recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**งบประมาณแผ่นดินของไทยสำหรับปีงบประมาณ พ.ศ. 2565** ซึ่งกินเวลาตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ถึง 30 กันยายน พ.ศ. 2566 เป็นงบประมาณแผ่นดินชุดที่ 3 ที่คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 62 (ประยุทธ์ 2) เสนอต่อสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25 โดยเข้าสู่การพิจารณาของสภาฯ ในวาระแรกในวันที่ 31 พฤษภาคม 2564

คณะรัฐมนตรีเสนองบประมาณเป็นวงเงิน 3.1 ล้านล้านบาท ลดลงจากปีที่แล้ว 1.85 แสนล้านบาท ขาดดุล 7 แสนล้านบาท (ร้อยละ 4.0 ของจีดีพี)

สำหรับหน่วยรับงบประมาณที่ได้รับงบประมาณมากที่สุด 5 อันดับแรก ได้แก่ งบกลาง (571,047 ล้านบาท), กระทรวงศึกษาธิการ (332,398 ล้านบาท), กระทรวงมหาดไทย (316,527 ล้านบาท), กระทรวงการคลัง (273,941 ล้านบาท) และกระทรวงกลาโหม (203,282 ล้านบาท)

การอภิปราย
----------

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) พรรคฝ่ายค้านและพรรคภูมิใจไทยวิจารณ์การตัดงบประมาณของกระทรวงสาธารณสุข ท่ามกลางสถานการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย โดยมีการยกตัวอย่างหน่วยงานที่ถูกลดงบประมาณระหว่างร้อยละ 1.3 - 11.8 ด้าน ส.ส. พรรคก้าวไกลวิจารณ์ว่าแม้กระทรวงกลาโหมตัดงบโดยรวมลง แต่กลับมีงบจัดซื้ออาวุธเพิ่มขึ้นกว่าปีที่แล้ว 2,678 ล้านบาท นอกจากนี้ ส.ส. พรรคก้าวไกลยังพบว่ามีการจัดสรรงบประมาณที่เกี่ยวข้องกับสถาบันพระมหากษัตริย์ 33,712 ล้านบาท และเสนอให้มีการตรวจสอบงบส่วนนี้เพิ่มขึ้น เพราะที่ผ่านมามีผู้แอบอ้างเบิกงบทำให้เสื่อมเสียพระเกียรติ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "งบปี 65 กองทัพ-ส่วนราชการในพระองค์ ยอมลดรายจ่ายในวิกฤตโควิด". *BBC ไทย*. สืบค้นเมื่อ 2 June 2021.
2. ↑  "ฝ่ายค้านประกาศคว่ำงบ 65 วาระแรก เหตุไม่สะท้อนวิกฤตโควิด". *BBC ไทย*. สืบค้นเมื่อ 2 June 2021.
3. ↑  "ก้าวไกลเสนอแผนบูรณาการงบสถาบันกษัตริย์". *BBC ไทย*. สืบค้นเมื่อ 2 June 2021.
**วัดโฆษิตวิหาร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดใหญ่ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัด 84 ไร่ 1 งาน 29 ตารางวา

วัดโฆษิตวิหารตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 เริ่มแรกได้มีพ่อท่านรอดหรือหลวงพ่อรอด จาริกธุดงค์มาจากต่างจังหวัด ได้ปักกรดพำนักอยู่ที่เชิงเขา ชาวบ้านเกิดความศรัทธาในตัวท่านจึงได้ร่วมใจกันสร้างวัดขึ้นและนิมนต์ให้พ่อท่านรอดอยู่พำนักเป็นผู้ปกครองวัดสืบมา ระยะแรกเรียกว่า **วัดโคกแสร้ง** เพราะมีต้นแสร้งขนาดใหญ่เป็นสัญลักษณ์ ต่อมาเรียกว่า **วัดโคกแชะ** ก่อนจะเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดโฆษิตวิหาร" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2455 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 21 เมตร 

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 เป็นอาคารคอนกรีตหลังคาสองชั้น ศาลาการเปรียญกว้าง 13.50 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 เป็นอาคารคอนกรีต กุฏิสงฆ์จำนวน 13 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารคอนกรีต ชั้นเดียว 7 หลัง สองชั้น 6 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ รอยพระพุทธบาทจำลอง พระสังกัจจายน์หน้าตักกว้าง 1.50 เมตร สร้างด้วยทองเหลือง รูปหล่อของหลวงพ่อรอดและพ่อท่านสงฆ์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อรอด
* เจ้าคุณธรรมปาวาจารณ์
* พระวิศาลสมณคุณ
* พระปลัดทอง ปุณฺณจนฺโท พ.ศ. 2503–2506
* พระครูโฆสิตธรรมคุณ พ.ศ. 2507–2552
* พระครูโฆสิตวิหารธรรม (สมชาย โชติธมฺโม) พ.ศ. 2553–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "SBL บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 104 - จังหวัดภูเก็ต". p. 95.
2. ↑  "ประวัติวัดโฆษิตวิหาร พิมพ์ พ.ศ. ๒๕๒๗".
**วัดคงคาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัด 15 ไร่ 2 งาน 92 ตารางวา มีพระครูเขมาภิราม เจ้าคณะตำบลบางปะกง เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน

วัดคงคาราม ชาวบ้านเรียกว่า **วัดบน** เป็นวัดเก่าแก่สมัยอยุธยาคู่กับตำบลบางปะกง ปรากฏหลักฐานจากศิลปะของอุโบสถ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2439 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 ศาลาการเปรียญของวัดเคยใช้เป็นที่ว่าการอำเภอบางปะกง มีโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรมเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2490 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเคยเสด็จมาประทับเสวยพระกระยาหารกลางวันที่วัดนี้

อุโบสถหลังเก่า (วิหาร) มีขนาดกว้าง 8.10 เมตร ยาว 18.10 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ด้านข้างของอุโบสถมีเสาด้านละ 6 ต้น ด้านหน้ามีเสาจำนวน 4 ต้าน หลังจั่วสองชั้น ปูชนียวัตถุคือ *หลวงพ่อโต* เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ลงรักปิดทอง ขนาดหน้าตักกว้าง 49 นิ้ว สูงประมาณ 15 เมตร เป็นศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย ปางสมาธิ ประดิษฐานอยู่ในวิหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดคงคาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดคงคาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วิหารวัดคงคาราม (วัดบน)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
มิคาอิล อโลยัน (Mikhail Aloyan) ชื่อจริง มิคาอิล ซูเรโนวิช มิซา อโลยัน (Mikhail Surenovich "Misha" Aloyan; รัสเซีย: Михаил Суренович Алоян ) นักมวยสากลสมัครเล่นชาวรัสเซีย เกิดเมื่อ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2531 ติดทีมชาติรัสเซียเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2 ครั้ง ครั้งแรก โอลิมปิก พ.ศ. 2555 ที่ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ ในรุ่นฟลายเวท รอบแรก ได้บาย รอบสอง ชนะ ซามีร์ บราฮิมี จาก แอลจีเรีย เมื่อ 3 สิงหาคม รอบก่อนรองชนะเลิศ ชนะ เจย์เวียร์ ซินตรัน จาก เปอร์โตริโก เมื่อ 7 สิงหาคม รอบรองชนะเลิศ แพ้ ญามบายาริน ทอกส์ซอสต์ จากมองโกเลีย เมื่อ 10 สิงหาคม ได้เหรียญทองแดง ครั้งที่ 2 โอลิมปิก พ.ศ. 2559 ที่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ในรุ่นฟลายเวท รอบแรก ได้บาย รอบสอง ชนะ อาลี กอนกี จาก ฝรั่งเศส เมื่อ 15 สิงหาคม รอบก่อนรองชนะเลิศ ชนะ เซยเบอร์ อาวีลา จาก โคลัมเบีย เมื่อ 17 สิงหาคม รอบรองชนะเลิศ ชนะ หู เจียงกวน จากจีน เมื่อ 19 สิงหาคม รอบชิงชนะเลิศ แพ้ ชาโคบิดิน ซอยรอฟ จาก อุซเบกิสถาน เมื่อ 21 สิงหาคม แต่ถูกริบเหรียญเงินเพราะไม่ผ่านการตรวจสารกระตุ้น เมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2559

หลังจากนั้น อโลยันหันไปชกมวยสากลอาชีพ ใน พ.ศ. 2560 และได้ครองแชมป์ WBC เข็มขัดเงินในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ก่อนจะสละแชมป์ และได้ครองแชมป์ WBA International (แชมป์นานาชาติ WBA) รุ่นแบนตั้มเวท ใน พ.ศ. 2560

อ้างอิง
-------

1. ↑  AIBA stats เก็บถาวร 2012-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-04-17. สืบค้นเมื่อ 2018-06-29.
3. ↑  "CAS AD 16/10 and 16/11. The Anti-doping Division of the Court of Arbitration for Sport Issues Decisions in the Cases of Gabriel Sincrain (ROM/Weightlifting-85kg) and Misha Aloian (RUS/Boxing-52kg)" (PDF). Court of Arbitration for Sport. December 8, 2016. สืบค้นเมื่อ 8 December 2016.
4. ↑
**วัดขุนอินประมูล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลอินทประมูล อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง

วัดขุนอินทประมูลสร้างขึ้นในสมัยกรุงสุโขทัย พิจารณาจากซากอิฐแนวเขตเดิมคะเนว่าเป็นวัดขนาดใหญ่ เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ที่ใหญ่และ ยาวที่สุดในประเทศไทย มีความยาวถึง 50 เมตร (25 วา) เดิมประดิษฐานอยู่ในวิหารแต่ถูกไฟไหม้ปรักหักพังไปเหลือแต่องค์พระตากแดดตากฝนอยู่กลางแจ้งมานานนับเป็นร้อย ๆ ปี องค์พระพุทธรูปมีลักษณะและขนาดใกล้เคียงกับพระนอนจักรสีห์ จังหวัดสิงห์บุรี สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยเดียวกัน องค์พระนอนมีพุทธลักษณะที่งดงาม พระพักตร์ยิ้มละไม สงบเยือกเย็น น่าเลื่อมใสศรัทธา พระมหากษัตริย์ไทยหลายพระองค์ได้เคยเสด็จมาสักการะบูชา อาทิเช่น พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ เสด็จมาเมื่อ พ.ศ. 2296 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ ในปี พ.ศ. 2421 และ 2451 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลปัจจุบัน เสด็จฯ มาถวายผ้าพระกฐินต้นในปี พ.ศ. 2516 และเสด็จมานมัสการอีกครั้งในปี พ.ศ. 2518

