recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**มิลเลิสกัวเดิน** (สวีเดน: *Millesgården*) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะและสวนประติมากรรม ตั้งอยู่บนเกาะลีดิงเงอ สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ตั้งอยู่บนพื้นที่ของอดีตบ้านพักของสถาปนิกคอล มิลเลิส (ค.ศ. 1875–1955) และศิลปินผู้เป็นภรรยา อ็อลกา มิลเลิส (ค.ศ. 1874–1967) มิลเลิสกัวเดินประกอบด้วยสามส่วนหลัก คือ บ้านหลังเดิมของศิลปิน, หอศิลป์ และอุทยานประติมากรรม

ประวัติศาสตร์
-------------

ใน ค.ศ. 1906 คอลและอ็อลกา มิลเลิส คู่สามีภรรยา ได้ซื้อที่ดินแปลงหนึ่งบนเกาะลีดิงเงอ ตัวบ้านสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1908 เป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิกคอล เอ็ม. เบ็งต์ซ็อน (*Karl M. Bengtson*; ค.ศ. 1878–1935) ต่อมามีการปรับสภาพและต่อเติมตามมาผ่านความร่วมมือกับเอียเว็ต มิลเลิส (*Evert Milles*; ค.ศ. 1885–1960) สถาปนิกผู้เป็นน้องชายของมิลเลิส ผลงานส่วนใหญ่ในมิลเลิสกัวเดินเป็นผลงานของคอล นอกจากนี้ภายในยังมีโรงช่างประติมากรรมลิลลา อาเตอลีเยน (*Lilla Ateljén*) คอลและอ็อลกาอาศัยอยู่ที่นี่เป็นหลักจนกระทั่ง ค.ศ. 1931 ใน ค.ศ. 1936 มิลเลิสกอร์เดนได้แปรสภาพเป็นมูลนิธิและมอบเป็นของขวัญแก่สาธารณะ

ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 ได้มีการตั้งโบสถ์น้อยสร้างจากไม้หลักหนึ่งขึ้นตรงจุดที่เป็นที่ฝังร่างของคอลและอ็อลกา ตามด้วยในคริสต์ทศวรรษ 1950 มีการสร้างบ้านของอันเนอ (*Annes hus*) ซึ่งสร้างขึ้นตามภาพเขียนของเอียเว็ต มิลเลิส ซึ่งออกแบบมาให้แก่อันเนอ เฮียดมาร์ก (*Anne Hedmark*; ค.ศ. 1899–1993) ผู้ที่ต่อมาเป็นเลขานุการและภัณฑารักษ์ของบ้านใน ค.ศ. 1950 เธออาศัยอยู่ที่นี่จนถึง ค.ศ. 1986

อาคารหลังใหม่สุดในพื้นที่คือหอศิลป์ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกยูฮัน เซ็ลซิง (*Johan Celsing*) เปิดใช้งานใน ค.ศ. 1999

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bergström, Anders; Nolin, Catharina (2004). *Millesgården: arkitektur & trädgård* (ภาษาสวีเดน). Stockholm: Atlantis. ISBN 91-7486-799-7.
2. ↑  "Olga Milles". *Svenskt biografiskt lexikon*. สืบค้นเมื่อ September 1, 2019.
3. ↑  "Bengtson, Karl (1878 - 1935)". *KulturNav*. สืบค้นเมื่อ September 1, 2019.
4. ↑  "Milles, Evert (1885 - 1960)". *KulturNav*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-02-02. สืบค้นเมื่อ September 1, 2019.
5. ↑  "Millesgården". *Visit Stockholm AB*. สืบค้นเมื่อ September 1, 2019.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Anders Bergström (2004) *Millesgården - Arkitektur och trädgård* (Stockholm: Atlantis) ISBN 91-7486-799-7
* Millesgården website (in English and Swedish)


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **Millesgården**
**เบคิไลต์** (อังกฤษ: Bakelite) เป็นชื่อทางการค้าของฟีนอลฟอร์มาลดีไฮด์เรซิน หรือมักจะเรียกกันว่าฟินอลิก เป็นพลาสติกเทอร์โมเซตติง ฟินอลิกทนความร้อนในสภาวะปกติประมาณ 160-180 องศาฟาเรนไฮต์ หากผสมวัตถุทนความร้อนบางชนิดจะสามารถทนความร้อนได้ถึง 400 องศาฟาเรนไฮต์ ฟินอลิกเป็นตัวนำความร้อนที่เลว ติดไฟได้แต่ช้าและดับเองจึงมักนิยมใช้ทำมือจับสำหรับอุปกรณ์สำหรับเครื่องครัว อุปกรณ์ไฟฟ้า ฝาครอบจานจ่ายรถยนต์ ถาดบรรจุสารเคมี ตู้โทรทัศน์ ที่รองนั่งโถส้วม นอกจากนี้ฟินอลิกยังสามารถทำเป็นโฟมได้อีกด้วย ซึ่งโฟมที่ผลิตจากฟินอลิกนี้สามารถขยายตัวได้ถึง 300 เท่า โฟมฟินอลิกนิยมทำเป็นทุ่นลอยน้ำและใช้เสริมความแข็งแรงในเครื่องบิน

ในปี ค.ศ. 1907 เลโอ บาเกอลันด์ (Leo Baekeland) ได้ประสบความสำเร็จในการทำพอลิเมอร์สังเคราะห์ (พลาสติก) ชนิดแรก บาเกอลันด์เป็นนักเคมีผู้ถือกำเนิดในประเทศเบลเยียม และต่อมาได้เดินทางมาตั้งรกรากอยู่ที่รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา หลังจากที่เขาได้รับปริญญาเอกด้านวิทยาศาสตร์ขณะอายุเพียง 21 ปีเท่านั้น การค้นพบของบาเกอลันด์กระตุ้นให้เกิดการผลิตพลาสติกตลอดจนการเติบโตของอุตสาหกรรมพลาสติกชนิดอื่น ๆ มาจนปัจจุบัน

### พอลิเมอร์สังเคราะห์

บาเกอลันด์พบว่าเมื่อผสมฟีนอล (phenol) กับฟอร์มาลดีไฮด์ (formaldehyde) เข้าด้วยกัน แล้วให้ความร้อน และกลั่นเอาน้ำออกโดยกระบวนการควบแน่น (condensation) จะได้สารเหนียว ๆ ที่เมื่อปล่อยให้เย็นตัวลงแล้วจะแข็งตัวเป็นวัสดุที่มีสมบัติเหมาะอย่างยิ่งในการใช้เป็นวัสดุฉนวนหุ้มสายไฟ ต่อมาพอลิเมอร์ชนิดนี้ถูกเรียกว่า "เบคิไลต์" (Bakelite) ตามชื่อของบาเกอลันด์ หรือฟินอลิกเรซิน (phenolic resin) ตามชื่อของมอนอเมอร์ที่ใช้ (ฟีนอลและฟอร์มาลดีไฮด์)

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Laughton M A; Say M G (2013). *Electrical Engineer's Reference Book*. Elsevier. p. 1.21. ISBN 978-1-4831-0263-4.
2. ↑  Tickell, F. G. (2011). *The techniques of sedimentary mineralogy*. Elsevier. p. 57. ISBN 978-0-08-086914-8.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

วิกิพจนานุกรมวิกิพจนานุกรม
วิกิพจนานุกรม มีความหมายของคำว่า:   
**bakelite**

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เบคิไลต์
* Baekeland, L. H. (March 1909). "The Synthesis, Constitution, and Uses of Bakelite". *Journal of Industrial & Engineering Chemistry* (ภาษาอังกฤษ). **1** (3): 149–161. doi:10.1021/ie50003a004. ISSN 0095-9014.
* "FAQ". สมาคมอุตสาหกรรมพลาสติกไทย. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ 2009.
* อรสา อ่อนจันทร์ (15 ตุลาคม 2007). "มหัศจรรย์ "พลาสติก" 2 - วิวัฒนาการของพลาสติก (ยุคบุกเบิก)". ECO-TOWN Project กรมอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 กรกฎาคม 2013. สืบค้นเมื่อ 26 มิถุนายน 2010.
* ปกรณ์ โอภาประกาสิต; มัณทนา โอภาประกาสิต (13 กุมภาพันธ์ 2008). "พอลิเมอร์ วัสดุอเนกประสงค์". *vcharkarn.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 พฤศจิกายน 2010.

  


|  |  |
| --- | --- |
| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน: ประจำชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* ฝรั่งเศส
* BnF data
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* ญี่ปุ่น

 |
**อันโตนีโอ กัสซาโน** (อิตาลี: *Antonio Cassano*) เกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1982 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอิตาลี ในตำแหน่งกองหน้า เขาเคยเล่นให้กับสโมสรอินเตอร์ มิลานในลีกเซเรีย อา ได้รับฉายาว่า "เพชรเม็ดงามแห่งกรุงบารี่" เคยเล่นให้กับ บารี่,โรม่า, เรอัลมาดริด และ เอซี มิลาน โดยสามารถโชว์ฟอร์มได้อย่างยอดเยี่ยม คาสซาโนเป็นนักฟุตบอลพรสวรรค์สูงมาก สามารถครองบอลได้อย่างเหนียวแน่น และเรียกฟาวล์จากคู่แข่งได้มากมาย โดยเฉพาะการทำเกมทางกราบ อีกทั้งยังสามารถจ่ายบอลได้คมและแยบยลติดระดับต้นๆของทำเนียบนักบอลอิตาลี คาสซาโนเป็นกองหน้าที่ไม่หวงบอล เขาไม่เคยคิดจะทำประตูแบบฝืนๆแต่มักจะจ่ายถวายพานให้เพื่อนร่วมทีมเจาะตาข่ายโดยง่ายดายมากกว่า จากจุดนี้เองทำให้มีข้อครหาว่าจุดอ่อนในฐานะกองหน้าของคาสซาโนคือ "การทำประตูได้น้อยเกินไป"คาสซาโนแจ้งเกิดกับ"บารี่"ทีมทางใต้ของประเทศอิตาลี ซึ่งหลังจากโชว์ฟอร์มได้ไม่นาน "สโมสรฟุตบอลโรมา" ทีมยักษ์ใหญ่ในอิตาลีก็ดึงตัวมาทันที ซึ่งทั้งความสามารถและลีลาอันบรรเจิดของเขา ทำให้ถูกสื่อมวลชนนำมาเปรียบเทียบกับนักเตะรุ่นพี่ "ฟรันเชสโก ตอตตี" ทันที คาสซาโน เป็นนักเตะอารมณ์ศิลปิน ไม่เคยเกรงใจใคร และสามารถปล่อยอารมณ์รุนแรงได้ทุกครั้งที่มีอะไรมาสะกิดต่อมโมโห แต่เขาก็ไม่ใช่นักเตะที่เล่นฟุตบอลสกปรกแต่อย่างใด หนำซ้ำยังเป็นนักบอลที่ทำฟาวส์น้อยมาก ถ้าเทียบกับชื่อเสียงในเรื่องความห่ามของเขา

สโมสรอาชีพ
----------

**บารี่**

คาสซาโน่ เกิดในเมืองบารี่ โดยพ่อของเขาได้จากครอบครัวไปตั้งแต่เขายังเด็ก หลังจากนั้นเขาก็ได้เติบโตขึ้นมาในย่านกรุงเก่าของบารี่และเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลตั้งแต่ยังเป็นเด็ก โดยความสามารถของเขา ทำให้ได้รับเข้าเป็นนักฟุตบอลเยาวชนให้กับสโมสรบารี่ เขาเล่นนัดแรกในเซเรีย อาให้กับบารี่ในนัดที่พบกับเลซเช่ ในปี ค.ศ. 1999

**โรม่า**

เขาได้เซ็นสัญญากับแชมป์เซเรีย อาทีมโรม่า เมื่อเขาอายุ 19 ปี โดยมีค่าตัวอยู่ที่ 60 ล้านอิตาเลียน ลีร์(ประมาณ 30 ล้านยูโร) ในฤดูกาลแรกเขาทำไปทั้งสิ้น 5 ประตู จึงทำให้เขาถูกเลือกให้ติดทีมชาติอิตาลี โดยฟาบิโอ คาเปโล โค้ชทีมชาติอิตาลีในขณะนั้น

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* National team data เก็บถาวร 2016-03-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อิตาลี)
* สถิติของ Antonio Cassano ที่ Soccerbase
* Antonio Cassano statistics and biography at FootballDatabase.com

| * ด
* ค
* ก
รายชื่อนักกีฬาทีมชาติอิตาลี – ฟุตบอลโลก 2014 |
| --- |
| 
* 1 บุฟฟอน (c)
* 2 เด ชิลโย
* 3 กีเอลลีนี
* 4 ดาร์มีอัน
* 5 มอตตา
* 6 กันเดรวา
* 7 อาบาเต
* 8 มาร์กีซีโอ
* 9 บาโลเตลลี
* 10 กัสซาโน
* 11 Cerci
* 12 ซีรีกู
* 13 เปริน
* 14 อากวีลานี
* 15 บาร์ซัลยี
* 16 เด รอสซี
* 17 อิมโมบีเล
* 18 ปาโรโล
* 19 โบนุชชี
* 20 Paletta
* 21 ปีร์โล
* 22 อินซิญเญ
* 23 แวร์รัตตี
* ผู้ฝึกสอน: Prandelli

 | อิตาลี |
**สุนีรัตน์ เตลาน** (23 กรกฎาคม พ.ศ. 2463 - 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538) เป็นนักการเมืองชาวไทย เคยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 3 สมัย จากการลงสมัครรับเลือกตั้งใน 3 จังหวัด คือ จังหวัดนครสวรรค์ จังหวัดระนอง และจังหวัดร้อยเอ็ด และเธอยังเป็นอดีตหัวหน้าพรรคแผ่นดินไทย ในระหว่างปี พ.ศ. 2517 - 2519

ประวัติ
-------

สุนีรัตน์ เตลาน เป็นพี่ ชยาภรณ์ ปิยะอุย พันโท วรพงษ์ ปิยะอุย นายสมพจน์ ปิยะอุย และท่านผู้หญิงชนัตถ์ ปิยะอุย เป็นน้องสาว นางสุภา ยุธานหัส ผู้ก่อตั้งโรงแรมดุสิตธานี เธอเป็นนักธุรกิจซึ่งเป็นเจ้าที่ดินและเศรษฐินีผู้มั่งคั่ง เคยเป็นเจ้าของโรงแรมรามาทาวเวอร์นางสุนีย์รัตน์ เตลาน สมรสกับ นายบุญคลี ศรีปลั่ง

นางสุนีย์รัตน์ เรียนที่โรงเรียนชินหมิน และโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย

สุนีรัตน์ เตลาน เป็นนักการเมืองที่เคยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรถึง 3 จังหวัด คือ การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2495 ที่จังหวัดนครสวรรค์ การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 ที่จังหวัดระนอง และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 ‎ ที่จังหวัดร้อยเอ็ด ซึ่งในครั้งนั้นได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นการเลือกตั้งที่ใช้เงินซื้อเสียงอย่างแพร่หลาย หรือที่รู้จักกันว่า โรคร้อยเอ็ด

ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2517 นางสุนีรัตน์ ได้ก่อตั้งพรรคการเมืองขึ้น โดยใช้ชื่อว่า "พรรคแผ่นดินไทย" และดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรค นำทีมสมาชิกลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จนได้รับเลือกตั้ง 2 ที่นั่ง คือ นางสุนีรัตน์ เตลาน และนายมานิต อุทธิเสน จากจังหวัดศรีสะเกษ

นางสุนีรัตน์ เป็นหนึ่งในแกนนำผู้ก่อตั้งสมาคมมิตรภาพไทย-ลาว และดำรงตำแหน่งนายกสมาคมกิตติมศักดิ์เป็นคนแรกของสมาคม

นางสุนีรัตน์ มีบุตร 2 คน คนหนึ่งเป็นนักการเมืองและนักธุรกิจ คือ ธเนศ เตลาน สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 12 และ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 15 สมรสกับ นางสาว นุชนารถ อมาตยกุล นาย ตรีทิพย์ เตลาน ประธานกรรมการ บริษัท เฮสโกฟู้ด สมรส กับ นางสาว วารุณี แสงศิรินาวิน นางสาวไทย พ.ศ. 2512

ในพิธีสวดพระอภิธรรม พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร และ พจมาน ดามาพงศ์ ได้เดินทางมาร่วมงาน

พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้จัดงานพระราชทานเพลิงศพ ในวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2538 ณ เมรุวัดธาตุทอง

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2518 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  อนุสรณ์พระราชทานเพลิงศพ
2. ↑
3. ↑  ประวัติศาสตร์การโรงแรมของเมืองไทย
4. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั่วไป พ.ศ. ๒๕๐๐ ครั้งที่ ๒
5. ↑  โรคร้อยเอ็ด
6. ↑  "ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจัดตั้งพรรคการเมือง (39 พรรค)" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-11-08. สืบค้นเมื่อ 2020-04-19.
7. ↑  "ประวัติสมาคมไทย - ลาวเพื่อมิตรภาพ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-05-14. สืบค้นเมื่อ 2020-04-19.
8. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-11-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๙๓ ตอนที่ ๒๔ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๑๒๗๖, ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๙
**สกันเซิน** (สวีเดน: *Skansen*; ภาษาสวีเดน: [ˈskǎnːsɛn]; "ป้อมเล็ก ๆ") เป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งและสวนสัตว์ ตั้งอยู่บนเกาะญูร์กอร์เดน สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 11 ตุลาคม 1891 โดยอาร์ทัวร์ ฮาเซลีอุส (1833–1901) เพื่อแสดงวิถีชีวิตในต่างจังหวัดของสวีเดนส่วนต่าง ๆ ก่อนการปฏิวัติอุตสาหกรรม เริ่มแรกพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยบ้านเรือนกว่า 150 หลัง ที่ฮาเซลีอุสเดินทางไปซื้อมาจากทั่วประเทศ และมีหนึ่งหลังที่มาจากเตเลมาร์ก ในประเทศนอร์เวย์) ในพิพิธภัณฑ์มีเพียงสามอาคารเท่านั้นที่ไม่ใช่อาคารหลังต้นฉบับ แต่มาจากการสร้างขึ้นเลียนแบบให้สมจริงที่สุด

ยอดเข้าชมของสกันเซินอยู่ที่มากกว่า 1.3 ล้านคนต่อปี สรันเซนมีขนาดพื้นที่ 75 เอเคอร์ (300,000 ตารางเมตร) ภายในจัดแสดงบ้านเรือนและอาคารที่จำลองวิถีชีวิตในศตวรรษที่ 19 ในอาคารยังมีการจำลองวิถีชีวิตของช่างสาขาต่าง ๆ ในชุดแบบดั้งเดิม เช่น ช่างขัดหนัง ช่างทำรองเท้า ช่างเงิน ช่างเป่าแก้ว คนอบขนมปัง ภายในยังมีแปลงปลูกใบยาสูบขนาดเล็กสำหรับใช้ทำบุหรี่ รวมถึงยังมีสวนสัตว์ที่มีสัตว์สแกนดิเนเวียจำนวนมาก เช่น หมีน้ำตาล, มูส, แมวน้ำเทา, แมวป่าเยาราเชีย, หมาป่า, จิ้งจอก, อ็อตเตอร์, กวางเรนเดียร์, แมวน้ำอ่าว, นกฮูกเหนี่ยวเยาราเชีย, นกฮูกเทาใหญ่ และ อีเห็น นับตั้งแต่ปี 1903 มีการจัดตลาดนัดคริสต์มาสในต้นเดือนธันวาคมที่จัตุรัสกลาง "โบลเนิส" (Bollnäs)

นับตั้งแต่ปี 1897 สกันเซินให้บริการโดยสกันเซินส์แบร์ยบานา รถไฟจิ๋วความยาวรางระยะทาง 196.4 เมตร และไต่ไปถึงความสูง 34.57 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Archived copy" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-01-18. สืบค้นเมื่อ 2018-03-24.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
2. ↑  "Skansen". Official site. สืบค้นเมื่อ 7 February 2008.
3. ↑  "Skansens Bergbana". Funiculars.net. สืบค้นเมื่อ 25 June 2007.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **Skansen**

* เว็บไซต์ทางการ
* Skansen-akvariet
* Panoramic virtual tour of brown bear enclosure at Skansen เก็บถาวร 2017-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**จุลพันธ์ โนนศรีชัย** เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคอนาคตใหม่ ปัจจุบันสังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา

ประวัติ
-------

จุลพันธ์ โนนศรีชัย เกิดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2497 อาศัยอยู่ที่ตำบลบ้านแหวน อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ เขาจบการศึกษาระดับปริญญาตรี บริหารธุรกิจบัณฑิต (การเงิน) จากมหาวิทยาลัยกรุงเทพ และปริญญาโท รัฐศาสตรมหาบัณฑิต (บริหารรัฐกิจ) จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

จุลพันธ์ ประสบอุบัติเหตุจากการขับขี่รถจักรยานยนต์บิ๊กไบท์ทำให้สูญเสียขาซ้าย และใช้ขาเทียมในการเดินปกติ

การทำงาน
--------

จุลพันธ์ โนนศรีชัย เคยทำงานในองค์การคลังสินค้า ในตำแหน่งรองผู้อำนวยการองค์การคลังสินค้า และเขาทำธุรกิจเปิดร้านอาหาร รวมถึงการทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 52 และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก เป็นลำดับสุดท้ายที่ได้รับเลือกตั้งจากจำนวน 50 ที่นั่งของพรรคอนาคตใหม่ ต่อมาเมื่อพรรคอนาคตใหม่ถูกยุบพรรค เขาจึงย้ายไปสังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา

จุลพันธ์ ถูกกล่าวถึงทางสื่อมวลชนเมื่อมีภาพการสวมกางเกงขาขั้นเข้าร่วมประชุมสภาผู้แทนราษฎร และต่อมาเขาเปิดเผยว่าได้ขออนุญาตประธานสภาผู้แทนราษฎรแล้ว เนื่องจากตนเป็นผู้พิการต้องใส่ขาเทียม และไม่สะดวก

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2565 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
* พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัติ จุลพันธ์ โนนศรีชัย
2. ↑  จากชีวิตโลดโผนสู่เส้นทางการเมืองรัฐสภาของจุลพันธ์ โนนศรีชัย
3. ↑  อดีต อนค."จุลพันธ์ โนนศรีชัย" สังกัด ชทพ.เรียบร้อย หลังชำระค่าสมาชิก
4. ↑  ส.ส. อนาคตใหม่ แจง "จุลพันธ์" สวมขาสั้นร่วมประชุมสภา
5. ↑  ส.ส.สวมขาสั้นประชุมสภา แจง "ชวน" อนุญาตแล้ว
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระบรมราชโองการ ประกาศ เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๖๕, เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๑ ข หน้า ๕, ๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๖๖
7. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๖๓, เล่ม ๑๓๘ ตอนพิเศษ ๑ ข หน้า ๙, ๒๒ มกราคม ๒๕๖๔
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ดอยตุง (แก้ความกำกวม)

**ดอยตุง** เป็นภูเขาในเขตอำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย เป็นส่วนหนึ่งของทิวเขาแดนลาว มีผืนป่าธรรมชาติประมาณ 93,515 ไร่ มีความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 1,630 เมตร ทางด้านธรณีวิทยา ชั้นหินที่สำคัญในแนวนี้ประกอบด้วยหินยุคไซลูเรียน-ดีโวเนียน-คาร์บอนิเฟอรัส

ดอยตุงเป็นที่ตั้งของพระธาตุดอยตุง ตามตำนานมีชื่อว่า **ดอยดินแดง** ตามตำนานสิงหนติโยนกและตำนานพระธาตุดอยทุงเมืองเชียงแสนกล่าวว่า พระพุทธเจ้าได้เสด็จมายังดอยดินแดง ประทับบนหินก้อนหนึ่งมีรูปทรงเหมือนมะนาวผ่าซีก และทำนายว่าที่นี่จะเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุส่วนพระรากขวัญเบื้องซ้าย (กระดูกไหปลาร้า) เมื่อ พ.ศ. 1452 สมัยพระเจ้าอุชุตะราช รัชกาลที่ 3 แห่งราชวงศ์สิงหนวัต ผู้ครองนครโยนกนาคนคร ได้นำพระบรมสารีริกธาตุในส่วนของพระรากขวัญเบื้องซ้าย (ไหปลาร้า) แล้วทรงสร้างพระสถูปขึ้น โดยนำธงตะขาบยาว 3,000 วา ไปปักไว้บนดอย เมื่อหางธงปลิวไปไกลเพียงใด ให้กำหนดเป็นฐานพระสถูปเพียงนั้น ดอยดินแดงจึงได้ชื่อใหม่ว่า "ดอยตุง" (ตุงมีความหมายว่าธง) ขณะที่ใน *ตำนานขุนเจือง* พงศาวดารล้านนาหลายฉบับบอกเล่าถึงความเป็นมาของบรรพบุรุษของขุนเจือง คือ ปู่เจ้าลาวจก ที่เป็นหัวหน้าของผู้คนที่อาศัยอยู่บนดอยตุง ต่อมาได้ลงจากดอยสูงลงมาพื้นที่ราบ สร้างหิรัญนครเงินยาง (เชียงแสน)

ดอยตุงยังเป็นที่ตั้งของพระตำหนักดอยตุง อาคารมีสถาปัตยกรรมล้านนากับลักษณะบ้านพื้นเมืองของสวิตเซอร์แลนด์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ดอยตุง". ระบบฐานข้อมูลสิ่งแวดล้อมธรรมชาติ.
2. ↑  ตรีโรจน์ ไพบูลย์พงษ์. "ชาวไทอู-ไทของ :การเคลื่อนย้ายของคนไทในตำนานขุนบรม-ขุนเจือง". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์.
3. ↑  "ดอยตุง...ชมพระตำหนักงามท่ามกลางไม้ดอกนานาพันธุ์". สนุก.คอม.
**เพชรภูมิ อาภรณ์รัตน์** (เกิด 1 ตุลาคม 2535) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกำแพงเพชร เขต 2 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสมัยแรกเมื่อปี พ.ศ. 2563 สังกัด พรรคพลังประชารัฐ

ประวัติ
-------

เพชรภูมิเกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2535 เป็นบุตรคนที่ 2 ในบรรดาพี่น้องทั้งหมด 3 คนและเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของ พันตำรวจโท ไวพจน์ อาภรณ์รัตน์ อดีต สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกำแพงเพชร และ อุดมรัตน์ อาภรณ์รัตน์ อดีต ส.ส. บัญชีรายชื่อ พรรคเพื่อไทย โดยมีพี่สาว 1 คนและน้องสาว 1 คน

เพชรภูมิ จบการศึกษา ระดับปริญญาตรี นิติศาสตร์บัณฑิต จาก คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ปัจจุบันประกอบธุรกิจส่วนตัว และยังดำรงตำแหน่ง ที่ปรึกษากฎหมาย ที่ปรึกษาประจำคณะกรรมาธิการศึกษาจัดทำและติดตามการบริหารงบประมาณ สภาผู้แทนราษฎร

งานการเมือง
-----------

หลังจากบิดาต้องโทษจำคุก 4 ปีจากคดีปิดล้อมและบุกเข้าสถานที่ประชุมผู้นำอาเซียนโดยกลุ่ม นปช. เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2552 และต้องพ้นสภาพการเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เพชรภูมิจึงตัดสินใจลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นครั้งแรกเมื่อวันอาทิตย์ที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ในสังกัด พรรคพลังประชารัฐ และได้รับเลือกตั้งโดยสามารถเอาชนะนาย กัมพล ปัญกุล จาก พรรคเพื่อไทย ไปได้

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

เพชรภูมิ อาภรณ์รัตน์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัยคือ

1. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกำแพงเพชร เขต 2 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2563 สังกัด พรรคพลังประชารัฐ
2. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จังหวัดกำแพงเพชร สังกัด พรรคพลังประชารัฐ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑   เปิดตัว คู่ชิง-คู่ชน เลือกซ่อม ส.ส.กล้วยไข่
2. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก และเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๖๓, เล่ม ๑๓๘ ตอนพิเศษ ๑ ข หน้า ๑๐, ๒๒ มกราคม ๒๕๖๔
**พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโคลัมโบ** (สิงหล: කොළඹ ජාතික කෞතුකාගාරය; ทมิฬ: கொழும்பு தேசிய நூதனசாலை) หรือ **พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติศรีลังกา** เป็นพิพิธภัณฑ์ในนครโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา โดยเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ ก่อตั้งขึ้นในปี 1877 และอยู่ภายใต้การดูแลของกรมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีความสำคัญต่อประวัติศาสตร์ของศรีลังกา เช่น ตราราชวงศ์ของกษัตริย์กันทยัน และพระพุทธรูปโตฬุวีฬะ

พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในวันที่ 1 มกราคม 1877 โดยเซอร์วิลเลียม เฮนรี เกรเกอรี ผู้ว่าราชการซีลอนของอังกฤษ ราชสมาคมเอเชียติกแห่งศรีลังกามีบทบาทมากในการสร้างความสนใจแก่เกรเกอรีในปี 1872 ให้ระลึกถึงความต้องการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์สาธารณะขึ้นในซีลอน ใบอนุญาตดำเนินการออกให้โดยคณะสภานิติบัญญัติของซีลอนในหนึ่งปีให้หลัง อาคารนี้ได้สถาปนิกประจำรัฐบาล เจมส์ จอร์จ สมิตเธอร์ (1833–1910) เป็นผู้เตรียมการออกแบบโดยใช้รูปแบบสถาปัตยกรรมแบบอิตาลีใหม่

อราสี มริกร (Arasi Marikar) ผู้ดำเนินการก่อสร้างหลักของพิพิธภัณฑ์ได้รับคำสอบถามในพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์โดยผู้ว่าการเกรเกอรี มริกรได้ให้คำร้องขอต่อหน้าฝูงชนที่มาเข้าร่วมพิธีเปิดซึ่งส่วนใหญ่เป็นมุสลิม แก่ผู้ว่าการว่าให้พิพิธภัณฑ์ปิดทำการทุกวันศุกร์ ซึ่งเป็นวันหยุดพักผ่อนของมุสลิม คำขอนี้ได้รับการตอบรับและดำเนินการเรื่อยมา แต่ท้ายที่สุดพิพิธภัณฑ์ได้ปรับมาเปิดให้บริการทุกวัน เว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์เท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ICTA & National Museum launch Sri Lanka museums mobile app". Lanka Business Online. 15 March 2017. สืบค้นเมื่อ 12 October 2017.
2. ↑  Silva, Dhananjani (22 March 2009). "Swords and fire power add to new-look museum". *Sunday Times*. สืบค้นเมื่อ 12 October 2017.
3. 1 2  Jayawardane, Ishara (12 October 2017). "Magnificent historical haven". *Daily News*. สืบค้นเมื่อ 12 October 2017.
4. ↑  Museum opening hours
**บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร** (5 มกราคม พ.ศ. 2470 - 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548) เป็นนักการเมืองชาวไทย เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง 4 สมัย อดีตนายกสมาคมผู้บ่มผู้เพาะปลูกและผู้ค้าใบยาสูบ จังหวัดลำปาง

ประวัติ
-------

บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2470 ที่ตำบลสบตุ๋ย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง เป็นบุตรของนายสุคำ ชุ่มอินทรจักร กับนางชื่น ชุ่มอินทรจักร เขาสมรสกับนางกมลทิพย์ ชุ่มอินทรจักร มีบุตร 5 คน

บุญเรือง เข้ารับการศึกษาชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนเคนเน็ตแม็คเคนซี จังหวัดลำปาง ชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล กรุงเทพฯ จากนั้นกลับมาเรียนต่อที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง จึงได้ไปเรียนต่อที่โรงเรียนอัสสัมชัญ กรุงเทพฯ และไปศึกษาต่อปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยไมอามี รัฐฟลอริดา

การทำงาน
--------

บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร เข้าทำงานที่กระทรวงเศรษฐการ จนถึงปี 2497 จากนั้นจึงได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปางครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งปีเดียวกัน

หลังจากว่างเว้นการเลือกตั้งนานกว่าสิบปี ได้จัดให้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 และบุญเรือง ชุ่มอินทรจักร ก็ได้ลงสมัครและได้รับเลือกตั้งอีกสมัย ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์เช่นเดิม หลังจากนั้นย้ายไปสังกัดพรรคกิจสังคม และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยที่ 4 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519

หลังจากนั้นนายบุญเรือง จึงหันมาทำงานการเมืองระดับท้องถิ่นและได้รับเลือกเป็นประธานสมาชิกสภาจังหวัดลำปาง (สจ.)

นอกจากนั้น เขาได้รับเลือกเป็นนายกสมาคมผู้บ่มผู้เพาะปลูกและผู้ค้าใบยาสูบ จังหวัดลำปาง และเขายังเป็นผู้บริจาคที่ดินเพื่อก่อสร้างสำนักงานขนส่งจังหวัดลำปาง และศาลากลางจังหวัดลำปาง รวมกว่า 37 ไร่

ถึงแก่อนิจกรรม
--------------

บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร เข้ารับการรักษาอาการป่วยด้วยโรคถุงลมโป่งพอง และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ณ โรงพยาบาลเชียงใหม่ราม 1 จังหวัดเชียงใหม่

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2513 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  หนังสืออนุสรณ์ในงานฌาปนกิจศพ คุณพ่อบุญเรือง ชุ่มอินทรจักร
2. ↑
3. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั่วไป
4. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั่วไป พ.ศ. ๒๕๐๐ ครั้งที่ ๒
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๘๗ ตอนที่ ๑๒๒ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๗๖๒, ๓๑ ธันวาคม ๒๕๑๓
**กัณฑ์สิทธิ์ เปรมธนากุล** (ชื่อเล่น: เก็ต) นักฟุตบอลอาชีพชาวไทย ปัจจุบันเล่นให้กับศรีสะเกษ ยูไนเต็ด ในตำแหน่งกองหน้า

ประวัติ
-------

กัณฑ์สิทธิ์ หรือ **เก็ต** เกิดเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2534 ที่ จังหวัดเชียงใหม่ ในช่วงมัธยมได้ไปศึกษาที่ โรงเรียนกีฬาจังหวัดสุพรรณบุรี ก่อนจะย้ายกลับมาศึกษาต่อที่ วิทยาลัยการพลศึกษาจังหวัดเชียงใหม่ และที่นี่ทำให้เขาได้เป็นนักฟุตบอลอาชีพแบบเต็มตัว

เริ่มต้นอาชีพ
-------------

### เชียงใหม่ เอฟซี

เนื่องจากกัณฑ์สิทธิ์เป็นแฟนตัวยงของทีม **พยัคฆ์ล้านนา** สโมสร เชียงใหม่ เอฟซี เขาจึงมักจะไปดูเกมของเชียงใหม่เอฟซีในบ้านอยู่เสมอจนกระทั่งทางสโมสรได้ติดต่อให้ทางสถาบัน ฯ มาเป็นคู่อุ่นเครื่องทุกวันพุธทำให้ฝีเท้าและฟอร์มการเล่นของเขาไปเข้าตาสตาฟฟ์โค้ชของเชียงใหม่จึงได้ติดต่อให้เขาเข้ามาเป็นนักฟุตบอลอาชีพของสโมสร

ในฤดูกาล 2016 กัณฑ์สิทธิ์ทำประตูให้กับทีมพยัคฆ์ล้านนาได้ทั้งสิ้น 3 ประตูและด้วยความสูงถึง 186 ซม. ร่างกายที่กำยำและความเร็วทำให้เขาได้รับฉายาว่า **สิโรจน์ ฉัตรทอง** คนต่อไป

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2016 ทีมเทพอินทรี อุบล ยูเอ็มที ยูไนเต็ด ได้ทำการดึงตัวกัณฑ์สิทธิ์เข้าสู่ถิ่น ยูเอ็มที สเตเดียม

### อุบล ยูเอ็มที ยูไนเต็ด

กัณฑ์สิทธิ์ เปรมธนากุล กองหน้าดาวรุ่งจากเชียงใหม่ ทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมให้กับ "พยัคฆ์ล้านนา" มีความรวดเร็วแข็งแกร่ง สร้างความประทับใจให้กับ สกอตต์ คูเปอร์ และบอร์ดบริหาร "เทพอินทรี" โดยกัณฑ์สิทธิ์ลงเล่นให้อุบล ยูเอ็มที ยูไนเต็ด ในไทยลีก 1 ถึง 2 ฤดูกาล

อ้างอิง
-------

1. ↑  หนองบัวฯ ดึงเด็กเก่า น้าฉ่วย ร่วมทัพ ช่วยล่าแชมป์ไทยลีก 2
งูไซด์ไวน์เดอร์ (*Crotalus cerastes*) และส่วนขยายส่วนหางที่ทำให้เกิดเสียง จัดเป็นงูหางกระดิ่งขนาดใหญ่ที่สุดชนิดหนึ่ง

งูหางกระดิ่ง

เสียงสั่นหางของงูหางกระดิ่ง

---

*หากมีปัญหาในการเล่นไฟล์นี้ ดูที่ วิธีใช้สื่อ*

**งูหางกระดิ่ง** เป็นชื่อสามัญของงูพิษจำพวกหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์งูแมวเซา (Viperidae) จัดอยู่ใน 2 สกุล คือ  *Crotalus* และ *Sistrurus* ในวงศ์ย่อย Crotalinae (*Crotalus* มาจากภาษากรีก มีความหมายว่า "Castanet" ส่วนคำว่า *Sistrurus* นั้นเป็นภาษาละตินที่มีความหมายในภาษากรีกว่า "Tail rattler" และมีความหมายตามรากศัพท์เดิมว่า "เครื่องดนตรี") 

งูหางกระดิ่ง มีลักษณะเด่น คือ เกล็ดที่ปลายหางที่เป็นสารประกอบเคอราติน ที่เป็นอวัยวะที่สามารถทำให้เกิดเสียงได้ โดยเสียงนั้นเกิดจากการสั่นสะเทือนถี่ ๆ ของปล้องเกล็ดเป็นข้อ ๆ ที่หาง ซึ่งปล้องเกล็ดนี้พัฒนามาจากเกล็ดหางส่วนปลายนั่นเอง ทุกครั้งที่มีการลอกคราบปล้องเกล็ดนี้ก็จะเพิ่มจำนวนขึ้นด้วย 1 ปล้องต่อการลอกคราบ 1 ครั้ง การลอกคราบนั้นอาจเกิดขึ้นหลายครั้งใน 1 ปี ทั้งนี้ขึ้นกับอาหารที่ได้รับและอัตราการเติบโต สำหรับลูกงูที่เกิดใหม่นั้นจะมีปล้องเกล็ดที่หาง 1 ปล้อง ซึ่งยังไม่สามารถสั่นให้เกิดเสียงได้ แต่เมื่อผ่านการลอกคราบครั้งแรกไปแล้วก็สามารถสั่นให้เกิดเสียงได้ การสั่นให้เกิดเสียงนั้นก็เพื่อเป็นการข่มขู่เมื่อพบศัตรูเข้ามาใกล้นั่นเอง

งูหางกระดิ่ง ปัจจุบันพบกว่า 30 ชนิด ทุกชนิดพบได้ในทวีปอเมริกาเหนือจนถึงอเมริกากลาง เช่น เม็กซิโก โดยมากจะอาศัยและหากินในที่ ๆ แห้งแล้ง เช่น ทะเลทราย และหากินบนพื้นดินมากกว่าจะขึ้นต้นไม้ ออกหากินในเวลากลางคืน โดยใช้การตรวจจับคลื่นความร้อนจากรังสีอินฟาเรดจากตัวเหยื่อด้วยอวัยวะรับคลื่นความร้อนที่เป็นแอ่งระหว่างช่องเปิดจมูกกับตา เป็นงูที่มีพิษร้ายแรงทำให้มนุษย์ที่ถูกกัดเสียชีวิตได้ สำหรับภูมิภาคอื่นที่ไม่มีงูหางกระดิ่ง แต่ก็มีงูบางชนิดในวงศ์เดียวกันนี้ ที่เกล็ดตามลำตัวสามารถเสียดสีทำให้เกิดเสียงดังได้เพื่อขู่ศัตรู เช่น งูพิษเกล็ดเลื่อย (*Echis carinatus*) ในประเทศอินเดีย เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Howard, W. E. (1994). Prevention and Control of Wildlife Damage. F-21-26.
2. ↑  Kardong, K. V. and Bels, V. L. (1998). Rattlesnake Strike Behavior: Kinematics. The Journal of Experimental Biology. 201: 837-850.
3. 1 2  หน้า 410, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* โดย วีรยุทธ์ เลาหะจินดา (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "Climate Changes Faster Than Species Can Adapt, Rattlesnake Study Finds", *Science Daily*, Dec. 05, 2011
| * ด
* ค
* ก
ความขัดแย้งช่วงอวสานราชวงศ์ฮั่น |
| --- |
| 
* หือฉง
* โจรโพกผ้าเหลือง
* เลียงจิ๋ว
* การสังหารหมู่ขันที
* ตั๋งโต๊ะ  (เอ๊งหยง)
* เยียงเซีย
* เจี้ยเฉียว
* ซงหยง
* เตียงฮัน
* เฟิงชิว
* ชีจิ๋ว
* กุนจิ๋ว
* กังตั๋ง
* โจโฉรบเตียวสิ้ว
* แห้ฝือ
* อี้จิง
* อ้วนสุด
* กัวต๋อ
* พกบ๋อง
* แฮเค้า
* ภาคเหนือของจีน  (ลิหยง • เงียบกุ๋น • ลำพี้ • เป๊กลงสาน)
* กังแฮ
* เซ็กเพ็ก
* ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน  (ตงก๋วน • กิจิ๋ว • โลเสีย • กิสาน (ค.ศ. 214) • เองเปงก๋วน)
* เอ๊กจิ๋ว
* ยี่สู (ค.ศ. 213)
* หับป๋า
* เกงจิ๋ว (ค.ศ. 215)
* ปา (ค.ศ. 215-216)
* ยี่สู (ค.ศ. 217)
* ฮันต๋ง
* อ้วนเสีย
* เกงจิ๋ว (ค.ศ. 219)
* *สามก๊ก* →

 |

**ศึกปราบลิโป้** หรือ **ยุทธการที่แห้ฝือ** (จีน: 下邳之戰) เป็นการต่อสู้ระหว่างกองกำลังของ ลิโป้ ที่ต่อต้านกองทัพพันธมิตรของ โจโฉ และ เล่าปี่ จากฤดูหนาวของปี ค.ศ. 198 ถึง 7 กุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 199 นำไปสู่ ปลายราชวงศ์ฮั่น ในประเทศจีน การต่อสู้จบลงด้วยชัยชนะของโจโฉและเล่าปี่

ปูมหลัง
-------

ในปี ค.ศ. 194 เมื่อ โจโฉ ขณะออกไปโจมตี โตเกี๋ยม ใน ชีจิ๋ว ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา ตันก๋ง และ เตียวเมา กบฏต่อเขาและช่วยเหลือลิโป้บุกรุกที่มั่นของเขาในกุนจิ๋ว โจโฉละทิ้งการรุกรานชีจิ๋วของเขา และหันกลับมาโจมตีลิโป้ สิ้นสุด ยุทธการที่กุนจิ๋ว ที่กินเวลากว่า 100 วัน โดยปี ค.ศ. 195 โจโฉได้ยึดเมืองทั้งหมดของเขาในกุนจิ๋วคืนและชนะลิโป้ที่จูเย่ ลิโป้และคนของเขาหนีไปทางตะวันออกเพื่อเข้าร่วมกับเล่าปี่ ผู้สืบทอดต่อจากโตเกี๋ยมเป็น ผู้ว่าการ (州牧) มณฑลชีจิ๋ว

ในปี ค.ศ. 196 โจโฉพบ พระเจ้าเหี้ยนเต้ ในซากปรักหักพังของ ลั่วหยาง และพาพระองค์มาที่ ฮูโต๋ ซึ่งเป็นเมืองหลวงใหม่และใช้เป็นฐานของราชสำนัก ในปีเดียวกันนั้น ลิโป้ ใช้ประโยชน์จากความขัดแย้งระหว่าง เล่าปี่ และ อ้วนสุด เพื่อยึดเสียพ่าย (ปัจจุบันคือ ปี้โจว, มณฑลเจียงซู) ซึ่งเป็นเมืองหลวงของชีจิ๋วและเข้าควบคุมชีจิ๋วจากเล่าปี่ได้อย่างสมบูรณ์

บรรณานุกรม
----------

1. ↑

อ้างอิง
-------
แผนที่ของคาซัคสถานโดยมีรัสเซียอยู่ทางเหนือ
เครื่องหมายเขตแดนของคาซัคสถานและรัสเซีย
**พรมแดนคาซัคสถาน–รัสเซีย** (รัสเซีย: казахстанско-российскаяграница, คาซัค: Қазақстан-Ресей шекарасы; อังกฤษ: Kazakhstan-Russia Border) เป็นชายแดนระหว่างประเทศระหว่างสาธารณรัฐคาซัคสถานและสหพันธรัฐรัสเซียมีความยาว 7,644 กิโลเมตร (4,750 ไมล์) เป็นพรมแดนระหว่างประเทศต่อเนื่องที่ยาวที่สุดในโลกและพรมแดนที่มีความยาวรวมทั้งหมดเป็นอันดับที่สอง รองจากพรมแดนแคนาดา-สหรัฐ เป็นพรมแดนเดียวกับพรมแดนของอดีตเขตปกครองในสหภาพโซเวียตระหว่างสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัคและสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Profile - Kazakhstan". CIA World Factbook. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 January 2021. สืบค้นเมื่อ 4 September 2020.
2. ↑  "Global land border length between countries". *Statista*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 November 2020. สืบค้นเมื่อ 4 September 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **พรมแดนคาซัคสถาน–รัสเซีย**

| * ด
* ค
* ก
พรมแดนของประเทศรัสเซีย |
| --- |
| **ทางบก**: | 
* อาเซอร์ไบจาน
* เบลารุส
* จีน
* สหภาพยุโรป
	+ เอสโตเนีย
	+ ฟินแลนด์
	+ ลัตเวีย
	+ ลิทัวเนีย
	+ โปแลนด์
* จอร์เจีย
	+ อับฮาเซีย (*พิพาท*)
	+ เซาท์ออสซีเชีย (*พิพาท*)
* คาซัคสถาน
* มองโกเลีย
* เกาหลีเหนือ
* นอร์เวย์
* ยูเครน

 |
| **ทางทะเล**: | 
* ญี่ปุ่น
* อลาสกา (สหรัฐ)

 |
ตัวอย่างไอคอนของโฟลเดอร์ในเคดีอี
ในคอมพิวเตอร์ **โฟลเดอร์** (อังกฤษ: folder) เป็นแฟ้มข้อมูลจำลองที่เอาไว้บรรจุไฟล์คอมพิวเตอร์ ปรากฏให้เห็นเป็นสัญลักษณ์รูปแฟ้มในระบบปฏิบัติการที่มีส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ นอกจากในโฟลเดอร์จะใช้เก็บไฟล์ได้แล้ว ยังสามารถใช้เก็บโฟลเดอร์ด้วยกันเองได้อีกด้วย โฟลเดอร์มีชื่อเรียกอีกมากมายเช่น **แคตตาล็อก** (catalog) ซึ่งใช้เรียกในคอมพิวเตอร์แอปเปิล 2 และคอมพิวเตอร์คอมโมดอร์ 128 หรือ **ลิ้นชัก** (drawer) เป็นต้น

การเรียกใช้คำสั่งแสดงไดเร็กทอรี (dir) บนระบบปฏิบัติการวินโดวส์
**ไดเร็กทอรี** เป็นชื่อเรียกของโฟลเดอร์เมื่อกล่าวถึงเรื่องเกี่ยวกับระบบไฟล์ และปรากฏคำนี้มาก่อนหน้าโฟลเดอร์มาเป็นเวลานานตั้งแต่สมัยที่คอมพิวเตอร์ยังไม่มีส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ อันที่จริงแล้ว โฟลเดอร์เกิดขึ้นมาเพื่อให้ผู้ใช้สามารถเข้าถึงและจัดการกับไดเร็กทอรีได้อย่างสะดวก ในระบบปฏิบัติการวินโดวส์สามารถเรียกคำว่า*โฟลเดอร์*กับ*ไดเร็กทอรี* ได้ในความหมายเดียวกัน

เมื่อมองโครงสร้างระดับขั้นของระบบไฟล์แล้ว ไฟล์จะถูกเก็บภายในไดเร็กทอรีใด ๆ เสมอ และไดเร็กทอรีก็จะถูกเก็บอยู่ในไดเร็กทอรีขั้นที่เหนือกว่าไปเรื่อย ๆ ซึ่งรูปร่างของโครงสร้างนี้ก็คือโครงสร้างต้นไม้ คำว่า**พ่อ** (parent) และ**ลูก** (child) ซึ่งเป็นศัพท์ที่มาจากการอธิบายโครงสร้างต้นไม้จึงมักนำมาใช้ในการระบุความสัมพันธ์ระหว่าง**ไดเร็กทอรี**หนึ่ง กับ**ไดเร็กทอรีย่อย** (dubdirectory) ของมัน นอกจากนี้ จะมีไดเร็กทอรีพิเศษอยู่ไดเร็กทอรีหนึ่งซึ่งไม่มีไดเร็กทอรีขึ้นที่เหนือกว่า เรียกว่า**ไดเร็กทอรีราก** (root directory) ซึ่งก็เทียบเคียงกับราก (root) ในโครงสร้างต้นไม้นั่นเอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Chapter 1: Tutorial". *Using The AMIGA Workbench*. Commodore-Amiga. 1991. p. 46. The path specifies the disk name, or location, and all of the drawers that lead to the specified file. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|month=` ถูกละเว้น (help)
2. ↑  Murach, Joel (2006). *Murach's C# 2005*. Mike Murach & Associates. p. 34. ISBN 978-1-890774-37-0. With the introduction of Windows 95, Microsoft started referring to directories as folders.
พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น

**พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกดาไซ โอซามุ** (ญี่ปุ่น: 太宰治記念館; โรมาจิ: *Dazai Osamu Kinenkan*) หรือมักเรียกด้วยชื่อว่า **ชาโยกัง** (ญี่ปุ่น: 斜陽館; โรมาจิ: *Shayōkan* เป็นพิพิธภัณฑ์บ้านนักเขียนที่ตั้งอยู่ในเมืองคานางิในนครโกโชงาวาระ จังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับโอซามุ ดาไซ นักเขียนผู้ล่วงลับผู้ใช้ชีวิตในวัยเด็กช่วงต้นในพื้นที่คานางิ และเป็นที่เก็บสะสมเครื่องเรือนโบราณ เครื่องประดับ และสิ่งสะสมเกี่ยวกับผลงานของโอซามุ ดาไซ

ประวัติ
-------

อาคารของพิพิธภัณฑ์สร้างในปี ค.ศ. 1907 โดยบิดาของดาไซผู้เป็นเจ้าที่ดินผู้มั่งคั่งและเป็นสมาชิกของสภานิติบัญญัติแห่งชาติในยุคเมจิ ดาไซอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ตั้งแค่ ค.ศ. 1909 จนถึง ค.ศ. 1923 เมื่อดาไซย้ายไปยังนครอาโอโมริ แต่ดาไซก็กลับมาที่บ้านหลังนี้หลายครั้ง แล้วย้ายกลับมาอยู่บ้านหลังนี้อีกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1942 ถึง ค.ศ. 1945 หลังการเสียชีวิตของดาไซในปี ค.ศ. 1948 บ้านก็ถูกขายไปและปรับปรุงใหม่เป็นโรงแรม*เรียงกัง* โดยมีพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวขนาดเล็กเพื่อเป็นที่ระลึกถึงดาไซ ชื่อ *ชาโยคัง* ที่เป็นอีกชื่อหนึ่งของพิพิธภัณฑ์นำมาจากนวนิยายผลงานของเรื่องหนึ่งคือ *ชาโย* หรือ *อาทิตย์สิ้นแสง* โรงแรมประสบปัญหาทางการเงินที่ถดถอยแม้ว่ายังได้รับความนิยมจากผู้ชื่นชอบผลงานของดาไซ โรงแรมถูกขายให้เมืองคานางิในปี ค.ศ. 1996 และได้รับการปรับปรุงขนานใหญ่เพื่อฟื้นฟูรูปลักษณ์ดั้งเดิม ก่อนจะเกิดทำการอีกครั้งในฐานะพิพิธภัณฑ์ที่ระลึกดาไซ โอซามุในปี ค.ศ. 1998

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Shayokan: Dazai Osamu Memorial Museum aptinet Aomori Sightseeing Guide". *En-Aomori.com*. March 12, 2015. สืบค้นเมื่อ February 1, 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **Shayokan Osamu Dazai Memorial Hall**

* เว็บไซต์ทางการ
สำหรับวัดกระโจมทองแห่งอื่น ดูที่ วัดกระโจมทอง

**วัดกระโจมทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดกระโจม ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี

วัดกระโจมทองเป็นวัดเก่าแก่ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 1910 ในสมัยสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 แห่งกรุงศรีอยุธยา และเป็นวัดร่วมสมัยกับวัดปรางค์หลวงในอำเภอบางใหญ่ ว่ากันว่าเดิมบริเวณนี้เคยเป็นที่ตั้งกระโจมที่ประทับของพระเจ้าอู่ทอง ปัจจุบันยังคงหลงเหลือพระวิหารของหลวงพ่ออู่ทองลักษณะคล้ายพระอุโบสถ ฝาผนังหนาประมาณ 80 เซนติเมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยอู่ทองยุคต้นจำนวน 3 องค์ โดยมีพระพุทธรูปองค์กลางที่มีขนาดใหญ่เรียกว่า *หลวงพ่ออู่ทอง* ปัจจุบันสภาพวิหารชำรุดมาก คงเหลือเพียงผนังด้านข้างและด้านหลัง เศียรพระพุทธรูปทั้ง 3 องค์ก็ถูกขโมยตัดไปทั้งหมด

วัดได้รับการบูรณะและพัฒนามาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512 โดยหลวงพ่อสุทัศน์ โกสโล เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2525 ทางวัดได้มีการจัดพิธีบวชเนกขัมมะทั้งผู้หญิงและผู้ชายเป็นประจำทุกปี อีกทั้งยังเป็นสถานที่จัดประชุมสัมมนาพระวิปัสสนาจารย์ทั่วประเทศ ซึ่งจะมีการแสดงพระธรรมเทศนา ถวายผ้าป่าสามัคคี ทำวัตร สวดมนต์ เจริญจิตตภาวนา เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกระโจมทอง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดกระโจมทอง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "วัดกระโจมทอง วัดเก่าแก่สายกรรมฐาน". วิริยะประกันภัย.[*ลิงก์เสีย*]
สำหรับวัดกลางแห่งอื่น ดูที่ วัดกลาง

**วัดกลาง** ตั้งอยู่เลขที่ 138/1 ตำบลท่าเรือ อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีฐานะเป็นวัดราษฎร์ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ - ไร่.

ประวัติ
-------

วัดกลาง เป็นวัดเก่าแก่ สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาราวปี พ.ศ. 2010 เดิมนั้นชื่อว่า "วัดมณฑปทอง" เข้าใจว่าจะใช้ชื่อมงคลนามของมณฑปทองที่ครอบรอยพระพุทธบาทมาตั้งเป็นชื่อวัดแห่งนี้ แต่ประชาชนนิยมเรียกกันตามภูมิประเทศว่า "วัดกลาง"" เพราะที่ตั้งวัดอยู่กลางชุมชนก็เลยเรียกกันติดปากว่าวัดกลาง ชื่อวัดมณฑปทองก็เลยหายไป จึงเป็นที่น่าเสียดามาก และสันนิษฐานได้ว่า "วัดมณฑปทอง" เป็นวัดที่สร้างขึ้เป็นวัดแรกในท้องถิ่นนี้.

### ศาสนวัตถุ

พระพุทธรูปในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปที่สร้างด้วยหินขาวปิดทอง สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา ใหญ่บ้าง เล็กบ้าง จำนวนสิบกว่าองค์.

### เสนาสนะ

* **1.1 อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ.- กว้าง - เมตร ยาว - เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก**
* **1.2 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. - กว้าง - เมตร ยาว - เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก**
* **1.3 ศาลาการเปรียญ หลังใหม่ สร้างเมื่อ พ.ศ.- กว้าง - เมตร ยาว - เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก**
* **1.4 ศาลาการเปรียญ หลังเก่า สร้างเมื่อ พ.ศ.- กว้าง - เมตร ยาว - เมตร เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้**
* **1.5 กุฏิสงฆ์จำนวน - หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทยสองชั้น**
* **1.6 วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. - กว้าง - เมตร ยาว - เมตร**
* **นอกจากนี้ ยังมี ฌาปนสถาน หอระฆัง กุฏิเจ้าอาวาส ห้องสุข ศาลาอเนกประสงค์ โรงเก็บพัสดุ โรงครัว และซุ้มประตูวัด**

### โบราณสถาน

อุโบสถหลังเก่า สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา หลังคามุงกระเบื้องราง ปูพื้นและผนังด้วยอิฐโบราณ

### โบราณวัตถุ

มีแผ่นศิลาแผ่นใหญ่สีเขียวคล้ายที่รองนั่ง มี 2 แผ่น ทราบกันว่าได้ขนย้ายมาจากศาลาที่พักริมแม่น้ำป่าสัก บริเวณใต้สะพานข้ามแม่น้ำป่าสักท้ายตลาดท่าเรือปัจจบัน เมื่อก่อนใช้เป็นที่ประทับของพระเจ้าทรงธรรมและเจ้านายในสมัยกรุงศรีอยุธยา เมื่อคราวเสด็จทางเรือมานมัสการรอยพระพุทธบาท คือ เอาเรือจอดไว้ที่ท่าหน้าศาลาแล้วเสด็จขึ้นประทับบนศิลาที่อยู่ในศาลาแห่งนี้ ถ้าใครอยากทราบความพิศดารขอให้ไปดูได้ในหนังสือเรื่อง "พระประวัติของพระเจ้าทรงธรรม ตอนเสด็จนมัสการพระพุทธบาท"หรือ เรื่อง "นิราศพระพุทธบาท" ของสุนทรภู่

การบริหารและการปกครอง
---------------------

### ลำดับเจ้าอาวาส

1. พระครูจารุวรรณวิมล - พ.ศ. - ถึง ปัจจุบัน .

### ลำดับเจ้าอาวาส

|  |
| --- |
| ลำดับเจ้าอาวาสวัดกลาง ต.ท่าเรือ อ.ท่าเรือ จ.พระนครศรีอยุธยา  |
| ลำดับที่ | รายนาม/สมณศักดิ์ | ตำแหน่ง | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |
| 1 | พระครูจารุวรรณวิมล | เจ้าอาวาส | - | - | ปัจจุบัน |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  หนังสือเจ้าอาวาสและวัดในประเทศไทย (พระนครศรีอยุธยา) เล่ม 3 หน้า 164, กรมการศาสนา.
2. ↑  หนังสือเจ้าอาวาสและวัดในประเทศไทย (พระนครศรีอยุธยา) เล่ม 3 หน้า 164, กรมการศาสนา.
3. ↑  หนังสือเจ้าอาวาสและวัดในประเทศไทย (พระนครศรีอยุธยา) เล่ม 3 หน้า 164, กรมการศาสนา.
4. ↑  หนังสือเจ้าอาวาสและวัดในประเทศไทย (พระนครศรีอยุธยา) เล่ม 3 หน้า 164, กรมการศาสนา.
5. ↑  หนังสือเจ้าอาวาสและวัดในประเทศไทย (พระนครศรีอยุธยา) เล่ม 3 หน้า 164, กรมการศาสนา.
6. ↑  หนังสือเจ้าอาวาสและวัดในประเทศไทย (พระนครศรีอยุธยา) เล่ม 3 หน้า 164, กรมการศาสนา.
กษัตริย์มเหนทระ (ภาพถ่ายปี 1967)
***ปัญจายัต*** (เนปาล: पञ्चायत; Panchayat) เป็นระบบการเมืองพื้นถิ่นในเนปาล ที่บังคับใช้ในระหว่างปี 1961 ถึง 1990 ระบบปัญจายัตประกอบด้วยการที่อำนาจรัฐบาล รวมทั้งอำนาจเหนือคณะรัฐมนตรีและคณะรัฐสภา อยู่ภายใต้ราชการของกษัตริย์เพียงผู้เดียว อันหมายความว่าเป็นการปกครองสมบูรณาญาสิทธิราช นอกจากนี้ ในระบบนี้ยังประกาศให้พรรคการเมืองทั้งหมดผิดกฎหมาย

หลังรัฐบาลของพรรคคองเกรสเนปาล นำโดย บีพี โกอิราลา ชนะการเลือกตั้งแบบถล่มทลายในเดือนธันวาคม ปี 1960 กษัตริย์มเหนทระได้ประกาศใช้ระบบ *ปัญจายัต* ในเดือนมกราคม 1961 ภายใต้การปกครองนี้ กษัตริย์มเหนทระได้ประกาศใช้รบบการปกครองสี่ระดับ คือ หมู่บ้าน, เมือง, อำเภอ และปัญจายัตแห่งชาติ ซึ่งมีที่มาจากคณะกรรมการบริหารที่ได้รับการเลือกตั้งมาอย่างจำกัด นอกจากนี้ กษัตริย์มเหนทระยังกระตุ้นแนวคิดสามเสาหลักของอัตลักษณ์ความเป็นชาติ อันประกอบด้วย ศาสนาฮินดู, ภาษาเนปาล และสถาบันกษัตริย์ เป็นรากฐานของวิถีชีวิตเนปาล แนวคิดนี้แสดงให้เห็นผ่านคติพจน์ว่า *เอกราช เอกเภศ เอกภาษา เอกเทศ* (กษัตริย์เดียว แต่งกายแบบเดียว ภาษาเดียว ชาติเดียว)

อย่างไรก็ตาม ระบบนี้ถูกต่อต้านอย่างหนักเรื่อยมา ในปี 1990 พรรคคคองเกรสเนปาลร่วมกับแนวหน้าพันธมิตรฝ่ายซ้ายซึ่งประกอบด้วยพรรคการเมืองฝ่ายซ้ายต่าง ๆ ทำการรณรงค์ให้ฟื้นคืนระบบประชาธิปไตยหลายพรรคการเมือง และนำไปสู่การปฏิวัติซึ่งเริ่มต้นเดือนกุมภาพันธ์ 1990 เพื่อสิ้นสุดระบบปัญจายัต ท้ายที่สุดกษัตริย์วิเรนทระได้ประกาศว่าจะฟื้นคืนระบอบประชาธิปไตยหลายพรรค คำสั่งห้ามการมีพรรคการเมืองถูกยกเลิกในเดือนเมษายน 1990 นับเป็นจุดสิ้นสุดของระบบปัญจายัตกว่า 30 ปีในเนปาล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Panchayat System in Nepal Part-I - GKToday". *www.gktoday.in*. สืบค้นเมื่อ 2023-02-28.
2. ↑  KC, Pranab Kharel & Gaurab. "Reassessing Panchayat". *My Republica* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-09-03.
3. ↑  "Nepalese force king to accept democratic reform, 'Jana Andolan' (People's Movement), 1990 | Global Nonviolent Action Database". *nvdatabase.swarthmore.edu*. สืบค้นเมื่อ 2023-03-01.
ธงชัยเฉลิมพลประจำหน่วยกองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ที่ 1 ในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว
ทหารในสังกัดกองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ที่ 1 ในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่งกายแบบเต็มยศ พร้อมด้วยธงชัยเฉลิมพลประจำหน่วย
**กองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ที่ 1** **ในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว** (คำย่อ: ทม.ร.1/3 รอ.) เป็นหน่วยที่ตั้งขึ้นในสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว กองพันนี้ได้ถือกำเนิดมาจากกองทหารรักษาวัง ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงดำริว่า "การทหารวังนั้น มิใช่มีหน้าที่เฉพาะของทหาร แต่เป็นหน้าที่ของกรมวังนอก" ซึ่งเป็นกรมพลเรือนในเขตพระราชฐาน และกองพันนี้พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงตั้งขึ้นด้วยพระองค์เอง และพระราชทานเครื่องแบบให้หน่วยนี้ โดยใช้สีบานเย็นเป็นหลัก

เมื่อพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคต หน่วยนี้ก็ลดขนาดลง จนเหลือเพียงระดับกองพัน 1 กองพันและรักษาประวัติความเป็นหน่วยในรัชกาลที่ 6 อยู่ เมื่อมาขึ้นตรงกับกรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์ ก็ใช้นามหน่วยว่า กองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์ ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ใช้อักษรย่อว่า ร.1 พัน.3 รอ. 

จนกระทั่งถึงวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2562 กรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์ ได้แปรสภาพเป็นกรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ที่ 1 กองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์ ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงได้เปลี่ยนนามหน่วยเป็น กองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ที่ 1 ในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร จนกระทั่งวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ได้มีพระราชพิธีบรมราชาภิเษก จึงได้เปลี่ยนนามหน่วยอีกครั้งเป็น กองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ที่ 1 ในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว 

กองพันนี้ได้รับพระราชทานธงไชยเฉลิมพลครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 และได้รับพระราชทานธงไชยเฉลิมพลครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2533

เครื่องแต่งกาย
--------------

### สมัย ร.1 พัน.3 รอ.

* หมวกยอดมีพู่สีบานเย็น ตราครุฑพ่าห์
* เสื้อคอปิดสีขาว แผงคอและข้อมือสักหลาดสีบานเย็น
* ปลอกข้อมือปักรูปอักษร ว. ภายใต้พระมหามงกุฏสีทอง
* กางเกงสักหลาดสีดำ แถบสีบานเย็นข้างละ 2 แถบ รองเท้าหนังหุ้มข้อสีดำ
* เครื่องหมาย : มีอักษร ว. ภายในพระมหามงกุฏทำด้วยโลหะสีทอง ประดับที่อกเสื้อเบื้องขวา

### สมัย ทม.ร.1/3 รอ.

* หมวกยอดมีพู่สีบานเย็น ตราพระราชลัญจกร
* เสื้อคอปิดสีขาว แผงคอและข้อมือสักหลาดสีบานเย็น
* ปลอกข้อมือปักอักษรพระปรมาภิไธยย่อ วปร. ภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฏเปล่งรัศมีสีทอง
* กางเกงสักหลาดสีดำ แถบสีบานเย็นข้างละ 2 แถบ รองเท้าหนังหุ้มข้อสีดำ
* เครื่องหมาย: มีอักษรพระปรมาภิไธยย่อ วปร. ทำด้วยโลหะสีทอง ประดับที่อกเสื้อเบื้องขวา

อ้างอิง
-------

1. ↑
สำหรับวัดกลางแห่งอื่น ดูที่ วัดกลาง

**วัดกลาง** หรือ **วัดกลางบุรีรัมย์** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์ มีพระราชปริยัติกวี เป็นเจ้าคณะจังหวัดบุรีรัมย์ และเจ้าอาวาสวัดกลาง

วัดกลางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2320 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2325 มีประวัติเล่าว่าสมัยกรุงธนบุรี เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก (พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) นำทัพไปปราบเจ้าเมืองนางรองซึ่งเป็นกบฏและได้หยุดพักทัพที่บริเวณนี้ซึ่งมีสระน้ำขนาดใหญ่อยู่ จึงโปรดเกล้าให้ยกวัดร้างเป็นวัดมีพระสงฆ์ให้ชื่อว่า **วัดแปะใหญ่** ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดกลาง" ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงแห่งแรกของบุรีรัมย์เมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นที่ตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรม เป็นที่ตั้งศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เป็นศูนย์พุทธศาสตร์ หน่วยเผยแพร่ศีลธรรม

อาคารเสนาสะที่สำคัญ มีอุโบสถ 1 หลัง ศาลาหอพระไตรปิฎก ที่ใช้เป็นสถานที่จัดกิจกรรมของสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัด ภายในบริเวณวัดยังมี *สระสิงโต* เป็นสระน้ำโบราณซึ่งได้นำน้ำทูลเกล้าฯ ถวายในพระราชพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยา เมื่อครั้งมีพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษาพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ครบ 5 รอบ วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2530

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกลาง(กลางบุรีรัมย์)". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดกลาง (พระอารามหลวง)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
3. ↑  "วัดกลางพระอารามหลวง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดกลางพระอารามหลวง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดกลาง**
**พระครูวิมลสมณวัตร** นามเดิม **เพี้ยร ยอดวัน** ฉายา **อคฺคธมฺโม** (พ.ศ. 2469 – 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560) หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า**หลวงพ่อเพี้ยน** เป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดเกริ่นกฐิน อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี และเป็นเกจิอาจารย์ที่ชาวบ้านในเขตอำเภอบ้านหมี่เคารพนับถือ

ประวัติ
-------

เมื่อวันอาทิตย์ ขึ้น 5 ค่ำ เดือน 3 ปีขาล พุทธศักราช 2469 ที่บ้านเกริ่นกฐิน ตำบลบ้านชี อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี ครอบครัวมีอาชีพเกษตรกรรม มีพี่น้อง 7 ท่านคือ

1. นายพัว ยอดวัน
2. พระครูวิมลสมณวัตร (หลวงพ่อเพี้ยน อัคคธัมโม)
3. หลวงพ่อผิน ยอดวัน มรณภาพแล้ว
4. นางฉลวย ยอดวัน (เพ็ชรคง)
5. นางน้ำเย็น ยอดวัน (นวลเมฆ)
6. นางลำใย ยอดวัน
7. นางสำรวย ยอดวัน

ท่านศึกษาจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ต่อมาได้ออกอุปสมบท เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2519 ณ พัทธสีมาวัดกำแพง อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี โดยมีพระครูพิพัฒน์สารคุณ (ทองเจือ) เจ้าอาวาสวัดกำแพง เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับสมณฉายาว่า อคฺคธมฺโม แปลว่า ผู้ยิ่งใหญ่ในธรรม ภายหลังเข้ารับการอุปสมบท เพื่อบำเพ็ญสมณกิจ สวดมนต์ เจริญจิตตภาวนา โดยได้ทบทวนสรรพวิชาที่ได้ร่ำเรียนวิทยาคมมาจากหลวงพ่อปาน วัดเกริ่นกฐิน และการถ่ายทอดมาจากโยมบิดาของท่าน เป็นผู้ที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ จนเป็นที่เคารพศรัทธาของชาวบ้าน ต่อมาในปี พ.ศ. 2537 ได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดเกริ่นกฐินสืบต่อมา และเป็นเจ้าตำรับสุดยอดเครื่องรางของขลัง ตะกรุดโทน และ ผ้ายันต์แดง

พระนักพัฒนา
-----------

หลังจากที่หลวงพ่อได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสแล้ว ท่านได้บูรณะ ซ่อมแซม ศาสนสถานของวัด และสร้างสิ่งก่อสร้างที่มีค่าใหญ่โต หลวงพ่อเพี้ยนมิได้มุ่งเน้นการพัฒนาภายในวัดของท่านเพียงอย่างเดียว ยังมองไปถึงปัญหาของชุมชนอีกด้วย อาทิ ได้สร้างถนนลาดยาง สร้างอาคารเรียน สร้างศาสนสถานให้กับวัดอื่น ๆ

การเข้ารับตำแหน่ง
-----------------

เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม 2548 เนื่องในวโรกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษาพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร หลวงพ่อเพี้ยน ได้รับพระราชทานตั้งสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรเจ้าอาวาสวัดราษฎร์ ชั้นโท ในราชทินนาม "พระครูวิมลสมณวัตร" เข้ารับพระราชทานสัญญาบัตรพัดยศ ณ วัดไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 2548

มรณภาพ
------

หลวงพ่อเพี้ยนมรณภาพเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 เวลา 03.25 น. ณ สถาบันโรคทรวงอก จังหวัดนนทบุรี

สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา เสด็จไปในการพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2561 ณ เมรุชั่วคราว วัดเกริ่นกฐิน ตำบลบ้านชี อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี

อ้างอิง
-------

* หลวงพ่อเพี้ยน อคฺธมฺโม วัดเกริ่นกฐิน จังหวัดลพบุรี[*ลิงก์เสีย*]

1. ↑  สิ้นเกจิชื่อดังลพบุรี!! ‘หลวงพ่อเพี้ยน’ละสังขารแล้ว เวลา 03.25 น. ลูกศิษย์สุดเศร้า

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิดีโอประวัติหลวงพ่อเพี้ยน วัดเกริ่นกฐิน จังหวัดลพบุรี
**ปานามนคร** (เบงกอล: পানাম নগর; *อักษรโรมัน: panam nogor*) เป็นนครโบราณและแหล่งโบราณคดีในโสนารคาว นารายณคัญช์ ประเทศบังกลาเทศ หนึ่งในนครแรก ๆ ของประเทศบังกลาเทศที่ยังคงอยู่ถึงปัจจุบัน ในบรรดาสามนครที่ตั้งชึ้นในยุคนั้น คือ วรนคร (Boro nagar; เมืองใหญ่), ขาสนคร (Khas Nagar) และ ปานามนคร มีปานามนครที่เป็นเมืองที่น่าดึงดูดที่สุด ปานามปนครมีพื้นที่ราว 20 ตารางกิโลเมตร (7.7 ตารางไมล์) ปัจจุบันเต็มไปด้วยสิ่งปลูกสร้างอายุหลายร้อยปีซึ่งสร้างขึ้นโดยมีประวัติศาสตร์เชื่อมโยงกับของพารภุยาน ป้จจุบันปานามนครเป็นแหล่งท่องเที่ยวหนึ่งของประเทศบังกลาเทศ

ปานามนครเป็นราชธานีของผู้นำแคว้นเบงกอลในศตวรรษที่ 15 นามว่าอีซา ข่าน (Isa Khan) ในเวลานั้นเป็นทั้งศูนย์กลางทางการเมืองและแหล่งค้าขายที่สำคัญ สิ่งปลูกสร้างในเมืองเก่าปานามนครเต็มไปด้วยตัวอย่างสถาปัตยกรรมที่หลากหลาย เช่น ยุครัฐสุลต่าน, ยุคโมกุล และ ยุคอาณานิคมอังกฤษ ตัวอย่างสิ่งปลูกสร้างโมกุล เช่น ป้อมแม่น้ำโสนากัณฑ์ (Sonakanda River Fort), ศาลปัญจปีรมซาร์ (Panch Pir Mazar Shrine) และมัสยิดอับดุลฮามีด และมัสยิดอีบราฮีม (Ibrahim's and Abdul Hamid's Mosque) ส่วนสิ่งปลูกสร้างแบบอังกฤษที่นังได้รับการอนุรักษ์ในปัจจุบัน เช่น บ้านของอานันทะ โมหัน ปิฑฑัร (Ananda Mohan Piddar House) และบ้านเรือนริมถนนหลังอื่น ๆ

อ้างอิง
-------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ปานามนคร**

พิกัดภูมิศาสตร์: 23°39′22″N 90°36′15″E﻿ / ﻿23.6560°N 90.6042°E﻿ / 23.6560; 90.6042
สำหรับวัดกำแพงแห่งอื่น ดูที่ วัดกำแพง

**วัดกำแพง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเขน อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

วัดกำแพงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2220 เดิมมีชื่อว่า **วัดส้มป่อย** เป็นวัดเก่าแก่ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2226 ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เมื่อประมาณ พ.ศ. 2500 ในสมัยพระครูธรรมธรทวาย สีลธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างศาสนวัตถุและเสนาสนะต่าง ๆ มากมาย หลังจากนั้นเจ้าอาวาสรูปต่อมาคือพระมหาวิชิตพงษ์ ถิรปุญฺโญ ได้ดูแลรักษาตลอดมา 

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2226 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้ อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ส่วนปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2226 พระประธานประจำศาลาการเปรียญปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 พระพุทธรูปพุทธลักษณะแบบพระพุทธชินราช

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-02-23.
2. ↑  "วัดกำแพง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
ในปี 1944 หน่วยสืบราชการลับสหรัฐฯได้วาดภาพของฮิตเลอร์เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาปลอมตัวเพื่อหลบหนีการไล่ล่า
ทฤษฎีสมคบคิดเกี่ยวกับการอสัญกรรมของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ผู้นำเผด็จการแห่งเยอรมนีระหว่างปี ค.ศ. 1933 ถึง 1945 นั้นขัดแย้งกับข้อเท็จจริงที่เป็นที่ยอมรับว่าเขาฆ่าตัวตายในฟือเรอร์บุงเคอร์เมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1945 ทฤษฎีเหล่านี้ส่วนใหญ่มาจากขบวนการข้อมูลเท็จของสหภาพโซเวียต ที่เชื่อว่าฮิตเลอร์และภรรยาของเขา เอฟา เบราน์ ได้รอดชีวิตและหลบหนีออกจากกรุงเบอร์ลิน โดยมีบางคนอ้างว่าเขาไปอเมริกาใต้ ในช่วงหลังสงครามสำนักงานสอบสวนกลางสหรัฐอเมริกา (FBI) และสำนักข่าวกรองกลาง (CIA) ได้ตรวจสอบรายงานบางฉบับโดยไม่ให้ความน่าเชื่อถือ มีการเปิดเผยในปี 2009 ว่ากะโหลกในหอจดหมายเหตุของโซเวียตที่อ้างว่าเป็นของฮิตเลอร์จริง ๆ แล้วเป็นของผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งมีส่วนทําให้เกิดทฤษฎีสมคบคิด

แม้ว่าคำกล่าวอ้างดังกล่าวได้รับการเปิดเผยในวัฒนธรรมสมัยนิยม แต่นักประวัติศาสตร์และผู้เชี่ยวชาญทางวิทยาศาสตร์ก็มองว่าคำกล่าวอ้างเหล่านี้เป็นทฤษฎีนอกกรอบที่ไม่ได้รับการพิสูจน์ พยานและซากฟันของฮิตเลอร์ระบุว่าเขาเสียชีวิตในบังเกอร์เบอร์ลินในปี 1945