recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ด้านหน้าอาคารชิบูยะ 109
**109** (ญี่ปุ่น: 109; โรมาจิ: *Ichi-maru-kyū*) เป็นห้างสรรพสินค้าในเขตชิบูยะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันบริหารงานโดยบริษัท ชิบูยะ 109 เอ็นเตอร์เทนเมนต์ คอร์ป บริษัทลูกของเครือโทคิว

อาคารตั้งอยู่ตรงข้ามกับสถานีชิบูยะ เปิดให้บริการครั้งแรกในปี 1979 โดยมีสถาปนิกผู้ออกแบบคือมิโนรุ ทาเคยามะ (Minoru Takeyama) โทคิว ผู้บริหารของตีกสร้างตึกนี้ขึ้นเพื่อเป็นชุมชนแฟชั่น ประกอบด้วยร้านค้าเล็ก ๆ ซึ่งมีลูกค้ากลุ่มเป้าหมายคือผู้หญิงวัยสามสิบตอนต้น และตั้งใจเปิดเพื่อแข่งกับเซบุ ซึ่งเป็นคู่แข่งสำคัญในย่านชิบูยะ

ชื่อของอาคาร *109* เป็นการเล่นคำ (โกโรอาวาเซะ) มาจากอักษรญี่ปุ่น *โท* (tō; แปลว่า 10) และ *คีว* (kyū; แปลว่า 9) รวมกันเป็น *โทคีว* (Tōkyū) ชื่อของผู้บริหารตึก ถึงแม้ว่าดั้งเดิมลูกค้ากลุ่มเป้าหมายคือผู้หญิงวัยสามสิบ แต่ต่อมาก็เป็นที่รู้จักในฐานะแหล่งรวมของวัมนธรรมย่อยของเด็กผู้หญิงที่เรียกว่า *เกียรุ*

หนึ่งในเอโมจิชุดดั้งเดิมของซอฟต์แบงก์โมไบล์ (ซึ่ง ไอโอเอส เคยนำมาใช้ก่อนการสร้างมาตรฐานเอโมจิโดยยูนิโคด) ปรากฏเอโมจิของห้าง 109 ด้วย ในรูป 
อย่างไรก็ตาม ยูนิโคดปฏิเสธรูปนี้ขณะสำไปสร้างเป็นมาตรฐานเอโมจิเพราะเป็นสัญลักษณ์ขององค์กร แต่ในปัจจุบันยังคงปรากฏใช้ได้บนทวิตเตอร์ที่พื้นที่ดังกล่าวโดย พื้นที่ใช้งานไพรเวทของซอฟต์แบงก์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Bull, Brett, "Decades as Tokyo's tower of girl power", *Japan Times*, January 22, 2009, p. 17.
2. ↑  Nagata, Kazuaki, "Shibuya 109 eyes rebound: Fashion landmark wants to make last year's sales drop a mere blip", *Japan Times*, May 14, 2010, p. 7.
3. ↑  Emojipedia. "Shibuya Emoji". *Emojipedia*.

### บรรณานุกรม

* "SHIBUYA109 東京ガイド" (ภาษาญี่ปุ่น). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 December 2007. สืบค้นเมื่อ 2008-01-24.
* "109Watch" (ภาษาญี่ปุ่น). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-04-12. สืบค้นเมื่อ 2008-01-24.
* "Elastic" (ภาษาญี่ปุ่น). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 January 2008. สืบค้นเมื่อ 2008-01-24.

พิกัดภูมิศาสตร์: 35°39′34.36″N 139°41′56.44″E﻿ / ﻿35.6595444°N 139.6990111°E﻿ / 35.6595444; 139.6990111

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**109 (ห้างสรรพสินค้า)**

* Official website (ในภาษาอังกฤษ จีน ญี่ปุ่น และเกาหลี)
* 109Men's (ในภาษาญี่ปุ่น)
* Kohrinbo 109 เก็บถาวร 2008-08-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาญี่ปุ่น)
* 109 Machida (ในภาษาญี่ปุ่น)
*ระวังสับสนกับปลาวงศ์อื่น ดูที่: วงศ์ปลาแป้น*

**วงศ์ปลาแป้นแก้ว** (วงศ์: Ambassidae อดีตเคยใช้ Chandidae; อังกฤษ: Asiatic glassfish) วงศ์ปลากระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลากะพง พบทั้งน้ำจืด น้ำกร่อย และทะเล

มีลักษณะโดยรวมมีรูปร่างเป็นรูปไข่ ส่วนหัวและท้องกว้าง ลำตัวแบนข้าง หัวโต ตาโต ปากกว้าง ครีบหลังแบ่งออกได้เป็น 2 ตอน ตอนแรกเป็นก้ามแข็งแรงและแหลมคม ตอนหลังเป็นครีบอ่อน ครีบหางเว้าลึก ครีบก้นมีก้านแข็ง 3 ชิ้น ครีบท้องมีก้านแข็ง 1 ชิ้น ครีบอกเล็ก ลำตัวโดยมากเป็นสีใสหรือขุ่นจนสามารถมองเห็นกระดูกภายในลำตัวได้ ด้านท้องมีสีเงิน

เป็นปลากินเนื้อ มักอยู่รวมกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ เป็นปลาขนาดเล็กมีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 10 เซนติเมตร อาศัยอยู่ในเขตอบอุ่นของชายฝั่งมหาสมุทรอินเดียจนถึงฟิลิปปินส์และออสเตรเลีย มีทั้งหมด 8 สกุล 49 ชนิด สำหรับในประเทศไทยพบในน้ำจืด 5 ชนิด โดยชนิดที่พบมากที่สุดคือ ปลาแป้นแก้ว (*Parambassis siamensis*) และชนิดที่ใหญ่ที่สุดคือ ปลาแป้นแก้วยักษ์ (*P. wolffii*)

มีชื่อสามัญเรียกโดยรวมว่า "แป้นแก้ว" หรือ "แป้นกระจก" หรือ "กระจก" หรือ "ข้าวเม่า" ในภาษาถิ่นเหนือเรียกว่า "แว่น" ในภาษาอีสานเรียกว่า "คับของ" หรือ "ปลาขี้ร่วง" 

มีความสำคัญคือเป็นปลาเศรษฐกิจใช้บริโภคในพื้นถิ่น เช่น บริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ำภาคกลาง โดยทำปลาแห้งและบริโภคสด อีกทั้งยังนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามด้วย โดยมักฉีดสีเข้าในลำตัวปลา เป็นสีสันต่าง ๆ เช่น สีเหลือง, สีส้ม, สีน้ำเงิน และเรียกกันในแวดวงปลาสวยงามว่า "ปลาเรนโบว์" หรือ "ปลาสายรุ้ง" ซึ่งเมื่อเลี้ยงนานเข้า สีเหล่านี้จะหลุดหายไปเอง โดยที่ปลาไม่ได้รับอันตราย

อ้างอิง
-------

1. ↑  หนังสือปลาน้ำจืดไทย โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (กรุงเทพ, พ.ศ. 2544) ISBN 974-475-655-5

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* จาก Fishbase.org
**ปลาราฟิโอดอน** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Rhaphiodon vulpinus*) ​เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งอยู่ในวงศ์ปลาฟันสุนัข (Cynodontidae) ในอันดับปลาคาราซิน (Characiformes) มีรูปร่างภายนอกเหมือนปลาฝักพร้า (*Macrochirichthys macrochirus*) มาก ซึ่งเป็นปลาคนละวงศ์ และคนละอันดับ และเป็นปลาที่พบกันคนละทวีปด้วย ซึ่งเป็นผลของการวิวัฒนาการเข้าหากัน เว้นแต่ปลาราฟิโอดอนจะมีครีบไขมัน ซึ่งปลาฝักพร้าไม่มี แต่มีพฤติกรรมที่คล้ายคลึงกัน มีลักษณะลำตัวยาวและแบนข้างมาก ท้องเป็นสันแคบ ตาโต ปากกว้างเฉียงขึ้นด้านบน ลำตัวสีเงินแวววาว ครีบใส ครีบอกใหญ่และยาวแหลม ครีบท้องและครีบหลังเล็ก แต่ครีบก้นมีฐานครีบยาว ครีบหางเล็กและไม่แยกเป็นสองแฉก มีครีบไขมัน ภายในปากจะเห็นฟันเป็นซี่ ๆ แหลมคมจำนวนมาก

เป็นปลาเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล *Rhaphiodon* (โดย *Rhaphiodon* มาจากภาษากรีกคำว่า *rhaphis* (ραφής) หมายถึง "เข็ม", *odous* (οδούς) หมายถึง "ฟัน" และ *vulpinus* เป็นภาษาละตินหมายถึง "หมาจิ้งจอก") มีพฤติกรรมนิยมอยู่รวมเป็นฝูง ออกล่าเหยื่อเป็นปลาขนาดเล็กบริเวณผิวน้ำ ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 70 เซนติเมตร

พบในแม่น้ำอเมซอนและลำน้ำสาขา ในเปรู, ปารากวัย, อุรุกวัย และกายอานา มีชื่อเรียกกันในท้องถิ่นว่า **เบียอาร่า** (Biara)

ใช้เป็นปลาบริโภคในท้องถิ่นและตกเป็นเกมกีฬา นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามราคาแพง โดยถูกนำเข้ามาจำหน่ายพร้อมกับปลาสคอมบิรอยด์ (*Hydrolycus scomberoides*) ซึ่งพฤติกรรมในตู้เลี้ยงพบว่า มีนิสัยขี้ตกใจมาก

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาฝักพร้า

อ้างอิง
-------

1. ↑  Reuberger, A. L. E. E. Marques, C. S. Agostinho and R. J. de Oliveira , 2007 - Neotropical Ichthyology 5(4): 479-484
Reproductive biology of *Rhaphiodon vulpinus* (Ostariophysi: Cynodontidae) in the Tocantins River Basin, Brazil.
2. ↑  Rof, *Hydrolycus* หมาป่าวารีแห่งอเมซอน VS *Hydrocynus* สุนัขน้ำแห่งแอฟริกา คอลัมน์ Wild Ambition หน้า 44 นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 11 ปีที่ 1: พฤษภาคม 2011

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Rhaphiodon vulpinus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาราฟิโอดอน
จารึกแห่งเรดยูคนุม, เจ้าพนักงานราชสำนักในพระนางเนเฟรูคาเยต (ไคโร 20543)

|  |
| --- |
|  |
| เนเฟรูคาเยต |
| สมัย: ราชอาณาจักรกลาง(2055–1650 BC) |
|  |
|  |
| ไฮเออโรกลีฟอียิปต์ |

**เนเฟรูคาเยต** เป็นเจ้าหญิงแห่งอียิปต์โบราณและพระราชินีจากราชวงศ์ที่สิบเอ็ด โดยทราบพระนามของพระองค์เพียงแค่จากจารึกของเจ้าพนักงานราชสำนักของพระองค์นามว่า เรดยูคนุม ซึ่งพบในเมืองเดนเดรา (ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ ในกรุงไคโร ซีจี 20543) พระองค์อาจจะเป็นพระราชมารดาของฟาโรห์อินโยเตฟที่ 3 ซึ่งมีพระนามว่า เนเฟรู พระองค์ยังได้รับพระสมัญญานามว่า "พระราชธิดาแห่งกษัตริย์" (*z3.t-nỉsw.t*), "พระมเหสีอันเป็นที่รักแห่งกษัตริย์" (*ḥm.t-nỉsw.t mrỉỉ.t=f*) และ "ผู้ประดับประดาแห่งกษัตริย์" (*ẖkr.t-nỉsw. t*) จากสิ่งนี้ พระองค์น่าจะเป็นพระราชธิดาของฟาโรห์อินโยเตฟที่ 1 และเป็นพระมเหสีในฟาโรห์อินโยเตฟที่ 2 นอกจากนี้ ในหลุมฝังพระบรมศพของฟาโรห์อินโยเตฟที่ 3 ยังพบชิ้นส่วนจารึกที่บันทึกนามของสตรีคนหนึ่งว่า เนเฟรูเคา ซิลก์ รอธ ได้โต้แย้งว่า เนเฟรูเคา เป็นเพียงการเขียนที่แตกต่างกันสำหรับชื่อ เนเฟรูคาเยต เนเฟรู น่าจะเป็นเพียงชื่อย่อของ เนเฟรูเคา/เนเฟรูคาเยต

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dodson, Aidan, Hilton, Dyan. *The Complete Royal Families of Ancient Egypt.* Thames & Hudson (2004). ISBN 0-500-05128-3, p.89
2. 1 2  Grajetzki, Wolfram. *Ancient Egyptian Queens: A Hieroglyphic Dictionary.* London: Golden House Publications (2005). ISBN 0-9547218-9-6, p.27
3. ↑  Silke Roth: *Die Königsmütter des Alten Ägypten von der Frühzeit bis zum Ende der 12. Dynastie.* Harrassowitz, Wiesbaden (2001), ISBN 3-447-04368-7, 185-189
**ซีลแว็ง ดิสแต็ง** (ฝรั่งเศส: *Sylvain Distin*) เกิดเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1977 เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศสในตำแหน่งกองหลัง ปัจจุบันเล่นในพรีเมียร์ลีก อังกฤษ กับสโมสรฟุตบอลบอร์นมัท

ดิสแต็ง เป็นนักฟุตบอลที่ถนัดเท้าซ้าย ทำให้นอกจากเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็คแล้ว ยังสามารถขยับไปเล่นในตำแหน่งแบ็คซ้ายได้อีกด้วย โดยซีลแว็ง ดิสแต็ง เริ่มมีชื่อเสียงในแวดวงฟุตบอลอังกฤษเมื่อครั้งย้ายจากสโมสรปารีแซ็ง-แฌร์แม็งในลีกเอิงมาเล่นให้กับสโมสรนิวคาสเซิล ยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีกด้วยสัญญายืมตัวในปี ค.ศ. 2001 ก่อนที่จะย้ายมาเล่นให้แมนเชสเตอร์ซิตีถึง 5 ฤดูกาล

หลังจากนั้นซีลแว็ง ดิสแต็งย้ายไปเล่นให้กับสโมสรพอร์ทสมัท 2 ฤดูกาล และพาสโมสรได้แชมป์เอฟเอคัพ 1 สมัย และย้ายไปเล่นให้กับสโมสรเอฟเวอร์ตันอีก 6 ฤดูกาล ในปัจจุบันด้วยวัย 37 ปี เขายังคงเล่นอยู่ในระดับพรีเมียร์ลีกกับบอร์นมัท และยังเป็นผู้เล่นนอกสหราชอาณาจักรที่ลงสนามในพรีเมียร์ลีกอังกฤษมากที่สุดอันดับ 2 รองจากมาร์ก ชวาร์เซอร์ โดยเขาลงสนามในพรีเมียร์ลีกมาแล้วมากกว่า 460 นัด

ประวัติ
-------

ซีลแว็ง ดิสแต็ง เกิดที่เมืองบาญอแล ในจังหวัดแซน-แซ็ง-เดอนี แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ ประเทศฝรั่งเศส โดยมีบิดาเป็นชาวกัวเดอลุป เริ่มต้นเล่นฟุตบอลในตำแหน่งกองหลังกับสโมสรฟุตบอลฌูว์เอ-เล-ตูร์ ที่อยู่ในลีกสมัครเล่น ก่อนจะย้ายมาเล่นให้กับสโมสรตูร์ส และย้ายไปเล่นในลีกอาชีพเป็นครั้งแรกกับสโมสรเกอญง ในระดับลีกเดอ โดยเขาพาสโมสรได้แชมป์เฟรนช์ ลีกคัพ ในปี ค.ศ.2000 จากฟอร์มอันโดดเด่นของเขาที่เกอญง ทำให้เขาได้ย้ายมาร่วมทีมในระดับลีกเอิงอย่างปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง

### นิวคาสเซิล ยูไนเต็ด

ดิสแต็ง เล่นในลีกเอิงได้เพียงแค่ฤดูกาลเดียวเขาก็ได้ย้ายไปเล่นในพรีเมียร์ลีกกับสโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิล ยูไนเต็ด ในฤดูกาล 2001–02 ภายใต้การคุมทีมของเซอร์ บ็อบบี ร็อบสันด้วยสัญญายืมตัว และลงสนามนัดแรกในพรีเมียร์ลีกเมื่อวันที่ 15 กันยายน 2001 ในนัดที่พบกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

แม้ว่าดิสแต็งจะถนัดกับการเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็ค แต่ที่สโมสรนิวคาสเซิล เขาได้รับมอบหมายให้เล่นในตำแหน่งแบ็คซ้าย และลงสนามในพรีเมียร์ลีกในฤดูกาลแรกไป 28 นัด

### แมนเชสเตอร์ซิตี

หลังหมดสัญญายืมตัว สโมสรนิวคาสเซิล ยูไนเต็ด ได้ยื่นข้อเสนอเพื่อขอซื้อตัวซีลแว็ง ดิสแต็ง มาร่วมทีมอย่างถาวร แต่เขาเลือกย้ายไปเล่นให้กับแมนเชสเตอร์ซิตี ที่ยินดีจะมอบบทบาทเซ็นเตอร์แบ็คให้ จากที่เคยเล่นในตำแหน่งแบ็คซ้ายที่ไม่ถนัด

โดยค่าตัวของเขาจำนวน 4 ล้านปอนด์ที่แมนเชสเตอร์ซิตี จ่ายให้ปารีส นับเป็นสถิติกองหลังที่แพงที่สุดของสโมสรในขณะนั้น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Hugman, Barry J. (2005). *The PFA Premier & Football League Players' Records 1946–2005*. Queen Anne Press. p. 171. ISBN 1852916656.
**เนเฟรูที่ 2** เป็นพระมเหสีและพระภคินีหรือพระขนิษฐาแห่งอียิปต์โบราณของฟาโรห์เมนทูโฮเตปที่สอง ซึ่งเป็นผู้ปกครองจากราชวงศ์ที่สิบเอ็ด เมื่อราวประมาณ 2,000 ปีก่อนคริสตกาล

ภาพสลักเป็นภาพสตรีนางหนึ่งกำลังถือม่านบังแดดที่พบในหลุมฝังพระศพ หมายเลข ทีที 319 ของพระนางเนเฟรู จากพิพิธภัณฑ์ศิลปะวอลเตอร์ส
หลักฐานที่เกี่ยวกับพระองค์ส่วนใหญ่มาจากหลุมฝังพระศพของพระองค์ (ทีที 319) ที่เดียร์ เอล-บาฮารี ซึ่งพบว่า หลุมฝังพระศพถูกทำลายอย่างรุนแรง แต่ห้องฝังพระศพที่ตกแต่งแล้วยังหลงเหลืออยู่ในสภาพที่ดี และพบเศษชิ้นส่วนจากภาพนูนต่ำนูนสูงในวิหารฝังพระศพน้อยหลายชิ้น พระอิสริยยศของพระองค์คือ *พระมเหสีแห่งกษัตริย์* และ *พระราชธิดาแห่งกษัตริย์* คำจารึกในหลุมฝังพระศพระบุว่า พระองค์เป็นพระธิดาของสตรีที่มีว่า ไออาห์ ซึ่งน่าจะเป็นพระราชมารดาของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 พระองค์จึงเป็นพระภคินีหรือพระขนิษฐาของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 และเป็นที่ทราบกันว่า ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 เป็นพระราชโอรสของฟาโรห์อินโยเตฟที่ 3 ซึ่งน่าจะเป็นพระบิดาของพระองค์มากที่สุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Wolfram Grajetzki: *Ancient Egyptian Queens, a hieroglyphic dictionary*, Golden House P. London, 2005, p. 28
2. ↑  William C. Hayes: *The Scepter of Egypt I*, New York 1953, ISBN 0870991906, p. 160; 327

งานเขียน
--------

* Joyce Tyldesley: *Chronicle of the Queens of Egypt*. Thames & Hudson. 2006, ISBN 0-500-05145-3, p. 67.
พลหอกอัสคารีที่โรงเรียนการบินฝ่ายสัมพันธมิตรที่วอเตอร์คลูฟ (Waterkloof), พริทอเรีย, ประเทศแอฟริกาใต้ใน ค.ศ. 1943
**อัสคารี** (Askari) เป็นคำในภาษาอาหรับแปลว่า "ทหาร" (อาหรับ: عسكري *‘askarī*) โดยทั่วไปแล้วใช้อธิบายถึงกองทหารพื้นเมืองในแอฟริกาตะวันออก, แอฟริกาตะวันออกเฉียงเหนือ และแอฟริกากลาง ที่สังกัดกองทัพของอาณานิคมมหาอำนาจยุโรป ชื่อนี้ยังหมายถึงตำรวจ, ตำรวจภูธร และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกด้วย คำนี้ได้ถูกรับเข้าไปในภาษาแอมฮาริค (Amharic), บอสเนียน (Bosnian), อิตาลี, เปอร์เซีย, โปแลนด์, โซมาลี, สวาฮีลี, ตุรกี และ อูรดู