นอกจากนี้ภายในบริเวณวัดขุนอินทประมูลยังมีซากโบราณสถานวิหารหลวงพ่อขาว ซึ่งเหลือเพียงฐาน ผนังบางส่วนและองค์พระพุทธรูป และ ในศาลาอเนกประสงค์ มีศาลรูปปั้นขุนอินทประมูลและโครงกระดูกมนุษย์ ขุดพบในเขตวิหารพระพุทธไสยาสน์เมื่อปี พ.ศ. 2541 ลักษณะนอนคว่ำหน้า มือและเท้ามัดไพล่อยู่ด้านหลัง เชื่อกันว่าเป็นโครงกระดูกขุนอินทประมูล แต่บ้างก็ว่าไม่ใช่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดขุนอินทประมูล". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  วัดขุนอินทประมูล เก็บถาวร 2020-07-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน กระทรวงวัฒนธรรม
**ปลาฉลามหางไหม้** (อังกฤษ: Bala shark, Silver shark, Tricolor sharkminnow; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Balantiocheilos melanopterus*) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

มีรูปร่างและทรวดทรงที่เพรียวยาว ตาโต ปากเล็ก ขยับปากอยู่ตลอดเวลา ใต้คางมีแผ่นหนังเป็นถุงเปิดออกด้านท้าย ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย เกล็ดมีขนาดเล็กสัดส่วนของครีบทุกครีบเหมาะสมกับลำตัว โดยเฉพาะครีบหางซึ่งเว้าเป็นแฉกลึก สีของลำตัวเป็นสีเงินแวววาว ด้านหลังสีเขียวปนเทา ครีบหลัง ครีบท้อง ครีบก้นและครีบหาง สีเหลืองหรือสีเหลืองอมขาว และมีขอบเป็นแถบดำ อันเป็นที่มาของชื่อ ว่ายน้ำได้ปราดเปรียวมาก และกระโดดขึ้นได้สูงจากน้ำมาก มีขนาดโตเต็มราว 20–30 เซนติเมตร

เป็นปลาที่พบแพร่กระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำของประเทศอินโดนีเซีย มีความว่องไวปราดเปรียวมาก โดยสามารถที่จะกระโดดได้สูงถึง 2 เมตร มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง ปัจจุบันมีสถานะในธรรมชาติใกล้สูญพันธุ์แล้ว นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยใช้วิธีการผสมเทียมด้วยการฉีดฮอร์โมน

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาฉลามหางไหม้ (ไทย)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kottelat, M. (1996). *Balantiocheilos melanopterus*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 23 May 2007.
2. ↑  หน้า 38, *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑* โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-00-8701-9

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Balantiocheilos melanopterus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Balantiocheilus melanopterus ที่วิกิสปีชีส์
**พระอัฎฐารส** เป็นพระนามของพระพุทธปฏิมา มีลักษณะเป็นพระพุทธรูปประทับยืนขนาดใหญ่ที่นิยมสร้างกันในสมัยสุโขทัย ปัจจุบันมีอยู่ 6 องค์ คือที่วัดมหาธาตุจำนวน 2 องค์ และที่วัดตะพานหิน จังหวัดสุโขทัย ที่วัดพระศรีรัตนมหาธาตุและวัดวิหารทอง จังหวัดพิษณุโลก และที่วัดเจดีย์หลวง จังหวัดเชียงใหม่

คติ
---

พระอัฎฐารสตีความตามนามได้ว่า "อัฎฐะ" แปลว่า แปดรวมกับ "รส" ซึ่งเข้าใจว่าเพี้ยนมาจากคำว่า "ทศ" แปลว่า สิบ รวมความแล้วหมายถึง พระยืนสูงถึงสิบแปดศอก

ชื่อเรียกพระปฏิมานี้ปรากฏหลักฐานในศิลาจารึกหลักที่ 1 ว่า "....กลางเมืองสุโขทัยนี้ มีพิหาร มีพระพุทธรูปทอง มีพระอัฏฐารศ" และ "...ในกลางอรัญญิก มีพิหารอันณึ่งมนใหญ่ สูงงามแก่กม มีพระอัฏฐารศอันณึ่ง ลุกยืน...." ในตำนานมูลศาสนาได้กล่าวถึงการสร้างพระพุทธรูปสูง 18 ศอกในสมัยหริภุญชัย

ความหมายของพระอัฎฐารสตีความได้เป็น 2 แนวคิด ได้แก่ "พระสูง 18 ศอก" และ "พระผู้เปี่ยมด้วยพุทธคุณ 18" แนวคิดแรกปรากฏอยู่ในคัมภีร์อรรถกถา พุทธวงศ์ ที่กล่าวถึงความสูงของพระโคตมพุทธเจ้า โดยพระพุทธปฏิมาที่มีความสูง 18 ศอกมี 2 องค์ที่วัดมหาธาตุ ส่วนที่วัดตะพานหินมีขนาดใกล้เคียง ส่วนความเชื่อเรื่องพุทธคุณอันประเสริฐ ปรากฏในอาฏานาฏิยปริตรว่า "อุเปตา พุทฺธธมฺเมหิ อฏฺฐารสหิ นายกา … พระพุทธเจ้าทั้งหลายผู้เป็นนายกคือผู้นำ ทรงประกอบด้วยพุทธธรรม 18 ประการ"

คติความเชื่อในการสร้างงานปฏิมากรรมพระอัฎฐารสเกิดขึ้นเมื่อใดไม่สามารถบอกได้ชัด ปรากฏปฏิมากรรมอิริยาบถยืนขนาดสูงใหญ่ ที่ประเทศศรีลังกาและถูกเรียกว่า "มีขนาดเท่าพระพุทธเจ้าขณะมีพระชนม์ชีพ" สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยพระเจ้าปรักกรมพาหุที่ 1 (Parakramabahu I) ซึ่งครองราชย์ พ.ศ. 1696–1729

นอกจากนี้ยังมีคติพระอัฎฐารสในความหมาย "พระสี่อิริยาบถ" ได้แก่ วัดพระพายหลวง วัดเชตุพน อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย และวัดพระสี่อิริยาบถ จังหวัดกำแพงเพชร กล่าวคือไม่ได้ว่าอยู่ในอิริยาบถใด ปางใด ในความสูง 18 ศอก ก็จัดอยู่ในกรอบพระอัฎฐารส

ระเบียงภาพ
----------

* วัดมหาธาตุ จังหวัดสุโขทัยวัดมหาธาตุ จังหวัดสุโขทัย
* วัดตะพานหิน จังหวัดสุโขทัยวัดตะพานหิน จังหวัดสุโขทัย
* วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ จังหวัดพิษณุโลกวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ จังหวัดพิษณุโลก
* พระอัฎฐารสองค์จำลองวัดวิหารทอง จังหวัดพิษณุโลกพระอัฎฐารสองค์จำลองวัดวิหารทอง จังหวัดพิษณุโลก
* พระอัฏฐารสศรีสุคตทศพลญาณบพิตร วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร ซึ่งอัญเชิญมาจากวัดวิหารทอง จังหวัดพิษณุโลกพระอัฏฐารสศรีสุคตทศพลญาณบพิตร วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร ซึ่งอัญเชิญมาจากวัดวิหารทอง จังหวัดพิษณุโลก
* วัดเจดีย์หลวง จังหวัดเชียงใหม่วัดเจดีย์หลวง จังหวัดเชียงใหม่
* วัดพระสี่อิริยาบถ จังหวัดกำแพงเพชรวัดพระสี่อิริยาบถ จังหวัดกำแพงเพชร
* วัดเชตุพน จังหวัดสุโขทัยวัดเชตุพน จังหวัดสุโขทัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระอัฎฐารส". สยามรัฐ.
2. ↑  "ประวัติความเป็นมาที่หลายคนอาจไม่เคยทราบของ 'พระอัฏฐารส' วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร". มติชนสุดสัปดาห์.
3. ↑  ""อฏฐารส" คติความเชื่อ และการสร้างสรรค์งานพุทธปฏิมา". หน้าจั่ว.
**ปลาหางไหม้** หรือที่นิยมเรียกกันว่า **ปลาฉลามหางไหม้** (อังกฤษ: Burnt-tailed barb, Siamese bala-shark; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Balantiocheilos ambusticauda*) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

ปลาหางไหม้ มีรูปร่างและทรวดทรงที่เพรียวยาว ตาโต ปากเล็ก ขยับปากอยู่ตลอดเวลา ใต้คางมีแผ่นหนังเป็นถุงเปิดออกด้านท้าย ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย เกล็ดมีขนาดเล็กสัดส่วนของครีบทุกครีบเหมาะสมกับลำตัว โดยเฉพาะครีบหางซึ่งเว้าเป็นแฉกลึก สีของลำตัวเป็นสีเงินแวววาว ด้านหลังสีเขียวปนเทา ครีบหลัง ครีบท้อง ครีบก้นและครีบหาง สีส้มแดงและขอบเป็นแถบดำ อันเป็นที่มาของชื่อ ว่ายน้ำได้ปราดเปรียวมาก และกระโดดขึ้นได้สูงจากน้ำมาก มีขนาดโตเต็มราว 20–30 เซนติเมตร

นิยมอยู่เป็นฝูง หากินตามใต้พื้นน้ำ ในอดีตพบชุกชุมในเขตที่ราบลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา ในประเทศไทย แต่ปัจจุบันไม่พบแล้ว เชื่อว่าได้สูญพันธุ์ไปจนหมดแล้ว สันนิษฐานว่าเป็นผลมาจากการจับจากธรรมชาติเพื่อจำหน่ายเป็นปลาสวยงาม  แต่ก็เพียงข้อสันนิษฐาน โดยถือว่าเป็นสิ่งมีชีวิตถิ่นเดียว แม้จะมีรายงานพบในลุ่มแม่น้ำโขง ในเวียดนาม, กัมพูชา และลาว แต่ทว่าก็ยังไม่มีหลักฐานยืนยัน และไม่เป็นที่ยอมรับจาก IUCN ซึ่งในอดีตปลาหางไหม้ได้ถูกใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ร่วมกับปลาฉลามหางไหม้ชนิดที่พบในประเทศอินโดนีเซีย (*B. melanopterus*) และถูกใช้ชื่อวิทยาศาสตร์และข้อมูลนี้มาโดยตลอด จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2007 มีการจัดอนุกรมวิธานกันขึ้นมาใหม่  โดยตัวอย่างต้นแบบแรกถูกเก็บโดยนักมีนวิทยาชาวเยอรมัน รอล์ฟ ไกสเลอร์ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967 ที่บึงบอระเพ็ด จังหวัดนครสวรรค์ และตัวอย่างเพิ่มเติมถูกเก็บโดย โรดอล์ฟ เมเยอร์ เดอ เชาเวินซี ในปี ค.ศ. 1936 โดย เอ็ม. ฮาร์มันด์ ในปี ค.ศ. 1883 และโดย มารี เฟิร์มง โบคอร์ต ในปี ค.ศ. 1862 

แต่ในทัศนะของ กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์ ผู้เชี่ยวชาญเรื่องปลาน้ำจืดและสัตว์น้ำชาวไทย ซึ่งเป็นผู้ที่พบปลาหางไหม้ตัวสุดท้ายในแม่น้ำเจ้าพระยา ที่บริเวณสวนส้มบางมด ในเขตราษฎร์บูรณะ เมื่อปี ค.ศ. 1986 เห็นว่าปลาหางไหม้ ไม่น่าจะมีครีบต่าง ๆ เป็นสีแดงส้ม เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นจริง คงมีการแยกชนิดกันชัดเจนมานานแล้ว แต่น่าจะเป็นมีแถบดำบริเวณครีบต่าง ๆ นั้นน้อยกว่าส่วนที่เป็นสีเหลืองอมขาว และมีส่วนหัวที่ทู่สั้นกว่า 

  

นอกจากนี้แล้ว ปลาหางไหม้ ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาหางเหยี่ยว" หรือ "ปลาหนามหลังหางดำ"

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Vidthayanon, C. (2011). "Balantiocheilos ambusticauda". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.2*. สืบค้นเมื่อ 28 June 2013.
2. ↑  Humphrey, S.R. & Bain, J.R. (1990). *Endangered animals of Thailand.* Sandhill Crane Press, Gainesville, 468 pp.
3. 1 2 3  Ng, Heok Hee; Kottelat, Maurice (2007). "*Balantiocheilos ambusticauda*, a new and possibly extinct species of cyprinid fish from Indochina (Cypriniformes: Cyprinidae)". Zootaxa 1463: 13–20.
4. ↑  กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์, ชวลิต วิทยานนท์ ดร. *ปลาน้ำจืดหายากที่สุด ๑๐ ชนิดของไทย* นิตยสาร Aquarium Biz หน้าที่ 62 ปีที่ 2 ฉบับที่ 16: ตุลาคม 2011

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาฉลามหางไหม้

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
*ไจก้าเซ็นเตอร์* ในนครโอซะกะ
**องค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น** (ญี่ปุ่น: 独立行政法人国際協力機構; โรมาจิ: *โดะกุริสึ เกียวเซโฮจิง โกะกุไซ เคียวเริยวกุ คิโก*, อังกฤษ: Japan International Cooperation Agency) หรือ **ไจก้า** เป็นหน่วยงานของรัฐบาลญี่ปุ่น คอยให้คำปรึกษาตลอดจนความช่วยเหลือด้านการพัฒนาประเทศอย่างเป็นทางการในนามของรัฐบาลญี่ปุ่นแก่ประเทศกำลังพัฒนา ทั้งการพัฒนาในด้านเศรษฐกิจและด้านสังคม รวมถึงส่งเสริมการยกระดับความร่วมมือระหว่างประเทศ

องค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่นได้รับการก่อตั้งตามกฎหมายญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2545 และเริ่มดำเนินงานเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2546 ซึ่งเข้ามาแทนที่ องค์การความร่วมมือระหว่างประเทศเดิม(เรียกว่าไจก้าเช่นกัน)ที่อยู่ภายใต้การกำกับของกระทรวงการต่างประเทศ ซึ่งก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2517

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา ไจก้ามีการทำงานแบบบูรณาการกับธนาคารเพื่อความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น (เจบิก) ที่ผ่านมาได้ปล่อยสินเชื่อเพื่อการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานแก่ประเทศกำลังพัฒนาจำนวนมาก โดยไจก้าเป็นผู้พิจารณาโครงการแล้วจึงอนุมัติให้เจบิกปล่อยสินเชื่อ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* (อังกฤษ) JICA เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* Japan Ministry of Foreign Affairs ODA webpage
* (ญี่ปุ่น) JICA Japan Overseas Migration Museum website เก็บถาวร 2007-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ธงขององค์กรกู้เอกราชสหปาตานี พ.ศ 2511 – 2532ธงขององค์กรกู้เอกราชสหปาตานี พ.ศ 2532 – 2548ธงขององค์กรกู้เอกราชสหปาตานี พ.ศ 2548 – ปัจจุบัน
**องค์การปลดปล่อยสหปัตตานี** หรือ **พูโล** (อังกฤษ: Patani United Liberation Organization หรือ PULO) ก่อตั้งเมื่อ 22 มกราคม พ.ศ. 2511 โดยตวนกูบีรอ กอตอนีลอ หรือ อดุลย์ ณ วังคราม บัณฑิตจากอินเดีย ได้รวมเพื่อน ๆ จัดตั้งองค์กรนี้ที่ซาอุดิอาระเบีย การดำเนินงานในระยะแรกเน้นการปลุกระดมมวลชนโดยมีกลุ่มเป้าหมายที่ผู้นำศาสนาและผู้นำท้องถิ่น

พูโลจัดตั้งกองกำลังติดอาวุธสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2519 ผู้นำกองกำลังที่สำคัญมีหลายคน เช่น หะยียูโซะ ปากีสถาน และหะยีสะมะแอ ท่าน้ำ มีการส่งเยาวชนไปฝึกวิชาทหารและการก่อวินาศกรรมที่ลิเบียและซีเรีย องค์กรเริ่มมีปัญหาจากการปราบปรามของรัฐและนโยบายใต้ร่มเย็นในช่วงหลัง จน พ.ศ. 2525 จนนำไปสู่การแตกแยกภายในองค์กร

การแยกตัวเป็นพูโลเก่าและพูโลใหม่
--------------------------------

พ.ศ. 2528 ดร.ฮารง อเมริกา หรือ ฮารง มูเล็ง บังคับให้ตนกูบีรอกอตอนีลาออก หะยีสะมะแอ ท่าน้ำที่อยู่ฝ่านตนกูบีรอไม่พอใจจึงเริ่มมีการแข็งข้อ พ.ศ. 2531 ดร.ฮารงถูกกดดันให้ลาออกจากตำแหน่ง ผลของความขัดแย้งนี้ทำให้หะยีสะมะแอแยกไปจัดตั้งกลุ่มอาบูยาบาลเมื่อ พ.ศ. 2532

### พูโลใหม่

ตราพูโลจากเว็บไซต์พูโล เริ่มใช้ปี 2548 มีดาวห้าดวง
ดร.ฮารงและหะยีฮาดี บินรอซาลี ได้ปรับองค์กรใหม่เปลี่ยนชื่อและสัญลักษณ์ขององค์กร จน พ.ศ. 2536 หะยีดาโอ๊ะ ท่าน้ำ กับหะยีสะมะแอขัดแย้งกัน หะยีดาโอ๊ะหนุน ดร.ฮารงให้แยกมาจัดตั้งพูโลใหม่เมื่อ พ.ศ. 2538 จน พ.ศ. 2541 พูโลใหม่ประสบปัญหาเมื่อสมาชิกระดับแกนนำหลายคนถูกจับกุมรวมทั้งหะยีดาโอ๊ะ บางส่วนทยอยออกมอบตัว ปัจจุบันการต่อสู้ด้วยอาวุธของพูโลใหม่เหลือไม่มากนัก ส่วนใหญ่อยู่ในเขตจังหวัดนราธิวาสและยะลา กลุ่มนี้อยู่ภายใต้การนำของคณะกรรมการที่มี่จำนวนประมาณ 20 คน มีหะยีฮาดี บินรอซาลี เป็นผู้นำ และไม่มีผู้ใดปรากฏในสื่อมวลชน นอกจากลุกมาน บินลีมา ที่มีฐานเคลื่อนไหวในสวีเดน มีเว็บไซต์เป็นของตนเองคือ pulo.org จากนั้นใด้มีการเปลียนแปลงชื่อเว็บไซต์เป็น www.puloinfo.net

### พูโลเก่า

กลุ่มของตนกูบีรอได้รับการเรียกขานว่าพูโลเก่าซึ่งแม้กลุ่มของดร.ฮารงจะแยกออกไปแล้ว แต่กลุ่มนี้ก็ยังมีความขัดแย้งภายในอยู่ระหว่างฝ่ายการเมืองและฝ่ายทหาร 

### พูโลผสม

ในวันที่ 1 พฤษภาคม 2548 พูโลเก่าและใหม่ได้ประชุมและลงมติให้ทั้งสองกลุ่มรวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง โดยมีนายกัสตูรี มะห์โกตา ในสวีเดนเป็นโฆษก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Liow, Joseph Chinyong (2004). "The Security Situation in Southern Thailand: Toward an Understanding of Domestic and International Dimensions". *Studies in Conflict & Terrorism*. **27** (6): 531–548. doi:10.1080/10576100490513701.

* สุภลักษณ์ กาญจนขุนดี; ดอน ปาทาน. *สันติภาพในเปลวเพลิง*. กรุงเทพฯ: เนชั่นบุกส์. ธันวาคม 2547. ISBN 9749697480.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์พูโล
* วิเคราะห์พูโล
* พูโลและการก่อการร้าย เก็บถาวร 2007-06-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
**วัดเอี่ยมประชามิตร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 6 บ้านวัดแหลม ตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 35 ไร่ 3 งาน 87 ตารางวา

แต่เดิมเชื่อว่าครั้งแรกเป็นที่พำนักสงฆ์ มีภิกษุจำพรรษาอยู่เพียงรูปเดียว สอบถามไม่ได้ความว่าชื่ออะไร ประชาชนในสมัยนั้นมีครอบครัวอาศัยอยู่ไม่มากนัก ต่อมาจึงเพิ่มมากขึ้น วัดก็พัฒนาขึ้นมาเรื่อย ๆ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าได้รับการยกฐานะเป็นวัดเมื่อใด มีชื่อเป็นทางการว่า **วัดใหม่ไพรสาโรจน์** มีข้อมูลการตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 

เมื่อคราวที่สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จมาตรวจวัดนี้ โปรดให้เรียกนามวัดนี้เสียใหม่ว่า **วัดแหลมฟ้าผ่า** ตามชื่อตำบล ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเอี่ยมประชามิตร" เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2497 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2490 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2494

เจ้าอาวาสปกครองวัดรูปแรกชื่อหลวงพ่อสุตหรือพระครูสุตตสุนทร หลังเจ้าอาวาสรูปแรกได้มรณภาพ คณะสงฆ์ได้แต่งตั้งพระภิกษุเอี่ยม ปภัสสโร อ่วมสกุล เป็นเจ้าอาวาส ต่อมาท่านได้รับสมณศักดิ์เป็นพระครูพิทักษ์ธรรมโสภิต ท่านได้พัฒนาปรับปรุงวัดให้เจริญรุ่งเรือง ภายในวัดเอี่ยมประชามิตรมีโบราณสถานที่สำคัญมากมาย เช่น ศาลาจินดาประดิษฐ์มิตรานุสรณ์ โบสถ์ไม้เก่าแก่ วิหารหลวงพ่อดำ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ปางดีดน้ำมนต์ (พระพุทธรูปชูนิ้วกลาง) เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ที่เป็นพระประธานในวิหาร มีขนาดหน้าตัก 3 เมตร และสูงประมาณ 5 เมตร พระพุทธรูปองค์นี้มีอายุเก่าแก่กว่าร้อยปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเอี่ยมประชานิมิตร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดเอี่ยมประชามิตร". หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ.
3. ↑  "วัดเอี่ยมประชามิตร (วัดแหลมฟ้าผ่า)". กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-16. สืบค้นเมื่อ 2021-01-14.
**วัดเสาไห้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสาไห้ อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี

วัดเสาไห้มีนามเดิมว่า **วัดไผ่ล้อมน้อย** ตรงตามชื่อบ้านและตำบล คำว่า "เสาไห้" มีประวัติเล่าว่า เมื่อคราวสร้างเมืองใหม่ ชาวสระบุรีได้จัดส่งเสาไม้ตะเคียนทองไปเพื่อการพิจารณานำไปสร้างเสาเอกของหลักเมือง แต่มิได้รับไปดำเนินการเพราะปลายเสาคดไม่สวยงาม ภายหลังเสานี้ได้จมลงไปในแม่น้ำป่าตรงตรงหน้วัด ชาวบ้านจึงเรียกว่า *เสาตะเคียนร้องไห้* ต่อมาเรียกกันสั้นลงว่า *เสาไห้* จนเมื่อ พ.ศ. 2501 ได้มีพิธีน้ำเสาดังกล่าวขึ้นจากแม่น้ำป่าสัก แล้วนำไปตั้งไว้อยู่ที่วัดสูงซึ่งใต้อยู่ใกล้กัน

ข้อมูลการตั้งวัด *หนังสือประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร* ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2230 ส่วนสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1212 วัดเสาไห้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2471 วัดตั้งอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2417 ภายในมีพระประธานอยู่ 3 องค์ และศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 นอกจากนั้นภายในวัดยังมีเรือเทพนรสิงห์ เป็นเรือยาว 48 ฝีพาย ทำจากไม้ตะเคียนทราย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเสาไห้". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-03-05. สืบค้นเมื่อ 2022-03-05.
2. ↑  "เที่ยววัด ชมเวียง เยือนวัง "อ. เสาไห้"".
**วัดแก่นจันทน์เจริญ** เป็นวัดพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ เลขที่ 17 หมู่ที่ 4 ตำบลบางพรม อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม 75120

ประวัติ
-------

วัดแก่นจันทน์เจริญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ภาค 15 ตั้งอยู่เลขที่ 17 หมู่ที่ 4 ตำบลบางพรม อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม สถานที่สร้างวัดเดิมเป็นที่ดินของพระยาดาราและคุณหญิงปิ่น ท่านทั้งสองได้ถวายที่ดินไว้ 6ไร่ 3 งาน 50 ตาราวา ได้ถวายให้เจ้าอาวาสวัดบางพลับสร้างวัดให้ด้วย เมื่อ พ.ศ. 2350

มีพระสงฆ์มาอยู่รูปแรกคือพระอธิการแสง พระอธิการทอง หลังจากนั้นวัดก็อยู่ในสภาพทรุดโทรม จนถึง พ.ศ. 2458 กำนันสด พร้อมคณะกรรมการได้ไปนิมนต์ หลวงปู่โห้มาเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างและบูรณะปฏิสังขรณ์วัดแก่นจันทน์เจริญให้มีความเจริญขึ้นมาเป็นลำดับ 

อุโบสถ์หลังเก่าเป็นโบสถ์มหาอุดเป็นโบสถ์ที่ไม่มีประตูหลัง ประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยสมัยอยุธยา ปัจจุบันเป็นโบสถ์จตุมุข ประดิษฐานพระพุทธชินราช และมีพระบรมสาทิสลักษณ์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 1-9 มีวัดเดียวในจังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันวัดมีที่ดิน ทั้งหมด 24 ไร่

ประเพณีประจำปี
--------------

* งานตักบาตรขนมครก ขึ้น 8 ค่ำ เดือน 10 เริ่มสมัยหลวงปู่โห้

ศาสนสถาน
--------

* อุโบสถ์จตุมุข (ใหม่)
* อุโบสถ์มหาอุด (เก่า)
* ศาลาการเปรียญ
* ศาลาฌาปนสถาน
* วิหารอดีตเจ้าอาวาส
* กุฏิ (2 หลัง)
* หอระฆัง
* ห้องสุขา

เจ้าอาวาส
---------

* 1.พระอธิการแสง
* 2.พระอธิการทอง
* 3.พระครูสุนทรสุตกิจ (หลวงปู่โห้)
* 4.พระครุสมุทรโกวิท (หลวงพ่อพัฒน์)
* 5.พระครูวิมลสมุทรกิจ (หลวงพ่อขาว)

อ้างอิง
-------

1. ↑  — ศูนย์ข้อมูลทางวัฒนธรรม สำนักวัฒนธรรมจังหวัดสมุทรสงคราม กระทรวงวัฒนธรรม, 02 มกราคม 2553
**วัดเสฐียรวัฒนดิษฐ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณปากแม่น้ำลพบุรี ในตำบลม่วงหมู่ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี

วัดเสฐียรวัฒนดิษฐ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 เดิมมีชื่อว่า **วัดท่ากระบือ** หรือ **วัดท่าควาย** ที่มาของชื่อวัดมาจาก ที่ตั้งวัด เป็นพื้นราบเหมาะสำหรับการที่จะนำวัวควาย ลงกินน้ำ อาบน้ำในแม่น้ำ วัดคงสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ได้รับการบูรณะราว พ.ศ. 2410 ซึ่งพบว่ามีการบันทึกชื่อเจ้าอาวาสที่ปกครองวัด คือ หลวงพ่อแตง สมัยรัชกาลที่ 3

วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปศิลปะสุโขทัยหล่อขึ้นด้วยวัสดุโลหะสัมฤทธิ์ผสมทองคำ พระพักตร์อิ่มเอิบ มีลักษณะหน้านางคางหยิก ก่อนที่พระพุทธรูปสุโขทัยจะมาอยู่ที่กุฏิของพระครูไพศาลวัฒนาธร มีประวัติว่า พระพุทธรูปองค์นี้ห่อหุ้มด้วยปูน ประดิษฐานเป็นพระประธานอยู่ในวิหารร้างกลางป่าช้าด้านหลังวัด (ทิศตะวันตก) มากว่า 100 ปีแล้ว ต่อมาในช่วงที่หลวงพ่ออ่อน ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสได้มีการบูรณะเสนาสนะต่าง ๆ โดยเฉพาะอุโบสถที่ได้สร้างขึ้นมาใหม่แทนของเดิม ซึ่งชำรุดทรุดโทรมมาก โดยสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2491 จากนั้นชาวบ้านได้ร่วมแรงกันย้ายพระพุทธรูปองค์นี้ออกจากวิหารร้างจนเป็นเหตุให้เกิดรอยร้าวของปูนและเห็นเนื้อแท้ เมื่อกระเทาะดูจึงพบว่าเป็นพระเนื้อโลหะที่ค่อนข้างสมบูรณ์และสวยงามมาก ได้นำไปประดิษฐานเป็นพระประธานในอุโบสถหลังใหม่

พระพุทธรูปสุโขทัยองค์นี้ ไปร่วมประกวดสมัยกึ่งพุทธกาล เมื่อ พ.ศ. 2500 และได้รับรางวัลที่ 1 ประเภทสวยงาม หลังจากนั้นจึงเก็บไว้มิดชิดป้องกันการสูญหาย ได้นำมาเก็บรักษาไว้ในกุฏิเจ้าอาวาส จนปลายเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2547 ได้มีผู้ที่เคยบวชเรียนในวัดแห่งนี้ นำข้อมูลไปบอก นายพระนาย สุวรรณรัฐ ผู้ว่าราชการจังหวัดสิงห์บุรี (ในขณะนั้น) ได้ทราบ จึงได้มากราบนมัสการ และเห็นว่าพระพุทธรูปมีลักษณะสวยงามมาก จึงได้ขอให้ท่านเจ้าอาวาสเปิดให้ประชาชนได้กราบไหว้สักการะบูชา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเสฐียรวัฒนดิษฐ์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดเสถียรวัฒนดิษฐ์". สำนักงานจังหวัดสิงห์บุรี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-18. สืบค้นเมื่อ 2021-09-18.
**วัดเสม็ดใต้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสม็ดใต้ อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดเสม็ดใต้ตั้งวัดเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2452 ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด คือ นางสงวน ยิ้มประยูร ผู้ดำเนินการก่อสร้างวัด คือนายกลั่น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2471

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเก่ากว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 หอระฆัง หอกลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคาร 3 ชั้น ทาสีเขียวแดงและเหลือง หลังคาประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ปูนปั้น ยอดเป็นทรงระฆังคว่ำ วัดมีรอยพระพุทธบาทจำลอง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2528 โดย นางสาวจำลอง สุขมาก เป็นผู้สร้างถวาย มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้างประมาณ 0.60 เมตร ยาวประมาณ 1.30 เมตร เป็นโลหะหล่อ ที่บริเวณตรงกลางของรอยพระพุทธบาทมีปุ่มเป็นวงกลมคล้ายธรรมจักรสองชั้น มีนิ้วเท้ารวมทั้งหมดห้านิ้วและแกะเป็นรูปลายก้นหอย

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระทองดี
* พระเกตุ
* พระแก้ว พ.ศ. 2498–2503
* พระเติม พ.ศ. 2503–2508
* พระพิมพ์ ผาสุโก พ.ศ. 2508–2516
* พระครูบุญช่วย อธิโต พ.ศ. 2517–2526
* พระครูวีรญาณธำรง พ.ศ. 2526–2548
* พระอธิการมานพ ปริปุณโณ พ.ศ. 2548–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเสม็ดใต้". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "หอระฆังวัดเสม็ดใต้". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "รอยพระพุทธบาทจำลอง วัดเสม็ดใต้". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
ฤดูกาล 2008–09 เป็นฤดูกาลที่ 7 ติดต่อกันของแมนเชสเตอร์ซิตีที่เล่นในพรีเมียร์ลีก ลีกสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษ และเป็นฤดูกาลที่ 12 นับตั้งแต่ก่อตั้งพรีเมียร์ลีก โดยรวมแล้วเป็นฤดูกาลที่ 117 ของทีมที่เล่นในฟุตบอลลีกอังกฤษ

การเปลี่ยนเจ้าของ
-----------------

สโมสรเริ่มต้นฤดูกาลภายใต้กรรมสิทธิ์ส่วนตัวของ UK Sports Investment Limited ซึ่งเป็นบริษัทที่ควบคุมโดยอดีตนายกรัฐมนตรีทักษิณ ชินวัตร แต่มีการประกาศในเช้าวันจันทร์ที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2008 (วันสุดท้ายของตลาดซื้อขายช่วงฤดูร้อน) ว่าอาบูดาบี ยูไนเต็ด กรุ๊ปได้เสร็จสิ้นการครอบครองแมนเชสเตอร์ซิตีในข้อตกลงมูลค่า 200 ล้านปอนด์ตามรายงาน การซื้อขายครั้งนี้ทำให้ชีคมานซูร์ บิน ซาเยด อัล นาห์ยาน เป็นเจ้าของคนใหม่ของสโมสร และทำให้สโมสรกลายเป็นสโมสรที่ร่ำรวยที่สุดในโลกในเวลานั้น โดยเริ่มแรกให้ดร. สุไลมาน อัล ฟาฮิม ซึ่งเป็นสมาชิกคณะกรรมการของอาบูดาบี ยูไนเต็ด กรุ๊ป เป็นประธานในการลงนามในข้อตกลงที่โรงแรมเอมิเรตส์พาเลซ โดยเชื่อว่าเขาอาจกลายเป็นเจ้าของและประธานสโมสรคนใหม่ อย่างไรก็ตาม ก่อนการครอบครองจะเสร็จสิ้น มีการระบุอย่างชัดเจนว่าอัล ฟาฮิม จะไม่เข้าร่วมเป็นคณะกรรมการบริหารของแมนเชสเตอร์ ซิตี้ได้ โดยคัลดูน อัล มูบารัค ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นประธานคนใหม่ของสโมสรแทนทักษิณ

การครอบครองสโมสรในช่วง "วันเดดไลน์" ถูกขยายออกไปอีกก่อนที่ตลาดซื้อขายช่วงฤดูร้อนจะปิดลง โดยมีข่าวว่าสโมสรเอาชนะเชลซีในการเซ็นสัญญาคว้าตัวโรบินยู นักเตะซูเปอร์สตาร์จากเรอัลมาดริดด้วยค่าตัวเป็นสถิติของอังกฤษ ณ เวลานั้นอยู่ที่ 32.5 ล้านปอนด์

อ้างอิง
-------

1. ↑  
Austin, Simon (2 September 2008). "Arabian might at Eastlands". *BBC Sport*. British Broadcasting Corporation. สืบค้นเมื่อ 16 November 2010.
2. ↑  
Taylor, Daniel (2 September 2008). "City beat Chelsea to sign £32.5m Robinho". *guardian.co.uk*. London: Guardian News and Media Limited. สืบค้นเมื่อ 16 November 2010.
วาแลในฝรั่งเศสช่วงศตวรรษที่ 17
**วาแล (valet)**  คือชายรับใช้ที่คอยปรนนิบัติเจ้านายอย่างใกล้ชิด มีรูปแบบการทำงานคล้ายกับ "เมด" ที่เป็นหญิงรับใช้ วาแลมีหน้าที่หลักเป็นการจัดหาเครื่องแต่งกายให้แก่เจ้านาย ตลอดจนทำงานบ้านเล็ก ๆ ภายในวังหรือคฤหาสน์ที่ตนอาศัยอยู่

ในสมัยกลาง วาแลเปรียบได้กับข้าราชสำนักระดับล่างที่คอยสนองพระคุณของข้าราชสำนักระดับสูง บางทีคนกลุ่มนี้ก็มีความสามารถด้านจิตรกรรมและมักเป็นจิตรกรประจำราชสำนักด้วย ต่อมาอเมริกาได้ใช้คำนี้เรียกกลุ่มคนที่คอยนำรถไปจอดให้แทน

หน้าที่ของวาแล
--------------

หน้าที่ของวาแลคล้ายคลึงกับพ่อบ้าน (butler) และเมด (maid) คือ ดูแลความเรียบร้อยภายในที่อยู่อาศัยของเจ้านาย แต่ก็มีรายละเอียดมากกว่า ที่สำคัญวาแลจะดูแลปรนนิบัติเจ้านายเป็นรายคนในลักษณะข้ารับใช้ประจำตัว เจ้านายหนึ่งคนจะจ้างวาแลดูแลเป็นรายคนไป ครอบครัวหนึ่งอาจมีวาแลหลายคนคอยรับใช้ตามจำนวนสมาชิกในครอบครัว

หน้าที่หลักของวาแลในฐานะคนสนิทของเจ้านาย มีตั้งแต่การจัดแจงตารางเวลาให้แก่เจ้านาย จัดเตรียมเสื้อผ้าออกงาน จัดการบัญชีและการเงิน บางรายอาจต้องปรนนิบัติเจ้านายในกิจวัตรประจำวัน ไม่ว่าในการอาบน้ำ โกนหนวด หรือขับถ่าย ด้วยความใกล้ชิดนี้เอง บางคนที่จ้างวาแลเข้ามารับใช้ อาจพิศวาสในตัวของบุคคลและตั้งเขาขึ้นเป็นวาแล จะได้อยู่ไม่ห่างกายกัน
ชังซึงในเขตชงโน โซล ประเทศเกาหลีใต้
**ชังซึง** (เกาหลี: 장승; ฮันจา: 長承 หรือ 長丞; อาร์อาร์: *Jangseung*; เอ็มอาร์: *Changsŭng*) เป็นเทพอารักษ์ตามคติความเชื่อของชาวเกาหลี มีลักษณะเป็นเสาโทเท็มที่ทำมาจากไม้ ถูกตั้งไว้เพื่อแสดงขอบเขตของหมู่บ้านและขับไล่ปีศาจ ใกล้เคียงกันกับผีเสื้อบ้านของไทย ในท้องที่ช็อลลา ชุงช็อง และคย็องซัง จะเรียกว่า *พ็อบซู* (법수) หรือ *พ็อกซู* (벅수) ซึ่งมาจากคำว่า *พกซา* (복사, 卜師) ซึ่งแปลว่า หมอผีชาย ในช็อลลามักจะสร้างชังซึงด้วยหิน คล้ายกับทลฮารือบังของเกาะเชจู

ชังซึงเพศชายจะมีการแกะสลักอักษรฮันกึลหรือฮันจาไว้ว่า "แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ในใต้หล้า" (천하대장군, 天下大將軍) ตกแต่งด้วยเครื่องประดับศีรษะคล้ายกับหมวกของชนชั้นสูงของเกาหลี หากเป็นชังซึงเพศหญิงจะแกะสลักข้อความไว้ว่า "แม่ทัพหญิงแห่งยมโลก" (지하여장군, 地下女將軍) หรือ "แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่แห่งยมโลก" (지하대장군, 地下大將軍) ซึ่งจะมีเครื่องประดับตกแต่งน้อยกว่าชังซึงเพศชาย

นอกจากนี้ชังซึงมีสามประเภท คือ *ชังซึงพิทักษ์หมู่บ้าน* ทำหน้าที่ไล่ผีร้าย ป้องกันไฟ สร้างความสุขแก่ผู้คน *ชังซึงพิทักษ์วัด* เพื่อแสดงอาณาเขตวัด ป้องกันสิ่งชั่วร้ายที่กล้ำกรายวัด และ *ชังซึงพิทักษ์พื้นที่สาธารณะ* เป็นเทพอารักษ์ประจำถนน ประตู ค่ายทหาร และทางน้ำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "장승". *한국민족문화대백과사전*.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ชังซึง
ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *ทากาโนะ*
**ทากาโนะ โนะ นีงาซะ** (ญี่ปุ่น: 高野新笠; โรมาจิ: *Takano no Niigasa*; เกิดราว: พ.ศ. 1263 — ตาย: พ.ศ. 1333) หรือ **ทากาโนะ โนะ อาโซมิ** (ญี่ปุ่น: 高野朝臣; โรมาจิ: *Takano no Asomi*) เป็นพระสนมในจักรพรรดิโคนิง และเป็นพระราชชนนีในจักรพรรดิคัมมุ

ประวัติ
-------

ทากาโนะ โนะ นีงาซะ เป็นธิดาของยามาโตะ โนะ โอโตสึงุ (ญี่ปุ่น: 和乙継; โรมาจิ: *Yamato no Ototsugu*) ที่ต่อมาได้เข้าเป็นนางห้ามในเจ้าชายชิรากาเบะ (ญี่ปุ่น: 白壁王; โรมาจิ: *Shirakabe-ō*) พระราชนัดดาในจักรพรรดิเท็งจิ มีพระโอรส-ธิดาสามพระองค์คือ

1. เจ้าหญิงโนโตะ (ญี่ปุ่น: 能登内親王; โรมาจิ: *Noto Naishinnō*; พ.ศ. 1276—1324) เสกสมรสกับเจ้าชายอิชิฮาระ (ญี่ปุ่น: 市原王; โรมาจิ: *Ichihara-ō*)
2. เจ้าชายยามาเบะ (ญี่ปุ่น: 山部王; โรมาจิ: *Yamabe-ō*; พ.ศ. 1280 — 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1349) ต่อมาได้เถลิงราชสมบัติเป็น *จักรพรรดิคัมมุ* (ญี่ปุ่น: 桓武天皇; โรมาจิ: *Kanmu-tennō*)
3. เจ้าชายซาวาระ (ญี่ปุ่น: 早良親王; โรมาจิ: *Sawara Shinnō*; พ.ศ. 1293 — 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 1328) หลังสิ้นพระชนม์ได้รับการสถาปนาเป็น *จักรพรรดิซูโด* (ญี่ปุ่น: 崇道天皇; โรมาจิ: *Sudō-tennō*)

แต่เจ้าชายชิรากาเบะ มีพระชายาเอกคือเจ้าหญิงอิโนเอะ (井上内親王) พระราชธิดาในจักรพรรดิโชมุ ที่เสกสมรสเมื่อปี พ.ศ. 1287 ครั้นจักรพรรดินีโคเก็งสวรรคตในปี พ.ศ. 1313 เจ้าชายชิรากาเบะจึงสืบราชสมบัติเป็น *จักรพรรดิโคนิง* และตั้งเจ้าชายโอซาเบะ (他戸親王) พระราชโอรสที่ประสูติแต่พระชายาเอกรั้งตำแหน่งรัชทายาท เจ้าหญิงอิโนเอะจึงเป็นอัครมเหสีด้วยเป็นพระมารดาองค์ยุพราช

สองปีต่อมาหลังการตั้งองค์รัชทายาท พระสนมนีงาซะถูกกล่าวหาว่าสาปแช่งองค์พระจักรพรรดิ ส่งผลให้ผู้สืบสันดานของเธอถูกตัดออกจากการสืบราชบัลลังก์ แต่การกลับกันหลังการทิวงคตขององค์ยุพราช เจ้าชายยามาเบะพระราชโอรสที่ประสูติแต่พระสนมนีงาซะได้รับแต่งตั้งเป็นรัชทายาท และขึ้นครองราชบัลลังก์เป็น *จักรพรรดิคัมมุ* ในเวลาต่อมา

การกล่าวถึง
-----------

ในปี พ.ศ. 2544 สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ ทรงตรัสว่า *"ในส่วนตัวของข้าพเจ้าได้มีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกับเกาหลี ซึ่งได้บันทึกไว้ในพงศาวดารญี่ปุ่นที่ว่าพระราชชนนีในจักรพรรดิคัมมุ [คือ พระสนมนีงาซะ] เป็นว่านเครือของกษัตริย์มูรย็องแห่งแพ็กเจ"* ถือเป็นครั้งแรกที่องค์จักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นทรงมีพระราชดำรัสต่อสาธารณชนว่ามีเชื้อสายเกาหลีในพระราชวงศ์ ตามที่ปรากฏใน*โชกุ นิฮงงิ* (続日本紀) ระบุไว้ว่า พระสนมนีงาซะเป็นผู้สืบสันดานชั้นที่ 10 ของเจ้าชายจุนดา พระราชโอรสในพระเจ้ามูรย็องแห่งแพ็กเจ (เกาหลี: 무령왕; ฮันจา: 武寧王) ที่สิ้นพระชนม์ในญี่ปุ่นเมื่อปี พ.ศ. 1056

อ้างอิง
-------

1. ↑  Watts, Jonathan. "The emperor's new roots: The Japanese emperor has finally laid to rest rumours that he has Korean blood, by admitting that it is true," *The Guardian* (London). December 28, 2001.
2. ↑  Titsingh, *p. 86*, p. 86, ที่ Google Books; Varley, p. 149.
3. ↑  Brown, p. 277.
4. ↑  Titsingh, Isaac. (1834). **Annales des empereurs du Japon,* pp. 86–95*, p. 86, ที่ Google Books; Brown, Delmer *et al.* *Gukanshō,* pp. 277–279; Varley, H. Paul. *Jinnō Shōtōki,* pp. 148–150.
5. ↑  Jonathan Watts (28 ธันวาคม 2544). "The emperor's new roots". *The Guardian*. สืบค้นเมื่อ 10 มีนาคม 2558. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
6. ↑  Yamato (和) and Takano (高野) clans : the descendant of prince Junda, son of Muryeong of Paekche เก็บถาวร 2012-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ญี่ปุ่น)
ในการศึกษาฟิสิกส์นิวเคลียร์และเคมีนิวเคลียร์ **แบบจำลองชั้นพลังงานของนิวเคลียส** คือแบบจำลองของนิวเคลียสอะตอมที่อาศัยหลักการกีดกันของเพาลีเพื่ออธิบายโครงสร้างของนิวเคลียสในรูปของระดับพลังงาน แบบจำลองชั้นพลังงานชุดแรกเสนอขึ้นโดย ดมิทรี อิวาเนนโก (ร่วมกับ E.Gapon) เมื่อปี ค.ศ. 1932 ต่อมามีการพัฒนาแบบจำลองนี้ในปี 1949 โดยเป็นงานวิจัยอิสระของนักฟิสิกส์หลายคน ที่สำคัญได้แก่ ยูจีน พอล วิกเนอร์, Maria Goeppert-Mayer และ J. Hans D. Jensen ซึ่งได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ร่วมกันในปี ค.ศ. 1963

แบบจำลองชั้นพลังงานนี้บางส่วนมีความคล้ายคลึงกับแบบจำลองชั้นพลังงานของอะตอม ซึ่งอธิบายการจัดเรียงตัวของอิเล็กตรอนในอะตอม ในชั้นพลังงานที่มีอิเล็กตรอนอยู่เต็มจะมีความเสถียรมากกว่า เมื่อเพิ่มนิวคลีออน (โปรตอนหรือนิวตรอน) ให้กับนิวเคลียส จะมีจุดๆ หนึ่งซึ่งพลังงานยึดเหนี่ยวของนิวคลีออนตัวถัดไปมีค่าน้อยกว่าตัวก่อนหน้าอย่างมาก ผลการสังเกตการณ์นี้เป็นจุดเริ่มต้นของแบบจำลองชั้นพลังงาน ทำให้ทราบถึงเลขมหัศจรรย์ (magic number) ของนิวคลีออน คือ 2, 8, 20, 28, 50, 82, 126 ซึ่งจะผูกมัดแน่นหนากับเลขตัวถัดไปที่มีค่าสูงขึ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nuclear Shell Model

หนังสืออ่านเพิ่มเติม
--------------------

* Talmi, Igal; de-Shalit, A. (1963). *Nuclear Shell Theory*. Academic Press, (reprinted by Dover Publications). ISBN 048643933X.
* Talmi, Igal (1993). *Simple Models of Complex Nuclei: The Shell Model and the Interacting Boson Model*. Harwood Academic Publishers. ISBN 3718605511.
**เฟอร์รุชโช ลัมโบร์กีนี** (อิตาลี: *Ferruccio Lamborghini*; 28 เมษายน ค.ศ, 1916 – 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993) เป็นนักอุตสาหกรรมชาวอิตาลี

เขาเกิดในตระกูลชาวนา เขาได้มีความสนใจในด้านเครื่องยนต์เป็นพิเศษ ดัดแปลงเครื่องจักรกลที่ใช้ในไร่นา จนพ่อเห็นถึงความพยายามของลูกชายจึงส่งไปเรียนวิศวกรรมศาสตร์ อุตสาหกรรมจักรกล หลังจากที่เรียนจบไม่นานก็เกิดสงครามโลกครั้งที่สอง เขารับใช้ชาติทำงานให้กับฐานทัพอากาศอิตาลี หลังสงครามสิ้นสุด เขาได้เดินทางกลับมายังบ้านเกิด และเริ่มต้นซ่อมแซมรถแทรกเตอร์ของอิตาลี ที่ใช้อะไหล่จากยวดยานของทหาร และนี่เองคือจุดเริ่มต้นในการตั้งโรงงานแทรกเตอร์ในชื่อว่า "Lamborghini Trattori S.p.A." ที่ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ กลายเป็นบริษัทผลิตรถแทร็กเตอร์ที่ใหญ่ที่สุดในอิตาลี และยังเป็นเจ้าของกิจการเครื่องปรับอากาศอีกด้วย 

ลัมโบร์กีนี เริ่มมีฐานะมั่งคั่งและยังคงไม่ลืมความฝันในวัยเด็กของเขา จึงเริ่มซื้อ อัลฟา โรเมโอ, มาเซราติ, จากัวร์, แอสตัน มาร์ติน, เชฟโรเลต และ เฟอร์รารี่ รถยนต์เหล่านี้กำเนิดขึ้นในยุค 1950-1960 มีเครื่องยนต์ที่ให้แรงม้ามากกว่ารถทั่วไปและควบคุมได้ยาก 

เขาผลิตรถ ภายใต้ชื่อ ออโตโมบิล ลัมโบร์กีนี ( Automobile Lamborghini ) ในช่วงปี 1962 ได้สร้างปรากฏการณ์ใหม่ของวงการรถสปอร์ตในยุโรป ให้ได้ตื่นตะลึงกับรูปแบบของตัวรถลัมโบร์กีนี และเทคโนโลยีของเครื่องยนต์ การวางตำแหน่งเครื่อง และการบังคับควบคุมที่วิศวกรและนักขับทดสอบของบริษัทร่วมกันคิดค้นและพัตนา จนเสร็จสมบูรณ์เป็น ลัมโบร์กีนี 350 จีทีวี ( Lamborghini 350 GTV ) 

เขาได้ขายกิจการรถแทร็กเตอร์และรถไถนาของ ลัมโบร์กีนี ให้กับบริษัท "เซม" ( Same ) ผู้ผลิตเครื่องจักรกลทางการเกษตร จากนั้นไม่นานบริษัทได้ประสบกับปัญหาทางการเงินจนถึงขั้นล้มละลายลงในปี 1977 และถูกซื้อโดยพี่น้องตระกูล มิมรัน( Mimran ) แต่เมื่อมารับช่วงต่อ กิจการก็ยังคงติดขัด จึงถูกขายต่อให้กับบริษัท ไครสเลอร์ แต่ก็ยังเกิดปัญหา จึงถูกขายต่ออีกทอดไปยังกลุ่มทุนจากอินโดนีเซีย และท้ายที่สุดบริษัท ออดี้ เอจี ก็ได้ทำให้ ลัมโบร์กีนี กลับมามั่นคงอีกครั้งจากการดูแลพัฒนาตัวผลิตภัณฑ์จากวิศวกรและทีมงานจากเยอรมัน ที่มีความมุ่งมั่นบวกกับเงินทุนมหาศาลทำให้หวนสู่วงการซูเปอร์คาร์อีกครั้งในนามของ กัลลาร์โด และ มูร์เซียลาโก ซึ่งเป็นการผสานนวัตกรรมของ ลัมโบร์กีนี และ ออดี้ เข้าด้วยกัน ทำให้ขายได้มากกว่า 9,000 คันในเวลานั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lyons et al. 1988, p. 12.

### ข้อมูลทั่วไป

* Lyons, Pete; The Auto Editors of Consumer Guide (9 June 1988). *The Complete Book of Lamborghini* (Hardcover ed.). Woodstock, New York: Beekman House. ISBN 9780854297351. `{{cite book}}`: `|last2=` มีชื่อเรียกทั่วไป (help)

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี
* สหรัฐ
* ญี่ปุ่น
* โปแลนด์

 |
| อื่น ๆ | 
* Faceted Application of Subject Terminology

 |
**ภาษาลาดัก** (ทิเบต: ལ་དྭགས་སྐད་; La-dwags skad) หรือ**ภาษาโภติ** หรือที่นักภาษาศาสตร์เรียกว่า**ภาษาทิเบตโบราณตะวันตก** เป็นภาษาหลักของชาวลาดักในรัฐชัมมูและกัษมีระ และใช้พูดในบัลติสถาน ภาษาลาดักใกล้เคียงกับภาษาทิเบต ชาวลาดักเองก็มีวัฒนธรรมหลายอย่างใกล้ชิดกับชาวทิเบต รวมทั้งนับถือศาสนาพุทธแบบทิเบตด้วย อย่างไรก็ตาม ภาษาลาดักกับภาษาทิเบตกลางไม่สามารถเข้าใจกันได้ แม้ว่าจะมีการเขียนที่ถ่ายทอดมาจากภาษาทิเบตโบราณ มีผู้พูดภาษาลาดักในอินเดีย 200,000 คน และอาจจะมีอีกราว 12,000 คนในทิเบตที่อยู่ภายใต้การปกครองของจีน สำเนียงย่อยหลายสำเนียง ส่วนใหญ่ไม่มีวรรณยุกต์ ยกเว้นสำเนียงสโตตสกัตและสำเนียงลาดักบนที่มีวรรณยุกต์เหมือนภาษาทิเบตกลาง

อักษร
-----

ภาษาลาดักเขียนด้วยอักษรทิเบต โดยชาวลาดักจะออกเสียงตรงตามตัวอักษรและออกเสียงอุปสรรค ปัจจัย อักษรนำที่มักจะไม่ออกเสียงในภาษาทิเบตสำเนียงอัมโด คาม อู่จั้งและลาซา แนวโน้มการออกเสียงแบบนี้ ยังพบในภาษาบัลติอีกด้วย ตัวอย่างเช่น sta 'ขวาน ' ภาษาทิเบตออกเสียงเป็น [ta] แต่ภาษาลาดักยังออกเสียงเป็น [sta] ’bras 'ข้าว' ภาษาทิเบตออกเสียงเป็น[dre] ส่วนชาวลาดักออกเสียงเป็น [dras] การถอดเป็นอักษรโรมันใช้วิธีการเดียวกับภาษาฮินดี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Statement 1: Abstract of speakers' strength of languages and mother tongues – 2011". *www.censusindia.gov.in*. Office of the Registrar General & Census Commissioner, India. สืบค้นเมื่อ 15 June 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิตำรามีตำราในหัวข้อ ***Research on Tibetan Languages: A Bibliography***

วิกิท่องเที่ยว มีเฟรซบุ๊กสำหรับ ***Lakakhi***

* A. H. Francke 1901 A Sketch of Ladakhi Grammar*Journal of the Royal Asiatic Society of Bengal* 70.1 เก็บถาวร 29 กรกฎาคม 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน


***มีการทดสอบ ภาษาลาดัก*** ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์

| * ด
* ค
* ก
กลุ่มภาษาหลักในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า |
| --- |
| ภาษาในพม่าและไทย | พม่า • กฺ๋อง • มปี • ลาฮู • ลีซอ • ฮานี • อาข่า• กะเหรี่ยง • กะชีน • มูเซอ • เมี่ยน |
| ภาษาในจีน | น่าซี • ไป๋ • อี๋ • ลีซอ • เอ้อซู • ตังกุต • ทิเบต |
| ภาษาในเอเชียใต้ | เนวาร์ • กินเนารี • คาม • ชันเตียล • เศรปา • ซองคา • ทูลุง • โบโด • มณีปุระ • กอกโบรอก • มีโซ • องามี • เอา ฮมาร์ • นัรพู • บัลติ • บาฮิง • เบลฮาเร • ปูมา • ลาดัก • ลิมบู • เลปชา • โลทา • วัมบูเล • สิกขิม |
คลองทวีวัฒนาช่วงหน้าตลาดธนบุรี (สนามหลวง 2)
**คลองทวีวัฒนา** เป็นคลองที่ขุดในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ต่อจากคลองเปรมประชากร เริ่มขุดในปี พ.ศ. 2421 และมีพิธีเปิดคลองเมื่อวันศุกร์ เดือน 6 แรม 1 คำ ปีขาล พ.ศ. 2421 พระราชทานนามว่า คลองทวีวัฒนา
ด้วยทรงเห็นว่าคลองที่ใช้เชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยากับแม่น้ำท่าจีน ทั้งคลองภาษีเจริญและคลองมหาสวัสดิ์เริ่มตื้นเขิน จึงให้ขุดคลองนี้ขึ้นในแนวทิศตะวันออกเฉียงใต้-ตะวันตกเฉียงเหนือ เพื่อชักน้ำจากแม่น้ำท่าจีนให้ไหลลงทิศใต้ แก้ปัญหาลำคลองตื้นเขิน ดังพระราชดำรัสว่า

> *อนึ่ง คลองมหาสวัสดิ์ แลคลองภาษีเจริญ แขวงเมืองนครชัยศรี ซึ่งเป็นของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้ขุดขึ้นไว้นั้น ดูตื้นเสียไปทั้งสองคลอง ..... ถ้าขุดคลองในระหว่าง ให้ตลอดถึงกัน คงจะชักกับแก้ให้หายตื้นไปได้..... บัดนี้คลองนั้นก็สำเร็จแล้ว เป็นระยะคลองยาว 340 เส้น ให้ชื่อว่า "คลองทวีวัฒนา"..... แลบัดนี้ก็ยังได้ขุดต่อไป ..... ไปออกบ้านสี่พระยา แม่น้ำเมืองนครชัยศรี ระยะทาง 540 เส้น ด้วยเห็นว่าเป็นทุ่งว่างไม่มีไร่นา แลเป็นทางตรง สายน้ำจะเป่าลงมาในคลองทวีวัฒนาแรง ได้ลงมือขุดในเดือน 8 นี้แล้ว แลแขวงเมืองสุพรรณกับกรุงเก่าต่อกัน ที่นั้นทำนาเกือบจะต่อถึงกันแล้ว..... ถ้าการนี้สำเร็จทุ่งนาเมืองสุพรรณ กับแขวงกรุงเก่าก็เป็นอันติดต่อกัน*
> 
> 
> 

คลองทวีวัฒนาเริ่มต้นจากคลองภาษีเจริญในรอยต่อเขตบางแคและเขตหนองแขม ขุดเป็นเส้นตรงไปในแนวทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ผ่านเขตทวีวัฒนา ออกจากกรุงเทพมหานคร เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างอำเภอบางกรวย อำเภอบางใหญ่ และอำเภอไทรน้อยของจังหวัดนนทบุรี กับอำเภอพุทธมณฑลและอำเภอบางเลนของจังหวัดนครปฐม ไปสิ้นสุดที่แม่น้ำท่าจีนในเขตอำเภอบางเลน มีความยาว 35.2 กิโลเมตร คลองทวีวัฒนามีทิศทางขวางคลองอื่นๆ จำนวนมาก เนื่องมาจากลำคลองในละแวกนั้นล้วนแต่ขุดอยู่ในแนวตะวันออกสู่ตะวันตก ชาวบ้านจึงเรียกว่า "คลองขวาง" ส่วนช่วงจังหวัดนนทบุรีและนครปฐม นิยมเรียกว่า "คลองนราภิรมย์" ตามชื่อวัดนราภิรมย์ ซึ่งตั้งอยู่ริมคลองในจังหวัดนครปฐม

ปัจจุบันคลองทวีวัฒนาได้ชื่อว่าเป็นคลองที่ยังมีสภาพแวดล้อมดีที่สุดคลองหนึ่งของกรุงเทพมหานคร เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร พื้นที่ทำนา และยังเป็นที่ตั้งของวังทวีวัฒนาอีกด้วย

สถานที่สำคัญริมคลอง
-------------------

* วัดมะเกลือ
* วัดศาลาแดง
* วัดนราภิรมย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "คลองทวีวัฒนา"[*ลิงก์เสีย*] แหล่งเรียนรู้รอบโรงเรียนประชาบำรุง โดยกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ช่วงชั้นที่ 2 ระดับชั้น ป.4-6
2. ↑  "พระราชดำรัส ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว" พระราชดำรัสตอบพระบรมวงศานุวงศ์ผู้แทนรัฐบาลต่างประเทศแลข้าทูลละอองธุลีพระบาทในงานเฉลิมพระชนมพรรษา พ.ศ. 2421

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**คลองทวีวัฒนา**

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ คลองทวีวัฒนา
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°48′14″N 100°19′40″E﻿ / ﻿13.803889°N 100.327778°E﻿ / 13.803889; 100.327778
**วัดม่วงตารศ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทัพหลวง อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

วัดม่วงตารศสร้างเมื่อ พ.ศ. 2300 ขณะที่ข้อมูลประวัติวัดระบุสร้างประมาณ พ.ศ. 2400 เดิมที่ตั้งวัดเป็น จุดผ่านของชาวบ้านที่เดินทางเพื่อค้าขาย ทำธุระในตัวเมืองนครปฐม ประกอบกับสถานที่นี้ มีต้นไม้มีน้ำอุดมสมบูรณ์ บริเวณนี้จึงกลายเป็นจุดรวมคน จุดนัดแนะ เป็นที่หยุดพักผ่อนระหว่างการเดินทาง มีเรื่องเล่าว่า ตารศ เป็นเจ้าของที่ดินแห่งนี้ เห็นว่าผู้เดินทางไปมาอาจหิวน้ำและไม่มีน้ำสะอาดดื่ม จึงได้ตั้งตุ่มน้ำเพื่อผู้คนและมักตักน้ำใส่ตุ่มอยู่เป็นประจำมิได้ขาด ตุ่มนั้นอยู่บริเวณต้นมะม่วง ซึ่งกลายเป็นจุดนักพบที่เรียกว่า ต้นมะม่วงตารศ เมื่อนานเข้าก็เรียกกร่อนกันไปเหลือเพียง "ม่วงตารศ" เวลาต่อมาชาวบ้านมีความศรัทธาจึงได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ และใช้นามวัดว่า "วัดม่วงตารศ" ตามสถานที่ตั้งที่เรียกกัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2471 ผูกพัทธสีมา เมื่อ พ.ศ. 2485

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังแรกสร้างด้วยไม้หลังคามุงจาก เมื่อ พ.ศ. 2467 อุโบสถหลังที่ 2 สร้างแบบทรงไทย หลังคาลดหลั่น 3 ชั้น มีมุขหน้าหลัง หลังคาชั้นล่าง วนรอบเป็นแบบปั้นหยา เสาคอนกรีตเสริมเหล็ก ผนังก่ออิฐถือปูน มุงกระเบื้อง มีช่อฟ้าใบระกา เครื่องบนเป็นไม้ สร้าง พ.ศ. 2482–2492 อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2557 ศาลาการเปรียญ ยกพื้นสูง เทคอนกรีต เสาไม้หลังคามุงกระเบื้องลอนใหญ่ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 หอระฆัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 กุฏิสงฆ์ ทรงไทยประยุกต์สองชั้น 2 หลัง สร้าง พ.ศ. 2545 กุฏิเจ้าอาวาส เป็นทรงไทยสองชั้น สองหลังคู่ ชั้นล่างคอนกรีตเสริมเหล็ก ข้างบนเป็นไม้สัก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 และเรือนไทยหมู่ไม้สัก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2550

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงปู่นิ่ม ไม่ปรากฏหลักฐานแน่นอน
* พระครูสำอางค์ โกวิโท ตั้งแต่ พ.ศ. 2465
* พระอธิการไข่ ธมฺมสโร ตั้งแต่ พ.ศ. 2484
* พระครูปัจฉิมทิศบริหาร (ชิต จิตฺตสํวโร) ตั้งแต่ พ.ศ. 2496
* พระครูโกวิทสุตสาร (ชำนาญ โกวิโท) ตั้งแต่ พ.ศ. 2544

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดม่วงตารศ". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดม่วงตารศ จัดบุญใหญ่ ยกช่อฟ้าอุโบสถ เททองหล่อพระอัครสาวก".
**วัดมูลเหล็ก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำปราจีนบุรีในตำบลบ้านสร้าง อำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 7 ตารางวา มีธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง 

วัดมูลเหล็ก เดิมชื่อ **วัดสโมสร** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 เริ่มตั้งวัดโดยพระยิ่ง และชาวบ้านในละแวกนี้ที่มีศรัทธาในตัวท่าน โดยเริ่มสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2452 แต่หนังสือราชการออกว่าวัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2460 ได้รบพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2467 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2457 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เมื่อครั้งเสด็จตรวจการณ์คณะสงฆ์ ได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดมูลเหล็ก" เพื่อให้พ้องกับชื่อหมู่บ้านนับตั้งแต่นั้นมา

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 13.5 เมตร ยาว 23 เมตรสร้างเมื่อ พ.ศ. 2467 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 20.35 เมตร ยาว 31.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 4.9 เมตร ยาว 7.25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล กว้าง 46.25 เมตร ยาว 19.25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และกุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง ส่วนปูชนียวัตถุได้ด้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ กว้าง 1 นิ้ว สูง 1.75 นิ้ว ปางมารวิชัย พระประธานประจำศาลาการเปรียญ กว้าง 1.25 นิ้ว สูง 2.15 นิ้ว ปางมารวิชัย *หลวงพ่อขาว* (ในมณฑป) กว้าง 0.7 ม. สูง 0.95 ม. สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระยิ่ง
* พระปลัดเยียม
* พระกันต์
* พระครูธรรมธรผล
* พระครูธรรมทีปาจารย์ ฮมฺมทีโป
* พระครูธรรมทีปาจารย์ วีรปฺปญฺญาโณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดมูลเหล็ก". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "เหนือฟ้าใต้บาดาล : หลวงพ่อขาว..ขอทุกเรื่อง วัดมูลเหล็ก อ.บ้านสร้าง". ไทยรัฐ.
3. ↑  "วัดมูลเหล็ก (ธ) อำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดปราจีนบุรี.
**วัดม่วง** สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2420 ตั้งอยู่เลขที่ 30 ถนนสุรนารี ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติ
-------

เมื่อ พ.ศ. 2420 วัดม่วง ได้สร้างขึ้นเป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 21 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 993

เมื่อ พ.ศ. 2447 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา

ลำดับเจ้าอาวาสที่ปรากฏชื่อชัดเจน
--------------------------------

| ลำดับที่ | เจ้าอาวาส | ปี |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระมหายนต์ | พ.ศ. 2503–2508 |
| 2 | พระอธิการแก้ว สุจิตฺโต | พ.ศ. 2508–2515 |
| 3 | พระมหาธีรวุฒิ อาภากโร | พ.ศ. 2515–2517 |
| 4 | พระครูถาวรวิริยาภรณ์ (เต็ม ถิรวีโร) | พ.ศ. 2518-2559 |
| 5 | พระปลัดไพวัลย์ จิตฺตคุตฺโต | พ.ศ. 2560 จนถึงปัจจุบัน |

อาคารเสนาสนะ
------------

**อุโบสถ** ขนาดกว้าง 5.6 เมตร ยาว 11 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2446 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
**ศาลาการเปรียญ** ขนาดกว้าง 15 เมตร ยาว 36.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518
**ศาลาอเนกประสงค์** ขนาดกว้าง 21 เมตร ยาว 27 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531
**กุฏิสงฆ์** จำนวน 5 หลัง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "วัดม่วง". ปักหมุดเมืองไทยดอทคอม.
คลองบางขุนเทียนบริเวณวัดบางขุนเทียนนอก
**คลองบางขุนเทียน** เป็นคลองในพื้นที่เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร ที่เชื่อมต่อคลองสนามชัยกับคลองบางมด มีความกว้างคลองราว 8–15 เมตร มีความยาว 3,650 เมตร บริเวณคลองมีสวนลิ้นจี่โบราณอายุกว่า 100 ปี ซึ่งได้รับการคัดเลือกจากกระทรวงวัฒนธรรมให้เป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน ริมคลองบางขุนเทียนเป็นที่ตั้งของวัดตั้งแต่สมัยอยุธยา 3 แห่ง คือ วัดบางขุนเทียนนอก วัดบางขุนเทียนใน และวัดบางขุนเทียนกลาง

ประวัติ
-------

ชุมชนริมคลองบางขุนเทียนได้มีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาก่อน พ.ศ. 2065 จะมีความสัมพันธ์กับเส้นทางคลองด่านซึ่งเป็นระบบคลองที่เชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยากับแม่น้ำท่าจีน หลักฐานที่เก่าที่สุดปรากฏอยู่ในกำสรวลสมุทร ปรากฏชื่อ *นางนอง* ชุมชนย่านนางนองได้รับการพัฒนาต่อเนื่องตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ธนบุรี และรัตนโกสินทร์ โดยในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีการซ่อมคลองด่านและขุดคลองบางขุนเทียนเมื่อ พ.ศ. 2374 เพื่อให้เดินเรือสะดวกยิ่งขึ้นในการค้าขายกับต่างประเทศ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้พระยาโชฎึกราชเศรษฐี (ทองจีน) เป็นผู้ดำเนินการขุด โดยขุดตั้งแต่ด่านวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ริมคลองบางกอกใหญ่ไปถึงวัดกก วัดเลา ความยาว 178.18 เส้น กว้าง 14 วา ลึก 6 ศอก

มีการบันทึกของชาวต่างประเทศ (พ.ศ. 2384–2365) ว่า "เมื่อเรามาถึงคุ้งที่สองในแม่น้ำนั้น สองฝั่งแม่น้ำก็มีแต่สวนหมากเต็มไปหมด คุ้งที่สามก็เต็มไปด้วยสวนผลไม้นับไม่ถ้วน มีกลิ่นหอมหวานของดอกไม้กลบไปหมด ขณะที่เราผ่านมาตามลำน้ำนับเป็นไมล์" แสดงให้เห็นว่าชุมชนคลองบางขุนเทียนจะต้องทำสวนหมากและสวนผลไม้จำนวนมาก

หลังสร้างเขื่อนภูมิพลเมื่อ พ.ศ. 2507 ทำให้คุ้งลิ้นจี่บริเวณคลองบางขุนเทียนซึ่งจากเดิมชาวสวนไม่เคยใช้ปุ๋ยหรือฉีดยาก็ต้องหันมาใส่ปุ๋ยเคมี ฉีดยาฆ่าแมลง ส่งผลให้กุ้งปลาตายเป็นจำนวนมาก จากพื้นที่สวนจึงเริ่มกลายเป็นโรงสีและโรงเลื่อยโดยเฉพาะช่วงปากคลองดาวคะนอง นอกจากนั้นยังเกิดการอพยพของแรงงานต่างพื้นที่เข้ามาจำนวนมาก ทำให้การใช้ที่ดินเป็นที่พักอาศัยและการค้ามากขึ้น และหลังจากตัดถนนสายสำคัญอย่าง ถนนพระรามที่ 2 และถนนจอมทอง ยิ่งทำให้บทบาททางสัญจรทางน้ำลดลง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บัญชีคลองในเขตกรุงเทพมหานคร".
2. ↑  "ภูมิใจการ์เด้น สวนลิ้นจี่โบราณย่านบางขุนเทียน". สนุก.คอม.
3. ↑  "นางนอง นองน้ำตา". มิวเซียมไทยแลนด์.
4. ↑  ประภัสสร์ ชูวิเชียร. "วัดร้างบางบอน? (วิหารหลวงพ่อขาว) วัดนิรนามอันศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้คนหลงลืมไปตามเวลา". ศิลปวัฒนธรรม.
5. ↑  จุมพล สำเภาพล. "วิวัฒน์การบริหารกรุงเทพมหานคร" (PDF). หอสมุดกฎหมายรัฐธรรมนุญ. p. 9.
6. 1 2  สมพงษ์ กุลวโรตตมะ. "แนวทางการพัฒนาชุมชนเมืองในพื้นที่สวนเดิมฝั่งธนบุรี : กรณีศึกษาชุมชนเมืองคลองบางขุนเทียน" (PDF). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์.