recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดบางนางบุญ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีคลองบางนางบุญผ่านทางด้านตะวันตก มีพระครูโสภณบุญญาภิรักษ์ เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน

วัดบางนางบุญ สร้างเมื่อไรไม่ปรากฏ พื้นที่ที่เป็นที่ตั้งวัดบางนางบุญปัจจุบันนี้ เป็นป่ารกชัด ไม่มีวัด สันนิษฐานว่าเมื่อ พ.ศ. 2310 ครั้งกรุงศรีอยุธยาเสียกรุงให้กับพม่า คนไทยที่เหลืออยู่ได้พยายามหลบซ่อน นำทรัพย์สินพากันลงเรือหามาทางใต้ มีหัวหน้าซึ่งมีเชื้อสายคนจีนพาครอบครัวหนีพม่ามาทางสามโคกหรือปทุมธานี โดยนำเอาของมีค่าฝังดินไว้หน้าวัดบ้านบางนางบุญ และพาครอบครัวไปอยู่ที่จังหวัดสมุทรสาคร รอจนสงครามสงบจึงได้พาครอบครัวกลับมาเอาทรัพย์สมบัติคืน และปลูกบ้านสร้างบ้านอยู่ที่บ้านบางนางบุญ จากนั้นได้รวบรวมเงินทองจากญาติพี่น้องสร้างวัดขึ้น เรียกว่า **วัดบางนางจีน** บางคนเรียกเพี้ยนเป็น **วัดบางกะจีน** ในปี พ.ศ. 2483 จึงได้เปลี่ยนนามใหม่เป็น "วัดบางนางบุญ" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2506

ในปี พ.ศ. 2475 วัดบางนางบุญได้เปิดให้มีการเรียนการสอนพระปริยัติธรรม นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลสอนในระดับประถมศึกษาด้วย ชื่อโรงเรียนวัดบางนางบุญ ปัจจุบันโรงเรียนวัดบางนางบุญเปิดสอนถึงระดับมัธยมศึกษา ในปี พ.ศ. 2556 เกิดเพลิงไหม้กุฏิ และศาลาวัดบางนางบุญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางนางบุญ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "ไฟไหม้กุฏิไม้สักวัดดังเมืองปทุมวอดกว่า 10 ล้าน". โพสต์ทูเดย์. 12 เมษายน 2556.
ภาพพิมพ์ "ซูริโมโนะ" โดย คัตสึชิกะ โฮกูไซ
**ซูริโมโนะ** (ญี่ปุ่น: 摺物; โรมาจิ: *Surimono*) คือประเภทหนึ่งของภาพพิมพ์แกะไม้อูกิโยะของญี่ปุ่น ที่เป็นภาพประเภทที่สร้างขึ้นจากการจ้างให้ทำขึ้นสำหรับโอกาสพิเศษ เช่นตรุษญี่ปุ่น เป็นต้น "ซูริโมโนะ" แปลตรงตัวว่า "สิ่งพิมพ์"

การใช้
------

ส่วนใหญ่แล้ว ซูริโมโนะมักจะจ้างโดยสมาคมกวีเพื่อแสดงภาพบทกวีนิพนธ์ที่ได้รับรางวัลจากการประกวดจากการตัดสินโดยปรมาจารย์ของสมาคม ภาพพิมพ์ประเภทนี้มักจะมีขนาดเล็ก การแกะนูนของตัวอักษรคันจิบนภาพก็จะเป็นงานที่ต้องทำโดยผู้มีฝีมือ

นอกจากนั้นก็จะมีนักแสดงคาบูกิที่อาจจะจ้างทำภาพพิมพ์ "ซูริโมโนะ" เพื่อฉลองเหตุการณ์สำคัญในงานอาชีพ เช่นเมื่อเปลี่ยนชื่อ หรือเมื่อบุตรขึ้นแสดงบนเวทีเป็นครั้งแรก

อ้างอิง
-------

* Hockley, Allen (2006). *Public Spectacles, Personal Pleasures: four centuries of Japanese prints from a Cincinnati collection*. Cincinnati: Cincinnati Art Museum. ISBN 0-931537-29-0. `{{cite book}}`: Cite ไม่รู้จักพารามิเตอร์ว่างเปล่า : `|coauthors=` (help)

* Hamanoka, Shinji. *Female Image: 20th Century Prints of Japanese Beauties*. Hotei Publishing 2000. ISBN 90-74822-20-7

ดูเพิ่ม
-------

* ภาพพิมพ์แกะไม้
* ภาพอูกิโยะ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Surimono เก็บถาวร 2009-01-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on the website of the University of California at Santa Barbara Art Museum
**แซมมูเอล ทิโมธี "ทิม" แม็กกรอว์** (อังกฤษ: Samuel Timothy "Tim" McGraw) เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1967 เป็นนักร้องคันทรีและนักแสดงชาวอเมริกัน ผลงานอัลบั้มและซิงเกิลมากมายสามารถขึ้นชาร์ตเพลงคันทรีในระดับต้น ๆ ทำให้เขาประสบความสำเร็จมียอดขายมากกว่า 40 ล้านชุด เขาแต่งงานกับนักร้องคันทรีสาว เฟธ ฮิลล์ และเขาเป็นลูกชายของอดีตนักเบสบอล ทัก แม็กกรอว์ ผลงานดังของเขารวมถึง "Indian Outlaw", "Don't Take the Girl", "I Like It, I Love It", "Something Like That", "It's Your Love" (ร่วมงานกับภรรยาเขา เฟธ ฮิลล์) และ "Live Like You Were Dying"

แม็กกรอว์มีผลงานอัลบั้มอันดับ 1 ติดต่อกัน 11 อัลบั้มบนชาร์ตบิลบอร์ดอัลบั้ม มีซิงเกิลอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอตคันทรี 100 จำนวน 21 ซิงเกิล และมี 3 ซิงเกิลเป็นเพลงอันดับ 1 คันทรีประจำปี ("It's Your Love", "Just To See You Smile", และ "Live Like You Were Dying") [] เขาได้รับ 3 รางวัลแกรมมี ได้รับ 14 รางวัลสถาบันเพลงคันทรี ได้รับ 11 รางวัลสมาคมเพลงคันทรี ได้รับ 10 รางวัลอเมริกันมิวสิกอวอร์ดส และ 3 รางวัลพีเพิลส์ชอยซ์ และการออกทัวร์ที่ชื่อ โซลทูโซลทู ร่วมกับเฟธ ฮิลล์ถือว่าเป็นทัวร์ที่ทำรายได้มากที่สุดในประวัติเพลงคันทรี และเป็น 1 ใน 5 ของทุกแนวเพลง

แม็กกรอว์ยังก้าวสู่การแสดง รับบทสมทบในภาพยนตร์ของบิลลี บ็อบ ทอร์นตัน เรื่อง *Friday Night Lights* และ *The Kingdom* รับบทนำในภาพยนตร์ปี 2006 เรื่อง *Flicka* รับบทสมทบใน *Four Christmases* แสดงร่วมกับวินซ์ วอห์นและรีส วิทเทอร์สปูน เขายังเป็นเจ้าของร่วมทีมแนชวิลล์แคตส์ ในลีกอารีนาฟุตบอล นอกจากนั้นเพลงเปิดตัวของเทย์เลอร์ สวิฟต์ ที่ชื่อ "Tim McGraw" กล่าวถึงเขาและเพลงของเขาที่ชื่อ "Can't Tell Me Nothin'"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Tim McGraw". Curb Records. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-22. สืบค้นเมื่อ 2007-04-23. `{{cite web}}`: Cite ไม่รู้จักพารามิเตอร์ว่างเปล่า : `|coauthors=` (help)
2. ↑
**โรนัลด์ แมคโดนัลด์** (อังกฤษ: Ronald McDonald) เป็นตัวตลกซึ่งถูกใช้เป็นมาสคอตหลักของแมคโดนัลด์ ในโฆษณาโทรทัศน์ ตัวตลกตัวนี้จะอาศัยอยู่ในโลกจินตนาการที่ชื่อว่าแมคโดนัลด์แลนด์ และมักจะออกผจญภัยกับเพื่อนของเขา เมเยอร์ แมคชีส, แฮมเบอร์กลาร์, ไกรเมซ, เบอร์ดี้ เดอะ เออร์ลี เบิร์ด และ เดอะ ฟราย คิดส์ หลังจากที่เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา รายการโทรทัศน์ที่เกี่ยวกับแมคโดนัลด์แลนด์ได้หยุดผลิตลง โรนัลด์ก็หันมามีปฏิกิริยากับเด็ก ๆ ในชีวิตประจำวันของเขาแทน

ประวัติ
-------

นักแสดง
-------

มีนักแสดงนับร้อยที่แสดงเป็นโรนัลด์ แมคโดนัลด์ตามร้านอาหารและงานต่าง ๆ แต่อย่างไรก็ตาม บริษัทใช้นักแสดงเพียงหนึ่งคนเท่านั้นในการเล่นบทบาทของโรนัลด์ในโฆษณาโทรทัศน์ โดยนักแสดงที่แสดงเป็นโรนัลด์ แมคโดนัลด์ มีดังต่อไปนี้

* วิลลาร์ด สกอตต์ (วอชิงตัน ดี. ซี. พ.ศ. 2506-2508)
* เบฟ เบอร์เจอรอน (แคลิฟอร์เนียใต้ พ.ศ. 2509-2511)
* จอร์จ เวอร์ฮิส (แคลิฟอร์เนียใต้ พ.ศ.​ 2511-2531)
* เรย์ เรย์เนอร์ (พ.ศ. 2511-2512)
* คิง มูดี้ (พ.ศ. 2518–2527)
* สไควร์ ไฟรเดลล์ (พ.ศ. 2527–2534)
* แจ็ค ดีออปกี (พ.ศ. 2533–2538)
* โจ แมกการ์ด (พ.ศ. 2538–2550)
* แบรด เลนนอน (พ.ศ. 2550–ปัจจุบัน)

ชื่อ "โรนัลด์ แมคโดนัลด์" ในรูปแบบต่าง ๆ รวมถึงชุด หน้าตาตัวตลก อุปนิสัยต่าง ๆ ของโรนัลด์ แมคโดนัลด์ทั้งหมด เป็นเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนของแมคโดนัลด์

การนำตัวละครไปใช้ในงานอื่น ๆ
----------------------------

การทำให้สอดคล้องกับวัฒนธรรมของชาติอื่น ๆ
----------------------------------------

