recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**คำยัง** หรือ **ไทคำยัง** เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ชาวไทกลุ่มหนึ่ง ที่อพยพไปอาศัยอยู่ที่ประเทศอินเดีย และทางตอนเหนือของประเทศพม่า เดิมชาวไทคำยังอาศัยอยู่บริเวณเมืองกอง (โมกอง) ใกล้ทิวเขาปาดไก่ และอพยพไปอยู่ร่วมกับชาวไทอาหม เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 18 ดินแดนของชาวไทคำยัง มีอยู่ 2 ส่วน คือ บ้านน้ำ ได้แก่ หมู่บ้านทิสังปานี และหมู่บ้านโซราปัตเถิร แขวงศิวสาคร กับ บ้านดอย ได้แก่ หมู่บ้านตาติบาร์ แขวงโชรหัท และยังมีในแขวงตินสุกิยา

วิถีชีวิต
---------

ชาวไทคำยังมักปลูกข้าว และตำข้าวกินเอง ชาวไทคำยังตื่นเช้าขึ้นมาเพื่อมาตำข้าว โดยตำในครกกระเดื่อง บ้านเรือนของชาวไทคำยังไม่แตกต่างจากชาวไทพวกอื่นมากนัก สภาพจะคล้าย ๆ คนไทยในภาคอีสานบางถิ่น คือกลางครัวมีที่ตั้งเตา ทำเป็นกะบะดินใหญ่ก่ออยู่บนเสากลางของครัว นอกจากนี้ชาวไทคำยังยังมีอาหารการกินที่ใกล้เคียงกับชาวไททั่วไป และยังเคยกินปลาเน่า คือ ปลาร้า หรือกะปิ ซึ่งปัจจุบันนี้ได้เลิกกินไปแล้ว แต่ก็ยังกินข้าวหลามกันอยู่

ภาษา
----

ชาวไทคำยังใช้ภาษาคำยัง ซึ่งเป็นภาษาในกลุ่มภาษาย่อยไทตะวันตกเฉียงเหนือ ในกลุ่มภาษากัม-ไท ตระกูลภาษาขร้า-ไท แต่ชาวไทคำยังส่วนใหญ่ในปัจจุบันได้สูญเสียภาษาไทไปแล้ว ที่หมู่บ้านชาวไทคำยังในหมู่บ้านโซลาปัตเถิร ได้พบพ่อเฒ่าคนหนึ่งสามารถพูดไทคำยังได้บ้าง และพบว่าเป็นภาษาใกล้เคียงกับภาษาไทคำตี่ และคล้ายกับภาษาคำเมืองทางเหนือของไทย แต่ทั้งหมู่บ้านโซลาปัตเถิร มีพ่อเฒ่าคนเดียวเท่านั้นที่จำภาษาไทคำยังได้ สาเหตุก็มาจากในอัสสัม ใคร ๆ ก็พูดภาษาอัสสัม ถ้าไม่ใช้ภาษาอัสสัมก็จะประกอบอาชีพได้ยาก นานวันก็ลืมภาษาของตนเองไป แต่ใช่ว่าจะสูญเสียไปเสียหมด เพราะว่าปัจจุบันในอัสสัม ยังมีชาวไทคำยังที่พูดภาษาไทได้เหลืออยู่หนึ่งหมู่บ้าน คือ หมู่บ้านโป่อ่ายมุข

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ethnic group pins culture hopes on Gogoi
2. ↑  ฉัตรทิพย์ นาถสุภา และคณะ. เมืองนุนสุนคำ
3. ↑  ฉัตรทิพย์ นาถสุภา และคณะ. เมืองนุนสุนคำ. หน้า 68

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Ethnologue profile
* Ethnic group pins culture hopes on Gogoi
* ข่าวเอพีวันนี้ที่เกี่ยวกับ Shyam และชนเผ่า Tai Khamyang เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ไทย)
* Tribes of Arunachal Pradesh เก็บถาวร 2005-07-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

| * ด
* ค
* ก
กลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ที่ใช้ภาษาตระกูลขร้า-ไท |
| --- |
| ภาษาไหล-เกยัน | หลี • เจียมาว • เกลาว • ลาติ • ลาติขาว • จาเบียว • ลาคัว • ลาฮา |
| ภาษากัม-ไท | เบ • แสก • ลักเกีย • อ้ายจาม • ต้ง • คัง • มู่หล่าว • เหมาหนาน • สุย |
| **กลุ่มภาษากัม-ไท > กลุ่มภาษาไท** |
| กลุ่มเชียงแสน | ชาวยวน • ชาวสยาม • ชาวลื้อ • ชาวยอง • ชาวเขิน |
| กลุ่มลาว-ผู้ไท | ชาวลาว • ญ้อ • ผู้ไท |
| กลุ่มไทพายัพ | อาหม • อ่ายตน • คำตี้ • คำยัง • พ่าเก • ไทใหญ่ (ชาน) • ไทเหนือ • ไทขาว • ไทดำ |
| กลุ่มอื่น ๆ | ปายี • ไทถาน • ไทหย่า • ไทฮ่างตง • ไทแดง • พวน • ตูลาว |
| ภาษาไท (อื่น ๆ) | จ้วง • นุง • ตั่ย (โท้) • ตุรุง • นาง • ปู้อี |

| * ด
* ค
* ก
กลุ่มชาติพันธุ์ในรัฐอรุณาจัลประเทศ |
| --- |
| ชมกลุ่มหลัก | 
* อดิ
* มิสมี

 |
| ชนกลุ่มน้อย | 
* Aka
* Apa Tani
* Ashing
* Bori
* Chikum Dui
* Chugpa
* Deori
* Digaru
* Gallong
* Hill Miri
* Khamba
* คำตี้
* คำยัง
* Khowa
* Lhoba
* Lishipa
* ลีซอ
* Padam
* Palibo
* พ่าเก
* เมมบา
* มอนปา
* มิจิ
* Mikir
* มินยอง
* มิจู
* Mishing
* นาคา
* Nishi
* นอคเต
* Nga
* Ran
* เชอร์ดุกเปน
* Singpho
* Sulung
* ทักปา
* ทังซา
* Tutsa
* หวั่นชู
* Zekhring

 |
ปลาเสือดำพบที่ลำธารบริเวณต้นไม้หนาแน่นใกล้ป่าพรุในจังหวัดนราธิวาส โดยนายแพทย์วรกานต์ รุ่งประเสริฐ
**ปลาเสือดำ** หรือ **ปลากะพงเล็ก** (ชื่อท้องถิ่นจันทบุรี) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Nandus nebulosus* อยู่ในวงศ์ปลาเสือดำ (Nandidae) มีรูปร่างคล้ายปลาดุมชี (*N. oxyrhynchus*) ซึ่งอยู่ในวงศ์และสกุลเดียวกัน แต่มีจะงอยปากสั้นกว่าปลาดุมชี มีลำตัวแบนข้าง หัวและตาโต ปากมน บนฝาปิดเหงือกมีหนามชิ้นเล็ก ๆ 1 ชิ้น ลำตัวสีน้ำตาลแดง มีลายบั้งและประสีคล้ำพาดขวาง 5-6 บั้ง มีแถบยาวสีดำจากปลายปากจนถึงท้ายทอย ครีบหลังตอนแรกสีเหมือนลำตัว ตอนหลังใส ครีบอกใส มีขนาดประมาณ 6 เซนติเมตร-10 เซนติเมตร

มีพฤติกรรมชอบซ่อนตัวอยู่นิ่ง ๆ ใต้กองไม้หรือใบไม้ใต้น้ำ เพื่อล่าเหยื่อซึ่งเป็นซึ่งมีชีวิตเล็ก ๆ กินเป็นอาหาร ปลาเสือดำพบได้ในบริเวณภาคตะวันออกของประเทศ และป่าพรุในภาคใต้

มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลานางคง" หรือ "ปลาดุมชี" ในวงการปลาสวยงามนิยมเรียกว่า "ปลาเสือลายเมฆ"

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาดุมชี

อ้างอิง
-------

1. ↑  รายการเพื่อนเกษตร, *เช้า-ข่าว 7 สี*: พฤหัสบดีที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2555 ทางช่อง 7
2. ↑  ชวลิต วิทยานนท์. *คู่มือปลาน้ำจืด*. กรุงเทพฯ : สารคดี, 2547. 195 หน้า. หน้า 44. ISBN 9744841486

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาเสือดำ
ตราบุรฉัตร
**ตราบุรฉัตร** เป็นตราวงกลมทำจากเหล็กหล่อสีแดงน้ำหมาก สร้างขึ้นเพื่อเป็นการน้อมรำลึกถึง พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร กรมพระกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน ในการที่พระองค์ทรงนำรถจักรดีเซลคันแรกมาใช้งานเมื่อปี พ.ศ. 2471 โดยตราบุรฉัตรจะติดข้างรถจักรดีเซลไฟฟ้าทุกคัน

ประวัติของตราบุรฉัตร
--------------------

ตราบุรฉัตร ( แบบที่นิยมใช้ในปัจจุบัน )
ในงานฉลองกรมรถไฟหลวงครบ 50 ปี เมื่อปี พ.ศ. 2490 ข้าราชการกรมรถไฟหลวง (ต่อมาคือ การรถไฟแห่งประเทศไทย) กลุ่มหนึ่ง ได้สร้างตราวงกลมจารึกพระนาม "บุรฉัตร" ทำด้วยบรอนซ์ ลงสีน้ำหมาก สำหรับติดไว้ด้านข้างรถจักรดีเซลไฟฟ้าทุกคัน รถจักรดีเซลที่ได้ติดตราบุรฉัตรคันแรก คือ รถจักรดีเซลไฟฟ้าซูลเลอร์ รุ่น 735 แรงม้า หมายเลข 651 แต่ต่อมากลุ่มมิจฉาชีพได้ขโมยตราบุรฉัตรไปขาย ทำให้กรมรถไฟต้องเปลี่ยนวัสดุเป็นเหล็กหล่อแทน เพื่อป้องกันการขโมย และในปัจจุบัน มีรถจักรดีเซลไฟฟ้าบางคันได้เปลี่ยนมาใช้ตราบุรฉัตรที่ลงด้วยสีทองแล้ว และในภายหลังได้มีรถจักรบางคันลงตราบุรฉัตรที่ลงด้วยสีทองแดงด้วย

ดูเพิ่ม
-------

* รถจักร
* พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน

อ้างอิง
-------

* ตราบุรฉัตร จากเว็บรถไฟไทยดอตคอม
* ตรา "บุรฉัตร" เก็บถาวร 2010-06-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำหรับโครงการพัฒนาระบบปฏิบัติการ ดูที่ กนู

**วิลเดอบีสต์** (อังกฤษ: wilderbeast, wildebeest) หรือ **นู** (*gnu*) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประเภทหนึ่ง จำพวกแอนทีโลป ในวงศ์ Bovidae จัดอยู่ในสกุล *Connochaetes*

ศัพท์มูลวิทยาและลักษณะ
----------------------

คำว่า "วิลเดอบีสต์" เป็นภาษาดัตช์แปลว่า "สัตว์ป่า" หรือ "วัวป่า" ในภาษาอาฟรีกานส์ (เบียส = วัว) ในขณะที่ *Connochaetes* มาจากภาษากรีก คำ κόννος (Konnos) หมายถึง "เครา" และ χαίτη (khaítē) หมายถึง "ไหล่ผม" หรือ "แผงคอ" ขณะที่คำว่า "นู" มาจากภาษากอยกอยแปลว่า "สัตว์เหล่านี้"

วิลเดอบีสต์มีส่วนสูงจากเท้าถึงหัวไหล่ประมาณ 1.3–1.5 เมตร ขนาดตัวเท่า ๆ กับวัวบ้าน มีความยาวลำตัวประมาณ 1.7–2.4 เมตร ความยาวหาง 75–100 เซนติเมตร ตัวผู้มีน้ำหนักเมื่อโตเต็มที่ 185–230 กิโลกรัม ตัวเมียมีน้ำหนักเมื่อโตเต็มที่ 150–180 กิโลกรัม มีเขาคล้ายเขากระทิง แต่เล็กกว่า มีเขาทั้งตัวผู้และตัวเมีย สีของลำตัวทั่วไปเป็นสีเทา แต่มีแถบสีดำที่ใบหน้า หางค่อนข้างยาวสีดำ และมีเคราสีขาวหรือดำบริเวณใต้คอ บนหลังคอมีแผงขนสีดำต่อไปถึงไหล่ อายุโดยเฉลี่ย 12–20 ปี พบสูงสุดถึง 40 ปี

วิลเดอบีสต์ถือเป็นแอนทีโลปขนาดใหญ่ และจัดเป็นแอนทีโลปที่สามารถพบได้ง่ายที่สุดในทวีปแอฟริกา มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่ บางฝูงอาจถึงหลักหมื่นตัว โดยมีตัวผู้ที่แข็งแรงเป็นจ่าฝูง

การจำแนก
--------

แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด คือ

* วิลเดอบีสต์หางขาว (*Connochaetes gnou*)
* วิลเดอบีสต์สีน้ำเงิน หรือ วิลเดอบีสต์เคราขาว (*Connochaetes taurinus*)

ภาพถ่ายทางอากาศฝูงวิลเดอบีสต์ขณะอพยพที่อุทยานแห่งชาติเซเรงเกติ ในแทนซาเนีย
ฝูงวิลเดอบีสต์ขณะอพยพ

การอพยพ
-------

ในทุกปี ในเดือนพฤษภาคม ซึ่งเป็นช่วงเข้าสู่ฤดูแล้ง ที่อาหารหากินยาก ฝูงวิลเดอบีสต์จำนวนกว่า 1.8–2 ล้านตัว จะพากันอพยพจากทุ่งหญ้าเซเรงเกติ ในแทนซาเนีย เดินทางไกลเป็นระยะทางกว่า 1,500 กิโลเมตร เพื่อหาอาหาร ได้แก่ หญ้าที่ขึ้นใหม่ในทุ่งหญ้ามาไซมารา ของเคนยา ซึ่งเป็นเขตแดนติดต่อกัน และจะหากินอยู่ในทุ่งหญ้ามาไซมาราราว 2 เดือน จนถึงเดือนกันยายน–ตุลาคม ก็จะพากันอพยพกลับไปที่ทุ่งหญ้าเซเรงเกติที่จะมีหญ้าขึ้นใหม่เต็มท้องทุ่งเต็มไปหมด

โดยระหว่างการอพยพทั้งไปและกลับ จะมีวิลเดอบีสต์ล้มตายประมาณ 200,000 ตัว จากการเบียดเสียดกัน หรือจมน้ำจากการถูกจระเข้กิน ขณะข้ามแม่น้ำมารา ขณะที่ตัวที่อ่อนเพลียหรืออ่อนแรงก็จะถูกสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่ล่าเป็นอาหาร เช่น สิงโต, ไฮยีน่า, เสือดาว หรือเสือชีตาห์ ซึ่งภาพการอพยพนั้นเป็นภาพที่น่าประทับใจ และตื่นตาตื่นใจอย่างยิ่ง วิลเดอบีสต์จะเดินตามจ่าฝูงเป็นแถวยาวเป็นระเบียบ เมื่อถึงบริเวณที่มีทุ่งหญ้าอุดมสมบูรณ์ ก็จะแยกย้ายกันกินหญ้า ก่อนที่จะกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง ก่อนที่วิลเดอบีสต์จะข้ามแม่น้ำนั้น จะหยุดอยู่ริมตลิ่งเพื่อกินน้ำก่อน ก่อนที่จ่าฝูงตัวที่แข็งแรงที่สุด จะกระโดดลงไปเป็นตัวแรก ก่อนจะตามมาด้วยตัวอื่น ๆ จนหมด 

เมื่อกลับมาถึงเซเรงเกติ ลูกวิลเดอบีสต์จะเกิดใหม่ราว 500,000 ตัวในราวเดือนกุมภาพันธ์–มีนาคม และจะร่วมเดินทางอพยพประจำปีในเดือนพฤษภาคมต่อไป

วิลเดอบีสต์พบกระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกา ตั้งแต่ทางตอนเหนือของเคนยาจนถึงทางใต้ของแทนซาเนีย และจนถึงแอฟริกาใต้

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "Wildebeest". National Geographic. สืบค้นเมื่อ 16 December 2010.
2. ↑  Comparative Placentation: Wildebeest, Gnu
3. 1 2  ปองพล อดิเรกสาร. *สัตว์ป่าแอฟริกา*. กรุงเทพฯ : เอเรียสบุ๊คส์, 2553. 272 หน้า. ISBN 978-616-90508-0-3

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Connochaetes***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Connochaetes ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาน้ำฝาย** เป็นปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ใช้ชื่อสกุลว่า *Sikukia* (/สี-กุก-เอีย/)

ลักษณะ
------

มีลักษณะเหมือนปลาในวงศ์นี้ส่วนใหญ่ แต่มีขนาดเล็ก หัวมีขนาดเล็ก จะงอยปากสั้นทู่ ไม่มีหนวด มีเยื่อไขมันเหมือนวุ้นอยู่รอบ ๆ ดวงตา เกล็ดมีสีเงิน ครีบต่าง ๆ โปร่งแสง

ถูกค้นพบและอนุกรมวิธานโดย ฮิว แมคคอร์มิค สมิธ ที่คลองสีกุกในเขตจังหวัดชัยนาท (ปัจจุบันนิยมเรียกว่า "แม่น้ำน้อย") เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1931 จึงตั้งชื่อสกุลให้สอดคล้องกับสถานที่ค้นพบ

มีทั้งหมด 4 ชนิด โดยชนิดที่พบบ่อยมี 2 ชนิด พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในคลองและแม่น้ำสายใหญ่ในประเทศไทย เช่น แม่น้ำเจ้าพระยา, แม่น้ำโขง และพบได้จนถึงตอนใต้ของจีน

### ชนิด

* *Sikukia flavicaudata* Chu & Chen, 1987
* *Sikukia gudgeri* (Smith, 1934)
* *Sikukia longibarbata* Li, Chen, Yang & Chen, 1998
* *Sikukia stejnegeri* Smith, 1931

ดูเพิ่ม
-------

* *Parasikukia maculata*

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ หน้า 173, สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-00-8701-9
2. ↑  "*Sikukia*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Sikukia ที่วิกิสปีชีส์
ฆัชคาร์ชิ้นสำคัญที่กอชาวังค์ แกะสลักขึ้นในปี 1291 โดยประติมากรชื่อ Poghos
**ฆัชคาร์** (อาร์มีเนีย: խաչքար, ออกเสียง [χɑtʃʰˈkʰɑɾ]) หรือ **ศิลากางเขนอาร์มีเนีย** (อังกฤษ: Armenian cross-stone) หมายถึงศิลาที่แกะสลักไว้เป็นอนุสรณ์ โดยแกะเป็นภาพไม้กางเขน และบ่อยครั้งมีลายโรเซต, ลายไขว้ และลายพรรณพฤกษาประกอบด้วย ฆัชคาร์เป็นลักษณะเด่นของศิลปะอาร์มีเนียคริสต์ในสมัยกลาง นับตั้งแต่ปี 2010 ฆัชคาร์ทั้งในแง่สัญลักษณ์และในแง่งานหัตถกรรมได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของยูเนสโก

ฆัชคาร์ในยุคแรก ๆ ตั้งขึ้นเพื่อช่วยให้วิญญาณของทั้งผู้ที่เสียชีวิตไปแล้วและผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ได้พ้นจากบาป (salvation) รวมถึงยังพบว่าตั้งขึ้นเพื่อระลึกถึงชัยชนะทางทหาร การก่อสร้างโบสถ์ หรือตั้งขึ้นเป็นรูปแบบหนึ่งของการป้องกันภัยพิบัติธรรมชาติ ฆัชคาร์แท้จริงค้นพบเก่าแก่ที่สุดในสมัยศตวรรษที่ 9

หมู่ฆัชคาร์จำนวนมากที่สุดที่ยังเหลือถึงปัจจุบันในอาร์มีเนียอยู่ที่สุสานใหญ่นอราตุสริมชายฝั่งทะเลสาบเซวาน สุสานนี้เป็นสุสานเก่าแก่ที่มีฆัชคาร์ราว 900 ชิ้น จากยุคสมัยและรูปแบบที่แตกต่างกัน ในอดีตนั้น จำนวนของหมู่ฆัชคาร์ที่มากที่สุดอยู่ในสุสานอาร์มีเนียในจุลฟา สาธารณรัฐปกครองตนเองนาคีชีวัน ประเทศอาเซอร์ไบจาน ซึ่งมีรายงานในปี 1648 ว่ามีฆัชคาร์มากถึงราว 10,000 ชิ้น หลังการทำลายจากหลายสาเหตุ โดยเฉพาะจากการทำลายโดยจงใจของทหารอาเซอร์ไบจาน ในรายงานปี 1998 เหลือฆัชคาร์ในจุลฟาเพียง 2,700 ชิ้นเท่านั้น ซึ่งเป็นผลมาจากนโยบายของรัฐบาลอาเซอร์ไบจานในการทำลายสุสานสมัยกลางทั้งหมดให้สิ้นไปอย่างเป็นระบบในปี 1998 ถึง 2005

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  The Grove Encyclopedia of Medieval Art and Architecture. — Oxford University Press, 2012. — Vol. 2. — P. 222.*"'Khatck'ar' [Armen.:'cross-stone'] Typical Armenian stone monument, comprising an upright slab (h. c. 1—3 m) carved with a cross design, usually set on a plinth or rectangular base. "*
2. ↑  Thierry, cover sleeve.Thierry 1989
3. ↑  Gough M. *The Origins of Christian Art*, London, 1973
4. ↑  "Armenian cross-stones art. Symbolism and craftsmanship of Khachkars". UNESCO Culture Sector. สืบค้นเมื่อ 2010-11-20.
5. ↑  "Armenian Khatchkars" (Editions Erebuni, 1978)
6. ↑  Aivazian, Argam (1983). "Ջուղայի գերեզմանատուն (The Cemetery of Jugha)". *Armenian Soviet Encyclopedia Volume IX*. Yerevan: Armenian Academy of Sciences. p. 550.
7. ↑  "Armenian intellectuals blast 'barbaric' destruction of Nakhchivan monuments." *BBC News* in *BBC Monitoring Central Asia*. February 13, 2003. Retrieved April 16, 2007
8. ↑  "Tragedy on the Araxes". Archaeology. 2006-06-30. สืบค้นเมื่อ 2006-06-30.
**ยาน อเล็กซันโดรวิช เนปอมนียชต์ชิย** ( รัสเซีย: Ян Алекса́ндрович Непо́мнящий, อักษรโรมัน: *Yan Aleksandrovich Nepomnyashchiy*, สัทอักษรสากล: [ˈjan ɐlʲɪkˈsandrəvʲɪtɕ nʲɪˈpomnʲɪɕːɪj] ( ฟังเสียง) ; เกิด 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2533) เป็นนักหมากรุกระดับแกรนด์มาสเตอร์ชาวรัสเซีย

