recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ชิปมังก์** (อังกฤษ: chipmunk) เป็นกระรอกขนาดเล็กสกุลหนึ่ง อยู่ในสกุล *Tamias* จัดเป็นกระรอกดินจำพวกหนึ่ง กระจายพันธุ์เฉพาะในทวีปอเมริกาเหนือ และบางชนิดพบได้ในทวีปเอเชียตอนบนและตะวันออก

ชิปมังก์มีลักษณะคล้ายกับกระเล็น (*Tamiops* spp.) ซึ่งเป็นกระรอกต้นไม้และพบได้ในเอเชียอาคเนย์ คือ เป็นกระรอกขนาดเล็ก และมีลายแถบเป็นริ้วสีขาวและดำคล้ำลากผ่านบริเวณใบหน้าทั้งสองด้าน, หลัง และหาง สีขนตามลำตัวจะแตกต่างกันออกไปตั้งแต่สีเทาจนถึงสีน้ำตาลออกแดงต่างกันตามแต่ชนิด ขนาดโดยเฉลี่ย ความยาวลำตัวประมาณ 8–11.5 นิ้ว มีหางที่มีขนเป็นพวงฟูต่างจากกระเล็น ความยาวประมาณ 3–4 นิ้ว นอกจากนี้แล้วชิปมังก์ยังมีกระพุ้งแก้มที่ใช้สำหรับเก็บอาหารได้อีกด้วย

ชิปมังก์จะสร้างโพรงในระดับต่ำกว่าพื้นดิน ทางเข้าจะมีการปิดบังไว้ใต้ก้อนหินหรือพุ่มไม้ต่าง ๆ เป็นอย่างดี แม้จะอยู่ในโพรงแล้วก็ตาม ชิปมังก์ก็ยังเป็นสัตว์ที่ตื่นตัวตลอดเวลา มีการระแวดระวังภัยสูง เป็นสัตว์ที่กินอาหารได้หลากหลาย แต่ส่วนมากจะเป็น ลูกไม้ชนิดต่าง ๆ แม้กระทั่งลูกไม้ที่มีเปลือกแข็ง, ถั่ว, เมล็ดพืช, ข้าว, ไข่นก, แมลง แม้กระทั่งเห็ดรา

มีฤดูผสมพันธุ์ ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิของทุกปี ตัวเมียจะออกลูกครอกละ 2–8 ตัว ลูกชิปมังก์จะอยู่กับพ่อแม่เป็นเวลา 2 เดือนและหลังจากนั้นจะจากไปหาอาหารด้วยตนเอง หลังจากผ่านไป 5 เดือน ชิปมังก์วัยอ่อนจะเจริญเติบโตจนมีขนาดตัวโตเต็มวัย ในช่วงฤดูหนาวที่อากาศหนาว อาหารหายาก จะเข้าสู่การจำศีลด้วยการนอนอยู่นิ่ง ๆ ในโพรงของตัวเอง จนกว่าจะถึงฤดูร้อน ชิปมังก์มีอายุขัยโดยเฉลี่ยประมาณ 2–3 ปี

การจำแนก
--------

สกุลย่อย *Eutamias*

* *Eutamias sibiricus*

สกุลย่อย *Tamias*

* *Tamias striatus*

สกุลย่อย *Neotamias*

* *Neotamias senex*
* *Neotamias alpinus*
* *Neotamias bulleri*
* *Neotamias obscurus*
* *Neotamias dorsalis*
* *Neotamias quadrivittatus*
* *Neotamias durangae*
* *Neotamias cinereicollis*
* *Neotamias canipes*
* *Neotamias rufus*
* *Neotamias minimus*
* *Neotamias speciosus*
* *Neotamias quadrimaculatus*
* *Neotamias palmeri*
* *Neotamias panamintinus*
* *Neotamias merriami*
* *Neotamias ruficaudus*
* *Neotamias siskiyou*
* *Neotamias sonomae*
* *Neotamias townsendii*
* *Neotamias umbrinus*
* *Neotamias ochrogenys*
* *Neotamias amoenus*

สูญพันธุ์:

* †*Tamias aristus*

ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
------------------

ชิปมังก์ได้ถูกสร้างเป็นแอนิเมชันของวอลต์ดีสนีย์ชุด *ชิปกับเดล* ที่เป็นชิปมังก์ 2 ตัวที่เป็นคู่หูกัน และ*อัลวินกับสหายชิพมังค์* ที่เป็นกลุ่มชิปมังก์ 3 ตัว ที่เป็นนักร้องประสานเสียง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Thorington, R. W. and R. S. Hoffmann. 2005. Family Sciuridae. pp 754–818 in Wilson, E. D. and Reeder, D. M. (eds.), *Mammal Species of the World A Taxonomic and Geographic Reference*, Vol. 2. Johns Hopkins University Press, Baltimore.
2. ↑  "Xerinae". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
3. ↑  "ข้อมูลสัตว์รบกวน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-22. สืบค้นเมื่อ 2013-01-01.
4. ↑  *Tamias* เก็บถาวร 2010-06-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Mammal Species of the World, 3rd ed.
5. ↑  เก็บถาวร 2015-11-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก IMDb
6. ↑  เก็บถาวร 2010-11-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Alvin And The Chipmunks Celebrate Holidays On Stage จากเดอะซัน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Tamias***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Tamias ที่วิกิสปีชีส์
**อาโมส-เนเบตตา** (หรือจะเขียนว่า **อาโมส-เนบตา**) (พระนามมีความหมายว่า "บุตรของดวงจันทร์") เป็นเจ้าหญิงในช่วงปลายราชวงศ์ที่สิบเจ็ดของอียิปต์โบราณ พระองค์อาจจะเป็นพระราชธิดาของฟาโรห์ทาโอที่สองกับพระนางอาโฮเทปที่ 1 พระองค์เป็นพระขนิษฐาของฟาโรห์อาโมสที่หนึ่ง 

พระนางอาโมส-เนเบตตา ปรากฎในหลุมฝังศพของอินเฮอร์เคา (TT359) ซึ่งอยู่ยุคราชวงศ์ที่ยี่สิบ ในฐานะ "เทพเจ้าแห่งทิศตะวันตก" พระองค์ปรากฏตัวขึ้นที่แถวด้านบนด้านหลังจากของพระนางอาโมส-ตูเมอร์ริซิ และหน้าของเจ้าชายอาโมส-ซิแพร์

 ภาพวาดจากสุสานของอินเฮอร์เคา ในอยู่ช่วงราชวงศ์ที่ยี่สิบ ด้านบนสุดจากขวาไปซ้าย ฟาโรห์อเมนโฮเทปที่หนึ่ง, ฟาโรห์อาโมสที่หนึ่ง, อาโฮเทปที่ 1, อาโมส-เมริทอามุน, อาโมส-ซิทามุน, ซิอามุน?, อาโมส-เฮนุททาเมฮู, อาโมส-ตูเมอร์ริซิ, **อาโมส-เนเบตตา**, อาโมส-ซิแพร์ ด้านล่างจากขวาไปซ้าย อาโมส-เนเฟอร์ทาริ, ฟาโรห์รามเสสที่หนึ่ง, ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่สอง, ฟาโรห์อเมนโฮเทปที่สอง, ฟาโรห์ทาโอที่สอง, ราโมส?, ฟาโรห์รามเสสที่สี่, ?, ฟาโรห์ทุตโมสที่หนึ่ง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Tyldesley, Joyce. Chronicle of the Queens of Egypt. Thames & Hudson. 2006. pp 88-90, ISBN 0-500-05145-3
2. 1 2
3. ↑  Louvre website French language page for object N 496: Statue of a princess.
4. ↑  Michel Gitton, Les divines épouses de la 18e dynastie, Presses Univ. Franche-Comté, 1984, p 11, 16
**กิชกุนฮอล็อช** (ฮังการี: *Kiskunhalas*) เป็นเมืองในเทศมณฑลบาช-กิชกุน (*Bács-Kiskun*) เทศมณฑลที่ใหญ่ที่สุดของประเทศฮังการี

ที่ตั้ง
-------

ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศฮังการี บนที่ราบระหว่างแม่น้ำดานูบกับทิสซา ห่างจากกรุงบูดาเปสต์ 148 กิโลเมตร

การเดินทาง
----------

**รถไฟ**  จากกรุงบูดาเปสต์ สามารถเดินทางด้วยด้วยรถไฟจาก 3 สถานี ได้แก่

*สถานีญูกอตี* (Nyugati pályaudvar) โดยขึ้นรถไฟสายบูดาเปสต์-แซแก็ด ซึ่งจะเข้ามาในสถานีทุก 2 ชั่วโมง จากนั้นไปเปลี่ยนรถไฟที่เมืองแก็ชแกเมต เป็นสายแก็ชแกเมต-บอยอ (Kecskemét-Baja) ใช้เวลาเดินทางประมาณ 2 ชั่วโมง 32 นาที จะถึงเมืองกิชกุนฮอล็อชซึ่งเป็นสถานีที่ 9

*สถานีแกแลตี* (Keleti pályaudvar) โดยขึ้นรถไฟสายบูดาเปสต์-เบลเกรด แต่รถไฟสายนี้จะเข้ามาเพียงวันละสองขบวนเท่านั้น เพราะเป็นรถไฟวิ่งระยะไกลข้ามประเทศฮังการี-เซอร์เบีย

*สถานีเกอบาญอ-กิชแป็ชต์* (Kőbánya-Kispest) โดยขึ้นรถไฟสายบูดาเปสต์-แกแลบิอา (Budapest-Kelebia) ซึ่งจะเข้ามาในสถานีทุก 2 ชั่วโมงเช่นเดียวกัน และไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนรถไฟ จึงเป็นเส้นทางที่ค่อนข้างสะดวก ใช้เวลาเดินทางประมาณ 2ชั่วโมง29นาที จะถึงเมืองกิชกุนฮอล็อช ซึ่งเป็นสถานีที่ 14

**รถบัส**  จากกรุงบูดาเปสต์ สามารถเดินทางด้วยรถบัสมายังกิชกุนฮอล็อช โดยขึ้นจากสถานีรถเนปลิแก็ต (Népliget) จะมีรถทุกชั่วโมง และต้องไปเปลี่ยนรถตามสถานีต่าง ๆ ซึ่งไม่แน่นอน ดังนั้น การใช้บริการรถบัสจึงควรตรวจสอบตารางรถและสถานีเปลี่ยนรถก่อนออกเดินทาง

ถนนบาสจอ (Bástya) ถนนสายหนึ่งในกิชกุนฮอล็อช ฤดูใบไม้ร่วง

สถานที่ท่องเที่ยว
-----------------

* พิพิธภัณฑ์ผ้าลูกไม้แห่งกิชกุนฮอล็อช (*Halasi Csipkemúzeum*)
* หอศิลป์ฮอล็อช (*Halas Galéria*)
* พิพิธภัณฑ์โตร์มอ ยาโนช (*Thorma János Múzeum*)

ประวัติของโตร์มอ ยาโนช ผู้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์
* บ่อน้ำร้อนเมืองกิชกุนฮอล็อช (*Kiskunhalasi Gyógyfürdő*)
* คฤหาสน์ Végh (*Végh-kúria*)
* ทะเลสาบโชชโต (*sóstó*)
* กังหันลม (*Sáfrik-féle szélmalom*)

โบสถ์โปรเตสแตนต์ นิกายคาลวิน เมืองกิชกุนฮอล็อช

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซด์เมืองกิชกุนฮอล็อช
* เว็บไซด์สำหรับจองตั๋วรถไฟในฮังการี
* เว็บไซต์สำหรับจองตั๋วรถบัสในฮังการี เก็บถาวร 2011-11-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* พิพิธภัณฑ์ผ้าลูกไม้แห่งกิชกุนฮอล็อช เก็บถาวร 2012-01-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* หอศิลป์ฮอล็อช เก็บถาวร 2013-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* พิพิธภัณฑ์โตร์มอ ยาโนช เก็บถาวร 2011-11-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ลอยด์ เงาะป่า** หรือชื่อจริง **สมพงศ์ กาศแก้ว** (22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 – ) เป็นผู้นำเชียร์ระดับประเทศ ผู้ได้รับรางวัลรางวัลกองเชียร์เกียรติยศ จากสมาคมผู้สื่อข่าวกีฬาแห่งประเทศไทย

ประวัติ
-------

ถั่วแระ เชิญยิ้ม และลอยด์ เงาะป่า
ลอยด์ เงาะป่า มีชื่อจริงคือ สมพงศ์ กาศแก้ว เป็นอดีตเจ้าหน้าที่อุปกรณ์ประกอบฉากในการถ่ายทำภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์ กระทั่งได้มีโอกาสเชียร์กีฬาร่วมกับ สามารถ แขนควง จากนั้น เขาได้เลิกอาชีพเจ้าหน้าที่อุปกรณ์ประกอบฉาก เนื่องด้วยไม่มีเวลา และทำหน้าที่นำเชียร์เรื่อยมา ก่อนที่จะมีผลงานเชียร์ระดับประเทศครั้งแรกในการแข่งกีฬาคนพิการ ที่ประเทศมาเลเซีย เมื่อปี พ.ศ. 2549

ภายหลังจากเริ่มเป็นที่รู้จักของบุคคลในวงการกีฬา เขาก็ได้รับการอนุเคราะห์จากการกีฬาแห่งประเทศไทย ด้วยจำนวนเงินที่แม้จะไม่มาก แต่เขาก็ยินดีที่จะออกทุนที่เหลือด้วยตนเอง และหนึ่งในการเชียร์ที่สร้างความประทับใจมากที่สุดของลอยด์ คือการทำหน้าที่เชียร์พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าสิริวัณณวรีนารีรัตน์ ในการแข่งขันซีเกมส์ 2007 ที่จังหวัดนครราชสีมา

นอกจากนี้ ใน พ.ศ. 2556 ลอยด์ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้นำเชียร์ที่มีชื่อเสียง ยังได้เดินทางมาร่วมสร้างสีสัน และให้กำลังใจแก่นักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยในการแข่งขันชิงแชมป์เอเชีย

รางวัลที่ได้รับ
---------------

* พ.ศ. 2553 - รางวัลเกียรติยศกองเชียร์ไทย จากสมาคมผู้สื่อข่าวกีฬาแห่งประเทศไทย ในฐานะของการสร้างชื่อเสียงให้แก่ประเทศ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  กองเชียร์ระดับชาติ ใครจะว่ารับจ้าง อยากดัง!?...ก็เพราะอยากทำเพื่อชาติ - ไทยรัฐ
2. ↑  แปดขุนพลกำปั้นไทยลัดฟ้าสู่จอร์แดนลุยศึกชิงแชมป์เอเชีย : SMMOnline.net[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "รัชนก-ธนวัฒน์" คว้ารางวัลยุวชนยอดเยี่ยม "เช ยอง ซอก" โซ้ยโค้ชยอดเจ๋ง 3 ปีซ้อน
4. ↑  "Sport - Manager Online - กีระติ-ศิริพรคว้าเยาวชนยอดเยี่ยม วันนักกีฬาฯ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2014-01-19.
5. ↑  ดำรงศักดิ์ควงนพเก้าซิวรางวัลนักกีฬายอดเยี่ยม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลอยด์ เงาะป่า
* ลอยด์ เงาะป่า ที่เฟซบุ๊ก


| * ด
* ค
* ก
กองเชียร์เกียรติยศ สมาคมผู้สื่อข่าวกีฬาแห่งประเทศไทย |
| --- |
| โดโด้ แขนควง • ถั่วแระ เชิญยิ้ม • ท้าวดักแด้ • ลอยด์ เงาะป่า • ล้ำ กลองเชียร์ • สามารถ แขนควง |
**ยูคาลิปตัส** (อังกฤษ: Eucalyptus) เป็นพรรณไม้มีถิ่นกำเนิดในทวีปออสเตรเลีย เกาะแทสเมเนีย มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่หมู่เกาะมินดาเนา เซลีเบส ปาปัวนิวกินี ในพื้นที่ชุ่มที่มีน้ำขังในเขตร้อน มีมากกว่า 700 ชนิด 

ในประเทศไทยเริ่มมีการนำเข้ามาปลูกครั้งแรกที่ พระที่นั่งวิมานเมฆ สมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อปีพ.ศ. 2444

### โครงสร้างของต้นยูคาลิปตัส

โครงสร้างของต้นยูคาลิปตัสซึ่งประกอบด้วย เปลือกไม้ซึ่งอยู่ด้านนอกสุดและเนื้อไม้ที่ซ่อนอยู่ด้านใน โดยในส่วนของเนื้อไม้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน

**ส่วนแรก** คือ "กระพี้" หรือเนื้อไม้ด้านนอกซึ่งอยู่ติดกับเปลือกไม้และเป็นที่อยู่ของท่อลำเลียงน้ำ (xylem) จำนวนมาก

**ส่วนที่สอง** คือ "แก่น" หรือเนื้อไม้ด้านในสุดซึ่งถูกห่อหุ้มด้วยกระพี้ 

เมื่อต้นยูคาลิปตัสเติบโตเต็มที่พื้นที่ของกระพี้ก็จะเพิ่มขึ้นพร้อมกับการสร้างท่อลำเลียงน้ำใหม่ ซึ่งท่อลำเลียงน้ำอันเก่าหลังจากใช้งานมานานก็จะมีการสะสมของสารต่างๆ ภายในเซลล์ จนเกิดการอุดตันจนกลายเป็นแก่นที่ไม่สามารถลำเลียงน้ำได้อีก ซึ่งยูคาลิปตัสนั้นจะมีแก่นก็ต่อเมื่ออายุเกิน 15 ปีขึ้นไป

ยูคาลิปตัสเป็นไม้ที่มีพื้นที่ของกระพี้มากจึงหมายถึงการมีพื้นที่ลำเลียงน้ำขึ้นสู่เรือนยอดมากตามไปด้วย เนื่องจากแนวโน้มการดูดน้ำของต้นไม้แต่ละต้นมากน้อยนั้นขึ้นอยู่กับพื้นที่ของกระพี้ในลำต้นเป็นสำคัญ

เนื่องจากยูคาลิปตัสจะมีระบบรากที่แผ่ขยายเร็วและสามารถหยั่งลงไปในดินได้ในระดับลึก จึงมีประสิทธิภาพในการเสาะแสวงหาแหล่งน้ำใต้ดินได้มากกว่าพืชชนิดอื่น

แหล่งข้อมูลเพิ่มเติม
--------------------

* Bennett, Brett. (2010, Dec.). The El Dorado of Forestry: The Eucalyptus in India, South Africa, and Thailand, 1850–2000. *International Review of Social History*. 55(s18): 27–50.

อ้างอิง
-------

1. ↑  ภานุมาศ จันทร์สุววรณ,วารสาร อวพช. มีนาคม 2551, หน้า 40
2. ↑   My Freezer…Since 19 Dec 2006 ที่พักของบทความอายุสั้นและสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกวันของชีวิต
**ยูงทอง** เป็นเพลงพระราชนิพนธ์ลำดับที่ 36 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงประพันธ์ทำนองและพระราชทานให้เป็นเพลงประจำมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506

ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองใน พ.ศ. 2477 เป็นต้นมา มหาวิทยาลัยได้ใช้เพลงประจำมหาวิทยาลัยทำนองมอญดูดาว ซึ่งขุนวิจิตรมาตรา (สง่า กาญจนนาคพันธุ์) ประพันธ์ เป็นเพลงประจำมหาวิทยาลัย จน พ.ศ. 2504 นักศึกษากลุ่มหนึ่งเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ขณะเสด็จมาทรงดนตรี ณ เวทีลีลาศ สวนอัมพร ภายในพระราชวังดุสิต เมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2504

พระองค์รับสั่งว่า จะทรงพระราชนิพนธ์เพลงประจำมหาวิทยาลัยพระราชทานให้แก่นักศึกษาธรรมศาสตร์ จนวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 พระองค์เสด็จมาทรงดนตรี ณ หอประชุมใหญ่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และทรงบรรเลงทำนองเพลงที่จะพระราชทานให้เป็นเพลงประจำมหาวิทยาลัย เนื้อร้องนั้นนายร้อยแก้ว รักไทย ประพันธ์ขึ้นตามที่หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช ร่าง

ชื่อ "ยูงทอง" มาจากหางนกยูงฝรั่งซึ่งพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงปลูกไว้ห้าต้นที่หน้าหอประชุมใหญ่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และต่อมาเป็นต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

อนึ่ง เพลงนี้อาจเรียกอย่างอื่นได้อีก เช่น "เพลงพระราชนิพนธ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์" และ "ธรรมศาสตร์"

อ้างอิง
-------

1. ↑  ธรรมศาสตร์ประกาศนาม ในวาระ 70 ปีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, หน้า 153-154, ISBN 974-323-192-7
2. ↑  หนังสือเพลงพระราชนิพนธ์เล่มจิ๋ว[*ระบุข้อมูลทางบรรณานุกรมไม่ครบ*]
**กวางคุณพ่อดาวีด** หรือ **กวางปักกิ่ง** (อังกฤษ: Père David's deer; จีน: 麋鹿; พินอิน: *mílù*; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Elaphurus davidianus*) เป็นกวางชนิดหนึ่ง จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Elaphurus*

กวางคุณพ่อดาวีด เป็นกวางชนิดที่พบได้เฉพาะในประเทศจีนเท่านั้น โดยกระจายพันธุ์อยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของลุ่มน้ำแยงซี ได้ชื่อว่า "ดาวีด" มาจากชื่อของบาทหลวงชาวฝรั่งเศส อาร์ม็อง ดาวีด ซึ่งเป็นชาวตะวันตกคนแรกที่พบเห็นและรู้จักกวางชนิดนี้ 

ชาวจีนมองว่า กวางคุณพ่อดาวีดเป็นสัตว์ที่แปลก โดยมีลักษณะ 4 ประการที่เหมือนหรือคล้ายคลึงกับสัตว์ชนิดต่าง ๆ ผสมผสานกัน (จีน: 四不像; พินอิน: *sì bú xiàng*; ญี่ปุ่น: *shifuzō*) คือ มีส่วนหัวเหมือนม้า, มีตีนเหมือนวัว, มีหางเหมือนลา และมีเขาเหมือนกวางแต่งองุ้มไปข้างหลัง 

กวางคุณพ่อดาวีดตัวเมีย
กวางคุณพ่อดาวีด เป็นกวางที่หากินในที่ราบลุ่มที่น้ำท่วมขังหรือสภาพพื้นที่ชุ่มน้ำ เช่น หนอง, บึง โดยกินหญ้าและตะไคร่น้ำเป็นอาหาร ในฤดูผสมพันธุ์ เมื่อเป็นสัด กวางตัวผู้จะตกแต่งเขาตัวเองด้วยใบไม้ต่าง ๆ ห้อยย้อยลงมา กวางตัวผู้จะต่อสู้กันด้วยความดุเดือดเพื่อแย่งชิงตัวเมีย ขณะที่กวางตัวเมียจะไม่มีเขา กวางคุณพ่อดาวีดจะผสมพันธุ์กันปีต่อปี ในขณะที่ลูกกวางที่เกิดขึ้นจากการผสมพันธุ์เมื่อปีที่แล้วยังไม่หย่านม แต่จะอยู่รวมกันเป็นฝูงในหมู่ลูกกวางด้วยกัน จึงทำให้หลีกเลี่ยงที่จะเผชิญกับกวางตัวผู้ที่ก้าวร้าว

ปัจจุบัน สถานะของกวางคุณพ่อดาวีดได้สูญพันธุ์ไปแล้วจากธรรมชาติ ในจีนคาดว่ามีจำนวนประชากรราว 2,500 ตัว ในเขตอนุรักษ์ การที่ยังมีกวางคุณพ่อดาวีดหลงเหลืออยู่นั้นเกิดจากในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 กวางในธรรมชาติได้สูญพันธุ์ลงแล้ว แต่ยังมีการนำไปเลี้ยงและได้ขยายพันธุ์ในโบสถ์ของประเทศอังกฤษ ในทวีปยุโรป และได้นำส่งกลับมายังจีนจำนวน 40 ตัว ในปี ค.ศ. 1980 ซึ่งได้สืบพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Zhigang, J; Harris, RB (2008). *Elaphurus davidianus*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 2012-05-20.
2. 1 2 3  "*Elaphurus* Milne-Edwards, 1866". itis.gov. สืบค้นเมื่อ 13 October 2014.
3. 1 2  "สารคดี BBC : มหัศจรรย์แดนมังกร ตอนที่ 11 คลิป 2/2". ช่อง 7. 13 October 2014. สืบค้นเมื่อ 13 October 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Elaphurus davidianus***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Elaphurus davidianus ที่วิกิสปีชีส์
"**ลอนดอนบริดจ์อิสฟอลลิงดาวน์**" (London Bridge Is Falling Down; แปลว่า สะพานลอนดอนร่วงลงมา) หรือรู้จักในชื่อว่า "**มายแฟร์เลดี**" (My Fair Lady) หรือ "**ลอนดอนบริดจ์**" (London Bridge) เป็นบทร้อยกรองสำหรับเด็กและการละเล่นร้องเพลงของอังกฤษดั้งเดิม ซึ่งพบได้ในหลากหลายรูปแบบทั่วโลก บทร้อยกรองมีเนื้อหาเกี่ยวกับความทรุดโทรมของสะพานลอนดอนและความพยายามในการบูรณะทั้งในเชิงจริงหรือเพ้อฝัน ประวัติความเป็นมาอาจย้อนไปถึงบทร้อยกรองและการละเล่นที่เกี่ยวข้องกับสะพานในสมัยกลางตอนปลาย แต่บันทึกของบทร้อยกรองในภาษาอังกฤษที่เก่าแก่ที่สุดมาจากศตวรรษที่ 17 เนื้อเพลงถูกพิมพ์ครั้งแรกในรูปแบบที่ใกล้เคียงกับสมัยใหม่ในช่วงกลางศตวรรษที่ 18 และได้รับความนิยมโดยเฉพาะในอังกฤษและสหรัฐอเมริกาในช่วงศตวรรษที่ 19

ทำนองสมัยใหม่ได้รับการบันทึกครั้งแรกในปลายศตวรรษที่ 19 มีดัชนีเพลงพื้นบ้านเราด์หมายเลข 502 มีคำอธิบายจำนวนมากที่พยายามอธิบายความหมายของบทร้อยกรองและตัวตนของ "สตรีผู้สง่างาม" (fair lady) ในบท บทร้อยกรองนี้เป็นที่รู้จักกันดีและได้รับการอ้างอิงในงานวรรณกรรมและวัฒนธรรมประชานิยมที่หลากหลาย

บทร้อยกรอง
----------

บทร้อยกรองมีเนื้อความที่แตกต่างกัน บทร้อยกรองที่พบบ่อยมากที่สุดมีเนื้อความดังนี้:

> London Bridge is falling down,  
> 
> Falling down, falling down,  
> 
> London Bridge is falling down,  
> 
> My fair lady
> 
> 

บางรูปแบบใช้เนื้อความว่า:

> London Bridge is broken down,  
> 
> Broken down, broken down...
> 
>

ทำนอง
-----

 \relative d''{
   \key d \major
   \time 2/4

% 1st time
   a8. (b16 a8 g8 fis8 g8 a4) e8 (fis8 g4) fis8 (g8 a4)

% 2nd time
   a8. (b16 a8 g8 fis8 g8 a4) e4 (a4 fis8 d4.)
  }
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.
ภาพของสะพานลอนดอนเก่าในปี ค.ศ. 1710

อ้างอิง
-------

1. ↑  Opie, Iona; Opie, Peter (1985). *The Singing Game*. Oxford, UK: Oxford University Press. pp. 61–72. ISBN 0192840193.
2. ↑  Opie, Iona; Opie, Peter (1997) [1951]. *The Oxford Dictionary of Nursery Rhymes* (2nd ed.). Oxford, UK: Oxford University Press. pp. 270–276. ISBN 0198600887.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลอนดอนบริดจ์อิสฟอลลิงดาวน์
หุบเขาไซออน มองจากยอดของ Angels Landing ยามดวงอาทิตย์ตก
**อุทยานแห่งชาติไซออน (Zion National Park)** เป็นอุทยานแห่งชาติทางตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา ใกล้กับ Springdale รัฐยูทาห์ เมื่อ พ.ศ. 2452 ประธานาธิบดี William Howard Taft ได้ประกาศบริเวณนี้ให้เป็น National monument เพื่ออนุรักษ์พื้นที่หุบเขา ภายใต้ชื่อว่า **Mukuntuweap National Monument** ต่อมาใน พ.ศ. 2461 acting director จาก National Park Service ที่ก่อตั้งขึ้นใหม่ได้เปลี่ยนชื่ออุทยานเป็น *Zion* เนื่องจากชื่อเดิมไม่เป็นที่ไม่เป็นที่นิยมในท้องถิ่น *Zion* เป็นคำในภาษาฮิบรูโบราณ หมายถึง สถานที่หลบลี้ภัย ซึ่งชื่อนี้ได้รับการต้อนรับเชิงบวกมากขึ้นจากสาธารณชน ต่อมาเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462 United States Congress ได้ประกาศให้ monument แห่งนี้เป็นอุทยานแห่งชาติ จนกระทั่ง พ.ศ. 2480 Kolob section ได้ประกาศ *Zion National Monument* แยกต่างหากอย่างเป็นทางการ แต่ได้นำมาผนวกรวมเข้ากับอุทยานเมื่อ พ.ศ. 2499

อุทยานแห่งนี้มีพื้นที่ 593 ตร.กม. หรือ 370,625 ไร่ มีสถานที่สำคัญคือ *หุบเขาไซออน* ซึ่งยาว 15 กิโลเมตร และลึก 800 เมตร ตัดผ่าน Najavo Sandstone สีแดงโดยสาขาเหนือของแม่น้ำเวอร์จิน เนื่องจากตั้งอยู่ที่จุดเชื่อมต่อระหว่างที่ราบสูงโคโลราโด , Great Basin, และทะเลทราย Mojave อุทยานแห่งนี้จึงมีสภาพทางภูมิศาสตร์ที่เป็นเอกลักษณ์และมี Life zone ที่หลากหลาย ทำให้มีความหลากหลายของพืชและสัตว์สูงมาก โดยภายในอุทยานจะแบ่งออกเป็น 4 Life zones ได้แก่ ทะเลทราย, Riparian, Woodland และป่าสน มีนก 289 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 75 ชนิด (โดยมีค้างคาว 19 ชนิด) สัตว์เลื้อยคลาน 32 ชนิด และพืชอีกหลายชนิด โดยมีสัตว์เฉพาะถิ่นที่สำคัญคือ สิงโตภูเขา, Mule Deer, และนกอินทรีทอง รวมทั้งสัตว์ที่นำกลับเข้ามาสู่ถิ่นฐานอีกครั้งอย่าง California แร้งแคลิฟอร์เนีย และ Bighorn Sheep พืชที่พบได้ทั่วไปได้แก่ Cottonwood, Cactus, Datura, Juniper, Pine, Boxelder, Sagebrush, yucca , และ willows ชนิดต่างๆ
**อุทยานแห่งชาติแบร์ชเทิสกาเดิน** (เยอรมัน: *Nationalpark Berchtesgaden*) เป็นอุทยานแห่งชาติในรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองแบร์ชเทิสกาเดิน อาณาเขตด้านตะวันออกและด้านใต้ของอุทยานเป็นแนวพรมแดนเยอรมนี-ออสเตรีย อุทยานแห่งนี้จัดตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1978 และต่อมาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นเขตสงวนชีวมณฑลโดยยูเนสโกในค.ศ. 1990 

พื้นที่ภายในอุทยานนี้ไม่มีการพัฒนาเชิงพาณิชย์รวมทั้งไม่มีชุมชนใดๆตั้งอยู่เลย ที่ทำการของอุทยานแห่งนี้ก็ไปตั้งอยู่ในเมืองแบร์ชเทิสกาเดินแทน บริเวณใจกลางของอุทยานเป็นทะเลสาบขนาดใหญ่ชื่อว่าทะเลสาบเคอนิง (*ทะเลสาบพระราชา*) ซึ่งทอดตัวตั้งแต่ทางใต้ไปจนถึงทางตะวันตกของอุทยาน ทะเลสาบแห่งนี้ยังเป็นจุดเริ่มต้นของแม่น้ำเคอนิงแอช ซึ่งจะไหลไปรวมกับแม่น้ำซัลซัค นอกจากนี้ เหนือทะเลสาบเคอนิงขึ้นไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ยังมีทะเลสาบขนาดเล็กตั้งอยู่อีกคือทะเลสาบโอเบอร์ ซึ่งน้ำจากทะเลสาบนี้จะไหลลงสู่ทะเลสาบเคอนิง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The biosphere reserve Berchtesgadener Land". German Commission for UNESCO. สืบค้นเมื่อ 17 June 2012.
2. ↑  "UNESCO-Biosphärenreservat Berchtesgadener Land" (ภาษาเยอรมัน). German Commission for UNESCO. สืบค้นเมื่อ 9 June 2012.
รูปสลักยาฬิที่เจนนเกศวเทวาลัย เพลูรุ
**ยาฬิ** (ทมิฬ: யாளி, IAST: Yāḷi), หรือ **วยาฬ** เป็นสิ่งมีชีวิตในปรัมปราวิทยาฮินดู มีลักษณะหัวและตัวเป็นสิงโต งวงและงาอย่างช้าง และบางครั้งมีองค์ประกอบอย่างม้า

ยาฬิปรากฏในเทวาลัยแบบอินเดียใต้จำนวนมาก สลักเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเสา ยาฬิยังมีหลายรูปแบบ โดยมีส่วนอื่น ๆ ของตัวที่ได้มาจากสัตว์ร้านอื่น ๆ บางครั้งมีการบรรยายยาฬิไว้เป็นภาษาอังกฤษว่า *เลอโอกริฟ* (leogryph; ครึ่งสิงโต ครึ่งกริฟฟิน) ด้วยลักษณะบางส่วนอย่างนก และส่วนงวงนั้นเรียกว่าจะงอยปาก

ประติมานวิทยา
-------------

การบรรยายและกล่าวถึงยาฬิปรากฏมาอย่างยาวนาน แต่เริ่มมาเป็นที่นิยมทั่วไปในเอกสารของอินเดียใต้ในศตวรรษที่ 16 เรื่อยมา มีการบรรยายไว้ว่ายาฬินี้มีอำนาจแข็งแกร่งกว่าสิงโต เสือ หรือช้าง ประติมานวิทยามีตัวงดงามอย่างแมว, ศีรษะเป็นสิงโต, งวงงาดั่งช้าง (คช) และหางอย่างงูใหญ่ บางครั้งปรากฏแสดงยาฬิยืนบนมกร ซ่งว่ากันว่าเป็นพาหนะของพระพุธ มักปรากฏภาพหรืองานแกะสลักรูปยาฬิตามผนังทางเข้าของเทวาลัย และเชื่อกันว่าคอยปกป้องเทวาลัยเหล่านั้น นอกจากนี้ยังมีรูปแบบที่ตัวเป็นอย่างสิงโต และมีหัวเป็นสัตว์อื่น เช่นหัวเป็นช้าง ที่เรียกว่า คชวยาฬ (gaja-vyala) หรือที่หัวเป็นสิงโต (สิงหวยาฬ; simha-vyala), ม้า (อัศววยาฬ; ashva-vyala), มนุษย์ (นีรวยาฬ; nir-vyala) และสุนัข (ศาวนวยาฬ; shvana-vyala)

สัญลักษณ์วิทยา
--------------

ว่ากันว่ายาฬิเป็นผู้พิทักษ์ ปกป้องมนุษย์ทั้งทางกายและทางจิตวิญญาณ เชื่อกันว่าเป็นสัตว์ดุร้ายที่ไม่เกรงกลัว และเป็นใหญ่ในบรรดาสัตว์ทั้งปวง นอกจากนี้ยังเชื่อกันว่ายาฬิเป็นรูปแทนความกระเสือกกระสนของมนุษย์ต่อพลังพื้นฐานของธรรมชาติ

ดูเพิ่ม
-------

* คัณฑเภรุณฑะ
* ปรัตยังคิรา
* ศรภะ
* คชสีห์

อ้างอิง
-------

* *Dictionary of Hindu Lore and Legend* (ISBN 0-500-51088-1) by Anna Dallapiccola

1. ↑  Dalal, Roshen (2010). *Hinduism: An Alphabetical Guide* (ภาษาอังกฤษ). Penguin Books India. p. 470. ISBN 978-0-14-341421-6.
2. ↑  www.wisdomlib.org (2021-08-31). "Figure 149. Yali [Sculptures in temples in Kumbakonam]". *www.wisdomlib.org* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-09-30.
3. ↑  www.wisdomlib.org (2021-11-07). "Yali, Yāḷi: 1 definition". *www.wisdomlib.org* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-09-30.
4. ↑  Geer, Alexandra Anna Enrica van der (2008). *Animals in Stone: Indian Mammals Sculptured Through Time* (ภาษาอังกฤษ). BRILL. ISBN 978-90-04-16819-0.
5. ↑  "Carved wood bracket – description". British Museum. สืบค้นเมื่อ 13 December 2011.
6. ↑  Walker, Benjamin (2019-04-09). *Hindu World: An Encyclopedic Survey of Hinduism. In Two Volumes. Volume I A-L* (ภาษาอังกฤษ). Routledge. p. 89. ISBN 978-0-429-62465-0.
7. ↑  "Sculptural fusion". *The Hindu*. Chennai, India. 21 January 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 January 2007.
8. ↑  Khandro - Yali & Mukha
9. ↑  Bane, Theresa (2016-05-22). *Encyclopedia of Beasts and Monsters in Myth, Legend and Folklore* (ภาษาอังกฤษ). McFarland. p. 340. ISBN 978-1-4766-2268-2.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ยาฬิ**
ศูนย์วิทยาศาสตร์มาเก๊าและโดมท้องฟ้าจำลอง
**ศูนย์วิทยาศาสตร์มาเก๊า** หรือ **ศูนย์วิทยาศาสตร์อ้าวเหมิน** (จีนตัวย่อ: 澳门科学馆; จีนตัวเต็ม: 澳門科學館; พินอิน: *Àomén kēxué guǎn*; โปรตุเกส: *Centro de Ciência de Macau*; อังกฤษ: Macau Science Center, MSC) เป็นศูนย์วิทยาศาสตร์ในเขตแซ มาเก๊า ประเทศจีน

อาคารหลักมีรูปทรงกรวยอสมมาตรที่โดดเด่น มีทางเดินบันไดวนรอบห้องโถงขนาดใหญ่ ห้องนิทรรศการต่าง ๆ รายรอบตามทางเดิน ซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยการจัดแสดงแบบมีส่วนร่วม (ปฏิสัมพันธ์) ที่มุ่งเป้าไปที่การศึกษาด้านวิทยาศาสตร์ นอกจากนี้ยังมีท้องฟ้าจำลองพร้อมเครื่องฉายภาพ 3 มิติและภาพยนตร์ออมนิแมกซ์ (Omnimax) ตัวอาคารอยู่ในตำแหน่งที่โดดเด่นริมทะเลและปัจจุบันเป็นแลนด์มาร์คของมาเก๊า สามารถมองเห็นได้เมื่อลงเรือข้ามฟากจากฮ่องกง

ประวัติ
-------

โครงการสร้างศูนย์วิทยาศาสตร์เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2544 และแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2552 อาคารได้รับการออกแบบโดย Pei Partnership Architects ในกำกับของไอ. เอ็ม. เพ และเริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2549 วิศวกรโครงสร้างคือ บริษัทเลสลี อี. โรเบิร์ตสัน (Leslie E. Robertson Associates) ศูนย์แห่งนี้เปิดในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552 โดยหู จิ่นเทา ประธานาธิบดีจีนและเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์

ศูนย์เกิดไฟไหม้เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 เกิดขึ้นจากงานเชื่อมที่ชั้นบนสุดของอาคาร

ระเบียงภาพ
----------

* ตอนกลางคืนตอนกลางคืน
* มุมมองระยะไกล สะพานมิตรภาพ (Amizade Bridge) อยู่เบื้องหลังมุมมองระยะไกล สะพานมิตรภาพ (Amizade Bridge) อยู่เบื้องหลัง
* รายละเอียดของอาคารหลักรายละเอียดของอาคารหลัก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "President Hu Inaugurates Macao Science Center". *People's Daily* (ภาษาอังกฤษ). 20 December 2009. สืบค้นเมื่อ 26 April 2021.
2. ↑  "Development & Construction". *Macao Science Center* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 November 2011.
3. ↑  Marques, Renato (23 November 2015). "Fire Forces Partial Closure of Macau Science Center". *Macau Daily Times* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 30 August 2016.
**ศูนย์ศิลปะและวัฒนธรรมแห่งชาติฌอร์ฌ ปงปีดู** (ฝรั่งเศส: *Centre national d'art et de culture Georges-Pompidou*) หรือที่นิยมเรียกว่า **ศูนย์ฌอร์ฌ ปงปีดู** (*Centre Georges-Pompidou*), **ศูนย์ปงปีดู** (*Centre Pompidou*), **ศูนย์โบบูร์** (*Centre Beaubourg*) และ **โบบูร์** (*Beaubourg*) เป็นกลุ่มอาคารอเนกประสงค์ในย่านโบบูร์ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส อาคารได้รับการออกแบบนวัตกรรมเชิงไฮเทค โดยเรนโซ เปียโน และริชาร์ด รอเจอส์ ซึ่งต่างเป็นสถาปนิกรางวัลพริตซ์เกอร์และหนึ่งในผู้บุกเบิกคตินิยมหลังนวยุค และรวมไปถึงจันฟรันโค ฟรันคีนี (Gianfranco Franchini) สถาปนิกชาวอิตาลี

