recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
รถพยาบาลฉุกเฉินสำหรับเบื้องต้น, ยี่ห้อวอลโว่ วี-70 ที่สวีเดน
**พาหนะบริการการแพทย์ฉุกเฉินที่ไม่ได้ใช้เพื่อการขนส่ง**, (อังกฤษ: Nontransporting EMS vehicle หรือที่รู้จักกันในชื่อทั่วไปว่า **รถติดปีก**), เป็นพาหนะบริการการแพทย์ฉุกเฉิน (EMS) ที่มีขึ้นมาเพื่อไว้ใช้ปฐมพยาบาล แต่ไม่ได้ใช้ในการเคลื่อนย้ายหรือขนส่งผู้ป่วยที่มีความจำเป็นในการใช้รถพยาบาล (เช่น ผู้ป่วยบาดเจ็บสาหัส)

พาหนะบริการการแพทย์ฉุกเฉินที่ไม่ได้ใช้เพื่อการขนส่ง (*การขนส่ง* ในที่นี้หมายถึงการเคลื่อนย้ายผู้ป่วยโดยใช้เปล) อาจแสดงถึงภาวะเศรษฐกิจ, การบริหาร, และโลจิกติกส์ของประเทศเหล่านั้นได้ ในบางกรณีพาหนะบริการการแพทย์ฉุกเฉินที่ไม่ได้ใช้เพื่อการขนส่งที่ไม่ได้เข้าร่วมบริการการแพทย์ฉุกเฉิน (EMS) อาจปฏิบัติหน้าที่อื่น เช่น การตำรวจ หรือ การระงับเหตุอัคคีภัย

คลังภาพ
-------

* รถการแพทย์ฉุกเฉินในออลอโมตซ์, ประเทศเช็กเกียรถการแพทย์ฉุกเฉินในออลอโมตซ์, ประเทศเช็กเกีย
* รถบริการการแพทย์ฉุกเฉินเบื้องต้นเร่งด่วนในฮ่องกงรถบริการการแพทย์ฉุกเฉินเบื้องต้นเร่งด่วนในฮ่องกง
* รถบริการการแพทย์ฉุกเฉินเบื้องต้นเร่งด่วนในกราซ, ประเทศออสเตรียรถบริการการแพทย์ฉุกเฉินเบื้องต้นเร่งด่วนในกราซ, ประเทศออสเตรีย
* อคูสเบว รถฉุกเฉินของสวีเดนในสต็อกโฮล์ม, ประเทศสวีเดน*อคูสเบว* รถฉุกเฉินของสวีเดนในสต็อกโฮล์ม, ประเทศสวีเดน
* รถการแพทย์ฉุกเฉินเยอรมัน (Notarzteinsatzfahrzeug) พร้อมกับรถพยาบาล (Rettungswagen)รถการแพทย์ฉุกเฉินเยอรมัน (*Notarzteinsatzfahrzeug*) พร้อมกับรถพยาบาล (*Rettungswagen*)
* รถการแพทย์ฉุกเฉินเบลเยียม (MUG-SMUR) ที่ลีแยฌรถการแพทย์ฉุกเฉินเบลเยียม (MUG-SMUR) ที่ลีแยฌ
* รถบริการการแพทย์ฉุกเฉินเบื้องต้นของสถานีดับเพลิงแฟรงก์เฟิร์ตรถบริการการแพทย์ฉุกเฉินเบื้องต้นของสถานีดับเพลิงแฟรงก์เฟิร์ต
* A Subaru Outback used as SMU-car outside of Lausanne, Switzerland.A Subaru Outback used as SMU-car outside of Lausanne, Switzerland.
* Emergency physicians car (Notarzt) together with ambulances at Graz, Austria.Emergency physicians car (*Notarzt*) together with ambulances at Graz, Austria.
* SsangYong Rexton first responder vehicle from Bergen, NorwaySsangYong Rexton first responder vehicle from Bergen, Norway

ดูเพิ่ม
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**พาหนะบริการการแพทย์ฉุกเฉินที่ไม่ได้ใช้เพื่อการขนส่ง**

* รถพยาบาล
* รถจักรยานยนต์พยาบาล
* บริการการแพทย์ฉุกเฉิน
**เว็ลมา ชาริช** (บอสเนีย: *Velma Šarić*; เกิดวันที่ 8 เมษายน 1979) เป็นนักข่าวชาวบอสเนียผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการศูนย์วิจัยหลังเหตุขัดแย้ง องค์การเพื่อสันติภาพที่สำนักงานใหญ่อยู่ในซาราเยโว

ชาริชมีอายุเพียง 12 ปีเมื่อสงครามบอสเนียปะทุในปี 1992 เธอใช้ชีวิต 3 ปีนับจากนั้นภายใต้สภาวะที่เมืองถูกยึด ชาริชได้รับการศึกษาและฝึกฝนด้านการทำข่าวและวารสารศาสตร์ เธอจบการศึกษาจากสถาบันการรายงานข่าวของบีบีซี และจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยซาราเยโว

ชาริชทำงานเป็นผู้รายงานข่าวจากศาล (court reporter) ให้กับเครือข่ายข่าวสืบสวนบอลข่าน (Balkan Investigative Reporting Network; BIRN), สมาคมผู้สื่อข่าวจากศาลในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (Association of Court Reporters in Bosnia and Herzegovina) และสถาบันการรายงานข่าวสงครามและสันติภาพ (IWPR) ขณะทำงานให้กับ IWPR ในปี 2008 ถึง 2014 เธอได้เขียนรายงานมากกว่า 300 ชิ้นจากศาลอาชญากรรมระหว่างประเทศสำหรับอดีตยูโกสลาเวีย ซึ่งรวมถึงคดีของราดอวาน การาจิช และรัตกอ มลาดิช นอกจากนี้เธอยังเป็นนักข่าวอิสระที่เคยทำงานให้กับอัลญะซีเราะฮ์, พีบีเอส, เนชั่นแนล จีโอกราฟิก, ซืทด็อยท์เชอไซทุง, เดอะนิวยอร์กไทมส์, ลาเรปลุบบลีกา, เลอมงด์, เดอะการ์เดียน และด็อยท์เชอเว็ลเลอ

อ้างอิง
-------

1. ↑   Ordinary Heroes
2. ↑  Calls for War Memorials Divide Bosnia
3. ↑  Sebrenica is an open wound, 20 years later[*ลิงก์เสีย*] East European Faces of Law and Society: Values and Practices Hague Tribunal's Legacy Questioned

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Interview on Balkan Diskurs
* Hasija's Story เก็บถาวร 2017-05-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Transitions – Stories from BiH, Colombia, Democratic Republic of the Congo, and the USA เก็บถาวร 2017-05-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* My Body: A War Zone เก็บถาวร 2017-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**70 ไพน์สตรีท** (อังกฤษ: 70 Pine Street) เดิมชื่อ *อาคารอเมริกันอินเตอร์เนชันนัล* (อังกฤษ: American International Building) เป็นตึกระฟ้าแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในเขตแมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก มีความสูง 290 เมตร (952 ฟุต) จำนวนชั้นทั้งหมด 66 ชั้น ตึกแห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1930 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1932 ในขณะนั้น ตึกนี้มีความสูงเป็นอันดับที่ 3 ของโลก รองเพียงตึกเอ็มไพร์สเตตและตึกไครส์เลอร์เท่านั้น ในปัจจุบัน ตึกหลังนี้สูงที่สุดในอันดับที่ 6 ของนครนิวยอร์ก สูงเป็นอันดับที่ 17 ของสหรัฐ และอันดับที่ 73 ของโลก ลักษณะพิเศษอย่างหนึ่งของตึกอเมริกันอินเตอร์เนชัลนัลคือ ยอดแหลมของตึกมีลักษณะคล้ายกับสถาปัตยกรรมกอธิค

ตั้งแต่ตึกได้สร้างแล้วเสร็จมีเจ้าของเป็นบริษัทซิตีส์เซอร์วิส และเรียกตึกนี้ว่า ตึกซิตีส์เซอร์วิส และต่อมาบริษัทได้ขายตึกให้กับอเมริกัน อินเตอร์แนชชั่นแนล กรุป (เอไอจี) หลังจากที่บริษัทซิตีส์เซอร์วิสได้ย้ายสำนักงานใหญ่ไปที่เมืองทัลซา รัฐโอคลาโฮมา

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  American International Building จาก SkyscraperPage.com
2. ↑  70 Pine Street เก็บถาวร 2013-12-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก The Skyscraper Center
3. ↑  The American International Building, Art Deco Era, part 3, New York Scrapers, greatgridlock.net.
4. ↑  Wolfe, Gerard R. (2003). *New York, 15 walking tours: an architectural guide to the metropolis*. New York: McGraw-Hill. p. 56. ISBN 0-07-141185-2.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปภาพ
* ตึกอเมริกันอินเตอร์เนชัลนัล จาก Emporis.com
* ตึกอเมริกันอินเตอร์เนชัลนัล จาก SkycraperPage.com

พิกัดภูมิศาสตร์: 40°42′23″N 74°00′27″W﻿ / ﻿40.7063°N 74.0074°W﻿ / 40.7063; -74.0074
การประชุมสรุปในการก่อตั้งพันธมิตรระหว่างฝรั่งเศส และสาธารณรัฐบาตาเวีย ค.ศ. 1795
**สนธิสัญญากรุงเฮก** (The Treaty of Den Haag หรือ Treaty of The Hague) ลงนามเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1795 ระหว่างผู้แทนแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส และสาธารณรัฐบาตาเวีย โดยจากรายละเอียดของสนธิสัญญาสาธารณรัฐบาตาเวีย จะต้องเสียดินแดนบริเวณมาสทริชท์ เวนโล และเซลันดิก ฟลานเดอร์ให้กับฝรั่งเศส นอกจากนี้ยังรวมถึงความร่วมมือและพันธมิตรทางการทหารระหว่างสองประเทศ ซึ่งผูกพันทำให้เนเธอร์แลนด์ต้องทำสงครามต่อบริเตนใหญ่ และออสเตรียในเวลาต่อมา

นอกจากนี้สาธารณรัฐบาตาเวียยังตกลงจ่ายเงินจำนวน 100 ล้านกิลเดอร์ ซึ่งเป็นค่าปฏิกรรมสงครามในสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่หนึ่ง และยังให้เงินกู้ดอกเบี้ยต่ำจำนวนมากต่อรัฐบาลฝรั่งเศส ป้อมปราการตามสนธิสัญญาป้องกันพรมแดน (Berrier Treaties)ที่ใช้ในอดีตสมัยเนเธอร์แลนด์ของออสเตรียได้ถูกรื้อถอนออก บริเวณท่าเรือของเมืองฟลิสซิงเงินจะต้องร่วมกันปกครอง และส่วนสุดท้ายซึ่งเป็นส่วนที่ลับมาก คือรัฐบาลบาตาเวียจะต้องยอมจ่ายค่าดูแลกองทัพฝรั่งเศส (ซึ่งมีกำลังพลกว่า 25,000 นาย) โดยนับตั้งแต่สงครามสิ้นสุดลง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Which the old Dutch Republic had maintained on the basis of the Barrier Treaty
2. ↑  Schama, p. 207.

อ่านเพิ่ม
---------

* Schama, S. (1977), *Patriots and Liberators. Revolution in the Netherlands 1780-1813*, New York, Vintage books, ISBN 0-679-72949-6
* Palmer, R. R. "Much in Little: The Dutch Revolution of 1795." *The Journal of Modern History*, Vol. 26, No. 1 (March 1954), pp. 15–35.
**คุณสุวรรณ** เป็นกวีหญิงในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ประพันธ์บทละครเรื่อง พระมะเหลเถไถ และ อุณรุทร้อยเรื่อง รวมถึง เพลงยาวเรื่องหม่อมเป็ดสวรรค์ และเพลงยาวเรื่องพระอาการประชวรกรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ

ประวัติ
-------

คุณสุวรรณ เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2352 ที่อัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นธิดาของพระยาอุไทยธรรม (กลาง ณ บางช้าง) กับคุณหญิงน่วม (สกุลเดิม วสุธาร) ทั้ง 2 ท่านมีบุตรธิดารวม 8 คน ดังนี้;

* บุตรชื่อ กุญ เป็นพระยามหิศรราชสัมพันธ์ ผู้ว่าราชการเมืองสมุทรสงคราม
* ธิดาชื่อ ขำ ทำราชการฝ่ายใน เป็นปลัดเจ้าคุณพระตำหนักใหม่ (เรียกว่าคุณปลัดใหญ่)
* บุตรชื่อ นุช ไม่ปรากฏข้อมูล
* บุตรชื่อ ครุฑ ไม่ปรากฏข้อมูล
* ธิดาชื่อ ผัน ไม่ปรากฏข้อมูล
* ธิดาชื่อ ภาพ เป็นหม่อมห้ามในกรมหลวงสรรพศิลป์ปรีชา
* ธิดาชื่อ สุวรรณ ทำราชการฝ่ายใน
* ธิดาชื่อ ศรี ภรรยาพระสุริยภักดี (สนิท)

เมื่อเจริญวัย บิดามารดา จึงได้ถวายตัวให้รับราชการฝ่ายใน สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ กล่าวว่าคุณสุวรรณ "มีอุปนิสัยใจรักการแต่งกลอนมาแต่ยังเด็ก ได้ถวายตัวทำราชการฝ่ายในตามเหล่าสกุล เมื่อรัชกาลที่ 3 อยู่ที่ตำหนักพระเจ้าลูกเธอกรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ"

คุณสุวรรณได้แต่งเพลงยาวทำนองเป็นจดหมายเหตุบันทึกเหตุการณ์ขึ้น 2 เรื่องคือ เพลงยาวเรื่องหม่อมเป็ดสวรรค์ และเพลงยาวเรื่องพระอาการประชวรของกรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ เพลงยาว 2 เรื่องนี้มีการบันทึกเรื่องราวของหญิงชาววังไว้เป็นอย่างดี รวมถึง "การเล่นเพื่อน" ของหญิงชาววังด้วย

ต่อมาเมื่อ กรมหมื่นอัปสรสุดาเทพสิ้นพระชนม์ลงในปี พ.ศ. 2388 ยังเป็นผลให้ข้าหลวงในพระตำหนักต้องย้ายออกจากพระตำหนักแดงตามธรรมเนียม ขณะนั้นคุณสุวรรณอายุได้ 36 ปี แต่ไม่ปรากฏทำงานในตำแหน่งใด พำนักอยู่ในเรือนนอกในฝ่ายใน ยังคงได้รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 1 ชั่ง กับ 5 ตำลึง

จนในสมัยรัชกาลที่ 4 คุณสุวรรณป่วยเป็น "พิกลจริต"[] ได้ลาออกจากราชการ กระนั้นยังได้รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 5 ตำลึง พำนักกับคุณเขียน ธิดาคุณศรี และถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2418 สิริอายุได้ 67 ปี ต้นรัชกาลที่ 5 ในการนี้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานหีบทองทึบใส่ศพเป็นเกียรติยศ[]

ผลงาน
-----

ผลงานประพันธ์ของคุณสุวรรณ เท่าที่พบและได้รับการยอมรับ มีเพียง 4 เรื่อง คือ

* กลอนเพลงยาวเรื่องหม่อมเป็ดสวรรค์
* กลอนเพลงยาวเรื่องพระอาการประชวรของกรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ
* บทละครเรื่องพระมะเหลเถไถ
* บทละครเรื่องอุณรุทร้อยเรื่อง

ใน 2 เรื่องหลัง กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงกล่าวว่า "เป็นบทบ้าแต่งมิใช่บทละครอย่างปรกติ"

บทละครเรื่องพระมะเหลเถไถ มีความแปลกคือ คุณสุวรรณแต่งเป็นภาษาบ้าง ไม่เป็นภาษาบ้างปนกันไปแต่ต้นจนปลาย แต่ใครอ่านก็เข้าใจความได้ตลอดเรื่อง ส่วนบทละครอุณรุทร้อยเรื่องนั้น คุณสุวรรณเกณฑ์ตัวบทละครเรื่องต่าง ๆ มารวมในเรื่องเดียวกัน มีกระบวนความค่อนข้างเลอะ แต่สำนวนกลอนและการแสดงความรู้เรื่องละครต่าง ๆ กว้างขวาง...แต่มีอยู่บท 1 ในอุณรุทร้อยเรื่องของคุณสุวรรณซึ่งควรสรรเสริญในกระบวนความว่าเป็นความคิดแปลกดี คือ บทจำแลงตัว

นอกจากบทละคร 4 เรื่องข้างต้นยังปรากฏต้นฉบับสมุดไทยที่ระบุผู้แต่งคือคุณสุวรรณ ในหอสมุดแห่งชาติ คือ

* บทละครเรื่องพระเอ็ดยง
* บทละครเรื่องพระพิรุณ

แต่อย่างไรก็ตาม ยังไม่เป็นการยืนยันว่าเป็นผลงานของคุณสุวรรณจริงหรือไม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  กรมศิลปากร. "คำนำ", ในบทละครเรื่องพระมะเหลเถไถ บทละครเรื่องอุณรุทร้อยเรื่อง กลอนเพลงยาวเรื่องหม่อมเป็ดสวรรค์ กลอนเพลงยาวเรื่องพระอาการประชวรของกรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ และบทละครเรื่องระเด่นลันได. (กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร, 2514).
2. ↑  มัชฌิมา วีรศิลป์. "ภาพสะท้อนทางวัฒนธรรม จากวรรณกรรมเพลงยาว เรื่องหม่อมเป็ดสวรรค์ และเรื่องพระอาการประชวรของกรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ". *วารสารศิลปกรรมบูรพา*.
ฉากที่มีวัวสองตัวถูกใช้ในการเสียดสีทางเศรษฐกิจ
"**คุณมีวัวสองตัว**" (อังกฤษ: You have two cows) สื่อถึงรูปแบบของการเสียดสีทางการเมือง (political satire) ที่มีการสมมุติฉากต่าง ๆ เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับวัวในจินตนาการเพื่อแสดงถึงการทำงานของระบบทางการเมืองแบบต่าง ๆ

ความเป็นมา
----------

มุขตลกแบบนี้ได้รับความสนใจในหมู่นักวิชาการในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ ค.ศ. 1944 บททความใน *The Modern Language Journal* เขียนถึงรายการในรูปแบบดั้งเดิมดังนี้

* *สังคมนิยม*: คุณมีวัวสองตัว รัฐบาลยึดไปตัวหนึ่ง จากนั้นนำไปให้กับเพื่อนบ้านของคุณ
* *ลัทธิคอมมิวนิสต์*: คุณมีวัวสองตัว คุณให้วัวทั้งสองกับรัฐบาล จากนั้นรัฐบาลให้นมกับคุณ
* *ลัทธิฟาสซิสต์*: คุณมีวัวสองตัว คุณให้วัวทั้งสองกับรัฐบาล จากนั้นรัฐบาลขายนมให้กับคุณ
* *ทุนนิยม*: คุณมีวัวสองตัว คุณขายวัวตัวหนึ่ง จากนั้นซื้อกระทิงหนึ่งตัว
* *ระบอบนาซี*: คุณมีวัวสองตัว รัฐบาลยึดไปทั้งสองตัว และยิงคุณ

บิล เชอร์ค (Bill Sherk) กล่าวว่ารายการเหล่านี้ได้หมุนเวียนทั่วทั้งสหรัฐตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 1936 ภายใต้ชื่อ "นิทานคติสอนใจของลัทธิ" (Parable of the Isms)

การใช้ที่โดดเด่น
----------------

Richard M Steers และ Luciara Nardon ใช้ "วัวสองตัว" ในหนังสือของพวกเขาเกี่ยวกับเศรษฐกิจโลก เพื่อแสดงถึงแนวคิดความแตกต่างระหว่างวัฒนธรรม พวกเขาเขียนมุขตลกแบบนี้:

* บริษัทรัสเซีย: คุณมีวัวสองตัว คุณดื่มวอดก้าแล้วนับพวกมันใหม่ คุณมีวัวห้าตัว มาเฟียชาวรัสเซียโผล่มาและเอาวัวทั้งหมดของคุณไป

ที่ตลกเพราะว่าพวกมันเป็นการล้อเลียนวัฒนธรรมต่าง ๆ จากความจริง Steers และ Nardon ยังกล่าวว่าควรใช้มุขตลกนี้อย่างระมัดระวังคนเนื่องจากคนอื่นอาจคิดว่ามุขตลกเหล่านี้แสดงถึงการเหมารวมทางวัฒนธรรม (cultural stereotype)

ดูเพิ่ม
-------

* วัวทรงกลม

อ้างอิง
-------

1. ↑  George A. Henninger, "In Defense of Dictionaries and Definitions", *The Modern Language Journal*, January 1944, vol. 28, pp.29-39
2. ↑  "500 Years of New Words", by Bill Sherk, Doubleday, 1983, ISBN 0-385-17902-2, p. 162.
3. ↑  *Managing In The Global Economy*, by Richard M. Steers, Luciara Nardon (2005) ISBN 0-7656-1551-7
**คนเกี่ยวข้าว** (ดัตช์: *De korenoogst*; อังกฤษ: The Harvesters) เป็นงานจิตรกรรมที่เขียนโดยปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ) (ค.ศ. 1525-1569) ผู้เป็นจิตรกรชาวเฟลมิชคนสำคัญของจิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบดัตช์และเฟลมิช ภาพ "คนเกี่ยวข้าว" เขียนขึ้นในปี ค.ศ. 1565 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา

ภาพ "คนเกี่ยวข้าว" เป็นภาพเขียนสีน้ำมันบนไม้ที่เป็นหนึ่งในชุดที่มีด้วยกันหกภาพ ที่ยังคงเหลืออยู่ห้าภาพ แต่ละภาพในชุดเป็นภาพของช่วงเวลาต่าง ๆ ของปี ภาพเขียนนี้ก็เช่นเดียวกับภาพเขียนของเบรอเคิลส่วนใหญ่ที่เป็นภาพของชีวิตของเกษตรกรและงานเกษตรกรรม ข้อที่น่าสังเกตของภาพนี้คือเกษตรกรบางคนก็ทำงานเก็บเกี่ยวอยู่ในทุ่ง แต่บางคนก็นั่งกินอาหาร ซึ่งเป็นการแสดงลักษณะของเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องและมีผลต่อเนื่องกัน (diachronic) เช่นในภาพนี้ที่เป็นการผลิตอาหารเพื่อการบริโภค

ภาพอื่นในชุดนี้ก็ได้แก่

* คนล่าสัตว์ในหิมะ (The Hunters in the Snow)
* วันหมองหม่น (The Gloomy Day)
* การเกี่ยวหญ้า (The Hay Harvest)
* การต้อนฝูงสัตว์กลับบ้าน (The Return of the Herd)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Web Gallery of Art: Pieter Bruegel the Elder

ดูเพิ่ม
-------

* จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบดัตช์และเฟลมิช
* ภาพเขียนสีน้ำมัน
* ภาพชีวิตประจำวัน
โฮโตที่รับประทานเป็นอาหารประจำวัน
**โฮโต** (ญี่ปุ่น: ほうとう, 餺飥; โรมาจิ: *hōtō*) เป็น อาหารท้องถิ่น ที่ผลิตในพื้นที่รอบ ๆ จังหวัดยามานาชิ ในปี 2007 ได้รับเลือกจาก กระทรวงเกษตร ป่าไม้ และประมง ให้เป็นหนึ่งใน "100 สุดยอดอาหารท้องถิ่นของหมู่บ้านเกษตรกรรม ภูเขา และประมง" โดยคัดเลือกจากรสชาติท้องถิ่นที่สืบทอดกันมาในแต่ละภูมิภาค 

ในจังหวัดยามานาชิ มีคำพูดว่า "ถ้าทำโฮโตไม่เป็นจะไม่สามารถไปเป็นเจ้าสาวได้" (ほうとうをうてないと嫁に出せない)

โดยพื้นฐานแล้ว เป็นอาหารประเภทหนึ่งที่ทำโดยการนวดแป้งสาลี แล้วหั่นเป็นเส้นหนาสั้น ๆ เคี่ยวในซุปมิโซะที่มีฟักทองและผักอื่น ๆ และกินร้อน ๆ

โฮโตอาจไม่จำเป็นต้องอยู่ในรูปของเส้นบะหมี่ ในบางภูมิภาคนอกจากแป้งข้าวสาลีแล้วก็อาจใช้ธัญพืชอื่นหรืออาจใช้ก้อนซุยตง และอาจใช้โชยุใช้แทนมิโซะสำหรับเครื่องปรุง และกินเป็นบะหมี่เย็น จัดเรียงบนกระชอน

* โฮโตที่กำลังปรุงโฮโตที่กำลังปรุง
* โฮโตในร้านที่ขายเฉพาะโฮโตโฮโตในร้านที่ขายเฉพาะโฮโต
* โฮโตใส่ถั่วอาซุกิโฮโตใส่ถั่วอาซุกิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "農山漁村の郷土料理百選". *j100s.com*. สืบค้นเมื่อ 2021-04-12.
2. ↑  "知らないと損? 山梨の味噌屋さんに「ほうとう」の作り方を聞いた". *マイナビニュース* (ภาษาญี่ปุ่น). 2020-02-25. สืบค้นเมื่อ 2021-04-12.
โฮ่ว อี้ ยิงตะวัน ภาพจากหนังสือ *เซียว-ยฺหวินฉงเทียนเวิ่นถู* (蕭雲從天問圖) ฉบับพิมพ์ ค.ศ. 1645
**โฮ่ว อี้** (จีน: 后羿; พินอิน: *Hòu Yì*; เวด-ไจลส์: *'Hou I*) เป็นบุคคลในประมวลเรื่องปรัมปราจีน โดยเป็นนักธนู และเป็นสามีของฉางเอ๋อ (嫦娥) ซึ่งภายหลังได้เป็นเทพธิดาแห่งดวงจันทร์

ประมวลเรื่องปรัมปราจีนว่า เดิมโลกมนุษย์มีตะวัน 10 ดวง ซึ่งจะขึ้นฉายครั้งละดวง แต่วันหนึ่ง ออกฉายพร้อมกันทั้ง 10 ดวง ทำให้แผ่นดินโลกแทบมอดไหม้ พระเจ้าเหยา (堯) กษัตริย์แห่งมวลมนุษย์ จึงรับสั่งให้โฮ่ว อี้ หาวิธีควบคุมดวงตะวัน โฮ่ว อี้ ไปเจรจากับดวงตะวัน แต่ไม่สำเร็จ จึงขู่ว่าจะยิงตะวันให้ร่วง แต่ก็ยังไม่เป็นผล โฮ่ว อี้ จึงยิงดวงตะวันให้ร่วงทีละดวง ดวงตะวันที่ตกลงมานั้นกลายเป็นอีกาสามขา (三足烏) จนเมื่อเหลือดวงสุดท้ายดวงเดียว พระเจ้าเหยา พร้อมด้วยหญิงซึ่งเป็นมารดาของตะวันดวงนั้น ร้องขอให้เขาละเว้นเพื่อประโยชน์ของมนุษยชาติเอง โลกมนุษย์จึงเหลือตะวันเพียงดวงเดียวมาจนทุกวันนี้

ประมวลเรื่องปรัมปรายังว่า โฮ่ว อี้ ได้ปราบปรามสัตว์ประหลาดอีกหลายตัวตามรับสั่งของพระเจ้าเหยา เช่น ย่า-ยฺหวี่ (窫窳), เจ๋าฉื่อ (鑿齒), ฯลฯ และว่า โฮ่ว อี้ มียาเม็ดอมฤตที่เทพประทานให้ ครั้งหนึ่ง โฮ่ว อี้ ออกไปล่าสัตว์ ศิษย์คนหนึ่งของเขานาม เฝิง เหมิง (逢蒙) บุกเข้าไปหายาอมฤตนั้น แต่ฉางเอ๋อ ภริยาของโฮ่ว อี้ ชิงกินเข้าไปก่อน เมื่อกินยาอมฤตแล้ว ฉางเอ๋อ ก็ลอยขึ้นท้องฟ้าไปสู่ดวงจันทร์ทันที

บางฉบับระบุเรื่องราวต่างออกไปว่า โฮ่ว อี้ ยิงตะวันแล้ว ผู้คนยกย่องเขาเป็นกษัตริย์พระองค์ใหม่ แต่เมื่อเข้าสู่อำนาจแล้ว โฮ่ว อี้ กลายเป็นทรราชและกดขี่ปวงประชา ฉางเอ๋อ ภริยาของเขา เกรงว่า ยาอมฤตที่พระแม่ตะวันตก (西王母) ประทานให้โฮ่ว อี้ จะทำให้โฮ่ว อี้มีชีวิตอยู่ชั่วนิรันดร์ อันจะเป็นเหตุให้ราษฎรเดือดร้อนไปชั่วกาลนาน ฉางเอ๋อจึงบุกเข้าไปชิงยาอมฤตนั้นมากินเสียเอง เมื่อกินแล้ว ฉางเอ๋อล่องลอยขึ้นสู่ฟากฟ้า โฮ่ว อี้ ไล่ตามไม่ทัน เอาธนูไล่ยิงก็ไม่ทัน ผู้คนสำนึกในความเสียสละของฉางเอ๋อ จึงจัดเทศกาลไหว้พระจันทร์เพื่อยกย่องนาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Hou Yi". *Encyclopedia Britannica*.
2. ↑  Walls, Jan (1984). *Classical Chinese Myths*. Joint Publishing Co. p. 68-69.
3. ↑  Masako, Mori (1995). "Restoring the "Epic of Hou Yi"". *Asian Folklore Studies*. **54** (2): 239–257. doi:10.2307/1178943.
4. ↑  "Chang'e, Chinese Deity". *Encyclopedia Britannica*. The Editors of Encyclopedia Britannica. สืบค้นเมื่อ 8 March 2018.
5. ↑  Yang, Lihui; An, Deming; Anderson Turner, Jessica (2008). *Handbook of Chinese Mythology*. Oxford University Press. ISBN 9780195332636.
***ราเด็น อาเจ็ง*** **การ์ตีนี** หรือบางครั้งเรียกด้วยคำนำหน้าอีกแบบคือ ***ราเด็น อายู*** **การ์ตีนี** (อินโดนีเซีย: *Kartini*; 21 เมษายน ค.ศ. 1879 – 17 กันยายน ค.ศ. 1904) เป็นวีรสตรีแห่งชาติอินโดนีเซียจากชวา เธอเป็นผู้ริเริ่มการศึกษาสำหรับเด็กผู้หญิงและสิทธิสตรีในอินโดนีเซีย

เธอเกิดในอาณานิคมดัตช์อีสต์อินดีส (อินโดนีเซียในปัจจุบัน) ในครอบครัวของชนชั้นปกครองในชวา เธอเข้าศึกษาในโรงเรัยนประถมภาษาดัตช์แห่งหนึ่ง เธอต้องการที่จะศึกษาต่อ แต่ทางเลือกนั้นเป็นไปไม่ได้สำหรับเธอและเด็กหญิงคนอื่น ๆ ในสังคมชวาขณะนั้น เธอจึงตัดสินใจเขียนจดหมายติดต่อกับบุคลากรที่มีอิทธิพลในอาณานิคม เช่น เย.ฮา. อาเบนดาโนน ผู้ดำเนินการด้านนโยบายจริยธรรมดัตช์ขณะนั้น

การ์ตีนีได้เขียนจดหมายแสดงความรู้สึกอัดอั้นในใจของเธอซึ่งได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารดัตช์ฉบับหนึ่ง และต่อมาได้รวมเล่มเป็น *Out of Darkness to Light* ("ออกจากความมืดสู่แสงสว่าง") และ *Letters of a Javanese Princess* ("จดหมายของเจ้าหญิงชวาพระองค์หนึ่ง") ในปัจจุบันทางการอินโดนีเซียได้ประกาศให้วันคล้ายวันเกิดของเธอเป็น *วันการ์ตีนี* นอกจากนี้เธอยังสนใจรหัสยลัทธิและต่อต้านการแต่งงานแบบมีคู่ครองหลายคน (polygamy) การต่อสู้เพื่อการศึกษาแก่เด็กหญิงนั้นได้รับการสืบทอดโดยน้องสาวของเธอหลังเธอเสียชีวิตลง มีการนำชื่อของเธอไปตั้งเป็นชื่อโรงเรียนในเครือการ์ตีนีและกองทุนการ์ตีนีซึ่งเป็นกองทุนเพื่อการศึกษาสำหรับเด็กหญิงชาวอินโดนีเซีย

การ์ตีนีบนธนบัตร 10,000 รูปียะฮ์ รุ่นปี ค.ศ. 1985 ด้านหลังคือภาพของปรัมบานัน
เธอเคยได้รับเลือกให้เป็นบุคคลบนธนบัตรรูปียะฮ์สองรุ่น คือรุ่นที่จัดพิมพ์ใน ค.ศ. 1952 และ ค.ศ. 1958

อ้างอิง
-------

1. ↑  *ราเด็น อาเจ็ง* เป็นคำนำหน้าชื่อสตรีที่แต่งงานแล้วในชนชั้นเจ้านายและข้าราชสำนัก (*ปรียายี*) ตามจารีตดั้งเดิมของชวา
2. ↑  Indonesia 1800-1950 Beck

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**การ์ตีนี**
**เอลีซาแบ็ต อาเดลีนา เดรีวาล เลแว็ก** (ฝรั่งเศส: *Elizabeth Adélina Derival Lévêque*; ค.ศ. 1795 – ไม่ปรากฏ) หรือต่อมาคือ **อาเดลีนา ซูลุก** (ฝรั่งเศส: *Adelina Soulouque*) เป็นจักรพรรดินีแห่งเฮติในจักรพรรดิโฟสแต็งที่ 1 ช่วงปี ค.ศ. 1849–1859

พระราชประวัติ
-------------

อาเดลีนา เลแว็ก เป็นธิดาของมารี มีเชล เลแว็ก (ฝรั่งเศส: *Marie Michel Lévêque*) ชาวเฮติลูกผสม มีพระขนิษฐาชื่อเกลลียา (ฝรั่งเศส: *Clélia*) มีป้าชื่อเออแฌน เพลซ็องซ์ (ฝรั่งเศส: *Eugène Plésance*) พระองค์มีพระธิดาจากการสมรสครั้งแรกคือออลีฟว์ (ฝรั่งเศส: *Olive*; 1832–1936)

อาเดลีนาและจักรพรรดิโฟสแต็งที่ 1 มีจิตปฏิพัทธ์ต่อกันหลายปี ก่อนอภิเษกสมรสในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1849 และถูกสถาปนาขึ้นเป็นจักรพรรดินีแห่งเฮติและประทับร่วมกับพระราชสวามีในปอร์โตแปรงซ์ ใน ค.ศ. 1850 จักรพรรดิโฟสแต็งที่ 1 ทรงรับออลีฟว์เป็นพระราชธิดาบุญธรรม และสถาปนาขึ้นเป็นเจ้าหญิง ส่วนอาเดลีนากับจักรพรรดิโฟสแต็งมีพระราชธิดาด้วยกันเพียงพระองค์เดียวคือเจ้าหญิงเซลีตา (ฝรั่งเศส: *Célita*) 

ต่อมาทั้งจักรพรรดิโฟสแต็งและจักรพรรดินีอาเดลีนาผ่านพระราชพิธีบรมราชาภิเษกโดยจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เมื่อวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1852 การนี้ได้สถาปนาเกลลียาพระขนิษฐาขึ้นเป็นเจ้าหญิงด้วย

ใน ค.ศ. 1858 เกิดการการปฏิวัติโดยฟาบร์ แฌฟราร์ (ฝรั่งเศส: *Fabre Geffrard*) และบังคับให้จักรพรรดิโฟสแต็งต้องสละราชบัลลังก์ในปี 1859 ส่วนพระชนม์ชีพของจักรพรรดินีอาเดลีนาในปัจฉิมวัยไม่เป็นที่ปรากฏ

พระราชกรณียกิจ
--------------

ในฐานะจักรพรรดินี พระองค์ได้มีการแต่งตั้งตำแหน่งนางข้าหลวงและนางในซึ่งทั้งหมดเป็นกลุ่มสังคมชั้นสูงใหม่ในรัชกาลจักรพรรดิโฟสแต็ง ที่ล้วนมีฐานันดรเป็นดัชเชส เคาน์เตส และบารอนิส และเสด็จออกปฏิบัติพระราชกรณียกิจทุกวันอังคาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rogozinski, Jan (1999). *A Brief History of the Caribbean* (Revised ed.). New York: Facts on File, Inc. p. 220. ISBN 0-8160-3811-2.
2. ↑  John Bigelow: Jamaica in 1850: or, The Effects of Sixteen Years of Freedom on a Slave Colony
3. ↑  Harriet Gibbs Marshall: The Story of Haiti: From the Discovery of the Island by Christopher Columbus to the Present Day. Christopher Publishing House, 1930

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Christopher Buyers. "Soulouque Genealogy (Page 6)". สืบค้นเมื่อ 2009-10-17.
* John Bigelow: Jamaica in 1850: or, The Effects of Sixteen Years of Freedom on a Slave Colony
* Harriet Gibbs Marshall: The Story of Haiti: From the Discovery of the Island by Christopher Columbus to the Present Day. Christopher Publishing House, 1930
**ถูปวงศ์** เป็นคัมภีร์พุทธศาสนาว่าด้วยตำนานการสร้างพระสถูปเจดีย์ทั้งในอินเดียและลังกา เป็นตำนานเมืองและศาสนสถานเชื่อมโยงเรื่องราวเข้ากับพุทธประวัติ คัมภีร์รจนาโดยพระวาจิสสรเถระ พระเถระชาวลังกา ในยุคประมาณ พ.ศ. 1775–1779 ในสมัยของพระเจ้าวิชัยพาหุที่ 3 ประเทศศรีลังกา โดยท่านได้รับการอาราธนาให้รจนาจากพระเถระชาวศรีลังกาในสมัยนั้น คือ พระสุมังคลเถระ พระพุทธมิตตเถระ พระมหากัสสปะเถระพระธรรมกิตติเถระ และพระวาณิชภาณุ ท่านได้อาศัยคัมภีร์อธิบายวินัยฉบับโบราณที่เขียนด้วยภาษาสิงหล รวมถึงอรรถกถาสมันตปาสาทิกา และฎีกาสารัตถทีปนีเป็นต้นแบบ

ในประเทศไทยมีต้นฉบับคัมภีร์ถูปวงศ์เป็นฉบับใบลาน อักษรขอม ภาษาบาลี อยู่ในหอสมุดแห่งชาติ 2 ฉบับ คือฉบับสังเขปและฉบับพิสดาร ฉบับสังเขปพบเพียง 2 ผูก คือผูกที่ 1 และผูกที่ 2 ไม่จบความ ส่วนฉบับพิสดารมี 5 ผูก จบบริบูรณ์ ฉบับหลังนี้กรมศิลปากรอนุญาตให้พิมพ์เป็นหนังสืออนุสรณ์ในงานพระราชทานเพลิงศพนางอนุ ทองไข่มุกต์ เมื่อ พ.ศ. 2511

อ้างอิง
-------

1. ↑  "จดหมายข่าว - ราชบัณฑิตยสถาน" (PDF). สำนักงานราชบัณฑิตยสภา.
2. ↑  เพ็ญสุภา สุขคตะ. "ปริศนาโบราณคดี : พระอุปคุต VS พระบัวเข็ม ตกลงองค์เดียวกัน หรือคนละองค์? (2)". มติชนสุดสัปดาห์.
3. ↑  พระเทพวัชรบัณฑิต. "เจดีย์ในพระพุทธศาสนา" (PDF). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
4. ↑  "พระคัมภีร์ถูปวงศ์: ตำนานว่าด้วยการสร้างพระสถูป". นนทชัย. p. 5.
**นกพิราบหงอนวิคตอเรีย** (อังกฤษ: Victoria crowned pigeon, Victoria goura; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Goura victoria*) เป็นนกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกพิราบและนกเขา (Columbidae)

มีลำตัวป้อมหนา อกตัน ขาค่อนข้างสั้น ปีกกว้างใหญ่ ขนตามตัวส่วนใหญ่มีสีฟ้าอมเทา มีลักษณะเด่น คือ บนหัวมีหงอนประกอบด้วยเส้นขนแผ่บานเป็นสันอย่างน่าดูซึ่งมีขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือ และที่สันหรือหงอนบนหัวจะแบนตรงปลาย และมีขอบสีขาวด้วย หน้าอกมีสีม่วงแดงคาดแถบดำปากสีดำ เท้าสีม่วงแดง ม่านตาสีแดง 

จัดเป็นนกที่มีขนาดใหญ่ในวงศ์นี้ ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ประมาณ 70 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 2,384 กรัม ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายคลึงกัน แต่ตัวผู้จะมีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย จัดเป็นนกที่บินไม่ได้ สามารถบินได้แค่ในระยะสั้น ๆ เหมือนไก่ จึงหากินตามพื้นเป็นหลัก อาหารได้แก่ ผลไม้และเมล็ดพืชชนิดต่าง ๆ รวมทั้งสัตว์ขนาดเล็กหรือแมลงต่าง ๆ พบกระจายพันธุ์ในทวีปออสเตรเลีย และเกาะนิวกินี

มีพฤติกรรมอาศัยโดยการรวมฝูงประมาณ 10 ตัว อยู่ตามพงหญ้าหรือในป่าเพื่อหาอาหาร หากมีเหตุหรือศัตรูเข้ามาใกล้จะส่งเสียงดังพร้อมทั้งบินขึ้นพร้อม ๆ กันไปเกาะดูเหตุการณ์อยู่บนต้นไม้ การทำรังส่วนใหญ่ใช้เศษไม้ กิ่งไม้เล็ก ๆ ขัดสานเป็นรังหยาบ ๆ ทรงแบนคล้ายตะกร้าตามคาคบไม้ที่ไม่สูงนัก วางไข่คราวละ 2 ฟอง ใช้เวลาฟักไข่ราว 28-30 วันจึงออกเป็นตัว ในระยะฟักไข่และเลี้ยงลูกจะมีนิสัยก้าวร้าวอาจทำร้ายนกอื่นได้ 

จัดเป็นนกที่มีความสวยงามชนิดหนึ่ง จึงนิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง และตามสวนสัตว์ต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
3. ↑  Victoria crowned pigeon (อังกฤษ)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นกพิราบหงอนวิคตอเรีย**
ที่ตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในEngland
**ฮัดเดอส์ฟีลด์** (อังกฤษ: Huddersfield) เป็นเมืองตลาดขนาดใหญ่ในเวสต์ยอร์กเชอร์ ประเทศอังกฤษ เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 11 ของสหราชอาณาจักร มีประชากร 162,949 คน จากการสำรวจประชากรปี ค.ศ. 2011 ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองลีดส์ ราว 14 ไมล์ (23 กิโลเมตร) และตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของแมนเชสเตอร์ 24 ไมล์ (39 กิโลเมตร)

ฮัดเดอส์ฟีลด์อยู่ใกล้จุดบรรจบของแม่น้ำโคล์นและแม่น้ำโฮล์ม เมืองยังเป็นที่รู้จักในฐานะที่มีบทบาทด้านการปฏิวัติอุตสาหกรรมและยังเป็นต้นกำเนิดของรักบี้ลีก เป็นบ้านเกิดของนายกรัฐมนตรี ฮาโรลด์ วิลสัน และนักแสดง เจมส์ เมสัน

ฮัดเดอส์ฟีลด์มีทีมรักบี้ ฮัดเดอร์สฟีลด์ไจแอนส์ ที่ก่อตั้งปี ค.ศ. 1895 ที่เล่นอยู่ในซูเปอร์ลีก และมีสโมสรฟุตบอลในพรีเมียร์ลีก สโมสรฟุตบอลฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์ที่ก่อตั้งปี 1908 เมืองยังมีมหาวิทยาลัยฮัดเดอส์ฟีลด์ และมีวิทยาลัยอย่าง กรีนเฮดคอลเลจ, เคิร์กลีส์คอลเลจ และฮัดเดอส์ฟีลด์นิวคอลเลจ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Denis Kilcommons: Huddersfield is the 11th biggest town in Britain". *The Huddersfield Daily Examiner*. 4 June 2013. สืบค้นเมื่อ 21 May 2014.
2. ↑  "Britain's 20 biggest towns". *The Telegraph*. 18 August 2011. สืบค้นเมื่อ 21 May 2014.
**นกยางดำ** (Black Bittern) เป็นนกลุยน้ำโลกเก่าในวงศ์นกยาง แพร่พันธุ์ในเขตร้อนของทวีปเอเชียจากประเทศปากีสถาน, ประเทศอินเดีย และ ประเทศศรีลังกา ไปทางตะวันออกถึงประเทศจีน, ประเทศอินโดนีเซีย และ ประเทศออสเตรเลีย ปกติเป็นนกประจำถิ่น แต่ในตอนเหนือบางแห่งเป็นนกอพยพระยะสั้น กินแมลง, ปลา และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกเป็นอาหาร

ลักษณะ
------

ขณะบินในประเทศอินเดีย
นกยางดำเป็นนกขนาดใหญ่ ยาว 58 ซm (23 in) นกตัวผู้ ปากเหลืองคล้ำ ปลายและสันปากบนดำ หัว คอ และลำตัวด้านบนดำ คอมีแถบยาวสีเหลืองแกมน้ำตาล คอด้านล่างและอกขาวมีลายขีดยาวสีดำหรือแกมน้ำตาลแดงคล้ำ ลำตัวด้านล่างเทาเข้ม แข้งและตีนดำ นกตัวเมีย หัวและลำตัวด้านบนแกมน้ำตาล มากกว่าตัวผู้ ลายขีดที่คอและอกน้ำตาลแดง นกวัยอ่อน มีลักษณะคล้ายตัวเมีย แต่หัวและลำตัวด้านบนมีลายเกล็ดจากขอบขนสีน้ำตาล

อ้างอิง
-------

1. ↑  คู่มือดูนกหมอบุญส่ง เลขะกุล นกเมืองไทย และหนังสือนกในเมืองไทย เล่ม 3 รศ.โอภาส ขอบเขตต์

* BirdLife International (2008). *Ixobrychus flavicollis*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 4 February 2009. Database entry includes justification for why this species is of least concern.
* *Birds of India* by Grimmett, Inskipp and Inskipp, ISBN 0-691-04910-6
**ปลาสเตอร์เจียนไซบีเรีย** (อังกฤษ: Siberian sturgeon) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Acipenser baerii* ในวงศ์ Acipenseridae มีรูปร่างเหมือนปลาสเตอร์เจียนทั่วไป มีจะงอยปากขาว มีหนวด 4 เส้น ที่หน้าปากด้านหลังมีสีน้ำตาลเทาจนถึงดำ สีท้องมีสีขาวจนถึงเหลือง พบในแม่น้ำสายใหญ่ ๆ ในลุ่มแม่น้ำของไซบีเรีย ในรัสเซีย, คาซัคสถาน และจีน

ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 200 เซนติเมตร น้ำหนักกว่า 100 กิโลกรัม สามารถมีอายุยืนได้ถึง 60 ปี

มีชนิดย่อยทั้งหมด 2 ชนิด คือ *A. b. baicalensis* พบในทะเลสาบไบคาล (มีอีกชื่อเรียกหนึ่งว่า สเตอร์เจียนไบคาล) และ *A. b. stenorrhynchus*

ปลาสเตอร์เจียนไซบีเรีย นับเป็นปลาสเตอร์เจียนชนิดหนึ่งที่เป็นที่นิยมจับเพื่อการพาณิชย์เพื่อการบริโภคมาก โดยนิยมรับประทาน ไข่ปลาคาเวียร์ และนำไข่ปลาคาเวียร์นี้ไปทำเป็นเครื่องสำอาง สำหรับในประเทศไทย ปลาสเตอร์เจียนชนิดนี้มีการทดลองเลี้ยงในโครงการบ้านเล็กในป่าใหญ่ดอยคำ อันเป็นโครงการในพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่อำเภอเวียงแหง ที่หน่วยวิจัยประมงบนพื้นที่สูงดอยอินทนนท์ อำเภอจอมทอง และศูนย์วิจัยและพัฒนาประมงน้ำจืดเชียงใหม่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งผลการทดลองเป็นไปได้อย่างดี
โดยทำการเพาะฟักจากไข่ปลาที่นำเข้ามาจากรัสเซีย เริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 พบว่ามีอัตรารอดสูงถึงร้อยละ 90 เพราะเป็นสถานที่ ๆ มีอากาศหนาวเย็น โดยปลาจะเติบโตได้ดีในอุณหภูมิไม่เกิน 20 องศาเซลเซียส และพบว่าปลาที่จะให้ไข่ ต้องมีความสมบูรณ์และเติบโตจนกระทั่งอายุได้ 10 ปี โดยจะให้ไข่เพียงร้อยละ 15 ของน้ำหนักตัว มีระยะเวลาห่างของการให้ไข่แต่ละครั้ง 2 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ruban, G. & Bin Zhu (2010). "*Acipenser baerii*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 24 October 2009.
2. ↑  "นำ "สเตอร์เจียน" จากรัสเซีย เลี้ยงเติบโตได้ดีที่อินทนนท์". คมชัดลึก. 20 November 2008. สืบค้นเมื่อ 28 January 2014.
3. ↑  "เกษตรน่ารู้ : ไข่ปลาปลาสเตอร์เจียน". ช่อง 7. 28 January 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-15. สืบค้นเมื่อ 28 January 2014.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Acipenser baerii***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาสเตอร์เจียนไซบีเรีย
ชะฮ์รีร์เมื่อ พ.ศ. 2489
หน้าปกหนังสือ *Our Struggle* เมื่อ พ.ศ. 2488
การปราศรัยของชะฮ์รีร์ในบาหลีเมื่อ พ.ศ. 2498
**ซูตัน ชะฮ์รีร์** (อินโดนีเซีย: *Sutan Sjahrir*) เป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของอินโดนีเซียในสมัยปฏิวัติ ดำรงตำแหน่งเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2498 เขาเกิดในสุมาตราตะวันตกเมื่อ 5 มีนาคม พ.ศ. 2452 ได้ไปศึกษาต่อด้านกฎหมายที่เนเธอร์แลนด์ กลับมาสู่หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์เมื่อ พ.ศ. 2474 และร่วมมือกับโมฮัมมัด ฮัตตาในการจัดตั้งพรรคชาตินิยมขึ้นใน พ.ศ. 2477 ต่อมาเขาถูกจับและถูกส่งตัวไปนิวกินีและบันดา

เมื่อญี่ปุ่นเข้ายึดครอง เขาปฏิเสธไม่ร่วมมือกับญี่ปุ่น และจัดตั้งขบวนการต่อต้านขนาดเล็กขึ้น เมื่อญี่ปุ่นแพ้สงครามแล้ว เขาได้ร่วมมือกับอามีร์ ชารีฟุดดิน ยึดอำนาจจากซูการ์โน เพื่อตั้งรัฐบาลที่ไม่มีภาพลักษณ์ว่าเคยร่วมมือกับญี่ปุ่น เขาได้เป็นนายกรัฐมนตรี ชะฮ์รีร์เรียกร้องเอกราชโดยใช้หลักการเจรจาแต่ล้มเหลวเพราะเนเธอร์แลนด์ใช้กำลังเข้ายึดครองอีก ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2489 ชะฮ์รีร์ได้ลอบเจรจากับเนเธอร์แลนด์ ให้สาธารณรัฐอินโดนีเซียมีอำนาจปกครองเกาะชวา มาดูรา และสุมาตรา ส่วนเกาะอื่น ๆ ให้อยู่ในอำนาจของเนเธอร์แลนด์ และจะตั้งสหพันธรัฐอินโดนีเซียในสหภาพเนเธอร์แลนด์-อินโดนีเซีย เมื่อความจริงถูกเปิดเผย ทำให้ชาวอินโดนีเซียผิดหวังมากจนชะฮ์รีร์ต้องลาออกและอามีร์ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีแทนในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2490

หลังจากนั้น ชะฮ์รีร์ก็ไม่ได้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองใด ๆ อีก เขาเป็นหัวหน้าพรรคสังคมนิยมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2498 แต่ได้คะแนนเสียงเพียงร้อยละ 2 ต่อมาใน พ.ศ. 2505 เขาถูกจับเพราะสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับกบฏ แต่เมื่อเขาเจ็บป่วยใน พ.ศ. 2508 ก็ได้รับอนุญาตให้ไปรักษาตัวที่สวิตเซอร์แลนด์ จนถึงแก่กรรมในเดือนเมษายน พ.ศ. 2509

อ้างอิง
-------

* ไมเคิล ลีเฟอร์. *พจนานุกรมการเมืองสมัยใหม่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้.* กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2548, หน้า 230–231.

1. ↑  Sjahrir was heavily involved in the *Daulat Rajat*, the strategic paper of the new PNI. See: Legge, J.D. 'Intellectuals and Nationalism in Indonesia' (Publisher: Equinox, Singapore, 2010) ISBN 978-602-8397-23-0 P.35
2. ↑  สุกัญญา บำรุงสุข. "อามีร์ ซารีฟุดดิน." ใน *สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน.* กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2539, หน้า 132–135.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Mrázek, Rudolf (1994). Sjahrir: Politics and Exile in Indonesia. Ithaca, NY: Cornell Southeast Asia Program. ISBN 978-0-87727-713-2
* Souvenirs of Sjahrir by Sol Tas
* (อินโดนีเซีย) Sjahrir's biography เก็บถาวร 2010-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* (ดัตช์) Sjahrir's biography, History website[*ลิงก์เสีย*]
* Brittanica online.
* Transcript interview with Sutan Sjahrir, 1956.
* (อินโดนีเซีย) Photo gallery on Sutan Sjahrir commemoration website. เก็บถาวร 2012-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

| * ด
* ค
* ก
นายกรัฐมนตรีอินโดนีเซีย |
| --- |
| ซูตัน ชะฮ์รีร์ • อามีร์ ชารีฟุดดิน • โมฮัมมัด ฮัตตา • อับดุล ฮาลิม • โมฮัมมัด นัตซีร์ • ซูกีมัน วีร์โยซันโจโย • วีโลโป • อาลี ซัซโตรอามีโจโย • บูร์ฮันอุดดิน ฮาราฮัป • จูวันดา การ์ตาวีจายา • ซูการ์โน | Flag of Malaysia |
**เข็มกลัดทารา** (อังกฤษ: Tara Brooch) เป็นงานชิ้นสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของศิลปะสมัยคริสเตียนยุคแรกศิลปะเกาะของไอร์แลนด์ เข็มกลัดทาราที่สร้างขึ้นเมื่อราว ค.ศ. 700 เป็นเข็มกลัดประดับที่มีขนาดยาว 7 นิ้ว ทำด้วยเงินชุบทองตกแต่งด้วยลวดลายลายสอดประสาน หรือ ปมเคลติคอย่างละเอียด ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ประคำมีรูปลักษณ์ของหัวสุนัขป่าและมังกรกว่ายี่สิบหัว

การออกแบบและกรรมวิธีของการสร้างงานชิ้นนี้ที่รวมทั้งการทำลายทองถักและการฝังประดับด้วยทองคำ, เงิน, ทองแดง, อำพัน และ แก้วเป็นงานฝีมือชั้นดี และแสดงถึงความก้าวหน้าของงานช่างทองในไอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 7 โครงสร้างเป็นเชิงวงแหวนที่หมายความว่าเป็นแบบที่มิได้ออกเพื่อใช้เป็นเครื่องตรึงรัดเสื้อผ้า แต่เป็นเครื่องประดับโดยเฉพาะ เข็มกลัดทาราก็เช่นเดียวกับเข็มกลัดอื่น ๆ ในยุคเดียวกันที่ไม่มีรูปสัญลักษณ์ทางศาสนาของทั้งคริสเตียนหรือเพกัน และสร้างขึ้นสำหรับผู้มีฐานะดีและเกือบจะเป็นที่แน่นอนคือเป็นชาย เพื่อใช้เป็นเครื่องแสดงฐานะ 

เข็มกลัดตั้งชื่อตามชื่อเนินทาราซึ่งเป็นที่สถิตย์ของประมุขแห่งกษัตริย์ไอร์แลนด์ (High Kings of Ireland) ในตำนาน แต่ตัวเข็มกลัดเองไม่มีหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับทั้งเนินและประมุขแห่งกษัตริย์ เข็มกลัดพบเมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1850 ที่หาดเบ็ตตีสทาวน์ไม่ไกลจากเลย์ทาวน์ เคานตี้มีธ ผู้พบเป็นหญิงชาวนาหรือลูกชายสองคนผู้อ้างว่าพบในกล่องที่ฝังไว้ในทราย แต่มีหลายคนที่เชื่อกันว่ามิได้พบที่หาด แต่ลึกเข้าไป แต่ที่อ้างว่าพบที่หาดก็เพื่อจะหลีกเลี่ยงปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับผู้ที่เป็นเจ้าของที่ดิน ต่อมาก็ถูกขายให้แก่นักซื้อขายของเก่าผู้ตั้งชื่อใหม่ให้ขลังว่า "เข็มกลัดทารา"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Accounts of the brooch's origins and discovery vary - see Exhibition image and decription 
, also Lynch, Michelle, "Delicate Irish Treasure" in *NOW* magazine, January 25-31, 2007, V. 26 N. 21, and Orpen, Elizabeth,
"The Tara Brooch and the Shrine of St. Patrick's Bell" เก็บถาวร 2008-05-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in *Stories about Famous Stones*

บรรณานุกรม
----------

* Boltin, Lee, ed.: *Treasures of Early Irish Art, 1500 B.C. to 1500 A.D.: From the Collections of the National Museum of Ireland, Royal Irish Academy, Trinity College, Dublin*, Metropolitan Museum of Art, 1977, ISBN 0-8709-9164-7.
* Susan Youngs (ed), *"The Work of Angels", Masterpieces of Celtic Metalwork, 6th-9th centuries AD*, 1989, British Museum Press, London, ISBN 0714105546

ดูเพิ่ม
-------

* เข็มกลัดประดับ
* ศิลปะเกาะ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Exhibition image and decription
Motor vehicle

**ซูซูกิ คิซาชิ** (อังกฤษ: Suzuki Kizashi) เป็นรถยนต์นั่งขนาดกลาง (Mid-Size Car) ที่ผลิตโดยซูซูกิ เมื่อปี พ.ศ. 2552 ซูซูกิ คิซาชิ เป็นรถยนต์นั่งขนาดกลางรุ่นแรกของซูซูกิที่ซูซูกิพัฒนาด้วยตนเอง เนื่องจากในช่วงก่อนหน้านั้น ซูซูกิ มีรถขนาดกลางอยู่แล้วรุ่นหนึ่ง คือ ซูซูกิ เวโรน่า (อังกฤษ: Suzuki Verona) ซึ่งเป็นรถที่แลกเปลี่ยนกับแดวู มอเตอร์สผลิตในช่วงปี พ.ศ. 2547-2549 ในตลาดอเมริกา ซึ่งไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร แต่เนื่องจากในขณะนั้นซูซูกิต้องการขยายไลน์รถยนต์เพิ่มให้ครบทุกความต้องการ ซึ่งเป็นความหวังของซูซูกิ มอเตอร์เช่นกัน

ซูซูกิ คิซาชิ เป็นรถยนต์ที่มีชื่อแปลเป็นภาษาไทยได้ว่า โหมโรง เช่นเดียวกับคำว่า Prelude ซึ่งเป็นชื่อรถสปอร์ตรุ่นหนึ่งของฮอนด้า มีฐานการประกอบอยู่ที่ชิซุโอะกะ ประเทศญี่ปุ่น เริ่มจำหน่ายครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 และหยุดการจำหน่ายในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2555 เริ่มจำหน่ายในญี่ปุ่นวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2552 เริ่มจำหน่ายในอเมริกาเหนือวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2552 เริ่มจำหน่ายในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์วันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 และครั้งล่าสุดมีจำหน่ายที่อินเดีย วันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 โดยเป้าหมายคือการเป็นรถส่งสารแบรนด์ Suzuki DNA ให้แข็งแกร่งมากขึ้นพร้อมแข่งขันกับคู่แข่งซึ่งเป็นรถที่มีคุณภาพ มีรางวัลรับประกันได้ และขยายไลน์สินค้าให้ครอบคลุมทุกความต้องการนอกเหนือจากรถยนต์นั่งขนาดเล็ก รถจักรยานยนต์ และรถเอนกประสงค์ 

ซูซูกิ คิซาชิมีตัวถัง 1 แบบคือ ซีดาน 4 ประตู วางเครื่องยนต์อยู่ด้านหน้า มีระบบขับเคลื่อนล้อหน้าและระบบขับเคลื่อนสี่ล้อ ใช้เครื่องยนต์เบนซิน 2.4 ลิตร พร้อมกับเกียร์ธรรมดา 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติแบบ CVT มีระยะฐานล้อ 2,700 มม. ความยาว 4,650 มม. ความกว้าง 1,820 มม. และความสูง 1,480 มม.

อ้างอิง
-------

* Suzuki Kizashi ตะลุย D-segment ด้วยตนเอง[*ลิงก์เสีย*]
*สำหรับปลาตะกรับอย่างอื่น ดูที่: ปลาตะกรับ*

**ปลาหมอช้างเหยียบ** (อังกฤษ: Striped tiger leaffish, Banded leaffish, Malayan leaffish) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Pristolepis fasciata* ในวงศ์ปลาหมอช้างเหยียบ (Pristolepididae)

มีรูปร่างป้อม ลำตัวด้านข้างแบนพื้นลำตัวสีเขียวหรือสีน้ำตาลปนเหลือง มีเกล็ดแบบสากและขอบหยักปกคลุมทั่วตัวมีแถบสีดำพาดขวางลำตัวประมาณ 8-12 แถบ หัวเล็กจะงอยปากสั้นทู่ ปากเล็กยืดหดได้เล็กน้อย มีฟันซี่เล็ก ๆ เป็นแถวอยู่บนขากรรไกรบนและล่าง รูจมูกแยกจากกันอย่างเด่นชัดและอยู่ชิดกับตา ครีบหลังมีสองส่วนเชื่อมติดกันเป็นแนวยาว ส่วนหน้าเป็นด้านเดียวเป็นหนามแหลมคม ส่วนหลังเป็นครีบอ่อน ครีบก้นใหญ่มีก้านครีบแข็งและแหลมคม ครีบหางใหญ่ปลายหางมนกลม

มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 5-10 เซนติเมตร พบได้ใหญ่ที่สุด 20 เซนติเมตร จัดเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งในวงศ์นี้

เป็นปลาที่พบได้ทุกสภาพของแหล่งน้ำทั้งแหล่งน้ำนิ่งและแหล่งน้ำขนาดใหญ่ ในประเทศไทยพบได้ทุกภาค รวมถึงในแหล่งที่เป็นน้ำกร่อยด้วย ในต่างประเทศพบได้ทุกประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีฤดูวางไข่ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนสิงหาคม ไข่มีลักษณะเม็ดกลมสีเหลืองเข้มเป็นไข่ลอย เป็นปลาที่กินสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่าเป็นอาหาร

นิยมตกกันเป็นเกมกีฬาและรับประทานเป็นอาหาร มีการเพาะเลี้ยงกันเป็นปลาเศรษฐกิจ 

ปลาหมอช้างเหยียบยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น ปลาหมอโค้ว, ปลาปาตอง, ปลาหมอน้ำ, ปลาตะกรับ, ปลากระตรับ, ปลาหน้านวล, ปลาก๋า หรือ ปลาอีก๋า เป็นต้น ในขณะที่ภาษาใต้เรียกว่า ปลาหมอโพรก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ชวลิต วิทยานนท์. *คู่มือปลาน้ำจืด*. กรุงเทพฯ : สารคดี, 2547. 195 หน้า. หน้า 44. ISBN 9744841486
2. ↑  เก็บถาวร 2012-07-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน หมอช้างเหยียบ จากพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Pristolepis fasciatus* (ไทย)


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pristolepis fasciata***
**ปลาสินสมุทรแคระไบคัลเลอร์** (อังกฤษ: Bicolor angelfish, Oriole angelfish, Black & gold angelfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Centropyge bicolor*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสินสมุทร (Pomacanthidae)

จัดเป็นปลาสินสมุทรแคระชนิดหนึ่ง มีสีสันลวดลายสวยงาม ขนาดเมื่อโตเต็มที่จะไม่เกิน 15 เซนติเมตร ลำตัวมีสีน้ำเงินเข้มและเหลืองเข้มอย่างละครึ่งตัว เป็นที่สะดุดตาต่อผู้พบเห็น จึงนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามหรือแสดงตามสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำต่าง ๆ ซึ่งราคาซื้อขายก็ไม่สูงมากตกอยู่ที่ราวตัวละ 150-300 บาท 

ปัจจุบัน ทางกรมประมงของประเทศไทยสามารถที่จะเพาะขยายพันธุ์ปลาสินสมุทรแคระไบคัลเลอร์ได้เป็นผลสำเร็จแล้ว โดยสำนักวิจัยและพัฒนาประมงชายฝั่งสมุทรสาคร โดยเลี้ยงพ่อแม่พันธุ์ในโรงเรือนที่สามารถควบคุมอุณหภูมิในรอบวันได้ และควบคุมในเรื่องแสงสว่างเพื่อช่วยกระตุ้นระบบสืบพันธุ์ โดยให้อาหาร 2 อย่าง คือ ไรน้ำเค็มตัวเต็มวัย และอาหารสดที่มีส่วนผสมของหอยแมลงภู่, กุ้ง, หมึก และเพียงทราย เป็นหลัก และเสริมด้วยสาหร่ายสไปรูลินาชนิดผงและน้ำมันปลาทูน่า จากนั้นจึงเริ่มจับคู่พ่อแม่พันธุ์มาเลี้ยงในระบบน้ำหมุนเวียนแบบปิด เพื่อให้ปลาพ่อแม่พันธุ์ผสมพันธุ์และวางไข่ ทั้งนี้เมื่อลูกปลาฟักออกมาแล้วจะทำการอนุบาล 0-10 วัน ด้วยวิธีการที่หลากหลายทางชีวภาพของจุลินทรีย์และแพลงก์ตอนในบ่อเลี้ยง เมื่อลูกปลาอายุได้ 10-20 วัน จะให้โรติเฟอร์, โคพิพอด, ไรน้ำกร่อย และไรน้ำเค็ม เป็นอาหาร หลังจากนั้นจึงฝึกให้กินอาหารสำเร็จรูป เมื่อปลามีอายุได้ 2 เดือน จะมีความยาวประมาณ 2.0-2.5 เซนติเมตร จะมีการพัฒนาสีสันและรูปร่างเหมือนปลาตัวเต็มวัย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Pyle, R. Myers, R. & Rocha, L.A. (2010). *Centropyge bicolor*. In: IUCN 2010. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 2009-10-09.
2. ↑  หน้า 28 เกษตร, *กรมประมงเพาะได้สำเร็จ...'สินสมุทรแคระ ไบคัลเลอร์'*. "หลากเรื่องราว". **เดลินิวส์**ฉบับที่ 23,638: วันพุธที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ขึ้น 6 ค่ำ เดือน 8 ปีมะเมีย

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Centropyge bicolor***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Centropyge bicolor ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ปลาสีเสียด** (อังกฤษ: yellow queenfish, largemouthed leatherskin, doublespotted queenfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Scomberoides lysan*) เป็นปลาทะเลกระดูกแข็งชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาหางแข็ง (Carangidae)

ปลาสีเสียดมีลำตัวแบนข้างมาก รูปร่างยาวเรียวกว่าปลาสละและปลาเฉลียบ แต่พอ ๆ กับปลาขานกยางซึ่งทั้งหมดอยู่ในสกุลเดียวกัน หัวโต หน้าแหลม นัยน์ตาโต อยู่ใกล้ปลายจะงอยปาก ปากกว้างและเฉียงขึ้นเล็กน้อย มุมปากยื่นเลยตา เกล็ดมีรูปร่างเหมือนเข็มและฝังจมอยู่ในเนื้อ ครีบหลังแยกเป็นสองอัน อันที่เป็นก้านเดียว เป็นหนามเล็ก ๆ สั้น ๆ อันหลังมีขนาดเล็กรูปสามเหลี่ยม ถัดไปทางหางเป็นครีบฝอย ครีบก้นมีก้านแข็งแหลม 2 อันแยกออกจากตัวครีบ ครีบอ่อนซึ่งมีขนาดเล็กอยู่ตรงข้ามครีบหลังและมีครีบฝอยเรียงเป็นแถวไปจรดโคนหางครีบท้องอยู่ใต้ครีบอก หางเป็นแฉกเว้าลึก สีด้านหลังเป็นสีเขียวเข้มหรือน้ำเงินปน ข้างตัวและท้องสีเหลืองมีจุดกลมสีดำ 2 แถว (อยู่ด้านบนและด้านล่างของเส้นข้างตัว) ด้านข้างตัวแถบบนมีขนาดใหญ่กว่าแถวล่าง ปลายครีบหลังอันที่สองมีแถบดำ 

ปลาสีเสียดมีความยาวประมาณ 20-50 เซนติเมตร แต่พบได้ยาวถึง 110 เซนติเมตร และมีน้ำหนักถึง 11 กิโลกรัม

ปลาสีเสียดเป็นปลาที่รวมตัวกันเป็นฝูง ออกหากินบริเวณไหล่ทวีปบริเวณชายฝั่งทะเลหรือผิวน้ำ พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทะเลแดง, แอฟริกาตะวันออก, ฮาวาย, หมู่เกาะมาร์เคซัส, ตอนใต้ของทะเลญี่ปุ่น, นิวซีแลนด์

ปลาสีเสียดเป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญชนิดหนึ่ง เนื้อมีรสชาติดี

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาขานกยาง
* ปลาเฉลียบ
* ปลาสละ

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก fishbase.us (อังกฤษ)
2. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน. *พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔ เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๗ รอบ ๕ ธันวาคม ๒๕๕๔.* กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2556, หน้า 1239.
3. ↑  เฉลียบจากสนุกดอตคอม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ปลาสลิดหินนีออน** หรือ **ปลานีออนแดมเซล** (อังกฤษ: Neon velvet damsel, Bluebanded damsel, Bluestreak damsel, Japanese damsel, ชื่อวิทยาศาสตร์: *Neoglyphidodon oxyodon*) เป็นปลาทะเลขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสลิดหิน (Pomacentridae)

เป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 15 เซนติเมตร เมื่อยังเป็นปลาขนาดเล็กลำตัวจะมีสีดำ และมีลวดลายสีน้ำเงินสะท้อนแสงคล้ายสายฟ้าพาดบนลำตัว แต่เมื่อโตขึ้นแล้วลายและสีสันดังกล่าวจะค่อย ๆ เลือนหายไป

ปกติไม่พบในน่านน้ำไทย แต่พบในทะเลฟิลิปปิน, อินโดนีเซีย และทะเลติมอร์

เป็นปลาที่มีความสวยงามมากชนดหนึ่ง ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ ในตลาดปลาสวยงาม จัดว่าเป็นปลาในวงศ์ปลาสลิดหินอีกชนิดหนึ่งที่มีการนำเข้ามาขายในประเทศไทยสูงเป็นอันดับต้น ๆ แต่ทว่าปลาสลิดหินนีออนนั้นเมื่อโตขึ้นจะเป็นปลาที่มีความก้าวร้าวขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความหวงถิ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  *ปลาทะเลที่เพาะพันธุ์ได้ในประเทศไทย ตอนจบ*, นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ หน้า 141 คอลัมน์ Blue Planet นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 22 ปีที่ 2: เมษายน 2012

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Neoglyphidodon oxyodon ที่วิกิสปีชีส์

* *Neoglyphidodon oxyodon* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ) เก็บถาวร 2012-11-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ปลาสเตอร์เจียนยุโรป** หรือ **ปลาสเตอร์เจียนธรรมดา** (อังกฤษ: Baltic sturgeon, common sturgeon, European sturgeon; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Acipenser sturio*) เป็นปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสเตอร์เจียน (Acipenseridae)

มีรูปร่างหนาตัวยาวเรียว มีเกล็ดซึ่งเรียงกันเป็นหนามอยู่ 5 แถวทำให้ลำตัวเป็นเหลี่ยม ส่วนหัวขนาดใหญ่ค่อนข้างยาวแบนลง ส่วนปลายสุดค่อน ข้างแหลมงอนขึ้นเล็กน้อย มีลักษณะคล้ายพลั่วตักดิน ตามีขนาดเล็กสีดำกลมกลืนกับ สีลำตัวที่ด้านหน้าตอนใต้ของตามีช่องเปิด 2 ช่อง ช่วยในการหายใจ และดมกลิ่น ปาก อยู่ด้านใต้ที่ส่วนหน้าของปากมีหนวด 4 เส้น ซึ่งเป็นประสาทสัมผัสที่ไวมาก ปากสามารถ ยืดหดออกมาเพื่อดูดอาหาร มีครีบ 7 ครีบ ครีบหลังอยู่ค่อนไปทางโคนหางมีขนาดเล็ก หน้าครีบหลังมีแถวหนามเรียงกัน โดยเริ่มตั้งแต่ด้านหลังส่วนหัวเป็นต้นไป ครีบหางเป็นแฉกเว้ายาวไม่เท่ากัน ครีบหางตอนบนจะยื่นยาวออกไปมากกว่าครีบหางตอนล่าง ซึ่งสั้นมากลักษณะคล้ายหางของปลาฉลาม ครีบท้องและครีบก้นอยู่ค่อนมาทางตอน ท้ายของลำตัว สีลำตัวเป็นสีเทาเข้ม หรือสีดำ ส่วนใต้ท้องมีสีขาวจาง 

มีความยาวโดยเฉลี่ย 1–2 เมตร พบใหญ่ที่สุดถึง 3.5 เมตร น้ำหนักโดยเฉลี่ย 150 กิโลกรัม พบหนักที่สุดถึง 315 กิโลกรัม อายุเมื่อเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ในตัวเมียอยู่ที่ 16–18 ปี ขณะที่ตัวผู้อยู่ที่ 12–14 ปี มีอายุยืนได้ถึง 40 ปี

พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในแหล่งน้ำขนาดใหญ่ เช่น ทะเลสาบ, แม่น้ำ ในภูมิภาคยุโรปตะวันออก ยกเว้นทะเลดำ

ปลาสเตอร์เจียนยุโรป เป็นปลาสเตอร์เจียนชนิดที่นิยมบริโภคและนำไข่ทำคาเวียร์ มากที่สุด อีกทั้งลูกปลาขนาดเล็กยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  Burnie, David, ed. (2001), "European sturgeon", Animal, Dorling Kindersly, pp. 481
3. ↑  "Atlantic sturgeon - *Acipenser sturio* (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-05. สืบค้นเมื่อ 2012-08-18.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Acipenser sturio***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Acipenser sturio ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ปลาสลิดหินสามจุด** หรือ **ปลาโดมิโน** (อังกฤษ: Threespot dascyllus, Three-spot damselfish, Domono damselfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Dascyllus trimaculatus*) ปลาทะเลขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสลิดหิน (Pomacentridae)

เป็นปลาที่มีครีบคู่สามารถแผ่ครีบได้เหมือนพัด ลำตัวค่อนข้างกลม แบนข้างมาก หัวสั้นทู่ สีของลำตัวเป็นสีน้ำตาลเข้มหรือเทาเข้ม มีจุดกลมสีขาว 3 จุด ที่บริเวณของด้านข้างลำตัวข้างละจุด และที่ด้านบนของตาอีกจุด ซึ่งจุดสีขาวนี้เมื่อยังเล็กอยู่จะเห็นชัดเจน เมื่อปลาโตขึ้นจะค่อย ๆ เลือนหายไป

มีขนาดโตเต็มที่ได้ 33 เซนติเมตร สามารถพบได้ลึกถึง 55 เมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปตามชายฝั่งอินโด-แปซิฟิก จนถึงออสเตรเลีย ปกติจะอยู่รวมกันเป็นฝูงในแนวปะการัง ปลาวัยเล็กจะอยู่รวมกันในดอกไม้ทะเล แต่ไม่สามารถสัมผัสกับหนามพิษของดอกไม้ทะเลได้เหมือนกับปลาการ์ตูน

กินโคพีพอด, สาหร่าย, แพลงก์ตอน และครัสเตเชียน เป็นอาหาร นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Dascyllus trimaculatus*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
2. ↑  "ระบบฐานข้อมูลความหลากหลายทางชีวภาพทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งหมู่เกาะกระ จ.นครศรีธรรมราช" (HTML).[*ลิงก์เสีย*]
3. 1 2  Siliotti, A. (2002) *fishes of the red sea* Verona, Geodia ISBN 88-87177-42-2
4. ↑  Lieske, E. and Myers, R.F. (2004) *Coral reef guide; Red Sea* London, HarperCollins ISBN 0-00-715986-2

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dascyllus trimaculatus ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูล (เพิ่มเติม)


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Dascyllus trimaculatus***
ระวังสับสนกับ ปลาหมอทะเล (สกุล)

**ปลาหมอทะเล** หรือ **ปลาเก๋ามังกร** มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Epinephelus lanceolatus* ในวงศ์ปลากะรัง (Serranidae) มีลักษณะโดยทั่วไปคล้ายคลึงกับปลาชนิดอื่นที่อยู่ในวงศ์เดียวกัน มีหัวค่อนข้างโต ปากกว้าง ตาเล็ก ครีบหลังมีก้านครีบแข็งอยู่ตอนหน้าตามด้วยก้านครีบแข็งและต่อด้วยครีบอ่อนเช่นเดียวกัน ครีบหางค่อนข้างใหญ่เป็นรูปกลมมน ลำตัวสีเทาอมดำ เมื่อยังเล็กอยู่ ตามลำตัวมีลายสีเหลืองสลับทั่วไป โดยเฉพาะบริเวณครีบต่าง ๆ 

ปลาหมอทะเลเป็นปลาในวงศ์ปลากะรังที่มีขนาดใหญ่ที่สุด มีความยาวเต็มที่ได้ถึง 2.5 เมตร น้ำหนักหนักถึง 400 กิโลกรัม ถือเป็นปลาที่พบได้ในแนวปะการังที่มีขนาดใหญ่ที่สุด

เป็นปลากินเนื้อ มีพฤติกรรมกินอาหารโดยการฮุบกลืนเข้าไปทั้งตัว อาจจะกินปลาฉลามขนาดเล็กหรือเต่าทะเลวัยอ่อนได้ ฟันในปากมีขนาดเล็ก เป็นปลาที่สายตาไม่ดี ออกหากินในเวลากลางคืน แม้จะเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่แต่มีนิสัยไม่ดุร้าย เวลาขู่จะแสดงออกด้วยการพองครีบพองเหงือกคล้ายปลากัด ในธรรมชาติมักอาศัยอยู่ตามซากโป๊ะ หรือกองหินใต้น้ำ โดยว่ายน้ำไปมาอย่างเชื่องช้า หรือลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ พบในระดับความลึกตั้งแต่ 4–100 เมตร และยังชอบที่จะขุดหลุมคล้ายปลานิล พื้นหลุมแข็งบริเวณข้างหลุมเป็นเลนค่อนข้างหนา ปากหลุมกว้างประมาณ 50–100 เซนติเมตร 

สีเมื่อยังเป็นปลาวัยอ่อน
พบอาศัยอยู่ในทะเลเขตร้อนและเขตอบอุ่นในแถบอินโด-แปซิฟิก, ออสเตรเลียทางตอนเหนือ จนถึงอ่าวเปอร์เซีย นิยมบริโภคด้วยการปรุงสดเหมือนปลาในวงศ์นี้ชนิดอื่น ๆ 

เป็นปลาที่เจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว และด้วยความใหญ่โตของร่างกาย ปลาหมอทะเลจึงมักนิยมเลี้ยงในตู้ขนาดใหญ่หรือในอุโมงค์ของพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำต่าง ๆ ทั่วโลก เช่น พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ทางทะเล ภายในมหาวิทยาลัยบูรพา จังหวัดชลบุรี เป็นต้น และนิยมเลี้ยงลูกปลาขนาดเล็กในน้ำจืดเหมือนปลาสวยงามทั่วไปด้วย แต่ทว่าก็จะเลี้ยงได้เพียงระยะหนึ่งเท่านั้น เมื่อโตขึ้น หากยังเลี้ยงในน้ำจืดอยู่ ปลาก็จะตายในที่สุด

นอกจากนี้แล้ว ทางกรมประมงยังได้เพาะขยายพันธุ์ลูกผสมระหว่างปลาหมอทะเลกับปลากะรังดอกแดง ซึ่งเป็นปลาในวงศ์เดียวกัน ได้เป็นผลสำเร็จ โดยลูกปลาขนาดเล็กจะมีลวดลายคล้ายกับปลาเสือตอ ซึ่งเป็นปลาสวยงามน้ำจืดที่มีชื่อเสียง ที่อยู่ต่างวงศ์กัน จนได้รับการเรียกชื่อว่า "ปลาเสือตอทะเล" โดยปลาเสือตอทะเลนั้นได้นำมาเปิดตัวครั้งแรกในงานประมงน้อมเกล้าฯ ครั้งที่ 25 ระหว่างวันที่ 28 มิถุนายน–8 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 ที่ห้างสรรพสินค้าฟิวเจอร์พาร์ค รังสิต

อ้างอิง
-------

1. ↑  Shuk Man, C. & Ng Wai Chuen (Grouper & Wrasse Specialist Group) (2006). "Epinephelus lanceolatus". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2011.2*.
2. ↑  หน้า 28 เกษตร, *เตรียมขยายผล 'เสือตอทะเล' สู่การเพาะเลี้ยงเชิงพาณิชย์*. "เกษตรนวัตกรรม". **เดลินิวส์**ฉบับที่ 23,804: วันจันทร์ที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2557 แรม 9 ค่ำ เดือน 1 ปีมะเมีย
3. ↑  "ปลาหมอทะเล". *สยามเอนซิสดอตคอม*.
4. ↑  "กรมประมงโชว์ผลงานวิจัย... ปั้นปลาลูกผสมพันธุ์ใหม่ "เสือตอทะเล"". *กรมประมง*.
5. ↑  *ตู้ปลาฝีพระหัตถ์เพื่อผู้ป่วยมะเร็ง*, หน้า 21 สตรี. **เดลินิวส์**ฉบับที่ 23,272: วันจันทร์ที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 แรม 8 ค่ำ เดือน 7 ปีมะเส็ง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาหมอทะเล


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Epinephelus lanceolatus***
ระวังสับสนกับ ปลาสร้อย

**ปลาสร้อย** (*Henicorhynchus*) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

มีรูปร่างโดยรวม คือ ลำตัวเพรียวยาวแบนข้าง หัวโตและปากกลมมน จะงอยปากล่างยื่นออกมาคลุมริมฝีปากบน แต่ไม่ปิดด้านข้างทำให้เห็นมุมปาก ริมปากบนและล่างติดต่อถึงกัน ริมฝีปากล่างยาวและติดกับขากรรไกร ในปากล่างมีปุ่มกระดูก มีหนวดสั้นมากหนึ่งคู่ที่มุมปากซึ่งซ่อนอยู่ในร่อง จะงอยปากมีรูเล็กกระจายอยู่ทั่วไป ตามีขอบเยื่อไขมัน ซี่กรองเหงือกยาวเรียวและมีจำนวนมาก ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยวที่ไม่เป็นหนามแข็ง มีครบแขนง 8 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 5 ก้าน บางชนิดมีจุดสีดำที่บริเวณโคนหางเห็นชัดเจน

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 25 เซนติเมตร แต่มีขนาดโดยเฉลี่ยทั่วไป 8–10 เซนติเมตร มักอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ในแหล่งน้ำขนาดใหญ่ทั่วไป ในประเทศไทยและกัมพูชา รวมถึงลาว ในช่วงฤดูน้ำหลากมีการย้ายถิ่นขึ้นบริเวณต้นน้ำเพื่อวางไข่และหากิน รวมถึงในนาข้าว เป็นปลาที่ถูกจับได้ทีละมาก มักนิยมนำไปปรุงเป็นอาหารชนิดต่าง ๆ รวมทั้งหมักทำน้ำปลาด้วย

พบทั้งหมด 4 ชนิด ซึ่งแต่ละชนิดนั้นมีความแตกต่างกันเล็กน้อย และมักอยู่ปะปนรวมกัน

* *Henicorhynchus lineatus* (Smith, 1945) — ปลาสร้อยหลังขน
* *Henicorhynchus lobatus* Smith, 1945  — ปลาสร้อยหน้าแหลม
* *Henicorhynchus ornatipinnis* (Roberts, 1997) — ปลาสร้อยครีบส้ม
* *Henicorhynchus siamensis* (Sauvage, 1881)  — ปลาสร้อยขาว

ดูเพิ่ม
-------

* *Cirrhinus*
* *Osteochilus*
* *Thynnichthys*

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 88. ISBN 974-00-8701-9
2. ↑  "*Henicorhynchus* Smith, 1945". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.