เนปอมนียชต์ชิย ชนะการแข่งขันประจำปี ค.ศ. 2010 และ 2020 รัสเซียนซุปเปอร์ไฟนอลและการแข่งขันยูโรเปียนเดี่ยว 2010 เขาชนะรางวัล ทัลเมมโมเรียล 2016 การแข่งขันทั้งปี 2008 และ 2015 ในงานแอโรฟลอตโอเพน เขาชนะการแข่งขันชิงแชมป์โลกทีมหมากรุกสากล ในฐานะสมาชิกทีมของรัสเซียในอันทัลยา (2013) และอัสตานา (2019) เนปอมนียชต์ชิยชนะงานแข่งขันชิงแชมป์ยุโรปทีมหมากรุกสากล 2015 ที่เมืองเรย์ยาวิกกับทีมรัสเซีย ในเดือนตุลาคม 2016 เขาได้รับรางวัลเหรียญเงิน 2 เหรียญในการแข่งขันชิงแชมป์โลกหมากรุกสากลประเภทแรพิดและเหรียญเงินอีก 1 เหรียญจากการแข่งขันชิงแชมป์โลกหมากรุกสากลประเภทบลิสซ์

ในเดือนธันวาคม ปี ค.ศ. 2019 เขาได้รับเลือกจากงานแข่งขันแคนดิเดตทัวนาเมนต์ 2020–2021 โดยได้อันดับ 2 ในงานฟิเดแกรนด์พริกซ์ 2019 และเขาชนะงานแคนดิเดตทัวร์นาเมนต์ 2021 จึงนำไปสู่การเป็นผู้ท้าชิงแชมป์โลกหมากรุกสากลประจำปี ค.ศ. 2021 แต่พ่ายแพ้ให้กับมังนึส คาลเซิน เขาชนะงานแคนดิเดตทัวร์นาเมนต์อีกครั้งในปี ค.ศ. 2023 แต่เขาพ่ายแพ้อีกครั้งกับติงลี่เหริน เนปอมนียชต์ชิยอยู่ที่อันดับ 4 ในการจัดอันดับหมากรุกสากลประเภทคลาสสิก รองลงมาจากติงลี่เหริน
รถจักรไอน้ำโมกุล C56 หมายเลข 735 (C56-44) ขณะทำขบวนรถโดยสารนำเที่ยวบนเส้นทางรถไฟสายโอกิกาวะ เนื่องในโอกาสฉลองครบ 120 ปี การทูตระหว่าง ไทย-ญี่ปุ่น เมื่อปี พ.ศ. 2550
รถจักรไอน้ำ LNER รุ่น A3 หมายเลข 4472 ชื่อ Flying Scotsman ด้านหน้าโรงรถจักรดองคัสเตอร์ เป็นรถจักรไอน้ำคันแรกของโลกที่ทำความเร็วได้ 100 ไมล์/ชั่วโมง
รถจักรไอน้ำ LNER รุ่น A4 หมายเลข 4468 ชื่อ Mallard ด้านหน้าพิพิธภัณฑ์รถไฟแห่งชาติ เป็นรถจักรไอน้ำที่เร็วที่สุดในโลก โดยทำความเร็วได้ 126 ไมล์/ชั่วโมง
**รถจักรไอน้ำ** (Steam locomotive) เป็น รถไฟในยุคแรกที่ใช้กลไกของแรงดันไอ (น้ำ) ในการผลักดันให้ล้อรถหมุนและทำให้รถเคลื่อนที่ ซึ่งในปัจจุบันรถจักรประเภทนี้แทบไม่มีใช้ให้เห็นกันแล้ว

ที่มาของรถจักรไอน้ำ
-------------------

หลังจากปี ค.ศ. 1768 เจมส์ วัตต์ (James Watt) นักประดิษฐ์ชาวอังกฤษสามารถสร้างเครื่องจักรไอน้ำได้สำเร็จได้มีนักประดิษฐ์จำนวนมากนำเครื่องจักรไอน้ำมาใช้เป็นส่วนประกอบของเครื่องจักรชนิดต่างๆมากมาย แต่ก็ไม่ค่อยได้รับความนิยมกัน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือริชาร์ด เทรวิทิก (Richard Trevithick) วิศวกรชาวอังกฤษที่ได้ทำการสร้างรถจักรไอน้ำเป็นผลสำเร็จ ซึ่งรถจักรไอน้ำนี้ยังเป็นล้อธรรมดาและวิ่งบนถนนอยู่ ต่อมาทางเหมืองแร่ที่จอร์จ สตีเฟนสัน (George Stephenson) ทำงานอยู่ได้นำรถจักรไอน้ำนี้มาใช้ในการขนถ่านหิน แต่รถจักรของวิชาร์ดทราวิคนั้นยังมีข้อเสียอยู่หลายอย่างทั้งเรื่องความเร็ว และยังทำความเสียหายแก่ถนนเพราะน้ำหนักการบรรทุกที่มาก จึงได้มีการสร้างรางเหล็กให้รถจักรนี้วิ่งซึ่งเป็นการกำจัดปัญหาการทำให้ถนนพัง แต่เมื่อมีการวิ่งรถบนรางแล้วรถจักรก็ยังคงตกรางอยู่บ่อย ๆ จึงได้มีการปรับปรุงล้อรถจักรเสียใหม่ จากเดิมที่เป็นล้อธรรมดาก็ให้เปลี่ยนเป็นล้อเหล็กและมีร่องสำหรับ วิ่งบนรางเหล็กอีกด้วย 

ต่อมา จอร์จ สตีเฟนสัน ได้นำรถจักรนี้ไปพัฒนาให้มีความเร็วมากยิ่งขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1814 รถจักรของสตีเฟนสันมีตัวถึงเป็นไม้ มีล้อเหล็ก 4 ล้อ วิ่งได้ 4 ไมล์ต่อชั่วโมงสามารถลากรถถ่านหินได้ถึง 30 ตัน สตีเฟนสันตั้งชื่อรถของเขาว่าบลูเซอร์ (Blueser) ระหว่างนั้นเองเอ็ดเวิร์ด พิส (Edward Piss) ได้สร้างทางรถไฟจากเมืองสตอกตัน (Stockton) ไปยังเมืองดาร์ลิงตัน (Darlington) สตีเฟนสันจึงได้นำรถจักรของเขาไปเสนอแก่พิสเพื่อหวังให้พิสเห็นดีกับรถของเขาและให้การสนับสนุน ซึ่งมันก็เป็นอย่างที่เขาคิด พิสสนับสนุนเขาในการสร้างหัวรถจักรด้วยเงินเดือนปีละ 300 ปอนด์และรถจักรไอน้ำก็เริ่มเป็นที่นิยมมากขึ้นจนทำให้บรรดาเจ้าของรถม้าที่เสียผลประโยชน์ไม่พอใจ และทำการขัดขวางการทำงานของสตีเฟนสันอยู่บ่อยครั้ง จนกระทั่งรัฐบาลอังกฤษเล็งเห็นถึงความสำคัญของการพัฒนาระบบการขนส่งด้วยรถจักร จึงประกาศใช้กฤษฎีกาใช้สร้างทางรถไฟขึ้นในปี ค.ศ. 1826 ระหว่างแมนเชสเตอร์และลิเวอร์พูล ซึ่งการสร้างทางรถไฟสายนี้มีความยากลำบากมากแต่ในที่สุดสตีเฟนสันก็สามารถสร้างทางรถไฟจากแมนเชสเตอร์ไปถึงลิเวอร์พูลได้สำเร็จ กิจการรถไฟจึงเป็นที่นิยมมากขึ้น และเริ่มแพร่ขยายตัวไปยังเมืองต่าง ๆ ในอังกฤษ ในขณะเดียวกันก็เริ่มแพร่กระจายไปยังประเทศต่าง ๆ รวมถึงประเทศไทยด้วย

อ้างอิง
-------


* เก็บถาวร 2008-03-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

ดูเพิ่ม
-------

* รถจักรไอน้ำแปซิฟิค
* รถจักรไอน้ำมิกาโด
* รถจักรไอน้ำโมกุล C56
* รถจักรไอน้ำแพรรี่ C58
* ซี56 31
* รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10
**ไทยคม 5** (อังกฤษ: Thaicom 5) เป็นดาวเทียมสื่อสารสัญชาติไทย ผลิตโดยธาเลซ อลิเนีย สเปซ และเป็นดาวเทียมดวงที่ 5 ในกลุ่มดาวเทียมไทยคม โดยเคยมี บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) เป็นผู้เช่าสัมปทาน

ภาพรวม
------

ดาวเทียมสื่อสารไทยคม 5 ผลิตโดยธาเลซ อลิเนีย สเปซ มีน้ำหนักราว 2,766 กิโลกรัม กำหนดอายุใช้งานไว้ประมาณ 12 ปี ซึ่งให้บริการในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, เอเชียใต้, ทวีปยุโรป, ทวีปแอฟริกา และทวีปออสเตรเลีย โคจรอยู่ในวงโคจรค้างฟ้าที่ตำแหน่งบริเวณ 78.5 องศาตะวันออก ร่วมกับไทยคม 6 และไทยคม 8 มีจานรับส่งสัญญาณ ซี-แบนด์ (C-Band) จำนวน 25 ช่อง และเคยู-แบนด์ (Ku-Band) จำนวน 14 ช่อง สามารถให้บริการด้านโทรคมนาคมได้อย่างเต็มรูปแบบ โดยถ่ายทอดสัญญาณโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมตรงถึงที่พักอาศัย (DTH) และถ่ายทอดสัญญาณโทรทัศน์ดิจิตอลความละเอียดสูง (HD และ UHD)

### ปลดระวาง

เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 2562 ดาวเทียมไทยคม 5 ได้เกิดเหตุขัดข้องขึ้น ส่งผลให้มีข้อจำกัดทางเทคนิคในการตรวจสอบสถานะดาวเทียม ซึ่งบริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน)ได้พยายามดำเนินการกู้คืนระบบที่ขัดข้องตามคำแนะนำของผู้ผลิตดาวเทียมและผู้เชี่ยวชาญหลายครั้ง แต่ไม่สามารถทำการกู้คืนระบบได้ ด้วยเหตุผลดังกล่าวผู้ผลิตจึงแนะนำให้บริษัทดำเนินการปลดระวางดาวเทียม โดยมีอายุใช้งานทั้งหมด 14 ปี โดยบริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน)ได้ดำเนินการโอนย้ายลูกค้าออกจากไทยคม 5 ไปยังไทยคม 6 และดาวเทียมดวงอื่นๆ เสร็จสิ้น เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 พร้อมยุติการใช้งานดาวเทียม และทำการปลดระวางดาวเทียมไทยคม 5 แล้ว เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 เวลา 16.52 น. (ตามเวลาประเทศไทย)

การปล่อยจรวด
------------

ไทยคม 5 ถูกยิงขึ้นจากฐาน ณ Kourou ELA-3 ในเฟรนช์เกียนา เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2549 โดยบริษัทArianespace ด้วยจรวด Ariane 5ECA และการปล่อยจรวดครั้งนี้ได้สร้างสถิติการส่งจรวดสำหรับการส่งไปสู่วงโคจรค้างฟ้าที่บรรทุกมวลไปมากที่สุด เนื่องจากส่งดาวเทียมไปพร้อมกับ Satmex 6 ของประเทศเม็กซิโกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พื้นที่ให้บริการดาวเทียมไทยคม 5". ไทยคม (บริษัท). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-17. สืบค้นเมื่อ 17 กรกฎาคม 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
2. ↑  "'ไทยคม' ประกาศยุติการใช้งานดาวเทียม 'THAICOM 5'". บางกอกอินไซด์. 28 กุมภาพันธ์ 2020. สืบค้นเมื่อ 17 กรกฎาคม 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
3. ↑  "Ariane 5 ECA carries record payload mass to GTO (ภาษาอังกฤษ)". *esa.int*. 28 พฤษภาคม 2549. สืบค้นเมื่อ 17 กรกฎาคม 2563. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สื่อประชาสัมพันธ์ดาวเทียมไทยคม 5

* สถานีย่อยการบินอวกาศ

| * ด
* ค
* ก
ดาวเทียมไทยคม |
| --- |
| 
* ไทยคม 1
* ไทยคม 2
* ไทยคม 3
* ไทยคม 4
* ไทยคม 5
* ไทยคม 6
* เอเซียแซท 7 / ไทยคม 6A
* เอเซียแซท 6 / ไทยคม 7
* ไทยคม 8
* ไทยคม 9
* ไทยคม 10

 |
| 
* บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน)

 |
**เจสัน คูชัค** (Jason Kouchak) นักเปียโน, นักแต่งเพลง และนักร้อง ผู้ให้ความสนใจและมีส่วนร่วมในงานการกุศล และงานเพื่อสังคม ในหลายๆประเทศ เช่น อังกฤษ, ฝรั่งเศส, ญี่ปุ่น, สิงคโปร์ และ ฮ่องกง

ประวัติ
-------

เจสัน คูชัค เกิดที่เมือง Lyon ประเทศฝรั่งเศส จบการศึกษาจาก Westminster School และเข้ารับการศึกษาเปียโนคลาสสิคที่ Royal College of Music และ Edinburgh University ปัจจุบันมีการออกอัลบั้มทั้งหมด 5 อัลบั้ม และ 2 อัลบั้มในนั้นได้ทำการบันทึกเสียงกับทาง Abbey Road Studios 
เจสัน คูชัค เคยแสดงเพลงบรรเลงที่แต่งขึ้น ผ่านทางสื่อโทรทัศน์ของประเทศอังกฤษ (BBC) และประเทศญี่ปุ่น NHK และเคยจัดการแสดงที่ Royal Festival Hall (ลอนดอน), Salle Pleyel (ปารีส) และ Mariinsky Theatre (St. Petersburg) ในงาน Edinburgh International Festival  
 
นอกจากนี้ เจสัน คูชัค ยังเคยได้ร่วมแสดงในงานกาล่าคอนเสิร์ตชื่อ "The Moon represents my Heart" ซึ่งจัดขึ้นสำหรับ Julian Lloyd Webber และ Jiaxin Cheng ณ Chelsea Arts Club เพื่อเฉลิมฉลองวันคล้ายวันเกิดครบรอบ 60 ปี ของ Julian Lloyd Webber และในปีค.ศ. 2010 ได้แสดงในงาน Chopin's bicentennial Guildhall Concert ร่วมกับ Elaine Paige
เจสัน คูชัค ได้ร่วมร้องเพลงในการแสดงบนเวทีที่ Café de Paris และCafé Royal และในปีค.ศ. 2012 เจสัน คูชัค ได้ร่วมทำการแสดงที่ Galle Literary Festival ร่วมกับ Tom Stoppard รวมถึงการเข้าร่วมแสดงในงานเปิดตัว London Chess Classic และในปีเดียวกัน เจสัน คูชัค ได้รับบทบาทเป็นวาทยากรในงานครบรอบ 20 ปี ของ French Film Festival UK ณ เมืองลอนดอน และเอดินเบิร์ก รวมถึงร่วมแสดงในงาน Chopin's Anniversary ณ สถานเอกอัครราชทูตกรุงปารีส

ผลงาน
-----

### ผลงานเพลง

* Space between Notes (2017)
* Comme d'Habitude (2011)
* Midnight Classics (2008)
* Forever (2001)
* Watercolours (1999)
* Première Impression (1997)
**วีระศักดิ์ ขอบเขต** (เกิด 10 ตุลาคม พ.ศ. 2516) ชื่อเล่น **ป๋อง** เป็นผู้ประกาศข่าวในพระราชสำนักทางสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย และเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ประกาศข่าวการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

ประวัติ
-------

วีระศักดิ์ ขอบเขต เกิด 10 ตุลาคม พ.ศ. 2516 มีพื้นเพเป็นชาวจังหวัดขอนแก่นโดยกำเนิด สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน, ระดับปริญญาตรีจากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น และระดับปริญญาโทสาขารัฐศาสตร์ จากคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ทั้งนี้ เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้ประกาศข่าวตั้งแต่ พ.ศ. 2537 โดยเป็นนักข่าวสังคมสายการศึกษา ที่สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ก่อนจะย้ายไปอยู่สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 9 ซึ่งในช่วงนั้นรับหน้าที่เป็นนักข่าวสายการเกษตร และ ผู้ประกาศข่าวเยาวชน ตามลำดับ ก่อนจะออกจากวงการไประยะหนึ่ง เพื่อทำธุรกิจส่วนตัว แล้วกลับมาเป็นผู้ประกาศข่าวทางสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2549

ชีวิตส่วนตัว
------------

วีระศักดิ์ ขอบเขต เป็นผู้มีความรักต่อพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชอย่างมาก โดยเขาถึงกับร้องไห้ในวันที่ประกาศข่าวการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช กระนั้น ผู้ชมจำนวนมากต่างยกย่องถึงการทำหน้าที่ของเขาได้อย่างดีเยี่ยมขณะที่ออกอากาศ

รางวัลที่ได้รับ
---------------

* รางวัลราชบัณฑิตยสถานสรรเสริญ ประจำปี 2555 ประเภทผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  ลึกสุดใจ! 10 เบื้องหลังน้ำตา 'วีระศักดิ์ ขอบเขต' ผู้ประกาศข่าวเศร้าประเทศ
2. ↑  泰王駕崩：忍悲痛報死訊主播鏡頭後落淚- 東網即時 - on.cc 東網 (จีน)
3. 1 2  ยกมือขอพรพระองค์ท่าน ก่อนทำหน้าที่แสนเจ็บปวดที่สุดในชีวิต - thairath.co.th
4. ↑  TV announcer reveals 'most difficult moment' - The Nation เก็บถาวร 2016-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
5. ↑  "ร่ำไห้! เบื้องหลังผู้ประกาศช่อง 11 อ่านประกาศสำนักพระราชวัง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-10-14. สืบค้นเมื่อ 2016-10-15.
6. ↑  เผยภาพผู้ประกาศหนุ่มร่ำไห้ระหว่างอ่านข่าวในหลวงรัชกาลที่ 9 สวรรคต - โพสต์ทูเดย์
7. ↑  เผยภาพผู้ประกาศหนุ่มร่ำไห้อ่านข่าว 'ในหลวง' สวรรคต - กรุงเทพธุรกิจ
8. ↑  รางวัลราชบัณฑิตยสถานสรรเสริญ ประจำปี ๒๕๕๕ - กระทรวงศึกษาธิการ[*ลิงก์เสีย*]
9. ↑  ข่าวสำนักงานรัฐมนตรี กระทรวงศึกษาธิการ
เกมกระดาน

ปก*ดูม: เดอะบอร์ดเกม*
เกมที่กำลังดำเนินอยู่***ดูม: เดอะบอร์ดเกม*** (อังกฤษ: *Doom: The Boardgame*) เป็นเกมกระดานผจญภัยสำหรับผู้เล่นสองถึงสี่คน (สองถึงห้าคนในฉบับปี ค.ศ. 2016) ที่ได้รับการออกแบบโดยเควิน วิลสัน และเผยแพร่โดยแฟนตาซีไฟลต์เกมส์ในปี ค.ศ. 2004 เกมดังกล่าวมีพื้นฐานมาจากเกมคอมพิวเตอร์เกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่งในซีรีส์*ดูม* แม้ว่าจะมีลักษณะคล้ายกับ*ดูม 3* มากกว่าวิดีโอเกม*ดูม*สองภาคแรกก็ตาม

ส่วนภาคเสริมได้รับการเผยแพร่สำหรับเกมในปี ค.ศ. 2005 โดยมีชื่อว่า***ดูม: เดอะบอร์ดเกมเอกซ์แพนเชินเซต*** ซึ่งจะเพิ่มระดับความยากให้กับเกม, ตัวหมากเกมใหม่ และการอัปเดตกติกาดั้งเดิมบางส่วน รวมถึงกติกาสำหรับการเล่นเดธแมตช์และการยึดธง

ในปี ค.ศ. 2005 แฟนตาซีไฟลต์ได้เปิดตัว*ดิเซนต์: เจอร์นีส์อินเดอะดาร์ก* ซึ่งมีพื้นฐานมาจากเกม*ดูม* หลังจากนั้นไม่นาน บริษัทก็หยุดการผลิต*ดูม*

เวอร์ชันอัปเดตได้รับการเผยแพร่โดยแฟนตาซีไฟลต์ในปี ค.ศ. 2016 นั้นคล้ายกับ*ดูม*ที่เพิ่งเปิดตัว

รูปแบบการเล่น
-------------

ผู้เล่นใน*ดูม: เดอะบอร์ดเกม* อยู่ในหนึ่งในสองทีม ได้แก่ ผู้บุกรุกและนาวิกโยธิน ตัวหมากผู้บุกรุกทั้งหมดถูกควบคุมโดยผู้เล่นคนเดียว และผู้เล่นที่เหลือแต่ละคนควบคุมตัวหมากนาวิกโยธินหนึ่งตัว ก่อนที่แต่ละเกมจะเริ่มขึ้น ผู้เล่นจะต้องเลือกสถานการณ์ที่จะเล่น การทัพที่ประกอบด้วยห้าสถานการณ์จะรวมอยู่ในเกม และอื่น ๆ อีกมากถูกสร้างขึ้นโดยใช้โปรแกรมแก้ไขสถานการณ์ฟรีแวร์ ผู้เล่นที่ควบคุมผู้บุกรุกจะต้องได้รับแฟรกหกชิ้นจึงจะชนะ และนาวิกโยธินต้องไปให้ถึงทางออกจึงจะชนะ ซึ่ง "แฟรก" จะมอบให้กับผู้รุกรานหากนาวิกโยธินตาย เมื่อนาวิกโยธินตายจะต้องเกิดใหม่ห่างจากที่ที่มันถูกฆ่าอย่างน้อยแปดช่อง แต่ไม่เกินสิบหกช่องว่าง ซึ่งจากความเห็นทั่วไปคือเกมมีความลำเอียงเข้าข้างผู้บุกรุก - โดยเฉพาะกับผู้เล่นสี่คน ส่วนเควิน วิลสัน ผู้ออกแบบเกม อ้างว่าเขาสามารถชนะได้ดีพอ ๆ กันไม่ว่าเขาจะเล่นกับทีมใด เช่นเดียวกับเกมกระดานหลาย ๆ เกม เป็นเรื่องปกติที่จะต้องพัฒนากติกาตามบ้าน (เรียกว่า "ม็อด" เพื่อให้เข้ากับธีมวิดีโอเกม) เพื่อสร้างความสมดุลให้กับเกมตามความต้องการของผู้เล่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Versionen* in der Spieledatenbank BoardGameGeek; abgerufen am 27. März 2017.
2. ↑  *Erweiterungen* in der Spieledatenbank BoardGameGeek; abgerufen am 27. März 2017.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* FFG's archive, with a *Doom: The Board Game* section
* *Doom: The Board Game* and *Doom: The Board Game Expansion Set* at BoardGameGeek
ภา่พโอเกอร์จับมนุษย์กิน โดย จีโอวานนี ลานฟรังโก ศิลปินชาวอิตาเลียน ในปี ค.ศ. 1624
**โอเกอร์** (อังกฤษ: ogre (เพศชาย) หรือ ogress (เพศหญิง)) เป็นสัตว์ประหลาดรูปร่างอย่างมนุษย์ มีรูปลักษณ์น่าเกลียดน่ากลัว มีอุปนิสัยดุร้ายและอำมหิต และมีสัณฐานมหึมา ปรากฏในเทพปกรณัม คติชน และบันเทิงคดี โดยเฉพาะในเทพนิยาย และวรรณคดีคลาสสิก ซึ่งนิยมพรรณนาว่า โอเกอร์กินคนเป็นอาหาร ส่วนในศิลปะ มักสาธยายว่าโอเกอร์มีศีรษะใหญ่โต มีหนวดเคราและผมเผ้ารุงรัง มีร่างกายอันกำยำ และมีทีท่าตะกละตะกลามเสมอ

คำว่า "โอเกอร์" ในภาษาอังกฤษ ใช้อุปมาถึงบุคคลที่แสวงหาประโยชน์ กระทำทารุณ หรือกินเลือดเนื้อเหยื่อของตน

โอเกอร์ได้ปรากฏเป็นครั้งแรกในวัฒนธรรมร่วมสมัย ด้วยการเป็นตัวละครในวรรณกรรมเรื่อง *Histoires ou contes du temps passé* ในปี ค.ศ. 1697 ของชาร์ล แปโร นักเขียนชาวฝรั่งเศส จากนั้นได้มีการอ้างอิงถึงในหลายสื่อ เช่น ภาพยนตร์การ์ตูน, ภาพยนตร์ต่าง ๆ เช่น *Shrek* ซึ่งโอเกอร์ได้กลายเป็นตัวละครเอกและเปลี่ยนภาพลักษณ์ไปเป็นยักษ์ที่ใจดี

ปัจจุบัน นักวิชาการเชื่อว่าความเชื่อเรื่องโอเกอร์อาจเกี่ยวพันกับมนุษย์นีแอนเดอร์ธัลล์ ซึ่งเป็นมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่มีรูปร่างใหญ่โต ที่เคยอาศัยอยู่ในทวีปยุโรปและเอเชียตะวันตกเมื่อกว่า 40,000 ปีก่อน โดยเชื่อว่าโอเกอร์เป็นสิ่งที่หลงเหลือจากความทรงจำเมื่อทั้งมนุษย์นีแอนเดอร์ธัลล์และมนุษย์โครมันยองอพยพครั้งใหญ่ไปยังยุโรปเหนือ และเชื่อว่ามีวัฒนธรรมบางอย่าสงที่เชื่อมโยงกับโอเกอร์ คือ ลัทธิบูชาบรรพบุรุษ ที่แพร่กระจายทั่วไปในภูมิภาคสแกนดิเนเวียก่อนที่ศาสนาคริสต์จะเผยแพร่เข้ามา ซึ่งจะกระทำกันในป่า ด้วยการตั้งแท่นบูชาข้างหลุมศพ มีความเชื่อกันว่า วิญญาณบรรพบุรุษจะทำหน้าที่ปกป้องลูกหลานและบ้านเรือน แต่จะไม่พอใจอย่างมากหากมีเด็ก ๆ เข้ามาเล่นใกล้ ๆ หลุมศพ จึุงมีการแต่งเรื่องโอเกอร์ขึ้นมาให้เด็กกลัว

อ้างอิง
-------

* Rose, Carol. *Giants, Monsters, & Dragons: An Encyclopedia of Folklore, Legend, and Myth*. New York: W. W. Norton & Company, 2001. ISBN 0-393-32211-4
* Shippey, Tom. *The Road to Middle-earth*. London: HarperCollins, 1992 (rev.). ISBN 0-261-10275-3
* South, Malcom, ed. *Mythical and Fabulous Creatures: A Source Book and Research Guide.* Westport, CT: Greenwood Press, 1987. Reprint, New York: Peter Bedrick Books, 1988. ISBN 0-87226-208-1
* "Ogre." Encyclopædia Britannica. 2006. Encyclopædia Britannica Online. 15 May 2006 <>
* บ.รัฐบริรักษ์ ทีมงาน นิตยสาร ต่วย'ตูน. *อ๊อกร์ ยักษ์ประหลาดจากเทพนิยาย*. คอลัมน์ซันเดย์สปเชี่ยล. น.ส.พ.ไทยรัฐ. วันอาทิตย์ที่ 7 กรกฎาคม 2556


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **โอเกอร์**

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| นานาชาติ | 
* VIAF
* เวิลด์แคต

 |
| ประจำชาติ | 
* ฝรั่งเศส
* BnF data
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ

 |
**โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์** (อังกฤษ: Raffles Hospital; การย่อ: **RH**) (จีน: 莱佛士医院 : Lái fú shì yīyuàn) เป็นโรงพยาบาลเอกชนบริการระดับตติยภูมิของแรฟเฟิลส์เมดิคอลกรุป ซึ่งเป็นผู้ให้บริการสุขภาพเอกชนในประเทศสิงคโปร์

ประวัติ
-------

เมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1997 บริษัทสองแห่ง ได้แก่ แรฟเฟิลส์เมดิคอลกรุป และพิเดมโกแลนด์ ได้ก่อตั้งบริษัทกิจการร่วมค้าเพื่อเปลี่ยนบลังโกคอร์ต ซึ่งเคยเป็นตึกสำนักงานและแหล่งชอปปิงที่ตั้งอยู่ใกล้สถานีรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนบูกิส มาเป็นโรงพยาบาลแรฟเฟิลส์ในปัจจุบัน

โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2002 โดยอดีตรองนายกรัฐมนตรี ลี เซียนลุง

อาคารโรงพยาบาล
--------------

โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์ในบูกิส ประเทศสิงคโปร์
โรงพยาบาลเป็นอาคารรูปตัวแอล (L) ครอบคลุมพื้นที่ 540,000 ตารางฟุต (50,000 ตารางเมตร) บนพื้นที่ 13 ชั้น ซึ่งเป็นอาคารที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ โดยยังคงรักษาตัวตึกหลักของอาคารลังโกคอร์ตที่มีอยู่ก่อนไว้

ที่พักของผู้ป่วยในโรงพยาบาลประกอบด้วยห้องชุด, ห้องส่วนตัว, ห้องคู่ ตลอดจนสิ่งอำนวยความสะดวกแบบสี่ห้องนอนและหกห้องนอนราคาประหยัด

เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2008 โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์ได้รับการรับรองจากจอยต์คอมมิชชันอินเตอร์เนชันแนล

รางวัล
------

โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์ได้รับการจัดอันดับโรงพยาบาลแห่งปีใน ค.ศ. 2006 จากฟรอสต์แอนด์ซัลลิแวนสิงคโปร์เอกเซลเลนซ์อะวอดส์ และด้วยเตียงผู้ป่วยใน 380 เตียง โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์ได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสาร*นิวส์วีก*ให้เป็นโรงพยาบาลอันดับ 10 ในประเทศสิงคโปร์เมื่อ ค.ศ. 2020

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Raffles Medical Group".
2. ↑  "Opening of Raffles Hospital". NAS. 16 มีนาคม 2002. สืบค้นเมื่อ 12 ธันวาคม 2023.
3. ↑  "Raffles Hospital". *National Library Singapore*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 สิงหาคม 2011. สืบค้นเมื่อ 20 สิงหาคม 2011.
4. ↑  "JCI Accredited Organizations in Singapore". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 กรกฎาคม 2012. สืบค้นเมื่อ 22 กรกฎาคม 2009.
5. ↑  "Awards". *Raffles Medical Group*. สืบค้นเมื่อ 24 สิงหาคม 2020.
6. ↑  "Best hospitals in Singapore". *Newsweek*. สืบค้นเมื่อ 24 สิงหาคม 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์**

* เว็บไซต์ทางการ
**วัดพระบาทน้ำพุ** หรือวัดพระพุทธบาทประทานพร เป็นวัดไทยตั้งอยู่เชิงเขาน้ำพุ หมู่ที่ 3 ตำบลเขาสามยอด อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี มีพระราชวิสุทธิประชานาถ (อลงกต ติกฺขปญฺโญ) เป็นเจ้าอาวาส วัดแห่งนี้รู้จักกันดีว่ามีรอยพระพุทธบาท เป็นสถานรักษาพักฟื้นผู้ติดเชื้อและผู้ป่วยโรคเอดส์ และเป็นที่ตั้งของมูลนิธิธรรมรักษ์

ข้อมูลวัด
---------

วัดพระบาทน้ำพุมีสิ่งสำคัญในวัดได้แก่ รอยพระพุทธบาทถูกครอบอยู่ภายใต้มณฑปโดยอยู่ห่างจากอาคารสำนักงานมูลนิธิธรรมรักษ์ประมาณ 150 เมตร โครงการธรรมรักษ์นิเวศน์ที่ฟักฟื้นและรักษาสำหรับผู้ป่วยโรคเอดส์ระยะสุดท้ายที่อาจจะกล่าวได้ว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก  ในอุโบสถมีพระประธานขนาดพระเพลากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร พร้อมด้วยพระอัครสาวก นอกจากนี้ในถ้ำบนเขาที่อยู่ในวัด ภายในมีหลวงพ่อดำ ปางมารวิชัยสมัยอยุธยาและพระโพธิสัตว์ 9 องค์ส่วนบนยอดภูเขาพระอุทัยอโนโม สร้างหลวงพ่อขาวขึ้นเมื่อพ.ศ. 2523

บทบาทในฐานะสถานพยาบาลผู้ป่วยโรคเอดส์
------------------------------------

วัดแห่งนี้เริ่มต้นรับรักษาและฟักฟื้นผู้ติดเชื้อและผู้ป่วยโรคเอดส์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2535 และดำเนินการต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน ผู้ริเริ่มโครงการคือเจ้าอาวาส พระราชวิสุทธิประชานาถ (อลงกต ติกฺขปญฺโญ) การดำเนินการเกี่ยวกับโรคเอดส์มีสองส่วน ส่วนแรกคือรับดูแลรักษาผู้ติดเชื้อ และผู้ป่วยโรคเอดส์ทั่วไปจากทั่วประเทศ ส่วนที่สองคือการรับอุปการะเด็กกำพร้าที่ได้รับผลกระทบโรคเอดส์จากบิดามารดา ทั้งสองส่วนอยู่ในการดูแลของวัดประมาณ 2,000 คน แบ่งเป็นเด็กประมาณ 1,300 คน ในแต่ละเดือนวัดจะมีค่าใช้จ่ายประมาณ 4 ล้านบาท เป็นค่าใช้จ่ายในส่วนของค่าอาหาร ยารักษาโรค ค่าบริหารจัดการภายในวัด และค่าเผาศพ ปัจจุบันได้รับเงินสนับสนุนจากรัฐบาลไทยเดือนละ 100,000 บาท ส่วนที่เหลือเป็นการรับบริจาคจากผู้มีจิตศรัทธา ส่วนยาต้านไวรัสเอดส์และอาสาสมัครได้รับการสนับสนุนจากต่างประเทศ

วิกฤตทางการเงินที่เกิดขึ้น
--------------------------

ปัญหาทางการเงินของวัด เนื่องจากเงินทุนโดยเฉพาะที่ใช้เป็นค่ารักษาพยาบาลนั้นไม่เพียงพอ ได้เกิดขึ้นสองครั้งด้วยกัน โดยครั้งแรกเกิดขึ้นในช่วงวิกฤตทางการเงินในประเทศไทย พ.ศ. 2540 แต่หลังจากได้รับการบริจาคเพิ่มมากขึ้น ทางวัดขึ้นสามารถผ่านวิกฤตนี้ไปได้ อีกครั้งใน พ.ศ. 2549 เนื่องจากสภาพเศรษฐกิจที่ถดถอย และวิกฤตราคาน้ำมันเป็นเหตุให้ยอดเงินบริจาคลดลง อีกทั้งค่าใช้จ่ายสูงขึ้นเนื่องจากราคาที่น้ำมันที่ปรับตัวสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้วัดมีเงินไม่พอเพียงกับค่าใช้จ่าย แต่ด้วยการประชาสัมพันธ์ข่าวทั้งในประเทศและต่างประเทศทำให้ทางวัดได้รับการบริจาคจนสามารถพ้นวิกฤตทางการเงินไปได้อีกครั้งหนึ่ง

* โลงศพของคุณจิราพรเสียชีวิตเนื่องจากโรคเอดส์โลงศพของคุณจิราพรเสียชีวิตเนื่องจากโรคเอดส์
* เตาเผาศพเตาเผาศพ
* ป้ายเอชไอวีหน้าสวนป้ายเอชไอวีหน้าสวน
* ถุงเก็บเถ้ากระดูกถุงเก็บเถ้ากระดูก
* ผู้ป่วยเอดส์รักษาตัวในวัดผู้ป่วยเอดส์รักษาตัวในวัด
* ศพของเด็กชายเจมส์ อายุ 5 ปี ติดเชื้อเอชไอวีโดยกำเนิดศพของเด็กชายเจมส์ อายุ 5 ปี ติดเชื้อเอชไอวีโดยกำเนิด

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ชาญยุทธ ปะวะขัง, คมชัดลึก City Life, 2549, หน้า4-5
2. ↑   นสพ.คมชัดลึก, ปัญหาโรคเอดส์ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย ข้อเท็จจริงจากพระอาจารย์อลงกตวัดพระบาทน้ำพุ, 2547
3. ↑  น.ส.พ.ไทยรัฐ, วิกฤติเอดส์วัดน้ำพุ อีก 3 เดือนปิดตัว, ทีมข่าวไทยรัฐ, 23 สิงหาคม 2549, หน้า 1
4. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-27. สืบค้นเมื่อ 2006-11-12.

1. รอยพระพุทธบาทแห่งความหวังที่วัดพระบาทน้ำพุ, ผู้จัดการออนไลน์ เก็บถาวร 2007-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของวัด (อังกฤษ)
ตัวละครจากแฟรนไชส์จีไอโจ

**โทแมกซ์ เปาลี** (คอร์ซิกา: *Tomax*) และ **เซมอต เปาลี** (คอร์ซิกา: *Xamot Paoli*) (เรียกอีกอย่างว่า **แฝดคริมสัน** หรือ **ผู้บัญชาการคริมสันการ์ด**) เป็นตัวละครจากสายของเล่น, หนังสือการ์ตูน และซีรีส์แอนิเมชัน*จีไอโจ: อะเรียลอเมริกันฮีโร* พวกเขาเป็นผู้นำร่วมของกองกำลังชั้นยอดขององค์กรโคบรา นั่นคือคริมสันการ์ด และได้รับการเปิดตัวใน ค.ศ. 1985 โดยชื่อเบื้องต้นของพวกเขาคือโมวัตและโทวัม

ประวัติโดยย่อ
-------------

พี่น้องเปาลีพูดด้วยสำเนียงที่โดดเด่นซึ่งแสดงให้เห็นว่าพวกเขามาจากเกาะคอร์ซิกา พี่น้องทั้งสองเคยเป็นสมาชิกของอูนีโอเนกอร์เซ (กลุ่มภราดรภาพคอร์ซิกา) ซึ่งได้รับราชการในกรมพลร่มต่างด้าวที่ 1 ของกองทหารต่างด้าวฝรั่งเศสในประเทศแอลจีเรีย จากนั้นเป็นทหารรับจ้างในทวีปแอฟริกา (ลุ่มแม่น้ำคองโก, แอฟริกาตอนใต้) และทวีปอเมริกาใต้ ขณะที่พวกเขาชื่นชอบสิ่งนี้ พวกเขาก็ได้ตระหนักว่าอีกไม่นานพวกเขาจะแก่เกินไปและอ่อนแอเกินกว่าจะเป็นทหารได้ตลอดไป พวกเขาจึงเปลี่ยนอาชีพและศึกษาด้านการธนาคารในซือริช ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ทว่า ทั้งสองไม่พอใจกับโลกแห่งการเงินธุรกิจ ทั้งสองพบว่าโอกาสที่มีอยู่ในการก่อการร้ายระหว่างประเทศเหมาะสมกับความสามารถของพวกเขามากกว่ามาก และได้เข้าร่วมกับองค์กรโคบรา ซึ่งความเชี่ยวชาญพิเศษของพวกเขาคือการแทรกซึม, การจารกรรม (การทหารและในทางอุตสาหกรรม), การก่อวินาศกรรม, การโฆษณาชวนเชื่อ และกฎหมายบริษัท

อ้างอิง
-------

1. ↑  Steve Gerber, *G.I. Joe Writers' Guide* (Sunbow Productions, Inc. 1985), 17.
2. ↑  "Intelligence File: Tomax and Xamot", *Action Force Monthly* #10 (March 1989).
3. ↑  Hama, Larry (1987). Howard Mackie (บ.ก.). *G.I. Joe Order Of Battle*. Marvel Entertainment Group. p. 112. ISBN 0-87135-288-5.

* Bellomo, Mark (2009). *The Ultimate Guide to G.I. Joe 1982-1994*. Krause Publications. ISBN 978-0-89689-922-3.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Tomax & Xamot at JMM's G.I. Joe Comics Home Page
* Tomax & Xamot at The Inner Sanctum fansite
ระวังสับสนกับ ซูเปอร์มาริโอเวิลด์ หรือ ซูเปอร์มาริโอทรีดีแลนด์
***ซูเปอร์มาริโอทรีดีเวิลด์*** (อังกฤษ: Super Mario 3D world) เป็นเกมแอ็กชันสามมิติบนเคร่องเล่นวียู เริ่มจำหน่ายในเดือนพฤษจิกายนทั่วโลก ค.ศ. 2013

### เนื้อเรื่องย่อ

วันหนึ่งในอณาจักรเห็ด มาริโอ, ลุยจิ,โท้ด และเจ้าหญิงพีช กำลังชมดอกไม้ไฟบนปราสาทของเจ้าหญิงพีช ในระหว่างที่ที่กำลังชมดอกไม้ไฟอยู่นั้น พวกเขาพบท่อระบายน้ำใส ที่อยู่ในสภาพชำรุด มาริโอและลุยจิจึงซ่อมให้ หลังซ่อมเสร็จ ก็มีไอเทมผุดขึ้นมามากมาย พร้อมกับ "เจ้าหญิงสไปซี" จากอณาจักรสไปส์ เธอเล่าว่าพวกของเธอ ถูกบาวเซอร์ลักพาตัวไป หลังจากบอกได้ไม่ทันไร บาวเซอร์ก็โผล่มาพร้อมชิงตัวเธอไป เพื่อช่วยเจ้าหญิงสไปซี่ มาริโอ, ลุยจิ, โท้ด และเจ้าหญิงพีช ต้องมุดท่อออกไปยังอาณาจักรสไปส์เพื่อช่วยเหล่าเจ้าหญิง 7 สีที่ถูกบาวเซอร์ลักพาตัวไป

### ไอเท็มใหม่

ไอเท็มของเหล่ามาริโอ้และผองเพื่อนในภาคนี้ จะยังคงมีไอเท็มดั้งเดิมอยู่ เช่น ดอกไม้ไฟ ดอกไม้น้ำแข็ง เห็ดยักษ์ เป็นต้น แต่ก็ได้เพิ่มไอเท็มมาอีก 3 อย่าง เพื่อให้สามารถพิชิตด่านได้ กับระบบไอเท็มที่หากรับไอเท็มอีกชิ้นนึง จะสามารถเก็บใส่กระเป๋า เพือหยิบมาใช้ยามที่ต้องพิชิตด่านต่างๆตามไอเท็มที่เหมาะสม โดยไอเท็มใหม่ จะมีดังนี้

* **กระดิ่งยักษ์**

มาริโอที่แปลงร่างเป็นชุดแมว ได้จากไอเท็มกระดิ่งยักษ์ สามารถปีนป่ายได้ กับกระโดดหมุนตัวเตะได้

* **เชอร์รีคู่**

มาริโอแฝด ได้จากเชอร์รีคู่ สามารถแยกร่างได้ แต่ขนาดตัวจะเล็กลง ใช้สำหรับขึ้นลิฟท์ตามด่านที่ระบุจำนวนคน

* **กระดิ่งโชคดี**

มาริโอแมวกวัก เรียกเหรียญทองออกมาได้ พบตามด่านที่เป็นด่านพิเศษ

### เวิลด์

ระบบเวิลด์ในเกมนี้ มีความแปลกใหม่กว่าภาคก่อนหน้ามาก เนื่องจากมีการไล่ตามเฉดสีของแต่ละเวิลด์คล้ายกับสีรุ้ง และไม่ได้จบที่สีสุดท้ายในทันที แต่จะไปยังสเตจสุดท้ายแทน ซึ่งจะไม่ระบุตัวเลข เดิมปกครองโดยเจ้าหญิงสไปซีทั้ง 7 สี จนกระทั่งการบุกรุกของเบาวเซอร์ โดยแต่ละเวิลด์ มีดังนี้

* เวิลด์ 1 ดินแดนทุ่งหญ้าสีเขียว เป็นด่านแรกสุด และจะพบเบาวเซอร์ ที่ด่านนี้
* เวิลด์ 2 ดินแดนทะเลทรายแห้งแล้งสีเหลือง มีบอส บูมบูม ดูแลประจำด่าน
* เวิลด์ 3 ดินแดนเยือกแข็งสีฟ้าคราม มีบอส ฮิสโทรส์แคช ดูแลประจำด่าน
* เวิลด์ 4 ดินแดนภูเขาสีส้ม มีบอส โบรเดอร์ ดูแลประจำด่าน
* เวิลด์ 5 ดินแดนแห่งความมืดสีม่วง มีบอส คิงคาทักซ์ ดูแลประจำด่าน
* เวิลด์ 6 ดินแดนแห่งมวลเมฆสีฟ้า มีบอส โมเล่ บอสบั้มบ์ ดูแลประจำด่าน
* เวิลด์ปราสาท ดินแดนแห่งลาวาสีแดงฉาน ด่านนี้จะพบเบาวเซอร์เป็นรอบที่สอง
* เวิลด์เบาวเซอร์ ดินแดนสุดท้าย เป็นดินแดนสวนสนุกหลากสี และพบเบาวเซอร์เป็นรอบสุดท้ายของเกมส์นี้
* เวิลด์สตาร์, เวิลด์เห็ด, เวิลด์ดอกไม้ และเวิลด์มงกุฏ เป็นดินแดนพิเศษที่นอกเหนือจากเวิลด์หลัก อยู่นอกอวกาศ และด่านนี้จะได้รับตัวละครพิเศษ ลูม่า และโรซารินา

### อ้างอิง

1. ↑



1. ↑
**เบนจามิน แกรม** (อังกฤษ: Benjamin Graham สกุลเดิม กรอสเบาม์ (Grossbaum) เกิด 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1894 – 21 กันยายน ค.ศ. 1976) เป็นนักลงทุน นักเศรษฐศาสตร์ อาจารย์ ชาวอเมริกันที่เกิดในอังกฤษ เป็นที่รู้จักในฐานะ "บิดาแห่งการลงทุนแบบเน้นคุณค่า" และได้เขียนหนังสือที่สำคัญสองเล่มในการลงทุนแบบนีโอคลาสสิก เรื่อง *Security Analysis* (1934) ร่วมเขียนกับเดวิด ดอดด์ และ *The Intelligent Investor* (1949) หลักปรัชญาการลงทุนของเขาให้ความสำคัญกับจิตวิทยาการลงทุน, การมีหนี้ให้น้อยที่สุด, การลงทุนแบบซื้อและถือ, การวิเคราะห์พื้นฐาน, การกระจายธุรกิจแบบเกาะกลุ่ม, การซื้อหุ้นที่มีส่วนต่างความปลอดภัย, การลงทุนแบบนักเคลื่อนไหว และกรอบความคิดการลงทุนแบบสวนกระแส

หลังจากที่ศึกษาจบจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียเมื่ออายุ 20 ปี เขาก็เริ่มทำงานที่วอลล์สตรีต จนได้ก่อตั้งห้างหุ้นส่วนจำกัดแกรม-นิวแมน หลังจากเขาได้จ้างอดีตนักศึกษาที่ชื่อ วอร์เรน บัฟเฟตต์เข้าทำงาน ก็กลับไปสอนที่มหาวิทยาลัยเก่าของเขา และต่อมาสอนที่ UCLA Anderson School of Management ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส

ผลงานของเขาด้านเศรษฐศาสตร์การจัดการและการลงทุน นำไปสู่คลื่นลูกใหม่ของการลงทุนแบบเน้นคุณค่าในกองทุนรวม กองทุนบริหารความเสี่ยง บริษัทที่ทำธุรกิจโดยเน้นลงทุนในบริษัท และเครื่องมือในการลงทุน ตลอดในการทำงานแกรมมีลูกศิษย์มากมายที่ประสบความสำเร็จในโลกการลงทุน อาทิ บัฟเฟตต์ ที่เขาระบุว่าแกรมเป็นบุคคลที่มีอิทธิพลมากที่สุดในชีวิตลำดับที่สอง รองจากพ่อของเขาเอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "8 Brilliant Lessons From The Investor That Taught Warren Buffett Everything He Knows". *Business Insider* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2017-02-21.
**บุญอมตูก** (เขมร: ពិធី​បុណ្យ​អុំ​ទូក) เป็นเทศกาลน้ำของกัมพูชา เป็นประเพณีที่จัดขึ้นทุกปีในเดือนพฤศจิกายน ทุกจังหวัดและทุกเมืองทั่วประเทศจัดงานเฉลิมฉลองเทศกาลดังกล่าว โดยมีการเฉลิมฉลองใหญ่ที่สุดจัดขึ้นในพนมเปญ เมืองหลวงของประเทศ บุญอมตูกกินระยะเวลาสามวัน จัดขึ้นเพื้อระลึกถึงการสิ้นสุดของฤดูฝน เช่นเดียวกับการเปลี่ยนทิศทางการไหลของแม่น้ำตนเลสาบ นอกจากนี้ยังมีการจัดการแข่งเรือและคอนเสิร์ต ซึ่งดึงดูดหลายล้านคนให้เข้าร่วมเฉลิมฉลองด้วย

การแข่งเรือในเทศกาลดังกล่าวเป็นประเพณีซึ่งมีอายุมากกว่าหนึ่งพันปี เพื่อระลึกถึงอำนาจของจักรวรรดิขะแมร์ในสมัยโบราณ

บุญอมตูกมีที่มาจากอาณาจักรเมืองพระนคร เมื่อพระมหากษัตริย์ทรงปรารถนาจะทดสอบความองอาจด้านการต่อสู้ของนักรบ โดยจัดการแข่งขันขึ้น การแข่งเป็นรูปแบบหนึ่งของการฝึกฝนและเป็นวิธีการซึ่งพระมหากษัตริย์ทรงเลือกนักรบของพระองค์ วิธีการดังกล่าวคล้ายคลึงกับการจัดการประลองยุทธ์ของอัศวินในสมัยกลางของยุโรป

ประติมากรรมแกะสลักในวิหารกัมพูชาที่ปราสาทบายนและปราสาทบันทายฉมาร์มีการพรรณนาถึงการรบทั้งหลายที่รบกันบนน้ำ ในทางจิตวิญญาณ เทศกาลดังกล่าวเป็นโอกาสที่จะบูชาพระพุทธเจ้าจากการเก็บเกี่ยวข้าวตลอดปีและขอฝนที่เพียงพอแก่การเพาะปลูกในปีต่อไป นอกจากนี้ยังมีพิธีกรรมอีก 3 อย่างระหว่างเทศกาล

ระหว่างเทศกาลดังกล่าวได้เกิดเหตุเหยียบกันเสียชีวิตครั้งใหญ่ใน พ.ศ. 2553 เช่นเดียวกับมีคนพายเรือ 5 คนจมน้ำเสียชีวิต ใน พ.ศ. 2551 และคนพายเรืออีก 1 คน จมน้ำเสียชีวิตระหว่างการแข่งเรือใน พ.ศ. 2552

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "Cambodia's Water Festival". Al Jazeera. 22 November 2010. สืบค้นเมื่อ 23 November 2010.
2. ↑  "At Least 345 Die in Cambodian Stampede". Time Magazine. 22 November 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-11-25. สืบค้นเมื่อ 23 November 2010.
3. ↑  "Hundreds Die in Stampede on Cambodian Island". The New York Times. 22 November 2010. สืบค้นเมื่อ 23 November 2010.
4. ↑  "Cambodia Water Festival turns tragic with deadly stampede". Christian Science Moniter. 22 November 2010. สืบค้นเมื่อ 23 November 2010.
**จิงจฺวี้** (จีน: 京劇; พินอิน: *jīngjù*; "ละครเมืองหลวง") ไต้หวันเรียก **กั๋วจฺวี้** (จีน: 國劇; พินอิน: *guójù*; "ละครของชาติ") เป็นงิ้วรูปแบบหนึ่งซึ่งประกอบด้วยดนตรี การขับร้อง การแสดง การเต้น และกายกรรม เกิดขึ้นเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 แล้วได้รับการพัฒนาและยอมรับนับถืออย่างเต็มที่เมื่อกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 งิ้วรูปแบบนี้เป็นที่นิยมอย่างยิ่งในราชสำนักของราชวงศ์ชิง และถือเป็นหนึ่งในสมบัติทางวัฒนธรรมของประเทศจีน คณะนักแสดงกลุ่มหลักตั้งสำนักอยู่ ณ เป่ย์จิงและเทียนจินในภาคเหนือ กับช่างไห่ในภาคใต้ ทั้งยังอนุรักษ์กันอยู่ในไต้หวัน และเผยแพร่ไปประเทศอื่น เช่น สหรัฐ และญี่ปุ่น

จิงจฺวี้ใช้นักแสดงหลักอยู่สี่ประเภท คือ พระเอก เรียกว่า เชิง (生), นางเอก เรียกว่า ต้าน (旦), บทชาย เรียกว่า จิ้ง (淨), และบทตลก เรียกว่า โฉ่ว (醜) ในการแสดงจะใช้เสื้อผ้าอาภรณ์อลังการและการแต่งหน้าฉูดฉาด นักแสดงอาศัยทักษะในการพูด ร้อง เต้น และต่อสู้ด้วยท่าทางที่เป็นสัญลักษณ์มากกว่าความสมจริง นักแสดงยังยึดถือธรรมเนียมทางรูปแบบหลากหลายธรรมเนียมซึ่งช่วยให้ผู้ชมเข้าถึงเนื้อเรื่องที่แสดง การเคลื่อนไหวแต่ละอย่างจะต้องลงกับดนตรีและจังหวะเพื่อสื่อความหมาย ท่วงทำนองที่ใช้แบ่งเป็นสองประเภท คือ ซีผี (西皮) และเอ้อร์หวง (二黄) ซึ่งมีหลากรูปแบบ เช่น เพลงร้องเดี่ยว ทำนองที่ตายตัว และเสียงเครื่องกระทบ ส่วนบทละครนั้นมีกว่า 1,400 เรื่อง ซึ่งมักอิงประวัติศาสตร์ เทพปกรณัม และปัจจุบันก็ยึดโยงกับเรื่องราวในชีวิตสมัยใหม่มากขึ้น

ในการปฏิวัติวัฒนธรรมช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 จิงจฺวี้ถูกประณามว่า เป็นสิ่งตกค้างจากยุคเจ้าขุนมูลนาย และถูกแทนที่ด้วยการแสดงย่างป่านซี่ (樣板戲) ที่รัฐบาลปฏิวัติคิดขึ้นเพื่อโฆษณาชวนเชื่อและเผยแพร่ลัทธินิยมของตน หลังการปฏิวัติวัฒนธรรมสิ้นสุดลง การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวถูกยกเลิกเกือบทั้งสิ้น ปัจจุบัน มีความพยายามปฏิรูปจิงจฺวี้หลายประการเพราะคนดูลดลงเรื่อย ๆ เป็นต้นว่า พยายามเพิ่มคุณภาพในการแสดง ประยุกต์องค์ประกอบใหม่ ๆ รวมถึงเล่นเรื่องใหม่เรื่องเก่าคละกันบ้าง การปฏิรูปดังกล่าวประสบผลสำเร็จบ้างไม่สำเร็จบ้าง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Goldstein, Joshua S. (2007). *Drama Kings: Players and Publics in the Re-creation of Peking Opera, 1870–1937*. University of California Press. p. 3.
2. ↑  Mackerras, Colin Patrick (1976). "Theatre and the Taipings". *Modern China*. **2** (4): 473–501. doi:10.1177/009770047600200404.
3. ↑  Wichmann, Elizabeth (1990). "Tradition and Innovation in Contemporary Beijing Opera Performance". *TDR*. TDR (1988–), Vol. 34, No. 1. **34** (1): 146–178. doi:10.2307/1146013. JSTOR 1146013.
4. ↑  Rao, Nancy Yunhwa (2000). "Racial Essences and Historical Invisibility: Chinese Opera in New York, 1930". *Cambridge Opera Journal*. **12** (2): 135–162. doi:10.1017/S095458670000135X.
5. ↑  Wichmann, Elizabeth (1991). *Listening to Theatre: The Aural Dimension of Beijing Opera*. University of Hawaii Press. p. 360.
6. ↑  Guy, Nancy A. (1990). "The Appreciation of Chinese Opera: A Reply to Ching-Hsi Perng (in Forum for Readers and Authors)". *Asian Theatre Journal*. Asian Theatre Journal, Vol. 7, No. 2. **7** (2): 254–259. doi:10.2307/1124341. JSTOR 1124341.
7. ↑  Wichmann, Elizabeth (1991) p.12–16
8. ↑  Lu, Xing (2004). *Rhetoric of the Chinese Cultural Revolution*. University of South California Press. pp. 143–150.
**ฟลักซ์ส่องสว่าง** (luminous flux) เป็นปริมาณทางกายภาพที่ใช้ในการวัดแสง โดยแสดงความสว่างของแสงที่ผ่านพื้นผิว ใช้หน่วย SI เป็นลูเมน (สัญลักษณ์: lm) หรือ แคนเดลา·สเตอเรเดียน (สัญลักษณ์: cd sr) ฟลักซ์ส่องสว่างเป็นหนึ่งใน ปริมาณทางจิตฟิสิกส์ คือเป็นปริมาณที่มนุษย์รับรู้

ฟลักซ์การส่องสว่างที่ทะลุผ่านพื้นผิวโดยรอบแหล่งกำเนิดแสงเรียกว่า **ฟลักซ์การส่องสว่างรวม** ข้อมูลจำเพาะของเครื่องใช้ไฟฟ้าเช่นหลอดไฟมักแสดงในรูปของฟลักซ์ส่องสว่างทั้งหมด

นิยาม
-----

ฟลักซ์ส่องสว่างซึ่งเป็นปริมาณทางจิตฟิสิกส์นั้นถูกกำหนดโดยการให้น้ำหนักแต่ละความยาวคลื่นตามระดับการมองเห็นของมนุษย์ ถ้าฟลักซ์การแผ่รังสีสำหรับแต่ละความยาวคลื่นเป็น *Φλ* และ ประสิทธิภาพการส่องสว่าง เป็น *Kλ* แล้ว ฟลักซ์ส่องสว่างจะเท่ากับ

{\displaystyle \Phi =\int \_{0}^{\infty }K\_{\lambda }\Phi \_{\lambda }\,d\lambda }

ค่าความส่องสว่างมีค่าสูงสุดที่ความยาวคลื่น *λ* = 555 นาโนเมตร โดยค่าความส่องสว่างสูงสุดคือ

{\displaystyle K\_{\text{m}}=K\_{555\ {\text{nm}}}=680\ {\text{lm}}/{\text{W}}}

ฟลักซ์ส่องสว่างอาจคำนวณจากค่าประสิทธิภาพการส่องสว่างจำเพาะ *Vλ*=*Kλ*/*K*m โดยที่ *K*m เป็นค่าประสิทธิภาพการส่องสว่างสูงสุด ได้เป็น

{\displaystyle \Phi =K\_{\text{m}}\int \_{0}^{\infty }V\_{\lambda }\Phi \_{\lambda }\,d\lambda }

ฟลักซ์ส่องสว่าง *Φ*=*Iω* ผ่านส่วนตัดขวางของพื้นที่ *I* โดยแหล่งกำเนิดความเข้มการส่องสว่างพื้นที่ผิว *S*
เมื่อความเข้มของการส่องสว่างจากแหล่งกำเนิดแสงแบบจุดเป็น *I* ฟลักซ์การส่องสว่างที่ทะลุผ่านส่วนพื้นที่ผิว *S* จากแหล่งกำเนิดแสงนี้คือ

{\displaystyle \Phi (S)=\int \_{\omega (S)}I\,d\omega }

ในที่นี้ *ω*(*S*) คือมุมตันของพื้นผิว *S* โดยมีจุดกำเนิดแสงเป็นจุดศูนย์กลาง ถ้าความสว่างไม่ขึ้นกับทิศทางแล้ว ได้ว่า

{\displaystyle \Phi (S)=I\,\omega (S)}

คุณสมบัติ
---------

ตาของมนุษย์มีม่านตาที่คอยควบคุมปริมาณแสงที่ส่องเข้ามา ม่านตาหดเมื่อแสงจ้าและคลายเมื่อแสงมืด ดังนั้น แม้ว่าจะมองไปที่แหล่งกำเนิดแสงที่มีความเข้มการส่องสว่างเท่ากัน หากก่อนหน้านี้อยู่ในที่มืดและม่านตายังเปิดอยู่ ปริมาณแสงที่มาถึงจอตาก็จะเพิ่มขึ้น และจะรู้สึกสว่างขึ้นหากอยู่ ในที่สว่างมาก่อน

แหล่งกำเนิดแสงที่มีความเข้มของการส่องสว่างคงที่ในทุกทิศทาง (เช่น หลอดไส้ร้อนแบบธรรมดา) หากใช้ทั้ง ๆ อย่างนั้นเลยก็จะสูญเสียฟลักซ์ส่องสว่างจำนวนมากไปในทิศทางที่ไม่ได้ใช้ สามารถลดลงการสูญเสียลงได้โดยเพิ่มความส่องสว่างในทิศทางที่ต้องการ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  宮本『光学入門』
**ฮัมมาม อัลลูห์** (อาหรับ: همام اللوح; ประมาณ ค.ศ. 1987 – 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023) เป็นแพทย์โรคไตชาวปาเลสไตน์ประจำโรงพยาบาลอัชชิฟาอ์ในฉนวนกาซา

ฮัมมาม อัลลูห์ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาในฉนวนกาซา จากนั้นจบการศึกษาด้านแพทยศาสตร์และศึกษาเฉพาะทางเป็นแพทย์โรคไตจากสถาบันนอกกาซา ซึ่งรวมถึงมหาวิทยาลัยซานาในประเทศเยเมน ก่อนจะเดินทางกลับมายังกาซาใน 14 ปีให้หลัง เมื่อเดินทางกลับมา เขาเป็นแพทย์เฉพาะทางด้านโรคไตคนเดียวในกาซา

นับตั้งแต่ที่อิสราเอลโจมตีทางอากาศใส่กาซาในเดือนตุลาคม 2023 อัลลูห์ได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อตะวันตกหลายครั้งเกี่ยวกับสถานการณ์การให้บริการทางการแพทย์ในกาซา ในบทสัมภาษณ์ยาวจากวันที่ 26 ตุลาคม ที่เขาให้สัมภาษณ์กับ *จูวิชเคอร์เรินตส์* เขาได้กล่าวแสดงความผิดหวังเกี่ยวกับสถานการณ์ในกาซาว่า "นี่ไม่ใช่การแพทย์ที่เขาคิดว่าเข้าจะได้ให้บริการ" ตลอดจนความเจ็บปวดที่เขา ครอบครัว และโดยเฉพาะลูก ๆ ของเขาต้องเผชิญกับความหวาดกลัวจากการโจมตีทางอากาศของอิสราเอลในทุก ๆ วัน ที่เขาต้อง "เห็นความหวาดกลัวในแววตาของพวกเขา [ลูก ๆ] ที่ผมทำอะไรกับมันไม่ได้ มันเจ็บปวดมากนะ" ในบทสัมภาษณ์หนึ่งจากวันที่ 31 ตุลาคม ที่เขาให้สัมภาษณ์กับ *ดิมอคราซีนาว!* เกี่ยวกับสถานการณ์ภายในโรงพยาบาลอัชชิฟาอ์ พร้อมทั้งยืนยันว่าเขาตัดสินใจจะทำงานอยู่ที่นี่ต่อไป

อัลลูห์เสียชีวิตในวันที่ 12 พฤศจิกายน 2023 สิริอายุ 36 ปี ขณะอยู่ที่บ้านของภรรยาตอนที่อิสราเอลโจมตีทางอากาศ เป็นผลให้เขาพร้อมทั้งบิดา พ่อตา และน้องภรรยาเสียชีวิต ในขณะที่ภรรยาและลูกของเขาทั้งสองคนซึ่งมีอายุ 4 ปี และ 5 ปี รอดชีวิต

กรณีการเสียชีวิตของอัลลูห์เป็นประเด็นในสื่อทั่วโลก ฮอลลี แคนส์ หัวหน้าพรรคประชาธิปไตยสังคมของประเทศไอร์แลนด์ยกบทสัมภาษณ์สุดท้ายของอัลลูห์มาประกอบระหว่างการอภิปรายในรัฐสภาไอร์แลนด์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Rosen, Maya (October 30, 2023). ""We Have Lost the Ability to Provide True Care"". สืบค้นเมื่อ November 16, 2023.
2. ↑  "'You think I went to medical school so I think only about my life?': Nephrologist and his family killed in Israeli airstrikes". *New Indian Express*. สืบค้นเมื่อ November 16, 2023.
3. 1 2  Hosford, Paul (15 November 2023). "Emotions run high as TDs discuss expulsion of Israeli ambassador". *Irish Examiner*. สืบค้นเมื่อ November 16, 2023.
4. ↑  ""We're Being Exterminated": Hear One of Dr. Hammam Alloh's Last Interviews from Gaza Before His Death". *Democravy Now!*. November 13, 2023. สืบค้นเมื่อ November 16, 2023.
5. ↑  Shana, Fathimathu (November 14, 2023). ""Death Is coming To So Many People In Gaza," Said Dr Hammam Alloh In His Last Interview Before He Was Killed". *Timeline Daily*. สืบค้นเมื่อ November 16, 2023.