recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**บุญช่วย หิรัญสุนทร** (1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2465 - 26 มีนาคม พ.ศ. 2538) นักร้องเพลงไทยสากลยุคแรก เจ้าของต้นฉบับเพลง**"น้ำตาแสงใต้"**

ประวัติ
-------

บุญช่วย หิรัญสุนทร เป็นชาวจังหวัดพระนคร เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2465 บิดารับราชการตำรวจ ชีวิตวัยเด็กต้องติดตามบิดาไปราชการในจังหวัดต่างๆหลายครั้ง และได้กลับมากรุงเทพฯ เริ่มเข้าสู่วงการศิลปินเพราะมีเพื่อนนักแสดงประจำละครร้องคณะ**"แม่เลื่อน"** ซึ่งเป็นละครที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากในสมัยนั้น เพื่อนผู้นั้นได้ฝากบุญช่วยเข้าอยู่กับคณะแม่เลื่อนในตำแหน่งลูกหาบ และได้มีโอกาสเดินทางไปจังหวัดต่างๆ อีกครั้งในวัยรุ่นกับคณะแม่เลื่อน จนกระทั่งเลิกละครหญิงและสลายตัว เกิดละครยุคใหม่ คือละครชายหญิงแท้ บุญช่วยจึงสมัครเข้าไปอยู่กับคณะ**"ศิวารมณ์"** โดยเริ่มจากเป็นเด็กยกฉากละคร และเปลี่ยนมาหัดตีกลองจนได้ตำแหน่งใหม่เป็นนักดนตรี ได้มีโอกาสรู้จักกับ สง่า อารัมภีร์ ซึ่งเป็นนักแต่งเพลงคณะศิวารมณ์ขึงฝากตัวเป็นลูกศิษย์ ครูสง่าเห็นแววว่านอกจากจะเป็นนักดนตรีแล้ว บุญช่วยยังมีเสียงกังวาน เสียงที่จะเป็นนักร้องที่ดีได้ จึงสนับสนุนให้ขึ้นร้องเพลงสลับหน้าม่านเวลาละครเปลี่ยนฉากเลยได้เป็นนักร้องอย่างเต็มตัวอีกตำแหน่งหนึ่งที่ได้รับความนิยมจากแฟนละคร 

ต่อมาเขาได้เริ่มแต่งเพลงเอง และแต่งให้เพื่อนนักร้องอื่นๆ ร้องจนได้รับความนิยมมาตลอดทั้งในด้านเวทีและแผ่นเสียง นอกจากจะร้องประจำคณะศิวรมณ์แล้ว บุญช่วยยังได้เคยร่วมร้องกับคณะเทพศิลปะ-คณะพันตรีศิลปะของพันตรีโปรย อังสุกรานต์และวงดนตรีดุริยโยธิน ของกองดุริยางค์ทหารบกอีกด้วย จนกระทั่งถึงวันเกียรติยศ เมื่อกรมโฆษณาการจัดการประกวดนักร้องแห่งประเทศไทยครั้งแรกขึ้น ในปี พ.ศ. 2492 คณะพันตรีศิลปะส่งเขาเข้าประกวด เขาได้รับรางวัลชนะเลิศได้ตำแหน่งนักร้องแห่งประเทศไทย ในช่วงปี 2492-2494 บุญช่วยได้ร้องเพลงบันทึกลงแผ่นเสียงไว้จำนวนมาก เช่น น้ำตาแสงใต้, นางแก้วในดวงใจ, รักข้ามขอบฟ้า, อ้อมอกแม่

ปี พ.ศ. 2495 ได้เดินทางไปกล่อมขวัญทหารไทยในราชการสงคราม ที่ประเทศเกาหลี ได้รับเหรียญทหารผ่านศึกไว้เป็นเกียรติประวัติ หลังกลับจากราชการสงคาม ได้เดินทางไปพากย์ภาพยนตร์ตามจังหวัดต่างๆ อยู่ระยะหนึ่ง ควบคู่กับการร้องเพลงทั้งในไนท์คลับ ภัตตาคาร และงานต่างๆอย่างต่อเนื่อง 

บุญช่วยเป็นคนมีเสน่ห์ จึงมีภริยามากกว่า 1 คน และมีบุตรธิดา 11 คน

การเสียชีวิต
------------

ต้นปี พ.ศ. 2535 เข้าร้องเพลงประจำที่ ครัวรสสุคนธ์ คฤหาสน์เพลงเก่าของโรงแรมแปซิฟิค พลาซ่า และเสียชีวิตลงด้วยหัวใจล้มเหลวแบบเฉียบพลันบนเวทีคฤหาสน์เพลงเก่า เมื่อเวลา 21.40 น. ในคืนวันศุกร์ที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2538

อ้างอิง
-------
**วัดปรางค์หลวง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านปรางค์หลวง ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี วัดมีการจัดงานนมัสการและปิดทองประจำปีในเดือนมิถุนายน นับเป็นวัดเก่าแก่ที่สุดในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล

วัดปรางค์หลวงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1890 อีกแหล่งข้อมูลระบุสร้างในปี พ.ศ. 1908 ในรัชสมัยสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (พระเจ้าอู่ทอง) ผู้สถาปนากรุงศรีอยุธยา ไม่แน่ชัดว่าใครสร้างอาจเป็นกษัตริย์หรือผู้มีบรรดาศักดิ์ เดิมชื่อว่า **วัดหลวง** เชื่อว่าพระเจ้าอู่ทองได้อพยพผู้คนหนีโรคระบาดมาประทับอยู่ที่บริเวณนี้ ก่อนที่จะกลับไปตั้งราชธานีที่กรุงศรีอยุธยา จนในสมัยสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส และเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดปรางค์หลวง" สันนิษฐานว่าสร้างพระปรางค์ขึ้นพร้อมวัด พระปรางค์ตั้งอยู่ระหว่างพระอุโบสถกับพระวิหารน้อย มีลักษณะก่ออิฐสอดินยอดเจ็ดชั้น ย่อมุมไม้สิบ ประดับลายปูนปั้น เรือนธาตุมีซุ้มจรนำทั้ง 4 ทิศ ประดิษฐานพระพุทธรูปยืนปางอุ้มบาตร องค์พระปรางค์มีสภาพชำรุดมาก ปัจจุบันพระปรางค์องค์นี้มีลักษณะเอนอันเนื่องมาจากดินทรุด มีการขุดเจาะกลางเรือนธาตุเห็นเป็นกรุอยู่ภายในแต่ไม่มีช่องทางขึ้นสู่ยอด ผนังเรือนธาตุเป็นผนังทึบไม่มีประตู ฐานมองไม่เห็นสภาพเดิม

พระพุทธรูปประธานในพระอุโบสถหลังเก่า นาม *หลวงพ่ออู่ทอง* ถูกทำลายไปเมื่อปี พ.ศ. 2536 ด้วยความไม่รู้คุณค่า เป็นศิลปกรรมแบบอู่ทอง เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปิดทอง ปางมารวิชัย หน้าตัก 9 คืบ ใบเสมามีขนาดใหญ่ทำจากหินชนวน ไม่มีลวดลาย ปักลงบนดินเป็นลักษณะใบเสมา ถูกทำลายพร้อมอุโบสถเก่า ปัจจุบันเหลือ 1 ใบ พระวิหารน้อย คาดว่าสร้างขึ้นพร้อมพระปรางค์ เป็นอาคารไม้ก่ออิฐถือปูน จำนวน 2 หลัง ชำรุดมาก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ไตรรัตน์ ทรงเผ่า. "วัดปรางค์หลวง ชมพระปรางค์เอนแห่งเมืองนนท์". ngthai.com.
2. ↑  "ภูมิบ้าน ภูมิเมือง : 'วัดปรางค์หลวง' ภูมิศิลปะอยุธยาตอนต้นของนนทบุรี". *แนวหน้า*. 24 กรกฎาคม 2559.
3. ↑  "วัดปรางค์หลวง". *การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย*.[*ลิงก์เสีย*]

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดปรางค์หลวง**
ระวังสับสนกับ วัดศาลพันท้ายนรสิงห์

**วัดพันท้ายนรสิงห์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 5 ในตำบลพันท้ายนรสิงห์ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดจำนวน 18 ไร่ 2 งาน 13 ตารางวา

วันพันท้ายนรสิงห์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2525 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 ตามคำบอกเล่าของชาวบ้านต่อ ๆ กันมา เดิมเป็นพื้นที่ป่าไม่มีถนนสัญจรไปมาตามหลักฐานในสมัยนั้น โดยมีพระครูปลัดผล อินทสโร หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า หลวงปู่ผล เป็นเกจิอาจารย์ด้านเมตตา ได้สร้างอุโบสถมหาอุตด้านหน้าหันไปทิศตะวันตกทางเข้าออกทางเดียวกัน มีวิหารของหลวงปู่ผลและท่านพ่อพันท้ายนรสิงห์แม่สีนวล ต่อมาชาวบ้านได้หารือสร้างวิหารโดยเห็นว่าประชาชนนักเรียนนักศึกษาจะเดินทางไปศึกษาหาข้อมูลประวัติพันท้ายนรสิงห์และพระเจ้าเสือ ยากแก่การเดินทางจึงทำแผ่นจารึกติดไว้ ณ ผนังวิหารโดยสังเขปเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2527 โดยมี พลเอกอาทิตย์ กำลังเอก เป็นประธานพิธี

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 ศาลาการเปรียญ โรงเรียนพระปริยัติธรรม วิหารท่านพ่อพันท้ายนรสิงห์ที่เป็นที่ตั้งของรูปปั้นพ่อพันท้ายนรสิงห์และแม่ศรีนวล ซึ่งหล่อด้วยโลหะตั้งประดิษฐานไว้บนศาลาจัตุรมุข และวิหารหลวงปู่ผล (อดีตเจ้าอาวาส)

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูปลัดผล อินทสโร พ.ศ. 2524–2533
* พระอธิการกุ่น จิรกุโร พ.ศ. 2533–2539
* พระครูสาครพัฒนานุรักษ์ (ชาญศักดิ์ อุตตโม) พ.ศ. 2541–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพันท้ายนรสิงห์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดพันท้ายนรสิงห์". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
3. ↑  "คู่มือท่องเที่ยวตำบลพันท้ายนรสิงห์".
**องค์หญิงฮวาวาน** (เกาหลี: 화완옹주; ฮันจา: Princess Hwawan,ค.ศ. 1737 - ค.ศ. 1808) เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าย็องโจ กษัตริย์แห่งโชซอน กับสนมยอง ตระกูลลี หรือพระนางซอนฮี เป็นพระเชษฐภคินีขององค์ชายรัชทายาทซาโด และเป็นพระปิตุจฉาของพระเจ้าช็องโจ องค์หญิงฮวาวานทรงอภิเษกสมรสกับจองชีดัล ราชบุตรเขยแห่งอิลซอง (อิลซองวี) แต่ราชบุตรเขยอิลซองเสียชีวิตไปเสียก่อน องค์หญิงฮวาวานจึงทรงรับพระโอรสบุญธรรมมาเลี้ยงดู ชื่อว่า จองฮูกยอม

บันทึกของพระนางฮเยกย็อง ฉบับปีค.ศ. 1800 กล่าวว่า หลังจากที่องค์หญิงฮวาพยอง พระธิดาองค์โปรดของพระเจ้ายองโจพระเชษฐภคินีขององค์หญิงฮวาวาน สิ้นพระชนม์ไป พระเจ้ายองโจก็ทรงยกย่ององค์หญิงฮวาวานเป็นพระธิดาองค์โปรดองค์ใหม่ มีอยู่ครั้งหนึ่ง มีข่าวลือว่าองค์ชายรัชทายาทมีพระประสงค์จะสังหารราชบุตรเขยอิลซอง แต่องค์ชายรัชทายาทก็มีพระราชสาส์นขอโทษราชบุตรเขยอิลซอง พระนางฮเยกยองอธิบายว่าด้วยเหตุที่องค์ชายเคยละเว้นชีวิตสามีขององค์หญิงฮวาวานไว้ทำให้นางทรงช่วยเหลือองค์ชายรัชทายาทอยู่เสมอ โดยเฉพาะเมื่อองค์ชายรัชทายาททรงมีอาการทางพระสติ องค์หญิงฮวาวานจะคอยแก้ความผิดต่างๆขององค์ชายให้พระเจ้ายองโจทรงฟังเสมอ

แต่เมื่อองค์ชายรัชทายาททรงอยากจะออกนอกพระราชวัง ได้บังคับขู่เข็ญองค์หญิงฮวาวานว่าให้ขอร้องพระเจ้ายองโจให้อนุญาตให้องค์ชายทรงออกจากวังได้ โดยจับจองฮูกยอม พระโอรสบุญธรรมของพระนางเป็นตัวประกัน องค์หญิงฮวาวานจึงรับเสด็จไปหาพระเจ้ายองโจ ขอให้องค์ชายรัชทายาทได้ประพาสเมืองอนยาง ทำให้เมื่อองค์ชายรัชทายาทจังฮอนถูกบังคับให้เข้าไปอยู่ในกล่องไม้ องค์หญิงฮวาวานทรงไม่ช่วยอะไร 

พระนางฮเยกยองทรงไม่ถูกชะตากับองค์หญิงฮวาวาน ดังที่ทรงเขียนไว้ในบันทึก ทรงเรียกองค์หญิงฮวาวานว่า "จองฮูหยิน" เมื่อพระชายาถูกปลด ทรงฝากฝังพระโอรสพระนัดดารัชทายาท (คือ องค์ชายลี ซาน) ไว้กับองค์หญิงฮวาวาน ด้วยเหตุที่ขณะนั้นองค์หญิงทรงเป็นสตรีผู้ทรงอำนาจที่สุดในวัง ไม่ว่าพระนางจะตรัสสิ่งใดพระเจ้ายองโจจะทรงเชื่อและทำตามเสมอ ทำให้พระนางเริ่มจะกระหายอำนาจ องค์หญิงฮวาวานทรงควบคุมพระนัดดารัชทายาทอย่างใกล้ชิด เลี้ยงดูเสมือนพระโอรสของพระนางเอง แต่ก็กีดกันมิให้พระนัดดามีสนม ใส่ความให้พระนัดดารัชทายาททรงเกลียดชังพระชายา (มเหสีฮโยอี) และพระมารดาพระนางฮเยกยอง

องค์หญิงฮวาวานรวมทั้งพระโอรสบุญธรรมจองฮูกยอมร่วมมือกับขุนนางตระกูลคิมที่เป็นพระญาติของมเหสีจองซุน เช่น คิมควีจู ในการทำลายอำนาจของตระกูลฮงแห่งพงซาน โดยกล่าวหาฮงพงฮัน พระบิดาของพระนางฮเยกยอง ว่าเป็นกบฏ และใส่ความฮงอินฮัน พระปิตุลาของพระนางฮเยกยอง เมื่อพระนัดดารัชทายาทขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าจองโจ พระเจ้าจองโจทรงสั่งประหารชีวิตจองฮูกยอมในค.ศ. 1776 และในค.ศ. 1778 ได้ปลดองค์หญิงฮวาวานเป็นสามัญชน และเนรเทศไปในที่สุด

อ้างอิง
-------

* JaHyun Kim Haboush, The Memoir of Lady Hyegyong: The Autobiographical Writings of a Crown Princess of Eighteenth-Century Korea, University of California Press
ระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศ (SI) ได้กำหนดชุดคำอุปสรรค ซึ่งรู้จักกันว่า **คำอุปสรรคเอสไอ** หรือ **คำอุปสรรคเมตริก** คำอุปสรรคเอสไอเป็นคำนำหน้าหน่วยวัดพื้นฐานเพื่อแสดงการคูณหรือเศษส่วนเลขฐานสิบของหน่วยนั้น คำอุปสรรคแต่ละคำนั้นจะมีสัญลักษณ์เฉพาะตัวซึ่งเขียนหน้าสัญลักษณ์ของหน่วยพื้นฐานได้เช่นกัน คำอุปสรรคเอสไอได้รับการวางมาตรฐานโดยสำนักงานชั่งตวงวัดระหว่างประเทศในมติระหว่าง ค.ศ. 1960 ถึง 1991 การใช้คำเหล่านี้ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแต่หน่วยเอสไอและคำอุปสรรคหลายคำพบมีใช้ตั้งแต่ระบบเมตริกเพิ่งถือกำเนิดขึ้นใน ค.ศ. 1790

รายการคำอุปสรรค
---------------

ปัจจุบัน ในหน่วย SI กำหนดคำอุปสรรคไว้ 24 ตัว ดังนี้

|  **คำอุปสรรค**  | สัญลักษณ์ | ตัวคูณ | แฟคเตอร์ |
| --- | --- | --- | --- |
| เควตตะ- (quetta-) | Q- | 1030 | 1,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000 |
| รอนนะ- (ronna-) | R- | 1027 | 1,000,000,000,000,000,000,000,000,000 |
| ยอตตะ- (yotta-) | Y- | 1024 | 1,000,000,000,000,000,000,000,000 |
| เซตตะ- (zetta-) | Z- | 1021 | 1,000,000,000,000,000,000,000 |
| เอกซะ- (exa-) | E- | 1018 | 1,000,000,000,000,000,000 |
| เพตะ- (peta-) | P- | 1015 | 1,000,000,000,000,000 |
| เทระ- (tera-) | T- | 1012 | 1,000,000,000,000 |
| กิกะ-/จิกะ- (giga-) | G- | 109 | 1,000,000,000 |
| เมกะ- (mega-) | M- | 106 | 1,000,000 |
| กิโล- (kilo-) | k- | 103 | 1,000 |
| เฮกโต- (hecto-) | h- | 102 | 100 |
| เดคา- (deca-) | da- | 101 | 1 |
| เดซิ- (deci-) | d- | 10-1 | 0.1 |
| เซนติ- (centi-) | c- | 10-2 | 0.01 |
| มิลลิ- (milli-) | m- | 10-3 | 0.001 |
| ไมโคร- (micro-) | μ- | 10-6 | 0.000 001 |
| นาโน- (nano-) | n- | 10-9 | 0.000 000 001 |
| พิโค- (pico-) | p- | 10-12 | 0.000 000 000 001 |
| เฟมโต- (femto-) | f- | 10-15 | 0.000 000 000 000 001 |
| อัตโต- (atto-) | a- | 10-18 | 0.000 000 000 000 000 001 |
| เซปโต- (zepto-) | z- | 10-21 | 0.000 000 000 000 000 000 001 |
| ยอกโต- (yocto-) | y- | 10-24 | 0.000 000 000 000 000 000 000 001 |
| รอนโต- (ronto-) | r- | 10-27 | 0.000 000 000 000 000 000 000 000 001 |
| เควกโต- (quecto-) | q- | 10-30 | 0.000 000 000 000 000 000 000 000 000 001 |
|

การใช้งานทั่วไป
---------------

การใช้งานทั่วไป คือ เมื่อเห็นคำอุปสรรค แล้วต้องการแปลงกลับเป็นตัวเลขของหน่วยเดิม ให้คูณด้วยค่าแฟกเตอร์ที่กำหนดไว้ เช่น 5 กิโลเมตร = 5 X 1,000 (แฟกเตอร์ของกิโล) = 5,000 เมตร

คำอุปสรรคเอสไอใช้เพื่อลดจำนวนเลขศูนย์ที่แสดงในจำนวนที่เป็นตัวเลข ยกตัวอย่างเช่น กระแสไฟฟ้า 0.000 000 004 แอมแปร์ หรือสี่ในพันล้านของแอมแปร์ จะเขียนแทนด้วยคำอุปสรรคที่เหมาะสม ในกรณีนี้คือ *นาโน-* (nano-) เป็น 4 นาโนแอมแปร์ (1nA) ซึ่งเมื่อคูณ 4 กับแฟกเตอร์ของนาโนเข้าไป ก็จะได้ค่าเดิมออกมา

ในการคำนวณ คำอุปสรรค จะสามารถบวกหรือลบกันได้ แต่ไม่สามารถคูณหรือหารกันได้ เช่น โดยปกติแล้ว กำลัง(วัตต์)=กระแส(แอมแปร์)\*แรงดันไฟฟ้า(โวลต์) แต่ 5 มิลลิแอมแปร์ คูณ 2 มิลลิโวลต์ ไม่เท่ากับ 10 มิลลิวัตต์ เพราะการคูณ จำเป็นต้องแยกตัวคูณของคำอุปสรรคออก และร่วมคูณเข้าด้วยกันก่อน คือต้องเป็น 5x10-3 X 2x10-3 = 10x10-3-3 (คูณเลขธรรมดาแยกกับคูณตัวคูณคำอุปสรรค การคูณคำอุปสรรคจะจับเลขยกกำลังรวมกัน ในที่นี้ -3 รวมกับ -3 ได้ -6) = 10x10-6 = 10 ไมโครวัตต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Four Resolutions
**คลองแสนตอ** เป็นคลองในแขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร แยกจากคลองขุนราชพินิจใจ ไหลไปลงคลองไม่มีชื่อ คลองมีความยาว 3 กิโลเมตร ตอนต้นน้ำเรียก **คลองขุนจ่าเมือง**

คลองแสนตอ แต่เดิมเป็นคลองส่งน้ำธรรมชาติ แต่มีตอไม้มาก จึงเรียกว่า "คลองแสนตอ" เป็นคลองที่มีน้ำเค็มตลอดทั้งปี แต่เดิมสามารถทำนาเกลือ ปัจจุบันมีการพัฒนามาทำเป็นนากุ้ง เลี้ยงหอยแครง หอยแมลงภู่ และปูทะเล ริมคลองมีชุมชนแสนตอที่ประกาศตั้งเป็นชุมชนเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2542 มีลักษณะบ้านเรือนส่วนใหญ่เป็นชั้นเดียว จำนวนประมาณ 50 หลังคา นอกจากนั้นบริเวณชุมชนริมคลองแสนตอยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร มีการทำบ้านพักเรือนแรมนับแต่ พ.ศ. 2549 โดย ต่อมาการปิโตรเลียมแห่งประเทศไทยได้นําเรือแคนูมาให้ใช้ในกิจกรรมการท่องเที่ยวของบ้านพักเรือนแรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. *อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย เล่ม ๔ (อักษร ย-ฮ) ฉบับราชบัณฑิตยสภา*. พิมพ์ครั้งที่ ๔. กรุงเทพมหานคร : สหมิตรพริ้นติ้งแอนด์พับลิสชิ่ง, ๒๕๖๑. (แก้ไขปรับปรุงข้อมูลเมื่อ พ.ศ. ๒๕๖๓)
2. ↑  "ชุมชนแสนตอ". อีสานร้อยแปด.
3. ↑  "วิถีชีวิตชุมชนป่าชายเลนบางขุนเทียน" (PDF). p. 312.
4. ↑  วันทนี สว่างอารมณ์ (2553). "รูปแบบการจัดการบ้านพักโฮมสเตย์ชุมชนแสนตอแขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร". *วารสารหน่วยวิจัยวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อมเพื่อการเรียนรู้*. **1** (1): 63.
**ลูกเห็บยักษ์** (megacryometeor) เป็นหยาดน้ำฟ้าชนิดหนึ่งเป็นก้อนน้ำแข็งที่มีขนาดใหญ่กว่าลูกเห็บ เกิดขึ้นจากความผิดปกติของสภาพอากาศเมื่อสภาพอากาศแจ่มใส ไม่มีเมฆ ไม่เกิดขึ้นจากพายุฝนฟ้าคะนอง

ประวัติ
-------

จีซัส มาร์ตินีซ-ฟรายส์ นักธรณีวิทยาดาวเคราะห์จากศูนย์สิ่งมีชีวิตนอกโลกในกรุงมาดริดเป็นผู้บุกเบิกการวิจัยลูกเห็บยักษ์ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) หลังจากที่ลูกเห็บยักษ์หนักประมาณ 3 กิโลกรัมตกในสเปนในขณะที่ท้องฟ้าแจ่มใสนานถึง 10 วัน

ขนาด
----

ลูกเห็บยักษ์กว่า 50 ลูกที่ได้รับการบันทึกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 มีน้ำหนักตั้งแต่ 0.5-200 กิโลกรัม ลูกหนึ่งที่ตกในประเทศบราซิลหนักถึง 220 กิโลกรัม

ความรู้เกี่ยวกับลูกเห็บยักษ์
----------------------------

กระบวนการเกิดของลูกเห็บยักษ์ยังเป็นที่สงสัย สันนิษฐานว่าคล้ายกับการเกิดของลูกเห็บ และเกิดในฤดูร้อนขณะที่อากาศแจ่มใส การวิเคราะห์ลูกเห็บยักษ์แสดงองค์ประกอบเข้าคู่กับฝนในบริเวณที่มันตก ไม่ได้มาจากเครื่องบิน เพราะมีการบันทึกว่าเกิดปรากฏการณ์นี้ก่อนที่จะมีการประดิษฐ์เครื่องบิน ผลการทดสอบแรกบ่งชี้ว่าการผันแปรในช่องว่างโทรโพพอส(ช่องที่อยู่ระหว่างบรรยากาศชั้นโทรโพสเฟียร์กับสตราโตสเฟียร์) สามารถสอดคล้องกับการเกิดลูกเห็บยักษ์ มีบางครั้งผู้เห็นเหตุการณ์ก็คิดว่าเป็นอุกกาบาตเพราะลูกเห็บยักษ์สามารถทำให้เกิดหลุมขนาดเล็กๆ ได้

อ้างอิง
-------

* Gelo caindo do céu assusta moradores[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Megacryometeors: Resource Site เก็บถาวร 2009-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Megacryometeors.com
* News Report: Ice Chunk Hits Oakland, CA, USA
* News Report, July 8, 2006: Ice Chunk hits South Africa
* Megacryometeors: fall of atmospheric ice blocks from ancient to modern times  เก็บถาวร 2009-09-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* The Peculiar Phenomenon of Megacryometeors
* Sandton ice ball fell out of clear sky, says scientist
* Megacryometeors: Scientific article (Hyrochemistry and isotopic composition), Journal of Atmospheric Chemistry, 2005 เก็บถาวร 2007-10-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Megacryometeors: Scientific article (Distribution on Earth, AMBIO: A Journal of the Human Environment, 2006
* Huge chunks of falling ice mysteriously pelt Iowa neighbourhood, smash roof
พระราชประวัติ
-------------

สมเด็จพระราชินีอินว็อน สกุลคิมแห่งคยองจู (인원왕후 김씨) เสด็จพระราชสมภพในปี ค.ศ. 1687 เมื่อวันที่ 29 เดือน 9 เป็นปีที่ 13 ในรัชกาลของพระเจ้าซุกจง ทรงเป็นธิดาคนที่ 2 ของ คิม จู ชิน (Hangul: 김주신, Hanja: 金柱臣) กับสตรีสกุลโจ แห่งอิมชอน (Hangul: 임천 조씨, Hanja: 林川 趙氏) ทรงมีพระเชษฐา 2 คนคือ คิม ฮู ยอน (Hangul: 김후연, Hanja: 金後衍) และ คิม กู ยอน (Hangul: 김구연, Hanja: 金九衍) ส่วนพระเชษฐภคินีของพระองค์สมรสกับ ลี ด็อก อิน (Hangul: 시장이덕린, Hanja: 郡守李德隣) พระขนิษฐาของพระองค์สมรสกับ ยุน มยอง กโย (Hangul: 윤면교, Hanja: 尹勉教) 

ทรงเข้าพระราชพิธีราชาภิเษกสมรสกับพระเจ้าซุกจง เมื่อปี ค.ศ. 1702 ได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นพระอัครมเหสี ซึ่งนับว่าเป็นพระอัครมเหสีพระองค์ที่ 3 ในรัชกาลพระเจ้าซุกจง ภายหลังการสวรรคตของพระมเหสีอินฮย็อน สกุลมิน และพระสนมเอกฮีบิน สกุลชังในปี ค.ศ. 1701 

ในปีค.ศ. 1711 ทรงพระประชวรด้วยโรคฝีดาษ ถึงแม้จะมีพระอาการหนักแต่ก็ทรงได้รับรักษาอย่างเต็มที่ จนกระทั่งหายประชวรได้ในที่สุด เมื่อทรงหายจากพระอาการประชวร พระเจ้าซุกจง พระราชสวามี ได้พระราชทานพระนามให้พระนางว่า **สมเด็จพระราชินีฮเยซุน อินว็อน วังบี** (惠順仁元王妃)

หลังจากที่พระเจ้าซุกจง พระราชสวามีเสด็จสวรรคต ในปีค.ศ. 1720 ทรงได้รับการเฉลิมพระราชอิสริยยศขึ้นเป็น **สมเด็จพระราชินีฮเยซุน ชา-กย็อง อินว็อน วังแดบี พระบรมราชชนนีพันปีหลวง** (惠順慈敬仁元王大妃) โดยพระเจ้ากย็องจง ซึ่งเป็นพระราชโอรสบุญธรรม 

สี่ปีให้หลังเมื่อพระเจ้ากย็องจงเสด็จสวรรคตลง พระเจ้าย็องโจ พระราชอนุชารัชทายาทซึ่งได้ขึ้นครองราชย์สืบต่อมา โปรดให้เฉลิมพระราชอิสริยยศสมเด็จพระราชินีฮเยซุน ชา-กย็อง อินวอน วังแดบี พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ขึ้นเป็น **สมเด็จพระบรมราชอัยยิกา** (大王大妃 대왕대비 แดวังแดบี) 

ในรัชกาลอันยาวนานของพระเจ้าย็องโจนั้น พระองค์ได้โปรดให้ถวายพระนามเพิ่มแด่สมเด็จพระบรมราชอัยยิกาหลายครั้งในโอกาสสำคัญ ๆ จนในที่สุดพระนามอย่างเป็นทางการของพระองค์ก็มีความยาวถึง 24 ตัวอักษร

สมเด็จพระราชินีอินวอน พระบรมราชอัยยิกา เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 26 เดือน 3 ของปีที่ 33 ในรัชกาลพระเจ้าย็องโจ (ปีค.ศ. 1757) ณ พระตำหนักกย็องบกจอน (景福殿) พระราชวังชางด็อกกุง (昌德宮) สิริพระชนมายุ 70 พรรษา พระบรมศพของพระองค์ได้รับการบรรจุฝังในสุสานหลวงมย็องรึง จังหวัดคยองกี เคียงข้างพระบรมศพของพระราชสวามี คือพระเจ้าซุกจงและพระมเหสีอินฮย็อน สกุลมิน พระมเหสีพระองค์ที่ 2 ของพระเจ้าซุกจง

พระนางมีพระนามอย่างเป็นทางการภายหลังสวรรคตว่า **สมเด็จพระราชินีฮเยซุน ชา-กย็อง ฮ็อน-รย็อล ควางซ็อน ฮย็อนอิก คังซ็อง จ็องด็อก ซูชาง ย็องบก รยุงฮวา ชิงจ็อง อินว็อน วังฮู** (惠顺慈敬献烈光宣顯翼康圣贞德寿昌永福隆化徵靖仁元王后)

อนึ่ง พระมเหสีอินว็อนทรงเป็นทายาทรุ่นที่ 17 ที่สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้ากย็องซุน กษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรซิลลา

พระนามเต็ม
----------

* **สมเด็จพระราชินีอินวอน, ฮเยซุน จาคยอง ฮอนรยอล ควางซอน ฮโยนิ๊ก คังซอง จองด็อก ซูชาง ยองบ๊ก ยุงฮวา ฮวีจอง จองอุน จองอึย จางม๊ก อินวอน วังฮู**
* **혜순자경헌렬광선현익강성정덕수창영복융화휘정정운장목인원왕후**
* **(惠順慈敬獻烈光宣顯翼康聖貞德壽昌永福隆化徽精正運定懿章穆仁元王后)**

  



| ก่อนหน้า |  | พระนางอินว็อน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระนางอินฮย็อน** |  | **สมเด็จพระราชินีแห่งโชซอน** (ค.ศ. 1702 - 1720) |  | **พระนางซ็อนอึย** |
**วัดควนมิตร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองเปียะ อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา

วัดควนมิตรตั้งวัดในพระพุทธศาสนาเมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 โดยก่อตั้งขึ้นบนเนินเขาเตี้ย ๆ ที่ชาวใต้เรียกกันว่า ควน ส่วนชื่อวัดได้ตั้งตามชื่อแร่ทองสัมฤทธิ์หรือสำริด หรือภาษาถิ่นเรียกว่า หมิด จึงรวมกันเป็นที่มาของ "วัดควนมิตร"

วัดมีเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ โดยในสมัยท่านพระครูโสภณศีลาจาร เป็นเจ้าอาวาสองค์ที่ 4 ได้ลงมือก่อสร้างเจดีย์จากเงินเก็บสะสมและเงินจากพุทธศาสนิกชนผู้มีจิตศรัทธา เมื่อ พ.ศ. 2512 โดยใช้เวลากว่า 10 ปีกระทั่ง พ.ศ. 2523 ในสมัยพระครูโสภณศีลาวัตร เป็นเจ้าอาวาสองค์ต่อมา และการก่อสร้างพระเจดีย์ก็แล้วเสร็จ และได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม 2523 โดยสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณได้เสด็จมาเป็นประธาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พุทธศาสนิกชนชาวสงขลา และพื้นที่ใกล้เคียง ร่วมพิธียกฉัตรประดิษฐานบนปลียอดพระธาตุเจดีย์วัดควนนิมิตร อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา เพื่อเป็นสิริมงคลและให้ประชาชนได้สักการะ". สำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-11-20. สืบค้นเมื่อ 2023-11-20.
2. ↑  "วัดควนมิตร". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "พุทธศาสนิกชนร่วมพิธียกยอดฉัตรพระธาตุเจดีย์วัดควนมิตร วัดเก่าแก่อายุ 206 ปี". เดลินิวส์.
**วัดจันทร์ธาดาประชาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาเนาะแมเราะ อำเภอเบตง จังหวัดยะลา วัดยังเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดยะลา แห่งที่ 8 ปัจจุบันมีพระครูเกษมธรรมธาดา เป็นเจ้าอาวาส

วัดจันทร์ธาดาประชาราม หรือ **วัด กม.7** เพราะอยู่ห่างจากตัวเมืองเบตงประมาณ 7 กิโลเมตร ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2507 โดยมีพระครูทักษิณันตบริหาร (พ่อท่านคล้าย สุชาโต) เป็นเจ้าอาวาสรูแแรก เป็นเจ้าอาวาสมาจนกระทั่งละสังขาร ซึ่งสรีระของท่านตั้งอยู่ภายในอาคาร 80 ปี ซึ่งปัจจุบันมีประชาชนเข้ามาท่องเที่ยว ทำบุญ กราบไหว้ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2528

ภายในวัดมีพระปรางค์เปิดโลกอยู่ด้านบน ต่อด้วยลงมาในชั้นกลางเป็นพระสังกัจจายน์ และชั้นล่างเป็นวิหารหลวงปู่ทวด และวิหารพระพุทธไสยาสน์ (พระนอน) ขนาดยาว 20 เมตร สร้างพระพุทธไสยาสน์ (พระนอน) เพื่อสานต่อเจตนารมร์ของพระครูทักษิณันตบริหาร (พ่อท่านคล้าย สุชาโต) ภายในพระนอนสามารถลอดผ่านเข้าไปได้ และจะพบเป็นหัวใจพระนอน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดจันทร์ธาดาประชาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "นายอำเภอเบตงเยี่ยมวัดจันทร์ธาดาประชาราม (วัด กม.7) ต.ตาเนาะแมเราะ อ.เบตง จ.ยะลาพุทธสถานที่สำคัญของอำเภอเบตง". สำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-07-04. สืบค้นเมื่อ 2023-07-04.
**วัดนางเหล้า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชุมพล อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 18 ไร่ มีกำแพงวัดทั้ง 4 ด้านเป็นอาณาเขต ปัจจุบันมีพระครูธรรมกถาสุนทร (อิทธิกร) เป็นเจ้าอาวาส

วัดนางเหล้า หรือ **วัดนางลาว** สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2225 โดยมีอุบาสิกาชื่อนางลาว มีจิตศรัทธาบริจาคที่ดินและสร้างวัด ต่อมาชาวบ้านเรียกชื่อเพี้ยนไปเป็นวัดนางเหล้า จากนั้นเมื่อ พ.ศ. 2538 ได้มีการขออนุญาตต่อกรมการศาสนาขอเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า **วัดลาวัณย์วราราม** (มีความหมายว่าวัดมีความงามอันยอดเยี่ยม) แต่ยังไม่ได้รับการพิจารณาตามที่เสนอขอเปลี่ยนชื่อวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2449

ด้านการศึกษา มีโรงเรียนการประถมศึกษาขึ้นในวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2497 และได้ให้อุปการะตลอดมา

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อจันทร์
* เจ้าอธิการแก้ว พุทธมุณี
* พ่อท่านเอียด
* พ่อท่านคล้าย
* พระอธิการพลอย เขมิโก
* พระครูประภัสสรขันติคุณ (ผ่อง ขันติพโล)
* พระครูธรรมกถาสุนทร (อิทธิกร)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนางเหล้า". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดนางเหล้า อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา สถานที่ท่องเที่ยวเชิงศาสนากำลังได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวด้วยสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นและมีความงดงาม". สำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดนางเหล้า". พระสังฆาธิการ.
4. ↑  "วัดนางเหล้า". ฐานข้อมูลการท่องเที่ยว 5 จังหวัดชายแดนใต้.
**องค์หญิงจองมยอง** (เกาหลี: 정명공주,貞明公主 , 27 มิถุนายน ค.ศ. 1603 – 8 กันยายน ค.ศ. 1685) พระราชธิดาในพระเจ้าซอนโจ และสมเด็จพระราชินีอินม็อก ตระกูลคิม แห่งยอนอัน (ภายหลังองค์หญิงได้กลายเป็นต้นสายตระกูลของ พระนางฮอนคยอง (พระนางฮเยกย็อง) พระพันปีหลวง ตระกูลฮง แห่งพงซาน (헌경왕후 홍씨))

ประวัติ
-------

องค์หญิงชอง-มยอง หรือ จอง-มยอง ประสูติเมื่อวันที่ 19 เดือน 5 ตรงกับวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1603 เป็นพระธิดาในพระเจ้าซอนโจ กษัตริย์องค์ที่ 14 แห่งโชซอน และพระราชินีอินมก สกุล คิม เมื่อเจริญชันษาได้ 20 ปี พระนางก็ได้อภิเษกกับ ฮงจูวอน ซึ่งมีอายุอ่อนกว่าพระนาง 3 ปี และได้เป็นราชบุตรเขยยองอันวี

องค์หญิงและฮงจูวอนมีบุตรด้วยกัน 8 คน บุตรคนที่ 2 ของพระนางชื่อว่า ฮง-มาน-ยง (ถือเป็นบุตรคนโต เพราะบุตรคนแรกเสียชีวิตไปตั้งแต่ยังเยาว์) ได้แต่งงานกับซงฮูหยินแห่งยอซาน มีบุตรด้วยกัน 5 คน ถือเป็นรุ่นหลานขององค์หญิงจองมยอง

โดยบุตรคนโตของฮงมานยงคือ ฮงจุงกี ได้แต่งงานมีบุตร 2 คน คือ ฮงซ็อกโบ และ ฮงฮยอนโบ ถึงตอนนี้เท่ากับว่าองค์หญิงจองมยองทรงมีลูก หลาน และเหลน มากมาย โดยปีที่ฮงฮยอนโบ เหลนคนโตของพระนางเกิดเป็นปีที่ฮงจูวอน สวามีของพระนางเสียชีวิตด้วยวัยรวม 67 ปี (นอกจากเหลนสองคนนี้แล้ว องค์หญิงยังมีหลานและเหลนอีกหลายคนที่เกิดจากลูกและหลานคนอื่นๆ)

ต่อมา ฮงฮยอนโบ ลูกคนเล็กของฮงจุงกี ได้แต่งงานกับหญิงสาวสกุล อิม และมีบุตรด้วยกัน 1 คน คือ ฮงพงฮัน (นอกจากฮงพงฮันแล้วยังมีบุตรกับภรรยาคนที่สองอีก 3 คน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ ฮงนิมฮัน) ต่อมาฮงพงฮันได้แต่งงานกับลีฮูหยิน แห่ง ฮันซาน และมีบุตรด้วยกัน 7 คน หนึ่งในนั้นก็คือพระนางฮเยกยอง พระมารดาในพระเจ้าจองโจ กษัตริย์องค์ที่ 22 แห่งโชซอน

เท่ากับว่าฮงพงฮันคือลื่อขององค์หญิงจองมยอง และพระนางฮเยกยองเป็นทายาทรุ่นที่ 5 ขององค์หญิง

องค์หญิงชองมยองสิ้นพระชนม์เมื่อ ค.ศ.1685 สิริรวมพระชนม์มายุยืนยาวถืง 83 ปี โดยปีที่องค์หญิงสิ้นพระชนม์ตรงกับปีครองราชย์ที่ 11 ของพระเจ้าซุกจง กษัตริย์องค์ที่ 19 แห่งโชซอน เท่ากับว่าองค์หญิงทรงมีชีวิตผ่านมาถึง 6 แผ่นดิน คือ ซอนโจ ควางแฮ อินโจ ฮโยจง ฮยอนจง และซุกจง

พงศาวลี
-------

| พงศาวลีของเจ้าหญิงช็องมย็อง |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 16. พระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อน |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 8. พระเจ้าชุงจง |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 17. พระนางช็องฮย็อน |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 4. เจ้าชายท็อกฮึง |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 9. พระสนมชางบิน แห่งอันซาน ตระกูลอัน |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 2. พระเจ้าซ็อนโจแห่งโชซ็อน |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 5. พระนางฮาดง |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 1. **เจ้าหญิงช็องมย็อง** |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 3. พระนางอินมก |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |

อ้างอิง
-------

*
**วัดมณีสถิตกปิฏฐาราม** [มะ-นี-สะ-ถิด-กะ-ปิด-ถา-ราม หรือ มะ-นี-สะ-ถิด-กะ-ปิด-ตะ-ถา-ราม] เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอุทัยใหม่ อำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี ปัจจุบันมีพระครูอุปกิตปริยัติโสภณเป็นเจ้าอาวาส

วัดมณีสถิตกปิฏฐาราม เดิมชื่อ **วัดมณีธุดงค์สงฆ์มูลิกาวาส** เริ่มก่อสร้างราว พ.ศ. 2431 โดยพระอาจารย์แย้ม วัดโมลีโลกยารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ได้ธุดงค์ไปพักบริเวณนั้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2434 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2456 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จตรวจการคณะสงฆ์มณฑลฝ่ายเหนือมาทอดพระเนตรเห็นวัดมณีธุดงค์สงฆ์มูลิกาวาสและทรงเปลี่ยนชื่อเป็น **วัดทุ่งแก้ว** ตามที่ประชาชนนิยมเรียกกันอันเนื่องจากที่ตั้งวัดเป็นป่าไผ่ จนราว พ.ศ. 2478 เกิดเพลิงไหม้ตลาดสะแกรังครั้งใหญ่ ทำให้บ้านเรือนบริเวณทิศใต้และทิศตะวันตกของวัดขวิดได้รับความเสียหาย ส่วนวัดขวิดไม่ได้รับความเสียหาย แต่ทางราชการได้จัดผังเมืองใหม่ จึงรวมวัดขวิดเข้ากับวัดทุ่งแก้ว สมเด็จพระวันรัต (เฮง เขมจารี) เจ้าคณะมณฑลนครสวรรค์ ได้เปลี่ยนนามวัดเป็น "วัดมณีสถิตกปิฏฐาราม" เมื่อ พ.ศ. 2481 จนวัดได้รับการยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2536

ภายในวัดมีสระน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ เป็นสระที่พระอาจารย์แย้ม ได้ชักชวนชาวบ้านมาช่วยกันขุดเมื่อ พ.ศ. 2431 มีขนาดกว้าง 14.60 เมตร ยาว 17.40 เมตร ลึก 7.19 เมตร ก่อขอบสระเป็นอิฐถือปูน เพื่อกรุอิฐเป็นสระน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ มีศิลาลงยันต์คาถาอักษรขอม ปลุกเสกอาคมบรรจุไว้ตรงกลางสระ เพื่อให้น้ำทั้งสระเป็นน้ำมนต์ ทางราชการได้นำน้ำมนต์ในสระนี้ไปรวมกับน้ำศักดิ์สิทธิ์แหล่งอื่น ๆ เพื่อเป็นน้ำอภิเษกในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 พ.ศ. 2454, รัชกาลที่ 7 พ.ศ. 2468 และรัชกาลที่ 10 พ.ศ. 2562

พระปรางค์ใหญ่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2452 โดยมีฐานกว้าง 8 เมตร สูง 16 เมตร ลักษณะเป็นปรางค์ห้ายอด ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ และเป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อหลวงพ่อแย้มผู้สร้างวัดนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดมณีสถิตกปิฏฐาราม". ระบบฐานข้อมูลพระกฐินพระราชทาน.
2. ↑  "สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปในงานสมโภชพระอุโบสถวัดมณีสถิตกปิฏฐาราม (มะ-นี-สะ-ถิด-กะ-ปิด-ตะ-ถา-ราม) และทรงเป็นประธานในพิธีพุทธาภิเษกพระพุทธรูปหลวงพ่อเงินและเหรียญพระราชอุทัยกวี (พระ-ราด-ชะ-อุ-ทัย-กะ-วี) (พุฒ)". สำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-11-09. สืบค้นเมื่อ 2021-11-09.
3. ↑  "วัดมณีสถิตกปิฏฐาราม (วัดทุ่งแก้ว) พระอารามหลวง ต.อุทัยใหม่ อ.เมือง อุทัยธานี". ทัวร์วัดไทย.
**ผู้อารักขามัสยิดศักดิ์สิทธิ์ทั้งสอง** (อังกฤษ: Custodian of the Two Holy Mosques, ชื่อย่ออังกฤษ *CTHM*; อาหรับ: خَادِمُ ٱلْحَرَمَيْنِ ٱلشَّرِيفَيْنِ) บางครั้งอาจจะแปลเป็น **ผู้รับใช้สองสถานที่ศักดิ์สิทธิ์** หรือ **ผู้ปกป้องสองเมืองศักดิ์สิทธิ์** เป็นการปกครองแบบราชวงศ์ที่ใช้กันเกือบทั้งผู้นำโลกอิสลาม รวมถึงราชวงศ์อัยยูบิด, มัมลูก, ออตโตมัน และพระมหากษัตริย์ซาอุดีอาระเบียในช่วงปัจจุบัน บางครั้งมีการเทียบตำแหน่งนี้กับเคาะลีฟะฮ์อิสลาม โดยพฤตินัย> ชื่อนี้ได้ให้กับผู้ปกรองที่ปกป้องสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของอิสลามทั้งสองแห่ง คือ: มัสยิดใหญ่แห่งมักกะฮ์ (อาหรับ: اَلْمَسْجِدُ ٱلْحَرَامُ, อักษรโรมัน: *Al-Masjid al-Ḥarām*, "มัสยิดอันศักดิ์สิทธิ์") ในมักกะฮ์ และมัสยิดอันนะบะวี (อาหรับ: اَلْمَسْجِدُ ٱلنَّبَوِيُّ, อักษรโรมัน: *Al-Masjid an-Nabawī*) ในมะดีนะฮ์ ซึ่งทั้งสองเมืองอยู่ในฮิญาซ บริเวณคาบสมุทรอาหรับ

ประวัติศาสตร์
-------------

มัสยิดศักดิ์สิทธิ์แห่งมักกะฮ์ (ซ้าย) และมะดีนะฮ์ (ขวา) ในเอกสารตัวเขียนทางศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่ 18
เชื่อกันว่าคนแรกที่ใช้ตำแหน่งนี้คือเศาะลาฮุดดีน

หลังจากชนะราชวงศ์มัมลูกและปกครองมักกะฮ์และมะดีนะได้เมื่อ ค.ศ.1517 สุลต่านเซลิมที่ 1 แห่งจักรวรรดิออตโตมันได้สร้างชื่อใหม่แทน *Ḥākimü'l-Ḥaremeyn* (อาหรับ: حَـاكِـمُ الْـحَـرَمَـيْـن, *ผู้ปกครองสองมัสยิดอันศักดิ์สิทธิ์*) เป็นชื่อ *Ḫādimü'l-Ḥaremeyn* (อาหรับ: خَـادِمُ الْـحَـرَمَـيْـن; *ผู้รับใช้สองเมืองอันศักดิ์สิทธิ์*)

กษัตริย์องค์แรกของประเทศซาอุดีอาระเบียที่ใช้ตำแหน่งนี้คือ สมเด็จพระราชาธิบดีฟัยศ็อล บิน อับดัลอะซีซ อาล ซะอูด (1906–1975) ส่วนคอลิด ทายาทของพระองค์ ไม่ใช้ชื่อนี้ แต่หลังจากนั้นฟะฮด์ใช้ชื่อนั้นใหม่พร้อมกับคำนำหน้า "สมเด็จ" สมเด็จพระราชาธิบดีซัลมาน บิน อับดุลอะซีซ อาล ซะอูด กษัตริย์องค์ปัจจุบัน ได้ใช้ชื่อเดียวกันหลังจากการสวรรคตของสมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลอฮ์ บิน อับดุลอะซีซ อาล ซะอูด เมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ.2015

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Wood, Paul (August 1, 2005). "Life and legacy of King Fahd". *BBC News*. สืบค้นเมื่อ April 6, 2011.
2. 1 2  "Custodian of the Two Holy Mosques King Abdullah bin Abdulaziz". *The Saudi Embassy in Tokyo, Japan*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 20, 2011. สืบค้นเมื่อ April 6, 2011.
3. ↑  Hopkins, Daniel J.; 편집부 (2001). *Merriam-Webster's Geographical Dictionary*. p. 479. ISBN 0-87779-546-0. สืบค้นเมื่อ 2013-03-17.
4. 1 2  Fakkar, Galal (27 January 2015). "Story behind the king's title". *Arab News*. Jeddah. สืบค้นเมื่อ 27 June 2016.
5. ↑  Emecen, Feridun (2009). "Selim I". *TDV Encyclopedia of Islam, Vol. 36 (Sakal – Sevm)* (ภาษาตุรกี). อิสตันบูล: Türkiye Diyanet Vakfı, ศูนย์อิสลามศึกษา. pp. 413–414. ISBN 9789753895668.
6. ↑  İlber Ortaylı, "Yavuz Sultan Selim", Milliyet (In Turkish)
7. ↑  "İlber Ortaylı, "Surre alayı Topkapı Sarayı'ndan geçiyor"" [İlber Ortaylı, "The Surre procession passes through Topkapı Palace"]. *Milliyet* (ภาษาตุรกี). 20 April 2008.
8. ↑  "Fahad played pivotal role in development". *Gulf Daily News*. 2 August 2005. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-05. สืบค้นเมื่อ 2 February 2013.
**วัดศรีจันทร์** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น มีที่ดินตั้งวัด 10,179 ตารางวา หรือ 25 ไร่ 1 งาน 79 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 2 งาน 93 ตารางวา ในวัดยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานเจ้าคณะจังหวัดขอนแก่น(ธรรมยุต) สำนักงานยุวพุทธิกสมาคมจังหวัดขอนแก่น และสำนักงานมูลนิธิพระครูวิเวกวัฒนาทร (บุญเพ็ง กัปปโก)

วัดศรีจันทร์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2368 โดยท่านญาคูหลักคำ (พิมพ์) เป็นผู้รวบรวมศรัทธาประชาชนในการก่อสร้าง และเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก สันนิษฐานว่าที่ชื่อวัดศรีจันทร์เพราะจะได้มีชื่อใกล้เคียงกับวัดศรีนวล (วัดเดิมของเจ้าอาวาสรูปแรก) ชาวบ้านมักเรียกว่า **วัดนอก** เรียกวัดศรีนวลว่า "วัดใน" เพราะวัดตั้งอยู่ในคุ้มบ้านพระลับ ส่วนวัดศรีจันทร์ ตั้งอยู่นอกคุ้มมีบ้านเรือนอยู่น้อยและกระจัดกระจายออกมาทางหนองแสบง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2545

ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธรูปปางมารวิชัย พระประธานในพระอุโบสถ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีจันทร์ พระอารามหลวง". มิวเซียมไทยแลนด์.
2. ↑  "ประวัติวัดศรีจันทร์ พระอารามหลวง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น(ธ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-11-28. สืบค้นเมื่อ 2023-11-28.
3. ↑  "วัดศรีจันทร์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "วัดศรีจันทร์". ธรรมะไทย.
**วัดสันติธรรม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างเผือก อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เนื้อที่ 8 ไร่ 3 งาน

วัดสันติธรรมตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2498 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 วัดได้ทำการก่อสร้างขึ้นในภายหลัง พ.ศ. 2490 โดยคุณแม่นิ่มนวล สุภาวงศ์ที่เกิดศรัทธาอยากจะสร้างวัดถวายหลวงปู่ พระครูสันติวรญาณ สิม พุทฺธาจาโร) ในการแผ้วถางดำเนินการครั้งแรก สังเกตเห็นได้ว่าเนื้อที่บริเวณที่จะสร้างกุฏิ มีอิฐ มีกระเบื้อง มีแนวกำแพง และมีเนินอุโบสถหรือวิหาร พอสันนิษฐานได้ว่า ที่แห่งนั้นเคยเป็นวัดมาก่อน แต่ไม่อาจสืบประวัติได้ว่าเป็นวัดอะไร ใช้ชื่อวัดว่า **วัดสันติธรรม นครเชียงใหม่** จนได้รับอนุญาตสร้างวัดจึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดสันติธรรม" ผู้ที่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก คือ หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร (พระครูสันติวรญาณ, พระญาณสิทธาจารย์)

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถของวัดเริ่มดำเนินการสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2495 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2513 อุโบสถกว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร มีพระธาตุสันติเจดีย์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 โดยหลวงปู่สิม มีการหุ้มทองจังโกยอดปลี ปิดทองยอดคำปลี การสร้างห้องกรุ ชั้นที่ 2 ในการบรรจุพระบรมธาตุ และการสร้างพระพุทธรูปเพื่อบรรจุในองค์พระเจดีย์ มีพิพิธภัณฑ์พระธาตุบูรพาจารย์ เป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ และจัดแสดงนิทรรศการพระบรมสารีริกธาตุ พระอรหันตธาตุ อัฐิธาตุพระสุปฏิปันโนทั่วประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสันติธรรม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดสันติธรรม". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-10-21. สืบค้นเมื่อ 2022-06-24.
3. ↑  "วัดสันติธรรมจังหวัดเชียงใหม่ จัดงานทอดมหาจุลกฐินสามัคคี เพื่อการบูรณะพระธาตุสันติเจดีย์". สำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "เข้า "วัดสันติธรรม" ชมและกราบสักการะ พระบรมสารีริกธาตุและอัฐิธาตุของพระอริยสงฆ์ไทย ใน "พิพิธภัณฑ์พระธาตุบูรพาจารย์"".

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดสันติธรรม**
**วัดสุวรรณคูหาวารีวงศ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหาดทรายรี อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร ด้านหน้าวัดติดกับทะเล ส่วนหลังวัดติดหน้าผา เป็นเขตพื้นที่ดูแลของอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะชุมพร

วัดสุวรรณคูหาวารีวงศ์ หรือ **วัดถ้ำโพงพาง** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2458 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2460 แต่เดิมเป็นวัดร้าง จนเมื่อหลวงปู่บุญมา ปภากโร ได้ออกธุดงค์มาพบวัดแห่งนี้ พบว่าวัดมีลักษณะดี ด้านหน้าเป็นทะเล ด้านหลังเป็นภูเขา เหมาะแก่วิปัสสนากรรมฐาน มีถ้ำอยู่ 2 ถ้ำ จึงได้พัฒนาเป็นวัดถ้ำโพงพางจนเรื่อยมา

หลวงปู่บุญมา ปภากโร ท่านเป็นเกจิอาจารย์ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในจังหวัดชุมพรและจังหวัดใกล้เคียง ท่านเป็นพระนักปฏิบัติ ท่านได้เริ่มสร้างวัตถุงคล เมื่อ พ.ศ. 2532 จนได้รับความนิยมจากศิษยานุศิษย์ทั้งไทยและชาวต่างประเทศ เช่น เสือหล่อกวัก เหรียญเสมารุ่นแรก และรูปเหมือน ฯลฯ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุวรรณคูหาวารีวง (วัดถ้ำโพงพาง)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "วัดสุวรรณคูหาวารีวงศ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "จ.ชุมพร ร่วมสวดพระอภิธรรมศพหลวงปู่บุญมา วัดถ้ำโพงพาง ศิษย์เอกหลวงปู่สงฆ์". สำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-03-14. สืบค้นเมื่อ 2023-03-14.
4. ↑  "ร่วมบุญสร้างโบสถ์วัดถ้ำโพงพาง". คมชัดลึก.
ยาฉะฮิเมะ: เจ้าหญิงครึ่งอสูร (ญี่ปุ่น: 半妖の夜叉姫; โรมาจิ: *Hanyō no Yashahime*)  เป็นภาคแยกและภาคต่อ ออริจินอลอนิเมะเนื้อหาสืบเนื่องต่อจาก อินุยาฉะ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน ผลงานของนักเขียนการ์ตูน รูมิโกะ ทากาฮาชิ โดยภาคนี้ก็ได้มีบทบาทส่วนร่วมสำคัญในการออกแบบตัวละครหลักและวางพล็อตเรื่องร่วมกับทีมงานสร้างอนิเมะชุดเดิม 

เรื่องราวในภาคนี้เน้นไปที่รุ่นลูกตัวละครหลักของผลงาน ยาฉะฮิเมะ: เจ้าหญิงครึ่งอสูร *โทวะ* *เซ็ตสึนะ* ลูกสาวฝาแฝดของเส็ตโชมารู และ *โมโรฮะ* ลูกสาวของอินุยาฉะกับคาโงเมะ ใน พ.ศ. 2563 (ค.ศ.2020) เดือนพฤษภาคม นิตยสารโชเน็งซันเดย์ ฉบับที่ 24 ได้ประกาศข่าวอนิเมะและเปิดเผยตัวละครหลัก ไม่นานจากนั้นกำหนดการออกอากาศระบุเป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วง โดยต่อมาได้ยืนยันวันเริ่มในวันเสาร์ที่ 3 ตุลาคม วิซมีเดีย (Viz Media) ได้สิทธิ์การฉายในแบบดิจิตัลในทวีปอเมริกาเหนือและลาตินอเมริกา ส่วนในเอเชีย มีเดียลิงก์ (Medialink) ได้สิทธิ์การฉาย ซึ่งทั้งนี้มีเขตสตรีมมิ่งรวมถึงประเทศไทย ที่สามารถรับชมได้ผ่านช่อง Ani-One (Ani-One動漫專區) ทางยูทูบ ตั้งแต่วันเสาร์ที่ 3 ตุลาคม ในเวลา 17:00 นาฬิกา ตามเวลาประเทศไทย ลักษณะเสียงพากษ์ญี่ปุ่น-คำบรรยาย(มีบรรยายไทย) ออกอากาศในทุกวันเสาร์ จำนวน 24 ตอนจบ

เนื้อเรื่อง
-----------

เรื่องราว ในยุคสงครามกลางเมืองเซนโกคุ สองพี่น้องฝาแฝด โทวะ และเซตสึนะ ที่เป็นลูกครึ่งอสูร ได้พรากจากกันจากเหตุไฟป่าครั้งใหญ่ โทวะออกเดินทางตามหาน้องสาวที่หายไป ในขณะที่เซตสึนะถูกเลี้ยงดูโดยอสูร พวกเธอเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กสาวที่แข็งแกร่งและกล้าหาญ จนมีเหตการ์ณที่ทำให้ฝาเเฝดทั้งสองพบกัน เเละได้ฟังคำบอกเล่าจากผู้ที่เลี้ยงดูพวกเขาก็เริ่มออกเดินทางมุ่งสู่สุดขอบของประจิม เพื่อช่วยเหลือโลกให้พ้นภัย เเะเพื่อได้พบพ่อเเม่ของตนอีกครั้ง

รายชื่อตอน
----------

เพลงประกอบ
----------

### เพลงเปิด-เพลงปิด

เพลงเปิด: เพลง NEW ERA ขับร้อง SixTONES / เนื้อเพลง Page Grace, Dr. Loui, Naoki Itai / เรียบเรียงและจัดเรียง Naoki Itai, MEG

เพลงปิด: เพลง Break ขับร้อง Uru / เนื้อเพลงและเรียบเรียง Uru / จัดเรียง Yaffle

### ดนตรีเพลงประกอบ

ดนตรีพื้นหลัง OST (Original Soundtrack) / BGM (Background Music) 
สร้างสรรค์ทำนองและอำนวยเพลง คาโอรุ วาดะ

อ้างอิง
-------

1. ↑   ยาฉะฮิเมะ : เจ้าหญิงครึ่งอสูร - EP01 |【Ani-One】(เสียงพากย์ญี่ปุ่น | คำบรรยายภาษาไทย) ชื่อเรื่องที่ช่องสตรีมมิ่งลิขสิทธิ์บนช่องยูทูบ Ani-One เรียกข้อมูลเมื่อ 2020-10-21.
2. ↑   Hanyo no Yashahime : ยาฉะฮิเมะ : เจ้าหญิงครึ่งอสูร – รับชมฟรีแบบถูกลิขสิทธิ์ พร้อมซับไทย j-hero.com เรียกข้อมูลเมื่อ 2020-10-21.
3. ↑   Yashahime: Princess Half-Demon อินุยาฉะรุ่นลูก! / เรื่องย่อ / ตัวละคร /ซับไทย metalbridges.com เรียกข้อมูลเมื่อ 2020-10-21.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ฮันโยโนะยาฉะฮิเมะอย่างเป็นทางการ(ญี่ปุ่น)
* แอคเคาท์ฮันโยโนะยาฉะฮิเมะอย่างเป็นทางการ บัญชีผู้ใช้ที่ทวิตเตอร์(ญี่ปุ่น)
* ข้อมูลอนิเมะฮันโยโนะยาฉะฮิเมะที่อนิเมะนิวส์เน็ตเวิร์ก(อังกฤษ)
* อินุยาฉะคลับไทยแลนด์ - ชมรมคนรักอินุยาฉะ อินุยาฉะแฟนเพจที่เฟสบุ๊ค(ไทย)
**วัดแม่เจ้าอยู่หัว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่เจ้าอยู่หัว อำเภอเชียรใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช

วัดแม่เจ้าอยู่หัวมีความเกี่ยวข้องกับตำนานพระนางเลือดขาว คำว่า "แม่เจ้าอยู่หัว" ก็คือพระนางเลือดขาว วัดนี้ตามตำนานคือวัดที่สร้างวัดแม่เจ้าอยู่หัวเป็นวัดแรกเมื่อประมาณ พ.ศ. 1775 (พระชนมายุ 30 พรรษา) ประมาณ พ.ศ. 1790 ได้ปฏิบัติพระราชกรณียกิจแทนพระเจ้าศรีธรรมาโศกราชเสด็จไปเกาะลังกาเพื่อรับพระพุทธสิหิงค์มายังนครศรีธรรมราช จนเมื่อ พ.ศ. 1799 ได้เสด็จยังเมืองสุโขทัยเพื่อจัดระเบียบสงฆ์ฝ่ายฆราวาสประทับอยู่นาน 5 ปี จึงเสด็จกลับนครศรีธรรมราช อย่างไรก็ดีจากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2537

ภายในมีรูปปั้นแม่เจ้าอยู่หัว โดยกรมศิลปากรออกแบบเททองหล่อรูป สร้างมณฑปที่ประดิษฐาน รวมถึงสร้างเจดีย์ชื่อ *เจดีย์ศรีธรรมาโศกราช* แทนเจดีย์องค์เดิม
สมเด็จพระสังฆราช พระราชทานพระบรมสารีริกธาตุ นำมาบรรจุในเจดีย์ และมีพิธีเบิกเนตร จากนั้นได้จัดงานแห่ผ้าห่มพระบรมธาตุเจดีย์ศรีธรรมาโศกราชเป็นประจำทุกปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแม่เจ้าอยู่หัว". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "วัดแม่เจ้าอยู่หัว". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดแม่เจ้าอยู่หัว". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
4. ↑  "ชาวตำบลแม่เจ้าอยู่หัว เชียรใหญ่ จ.นครศรีธรรมราช เชิญชวนมาสักการะพระนางเลือดขาว เจดีย์พระศรีธรรมาโศกราช และท่องเที่ยวในพื้นที่ลุ่มน้ำปากพนัง". สำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดโตนดเตี้ย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอุทัย อำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันนามว่า พระครูเกษมพัฒนากรณ์

วัดโตนดเตี้ยตั้งชื่อตามหมู่บ้านที่มีต้นตาลโตนดอยู่จำนวนมากในชุมชนริมคลองช่องสะเดา ซึ่งเป็นชุมชนโบราณในสมัยกรุงศรีอยุธยา จากพงศาวดารระบุว่าเป็นเส้นทางที่สมเด็จพระเจ้าตากสินทรงใช้เป็นเส้นทางตีฝ่าวงล้อมออกจากข้าศึกเมื่อตอนเสียกรุงครั้งที่ 2 วัดได้สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2425 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2527

วัดมีวิหารเก่าที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา และเป็นที่ประดิษฐาน "หลวงพ่อใหญ่" พระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 180 เซนติเมตร เมื่อ พ.ศ. 2550–2552 สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดาทรงดำริให้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์วิหาร และดำเนินการขุดค้นทางโบราณคดี โดยหลักฐานที่พบ ได้แก่ ฐานอุโบสถเดิม ชิ้นส่วนพระพุทธรูปสำริดชิ้นส่วนสถาปัตยกรรม และชิ้นส่วนภาชนะดินเผา เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ไหว้ขอพร "หลวงพ่อใหญ่" วัดโตนดเตี้ย เสริมสิริมงคลรับปีเสือ".
2. ↑  "วัดโตนดเตี้ย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา โปรดให้ผู้แทนพระองค์ เชิญผ้าทรงสะพักที่ทรงอธิษฐานจิตไปน้อมถวายหลวงพ่อใหญ่ และเชิญเครื่องสังฆทานไปถวายเจ้าอาวาสวัดโตนดเตี้ย". สำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์.[*ลิงก์เสีย*]
แผนภาพของขาแมลง
**ขา** เป็นส่วนหนึ่งในร่างกายของสัตว์ที่รองรับน้ำหนักทั้งหมด อยู่ระหว่างข้อเท้าและสะโพก ใช้ในการเคลื่อนที่ ปลายสุดของขามักเป็นโครงสร้างที่พัฒนาหรือเปลี่ยนแปลงเป็นโครงสร้างอื่นที่รับน้ำหนักของสัตว์บนพื้น (ดู *เท้า*) **รยางค์ล่าง** (lower limb) ของสัตว์มีกระดูกสันหลังที่มีสองขา (bipedal vertebrate) มักจะเป็นขาของสัตว์นั้นๆ ส่วนรยางค์บน (upper limb) มักจะเป็นแขนหรือปีก

จำนวนขาของสัตว์มักเป็นจำนวนคู่ นักอนุกรมวิธานอาจจัดสัตว์ออกเป็นกลุ่มตามจำนวนขา

* Uniped: 1
* Biped: 2
* Tripedal: 3
* Quadruped: 4
* Quinped: 5
* อาร์โธรโพดา (Arthropoda) : 4, 6, 8, 12, or 14
	+ สัตว์จำพวกอาร์โธรโพดาบางตัวอาจมีขาเป็นจำนวนมากมาย บางชนิดมีถึงร้อยขา จึงแบ่งออกได้เป็นกลุ่มดังนี้ตามจำนวนขา
		- Centipedes หรือพวกตะขาบ โดยทั่วไปมีขาน้อยกว่าหนึ่งร้อยขา
		- Millipedes หรือพวกกิ้งกือ มีจำนวนขาน้อยกว่าหนึ่งพันขา

วิวัฒนาการ
----------

ขามีวิวัฒนาการมาหลายครั้ง เห็นได้ชัดในระหว่างสัตว์จำพวกอาร์โธรโพดา (ครัสเทเชียน, แมลง, แมงมุม ฯลฯ) และสัตว์มีกระดูกสันหลัง ในกรณีทั้งสอง มีแนวคิดว่าในระยะแรกขามีวิวัฒนาการเพื่อการเคลื่อนที่ในน้ำ ต่อมาเมื่อมีการวิวัฒนาการขึ้นมาอาศัยอยู่บนบกจึงมีการเปลี่ยนแปลงเมื่อมีลูกหลานรุ่นต่อๆ มา

ขาของมนุษย์
-----------

บทความหลัก: ขามนุษย์
กระดูกขาของมนุษย์ประกอบด้วย

* กระดูกแข้ง (tibia)
* กระดูกน่อง (fibula)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ขา**

* เก็บถาวร 2007-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
นักมวยไทยชาวเบลารุส

**วาซิลี "โตเรโร" ชิช** (เบลารุส: Васіль Валер'евіч Шыш; 7 สิงหาคม ค.ศ. 1982 – ) เป็นนักมวยไทยรุ่นมิดเดิลเวตชาวเบลารุส ผู้มาจากชินุกยิม ซึ่งอยู่ในมินสค์ ประเทศเบลารุส เขาเป็นแชมป์โลกมวยไทยและคิกบอกซิงห้าสมัยรวมถึงแชมป์ยุโรปห้าสมัย โดยคว้าแชมป์ทั้งระดับสมัครเล่นและระดับอาชีพ วาซิลีต่อสู้เพื่อเลื่อนชั้นที่โดดเด่นในหลายรายการ เช่น เค-วัน แมกซ์ (ซึ่งตอนนี้เลิกไปแล้ว) ไทยแอนด์คิกบอกซ์ซูเปอร์ลีก

อาชีพ/ประวัติ
-------------

วาซิลีเติบโตในมินสค์ และเข้าร่วมเป็นสมาชิกยิมที่มีชื่อเสียงอย่าง "คิกไฟเตอร์" ใน ค.ศ. 1996 โดยเขาได้เรียนมวยไทยร่วมกับผู้ที่จะเป็นแชมป์โลกในอนาคต เช่น อังเดร คูเลบิน, อาแล็กเซย์ เพคาร์ชิก และดมีตรี ชาคูตา ครั้นใน ค.ศ. 1998 เขาชนะเลิศรายการแรกในฐานะนักกีฬาสมัครเล่นในศึกชิงแชมป์ยุโรปของสหพันธ์มวยไทยสมัครเล่นนานาชาติที่ประเทศสเปน โดยคว้าเหรียญทองรุ่นน้ำหนักไม่เกิน 51 กก. ด้วยอายุเพียง 15 ปี ตลอดจนคว้ารางวัล "เทคนิคยอดเยี่ยม" ส่วนปีต่อมา เขาได้ไปแข่งชิงแชมป์โลกที่กรุงเทพมหานคร ซึ่งเขาได้รับเหรียญทองแดงจากการแข่งกับนักสู้ที่มีประสบการณ์มากกว่ามาก โดยใน ค.ศ. 1999 เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมประเทศเบลารุสที่คว้าเหรียญทองแปดเหรียญ (จากทั้งหมดสิบสองเหรียญ) ในการแข่งมวยไทยชิงแชมป์โลกโดยสมาคมคิกบอกซิงโลก และสิ่งที่น่าประทับใจยิ่งกว่า คือผู้ชนะเจ็ดคนนั้นมาจากยิมคิกไฟเตอร์ของวาซิลี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "VASILI SHISH". www.kingsmuaythai.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-13. สืบค้นเมื่อ 2011-06-05.
2. ↑  "K-1 OFFICIAL WEBSITE - Vasily Shish FIGHTERS". www.k-1.co.jp. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-09-12. สืบค้นเมื่อ 2011-06-05.
3. ↑  "IAMTF Muay Thai European Championships (Kalafel, Spain)". www.muaythai.org.by. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-25. สืบค้นเมื่อ 2011-06-05.
4. ↑  "Gym Kick Fighter / History of Gym Kick Fighter". www.muaythai.org.by. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-25. สืบค้นเมื่อ 2011-06-05.
**สะพานนรรัตน์สถาน** เป็นสะพานข้ามคลองบางลำพู เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงชนะสงครามกับแขวงตลาดยอด เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร สะพานกว้าง 15.8 เมตร ยาว 30.16 เมตร ทางเท้ากว้างด้านละ 1.6 เมตร

ประวัติ
-------

### สะพานไม่มีชื่อ

จากเอกสาร ของกระทรวงนครบาล ที่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์ ทรงจัดทำขึ้นภายหลังจากที่ได้ทรงทำการสำรวจสภาพสะพานต่าง ๆ ภายในกรุงเทพฯ เพื่อถวายสมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2430 มีใจความตอนหนึ่งกล่าวว่า 

"...ตะพานทำด้วยไม้หลักแพอย่างเก่าข้ามคลองคูพระนครริมบ้านพระยานรรัตนราชมานิตย มีเสาฝั่งละ 12 ต้น กว้าง 516 ศอก ลำคลองกว้าง 12.11 วา มีกระดานปู 2 แผ่น เสาตะพานเพรียงกัดกร่อนจวนจะขาดทั้ง 24 ต้น พื้นเชิงตะพานชำรุดทั้ง 2 ฟาก ตะพานนี้ไม่ได้ความว่าผู้ใดทำ แต่เห็นจะเป็นของหลวง…"

จากเอกสารดังกล่าวจึงทราบได้ว่าแต่เดิมสะพานข้ามคลองบางลำพู ที่ตั้งอยู่ใกล้บ้านพระยานรรัตนราชมานิตย เป็นสะพานไม่มีชื่อ สร้างขึ้นตามแบบสะพานดั้งเดิมที่ใช้ไม้ซุงมาตอกติดกันเป็นแพเพื่อรองรับพื้นไม้ กระดาน มีเสาฝั่งละ 12 ต้น สะพานกว้าง 516 ศอก หรือประมาณ 285 เมตร ลำคลองกว้าง 12.11 วา หรือประมาณ 24.22 เมตร มีกระดานปู 2 แผ่น เสาชำรุดโดนเพรียงกัดกร่อน พื้นสะพานชำรุด ไม่ปรากฏชื่อผู้สร้าง

### สะพานเหล็กโค้ง

จากนั้น พ.ศ. 2439 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้รื้อสะพานไม้ และสร้างสะพานขึ้นใหม่ โดยสร้างเป็นสะพานเหล็กโค้ง แล้วเสร็จใน พ.ศ. 2442 ได้รับพระราชทานนามว่า "สะพานนรรัตน์สถาน" เพื่อเป็นเกียรติแก่เจ้าพระยานรรัตนราชมานิต (โต มานิตยกุล) ซึ่งมีนิวาสสถานอยู่ใน
บริเวณนั้น สะพานเหล็กนี้ก่อสร้างตามแบบเทคโนโลยีวิศวกรรมตะวันตกผสมผสานงานช่างแบบไทย แต่พื้นสะพานยังคงทำจากแผ่นไม้ มีล้อด้านล่างสำหรับชักเปิดปิด ให้เรือสัญจรผ่านได้ ซึ่งมีลักษณะเดียวกับ สะพานสุประดิษฐ์

### สะพานในปัจจุบัน

พ.ศ. 2486 สะพานเหล็กโค้ง ถูกรื้อถอนแล้วสร้างใหม่เป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็ก ราวสะพานเป็นคอนกรีต ปลายสุดของสะพานทั้งสองฝั่งเป็นเสาคอนกรีตทรงสอบสูง ด้านบนติดประดับโคมไฟบริเวณกึ่งกลางสะพานทั้งสองฝั่งมีข้อความว่า "สะพานนรรัตน์สถาน พ.ศ. 2486"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "การศึกษาวิเคราะห์สะพานบนเกาะรัตนโกสินทร์" (PDF). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
2. ↑  
สำนักหอจดหมายเหตุแห่งชาติ, เอกสารเย็บเล่มกระทรวงนครบาลรัชกาลที่ 5 ร.5. น.1/5 เรื่อง ความเห็นกรมหมื่นนเรศรวรฤทธิ์ว่าด้วยเรื่องคลองและสะพานข้ามคลอง (ร.ศ. 1.6-4 ธันวาคม 110)
3. ↑  โรม บุนนาค. "๙ สะพานข้ามคลองโอ่งอ่าง บางแห่งสร้างมาแต่สมัย ร.๕! ปัจจุบันก็ยังใช้อยู่แต่ไม่สวยเท่า!!". ผู้จัดการออนไลน์.
4. ↑  เจนจิรา สีหราช. "เรื่อง สะพานนรรัตน์สถาน : จุดเชื่อมต่อสำคัญระหว่างสองฟากฝั่งคลองบางลำพู" (PDF). พิพิธบางลำพู.
สำหรับวัดมหาธาตุแห่งอื่น ดูที่ วัดมหาธาตุ

**วัดมหาธาตุ** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์

ประวัติความเป็นมา
-----------------

วัดมหาธาตุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1926 คาดว่าเป็นวัดที่เจ้าเมืองเป็นผู้สร้างและทำนุบำรุงให้รุ่งเรือง จนกระทั่งได้กลายเป็นวัดร้าง ตามตำนานเล่ากันว่าเมื่อคราวเจ้าพระยาจักรี (พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) กับเจ้าพระยาสุรสีห์ (สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท) ยกทัพไปรบกับพม่าที่พิษณุโลก ได้นำไพร่พลมาทางเมืองเพชรบูรณ์และได้ทำพิธีบวงสรวงเพื่อให้ได้ชัยชนะที่วัดมหาธาตุแห่งนี้

ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2447 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพมีรับสั่งให้พระยาเพรชรัตน์ (เฟื่อง) เจ้าเมืองเพชรบูรณ์ เกณฑ์คนมาทำการบูรณะวัดมหาธาตุครั้งใหญ่ วัดมหาธาตุได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญเมื่อ พ.ศ. 2525

ปูชนียวัตถุ
-----------

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปสององค์ องค์แรกชาวบ้านเรียกว่า *หลวงพองาม* ด้วยเหตุที่งามด้วยพุทธลักษณะ สร้างด้วยทองสำริด ปางมารวิชัย ศิลปะอยุธยาตอนต้นสมัยอู่ทองรุ่นที่ 3 หน้าตักกว้าง 36 นิ้ว ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ในโบสถ์ ส่าวนองค์ที่สองคือ *หลวงพ่อเพชรมีชัย* เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยเช่นเดียวกัน สร้างด้วยทองสำริดหน้าตักกว้าง 36 นิ้ว หลวงพ่อเพชรมีชัยเดิมชาวบ้านเรียกกันว่า *หลวงพ่อวัดมหาธาตุ* สันนิษฐานว่าสร้างพร้อมกับวัดเมื่อ พ.ศ. 1926 ต่อมาเปลี่ยนเป็นหลวงพ่อเพชรมีชัย เพราะถือเอาคำพูดของพระยาจักรี แม่ทัพที่ถืออาญาสิทธิ์มาขับไล่ทัพพม่าศึกอะแซวุ่นกื้ ซึ่งยกทัพมามาล้อมเมืองพิษณุโลกไว้ในสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี

พระเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์แบบสุโขทัย ที่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงสันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัย เพื่อเป็นที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ความสูงประมาณ 4 วาเศษ โดยทางกรมศิลปากรได้บูรณะพระเจดีย์ เมื่อ พ.ศ. 2510 และได้ขุดพบลานทองจารึกในพระเจดีย์องค์ใหญ่หลังพระอุโบสถ รวมถึงได้นำโบราณวัตถุที่บรรจุเจดีย์นั้นขึ้นมา บนลานทองจารึกไว้ว่า "พระเจ้าเพชรบุรเป็นลูกพระญาอนรงปรดิสถาแล" หรือ "พระเจ้าเพชรบุรเป็นลูกพระยาอันรงประดิษฐานไว้" จึงทำให้ทราบได้ว่า "เพชรบูรณ์" แต่เดิมมีชื่อว่า "เพชรบุร"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดมหาธาตุ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดมหาธาตุ พระอารามหลวง". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดเพชรบูรณ์.
3. ↑  "วัดมหาธาตุ". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดมหาธาตุ**