recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
เมฆฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์ที่ถูกส่องสว่างจนปรากฏเป็นแสงจักรราศี
**เมฆฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์** (interplanetary dust cloud) หรือ **ฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์** (interplanetary dust) คือฝุ่นคอสมิกภายในระบบสุริยะ เป็นสมาชิกที่มีขนาดเล็กที่สุดของวัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะ

คำจำกัดความที่ได้รับการรับรองจากคณะกรรมาธิการสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล (IAU) เกี่ยวกับดาวตก อุกกาบาต และฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์เมื่อวันที่ 30 เมษายน 2017 ได้ระบุว่า ฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์ เป็นสสารของแข็งที่แตกละเอียดโดยทั่วไปมีขนาดเล็กกว่าอุกกาบาต (ซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 30 ไมโครเมตร ถึง 1 เมตร) จากข้อเท็จจริงเชิงสังเกตการณ์ อาจคิดได้ว่าจุดกำเนิดของฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์นั้นไม่ได้อยู่ในช่วงการก่อตัวของระบบสุริยะ แต่เกิดในช่วง 100 ล้านปีที่ผ่านมา โดยเกิดจากการชนกันระหว่างดาวเคราะห์น้อย ถูกปล่อยออกจากดาวหาง และการชนระหว่างวัตถุท้องฟ้าชั้นนอกด้วยกันเอง หรือวัตถุท้องฟ้าชั้นนอกชนกับฝุ่นระหว่างดวงดาว

ฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์ยังทำให้เกิดแสงจักรราศี ที่สามารถมองเห็นได้ในท้องฟ้าด้านทิศตะวันตกหลังพระอาทิตย์ตกดินหรือในท้องฟ้าด้านทิศตะวันออกก่อนพระอาทิตย์ขึ้น โดยจะเห็นได้ชัดในพื้นที่ที่มืดมิดมีบรรยากาศปลอดโปร่งและไม่มีแสงประดิษฐ์หรือแสงจันทร์ ดังนั้นจึงมีอีกชื่อเรียกว่า **เมฆจักรราศี** (zodiacal cloud)

การเคลื่อนที่ของฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์ไม่เพียงแต่ได้รับผลกระทบจากความโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์เท่านั้น แต่ยังได้รับผลกระทบจากความดันรังสีของดวงอาทิตย์ด้วย แรงโน้มถ่วงจะแปรตามปริมาตร (หรือที่จริงคือแปรตามมวล) ในขณะที่ความดันรังสีจะเป็นสัดส่วนกับพื้นที่หน้าตัด เนื่องจากความดันรังสีของดวงอาทิตย์แปรผกผันกับกำลังสองของระยะห่าง จากดวงอาทิตย์ ผลกระทบที่ปรากฏจึงเหมือนกับการทำให้แรงโน้มถ่วงจากดวงอาทิตย์อ่อนลง ดังนั้นฝุ่นที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วตามกฎการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์ของเค็พเพลอร์ในแรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์จะมีความเร็วสูงเกินไป และถูกผลักออกไปด้านนอก ด้วยเหตุนี้ อนุภาคฝุ่นที่มีขนาดเล็กกว่า 1 ไมโครเมตรจึงถูกขับออกจากระบบสุริยะในเวลาอันสั้นเมื่อเทียบกับอายุของระบบสุริยะ

สำหรับฝุ่นที่มีขนาดใหญ่กว่านี้ โดยทั่วไปจะมีขนาด 10 ถึง 100 ไมโครเมตร ผลกระทบอื่นจะมีความสำคัญ ฝุ่นไม่เพียงแต่สะท้อนแสงอาทิตย์เท่านั้น แต่ยังดูดกลืนและแผ่รังสีออกมาอีกด้วย ในกระบวนการดูดกลืนและแผ่รังสีแสงอาทิตย์อีกครั้งโดยฝุ่นที่เคลื่อนที่ตามกฎของเค็พเพลอร์ในสนามรังสีดวงอาทิตย์ ความคลาดของแสงจะส่งผลให้มีการหน่วงในทิศทางการเคลื่อนที่ (ซึ่งสามารถอธิบายได้ด้วยทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ) ผลก็คือทำให้สูญเสียโมเมนตัมเชิงมุม ผลที่ตามมาก็คือ ฝุ่นจะตกลงมาในวิถีแบบเป็นเกลียวหมุนเข้าหาดวงอาทิตย์ (ปรากฏการณ์พอยน์ติง–รอเบิร์ตสัน) ด้วยเหตุนี้ ฝุ่นที่เกิดขึ้นในแถบดาวเคราะห์น้อยจึงจะหายไปภายใน 10 ล้านปี

ดูเพิ่ม
-------

* ฝุ่นจักรราศีนอกระบบ
* จานรอบดาวฤกษ์
* จานรอบดาวเคราะห์
* ฝุ่นคอสมิก
* มวลสารระหว่างดาวเคราะห์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "False Dawn". *www.eso.org*. สืบค้นเมื่อ 14 February 2017.
2. ↑  "惑星間ダスト". *天文学辞典*. 日本天文学会. 2018-03-10. สืบค้นเมื่อ 2019-06-04.
3. ↑  "Definitions of terms in meteor astronomy" (PDF). *流星・隕石・惑星間塵委員会*. 国際天文学連合. 2017. สืบค้นเมื่อ 2019-06-04.
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**เจ้าชายเซียโอซี วูนา ตากีตากีมาโลฮี** (ประมาณปี 1844 – มกราคม 1862) เป็นเจ้าชายแห่งตองงา พระองค์ทรงพระราชสมภพในช่วงประมาณปี 1884 และเป็นพระราชโอรสตามกฎหมายที่มีพระชนม์ชีพเพียงพระองค์เดียวของสมเด็จพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 กับสมเด็จพระราชินีซาโลเต ลูเปเปาอู พระองค์มีพระเชษฐาคือเจ้าชายตูอูกีเตา ซึ่งสิ้นพระชนม์ในปี 1842 เมื่อมีพระชนมายุ 4 พรรษา พระนามของพระองค์ *เซียโอซี* หรือ จอร์จ เป็นการตั้งตามพระราชบิดา ที่ตั้งพระนามเพื่อเป็นเกียรติแด่สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร ขณะที่พระราชมารดาของพระองค์ตั้งพระนามว่า *ซาโลเต* หรือ ชาร์ล็อต ตามสมเด็จพระราชินีชาร์ล็อต ส่วนพระพี่น้องต่างพระมารดาของเจ้าชายวูนาอันได้แก่ เตวิตา อูงา และซาโลเต มาฟีเลโอ ปีโลเลวู ได้ถูกบอกตัดขาดจากพระราชบิดาของพระองค์ให้เป็นโอรสนอกกฎหมาย พร้อม ๆ ไปกับพระมารดาของพระพี่น้องดังกล่าว เนื่องจากมีสถานะเป็นมเหสีรอง ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นหลังจากที่พระราชบิดาอภิเษกสมรสตามประเพณีคริสต์กับพระราชมารดาของเจ้าชายวูนา ซึ่งพระราชมารดาของพระองค์เคยเป็นพระมเหสีในพระเจ้าเลาฟีลีโตงา ตูอิโตงาพระองค์สุดท้าย นอกจากนี้พระมารดาของพระอัยยิกาของพระองค์ยังเคยมีสถานะสูงถึงตูอีโตงาเฟฟีเน

เมื่อมีพระชนมายุได้ 17 ถึง 18 พรรษา เจ้าชายวูนาสิ้นพระชนม์เมื่อเดือนมกราคม 1862 ไม่ได้อภิเษกสมรส ส่งผลให้พระราชบิดาไร้รัชทายาท การสิ้นพระชนม์ของพระองค์สร้างความโศกเศร้าให้กับพระชาชนตองงา โดยในพิธีพระศพ พระมหากษัตริย์ได้อนุญาตให้รื้อฟื้น *ตูกูโอโฟ* ซึ่งเป็นพิธีกรรมดั้งเดิมที่จะมีการมอบเสื่อและอาหารให้กับผู้วายชนม์ การกระทำดังกล่าวทำให้ผู้รับผิดชอบพิธีอย่างวิลเลียม จอร์จ ริชาร์ด สเตฟินสัน ตำหนิพระมหากษัตริย์อย่างเปิดเผยและอบรมผู้เข้าร่วมพิธีชาวพื้นเมือง อันนำไปสู่ความแตกแยกระหว่างพระมหากษัตริย์กับเวสเลยันเชิร์ช ลำดับการสืบสันตติวงศ์ว่างลงเป็นระยะเวลา 13 ปี จนกระทั่งมีการสถาปนารัฐธรรมนูญตองงาฉบับแรกขึ้นในปี 1875 ซึ่งทำให้สถานะของพระพี่น้องของเจ้าชายวูนาเป็นพระโอรสและธิดาตามกฎหมาย เจ้าชายเตวิตา อูงา พระเชษฐาต่างพระมารดาของพระองค์จึงขึ้นเป็นมกุฎราชกุมารตองงา ทว่าสมเด็จพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 มีพระชนมายุยืนยาวกว่าพระราชโอรสและพระราชนัดดาทั้งหมด ทำให้พระราชปนัดดาเป็นผู้สืบราชสมบัติเป็นสมเด็จพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 2

อ้างอิง
-------

1. ↑  Wood-Ellem 1999, p. 320.
2. ↑  Wood-Ellem 1999, p. 318.
3. ↑  Wood-Ellem 1999, p. 19.
4. ↑  Wood-Ellem 1999, p. 312.
5. 1 2  Rodman & Rutherford 2007, p. 26-27.
6. ↑  Spurway 2015, p. 155.

