recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วิลเลียม เฮนรี เบเวอริดจ์, บารอนเบเวอริดจ์ที่ 1** (อังกฤษ: William Henry Beveridge, 1st Baron Beveridge) เป็นนักเศรษฐศาสตร์และนักวางแผนสังคมชาวอังกฤษเชื้อสายสกอต เป็นผู้มีบทบาทในการวางรากฐานระบบประกันสังคมให้แก่รัฐบาลเพื่อเป็นแนวทางในการพัฒนาคุณภาพชีวิตในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้รับการยอมรับนับถือเป็นผู้สร้างรัฐสวัสดิการในสหราชอาณาจักร

ประวัติและผลงาน
---------------

เบเวอริดจ์เกิดที่เมืองรัมปุระ เขตปกครองแบงกอล ในบริติชราช (ปัจจุบันอยู่ในประเทศบังกลาเทศ) บิดาเป็นผู้พิพากษาประจำอินเดีย แต่ลอร์ดเบเวอริดจ์เติบโตและได้รับการศึกษาในประเทศอังกฤษโดยตลอด เขาสำเร็จการศึกษาสาขาคณิตศาสตร์และวิชาคลาสสิกจากมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ดในปีค.ศ. 1902

หลังจบการศึกษา เขาเริ่มทำงานเป็นนักกฎหมาย และเริ่มมีความสนใจระบบบริการสังคม เขาเริ่มเขียนบทความลงหนังสือพิมพ์ *Morning Post* เกี่ยวกับสาเหตุของภาวะว่างงานในปีค.ศ. 1903 ซึ่งนั่นทำให้เขาได้รับตำแหน่งรองผู้ดูแลโถงทอยบี (Toynbee Hall) อันเป็นสถานที่ในละแวกของชนชั้นแรงงานและคนยากจนที่เหล่าบุคลากรของมหาวิทยาลัยกลุ่มหนึ่งใช้ทำงานและรับฟังปัญหาในการดำรงชีพ

ในปีค.ศ. 1909 บรรดาบทความที่เขาเขียนลงหนังสือพิมพ์ *Morning Post* ถูกรวบรวมและตีพิมพ์เป็นหนังสือที่ชื่อว่า *Unemployment : A Problem of Industry* (*การว่างงาน : ปัญหาของอุตสาหกรรม*) ถือเป็นงานเขียนทางสังคมวิทยาที่มีชื่อเสียงฉบับแรกของเขา เขาเสนอว่าปัญหาการว่างงานหรือคนไม่มีงานทำนั้น สามารถแก้ไขได้โดยจัดระบบอุตสากรรมเสียใหม่ เขายังสนับสนุนให้รัฐเข้าไปแทรกแซงบางประการต่ออุตสาหกรรม เพื่อเป็นการส่งเสริมไม่ให้สังคมอ่อนแอลง

ความปราดเปรื่องของเบเวอริดจ์เป็นที่ต้องตาของนางเบียทริช เวบบ์ (Beatrice Webb) นักสังคมนิยมชื่อดัง นางเสนอให้วินสตัน เชอร์ชิล รัฐมนตรีพาณิชย์ในขณะนั้น ให้โอกาสเบเวอริดจ์แสดงความสามารถ ทำให้ในปีค.ศ. 1909 เบเวอริดจ์ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการสำนักจัดหางานคนแรก ซึ่งเขาอยู่ในตำแหน่งนี้จนถึงค.ศ. 1916 ในช่วงเวลาดำรงตำแหน่งนี้เอง เขามีส่วนช่วยร่างพระราชบัญญัติจัดหางาน ค.ศ. 1909 และพระราชบัญญัติประกันสังคมแห่งชาติ ค.ศ. 1911 สำนักจัดหางานของเบเวอริดจ์สามารถจัดแจงคนเข้าทำงานได้มากกว่าหนึ่งล้านอัตราต่อปีภายหลังก่อตั้งเพียงสี่ปี

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เกิดภาวะขาดแคลนสินค้าอุปโภคบริโภคบางประเภท เบเวอริดจ์เป็นผู้คิดระบบปันส่วนอาหารและสินค้า โดยเฉพาะเนื้อสัตว์ ข้าวสาลี ชา และน้ำตาล ซึ่งมีราคาในตลาดสูงขึ้นเป็นเท่าตัวก่อนสงคราม ภาพประชาชนรอซื้อสินค้ายาวเหยียดเป็นภาพปกติในเวลานั้น ในที่สุดรัฐบาลก็เริ่มดำเนินการปันส่วนสินค้าตามข้อเสนอของเขาในต้นปีค.ศ. 1918 ซึ่งก็ดำเนินไปอย่างราบรื่นดี

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* การศึกษา วิลเลียม เบเวอริดจ์ เก็บถาวร 2009-02-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน และ *Beveridge Report* เก็บถาวร 2009-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* บทสรุปพิเศษ 300 หน้า ของ *Beveridge Report* เก็บถาวร 2006-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* สถานที่รวบรวมเอกสารของวิลเลียม เบเวอริดจ์ ที่สำนักเศรษฐศาสตร์ลอนดอน
**ตัวกินมดซิลกี้** หรือ **ตัวกินมดขนนุ่ม** หรือ **ตัวกินมดแคระ** (อังกฤษ: Silky anteater, Pygmy anteater; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Cyclopes didactylus*) เป็นตัวกินมดชนิดหนึ่ง จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่่านั้นที่อยู่ในสกุล *Cyclopes* และเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์ Cyclopedidae ที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน เพราะอีกสกุลหนึ่ง คือ *Palaeomyrmidon* นั้นได้สูญพันธุ์ไปแล้วตั้งแต่ยุคไมโอซีนที่อาร์เจนตินา

ตัวกินมดซิลกี้ เป็นตัวกินมดที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก มีความยาวตั้งแต่ปลายปากจรดปลายหาง 35-40 เซนติเมตรเท่านั้น พบกระจายพันธุ์ในป่าของอเมริกากลาง จนถึงตอนเหนือของอเมริกาใต้ในหลายประเทศ แบ่งออกได้เป็น 7 ชนิดย่อย (ดูในตาราง) พบได้ในหลายประเภทของป่า ตั้งแต่ป่าชายเลนในที่ราบต่ำ จนถึงที่ราบสูงที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,500 เมตร (4,900 ฟุต)

ตัวกินมดซิลกี้ มีขนที่อ่อนนุ่มตลอดทั้งตัวสีเทาจนถึงสีเหลือง และมีสีที่หลากหลายออกไปตามแต่ละชนิดย่อย ตามีขนาดเล็กสีดำ มีกรงเล็บหน้าที่แหลมคมใช้สำหรับปีนป่ายต้นไม้ เนื่องจากเป็นตัวกินมดที่อาศัยและหากินบนต้นไม้เป็นหลัก โดยมักจะหากินบนปลา่ยยอดไม้สูง อาหารที่กินจะเป็น มด เป็นอาหารหลัก เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน ขณะที่เวลากลางวันจะนอนหลับด้วยการขดตัวเป็นวงกลมเหมือนลูกบอลบนต้นไม้

ขณะขดตัวหลับเป็นวงกลมบนต้นไม้
ตัวกินมดซิลกี้ สามารถใช้ปลายหางในการเกาะเกี่ยวต้นไม้เพื่อทรงตัวได้เป็นอย่างดี จึงสามารถป่ายปีนต้นไม้หรือกิ่งไม้ได้เป็นอย่างดี แม้กระทั้งตีลังกาห้อยหัวลงมา และสามารถที่จะยืนด้วยสองขาหลัง ชูขาหน้าและกรงเล็บได้ด้วยเพื่้อเป็นการป้องกันตัว

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก IUCN
2. ↑  Linnæus, Carl (1758). *Systema naturæ per regna tria naturæ, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Tomus I* (ภาษาละติน) (10 ed.). Holmiæ: Laurentius Salvius. p. 35. สืบค้นเมื่อ 23 November 2012.
3. 1 2 3  จาก itis.gov
4. ↑  Linnaeus, C. (1758). *Systema Naturae per regna tria naturæ, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis*, Tomus I. Editio decima, reformata. Holmiæ: impensis direct. Laurentii Salvii. i–ii, 1–824 pp : page 35. doi: 10.5962/bhl.title.542
5. ↑  Hayssen, V. et al. (2012). "*Cyclopes didactylus* (Pilosa: Cyclopedidae)". *Mammalian Species* **44** (1): 51–58. doi:10.1644/895.1.
6. 1 2  *Anteaters*, "Nick Baker's Weird Creatures" .สารคดีทางอนิมอลพลาเน็ต ทางทรูวิชั่นส์: พุธที่ 10 เมษายน 2556

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ตัวกินมดซิลกี**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cyclopes didactylus ที่วิกิสปีชีส์
**เซลล์เพซเมกเกอร์** (อังกฤษ: pacemaker cells, cardiac pacemaker) เป็นเซลล์ชนิดหนึ่งซึ่งมีหน้าที่ควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจ พบได้ที่เนื้อเยื่อหัวใจ (heart tissue) โดยสามารถเกิด depolarization หรือสร้างกระแสประสาท (action potential) ได้เอง แบ่งเป็น 2 ชนิด ได้แก่ sinoatrial node (SA node) และ atrioventricular node (AV junction)

เซลล์เพซเมกเกอร์

Sinoatrial node
---------------

Sinoatrial node หรือ SA node เป็นกลุ่มของเซลล์ที่อยู่บนผนังหัวใจของหัวใจห้องบนขวา ใกล้กับทางเข้าของหลอดเลือดดำเวนาคาวาบน (superior vena cava) เป็นเซลล์เพซเมกเกอร์ที่อยู่สูงที่สุด และจัดเป็นเซลล์เพซเมกเกอร์ที่ 1 (primary pacemaker) ซึ่งสามารถสร้างกระแสประสาทในภาวะปกติได้ประมาณ 70-80 ครั้งต่อนาที

Atrioventricular node
---------------------

Antrioventricular node หรือ AV junction พบได้ที่บริเวณระหว่างหัวใจห้องบนซ้าย (left atrium) และหัวใจห้องล่างขวา (right ventricle) ภายในผนังกั้นห้องหัวใจ (atrial septum) หรืออยู่ถัดลงมาจาก SA node โดยจัดเป็นเซลล์เพซเมกเกอร์ที่ 2 (secondary pacemaker) มีความเร็วในการสร้างกระแสประสาทรองจาก SA node คือ 40-60 ครั้งต่อนาที