ในช่วงระยะเวลาของจักรวรรดิอาณานิคมของยุโรปในทวีปแอฟริกา ทหารรับจ้างพื้นเมืองถูกว่าจ้างโดยกองทัพอาณานิคมของอิตาลี, อังกฤษ, โปรตุเกส, เยอรมัน และเบลเยี่ยม พวกเขามีบทบาทที่สำคัญในการพิชิตดินแดนอาณานิคมหลายพื้นที่ และภายหลังทำหน้าที่เป็นกองทหารรักษาการณ์ และกองกำลังรักษาความปลอดภัยในพื้นที่ ในระหว่างสงครามโลกทั้งสองครั้ง หน่วยอัสคารีได้ทำหน้าที่ภายนอกอาณานิคมของตนในส่วนต่างๆของทวีปแอฟริกา ตะวันออกกลาง และเอเชีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Kamusi Project". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-04-20. สืบค้นเมื่อ 2021-08-09.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อัสคารี**

* Comando Supremo
* African World War II Veterans
* Histoire de la Force Publique (History of the Force Publique) by Lieutenant-General Emile Janssens, Wasmael-Chalier of Namur in 1979
* Ascari: I Leoni di Eritrea/Ascari: The Lions of Eritrea. Eritrea colonial history, Eritrean ascari pictures/photos galleries and videos, historical atlas...
* Ascari of Eritrea Collection of about 200 pictures listed by categories.
**เนื้อเยื่อใต้หนัง** (อังกฤษ: subcutaneous tissue, มาจากละติน: *subcutaneous* "ใต้ผิวหนัง") หรือเรียก**เนื้อใต้หนัง** (อังกฤษ: subcutis), **ชั้นใต้หนัง** (อังกฤษ: hypodermis, hypoderm มาจากภาษากรีกโบราณ: ὑποδέρμα แปลว่า "ใต้ผิวหนัง") หรือ**แผ่นพังผืดตื้น** (อังกฤษ: superficial fascia) เป็นชั้นล่างสุดของระบบผิวหนังในสัตว์มีกระดูกสันหลัง ประเภทของเซลล์ที่พบในชั้นใต้หนัง คือ เซลล์สร้างเส้นใย (fibroblast) เซลล์ไขมัน และแมโครฟาจ ชั้นใต้หนังพัฒนามาจากเมโซเดิร์ม แต่ไม่ได้พัฒนามาจากบริเวณเดอร์มาโตม (dermatome) ของเมโซเดิร์มเหมือนกับหนังแท้ ในสัตว์ขาปล้อง ชั้นใต้หนังเป็นเซลล์ชั้นหนังกำพร้าที่หลั่งผิวนอกเคลือบไคติน คำนี้ยังหมายถึง ชั้นเซลล์ที่อยู่ใต้ epidermis ของพืช

ชั้นใต้หนังมีหน้าที่เก็บสะสมไขมันเป็นหลัก ประกอบด้วยเนื้อเยื่อเกี่ยวพันชนิดโปร่งบางและกลีบย่อยไขมัน พบหลอดเลือดและเส้นประสาทขนาดใหญ่กว่าที่พบในหนังแท้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kenneth, Saladin (2007). *Human Anatomy*. Rex Bookstore, Inc. pp. 135, 478, 602. ISBN 0071259716.
2. ↑  "The Integument". *Terminologia Anatomica*. 1998.
3. ↑  *Mosby’s Medical, Nursing and Allied Health Dictionary* (4th ed.). St. Louis: Mosby. 1994. pp. 998, 774, 1497. ISBN 978-0801672255.
ทางเข้าอันเดอร์วอเตอร์เวิลด์, สิงคโปร์
**อันเดอร์วอเตอร์เวิลด์** (จีน: 新加坡海底世界; อังกฤษ: Underwater World) เป็นสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำตั้งอยู่บนเกาะเซนโทซา ประเทศสิงคโปร์จัดแสดงสัตว์น้ำมากกว่า 2,500 ตัว ใน 250 ชนิด เปิดให้บริการเมื่อปี ค.ศ. 1991

ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 80 Siloso Road, Sentosa, Singapore 098969 

มีจุดเด่น คือ อุโมงค์กระจกใต้ทะเลความยาว 83 เมตรผ่านฝูงปลาฉลามขนาดใหญ่, การให้บริการฟิชสปา, การแสดงโชว์โลมา และบ่อการแสดงฟอสซิลมีชีวิต ที่สามารถสัมผัสได้ เป็นต้น

เปิดให้บริการทุกวัน ตั้งแต่เวลา 09:00-19:00 นาฬิกา ค่าเข้าชม ผู้ใหญ่ 22.90 ดอลลาร์สิงคโปร์ และเด็ก (3-12 ปี) 14.60 ดอลลาร์สิงคโปร์ 
(เด็กอายุต่ำกว่า 3 ปีไม่เสียค่าผ่านประตู) แต่ในแต่ละส่วนจะมีเวลาเปิด-ปิดไม่ตรงกัน และมีอัตราการให้บริการต่างหาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "อันเดอร์วอเตอร์เวิลด์สิงคโปร์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-22. สืบค้นเมื่อ 2012-11-06.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อันเดอร์วอเตอร์เวิลด์ (สิงคโปร์)**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บทางของโลกใต้น้ำสิงคโปร์ (อังกฤษ) เก็บถาวร 2006-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ อันเดอร์วอเตอร์เวิลด์ (สิงคโปร์)
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 1°15′31″N 103°48′40″E﻿ / ﻿1.258567°N 103.811213°E﻿ / 1.258567; 103.811213
*Fratercula arctica grabae*
**นกพัฟฟินแอตแลนติก** (*Fratercula arctica*) เป็นสปีชีส์หนึ่งของนกทะเลที่อยู่ในวงศ์นกอ็อก (*Alcidae*) พบได้เฉพาะในบริเวณมหาสมุทรแอตแลนติก นกพัฟฟินแอตแลนติกผสมพันธุ์ในบริเวณประเทศไอซ์แลนด์ ประเทศนอร์เวย์ กรีนแลนด์ รัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ หมู่เกาะฟาโร รัฐเมน และบางส่วนของบริเตนใหญ่ นกพัฟฟินแอตแลนติดพบได้มากในหมู่เกาะเวสมาร์นายาสของประเทศไอซ์แลนด์

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558 เป็นต้นมา สหภาพระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติได้จัดให้นกพัฟฟินแอตแลนติกอยู่ในประเภทสิ่งมีชีวิตที่เกือบอยู่ในข่ายใกล้การสูญพันธุ์ จากเดิมที่เคยอยู่ในประเภทสิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์ เนื่องจากจำนวนประชากรที่ลดลงอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ว่าจะยังมีจำนวนประชากรขนาดใหญ่และอยู่ในวงกว้างก็ตาม และเมื่อปี พ.ศ. 2561 องค์การชีวปักษานานาชาติได้รายงานว่านกพัฟฟินแอตแลนติกเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "The IUCN Red List of Threatened Species". *IUCN Red List of Threatened Species*. สืบค้นเมื่อ 2018-10-26.
2. ↑  Sessa, Margret. "Even familiar birds at risk of extinction, new study finds". *Birdlife International*. สืบค้นเมื่อ 23 April 2018.
กล้องโทรทรรศน์วิทยุแห่งชาติ ขนาด 40 เมตร
**หอสังเกตการณ์ดาราศาสตร์วิทยุแห่งชาติ** ตั้งอยู่ในศูนย์ศึกษาการพัฒนาห้วยฮ่องไคร้ อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ มีกำหนดเปิดใช้งานในปีพ.ศ. 2564 อยู่ภายใต้การดูแลของสถาบันวิจัยดาราศาสตร์แห่งชาติ ใช้งบประมาณในการก่อสร้างโครงการนี้ทั้งสิ้น 532 ล้านบาท

กล้องภายในศูนย์
---------------

ภายในหอสังเกตการณ์ดาราศาสตร์วิทยุแห่งชาติ ประกอบด้วยกล้องโทรทรรศน์วิทยุจำนวน 2 ระบบ ได้แก่:

### กล้องโทรทรรศน์วิทยุขนาด 40 เมตร

กล้องโทรทรรศน์วิทยุแห่งชาติขนาด 40 เมตร เป็นกล้องโทรทรรศน์วิทยุแห่งแรกและใหญ่ที่สุดในประเทศไทยและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 40 เมตร หมุนได้รอบทิศทาง 360 องศา และปรับมุมเงยได้ 180 องศา สามารถรับคลื่นความถี่ได้ระหว่าง 1 ถึง 116 GHz จานสะท้อนหลักประกอบด้วยแผงอะลูมิเนียม 420 แผง แต่ละแผงมีความหนา 1.8 มิลลิเมตร จานสะท้อนรองมีขนาด 3.28 เมตร กล้องโทรทรรศน์วิทยุนี้สามารถปฏิบัติงานได้แม้อยู่ในสภาพลมจัด (50 กม/ชม.) กล้องชุดนี้ใช้งบประมาณในการสร้าง 448 ล้านบาท

มีต้นแบบและพัฒนามาจากกล้องโทรทรรศน์วิทยุเยเบส ประเทศสเปน ซึ่งใช้ระบบ Cassegrain-Nasmyth Optics โดยเพิ่มเครื่องรับสัญญาณไว้ที่จุดโฟกัสหลัก ทำให้สามารถรับสัญญาณที่ช่วงความถี่อื่นได้ พร้อมการออกแบบ Nasmyth ให้มีข้อได้เปรียบเรื่องความยืดหยุ่นในการติดตั้งเครื่องรับสัญญาณในอนาคต มีเป้าหมายคือ พื้นผิวจานต้องมีความถูกต้องแม่นยำถึงระดับ 150 ไมครอน ความเร็วในการหมุนจาน 3 เมตรต่อวินาที (m/s) สำหรับมุมกวาด (Azimuth)  และ 1 เมตรต่อวินาทีสำหรับมุมเงย (Altitude) ความแม่นยำในการวัดตำแหน่งไม่คลาดเคลื่อนไปกว่า 2 ฟิลิปดา ในกรณีไม่มีลม และ 6 ฟิลิปดา ในกรณีมีลม

### กล้องโทรทรรศน์วิทยุวีกอสขนาด 13 เมตร

กล้องโทรทรรศน์วิทยุวีกอส (VGOS: VLBI Geodetic Observing System) ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางจานรับสัญญาณ 13 เมตร สร้างขึ้นภายใต้โครงการแรงดี (RANGD: Radio Astronomical Network and Geodesy for Development) มีต้นแบบและพัฒนามาจากหอดูดาวเซี่ยงไฮ้ หน่วยเฉอชาน เครื่องรับสัญญาณเป็นแบบช่วงความถี่กว้าง รับสัญญาณได้ตั้งแต่ช่วงคลื่นความถี่ 2-14 GHz จะทำให้การสังเกตการณ์แบบแทรกสอดระยะไกล (Very Long Baseline Interferometry) สามารถใช้งานร่วมกับเครือข่ายกล้องวีกอสทั่วโลกเพื่องานรังวัดยีออเดซีและติดตามความเปลี่ยนแปลงของโลกในปัจจุบัน

กล้องโทรทรรศน์วิทยุแบบวีกอสสามารถทำงานรังวัดตำแหน่งที่มีความแม่นยำสูงได้ โดยการรับสัญญาณย่านเอสและเอกซ์ (S-/X-band) จากแหล่งกำเนิดคลื่นวิทยุในอวกาศ พิกัดที่ได้จากการสังเกตการณ์ด้วยเทคนิคแทรกสอดระยะไกลของกล้องโทรทรรศน์วิทยุสองตัวขึ้นไปในเวลาเดียวกัน จะทำให้ได้พิกัดที่ความถูกต้องสูงมาก แม่นยำถึงระดับ 3-5 มิลลิเมตร ในทุกมิติ ด้วยความแม่นยำนี้จึงสามารถนำไปใช้ตรวจสอบการเคลื่อนตัวของแผ่นเปลือกโลกได้ (Tectonic Plate Motion) แล้วยังสามารถประมวลผลลัพธ์ต่อจนได้ตัวแปรต่าง ๆ ที่บ่งบอกการวางตัวของโลกในอวกาศ (Earth Orientation Parametres) ไปจนถึงความเร็วในการหมุนรอบตัวเองของโลก (UT1) ซึ่งถือเป็นผลลัพธ์ที่มีค่ายิ่งของศาสตร์ด้านยีออเดซี และมีความสำคัญต่อวงการวิทยาศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์ กระทั่งการพัฒนาเพื่อความยั่งยืนของมนุษย์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  รายงานการวิเคราะห์งบประมาณรายจ่ายประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2563 กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม สำนักงบประมาณของรัฐสภา สำนักเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร
2. ↑  Yebes Committee on Radio Astronomy Frequencies
ภาพวาดแสดงภารตมาตาภายในแผนที่ประเทศอินเดีย
**ภารตมาตา** (ละติน: *Bhārat Mata*, ฮินดี จากสันสกฤต **ภารตอัมพา** Bhāratamba, भारताम्बा; अम्बा *อมฺพา* แปลว่า 'มารดา') หรือเรียกกันว่า **มารดาอินเดีย** (อังกฤษ: Mother India) ในภาษาอังกฤษแบบอินเดีย เป็นบุคลาธิษฐานแห่งชาติของประเทศอินเดีย พระนางมักแสดงออกในลักษณะของสตรีที่ปกคลุมด้วยส่าหรีย้อมสีฝรั่น (Saffron) ถือธงชาติอินเดีย บางครั้งประกบข้างด้วยสิงโตอินเดีย

การสร้างบุคลาธิษฐานให้กับอนุทวีปอินเดียโดยใช้การสร้างพระนางภารตมาตานั้นเริ่มมีในปลายทศวรรษที่ 19 โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังการกบฏอินเดีย ค.ศ. 1857 (Indian Rebellion of 1857) เพื่อต่อต้านการปกครองของบริเตน แนวคิดภารตมาตาเริ่มเป็นที่รับรู้ของผู้คนในฐานะภาพตัวแทนของดินแดนอินเดียเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1882 ซึ่งวาดโดย พังกิมจันทระ จัฏโฏปาธยาย (Bankimchandra Chatterjee) ในหนังสือ "อานันทมฐะ" (Anand Math) ของเขา

ดูเพิ่ม
-------

* ภารตมาตามนเฑียร
* บังคมาตา (Banga Mata)
* ศรีลังกามาตา (Sri Lanka Mata)
* เตลูกูถัลลี (Telugu Thalli)
* พระสยามเทวาธิราช (Siam Devadhiraj)
* วันเดมาตรัม (Vande Mataram)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "History lesson: How 'Bharat Mata' became the code word for a theocratic Hindu state".
2. ↑  Visualizing space in Banaras: images, maps, and the practice of representation, Martin Gaenszle, Jörg Gengnagel, illustrated, Otto Harrassowitz Verlag, 2006, ISBN 978-3-447-05187-3
3. ↑  "Far from being eternal, Bharat Mata is only a little more than 100 years old".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ภารตมาตา**
เขตอำนาจมณฑลที่สำคัญในประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ก่อนยุคอาณานิคม: พุกาม, อยุธยา, จามปา, เขมร, ศรีวิชัย และมัชปาหิต
**มณฑล** (สันสกฤต: मण्डल (Maṇḍala)) มีความหมายตามรากศัพท์ว่า "วงกลม" นักรัฐศาสตร์เลือกใช้คำว่ามณฑลเพื่ออธิบายลักษณะของอำนาจทางรัฐศาสตร์ในประวัติศาสตร์โบราณบนพื้นที่อุษาคเนย์ในยุคสมัยที่อำนาจท้องถิ่นมีความสำคัญหลักในการปกครอง ซึ่งมีจุดศูนย์กลางของอำนาจอยู่ที่เมืองหรือเกอดาตวน และแผ่กระจายสู่บริเวณโดยรอบ ทั้งนี้เพื่อให้ต่างออกไปจากกรอบคิดของคนในยุคปัจจุบันซึ่งให้ความสำคัญกับความเป็นเอกภาพของรัฐอย่างเช่นการปกครองแบบราชอาณาจักรรวมศูนย์ หรือรัฐสมัยใหม่ที่เกิดขึ้นหลังจากเทคโนโลยีแผนที่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 แนวคิดเรื่องมณฑลได้รับความสนใจจากวอลเตอร์ (1982) ซึ่งได้ให้คำจำกัดความไว้ว่า

> The map of earlier Southeast Asia which evolved from the prehistoric networks of small settlements and reveals itself in historical records was a patchwork of often overlapping mandalas.
> 
> 

แนวคิดนี้ถูกริเริ่มขึ้นมาเพื่อทำความเข้าใจกับรูปแบบการสร้างรัฐอำนาจบนดินแดนอุษาคเนย์ ตัวอย่างเช่น รูปแบบของสหพันธราชอาณาจักรอันมีอำนาจหลัก ณ ศูนย์กลางการปกครอง แนวคิดนี้พัฒนาขึ้นจากแนวคิดด้านการปกครองของอินเดียเพื่อเลี่ยงการใช้คำว่ารัฐในความหมายของรัฐสมัยใหม่ซึ่งมีพื้นฐานจากขนบการปกครองของจีนหรือยุโรปซึ่งมองว่าแผ่นดินเป็นจุดกำหนดรัฐและมีอาณาบริเวณที่กำหนดแน่นอนตายตัวโดยที่ทุกเขตการปกครองขึ้นตรงต่อส่วนกลาง ต่างจากแนวคิดของมณฑลที่มองว่าอำนาจอธิปไตยเหนือดินแดนนั้นถูกกำหนดโดยศูนย์กลางหลักเป็นสำคัญ ขอบเขตของอธิปไตยอาจครอบคลุมอาณาเขตของเมืองประเทศราชอื่นในลักษณะของการแผ่อำนาจ แต่จะไม่เข้าไปควบคุมดูแลกิจการภายในของเมืองประเทศราชนั้น

ระบบอำนาจแบบมณฑลอาจเทียบได้กับระบบเจ้าขุนมูลนายของยุโรปในลักษณะของความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านครกับเมืองประเทศราช อย่างไรก็ดี หัวเมืองประเทศราชภายใต้ระบบอำนาจแบบมณฑลมีความเป็นเอกเทศมากกว่าในระบบเจ้าขุนมูลนาย ความสัมพันธ์เป็นไปในลักษณะส่วนตัวมากกว่าทางการ หัวเมืองที่เป็นประเทศราชหนึ่ง ๆ อาจอยู่ใต้อำนาจของหลายขั้วอำนาจใหญ่ในเวลาเดียวกันได้

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  O.W. Wolters, 1999, p. 27
หินละลายรูปหมอนที่เพิ่งก่อตัวในฮาวาย
หินละลายรูปหมอนในมหายุคพรีแคมเบรียนที่ค่อนข้างผุพังไปแล้ว
**หินละลายรูปหมอน** ลักษณะโครงสร้างเป็นรูปหมอน มีลักษณะที่สำคัญคือเป็นการที่ลาวาโผล่พ้นน้ำแล้วมีการเย็นตัวลง หินละลายรูปหมอนนี้จัดเป็นหินอัคนีภูเขาไฟ ซึ่งมีหลายขนาด อาจมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางได้มากถึง 1 เมตร

องค์ประกอบ
----------

หินละลายรูปหมอน มีองค์ประกอบเหมือนกับหินบะซอลท์ทั่วไป ลักษณะที่เกิดเป็นพวก komatiite, picrite, basaltic andesite, andesite หรือกระทั่ง dacite ที่รู้ๆกัน โดยทั่วไปแล้ว ยิ่งส่วนประกอบมีความเป็น andesite มากขึ้นมักจะเกิดเป็นรูปหมอนได้ขนาดที่ใหญ่กว่า เนื่องมาจากความหนืดของลาวาเพิ่มขึ้น

