กอ อาร์นาอูตอวิช |
| 9 | FW | ฝรั่งเศส | มาร์คุส ตูราม |
| 10 | FW | อาร์เจนตินา | เลาตาโร มาร์ติเนซ |
| 12 | GK | อิตาลี | ราฟฟาเอล ดิ เจนนาโร |
| 14 | MF | เนเธอร์แลนด์ | เดวี กลาสเซิน |
| 15 | DF | อิตาลี | ฟรันเชสโก อแซร์บี |
| 16 | MF | อิตาลี | ดาวีเด ฟรัตเตซี |
| 17 | MF | แคนาดา | ทาจอน บูคานัน |

 | 

| เลข | ตำแหน่ง  | สัญชาติ | ผู้เล่น |
| --- | --- | --- | --- |
| 20 | MF | ตุรกี | ฮาคัน ชัลฮาโนลู |
| 21 | MF | แอลเบเนีย | กริสเตียน อัสลานี |
| 22 | MF | อาร์มีเนีย | แฮนริค มะคีทาเรียน |
| 23 | MF | อิตาลี | นีโกเลาะ บาเรลลา |
| 28 | DF | ฝรั่งเศส | แบ็งฌาแม็ง ปาวาร์ |
| 30 | DF | บราซิล | การ์ลุส ออกุสตู |
| 31 | DF | เยอรมนี | ยาน ออเรล บิสเซ็ค |
| 32 | DF | อิตาลี | เฟเดรีโก ดีมาร์โก |
| 36 | DF | อิตาลี | มัตเตโอ ดาร์มีอัน |
| 70 | FW | ชิลี | อาเลกซิส ซันเชซ |
| 77 | GK | อิตาลี | เอมิล ออเดโร |
| 95 | DF | อิตาลี | อาเลสซันโดร บัสโตนี |

 |

บุคลากรปัจจุบัน
---------------

ซีโมเน อินซากี ผู้ฝึกสอนคนปัจจุบัน

| ตำแหน่ง | ชื่อ |
| --- | --- |
| ผู้ฝึกสอน | ซีโมเน อินซากี |
| ผู้ช่วยทางเทคนิค | จูเซปเป บาเรซี |
| ผู้ช่วยทางเทคนิค | ลูกา วีจานี |
| ผู้ฝึกสอนฟิตเนส | จูเซปเป ปอนเดรลลี |
| ผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตู | นุนซีโอ ปาเปเล |
| นักวิเคราะห์เกม | มีเกเล ซัลซารูโล |
| หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ | ปีเอโร วอลปี |
| แพทย์ | ดานีเอเล กาซาลีนี |

แบรนด์ชุดแข่งและสปอนเซอร์
-------------------------

| ปีที่ใช้ | แบรนด์เสื้อ | สปอนเซอร์ |
| --- | --- | --- |
| 1979–1981 | Puma |
| 1981/1982 | Inno-Hit |
| 1982–1986 | Mecsport | Misura |
| 1986–1988 | Le Coq Sportif |
| 1988–1991 | Uhlsport |
| 1991/1992 | Umbro | FitGar |
| 1992–1995 | Fiorucci |
| 1995–1998 | Pirelli |
| 1998–2018 | Nike |

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-02-18. สืบค้นเมื่อ 2010-02-15.
2. ↑  "Inter Milan arrives in Jakarta to prepare for two friendlies". *The Jakarta Post*. 24 May 2012. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 September 2013. สืบค้นเมื่อ 25 July 2013.
3. ↑  Grove, Daryl (22 December 2014). "10 Soccer Things You Might Be Saying Incorrectly". *Paste*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 July 2017. สืบค้นเมื่อ 21 June 2017.
4. 1 2  "Italy – List of Champions". RSSSF.[*ลิงก์เสีย*]
5. 1 2  "Inter join exclusive treble club". *uefa.com*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 November 2012. สืบค้นเมื่อ 9 August 2012.
6. ↑  "Struttura". *sansirostadium.com* (ภาษาอิตาลี). San Siro. สืบค้นเมื่อ 22 January 2021.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
7. ↑  "Is this the greatest derby in world sports?". Theroar.com.au. 26 January 2010. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 October 2011. สืบค้นเมื่อ 28 September 2011.
8. ↑  "Best supported clubs who attract more than a million fans every season". *talkSPORT*. 31 March 2019. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 June 2019. สืบค้นเมื่อ 29 May 2019.
9. ↑  161385360554578 (2019-03-31). "Best supported clubs who attract more than a million fans every season". *talkSPORT* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน).`{{cite web}}`: CS1 maint: numeric names: authors list (ลิงก์)
10. ↑  "The World's Most Valuable Soccer Teams". *Forbes*. 17 April 2013. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 July 2013. สืบค้นเมื่อ 13 July 2013.
11. ↑  "14. Inter Milan". *Forbes* (ภาษาอังกฤษ).
12. ↑  "inter.it - F.C. Internazionale Milano". *web.archive.org*. 2012-10-19. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-19. สืบค้นเมื่อ 2022-08-09.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
13. ↑  "FIFA Tournaments - Players & Coaches - HERRERA Helenio - Player Profile - FIFA.com". *web.archive.org*. 2017-01-16. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-01-16. สืบค้นเมื่อ 2022-08-09.
14. ↑  "Mazzola: Inter is my second family - FIFA.com". *web.archive.org*. 2014-10-09. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-08-12. สืบค้นเมื่อ 2022-08-09.
15. ↑  "La Grande Inter: Helenio Herrera (1910-1997) - Il MagoLa Grande Inter: Helenio Herrera (1910-1997) - Il Mago". *SempreInter.com* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2012-10-15.
16. ↑  "Obitaury: Helenio Herrera". *The Independent* (ภาษาอังกฤษ). 1997-11-11.
17. ↑  "Ronaldo at 40: Il Fenomeno's legacy as greatest ever No9, despite dodgy knees | Rob Smyth". *the Guardian* (ภาษาอังกฤษ). 2016-09-17.
18. ↑  "Materazzi secures early title for Inter". *www.telegraph.co.uk*.
19. ↑  "Bayern Munich 0-2 Inter Milan" (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2010-05-22. สืบค้นเมื่อ 2022-08-09.
20. ↑  "Treble-chasing Inter win Serie A" (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2010-05-16. สืบค้นเมื่อ 2022-08-09.
21. ↑  "Trebles all round to celebrate rarity becoming routine | Amy Lawrence". *the Guardian* (ภาษาอังกฤษ). 2010-05-22.
22. ↑  Fontevecchia, Agustino. "Inter Milan Sells 70% Stake To Indonesia's Erick Thohir At $480M Valuation". *Forbes* (ภาษาอังกฤษ).
23. ↑  "China's Suning buying majority stake in Inter Milan for $307 million". *Reuters* (ภาษาอังกฤษ). 2016-06-05. สืบค้นเมื่อ 2022-08-09.
24. ↑  "OFFICIAL: Inter sack Roberto Mancini | Goal.com". *www.goal.com*.
25. ↑  "Inter appoint Spalletti as new boss". *BBC Sport* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2022-08-09.
26. ↑  "Serie A round-up: Inter Milan beat Lazio to claim final Champions League spot". *Sky Sports* (ภาษาอังกฤษ).[*ลิงก์เสีย*]
27. ↑  "Lazio 2-3 Inter Milan". *BBC Sport* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2022-08-09.
28. ↑  "Luciano Spalletti sacked as Inter Milan manager". *OnManorama*.
29. ↑  "Atalanta 0-2 Inter: Evergreen Young inspires win to secure runner-up spot". *web.archive.org*. 2020-08-01. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-08-01. สืบค้นเมื่อ 2022-08-09.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
30. ↑  "Inter win first Serie A title in 11 years". *BBC Sport* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2022-08-09.
31. ↑  "Conte shocks Inter Milan, leaves after title win". *ESPN.com* (ภาษาอังกฤษ). 2021-05-26.
32. ↑  "Antonio Conte leaves Inter over plan to sell €80m of players this summer". *the Guardian* (ภาษาอังกฤษ). 2021-05-26.
33. ↑  Horncastle, James. "Simone Inzaghi appointed Inter Milan head coach". *The Athletic* (ภาษาอังกฤษ).
34. ↑  "Azionariato popolare: da Ligabue a Bocelli, da Pezzali a Bonolis, ecco chi ha aderito". *La Gazzetta dello Sport* (ภาษาอิตาลี).
35. ↑  "Psg, ecco Hakimi: all'Inter 68 milioni. Il saluto ai nerazzurri: "Solo un anno, ma che anno"". *La Gazzetta dello Sport* (ภาษาอิตาลี).
36. ↑  "Addio di Lukaku: proprietà e dirigenti, sono tutti responsabili". *La Gazzetta dello Sport* (ภาษาอิตาลี).
37. ↑  "Nainggolan-Inter, è addio: risoluzione del contratto, il Cagliari lo attende". *La Gazzetta dello Sport* (ภาษาอิตาลี).
38. ↑  "L'Inter annuncia Dzeko e Dumfries. Edin: "Squadra di campioni, ci divertiremo"". *La Gazzetta dello Sport* (ภาษาอิตาลี).
39. ↑  "Classifica Serie A 2021/2022". *la Repubblica*.
40. ↑  Sport, Sky. "Inter-Juventus LIVE". *sport.sky.it* (ภาษาอิตาลี).
41. ↑  "L'Inter vince la Coppa Italia: 4-2 contro la Juve ai supplementari". *RaiNews* (ภาษาอิตาลี).
42. ↑  TG24, Sky. "Supercoppa italiana, vince l'Inter: 3 a 0 al Milan". *tg24.sky.it* (ภาษาอิตาลี).
43. ↑  Pogorzelski, Kevin (2024-01-22). "Inter edge past Napoli to win the 2023 Supercoppa Italiana". *Total Italian Football* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช).
44. ↑  "Nerazzurri rebranding: new logo, same Inter". *Inter.it*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 July 2014. สืบค้นเมื่อ 21 July 2014.
45. ↑  "Inter rebranding in detail". *Inter.it*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 July 2014. สืบค้นเมื่อ 21 July 2014.
46. ↑  "9 marzo 1908, 43 milanisti fondano l'Inter". ViviMilano.it. 24 June 2007. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 December 2007. สืบค้นเมื่อ 23 October 2007.
47. ↑  "AC Milan vs. Inter Milan". FootballDerbies.com. 25 July 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 September 2011. สืบค้นเมื่อ 18 May 2008.
48. ↑  "Emeroteca Coni". Emeroteca.coni.it. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 March 2012. สืบค้นเมื่อ 7 January 2013.
49. ↑  "Ambrosiana S.S 1928". Toffs.com. 24 June 2007. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 October 2007. สืบค้นเมื่อ 23 October 2007.
50. ↑
51. ↑  "AC Milan vs. Inter Milan". *web.archive.org*. 2011-09-13. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-13. สืบค้นเมื่อ 2021-05-12.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
52. ↑  "First Team". FC Internazionale Milano. สืบค้นเมื่อ 1 July 2021.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์สโมสรอย่างเป็นทางการ
* สโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโน ที่เฟซบุ๊ก
* สโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโน ที่เฟซบุ๊ก

| * ด
* ค
* ก
ผู้เล่นชุดปัจจุบันของอินเตอร์มิลาน  |
| --- |
| 
* 2 ดัมฟรีส
* 5 Gagliardini
* 6 เดอ ไฟร
* 8 โกเซินส์
* 9 เจกอ
* 10 มาร์ติเนซ
* 11 กอลาร็อฟ
* 12 Sensi
* 13 Ranocchia
* 14 เพรีชิช
* 18 Asamoah
* 19 Lazaro
* 20 Borja Valero
* 23 Barella
* 24 โอนานา
* 27 Padelli
* 29 Dalbert
* 33 D'Ambrosio
* 36 ดาร์มีอัน(c)
* 37 Škriniar
* 46 Berni
* 77 บรอซอวิช
* 87 กันเดรวา
* 90 ลูกากู
* 93 Di Gennaro
* 95 Bastoni
* ผู้จัดการ: อินซากี

 |

| * ด
* ค
* ก
เซเรียอา |
| --- |
| สโมสร | 

|  |  |
| --- | --- |
| ฤดูกาล 2021–22 | 
* อาตาลันตา
* โบโลญญา
* คัลยารี
* ฟีออเรนตีนา
* เจนัว
* เฮลแลสเวโรนา
* อินเตอร์
* ยูเวนตุส
* ลาซีโอ
* มิลาน
* นาโปลี
* โรมา
* ซัมป์โดเรีย
* ซัสซูโอโล
* ซาแลร์นิตานา
* เวเนเซีย
* สเปเซีย
* โตรีโน
* เอมโปลี
* อูดีเนเซ

 |
| เคยอยู่ในเซเรียอา | 
* เบรชชา
* เลชเช
* สปาล
* Alessandria
* Ancona
* อัสโคลี
* Avellino
* เบเนเวนโต
* บารี
* การ์ปี
* Casale
* คาตาเนีย
* Catanzaro
* Cesena
* กีเอโว
* โกรโตเน
* Como
* Cremonese
* Foggia
* โฟรซิโนเน
* Lecco
* Legnano
* Livorno
* Lucchese
* ปาร์มา
* Mantova
* Messina
* โมเดนา
* โนวารา
* Padova
* ปาแลร์โม
* เปสการา
* Perugia
* Piacenza
* Pisa
* Pistoiese
* Pro Patria
* Pro Vercelli
* Reggiana
* Reggina
* Siena
* SPAL
* Ternana
* Treviso
* Triestina
* Varese
* Vicenza

 |

 |
| ฤดูกาล | 

|  |  |
| --- | --- |
| พรีมา กาเตกอเรียพรีมา ดิวิซิโอเนดิวิซิโอเน นาซีโอนาเล | 
* 1898
* 1899
* 1900
* 1901
* 1902
* 1903
* 1904
* 1905
* 1906
* 1907
* 1908
* 1909
* 1909–10
* 1910–11
* 1911–12
* 1912–13
* 1913–14
* 1914–15
* 1915–16
* 1916–17
* 1917–18
* 1918–19
* 1919–20
* 1920–21
* 1921–22
* 1922–23
* 1923–24
* 1924–25
* 1925–26
* 1926–27
* 1927–28
* 1928–29

 |
| เซเรียอา | 
* 1929–30
* 1930–31
* 1931–32
* 1932–33
* 1933–34
* 1934–35
* 1935–36
* 1936–37
* 1937–38
* 1938–39
* 1939–40
* 1940–41
* 1941–42
* 1942–43
* 1943–44
* 1944
* 1944–45
* 1945–46
* 1946–47
* 1947–48
* 1948–49
* 1949–50
* 1950–51
* 1951–52
* 1952–53
* 1953–54
* 1954–55
* 1955–56
* 1956–57
* 1957–58
* 1958–59
* 1959–60
* 1960–61
* 1961–62
* 1962–63
* 1963–64
* 1964–65
* 1965–66
* 1966–67
* 1967–68
* 1968–69
* 1969–70
* 1970–71
* 1971–72
* 1972–73
* 1973–74
* 1974–75
* 1975–76
* 1976–77
* 1977–78
* 1978–79
* 1979–80
* 1980–81
* 1981–82
* 1982–83
* 1983–84
* 1984–85
* 1985–86
* 1986–87
* 1987–88
* 1988–89
* 1989–90
* 1990–91
* 1991–92
* 1992–93
* 1993–94
* 1994–95
* 1995–96
* 1996–97
* 1997–98
* 1998–99
* 1999–00
* 2000–01
* 2001–02
* 2002–03
* 2003–04
* 2004–05
* 2005–06
* 2006–07
* 2007–08
* 2008–09
* 2009–10
* 2010–11
* 2011–12
* 2012–13
* 2013–14
* 2014–15
* 2015–16
* 2016–17
* 2017–18
* 2018–19
* 2019–20
* 2020–21
* 2021–22
* 2022–23
* 2023–24

 |

 |

| * ด
* ค
* ก
อดีตสมาชิก กลุ่ม 14 (2000–2008) |
| --- |
| สมาชิกผู้ร่วมก่อตั้ง | 
* อายักซ์
* บาร์เซโลนา
* ไบเอิร์นมิวนิก
* โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
* อินเตอร์มิลาน
* ยูเวนตุส
* ลิเวอร์พูล
* แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
* มาร์แซย์
* เอซี มิลาน
* ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง
* โปร์ตู
* เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน
* เรอัลมาดริด

 |
| เข้าร่วมใน ค.ศ. 2002 | 
* อาร์เซนอล
* ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน
* ลียง
* บาเลนเซีย

 |

| เกียรติประวัติ |
| --- |
| 

| * ด
* ค
* ก
แชมเปียนฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก |
| --- |
| แชมป์ 5 สมัย | 
* สเปน เรอัลมาดริด (2014, 2016, 2017, 2018, 2022)

 |  |
| แชมป์ 3 สมัย | 
* สเปน บาร์เซโลนา (2009, 2011, 2015)

 |
| แชมป์ 2 สมัย | 
* บราซิล คอรินเทียนส์ (2000, 2012)
* เยอรมนี ไบเอิร์นมิวนิก (2013, 2020)

 |
| แชมป์สมัยเดียว | 
* บราซิล เซาเปาลู (2005)
* บราซิล อิงเตร์นาซีโยนัล (2006)
* อิตาลี เอซี มิลาน (2007)
* อังกฤษ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (2008)
* อิตาลี อินเตอร์มิลาน (2010)
* อังกฤษ ลิเวอร์พูล (2019)
* อังกฤษ เชลซี (2021)
* อังกฤษ แมนเชสเตอร์ซิตี (2023)

 |

| * ด
* ค
* ก
แชมเปียนฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปและอเมริกาใต้ |
| --- |
| แชมป์ 3 สมัย | สเปน เรอัลมาดริด (1960, 1998, 2002) • อิตาลี เอซี มิลาน (1969, 1989, 1990) • อุรุกวัย เปญญาโรล (1961, 1966, 1982) • อาร์เจนตินา โบกายูนิออร์ส (1977, 2000, 2003) • อุรุกวัย นาซิโอนัล (1971, 1980, 1988) |
| แชมป์ 2 สมัย | อาร์เจนตินา อินเดเปนดิเอนเต (1973, 1984) • อิตาลี ยูเวนตุส (1985, 1996) • บราซิล ซังตุส (1962, 1963) • อิตาลี อินเตอร์มิลาน (1964, 1965) • บราซิล เซาเปาลู (1992, 1993) • เนเธอร์แลนด์ อายักซ์ (1972, 1995) • เยอรมนี ไบเอิร์นมิวนิก (1976, 2001) • โปรตุเกส โปร์ตู (1987, 2004) |
| แชมป์สมัยเดียว | อังกฤษ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (1999) • เยอรมนี โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ (1997) • อาร์เจนตินา ริเบร์เปลต (1986) • อาร์เจนตินา เอสตูเดียนเตส (1968) • อาร์เจนตินา ราซิน (1967) • เนเธอร์แลนด์ ไฟเยอโนร์ด (1970) • สเปน อัตเลติโกเดมาดริด (1974) • บราซิล ฟลาเม็งกู (1981) • เซอร์เบีย เรดสตาร์ เบลเกรด (1991) • อาร์เจนตินา เบเลซ ซาร์สฟิลด์ (1994) • ปารากวัย โอลิมเปีย (1979) • บราซิล เกรมียู (1983) |

| * ด
* ค
* ก
แชมเปียนยูโรเปียนคัพและยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก |
| --- |
| แชมป์ 14 สมัย | สเปน เรอัลมาดริด (1955-56, 1956-57, 1957-58, 1958-59, 1959-60, 1965-66, 1997-98, 1999-2000, 2001-02, 2013-14, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2021-22) |  |
| แชมป์ 7 สมัย | อิตาลี เอซี มิลาน (1962-63, 1968-69, 1988-89, 1989-90, 1993-94, 2002-03, 2006-07) |
| แชมป์ 6 สมัย | อังกฤษ ลิเวอร์พูล (1976-77, 1977-78, 1980-81, 1983-84, 2004-05, 2018-19) • เยอรมนี ไบเอิร์นมิวนิก (1973-74, 1974-75, 1975-76, 2000-01, 2012-13, 2019-20) |
| แชมป์ 5 สมัย | สเปน บาร์เซโลนา (1991-92, 2005-06, 2008-09, 2010-11, 2014-15) |
| แชมป์ 4 สมัย | เนเธอร์แลนด์ อายักซ์ (1970-71, 1971-72, 1972-73, 1994-95) |
| แชมป์ 3 สมัย | อังกฤษ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (1967-68, 1998-99, 2007-08) • อิตาลี อินเตอร์มิลาน (1963-64, 1964-65, 2009-10) |
| แชมป์ 2 สมัย | อังกฤษ เชลซี (2011-12, 2020-21) • อิตาลี ยูเวนตุส (1984-85, 1995-96) • โปรตุเกส ไบฟีกา (1960-61, 1961-62) • อังกฤษ นอตทิงแฮมฟอเรสต์ (1978-79, 1979-80) • โปรตุเกส โปร์ตู (1986-87, 2003-04) |
| แชมป์สมัยเดียว | อังกฤษ แมนเชสเตอร์ซิตี (2022-23) • เยอรมนี โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ (1996-97) • ฝรั่งเศส ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ (1992-93) • เยอรมนี ฮัมบวร์ค (1982-83) • เนเธอร์แลนด์ ไฟเยอโนร์ด (1969-70) • อังกฤษ แอสตันวิลลา (1981-82) • เนเธอร์แลนด์ ไอนด์โฮเฟิน (1987-88) • สกอตแลนด์ เซลติก (1966-67) • โรมาเนีย สเตวาบูกูเรชต์ (1985-86) • เซอร์เบีย เรดสตาร์เบลเกรด (1990-91) |

| * ด
* ค
* ก
แชมเปียนเซเรียอา |
| --- |
| แชมป์ 36 สมัย |  ยูเวนตุส (1905, 1925-26, 1930-31, 1931-32, 1932-33, 1933-34, 1934-35, 1949-50, 1951-52, 1957-58, 1959-60, 1960-61, 1966-67, 1971-72, 1972-73, 1974-75, 1976-77, 1977-78, 1980-81, 1981-82, 1983-84, 1985-86, 1994-95, 1996-97, 1997-98, 2001-02, 2002-03, 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2018-19, 2019-20) |  |
| แชมป์ 19 สมัย |  เอซี มิลาน (1901, 1906, 1907, 1950-51, 1954-55, 1956-57, 1958-59, 1961-62, 1967-68, 1978-79, 1987-88, 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1995-96, 1998-99, 2003-04, 2010-11, 2021-22) •  อินเตอร์มิลาน (1909-10, 1919-20, 1929-30, 1937-38, 1939-40, 1952-53, 1953-54, 1962-63, 1964-65, 1965-66, 1970-71, 1979-80, 1988-89, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2020-21) |
| แชมป์ 9 สมัย |  เจนัว (1898, 1899, 1900, 1902, 1903, 1904, 1914-15, 1922-23, 1923-24) |
| แชมป์ 7 สมัย |  โตรีโน (1927-28, 1942-43, 1945-46, 1946-47, 1947-48, 1948-49, 1975-76) • โบโลญญา (1924-25, 1928-29, 1935-36, 1936-37, 1938-39, 1940-41, 1963-64) •  โปรแวร์เชลลี (1908, 1909, 1910-11, 1911-12, 1912-13, 1920-21, 1921-22) |
| แชมป์ 3 สมัย |  โรมา (1941-42, 1982-83, 2000-01) •  นาโปลี (1986-87, 1989-90, 2022-23) |
| แชมป์ 2 สมัย |  ลาซีโอ (1973-74, 1999-2000) •  ฟีออเรนตีนา (1955-56, 1968-69) |
| แชมป์สมัยเดียว |  เวโรนา (1984-85) •  ซัมป์โดเรีย (1990-91) •  คัลยารี (1969-70) • กาซาเล (1913-14) • โนเวเซ (1921-22) • สเปเซีย (1944) |

 |