อัตราในการเกิด pacemaker
------------------------

อัตราในการเกิด pacemaker (pacemaking rate) นั้นจะขึ้นอยู่กับเซลล์ที่มีความเร็วในการสร้างกระแสประสาทได้สูงสุด เพราะฉะนั้น ในภาวะปกติ SA node ซึ่งเป็นเซลล์ที่สามารถสร้างกระแสประสาทได้เร็วที่สุด จึงเป็นตัวกำหนด pacemaking rate แต่ถ้า SA node มีความผิดปกติ ไม่สามารถสร้างกระแสประสาทได้ เซลล์ที่มีความเร็วในการสร้างกระแสประสาทรองลงมาหรือ AV junction ก็จะทำหน้าที่แทน

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
| ตัวเลข | ตัวคูณ | ตัวเลข | ตัวคูณ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | โมโน- (mono-) | 32 | โดเทรียคอนตะ- (dotriaconta-) |
| 2 | ได-(di-) | 40 | เตตระคอนตะ- (tetraconta-) |
| 3 | ไตร- (tri-) | 50 | เพนตะคอนตะ- (pentaconta-) |
| 4 | เตตระ- (tetra-) | 60 | เฮกซะคอนตะ- (hexaconta-) |
| 5 | เพนตะ- (penta-) | 70 | เฮปตะคอนตะ-(heptaconta-) |
| 6 | เฮกซะ- (hexa-) | 80 | ออกตะคอนตะ- (octaconta-) |
| 7 | เฮปตะ- (hepta-) | 90 | โนนะคอนตะ- (nonaconta-) |
| 8 | ออกตะ- (octa-) | 100 | เฮกตะ- (hecta-) |
| 9 | โนนะ- (nona-) | 200 | ดิกตะ- (dicta-) |
| 10 | เดคะ- (deca-) | 300 | ทริกตะ- (tricta-) |
| 11 | อุนเดคะ- (undeca-) | 400 | เททรักตะ- (tetracta-) |
| 12 | โดเดคะ- (dodeca-) | 500 | เพนทักตะ- (pentacta-) |
| 13 | ไตรเดคะ- (trideca-) | 600 | เฮกซักตะ (hexacta-) |
| 14 | เตตระเดคะ- (tetradeca-) | 700 | เฮปทักตะ (heptacta-) |
| 15 | เพนตะเดคะ- (pentadeca-) | 800 | ออกทะคะตะ- (octacata-) |
| 16 | เฮกซะเดคะ- (hexadeca-) | 900 | โนนักตะ- (nonacta-) |
| 17 | เฮปตะเดคะ- (heptadeca-) | 1000 | คิเลีย- (kilia-) |
| 18 | ออกตะเดคะ- (octadeca-) | 2000 | ดิเลีย- (dilia-) |
| 19 | โนนะเดคะ- (nonadeca-) | 3000 | ทริเลีย- (trilia-) |
| 20 | ไอโคซะ- (icosa-) | 4000 | เตตระเลีย- (tetralia-) |
| 21 | เฮนิโคซะ- (henicosa-) | 5000 | เพนตะเลีย- (pentalia-) |
| 22 | โดโคซะ- (docosa-) | 6000 | เฮกซะเลีย(hexalia-) |
| 23 | ไตรโคซะ- (tricosa-) | 7000 | เฮปตะเลีย- (heptalia-) |
| 30 | ไตรคอนตะ- (triconta-) | 8000 | ออกตะเลีย- (octalia-) |
| 31 | เฮนทริคอนตะ- (hentriconta-) | 9000 | โนนะเลีย- (nonalia-) |

**ตัวคูณของ IUPAC** (อังกฤษ: IUPAC numerical multiplier) เป็นส่วนหนึ่งของระบบการเรียกชื่อสารเคมีของ IUPAC ซึ่งทำหน้าที่บอกให้เราทราบถึงจำนวนของอะตอมหรือหมู่ฟังก์ชันที่ต่ออยู่กับจุดใดจุดหนึ่งในโมเลกุล โดยที่ตัวคูณได้ดัดแปลงจากจำนวนนับทั้งในภาษาละตินและภาษากรีก

วิธีการใช้ตัวคูณ
----------------

ปกติแล้ว ตัวคูณที่ให้ไว้นี้จะใช้สำหรับเป็นคำอุปสรรค ในการระบุจำนวนอะตอมหรือหมู่ฟังก์ชันในสารเคมีได้เลย แต่
ว่าถ้าต้องการตัวเลขที่ไม่มีตัวคูณในตาราง เราต้องประกอบขึ้นเอง โดยการเรียกตัวคูณของหลักหน่วย ต่อด้วยหลักสิบ
หลักร้อย หลักพัน... ไปเรื่อย ๆ โดยคำนึงถึงค่าของตัวเลขตัวนั้น ๆ ขณะอยู่ประจำหลักของตัวเอง ดังตัวอย่าง

**548** → ออกตะ (**8**) + เตตระคอนตะ (**40**) + เพนทักตะ (**500**) อ่านว่า "ออกตะเตตระคอนตะเพนตักทะ"
**9267** → เฮปตะ(**7**) + เฮกซะคอนตะ (**60**) + ดิกตะ (**200**) + โนนะเลีย (**9000**) อ่านว่า "เฮปตะเฮกซะคอนตะดิกทะโนนะเลีย"
กรณีที่เลขที่เราต้องการมี 1 หรือ 11 ต่อท้าย เราจะเรียกเลขหนึ่งว่า เฮน- (hen-) และเรียกเลขสิบเอ็ดว่า อุนเดคะ- (undeca-) ดังตัวอย่าง

**241** → เฮน (**1**) + เตตระคอนตะ (**40**) + ดิกตะ (**200**) อ่านว่า "เฮนเตตระคอนตะดิกตะ"
**411** → อุนเดคะ (**11**) + เททรักตะ (**400**) อ่านว่า "อุนเดคะเททรักตะ"

อ้างอิง
-------

Panico, R.; & Powell, W. H. (Eds.) (1994). *A Guide to IUPAC Nomenclature of Organic Compounds 1993*, Oxford: Blackwell Science. ISBN 0-6320-3488-2.
**โมเมนตัมเชิงมุมของออร์บิทัล** (อังกฤษ: Orbital angular momentum)

ในทางกลศาสตร์แบบดั้งเดิม โมเมนตัมเชิงมุมของอนุภาค คือ 

{\displaystyle \mathbf {L} =\mathbf {r} \times \mathbf {p} }
โดยที่ **p** คือ ตัวดำเนินการโมเมนตัมเชิงเส้น และ **r** คือ ตัวดำเนินการตำแหน่งของอนุภาค และ **L** คือ ตัวดำเนินการโมเมนตัมเชิงมุมของออร์บิทัล

ในกรณีที่อนุภาคไม่มีประจุไฟฟ้าและสปิน สามารถเขียนให้ตัวดำเนินการโมเมนตัมเชิงมุมของออร์บิทัลอยู่ในรูปของ r ได้ ดังนี้

{\displaystyle \mathbf {L} =-i\hbar (\mathbf {r} \times \nabla )}

สมบัติการเปลี่ยนกลุ่ม
---------------------

ตัวดำเนินการโมเมนตัมเชิงมุมของออร์บิทัล คือ ตัวดำเนินการเวกเตอร์ ซึ่งเราสามาราถเขียนให้อยู่ในรูปขององค์ประกอบของเวกเตอร์ได้ {\displaystyle \mathbf {L} =\left(L\_{x},L\_{y},L\_{z}\right)} โดยมีสมบัติการเปลี่ยนกลุ่มของโมเมนตัมเชิงมุมดังนี้ 

{\displaystyle \left[L\_{x},L\_{y}\right]=i\hbar L\_{z},\;\;\left[L\_{y},L\_{z}\right]=i\hbar L\_{x},\;\;\left[L\_{z},L\_{x}\right]=i\hbar L\_{y},} (วิธีเรียงสับเปลี่ยนแบบวงกลม)
โดย [ , ] คือ สัญลักษณ์การเปลี่ยนกลุ่ม

{\displaystyle [X,Y]\equiv XY-YX.}
รูปทั่วไป คือ

{\displaystyle \left[L\_{l},L\_{m}\right]=i\hbar \sum \_{n=1}^{3}\varepsilon \_{lmn}L\_{n}},
**ตัวกระตุ้นอันตราย (อังกฤษ: noxious stimulus)** เป็น*ปรากฏการณ์* ที่ทำให้เกิดความเสียหายในเนื้อเยื่อจริง ๆ หรือ*อาจจะ*ทำให้เกิดความเสียหายในเนื้อเยื่อได้ เป็นสิ่งที่จะต้องมีก่อนที่โนซิเซ็ปชั่น (คือการส่งสัญญาณประสาทสื่อว่า มีตัวกระตุ้นอันตราย) จะเกิดขึ้นได้ และโนซิเซ็ปชั่นก็จะต้องมี ก่อนที่ความเจ็บปวดจะะเกิดขึ้นได้

ตัวกระตุ้นอันตรายอาจจะเป็นแบบเชิงกล (เช่นการหนีบ การหยิก หรือการทำเนื้อเยื่อให้ผิดรูป) เชิงเคมี (เช่นการสัมผัสกระทบกรดหรือสารระคายเคืองอย่างอื่น) หรือเชิงอุณหภูมิ (คือมีอุณหภูมิสูงหรือต่ำ ร้อนหรือเย็น)

มีความเสียหายของเนื้อเยื่อบางประเภทที่ไม่มีตัวรับความรู้สึกใด ๆ ตรวจจับได้ จึงไม่เป็นเหตุของความเจ็บปวด ดังนั้น ตัวกระตุ้นอันตรายทั้งหมด จึงไม่ใช่เป็นตัวกระตุ้นที่เหมาะสม (adequate stimulus) ของโนซิเซ็ปเตอร์ ตัวกระตุ้นที่เหมาะสมของโนซิเซ็ปเตอร์จึงเรียกว่า **ตัวกระตุ้นโนซิเซ็ปเตอร์ (อังกฤษ: nociceptive stimulus)** ซึ่งมีนิยามว่าเป็น*ปรากฏการณ์* ที่ทำให้เกิดความเสียหายในเนื้อเยื่อจริง ๆ หรือ*อาจจะ*ทำให้เกิดความเสียหายในเนื้อเยื่อได้ เป็นปรากฏการณ์ที่โนซิเซ็ปเตอร์ทำการถ่ายโอนและทำการเข้ารหัส

