recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ราชวงศ์ไศเลนทร์** (อักษรโรมัน: Shailendra dynasty ) ; (IAST: Śailēndra) ภาษาสันสกฤต *Śaila* หมายถึง "ราชาแห่งภูเขา" ราชวงศ์ไศเลนทร์สถาปนาโดย พระเจ้าศรีชยนาศแห่งศรีวิชัย *(Jaya Sri Jayanasa)* พระมหากษัตริย์แห่ง อาณาจักรศรีวิชัย ในศตวรรษที่ 8 ซึ่งการครองราชย์ของพระองค์สร้างความเจริญรุ่งเรืองทางวัฒนธรรมในภูมิภาคนี้  พระองค์เป็นผู้สนับสนุนพุทธศาสนานิกายมหายานและทรงสร้างศาสนสถานในชวากลางด้วยอนุสรณ์สถานทางพุทธศาสนา หนึ่งในนั้นคือมหาสถูปบุโรพุทโธ ซึ่งปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลกโดย UNESCO

คำจารึกที่สร้างโดยกษัตริย์ราชวงศ์ไศเลนทร์มีสามภาษาคือภาษามลายูเก่า ชวาเก่า และสันสกฤต เขียนด้วยอักษรกาวี *(Kawi)* หรืออักษรก่อนนาการี *( pre-Nāgarī )* การใช้ภาษามลายูเก่าได้จุดประกายให้เกิดการคาดเดาถึงต้นกำเนิดของชาวสุมาตราหรือความเชื่อมโยงแบบศรีวิจายันของราชวงศ์นี้แต่ในทางกลับกันการใช้ภาษาชวาเก่าบ่งบอกถึงการก่อตั้งทางการเมืองที่มั่นคงบนเกาะชวา การใช้ภาษาสันสกฤตมักจะบ่งบอกถึงลักษณะที่เป็นทางการและความสำคัญทางศาสนา เหตุการณ์ที่อธิบายไว้ในจารึกที่พบในชวากลาง บาหลี สุมาตรา และศรีวิชัย 

แม้ว่าหลักฐานจารึกของราชวงศ์ไศเลนทร์มีมากในที่ราบเคดู *( Kedu )* ในพื้นที่ของชวากลางแต่ต้นกำเนิดของราชวงศ์นี้ยังเป็นข้อถกเถียง นอกเหนือจากชวากลางแล้วยังมีความเป็นไปได้ที่ต้นกำเนิดของราชวงศ์นี้อาจเริ่มต้นในสุมาตรา หรือในอินเดียจากการศึกษาล่าสุดเห็นได้ชัดว่าสนับสนุนต้นกำเนิดของราชวงศ์นี้ว่ามีการนับถือศาสนาฮินดูมาก่อนหันมานับถือพุทธศาสนา แม้หลักฐานจารึกต่างๆและร่องรอยโบราณสถาน โบราณวัตถุจะมีความเกี่ยวข้องกับศรีวิชัยในสุมาตราและคาบสมุทรไทย-มาเลย์ แต่ราชวงศ์ไศเลนทร์ก็มีแนวโน้มว่าจะมีต้นกำเนิดจากชวามากกว่าที่อื่นแล้วค่อยขยายดินแดนไปยังสุมาตรา บาหลี ศรีวิชัย และเจนละของกัมพูชา

ในปีค.ศ. 1025 พระเจ้าราเชนทราที่ 1 แห่ง ราชวงศ์โจฬะ ในอินเดียทรงริเริ่มการรุกรานทางทะเลต่ออาณาจักรศรีวิชัยดินแดนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทร  การนำทัพทางทะเลของราเชนทราที่ 1 แห่งราชวงศ์โจฬะเพื่อรุกราน อาณาจักรศรีวิชัย และอาณาจักรชวาเพื่อขยายเส้นทางการค้าของพ่อค้าชาวทมิฬซึ่งทำการยึดครองเมืองท่าสำคัญหลายแห่ง การรุกรานนี้นำไปสู่การล่มสลายของราชวงศ์ไศเลนทร์ของศรีวิชัยในที่สุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kenneth Perry Landon (1969). Southeast Asia. Crossroad of Religions. University of Chicago Press. ISBN 0-226-46840-2.
2. ↑  Briggs, Lawrence Palmer (1951). "[Review of] South East Asia. Crossroad of Religions by K.P. Landon". The Far Eastern Quarterly. 9 (3): 271–277.
3. ↑  G. Coedes (1934). "On the origins of the Sailendras of Indonesia". Journal of the Greater India Society. I: 61–70.
4. ↑  K.R. Hall (1985). Maritime Trade and State Development in Early South East Asia. Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 0-8248-0959-
5. ↑  Paul Michel Munoz (2006). Early Kingdoms of the Indonesian Archipelago and the Malay Peninsula. Editions Didier Millet. ISBN 981-4155-67-5.
6. ↑  Munoz, Paul Michel (2006). Early Kingdoms of the Indonesian Archipelago and the Malay Peninsula. Singapore: Editions Didier Millet. ISBN 981-4155-67-5.
7. ↑  Power and Plenty: Trade, War, and the World Economy in the Second Millennium by Ronald Findlay,Kevin H. O'Rourke p.69
**พัฒนนิยม** (อังกฤษ: Progressivism) เป็นปรัชญาการเมืองที่สนับสนุนการปฏิรูปสังคม โดยอิงตามแนวคิดของความก้าวหน้า ที่ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี การพัฒนาเศรษฐกิจ และการจัดระเบียบทางสังคม มีความสำคัญต่อการปรับปรุงสภาพการเป็นอยู่ของมนุษย์ พิพัฒนาการนิยมเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งในช่วงยุคเรืองปัญญาในยุโรป จากความเชื่อที่ยุโรปกำลังแสดงให้เห็นว่าสังคมสามารถก้าวหน้าในความสุภาพจากสภาพที่อนารยะเป็นอารยะได้ผ่านการเสริมสร้างหลักฐานเชิงประสบการณ์พื้นฐานในฐานะรากฐานของสังคม คนสำคัญแห่งยุคเรืองปัญญาเชื่อว่าความก้าวหน้านั้นเป็นสากลกับทุกสังคมและความคิดเหล่านี้จะกระจายไปทั่วโลกจากยุโรป

ความคิดทางการเมืองร่วมสมัยของพัฒนนิยมได้ถูกนำไปผูกกับแนวคิดการแทรกแซงทางเศรษฐกิจ และเกิดจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมที่เกิดจากอุตสาหกรรมในโลกตะวันตกในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 พัฒนนิยมใช้มุมมองที่ว่าความคืบหน้าถูกยับยั้งโดยความ ไม่เท่าเทียมกันทางเศรษฐกิจมากมายระหว่างคนรวยและคนจน ทุนนิยมแบบปล่อยให้ทำไปที่มีการควบคุมน้อยกับบริษัทที่ผูกขาด และความขัดแย้งที่รุนแรงบ่อยครั้งระหว่างนายทุนและลูกจ้าง โดยอ้างว่าจำเป็นต้องมีมาตรการเพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านี้

ความหมายของพัฒนนิยมนั้นแตกต่างกันไปตามเวลาและจากมุมมองที่แตกต่างกัน พัฒนนิยมในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ถูกเชื่อมโยงกับสุพันธุศาสตร์และการเคลื่อนไหวแบบพอประมาณ ซึ่งทั้งคู่เกิดขึ้นเพื่อส่งเสริมสุขภาพของประชาชนและเป็นการริเริ่มเพื่อมุ่งสู่เป้าหมายนั้น ซึ่งต่างจากพัฒนนิยมยุคแรกเริ่มที่ถูกเชื่อมโยงกับเสรีนิยมทั้งทางสังคมและเศรษฐกิจ พัฒนนิยมร่วมสมัยส่งเสริมนโยบายสาธารณะที่พวกเขาเชื่อว่าจะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงทางสังคมในเชิงบวก ในศตวรรษที่ 21 การเคลื่อนไหวพัฒนนิยมคือ "การเคลื่อนไหวทางสังคมหรือการเมืองที่มีเป้าหมายเพื่อเป็นตัวแทนผลประโยชน์ของคนธรรมดาสามัญ ผ่านการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง และการสนับสนุนการกระทำของรัฐบาล"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Progressivism in English". *Oxford English Dictionary*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 March 2019. สืบค้นเมื่อ 2 May 2017.
2. 1 2  Harold Mah. Enlightenment Phantasies: Cultural Identity in France and Germany, 1750–1914. Cornell University. (2003). p. 157.
3. ↑  Nugent, Walter (2010). *Progressivism: A Very Short Introduction*. Oxford University Press. p. 2. ISBN 9780195311068.
4. ↑  "Prohibition: A Case Study of Progressive Reform". Library of Congress. สืบค้นเมื่อ 2017-10-04.
5. ↑  Leonard, Thomas (2005). "Retrospectives: Eugenics and Economics in the Progressive Era" (PDF). *Journal of Economic Perspectives*. **19** (4): 207–224. doi:10.1257/089533005775196642. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 สิงหาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 22 ตุลาคม 2017.`{{cite journal}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
6. ↑  Roll-Hansen, Nils (1989). "Geneticists and the Eugenics Movement in Scandinavia". *The British Journal for the History of Science*. **22** (3): 335–346. doi:10.1017/S0007087400026194. JSTOR 4026900. PMID 11621984.
7. ↑  Freeden, Michael (2005). *Liberal Languages: Ideological Imaginations and Twentieth-Century Progressive Thought*. Princeton: Princeton University Press. pp. 144–165. ISBN 978-0691116778.
8. ↑  James H. Timberlake, *Prohibition and the Progressive Movement, 1900–1920* (1970)
9. ↑  "Progressivism". *The Cambridge English Dictionary*. 24 June 2020. Retrieved 3 May 2020.
***วอเตอร์บอย รักใสใส...วัยรุ่นชอบ*** เป็นภาพยนต์ดรามาเกี่ยวกับแอลจีบีที พ.ศ. 2558 กำกับโดยราชิต กุศลคูณสิริ และนำแสดงโดยอนุภาษ เหลืองสดใส รับบท "น้ำ", และปภังกร ฤกษ์เฉลิมพจน์ รับบท "หมึก" ได้ฉายรอบปฐมทัศน์ที่ประเทศไทย

ในช่วงต้นเดือนมีนาคม พ.ศ. 2558 มีการจะดัดแปลงภาพยนตร์ชุดวอเตอร์บอยเดอะซีรีส์ขึ้นใหม่โดยนักแสดงชุดใหม่ โดยเพิ่มตัวละครใหม่อย่างพีระพัฒน์ วัฒนเศรษฐศิริ รับบท "หวาย" และฐิติภูมิ เตชะอภัยคุณ รับบท "อาโป" เริ่มออกอากาศในวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2560

นักแสดง
-------

* อนุภาษ เหลืองสดใส รับบท น้ำ
* นพพล โกมารชุน รับบท โค้ชหนึ่ง
* ปภังกร ฤกษ์เฉลิมพจน์ รับบท หมึก
* ณัชชารีย์ กิจวิริยะธนโชติ รับบท นุ่น
* อัศวพัทธ์ อัศวธีรากุล รับบท นาย
* วิศรุต หิมรัตน์ รับบท กานต์

ผลตอบรับ
--------

ภาพยนตร์เข้าฉายเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2558 มาดามอองทัวร์ นักวิจารณ์หนังสือพิมพ์ *ไทยรัฐ* กล่าวว่า แม้ชื่อเรื่องวอเตอร์บอยจะมองว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เกี่ยวกับการว่ายน้ำ แต่เป็นเรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกและเรื่องราวความรักมากกว่า ซึ่งแนะนำภาพยนตร์เรื่องนี้เกี่ยวกับบรรยากาศของภาพยนตร์ *โคโคนัตแบงค็อก* ระบุว่า หากไม่มีเส้นเรื่องเกี่ยวกับแอลจีบีที ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็จะเป็นเรื่องราวของความรักทั่วไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""รักใสใส…วัยรุ่นชอบ" ลุ้น!คู่จิ้นฟินเว่อร์ อ่านข่าวต่อได้ที่," *Thai Rath*, 21 October 2015, URL accessed 13 September 2016.
2. ↑  Madame Aung Tour, "มาดูกับมาดาม: รักใสใสของนักกีฬาว่ายน้ำ vs. เพชฌฆาตแม่มด," *Thai Rath*, 22 October 2015, URL accessed 13 September 2016.
3. ↑  Natcha Durongphant, "New releases: Gay swimmers, psycho grandparents, and redeeming rappers," *Coconuts Bangkok* 21 October 2015, URL accessed 13 September 2016.
**ดัมดิน ซุคบาทาร์** (มองโกเลีย: Дамдины Сүхбаатар; 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1893 - 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1923) เป็นผู้ก่อตั้งพรรคประชาชนมองโกเลีย และ ผู้บัญชาการกองทัพพลพรรคมองโกเลีย ในการปลดปล่อยอูลานบาตาร์ระหว่างการปฏิวัติมองโกเลียในปี ค.ศ. 1921 ในฐานะ "บิดาแห่งการปฏิวัติมองโกเลีย" และเป็นบุคคลสำคัญของชาติในฐานะนักต่อสู้เพื่อเอกราช

ประวัติพอสังเขป
---------------

อนุสาวรีย์สถานที่กำเนิดของซุคบาทาร์
ซุคบาทาร์ (ทางขวา) กับภรรยาYanjmaa
- 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2436 ครอบครัวยากจนเกิดในตระกูลดัมดิน ตอนอายุ 14 เธอได้ศึกษาหาความรู้

- ในปี พ.ศ. 2454 เขามารับราชการทหารและทำงานเป็นผู้บัญชาการสรรพาวุธและยุทโธปกรณ์

- ในปี พ.ศ. 2461 เขาเข้าร่วมสงครามเพื่อประเทศของเขาและได้รับเกียรติจากนักสู้ผู้หนึ่งในผู้นำของการปฏิวัติประชาชนในปี พ.ศ. 2462 และมีบทบาทในความสัมพันธ์กับนักปฏิวัติรัสเซียโซเวียต

- ผู้แทนของรัฐสภาสมัยแรกของ MPP ในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2464

- ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2464 เขาเดินทางเยือนสหภาพโซเวียตและลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างสองประเทศและพบกับนายวลาดิมีร์ เลนิน

- ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2465 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมได้รับแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่ทหาร

- 23 มีนาคม พ.ศ. 2466 ตอนอายุ 30 ปี เขาถูกฆ่าตาย

นายทหารแห่งกองทัพของบอกด์ ข่าน
------------------------------

ซุคบาทาร์ขณะกำลังขี่ม้า
ซุคบาทาร์ขณะเขียนหนังสือ

การปกครองของราชวงศ์ชิง
----------------------

การปฏิวัติประชาชน
-----------------

ดูบทความหลักที่: การปฏิวัติมองโกเลีย ค.ศ. 1921
แถวหลังสุด จากซ้ายไปขวา:?,?, Rinchingiin Elbegdorj, Soliin Danzan, ดัมดิน ซุคบาทาร์, Ajvaagiin Danzan, Shumyatskii, ?, Bodoo

เสียชีวิต
---------

หลังการเสียชีวิต รัฐบาลมองโกเลียได้เปลี่ยนชื่อเมืองหลวงจาก **คูเร** เป็น **อูลานบาตาร์** ("วีรบุรุษแดง") ต่อมาในปี ค.ศ. 1924 รัฐบาลมองโกเลียได้สถาปนาเครื่องอิสริยาภรณ์สูงสุดของมองโกเลียที่มีชื่อว่า เครื่องอิสริยาภรณ์ซุคบาทาร์ ร่างของซุคบาทาร์ ซึ่งเป็นวีรบุรุษผู้ทำการปฏิวัติได้รับการฝังร่าง ณ สุสานแห่งชาติอัลตัน-โอจีในปี ในปี ค.ศ. 1954 ทว่าในภายหลังได้มีการขุดเพื่อย้ายไปอยู่ที่สุสานซุคบาทาร์. ครั้นแล้วก็ได้มีการขุดศพของผู้ปกครองทั้งสองขึ้นอีกครั้งเพื่อทำพิธีเผา ก่อนที่จะมีการฝังเถ้าไว้ที่สุสานแห่งชาติ ในปี ค.ศ. 2005, โดยคณะนักบวชมหายาน

ดูเพิ่ม
-------

* ประวัติศาสตร์มองโกลเลีย
* เครื่องอิสริยาภรณ์ซุคบาทาร์
* จัตุรัสซุคบาทาร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Paul Bacon - Escaping the Ice-Prison, p.4

* Urgunge Onon, *Mongolian Heroes of the 20th Century*, New York 1976, p. 143-192 (mainly a translation of L. Bat-Ochir and D. Dashjamts, *The Life of Sükhbaatar*, Ulaanbaatar 1965)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Damdin Sükhbaatar

* Biography
* Article เก็บถาวร 2009-06-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน about the 1921 revolution

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* โปแลนด์
	+ 2

 |
| อื่น ๆ | 
* Faceted Application of Subject Terminology
* SUDOC (France)
	+ 1

 |

| [[วิกิพีเดีย:|ข้อมูลบุคคล]] |
| --- |
| ชื่อ | Sukhbaatar, Damdiny} |
| ชื่ออื่น |  |
| รายละเอียดโดยย่อ | Mongolian military leader |
| วันเกิด | February 2, 1893 |
| สถานที่เกิด | present-day Mongolia |
| วันตาย | February 20, 1923 |
| สถานที่ตาย | present-day Mongolia |

แม่แบบ:ผู้นำมองโกเลีย
เบียร์สเตาต์ในแก้ว
**สเตาต์** (อังกฤษ: stout) เป็นเบียร์สีเข้ม เนื่องมาจากการใช้เมล็ดข้าวมอลต์ ที่ผ่านการคั่วหรืออบเป็นเวลานาน. สเตาต์นั้นแรกเริ่มเดิมที ถือเป็นประเภทหนึ่งของเบียร์พอร์เตอร์ ซึ่งผลิตและจำหน่ายในกรุงลอนดอนประมาณปี ค.ศ. 1730 และกลายเป็นที่นิยมในอังกฤษและไอร์แลนด์ นอกจากนั้นยังเป็นที่นิยมพอสมควรในแคนาดาและออสเตรเลีย และเริ่มได้รับความนิยมในสหรัฐอเมริกา

สเตาต์เป็นเบียร์สีเข้มเนื่องจากใช้ข้าวมอลต์อบหรือคั่วเป็นเวลานาน เป็นเครื่องดื่มที่คล้ายพอร์เตอร์ที่มีแอลกอฮอล์สูง มีสีดำ แต่มีรสฝาดมากกว่า ซึ่งสเตาต์เป็นเครื่องดื่มที่มีความเข้มข้นมากที่สุด

คำว่า "สเตาต์" นั้น เริ่มใช้ครั้งแรกจาก "สเตาต์-พอร์เตอร์" หมักโดยบริษัทกินเนสแห่งไอร์แลนด์ ในปี ค.ศ. 1820 ซึ่งเป็นผุ้ผลิตพอร์เตอร์มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1759 สเตาต์นั้นต่างจากพอร์เตอร์โดยมีสีเข้มกว่า เนื่องจากการใช้ปริมาณของข้าวมอลต์คั่วที่มากกว่า สเตาต์และพอร์เตอร์นี้บางครั้งก็ยากที่จะแยกแยะความแตกต่างได้ถ้าไม่ได้สังเกตจากป้ายที่ติดมา

| * ด
* ค
* ก
เบียร์ |
| --- |
| ลาเกอร์ | 
* Bock
* Dortmunder Export
* Dunkel
* Helles
* Kellerbier
* Märzen
* Pale lager
* Pilsner
* Schwarzbier
* Zoigl

 |
| เอล | 
* Altbier
* Amber ale
* American pale ale
* Barley wine
* Bitter
* Brown ale
* Burton ale
* Copper ale
* Cream ale
* Dubbel
* Farmhouse ale
	+ Bière de Garde
	+ Grisette
	+ Saison
* India pale ale
* Irish red ale
* Gose
* Grodziskie
* Kentucky common beer
* Kölsch
* Mild ale
* Old ale
* Pale ale
* Porter
	+ Baltic porter
* Pumpkin ale
* Quadrupel
* Sahti
* Scotch ale
* Stout
* Strong ale
* Tripel
* Wheat beer

 |
| เบียร์แบบอื่นๆ | 

|  |  |
| --- | --- |
| Sour beer | 
* American wild ale
* Berliner Weisse
* Flanders red ale
* Lambic
	+ Framboise
	+ Gueuze
	+ Kriek
* Oud bruin

 |
| 
* Corn beer
* Fruit beer
	+ Banana beer
* Hard soda
* Ice beer
* Kvass
	+ Podpiwek
* Light beer
* Malt beer
* Millet beer
	+ Pito
* Rye beer
* Small beer
* Smoked beer
	+ Rauchbier
* Spruce beer
* Steam beer / California Common
* Tella

 |

 |
| ดูเพิ่ม | 
* คราฟต์เบียร์
* เบียร์สด

 |
| 

 |
เบียร์พอร์เตอร์ แสดงลักษณะเบียร์ที่มีสีเข้ม
**พอร์เตอร์** (อังกฤษ: porter) เป็นชนิดหนึ่งของเบียร์]ที่พัฒนาจากกรุงลอนดอน ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18  ลักษณะคล้ายเอลแต่ต่างกันที่มีสีเข้มกว่า เพราะใช้มอลต์ดำที่มีรสฝาดกว่าสเตาต์ ไม่ใช้น้ำกระด้างในการหมัก ซึ่งเป็นเบียร์ทีหมักด้วยยีสต์หมักลอยผิว พอร์เตอร์เป็นเบียร์ที่มีกลิ่นหอมของมอลต์และมีรสขมของฮอปส์ โดยปกติแล้วจะมีสีเข้ม

ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 เครื่องดื่มในกรุงลอนดอนนั้นผสมจากเอล, เบียร์ และ "ทูเพนนี" (เบียร์ที่แรงที่สุด) อย่างละเท่า ๆ กัน ผู้ผลิตชื่อฮาร์วุดได้หมักเบียร์ที่เรียกว่า "อินไทร์" (Entire) จากส่วนผสมทั้งสามข้างต้นประมาณในปี ค.ศ. 1720 และเป็นไปได้ว่าเครื่องดื่มนี้ได้กลายมาเป็นที่รู้จักในชื่อพอร์เตอร์

เนื่องจากราคาที่สูงขึ้นของมอลต์นั้นส่งผลให้ผู้หมักเบียร์ใช้มอลต์อบมากขึ้นและใส่ฮอปส์มากขึ้นเพื่อเพิ่มรสชาติ ซึ่งนี่ก็อาจเป็นที่มาของการเกิดของเบียร์พอร์เตอร์

ในไอร์แลนด์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่กรุงดับลิน เครื่องดื่มนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "เพลนพอร์เตอร์" (plain porter) หรือ "เพลน" ซึ่งได้รับการกล่าวถึงในกลอน "The Workman's Friend" ของแฟลนน์ โอไบรอัน ว่า "A pint of plain is your only man" ส่วนเครื่องดื่มพอร์เตอร์แบบเข้มข้นเป็นพิเศษนั้นจะเรียกว่าสเตาต์-พอร์เตอร์ และกลายมาเป็นเบียร์สเตาต์ในทุกวันนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Cornell, Martyn (2 March 2020). *The Geography of Beer*. Springer Nature. p. 7. ISBN 978-3-030-41654-6.

| * ด
* ค
* ก
เบียร์ |
| --- |
| ลาเกอร์ | 
* Bock
* Dortmunder Export
* Dunkel
* Helles
* Kellerbier
* Märzen
* Pale lager
* Pilsner
* Schwarzbier
* Zoigl

 |
| เอล | 
* Altbier
* Amber ale
* American pale ale
* Barley wine
* Bitter
* Brown ale
* Burton ale
* Copper ale
* Cream ale
* Dubbel
* Farmhouse ale
	+ Bière de Garde
	+ Grisette
	+ Saison
* India pale ale
* Irish red ale
* Gose
* Grodziskie
* Kentucky common beer
* Kölsch
* Mild ale
* Old ale
* Pale ale
* Porter
	+ Baltic porter
* Pumpkin ale
* Quadrupel
* Sahti
* Scotch ale
* Stout
* Strong ale
* Tripel
* Wheat beer

 |
| เบียร์แบบอื่นๆ | 

|  |  |
| --- | --- |
| Sour beer | 
* American wild ale
* Berliner Weisse
* Flanders red ale
* Lambic
	+ Framboise
	+ Gueuze
	+ Kriek
* Oud bruin

 |
| 
* Corn beer
* Fruit beer
	+ Banana beer
* Hard soda
* Ice beer
* Kvass
	+ Podpiwek
* Light beer
* Malt beer
* Millet beer
	+ Pito
* Rye beer
* Small beer
* Smoked beer
	+ Rauchbier
* Spruce beer
* Steam beer / California Common
* Tella

 |

 |
| ดูเพิ่ม | 
* คราฟต์เบียร์
* เบียร์สด

 |
| 

 |
**คณะกรรมาธิการสอบวินัยส่วนกลาง** (อังกฤษ: Central Commission for Discipline Inspection) เป็นสถาบันควบคุมภายในชั้นสูงสุดของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน มีหน้าที่รับผิดชอบการบังคับใช้กฎระเบียบ และปราบปรามการทุจริตประพฤติมิชอบภายในพรรคคอมมิวนิสต์ และทั้งนี้ เนื่องจากเจ้าหน้าที่แทบทุกระดับของรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีนต่างก็เป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ ทำให้ในทางปฏิบัติ คณะกรรมาธิการสอบวินัยส่วนกลางจึงเป็นสถาบันปราบปรามการทุจริตชั้นสูงสุดของสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งได้รับการสรรหาโดยที่ประชุมใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์ มีวาระการดำรงตำแหน่งคราวละห้าปี และมีหน้าที่รายงานการปฏิบัติหน้าที่ต่อคณะกรรมการกลางแห่งพรรคคอมมิวนิสต์

การจัดตั้งระบบควบคุมภายในองค์กร เป็นแนวความคิดที่รับมาจากวลาดีมีร์ เลนิน ซึ่งเสนอว่าพรรคคอมมิวนิสต์ในทุกสังคม และทุกระดับ จำเป็นต้องมีกลไกการตรวจสอบควบคุมการสรรหา การปลด และการทำงานของเจ้าหน้าที่พรรคคอมมิวนิสต์ และแนวความคิดนี้ก็ถูกถ่ายทอดสู่พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน ซึ่งมีการก่อตั้ง **คณะกรรมาธิการควบคุมส่วนกลาง** โดยมติของที่ประชุมใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์สมัยที่ห้า ค.ศ. 1927 

อย่างไรก็ตาม คณะกรรมาธิการกลับทำหน้าที่อย่างไม่มีประสิทธิภาพ และไม่สามารถแก้ไขปัญหาการทุจริตภายในพรรค มิหน้ำซ้ำกลับมีแนวโน้มเข้าร่วมความขัดแย้งในการแย่งชิงอำนาจเสียเอง ด้วยเหตุนี้ สภาบันควบคุมภายในจึงถูกแปรรูปเป็น **คณะกรรมการสอบทาน** (1928–1933) และ **คณะกรรมการกิจการพรรค** (1933–1945) และ **คณะกรรมาธิการควบคุมส่วนกลาง** (1945–1949) แต่แม้จะมีการปฏิรูปอย่างไร หน้าที่และความรับผิดชอบขององค์กรนี้ก็ยังคงมีความคลุมเครือ จนกระทั่งมีการเสนอญัตติต่อที่ประชุมใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์สมัยที่เจ็ด ค.ศ. 1945

และแล้วในปี 1949 คณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์ก็จัดตั้ง **คณะกรรมาธิการสอบวินัยส่วนกลาง** ซึ่งมีความแตกต่างจากองค์กรที่ผ่านมาในหลายแง่มุม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "中央纪律检查委员会历史沿革" [History of the Central Commission for Discipline Inspection]. *People's Daily*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 March 2016. สืบค้นเมื่อ 1 August 2015.
**โรงละครของจักรพรรดิแนโร** (ละติน: *Theatrum Neronis*) เป็นโรงละครส่วนตัวของจักรพรรดิแนโรแห่งจักรวรรดิโรมัน สร้างขึ้นในโรม เป็นที่รู้จักเพียงในแหล่งข้อมูลลายลักษณ์อักษร กระทั่งถูกค้นพบในปี 2020 ระหว่างการขุดค้นทางโบราณคดี ซากของโรงละครถูกขุดค้นเรื่อยมาตลอดปี 2023 โดย ผู้ตรวจการโบราณคดีพิเศษแห่งโรม [it] ก่อนที่จะประกาศการค้นพบทางโบราณคดีนี้ในปีเดียวกัน

โรงละครตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำทีเบอร์ ในพื้นที่อาเกร์วาตีกานุส ใน *โฮร์ตี* ของอากริปปีนาผู้อาวุโส พื้นที่เดียวกับที่กาลีกูลาเคยสร้างโรงละครสัตว์ของเขาขึ้น ซากของโรงละครที่ขุดค้นพบนั้นอยู่ในลานของวังเดลลาโรเวเรในนครโรม

ปรากฏการกล่าวถึงโรงละครนี้โดยเปิดเผยเฉพาะในงานเขียนของปลีนีผู้อาวุโส และมีการกล่าวถึงโดยอ้อมโดยซูเอโตนีอุส และ ตาซีตุส ตามคำบันทึกของปลีนี จักรพรรดิแนโรจัดแสดงสมบัติที่ยึดมาได้จากอดีตกอนซูลไว้ในโรงละครส่วนตัว (*theatrum peculiare*) ของเขา ซึ่งใช้งานโดยแนโรสำหรับการซักซ้อมการแสดงร้องเพลงในที่สาธารณะของเขาซึ่งจัดที่โรงละครปอมเปย์ โรงละครนี้กว้างใหญ่มากพอที่จะทำให้แนโรพอใจ ซูเอโตนีอุสเขียนไว้ว่าในระหว่างเทศกาล *เนโรเนีย* จักรพรรดิแนโรสัญญาว่าจะปรากฏตัว *in hortis* ("ในสวน") คำนี้เป็นคำกล่าวโดยอ้อมถึงโรงละครส่วนตัวแห่งนี้ ส่วนตาซีตุสระบุว่าในระหว่าง *Ludi Juvenales* แนโรได้ขับร้อง *per domum aut hortos* ซึ่งเป็นอีกหนึ่งการกล่าวโดยอ้อมถึงโรงละครแห่งนี้ นอกจากนี้ ยังเป็นไปได้ว่า *domestica scaena* ที่ตาซีตุสบันทึกไว้ว่าเป็นสถานที่ที่แนโรใช้ชื่นชมอัคคีภัยโรมครั้งใหญ่เมื่อปี 64 นั้นไม่ได้หมายถึงหอคอย Gaius Maecenas บนเขาเอสกีลิน แต่หมายถึงโรงละครของเขาแห่งนี้ โรงละครนี้ซึ่งตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำทีเบอร์นั้นในเวลานั้นอยู่ห่างไกลมาจากบริเวณที่เกิดอัคคีภัยจึงถือเป็นจุดชมไฟที่ปลอดภัยกว่าหอคอยดังกล่าวซึ่งอยู่ตรงกลางพื้นที่ที่เกิดไฟ โรงละครนี้ถูกรื้อถอนเพื่อเอาวัสดุไปใช้งานในศตวรรษที่สอง ดังที่ปรากฏหลักฐานเป็นเสาหินอ่อนห้าเสาที่พบอยู่ในพื้นที่

มีการกล่าวถึงโรงละครนี้เป็นครั้งสุดท้ายในกลางศตวรรษที่ 12 ในหนังสือนำทางนครโรมแก่ผู้มาจาริกแสวงบุญ *Mirabilia Urbis Romae* ซึ่งระบุว่าโรงละครนี้ตั้งอยู่ใกล้กับ *Castellum Crescentii* (ปัจจุบันคือปราสาทนักบุญอังเจโล)

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Edoardo Sassi (26 July 2023). "Ritrovato a Roma il leggendario Teatro di Nerone" (ภาษาอิตาลี). สืบค้นเมื่อ 26 July 2023.
2. 1 2 3  Liverani, p. 130
3. ↑  Pliny, Nat. Hist. 37.19
4. ↑   Suet. Nero 21.1
5. ↑  Tac. Ann. 15.33.1
6. ↑  Liverani, p. 131
7. ↑  Liverani, p. 132

### บรรณานุกรม

* Callari, Luigi (1932). *I Palazzi di Roma* (ภาษาอิตาลี). Roma: Ugo Sofia-Moretti.
* Castagnoli, Ferdinando; Cecchelli, Carlo; Giovannoni, Gustavo; Zocca, Mario (1958). *Topografia e urbanistica di Roma* (ภาษาอิตาลี). Bologna: Cappelli.
* Liverani, Paolo (2000–2001). "Due note di topografia vaticana: il theatrum Neronis e i toponimi legati alla tomba di S. Pietro". *Estratto Dai RENDICONTI della Pontificia Accademia Romana di Archeologia* (ภาษาอิตาลี). Città del Vaticano: Tipografia Vaticana. **LXXIII**.
**ฮาร์วี่ย์ มิลค์ ผู้ชายฉาวโลก** (อังกฤษ: Milk) เป็นภาพยนตร์ชีวประวัติอเมริกันในปี 2008 มีเนื้อหาเกี่ยวกับ ฮาร์วีย์ มิลก์ นักต่อสู้เพื่อสิทธิชาวรักร่วมเพศ และเป็นชายที่ประกาศตัวว่าเป็นรักร่วมเพศคนแรกที่ได้รับเลือกให้เป็นเทศมนตรีของซานฟรานซิสโก กำกับโดย กัส แวน แซงต์ และเขียนบทโดย ดัสติน แลนซ์ แบล็ค นำแสดงโดย ฌอน เพนน์ เป็น มิลค์ และ จอช โบรลิน เป็น แดน ไวท์ นักการเมืองที่ลอบสังหารมิลค์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับเสียงตอบรับอย่างมากและได้รับรางวัลมากมายจากนักวิจารณ์ภาพยนตร์และสมาคม ท้ายที่สุดได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 8 สาขา ซึ่งรวมถึงเข้าชิงสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมอีกด้วย แต่ชนะรางวัลทั้งหมด 2 สาขา ได้แก่ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ในบทบาทนำของเพนน์ และสาขาบทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม ของแบล็ค

เรื่องย่อ
---------

ฮาร์วี่ มิลค์ (ฌอน เพนน์) นักต่อสู้เพื่อสิทธิชาวรักร่วมเพศ และเป็นชายที่ประกาศตัวว่าเป็นรักร่วมเพศคนแรกที่ได้รับเลือกให้เป็นเทศมนตรีของซานฟรานซิสโก การต่อสู้เพื่อสิทธิของชาวรักร่วมเพศของมิลค์ได้พลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ครั้งสำคัญของอเมริกา เป็นต้นกล้าสำคัญในการต่อสู้จนนำมาสู่การเป็นที่ยอมรับ และการกล้าเปิดเผยตัวเองมากขึ้นในปัจจุบัน ที่กระจายไปทั่วโลก จนนิตยสารไทม์ยกให้เขาเป็นหนึ่งในร้อยบุคคลสำคัญของโลกแห่งศตวรรษ แต่หลังจากดำรงตำแหน่งทางการเมืองมาระยะหนึ่ง มิลด์ได้มีเรื่องบาดหมางกับ แดน ไวท์ (จอช โบรลิน) คู่แข่งทางการเมืองที่เกลียดเกย์ ทำให้มิลค์ถูกไวท์ยิงในระยะเผาขน พร้อมกับนายกเทศมนตรีซานฟรานซิสโก วิกเตอร์ การ์เบอร์

ในปี 1978 หลังจากไวท์ถูกนำตัวขึ้นศาล ไวท์สามารถรอดพ้นโทษฆ่าคนตายโดยเจตนาและไตร่ตรองไว้ก่อน ได้ด้วยข้อแก้ต่างว่าวิกลจริตชั่วขณะ อันเนื่องมาจากความซึมเศร้า ทำให้โทษเหลือเพียงฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา และให้ไวท์จำคุก 7 ปี จิตแพทย์ที่ให้การบอกว่า ไวท์มีอาการซึมเศร้าหนักเนื่องจากชอบกินโค้กและขนมทวิงกี้ จนเกิดความไม่พอใจแก่ชุมชนชาวเกย์ในซานฟรานซิสโก และนำไปสู่การจลาจลครั้งใหญ่ที่เรียกว่า *White Night Riots* เมื่อพ้นโทษออกมา ไวท์ต้องย้ายเมืองหนีและตัดสินใจฆ่าตัวตายด้วยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในโรงรถปี 1985

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*MILK* (15)". *Momentum Pictures*. British Board of Film Classification. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-12-26. สืบค้นเมื่อ March 24, 2014.
2. ↑  "Milk (2008)". *Box Office Mojo*. สืบค้นเมื่อ March 24, 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ฮาร์วี่ย์ มิลค์ ผู้ชายฉาวโลก**

* เว็บไซต์ทางการ
* Film's script เก็บถาวร 2008-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* CineSource Article on Film Production in SF's Castro District
* *ฮาร์วี่ย์ มิลค์ ผู้ชายฉาวโลก* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *ฮาร์วี่ย์ มิลค์ ผู้ชายฉาวโลก* ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
* *ฮาร์วี่ย์ มิลค์ ผู้ชายฉาวโลก* ที่รอตเทนโทเมโทส์
ประเภทของรถจักรยานยนต์

**YAMAHA SRV 250** เป็นมอเตอร์ไซค์แนวคลาสสิก แบบ cafe-racer ซึ่งถูกผลิตออกมาช่วงปี ค.ศ.1986-1998 โดยใช้เครื่องยนต์ร่วมกับ**Yamaha Virago 250** ซึ่งเป็นเครื่อง V-twin ขนาด 250 ซีซี ระบายความร้อนด้วยอากาศ โดยถูกนำมาปรับแต่งให้แรงขึ้นเป็น 27PS/8500rpm จากเดิม 23PS/8000rpm

***ข้อมูลทางเทคนิค Yamaha SRV250***
-----------------------------------

* **Model:** SRV250
* **Year built:** 1983-1998
* **Frame:** Double-cradle
* **Engine:** 249cc Air cooled, four stroke, V twin, SOHC
* **Displacement Cubic Inches:** 15.13
* **Compression ratio / bore x stroke:** 49.0mm x 66.0mm
* **Maximum output:** 27ps / 8,500 rpm
* **Maximum torque:** 2.5kgm / 6,500 rpm
* **Fuel supply system:** Carburetor (2x Mikuni BDS26)
* **Top-speed:** 140-150km/h
* **Transmission:** 5-speed
* **Drive Train:** Chain
* **Suspension (front/rear):** Telescopic forks / Dual shocks
* **Brake (front/rear):** Single Disc Brake / Drum Brake
* **Tire size (front/rear):** 90/90-18" / 110/90-18"
* **Height x Width x Length:** 2095mm x 720mm x 1055mm
* **Minimum ground clearance:** 140mm
* **Seat height:** 760mm
* **Dry Weight:** 143.97 KG
* **Riding capacity:** Two

***SRV250S "Special Edition"***
-------------------------------

  

***SRV250S "Special Edition"** เป็นรุ่นพิเศษ ต่างจากรุ่นธรรมดาโดยเพิ่มแผ่นบังลมขนาดเล็กด้านหน้า อัพเกรดโช้คเป็นโช้คอัพแก๊ส และสีถังน้ำมันจะเป็นสีทูโทน*

***SRV250 Renaissa***
---------------------

  

***SRV250 Renaissa** เริ่มผลิตในปี ค.ศ.1996 เน้นไปที่ตลาดยุโรป โดยมีจุดประสงค์หลักเพื่อลดต้นทุนและราคาขาย โดยมีการปรับเปลี่ยนรูปทรงอย่างเห็นได้ชัด โดยมีการตัดไมล์วัดรอบออก เหลือไว้แค่ไมล์วัดความเร็วอย่างเดียว เปลี่ยนไปใช้ไฟหน้าแบบหัวกระสุน ตัวเครื่อง,เฟรม,ท่อ ถูกพ่นเป็นสีดำทั้งหมด โดยรุ่นนี้ถูกทำออกมา 2 สี คือ สีเงิน และ สีเหลืองส้ม*
**มอลินโนง** (อักษรโรมัน: Mawlynnong) เป็นหมู่บ้านในอำเภออีสต์ขาสีฮิลล์ รัฐเมฆาลัย ประเทศอินเดีย หมู่บ้านนี้เป็นที่รู้จักจากความสะอาดของหมู่บ้าน และได้รับการเลือกโดยนิตยสารดัสคัฟเวอร์อินเดีย (Discover India) ให้เป็นหมู่บ้านที่สะอาดที่สุดในเอเชีย

หมู่บ้านนี้อยู่ภายใต้บล็อกพัฒนาชุมชนและเขตเลือกตั้งวิธนสภา Pynursla

ภูมิศาสตร์
----------

มอลินโนงตั้งอยู่ห่างไป 90 กิโลเมตรจากชิลลอง อยู่บนพรมแดนกับประเทศบังกลาเทศ

ประชากร
-------

ประชากรปี 2019 อยู่ที่ 900 คน ข้อมูลเมื่อ 2014[update] มีประมาณ 95 ครัวเรือน อัตราการรู้หนังสืออยู่ที่ 90% อาชีพหลักคือเกษตรกรรม โดยมีพืชพันธุ์หลักคือถั่วพลู ในช่วงฤดูร้อนยังมีผลิตสัปปะรดและลิ้นจี่ส่งออกไปยังภูมิภาคโดยรอบเช่นกัน ประชากรส่วนใหญ่ของหมู่บ้านเป็นชาวขาสี

ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ ภายในหมู่บ้านมีโบสถ์รวมสามหลัง

สังคม
-----

ตามธรรมเนียมของชาวขาสี มอลินโนงเป็นสังคมแบบสืบสกุลทางมารดา (matrilineal) โดยทรัพย์สมบัติและความมั่งคั่งจะส่งต่อผ่านทางมารดาไปสู่ลูกสาวที่เด็กสุด ซึ่งเป็นผู้คงใช้นามสกุลฝ่ายมารดา

ความสะอาด
---------

ถนนสายหนึ่งในมอลินโนง
มอลินโนงเป็นที่รู้จักดีจากความสะอาด ขยะในหมูบ้านจะนำมารวมกันในถังขยะที่ทำมาจากไม้ไผ่ และนำไปเทลงหลุมปุ๋ยคอก มีโครงการของชุมชนที่บังคับให้ชาวบ้านทุกคนต้องเข้าร่วมในการทำความสะอาดหมู่บ้าน ในหมู่บ้าน การสูบบุหรี่และผลิตพันธ์จากพอลีเอทธิลีนเป็นสิ่งต้องห้ามในมอลินโนง และการเก็บน้ำฝนยังได้รับการสนับสนุนให้ใช้

นิตยสารการท่องเที่ยว ดิสคัฟเวอร์อินเดีย (*Discover India*) ประกาศให้หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านที่สะอาดที่สุดในทวีปเอเชียในปี 2003 และสะอาดที่สุดในอินเดียในปี 2005 ชื่อเสียงของหมู่บ้านนี้นำไปสู่การกระตุ้นการท่องเที่ยว ในปี 2017 NPR รายงานว่าข้อมูลจากหัวหน้าหมู่บ้าน รายได้ในหมู่บ้านสูงขึ้นถึง 60% เนื่องจากการท่องเที่ยว

อ้างอิง
-------

1. ↑  IAY Report for Financial year 2010-2011
2. ↑  Choudhury, Samrat (2018-08-29). "A trip to Asia's 'cleanest village': Meghalaya's Mawlynnong". *Mint* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2019-07-09.
3. ↑  Electoral roll of Pynurla (ST) constituency เก็บถาวร 26 เมษายน 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Election Department, Government of Meghalaya.
4. ↑  Magical Mawlynnong เก็บถาวร 4 มีนาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Meghalaya Tourism.
5. 1 2  Nieves, Evelyn. "Girls Rule in an Indian Village" (). *The New York Times*. 3 June 2015. Retrieved on 5 June 2015.
6. ↑  Availability of MGNrega data on MGNREGA soft MIS[*ลิงก์เสีย*]
7. 1 2 3 4  Eco Destination เก็บถาวร 2011-12-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Department of Tourism, Government of Meghalaya
8. 1 2  Fezehai, Malin (8 August 2018). "A Village in India Where Clean Living Became a Tourist Attraction". *New York Times*. สืบค้นเมื่อ 9 August 2018.
9. ↑  "Where women of India rule the roost and men demand gender equality". *The Guardian*. 18 January 2011. สืบค้นเมื่อ 6 June 2015.
10. ↑  Mawlynnong - the cleanest village of Asia เก็บถาวร 4 มิถุนายน 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *India-north-east.com*
11. ↑  "A picture-perfect hamlet: Asia's cleanest village, Mawlynnong". *The Economic Times*. 26 May 2016. สืบค้นเมื่อ 2016-11-09.
12. ↑  "Welcome To 'The Cleanest Village In India'". *NPR.org* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 24 December 2017.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มอลินโนง**
**อนุสรณ์สถานลินคอล์น** (อังกฤษ: Lincoln Memorial) เป็นอนุสาวรีย์แห่งชาติอเมริกาสร้างเพื่อเป็นเกียรติแก่อับราฮัม ลินคอล์น ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 16 ตั้งอยู่ปลายตะวันตกของเนชันแนลฮอลในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ตรงข้ามอนุสาวรีย์วอชิงตัน เฮนรี เบคอนเป็นสถาปนิก ผู้ออกแบบอนุสาวรีย์หลัก *อับราฮัม ลินคอล์น*ปี 1920 คือ ดาเนียล เชสเตอร์ เฟรนช์ รูปปั้นลินคอล์นแกะสลักโดยพี่น้องปิกกีริลลี และจิตรกรผนังภายใน คือ ฌูเล เกแรง (Jules Guerin) มีการอุทิศใน ค.ศ. 1922 เป็นอนุสาวรีย์แห่งหนึ่งที่สร้างเพื่อให้เกียรติแก่ประธานาธิบดีสหรัฐ เป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญตลอดมาและตั้งแต่คริสต์ทศวรรษที่ 1930 เป็นศูนย์กลางสัญรูปที่มุ่งสนใจความสัมพันธ์ระหว่างเชื้อชาติ

สิ่งก่อสร้างนี้อยู่ในรูปเทวสถานกรีกดอริก และมีประติมากรรมอับราฮัม ลินคอล์นนั่งขนาดใหญ่และรอยจารึกสุนทรพจน์ขึ้นชื่อสองครั้งของลินคอล์น ได้แก่ *คำปราศรัยเก็ตตีสเบิร์ก*และ*คำปราศรัยพิธีเข้ารับตำแหน่งครั้งที่สอง*ของเขา อนุสรณ์สถานนี้เป็นจุดที่มีสุนทรพจน์ที่มีชื่อเสียงหลายครั้ง ซึ่งมีสุนทรพจน์ "ผมมีฝัน" ของมาร์ติน ลูเทอร์ คิง เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1963 ระหว่างการชุมนุมเมื่อสิ้นการเดินขบวนไปวอชิงตันเพื่ออาชีพและเสรีภาพ (March on Washington for Jobs and Freedom)

เช่นเดียวกับอนุสาวรีย์อื่นในเนชันแนลมอล ซึ่งมีอนุสรณ์ทหารผ่านศึกเวียดนาม อนุสรณ์ทหารผ่านศึกสงครามเกาหลี และอนุสรณ์สงครามโลกครั้งที่สองแห่งชาติ อนุสรณ์นี้บริหารโดย กรมอุทยานแห่งชาติ (National Park Service) ภายใต้กลุ่มเนชันแนลมอลและอุทยานอนุสรณ์ มีการขึ้นบัญชีในทะเบียนสถานประวติศาสตร์แห่งชาติเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1966 เปิดแก่สาธารณะ 24 ชั่วโมงต่อวัน ใน ค.ศ. 2007 สถาบันสถาปนิกอเมริกาจัดอยู่ในอันดับที่เจ็ดบนรายการสถาปัตยกรรมยอดนิยมของอเมริกา นับแต่ ค.ศ. 2010 มีประชาชนเยี่ยมอนุสรณ์ประมาณ 6 ล้านคนต่อปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Lincoln Memorial National Memorial; Washington, DC National Park Service
2. ↑
สำหรับความหมายอื่น ดู นวลฉวี

**นวลฉวี** คือชื่อภาพยนตร์ไทยที่สร้างและออกฉายในปี พ.ศ. 2528 อ้างอิงเหตุการณ์สังหารนางนวลฉวี เพชรรุ่ง พยาบาลแห่งโรงพยาบาลยาสูบซึ่งผูกสมัครรักใคร่กับอธิป สุญาณเศรษฐกร นายแพทย์โรงพยาบาลรถไฟ แต่อธิปไม่ต้องการผูกพันด้วยและมีผู้หญิงอื่น จึงหลอกหลวง ทำร้าย และที่สุดก็จ้างคนมาฆ่าโยนศพทิ้งแม่น้ำเจ้าพระยาตรงสะพานนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี เมื่อปี พ.ศ. 2502

ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับโดย บรรจง โกศัลวัฒน์ โดยร่วมงานกับ พูนทรัพย์โปรดักชั่น ของ วิศิษฐ์ มิ่งวัฒนบุญ นำแสดงโดย สินจัย หงษ์ไทย รับบทเป็น "นวลฉวี", อภิชาติ หาลำเจียก รับบทเป็น "หมออุทิศ" ร่วมด้วย ชลประคัลภ์ จันทร์เรือง, วิยะดา อุมารินทร์ และ ไกรลาศ เกรียงไกร

เรื่องย่อ
---------

มีการพบศพของ นวลฉวี รุ้งเพชร (สินจัย หงษ์ไทย) นางพยาบาลสาวสวยแห่งโรงพยาบาลยาสูบในแม่น้ำเจ้าพระยาท้องที่นนทบุรี จากการสืบสวนพบว่า ผู้บงการฆาตกรก็คือหมออุทิศ ราชเดช (อภิชาติ หาลำเจียก) คนรักของนวลฉวีนั่นเอง เหตุที่ต้องลงมือฆ่านวลฉวี หมออุทิศบอกว่าเพราะนวลฉวีมารบเร้าขอให้จดทะเบียนสมรสกัน สุดท้ายหมออุทิศถูกศาลพิพากษาประหารชีวิต

นักแสดง
-------

* สินจัย หงษ์ไทย รับบท นวลฉวี รุ้งเพชร
* อภิชาติ หาลำเจียก รับบท หมออุทิศ ราชเดช
* ชลประคัลภ์ จันทร์เรือง รับบท พ.ต.ต.บรรเจิด
* วิยะดา อุมารินทร์ รับบท สมสวาท
* ไกรลาศ เกรียงไกร รับบท ธวิช
* อำนวย ศิริจันทร์ รับบท พ.ต.อ.วิบูลย์

รางวัล
------

ภาพยนตร์ได้รับรางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี (ตุ๊กตาทอง) ประจำปี พ.ศ. 2527 จำนวน 3 รางวัล คือ ผู้แสดงหญิงยอดเยี่ยม(สินจัย เปล่งพานิช) ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม และ บันทึกเสียงยอดเยี่ยม ทั้งที่ยังไม่ทันเข้าฉายในโรงภาพยนตร์วันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2528 และเป็นผลงานการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกของ อภิชาติ หาลำเจียก

การดัดแปลงในสื่ออื่น
--------------------

ในปี พ.ศ. 2546 บรรจง โกศัลวัฒน์ ได้นำเรื่อง นวลฉวี มาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ทางไอทีวี โดยใช้ชื่อ *"ปมรักนวลฉวี"* นำแสดงโดย ใหม่ เจริญปุระ รับบทเป็น นวลฉวี, อำพล ลำพูน รับบทเป็น หมออุทิศ และ อภิชาติ หาลำเจียก มารับบทเป็น พ.ต.อ.วิบูลย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รางวัลพระสุรัสวดี (ตุ๊กตาทอง)2527". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2010-12-07.
2. ↑  6 หนังไทยจากข่าวดัง
3. ↑  ปมรักนวลฉวี (2546)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* นวลฉวี (2528)
**วินัย วิริยกิจจา** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคชาติไทย เป็นรองหัวหน้าพรรคชาติไทย เป็นอดีตปลัดกระทรวงสาธารณสุข และสมาชิกบ้านเลขที่ 109

ประวัติ
-------

วินัย วิริยกิจจา เกิดวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ.2485 จบแพทย์จากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล รุ่น 72

การทำงาน
--------

วินัย วิริยกิจจา รับราชการในสังกัดกระทรวงสาธารณสุข เคยเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลพนัสนิคม เป็นรองอธิบดีกรมการแพทย์ เป็นอธิบดีกรมสุขภาพจิต (2541 - 2544) ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นปลัดกระทรวงสาธารณสุข ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2544 - 30 กันยายน พ.ศ. 2545

วินัย วิริยกิจจา เข้าร่วมงานการเมืองกับพรรคชาติไทย และได้รับแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรคชาติไทย เป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ในปี 2546 และที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมในปีเดียวกัน ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 1 ของพรรคชาติไทย และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก ต่อมาในปี 2551 เขาลาออกจากพรรคชาติไทย โดยให้เหตุผลว่าต้องการทำงานการเมืองท้องถิ่นในเทศบาลนครนนทบุรี และปฏิเสธความขัดแย้งกับ ไชยา สะสมทรัพย์ เกี่ยวกับตำแหน่งทางการเมือง

วินัย ได้รับแต่งตั้งเป็นหนึ่งในทีมที่ปรึกษาคณะกรรมการพัฒนานโยบายและการบริหารสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข ในยุคของ ณรงค์ สหเมธาพัฒน์ ปลัดกระทรวงสาธารณสุข ในปี 2557

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2544 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
* พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
* พ.ศ. 2537 –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน "ศิลปอาชา"สูญพันธุ์ หลังยุบชาติไทย เปิด109 กก.บริหาร "พปช.-ชาติไทย-มัชฌิมาฯ"ถูกเพิกสิทธิเลือกตั้ง จากมติชน
2. ↑  คุณหมอฟิตแอนด์เฟิร์ม "นพ.วิวัฒน์ วิริยกิจจา"
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-05-10. สืบค้นเมื่อ 2021-05-10.
4. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-05-10. สืบค้นเมื่อ 2021-05-10.
5. ↑  'หมอชนบท' ซัดอีก ปลัดสธ.ตั้งกุนซือชน 'รมว.รัชตะ'
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2017-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๘ ตอนที่ ๒๒ ข หน้า ๔, ๔ ธันวาคม ๒๕๔๔
7. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2015-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๔ ตอนที่ ๒๗ ข หน้า ๑๗, ๓ ธันวาคม ๒๕๔๐
8. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญจักรมาลาและเหรียญจักรพรรดิมาลา, เล่ม ๑๑๒ ตอนที่ ๕ ข หน้า ๕๕๔, ๒๘ เมษายน ๒๕๓๘
ขวดตัวอย่างน้ำมันดินตั้งแสดงอยู่ที่ the Cape Fear Museum in Wilmington, North Carolina
**น้ำมันดิน** หรือ **ทาร์** (อังกฤษ: tar) เป็นของเหลวสีดำ ได้จากการกลั่นทำลายของสารอินทรีย์เช่น ถ่านหิน ไม้ และน้ำมันดิบ เป็นต้น ส่วนผสมประกอบด้วยธาตุไฮโดรคาร์บอนและคาร์บอนอิสระ Tar ที่ได้จากการน้ำมันดิบ มีประโยชน์ในการรักษาเนื้อไม้ โดยใช้ทาเรือไม้ป้องกันการผุกร่อน หรือทาหลังคาบ้านกันรั่วซึม แต่ Tar ที่ได้จากไม้บางชนิด ใช้เป็นยารักษาโรคได้ บางชนิดให้กลิ่นหอมและช่วยเพิ่มรสชาติอาหาร Tar ที่ได้จากการเผาไม้หรือถ่านหินเป็นพิษต่อร่างกาย เพราะเป็นต้นเหตุของมะเร็ง

Mineral products ที่คล้ายๆน้ำมันดินสามารถผลิตจาก hydrocarbons เช่นน้ำมัน (petroleum) น้ำมันดินถ่านหิน (Coal tar) ได้จากถ่านหินในกระบนการ coke 

Tar ที่เกิดจากขบวนการแปรสภาพเป็นแก๊ส (Gasification) จะต้องกำจัดออกก่อนนำไปใช้ เพราะ Tar จะติดไปกับ syngas เมื่อนำ syngas ป้อนเข้าไปในเครื่องยนต์ Tar จะไปติดลูกสูบของเครื่องยนต์นั้น ทำให้เครื่องยนต์เสียหายได้ และเนื่องจาก Tar ดังกล่าว มีพิษต่อร่างกาย จึงต้องทำการกำจัดอย่างเหมาะสม

ดูเพิ่ม
-------

* coal tar
* Bitumen
* Pine Tar


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**น้ำมันดิน**
บุตรชายของเทียหยก
หน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ *เฉิง (程)*

**เทียบู** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **เฉิง อู่** (จีน: 程武; พินอิน: *Chéng Wǔ*) เป็นบุตรชายคนโตของเทียหยกขุนนางที่ปรึกษาของโจโฉช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน

ประวัติ
-------

ในปี ค.ศ. 220 เทียหยกบิดาของเทียบูเสียชีวิตด้วยโรคชราขณะอายุ 80 ปี เทียบูได้รับราชโองการให้สืบทอดบรรดาศักดิ์ของบิดา หลังจากเทียบูเสียชีวิต เฉิง เค่อ (程克) บุตรชายของเทียบูก็ขึ้นสืบทอดบรรดาศักดิ์ต่อมา

ในนิยาย*สามก๊ก*
---------------

ในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง*สามก๊ก*ในศตวรรษที่ 14 เทียบูปรากฏเป็นตัวละครในตอนที่ 92 เวลานั้นเทียบูทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาทัพในทัพวุยก๊กในการต้านทัพจ๊กก๊กที่เขาฮองเบงสัน (鳳鳴山 *เฟิ่งหมิงชาน*) แม่ทัพของวุยก๊กในขณะนั้นคือราชบุตรเขยแฮหัวหลิมกำลังเผชิญหน้าเตียวจูล่งขุนพลจ๊กก๊กและพ่ายแพ้ในการรบครั้งแรก เทียบูจึงแนะนำให้แฮหัวหลิมจัดวางกำลังซุ่มโจมตีและลวงข้าศึกมายังจุดซุ่ม แฮหัวหลิมปิดล้อมเตียวจูล่งได้สำเร็จและเกือบเอาชนะได้ แต่เตียวจูล่งก็ได้รับการช่วยเหลือจากกวนหินและเตียวหินที่จูกัดเหลียงส่งมาช่วย

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

หมายเหตุ
--------

1. ↑  ตรงกับ*สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน)* ตอนที่ 70

อ้างอิง
-------

1. ↑  (子武嗣。武薨，子克嗣。) *จดหมายเหตุสามก๊ก* เล่มที่ 14
2. 1 2  "สามก๊ก ตอนที่ ๖๙". *วัชรญาณ*. สืบค้นเมื่อ August 30, 2023.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
3. ↑  *สามก๊ก* (*ซันกั๋วเหยี่ยนอี้*) ตอนที่ 92.

### บรรณานกุรม

* ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). *จดหมายเหตุสามก๊ก* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). *สามก๊ก* (*ซันกั๋วเหยี่ยนอี้*).
**รานีสตี** (อักษรโรมัน: Rani Sati) หรือบางทีเรียก **นารายณีเทวี** และ **ดาดีจี** ว่ากันว่าเป็นสตรีชาวราชสถานที่ประกอบพิธีสตีในสมัยศตวรรษที่ 13-17 เมื่อครั้นสามีเสียชีวิต มีการบูชาในฐานะเทวีอยู่ทั่วไปในรัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย 

บันทึกเกี่ยวกับช่วงชีวิตของนางและเหตุการณ์ที่นำไปสู่การเสียชีวิตมีแตกต่างกันไปมาก มีการระบุวันที่นางเสียชีวิตอยู่ที่ปี 1295 จนถึง 1595, ในศตวรรษที่ 14 หรือศตวรรษที่ 17

มีมนเทียรอยู่จำนวนหนึ่งที่บูชาพระนางอยู่ในอินเดียโดยเฉพาะในแถบราชสถาน เช่นที่อัลวาร์, รายปุระ และ รานีภติยานีในชโสล ในอดีต พิธีสตีเป็นที่นิยมปฏิบัติในแถบนี้ พนารสิทาสระบุไว้ในอรธกฐานกะ (Ardhakathanaka, 1643) ว่าครอบครัวของเขาได้เดินทางไปยังศาลเจ้าสตีที่มีความสัมพันธ์กับวงศ์ตระกูลของเขา แม้จะมีการบูชารานีสตีอยู่ในทุกชนชั้นและกลุ่มคน ในต่างภูมิภาคและต่างศาสนา แต่มีการบูชามากเป็นพิเศษในกลุ่มชาวมาร์วารีซึ่งเป็นพ่อค้า และในวรรณะย่อยอัคราวัล ชุมชนเหล่านี้มีสมาชิกที่สนับสนุนทุนการก่อสร้างเทวาลัยรานีสตี และแปรสถานะของเทวีจากกุลเทวี (เทพเจ้าประจำครอบครัว) สู่เทวีที่บูากันทั่วไปในสาธารณชน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hardgrove, Anne (August 1999). "Sati worship and Marwari public identity in India". *The Journal of Asian Studies*. **58** (3): 723–752. doi:10.2307/2659117. JSTOR 2659117. S2CID 162498846.
2. ↑  Sen, Mala (2002). *Death by Fire: Sati, Dowry Death, and Female Infanticide in Modern India*. Rutgers University Press. pp. 42–51. ISBN 9780813531021.
3. 1 2  Courtright, Paul B (1994). "The iconographies of Sati". ใน Hawley, John Stratton (บ.ก.). *Sati, the Blessing and the Curse: The Burning of Wives in India*. Oxford University Press. ISBN 9780195360226.
4. ↑  Weinberger-Thomas, Catherine (1999). *Ashes of Immortality: Widow-Burning in India*. University of Chicago Press. ISBN 9780226885698.
5. ↑  Vaid, Sudesh; Sangari, Kumkum (27 April 1991). "Institutions, Beliefs, Ideologies: Widow immolation in contemporary Rajasthan". *Economic and Political Weekly*: 2–18.
ระวังสับสนกับ ยาดม หรือ ยาสูด

**สารระเหย** (อังกฤษ: inhalant) เป็นกลุ่มสารเคมีในครัวเรือนและอุตสาหกรรมหลายชนิดซึ่งไอระเหยหรือแก๊สอัดความดันสามารถทำให้เข้มข้นและสูดหายใจเข้าไปทางจมูกหรือปากเพื่อให้เกิดภาวะพิษได้ (หรือภาษาแสลงว่า "เมา") ในทางที่ผู้ผลิตมิได้ตั้งใจให้ใช้ มีการหายใจสารระเหยเข้าที่อุณหภูมิห้องผ่นการกลายเป็นไอ (ในกรณีของแกโซลีนหรืออะซีโตน) หรือจากบรรจุภัณฑ์อัดความดัน (เช่น ไนตรัสอ็อกไซด์หรือบิวเทน และไม่รวมยาที่สูดหลังเผาหรือให้ความร้อน ตัวอย่างเช่น เอมิลไนไตรต์ (ป็อปเปอร์) ไนตรัสอ็อกไซด์และโทลูอีน ซึ่งเป็นตัวทำละลายที่ใช้อย่างกว้างขวางในคอนแท็กต์ซีเมนต์ (contact cement) ปากกาเคมีชนิดลบไม่ได้ และกาวบางชนิด ถือเป็นสารระเหย แต่การสูบยาสูบ กัญชาและโคเคนไม่ใช่สารระเหย แม้ยาเหล่านี้สูดดมเข้าไปเมื่อสูบเช่นกัน

แม้วิชาชีพแพทย์มีการจ่ายสารระเหยบางชนิด และใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางการแพทย์ เช่น ยาสลบชนิดสูดและไนตรัสอ็อกไซด์ แต่บทความนี้จะเน้นการใช้สารขับเคลื่อนในครัวเรือนและอุตสาหกรรม กาว เชื้อเพลิงและผลิตภัณฑ์อื่นในทางที่ผู้ผลิตไม่ได้ตั้งใจให้ใช้ เพื่อให้เกิดภาวะพิษหรือผลออกฤทธิ์ต่อประสาทอย่างอื่น ผลิตภัณฑ์เหล่านี้มีใช้เป็นยาเพื่อนันทนานการสำหรับผลภาวะพิษของมัน ในรายงานของสถาบันการใช้ยาเสพติดแห่งชาติของสหรัฐปี 2538 ผู้ใช้สารระเหยที่รุนแรงที่สุด ได้แก่ เด็กและวัยรุ่นไร้บ้านซึ่ง "ไม่มีครอบครัว" สารระเหยเป็นสารชนิดเดียวที่วัยรุ่นอายุน้อยใช้มากกว่าวัยรุ่นอายุมากกว่า ผู้ใช้สารระเหยสูดไอหรือแก๊สขับเคลื่อนละอองฝอยโดยใช้ถงพลาสติกครอบไว้เหนือปากหรือโดยหายใจจากผ้าที่ชุบตัวทำละลายหรือสูดจากภาชนะเปิด 

ผลของสารระเหยมีตั้งแต่ภาวะพิษคล้ายแอลกอฮอลและภาวะครึ้มใจอย่างเข้มไปจนถึงประสาทหลอนชัดเจนขึ้นอยู่กับสารและขนาดที่ใช้ ผู้ใช้สารระเหยบางคนได้รับบาดเจ็บเนื่องจากผลเป็นอันตรายของตัวทำละลายหรือแก๊ส หรือเนื่องจากสารเคมีอื่นที่ใชในผลิตภัณฑ์ที่สูด สำหรับยาที่ใช้เพื่อนันทนาการ ผู้ใช้อาจได้รับบาดเจ็บจากพฤติกรรมอันตรายขณะเป็นพิษ เช่น ขับยานพาหนะโดยอยู่ภายใต้อิทธิพลของสารระเหย ในบางกรณีผู้ใช้เสียชีวิตจากภาวะออกซิเจนต่ำในเลือด ปอดบวม หัวใจล้มเหลวหรือหยุด หรือการสำลักอาเจียน การบาดเจ็บของสมองมักเกิดในผู้ใช้ตัวทำละลายระยะยาว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Michael B. First; Allan Tasman (2 October 2009). *Clinical Guide to the Diagnosis and Treatment of Mental Disorders*. John Wiley and Sons. p. 203. ISBN 978-0-470-74520-5. สืบค้นเมื่อ 20 April 2010.
2. ↑  Sharp, Charles W; Rosenberg, Neil L (2005). "Inhalants". ใน Lowinson, Joyce H; Ruiz, Pedro; Millman, Robert B; Langrod, John G (บ.ก.). *Substance Abuse: A Comprehensive Textbook* (4th ed.). Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkins. ISBN 0-7817-3474-6. สืบค้นเมื่อ 2 December 2010.
3. ↑  "Epidemiology of Inhalant Abuse: An International Perspective" เก็บถาวร 2016-10-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (PDF), National Institute on Drug Abuse, NIDA Research Monograph 148, 1995
4. ↑  Abuse, National Institute on Drug. "Inhalants". สืบค้นเมื่อ 19 July 2017.
5. ↑  "Inhalants – Facts and Statistics". Greater Dallas Council on Alcohol & Drug Abuse. 4 March 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 April 2009.
6. ↑  "Inhalants: Background, Pathophysiology, Epidemiology". 5 May 2017. สืบค้นเมื่อ 19 July 2017 – โดยทาง eMedicine. `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)
**วัดจันทน์กะพ้อ** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 3 บ้านตากแดด ตำบลบางเตย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

วัดจันทน์กะพ้อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2358 โดยชาวมอญที่อพยพจากเมืองเมาะตะมะในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โดยให้ชื่อว่า **วัดโกว๊ะ** ซึ่งแปลว่า "จันทน์กะพ้อ" ซึ่งชาวมอญถือว่าเป็นไม้มงคลเหมือนราชพฤกษ์ ต่อมาปี พ.ศ. 2495 พระราชสุทธิโสภณขอเปลี่ยนนามวัดใหม่เป็น "วัดจันทน์กะพ้อ"

ภายในวัดมีหอวัฒนธรรมซึ่งเก็บรวบรวมศิลปวัตถุมอญ แสดงวัตถุโบราณ เช่น เครื่องปั้นดินเผา เครื่องลายคราม เครื่องใช้โลหะ เครื่องแก้ว เครื่องไม้ รวมทั้งหนังสือโบราณ ใบลาน สมุดข่อย ทั้งภาษาบาลี ภาษามอญ และภาษาไทย และยังมีโครงการอนุรักษ์พันธุ์ปลาหน้าวัด วัดเป็นที่ประกอบพิธีสำคัญของชาวปทุมธานี เช่น พิธีออกฮ้อยปะจุ๊ แห่ธงตะขาบ เป็นต้น

วัดมีสถาปัตยกรรมแบบไทยมอญ โบสถ์สร้างด้วยหินอ่อนทั้งหลัง หน้าบันพระอุโบสถด้านล่างเจาะเป็นช่องเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ส่วนด้านบนประดิษฐานตราสัญลักษณ์ฉลองการครองสิริราชย์สมบัติครบ 50 ปี ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นปูนปั้นประดับกระจก บานประตูเป็นไม้แกะสลักรูปทวารบาล บานหน้าต่างเป็นไม้แกะสลักเช่นกันแต่เป็นเรื่องพุทธประวัติ ด้านหน้าพระอุโบสถประดิษฐานหอระฆังและเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองสีทอง ภายในโบสถ์ประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย ศิลปะอยุธยา จิตรกรรมฝาผนังด้านหลังพระประธานเขียนในราวปี พ.ศ. 2536 เป็นภาพสวรรค์โดยมีเทวดาสององค์ยืนประนมหัตถ์ หันหน้าเข้าหาพระประธาน และภาพซุ้มเรือนแก้วครอบองค์พระประธาน

วัดยังเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมที่มีชื่อเสียงในจังหวัดปทุมธานี และเป็นโรงเรียนเปรียญธรรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พจนานุกรมวิสามานยนามไทย" (PDF). p. 38.
2. ↑  "วัดจันทน์กะพ้อ". มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
3. ↑  "วัดจันทน์กะพ้อ". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดป่าโมกวรวิหาร** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหารสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาในตำบลป่าโมก อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง

วัดป่าโมกวรวิหารเป็นวัดเก่าแก่สมัยสุโขทัย เดิมทีเป็นวัดสองวัดที่ตั้งอยู่ติดกัน คือ "วัดชีปะขาว" และ "วัดตลาด" แต่มีเหตุทำให้ต้องรวมเป็นวัดเดียวกันเนื่องจากกระแสน้ำเซาะเข้ามาใกล้พระวิหาร สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 3 จึงโปรดเกล้าฯ ให้พระยาราชสงครามจัดการชะลอลากให้ห่างจากแม่น้ำเดิม (สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระ) ได้เสด็จมาควบคุมการชะลอองค์พระให้พ้นจากกระแสน้ำเซาะตลิ่งพัง และนำองค์พระไปไว้ยังวิหารใหม่ที่วัดตลาด ห่างจากฝั่งแม่น้ำ 168 เมตร แล้วโปรดให้รวมวัดตลาดกับวัดชีปะขาวเป็นวัดเดียวกันและพระราชทานนามว่า **วัดป่าโมก** เพราะบริเวณนั้นมีต้นโมกมากมาย ในพระราชพงศาวดารกล่าวว่าสมเด็จพระนเรศวรมหาราชก่อนจะยกทัพไปรบกับพระมหาอุปราชได้ เสด็จมาชุมนุมพลและถวายสักการะ บูชาพระพุทธไสยาสน์องค์นี้

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได่แก่ พระวิหารพระพุทธไสยาสน์ เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมอยุธยาตอนปลาย มีรูปทรงหลังคาเป็นฐานวิหารอ่อนโค้งรูปสำเภา หลังคาลด 2 ชั้น ต่อด้วยปีกนกด้านละ 2 แถบ มี 9 ห้อง เจาะช่องหน้าต่างด้านละ 7 บาน ด้านหน้าเจาะเป็นประตู ทางเข้าประตูเขียนลายรดน้ำลายพุ่มทรงข้าวบิณฑ์ก้านแย่งยอด ภายในประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ พระอุโบสถมีขนาด 5 ห้อง หลังคาลดหลั่น 2 ชั้น หน้าพระอุโบสถใต้หน้าบันมีหลังคาคลุมแบบจั่นหับ มีประตูทางเข้า 2 ประตู หน้าต่างด้านละ 3 บาน เขียนลายรดน้ำ มีใบเสมาเป็นของเก่าในสมัยอยุธยาตอนต้นเป็นหินชนวนตั้งอยู่บนฐานดอกบัวและฐานสิงห์ วิหารเขียนมีขนาด 7 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น ใต้หน้าบันด้านหน้าปิดผนังทึบมีเสาแบนหรือเสาอิง 2 ตัน มีหลังคาคลุมลดลงมารองรับด้วยเสา 4 ต้น สันนิษฐานว่าเดิมเป็นตำหนักที่ประทับของพระเจ้าท้ายสระในคราวเสด็จชะลอพระพุทธไสยาสน์ และมณฑป ก่อด้วยอิฐฉาบปูน หน้าบันมีลวดลายปูนปั้นรอบมณฑป ภายในมณฑปประดิษฐานพระพุทธบาทสี่รอยสลักด้วยหิน

ระเบียงภาพ
----------

* พระพุทธไสยาสน์พระนอนองค์ใหญ่พระพุทธไสยาสน์พระนอนองค์ใหญ่
* วิหารพระพุทธไสยาสน์วิหารพระพุทธไสยาสน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าโมกวรวิหาร". องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
2. ↑  "วัดป่าโมกวรวิหาร". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-02. สืบค้นเมื่อ 2021-06-01.
3. ↑  "วัดป่าโมกวรวิหาร". กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด สำนักงานจังหวัดอ่างทอง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-02. สืบค้นเมื่อ 2021-06-01.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดป่าโมกวรวิหาร**
**วัดบางพระวรวิหาร** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพระ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา

วัดบางพระตั้งเมื่อ พ.ศ. 2440 แต่สันนิษฐานว่าคงสร้างมาแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาทิพากรวงศมหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) เป็นแม่กองในการก่อสร้างพระอุโบสถและพระเจดีย์ ปัจจุบันพระอุโบสถหลังเดิมถูกรื้อไปและสร้างหลังใหม่ขึ้นมาแทนในตำแหน่งเดิม และสมัยพระครุวรกัณฑราจารย์ (บู๊ เจริญศรี) เป็นเจ้าอาวาส มีอาจารย์รูปหนึ่งในวัดเป็นผู้มีฝีมือในการก่อสร้าง ได้จัดทำกำแพงแก้วล้อมรอบพระอุโบสถจากของเดิมที่เป็นไม้ พร้อมกับเปลี่ยนช่อฟ้าใบระกา และเปลี่ยนกระเบื้องมุงหลังคาใหม่ทั้งหมด หลักฐานทางโบราณคดีที่สำคัญ ได้แก่ พระเจดีย์ และ หอสวดมนต์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังสุด เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507 ปัจจุบันมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเปิดสอน

การก่อสร้างพระอุโบสถหลังใหม่ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2507 ตามแบบของกรมศิลปากร เครื่องบนนั้นสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เป็นผู้สนับสนุนเงินสร้าง พระอุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 21.40 เมตร สูงจากพื้นดินถึงอกไก่ 14.50 เมตร ก่อด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก เครื่องบนประกอบด้วยไม้ตะเคียน ประตูหน้าต่างทำด้วยไม้สักทั้งแผ่นแกะสลักลวดลายและสร้างพระประธานเพิ่มขึ้น 1 องค์ ใหญ่กว่าพระประธานองค์เดิม มีกำแพงแก้ว และซุ้มเสมารอบบริเวณพระอุโบสถ สร้างแล้วเสร็จเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2510 ปัจจุบันมี พระธรรมวชิราลังการ (เจ้าคณะจังหวัดชลบุรี) เป็นเจ้าอาวาส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางพระวรวิหาร". หอสมุดแห่งชาติ ชลบุรี.
2. ↑  "วัดบางพระวรวิหาร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดบางพระวรวิหาร". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดชลบุรี.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดบางพระวรวิหาร**
**วัดกระซ้าขาว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านบ่อ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 54 ไร่ 1 งาน และมีที่ดินที่ธรณีสงฆ์จำนวน 22 ไร่ 3 งาน 71 ตารางวา 

วัดกระซ้าขาวสร้างเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2486 โดยมี นายฮวด หอมทอง ผู้ใหญ่บ้าน และนางหมา ผู้เป็นภรรยา เป็นผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด จึงได้มีชื่อวัดว่า **วัดหอมทองราษฎร์บำรุง** ตามนามสกุลผู้บริจาคที่ดิน ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดกระซ้าขาว" ตามชื่อหมู่บ้าน และที่ตั้งวัดเคยเป็นทะเลมาก่อนจึงมีกระซ้า หมายถึงซากสัตว์จำพวกหอยอยู่เป็นจำนวนมาก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2498 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร 

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 15 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสน ขนาดหน้าตักกว้าง 9 ศอก 9 นิ้ว ศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 31 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 8 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20 เมตร ยาว 50 เมตร สร้างเมื่อพ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอฉัน กุฏิแม่ชี 3 หลัง และโรงครัว 2 หลัง นอกจากนั้นวัดยังมีพิพิธภัณฑ์กระดูกปลาวาฬ ที่เก็บซากโครงกระดูกปลาวาฬวาฬบรูด้า จำนวน 2 ตัว ซึ่งเป็นลักษณะแม่กับลูก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกระซ้าขาว". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "พิพิธภัณฑ์กระดูกปลาวาฬ (วัดกระซ้าขาว)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-04-12. สืบค้นเมื่อ 2021-04-12.
**วัดเขาไกรลาศ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองแก อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ตั้งอยู่บนเขาไกรลาสซึ่งอยู่ใกล้เคียงกับเขาตะเกียบ บนเขาไกรลาสมีจุดชมทิวทัศน์ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 114 ไร่ 1 งาน 50 ตารางวา

วัดเขาไกรลาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2474 ผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด คือ นายสุมิตร ราษฎรหมู่บ้านเขาตะเกียบร่วมกันก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ โดยได้รับความอุปถัมภ์จากพระธรรมจินดาภรณ์ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2501 ต่อมา พ.ศ. 2502 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้เสด็จพระราชดำเนินตัดหวายลูกนิมิต

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 4 เมตร ยาว 10 เมตร ผนังอุโบสถเป็นหินเรียงฉาบด้วยปูน ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ จำนวน 1 องค์ พร้อมด้วยพระอัครสาวก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เขาไกรลาศ". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดเขาไกรลาศ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดเขาไกรลาศ". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
4. ↑  "วัดเขาไกรลาศ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.