การเกิด
-------

หินละลายรูปหมอนนั้นจะเกิดในบริเวณที่มีลาวาสีเข้มถึงลาวาสีกลาง (mafic to intermediate) ปะทุขึ้นมาใต้ผิวน้ำ เช่นบริเวณที่มีจุดร้อนปะทุขึ้นมา และสัมพันธ์กับขอบเขตโครงสร้างของเทือกเขากลางสมุทร เมื่อมีแผ่นเปลือกโลกมหาสมุทรเกิดขึ้นใหม่ จะเกิดหินละลายรูปหมอนขึ้นหนามาก ซึ่งปะทุขึ้นมาตรงจุดศูนย์กลางการกระจายตัว ซึ่งเกิดจากการที่พวก dyke แทรกตัดเข้ามาในตำแหน่งที่ต่ำกว่าที่กะเปาะแมกม่า (magma chamber) หินละลายรูปหมอนเกิดขึ้นสัมพันธ์กับ sheeted dyke complex ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของลำดับหิน ophiolite เมื่อมีบางส่วนของแผ่นเปลือกโลกภาคพื้นสมุทรเกยซ้อนทับแผ่นเปลือกโลกภาคพื้นทวีป

การปรากฏของหินละลายรูปหมอนที่แก่ที่สุดในพวกหินภูเขาไฟพบที่ Isua and Barberton greenstone belts เป็นการแสดงว่าเคยมีน้ำปริมาณมหาศาลบนพื้นผิวของโลกในบรมยุคอาร์เคียน หินละลายรูปหมอนนี้แสดงว่ามีกิจกรรมของภูเขาไฟที่เกิดใต้น้ำในบริเวณแถบการแปรสภาพ

หินละลายรูปหมอนอาจพบร่วมกับสภาวะภูเขาไฟกึ่งธารน้ำแข็ง (Subglacial Volcanoes) ในลำดับแรกของการเกิดระเบิด ซึ่งถูกค้นพบด้วย Gabriel A. Doudine และเพื่อน ๆ ของเขา

การก่อตัว
---------

หินละลายรูปหมอนเหล่านี้จะเกิดขึ้นเมื่อมีแมกม่าดันตัวมาถึงพื้นผิว และสิ่งที่สำคัญคือต้องมีความแตกต่างกันอย่างมากในส่วนของอุณหภูมิ นั่นคืออุณหภูมิระหว่างลาวาและน้ำ เมื่อมีการโผล่พ้นน้ำขึ้นมาเจอความเย็นอย่างรวดเร็ว จะเกิดปฏิกิริยาบนผิวของลาวานั้นก่อน หลังจากนั้นลาวาจะขยายตัวออกไป ด้วยปริมาณที่มากขึ้นก็จะเกิดเป็นพู (lobe) จนกระทั่งความดันของแมกม่านั้นเพียงพอที่จะทำให้บริเวณผิวของลาวาแตกออก และเริ่มการปะทุอีกครั้งในบริเวณที่เป็นช่องว่างที่ใกล้ๆกัน กระบวนการนี้เป็นการสร้างรูปร่างที่เป็นพูออกมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้มีรูปร่างคล้ายหมอน บริเวณผิวของมันจะมีการเย็นตัวอย่างรวดเร็วกว่าภายในตัวหินละลายรูปหมอนทำให้ได้เนื้อที่ค่อนข้างละเอียด และมีลักษณเป็นเนื้อแก้ว ส่วนลาวาที่อยู่ด้านใน ที่เย็นตัวช้ากว่า จะมีเนื่อที่หยาบกว่าบริเวณผิวของมัน

ในประเทศไทยตัวอย่างหินละลายรูปหมอนนี้ พบอยู่ทั่วไปในแถบสถานีรถไฟแม่เมาะ และอำเภอสบปราบ จังหวัดลำปาง

อ้างอิง
-------

* ปัญญา จารุศิริและคณะ (2545).หินละลายรูปหมอน.ธรณีวิทยากายภาพ,192.กรุงเทพฯ:บริษัทพลัสเพลส จำกัด
**พอล แอนดรูว์ พาร์กเกอร์** (อังกฤษ: Paul Andrew Parker; เกิด 4 เมษายน ค.ศ. 1964) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอล อดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษ และผู้เชี่ยวชาญด้านกีฬาทางโทรทัศน์

ในฐานะผู้เล่น พาร์กเกอร์เป็นฟูลแบ็คที่โดดเด่นที่สุดกับแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด โดยเขาคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีก 2 สมัย เอฟเอคัพ 1 สมัย ลีกคัพ 1 สมัย และแชริตีชีลด์ เขายังเล่นในลีกสูงสุดให้กับทั้งควีนส์พาร์กเรนเจอส์ และเชลซี รวมถึงเล่นในฟุตบอลลีกกับ ฟูลัม, ดาร์บีเคาน์ตี และเชฟฟีลด์ยูไนเต็ด ต่อมาเขาเล่นฟุตบอลนอกลีกกับเฮย์บริดจ์ สวิฟต์ส และฟาร์นโบโรห์ ทาวน์ จนกระทั่งแขวนสตั๊ดในปี ค.ศ. 1997 ในระดับนานาชาติ ปาร์คเกอร์ลงเล่นให้ทีมชาติอังกฤษ 19 นัด และเล่นฟุตบอลโลก 1990

เขาทำงานเป็นผู้จัดการทีมตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 ถึง ค.ศ. 2005 กับ Chelmsford City และ Welling United ภายหลังรับบทบาทเป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมที่ Folkstone Invicta ก่อนจะมาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านฟุตบอลทางโทรทัศน์กับอีเอสพีเอ็น และ Sky Sports

ระดับอาชีพ
----------

พาร์กเกอร์เริ่มต้นอาชีพค้าแข้งกับฟูลัมก่อนจะย้ายไปร่วมทีมคิวพีอาร์ ซึ่งเขาสร้างชื่อในฐานะเซ็นเตอร์แบ็คที่เฉียบคมและดุดัน ในช่วงเวลานี้ คิวพีอาร์ขายพาร์กเกอร์ให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในราคา 2 ล้านปอนด์ในวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1991 และเขาเปิดตัวนัดแรกพบกับนอตส์เคาน์ตีในเดือนเดียวกัน 5 ปีของพาร์กเกอร์ที่โอลด์แทรฟฟอร์ดเริ่มต้นได้ดีพอสมควร แต่ในที่สุดก็ได้รับบาดเจ็บบ่อยครั้ง และในขณะที่สโมสรเริ่มครองความยิ่งใหญ่ในฟุตบอลอังกฤษภายใต้การคุมทีมของอเล็กซ์ เฟอร์กูสัน พาร์กเกอร์ก็ประสบปัญหาในการรักษาความฟิต

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  "พอล พาร์กเกอร์". *Barry Hugman's Footballers*. สืบค้นเมื่อ 9 เมษายน 2020.
2. ↑  Dunk, Peter, บ.ก. (1987). *Rothmans Football Yearbook 1987–88*. London: Queen Anne Press. p. 170. ISBN 978-0-356-14354-5.
3. ↑  สถิติของ พอล พาร์กเกอร์ ที่ Soccerbase
**ศุภัชญา รื่นเริง** หรือชื่อเล่น **ต้อง** เป็นนักแสดง และดีเจชาวไทย เคยเป็นนักแสดงในสังกัดอาร์เอส โปรโมชั่น

ประวัติ
-------

**ศุภัชญา รื่นเริง** (ชื่อเล่น : ต้อง) เกิดวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2526 เป็นนักแสดง และดีเจชาวไทย เข้าสู่วงการจากการประกวด Panasonic Star Challenge จากนั้นได้เป็นนักแสดงภายใต้สังกัดอาร์เอส โปรโมชั่น และเริ่มต้นจากการแสดงมิวสิควีดีโอ

มีผลงานสร้างชื่อเสียงคือการแสดง ภาพยนตร์เรื่อง สังหรณ์ ในปีพ.ศ. 2546 แสดงร่วมกับศิลปินบอยแบนด์วงดีทูบี และภาพยนตร์เรื่อง ผีเสื้อสมุทร ในปีพ.ศ. 2549 แสดงคู่กับ ธัญญ์ ธนากร และมีผลงานตามมาอีกหลายๆเรื่อง นอกจากนี้ยังเป็นดีเจคลื่น 103.5 FM One อีกด้วย

ด้านการศึกษา จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ (เอกโฆษณา) 

ชีวิตส่วนตัว ศุภัชญาเป็นบุตรสาวคนเล็กในจำนวนพี่น้อง 2 คน ของ พ.ต.อ.พีรชาติ รื่นเริง และ นางพรสวรรค์ รื่นเริง เธอเคยคบหากับ ธัญญ์ ธนากร นักแสดงร่วมค่ายในอดีต(ปัจจุบันอยู่ช่อง 7) ปัจจุบันสมรสกับ ดร.เอก ชุณหชัชราชัย เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 และในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2559 ได้ตัดสินใจหย่าร้างกันแล้ว

ผลงาน
-----

### ละครโทรทัศน์

* เรื่อง ย.ยักษ์ยอดยุ่ง
* เรื่อง ดวงใจปาฏิหาริย์ รับบท เดือน (ช่อง 7 / 2549)
* เรื่อง รักฝันฤดูหนาว ช่อง ไอทีวี
* ละครเทิดพระเกียรติ "พระมหาชนก" รับบท พระสีวลี (ช่อง 9 / 2556)

### ภาพยนตร์

* ภาพยนตร์เรื่อง สังหรณ์ แสดงคู่กับ D2B
* ภาพยนตร์เรื่อง คลับซ่าปิดตำราแสบ
* ภาพยนตร์เรื่อง ผีเสื้อสมุทร

### มิวสิกวีดีโอ

* เพลง ดอกไม้ ของ โก้ B-mix
* เพลง รู้ทั้งรู้ ของ บิ๊ก D2B

### พิธีกร

* รายการ รายวันบันเทิง ช่อง 5
* รายการ ยูฮู ไนท์ ช่อง 5
* รายการ นาย โซไซตี้ ช่อง 9

### รางวัล

* รางวัลดีเด่นจากเวทีการประกวด "พานาโซนิค สตาร์ชาเลนจ์ (Panasonic Star Challenge)"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ต้อง สุภัชญา ประกาศแต่งงาน ดร.เอก ชุณหชัชราชัย 24 พ.ย.นี้". พันทิป.คอม. 29 กรกฎาคม 2556. สืบค้นเมื่อ 1 สิงหาคม 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
2. ↑  "ต้อง ศุภัชญา ร่ำไห้น้ำตาอาบแก้ม ไร้เงา ดร.เอก เซ็นใบหย่าตามนัด". สนุก.คอม. 9 กันยายน 2559. สืบค้นเมื่อ 1 สิงหาคม 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ศุภัชญา รื่นเริง ที่อินสตาแกรม
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**รัช** (อังกฤษ: Rush) เป็นวงดนตรีร็อกจากแคนาดา ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1968 ที่เมืองวิลโลว์เดล, โทรอนโต รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา วงประกอบด้วยเกดดี ลี ที่เป็นทั้งมือเบส มือคีย์บอร์ด และร้องนำ อเล็กซ์ ไลฟ์สัน มือกีตาร์หลักและร้องประสาน และนีล เพิร์ท ผู้แต่งเพลงหลักและมือกลอง ในช่วงแรก ๆ ระหว่างปี ค.ศ. 1968 ถึง 1974 มีการเปลี่ยนสมาชิกหลายคน จนเมื่อจอห์น รัตซีย์ มือกลองได้ออกจากวงแล้วถูกแทนที่ด้วย นีล เพิร์ท ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1974 สองสัปดาห์ก่อนทัวร์สหรัฐอเมริกาครั้งแรก สมาชิกวงก็อยู่ในสถานะคงที่จวบจนปัจจุบัน

รัช เป็นที่รู้จักในฐานะสมาชิกวงที่มีความสามารถทางดนตรี ซึ่งแสดงออกมาทางผลงานดนตรีต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น การแต่งโครงสร้างเพลงที่ซับซ้อน มีเนื้อหาเพลงที่เกี่ยวข้องกับแนวไซไฟ เรื่องแฟนตาซี และปรัชญา วงมีการเปลี่ยนแนวทางดนตรีหลายครั้งในหลายปี เริ่มต้นจากแรงบันดาลใจแนวเพลงบลูส์ สู่จุดเริ่มต้นในแนวฮาร์ดร็อก จนกระทั่งเปลี่ยนไปเล่นแนวโพรเกรสซีฟร็อก และใช้เครื่องสังเคราะห์เสียงหนัก ๆ ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 รัช ได้หันกลับไปเล่นแนวฮาร์ดร็อก ซึ่งเป็นแนวทางที่วงเล่นมาจนถึงทุกวันนี้

อ้างอิงจากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) รัช ได้จัดอยู่ในอันดับที่ 80 ด้วยยอดจำหน่ายกว่า 25 ล้านชุด แม้ว่ายอดขายทั่วโลกอย่างเป็นทางการจะไม่มีตัวเลขชัดเจน แต่ก็ได้มีการประมาณการไว้ราว 40 ล้านชุดจากทั่วโลก ในปี ค.ศ. 2004 วงได้รับการยืนยันยอดจำหน่ายระดับทองคำขาว 14 ครั้ง ระดับทองคำ 24 ครั้ง และทองคำขาว x3 3 ครั้งด้วยกัน

รัช เคยได้รับการเสนอชื่อเข้ารับรางวัลแกรมมีถึง 7 ครั้ง และได้รับรางวัลจูโนหลายครั้ง ได้รับรางวัลระดับสากลจากองค์กรผู้ประพันธ์เพลงแคนาดา (SOCAN) ในปี ค.ศ. 2009 วงได้รับการบรรจุเข้าสู่หอเกียรติของแคนาดาในปี ค.ศ. 1994 และหอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล ในปี ค.ศ. 2013 ตลอดเส้นทางดนตรีของรัช สมาชิกวงทั้งสามคน ได้รับการยกย่องให้เป็นนักดนตรีที่มีพรสวรรค์อย่างสูง อ้างอิงจากการชนะรางวัลและผลโพลหลายสำนักของแต่ละสมาชิก

อัลบั้ม
-------

**อัลบั้มสตูดิโอ**

* Rush (1974)
* Fly by Night (1975)
* Caress of Steel (1975)
* 2112 (1976)
* A Farewell to Kings (1977)
* Hemispheres (1978)
* Permanent Waves (1980)
* Moving Pictures (1981)
* Signals (1982)
* Grace Under Pressure (1984)
* Power Windows (1985)
* Hold Your Fire (1987)
* Presto (1989)
* Roll the Bones (1991)
* Counterparts (1993)
* Test for Echo (1996)
* Vapor Trails (2002)
* Feedback (2004)
* Snakes & Arrows (2007)
* Clockwork Angels (2012)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bowman, Durrell (2014). *Experiencing Rush: A Listener's Companion*. Rowman & Littlefield Publishers. p. 165. ISBN 978-1-4422-3131-3.
2. ↑  "RUSH Guitarist ALEX LIFESON: "We Have No Plans To Tour Or Record Anymore. We're Basically Done"". Blabbermouth. January 19, 2018. สืบค้นเมื่อ January 19, 2018.
3. ↑  "RIAA - Top Selling Artists". RIAA. สืบค้นเมื่อ April 23, 2014.
4. ↑  "RIAA - Artiest Tallies". RIAA. สืบค้นเมื่อ June 11, 2013.
5. ↑  Nick Krewen (September 5, 2012). "The Spirit Of Rush". *GRAMMY.com*.
6. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-08-10. สืบค้นเมื่อ 2017-01-20.
7. ↑  "Rush joins Rock and Roll Hall of Fame". CBC News. April 18, 2013. สืบค้นเมื่อ April 19, 2013.
**ผักบุ้งไทย** เป็นพืชที่อยู่ในวงศ์ผักบุ้ง (Convolvulaceae) มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า *Ipomoea aquatica* พบได้บริเวณแม่น้ำลำคลองเพราะเจริญเติบโตในน้ำได้ดีกว่าบนดิน มักสานตัวเป็นกลุ่มและลอยตัวบนผิวน้ำ ชูส่วนยอดหรือบริเวณสีเขียวเพื่อสังเคราะห์แสง โดยทั่วไปแล้วผักบุ้งไทยได้รับความนิยมในการนำมาประกอบอาหารน้อยกว่าผักบุ้งจีน เพราะลำต้นมีความแข็งมากกว่าและนิยมนำมาประกอบอาหารบางประเภทเท่านั้น

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

**ผักบุ้งไทย** มีชื่อเรียกที่หลากหลาย ชาวตะวันตกเรียกผักบุ้งไทยว่าผักขมแม่น้ำ (river spinach) และมอนิ่งกลอรี่น้ำ (water morning glory) ขึ้นอยู่กับบุคคล ถิ่นกำเนิดของผักบุ้งไทยอยู่ในเขตร้อน ผักบุ้งไทยเป็นไม้ล้มลุกที่อาศัยอยู่ในน้ำหรือในดินที่มีความชื้นแฉะมากๆ ลำต้นกลวงสีเขียวเพราะต้องใช้ในการสังเคราะห์แสงร่วมกับใบ และมีข้อปล้องชัดเจนและมีรากงอกออกมาตามข้อปล้องต่างๆ (ที่ลำต้นกลวงเพื่อให้ลอยน้ำได้) เมล็ดพันธุ์มีสีดำลักษณะกลม มีใบเดี่ยวสีเขียวคล้ายหัวลูกศรเรียวยาวและฐานใบเว้าเป็นรูปหัวใจยาว 3-15 เซนติเมตร กว้าง 3-9 เซนติเมตร ดอกมีลักษณะเป็นช่อดอกลักษณะทรงระฆังต่างจากผักบุ้งจีน ที่เป็นทรงกรวย โดยออกตามซอกใบ กลีบดอกมีหลายสี ได้แก่ สีขาว สีม่วงแดง และสีชมพูกลีบม่วง การขยายพันธุ์สามารถนำเมล็ดพันธุ์ไปปลูกหรือแยกกิ่งแก่ไปปักชำได้เช่นเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ข้อมูลผักบุ้งไทยจากเว็บไซต์ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-08. สืบค้นเมื่อ 2014-03-30.
2. ↑  ข้อมูลผักบุ้งจีน จากบล็อก โอเคเนชั่น oknation.net[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "Adobong Kangkong (river spinach) Recipe". Filipinofoodrecipes.net. สืบค้นเมื่อ 2014-01-13.
4. ↑  "ลักษณะผักบุ้งจีนโดยผศ.ดร.พิมพ์เพ็ญ พรเฉลิมพงศ์ จากเว็บไซต์ Food Network Solution". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-07-01. สืบค้นเมื่อ 2014-03-30.
5. ↑  ข้อมูลผักบุ้งไทยจากเว็บไซต์พืชผักสมุนไพร

ดูเพิ่ม
-------

* ผักบุ้ง
**Electrona** เป็นประเภทของปลาตะเกียง

สายพันธุ์
---------

สายพันธุ์ที่ได้รับการยอมรับในปัจจุบันคือ:

* *Electrona antarctica* (Günther, 1878) (Antarctic lanternfish)
* *Electrona carlsbergi* (Tåning, 1932) (Electron subantarctic lanternfish)
* *Electrona paucirastra* Bolin, 1962 (Belted lanternfish)
* *Electrona risso* (Cocco, 1829) (Electric lanternfish)
* *Electrona subaspera* (Günther, 1864) (Rough lanternfish)

การกระจายและนิเวศวิทยา
----------------------

ในขณะที่ Electrona risso สามารถพบได้ทั่วโลกแพร่หลายในมหาสมุทรอินเดีย,มหาสมุทรแปซิฟิก,มหาสมุทรแอตแลนติกและเมดิเตอร์เรเนียนอีกสี่สายพันธุ์ถูก จำกัด ไว้ที่ซีกโลกใต้ส่วนใหญ่จำกัดอยู่ที่ใต้มหาสมุทร การกระจายตัวของพวกมันขึ้นอยู่กับความสมดุลระหว่างการกระจายตัวของตัวอ่อนที่อาศัยอยู่ในปัจจุบันและพฤติกรรมการกลับถิ่นนอกจาก E. rissoi E. paucirastra เป็นสายพันธุ์เดียวที่พบได้ทางตอนเหนือของมหาสมุทรใต้ แอนตาร์กติกาส่วนใหญ่อาศัยอยู่ใต้แอนตาร์กติกลึกและน้ำอุ่นดังนั้น E. carlsbergii อาศัยอยู่ทางใต้ของทวีปแอนตาร์กติกาลู่ไปยังชายฝั่งแอนตาร์กติกและระหว่างทวีปแอนตาร์กติกและแอนตาร์กติก convergences [5] รูปแบบของน้ำลึกหลายชนิดพบอยู่ในน่านน้ำในน่านน้ำ</ref>  รูปแบบการย้ายถิ่นจะแตกต่างกันไประหว่างชนิดพันธุ์กลุ่มอายุช่วงอายุของชีวิตเพศละติจูดเวลาและฤดูกาล Migration patterns vary between different species, size groups, life history stages, sex, latitude, time and season.

อาหาร
-----

ปลาเหล่านี้แสดงรูปแบบการย้ายถิ่นประจำวัน ในระหว่างวันพวกมันขึ้นในความลึกระหว่าง 400-1000 เมตร ในช่วงกลางคืนพวกมันจะอพยพเข้ามาใกล้พื้นผิวระหว่าง 5-100 เมตร การย้ายถิ่นตามแนวตั้ง การกระทำนี้ดำเนินการโดยหลักๆแล้วเพื่อการล่าแพลงก์ตอนสัตว์ซึ่งเป็นอาหารหลักของพวกมันและพวกมันยังมีการกระจุกตัวอยู่ในชั้นผิวน้ำและเดินทางลงน้ำลึกในระหว่างวันเพื่อหลีกเลี่ยงนักล่า

การสืบพันธุ์
------------

Electrona มีความอุดมสมบูรณ์ต่ำ ตัวเมียจะผลิตไข่ขนาด 0.7-0.9 มิลลิเมตร การวางไข่ของบางชนิดอาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาในระหว่างปี ในทะเลอาหรับจะมีปลาวางไข่ตลอดฤดู และเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงมรสุมช่วงเดือนมีนาคม - มิถุนายนและกันยายน - พฤศจิกายน ตัวอ่อนแสดงความหลากหลายที่มีรูปร่างคล้ายกับตัวเต็มวัย

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาทะเลลึก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sepkoski, Jack (2002). "A compendium of fossil marine animal genera". *Bulletins of American Paleontology*. **364**: 560. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-23. สืบค้นเมื่อ 2008-01-08.
2. ↑  "Animal Diversity Web". Electrona, 2012. Web 3 November 2013. <>
3. ↑  Froese, Rainer, and Daniel Pauly, eds. (2012). Species of *Electrona* in FishBase. April 2012 version.
4. ↑  "High genetic diversity and connectivity in a common mesopelagic fish of the Southern Ocean: The myctophid Electrona antarctica". *Deep-Sea Research Part II: Topical Studies in Oceanography*. 59–60: 199–207. doi:10.1016/j.dsr2.2011.05.011.
5. 1 2  , Giovanni, T.M, Wing-Keong Ng, Douglas Redford Tocher. "Fish Oil Replacement and Alternative Lipid Sources in Aquaculture Feeds">"Alternative Marine Resources". Fish Oil Replacement and Alternative Lipid Sources in Aquaculture Feeds, 2011.
6. 1 2 3 4 5 6  Nambiar, A.R. (2006). "Marine Ecosystem" (PDF). *Marine Ecosystem-A Quarterly Newsletter*. **5**. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2009-04-10. สืบค้นเมื่อ 2017-04-19. เก็บถาวร 2009-04-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**พระครูประศาสนสิกขกิจ**  เกิดวันอาทิตย์เมื่อ พ.ศ. 2413 ตรงกับสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นชาวคลองสาน ฝั่งธนบุรี หรือจังหวัดธนบุรีในสมัยนั้น เป็นบุตรของนายเวียน และนางสุ่น เอี่ยมทศ บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุ 7 ปี ที่วัดราชสิทธารามราชวรวิหาร ศึกษาพระธรรมวินัยและฝึกฝนวิปัสสนากรรมฐานกับพระมงคลเทพมุนี (พระอาจารย์เอี่ยม) อย่างเคร่งครัด ใน พ.ศ. 2433 อุปสมบทที่วัดทองนพคุณ ท่านมีวัตรปฏิบัติที่งดงาม มักออกธุดงควัตรแสวงหาวิเวกไปยังป่าเขาลำเนาไพรเสมอ จึงเป็นที่ศรัทธาเคารพนับถือของชาวบ้านทั่วไป ต่อมาได้มีผู้มานิมนต์ท่านไปเป็นเจ้าอาวาสวัดบางปะกอก เกียรติคุณของท่านยิ่งได้รับความเชื่อถือมากขึ้นอีก เมื่อพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ทำให้บรรดาทหารเรือส่วนใหญ่เลื่อมใสมาสักการะท่านเป็นจำนวนมาก ถึงวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2479 ท่านได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็น "พระครูประศาสน์สิกขกิจ"

วัตถุมงคล
---------

วัตถุมงคลที่ท่านปลุกเสกมีหลายอย่าง คือ

1. พระพิมพ์สมเด็จเนื้อผง 30 พิมพ์ ลูกอม
2. เหรียญเนื้อทองแดง

มรณภาพ
------

หลวงพ่อพริ้งมรณภาพเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2490 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สิริอายุได้ 78 ปี พรรษา 56

อ้างอิง
-------

1. ↑  "แจ้งความ เรื่อง พระราชทานสัญญาบัตรสมณศักดิ์" (PDF). *ราชกิจจานุเบกษา*. **53** (0 ง): 4001. 7 มีนาคม 2479. สืบค้นเมื่อ 6 กันยายน 2563. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)

1. หนังสือรวมสุดยอดพระคณาจารย์ 180 พระองค์
2. พระเครื่อง หลวงพ่อพริ้ง เก็บถาวร 2011-08-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. หลวงพ่อพริ้ง วัดบางปะกอก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วันสำคัญของเสด็จเตี่ย[*ลิงก์เสีย*]
* เหรียญหลวงพ่อพริ้ง วัดบางปะกอก


| ก่อนหน้า |  | พระครูประศาสน์สิกขกิจ (พริ้ง อินฺทโชติ) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ไม่มี** |  | **เจ้าอาวาสวัดบางปะกอก** (พ.ศ. 2460 – พ.ศ. 2483) |  | **พระมหาถาวร** |
**หลวปู่ภู วัดอินทรวิหาร** (พ.ศ. 2373 - 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2476) เป็นพระเกจิอาจารย์ชื่อดังแห่งวัดอินทรวิหาร

ประวัติ
-------

**หลวปู่ภู วัดอินทรวิหาร** ท่านเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2373 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาเจษฎาบดินทร์ ฯ พระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยบิดามีนามว่า นายคง โยมมารดามีนามว่า นางอยู่ เมื่ออายุได้ 9 ปี บิดามารดาท่านได้พาท่านไปบรรพชาเป็นสามเณรตรงกับปี พ.ศ. 2382 ที่วัดท่าคอย ได้ศึกษาเล่าเรียกอักขระสมัย (ภาษาขอม) และหนังสือไทย กับท่านอาจารย์ วัดท่าแค จนกระทั่งเมื่อมีอายุ 21 ปี ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2394 ณ พัทธสีมา วัดท่าคอย โดยมี พระอาจารย์อ้น วัดท่าคอย เป็นพระอุปัชฌาย์พระอาจารย์คำ วัดท่าแค เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์คำ วัดท่าแค เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอาจารย์มา วัดน้ำหัด เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้ฉายานามทางพระว่า "จนฺทสโร" หลังจากอุปสมบทแล้วท่านได้มาจำพรรษาอยู่ที่สำนักวัดท่าแคชั่วระยะหนึ่งก็ได้ออกเดินธุดงค์ จากจังหวัดตากมาพร้อมกับพระพี่ชาย คือ หลวงปู่ใหญ่ หลวงปู่ภูท่านได้เข้าไปในกรุงเทพมหานคร ได้ไปจำพรรษาอยู่ที่วัดสระเกศ แล้วได้ไปช่วยรักษาคนไข้ที่บาดเจ็บ เป็นอหิวาตักโรค ต่อมาท่านได้ย้ายไปจำพรรษาที่วัดสามปลื้ม ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นวัดจักรวรรดิ์ราชาวาสและได้ย้ายไปจำพรรษาอยู่ วัดโมลีโลกยาราม (วัดท้ายตลาด) ตามลำดับ และท่านได้ย้ายมาจำพรรษาอยู่ที่วัดอินทรารามเมื่อปี พ.ศ. 2432 และได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาสเมื่อปี พ.ศ. 2434 ท่านได้รับสมณศักดิ์เป็นพระครูกิตติมศักดิ์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๔๖๓ จนถึงวันมรณภาพเป็นเวลา ๑๓ ปี ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2476 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก ฯ พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว

พระจริยาวัตร
------------

หลวงพ่อท่านได้ออกธุดงค์เป็นประจำไม่เคยขาด ร่วมเดินธุดงค์ไปกับท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) เป็นบางครั้งบางคราวบางทีท่านออกธุดงค์ก็มีพระภิกษุติดตามด้วยท่านได้เล่าให้ฟังว่า ถึงเรื่องแปลกๆที่ด้ออกรุกขมูลไปตามป่าเขามากมายหลายเรื่องซึ่งล้วนแล้วแต่ตื่นเต้นน่าอ่านมาก ตลอดระยะเวลาที่ท่านมีชิวิตอยู่ ท่านไม่เคยปล่อยเวลาว่างให้เป็นประโยชน์ มุ่งหน้าปฏิบัติมีพุทธภูมิเป็นที่ตั้ง การร่ำเรียนวิชาอาคมมา ก็เพียงเพื่อช่วยเหลือ ผู้ที่กำลังทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บนับว่าท่านมีเมตตาธรรมสูงส่ง ท่านปฏิบัติธรรมอย่าเคร่งครัด และออกบิณฑบาตเป็นประจำทุกวัน แต่ความจริงท่านไม่จำเป็นต้องออกก็ได้ เพราะ เจ้าฟ้าสมเด็จกรมพระนครสวรรค์พินิจ ได้จัดอาหารมาถวายทุกวัน แต่ท่านก็ออกไปบิณฑบาต เพราะเป็นกิจของสงฆ์ ท่านฉันจังหันเสร็จแล้ว ก็จะครองผ้าลงโบสถ์และลั่นดานประตู เพื่อมิให้ผู้ใดเข้าไปรบกวนท่าน จะเจริญพุทธมนต์ถึง ๑๔ ผูก วันละ ๗ เที่ยวแล้วจึงนั่งวิปัสสนากรรมฐานต่อไปจนถึงเที่ยวทุกๆวัน ท่านเคยเล่าให้ศิษย์ใกล้ชิดฟังว่า ขณะที่นั่งกรรมฐานอยู่พอได้เวลาเที่ยง ทางการจะยิงปืนใหญ่ (เพื่อบอกเวลาว่าเที่ยงแล้ว)ในขณะที่ยิงปืนใหญ่ กูหงายหลังทุกทีท่านพักได้ชั่วครู่ก็จะบำเพ็ญเจริญภาวนาต่อไปจนถึงตีหนึ่ง จึงจะจำวัด ท่านสามารถรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า อย่างเช่น ในเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ เป็นประชาธิปไตย เป็นต้น

อ้างอิง
-------

* หลวงพ่อภู่ จันทสโร เก็บถาวร 2011-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ประวัติหลวงปู่ภู่ วัดอินทราราม เก็บถาวร 2011-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ประวัติหลวงปู่ภู่ หรือ พระครูธรรมานุกุล


| ก่อนหน้า |  | พระครูธรรมานุกูล (ภู จนฺทเกสโร) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **เจ้าคุณอรัญญิกเถร (ด้วง)** |  | **เจ้าอาวาสวัดอินทราราม** (พ.ศ. 2435 - พ.ศ. 2467) |  | **พระอินทรสมาจาร (เงิน อินทสโร)** |
**โบราณสถานเนินดินโคกพนมดี** เป็นชุมชนโบราณสมัยก่อนประวัติศาสตร์ ที่ตั้งอยู่ในวัดโคกพนมดี ตำบลท่าข้าม อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี

ประวัติ
-------

โคกพนมดีเป็นเนินดินขนาดใหญ่ ลักษณะคล้ายเกาะที่ตั้งอยู่ในที่ราบลุ่ม มีรูปร่างค่อนข้างกลม เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 230 เมตร มีพื้นที่ประมาณ 28 ไร่ จุดสูงสุดจากพื้นที่โดยรอบประมาณ 12 เมตร อยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอพนัสนิคม ผลการศึกษาพบว่า โคกพนมดีเป็นที่ตั้งชุมชนโบราณที่สามารถสร้างเครื่องมือหิน (ขวานหินขัด หินลับ หินบด ค้อนหิน หินกรวดสำหรับขัดผิว ภาชนะและกำไลหิน) เครื่องมือที่ทำจากกระดูกสัตว์ เช่น ฉมวก เครื่องมือที่ทำจากหอย เช่น มีด สิ่ว เครื่องประดับที่ทำจากเปลือกหอย และภาชนะดินเผาแบบเชือกทาบ เป็นชุมชนที่อพยพ และเปลี่ยนแปลงมาจากสังคมแบบดั้งเดิม ซึ่งมักอาศัยอยู่ในที่สูงดำรงชีวิตด้วยการล่าสัตว์และแสวงหาอาหารจากธรรมชาติ ต่อมาอพยพลงมาอยู่ที่โคกพนมดี ซึ่งในครั้งนั้นเป็นพื้นที่ชายฝั่งทะเลที่อุดมสมบูรณ์ด้วยทรัพยากรธรรมชาติทั้งจากป่าและทะเล มีผู้เสนอข้อคิดเห็นว่าเนินดินแห่งนี้เป็น Shell Mound สมัยก่อนประวัติศาสตร์ขนาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในเอเซียอาคเนย์ ต่อมาผู้คนเหล่านั้นก็เริ่มพัฒนาการดำรงชีวิตด้วยการเพาะปลูกแบบเริ่มแรก ควบคู่กันไปกับการแสวงหาอาหารจากทะเล และล่าสัตว์

ที่ตั้ง
-------

โบราณสถานเนินดินโคกพนมดี อยู่ที่วัดโคกพนมดี ตำบลท่าข้าม อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี 
แผนที่ทหาร พิมพ์ครั้งที่ 1 -RTSD ลำดับชุด L7017 ระวาง 5236 III รุ้ง 13 ฐ 34' 40"เหนือ แวง 101 ฐ 08'50 "ตะวันออก พิกัดกริด 47 PQR 317205

โบราณสถาน
---------

โบราณสถานเนินดินโคกพนมดี การตั้งถิ่นฐานที่โคกพนมดีนี้น่าจะมี 2 สมัย คือ 

* **สมัยแรก**

มีอายุประมาณ 8,000 - 5,000 ปีมาแล้ว ดำรงชีพด้วยทรัพยากรจากทะเลเป็นสำคัญ (พบเปลือกหอย ก้างปลา กระดองเต่า และก้ามปู จำนวนมาก) 

* **สมัยที่สอง**

มีอายุประมาณ 5,000 - 2,000 ปีมาแล้ว ชุมชนน่าจะขยายตัวใหญ่ขึ้น เพราะได้พบภาชนะดินเผาเป็นจำนวนมาก เริ่มปลูกข้าว (พบเมล็ดข้าวที่เป็นถ่าน)

 ลูกปัดแบบกลมบางทำจากเปลือกหอย สมัยก่อนประวัติศาสตร์ อายุ 4,000 - 3,000 ปี พบจากการขุดค้นที่โบราณสถานเนินดินโคกพนมดี อำเภอพนัสนิคม

ประกาศกรมศิลปากร
----------------

โบราณสถานเนินดินโคกพนมดี พื้นที่ประมาณ 25 ไร่ กรมศิลปากรประกาศเป็นโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 101 ตอนที่ 125 ณ วันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2527

อ้างอิง
-------


* ประกาศกรมศิลปากร ขึ้นทะเบียนโบราณสถานเนินดินโคกพนมดี อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี
* โคกพนมดี เก็บถาวร 2005-11-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ห้องจัดแสดงโบราณวัตุจากโคกพนมดี พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ห้องจัดแสดงโบราณวัตุจากโคกพนมดี พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี
"นักดับเพลิงทางอากาศ" ตัวอย่างภาพหนึ่งจากชุด *อ็องล็องเดอมีล*
***อ็องล็องเดอมีล*** (ฝรั่งเศส: *En L'An 2000*; "ในปี 2000") หรือ ***ฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 21*** เป็นชุดภาพวาดภาษาฝรั่งเศสที่แสดงความเจริญก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ที่จะเป็นไปได้ในปี 2000 มีภาพอย่างน้อย 87 ภาพที่ผลิตออกมา โดยเป็นผลงานของกลุ่มศิลปินที่รวมถึงฌ็อง-มาร์ก โกเต ภาพชุดนี้ได้รับการพิมพ์ออกมาในปี 1899, 1900, 1901 และ 1910 โดยแรกเริ่มพิมพ์เพื่อใส่ในกล่องและในภายหลังเป็นภาพโปสต์การ์ด อย่างไรก็ตาม ไม่มีการนำไปใช้ต่อ ชุดภาพโปสต์การ์ดเดียวที่เป็นที่ทราบว่ามีอยู่ เป็นของอีซาก อาซีมอฟ ผู้ซึ่งในภาพเหล่านี้มาประกอบในงานเขียนสารคดีของเขา *Futuredays: A Nineteenth Century Vision of the Year 2000* (เฮนรี โฮลต์ แอนด์คัมปะนี, 1986)

ระเบียงภาพ
----------

* ตัวอย่างชิ้นงาน
* "แก้วอากาศ""แก้วอากาศ"
* "นักล่าทางอากาศ""นักล่าทางอากาศ"
* "ตำรวจทางอากาศ""ตำรวจทางอากาศ"
* "ไมโครบ""ไมโครบ"
* "การแข่งขันในมหาสมุทรแปซิฟิก""การแข่งขันในมหาสมุทรแปซิฟิก"
* "โรงเรียนในอนาคต""โรงเรียนในอนาคต"
* "รถบัสวาฬ""รถบัสวาฬ"
* "แท็กซี่ทางอากาศ""แท็กซี่ทางอากาศ"

ดูเพิ่ม
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**En L'An 2000**

* เรโทรฟิวเชอริสม์

อ้างอิง
-------

1. ↑  A 19th-Century Vision of the Year 2000, *The Public Domain Review*, retrieved April 17, 2020.
2. ↑  Robert T. Gonzalez, "Visions of the year 2000 by 20th century French artist are half hilariously wrong, half weirdly prescient", io9, August 16, 2012.
3. ↑  David J. Hill, "19th Century French Artists Predicted The World Of The Future In This Series Of Postcards", Singularity Hub, October 15, 2012.
4. ↑  Review, *Kirkus Reviews* 54 (1986) 1256.
**"ระหว่างเราสองคน"** เป็นซิงเกิลของจิรากร สมพิทักษ์ ในปี พ.ศ. 2558 ประพันธ์เนื้อร้อง-ทำนองโดย ฟองเบียร์ (ปฏิเวธ อุทัยเฉลิม) และเรียบเรียงโดย ธีระปริญญ์ รัตนบุตร ออกจำหน่ายในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 และเป็นเพลงประกอบละครเรื่อง *แอบรักออนไลน์* ในปี พ.ศ. 2558

โดยเพลงนี้เป็นเรื่องราวของหนุ่มสาวมัธยมคู่หนึ่งที่สนิท­กันมาก จนเวลาผ่านไปความสัมพันธ์จากการเป็นเพื่อน­ก็เริ่มพัฒนาขึ้นมาป็นความรักโดยไม่รู้ตัว ซึ่งความรักครั้งนี้ทั้งคู่ก็ไม่แน่ใจถึงส­ถานะตัวเองว่าสิ่งที่เป็นอยู่มันคืออะไร ใช่ความรักหรือเปล่า จนถึงเมื่อวันที่ฝ่ายชายตัดสินใจบอกความรู­้สึกของตัวเองออกไป แต่ก็เหมือนทุกอย่างจะสายไปซะแล้ว เพราะฝ่ายหญิงมีใครอีกคนเข้ามาในชีวิต

การตอบรับ
---------

เพลง **"ระหว่างเราสองคน"** ติดอันดับสูงสุดที่ 1 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 และอันดับสูงสุดที่ 2 จากการจัดอันดับของเวอร์จิ้นฮิตซ์ ในชาร์ตของ 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 ประจำวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2558 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนวน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2558) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 | 4 |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 5 | 1 |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 1 |
| 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 | 2 |
| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ | 1 |
| FM ONE 103.5 CHART ONE TO TEN | 1 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "Gmember Chart Top 5 ประจำวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2015". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-04-27. สืบค้นเมื่อ 2015-05-20.
3. ↑  SEED CHART TOP 20 ประจำวันที่ 3 พฤษภาคม 2558[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "95.5 FM Virgin Hitz TOP 40 ประจำวันอาทิตย์ที่ 30 มีนาคม - 5 เมษายน 2558". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-05-15. สืบค้นเมื่อ 2015-05-20.
5. ↑
6. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2015-05-20.