recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ยุทธการที่เฮสติงส์** (อังกฤษ: Battle of Hastings) เกิดขึ้นระหว่าง 14 ตุลาคม 1066 ระหว่างกองทัพนอร์มัน-ฝรั่งเศสนำโดยเจ้าชายวิลเลี่ยมดยุคแห่งนอร์มังดี และกองทัพอังกฤษภายใต้ราชาแองโกล-แซ็กซอน ฮาโรลด์ กอดวินสัน โดยเป็นจุดเริ่มต้นของการพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มัน เกิดขึ้นประมาณ 7 ไมล์ (11 กิโลเมตร) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเฮสติงส์ ใกล้กับเมืองแบทเทิลในอีสต์ซัสเซกซ์ในปัจจุบัน และเป็นชัยชนะอย่างเด็ดขาดของนอร์แมน 

พื้นหลังของการต่อสู้คือการเสียชีวิตของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขีในเดือนมกราคม 1066 ซึ่งทำให้เกิดสู้อย่างต่อเนื่องเพื่อแย่งบัลลังก์ของเขา แฮโรลด์ได้รับตำแหน่งเป็นกษัตริย์ในไม่ช้าหลังจากการเสียชีวิตของเอ็ดเวิร์ด แต่ต้องเผชิญหน้ากับการรุกรานโดยวิลเลียม น้องชายของเขาทอสทิก และกษัตริย์นอร์เวย์ฮาราลด์ ฮาร์ดดราดา (ฮาราลด์ที่สามแห่งนอร์เวย์) ฮาร์ดดราดาและทอสทิกชนะกองทัพที่รวบรวมเร่งรีบของชาวอังกฤษในยุทธการที่ฟุลฟอร์ดเมื่อวันที่ 20 กันยายน 1066 และในที่สุดก็พ่ายแพ้ในยุทธการที่สแตมฟอร์ดบริดจ์โดยฮาราลด์ห้าวันต่อมา การเสียชีวิตของทอสทิกและฮาร์ดดราดาที่สแตมฟอร์ดบริดจ์ ทำให้วิลเลียมเป็นคู่ต่อสู้ที่จริงจังเพียงคนเดียวของฮาโรลด์ ในขณะที่ฮาโรลด์และกองกำลังของเขาฟื้นตัว วิลเลียมได้นำกองกำลังบุกของเขาทางขึ้นบกทางตอนใต้ของอังกฤษที่เพเวนซีเมื่อวันที่ 28 กันยายน 1066 และยึดหัวหาดเพื่อพิชิตอาณาจักร แฮโรลด์ถูกบังคับให้เดินขบวนไปทางใต้อย่างรวดเร็วรวมกำลังระหว่างทาง

ไม่ทราบจำนวนของผู้ที่เข้าร่วมการต่อสู้ที่แน่นอน ประมาณการปัจจุบันคือประมาณ 10,000 คนสำหรับวิลเลียม และประมาณ 7,000 คนสำหรับแฮโรลด์ องค์ประกอบของกองชัดเจนกว่า กองทัพอังกฤษประกอบด้วยทหารราบเกือบทั้งหมดและมีพลธนูเล็กน้อย ในขณะที่เพียงประมาณครึ่งหนึ่งของกองกำลังบุกเข้าเป็นทหารราบ ที่เหลือแบ่งเท่า ๆ กันระหว่างทหารม้าและพลธนู แฮโรลด์ดูเหมือนจะพยายามทำให้ประหลาดใจวิลเลียม แต่หน่วยสอดแนมพบกองทัพของเขาและรายงานการมาถึงของวิลเลียมที่จากเฮสติงส์ไปยังสนามรบเพื่อเผชิญหน้ากับแฮโรลด์ การต่อสู้ดำเนินไปตั้งแต่ประมาณ 9 โมงเช้าถึงค่ำ ความพยายามในช่วงแรกของผู้บุกรุกที่จะทำลายแนวรบของอังกฤษมีผลเพียงเล็กน้อย ดังนั้นนอร์มันจึงใช้วิธีการแกล้งหนีอย่างหวาดกลัวแล้วหันมาไล่ล่าผู้ที่ติดตามมา การสวรรคตของแฮโรลด์น่าจะเกิดในช่วงใกล้จะจบสงคราม นำไปสู่การล่าถอยและเอาชนะกองทัพส่วนใหญ่ของเขา หลังจากเดินขบวนและต่อสู้อีกประปราย เจ้าชายวิลเลี่ยมได้ขึ้นครองตำแหน่งกษัตริย์ในวันคริสต์มาสปี 1066

ยังคงมีการก่อจลาจลและการต่อต้านกฎของวิลเลียม แต่เฮสติงส์เป็นจุดสูงสุดของชัยชนะของการพิชิตอังกฤษของวิลเลียม ตัวเลขผู้เสียชีวิตนั้นยากที่นับ แต่นักประวัติศาสตร์บางคนประเมินว่ามีผู้รุกรานเสียชีวิต 2,000 คนพร้อมกับจำนวนชาวอังกฤษอีกสองเท่า วิลเลียมก่อตั้งอารามที่ที่ตั้งของการต่อสู้ แท่นบูชาสูงของวัดคริสตจักรวางไว้ในจุดที่แฮโรลด์เสียชีวิต

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bennett *Campaigns of the Norman Conquest* p. 26
2. ↑  Lawson *Hastings* pp. 163–164
3. ↑  Gravett *Hastings* pp. 28–34
4. ↑  Marren *1066* p. 105
5. ↑  Marren *1066* pp. 147–149
**ปลากะพงขาว** สกุลของปลาน้ำจืด, น้ำกร่อย และปลาทะเลจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ปลากะพงขาว (Latidae) ใช้ชื่อสกุลว่า *Lates* (/ลา-ติส/)

มีรูปร่างโดยรวม คือ รูปร่างลำตัวหนาและด้านข้างแบน หัวโต จะงอยปากค่อนข้างยาวและแหลม นัยน์ตาโต ปากกว้างยืดหดได้ มุมปากอยู่เลยไปทางหลังนัยน์ตา ฟันเป็นฟันเขี้ยวอยู่บนขากรรไกรบนและล่าง ขอบกระดูกแก้มเป็นหนามแหลม ขอบกระดูกกระพุ้งเหงือกแข็งและคม คอดหางมีขนาดใหญ่และแข็งแรง เกล็ดใหญ่มีขอบหยักเป็นหนามเมื่อลูบจะสากมือ ครีบหลังอันแรกมีก้านครีบเป็นหนามแข็ง ปลายแหลม อันที่สองเป็นครีบอ่อนมีขนาดใกล้เคียงกัน ครีบใหญ่ปลายกลมมน 

มีขนาดตั้งแต่ประมาณ 1 ฟุต ไปจนถึงเกือบ 2 เมตร และมีน้ำหนักได้ถึง 200 กิโลกรัม ในปลากะพงแม่น้ำไนล์ (*L. niloticus*) ซึ่งจัดว่าเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสกุลนี้และวงศ์นี้ ที่พบได้ในแหล่งน้ำจืดของทวีปแอฟริกา

ปลากะพงขาวมีทั้งหมด 9 สปีชีส์ ซึ่งจัดว่ามีจำนวนสมาชิกมากที่สุดในวงศ์นี้ ทั้งหมดนิยมใช้ตกเป็นปลาเกมกีฬา และนิยมบริโภคเนื้อเป็นอาหาร พบตั้งแต่ทะเลสาบน้ำจืดหลายแห่งในทวีปแอฟริกาไปจนถึงชายฝั่งทะเลในทวีปเอเชีย ไปจนถึงโอเชียเนีย โดยมี 2 ชนิดเท่านั้นที่พบในทวีปเอเชียและโอเชียเนีย

ซึ่งคำว่า *Lates* นั้นมาจากภาษาละตินคำว่า *latēre* หมายถึง "ถูกซ่อนไว้"

ชนิด
----

* *Lates angustifrons* Boulenger, 1906
* *Lates calcarifer* (Bloch, 1790)–เป็นชนิดที่พบในทวีปเอเชียและโอเชียเนีย
* *Lates japonicus* Katayama & Taki, 1984–เป็นชนิดที่พบในทวีปเอเชียและโอเชียเนีย
* *Lates longispinis* Worthington, 1932
* *Lates macrophthalmus* Worthington, 1929
* *Lates mariae* Steindachner, 1909
* *Lates microlepis* Boulenger, 1898
* *Lates niloticus* (Linnaeus, 1758)
* *Lates stappersii* (Boulenger, 1914)


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Lates***

อ้างอิง
-------

1. ↑  Murray,A.M. Attia,Y.S. A new species of *Lates* (Teleostei: Perciformes) from the Lower Oligocene of Egypt , Journal of Vertebrate Paleontology, 2004, 24(2):299–308
2. ↑  Fishbase.org
3. ↑  Lates
**วัดปลายคลองขุนศรี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของคลองขุนศรี ในหมู่ที่ 3 บ้านปลายคลองขุนศรี ตำบลไทรใหญ่ อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี นับเป็นวัดที่ตั้งอยู่ทางเหนือสุดของจังหวัด มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 27 ไร่

เมื่อครั้งมีการขุดคลองขุนศรีเชื่อมคลองพระพิมล (พระราชาภิมณฑ์) กับคลองพระยาบรรลือ (พระยาบรรฦๅ) ได้มีราษฎรเข้ามาแผ้วถางป่าและจับจองที่นาบริเวณปลายคลองขุนศรีซึ่งอยู่ชายป่ากระทุ่มมืด ต่อมาชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2456 โดยใช้ชื่อว่า "วัดปลายคลองขุนศรี" เนื่องจากวัดตั้งอยู่ปลายคลองขุนศรี แต่บางครั้งชาวบ้านก็เรียกว่า **วัดขุนศรีบน** (ส่วน "วัดขุนศรีล่าง" คือวัดคลองขุนศรี) วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2473

อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 เป็นอาคารทรงไทย คอนกรีตเสริมเหล็ก มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันมีศิลปะแบบไทย กุฏิสงฆ์ ส่วนมากเป็นอาคารไม้และคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการพวง
* พระอธิการรอด
* พระอธิการอู๋
* พระอธิการพูน
* พระอธิการฟัก
* พระครูอุทเทศนนทกิจ
* พระครูไพจิตรพัฒนาทร (สมพงษ์ ถาวโร)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปลายคลองขุนศรี อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี". คลังทรัพยากรการศึกษาแบบเปิด.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดปลายคลองขุนศรี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดปากน้ำแขมหนู** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะกาดเง้า อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี

วัดปากน้ำแขมหนูตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2456 ได้รับบริจาคที่ดินจากนางอ้อย ไม่ทราบนามสกุล และต่อมามีคณะศรัทธาได้ถวายที่ดินเพิ่มอีกจำนวน 21 ไร่เศษ มีพระอธิการผลเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก

อุโบสถหลังแรกเริ่มก่อสร้างและได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 ต่อมาทางวัดได้ก่อสร้างต่อเติมอุโบสถครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2493 และได้ฉลองอุโบสถครั้งแรก เมื่อวันที่ 8–11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2502 ในช่วงปี พ.ศ. 2532 อุโบสถหลังเก่ามีสภาพทรุดโทรมอันเนื่องจากพื้นที่วัดอยู่ติดกับทะเล ทำให้อุโบสถผุกร่อนลุกลามไปทั่วจนถึงหลังคา โดยช่วงหน้าฝนเกิดน้ำรั่ว จนไม่สามารถประกอบกิจสังฆกรรมของสงฆ์ได้ ภายหลังได้มีการสร้างอุโบสถหลังใหม่ มีการใช้กระเบื้องเซรามิกมาประดับลวดลายลงพื้นโบสถ์ด้วยสีน้ำเงิน ภายในอุโบสถ มีประตูโบสถ์ไม้ ทั้ง 4 บาน มีการแกะสลักภาพนูนต่ำ เกี่ยวกับพุทธประวัติ ด้านนอกบานประตูและหน้าต่าง มีการลงลายมุข ภาพเทพทวารบาล ส่วนพื้นผนังด้านในอุโบสถ มีการประดับภาพลงสีในพื้นเซรามิกเกี่ยวกับวรรณคดีชาดกและพระมหาชนก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เที่ยววัด ทำบุญ อุ่นใจ...ท่าใหม่ จันทบุรี".
2. ↑  "วัดปากน้ำแขมหนู". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
3. ↑  "วัดปากน้ำแขมหนู". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**มุขนายกรอง** (อังกฤษ: coadjutor bishop) ในคริสตจักรโรมันคาทอลิก หรือ**บิชอปโคแอดจูเตอร์** (bishop coadjutor) ในแองกลิคันคอมมิวเนียน เป็นตำแหน่งผู้ช่วยมุขนายกประจำมุขมณฑลในการบริหารมุขมณฑล คล้ายกับเป็นมุขนายกร่วมกันปกครองมุขมณฑลนั้น มุขนายกรองจึงมีตำแหน่งเป็นอุปมุขนายกประจำมุขมณฑลด้วย (แต่มีอำนาจหน้าที่มากกว่าอุปมุขนายกทั่วไปที่ไม่ได้เป็นมุขนายกรอง) เมื่อมุขนายกประจำมุขมณฑลพ้นจากตำแหน่งไปไม่ว่าด้วยการเกษียณอายุ ถูกถอดจากตำแหน่ง หรือถึงแก่กรรม มุขนายกรองจะสืบตำแหน่งมุขนายกประจำมุขมณฑลต่อทันที

โรมันคาทอลิก
------------

ในคริสตจักรโรมันคาทอลิก มุขนายกรองเป็นผู้ร่วมกับมุขนายกประจำมุขมณฑลในปกครองมุขมณฑล จึงมีลักษณะคล้ายกับมุขนายกผู้ช่วย ต่างกันเพียงมุขนายกผู้ช่วยไม่มีสิทธิ์สืบตำแหน่งมุขนายกประจำมุขมณฑลเมื่อมุขนายกนั้นพ้นจากตำแหน่ง แต่มุขนายกรองจะสืบตำแหน่งแทนทันทีที่มุขนายกประจำมุขมณฑลเกษียณตนเอง ถูกถอดจากตำแหน่ง หรือถึงแก่กรรม ในช่วงที่ยังไม่ได้สืบตำแหน่ง มุขนายกรองจะดำรงตำแหน่งอุปมุขนายกประจำมุขมณฑลนั้นไปก่อน

ในปัจจุบันการแต่งตั้งมุขนายกรองจะเกิดขึ้นเมื่อมุขนายกประจำมุขมณฑลไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ตามปกติอีกต่อไปเพราะมีปัญหาด้านสุขภาพหรือใกล้จะเกษียณ พระสันตะปาปาจึงแต่งตั้งบาทหลวงองค์หนึ่งขึ้นเป็นมุขนายกรอง เพื่อให้ผู้นั้นปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างมุขนายก ให้คุ้นเคยกับงานนั้นก่อนที่จะต้องขึ้นดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการต่อไป นอกจากนี้ในหลาย ๆ กรณียังใช้การตั้งมุขนายกรองขึ้นมาเพื่อลดอำนาจและบทบาทของมุขนายกประจำมุขมณฑลที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องอื้อฉาว เช่น กรณีแต่งตั้งโคเซ บูเอโน อี มอนเรอัล เป็นอัครมุขนายกรองแห่งเซบิยา ทำหน้าที่บริหารแทนพระคาร์ดินัลเปโดร เซกูรา อี ซาเอนซ์ อาร์ชบิชอปแห่งเซบิยาซึ่งมีเรื่องอื้อฉาวจากการออกแจกแผ่นพับโจมตีฝ่ายตรงข้ามรวมทั้งพระสันตะปาปาและเอกอัครสมณทูต

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Canon 403 §3". *1983 ประมวลกฎหมายพระศาสนจักร*. Libreria Editrice Vaticana. สืบค้นเมื่อ 27 July 2009.
2. ↑  "Canon 403 §1". *1983 ประมวลกฎหมายพระศาสนจักร*. Libreria Editrice Vaticana. สืบค้นเมื่อ 27 July 2009.
3. ↑  "Religion: Unemployed Archbishop". *Time*. 21 November 1955. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-12-15. สืบค้นเมื่อ 30 April 2010.
**ปลาชะโดอินเดีย** (อังกฤษ: Malabar snakehead; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Channa diplogramme*) ปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae)

ปลาชะโดอินเดีย มีลักษณะคล้ายกับปลาชะโด (*C. micropeltes*) ที่พบในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ โดยถูกค้นพบครั้งแรกและอนุกรมวิธานโดย ฟรานซิส เดย์ นักมีนวิทยาชาวอังกฤษ เมื่อปี ค.ศ. 1865 ในชื่อ *Ophiocephalus diplogramma* ซึ่งเก็บตัวอย่างแรก ได้จากใกล้ปากแม่น้ำโคชิน และถูกเข้าใจมาตลอดว่าเป็นชนิดเดียวกับปลาชะโด ทำให้ชื่อนี้กลายเป็นชื่อพ้องของปลาชะโดมาโดยตลอด

จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2011 ได้มีการศึกษาใหม่โดยนักมีนวิทยาในยุคปัจจุบัน พบว่าแท้จริงแล้วเป็นชนิดใหม่ จึงได้ประกาศให้เป็นชนิดใหม่มานับแต่นั้น

ปลาชะโดอินเดีย มีลักษณะแตกต่างไปจากปลาชะโดอย่างมาก เช่น จำนวนก้านครีบ, เกล็ดข้างเส้นข้างลำตัว, จำนวนข้อกระดูกสันหลัง, ความยาวจากส่วนหัวไปยังทวาร และความลึกของลำตัว เป็นต้น รวมถึง รูปร่าง และสีสันลำตัวด้วย แต่โดยรวมแล้ว ปลาชะโดอินเดียจะมีลักษณะส่วนหัวและจะงอยปากด้านบนที่ลาดยาวกว่า เมื่อเทียบขนาดของส่วนหัวโดยวัดจากปลายปากไปยังช่องเปิดเหงือกเทียบกับความยาวลำตัวจะพบว่า ปลาชะโดอินเดียจะมีส่วนหัวยาวกว่าปลาชะโดเล็กน้อย และมีรูปร่างที่ป้อมสั้นกว่า 

เมื่อยังเป็นลูกปลาวัยอ่อน (ราว 4-8 นิ้ว) ปลาชะโดอินเดียจะมีลายแถบสีคล้ำสองเส้นที่ข้างลำตัวที่บาง และจางกว่า และแถบสีเหลืองกลางลำตัวที่เห็นได้ชัดเจนในปลาชะโด แทบจะไม่เห็นเลยในปลาชะโดอินเดีย อีกทั้งครีบหางของปลาชะโดจะเป็นสีส้มเข้มเกือบแดง ขณะที่ปลาชะโดอินเดียจะเป็นสีส้มอ่อน ๆ เท่านั้น และเมื่อเป็นปลาโตเต็มวัย ปลาชะโดอินเดียลำตัวบริเวณด้านหลังมีสีซีดจางกว่า รวมทั้งลวดลายที่เป็นบั้ง ๆ บนลำตัวที่มีรูปแบบที่ชัดเจนกว่า โดยจะเป็นบั้งขนาดใหญ่สีขาวสลับดำ สีลำตัวเป็นสีส้มตลอดทั้งตัวโดยรวม ขณะที่ส่วนท้องเป็นสีขาว

ปลาชะโดอินเดีย เมื่อโตเต็มที่จะมีความยาวประมาณ 60 เซนติเมตร นับว่าเล็กกว่าปลาชะโดพอสมควร แต่มีการพัฒนาการของลวดลายและเจริญเติบโตเร็วกว่า และมีพฤติกรรมที่ดุร้ายก้าวร้าวน้อยกว่า 

จัดเป็นปลาเฉพาะถิ่น ที่พบได้เฉพาะภาคตะวันตกเฉียงใต้ ของคาบสมุทรอินเดียเท่านั้น รวมถึงหลายแม่น้ำในรัฐเกรละ และบางแหล่งน้ำในรัฐทมิฬนาฑู ทางตอนใต้ของอินเดีย จัดเป็นปลาที่มีความเสี่ยงที่จะสูญพันธุ์จากการแพร่กระจายพันธุ์ที่จำกัด จากการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อม และการคุกคามของมนุษย์ โดยพบได้ทั้งในน้ำจืด และน้ำกร่อยบริเวณปากแม่น้ำ

ปลาชะโดอินเดีย เป็นปลาที่เป็นปลาเศรษฐกิจในท้องถิ่น และเป็นปลาสวยงามที่ถือว่าหายาก และเพิ่งเข้าสู่วงการการค้าปลาสวยงามเมื่อไม่นานมานี้