โรนัลด์ แมคโดนัลด์ ที่ฐานทัพทหารในภูมิภาคเอเชียตะวันตกเฉียงใต้
ในประเทศไทย โรนัลด์ แมคโดนัลด์จะต้อนรับลูกค้าในลักษณะไหว้ เพื่อให้สอดคล้องกับวัฒนธรรมของไทย โดยมาสคอตในลักษณะไหว้นี้ ถูกกำหนดขึ้นเมื่อปี พ.ศ.​ 2545 โดยแฟรนไชส์ของแมคโดนัลด์ในประเทศไทยที่ชื่อว่า แมคไทย

สำหรับในประเทศจีนนั้น เพื่อเป็นการเคารพโรนัลด์ แมคโดนัลด์ในฐานะผู้ใหญ่ เด็ก ๆ จึงเรียกเขาว่า 麦当劳叔叔 (ลุงแมค)

ในประเทศญี่ปุ่น โรนัลด์ แมคโดนัลด์ถูกเรียกว่าโดนัลด์ แมคโดนัลด์ เนื่องจากว่าเสียง "r" ที่ชัดเจนในภาษาอังกฤษไม่มีในภาษาญี่ปุ่น

รายการอ้างอิง
-------------

1. ↑  Province, Ben (October 19, 2011). "MBU Runs for Ronald". *Malibu Times*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-15. สืบค้นเมื่อ April 25, 2012.
2. ↑  Rungfapaisarn, Kwanchai. "Ronald's 'wai' to hit the States." *The Nation* (Thailand), September 18, 2002
3. ↑  "Ronald and Donald McDonald keep their cultural identities". *Seattle Post-Intelligencer*, December 17, 1996

อ่านเพิ่ม
---------

* Schlosser, E. (2006) Chew on this: everything you don’t want to know about fast food. Boston, MA: Houghton Mifflin Co.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **โรนัลด์ แมคโดนัลด์**

* Ronald.com — เว็บไซต์ทางการ
**สมเด็จพระจักรพรรดิสุยหยาง** (จีน: 隋煬帝; พินอิน: *Suí Yáng Dì*; ค.ศ. 569 – 11 เมษายน ค.ศ. 618) ชื่อตัวว่า **หยาง กวั่ง** (楊廣) ชื่อเดิมว่า **หยาง ยิง** (英) และชื่อรองว่า **อาหมัว** (阿摩) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์สุย (隋朝) ของจีนโบราณ และเป็นโอรสพระองค์ที่ 2 ของจักรพรรดิสุยเหวิน (隋文帝)

หยาง กวั่ง เดิมชื่อ หยาง ยิง แต่หยาง เจียน (楊堅) ผู้เป็นบิดา ซึ่งต่อมาคือจักรพรรดิสุยเหวิน ให้เปลี่ยนชื่อเป็น หยาง กวั่ง ตามคำพยากรณ์ที่ได้รับ เมื่อหยาง เจียน ตั้งราชวงศ์สุยใน ค.ศ. 581 และขึ้นเป็นจักรพรรดิสุยเหวินแล้ว ก็ตั้งหยาง กวั่ง เป็นเจ้า ฐานันดรศักดิ์ว่า จิ้นหวัง (晋王) ครั้น ค.ศ. 588 จักรพรรดิสุยเหวินให้หยาง กวั่ง นำทหารห้ากองไปตีราชวงศ์เฉิน (陳朝) ทางใต้เป็นผลสำเร็จ ทำให้หยาง กวั่ง เป็นที่ชื่นชมไปทั่ว ภายหลัง หยาง กวั่ง ทำเล่ห์กลใส่หยาง หย่ง (楊勇) ผู้เป็นพี่ชาย จนตนเองได้เป็นรัชทายาทใน ค.ศ. 600 ครั้นจักรพรรดิสุยเหวินสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 604 เกิดร่ำลือกันว่า การสิ้นพระชนม์เป็นฝีมือของหยาง กวั่ง แต่ไร้หลักฐานยืนยัน กระนั้น หยาง กวั่ง ในฐานะรัชทายาท ก็ได้สืบราชสมบัติต่อจากจักรพรรดิสุยเหวินผู้เป็นบิดา

หยาง กวั่ง ครองราชย์ช่วง ค.ศ. 604–618 ระหว่างนั้น เขาจัดทำโครงการใหญ่หลายอย่าง ที่ลือชื่อที่สุดเห็นจะเป็นการขุดเจาะคลองสัญจรหลวง (大运河) รวมถึงการบูรณะกำแพงยาว (長城) ที่ทำให้แรงงานล้มตายราว 6 ล้านคน นอกจากนี้ เขายังจัดทัพไปโจมตีบ้านอื่นเมืองอื่นอย่างต่อเนื่อง หนึ่งในนั้น คือ การโจมตีอาณาจักรจามปาซึ่งปัจจุบันอยู่ในเวียดนามตอนกลางและตอนใต้ ทำให้ทแกล้วทหารราชวงศ์สุยหลายพันนายล้มตายลงเพราะมาลาเรีย อนึ่ง เขายังส่งทัพไปตีอาณาจักรโคกูรยอในเกาหลี ซึ่งพ่ายแพ้ยับเยิน ทั้งทำให้ท้องพระคลังแห้งเหือด เดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า ชาวประชาลุกขึ้นต่อต้านราชวงศ์ ที่สุดแล้ว ขุนพลยฺหวี่เหวิน ฮฺว่าจี๋ (宇文化及) ยึดอำนาจสำเร็จ แล้วจับหยาง กวั่ง รัดคอตายในนครเจียงตู (江都) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในหยางโจว (扬州) มณฑลเจียงซู (江苏)

แม้หยาง กวั่ง จะสร้างผลงานไว้มากมาย แต่นักประวัติศาสตร์แต่เดิมมามักถือว่า เขาเป็นหนึ่งในทรราชที่เลวร้ายที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์ และเป็นเหตุผลที่ราชวงศ์สุยครองอำนาจได้ไม่นาน โดยมองว่า การปราชัยในศึกที่เกาหลี การบังคับเกณฑ์คนไปเป็นทหาร การขึ้นภาษีเพื่อนำเงินมาใช้ในสงคราม และความวุ่นวายในบ้านเมืองอันเป็นผลมาจากภาษีที่สูงลิ่วนั้น ทำให้สุดท้ายแล้วราชวงศ์อยู่ไม่ได้

| * ด
* ค
* ก
จักรพรรดิแห่งราชวงศ์สุย |
| --- |
| จักรพรรดิ | 
* สุยเหวิน (หยาง เจียน)
* สุยหยาง (หยาง กวั่ง)

 |
| ผู้อ้างสิทธิ์ | 
* หยาง โย่ว
* หยาง ตง
* หยาง เฮ่า

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**พลตำรวจโท สุชาติ เหมือนแก้ว** อดีตผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค 4 (ผบช.ภ.4) เกิดเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2494 จบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยตำรวจรุ่นที่ 26 รุ่นเดียวกับ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี จบปริญญาโทรัฐศาสตรมหาบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปี พ.ศ. 2538 และนิติศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ปี พ.ศ. 2543 ผ่านการอบรมหลักสูตรโรงเรียนผู้บัญชาการรุ่นที่ 18 (ร.ร.ผบก) และวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักรรุ่นที่ 48 (วปอ 48)

ประวัติ
-------

รับราชการครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2516 ในกองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน (ตชด.) จากนั้นได้ผ่านตำแหน่งสำคัญในกองปราบปรามกองบัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง (บช.ก.) เป็นรองผู้บัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง ในปี พ.ศ. 2547 และเป็นรองผู้บัญชาการตำรวจนครบาล (บช.น.) เมื่อเดือนพฤษภาคม ปี พ.ศ. 2551

พล.ต.ท.สุชาติ ได้รับการคาดหมายว่าจะดำรงตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการตำรวจสอบสวนกลางเป็นคนต่อไป แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์การชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 ขึ้น ได้มีคำสั่งโยกย้าย พล.ต.ท.อัศวิน ขวัญเมือง ผบ.ช.น. ไปเป็นผู้ช่วยผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ (ผบ.ตร.) และแต่งตั้งให้ พล.ต.ท.สุชาติ ขึ้นดำรงตำแหน่งแทนในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ต่อมาในสมัยรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ จึงถูกย้ายไปเป็น ผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค 4 (ผบช.ภ.4)

จากนั้นในปลายเดือนตุลาคม พ.ศ. 2552 สำนักงานตำรวจแห่งชาติมีมติปลด พล.ต.ท.สุชาติออกมาจากราชการ เนื่องจากมีความผิดร้ายแรงจากเหตุการณ์การสลายการชุมนุมหน้าอาคารรัฐสภาของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2551 จากการชี้มูลของคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) ซึ่งในขณะนั้น พล.ต.ท.สุชาติ มีหน้าที่รับผิดชอบอยู่ด้วยการเป็น ผบ.ชน. ซึ่งในเรื่องนี้เจ้าตัวบอกว่าจะไม่ขออุทธรณ์

พล.ต.ท.สุชาติ เหมือนแก้ว มีชื่อเล่น ๆ ที่เพื่อนร่วมรุ่นเรียกว่า "ไอ้เบื๊อก" จึงกลายมาเป็นชื่อที่สื่อมวลชนเรียกว่า "บิ๊กเบื๊อก" หรือ "เดอะ เบื๊อก"

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปลด"สุชาติ"-เจ้าตัวลั่นไม่ยื่นอุทธรณ์[*ลิงก์เสีย*]จากคมชัดลึก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* พล.ต.ต.สุชาติ เหมือนแก้ว ขึ้นนั่งเก้าอี้ร้อน"ผบช.น."
ในช่วงฤดูกาล **2002–03** สโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ดเข้าร่วมการแข่งขันในเอฟเอพรีเมียร์ลีก (รู้จักกันในชื่อ FA Barclaycard Premiership ด้วยเหตุผลด้านการสนับสนุน)

สรุปฤดูกาล
----------

หลังจากออกสตาร์ตได้ช้า สโมสรก็เริ่มเก็บชัยชนะ และในปลายเดือนมีนาคม พวกเขาก็มีลุ้นแชมป์กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และอาร์เซนอล ความพ่ายแพ้ติดต่อกันต่อเอฟเวอร์ตันและการพ่ายแพ้ในบ้านต่อทีมของเซอร์อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน 2–6 ทำลายความหวังในการลุ้นแชมป์ของนิวคาสเซิล แต่เซอร์บ็อบบี ร็อบสันและทีมของเขาสามารถหลุดพ้นจากความท้าทายของเชลซีจนจบอันดับ 3 ของพรีเมียร์ลีก เข้าสู่รอบคัดเลือกสำหรับแชมเปียนส์ลีกในฤดูกาล 2003–04

ฤดูกาล 2002–03 เป็นฤดูกาลที่มีสีสันเป็นพิเศษสำหรับนิวคาสเซิลในเวทียุโรป ในรอบแบ่งกลุ่มรอบแรก นิวคาสเซิลแพ้สามนัดแรกติดต่อกัน จากนั้น พวกเขาพลิกกลับมาได้อย่างน่าทึ่ง โดยชนะยูเวนตุส สโมสรยักษ์ใหญ่จากอิตาลี 1–0 ที่เซนต์ เจมส์ พาร์ก จากนั้นพวกเขาก็เอาชนะดีนาโมเคียฟ 2–1 ที่นิวคาสเซิล ก่อนจะคว้าชัยในนัดสุดท้ายที่สำคัญ โดยบุกไปชนะไฟเยอโนร์ด 3–2 ในช่วงทดเวลาบาดเจ็บ โดยเคร็ก เบลลามี กองหน้าทีมชาติเวลส์ทำประตูชัยในช่วงทดเวลาบาดเจ็บ ด้วยการที่ดีนาโมเคียฟ แพ้ยูเวนตุสคาบ้าน ทำให้นิวคาสเซิลผ่านเข้าสู่รอบแบ่งกลุ่มรอบที่ 2 ใน 'กลุ่มแห่งความตาย' กับอินเตอร์มิลาน, บาร์เซโลนา และไบเออร์ เลเวอร์คูเซน ซึ่งเป็นรองแชมป์ในฤดูกาลที่แล้ว

เบลลามีโดนใบแดงเพราะไปหวดใส่มาร์โก มาเตรัซซีกองหลังอินเตอร์ในช่วงเริ่มเกม เบลลามีโดนลงโทษแบนอีก 3 นัด นอกจากนี้ นิวคาสเซิลยังได้รับข่าวร้ายเมื่อแอลัน เชียเรอร์ กัปตันทีมผู้ทรงอิทธิพลโดนแบนจากเหตุการณ์คล้าย ๆ กัน แม้ว่าบทลงโทษจะเป็นโทษแบนเพียง 2 นัดก็ตาม ผลปรากฎว่า นิวคาสเซิล เปิดบ้านแพ้ไป 1–4 เชียเรอร์กลับมาในนัดที่ 4 และทำแฮตทริกในเกมที่เปิดบ้านถล่มไบเออร์ เลเวอร์คูเซน 3–1

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Statistics". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 November 2011. สืบค้นเมื่อ 13 September 2014.]
2. ↑  Ingle, Sean (23 October 2002). "Newcastle 1 - 0 Juventus". *The Guardian*. London.
3. ↑  Rookwood, Dan (29 October 2002). "Newcastle United 2 - 1 Dynamo Kyiv". *The Guardian*. London.
4. ↑  "Newcastle go through". *BBC News*. 13 November 2002.
5. ↑  Johnson, William (19 December 2002). "Bellamy is given second three-match suspension". *The Daily Telegraph*. London.
6. ↑  "Newcastle swept aside". *BBC News*. 27 November 2002.
7. ↑  Glendenning, Barry (26 February 2003). "Newcastle United 3 - 1 Bayer Leverkusen". *The Guardian*. London.
**นาดีน อะเล็กซันดรา เดวี อาเมส** (อินโดนีเซีย: *Nadine Alexandra Dewi Ames*, 23 พฤษภาคม ค.ศ.1991 — ) เป็น นักแสดง นางแบบ นางงาม ชาวอินโดนีเซียเชื้อสายเวลล์ และเป็นผู้ชนะการประกวดความงาม Puteri Indonesia 2010  และเป็นตัวแทนสาวอินโดนีเซียไปประกวด เวที นางงามจักรวาล 2011

ประวัติ
-------

นาดีนเกิดใน วินเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ โดยนาดีนย้ายจาก วินเชสเตอร์ มาอยู่ จาการ์ตา ชีวิตส่วนตัวนาดีพูดได้สามภาษา อังกฤษ ฝรั่งเศส อินโดนีเซีย[]

ในการประกวด ปูเตอรีอินโดเนเซีย 2553 นาดีนเป็นตัวแทนของ จาการ์ตาเขต 4 นาดีนได้รับชัยชนะในที่สุด นาดีนได้รับการสวมมงกุฎจาก คีเมนา นาบาร์เรเต นางงามจักรวาล 2010 และ โกรี ซันดีโยรีวา ปูเตอรีอินโดเนเซีย 2552 หลังจากที่นาดีนได้รับชนะในการประกวดเธอได้รับการวิจารณ์ว่า เนื่องจากเธอพูดภาษาอินโดนีเซีย เพราะเธออาศัยอยู่ไหนวินเชสเตอร์ ตั้งแต่เกิด หลังจาก 3 ปีต่อมา นาดีนได้ย้ายมาอยู่ที่ จาการ์ตา

นาดีนเป็นตัวแทนของ อินโดนีเซีย ไปประกวด นางงามจักรวาล 2011 ที่ เซาเปาลู บราซิล ในการประกวดครั้งนั้น ผู้ชนะในครั้งคือ ไลลา ลอปึช จาก แองโกลา ส่วนนาดีนไม่ผ่านเข้ารอบ เนื่องจากเธอได้รับคาดกลานเป็นตัวเต็ง ในการประกวดจากหลากหลายโผล []

หลังจากที่เธอได้รับตำแหน่ง ปูเตอรีอินโดเนเซีย นาดีนได้รับการแต่งตั้งเป็นทูตเวลส์เซ้าท์ ในการช่วยเหลือน้ำท่วม เนื่องจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ น้ำท่วม ที่เมือง เวลส์เซ้าท์ จังหวัดปาปัว

ผลงาน
-----

### ละคร

| ปี พ.ศ. | เรื่อง | รับบท |
| --- | --- | --- |
| 2549-2550 | *Inikah Cinta?* | โมซ่า |
| 2556 |  *Love in Paris Season 2* | ปารีส |
| 2557 | *Detak Cinta*  | เซเลน่า |
|

### ภาพยนตร์

| ปี พ.ศ. | เรื่อง | รับบท |
| --- | --- | --- |
| 2555 | *Sang Martir* | เคียซ่า |
| *Loe Gue End* |  |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Nadine Crying". *Sriwijaya Post*. October 9, 2010. สืบค้นเมื่อ 3 December 2010.
2. ↑  "Nadine Alexandra Dewi Ames Dinobatkan Menjadi Puteri Indonesia 2010". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-10-11. สืบค้นเมื่อ 2015-03-28.
3. ↑  Nadine Alexandra Dewi Ames, Puteri Indonesia 2010
4. ↑  Nadine Alexandra, Putri Indonesia 2010
5. ↑  Puteri Indonesia itu bernama Nadine Alexandra
6. ↑  Nadine Alexandra jadi duta Wasior

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* นาดีน อาเมส ที่อินสตาแกรม
* นาดีน อาเมส ที่ทวิตเตอร์


| ก่อนหน้า |  | นาดีน อาเมส |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ***โกรี ซันดีโยรีวา*** |  | **ปูเตอรีอินโดเนเซีย** (2553) |  | ***มารียา เซเลนา นูร์จาฮียา*** |
**พิพิธภัณฑ์โบเดอ** (เยอรมัน: *Bode-Museum*) หรือชื่อเดิม **พิพิธภัณฑ์ไคเซอร์ฟรีดริค** (เยอรมัน: *Kaiser-Friedrich-Museum*) เป็นอาคารอนุรักษ์และพิพิธภัณฑ์บนเกาะพิพิธภัณฑ์ในย่านมิทเทอในนครเบอร์ลิน สร้างขึ้นในปี 1898 แล้วเสร็จในปี 1904 โดยดำริของจักรพรรดิวิลเลียมที่สอง ตามการออกแบบโดยแอนท์ ฟอน อีห์เนอ ในรูปแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูบาโรก จัตุรัสด้านหน้าของอาคารในอดีตมีอนุสรณ์ระลึกถึงจักรพรรดิฟรีดริคที่สาม แต่ต่อมาถูกทางการเยอรมนีตะวันออกทำลายลง ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์โบเดอเป็นที่ตั้งของสคัลพ์ทัวเรินซัมลุง (Skulpturensammlung; ชุดของสะสมประติมากรรม) และ มูเซอุมฟัวร์บีซันทีนิซเคอ มูซีน ซู แบร์ลีน (Museum für Byzantinische Kunst and the Münzkabinett; พิพิธภัณฑ์เหรียญและศิลปะบีแซนทีน) ในปี 1999 พิพิธภัณฑ์โบเดอในฐานะส่วนหนึ่งของเกาะพิพิธภัณฑ์ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกด้วยลักษณะทางสถาปัตยกรรมอันโดดเด่น และในฐานะมรดกของการพัฒนาพิพิธภัณฑ์ขึ้นเป็นปรากฏการณ์ทางสังคมในปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20

ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ของสะสมส่วนหนึ่งถูกเคลื่อนย้ายไปเก็บรักษาที่ฟลัคทวร์ม หอคอยต้านอากาศยานในฟรีดริคไชน์ ในเดือนพฤษภาคม 1945 เกิดเพลิงไหม้หลายครั้งในฟลัคทวร์ม เป็นผลให้ของสะสมที่เก็บรักษาไว้ถูกทำลายบางส่วน หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ของสะสมอันประกอบด้วยประติมากรรมมากกว่า 300 ชิ้น และจิตรกรรมมากกว่า 400 ชิ้น สูญหายทั้งจากเหตุเพลิงไหม้ที่ฟลัคทวร์ม และจากการถูกจารกรรมระหว่างสงคราม

พิพิธภัณฑ์ปิดปรับปรุงใหญ่ในปี 1997 ก่อนจะเปิดบริการอีกครั้งในวันที่ 18 ตุลาคม 2006 ด้วยงบประมาณ 156 ล้านยูโร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bodemuseum (Kaiser-Friedrich-Museum)(in German) Landesdenkmalamt Berlin เก็บถาวร 18 กรกฎาคม 2020 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2. ↑  "Staatliche Museen zu Berlin: Home". *Staatliche Museen zu Berlin* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 29 January 2023.
3. ↑  "Museumsinsel (Museum Island), Berlin". *UNESCO World Heritage Centre*. United Nations Educational Scientific and Cultural Organization. สืบค้นเมื่อ 30 July 2022.
4. ↑  "Beauty, Fire, & Memory: Lost Art of the Kaiser-Friedrich-Museum". *National Gallery of Art Department of Image Collections*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 October 2020. สืบค้นเมื่อ 19 November 2021.
5. ↑  "Teuer, billig, im Plan: Berliner Kulturbauten und was sie kosten". *Der Tagesspiegel*. 17 October 2013.
***ทวารยังหวานอยู่*** ออกฉายเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2547 กำกับโดย พรชัย หงษ์รัตนาภรณ์ อยู่ในค่ายของ อาร์ เอส.ฟิล์ม และ บริษัท ถ่ายสะดวก จำกัด นำแสดงโดย กฤษดา สุโกศล แคลปป์ หรือ น้อย วงพรู รับบท **เบ๊**, นันทกา วรวณิชชานันท์ รับบท **ต้น**, นิพนธ์ ชัยศิริกุล รับบท **ไอ้หูดำ**, นพดล ทวีทำนุสิน รับบท **เหมียว** และ ภคภัทร บุญสมธรรม รับบท **อู๋**

เรื่องย่อ
---------

ในปี พ.ศ. 2525 ปีแห่งการสมโภชน์กรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี กรุงเทพฯ สดใส ไร้เดียงสาอยู่กับแฟชั่นสีสันหวานแหวว เสียงเพลงจากวงสตริง และหนังทีวีกำลังภายใน กำลังฮิตทั่วบ้านทั่วเมือง มือกลองหนุ่ม เบ๊ (กฤษดา สุโกศล แคลปป์) ศิษย์โปรด อาจารย์ตึ่งโป๊ะ (ปราณี กี่บุตร) สำนักกลองเทวดา ที่พยายามฝึกวิชากลองเทวดาให้ถึงขั้นที่ 10 แต่ระหว่างนั้น เขากลับพบว่า ตัวเองตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆ่าคนตาย จนต้องหลบหนีการไล่ล่าของนักสืบมือปราบ ไอ้หูดำ (นิพนธ์ ชัยศิริกุล) ที่มี ซื่อบื้อ (ริชาร์ด ออฟ ไลออน ฮาร์ท) สุนัขดมกลิ่นเป็นผู้ชี้เบาะแส เบ๊พยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองให้ทุกคนรู้ โดยมี ต้น (นันทกา วรวณิชชานันท์) ศิษย์พี่ร่วมสำนักกลองเทวดา คอยให้กำลังใจและช่วยเหลือ จนต้นกับเบ๊เกิดความสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้ง ระหว่างหนีเอาตัวรอด เบ๊ได้พบเจอผู้คน และเรื่องราวพลิกผันมากมาย หลายคนที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเบ๊ จนกลายเป็นผู้มีชื่อเสียงในยุคนี้

นักแสดง
-------

* กฤษดา สุโกศล แคลปป์ แสดงเป็น เบ๊
* นันทกา วรวณิชชานันท์ แสดงเป็น ต้น
* นิพนธ์ ชัยศิริกุล แสดงเป็น ไอ้หูดำ
* นพดล ทวีทำนุสิน แสดงเป็น เหมียว
* ภคภัทร บุญสมธรรม แสดงเป็น อู๋
* ริชาร์ด ออฟ ไลออน ฮาร์ท แสดงเป็น ซื่อบื้อ
* ปราณี กี่บุตร แสดงเป็น อาจารย์ตึ่งโป๊ะ
* สมบัติ เมทะนี แสดงเป็น สมบัติ
* สุมณฑา สวนผลรัตน์ แสดงเป็น เจ๊วิค

เพลงประกอบภาพยนตร์
------------------

* ลมหายใจของความคิดถึง - กฤษดา สุโกศล แคลปป์ (น้อย วง พรู)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* หนังดี
* สยามโซน

1. ↑  น้อย-ฝน ถูกใจแฟชั่นเสื้อผ้าใน "ทวารยังหวานอยู่" สีสันเปรี้ยวจี๊ดจ๊าดได้ใจ[*ลิงก์เสีย*]
**ฆาตกรรมล้างครัวตระกูลหลิน** เกิดขึ้นที่ North Epping ทางตะวันตกเฉียงเหนือของนครซิดนีย์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ผู้เสียชีวิตเป็นเจ้นของร้านขายหนังสือพิมพ์และของชำชื่อ มินหลิน ภรรยาของเขา ยุนหหลิน บุตรชายทั้งสองคนของเขา เฮนรีและเทอรี และน้องสาวของหยุนหลิน ไอรีนหลิน ทั้งครอบครัวถูกทุบจนเสียชีวิต พี่สาวของมินหลิน เคธี เป็นผู้พบศพ จุน (เบรนดา) หลิน อายุ 15 เป็นญาติสายตรงในครอบครัวเพียงคนเดียวที่รอดชีวิต ในวันที่เกิดเหตุฆาตกรรมเธอไปทัศนศึกษากับโรงเรียน Cheltenham Girls High School ที่ New Caledonia

วันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 เหลียน บิน (โรเบิร์ต) สี - สามีของเคธี - ถูกจับและตั้งข้อกล่าวหาเป็นฆาตกร หลังจากการดำเนินคดีในหลายครั้ง ความพยายามในครั้งที่สามจบลงในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2558 โดยคณะลูกขุนลงความเห็นขัดแย้งกัน การดำเนินคดีครั้งต่อมาดำเนินการเมื่อ พ.ศ. 2559 ได้ผลสรุปโดยคณะลูกขุนมีความเห็นส่วนใหญ่เมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2560 ว่าสีมีความผิดในฆาตกรรมครั้งนี้

การฆาตกรรม
----------

ในช่งรุ่งสางของวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ณ North Epping รัฐนิวเซาท์เวลส์ เจ้าของร้านหนังสือพิมพ์และของชำ มินหลิน อายุ 45 ปี ภรรยาของเขา ยุนหลิน อายุ 43 ปี บุตรชายทั้งสองคน เฮนรี (12) และเทอรี (9) และน้องสาวของยุนหลิน ไอรีนหลิน (39) ถูกทุบจนเสียชีวิต เคธีหลิน พี่สายของมินหลินและสามีของเธอ เหลียน บิน (โรเบิร์ต) สี เข้ามาพบศพในเวลาประมาณเก้านาฬิกา เนื่องจากพบว่าร้านยังไม่เปิด เมื่อเข้าไปพบว่าประตูหน้าไม่ได้ล็อกและพบกับสถานที่เกิดเหตุเคธีโทรหา 000 เพื่อเรียกรถพยาบาลและไม่สามารถอธิบายเหตุการณ์ได้ สีทิ้งเคธีไว้เพื่อพาตำรวจไปนำบิดามารดาของมินและเคธีซึ่งอาศัยอยู่ที่ Merrylands มาดูที่เกิดเหตุ ตำรวจและหน่วยกู้ชีพมาถึงสถานที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็วแต่เผู้ประสบเหตุได้เสียชีวิตลงทั้งหมดแล้ว

อ้างอิง
-------
**ซุน เย่าถิง** (จีนตัวเต็ม: 孫耀庭; จีนตัวย่อ: 孙耀庭; พินอิน: *Sūn Yàotíng*; เวด-ไจล์ส: *Sun Yao-t'ing*; 29 กันยายน พ.ศ. 2445 – 17 ธันวาคม พ.ศ. 2539) เป็นขันทีในราชสำนักคนสุดท้ายในประวัติศาสตร์จีน

ด้วยความยากจน บ้านของครอบครัวเขาถูกเผาและทุ่งนาถูกเจ้าของบ้านในหมู่บ้านขโมยไป ครอบครัวของเขาหวังว่าการทำให้ซุนเป็นขันที จะทำให้พวกเขาจะได้รับอิทธิพลจากจักรพรรดิ และจะสามารถแก้แค้นเจ้าของบ้านได้ เมื่ออายุได้ 8 ปี ซุนถูกพ่อของเขาตัดอวัยวะเพศที่บ้าน ด้วยมีดโกนโดยไม่ใช้ยาสลบ แต่น่าเศร้าที่จักรพรรดิที่เขาหวังจะรับใช้ จักรพรรดิผู่อี๋ได้ถูกปลดออกจากตำแหน่งในไม่กี่เดือนต่อมา

อย่างไรก็ตาม ซุนก็ได้กลายเป็นขันทีในพระราชวัง และคอยปรนนิบัติรับใช้จักรพรรดินีก่อนที่ราชวงศ์จะถูกขับออกจากพระราชวังต้องห้าม เขายังคงรับราชการในแมนจูกัวจนกระทั่งรัฐหุ่นเชิดล่มสลายเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง อวัยวะเพศของเขาที่เก็บรักษาไว้ซึ่งถือว่าเป็นสมบัติของขันที ถูกครอบครัวของเขาทิ้งไปในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม เนื่องจากถือเป็นเรื่องต้องห้ามที่จะเป็นเจ้าของสิ่งใด ๆ จาก "สังคมเก่า" และเสียชีวิตลงในปี พ.ศ. 2539 ด้วยวัย 94 ปี

ภาพยนตร์ดราม่าปี พ.ศ. 2531 เรื่อง*ขันทีคนสุดท้าย* (*Last Eunuch in China*) ได้อิงจากชีวิตของเขา หนังสือชีวประวัติของเขา "*ขันทีคนสุดท้าย*" (*The Last Eunuch of China*) ได้รับการตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2541 และแปลเป็นภาษาอังกฤษในปี พ.ศ. 2551

ประวัติ
-------

อ้างอิง
-------

1. ↑  Chatterton, Jocelyn; Bultitude, Matthew. "Castration; The eunuchs of Qing dynasty China; A Medical and Historical Review". *De Historia Urologie Europace*. **15**: 39–47. สืบค้นเมื่อ 1 January 2015.
2. ↑  "Castration secrets of China's last eunuch revealed". *ABC Online*. Australian Broadcasting Corporation. 2009-03-16. สืบค้นเมื่อ 2009-03-16.
3. ↑  Faison, Seth (1996-12-20). "The Death of the Last Emperor's Last Eunuch". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ 2009-03-16.
4. ↑  Yinghua, Jia (2008). *The Last Eunuch of China-The Life of Sun Yaoting by Jia Yinghua*. Sun Haichen (translator). China Intercontinental Press. p. 314. ISBN 978-7-5085-1407-9.
5. ↑  Graham-Harrison, Emma (16 March 2009). "China's last eunuch spills sex secrets". *Reuters*. สืบค้นเมื่อ 14 December 2018.
**ชาวมีดซ์** (อังกฤษ: Medes) เป็นชาวอิหร่านโบราณซึ่งพูดภาษาเมเดียและอาศัยอยู่บริเวณที่เรียกว่า เมเดีย ระหว่างทางตะวันตกและทางเหนือของอิหร่าน ราว 11 ศตวรรษก่อนคริสตศักราช ได้อาศัยอยู่ภูมิภาคแถบภูเขาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของอิหร่านและตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันออกของภูมิภาคเมโสโปเตเมียในบริเวณใกล้กับเอกบาทานา (ปัจจุบันคือแฮเมดอน) การรวมตัวเป็นเผ่าในอิหร่านนั้นเชื่อว่าเกิดขึ้นในช่วง 8 ศตวรรษก่อนคริสตศักราช ในช่วง 7 ศตวรรษก่อนคริสตศักราช ชาวอิหร่านตะวันตกและพื้นที่อื่น ๆ ทั้งหมดถูกปกครองโดยชาวมีดซ์ แต่สถานที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ขยายไปถึงที่ใดนั้นยังไม่แน่ชัด

ถึงแม้ชาวมีดซ์จะเป็นที่รู้จักกันทั่วไปว่ามีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ในตะวันออกใกล้โบราณ แต่ชาวมีดซ์ก็ไม่ทิ้งหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร มีเพียงแหล่งข้อมูลจากต่างชาติอย่าง อัสซีเรีย, บาบิโลเนีย, อาร์มีเนีย และกรีก รวมถึงโบราณสถานอิหร่านซึ่งเชื่อว่าได้รับการปกครองโดยชาวมีดซ์

หลักฐานที่เกี่ยวของกับชาวมีดซ์ได้รับการบันทึกโดยเฮอรอโดทัสซึ่งได้ให้ภาพเกี่ยวกับคนที่มีอำนาจมาก เป็นผู้ที่ก่อตั้งจักรวรรดิในช่วงเริ่มต้นเมื่อ 7 ศตวรรษก่อนคริสตศักราช จนมาสิ้นสุดในช่วง 550 ปีก่อนคริสตศักราช ซึ่งได้ทำให้จักรวรรดิอัสซีเรียล่มสลาย และเป็นคู่แข่งอันมีอำนาจกับอาณาจักรลิเดียและบาบิโลเนีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "MEDIA". *Encyclopaedia Iranica* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2017-08-17.
อุทยานแห่งชาติครูเกอร์ยามเย็น
**อุทยานแห่งชาติครูเกอร์** (อังกฤษ: Kruger National Park) เดิมคือ **เขตสงวนล่าสัตว์ซาบี** (Sabi Game Reserve) ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศแอฟริกาใต้ ซึ้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ พอล ครูเกอร์ ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐทรานส์เวล นับเป็นอุทยานแห่งใหญ่ที่แห่งหนึ่ง  และเป็นมรดกโลกทางธรรมชาติตามประกาศของยูเนสโก

อุทยานแห่งชาติครูเกอร์ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1926 มีพื้นที่ 20,000 ตารางกิโลเมตร (7,523 สแควร์ไมล์) หรือ 12,500,000 ไร่จากจุดใต้สุดถึงจุดเหนือสุดมีระยะทางประมาณ 560 กิโลเมตร

### สัตว์ป่าและพันธุ์พืช

* ต้นไม้และพันธุ์พืช 336 ชนิด
* สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอย่างน้อย 147 ชนิด
* นก 507 ชนิด
* สัตว์เลื้อยคลาน 114 ชนิด
* ปลา 49 ชนิด
* สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 34 ชนิด

### ประชากรสัตว์ป่า

การสำรวจในปี ค.ศ. 2005 พบว่าอุทยานครูเกอร์มี 

* อิมพาลา 101,000 ตัว
* ควายป่า 31,060 ตัว
* ม้าลาย 21,100 ตัว
* ช้างแอฟริกา 12,470 ตัว
* แรดขาว 6,940 ตัว
* ยีราฟ 6,700 ตัว
* หมาป่าไฮยีน่า ประมาณ 2,500 ตัว
* สิงโต ประมาณ 2,000 ตัว
* เสือดาว ประมาณ 1,000 ตัว

อุทยานครูเกอร์ให้สัมปทานแก่เอกชนในการบริหารจัดการพื้นที่บางส่วนของอุทยาน ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของทวีปแอฟริกา และประเทศแอฟริกาใต้

นอกจากนี้แล้วยังเป็นแหล่งอาศัยถิ่นเดียวและถิ่นสุดท้ายของสิงโตขาว ซึ่งไม่ใช่สิงโตเผือก แต่เป็นสิงโตที่มีสีผิวและขนทั้งลำตัวขาวซึ่งเป็นผลมาจากพันธุกรรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Edmeades, Baz T. (2003). "Author's Statement". *Extinct Megafauna - The First Victims of the Human Caused Extinction*. Edmeades (self). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-03-05. `{{cite book}}`: Cite ไม่รู้จักพารามิเตอร์ว่างเปล่า s: `|origmonth=`, `|origdate=` และ `|month=` (help)
2. ↑  UNESCO - Biosphere Reserve Information
3. ↑  "รวมอัลบั้มรูป > Kruger National Park, South Africa โดย ปองพล อดิเรกสาร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2013-09-07.
4. ↑  "สิงโต จากโลกสีเขียว". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-07-20. สืบค้นเมื่อ 2013-09-07.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของอุทยาน (อังกฤษ)


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **อุทยานแห่งชาติครูเกอร์**

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ อุทยานแห่งชาติครูเกอร์
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 23°56′20″S 31°27′38″E﻿ / ﻿23.938872°S 31.460693°E﻿ / -23.938872; 31.460693
**คลองจระเข้** หรือ **คลองจระเข้ใหญ่** เป็นคลองธรรมชาติ เริ่มต้นจากคลองประเวศบุรีรมย์และคลองลำปลาทิวที่สี่แยกหัวตะเข้ในเขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร เรียกส่วนนั้นว่า **คลองหัวตะเข้** ไปบรรจบคลองสำโรงในอำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ มีความยาวประมาณ 32 กิโลเมตร มีความจุคลองประมาณ 1.60 ล้านลูกบาศก์เมตร เป็นคลองที่มีน้ำไหลตลอดทั้งปี 

สาเหตุที่เรียกว่าคลองจระเข้เพราะในอดีตท้องที่นี้เป็นพื้นที่น้ำทะเลท่วมถึงมาก่อน เป็นที่อยู่อาศัยของจระเข้น้ำเค็มจำนวนมาก ทำให้ขุดพบโครงกระดูกและส่วนหัวอยู่เป็นประจำ จึงเรียกคลองที่มีจระเข้ชุกชุมนี้ว่า "คลองจระเข้" ภายหลังได้เป็นชื่อของตำบลคือ ตำบลจรเข้ ต่อมาแยกเป็นตำบลศีรษะจรเข้น้อยและตำบลศีรษะจรเข้ใหญ่

สถานที่ตั้งอยู่ริมคลองจระเข้ ได้แก่ วัดหัวคู้เป็นวัดเก่าแก่ตั้งอยู่บริเวณปากคลองจระเข้ บริเวณนั้นมีความกว้างคลอง 40 เมตร บริเวณวัดมีตลาดชุมชนวัดหัวคู้ วัดศรีวารีน้อยซึ่งมีตลาดน้ำชุมชนวัดศรีวารีน้อย ซึ่งเปิดทำการในวันเสาร์และอาทิตย์ และวัดจรเข้ใหญ่ที่ตั้งอยู่บริเวณคุ้งน้ำ เล่าลือกันว่ามีถ้ำใต้น้ำซึ่งร่ำลือกันว่าชุมไปด้วยจระเข้นับร้อยนับพันตัว ต่อมาภายหลังชาวบ้านในละแวกนั้นได้ขุดพบกะโหลกศีรษะของมนุษย์ในถ้ำใต้น้ำ จึงได้สร้างวัดนี้ขึ้นไว้เหนือคุ้งน้ำนั้นเพื่อข่มความดุร้ายของจรเข้และให้เดรัจฉานยำเกรงต่ออำนาจสิ่งศักดิ์สิทธิ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ย้อนวันวาน ชมตลาดโบราณ "ชุมชนเก่าหัวตะเข้" สัมผัสบรรยากาศสุดคลาสสิก ย่านลาดกระบัง". ผู้จัดการออนไลน์.
2. ↑  "รายงานแผนแม่บทการพัฒนาลุ่มน้ำระดับจังหวัดสมุทรปราการ" (PDF). สำนักบริหารโครงการกรมชลประธาน. pp. 2–2. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2022-07-20. สืบค้นเมื่อ 2022-06-01.
3. ↑  "ประวัติอำเภอบางเสาธง". สำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอบางเสาธง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-04-04. สืบค้นเมื่อ 2022-06-01.
4. ↑  "วัดหัวคู้ สมุทรปราการ".
5. ↑  "การบริการอาหารและเครื่องดื่มสำหรับนักท่องเที่ยวของเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงนิเวศทางน้ำในพื้นที่ตำบลศีรษะจรเข้น้อย". วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์.
6. ↑  "อบต.ศีรษะจระเข้น้อยเตรียมเปิด "ตลาดชุมชนวัดหัวคู้" หวังกระตุ้นเศรษฐกิจ..สร้างรายได้ลงสู่ชุมชน". thaitimeonline.
7. ↑  "ตลาดน้ำชุมชนวัดศรีวารีน้อย". กระทรวงวัฒนธรรม.
8. ↑  "ตำนานเรื่องเล่าขาน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-06-01. สืบค้นเมื่อ 2022-06-01.
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ภาคีสมาชิก
**ภาคีสมาชิกราชบัณฑิตยสภา** ผู้ทรงคุณวุฒิมีความรู้เชี่ยวชาญในสาขาวิชาใดวิชาหนึ่งที่อยู่ในหน้าที่ของราชบัณฑิตยสภา โดยมีจำนวนจำกัดได้ไม่เกิน 84 คน แบ่งเป็นสำนักต่าง ๆ คือ สำนักธรรมศาสตร์และการเมือง 34 คน สำนักวิทยาศาสตร์ 23 คน และสำนักศิลปกรรม 27 คน

หลักเกณฑ์วิธีการสมัครและวิธีการรับบุคคลเป็นภาคีสมาชิก
-----------------------------------------------------

ผู้สมัครเป็นภาคีสมาชิกจะต้องมีความรู้เชี่ยวชาญในสาขาวิชาใดวิชาหนึ่งที่อยู่ในหน้าที่ของราชบัณฑิตยสภา โดยได้รับปริญญา ประกาศนียบัตร หรือดำรงตำแหน่งทางวิชาการ อย่างใด อย่างหนึ่งดังต่อไปนี้ 

1. ปริญญาตรีหรือเทียบเท่าขึ้นไป หรือ
2. ประกาศนียบัตรเทียบได้ไม่ต่ำกว่าปริญญาตรี หรือ
3. ดำรงตำแหน่งทางวิชาการตั้งแต่ระดับรองศาสตราจารย์ขึ้นไป

ผู้ประสงค์จะสมัครเป็นภาคีสมาชิก สามารถยื่นใบสมัครต่อเลขาธิการราชบัณฑิตยสภาโดยมีราชบัณฑิตในสำนักวิชาที่ตนสมัครอย่างน้อยสองคนรับรองว่าผู้แสดงความจำนงนั้นสมควรเป็นภาคีสมาชิก ผู้สมัครเป็นภาคีสมาชิกจะสมัครได้เพียงสำนักเดียวและสาขาวิชาเดียวเท่านั้น จากนั้นประธานสำนักที่จะรับบุคคลเข้าเป็นภาคีสมาชิกทำการแต่งตั้งราชบัณฑิตในสำนักเป็นคณะกรรมการคัดเลือกขึ้นคณะหนึ่ง ประกอบด้วย ประธานหนึ่งคน และกรรมการอย่างน้อยสองคน เพื่อดำเนินการคัดเลือกผู้สมัครเป็นภาคีสมาชิก โดยให้คณะกรรมการพิจารณาผลงานทางวิชาการของผู้สมัครทั้งปริมาณและคุณภาพ การเป็นที่ยอมรับทางวิชาการ การนำเสนอผลงานต่อที่ประชุม ระดับผู้ฟัง และระดับการประชุม เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  รายชื่อราชบัณฑิตและภาคีสมาชิกปัจจุบัน

แหล่งข้อมูล
-----------

* เว็บไซต์ของราชบัณฑิตยสภา

ดูเพิ่ม
-------

* ราชบัณฑิตยสภา
**โปรเรสต์ลิงเกร์ริลลา** (Pro Wrestling Guerrilla) หรือ PWG เป็นสมาคมมวยปล้ำอาชีพอิสระของสหรัฐอเมริกา ที่ดำเนินการโดยนักมวยปล้ำตัวเองในขณะที่มันถูกสร้างขึ้นโดย Southern California wrestlers Disco Machine, Excalibur, Scott Lost, Joey Ryan, Super Dragon, และ Top Gun Talwar ตั้งแต่นั้นมา Disco, Talwar และ Lost ได้เกษียณและออกจากบริษัท ตั้งแต่ปี 2007 เป็นต้นมา Excalibur ได้รับบทเป็นผู้บรรยายโดยการหมุนเวียนนักมวยปล้ำและผู้บรรยาย

การส่งเสริมการขายนี้ออกมาเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม 2003 และเป็นที่รู้จักกันดีในการผสมผสานระหว่างอารมณ์ขันและมวยปล้ำอาชีพรวมทั้งข่าวประชาสัมพันธ์ด้านบนและชื่อเรื่องการแสดงเช่น *Kee\_ The \_ee Out of Our \_ool!*, *Free Admission (Just Kidding)*, *Straight to DVD*, *Steen Wolf*, *Black Cole Sun*, *From Parts Well Known*, *Matt Rushmore*, และ *Head Like a Cole*.

ในปี 2016 Dave Meltzer แห่ง *Wrestling Observer Newsletter* ได้เรียก PWG เป็น "ค่ายมวยปล้ำที่ดีที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Pro Wrestling Guerrilla Six interview". socaluncensored.com. สืบค้นเมื่อ 2008-06-11. `{{cite web}}`: Cite ไม่รู้จักพารามิเตอร์ว่างเปล่า : `|1=` (help)
2. ↑  Alvarez, Bryan; Meltzer, Dave (September 5, 2016). "WOR: Dave goes to PWG BOLA, Paige update, Raw, Cody Rhodes, more!". *Wrestling Observer Radio*. Wrestling Observer/Figure Four Online. 29 นาที.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **โปรเรสต์ลิงเกร์ริลลา**

* เว็บไซต์ทางการ
**พระยาศรีสุนทรโวหาร (ฟัก สาลักษณ)** ตำแหน่ง เจ้ากรมพระอาลักษณ์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถือเป็นปูชนียบุคคลที่โดดเด่น ดังปรากฏอยู่ในยุคสมัยเดียวกับแหม่มแอนนาที่โด่งดัง โดยประวัติในเบื้องต้นนั้น สืบทราบมาว่าได้ผนวช และถือเป็นพระเถระธรรมยุติกนิกายชั้นเดิม 10 องค์ ดังปรากฏความไว้ในหนังสือสีมาวิจารณ์ ซึ่งพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระราชนิพนธ์พระราชทานไปยังลังกาทวีป แต่ครั้งยังทรงผนวช ปรากฏพระเถระทั้ง 10 ทรงพระราชนิพนธ์ไว้เป็นคาถา ดังนี้

ตสฺเสว ภูปตินฺทสฺส ปิโย กนิฏฺฐภาตุโก
เถโร วชิรญาโณ จ ปาโมกฺโข คณเชฏฺฐโก
เถโร พฺรหฺมสโร เจว เถโร ธมฺมสิริวฺหโย
เถโร พุทธสิริ เจว เถโร ปญฺญาอคฺคนามโก
เถโร ธมฺมรกฺขิโต จ เถโร จ โสภิตวฺหโย
เถโร พุทธสณฺหนาโม เถโร ปุสฺสาภิธานโก
เถโร สุวฑฺฒโน จาปิ สพฺเพ สมานทนฺทกา

ซึ่งนามที่ปรากฏในพระราชนิพนธ์ ดังนี้

1. พระวชิรญาณเถระ คือ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
2. พระพรหมสรเถระ คือ พระญาณรักขิต (สุข) วัดบรมนิวาส ต่อมาลาสิกขา ได้เป็นที่พระธรรมการบดี
3. พระธรรมสิริเถระ คือ พระเทพโมลี (เอี่ยม) วัดเครือวัลย์
4. พระพุทธสิริเถระ คือ สมเด็จพระวันรัตน์ (ทับ พุทฺธสิริ) วัดโสมนัสวิหาร
5. พระปัญญอรรคเถระ คือ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์
6. พระธรรมรักขิตเถระ คือ พระครูปลัด (ทัต) วัดบวรนิเวศวิหาร ต่อมาลาสิกขา ได้เป็นที่พระศรีภูมิปรีชา
7. **พระโสภิตเถระ คือ พระศรีวิสุทธิวงศ์ (ฟัก) วัดบวรนิเวศวิหาร ต่อมาลาสิกขา ได้เป็นที่พระยาศรีสุนทรโวหาร**
8. พระพุทธิสันหเถระ คือ พระอมรโมลี วัดบุปผาราม
9. พระปุสสเถระ คือ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (สา ปุสฺสเทโว) วัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมาราม
10. พระสุวัฑฺฒนเถระ คือ พระปลัด (เรือง) วัดบวรนิเวศวิหาร

นอกเหนือไปจากนั้น ยังปรากฏหลักฐานของพระยาศรีสุนทรโวหารในสมัยที่ยังผนวชว่าเป็นพระเถระที่สามารถสอบเปรียญธรรม 9 ประโยค (ปากเปล่า) ได้ในลำดับต้น ๆ ของกรุงรัตนโกสินทร์ และยังได้เป็นพระกรรมวาจารย์ ของสมเด็จพระสังฆราช รวมทั้งยังได้ร่วมสร้างศาสนสถานสำคัญๆ อีกเป็นอันมาก ก่อนที่ภายหลังจะลาสิกขาออกมารับราชการสนองพระเดชพระคุณพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวต่อไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระเถระธรรมยุติกนิกาย ชั้นเดิม 10 องค์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2015-08-26.
2. ↑  "พระอมรโมลี (นพ พุทธิสัณหเถระ ป.ธ. ๙)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2015-08-26.
3. ↑  ทำเนียบสอบเปรียญธรรม 9 ประโยค
4. ↑  รางวัลชีวิตสำหรับตนเองคืออะไร
โฮเบินไวอาดักต์มองจากถนนแฟร์ริงดัน
**โฮเบินไวอาดักต์** (อังกฤษ: Holborn Viaduct) เป็นสะพานถนนในลอนดอนและเป็นชื่อถนนบนสะพาน (ส่วนหนึ่งของทางหลวงสาย A40) เชื่อมต่อย่านโฮเบิน ผ่านทางโฮเบินเซอร์กัส เข้ากับถนนนิวเกตในย่านการเงินของนครลอนดอน โฮเบินไวอาดักต์ทอดข้ามถนนแฟร์ริงดันและแม่น้ำฟลีตที่อยู่ใต้ดิน สะพานมีความยาว 1,400 ฟุต (430 เมตร) และกว้าง 80 ฟุต (24 เมตร) โฮเบินไวอาดักต์เป็นผลงานออกแบบของสถาปนิกวิลเลียม เฮย์วุด และมีโรว์ลันด์ เมสัน ออร์ดิช เป็นวิศวกร

โฮเบินไวอาดักต์สร้างขึ้นระหว่างปี 1863 กับ 1869 เป็นส่วนหนึ่งของโครงการพัฒนาโฮเบินแวลลีย์ (Holborn Valley Improvements) มูลค่าโครงการรวม 2.5 ล้านปอนด์ (เทียบเท่ามากกว่า 257 ล้านปอนด์ในปี 2019) เพื่อปรับปรุงการจราจรในย่านเวสต์เอนด์กับโฮเบินเซอร์กัส ในโครงการยังประกอบด้วยการก่อสร้างถนนควีนวิกตอเรีย การสร้างสะพานแบล็กไฟรเออส์ใหม่ การเปิดตัวเอมแบงก์เมนต์เข้าสู่นครลอนดอน การต่อขยายถนนแฟร์ริงดัน และการปรับปรุงสถานีแฟร์ริงดันและสถานีลัดเกตฮิลล์ สะพานเปิดอย่างเป็นทางการโดยพระราชินีวิกตอเรียเสด็จเปิด และประทับรถยนต์ผ่านสะพานในวันที่ 6 พฤศจิกายน 1869

อ้างอิง
-------

1. ↑  Curl, James Stevens. "Ordish, Rowland Mason". *A Dictionary of Architecture and Landscape Architecture*. Encyclopedia.com. สืบค้นเมื่อ 29 June 2012.
2. ↑  Weinreb et al. 2008, p. 406.
3. ↑  ‘The Queen’s Visit to the City. Opening of Blackfriars Bridge and Holborn Viaduct’ *The Bedfordshire Mercury*, 13 November 1869, p. 7. Retrieved 30 December 2018.

* Butt, R. V. J. (October 1995). *The Directory of Railway Stations: details every public and private passenger station, halt, platform and stopping place, past and present* (1st ed.). Sparkford: Patrick Stephens Ltd. ISBN 978-1-85260-508-7. OCLC 60251199. OL 11956311M.
* Weinreb, Ben; Hibbert, Christopher; Keay, John; Keay, Julia (2008). *The London Encyclopaedia* (3rd ed.). Pan Macmillan. ISBN 978-1-405-04924-5.

พิกัดภูมิศาสตร์: 51°31′01.91″N 0°06′18.25″W﻿ / ﻿51.5171972°N 0.1050694°W﻿ / 51.5171972; -0.1050694
สำหรับวัดไตรภูมิแห่งอื่น ดูที่ วัดไตรภูมิ

**วัดไตรภูมิ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์

วัดไตรภูมิตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2100 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2122 เป็นวัดที่ประดิษฐาน *พระพุทธมหาธรรมราชา* ซึ่งเป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องศิลปะลพบุรี หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์หน้าตักกว้าง 13 นิ้ว สูง 18 นิ้ว ไม่มีฐาน พระพักตร์กว้าง มีลักษณะเป็นเหลี่ยม พระโอษฐ์แบะ พระกรรณยาวเกือบจรดพระอังสา ประดิษฐานบนโต๊ะบูชาในศาลาไม้ มีจำนวนสององค์ องค์จริงคือองค์บนสุด ส่วนองค์ที่อยู่ด้านล่างหล่อจำลอง วัดมีประเพณีอุ้มพระดำน้ำในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 10

ตำนานเกี่ยวกับพระพุทธรูปเล่าว่า พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 กษัตริย์แห่งนครธมได้พระราชทานพระพุทธมหาธรรมราชาแก่พ่อขุนผาเมือง เจ้าเมืองราด (หล่มสัก) ในครั้งที่ทรงอภิเษกสมรสกับพระนางสิงขรมหาเทวีพระธิดาของพระองค์ เพื่อเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมือง แต่หลังจากที่พ่อขุนผาเมืองและพ่อขุนบางกลางท่าวเจ้าเมืองบางบาง (นครไทย) ร่วมกันกอบกู้อิสรภาพ พระนางสิงขรมหาเทวีทรงแค้นเคืองมากจึงเผาเมืองราดจนพินาศ เสนาอำมาตย์ต้องอัญเชิญพระพุทธมหาธรรมราชาหลบหนีไฟ โดยล่องแพมาตามแม่น้ำป่าสัก แต่เกิดแพแตก องค์พระจมหายไปกับแม่น้ำ จนกระทั่งชาวบ้านพบในแม่น้ำป่าสักบริเวณหน้าวัด จึงได้อัญเชิญมาประดิษฐานที่วัดนี้

วัดยังมีปรางค์และเจดีย์รายเก่าแก่ตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถประดิษฐานพระพุทธมหาธรรมราช

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไตรภูมิ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดไตรภูมิ". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
3. ↑  กรมศิลปากร. "วัดไตรภูมิ "ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 18 สิงหาคม 2566. เข้าถึงจาก
**เนาวพยัตติ** เป็นวรรณกรรมทางพระพุทธศาสนาแต่งเป็นร้อยแก้ว กล่าวถึงความรู้แจ้ง 9 ประการ สำหรับองค์พระมหากษัตริย์ หากผู้ใดมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดในเนาวพยัตตินี้ก็จะสามารถอยู่รอดปลอดภัยจากข้าศึกศัตรูได้

ไม่ปรากฏนามผู้แต่ง เป็นหนังสือสำคัญตั้งแต่สมัยอยุธยา เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชเสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติเมื่อ พ.ศ. 2325 แล้วโปรดเกล้าฯ ให้รวบรวมและชำระตำราต่าง ๆ ซึ่งเคยมีมาตั้งแต่สมัยอยุธยา และคัมภีร์ *เนาวพยัตติ* ก็เป็นส่วนหนึ่งในการชำระคัดลอกในครั้งนี้ด้วย

ต้นฉบับเป็นสมุดไทยฉบับหลวงคัดลอกในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช มีบานแพนกระบุว่า นายบุญคงอาลักษณ์เป็นผู้คัดลอก ขุนสารประเสริฐและนายชำนาญอักษรเป็นผู้สอบทาน เมื่อวันจันทร์ เดือนเจ็ด ขึ้นเก้าค่ำ จุลศักราช 1144 หรือตรงกับ พ.ศ. 2325 ซึ่งเป็นปีแรกในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ปัจจุบันต้นฉบับสมุดไทยเก็บรักษาไว้ที่ส่วนภาษาโบราณ หอสมุดแห่งชาติ ได้แก่ เอกสารเลขที่ 184 หมวดตำราหมู่ยุทธศาสตร์ (พิไชยสงคราม) โดยเนื้อความที่คัดลอกฉบับนี้ต่างจากที่ปรากฏในเรื่องปูมราชธรรม คือประกอบด้วยบทนมัสการ พระพุทธคุณ มีข้อความภาษาบาลี เขียนด้วยตัวอักษรขอม แล้วแปลความเป็นภาษาไทย

พ.ศ. 2545 กรมศิลปากรตีพิมพ์เผยแพร่ *ตำราพิไชยสงครามฉบับรัชกาลที่ 1* มีจำนวน 6 เล่ม โดยเล่มที่ 6 กล่าวถึงเนาวพยัตติ ซึ่งไม่มีในตำราพิชัยสงครามฉบับหมอบรัดเลย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  พระนคร ปรังฤทธิ์ (ปญญาวชิโร). "กลองในพระไตรปิฎกที่ปรากฏในล้านนา" (PDF).
2. ↑  สุพรรษา พละศักดิ์. "ปูมราชธรรม : การศึกษาเชิงวิเคราะห์" (PDF). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. p. 37.
3. ↑  "เนาวพยัตติ". ฐานข้อมูลนามานุกรมวรรณคดีไทย.
4. ↑  "อธิบายเรื่อง ปูมราชธรรม". วัชรญาณ.
ร้อยเอก **หม่อมเทวาธิราช (หม่อมราชวงศ์แดง อิศรเสนา)** จ.ช. ร.จ.ม. เกิดในสมัยรัชกาลที่ 3 ตรงกับวันอังคารที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2392 เป็นบุตรใหญ่ในหม่อมเจ้าจันตรี อิศรเสนา เกิดแต่หม่อมสวน อิศรเสนา ณ อยุธยา มีน้องต่างมารดา คือ ร้อยเอก หม่อมราชวงศ์มุ้ย อิศรเสนา, หลวงราชดรุณรักษ์ (หม่อมราชวงศ์สอาด อิศรเสนา) บิดาของพระยาภะรตราชา (หม่อมหลวงทศทิศ อิศรเสนา), พระวรภัณฑ์ภักดี (หม่อมราชวงศ์เหมือน อิศรเสนา) และหม่อมราชวงศ์ไหม อิศรเสนา

หม่อมเทวาธิราชเป็นไทยผู้แรกที่เรียนรู้วิชาช่างโทรเลข โดยได้รับถ่ายทอดวิชาจากนายเฮนรี อาลาบาศเตอร์ (ต้นสกุล เศวตศิลา) เดิมรับราชการอยู่กรมทหารมหาดเล็ก ต่อมาท่านเป็นนายงานสร้างโทรเลขสายแรกของกรุงสยาม (สายปากน้ำ) และเมื่อดำเนินการสร้างโทรเลขสายปากน้ำลุล่วงแล้วจึงได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้เป็นนายงานสร้างโทรเลขสายอื่นๆทั่วพระราชอาณาเขตในเวลานั้นด้วย 

กระทั่งปีวอก พ.ศ. 2427 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานสัญญาบัตรตั้งเป็นหม่อมเทวาธิราช ราชนิกูล ครั้นการสร้างโทรเลขในสมัยนั้นสำเร็จได้ใช้การทุกสายแล้ว จึงลาพักงานราชการหันไปประกอบการค้าขายทางหัวเมืองเหนือ เที่ยวระหกระเหินอยู่หลายปีจึงกลับเข้ารับราชการทหารอยู่ในกรมยุทธนาธิการ ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรเป็นนายร้อยเอกเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2448รับราชการในกรมสรรพยุทธ แล้วย้ายมากรมจเรทหารช่าง และกรมเกียกกายกองทัพบกเป็นที่สุด มาจนปีชวด พ.ศ. 2455 หม่อมเทวาธิราชชรา อายุได้ 63 ปี จึงออกจากตำแหน่งประจำราชการ ได้รับพระราชทานเบี้ยบำนาญต่อมา

หม่อมเทวาธิราชมีนิวาสถานอยู่บริเวณถนนรามบุตรีในปัจจุบัน (บริเวณโรงเรียนอัมพรไพศาลเดิม) มีภรรยาและบุตรเท่าที่ทราบดังนี้

* นางเลื่อม เทวาธิราช บุตรี หมื่นกษัตริย์ศรีศักดิเดช (สวน ถาวโรทยาน) และ นางเอี่ยม กษัตริย์ศรีศักดิเดช
	+ หม่อมหลวงพร้อม อิศรเสนา
	+ หม่อมหลวงหญิง เยื้อ อิศรเสนา
	+ เสวกเอก พระยาพิพิธไอสูรย์ (หม่อมหลวงยินดี อิศรเสนา) ต.ช. ต.ม. ต.จ.ว. ว.ป.ร.๔, ป.ป.ร. ๔, ร.จ.ท.(๖), ร.จ.พ. อดีตเจ้ากรมพัสดุ สมรสกับ คุณหญิงเนื่อง พิพิธไอสูรย์ (สุจริตกุล) บุตรีในเจ้าพระยาสิริรัตนมนตรี กับท่านผู้หญิงจีบ สิริรัตนมนตรี (ไม่มีบุตรกับคุณหญิง) พระพาพิพิธไอสูรย์มีบุตรที่เกิดจากนางพัน อิศรเสนา ณ อยุธยา คือ รองเสวกตรี ขุนวิมานวัชรี (ดั่น อิศรเสนา ณ อยุธยา) บ.ม. ร.จ.ท.(๖), ร.จ.ท.(๗), ภ.ป.ร.๕
	+ 
	+ หม่อมหลวงดัด อิศรเสนา

* นางใย อิศรเสนา ณ อยุธยา บุตรี ท้าวอินทกัลยา (เพื่อน พวงนาก) กับนายดิศ ท้าวอินทกัลยา (เพื่อน) เป็นบุตรีท้าวมังสี (แสง ณ เวียงจันทน์) กับนายนาค พวงนาก
	+ หม่อมหลวงหญิง ลำดวน อิศรเสนา หรือ หม่อมหลวงหญิงใหญ่ ดิศกุล ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ
	+ หม่อมหลวงหญิง ประดับ อิศรเสนา
	+ หม่อมหลวงหญิง หยุย โรจนเวทย์ (อิศรเสนา)

* นางบุญสม อิศรเสนา ณ อยุธยา บุตรี เจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย อภัยวงศ์) กับท่านผู้หญิงทิม คทาธรธรนินทร์
	+ หม่อมหลวงหญิง เจียม ทัพสวัสดิ์ (อิศรเสนา)

หม่อมเทวาธิราชออกจากราชการแล้วเป็นปกติอยู่ไม่กี่ปีก็เกิดโรคปัสสาวะพิการ เป็นเหตุให้ทุพพลภาพอยู่ช้านาน หม่อมเทวาธิราชถึงแก่กรรมด้วยสาเหตุไข้หวัดใหญ่ที่บ้านข้างวัดชนะสงคราม เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2461 อายุได้ 69 ปีพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุวัดสระเกศ เมื่อวันที่ 20 เมษายน ปี พ.ศ. 2462 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าพระราชทานเงิน 1,000 สตางค์ ผ้าขาว 2 พับและมีการพิมพ์หนังสือ ตำนานวังน่า ขึ้นเป็นครั้งแรกเพื่อแจกในงานพระราชทานเพลิงศพอีกด้วย

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2448 –  เหรียญจักรมาลา (ร.จ.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑   พระราชทานสัญญาบัตรทหารบก
2. ↑  ข่าวตาย
3. ↑  พระราชทานเพลิงศพ
4. ↑  พระราชทานเหรียญจักรมาลา
อัลเจอร์นอน แบล็กวูด (Algernon Blackwood)
**อัลเจอร์นอน แบล็กวูด** (Algernon Henry Blackwood 14 มีนาคม ค.ศ. 1869 – 10 ธันวาคม ค.ศ. 1951 ) เกิดในชานกรุงลอนดอน แต่ได้เดินทางท่องโลกมาอย่างโชกโชนในช่วงหนุ่มแห่งชีวิตยืนนานของเขา บุตรชายบาทหลวงคนนี้หลงใหลเรื่องเร้นลับเหนือธรรมชาติมานับแต่แตกเนื้อหนุ่มแล้ว แรกทีเดียวเขาไปอยู่แคนาดา แล้วไปเป็นนักข่าวในนิวยอร์ก จากนั้นก็โบกรถตะลุยยุโรปใต้และแอฟริกาเหนือ ก่อนที่จะมาปักหลักอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์พักหนึ่ง โดยทำงานจารกรรมให้แก่อังกฤษในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ตลอดจนระหว่างและหลังสงครามยุติ เขาทำงานให้วิทยุบีบีซีและสถานีโทรทัศน์ งานของเขาสรุปรวมแล้วมีเรื่องสั้นกว่าสองร้อยเรื่อง นวนิยายนับสิบเรื่อง มีบทละครสองสามเรื่องและเขียนบทกวีไว้บ้าง ถึงแม้ว่าเขาจะเขียนเรื่องหลากหลายประเภท (ทั้งเรื่องผี เรื่องจินตนาการ และเรื่องสำหรับเด็ก) แต่ว่าความสามารถไม่ค่อยคงเส้นคงวา เรื่องสั้นและนวนิยายเขย่าขวัญที่มีชื่อเสียงที่สุดนั้นเขาเขียนขึ้นในช่วงทศวรรษก่อนสงครามโลกครั้งแรก

ผลงานบางส่วน
------------

* The Willows
* A psychical invasion’
* The Wendigo
* The Centaur
* The human chord
* A Descent into Egypt
* The Regeneration of Lord Ernie
* The Damned
* Ancient Sorceries -
* The Insanity of Jones
* The Man Who Found Out
* Smith: An Episode in a Lodging House
* The Glamour of the Snow
* The Man Whom the Trees Loved

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ประวัติ เก็บถาวร 2006-03-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน(ภาษาอังกฤษ)
* บทสัมภาษณ์ขนาดยาวสองชิ้นที่แบล็กวูดให้สัมภาษณ์แก่ไมค์ แอชลีย์ ผู้เขียนประวัติของเขา  เก็บถาวร 2005-10-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ภาษาอังกฤษ)

### ผลงานที่แปลเป็นภาษาไทย

* ป่าหลิว (The Willows) เก็บถาวร 2005-02-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน '"เรื่องเหนือประหลาดธรรมชาติชิ้นยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล"'(เอช.พี. เลิฟคราฟต์)

  


---

บทความนี้ นำข้อความบางส่วนหรือทั้งหมด มาจากเว็บไซต์ วรรณกรรมดอตคอม เก็บถาวร 2005-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ซึ่งเจ้าของเว็บไซต์ดังกล่าว อนุญาตให้เผยแพร่ต่อได้ โดยไม่สงวนลิขสิทธิ์
**วัดอนุกุญชราราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน้อย ในตำบลช่างเหล็ก อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดอนุกุญชรารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2394 ชาวบ้านเรียก **วัดช้างน้อย** หรือ **วัดบ้านช้างน้อย** ในอดีตวัดแห่งนี้มักมีฝูงช้างป่าน้อยใหญ่เข้ามาอาศัย ทำให้มีชื่อเรียกขานว่าวัดช้างน้อย ภายหลังเปลี่ยนชื่อที่ใช้อยู่ในปัจจุบันโดยมีความหมายเดิม

อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถ กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ สำหรับปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ นอกจากนั้นยังมีผลงานศิลปะ ได้แก่ ลายกระหนกเปลวเพลิงรอบ กำแพงอุโบสถ และปูนปั้นรูปสิงโตหน้าอุโบสถ มีเจดีย์ที่อยู่ด้านหน้าอุโบสถ เข้าใจว่าเจ้าพระยาท่านหนึ่งในสมัยของกรุงรัตนโกสินทร์ได้มาสร้างไว้

วัดมีเกจิอาจารย์คือหลวงปู่ป่วน ถิรธัมโม ด้านวัตถุมงคล ท่านสร้างพระเครื่องวัตถุมงคล ได้แก่ เบี้ยเศรษฐี ตะกรุดกันภัย ตะกรุดสามกษัตริย์ และมีดหมอชาตรี เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอนุกุญชราราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดอนุกุญชราราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "หลวงปู่ป่วน ถิรธัมโม วัดช้างน้อย อ.บางไทร". ข่าวสด.
**1 บ้าระห่ำ 1 อำมหิต** (อังกฤษ: The Longest Nite, จีน: 暗花) ภาพยนตร์แอ็คชั่นทริลเลอร์สัญชาติฮ่องกง นำแสดงโดย หลิว ชิงหวิน, เหลียง เฉาเหว่ย กำกับโดย โหยว ตาฉี

เนื้อเรื่อง
-----------

มาเก๊า มีแก๊งค์มาเฟียที่มีอิทธิพลใหญ่อยู่ 2 แก๊งค์ คือแก๊งค์ของพี่จี และแก็งค์ของจอช ทั้ง 2 แก๊งค์มักปะทะกันจนกิจการทั้งหลายในมาเก๊าตกต่ำลง จนมีข่าวว่า พี่จี ตั้งค่าหัวจอช ไว้ 10 ล้านเหรียญ เมื่อข่าวนี้แพร่ออกไป มือปืนฝีมือดีทั้งหลายต่างแห่กันมายังมาเก๊า รวมทั้ง เย่าตง (หลิว ชิงหวิน) ชายหัวล้านท่าทางน่าสงสัย อาเซิน (เหลียง เฉาเหว่ย) นายตำรวจสุดเลวที่ทำงานให้กับพี่จี และอาเซินรู้สึกถึงความไม่น่าไว้วางใจของเหตุการณ์ และสงสัยว่าเย่าตงมีจุดมุ่งหมายอะไร

เบื้องหลัง
----------

*The Longest Nite* เป็นภาพยนตร์ในแนวฟิล์มนัวร์เรื่องหนึ่ง จากการผลิตของ ตู้ ฉีฟง และไว กาไฟ จากบริษัทมิลค์กี เวย์ เมื่อออกฉายแล้วได้รับคำวิจารณ์ว่า สามารถทำได้ดีเหมือนกับ *L.A. Confidential* ซึ่งเป็นภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดในปี ค.ศ. 1997 ที่ได้รับคำชื่นชมและเข้าชิงรางวัลต่าง ๆ มากมาย

สำหรับเรื่องนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ของฮ่องกงถึง 7 รางวัล ทั้งภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม, ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ตัดต่อยอดเยี่ยม เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Longest Nite (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *1 บ้าระห่ำ 1 อำมหิต* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**วัดพระยาทำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแควหนุมาน ในตำบลกบินทร์ อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี มีพื้นที่ประมาณ 6 ไร่ ทิศเหนือจรดทางรถไฟสายกรุงเทพฯ-อรัญประเทศ ทิศใต้และทิศตะวันตกจรดที่ดินของตระกูลพินิจชอบ ทิศตะวันออกจรดแควหนุมาน และมีบ้านเรือนประชาชนตั้งเรียงรายบนฝั่งตรงข้ามกับหน้าวัด ยาวประมาณ 400 เมตร เรียกว่า ตลาดใหญ่ หรือตลาดเก่า

วัดพระยาทำสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2375 สมัยพระยาบดินทร์เดชานุชิต (สิงห์ สิงหเสนี) เป็นแม่ทัพไปรบเขมรและได้นิมนต์ท่านอาจารย์คุ้มมาด้วย เพราะท่านเชี่ยวชาญในทางแพทยศาสตร์ เมื่อพระภิกษุมาด้วยจึงได้สร้างวัดขึ้น ณ สถานที่แห่งนี้ จึงขนานนามว่า **วัดกระโดน** เพราะว่ามีต้นกระโดนใหญ่ขึ้นอยู่ต้นหนึ่งด้วย ต่อมาได้ยกอุโบสถขึ้น พร้อมทั้งได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2469 และได้เปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า "วัดพระยาทำ" ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง บริเวณวัดเป็นที่พักแรมของทหารญี่ปุ่น

วัดมีเจ้าอาวาสที่เป็นที่รู้จักกันถ้วนหน้าคือ พระครูกบินทร์จริยาธิมุต (หลวงพ่อพุก) มีการก่อสร้างเสนาสนะเริ่มเจริญเรื่อยมา ทั้งกุฏิที่ชำรุดทรุดโทรม กำแพงรอบวัด ศาลาต่าง ๆ ภายในวัด หลังคาอุโบสถ จนเรื่อยมาโดยตลอด และได้รับการยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "นักล่าสมบัติแห่หาขุมทรัพย์ ใต้แม่น้ำบางปะกง เจอแหวนทอง-เหรียญโบราณเพียบ". สนุก.คอม.
2. ↑  วลัยลักษณ์ ทรงศิริ. ""กบินทร์บุรี "เมืองด่านภาคตะวันออก". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์.
3. ↑  "เหรียญหลวงพ่อพุก วัดพระยาทำ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.