อาคารประกอบด้วยหลายส่วน ได้แก่ ห้องสมุดสารสนเทศสาธารณะ (*Bibliothèque publique d'information*) ซึ่งเป็นห้องสมุดสาธารณะขนาดใหญ่, พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่แห่งชาติ (*Musée National d'Art Moderne*) เป็นพิพิธภัณฑ์ทางศิลปะที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป และในส่วนสุดท้ายคือ สถาบันการวิจัยและความร่วมมือทางเสียง/ดนตรี (*IRCAM*) ซึ่งเป็นศูนย์วิจัยด้านเสียงและด้านดนตรี พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เดิมเป็นที่รู้จักในชื่อ "โบบูร์" ด้วยสาเหตุมาจากที่ตั้งของสถานที่ ส่วนในชื่อปัจจุบันมาจากชื่อของฌอร์ฌ ปงปีดู ประธานาธิบดีฝรั่งเศสคนที่ 2 (ระหว่างปี ค.ศ. 1969-1974) ผู้ริเริ่มให้สร้างอาคารแห่งนี้ขึ้น ซึ่งได้เปิดอย่างเป็นทางการครั้งแรกในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1977 โดยมีประธานาธิบดีวาเลรี ฌิสการ์ แด็สแต็ง เป็นประธานเปิด ข้อมูลในปี ค.ศ. 2006 พิพิธภัณฑ์ได้ต้อนรับนักท่องเที่ยวนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1977 มาแล้วมากกว่า 180 ล้านคน และมากกว่า 5,209,678 คนในปี ค.ศ. 2013 เพียงปีเดียว

พิพิธภัณฑ์เป็นที่รู้จักในเรื่องของการออกแบบที่นำเสนอโครงสร้างภายในล้วน ๆ ทั้งโครงเหล็ก คอนกรีตเสริมเหล็ก แม้กระทั่งพวกท่อต่าง ๆ ซึ่งถือเป็นการออกแบบที่แตกต่างมากในขณะนั้น ที่โดยปกติแล้วจะปกปิดไม่ให้เห็นโครงสร้าง การออกแบบได้รับคำชื่มชมจากหลายส่วนทั้งจากสื่อมวลชนอย่างเนชั่นแนล จีโอกราฟิก, เดอะนิวยอร์กไทมส์ เป็นต้น

สำหรับประติมากรรม *ฮอริซอนทัล* (Horizontal) ซึ่งเป็นประติมากรรมจลดุลสูงกว่า 25 ฟุต (7.6 เมตร) สร้างสรรค์ขึ้นโดยอเล็กซานเดอร์ คาลเดอร์ ซึ่งได้นำมาตั้งไว้ในปี ค.ศ. 2012 หน้าพิพิธภัณฑ์

เป็นต้น
-------

1. ↑  Serge Lasvignes, un nouvel énarque à la tête de Beaubourg, la-croix.com, 4 March 15
2. ↑  Pompidou : Serge Lasvignes s'explique, Fleur Pellerin assume, lefigaro.fr, 5 March 2015
3. ↑  Roberto Rossellini, *Beaubourg, centre d'art et de culture*, 1977 au cinéma
4. ↑  "La fréquentation du Centre Pompidou (Global attendance of Pompidou Center), 2006". *Mediation*. Centre Pompidou. สืบค้นเมื่อ 2014-12-05.
5. ↑  Since 2006, the calculated attendance of the centre includes only those of the Musée National d'Art Moderne and of the public library but no more those of the *panorama* tickets or cinemas, festivals, lectures, bookshops, workshops, restaurants, etc: 929,431 visitors in 2004 or 928,380 in 2006, which should bring the actual total attendance of the centre to more than 6 million
6. ↑  Pogrebin, Robin (2007-03-28). "British Architect Wins 2007 Pritzker Prize". New York Times. สืบค้นเมื่อ 2011-05-03.
*สำหรับหมาจิ้งจอกขนาดเล็กกว่าที่พบได้ในอินเดีย ดูที่: หมาจิ้งจอกเบงกอล*

**หมาจิ้งจอกอินเดีย** หรือ **หมาจิ้งจอกหิมาลัย** (อังกฤษ: Indian jackal, Himalayan jackal; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Canis aureus indicus*) เป็นชนิดย่อยของหมาจิ้งจอกทอง (*C. aureus*) หรือหมาจิ้งจอก 

หัวกะโหลกของหมาจิ้งจอกอินเดีย
สีขนมี 2 สี คือ สีดำและสีขาวและสีน้ำตาลอมเหลืองบนหัวไหล่, หูและขา ในตัวที่อาศัยอยู่ในที่สูงจะมีสีลำตัวที่เข้มมากขึ้น มีขนสีดำตั้งแต่ช่วงกลางของด้านหลังและหาง หน้าท้องหน้าอกและด้านข้างของขาเป็นสีขาวครีมในขณะที่ส่วนใบหน้าและด้านล่างลำตัวจะมีลักษณะคล้ายผมหงอกด้วยขนสีเทา หมาจิ้งจอกอินเดียมีขนาดโตเต็มที่มีความยาว 100 เซนติเมตร (39 นิ้ว) มีความสูงจากหัวไหล่ถึงเท้า 35–45 เซนติเมตร (14–18 นิ้ว) และมีน้ำหนักประมาณ 8–11 กิโลกรัม (18–24 ปอนด์) 

พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ปากีสถาน, อินเดีย, ภูฏาน, พม่า และเนปาล

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก itis.gov
2. ↑  Shreshta, Tej Kumar (1997). *Mammals of Nepal*: (with reference to those of India, Bangladesh, Bhutan and Pakistan). Steven Simpson Books. ISBN 0-9524390-6-9
3. ↑  *Mammals of Nepal: (with reference to those of India, Bangladesh, Bhutan and Pakistan)* by Tej Kumar Shrestha, published by Steven Simpson Books, 1997, ISBN 0-9524390-6-9
4. ↑  LAPINI L. 2003 - Canis aureus (Linnaeus, 1758). In: BOITANI L. LOVARI S. & VIGNA TAGLIANTI A. (Curatori), 2003- Fauna d’Italia. Mammalia III. Carnivora-Artiodactyla. Calderini publ. Bologna: 47-58 (อิตาลี)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Canis aureus indicus***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Canis aureus indicus ที่วิกิสปีชีส์
พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย
**วิชชาธรรมกาย** เป็นวิธีเจริญกรรมฐานที่พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ค้นพบในปี พ.ศ. 2459 ต่อมาจึงแพร่หลายในประเทศไทยและขยายไปยังประเทศอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วย ใช้คำบริกรรมว่า "สัมมาอะระหัง" ขณะเจริญกรรมฐาน จึงเรียกสำนักกรรมฐานสายนี้ว่า**สายบริกรรม สัมมา–อรหัง** ถือเป็นหนึ่งในห้าสายปฏิบัติตามหลักมหาสติปัฏฐานสูตรที่ได้รับการรับรองจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ

วิธีฝึก
-------

วิธีฝึกคือให้ผู้ปฏิบัตินึกถึงดวงแก้วกลมใสที่ฐานแรกตรงปากช่องจมูก พร้อมกับบริกรรมว่า "สัมมาอะระหัง" จากนั้นนึกเลื่อนดวงแก้วนั้นผ่านฐานต่าง ๆ จนไปหยุดที่ศูนย์กลางกายเหนือระดับสะดือ 2 นิ้วมือ รวมใจให้หยุดลงไปที่ศูนย์กลางนี้ แล้วจะเห็นดวงแก้วที่ละเอียดกว่าซ้อนในดวงแก้วเดิมไปเรื่อย ๆ จากเป็นดวงศีล สมาธิ ปัญญา ดวงวิมุตติ ดวงวิมุตติญาณทัสสนะ มาเห็นเป็นกายมนุษย์ละเอียด จนเป็นกายทิพย์ กายพรหม และกายธรรม (หรือธรรมกาย) ซึ่งละเอียดเป็นลำดับกระทั่งเมื่อถึงกายพระอรหัตละเอียดแล้ว เจริญภาวนาต่อไปก็จะสามารถหลุดพ้นจากกิเลสอย่างถาวรเป็นสมุจเฉทปหานได้

สายธรรมกายเชื่อว่าธรรมกายพระอรหัตเป็นกายที่เที่ยงแท้ เป็นสุข และเป็นอัตตาที่แท้จริง เพราะเป็นพระนิพพานธาตุ เป็นอมตะ สถิตอยู่ในอายตนะนิพพานตลอดไป

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. ↑  "วิชชาธรรมกาย". วัดหลวงพ่อสดธรรมกายาราม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-02-17. สืบค้นเมื่อ 5 เมษายน 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
2. ↑  McDaniel 2010, p. 661.
3. ↑  Bechert 1994, p. 259.
4. ↑  "เกณฑ์มาตรฐานสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดดีเด่น". กลุ่มพัฒนาระบบบริหาร สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-10. สืบค้นเมื่อ 5 เมษายน 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
5. ↑  "วิธีเจริญสมถภาวนา ถึงธรรมกาย". วัดหลวงพ่อสดธรรมกายาราม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-09-21. สืบค้นเมื่อ 5 เมษายน 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
6. ↑  "พระธรรมกาย". วัดหลวงพ่อสดธรรมกายาราม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-09-10. สืบค้นเมื่อ 5 เมษายน 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)

บรรณานุกรม

* Bechert, H. (1994), "Buddhist Modernism: Present Situation and Current Trends", *Buddhism Into the Year 2000*, Khlong Luang, Patumthani: มูลนิธิธรรมกาย, ISBN 9748920933
* McDaniel, J.T. (2010), "Buddhists in Modern Southeast Asia", *Religion Compass 4/11*, Philadelphia: Blackwell Publishing
**วัดท่าปุย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามเงา อำเภอสามเงา จังหวัดตาก ปัจจุบันมีพระครูศรีสุทธิคณารักษ์ (จุติพร ฐิตสาสโน ป.ธ.6)

วัดท่าปุยสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2425 มีนามตามชื่อบ้าน ประชาชนร่วมใจกันสร้างวัดนี้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบสูง อาคารเสนาสนะต่างที่สำคัญ ได้แก่ วิหารกว้าง 11 เมตร ยาว 16 เมตร สร้าง พ.ศ. 2507 ศาลาการเปรียญกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง สำหรับปูชนียวัตถุที่สำคัญ มี พระประธานปูนปั้น 3 องค์ และพระพุทธรูปเนื้อสัมฤทธิ์องค์หนึ่ง พระพุทธไตรนิมิต เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างด้วยการเทปูนหล่อคอนกรีตเสริมเหล็ก ขนาดหน้าตักกว้าง 5 เมตร สูง 8 เมตร ตั้งอยู่ทิศตะวันตกของวัดติดกับแม่น้ำปิง ใกล้กับเขื่อนลำน้ำปิงตอนล่าง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท่าปุย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดท่าปุย". ฐานข้อมูลท้องถิ่น จังหวัดกำแพงเพชร-ตาก.
3. ↑  "ปูชนียสถานและปูชนียวัตถุของวัดท่าปุย ตำบลสามเงา อำเภอสามเงา จังหวัดตาก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดทุ่งสีหลง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำเหย อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม พื้นที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 22 ไร่ 1 งาน 85 ตารางวาเศษ 2/10 ตามหนังสือ น.ส.4 จ. เลขที่ 8991 วัดจัดประโยชน์แก่ผู้มาแสวงบุญ และเป็นที่ตั้งโรงเรียนวัดทุ่งสีหลง เพื่อเป็นที่ศึกษา วัดได้แบ่งเป็นที่ตั้งโรงเรียนวัดทุ่งสีหลง จำนวน 6 ไร่ 2 งาน ที่ธรณีสงฆ์ของวัดโฉนดเลขที่ 347 จำนวนที่ดิน 3 งาน 23 ตารางวา วัดไม่ได้จัดประโยชน์ที่ดินโฉนดเลขที่ 347 จำนวนที่ดิน 9 ไร่ 3 งาน 62 ตารางวา วัดเป็นจัดประโยชน์เพื่อให้เช่าที่ดินทำการเกษตร

วัดทุ่งสีหลง เดิมชื่อว่า **วัดทุ่งตาสีหลง** แต่เดิมบริเวณนี้เป็นทุ่งนากับป่าไม้ มีชายแก่คนหนึ่งชื่อตาสี ได้มาต่อนกในทุ่งจนพลบค่ำ แต่หลงทางกลับบ้านไม่ได้ ทุ่งนี้จึงได้ชื่อว่า *ทุ่งตาสีหลง* ต่อมาพูดสั้นลงเหลือ *ทุ่งสีหลง* ต่อมาได้นำชื่อนี้มาตั้งชื่อวัด วัดทุ่งสีหลงสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2460 มีพระอธิการ (ติ่ง) เป็นเจ้าอาวาสองค์แรก ได้เริ่มพัฒนาวัดขึ้นมา ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2466 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2485 ปัจจุบันพระครูปฐมปัญญาภรณ์ (ปัญญา ป.ธ.6) เป็นเจ้าอาวาส

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการติ่ง พ.ศ. 2460
* พระอธิการทองดี
* พระอธิการน้อย
* พระอธิการคำศรี ชุติปญฺโญ พ.ศ. 2500–2507
* พระเคี้ยง กิตฺติสาโร พ.ศ. 2508–2509 รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดทุ่งสีหลง
* พระครูวิจิตรคุณากร (ปลั่ง สนฺตจิตฺโต) พ.ศ. 2510–2550
* พระครูวิมลญาณวัฒน์ (เสมียน ญาณธโร) พ.ศ. 2550 รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดทุ่งสีหลง
* พระครูปฐมปัญญาภรณ์ (ปัญญา ป.ธ.6) พ.ศ. 2551

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทุ่งสีหลง ตำบลลำเหย อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม".
2. ↑  "วัดทุ่งสีหลง". พระสังฆาธิการ.
**วัดท่าข้าม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 97 ตารางวา ทางใต้ติดป่าช้าวัดนักบุญเปโตร ทางทิศตะวันตกติดคลองลัดท่าคา

วัดท่าข้าม เดิมชื่อ **วัดปากลัดท่าคา** ตามตำแหน่งที่ตั้งวัด มีเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่า มีนายพราน 3 คน ไล่ตามคล้อง ช้างหัวเสือ (บริเวณตำบลบางช้างในปัจจุบัน) นายพรานทั้ง 3 ได้เดินมาถึงวัดท่าข้าม และข้ามแม่น้ำนครชัยศรีไปเพื่อไปคล้องช้าง ชาวบ้านเรียกสืบต่อกันมาว่า *ท่าข้าม* ต่อมาได้เรียกชื่อวัดว่า "วัดท่าข้าม" จากเหตุการณ์นี้นายพรานทั้ง 3 ที่ข้ามแม่น้ำ จึงเรียกบริเวณนี้ว่า *สามพราน*

ส่วนประวัติการสร้างวัด วัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2365 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2514 มีเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่า ประมาณ พ.ศ. 2369 มีพระยาท่านหนึ่ง นามว่า พระยาจำนงค์สรไกร ได้บูรณะวัดนี้ ซึ่งอุโบสถหลังแรกนั้นสร้างด้วยไม้หลังคามุงจาก พระยาจำนงค์สรไกรจึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ สร้างด้วยคอนกรีตเสริมไม้ โบราณสถานที่สำคัญ คือ อุโบสถสร้างด้วยอิฐฉาบปูนด้านและด้านหลังมีเสารองรับตอนบนของวงกบ และก่อเป็นรูปทรงโค้ง หน้าบันและหลังคาศิลปะจีนแบบศิลปะพระราชนิยมรัชกาลที่ 3 คือ ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อเสือ
* หลวงพ่อไก่เถื่อน
* หลวงพ่อมา
* หลวงพ่อตาล
* หลวงพ่อบุก
* พระอธิการปุ้ย จนฺทโชติ พ.ศ. 2483–2510
* พระมงคลสิทธาจารย์ วิ. (ยะ เขมปาโร) พ.ศ. 2517
* พระครูปฐมวรดิตถ์ (ณัฐพงษ์ อุปสนฺโต)

อ้างอิง
-------

1. ↑  *วัดท่าข้าม ทางดี*, ที่ระลึกในงานฉลองสมณศักดิ์พระครูสัญญาบัตรชั้นโท ที่ พระครูเกษมธรรมรักษ์ (หลวงพ่อยะ เขมปาโล) วันอาทิตย์ที่ 15 มีนาคม 2530) สหายการพิมพ์ : กาญจนบุรี, 2530.
2. ↑  "วัดท่าข้าม". ฐานข้อมูลเอกสารโบราณภูมิภาคตะวันตก.
3. ↑  "วัดท่าข้าม". พระสังฆาธิการ.
4. ↑  "บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 114 จังหวัดนครปฐม". p. 182–183.
**วัดท่าพุราษฏร์บำรุง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลด่านมะขามเตี้ย อำเภอด่านมะขามเตี้ย จังหวัดกาญจนบุรี

วัดท่าพุราษฏร์บำรุงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ต่อมาในสมัยพระครูปลัด ประสิทธิ์ รตินฺธโร ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส ท่านมีความประสงค์จัดตั้งศูนย์สงเคราะห์บำบัดฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด จนกระทรวงสาธารณสุขประกาศตั้ง *ศูนย์สงเคราะห์และฟื้นฟูวัดท่าพุราษฏร์บำรุง* เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 โดยมีเงื่อนไขว่าให้รับผู้บำบัดยาเสพติดได้ 50 คน จัดให้มีพยาบาลหรือเจ้าหน้าที่ด้านสาธารณสุขอย่างน้อย 1 คน ในการดูแลสุขภาพผู้ติดยาเสพติดอย่างน้อยสัปดาห์ละ 5 วัน วันละ อย่างน้อย 2 ชั่วโมง

ศูนย์สงเคราะห์และฟื้นฟูประกอบด้วยเรือนนอนซึ่งเป็นอาคารชั้นเดียว มีห้องน้ำ 2 ห้อง ผู้ที่บำบัดต้องเสียเงินค่าใช้จ่ายในการบำบัด แต่หากผู้เข้ารับการบำบัดรายใดไม่อยากอยู่ในเรือนนอน ยินยอมบวชเป็นพระสงฆ์จะจำวัดแยกออกจากผู้บำบัด ต่อมา พ.ศ. 2564 มีการร้องเรียนศูนย์ฯ แห่งนี้ว่าไม่ตรงตามหลักเกณฑ์มาตรฐานที่กระทรวงสาธารณสุขกำหนด อีกทั้งเจ้าอาวาสที่เป็นผู้อำนวยการศูนย์มรณภาพ สาธารณสุขจังหวัดจึงสั่งปิดศูนย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท่าพุราษฏร์บำรุง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "ประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่อง จัดตั้งสถานพยาบาลประเภทสถานฟื้นฟูสมรรถภาพ พ.ศ. 2555" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
3. ↑  "ป.ป.ส.แจง ศูนย์บำบัดวัดท่าพุฯควบคุมดูแลโดยสาธารณสุข เผยส่งเจ้าหน้าที่ร่วมบูรณาการตรวจสอบแล้ว". สวพ. FM91.
4. ↑  ""หมอปลา" แฉศูนย์บำบัดยาวัดดังหรือนรกบนดิน กินอยู่แออัด จนมีคนตาย 3 ศพ". สนุก.คอม.
5. ↑  "เตรียมปิดศูนย์บำบัดผู้ติดยาเสพติดวัดท่าพุฯ ผญบ.เห็นด้วย ด้านผู้ปกครองวอนขอให้ทบทวน". มติชน.
6. ↑  "สสจ.สั่งปิดวัดดังเมืองกาญจน์ สั่งสอบปมซ้อมทรมานผู้บำบัดยาเสพติด". เดลินิวส์.
**วัดห้วยผักชี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งลูกนก อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 12 ไร่

วัดห้วยผักชีประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2481 โดยมีนายมาก อุไกรหงษา และนายเงิน ไม่ทราบนามสกุล เป็นผู้มอบที่ดินให้พื้นที่แต่เดิมเป็นป่าไผ่ และมีนายอินทร์ มหาดเล็ก เป็นผู้ริเริ่มชักชวนชาวบ้านมาช่วยกันแผ้วถางป่าปรับพื้นที่ และร่วมแรงร่วมใจกันปลูกสร้างกุฏิที่พักสงฆ์ขึ้นมา สาเหตุที่ตั้งชื่อวัดว่าวัดห้วยผักชีชีเพราะว่าวัดตั้งอยู่ริมห้วยซึ่งมีผักชีล้อมขึ้นอยู่เต็มห้วยจำนวนมาก

จากนั้นได้อาราธนานิมนต์พระสงฆ์จากที่อื่นมาจำพรรษาอยู่ตลอด และมีผู้บริจาคที่ดินเพิ่ม คือ นายเทิง นายมาก นางดอย อุไกรหงษา ต่อมามี นายกำจัด กลั่นสุนทร และข้าราชการต่างประเทศซื้อที่ดินถวายวัดเพิ่มอีกจำนวน 2 ไร่ นายงาม นางสิงห์ สาโรจน์ บริจาคเพิ่มอีก 200 ตารางวา ได้นิมนต์พระอาจารย์เกาะมาจำพรรษาที่พักสงฆ์ห้วยผักชี จากนั้นชาวบ้านก็พากันเดินทางไปนิมนต์หลวงพ่อบ้อง อธิปัญโญ ที่วัดมะขาม อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ในราวปี พ.ศ. 2506 ให้มาจำพรรษาที่วัดห้วยผักชีและเป็นเจ้าอาวาสปกครองวัดห้วยผักชีเป็นรูปแรก ท่านริเริ่มสร้างบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะและเริ่มสร้างอุโบสถวัดห้วยผักชี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 และทำการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการบ้อง อธิปญฺโญ
* พระอธิการวินิจ วินิจฺจาโร
* พระอธิการชัยวัฒน์ ปวฒฺฑโน
* พระอธิการทองคำ ทตฺตมโน
* พระครูสุนทรวิทยคุณ (โสภณวิชญ์ มหาวีโร)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดห้วยผักชี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดห้วยผักชี". พระสังฆาธิการ.
|  |
| --- |
|  |
| ซิทคาโมส |
| สมัย: ราชอาณาจักรใหม่(1550–1069 BC) |
|  |
|  |
| ไฮเออโรกลีฟอียิปต์ |

**อาห์โมส-ซิทคาโมส** หรือ **ซิทกาโมส** เป็นเจ้าหญิงและพระราชินีในช่วงปลายราชวงศ์ที่สิบเจ็ดและต้นราชวงศ์ที่สิบแปดของอียิปต์โบราณ จากพระนามของพระองค์ พระองค์น่าจะเป็นพระราชธิดาของฟาโรห์คาโมส

พระประวัติ
----------

พระองค์อาจจะอภิเษกสมรสกับฟาโรห์อาโมสที่หนึ่ง ซึ่งเป็นพระปิตุลาหรือลูกพี่ลูกน้องของพระองค์

พระศพของพระองค์ถูกค้นพบในปี พ.ศ. 2424 ในเขตปกครอง Deir el-Bahari พระศพอยู่ในโลงศพของชายคนหนึ่งชื่อ *เพดิอามุน* ที่มีชีวิตอยู่ในราชวงศ์ที่ยี่สิบเอ็ด พระศพของพระองค์ถูกค้นพบโดย Gaston Maspero เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2429 พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุได้ประมาณสามสิบปี Grafton Eliot Smith สันนิษฐานว่าพระองค์เป็นผู้หญิงที่แข็งแรง มัมมี่ได้รับความเสียหายจากการถูกโจรปล้นหลุมฝังพระศพ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dodson, Aidan และ Hilton, Dyan (2004). *The Complete Royal Families of Ancient Egypt*. London: Thames & Hudson. ISBN 0-500-05128-3. p.129
2. ↑  Dodson & Hilton, p.129
3. ↑  Mummy of Ahmose-Sitkamose
**โจเอล เดอลาครูซ** (Joel Dela Cruz) หรือนาย โจเอล กูมานัด เด ลา ครูซ เกิดเมื่อ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 ที่เมืองซัมบัวงา เดล นอร์เต ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 44 ครั้ง ชนะ 18 (น็อค 7) เสมอ 3 แพ้ 23

ประวัติ
-------

เดอลาครูซขึ้นชกมวยสากลคร้งแรกเมื่อ 7 มกราคม พ.ศ. 2548 ชนะน็อค เอ็ดการ เปนาเก ยก 3 ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ชนะน็อค ดอนดอน ลาปุส ยก 2 เดอลาครูซได้ชกกับสมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาลย์ใน พ.ศ. 2551 ที่ฟิลิปปินส์ ซึ่งผลออกมาเสมอกันไป จากนั้น เดอลาครูซได้ชิงแชมป์ WBO ตะวันออกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เทิดศักดิ์ ก่อเกียรติยิม ที่ฟิลิปปินส์ ไม่ได้แชมป์

เดอลาครูซมีโอกาสได้เดินทางมาชิงแชมป์ในไทยอีกสองครั้ง โดยมาชิงแชมป์ WBO ตะวันออกรุ่นไลท์เวทเมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2553 แพ้น็อค ไท ต.ศิลาชัย ยก 2 และมาชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 แพ้น็อค ถิรชัย กระทิงแดงยิม ยก 3 ในปีเดียวกันนั้น เดอลาครูซ ได้เดินทางไปชกที่ออสเตรเลีย ซึ่งส่วนใหญ่ชกแพ้มากกว่าชนะ ได้ชิงแชมป์รัฐนิวเซาท์เวลส์รุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ พ.ศ. 2557 ก็แพ้คะแนน กุร์ท บะห์รัม ไม่ได้แชมป์ ต่อมาได้แชมป์รัฐนิวเซาท์เวลส์รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 14 มีนาคม พ.ศ. 2558 ชนะคะแนน โจเอล กาเลีย เขาเดินทางไปชิงแชมป์ OPBF เฉพาะกาลรุ่นเวลเตอร์เวทที่ญี่ปุ่นเมื่อ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 แพ้น็อค ซูยอน ทากายามะ ยก 6

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท (2550)
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ WBO ตะวันออกใกล้รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 30 พฤศจิกายน 2551 แพ้คะแนน เทอดศักดิ์ จันทร์แดง ที่ ฟิลิปปินส์
	+ ชิงแชมป์ WBO ตะวันออกรุ่นไลท์เวทเมื่อ 26 เมษายน 2553 แพ้น็อค ไท ต.ศิลาชัย ยก 2
	+ ชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 7 กุมภาพันธ์ 2554 แพ้น็อค ถิรชัย กระทิงแดงยิม ยก 3
	+ ชิงแชมป์ OPBF เฉพาะกาลรุ่นเวลเตอร์เวทที่ญี่ปุ่นเมื่อ 23 กุมภาพันธ์ 2559 แพ้น็อค ซูยอน ทากายามะ ยก 6

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
**โจเอล เอสคอล** (อังกฤษ: Joel Escol) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2524 สถิติการชก 28 ครั้ง ชนะ 8 (น็อค 5) เสมอ 3 แพ้ 17

ประวัติ
-------

เอสคอลขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2545 เสมอกับ ออร์ลัน เอนริเกวซ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จากนั้น ได้มาชกในไทยเป็นครั้งแรกเมื่อ 22 เมษายน พ.ศ. 2548 และเป็นการชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกที่ว่างในรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท ซึ่งเอสคอลเป็นฝ่ายชนะน็อค ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 6 ได้แชมป์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค ฟ้าสั่ง ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 2 เสียแชมป์ไป จากนั้น เอสคอลขึ้นชกแพ้เป็นส่วนใหญ่มีชกชนะน็อค รอลลี ญีโน ยก 3 เมื่อพ.ศ. 2557 เพียงครั้งเดียวเท่านั้น และไม่ได้ขึ้นชกชิงแชมป์ใดๆอีก หลังจากที่ชกแพ้น็อค จอห์น มาร์ก อะโปลินาริโอ ยก 1 เมื่อ 11 มกราคม พ.ศ. 2558

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท
	+ ชิง 22 เมษายน 2548 ชนะน็อค ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 6 ที่ กทม.
	+ เสียแชมป์ 13 กรกฎาคม 2548 แพ้น็อค ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย ยก 2 ที่ สมุทรปราการ

อ้างอิง
-------


* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2015-03-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**The Eagle Path** เป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นดราม่าที่ทำการเขียน, ผลิต, ตัดต่อ และกำกับโดย ฌอง-โกล็ด วอง ดัม ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังมีลูกทั้งสองของเขา คริสโตเฟอร์ วอง วาเรนเบิร์ก กับ บียอนกา บรี ร่วมแสดงด้วย และได้รับการนำเสนอที่ตลาดภาพยนตร์เมืองคานส์ใน ค.ศ. 2010 ภาพยนตร์ชุดนี้จะเปิดตัวในรูปแบบดีวีดีและบลูเรย์ ในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2012

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

ทหารผ่านศึกผู้ซึ่งเป็นอดีตทหารรับจ้างนามว่าเฟรนชี่ (ฌอง-โกล็ด วอง ดัม) ยังคงถูกความทรงจำในช่วงวัยเด็กของเขาหลอกหลอนเช่นเดียวกับการเป็นทหารของเขาในอดีต ซึ่งปัจจุบัน เขาอาศัยอยู่ในเอเชียตะวันออกโดยใช้ชีวิตอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆ และทำงานเป็นคนขับรถแท็กซี่ ต่อมาไม่นาน เขาได้รับผู้โดยสารสาวสวยคนหนึ่งผู้ซึ่งจะเปลี่ยนชีวิตของเขาตลอดไป ด้วยภาพด้านมืดได้กลับเข้ามาสู่ความทรงจำของชีวิตวัยเด็กอีกครั้ง เขาได้ตั้งใจว่าจะให้เธอได้มีชีวิตที่ดีกว่าเดิม และโดยที่เธอมิได้รับรู้นี้เอง ที่ได้นำเธอเข้าสู่ช่วงเวลาที่อันตรายที่สุดในชีวิตของเธอ

นักแสดง
-------

* ฌอง-โกล็ด วอง ดัม รับบทเป็น เฟรนชี่
* คลาวเดีย แบสโซลส์ รับบทเป็น โซเฟีย
* จอห์น คอลตัน รับบทเป็น ลูเธอร์ แบงค์ส
* โจเซฟ แคนนอน รับบทเป็น บ็อบบี้ แจ็คสัน
* ฌัก ดิมาเรีย รับบทเป็น วินนี่ สแกนติโน่
* อาดัม คาร์สท์ รับบทเป็น โซลี
* คาล เรน รับบทเป็น คาล
* คริสโตเฟอร์ วอง วาเรนเบิร์ก รับบทเป็น โอเร็น
* บียอนกา บรี รับบทเป็น บียอนกา แบงค์ส

#### สตันท์แมน

* บราฮิม แอชาแบค เป็นสตันท์แทน ฌอง-โกล็ด วอง ดัม

การผลิต
-------

ภาพยนตร์ถ่ายทำในประเทศไทยในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 2008 บนงบประมาณการถ่ายทำ 5,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Eagle Path (DVD) at Play.com
2. ↑  The Eagle Path (Blu-ray) at Play.com
3. ↑  Brahim Achabbakhe

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *The Eagle Path* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* Rodin Entertainment
**เจนเซน** (อักษรโรมัน: *Jensen*) เป็นนามสกุลที่มีต้นกำเนิดจากสแกนดิเนเวีย มีความหมายตรงตัวเป็น *บุตรของเจนส์* โดยนามสกุลนี้เคยเป็นนามสกุลยอดนิยมในประเทศเดนมาร์กใน ค.ศ. 2001 แต่ปัจจุบันเป็นนามสกุลทั่วไปที่มีผู้ใช้มากเป็นอันดับ 2 ของประเทศเดนมาร์ก โดยมีประชากรที่ใช้นามสกุลนี้ประมาณร้อยละ 5 นามสกุลยี้ยังสามารถพบในกลุ่มประเทศสแกนดิเนเวียอื่น ๆ เช่น นอร์เวย์ที่มีผู้ใช้นามสกุลนี้มากเป็นอันดับ 9 และในหมู่เกาะแฟโร

เหตุผลที่ไม่มีคำว่า"ตระกูลเจนเซน" น่าจะมาจากการปรับปรุงระบบนามสกุลในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อระบบราชการต้องการใช้นามสกุลในเอกสารของตน ก่อนหน้านั้นผู้คนมักนำชื่อมาจากชื่อของพ่อ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Jensen Name Meaning, Family History, Family Crest & Coats of Arms, German". *HouseOfNames*.
2. ↑  Ravara, Stefano. "Denmark surname ranking". *Surname Map*.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
3. ↑  "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-12. สืบค้นเมื่อ 2007-11-10.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์) Statistics Denmark
4. ↑  Patrick Hanks and Flavia Hodges, *A Dictionary of Surnames* (Oxford: Oxford University Press, 1988), pp. xxxv & 282-83.
รันเวย์
**ทางวิ่งเครื่องบิน, ลานวิ่ง, ลานบิน** หรือ **รันเวย์** (อังกฤษ : Runway) ตามที่องค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ (ICAO) ได้กำหนดไว้ หมายถึงพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้าบนพื้นดิน ภายในบริเวณสนามบิน ซึ่งเตรียมการไว้สำหรับอากาศยานใช้ในการร่อนลงจอดและวิ่งขึ้น ทางวิ่งเครื่องบินแบ่งออกเป็นประเภทที่มนุษย์สร้างขึ้น โดยใช้วัสดุประเภทแอสฟัลต์และคอนกรีต หรือผสมทั้งสองชนิด และประเภทที่ใช้พื้นผิวธรรมชาติ เช่น หญ้า ดิน กรวด น้ำแข็ง และเกลือ

รันเวย์หรือทางวิ่งเครื่องบิน ควรมีความยาวไม่น้อยกว่า 1,830 เมตร (6,000 ฟุต) สำหรับอากาศยานที่มีน้ำหนักไม่เกิน 90.7 ตัน (ประมาณ 2,000,000 ปอนด์) สำหรับอากาศยานที่ใหญ่กว่านี้ รวมถึงอากาศยานที่มีขนาดกว้างกว่าปกติ จะต้องใช้ทางวิ่งความยาวอย่างน้อย 2,438 เมตร (8,000 ฟุต) ที่ระดับน้ำทะเล (และยาวกว่านี้ ถ้าเป็นทางวิ่งที่อยู่เหนือระดับน้ำทะเลมาก ๆ) อากาศยานโดยสารระหว่างประเทศโดยปกติจะบรรทุกน้ำมันมาก ทำให้มีน้ำหนักเยอะ จึงอาจต้องใช้ทางวิ่งที่ยาวถึง 3,048 เมตร (10,000 ฟุต) หรือมากกว่า และจะต้องใช้ความยาวทางวิ่งในการยกตัวขึ้นหรือเทคออฟถึงเกือบ 4 กิโลเมตร (3,962 เมตร) เครื่องบินโดยสาร โบอิ้ง 747 นับว่าเป็นเครื่องบินที่ใช้ทางวิ่งยาวที่สุดในการเทคออฟ เมื่อเทียบกับเครื่องบินโดยสารอื่นในลักษณะเดียวกัน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**Runway**
แนวเอ-เอตั้งอยู่ในรัสเซียฝั่งยุโรปArkhangelskArkhangelskAstrakhanAstrakhanMoscowMoscowStalingradStalingradLeningradLeningradGorkyGorkyอาร์ฮันเกลสค์และอัสตราฮัน, กับ มอสโก, สตาลินกราด, กอร์กี และเลนินกราด (เมืองสำคัญทางยุทธศาสตร์ที่ถูกกำหนดไว้โดยการรุกคืบหน้าที่แท้จริงของเยอรมนี) ยังได้ถูกแสดงให้เห็น.
**แนวอาร์ฮันเกลสค์-อัสตราฮัน**, หรือ**แนวเอ-เอ**สำหรับย่อสั้นๆ เป็นเป้าหมายทางทหารในปฏิบัติการบาร์บารอสซา มันยังเป็นที่รู้จักกันคือ **แนววอลกา-อัสตราฮัน** เช่นเดียวกับ(ใช้นานๆครั้งมากขึ้น) **แนววอลกา-อัสตราฮัน-อาร์ฮันเกลสค์** ได้ถูกกล่าวถึงเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1940 ในคำสั่งฟือเรอร์ที่ 21 (ฟัลล์ บาร์บารอสซา) ซึ่งได้กำหนดเป้าหมายและเงื่อนไขของการรุกรานสหภาพโซเวียตของเยอรมัน ได้บรรยายถึงความสำเร็จของ"แนววอลกา-อัสตราฮันทั่วไป" ที่เป็นเป้าหมายทางทหารโดยรวม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Boog, Horst (1996). *Germany and the Second World War: The attack on the Soviet Union*, p. 278. Oxford University Press Inc. New York.
2. ↑  Boog, p. 803.
3. ↑   วิกิซอร์ซมีงานที่เกี่ยวข้องกับ Führer Directive 21.

1. ↑  *Arkhangelsk* is often rendered in English as *Archangel*, its literal translation.
2. ↑  This may in fact be its full name; German copies of Führerweisung Nr. 21 show this portion of the document as "*(...) der algemeinen Linie Wolga-Archangelsk-A [unreadable word] (...)*".
**วงจรนับ** คือ เกิดจากการนำเอาฟลิปฟล็อปที่ต่อกันเป็นวงจรมาใช้งาน 
นับจำนวนคล๊อก (Clock) หรือพัลซ์ (Pulse) ที่ป้อนเข้าทางอินพุต 
หรือบางที่อาจเรียกว่าวงจรหารความถี่ 
หลักการทำงาน ของวงจรส่วนใหญ่จะเป็นวงจรการนับแบบเลขฐานสอง 
วงจรนับสามารถแบ่งออกเป็น 2 แบบใหญ่ๆ คือ

1. วงจรการนับแบบไม่เข้าจังหวะ (Asynchronous Counter หรือ Ripple Counter)
2. วงจรการนับแบบเข้าจังหวะ (Synchronous Counter หรือ Parallel Counter)

วงจรการนับแบบไม่เข้าจังหวะ
--------------------------

โดยพื้นฐานจะใช้ J-K Flip Flop มาต่อเรียงกันดังวงจรในรูปข้างล่าง สถานะเอาต์พุตของ ฟลิปฟลอปแต่ละตัว ขึ้นอยู่กับสถานะเอาต์พุตของฟลิปฟลอปตัวก่อนหน้า คือ ฟลิปฟลอปตัวแรกจะส่งสัญญาณ (Pulse ) จาก Q ไปกระตุ้น (Trigger) ที่ Clk ของฟลิปฟลอปตัวที่สอง และฟลิปฟลอปตัวที่สองจะส่งสัญญาณไปกระตุ้น (Trigger) ที่ Clk ของฟลิปฟลอปตัวที่สาม ไปเรื่อย ๆ ตามขั้นตอนการทำงานของวงจรแบบนี้มีลักษณะไหลเป็นระลอก จึงทำให้มีชื่ออีกอย่างหนึ่งว่า วงจรนับแบบริบเปิล (Ripple Counter) วงจรนับแบบไม่เข้าจังหวะ (Asynchronous Counter) ที่ได้ศึกษามาแล้วนั้นใช้ได้ดีกับความถี่ต่ำๆ เนื่องจากปัญหาความล่าช้าของสัญญาณเอาต์พุตหรือเกิดเวลาหน่วงในการส่งข้อมูลจากอินพุตไปยังเอาต์พุต ของฟลิปฟลอปแต่ละตัว

วงจรการนับแบบเข้าจังหวะ
-----------------------

คือการทำงานของวงจรนับที่ความถี่สูงๆ จำเป็นที่จะต้องให้ฟลิปฟลอปหลายๆตัวต่อกัน 
ได้รับสัญญาณกระตุ้นไปพร้อมๆ กัน เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่เกิดจากการหน่วงเวลาของฟลิปฟลอป 
เป็นวงจรนับที่เอาต์พุตของฟลิบฟลอป ที่เปลี่ยนแปลงพร้อมๆกันตามสัญญาณคล๊อก(Clock)
วงจรนับชนิดนี้เรียกว่า วงจรนับแบบเข้าจังหวะ (Synchronous Counter)

  


  

### การออกแบบวงจรนับแบบเข้าจังหวะ

การออกแบบวงจรที่สามารถนับรูปแบบใดก็ได้นั้น ไม่จำเป็นต้องเป็นการนับแบบไบนารี่
เท่านั้นโดยสามารถใช้ฟลิปฟลอปชนิดใดก็ได้ มีวิธีดังนี้

1. เขียนแผนภาพสถานะ (State Diagram)
2. เขียนตารางสถานะ(Next- Stase Table)
3. เลือกฟลิปฟลอปที่จะใช้งานและเขียนตารางการเปลี่ยนแปลง
4. เขียนแผนผังคาร์นอจท์
5. เขียนสมการลอจิกทางอินพุตของฟลิปฟลอบ

Modulus Counter (MOD-Number Counter)
------------------------------------

การนับตามค่าที่กำหนด หมายถึง การสร้างวงจรนับให้สามารถกำหนดค่านับได้ เช่น ให้นับตั้งแต่ 0 - 9
แล้วเวียนกลับมาเริ่มต้น ที่ 0 ใหม่อีก หรืออาจจะกำหนดให้นับถึงเลขใดเลขหนึ่งแล้วเวียนกลับมาเริ่มต้น
ใหม่ วงจรนับแบบนี้ เมื่อนับถึงค่าที่กำหนดวงจรจะ Reset ตัวเองเริ่มต้นใหม่ ค่าสูงสุดที่กำหนดให้นับเรียกว่า
มอด (MOD number) ดังนั้นจึงเรียกวงจรนับเหล่านี้ว่า MOD-6, MOD-8, MOD-15 เป็นต้น หมายถึง
วงจรจะรีเซตค่าเมื่อนับถึง 6, 8 และ 15 ตามลำดับการรีเซตค่าส่วนใหญ่จะใช้ ขา CLR หรือ ซึ่งเป็นขาอะ
ซิงโครนัสอินพุต (Asynchronous Input) ร่วมกับลอจิกเกตทำการ รีเซตเอาต์พุตของฟลิปฟลอปทุก
ตัวกรณีที่จะเริ่มต้นการนับใหม่ที่ 0 ในกรณีที่การออกแบบวงจรนับค่าเริ่มต้นใหม่ไม่ได้เริ่มต้นที่ 0 ซึ่งจะใช้ขา CLR
หรือ ไม่ได้ ก็จำเป็นจะต้องใช้ลอจิกเกตอย่างเดียว ซึ่งการออกแบบค่อนข้างจะยุ่งยาก