|  |
| --- |
| เป็นส่วนหนึ่งของชุด |
| ลัทธิมากซ์ |
| Karl Marx and Friedrich Engels |
| งานเขียนทฤษฎี
* ต้นฉบับทางเศรษฐศาสตร์และปรัชญาจากปี 1844
* วิทยานิพนธ์ว่าด้วยฟอยเออร์บาค
* อุดมการณ์เยอรมัน
* แรงงานรับจ้างและทุน
* แถลงการณ์พรรคคอมมิวนิสต์
* วันที่ 18 บรูว์แมร์ของหลุย นโปเลียน
* กรุนดริสเซอ
* ทัศนะต่อข้อวิจารณ์เศรษฐศาสตร์การเมือง
* ว่าด้วยทุน
* วิพากษ์โปรแกรมโกธา
* วิภาษวิธีของธรรมชาติ

 |
| ปรัชญา
* นิยัตินิยมทางเศรษฐกิจ
* วัตถุนิยมประวัติศาสตร์
* วิภาษวิธีแนวมาคส์
* วิธีของมาคส์
* ปรัชญาธรรมชาติ

 |
| เศรษฐศาสตร์
* ทุน (การสะสมทุน)
* ทฤษฎีวิกฤติ
* โภคภัณฑ์
* การขูดรีด
* ตัวแปรการผลิต
* ปัจจัยแรงงาน
* ปัจจัยการผลิต
* วิถีการผลิต
	+ แบบเอเชีย
	+ ทุนนิยม
	+ สังคมนิยม
* กฎแห่งมูลค่า
* พลังการผลิต
* สังคมนิยมวิทยาศาสตร์
* ผลผลิตส่วนเกิน
* มูลค่าส่วนเกิน
* รูปแบบของมูลค่า
* แรงงานสินจ้าง

 |
| สังคมวิทยา
* ความแปลกแยก
* โครงสร้างส่วนล่างและโครงสร้างส่วนบน
* ชนชั้นกระฎุมพี
* ทฤษฎีชนชั้น
* ความสำนึกเรื่องชั้นชน
* ความขัดแย้งทางชนชั้น
* การต่อสู้ทางชนชั้น
* สังคมไร้ชนชั้น
* ความหลงใหลในโภคภัณฑ์
* สังคมคอมมิวนิสต์
* การครอบงำทางวัฒนธรรม
* เผด็จการของชนกรรมาชีพ
* การขูดรีดแรงงาน
* ความร่วมมือเสรี
* ปัญญาทั่วไป
* ธรรมชาติของมนุษย์
* อุดมการณ์
* ทฤษฎีความอิดโรย
* ชนชั้นกรรมาชีพผู้เป็นภาระ
* รอยแยกแห่งกระบวนการเปลี่ยนแปลง
* ชนกรรมาชีพ
* ทรัพย์สินเอกชน
* ความสัมพันธ์ทางการผลิต
* การอุปโลกรูปธรรม
* ทฤษฎีรัฐ
* กระบวนการเปลี่ยนแปลงทางสังคม
* ชนชั้นแรงงาน

 |
| ประวัติศาสตร์
* อนาธิปไตยและลัทธิมาคส์
* ปรัชญาในสหภาพโซเวียต
* การสะสมทุนแบบดั้งเดิม
* การปฏิวัติของชนกรรมาชีพ
* สากลนิยมกรรมาชีพ
* การปฏิวัติโลก
* มาร์กซ์วัยหนุ่ม

 |
| แง่มุม
* สุนทรียศาสตร์
* โบราณคดี
* อาชญวิทยา
* วัฒนธรรมวิเคราะห์
* คตินิยมสิทธิสตรี
* ทฤษฎีภาพยนตร์
* ภูมิศาสตร์
* ระเบียบวิธีประวัติศาสตร์
* วรรณคดีวิพากษ์
* ลัทธิมากซ์และศาสนา

 |
| * ด
* ค
* ก
 |

**ชนกรรมาชีพ** (อังกฤษ: proletariat) เป็นคำใช้อธิบายชนชั้นลูกจ้าง (โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนงานอุตสาหกรรม) ในสังคมทุนนิยมซึ่งครอบครองมูลค่าทางวัตถุ (material value) ที่สำคัญอย่างเดียว คือ พลังแรงงาน (labour-power) หรือความสามารถในการทำงาน สมาชิกของชนชั้นนี้เรียก ชนกรรมาชีพ

การใช้ในทฤษฎีลัทธิมาร์ก
-----------------------

ทฤษฎีลัทธิมากซ์ใช้คำว่า ชนกรรมาชีพ กับชนชั้นทางสังคมซึ่งไม่เป็นเจ้าของปัจจัยการผลิตและสามารถยังชีพได้ด้วยวิธีเดียว คือ ขายพลังแรงงานของตนเพื่อให้ได้ค่าจ้างหรือเงินเดือน ชนกรรมาชีพเป็นลูกจ้าง ทว่าบ้างอาจเรียกผู้ได้รับเงินเดือนว่า salariat อย่างไรก็ดี สำหรับมากซ์ ลูกจ้างอาจได้เงินเดือนแทนที่จะได้ค่าจ้างโดยตัวเอง ลัทธิมากซ์มองชนกรรมาชีพและชนชั้นกระฎุมพี (bourgeoisie) ว่าอยู่ในฐานะที่ขัดแย้งกัน เพราะคนงานปรารถนาให้ค่าจ้างของตัวให้สูงที่สุดเท่าที่เป็นไปได้โดยอัตโนมัติ ขณะที่เจ้าของและตัวแทนปรารถนาให้ค่าจ้าง (ราคา) ต่ำที่สุดเท่าที่เป็นไปได้

ในทฤษฎีลัทธิมากซ์ ขอบเขตระหว่างชนกรรมาชีพกับชนชั้นนายทุนน้อย (petite bourgeoisie) บางส่วน ซึ่งอาศัยการจ้างตนเอง (self-employment) ณ รายได้ซึ่งเท่ากับหรือน้อยกว่าค่าจ้างปกติเป็นหลักแต่ไม่ใช่ทั้งหมด กับลุมเพนโพรเลทารีอัท (Lumpenproletariat) ซึ่งไม่อยู่ในการจ้างงานตามกฎหมาย ไม่จำเป็นต้องนิยามชัดเจน ขณะที่มักเป็นการยากที่จะตัดสินว่าปัจเจกบุคคลอยู่ในชนชั้นใด จากจุดยืนของสังคมทั้งหมด การแบ่งชนชั้นนั้นไม่อาจแย้งได้ หลักฐานยืนยันว่ามีการแบ่งชนชั้นที่ง่ายที่สุด คือ การต่อสู้ระหว่างชนชั้น เช่น การนัดหยุดงาน แม้ลูกจ้างคนหนึ่งอาจไม่แน่ใจว่าตัวอยู่ในชนชั้นใดในความรู้สึกแห่งตน แต่เมื่อเพื่อนร่วมงานของเขานัดหยุดงาน ในทางวัตถุพิสัย (objectively) เขาถูกบังคับให้ปฏิบัติตามชนชั้นหนึ่ง (คือ เพื่อนร่วมงานของเขา หรือชนกรรมาชีพ) มากกว่าอีกชนชั้นหนึ่ง (คือ ชนชั้นกระฎุมพี) มากซ์กำหนดข้อแตกต่างชัดเจนระหว่างชนกรรมาชีพซึ่งเป็นคนงานได้เงินเดือน ซึ่งเขามองว่าเป็นชนชั้นก้าวหน้า กับลุมเพนโพรเลทารีอัท "ชนกรรมาชีพผ้าขี้ริ้ว" (rag-proletariat) คือ ผู้ยากจนที่สุดในสังคมและผู้ที่สังคมไม่ยอมรับ (outcast) เช่น ขอทาน สิบแปดมงกุฎ คนเต้นกินรำกิน นักแสดงขอทาน (busker) อาชญากรและโสเภณี ซึ่งเขามองว่าเป็นชนชั้นเสื่อม (retrograde) พรรคการเมืองสังคมนิยมมักมีความยุ่งยากต่อคำถามว่าพวกเขาควรแสวงการจัดระเบียบและเป็นตัวแทนของชนชั้นล่างทั้งหมด หรือเฉพาะชนกรรมาชีพลูกจ้าง

ตามลัทธิมากซ์ ทุนนิยมเป็นระบบซึ่งตั้งอยู่บนการแสวงหาประโยชน์จากชนกรรมาชีพโดยชนชั้นกระฎุมพี การแสวงหาประโยชน์ดังกล่าวเกิดขึ้นดังนี้: คนงาน ซึ่งไม่เป็นเจ้าของปัจจัยการผลิต ต้องใช้ปัจจัยการผลิตซึ่งเป็นทรัพย์สินของผู้อื่นเพื่อผลิต ผลคือ เพื่อหารายได้ประทังชีพ แทนที่จะจ้างปัจจัยการผลิตเหล่านั้น เขากลับถูกนายทุนจ้างและทำงานผลิตสินค้าหรือบริการให้ สินค้าและบริการเหล่านี้กลายเป็นทรัพย์สินของนายทุน ซึ่งไปขายที่ตลาด

ความมั่งคั่งที่ผลิตขึ้นส่วนหนึ่งถูกนำมาจ่ายเป็นค่าจ้างคนงาน (ต้นทุนแปรผัน) อีกส่วนหนึ่งใช้ทำปัจจัยการผลิตใหม่ (ต้นทุนคงที่) ขณะที่ส่วนที่สาม มูลค่าส่วนเกิน ถูกแบ่งระหว่างการหยิบฉวยส่วนตัวของนายทุน (กำไร) และเงินที่ใช้จ่ายค่าเช่า ภาษี ดอกเบี้ย ฯลฯ มูลค่าส่วนเกินแตกต่างกันระหว่างความมั่งคั่งที่ชนกรรมาชีพผลิตขึ้นผ่านงานของชนนั้น และความมั่งคั่งที่ชนกรรมาชีพบริโภคเพื่อยังชีพและให้แรงงานต่อบริษัทนายทุน มูลค่าส่วนเกินส่วนหนึ่งใช้เพื่อทำใหม่หรือเพิ่มปัจจัยการผลิต อาจเป็นในเชิงปริมาณหรือคุณภาพ (คือ มูลค่าส่วนเกินเปลี่ยนเป็นทุน) และเรียก มูลค่าส่วนเกินที่กลายเป็นทุน (capitalised surplus value) สิ่งที่เหลืออยู่ถูกนายทุนบริโภค

โภคภัณฑ์ที่ชนกรรมาชีพผลิตและนายทุนขายถูกคำนวณเป็นมูลค่าตามปริมาณแรงงานซึ่งรวบรวมอยู่ในนั้น สิ่งเดียวกันเกิดขึ้นสำหรับกำลังแรงงานของคนงานเอง คือ มันถูกคำนวณเป็นมูลค่า ไม่ใช่สำหรับปริมาณความมั่งคั่งที่ผลิต แต่เป็นปริมาณแรงงานที่จำเป็นเพื่อผลิตและผลิตซ้ำ ฉะนั้น นายทุนจึงได้ความมั่งคั่งจากแรงงานของลูกจ้างตัว หาใช่การทำหน้าที่การเข้ามีส่วนร่วมของบุคคลในกระบวนการผลิต ซึ่งอาจไม่มีเลย หากเป็นการทำหน้าที่ของความสัมพันธ์เกี่ยวกับกฎหมายของทรัพย์สินต่อปัจจัยการผลิต นักลัทธิมากซ์แย้งว่า ความมั่งคั่งใหม่ถูกสร้างขึ้นผ่านแรงงานที่ใช้กับทรัพยากรธรรมชาติ

มากซ์แย้งว่าชนกรรมาชีพมีเป้าหมายเพื่อแทนที่ระบบทุนนิยมด้วยลัทธิเผด็จการโดยชนกรรมาชีพ ยุบความสัมพันธ์ทางสังคมที่รองรับระบบชนชั้น แล้วพัฒนาสู่สังคมคอมมิวนิสต์ซึ่ง "การพัฒนาแต่ละบุคคลอย่างอิสระเป็นเงื่อนไขของการพัฒนาทุกคนอย่างอิสระ"

อ้างอิง
-------

1. ↑  proletariat. Accessed: 6 June 2013.
2. ↑  Marx, Karl (1887). "Chapter Six: The Buying and Selling of Labour-Power". ใน Frederick Engels (บ.ก.). *Das Kapital, Kritik der politischen Ökonomie* [*Capital: Critique of Political Economy*] (html). Moscow: Progress Publishers. สืบค้นเมื่อ 10 February 2013.
3. ↑  Lumpen proletariat – Britannica Online Encyclopedia
4. ↑  Marx, Karl (1848). "Bourgeois and Proletarians". *Manifesto of the Communist Party*. Progress Publishers. สืบค้นเมื่อ 10 February 2013. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|month=` ถูกละเว้น (help)
5. ↑  Marx, Karl. The Capital, volume 1, chapter 6.
6. ↑  Luxemburg, Rosa. The Accumulation of Capital. Chapter 6, Enlarged Reproduction,
7. ↑  Marx, Karl. Critique of the Gotha Programme, I.
8. ↑  Marx, Karl. The Communist Manifesto, part II, Proletarians and Communists

| * ด
* ค
* ก
ชนชั้นและสถานะทางสังคม |
| --- |
| แบ่งตามประเภท | 

|  |  |
| --- | --- |
| สร้างสรรค์ | 
* โบฮีเมียนิยม
* บารอนโจร
* เจ้าสัว

 |
| ชั้นกลาง | 
* ชนชั้นกลางขั้นล่าง
* ชนชั้นกลางขั้นบน
* กระฎุมพี
* แพศย์

 |
| กรรมกร | 
* กรรมกรยาจก
* ชนกรรมาชีพ
* ศูทร
* ลุมเพนโปรเลแทเรียท

 |
| นักรบ | 
* ฮารี
* คชาตริยา
* ยาดัฟ
* นายาร์
* ฮาชาชิน
* อัศวิน
* วรรณียา
* ซามูไร
* ควาอู
* โอเซลอตล์
* สปาร์ตัน

 |
| ชั้นต่ำ | 
* คนไร้วรรณะ
* คนนอกกฎหมาย
* กสิกร / ข้ารับใช้
* รายาห์
* ทาส
* จัณฑาล
* ทลิต

 |
| ชั้นสูง | 
* ผู้ดี
* สุภาพชน
* ขุนนาง
* ผู้ดีเก่า

 |
| ปกครอง | 
* อภิชน
* เจ้า
* กษัตริย์

 |
| ปัญญาชน | 
* ภูมิกรรมกร
* พราหมณ์

 |

 |