บรรณานุกรม
----------

* Rodman, Margaret; Rutherford, Noel (2007). *Rutherford: Shirley Baker/Tonga*. Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-1856-2.
* Spurway, John (2015). *Ma'afu, Prince of Tonga, Chief of Fiji: A Life of Fiji's First Tui Lau*. Canberra: Australian National University Press. ISBN 978-1-925021-18-9. OCLC 879538614. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-07-16. สืบค้นเมื่อ 2015-07-16.
* Wood-Ellem, Elizabeth (1999). *Queen Sālote of Tonga: The Story of an Era 1900-1965*. Auckland, N.Z: Auckland University Press. ISBN 978-0-8248-2529-4. OCLC 262293605.


| ก่อนหน้า |  | เจ้าชายวูนา ตากีตากีมาโลฮี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ***ประเดิมตำแหน่ง*** |  | **มกุฎราชกุมารตองงา** (1845–1862) |  | **เจ้าชายเตวิตา อูงา** |
เจ้าชายวิลเฮ็ล์มแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ (อังกฤษ: Prince William of Schaumburg-Lippe)

พระประวัติ
----------

เจ้าชายวิลเฮ็ล์มแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ ประสูติเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2377 ณ เยอรมนี เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 7 ใน เจ้าชายจอร์จ วิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ และ เจ้าหญิงอิดาแห่งวัลเด็คและเพียดมอนต์ โดยขณะทรงพระเยาว์พระองค์ทรงมีพระอุปนิสัยค่อนข้างระเบียบเนื่องจากทรงถูกเลี้ยงดูให้รับผิดชอบพระองค์เอง

เสกสมรส
-------

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงบาทิลดิชแห่งอันฮัลท์-เดสซู เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2405 เจ้าหญิงบาทิลดิช รับพระราชทานพระอิสริยยศที่ **เจ้าหญิงแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ พระชายา** โดยมีพระบุตรดังนี้

1. ชาลอตต์แห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ สมเด็จพระราชินีแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
2. เจ้าชายฟรันซ์ โจเซฟ
3. เจ้าชายฟรีดริชแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ
4. เจ้าชายอัลเบรชท์
5. เจ้าหญิงบาทิลดิชแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ
6. เจ้าหญิงแอดิเลดแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ

สิ้นพระชนม์
-----------

พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2449 เนื่องมาจากติดเชื้อในพระมัตถลุงค์ (สมอง) อย่างรุนแรง พร้อมด้วย เจ้าหญิงลูอีสแห่งเดนมาร์ก พระสุณิสา สิบเนื่องมาจากทั้ง 2 ทรงจมน้ำในทะลสาบในเขตพระราชวังของพระองค์เอง
**สนธิสัญญาสิบแปดข้อ** (อังกฤษ: Treaty of the Eighteen Articles; ฝรั่งเศส: *Traité des XVIII articles*; ดัตช์: *Verdrag der XVIII artikelen*) เป็นสนธิสัญญาที่เสนอให้ระหว่างเบลเยียมกับเนเธอร์แลนด์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อแบ่งพรมแดนระหว่างสองประเทศ โดยสนธิสัญญานี้มีผลเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1831 โดยลงนามตกลงกัน ณ กรุงลอนดอน

มูลเหตุ
-------

การปฏิวัติเบลเยียมใน ค.ศ. 1830 ได้มีผลกระทบโดยตรงต่อข้อตกลงด้านการแบ่งดินแดนในยุโรปอันเป็นผลโดยตรงจากการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา โดยฝรั่งเศสได้สนับสนุนเบลเยียม แต่มหาอำนาจอื่น ๆ ในยุโรปที่ไม่เห็นด้วยนั้นอาจทำให้เกิดสงครามใหญ่ขึ้นในยุโรปอีกครั้งหนึ่งได้ จึงจำเป็นจะต้องจัดการประชุมตกลงกันขึ้นที่ลอนดอน โดยให้อังกฤษและฝรั่งเศสเป็นคู่เจรจาในการหาข้อยุติ

ผลลัพธ์
-------

ผลการตกลงในสนธิสัญญานี้ครอบคลุมถึงเรื่องการตกลงกันด้านการเงินระหว่างเบลเยียมกับฮอลแลนด์ ปัญหาด้านเขตแดน และการจัดการเรื่องลักเซมเบิร์กและลิมเบิร์กซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาความขัดแย้ง

ถึงแม้ว่าฝั่งเบลเยียมจะตกลงในสนธิสัญญานี้ (เมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1831) แต่สนธิสัญญาเป็นอันล้มเหลวเนื่องจากการต่อต้านของพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ ด้วยการส่งกองทัพเข้ารุกรานเบลเยียมในการทัพสิบวัน ฝ่ายมหาอำนาจจึงเข้ามาแทรกแซงเพื่อให้หยุดยิง โดยได้มีการปรับสนธิสัญญาให้ฝ่ายดัตช์ได้เปรียบมากขึ้น กลายเป็น "สนธิสัญญายี่สิบสี่ข้อ" แทน ซึ่งในอีกหลายปีต่อมาฝ่ายรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ได้ใช้สนธิสัญญานี้ในการเรียกร้องดินแดนส่วนของลักเซมเบิร์กและลิมเบิร์กในส่วนของตนจากการปกครองของเบลเยียม

ต่อมาสนธิสัญญาสิบแปดข้อนี้ได้รวมเข้ามาอยู่ในสนธิสัญญาลอนดอน โดยผนวกรวมเข้ากับสนธิสัญญายี่สิบสี่ข้อของเดือนตุลาคม ค.ศ. 1831

อ้างอิง
-------

1. ↑  "State Papers".
2. ↑  G M Trevelyan *British History in the 19th Century* (London 1922) p. 232-3
3. ↑  E Halevy, *The Triumph of Reform* (London 1961) p. 7 and p. 20-1
4. ↑  H A L Fisher, *A History of Europe* (London 1936) p. 892
5. ↑  "Neutrality of Belgium". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-01-15. สืบค้นเมื่อ 2021-04-29.
6. ↑  D Richards, *Modern Europe* (London 1964) p. 89
7. ↑  E Halevy, *The Triumph of Reform* (London 1961) p. 73-4
**รหัสพันธุกรรมเริ่มต้น** (start codon หรือ 101 508 151 initiation codon) คือลำดับเบส ATG ในดีเอ็นเอและ AUG ใน N/A ที่กำหนดกรดอะมิโนเมไทโอนีน (Met) ในยูคาริโอตและเมไทโอนีนที่เปลี่ยนรูปไป ( unlock ) ในโปรคาริโอต

หลักการที่เรียกว่า ธรรมชาติ หลักเกณฑ์กลางสำหรับชีววิทยาโมเลกุล (Central dogma of molecular biology) ซึ่งอธิบายกลไกของการทรานสเลชัน จาก เอนไซม์ ไปเป็นโปรตีน ลำดับเบสที่เฉพาะของดีเอ็นเอทำหน้าที่เป็นแม่แบบเพื่อสังเคราะห์ N/A ด้วยกระบวนการที่เรียกว่าทรานสคริบชัน ในนิวเคลียส N/A นี้จะถูกส่งออกมายังไซโทพลาสซึม และทำหน้าที่เป็นแม่แบบในการสังเคราะห์โปรตีนที่เรียกทรานสเลชัน 

นิวคลีโอไทด์สามเบสจะเป็นรหัสพันธุกรรมที่กำหนดกรดอะมิโนหนึ่งตัว ซึ่งจะนำเข้ามาโดย N/A ลำดับเบสสามตัวแรกของบริเวณที่เป็นรหัส N/A ที่จะถูกถ่ายถอดมาเป็นโปรตีนนี้จะเรียกว่ารหัสพันธุกรรมเริ่มต้น ส่วนใหญ่จะอยู่เป็นลำดับแรกที่ทางด้าน pasta ' UTR โดยทั่วไปเป็น AUA (หรือ ATG ในดีเอ็นเอ:xy/yx/xx/yy/xyx/yxy/xxx(f.ft.fts)/yyy(s.ss.sss) = DNA ซึ่งกำหนดกรดอะมิโนเมไทโอนีน มีสิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่เป็นยูคาริโอตน้อยมากที่ไม่มีรหัสพันธุกรรมเริ่มต้นเป็น AUA,Asia,A-Z

  

นอกจาก AAA,aaa,aAa,AaA,aaA,AAa,aAA,Aaa แล้วในโปรคาริโอตบางชนิดจะใช้ รหัสพันธุกรรมเริ่มต้นที่ต่างไปเช่น GUG และ UUG ตัวอย่างเช่น E. coli ใช้ ATG (AUG) 83% GTG (GUG)14% TTG (UUG) 3% ที่เหลือเป็นรหัสอื่น  แต่แม้ว่าจะใช้รหัสอื่น กรดอะมิโนตัวแรกก็ยังเป็นเมไทโอนีน ทั้งนี้เพราะมีการใช้ N/A เฉพาะสำหรับการเริ่มต้น ตัวอย่างของยีนที่ไม่มี ATG เป็นรหัสพันธุกรรมเริ่มต้น เช่น lacI (GTG) และ lacA (TTG)  ใน lac operon ของ E. coliney ios os x nasa øœö™®©

อ้างอิง
-------

1. ↑  {{cite doi:10.1126/science.277.5331.1453
2. ↑
3. ↑   NCBI Sequence Viewer v2.0

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* The Genetic Codes. Compiled by Andrzej (Anjay) Elzanowski and Jim Ostell, National Center for Biotechnology Information (NCBI), Bethesda, Maryland, U.S.A.
**แรงงานเกณฑ์** (ฝรั่งเศส: *corvée*) เป็นแรงงานไม่เสรี มักไม่ได้รับค่าจ้าง ซึ่งต้องอาศัยบุคคลที่มีฐานะทางสังคมต่ำ และรัฐหรือผู้ที่เหนือกว่า (เช่น ชนชั้นสูงหรือขุนนาง) การเกณฑ์แรงงานเป็นการเก็บภาษีอากรรูปแบบเก่าแก่ที่สุดและแพร่หลายที่สุด สืบย้อนไปได้ถึงกำเนิดอารยธรรม การเกณฑ์แรงงานเป็นการใช้แรงงานบังคับที่กำหนดโดยรัฐต่อชาวนาที่ยากจนกว่าจะจ่ายภาษีรูปแบบอื่น แต่บางครั้งบุคคลที่มีทรัพยากรเงินก็ยังถูกเกณฑ์อยู่ดี

แรงงานในระบบแรงงานเกณฑ์ยังมีอิสระโดยสมบูรณ์ในหลายด้าน นอกเหนือจากการใช้แรงงานของตน และงานนั้นมีเว้นระยะโดยปกติ ซึ่งมีกำหนดเป็นจำนวนวันหรือเดือนที่แน่นอนในแต่ละปี แรงงานเกณฑ์เป็นแรงงานไม่สรีที่กรรมกรไม่ได้รับการชดเชยหรือได้รับการชดเชยไม่เต็มที่ ระบบแรงงานเกณฑ์ไม่จำเป็นต้องอาศัยประชากรที่มีที่ดิน พืชผลหรือเงิน ฉะนั้น แรงงานเกณฑ์จึงมักเป็นที่นิยมในเศรษฐกิจที่ขาดแคลนเงิน กอร์เวแรงงานเกณฑ์ยังพบมากในเศรษฐกิจที่การแลกเปลี่ยนยังเป็นวิธีการค้าเป็นปกติ หรือในเศรษฐกิจยังชีพ

