**ลินดอน เบนส์ จอห์นสัน** (อังกฤษ: Lyndon Baines Johnson; /ˈlɪndən ˈbeɪnz/; 27 สิงหาคม ค.ศ. 1908 – 22 มกราคม ค.ศ. 1973) มักจะเรียกด้วยชื่อย่อของเขาว่า **แอลบีเจ** เป็นนักการเมืองชาวอเมริกันที่ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีคนที่ 36 ของสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 ถึง ค.ศ. 1969 และเคยดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานาธิบดีคนที่ 37 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1961 ถึง ค.ศ. 1963 เขาได้เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีในภายหลังจากการลอบสังหารประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี พรรคเดโมแครตจากรัฐเท็กซัส จอห์นสันยังดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐและผู้นำเสียงข้างมากในวุฒิสภาสหรัฐ จอห์นสันเป็นหนึ่งในสี่คนเท่านั้นที่ได้ดำรงตำแหน่งในทั้งสี่ตำแหน่งที่ได้รับการเลือกตั้งจากรัฐบาลกลาง

เขาเกิดในบ้านไร่ในสโตนวอลล์ รัฐเท็กซัส จอห์นสันเป็นครูสอนโรงเรียนมัธยมและทำงานเป็นผู้ช่วยรัฐสภาก่อนที่จะชนะการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐในปี ค.ศ. 1937 จอห์นสันได้รับชัยชนะการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาสหรัฐจากรัฐเท็กสันในปี ค.ศ. 1948 ภายหลังจากได้รับชัยชนะในการเสนอชื่อของพรรคเคโมแครตด้วยคะแนนเสียงที่จำกัดอย่างไม่น่าเชื่อ เขาได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นวุฒิสภาผู้คุมเสียงข้างมาก ในปี ค.ศ. 1951 เขาได้กลายเป็นวุฒิสภาผู้นำเสียงข้างน้อยในปี ค.ศ. 1953 และวุฒิสภาผู้นำเสียงข้างมากในปี ค.ศ. 1955

เขากลายเป็นที่รู้จักกันจากบุคลิกภาพที่โดดเด่นและ"การปฏิบัติแบบจอห์นสัน" การถูกบีบบังคับอย่างก้าวร้าวของนักการเมืองที่มีอำนาจในการออกกฎหมาย พร้อมกับประธานสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐ แซม เรย์เบิร์น วุฒิสภาผู้คุมเสียงข้างมาก Earle Clements และสภาผู้แทนราษฎรผู้คุมเสียงข้างมาก Carl Albert จอหน์สันไม่ได้ลงนามในคำแถลงการณ์ภาคใต้ซึ่งถูกร่างโดย Dixie South จากพรรคเดโมแครตในการประชุมรัฐสภาสหรัฐครั้งที่ 84 แม้ว่าตัวแทนของรัฐทั้งหมดที่มีการแบ่งแยกเชื้อชาติของโรงเรียนของรัฐเป็นสิ่งที่ถูกต้องตามกฎหมายก่อนจะเกิดคดีระหว่างบราวน์กับคณะกรรมการการศึกษา ปี ค.ศ. 1954 ที่ถูกตัดสินโดยศาลสูงสุดสหรัฐ ในฐานะที่เป็นผู้นำเสียงข้างมาก จอห์นสันได้ควบคุมผ่านกระบวนกฎหมายสิทธิพลเมือง ปี ค.ศ. 1957 และ ค.ศ. 1960 การร่างกฎหมายสิทธิพลเมืองฉบับแรกที่ส่งผานโดยรัฐสภาสหรัฐ ตั้งแต่ยุคบูรณะ (ค.ศ. 1863–1877).

จอห์นสันได้ถูกนำเสนอชื่อจากพรรคเดโมแครตในการเลือกตั้งประธานาธิบดี ปี ค.ศ. 1960 แม้ว่าจะไม่ประสบความสำเร็จ เขาก็ตอบรับคำเชิญของวุฒิสภา จอห์น เอฟ. เคนเนดีจากรัฐแมสซาชูเซตส์ให้มาเป็นเพื่อนร่วมงานของเขา พวกเขาต้องการที่จะเอาชนะการเลือกตั้งอย่างใกล้ชิดกับรายชื่อสมาชิกผู้สมัครรับเลือกตั้งของพรรครีพับลิกันอย่างริชาร์ด นิกสัน และ Henry Cabot Lodge Jr. เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963 เคเนดีถูกลอบสังหารและจอห์นสันได้สืบทอดตำแหน่งประธานาธิบดีต่อจากเขา ปีต่อมา จอห์สันได้รับชัยชนะอย่างถล่มทลาย เอาชนะวุฒิสมาชิก Barry Goldwater จากรัฐแอริโซนา ด้วยคะแนนโหวตนิยม 61.1 เปอร์เซ็นต์ จอห์สันได้รับส่วนแบ่งขนาดใหญ่ของคะแนนโหวตนิยมสูงสุดของผู้สมัครรับเลือกตั้งรายใดก็ตาม นับตั้งแต่ไม่มีใครเลยที่จะออกมาโต้แย้งในการเลือกตั้งปี ค.ศ. 1820

ในนโยบายภายในประเทศ จอห์นสันได้ออกแบบร่างกฎหมาย"มหาสังคม" เพื่อขยายสิทธิพลเมือง การเผยแพร่กระจายข่าวต่อสาธารณะ โครงการประกันสุขภาพของรัฐบาลกลางแก่ผู้สูงอายุและผู้ทุพพลภาพ (เมดิแคร์) แก่ผู้พิการและผู้มีรายได้น้อย (เมดิเคด) ความช่วยเหลือด้านการศึกษา ศิลปะ และการพัฒนาในเมืองและชนบท บริการแก่สาธารณะ และ"สงครามบนความยากจน"ของเขา ได้รับความช่วยเหลือเพียงบางส่วนจากเศรษฐกิจที่กำลังเติบโต สงครามบนความยากจนได้ช่วยชีวิตแก่ชาวอเมริกันหลายล้านคนได้ก้าวผ่านเส้นความยากจนในช่วงการบริหารปกครองของเขา การร่างกฎหมายสิทธิพลเมืองที่เขาลงนามในกฎหมายห้ามเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติในสถานที่สาธารณะ การค้าระหว่างรัฐ สถานที่ทำงานและที่อยู่อาศัย กฎหมายสิทธิในการลงคะแนนเสียงได้ห้ามข้อกำหนดบางประการในรัฐทางใต้ที่ใช้ในการตัดสิทธิการออกเสียงของชาวแอฟริกันอเมริกัน ด้วยการผ่านกฎหมายคนเข้าเมืองและสัญชาติ ในปี ค.ศ. 1965 ระบบการเข้าเมืองของประเทศได้รับการปฏิรูป ส่งเสริมการอพยพเข้าเมืองจากภูมิภาคอื่นๆ ที่ไม่ได้มาจากยุโรป การดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของจอห์นสันเป็นจุดสูงสุดของลัทธิเสรีนิยมสมัยใหม่หลังยุคสัญญาใหม่

ในนโยบายต่างประเทศ จอห์นสันได้เพิ่มการมีส่วนร่วมมากขึ้นของอเมริกันในสงครามเวียดนาม ในปี ค.ศ. 1964 สภาคองเกรสได้ผ่านลงมติอ่าวตังเกี๋ย ซึ่งทำให้จอห์นสันมีอำนาจในการใช้อำนาจในการใช้กำลังทหารในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยปราศจากการขออนุมัติในการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ บุคลากรทางทหารชาวอเมริกันจำนวนมากในเวียดนามได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จากจำนวนที่ปรึกษาทางทหาร 16,000 นายที่ไม่มีบทบาทในการรบในปี ค.ศ. 1963 ถึง 525,000 นายในปี ค.ศ. 1967 มีจำนวนมากในบทบาทการรบ การบาดเจ็บล้มตายของชาวอเมริกันได้เพิ่มสูงขึ้นและกระบวนการสันติภาพได้หยุดนิ่ง ความกังวลที่เพิ่มขึ้นจากสงครามได้กระตุ้นให้เกิดขบวนการเคลื่อนไหวต่อต้านสงครามขนาดใหญ่ที่โกรธเกรี้ยวโดยส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะในการเกณฑ์ทหารภายในเขตมหาวิทยาลัย

จอห์นสันต้องเผชิญหน้ากับปัญหาที่เพิ่มมากขึ้น เมื่อการก่อจลาจลในช่วงฤดูร้อนซึ่งเริ่มต้นขึ้นในเมืองใหญ่ ในปี ค.ศ. 1965 และอัตราการก่ออาชญากรรมก็เพิ่มสูงขึ้น เนื่องจากฝ่ายตรงข้ามได้เรียกร้องนโยบาย"กฎหมายและระเบียบ" ในขณะที่จอห์นสันได้เริ่มดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีด้วยความเห็นชอบอย่างกว้างขวาง การสนับสนุนแก่เขาได้ลดลง เนื่องจากสาธารณชนเริ่มไม่พอใจทั้งสงครามและความรุนแรงที่เพิ่มขึ้นในบ้าน ในปี ค.ศ. 1968 พรรคเดโมแครตได้แยกตัวเป็นฝ่ายต่อต้านสงคราม ซึ่งได้ประณามต่อจอห์นสัน เขาได้ยุติการเสนอชื่อเข้ารับการเลือกตั้งของเขา ภายหลังจากจบการแข่งขันอย่างน่าผิดหวังในนิวแฮมป์เชียร์เบื้องต้น นิกสันได้รับเลือกตั้งสืบทอดตำแหน่งต่อจากเขา ในขณะที่แนวร่วมสัญญาใหม่ที่ครองอำนาจการเมืองของประธานาธิบดีมา 36 ปี ต้องล่มสลายลง ภายหลังจากเขาออกจากตำแหน่งในเดือนมกราคม ค.ศ. 1969 จอห์นสันได้เดินทางกลับไปที่ไร่ฟามปศุสัตว์ในรัฐเท็กซัส และเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวาย เมื่ออายุ 64 ปี เมื่อวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1973

เขาได้รับการจัดอันดับให้เป็นที่ชื่นชอบของนักประวัติศาสตร์หลายคน เนื่องจากนโยบายภายในประเทศของเขาและการผ่านกฎหมายสำคัญหลายฉบับที่ส่งผลกระทบต่อสิทธิพลเมือง การควบคุมอาวุธปืน การอนุรักษ์ที่ดินรกร้างว่างเปล่า และความมั่งคงทางสังคม แม้ว่าเขาจะถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากเกี่ยวกับการขยายตัวของสงครามเวียดนาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Lyndon Baines Johnson, 37th Vice President (1961-1963)". *US Senate*. สืบค้นเมื่อ October 5, 2019.
2. ↑  Califano Jr. Joseph A. (October 1999). "What Was Really Great About The Great Society: The truth behind the conservative myths". *Washington Monthly*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 26, 2014. สืบค้นเมื่อ May 21, 2013.
3. ↑  Dallek, Robert. "Presidency: How Do Historians Evaluate the Administration of Lyndon Johnson?". History News Network. สืบค้นเมื่อ June 17, 2010.
4. ↑  "Survey of Presidential Leadership – Lyndon Johnson". C-SPAN. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 9, 2011. สืบค้นเมื่อ June 17, 2010.

| ก่อนหน้า |  | ลินดอน บี. จอห์นสัน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จอห์น เอฟ. เคนเนดี** |  |  **ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา คนที่ 36** (22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506 - 20 มกราคมพ.ศ. 2512) |  | **ริชาร์ด นิกสัน** |
| **ริชาร์ด นิกสัน** |  |  **รองประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา คนที่ 37** (20 มกราคม พ.ศ. 2504 - 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506) |  | **ฮิวเบิร์ต ฮัมเฟรย์** |

| * ด
* ค
* ก
ประธานาธิบดีสหรัฐ |
| --- |
| 
* จอร์จ วอชิงตัน
* จอห์น แอดัมส์
* ทอมัส เจฟเฟอร์สัน
* เจมส์ แมดิสัน
* เจมส์ มอนโร
* จอห์น ควินซี แอดัมส์
* แอนดรูว์ แจ็กสัน
* มาร์ติน แวน บิวเรน
* วิลเลียม เฮนรี แฮร์ริสัน
* จอห์น ไทเลอร์
* เจมส์ เค. โพล์ก
* แซคารี เทย์เลอร์
* มิลลาร์ด ฟิลล์มอร์
* แฟรงกลิน เพียร์ซ
* เจมส์ บูแคนัน
* อับราฮัม ลินคอล์น
* แอนดรูว์ จอห์นสัน
* ยูลิสซีส เอส. แกรนต์
* รัทเทอร์ฟอร์ด บี. เฮส์
* เจมส์ เอ. การ์ฟีลด์
* เชสเตอร์ เอ. อาเทอร์
* โกรเวอร์ คลีฟแลนด์
* เบนจามิน แฮร์ริสัน
* โกรเวอร์ คลีฟแลนด์
* วิลเลียม แมกคินลีย์
* ทีโอดอร์ โรสเวลต์
* วิลเลียม ฮาวเวิร์ด แทฟต์
* วูดโรว์ วิลสัน
* วาร์เรน จี. ฮาร์ดิง
* แคลวิน คูลิดจ์
* เฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์
* แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์
* แฮร์รี เอส. ทรูแมน
* ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์
* จอห์น เอฟ. เคนเนดี
* ลินดอน บี. จอห์นสัน
* ริชาร์ด นิกสัน
* เจอรัลด์ ฟอร์ด
* จิมมี คาร์เตอร์
* โรนัลด์ เรแกน
* จอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช
* บิล คลินตัน
* จอร์จ ดับเบิลยู. บุช
* บารัก โอบามา
* ดอนัลด์ ทรัมป์
* โจ ไบเดิน

 | Seal of the President of the United States |

| * ด
* ค
* ก
รองประธานาธิบดีสหรัฐ |
| --- |
| แอดัมส์ **·**  เจฟเฟอร์สัน **·**  เบอร์ **·**  คลินตัน **·**  เจอร์รี **·**  ทอมป์คินส์ **·**  แคลฮูน **·**  บิวเรน **·**  จอห์นสัน **·**  ไทเลอร์ **·**  แดลลัส **·**  ฟิลล์มอร์ **·**  คิง **·**  เบรกคินริดจ์ **·**  แฮมลิน **·**  จอห์นสัน **·**  โคลแฟกซ์ **·**  วิลสัน **·**  วีลเลอร์ **·**  อาเทอร์ เฮนดริกส์ **·**  มอร์ตัน **·**  สตีเวนสัน **·**  โฮบาร์ต **·**  รูสเวลท์ **·**  แฟร์แบงส์ **·**  เชอร์แมน **·**  มาร์แชลล์ **·**  คูลิดจ์ **·**  ดอว์ส **·**  ชาลส์ เคอร์ทิส **·**  จอห์น แนนซ์ การ์เนอร์ **·**  วอลลิซ **·**  ทรูแมน **·**  บาร์กเลย์ **·**  ริชาร์ด นิกสัน **·**  จอห์นสัน **·**  ฮัมเฟรย์ แอกนิว **·**  ฟอร์ด **·**  รอกกีเฟลเลอร์ **·**  มอนเดล **·**  บุช **·**  เควล **·**  กอร์ **·**  ชีนีย์ **·**  ไบเดิน **·**  เพนซ์ **·**  แฮร์ริส | ตราประจำตำแหน่ง |





1. ↑  The other three who have served as president, vice president and who have held office in the House and Senate are John Tyler, Andrew Johnson and Richard Nixon.