recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ปลาซิวใบไผ่ใหญ่** (อังกฤษ: Giant danio; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Devario aequipinnatus*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกปลาซิว ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

มีลำตัวแบนข้าง นัยน์ตากลมโต ปากเฉียงขึ้น ครีบหลังมีฐานยาวอยู่หน้าครีบก้น มีก้านครีบแขนง 14-15 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 15-17 ก้าน ครีบหางเว้าไม่ลึกมากนัก มีเส้นข้างลำตัวสมบูรณ์ มีสีพื้นลำตัวสีเหลืองจาง ๆ มีแถบสีฟ้าพาดยาวตามลำตัวและลายสีเหลือง 2-3 ลายทับอยู่บนแถบสีฟ้า ก้านครีบหางบางส่วนมีแถบสีดำ

มีขนาดโตเต็มที่ได้ถึง 12.5 เซนติเมตร จัดเป็นปลาซิวขนาดใหญ่ พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่อินเดีย, เนปาล จนถึงอินโดนีเซีย ในประเทศไทยพบได้ในแหล่งน้ำที่เป็นน้ำตกหรือลำธารที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน, นครศรีธรรมราชและสุราษฎร์ธานี

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN
2. ↑  "*Devario aequipinnatus*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
3. ↑  หน้า 71, *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑* โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-00-8701-9

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Devario aequipinnatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เก็บถาวร 2012-07-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Devario aequipinnatus ที่วิกิสปีชีส์
**อุโฆษ จันทร์เรือง** เกิดเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2469 ที่จังหวัดอุทัยธานี เป็นนักแสดงชาวไทย

เขาเป็นบุตรคนที่ 8 ของครอบครัว ได้แสดงในละครเรื่อง *เงือกน้อย* ขณะวัยเพียง 3 ขวบ เขารักในด้านดนตรีและการแสดงมาตั้งแต่เด็ก ในขณะที่เรียนชั้นประถม เขาสามารถเล่นเครื่องดนตรีได้หลายชนิดและต่อเพลงโหมโรงกลอน เพลงกลองโหมโรงได้อย่างชำนาญ บิดาจึงฝากบุตรชายไว้กับ ฯพณฯ หลวงวิจิตรวาทการ อธิบดีกรมศิลปากร เข้าเรียนโรงเรียนศิลปากร จนจบชั้น ม.6 จากนั้นได้ศึกษาต่อที่โรงเรียนเตรียมธรรมศาสตร์ ด้วยบิดาหวังว่าจะเป็นนักกฎหมายตามสายทางของตระกูล แต่เขากลับเลือกเส้นทางงานแสดงและขับร้อง 

ในปี พ.ศ. 2488 กุมุท จันทร์เรือง (พี่ชายต่างมารดา) กับ ลัดดา สารตายน ร่วมกันจัดตั้งคณะละคร โดยนำผลงานของหลวงบุณยมานพพาณิชย์เรื่อง *ผกาวดี* มาดัดแปลง โดยมอบหมายให้อุโฆษแสดงเป็นตัวเอกที่ชื่อ ศตานนท์ เขาได้แสดงความสามารถในการขับร้องเพลงและการแสดงจนหลวงบุณยมานพพาณิชย์ยกย่องเขาว่ามีอนาคนอันรุ่งโรจน์ทั้ง 2 ทางอย่างแน่นอน

หลังจากนั้นเขาแสดงในละครเวทีเรื่อง *มนต์นาคราช*, *ชายชาติชั่ว* (ต่อมาใช้ชื่อ *ขวัญชีวิต*) สร้างจากบทละครดัดแปลงของเฟอเรงค์ โมลนาร์ หลังจากนั้นสุวัฒน์ วรดิลกได้วางตัวให้เขามารับบทพระเอกใน *จำพราก* แต่ก็ระงับไปเพราะนายทุนประสบปัญหา

อุโฆษมีโอกาสแสดงภาพยนตร์เรื่อง *Dead Man's Voice* (พ.ศ. 2495) ของบริษัทยูไนเต็ดอาร์ติสต์ เป็นภาพยนตร์ที่มีนักแสดงไทยและพูดภาษาไทย โดยมีสตูดิโอจากอเมริกาเป็นผู้ออกทุนสร้าง หนังเจรจากการจัดจำหน่ายและเปิดฉายอย่างเงียบมากในเมืองไทย นอกจากละครเวทีแล้ว เขายังเป็นพระเอกละครวิทยุ มีผลงานเด่นคือ *น้ำบ่อทราย* อันเป็นละครวิทยุของ กุมุท จันทร์เรือง

เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 จากอุบัติเหตุ ขณะขัยรถมอเตอร์ไซค์บนเส้นทางถนนบางกะปิ อุโฆษขับรถปะทะกับฝูงควายกว่า 100 ตัว และบางตัวขวิดเขา เขาเสียชีวิตด้วยวัยเพียง 30 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  วีระยศ สำราญสุขทิวาเวทย์. "นักแสดงนามอุโฆษ". *นิตยสารศิลปวัฒนธรรม* ฉบับที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2553 หน้า 26
ซิวหางกรรไกร พบบริเวณอ่างเก็บน้ำ ที่อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส โดยนายแพทย์วรกานต์ รุ่งประเสริฐ
**ปลาซิวหางกรรไกร** หรือ **ปลาซิวหางดอก** (อังกฤษ: Scissor-tailed rasbora, Three-lined rasbora) เป็นปลาซิวชนิดหนึ่ง ในสกุล *Rasbora*

มีรูปร่างเรียวยาว แบนข้าง ท่อนหางยาว ส่วนหลังโค้ง หัวโต นัยน์ตาโต ท้องใหญ่ ครีบใหญ่ เกล็ดตามลำตัวมีสีขาวเงินปนน้ำตาล หลังมีสีน้ำตาลปนดำ มีแถบสีดำตามลำตัว มีลายดำบนแฉกของครีบหาง หางแฉกเว้าคล้ายกรรไกรอันเป็นที่มาของชื่อ

จัดเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งในสกุลนี้ เนื่องจากสามารถโตเต็มที่ได้ 15 เซนติเมตร มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ กินพืชน้ำและแพลงก์ตอนสัตว์น้ำเป็นอาหาร รวมถึงแมลงขนาดเล็กด้วย ในประเทศไทยพบได้ที่ แม่น้ำเจ้าพระยา, แม่น้ำโขง และภาคใต้ ในต่างประเทศพบได้เรื่อยไปจนถึงคาบสมุทรมลายู, เกาะบอร์เนียว และเกาะสุมาตรา

เป็นปลาที่สามารถพบได้ทั่วไปในธรรมชาติ นิยมนำมาบริโภคกันในท้องถิ่นที่อาศัย และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะการเลี้ยงในตู้ไม้น้ำ

ปัจจุบัน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในที่เลี้ยง โดยการคัดเลือกพ่อแม่ปลาที่สมบูรณ์ จากนั้นจึงฉีดฮอร์โมนกระตุ้นให้แก่ปลาตัวผู้ และปล่อยทั้งคู่ผสมพันธุ์และวางไข่กันในตู้เลี้ยงหรือบ่อเพาะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 168 หนังสือสาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑ โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ พ.ศ. 2547 ISBN 974-00-8701-9
2. ↑  *เพื่อนเกษตร* รายการ, *เช้า-ข่าว 7 สี* ทางช่อง 7: พุธที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2555

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูล จาก Fishbase.org
**ปลาซิวตาเขียว** หรือ **ปลาซิวเขียว** (อังกฤษ: Yellow neon rasbora, Green neon rasboara; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Microdevario kubotai*) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกปลาซิว ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

มีลำตัวสั้นและแบนข้างมากกว่าปลาซิวทั่ว ๆ ไป ตามีขนาดกลมโต ไม่มีหนวด เกล็ดมีขนาดเล็กสีเงินแววาวอมเหลืองอ่อน ตามีสีเหลือบเขียวอ่อน ลำตัวค่อนข้างใส ครีบใส ครีบหางมีขอบสีคล้ำ

มีขนาดโดยทั่วไป 2-3 เซนติเมตร มีพฤติกรรมรวมตัวกันเป็นฝูงเล็ก ๆ ใกล้กับบริเวณผิวน้ำ โดยพบได้เฉพาะในลำธารในป่าดิบ ในบริเวณที่เป็นคุ้งน้ำใส เดิมทีเคยพบได้เฉพาะในพื้นที่จังหวัดระนองและตลอดจนภาคใต้ฝั่งอันดามันของไทย แต่ปัจจุบันได้มีการนำไปปล่อยในแม่น้ำแควน้อย, แม่น้ำซองกาเลีย และแม่น้ำกษัตริย์ อันเป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างไทยกับพม่า ในแถบจังหวัดตากและกาญจนบุรี ซึ่งปลาสามารถปรับตัวให้อาศัยอยู่ได้และขยายเผ่าพันธุ์ได้เองในธรรมชาติ
 

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในตู้ไม้น้ำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก fishbase.org (อังกฤษ)
2. ↑  หน้า 126, *คู่มือปลาน้ำจืด* โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-484-148-6
3. ↑  *Microdevario kubotai* (ไทย)
4. ↑  ปลาซิว, หน้า 97 *ปลาสำหรับตู้พรรณไม้น้ำ* คอลัมน์ Mini Fishes โดย อ๊อด Melanochromis / Apistoensis. นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 25 ปีที่ 2 กรกฎาคม 2012

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Microdevario kubotai***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เก็บถาวร 2013-07-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Microrasbora kubotai ที่วิกิสปีชีส์
อุโมงค์พระพุทธฉาย
**อุโมงค์พระพุทธฉาย** เป็นอุโมงค์ทางรถไฟลอด 1 ใน 8 แห่งของประเทศไทย และเป็นอุโมงค์เพียงแห่งเดียวในเส้นทางรถไฟสายชายฝั่งทะเลตะวันออก มีความยาวรองจากอุโมงค์ขุนตานเพียงแห่งเดียว ตัวอุโมงค์ยาว 1,197 เมตร ภายในเป็นผนังคอนกรีต รูปแบบก่อสร้างเป็นรูปเกือกม้า กว้าง 7 เมตร สูง 5.5 เมตร ใช้หมอนคอนกรีตและรางเชื่อม 100 ปอนด์ ตั้งอยู่ระหว่างสถานีรถไฟบุใหญ่ กับสถานีรถไฟวิหารแดง ในเขตตำบลพระฉาย อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี

การก่อสร้าง
-----------

อุโมงค์พระพุทธฉาย เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2536 แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537 ด้วยงบประมาณ 127.5 ล้านบาท เปิดใช้อย่างเป็นทางการใน**วันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2538**  นับเป็นอุโมงค์รถไฟลอดฝีมือคนไทยที่ยาวที่สุด

วันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 การรถไฟแห่งประเทศไทยได้ว่าจ้างให้บริษัท ไร้ท์ทันเน็ลลิ่ง จำกัด ดำเนินโครงการงานก่อสร้างอุโมงค์รถไฟทางคู่ "**อุโมงค์พระพุทธฉายแห่งที่สอง**" (ฉะเชิงเทรา-คลองสิบเก้า-แก่งคอย สัญญาที่ 2 ช่วงอุโมงค์พระพุทธฉาย) โดยเทคนิค New Austrian tunneling method (NATM)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติอุโมงค์ขุนตาน และการก่อสร้างอุโมงค์ขุนตาน" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2014-08-08. สืบค้นเมื่อ 2013-10-08.
2. ↑
3. ↑
4. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ อุโมงค์พระพุทธฉาย
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 14°24′41″N 101°00′33″E﻿ / ﻿14.411275°N 101.009106°E﻿ / 14.411275; 101.009106

| * ด
* ค
* ก
อุโมงค์รถไฟในประเทศไทย |
| --- |
| สายเหนือ | ปางตูบขอบ • เขาพลึง • ห้วยแม่ลาน • ขุนตาน |
| สายใต้ | ช่องเขา • บ่อฝ้าย (หัวหิน) |
| สายชายฝั่งทะเลตะวันออก | พระพุทธฉาย |
| สายอีสาน | เขาพังเหย |
| หมวดหมู่ |
**ปลาดุกมูน** ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Bagrichthys obscurus* อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagridae) มีส่วนหัวสั้น จะงอยปากเล็ก ตาเล็กมาก มีหนวดสั้น 4 คู่ คู่ที่อยู่ด้านล่างจะเป็นเส้นแบนบิดเป็นเกลียว ริมฝีปากเล็กเป็นจีบ ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย ส่วนหลังยกสูง ครีบหลังสูง ครีบไขมันยาวมาก ครีบหางเว้าลึก ครีบหลังยกสูงและครีบอกแข็งเป็นก้านแข็งปลายคม ตัวมีสีคล้ำหรือน้ำตาลอ่อน ด้านท้องสีจาง ปลาวัยอ่อนมีแถบเฉียงสีจางพาดขวางลำตัว ครีบสีจาง หางใส มีขนาดประมาณ 15 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุด 30 เซนติเมตร

พบชุกชุมในแม่น้ำสายใหญ่ ๆ ตั้งแต่แม่น้ำเจ้าพระยา, แม่น้ำบางปะกง, แม่น้ำโขง มีพฤติกรรมมักหากินบริเวณท้องน้ำที่มีน้ำขุ่น วางไข่ในฤดูฝน นิยมบริโภคด้วยการปรุงสด เนื้อมีรสชาติดี อร่อย มีราคาสูง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย

ปลาดุกมูน ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกว่า "ปลาแขยงหนู", "ปลาแขยงหมู", "ปลากดหมู" หรือ "ปลาแขยงดาน" เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 235. ISBN 974-00-8701-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาดุกมูน
**แมนูเชฮร์ โฆสรอแดด** (เปอร์เซีย: منوچهر خسروداد; 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2470 - 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522) เป็นนายทหารชาวอิหร่านที่ดำรงตำแหน่งยศพลตรี เขาเป็นผู้แสดงความจงรักภักดีต่อพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี, กษัตริย์องค์สุดท้ายของอิหร่านและเขาถูกประหารชีวิตในปี พ.ศ. 2522 นอกจากนี้เขาเป็นเป็นนักบินเฮลิคอปเตอร์ ประธานสหพันธ์ขี่ม้าแห่งอิหร่าน แชมป์บนหลังม้าและยังสนุกกับการเล่นสกีอีกด้วย เขายังเป็นผู้ก่อตั้งและผู้บัญชาการคนแรกของกองพลน้อยของกองกำลังพิเศษทางอากาศที่ 23 นอกจากนี้เขายังเคยศึกษาที่โรงเรียนทหาร American Defense Academy และโรงเรียนทหารแซ็ง-ซีร์ในฝรั่งเศสและสวิตเซอร์แลนด์นอกจากเขาพูดภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสได้คล่องแคล่วอีกด้วย

ระหว่างการปฏิวัติอิหร่าน ก่อนการล่มสลายของรัฐบาล เขาเชื่อว่าศาสนาไม่ควรเกี่ยวข้องกับการเมือง

แหล่งอ้างอิง
------------



1. ↑  Public Broadcasting Service – The Ten Days That Changed Iran
2. ↑  "Manuchehr Khosrodad: One Person's Story". *Abdorrahman Boroumand Center* (ภาษาอังกฤษ).
3. ↑  "Manouchehr Khosrowdad Obituary (2009) The Washington Post". *Legacy.com*.
4. ↑  "Cradle of Civilization - ppt download". *slideplayer.com*.
**วัดสโมสร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านหม่อมแช่ม ตำบลไทรใหญ่ อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันพระครูสถิตนันทสโมสร (วิเชียร กตปุญฺโญ) ซึ่งมีเชื้อสายมอญ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดสโมสรตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2460 โดยชาวมอญจากอำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ กับชาวมอญจากจังหวัดสมุทรสาคร ได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้น ชื่อว่า **วัดสโมสรศรัทธาราม** ภายหลังเจ้าคณะอำเภอบางบัวทองเห็นว่านามวัดยาวเกินไป จึงให้ตัดคำว่า "ศรัทธาราม" ออก เหลือเพียง "วัดสโมสร" ชาวบ้านเรียกว่า **วัดหม่อมแช่ม** หรือ **วัดคลองหนึ่ง** กล่าวกันว่า หม่อมแช่ม กฤดากร ได้จัดถวายที่ดิน 1 แปลง จำนวน 15 ไร่ ให้สร้างวัด

วัดสโมสรเป็นวัดมอญ มีเสาหงส์แสดงสัญลักษณ์ ยังคงใช้บทสวดมนต์และการทำสังฆกรรมทุกประเภทเป็นภาษามอญ มีกิจกรรมของชาวมอญในวันสงกรานต์ ได้แก่ การตักบาตรดอกไม้เข้าพรรษา การแห่หงส์ธงตะขาบ การปล่อยปลา การเล่นสะบ้าหนุ่มสาว และการแสดงมหรสพภาคกลางคืนเป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เปิดงาน "ประเพณีสงกรานต์ไทยรามัญ ประจำปี 2562"". สำนักงานจังหวัดนนทบุรี.
2. ↑  "วัดสโมสร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดสโมสร". กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "วัดสโมสร".[*ลิงก์เสีย*]
**ปลาซิวคาโลโครม่า** (อังกฤษ: Clown rasbora, Big-spot rasbora; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Rasbora kalochroma*) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกปลาซิว ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

ลำตัวเรียวยาวมีสีน้ำตาลแดง มีจุดเด่น คือ จุดวงกลมสีดำ 2 จุด โดยเฉพาะจุดหลังที่เป็นจุดขนาดใหญ่ 

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร จัดเป็นปลาซิวที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง พบกระจายพันธุ์บนแผ่นดินใหญ่ของคาบสมุทรมลายู เช่น รัฐเซอลาโงร์, ตรังกานู, ปะหัง, ซาราวัก และยะโฮร์ในมาเลเซีย และหมู่เกาะต่าง ๆ ในอินโดนีเซีย เช่น เกาะบอร์เนียว, สุมาตรา, จังหวัดกาลีมันตันตะวันออก และกาลีมันตันใต้

เป็นปลาที่อาศัยอยู่รวมเป็นฝูงในน้ำที่มีสภาพเป็นพรุ ที่มีเศษใบไม้และกิ่งไม้ร่วงอยู่ก้นพื้นน้ำ และปล่อยสารแทนนินออกมาทำให้สีของน้ำดูคล้ำ สภาพน้ำมีความเป็นกรดซึ่งอาจจะต่ำไปถึงขั้น 4 pH ได้ ซึ่งพื้นที่อาศัยในธรรมชาติในปัจจุบันกำลังถูกคุกคามจากการทำปาล์มน้ำมัน และสวนยางพารา

นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในตู้ไม้น้ำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  *ปลาซิวคาโลโครม่า*, โดย sakana san. คอลัมน์ Mini Fishes หน้า 90-92 นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 14 ปีที่ 2: สิงหาคม 2011

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Rasbora kalochroma* (อังกฤษ)
**วัดสุวรรณบำรุงราชวราราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดปทุมธานี แห่งที่ 9 ได้รับรางวัล วัดพัฒนาตัวอย่าง จากสำนักพุทธศาสนาแห่งชาติ และเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างที่มีผลงานดีเด่นปีพุทธศักราช 2560 พื้นที่ของวัดมีทั้งหมด 12 ไร่ 3 งาน 54 ตารางวา

วัดสุวรรณบำรุงราชวรารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2526

อุโบสถเริ่มก่อสร้างเมื่อ ปี พ.ศ. 2500 ผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิต เมื่อปี พ.ศ. 2528 ลักษณะเป็นโบสถ์ 2 ชั้น โดยปี พ.ศ. 2548 ได้ทำการเจาะประตูเข้าลอดอุโบสถ ทำพิธีเปิดลอดพระอุโบสถในวันวิสาขบูชา ในวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังสีน้ำมันบอกเล่าเรื่องราวพุทธประวัติของพระพุทธเจ้า ตั้งแต่ประสูติ ตรัสรู้ ปรินิพพาน ส่วนชั้นล่างมีบ่อเก็บน้ำฝนที่เก็บไว้ไม่ได้ใช้สอยเนื่องจากสมัยก่อนไม่มีทางลง เมื่อเจาะประตูลงไปได้จึงทำเป็นบ่อน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิขนาดใหญ่ มีความจุ 10,000 ลิตร ต่อมาพระครูสุวรรณวรการได้นำน้ำพระพุทธมนต์มาจากวัดต่าง ๆ 108 วัด มารวมเป็นบ่อน้ำมนต์ที่ใหญ่ที่สุด ปัจจุบันมีประชาชนจำนวนมาก มาลอดโบสถ์และนำน้ำมนต์ไป

ภายในวัดมีหลวงพ่อทันใจ พระพุทธรูปปางสมาธิกลางแจ้งหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว มีพระนอนปางปรินิพพานที่จำลองเท่าขนาดองค์จริงมาจากเมืองกุสินารา ประเทศอินเดีย เจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ที่อัญเชิญมาจากสมเด็จพระสังฆราชศรีลังกา จากสมเด็จพระญาณสังวรพระสังฆราชไทยและจากกระทรวงวัฒนธรรม มีเทวรูปขนาดใหญ่ เช่น พระพิฆเนศวร พระราหู พระพรหม จตุคามรามเทพ มีพิพิธภัณฑ์วัดสุวรรณบำรุงราชวราราม ตั้งอยู่ภายในชั้นล่างของศาลาการเปรียญของวัด ภายในจัดแสดงของใช้พื้นบ้าน และเครื่องมือเครื่องใช้ทางการเกษตร โดยเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับการทำนา อย่างไรก็ดีในปี พ.ศ. 2555 เกิดเพลิงไหม้ศาลาการเปรียญวอดทั้งหลัง ทำให้ข้าวของในพิพิธภัณฑ์ทั้งหมดเสียหาย วัดจึงจำเป็นต้องปิดพิพิธภัณฑ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "อุโบสถวัดสุวรรณบำรุงราชวราราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดสุวรรณบำรุงราชวราราม ลำลูกกา ปทุมธานี".
3. ↑  "พิพิธภัณฑ์วัดสุวรรณบำรุงราชวราราม". พิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย.
**วัดส้ม** เป็นโบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ติดกับคลองท่อ (คลองฉะไกรใหญ่) ทางด้านทิศตะวันตกในตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ไม่ปรากฏหลักฐานทางด้านเอกสารเกี่ยวกับประวัติการสร้างวัดส้ม แต่จากรูปแบบทางสถาปัตยกรรมและลวดลายทางศิลปกรรมของปรางค์ เชื่อว่าเป็นศิลปะอยุธยาตอนต้น ช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 18 ถึงราวปลายพุทธศตวรรษที่ 19 ซึ่งเก่ากว่าปรางค์องค์อื่นในสมัยอยุธยาตอนต้น เช่น พระปรางค์องค์เล็กที่วัดมหาธาตุ (พ.ศ. 1917) และวัดราชบูรณะ (พ.ศ. 1967) เล็กน้อย

ปรางค์เป็นปรางค์ก่ออิฐขนาดย่อมตั้งอยู่บนฐานเตี้ย เครื่องประดับชั้นหลังคาได้กลายรูปเป็นกลีบขนุนอย่างสมบูรณ์ มีลวดลายปูนปั้นลายบัวหงายประดับที่ฐาน ส่วนบนสุดของฐานเป็นลายลูกประคํา ในส่วนกลีบขนุน ที่ริมของกลีบทําเป็นโครงกรอบประดับด้วยลายลูกประคํา และลายใบไม้ม้วน ขนาบโครงลายลูกประคําไว้อีกชั้นหนึ่ง มีการทำลายทับหลัง อีกทั้งลายปูนปั้นต่าง ๆ มีทั้งลายรูปเรขาคณิต สัตว์ในนิทานโบราณ รวมทั้งลายราหูอมจันทร์ ล้วนเป็นลายที่วิวัฒนาการมาจากศิลปะเขมรในช่วงพุทธศตวรรษที่ 18

อ้างอิง
-------

1. ↑  กรมศิลปากร. "วัดส้ม" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 8 มกราคม 2566. เข้าถึงจาก
2. ↑  สรศักดิ์ จันทร์วัฒนกุล. "การกลายรูปจากอาคารจำลอง-นาคปัก- บรรพแถลงของปราสาทในศิลปะขอมมาเป็นกลีบขนุนของปรางค์ในศิลปะไทย" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 37.
3. ↑  เศรษฐเนตร มั่นในจริง. "วัดส้ม". อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา.
**เฮเลน แอดัมส์ เคลเลอร์** (อังกฤษ: Helen Adams Keller; พ.ศ. 2423 — พ.ศ. 2511) นักเขียนและนักมนุษยธรรมชาวอเมริกันผู้พิการทั้งตาบอดและหูหนวกตั้งแต่อายุ 19 เดือนจากเจ็บป่วยหนัก เกิดที่เมืองทัสคัมเบีย รัฐแอลบามา แต่โชคดีที่ได้แอนน์ ซัลลิแวน มาเป็นผู้สอนการพูด การอ่านและเขียน และได้กลายเป็นมิตรสนิทซึ่งกันและกันไปตลอดชีวิต

การศึกษา
--------

เฮเลน เคลเลอร์ จบการศึกษาระดับมหาวิทยาลัยที่วิทยาลัยแรดคลิฟ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดได้รับปริญญาเกียรตินิยมในปี พ.ศ. 2447 เมื่ออายุ 24 ปี นับเป็นบัณฑิตที่หูหนวกและตาบอดคนแรกของมหาวิทยาลัย เฮเลนได้กลายเป็นนักปาฐกถาและนักเขียนที่มีชื่อเสียงโดดเด่นระดับโลก ได้เขียนหนังสืออัตชีวประวัติชื่อ "เรื่องราวชีวิตของฉัน" (The Story of MyLife) พ.ศ. 2445 ซึ่งได้รับการนำไปทำเป็นบทละครเรื่อง "นักทำงานมหัศจรรย์" (The Miracle Worker) เรื่องที่แสดงให้เห็นวิธีการเรียนการสื่อความของเฮเลนทั้งที่มองไม่เห็นและไม่ได้ยิน ในปี พ.ศ. 2502 และได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ใน 3 ปีต่อมา

ด้านการเมือง
------------

เฮเลน เคลเลอร์ กับแอนน์ ซัลลิแวน ผู้เป็นทั้งครูและเพื่อน
เฮเลน เคลเลอร์ ได้ชื่อว่าเป็นนักรณรงค์เพื่อคนพิการที่มีบทบาทสำคัญ รวมทั้งการณรงค์สนับสนุนให้สตรีมีสิทธิ์ลงคะแนนเสียง ต่อต้านความรุนแรงและการสนับสนุนการคุมกำเนิด ในปี พ.ศ. 2458 ได้ก่อตั้งองค์การไม่แสวงกำไร "เฮเลนเคลเลอร์สากล" เพื่อป้องกันการตาบอด เฮเลนกับเพื่อนและครูคือ แอนน์ ซัลลิแวน ได้ร่วมเดินทางไปเยือนประเทศต่างๆ 39 ประเทศทั่วโลกรวมทั้งประเทศไทย และได้เดินทางไปประเทศญี่ปุ่นหลายครั้งและเป็นที่ชื่นชอบของชาวญี่ปุ่นเป็นอย่างยิ่ง เฮเลน เคลเลอร์ ได้พบกับประธานาธิบดีทุกคนตั้งแต่โกรเวอร์ คลีฟแลนด์ รวมถึงประธานาธิบดีลินดอน บี. จอห์นสัน เป็นเพื่อนกับผู้มีชื่อเสียงอีกหลายคน อาทิ เช่น อเล็กซานเดอร์ เกรแฮม เบลล์ ชาร์ลี แชปลิน และมาร์ค ทเวน

บั้นปลายชีวิต
-------------

**เฮเลน เคลเลอร์**เป็นสมาชิกพรรคสังคมนิยม รณรงค์ช่วยเหลือชนชั้นกรรมกรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2452- 2464 ได้เข้าไปเยี่ยมเยือนคลุกคลีกันคนยากจน ซึ่งเธอได้กล่าวไว้ว่า "*ฉันได้ไปเยี่ยมโรงงาน สลัมคนยากจน ถึงฉันจะมองไม่เห็นแต่ก็ได้กลิ่น*" กิจกรรมทางการเมืองของเฮเลนได้ลดลงพร้อมกับการเสื่อมถอยของพรรคสังคมนิยมหลังจากการเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 และได้หันมาทำงานให้กับ "มูลนิธิอเมริกันเพื่อคนตาบอด" จนถึงแก่กรรมเมื่ออายุได้ 87 ปี

เรื่องราวของเฮเลนผู้ซึ่งมีความพิการโดยสิ้นเชิงทั้งตาบอดและหูหนวก ได้เป็นที่สนใจสร้างแรงบันดาลใจเป็นอันมากให้กับบุคคลทั่วโลก และยังคงเป็นตัวอย่างที่ดีในด้านความวิริยสาหะแก่คนพิการและคนทั่วไปรุ่นปัจจุบัน

อ้างอิง
-------
**วัดสุวรรณ** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองต้นไทร เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

วัดสุวรรณ เดิมชื่อ **วัดสุวรรณอุบาสิการาม** ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสทรงเห็นว่าชื่อยาวเยิ่นเย้อ จึงได้ตัดคำว่าอุบาสิการามออก สร้างขึ้นในปีเดียวกับที่สร้างกรุงรัตนโกสินทร์ คือเมื่อปี พ.ศ. 2325 สันนิษฐานว่าชาวจีนเป็นผู้สร้างวัดในที่ตั้งเดิมที่เป็นศาลเจ้ามาก่อน เนื่องจากพระอุโบสถหลังเดิมเป็นลักษณะแบบจีน คาดว่าพระประธานในพระอุโบสถ ชาวจีนได้อัญเชิญมาจากสุโขทัยตั้งแต่สร้างวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2332

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง เป็นภาพเจดีย์จากสถานที่สำคัญต่าง ๆ ของเมืองไทย และประเพณีประจำท้องถิ่นจากภูมิภาคต่าง ๆ ของประเทศไทย ฝีมือแบบช่างพื้นบ้าน ด้านนอกอุโบสถมีวิหารหลวงพ่อทรมานกาย ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางพระพุทธเจ้าทรงบำเพ็ญทุกรกิริยา บริเวณด้านหน้าทางเข้าวัดก็ยังมีพระแม่กวนอิมมหาโพธิสัตว์ (อวโลกิเตศวร) วัดมีมณฑปเป็นที่เก็บพระพุทธรูปเก่าแก่หลายองค์ ปัจจุบันมณฑปเก่าแก่แห่งนี้ไม่เปิดให้เข้าชม

อ้างอิง
-------

1. ↑  หนุ่มลูกทุ่ง (13 พฤศจิกายน 2550). "เที่ยว 4 วัดทอง ที่คลองสาน". *ผู้จัดการออนไลน์*. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "ประวัติวัดสุวรรณ".[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดสุวรรณ". *กองการท่องเที่ยวกรุงเทพมหานคร*.[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดสุวรรณ**

| * ด
* ค
* ก
เขตคลองสาน |
| --- |
| แขวง | 
* สมเด็จเจ้าพระยา
* คลองสาน
* บางลำภูล่าง
* คลองต้นไทร

 |
| ประวัติศาสตร์ | 
* อาณาจักรธนบุรี
	+ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
* บ้านหวั่งหลี

 |
| ภูมิศาสตร์ | 
* แม่น้ำเจ้าพระยา

 |
| เศรษฐกิจ | 

|  |  |
| --- | --- |
| การขนส่ง | 
* รายชื่อทางแยก
* สะพานสมเด็จพระเจ้าตากสิน
* สะพานพระปกเกล้า
* รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม
	+ กรุงธนบุรี
	+ วงเวียนใหญ่
* รถไฟฟ้าสายสีทอง
	+ กรุงธนบุรี
	+ เจริญนคร
	+ คลองสาน
* เรือด่วนเจ้าพระยา

 |
| ธุรกิจ | 
* ล้ง 1919
* ไอคอนสยาม
	+ ทรู ไอคอน ฮอลล์
* โรงแรมเพนนินซูล่า
* โรงแรมโอเรียนเต็ลริมน้ำ

 |

 |
| สังคม | 

|  |  |
| --- | --- |
| สาธารณสุข | 
* โรงพยาบาลตากสิน
* สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา

 |
| วัฒนธรรม | 
* วัดสุวรรณ
* วัดอนงคาราม
* วัดพิชยญาติการาม
* วัดทองธรรมชาติ
* วัดทองนพคุณ
* วัดเศวตฉัตรวรวิหาร
* วัดสุทธาราม

 |

 |
| หมวดหมู่ หมวดหมู่ |
สำหรับความหมายอื่นของ "ภูเก็ต" ดูที่ ภูเก็ต (แก้ความกำกวม)

**ภูเก็ต** (อังกฤษ: Phuket) เป็นภาพยนตร์สั้นจากการกำกับและเขียนบทโดย อาทิตย์ อัสสรัตน์ นำแสดงโดย สรพงษ์ ชาตรี, อิม ซู-จ็อง

เนื้อเรื่อง
-----------

จิน (อิม ซูจอง) เป็นดาราสาวชื่อดังของเกาหลี เธอเบื่อหน่ายกับชื่อเสียงและมายาภาพในวงการบันเทิง จึงเดินทางมาพักผ่อนยังจังหวัดภูเก็ต ประเทศไทย ที่นั่น เธอได้พบกับ พงษ์ (สรพงษ์ ชาตรี) คนขับรถลีมูซีนของโรงแรม วัยกลางคน ซึ่งได้พาเธอไปรู้จักกับภูเก็ตในแง่มุมที่ต่างออกไป พร้อมกับมิตรภาพอันงดงามของคนต่างเพศ ต่างวัย และต่างวัฒนธรรม ของทั้งคู่ก็บังเกิดและพัฒนาขึ้น

เบื้องหลังและการออกฉาย
----------------------

*ภูเก็ต* เป็นภาพยนตร์สั้นจากการกำกับและเขียนบทของอาทิตย์ อัสสรัตน์ ซึ่งประสบความสำเร็จก่อนหน้านั้นจาก *Wonderful Town* ภาพยนตร์อิสระ ในปี พ.ศ. 2551 โดยได้ผลิตขึ้นมาจากโครงการ Director’s screen project ซึ่งเป็นโครงการที่นำเอาภาพยนตร์สั้นหรือภาพยนตร์อิสระจากหลายผู้กำกับได้ฉายในโรงภาพยนตร์ทั่วไปเหมือนเช่นภาพยนตร์ในเชิงพาณิชย์ทั่วไป

อาทิตย์ อัสสรัตน์ ผู้กำกับได้เปิดเผยว่า เหตุที่เลือกสรพงษ์ ชาตรี มารับบทแสดงนำในเรื่องนี้คู่กับนักแสดงสาวชาวเกาหลี เพราะ สรพงษ์ถือเป็นไอค่อนของวงการภาพยนตร์ไทยในยุคที่ได้รับความนิยม เช่น ทศวรรษที่ 70 ซึ่งในเรื่องนี้ได้รับบทเป็นคนสามัญธรรมดา ๆ อีกครั้ง เหมือนเช่นบทบาทที่สร้างชื่อเสียงขึ้นมา อย่าง ชาวนา หรือคนขับรถแท็กซี่ ขณะที่ อิม ซูจอง นักแสดงสาวชาวเกาหลี ในตอนแรกยังมิได้กำหนดว่า นางเอกจะต้องเป็นคนชาติใด แต่ที่เลือกเป็นเกาหลี เพราะกระแสของวัฒนธรรมร่วมสมัยเกาหลีกำลังได้รับความนิยมในไทย

ภาพยนตร์ได้ออกฉายที่โรงภาพยนตร์ เอส เอฟ เวิลด์ ซีเนม่า ชั้น 7 ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ โดยฉายในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2553 เป็นวันแรก โดยหลังภาพยนตร์จบ ตัวผู้กำกับจะร่วมพูดคุยและตอบคำถามจากผู้ชมด้วยตนเอง และแพร่ภาพออกอากาศทางช่องบลูสกาย ซึ่งเป็นโทรทัศน์ดาวเทียม ในคืนวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 เวลา 20.30 น. ซึ่งตรงกับวันวาเลนไทน์ของปีนั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  เก็บถาวร 2010-10-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สรพงศ์ กับ สาวเกาหลี ที่ 'ภูเก็ต' จากกรุงเทพธุรกิจ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ภูเก็ต* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *ภูเก็ต (2010)* ที่สยามโซน
ตำแหน่งของแม่น้ำหุน ในที่ราบลุ่มแม่น้ำเหลียว ของประเทศจีน
สะพานหุนเหอ ในนครเฉิ่นหยาง
ประติมากรรมที่จัดแสดงที่สวนหุนเหอหว่านตู้

  

**แม่น้ำหุน** (จีนตัวย่อ: 浑河; จีนตัวเต็ม: 渾河; พินอิน: *hún hé*, แปลตามตัว *แม่น้ำโคลน*) เป็นแม่น้ำในมณฑลเหลียวหนิง ประเทศจีน และเคยเป็นลำน้ำสาขาที่ใหญ่ที่สุดสายหนึ่งของแม่น้ำเหลียว เดิมชื่อ**แม่น้ำเฉิ่น** (จีนตัวย่อ: 沉水; จีนตัวเต็ม: 瀋水; พินอิน: *chén shuǐ*) แม่น้ำหุนมีความยาว 415 กิโลเมตร (258 ไมล์) และระบายน้ำผ่านที่ราบลุ่มแม่น้ำที่มีพื้นที่กว่า 11,500 ตารางกิโลเมตร (4,400 ตารางไมล์) แม่น้ำหุนมีแควสาขาหลายสาย จำนวนแควสาขาที่มีพื้นที่เก็บกักน้ำมากกว่า 100 ตารางกิโลเมตร ทั้งหมด 31 สาย แม่น้ำหุนไหลผ่านพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่นมากที่สุดของมณฑลเหลียวหนิง ได้แก่ นครเฉิ่นหยางซึ่งเป็นเมืองเอกของมณฑลและเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน และเมืองฝู่ชุ่นที่ใหญ่เป็นอันดับเจ็ด

ศัพทมูลวิทยา
------------

ชื่อของแม่น้ำ*หุน* (*渾*河) หมายถึง "แม่น้ำ*โคลน*" ซึ่งมาจากการไหลที่รวดเร็วของแม่น้ำหุนประกอบกับปริมาณตะกอนที่สูง ซึ่งทำให้มีลักษณะเป็นน้ำโคลน

ในอดีตแม่น้ำหุนยังเป็นที่รู้จักในชื่อ *แม่น้ำเหลียวน้อย* (*小辽水*) ส่วนตอนกลางของแม่น้ำยังเป็นที่รู้จักกันในนาม*แม่น้ำเฉิ่น* (*瀋水*) นครเฉิ่นหยางที่ตั้งบนฝั่งเหนือของแม่น้ำได้รับการตั้งชื่อตาม*แม่น้ำเฉิ่น*นี้ ส่วนตอนล่างเรียกอีกอย่างว่า *แม่น้ำเก๋อหลี* (蛤蜊河, แปลตามตัว *แม่น้ำหอย*)

ภูมิศาสตร์
----------

ต้นน้ำของแม่น้ำหุนเกิดจากเทือกเขาเชียน (千山) ซึ่งเป็นสาขาของเทือกเขาฉางไป๋ ต้นน้ำของแม่น้ำหุนยังเรียกอีกชื่อว่าลำน้ำน่าลู (纳噜水) หรือแม่น้ำแดง (红河) และไหลลงสู่อ่างเก็บน้ำต้าหั่วฝาง (大伙房水库) ที่มีความจุ 5,437 ลูกบาศก์กิโลเมตร (1,304 ลูกบาศก์กิโลเมตร) เป็นแหล่งน้ำประปาให้กับเมืองโดยรอบ ได้แก่ เฉิ่นหยาง ฝูซุ่น เหลียวหยาง อานชาน ผานจิ่น หยิงโข่ว และต้าเหลียน

กระทั่งปี 1958 แม่น้ำหุนเข้าร่วมกับแม่น้ำไว่เหลียว และแม่น้ำไท่จื่อ ใกล้เมืองไห่เฉิง (ของเมืองอานชาน) จากโครงการวิศวกรรมชลประทานเพื่อแก้ไขปัญหาการควบคุมอุทกภัยในพื้นที่ชายฝั่งทะเลใกล้เมืองหยิงโข่ว แล้วรวมกันเป็นแม่น้ำต้าเหลียว ซึ่งไหลลงสู่อ่าวเหลียวตง การบรรจบกันของแม่น้ำสามสายนี้เรียกว่า *แม่น้ำสามง่าม* (三岔河) ตั้งแต่ปี 1958 จึงถือว่าแม่น้ำหุนเป็นลำน้ำที่แยกออกเป็นอิสระจากแม่น้ำเหลียว โดยทั้งแม่น้ำหุนและแม่น้ำไท่จื่อไม่ได้เป็นสาขาของแม่น้ำเหลียวอีกต่อไป

ยุทธการที่มุกเดน
----------------

ดูบทความหลักที่: ยุทธการที่มุกเดน
หนึ่งในการสู้รบทางบกที่ใหญ่ที่สุดก่อนสงครามโลกครั้งที่ 1 และเป็นการรบทางบกครั้งสุดท้ายในสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 20 กุมภาพันธ์ถึง 10 มีนาคม ค.ศ. 1905 ระหว่างกองทัพญี่ปุ่นและกองทัพรัสเซีย ที่บริเวณสองฝั่งของแม่น้ำหุนใกล้กับมุกเดน ในแมนจูเรีย ปัจจุบันเมืองนี้ที่ชื่อว่า *เฉิ่นหยาง* กำลังพลที่ร่วมในการรบ 610,000 คนและผู้เสียชีวิต 164,000 คน ซึ่งญี่ปุ่นได้รับชัยชนะในการรบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  官修史料.清實錄.中華書局，2008
2. ↑  滿洲實錄·上函（卷一） 遼寧省檔案館, 遼寧教育出版社, 2012
3. ↑  御制增訂清文鑑·卷十·人部一·人類一·滿洲 紀昀, 1771
4. ↑  Palmer, Colton & Kramer 2007, p. 673 harvnb error: no target: CITEREFPalmerColtonKramer2007 (help)
ภาพของราชินีเอ็ดกิฟูจาก*มหาวิหารแซ็กซันที่แคนเทอร์บรีและนักบุญแซ็กซันที่ถูกฝัง ณ ที่นั้น*

**อีดกิฟูแห่งเคนต์** (หรือเอ็ดกิว่า หรืออีดิว่า) (ภาษาอังกฤษ Eadgifu of Kent or Edgiva or Ediva] เป็นพระมเหสีพระองค์ที่สามของเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส พระมหากษัตริย์แห่งแองโกลแซ็กซัน

เอ็ดกิฟูเป็นธิดาของซิกเฮล์ม ผู้นำท้องถิ่นของเคนต์ ที่เสียชีวิตในสมรภูมิแห่งโฮล์มในปีค.ศ.902 พระนางอภิเษกสมรสกับเอ็ดเวิร์ดราวปีต.ศ.919 และกลายเป็นพระราชมารดาของโอรสสองพระองค์ พระเจ้าเอ็ดมุนด์ที่ 1 แห่งอังกฤษ และพระเจ้าอีดเร็ดแห่งอังกฤษ กับพระธิดาสองพระองค์ นักบุญอีดเบอร์แห่งวินเชสเตอร์ และอีดกิฟู พระองค์สิ้นพระชนม์ในรัชสมัยของพระนัดดา เอ็ดก้าร์

ตามที่เรื่องเล่าที่ถูกเขียนในช่วงต้นยุค 960 บอกมา พระบิดาของพระนางได้จำนองคูลลิ่งในเคนต์กับชายที่ขื่อกอด้าเพื่อกู้หนี้ พระนางอ้างว่าพระบิดาได้ชำระหนี้แล้วและยกที่ดินให้ก่พระนาง แต่กอด้าไม่ยอมรับเงินและไม่ยอมยกที่ดินให้ พระนางได้คูลลิ่งมาหลังจากพระบิดาเสียชีวิตหกปี หลังจากที่พระสหายของพระนางโน้มน้าวพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดให้ขมขู่ว่าริมทรัพย์ริมทรัพย์กอด้าหากไม่ตัดใจจากที่ดิน ต่อมาเอ็ดเวิร์ดประกาศริบที่ดินของกอด้าและประราชทานกฎบัตรให้อีดกิฟู แต่พระนางคืนที่ดินส่วนใหญ่ให้กอด้า แม้จะเก็บกฎบัตรไว้ บางทีการอภิเษกสมรสของพระนางอาจเกิดขึ้นหลังจากตอนนี้ หลังเอ็ดเวิร์ดเสียชีวิต พระเจ้าเอเธลสตานเรียกร้องให้อีดกิฟูคืนกฎบัตรให้กอด้า บางทีอาจเป็นเพราะกษัตริย์ไม่ถูกกับพระมารดาเลี้ยง

พระนางหายตัวไปจากราชสำนักในช่วงรัชสมัยของโอรสเลี้ยง พระเจ้าเอเธลสตาน แต่พระนางผงาดและมีอิทธิพลในช่วงรัชสมัยของโอรสทั้งสอง ในฐานะราชินีม่าย ตำแหน่งของพระนางดูเหมือนจะอยู่สูงกว่าพระสุณิสา ในกฎบัตรของเคนต์ช่วงระหว่างปีค.ศ.942-944 พระสุณิสาของพระนาง เอลฟ์กิฟูแห่งชาฟท์สบรี ลงพระนามของพระองค์เองว่าเป็นพระมเหสีรองของกษัตริย์ มีตำแหน่งอยู่ระหว่างเหล่าบิชอปกับเหล่าผู้นำท้องถิ่น จากการเปรียบเทียบ เอ็ดกิฟูลงพระนามในตำแหน่งที่สูงกว่าราชินีพระราชมารดา ต่อจากโอรสของพระนาง เอ็ดมุนด์และอีดเร็ด แต่มาก่อนเหล่าอาร์ชบิชอปและเหล่าบิชอป

หลังจากการสวรรคตของโอรสองค์เล็ก อีดเร็ด ในปีค.ศ.955 พระนางถูกริบที่ดินโดยพระนัดดาองค์โต พระเจ้าเอ็ดวิก บางทีอาจเป็นเพราะพระนางเข้าข้างพระอนุชาของพระองค์ เอ็ดก้าร์ ในการขัดแย้งระหว่างสองพี่น้อง เมื่อเอ็ดก้าร์สืบสันตติวงศ์หลังการสวรรคตของเอ็ดวิกในปีค.ศ.959 พระนางได้รับที่ดินคืนมาบางส่วนและได้รับสินน้ำใจจากพระนัดดา แต่พระนางไม่เคยได้กลับไปผงาดที่ราชสำนักอีก พระนางได้รับการบันทึกครั้งสุดท้ายในฐานะพยานในกฎบัตรปีค.ศ.966

พระนางเป็นที่รู้จักในฐานะผู้สนับสนุนคนของศาสนจักรและเป็นผู้อุปถัมภ์ศาสนจักร

แหล่งข้อมูล
-----------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อีดกิฟูแห่งเคนต์

* Eadgifu of Kent
**วัดสุวรรณรัตนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านแคราย 2 ตำบลแคราย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร มีเจ้าอาวาสคือ พระวิมล วิมโล

วัดสุวรรณรัตนารามหรือ **วัดแคราย** เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2505 โดยนายผวน อัชชะ ซึ่งเป็นกำนันตำบลแคราย ได้ขออนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2505 ส่วนนายปลิวและนางชื้น แก้วจิตร พร้อมด้วยบุตรธิดาได้ถวายที่ดินให้เป็นที่ทำบุญของชาวบ้าน ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 โดยใช้ชื่อวัดตามชื่อสกุลของผู้บริจาคที่ดิน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2507

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก เป็นอุโบสถเบญจรงค์ เนื่องจากอำเภอกระทุ่มแบนเป็นที่ตั้งของแหล่งหัตถกรรมศิลปะงานเบญจรงค์แหล่งใหญ่ของประเทศ ภายในประดิษฐานพระประธานซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 ศาลาการเปรียญ กว้าง 17 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 7 เมตร ยาว 33 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง และตึก 6 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 12 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุวรรณรัตนาราม (วัดแคราย)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดสุวรรณรัตนาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดสุวรรณาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกพระ อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม

วัดสุวรรณาวาสตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2442 สิมได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2459 เป็นสิมทึบในศิลปะล้านช้าง อิทธิพลช่างญวนแบบไม่มีมุขหน้าขนาด 4 ห้อง ยาว 8.73 เมตร กว้าง 4.98 เมตร ผนังก่ออิฐหุ้มเสาไม้กลมข้างละ 5 ต้น ขึ้นรับคือไม้และอะเสมีฝ้าเพดานไม้กระดาน หลังคาลด 2 ตับ ลดมุขหน้าหลังมุงกระเบื้องซีเมนต์หางว่าว เป็นสิมแบบมหาอุด เข้าเพียงประตูเดียว

ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ *พระพุทธมิ่งเมือง* หรือ *พระพุทธรูปสุวรรณาวาส* เป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์สมัยทวารวดีสลักจากหินทรายก้อนเดียว เเละเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมือง 1 ใน 2 องค์ ของชาวกันทรวิชัย มีความศักดิ์สิทธิ์มากชาวมหาสารคามให้ความเคารพนับถือ และเชื่อว่าสามารถดลบันดาลให้ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล และมีจารึกหินทรายสีแดง จารอักษรไทยน้อย ภาษาไทย-ภาษาบาลี ซึ่งปัจจุบันเลือนรางลงมากแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุวรรณาวาส". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดสุวรรณาวาส". ฐานข้อมูลทางด้านศิลปกรรม และ สถาปัตยกรรมพื้นถิ่น ด้านพุทธศิลป์ในภาคอีสาน.
3. ↑  "โบราณสถานวัดสุวรรณาวาส". สำนักศิลปากรที่ ๑๐ นครราชสีมา.
**วัดหงษ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่าน ในตำบลย่านยาว อำเภอเมืองพิจิตร จังหวัดพิจิตร

วัดหงษ์แต่เดิมเป็นวัดร้าง แต่ไม่ทราบวัดอะไรเพียงแต่เรียกกันว่า **วัดโหง** **วัดหงส์** หรือ **วัดหงสาวาส** อุโบสถร้างประดิษฐานพระพุทธรูป พระประธานนามว่า *หลวงพ่อโต* ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2440 แม่น้ำน่านกัดเซาะตลิ่งชาวบ้านจึงช่วยกันย้ายวัดและพระประธานให้ห่างจากริมฝั่งแม่น้ำน่าน จนมาประดิษฐานอยู่ ณ อุโบสถ วัดหงษ์ ตั้งแต่เมื่อวันอาทิตย์ที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2472 ตรงกับวันแรม 15 ค่ำเดือน 12 ปีมะเส็ง สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539

หลวงพ่อเหลือเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยประทับนั่งฐานเขียง พระเพลากว้าง 96 นิ้ว สูง 133 นิ้ว ทรงยืดพระอุระผึ่งผายมีลักษณะงดงาม สันนิษฐานว่า ช่างปั้น ช่างหล่อพระ สร้างขึ้น เป็นฝีมือสกุลช่างสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย

ภายในวัดยังมีต้นไม้ใหญ่นานาพรรณ อีกทั้งยังมีต้นตะเคียนยักษ์ที่มีขนาด 12 คนโอบ อายุกว่า 400 ปี ที่ชาวบ้านเคารพนับถือกราบไหว้ ชื่อ *แม่โหง หรือแม่นาง* กระทรวงวัฒนธรรมได้ประกาศเป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2560

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหงษ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์หลวงพ่อเหลือวัดหงษ์ วันเพ็ญเดือน 4 ศิษยานุศิษย์นับหมื่นพร้อมใจจัดงานแก้บน". สยามรัฐออนไลน์.
3. ↑  "วัดหงษ์ ชมต้นตะเคียนยักษ์มีชีวิต รุกขมรดกแผ่นพิจิตร".
**วัดสุรชายาราม** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลองฝั่งตะวันตก ในตำบลหลุมดิน อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี

ประวัติ
-------

วัดสุรชายารามาคงสร้างมาแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานีหรือก่อนหน้านั้น เดิมชื่อว่า **วัดหลุมดิน** สันนิษฐานว่าเหตุเพราะวัดนี้ตั้งอยู่ปากคลองหลุมดิน พื้นที่ที่ตั้งวัดมีดินดีเหมาะแก่การขุดเอาไปทำเครื่องปั้นดินเผา อยู่ตรงข้ามกับวัดโคกหม้อซึ่งเป็นที่ผลิตเครื่องปั้นดินเผา

จนสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านผู้หญิงอิ่ม บุนนาค ภริยาของเจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) สมุหพระกลาโหมในสมัยรัชกาลที่ 5 ได้มาพบวัดหลุมดินอยู่ในสภาพวัดร้างเหลือแต่ฐานอิฐ สภาพไม่สามารถบูรณะได้ จึงสร้างพระอุโบสถขึ้นใหม่ ห่างจากพระอุโบสถหลังเดิมประมาณ 30 วา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานวิสุงคามสีมาให้เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2427 และพระราชทานนามใหม่ว่า "วัดสุรชายาราม" และโปรดเกล้าฯ ให้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2427

อาคารเสนาสนะ
------------

พระอุโบสถก่ออิฐถือปูน สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2509 มีหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง มีชายคาปีกนกคลุมทั้ง 4 ด้าน ไม่มีช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ ในบริเวณพัทธสีมาเดิม ภายในพระอุโบสถประดิษฐานพระประธานประทับนั่งขัดสมาธิเพชร ปางสมาธิ มีพระอัครสาวกยืนพนมมืออยู่ข้างซ้ายและขวาด้านละ 1 องค์ พระพุทธรูปสำริดประทับยืนปางห้ามสมุทร 1 องค์ และปางห้ามพระแก่นจันทร์ 1 องค์ พุทธศิลป์แบบพระราชนิยมสมัยรัชกาลที่ 3 ผนังของพระอุโบสถด้านในแต่เดิมเรียบ ปัจจุบันมีการวาดภาพจิตรกรรมฝาผนัง

ภายนอกพระอุโบสถล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว มีพระเจดีย์ เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงระฆังกลมตั้งอยู่ภายนอกกำแพงแก้ว เป็นเจดีย์มุม 2 องค์ ท่านผู้หญิงอิ่ม บุนนาค สร้างขึ้นไว้ ส่วนด้านทิศใต้ของพระอุโบสถนอกเขตกำแพงแก้ว มีเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงระฆังกลมซึ่งเจ้าคุณพระประยุรวงศ์ (เจ้าคุณจอมมารดาแพ ในรัชกาลที่ 5) สร้างไว้ และอัญเชิญพระสรีรังคารของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนสุพรรณภาควดีและเจ้าคุณประยูรวงศ์ (เจ้าจอมมารดาแพ บุนนาค) มาบรรจุไว้ในพระเจดีย์องค์นี้ พระปรางค์ของวัดตั้งอยู่ด้านหลังพระอุโบสถคู่กับพระเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ลักษณะรูปแบบเป็นพระปรางค์สมัยรัตนโกสินทร์ ก่ออิฐถือปูน รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสมีซุ้มเรือนแก้วทั้ง 4 ด้าน ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 เป็นอาคารทรงไทยยกพื้นสูงสร้างด้วยไม้ทั้งหลัง ภายในศาลาบริเวณไม้คอสองมีภาพจิตรกรรมฝีมือช่างสมัยรัตนโกสินทร์เป็นภาพพุทธประวัติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ข้อมูลวัดสุรชายาราม". งานกฐินพระราชทานกปภ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-21. สืบค้นเมื่อ 2021-09-21.
2. ↑  "วัดสุรชายาราม (ธ)".
3. ↑  "วัดสุรชายาราม". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
อีดจิฟูแห่งเวสเซ็กซ์ พระมเหสีของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 แห่งฝรั่งเศส
**อีดจิฟู** (อังกฤษ: Eadgifu, อังกฤษเก่า: *Ēadgifu*) เป็นพระธิดา ของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส กษัตริย์แห่งเวสเซ็กซ์และอังกฤษ กับพระมเหสีคนที่สอง เอลฟ์เฟลด พระองค์ประสูติในเวสเซ็กซ์

แต่งงานกับกษัตริย์ฝรั่งเศส
--------------------------

อีดจิฟูเป็นหนึ่งในสามสาวพี่น้องที่แต่งงานกับผู้ปกครองบนทวีปใหญ่ โดยอีกสองคนคืออีดจิธที่แต่งงานกับจักรพรรดิออตโทที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ กับอีดฮิล์ดที่แต่งงานกับอูกมหาราช อีดจิฟูกลายเป็นพระมเหสีคนที่สองของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 แห่งฝรั่งเศส ที่แต่งงานกับอีดจิฟูในปี ค.ศ. 919 หลังการสิ้นพระชนม์ของพระมเหสีคนแรก เฟรเดรุน อีดจิฟูเป็นพระมารดาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศส

กลับสู่อังกฤษ
-------------

ในปี ค.ศ. 922 พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 ถูกถอดออกจากตำแหน่ง และหลังความพ่ายแพ้ที่สมรภูมิซวยส์ซงส์ในปี ค.ศ. 923 พระองค์ตกเป็นนักโทษของแอแบต์ที่ 2 เคานต์แห่งแวร์ม็องดัวส์ พันธมิตรของกษัตริย์คนปัจจุบันในตอนนั้น เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยของพระโอรส อีดจิฟูจึงพาพระโอรสไปอังกฤษในปี ค.ศ. 923 สู่ราชสำนักของพระเชษฐาร่วมบิดา พระเจ้าเอเธลสตันแห่งอังกฤษ ทำให้พระเจ้าหลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศสถูกเรียกว่า หลุยส์ ดูเทรอแมร์ (ผู้มาจากต่างแดน) แห่งฝรั่งเศส หลุยส์อยู่ที่อังกฤษจนถึงปี ค.ศ. 936 ซึ่งพระองค์ถูกเรียกตัวกลับไปฝรั่งเศสเพื่อสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์ อีดจิฟูร่วมเดินทางไปกับพระองค์ด้วย

พระองค์เกษียณตัวเข้าคอนแวนต์ในล็อง ในปี ค.ศ. 951 แอแบต์ผู้ชรา เคานต์แห่งโอมัวส์ลักพาตัวพระองค์ไปแต่งงาน ทำให้พระโอรสของพระองค์พิโรธเป็นอย่างมาก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Lappenberg, pp. 88-89
2. ↑  Williams. p. 112
3. ↑  Schwennicke, 49
4. ↑  Dunbabin, p. 384
**วัดสุวรรณภูมิพุทธชยันตี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศีรษะจรเข้น้อย อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ

วัดสุวรรณภูมิพุทธชยันตี ดำเนินการจัดสร้างโดยพระเทพโพธิวิเทศ (วีระยุทธ์ วีรยุทโธ) หัวหน้าพระธรรมทูตสายประเทศอินเดีย-เนปาล เจ้าอาวาสวัดไทยพุทธคยา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย เพื่อเป็นพุทธานุสรณ์สถานแห่งการฉลองพุทธชยันตี 2,600 ปี แห่งการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า และเพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 70 ปี ขออนญาตให้สร้างวัดโดยนายเอนก จงเสถียร ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2560

เมื่อสร้างเสร็จสมบูรณ์แล้วจะประกอบด้วย สังเวชนียสถาน 4 ตำบล และพุทธสถานที่สำคัญอื่น ๆ เขตธรรมาวาสประกอบด้วย หอวิปัสสนา หอปริยัติ หอพระไตรปิฎก หอประชุม หอพักผู้ปฏิบัติธรรม หมู่กุฏิกรรมฐาน ฯลฯ เขตสังฆาวาส ประกอบด้วย หอพักพระธรรมทูตสงฆ์นานาชาติ หอฉันอาคันตุกภัตร-คมิกภัตร หอพักพระอาคันตุกะ และผู้ติดตาม อาคารรับรองพระมหาเถระ ฯลฯ มีพิธียยกยอดพระมหาเจดีย์พุทธคยา เมื่อ พ.ศ. 2561 พระมหาเจดีย์จะเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ เฉพาะยอดเจดีย์มีความสูง 71 เซนติเมตร แกะสลักจากหินทรายจากเมืองจูนนาห์ ประเทศอินเดีย โดยนายช่างชาวพาราณสี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุวรรณภูมิพุทธชยันตี ศูนย์กลางพระพุทธศาสนาโลก". คมชัดลึก.
2. ↑  "ประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา [วัดสุวรรณภูมิพุทธชยันตี]" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
3. ↑  "วัดสุวรรณภูมิพุทธชยันตี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "ยกยอด 'พระมหาเจดีย์พุทธคยา' วัดสุวรรณภูมิพุทธชยันตี 989 สัญลักษณ์ 'แผ่นดินพุทธ'". มติชน.
**สุนทร ยิ่งนคร** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรสงคราม 2 สมัย

ประวัติ
-------

สุนทร ยิ่งนคร เป็นชาวอำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม จบการศึกษาจากโรงเรียนสกลวิสุทธ์ อำเภอบางคนที ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ก่อนที่จะเข้าสู่การเมืองโดยการร่วมกันจัดตั้ง "พรรคประชาธิปไตย" โดยมีนายชุมพล มณีเนตร เป็นหัวหน้าพรรค นายนิสิต เวทย์ศิริยานันท์ นายแถม นุชเจริญ เป็นรองหัวหน้าพรรค พันตำรวจตรี ประชา พูนวิวัฒน์ เป็นเลขาธิการพรรค นายประถัมภ์ ทิพยวงศ์ เป็รองเลขาธิการพรรค และมีกรรมการบริหารพรรคได้แก่ วิทยา กฤตลักษณ์กุล อุบล รัฐประเสริฐ บุญยงค์ สากิยะ และนายสุนทร

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 นายสุนทรได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.สมุทรสงครามซึ่งมีจำนวน 1 ที่นั่ง และเขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก ได้คะแนน 6,950 คะแนน เอาชนะปรีชา คงศรี จากพรรคสังคมชาตินิยม ที่ได้ 6,803 คะแนน อีกทั้งยังเป็น 1 ใน 2 ส.ส. ของพรรคประชาธิปไตย อีกด้วย

ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2519 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคชาติไทย แต่สอบตก แพ้ให้กับปรีชา คงศรี จากพรรคประชาธิปัตย์ และต่อมาได้ย้ายไปสังกัดพรรคกิจสังคม และได้รับเลือกตั้งอีกครั้ง ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522

ในปี พ.ศ. 2526 ไปร่วมก่อตั้งพรรคสยามประชาธิปไตย และเป็นกรรมการบริหารพรรค (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น พรรคสหประชาธิปไตย)

ในปี พ.ศ. 2529 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคราษฎร แต่ได้ลำดับที่ 3 รองจากไพโรจน์ ไชยพร (กิจสังคม) วิโรน์ ณ บางช้าง (ประชาธิปัตย์)

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2524 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
* พ.ศ. 2522 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  นักการเมืองถิ่นสมุทรสงคราม
2. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจัดตั้งพรรคการเมือง เก็บถาวร 2011-11-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนราชกิจจานุเบกษา เล่ม 92 ตอนที่ 193 วันที่ 18 กันยายน 2517
3. ↑  "ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจดทะเบียนพรรคการเมือง (สยามประชาธิปไตย) เล่ม 100 ตอนที่ 8 วันที่ 20 มกราคม 2526" (PDF). *ราชกิจจานุเบกษา*.
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๙๘ ตอนที่ ๒๐๖ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๕๓, ๑๗ ธันวาคม ๒๕๒๔
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-07-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๙๗ ตอนที่ ๖๔ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๒๔๐๘, ๒๑ เมษายน ๒๕๒๓
**วัดสุราษฎร์รังสรรค์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลคลองควาย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 14 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 319 ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา โฉนดเลขที่ 320

วัดสุราษฎร์รังสรรค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2375 ไม่ปรากฏหลักฐานว่าเป็นใครเป็นผู้สร้าง ต่อมามีนางเต่า ผลมะขาม นายไข่ อุ้มญาติ นางโหมด ทองอ่อน ได้สร้างหอสวดมนต์ถวาย ต่อมานางแจ๋ว ภู่ห้อง ได้ถวายเรือนไม้สักทรงไทย คนละ 9 หลัง กับนายไข่ อุ้มญาติ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2493 ได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2482

เสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ศาลาบำเพ็ญกุศล ศาลาท่าน้ำ กุฏิเสร็จแล้ว 10 หลัง หอระฆัง หลัง ห้องน้ำ 9 ห้อง ห้องสุขา 32 ห้อง และฌาปนสถาน 1 หลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุราษฏร์รังสรรค์ ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ต.คลองควาย อ.สามโคก ปทุมธานี". ทัวร์วัดไทย.
2. ↑  "ปทุมธานี วัดสุราษฎร์รังสรรค์ ตำบลคลองควาย จัดกิจกรรมอนุรักษ์วัฒนธรรมทำบุญตักบาตรพระร้อย ประจำปี 2562 มีประชาชน เข้าร่วมพิธีเป็นจำนวนมาก ณ วัดสุราษฎร์รังสรรค์ ตำบลคลองควาย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี". เปิดข่าว.
**วัดสุวรรณรัตนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งขวาง อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ติดต่อกับโรงเรียนบ้านหลักเมตร วัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน

วัดสุวรรณรัตนาราม เดิมชื่อ **วัดหลักเมตร** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 เหตุที่ชื่อว่า หลักเมตร ผู้อาวุโสเล่าให้ฟังว่า สมัยก่อนที่ดินบริเวณนี้มีความรกร้าง ต้นไม้ต่าง ๆ ขึ้นปกคลุมทั่วพื้นที่ การสัญจรใช้เกวียนเป็นส่วนใหญ่ หลักเขตต่าง ๆ มีเพียงหลักเขตของทหารมีขนาดใหญ่ เป็นที่สังเกตได้ง่าย น่าจะเป็นเหตุให้ตั้งเป็นชื่อหมู่บ้านว่าหลักเมตร ต่อมาจำนวนชาวบ้านมากขึ้น การทำพิธีกรรมต่าง ๆ ทางศาสนา สถานที่วัดเดิมจึงคับแคบไม่เพียงพอแก่กิจกรรม ประกอบกับการขยายพื้นที่เป็นไปได้ยาก เพราะวัดมีเนื้อที่ติดกับโรงเรียนและพื้นที่ข้าง ๆ วัดเป็นบ้านโดยรอบ ชาวบ้านจึงประชุมและมีมติร่วมกันให้ย้ายวัด ต่อมา พ.ศ. 2514 จึงย้ายวัดมาตั้งอยู่ ณ สถานที่ปัจจุบัน โดยตั้งชื่อวัดใหม่ว่า "วัดสุวรรณรัตนาราม" ด้วยเหตุผลที่ตระกูลทองเกิดและตระกูลแก้วขาว ได้ร่วมกันถวายที่ดินให้แก่วัด จึงได้นำคำ "สุวรรณ" ซึ่งแปลว่า ทอง และนำคำว่า "รัตนะ" ซึ่งแปลว่า แก้ว มาจากตระกูลทั้งสอง ประกอบกันเป็นชื่อวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2548

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระมหากมล กมโล พ.ศ. 2518–2529
* พระอธิการเทียบ ปวฑฺฒโน พ.ศ. 2531–2539
* พระอธิการอนุชิต อตฺตสนฺโต พ.ศ. 2540–2547
* พระครูปฐมเมธาภรณ์ (วิศิษฎ์ วิสุทฺโธ) พ.ศ. 2548–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุวรรณรัตนาราม (หลักเมตร)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดสุวรรณรัตนาราม". พระสังฆาธิการ.
**บริษัท อาโฮลด์ เดอแลซ จำกัด** (ดัตช์: *Koninklijke Ahold Delhaize N.V.*) เป็นบริษัทสัญชาติดัตช์-เบลเยียมที่ดำเนินธุรกิจค้าปลีก ซูเปอร์มาร์เก็ต และการพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ มีบริษัทในเครือ 21 บริษัทและพนักงานกว่า 375,000 คน มีร้านสาขากว่า 6,500 ร้านใน 11 ประเทศ จัดจำหน่ายสินค้าในรูปแบบซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านสะดวกซื้อ ไฮเปอร์มาร์เก็ต ร้านของชำออนไลน์ ร้านยา และร้านเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

สำนักงานใหญ่ของอาโฮลด์ เดอแลซตั้งอยู่ที่ซานดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ดำเนินธุรกิจในเนเธอร์แลนด์ เบลเยียม เช็กเกีย กรีซ ลักเซมเบิร์ก โรมาเนีย เซอร์เบีย และสหรัฐ นอกจากนี้ยังร่วมทุนในประเทศอินโดนีเซียและโปรตุเกส

อาโฮลด์ เดอแลซ จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ยูโรเน็กซต์อัมสเตอร์ดัม และบรัสเซลส์

ประวัติ
-------

อาโฮลด์ เดอแลซ ก่อตั้งเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016 จากการรวมตัวกันของบริษัทอาโฮลด์ จากเนเธอร์แลนด์และบริษัทเดอแลซกรุ๊ป จากเบลเยียม บริษัทเดอแลซเป็นบริษัทค้าปลีกที่เริ่มดำเนินการมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1867 โดยพี่น้องตระกูลเดอแลซ ส่วนอาโฮลด์นั้นเริ่มกิจการในปี ค.ศ. 1887 เมื่ออัลเบิร์ต ฮายน์เปิดสาขาแรกในเนเธอร์แลนด์

ดูเพิ่ม
-------

* โต๊ะกลมค้าปลีกยุโรป

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""Hoofdkantoor Ahold-Delhaize komt in Nederland" - HLN.be". hln.be. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 ตุลาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 8 กันยายน 2016.
2. ↑  "First Trading Day Ahold Delhaize on Euronext". *Euronext*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 สิงหาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 2 สิงหาคม 2017.
3. ↑  "Delhaize Group and Ahold complete merger after receiving clearance from the U.S. Federal Trade Commission". GlobeNewswire. 23 กรกฎาคม 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 กรกฎาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 25 กรกฎาคม 2016.
4. ↑  "A New U.S.-European Grocery Giant Is Born - WSJ". wsj.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 กันยายน 2016. สืบค้นเมื่อ 8 กันยายน 2016.
**การเลื่อนผิดปรกติของสมอง** (อังกฤษ: brain herniation) เป็นผลข้างเคียงที่อันตรายถึงชีวิตของภาวะความดันในกะโหลกสูงมาก ซึ่งเกิดเมื่อบางส่วนของสมองถูกบีบผ่านโครงสร้างต่าง ๆ ภายในกะโหลก โดยสมองสามารถเลื่อนข้ามโครงสร้างดังกล่าว เช่น ฟอล์กสมองใหญ่ (falx cerebri), ส่วนหุ้มสมองน้อย (tentorium cerebelli) และแม้แต่ผ่านฟอราเมน แมกนัม (รูในฐานกะโหลกอันเป็นที่ที่ไขสันหลังบรรจบกับสมอง) การเลื่อนผิดปรกติอาจเกิดได้จากปัจจัยต่าง ๆ ที่ทำให้มีฤทธิ์ของก้อน (mass effect) และความดันในกะโหลกเพิ่ม ซึ่งได้แก่ การบาดเจ็บของสมองจากอุบัติเหตุ เลือดออกในกะโหลก หรือเนื้องอกสมอง

การเลื่อนผิดปรกติยังเกิดได้แม้ไม่มีความดันในกะโหลกสูง เมื่อรอยโรคที่เป็นก้อนอย่างก้อนเลือดขังที่เกิด ณ ขอบของส่วนสมองต่าง ๆ ในกรณีเช่นนั้น ความดันเฉพาะที่เพิ่มขึ้น ณ ที่ที่เกิดการเลื่อนผิดปรกติ แต่ความดันนี้ไม่ได้ส่งผ่านไปยังสมองส่วนที่เหลือ ฉะนั้นจึงไม่จัดว่ามีความดันในกะโหลกสูง

เนื่องจากการเลื่อนผิดปรกติทำให้เกิดความดันสูงมากในส่วนต่าง ๆ ของสมอง จึงตัดการลำเลียงเลือดไปยังสมองหลายส่วน ซึ่งมักทำให้เสียชีวิต ฉะนั้นในโรงพยาบาลอาจมีการรักษาแบบดุเดือดเพื่อป้องกันภาวะดังกล่าวโดยการลดความดันในกะโหลก หรือโดยการระบายก้อนเลือดขังซึ่งทำให้เกิดความดันเฉพาะที่ในสมองส่วนหนึ่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Barr RM, Gean AD, Le TH (2007). "Craniofacial trauma". ใน Brant WE, Helms CA (บ.ก.). *Fundamentals of Diagnostic Radiology*. Philadelphia: Lippincott, Williams & Wilkins. p. 69. ISBN 0-7817-6135-2. สืบค้นเมื่อ 2008-11-17.
2. ↑  Gruen P (May 2002). "Surgical management of head trauma". *Neuroimaging Clinics of North America*. **12** (2): 339–43. doi:10.1016/S1052-5149(02)00013-8. PMID 12391640.
เครื่องบิน **ไฮง์เคิล เฮ 111** หนึ่งในอากาศยานที่มีเทคโนโลยีทันสมัยที่สุดของยุคนั้น ถูกออกแบบและผลิตขึ้นอย่างลับๆในช่วงทศวรรษ 1930
**เอาฟรืสทุง** (เยอรมัน: *Aufrüstung*) เป็นยุคการฟื้นฟูแสนยานุภาพทางทหารของเยอรมนีในช่วงเว้นจากสงคราม (ค.ศ. 1918-39) ซึ่งถือเป็นการละเมิดสนธิสัญญาแวร์ซาย แผนการฟื้นแสนยานุภาพเริ่มขึ้นทันทีหลังสนธิสัญญาถูกลงนาม แต่ในระยะแรกเป็นเพียงความเคลื่อนไหวขนาดเล็กและเป็นความลับ อย่างไรก็ตาม การพื้นแสนยานุภาพได้ขยายตัวขึ้นอย่างมโหฬารภายหลังจากพรรคนาซีเรืองอำนาจในปี 1933

การฟื้นแสนยานุภาพในช่วงแรก แม้ว่าจะมีขนาดเล็ก แต่ก็ถูกดำเนินการอย่างเป็นความลับผ่านองค์กรหรือสมาคมกีฬา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นองค์กรบังหน้า และแล้วแผนการฟื้นแสนยานุภาพของเยอรมนีก็ถูกเปิดโปงโดย คาร์ล ฟอน ออสซิเอ็ดซกี ในปี 1931 การเปิดโปงของเขาทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ แต่ก็ทำให้เขาถูกลงโทษด้วยการจำคุกเป็นเวลา 227 วันและถูกทรมาณจนเขาเสียชีวิตเมื่อ 4 พฤษภาคม 1938 การเปิดโปงโดยออสซิเอ็ดซกี มีส่วนกระตุ้นให้เกิดนโยบายการเสริมสร้างแสนยานุภาพในสหราชอาณาจักร ภายหลังจากที่อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ประกาศการถอนตัวของเยอรมนีจากสันนิบาตชาติและการประชุมปลดอาวุธโลกในปี 1933

โครงการฟื้นแสนยานุภาพส่งผลให้กำลังพลเยอรมันเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นกองทัพที่กำลังเติบโตจะเป็นภาระหน้าที่ของพวกเขาจนกระทั่งการอุบัติของสงครามโลกครั้งที่สองในเดือนกันยายน 1939 โยฮันน์ ฟอน คีลมันเส็ค (Johann von Kielmansegg) ได้กล่าวในภายหลังว่ากระบวนการมี่เกี่ยวข้องมากกับ 36 กองพลได้สำเร็จลุล่วงสำหรับเขา และเพื่อนร่วมงานของเขาจากผลสะท้อนบนประเด็นใหญ่ๆ

ดูเพิ่ม
-------

* การฟื้นแสนยานุภาพของสหราชอาณาจักร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Pool, James; Pool, Suzanne (1978), *Who Financed Hitler: The Secret Funding of Hitler's Rise to Power, 1919-1933*, Dial Press, ISBN 978-0708817568.
2. ↑  Richard J. Evans, *The Third Reich in Power 1933–1939*. Penguin Books. ISBN 978-1-59420-074-8. Pg. 153
3. ↑  UK War Production
4. ↑  "Watch German Re-Armament Video". *Ovguide.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-08. สืบค้นเมื่อ 27 August 2014.