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  หน้า 116-127, *ชะโดอินเดีย Channa diplogramma*. คอลัมน์ Rare Collection โดย RoF. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 3 ฉบับที่ 34: เมษายน 2013

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Channa diplogramma***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ปลาฉลามหางยาวธรรมดา** หรือ **ปลาฉลามเทรเชอร์** (อังกฤษ: Common thresher shark, Thresher shark, Long-tailed thresher shark; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Alopias vulpinus*) ปลากระดูกอ่อนชนิดหนึ่ง จำพวกปลาฉลาม อยู่ในวงศ์ปลาฉลามหางยาว (Alopiidae)

โดยที่คำว่า *vulpinus* นั้นแปลงมาจากภาษาละตินคำว่า *vulpes* หมายถึง "หมาจิ้งจอก" ซึ่งในบางแหล่งข้อมูลที่มีข้อมูลเก่าอาจจะใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Alopias vulpes*

จัดเป็นปลาฉลามกินเนื้อที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง โดยมีความยาวเฉลี่ยเต็มที่ประมาณ 5.5-6.1 เมตร น้ำหนักตัวหนักได้ถึง 499 กิโลกรัม มีลักษณะเด่น คือ ครีบหางส่วนบนที่ยาวมาก คิดเป็นร้อยละ 50 ของขนาดตัว และมีน้ำหนักส่วนหางมากถึงร้อยละ 33 ของน้ำหนักตัวทั้งหมด ซึ่งครีบหางนี้ยามว่ายน้ำสามารถโบกขึ้นลงไปในแนวตั้งได้ด้วย ส่วนหัวมีขนาดกลมเล็ก ปากเล็ก ขากรรไกรเล็ก ภายในปากมีฟันแหลม ๆ คมซี่เล็ก ๆ จำนวนมาก ดวงตากลมโตมีขนาดใหญ่ ลำตัวสีขาวปลอดหรือขาวเงินแวววาวทั้งตัว ครีบอกแหลมยาว ครีบหลังตอนที่ 2 มีขนาดเล็ก

ปลาฉลามหางยาวธรรมดา เป็นปลาฉลามที่มีนิสัยขี้อาย มักพบเห็นตัวได้ยากมาก เป็นปลาที่หากินและอาศัยอยู่ตามลำพัง โดยล่าปลาขนาดเล็กรวมถึงสัตว์น้ำอื่น ๆ กินเป็นอาหาร โดยมีวิธีการล่าเหยื่อด้วยการตีวนรอบฝูงเหยื่อให้เกิดน้ำวน เพื่อให้เหยื่อเกิดอาการตื่นตระหนกและจับทิศทางไม่ถูก จากนั้นปลาฉลามหางยาวธรรมดาก็จะว่ายผ่าตรงกลางวงไปงับกินเหยื่อทันที จัดเป็นปลาฉลามอีกชนิดหนึ่งที่ว่ายน้ำได้ว่องไวมาก

เป็นปลาที่พบได้ทั่วโลกในทะเลและมหาสมุทรเขตร้อนและเขตอบอุ่น แต่ก็ถือว่าเป็นปลาที่พบเห็นได้ยากมาก สามารถพบเห็นได้ในที่ลึกถึง 500 เมตร แต่ปลาฉลามหางยาวธรรมดาก็สามารถว่ายเข้าชายฝั่งและเขตที่น้ำตื้นได้ด้วยเช่นกัน รวมถึงสามารถกระโดดได้สูงขึ้นเหนือน้ำได้ด้วย

เป็นปลาที่ออกลูกเป็นตัว โดยลูกปลาจะกินกันเองตั้งแต่อยู่ในท้องแม่เหมือนปลาฉลามชนิดอื่นอีกหลายชนิด ลูกปลาแรกเกิดมีความยาวประมาณ 1.5 เมตร โดยออกลูกครั้งละ 2-6 ตัว 

เป็นปลาฉลามอีกชนิดหนึ่ง ที่ถูกคุกคามจนใกล้สูญพันธุ์จากการทำประมง จนถูกจัดให้เป็นหนึ่งใน 10 ชนิดของปลาฉลามที่ใกล้สูญพันธุ์ที่สุดของโลก โดยนำชิ้นส่วนต่าง ๆ ไปแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ หรือบริโภคเป็นปลาเศรษฐกิจ ที่เกาะมาลาปาสกัว ทางตอนเหนือของเกาะเซบู ในทะเลฟิลิปปิน เป็นสถานที่แห่งหนึ่งที่พบปลาฉลามหางยาวธรรมดาได้บ่อย จนกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวดำน้ำดูปลาฉลามหางยาวจนขึ้นชื่อ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Goldman, K.J. & members of the Shark Specialist Group (2002). *Alopias vulpinus*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 16 June 2006.
2. ↑  Ebert, D.A. (2003). *Sharks, Rays, and Chimaeras of California*. University of California Press. pp. 105–107. ISBN 0-520-23484-7.
3. ↑  Thresher Shark จากดิสคัฟเวอรี
4. ↑  "Thresher Shark". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-12-17. สืบค้นเมื่อ 2013-03-08.
5. ↑  "ฉลามทะเลลึกใกล้สูญพันธุ์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2013-03-08.
6. ↑  *THRESHER SHARK*, "Great Ocean Adventures". สารคดีทางอนิมอลพลาเน็ต ทางทรูวิชั่นส์: ศุกร์ที่ 8 มีนาคม 2556

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Alopias vulpinus***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Alopias vulpinus ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ยุทธการที่แม่น้ำเฌลัม** หรือ **ยุทธการที่ไฮดาสเปส** (อักษรโรมัน: *Battle of the Hydaspes*) เป็นสงครามที่เกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 218 ระหว่าง พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช แห่ง มาซิโดเนีย และ พระเจ้าโปรส แห่ง เปารวะ บนฝั่ง แม่น้ำเฌลัม (ภาษากรีกเรียกว่า **ไฮดาสเปส**) ปัจจุบันอยู่ใน แคว้นปัญจาบ ของ ปากีสถาน โดยบทสรุปของสงครามครั้งนี้กองทัพของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ได้รับชัยชนะ และพระเจ้าโปรสได้รับแต่งตั้งเป็น เซแทร็ป หรือเจ้าประเทศราช

เหตุการณ์ในสงครามโดยย่อ
-----------------------

หลายปีต่อมา หลังจากพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชทรงเอาชนะเปอร์เชียได้แล้ว พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ทรงมีพระดำริจะขยายอาณาเขตไปยังชมพูทวีป จึงรวบรวมกองทัพ กำลังไพร่พลและยกกองทัพเดินทางสู่**เทือกเขาฮินดูกุซ แคว้นปัญจาบ** ของ อินเดีย **พระเจ้าอัมพิราชา** กษัตริย์แห่งตักศิลา ทรงยอมแพ้แก่พระเจ้าอเล็กซานเดอร์แต่โดยดี เพราะรู้ว่ากองทัพพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ยิ่งใหญ่มาก หากรบไปก็มีแต่แพ้ยับย่อยเท่านั้น ทำให้พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชทรงสามารถเอาชนะเมืองตักศิลาได้โดยง่าย 

เมื่อพระเจ้าโปรส พระราชาแห่งเมืองเปารวะทรงทราบเรื่อง จึงเร่งระดมพลกองทหารราบ ทหารม้า และช้างศึกมากมาย ตั้งทัพคอยที่ริมฝั่งแม่น้ำเฌลัม ฝ่ายพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ก็วางแผนการรบ โดยให้เคลื่อนทัพข้ามแม่น้ำเฌลัมในเวลาเช้ามืด แม้ในขณะนั้นจะมีสายฝนโหมกระหน่ำก็ตาม จนกระทั่งพระเจ้าอเล็กซานเดอร์สามารถนำทัพข้ามแม่น้ำเฌลัมได้สำเร็จ ทั้งสองกองทัพเผชิญหน้ากัน

กองทัพมาซิโดเนียเริ่มโจมตีในขณะที่กองทัพอินเดียไม่ทันระวังตัว ด้วยหวังว่าจะโจมตีได้ง่าย แต่ผิดคาด เมื่อกองทัพช้างที่มีพระเจ้าโปรสนำทัพ สามารถสู้รบกับกองทัพมาซิโดเนียได้อย่างมีชั้นเชิงกว่า เพราะได้เปรียบกว่าในสมรภูมิ ฝ่ายทหารมาซิโดเนียไม่เคยเห็นช้างมาก่อนก็หวาดหวั่น ตกใจเป็นอย่างมากจนเสียรูปกระบวนทัพ อีกทั้งสายฝนที่โหมกระหน่ำลงมาทำให้เกิดดินโคลน ทหารมาซิโดเนียจึงขาดความคล่องตัวในการรบ

ในขณะที่กองทัพมาซิโดเนียกำลังเสียเปรียบนั้น ช้างศึกของพระเจ้าโปรสก็ถูกแหลนของทหารมาซิโดเนียแทงเข้าจุดสำคัญได้รับบาดเจ็บสาหัส สะบัดร่างด้วยความเจ็บปวดจนพระเจ้าโปรุสตกลงมา ทหารมาซิโดเนียเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปจับตัวพระเจ้าโปรสไว้ทันที พระเจ้าโปรสถูกนำตัวมาเข้าเฝ้าพระเจ้าอเล็กซานเดอร์และยอมจำนนแต่โดยดี พระเจ้าอเล็กซานเดอร์เห็นว่าพระเจ้าโปรสยอมอ่อนน้อม จึงให้ครองแคว้นปัญจาบต่อไป แคว้นปัญจาบจึงเป็นเมืองขึ้นของมาซิโดเนียตั้งแต่นั้นมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  หนังสือ เรื่อง **อเล็กซานเดอร์มหาราช** หน้า 37-39

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Hydaspes (Jhelum) เก็บถาวร 2018-12-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ผู้พัฒนาเอกซ์บอกซ์เกมสตูดิโอส์ เป็นที่รู้จักจากซีรีส์แบนโจ-คาซูอี และดองกีคองคันทรี และซีออฟธีฟส์

|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**แรร์ จำกัด** (อังกฤษ: Rare Limited) หรือที่รู้จักกันในชื่อ **แรร์แวร์** (อังกฤษ: Rareware) เป็นผู้พัฒนาวิดีโอเกมของอังกฤษ และเป็นสตูดิโอของเอกซ์บอกซ์เกมสตูดิโอส์ ที่ตั้งอยู่ในทไวครอส เลสเตอร์เชอร์ แรร์เป็นที่รู้จักกันดีในบรรดาแพลตฟอร์เมอร์ ซึ่งรวมถึงซีรีส์*ดองกีคอง*, *แบนโจ-คาซูอี* และ*คอนเกอร์* อย่างไรก็ตาม สตูดิโอจะไม่ยึดติดกับประเภทที่เฉพาะเจาะจง และได้พัฒนาวิดีโอเกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง, แอ็กชันผจญภัย, ต่อสู้ และแข่งความเร็ว