ดูเพิ่ม
-------

* ตัวกระตุ้น
* โนซิเซ็ปเตอร์
* โนซิเซ็ปชั่น

เชิงอรรถและอ้างอิง
------------------

1. 1 2 3  Loeser JD, Treede RD. (2008). "The Kyoto protocol of IASP Basic Pain Terminology". *Pain*. **137** (3): 473–7. doi:10.1016/j.pain.2008.04.025. PMID 18583048.
2. ↑  "an actually or potentially tissue damaging event transduced and encoded by nociceptors."
3. ↑  ในสรีรวิทยา **การถ่ายโอน (อังกฤษ: Transduction)** คือการเปลี่ยนตัวกระตุ้นแบบหนึ่งไปยังอีกแบบหนึ่ง การถ่ายโอนในระบบประสาทมักจะหมายถึงการส่งสัญญาณเพื่อแจ้งการตรวจพบตัวกระตุ้น โดยที่ตัวกระตุ้นเชิงกล ตัวกระตุ้นเชิงเคมี หรือเชิงอื่น ๆ ถูกเปลี่ยนเป็นศักยะงานประสาท แล้วส่งไปทางแอกซอน ไปสู่ระบบประสาทกลางซึ่งเป็นศูนย์รวบรวมสัญญาณประสาทเพื่อประมวลผล
4. ↑  **การเข้ารหัส** โดยรวม ๆ ก็คือ การแปลงข้อมูลที่อยู่ในรูปแบบหนึ่ง ไปเป็นข้อมูลในอีกรูปแบบหนึ่ง ตัวอย่างเช่น เข้ารหัสเสียงดนตรีไปเป็นหลุมเล็ก ๆ บนซีดีที่ใช้เล่นเพลงนั้นได้
**เกมกล คนเงื่อนเงิน** (อังกฤษ: Life Without Principle, จีนตัวเต็ม: 奪命金, จีนตัวย่อ: 夺命金, พินอิน: Duó Mìng Jīn) ภาพยนตร์ทริลเลอร์สัญชาติฮ่องกง นำแสดงโดย หลิว ชิงหวิน, เยิ่น เสียนฉี, เหอ หวั่นซือ, หลอ ไห่เผิง, ซู ฮั่งซวน, หวง เย่อหัว กำกับโดย ตู้ ฉีฟง

เนื้อเรื่อง
-----------

เมื่อเศรษฐกิจของฮ่องกง และทั้งโลกตกต่ำ ตลาดหุ้นพากันเทขายหุ้นกันล็อตใหญ่ นักลงทุนต่างพากันแสวงหาโอกาสและทางรอด เรื่องราวของคน 3 คนที่ไม่ได้ข้องเกี่ยวหรือรู้จักกันเลย แต่กลับมีอะไรบางอย่างเชื่อมโยงเกี่ยวพันกัน ท่ามกลางความผันผวนของเศรษฐกิจ การค้าเงินและตลาดหุ้นโลก

นักแสดง
-------

* หลิว ชิงหวิน...เสือดำ
* เยิ่น เสียนฉี...สารวัตรเจิ้ง
* เหอ หวั่นซือ...เทเรซ่า
* ซู ฮั่งซวน...คุณนายคุน
* หู ซิงเอ๋อ...คอนนี่
* หลอ ไห่เผิง...คุณกวาน
* หวง เย่อหัว

เบื้องหลังและการเข้าฉาย
-----------------------

*Life Without Principle* เป็นผลงานการกำกับของ ตู้ ฉีฟง ผู้กำกับฯชื่อดังของฮ่องกง โดยในเรื่องนี้ได้สร้างให้ผิดแผกออกไปจากผลงานเดิม ๆ ที่ส่วนมากเป็นภาพยนตร์แอ็คชั่น โดยดำเนินเรื่องในรูปแบบของภาพยนตร์อิสระ โดยมีเนื้อหาว่าด้วยประเด็นสังคมร่วมสมัยของฮ่องกงในปัจจุบัน คือ เงิน, การค้าเงิน และชีวิตที่ผูกติดกับความผันผวนของเงินตราได้อย่างแนบเนียนและแยบยล

ยังไม่ทันได้ตัดต่อเสร็จเรียบร้อย แต่ทว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ได้เข้าฉายในงานเทศกาลภาพยนตร์เวนิซครั้งที่ 68 ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2011

สำหรับในประเทศไทย ได้ฉายในแวดวงที่จำกัด คือ มีฉายเฉพาะโรงภาพยนตร์เฮาส์ ที่อาร์ซีเอ ที่เดียวเท่านั้น

รางวัล
------

ภาพยนตร์มีชื่อเข้าชิงรางวัลและได้รับมาหลายรางวัล อาทิ

**ฮ่องกงฟิล์มอวอร์ด ครั้งที่ 31**

* นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม: หลอ ไห่เผิง
* นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม: ซู ฮั่งซวน

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""Life without Principle" อาชญากรรมรัญจวน เรื่องล่าสุดของ "ตู้ฉีฟง"". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2012-01-24.
2. ↑  'life without principle'หนังเกรดเอของ'ตู้ฉีฟง' จากคมชัดลึก
3. ↑  เก็บถาวร 2012-04-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน "A Simple Life" กวาด 5 สาขาใหญ่ "รางวัลภาพยนตร์ฮ่องกง" จากผู้จัดการออนไลน์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของภาพยนตร์
* *Life Without Principle* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**Open Journal System** - OJS เป็นซอฟต์แวร์ในกลุ่มรหัสเปิด (Open Source) เพื่อการบริหารจัดการวารสาร ระบบการตีพิมพ์และเผยแพร่วารสารวิชาการแบบออนไลน์ พัฒนาโดย Public Knowledge Project (PKP) ซึ่งได้รับการออกแบบและพัฒนาขึ้นเพื่อให้เป็นระบบที่ช่วยสนับสนุนและเพิ่มประสิทธิภาพในการจัดทำวารสารวิชาการ และจัดเป็นระบบที่มีความยืดหยุ่นสูงมากทั้งในส่วนกระบวนการจัดทำต้นฉบับและการเผยแพร่ (Editorial and Publishing Process) โดยได้นำนวัตกรรมด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารมาช่วยอำนวยความสะดวกสำหรับผู้จัดทำวารสารในทุกขั้นตอนของการทำงานอย่างครบวงจร

ความสามารถของ OJS
-----------------

ระบบการทำงานของโปรแกรม Open Journal System เป็นระบบที่สามารถติดตั้งและควบคุมได้เองโดยอิสระ กองบรรณาธิการสามารถกำหนดความต้องการเกี่ยวกับกรอบการทำงานได้ สำหรับขั้นตอนการส่งบทความและการจัดการเนื้อหาสามารถดำเนินการได้แบบออนไลน์ และโมดูลการบอกรับเป็นสมาชิก (subscription module) พร้อมกับตัวเลือกสำหรับการเข้าถึงวารสารและบทความ การจัดทำดัชนีเพื่อการค้นหาเนื้อหา นอกจากนั้นยังมีเครื่องมือช่วยสำหรับการอ่านและค้นหาเนื้อหา พร้อมการแจ้งข้อความผ่านทางอีเมล และการส่งข้อคิดเห็นจากผู้อ่านได้ด้วย

ตัวอย่างระบบ
------------

ตัวอย่างวารสารที่ใช้โปรแกรม Open Journal System คือ Library and Information Research (LIR) ก่อนปี 2003 วารสารถูกตีพิมพ์ภายใต้ชื่อ Library and Information Research News ปัจจุบัน Library and Information Research เป็นวารสารวิชาการที่รวบรวมงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับศาสตร์ทางด้านบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ ก่อตั้งขึ้นโดย Library and Information Research Group ของมหาวิทยาลัยนอร์ทธัมเบรีย Library and Information Research มีงานวิจัยที่เปิดให้เข้าใช้สาธารณะเพื่อสนับสนุนผลงานวิจัย โดยการนำโปรแกรม OJS มาประยุกต์ในการจัดการวารสาร ซึ่งผู้ใช้สามารถสืบค้นผลงานวิจัยหรือวารสารได้จากคลังเก็บถาวร โดยเลือกเล่มที่ ฉบับที่จากปีที่ตีพิมพ์ได้สะดวก การดาวน์โหลด OAJ สามารถเลือกดาวน์โหลดได้ทั้งสาระสังเขปและ PDF File โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆ
**วัดโก-ลกเทพวิมล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสุไหงโก-ลก อำเภอสุไหงโก-ลก จังหวัดนราธิวาส พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบมีเนื้อที่
11 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา 

วัดโก-ลกเทพวิมล หรือชาวบ้านเรียกว่า **วัดท่านเอียด** พระสมุห์เอียด พุทธสโร เป็นผู้ดำเนินการสร้าง ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2500 โดยนายดำ สุวรรณราช ดำเนินการการขออนุญาตต่อทางราชการ และนายเม็ง บริจาคที่ดินสมทบ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ผูกพัทธสีมาในปี พ.ศ. 2523 โดยพระสมุห์เอียด พุทธสโร เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ปัจจุบัน พระครูสุนทรเทพวิมล ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2510 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 ศาลาอเนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระมหาสังกัจจายน์องค์ใหญ่ พระพูทธรูปประจำวัน พระโพธิสัตว์กวนอิม สมเด็จพุทฒาจารย์โต หลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืด หลวงปู่เอียดแข็งเป็นหิน และมีสังขารของพระสมุห์เอียด พุทธสโร ร่างกายของท่านแข็งเป็นหิน นอกจากนี้ในวัดยังมีศูนย์นวดแผนไทย ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก และจัดตั้งชมรมชินบัญชรเผยแพร่การสวดพระคาถาชินบัญชรด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโก-ลกเทพวิมล". กระทรวงวัฒนธรรม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-09. สืบค้นเมื่อ 2021-09-09.
2. ↑  "วัดโกลกเทพวิมล". กลุ่มงานบริหารยุทธศาสตร์กลุ่มจังหวัดภาคใต้ชายแดน.
**วัดแสงแก้วโพธิญาณ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเจดีย์หลวง อำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย

ประวัติ
-------

วัดแสงแก้วโพธิญาณ ตั้งอยู่เลขที่ 191 หมู่ 11 บ้านใหม่แสงแก้ว ตำบลเจดีย์หลวง อำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย

ที่มาของชื่อวัดแสงแก้วโพธิญาณ คือ "แสงแก้ว" มาจากแสงอันสว่างไสวราวกับดวงแก้วที่เปล่งประกายออกมาจากดอกบัว และสัญลักษณ์ "ดอกบัว" ที่พบในนิมิตก็อุปมาได้กับ"พระโพธิญาณ"อันเป็นความรู้แจ้งสูงสุด หรือ ความรู้ในการตรัสรู้ นั้นเอง(โพธิญาณ มาจากคำว่า โพธิ แปลว่า ตรัสรู้และคำว่า ญาณ แปลว่าแปลว่า หยั่งรู้ คำว่า"โพธิญาณ"จึงแปลให้เข้าใจง่ายๆว่า ความรู้ในการตรัสรู้ หรือ ตรัสรู้ความรู้ในสัจธรรม

จากเดิมเป็นเนินดอยม่อนแสงแก้วซึ่งปรากฏในนิมิตของครูบาอริยชาติ จึงกลายเป็นวัดแสงแก้วโพธิญาณ และพระภาวนารัตนญาณ(ครูบาอริยชาติ อริยจิตฺโต)ก็ย้ายจากวัดพระธาตุดงสีมา มาเป็นเจ้าอาวาสวัดแห่งนี้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  19ปี ใต้ร่มโพธิญาณ 1ทศวรรษ 16 พรรษา พระภาวนารัตนญาณ(ครูบาอริยชาติ อริยจิตฺโต) จากดินสู่ฟ้า จากครูบาฯสู่เจ้าคุณฯ, พิมพ์ที่บริษัทพิมพ์ดี จำกัด, มกราคม 2560,หน้า 90
**วัดแม่อ้อใน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่อ้อ อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย ปัจจุบันมีพระครูอุดมพัฒนสุนทร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดมีเนื้อที่ตั้งวัด 2 ไร่ 1 งาน น.ส. 3 เลขที่ 297 ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 1 งาน 52 ตารางวา 

วัดแม่อ้อในตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2452 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2545 โดยเมื่อ พ.ศ. 2371 ประชาชนจากจังหวัดลำพูน เชียงใหม่ ลำปาง อพยพมาตั้งหลักปักฐานลุ่มน้ำแม่อ้อ ได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้น แต่เนื่องจากวัดนั้นเป็นที่ลุ่มเกิดน้ำท่วมเป็นประจำ จึงได้ย้ายจากหมู่ที่ 11 มาในที่ตั้งปัจจุบัน ย้ายเมื่อ พ.ศ. 2452 ชาวบ้านเรียกว่า **วัดม่อน** จากนั้นเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดแม่อ้อใน"

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ วิหารพระเจ้าทันใจ พระธาตุ กุฏิสงฆ์ ศาลาราย ศาลาการเปรียญ หอพระไตรปิฎก หอฉัน สำนักงานวัดแม่อ้อใน ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระพุทธมงคลอุดมทรัพย์ เป็นพระพุทธรูปหินแกรนิตขนาดใหญ่ พระพุทธมหาสุทัสสนมุนี (พระเจ้าสำเร็จสมปรารถนา) พระเจ้าทันใจ และวัดยังมีพระบรมราชานุสาวรีย์พญามังรายมหาราช

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแม่อ้อใน". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดแม่อ้อใน".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดแม่อ้อใน**
**วัดแม่สะงา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหมอกจำแป่ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน

วัดแม่สะงาสร้างเมื่อ พ.ศ. 2399 ชาวบ้านเรียกว่า **วัดจองแม่งา** ตามประวัติวัดแจ้งว่าสร้างขึ้นมาพร้อมกับหมู่บ้านแม่สะงา โดยมีพ่อจองตะก่า จองสิ่ง ซึ่งเป็นคหบดีในหมู่บ้านเป็นผู้นำในการสร้าง เริ่มแรกสร้างเป็นโรงไม้สักทั้งหลัง ต่อมาได้ทรุดโทรมลง จนเมื่อ พ.ศ. 2521 ชาวบ้านได้รื้อหลังเก่าและสร้างหลังใหม่ขึ้น สำหรับศาลาหลังนี้ นายทุนแหล่ง เชาว์พิกุลอดีตผู้ใหญ่บ้านแม่สะงาเป็นผู้สร้างขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2535

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุมี พระพุทธรูปพระประธาน ปางมารวิชัย ศิลปะมัณฑะเลย์ หน้าตักกว้างประมาณ 50 นิ้ว และกว้าง 30 นิ้ว จำนวน 2 องค์ สร้างด้วยวิธีใช้ไม้ไผ่สาน จารึกฐานพระประธานองค์ใหญ่ระบุว่า ผู้สร้างคือพ่อเฒ่าสึ่งโหลง แต่ไม่ปรากฏปีที่สร้าง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์ปุก
* พระอาจารย์หยอม
* พระอ่าริยะ
* พระอธิการเล็ก
* พระสุข
* พระวัน
* พระบุญรัต
* พระวิริยะ
* พระน้อย ธัมมนนโท

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ชุมชนบ้านแม่สะงา". ฐานข้อมูลองค์ความรู้เกี่ยวกับไทใหญ่ วิทยาลัยชุมชนแม่ฮ่องสอน.
2. ↑  "วัดแม่สะงา". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  ธรรศ ศรีรัตนบัลล์. "พระพุทธรูปและตาแหน่งทางศาสนาในสังคมไทใหญ่" (PDF).
**วัดแหลม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดแหลม ตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ เจ้าอาวาสในปัจจุบันคือ พระครูปลัด ชัชวาลย์ อนาลโย

วัดแหลมสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2319 ต่อมาจึงมีการสร้างป้อมปู่เจ้าสมิงพรายในบริเวณใกล้เคียงกัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2472

อาคารเสนาสนะในวัดแหลมได้แก่ พระอุโบสถ กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ ครึ่งตึกครึ่งไม้ และตึก ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้ ฌาปนสถาน สุสาน และอาคารเรียนพระปริยัติธรรม ภายในวัดยังมีโรงเรียนวัดแหลมในเขตที่ดินวัด

วัดแหลมมีงานประเพณีแห่ยอดพระเจดีย์ทรายซึ่งแตกต่างจากที่อื่น กล่าวคือ ชาวบ้านในพื้นที่จะมารวมตัวกันจัดขบวนแห่ต้นเงินเข้าวัดเพื่อจะนำยอดเงินนั้นไปปักบนยอดพระเจดีย์ทราย การประกวดเจดีย์ทราย ประกวดธิดาเจดีย์ทราย การแห่ยอดพระเจดีย์ทราย ในปัจจุบันใช้วิธีซื้อทรายเข้าวัดแทน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแหลม". *แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์*.
2. ↑  "วัดแหลม". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.
3. ↑  "วัดแหลม". *เทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-29. สืบค้นเมื่อ 2020-10-26.
4. ↑  ""วัดแหลม"สืบสานประเพณี แห่ยอดพระเจดีย์ทราย". *เดลินิวส์*. 7 มิถุนายน 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดโขงขาว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านแหวน อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่

วัดโขงขาวมีความหมายว่า วัดที่มีซุ้มประตูสีขาวหรืออุโมงค์สีขาว ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1999 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นวัดที่สร้างขึ้นสมัยพระนางจามเทวี กษัตริย์ผู้ครองเมืองหริภุญชัย และต่อมาในสมัยพระราชพรหมยาน (วีระ ถาวโร) (หลวงพ่อฤๅษีลิงดำ) (วัดท่าซุง จังหวัดอุทัยธานี) ท่านทรงมีชีวิตอยู่ ท่านได้ทรงมาบูรณปฏิสังขรณ์และสร้างโบราณสถานต่าง ๆ ขึ้นมาใหม่หลายแห่งภายในวัดโขงขาว และถือเป็นวัดสาขาย่อยของวัดท่าซุง จังหวัดอุทัยธานี เดิมอุโบสถเก่ามีช่องขนาดเท่าตัวคนลอดลงไปสู่ถ้ำเล็ก ๆ ได้ ปากทางเข้าคล้ายทางเข้าอุโมงค์ทาสีขาวภายในอุโมงค์ ท่านเจ้าอาวาสพระครูปิยรัตน์ (หลวงพ่อบุญรัตน์ กันตจาโร) ได้บูรณะพระอุโบสถสร้างพระสถูป หรือ เจดีย์สีทองงดงามครอบไว้เหมือนเดิม 

เสนาสนะและสิ่งก่อสร้าง ได้แก่ วิหารพระราชพรมยานไพศาลภาวนานุสิฐเยาลักษณ์มิตรศรัทธา เป็นวิหารร่วมสมัย หลังคาทรงจั่วซ้อน 3 ชั้น เจดีย์ กุฏิพักสงฆ์ หอฉัน ศาลาพระราชพรหมยาน ศาลารายรอบพระอุโบสถ กำแพงวัดก่อสร้างด้วยศิลาแลง มีรูปปั้นสิงห์ที่ซุ้มประตู หน้าวิหารยังมีรูปปั้นมกรคายนาค ภายในวัดหารประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยทรงเครื่อง ด้านหลังพระประธานเป็น ภาพเขียนพระธาตุประจำราศีต่าง ๆ ทั้ง 12 ราศี มีรูปปั้นเหมือนของหลวงพ่อปาน วัดบางนมโค และหลวงพ่อฤๅษีลิงดำ วัดท่าซุง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "อลังการงานพุทธศิลป์ ณ วัดโขงขาว".
2. ↑  "หลบความวุ่นวาย ไปค้นหาความสงบที่ วัดโขงขาว อำเภอหางดง". เชียงใหม่นิวส์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-02-26. สืบค้นเมื่อ 2022-02-26.
**วัดแสนฝาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 68 ตารางวาและมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 90 ตารางวา 

วัดแสนฝาง หรือ **วัดแสนฝัง** สร้างขึ้นในสมัยพญาแสนภู กษัตริย์องค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์มังราย เมื่อราว พ.ศ. 2119 ชื่อของวัด คำว่า "แสน" มาจากพระนามของพญาแสนภู ส่วนคำว่า "ฝัง" มาจากพระราชศรัทธาตามแบบบรรพกษัตริย์ ในอดีตพระเจ้าแสนภูมีพระราชประสงค์จะฝากฝังพระราชทรัพย์ของพระองค์ไว้กับพุทธศาสนา อีกทั้งเป็นที่ดินรกร้างว่างเปล่าใกล้ ๆ แม่น้ำเล็ก ห่างจากแม่น้ำระมิงค์พอประมาณ

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ *พระเจดีย์มงคลแสนมหาชัย* ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับเจดีย์ชเวดากองของพม่า และวิหารลายคำ ซึ่งเป็นที่ประทับเก่าของพระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ พระองค์นำมาถวายวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 โดยให้ปรับปรุงดัดแปลงสร้างเป็นวิหารปิดทองล่องชาดทั้งหลัง มีงานฉลองสมโภชวิหารเมื่อ พ.ศ. 2421 วิหารมีรูปแบบศิลปะล้านนา หลังคาเตี้ย และลาดต่ำ ประดับด้วยลวดลายไม้แกะสลัก และปูนปั้นปิดทอง หน้าบันตกแต่งด้วยไม้แกะสลักลายก้านขด และสัตว์หิมพานต์ขนาดความยาว 49 เมตร กว้าง 12 เมตร

อุโบสถสร้างโดยพระราชชายาเจ้าดารารัศมี ตัวอาคารเป็นตึกสองชั้นแบบร่วมสมัย ชั้นล่างก่ออิฐถือปูน หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผา ชายคาประดับด้วยไม้ฉลุแบบขนมปังขิง ส่วนชั้นบนเป็นโครงสร้างไม้ลวดลายวิจิตร ด้านข้างประดับรูปดาว สันหลังคาประดับรูปกินรี กุฏิ 100 ปี โยนการพิจิตร ที่หน้าต่างทำซุ้มปูนปั้นแบบตะวันตก หอไตรเก่าแก่ และหอเวรยามที่ใช้รักษาความปลอดภัยเมื่อครั้งโบราณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแสนฝาง พระเจดีย์ชเวดากองแห่งเมืองเชียงใหม่".
2. ↑  "วัดแสนฝาง! สถาปัตยกรรมแบบพม่าแห่งเมืองล้านนา". เชียงใหม่นิวส์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดแสนฝาง**
**วัดแหลมสุวรรณาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อผุด อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี อยู่ระหว่างวัดพระใหญ่และหาดเชิงมน

วัดแหลมสุวรรณาราม หรือชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า **วัดปลายแหลม** ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2423 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2545

จุดเด่นของวัด คือ อุโบสถสร้างขึ้นกลางสระน้ำบนฐานดอกบัวคล้ายรูปกระทง มีสะพานข้ามเข้าอุโบสถ อุโบสถขนาบข้างด้วยรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมพันมือสูง 20 เมตร และรูปปั้นพระสังกัจจายน์ บันไดทางเข้าอุโบสถประดับด้วยรูปประติมากรรมพญานาคสีเขียว ด้านหน้าโถงอุโบสถ มีพระพุทธรูปประทับยืนประดิษฐานอยุ๋ตรงกลางระหว่างประตูทั้งสองข้าง ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธสีทองรูปปางมารวิชัย มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ด้านนอกอุโบสถมีซุ้มใบเสมา รูปปั้นหลวงปู่ทวด มีวิหารตั้งอยู่ด้านตรงข้ามอุโบสถ 

วัดแหลมสุวรรณาราม เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่นิยมของชาวต่างชาติแห่งหนึ่งของเกาะสมุย นักท่องเที่ยวมักมาให้อาหารปลาที่สระน้ำและชมโบสถ์ดอกบัว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดสุราษฎร์ธานี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดปลายแหลม (วัดแหลมสุวรรณาราม)". เทศบาลนครเกาะสมุย.
3. ↑  "เพลิงไหม้กุฎิกลางน้ำวัดดังเกาะสมุย หวิดผลาญทั้งหลัง เหลือเชื่อ! ห้องเก็บจตุคามฯรอด". มติชน.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดแหลมสุวรรณาราม**
**วัดแสงมณี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงบา อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 20 ไร่ 2 ตารางวาเป็นที่ราบลุ่ม มีคลองซอยที่ 10 ผ่านทางด้านทิศเหนือ

วัดแสงมณีสร้างเมื่อ พ.ศ. 2439 โดยมี นายกั๊ก กั๊กสี ริเริ่มในการสร้างวัด คุณนายแจ่ม แสงมณี เป็นผู้ถวายที่ให้สร้างวัด ได้ขนานนามว่า **วัดลำนำราษฎร์บำรุง** เพราะเขตที่วัดมีน้ำไหลผ่าน ต่อมาเปลี่ยนเป็น "วัดแสงมณี" เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 ตามนามสกุลผู้สร้างวัด คือ นายแจ่ม แสงมณี วัดแสงมณีได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2447 ได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2451

ภายในวัดมีอุโบสถ กุฏิสงฆ์ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ และมีพระพุทธรูป 150 องค์ โดยมีพระพุทธรูปเก่า 1 องค์ เป็นพระประธานในอุโบสถ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระหอม
* พระอธิการเทียม
* พระอธิการถม
* พระอธิการอ่ำ
* พระอธิการตุ๊
* พระอธิการเฉย
* พระอธิการปุ๊
* พระครูญาณพิพัฒน์
* พระครูปทุมปิยกิจ (ปรีชา ปิยทสฺสี) พ.ศ. 2540

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแสงมณี". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดแสงมณี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดแสงมณี (วัดลำน้ำ) ต.บึงบา อ.หนองเสือ ปทุมธานี". ทัวร์วัดไทย.
**วัดโกศาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะเปา อำเภอคีรีรัฐนิคม จังหวัดสุราษฎร์ธานี เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระอธิการ
สัญญา ภทุทโร

วัดโกศาวาส เดิมชื่อว่า **วัดกะเปา** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2164 เหตุที่ชื่อว่าวัดกะเปาต้องย้อนกลับไปเมื่อสมัยศึกถลาง ทัพไทยแตกพ่ายแก่ทัพพม่า จึงหนีสงครามมาทางด้านทิศตะวันออกและพักอาศัยกันอยู่ที่บ้านทุ่งสะท้อน ภายหลังสร้างหมู่บ้าน โดยชาวบ้านมีอาชีพหาปลาโดยใช้เครื่องมือจับปลาที่เรียกว่า *กะเปา* ต่อมาคณะสงฆ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ตรวจสอบพบว่าวัดกะเปาตั้งอยู่ติดกับคลองพุมดวงและใกล้คลองกะเปา แต่เป็นพื้นที่สูงน้ำไม่ท่วม ชาวบ้านจึงเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดโกศาวาส" มีความหมายว่า "อารามที่อยู่ของท้าวโกษีย์"

วัดมีเกจิอาจารย์คือ พระครูวิรัชพิริยาทร (รัตน์ วิริยนนฺโท) มีความเชี่ยวชาญด้านคาถาอาคมเป็นเลิศ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระเกตุ
* พระม่วง
* พระเกลาพระต้วม
* พระลั่น
* พระพรหม
* พระครูวิรัชพิริยาทร (รัตน์ วิริยนนฺโท)
* พระอธิการสัญญา ภทุทโร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโกศาวาส". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดโกศาวาส". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**สนิท จันทรวงศ์** เป็นนักการเมืองชาวไทย เคยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี 3 สมัย และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดที่ดำรงตำแหน่งในขณะที่แยกจังหวัดอำนาจเจริญ

ประวัติ
-------

สนิท จันทรวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2485 จบการศึกษาคุรุศาสตรบัณฑิต สาขาอุตสาหกรรมศิลป์ จากวิทยาลัยครูอุบลราชธานี

การทำงาน
--------

สนิท จันทรวงศ์ เข้าสู่งานการเมืองโดยลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 สังกัดพรรคกิจสังคม และได้รับเลือกตั้งยกทีม (สนิท จันทรวงศ์ ธีระชัย ศิริขันธ์ และธนา เมตตาริกานนท์) และได้รับเลือกตั้งอีกครั้ง ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 ในสังกัดพรรคกิจสังคม เช่นเดิม

สนิท จันทรวงศ์ อยู่ในกลุ่มพระพาย ซึ่งย้ายไปร่วมงานกับพรรคความหวังใหม่ ได้รับเลือกตั้งอีกครั้ง ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 ในนามพรรคความหวังใหม่ ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. เขตเลือกตั้งที่ 3 อำเภอม่วงสามสิบ, อำเภอเขื่องใน, อำเภออำนาจเจริญ, อำเภอพนา, อำเภอหัวตะพาน และ กิ่งอำเภอลืออำนาจ ต่อมาในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2536 ได้มีการจัดตั้งจังหวัดอำนาจเจริญขึ้น ส่งผลให้นายสุทัศน์ เงินหมื่น นายวิฑูรย์ นามบุตร และนายสนิท จันทรวงศ์ จึงเป็น ส.ส.ชุดแรกของจังหวัดอำนาจเจริญ

ในปี 2544 เขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งเป็นการเลือกตั้งใหม่ตามมติ กกต.

สนิท จันทรวงศ์ เคยดำรงตำแหน่งทางการเมือง อาทิ เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม ผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม ที่ปรึกษารองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่ 1 และที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2544 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
* พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2022-10-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๘ ตอนที่ ๒๒ ข หน้า ๑, ๔ ธันวาคม ๒๕๔๔
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๒ ตอนที่ ๑๗ ข หน้า ๗, ๔ ธันวาคม ๒๕๓๘
ปราสาทซันตันเจโลเมื่อมองจากสะพาน ส่วนยอดคือรูปหล่อของอัครทูตสวรรค์มีคาเอล
**ปราสาทซันตันเจโล** (อิตาลี: *Castel Sant'Angelo* "ปราสาทนักบุญทูตสวรรค์") เป็นอาคารทรงกระบอกในกรุงโรม ประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของนครรัฐวาติกันราว 700 เมตร ก่อสร้างขึ้นในสมัยจักรพรรดิฮาดริอานุสแห่งโรมัน ราว ค.ศ. 134 ถึง 139 เพื่อใช้เป็นสุสานของพระองค์และพระราชวงศ์ ต่อมาอาคารนี้ได้ถูกใช้งานเป็นปราสาทและป้อมปราการ อาคารนี้เคยเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในกรุงโรมอยู่ช่วงหนึ่ง ปัจจุบันใช้เป็นพิพิธภัณฑ์ชื่อว่า "พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติปราสาทซันตันเจโล" (Museo Nazionale di Castel Sant'Angelo)

อาคารแห่งนี้เดิมถูกเรียกว่า **สุสานฮาดริอานุส** อย่างไรก็ตาม เมื่อมีการนำอาคารนี้ไปใช้งานเป็นป้อมปราการทางทหารในค.ศ. 401 เครื่องสุสานต่างๆก็ได้สูญหายไป ตั้งแต่นั้นมาก็มีการต่อเติมปรับปรุงอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งเมื่อกรุงโรมเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่ในค.ศ. 590 มีตำนานว่าอัครทูตสวรรค์มีคาเอลได้ปรากฎองค์เหนือปราสาทแห่งนี้ และชักดาบขึ้นเพื่อยุติโรคระบาด กลายเป็นที่มาของชื่อปราสาทตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* Site describing arrangement of the original mausoleum.
* *Mausoleum of Hadrian*, part of the *Encyclopædia Romana* by James Grout
* Platner and Ashby entry on the tomb on Lacus Curtius site
* Roman Bookshelf - Views of Castel Sant'Angelo from the 19° Century

พิกัดภูมิศาสตร์: 41°54′11″N 12°27′59″E﻿ / ﻿41.903064°N 12.466355°E﻿ / 41.903064; 12.466355
**สนิมย้อย** (อังกฤษ: rusticle) คือการก่อตัวของสนิมเหล็กที่เกิดขึ้นใต้น้ำลึก สะสมกันเป็นแท่งคล้ายกับน้ำแข็งย้อยหรือหินย้อย สนิมย้อยเป็นที่คุ้นเคยจากภาพถ่ายใต้น้ำของซากเรืออับปางเช่น อาร์เอ็มเอส ไททานิก เรือประจัญบานบิสมาร์ค และเรือยูเอสเอส อินเดียแนโพลิส สนิมย้อยถูกสร้างขึ้นโดยจุลินทรีย์ที่กินเหล็ก

สนิมที่หลุดออกด้านล่างของที่ยึดสมอของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก
คำว่า *rusticle* ในภาษาอังกฤษเป็นหน่วยคำควบที่ประกอบขึ้นจากคำ *rust* ("สนิม") และคำ *icicle* ("น้ำแข็งย้อย") และได้ถูกใช้ครั้งแรกโดยรอเบิร์ต แบลลาร์ด คนแรกที่สังเกตเห็นสนิมย้อยบนซากเรือไททานิกในปีพ.ศ. 2529 สนิมย้อยบนเรือไททานิกได้รับการตรวจสอบครั้งแรกใน พ.ศ. 2539 โดยรอย คัลลิมอร์ แห่งมหาวิทยาลัยริไจนาในแคนาดา แบคทีเรียที่อาศัยอยู่ภายในสนิมย้อยของไททานิกคือ *Halomonas titanicae* ถูกค้นพบใน พ.ศ. 2553 โดยเฮนรีเอตตา แมนน์ สนิมย้อยสามารถก่อตัวบนวัตถุที่ทำด้วยเหล็กที่จมอยู่ใต้น้ำ ได้แก่โซ่สมอเรือ และอุปกรณ์ในงานใต้ทะเล สนิมย้อยจะก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วในสภาพอากาศที่อบอุ่น และแม้กระทั่งในน้ำโดยมีออกซิเจนละลายน้ำเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย

องค์ประกอบ
----------

สนิมย้อยประกอบด้วยสารประกอบเหล็กมากถึง 35% รวมทั้งเหล็กออกไซด์ เหล็กคาร์บอเนต และเหล็กไฮดรอกไซด์ ส่วนที่เหลือเป็นสารประกอบที่ซับซ้อนของจุลินทรีย์ทั้งแบบซิมไบโอซิสและแบบพึ่งพากัน ได้แก่แบคทีเรีย *Halomonas titanicae* และเชื้อราที่ใช้สนิมโลหะเป็นแหล่งอาหาร ทำให้เกิดการกัดกร่อนและจุลินทรีย์เหล่านี้รวมกันขับถ่ายของเสียที่เป็นสารประกอบที่ก่อตัวเป็นสนิมย้อย

โครงสร้าง
---------

โครงสร้างของสนิมสนิมย้อยมักมีช่องให้น้ำไหลผ่านและดูเหมือนว่าเกิดขึ้นในรูปวงแหวนคล้ายกับวงปีในต้นไม้ ซึ่งมีความละเอียดอ่อนมากและแตกตัวเป็นผงละเอียดได้แม้สัมผัสเพียงเล็กน้อย

สี
--

พื้นผิวด้านนอกของสนิมย้อยมีสีแดงเรียบจากเหล็ก (III) ออกไซด์ และแกนกลางเป็นสีส้มสดจากผลึกของเกอไทต์ (เหล็กไฮเดรตออกไซด์)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "USS Indianapolis: The Final Chapter | PBS". *USS Indianapolis: The Final Chapter | PBS*. สืบค้นเมื่อ 7 Jan 2019.
2. ↑  Cullimore, Dr. Roy; Lori Johnston (February 27, 2012). "Rusticles Thrive on the Titanic". National Oceanic and Atmospheric Administration.
3. ↑  "New species of bacteria found in Titanic 'rusticles'". *BBC News*. 6 December 2010. สืบค้นเมื่อ 1 March 2012.
4. ↑  "Microbiologically influenced corrosion of Gulf of Mexico mooring chain at 6,000 feet depths". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-10-06. สืบค้นเมื่อ 2021-01-06.
5. ↑  "Microbiologically influenced corrosion of Gulf of Mexico mooring chain at 6,000 feet depths". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-10-06. สืบค้นเมื่อ 2021-01-06.
**วัง หนิง** (จีนตัวย่อ: 王宁; จีนตัวเต็ม: 王寧; พินอิน: *Wāng Níng*; เกิด สิงหาคม ค.ศ. 1955) เป็นนายพลในกองทัพปลดปล่อยประชาชน ซึ่งดูแลสำนักงานตำรวจปลดปล่อยประชาชนเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุดของสำนักงานตำรวจปลดปล่อยประชาชน ก่อนหน้านี้เขาเป็นเสนาธิการกองทัพปลดปล่อยประชาชน วัง หนิงเคยเป็นสมาชิกคนที่ 18 ของคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน

ชีวิตช่วงต้น
------------

วัง หนิงเกิดที่หนานจิง มณฑลเจียงซู ประเทศจีนในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1955

### การทหาร

วัง หนิงเข้าร่วมกองทัพปลดปล่อยประชาชนในปีพ.ศ. 2513 และรับราชการในเขตทหารนานกิง ระหว่างปีพ.ศ. 2529 - พ.ศ. 2535 เขาทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการกองทัพทหารปืนใหญ่ 12 ในช่วงเวลาที่เขาอยู่เขาได้รับรางวัลมากมาย

ในปีพ.ศ. 2546 วัง หนิงได้รับให้เป็นเสนาธิการกองพันในเซี่ยงไฮ้ ในปีพ.ศ. 2549 วัง หนิงได้รับการยกระดับให้เป็นผู้บัญชาการมณฑลทหารเจียงซี เขายังคงดำรงตำแหน่งต่อไปจนถึงเดือนธันวาคมปีพ.ศ. 2553 เขาถูกย้ายไปปักกิ่งและได้รับการแต่งตั้งเป็นเสนาธิการกองพันในปักกิ่ง เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2555 เข้าได้ถูกเลื่อนยศเป็นพลโท

### ตำรวจ

ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2557 วัง หนิงได้รับให้ดูแลให้เป็นผู้บังคับบัญชาสำนักงานตำรวจปลดปล่อยประชาชนแต่เขาไม่ได้มีความเข้าใจเกี่ยวกับอาชีพตำรวจมากนัก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Chinese Generals Meet with US Army Chief to Deepen Trust". 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2017-11-24.
2. ↑  "Chinese Generals Meet with US Army Chief to Deepen Trust". 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-03-14. สืบค้นเมื่อ 2017-11-24.
3. 1 2 3 4 5  北京军区参谋长王宁中将升任副总参谋长 (ภาษาจีน). Sina. 2013.
4. ↑  "Chinese Generals Meet with US Army Chief to Deepen Trust". China Radio International. 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-01-31. สืบค้นเมื่อ 2017-11-24.
5. ↑  "The Rise of the 31st Army in Chinese Politics". *The Diplomat*.
**วัคซีนโรคหัด** เป็นวัคซีนที่มีประสิทธิภาพมากในการป้องกันโรคหัด การสร้างภูมิคุ้มกันหลังจากได้รับวัคซีนหนึ่งเข็มของเด็กอายุเก้าเดือนคือ 85% และของเด็กอายุมากกว่าสิบสองเดือนคือ 95% คนเกือบทั้งหมดที่ไม่สามารถสร้างภูมิคุ้มกันได้หลังจากได้รับวัคซีนเข็มแรก ก็มักจะสร้างภูมิคุ้มกันได้หลังจากได้รับวัคซีนเข็มที่สอง เมื่อกลุ่มประชากรมีอัตราของผู้ที่ได้รับวัคซีนจำนวนมากกว่า 93% การแพร่ระบาดของโรคหัดก็มักจะไม่เกิดขึ้น อย่างไรก็ตามการแพร่ระบาดของโรคอาจเกิดขึ้นได้อีกเมื่ออัตราการได้รับวัคซีนมีจำนวนลดลง ประสิทธิภาพของวัคซีนนี้จะคงอยู่เป็นเวลานานหลายปี แต่ทั้งนี้ไม่มีข้อมูลที่ชัดเจนว่าประสิทธิภาพของวัคซีนนี้จะลดลงเมื่อเวลาผ่านไปมากน้อยเพียงใด นอกจากนั้นแล้วเมื่อให้วัคซีนนี้หลังจากการติดเชื้อเพียงไม่กี่วันวัคซีนนี้ก็ยังสามารถหยุดยั้งโรคนี้ได้ด้วย

โดยทั่วไปการใช้กับกลุ่มผู้ติดเชื้อเอชไอวีนั้นมีความปลอดภัย และผลข้างเคียงของวัคซีนนี้พบเพียงเล็กน้อยและเกิดขึ้นเพียงระยะสั้นๆ ซึ่งอาจได้แก่ความเจ็บปวดที่ตำแหน่งการฉีดวัคซีนหรือมีไข้เล็กน้อย ทั้งนี้มีบันทึกของการเกิดภาวะแอนาฟิแล็กซิสที่ประมาณหนึ่งรายในหนึ่งแสนราย และดูเหมือนว่ากลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เร, โรคออทิซึม และโรคลำไส้อักเสบนั้นไม่มีอัตราเพิ่มขึ้นแต่อย่างใด

วัคซีนนี้มีทั้งแบบวัคซีนเดี่ยวและแบบผสมร่วมกับวัคซีนตัวอื่น ซึ่งได้แก่ วัคซีนโรคหัดเยอรมัน วัคซีนโรคคางทูม และวัคซีนโรคอีสุกอีใส (วัคซีนเอ็มเอ็มอาร์และวัคซีนเอ็มเอ็มอาร์วี) วัคซีนทุกสูตรเหล่านี้ให้ผลดีเท่าเทียมกัน องค์การอนามัยโลกแนะนำว่าในพื้นที่ที่พบโรคนี้ได้บ่อยควรมีการให้วัคซีนเมื่อเด็กอายุครบเก้าเดือน ส่วนในพื้นที่แทบไม่พบโรคนี้เลยนั้นก็สามารถอนุโลมการให้วัคซีนเมื่อเด็กอายุครบสิบสองเดือนได้ตามเหตุผล วัคซีนนี้เป็นวัคซีนชนิดตัวเป็น ซึ่งอยู่ในรูปผงแห้งและจำเป็นต้องทำการผสมก่อนการฉีด ทั้งการฉีดเข้าใต้ผิวหนังหรือกล้ามเนื้อ การยืนยันความมีประสิทธิภาพของวัคซีนนั้นสามารถพิสูจน์ได้โดยการทดสอบเลือด

นับตั้งแต่เมื่อปี 2556 มีเด็กประมาณ 85% ทั่วโลกได้รับวัคซีนนี้ ในปี 2551 ประเทศจำนวนไม่ต่ำกว่า 192 ประเทศได้เสนอการให้วัคซีนจำนวนสองเข็ม วัคซีนนี้นำมาใช้เป็นครั้งแรกเมื่อปี 2506 การใช้วัคซีนร่วมระหว่างวัคซีนโรคหัด-โรคคางทูม-โรคหัดเยอรมัน (เอ็มเอ็มอาร์) ครั้งแรกนั้นมีขึ้นเมื่อปี 2514 การเพิ่มวัคซีนโรคอีสุกอีใสลงในวัคซีนสามตัวนี้ซึ่งก็ได้กลายเป็นวัคซีนเอ็มเอ็มอาร์วีนั้นมีขึ้นครั้งแรกเมื่อปี 2548 วัคซีนนี้อยู่ในทะเบียนยาที่จำเป็นขององค์การอนามัยโลก โดยเป็นยารักษาโรคที่มีความสำคัญมากที่สุดในระบบสุขภาพขั้นพื้นฐาน วัคซีนนี้มีราคาไม่แพงมาก

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6  "Measles vaccines: WHO position paper" (PDF). *Weekly epidemiological record*. **84** (35): 349–60. 28 August 2009. PMID 19714924.
2. 1 2  Control, Centers for Disease; Prevention (2014). *CDC health information for international travel 2014 the yellow book*. p. 250. ISBN 9780199948505.
3. ↑  "Measles Fact sheet N°286". *who.int*. November 2014. สืบค้นเมื่อ 4 February 2015.
4. ↑  "Vaccine Timeline". สืบค้นเมื่อ 10 February 2015.
5. ↑  Mitchell, Deborah (2013). *The essential guide to children's vaccines*. New York: St. Martin's Press. p. 127. ISBN 9781466827509.
6. ↑  "WHO Model List of EssentialMedicines" (PDF). *World Health Organization*. October 2013. สืบค้นเมื่อ 22 April 2014.
**วัคซีนไข้กาฬหลังแอ่น** หรือ**วัคซีนเมนิงโกค็อกคัส** หมายถึงวัคซีนทั้งหมดที่ใช้เพื่อป้องกันการติดเชื้อ *Neisseria meningitidis* โดยมีประสิทธิภาพในการต่อต้านเชื้อเมนิงโกค็อกคัสทั้งบางประเภทหรือทุกประเภท วัคซีนนี้มีอยู่หลายรุ่นด้วยกันคือ เอ, ซี ดับเบิลยู135 และวาย ความมีประสิทธิภาพของวัคซีนนี้อยู่ที่ระหว่าง 85 ถึง 100% สำหรับเวลาอย่างน้อยสองปี วัคซีนเหล่านี้ได้แสดงให้เห็นถึงการลดจำนวนเชื้อเมนิงโกค็อกคัสที่เป็นสาเหตุของโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบ และ ภาวะพิษเหตุติดเชื้อ ในกลุ่มประชากรที่ใช้วัคซีนเหล่านี้อย่างแพร่หลาย การให้วัคซีนเหล่านี้สามารถทำได้โดยการฉีดเข้าสู่กล้ามเนื้อหรือการฉีดเข้าใต้ผิวหนัง

องค์การอนามัยโลกแนะนำให้ประเทศที่มีอัตราการเกิดโรคระดับปานกลางถึงสูงหรือมีการแพร่ระบาดของโรคบ่อยครั้งควรจะมีการให้วัคซีนเป็นประจำ ส่วนประเทศที่มีอัตราการระบาดของโรคต่ำ ก็แนะนำว่าควรมีการให้วัคซีนแก่กลุ่มประชากรที่มีความเสี่ยงสูงเพื่อสร้างภูมิคุ้มกันโรค ประเทศภายในทวีปแอฟริกาที่เป็นแนวเข็มขัดเยื่อหุ้มสมองอักเสบ หรือ African meningitis belt ขณะนี้อยู่ในระหว่างการดำเนินการเพื่อให้วัคซีนเมนิงโกค็อกคัส เอเพื่อสร้างภูมิคุมกันโรคแก่ประชากรทุกคนที่มีอายุระหว่างหนึ่งถึงสามสิบปี โดยให้เป็นวัคซีนควบคู่ ในประเทศแคนาดาและสหรัฐอเมริกา ได้แนะนำให้มีการให้วัคซีนที่มีประสิทธิภาพในการป้องกันเชื้อทั้งสี่ประเภทนี้แก่กลุ่มวัยรุ่นและกลุ่มที่มีความเสี่ยงสูง นอกจากนี้ยังเป็นวัคซีนที่จำเป็นสำหรับผู้ที่เดินทางไปยังกรุงเมกกะเพื่อการแสวงบุญ

ความปลอดภัยโดยทั่วไปนั้นอยู่ในระดับดี แต่ทั้งนี้สำหรับบางคนอาจเจ็บปวดและมีรอยแดงช้ำที่ตำแหน่งการฉีดวัคซีน และก็ดูเหมือนว่าจะมีความปลอดภัยการใช้ในผู้ตั้งครรภ์ การเกิดปฏิกิริยาภูมิแพ้ขั้นรุนแรงนั้นเกิดขึ้นน้อยกว่าหนึ่งในล้านเข็ม

การให้วัคซีนเมนิงโกค็อกคัสครั้งแรกมีขึ้นเมื่อราวปี 2513-2523 วัคซีนนี้อยู่ในทะเบียนยาที่จำเป็นขององค์การอนามัยโลก โดยเป็นยารักษาโรคที่มีความสำคัญมากที่สุดในระบบสุขภาพขั้นพื้นฐาน ต้นทุนสำหรับราคาขายส่งต่อหนึ่งเข็มอยู่ระหว่าง 3.23 และ 10.77 เหรียญสหรัฐฯ นับตั้งแต่ปี 2557 ต้นทุนในสหรัฐอเมริกา 100 ถึง 200 เหรียญสหรัฐฯ สำหรับวัคซีนหนึ่งแบบแผน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  "Meningococcal vaccines: WHO position paper" (PDF). *Weekly epidemiological record*. **47** (86): 521-540. Nov 2011. PMID 22128384.
2. ↑  Patel, M; Lee, CK (25 January 2005). "Polysaccharide vaccines for preventing serogroup A meningococcal meningitis". *The Cochrane database of systematic reviews* (1): CD001093. PMID 15674874.
3. ↑  Conterno, LO; Silva Filho, CR; Rüggeberg, JU; Heath, PT (19 July 2006). "Conjugate vaccines for preventing meningococcal C meningitis and septicaemia". *The Cochrane database of systematic reviews* (3): CD001834. PMID 16855979.
4. 1 2 3  "Meningococcal A conjugate vaccine: updated guidance, February 2015" (PDF). *Weekly epidemiological record*. **8** (90): 57-68. 20 Feb 2015. PMID 25702330.
5. ↑  Barrett, Alan D.T. (2015). *Vaccinology : an essential guide*. p. 168. ISBN 9780470656167.
6. ↑  "WHO Model List of EssentialMedicines" (PDF). *World Health Organization*. October 2013. สืบค้นเมื่อ 22 April 2014.
7. ↑  "Vaccine, Meningococcal". *International Drug Price Indicator Guide*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-05-10. สืบค้นเมื่อ 6 December 2015.
8. ↑  Hamilton, Richart (2015). *Tarascon Pocket Pharmacopoeia 2015 Deluxe Lab-Coat Edition*. Jones & Bartlett Learning. p. 315. ISBN 9781284057560.
มนตร์หเรกฤษณะ เขียนด้วยอักษรเทวนาครี
**หเรกฤษณะ** (ฮินดี: हरे कृष्ण อ่านว่า *ฮา เร กริช นะ*) หรือ **มหามนตร์** เป็นมนตร์ความยาว 16 คำของลัทธิไวษณพในศาสนาฮินดู มนตร์นี้กล่าวถึงทั้งพระกฤษณะและพระราม ตามความเชื่อของลัทธิเคาทิยไวษณพ เป้าหมายของชีวิตคือความรักที่บริสุทธิ์อันมีต่อพระกฤษณะ
มนตร์นี้เป็นที่แพร่หลายไปทั่วตั้งแต่ทศวรรศ 1960 นอกอินเดีย หลังเอ. ซี. ภักติเวทานตะ สวามี ปรภุปาทะ และลัทธิที่เขาก่อตั้ง "สมาคมกฤษณภาวนามฤตนานาชาติ" (เรียกสั้น ๆ ว่า หเรกฤษณะ) เป็นที่รู้จักในโลกตะวันตก

