recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วงศ์ย่อยลิงโลกเก่า** (อังกฤษ: Old world monkey) เป็นวงศ์ย่อยของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับวานร (Primates) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Cercopithecinae จัดอยู่ในวงศ์ใหญ่ Cercopithecidae หรือ ลิงโลกเก่า

ลิงที่อยู่ในวงศ์ย่อยนี้ั มีประมาณ 71 ชนิด 12 สกุล โดยจะปรับตัวให้อาศัยในแต่ละภูมิประเทศ ภูมิอากาศ บางชนิดมีหางยาวเหมาะกับการอาศัยบนต้นไม้ บางชนิดมีหางสั้นหรือกระทั่งไม่มีหางเลย แต่ทุกชนิดมีหัวแม่มือที่วิวัฒนาการมาเพื่อใช้สำหรับหยิบจับของต่าง ๆ และปีนป่าย รวมถึงบางชนิดสามารถเปลี่ยนสีตัวเองให้เข้มหรือสวยขึ้นได้ด้วยในฤดูผสมพันธุ์

อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง และมีลำดับชั้นในฝูงตามลำดับอาวุโส อาศัยอยู่ในหลายภูมิประเทศ หลายภูมิอากาศ ทั้งป่าดิบ, ป่าฝน, สะวันนา, ภูเขาสูง หรือกระทั่งพื้นที่เป็นหิมะหรือน้ำแข็งอันหนาวเย็นในประเทศญี่ปุ่น

ส่วนใหญ่กินอาหารได้หลากหลายทั้ง ผลไม้, ใบไม้, เมล็ดพืช, เห็ด, แมลง ตลอดจนแมงมุมขนาดเล็กและสัตว์ขนาดเล็ก ทุกชนิดมีถุงที่ข้างแก้มใช้เก็บอาหาร ระยะเวลาตั้งท้องเป็นเวลาประมาณ 6-7 เดือน หย่านมเมื่ออายุได้ 3-12 เดือน และโตเต็มที่ภายใน 3-5 ปี อายุขัยโดยเฉลี่ยบางชนิดอาจสูงได้ถึง 50 ปี

การจำแนก
--------

* วงศ์ลิงโลกเก่า Cercopithecidae
	+ **วงศ์ย่อย Cercopithecinae**
		- เผ่า Cercopithecini
			* สกุล *Allenopithecus*
			* สกุล *Miopithecus*
			* สกุล *Erythrocebus*
			* สกุล *Chlorocebus*
			* สกุล *Cercopithecus*
		- เผ่า Papionini
			* สกุล *Macaca*
			* สกุล *Lophocebus*
			* สกุล *Rungwecebus*
			* สกุล *Papio*
			* สกุล *Theropithecus*
			* สกุล *Cercocebus*
			* สกุล *Mandrillus*
	+ วงศ์ย่อย Colobinae

* หมายเหตุ: บางข้อมูลจะแบ่งออกเป็น 11 สกุล

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  Strier, Karen B. (2007). *Primate behavioral ecology* (3rd ed. ed.). Boston: Pearson Allyn and Bacon. pp. 61. ISBN 9780205444328.
3. 1 2  Groves, C. (2005). Wilson, D. E.; Reeder, D. M. eds. *Mammal Species of the World* (3rd ed.). Baltimore: Johns Hopkins University Press. pp. 152-167. OCLC 62265494. ISBN 0-801-88221-4.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ย่อยลิงโลกเก่า**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Cercopithecinae***
**เนื้อทรายอินโดจีน** หรือ **เนื้อทรายไทย** (อังกฤษ: Indochinese hog deer, Thai hog deer; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Hyelaphus annamiticus*) เป็นกวางชนิดเนื้อทราย (H*. porcinus*) ชนิดหนึ่ง โดยในอดีตเคยถูกจัดให้เป็นชนิดย่อย แต่ในปัจจุบันได้ถูกจำแนกออกมาต่างหาก

