recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**นโยบายสถานศึกษาเปิด** (อังกฤษ: open-door academic policy) เป็นแนวคิดการจัดการศึกษาที่รับนักเรียนไม่จำกัดจำนวนและไม่มีชั้นเรียน ใช้การจัดการเรียนการสอนแบบทางไกล โดยผู้ศึกษาต้องเรียนรู้ด้วยตนเองจากเอกสารการเรียนต่าง ๆ ที่มหาวิทยาลัยจัดทำขึ้น โดยมีการวัดแต้มประเมินความรู้ต่างไปจากมหาวิทยาลัยปิด

สถาบันอุดมศึกษาที่จัดการศึกษาเช่นนี้เรียกว่า **มหาวิทยาลัยเปิด** (อังกฤษ: open university) หรือบางครั้งก็เรียกว่า **ตลาดวิชา**

มหาวิทยาลัยเปิด เป็นรูปแบบหนึ่งที่แสดงออกถึงความพยายามของรัฐบาลในการที่จะขยายโอกาสการศึกษาระดับอุดมศึกษาแก่ประชาชนให้มากที่สุด ปัจจุบันในประเทศไทยมีมหาวิทยาลัยเปิดของรัฐเพียงแห่งเดียว คือ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (พ.ศ. 2521) โดยมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราชจัดการเรียนการสอนแบบ**ทางไกล** และมีมหาวิทยาลัยเอกชนเปิดทำการสอนในระบบออนไลน์ด้วย เช่น มหาวิทยาลัยพิษณุโลก มหาวิทยาลัยรังสิต สถาบันรัชต์ภาคย์ เป็นต้น นอกจากนั้นยังมีโครงการความร่วมมือของมหาวิทยาลัยแห่งในการจัดการศึกษาทางไกล ผ่านระบบออนไลน์ ในชื่อ มหาวิทยาลัยไซเบอร์ไทย

แนวคิดการก่อตั้งมหาวิทยาลัยเปิดในประเทศไทย
------------------------------------------

การก่อตั้งมหาวิทยาลัยเปิด เป็นความพยายามของรัฐบาลในการที่จะขยายโอกาสการศึกษาระดับอุดมศึกษาแก่ประชาชนให้มากที่สุด แนวคิดนี้ได้เคยนำมาใช้แล้วในประเทศไทย โดยมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง ซึ่งตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2476 ได้จัดการศึกษาระบบ **"ตลาดวิชา"** โดยไม่จำกัดรับนักศึกษา เป็นครั้งแรก แต่ต่อมาก็ได้เปลี่ยนมาเป็นระบบมหาวิทยาลัยปิด (จำกัดการรับนักศึกษา) เช่นเดียวกับมหาวิทยาลัยอื่น ๆ ต่อมาปี พ.ศ. 2514 ได้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยแบบตลาดวิชาขึ้นอีกแห่งหนึ่ง คือ มหาวิทยาลัยรามคำแหง แต่มหาวิทยาลัยรามคำแหงยังคงจัดการศึกษาโดยอาศัยชั้นเรียนเป็นหลัก ทำให้มหาวิทยาลัยรามคำแหงประสบปัญหาในด้านอาคารสถานที่เรียนเป็นอันมาก ทำให้ไม่สามารถขยายให้เพียงพอกับจำนวนนักศึกษาที่เพิ่มขึ้นทุกปีได้ ทางรัฐบาลเล็งเห็นว่าหากรัฐบาลให้การสนับสนุนให้มหาวิทยาลัยรามคำแหงจัดการศึกษาให้เพียงพอกับความต้องการของผู้เรียนแล้วจะทำให้ภาครัฐต้องรับผิดชอบภาระด้านงบประมาณมากขึ้นอย่างไม่มีวันสิ้นสุด จึงได้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยเปิด โดยรับนักศึกษาแบบไม่จำกัดรับขึ้นอีกแห่งหนึ่งคือ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ในปี พ.ศ. 2521

ปัจจุบันจึงมีเพียงมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช ที่ยังคงเปิดการเรียนการสอนโดยใช้แนวคิด **"มหาวิทยาลัยเปิด"**

ดูเพิ่ม
-------

* มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช

อ้างอิง
-------
**ตี้จื้อ** (จีนตัวย่อ: 帝挚; จีนตัวเต็ม: 帝摯; พินอิน: *Dì Zhì*) หรือ **จื้อ** เป็นจักรพรรดิจีนโบราณในประมวลเรื่องปรัมปรา

คำว่า "ตี้" เป็นคำนำหน้านาม แปลว่า จักรพรรดิ ดังในชื่อตำแหน่ง "หยานตี้" (炎帝; "จักรพรรดิเปลวเพลิง") และ "หฺวังตี้" (黃帝; "จักรพรรดิเหลือง") ตี้จื้อผู้นี้เป็นบุตรของตี้คู่ (帝嚳) ขึ้นเป็นจักรพรรดิและดำรงตำแหน่ง 9 ปี (ราว 2366–2358 ปีก่อนคริสตกาล) จนเสียชีวิต และน้องชายร่วมบิดาหรือมารดา คือ ตี้เหยา (帝堯) สืบตำแหน่งต่อ เอกสาร *ฉื่อจี้* (史記) ของซือหม่า เชียน (司馬遷) ระบุไว้ในส่วนพงศาวดารจักรพรรดิทั้งห้าว่า ตี้จื้อปกครองอย่างเลวร้ายจนวาระสุดท้ายของชีวิต และพี่ชายหรือน้องชายของตี้จื้อนาม Fang Xun ผู้ทรงคุณธรรม จึงปกครองต่อ เรียกขานกันว่า ตี้เหยา

ส่วน *จู๋ชูจี้เหนียน* (竹書紀年) ว่า เมื่อจักรพรรดิจฺวันซฺวี (顓頊) ตาย ผู้สืบเชื้อสายจากเฉินหนง (神農) นาม Shu Qi เป็นกบฏ แต่ถูกตี้คู่ เชื้อสายของหฺวังตี้ ปราบได้ ตี้คู่จึงขึ้นเป็นจักรพรรดิ เมื่อครองราชย์ได้ 45 ปี ตี้คู่ตั้งตี้เหยา บุตรชายของตัว ผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าชายแห่งถัง (唐) ให้เป็นผู้สืบราชย์ต่อ แต่เมื่อตี้คู่ครองราชย์มาได้ 63 ปีแล้วตาย ตี้จื้อ บุตรชายหัวปีของตี้คู่ ก็ชิงราชสมบัติแล้วขึ้นเป็นจักรพรรดิแทน หลังปกครองมาได้ 9 ปี ตี้จื้อก็ถูกตี้เหยาถอดจากตำแหน่งแล้วขึ้นเป็นจักรพรรดิแทน
**ปลากระเบนชายธง** หรือเรียกสั้น ๆ ว่า **ปลากระเบนธง** (อังกฤษ: Cowtail stingray; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pastinachus sephen*) ปลากระเบนชนิดหนึ่ง ที่สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำจืด, น้ำกร่อย และทะเลได้ อยู่ในวงศ์ปลากระเบนธง (Dasyatidae) มีรูปร่างเป็นทรงกึ่งสี่เหลี่ยมดูคล้ายชายธง จึงเป็นที่มาของชื่อ โดยความกว้างของลำตัวจะมีมากกว่าความยาวของลำตัวเสียอีก เมื่อมีขนาดเล็กผิวด้านบนจะเรียบ และผิวนี้จะขรุขระขึ้นตามอายุที่มากขึ้น โดยมีตุ่มแข็งเล็ก ๆ ปกคลุมบริเวณกลางลำตัวจนถึงโคนหาง ตามีขนาดเล็ก หางยาว ปลายหางมีแผ่นริ้วหนังเห็นได้ชัดเจน มีเงี่ยงพิษ 2 ชิ้นที่ตอนกลางของส่วนหาง สีลำตัวด้านบนเป็นสีน้ำตาลคล้ำ มีความกว้างโดยเฉลี่ยทั่วไปประมาณ 1 เมตร พบใหญ่สุดได้ถึง 3 เมตร และยาว 1.8 เมตร น้ำหนักกว่า 250 กิโลกรัม

มีจุดเด่นคือ หางที่ยาวมาก โดยที่ความยาวของหางมีมากกว่าความยาวลำตัวถึง 2.5–3 เท่า ซึ่งเมื่อถูกจับ มักจะสะบัดหางด้วยความรุนแรงและเร็วเพื่อแทงเงี่ยงหางเพื่อป้องกันตัว เนื่องจากมีเงี่ยงที่อยู่ตอนกลางของส่วนหางด้วย จึงนับได้ว่ามีอันตรายกว่าปลากระเบนสกุลหรือชนิดอื่นทั่วไป ที่มีเงี่ยงอยู่ที่ส่วนโคนหาง

พบกระจายพันธุ์บริเวณชายฝั่งทะเล หรือปากแม่น้ำอย่างกว้างขวาง โดยพบตั้งแต่ทวีปแอฟริกาตะวันออก, แอฟริกาเหนือ เช่น อียิปต์ และแอฟริกาใต้ เรื่อยไปจนถึงทะเลแดง, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงภูมิภาคไมโครนีเซีย และ ออสเตรเลีย รวมถึงญี่ปุ่น โดยมีรายงานพบที่แม่น้ำคงคา ประเทศอินเดีย ที่ห่างจากทะเลถึง 2,200 กิโลเมตร รวมถึงมีรายงานการพบตัวที่มีน้ำหนัก 50 กิโลกรัมที่คลองรังสิต จังหวัดปทุมธานี ของประเทศไทย แต่พฤติกรรมในทะเลจะอาศัยอยู่ได้ลึกถึง 60 เมตร 

สำหรับในประเทศไทย พบได้ในแหล่งน้ำจืดในแม่น้ำเจ้าพระยาช่วงจังหวัดพระนครศรีอยุธยา, แม่น้ำบางปะกง และแม่น้ำแม่กลองช่วงจังหวัดกาญจนบุรี และพบได้น้อยที่ทะเลสาบสงขลาตอนใน ในเขตจังหวัดพัทลุงและสงขลา 

มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ คือ ใช้เนื้อเป็นอาหารในต่างประเทศ และใช้หนังทำเป็นเครื่องหนัง เช่น กระเป๋า เป็นต้น และยังเป็นตัวดึงดูดนักท่องเที่ยวให้มาป้อนอาหารให้ที่ชายหาดแถบทะเลแคริบเบียนด้วย

เดิมปลากระเบนชายธงเคยถูกจำแนกให้มีเพียงชนิดเดียว แต่ปัจจุบันจากการศึกษาล่าสุดได้ถูกจำแนกออกเป็นถึง 5 ชนิด และในชนิด *P. sephen* นี้ เป็นปลาที่พบในแถบทะเลแดงและทะเลอาหรับ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kyne, P.M. Jabado, R. Bineesh, K.K. & Spaet, J. 2017. Pastinachus sephen. The IUCN Red List of Threatened Species 2017: e.T70682503A109922153.. Downloaded on 1 October 2017.
2. 1 2 3 4  หน้า 102-120, *กระเบนน้ำจืดแห่งชาติ*. "Wild Ambition" โดย กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์, ชวลิต วิทยานนท์. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 51: กันยายน 2014
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2014-09-13.
4. ↑  "2.Wild Caribbean-Reefs and Wrecks RoSub". BBC. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-08-20. สืบค้นเมื่อ 15 August 2015.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pastinachus sephen***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลากระเบนธงเพิ่มเติม

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pastinachus sephen ที่วิกิสปีชีส์
**โกล์! สู้สุดฝัน** (อังกฤษ: Go! Fighting! จีน: 旋风十一人) เป็นละครโทรทัศน์ที่สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2557 กล่าวถึงเรื่องราวของนักฟุตบอลที่ต้องทำทุกอย่างเพื่อชัยชนะ และสานฝันของตัวเองให้สำเร็จ นำแสดงโดย หู เกอ, เจียง ซูหยิ่ง, เฉียน ฟง, เจิง หลี ออกอากาศทางช่อง Dragon TV ในประเทศจีน ส่วนในไทย จะออกอากาศทางช่อง 3 แฟมิลี่

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

มู่ฉี ถูกย้ายมาเป็นโค้ชฟุตบอลโรงเรียนมัธยม ต้องมาเจอทีมฟุตบอลโรงเรียนที่แพ้ตลอดกาล ขนาดแข่งกับเด็กประถมก็ยังเอาชนะไม่ได้ การปรากฏตัวของมู่ฉี ทำให้ทุกคนสงสัยในความสามารถและที่มาของเขา ด้วยกลยุทธการเล่นที่มู่ฉีวางแผนให้ทีมฟุตบอลทีมนี้ ทำให้พวกเขาพบกับคำว่า"ชนะ"เป็นครั้งแรก มู่ฉีใช้เทคนิคพิเศษสอนนักกีฬาฟุตบอลด้วยวิธีที่แปลกไม่เหมือนโค้ชคนใด ไม่แค่เพียงทำให้นักเรียนต้องยอมนับถือในความสามารถแต่เพ้ยตั่ว ยังต้องเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อมู่ฉีเสียใหม่ มู่ฉีเริ่มรู้สึกผูกพันกับทีมฟุตบอลทีมนี้มากขึ้นเรื่อยๆ เหล่านักเรียนเองก็ตั้งใจฝึกซ้อมมากขึ้นภายใต้การควบคุมทีมของโค้ชคนนี้ ทำให้นักเตะทุกคนที่จากเดิมไม่เคยยอมรับนับถือโค้ช กลับกลายเป็นทีมฟุตบอลที่มีความสมัครสมานสามัคคีเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน มู่ฉีต้องการปรับปรุงทีมฟุตบอลให้ดียิ่งขึ้น จึงใช้แนวความคิดจัดยาให้ถูกกับโรค สมาชิกในทีมฟุตบอลทุกคนภายใต้การฝึกสอนของมู่ฉี ไม่เพียงทำให้ทีมฟุตบอลได้รับชัยชนะจนมีชื่อเสียง ทั้งยังส่งผลการเรียนที่ดีต่อนักเรียนทุกคนอีกด้วย 

ในช่วงที่ทุกอย่างเหมือนจะไปได้ราบรื่นนี่เอง ปัญหาต่างๆ นานาก็เริ่มรุมเร้าเข้ามา เมื่อลู่เจี๋ย ผู้ที่ไม่ชอบมู่ฉีก็พยายามหาข้ออ้างต่างๆ เพื่อจะไล่มู่ฉีออกจากโรงเรียน จงเยี่ยน ผู้อำนวยการโรงเรียนที่แอบหลงรักมู่ฉีก็พยายามใช้ทุกวิถีทางที่จะให้มู่ฉีรับรัก ในช่วงที่ปัญหาน่าปวดหัวพวกนี้กำลังถาโถม ปัญหาที่น่ากลัวที่สุดก็ปรากฎขึ้น เมื่ออดีตของมู่ฉี ที่เคยเกี่ยวข้องกับการพนันบอล ก็ถูกเปิดเผยขึ้นให้คนได้รับรู้ มู่ฉีและเพ้ยตั่วซึ่งเป็นคู่กัดกันมาตลอด ความสัมพันธ์ก็พัฒนาในทางที่ดี พอมู่ฉีที่เพิ่งคบกับเพ้ยตั่วไม่นาน ถูกแม่ของเพ้ยตั่วซึ่งเป็นเจ้าของบริษัทต่อต้าน การแข่งขันฟุตบอลรอบคัดเลือกของโรงเรียนก็กำลังจะมาถึง แต่ความฝันและอาชีพฟุตบอลของมู่ฉีกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย มู่ฉีจะฝ่าฝันอุปสรรคและอดีตของตนเองที่เคยทำผิดพลาดไปได้หรือไม่??ทั้งสองคนจะสามารถสร้างปาฏิหาริย์ให้แก่ทีมฟุตบอลโดยที่ไม่คาดคิดมาก่อน

นักแสดงนำ
---------

* หู เกอ รับบท มู่ฉี
* เจียง ซูหยิ่ง รับบื เพ่ยตั๋ว
* เฉียน ฟง รับบท ลู่เจี๋ย
* เจิง หลี รับบท จงเยี่ยน
* หวัง อี้หลิน
* หนิว จิ้นฟง

อ้างอิง
-------

1. ↑  เนื้อเรื่อง โกล์! สู้สุดฝัน ที่ เว็บไซต์ช่อง 3
**วัดหงสาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 51 ไร่ 48 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 15 แปลง เนื้อที่ 17 ไร่ 1 งาน 77 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบสูง มีป่าไม้ทั่วไปโดยรอบ

ประวัติ
-------

วัดหงสารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2200 ชาวบ้านเรียกกันว่า **วัดใหม่** เพราะย้ายมาตั้งขึ้นใหม่จากวัดเดิมชื่อว่า **วัดท่ากุน** ใกล้อำเภอยะหริ่งและอยู่บริเวณใกล้เคียงกับวัดทุ่งคา เดิมวัดสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ต่อมาได้มีพระภิกษุสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุตได้เข้ามาพำนักและได้เปลี่ยนสังกัดเป็นธรรมยุต ได้เปลี่ยนชื่อจากวัดใหม่มาเป็น **วัดท่าข้าม** ตามชื่อหมู่บ้าน เมื่อปี พ.ศ. 2442 เปลี่ยนเป็นวัดธรรมยุตเมื่อ พ.ศ. 2445 

ต่อมาพระปลัดแดงได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดหงสาราม" เพราะเนื้อที่วัดมีลักษณะเป็นรูปหงส์ขนาดใหญ่ และหมู่บ้านแถบนี้มีชื่อเกี่ยวข้องกับหงส์ เช่น บ้านตาหงส์ บ้านน่องหงส์ ที่สำคัญที่สุดหน้าวัดมีเสาหงส์ขนาดใหญ่ซึ่งปัจจุบันชำรุดหมดแล้ว เท่าที่ปรากฏหลักฐานวัดแถบจังหวัดชายแดนภาคใต้มีเสาหงส์เกือบทุกวัด วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2473 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา มีเขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2520 ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2526

อาคารเสนาสนะ
------------

กุฏิไม้ 3 หลัง ปรากฏหลักฐานว่าสร้างเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2432 ในสมัยพระปลัดหนูเป็นเจ้าอาวาส เป็นเรือนแฝด และมีเรือนขวางทางด้านทิศตะวันตกอีกหลังหนึ่ง ตามริมกรอบประตูช่องลมและฝาบางส่วนมีภาพแกะสลักเป็นลายทรงเรขาคณิตลายดอกไม้และรูปสัตว์ เช่น มังกรจีน ลิง เป็นต้น ฝาผนังบางส่วนมีภาพจิตรกรรมพุทธประวัติและชาดกฝีมือช่างพื้นเมือง

ศาลาทรงไทยซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมที่มีอายุมากกว่า 100 ปี อุโบสถได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรให้อัญเชิญพระปรมาภิไธยไปประดิษฐานที่หน้าอุโบสถ เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2520 

พระปรางค์ไม่ปรากฏปีที่สร้าง สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นการสร้างเพื่อบรรจุอัฐิของพระปลัดหนูหรือพระปลัดสู รูปใดรูปหนึ่งหรือทั้งสองรูป ลักษณะของพระปรางค์สร้างแบบก่ออิฐถือปูน มีการปั้นลวดลายกระหนกด้วยปูน ประดิษฐานอยู่หลังอุโบสถ ศาลาสถูปบรรจุอัฐิและรูปเหมือนอดีตเจ้าอาวาส ไม่ปรากฏปีที่สร้าง โรงธรรมศาลา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 ลักษณะเป็นศาลาพื้นทำด้วยไม้ทั้งหลัง กว้าง 8.50 เมตร ยาว 13 เมตร ศาลาพักร้อน ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง แต่สันนิษฐานกันว่าอายุเกินกว่า 100 ปี สร้างด้วยไม้ทั้งหลัง เสาทั้งสี่แกะเป็นรูปบัวตรงหัวเสา หลังคามุงด้วยกระเบื้องดิน

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระปลัดหนู พ.ศ. 2434
* พระปลัดสู
* พระปลัดแดง อินฺทวโส
* พระครูพุทธวีรากร (ยก พุทธวีโร)
* พระครูสุทธิกาญจโนภาส (จันทอง กาญจโน) พ.ศ. 2512

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหงสาราม (วัดท่าข้ามหรือวัดใหม่)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "จิตรกรรมฝาผนังวัดหงสาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดหนองพลับ** เป็นวัดประจำของหมู่บ้านพลับและบ้านค้อ ตำบลสนม อำเภอสนม จังหวัดสุรินทร์ เป็นจุดศูนย์รวมจิตใจของพี่น้องทั้ง 2 หมู่บ้านและยังเป็นที่ทำกิจกรรมต่างๆร่วมกันทั้ง 2 หมู่บ้าน

**ประวัติความเป็นมา**  

**วัดหนองพลับ** บ้านพลับ ต.สนม อ.สนม จ.สุรินทร์

วัดหนองพลับ ตั้งตามชื่อหมู่บ้าน และหนองน้ำ เริ่มดำเนินการก่อตั้ง ตั้งแต่ พ.ศ. 2505 โดยการริเริ่มของ ผู้ใหญ่ริง พรหมตวง กับพระอาจารย์หงษ์ ธัมมะจาโร พร้อมทั้งชาวบ้านพลับ บ้านค้อ ทุกคนได้ร่วมกันก่อตั้ง โดยครั้งแรกตั้งเป็นที่พักสงฆ์ อยู่กลางบ้าน เป็นศาลาหลังเดี่ยว จนถึง พ.ศ. 2508 จึงได้ย้ายออกมาตั้งที่อยู่ในปัจจุบัน ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2515 ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 และได้รับพระราชทาน วิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร 

วัดหนองพลับ ขอบคุณภาพจากเว็บสนมวัดหนองพลับ ขอบคุณภาพจากเว็บสนมวัดหนองพลับ ขอบคุณภาพจากเว็บสนม
**ข้อมูลทั่วไปของวัดหนองพลับ**  

วัดหนองพลับ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 70 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือติดที่สวนนายริง พรมตวง และที่นายอุทัย ชัยงาม ทิศตะวันตกติดทางสาธารณประโยช์ ทิศใต้ติดถนนหลวง ทิศตะวันออกติดที่ดินนายบุญจันทร์ บุญเกลี้ยง มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 งาน (ที่ตั้งศูนย์สาธิตการตลาด)
**โกลเดนฮาร์เวสต์** (อังกฤษ: Golden Harvest, จีน: 橙天嘉禾) หรือ **ออเรนจ์สกายโกลเดนฮาร์เวสต์** (Orange Sky Golden Harvest, 橙天嘉禾娛樂集團有限公司, ชื่อย่อ: OSGH) ชื่อที่ใช้ในปัจจุบัน เป็นบริษัทสร้างภาพยนตร์สัญชาติฮ่องกง

โกลเดนฮาร์เวสต์เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1970 โดย เรย์มอนด์ โจว เลินเนิร์ด โฮ และ เหลียงเฟิง ถือได้ว่าเป็นเป็นบริษัทของเอเชียแห่งแรกที่ประสบความสำเร็จในการลงทุนของตลาดบันเทิงในซีกโลกตะวันตกในช่วงหนึ่ง โดยเฉพาะภาพยนตร์ของบรู๊ซ ลี และเฉินหลง ซึ่งก่อนที่จะเป็นโกลเดนฮาร์เวสต์โจว และโฮเคยเป็นผู้บริหารของชอว์บราเดอร์มาก่อน แต่ได้ลาออกจากชอว์บราเดอร์ในปี ค.ศ. 1970 เพื่อจะสร้างสตูดิโอเป็นของตัวเอง ภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากของโกลเดนฮาร์เวสต์ได้แก่ *Fists of Fury, Police Story, Project A, Young and Dangerous, The Storm Riders ip man ip man2 ip man3 นำต้น และก็ได้สร้างนักแสดงชื่อดังมากมาย เช่น บรู๊ซ ลี, เหมียว เข่อซิ่ว, เฉินหลง, หง จินเป่า, หยวนเปียว, เจ็ท ลี, ดอนนี่ เยน, คาเรน ม็อก, หลิว เต๋อหัว, โจว ซิงฉือ, เจิ้ง อี้เจี้ยน เป็นต้น จนได้ชื่อว่ามีอิทธิพลอย่างมากสำหรับวงการภาพยนตร์ของเอเชียในทศวรรษที่ 70-90*

ต่อมาวงการภาพยนตร์ฮ่องกงซบเซา โกลเดนฮาร์เวสต์เริ่มผลิตงานน้อยลง จนยุติการสร้างภาพยนตร์ไปในที่สุด และขายลิขสิทธิ์ภาพยนตร์ของบริษัทไปให้กับ สตาร์ ทีวี ในปี ค.ศ. 1993 ที่ต่อมาภาพยนตร์เหล่านั้นได้ถูกเผยแพร่ผ่านชื่อสังกัดว่า ฟอร์จูน สตาร์ เอนเตอร์เทนเมนต์ (เอชเค) ลิมิเตด โดยมีบริษัท ไชน่า มีเดีย แคปิตอล ซึ่งเป็นบริษัทสื่อสารมวลชนรายใหญ่เป็นเจ้าของ

ส่วนโกลเดนฮาร์เวสต์ได้หันไปลงทุนกับธุรกิจโรงภาพยนตร์แทน จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2007 เรย์มอน โจว ได้ขายหุ้นส่วนใหญ่ของตัวเองไปให้กับบริษัท ออร์เรนจ์ สกาย ในอีก 2 ปีต่อมาจึงเปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น ออเรนจ์สกายโกลเดนฮาร์เวสต์จนถึงปัจจุบัน

ในปี ค.ศ. 2012 โกลเดนฮาร์เวสต์ได้ประกาศที่จะนำภาพยนตร์ที่เคยประสบความสำเร็จในอดีตกลับมาสร้างใหม่ ปีละ 1-2 เรื่อง เริ่มจาก *Fly Me to Polaris* ภาพยนตร์รักโรแมนติกแฟนตาซี ในปี ค.ศ. 1999 ที่แสดงนำโดย เริ่น เสียนฉี และจาง ป๋อจือ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bordwell, David. *Planet Hong Kong: Popular Cinema and the Art of Entertainment*. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2000. ISBN 0-674-00214-8
2. ↑  เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Golden Harvest คืนวงการ-เล็งรีเมก Fly Me to Polaris จากผู้จัดการออนไลน์
3. ↑  โกลเดนฮาร์เวสต์(Golden Harvest)[*ลิงก์เสีย*]

* flagสถานีย่อยประเทศจีน
* สถานีย่อยภาพยนตร์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โกลเดนฮาร์เวสต์**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ของบริษัท (อังกฤษ)
* *โกลเดนฮาร์เวสต์* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**วัดหนองดินแดง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านลำสระเกตุ ตำบลหนองดินแดง อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

จากหลักฐานที่พบและตำแหน่งที่ตั้ง เชื่อว่าชุมชนโบราณบริเวณวัดหนองดินแดงน่าจะมีมาแล้วตั้งแต่สมัยทวารวดี แม้จะมีการอยู่อาศัยไม่หนาแน่นนักแต่น่าจะมีความต่อเนื่องเรื่อยมาจนถึงสมัยปัจจุบัน โดยมีลำน้ำบางแขม (คลองหนองดินแดง) และคลองห้วยลึกเป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญ ส่วนวัดหนองดินแดงในปัจจุบันเชื่อกันว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ ข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2458 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2471

ปูชนียวัตถุของวัดได้แก่ พระพุทธศิลามณี (หลวงพ่อแดง) เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ สลักขึ้นจากหินทรายสีแดง ประดิษฐานในหอพระทรงมณฑปบริเวณหน้าวัด มีประวัติกล่าวว่าอัญเชิญมาจากวัดโรงม้า (ร้าง) ซึ่งอยู่ในบริเวณใกล้เคียงเมื่อ พ.ศ. 2499 ลักษณะพุทธศิลปะคล้ายกับศิลปะลาว วัดยังมีระฆังหินจำนวน 3 ชิ้น พบวางประดับสวนหย่อมบริเวณด้านข้างหอพระซึ่งประดิษฐานพระพุทธศิลามณี

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระจาด
* หลวงตาพร้อม
* หลวงพ่อใช้ พุทฺธสโร
* พระทองดี จนฺทสโร
* พระครูสาธุกิจวิมล (เล็ก ชิโต)
* พระครูหริภูมิรักษ์ (ชันยา อติฉนฺโท ป.ธ.3)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนองดินแดง". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
2. ↑  "นครปฐม - รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-03-10.
3. ↑  "ระฆังหิน วัดหนองดินแดง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
ระวังสับสนกับ วัดหงษ์ (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

**วัดหงส์** เป็นวัดร้างที่ตั้งอยู่ในตำบลโพธิ์สามต้น อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ประวัติการสร้างวัดยังไม่ทราบแน่ชัด แต่สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยอยุธยาตอนกลาง ต่อมาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของค่ายโพธิ์สามต้นที่เป็นค่ายของสุกี้พระนายกอง แม่ทัพพม่า อีกทั้งมีการรื้ออิฐบางส่วนนำไปสร้างป้อมค่ายในช่วงสงครามเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 พ.ศ. 2310 

ทางกรมศิลปากรได้เข้าทำการบูรณะเมื่อปีพ.ศ. 2543 และได้รับการบูรณะอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2555 พบเพียงซากฐานอาคารและเจดีย์เท่านั้น ฐานเจดีย์ประธานขนาดกว้าง 6.50 เมตร ยาวประมาณ 7.00 เมตร และแนวซากฐานอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าก่ออิฐถือปูนวางยาวในแนวแกนทิศตะวันออก-ตะวันตก จำนวน 2 หลัง อยู่ด้านตะวันออกและตะวันตกของเจดีย์ประธาน อาคารหลังที่หนึ่งมี ขนาดกว้าง 8.80 เมตร ยาว 23.50 เมตร มีมุขเด็จอยู่สองด้าน อาคารอีกหลังมีขนาดกว้าง 6.70 เมตร ยาว 20.20 เมตร ภายในมีการปูพื้นด้วยอิฐ และยังพบแนวอิฐ 1 แนว กระเบื้องมุงหลังคา ลายปูนปั้น รูปเคารพทางศาสนา ภาชนะดินเผา เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑   วัดหงส์ ค่ายโพธิ์สามต้นของสุกี้นายกองแม่ทัพพม่า เมื่อครั้งเสียกรุงศรี faiththaistory
2. ↑  "โบราณสถานวัดหงส์(ร้าง)บริเวณค่ายโพธิ์สามต้น". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดหนองจิก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งลูกนก อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ตั้งวัด 55 ไร่ 2 งาน 37 ตารางวา 

เมื่อราว พ.ศ. 2460 ได้มีพระภิกษุชื่อ หลวงพ่อหงษ์ มาปักกลดและจำพรรษาบริเวณนี้ โดยนายแสง นิลธรรมเสน และ นายหงษ์ ยี่ชวน บริจาคที่ดินสร้างวัดประมาณ 40 ไร่ ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2471 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยได้ปลูกกุฏิทรงไทย 2 หลัง 10 ห้อง พร้อมหอฉัน หอสวดมนต์ และศาลามุงแฝก 1 หลัง เป็นวัดแรกของตำบล ตั้งชื่อว่า "วัดหนองจิก" ด้วยเหตุผลที่ว่าวัดนี้มีหนองน้ำขนาดใหญ่ มีต้นจิกขึ้นปกคลุมรอบบริเวณหนองน้ำเป็นจำนวนมาก ชื่อนี้จึงมีความเหมาะสมกับหมู่บ้านและวัด

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อหงษ์
* พระอาจารย์หลวง
* พระอาจารย์นวม
* พระอาจารย์ชื่น
* พระอธิการจรัส เขมจาโร
* พระอาจารย์เชื่อม
* พระอาจารย์จำเนียร จตฺตมโร
* พระอธิการท้อ
* พระอธิการอุ่น
* พระสมยศ
* พระครูสุวิมลจิตตาภรณ์
* พระอธิการบุญล้อม ตันติปาโล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนองจิก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 114 จังหวัดนครปฐม". p. 92–93.
**รามใหญ่** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Ardisia elliptica* Thunb) มีชื่อเรียกอื่นๆ ว่า กระดูกไก่ ก้างปลา ก้างปลาเขา เหมือด อ้ายรามใบใหญ่ มีถิ่นกำเนิดมาจากแถบทวีปอเมริกาใต้ ในประเทศไทยพบตามริมชายฝั่งแม่น้ำ ด้านในของป่าชายเลน ที่มีอิทธิพลของน้ำขึ้น-น้ำลง ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด ชอบความชื้นสูง แสงแดดปานกลาง

ลักษณะทั่วไป
------------

ช่อดอกของรามใหญ่
ผลอ่อนและผลสุก
เป็นไม้พุ่ม สูง 1.5 -3 เมตร ดกิ่งอ่อนสีแดงอมน้ำตาล ใบเป็นใบเดี่ยว ใบหนา ผิวเรียบ เรียงเวียนรอบกิ่ง แผ่นใบรูปรีถึงรูปไข่กลับ ขนาด 3-5.5×6-14 ซม. ปลายใบกลมหรือป้านมน ฐานใบรูปลิ่ม ขอบใบเรียบ เนื้อใบคล้ายหนัง ใบเกลี้ยงทั้ง 2 ด้าน เส้นใบบางไม่เด่นชัด อกช่อ ออกที่ปลายกิ่ง ออกเป็นช่อซี่ร่มตามง่ามใบ แต่ละช่อมี 5-8 ดอก สีชมพู ก้านช่อดอกยาว 1.8-2.4 ซม. ก้านดอกย่อยเรียงยาว 1-1.4 ซม. ดอกตูมยาว 0.5-0.7 ซม. รูปกรวยแหลม กลีบเลี้ยง 5 กลีบ รูปวงกลม บิดเวียนฐาน วงกลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอดสั้น ๆ มีต่อมเล็ก ๆ หนาแน่น กลีบดอกแหลม 5 กลีบ ผลเมล็ดเดี่ยว รูปเกือบกลม ด้านแนวนอนยาวกว่าแนวตั้ง เส้นผ่านศูนย์กลาง 0.6 ซม. ที่ปลายผลมีติ่งแหลม สั้น ผลสดมีสีแดงก่อนจะเปลี่ยนเป็นผลสุกสีดำ ออกดอกและผล ระหว่างเดือนมิถุนายน-กันยายน

การใช้ประโยชน์
--------------

รามใหญ่เป็นพืชที่รับประทานได้ นำใบ-ยอดมาปรุงอาหาร รวมทั้งเป็นผักสดจิ้มกับน้ำพริกและมีสรรพคุณเป็นยาสมุนไพร ใบ แก้โรคตับพิการ ดอก แก้พยาธิ ฆ่าเชื้อโรค แก้ลม ผล แก้ไข้ แก้ท้องเสีย ตานขโมย รากแก้กามโรคและหนองใน

ลำต้น เป็นยาแก้โรคเรื้อน พบรงควัตถุสีส้มทองเรียกชื่อว่า Rapanone ในเปลือกต้น ซึ่งเมื่อใช้ทดลองกับหนูที่ติดเชื้อโรคเรื้อน โดยให้ยาติดต่อกัน 6 เดือน ถึง 1 ปี สามารถลดการเพิ่มจำนวนของเชื้อดังกล่าวได้

ชื่อท้องถิ่น
------------

ชื่อของรามใหญ่จะเรียกแตกต่างกันไปตามแต่ละท้องถิ่น ดังนี้

* **ตราด** - ลังพิสา
* **ชุมพร** - ทุลังกาสา
* **มลายู-นราธิวาส** - ปีอนา

อ้างอิง
-------

1. ↑  รามใหญ่ เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน,อุทยานธรรมชาติวิทยาสิรีรุกขชาติ.
2. ↑  "รามใหญ่" ใบ-ยอด กินได้  เก็บถาวร 2014-11-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน,คมชัดลึก.
3. ↑  "รามใหญ่" ใบ-ยอด กินได้ เก็บถาวร 2014-11-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน,คมชัดลึก.
4. ↑  พันธุ์ไม้ป่าชายเลน, สำนักอนุรักษ์ทรัพยากรป่าชายเลน
5. ↑  "รามใหญ่" ใบ-ยอด กินได้ เก็บถาวร 2014-11-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน,คมชัดลึก.
6. ↑  รามใหญ่
7. ↑  งานวิจัยเกี่ยวกับสารประกอบของพืชในวงศ์ *Ardisia*
8. ↑  รามใหญ่
เท้าชัยปุระ ในขั้นตอนการผลิต
**เท้าชัยปุระ** (อังกฤษ: Jaipur foot, ฮินดี: जयपुर पांव; *ชยปุร ปามฺว*) หรือ **ขาชัยปุระ** (อังกฤษ: Jaipur leg) เป็นขาเทียมจากยางสำหรับผู้ที่ตัดขา ตั้งแต่ใต้ระดับเข่าลงไป ถึงแม้ว่าขาชัยปุระจะด้อยกว่าในหลายแง่ เมื่อเทียบกับขาเทียมจากคาร์บอนไฟเบอร์ แต่เนื่องจากสามารถปรับใช้ได้หลากหลาย และมีราคาต้นทุนที่ถูกกว่ามาก ขาชัยปุระจึงเป็นขาเทียมที่ได้รับการยอมรับ

ขาชัยปุระเป็นผลงานออกแบบและพัฒนาโดยราม จันทระ ชาร์มา (Ram Chandra Sharma) และแพทย์ออร์โทพีดิกส์ พี. เค. เสฐี ในปี ค.ศ. 1968 ซึ่งในเวลานั้นกำลังดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาออร์โทพีดิกส์ของวิทยาลัยแพทยศาสตร์สวาอี มาน สิงห์ ในชัยปุระ ขาเทียมแบบที่มีอยู่เดิมไม่สามารถใช้นั่งยองหรือทำงานในนาข้าวเปียกแฉะได้ จึงได้คิดค้นพัฒนาขาชัยปุระขึ้นมาเพื่อแก้ปัญหาเหล่านี้ซึ่งพบได้ทั่วไปในผู้ใช้ขาเทียมยากไร้ในพื้นที่ชนบทของอินเดีย

ขาชัยปุระประกอบด้วยเข่าทำจากไม้ และส้นทำจากยาง ผนังชั้นนอกบาง ๆ เป็นคอร์ดยางรถ (tire cord) ซึ่งทำมาจากยาง โดยดัดแปลงมาจากรูปแบบของขาเทียม SACH

ขาชัยปุระ ไม่มีการจดทะเบียนลิขสิทธิ์ หรือทรัพย์สินทางปัญญา จึงทำให้มีขาชัยปุระหลายรูปแบบ ทั้งนี้ ขาชัยปุระมีอายุการใช้งานราว 2–5 ปี ในประเทศอินเดียมีบริการทำขาชัยปุระแบบไม่เสียค่าใช้จ่ายโดยองค์กรการกุศลภควันมหาวีร วิกลังสหยตสมิตี (BMVSS) ที่ก่อตั้งขึ้นโดยทเวนทระ ราช เมห์ตา ภายใต้การสนับสนุนด้านการเงินโดยรัฐบาลอินเดีย นอกจากนี้ ยังมีการใช้ขาชัยปุระในพื้นที่ยากไร้อื่น ๆ เช่น ในสงครามอัฟกานิสถาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  McGirk, Tim (18 January 2008). "The $28 Foot". *Time*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 January 2008. สืบค้นเมื่อ 20 November 2021.
2. ↑  Wolynski, Jakob G.; Wheatley, Benjamin B.; Mali, Harlal Singh; Jain, Anil K.; Haut Donahue, Tammy L. (July 2019). "Finite Element Analysis of the Jaipur Foot: Implications for Design Improvement". *Journal of Prosthetics and Orthotics* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). **31** (3): 181–188. doi:10.1097/JPO.0000000000000253. ISSN 1040-8800. S2CID 86840042.
3. ↑  Bhargava, Rakesh (2019). "The Jaipur Foot and the "Jaipur Prosthesis"". *Indian Journal of Orthopaedics*. **53** (1): 5–7. doi:10.4103/ortho.IJOrtho\_162\_18. ISSN 0019-5413. PMC 6394196. PMID 30905976.
4. ↑  "Jaipur Foot – Performance and Use". *Engineering For Change*. สืบค้นเมื่อ 29 November 2021.
5. ↑  Kanani, Rahim. "Jaipur Foot: One of the Most Technologically-Advanced Social Enterprises in the World". *Forbes* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2019-03-13.
**ขายในเดือนพฤษภาคมแล้วออกไป** (อังกฤษ: Sell in May and go away) เป็นกลวิธีในการลงทุนในหุ้นจากทฤษฎี บางครั้งเรียกว่า **ดัชนีวันฮาโลวีน** (Halloween indicator) ที่เป็นช่วงเวลาตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงเมษายน ที่ตลาดหุ้นมีความแข็งแกร่งอย่างเด่นชัดกว่าเดือนอื่น ๆ ด้วยกลวิธีนี้ จึงมีการขายหุ้นในเดือนพฤษภาคมและเก็บเป็นเงินสดไว้ (เช่น กองทุนตลาดเงิน) แล้วจึงค่อยมาซื้อหุ้นอีกครั้งในช่วงราววันฮาโลวีน "การขายในเดือนพฤษภาคม" จึงเป็นความเชื่อที่ว่า ควรจะหลีกเลี่ยงการถือหุ้นในช่วงฤดูร้อน

การวิเคราะห์โดยบูแมนและเจคอบเซน (ค.ศ. 2002) แสดงให้เห็นผลกระทบที่เกิดขึ้นกับ 36 ใน 37 ประเทศ และตั้งแต่ในศตวรรษที่ 17 (ค.ศ. 1694) ในสหราชอาณาจักร และเกิดขึ้นอย่างมากโดยเฉพาะในยุโรป

อ้างอิง
-------

1. ↑  Twin, Alexandra (2008-05-01). "Wall Street: Sell what in May and go away?". *money.cnn.com*. CNN. สืบค้นเมื่อ 2008-11-25.
2. ↑  "Welcome to the Best Six Months of the Year | Tumblr Photoset - Yahoo Finance".
3. ↑  "Sell in May and go away?". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-12-21. สืบค้นเมื่อ 2020-05-01.
4. ↑  "Sell in May and go away - part 2". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-12-21. สืบค้นเมื่อ 2020-05-01.
5. ↑  "Sell in May and go away - part 3". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-12-21. สืบค้นเมื่อ 2020-05-01.
6. ↑  *Sell in May and Go Away?*. Bloomberg. May 21, 2019.
**วัดหนองปาตอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองยาว อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่ 3 งาน 86 ตารางวา ปัจจุบันมีพระอธิการสมาน อาทโร เป็นเจ้าอาวาส

วัดหนองปาตองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2401 ผู้ดำเนินก่อสร้างวัด คือ นายดวงดี ได้ชักชวนชาวบ้านให้บริจาคที่ดินสร้างวัดและชื่อวัดตั้งตามชื่อหมู่บ้าน ทางวัดยังให้ราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินของวัด เดิมเป็นโรงเรียนประเภท โรงเรียนประชาบาล ทำพิธีเปิดเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2480 โดยใช้ชื่อว่า "โรงเรียนประชาบาลตำบลหนองยาว 3 วัดหนองปาตอง" โดยอาศัยศาลาการเปรียญของวัดหนองปาตองเป็นสถานที่เรียน ต่อมา พ.ศ. 2509 พระอธิการอัมพร เจ้าอาวาสวัดหนองปาตองได้บริจาคที่ดินจำนวน 5 ไร่ 2 งาน เพื่อใช้เป็นที่ปลูกสร้างอาคารเรียน ปัจจุบันชื่อ "โรงเรียนวัดหนองปาตอง (อัมพรรัฐประชาสรรค์)"

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธบูรพาชัย และรูปปั้นหลวงปู่สมบูรณ์ วัดหนองปาตองได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 อุโบสถหลังเก่าได้ถูกรื้อและได้ปรับพื้นที่กลายเป็นที่โล่ง วัดมีพระเกจิอาจารย์ที่สำคัญ คือ หลวงปู่สมบูรณ์ และหลวงพ่อจง ธัมมโชโต

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนองปาตอง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดหนองปาตอง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**บังสะเล็บ ศรไขว้** เป็นนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงตั้งแต่ยุคเวทีมวยสวนกุหลาบ เป็นนักมวยรุ่นเดียวกับบัว วัดอิ่ม และโพล้ง เลี้ยงประเสริฐ เป็นชาวกรุงเทพฯ เชื้อสายแขกชวา แต่เมื่อโตขึ้นเลี่ยงกฎหมายไทยไปอยู่ในบังคับของเนเธอร์แลนด์ เป็นนักมวยพระนครยุคแรกๆที่ขึ้นชกกับนักมวยหัวเมือง เป็นครูมวยของคณะลูกศร และเป็นผู้มีอิทธิพลในวงการมวยผู้หนึ่ง ถึงขั้นที่ บัว วัดอิ่ม เคยถูกผู้ใหญ่ที่สนับสนุนห้ามไม่ให้ชกกับบังสะเล็บ เพราะกลัวว่าถ้าชกชนะจะเป็นอันตราย

ในยุคเวทีท่าช้าง-หลักเมือง บังสะเล็บเคยชกกับแพ เลี้ยงประเสริฐ ครั้งหนึ่ง เหตุที่จะชกกันเพราะในวันเปรียบมวย เมื่อพบหน้ากัน บังสะเล็บเรียกนายโพล้ง และพี่น้องว่า "ไอ้ลาวอุตรดิตถ์" เพราะเห็นเป็นมวยบ้านนอก จึงเกิดการท้าทายจนตกลงขึ้นชกกัน ครั้งแรกบังสะเล็บชกกับนายฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ ปรากฏว่าเสมอกันไปแบบดุเดือด เมื่อเกิดการท้าทายกันอีก นายแพจึงขึ้นชก คู่นี้ชกกัน 2 ครั้ง ครั้งแรกเสมอกันแบบที่บังสะเล็บน่าแพ้ ครั้งที่ 2 บังสะเล็บจึงแพ้นายแพไปแบบเด็ดขาดส่วนในยุคเวทีมวยสวนสนุก สะเล็บยังคงขึ้นชกและมีชื่อเสียงโด่งดัง ใน พ.ศ. 2473 – 2474 ชกชนะ ทองดี โปละวะ ยัง หนุมาน เสมอกับแบตตลิง กิลโมร์ และแพ้คะแนน นิด ภู่ภิญโญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมพงษ์ แจ้งเร็ว. บัว วัดอิ่ม อดีตยอดมวยรัตนโกสินทร์ นักชก 5 แผ่นดินนามอุโฆษ. ศิลปวัฒนธรรม. ปีที่ 4 (3). มกราคม 2526. หน้า 84 - 89
2. ↑  สมพงษ์ แจ้งเร็ว. 5 ใบเถาแห่งอุตรดิตถ์ ศิษย์ร่วมสำนักพระยาพิชัยดาบหัก. ศิลปวัฒนธรรม. ปีที่ 5 (11). กันยายน 2527. หน้า 44 - 53
3. ↑  สมพงษ์ แจ้งเร็ว. ตำนานมวยมุสลิม. ศิลปวัฒนธรรม. ปีที่ 36 ฉบับที่ 4 กุมภาพันธ์ 2558 หน้า 138 - 155
**กระโถนฤๅษี** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Sapria*) เป็นสกุลพืชไม้ดอกจำพวกกาฝากหรือพืชเบียน ขึ้นอาศัยบนเถาองุ่นและพืชสกุลเครือเขาน้ำ (*Tetrastigma*) พืชสกุลนี้พบแค่ในป่าร้อนชื้นของเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ดอกของพืชสกุลกระโถนฤๅษีมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 20 ซม. มีสีแดงสว่างมีจุดสีเหลืองหรือขาว มีเพศเดียวและดอกเพศผู้และดอกเพศเมียอยู่แยกต้นกัน ดอกมี 10 กลีบซึ่งต่างจากญาติใกล้ชิดอย่างสกุลบัวผุด

มีสามชนิดในสกุล กระโถนพระฤๅษี *(S. himalayana)* พบในประเทศกัมพูชา, บางส่วนของประเทศจีน, ตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอินเดีย, ประเทศพม่า, ประเทศไทย และ ประเทศเวียดนาม ขณะที่ กระโถนนางสีดา *(S. poilanei)* พบในประเทศจีน, ประเทศกัมพูชา และประเทศไทย ชนิดที่ค้นพบใหม่ชนิดที่สาม กระโถนพระราม *(S. ram)* พบในประเทศไทยเท่านั้น

อ้างอิง
-------

* Griffith, Proc. Linn. Soc. Lond. 1: 216. 1844.
* *Sapria* in *Flora of China* 5: 271. 2003.
* *A rare root parasitic plant (Sapria himalayana Griffith.) in Namdapha National Park, northeastern India* in *Current Science*, Vol. 85, No. 12, 25 December 2003


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สกุลกระโถนฤๅษี**
**ปอรรัชม์** (/ปะ-ออน-รัด/) **ยอดเณร** (ชื่อเล่น: มิงค์) เป็นอดีตพิธีกร และนักการเมืองหญิงชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2522 เป็นบุตรคนกลางในบรรดาบุตรทั้ง 3 คน ของนายแพทย์ปิยเมธิ อดีตรองปลัดกรุงเทพมหานคร กับ มาณวิกา ยอดเณร (นามสกุลเดิม: เปมะวิภาต) อดีตผู้ประกาศข่าวช่อง 3

จบการศึกษาศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต เอกนาฏศิลป์ตะวันตก (บัลเล่ต์) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และครุศาสตรดุษฎีบัณฑิตจากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

มีผลงานเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์รายการต่าง ๆ ในสังกัดอาร์.เอส.โปรโมชั่น รวมทั้งแสดงในภาพยนตร์เรื่อง *ฝันติดไฟ หัวใจติดดิน* ในปี พ.ศ. 2540 และละครโทรทัศน์ชุด *พ่อ* ในปี พ.ศ. 2542 และเป็นครูสอนการเต้นรำ

นอกจากนี้แล้วยังเป็นอาจารย์ในคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

จากนั้นในต้นปี พ.ศ. 2548 ได้เข้าสู่แวดวงการเมือง จากการชักชวนของจณิสตา ลิ่วเฉลิมวงศ์ สมาชิกพรรคที่เคยอยู่ในแวดวงบันเทิงด้วยกันมา ด้วยการเป็นผู้สมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่เขต 5 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วยเขตปทุมวันและเขตราชเทวี สังกัดพรรคชาติไทย ในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 แต่ว่าไม่ได้รับการเลือกตั้ง แต่หลังจากนั้นก็ได้มีตำแหน่งเป็นรองโฆษกพรรค

จนกระทั่งในปลายปี พ.ศ. 2551 ในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2551 ซึ่งทางพรรคชาติไทยถูกศาลรัฐธรรมนูญตัดสินให้ยุบพรรคและตัดสิทธิ์ทางการเมืองกรรมการบริหารทั้งหมดเป็นเวลา 5 ปี ปอรรัชม์ก็เป็นหนึ่งในกรรมการผู้บริหารพรรคจึงถูกตัดสิทธิทางการเมืองในครั้งนั้นด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  มิ้ง - ปอรรัชม์ ยอดเณร
2. ↑  รายละเอียดวิทยานิพนธ์: นางสาวปอรรัชม์ ยอดเณร[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "อาจารย์ของสถาบันบางกอกแดนซ์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-30. สืบค้นเมื่อ 2011-08-06.
4. ↑  คณาจารย์ประจำภาควิชาวาทวิทยาและสื่อสารการแสดง
5. ↑  หมากเด็ด"ป๋าเติ้ง"! ส่ง"น้องมิ้งค์"ชน"ชมพูนุช" เขต 5 กทม. จากผู้จัดการออนไลน์
6. ↑  ""มิ้งค์-ปอรรัชม์ ยอดเณร"สาวเก่งขอโอกาสทำงานในสภาฯ จากผู้จัดการออนไลน์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2011-08-06.
7. ↑  เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน "ศิลปอาชา"สูญพันธุ์ หลังยุบชาติไทย เปิด109 กก.บริหาร "พปช.-ชาติไทย-มัชฌิมาฯ"ถูกเพิกสิทธิเลือกตั้ง จากมติชน
**พระสนมถัง** (จีน: 唐姬) หรือ **ถังจี๋** พระสนมเอกใน จักรพรรดิฮั่นเฉา หรือ หองจูเปียน จักรพรรดิองค์ที่ 13 แห่ง ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก

ในวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 189 ตั๋งโต๊ะ ซึ่งดำรงตำแหน่งอุปราชได้ทำการปลดจักรพรรดิฮั่นเฉาลงจากราชบัลลังก์และถูกกักอยู่ในพระตำหนักทำให้พระสนมถังต้องถูกปลดไปด้วย

อดีตจักรพรรดิฮั่นเฉาถูกวางยาพิษสิ้นพระชนม์ในพระตำหนักเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 190 โดยฝีมือของ ลิยู กุนซือและลูกเขยของตั๋งโต๊ะตามคำสั่งของตั๋งโต๊ะส่วนอดีตพระสนมถังรอดชีวิตและได้กลับไปยังบ้านเดิมของพระองค์ซึ่ง ถังเหมา พระบิดาของพระองค์ได้บังคับให้แต่งงานใหม่แต่พระนางได้ปฏิเสธไปเนื่องจากพระนางได้ให้สัญญาไว้กับอดีตจักรพรรดิ

ใน ค.ศ. 193 ปีต่อมาหลังจากการเสียชีวิตของตั๋งโต๊ะ ลิฉุย อดีตขุนศึกของตั๋งโต๊ะได้ยกกองทัพเข้ายึดอำนาจในราชสำนักที่ ฉางอัน และได้ยกกองทัพมาที่บ้านเกิดของอดีตพระสนมและพยายามจะฉุดคร่าอดีตพระสนมถังเพื่อให้มาเป็นอนุภรรยา (เมียน้อย) แต่พระนางได้ปฏิเสธไปเมื่อ กาเซี่ยง ทราบเรื่องจึงได้นำความขึ้นกราบทูล จักรพรรดิฮั่นเซี่ยน หรือ พระเจ้าเหี้ยนเต้ ให้ทราบพระเจ้าเหี้ยนเต้จึงมีรับสั่งให้เชิญอดีตพระสนมถังมาที่พระราชวังและไปที่พระราชสุสานของอดีตจักรพรรดิฮั่นเฉาพร้อมกับได้มีพระราชโองการสถาปนาอดีตพระสนมถังขึ้นเป็น **พระราชินีแห่งหงหนง** (จีน: 弘農王妃) และหลังจากนั้นพระนางก็มิได้มีบทบาทอีกเลย

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
นโยบายที่อาจใช้เพื่อควบคุมอัตราดอกเบี้ยระยะสั้นหรือปริมาณเงิน
**นโยบายการเงิน** (อังกฤษ: monetary policy) เป็นนโยบายที่องค์การเงินตรา (monetary authority) ใช้เพื่อควบคุมอัตราดอกเบี้ยที่ใช้เงินสำหรับการกู้ยืมระยะสั้นมาก หรือปริมาณเงิน ซึ่งมักเป็นความพยายามเพื่อลดเงินเฟ้อหรืออัตราดอกเบี้ย เพื่อประกันเสถียรภาพราคาและความเชื่อมั่นทั่วไปในคุณค่าและเสถียรภาพของเงินตราของประเทศ

นโยบายการเงินเป็นการดัดแปลงปริมาณเงิน คือ "การพิมพ์" เงินเพิ่ม หรือลดปริมาณเงินโดยเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยหรือถอนเงินสำรองส่วนเกิน ทั้งนี้ ต่างจากนโยบายการคลัง ซึ่งอาศัยการเก็บภาษีอากร การใช้จ่ายภาครัฐและการกู้ยืมภาครัฐ เพื่อจัดการปรากฏการณ์วัฏจักรธุรกิจ เช่น ภาวะเศรษฐกิจถดถอย

นอกจากนี้นโยบายการเงินปกติยังมีส่วนต่อเสถียรภาพของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) การลดและคงการว่างงานให้ต่ำ และเพื่อคงอัตราแลกเปลี่ยนกับเงินตราสกุลอื่นที่ทำนายได้

ขยายตัวหรือหดตัว
----------------

นโยบายการเงินแบ่งได้เป็นนโยบายแบบขยายตัวหรือหดตัว

นโยบายขยายตัวเกิดขึ้นเมื่อองค์การเงินตราใช้วิธีการกระตุ้นเศรษฐกิจ รักษาอัตราดอกเบี้ยระยะสั้นให้ต่ำกว่าอัตราปกติ หรือเพิ่มปริมาณเงินรวมในเศรษฐกิจเร็วกว่าปกติ แต่เดิมใช้เพื่อพยายามลดการว่างงานระหว่างภาวะเศรษฐกิจถดถอยโดยการลดอัตราดอกเบี้ยด้วยหวังว่าเครดิตที่ถูกลงจะจูงใจให้ธุรกิจกู้ยืมเงินมากขึ้นและขยายกิจการ นโยบายนี้จะเพิ่มอุปสงค์มวลรวม ซึ่งจะเพิ่มการเติบโตทางเศรษฐกิจระยะสั้นที่วัดได้จาก GDP ที่เพิ่มขึ้น การเพิ่มเงินตราในการหมุนเวียน ปกติจะลดค่าของเงินตราเมื่อเทียบกับเงินตราสกุลอื่น ซึ่งผู้ซือต่างประเทศจะสามารถซื้อสินค้าและบริการด้วยเงินตราของตนได้มากขึ้นในประเทศที่มีค่าเงินอ่อนตัวลง

นโยบายหดตัวเป็นการคงอัตราดอกเบี้ยระยะสั้นให้ต่ำกว่าปกติ ชะลอการเติบโตของปริมาณเงิน หรือลดปริมาณเงินในระบบเพื่อชะลอการเติบโตทางเศรษฐกิจระยะสั้นและลดเงินเฟ้อ นโยบายแบบหดตัวอาจทำให้การว่างงานเพิ่มขึ้นและลดการกู้ยืมและใช้จ่ายของผู้บริโภคและธุรกิจ ซึ่งอาจทำใหเกิดภาวะเศรษฐกิจถดถอยได้หากใช้เข้มงวดเกินไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jahan, Sarwat. "Inflation Targeting: Holding the Line". International Monetary Funds, Finance & Development. สืบค้นเมื่อ 28 December 2014.
2. ↑  "Monetary Policy". Federal Reserve Board. January 3, 2006.
3. ↑  Levy Yeyati, Eduardo; Sturzenegger, Federico (2010). "Monetary and Exchange Rate Policies". *Handbooks in Economics*. Handbook of Development Economics. Vol. 5. pp. 4215–4281. doi:10.1016/B978-0-444-52944-2.00002-1. ISBN 9780444529442.
4. ↑  Friedman, B.M. (2001). "Monetary Policy". *International Encyclopedia of the Social & Behavioral Sciences*. pp. 9976–9984. doi:10.1016/B0-08-043076-7/02257-9. ISBN 9780080430768.
5. ↑  Expansionary Monetary Policy: Definition, Purpose, Tools. The Balance.
6. ↑  Contractionary Monetary Policy: Definition, Examples. The Balance.

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* สเปน
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* ญี่ปุ่น
* เช็กเกีย

 |
| อื่น ๆ | 
* National Archives (US)

 |
**ปอล วิกตอร์ ฌูล ซีญัก** (ฝรั่งเศส: *Paul Victor Jules Signac*; 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1863 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1935) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศส ซีญักและฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอราร่วมกันพัฒนาลัทธิผสานจุดสี ซึ่งเป็นเทคนิคการสร้างภาพที่เป็นรากฐานของลัทธิประทับใจใหม่

ประวัติ
-------

ปอล ซีญักเกิดที่กรุงปารีสใน ค.ศ. 1863 เป็นบุตรของฌูล ฌ็อง-บาติสต์ ซีญักกับเอลออีซ อานาอิส-เออเฌนี ซีญัก (นามสกุลเดิม เดอดง) เมื่ออายุได้ 18 ปี ซีญักหันเหความสนใจจากสถาปัตยกรรมมาเป็นจิตรกรรมหลังได้ชมภาพของโกลด มอแน หลังจากนั้นเขาเดินทางไปตามเมืองชายฝั่งของยุโรปเพื่อวาดภาพทิวทัศน์ ใน ค.ศ. 1884 ซีญักพบกับมอแนและเซอรา และรู้สึกประทับใจในวิธีการวาดด้วยจุดสีของเซอรา จนละทิ้งการวาดด้วยฝีแปรงหยาบแบบลัทธิประทับใจและหันมาทดลองวาดด้วยจุดสี ในปีเดียวกัน ซีญัก, เซอรา, อาลแบร์ ดูว์บัว-ปีแย และออดีลง เรอดงก่อตั้งสมาคมศิลปินอิสระ เพื่อเปิดโอกาสให้ศิลปินแสดงผลงานได้โดยไม่มีคณะกรรมการตัดสินและรางวัล ใน ค.ศ. 1886 เฟลิกซ์ เฟเนอง นักวิจารณ์ชาวฝรั่งเศสคิดค้นคำว่าลัทธิประทับใจใหม่ เพื่อนิยามกลุ่มจิตรกรผู้ใช้เทคนิคผสานจุดสี หลังได้ชมภาพ *บ่ายวันอาทิตย์บนเกาะลากร็องด์ฌัต* ของเซอราที่จัดแสดงในงานนิทรรศการของสมาคมศิลปินอิสระ

หลังเซอราเสียชีวิตใน ค.ศ. 1891 ซีญักเริ่มห่างหายจากการวาดภาพและหันไปเขียนบทความเกี่ยวกับอนาธิปไตยและวิจารณ์เหตุการณ์แดรฟุส ถึงแม้ในช่วงบั้นปลายจะผลิตผลงานไม่มากนัก แต่ซีญักยังคงส่งผลงานเข้าร่วมนิทรรศการศิลปะอยู่เสมอ ๆ ระหว่างที่ดำรงตำแหน่งประธานสมาคมศิลปินอิสระใน ค.ศ. 1908 จนถึงเสียชีวิต ซีญักให้การสนับสนุนผลงานแนวบาศกนิยมและคติโฟวิสต์ และยังส่งเสริมศิลปินรุ่นใหม่ เช่น อ็องรี มาติส ผู้ซึ่งได้รับอิทธิพลจากซีญักในช่วงแรกของการวาดภาพ

ด้านชีวิตส่วนตัว ซีญักแต่งงานกับแบร์ต รอแบล็ส ผู้เป็นญาติห่าง ๆ ของกามีย์ ปีซาโรใน ค.ศ. 1892 ก่อนที่ใน ค.ศ. 1913 เขาจะแยกไปอยู่กินกับฌาน แซลแมร์แซม-เดกร็องฌ์และมีบุตรด้วยกัน 1 คน ซีญักเสียชีวิตจากภาวะพิษเหตุติดเชื้อที่กรุงปารีสใน ค.ศ. 1935

ผลงานบางส่วน
------------

* Snow, Boulevard de Clichy, Paris (ค.ศ. 1886)*Snow, Boulevard de Clichy, Paris* (ค.ศ. 1886)
* Cassis, Cap Lombard, Opus 196 (ค.ศ. 1889)*Cassis, Cap Lombard, Opus 196* (ค.ศ. 1889)
* Portrait of Félix Fénéon (ค.ศ. 1890)*Portrait of Félix Fénéon* (ค.ศ. 1890)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Paul Signac". *Britannica.com*. สืบค้นเมื่อ August 12, 2019.
2. ↑  "Paul Signac - Biography". *The Famous People*. สืบค้นเมื่อ August 12, 2019.
3. ↑  "Paul Signac". *Sotheby's*. สืบค้นเมื่อ August 12, 2019.
4. ↑  Ruhberg Kark, Art of the 20th Century Benedikt Taschen Verlag GMBH 1998 ISBN 3-8228-4089-0
5. ↑  "Société des Artistes Indépendants". *www.artistes-independants.fr*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2019-08-11.
6. ↑  Hutton, John G. (2004). *Neo-Impressionism and the Search for Solid Ground: Art, Science, and Anarchism in Fin-de-siecle France*. Baton Rouge, Louisiana: Louisiana State University Press. ISBN 0-8071-1823-0.
7. ↑  "Paul Signac". *Encyclopedia.com*. สืบค้นเมื่อ August 12, 2019.
8. ↑  Oxford Art Online, "Henri Matisse"
9. ↑  "Paul Signac". *New World Encyclopedia*. สืบค้นเมื่อ August 12, 2019.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ **ปอล ซีญัก**
* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปอล ซีญัก
**วัดจุฬาจินดาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงกาสาม อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี

วัดจุฬาจินดารามสร้างเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2509 โดยมีนายเสน่ห์ ดวงหิรัญ เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด ในที่ดินของนายจันทร์ นางเป้า สุขเกษม ซึ่งต่อมา นางละมูล ปิ่นวิเศษได้กรรมสิทธิ์ และยกให้สร้างวัด แต่เดิมนั้นวัดนี้ได้สร้างขึ้นมาประมาณกว่า 30 ปี ในที่ดินของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ตั้งอยู่ ณ หมู่ที่ 1 ตำบลบึงชำอ้อ ห่างจากที่ตั้งปัจจุบันประมาณ 3 เส้น มีนามว่า **วัดโกฏฐาจินดาราม** และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดจุฬาจินดาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2511

ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัด ได้แก่ พระแม่ธรณีหินทรายสูง 9.50 เมตร มีสรีระที่ยังคงไม่เน่าเปื่อยของหลวงปู่ผิด เมมวณโณ อดีตเจ้าอาวาสมรณะเมื่อ พ.ศ. 2544 และหลวงพ่อโสธรองค์ใหญ่ที่สุดในโลก ประชาชนยังมากราบไหว้ขอพร ขอโชคลาภต่อไอ้ไข่นุ้ย โดยมักนำน้ำแดง ประทัดมาจุดถวาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดจุฬาจินดาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด จังหวัดปทุมธานี" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-02-15.
3. ↑  "วัดจุฬาจินดาราม". องค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี.
4. ↑  กำพล วงศ์สุทธา (9 สิงหาคม 2563). "ปทุมธานี ประชาชนแห่กราบไหว้ขอพรหลวงพ่อโสธร ทองเหลือง วัดจุฬาจินดารามคลอง9 องค์ใหญ่ที่สุดในโลก". บริคอินโฟ. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
5. ↑  "ไอ้ไข่นุ้ยวัดจุฬาจินดาราม หนองเสือ ให้โชคชาวบ้านมาหลายงวดติดแล้ว". สยามรัฐออนไลน์. 14 มีนาคม 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**ปลากระดี่มุก** ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Trichopodus leerii* ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) มีรูปร่างคล้ายปลากระดี่หม้อ (*T. trichopterus*) ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน แต่กระดี่มุกมีลำตัวกว้างกว่าเล็กน้อย ครีบหลัง ครีบหาง และครีบก้นมีขนาดใหญ่และมีก้านครีบอ่อนยาวเป็นเส้นริ้ว ลำตัวสีเงินจาง มีแถบสีดำจางพาดยาวไปถึงโคนครีบหาง ท้องมีสีส้มหรือสีจาง และมีจุดกลมสีเงินมุกหรือสีฟ้าเหลือบกระจายไปทั่ว อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ ครีบท้องเป็นสีส้มสดหรือสีเหลือง

มีความยาวเต็มที่เฉลี่ย 10-12 เซนติเมตร

มีพฤติกรรมมักอาศัยอยู่เป็นคู่หรือกลุ่มเล็ก ๆ ในแหล่งน้ำที่มีค่าของน้ำมีความเป็นกรด (pH) ต่ำกว่าค่าของน้ำปกติ (ต่ำกว่า 7.0) เช่น ในป่าพรุ เป็นต้น

เป็นปลาจำพวกปลากระดี่ที่พบในธรรมชาติได้น้อยที่สุดในประเทศไทย โดยจะพบในเฉพาะพื้นที่ภาคกลางและภาคใต้ตอนล่างเท่านั้น

นิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม โดยเฉพาะในตู้ไม้น้ำ เป็นปลาที่สามารถเพาะพันธุ์ในสถานที่เลี้ยงได้ และมีการแข่งขันประกวดความสวยงามอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Vidthayanon, C. 2012. *Trichopodus leerii*. In: IUCN 2013. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2. <www.iucnredlist.org>. Downloaded on 09 April 2014.
2. ↑  หน้า 16 เกษตร, *เสริมความสวยงามให้กระดี่มุก*. "สัตว์สวย ป่างาม" โดย ทวีศักดิ์ ชัยเรืองยศ. **เดลินิวส์**ฉบับที่ 21,478: วันเสาร์ที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ขึ้น 1 ค่ำ เดือน 9 ปีชวด

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลากระดี่มุก


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Trichopodus leerii***
**วัดจ์โมส** เป็นเจ้าชายอียิปต์โบราณของราชวงศ์ที่สิบแปด เป็นพระราชโอรสของฟาโรห์ทุตโมสที่หนึ่ง

พระประวัติ
----------

พระองค์อาจจะประสูติมาเมื่อไม่กี่ปีก่อนที่พระบิดาของพระองค์จะเสด็จขึ้นครองราชย์ พระองค์มีพระเชษฐาพระนามว่าอเมนโมส ถ้ามันเป็นเรื่องที่แน่นอนว่าพระมารดาของพระองค์เป็นใคร ถ้าพระองค์แต่ในพระมเหสีเอกพระนางอาโมส พระองค์เป็นพี่น้องของฟาโรห์แฮตเชปซุตและเจ้าหญิงเนเฟรูบิติ ในทางตรงกันข้ามเจ้าชายวัดจ์โมสอาจจะเป็นพระราชโอรสที่ประสูติแต่ในพระมเหสีรองพระนางมุทโนเฟรต และเป็นพระอนุชาของฟาโรห์ทุตโมสที่สอง

วัดจ์โมส ปรากฎอยู่ในภาพสลักใน El-Kab สุสานของพระองค์และครูสอนพิเศษของอเมนโมส พระบิดาของวัดจ์โมส และเจ้าชายอีกคนหนึ่งชื่อ ราโมส ถูกกล่าวถึงเทวสถานในธีบส์ พระศพของฟาโรห์ทุตโมสที่หนึ่งและมีพระราชินีมุทโนเฟรตยังรวมอยู่ด้วย เทวสถานแห่งนี้อาจถูกสร้างขึ้นในสมัยฟาโรห์ทุตโมสที่สอง ในเทวสถานมีรูปปั้นของพระนางมุทโนเฟรต สันนิษฐานได้ว่าพระองค์เป็นพระมารดาของพระองค์

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Aidan Dodson & Dyan Hilton: The Complete Royal Families of Ancient Egypt. Thames & Hudson, 2004, ISBN 0-500-05128-3 pp.130-131,140
2. ↑  Tyldesley, Joyce. Chronicle of the Queens of Egypt. Thames & Hudson. 2006, p. 91, ISBN 0-500-05145-3
**ปลากระสูบสาละวิน** ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Hampala salweenensis* อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) รูปร่างคล้ายปลากระสูบขีด (*H. macrolepidota*) เพียงแต่ปลากระสูบสาละวิน จะมีแถบที่กลางลำตัว 3 แถบ มีความยาวเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร

เป็นปลาที่ถูกค้นพบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1993 และถูกอนุกรมวิธาน ในปี ค.ศ. 1994 โดยค้นพบที่แม่น้ำแม่สุรินทร์ ซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำปาย ในพื้นที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน ทางภาคเหนือของไทย เป็นปลาที่พบเฉพาะในลุ่มแม่น้ำสาละวินฝั่งไทยและพม่าแถบจังหวัดแม่ฮ่องสอนและจังหวัดกาญจนบุรีเท่านั้น เป็นปลาที่พบบ่อยในพื้นถิ่น

มีพฤติกรรมและนิสัยเหมือนปลากระสูบชนิดอื่นทุกอย่าง กล่าวคือ เป็นปลากินเนื้อ อาศัยอยู่รวมเป็นฝูง ชอบล่าเหยื่อตามผิวน้ำ

ปลากระสูบสาละวิน มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกเช่น "ปลากระสูบสามขีด" หรือ "ปลามุมหมาย" เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* ปลากระสูบขีด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Doi, A. and Y. Taki, 1994 - Japanese Journal of Ichthyology 40(4): 405–412
A new cyprinid fish, *Hampala salweenensis*, from the Mae Pai River system, Salween Basin, Thailand.
2. ↑  หนังสือ คู่มือปลาน้ำจืด โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (สำนักพิมพ์สารคดี, กรุงเทพ พ.ศ. 2547) ISBN 9744841486

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลากระสูบสาละวิน
Example of blending inheritance using the color of flowers to show how a species color variation would converge upon one color in relatively few generations if its offspring's color variations were truly bounded by the parent's colors.
แนวคิดว่าด้วย**การถ่ายทอดลักษณะแบบผสม** (อังกฤษ: blending inheritance) เป็นแนวคิดที่แพร่หลายในหมู่นักชีววิทยาจำนวนมากในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก่อนที่วิชาพันธุศาสตร์จะได้รับการพัฒนา มีลักษณะเป็นเพียงแนวคิดที่เชื่อกันทั่วไปมากกว่าจะเป็นทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ โดยเชื่อว่าลักษณะที่จะได้รับการถ่ายทอดมานั้นเกิดจากการสุ่มผสมระหว่างลักษณะสุดขั้วทั้งสองในรุ่นพ่อแม่ เช่นความสูงของคนคนหนึ่งที่มีพ่อแม่คนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ยจะอยู่ระหว่างความสูงของพ่อแม่เสมอ ดังนั้นจึงเป็นข้อจำกัดของแนวคิดนี้ เนื่องจากหากเป็นจริง ขอบเขตความสูงของคนในแต่ละรุ่นย่อมแคบลงเรื่อยๆ จนถึงรุ่นหนึ่งความสูงของแต่ละคนจะแทบไม่ต่างกัน สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในสปีชีส์หนึ่งๆ จะมีลักษณะที่ขมวดรวมเข้าหาจนแทบจะเหมือนกัน ดังนั้นกล่าวได้ว่า "แนวคิดการถ่ายทอดลักษณะแบบผสมนั้นเข้าไม่ได้กับความเป็นจริงที่เห็นชัดแจ้ง ถ้าความแตกต่างจะค่อยๆ หายไปจริง แต่ละรุ่นที่ผ่านไปก็ควรจะมีลักษณะเหมือนกันมากกว่ารุ่นก่อน จนถึงตอนนี้คนทุกคนก็ควรจะมีหน้าตาเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยนเหมือนโคลนกันมาไปแล้ว"

นอกจากนี้แนวคิดนี้ยังไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมลักษณะบางอย่างที่ไม่พบมาหลายรุ่นกลับพบขึ้นมาได้ในรุ่นถัดมาโดยไม่เปลี่ยนแปลง เช่นการมีตาสีฟ้าและผมสีบลอนด์ ซึ่งอาจไม่พบเลยในครอบครัวหลายต่อหลายรุ่น จนมีพ่อแม่ที่มีผมและตาสีเข้มแต่งงานกันมีลูกผมบลอนด์ตาสีฟ้า ซึ่งไม่อาจเป็นไปได้หากถือตามแนวคิดการถ่ายทอดลักษณะแบบผสม

อ้างอิง
-------

  

1. ↑  "blending inheritance is incompatible...with obvious fact. If it were really true that variation disappeared, every generation should be more uniform than the previous one. By now, all individuals should be as indistinguishable as clones." Dawkins, Richard, The Guardian, Saturday 8 February 2003
**วัดชมโพธยาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโสธร อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดชมโพธยารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2523 โดยพระครูปลัดสุโพธิ์ จันทาโภ ที่ได้รับการถวายที่ดินจากสองสามีภรรยาคือนายชม และนางเยี่ยม ทองคำเปลว จำนวน 12 ไร่เศษ เดิมเป็นสำนักสงฆ์ชื่อ **สำนักสงฆ์พุทธคยานุสรณ์** แต่ในเวลาต่อมาก็มีการสร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ อุโบสถ และสังเวชนียสถานจำลองทั้ง 4 แห่ง แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2544 ได้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2545 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2548

สังเวชนียสถานจำลอง ประกอบด้วย อุทยานลุมพินีสถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้า มีวิหารมายาเทวี ภายในเป็นที่ตั้งของรูปปั้นหินแกะสลักของพระนางสิริมหามายา พุทธคยาเจดีย์ซึ่งภายในองค์เจดีย์เป็นที่ประดิษฐานของพระพุทธรูปหลายองค์ เจดีย์ปฐมเทศนามีลักษณะเป็นรูปบาตรคว่ำที่เรียกว่า ธัมเมกขสถูป สีแดงอิฐ และมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่รอบ ๆ และสถานที่ปรินิพพาน เป็นโดมขนาดใหญ่ ด้านในประดิษฐานพระพุทธรูปปางไสยาสน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดชมโพธยาราม". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดชมโพธยาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดชมโพธยาราม วัดสวย ฉะเชิงเทรา ที่เที่ยวใกล้กรุงเทพ สักการะสังเวชนียสถานจำลอง".
**การถ่างขยายหลอดเลือดหัวใจ** (อังกฤษ: percutaneous coronary intervention, ย่อ: PCI) เป็นหัตถการที่มิใช่การผ่าตัดใช้เพื่อรักษาการตีบแคบของหลอดเลือดหัวใจซึ่งพบในโรคหลอดเลือดหัวใจ เริ่มจากการเข้าถึงกระแสเลือดผ่านหลอดเลือดแดงต้นขาหรือข้อมือ แล้วใช้หลอดสวนหลอดเลือดหัวใจเพื่อดูหลอดเลือดทางภาพรังสีเอกซ์ หลังจากนั้น นักหทัยวิทยาปฏิบัติรักษาสามารถศัลยกรรมตกแต่งหลอดเลือดหัวใจ (coronary angioplasty) โดยใช้หลอดสวนบอลลูนซึ่งมีการสอดบอลลูนปล่อยลมเข้าไปในหลอดเลือดแดงที่อุดตันแล้วสูบลมเข้าเพื่อบรรเทาการตีบแคบ สามารถอุปกรณ์บางอย่างเช่น ดลวด (stent) เพื่อถ่างหลอดเลือดให้เปิด นอกจากนี้ หัตถการอื่น ๆ อีกจำนวนหนึ่งก็สามารถทำได้เช่นกัน

PCI ปฐมภูมิเป็นการใช้ PCI อย่างรีบด่วนมากในผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีหลักฐานหัวใจเสียหายรุนแรงบนภาพคลื่นไฟฟ้าหัวใจ (MI ชนิด ST ยก) นอกจากนี้ PCI ยังใช้ในผู้ป่วยหลังเกิดกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดแบบอื่นหรืออาการปวดเค้นไม่เสถียร ซ่ึ่งมีความเสี่ยงสูงต่อการเกิดอาการเพิ่ม สุดท้าย PCI อาจใช้ในผู้ป่วยอาการปวดเค้นเสถียรโดยเฉพาะอย่างยิ่งหากใช้ยาควบคุมอาการได้ยาก PCI เป็นทางเลือดของการปลูกถ่ายทางเลี่ยงหลอดเลือดหัวใจ (coronary artery bypass grafting) ซึ่งเลี่ยงหลอดเลือดที่ตีบตันโดยใช้หลอดเลือดปลูกถ่ายจากตำแหน่งอื่นในร่างกาย ในบางกรณี (เช่น มีการอุดกั้นมาก หรือมีโรคพื้นเดิมเบาหวาน) CABG อาจให้ผลดีกว่า

ศัลยกรรมตกแต่งหลอดเลือดหัวใจริเริ่มครั้งแรกในปี 1977 โดยอันเดรอัส กรูเอนท์ซิกในประเทศสวิสเซอร์แลนด์
**วัดชัยภูมิ** หรือ **วัดสะพานถ่าน** โบราณสถานประเภทวัดร้างซึ่งตั้งอยู่ที่ ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ประวัติ
-------

วัดชัยภูมิไม่ปรากฏหลักฐานทางด้านเอกสารเกี่ยวกับประวัติการสร้าง โดยวัดชัยภูมิได้ปรากฏชื่อ *พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)* ว่าเป็นวัดที่เจ้ายี่พระยา พระราชโอรสองค์รองของสมเด็จพระอินทราชา ได้มาตั้งทัพเพื่อเตรียมทำสงครามกลางเมืองแย่งชิงราชบัลลังก์กับ เจ้าอ้ายพระยา ผู้เป็นพระเชษฐาซึ่งตั้งทัพอยู่ที่วัดพลับพลาชัย ก่อนจะทำกระทำยุทธหัตถีและสิ้นพระชนม์บนคอช้างพร้อมกันที่เชิงสะพานป่าถ่าน ทำให้เจ้าสามพระยา ผู้เป็นพระอนุชาของทั้งสองพระองค์ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2

หลังจากนั้นวัดชัยภูมิก็ได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ 2 ครั้งในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนกลางและตอนปลายจนกระทั่งถูกเพลิงเผาทำลายจนกลายเป็นวัดร้างในคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ปัจจุบันวัดชัยภูมิได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดยกรมศิลปากร เมื่อปี พ.ศ. 2484 และทางกรมศิลปากรได้ทำการขุดแต่งและบูรณะปฏิสังขรณ์จนอยู่ในสภาพดังที่เห็นในปัจจุบันเมื่อปี พ.ศ. 2538

สิ่งก่อสร้างภายในวัด
--------------------

ภายในวัดประกอบด้วยเจดีย์ประธานทรงกลมบนเรือนธาตุผัง 8 เหลี่ยม มีทางเข้าสู่ครรภคูหาด้านตะวันออก รูปแบบเจดีย์มีความคล้ายคลึงกับกับเจดีย์ประจำมุมบนฐานไพทีวัดราชบูรณะ ภายหลังการขุดแต่งโบราณสถานภายในวัดโดยกรมศิลปากร เมื่อปี พ.ศ. 2538 พบว่าเป็นวัดที่ได้รับการสร้างขึ้นมาแล้วตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนกลาง และได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ในสมัยอยุธยาตอนปลาย

อ้างอิง
-------

1. ↑   วัดชัยภูมิ
2. ↑  "วัดชัยภูมิ". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**วัดชยาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดไชยา อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดชยาราม เดิมเรียกว่า **วัดศาลาทึง** ไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้างและสร้างเมื่อใด สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1320 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1805 เป็นวัดในสมัยศรีวิชัย ตั้งอยู่ในชุมชนโบราณซึ่งมีคลองไชยาไหลผ่าน ซึ่งแต่เดิมเป็นแม่น้ำสายใหญ่พอที่เรือบรรทุกสินค้าเข้าไปขายได้ถึงตลาดไชยา

โบราณสถานและโบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเดิมที่สร้างด้วยไม้ทั้งหลัง ยาว 6 เมตร กว้าง 10 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปศิลาทรายแดงเป็นพระประธาน ต่อมาภายหลังได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ทดแทนอุโบสถหลังเดิม มีประติมากรรม เทวรูปพระวิษณุสี่กร สุริยเทพหิน พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรหิน แท่นโยนิ สระน้ำโบราณ และใบเสมาสลักจากศิลาทรายแดง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศาลาทึง (วัดชยาราม)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดชยาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "การศึกษาวิเคราะห์ศิลปะบนใบเสมาของวัด ในบริเวณแหล่งชุมชนโบราณ พื้นที่อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี" (PDF). p. 35.