**อัมเปิลเม็นเชิน** (เยอรมัน: *Ampelmännchen*; ภาษาเยอรมัน: [ˈampl̩ˌmɛnçən] ( ฟังเสียง); แปลตรงตัว: *มนุษย์ไฟจราจรตัวน้อย*, เรียกย่อว่า ***อัมเปิลมัน*** Ampelmann, [ampl̩ˈman]) เป็นสัญลักษณ์ที่ปรากฏบนไฟจราจรสำหรับคนข้ามในประเทศเยอรมนี สัญลักษณ์อัมเปิลเม็นเชินเป็นสัญลักษณ์ที่เป็นที่รักในอดีตเยอรมนีตะวันออก และนับตั้งแต่การรวมเยอรมนี สัญลักษณ์นี้ได้กลายมามีสถานะคัลต์ (cult status) และเป็นตัวเลือกยอดนิยมสำหรับธุรกิจในการสร้างของที่ระลึก

แนวคิดและการออกแบบ
------------------

นับตั้งแต่ระบบสัญญาณไฟจราจรคนข้ามเริ่มแพร่หลายในทศวรรษ 1950s แต่ละรัฐได้มีการออกแบบระบบของตนเองก่อนที่จะมีการสร้างมาตรฐานร่วมในภายหลัง ในเวลานั้น จักรยานและคนเดินถนนใช้สัญญาณไฟจราจรแบบเดียวกับสำหรับรถ ในเบอร์ลินตะวันออก อัมเปิลเม็นเชินได้ถูกสร้างขึ้นมาในปี 1961 โดยนักจิตวิทยา คาร์ล เพเกลา (1927–2009) เพื่อเป็นส่วนหนึ่งสำหรับเสนอรูปแบบระบบไฟจราจรใหม่ for a new เพเกลาวิจารณ์ว่าระบบไฟจราจรที่มีอยู่อยู่ (แดง เหลือง เขียว) ใช้งานไม่ได้สำหรับผู้ใช้รถใช้ถนนที่ไม่สามารถแยกความต่างของสีได้ ซึ่งคิดเป็นราว 10% ของประชากร นอกจากนี้ ไฟจราจรยังมีขนาดเล็กและความสว่างไม่อาจสู้กับแสงไฟโฆษณาและแสงอาทิตย์ได้ เพเกลาจึงเสนอให้มยังคงสีทั้งสามอยู่ ในขณะเดียวกันก็นำเสนอรูปร่างสำหรับแต่ละสี ที่สามารถเข้าใจได้โดยสัญชาตญาณ (intuitive shapes) แนวคิดของเขาได้รับการสนับสนุนจากหลายภาคส่วน แต่ก็ถูกยกเลิกไปหลังมีการประเมินแล้วว่าค่าใช้จ่ายในการเปลี่ยนไฟจราจรที่มีอยู่มีราคาสูงมาก

สำหรับการจราจรทางเท้า ไม่มีข้อจำกัดทางกายหรืออายุเหมือนการจราจรทางรถ ดังนั้นไฟจราจรสำหรับผู้เดินเท้าควรจะเข้าถึงและใช้งานได้โดยทั้งเด็ก คนสูงวัย และผู้พิการด้วย เพเกลาขึงนำเอาแผนการเดิมของตนกลับมาเสนอใหม่ โดยสัญลักษณ์ตัวคนสีแดง กางแขนออกสองข้าง หันหน้าเข้าหาผู้ชม มีความเกี่ยวเนื่องกันกับไม้กั้น ซึ่งแทนสัญญาณ "หยุด" ในขณะที่สัญลักษณ์ตัวคนสีเขียวหันข้าง ก้าวขาสองข้างกว้างออกจากกัน มีความสัมพันธ์กันกีบลูกศรที่มีพลวัต แทนสัญญาณ "ไปต่อได้" สำหรับไฟเหลืองในสัญญาณจราจร เขาได้ไม่นำมาออกแบบด้วยเนื่องจากธรรมชาติของการจราจรทางเท้าที่ไม่มีความเร่งรีบ

เพกลาได้ให้เลขานุการของตน อันเนลีเซอ เวกเนอร์ (Anneliese Wegner) วาดรูปตัวอัมเปิลเม็นเชินขึ้นตามคำเสนอของเขา ท้ายที่สุดการออกแบบรูปคนที่ดู "ทะเล้น" และ "ร่าเริง" และสวมหมวกแบบ "กระฎุมภีตัวน้อย" ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจมาจากภาพของเอริช ฮอเนกเคอร์ สวมหมวกฟาง ได้ถูกนำไปเสนอและสร้างเป็นแบบโปรโตไทป์แรกที่ เวบ-ลอยช์เทนเบา (VEB-Leuchtenbau) ในเบอร์ลิน และในวันที่ 13 ตุลาคม 1961 อัมเปิลเม็นเชินได้ถูกนำเสนออย่างเป็นทางการ แม้ในเวลานั้นสื่อและสาธารณชนจะพุ่งเป้าความสนใจไปที่ระบบไฟจราจรใหม่สำหรับคนเดินเท้า ไม่ใช่ที่ตัวสัญลักษณ์

หลายทศวรรษให้หลับ ดานีเอล มอยเรน (Daniel Meuren) จากนิตยสารข่าวรายสัปดาห์ภาษาเยอรมัน *Der Spiegel* บรรยายอัมเปิลเม็นเชินว่าเป็นการรวมกันระหว่าง "ความสวยงามและความมีประสิทธิภาพ, ความมีเสน่ห์และการใช้งานจริงได้, [และ] ความมีไมตรีจิตรและหน้าที่บทบาท" บ้างมองอัมเปิลเม็นเชินแล้วนึกถึงตัวละครคล้ายเด็กเนื่องด้วยหัวที่โตและขาที่สั้น บ้างนึงถึงผู้นำในศาสนาบางคน

อัมเปิลเม็นเชินได้รับความนิยมมาก ดังที่สังเกตได้จากในต้นทศวรรษ 1980 ผู้ปกครองและคุณครูได้รวมกันเสนอให้สัญลักษณ์นี้เป็นส่วนหนึ่งของการให้การศึกษาเรื่องความปลอดภัยบนท้องถนนสำหรับเด็ก กระทรวงมหาดไทยเยอรมตีตะวันออก (East German Ministry of the Interior) มีแนวคิดที่จะนำเอาตัวละครคนข้ามทั้งสองมาทำให้มีชีวิตและใช้งานเป็น "ผู้แนะนำ" อัมเปิลเม็นเชินถูกนำเสนอบนสื่อต่าง ๆ และได้รับการตอบรับสูง ปรากฏในการ์ตูนช่องแม้ในสถานการณ์ที่ไม่เกี่ยวข้องกับไฟจราจร อัมเปิลเม็นเชินตัวแดงมักเป็นตัวที่ไปปรากฏในสถานการณ์อันตราย และอัมเปิลเม็นเชินตัวเขียวเป็นคนคอยแนะนำ นอกจากนี้ยังมีการพัฒนาเกมเกี่ยวกับอัมเปิลเม็นเชิน โดยความร่วมมือกับ ยุงเกอ เวิล์ท และมีการสร้างเรื่องราวอัมเปิลเม็นเชินมานำเสนอทางวิทยุ เรื่องอัมเปิลเม็นเชินที่เป็นภาพเคลื่อนไหวบางส่วนภายใต้ชื่อ *Stiefelchen und Kompaßkalle* ถูกถ่ายทอดเดือนละครั้งในฐานะส่วนหนึ่งของรายการโทรทัศน์ก่อนนอนสำหรับเด็กในเยอรมนีตะวันออก *Sandmännchen* รายการนี้มีจำนวนผู้ชมมากที่สุดรายการหนึ่งนเยอรมนีตะวันออก

อ้างอิง
-------

1. 1 2
2. ↑  Heckhausen, Markus (1997). "Die Entstehung der Lichtzeichenanlage". *Das Buch vom Ampelmännchen*. pp. 15–17.
3. ↑  Jacobs, Stefan (26 April 2005). "Ein Männchen sieht rot". *Der Tagesspiegel* (ภาษาเยอรมัน). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 February 2009. สืบค้นเมื่อ 6 February 2009.
4. 1 2 3 4 5  Peglau, Karl (1997). "Das Ampelmännchen oder: Kleine östliche Verkehrsgeschichte". *Das Buch vom Ampelmännchen*. pp. 20–27.
5. ↑  "East Germany's iconic traffic man turns 50". *The Local*. 13 October 2013. สืบค้นเมื่อ 18 May 2014.
6. ↑  Meuren, Daniel (26 September 2001). "Die rot-grüne Koalition". *Der Spiegel* (ภาษาเยอรมัน). สืบค้นเมื่อ 6 February 2009. Das 40 Jahre alte Ampelmännchen sozialistischer Prägung verbindet Schönheit mit Effizienz, Charme mit Zweckmäßigkeit, Gemütlichkeit mit Pflichterfüllung.
7. ↑  Heckhausen, Markus. "Ampelmännchen im zweiten Frühling". *nnchen* in Rostock*. pp. 52–57.*
8. ↑  Vierjahn, Margarethe (1997). "Verkehrserziehung für Kinder". *Das Buch vom Ampelmännchen* (ภาษาเยอรมัน). pp. 28–30.
9. ↑