บริษัทนี้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1985 โดยพี่น้อง ทิม และคริส สแตมเปอร์ ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งอัลติเมตเพลย์เดอะเกม ในช่วงปีแรก ๆ แรร์ได้รับการสนับสนุนงบประมาณไม่จำกัดจากนินเท็นโด โดยเน้นที่เกมนินเท็นโดเอนเตอร์เทนเมนต์ซิสเตม (NES) เป็นหลัก ในช่วงเวลานี้สตูดิโอได้สร้างเกมที่ประสบความสำเร็จ เช่น *วิสเซิร์ดแอนด์วอริเออส์*, *อาร์.ซี. โปร-แอม* และ*แบตเทิลโทด* แร์ได้กลายเป็นผู้พัฒนาบุคคลที่สองที่โดดเด่นสำหรับนินเท็นโด ซึ่งเข้ามาถือหุ้นส่วนน้อยจำนวนมากของบริษัท ตลอดช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 และต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 แรร์ได้รับการยอมรับจากนานาชาติและเสียงชื่นชมจากเกมต่าง ๆ เช่น *ดองกีคองคันทรี*ไตรภาค, *คิลเลอร์อินสทิงต์*, *โกลเดนอาย 007*, *แบนโจ-คาซูอี*, *เพอร์เฟ็กต์ดาร์ก* และ*คองเกอส์แบดเฟอร์เดย์*

ในปี ค.ศ. 2002 ไมโครซอฟท์ได้เข้าซื้อกิจการบริษัทแรร์ ซึ่งยังคงรักษาตราสินค้า, โลโก้ และทรัพย์สินทางปัญญาส่วนใหญ่ไว้ แรร์ได้ให้ความสำคัญกับการพัฒนาเกมสำหรับเครื่องเล่นวิดีโอเกมของไมโครซอฟท์โดยเฉพาะ รวมถึง*แกรบด์บายเดอะกูลีส์*, *แคมิโอ: เอเลเมนส์ออฟพาวเวอร์*, *เพอร์เฟกต์ดาร์กซีโร* และ*บีบาปีญาตา* ปี ค.ศ. 2007 พี่น้องตระกูลสแตมเปอร์ได้ออกจากแรร์เพื่อไล่ตามโอกาสอื่น ๆ และในปี ค.ศ. 2010 โฟกัสของบริษัทได้เปลี่ยนไปที่เอกซ์บอกซ์ไลฟ์อวตาร์และคิเนกต์ โดยเปิดตัวเกม*คิเนกต์สปอตส์*สามเกม กระทั่งในปี ค.ศ. 2015 แรร์ได้พัฒนา*แรร์รีเพลย์* ซึ่งเป็นการรวบรวมเฉพาะระบบเอกซ์บอกซ์วันที่มีเกม 30 เกมเพื่อฉลองครบรอบ 30 ปี ส่วนเกมล่าสุดของแรร์ *ซีออฟธีฟส์* ได้รับการเปิดตัวในปี ค.ศ. 2018 ทั้งนี้ แฟน ๆ และพนักงานต่างวิพากษ์วิจารณ์การซื้อบริษัทแรร์ของไมโครซอฟท์ โดยอ้างถึงคุณภาพของเกมที่ลดลงอย่างมาก และการสูญเสียความสามารถดั้งเดิม

พนักงานคนสำคัญหลายคนออกจากแรร์เพื่อก่อตั้งบริษัทของตนเอง เช่น ฟรีแรดิเคิลดีไซน์ (ภายหลังคือครายเทก ยูเค) ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในการผลิตซีรีส์*ไทม์สปริตเตอส์* และเพลย์โทนิกเกมส์ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในการผลิต*ยูกา-เลย์ลี* บริษัทเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางในอุตสาหกรรมเกมและได้รับรางวัลจำนวนมากจากนักวิจารณ์และนักข่าว แม้ว่ามักจะได้รับการอธิบายว่าเป็นความลับและสันโดษ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Riol, A.; Fernánez, Á.; Pérez, I. (1 มกราคม 2008). "MundoRare: The Men Who Knew Too Much". *MundoRare*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 มกราคม 2016. สืบค้นเมื่อ 6 มกราคม 2016.

อ่านเพิ่ม
---------

* Dawley, Heidi (29 May 1995). "Killer Instinct for Hire". *Bloomberg Businessweek*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 June 2017. สืบค้นเมื่อ 17 July 2017.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ Edit this at Wikidata
* แรร์แวร์ ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (เก็บ index)

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* มิวสิกเบรนซ์ ศิลปิน
* มิวสิกเบรนซ์ ค่ายเพลง
	+ 2
	+ 3

 |
เทเพนทรนาถ ฐากุร ผู้ก่อตั้งพราหโมสมาช
**พราหโมสมาช** (อักษรโรมัน: *Brahmo Samaj*; เบงกอล: ব্রাহ্ম সমাজ *Bramho Shômaj*) หมายถึงสมาคมเพื่อการบูชาพระเจ้าอย่างแท้จริง เป็นสมาคมของผู้นับถือศาสนาฮินดู จัดตั้งขึ้นที่กัลกัตตาเมื่อ พ.ศ. 2386 โดยเทเพนทรนาถ ฐากุร เพื่อป้องกันไม่ให้ชาวฮินดูในเบงกอลเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ และนำอุดมการณ์ปฏิรูปศาสนาฮินดูของราม โมหัน รอยมาทำให้เป็นจริง ต่อมา ใน พ.ศ. 2393 ฐากุรได้สร้างกฏพราหโมธรรมขึ้นเป็นหลักธรรมของศาสนาฮินดูยุคใหม่ ผลงานเด่นของสมาคมนี้คือผลักดันจนมีกฎหมายรับรองการสมรสของหญิงหม้ายและการสมรสต่างวรรณะใน พ.ศ. 2415 รวมทั้งการห้ามมีภรรยาหลายคน

ผู้มีบทบาทมากในพราหโมสมาชได้แก่ ราชนารายณ์ โภสที่ได้ระบุคัมภีร์ฮินดูที่เป็นไปตามหลักพราหโมธรรม เช่น พระเวท อุปนิษัท และภควัทคีตา ตั้งแต่ พ.ศ. 2421 เป็นต้นมา สมาคมได้เริ่มให้การศึกษาแก่สตรี การตั้งโรงเรียนภาคค่ำสอนกรรมกรและชาวนาในพ.ศ. 2413 พิมพ์หนังสือภาษาพื้นเมืองราคาถูกใน พ.ศ. 2414 ตั้งธนาคารออมทรัพย์เพื่อกรรมกรใน พ.ศ. 2415 ตั้งคณะอุทิศตนเพื่อยกฐานะของคนวรรณะต่ำและนอกวรรณะใน พ.ศ. 2449

หลักการสำคัญของสมาคมคือเชื่อมั่นในพระเจ้าองค์เดียวที่เรียกว่าพรหม ไม่นับถือเทวรูปหรืออวตารใด ๆ ฐากุรเองได้วางหลักความเชื่อของพราหโมสมาชไว้ 15 ข้อ เมื่อ พ.ศ. 2432 ซึ่งส่วนใหญ่เป็นหลักการที่มาจากอุปนิษัทและภควัตคีตา วัตถุประสงค์ขององค์กรนี้ เริ่มแรกนั้นเพื่อฟื้นฟูศาสนาในเบงกอล แต่ต่อมาก็ได้แพร่หลายออกไปนอกแคว้นเบงกอลและมีการแตกแยกไปหลายแนว ใน พ.ศ. 2409 ซึ่งเป็นความเห็นต่างในประเด็นที่ฐากุรยอมให้มีการสวมสายยัชโญปวีตแต่เกศพจันทระ เสนไม่เห็นด้วยจึงแยกออกมาตั้งพราหโมสมาชแห่งอินเดียที่มีความคิดหัวรุนแรงกว่า

ต่อมา ใน พ.ศ. 2421 กุศพจันทระ เสน ยอมให้บุตรสาวของตนแต่งงานเมื่ออายุ 13 ปีซึ่งผิดหลักการของพราหโมสมาช ศิษย์ของเขาจึงแยกมาตั้งองค์กรใหม่เรียกว่าสาธาริณพราหโมสมาช พราหโมสมาชรุ่งเรืองมากในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่ 1 และจัดกิจกรรมต่อเนื่องมาจนถึง พ.ศ. 2473 สมาคมนี้เป็นรากฐานให้กับลัทธิฮินดูสมัยใหม่ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นสมาคมอารยสมาช

ผู้เกี่ยวข้องกับพราหโมสมาช
--------------------------

* เกศพจันทระ เสน ผู้ก่อตั้งพราหโมสมาชแห่งอินเดียที่มีแนวคิดที่จะรวมแนวคิดของศาสนาคริสต์เข้ากับศาสนาฮินดูเกศพจันทระ เสน ผู้ก่อตั้งพราหโมสมาชแห่งอินเดียที่มีแนวคิดที่จะรวมแนวคิดของศาสนาคริสต์เข้ากับศาสนาฮินดู

อ้างอิง
-------

* ศรีสุรางค์ พูลทรัพย์. พราหโมสมาช ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2539. หน้า 514 – 418
**วัดอ่าวสลัด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะกูด อำเภอเกาะกูด จังหวัดตราด

วัดอ่าวสลัดตั้งอยู่บนเกาะกูด บริเวณนี้มีชุมชนที่เรียกว่า "อ่าวสลัด" ตามคำบอกเล่าว่าเคยมีโจรสลัดหลบหนีเข้ามาอาศัยอยู่ในย่านนี้ ภายหลังการปราบปรามจึงตั้งชื่อใหม่ว่า "หมู่บ้านอ่าวสลัด" เป็นชุมชนชาวประมงพื้นบ้าน สร้างบ้านเรือนติดทะเล มีท่าเทียบเรืออยู่หน้าบ้านเรียงรายทอดเป็นแนวยาว จากนั้นจึงได้สร้างวัดประจำหมู่บ้าน แรกเริ่มเป็นเพียงสำนักสงฆ์เป็นเวลานานกว่า 50 ปี จนได้ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัด คือ นายชุมพล วัฒนา วัดเป็นสถานที่จัดงานประเพณีสำคัญต่าง ๆ และเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวเกาะกูด

พระพุทธรูปองค์ใหญ่สีทองของวัดที่ตั้งอยู่บนเนิน คือ *หลวงพ่อพุทธปทีปศรีสถาพร* อยู่ตรงส่วนที่ติดปลายแหลมของอ่าว เด่นตระหง่านเมื่อมองจากเรือ เป็นจุดสังเกตเมื่อเดินเรือ ผู้นำในการสร้างพระพุทธรูปองค์นี้ คือ พระเทพสุเมธมุนี (สง่า สักโก) เจ้าอาวาสวัดโยธานิมิต ดำเนินการสร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 องค์พระขนาดหน้าตักกว้าง 9 เมตร 60 เซนติเมตร สูง 12 เมตร 60 เซนติเมตร สิ้นค่าใช้จ่าย 10 ล้านบาทเศษ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ท่อง'เกาะกูด' ชมวิถี-ธรรมชาติ". ข่าวสด.
2. ↑  "วัดอ่าวสลัด". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "ประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา [วัดอ่าวสลัด]" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
4. ↑  "วิถีริมเล'บ้านอ่าวสลัด'". คมชัดลึก.
5. ↑  "พระเทพสุเมธมุนี วัดโยธานิมิตจ.ตราด". ข่าวสด.
**วัดอ้อมใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านอ้อมใหญ่ ตำบลอ้อมใหญ่ อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม ปัจจุบันมีพระครูสิริชยาภรณ์ (ทวี นนฺโก) เป็นเจ้าอาวาส

วัดอ้อมใหญ่สร้างขึ้นก่อนปี พ.ศ. 2400 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ชุมชนตำบลอ้อมใหญ่ในสมัยนั้นมีประชาชนทั้งเชื้อสายไทยและจีนตั้งถิ่นฐานทำอาชีพการเกษตรกันเป็นส่วนใหญ่ โดยมีพี่น้องสองคนเป็นลูกของคหบดีในแถบนี้ พี่ชายคนโตได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุได้ชักชวนน้องสาวซึ่งไม่ได้แต่งงานให้ช่วยกันซื้อที่ดินเพื่อสร้างวัด ด้วยการขายที่ดินของตนเองและรวบรวมเงินทองรูปพรรณต่าง ๆ ได้ประมาณ 1 ทะนาน ได้ซื้อที่ดินบริเวณปากคลองอ้อมใหญ่เพื่อสร้างวัดที่ชื่อ **วัดใหม่ปากคลองอ้อมใหญ่** ชาวบ้านมักเรียก "วัดอ้อมใหญ่" วัดอ้อมใหญ่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2512

อุโบสถหลังเก่ามีสภาพทรุดโทรม ไม่ทราบว่าสร้างเมื่อใด วัดมีหอพระไตรปิฎกทรงไทยตั้งอยู่กลางสระน้ำ วิหารเก่าสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2471 และเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อสอน
* หลวงพ่อปาน
* หลวงพ่อบัว
* พระอธิการฮวด ธมฺมปญฺญสุวณฺโณ
* พระอธิการจ่าง สุภกิจฺโจ
* พระครูสุวรรณวิริยาคุณ
* พระครูสิริชยาภรณ์ (ทวี นนฺทโก)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "หอวัฒนธรรมนิทัศน์โรงเรียนบ้านคลองลัดอ้อมใหญ่". *พิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย*.
2. ↑  "วัดอ้อมใหญ่". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.
**วัดอุบลวนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองปลายบาง ตำบลปลายบาง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 35 ไร่

วัดอุบลวนารามสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 ไม่ทราบชื่อผู้สร้างและบริจาคที่ดิน เดิมมีชื่อว่า **วัดบัว** ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดอุบลวนาราม" ตามรัฐนิยมสมัยรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 4 วา ยาว 8 วา และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2512 ได้มีการบูรณะพัฒนาวัดเป็นอันมากนับแต่ พ.ศ. 2521 เป็นต้นมา 

อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 ศาลาบำเพ็ญกุศล วิหารหลวงพ่อโสธรจำลองสร้างประมาณ พ.ศ. 2512 วิหารองค์จตุคามรามเทพ และฌาปนสถาน ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 พระประธานประจำศาลาการเปรียญปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 รอยพระพุทธบาทจำลอง มณฑปหลวงพ่อปลด เจ้าแม่กวนอิม และองค์จตุคามรามเทพ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 111 จังหวัดนนทบุรี". p. 78–79.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 555. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑  "วัดอุบลวนาราม(วัดบัว)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
**มังกรกระแทกเมือง** หรือ **มังกรผงาดฟัดโลก** หรือชื่อใหม่ล่าสุด **คู่ฟัดลุยข้ามโลก** (อังกฤษ: Dragon Fight) เป็นภาพยนตร์แนวศิลปะการต่อสู้สัญชาติฮ่องกง ในปี ค.ศ. 1989 กำกับภาพยนตร์โดย เติ้ง เยี่ยนเฉิง นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย, นีน่า ลี, โจว ซิงฉือ

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

ภาพยนตร์เรื่องนี้เล่าเรื่องราวของ จิมมี่ หลี่ หรือ หลี่ กัวลี เด็กหนุ่มจากเมืองจีนที่เก่งในเรื่องวิชากำลังภายในและวันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกกับเขาเมื่อเขาได้ไปแสดงกำลังภายในที่อเมริกาแต่ขากลับเมืองจีนก็เกิดเรื่องขึ้นที่สนามบินทำให้เขาต้องติดอยู่ที่อเมริกา แถมเขาถูกใส่ร้ายว่าเป็นผู้ร้ายข้ามแดน เขาจึงต้องสู้เพื่อหาความจริงให้ได้

นักแสดงนำ
---------

* หลี่ เหลียนเจี๋ย รับบท จิมมี่ หลี่/ หลี่ กัวลี
* นีน่า ลี รับบท เพนนี
* โจว ซิงฉือ รับบท อาโหยว
* ดิค เว่ย รับบท อาเว่ย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Dragon Fight". *The New York Times*.
2. ↑  "Dragon Fight". chinesemov.com. สืบค้นเมื่อ 29 June 2010.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *มังกรกระแทกเมือง* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *มังกรกระแทกเมือง* ที่รอตเทนโทเมโทส์
**พราหมณ์พาวรี** เป็นพราหมณ์ผู้เป็นอาจารย์ของพระอชิตเถระซึ่งต่อมาเป็นศิษย์ผู้เป็น 16 ใน 80 พระอสีติมหาสาวกของพระพุทธเจ้า

ประวัติ
-------

พราหมณ์พาวรี เกิดในตระกูลพราหมณ์ในเมืองสาวัตถี เมื่อเจริญวัยได้รับราชการเป็นปุโรหิตในพระราชสำนักกรุงสาวัตถีของพระเจ้าปเสนทิโกศล ต่อมาได้ลาออกจากตำแหน่งปุโรหิตและออกบวชเป็นชฏิลตามลัทธิพราหมณ์ ตั้งสำนักสอนไตรเพทอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำโคธาวรี อยู่ในเขตต่อแดนเมืองอัสสกะและเมืองอาฬหกะ

ต่อมาพาวรีพราหมณ์ทราบว่า เจ้าชายสิทธัตถะได้ปฏิญาณว่าบรรลุเป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงต้องการทราบความจริง ท่านจึงส่งศิษย์ผู้เป็นมาณพของท่านจำนวน 16 คนไปทูลถามปัญหาที่ท่านผูกไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะจำนวน 16 หมวดเพื่อทดสอบพระพุทธองค์ โดยศิษย์ทั้ง 16 นั้น มีอชิตมาณพเป็นหัวหน้า

ศิษย์ทั้ง 16 ของท่านจึงได้ไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าที่ปาสาณเจดีย์ แคว้นมคธ อชิตมาณพผู้เป็นหัวหน้าคณะเป็นผู้ทูลถามเป็นคนแรก

หลังจากพระพุทธองค์วิสัชชนาปัญหาครบทั้ง 16 หมวดแล้ว มาณพทั้ง 15 คน เว้นปิงคิยมาณพได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ โดยปิงคิยมาณพซึ่งทูลถามปัญหาคนสุดท้ายขณะฟังวิสัชชนาอยู่มัวแต่ฟุ้งซ่านคิดถึงพราหมณ์พาวรีผู้เป็นลุงของตน ว่าเสียดายที่ลุงไม่ได้มาฟังพระธรรมเทศนาที่แจ่มแจ้งเช่นนี้ ปิงคิยมาณพจึงได้บรรลุธรรมแค่พระโสดาบัน

หลังจากทั้ง 16 คนบวชแล้ว ได้กลับไปแจ้งคำตอบแก่พราหมณ์พาวรีๆ ได้บรรลุเป็นพระอนาคามีบุคคล ส่วนท่านพระปิงคิยะภายหลังได้ฟังธรรมจากพระพุทธเจ้าจึงได้บรรลุพระอรหันต์

พระมหาเถระซึ่งเป็นศิษย์ของพราหมณ์พาวรีได้เป็นกำลังสำคัญในการเผยแพร่พระพุทธศาสนาในเวลาต่อมา

บั้นปลายชีวิต
-------------

ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาไม่ระบุว่าท่านเสียชีวิตที่ใด แต่ท่านคงดำรงขันธ์อยู่พอสมควรแก่กาลจึงละสังขารไป

อ้างอิง
-------

1. สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส. (2525). **ธรรมวิภาคปริเฉทที่ 2**. พิมพ์ครั้งที่ 23. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการแผนกตำรา มหามกุฏราชวิทยาลัย.

ดูเพิ่ม
-------

* พระอสีติมหาสาวก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

1. เว็บไซต์ 84000
2. เว็บไชต์ ธรรมะ เกตเวย์ เก็บถาวร 2009-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดธาตุหาญเทาว์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านขาม อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู

วัดธาตุหาญเทาว์สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2328 เดิมเป็นวัดฝ่ายธรรมยุต แต่ขาดผู้ดูแลรักษาจึงกลายเป็นวัดร้าง ต่อมาพระมหาสุตัน สุตาโณ ได้บูรณะและสร้างเป็นวัดขึ้นใหม่ฝ่ายมหานิกาย ตั้งชื่อว่า "วัดธาตุหาญเทาว์" เมื่อประมาณ พ.ศ. 2460 วัดได้รับการขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนพิเศษ 7 ง. วันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2542 พื้นที่ประมาณ 4 ไร่ 2 ตารางวา โดยสิ่งที่ขึ้นทะเบียนคือ พระธาตุเจดีย์แปดเหลี่ยมและซากโบราณสถานอิฐ เมื่อ พ.ศ.2514 ทางวัดได้บูรณะซ่อมแซมกำแพงรอบองค์พระธาตุด้วยอิฐมอญฉาบปูนและปูพื้นกระเบื้องรอบองค์พระธาตุ เมื่อพ.ศ. 2530 เจ้าอธิการบุญหนา ตนติกโร เจ้าอาวาส ได้บูรณะซ่อมแซมองค์พระธาตุ

ธาตุก่ออิฐถือปูน ฐานแปดเหลี่ยม ชั้นต่อไปเป็นชั้นบัวคว่ำ บัวหงายชันสูง ท้องกระดานเป็นกระดูกงู ชั้นบัวทรงแปดเหลี่ยมล้อกันกับชั้นฐาน เรือนธาตุเป็นทรงกรวยแปดเหลี่ยมปลายคอดต่อเชื่อมกับส่วนยอดพระธาตุ มีรูปทรงกรวยแปดเหลี่ยมเช่นเดียวกับทรงเรือนธาตุ ทั้งองค์พระธาตุฉาบปูนทาสีเหลืองอ่อน ตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นนูนต่ำลายดอกไม้ ลายกระหนกและรูปพวงมาลัย ลายปูนปั้นทาสีขาว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระธาตุหาญเทาว์ (พระธาตุ)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดธาตุหาญเทาว์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดพระธาตุหาญเทาว์ บ้านธาตุหาญเทาว์ ตำบลบ้านขาม อำเภอเมือง จังหวัดหนองบัวลำภู". สำนักศิลปากรที่ ๘ ขอนแก่น.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดธาตุหาญเทาว์**
**วัดธรรมาวุธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนางตะเคียน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดธรรมาวุธาราม ตั้งอยู่ริมคลองบังปืน เดิมจึงชื่อ **วัดบังปืน** ตามชื่อคลอง โดยมีประวัติศาสตร์ว่า เมื่อครั้งเสียกรุงครั้งที่ 2 นายบุญมาน้องชายหลวงยกกระบัตรเมืองราชบุรี (รัชกาลที่ 1) หนีพม่าผ่านคลองนี้ แล้วนำต้นตาลคู่มาบังกายเพื่อหลบกระสุนปืน จึงไปหาพี่ชายที่อัมพวาได้สำเร็จ ชาวบ้านจึงเรียกคลองบังปืน ตั้งขึ้นเป็นสำนักสงฆ์กลางทุ่งนา เมื่อ พ.ศ. 2497 โดยพระครูวินัยธร (เล็ก) ธมมิโย และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2501 ท่านเจ้าคุณพระกวีวงศ์ เจ้าคณะจังหวัดสมุทรสงคราม ได้เปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า "วัดธรรมาวุธาราม" วัดธรรมาวุธารามเจริญรุ่งเรืองด้วยความสามารถของเจ้าอาวาส คือ พระครูสมุทรการโกวิท และเจ้าอาวาสรูปต่อมา

วัดธรรมาวุธารามมีการทำตะกรุดจากใบตาลในคลองบังปืนเป็นเครื่องรางของขลัง สิ่งสำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังงาม และองค์ประธานในอุโบสถ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดธรรมาวุธาราม (บังปืน)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดธรรมาวุธาราม (วัดบังปืน)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งอิสราเอล** (อังกฤษ: Israel Broadcasting Authority) (ฮีบรู:רָשׁוּת השׁידוּר‎, Rishút HaShidúr) หรืออักษรย่อ "ไอบีเอ" (อังกฤษ: IฺBA) เป็นองค์กรสื่อสารมวลชนภายใต้กำกับของรัฐบาลอิสราเอล เริ่มจัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2491 ด้วยการจัดตั้งสถานีวิทยุแห่งชาติขึ้นภายใต้ชื่อ "โคลยิสราเอล" (ฮีบรู:קול ישראל) ก่อนที่ต่อมาในปี 
พ.ศ. 2494 ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "กิจการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งอิสราเอล" (อังกฤษ:Israel Broadcasting Service) 

หลังจากนั้น สภาคเนสเซตของอิสราเอลได้เห็นชอบให้มีการตรารัฐบัญญัติจัดตั้งองค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งอิสราเอล เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2508 และไอบีเอได้จัดตั้งสถานีโทรทัศน์ขึ้นในวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2511 โดยขณะนั้นออกอากาศด้วยระบบภาพขาวดำ ก่อนที่ต่อมาในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 เริ่มออกอากาศด้วยระบบภาพสี โดยก่อนหน้านั้นได้ทดลองออกอากาศระบบภาพสี ในถารถ่ายทอดสดการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1979 และการถ่ายทอดสดการเยือนอิสราเอลอย่างเป็นทางการของประธานาธิบดีอันวัร อัสซาดาต แห่งอียิปต์ ในปี พ.ศ. 2520

ไอบีเอผูกขาดกิจการโทรทัศน์และวิทยุในประเทศจนถึงปี พ.ศ. 2533 มีการจัดตั้ง สำนักงานคณะกรรมการการกระจายเสียงและแพร่ภาพรองแห่งอิสราเอล (อังกฤษ:The Second Authority for Television and Radio) (ฮีบรู:הרשות השניה לטלויזיה ורדיו) เพื่อกำกับดูแลสถานีโทรทัศน์และวิทยุพาณิชย์ ถือเป็นการเปิดเสรีการประกอบกิจการการกระจายเสียงและแพร่ภาพในประเทศอิสราเอล ก่อให้เกิดสถานีโทรทัศน์ใหม่ 2 ช่อง อันได้แก่ ช่อง 2 และ ช่อง 10 ตามลำดับ

รัฐบาลอิสราเอลภายใต้การนำของนายกรัฐมนตรีเบนจามิน เนทันยาฮู มีดำริให้ปฎิรูปกิจการสื่อสารมวลชนของรัฐ ส่งผลให้มีการเตรียมการจัดตั้ง บรรษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งอิสราเอล (อังกฤษ:Israeli Public Broadcasting Corporation) (ฮีบรู:תאגיד השידור הישראלי‎) หรือ ไอพีบีซี (อังกฤษ:IฺPBC) และได้ทดลองนำเสนอข่าวสารทางสื่อออนไลน์ ระนาบเดียวกัน รัฐบาลอิสราเอลกำหนดให้ไอบีเอยุติการดำเนินงานตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2559 แต่รัฐบาลอิสราเอลผ่อนปรนให้ไอบีเอดำเนินงานต่อจนถึงต้นปี พ.ศ. 2561 จนกระทั่งไอพีบีซีมีกำหนดเริ่มดำเนินงานในวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ไอบีเอได้ยุติการดำเนินงานตามลำดับในวันที่ 9 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ด้วยการยุติการดำเนินงานของฝ่ายข่าว โดยการออกอากาศรายการข่าว "มาบัต ลาฮาดาชอต" (ฮีบรู:מבט לחדשות‎) ซึ่งออกอากาศมานานกว่า 49 ปีเป็นครั้งสุดท้าย ด้วยการนำพนักงานของฝ่ายข่าวมาบอกเล่าความรู้สึก และร่วมขับร้องเพลงชาติอิสราเอลร่วมกัน ทั้งนี้ รายการต่างๆ ของช่อง 1 ซึ่งดำเนิงานโดยไอบีเอยังคงออกอากาศอย่างต่อเนื่อง โดยไม่มีการออกอากาศของรายการข่าว ส่วนสถานีวิทยุของไอบีเอยังคงออกอากาศข่าวสั้นต้นชั่วโมงสลับกับรายการเพลง โดยรายการสุดท้ายของโทรทัศน์ช่อง 1 ไอบีเอ คือ การถ่ายทอดสด การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2017 เนื่องจากตัวแทนจากประเทศอิสราเอลผ่านเข้ารอบสุดท้าย จึงต้องมีการถ่ายทอดสดอย่างต่อเนื่อง

สื่อในการกำกับ
--------------

### โทรทัศน์

* ช่อง 1 สถานีโทรทัศน์หลักของไอบีเอ
* ช่อง 33 ช่องข่าวและสถานการณ์ปัจจุบัน และรายการภาคภาษาอาหรับ

### วิทยุ

* *Reshet Aleph* ("Network A")
* *Reshet Bet* ("Network B")
* *Reshet Gimmel* ("Network C")
* *Reshet Dalet* ("Network D")
* *Reka*
* 88 FM
* *Kol Ha-Musika* ("The Voice of Music")
* 'Moreshet'

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูล
-----------

* เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2017-05-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดธารพูด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านซ่อง อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 36 ไร่ 1 งาน 2 ตารางวา

วัดธารพูดเริ่มสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2315 น่าจะสร้างวัดเมื่อครั้งเริ่มตั้งหมู่บ้าน เริ่มแรกเป็นสำนักสงฆ์ชั่วคราวสำหรับพระสงฆ์ที่เดินทางผ่านหมู่บ้านธารพูดไปยังวัดต้นโพธิ์ศรีมหาโพธิ์ จนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 ใช้ชื่อว่า **วัดเวฬุวันจันทาราม** เพราะบริเวณนั้นเป็นป่าไผ่และมีลำธารใสไหลผ่าน แต่ชาวบ้านเรียกว่า "วัดธารพูด" ต่อมากรรมการหมู่บ้านได้เสนอเปลี่ยนชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้าน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2435 ต่อมาอุโบสถชำรุดทรุดโทรม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่สองเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2502 ต่อมาชำรุดอีก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่ 3 เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถประดับลวดลายปูนปั้นพร้อมติดกระจกช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ทาสีทอง ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง วิหารซึ่งภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องพระเจ้าสิบชาติ ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2551 หอระฆัง หอสวดมนต์ กุฏิจำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และตึก 1 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์เผื่อน
* พระอาจารย์เปลี่ยน
* พระอธิการเย็น
* พระอธิการหรุ่ม
* พระอธิการสนธิ์ อินฺทสโร
* พระอธิการกัน
* พระครูธำรงสารคุณ (แม้น ปริปุณฺโณ)
* พระครูวิมลธรรมธาร (เด่นชัย ธมฺมสโร)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดธารพูด". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "80 ฉะเชิงเทรา". SBL Magazine. pp. 147–147.
**วัดมูลจินดาราม** หรือที่ประชานชนทั่วไปเรียกว่า **วัดคลองห้า** ตั้งอยู่เลขที่ 98 ริมฝั่งคลองประยูรศักดิ์ หมู่ 3 ตำบลบึงยี่โถ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี ตั้งอยู่ริมคลองรังสิตประยูรศักดิ์ บริเวณคลองห้า ห่างจากตลาดรังสิต 13 กิโลเมตร ตามเส้นทางรังสิต-นครนายก สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 79 ไร่ 65 ตารางวา

ประวัติ
-------

เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2439 (ร.ศ.115 ค.ศ.1896 จ.ศ.1258) ตรงกับวันพฤหัสบดี แรม 1 ค่ำ เดือน4 มีพระปฏิบัติราชประสงค์ (เป็นชาวฝรั่ง ชาติออสเตรียชื่อมูลเล่อร์)กับนางจีนซึ่งเป็นภรรยา ขออนุญาตสร้างพระอารามเพื่อเป็นที่พำนักอาศัยของพระภิกษุสามเณร และได้รับอนุญาตให้สร้างวัดได้เมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2439 ( ร.ศ. 115 ค.ศ.1896 จ.ศ.1258 ) ตรงกับวันศุกร์ แรม 2 ค่ำ เดือน 4 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2442 ตรงกับวันจันทร์ ขึ้น 3 ค่ำ เดือน 8 (หลัง) ในรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ครั้งต่อมาเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2445 พระปฏิบัติราชประสงค์ ได้ทำหนังสือขอถวายเป็นพระอารามหลวง เมื่อเวลาที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 จะเสด็จพระราชดำเนินเปิดเมืองธัญบุรี พระองค์ทรงมีพระดำรัสรับสั่งว่า"การที่จะถวายและรับเป็นวัดหลวงนั้นเป็นการที่เกี่ยวข้องกับการบำรุง เช่น ให้นิตยภัต และกฐินเป็นต้น วัดหลวงมีมากแล้ว รัฐบาลไม่อยากจะให้รับ"

าเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2445 ( ร.ศ.121 ค.ศ. 1902 จ.ศ.1264 ) ตรงกับวันศุกร์แรม 1 ค่ำ เดือน 4 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ได้เสด็จพระราชดำเนินเปิดเมืองธัญบุรี เวลาบ่ายพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จกลับได้มาหยุดเรือพระที่นั่งที่หน้าสะพานฉนวนหน้าวัด พระปฏิบัติราชประสงค์ได้ลงมารับเสด็จ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินเข้าไปประทับภายในอุโบสถ พระปฏิบัติราชประสงค์อ่านกราบถวายบังคมทูลที่ทรงมีพระมหากรุณาธิคุณได้ทรงพระราชทานวิสุงคามสีมา พระราชาคณะ ฐานานุกรม เปรียญ เจ้าอธิการ อันดับ คณะรามัญ ได้กระทำสังฆกรรมผูกพัทธสีมา พระองค์ทรงบำเพ็ญพระราชกุศสปิดทองลูกนิมิต และเป็นองค์ประธานประกอบพิธีตัดลูกนิมิตด้วยฝีพระหัตถ์ของพระองค์เอง ซึ่งในสมัยนั้นพระเจ้าอยู่หัวจะทรงประกอบพิธีเกี่ยวกับเรื่องวัดก็เฉพาะพระอารามหลวงเท่านั้น สำหรับนามวัดนั้น พระปฏิบัติราชประสงค์ ได้กราบทูลขอพระราชทานนามวัดต่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ก็ได้พระราชทานนามวัดว่า "วัดมูลจินดาราม"โดยมีพระประสงค์ให้สอดคล้องกับท่านผู้มีจิตศรัทธาสร้างวัดคือนายมูลเลอร์(พระปฏิบัติราชประสงค์)และนางจีน ตั้งแต่นั้นมา

อ้างอิง
-------
**วัดธารากร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเจ๊ะเห อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส ปัจจุบันพระครูสุนทรธรรมานุรักษ์ เป็นเจ้าอาวาสวัด 

วัดธารากรตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400 เดิมมีชื่อว่า **วัดบางน้อย** ตามชื่อหมู่บ้าน ภายในวัดมีอุโบสถสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2467 ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนพิเศษ 17ง หน้า 13 วันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2542

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน มีมุขยื่นออกมาทางด้านหน้าและด้านข้าง หลังคาเป็นเครื่องไม้มุงด้วยกระเบื้องดินเผา ประดับช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นทรงมงกุฎ ด้านหน้ามีจารึกระบุปี "พ.ศ. 2476" เหนือประตูด้านข้างจารึกว่า "สร้างเมื่อปีระกา" ส่วนเหนือประตูด้านทิศเหนือ มีจารึก "จ.ศ. 1295" และ "ร.ศ. 152" บริเวณมุขด้านหน้าประดับตกแต่งด้วยประติมากรรมรูปคล้ายนกหัสดีลิงค์ บริเวณพานไม้ตกแต่งด้วยภาพจิตรกรรมรูปดวงดาว นก ค้างคาว ผีเสื้อ และดอกไม้ ภาพจิตรกรรมที่เพดานบริเวณมุขด้านนอกอุโบสถ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดธารากร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดธารากร". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.
3. ↑  กรมศิลปากร. "วัดธารากร" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 27 ตุลาคม 2565. เข้าถึงจาก
**วัดมโนภิรมย์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขงบริเวณปากห้วยชะโนด ในตำบลชะโนด อำเภอหว้านใหญ่ จังหวัดมุกดาหาร

ประวัติ
-------

วัดมโนภิรมย์ จากบันทึกระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2230 มีโบราณสถานที่สำคัญคือ วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2296 โดยช่างชื่อ อาจารย์โชติ อาจารย์ขะ และอาจารย์โมข ช่างมาจากเวียงจันทน์ อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2445 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อ พ.ศ. 2525

เสนาสนะ
-------

วิหารหรือสิม มีลักษณะเป็นอาคารขนาดใหญ่ก่ออิฐถือปูน มีหลังคาชั้นเดียวเดิมมุงกระเบื้องดินเผา มีหน้าจั่วแหลมชันและงอนขึ้นมีซุ้มประตูด้านหน้าหนึ่งซุ้ม ประดับประดาด้วยลายปูนปั้นอันวิจิตรตระการตา ด้านนอกทั้งสองข้างของซุ้มประตูเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวชีวิตผู้คนในสังคมอีสานสมัยโบราณ ปัจจุบันลบเลือนจนแทบมองไม่เห็นแล้ว รอบวิหารทั้งสองข้างมีคันทวยที่ใหญ่มากค้ำตั้งแต่ฐานวิหารไปจนถึงชายคา คันทวยดังกล่าวทำด้วยไม้แกะสลักและลงสีด้วยลวดลายง่าย ๆ จากฝีมือช่างชาวบ้าน แต่ก็มีความสวยงามแบบศิลปะอีสาน ซึ่งคาดว่าทำขึ้นในสมัยหลัง ด้านหน้าวิหารมีบันไดสามด้าน ซี่งด้านข้างทั้งสองทำเป็นรูปจระเข้ ส่วนบันไดตรงหน้าประตูวิหารนั้นทำเป็นรูปสัตว์ในเทพนิยายมีตัว เป็นมังกรหัวเป็นยักษ์หมอบเฝ้าอยู่คู่หนึ่ง ด้านบนส่วนหน้าของวิหารเป็นไม้แกะสลักลวดลายลงรักปิดทองประดับด้วยกระจกบ้าง เขียนสีบ้าง ถึงแม้กระจกและทองดังกล่าวจะหลุดออกไปเกือบหมดแล้วก็ตาม ภายในวิหารประดิษฐานพระประธาน ชื่อว่า พระประทาย หรือ พระองค์หลวง ศิลปะลาว เป็นพระพุทธรูปนาคปางมารวิชัย และภายในวิหารยังมีวัตถุโบราณอื่น ๆ อีกมากมาย

ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารโถงชั้นเดียวยกพื้นเตี้ย ๆ ไม่มีใต้ถุน ก่ออิฐถือปูน มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า วางตัวตามแนวทิศตะวันออก-ตะวันตก หันหน้าไปทางทิศตะวันตก ภายในอาคารด้านทิศตะวันออกยกพื้นเป็นอาสนะสงฆ์และแท่นพระประธาน ก่อผนังปิดทึบ ส่วนหลังคาเป็นเครื่องไม้ทรงจั่ว 2 ชั้น ทำปีกยื่นคลุมตัวอาคารทั้ง 4 ด้าน มุงกระเบื้องดินเผา ไม่มีเครื่องประดับส่วนหลังคา หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2296 เป็นอาคารคอนกรีต กุฏิสงฆ่ จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารไม้ และศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 6 เมตร ยาว 8 เมตร สร้าง เมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารไม้

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระบุญ
* พระลัง
* พระบุ
* พระแพง
* พระพรหม
* พระสังข์
* พระลัง
* พระจันทร์
* พระคูณ
* พระขาว
* พระมา
* พระชู
* พระหมุน
* พระอินทร์
* พระกัณหา
* พระล้ำ
* พระปรีชา โกวิโท
* พระผดุง
* พระจำปา
* พระคำต้น
* พระบรรทม
* พระสมนีก กันตะสีโล
* พระหมุน สิริจันโท
* พระพัด พุทธะญาโณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดมโนภิรมย์". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  ปิ่น บุตรี. ""วัดมโนภิรมย์"มนต์เมืองมุก สุขเมื่อได้ชม". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "วัดมโนภิรมย์". สำนักวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
**วัดธรรมราษฎร์เจริญผล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองสามวัง อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 21 ไร่ 1 งาน 26 ตารางวา มีอาณาเชตด้านทิศเหนือยาว ติดต่อกับโรงเรียนวัดธรรมราษฎร์เจริญผล ด้านทิศตะวันตกติดต่อกับคลองระพีพัฒน์

วัดธรรมราษฎร์เจริญผลสร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 โดยมีนายผล โพธินิมิต บริจาคที่ดินให้สร้างวัด ตั้งชื่อวัดว่า "วัดธรรมราษฎร์เจริญผล" เพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์แก่ผู้ถวายที่ดิน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2491 และผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 ทางวัดได้เปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2521 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6.50 เมตร ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์ก่อสร้าง 6 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการวัน โฆสโก (พ.ศ. 2479–2488)
* พระครูพิศาลธัญกิจ (พ.ศ. 2488–2520)
* พระครูพิศาลสิริธรรม (ประสาน ติกฺขปญฺโญ) (พ.ศ. 2521– ปัจจุบัน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดธรรมราษฏร์เจริญผล". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดธรรมราษฎร์เจริญผล คลอง13 ต.หนองสามวัง อ.หนองเสือ ปทุมธานี". ทัวร์วัดไทย.
**โอสบัลโด เกร์เรโร** (สเปน: *Osvaldo Guerrero*) อดีตนักมวยสากลอาชีพชาวเม็กซิกัน เกิดเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2517 ที่เมืองโกโปลา รัฐเกร์เรโร ประเทศเม็กซิโก

ประวัติ
-------

โอสบัลโด เกร์เรโรได้เดินทางมาชิงตำแหน่งแชมป์โลกในรุ่นมินิฟลายเวตของสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) กับรัตนพล ส.วรพิน แชมเปียนชาวไทย ในวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2538 ที่เวทีมวยชั่วคราว สนามกีฬาโรงเรียนจักรคำคณาทร จังหวัดลำพูน ซึ่งเป็นการป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 12 ของรัตนพล เมื่อเดินทางมาถึง โอสบัลโด เกร์เรโร ซึ่งเป็นนักมวยไว้ผมยาว มีสถิติการชก 21 ครั้ง เป็นการชนะน็อกไปถึง 19 ครั้ง และแพ้เพียงครั้งเดียว ได้ถูกกล่าวขานว่าเป็นนักมวยอันตราย และกล่าวว่าจะคว้าแชมป์มาให้ได้โดยการน็อกรัตนพลในยกที่ 2 และจากนั้นจะท้าเดิมพันตำแหน่งแชมป์รุ่นเดียวกันของสภามวยโลก (WBC) กับรีการ์โด โลเปซ นักมวยชาวเม็กซิกันด้วยกัน

แต่ผลการชกปรากฏว่า โอสบัลโด เกร์เรโร เป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอไปในต้นยกที่ 6 เนื่องจากพี่เลี้ยงขึ้นไปห้ามการชกบนเวทีขอยอมแพ้ หลังจากโดนรัตนพลไล่ชกด้วยหมัดหนัก ๆ อยู่ฝ่ายเดียว และหลังจากนั้นเกร์เรโรได้เดินทางไปชกมวยอยู่ในประเทศโคลอมเบีย และชนะได้อีกหลายครั้ง ก่อนที่จะเดินทางกลับเม็กซิโกในปี พ.ศ. 2543 และหลังจากนั้นเกร์เรโรเป็นฝ่ายแพ้ทั้งหมดถึง 17 ครั้ง และแขวนนวมไปในที่สุดในปี พ.ศ. 2547

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์เงารุ่นสตรอเวท WBC
	+ ชิง 12 สิงหาคม 2537 ชนะน็อค แมนนี่ เมลชอร์ ยก 7 ที่ เม็กซิโกซิตี้
* แชมป์ WBC Continental Americas รุ่นไลท์ฟลายเวท
	+ ชิง 24 เมษายน 2542 ชนะคะแนน เอ็ดการ์ คาร์เดนาส ที่ เม็กซิโก
	+ เสียแชมป์ 17 กรกฎาคม 2542 แพ้คะแนน เมลชอร์ ค็อบ คัสโตร ที่ เม็กซิโก
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ 30 ธันวาคม 2538 แพ้น็อค รัตนพล ส.วรพิน ยก 6 ที่ โรงเรียนจักรคำคณาทร จังหวัดลำพูน
	+ ชิงแชมป์ WBC Continental Americas รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 10 มีนาคม 2543 แพ้น็อค อเลฮานโดร เฟลิก มอนเทียล ที่ เม็กซิโก
	+ ชิงแชมป์ WBC FECARBOX รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 1 ธันวาคม 2543 แพ้น็อค ฮวน อัลฟองโซ แคบ บาส ที่ เม็กซิโก
	+ ชิงแชมป์เงารุ่นแบนตัมเวท WBO เมื่อ 14 มีนาคม 2545 แพ้น็อค คาร์ลอส มาดริกัล ยก 5 ที่ สหรัฐ
	+ ชิงแชมป์ NABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 21 มิถุนายน 2545 แพ้น็อค แฟรงกี้ อาร์ชูเลตา ยก 3 ที่ สหรัฐ

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
**โอสตัล** (สเปน: *hostal*) เป็นที่พักประเภทหนึ่ง ส่วนใหญ่พบในสเปนและประเทศในทวีปอเมริกาที่พูดภาษาสเปน โอสตัลมักมีค่าเข้าพักถูกกว่าโรงแรม โดยทั่วไปจะมีบาร์ ร้านอาหาร หรือร้านอาหารบริการตัวเองที่ขายเครื่องดื่มและอาหารแก่แขกและคนในท้องถิ่น

โดยทั่วไปที่พักประเภทโอสตัลมักจะมีห้องนอนส่วนตัว และบางครั้งมีห้องพักว่างให้เช่าทั้งแบบระยะสั้นและระยะยาว ปกติจะมีเครื่องนอนและผ้าเช็ดตัวให้ เว้นแต่จะเป็นการให้เช่าห้องพักอาศัยระยะยาว ในกรณีนี้จะถือว่าแขกเป็นผู้พำนักและจะไม่ได้รับการทำความสะอาดห้องและบริการอื่น ๆ บ่อยครั้งแขกต้องใช้ห้องน้ำส่วนกลาง แต่ห้องพักในโอสตัลหลายแห่งก็มีห้องน้ำในตัวไว้บริการ 

โอสตัลพบได้ทั่วไปในสเปนและยังพบได้ในเม็กซิโก อเมริกากลาง อเมริกาใต้ และแคลิฟอร์เนีย โดยมีการบริหารจัดการในลักษณะธุรกิจอิสระของครอบครัวและมีส่วนร่วมอย่างเข้มแข็งกับชุมชนท้องถิ่น 

*โอสตัลเรซิเดนเซีย* (*hostal-residencia*) มีลักษณะเช่นเดียวกับโอสตัล แต่โดยทั่วไปจะไม่มีร้านอาหารบริการตัวเองหรือพื้นที่ที่แขกสามารถซื้อและรับประทานอาหารได้

ความแตกต่างจาก *ฮ็อสเทิล*
-------------------------

แม้ว่าคำ *โอสตัล* (*hostal*) จะคล้ายกับคำ *ฮ็อสเทิล* (*hostel*) ในภาษาอังกฤษ แต่คำสองคำนี้มีความหมายสื่อถึงที่พักแรมต่างชนิดกัน *ฮ็อสเทิล* (หรือ *หอพักสงเคราะห์*) หมายถึงที่พักแรมที่ผู้เข้าพักต้องใช้สิ่งอำนวยความสะดวกร่วมกันซึ่งโดยทั่วไปอยู่ในหอนอน ในขณะที่ *โอสตัล* หมายถึงที่พักแรมที่ดำเนินกิจการโดยครอบครัว พบได้ทั่วไปในสเปนและประเทศที่พูดภาษาสเปนอีกไม่กี่แห่ง

ในเม็กซิโก *โอสตัล* เป็นเพียงคำเรียกในภาษาสเปนของ *ฮ็อสเทิล* กล่าวคือ ที่พักแบบโรงแรมราคาถูกที่ปกติจะมีหอนอนรวมกันหนึ่งหรือสองห้องพร้อมเตียงสองชั้น เหมาะสำหรับนักท่องเที่ยวสะพายเป้ วัยรุ่น และผู้ที่มีงบสำหรับที่พักน้อย อย่างไรก็ตาม โรงแรมทั่วไปบางแห่งจะเพิ่มคำ *โอสตัล* ไว้ในชื่อโรงแรมด้วยเพื่อดึงดูดลูกค้า

โอสตัลได้รับการจัดประเภทจากหนึ่งถึงสามดาว ต่างจากฮ็อสเทิลซึ่งไม่ได้รับการจัดประเภทตามระดับดาว และต่างจากโรงแรมซึ่งได้รับการจัดประเภทจากหนึ่งถึงห้าดาว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Simpson, Holly (27 July 2016). "Agriturismo". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-05-24. สืบค้นเมื่อ 2019-05-15.
**วัดพรหมวิหาร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงพางคำ อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย

วัดพรหมวิหารตั้งวัดเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2514 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2514 มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ 2 งาน 43.7 ตารางวา ทางวัดได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินวัดเนื้อที่ 4 ไร่ 1 งาน 21 ตารางวา โดยให้สำนักงานเทศบาลตำบลแม่สายปลูกสร้างอาคารเรียนคอนกรีตเสริมเหล็ก 3 ชั้น สำหรับจัดตั้งโรงเรียนวัดพรหมวิหาร (เทศบาล 1) และสำนักงานเทศบาลตำบลแม่สายขอเช่าที่ดิน โดยแต่เดิมนั้นเมื่อ พ.ศ. 2519 ได้วัดได้ร่วมกับบริษัทยนตรกิจ โดยตระกูลลีนุตพงษ์ สร้างอาคารศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ อาคารตึก 2 ชั้น 10 ห้องเรียน 1 หลัง ภายหลังได้กลายเป็น โรงเรียนวัดพรหมวิหาร (เทศบาล 1)

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์จำนวน 13 หลัง ศาลาพักร้อน หอสมุด และโรงครัว ภายในวัดยังมีสังขารของหลวงพ่อตี๋ไม่เน่าไม่เปื่อยปิดทองทั้งองค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพรหมวิหาร". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดพรหมวิหาร จังหวัดเชียงราย ขอกันเขตจัดประโยชน์". มติมหาเถรสมาคม.
3. ↑  "พิธีพระราชเพลิงศพพระครูพิทักษ์พรหมวิหาร (หลวงพ่อตี๋ สุวณณโชโต) 5 มี.ค 60". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-01-24. สืบค้นเมื่อ 2022-01-24.
4. ↑  "วัดพรหมวิหาร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดพรหมวิหาร**