recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับปลาน้ำจืด ดูที่ ปลาผีเสื้อ (น้ำจืด)
**วงศ์ปลาผีเสื้อ** (วงศ์: Chaetodontidae, อังกฤษ: Butterflyfish, Bannerfish, Coralfish) เป็นวงศ์ของปลาทะเลจำพวกหนึ่ง ในชั้นปลากระดูกแข็ง อันดับปลากะพง (Perciformes)

ประกอบไปด้วยสมาชิกแบ่งออกเป็นสกุลต่าง ๆ ได้ 10 สกุล พบประมาณ 114 ชนิด มีลักษณะโดยรวม คือ มีลำตัวสั้น แบนด้านข้าง ปากมีขนาดเล็กอาจยืดหดได้ ภายในปากมีฟันละเอียด ครีบหลังมีอันเดียว ประกอบด้วยก้านครีบแข็งอยู่ส่วนหน้าและก้านครีบอ่อนอยู่ถัดไป ครีบทวารมีก้านครีบแข็ง 3 อัน และแผ่นยื่นรับกับครีบหลัง มีนิสัยเฉื่อยชา ว่ายน้ำหรือเคลื่อนไหวไปอย่างช้า ๆ ไม่ว่องไว มีสีสันและลวดลายที่สดใสสวยงาม มีพฤติกรรมอาศัยเป็นฝูงหรือเป็นคู่ในแนวปะการัง พบแพร่กระจายพันธุ์ในมหาสมุทรแอตแลนติก, มหาสมุทรอินเดีย และมหาสมุทรแปซิฟิค

เป็นปลาที่ออกหากินในเวลากลางวัน โดยอาศัยการแทะกินสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ตามแนวปะการัง ส่วนในเวลากลางคืนจะอาศัยหลับนอนตามโพรงหินหรือปะการัง และจะเปลี่ยนสีตัวเองให้เข้มขึ้นเพื่ออำพรางตัวจากศัตรู ซึ่งในหลายชนิดและบางสกุล จะมีจุดวงกลมสีดำขนาดใหญ่คล้ายดวงตาอยู่บริเวณท้ายลำตัวเพื่อล่อหลอกให้ศัตรูสับสนได้อีกด้วยคล้ายกับผีเสื้อที่เป็นแมลง

มีการสืบพันธุ์วางไข่โดยการปล่อยไข่ให้ล่องลอยไปตามกระแสน้ำ ก่อนจะรอวันให้ลูกปลาฟักออกมาเป็นตัวและกลับไปอาศัยในแนวปะการังต่อไป ลูกปลาผีเสื้อแทบทุกชนิดมีรูปร่างหน้าตาแทบจะเหมือนกับตัวเต็มวัย โดยมักจะมีจุดบริเวณครีบหลัง และเมื่อลูกปลาโตขึ้นจุดที่ว่านี้ก็จะหายไปเช่นเดียวกับปลาในแนวปะการังอื่น ๆ อีกหลายชนิด 

ด้วยความสวยงามและรูปร่างที่น่ารัก จึงทำให้นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งในบางชนิดสามารถฝึกให้กินอาหารสำเร็จรูปได้ หลายชนิดเลี้ยงได้ไม่ยากนัก ขณะที่บางชนิดที่เลี้ยงได้ยาก

สำหรับในน่านน้ำไทยพบปลาในวงศ์ปลาผีเสื้อนี้ไม่ต่ำกว่า 40 ชนิด อาทิ ปลาผีเสื้อนกกระจิบ (*Chelmon rostratus*), ปลาผีเสื้อทอง (*Chaetodon semilarvatus*), ปลาผีเสื้อจมูกยาวขอบตาขาว (*Forcipiger flavissimus*), ปลาโนรีเกล็ด (*Heniochus diphreutes*) เป็นต้น โดยจะพบในด้านทะเลอันดามันมากกว่าอ่าวไทย

ซึ่งปลาในวงศ์ปลาผีเสื้อนั้น ในอดีตเมื่อเริ่มมีการอนุกรมวิธาน ด้วยลักษณะปากที่ยื่นยาวทำให้มีความเข้าใจผิดว่า สามารถพ่นน้ำจับแมลงได้เหมือนเช่น ปลาเสือพ่นน้ำ (Toxotidae) ซึ่งเป็นปลาน้ำจืด โดยความผิดพลาดเกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1764 เมื่อมีการส่งตัวอย่างปลาในยังกรุงลอนดอนเพื่อลงรูปตีพิมพ์ลงในหนังสือ ปรากฏเป็นภาพของปลาผีเสื้อนกกระจิบ และถูกบรรยายว่าสามารถพ่นน้ำจับแมลงกินเป็นอาหารได้ จึงถูกกล่าวอ้างต่อมาอย่างผิด ๆ อีกนาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ปลาผีเสื้อ (BUTTERFLY FISH) ตอน 2". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-06-13. สืบค้นเมื่อ 2011-09-13.
2. ↑  "ปลาผีเสื้อ (BUTTERFLY FISH) ตอน 1". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-06-13. สืบค้นเมื่อ 2011-09-13.
3. ↑  ภวพล, คอลัมน์ Blue Planet จิ๊บ...จิ๊บ...นกกระจิบใต้ทะเล หน้า 102-106 นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 1 ฉบับที่ 5: พฤศจิกายน 2010

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาโนรีเทวรูป
* วงศ์ปลาสินสมุทร

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เก็บถาวร 2015-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ปลาโนรี ธงทิวใต้ทะเลลึก / วินิจ รังผึ้ง จากผู้จัดการออนไลน์
**วงศ์ปลาหูช้าง** หรือ **วงศ์ปลาค้างคาว** หรือ **วงศ์ปลาคลุด** (อังกฤษ: Batfish, Spadefish) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Ephippidae ในอันดับปลากะพง (Perciformes)

มีลักษณะทั่วไป ลำตัวแบนทรงกลมหรือเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน ด้านข้างลำตัวแบนข้างมาก เกล็ดมีขนาดเล็กหรือปานกลางเป็นแบบสาก หัวมีขนาดเล็ก ปากมีขนาดเล็ก ยืดหดไม่ได้ อาจมีครีบสันหลังหรือไม่มีก็ได้ ครีบหูสั้นและกลม กระดูกซับออคิวลาร์ เชลฟ์ กว้างหรือแคบ ครีบหางมีทั้งแบบกลมและแยกเป็นแฉก

เป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์ในทะเลเขตร้อนและอบอุ่น พบทั้งในมหาสมุทรแอตแลนติก, แปซิฟิก และมหาสมุทรอินเดีย ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 70 เซนติเมตร โดยจะอาศัยอยู่ตามแนวปะการังหรือกองหินใต้น้ำ มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เป็นฝูงหรือเป็นคู่

ลูกปลาวัยอ่อนจะเลี้ยงตัวในบริเวณที่เป็นน้ำกร่อยหรือน้ำจืด เช่น ปากแม่น้ำหรือป่าชายเลน โดยมีสีสันแตกต่างจากปลาวัยโต และมีครีบต่าง ๆ ยาวกว่าด้วย เพื่อตบตาสัตว์นักล่าขนาดใหญ่กว่า

นิยมตกกันเป็นเกมกีฬาในแถบแอตแลนติก ในน่านน้ำไทยพบ 2 ชนิด  คือ ปลาหูช้างยาว (*Platax teira*) และปลาหูช้างกลม (*P. orbicularis*)

โดยปกติแล้วจะไม่ถือเป็นปลาเศรษฐกิจ แต่ก็ใช้รับประทานกันได้ และนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม และเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในบางชนิด

ปัจจุบันมีการอนุกรมวิธานไว้ทั้งหมด 8 สกุล (ดูในตาราง) ราว 18 ชนิด

รูปภาพ
------

* ปลาหูช้างในวัยอ่อนปลาหูช้างในวัยอ่อน
* ปลาหูช้างครีบยาวปลาหูช้างครีบยาว
* ในแนวปะการังในแนวปะการัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  ["Family Ephippidae (ไทย)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-04-16. สืบค้นเมื่อ 2012-03-03. Family Ephippidae (ไทย)]
2. ↑  ปลาเพาะพันธุ์ปลาหูช้าง
3. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
* เก็บถาวร 2011-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ดำน้ำกับฝูงปลาหูช้าง / วินิจ รังผึ้ง จากผู้จัดการออนไลน์
**วงศ์ปลาสร้อยน้ำผึ้ง** เป็นวงศ์ปลาน้ำจืดวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อว่า Gyrinocheilidae เป็นวงศ์ปลาที่พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นปลาที่มีรูปร่างเรียวทรงกระบอก แบนข้างเล็กน้อย ส่วนหัวค่อนข้างใหญ่ ตาเล็ก ปากอยู่ด้านล่างของจะงอยปาก ไม่มีฟันในลำคอ ไม่มีหนวด ครีบอกและครีบท้องอยู่ในแนวเดียวกับสันท้อง และมีลักษณะสำคัญ คือมีช่องเล็ก ๆ อยู่ด้านบนสุดของช่องเหงือก ริมฝีปาก มีลักษณะเป็นแผ่นดูดรูปกลมใช้ดูดกินตะไคร่น้ำตามพื้นหิน และ ทราย แล้วหายใจโดยใช้น้ำผ่านเข้าช่องเปิดด้านบนฝาปิดเหงือก แล้วออกมาทางด้านข้าง แทนที่จะใช้ปากสูบน้ำเข้าอย่างปลาทั่ว ๆ ไป และมีถุงลมขนาดเล็ก

เดิมที นักมีนวิทยาได้เคยจัดปลาในวงศ์นี้ให้อยู่วงศ์เดียวกันกับวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มาก่อน ปลาที่พบในวงศ์นี้มีด้วยกันทั้งหมด 3 ชนิด และมีเพียงสกุลเดียว สำหรับในประเทศไทยพบ 2 ชนิด คือ ปลาสร้อยน้ำผึ้ง (*Gyrinocheilus aymonieri*) และ ปลามูด (*G. pennocki*) พบได้ทั่วไปตามที่ราบลุ่มแม่น้ำ หรือแม้แต่ตามลำธารน้ำตก มีความสำคัญคือ เป็นปลาสวยงามที่นิยมเลี้ยงเพื่อทำความสะอาดตู้ เพราะความที่มีปากเป็นลักษณะดูดใช้สำหรับกินตะไคร่น้ำหรือเศษอาหารที่ปลาอื่นกินเหลือได้ ในอดีต แถบจังหวัดลุ่มแม่น้ำแม่กลองเช่น จังหวัดกาญจนบุรี, จังหวัดราชบุรี และจังหวัดเพชรบุรี ปลาในวงศ์นี้สามารถนำมาหมักทำน้ำปลาที่มีรสชาติดีได้ ในชื่อ "น้ำปลาสร้อยน้ำผึ้ง"

ชื่อสามัญทั่วไปในภาษาไทยเรียกปลาวงศ์นี้โดยรวมกันว่า "สร้อยน้ำผึ้ง", "น้ำผึ้ง" หรือ "มูด" หรือ "ยาลู่" หรือ "ปากใต้" ส่วนชื่อในภาษาอังกฤษเรียกว่า "Chinese algae eater"

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 192 หนังสือสาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑ โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ พ.ศ. 2547 ISBN 974-00-8701-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Family Gyrinocheilidae - Algae eaters


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Gyrinocheilidae***
**วงศ์ปลาหมอ** (อังกฤษ: Climbing gourami, Climbing perch) เป็นวงศ์ของปลาน้ำจืดกลุ่มหนึ่ง ที่มีการกระจายพันธุ์ทั้งในทวีปแอฟริกาและเอเชีย ใช้ชื่อวงศ์ว่า Anabantidae (/อะ-นา-เบน-ทิ-ดี/)

เดิมวงศ์นี้เคยถูกรวมเข้าเป็นวงศ์เดียวกับวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) และวงศ์ปลาจูบ หรือ ปลาหมอตาล (Helostomatidae) ซึ่งปลาในวงศ์เหล่านี้ถูกเรียกรวม ๆ กันในชื่อสามัญภาษาอังกฤษว่า "Labyrinth fish" (ปลาที่มีอวัยวะพิเศษในการหายใจ) ซึ่งปลาในวงศ์ทั้ง 3 นี้ มีอวัยวะพิเศษที่ช่วยในการหายใจเหมือน ๆ กัน แต่เมื่อศึกษาแล้ว พบว่ามีโครงสร้างหลัก ๆ ของกระดูกแตกต่างกันมาก ซึ่งลักษณะทางอนุกรมวิธานที่สำคัญของวงศ์ปลาหมอ คือ มีอวัยวะช่วยหายใจที่พัฒนามาจากเหงือกชุดสุดท้าย ลักษณะเป็นแผ่นกระดูกบางจำนวนมาก และทับซ้อนกันและมีร่องวกวนเหมือนเขาวงกต ระหว่างร่องเหล่านี้มีเส้นเลือดฝอยอยู่จำนวนมาก ซึ่งทำหน้าที่ดูดซับออกซิเจนจากอากาศจากผิวน้ำ นักมีนวิทยาสันนิษฐานว่า ปลาในวงศ์ปลาหมอนี้อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำที่มีทั้งปริมาณออกซิเจนสูงและต่ำ ทำให้ปริมาณออกซิเจนที่ใช้ในการหายใจและเผาผลาญอาหารไม่เพียงพอ จึงทำให้ต้องขึ้นมาหายใจรับออกซิเจนบนผิวน้ำเพื่อกิจกรรมเหล่านี้ แต่ในระยะที่ยังเป็นลูกปลาอยู่ ในระยะที่มีอายุไม่เกิน 15 วัน อวัยวะที่ช่วยในการหายใจยังไม่พัฒนาเต็มที่ ลูกปลาจึงไม่สามารถขึ้นมาหายใจที่ผิวน้ำได้ 

นอกจากนี้แล้ว ปลาในวงศ์นี้ ยังมีลักษณะทางอนุกรมวิธานทางกายภาพอีก คือ จุดเริ่มต้นของครีบหลังอยู่ล้ำหน้าครีบอกเล็กน้อย ขอบของกระดูกแก้มชิ้นหน้าและชิ้นกลางมีขอบเป็นหนามแข็ง ภายในปากมีฟันแหลมคมเป็นแบบเขี้ยวที่กระดูกขากรรไกรทั้งสองข้างและกระดูกเพดานปาก ปลาเกือบทุกสกุลมีเกล็ดแบบสาก ยกเว้นสกุล *Sandelia* ที่มีเกล็ดแบบบางเรียบ เส้นข้างลำตัวแยกออกเป็นสองเส้น

สมาชิกของปลาในวงศ์นี้มีทั้งหมด 4 สกุล ได้แก่

* *Anabas* Cloquet, 1816
* *Ctenopoma* Peters, 1844
* *Microctenopoma* Norris, 1995
* *Sandelia* Castelnau, 1861

และพบประมาณ 30 ชนิด

ซึ่งปลาในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันดี คือ ปลาหมอ (*Anabas testudineus*) ที่กระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในแหล่งน้ำจืดแทบทุกประเภทของทวีปเอเชีย และปลาเสือใบไม้ (*Ctenopoma acutirostre*) ที่พบในทวีปแอฟริกา ที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

ดูเพิ่ม
-------

* วงศ์ปลากัด ปลากระดี่
* วงศ์ปลาจูบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 257 หน้า. หน้า 179. ISBN 974-00-8738-8
2. ↑  จาก Fishbase.org
**ไนเตอร์** (อังกฤษ: niter หรือ nitre) เป็นรูปผลึกของโพแทสเซียมไนเตรด (KNO3) หรือเรียก **ดินประสิว** (saltpeter) 

แร่ที่เกี่ยวข้องได้แก่ โซดาไนเตอร์ (โซเดียมไนเตรด), แอมโมเนียไนเตอร์ (แอมโมเนียมไนเตรด) ไนโตรสตรอนเชียไนต์ (สตรอนเชียมไนเตรด) ไนโตรแคลไซต์ (แคลเซียมไนเตรด), ไนโตรแม็กนีไซต์ (แม็กนีเซียมไนเตรด) ไนโตรแบไรต์ (แบเรียมไนเตรด) และไนเตรดทองแดงสองชนิด อันที่จริงธาตุธรรมชาติทุกชนิดในสามหมู่แรกของตารางธาตุและแคตไอออนอีกหลายตัวเกิดเป็นไนเตรดซึ่งพบได้ไม่ค่อยบ่อย ไนเตอร์ใช้เจาะจงเรียกเกลือไนเตรดที่ทราบกันว่าเป็นดินประสิวหลายชนิด (มีเพียงเกลือไนเตรดเท่านั้นที่ทำดินปืนได้ดี) ในช่วงเวลาที่ไนเตอร์และกรดไนตริกอนุพันธ์ของมันใช้ตั้งชื่อธาตุไนโตรเจนในปี 1790

ไนเตอร์ละลายได้ดีมากในน้ำ จึงพบบ่อยที่สุดในสิ่งแวดล้อมแห้งแล้งและร่วมกับแร่ที่ละลายได้อย่างอื่น เช่น ฮาไลด์ ไอโอไดด์ บอเราต ยิปซัม คาร์บอเนตและซัลเฟตที่พบน้อยกว่า แหล่งแร่โซเดียมไนเตรดสำคัญ ("ดินประสิวชิลี" หรือไนตราทีน) อยู่ในทะเลทรายอะทาคามาในประเทศชิลี โพแทสเซียมและไนเตรดตัวอื่นมีความสำคัญมากสำหรับใช้เป็นปุ๋ยและดินปืนในอดีต ปัจจุบันไนเตรดที่ผลิตโดยการสังเคราะห์บรรลุอุปทานส่วนใหญ่ของโลก แต่ยังมีการขุดเจาะแร่ธรรมชาติและมีคุณค่าเชิงพาณิชย์อย่างสำคัญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Webmin
2. ↑  Mindat
3. ↑  Adiwidjaja, G.; Pohl, D. (2003), "Superstructure of α-phase potassium nitrate", *Acta Crystallogr. C*, **59** (12): 1139–40, doi:10.1107/S0108270103025277.
**พระเจ้าชุงซุกแห่งโครยอ** (เกาหลี: 충숙; ฮันจา: 忠肅; อาร์อาร์: *Chungsuk*; เอ็มอาร์: *Ch'ungsuk* ค.ศ. 1294 - ค.ศ. 1339) เป็น พระราชาองค์ที่27แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 1313 -1330 และ ค.ศ. 1332 - ค.ศ. 1339)

พระเจ้าชุงซุกเป็นพระโอรสของเจ้าชุงซอน (충선왕, 忠宣王) และพระมเหสียาซุกจิน (야속진) ในค.ศ. 1308 พระเจ้าชุงยอลสวรรคต พระเจ้าชุงซอนพระโอรสซึ่งดำรงตำแหน่งอ๋องแห่งเฉิ่นหยาง (瀋陽王) ที่เมืองเฉิ่นหยางขึ้นครองราชย์ต่อ และยกตำแหน่งเฉิ่นหยางอ๋องให้แก่องค์ชายวังโค (왕고, 王暠) ในค.ศ. 1313 พระเจ้าชุงซุกทรงได้รับการแต่งตั้งเป็น **องค์ชายคังนึง** (강릉대군, 江陵大君) แต่แล้วพระเจ้าชุงซอนก็ทรงสละราชสมบัติในปีเดียวกัน องค์ชายคังนึงจึงขึ้นครองราชสมบัติต่อ ได้รับพระราชทานพระนามจากพระจักรพรรดิราชวงศ์หยวนว่า **พระเจ้าชุงซุก** (충숙왕, 忠肅王) 

ในค.ศ. 1319 องค์หญิงพกกุก (복국장공주, 濮國長公主) พระมเหสีของพระเจ้าชุงซุกสิ้นพระชนม์ องค์ชายวังโคอ๋องแห่งเฉิ่นหยางหวังจะครอบครองบัลลังก์เกาหลีจึงทูลยุยงพระจักรพรรดิหยวนอิงจง (元英宗) ชิดิบาลา (Shidibala) ว่าองค์หญิงพกกุกนั้นถูกพวกเกาหลีปลงพระชนม์ หวังจะให้พระจักรพรรดิอิงจงพิโรธและถอดพระเจ้าชุงซุกออกจากบัลลังก์ แต่พระจักรพรรดิอิงจงก็ทรงถูกรัฐประหารปลงพระชนม์สวรรคตไปเสียก่อนในค.ศ. 1323 

แต่แล้วพระเจ้าชุงซุกก็ทรงสูญเสียราชบัลลังก์ให้แก่พระโอรสโดยการยึดอำนาจในค.ศ. 1330 พระโอรสขึ้นครองราชสมบัติเป็น พระเจ้าชุงฮเย (충혜왕, 忠惠王) ซึ่งพระเจ้าชุงซุกก็ทรงสามารถชิงราชบัลลังก์และพระราชอำนาจกลับคืนมาได้ในค.ศ. 1332 พระเจ้าชุงซุกสวรรคตในค.ศ. 1339 พระโอรสพระเจ้าชุงฮเยก็ได้ราชสมบัติกลับคืน

พระราชวงศ์
----------

* **พระราชบิดา** พระเจ้าชุงซอน (충선왕, 忠宣王)
* **พระราชมารดา** พระชายาซุกจินอึยบี ตระกูล ยา 의비 야씨(懿妃)

**พระมเหสี**

* สมเด็จพระราชินีคงวอน ตระกูล ฮง (공원왕후 홍씨, 恭元王后 洪氏)
* สมเด็จพระราชินีบกกุกจาง (복국장공주, 濮國長公主) องค์หญิงแห่งราชวงศ์หยวน
* สมเด็จพระราชินีโจกุกจาง (조국장공주, 曹國長公主) องค์หญิงแห่งราชวงศ์หยวน

**พระราชโอรส**

* องค์ชายชุงฮเย (충혜왕, 忠惠王) พระราชโอรสของสมเด็จพระราชินีคงวอน ตระกูล ฮง
* องค์ชายคงมิน (공민왕, 恭愍王) พระราชโอรสของสมเด็จพระราชินีคงวอน ตระกูล ฮง

| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าชุงซุก |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระเจ้าชุงซอน** |  | **พระราชาแห่งโครยอ** (พ.ศ. 1856 - พ.ศ. 1873) |  | **พระเจ้าชุงฮเย** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับกษัตริย์เกาหลีสมัยราชวงศ์โครยอ |
| --- |
| กษัตริย์โครยอ | 
* แทโจ
* ฮเยจง
* ช็องจง
* ควังจง
* คย็องจง
* ซองจง
* มกจง
* ฮย็อนจง
* ทอกจง
* ช็องจงที่ 2
* มุนจง
* ซุนจง
* ซอนจง
* ฮอนจง
* ซุกจง
* เยจง
* อินจง
* อีจง
* มย็องจง
* ชินจง
* ฮึยจง
* คังจง
* โคจง
* วอนจง
* *ย็องจง*
* วอนจง
* ชุงยอล
* ชุงซอน
* ชุงซุก
* ชุงฮเย
* ชุงมก
* ชุงจอง
* คงมิน
* อู
* ชัง
* คงยัง

 |
| เฉลิมพระยศ | 
* กุกโจ
* อึยจง
* เซโจ
* พิลย็อง
* แทจง
* อันจง
* มุนว็อน
* ช็องคัน
* ยังฮ็อน

 |
| **ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี** |

<references>

อ้างอิง
-------

1. ↑
ชื่อนี้เป็นชื่อบุคคลเกาหลีที่มีนามสกุลว่า *{{{1}}}*

**พระเจ้าซอช็อน** (?-ค.ศ. 292) หรือ **โค ยักโร** หรือ **โค ยักอู** จักรพรรดิลำดับที่ 13 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ เป็นพระราชโอรสลำดับที่สองของพระเจ้าจุงช็อน จักรพรรดิองค์ที่ 12 ของอาณาจักร ทรงขึ้นเป็นรัชทายาทเมื่อ ค.ศ. 255 และทรงขึ้นครองราชย์แทนพระราชบิดาที่สวรรคตในปี ค.ศ. 270 ต่อมาในปี ค.ศ. 286 เชื้อพระวงศ์ 2 พระองค์คือองค์ชายโค อิล-อู และองค์ชายโค โซ-บัล ได้ก่อการกบฏแต่ไม่สำเร็จ ทั้งสองพระองค์ก็ถูกสำเร็จโทษในที่สุด พระเจ้าซอช็อนสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 292 หลังจากครองราชย์มาได้ 22 ปี พระเจ้าพงซังแห่งโคกูรยอพระราชโอรสขึ้นครองราชย์สมบัติต่อ

| * ด
* ค
* ก
ลำดับพระมหากษัตริย์เกาหลีสมัยอาณาจักรโคกูรยอ |
| --- |
| 
* ทงมย็องซ็อง
* ยูรี
* แทมูชิน
* มินจุง
* โมบน
* แทโจ
* ชาแด
* ชินแด
* โคกุกช็อน
* ซันซัง
* ทงช็อน
* ชุงช็อน
* ซอช็อน
* พงซัง
* มีช็อน
* โคกุกว็อน
* โซซูริม
* โคกุกยัง
* ควังแกโท
* ชังซู
* มุนจามย็อง
* อันจัง
* อันว็อน
* ยังว็อน
* พย็องว็อน
* ย็องยัง
* ย็องนยู
* โพจัง

 |
| **ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี** |
ชีชียะห์ หรือ ฮัชชาชียะห์คือชื่อที่ถูกตั้งโดยกลุ่มผู้ต่อต้านมุสลิมนิกายอิสมาอีลียะห์ อัลเมาต์ ซึ่งชาวยุโรปรู้จักในนาม Assassin

นามแอสซาสซีน
------------

แอสซาสซีน คือนามที่ชาวครูเสด และชาวยูโรปยุคกลางตั้งให้กับกลุ่มอิสมาอีลียะห์ในยุค อัลเมาต์ที่ครอบครองทั้งอิหร่านและรัสเซียโดยมีอัลเมาต์เป็นศูนย์กลางของการปกครอง
แต่ทว่า กลุ่ม จากบันทึกประวัติศาสตร์บางเล่มชาชียะห์มีอยู่ก่อนหน้าการปรากฏของอิสลมาอีลียะห์. ่อย่างไรก็ตามบรรดานักประวัติศาสตร์เชื่อว่าบรรดาฮัชชาชียะห์มีเป้าหมายที่สูงส่ง คำว่าแอสซาซีนซึ่งถูกกล่าวโดยชาวยุโรปและได้เปลี่ยนแปลงไปตามสำเนียงของภาษา และถูกบันทึกในหลายรูปแบบทั้งในตำราภาษาฮีบรู และภาษากรีกโบราณ

อิสมาอีลียะห์กลุ่มนิซารี ซึ่งเป็นหนึ่งในนิกายชีอะห์ที่โด่งดังในนามของ แอสซาสซีน ในยุโรปยุคกลาง มีรากศัพท์มาจากคำว่า ฮัชชาช หมายถึงผู้ที่ผสมยา นักรบชาวครูเสดเคยเจอกับสมาชิกคนหนึ่งจากกลุ่มนี้จึงมอบฉายานามนี้แก่พวกเขาเมื่อ ศตวรรษที่๑๒

ในยุคกลางชาวยุโรปยังไม่มีความรู้มากมายเกี่ยวกับอิสลาม หรือหลักความเชื่อของอิสลาม จึงสร้างเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับพวกเขาโดยอ้างว่า เชคญะบัลเป็นผู้นำ เวลาผ่านไป นิยายแอสซาสซีน ของมาร์โก โปโลโด่งดังขึ้นจึงทำให้ที่มาของคำว่าฮัชชาชียะห์ถูกลืมจากหน้าประวัติศาสตร์ ต่อมาคำนี้จึงถูกให้ความหมายว่า "ฆาตกร"ในภาษาอังกฤษ ความเป็นจริงแล้วกลุ่มแอสซาสซีนในภาษาอังกฤษจะถูกเรียกอีกกลุ่มหนึ่งที่มีแนวความคิด ความศรัทธาและเป้าหมายที่ตนคิดว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ และลงมือฆ่าบุคคลหนึ่งหรือบุคคลที่สำคัญในสังคม กลุ่มอิสมาอีลียะห์ หรือ ฮัชชาชียะห์จะใช้หนทางของการพลีชีพเพื่อขับเคลื่อนเป้าหมายของตนเอง.

นิทาน
-----

### นิทานมาร์โก โปโล

ตามคำเล่าของมาร์โก โปโล หัวหน้าแอสซาสซีนมีคำสั่งให้จับบรรดาเยาวชนและวางยาเสพติด เมื่อพวกเขาสลบ ก็จะถูกปิดตาและพาไปยังสวนที่มีความสวยงามเต็มไปด้วยอาหารที่ดี และ สาวที่ใบหน้าสวยงามพร้อมที่จะรับใช้พวกเขา หลังจากนั้นไม่กี่วัน เยาวชนกลุ่มนั้นจะถูกนำตัวมาหาหัวหน้ากลุ่มฮัชชาชียะห์แล้วถามจากพวกเขาว่า พวกเจ้าไปไหนมา? พวกเขาต่างพากันตอบว่า เรากลับมาจากสรวงสวรรค์ ภายหลังจากนั้นหัวหน้าแอสซาสซีนจึงบอกกับพวกเขาว่าจงทำตามคำสั่งของฉันเพื่อที่พวกเจ้าจะได้กลับไปที่สวรรค์อีกครั้ง เพราะเหตุนี้เยาวชนวัยรุ่นทุกคนก็จะพากันทำทุกสิ่งอย่างตามคำสั่งของหัวหน้าแอสซาสซีนเพื่อที่จะได้กลับสู่สวรรค์อีก

รายชื่อผู้นำ อัลเมาต์
---------------------

| รายชื่อผู้นำ อัลเมาต์ | ปี | ปีการปกครอง |
| --- | --- | --- |
| 1 | ฮาซัน ศ็อบบะฮ    | ۱۰۳۷-۱۱۲۴ | ۱۰۹۰-۱۱۲۴ |
| 2 |   คียอ บุโซรคอุมีด | .... -.... | ۱۱۲۴-۱۱۳۸ |
| 3 |   มุฮัมหมัด อิบนิ บุโซรคอุมีด | .... -.... | ۱۱۳۸-۱۱۶۲ |
| 4 | ฮาซัน บุโซรคอุมีด  | .... -۱۲۱۰ | ۱۱۶۲-۱۲١٠ |
| 5 |  มุฮัมหมัด ที่สอง ฮาซันอิบนิมุฮัมหมัด | ۱۱۹۱-۱۲۲۱ | ۱۲٢١–۱۲۱۰ |
| 6 | ฮาซัน ที่สาม อิบนิญะลาลุดดีน อิบนิ มุฮัมหมัดที่สอง | .... -۱۲۵۵ | ۱۲٢١-۱۲٥٥ |
| 7 | มุฮัมหมัดฮาซัน ที่สามฮาซัน | .... -۱۲۵۵ | ۱۲۲۱–۱۲۵۵ |
| 8 | รุกนุดดีน คุรชา | .... -.... | ۱۲۵۵-۱۲۵۶ |

อ้างอิง
-------

แม่แบบ:پانویس


1. ↑  แม่แบบ:پک
2. ↑  แม่แบบ:پک
3. ↑  แม่แบบ:پک
4. ↑  แม่แบบ:پک
5. ↑  سفرنامه مارکوپولو، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، نقل به مضمون
6. ↑  سفر نامهٔ نوید ژولایوسفی
**นักการเมือง**, **ผู้นำทางการเมือง**หรือ**บุคคลทางการเมือง** (อังกฤษ: politician มาจากภาษากรีกโบราณ polis ที่แปลว่า "เมือง") เป็นบุคคลผู้เกี่ยวข้องกับการมีอิทธิพลต่อนโยบายสาธารณะและการวินิจฉัยสั่งการ ซึ่งรวมผู้ดำรงตำแหน่งวินิจฉัยสั่งการในรัฐบาล และผู้ที่มุ่งดำรงตำแหน่งเหล่านั้น ไม่ว่าด้วยวิธีการเลือกตั้ง การสืบทอด รัฐประหาร การแต่งตั้ง การพิชิต หรือวิธีอื่น การเมืองไม่ใช่จำกัดอยู่เพียงวิธีการปกครองผ่านตำแหน่งสาธารณะเท่านั้น ตำแหน่งทางการเมืองอาจถืออยู่ใน

ผู้ที่ถือเป็นนักการเมือง
------------------------

คือ ผู้ที่ปฏิบัติการทางการเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการเมืองพรรค (party politics) ผู้ดำรงหรือมุ่งดำรงตำแหน่งทางการเมืองไม่ว่ามาจากการเลือกตั้งหรือแต่งตั้ง และไม่ว่าอย่างเป็นอาชีพหรืออย่างอื่น ตำแหน่งมีได้ตั้งแต่ตำแหน่งท้องถิ่นไปจนถึงตำแหน่งฝ่ายบริหาร นิติบัญญัติและตุลาการของรัฐบาลระดับรัฐและชาติ เจ้าพนักงานบังคับใช้กฎหมายบางแห่ง เช่น นายอำเภอ (sheriff) ถือเป็นนักการเมืองด้วย

ดูเพิ่ม
-------

* พรรคการเมือง
* แนวนโยบายพรรคการเมือง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "politician - Webster's New World College Dictionary". Yourdictionary.com. 2013-05-21. สืบค้นเมื่อ 2013-06-26.
2. ↑  Gaines, Miller, Larry, Roger LeRoy (2012). *Criminal Justice in Action*. Wadsworth Publishing. p. 152. ISBN 978-1111835576.
3. ↑  Grant, Grant, Donald Lee, Jonathan (2001). *The Way It Was in the Dirty South: The Black Experience in Georgia*. Crappy University of Georgia Press. p. 449. ISBN 978-0820323299.
**วัดทองทั่ว** เป็นวัดเก่าแก่ในเทศบาลตำบลพลับพลานารายณ์ ตำบลคลองนารายณ์ อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี ตั้งอยู่ห่างจากตัวจังหวัดไปทางทิศตะวันออกไปประมาณ 4-5 กิโลเมตร และเป็นโบราณสถานขึ้นทะเบียนของกรมศิลปากร ทะเบียนเลขที่ 0007072 วัดทองทั่วตั้งอยู่ใกล้โบราณสถานเมืองเพนียด ซึ่งมีความสัมพันธ์กับอารยธรรมขอมโบราณ โดยมีหลักฐาน จากโบราณวัตถุที่ค้นพบ และมี วัดเพนียด ซึ่งเป็นวัดเก่าแก่อยู่ห่างจากวัดทองทั่วทางทิศใต้ไปประมาณ 400 เมตร

ประวัติ
-------

วัดทองทั่วก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2310 และเมื่อ พ.ศ. 2318 ได้รับพระราชทาน วิสุงคามสีมา เพื่อรับรองว่าวัดทองทั่วเป็นวัดสมบูรณ์ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ.121 โดยกรมการศาสนา

ในสมัยกรุงศรีอยุธยาหลังเสียกรุงครั้งที่สอง สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ได้มารวบรวมกำลังไพร่พลเพื่อกู้อิสรภาพที่เมืองจันทบุรี เมื่อทรงกู้อิสรภาพได้สำเร็จ ก็คงจะมีความผูกพันกับวัดทองทั่ว พระราชทานวิสุงคามสีมาแก่วัดทองทั่ว และอาจจะสถาปนาวัดทองทั่วขึ้นเป็นพระอารามหลวง เพราะวัดทองทั่วมีใบสีมารอบพระอุโบสถหลังเก่าของวัดทั้ง 8 ทิศเป็นใบสีมาคู่ ซึ่งมีแต่พระอารามหลวงเท่านั้นจึงจะตั้งใบสีมาคู่ได้ และหลักฐานอีกชิ้นที่ได้ระบุความเป็นมาของวัดทองทั่ว คือเอกสารที่เก็บไว้ในหอจดหมายเหตุแห่งชาติ เป็นเอกสารในรัชสมัยของรัชกาลที่ 5 "ศ.12/25 รายงานถึงมณฑลจันทบุรี ร.ศ. 118" โดยพระสุคุณคณาภรณ์ (ม.ร.ว.ชื่น นพวงศ์) ซึ่งต่อมาได้เป็นพระวชิรญาณวงศ์ ดำรงตำแหน่งเป็น สมเด็จพระสังฆราชเจ้าที่สมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าให้มาจัดการศึกษาในเมืองจันทบุรี เมื่อร.ศ. 116 (พ.ศ. 2441) ซึ่งขณะนั้นอยู่ในตำแหน่งผู้อำนวยการการศึกษามณฑลจันทบุรี

ถาวรวัตถุ
---------

เจดีย์
### พระอุโบสถหลังเก่า

โครงสร้างศิลปะเดิมอยู่ในสมัยอยุธยา แต่ในปัจจุบันได้มีการต่อเติมเปลี่ยนแปลง และตามประวัติของวัดเจ้าอาวาสทุกรูปที่เคยปกครองวัด ได้มีการบูรณะซ่อมแซมพระอุโบสถ (หลังเก่า) ทำให้ศิลปะเดิมเลือนหายไปและศิลปะใหม่ก็ถูกสร้างแทนที่ไปตามสมัยนิยมนั้นๆ

### พระประธานในพระอุโบสถ

พระพุทธสุวรรณมงคลศากยมุนีศรีสรรญเพชร (หลวงพ่อทอง) เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ คู่มากับพระอุโบสถ (หลังเก่า) ตามหลักฐานการสร้างวัด และในปัจจุบันได้ประดิษฐานอยู่ในพระอุโบสถ (หลังเก่า)

อ้างอิง
-------

* หนังสือ เมืองเพนียด ที่ระลึกแจกฟรีในงานพระราชทานเพลิงศพ พระครูสุวัตถิ์ธรรมวิจิตร อดีตเจ้าอาวสวัดทองทั่ว

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของวัดทองทั่ว จันทบุรี เก็บถาวร 2011-02-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดทวีการะอนันต์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองหนึ่ง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี

วัดทวีการะอนันต์ก่อตั้งโดย หลวงพ่อ สมศักดิ์ สิลสาโร โดยที่ดินที่สร้างวัด เดิมเป็นที่ของ เจ้าพระยาสามท่าน คือ พระยาอุทัยธรรม พระยาหมื่นดำ และพระยาเขื่อนเพชร ชาวบ้านเรียกที่ดินผืนนี้ว่าที่สามพระยา ต่อมาภายหลังที่ดินผืนนี้ได้เปลี่ยนมือไปจนมารุ่นของนาย ทวี การะอนันต์ และนาย ทวี การะอนันต์ได้มีความจำนงมอบที่ดินจำนวน 6 ไร่ 2 งาน เพือสร้างเป็นสำนักสงฆ์เมือปลายปี พ.ศ. 2540 ต่อมาหลวงพ่อ สมศักดิ์ ได้ซื้อที่ดินเพิมเติมอีก 1 ไร่ จากนั้นขออนุญาตตั้งวัดใช้ชื่อว่า "วัดทวีการะอนันต์"

สิ่งก่อสร้างภายในวัดเป็นสีชมพูแปลกตาจากวัดอื่น เสนาสนะของวัดได้แก่ อุโบสถ ใช้งบประมาณก่อสร้างกว่า 20 ล้านบาท พระประธานในอุโบสถ์เป็นพระพุทธรูปหลวงพ่อโสธรปางสมาธิ ใต้ถุนอุโบสถ์เป็นรูปพระราหู ศาลาการเปรียญ ใช้ชื่อว่า *ศาลาวัชโรทัย* ตามชื่อแก้วขวัญ วัชโรทัย เลขาธิการพระราชวัง กุฎิสงฆ์ ฌาปนสถานใช้งบประมาณในการสร้าง 5 ล้านบาท ศาลาใช้สำหรับการสวดอภิธรรมจำนวน 2 หลัง ใช้งบประมาณในการสร้าง 6 ล้านบาท และยังได้จัดซื้อที่ดินเพื่มเนื้อที่ธรณีสงฆ์อีก 4 ไร 3 งาน ประมาณ 8 ล้านบาท ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธคันธาราฐ 1 องค์ พระเศรษฐีนวโกฏิ 1 องค์ และมีรูปปั้นพ่อปู่ชีวกโกมารภัจจ์องค์ใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทวีการะอนันต์(วัดสีชมพู)".
2. ↑  "วัดทวีการะอนันต์". เทศบาลเมืองท่าโขลง.
3. ↑  "วัดทวีการะอนันต์ (วัดสีชมพู-ลอดโบสถ์) ต.คลองหนึ่ง อ.คลองหลวง ปทุมธานี". ทัวร์วัดไทย.
4. ↑  "วัดทวีการะอนันต์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดทองธรรมชาติวรวิหาร** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร ตั้งอยู่ในแขวงคลองสาน เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 16 ไร่ 1 งาน 16.5 ตารางวา เดิมเรียกชื่อ **วัดทองบน** เนื่องจากบริเวณนั้นมีวัดทองตั้งอยู่ใกล้กัน 2 แห่ง อีกแห่งคือวัดทองล่างหรือวัดทองนพคุณ

ประวัติ
-------

วัดทองธรรมชาติวรวิหารเดิมตั้งขึ้นเป็นวัดราษฎร์ ไม่ทราบว่าสร้างเมื่อใดและใครเป็นผู้สร้าง แต่สันนิษฐานว่า อาจสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ประมาณ พ.ศ. 2330 พระเจ้าไปยิกาเธอ กรมหลวงนรินทรเทวี และกรมหมื่นนรินทรพิทักษ์ ทรงมีพระศรัทธาบูรณปฏิสังขรณ์และสร้างอุโบสถ วิหาร และเสนาสนะวัดทองบนขึ้นใหม่ทั้งวัด แต่ยังไม่ทันเสร็จสมบูรณ์ กรมหมื่นนรินทรพิทักษ์สิ้นพระชนม์ลง ทำให้การก่อสร้างหยุดชะงักลง จนมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ก็ได้โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเดชาดิศร เป็นแม่กองสานต่อการปฏิสังขรณ์วัดจนเสร็จสมบูรณ์ และได้พระราชทานชื่อวัดว่า "วัดทองธรรมชาติ"

วัดทองธรรมชาติวรวิหารได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2520

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

พระประธานภายในพระอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยซึ่งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้พระราชทานนามว่า *พระพุทธชินชาติ มาศธรรมคุณ* ภายในพระอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพไตรภูมิ และในส่วนฝาผนังตรงข้ามพระประธานเป็นภาพพระพุทธประวัติตอนมารผจญ ส่วนด้านข้างของพระอุโบสถก็เป็นภาพเทพชุมนุมและภาพพุทธประวัติ

ในพระวิหารมีระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทองปางมารวิชัยจำนวน 10 องค์ ประดิษฐานบนแท่นชุกชี ในพระวิหาร มีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ 1 องค์ และมีองค์เล็กกว่าตั้งลดหลั่นลงมาอีก 3 แถว มีลักษณะอย่างเดียวกันทุกองค์

กุฏิสงฆ์ของวัดสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หอระฆัง 3 ชั้น รูปร่างคล้ายป้อมฝรั่ง และมีศาลาโถงสร้างไว้ตรงมุมกำแพงแก้วทั้ง 4 มุม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทองธรรมชาติ". *ระบบฐานข้อมูลพระกฐินพระราชทาน*.
2. ↑  "การศึกษาวิเคราะห์หลักพุทธธรรมที่ปรากฏบนจิตรกรรมฝาผนังในพระอุโบสถวัดทองธรรมชาติวรวิหาร".
3. ↑  "เที่ยว-กินริมน้ำ ชมภาพจิตรกรรมฝาผนัง 2 วัดทอง ที่ "คลองสาน"". *ผู้จัดการออนไลน์*. 16 พฤษภาคม 2557. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)

| * ด
* ค
* ก
เขตคลองสาน |
| --- |
| แขวง | 
* สมเด็จเจ้าพระยา
* คลองสาน
* บางลำภูล่าง
* คลองต้นไทร

 |
| ประวัติศาสตร์ | 
* อาณาจักรธนบุรี
	+ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
* บ้านหวั่งหลี

 |
| ภูมิศาสตร์ | 
* แม่น้ำเจ้าพระยา

 |
| เศรษฐกิจ | 

|  |  |
| --- | --- |
| การขนส่ง | 
* รายชื่อทางแยก
* สะพานสมเด็จพระเจ้าตากสิน
* สะพานพระปกเกล้า
* รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม
	+ กรุงธนบุรี
	+ วงเวียนใหญ่
* รถไฟฟ้าสายสีทอง
	+ กรุงธนบุรี
	+ เจริญนคร
	+ คลองสาน
* เรือด่วนเจ้าพระยา

 |
| ธุรกิจ | 
* ล้ง 1919
* ไอคอนสยาม
	+ ทรู ไอคอน ฮอลล์
* โรงแรมเพนนินซูล่า
* โรงแรมโอเรียนเต็ลริมน้ำ

 |

 |
| สังคม | 

|  |  |
| --- | --- |
| สาธารณสุข | 
* โรงพยาบาลตากสิน
* สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา

 |
| วัฒนธรรม | 
* วัดสุวรรณ
* วัดอนงคาราม
* วัดพิชยญาติการาม
* วัดทองธรรมชาติ
* วัดทองนพคุณ
* วัดเศวตฉัตรวรวิหาร
* วัดสุทธาราม

 |

 |
| หมวดหมู่ หมวดหมู่ |


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดทองธรรมชาติวรวิหาร**
**วัดถ้ำเขาหลวง** สร้างขึ้นในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งพระองค์มีพระราชประสงค์จะสร้างวัดบนยอดเขา เพื่อถวายแด่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเสด็จประพาสมายังถ้ำแห่งนี้ และด้วยมีพระราชดำริว่าถ้ำเขาหลวงนี้ มีความวิจิตรงดงามด้วยมีหินงอกหินย้อยทั่วทั้งผนังถ้ำ ภายในยังมีช่องกว้างที่แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามากระทบแนวหิน ก่อให้เกิดความหลากหลายของสีสันภายในถ้ำ อีกทั้งโพรงหินที่แตกเป็นช่อง ทำให้มีอากาศเย็นสบายและไม่อับชื้น จนสามารถมองเห็นความสวยงามภายในถ้ำได้ทุกซอกทุกมุม

พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดฯ ให้สร้างบันไดคอนกรีตยาวประมาณ 10 เมตร ตั้งแต่เชิงเขาไปจนถึงเบื้องล่างของถ้ำ และโปรดฯ ให้บูรณะพระพุทธรูปโบราณหลากรูปที่ประดิษฐานอยู่ ณ ถ้ำนี้มาก่อนยุครัตนโกสินทร์ ซึ่งสันนิษฐานว่าพระพุทธรูปโบราณเหล่านี้น่าจะได้มาจากนักจาริกแสวงบุญจากที่ต่าง ๆ นำมาประดิษฐานไว้ อาทิ พระพุทธไสยาสน์ ขนาด 6 เมตร พระพุทธรูปปางมารวิชัยองค์ใหญ่ เป็นต้น 

ครั้นรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จประพาสมายังเพชรบุรี จึงได้มีพระราชประสงค์ให้จัดสร้างอารามขึ้นภายในถ้ำเขาหลวง เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระชนก โดยทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระพุทธรูปเพิ่มเติม ซึ่งในหมู่พระพุทธรูปสร้างใหม่นี้ มีอยู่รูปหนึ่งที่โปรดฯ ให้ประทับตรา ประจำรัชกาลที่ 1-5 ไว้ที่ฐานพระด้วย

ปัจจุบันวัดถ้ำเขาหลวงแห่งนี้ได้มีการบูรณะ และพัฒนาให้มีความสะดวกสบายยิ่งขึ้น โดยการจัดให้มีวิทยากรหรือมีผู้แนะนำเกี่ยวกับความเป็นมาของวัดถ้ำเขาหลวง และร้านค้า เพื่อไว้บริการนักท่องเที่ยว และที่นี่ยังมีฝูงลิงจำนวนมากมาอาศัยอยู่

คลังภาพ
-------

* โถงในถ้ำเขาหลวงโถงในถ้ำเขาหลวง
* พระนอนในถ้ำเขาหลวงพระนอนในถ้ำเขาหลวง
* พระพุทธรูปขนาดต่างๆในถ้ำพระพุทธรูปขนาดต่างๆในถ้ำ
**วัดทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร วัดสร้างขึ้นในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏหลักฐานเกี่ยวกับผู้สร้าง วัดนี้ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2520 วัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2527

อาคารเสนาสนะ
------------

พระอุโบสถเก่าแก่เป็นโบสถ์มหาอุด สร้างพาไลอยู่ด้านหน้าเหนือประตู มีทางเข้าออกเพียงทางเดียว ด้านหลังเป็นผนังทึบ ปัจจุบันอุโบสถหลังนี้กลายเป็นวิหารของวัด ส่วนอุโบสถหลังปัจจุบันสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ แต่ลักษณะของซุ้มเสมาที่อยู่รอบ ๆ เป็นเสมานั่งแท่น ซึ่งเป็นศิลปะในสมัยอยุธยา อุโบสถหลังคาลด 2 ชั้น มุงกระเบื้องเคลือบประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันทั้งด้านหน้าและด้านหลังประดับด้วยถ้วยชามสังคโลก มีพระพุทธรูปปางมารวิชัยเป็นพระประธาน มีกำแพงแก้วล้อมรอบทั้ง 4 ด้าน ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นเรื่องพุทธประวัติตามขนบของศิลปะจิตรกรรมสมัยรัชกาลที่ 4 ยังมีภาพผู้คนแต่งกายเป็นฝรั่ง ภาพตึกฝรั่ง จึงเป็นภาพจิตรกรรมยุครอยต่อระหว่างสยามเก่ากับสยามใหม่

เจดีย์มี 2 องค์ ตั้งอยู่ระหว่างอุโบสถกับวิหาร เป็นแบบย่อมุมไม้สิบสองตั้งอยู่บนฐานสูง และเจดีย์ทรงระฆัง ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้โบราณทรงไทยชั้นเดียว ขนาดกว้าง 13 เมตร ยาว 14 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทองบางพลัด วัดบางยี่ขัน". *ไทยศึกษา*.
2. ↑  "ประวัติวัดทอง".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดทอง**
**วัดทรัพย์สโมสรนิกรเกษม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ริมคลองแสนแสบ ตั้งอยู่ในแขวงโคกแฝด เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูเกษมธรรมมารักษ์ (โกมล ฐิตลาโก) เป็นเจ้าอาวาส

วัดทรัพย์สโมสรนิกรเกษมหรือ **วัดคู้** สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2340 ก่อตั้งก่อนที่จะมีการขุดคลองแสนแสบ *พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เรื่องเสด็จประพาสคลองแสนแสบ* บันทึกไว้ว่า "สมเด็จพระพุทธโฆษาจาริย์ ออกมาผูกสีมาตั้งชื่อว่า วัดทรัพย์สโมสรนิกรเกษม เพราะผู้ที่สร้างนั้นเป็นยายทรัพย์คนหนึ่ง ใบวิสุงคามปลวกกินยับเยิน ได้รับว่า จะทำให้ใหม่ ใบเดิมลงวันที่ 19 สิงหาคม ร.ศ. 118" และยังมีการบันทึกไว้ว่าเมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสคลองแสนแสบ ได้ทรงแวะที่ท่าน้ำวัดทรัพย์สโมสรนิกรเกษมและมีพระราชดำรัสถามเจ้าอาวาสว่าทางวัดต้องการสิ่งใดไหม เจ้าอาวาสตอบว่าไม่ต้องการสิ่งใด พระองค์จึงพระราชทานปิ่นโตที่เสวยอาหารแล้วให้แก่วัด ทางวัดยังเก็บรักษาปิ่นโตเถานั้นไว้จนถึงทุกวันนี้ บนปิ่นโตมีตราเขียนไว้ว่า "ร.ศ. 128 อนุสรณ์งานพระศพพระองค์เจ้าอุรุพงศ์" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2513 วัดมีเจดีย์ทองทรงระฆัง ด้านหน้าประดิษฐานสมเด็จองค์ปฐม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ล่องแสนแสบ สำรวจวิถีริมคลอง เล็งพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางน้ำ". สำนักงานประชาสัมพันธ์ สำนักปลัดกรุงเทพมหานคร.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-12-25.
**วัดถ้ำอภัยดำรงธรรม** หรือ **วัดถ้ำพวง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปทุมวาปี อำเภอส่องดาว จังหวัดสกลนคร ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่รอยต่อ 3 จังหวัด คือ จังหวัดสกลนคร จังหวัดอุดรธานี และจังหวัดกาฬสินธุ์ บนเทือกเขาภูพานซึ่งเชื่อมต่อจากจังหวัดสกลนครที่มีนามตามชาวบ้านท้องถิ่นเรียกว่า *ภูผาเหล็ก* คงความหมายที่ว่าบริเวณพื้นที่ถ้ำพวงนั้นมีแร่เหล็กเป็นจำนวนมาก หากนำแม่เหล็กวางลงบนพื้นดิน จะมีหินเล็ก ๆ ติดขึ้นมาเป็นพวง

เมื่อ พ.ศ. 2504 พระอาจารย์วัน อุตฺตโม ได้เริ่มก่อตั้งวัดถ้ำอภัยดำรงธรรมและจำพรรษาอยู่ ณ วัดแห่งนี้ จนมีพระภิกษุสามเณรเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ในปี พ.ศ. 2514 ท่านพระอาจารย์วัน อุตฺตโม ได้นำคณะศิษยานุศิษย์ร่วมกันสร้างถนนขึ้นสู่ยอดเขาภูผาเหล็กซึ่งมีถ้ำอีกแห่งหนึ่งมีชื่อว่า *ถ้ำพวง* และยังสร้าสร้างวัดถ้ำพวง (เป็นส่วนหนึ่งของวัดถ้ำอภัยดำรงธรรม) จากนั้นได้สร้างอาคารเสนาสนะ รวมถึงสร้างพระพุทธรูปปางนาคปรกหน้าตักกว้าง 5 เมตร ไว้ ณ ถ้ำพวง นามว่า *พระมงคลมุจลินท์* พร้อมทั้งสร้างวิหารครอบองค์พระพุทธรูปในเวลาต่อมา วัดยังมีพิพิธภัณฑ์อัฐบริขารพระอาจารย์วัน อุตตโม เป็นอาคารรูปทรงจัตุรมุข 2 ชั้น ประดับประดาด้วยหินอ่อนทั้งหลัง ชั้นล่างตกแต่งเป็นห้องแสดงภาพวาดเกี่ยวกับประวัติของพระอาจารย์ตั้งแต่เกิด ส่วนภายในชั้นบนมีรูปปั้นของท่านในท่านั่งขัดสมาธิ และมีสังเวชนียสถาน

วัดถ้ำอภัยดำรงธรรมตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดถ้ำอภัยดำรงธรรม (วัดถ้ำพวง) และพิพิธภัณฑ์อาจารย์วัน อุตตโม". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดถ้ำพวง". สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดสกลนคร.
3. ↑  "วัดถ้ำพวง สกลนคร (วัดถ้ำอภัยดำรงธรรม)". อีสานร้อยแปด.
4. ↑  "วัดถ้ำอภัยดำรงธรรม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดถ้ำอภัยดำรงธรรม**
**นกเขนน้อยไซบีเรีย** (อังกฤษ: Siberian blue robin; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Luscinia cyane*) เป็นนกเกาะคอนชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกจับแมลงและนกเขน (Muscicapidae)

ตัวผู้และตัวเมียมีสีต่างกันอย่างเห็นชัดเจน นกตัวผู้จะมีลำตัวด้านบนเป็นสีน้ำเงิน ท้องสีขาวโพลน มีแถบสีดำพาดผ่านตาลากยาวแบ่งสีน้ำเงินและสีขาวออกจากกัน ขณะที่นกตัวเมียหรือนกที่ยังไม่โตเต็มวัยจะเป็นสีน้ำตาลตุ่น มีลายเกล็ดจาง ๆ บริเวณคอและอก ในนกตัวผู้ที่ยังโตไม่เต็มวัยต่างกับนกตัวเมียตรงที่มีหางออกสีฟ้า

มีพฤติกรรมทำรังวางไข่ทางตอนเหนือของเอเชียตะวันออก ในช่วงฤดูหนาวฝูงส่วนใหญ่จะอพยพลงใต้ไปหากินอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นกบางตัวพลัดหลงไปไกลถึงทวีปยุโรป บางครั้งอาจอพยพรวมกันเป็นกลุ่มหลายสิบตัว และอพยพในเวลากลางคืนด้วย สำหรับประเทศไทยนกเขนน้อยไซบีเรียจัดเป็นนกอพยพนอกฤดูผสมพันธุ์ที่พบบ่อยทั่วทุกภาค แต่ในบางพื้นที่มีสถานะเป็นเพียงนกอพยพผ่านที่พบได้เฉพาะช่วงต้นและปลายฤดูหนาวเท่านั้น

เป็นนกอพยพที่บินเป็นระยะทางไกลมาก ปกติจะพบเดินหาแมลงขนาดเล็กกินตามพื้นในป่าดิบ มีพฤติกรรมที่เป็นเอกลักษณ์ คือ มักจะกระดกหางถี่ ๆ ตลอดเวลา แม้ตามปกติจะพบในป่า แต่ช่วงต้นและปลายฤดูกาลอพยพก็มักพบตามสวนสาธารณะได้บ่อยครั้ง และจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง

นอกจากนี้แล้วนกเขนน้อยไซบีเรีย ยังเป็นหนึ่งในนกที่เป็น ID Station ของสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Luscinia cyane*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. ↑  *นกเขนน้อยไซบีเรีย*, คอลัมน์ "นกป่าสัปดาห์ละตัว". คมชัดลึก กิน-ดื่ม-เที่ยว : คอลัมน์เด็ด: ฉบับประจำวันอาทิตย์ที่ 18 กันยายน 2554
3. ↑  บัญชีรายชื่อสัตว์ป่าคุ้มครอง 2546 - 2 จากมูลนิธิสืบ นาคะเสถียร
4. ↑  "ไทยพีบีเอสชวนรักษ์นก จากไทยพีบีเอส". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-08-03. สืบค้นเมื่อ 2013-09-28.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Luscinia cyane***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Luscinia cyane ที่วิกิสปีชีส์
**นกเค้าแคระ** (อังกฤษ: Collared owlet, Collared pygmy owl; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Glaucidium brodiei*) เป็นนกเค้าแมวขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ Strigidae สามารถพบได้ในอัฟกานิสถาน, บังกลาเทศ, ภูฏาน, บรูไน, กัมพูชา, จีน, อินเดีย, อินโดนีเซีย, ลาว, มาเลเซีย, พม่า, เนปาล, ปากีสถาน, ไต้หวัน, ไทย และเวียดนาม ที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติ คือ ป่าหนาว และจัดได้ว่าเป็นนกเค้าแมวที่มีขนาดเล็กที่สุดที่พบในทวีปเอเชีย ที่ขนาด 15 เซนติเมตร (6 นิ้ว) น้ำหนัก 60 กรัม (2.1 ออนซ์) โดยจะพบบ่อยที่สุดในบริเวณป่าดิบชื้น ตั้งแต่พื้นราบไปจนถึงระดับความสูง 3,050 เมตร จากระดับน้ำทะเล ในประเทศไทยจะพบบ่อยขึ้นที่ระดับสูงเกิน 600 เมตรจากระดับน้ำทะเลขึ้นไป บริเวณภาคใต้และคาบสมุทรมลายู จะพบได้บ่อยมากในระดับสูง 395 เมตรจากระดับน้ำทะเลขึ้นไป

มีทั้งหมด 4 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)

นกเค้าแคระจัดเป็นนกเค้าแมวที่บินได้ไม่เงียบเหมือนนกเค้าแมวหรือนกแสกส่วนมาก และยังเป็นนกที่หากินในเวลากลางวัน มีรูปร่างอ้วนกลม มีขนหนานุ่มปกคลุมอย่างหนาแน่น มีสีและลวดลายที่กลมกลืนไปกับต้นไม้ บริเวณคอก็มีขนอยู่อย่างหนาแน่นทำให้ดูเหมือนหัวอยู่ติดกับตัวโดยไม่มีคอ และมีหัวที่กลมโต หน้าแบน ตากลมโตสีเหลืองอยู่ด้านหน้าของใบหน้า ปากสั้นและปากบนโค้งงุ้มแหลมลง มีขนเส้นเล็ก ๆ คล้ายหนวดแมวอยู่รอบ ๆ โคนปากทำหน้าที่เป็นเครื่องนำทาง มีปีกกว้างแต่ปลายปีกมน ขนหางยาวกว่านกเค้าแม้วชนิดอื่น ๆ มีขาสั้นแต่เข็งแรงสีเหลืองนิ้วเท้าค่อนข้างใหญ่และแข็งแรง มีนิ้วตีน 4 นิ้วเวลาเกาะกิ่งจะอยู่ด้านหน้า 2 ด้านหลัง 2 นิ้ว เล็บสีดำ ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะเหมือนกัน จับอาหารจำพวกสัตว์ต่าง ๆ ขนาดเล็ก เช่น กิ้งก่า, หนู, สัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก, จักจั่น, ด้วง และตั๊กแตน รวมถึงนกด้วยกันชนิดอื่นที่มีขนาดเล็ก เมื่อจะล่านก นกเค้าแคระมักจะซ่อนตัวตามพุ่มไม้ ไม่เช่นนั้นแล้วจะถูกฝูงนกเล็ก ๆ เหล่านี้ไล่จิกตี แต่นกเค้าแคระก็สามารถจับเหยื่อที่มีขนาดตัวพอ ๆ กันหรือโตกว่าเล็กน้อยได้ด้วยกรงเล็บที่แข็งแรง หากจะหากินในเวลากลางคืน มักจะเป็นในคืนวันเพ็ญ

ทำรังวางไข่ในช่วงเดือนเมษายน-พฤษภาคม โดยใช้โพรงไม้ธรรมชาติ หรือรังของนกอื่นที่ทำรังในโพรงไม้เหมือนกัน โดยโพรงอาจเป็นรังเก่า หรืออาจมาจากการแย่งชิงมาก็ได้ ในบางครั้งอาจเป็นการฆ่ากินและปล้นชิงจากนกตัวอื่นเลยก็ได้ โพรงรังที่เลือกมักอยู่สูงจากพื้นราว 2-10 เมตร วางไข่ครั้งละ 3-5 ฟอง ลูกนกจะออกจากไข่ในช่วงต้นฤดูฝนที่มีอาหารอุดมสมบูรณ์พอดีซึ่งจะเป็นผลดีต่อการรอดชีวิตของลูกนก เนื่องจากแม่นกจะกกไข่ตั้งแต่ออกไข่ฟองแรกทันที ในขณะเดียวกันก็จะออกไข่ใบอื่น ๆ ไปด้วย ดังนั้นในแต่ละรังลูกนกเค้าแคระจะมีอายุต่างกันพอสมควร ถ้าอาหารมีไม่พอเพียง ตัวที่ออกมาทีหลังตัวเล็กกว่าก็จะแย่งอาหารตัวอื่น ๆ ไม่ทันและตายไปในที่สุด

จัดเป็นนกเค้าแมวอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง และมีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองในประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International 2004. *Glaucidium brodiei*. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Downloaded on 24 July 2007.
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
3. ↑  Collared Owlet - *Glaucidium brodiei* (อังกฤษ)
4. ↑  นกเค้าแคระ
5. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Glaucidium brodiei***

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ นกเค้าแคระ
 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Glaucidium brodiei ที่วิกิสปีชีส์
**นกเงือกหัวหงอก** (อังกฤษ: White-crowned hornbill; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Berenicornis comatus*) เป็นนกเงือกชนิดหนึ่ง และเป็นชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล *Berenicornis*

ลักษณะทั่วไป
------------

นกเงือกหัวหงอกที่สวนสัตว์พาต้า
นกเงือกหัวหงอกมีขนาดความยาวลำตัวประมาณ 90 เซนติเมตร ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะไม่เหมือนกัน ส่วนหัว คอ หน้าอก และปลายปีกของตัวผู้มีสีขาว ไม่มีขนปกคลุมใต้ปีก นอกนั้นมีสีดำ ส่วนตัวเมียมีคอและตัวสีดำ ปากมีขนาดใหญ่สีเทาดำและจะงอยปากยาว ทั้งตัวผู้และตัวเมียมีหงอนขนเป็นสีขาว

นกเงือกหัวหงอก ถือเป็นนกเงือกชนิดหนึ่งที่มีสายพันธุกรรมเก่าแก่ยาวนาน โดยจากการวิเคราะห์ทางดีเอ็นเอพบว่าเก่าแก่ถึง 47 ล้านปีก่อน

ถิ่นอาศัย, อาหาร
----------------

พบในทวีปเอเชียแถบเกาะสุมาตรา บอร์เนียว มาเลเซีย เวียดนาม เทือกเขาตะนาวศรี สำหรับในประเทศไทยพบเฉพาะทางภาคใต้ และบางแห่งของภาคตะวันตก เช่นอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน อาหารได้แก่ สัตว์เลื้อยคลานที่มีขนาดเล็ก เช่น งู จิ้งเหลน กิ้งก่า รวมถึงผลไม้ชนิดต่าง ๆ ด้วย เช่น ผลไม้ ลูกไม้ นกเงือกหัวหงอกเป็นนกเงือกชนิดที่กินอาหารประเภทโปรตีนมากกว่าพืช และเคยล่าปลากินเป็นอาหารมาแล้วด้วย

พฤติกรรม, การสืบพันธุ์
----------------------

ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงเล็ก ๆ ชอบส่งเสียงร้องดังอยู่เสมอ อาศัยตามป่าดงดิบชื้น ตั้งแต่ระดับเชิงเขาจนกระทั่งความสูง 600 เมตรจากระดับน้ำทะเลหรือสูงกว่า พฤติกรรมการผสมพันธุ์ของนกเงือกหัวหงอก เป็นลักษณะเดียวกับนกเงือกชนิดอื่น โดยตลอดชีวิตจะไม่มีการเปลี่ยนคู่เลย ตัวเมียจะวางไข่ในโพรงไม้ ตัวผู้เป็นฝ่ายหาอาหารมาป้อนแม่นกและลูกนก

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2008). *Aceros comatus*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 21 February 2009.
2. ↑  จาก itis.gov
3. 1 2  *บุรง ออรัง (นกเงือก)*, "พินัยกรรมธรรมชาติ". สารคดีทางไทยพีบีเอส: ศุกร์ที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกเงือกหัวหงอก**

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Aceros comatus ที่วิกิสปีชีส์
**นกเงือกดินใต้** หรือ **นกเงือกดินพันธุ์ใต้** หรือ **นกเงือกดำโหนกเตี้ย**
(อังกฤษ: Southern ground hornbill; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Bucorvus leadbeateri*; ชื่อพ้อง: *Bucorvus cafer*) เป็นนกขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกเงือก (Bucerotidae) จำพวกนกเงือกดิน

เป็นนกเงือกดินหนึ่งในสองชนิดที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์อยู่มาจนถึงปัจจุบัน (หนึ่งชนิดสูญพันธุ์ไปแล้ว อีกหนึ่งชนิดที่ยังเหลืออยู่ คือ นกเงือกดินเหนือ (*B. abyssinicus*))

นกเงือกดินใต้ เป็นนกเงือกขนาดใหญ่ มีความยาวลำตัวและหางเกินกว่า 100 เซนติเมตร หรือ 1 เมตร ตัวพอ ๆ กับไก่งวง มีพฤติกรรมหากินและดำรงชีวิตเป็นหลักบนพื้นดิน แม้จะบินได้ก็ตาม เพราะมีนิ้วตีนที่สั้นทู่ไม่เหมาะแก่การเกาะจับกิ่งไม้ มีจะงอยปากใหญ่ ขาค่อนข้างยาวกว่านกเงือกชนิดอื่น บริเวณใบหน้ามีหนังสีแดงรอบตา ใต้คอมีถุงสีแดง ขนลำตัวและปีกมีสีดำ 

จัดเป็นนกล่าเหยื่ออีกชนิดหนึ่ง เนื่องจากเป็นนกเงือกดินที่กินแต่เนื้อสัตว์อย่างเดียว กินสัตว์ต่าง ๆ เป็นอาหาร ทั้ง แมลง, สัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก เช่น งู, จิ้งจก, กิ้งก่า รวมถึงเต่าบกขนาดเล็ก และรวมถึงกระต่ายป่า หรือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กได้ด้วย

ขณะออกหากินกันเป็นกลุ่มที่อุทยานแห่งชาติครูเกอร์, แอฟริกาใต้
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ีตอนเหนือของนามิเบียและแองโกลา, ทางตอนเหนือของแอฟริกาใต้, บุรุนดีและเคนยา โดยอาศัยอยู่ในพื้นที่ ๆ เป็นทุ่งหญ้าสะวันนาที่มีต้นไม้ขนาดใหญ่สำหรับการทำรัง โดยมีหญ้าไม่สูงแต่ขึ้นหนาทึบสำหรับหาอาหาร บางครั้งอาจพบเห็นออกหาอาหารเป็นกลุ่ม

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Bucorvus leadbeateri*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 16 July 2012.
2. 1 2  *สามเหลี่ยมโอคาแวนโก ตอนที่ 4*, "สุดหล้าฟ้าเขียว". สารคดีทางช่อง 3 โดย ปองพล อดิเรกสาร: เสาร์ที่ 21 ธันวาคม 2556
3. 1 2  ปองพล อดิเรกสาร. *สัตว์ป่าแอฟริกา*. กรุงเทพฯ : เอเรียสบุ๊คส์, 2553. 272 หน้า. หน้า 182. ISBN 978-616-90508-0-3
4. ↑  Kemp, A. C. 1995 *The Hornbills*. Oxford University Press, Oxford.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Bucorvus leadbeateri***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Bucorvus leadbeateri ที่วิกิสปีชีส์
**นกเงือกหัวแรด** (อังกฤษ: Rhinoceros hornbill; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Buceros rhinoceros*) เป็นนกเงือกชนิดหนึ่งที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่

ลักษณะ
------

เป็นนกเงือกที่มีขนาดใหญ่ มีความยาวลำตัวประมาณ 120 เซนติเมตร ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะแตกต่างกันเล็กน้อย โดยตัวเมียมีขนาดลำตัวเล็กกว่าตัวผู้เล็กน้อย มีโหนกบริเวณหูและตาซีดกว่าตัวผู้ นอกนั้นมีความคล้ายคลึงกันมาก ขนบนปีกและตัวสีดำไม่มีขนปกคลุมใต้ปีก ท้องและหางมีสีขาวและมีแถบสีดำพาดตามขวางตรงใกล้ปลายหาง คล้ายกับนกกาฮัง มีจะงอยปากที่ยาวและมีโหนกบริเวณเหนือปากเป็นรูปโค้งขึ้นทางด้านบน ตรงโคนโหนกมีสีแดงบริเวณตอนหน้าของส่วนที่โค้งขึ้นทางด้านบนคล้ายนอก อันเป็นที่มาของชื่อสามัญทั้งในภาษาไทยและภาษาอังกฤษ

ถิ่นอาศัยและอาหาร
-----------------

พบในมาเลเซีย ส่วนในประเทศไทยพบเฉพาะทางภาคใต้ตอนล่าง ตั้งแต่จังหวัดสงขลาลงไป อาหารได้แก่ งู จิ้งเหลน กิ้งก่า ผลไม้ ลูกไม้ สัตว์เล็กๆ

พฤติกรรมและการสืบพันธุ์
-----------------------

ชอบอาศัยอยู่ตามป่าดงดิบในระดับความสูงไม่เกิน 4,000 ฟุต หรือ 1,200 เมตร จากระดับน้ำทะเล มักเกาะบนกิ่งไม้สูง พฤติกรรมการผสมพันธุ์ของนกเงือกหัวแรดเหมือนกับนกเงือกอื่น ๆ โดยทำรังไข่อยู่ตามโพรงไม้ ตัวผู้จะเป็นฝ่ายหาอาหารมาเลี้ยงแม่นกและลูกนก และเมื่อลูกนกเจริญเติบโตขึ้นจนคับโพรง แม่นกจะเป็นฝ่ายพังโพรงออกมาก่อน เพื่อให้ลูกนกอยู่ได้อย่างสบายขึ้น และช่วยพ่อนกหาอาหารมาป้อนลูก ซึ่งพฤติกรรมการพังโพรงของแม่นกออกมาก่อนลูก จะพบได้เฉพาะนกเงือกขนาดใหญ่ คือ นกเงือกหัวแรด และนกกกเท่านั้น

สถานภาพปัจจุบัน
---------------

ปัจจุบันมีแนวโน้มใกล้สูญพันธุ์ จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 โดยสถานที่สามารถชมได้ในประเทศไทย คือ สวนสัตว์ดุสิต สวนสัตว์เปิดเขาเขียว สวนสัตว์นครราชสีมา สวนสัตว์สงขลา

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2020). "*Buceros rhinoceros*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2020**: e.T22682450A184960407. doi:10.2305/IUCN.UK.2020-3.RLTS.T22682450A184960407.en. สืบค้นเมื่อ 18 November 2021.
2. ↑  "Appendices | CITES". *cites.org*. สืบค้นเมื่อ 2022-01-14.
3. 1 2  *ออรัง บุรง*, "พินัยกรรมธรรมชาติ" .สารคดีทางไทยพีบีเอส: ศุกร์ที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556
4. ↑  "นกเงือกหัวแรด". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2012-11-15.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Buceros rhinoceros ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Buceros rhinoceros***
**พระธัมมปาละ** เป็นพระเถระองค์สำคัญของพุทธศาสนานิกายเถรวาท มีช่วงชีวิตอยู่ะระหว่างปี พ.ศ. 1071 - 1103  เกิดที่เมืองกาญจีปุรัม จึงคาดว่าท่านอาจเป็นชาวทมิฬ ท่านเป็นที่รู้จักกันในวงกว้าง ในฐานะคันถรจนาจารย์ผู้รจนาอรรถกถาชื่อปรมัตถทีปนี ซึ่งอธิบายความในขุททกนิกาย หมวดย่อยอุทาน-อิติวุตตกะ, วิมานวัตถุ-เปตวัตถุ, เถรคาถา-เถรีคาถา และจริยาปิฎก นอกจากนี้ ยังมีผลงานอธิบายเนตติปกรณ์ อีกด้วย

พระธัมมปาละนั้น บางแหล่งข้อมูลระบุว่าเคยเป็นเจ้าอธิการอารามนาลันทา มหาวิทยาลัยสงฆ์อันยิ่งใหญ่ของชาวพุทธ  อย่างไรก็ตาม มีข้อสังเกตว่ามหาวิทยาลัยนาลันทา เป็นศูนย์กลางของพุทธศาสนาฝ่ายมหายานมากกว่าฝ่ายเถรวาท นอกจากนี้ ยังมีข้อมูลระบุว่า ระหว่างที่ท่านเดินทางมายังลังกาทวีป เพื่อศึกษาและรจนาอรรถกถานั้น ท่านเคยจำพรรษาที่ราชวิหาร ณ กรุงอนุราธปุระ  ซึ่งราชวิหารในที่นี้คือวัดมหาวิหาร อันเป็นศูนย์กลางของคณะสงฆ์หลักแห่งลังกาทวีปในยุคนั้น

ในคัมภีร์คันถวงศ์ และจากบันทึกของพระถังซำจั๋ง หรือพระเสวียนจั้งบันทึกว่า พระธัมมปาละมาจำพรรษาที่วัดพทรดิตถวิหาร ซึ่งวัดพทรดิตถวิหาร (พะ-ทะ-ระ-ติด-ถะ) หรือพทระ ติตถะ วิหาร หรือ ปทระติตถวิหาร เป็นพระอารามในศาสนาพุทธนิกายเถรวาท ปัจจุบันตั้งอยู่ในบริวเณเมืองนาคปัฏฏัน หรือนาคปัตตินัม รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย ทั้งนี้ คัมภีร์คันธวงศ์ หรือจุลลคันธวงศ์ คัมภีร์ภาษาบาลี ของพระนันทะปัญญา พระเถระชาวพม่า สมัยศตวรรษที่ 17 ได้เอ่ยถึงพระอารามแห่งนี้ว่า เป็นที่พำนักของพระธรรมปาละ หรืออาจาริยะ ธรรมปาละ พระคันถรจนาจารย์ ยุคต้นพุทธศาสนานิกายเถรวาท

ในด้านผลงานเกี่ยวกับพุทธศาสนา คัมภีร์คันถวงศ์ ระบุว่า พระธัมมปาละเป็นผู้รจนาคัมภีร์ต่าง ๆ ถึง 14 คัมภีร์ ผลงานสำคัญนอกเหนือจากปรมัตถทีปนี อรรถกถาขุททกนิกายแล้ว ยังมีคัมภีร์เนตติปกรณ์อรรกถา ซึ่งเป็นงานเขียนอธิบายคัมภีร์เนตติปกรณ์ ซึ่ง แต่งในสมัยพุทธกาล โดยพระมหากัจจายนะ โดยในนิคมคาถาของเนตติปกรณ์อรรกถา ท่านผู้รจนาระบุว่า ได้แต่งคัมภีร์นี้ขึ้นที่วัดธัมมาโศก มหาราชวิหาร ที่เมืองนาคปัตตินัม อย่างไรก็ตาม นักวิชาการบางส่วนชี้ว่า วัดแห่งนี้อาจมิได้อยู่ที่เมืองนาคปัตตินัม ในอินเดียใต้ แต่ท่านผู้รจนาหมายถึงวัดดัมบุลละ ในศรีลังกา ซึ่งท่านเคยพำนัก โดยแต่ไรมาผู้คนมักเรียกวัดแห่งนี้ว่ามหาราชวิหาร 

ทั้งนี้ พระธัมมปาละ ยังเป็นชื่อของพระเถระฝ่ายเถรวาทอีก 2 ท่าน ซึ่งมีช่วงอายุอยู่ในราวศตวรรษที่ 2 เป็นผู้รจนาคัมภีร์อรรถกถา และฏีกาอธิบายทีฆนิกาย, มัชฌิมนิกาย และสังยุตตนิกาย แต่นักวิชาการไม่ยอมรับว่าเป็นข้อมูลที่น่าเชื่อถือ ขณะที่พระเถระที่มีชื่อว่า พระธัมมปาละอีกท่านหนึ่ง เป็นผู้รจนาคัมภีร์สัจจสังเขป

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hermann Kulke (Editor) หน้า 105
2. ↑  Hermann Kulke (Editor) หน้า 105
3. ↑  Hermann Kulke (Editor) หน้า 105
4. ↑  Hermann Kulke (Editor) หน้า 105

บรรณานุกรม
----------

* Hermann Kulke (Editor), K. Kesavapany (Editor), Vijay Sakhuja (Editor). (2009). Nagapattinam to Suvarnadwipa: Reflections on the Chola Naval Expeditions to Southeast Asia. Singapore ; Institute of Southeast Asian Studies.
* Edmund Hardy in Zeitschrift der deutschen morgenlandischen Gesellschaft (1898), pp. 97 foll.
* Netti-ppakaranam: The guide, according to Kaccana Thera (ed. E. Hardy, London, Pali Text Society, 1902, ASIN B0000CLJ95), especially the Introduction, passim
* Theri Gatha Commentary, Peta Vatthu Commentary, and Vimna Vutthu Commentary, all three published by the Pali Text Society.
* K.R. Norman, Pali Literature, Otto Harrassowitz, Wiesbaden, 1983
* Oskar von Hinuber, Handbook of Pali Literature, Walter de Gruyter, Berlin, 1996
**เลกากัลโช่** (อังกฤษ: Lega Calcio, อิตาลี: *Lega Nazionale Professionisti*) เป็นองค์กรที่บริหารจัดการลีกฟุตบอลสองลีกในอิตาลีคือ เซเรียอา และ เซเรียบี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1946 ถึง ค.ศ. 2010 สไตล์เดียวกับฟุตบอลลีกอังกฤษ เลกากัลโช่ ยังเคยบริหารจัดการ เซเรียซี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1948 ถึง ค.ศ. 1959 เลกากัลโช่ ได้ยุติอย่างเป็นทางการตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 ภายหลังการแยกตัวของสโมสรในเซเรียอา และเซเรียบี ซึ่งนำไปสู่การสร้างองค์กรบริหารจัดการลีกใหม่ 2 องค์กร คือ เลกาเซเรียอา และ เลกาเซเรียบี ตามลำดับ

การแยกตัวในปี 2010
------------------

เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2552 หลังจากการประชุมระหว่างสโมสรในกัลโช่เซเรียอาและกัลโช่เซเรียบีเกี่ยวกับอนาคตของลีก ส่งผลให้ 19 จาก 20 สโมสรฟุตบอลชั้นนำในเซเรียอา (ยกเว้น อูนีโอเนสปอร์ตีวาเลชเช) ตกลงแผนการแยกจากเซเรียบีเพื่อจัดตั้ง อีกองค์กรหนึ่งที่มีชื่อเดียวกันว่า เซเรีย อา ซึ่งชวนให้นึกถึงรูปแบบการบริหารของ พรีเมียร์ลีก ของอังกฤษในปี ค.ศ. 1992 ต่อมาในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 เลกากัลโช่ ได้ยุติอย่างเป็นทางการและแทนที่ด้วยลีกที่จัดตั้งขึ้นใหม่สองลีก ได้แก่ เลกาเซเรียอา และ เลกาเซเรียบี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Serie A to form breakaway league". BBC Sport. 2009-04-30. สืบค้นเมื่อ 2009-04-30.
2. ↑  "IL SITO DELLA LEGA CALCIO SALUTA GLI UTENTI" (ภาษาอิตาลี). Lega Calcio. 1 July 2010. สืบค้นเมื่อ 2 July 2010.
แผนภาพอับเบอ แสดงค่าเลขอับเบอเทียบกับดรรชนีหักเหสำหรับในวัสดุชนิดต่าง ๆ
**เลขอับเบอ** (อังกฤษ: Abbe's number) เป็นดัชนีสำหรับประเมินการกระจายสีของแสง (การเปลี่ยนแปลงของดรรชนีหักเหตามความยาวคลื่น) ของวัตถุโปร่งใส ตั้งชื่อตามชื่อของแอ็นสท์ อับเบอ นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน

นิยาม
-----

เลขอับเบอ *{\displaystyle {\nu }}* ของวัสดุถูกกำหนดโดยดรรชนีหักเหที่ความยาวคลื่นของเส้นเฟราน์โฮเฟอร์ มีคำจำกัดความหลายค่า แยกแยะจากตัวห้อย ดังที่แสดงด้านล่าง:

{\displaystyle {\nu }\_{\rm {D}}={\frac {n\_{\rm {D}}-1}{n\_{\rm {F}}-n\_{\rm {C}}}}}
{\displaystyle {\nu }\_{\rm {d}}={\frac {n\_{\rm {d}}-1}{n\_{\rm {F}}-n\_{\rm {C}}}}}
{\displaystyle {\nu }\_{\rm {e}}={\frac {n\_{\rm {e}}-1}{n\_{\rm {F'}}-n\_{\rm {C'}}}}}
โดยที่

|  |  |
| --- | --- |
| {\displaystyle n\_{\rm {D}}} |  : ดรรชนีหักเหสำหรับเส้น D (589.3 nm) |
| {\displaystyle n\_{\rm {d}}} |  : ดรรชนีหักเหสำหรับเส้น d (587.56 nm) |
| {\displaystyle n\_{\rm {F}}} |  : ดรรชนีหักเหสำหรับเส้น F (486.1 nm) |
| {\displaystyle n\_{\rm {C}}} |  : ดรรชนีหักเหสำหรับเส้น C (656.3 nm) |
| {\displaystyle n\_{\rm {e}}} |  : ดรรชนีหักเหสำหรับเส้น e (546.1nm) |
| {\displaystyle n\_{\rm {F'}}} |  : ดรรชนีหักเหสำหรับเส้น F' (488.0 nm) |
| {\displaystyle n\_{\rm {C'}}} |  : ดรรชนีหักเหสำหรับเส้น C' (643.9 nm) |

โดยทั่วไปมักจะใช้ {\displaystyle {\nu }\_{\rm {d}}} หรือ {\displaystyle {\nu }\_{\rm {e}}}

ค่า **อัตราส่วนการกระจาย** เป็นส่วนกลับของเลขอับเบอ

เนื่องจากทั้งตัวเศษและตัวส่วนไม่มีมิติ ดังนั้นเลขอับเบอจึงเป็นปริมาณไร้มิติ

เลขอับเบอและแก้วเชิงทัศนศาสตร์
------------------------------

เลขอับเบอใช้ในการประเมินแก้วเชิงทัศนศาสตร์ ตัวอย่างเช่น แก้วฟลินต์มีค่า {\displaystyle {\nu }} < 50 กระจกฝ้า มีค่า {\displaystyle {\nu }} > 50 ค่า {\displaystyle {\nu }} นี้มีตั้งแต่ประมาณ 20 สำหรับแก้วฟลินต์ที่มีความหนาแน่นสูง ไปจนถึงประมาณ 60 สำหรับกระจกฝ้า

ในปี 2013 แก้ว S-NPH3 ของบริษัทโอฮาระซึ่งเป็นแก้วเชิงทัศนศาสตร์สำหรับการขัดเงาที่มีเลขอับเบอต่ำที่สุด มีค่าอับเบอประมาณ 17 นอกจากนี้ยังได้มีการพัฒนาวัสดุต้นแบบที่มีเลขอับเบอประมาณ 15 ขึ้นมา ในทางตรงกันข้าม K-FIR100UV ซึ่งเป็นแก้วที่มีการกระจายแบบผิดปกติ ที่วางจำหน่ายในปี 2018 เป็นแก้วที่มีเลข อับเบอสูง โดยมีเลขอับเบอเป็น 101 เลขอับเบอมากบ่งชี้ว่ามีการกระจายน้อย คุณสมบัติทางแสงของแก้วนำแสงชนิดต่าง ๆ แสดงด้วยกราฟ (แผนภาพ nd-*{\displaystyle {\nu }}*d)

สำหรับวัสดุที่เป็นผลึก มีผลึกฟลูออไรด์จำนวนมากที่มีการกระจายต่ำ (เลขอับเบอมาก) โดยเฉพาะฟลูออไรต์ (แคลเซียมฟลูออไรด์) ที่มีเลขอับเบอเป็น 95

อ้างอิง
-------

1. ↑  上原進 (2013). "光学ガラスの高屈折率化" (PDF). **42** (7). 分科会 日本光学会. สืบค้นเมื่อ 2022-01-23. `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)
2. ↑  "超低分散フッ化物ガラス「K-FIR100UV」を製品化しました。". 2018-04-26. สืบค้นเมื่อ 2022-01-23.
3. ↑  沢登成人. "超低分散全フッ化物ガラス" (PDF). สืบค้นเมื่อ 2022-01-23.