พบกระจายพันธุ์ในไทย, ลาว, กัมพูชา, เวียดนาม และตอนใต้ของพม่า เนื้อทรายอินโดจีนในประเทศไทยเคยพบชุกชุมตามที่ราบต่ำหรือป่าโปร่ง ยกเว้นทางภาคใต้ เดิมเคยถูกจัดให้เป็นสัตว์ป่าสงวน เพราะอยู่ในภาวะใกล้สูญพันธุ์ แต่ปัจจุบันได้ถูกถอดออกจากการเป็นสัตว์ป่าสงวนแล้ว เนื่องจากสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงและนำไปปล่อยคืนสู่ธรรมชาติในปริมาณที่มากพอควร และสามารถขยายพันธุ์ได้เอง โดยเฉพาะที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ungulate Taxonomy – A new perspective from Groves and Grubb (2011). ultimateungulate.com
2. ↑  นางสาวพัฒนาวดี กุณฑะโร. *ความสามารถในการปรับตัวของเนื้อทรายที่ปล่อยสู่ธรรมชาติ บริเวณทุ่งกะมัง เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ*. กรุงเทพมหานคร : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 2545. 68 หน้า. หน้า 4. ISBN 974-357-546-4
**วงศ์ย่อยอ้น** (อังกฤษ: Bamboo rat, Root rat, Mole-rat) เป็นวงศ์ย่อยของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกฟันแทะวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Rhizomyinae (เดิมใช้ชื่อว่า Rhizomyidae) เป็นวงศ์ย่อยอยู่ในวงศ์ใหญ่ Spalacidae

เป็นวงศ์ที่มีความใกล้ชิดกับวงศ์ย่อย Spalacinae ซึ่งเป็นสัตว์ฟันแทะที่พบในทวีปแอฟริกาและภูมิภาคตะวันออกกลาง 

โดยรวมสมาชิกทั้งหมดในวงศ์นี้ เป็นสัตว์ที่มีลำตัวอ้วนป้อม เคลื่อนที่ได้ช้า มีใบหูและดวงตาขนาดเล็ก ในสกุล *Rhizomys* จัดเป็นสกุลที่มีขนาดใหญ่ที่สุด มีความยาวตั้งแต่ 150-480 มิลลิเมตร (เฉพาะส่วนหัวและลำตัว) กับความยาวหางตั้งแต่ 50-200 มิลลิเมตร และน้ำหนักตั้งแต่ 150 กรัมถึง 4 กิโลกรัม ขึ้นอยู่กับชนิด ส่วนใหญ่กินลำต้นหรือส่วนหัวของพืชที่อยู่ใต้ดินเป็นอาหาร โดยขึ้นจากโพรงมาหาอาหาร มักไม่ค่อยออกจากโพรงหากไม่ใช่เป็นการหาอาหาร ระยะเวลาในการออกหากินในช่วงโพล้เพล้หรือกลางคืน ขนาดของโพรงกว้างขวางและแบ่งออกเป็นห้องต่าง ๆ ได้หลายห้อง มีความคล้ายคลึงกับโกเฟอร์กระเป๋า แต่ไม่มีกระพุ้งแก้มใช้สำหรับเก็บอาหาร ทั้งหมดถือเป็นศัตรูพืชทางการเกษตร โดยจะกัดกินทำลายพืชผลทางการเกษตรจึงถูกตามล่าและถูกจับเพื่อรับประทานเป็นอาหาร โดยมีความเชื่อว่าช่วยในการบำรุงกำลัง ในขณะที่หนังของชนิดที่พบในทวีปแอฟริกันจะถูกใช้เป็นเครื่องราง

การจำแนก
--------

แบ่งออกได้เป็น 3 สกุล 2 เผ่า 17 ชนิด

โดย 2 สกุลแรกพบในทวีปเอเชีย ตั้งแต่อินเดียเรื่อยไปจนถึงตอนใต้ของจีนและภูมิภาคเอเชียอาคเนย์

* **วงศ์ย่อย Rhizomyinae**
	+ เผ่า Rhizomyini - อ้น, ตัวอ้น
		- สกุล *Rhizomys*
			* อ้นกลาง, *Rhizomys pruinosus*
			* อ้นเมืองจีน, *Rhizomys sinensis*
			* อ้นใหญ่, *Rhizomys sumatrensis*
		- สกุล *Cannomys*
			* อ้นเล็ก, *Cannomys badius*

หมายเหตุ: อ้นใหญ่, อ้นกลาง และอ้นเล็ก จัดเป็น 3 ชนิดที่พบได้ในประเทศไทย มีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทที่ 1

สกุลนี้พบในทวีปแอฟริกา

* + เผ่า Tachyoryctini
		- สกุล *Tachyoryctes* - หนูตุ่น
			* *Tachyoryctes ankoliae*
			* *Tachyoryctes annectens*
			* *Tachyoryctes audax*
			* *Tachyoryctes daemon*
			* *Tachyoryctes ibeanus*
			* *Tachyoryctes macrocephalus*
			* *Tachyoryctes naivashae*
			* *Tachyoryctes rex*
			* *Tachyoryctes ruandae*
			* *Tachyoryctes ruddi*
			* *Tachyoryctes spalacinus*
			* *Tachyoryctes splendens*
			* *Tachyoryctes storeyi*

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Rhizomyinae "วงศ์ย่อย อ้น". siamensis.org. 22 October 2010. สืบค้นเมื่อ 5 November 2014. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่า `|url=` (help)
2. ↑  "อ้น ๑". พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒. สืบค้นเมื่อ 5 November 2014.
3. 1 2  "พระวัดหนองปรือ เลี้ยงตัวอ้นกว่า 10 ตัว นาน 6 ปี จนสุดเชื่อง". ช่อง 3. 3 November 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-11-10. สืบค้นเมื่อ 4 November 2014.
4. 1 2

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Rhizomyinae***

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์ย่อยอ้น**
**วงศ์วัวและควาย** เป็นวงศ์ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ในอันดับสัตว์กีบคู่ (Artiodactyla) วงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Bovidae จัดเป็นสัตว์กินพืช

ลักษณะเด่นของสัตว์ในวงศ์นี้ จะมีเขาที่ไม่มีการแตกกิ่ง ไม่มีการหลุดหรือเปลี่ยนในตลอดช่วงอายุขัย มีกระเพาะอาหารแบ่งเป็น 4 ห้องหรือ 4 ส่วน และมีการหมักย่อย โดยการหมักของกระเพาะอาหารจะอาศัยแบคทีเรียในท่อทางเดินอาหาร โดยส่วนใหญ่ค่าความเป็นกรดเป็นด่าง (pH) ในกระเพาะอาหารจะอยู่ที่ 6.7+0.5 มีถุงน้ำดี นอกจากนั้นสัตว์ในตระกูลนี้สามารถสำรอก อาหารออกมาจากกระเพาะหมัก เพื่อทำการเคี้ยวใหม่ได้ ที่เรียกว่า "เคี้ยวเอื้อง" ลูกที่เกิดใหม่จะใช้เวลาไม่นานในการเดินและวิ่งได้ อันเนื่องจากการวิวัฒนาการเพื่อให้เอาตัวรอดจากสัตว์กินเนื้อที่เป็นผู้ล่าในห่วงโซ่อาหาร

สัตว์ที่อยู่ในวงศ์นี้ เป็นสัตว์ที่มนุษย์คุ้นเคยและผูกพันอย่างดีในฐานะเป็นสัตว์เศรษฐกิจและปศุสัตว์ ได้แก่ วัว, ควาย, แพะ, แกะ เป็นต้น

สำหรับสัตว์ป่า มีการกระจายพันธุ์ไปในทุกทวีปทั่วโลก ยกเว้นทวีปออสเตรเลีย ในแอฟริกาและบางส่วนของทวีปเอเชีย จะมีบางชนิดที่มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับกวาง (Cervidae) เช่น อิมพาลาหรือแอนทีโลป แต่ความเป็นจริงแล้วเป็นสัตว์ในวงศ์นี้

วงศ์ย่อย
--------

ยังสามารถแบ่งออกได้เป็นวงศ์ย่อย อีก 9 วงศ์ ได้แก่

* Aepycerotinae Gray, 1872
* Alcelaphinae Brooke, 1876
* Antilopinae Gray, 1821
* Bovinae Gray, 1821
* Caprinae Gray, 1821
* Cephalophinae Gray, 1871
* Hippotraginae Brooke, 1876
* Peleinae Gray, 1872
* Reduncinae  Knottnerus-Meyer, 1907

สำหรับในประเทศไทย มีสัตว์ป่าที่อยู่ในวงศ์นี้ 7 ชนิด ได้แก่ ควายป่า (*Bubalus arnee*), กระทิง (*Bos gaurus*), วัวแดง (*B. javanicus*), กูปรี (*B. sauveli*), เลียงผาเหนือ (*Capricornis milneedwardsii*), เลียงผาใต้ (*C. sumatraensis*), กวางผาจีน (*Naemorhaedus griseus*) ซึ่งทุกชนิดเป็นสัตว์ป่าสงวนและสัตว์ป่าคุ้มครองทั้งหมด 

สำหรับสัตว์ในวงศ์นี้ ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่ยังมีการดำรงเผ่าพันธุ์จนถึงปัจจุบัน ก็คือ กระทิง ที่พบในอนุทวีปอินเดีย, อินโดจีน และในไทย ซึ่งสามารถโตเต็มที่สูงได้กว่า 6 ฟุต ในตัวผู้ และน้ำหนักเกือบ 900 กิโลกรัม หรือ 1 ตัน

