recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**โมเอน** **(อังกฤษ: Moen)** เป็นบริษัทผู้ผลิตและจัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์ในกลุ่ม ก๊อกน้ำ และอุปกรณ์สุขภัณฑ์อื่น ๆ เป็นแบรนด์ที่มีส่วนแบ่งการตลาดมากที่สุดแบรนด์หนึ่งในทวีปอเมริกาเหนือ บริษัทก่อตั้งโดยนักประดิษฐ์ อัลเฟรด เอ็ม. โมเอน ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ บริษัท Fortune Brands Home & Securityy บริษัทโมเอนมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเมืองนอร์ทโอล์มสเต็ด รัฐโอไฮโอ เดิมบริษัทเป็นส่วนหนึ่งของ Ravenna Metal Products ใน ซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน ในปี 1956 บริษัทถูกควบรวมเป็นส่วนหนึ่งของ Stanadyne ซึ่งถูกซื้อโดย Forstmann-Little & Company ในปี 1988 ต่อมาถูกซื้อโดย ฟอร์จูนแบรนด์ (Fortune Brands) บริษัทผู้ถือหุ้นกลุ่มสินค้าอุปโภคบริโภค จากนั้นฟอร์จูนแบรนด์ได้แยกการบริหารออกตามสายผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้อง และจัดตั้งบริษัท ฟอร์จูนแบรนด์โฮมแอนด์ซีเคียวริตี้ (FBHS) เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม 2554

การออกแบบก๊อกน้ำ
----------------

ก๊อกน้ำส่วนใหญ่ของ *โมเอน* ได้แก่ ก๊อกน้ำห้องครัว ก๊อกอ่างล้างหน้า และ ก๊อกอาบน้ำ เป็นก๊อกผสมน้ำแบบด้ามจับเดียว เกือบทั้งหมดใช้*ตลับวาล์วควบคุมน้ำ* (water-controling cartridge) แบบเดียวกันมาตั้งแต่ปี 1960 รู้จักกันในชื่อ *Moen 1225* ซึ่งมีรูปทรงเป็นกระบอก ยาวประมาณ 4 นิ้ว เส้นผ่าศูนย์กลาง 3/4 นิ้ว ตลับวาล์วควบคุมที่เป็นกลไกสำคัญใน*ก๊อกน้ำโมเอน*นี้ได้ผ่านการพัฒนาปรับปรุงอย่างน้อยสองรุ่น และมีจุดเด่นในการใช้งานทดแทนกันได้ไม่ว่าจะเปลี่ยน*วาล์ว*รุ่นเก่า(ที่เป็นทองเหลือง)เป็น*วาล์ว*รุ่นใหม่(ที่เป็นกระบอกพลาสติก) และสามารถเข้าได้กับก๊อกน้ำทุกรุ่น (design compatibility) การทำงานของ*ตลับวาล์วควบคุม* ได้แก่ การดึงก้านขึ้นลงของแกน*ตลับวาล์ว*เพื่อเปิดปิดน้ำ การหมุนซ้ายจะเป็นการเปิดน้ำร้อนในขณะที่การหมุนขวาจะเป็นการเปิดน้ำเย็น และหมุนแกน*ตลับวาล์ว*ให้อยู่ในตำแหน่งกึ่งกลางเป็นการผสมน้ำร้อนน้ำเย็นเข้าด้วยกัน (โดยใช้มาตรฐานการใช้งานของอเมริกาเหนือด้านการควบคุมน้ำร้อนซึ่งอยู่ทางด้านซ้ายเสมอ) 

ต่อมา*ตลับวาล์วควบคุมน้ำโมเอน* ได้ขยายไปสู่การใช้ควบคุมก๊อกน้ำอ่างอาบน้ำ และ ก๊อกน้ำฝักบัว ด้วยขนาดของ*ตลับวาล์วควบคุมที่*ใหญ่ขึ้น(สำหรับปริมาณที่ใช้มากขึ้นในการอาบน้ำ) พร้อมกลไกปรับสมดุลแรงดันซึ่งชดเชยการเปลี่ยนแปลงแรงดันน้ำฉับพลันของการจ่ายน้ำร้อนหรือน้ำเย็น (ซึ่งมีเหตุจากการดึงน้ำปริมาณมากไปใช้ในอุปกรณ์อื่น ๆ ในเวลาเดียวกัน เช่น การกดชักโครก) เป้าหมายการออกแบบ*ตลับวาล์ว*ชนิดนี้คือ การรักษาระดับอุณหภูมิของฝักบัวให้สม่ำเสมอด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัยและความสะดวกสบาย แม้ว่าปริมาณหรือเรงดันน้ำจะลดลง *ตลับวาล์วนี้*เรียกว่า *Moen* *1222* ซึ่งมีระบบการทำงานการคล้ายกับ *Moen 1225* (ด้านบน) *ตลับวาล์วนี้*มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 1 นิ้วเนื่องการเพิ่มกลไกปรับสมดุลแรงดันดังกล่าว 

ผลิตภัณฑ์ Moen บางอย่างผลิตในประเทศจีน  ชิ้นส่วนของวาล์วควบคุมบางชิ้นผลิตในประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑

*
กำแพงเมืองหนานจิง
**กำแพงเมืองแห่งหนานจิง** (จีน: 南京城墙; พินอิน: *Nánjīng chéngqiáng*; อังกฤษ: City Wall of Nanjing) ได้รับการออกแบบโดยจักรพรรดิหงหวู่ (ค.ศ. 1328–1398) หลังจากที่เขาก่อตั้งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) และสถาปนาหนานจิงเป็นเมืองหลวงในปี ค.ศ. 1368 เพื่อรวบรวม อธิปไตยและปกป้องเมืองจากโจรสลัดชายฝั่ง เขาได้นำคำแนะนำของที่ปรึกษา ซู เฉิง มาใช้ในการสร้างกำแพงเมืองที่สูงขึ้น เพิ่มกลยุทธ์ในการสำรองอาหาร และเลื่อนพิธีราชาภิเษก การก่อสร้างกำแพงต้องใช้แรงงาน 200,000 คนในระยะเวลา 21 ปีจึงจะแล้วเสร็จ มีการเคลื่อนย้ายดินประมาณ 7 ล้านลูกบาศก์เมตร กำแพงเมืองหนานจิงเป็นหนึ่งในกำแพงเมืองที่ใหญ่ที่สุดที่เคยสร้างมาในประเทศจีน เมืองหนานจิงที่ปิดล้อมมีพื้นที่ประมาณ 55 ตารางกิโลเมตร

คลังภาพ
-------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ansight Guides (1997). *Insight Guides: China 5/E*. Apa Publications, original from Pennsylvania State University. p. 268. ISBN 0-395-66287-7.
2. ↑  Turnbull, Stephen R. & Steve Noon (2009). *Chinese Walled Cities 221 BC-AD 1644*. Osprey Publishing. p. 61. ISBN 1-84603-381-0.

| * ด
* ค
* ก
กำแพงเมืองของจีน |
| --- |
| เมือง | 
* ป้อมปราการเมืองปักกิ่ง
* ป้อมปราการแห่งซีอาน
* กำแพงเมืองแห่งหนานจิง

 |
| ดินแดน | 
* กำแพงเมืองจีน

 |
**ปลาขี้ตังเบ็ดครีบลาย** (อังกฤษ: Eyestripe surgeonfish, Dussumieri tang; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Acanthurus dussumieri*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาขี้ตังเบ็ด (Acanthuridae)

มีลำตัวแบนข้าง รูปร่างเป็นรูปไข่ไปทางด้านท้าย คอดหางเล็ก มีเงี่ยมคมคล้าบใบมีดชี้ไปทางด้านท้ายข้างละอัน ครีบหางเว้าเป็นวงเดือน ครีบหลังและครีบก้นมีฐานยาว ครีบท้องอันเล็ก ครีบอกมีปลายแหลม เกล็ดเล็กมาก หนังเหนียว

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 35 เซนติเมตร อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่เหนือกองหินหรือแนวปะการัง ว่ายน้ำโดยใช้การกระพืบครีบอกเป็นจังหวะ เป็นปลาที่พบได้บ่อยในแนวปะการังของมหาสมุทรอินเดีย ในน่านน้ำไทยพบได้เฉพาะฝั่งทะเลอันดามัน

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเหมือนปลาขี้ตังเบ็ดหรือปลาแทงค์ชนิดอื่น ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Choat, J.H.; McIlwain, J.; Abesamis, R.; Clements, K.D.; Myers, R.; Nanola, C.; Rocha, L.A.; Russell, B.; Stockwell, B. (2012), Acanthurus dussumieri, vol. 2012, p. e.T177981A1510126, doi:10.2305/IUCN.UK.2012.RLTS.T177981A1510126.en
2. 1 2  "Dussumieri Tang (*Acanthurus dussumieri*)". liveaquaria.com. สืบค้นเมื่อ 28 June 2015.
3. ↑  ชวลิต วิทยานนท์. *คู่มือปลาทะเล*. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์สารคดี, 2551. 192 หน้า. หน้า 166. ISBN 978-974-484-261-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Acanthurus dussumieri***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Acanthurus dussumieri ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ปลาคู้แดง** หรือ **ปลาเปคูแดง** (อังกฤษ: Red bellied pacu; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Piaractus brachypomus*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาคาราซิน (Characidae) วงศ์ย่อย Serrasalminae มีรูปร่างเหมือนกับปลาปิรันยาแดง (*Pygocentrus nattereri*) แต่ปลาคู้แดงมีขนาดลำตัวที่ใหญ่กว่า กรามล่างไม่ยื่นยาวออกมาและลักษณะของฟันไม่แหลมคมเหมือนกับปลาปิรันยาแดง เกล็ดมีขนาดเล็กละเอียด มีสีสันแวววาวเหมือนกับปลาปิรันยาแดง แต่ในส่วนของสีแดงไม่เข้มเท่า แต่ลูกปลาวัยอ่อนมีจุดกลมสีแดงเหมือนกัน และจุดเหล่านี้จะค่อย ๆ เล็กลงและหายไปเมื่อปลาโตขึ้น

ปลาคู้แดง มีขนาดโตเต็มที่ยาวได้ 80 เซนติเมตร น้ำหนักหนัก 25 กิโลกรัม (ขนาดและน้ำหนักโดยเฉลี่ยคือ 45 เซนติเมตร และน้ำหนัก 2-3 กิโลกรัม) มีถิ่นกำเนิดในลุ่มแม่น้ำอเมซอนและแม่น้ำโอริโนโคในประเทศอาร์เจนตินา

นิยมอยู่รวมกันเป็นฝูง กินอาหารได้ทั้งพืชและสัตว์ โดยเฉพาะพืชเช่นเมล็ดพืชหรือลูกไม้ที่ร่วงหล่นจากต้น โดยจะไปรอกินถึงบริเวณผิวน้ำเลยทีเดียว

ปลาคู้แดงขณะเมื่อยังเล็ก ที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม
เป็นปลาที่นิยมทำเป็นอาหารของชนพื้นถิ่น มีชื่อเรียกในภาษาพื้นเมืองว่า ***Pirapitinga*** ในประเทศไทยปลาคู้แดงถูกนำเข้ามาครั้งแรกในฐานะปลาสวยงาม เมื่อปี พ.ศ. 2530 โดยเอกชนรายหนึ่ง และต่อมาทางภาครัฐถือเป็นปลาเศรษฐกิจที่ทางกรมประมงส่งเสริมให้เกษตรเลี้ยง โดยมีชื่อเรียกว่า *"ปลาจะละเม็ดน้ำจืด"* เพราะมีรูปร่างคล้ายปลาจะละเม็ดในทะเล ซึ่งปลาคู้แดงเป็นปลาที่โตไว กินง่าย เลี้ยงง่าย ผสมพันธุ์ง่าย อีกทั้งมีเนื้อรสชาติอร่อย

ในส่วนของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม นิยมเลี้ยงกันในเมื่อปลายังเล็กอยู่ แต่เนื่องจากเมื่อปลาโตขึ้น ผู้เลี้ยงไม่สามารถเลี้ยงต่อไปได้ จึงมีการปล่อยลงสู่แหล่งน้ำธรรมชาติ จนกลายเป็นปัญหาสิ่งแวดล้อม คือ เป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นที่มาแย่งและทำลายถิ่นที่อยู่อาศัยของสัตว์น้ำพื้นเมืองของไทย

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาคู้ดำ


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Piaractus brachypomus***

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 7 วิทยาการ-การเกษตร, *เปคูแดง...ปลาเศรษฐกิจสายปิรันยา* โดย ดอกสะแบง. "หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน". **ไทยรัฐ** ปีที่ 49 ฉบับที่ 14,624: วันพุธที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 ขึ้น 8 ค่ำ เดือน 3 ปีฉลู

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาคู้แดง
ระวังสับสนกับ สกุลปลาค้าวขาว

**ปลาค้าวขาว** หรือ **ปลาเค้าขาว** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Wallago attu*) เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) มีส่วนหัวและจะงอยปากปากยื่นแหลม ปากกว้างมาก มุมปากอยู่เลยด้านหลังของลูกตา มีฟันแหลมเล็กบนขากรรไกร ตาเล็ก มีหนวดที่ริมฝีปากยาวถึงครีบก้น หัวและลำตัวตอนหน้าแบนข้างเล็กน้อย แต่ตอนท้ายแบนข้างมาก ส่วนหลังป่องออก ครีบหลังอันเล็กมีปลายแหลม ครีบหางเว้า ตื้น ครีบก้นยาว ครีบอกใหญ่ ตัวมีสีเงินวาวอมเขียวอ่อนที่ด้านหลัง ในปลาบางตัวมีแถบยาวสีคล้ำที่ด้านข้างลำตัว ด้านท้องสีจาง บางตัวอาจมีครีบสีคล้ำอมเหลืองอ่อน มีขนาดโดยเฉลี่ย 70–80 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 2 เมตร มักหากินในเวลากลางคืน อาหารได้แก่ ปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่า เวลาล่าเหยื่อจะว่องไวและดุดันมาก ในบางครั้งที่ล่าเหยื่อบนผิวน้ำกระแทกตัวกับน้ำจนเกิดเสียงดัง

พบในแม่น้ำสายใหญ่ ตั้งแต่ประเทศอินเดีย, ปากีสถาน, บังกลาเทศ, แม่น้ำสาละวินถึงแม่น้ำโขง พบน้อยในภาคใต้และคาบสมุทรมลายู เป็นปลาที่นิยมบริโภคโดยปรุงสด รมควัน มีราคาค่อนข้างสูง นอกจากนี้แล้วยังนิยมตกเป็นเกมกีฬาและเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้ โดยมีชื่อเรียกในภาคอีสานว่า "ค้าวคูน"

อ้างอิง
-------

1. 1 2  หนังสือสารานุกรมปลาไทย โดย สุรศักดิ์ วงศ์กิตติเวชสกุล (กรุงเทพ, พ.ศ. 2540) ISBN 9789748990026

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาค้าวขาว


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาค้าวขาว**
**ริชาร์ด ดิก แมกแทกการ์ต** (Richard "Dick" McTaggart ) นักมวยสากลสมัครเล่นชาวสก๊อตแลนด์จากสหราชอาณาจักร เกิดเมื่อ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2478 ในเมืองดันดี สหราชอาณาจักร

แมกแทกการ์ตเข้าแข่งกันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2499 ที่เมลเบิร์นในรุ่นไลท์เวท รอบแรกได้บาย รอบสอง ชนะคะแนน จันทรเสนา ชยสุริยา เมื่อ 27 พฤศจิกายน รอบแปดคนสุดท้าย ชนะคะแนน อันเดร ไวโรลัตโต (ฝรั่งเศส) เมื่อ 29 พฤศจิกายน รอบรองชนะเลิศ ชนะคะแนน อนาโตลี ลาเก็ตโต (สหภาพโซเวียต) เมื่อ 30 พฤศจิกายน รอบชิงชนะเลิศ ชนะคะแนน แฮร์รี กุสชาต (เยอรมัน) เมื่อ 1 ธันวาคม ได้เหรียญทอง หลังจากได้เรียญทอง เขาปฏิเสธการชกมวยสากลอาชีพ และยังคงชกมวยสากลสมัครเล่นต่อไป ได้เหรียญทองกีฬาเครือจักรภพอังกฤษเมื่อ พ.ศ. 2501 เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2503 ที่ โรม อิตาลี ในรุ่นไลท์เวท รอบแรกได้บาย รอบสอง ชนะคะแนน โพธิ์ สุขน้อย จากไทย รอบสาม ชนะคะแนน เอ็ดดี้ บลาย (กานา) เมื่อ 1 กันยายน รอบแปดคนสุดท้าย ชนะคะแนน เฟเรน เคลเนอร์ (ฮังการี) เมื่อ 2 กันยายน รอบรองชนะเลิศ แพ้คะแนน คาซิเมียร์ ปาดซิออร์ (โปแลนด์)ได้เหรียญทองแดง 

หลังจากนั้น เขาเลื่อนรุ่นไปชกรุ่นไลท์เวลเตอร์เวทตั้งแต่ พ.ศ. 2505 และได้เหรียญเงินกีฬาเครือจักรภพอังกฤษ ใน พ.ศ. 2506 เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2507 ที่ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ในรุ่นไลท์เวลเตอร์เวท รอบแรกได้บาย รอบสอง ชนะคะแนน จูเลียน รอสซี (ออสเตรเลีย) เมื่อ 15 ตุลาคม รอบสาม แพ้คะแนน เจอร์ซี คูเลซ (โปแลนด์) เมื่อ 18 ตุลาคม ตกรอบไม่ได้เหรียญรางวัล เขาแขวนนวมเมื่อ พ.ศ. 2508 ขณะอายุ 30 ปีหลังจากแขวนนวม แมกแทกการ์ตเป็นโค้ช และได้คุมทีมของสก๊อตแลนด์ในกีฬาเครือจักรภพ พ.ศ. 2533

อ้างอิง
-------

* เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ดิก แมกแทกการ์ต**

* Profile, databaseOlympics; accessed 20 November 2015.
**ปลาคางเบือน** (อังกฤษ: Twisted-jaw catfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Belodontichthys truncatus*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) ชนิดหนึ่ง มีลักษณะส่วนหัวแบนข้างมากเช่นเดียวกับลำตัว รูปร่างเพรียวยาว ด้านท้ายเล็กหัวและจะงอยปากงอนขึ้นด้านบน ปากกว้างมาก คางเชิดขึ้น จึงได้ชื่อว่า "คางเบือน" มีฟันแหลมคมบนขากรรไกร ตาโตอยู่ตอนกลางของหัว ใกล้มุมปากมีหนวด 1 คู่ยาวจนถึงครีบอก ครีบหลังเล็กมาก ครีบอกใหญ่ปลายแหลม ครีบท้องเล็ก ครีบหางเล็กเว้าตื้น ตัวมีสีเงินวาวหรือเหลือบสีเขียวอ่อน ด้านท้องสีจาง ครีบก้นและครีบหางมีขอบสีคล้ำ มีขนาดประมาณ 35-40 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 80 เซนติเมตร 

พบในแม่น้ำสายใหญ่ทั่วประเทศ ยกเว้นแม่น้ำสาละวินและภาคตะวันออก ในธรรมชาติมักอยู่ในแหล่งน้ำที่มีกระแสน้ำไหลเวียนดี โดยหันหน้าทวนกระแสน้ำเพื่อดักจับกินลูกปลาขนาดเล็ก ๆ ที่รวมฝูงกันตามตอม่อสะพาน หรือบริเวณประตูน้ำหน้าเขื่อน เนื้อมีรสชาติดีและราคาแพง สามารถปรุงเป็นอาหารได้หลายชนิด เช่น ทอดกระเทียม ต้มยำ และยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย โดยปลาที่เลี้ยงกันจะเป็นปลาที่จับได้จากธรรมชาติ มักจะมีขายกันในช่วงปลายฤดูฝน

ปลาคางเบือนยังมีชื่อเรียกในภาษาอีสานอีกว่า "เบี้ยว", "ขบ" , "ปากวิบ" หรือ "แก็ก"

เป็นปลาชนิดหนึ่งที่มีชื่อถูกกล่าวถึงกาพย์แห่ชมปลาของเจ้าฟ้าธรรมาธิเบศร ไชยเชษฐ์สุริยวงศ์ (เจ้าฟ้ากุ้ง) 

ที่ว่า

> คางเบือนเบือนหน้ามา ไม่งามเท่าเจ้าเบือนชาย
> 
>

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 76-79, *เจ้าปลาหน้าเบี้ยว (เรื่องจากทางบ้าน)* โดย บุญภัทธ บุญวังแร่. "Wild Ambition". นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 46 ปีที่ 4: เมษายน 2014
2. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 257 หน้า. หน้า 3. ISBN 974-00-8738-8

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาคางเบือนจาก FishBase
* ปลาไทยในวรรณคดี
**ดิกอรี่ เคิร์ก** (Digory Kirke) เป็นตัวละครหลักในนวนิยายชุดตำนานแห่งนาร์เนีย ตอน กำเนิดนาร์เนียโดยซี.เอส. ลิวอิส

บทบาท
-----

### กำเนิดนาร์เนีย

ดิกอรี่กับแม่ที่ป่วยต้องมาอาศัยกับลุงและป้าของเขา มีอยู่มาวันนึงดิกอรี่ได้รู้จักกับพอลลี่เด็กสาวซึ่งอยู่ข้างบ้านและได้เป็นเพื่อนกัน ดิกอรี่กับพอลลี่ได้เล่นผจญภัยบ้านผีสิงกัน แต่ทั้ง2ได้หลงเข้ามาในห้องของลุงแอนดรูว์ ทั้ง2ถูกลุงแอนดรูว์ทดลองให้ใส่แหวนสีเขียวกับสีเหลือง ทั้ง2ได้เข้าไปในดินแดนที่ชื่อว่า**ชาร์น** ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของดิกอรี่จึงสั่นระฆังที่สลักคำที่เขียนเอาไว้ว่าห้ามสั่นระฆัง ทำให้ราชินีแห่งชาร์นตื่นขึ้นมาจากการถูกสะกด นามว่าจาดิส จาดิสได้หลอกล่อให้ดิกอรี่กับพอลลี่พาเขาไปยังโลกของพวกเขา และก็เป็นผลสำเร็จ ทั้ง2จึงหาทางนำจาดิสที่กำลังก่อความวุ่นวายในกรุงลอนดอนกลับไปยังชาร์น แต่ดิกอรี่กับพอลลี่ได้นำม้า,สารถีรถม้า,ลุงแอนดรูว์มายังนาร์เนียด้วยกันอย่างบังเอิญ ดิกอรี่ได้ขอร้องให้อัสลานซึ่งสร้างนาร์เนียช่วยนำผลไม้วิเศษซึ่งสามารถรักษาโรคของแม่ของเขาให้หายไป อัสลานได้เสกให้ม้าของสารถีรถม้ากลายเป็นม้าบินและตั้งชื่อว่าเฟร็ดจ์ ดิกอรี,พอลลี่และเฟร็ดจ์ได้เดินทางไปเอาแอปเปิ้ลวิเศษ และระหว่างทางได้เจอกับจาดิส จาดิสได้ล่อลวงให้ดิกอรี่นำแอปเปิ้ลไปให้แม่ทันทีเลยแต่ดิกอรี่ต้องรักษาสัญญากับอัสลาน ทั้ง3ได้กลับไปหาอัสลานอัสลานได้นำดิกอรี่,พอลลี่และลุงแอนดรูว์ ดิกอรี่ได้ปอกผลแอปเปิ้ลให้แม่ของเขากินจนหายจากโรคเป็นปลิดทิ้ง เขาได้นำเมล็ดแอปเปิ้ลไปปลูก และได้ช่วยพอลลี่ฝังแหวนสีเข๊ยวกับสีเหลืองทุกอันที่ลุงแอนดรูว์สร้างขึ้นมา ในช่วงที่ดิกอรี่อยู่ในวัยกลางคนเขาได้นำไม้จากต้นแอปเปิ้ลที่ปลูกไว้มาทำเป็นตู้เสื้อผ้า แต่หารู้หรือไม่ว่าเนื้อไม้ของมันมีเวทมนตร์ซ่อยอยู่ จึงทำให้เกิดเรื่องตู้พิศวง

### ตู้พิศวง

ศาสตราจารย์เคิร์กได้รับ4พี่น้องพีเวนซีมาไว้ในคฤหาสน์ของเขา

อ้างอิง
-------

{{}

| * ด
* ค
* ก
ตำนานแห่งนาร์เนีย โดย ซี. เอส. ลิวอิส |
| --- |
| หนังสือ | กำเนิดนาร์เนีย • ตู้พิศวง • อาชากับเด็กชาย • เจ้าชายแคสเปี้ยน • ผจญภัยโพ้นทะเล • เก้าอี้เงิน • อวสานการยุทธ์ |
| ละครโทรทัศน์ | The Lion,The Witch And The Wardrobe • Prince Caspian And The Voyage of The Down Treader (BBC) • The Silver Chair (BBC) |
| ภาพยนตร์ | ราชสีห์ แม่มด กับตู้พิศวง (วิดีโอเกม) • เจ้าชายแคสเปี้ยน • ผจญภัยโพ้นทะเล • เก้าอี้เงิน |
| ตัวละคร | อาระวิส • อัสลาน • นายและคุณนายบีเวอร์ • บรี • แคสเปี้ยน • เซนทอร์ • โคเรียคิน • ดิกอรี่ เคิร์ก • ดริเนียน • เอ็ดมันด์ พีเวนซี่ • อีเม็ท • ยูสตาซ สครับบ์ • แฟรงก์ และ เฮเลน • ฮวิน • จิลล์ โพลล์ • สุภาพสตรีสีเขียว เคอร์เทิล • ลูซี่ พีเวนซี่ • มอร์กริม • มิราซ • ปีเตอร์ พีเวนซี่ • พอลลี่ พลัมเมอร์ • พรุดเดิลกลัม • ราบาดาซ • รามานดุห์ • น้องสาวของรามานดุห์ • รีพิชิ้บ • ริเลียน • เจ็ดลอร์ดผู้ยิ่งใหญ่แห่งนาร์เนีย • ชาสต้า/คอร์ • ชิฟต์ • ซูซาน พีเวนซี่ • ทัช • ชาวเทลมารีน • ทิเรียน • ทรัมพ์คิน • ทัมนัส • แม่มดขาว |
| อาณาจักรต่างๆในเรื่อง | นาร์เนีย • อาร์เคนแลนด์ • ทัชบาอัน • เทลมาร์ |
**วิทยาศาสตร์การอาหาร** (อังกฤษ: food science) วิทยาศาสตร์ประยุกต์ที่เน้นการศึกษาของอาหาร เริ่มตั้งแต่เก็บเกี่ยวจนถึงการบริโภคมีส่วนคาบเกี่ยวกับวิชาเกษตรศาสตร์ ". ตำราวิทยาศาสตร์การอาหารกำหนดวิทยาศาสตร์การอาหารว่า เป็นการประยุกต์ใช้วิทยาศาสตร์ขั้นพื้นฐานและวิศวกรรมเพื่อการศึกษาทางกายภาพเคมีและลักษณะทางชีวเคมีของอาหารและหลักการของการแปรรูปอาหาร  " **วิทยาศาสตร์การอาหาร** มีสาขาย่อยดังนี้ 

* ความปลอดภัยของอาหาร (Food safety)
* วิศวกรรมอาหาร (Food engineering)
* การพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร (Product development)
* โภชนาการ (Nutrition)
* การวิเคราะห์ทางประสาทสัมผัส (Sensory analysis)
* เคมีอาหาร (Food chemistry)

นักวิทยาศาสตร์การอาหารมีหน้าที่ดังนี้

1. พัฒนาผลิตภัณฑ์อาหารใหม่
2. ออกแบบกระบวนการผลิต ผลิตภัณฑ์อาหารใหม่
3. เลือกบรรจุภัณฑ์
4. ศึกษาอายุการเก็บรักษา (shelf-life) ของอาหาร
5. ประเมินผลความนิยมของผู้บริโภค
6. ตรวจสอบทางเคมีและจุลชีววิทยา

**วิทยาศาสตร์การอาหาร**มีเนื้อหาหลักๆดังนี้

คุณสมบัติของอาหาร
-----------------

* ความเป็นกรด (Acidity-pH)
* ปริมาณน้ำในอาหาร (Water activity)
* อายุการเก็บรักษา (Shelfการ

### เบราว์นิ่ง

เบราว์นิ่งคือการเปลี่ยนสีอาหารให้เข้มขึ้นโดยการผลิตสารสีน้ำตาลเมลานิน (melanin) มี 2 วิธีคือ

* เบราว์นิ่งโดยไม่ใช้เอ็นไซม์ (Non-enzymatic browning)

1. การทำคาราเมล (caramelization)
2. ปฏิกิริยาเมล์ลาร์ด (Maillard reaction)
3. แอสคอร์บิกแอซิด ออกซิเดชั่น (ascorbic-acid oxidation)

* เบราว์นิ่งโดยใช้เอ็นไซม์ (Enzymatic browning) ตัวอย่าง เอ็นไซม์ ที่ใช้เช่น พอลิฟีนิล ออกซิเดส (polyphenyl oxidase)

### การหมัก

การหมักเป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายเพื่อใช้ถนอมอาหารและปรับปรุงรสชาติ โดยเฉพาะการหมักทำให้
เกิดรสอูมามิ (umami) ที่มีเฉพาะในกระบวนการหมัก อาหารหมักที่นิยมกันมากได้แก่

1. เนยแข็ง
2. โยเกิร์ต
3. ขนมปัง
4. เบียร์
5. ไวน์
6. น้ำส้มสายชู
7. ของดอง
8. ซีอิ้ว
9. กิมจิ

### การพาสเจอไรซ์

การพาสเจอไรซ์ คือกระบวนการทำลายเชื้อโรคทั้งหมดในผลิตภัณฑ์อาหาร แต่ไม่ได้ทำลายจุลินทรีย์ที่ทำให้อาหารเสื่อมคุณภาพ อาหารที่ผ่านการพาสเจอไรซ์จึงต้องแช่เย็น เพื่อชลอการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์ที่ทำลายคุณภาพอาหาร

1. ↑  Potter, Norman N.; Hotchkiss, Joseph H. (1998). *Food Science*. Food science texts series (5th ed.). Springer.ISBN 9780834212657.
ระวังสับสนกับ ปลาค้าวขาว

**ปลาค้าวขาว** หรือ **ปลาเค้าขาว** เป็นสกุลปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่งในอันดับปลาหนังของวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) ใช้ชื่อสกุลเป็นภาษาละตินว่า *Wallago* มีรูปร่างโดยรวมคือ ลำตัวยาว ลำตัวที่อยู่ค่อนไปทางหางมีลักษณะแบนข้างมาก ส่วนหัวมีขนาดใหญ่และแบน ปากกว้าง ภายในมีฟันซี่เล็ก ๆ อยู่ในขากรรไกรทั้ง 2 ข้าง มีหนวด 2 คู่ โดยคู่ที่อยู่มุมปากมีลักษณะเรียวยาว ส่วนคู่ที่ใต้คางจะสั้นและเล็กมาก มีครีบทั้งหมด 7 ครีบ ครีบก้นใหญ่และยาวจรดครีบหาง ขอบปลายหางด้านบนจะใหญ่กว่าด้านล่าง

พบกระจายพันธุ์โดยทั่วไปตั้งแต่อนุทวีปอินเดียจนถึงแหลมมลายู มีอุปนิสัยคือมักอยู่นิ่ง ๆ กับพื้นน้ำ กินอาหารจำพวกปลาขนาดเล็กกว่า และออกหากินในเวลากลางคืน

ปลาค้าวขาวจัดเป็นปลาขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้ ที่พบได้ในทวีปเอเชีย และถือว่าใหญ่เป็นอันดับสองรองจากสกุล *Silurus* ที่พบได้ในทวีปยุโรป โดยมีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 1 เมตร

ปัจจุบันพบว่ามีปลาทั้งหมด 2 ชนิดในสกุลนี้ ได้แก่

* *W. attu* ยาวได้ถึง 2 เมตร น้ำหนักกว่า 60 กิโลกรัม พบได้ในอนุทวีปอินเดียและภูมิภาคอินโดจีน นิยมตกเป็นเกมกีฬาและเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
* † *W. maemohensis* สูญพันธุ์ไปตั้งแต่สมัยไมโอซีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  eLog Siluridae Thumbnails of *Wallago* species

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ สกุลปลาค้าวขาว ที่วิกิสปีชีส์
**ดิธ ปราน** (เขมร: ឌិត ប្រន *ฑิต ปฺรน*, อังกฤษ: Dith Pran; 27 กันยายน พ.ศ. 2485 - 30 มีนาคม พ.ศ. 2551) เป็นช่างภาพและนักข่าวชาวกัมพูชา ที่มีชื่อเสียงจากเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในกัมพูชา ขณะเขมรแดง นำโดยพล พต ยึดครองกรุงพนมเปญ ระหว่าง พ.ศ. 2518 - 2522 และเรื่องราวของเขากับซิดนีย์ ชานเบิร์ก นักข่าวชาวอเมริกัน ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์โดย โรแลนด์ จอฟเฟ และมีเดวิด พัตต์นัม เป็นผู้อำนวยการสร้าง ภาพยนตร์ออกฉายในปี พ.ศ. 2527 ชื่อเรื่อง *ทุ่งสังหาร* (The Killing Fields) โดย เฮียง เอส. งอร์ นายแพทย์ชาวกัมพูชาซึ่งรับบทเป็น ดิธ ปราน ได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงประกอบยอดเยี่ยม ประจำปี 1985

ดิธ ปราน เกิดที่เสียมราฐ ประเทศกัมพูชา พูดภาษาฝรั่งเศสและภาษาอังกฤษได้ จึงถูกว่าจ้างเป็นล่ามให้กับกองทัพสหรัฐ ในปี พ.ศ. 2515 เขาได้พบกับซิดนีย์ ชานเบิร์ก นักข่าวของหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์ และฝึกฝนตัวเองเป็นช่างภาพ ผู้ช่วยของชานเบิร์ก ในขณะที่กองทัพเขมรแดงบุกเข้ายึดครองกรุงพนมเปญ ซิดนีย์ ชานเบิร์กและนักข่าวต่างประเทศได้รับอนุญาตให้เดินทางออกนอกประเทศ แต่ดิธ ปรานต้องติดอยู่ในกัมพูชา ถูกบังคับให้ใช้แรงงานและทรมานในค่ายกักกันเป็นเวลาสี่ปี ก่อนที่เขมรเฮงสัมรินที่ได้รับการสนับสนุนจากเวียดนาม จะขับไล่เขมรแดงออกไปในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2521

ดิธ ปราน เดินทางกลับบ้านที่เสียมราฐ และพบว่าญาติพี่น้องถูกสังหารไปถึง 50 คน เวียดนามแต่งตั้งให้เขาเป็นผู้นำหมู่บ้าน แต่เขากลับหลบหนีข้ามชายแดนไปยังประเทศไทยเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2522 เนื่องจากเกรงอันตรายหากเวียดนามรู้ว่าเขาเคยติดต่อกับชาวอเมริกัน

ดิธ ปราน อพยพไปอยู่สหรัฐอเมริกา และทำงานเป็นช่างภาพให้กับหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์ ได้รับสัญชาติอเมริกันในปี พ.ศ. 2529 เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2551 ที่นิวบรันสวิก นิวเจอร์ซีย์ ด้วยโรคมะเร็งในวัย 65 ปี

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

วิกิคำคม มีคำคมภาษาอังกฤษ ที่กล่าวโดยหรือเกี่ยวกับ: **Dith\_Pran**

* ดิธ ปราน ที่ไฟน์อะเกรฟ
* "Dith Pran Biography". สืบค้นเมื่อ 2008-03-31.
* The Dith Pran Holocaust Awareness Project ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เก็บถาวร กุมภาพันธ์ 27, 2009)
* *The Last Word of Dith Pran* New York Times. March 30, 2008. Video Interview of Dith Pran.
* Obituaries:
	+ *The Times*, 31 March 2008
	+ *The Daily Telegraph*, 1 April 2008

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ

 |
| สถาบันวิจัยศิลปะ | 
* Photographers' Identities
* RKD Artists (Netherlands)
* Artist Names (Getty)

 |
| อื่น ๆ | 
* Faceted Application of Subject Terminology
* Social Networks and Archival Context
* SUDOC (France)
	+ 1

 |
**วิทยุครอบครัวข่าว** ดำเนินการโดย บริษัท เซิร์ช ไลฟ์ จำกัด ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงเสียงจากทหารเรือ วังนันทอุทยาน (ชื่อย่อ: ส.ทร. วังนันทอุทยาน) กองวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ สำนักปฏิบัติการ กรมการสื่อสารและเทคโนโลยีสารสนเทศทหารเรือ ระบบเอฟเอ็ม ความถี่ 106 เมกะเฮิร์ตซ์ เริ่มตั้งแต่วันเสาร์ที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2550 เวลา 00.00 น. เป็นต้นมา จนถึงปัจจุบัน โดยรูปแบบการนำเสนอ ส่วนมากเป็นการรับสัญญาณถ่ายทอดเสียง จากรายการโทรทัศน์ประเภทข่าว และเหตุการณ์ปัจจุบัน ที่ออกอากาศทางช่อง 3 เอชดี อีกส่วนหนึ่งเป็นรายการวิทยุ ที่มีกลุ่มผู้ประกาศข่าวและพิธีกร "ครอบครัวข่าว 3" เป็นผู้ดำเนินรายการ

ประวัติ
-------

*วิทยุครอบครัวข่าว ส.ทร.FM 106 MHz.* เกิดขึ้นจากแนวคิดของวิบูลย์ ลีรัตนขจร ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร และกรรมการผู้จัดการ บริษัท เซิร์ช ไลฟ์ จำกัด, สำราญ ฉัตรโท ผู้จัดการฝ่ายข่าว บริษัท บางกอกเอ็นเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด, ธีระ ธัญไพบูลย์ วราภรณ์ สมพงษ์ และ สาธิต กรีกุล ผู้ดำเนินรายการ *เรื่องเด่นเย็นนี้* ทางไทยทีวีสีช่อง 3 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่ออำนวยความสะดวก แก่ผู้ติดตามชมรายการข่าว ของ ครอบครัวข่าว 3 ที่ประสบปัญหา ไม่สามารถรับชมรายการต่างๆ ทางโทรทัศน์ได้ เนื่องจากสภาพการจราจรติดขัด อยู่บนท้องถนนในกรุงเทพมหานคร รวมถึงเพื่อเปิดพื้นที่นำเสนอข่าวสาร ด้วยความใกล้ชิดผูกพัน ผ่านทางการเล่าข่าว ทางวิทยุเพิ่มขึ้น

สำหรับเนื้อหารายการของ *วิทยุครอบครัวข่าว* นำเสนอรายการประเภทข่าว สนทนา และรูปแบบหลากหลาย ออกอากาศตลอด 24 ชั่วโมง ซึ่งต่างจากการผลิตรายการโทรทัศน์ ที่มีข้อจำกัดในเรื่องเวลา จึงทำให้ต้องกระชับเนื้อหา ขณะที่การผลิตรายการวิทยุ สามารถดำเนินรายการไปได้ตลอดทั้งวัน จึงให้เนื้อหาในเชิงลึกได้ นับว่าวิทยุครอบครัวข่าว เป็นส่วนเติมเต็มของกลุ่มรายการครอบครัวข่าว 3 นั่นเอง โดยได้รับความร่วมมือจากกรมการสื่อสารและเทคโนโลยีสารสนเทศทหารเรือ กองทัพเรือ ต้นสังกัดของสถานีวิทยุกระจายเสียงเสียงจากทหารเรือ (ส.ทร. วังนันทอุทยาน) ในการออกอากาศ ด้วยระบบเอฟเอ็ม ความถี่ 106 เมกะเฮิร์ตซ์, ฝ่ายข่าว สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ที่อนุญาตให้ถ่ายทอดเสียงรายการข่าวของสถานีฯ ออกอากาศทางวิทยุ และอนุญาตให้ใช้ข้อมูลข่าวสารต่างๆ ประกอบในการผลิตรายการทางวิทยุ ตลอดจนชื่อ *ครอบครัวข่าว* เพื่อให้ผู้ชมและผู้ฟัง เข้าใจเชื่อมโยงกันระหว่างรายการข่าวทางโทรทัศน์และวิทยุ, ประวิทย์ มาลีนนท์ กรรมการผู้จัดการ สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 และ ไบรอัน มาร์การ์ กรรมการผู้จัดการ บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์

อ้างอิง
-------

* เว็บไซต์วิทยุครอบครัวข่าว

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* บริษัท เซิร์ช เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด
* กิจการวิทยุกระจายเสียงทหารเรือ

| * ด
* ค
* ก
ครอบครัวข่าว 3 |
| --- |
| รายการข่าว | ขันข่าวเช้าตรู่ (เสาร์ - อาทิตย์) • เรื่องเล่าเช้านี้ (หน้าหนึ่ง • เสาร์ - อาทิตย์) • ผู้หญิงยกกำลังแจ๋ว • เที่ยงวันทันเหตุการณ์ • โหนกระแส (แต่เช้า) • ข่าวสามสี • เรื่องเด่นเย็นนี้ (เสาร์ - อาทิตย์) • ข่าวนอกลู่ • ข่าว 3 มิติ • แฟลชนิวส์ |
| ดูเพิ่มเติม | ช่อง 3 เอชดี • ~~เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์~~ • เซิร์ชไลฟว์ • วิทยุครอบครัวข่าว • หมวดหมู่:ครอบครัวข่าว 3 |
เขตแอนตาร์กติกกับการบรรจบแอนตาร์กติกและเส้นขนานที่ 60 องศาใต้
**แอนตาร์กติก** (อังกฤษ: Antarctic) เป็นเขตขั้วโลกรอบขั้วโลกใต้ของโลกตรงข้ามอาร์กติกที่เป็นเขตครอบขั้วโลกเหนือ แอนตาร์กติกประกอบด้วยทวีปแอนตาร์กติกา ที่ราบสูงแกร์เกแลน และ ดินแดนเกาะ อื่น ๆ ที่ตั้งอยู่บนแผ่นแอนตาร์กติกหรือทางใต้ของการบรรจบแอนตาร์กติก (Antarctic Convergence) ภูมิภาคแอนตาร์กติกประกอบด้วยหิ้งน้ำแข็ง น่านน้ำ และพื้นที่เกาะทั้งหมดในมหาสมุทรใต้ ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ของการบรรจบแอนตาร์กติก ซึ่งเป็นโซนที่กว้างประมาณ 32 ถึง 48 km (20 ถึง 30 mi) ที่แตกต่างกันในละติจูดตามฤดูกาล ครอบคลุมพื้นที่ 20 เปอร์เซ็นต์ของซีกโลกใต้ ซึ่ง 5.5 เปอร์เซ็นต์ (14 ล้านกม.2) เป็นพื้นที่ผิวของทวีปแอนตาร์กติกเอง พื้นดินและชั้นน้ำแข็งทั้งหมด ทางใต้ของละติจูด 60°S อยู่ภายใต้ระบบสนธิสัญญาแอนตาร์กติก ในทางชีวภูมิศาสตร์ เขตชีวภาพแอนตาร์กติกเป็นหนึ่งในแปดดินแดนทางชีวภูมิศาสตร์ของพื้นผิวโลก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Scientific Committee on Antarctic Research website". SCAR. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-12-14. สืบค้นเมื่อ 2015-03-15.

ดูเพิ่ม
-------

* Krupnik, Igor, Michael A. Lang, and Scott E. Miller, eds. *Smithsonian at the Poles: Contributions to International Polar Year Science*. Washington, D.C.: Smithsonian Institution Scholarly Press, 2009.
Mapที่ตั้งของสะพานวิทยาสาครเสตุ
**วิทยาสาครเสตุ** (อังกฤษ: Vidyasagar Setu) หรือ **สะพานเซกเกินด์หูคลี** (อังกฤษ: Second Hooghly Bridge) เป็นสะพานเก็บค่าผ่านทาง (toll bridge) เหนือแม่น้ำหูคลี (Hooghly River) ในรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย เชื่อมเมืองโกลกาตา (หรือกัลกัตตา) กับหาวรา (Howrah) เข้าด้วยกัน

วิทยาสาครเสตุมีความยาว 823 เมตร และเป็นสะพานขึงที่ยาวที่สุดในประเทศอินเดีย อย่างไรก็ตามผู้คนมักสับสนว่าสะพานนรรมทาสาม (3rd Narmada Bridge) ในรัฐคุชราตเป็นสะพานขึงที่ยาวที่สุด แต่ในความเป็นจริงสะพานนรรมทาสามเป็นสะพานแบบกึ่งแขวน (extradosed bridge) ไม่ใช่สะพานแขวนโดยตรง สะพานวิทยาสาครเสตุเป็นสะพานแห่งที่สองที่สร้างขึ้นเพื่อข้ามแม่น้ำหูคลี ถัดจากสะพานแรก คือสะพานหาวรา (Howrah Bridge) หรือสะพานรพินทรเสตุ (Rabindra Setu) ซึ่งอยู่ห่างไป 3.7 กิโลเมตร (2.3 ไมล์) ทางเหนือ ชื่อของสะพานตั้งชื่อตามนักปฏิรูปการศึกษา บัณฑิตอิศวร จันทระ วิทยาสาคร (Ishwar Chandra Vidyasagar) และใช้ทุนก่อสร้ารวม 3.88 พันล้านรูปีอินเดีย ภายใต้การร่วมทุนระหว่างรัฐบาลและเอกชน

ตามสถิติที่บันทึก มียานพาหนะขับบนสะพานนี้ต่ำสุดที่ 28,000 คัน และสูงสุดที่ 39,000 คันต่อวัน อย่างไรก็ตามหลังการส่งมอบอำนาจในการเก็บค่าขึ้นสะพาน (toll) จากดั้งเดิมเป็นของราชการไปให้กับหน่วยงานของเอกชนในปี 2000 จำนวนยานพาหนะได้ลดลงเหลือเพียงสูงสุดที่ 30,000 คันต่อวันในเดือนธันวาคม 2002 ต่อมาในต้นปี 2008 จำนวนยานพาหนะได้เพิ่มขึ้นเป็นขั้นต่ำ 45,000 คันถึงสูงสุด 61,000 คันต่อวัน อย่างไรก็ตาม สะพานนี้สร้างขึ้นเพื่อรองรับยานพาหนะอยู่ที่ 85,000 คันต่อวัน การบริหารรายได้จากค่าผ่านทางนั้นได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงว่ามีการโกงกินภายในและสูญเสียรายได้มหาศาล

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mishra, Sohit (2017-03-07). "India's longest cable-bridge in Bharuch inaugurated by PM Modi; all you need to know about the 1.4 km bridge". *India.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-07-06.
2. ↑  "History". Kolkata Port Trust: Government of India. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 เมษายน 2013. สืบค้นเมื่อ 8 กุมภาพันธ์ 2011.
3. ↑  "Toll". The Times of India. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 January 2017. สืบค้นเมื่อ 20 December 2014.
ศาสตร์แห่งอาหารการกินเชิงโมเลกุลศึกษาว่าอุณหภูมิในการปรุงอาหารมีผลต่อไข่ ความหนืด และความตึงผิวของมันอย่างไร และยังศึกษาวิธีการต่าง ๆ ในการเติมอากาศเข้าไป
การขึ้นรูปน้ำผลไม้และของเหลวอื่น ๆ ให้เป็นทรงกลม คือเทคนิคอย่างหนึ่งของศาสตร์แห่งอาหารการกินเชิงโมเลกุล
**ศาสตร์แห่งอาหารการกินเชิงโมเลกุล** หรือบางครั้งนิยมเรียกทับศัพท์ **โมเลคิวลาร์แกสโตรโนมี** หรือ **โมเลกูลาร์ แกสทรอโนมี** (อังกฤษ: molecular gastronomy) เป็นสาขาย่อยของวิทยาศาสตร์การอาหารที่มุ่งค้นคว้าวิจัยการเปลี่ยนแปลงทางฟิสิกส์และทางเคมีของส่วนผสมที่เกิดขึ้นระหว่างการทำอาหาร แผนงานของศาสตร์นี้ประกอบไปด้วยสามด้านเนื่องจากการทำอาหารได้รับการยอมรับว่ามีองค์ประกอบสามส่วน ได้แก่ สังคม ศิลปะ และเทคนิค อาหารเชิงโมเลกุลเป็นรูปแบบการทำอาหารสมัยใหม่อย่างหนึ่ง และใช้ประโยชน์จากนวัตกรรมทางเทคนิคมากมายจากวิทยาศาสตร์แขนงต่าง ๆ

ศัพท์ *Molecular and Physical Gastronomy* ("ศาสตร์แห่งอาหารการกินเชิงโมเลกุลและเชิงฟิสิกส์") ได้รับการบัญญัติขึ้นใน พ.ศ. 2531 โดยนิโคลัส เคอร์ตี นักฟิสิกส์จากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และแอร์เว ติส นักเคมีจากสถาบันวิจัยการเกษตรแห่งชาติฝรั่งเศส ศัพท์นี้แต่เดิมบัญญัติขึ้นเพื่อใช้หมายถึงการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของการทำอาหารเท่านั้น แต่ต่อมาหลายคนได้นำไปใช้เรียกวิธีการปรุงอาหารหรืออธิบายรูปแบบของอาหารโดยตรง อย่างไรก็ตาม หัวหน้าคนครัวบางคนที่เกี่ยวข้องกับศาสตร์นี้ก็ปฏิเสธการใช้ศัพท์ดังกล่าว เช่น ฟาร์รัน อาดริอา หัวหน้าคนครัวชาวกาตาลา ไม่ชอบศัพท์ *molecular gastronomy* และพอใจที่จะใช้ศัพท์ *deconstructivist* ("แยกส่วนแล้วประกอบขึ้นใหม่") เพื่ออธิบายรูปแบบการทำอาหารของเขามากกว่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gadsby, Patricia (2006-02-20). "Cooking For Eggheads". Discover Magazine. สืบค้นเมื่อ 2010-09-08.
2. ↑  "Eggs". Khymos.org. 2009-04-08. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-04-11. สืบค้นเมื่อ 2010-09-08.
3. ↑  Kuh, Patric (January 1, 2005). "Proving It: Taking kitchen science to a whole new (molecular) level, Hervé This is changing the way France—and the world—cooks". gourmet.com.
4. ↑  กรุงเทพฑุรกิจ. *อาหารโมเลกุล.* จาก
5. ↑   ธวัชชัย เทพพิทักษ์. *The Truth about Molecular Gastronomy.*
6. ↑  This, Hervé (November 2006), "Food for tomorrow? How the scientific discipline of molecular gastronomy could change the way we eat", *EMBO Reports*, **7** (11): 1062–6, doi:10.1038/sj.embor.7400850, PMC 1679779, PMID 17077859
7. ↑  "Harold McGee, Curious Cook: Modern Cooking, Science, and the Erice Workshops on Molecular and Physical Gastronomy". Curiouscook.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-10-24. สืบค้นเมื่อ 2010-09-08.
8. ↑  "Food Technology Magazine Article by Herve This 12/2008" (PDF). Members.ift.org. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2009-11-06. สืบค้นเมื่อ 2010-09-08.
9. ↑  Heston Blumenthal (2006-12-10). "Statement on the New Cookery - Guardian Observer". London: Observer.guardian.co.uk. สืบค้นเมื่อ 2010-09-08.
10. 1 2  Toomey, Christine (28 March 2010). "What Ferran Adrià is cooking up after El Bulli". *The Times*. London. สืบค้นเมื่อ 10 October 2010.
**สะพานอรทัย** (โดยมากสะกด **อรทัย**) เป็นสะพานข้ามคลองเปรมประชากรช่วงที่บรรจบคลองผดุงกรุงเกษม อยู่บนถนนลูกหลวง เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ระหว่างสะพานมัฆวานรังสรรค์กับสะพานเทวกรรมรังรักษ์ บริเวณมุมด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ของทำเนียบรัฐบาล

สะพานแห่งนี้สร้างขึ้นในรัชกาลที่ 5 ตั้งชื่อตามพระนามของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรไทยเทพกัญญา  มีสถาปัตยกรรมแบบตะวันตก มีเหล็กดัด ลายปูนปั้นตกแต่งเสา ตกแต่งราวสะพาน และมีเสาโคมไฟส่องสว่างที่มีลวดลายงดงามแบบยุโรป

อ้างอิง
-------

1. ↑  อุดม เชยกีวงศ์. *อนุสาวรีย์ (วัด สะพาน คลอง ถนน)*. กรุงเทพ : สำนักพิมพ์ภูมิปัญญา, พ.ศ. 2549. 520 หน้า. หน้า หน้าที่. ISBN 974-9948-37-8

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ สะพานอรไทย
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°45′40″N 100°30′44″E﻿ / ﻿13.76119°N 100.51210°E﻿ / 13.76119; 100.51210

| **สะพานข้ามคลองเปรมประชากรในปัจจุบัน** |
| --- |
| **เหนือน้ำ***คลองผดุงกรุงเกษม* | **สะพานอรไทย** | **ท้ายน้ำ**สะพานชมัยมรุเชฐ |
**สะพานวรเสรษฐ** เป็นสะพานข้ามคูวัดเบญจมบพิตร คูเดียวกับสะพานพระรูป สะพานถ้วย และสะพานงา แต่ไม่ได้อยู่ในสะพานชุดเดียวกัน สะพานนี้อยู่นอกรั้ววัดบนถนนนครปฐมที่มาจากหน้าทำเนียบรัฐบาล สิ้นสุดที่หน้าวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร ข้ามคูวัดตอนที่จะบรรจบกับคลองเปรมประชากร ตั้งอยู่ในท้องที่แขวงดุสิต เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

สะพานวรเสรษฐสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. 2444 โดยพระอัยยิกาเธอกรมหลวงวรเสรษฐสุดาทรงบริจาคราชทรัพย์และให้สร้างตามแบบของกรมโยธาธิการ เป็นสะพานหนึ่งในจำนวน 5 สะพานในบริเวณวัดเบญจมบพิตร ได้แก่ สะพานถ้วย สะพานงา และสะพานพระรูป (อยู่ในวัดเบญจมบพิตร) สะพานโสภาคย์ และสะพานวรเสรษฐ (อยู่ด้านหน้านอกวัดเบญจมบพิตร)

กรมศิลปากรประกาศขึ้นเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2518 แต่มิได้กำหนดเขตที่ดิน

สถาปัตยกรรม
-----------

สะพานวรเสรษฐเป็นสะพานคอนกรีตประกอบด้วยเสาด้านละ 4 ต้น ลักษณะเสาเป็นรูปสี่เหลี่ยมปลายหัวเสาตัดตรง ระหว่างเสาคู่กลางประดับด้วยเหล็กหล่อเป็นลวดลายพันธ์ุพฤกษาแบบตะวันตก ขนาดของตัวสะพาน ประมาณ 5.50x9.30 เมตร ที่ราวสะพานด้านทิศตะวันตกมีแผ่นป้าย *สพานวรเสรษฐ* ติดอยู่ 

ราวสะพานฝั่งตะวันตกยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ มีร่องรอยการซ่อมบริเวณหัวเสาของสะพานเป็นบางส่วน ตัวสะพานด้านตะวันออกซึ่งประกอบด้วยเสาคอนกรีตและลวดลายเหล็กหล่อ โดยเสาคอนกรีตต้นด้านเหนือ (ที่ขนาบเหล็กหล่อ) บริเวณหัวเสาชำรุดเหลือเพียงครึ่งเดียวแต่ยังคงปรากฎร่องรอยของรูสำหรับเสียบเดือยของเหล็กหล่ออยู่ สำหรับตัวสะพานส่วนที่ต่อจากเสาต้นดังกล่าวทรุดตัวไปทางตะวันออก (ด้านคลองแยก) เกิดเป็นรอยแยกขาดจากตัวเสาบริเวณผนังดีรอยร้าว ส่วนเสาสะพานต้นด้านใต้สภาพหัวเสาหลุดและตกลงไปในคลอง (ยังเห็นอยู่ในคลอง) ส่วนลูกกรงที่เป็นลวดลายเหล็กหล่อขาดหายไปเหลือเพียงส่วนฐานของลายซึ่งอยู่ในสภาพถูกตัดและขาดในระดับเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  โรม บุนนาค. "รู้ยังอยู่ไหนบ้าง! ๑๗ สะพานสวยงามสร้างสมัย ร.๔ ร.๕ ร.๖ ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ยังใช้อยู่ในปัจจุบัน!!". ผู้จัดการออนไลน์.
2. ↑  กรมศิลปากร.ทะเบียนโบราณสถานในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล.กรุงเทพฯ โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮ้าส์, 2535.
3. ↑  "กำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
4. ↑  "สะพานวรเสรษฐ". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.



คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สะพานวรเสรษฐ**
หน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ *เจ้า (趙)*
**เตียวจี๋** หรือชื่อในภาษาจีนกลางว่า **เจ้า จือ** (จีนตัวย่อ: 赵咨; จีนตัวเต็ม: 趙咨; พินอิน: *Zhào Zī*) ชื่อรอง **เต๋อตู้** (德度) เป็นขุนนางของง่อก๊กในยุคสามก๊ก

ประวัติ
-------

เตียวจี๋เป็นชาวเมืองลำหยง (ปัจจุบันคือเมืองหนานหยาง มณฑลเหอหนาน) เป็นมีผู้ความรู้และมีไหวพริบปฏิภาณ 

ในปี ค.ศ. 221 เมื่อซุนกวนขึ้นเป็นเงาอ๋อง (吳王 *อู๋หวัง*) ได้แต่งตั้งให้เตียวจี๋เป็นจงต้าฟู (中大夫) และส่งไปเป็นทูตไปยังวุยก๊ก จักรพรรดิโจผีแห่งวุยก๊กปฏิบัติต่อเตียวจี๋อย่างให้เกียรติและตรัสถามเตียวจี๋ว่า "เงาอ๋องมีความรู้สิ่งใดบ้าง" เตียวจี๋ทูลตอบว่า "เงาอ๋องมีเรือรบในแม่น้ำนับหมื่นลำ ทหารสวมเกราะร้อยหมื่น ช่วงใช้ผู้มีคุณธรรมและความสามารถ มีปณิธานและกลยุทธ์ เมื่อมีเวลาว่างจะอ่านตำราศึกษาประวัติศาสตร์ เลือกใช้แนวคิดหลัก ไม่เหมือนเหล่าบัณฑิตที่พลิกตำราหาข้อความมาใช้พูดเท่านั้น" โจผีตรัสถามว่า "สามารถพิชิตง่อก๊กได้หรือไม่" เตียวจี๋ทูลตอบว่า: "รัฐใหญ่มีทหารที่จะพิชิต และรัฐเล็กมีการป้องกันที่มั่นคง" โจผีตรัสถามอีก "ง่อก๊กกลัววุยก๊กหรือไม่" เตียวจี๋ทูลตอบว่า "มีทหารสวมเกราะร้อยหมื่น แม่น้ำแยงซีและฮั่นซุย (漢水 *ฮั่นสุ่ย*) เป็นคูเมือง มีอะไรต้องกลัว" โจผีตรัสถามว่า "ในง่อก๊กมีคนเช่นท่านกี่คน" เตียวจี๋ทูลตอบว่า "คนที่ฉลาดและความสามารถเป็นพิเศษมีแปดสิบถึงเก้าสิบคน คนที่มีความสามารถเทียบเท่ากระหม่อมมีจำนวนนับไม่ถ้วน" 

เตียวจี๋เดินทางขึ้นเหนือหลายครั้ง และทางวุยก๊กก็นับถือเตียวจี๋อย่างมาก เมื่อซุนกวนทราบเรื่องนี้ จึงให้รางวัลแก่เตียวจี๋และตั้งให้เป็นฉีตูเว่ย์ (騎都尉) เตียวจี๋เสนอว่า "พิจารณาแล้วเห็นว่าวุยก๊กทางตอนเหนือท้ายที่สุดคงไม่อาจปฏิบัติตามสัญญาพันธมิตรได้ ในแผนการของขณะนี้ก็คือสำนักของต๋องง่อเราสืบทอดอำนาจสี่ร้อยปีของราชวงศ์ฮั่น เพื่อสนองต่อชะตาของภาคอาคเนย์ เราควรเปลี่ยนชื่อศักราช สนองตอบฟ้าคล้อยตามราษฎร" ซุนกวนทำตามข้อเสนอของเตียวจี๋และเปลี่ยนชื่อศักราชเป็นหฺวางหวู่

คำวิจารณ์
---------

*เปี้ยนหวังลุ่น* ของลู่ จี : "ยอดนักการทูตคือ**เตียวจี๋**และเฉิ่น เหิง ใช้ความฉลาดสู่การมีชื่อเสียงยืนยาว"

อ้างอิง
-------

1. ↑  《三國志·卷四十七·吴书二·吴主传第二》引吴书
โครงสร้างทรงโค้งมีสันที่มหาวิหารแร็งส์
โครงสร้างทรงโค้งมีสัน
**โครงสร้างทรงโค้งมีสัน** (อังกฤษ: rib vault; ฝรั่งเศส: *croisée d'ogives*) เป็นโครงสร้างทรงโค้งแบบหนึ่งซึ่งเกิดขึ้นในบริเวณจุดที่ตัดกันระหว่างโครงสร้างทรงโค้งประทุน (barrel vault) จำนวนสองหรือสามส่วนเข้าด้วยกัน ซึ่งจะทำให้เกิดสันซึ่งมักจะตกแต่งด้วยบริเวณโค้งสันด้วยหินแกะสลักเป็นลายต่าง ๆ 

เมื่อนำมาเปรียบเทียบกับโครงสร้างทรงโค้งสันทแยงมุม (groin vault) ซึ่งเป็นโครงสร้างของเพดานโค้งในยุคที่เก่ากว่า โดยกลไกคือการถ่ายเทน้ำหนักของบริเวณเพดานลงออกด้านข้างไปยังบริเวณเสาโดยรอบ ซึ่งเหมือนกันกับแบบโค้งสัน เพียงแต่แบบใหม่นี้สามารถทำให้สถาปนิกสามารถสร้างสรรค์ความอลังการได้มากกว่าโดยเฉพาะในสมัยสถาปัตยกรรมกอทิกในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 11 ซึ่งในขณะนั้นถือว่าเป็นเทคโนโลยีแบบใหม่ ซึ่งมักจะคู่กันกับครีบยันลอย ซึ่งต่างกับสมัยโรมาเนสก์ที่ใช้เพียงครีบยันธรรมดาและกำแพงอันหนาเพื่อรับแรงโดยตรงจากโครงสร้างทรงโค้งแบบครึ่งวงกลม

ในสถาปัตยกรรมกอทิก โครงสร้างทรงโค้งมีสันนี้เป็นวิธีที่กระจายน้ำหนักรวมลงที่ปลายเสาโดยตรงโดยไม่ผ่านผนังหรือกำแพง ซึ่งทำให้สามารถสร้างกำแพงที่บาง สูง และยังเป็นบานหน้าต่างขนาดใหญ่เพื่อใส่งานกระจกสีได้อย่างง่ายดาย และจากบริเวณปลายเสาก็ถ่ายเทน้ำหนักลงที่ครีบยันลอย

โครงสร้างทรงโค้งมีสันในสมัยแรกซึ่งฝังอยู่ในโครงสร้างของสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์จะพบตัวอย่างได้ที่บริเวณทางเดินข้างของบริเวณร้องเพลงสวดของมหาวิหารเดอรัม และที่โบสถ์แซ็ง-เอเตียนแห่งก็อง ซึ่งทั้งสองที่นี้เป็นวิหารในยุคแรก ๆ ที่มีการใช้โครงสร้างทรงโค้งมีสันเข้ากับสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์

โครงสร้างทรงโค้งมีสันแบบอื่น ๆ
------------------------------

โครงสร้างทรงโค้งมีสันยังสามารถพบได้ถึงหกแฉก ซึ่งเรียกกันว่า "โครงสร้างทรงโค้งมีสันหกแฉก" (sexpartite vault) ซึ่งเกิดบริเวณจุดที่ตัดกันของโครงสร้างทรงโค้งประทุนจำนวนสามส่วน โดยจะมีทั้งหมดหกสัน

ดูเพิ่ม
-------

* โครงสร้างทรงโค้ง
* แผนผังมหาวิหาร
* สถาปัตยกรรมกอทิก
* สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
* เพดานพัด
* ปุ่มหิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gardner's Art Through the Ages, (2006), Ch. 13. Gothic Art: "Architectural Basics" p. 352.
**โครอลไลน์กับโลกพิศวง** (อังกฤษ: Coraline) เนื้อเรื่องภาพยนตร์แต่งโดย **นีล ไกแมน** เป็นผู้เขียน กำกับโดย **เฮนรี เซลิค** ออกฉายในปีค.ศ. 2009 โดยผู้เขียนต้องการถ่ายทอดความรู้สึกที่เด็กมีความอยากได้ต่างๆ แต่พ่อแม่กลับไม่สนใจใดๆ ซึ่งตอบสนองคำว่า "อยากมีพ่อแม่คนใหม่" หนังเรื่องนี้มีสโลแกนเขียนไว้ว่า **Beware what you wish** ซึ่งแปลว่า **ระวังอะไรที่คุณหวัง**

เนื้อเรื่อง
-----------

**โครอลไลน์ โจนส์** ได้ย้ายบ้านไปยังพิงค์พาเลซ โดยมีพ่อแม่ที่สุดแสนไม่สนใจเธอเลย ที่อพาร์ตเม้นต์พิงค์พาเลซ ใต้อพาร์ตเม้นต์เป็นที่อาศัยของสองนักแสดง และห้องระเบียงเป็นของมิสเตอร์บี เธอได้พบเพื่อนใหม่หนึ่งคนชื่อ "ไวบี้" และแมวดำของเขาซึ่งโครอลไลน์ได้พบกับประตูลึกลับ ซึ่งประตูนี้ได้เชื่อมกับโลกอีกมิติหนึ่ง หากดูผิวเผินจะเหมือนเป็นโลกเดียวกันเลยทีเดียว ที่ๆนั้นมีพ่อแม่อีกคน ที่มีความสนใจในตัวเธอ รัก และให้ความอบอุ่นกว่าที่โลกก่อน แต่มีดวงตาเป็นกระดุม รวมถึงสองนักแสดงและมิสเตอร์บีด้วย แต่เมื่อถึงรุ่งเช้าเธอจะกลับไปที่โลกเดิม เธอได้ไปที่นั้นสองครั้ง ในครั้งที่สามปรากฏว่าเธอได้รู้ว่าพ่อแม่นั้นที่อีกโลกหนึ่งเป็นแม่มดและได้พบกับวิญญาณเด็กสามตน เธอจะต้องหาดวงทั้ง 3 ดวง จึงจะสามารถรอดกลับได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Coraline rated PG by the BBFC". BBFC. January 29, 2009. สืบค้นเมื่อ April 5, 2009. Run Time 100m 19s
2. 1 2  "Coraline". Box Office Mojo. สืบค้นเมื่อ August 11, 2009.
ตะโพน
**ตะโพน** เป็นเครื่องดนตรีที่ขึงด้วยหนัง ตัวตะโพนทำด้วยไม้สักหรือไม้ขนุน เรียกว่า หุ่น ขุดแต่งให้เป็นโพรงภายใน ขึ้นหนัง 2 หน้า ดึงด้วยสายหนังโยงเร่งเสียงเรียกว่า หนังเรียด หน้าใหญ่มีความกว้างประมาณ 25 ซม เรียกว่า หน้าเท่ง ติดหน้าด้วยข้าวสุกบดผสมกับขี้เถ้าเพื่อถ่วงเสียง อีกหน้าหนึ่งเล็กกว่ามีขนาดประมาณ 22 ซม เรียกว่า หน้ามัด ตัวกลองยาวประมาณ 48 ซม รอบ ๆ ขอบหนังที่ขึ้นหน้า ถักด้วยหนังที่ตีเกลียวเป็นเส้นเล็กๆ เรียกว่า ไส้ละมาน แล้วจึงเอาหนังเรียดร้อยในช่วงของไส้ละมานทั้งสองข้าง โยงเรียงไปโดยรอบจนมองไม่เห็นไม้หุ่น มีหนังพันตรงกลางเรียกว่า รัดอก ข้างบนรัดอกทำเป็นหูหิ้วและมีเท้ารองให้ ตัวตะโพนวางนอนอยู่บนเท้า ใช้ฝ่ามือซ้ายขวาตีได้ทั้งสองหน้า ใช้สำหรับประกอบจังหวะผสมอยู่ในวงปี่พาทย์ ทำหน้าที่กำกับจังหวะหน้าทับต่าง ๆ

ตะโพนนี้ ถือเป็นบรมครูทางดุริยางคศิลป์ นับว่าพระประโคนธรรพ เป็นครูตะโพน เมื่อจะเริ่มการบรรเลง จะต้องนำดอกไม้ธูปเทียน บูชาตะโพนก่อนทุกครั้ง และถือเป็นประเพณีสืบต่อกันมา เหตุที่ต้องกราบใหว้บูชาก็เพราะ ตะโพนเป็นเครื่องดนตรีที่บรรเลงร่วมกับ สังข์ บัณเฑาะว์ และ มโหระทึก ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีประจำองค์ของเทพเจ้า และสมมุติเทพ ดังนี้คือ สังข์ประจำพระองค์พระนารายณ์ และพระอินทร์ บัณเฑาะว์ ประจำองค์พระอิศวร มโหระทึก เป็นเครื่องดนตรีบรรเลงประกอบพระอิศริยยศองค์พระมหากษัตริย์ ซึ่งถือเป็นสมมุติเทพส่วนตะโพนนั้นเป็นกลองที่พระคเณศได้เป็นผู้ตีเป็นคนแรก ดังนั้น ตะโพนเมื่อนำมาร่วมบรรเลงในวงปี่พาทย์ จึงถือเป็นบรมครู และทำหน้าที่กำกับหน้าทับต่างๆทั้งหมด

อ้างอิง
-------

* แนะนำเครื่องดนตรีไทย จากเว็บดนตรีไทย.คอม

| * ด
* ค
* ก
เครื่องดนตรีไทย |
| --- |
| เครื่องดีด | 
* จะเข้
* กระจับปี่
* ซึง
* พิณเพียะ
* ไหซอง

 |
| เครื่องสี | 
* ซอด้วง
* ซออู้
* ซอสามสาย
* สะล้อ
* ซอกันตรึม
* รือบับ

 |
| เครื่องตี | 

|  |  |
| --- | --- |
| เครื่องไม้ | 
* ระนาดเอก
* ระนาดทุ้ม
* ระนาดเสียงแหลม
* กรับ
* โปงลาง
* ขิม

 |
| เครื่องโลหะ | 
* ระนาดเอกเหล็ก
* ระนาดทุ้มเหล็ก
* ระนาดเหล็กเสียงแหลม
* ฆ้องวงใหญ่
* ฆ้องวงเล็ก
* ฆ้องมอญ
* ฆ้องโหม่ง
* ฉิ่ง
* ฉาบ
* ฆ้องคู่
* ฆ้องราว
* ฆ้องระเบ็ง

 |
| เครื่องหนัง | 
* กลองแขก
* กลองมลายู
* ตะโพน
* ตะโพนมอญ
* เปิงมาง
* กลองทัด
* กลองยาว
* กลองสองหน้า
* โทน
* รำมะนา
* กลองสะบัดชัย
* กลองชาตรี
* กลองตะโพน
* กลองมังคละ
* กลองมโหระทึก

 |

 |
| เครื่องเป่า | 

|  |  |
| --- | --- |
| มีลิ้น | 
* ปี่นอก
* ปี่กลาง
* ปี่ใน
* ปี่ชวา
* ปี่มอญ
* ปี่ไฉน
* ปี่กาหลอ
* แคน
* ปี่จุม
* ปี่อ้อ
* ปี่แน
* ปี่ภูไท

 |
| ไม่มีลิ้น | 
* ขลุ่ยหลิบ
* ขลุ่ยล้านนา
* ขลุ่ยเพียงออ
* ขลุ่ยอู้
* ขลุ่ยกรวด
* ขลุ่ยนก
* โหวด
* เรไร

 |

 |
| เครื่องดนตรีอื่น ๆ | 
* อังกะลุง
* ระนาดแก้ว
* บัณเฑาะว์

 |
| แบ่งตามภาค | 

|  |  |
| --- | --- |
| ภาคเหนือ | 
* สะล้อ (ทะล้อ)
* สะล้อน่าน (สะล้อก๊อบ)
* ซึง
* ปินน่าน (พิณน่าน)
* ขลุ่ยล้านนา
* ปี่
* ปี่แน
* ปี่จุม
* พิณเปี๊ยะ (พิณเพียะ)
* กลองเต่งถิ้ง
* ตะหลดปด (มะหลดปด)
* กลองตึ่งโนง
* กลองสะบัดชัย

 |
| ภาคอีสาน | 
* หืน
* แคน
* ปี่ภูไท
* โหวด
* พิณ
* โปงลาง
* จะเข้กระบือ
* กระจับปี่
* ซอกันตรึม
* กลองกันตรึม
* ปี่ไสล
* กรับคู่

 |
| ภาคกลาง | 
* ซอสามสาย
* ซอด้วง
* ซออู้
* จะเข้
* ขลุ่ย
* ปี่
* ระนาดเอก
* ระนาดทุ้ม
* ฆ้องวงใหญ่
* ฆ้องวงเล็ก
* โทน
* รำมะนา
* กลองแขก
* กลองสองหน้า

 |
| ภาคใต้ | 
* ทับ
* กลองโนรา
* โหม่ง
* ปี่
* กรับพวง (แตระพวง)

 |

 |
**แบบสอบถามออนไลน์** (อังกฤษ: Online Survey) วิธีการสำรวจความคิดเห็นบนแพลตฟอร์มออนไลน์ ที่สามารถเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ ช่วยให้แบรนด์ที่จัดทำแบบสำรวจออนไลน์ได้เรียนรู้ถึงพฤติกรรมของผู้บริโภคของตัวเอง ตอบโจทย์ได้ถูกต้อง และเกิดประสิทธิภาพสูงสุดโดยเฉพาะในยุคดิจิทัล ปัจจุบันมีผู้ให้บริการด้านการสำรวจออนไลน์ในประเทศไทย ที่สามารถจัดทำแบบสอบถามพร้อมวิเคราะห์ข้อมูลแบบครบวงจรและเป็นประโยชน์ต่อองค์กรหรือต่อแบรนด์สินค้า โดยผู้บริโภคยังได้คะแนนสะสมจากการตอบแบบสอบถามเพื่อนำไปใช้สิทธิประโยชน์อื่นๆ มากมาย ซึ่งมีส่วนกระตุ้นให้ผู้บริโภคอยากทำแบบสอบถาม ซึ่งสามารถนำไปต่อยอดหรือกำหนดกลยุทธ์ทางการตลาดได้อีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  , Brandbuffet.in.th, โซเชียลมีเดียเป็นมากกว่าการแชร์รูปอาหารและเซลฟี่, สืบค้นเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2562
2. ↑   เก็บถาวร 2019-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Brandbuffet.in.th, 87% of Thais more likely to vote for environmentally friendly party: poll, สืบค้นเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2562
3. ↑  , Thansettakij.com, เปิดผลวิจัย Banking Benchmark ใช้แอพฯทำธุรกรรมบนมือถือเพิ่มขึ้น 45.4%, สืบค้นเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2562
**โครากูเอ็งฮอล** (ญี่ปุ่น: 後楽園ホール; โรมาจิ: *Kōrakuen Hōru*; อังกฤษ: Korakuen Hall) เป็นสนามกีฬาในร่มในเขตบุงเกียว กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นสนามสำหรับจัดการแข่งขันศิลปะการต่อสู้โดยเฉพาะ

ประวัติ
-------

โครากูเอ็งฮอลเป็นส่วนหนึ่งของโตเกียวโดม ซึ่งเป็นสถานบันเทิงครบวงจรของกรุงโตเกียว เช่นเดียวกับกับอิมแพ็ค อารีน่า ภายในศูนย์แสดงสินค้าและการประชุม อิมแพ็ค เมืองทองธานี ในประเทศไทย เปิดดำเนินการวันแรกเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2505 ปัจจุบันความจุอยู่ที่ 1,403 คน

การใช้งาน
---------

โครากูเอ็งฮอลใช้สำหรับจัดการต่อสู้ในหลายประเภทกีฬา เช่น มวยสากล มวยปล้ำ เป็นต้น โดยเฉพาะในส่วนของมวยสากลเป็นสถานที่จัดแข่งขันการพบกันระหว่างนักมวยญี่ปุ่นกับนักมวยต่างชาติหลายต่อหลายครั้ง เช่น พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ กับ ไดซูเกะ ไนโต สามครั้งหลังที่ชกที่ญี่ปุ่น รวมถึงการแข่งขันระหว่างนักมวยไทย ชูชัย ลูกปัญจมา กับคิกบ็อกเซอร์ ทาดาชิ ซาวามูระ

ในปี พ.ศ. 2551 มีโครงการจะดำเนินการสร้างโครากูเอ็งฮอล 2 ซึ่งสามารถจุคนได้มากกว่า โดยสามารถจุได้ 2,500–3,000 คน

ปัจจุบัน โครากูเอ็งฮอลอัตราตั๋วเข้าชมอยู่ที่ 5,250 เยน (รวมภาษีแล้ว)

อ้างอิง
-------

* 1964 Summer Olympics official report. เล่ม 1. ภาค 1. หน้า. 128-9.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โครากูเอ็งฮอล
* โฮมเพจเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
โจเซฟ เชริดัน เล ฟานิว
**โจเซฟ ทอมัส เชริดัน เล ฟานิว** (อังกฤษ: Joseph Thomas Sheridan Le Fanu; 28 สิงหาคม พ.ศ. 2357 - 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2416) เป็นนักประพันธ์แนวกอทิกชาวไอริชเชื้อสายฝรั่งเศสแห่งศตวรรษที่ 19 มีชายาว่า "บิดาแห่งเรื่องสยองขวัญของอังกฤษ" ผลงานเรื่องสั้นเรื่อง *Camilla* ไว้ด้วย เป็นผลงานอมตะและเป็นต้นแบบให้นักเขียนรุ่นหลังหลายคน รวมไปถึงแบรม สโตกเกอร์ (Bram Stoker) นับว่าเล ฟานิวเป็นผู้บุกเบิกนวนิยายสยองขวัญ ส่งต่อไปให้นักเขียนในยุควิกตอเรีย (ช่วงปี พ.ศ. 2380-2444) พัฒนารูปแบบต่อไป

ประวัติ
-------

โจเซฟ เชริดัน เล ฟานิว เกิดที่กรุงดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ เรียนกฎหมายที่วิทยาลัยทรินิตี กรุงดับลิน เป็นนักเรียนดีเด่นและนักกิจกรรม เมื่อเรียนจบแล้วถูกเรียกตัวให้มาทำงานที่ศาล แต่เขาปฏิเสธเพราะอยากจะทำงานวรรณกรรมมากกว่า เขาเริ่มทำงานเป็นนักข่าวในปี พ.ศ. 2380 ปีต่อมาเรื่องสั้นสยองขวัญเรื่องแรกของเขาก็ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร *Dublin University Magazine* ชื่อว่า *The Ghost and the Bone-Setter* และต่อมาไม่กี่ปี เล ฟานิวก็ก้าวหน้าในอาชีพจนกลายเป็นแถวหน้าในวงการสื่อสิ่งพิมพ์ เป็นเจ้าของและมีหุ้นส่วนในหนังสือพิมพ์หลายหัว อาทิ *The Warder*, *Statesman*, *Dublin Evening Mail*, *Dublin University Magazine*

เขาได้อาศัยช่องทางที่เขาเป็นเจ้าของและหุ้นส่วนในการตีพิมพ์ผลงานของตัวเอง และแสดงความคิดทางการเมืองแบบอนุรักษนิยม เขาแต่งงานกับลูกสาวของหัวหน้าทนายความแห่งกรุงดับลิน ชื่อซูแซนนา เบนเนตต์ในปี พ.ศ. 2386 มีบุตรด้วยกัน 4 คน ภายหลังภรรยาของเขามีอาการทางโรคประสาทและเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2401 ทำให้เล ฟานิวเสียใจมาก กล่าวโทษตนเองว่าเป็นต้นเหตุการตายของภรรยา เขาใช้ชีวิตสันโดษ แยกตัวจากสังคม ใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านและสำนักงาน ในช่วงที่เขาเก็บตัวเขาได้ออกผลงานเรื่องสั้นและนิยายออกมาจำนวนมาก อาทิ *All in the Dark*, *A Lost Name*, *The Wyvern Mystery* และ *Willing to Die* และผลงานเด่นคือเรื่อง *In a Glass Darkly* ซึ่งรวมนิยายขนาดสั้นเรื่อง *Camilla* ไว้ด้วย เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับแวมไพร์เลสเบี้ยน ซึ่งกลายเป็นผลงานอมตะและเป็นต้นแบบให้แบรม สโตเกอร์ ผู้เขียน *Dracula* ด้วย

เล ฟานิวกลับสู่ชนบทในไอร์แลนด์ และเป็นแรงบันดาลใจให้เพื่อนของเขา แพทริก เคนเนดี เขียนเรื่อง *D.U.M.* เล ฟานิวเสียชีวิตในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2416 ที่ดับลิน

อ้างอิง
-------


* โจเซฟ เชริดัน เล ฟานิว เก็บถาวร 2013-06-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน sarakadee.com
**ยูกิ อิตาโนะ** (ญี่ปุ่น: 板野有紀; อักษรโรมัน: *Yuuki Itano*; ชื่อเล่น: ยุตชิ; 14 มิถุนายน ค.ศ. 1992 – ) เป็นอดีตนางเอกเอวีที่มีชื่อเสียงของประเทศญี่ปุ่น เธอเกิดที่จังหวัดคานางาวะ และเป็นสมาชิกของบีไซต์โปรโมชัน

ประวัติ
-------

เธอได้รับการเปิดตัวในนิตยสารกราเวียร์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2012 และได้รับการเปิดตัวในภาพยนตร์เอวีในเดือนพฤศจิกายนของปีถัดไป โดยเป็นนักแสดงเอวีตัวเล็ก ๆ ที่มีรูปร่างคล้ายโลลิ เธอเคยอยู่สังกัดยูนิตีโปรโมชัน แต่ย้ายไปบีไซต์โปรโมชันในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 กระทั่งอำลาวงการเอวีในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015

งานอดิเรกของเธอคือการชอปปิง, ชมภาพยนตร์ และมีความสามารถพิเศษด้านการนวด

นอกจากนี้ ในงานกราเวียร์เธอยังทำงานภายใต้ชื่อรินะ ยามามูระ และชิซูกุ อากิยามะ

ผลงาน
-----

ยูกิ อิตาโนะ เคยเป็นนักแสดงหญิงเดี่ยวที่มียอดขายสะสมภายในเดือนเดียวสูงสุดของดีเอ็มเอ็ม 20 อันดับแรก

### ดีวีดีสำหรับผู้ใหญ่

ค.ศ. 2013
* ฮาสึมาจิกกูมิรา-โกโจชะ! แอนด์คาโกะนิซาสึเอซะเรตะชิโรโตะจิไดโนะมาโบโรชิโนะเอวีเดบิวต์เอโซไคกิงซูเปชารุ!! (ญี่ปุ่น: 初マジックミラー号乗車!&過去に撮影された素人時代の幻のAVDebut映像解禁スペシャル!!) (11 เมษายน ค.ศ. 2013 โดยบริษัทเอสโอดี ครีเอต)

### ภาพยนตร์

* *อีเทอเนิลมาเรีย* (เข้าฉายวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 2015 กำกับโดยทาเกฮิโตะ ซากาโมโตะ นำแสดงโดยมานะ ซากูระ)

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  板野有纪 (itano yuki、山村莉奈、秋山雫) 出道作品及写真图片 (จีน)
2. 1 2 3  板野有紀引退- QQ业务乐园[*ลิงก์เสีย*] (จีน)
3. ↑  板野有紀 - NAVER まとめ เก็บถาวร 2020-09-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
4. ↑  板野有紀:個人經歷,相關藝名, 中文百科全書 (จีน)
5. ↑  "エターナル・マリア : 作品情報". *映画.com* (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 2018-12-22.
**โจเซฟ แคร์รี เมอร์ริค** (อังกฤษ: Joseph Merrick; 5 สิงหาคม ค.ศ. 1862 - 11 เมษายน ค.ศ. 1890) เป็นชายชาวอังกฤษ ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่มีความผิดปกติตามร่างกาย เป็นเนื้องอกตามใบหน้าและระยางค์ เนื่องจากพันธุกรรม จนได้ฉายาว่า "มนุษย์ช้าง" ตามลักษณะภายนอกที่คล้ายกับเป็นโรคเท้าช้าง (Elephantiasis) **โจเซฟ เมอร์ริค** มีความผิดปกติทางร่างกาย จนถูกรังเกียจและดูหมิ่นเหยียดหยาม ถูกนำตัวไปแสดงร่วมกับคณะละครสัตว์ ทั้งที่ตัวเขามีสติปัญญาเฉลียวฉลาด แต่ก็แกล้งทำตัวเป็นคนสติไม่ดี นอกจากนั้นยังนำเสนอแง่มุมของศักดิ์ศรีแห่งความเป็นมนุษย์ การเรียนรู้คุณค่าของการมีชีวิต​อยู่ **โจเซฟ เมอร์ริค** ได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1890 ที่ London, England ด้วยอายุเพียง 27 ปี

ชีวิตเริ่มต้น และครอบครัว
-------------------------

โจเซฟ แคร์รี เมอร์ริค เกิดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1862 ณ. เลขที่ 50 ถนนลี เลสเตอร์, เลสเตอร์เชียร์, ประเทศอังกฤษ บิดาชื่อ **โจเซฟ ร็อคลี เมอร์ริค** และมารดา **มารี แจน** โจเซฟ ร็อคลี เมอร์ริค (ค.ศ. 1835 – 1897) เป็นลูกชายของช่างทอผ้าที่เกิดในลอนดอน บาร์นาบัส เมอร์ริค ที่ย้ายไปอยู่เมืองเลสเตอร์ในช่วงทศวรรษที่ 1820 หรือ 1830 และภรรยาคนที่สามของเขา **ซาร่าห์ ร็อคลี มารี แจน พอตเตอร์ตัน** (ค.ศ. 1834 – 1873) เกิดที่เมืองเอฟวิงตัน ,เชสเตอร์เชียร์ พ่อของเธอชื่อ **วิลเลียม พอตเตอร์ตัน** ที่ได้รับการอธิบายว่าเป็นคนงานการเกษตรในปี ค.ศ. 1851 สำมะโนประชากรของเทอร์มาสตัน ,เชสเตอร์เชียร์ เธอบอกว่าจะต้องมีรูปแบบพิการทางร่างกายบางส่วนและในขณะที่หญิงสาวคนหนึ่งทำงานเป็นคนรับใช้ในเลสเตอร์เชียร์ ก่อนที่จะแต่งงานกับโจเซฟ ร็อคลี เมอร์ริค 

ในปีต่อมา โจเซฟ แคร์รี เมอร์ริค ก็ได้เกิด เห็นได้ว่ามีสุขภาพดีและไม่มีอาการภายนอกผิดปกติใด ๆ ที่ไม่กี่ปีแรกของชีวิตของเขา ชื่อได้ตั้งมาจากพ่อของเขา เขาได้รับชื่อกลางเป็น แคร์รี โดยแม่ของเขา หลังจากทำพิธีกลุ่มคณะแบปทิสต์ของพระวิลเลียม แครีย์ ต่อมาตระกูลเมอร์ริคมีลูกอีกสาม ได้แก่ จอห์น โทมัส (เกิด 21 เมษายน ค.ศ. 1864 เสียชีวิตด้วยโรคไข้ทรพิษ 24 กรกฎาคมในปีเดียวกัน) ,วิลเลียม อาร์เธอร์ (เกิดมกราคม ค.ศ. 1866) ผู้ที่เสียชีวิตด้วยโรคไข้อีดำอีแดงใน 21 ธันวาคม ค.ศ. 1870 และแมเรียน เอลิซ่า (เกิด 28 กันยายน ค.ศ. 1867) ผู้ที่เกิดมาพร้อมกับพิการทางร่างกายและเสียชีวิตด้วยโรคกระดูกสันหลังอักเสบ และเกิดอาการชักในปี ค.ศ. 1891

หนังสือเล่มเล็ก ๆ ชื่อ *The Autobiography of Joseph Carey Merrick* ผลิตในปี ค.ศ. 1884 ที่มาพร้อมนิทรรศการของเขา กล่าวว่าเขาเริ่มแสดงอาการเมื่อเวลาประมาณห้าปีด้วย *ผิวหนังเป็นก้อนหนาเหมือนช้างและเกือบจะเป็นสีเดียวกัน* ตามที่บทความในปี ค.ศ. 1930 ชื่อ *Illustrated Leicester Chronicle* เขาเริ่มมีอาการบวมมากขึ้นที่ริมฝีปากของเขาในอายุ 21 เดือน ตามด้วยก้อนกระดูกบนหน้าผากของเขาและคลายตัว และผิวหนังกลายเป็นหยาบ

ดูเพิ่ม
-------

* มนุษย์ช้าง

อ้างอิง
-------

1. ↑  ^ a b Howell & Ford (1992), p. 146
2. ↑  Osborne, Peter; Harrison, B. (September 2004), "Merrick, Joseph Carey [Elephant Man] (1862–1890)", *Oxford Dictionary of National Biography*, Oxford University Press, doi:10.1093/ref:odnb/37759, สืบค้นเมื่อ 24 May 2010
3. ↑  Howell & Ford (1992), p. 33
4. ↑  Howell & Ford (1992), p. 42
5. ↑
6. ↑  Sitton & Stroshane (2012), pp. 10-11
7. ↑  Sitton & Stroshane (2012), pp. 97-99
8. ↑  Howell & Ford (1992), p. 43
9. ↑  Howell & Ford (1992), pp. 32, 42, 50

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Joseph Merrick