มนตร์
-----

> หเร กฤษณะ หเร กฤษณะ  
> 
> กฤษณะ กฤษณะ หเร หเร  
> 
> หเร รามา หเร รามา  
> 
> รามา รามา หเร หเร
> 
> 

เนื่องด้วยสันสกฤตเป็นภาษา polysemic จึงทำให้มนตร์นี้มีการแปลและทับศัพท์ที่ต่างกันไปในภาษาอังกฤษ โดยที่การแปลที่หลากหลายแตกต่างกันทั้งหมดนั้นอาจถูกต้องก็ได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Hare Krishna mantra". *Krishna*.
2. ↑  "Chant and be happy". *iskcon*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-10-20. สืบค้นเมื่อ 2019-04-07.
3. ↑  Caitanya Caritamrta Ml.20.340 เก็บถาวร 12 มีนาคม 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
4. ↑  Religion Encyclopedia – Hare Krishna (ISKCON) เก็บถาวร 1 กรกฎาคม 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัคซีนไข้สมองอักเสบจากเห็บ (Tick-borne encephalitis)** เป็นวัคซีนที่ใช้เพื่อป้องกันโรคไข้สมองอักเสบที่มีเห็บเป็นพาหะ (TBE)[1] โรคนี้เป็นโรคที่พบได้ทั่วไปในยุโรปตอนกลางและยุโรปตะวันออก และตอนเหนือของเอเชีย ผู้ที่ได้รับวัคซีนจำนวนมากกว่า 87% สามารถสร้างภูมิคุ้มกันโรคได้[2] วัคซีนนี้ไม่มีประโยชน์ถ้าให้หลังจากถูกเห็บที่ติดเชื้อกัด วิธีในการให้วัคซีนนี้คือการฉีดเข้ากล้ามเนื้อ[1]

องค์การอนามัยโลก (WHO) ได้แนะนำให้มีการสร้างภูมิคุ้มกันให้กับประชากรทุกคนในพื้นที่ที่พบโรคนี้ได้ทั่วไป หรือไม่ก็ให้วัคซีนนี้แก่ผู้ที่มีความเสี่ยงสูง ปริมาณที่แนะนำคือ 3 ขนาดยาตามด้วยขนาดยาพิเศษทุกสามถึงห้าปี วัคซีนนี้สามารถใช้กับคนที่มีอายุมากกว่าหนึ่งหรือสามปีทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสูตรกำหนดของวัคซีน[1]

ผลข้างเคียงขั้นร้ายแรงนั้นพบได้น้อยมาก ผลข้างเคียงเล็กน้อยอาจรวมถึง มีไข้และรอยแดง และความเจ็บปวดบริเวณที่ฉีดยา โดยทั่วไปสูตรกำหนดเดิมของวัคซีนนั้นเกี่ยวข้องกับผลข้างเคียงมากกว่า วัคซีนนี้ดูเหมือนจะปลอดภัยสำหรับการใช้ในระหว่างการตั้งครรภ์[1]

วัคซีนป้องกัน TBE ตัวแรกถูกพัฒนาขึ้นในปี 2516[1] วัคซีนนี้อยู่ในรายชื่อทะเบียนยาที่จำเป็นขององค์การอนามัยโลก (World Health Organization's List of Essential Medicines) ซึ่งเป็นยารักษาโรคสำคัญที่สุดที่แนะนำให้ใช้สำหรับระบบสุขภาพขั้นพื้นฐาน[3] ราคาของวัคซีนนี้อยู่ที่ระหว่าง 50 ถึง 70 ปอนด์สเตอริง[4] ปัจจุบันไม่มีการใช้วัคซีนนี้ในสหรัฐอเมริกา[5]

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  "Vaccines against tick-borne encephalitis: WHO position paper."
2. ↑  Demicheli V, Debalini MG, Rivetti A (2009).
3. ↑  "19th WHO Model List of Essential Medicines (April 2015)" (PDF).
4. ↑  "Tick-borne encephalitis - Prevention". 15/10/2015.
5. ↑  "3: Infectious Diseases Related to Travel".
หเวลีของนาว นิฮัล สิงห์ เป็นหเวลีสร้างในสมัยจักรวรรดิซิกข์ ตั้งอยู่ในละฮอร์ ประเทศปากีสถาน
**หเวลี** หมายถึงที่อยู่อาศัยกลุ่มทาวน์เฮาส์, แมนชั่น, เมเนอร์, วัง หรือ ป้อมปราการในอนุทวีปอินเดีย โดยทั่วไปใช้เรียกกลุ่มที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์หรือสถาปัตยกรรม คว่า "หเวลี" มาจากภาษาอาหรับ *hawali* แปลว่า "การแบ่งกั้น" หรือ "พื้นที่ส่วนตัว" เป็นที่นิยมขึ้นมาในยุคจักรวรรดิโมกุล คำว่า "หเวลี" ไม่ได้มีไว้ใช้เรียกสิ่งก่อสร้างของสถาปัตยกรรมประเภทใดประเภทหนึ่งโดยเฉพาะ ในภายหลังมา *หเวลี* เป็นคำทั่วไปใช้เรียกที่อยู่อาศัยขนาดใหญ่โตและมนเทียรที่พบในอนุทวีปอินเดีย

หเวลีในยุคแรกมีไว้เป็นที่อยู่อาศัยหรือใช้งานของผู้ปกครองชาวมุสลิม และกลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของเมืองในสมัยโมกุล ถึงแม้ว่าหเวลีจะมีต้นตอมาจากสถาปัตยกรรมอินเดีย-อิสลาม แต่มีการอ้างว่าการสร้างที่อยู่อาศัยหลายชั้นนั้นปรากฏในอนุทวีปมานานกว่า 3300 ปีก่อนคริสต์กาล ในยุคกลางของอินเดีย คำว่า "หเวลี" ยังถูกนำมาใช้ในราชปุตนะโดยกลุ่มไวษณวะเพื่อเรียกมนเทียรของกลุ่มที่ตั้งอยู่ในรัฐคุชราต จนในที่สุดคำนี้ถูกนำมาใช้เรียกบ้านแบบทาวน์เฮาส์และแมนชั่นของผู้ค้าวาณิชย์โดยทั่วไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "haveli - definition of haveli in English from the Oxford dictionary". *Oxforddictionaries.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-12-25. สืบค้นเมื่อ 2016-01-19.
2. ↑  Sarah, Tillotson (1998). *Indian Mansions: A Social History of the Haveli*. Orient longman. p. 72. ISBN 0-900891-91-2.
3. ↑  Bahl, Vani. "Haveli — A Symphony of Art and Architecture". *The New Indian Express*. สืบค้นเมื่อ 2016-01-19.
4. ↑  Lal, B. B. (1997). *The Earliest Civilisation of South Asia (Rise, Maturity and Decline)*.
5. ↑  Morris, A.E.J. (1994). *History of Urban Form: Before the Industrial Revolutions* (Third ed.). New York, NY: Routledge. p. 31. ISBN 978-0-582-30154-2. สืบค้นเมื่อ 20 May 2015.
6. ↑  Bahl, Vani. "Haveli — A Symphony of Art and Architecture". *The New Indian Express*. สืบค้นเมื่อ 2016-01-19.
**ลิงขนทอง** (*Cercopithecus kandti*) เป็นสปีชีส์หนึ่งของลิงโลกเก่า พบในเทือกเขาวีรูงกาในแอฟริกากลาง รวมทั้งอุทยานแห่งชาติ 4 แห่งในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก เขตที่อยู่ของมันจำกัดอยู่บริเวณป่าบนที่สูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งใกล้กับบริเวณที่มีต้นไผ่ขึ้น

ลิงขนทองเคยถูกจัดให้เป็นสปีชีส์ย่อยของลิงสีน้ำเงิน (*Cercopithecus mitis*) ลิงทั้งสองชนิดนี้มีลักษณะโดยทั่วไปเหมือนกัน แต่ลิงขนทองจะมีปื้นสีส้มทองบริเวณสีข้างด้านบนและหลัง ลิงขนทองอาศัยอยู่ในพื้นที่ขนาดเล็กซึ่งทับซ้อนกับถิิ่นของกอริลลาภูเขากลุ่มหนึ่ง พฤติกรรมของลิงขนทองยังไม่เป็นที่ทราบกันดีนัก มันอาศัยอยู่กันเป็นกลุ่มซึ่งอาจมีลิงมากถึง 30 ตัว อาหารของมันส่วนใหญ่เป็นใบไม้และผลไม้ และยังคาดกันว่ามันอาจจะกินแมลงด้วย

เนื่องจากการทำลายพื้นที่อยู่อาศัยอย่างต่อเนื่องและเหตุสงครามปัจจุบันในเขตถิ่นที่อยู่อันจำกัด ทำให้ลิงขนทองถูกจัดให้เป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ในบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Groves, C. (2005-11-16). Wilson, D. E.; Reeder, D. M. (บ.ก.). *Mammal Species of the World* (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 156. ISBN 0-801-88221-4.
2. 1 2  Butynski, T. M. (2008). *Cercopithecus mitis* ssp. *kandti*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 4 January 2009.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Photo gallery of the Golden Monkey. เก็บถาวร 2008-12-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน