**โจน รูธ เบเดอร์ กินส์เบิร์ก** (Joan Ruth Bader Ginsburg; /ˈbeɪdər ˈɡɪnzbɜːrɡ/; 15 มีนาคม 1933 –  18 กันยายน 2020) เป็นนักนิติศาสตร์ชาวอเมริกันผู้ดำรงตำแหน่งตุลาการสมทบในศาลสูงสุดสหรัฐตั้งแต่ปี 1993 จนกระทั่งเธอเสียชีวิตในปี 2020 ประธานาธิบดีบิล คลินตัน เสนอชื่อเธอเข้าเป็นตุลาการสบทบ และโดยทั่วไปมองว่า เธอเป็นผู้พิพากษาสายกลางซึ่งประสานให้เกิดฉันทามติในช่วงเวลาที่เธอได้รับการเสนอชื่อ ภายหลัง เธอเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฝ่ายเสรีนิยมในศาลสูงสุดสหรัฐ ในขณะที่ศาลเองเปลี่ยนมุมมองไปทางฝ่ายขวา (อนุรักษนิยม) มากขึ้น กินส์เบิร์กเป็นสตรีคนที่สองที่ได้มีตำแหน่งในศาลสูงสุดสหรัฐ ต่อจากแซนดรา เดย์ โอคอนเนอร์ ระหว่างอยู่ในตำแหน่งนั้น กินส์เบิร์กเป็นผู้เขียนความเห็นเสียงข้างมากที่สำคัญหลายครั้ง เช่น ใน *คดีระหว่างสหรัฐกับเวอร์จิเนีย* (1996), *คดีระหว่างโอล์มสเตดกับแอลซี* (1999) และ *คดีระหว่างเฟรนดส์ออฟดิเอิร์ธกับเลดลอว์เอนไวรอนเมนทัลเซอร์วิสเซสอิงก์* (2000)

ในช่วงเวลาตั้งแต่โอคอนเนอร์เกษียณอายุในปี 2006 จนถึงซอนยา ซอทอแมร์ ได้รับแต่งตั้งเข้าแทนที่ในปี 2009 กินส์เบิร์กเป็นตุลาการสตรีคนเดียวในศาลสูงสุดสหรัฐ และในช่วงดังกล่าว กินส์เบิร์กแสดงความขึงขังต่อฝ่ายเห็นแย้งยิ่งกว่าที่ผ่านมา ที่เห็นเด่นชัดที่สุดก็คือ *คดีระหว่างเล็ดเบตเทอร์กับบริษัทกูดเยียร์ไทเออร์แอนด์รับเบอร์* (2007)

กินส์เบิร์กทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ในวิชาชีพทางกฎหมายของเธอไปกับการเป็นปากเสียงให้แก่ความเท่าเทียมทางเพศและสิทธิสตรี และมีชัยชนะในข้อโต้แย้งหลายประการที่นำเสนอต่อศาลสูงสุดสหรัฐ เธอยังเคยเป็นทนายความอาสาให้แก่สหภาพเสรีภาพพลเมืองอเมริกัน และเคยเป็นกรรมการบริหารรวมถึงหัวหน้าที่ปรึกษาของสหภาพดังกล่าวในช่วงทศวรรษ 1970 ต่อมาในปี 1980 ประธานาธิบดีจิมมี คาร์เทอร์ แต่งตั้งเธอเป็นผู้พิพากษาศาลแขวงดีซี เธอดำรงตำแหน่งนี้จนกระทั่งได้รับการแต่งตั้งเข้าสู่ศาลสูงสุดสหรัฐ

กินส์เบิร์กได้รับความสนใจในวัฒนธรรมสมัยนิยมของอเมริกันเพราะแสดงความเห็นแย้งด้วยอารมณ์ลึกซึ้งในหลาย ๆ คดี ซึ่งมองกันอย่างกว้างขวางว่า สะท้อนมุมมองด้านเสรีนิยมของกฎหมายชนิดที่ใช้เป็นแบบอย่างได้ นักศึกษากฎหมายผู้หนึ่งเรียกขานเธอในเชิงหยอกล้อว่า "เดอะนอทอเรียส อาร์.บี.จี." (The Notorious R.B.G.; "อาร์.บี.จี. ผู้ดังกระฉ่อน") ตามอย่างเดอะนอทอเรียส บี.ไอ.จี. แรปเปอร์ชาวบรุกลินผู้ล่วงลับ และภายหลังเธอก็รับชื่อนั้นมาใช้เอง เธอได้รับการยกย่องมากในฐานะนักสตรีนิยม (เฟมินิสต์)

กินส์เบิร์กเสียชีวิตที่บ้านในวอชิงตัน ดี.ซี. เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2020 ขณะอายุ 87 ปี จากอาการแทรกซ้อนของมะเร็งตับอ่อนระยะแพร่กระจาย

ศาลอุทธรณ์สหรัฐ
---------------

ประธานาธิบดีจิมมี คาร์เตอร์ได้เสนอชื่อเมื่อวันที่ 14 เมษายน 2523 ให้กินส์เบิร์กเข้าดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์สหรัฐ ภาคแขวงโคลัมเบีย ซึ่งว่างลงเนื่องจากการเสียชีวิตของผู้พิพากษาแฮโรวด์ เลเวนธาล วุฒิสภาสหรัฐยืนยันให้กินส์เบิร์กเข้าดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2523 และได้รับการตอบรับให้เข้าดำรงตำแหน่งในวันเดียวกันนั้น กินส์เบิร์กยุติบทบาทในศาลอุทธรณ์เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2536 เนื่องจากได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งในศาลสูงสหรัฐ

ในระหว่างที่กินส์เบิร์กเป็นผู้พิพากษาประจำแขวงโคลัมเบีย กินส์เบิร์กมักมีความเห็นพ้องกับผู้พิพากษาด้วยกัน เช่น ผู้พิพากษาโรเบิร์ด เอช. บอร์ก และผู้พิพากษาแอนโทนิน สกาเลีย ซึ่งเป็นฝ่ายอนุรักษ์นิยม  ในระหว่างวาระการดำรงตำแหน่ง กินส์เบิร์กได้ชื่อว่าเป็น "นักกฎหมายที่มีความระมัดระวัง" และมีความคิดไปในโทนกลาง  ผู้พิพากษาเดวิด เอส. ทาเทล ได้เข้ามาดำรงตำแหน่งแทนกินส์เบิร์กหลังจากกินส์เบิร์กได้รับการแต่งตั้งเป็นตุลาการศาลสูงสุดสหรัฐ

ศาลสูงสุด
---------

### การเสนอชื่อและการออกเสียงยืนยัน

กินส์เบิร์กรับการเสนอชื่ออย่างเป็นทางการจากประธานาธิบดีบิล คลินตัน เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2536
ประธานาธิบดีบิล คลินตันเสนอชื่อกินส์เบิร์กเป็นตุลาการสมทบในศาลสูงสุดเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2536 เพื่อแทนที่ตำแหน่งที่ว่างลงของผู้พิพากษาไบรอน ไวท์ที่เกษียณอายุไป โดยแจเน็ต เรโน อัยการสูงสุดสหรัฐในขณะนั้นเป็นผู้แนะนำกินส์เบิร์กให้กับประธานาธิบดีคลินตัน โดยคำแนะนำของวุฒิสมาชิกพรรครีพรับริกันรัฐยูทาร์ ออร์ริน แฺฮช ในขณะที่มีการเสนอชื่อดังกล่าว กินส์เบิร์กถือว่าเป็นผู้มีลักษณะธรรมดา แต่ประธานาธิบดีคลินตันมุ่งเน้นที่จะทำให้ศาลสูงสุดมีองค์คณะที่มีความหลากหลาย ซึ่งกินส์เบิร์กทำให้เกิดความหลากหลายโดยเป็นผู้พิพากษายิวคนแรกตั้งแต่ปี 2512 หลังจากการลาออกของผู้พิพากษาอาเบ ฟอร์ทาส ผู้พิพากษายิวที่เป็นสตรีรายแรก และผู้พิพากษาที่เป็นสตรีรายที่สองของศาลสูงสุด กินส์เบิร์กกลายเป็นผู้พิพากษายิวที่ดำรงตำแหน่งนานที่สุดที่เคยมีมา และคณะทำงานด้านนิติกระบวนของรัฐบาลกลางประจำเนติบัณฑิตสหรัฐยังได้ให้ความเห็นว่ากินส์เบิร์ก "มีคุณสมบัติอย่างยิ่ง" ซึ่งเป็นระดับคุณสมบัติสูงสุดที่ให้ได้กับผู้ที่จะกลายเป็นผู้พิพากษาในอนาคตต่อไป

ในระหว่างการไต่สวนต่อหน้าคณะกรรมาธิการวุฒิสมาชิกด้านนิติศาสตร์เพื่อประกอบการออกเสียงยืนยันของวุฒิสภา กินส์เบิรก์ปฏิเสธที่จะตอบคำถามบางประการเกี่ยวกับประเด็นความชอบด้วยรัฐธรรมนูญ เช่น โทษประหารในสหรัฐ โดยเห็นว่าประเด็นดังกล่าวอาจเป็นประเด็นที่ตนต้องออกเสียงหากมีประเด็นดังกล่าวขึ้นมายังศาลสูงสุด

ประธานศาลสูงสุด วิลเลียม เรห์นควิสต์ สาบานกินส์เบิร์กเข้ารับตำแหน่งตุลาการสมทบในศาลสูงสุด โดยมีมาร์ติน กินส์เบิร์กผู้เป็นสามี และประธานาธิบดีคลินตันมองอยู่
ในขณะเดียวกัน กินส์เบิร์กได้ตอบคำถามเกี่ยวกับประเด็นที่น่าจะเป็นข้อถกเถียงบางประการ เป็นต้นว่า กินส์เบิร์กยืนยันความเชื่อของตนเรื่องสิทธิส่วนบุคคลภายใต้รัฐธรรมนูญ และยังได้อภิปรายหลักการนิติปรัชญาส่วนตัวและความเห็นเกี่ยวกับความเท่าเทียมกันทางเพศอีกด้วย: 15–16 กินส์เบิร์กยังพร้อมที่จะหารือประเด็นต่าง ๆ ที่ตนได้เคยเขียนไว้แล้วอย่างเปิดเผยด้วย วุฒิสภาสหรัฐออกเสียงยืนยันกินส์เบิร์กด้วยเสียง 96 ต่อ 3 เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2536  กินส์เบิร์กได้รับการตอบรับเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2536 และสาบานตนเข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2536

ชื่อกินส์เบิร์กได้รับการกล่าวถึงอีกครั้งในการออกเสียงยืนยันผู้พิพากษาจอห์น รอเบิตส์ แม้ว่ากินส์เบิร์กเองจะไม่ใช่ผู้ได้รับการเสนอชื่อรายแรกที่ไม่ตอบคำถามบางข้อในการไต่สวนต่อหน้าสภาคองเกรสก็ตาม ในปี 2524 ในขณะที่รอเบิตส์ยังเป็นทนายความที่มีประสบการณ์ไม่มาก รอเบิตส์ได้แนะนำว่าผู้ได้รับการเสนอชื่อเป็นตุลาการไม่ควรตอบคำถามใด ๆ อันมีลักษณะเป็นการเฉพาะทั้งสิ้น  อย่างไรก็ดี นักวิจารณ์หัวอนุรักษ์นิยมและวุฒิสมาชิกก็ได้ใช้ถ้อยคำว่า "วิธีแบบกินส์เบิร์ก" เพื่อแก้ต่างข้อโต้แย้งดังกล่าว ในสุนทรพจน์ที่กินส์เบิร์กกล่าวที่มหาวิทยาลัยเวคฟอเรสต์เมื่อวันที่ 28 กันยายน 2548 กินส์เบิร์กกล่าวว่าการที่รอเบิตส์ปฏิเสธไม่ตอบคำถามบางคำถามในการไต่สวนต่อหน้าวุฒิสภานั้นเป็นเรื่องที่ "ถูกต้องโดยไม่มีข้อกังขาใด ๆ"

### หลักกฎหมายในศาลสูงสุด

กินส์เบิร์กวิเคราะห์การปฏิบัติหน้าที่ของตนดังกล่าวว่าเป็นการใช้ความระมัดระวังในการวินิจฉัยคดี และได้กล่าวในถ้อยแถลงก่อนได้รับการเสนอชื่อเป็นตุลาการศาลสูงสุดว่า "คำขอต่าง ๆ ที่ได้พิจารณาแล้วโดยหลักการถือว่ามีความถูกต้องทั้งในเชิงรัฐธรรมนูญและการวินิจฉัยตามกฎหมายคอมมอนลอว์ การยืดหยุ่นของหลักการที่กระทำขึ้นโดยเร็วเกินไปนั้น ประสบการณ์ก็ได้ชี้ให้เห็นแล้วว่าย่อมอาจเกิดความไม่แน่นอน" "คาส ซันสเตน นักกฎหมาย ได้ชี้ว่ากินส์เบิร์กเป็นบุคคลจำพวก "มีแนวคิดไม่ซับซ้อนที่มีเหตุผล" และเป็นนักกฎหมายที่สร้างหลักการบนรากฐานเดิมอย่างระมัดระวังโดยไม่ตีความรัฐธรรมนูญไปตามความเห็นของตน : 10–11

ซ้ายไปขวา: ซานดรา เดย์ โอ'คอนนอร์, โซเนีย โซโตเมเยอร์, กินส์เบิร์ก และเอเลนา เคแกน (1 ตุลาคม 2553)
จากการเกษียณอายุของผู้พิพากษาซานดรา เดย์ โอ'คอนนอร์ ในปี 2549 ทำให้กินส์เบิร์กกลายเป็นสตรีเพียงคนเดียวในศาลสูงสุด 
ลินดา กรีนเฮาส์แห่งหนังสือพิมพ์ *นิวยอร์กไทมส์* กล่าวว่าวาระการดำรงตำแหน่งปี 2549-2550 ของศาลเป็น "ระยะเวลาที่ผู้พิพากษารูธ แบเดอร์ กินส์เบิร์ก ได้มีปากเสียงมากที่สุดและได้ใช้ปากเสียงดังกล่าวนั้น ในวาระดังกล่าวยังเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของการปฏิบัติหน้าที่ในศาลของกินส์เบิร์กที่กินส์เบิร์กเป็นผู้อ่านคำวินิจฉัยแย้งหน้าบัลลังค์หลายคราว อันเป็นวิธีการที่แสดงให้เห็นถึงความไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับผู้พิพากษาเสียงข้างมาก

จากการเกษียณอายุของผู้พิพากษาจอห์น พอล สตีเวนส์ กินส์เบิร์กกลายเป็นสมาชิกที่มีอายุมากที่สุดของฝั่งที่มักเรียกว่าฝั่ง "เสรีนิยม" ของศาล และเมื่อศาลมีความเห็น 5-4 ตามแนวความคิดของตนและแนวความคิดเสรีนิยมเป็นแนวความคิดเสียงข้างน้อย กินส์เบิร์กมักได้รับอำนาจในการกำหนดให้ผู้พิพากษารายใดรายหนึ่งทำความเห็นแย้งได้เนื่องจากกินส์เบิร์กเป็นผู้พิพากษาที่อายุมากที่สุด กินส์เบิร์กเป็นผู้สร้างหลักการของผู้พิพากษาเสรีนิยมเสียงข้างน้อยที่มีคำวินิจฉัย "รวมกันเสียงเดียว" และในกรณีที่จะเป็น สามารถทำคำวินิจฉัยแบบรวมข้อพิจารณาทั้งหมดที่ผู้พิพากษาเสียงข้างน้อยทั้งหมดเห็นพ้องร่วมกันได้ด้วย

#### การทำแท้ง

กินส์เบิร์กให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับประเด็นการทำแท้งและความเท่าเทียมกันทางเพศในหนังสือพิมพ์ *นิวยอร์กไทมส์* เมื่อปี 2552 โดยกล่าวถึงการทำแท้งว่า "หลักการพื้นฐานคือรัฐไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวใด ๆ กับการตัดสินใจของสตรี" แม้ว่ากินส์เบิร์กจะได้สนับสนุนสิทธิในการทำแท้งอย่างต่อเนื่อง และมีความเห็นพ้องในคำพิพากษาศาลสูงสุดในคดี *Stenberg v. Carhart* 530 U.S. 914 (2000) ที่วินิจฉัยว่ากฎหมายรัฐเนแบรสกาเกี่ยวกับการทำแท้งเมื่อลูกอ่อนเสียชีวิตก่อนออกจากครรภ์มารดานั้นไม่ชอบก็ตาม แต่เมื่อครบรอบ 40 ปีคำพิพากษาศาลสูงสุดในคดี *Roe v. Wade* 410 U.S. 113 (1973) กินส์เบิร์กวิจารณ์ว่าคำวินิจฉัยในคดีดังกล่าวเป็นการยุติการเคลื่อนไหวเชิงประชาธิปไตยที่เพิ่มเริ่มต้นในการยกเลิกกฎหมายเกี่ยวกับการทำแท้งซึ่งอาจก่อให้เกิดความเห็นพ้องที่หนักแน่นยิ่งขึ้นในการสนับสนุนให้มีสิทธิในการทำแท้งต่อไป ในคดี *Gonzales v. Carhart*, 550 U.S. 124 (2007) กินส์เบิร์กเป็นผู้พิพากษาเสียงข้างน้อยในคำวินิจฉัย 5-4 ที่ยืนหลักข้อจำกัดในการทำแท้งเมื่อลูกอ่อนเสียชีวิตก่อนออกจากครรภ์มารดา  ในความเห็นแย้งดังกล่าว กินส์เบิร์กปฏิเสธคำวินิจฉัยเสียงข้างมากที่กลับไปใช้ข้อวินิจฉัยทางนิติบัญญัติว่ากระบวนการดังกล่าวไม่ปลอดภัยสำหรับผู้หญิง โดยกินส์เบิร์กมุ่งวิจารณ์กระบวนการที่ทำให้สภาคองเกรสได้ข้อสรุป และความถูกต้องของข้อสรุปดังกล่าว กินส์เบิร์กยังมีความเห็นพ้องกับคำพิพากษาในคดี *Whole Woman's Health v. Hellerstedt*, 579 U.S. 15-274 (2016) ซี่งยกเลิกกฎหมายของรัฐเท็กซัสในปี 2556 บางส่วนเกี่ยวกับการกำหนดหลักเกณฑ์ในเรื่องผู้ให้บริการทำแท้ง โดยกินส์เบิร์กมีความเห็นส่วนตนสั้น ๆ วิจารณ์กฎหมายที่กำลังเป็นประเด็นดังกล่าวยิ่งขึ้นไปอีก  กินส์เบิร์กอ้างว่ากฎหมายดังกล่าวไม่ได้มีวัตถุประสงค์ในการคุ้มครองสุขภาพของผู้หญิงอย่างที่รัฐเท็กซัสอ้าง แต่กลับเป็นการจำกัดไม่ให้ผู้หญิงสามารถเข้าถึงการทำแท้งได้

#### การเลือกปฏิบัติทางเพศ

ในคดี *United States v. Virginia*, 518 U.S. 515 (1996) กินส์เบิร์กเป็นผู้ทำความเห็นของศาลที่วินิจฉัยว่านโยบายของสถาบันทหารเวอร์จิเนียซึ่งรับแต่เฉพาะเพศชาย เป็นการกระทำอันขัดข้อถ้อยคำว่าด้วยการคุ้มครองอย่างเท่าเทียมกันของรัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขครั้งที่ 14 สถาบันทหารดังกล่าวเป็นสถาบันที่ได้แรงบันดาลใจมาจากการทหาร ดำเนินงานโดยรัฐบาล และเป็นสถาบันอันทรงเกียรติซึ่งมีนโยบายไม่รับผู้เข้าศึกษาเพศหญิง กินส์เบิร์กเห็นว่าตัวการระดับรัฐเช่นสถาบันทหารดังกล่าวจะใช้เพศมาเป็นเครื่องกีดกันไม่ให้เพศหญิงเข้าศึกษาในสถาบันทหารซึ่งมีกระบวนการศึกษาที่เป็นเอกลักษณ์ไม่ได้ กินส์เบิร์กเน้นย้ำว่ารัฐบาลต้องแสดงให้เห็นถึง "เหตุผลที่ฟังขึ้นได้เป็นอย่างยิ่ง" ในการใช้เพศเป็นเครื่องมือทำนองดังกล่าว 

ภาพวาดของกินส์เบิร์กในปี 2543 ในระหว่างดำรงตำแหน่งตุลาการศาลสูงสุด
กินส์เบิร์กมีความเห็นแย้งคำพิพากษาศาลสูงสุดในคดี *Ledbetter v. Goodyear,* 550 U.S. 618 (2007) ซึ่งเป็นคดีที่ลิลลี่ เลดเบตเตอร์ ผู้เป็นโจทก์ ฟ้องคดีต่อนายจ้างโดยอ้างว่ามีการจ่ายค่าจ้างไม่เท่าเทียมกันด้วยเหตุทางเพศ โดยอาศัยกฎหมายในลักษณะ 7 ของรัฐบัญญัติว่าด้วยสิทธิพลเมืองปี 2507 โดยในคำวินิจฉัยด้วยเสียง 5-4 องค์คณะเสียงข้างมากตีความว่าอายุความเริ่มนับตั้งแต่ระยะเวลาที่ได้มีการจ่ายค่าจ้างทุกคราวไป แม้ว่าผู้หญิงจะไม่ทราบว่าตนได้รับการจ่ายค่าจ้างต่ำกว่าผู้ร่วมงานที่เป็นผู้ชายจนกระทั่งเวลาผ่านไปบ้างแล้วก็ตาม  กินส์เบิร์กเห็นว่าคำวินิจฉัยดังกล่าวไม่สมเหตุผล โดยอ้างว่าปกติผู้หญิงมักไม่ทราบว่าตนได้รับค่าจ้างต่ำกว่า และย่อมไม่เป็นการยุติธรรมที่จะให้ผู้หญิงโต้แย้งใด ๆ เมื่อได้มีการจ่ายค่าจ้าง กินส์เบิร์กยังชี้ให้เห็นว่าผู้หญิงอาจไม่กล้าดำเนินการใด ๆ เพื่อสร้างแรงกระเพื่อมโดยฟ้องคดีเรียกเงินจำนวนเล็กน้อยท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่เพศชายเป็นใหญ่ แต่กลับรอให้ความเหลื่อมล้ำเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ  ในความเห็นแย้งดังกล่าว กินส์เบิร์กเรียกร้องให้สภาคองเกรสแก้ไขถ้อยคำในลักษณะ 7 เพื่อให้กฎหมายมีผลเป็นการลบล้างคำพิพากษาศาลต่อไป เมื่อประธานาธิบดีบารัค โอบามาได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีในปี 2551 ได้มีการออกรัฐบัญญัติค่าจ้างเท่าเทียม ลิลลี่ เลดเบตเตอร์เป็นกฎหมาย ทำให้ลูกจ้างสามารถชนะคดีการจ่ายค่าจ้างไม่เท่าเทียมกันได้ง่ายขึ้น กินส์เบิร์กได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นผู้จุดประกายให้มีกฎหมายดังกล่าวขึ้น

#### การตรวจค้นและการยึดทรัพย์

แม้ว่ากินส์เบิร์กจะไม่ได้เป็นผู้ทำคำวินิจฉัยเสียงข้างมากในคดี *Safford Unified School District v. Redding*, 557 U.S. 364 (2009) แต่กินส์เบิร์กก็ได้ชื่อว่าเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างอิทธิพลต่อผู้พิพากษารายอื่น ๆ ในคดีดังกล่าว  โดยศาลวินิจฉัยในคดีดังกล่าวว่า การที่โรงเรียนสั่งให้นักเรียนหญิงอายุ 13 ปีถอดบราและการเกงในเพื่อให้เจ้าหน้าที่หญิงตรวจค้นยาเสพติดเป็นการกระทำที่เกินกว่าเหตุ ในคำให้สัมภาษณ์ที่เผยแพร่ก่อนศาลมีคำพิพากษา กินส์เบิร์กให้ความเห็นว่าองค์คณะตุลาการบางรายไม่ได้ตระหนักถึงการเปลื้องเครื่องแต่งกายเพื่อตรวจค้นเด็กหญิงอายุ 13 ปีอย่างเต็มที่ โดยกินส์เบิร์กกล่าวว่า "องค์คณะดังกล่าวไม่เคยอยู่ในฐานะของเด็กหญิงอายุ 13 ปีเลย" ในคำพิพากษาเสียง 8-1 ในคดีดังกล่าว ศาลวินิจฉัยว่าการค้นตัวของโรงเรียนเป็นการกระทำเกินกว่าเหตุ ขัดต่อรัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขครั้งที่ 4 และอนุญาตให้นักเรียนดำเนินการฟ้องคดีต่อโรงเรียนได้  โดยผู้พิพากษากินส์เบิร์กและผู้พิพากษาสตีเวนส์ยังได้อนุญาตให้นักเรียนฟ้องร้องเจ้าหน้าที่โรงเรียนเป็นรายบุคคลได้อีกด้วย

ในคดี *Herring v. United States*, 555 U.S. 135 (2009) กินส์เบิร์กแสดงความไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยของศาลในการปฏิเสธที่จะไม่ยอมรับหลักฐานในการพิจารณาคดี เนื่องจากเจ้าหน้าที่ตำรวจไม่อัปเดตระบบคอมพิวเตอร์  ในขณะที่ผู้พิพากษารอเบิตส์เน้นย้ำว่าการไม่ยอมรับหลักฐานเป็นไปเพื่อป้องปรามการกระทำโดยมิชอบของตำรวจ กินส์เบิร์กกลับมีความเห็นอย่างรุนแรงในการไม่ยอมรับหลักฐานดังกล่าวเพื่อเยียวยาการละเมิดสิทธิจำเลยตามรัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขครั้งที่ 4  กินส์เบิร์กเห็นว่าการไม่ยอมรับหลักฐานเป็นกระบวนการที่ห้ามไม่ให้รัฐบาลหาประโยชน์จากความผิดพลาด และมีลักษณะเป็นการเยียวยาเพื่อปกป้องบูรณภาพในทางตุลาการและการเคารพต่อสิทธิพลเมือง: 308 กินส์เบิร์กยังไม่ยอมรับข้ออ้างของผู้พิพากษารอเบิตส์ว่าการไม่ยอมรับหลักฐานย่อมไม่สามารถป้องปรามการกระทำผิดพลาดได้ โดยกล่าวว่าการให้ตำรวจต้องรับผิดชอบอย่างสูงต่อความผิดพลาดของตนย่อมจะทำให้ตำรวจใช้ความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น: 309

#### กฎหมายระหว่างประเทศ

ในความเห็นทางกฎหมายต่าง ๆ กินส์เบิร์กยังได้เรียกร้องให้มีการใช้กฎหมายและหลักการระหว่างประเทศเพื่อทำให้กฎหมายสหรัฐสมบูรณ์ยิ่งขึ้น ซึ่งเป็นมุมมองที่ตุลาการร่วมคณะหัวอนุรักษ์บางรายไม่เห็นพ้องด้วย  กินส์เบิร์กสนับสนุนการอาศัยการตีความกฎหมายของต่างประเทศเพื่อให้เกิดเหตุผลจูงใจและปัญญามากขึ้น แต่ไม่ใช่ในฐานะเป็นหลักการเดิมที่ศาลจะต้องวินิจฉัยตาม กินส์เบิร์กเห็นว่าการอาศัยกฎหมายระหว่างประเทศเป็นธรรมเนียมที่ฝังรากมาอย่างยาวนานในกฎหมายสหรัฐ และยกให้จอห์น เฮนรี วิกมอร์และประธานาธิบดีจอห์น แอดัมส์ เป็นบุคคลจำพวกต่างประเทศนิยม การอาศัยหลักกฎหมายระหว่างประเทศของกินส์เบิร์กมีมาตั้งแต่สมัยที่กินส์เบิร์กเป็นทนายความ โดยในคดี *Reed v. Reed*, 404 U.S. 71 (1971) ซึ่งกินส์เบิร์กได้ว่าความในศาบเป็นครั้งแรก กินส์เบิร์กอ้างถึงคดีในกฎหมายเยอรมันสองคดี และในความเห็นส่วนตนในคำวินิจฉัยคดี *Grutter v. Bollinger*, 539 U.S. 306 (2003) ซึ่งเป็นคำวินิจฉัยที่วินิจฉัยยืนหลักการให้สิทธิกับบุคคลที่ถูกเลือกปฏิบัติมาก่อนในการรับเข้าศึกษาของคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยมิชิแกน กินส์เบิร์กเห็นว่ามีความเห็นที่ชี้ให้เห็นว่านโยบายรับเข้าที่อาศัยการให้สิทธิกับผู้ที่ถูกเลือกปฏิบัติมาก่อนย่อมจะต้องมีจุดสิ้นสุด และเห็นพ้องกับสนธิสัญญาระหว่างประเทศที่มีขึ้นเพื่อกำจัดการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติและทางเพศ

แผนการในอนาคต
-------------

เมื่อผู้พิพากษาจอห์น พอล สตีเวนส์เกษียณอายุเมื่อปี 2553 กินส์เบิร์กด้วยวัย 77 ปี ได้กลายเป็นตุลาการศาลสูงสุดที่อายุมากที่สุด และแม้ว่าจะมีข่าวลือว่ากินส์เบิร์กจะเกษียณอายุเนื้อด้วยวัยที่มากขึ้น สุขภาพที่ทรุดโทรม และการเสียชีวิตของสามีของกินส์เบิร์ก กินส์เบิร์กก็ได้ปฏิเสธว่าจะเกษียณจากตำแหน่ง ในการสัมภาษณ์เมื่อเดือนสิงหาคม 2553 กินส์เบิร์กกล่าวว่าการปฏิบัติหน้าที่ในศาลสูงสุดทำให้เธอสามารถรับมือกับการเสียชีวิตของสามีได้ กินส์เบิร์กยังกล่าวด้วยว่าจะได้ปฏิบัติหน้าที่ต่อไปจนกว่าจะได้มีการคืนรูปวาดที่ประดับห้องทำงานของเธอมาแล้วในปี 2555 นอกจากนี้ กินส์เบิร์กยังแสดงความประสงค์ที่จะปฏิบัติหน้าที่เป็นระยะเวลานานเท่ากับผู้พิพากษาหลุยส์ แบรนดีส ซึ่งปฏิบัติหน้าที่มาเป็นเวลาเกือบ 23 ปี ซึ่งกินส์เบิร์กสามารถปฏิบัติหน้าที่จนครบระยะเวลาดังกล่าวได้ในเดือนเมษายน 2559 กินส์เบิร์กยังกล่าวอีกว่าตนมี "เป้าหมาย" ใหม่ที่จะปฏิบัติหน้าที่ให้ยาวนานเท่ากับอดีตผู้พิพากษาจอห์น พอล สตีเวนส์ ซึ่งเคยร่วมงานกันมาก่อนและเกษียณอายุเมื่ออายุ 90 ปี หลังจากได้ปฏิบัติหน้าที่มาแล้วเป็นเวลาเกือบ 35 ปี

ในระหว่างวาระดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของบารัค โอบามา นักกฎหมายและนักกิจกรรมหัวเก้าหน้าบางรายเรียกร้องให้กินส์เบิร์กเกษียณอายุ เพื่อให้ประธานาธิบดีโอบามาสามารถแต่งตั้งผู้สืบทอดตำแหน่งที่มีลักษณะทำนองเดียวกันได้  โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพรรคเดโมแครตยังมีเสียงข้างมากอยู่ในวุฒิสภาสหรัฐอยู่ นักกิจกรรมดังกล่าวอ้างว่าอายุและปัญหาสุขภาพในอดีตของกินส์เบิร์กเป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดความไม่แน่นอนในการพยายามดำรงตำแหน่งหน้าที่เป็นเวลานาน  แต่กินส์เบิร์กได้ปฏิเสธข้อเรียกร้องดังกล่าว  และยังยืนยันว่าจะดำรงตำแหน่งเป็นผู้พิพากษาต่อไปตราบเท่าที่จิตใจยังสมบูรณ์พร้อมในการปฏิบัติหน้าที่อยู่  นอกจากนี้ กินส์เบิร์กยังให้ความเห็นว่าบรรยากาศการเมืองอาจทำให้ประธานาธิบดีโอบามาไม่สามารถแต่งตั้งนักกฎหมายที่มีลักษณะทำนองเดียวกับกินส์เบิร์กได้อีก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ginsburg, Ruth Bader; Harnett, Mary; Williams, Wendy W. (2016). *My Own Words*. New York, NY: Simon & Schuster. ISBN 978-1501145247.
2. ↑  Kelley, Lauren (October 27, 2015). "How Ruth Bader Ginsburg Became the 'Notorious RBG'". *Rolling Stone* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 25, 2019. สืบค้นเมื่อ January 24, 2019.
3. ↑  Greenhouse, Linda (September 18, 2020). "Ruth Bader Ginsburg, Supreme Court's Feminist Icon, Is Dead at 87". *The New York Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 19, 2020. สืบค้นเมื่อ September 19, 2020.
4. ↑  Totenberg, Nina (September 18, 2020). "Justice Ruth Bader Ginsburg, Champion Of Gender Equality, Dies At 87". *National Public Radio*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 18, 2020. สืบค้นเมื่อ September 19, 2020.
5. 1 2 3 4 5
6. ↑  "Judges of the D. C. Circuit Courts". *Historical Society of the District of Columbia Circuit*. สืบค้นเมื่อ February 19, 2016.
7. ↑  Fulwood III, Sam (August 4, 1993). "Ginsburg Confirmed as 2nd Woman on Supreme Court". *Los Angeles Times* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ISSN 0458-3035. สืบค้นเมื่อ September 16, 2016.
8. ↑  Drehle, David Von (July 18, 1993). "Conventional Roles Hid a Revolutionary Intellect". *The Washington Post* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ISSN 0190-8286. สืบค้นเมื่อ September 16, 2016.
9. ↑  Marcus, Ruth; Schmidt, Susan (June 22, 1986). "Scalia Tenacious After Staking Out a Position". *The Washington Post* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ISSN 0190-8286. สืบค้นเมื่อ September 16, 2016.
10. 1 2  Richter, Paul (June 15, 1993). "Clinton Picks Moderate Judge Ruth Ginsburg for High Court: Judiciary: President calls the former women's rights activist a healer and consensus builder. Her nomination is expected to win easy Senate approval". Los Angeles Times. สืบค้นเมื่อ February 19, 2016.
11. ↑  Beaupre Gillespie, Becky (July 27, 2016). "My Chicago Law Moment: 50 Years Later, Federal Appellate Judge David Tatel, '66, Still Thinks About the Concepts He Learned as a 1L". *www.law.uchicago.edu* (ภาษาอังกฤษ). University of Chicago Law School. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 8, 2016. สืบค้นเมื่อ June 9, 2017.
12. ↑
13. ↑  Orrin Hatch (2003), *Square Peg: Confessions of a Citizen Senator*, Basic Books, p. 180, ISBN 0465028675
14. ↑  Rudin, Ken (May 8, 2009). "The 'Jewish Seat' On The Supreme Court". NPR. สืบค้นเมื่อ February 19, 2016.
15. ↑  Michael J. Pomante II; Scot Schraufnagel (April 6, 2018). *Historical Dictionary of the Barack Obama Administration*. Rowman & Littlefield Publishers. pp. 166–. ISBN 978-1-5381-1152-9.
16. ↑  "Ruth Bader Ginsburg On Dissent, The Holocaust And Fame – The Forward". Forward.com. February 11, 2018. สืบค้นเมื่อ July 30, 2018.
17. 1 2  Comiskey, Michael (June 1994). "The Usefulness of Senate Confirmation Hearings for Judicial Nominees: The Case of Ruth Bader Ginsburg". *PS: Political Science & Politics*. American Political Science Association. **27** (2): 224–27. JSTOR 420276.
18. 1 2  Lewis, Neil A. (July 22, 1993). "The Supreme Court; Ginsburg Deflects Pressure to Talk on Death Penalty". The New York Times. สืบค้นเมื่อ March 15, 2016.
19. ↑  Bennard, Kristina Silja (August 2005), *The Confirmation Hearings of Justice Ruth Bader Ginsburg: Answering Questions While Maintaining Judicial Impartiality* (PDF), Washington, D.C.: American Constitution Society, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ July 15, 2018, สืบค้นเมื่อ June 10, 2017
20. ↑  "Project Vote Smart". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-09-19. สืบค้นเมื่อ December 19, 2010.
21. ↑  "Members of the Supreme Court of the United States". Supreme Court of the United States. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-04-29. สืบค้นเมื่อ April 26, 2010.
22. 1 2 3 4  Stolberg, Sheryl Gay (September 5, 2005). "Roberts Rx: Speak Up, but Shut Up". The New York Times. สืบค้นเมื่อ July 10, 2016.
23. ↑  "Bench Memos: Ginsburg on Roberts Hearings". *National Review*. September 29, 2005. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 2, 2007. สืบค้นเมื่อ September 18, 2009.
24. ↑  Lewis, Neil A. (July 21, 1993). "The Supreme Court: Ginsburg Promises Judicial Restraint If She Joins Court". *The New York Times* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ June 11, 2017.
25. ↑  "The Supreme Court: In Her Own Words: Ruth Bader Ginsburg". *The New York Times* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). June 15, 1993. ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ June 11, 2017.
26. ↑  Sunstein, Cass R. (2009). "A Constitution of Many Minds: Why the Founding Document Doesn't Mean What It Meant Before". *www.questia.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ April 2, 2017.
27. ↑  Biskupic, Joan (May 7, 2010). "Ginsburg: Court Needs Another Woman". *USA Today*. ABCNews.go.com. สืบค้นเมื่อ April 2, 2017.
28. ↑  Harris, Paul (August 8, 2009). "Sonia Sotomayor sworn in as first Hispanic supreme court judge". *The Guardian* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). ISSN 0261-3077. สืบค้นเมื่อ April 2, 2017.
29. 1 2  Greenhouse, Linda (May 31, 2007). "In dissent, Ginsburg finds her voice at Supreme Court". *The New York Times*. ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ April 1, 2017.
30. 1 2
31. 1 2 3 4 5  Bravin, Jess (May 2, 2014). "For Now, Justice Ginsburg's 'Pathmarking' Doesn't Include Retirement". The Wall Street Journal. สืบค้นเมื่อ June 26, 2016.
32. ↑  Bisupic, Joan (July 4, 2013). "Exclusive: Supreme Court's Ginsburg vows to resist pressure to retire". Reuters. สืบค้นเมื่อ July 4, 2016.
33. ↑  Stern, Mark Joseph (April 18, 2018). "A Milestone for Ruth Bader Ginsburg". Slate. สืบค้นเมื่อ September 4, 2018.
34. ↑  Bazelon, Emily (July 7, 2009). "The Place of Women on the Court". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ September 1, 2010.
35. ↑  Pusey, Allen. "Ginsburg: Court should have avoided broad-based decision in Roe v. Wade", *ABA Journal*, May 13, 2013 เก็บถาวร มีนาคม 6, 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Retrieved July 5, 2013.
36. 1 2  Hirshman, Linda (June 27, 2016). "How Ruth Bader Ginsburg just won the next abortion fight". *Washington Post*. สืบค้นเมื่อ March 31, 2017.
37. 1 2  Green, Emma (June 27, 2016). "Why Ruth Bader Ginsburg Came Out Hard Against TRAP Laws When No Other Justice Would". *The Atlantic* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ March 31, 2017.
38. ↑  Jones Merritt, Deborah; Lieberman, David M. (January 1, 2014). "Ruth Bader Ginsburg 's Jurisprudence of Opportunity and Equality". *Colum. L. Rev*. **104**. สืบค้นเมื่อ April 3, 2016.
39. ↑  Biskupic, Joan (June 27, 1996). "Supreme Court Invalidates Exclusion of Women by VMI". The Washington Post. สืบค้นเมื่อ July 12, 2016.
40. ↑  Barnes, Robert (May 30, 2007). "Over Ginsburg's Dissent, Court Limits Bias Suits". *The Washington Post* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ISSN 0190-8286. สืบค้นเมื่อ April 1, 2017.
41. 1 2  Toobin, Jeffrey (June 24, 2013). "Will Ginsburg's Ledbetter Play Work Twice?". *The New Yorker*. สืบค้นเมื่อ April 1, 2017.
42. ↑  de Vogue, Ariane; Simon, Jeff (February 12, 2015). "Ruth Bader Ginsburg: Down with 'Notorious R.B.G.'". *CNN*. สืบค้นเมื่อ April 1, 2017.
43. 1 2  Wolf, Richard (July 31, 2013). "Ginsburg's dedication undimmed after 20 years on court". *USA Today* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ April 1, 2017.
44. 1 2 3  Liptak, Adam (June 26, 2009). "Supreme Court Says Child's Rights Violated by Strip Search". *The New York Times*. ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ December 8, 2016.
45. ↑  Biskupic, Joan (October 5, 2009). "Ginsburg: Court needs another woman". *usatoday30.usatoday.com*. สืบค้นเมื่อ December 8, 2009.
46. 1 2  Tribe, Laurence; Matz, Joshua (June 3, 2014). *Uncertain Justice: The Roberts Court and the Constitution* (ภาษาอังกฤษ). Macmillan. ISBN 978-0805099096.
47. ↑  Liptak, Adam (April 11, 2009). "Ginsburg Shares Views on Influence of Foreign Law on Her Court, and Vice Versa". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ March 7, 2012.
48. 1 2  Anker, Deborah E. (2013). "*Grutter v. Bollinger*: Justice Ruth Bader Ginsburg's Legitimization of the Role of Comparative and International Law in U.S. Jurisprudence" (PDF). *Harvard Law Review*. **127**: 425. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-03-05. สืบค้นเมื่อ April 10, 2016.
49. ↑  Judith, Resnik (2013). "Opening the Door: Ruth Bader Ginsburg, Law's Boundaries, and the Gender of Opportunities". *Faculty Scholarship Series*: 83.
50. 1 2 3  Sherman, Mark (August 3, 2010). "Ginsburg says no plans to leave Supreme Court". *Boston Globe*. Associated Press. สืบค้นเมื่อ February 13, 2011.
51. ↑  de Vogue, Ariana (February 4, 2010). "White House Prepares for Possibility of 2 Supreme Court Vacancies". ABC. สืบค้นเมื่อ August 6, 2010.
52. ↑  "At Supreme Court, no one rushes into retirement". *USA Today*. July 13, 2008. สืบค้นเมื่อ August 6, 2010.
53. 1 2  Biskupic, Joan. Exclusive: Supreme Court's Ginsburg vows to resist pressure to retire เก็บถาวร ตุลาคม 17, 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Reuters, July 4, 2013.
54. ↑  Bernstein, Jonathan (November 29, 2013). "Yes, Stephen Breyer and Ruth Bader Ginsburg should still retire". The Washington Post. สืบค้นเมื่อ June 26, 2016.
55. 1 2  Cohen, Michael (February 14, 2014). "Ruth Bader Ginsburg should do all liberals a favor and retire now". The Guardian. สืบค้นเมื่อ June 26, 2016.
56. ↑  Chemerinsky, Erwin (March 15, 2014). "Much depends on Ginsburg". Los Angeles Times. สืบค้นเมื่อ June 26, 2016.
57. ↑  Associated Press (July 2, 2011). "Justice Ginsburg not leaving court 'anytime soon'". USA Today. สืบค้นเมื่อ June 12, 2016.
58. ↑  Davidson, Amy (September 24, 2014). "Ruth Bader Ginsburg's Retirement Dissent". *The New Yorker*. สืบค้นเมื่อ June 26, 2016.

แหล่งข้อมูล
-----------

* De Hart, Jane Sherron (2020). *Ruth Bader Ginsburg: A Life* (ภาษาอังกฤษ). Knopf Doubleday Publishing Group. ISBN 978-1-9848-9783-1.
* Ginsburg, Ruth Bader; Hartnett, Mary; Williams, Wendy W. (2016). *My Own Words*. New York, NY: Simon & Schuster. ISBN 978-1501145247.
* Scanlon, Jennifer (1999). *Significant Contemporary American Feminists: A Biographical Sourcebook*. Greenwood Press. ISBN 978-0313301254. OCLC 237329773.

ดูเพิ่ม
-------

* Bayer, Linda N. *Ruth Bader Ginsburg*. Philadelphia: Chelsea House Publishers, 2000. ISBN 978-0791052877 OCLC 42771306
* Campbell, Amy Leigh, and Ruth Bader Ginsburg. *Raising the Bar: Ruth Bader Ginsburg and the ACLU Women's Rights Project*. Princeton, NJ: Xlibris Corporation, 2003. ISBN 978-1413427417 OCLC 56980906
* Carmon, Irin, and Shana Knizhnik. *Notorious RBG: The Life and Times of Ruth Bader Ginsburg*. New York, Dey Street, William Morrow Publishers, 2015. ISBN 978-0062415837 OCLC 913957624
* Clinton, Bill. *My Life.* New York: Vintage Books, 2005. pp. 524–25, 941. ISBN 978-1400043934 OCLC 233703142
* de Hart, Jane Sherron. *Ruth Bader Ginsburg: A Life*. New York: Knopf, 2018. ISBN 978-1400040483
* Dodson, Scott. *The Legacy of Ruth Bader Ginsburg*. Cambridge: Cambridge University Press, 2015. ISBN 978-1107062467 OCLC 897881843
* Garner, Bryan A. *Garner on Language and Writing.* Chicago: American Bar Association, 2009. Foreword by Ruth Bader Ginsburg. ISBN 978-1590315880 OCLC 310224965
* Ginsburg, Ruth Bader, et al. *Essays in Honor of Justice Ruth Bader Ginsburg*. Cambridge, MA: Harvard Law School, 2013. OCLC 839314921
* Hirshman, Linda R. *Sisters in Law: How Sandra Day O'Connor and Ruth Bader Ginsburg Went to the Supreme Court and Changed the World.* New York: HarperCollins, 2015. ISBN 978-0062238481 OCLC 907678612
* Moritz College of Law. 2009. "The Jurisprudence of Justice Ruth Bader Ginsburg: A Discussion of Fifteen Years on the U.S. Supreme Court: Symposium". *Ohio State Law Journal*. 70, no. 4: 797–1126. ISSN 0048-1572 OCLC 676694369
* Committee on the Judiciary United States Senate (July 20–23, 1993). Supreme Court Associate Justice Nomination Hearings on Ruth Bader Ginsburg (PDF) (Report). United States Government Publishing Office.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

**รูธ เบเดอร์ กินส์เบิร์ก** ที่โครงการพี่น้องของวิกิพีเดีย

* ภาพและสื่อจากคอมมอนส์
* เนื้อหาข่าวจากวิกิข่าว
* คำคมจากวิกิคำคม
* ข้อมูลต้นฉบับจากวิกิซอร์ซ
* ข้อมูลจากวิกิสนเทศ

* ข้อมูลการออกสื่อ บน ซี-สแปน
* แม่แบบ:LoC-MSS OCLC 70984211
* แม่แบบ:Ballotpedia
* Issue positions and quotes at OnTheIssues
* Ruth Bader Ginsburg, video produced by *Makers: Women Who Make America*


| ก่อนหน้า |  | รูธ เบเดอร์ กินส์เบิร์ก |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ตำแหน่งทางนิติศาสตร์
 |
| สมัยก่อนหน้าแฮรอลด์ เลเวนธอล | **ผู้พิพากษาประจำศาลอุทรณ์ดีซี**1980–1993 | สมัยต่อมา**เดวิด เอส. เทเทิล** |
| สมัยก่อนหน้าบีเริน ไวท์ | **ตุลาการสมทบในศาลสูงสุดสหรัฐ**1993–2020 | สมัยต่อมา***ยังไม่ประกาศ*** |



1. ↑  เสียงที่ไม่เห็นชอบคือ ดอน นิกเกิลส์ (พรรครีพรับลิกัน รัฐโอคลาโฮมา), บ็อบ สมิธ (พรรครีพรับลิกัน รัฐนิวแฮมป์เชียร์) และเจสซี เฮมส์ (พรรครีพรับลิกัน รัฐนอร์ทแคโรไลนา) ส่วนดอนัลด์ ดับเบิลยู. รีเกิล จูเนียร์ (พรรคเดโมแครต รัฐมิชิแกน) ไม่ได้ออกเสียง
2. ↑  เฟลิกซ์ แฟรงก์เฟอร์เตอร์ เป็นผู้ได้รับการเสนอชื่อรายแรกที่ไม่ตอบคำถามในการไต่สวนต่อหน้าสภาคองเกรสเมื่อปี 2482  ประเด็นว่าผู้ได้รับการเสนอชื่อต้องตอบคำถามมากน้อยเพียงใดได้รับการกล่าวถึงในการเสนอชื่อผู้พิพากษาโอ'คอนนอร์ และสกาเลีย
3. ↑  กินส์เบิร์กยังคงดำรงตำแหน่งเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในศาลสูงสุด จนกระทั่งโซโตเมเยอร์ได้สาบานตนเข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 2552
4. ↑  ในคดี *Sessions v. Dimaya* ปี 2561 เป็นครั้งแรกที่กินส์เบิร์กสามารถกำหนดให้ผู้พิพากษารายใดรายหนึ่งทำความเห็นเสียงข้างมากได้เพราะผู้พิพากษานีล กอร์ซัชออกเสียงเห็นด้วยกับฝ่ายเสรีนิยม โดยกินส์เบิร์กกำหนดให้ผู้พิพากษาเอเลนา เคแกน เป็นผู้ทำความเห็น