recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**พระเจ้าทองทิพย์** เป็นพระประธานในพระอุโบสถ วัดสวนตาล ตำบลในเวียง อำเภอเมือง จังหวัดน่าน วัดสำคัญของนครน่าน ได้รับการยกย่องว่าเป็นพระประธานที่สร้างสำเร็จด้วยอำนาจทิพย์แห่งเทพเทวา[]

ประวัติพระเจ้าทองทิพย์
----------------------

**พระเจ้าทองทิพย์** พระพุทธรูปสำริดปางมารวิชัยองค์ใหญ่หน้าตักกว้าง ๑๐ ฟุต สูง ๑๔ ฟุต ๔ นิ้ว ใช้ทองคำในการสร้างหนักกว่า ๑๒ ตื้อ ซึ่งใช้ทองเยอะที่สุดในแผ่นดินล้านนา เป็นพระประธานในวิหารวัดสวนตาล สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าติโลกราชแห่งนครเชียงใหม่ ซึ่งเป็นใหญ่ในแคว้นล้านนาไทยในสมัยนั้น

ในการสร้างพระพุทธรูปทองทิพย์องค์นี้ในพงศาวดารเมืองน่าน กล่าวไว้ว่า... เมื่อจุลศักราช ๘๑๒ ตรงกับพุทธศักราช ๑๙๙๓ **พระเจ้าติโลกราช** เจ้านครเชียงใหม่ มีกำลังเข้ม แข็งได้กรีฑาทัพไปตีหัว เมืองต่างๆ ในแคว้นล้านนาไทย คือ เมืองลอ เมืองเทิง เมืองปง เมืองควร ไปทางตีนดอยลาวได้หัวเมือง เหล่านั้นไว้ในอำนาจ หมดแล้ว เลยยกเข้าไปตีเมืองน่าน พระองค์ได้ ตั้งทัพอยู่ที่สวนตาลหลวงตั้งทัพล้อมอยู่ได้ ๗ วัน โดยเร่งไพร่พลยิงปืนใหญ่ เข้าไปในเมือง พอตกกลางคืนก็ยกพลเข้าตี หวังจะเอาเมืองให้ได้ ฝ่าย**พญาอินต๊ะแก่นท้าว** ซึ่งเป็นเจ้านครน่านในเวลานั้นเห็นกองทัพ เชียงใหม่มีไพร่พลมากมายนัก ประกอบกับได้ยินกิตติศัพท์เล่าลือถึงความเก่งกล้าสามารถของพระเจ้าติโลกราชที่สามารถปราบหัวเมืองใกล้เคียงได้เกือบหมด เห็นชัดแจ้งว่าไม่อาจจะรักษาเมืองไว้ได้จึงได้อพยพครอบครัวหนี พระเจ้าติโลกราชจึงยกทัพไพร่พลเข้าเมืองได้อย่างง่ายดายไม่ต้องสู้รบให้เสียเลือดเสียเนื้อเลย เมื่อพระเจ้าติโลกราชยึดเมืองได้แล้ว จึงได้ปรึกษาเหล่านายทัพนายกองและเสนาอำมาตย์ทั้งหลายว่า การที่กองทัพของพระองค์เข้ายึดเมืองไว้ได้ในครั้งนี้ มิได้สู้รบให้เสียเลือดเสียเนื้อกำลังไพร่พลเลย เหมือนกับว่ามีเทพเจ้าเข้ามาช่วยเหลือจึงเห็นควรให้สร้างอะไรไว้อย่างหนึ่งเพื่อเป็นอนุสรณ์สักขีพยานในชัยชนะของพระองค์ ครั้งนั้นขุนนางเสนอว่าควรจะสร้างถาวรวัตถุเพื่อประชาชนรุ่นหลังจะรำลึกถึง เช่น สร้างพระพุทธรูปหล่อด้วยทอง เป็นต้น

ในที่สุดพระเจ้าติโลกราชก็ตัดสินพระทัยที่จะสร้างพระพุทธรูปหล่อด้วยทอง **พระเจ้าทองทิพย์** ซึ่งพระเจ้าติโลกราชแห่งนครเชียงใหม่ โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นใน พ.ศ.๑๙๘๗ ลักษณะเป็นพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์องค์ใหญ่ ปางมารวิชัย ประดิษฐานในวิหารสวนตาล หน้าตักกว้าง ๑๐ ฟุต สูง ๑๔ ฟุต ๔ นิ้ว (๔.๑๑ เมตร) ใช้ทองคำหนักกว่า ๑๒ ตื้อ ซึ่งใช้ทองเยอะที่สุดในแผ่นดินล้านนา ในการสร้างพระพุทธรูปหล่อด้วยทองนี้ พระองค์ได้โปรดให้ช่างทั้งหลาย อาทิ พม่า เงี้ยว และชาวเมืองเชียงแสน กระทำพิธีหล่อหลอมทองและพิธีหล่อองค์พระพุทธรูปด้วย ช่างได้กระทำการหล่อทองเทเข้าเบ้าพิมพ์หลายครั้งหลายหนก็ไม่สำเร็จเพราะเบ้าพิมพ์แตกเสียทุกครั้ง ในที่สุดก็มีชายชราแปลกหน้านุ่งขาวห่มขาวมาช่วยทำจึงสำเร็จเรียบร้อยสมปรารถนา

เมื่อสร้างพระพุทธรูปเสร็จแล้ว พระเจ้าติโลกราชก็ทรงจัดให้มีการสวดปริตถมงคลและจัดให้มีงานมหกรรมเฉลิมฉลองทำบุญเป็นการใหญ่มโหฬารยิ่ง ส่วนชายชรานั้นก็หายสาบสูญไปไม่มีผู้ใดพบเห็นอีกเลย ประชาชนชาวเมืองต่างโจษขานกันว่าเป็น เทพยดาแปลงกายลงมาช่วย จึงได้ขนานพระพุทธรูปองค์นี้ว่า **พระพุทธรูปทองทิพย์** หรือ **พระเจ้าทองทิพย์** ตั้งแต่นั้นมาจนถึงปัจจุบัน
**ม้าลายแชพแมน** (อังกฤษ: Chapman's zebra; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Equus quagga chapmani*) เป็นม้าลายชนิดหนึ่ง ที่เป็นชนิดย่อยหรือสปีชีส์ย่อยของม้าลายธรรมดา (*E. quagga*)

ม้าลายแชพแมน มีลักษณะทั่วไปเหมือนกับม้าลาลธรรมดาหรือม้าลายทั่วไป แต่มีลักษณะแตกต่างกันก็คือ เป็นม้าลายเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่มีแถบสีเทาคั่นกลางระหว่างแถบสีขาวและแถบสีดำ ซึ่งเรียกว่า "เงา" และลายไม่คลุมตามขาลงไปถึงกีบ

ม้าลายแชพแมน กระจายพันธุ์เฉพาะทวีปแอฟริกาทางตอนใต้ เช่น บอตสวานา, นามิเบีย และแองโกลา

ภาพขยายที่ให้เห็นลายแถบสีเทาที่คั่นกลางระหว่างแถบสีดำและสีขาว
ม้าลายแชพแมน มีจ่าฝูงเป็นตัวผู้ที่แข็งแรง และไม่มีพฤติกรรมอพยพย้ายที่อยู่อาศัยเหมือนม้าลายชนิดอื่นเป็นม้าลายที่ยังมีจำนวนประชากรมากอยู่ในธรรมชาติ แต่ทว่าด้วยภาวะโลกร้อนที่ทำให้สภาพภูมิอากาศและสภาพแวดล้อมเปลี่ยนแปลงไป ส่งผลให้สัตว์หลายชนิดต้องเปลี่ยนวิถีการหากินแบบดั่งเดิมที่เคยเป็นอยู่ ในอนาคตข้างหน้า ม้าลายแชพแมนอาจเป็นสัตว์อีกชนิดหนึ่งที่เข้าสู่ภาวะใกล้สูญพันธุ์ก็เป็นไปได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปองพล อดิเรกสาร. *สัตว์ป่าแอฟริกา*. กรุงเทพฯ : เอเรียสบุ๊คส์, 2553. 272 หน้า. ISBN 978-616-90508-0-3
2. ↑  *ม้าลาย*, "เรื่องเล่าข้ามโลก". สารคดีโดย ปองพล อดิเรกสาร ทางช่อง NOW26: เสาร์ที่ 20 ธันวาคม 2557
3. ↑  *Botswana ตอนที่ 3*, "สุดหล้าฟ้าเขียว". สารคดีทางช่อง 3 โดย ปองพล อดิเรกสาร: เสาร์ที่ 7 กันยายน 2556

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Equus quagga chapmani***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Equus quagga chapmani ที่วิกิสปีชีส์
รูปสลักหินม้าเหงื่อโลหิต สมัยจักรพรรดิถังไท่จง
ม้า Akhal-Teke
**ม้าเหงื่อโลหิต** (จีน: 大宛馬 / 宛馬; พินอิน: *dàyuānmǎ / yuānmǎ*; เวด-ไจลส์: *ta-yüan-ma / yüan-ma*) เป็นม้าสายพันธุ์หนึ่ง ตามตำนานกล่าวกันว่าม้าพันธุ์ดังกล่าวยามที่ออกวิ่ง บริเวณแผงคอจะมีเหงื่อไหลออกมา เป็นสีแดงสดคล้ายเลือด ว่ากันว่าในสมัย จักรพรรดิฮั่นอู่ตี้เคยส่งทหารไปยังซอี๋ว์เพื่อออกเสาะแสวงหาม้าเหงื่อโลหิตนี้ และยังมีเรื่องเล่าว่าม้าสายพันธุ์นี้เคยเป็นพาหนะให้กับเจงกิสข่านอีกด้วย 

ประเทศเติร์กเมนิสถาน เป็นถิ่นกำเนิดของม้าเหงื่อโลหิตหรือม้า *Akhal-tekin* (มาจากชื่อเผ่า Teke ในเติร์กเมนิสถาน, Akhal แปลว่า บริสุทธิ์, Akhal-teke จึงแปลว่า สายเลือด Teke บริสุทธิ์ )  ปัจจุบันทั่วโลกมีม้าสายพันธุ์นี้จำนวน 3,000 ตัว ในจำนวนดังกล่าว มี 2,000 ตัว อยู่ในประเทศเติร์กเมนิสถาน โดยเติร์กเมนิสถานเตรียมการกำหนดให้ม้าเหงื่อโลหิตเป็นสมบัติของชาติ นอกจากนี้ยังสามารถพบเห็นสัญลักษณ์ของม้าเหงื่อโลหิตได้ในสัญลักษณ์ประจำชาติและเหรียญกษาปณ์

นักวิชาการสมาคมธุรกิจเพาะพันธุ์ม้าของจีน กล่าวว่า ม้าเหงื่อโลหิตมีแหล่งกำเนิดที่เขตโอเอซิส ประเทศเติร์กเมนิสถาน ผ่านการเพาะเลี้ยงมานานนับ 3,000 ปี จนกลายเป็นม้าสายพันธุ์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลกสายพันธุ์หนึ่ง เนื่องจากม้าเหงื่อโลหิตมีฝีเท้าเร็ว ความอดทนสูง มักจะใช้เป็นพาหนะในการเดินทางระยะไกล และใช้ในพิธีการเดินสวนสนาม ปัจจุบันในระดับสากล มีราคาสูงสุดถึง 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

ปัจจุบัน นักวิทยาศาสตร์อธิบายว่า เหงื่อของม้าพันธุ์นี้เป็นสีแดงเนื่องจากปรสิตที่เกาะที่ผิวหนัง ทำให้เหงื่อของม้ามีเลือดเจือปน

อ้างอิง
-------

1. ↑  History of the Akhal-Teke

บรรณานุกรม
----------

* Bonavia (2004): *The Silk Road From Xi’an to Kashgar.* Judy Bonavia – revised by Christoph Baumer. 2004. Odyssey Publications. ISBN 962-217-741-7.
* Boulnois (2004): *Silk Road: Monks, Warriors & Merchants on the Silk Road*. Luce Boulnois. Translated by Helen Loveday. Odyssey Books, Hong Kong. ISBN 962-217-720-4.
* Forbes, Andrew ; Henley, David (2011). 'The Heavenly Horses of the West' in: *China's Ancient Tea Horse Road*. Chiang Mai: Cognoscenti Books. ASIN: B005DQV7Q2
* Watson, Burton, translator. (1961). *Records of the Grand Historian by Sima Qian. Han Dynasty II (Revised Edition)*, Columbia University Press. ISBN 0-231-08167-7.
* Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland. North China Branch, Shanghai, China Branch of the Royal Asiatic Society. *Journal of the North China Branch of the Royal Asiatic Society, Issues 39-41.*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 
*
**สิทธิที่จะถูกลืม** (อังกฤษ: right to be forgotten) เป็นสิทธิที่จะขอให้สารสนเทศส่วนตัวเชิงลบเกี่ยวกับบุคคลถูกลบจากการค้นหาอินเทอร์เน็ตและสารบบอื่นภายใต้พฤติการณ์บางอย่าง มโนทัศน์ดังกล่าวมีการอภิปรายและใช้บังคับในสหภาพยุโรปและประเทศอาร์เจนตินา ปัญหานี้เกิดขึ้นจากความปรารถนาของปัจเจกบุคคลใน "การตัดสินการพัฒนาชีวิตของพวกตนอย่างอิสระ โดยไม่ต้องถูกตีตราตลอดกาลหรือเป็นครั้งคราวจากผลแห่งการกระทำอย่างใดอย่างหนึ่งในอดีต":231

มีกรณีโต้เถียงเกี่ยวกับการนำไปปฏิบัติซึ่งการตั้งสิทธิที่จะถูกลืมเป็นสถานภาพหนึ่งของสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศในด้านการเข้าถึงสารสนเทศ ส่วนหนึ่งเนื่องมาจากความเคลือมคลุมของคำวินิจฉัยปัจจุบันที่พยายามนำสิทธฺดังกล่าวไปปฏิบัติ ยิ่งไปกว่านั้น มีข้อกังวลเกี่ยวกับผลกระทบต่อสิทธิในเสรีภาพในการแสดงออก อันตรกิริยาต่อสิทธิในภาวะเฉพาะส่วนตัว และว่าการสร้างสิทธิที่จะถูกลืมจะลดคุณภาพของอินเทอร์เน็ตผ่านการตรวจพิจารณาและการเขียนประวัติศาสตร์ใหม่หรือไม่ ผู้สนับสนุนสิทธิที่จะถูกลืมยกความจำเป็นจากปัญหาอย่างเว็บโป๊แก้แค้นที่ปรากฏในเสิร์ชเอนจินเมื่อค้นหาชื่อบุคคล ตลอดจนกรณีที่ผลลัพธ์พาดพิงถึงอาชญากรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่บุคคลอาจเคยก่อขึ้นในอดีต ความกังวลศูนย์กลางอยู่ที่อิทธิพลที่อาจไม่เท่าเทียมของผลลัพธ์ดังกล่าวที่อาจมีต่อชื่อเสียงออนไลน์ของบุคคลที่แทบจะอยู่ไปเรื่อย ๆ ไม่มีกำหนดหากไม่ลบออก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sreeharsha, Vinod. "Google and Yahoo Win Appeal in Argentine Case". *New York Times*.
2. ↑  "El derecho al olvido en Internet se deberá aplicar también en la Capital Federal". *lanacion.com.ar*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-07-07. สืบค้นเมื่อ 2020-06-03.
3. ↑  Mantelero, Alessandro (2013). "The EU Proposal for a General Data Protection Regulation and the roots of the 'right to be forgotten'". *Computer Law & Security Review*. **29** (3): 229–235. doi:10.1016/j.clsr.2013.03.010.
4. ↑  Fleischer, Peter (2011-03-09). "Peter Fleischer: Privacy...?: Foggy thinking about the Right to Oblivion". Peterfleischer.blogspot.co.nz. สืบค้นเมื่อ 2014-08-09.
5. ↑  Mayes, Tessa (2014-05-21). "We have no right to be forgotten online". theguardian.com. สืบค้นเมื่อ 2014-08-09.
6. ↑  Arthur, Charles (4 July 2014). "What is Google deleting under the 'right to be forgotten' - and why? What if there were a page on a 'revenge porn' site about you - would you want to use Google's 'right to be forgotten' to get it taken out of search?". *The Guardian*. สืบค้นเมื่อ 11 August 2014.
**วัดรอยพระพุทธบาทภูสิงห์** เดิมชื่อวัดบ้านศาลา ตั้งอยู่ที่บ้านศาลา ตำบลโคกตาล อำเภอภูสิงห์ จังหวัดศรีสะเกษ

วัดรอยพระพุทธบาทภูสิงห์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2550 การประชุมมหาเถรสมาคม ครั้งที่ 24/2559 เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 มีมติให้เปลี่ยนชื่อวัดบ้านศาลาเป็น "วัดรอยพระพุทธบาทภูสิงห์" เนื่องจากชื่อซ้ำกับวัดบ้านศาลา อำเภอขุขันธ์ ทำให้การติดต่อสื่อสารผิดพลาด และเป็นชื่อที่ประชาชนรู้จักเรียกขานมาเป็นระยะเวลายาวนาน

บริเวณวัดรอยพระพุทธบาทภูสิงห์ ปรากฏรอยพระบาทข้างขวาขนาดใหญ่ในเนื้อหินทรายค้นพบเมื่อปี พ.ศ. 2525 มีความลึก 5 ซม. ยาว 1.47 ม. กว้าง 57 ซม. ที่กลางพระบาทเป็นรูปตราธรรมจักร รอยพระบาทภูสิงห์มีลักษณะตามธรรมชาติของการเหยียบยุบลงไปในเนินหินคล้ายการกดเท้าย่ำตมเรียบเสมอกันทั้งฝ่าพระบาท ไม่ได้เกิดจากการแกะสลักลงไปในเนินหิน ในปี พ.ศ. 2535 กรมศิลปากรนครราชสีมาได้ทำการตรวจสอบรอยพระพุทธบาทนี้ กรมศิลปากรสันนิษฐานว่าน่ามีอายุประมาณ 1,200–1,400 ปี อยู่ในช่วงสมัยทวารวดี บริเวณใกล้เคียงรอยพระพุทธบาทมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ บรรยากาศโดยรอบวัดเงียบสงบ อยู่ท่ามกลางธรรมชาติป่าไม้เบญจพรรณใกล้กับเทือกเขาพนมดงรักชายแดนไทย - กัมพูชา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบ้านศาลา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ขอความเห็นชอบเปลี่ยนแปลงชื่อ วัดบ้านศาลา เป็น "วัดรอยพระพุทธบาทภูสิงห์" จังหวัดศรีสะเกษ". มติมหาเถรสมาคม.
3. ↑  ตะลุยอีสานไต้ ตามรอยพระพุทธบาทภูสิงห์.krupangpang.blogspot.com,2556
**วนอุทยานสระนางมโนราห์** เป็นวนอุทยานตั้งอยู่ในท้องที่ตำบลนบปลิง อำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา อยู่ในเขตป่าเขาทอย-
นางหงส์ มีเนื้อที่ประมาณ 180 ไร่ กรมป่าไม้ประกาศจัดตั้งเป็นวนอุทยานเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2523

ลักษณะวนอุทยานเป็นป่าประเภทป่าดงดิบหรือป่าฝน เป็นที่ค่อนข้างราบและมีเนินเตี้ย ๆ จนถึงเขาทอย ซึ่งเป็นบริเวณต้นน้ำของลำธารน้ำตกสระนางมโนราห์ ลักษณะของน้ำตกสระนางมโนราห์ เป็นลำธารไหลผ่านพื้นที่ราบขนาดเล็กและพื้นที่ต่างระดับ เป็นแอ่งน้ำขนาดกลาง กว้างประมาณ 10 เมตร และแอ่งเล็ก ๆ จำนวนมาก นอกจากนี้ยังมีน้ำตกขนาดเล็ก สูงประมาณ 2.3 เมตร อีก 4 แห่งในบริเวณเดียวกัน

สภาพป่าเป็นป่าดงดิบยังสมบูรณ์ มีถ้ำเปลือกหอยที่มีซากฟอสซิลของหอยฝังอยู่ในหินปูน

พันธุ์ไม้ที่พบได้แก่ ลำแพนเขา หว้าหิน ตะเคียนสามพอน สมอน้ำ ไม้ปรุ โสกน้ำและไม้ก่อ ไม้พื้นล่างได้แก่ ไผ่ผากและไผ่เกรียบขึ้นหนาแน่น สัตว์ที่พบเช่น ลิงกัง นกเขียวคราม และนกกาฝากท้องสีส้ม เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วนอุทยานสระนางมโนราห์". สำนักอุทยานแห่งชาติ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วนอุทยานสระนางมโนราห์". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "กกกปรับขนาด ตัวอักษรค้นหา หน้าหลัก เกี่ยวกับ อบจ. ข่าวสาร/กิจกรรม เอกสาร/รายงาน ติดต่อ อบจ. แหล่งท่องเที่ยว วนอุทยานสระนางมโนราห์". องค์การบริหารส่วนจังหวัดพังงา.
**วัดยางกวง** เป็นวัดตั้งที่ตั้งอยู่ในเมืองเชียงตุง อำเภอเชียงตุง รัฐฉาน ประเทศพม่า

สันนิษฐานว่าวัดยางกวงน่าจะสร้างขึ้นราวต้นพุทธศตวรรษที่ 21 คณะกรรมการศาสนาเมืองเชียงตุงระบุว่าวัดนี้เป็นหนึ่งใน 12 วัด นิกายวัดป่าแดง มีการปฏิสังขรณ์วัดเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

ปรากฏศิลปะล้านนาภายในวัดเช่น ซุ้มโขง มีรูปแบบศิลปะล้านนาช่วงต้น รูปแบบเจดีย์ค่อนไปทางศิลปะพม่า เจดีย์ของวัดมีขนาดใหญ่ มีการเจาะช่องจระนำทั้งสี่ทิศเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูป

ภายในวิหารหลวงมีพระพุทธรูปที่เรียกว่า *พระเกล็ดนาค* ตกแต่งจีวรด้วยกระจกสีที่เรียกว่า "แก้วอังวะ" ตามตำนานเล่าว่า มีพญานาคอาศัยอยู่ในหนองตุงตนหนึ่ง มีความศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาอย่างมาก จึงได้เลื้อยขึ้นมาในเวลากลางคืน เพื่อสักการะพระพุทธรูป พญานาคขึ้นมาเป็นประจำทุกคืน ทุกครั้งจะเลี้ยยพันพระพุทธรูป จนนานวันเข้าผิวองค์พระจึงมีรอยเกล็ดของพญานาค ต่อมาชาววัดชาวบ้านได้สังเกตเห็นรอยดังกล่าว จึงชวนกันนำแก้วหลากสีมาประดับอีกชั้นหนึ่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  *พงศาวดารเมืองเชียงตุง*. ทวี สว่างปัญญางกูล, ปริวรรตและเรียงเรียงจากต้นฉบับภาษาไทเขิน (ไม่ปรากฏสถานที่ที่พิมพ์). 1990. p. 39. สืบค้นเมื่อ 9 December 2022.
2. ↑  พิพัฒน์พงษ์ หน่อขัด. "พระเจดีย์เมืองเชียงตุงตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 37.
3. ↑  "พระเกล็ดพญานาคแห่งวัดยางกวง สายสัมพันธ์เชียงใหม่-เชียงตุง".
"วนอุทนยานนครไชยบวร อยู่ ตำบลท่าเสา อำเภอโพทะเล" 

**"อุทยานเมืองเก่าพิจิตร"** ไปตามเส้นทางสายพิจิตร-สามง่าม-วังจิก จากการตรวจสอบและค้นคว้าเชื่อว่าเป็นเมืองพิจิตรเก่า สร้างในสมัยพระยาโคตรบองประมาณปี พ.ศ. 1601 ภายในบริเวณกำแพงเมืองมีพื้นที่ 400 ไร่ มีลักษณะเป็นเมืองโบราณประกอบไปด้วย กำแพงเมืองคูเมือง เจดีย์เก่า มี**สวนรุกขชาติกาญจนกุมาร** ซึ่งองค์การบริหารส่วนจังหวัดจัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2520 ทำให้ภายในบริเวณอุทยานแห่งนี้มีต้นไม้ร่มรื่น

สถานที่น่าสนใจ
--------------

**"ศาลหลักเมือง"** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 อาคารแบ่งออกเป็น 2 ชั้นคือ ด้านบนจะเป็นที่ตั้งของศาลหลักเมือง ส่วนด้านล่างจะเป็นที่ประดิษฐานรูปปั้นของพระยาโคตรบอง ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า **"พ่อปู่"** สภาพโดยรอบศาลจะมีต้นไม้มากมายดูร่มรื่นเย็นตา

 **"วัดมหาธาตุ"** เป็นโบราณสถานก่อด้วยอิฐตั้งอยู่กึ่งกลางเมืองพิจิตรเก่าทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำน่าน กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานของวัดนี้เมื่อ พ.ศ. 2478 ประกอบไปด้วยพระธาตุเจดีย์ เป็นเจดีย์ทรงลังกา ภายในมีพระเครื่องชนิดต่างๆ ด้านหน้าพระเจดีย์เป็นที่ตั้งของวิหารเก้าห้อง ด้านหลังพระเจดีย์เป็นอุโบสถมีใบเสมา 2 ชั้น กรมศิลปากรดำเนินการขุดแต่งเมื่อ พ.ศ. 2534 บริเวณใต้เนินดิน ส่วนวิหารได้พบสิ่งก่อสร้าง 2 ยุคสมัย คือสมัยสุโขทัยและสมัยอยุธยา บริเวณโดยรอบพบเจดีย์รายจำนวนมาก และแนวกำแพงใหญ่

**"ถ้ำพญาชาละวัน"** มีที่มาจากนิทานพื้นบ้านเรื่องไกรทอง ลักษณะถ้ำกว้าง 1 เมตร ยาว 1.50 เมตร และลึก 4 เมตร มีเรื่องเล่าว่าเมื่อราว พ.ศ. 2480 พระภิกษุวัดนครชุมรูปหนึ่งจุดเทียนไขเดินเข้าไปในถ้ำจนหมดเทียนเล่มหนึ่งก็ยังไม่ถึงก้นถ้ำ จึงไม่ทราบว่าภายในถ้ำจะงดงามวิจิตรพิสดารอย่างไร ในปัจจุบันดินพังทลายทับถมจนตื้นเขิน ทางจังหวัดได้สร้างรูปปั้นไกรทองและพญาชาละวันไว้ที่บริเวณปากถ้ำ
**วัดโคกเกตุบุญญศิริ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปลายโพงพาง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดโคกเกตุบุญญศิริเริ่มก่อตั้งเป็นสำนักสงฆ์ เมื่อ พ.ศ. 2440 ภายในวัดมีต้นเกดใหญ่อยู่บนโคกจึงชื่อว่า **วัดโคกเกตุ** โดยพระอธิการบุญมี สายทอง เป็นผู้ริเริ่มก่อสร้างและได้รับอนุญาตจัดตั้งเป็นวัดในปีเดียวกัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาและผูกพัทธสีมาอุโบสถ เมื่อ พ.ศ. 2445 อุโบสถได้มีการสร้างมาแล้ว 3 หลัง ตั้งแต่สมัยเริ่มสร้างวัดต่อมาได้ทรุดโทรมไป จึงสร้างใหม่ในสมัยพระอธิการวงศ์ นวลจันทร์ เป็นเจ้าอาวาส และขอวิสุงคามสีมา ผูกพัทธสีมาใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2478 หลังที่ 3 สมัยหลวงพ่อช่อ เมื่อ พ.ศ. 2519 วัดนี้ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ตลอดมา โดยเฉพาะในสมัยพระครูใบฎีกาช่อ บุสสระ หรือครูสังวรานุโยค ท่านเป็นพระนักพัฒนา

สิ่งสำคัญได้แก่ พระประธานในอุโบสถเป็นพระปูนปั้นปางมารวิชัยคู่มากับวัด กุฏิสงฆ์ทรงไทย สำนักชีเกตุสันตินารี ซึ่งหลวงพ่อช่อ เป็นผู้บริจาคปัจจัยส่วนตัว ซื้อที่ดินให้ วัดนี้พระยังพายเรือบิณฑบาตอยู่ เพราะหน้าวัดติดกับคลองขุดตากล่อม จึงมีพระบิณฑบาตทั้งทางบกและทางน้ำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโคกเกตุบุญญศิริ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดโคกเกตุบุญญศิริ". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**สิทธิโชค กันหนู** (อังกฤษ: Sittichok Kannoo, เกิด 9 สิงหาคม พ.ศ. 2539) ชื่อเล่น ไอซ์ เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวไทย ตำแหน่ง กองหน้า เกิดที่จังหวัดกรุงเทพมหานคร ปัจจุบันเล่นให้กับ ราชบุรี เอฟซี ใน ไทยลีก

ข้อมูลส่วนตัว
-------------

สิทธิโชค กันหนู เกิดที่กรุงเทพมหานคร เคยศึกษาที่โรงเรียนพระแม่มารีสาทร และโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย

ระดับสโมสร
----------

### สวนกุหลาบวิทยาลัย

สิทธิโชค กันหนู เล่นฟุตบอลในระดับโรงเรียนกับโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ถือเป็นนักฟุตบอลดาวรุ่งฝีเท้าดี ที่หลายสโมสรชั้นนำในเมืองไทย ต่างแย่งลายเซ็นเพื่อดึงตัวเข้าสู่ทีม ทั้ง เมืองทองฯ และ บุรีรัมย์ฯ ต่างพร้อมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อต้องการ "เจ้าไอซ์" มาร่วมทีมเยาวชน แต่สุดท้ายเป็น "เซราะกราว" ปาดหน้าวินาทีสุดท้ายมอบสัญญานักฟุตบอลอาชีพให้กับศูนยหน้าผู้ถูกยกเป็น "ดาวยิงเบอร์ 1 ทีมชาติไทย" ในอนาคต

ในเกมระดับชาติ ปี 54 - 55 สิทธิโชค กันหนู ลงเล่นและทำประตูให้ทีมชาติไทยเป็นว่าเล่นจนสามารถพาขุนพลลูกหนังเยาวชนทีมชาติไทย ชุด 16 ปี ตีตั๋วเข้าไปเล่นรอบสุดท้ายในศึกฟุตบอลชิงแชมป์เอเชีย

### บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด

สิทธิโชค กันหนู ย้ายมาร่วมทีมบุรีรัมย์ ยูไนเต็ดในปี พ.ศ. 2557 และได้ย้ายไปร่วมทีมสโมสรสุรินทร์ ซิตี้พันธมิตรลูกหนังในขณะนั้นด้วยสัญญายืมตัว เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์

ฤดูกาลต่อมา(พ.ศ. 2558) สิทธิโชค กันหนู ได้ย้ายกลับมาคืนยังต้นสังกัดเดิม เขายิงประตูแรกให้กับต้นสังกัดบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ในนาทีที่ 75 ในนัดที่บุรีรัมย์ ยูไนเต็ดบุกไปเสมอนครราชสีมา 1-1

### ไทยฮอนด้า ลาดกระบัง

ในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 สโมสรไทยฮอนด้า ลาดกระบัง เอฟซี น้องใหม่ไฟแรงบนเวทีไทยลีก ได้บรรลุข้อตกลงในสัญญายืมตัว สิทธิโชค กันหนู จากสโมสรบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด เป็นเวลา 1 ฤดูกาล โดยได้สวมเสื้อหมายเลข 23

นายวฤษณิ์ พรประภา ผู้จัดการทั่วไปของสโมสรไทยฮอนด้า ลาดกระบัง เอฟซี ได้เผยถึงการมาถึงของไอ้หนูแข้งโหดรายนี้ว่า "ก่อนอื่นก็ต้องขอต้อนรับไอซ์เข้าสู่สโมสรไทยฮอนด้า ลาดกระบัง เอฟซี สำหรับการเซ็นสัญญาครั้งนี้คาดหวังว่า "ไอซ์" ซึ่งเป็นกองหน้าดาวรุ่งทีมชาติไทยจะแสดงศักยภาพออกมาอย่างเต็มที่ และทำผลงานได้ดี ช่วยให้ทัพพญาอินทรีบินสูงได้ตามเป้าหมายครับ"

เกียรติประวัติ
--------------

รางวัลส่วนตัว
* ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำเดือนของไทยลีก: พฤศจิกายน 2565

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑  http://www.goal.com/th/news/4280/ฟุตบอลไทย/2017/02/06/32373732/OFFICIAL-เสริมคมไทยฮอนด้ายืมตัว-สิทธิโชค-ร่วมทัพ-1-ปี
5. ↑  "สิทธิโชคยิง 3 ผงาดคว้ายอดเยี่ยมเดือนพฤศจิกายน". Thai League. 19 January 2023. สืบค้นเมื่อ 22 January 2023.

| * ด
* ค
* ก
ผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลราชบุรี  |
| --- |
| 
1 เมียว มิน ลัตต์ **·** 
3 แจนเซน **·** 
4 โจนาธาร **·** 
5 จุน-ฮ็อง **·** 
6 รีด **·** 
7 กษิดิ์เดช **·** 
9 สิทธิโชค **·** 
10 จักรพันธ์ **·** 
11 โบลเกียห์ **·** 
13 แอนยุยอัดซี **·** 
16 ภัทรพล **·** 
17 เฮน พโย วีน **·** 
18 ทศพร **·** 
21 จิรวัฒน์ **·** 
23 ซีดีเบ **·** 
27 อานนท์ **·** 
29 เกียรติศักดิ์ **·** 
37 กฤษณนน **·** 
39 ปวีร์ (c) **·** 
54 ธนภัทร **·** 
88 แอลฟิลด์ **·** 
94 ธีรภัทร **·** 
99 กัมพล **·** 
หัวหน้าผู้ฝึกสอน : เปนญ่า
 |
**พระยาวิชิตภักดีศรีสุรวังษารัตนาเขตประเทศราช (เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน หรือ ต่วนบอสู)** (มลายู: *Tengku Sulaiman Sharifuddin*) เป็นพระยาเมืองปัตตานีในช่วงปี พ.ศ. 2433-2442 โดยเป็นรายาปัตตานีองค์ที่ 10 

ในสมัยเต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน ได้พยายามพัฒนาเมืองปัตตานีให้มีความเจริญก้าวหน้า เช่นมีการขุดและขยายคลองให้กว้างขึ้น สร้างมัสยิดขึ้นใหม่ใกล้วังจะบังตีกอ เรียกว่า "มัสยิดรายาจะบังตีกอ" ในขณะที่เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีนปกครองเมืองปัตตานีประมาณ 10 ปี ไม่ได้ประทับอยู่ในวังจะบังตีกอ แต่ได้สร้างวังใหม่ขึ้นทางด้านทิศตะวันออกของวังจะบังตีกอ

หลังจากเต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีนถึงแก่พิราลัย เต็งกูอับดุลกอเดร์ กามารุดดีนได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองปัตตานีโดยได้รับบรรดาศักดิ์เป็นพระยาวิชิตภักดีศรีสุรวังษารัตนาเขตประเทศราช แทนพระบิดาและถือเป็นเชื้อสายราชวงศ์กลันตันองศ์สุดท้ายที่ปกครองเมืองปัตตานี ในขณะเต็งกูอับดุลกอเดร์ กามารุดดีนปกครองเมืองปัตตานีได้ประทับอยู่ที่วังใหม่ต่อจากพระบิดา แต่เป็นที่น่าเสียดายที่วังดังกล่าวสร้างด้วยไม้ทั้งหลังจึงไม่อาจทนทานต่อกาลเวลา ปัจจุบันบริเวณวังใหม่ดังกล่าวกลายเป็นที่รกร้างไม่มีร่องรอยสิ่งก่อสร้างหลงเหลืออีกต่อไป

พระประวัติ
----------

พระยาวิชิตภักดี เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน เป็นโอรสในพระยาวิชิตภักดี (ตนกูปะสา) โดยมีพระพี่น้องร่วมกัน 6 องค์ ดังนี้

1. เต็งกูปูเตะ เจ้าเมืองปัตตานีองค์ที่ 8
2. เต็งกูบูลัค (ตนกูฮาญีตูวอร์)
3. เต็งกูฮุเซ็น (ตนกูนิมันดาร์ฮัน)
4. ต่วนบอซู (เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน) เจ้าเมืองปัตตานีองค์ที่ 10
5. เต็งกูตัมบัล ชายาพระยาเมืองรามัน
6. เต็งกูลาโบะฮ์ ชายาตนกูจิ โอรสในตนกูบังโงย

โอรสธิดา
--------

พระยาวิชิตภักดี **(**เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน) มีโอรสธิดา 4 องค์ ได้แก่

1. เต็งกูสุหลง ชายาตนกูบิตารา ชายาท่านนี้มีมารดาคือเต็งกูนิปูเตะ ธิดารายาเมืองสายบุรี
2. เต็งกูบือซาร์ ต่วนกัมบัล ชายาตนกูมูฮัมหมัด อุปราชเมืองปัตตานี
3. เต็งกูอับดุลกอเดร์ กามารุดดีน เจ้าเมืองปัตตานีองค์ที่ 11 และเป็นเจ้าเมืองปัตตานีองค์สุดท้าย
4. เต็งกูมูฮัมหมัดซอและ

อ้างอิง
-------

1. ↑  การตั้งถิ่นฐานของราชวงศ์กลันตันในปัตตานี (PDF).P.39
**วัดโฉลกหลำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพะงัน อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดโฉลกหลำตั้งวัดเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2519 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2520 ที่ตั้งวัดเป็นอ่าวอยู่ทางทิศเหนือของเกาะพะงัน เป็นอ่าวลึกกำบังคลื่นลมในบางฤดูได้เป็นอย่างดี แต่บางฤดูคลื่นลมจัดมากเรือเข้าจอดเทียบท่าไม่ได้ เวลาคลื่นลมสงบจะมีเรือประมงเข้ามาจอดเป็นจำนวนมาก มีหมู่บ้านชาวประมงชายฝั่งที่เก่าแก่ของเกาะ มีท่าเรือขึ้นปลาจึงเป็นแหล่งจำหน่ายอาหารทะเล

วัดโฉลกหลำมีพระเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียง อย่าง หลวงพ่อจันทร์ ท่านเป็นพระเกจิอาจารย์ที่เก่งทางด้านวิชาลบผง ท่านเขียนและลบผงได้เอง อาทิ ผงปถมัง ผงอิทธิเจ และมวลสารส่วนผสมอีกหลาย ๆ ชนิด ซึ่งมีทั้งปูนเปลือกหอย น้ำมันตังอิ้ว และกล้วย เป็นตัวประสานเนื้อพระ กล่าวกันว่าเป็นสุดยอดพระเรื่องเมตตามหาเสน่ห์มหานิยม หลวงพ่อจันทร์ได้ก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ รวมทั้งอุโบสถ กระทั่งทำที่พักสงฆ์ได้กลายเป็นวัดตามกฎหมาย เรียกว่า **สำนักสงฆ์โฉลกหลำ** ต่อมาได้ยกสถานะเป็นวัดและได้จัดงานผูกพัทธสีมาในปี พ.ศ. 2522

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดสุราษฎร์ธานี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดโฉลกหลำ". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
3. ↑  "คมเลนส์ส่องพระ18พฤษภาคมพ.ศ.2557". คมชัดลึก.
4. ↑  "พระอธิการจันทร์ ขนฺติโก". พระสังฆาธิการ.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดโฉลกหลำ**
**วัดโคกหัวข้าว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าถ่าน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดโคกหัวข้าว เดิมชื่อ **วัดหลุมข้าว** ตั้งขึ้นราว พ.ศ. 2325 โดยชาวบ้านที่อพยพจากนครเวียงจันทน์ในพื้นที่ประมาณ 2 ไร่ มีหมู่บ้านล้อมรอบ เมื่อ พ.ศ. 2450 พระอธิการบุญมีเป็นเจ้าอาวาสและได้สร้างอุโบสถขึ้นในราว พ.ศ. 2468 ฝังลูกนิมิต พ.ศ. 2475 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อพ.ศ.2527 

วัดโคกหัวข้าวมีเนินโบราณอยู่สองแห่งกลางทุ่งนา อยู่ทางทิศตะวันตกของวัดเก่า ตัวเนินมีความสูงกว่าพื้นที่โดยรอบประมาณ 4 เมตร วัดเก่าตั้งอยู่ในหมู่บ้าน
พบหลักฐานทางโบราณคดีคือ ระฆังหินปูน จำนวน 3 ชิ้น ระฆังหินมีรูเจาะไว้ตรงกลาง พบชิ้นส่วนประติมากรรมทำจากหินทรายสีเขียว และเครื่องถ้วยสมัยราชวงศ์เหม็งตอนปลาย 

ที่เนินดินทั้งสองแห่งดังกล่าวเป็นเนินอาคารโบราณสถาน พบเศษอิฐกระจายอยู่ทั่วไปเนื้ออิฐมีส่วนผสมของแกลบ ตัวโบราณสถานจมอยู่ใต้ดิน ไม่สามารถวัดขนาดได้ พบเศษภาชนะดินเผา มีทั้งแถบเนื้อดินธรรมดา เนื้อหิน และเนื้อแกร่ง ประเภทเนื้อดินธรรมดา และเนื้อหินจะพบที่เป็นภาชนะประเภทไหมากที่สุด ส่วนที่เป็นเนื้อแกร่งจะเป็นเครื่องถ้วยชามจีน สมัยราชวงศ์หมิงตอนปลาย 

นอกจากนั้นยังมีเนินโบราณสถานอีกแห่งหนึ่งอยู่ทางด้านเหนือห่างออกไปประมาณ 500 เมตร เป็นเนินดินโบราณสถานเหมือนแห่งแรก พบภาชนะดินเผาเนื้อดิน แบบเนื้อหินเป็นภาชนะประเภทไห สมัยอยุธยาพบอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม พบว่าการเรียงอิฐเรียงแบบด้านยาวสลับด้านสั้นไปตลอด และในแนวดิ่งก็เรียง หัวอิฐสลับกันตลอด ซึ่งเป็นแบบที่พบมากในการก่อสร้างโบราณสถานในสมัยทวารวดี ถึงสมัยอยุธยาตอนปลาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโคกหัวข้าว". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดโคกหัวข้าว". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**แมห์ดี เมแตลลา** (ฝรั่งเศส: *Mehdy Metella*; 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1992 –) เป็นนักว่ายน้ำฟรีสไตล์และผีเสื้อชาวฝรั่งเศส เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมว่ายน้ำฟรีสไตล์และผลัดผสม 4×100 เมตร ทีมได้รับรางวัลเหรียญทองและเหรียญเงินในกีฬาว่ายน้ำชิงแชมป์ยุโรป 2014 และเหรียญทองและเหรียญทองแดงในชิงแชมป์โลก 2015 ในทั้งสองรายการเขาว่ายท่าผีเสื้อและผลัดผสม

นอกจากนี้เขายังได้รับรางวัลเหรียญหลายเหรียญในรายระดับโลกและชิงแชมป์ยุโรประยะสั้น

ในปี ค.ศ. 2015 เขาเป็นเจ้าของสถิติกีฬาว่ายน้ำของประเทศฝรั่งเศสในท่าผีเสื้อ 100 เมตร ระยะยาว ด้วยเวลา 51.24 วินาที

ประวัติ
-------

ในปี ค.ศ. 2010 เมแตลลาได้รับรางวัลเหรียญทองจากโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ในรายการฟรีสไตล์ 100 เมตร ที่ประเทศสิงคโปร์ ในช่วงปี ค.ศ. 2012 เมแตลลาได้เข้าร่วมกีฬาว่ายน้ำชิงแชมป์ยุโรประยะสั้น 2012 เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในท่าผีเสื้อ 100 เมตร

ในชิงแชมป์โลกระยะสั้น 2014 เมแตลลาได้เหรียญรางวัลทั้งหมด 3 เหรียญ ร่วมกับเคลมองต์ มีญง ฟาเบียง ฌีลุต และ ฟลอร็อง มาโนดู โดยได้รับเหรียญทองในรายการผลัดฟรีสไตล์ 4×100 เมตร ด้วยเวลา 3 นาที 22.26 วินาที ทั้ง 4 คนยังทำสถิติกีฬาว่ายน้ำของประเทศฝรั่งเศสในรายการผลัดฟรีสไตล์ 4×100 เมตร ก่อนหน้านี้ในปีที่ผ่าน เขาได้ว่ายน้ำร่วมกับฟาเบียง ฌีลุต ฟลอร็อง มาโนดู และเฌเรมี สทราวีอุส และได้เป็นแชมป์ยุโรปในรายการผลัดฟรีสไตล์ 4×100 เมตร

ในการแข่งขันกีฬาว่ายน้ำในกีฬาทางน้ำชิงแชมป์โลก 2015ที่คาซัน เขาได้เข้าร่วมในรายการผีเสื้อ 100 เมตร โดยจบอันดับที่ 5 และในรายการผลัดฟรีสไตล์ 4×100 เมตร เขาได้รับเหรียญทองร่วมกับฌีลุต มาโนดู และสทราวีอุส

ในกีฬาว่ายน้ำชิงแชมป์ยุโรปที่ลอนดอน เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในรายการผีเสื้อ 100 เมตร และเหรียญเงินในรายการผลัดผสม 4×100 เมตร ร่วมกับแบ็งฌามิน สตาซีอูว์ลิส ฌาโกโม เปเรซ-ดอร์โตนา และฟลอร็อง มาโนดู

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mehdy Metella เก็บถาวร 2016-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. lequipe.fr
2. ↑  "ChE (pb) / 100m papillon (H) : Me.Metella 3eme". sport365.fr. 23 November 2012. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-03. สืบค้นเมื่อ 2016-08-08.
3. ↑  J. Te. (6 April 2016). "Jeux Olympiques : «Une place réservée» pour Yannick Agnel sur 200m, vingt-huit nageurs sélectionnés". *lequipe.fr*. L'Équipe.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แมห์ดี เมแตลลา at *Swimrankings.net*
**จินตภาษา** (อังกฤษ: Idioglossia) หมายถึงภาษาที่ไร้ความหมาย (idiosyncratic language) ที่ประดิษฐ์ขึ้นและใช้สื่อสารโดยกลุ่มคนเพียงสองหรือสามคน โดยทั่วไปแล้วจินตภาษามักจะหมายถึง "ภาษาส่วนตัว" ของเด็กโดยเฉพาะเด็กฝาแฝด บางครั้งก็เรียกว่า ภาษารหัส (cryptophasia) หรือที่เรียกกันโดยทั่วไปว่า "ภาษาลูกแฝด" (twin talk หรือ twin speech)

เด็กที่เติบโตขึ้นในแวดวงที่ใช้ภาษาหลายภาษามักจะมีแนวโน้มที่จะใช้จินตภาษา แต่จินตภาษามักจะหายไปตั้งแต่เมื่ออายุยังน้อย ไปยังภาษาที่จะมาใช้ต่อมา

นักประพันธ์ชาวไอริชเจมส์ จอยซ์ทดลองการใช้จินตภาษาในนวนิยายเรื่อง "*มโนสำนึกของฟินเนกัน*" ผสมกับการใช้คำสมาสที่จอยซ์สร้างขึ้นเอง (จินตสมาส (portmanteau)) โดยมีวัตถุประสงค์ที่สร้างบรรยากาศของจิตสำนึกที่อยู่ในสภาพระหว่างการหลับและการฝัน

อีกตัวอย่างหนึ่งของการใช้จินตภาษาคือการใช้ในภาพยนตร์เรื่อง "*เนลล์*" ที่สร้างและแสดงโดยโจดี ฟอสเตอร์ ซึ่งเป็นเรื่องของสตรีสาวที่ใช้จินตภาษาในการสื่อสารกับคู่แฝดที่ไม่มีผู้ใดทราบว่าเสียชีวิตไปแล้ว หรือทราบว่าเป็นภาษาลับ เนลล์สร้างจากบทละครชื่อเดียวกันโดยมาร์ค แฮนด์ลีย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mercanton, James (1967). *Les heures de James Joyce*, Diffusion PUF. ISBN 2868692079, p.233
**วัดโคกเขมา** [โคก-ขะ-เหฺมา] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านโคกเขมา ตำบลแหลมบัว อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

วัดโคกเขมาเดิมมีชื่อว่า **วัดสร้อยนกเขา** กรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2439 เดิมเป็นที่รกร้างว่างเปล่า จนกระทั่งมีพระภิกษุชื่อพระพัดเข้ามาบุกเบิกโดยได้รับมอบที่ดินจำนวน 15 ไร่ 1 งาน 86 ตารางวา จากปู่นุ้ยและย่าเชื่อม สนสาขา ตลอดจนชาวบ้านได้ร่วมกันบริจาคทรัพย์ จึงได้สร้างโบสถ์ด้วยจากขึ้นมาเป็นหลังแรก แต่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 และยังได้สร้างกุฏิสงฆ์จำนวนหนึ่ง ต่อมาพระพัดได้ย้ายไปอยู่ที่วัดท้องไทร ทางวัดได้ให้พระเปลื้องรักษาการอยู่พักหนึ่งจึงได้แต่งตั้งให้หลวงพ่อเผือกมาดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสเรื่อยมาจนถึงพระอธิการสุนทร (ฮะ) สุนฺทโร เป็นเจ้าอาวาสเมื่อประมาณ พ.ศ. 2476 ท่านเห็นว่าโบสถ์หลังเก่าทรุดโทรมจึงได้สร้างโบสถ์หลังใหม่เมื่อ พ.ศ. 2486 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2493

หอสวดมนต์ที่จัดว่าอยู่คู่กับวัดมาแต่โบราณสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2476 ในปัจจุบันหากหอสวดมนต์แห่งนี้ไม่ได้รับการบูรณะก็คงชำรุด วัดมีพระสังกระจายสร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 ในสมัยพระอุดมประชานาถ (เปิ่น ฐิตคุโณ) เป็นเจ้าอาวาส เป็นรูปปั้นปูนและหินทรายหล่อรวมกัน

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระพัด
* หลวงพ่อเผือก
* พระอธิการสุนทร (ฮะ) สุนฺทโร
* พระอธิการสาย ปิยวนฺโน
* พระอุดมประชานาถ (เปิ่น ฐิตคุโณ)
* พระอธิการหวั่น ปญฺญาวุโธ
* พระอธิการไพรวัน คุณวนฺโต
* พระอุดมประชานาถ (เปิ่น ฐิตคุโณ) รักษาการเจ้าอาวาส
* พระครูโกวิทสุตการ (ระพิน อภิชาโน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "นครปฐม - รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-03-18.
2. ↑  "ศาลาหอสวดมนต์ วัดโคกเขมา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "พระสังฆจาย (หลวงพ่อโต) วัดโคกเขมา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดโคกเคียน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกเคียน อำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส

วัดโคกเคียนสร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2398 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมตั้งอยู่ห่างจากที่ตั้งปัจจุบันออกไปประมาณ 1.5 กิโลเมตร ต่อมาเมื่อมีประชาชนอพยพครอบครัวมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่บ้านไร่มากขึ้น จึงย้ายที่ตั้งวัดมายังที่ตั้งปัจจุบัน ชื่อโคกเคียนที่ตั้งตามชื่อหมู่บ้านนั้นได้มาจากการที่ในอดีตมีชาวปัตตานีได้เดินทางมาขึ้นฝั่งและนำต้นตะเคียนมาปลูกตามเนินเขา (โคก) พร้อมกับตั้งหลักแหล่งเป็นชุมชนขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2445

ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังไม้เต็มทั้ง 4 ด้านรวมถึงเพดานด้วย แถวบนสุดโดยรอบเขียนรูปเทพนม ยกเว้นผนังด้านทางเข้าที่เขียนรูปราหู แถวที่ 2 ใต้ลงมาเขียนรูปชุมนุมพระสงฆ์ นักสิทธิ์ วิทยาธร ฤๅษีและเทวดา แถวล่างสุดติดพื้นเขียนภาพสัตว์ต่าง ๆ ส่วนที่เหลือเขียนรูปแจกันดอกไม้ รูปดอกไม้ร่วงคั่นด้วยสัตว์ต่าง ๆ บนเพดานแบ่งออกเป็น 6 ช่อง เขียนพุทธประวัติ 2 ช่อง พระมาลัยบนสวรรค์ 1 ช่อง วิมานของเทพผู้รักษาทิศต่าง ๆ 1 ช่อง ส่วนอีก 2 ช่องที่เหลือเขียนรูปพระอาทิตย์และพระจันทร์ทรงรถ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโคกเคียน". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดโคกเคียน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดโคกเคียน". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**อวทาน-ศตกะ** เป็นวรรณคดีพุทธศาสนาภาษาสันสกฤต ประพันธ์ขึ้นราวคริสต์ศักราช 100 (ประมาณพุทธศตวรรษที่ 7) สันนิษฐานว่าอาจมีที่มาจากนิกายมูลสรวาสติวาท เป็นการรวบรวมอวทาน 100 เรื่อง แต่เรื่องที่ 5 คือ โสมะ (Soma) ของต้นฉบับภาษาสันสกฤตหายสาบสูญ ทำให้เหลืออวทาน 99 เรื่อง อวทาน-ศตกะประกอบด้วย 10 วรรค วรรคละ 10 เรื่อง มีเรื่องราวเกี่ยวกับพระพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า เปรต เทวดา พระอรหันต์ มนุษย์ สัตว์เดรัจฉานและสัตว์นรก มีรายละเอียดเกี่ยวกับการสร้างกรรมและการรับผลกรรม

เนื้อหาส่วนใหญ่ประพันธ์ด้วยภาษาสันสกฤตมาตรฐาน ร้อยละ 90 ประพันธ์ด้วยสำนวนร้อยแก้ว ที่เหลือเป็นร้อยกรอง (คาถา) แทรก การใช้ภาษาส่วนใหญ่มักใช้สำนวนโวหารซ้ำ ๆ มีการแปลเป็นภาษาจีนครั้งแรกในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 3

อ้างอิง
-------

1. ↑  5J. S. Speyer, ed. *Avadāna-Śataka*, vol. 1 (St. Pétersbourg: De PAcadémie Impériele des Sciences, 1902), V ; J. N. Bhattacharya and Nilanjana Sarkar, ed. *Encyclopaedic Dictionary of Sanskrit Literature* (Delhi: Global Vision Publishing House, 2004), 123 ; and P. L. Vaidya, ed. *Avadāna-Śataka*, X.
2. ↑  Schopen, Gregory (2004). *Buddhist Monks and Business Matters: Still More Papers on Monastic Buddhism in India*. University of Hawaii Press. p. 125. ISBN 9780824825478.
3. ↑  สาโรจน์ บัวพันธุ์งาม. "การศึกษาเชิงวิเคราะห์คัมภีร์อวทาน-ศตกะ" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 8.
การเคลื่อนที่รอบเทหวัตถุโดยอยู่ต่ำกว่าเส้นคาร์มัน
**วงโคจรผ่านบรรยากาศ** (อังกฤษ: transatmospheric orbit; **TAO** ) เป็นวงโคจรรอบเทหวัตถุซึ่งจุดต่ำจุดของวงโคจรตัดกับเส้นกำหนดแนวเขตชั้นบรรยากาศ โดยทั่วไป นิยามของวงโคจรผ่านบรรยากาศใช้เส้นคาร์มันที่ความสูง 100 km (62 mi) ตามที่กำหนดโดยสหพันธ์กีฬาทางอากาศนานาชาติเป็นตัวแบ่งแยกระหว่างวงโคจรผ่านบรรยากาศกับวงโคจรต่ำของโลก แต่นิยามอย่างเช่นความสูง 50 mi (80 km) ที่กำหนดโดยสหรัฐก็ถูกใช้เช่นกัน วงโคจรเช่นดังกล่าวจะได้รับแรงต้านบรรยากาศมาก ทำให้เกิดการเสื่อมวิถีโคจรอย่างรวดเร็ว

ดาวเทียมบางส่วนนั้นอยู่ในวงโคจรผ่านบรรยากาศ โดยทั่วไปแล้วเกิดจากข้อขัดข้องในการส่งขึ้น ด้วยลักษณะของวงโคจรผ่านบรรยากาศที่ทำให้วัตถุในวิถีเกิดการเสื่อมวิถีโคจรอย่างรวดเร็ว จึงทำให้ประโยชน์ในการนำไปใช้มีจำกัด โดยมีตัวอย่างการใช้เช่นการทดสอบการกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของเครื่องบินอวกาศไอเอกซ์วี ซึ่งถูกส่งไปยังวงโคจรผ่านบรรยากาศที่มีจุดต่ำสุดที่ 76 km (47 mi) และจุดสูงสุดที่ 416 km (258 mi)

อ้างอิง
-------

1. ↑  McDowell, Jonathan (24 May 1998). "Jonathan's Space Report". Transatmospheric orbit (TAO): orbital flight with perigee less than 80 km but more than zero. Potentially used by aerobraking missions and transatmospheric vehicles, also in some temporary phases of orbital flight (e.g. STS pre OMS-2, some failures when no apogee restart)
2. ↑  "ADB143755" (PDF). 5 August 1997.
3. ↑  Graham, William (10 February 2015). "Vega rocket launches IXV spaceplane – Mission Complete".
4. ↑  McDowell, Jonathan (26 December 2022). "Definitions Uncataloged ('U') Launches". สืบค้นเมื่อ 4 January 2023.
5. ↑  "VV04-launchkit-GB" (PDF). February 2015. สืบค้นเมื่อ 4 January 2023.
**วัดโคกสะพานขาว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าไร่ อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว

ในอดีตบริเวณบ้านโคกยังไม่มีวัด เมื่อชาวบ้านต้องการทำบุญต้องไปทำบุญที่วัดอนุบรรพต ซึ่งตั้งอยู่ที่หมู่ 2 บ้านเขาน้อย ตำบลบ้านใหม่หนองไทร อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้วและต้องเดินทางผ่านสนามบิน (ปัจจุบันคือสวนกาญจนาภิเษก) ซึ่งเดินทางไม่สะดวกนัก ชาวบ้านโคกก็เริ่มอาศัยกันหนาแน่น นายจร น้อยมณี อดีตกำนันตำบลป่าไร่ และชาวบ้านได้ประชุมและเห็นว่า ควรสร้างวัดประจำหมู่บ้านขึ้น เพื่อให้ชาวบ้านโคก ได้มีศาสนสถานในการประกอบกิจกรรมด้านศาสนา โดยร่วมกันบริจาคเงินได้จำนวนหนึ่ง เพื่อนำไปซื้อที่ดิน และสร้างที่พักสงฆ์โคกสะพานขาวขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2536 ยังได้นิมนต์หลวงปู่เสาร์ อุปสนฺโต พระสงฆ์วัดอนุบรรพต มาเป็นเจ้าอาวาส ซึ่งถือว่าเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดโคกสะพานขาว จนตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2537 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553

ลักษณะเด่นวัดได้แก่ ซุ้มประตูช้างขนาดใหญ่และภาพจิตรกรรมฝาผนัง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงปู่เสาร์ อุปสนฺโต พ.ศ. 2526–2543
* มหาสุทิน ฉันทโก พ.ศ. 2546
* พระครูโกศล อรรถศาล พ.ศ. 2546–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโคกสะพานขาว". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "วัดโคกสะพานขาว". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดโคกสะพานขาว". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**วัดโฆสิตาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเลน อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 15 ไร่ 2 งาน 17 วา ทางทิศตะวันตกจรดลำคลองบ้านไผ่คอกวัว ปัจจุบันมีพระปลัดเกรียงเดช ฐานธมฺโม ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดโฆสิตารามสร้างเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2494 โดยชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างกุฏิ 1 หลัง จำนวน 5 ห้อง ได้นิมนต์พระอาจารย์เชาว์ เอี่ยมอาจ วัดพะเนียงแตก มาเป็นอาจารย์ พร้อมด้วยพระภิกษุ 5 รูป มาจำพรรษา ตั้งวัดเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2505 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2508 เมื่อ พ.ศ. 2516 ได้ถูกวาตภัยรับความเสียหาย ทั้งศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฏิ 3 หลัง ศาลาน้ำ หอ แท็งก์น้ำ หอระฆัง ได้รับความเสียหายมาก ปีต่อมาคณะกรรมการวัดได้จัดซื้อดินเป็นที่ลุ่มให้สูงขึ้นมา 60 เซนติเมตร ได้เป็นจำนวน 6 ไร่ 2 งาน

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ หอสวดมนต์และหอฉันอยู่ในหลังเดียวกัน เป็นอาคาร 2 ชั้น เป็นไม้เนื้อแข็งใช้เสาปูน ที่ปฏิบัติธรรมชั้นล่างศาลาการเปรียญ หอระฆัง หอส่องธรรมส่องชีวิต ศาลาเฉลิมพระเกียรติ และกุฏิทรงไทยหลายหลัง

เจ้าอาวาส
---------

* พระอาจารย์เชาว์ เอี่ยมอาจ พ.ศ. 2494
* พระอธิการประเสริฐ สุรปญฺโญ พ.ศ. 2510
* พระอาจารย์ทองดี เขมงฺกโร รักษาการแทนเจ้าอาวาส พ.ศ. 2511
* พระอาจารย์สนิท สุนฺทรธมฺโม รักษาการแทนเจ้าอาวาส พ.ศ. 2514
* พระอธิการหวาน สิริจนฺโท พ.ศ. 2517–2542
* พระปลัดสุวรรณ์ โกวิโท พ.ศ. 2542–2553
* พระปลัดเกรียงเดช ฐานธมฺโม พ.ศ. 2553–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโฆสิตาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดโฆสิตาราม". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
**สิทธิพร ขำอาจ** หรือ "จ่ามี" เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร 1 สมัย สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ เป็นอดีตนักโทษในคดีร่วมกันฆ่านางปัทมา เฟื่องประยูร มารดานางคมคาย พลบุตร อดีต ส.ส.จันทบุรี พรรคประชาธิปัตย์

ประวัติ
-------

สิทธิพร ขำอาจ เกิดเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2499 เขาเข้าศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ที่โรงเรียนพาณิชย์การราษฎร์รวมเจริญ แต่เรียนไม่จบจึงย้ายไปเรียนที่โรงเรียนตำรวจภูธรภาค 2

หลังจากจบโรงเรียนตำรวจภูธร ได้เข้ารับราชการตำรวจสังกัดสำนักงานเลขานุการกรมตำรวจได้ 2 ปี จึงย้ายไปสังกัดกองปราบปราม ต่อมาจึงลาออกจากราชการเพื่อทำธุรกิจส่วนตัว

งานการเมือง
-----------

สิทธิพร ขำอาจ ได้รับการชักชวนให้ลงสนามการเมือง ในครั้งแรกลงสมัครรับเลือกตั้งในปี 2538 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาเขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539

คดีความ
-------

สิทธิพร ขำอาจ ถูกศาลตัดสินเมื่อ พ.ศ. 2555 ในคดีร่วมกันฆ่านางปัทมา เฟื่องประยูร อดีตผู้ใหญ่บ้านในตำบลเขาบายศรี อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี ซึ่งเป็นมารดาของนางคมคาย พลบุตร อดีต ส.ส.จันทบุรี พรรคประชาธิปัตย์ โดยศาลอุทธรณ์พิพากษายืนลงโทษยืนตามศาลชั้นต้น ให้ประหารชีวิตฐานเป็นผู้ใช้จ้างวานให้ฆ่าผู้อื่น แต่ให้การรับสารภาพ ลดโทษให้ 1 ใน 3 เหลือจำคุกตลอดชีวิต ซึ่งคดีดังกล่าวเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2540 โดยนายสิทธิพร ได้วางแผนฆ่านายสนิท เฟื่องประยูร สมาชิกสภาจังหวัดจันทบุรี แต่นางปัทมา เฟื่อประยูร ผู้เป็นภรรยาเป็นผู้เสียชีวิตแทนในเหตุการณ์ดังกล่าว

เขาได้รับการปล่อยตัวเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2564

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

สิทธิพร ขำอาจ เคยได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ก่อนจะถูกเรียกคืนภายหลังเนื่องจากต้องโทษจำคุก

* พ.ศ. 2539 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปิดฉากเหียหนิด-สนิท เฟื่องประยูร
2. ↑  ประหาร'สจ.รักษ์-จ่ามี'คดีฆ่าแม่สส.คมคาย
3. ↑  ฎีกาประหารจ่ามี-สจ.รักษ์ฆ่าแม่คมคาย
4. ↑  ฎีกาตัดสินยืน ประหาร ‘จ่ามี’-ส.จ.รักษ์
5. ↑  "ผมคิดว่า เป็นกรรมเวรที่ผมทำไว้ ไอ้สิ่งที่ได้ทำ ไม่ติดคุก แต่ไอ้สิ่งที่ไม่ได้ทำ เสือกติดคุก"
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๓ ตอนที่ ๒๒ ข หน้า ๓, ๔ ธันวาคม ๒๕๓๙
สำหรับความหมายอื่นของ "สติกซ์" ดูที่ สติกซ์ (แก้ความกำกวม)

**สติกซ์** (อังกฤษ: Styx) เดิมชื่อ **S/2012 (134340) 1** หรือ **P5** เป็นดาวบริวารขนาดเล็กของดาวพลูโต ประกาศการค้นพบเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 นับเป็นดวงจันทร์ดวงที่ 5 ของดาวพลูโตเท่าที่มีการค้นพบจนถึงปัจจุบัน ถัดจากการค้นพบดวงจันทร์ดวงที่สี่ของดาวพลูโต (ชื่อว่า เคอร์เบอรอส) ประมาณหนึ่งปี โดยดวงจันทร์ดวงนี้ถูกตรวจพบจากชุดภาพถ่ายจำนวน 9 ชุดจากกล้องถ่ายภาพสนามกว้าง 3 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ภาพทั้ง 9 ชุดดังกล่าว ถ่ายในเดือนมิถุนายน วันที่ 26 27 29 และเดือนกรกฎาคม วันที่ 7 และ 9 พ.ศ. 2555

ดวงจันทร์ดวงนี้คาดว่ามีรูปทรงบิดเบี้ยว เส้นผ่านศูนย์กลางระหว่าง 10–24 กิโลเมตร ซึ่งค่าประมาณนี้ได้จากการหาความส่องสว่างปรากฏ และค่าสัมประสิทธิ์การสะท้อนแสงของดาว (albedo) ที่มีค่าประมาณ 0.35 และ 0.04 จากขอบด้านบนและขอบด้านล่างของดาวตามลำดับ ดวงจันทร์ดวงนี้เคลื่อนที่รอบดาวพลูโตโดยมีเส้นผ่านศูนย์กลางวงโคจรประมาณ 58,000 ไมล์ อยู่ห่างจากดาวพลูโตประมาณ 26,000 ไมล์ (42,000 กิโลเมตร) ซึ่งระยะทางนี้ทำให้สติกซ์มีวงโคจรอยู่ระหว่างคารอนและนิกซ์ และยังมีระนาบวงโคจรใกล้เคียงกับดวงจันทร์ดวงอื่น ๆ ของดาวพลูโต มีการสันนิษฐานว่าดวงจันทร์ของดาวพลูโตอาจเกิดจากการชนกันของวัตถุในแถบไคเปอร์กับดาวพลูโตในอดีต

โครงการสำรวจที่นำไปสู่การค้นพบดวงจันทร์ดวงนี้ เป็นหนึ่งในแผนเตรียมการไปถึงดาวพลูโตของยานอวกาศนิวฮอไรซันส์ ซึ่งขณะนี้กำลังอยู่ระหว่างการเดินทาง จากการค้นพบดวงจันทร์ที่มีขนาดเล็กดวงใหม่นี้ทำให้ทีมงานตระหนักถึงความเสี่ยงต่อการพุ่งชนยานอวกาศของเทห์ฟ้าต่าง ๆ โดยเฉพาะวัตถุที่มีขนาดเล็กยากต่อการตรวจจับ

ชื่อของดวงจันทร์ *สติกซ์* (Styx) ตั้งตามชื่อเทพีแห่งแม่น้ำและชื่อของแม่น้ำในยมโลกตามเทพปกรณัมกรีก ชื่อนี้ได้รับการเห็นชอบโดยสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล และประกาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 พร้อมกับดวงจันทร์อีกดวง เคอร์เบอรอส (Kerberos) ซึ่งเดิมชื่อ S/2011 (134340) 1 หรือ P4

เชิงอรรถ
--------

**ก.** **^**  **134340** เป็นตัวเลขที่หมายถึงดาวพลูโต กำหนดโดย *ศูนย์ดาวเคราะห์ขนาดเล็ก* (Minor Planet Center) ซึ่งกำหนดขึ้นหลังจากดาวพลูโตถูกถอดสภาพจากการเป็นดาวเคราะห์เมื่อปี พ.ศ. 2549 ส่วนชื่อ "เอส/2012 พี 1" ใช้เมื่อดาวพลูโตมีสถานะเป็นดาวเคราะห์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  (อังกฤษ) Hubble Discovers a Fifth Moon Orbiting Pluto – Fast Facts โดย HubbleSite News Release Archive, สืบค้นวันที่ 12 ก.ค.2555
2. 1 2 3 4  (อังกฤษ) Hubble Space Telescope detects fifth moon of Pluto (Update) โดย Ray Sanders (11 ก.ค. 2555) เว็บไซต์ Phys.org , สืบค้นวันที่ 12 ก.ค. 2555
3. 1 2  (อังกฤษ) Hubble Discovers a Fifth Moon Orbiting Pluto – Full โดย HubbleSite News Release Archive, สืบค้นวันที่ 12 ก.ค. 2555
4. ↑  (อังกฤษ) Astronomers find fifth moon at Pluto โดย Thomas H. Maugh II (11 ก.ค. 2555) จาก Los Angeles Times, สืบค้นวันที่ 12 ก.ค. 2555
5. ↑  "Names for New Pluto Moons Accepted by the IAU After Public Vote". IAU. 2 July 2013. สืบค้นเมื่อ 2 July 2013.
6. ↑  "Pluto's Smallest Moons Receive Their Official Names". SETI Institute. 2 July 2013. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-07-05. สืบค้นเมื่อ 2 July 2013.
7. ↑  Than, K. (11 September 2006). "Pluto is Now Just a Number: 134340". *Space.com*. สืบค้นเมื่อ 14 July 2012.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* (อังกฤษ) Showalter, Mark. Hubble Discovers a Fifth Moon Orbiting Pluto – แถลงการณ์การค้นพบดวงจันทร์ดวงที่ห้าของดาวพลูโต โดย Hubble Press Release.
บรรดากานวริยาที่บริเวณหรกีปาวรีที่ หริทวาร ในเทศกาลกานวรยาตรา
**กานวรยาตรา** (เทวนาครี: कांवड़ यात्रा, Kānvar Yātrā) เป็นการจาริกแสวงบุญประจำปีของผู้นับถือพระศิวะ ("กานววริยา"; *Kānvarias*, कावड़िया หรือ "โภเล"; *Bhole*, भोले) ไปยังสถานที่จาริกแสวงบุญที่หริทวาร, คาวมุข และ คังโคตริ ในรัฐอุตตราขัณฑ์ กับ สุลตานคันช์ ในรัฐพิหาร เพื่อลงอาบน้ำหรือรับน้ำจากแม่น้ำคงคา รวมถึงเก็บน้ำเหล่านั้นกลับไปอาบหรือบูชาแด่เทวรูปของพระศิวะที่ท้องถิ่นของตน

ถึงแม้ว่าในคัมภีร์หลักกลางของฮินดูและลัทธิไศวะจะไม่ได้ระบุถึงกานวรยาตราเป็นพิเศษ แต่ก็พบการประกอบพิธีย้อนกลับไปอย่างน้อยในศตวรรษที่ 19 ตอนต้น ตามในบันทึกของชาวอังกฤษที่เดินทางมาแถบอินเดียเหนือ กานวรยาตราที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่เมืองหริทวาร ซึ่งมีผู้เข้าร่วมพิธีประมาณ 12 ล้านคนในปี 2010 แะล 2011 ทำให้นี่เป็นหนึ่งในการรวมตัวกันทางศาสนาที่ใหญ่ที่สุดเทศกาลหนึ่งของอินเดีย ทุก ๆ ปี รัฐบาลของรัฐทัองถิ่นและรัฐบาลกลางต้องจัดสรรการรักษาความปลอดภัย รวมถึงจัดการจราจรบนทางด่วนสายเดลี-หริทวาร (ทางด่วนหมายเลข 58) เป็นพิเศษสำหรับผู้เช้าร่วมพิธี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Singh, Vikash (2017). *Uprising of the fools : pilgrimage as moral protest in contemporary India*. Stanford, CA: Stanford University Press. ISBN 978-1503601673. OCLC 953363490.
2. ↑  "Security stepped up at Delhi-Haridwar rail, road routes". *The Hindu*. 26 July 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-01-07. สืบค้นเมื่อ 2021-07-18.
เจ้าชายแฮร์มัน ฟรีดริชแห่งไลนิงเงิน (อังกฤษ: His Serene Highness Prince Hermann Friedrich of Leiningen) ประสูติเมื่อวันที่ 16 เมษายน 2506 ณ โตรอนโต รัฐออนแทรีโอ แคนาดา เป็นพระโอรสพระองค์เล็กในเจ้าชายคาร์ลแห่งไลนิงเงิน กับ เจ้าหญิงมารี หลุยส์แห่งบัลแกเรีย พระองค์เป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าซาร์บอริสที่ 3 แห่งบัลแกเรีย กับ โจวันนาแห่งอิตาลี สมเด็จพระราชินีแห่งบัลแกเรีย และเป็นพระภาคิไนยใน ซีโมน แซ็กซ์-โคบูร์ก-ก็อตธา ผ่านทางสายพระมารดา พระองค์ทรงมีสิทธิ์ในการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ เนื่องจากทรงสืบเชื้อสายมาจากเจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี พระองค์ทรงมีพระเชษฐาร่วมพระบิดาพระมารดาคือ

1. เจ้าชายโบริสแห่งไลนิงเงิน

และมีพระอนุชาและพระขนิษฐาต่างพระบิดา 2 ท่าน คือ

1. อเล็กซานดรา นาเด็จดา
2. พอล อลาสแตร์ อันโตนี

เสกสมรส
-------

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เดบาราห์ คัลลี เมื่อวันที่ 16 พฤาภาคม 2530 ณ เมืองโอควิลล์ รัฐออนแทรีโอ มีพระธิดา 3 พระองค์

1. เจ้าหญิงตาเตียนา
2. เจ้าหญิงนาเดีย
3. เจ้าหญิงอเล็กซานดรา

ปัจจุบันพระองค์และครอบครัวพำนักในลอนดอน พระองค์ทรงงานในบริษัทหลักทรัพย์จัดการกองทุนซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของรอยัลแบงก์ออฟแคนาดา ปละทรงใช้พระนามแบบสามัญคือ **เฮอร์มัน ไลนิงเงิน**

อ้างอิง
-------

* William Addams Reitwiesner, "Persons eligible to succeed to the British Throne as of 1 Jan 2011"
* Eilers, Marlene A. Queen Victoria’s Descendants, Rosvall Royal Books, Falköping, 1997, 2nd Edition, p. 151
* Leiningen
* Eilers, Marlene A. Queen Victoria’s Descendants: Companion Volume, Rosvall Royal Books, Falköping, 2004, p. 50.
* RBC Institutional Investments - RBC Asset Management

.
*สำหรับหอยงวงช้างที่มีรูปร่างเหมือนหมึกผสมกับหอยฝาเดี่ยวดูที่ : หอยงวงช้าง*

**หอยกูอีดั๊ก** (อังกฤษ: geoduck; หรือเรียกสั้น ๆ ว่า **กูอี** (Gooey) หรือ **ดั๊ก** (Duck)) เป็นหอยสองฝาที่พบในทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Panopea generosa* ในวงศ์ Hiatellidae

เป็นหอยที่มีลักษณะเด่นคือ มีเปลือกสีขาวยาวประมาณ 15–20 เซนติเมตร แต่มีจุดเด่นคือ มีท่อดูดซึ่งตอนปลายมีรู 2 รู แยกเป็นรูดูดอาหารและรูปล่อยของเสียรวมถึงสเปิร์มในตัวผู้ และไข่ในตัวเมีย ยื่นยาวออกมาจากเปลือกอย่างเห็นได้ชัด แลดูคล้ายงวงของช้าง ซึ่งอาจยาวได้ถึง 1 เมตร

หอยกูอีดั๊กจะอาศัยในทะเล โดยการฝังตัวใต้ทรายบริเวณชายฝั่งบริติชโคลัมเบียในมหาสมุทรแปซิฟิก ระหว่างประเทศแคนาดาและสหรัฐอเมริกา หากินโดยการกินสาหร่ายทะเลเป็นอาหาร เมื่อถูกจับขึ้นมา จะพ่นน้ำคัดหลั่งออกมาจากปลายท่อดูด 

ขยายพันธุ์ด้วยการที่ตัวผู้จะปล่อยน้ำเชื้อออกมาปฏิสนธิพร้อมกับตัวเมียที่ปล่อยไข่ออกมาได้ราวครั้งละ 10 ล้านฟอง ลูกหอยขนาดเล็กจะขุดหลุมฝังตัวใต้ทรายในระดับที่ตื้น ๆ ก่อนที่จะขุดลึกลงไปเรื่อย ๆ ตามวัยที่โตขึ้น ซึ่งอาจลึกได้ถึง 110 เมตร นอกจากนี้แล้ว หอยชนิดนี้ยังมีอายุยืนได้ถึง 146 ปี นับเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่มีอายุยืนที่สุดของโลก โดยมีฤดูการขยายพันธุ์อยู่ในช่วงเดือนมิถุนายน–กรกฎาคม ซึ่งเป็นช่วงที่น้ำมีอุณหภูมิค่อนข้างอุ่น 

เป็นหอยที่นิยมบริโภคกันทั้งในสหรัฐอเมริกาหรือประเทศทางภูมิภาคเอเชียตะวันออก โดยนิยมทำไปเป็นซูชิในอาหารญี่ปุ่น โดยถูกเฉือนเป็นแผ่นบาง ๆ หรือปรุงเป็นอาหารจีน ซึ่งมีชื่อเรียกในภาษาจีนเรียกว่า 象拔蚌 (พินอิน: *Xiàng bá bàng*; *หอยงวงช้าง*) 

ปัจจุบัน หอยชนิดนี้มีการเพาะเลี้ยงเป็นอุตสาหกรรม ลูกหอยที่เพาะออกมาได้ จะถูกนำไปฝังไว้ใต้ทรายบริเวณชายหาดในท่อพลาสติก ซึ่งต้องใช้เวลานานกว่า 5 ปี กว่าหอยจะโตเต็มวัยถึงขนาดที่จับขายได้

อ้างอิง
-------

1. 1 2  **Dirty Jobs* with Mike Rowe by Discovery Channel*
2. ↑  หอย จริงๆ นะ

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Panopea abrupta***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์องค์กรหอยกูอีดั๊ก (อังกฤษ)

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Panopea generosa ที่วิกิสปีชีส์
**เอริโกะ ยามางูจิ** (ญี่ปุ่น: 山口恵梨子; อักษรโรมัน: *Eriko Yamaguchi*; 12 ตุลาคม ค.ศ. 1991 – ) เป็นนักหมากรุกญี่ปุ่นหญิงระดับอาชีพของสมาคมโชงิแห่งประเทศญี่ปุ่น เธอเป็นลูกศิษย์ของโคจิ โฮริงูจิ และเคยอยู่ในลำดับนักหมากรุกญี่ปุ่นอาชีพหญิงอันดับที่ 63 หลังจากที่เคยอยู่ในอันดับที่ 39 โดยเธอมาจากเมืองมิซาซะ อำเภอโทฮากุ จังหวัดทตโตริ สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมยามาวากิและมหาวิทยาลัยสตรีชิรายูริ ทั้งนี้ เธอเป็นที่รู้จักในฉายา *ยามาโตะนาเดชิโกะโจมตี*

ประวัติ
-------

### ช่วงก่อนระดับอาชีพหญิง

ขณะที่อายุได้ 6 ขวบ เอริโกะ ยามางูจิ ได้เรียนหมากรุกญี่ปุ่นจากพ่อของเธอ ในช่วงเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 การแข่งขันที่สร้างความประทับใจให้แก่เธอ คือ การแข่งขันแบบต่อแต้มหลังเทศกาลหมากรุกญี่ปุ่น 1 สัปดาห์ (โดยได้พบกับมานาบุ เซ็นซากิ ซึ่งอยู่ในระดับ 7 ดั้งในขณะนั้น) ช่วงนี้เอง ที่ทำให้เธอมีแรงบันดาลใจอยากเป็นนักหมากรุกญี่ปุ่นหญิงระดับอาชีพ โดยต้องการฝึกหมากรุกญี่ปุ่นที่โดโจเป็นประจำทุกวัน และเมื่อขึ้นสู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เธอได้เข้าร่วมการแข่งขันแบบต่อหมากสองตัว (โดยได้พบกับอากิระ วาตานาเบะ ซึ่งอยู่ในระดับ 4 ดั้งในขณะนั้น) นับว่าเธอก้าวหน้าขึ้น หลังจากที่ได้รับการฝึกสอน

ค.ศ. 2002 เธอชนะรายการแข่งระดับสมัครเล่นคลาสเอ ส่วนในปี ค.ศ. 2003 เมื่อเธอมีอายุได้ 11 ปี ก็ได้เป็นหนึ่งใน 8 ผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งศึกเมจินหญิง ครั้งที่ 35

ค.ศ. 2016 ยามางูจิได้เลื่อนระดับขึ้นไปยัง 2 ดั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "山口恵梨子女流育成会員が新女流棋士に！（日本将棋連盟）". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-02-10. สืบค้นเมื่อ 2016-01-02.
2. 1 2 3 4  2010年10月10日放送「NHK将棋講座」
3. ↑  "日本将棋連盟女流アマ名人戦ページ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-11-04. สืบค้นเมื่อ 2016-01-02.
4. ↑  "Kishi Dētabēsu: Yamaguchi Eriko Shōdan Rireki" 女流棋士データベース: 山口恵梨子 昇段履歴 [Female Professional Shogi Player Database: Eriko Yamaguchi Promotion History] (ภาษาญี่ปุ่น). Japan Shogi Association. สืบค้นเมื่อ 5 ธันวาคม 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 日本将棋連盟 プロフィール
* 山口恵梨子 ที่ทวิตเตอร์
**เอริก แอนโธนี โรเบิตส์** (เกิด 18 เมษายน ค.ศ. 1956) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เริ่มต้นแสดงบทบาทนักแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง *King of the Gypsies* (ค.ศ. 1978) ที่ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำเป็นครั้งแรก จากนั้นเขาได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำอีกครั้งในภาพยนตร์เรื่อง *Star 80* (ค.ศ. 1983) ก่อนจะมีผลงานที่ประสบความสำเร็จและทำให้เขาเป็นที่รู้จักในวงกว้างในภาพยนตร์เรื่อง *รถด่วนแหกนรก* (ค.ศ. 1985) และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงลูกโลกทองคำเป็นสมัยที่ 3 และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม โดยเอริก โรเบิตส์ เป็นพี่ชายของ จูเลีย โรเบิตส์ และเป็นพ่อของเอมมา โรเบิตส์

เอริก โรเบิตส์ เป็นนักแสดงที่มีผลงานทั้งทางภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ มาอย่างยาวนานกว่า 40 ปี โดยในขณะที่เขากำลังมีชื่อเสียงในวงการภาพยนตร์อเมริกันจากการเป็นนักแสดงหนุ่มที่สามารถเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำถึง 3 สมัย แต่ช่วงปลายยุคคริสต์ทศวรรษ 1980–90 ชื่อเสียงในวงการบันเทิงของเขากลับลดความนิยมลงจากปัญหาการใช้สารเสพติด โดยในปี ค.ศ. 1987 เขาเคยถูกเจ้าหน่าที่ตำรวจในนิวยอร์กจับกุมข้อหาครอบครองยาเสพติดให้โทษประเภทโคเคน และ กัญชา รวมถึงต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงาน ทำให้เขาถูกควบคุมตัว แม้ในที่สุดศาลจะยกฟ้องในคดียาเสพติดแต่ก็ส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงในวงการบันเทิง จากนั้น ในปี ค.ศ. 1995 เขาถูกจับกุมอีกครั้งในข้อหาทำร้ายร่างกายภรรยา และทำให้เขาประกาศเลิกใช้สารเสพติดอย่างถาวร แต่ก็ทำให้งานในอาชีพนักแสดงเขาตกต่ำลงจนได้แสดงแค่ในภาพยนตร์อิสระ และ ภาพยนตร์ทุนสร้างต่ำ

จนกระทั่งเขาได้รับโอกาสในการกลับมาแสดงในภาพยนตร์กระแสหลักอีกครั้งในบทบาท "ซัล มาโรนี" อาชญากรผู้มีอิทธิพล ใน *แบทแมน อัศวินรัตติกาล* (ค.ศ. 2008), บท "เจมส์ มันโร" อดีตเจ้าหน้าที่ซีไอเอ ใน *โคตรคนทีมมหากาฬ* (ค.ศ. 2010), บท แฟรงค์ แทนเนอร์ ใน *เกมล่าคนทรชนเดนตาย 2* (ค.ศ. 2015)

อ้างอิง
-------






1. ↑  "Eric Roberts". GoldenGlobes.com. Hollywood Foreign Press Association. สืบค้นเมื่อ 12 February 2018.
2. ↑  "THE 58TH ACADEMY AWARDS - 1986". Oscars.org. Academy of Motion Picture Arts & Sciences. สืบค้นเมื่อ 12 February 2018.