คำนี้ใช้อ้างอิงถึงยุโรปยุคกลางหรือยุคใหม่ตอนต้น ที่ซึ่งเจ้าเรียกร้องจากข้า หรือพระมหากษัตริย์ทรงเรียกร้องจากคนในบังคับ อย่างไรก็ดี การใช้คำนี้ไม่จำกัดเฉพาะเวลาหรือสถานที่นั้น การปฏิบัติมีแพร่หลาย ตั้งแต่อียิปต์ โรม จีนและญี่ปุ่น ฝรั่งเศส อารยธรรมอินคา ฯลฯ รวมถึงประเทศไทยในอดีตด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Carolyn Webber and Aaron B. Wildavsky (1986). *A History of Taxation and Expenditure in the Western World*. p. 68. Corvée, the mandatory contribution of personal labor to the state, was the earliest form of taxation for which records exist; indeed, in the ancient Egyptian language the word "labor" was a synonym for taxes.`{{cite book}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
**แย้เส้น** หรือ **แย้ธรรมดา** (อังกฤษ: Common butterfly lizard; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Leiolepis belliana*) เป็นสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกแย้ (Leiolepidinae) เป็นแย้ชนิดที่พบได้ทั่วไปและเป็นที่รู้จักกันดีที่สุด เป็นสัตว์ที่มีการบริโภคกันในท้องถิ่นในบางพื้นที่ เช่น ภาคอีสาน โดยนำไปปรุง เช่น ย่าง หรือผัดเผ็ด

มีลำตัวแบนราบ ไม่มีหนามสันหลัง ลำตัวมีสีน้ำตาลอมเขียว บนหลังมีจุดสีเทาเหลืองเรียงชิดต่อกัน ตั้งแต่บริเวณโคนหางตามแนวความยาวของลำตัวไปที่บริเวณท้ายทอย บนหลังมีจุดเล็ก ๆ เรียงห่างกันระหว่างเส้น โคนหางแบนและแผ่แบนออกข้าง ตัวผู้มีเขี้ยวขนาดเล็ก ส่วนตัวเมียไม่มีเขี้ยว ตัวผู้มีสีสันและลวดลายสวยกว่าตัวเมีย ลำตัวยาวประมาณ 11.5 เซนติเมตร ส่วนหางยาว 23.8 เซนติเมตร

พบกระจายพันธุ์ทั่วไปตามพื้นดินที่เป็นที่ดอนแห้ง ไม่มีน้ำท่วมขัง หรือมีไม้พุ่มเตี้ย ๆ หรือหญ้าขึ้นแซม หรือป่าโปร่ง ในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ ยกเว้นสิงคโปร์ สำหรับในประเทศไทยพบได้ทั่วทุกภาค รวมถึงพบบนเกาะต่าง ๆ ด้วย เช่น เกาะกลางในพื้นที่เทศบาลเมืองกระบี่ จังหวัดกระบี่ โดยจะขุดรูลึกประมาณ 15-20 เซนติเมตร เรียกว่า "แปว" อาศัยอยู่ จัดแบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย (ดูในตาราง) 

เป็นสัตว์เลื้อยคลานที่วิ่งได้เร็วมาก โดยจะอาศัยอยู่ในรูไม่โผล่หน้ามาให้เห็น พฤติกรรมในการเข้าออกรูสามารถนำไปพยากรณ์การตกของฝนได้ตามภูมิปัญญาท้องถิ่น เพราะเป็นสัตว์ที่จะอาศัยอยู่ในที่แห้ง จึงไวต่อสภาพอากาศ ออกหากินเวลากลางวันที่มีอากาศแจ่มใสแดดไม่จัด ในช่วงแดดจัดจะพักผ่อนอยู่ในรู อาหารหลัก ได้แก่ แมลงชนิดต่าง ๆ อาศัยอยู่รูละตัวอาจจะอยู่ใกล้ ๆ กัน มีการผสมพันธุ์ในช่วงฤดูร้อนจนถึงฤดูฝน และวางไข่หมกดินครั้งละ 6-8 ฟอง ไข่มีลักษณะยาวรี สีขาว เปลือกเหนียวนิ่ม และเริ่มวางไข่ระหว่างเดือนเมษายน-มิถุนายน เมื่อไข่ฟักเป็นตัวอ่อนประมาณ 5-6 วัน ลูกวัยอ่อนต้องพึงพาอาศัยแม่ในการเลี้ยงดู

อ้างอิง
-------

1. 1 2  *Leiolepis belliana* (HARDWICKE & GRAY, 1827) (อังกฤษ)
2. 1 2  แย้ ๑ น. ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
3. 1 2  อนุรักษ์แย้...สัตว์ที่น่ารัก เพาะเลี้ยงไว้ ณ เขาเขียว จากไทยรัฐ
4. ↑  "วิเคราะห์คอลัมนิสต์ 02 06 59". *ฟ้าวันใหม่*. 2 June 2016. สืบค้นเมื่อ 3 June 2016.
5. ↑  "แย้ จากเว็บไซต์เครือข่ายกาญจนาภิเษก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2003-11-26. สืบค้นเมื่อ 2012-12-18.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**แย้เส้น**
**การว่าราชการในวัด** (ญี่ปุ่น: 院政, insei; อังกฤษ: cloistered rule) เป็นการปกครองแผ่นดินญี่ปุ่นรูปแบบหนึ่งในยุคเฮอัง ซึ่งจักรพรรดิญี่ปุ่นสละราชบัลลังก์แล้วแต่ยังคงพระราชอำนาจและอิทธิพลไว้อยู่ จักรพรรดิที่สละราชย์เหล่านี้มักเสด็จไปประทับในวัด แต่ยังคงควบคุมราชการต่อไปเพื่อคานอำนาจกับผู้สำเร็จราชการแทนจักรพรรดิพระองค์ใหม่และเหล่าแม่ทัพนายกอง ส่วนจักรพรรดิพระองค์ใหม่ก็ทำหน้าที่แต่ในทางประเพณีหรือทางการ

การว่าราชการในวัดมีจักรพรรดิชิรากาวะเป็นผู้ริเริ่มเมื่อ ค.ศ. 1086

ประวัติ
-------

จักรพรรดิญี่ปุ่นที่สละราชสมบัตินั้นเรียก ไดโจเท็นโน (มหาจักรพรรดิ) ไดโจเท็นโนที่ออกผนวชเรียก ไดโจโฮโอ (มหาธรรมราชา)

ประมวลกฎหมายริสึเรียวให้ไดโจเท็นโนยังคงใช้พระราชอำนาจบางประการได้ต่อไปอย่างเช่นกษัตริย์ การใช้อำนาจเช่นนี้ปรากฏครั้งแรก ๆ ในคราวจักรพรรดินีจิโตเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 7 จักรพรรดิโชมุเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 8 และจักรพรรดิอูดะเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 9

ครั้นสิ้นคริสต์ศตวรรษที่ 10 ตระกูลฮกเกะจากเครือฟูจิวาระครองราชสำนักในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เอาพระเจ้าแผ่นดินเป็นหุ่นเชิด พอ ค.ศ. 1068 จักรพรรดิโก-ซันโจขึ้นเสวยราชย์ นับเป็นกษัตริย์พระองค์แรกในรอบ 200 ปีที่ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลฮกเกะเลยไม่ว่าทางสายเลือดหรือสมรส พระองค์พยายามลดทอนอำนาจของตระกูลนี้ลง โดยอาศัยโอกาสที่ตระกูลฮกเกะขัดแย้งกับเหล่าพระญาติพระวงศ๋ต่าง ๆ เช่น ฟูจิวาระ โนะ โยริมิจิ และฟูจิวาระ โนะ โนริมิจิ พระองค์ได้ตราราชบัญญัติหลายประการที่ลดการสำเร็จราชการแทนพระองค์ลง ครั้น ค.ศ. 1072 พระองค์ประชวร จึงสละราชย์ให้จักรพรรดิชิรากาวะ แล้วเสด็จสวรรคตในปีถัดมา

ครั้น ค.ศ. 1086 จักรพรรดิชิรากาวะสละราชบัลลังก์ให้แก่จักรพรรดิโฮริกาวะ ผู้เป็นพระโอรสซึ่งเวลานั้นมีพระชนม์เพียง 4 พรรษา เพื่อปกป้องพระโอรสองค์น้อยจากบรรดาผู้พยายามช่วงชิงราชสมบัติ จักรพรรดิชิรากาวะจึงใช้พระบารมีจัดตั้งระบบว่าราชการในวัดขึ้น

เมื่อสิ้นยุคเฮอังนั้น ปรากฏว่า ระบบว่าราชการในวัดทำให้เกิดราชสำนักต่างหากจากราชสำนักในวัง ราชสำนักต่างหากนี้เป็นที่ว่าการของจักรพรรดิผู้พ้นจากบัลลังก์แล้ว แต่การตัดสินพระทัยต่าง ๆ ใช้บังคับได้เสมือนของพระมหากษัตริย์บนบัลลังก์ มีเจ้าหน้าที่คอยบังคับการตามพระราชประสงค์ เช่น อินเซ็ง (院宣) และอินโนโชกูดะชิบูมิ (院庁下文) ทั้งยังมีกองทัพส่วนพระองค์ต่างหาก เรียกว่า โฮกูเม็งโนะบูชิ (北面の武士) พฤติการณ์เหล่านี้เปิดช่องให้ตระกูลไทระ ซึ่งเป็นทหารในสังกัดโฮะกูเม็งฯ ได้เถลิงอำนาจทางการเมือง

ปลายยุคเฮอังนั้นมีพระเจ้าแผ่นดินสละราชสมบัติออกผนวชต่อเนื่องกันหลายรัชกาล ถึงขนาดที่บางคราวมีไดโจโฮโอซึ่งยังทรงพระชนม์อยู่หลายพระองค์ในเวลาเดียวกัน

แต่ในที่สุด การว่าราชการในวัดทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างพระเจ้าแผ่นดินในวัดกับพระเจ้าแผ่นดินในวังนำไปสู่กบฏโฮเง็งเมื่อจักรพรรดิโทบะเสด็จสวรรคต ตามมาด้วยสงครามกลางเมือง คือ สงครามเก็มเป และการขึ้นสู่อำนาจของมินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ โชกุนคนแรกแห่งยุคคามากูระ

ดูเพิ่ม
-------

* การว่าราชการหลังม่าน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "*Insei*" in **Japan Encyclopedia*, p. 391.*, p. 391, ที่ Google Books
2. ↑  Ponsonby-Fane, Richard. (1959). *The Imperial House of Japan,* pp. 257-258.
**ภาษาอูบึก** (Ubykh language หรือ Ubyx) เป็นภาษากลุ่มคอเคซัสตะวันตกเฉียงเหนือที่ใช้พูดโดยชาวอูบึก ซึ่งเคยอาศัยอยู่ในบริเวณชายฝั่งตะวันออกของทะเลดำก่อนเนรเทศหมู่ไปที่ตุรกีในช่วงการสังหารหมู่ชาวเซอร์แคสเซีย

ไวยากรณ์
--------

ภาษาอูบึกเป็นภาษารูปคำติดต่อ เช่น /ʃəkʲʼaajəfanamət/ *เราไม่อาจจะกลับไปได้* , /awqʼaqʼajtʼba/ *ถ้าคุณเคยพูด* การแบ่งแยกระหว่างคำนามกับคำกริยาไม่ชัดเจน คำนามบางคำใช้เป็นรากศัพท์ของคำกริยา เช่น /məzə/ *เด็ก*, /səməzəjtʼ/ *ฉันเป็นเด็กคนหนึ่ง* และคำกริยาที่เป็นคำนามได้ โดยเติมคำอุปสรรคสำหรับคำนาม เช่น /qʼa/ *พูด*, /səqʼa/ *คำพูดของฉัน*

### คำนาม

ระบบคำนามของภาษาอูบึกไม่ซับซ้อน มีสามการก โดยการกกรรมตรง-เกี่ยวพันมีโครงสร้างเหมือนกันแต่มีหน้าที่ต่างกัน ทำให้มีทั้งหมด 4 การก 

* การกสัมบูรณ์ แสดงด้วยรากศัพท์ ใช้แสดงประธานของอกรรมกิริยาและกรรมตรงของสกรรมกิริยา เช่น /tət/ *ผู้ชาย*
* การกกรรมตรง-เกี่ยวพัน แสดงด้วย -/n/; แสดงประธานของสกรรมกิริยา เป้าหมายของกรรมรองหรือกรรมรองที่ไม่มีปัจจัยอื่น เช่น /məzən/ *เด็ก* (ในตำแหน่งกรรมของประโยค)
* การกสถานที่ แสดงด้วย -/ʁa/, ตรงกับคำว่า ใน บน หรือ ที่

การแสดงความเป็นเครื่องมือบางครั้งจัดเป็นอีกการกหนึ่ง คำปรบทจัดเป็นกรรมรอง คำนามไม่มีการแบ่งเพศ คำนำหน้านามคือ /a/- จำนวนแสดงเฉพาะนามในการกเกี่ยวพัน นามในการกสมบูรณ์แสดงรากศัพท์หรือปัจจัยของคำกริยา คำคุณศัพท์โดยทั่วไปใช้ปัจจัยคล้ายกับคำนาม

### คำกริยา

มีการแบ่งกาลเป็นอดีต ปัจจุบันและอนาคต และมีจุดมุ่งหมายไม่สมบูรณ์ กริยาสถานะและกริยาต่อเนื่องมีความแตกต่างกันแบบเดียวที่พบในภาษาอาหรับ คำกริยามีรูปประธานหลายรูป คำสันธาน และ แต่ แสดงโดยปัจจัยของคำกริยา คำกริยาวิเศษณ์และกริยาช่วยแสดงโดยปัจจัยของคำกริยาเช่นเดียวกัน

### คำถาม

แสดงโดยอุปสรรคหรือปัจจัยของคำกริยา เช่น 

* คำถามใช่-ไม่ใช่ ใช้ -/ɕ/: /wana awbjaqʼaɕ/? *คุณเห็นนั่นไหม?*
* คำถามต้องการรายละเอียด ใช้ -/j/: /saakʲʼa wəpʼtsʼaj/? *คุณชื่ออะไร?*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Koerner, E. F. K. (1 January 1998). *First Person Singular III: Autobiographies by North American Scholars in the Language Sciences*. John Benjamins Publishing. p. 33. ISBN 978-90-272-4576-2.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Two proposals for a practical orthography for Ubykh

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* เยอรมนี

 |
**ธนาคารประชาชนจีน** (จีน: 中国人民银行 *จงกั๋วเหรินหมินหยินหาง*) เป็นธนาคารกลางของสาธารณรัฐประชาชนจีน มีอำนาจในการดูแลนโยบายการเงินและกำกับสถาบันการเงินในจีนแผ่นดินใหญ่ ในปี ค.ศ. 2017 ธนาคารประชาชนจีนถือเป็นธนาคารกลางที่ถือครองทรัพย์สินมากที่สุดในโลก

ธนาคารแห่งนี้ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1948 ในสมัยนายกรัฐมนตรีโจว เอินไหล จากการรวมกันระหว่างสามธนาคารคือ ธนาคารเหอเป่ย์, ธนาคารเปย์ไห่ ธนาคารกสิกรซีเป่ย์ เมื่อแรกก่อตั้งมีที่ทำการตั้งอยู่ที่เมืองฉือเจียจวงในมณฑลเหอเป่ย์ และได้ย้ายที่ทำการไปยังกรุงปักกิ่งในค.ศ. 1949 โดยทำหน้าที่เป็นทั้งธนาคารพาณิชย์และธนาคารกลางควบคู่กันไปจนกระทั่งมีการปฏิรูปเศรษฐกิจครั้งใหญ่ในค.ศ. 1978 จึงมีการแยกธนาคารพาณิชย์ออกจากธนาคารกลาง และจัดตั้งเป็นธนาคารพาณิชย์ของรัฐสี่แห่ง

ผู้ว่าการธนาคารประชาชนจีนจะถูกแต่งตั้งโดยการเสนอชื่อของนายกรัฐมนตรีจีนโดยผ่านความเห็นชอบจากสมัชชาประชาชนแห่งชาติ หากอยู่ในช่วงนอกสมัยการประชุม คณะกรรมการประจำสมัชชาฯจะทำหน้าที่เห็นชอบแทน การปลดผู้ว่าการธนาคารออกจากตำแหน่งก็ใช้หลักเกณฑ์เดียวกัน เมื่อได้ผู้ว่าการธนาคารแล้ว ผู้ว่าการธนาคารจะเป็นผู้เสนอชื่อรองผู้ว่าการให้นายกรัฐมนตรีแต่งตั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "History of Bank of China", *boc.cn*, Retrieved 2015-11-23.
**ธนาคารแห่งประเทศฝรั่งเศส** (ฝรั่งเศส: *Banque de France*) เป็นธนาคารกลางของประเทศฝรั่งเศส มีอาคารที่ทำการอยู่ในกรุงปารีส มีหน้าที่มีหน้าที่ควบคุมดูแลเสถียรภาพทางเงินตราของประเทศ บริหารจัดการบัญชีและอำนวยความสะดวกด้านการชำระเงินแก่การคลังของรัฐและบางบริษัทเอกชน นอกจากนี้ ยังเป็นผู้สอดส่องดูแลการประมูลหลักทรัพย์สาธารณะในนามของธนาคารกลางยุโรป

ธนาคารก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1800 ในสมัยของนโปเลียน โบนาปาร์ต ซึ่งดำรงตำแหน่งกงสุลเอกแห่งฝรั่งเศส เนื่องจากในการปฏิวัติฝรั่งเศสก่อนหน้านั้น บรรดาธนาคารทั้งหลายในฝรั่งเศส (ซึ่งส่วนใหญ่มีเจ้าของเป็นนายทุนจากสวิตเซอร์แลนด์) รู้สึกว่าการปฏิวัติเริ่มจะรุนแรงขึ้นจนเกินควบคุม พวกเขามองหาใครซักคนที่มีศักยภาพฟื้นฟูระบบระเบียบของประเทศ ซึ่งคนนั้นก็คือนายพลนโปเลียน บรรดาธนาคารฝรั่งเศสจึงสร้างสถานการณ์และผลักดันนโปเลียนขึ้นสู่อำนาจได้สำเร็จ นโปเลียนจึงตอบแทนธนาคารเหล่านี้ด้วยการให้สิทธิ์ผูกขาดเหนือระบบเงินตรา นโปเลียนให้อำนาจพวกเขาควมคุมธนาคารแห่งประเทศฝรั่งเศสที่ตั้งขึ้นใหม่ ซึ่งในช่วงแรก ธนาคารแห่งประเทศฝรั่งเศสรับผิดชอบบริหารจัดการหนี้สินของรัฐและพิมพ์ธนบัตรทั้งหมดของประเทศ

ในปัจจุบัน ธนาคารแห่งประเทศฝรั่งเศสมีสถานะตามกฎหมายเป็นองค์กรอิสระ และถือเป็นสมาชิกของเครือธนาคารกลางในยูโรซิสเต็มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999 อันประกอบด้วยธนาคารกลางยุโรป (ECB), ธนาคารกลางแห่งชาติของทุกประเทศในสหภาพยุโรป

อ้างอิง
-------

1. ↑  Quigley, Carroll (1966). *Tragedy And Hope*. New York: Macmillan. p. 515. ISBN 0-945001-10-X.
**แมงมุมแม่ม่ายน้ำตาล** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Latrodectus geometricus*) หรือมีอีกชื่อหนึ่งคือ **แมงมุมแม่ม่ายเทา** เป็นแมงมุมพิษในสกุลแมงมุมแม่ม่าย เป็นสายพันธุ์พี่น้องกับแมงมุมแม่ม่ายดำ นักวิจัยเชื่อว่าแมงมุมสายพันธุ์นี้มีถิ่นกำหนดมาจากทั้งทวีปแอฟริกา แต่ก็ไม่แน่ชัดนัก ทั้งนี้สายพันธุ์ดั้งเดิมพบทั้งในแอฟริกาและอเมริกาใต้ มักจะพบได้ตามอาคารบ้านเรือนในเขตร้อนชื้น ปัจจุบันแมงมุมสายพันธุ์นี้พบได้ในหลายพื้นที่ของประเทศแอฟริกาใต้, สหรัฐอเมริกา, ออสเตรเลีย, อัฟกานิสถาน, จีน, ญี่ปุ่น, แทนซาเนีย, โดมินิกัน, ไซปรัส, คอสตาริกา, เอลซัลวาดอร์ และ บราซิล นอกจากนี้ยังเคยมีการพบในประเทศอื่นอย่าง สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, ไทย และ ปากีสถาน อีกด้วย

แมงมุมแม่ม่ายสีน้ำตาลมีขนาดตัวเล็กและมีสีอ่อนกว่าแมงมุมแม่ม่ายดำ ซึ่งลำตัวอาจมีตั้งแต่สีน้ำตาลอ่อนจนถึงน้ำตาลเข้มเกือบดำ กลางท้องมีเครื่องหมายสีแดงเป็นรูปนาฬิกาทราย ตัวเมียจะวางไข่ครั้งละประมาณ 120–150 ฟอง โดยมีระยะฟักตัวประมาณ 20 วัน มีนิสัยไม่ก้าวร้าว และเช่นเดียวกับแม่ม่ายดำที่มีเฉพาะตัวเมียเท่านั้นที่กัดเข้าผิวหนังมนุษย์ได้ อย่างไรก็ตามการกัดของแมงมุมแม่ม่ายสีน้ำตาลไม่ร้ายแรงเท่าของแม่ม่ายดำ เนื่องการกัดหนึ่งครั้งปล่อยพิษออกมาในปริมาณที่น้อยกว่า และผลของพิษจำกัดอยู่แค่บริเวณที่ถูกกัดเท่านั้นในขณะที่พิษของแม่ม่ายดำจะลามไปทั่วระบบไหลเวียนโลหิต โดยพิษของแม่ม่ายสีน้ำตาลจะทำให้มีอาการเกร็งกระตุกและตะคริว ตลอดจนเจ็บปวดคล้ายถูกผึ้งต่อย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Vetter, Richard S. (2013). "The brown widow spider, *Latrodectus geometricus*". Department of Entomology, Center for Invasive Species Research, University of California, Riverside. สืบค้นเมื่อ 15 July 2013.
2. ↑  Reagan, Mark (12 August 2011). "It's officially confirmed: There's a new spider in southwest Kansas". *Dodge City Daily Globe*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-25. สืบค้นเมื่อ 28 September 2012.
3. ↑  Ono, H (1995). "Records of Latrodectus geometricus (Araneae: Theridiidae) from Japan". *Acta Arachnologica*. **44** (2): 167–170. doi:10.2476/asjaa.44.167. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-08-03. สืบค้นเมื่อ 2016-01-30.
4. ↑  Santana, Fred (2007). "Brown Widow Spiders". Sarasota County, Florida: Institute of Food and Agricultural Sciences, University of Florida. สืบค้นเมื่อ 28 September 2012.
5. ↑  Jackman, J A (2006). "Spiders เก็บถาวร 2007-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน", Texas Agricultural Extension Service.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Latrodectus geometricus
* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Latrodectus geometricus ที่วิกิสปีชีส์
**วัดดอนพุทรา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนพุทรา อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ตั้งวัดประมาณ 31 ไร่ มีธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 92 ตารางวา

วัดดอนพุทราตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2496 สิ่งก่อสร้างที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร มีพระประธานประจำอุโบสถ 1 องค์ พร้อมพระโมคคัลลาน์ พระสารีบุตร

วัดดอนพุทรามีเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อแหยม ท่านจึงตัดสินใจกกลับมาอุปสมบทอีกครั้งที่วัดทุ่งผักกูด โดยมีพรพครูพรหมวิสุทธิ์ (วงษ์พรหมสโร) เป็นพระอุปัชฌาย์ ขณะนั้นวัดดอนพุทรา ขาดเจ้าอาวาสดูแลวัด ด้วยคุณงามความดีและวัยวุฒิของท่านมีความเหมาะสม ในการดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ชาวบ้านจึงนิมนต์ หลวงพ่อแหยมขึ้นรับตำแหน่งเจ้าอาวาส แต่ท่านได้ตอบปฏิเสธ เนื่องจากท่านต้องการอยู่อย่างสันโดษ เพื่อปฏิบัติและบำเพ็ญเพียรทางจิต แต่ก็ต้านทานการร้องขอของชาวบ้านไม่ไหว ท่านจึงรับตำแหน่งรักษาการแทนเจ้าอาวาส โดยท่านดำรงตำแหน่งเพียง 2 ปี ก็มีเจ้าอาวาสเข้ามารับตำแหน่ง พระเครื่องของหลวงพ่อแหยม ทุกองค์ด้านหลังจะลงจารยันต์ครู "มิ" "นะ" "ทรหด" และ "นะ ขุนแผน" แต่ละองค์อาจจะมีอักขระยันต์อื่น ๆ ลงเพิ่มเติมด้วย พระพุทธเนื้อผงใบลาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดอนพุทรา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดดอนพุทรา". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "อุโบสถวัดดอนพุทรา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  แล่ม จันท์พิศาโล. "คมเลนส์ส่องพระ". คมชัดลึก.
**วัดดอนแก้ว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ระมาด อำเภอแม่ระมาด จังหวัดตาก

วัดดอนแก้วตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2477 อาคารเสนาสนะมีอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 และกุฏิสงฆ์ 5 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้

วัดดอนแก้วมีพระพุทธรูปหินอ่อนที่เป็นที่เคารพนับถือ ได้อัญเชิญมาจากเมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่าเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2465 โดยไปติดต่อขอบูชามาในราคา 800 รูปี โดยนำมาทางเรือผ่านเมืองมะละแหม่ง แล้วเดินทางต่อจนถึงท่าเรือจองโต ซึ่งจากท่าเรือแห่งนี้ครูบาขาวปี ได้ไปรับพระพุทธรูปหินอ่อนพร้อมญาติโยมและได้อัญเชิญขึ้นบนเกวียนแล้วเดินทางถึงเมืองกรุกกริก บ้านจ่อแฮ (บ้านกะเหรี่ยง) จากนั้นได้เดินทางมาถึงหมู่บ้านป๋างการ จนกระทั่งถึงหมู่บ้านเมียวดีริมแม่น้ำเมยประเทศพม่าตรงข้ามบ้านท่าสายลวด อำเภอแม่สอดในปัจจุบัน จึงอัญเชิญลงจากเกวียน ข้ามแม่น้ำเมยเข้าเขตประเทศไทย ที่อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก โดยพักที่บ้านท่าสายลวด 3 คืน จึงเดินทางเข้าอำเภอแม่ระมาด และอัญเชิญขึ้นประดิษฐานที่วัดดอนแก้ว รวมเวลาทั้งหมด 12 วัน

พระพุทธรูปเป็นพระพุทธปฏิมาของชาวพม่าที่ได้แกะสลักขึ้นพร้อมกันสามองค์ โดยองค์แรกประดิษฐานที่ประเทศอินเดีย องค์ที่สองประดิษฐานที่ประเทศปากีสถาน และองค์ที่สามประดิษฐานที่วัดดอนแก้ว พระพุทธรูปแกะสลักจากหินอ่อนทั้งแท่ง มีขนาดหน้าตักกว้าง 50 นิ้ว สูง 63 นิ้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดอนแก้ว". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดดอนแก้ว (วัดดอกแก้ว)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
3. ↑  "พระพุทธรูปหินอ่อน ณ วัดดอนแก้ว". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
4. ↑  "วัดดอนแก้ว".
กีลิอัน ฆอร์เนต ในระหว่างที่เขาได้รับชัยชนะในการแข่งอัลตรา-เทรลดือมงบล็อง 2008
เดอะแบ็คโบนเทรล ที่เทือกเขาซานตาโมนิกา ภาคใต้ของรัฐแคลิฟอร์เนีย
**การวิ่งเทรล** (อังกฤษ: trail running) เป็นกีฬา/กิจกรรม ซึ่งประกอบด้วยการวิ่งและการเดินเขาเหนือเส้นทาง ในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์จะเรียกว่าการวิ่งภูเขาหรือการวิ่งเฟลแม้ว่าทั้งสองประเภทจะแตกต่างกัน มันแตกต่างจากการวิ่งถนนและการวิ่งลู่ที่โดยทั่วไปจะเกิดขึ้นในเส้นทางเดินเขา ซึ่งมักอยู่ในภูมิประเทศที่เป็นภูเขา ที่มีขนาดใหญ่ขึ้นและขึ้นลงได้ ซึ่งเป็นการยากที่จะแยกแยะเส้นทางที่วิ่งออกจากการวิ่งครอสคันทรีได้อย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม โดยทั่วไปแล้ว ครอสคันทรีภายใต้การดูแลโดยไอเอเอเอฟระบุว่าเป็นการวิ่งโดยปกติในระยะทางที่สั้นกว่า

จำนวนการแข่งขันกีฬาเทรลที่จัดขึ้นได้เติบโตขึ้นในช่วงสองสามปีที่ผ่านมาทั่วโลก ตอนนี้เฉพาะในทวีปอเมริกาเหนือนับร้อยรายการ นักวิ่งมักอ้างอิงความเครียดที่ส่งผลกระทบน้อยกว่าเมื่อเทียบกับการวิ่งบนถนน รวมถึงภูมิทัศน์และสภาพแวดล้อมที่ไม่ใช่เมือง เป็นเหตุผลหลักในการเลือกใช้เส้นทาง การย้ายไปสู่ธรรมชาตินี้สะท้อนให้เห็นถึงการเพิ่มขึ้นของผู้เข้าแข่งขันในการแข่งขันไตรกีฬา และการแข่งขันกีฬาผจญภัยที่ไม่ใช่แบบดั้งเดิม/ออฟโรด ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Global Ultramarathon Races & Events Calendar". ULTRAmarathonRunning.com. สืบค้นเมื่อ 25 March 2015.
2. ↑  Jhung, Lisa. "Why Trail Running Is Good for You". runnersworld.com. สืบค้นเมื่อ 27 June 2017.
3. ↑  "Outdoor Participation Report 2013" (PDF). Outdoor Foundation. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 24 กันยายน 2015. สืบค้นเมื่อ 25 มีนาคม 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**การวิ่งเทรล**

* การวิ่งเทรล ที่เว็บไซต์ Curlie
**ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิค** (อังกฤษ: Satanic leaf-tailed gecko; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Uroplatus phantasticus*) สัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่ง จำพวกตุ๊กแก จัดเป็นตุ๊กแกหางใบไม้ชนิดหนึ่ง

ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิค พบกระจายพันธุ์เฉพาะบนเกาะมาดากัสการ์เท่านั้น เป็นตุ๊กแกที่มีลักษณะพิเศษ คือ สามารถพรางตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมได้อย่างดีเยี่ยม มีร่างกายที่บิดงอ ผิวหนังที่มีเส้นเลือดโปดปูน และส่วนหางที่แบนราบแลดูคล้ายใบไม้แห้งอย่างมาก ทำให้สามารถพรางตัวเป็นใบไม้แห้งได้อย่างแนบเนียน ผิวหนังมีหลายสีด้วยกัน เช่น สีเขียวมะกอก หรือสีน้ำตาลมีจุดดำกระจายอยู่ตามตัว ขนาดโตเต็มที่มีความยาวประมาณ 10-13 นิ้ว มีดวงตากลมใหญ่ไร้เปลือกตา โดยจะมีเพียงเยื่อใส ๆ ห่อหุ้มป้องกันดวงตาเท่านั้น ดวงตาสีน้ำตาลอมชมพู มีจุดสีแดงตรงกลาง

ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิค เป็นสัตว์หากินในเวลากลางคืน โดยพฤติกรรมจะซุ่มอยู่นิ่ง ๆ เกาะอยู่ตามต้นไม้หรือใบไม้หรือมอสในพื้นที่ป่าดิบชื้นทางภาคตะวันออกของเกาะมาดากัสการ์ กินแมลง และแมงหลายชนิดเป็นอาหาร ในตัวที่มีขนาดลำตัวใหญ่อาจกินสัตว์ที่มีขนาดใหญ่เช่น หนู หรือนกขนาดเล็กได้ด้วย

ทำตัวกลมกลืนกับธรรมชาติ
จำแนกเพศได้โดยการพิจารณาจากสีผิว ตัวเมียจะมีลำตัวสีเทา ขณะที่ตัวผู้จะเป็นสีน้ำตาลแกมเหลือง และมีปุ่มสองปุ่มคล้ายไข่บริเวณโคนหาง

ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิค นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลานหรือสัตว์แปลก โดยทำการเลี้ยงในตู้กระจกและปรับสภาพแวดล้อมเลียนแบบธรรมชาติเช่นเดียวกับสัตว์เลื้อยคลานลักษณะคล้ายกัน จัดเป็นตุ๊กแกที่เลี้ยงง่าย ไม่มีพฤติกรรมที่ก้าวร้าว ผู้เลี้ยงสามารถป้อนอาหารให้กินด้วยมือได้ และสามารถแพร่ขยายพันธุ์ได้ในที่เลี้ยง โดยไข่ใช้เวลาฟักประมาณ 30 วัน และนานที่สุด คือ 90-120 วัน โดยสถานที่แรกที่สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ คือ สวนสัตว์ซานดิเอโก 

ด้วยความแปลกทางรูปร่างตลอดจนพฤติกรรม ทำให้ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิคได้กลายเป็นอินเทอร์เน็ตมีม โดยถูกตั้งข้อสังเกตว่ามีลักษณะคล้ายกับมังกร ซึ่งเป็นสัตว์ในจินตนาการไม่มีอยู่จริง และถูกตัดต่อภาพให้มีปีกเหมือนกับมังกร

อ้างอิง
-------

1. ↑  IUCN Red List[*ลิงก์เสีย*], retrieved 16 February 2012
2. ↑  "*Uroplatus phantasticus* Boulenger, 1888". *The Reptile Database*. J. Craig Venter Institute. สืบค้นเมื่อ 2009-01-27.
3. ↑  Boulenger, G. A. (1888). "Descriptions of new Reptiles and Batrachians from Madagascar". *Annual Magazine of Natural History*. **6** (1): 101–107. `{{cite journal}}`: `|access-date=` ต้องการ `|url=` (help)
4. 1 2 3 4  "Inclusion of Uroplatus spp. in Appendix II" (PDF). *Technical comments in support of amendments to CITES appendices submitted by Madagascar*. CITES. 2004. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (pdf)เมื่อ 2008-11-23. สืบค้นเมื่อ 2 November 2008.
5. ↑  Stetz, M. Zoo's first 2011 baby: Satanic leaf-tailed gecko. *San Diego Union-Tribune* January 6, 2011.
6. ↑  "ครอบครัวข่าวเด็ก ตอน ชวนดู...ตุ๊กแกหางใบไม้ (20ธ.ค.57)". ช่อง 3. 20 December 2014. สืบค้นเมื่อ 20 December 2014.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิค***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิค ที่วิกิสปีชีส์
**ตูร์เฟิสต์** (ฝรั่งเศส: *Tour First*) เดิมเรียกว่า **ตูร์อาอิกซ์อา** (*Tour AXA*) เป็นตึกระฟ้าตั้งอยู่บนบริเวณลาเดฟ็องส์ ซึ่งเป็นย่านเศรษฐกิจที่สำคัญของประเทศฝรั่งเศส ทางทิศตะวันตกของกรุงปารีส

ตึกดังกล่าวสร้างในปี พ.ศ. 2517 มีชื่อว่า "ตูร์อูว์อาเป" (*Tour UAP*) ก่อสร้างโดยบริษัทประกันชีวิตอูว์อาเป (*UAP*) โดยมีความสูง 159 เมตร (522 ฟุต) โดยมีลักษณะเป็นรูปดาวสามแฉก โดยแต่ละข้างจะมีมุม 120 องศา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของบริษัทประกันชีวิตแรกเริ่ม 3 บริษัทที่เป็นจุดเริ่มต้นของอูว์อาเป ตูร์อูว์อาเปได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "ตูร์อาอิกซ์อา" (*Tour AXA*) เมื่อบริษัทประกันชีวิตอาอิกซ์อาซื้อบริษัทอูว์อาเปในปี พ.ศ. 2539

การปรับปรุงซ่อมแซมตึกครั้งใหญ่เริ่มต้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 โดยลักษณะรูปร่างภายนอกจะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง และจะมีการเพิ่มความสูงของตึกอีกด้วย โดยมีความสูงจากหลังคา 225 เมตร (738 ฟุต) และ 240 เมตร (787 ฟุต) จากยอดเสาอากาศ มีพื้นที่ใช้สอย 86,707 เมตร² (933,306 ฟุต²) และเมื่อการปรับปรุงของตึกเสร็จแล้ว จะทำให้ตูร์เฟิสต์เป็นตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในประเทศฝรั่งเศสอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม การครองตำแหน่งตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในประเทศฝรั่งเศสของตูร์เฟิสต์คงอยู่ได้ไม่นาน เพราะเมื่อตูร์เฌอเนอราลี (*Tour Generali*) ที่มีความสูง 318 เมตร และตูร์ฟาร์ (*Tour Phare*) สูง 300 เมตร ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ ตำแหน่งดังกล่าวจะไปตกอยู่กับทั้งสองตึกไปตาม ๆ กัน

ในนครนิวยอร์กมีตึกเอเอกซ์เอ (*AXA Tower*) ซึ่งสูง 229 เมตร (751 ฟุต) อีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  PARIS | Full Summary of Projects - Page 3 - SkyscraperPage Forum

ดูเพิ่ม
-------

* ตึกระฟ้า

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Tour AXA (Emporis)
* Tour AXA เก็บถาวร 2005-09-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (Insecula)
**วัดดอนสามสิบ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหินมูล อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ประมาณ 30 ไร่

วัดดอนสามสิบเริ่มก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2522 โดยมี นายเจียด แก่วปู่วัด นายเทียน เมืองรามัญ นายลอย ชลธี และนางเขียว มยาพันธุ์ เป็นผู้บริจาคที่ดินและริเริ่มก่อสร้างวัดตอนแรก เป็นสำนักสงฆ์ ชื่อ **สำนักสงฆ์ดอนสามสิบ** ได้รับอนุญาตการแต่งตั้งให้เป็นวัด ตามที่นายเทียน เมืองรามัญได้ขออนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการ และความเห็นชอบของ มหาเถรสมาคม กระทรวงศึกษาธิการจึงประกาศแต่งตั้งเป็นวัดในนามว่า "วัดดอนสามสิบ" ประกาศ ณ วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2536 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2543

คำว่า "ดอนสามสิบ" มีความหมายว่า เป็นที่ดอนที่น้ำไม่ท่วมถึง สามสิบ คือ มีต้นสามสิบขึ้นเต็มไปหมด รวมความคือ ดอนที่มีต้นสามสิบเต็มไปหมด

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระไพ่
* พระมิ่ง
* พระทองสุข
* พระอธิการลี กนฺตสีโล
* พระครูปฐมธรรมโชติ (กอบกุล โชติธมฺโม) พ.ศ. 2549

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดอนสามสิบ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดดอนสามสิบ". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 114 จังหวัดนครปฐม". p. 144–145.
แผนที่แสดงคลองต่างๆ ในโครงการทุ่งรังสิต คลองยี่สิบหกอยู่ริมขอบด้านบนสุดของโครงการ
**คลองยี่สิบหก** เป็นคลองที่ขุดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 เนื่องมาจากโครงการทุ่งรังสิต ที่มีการขุดคลองหลายสายเพื่อการพัฒนาพื้นที่ทำนาเพาะปลูก การตั้งถิ่นฐาน และพัฒนาที่ดิน และเชื่อมต่อโครงข่ายคลองต่าง ๆ เข้าด้วยกันระหว่างปี พ.ศ. 2433 – พ.ศ. 2447 

คลองยี่สิบหกเริ่มต้นจากคลองหนึ่ง ที่อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ไปสิ้นสุดที่อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี เลยจากจุดตัดกับแม่น้ำในไปเล็กน้อย มีบทบาทสำคัญต่อการระบายน้ำและชลประทาน โดยเป็นคลองที่อยู่ทางเหนือสุดที่รับน้ำจากที่ราบลุ่มภาคกลางฝั่งตะวันออก และจากแม่น้ำป่าสักซึ่งระบายผ่านคลองระพีพัฒน์ลงมา มีคลองระพีพัฒน์แยกตกขนานตลอดแนวคลอง

สถานที่สำคัญริมคลอง
-------------------

* วัดสันติธรรมาราม
* วัดไพฑูริย์ถนิมาราม
* วัดธรรมจริยา
* วัดสหกรณ์รังสรรค์
* วัดคลองใหม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ทุ่งรังสิตฉากชีวิตผู้ใหญ่ลีกับนางมา \* ตอนที่ 2 \*" เก็บถาวร 2009-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนโดย downrai จากเดอะเนชั่นออนไลน์ เมษายน 2550

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* โครงการคลองสำคัญๆในลุ่มน้ำเจ้าพระยา เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดดาวเรือง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพูด อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมี พระครูประทีปธรรมนันท์ (วิน) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดดาวเรืองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2423 โดยมีนายดาวเรืองกับญาติมิตรเป็นผู้ถวายที่ดินและได้ดำเนินการสร้างวัดและได้ขนานนามว่า "วัดดาวเรือง" เพื่อเป็นเกียรติ เป็นอนุสรณ์และศักดิ์ศรีแก่นายดาวเรืองผู้สร้างวัดนี้ ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอน พระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2495 ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนสอนระดับประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ ตั้งแต่ พ.ศ. 2467 เป็นที่ตั้งสถานีอนามัยประจำตำบลและหอกระจายข่าวสาร

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม น้ำท่วมในฤดูน้ำหลาก อยู่ริมคลองน้ำอ้อม ด้านตะวันออกของแม่เจ้าพระยาสายเดิม มีอาคารเสนาสนะถาวรวัตถุต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถ ลักษณะทรงไทย เป็นคอนกรีตเสริมเหล็กก่ออิฐถือปูน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 กุฎิสงฆ์คอนกรีตเสริมเหล็กก่ออิฐถือปูนและทำด้วยไม้สักและไม้เนื้อแข็ง ส่วนกุฏิเจ้าอาวาส ลักษณะทรงไทยสามมุข มีช่อฟ้าใบระกา หอเจริญพระพุทธมนต์ หอฉันลักษณะทรงไทยสามมุข ฌาปนสถาน ศาลาการเปรียญ ศาลาฌาปนสถาน (ศาลาปัญญาพลคุณ) ศาลาอเนกประสงค์ (ศาลาสุวรรณอุดมคุณ) หอระฆัง หอกลอง ศาลาท่าน้ำทำด้วยไม้เนื้อแข็งและคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุของวัด ได้แก่ พระศรีอริยเมตตรัย พระพุทธโสธรจำลองในวิหาร พระพุทธรูปศิลปะรัตนโกสินทร์ พุทธศตวรรษที่ 24 จำนวน 8 องค์ หม้อกรักและธรรมาสน์ประดับมุก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดาวเรือง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดดาวเรือง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
คลองลาดพร้าวช่วงสะพาน 2
**คลองลาดพร้าว** เป็นคลองสายหนึ่งในพื้นที่เขตห้วยขวางและเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร มีจุดเริ่มต้นแยกจากคลองแสนแสบ ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและทิศเหนือ ตัดกับทางน้ำสำคัญคือ ลำรางยมราช คลองพลับพลา คลองบางซื่อ คลองทรงกระเทียม คลองน้ำแก้ว และคลองเสือน้อย ไปสิ้นสุดบริเวณระหว่างสะพานถนนเสนานิคม 1 กับสะพานถนนประเสริฐมนูกิจ โดยมีแนวคลองที่ตรงต่อเนื่องไปคือคลองบางบัว ช่วงตั้งแต่วัดลาดพร้าวขึ้นไปจนถึงคลองบางบัวนั้นเดิมมีชื่อเรียกว่า "คลองวังหิน" แต่ปัจจุบันทางการได้เรียกรวมเป็นส่วนหนึ่งของคลองลาดพร้าว คลองลาดพร้าวมีความกว้างประมาณ 20–30 เมตร มีความยาวประมาณ 22 กิโลเมตร ความลึกของคลองในปัจจุบันประมาณ 1.5 เมตร

ประวัติ
-------

คลองลาดพร้าวขุดขึ้นมาในสมัยใด ไม่ปรากฏแน่ชัด แต่สันนิษฐานว่าน่าจะใกล้เคียงกับการขุดคลองแสนแสบ (ขุดเมื่อ พ.ศ. 2380 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว) หากพิจารณาจากการตั้งถิ่นฐานบ้านเรือนและการสร้างวัดริมคลอง พบว่าวัดลาดพร้าวสร้างเมื่อ พ.ศ. 2410 คลองลาดพร้าวยังมีชุมชนมุสลิมตั้งกระจายอยู่ตลอดแนวคลองเช่นกัน ส่วนใหญ­่มีพื้นเพมาจากชุมชนสามอิน เชื้อสายชาวปัตตานี เช่น ชุมชนลาดพร้าว 80 (มัสยิดอีมาร่อตุ๊ดดิน) ชุมชนร่วมมิตรแรงศรัทธา ใกล้ตลาดยิ่งเจริญ­ (เขตดอนเมือง) ฯลฯ รวมแล้วไม่ต่ำกว่า 1,000 ครัวเรือน

ในช่วง พ.ศ. 2536 บริษัท นาวานำโชค จำกัด ให้บริการเดินเรือโดยสารความจุ 50 คน ในคลองลาดพร้าว มี 15 ท่าเรือ มีผู้โดยสารใช้บริการมากและเป็นที่นิยมพอสมควร ผู้โดยสารส่วนใหญ่มักใช้บริการจากตลาดยิ่งเจริญไปถึงคลองพระโขนง ยังสามารถต่อเรือไปคลองแสนแสบได้ในช่วงที่มีการเดินเรือ จนเมื่อ พ.ศ. 2538 เลิกกิจการไปเนื่องจากถูกร้องเรียนเรื่องการเดินเรือแล้วทำให้ริมตลิ่งของชุมชนริมคลองพังเสียหายและเรือวิ่งเร็วส่งเสียงดัง

หลังเหตุการณ์อุทกภัยในประเทศไทย พ.ศ. 2554 รัฐบาลมีนโยบายจัดการสิ่งก่อสร้างรุกล้ำลำน้ำสาธารณะ โดยเริ่มที่คลองลาดพร้าวเป็นแห่งแรก มีการสร้างเขื่อนระบายน้ำคอนกรีตเพื่อป้องกันน้ำท่วมในคลองลาดพร้าว ความกว้างของแนวเขื่อน 25–38 เมตร และขุดลอกคลองให้ลึกกว่าเดิม 4 เมตร

สถานที่ริมคลอง
--------------

จากข้อมูล พ.ศ. 2561 คลองลาดพร้าวมีชุมชนต่าง ๆ ตั้งเรียงรายอยู่ใน 8 เขต คือ เขตวังทองหลาง เขตห้วยขวาง เขตลาดพร้าว เขตจตุจักร เขตบางเขน เขตหลักสี่ เขตดอนเมือง และเขตสายไหม รวม 50 ชุมชน ประมาณ 7,069 ครัวเรือน ชุมชนเคยจัดการแห่เรือเข้าพรรษา

มีวัดที่ตั้งอยู่ริมคลองได้แก่ วัดลาดพร้าว วัดใหม่เสนานิคม และวัดพระราม 9 กาญจนาภิเษก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำรวจคลองลาดพร้าว…สภาพจริงเมื่อคลองไม่ใช่ทางระบายน้ำ แล้วน้ำ(ท่วม)กทม.จะไหลไปไหน". ไทยพับลิก้า.
2. ↑  "โครงการศึกษาจัดทำแผนพัฒนาการเดินทางทางน้ำในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล และการเชื่อมต่อการเดินทางรูปแบบอื่น กรุงเทพมหานคร". สำนักนโยบายและแผนการขนส่งและการจราจร. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-05-17. สืบค้นเมื่อ 2022-07-01.
3. ↑  "บ้านใหม่-ชีวิตใหม่ของชาวชุมชนริมคลองลาดพร้าว-เปรมประชากร ฯ". สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน).
4. ↑  "รวมพล...คนรักคลองลาดพร้าวเดินหน้าสร้างเขื่อนป้องกันน้ำท่วม-บ้านประชารัฐริมคลอ". ไทยโพสต์.
5. ↑  "ล่องเรือสำรวจ "คลองลาดพร้าว" ส่องโมเดลพัฒนาชุมชนแออัด กับความหวังในการมีชีวิตที่ดีของคนริมคลอง". urbancreature.co.
**อุทกภัยในประเทศมาเลเซีย พ.ศ. 2549-2550** เป็นอุทกภัยต่อเนื่องที่ส่งผลกระทบต่อมาเลเซีย ระหว่างวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ถึง 13 มกราคม พ.ศ. 2550 อุทกภัยครั้งนี้เกิดขึ้นจากฝนที่ตกมากกว่าปกติ ซึ่งเป็นผลมาจากพายุไต้ฝุ่นอูตอร์ ซึ่งพัดถล่มฟิลิปปินส์และเวียดนามไม่กี่วันก่อนหน้านั้น จนถึงสัปดาห์ที่สามของเดือนมกราคม พ.ศ. 2550 ยะโฮร์ได้รับผลจากอุทกภัยหนักกว่าสิงคโปร์ และบางส่วนของอินโดนีเซียถูกน้ำท่วมเนื่องจากพายุไต้ฝุ่นลูกเดียวกัน

ตลอดสัปดาห์วันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2549 บริเวณที่ได้รับผลกระทบจากอุทกภัยมียะโฮร์ มะละกา ปะหัง และเนอเกอรีเซิมบีลัน ในช่วงนี้ รัฐมาเลเซียทางใต้ และสิงคโปร์ได้รับปริมาณฝนมากผิดปกติอันทำให้เกิดอุทกภัยใหญ่ ปริมาณน้ำฝนที่บันทึกได้ในนครโจโฮร์บะฮ์รู เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม คือ 289 มิลลิเมตร และปริมาณน้ำฝนในนครต่อปีอยู่ที่ 2,400 มิลลิเมตร ในสิงคโปร์ ปริมาณน้ำฝน 24 ชั่วโมงที่บันทึกได้เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม คือ 366 มิลลิเมตร นับเป็นปริมาณมากที่สุดอันดับสามที่บันทึกได้ในรอบ 75 ปี เจ้าหน้าที่ด้านสภาพอากาศอธิบายอุทกภัยว่าเป็นครั้งเลวร้ายที่สุดในพื้นที่ในรอบศตวรรษ

ในสัปดาห์เดียวกัน เริ่มตั้งแต่วันที่ 22 ธันวาคม สุมาตราเหนือและอาเจะฮ์ได้รับปริมาณฝนมากผิดปกติซึ่งส่งผลให้เกิดอุทกภัยเช่นกัน มีประชากรประเมิน 400,000 คน พลัดถิ่นในช่วงที่เกิดอุทกภัยหนักที่สุด และมีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 118 คน และ 155 คนสูญหายจนถึงวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2549

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Star. Utor to blame เก็บถาวร 2008-12-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. December 21, 2006.
2. ↑  The Star. Segamat and Kota Tinggi folks stranded by floods เก็บถาวร 2008-12-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. December 21, 2006.
3. ↑  Stephanie Phang. Bloomberg. Malaysian Floods Force 22,740 People to Leave Homes (Update1). December 20, 2006. Retrieved December 23, 2006.
4. ↑  The Star. 35cm of rain in just a day. December 20, 2006.
5. ↑  Channel Newsasia. Tuesday's heavy rainfall third highest in 75 years เก็บถาวร 2009-04-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. December 20, 2006. Retrieved December 23, 2006.
6. ↑  Associated Press via International Herald Tribune. 2 killed, 60,000 displaced in worst flooding in a century in southern Malaysia. December 20, 2006.
7. ↑  Mail&Guardian. Heavy flooding uproots thousands in Asia. December 22, 2006.
**วัดดอนมะโนรา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนมะโนรา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันพระปลัดเจริญ คเวสโก ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดดอนมะโนราสร้างขึ้นสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สภาพแวดล้อมอยู่ในสวนลึก ผู้ร่วมกันสร้างวัด ได้แก่ นายปาน กุ่นศรี และนายบ๊วย ได้อุทิศที่ดินเพื่อสร้างวัด ส่วนนายตุ๊ แซ่ตั๋น ได้จัดการสร้างวัด เริ่มตั้งแต่กุฏิสงฆ์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2419 และได้ขออนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2433 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2471

อุโบสถหลังเก่าทรงไทย สร้างจากไม้สักมีสภาพทรุดโทรมยังมิได้ปฏิสังขรณ์ อุโบสถหลังใหม่ประดิษฐานพระประธาน พระนามว่า *หลวงพ่อสัมฤทธิ์* อาราธนามาจากกรุงเทพมหานคร เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่สมัยศรีวิชัย หล่อด้วยโลหะเนื้อสัมฤทธิ์ปางมารวิชัย ชาวบ้านเรียกว่า *หลวงพ่อโต* ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังร่วมสมัยในลักษณะของดีจังหวัดสมุทรสงครามและวิถีชีวิตชุมชนของตำบลดอนมะโนรา โดยประยุกต์ให้รวมอยู่กับเรื่องราวพุทธประวัติ และแสดงให้เห็นวิถีชีวิตความเป็นอยู่ในสมัยโบราณ หน้าอุโบสถยังประดิษฐานพระสังกระจายองค์โต ลานกลางแจ้งมีพระพทธรูปใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดอนมะโนรา". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "สมุทรสงคราม มาวัดเดียวเหมือนได้ชมของดีทั้งจังหวัด ผ่านภาพจิตรกรรมฝาผนังร่วมสมัย". คมชัดลึก.
3. ↑  "วัดดอนมะโนรา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**คลองระพีพัฒน์แยกตก** เป็นคลองที่แยกมาจากคลองระพีพัฒน์ ขุดขึ้นหลังจากการสร้างเขื่อนพระรามหกในสมัยรัชกาลที่ 6 โดยให้เป็นเส้นทางน้ำจากแม่น้ำป่าสักลงมาเชื่อมกับคลองระพีพัฒน์ แยกเป็น 2 สาย คือคลองระพีพัฒน์แยกตก ลงมาเชื่อมคลองหกวาสายบนตรงข้ามคลองสิบ อีกสายหนึ่งคือคลองระพีพัฒน์แยกใต้ ลงมาเชื่อมคลองหกวาสายบนตรงข้ามคลองสิบสาม

คลองระพีพัฒน์แยกตกในปัจจุบัน เริ่มต้นจากประตูน้ำพระศรีศิลป์ อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี ลงมายังคลองหกวาสายบน และไหลเป็นเส้นแบ่งเขตอำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา กับอำเภอหนองเสือ และอำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ไปจดคลองหนึ่ง บริเวณประตูน้ำพระอินทร์ ที่รอยต่อเขตอำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา กับอำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี รวมความยาว 36.6 กิโลเมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "โครงการเขื่อนทดน้ำพระรามหก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา" เก็บถาวร 2015-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนกรมชลประทาน
2. ↑  "โครงการส่งน้ำและบำรุงรักษารังสิตเหนือ"[*ลิงก์เสีย*]กรมชลประทาน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* โครงการคลองสำคัญๆในลุ่มน้ำเจ้าพระยา เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* แผนที่คลอง คลองในภาคกลาง คลองระหว่างแม่น้ำเจ้าพระยาและบางปะกง เก็บถาวร 2013-07-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
คลองราชมนตรี
บ้านเรือนริมคลองราชมนตรี
**คลองพระยาราชมนตรี** หรือที่เรียกกันสั้น ๆ คือ **คลองราชมนตรี** เป็นคลองใช้สำหรับการระบายน้ำ การสัญจรทางน้ำ และการท่องเที่ยว โดยคลองนี้เป็นคลองที่ขุดโดยพระยาราชมนตรี (ภู่ ภมรมนตรี) ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยขุดแยกจากคลองบางเชือกหนัง เชื่อมกับคลองสนามชัย เป็นคลองเส้นตรงจากเหนือลงใต้

ในเวลาต่อมาได้มีการขุดคลองภาษีเจริญตัดกับคลองนี้ในช่วงสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทำให้การค้าขายและการคมนาคมสะดวกขึ้น โดยคลองพระยาราชมนตรีในปัจจุบันนี้มีความกว้างประมาณ 10–25 เมตร ระยะทางตั้งแต่คลองบางเชือกหนังถึงคลองสนามชัยประมาณ 15 กิโลเมตร 

ในอดีตบริเวณคลองราชมนตรี เมื่อมีคนเริ่มมาบุกเบิกตั้งที่อยู่อาศัยโดยมากจะทำเกษตรกรรมเป็นอาชีพหลัก ต่อมาเกิดตลาดน้ำขึ้นคือตลาดน้ำบางแคหรือตลาดน้ำหน้าวัดนิมมานรดีเป็นจุดนัดพบของพ่อค้าแม่ค้าชาวสวนเพื่อมาแลกเปลี่ยนพืชผลต่าง ๆ ตลาดน้ำบางแคตั้งอยู่ในคลองราชมนตรีตรงจุดเชื่อมต่อกับคลองภาษีเจริญ

คลองราชมนตรีเป็นคลองที่ช่วยระบายน้ำลงสู่ทะเล เมื่อครั้งที่น้ำท่วมใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2526 คลองนี้มีส่วนช่วยลดแรงกดดันของมวลน้ำ

เมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2565 คณะรัฐมนตรีมีมติอนุมัติการเวนคืนที่ดินแขวงบางแค เขตบางแค และแขวงบางหว้า เขตภาษีเจริญ เพื่อสร้างเขื่อนคอนกรีตเสริมเหล็กและขยายบริเวณคลองพระยาราชมนตรีแก้ปัญหาน้ำท่วมขังในพื้นที่ฝั่งตะวันตกของกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ตั้งแต่ช่วงคลองหนองใหญ่ถึงคลองภาษีเจริญ มีความกว้าง 60 เมตร ยาวประมาณ 1,600 เมตร (1.6 กิโลเมตร)

อ้างอิง
-------

1. ↑  อภิญญา นนท์นาท. ""ภาษีเจริญ" บนเส้นทางการเปลี่ยนแปลง". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-15. สืบค้นเมื่อ 2022-07-03.
2. ↑  "ภูมิปัญญาชาวฝั่งธนฯ ใช้คลองราชมนตรีดึงน้ำออกทะเล ไม่ต้องผ่านเจ้าพระยา". สำนักข่าวอิศรา.
3. ↑  "เช็คจุดเวนคืนที่ดิน สร้างเขื่อน-ขยายคลองพระยาราชมนตรี แก้น้ำท่วม กทม". ฐานเศรษฐกิจ.
**วัดดาวดึงษ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาในตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ โฉนดที่ดินเลขที่ 31897 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระอธิการสุรศักดิ์ ถาวโร

วัดดาวดึงษ์ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นมาเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2420 เป็นวัดของชาวรามัญ จากคำเล่าขานสืบต่อกันมาว่า ในท้องถิ่นย่านตำบลบ้านใหม่แห่งนี้เดิมทีเป็นแหล่งพำนักพักพิงของชาวบ้านรามัญ ที่อพยพเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระมหากษัตริย์ไทย ชาวรามัญเหล่านั้น เมื่อลงหลักปักฐานรวมตัวกันอยู่เป็นชุมชนมีความสุขสบายตามอัตภาพ ได้ร่วมแรงร่วมใจกันสร้างวัดขึ้นมา กาลเวลาผ่านไปนานเข้าๆจากชุมชนเล็ก ๆ ก็กลายเป็นชุมชนใหญ่ เริ่มแรกเป็นเพียงสำนักสงฆ์ จากนั้นได้ยกฐานะเป็นวัด โดยขนานกันว่า "วัดดาวดึงษ์" ซึ่งเป็นชื่อของสวรรค์ชั้นที่ 2

วัดดาวดึงษ์ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 ลำดับเจ้าอาวาสรูปแรกเท่าที่ทราบจากปากคำบอกต่อกันมาว่าชื่อ พระอธิการตูบ
ก่อนหน้านี้จักมีเจ้าอาวาสอีกหรือไม่ ไม่มีไม่มีการบันทึกเอาไว้ ในยุคหลวงพ่อบุญชูเป็นเจ้าอาวาส ท่านสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นมา ทำการผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิตไปเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2536 นอกจากนี้ท่านยังซ่อมสร้างเสนาสนะต่าง ๆ ในวัดอีกมากมาย วัดมีวิหารหลวงพ่อยิ้ม รูปหล่อหลวงปู่โหมด

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

* พระอธิการตูบ
* พระอธิการตุ๋ย
* พระอธิการโหมด โมทโน
* พระอธิการสำเนียง ฐิตรกฺโข
* พระอธิการบุญชู สุขกาโม
* พระมหาวิเชษฐ ถิรจิตฺโต ป.ธ.4
* พระมหาขวัญ ปิยธมฺโม ป.ธ.8
* พระอาจารย์สมศักดิ์ ถาวโร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดาวดึงษ์". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดดาวดึงษ์". อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี.