recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ภาพการเรียนการสอนคณิตศาสตร์ในโรงเรียนประถมแห่งหนึ่งในลอนดอน
**อาการกลัวคณิตศาสตร์** หรือ **อาการวิตกกังวลเรื่องคณิตศาสตร์** (อังกฤษ: Mathematical anxiety) เป็นความวิตกกังวลเกี่ยวกับความสามารถในการดำเนินการทางคณิตศาสตร์และการคำนวณทางคณิตศาสตร์ เช่น ทำโจทย์ปัญหาทางคณิตศาสตร์ หรือบวกลบเลข นับเป็นปรากฏการณ์หนึ่งที่ใช้อธิบายปัญหาของเด็ก ๆ ที่ไม่สามารถทำคณิตศาสตร์ได้

มาร์ก เอช. แอชคราฟท์ นิยามอาการกลัวคณิตศาสตร์ไว้ว่าเป็น "ความรู้สึกของความตึงเครียด, กดดัน หรือ กลัว ซึ่งส่งผลต่อความสามารถในการทำเลข" (a feeling of tension, apprehension, or fear that interferes with math perfomance) ผลการศึกษาเชิงวิชาการของอาการนี้เริ่มต้นในราวคริสต์ศตวรรศที่ 1950 เมื่อแมรี่ ไฟเด็ส กาฮ์ก (Mary Fides Gough) ริเริ่มคำว้า *อาการกลัวเลข* (Mathemaphobia) เพื่ออธิบายอาการที่คล้ายกับโรคกลัว (phobia) ที่เกิดขึ้นกับคณิตศาสตร์ คณะของเฮ็มบรี (Hembree) ในปี ค.ศ. 1990 ได้เริ่มการวิเคราะห์อภิมานผลการศึกษา 151 ชุด และสรุปไว้ว่าอาการกลัวคณิตศาสตร์เกี่ยวข้องกับความสามารถในการทำคณิตศาสตร์และการคำนวณ ซึ่งเป็นผลมาจากความทรงจำฝังใจพวกข้อผิดพลาดในอดีตเกี่ยวกับคณิตศาสตร์ เช่น สอบตก ทำคะแนนได้ไม่ดี หรือทำคณิตศาสตร์ง่าย ๆ ได้ไม่ทันคนรอบข้าง ซึ่งทำให้เกิดอคติต่อวิชาคณิตศาสตร์และทำให้เกิดการหลีกหนี

แอชคราฟท์เสริมในปี ค.ศ. 2000 ว่า การหลีกหนีคณิตศาสตร์จะนำไปสู่การหลีกเลี่ยงการคำนวณซึ่งทำให้ความคล่องและความเข้าใจในคณิตศาสตร์หายไป ซึ่งยิ่งทำให้การกลัวคณิตศาสตร์มีมากขึ้น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Ashcraft, M.H. (2002), "Math anxiety: Personal, educational, and cognitive consequences", *Current Directions in Psychological Science*, **11**: 181–185, doi:10.1111/1467-8721.00196
2. ↑  Suárez-Pellicioni, Macarena; Núñez-Peña, María Isabel; Colomé, Àngels (2016). "Math anxiety: A review of its cognitive consequences, psychophysiological correlates, and brain bases". *Cognitive, Affective, & Behavioral Neuroscience* (ภาษาอังกฤษ). **16** (1): 3–22. doi:10.3758/s13415-015-0370-7. ISSN 1530-7026.
3. ↑  Hembree, R. (1990), "The nature, effects, and relief of mathematics anxiety", *Journal for Research in Mathematics Education*, **21**: 33–46, doi:10.2307/749455
**แดเนียล ดิโอลัน** (อังกฤษ: Daniel Diolan)หรือ **แดเนียล จูลัน** (Daniel Julan) เป็นนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 50 ครั้ง ชนะ 19 (น็อค 6) เสมอ 2 แพ้ 29

ประวัติ
-------

ดิโอลันขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 12 กันยายน พ.ศ. 2541 ชนะคะแนนโดยเทคนิค อีกิง ฟอร์เมนเตรา ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซุเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 ชนะคะแนน ลีโอ รามิเรซ จากนั้น ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง ก่อนจะเดินทางมาชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทในไทยเมื่อ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน เมจิ ซีพียิม ไม่ได้แชมป์ จากนั้นก็เสียแชมป์ฟิลิปปินส์เมื่อ 26 มกราคม พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน อีริค บาร์เซโลนา

ดิโอลันยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง แต่ส่วนใหญ่จะแพ้มากกว่าชนะ มาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2547 แพ้คะแนน ธีรพงษ์ ไดสตาร์ยิม และมาชกแพ้คะแนน เดวิด ลูกมหานาคเมื่อ พ.ศ. 2550 ได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทอีกครั้งเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อค นีโน ซูอีโล ยก 6 จากนั้น ดิโอลันขึ้นชกแพ้รวด เขาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 แพ้คะแนน เอลมาร์ ฟรานซิสโก จากนั้นก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 12 ตุลาคม 2544 แพ้คะแนน เมจิ ซีพียิม ที่กทม.
	+ ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ 2550 แพ้น็อค ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย ยก 4 ที่ โรงแรมเจ้าพระยา

อ้างอิง
-------


* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2015-03-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
ดางาชิยุคโชวะในนิทรรศการชวนหวนระลึกโชวะเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ 2007 (พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมเมืองอากาชิ)
**ดางาชิ** (ญี่ปุ่น: 駄菓子; โรมาจิ: *dagashi*) ในญี่ปุ่นเป็นคำที่ใช้เรียกขนมราคาถูกที่ผลิตและจำหน่ายสำหรับเด็กเป็นหลัก ตรงกันข้ามกับ ขนมระดับสูงที่ใช้ในพิธีชงชาและของขวัญ

ประวัติศาสตร์
-------------

ในโอซากะ ในช่วงปีเก็นโรกุ (ปี 1688–1704) ขนมที่ทำโดยใช้น้ำตาลทรายแดงราคาถูกที่ผลิตในประเทศเรียกว่า **ซัตสึงาชิ** (雑菓子) ตรงกันข้ามกับลูกกวาดคุณภาพสูงที่ใช้น้ำตาลนำเข้าราคาแพงในตอนนั้น นี่ถือเป็นต้นกำเนิดของดางาชิ หลังจากนั้นชื่อ **ดางาชิ** ก็ได้ปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกในเกียวโตและโอซากะในศตวรรษที่ 19 นอกจากนี้ยังทำโดยใช้ลูกเดือยหรือมิซูอาเมะเป็นวัตถุดิบให้ชาวบ้านทั่วไปรับประทานเป็นอาหารว่าง และมีราคาถูกจึงเรียกว่า **อิจิมงงาชิ** (一文菓子)

ในบางภูมิภาคมีการทำดางาชิวางขายเป็นมิยาเงงาชิแบบพื้นเมืองดั้งเดิม

ดางาชิส่วนใหญ่ที่ขายอยู่ในปัจจุบันนี้ได้รับการพัฒนาขึ้นมาหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ตามกระแสจากยุคเมจิ และมีหลายประเภท นอกจากนี้ ส่วนใหญ่มีราคาต่ำมากแค่ประมาณ 5 ถึง 30 เยน ดังนั้นแม้แต่เด็กที่มักมีเงินติดตัวเพียงเล็กน้อยก็สามารถซื้อได้ บางแพ็กเกจอาจใช้นักกีฬาหรือตัวการ์ตูนอนิเมะ ที่เด็ก ๆ ชื่นชอบ และบางรายการได้รับการออกแบบเพื่อให้สามารถจับสลากและรับของแถมได้ถ้าถูกรางวัล

ในยุคโชวะ ร้านขนมดางาชิราคาถูกสามารถพบเห็นได้ทั่วไปตามหัวมุมถนนทั่วประเทศทั้งในร้านสะดวกซื้อ ซูเปอร์มาร์เก็ต หรือศูนย์การค้า

ดางาชิพื้นเมืองดั้งเดิมที่ยังขายอยู่ในปัจจุบัน
----------------------------------------------

* เซ็นไดดางาชิ
* โคกูเซ็ง, คังกัมโบ - วางาชิของภูมิภาคฮิดะ
* คารินโต - มีที่มาจากขนมของแคว้นฮาริมะ
* คูโรโบ - ขนมแท่งรสน้ำตาลทรายแดง
* คารูเมยากิ - นัมบังงาชิชนิดหนึ่ง
* คมเปโต

อ้างอิง
-------

1. ↑  森下 みさ子 (2008). "「駄菓子」というテキストを読む : 子ども文化の詩学に向けて". *聖学院大学総合研究所紀要*. 聖学院大学総合研究所. **43**: 294‐295. ISSN 0917-8856.
2. ↑  中島久枝『人と土地と歴史をたずねる 和菓子』柴田書店 2001年 ISBN 4-388-05882-3
ใบปิดละครเวที
**บางกอก 2485 เดอะมิวสิคัล** เป็นละครเพลงของบริษัท เอ็กแซ็กท์ และ ถกลเกียรติ วีรวรรณ ในปีพ.ศ. 2547 นำแสดงโดย ปฏิภาณ ปฐวีกานต์ เป็นโปรเจกต์ที่จัดเพื่อร่วมฉลอง 20 ปีแกรมมี่ ละครเวทีเรื่องนี้เป็นกานำเอาเพลงของแกรมมี่ ที่เคยสร้างความประทับใจให้กับคนฟังตลอด 20 ปีที่ผ่านมามาร้อยเป็นเรื่องราว

ข้อมูลการจัดแสดง
----------------

บางกอก 2485 เดอะมิวสิคัล จัดแสดงระหว่างวันที่ 11 ถึง 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ณ หอประชุมใหญ่, ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย รวมทั้งสิ้น 22 รอบการแสดง

เนื้อเรื่อง
-----------

ปี พ.ศ. 2485 สงครามโลกครั้งที่ 2 เพิ่งเริ่มต้นขึ้น ผู้คนต่างพากันหวาดกลัวภัยสงครามที่กำลังจะมาถึง ความบันเทิงสำคัญที่ช่วยผ่อนคลายความเครียด และสร้างความสุขให้แก่ประชาชนก็คือละครเวที และโรงละครยอดนิยมในขณะนั้น ได้แก่ "ศาลาเฉลิมรัฐ" โดยมี 
"ดาว" (แอนนิต้า) เป็นดาราเด่นประจำโรงละคร และในที่สุดก็มาถึงวันที่กองทัพญี่ปุ่นบุกเข้าประเทศไทย ศาลาเฉลิมรัฐถูกทหารญี่ปุ่นยึดไว้เป็นกองบัญชาการ ส่งผลให้ขบวนการเสรีไทย ขบวนการใต้ดินที่รวมตัวกันเพื่อกอบกูเมืองไทยวางแผนหาทางทำลายโรงละครแห่งนี้ด้วยการส่งสายลับชื่อ "เจตน์" (มอส ปฏิภาณ) ปลอมตัวเป็นนักมายากลเข้าร่วมแสดงในคณะละครแต่เมื่อเจตน์ และดาวมีโอกาสพบกัน ความรักก็เกิดขึ้นกับเขาทั้งสอง แม้จะถูกขัดขวางจากชาวคณะละคร และผู้บัญชาการทหารญี่ปุ่น ผู้หวังจะยึดครองหมดทั้งโรงละคร และตัวนางเอกละคร ความรักของเจตน์ และดาวดำเนินไปท่ามกลางสถานการณ์สงครามที่ตึงเครียดขึ้นทุกขณะในที่สุด ขบวนการเสรีไทยก็ตัดสินใจส่งเครื่องบินเข้าทิ้งระเบิดโรงละคร ในวันที่เหล่านายทหารญี่ปุ่นเข้ามาชมละครที่ดาวนำแสดง เจตน์พยายามขัดขวางแผนการนี้ แต่ไม่เป็นผล สุดท้าย... สิ่งที่เขาต้องทำก็คือ ปฏิบัติภารกิจเพื่อประเทศชาติให้สำเร็จโดยชีวิตของผู้หญิงที่เขารักเป็นเดิมพัน

**ดารานักแสดง ละครเพลง เรื่อง "บางกอก 2485"**
---------------------------------------------

  

**มอส ปฏิภาณ ปฐวีกานต์ เป็น เจตน์**

เสรีไทยหนุ่มที่ปลอมตัวเป็นนักแสดงมายากลเข้าไปในคณะละครของบุญมาก เพื่อสืบข้อมูลของญี่ปุ่น เป็นคนฉลาด กล้าหาญ เอาตัวรอดเก่ง ขี้เล่น เขาตกหลุมรักดาว ตั้งแต่แรกเห็น

**แอนนิต้า พงศ์ทรง เป็น ดาว**

นางเอกสาวสวยประจำศาลาเฉลิมรัฐ เป็นคนมั่นใจในตัวเอง จริงจัง และรักการแสดง ขี้งอน โดยเฉพาะกับเจตน์ 

**ญาณี ตราโมทย์ เป็น โนมูระ**

หัวหน้านายทหารญี่ปุ่น เป็นคนเผด็จการ เฉียบขาด บ้าอำนาจ เขาหลงรักดาวหัวปักหัวปำ จนทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้ตัวเธอมา 

**ยุทธนา ล. พันธุ์ไพบูลย์ เป็น บุญมาก**

เจ้าของคณะละครและโรงละครแห่งนี้ที่เป็นเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต เป็นคนจริงจัง เป็นผู้นำ มีคำพูดประจำใจคือ "เกิดมาชีวิตหนึ่ง ต้องทำตัวให้มีค่า"

**วิชุดา พินดั้ม (แหม่ม) เป็น รัชนี**

นางรองประจำคณะละคร ดูเผินๆ เหมือนไม่มีแก่นสาร แต่ตัวจริงของเธอคือ เสรีไทยหญิงที่เข้ามาสืบข้อมูล

**ตุ่ย พุทธชาด เป็น แจ่มฟ้า**

เจ้าของสำนักโคมเขียว เป็นนางโลมรุ่นใหญ่ เคยเป็นนางรองมาก่อนและถูกบุญมากปฏิเสธไม่ให้เล่นเป็นนางเอก เลยโกรธแค้นมาก หาทางทำทุกอย่างเพื่อทำลายคณะละคร เป็นคนขี้อิจฉา ช่างยุแยง ประจบสอพลอพวกญี่ปุ่น มีแผนการชั่วร้ายในหัวตลอด 

**เพทาย เกิดผล (ม่ำ) เป็น ตุ๊กตา**

ผู้จัดการโรงละคร เป็นผู้ช่วยคนสนิทของบุญมาก 

  

**เอก วิชัย จงประสิทธิ์พร เป็น หนูขำ**

ตัวตลกประจำคณะละคร ร่าเริง พูดมาก หลายครั้งที่พูดไม่ระวังจนเกือบโดนทหารญี่ปุ่นยิง 

**ธงธง มกจ๊ก เป็น พัมพ์กิ้น**

ตัวตลกประจำคณะละครคู่กับหนูขำ พูดมากเช่นกัน ชอบผู้ชาย

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รัชดาลัย เธียเตอร์
* บริษัท Scenario
* Mos-Fanclub.com เก็บถาวร 2008-03-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**นกกินปลีดำม่วง** (อังกฤษ: Purple sunbird; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Cinnyris asiaticus*) เป็นนกกินปลีขนาดเล็ก กินน้ำหวานในดอกไม้เป็นอาหารแต่บางครั้งก็กินแมลงเป็นอาหารด้วยเหมือนกันโดยเฉพาะตอนเลี้ยงดูลูกอ่อน เพศผู้มีขนสีดำยกเว้นบางแห่งที่เป็นสีม่วงเปล่งปลั่ง เพศเมียมีสีเขียวมะกอกในส่วนบนสีเหลืองจางในส่วนล่าง

ลักษณะ
------

เป็นนกกินปลีขนาดเล็ก ปากโค้งสีดำเรียวเล็ก ความยาวจากปลายปากจดหาง 11 เซนติเมตร นกตัวผู้ ในที่แสงน้อยจะเห็นเป็นนกที่มีสีดำทั้งตัว แต่กลางแสงแดดจัดจะเห็นแตกต่างออกไป คือ หัว ลำตัวด้านบน ใต้คอ และ อกเป็นสีม่วงถึงน้ำเงินเหลือบมันหรือฟ้าจนถึงสีฟ้าอมเขียว ท้องสีม่วงอ่อนหรือม่วงออกดำ หน้าด้านข้างสีฟ้าอมเขียวเหลือบมัน อกและบริเวณอกตอนล่างมีแถบเล็กๆสีน้ำตาลแดงคั่น ในนกตัวผู้บางตัวอาจมีแต้มเล็กๆสีแดงสดหรือเหลืองสดสะท้อนแสงในบางมุมออกมาให้เห็น

ช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ นกตัวผู้จะมีสีเหมือนนกตัวเมียคือหลังสีเขียวแกมเหลืองหรือเขียวแกมน้ำตาลอ่อน ปีกและหางสีดำมีแถบกว้างสีม่วงและแถบเป็นปื้นสีดำ หรือฟ้าแกมดำลากจากกลางคอลงไปถึงอกตอนบน

นกตัวเมีย ลำตัวด้านบนมีสีเขียวแกมเหลืองถึงเขียวแกมน้ำตาล ท้องสีเหลืองคล้ำ แตกต่างจากนกกินปลีอกเหลืองตัวเมียคือลำตัวด้านล่างเป็นสีเหลืองจางกว่า ปลายหางมีแถบแคบๆสีขาว แตกต่างจากนกกินปลีคอสีน้ำตาลตัวเมียคือลำตัวด้านบนมีแต้มสีน้ำตาล หางสีดำปลายหางด้านล่างสีขาว

นกวัยอ่อนคล้ายนกตัวเมียที่เต็มวัยแต่บริเวณท้องมีสีอ่อนกว่ามาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2008). *Nectarinia asiatica*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 22 July 2009.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Purple Sunbird videos, photos & sounds on the Internet Bird Collection.
* Calls from Xeno-Canto

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cinnyris asiaticus ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกกินปลีดำม่วง**
**อัลเฟรท ลูทวิช ไฮน์ริช คาร์ล กราฟ ฟ็อน วัลเดอร์เซ** (เยอรมัน: *Alfred Ludwig Heinrich Karl Graf von Waldersee*) เป็นจอมพลเยอรมันและเป็นหัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่ระหว่าง ค.ศ. 1888–1891 และได้เป็นผู้บัญชาการใหญ่กองกำลังนานาชาติในการปราบกบฏนักมวยในกรุงปักกิ่งเมื่อ ค.ศ. 1900

เขาเกิดในครอบครัวขุนนางและครอบครัวทหารระดับสูงของปรัสเซีย เขาเป็นบุตรของนายพลฟรันทซ์ ไฮน์ริช *กราฟ* ฟ็อน วัลเดอร์เซ (*Franz Heinrich Graf von Waldersee*) กับแบร์ทา ฟ็อน ฮือเนอร์ไบน์ (*Bertha von Hünerbein*) บิดาของเขาเป็นหลานปู่ของเลโอพ็อลท์ที่ 3 ดยุกแห่งอันฮัลท์-เด็สเซา

เขาเข้าศึกษาที่โรงเรียนทหารและได้ติดยศร้อยตรีในกองทัพบกปรัสเซียเมื่อ ค.ศ. 1850 และกลายเป็นทหารหนุ่มผู้มีความโดดเด่นในหน้าที่ เขาออกปฏิบัติการครั้งแรกในสงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย ค.ศ. 1866 ในตำแหน่งนายทหารผู้ช่วยของพลเอกทหารปืนใหญ่ เจ้าชายฟรีดริช คาร์ล แห่งปรัสเซีย และได้ติดตามเจ้าชายในยุทธการที่เคอนิชเกร็ทซ์ หลังจากปฏิบัติการครั้งนี้ เขาได้เลื่อนยศเป็นพันตรีและย้ายไปสังกัดกองเสนาธิการปรัสเซีย ต่อมาใน ค.ศ. 1870 เขาได้เป็นผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารประจำกรุงปารีส ในช่วงนี้เอง เขาสอดแนมและรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับกำลังรบของกองทัพฝรั่งเศสเผื่อว่าจะเป็นประโยชน์ในวันหน้า

ระหว่างสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย วัลเดอร์เซในยศพันโท บทวิเคราะห์กองทัพข้าศึกที่เขาจัดทำไว้ก่อนหน้ากลายเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์อย่างมหาศาลต่อแม่ทัพปรัสเซีย เขาได้ติดตามพลเอก แกรนด์ดยุกแห่งมัคเลินบวร์ค-ชเวรีน ในยุทธการใหญ่รอบ ๆ เมืองแม็ส ตัวแกรนด์ดยุกไม่ได้เป็นผู้เจนจัดด้านยุทธวิธี ชัยชนะของปรัสเซียในปฏิบัติการภาคตะวันตกจึงต้องยกเป็นความดีความชอบของวัลเดอร์เซในฐานะที่ปรึกษาเป็นส่วนใหญ่ หลังสงคราม เขาได้รับกางเขนเหล็กชั้น 1

อ้างอิง
-------

1. 1 2  One or more of the preceding sentences incorporates text from a publication now in the public domain: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Waldersee, Alfred, Count". Encyclopædia Britannica. 28 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 258.

| * ด
* ค
* ก
หัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่จักรวรรดิเยอรมัน |
| --- |
| 
* เฮ็ลมูท ฟ็อน ม็อลท์เคอ คนใหญ่
* อัลเฟรท ฟ็อน วัลเดอร์เซ
* อัลเฟรท ฟ็อน ชลีเฟิน
* เฮ็ลมูท ฟ็อน ม็อลท์เคอ คนเล็ก
* เอริช ฟ็อน ฟัลเคินไฮน์
* เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค
* วิลเฮ็ล์ม เกรอเนอร์
* ฮันส์ ฟ็อน เซคท์

 |
**นกคุ่มสี** หรือ **ไก่นา** (อังกฤษ: King quail, Blue-breasted quail, Asian blue quail, ชื่อวิทยาศาสตร์: *Excalfactoria chinensis*) เป็นนกขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ไก่ฟ้าและนกกระทา (Phasianidae)

ตัวผู้มีสีสันเด่นกว่านกคุ่ม (*Corturnix* spp.) ชนิดอื่นมาก โดยบริเวณหน้าผาก, คิ้ว และด้านข้างของคอเป็นสีน้ำเงินแกมเทา บริเวณใต้ตามีแถบสีขาว 2 แถบ คอหอยสีดำและด้านล่างมีแถบใหญ่สีขาว อกและสีข้างเป็นสีน้ำเงินแกมเทา ลำตัวด้านบนเป็นสีน้ำตาลเข้มมีลายจุดและลายขีดสีดำกระจายอยู่ ลำตัวด้านล่างส่วนที่เหลือเป็นสีน้ำตาลแดง ตัวเมียมีลำตัวด้านบนคล้ายกับตัวผู้ คอหอยสีเนื้อ ลำตัวด้านล่างสีเนื้อแกมม่วง อกและสีข้างมีลายแถบสีออกดำ นิ้วสีเหลืองเข้ม 

พบกระจายพันธุ์ในประเทศอินเดีย, หมู่เกาะนิโคบาร์, ตอนใต้ของจีน, เกาะไต้หวัน, เกาะไหหลำ, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, หมู่เกาะซุนดาใหญ่, ฟิลิปปินส์ จนถึงทวีปออสเตรเลีย

มีพฤติกรรมอาศัยอยู่ในป่าหญ้า, ป่าละเมาะ และทุ่งโล่ง พบอยู่เป็นคู่หรือฝูงเล็ก ๆ หากินในเวลากลางวัน โดยหากินตามพื้นดิน ได้แก่ เมล็ดพืช และแมลงต่าง ๆ เช่น ปลวก เมื่อพบศัตรูซ่อนตามกอหญ้า ผสมพันธุ์ในช่วงฤดูร้อนต่อฤดูฝน ระหว่างเดือนเมษายนถึงเดือนมิถุนายน ทำรังด้วยการขุดดินให้เป็นแอ่งเล็ก ๆ บริเวณที่เป็นซุ้มกอหญ้าหรือกอพืช อาจนำใบไม้หรือใบหญ้ามาวางในแอ่งเพื่อรองรับไข่ ออกไข่ครั้งละประมาณ 5-7 ฟอง

นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงาม ในประเทศไทยมีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ปา พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2013). "*Coturnix chinensis*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2*. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.
2. ↑  Victorian Department of Sustainability and Environment (2007). *Advisory List of Threatened Vertebrate Fauna in Victoria - 2007*. East Melbourne, Victoria: Department of Sustainability and Environment. p. 15. ISBN 978-1-74208-039-0.
3. ↑  *Systema Naturae* ed.12 p.277
4. ↑  เก็บถาวร 2011-09-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ไก่นา น.ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
5. ↑  Blue Quail *Coturnix chinensis* (อังกฤษ)
6. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Coturnix chinensis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Coturnix chinensis ที่วิกิสปีชีส์
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**บาคี** (อาหรับ: باقى, ตุรกี: *Bâkî หรือ Mahmud Abdülbâkî*; ค.ศ. 1526 - 1600) บาคีเป็นนามแฝงของกวีคนสำคัญชาวตุรกีที่มีนามจริงว่า **มะฮ์มูด อับดุลบากี** (อาหรับ: محمود عبد الباقى) บาคีถือกันว่าเป็นกวีคนสำคัญของกวีนิพนธ์ออตโตมันผู้ได้รับสมญานามว่า "สุลต่านแห่งกวี" (อาหรับ: سلطان الشعرا)

บาคีมาจากครอบครัวที่ยากจนในอิสตันบุลผู้เป็นบุตรของผู้ประกาศเรียกชาวมุสลิมทำพิธีละหมาดในสุเหร่าอยู่ที่มัสยิดฟาติย์ (Fatih Mosque) ครอบครัวตั้งใจจะฝึกให้บาคีเป็นช่างทำอานม้าแต่บาคีมักจะหนีไปเรียนหนังสืออยู่ในมาดราซาห์หรือโรงเรียนอิสลาม ในที่สุดก็ได้รับอนุญาตให้เข้าเรียนหนังสืออย่างเป็นทางการ บาคีเรียนเก่งและมักจะหาโอกาสเข้าฟังคำบรรยายของนักปาฐกคนสำคัญๆ ของยุคนั้น ขณะที่ร่ำเรียนอยู่บาคีก็เริ่มแสดงความสามารถในการเขียนกวีนิพนธ์โดยเฉพาะจากการช่วยเหลือของกวีซาตี (อาหรับ: ذاﺕﯽ) เมื่อจบการศึกษาแล้วก็ไปทำงานเป็นครูอยู่ระยะหนึ่งแต่ต่อมาชื่อเสียงที่ได้รับก็เริ่มแพร่ขยายกว้างขึ้นและทำให้รับรับตำแหน่งต่างๆ โดยทั่วไปในฐานะ *Qadi* (อาหรับ: ﻗﺎﺽﯽ) หรือผู้พิพากษาของอิสลาม ในระบบราชการของออตโตมัน บาคีเสียชีวิตในอิสตันบุลในปี ค.ศ. 1600

บาคีมักจะมีความใกล้ชิดและความสัมพันธ์อันดีกับราชสำนักของจักรวรรดิออตโตมันโดยเฉพาะในรัชสมัยของสุลต่านสุลัยมาน และต่อมาในรัชสมัยของสุลต่านองค์ต่อมาสุลต่านเซลิมที่ 2 และ สุลต่านมูรัดที่ 2

งาน
---

บาคีมีชีวิตอยู่ในระหว่างจุดสูงสุดของจักรวรรดิออตโตมันซึ่งมีอิทธิพลต่องานที่เขียนเป็นอันมาก ความรัก ความยินดีในการมีชีวิต และธรรมชาติเป็นหัวข้อหลักของงานเขียนของบาคี แต่งานเขียนไม่แสดงว่ามีอิทธิพลจากลัทธิซูฟี (Sufism) เท่าใดนัก ซึ่งต่างจากกวีในยุคเดียวกัน แต่ความคิดเกี่ยวกับความรักที่แสดงในงานเขียนของบาคีก็มิได้แยกอย่างสิ้นเชิงจากความคิดในหัวข้อนี้ของลัทธิซูฟี

งานเขียนของบาคีมีเพียงจำนวนไม่กี่ชิ้น งานชิ้นสำคัญที่สุดคืองานชื่อ *บทไว้อาลัยแก่ข่านสุลัยมาน* (مرشيه ﺣﻀﺮت سليمان خان) ซึ่งเป็นงานเขียนไว้อาลัยชิ้นที่สำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของวรรณกรรมตุรกี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Alan Godlas. Sufism's Many Paths: Sufism, Remembrance (dhikr), and Love
**นกกาน้ำปากยาว** (อังกฤษ: Indian cormorant, Indian shag; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Phalacrocorax fuscicollis*) เป็นนกในวงศ์นกกาน้ำ (Phalacrocoracida) พบตามแหล่งน้ำของอนุทวีปอินเดีย ออกไปทางตะวันตกถึงรัฐสินธ์ และทางตะวันออกถึงประเทศไทยและกัมพูชา ชอบอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม มีความแตกต่างจากนกกาน้ำเล็ก (*P. niger*) ที่มีขนาดใกล้เคียงกันคือ ตาสีฟ้า หัวเล็ก หน้าผากลาด มีปากยาวแคบโค้งเป็นตะขอที่ปลายปาก

ลักษณะ
------

คล้ายนกกาน้ำใหญ่ แต่ขนาดเล็กกว่า ปากเรียวบางกว่า หัว คอ และลำตัวด้านล่างดำ คอ ใต้คอ กลางอก และกลางท้องอาจมีสีขาวแซม หลังน้ำตาลเหลือบเป็นมัน ในขนชุดผสมพันธุ์ หัว คอ อก และลำตัวด้านล่างดำเป็นมัน หน้าผากและเหนือตามีขีดขาวเล็ก ๆ กระจาย ข้างหัวด้านท้ายมีกระจุกขนสีขาว

พฤติกรรมและสถานะ
----------------

เมื่อเวลาบินมักจะยืดคอไปตรง ๆ ว่ายน้ำและจับปลาได้เก่ง แต่เมื่อขึ้นแล้วต้องกางปีกผึ่งให้แห้ง ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ปัจจุบัน มีแหล่งเพาะขยายพันธุ์แหล่งใหญ่ คือที่ ป่าชายเลนในตำบลโคกขาม อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสาคร

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2009). "*Phalacrocorax fuscicollis*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2009.2*.
2. ↑  คู่มือดูนกหมอบุญส่ง เลขะกุล นกเมืองไทย และหนังสือนกในเมืองไทย เล่ม 3 รศ.โอภาส ขอบเขตต์
3. ↑  นกกาน้ำปากยาว
4. ↑  สัตว์และพรรณพืช : โคกขาม : แหล่งขยายพันธุ์แห่งใหม่ของนกกาน้ำปากยาวจากสารคดี[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Phalacrocorax fuscicollis ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Phalacrocorax fuscicollis***
**นกกินแมลงป่าอกสีน้ำตาล** หรือ **buff-breasted babbler** *(Pellorneum tickelli)* เป็นสายพันธุ์ของ นก ในวงศ์นกมุ่นรก (Pellorneidae) พบใน บังกลาเทศ กัมพูชา จีน อินเดีย ลาว มาเลเซีย พม่า ไทย และ เวียดนาม แหล่งที่อยู่ตามธรรมชาติคือป่าชื้นที่ราบ กึ่งเขตร้อนหรือเขตร้อนและป่าดิบเขา

ลักษณะทางกายภาพ
---------------

ปากบางแหลม หางและขาค่อนข้างยาว รอบตาและหน้าสีเทา ลำตัวด้านบนและลำตัวด้านล่างน้ำตาลเรียบไม่มีลาย คอและท้องขาวหรือแกมน้ำตาลอ่อนกว่าส่วนอื่น อกมีลายขีดจาง ๆ แข้งและตีนสีเนื้อหรือชมพูเข้ม

พฤติกรรม
--------

มักมีเสียงร้องที่ไพเราะแหลม 1 จังหวะยาว "วี้ว" และ 2 จังหวะค่อนข้างลากเสียง "วิ-ทวี วิ-ทวี" หรือ 3 จังหวะ "วิ-ชูวิดวี่ วิดวี่ วิดวี่" แบบเร็ว
นกกินแมลงป่าอกสีน้ำตาลออกหาอาหารใกล้หรือบนพื้นดิน

การกระจายพันธุ์และที่อยู่อาศัย
------------------------------

กระจายพันธุ์ในบังคลาเทศ อินเดีย จีน พม่า ประเทศไทย เวียดนาม กัมพูชา ลาว และมาเลเซีย 
ในประเทศไทยพบในพื้นที่ภาคเหนือตอนล่างและล้านนาตะวันออก ในป่าดิบ ชายป่า ป่าเชิงเขาที่มีพงหนาแน่น ที่ราบถึงความสูง 1,550 เมตร

อนุกรมวิธาน
-----------

มี 5 ชนิดย่อย ได้แก่

* *Pellorneum tickelli tickelli* ― ชนิดย่อยหลัก พบในคาบสมุทรมลายูตอนกลาง และพื้นที่ที่ติดกับประเทศไทย
* *Pellorneum tickelli garoense* ― กระจายพันธุ์ในอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ (อรุณาจัลประเทศไปบังกลาเทศและมณีปุระ)
* *Pellorneum tickelli grisescens* ― ในพม่า (แถบเทือกเขาอาระกันโยมา)
* *Pellorneum tickelli fulvum* ― พบในจีนตอนใต้ (ยูนนานด้านตะวันตกเฉียงใต้) ต่อกับพม่า ประเทศไทย และอินโดจีน
* *Pellorneum tickelli annamense* ― อาศัยในตอนกลางและใต้ของเวียดนาม จนถึงลาวใต้ (ที่ราบสูงโบลาเวน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  {{url= |title=*Trichastoma tickelli* |author=BirdLife International |year=2016 |access-date=01 October 2016|ref=harv}}
โดยทั่วไปแล้ว **คณิตศาสตร์บริสุทธิ์** คือวิชาคณิตศาสตร์ที่ศึกษาความคิดเชิงนามธรรมทั้งหมด ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา วิชานี้ได้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมทางคณิตศาสตร์ บางครั้งจัดเป็นคณิตศาสตร์เชิงความคิด และในบางครั้งการศึกษานี้เป็นความต้องการของศาสตร์อื่น ๆ เช่น การเดินเรือ ฟิสิกส์ ดาราศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์ เป็นต้น

มุมมองหนึ่งของคณิตศาสตร์บริสุทธิ์ บอกว่า *คณิตศาสตร์บริสุทธิ์ไม่จำเป็นที่จะไม่เป็นคณิตศาสตร์ประยุกต์* กล่าวคือ สามารถศึกษาสิ่งใด ๆ เชิงนามธรรมตามธรรมชาติของมันโดยแท้ และไม่จำเป็นต้องคิดถึงความเป็นจริงในโลก  แม้ว่ามุมมองของคณิตศาสตร์บริสุทธิ์และคณิตศาสตร์ประยุกต์ตั้งอยู่บนปรัชญาที่ต่างกัน สองศาสตร์นี้มีส่วนที่ทับซ้อนกันอยู่มาก ดังเช่น นักคณิตศาสตร์ประยุกต์ใช้สิ่งที่มักเรียกว่าคณิตศาสตร์บริสุทธิ์ ในการสร้างแบบจำลองสิ่งที่เกิดในโลกแห่งความเป็นจริง ในขณะที่นักคณิตศาสตร์บริสุทธิ์มักมีแรงบันดาลใจในการทำวิจัยจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติหรือเหตุการณ์ทางสังคม

อ้างอิง
-------

1. ↑  ดูตัวอย่างหัวข้อของงานที่เขียนโดยThomas Simpson จากกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18: *Essays on Several Curious and Useful Subjects in Speculative and Mixed Mathematicks*, *Miscellaneous Tracts on Some Curious and Very Interesting Subjects in Mechanics, Physical Astronomy and Speculative Mathematics*.
2. ↑  Andy Magid, Letter from the Editor, in *Notices of the AMS*, November 2005, American Mathematical Society, p.1173.
**ราชสีห์กับหนู** เป็นซิงเกิลของธีรภัค มณีโชติ feat. สิงโต นำโชค ในปี พ.ศ. 2559 สังกัดค่ายเพลงมิวสิกมูฟเรคคอร์ดส‎ ในเครือมิวสิกมูฟเอนเตอร์เทนเมนต์ ประพันธ์คำร้อง-แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย ธีรภัค มณีโชติ เพลงนี้ออกจำหน่ายในวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

เพลงนี้เป็นเพลงที่ 2 ในโปรเจคท์ Simple man by Ten Teerapak โปรเจคท์ของโปรดิวเซอร์ มือทองเต็น ธีรภัค มณีโชติ ที่ได้ชวน "สิงโต นำโชค" มาเป็นคนถ่ายทอด

โดยเพลงนี้นั้นเป็นเพลงรักที่พูดถึง เพลย์บอยคนหนึ่งที่เหมือนราชสีห์ ที่มาตกหลุมรักกับสาวน่ารักที่เหมือนหนู เป็นการนำนิทานอิสปชื่อดัง มาดัดแปลงเนื้อหาให้เป็นเพลงรักที่ไม่เหมือนใครเลย

การตอบรับ
---------

เพลง ราชสีห์กับหนู ได้อันดับสูงสุด 47 จากการจัดอันดับของอีเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอร์เพลย์ ประจำวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2559) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอร์เพลย์ | 47 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชสีห์กับหนู - เต็น ธีรภัค feat. สิงโต นำโชค (Simple Man) [Official Teaser]
2. ↑
**คดีระหว่างมาสเตอร์พีซเค้กช็อป กับคณะกรรมการสิทธิพลเมืองรัฐโคโลราโด**, 584 U.S. \_\_\_ (2018) เป็นคดีในศาลสูงสุดสหรัฐ ในประเด็นว่าเจ้าของบริการสาธารณะ (public accommodation) สามารถปฏิเสธบริการบางอย่างได้โดยอาศัยข้ออ้างเสรีภาพในการพูดและการปฏิบัติศาสนาเสรีตามการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญสหรัฐครั้งที่ 1 หรือไม่ ฉะนั้นจึงได้รับข้อยกเว้นจากกฎหมายซึ่งรับประกันการไม่เลือกปฏิบัติในบริการสาธารณะ โดยเฉพาะโดยการปฏิเสธให้บริการสร้างสรรค์ เช่น การทำเค้กแต่งงานแบบสั่งทำสำหรับการสมรสคู่สมรสเกย์ บนรากฐานความเชื่อทางศาสนาของเจ้าของ

คดีนี้มีใจความว่า มาสเตอร์พีซเค้กช็อป ร้านขนมปังในเมืองเลกวูด รัฐโคโลราโด ปฏิเสธออกแบบเค้กแต่งงานสั่งทำสำหรับคู่สมรสเกย์เนื่องจากความเชื่อทางศาสนาของเจ้าของ ฝ่ายคณะกรรมการสิทธิพลเมืองรัฐโคโลราโดซึ่งทำหน้าที่ประเมินคดีภายใต้รัฐบัญญัติต่อต้านการเลือกปฏิบัติรัฐโคโลราโดวินิจฉัยว่าร้านดังกล่าวเลือกปฏิบัติต่อคู่สมรส และออกคำสั่งจำเพาะต่อร้านดังกล่าว เจ้าของร้านอุทธรณ์ภายในรัฐซึ่งยืนยันคำวินิจฉัยของคณะกรรมการฯ ร้านดังกล่าวจึงนำคดีขึ้นสู่ศาลสูงสุด

ศาลสูงสุดสหรัฐมีคำวินิจฉัยฝ่ายข้างมาก 7–2 วินิจฉัยบนมูลเหตุอย่างแคบว่าคณะกรรมการฯ มิได้ใช้ความเป็นกลางทางศาสนา ละเมิดสิทธิของแจ็ก ฟิลลิปส์ เจ้าของมาสเตอร์พีซ และกลับคำวินิจฉัยของคณะกรรมการฯ ศาลฯ มิได้วินิจฉัยจุดตัด (intersection) ในวงกว้างของกฎหมายต่อต้านการเลือกปฏิบัติ การใช้เสรีภาพทางศาสนา และเสรีภาพในการพูด เนื่องจากผลของคณะกรรมการฯ ที่ขาดความเป็นกลางทางศาสนา
*ระวังสับสนกับ ปลาสลิดทะเล*

**วงศ์ปลากะพงสลิด** หรือ **วงศ์ปลาหางเสือ** (อังกฤษ: Drummer, Sea chub, Rudderfish) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งทะเลวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลากะพง (Perciformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Kyphosidae ซึ่งมาจากภาษากรีกคำว่า *κυφος* (kyphos) หมายถึง "โหนก"

มีลักษณะโดยรวม คือ เป็นปลาขนาดกลาง ลำตัวป้อม แบนข้าง ครีบหางเว้าตื้น ส่วนหัวมน ปากมีขนาดเล็กคล้ายปลาสลิดทะเล ครีบหลังเชื่อมต่อเป็นครีบเดียว เป็นปลาทะเลทั้งหมด มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง มักหากินอยู่กลางน้ำ ถึงใกล้ผิวน้ำในแนวปะการัง, กองหินใต้น้ำ และวัสดุลอยน้ำต่าง ๆ หลายชนิดพบตามแนวปะทะคลื่น หรือ อ่าวที่มีคลื่นลมรุนแรง กินแพลงก์ตอนสัตว์และเศษอาหารบนผิวน้ำเป็นอาหาร ในแหล่งดำน้ำหลายแห่งมักพบปลาในวงศ์นี้กินขนมปังจากนักท่องเที่ยวเป็นอาหาร 

สามารถแบ่งออกได้เป็น 42 ชนิด จากทั้งหมด 15 สกุล ซึ่งยังสามารถแบ่งออกได้เป็นวงศ์ย่อยอีก 5 วงศ์ด้วยกัน คือ

* Girellinae
* Kyphosinae
* Microcanthinae
* Parascorpidinae
* Scorpidinae

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Kyphosidae". *fishbase.org*.
2. ↑  "Seafriends - Kyphosidae, drummers". *seafriends.org.nz*.
3. ↑  "Kyphosidae". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Kyphosidae***
คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ปลาดุกทะเล**

**วงศ์ปลาดุกทะเล** (อังกฤษ: Eeltail catfishes, Coral catfishes, Eel catfishes, Stinging catfishes) เป็นวงศ์ปลากระดูกแข็ง ในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Plotosidae (/โพล-โต-ซิ-ดี/)

มีลักษณะสำคัญคือ มีหนวด 4 คู่ คือ หนวดที่บริเวณมุมปากทั้งปากบนและปากล่าง และที่คาง ครีบหลังมีเงี่ยงเป็นฟันเลื่อย ไม่มีครีบไขมัน ครีบหลัง ครีบหางและครีบก้นยาวติดต่อกัน โดยที่ส่วนคอดหางเป็นต้นไปเรียวเล็กลงทำให้แลดูคล้ายปลาไหล อันเป็นที่มาของชื่อเรียกในภาษาอังกฤษ

เป็นปลาทะเล ที่มักอาศัยอยู่ใกล้ชายฝั่ง ตามแนวปะการังหรือกอสาหร่าย โดยมีพบเข้าไปอยู่ในแหล่งน้ำกร่อยหรือน้ำจืดด้วย เช่น ปากแม่น้ำ หรือป่าชายเลน ในวัยเล็กมักอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง หากินในเวลากลางคืน

พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในทะเลแถบมหาสมุทรแปซิฟิกและอินเดีย ตั้งแต่ทะเลญี่ปุ่น จนถึงฟิจิ, ปาปัวนิวกินีและโอเชียเนีย มีทั้งหมด 35 ชนิด ใน 10 สกุล (ดูในตาราง) สำหรับในประเทศไทยพบเป็นชนิดที่สำคัญ 2 ชนิด คือ ปลาดุกทะเลลาย (*Plotosus lineatus*) และปลาดุกทะเลยักษ์ (*P. canius*) ซึ่งนิยมตกเป็นเกมกีฬา, เลี้ยงเป็นปลาสวยงาม และบริโภคกันเป็นอาหาร ซึ่งในปลาดุกทะเลยักษ์นั้น ถือเป็นชนิดที่ใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้ โดยยาวได้ถึง 1.5 เมตร มีน้ำหนักหนักได้ถึงเกือบ 10 กิโลกรัม และในชนิดปลาดุกทะเลลายมีรายงานว่าที่เงี่ยงแข็งนั้นมีพิษร้ายแรงถึงขนาดแทงมนุษย์เสียชีวิตได้

ปลาในวงศ์นี้ นอกจากใช้ชื่อว่า "ปลาดุกทะเล" หรือ "ปลาปิ่นแก้ว" แล้วยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ เช่น "สามแก้ว" หรือ "เป็ดแก้ว" เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "มีนวิทยา". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-03-03. สืบค้นเมื่อ 2011-10-09.
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
3. ↑  ["*Plotosus canius* (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-02. สืบค้นเมื่อ 2011-10-09. *Plotosus canius* (อังกฤษ)]
4. ↑  Nelson, Joseph S. (2006). *Fishes of the World*. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.
5. ↑  เก็บถาวร 2012-03-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ดุกทะเล ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org (อังกฤษ)
*ความหมายอื่น: ปลาที่มีลักษณะคล้ายปลากระโทง ดูที่ ปลากระโทงดาบ*

**วงศ์ปลาดาบ** หรือ **วงศ์ปลาดาบเงิน** (อังกฤษ: Cutlassfish, Hairtail, Scabbardfish, Walla Walla; วงศ์: Trichiuridae) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Trichiuridae อยู่ในอันดับปลากะพง (Perciformes)

มีลำตัวเพรียวยาวเหมือนปลาไหล ด้านข้างแบนมาก ส่วนหัวแหลมลาดต่ำไปข้างหน้า ปากล่างยื่น มีฟันคมแข็งแรงเห็นได้ชัดเจน ลำตัวเรียวแหลมเป็นเส้นไปทางหาง แต่ไม่มีครีบหาง ครีบหลังยาวเกือบตลอดแนวสันหลังยกเว้นใกล้หัว ครีบก้นเป็นเพียงแถวของหนามแข็งขนาดเล็กโผล่จากสันท้องไม่มี ครีบท้อง หรือมีแต่เล็กมาก ไม่มีเกล็ด ผิวหนังมีสีเงินหรือสีเทา

พบกระจายพันธุ์ในทะเลแถบชายฝั่ง และพบอาจได้บริเวณปากแม่น้ำ

มีทั้งหมด 10 สกุล ประมาณ 40 ชนิด แบ่งออกได้เป็น 3 วงศ์ย่อย โดยชนิดที่พบได้บ่อย เช่น ปลาดาบเงินใหญ่ (*Trichiurus lepturus*) 

เป็นปลาเศรษฐกิจจำพวกหนึ่ง สามารถนำมาใช้บริโภคได้ทั้งบริโภคสดและแปรรูปเช่น ทำเป็นลูกชิ้นปลา, ปลาเค็ม, ปลาแห้ง เป็นต้น

โดยคำว่า Trichiuridae นั้นมาจากภาษากรีกคำว่า thrix หมายถึง "เส้นผม" บวกกับคำว่า oura หมายถึง "หาง"

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
2. ↑  เก็บถาวร 2012-03-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ดาบเงิน น. ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
3. ↑  "การแปรรูปผลิตภัณฑ์จากปลาน้ำจืด". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-04-30. สืบค้นเมื่อ 2012-03-06.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ปลาดาบ**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Family Trichiuridae - Cutlassfishes จาก Fishbase.org (อังกฤษ)
**สวนโยโยงิ** (ญี่ปุ่น: 代々木公園; โรมาจิ: *Yoyogi kōen*; อังกฤษ: Yoyogi Park) เป็นสวนสาธารณะในโยโยงิกามิโซโนโจะ เขตชิบูยะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ติดกับสถานีรถไฟฮาราจูกุและศาลเจ้าเมจิ

สวนนี้เป็นสถานที่ยอดนิยมในโตเกียว โดยเฉพาะในวันอาทิตย์ซึ่งเปิดให้ประชาชนทั่วไปสามารถใช้พื้นที่ในการเล่นดนตรี แสดงผลงานศิลปะของตนเอง และอื่น ๆ ได้ ในฤดูใบไม้ผลิ มีผู้คนพันกว่าคนเข้ามาชมต้นซากูระในช่วงเทศกาล*ฮานามิ* ภายในสวนมีบริเวณปิกนิก เส้นทางจักรยาน ที่เช่าจักรยาน และสนามกีฬาสาธารณะ

ประวัติ
-------

สวนโยโยงิและศาลเจ้าเมจิมองจากข้างบน
นักเต้นแนวร็อกอะบิลลีในสวนช่วงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014
สวนโยโยงิเคยเป็นบริเวณที่เครื่องบินบินขึ้นสู่ท้องฟ้าได้สำเร็จเป็นครั้งแรกในญี่ปุ่น โดยกัปตันโยชิโตชิ โทกูงาวะในวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1910 จากนั้นกลายเป็นพื้นที่สำหรับเคลื่อนกำลังทหาร ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1945 บริเวณนี้กลายเป็นที่พักสำหรับเจ้าหน้าที่ชาวอเมริกัน

ต่อมาในปี 1964 ได้รับเลือกให้เป็นพื้นที่จัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพ อาคารสนามกีฬาได้รับการออกแบบโดยเค็งโซ ทังเงะ และยังคงตั้งอยู่ในบริเวณใกล้เคียง

ใน ค.ศ. 1967 พื้นที่โรงยิมทางเหนือและศาลเจ้าเมจิตอนใต้ส่วนใหญ่ได้รับการเปลี่ยนแปลงเป็นสวนสาธารณะโยโยงิ

ในการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ฝ่ายบริหารกรุงโตเกียวได้ประกาศแผนการก่อสร้างสนามกีฬาขนาดจุคนได้ 100,000 คนขึ้นภายในสวนโยโยงิ แต่เมื่อญี่ปุ่นไม่ได้รับคัดเลือกเป็นเจ้าภาพในครั้งนั้นและเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 แผนดังกล่าวได้ถูกล้มเลิกและเปลี่ยนเป็นการพัฒนาสนามกีฬาโอลิมปิกแห่งชาติโตเกียวที่มีอยู่เดิมแทน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Roman A. Cybriwsky (1 February 2011). *Historical Dictionary of Tokyo*. Scarecrow Press. p. 275. ISBN 978-0-8108-7238-7. สืบค้นเมื่อ 3 December 2012.
2. ↑  "Profile of the basketball court at Yoyogi Park". courtsoftheworld.com
3. ↑  Ikuhiko Hata; Yasuho Izawa; Christopher Shores (5 April 2012). *Japanese Army Fighter Aces: 1931-45*. Stackpole Books. p. 1. ISBN 978-0-8117-1076-3. สืบค้นเมื่อ 3 December 2012.
4. ↑  Toyoko Yamazaki; V. Dixon Morris (2008). *Two Homelands*. University of Hawaii Press. p. 551. ISBN 978-0-8248-2944-5. สืบค้นเมื่อ 3 December 2012.
5. ↑  Allison Lee Palmer (30 September 2009). *The A to Z of Architecture*. Scarecrow Press. p. 265. ISBN 978-0-8108-6895-3. สืบค้นเมื่อ 3 December 2012.
6. ↑  Morris Low (30 April 2006). *Japan On Display: Photography and the Emperor*. Taylor & Francis. p. 106. ISBN 978-0-415-37148-3. สืบค้นเมื่อ 3 December 2012.
7. ↑  "Tokyo 2016 Olympics". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-03-12. สืบค้นเมื่อ 2009-10-30.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Yoyogi Park
* Tokyo Metropolitan Parks Guide, Yoyogi Information เก็บถาวร 2010-08-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* ญี่ปุ่น

 |
**วงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ** หรือ **วงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้ปลอม** (อังกฤษ: False pipefish, Ghost pipefish, Tubemouth fish) เป็นวงศ์ของปลาทะเลกระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathiformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Solenostomidae (มาจากภาษากรีกคำว่า solen หมายถึง ท่อ, หลอด หรือช่องทาง กับ *στομα* (stoma) หมายถึง ปาก)

มีรูปร่างโดยรวม คือ เหมือนกับปลาจิ้มฟันจระเข้ขนาดเล็ก คือมีลำตัวยาวเหมือนกิ่งไม้ ปากยาวเป็นท่อ แต่มีความแตกต่างกัน คือ มีครีบที่พัฒนาให้มีขนาดกว้างใหญ่เมื่อเทียบกับขนาดของลำตัว เป็นครีบที่โดดเด่นทั้งครีบข้างลำตัว, ครีบหลัง, ครีบหาง และยังมีครีบพิเศษ คือ ครีบใต้ท้องที่ม้าน้ำและปลาจิ้มฟันจระเข้ทั่วไปไม่มี ซึ่งครีบขนาดใหญ่นี้สามารถจะหุบเก็บแนบกับลำตัว หรือคลี่กางให้กว้างใหญ่ได้คล้ายกับพัด ที่เมื่อคลี่กางครีบสุดตัวแล้วจะแลดูสวยงาม นอกจากนี้แล้วยังมีลักษณะเฉพาะที่โดดเด่น คือ ตลอดทั่วทั้งตัวมีติ่งเนื้อหรือสีสันที่กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม สำหรับการพรางตัวได้เป็นอย่างดี

เป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวเต็มที่ไม่เกิน 15 เซนติเมตร มีพฤติกรรมหากินในเวลากลางคืน โดยกินอาหาร เช่น กุ้งขนาดเล็ก มักจะลอยตัวนิ่ง ๆ เพียงลำพังตัวเดียวหรือเป็นคู่ในแนวปะการังหรือกอสาหร่ายในทะเลเขตร้อน ตั้งแต่ทวีปเอเชีย ถึงแอฟริกา

การจำแนก
--------

มีเพียงสกุลเดียว พบ 5 ชนิด (ในขณะที่บางข้อมูลจัดให้มีเพียง 3 ชนิด) ได้แก่

* ***Solenostomus***
	+ *Solenostomus armatus* Weber, 1913
	+ *Solenostomus cyanopterus* Bleeker, 1854
	+ *Solenostomus halimeda* Orr, Fritzsche and Randall, 2002
	+ *Solenostomus leptosoma* Tanaka, 1908
	+ *Solenostomus paradoxus* (Pallas, 1770)

ในน่านน้ำไทยพบประมาณ 3 ชนิด ทุกชนิดเป็นปลาที่หาพบได้ยากมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sepkoski, Jack (2002). "A compendium of fossil marine animal genera". *Bulletins of American Paleontology*. **364**: 560. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-10. สืบค้นเมื่อ 2008-01-08.
2. 1 2  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. 1 2  จาก fishbase.org
4. 1 2   Orr, J.W. & Pietsch, T.W. (1998). Paxton, J.R. & Eschmeyer, W.N.. ed. *Encyclopedia of Fishes*. San Diego: Academic Press. p. 169. ISBN 0-12-547665-5.
5. ↑  หน้า 108-109, *คู่มือปลาทะเล* โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (ตุลาคม, 2551) ISBN 978-974-484-261-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Solenostomidae*** 

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Solenostomus ที่วิกิสปีชีส์

* รวมรูปถ่ายปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจทั้ง 5 ชนิด
**เนื้อคู่ฯ อยากดูเรื่อย ๆ** คือละครชุด 3 ตอนสุดท้ายที่ไม่ได้ออกอากาศเนื่องจากการถูกถอดออกจากผังอย่างกะทันหัน โดยได้นำออกมาฉายอีกครั้งโรงภาพยนตร์เมเจอร์รัชโยธินเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 และในที่สุดก็ได้ออกเป็นชุด ซีดีออกมาจำหน่าย โดยประกอบไปด้วย 3 ตอนสุดท้ายที่ไม่ได้ออกอากาศได้แก่ตอน 'ข่มใจเอาไว้คิดถึงหน้าพ่อแม่ของเธอไว้' , 'ยื้อ... ก็เหมือนเราจะยิ่งเหนื่อย' และ 'จากวันนี้จะมีเรา เราและนาย' และได้มีข้อเรียกร้องจากท่านผู้ชมให้มีการฉายละครเรื่องนี้อีกครั้งเป็นกรณีพิเศษ โดยจะเริ่มออกอากาศ 3 ตอนสุดท้ายคือ วันที่ 16 สิงหาคม - 19 สิงหาคม พ.ศ. 2554 เวลา 20.00 น. ทางช่อง เพลย์ แชนแนล

เรื่องย่อ
---------

หลังจากเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ เมื่อโจไปลบหลู่ท่านเทพเจ้าทันไดของญี่ปุ่น จึงทำให้เกิดแผ่นดินไหวและภัยพิบัติอย่างรุนแรงจนเพื่อนๆชาวคอนโดสวัสดีทวีสุขเกือบเอาชีวิตไม่รอด ในที่สุดเหตุการณ์ก็สงบลง แต่ไม่ทันไร โจศักดิ์ ชาญนารี และเพื่อนๆก็ต้องช็อกแทบสิ้นสติอีกครั้ง เมื่อภาพที่เห็นหลังจากลงไปชั้นใต้ดินที่ญี่ปุ่นกลับกลายเป็นคุณวีและขวัญใจกำลังนอนเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยกัน 2 ต่อ 2 โดยเหตุการณ์หลังจากนี้ จะแบ่งได้เป็น 3 ตอน คือ

### ข่มใจเอาไว้ คิดถึงหน้าพ่อแม่ของเธอไว้

หลังจากเพื่อนๆเห็นภาพที่ไม่คาดว่าจะเกิดขึ้น คุณวี และ ขวัญใจจึงตกลงกันว่าจะบอกทุกคนไป ว่าทั้งสองยังไม่ได้ทำอะไรกัน และในเมื่อเพื่อนๆทุกคนไม่เชื่อคำโกหกนั้น จึงได้ออกอุบายมาจับผิดผู้ร้ายปากแข็งทั้งสอง ให้รับสารภาพให้ได้

### ยื้อ... ก็เหมือนเราจะยิ่งเหนื่อย

เรื่องราวหากนับจากตอนที่ภูผาแต่งงานกับธิดา มันก็เป็นเวลา 3 เดือนแล้ว และจะเป็นเวลาที่ภูผาจะได้หย่ากับธิดา เพื่อที่จะได้ไปแต่งงานกับจิ๊บ คู่หมั้นของภูผา แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลกทำให้ภูผาหลงรักธิดาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น จึงทำทุกวิถีทางเพื่อยื้อเวลาออกไปให้มากที่สุดให้ได้ แม้ว่านั่นจะหมายถึงการบอกความรู้สึกที่เขามีอยู่กับธิดาก็ตาม

### จากวันนี้จะมีเรา เราและนาย

เมื่อในที่สุด คุณวีลงเอยกับขวัญใจ และ ภูผาลงเอยกับธิดา โจ จึงกลายเป็นคนเดียวที่ไม่มีคู่ เหตุเกิดจากความเหงา ความโดดเดี่ยว และสัญญาที่ทั้งสองสาวให้ไว้กับโจเมื่อตอนย้ายเข้ามาอยู่คอนโดใหม่ๆ จึงเกิดศึกชิงนางขึ้น ขวัญใจและธิดาจะเลือกใคร ? จะเลือกเพื่อนสนิทอย่างโจ หรือคนสำคัญอย่าภูผาและคุณวี??
**วงศ์ปลางวงช้าง** (อังกฤษ: Elephantfish, Freshwater elephantfish, Mormyrid) วงศ์ปลาในชั้นปลากระดูกแข็งจำพวกหนึ่ง อยู่ในอันดับปลาลิ้นกระดูก (Osteoglossiformes) ซึ่งเป็นอันดับร่วมกับปลาตะพัดหรือปลาอะโรวาน่า และปลาอะราไพม่าหรือปลาช่อนอเมซอน รวมทั้งปลากรายด้วย ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Mormyridae 

พบเฉพาะในทวีปแอฟริกา มีทั้งหมด 18 สกุล และหลายชนิด จนถึงปัจจุบันพบกว่า 200 ชนิด มีลักษณะสำคัญคือ เป็นปลาที่มีรูปร่างแบนข้างและเพรียวยาว ข้อหางคอดเล็ก ครีบหางเล็กและสั้น ครีบหลังยาวและต่อติดกันเป็นแผง ส่วนหัวกลมมนอย่างเห็นได้ชัด ส่วนมากเล็กและงุ้มลง ในบางสกุลและบางสายพันธุ์ ปากมีลักษณะยื่นยาวออกมาคล้ายงวงช้าง จึงทำให้เป็นที่มาชื่อสามัญ ตามีขนาดเล็ก สีลำตัวมักมีสีดำหรือสีน้ำตาลเทาหรือสีเทา

มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง หากินตามพื้นท้องน้ำ อาหารได้แก่ ลูกปลาและลูกกุ้งขนาดเล็ก รวมทั้งสิ่งมีชีวิตหน้าดินเล็ก ๆ ขนาดเล็กสุดเพียง 5 เซนติเมตร ใหญ่สุด คือ *Mormyrops anguilloides*  ที่มีขนาด 1.5 เมตร เป็นปลาที่มีความสามารถพิเศษคือ สามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าอย่างอ่อน ๆ ได้ เพื่อช่วยในการนำทาง, หาอาหาร และติดต่อสื่อสารกันเองด้วยนอกจากประสาทสัมผัสที่บริเวณปากที่ยื่นยาวออกมา

ซึ่งนักวิทยาศาสตร์ได้ทำการศึกษาแล้วพบว่า ปลาในวงศ์นี้มีน้ำหนักของสมองเมื่อเทียบกับน้ำหนักตัวแล้วเทียบเท่ากับน้ำหนักสมองของมนุษย์เลยทีเดียว นับได้ว่าเป็นปลาที่มีความเฉลียวฉลาดมากทีเดียว

มีความสำคัญ คือ นิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงามในหลายชนิด และใช้บริโภคเป็นอาหารพื้นเมืองในปลาที่มีขนาดใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Mormyrus kannume* โลมาไซส์มินิ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-11-22. สืบค้นเมื่อ 2011-09-29.

* Family Mormyridae - Elephantfishes (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Mormyridae***
**วงศ์ปลาคาราซินไม่มีฟัน** (อังกฤษ: Toothless characins; ชื่อวิทยาศาสตร์: Curimatidae) เป็นวงศ์ของปลาน้ำจืดวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลาคาราซิน (Characiformes) 

มีรูปร่างลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาอินซีเน็ต (Prochilodontidae) ซึ่งอยู่ในอันดับเดียวกันมาก และเคยถูกจัดรวมเป็นวงศ์เดียวกันด้วย  เว้นแต่ปลาในวงศ์นี้ไม่มีฟันกราม ถึงแม้ว่าจะมีแผงฟันขนาดเล็กในคอหอยก็ตาม โดยมีพฤติกรรมส่วนใหญ่คล้ายกับปลาในวงศ์ปลาอินซีเน็ต คือ ใช้ปากคุ้ยเขี่ยหาอาหารตามพื้นท้องน้ำเป็นหลัก ซึ่งได้แก่ สัตว์น้ำขนาดเล็กหรือแมลงน้ำ มีขนาดใหญ่เต็มที่ได้ 45 เซนติเมตร

มีการกระจายพันธุ์อยู่ในลุ่มแม่น้ำหลัก ๆ ในทวีปอเมริกาใต้ตั้งแต่ตอนใต้ของคอสตาริกาจนถึงตอนเหนือของอาร์เจนตินาและเปรูจรดชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก มีทั้งหมด 95 สกุล ซึ่งชื่อในภาษาถิ่นของปลาวงศ์นี้เป็นภาษาสเปนและโปรตุเกสว่า "Curimbatá" หรือ "Curimba" เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในท้องถิ่นเป็นปกติ

### การจำแนก

* *Curimata* (13 ชนิด)
* *Curimatella* (5 ชนิด)
* *Curimatopsis* (5 ชนิด)
* *Cyphocharax* (35 ชนิด)
* *Potamorhina* (5 ชนิด)
* *Psectogaster* (8 ชนิด)
* *Pseudocurimata* (6 ชนิด)
* *Steindachnerina* (22 ชนิด)

ดูเพิ่ม
-------

* วงศ์ปลาอินซีเน็ต (Prochilodontidae)

อ้างอิงและเชิงอรรถ
------------------

1. ↑  "Prochilodontinae". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. ปรากฏว่า Prochilodontinae คือชื่อพ้องของ Prochilodontidae ซึ่งก็คือวงศ์ปลาอินซีเน็ต อันแสดงว่าเมื่อก่อนเคยถูกรวมเป็นวงศ์เดียวกันมาก่อน
2. ↑  Weitzman, S.H. & Vari, R.P. (1998). Paxton, J.R. & Eschmeyer, W.N.. ed. *Encyclopedia of Fishes*. San Diego: Academic Press. p. 103. ISBN 0-12-547665-5.
3. ↑  "Curimatidae". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

*
*สำหรับงูเขียวจำพวกอื่น ดูที่: งูเขียว*

**งูเขียวหางไหม้** เป็นงูที่อยู่ในสกุล *Trimeresurus* ในวงศ์งูแมวเซา (Viperidae) 

มีรูปร่างโดยรวม คือ มีหัวยาวมนใหญ่เป็นรูปสามเหลี่ยม คอเล็ก ตัวอ้วนสั้น ปลายหางมีสีแดง ลำตัวมีสีเขียวอมเหลืองสด บางตัวมีสีเขียวอมน้ำเงิน หางสีแดงสด บางตัวมีหางสีแดงคล้ำเกือบเป็นสีน้ำตาล อันเป็นที่มาของชื่อ จัดเป็นงูพิษอ่อน ผิดไปจากงูสกุลหรือชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน โดยผู้ที่ถูกกัดจะไม่ถึงกับเสียชีวิต นอกจากเสียแต่ว่ามีโรคหรืออาการอื่นแทรกแซง โดยผู้ที่ถูกกัดจะมีอาการปวดอย่างรุนแรงทันทีที่ถูกกัด แล้วค่อย ๆหายใน 5-6 ชั่วโมง บริเวณที่ถูกกัดจะบวมอย่างรวดเร็วในระยะ 3-4 วันแรก จากนั้นจะค่อย ๆ ยุบบวมในเวลา 5-7 วัน อาจจะมีเลือดออกจากรอยเขี้ยว แต่ไม่มาก หากมีอาการมากกว่านี้ถือว่าเป็นอาการหนัก

เป็นงูที่เลื้อยช้า ๆ ไม่รวดเร็ว มีนิสัยดุและฉกกัดเมื่อเข้าใกล้ ชอบอาศัยตามซอกชายคา, กองไม้, กระถางต้นไม้, กอหญ้า ออกหากินในเวลากลางคืนทั้งบนต้นไม้ และตามพื้นดินที่มีหญ้ารก ๆ โดยกิน นก, จิ้งจก, ตุ๊กแก, สัตว์ฟันแทะ รวมถึงสัตว์สะเทินบกสะเทินน้ำต่าง ๆ เป็นอาหาร ขณะเกาะนอนบนกิ่งไม้ จะใช้ลำตัวและหางรัดพันยึดกับกิ่งไม้ไว้ โดยปกติ เป็นงูที่ออกลูกเป็นตัวครั้งละประมาณ 8-12 ตัว แต่ก็มีบางชนิดเหมือนกันที่ออกลูกเป็นไข่

พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงหมู่เกาะแปซิฟิก พบประมาณ 35 ชนิด ในประเทศไทย พบชุกชุมในภาคกลางและภาคตะวันออก เช่น งูเขียวหางไหม้ท้องเหลือง (*T. trigonocephalus*), งูเขียวหางไหม้ลายเสือ (*T. purpureomaculatus*), งูหางแฮ่มกาญจน์ (*T. kanburiensis*), งูปาล์ม (*T. puniceus*) เป็นต้น โดยมีชนิดที่ค้นพบใหม่ คือ งูเขียวหางไหม้ภูเก็ต (*T. phuketensis*) ที่พบในป่าดิบชื้น ในจังหวัดภูเก็ต เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2552

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "*Trimeresurus*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
2. ↑  McDiarmid RW, Campbell JA, Touré T. 1999. *Snake Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference, Volume 1*. Herpetologists' League. 511 pp. ISBN 1-893777-00-6 (series). ISBN 1-893777-01-4 (volume).
3. ↑  งูเขียวหางไหม้
4. 1 2  "งูเขียวหางไหม้". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-24. สืบค้นเมื่อ 2013-01-13.
5. ↑  "ทีมมูลนิธิฯ พบ"งูเขียวหางไหม้ภูเก็ต"พันธุ์ใหม่ของโลก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-09-01. สืบค้นเมื่อ 2013-01-13.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* งูเขียวหางไหม้

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Trimeresurus ที่วิกิสปีชีส์
**รัฐสภาแห่งไอร์แลนด์** (ไอริช: *Parlaimint na hÉireann*) เป็นสภานิติบัญญัติอาณาจักรลอร์ดแห่งไอร์แลนด์ ซึ่งต่อมาคือราชอาณาจักรไอร์แลนด์ ตั้งแต่ปีค.ศ. 1297 จนถึงค.ศ. 1800 โดยมีรูปแบบมาจากรัฐสภาแห่งอังกฤษโดยตั้งแต่ค.ศ. 1537 เป็นต้นมาประกอบด้วยสองสภา ได้แก่ สภาขุนนาง และสภาสามัญชน เหล่าขุนนางนั้นเป็นสมาชิกในระบบบรรดาศักดิ์ (ขุนนางแห่งอาณาจักร) และบิชอป (ขุนนางแห่งจิตวิญญาณ ซึ่งภายหลังการปฏิรูปศาสนาเรียกเป็น บิชอปแห่งศริสตจักรไอร์แลนด์) ส่วนสมาชิกสภาสามัญชนมาจากการเลือกตั้งทางตรงแต่มีข้อจำกัดมากมายในการให้สิทธิออกเสียง รัฐสภาไอร์แลนด์มีที่ทำการหลายแห่งด้วยกัน ได้แก่ ไลนส์เตอร์ มันสเตอร์ และในช่วงหลังย้ายมาที่ดับลิน ในอาสนวิหารไครสต์เชิร์ช (ศตวรรษที่ 15) ปราสาทดับลิน (จนถึงค.ศ. 1649) ชิเชสเตอร์เฮาส์ (ค.ศ. 1661-1727) โรงเรียนบลูโคท (ค.ศ. 1729-1731) และสุดท้ายได้ก่อสร้างที่ทำการรัฐสภาที่คอลเลจ กรีน

พระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1800 ได้รวมเอาราชอาณาจักรไอร์แลนด์กับราชอาณาจักรบริเตนใหญ่เข้าด้วยกันเป็นสหราชอาณาจักรแห่งบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ รัฐสภาของทั้งสองประเทศจึงได้รวมกันเป็นรัฐสภาสหราชอาณาจักร โดยมีที่ทำการ ณ พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ โดยมีการเพิ่มจำนวนขุนนางและสมาชิกสภาสามัญชนของไอร์แลนด์เข้าไป

หมายเหตุ
--------

1. ↑  ระบบสามสภา จนถึงปีค.ศ. 1537

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Richardson 1943 p.451
2. ↑  Bray 2006 pp.18, 52; "[1537 (28 Hen. 8) c. 12] An Act against proctors to be any member of the Parliament. Rot. Parl. cap. 19.". *The Statutes at Large Passed in the Parliaments Held in Ireland*. Vol. Vol.1: 1310–1612. B. Grierson. 1765. pp. 102–103. `{{cite book}}`: `|volume=` has extra text (help)
3. ↑  Moody, Theodore William; Martin, Francis X.; Byrne, Francis John (2005). *A New History of Ireland: Maps, genealogies, lists*. Clarendon Press. p. 605. ISBN 9780198217459.
**วงศ์งูเหลือม** (อังกฤษ: Python) เป็นวงศ์ของงูไม่มีพิษขนาดใหญ่ นับเป็นงูที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกที่ยังคงสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน ใช้ชื่อวงศ์ว่า Pythonidae

มีลักษณะโดยรวม คือ มีกระดูกพรีแมคซิลลามีฟันยกเว้นในสกุล *Aspidites* ที่ไม่มี กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวกันตามยาว ช่องเปิดตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัล ขากรรไกรมีกระดูกโคโรนอยด์ มีกระดูกของรยางค์ต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัล ขากรรไกรล่างมีกระดูกโคโรนอยด์ มีกระดูกของรยางค์ขาคู่หลังที่ยังลดรูปไม่หมดและเป็นแท่งขนาดเล็กที่มองเห็นได้ทางช่องเปิดทวารร่วม มีกระดูกเชิงกรานขนาดเล็กที่ยังลดรูปไม่หมดฝังอยู่ในกล้ามเนื้อของลำตัว มีปอดข้างซ้ายใหญ่ มีท่อนำไข่มั้งสองข้างเจริญเท่ากัน

มีแอ่งรับคลื่นความร้อนกระจายอยู่บริเวณขอบปากบนและล่าง เป็นงูขนาดใหญ่และไม่มีพิษ จึงมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรงและเรี่ยวแรงพละกำลังมาก จึงใช้วิธีการรัดเหยื่อจนกระดูกหักและขาดใจตายจึงกลืนกินเข้าไปทั้งตัว ล่าเหยื่อด้วยการรอให้เข้ามาใกล้แล้วจึงเข้ารัด

มีการกระจายพันธุ์ในหลายภูมิประเทศทั้งป่าดิบชื้น, ทะเลทราย ไปจนเกาะแก่งต่าง ๆ กลางทะเล หรือในชุมชนเมือง ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำ พบตั้งแต่ทะเลทรายซาฮาราในทวีปแอฟริกา, เอเชียใต้, เอเชียตะวันออก และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงออสเตรเลีย มีขนาดตั้งแต่ 30 เซนติเมตร จนถึงกว่า 10 เมตร แต่มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 1 เมตร หากินทั้งบนบก, ในน้ำ และบนต้นไม้ โดยกินสัตว์เลือดอุ่นจำพวกสัตว์ปีกและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเป็นหลัก 

ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ ตัวเมียจะเป็นผู้ดูแลไข่ด้วยการกกจนกระทั่งฟักเป็นตัว ปริมาณไข่ขึ้นอยู่กับอายุและความแข็งแรงของตัวเมีย 

มีทั้งหมด 10 สกุล 42 ชนิด เป็นงูที่มนุษย์รู้จักและคุ้นเคยเป็นอย่างดี คือ งูหลาม (*Python bivittatus*) และงูเหลือม (M*. reticulatus*) ซึ่งเป็นงูที่มีขนาดใหญ่และยาวที่สุดในโลก ในประเทศไทยพบ 3 ชนิด คือ งูหลาม, งูเหลือม และงูหลามปากเป็ด (*P. curtus*) หลายชนิดนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง และมีราคาแพงอย่างยิ่งในตัวที่มีสีสันหรือลวดลายแปลกไปจากธรรมชาติ ซึ่งสามารถเพาะขยายพันธุ์กันได้ในที่เลี้ยง เช่น งูหลามบอล (*P. regius*) หลายชนิดใช้เนื้อ, กระดูกและหนังเป็นประโยชน์ได้ เช่น ใช้ทำเครื่องดนตรีบางประเภท หรือทำเป็นอุปกรณ์ใช้งาน เช่น กระเป๋า, รองเท้า, เข็มขัด หรือทำเครื่องรางของขลัง

ดูเพิ่ม
-------

* Boidae


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์งูเหลือม**

อ้างอิง
-------

1. ↑  McDiarmid RW, Campbell JA, Touré T. 1999. Snake Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference, vol. 1. Herpetologists' League. 511 pp. ISBN 1-893777-00-6 (series). ISBN 1-893777-01-4 (volume).
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
3. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* หน้า 406-407 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0
4. ↑  ตะกรุดหนังงูเหลือมมหาเสน่ห์ โชคลาภ
5. ↑  "กระเป๋าหนังงูเหลือม". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-25. สืบค้นเมื่อ 2011-10-19.
6. ↑  ซอด้วง
โอวเผิง วาดโดย อุตะงาวะ คุนิโยชิ
**โอวเผิง** (จีนตัวเต็ม : 歐鵬 / อังกฤษ : Ou Peng) สำเนียงแต้จิ๋วคือ อาวเผ็ง เป็นตัวละครสมมุติจากซ้องกั๋ง มีฉายาว่า **อีนทรีทองผยองเมฆ** (จีน : 摩雲金翅 / อังกฤษ : Golden Wings Brushing Against the Clouds) เป็นผู้กล้าอันดับที่ 48 ของเขาเหลียงซาน และเป็นคนที่ 12 ในตำแหน่ง 72 สหายดิน

เขาเกิดในตระกูลทหารที่เมืองหวงโจว (黃州 ท.อึงจิว ; ปัจจุบันคือเมืองหวงกัง มณฑลเหอเป่ย) บรรพบุรุษของเขารับราชการเป็นทหารรักษาพระองค์มาหลายชั่วอายุคน แม้ว่าในตอนแรก เขาได้ทำงานตามรอยบรรพบุรุษของเขา แต่แล้วเขาก็ทิ้งอาชีพทหารหลังจากทะเลาะกับหัวหน้าของเขา เขาตัดสินใจไปเป็นหัวหน้าโจรที่เขาประตูเหลือง (黃門山 ท.เขาอึงบุนซัว) ร่วมกับ เจี่ยงจิ้ง หม่าหลิน และ เถาจงว่าง

หลังจากที่เฉาไก้และพวก ได้ทำการช่วยซ่งเจียง ให้รอดตายจากการประหารที่เมืองกังจิว (江州 ; ปัจจุบันคือเมืองจิ่วเจียง มณฑลเจียงซี) และได้เดินทางผ่านเขาอึงบุนซัว โอวเผิงและอีก 3 คน ได้ขอเข้าร่วมกับเหลียงซาน ซึ่งซ่งเจียงก็อนุมัติตามคำขอ ในช่วงการรบที่บ้านสกุลจู้ (祝家村 ท.จอกเกจึง) เขาได้เข้ารบกับนางหู่ซานเหนียงอย่างดุเดือด แม้ว่าเขาจะเอาชนะนางไม่ได้ แต่ก็ได้แสดงฝีมือการรบให้ซ่งเจียงได้เห็น

ในช่วงการรบกับฟางล่า เขาเป็นหนึ่งในขุนพลภายใต้สังกัดของหลูจุ้นอี้ ในตอนที่เข้าโจมตีเมืองฮิมจิวนั้น เขาถูกผังว่านชุน (龐萬春 ท.พังบวนขุน) ยิงธนูใส่จนถึงแก่ความตาย

อ้างอิง
-------

* Keffer, David. "Outlaws of the Marsh: A Somewhat Less Than Critical Commentary". *Poison Pie Publishing House*. Retrieved 19 December 2016.
* Miyamoto, Yoko (2011). "Water Margin: Chinese Robin Hood and His Bandits" เก็บถาวร 2020-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *Demystifying Confucianism*. Retrieved 19 December 2016.
Species of flowering plant

***Adenia glauca*** เป็นชนิดของพืชมีดอกในวงศ์กะทกรก ถิ่นกำเนิดอยู่บริเวณทางตอนใต้ของแอฟริกา ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศบอตสวานา และ ทางเหนือของประเทศแอฟริกาใต้

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

สูงตั้งแต่ 0.5 เมตร ถึง 3.5 เมตร โดยลำต้นมีการขยายอวบอ้วนเป็นโขดอยู่เหนือพื้นดิน  เส้นผ่าศูนย์กลางกว้างได้ถึง 60 เซนติเมตร กิ่งลักษณะเป็นเถา ลำต้น กิ่ง และใบมีสีเขียวอมฟ้าเทา ลักษณะใบเป็นประกอบแบบนิ้วมือ (digitately compound) ค่อนข้างกลม ดอกสีอมเหลืองไม่ค่อยโดดเด่น พืชชนิดนี้เป็นพืชแยกเพศต่างต้นกันคือ ดอกเพศผู้ และดอกเพศเมียอยู่คนละต้น ออกดอกในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ 

*Adenia glauca* ในสวนสวนพฤกษศาสตรแห่งชาติเคอร์ส เทนบอส์ช แอฟริกาใต้

นิเวศวิทยา
----------

อยู่บริเวณทางตอนใต้ของแอฟริกา  พบในภูมิประเทศที่เป็นหินหรือบนเนินเขาทางตอนเหนือ บางครั้งขึ้นอยู่ตามซอกหิน ทำให้ส่วนลำต้นหรือโขดจมอยู่ระหว่างซอกหิน ในขณะที่ส่วนที่เหลือเจริญเติบโตอยู่ด้านบน

* Adenia glauca ในธรรมชาติ*Adenia glauca* ในธรรมชาติ

ประโยชน์และการนำไปใช้
---------------------

นิยมเลี้ยงเป็นไม้ประดับในหมู่ผู้ที่สนใจและนักสะสมพันธุ์ไม้แปลกหายากทั่งในประเทศไทยและต่างประเทศ ทั้งไม้ที่เพาะจากสวน และไม้ที่ขุดจากธรรมชาติ แต่ส่วนมากนิยมไม้ที่เพาะจากสวนเพราะลักษณะทรงที่สวยตั้งแต่ยังเล็ก และการขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ดนั้นทำได้ไม่ยาก การดูแลรักษานั้นไม่ยุ่งยาก สารมารถเลี้ยงได้เหมือนไม้อวบน้ำทั่วไป ข้อควรระวังคืออย่าชื้นและแฉะจนเกินไปเพราะจะทำให้เน่า และควรพรางแสงในส่วนของลำต้นหรือโขดไม่ให้โดนแสงแดดจัดโดยตรงเพราะจะทำให้ไหม้ การขยายพันธุ์โดยใช้กิ่งชำนั้นทำได้ แต่จะไม่มีส่วนของโขดเกิดขึ้นเหมือนไม้เพาะเมล็ด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Smith, Gideon (2017). *Field Guide to Succulents of Southern Africa*. Penguin Random House South Africa. ISBN 9781775843689.
2. ↑  Kirby, Gwithie (2013). *Wild Flowers of Southeast Botswana*. Penguin Random House South Africa. pp. 101–02. ISBN 9781775841357.
3. 1 2  "Adenia glauca". *The Encyclopedia of SUCCULENTS*. สืบค้นเมื่อ 27 May 2022.
4. ↑  Smith, Gideon (2017). *Field Guide to Succulents of Southern Africa*. Penguin Random House South Africa. ISBN 9781775843689.
5. ↑  "Adenia glauca". *worldofsucculents*. สืบค้นเมื่อ 27 May 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q2876008
* Wikispecies: Adenia glauca
* APDB: 114489
* EoL: 5742361
* EPPO: ADJGL
* GBIF: 5527800
* GRIN: 446775
* iNaturalist: 430609
* IPNI: 674085-1
* NCBI: 387506
* Plant List: kew-2621470
* POWO: urn:lsid:ipni.org:names:674085-1
* Species+: 29293
* Tropicos: 24200807

 |