โดยที่คำว่า Bovidae นั้นมาจากคำว่า Bos เป็นภาษาละตินแปลว่า "วัว"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Michael et al. 2004. *Grzimek’s Animal Life Encyclopedia* 2nd ed. V. 16 : MammalsV
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  รายชื่อสัตว์สงวน
4. ↑  รายชื่อสัตว์ป่าคุ้มครอง
5. ↑  หน้า 64, *สัตว์สวยป่างาม* โดย ชมรมอนุรักษ์ธรรมชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล (สิงหาคม, 2518)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Bovidae***
**เกี่ยวกับเสียงนี้ เพลงพระราชนิพนธ์ สายฝน   (วิธีใช้·ข้อมูล)**  หรือ **เกี่ยวกับเสียงนี้ Falling Rain  (วิธีใช้·ข้อมูล)**  เป็นเพลงพระราชนิพนธ์ลำดับที่ 3 ทรงพระราชนิพนธ์ใน พ.ศ. 2489 ขณะทรงเป็นสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าภูมิพลอดุลยเดช เป็นงานทดลองของพระองค์ในจังหวะวอลท์ซ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจักรพันธ์เพ็ญศิริ นิพนธ์คำร้องภาษาไทย ส่วนภาษาอังกฤษ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจักรพันธ์เพ็ญศิริ ทรงแต่งร่วมกับท่านผู้หญิงนพคุณ ทองใหญ่ ณ อยุธยา เพลงพระราชนิพนธ์สายฝนนี้บรรเลงครั้งแรกที่เวทีลีลาศสวนอัมพร เมื่อวันอาทิตย์ที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2489 ในงานรื่นเริงของ สมาคมส่งเสริมการเลี้ยงไก่แห่งประเทศไทย บรรเลงโดยวงสุนทราภรณ์ ขับร้องโดย เพ็ญศรี พุ่มชูศรี ในเวลาต่อมาเพลงนี้นำมาขับร้องใหม่โดย รุ่งฤดี แพ่งผ่องใส , นภา หวังในธรรม, สวลี ผกาพันธ์

 

พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรมีรับสั่งถึงความลับของเพลงนี้ไว้เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2524 ว่า

 

"...เมื่อแต่งมาเป็นเวลา 6 เดือน ม.จ.จักรพันธ์ได้เขียนจดหมายมาถึง บอกว่ามีความปลาบปลื้มอย่างหนึ่ง เพราะไปเชียงใหม่ เดินไปตามถนนได้ยินเสียงคนผิวปากเพลงสายฝน ก็เดินตามเสียงไปเข้าไปในตรอกซอยแห่งหนึ่ง ก็เห็นคนกำลังซักผ้าแล้วก็มีความร่าเริงใจ ผิวปากเพลงสายฝนและก็ซักผ้าไปด้วย ก็นับว่าสายฝนนี้มีประสิทธิภาพสูงซักผ้าได้สะอาด...ที่จริงความลับของเพลงมีอย่างหนึ่ง คือเขียนไป 4 ช่วง แล้วก็ช่วงที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 เสร็จแล้วเอาช่วงที่ 3 มาแลกช่วงที่ 2 กลับไป ทำให้เพลงมีลีลาต่างกันไป...เป็น 1 3 2 4..."
**วงศ์ย่อยปลาแรด** (อังกฤษ: Giant gouramis) เป็นวงศ์ย่อยของปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ Osphroneminae ซึ่งมีอยู่ด้วยกันทั้งหมด 1 สกุล 4 ชนิด (ดูในตาราง) มีลักษณะร่วมกันคือ ลำตัวป้อมและแบนข้าง เกล็ดสากมือเป็นรูปหยัก มีก้านครีบท้องคู่แรกเป็นเส้นเรียวยาวคล้ายหนวด ใช้สำหรับสัมผัส ปลายหางมนกลม ปากแหลม ริมฝีปากหนา ภายในปากมีฟันซี่เล็ก ๆ แหลมคมเรียงอยู่ภายใน ส่วนหัวเล็กและป้าน เมื่อโตขึ้นมาโดยเฉพาะในปลาตัวผู้จะมีโหนกนูนขึ้นมาเรื่อย ๆ จนดูคล้ายนอแรด อันเป็นที่มาของชื่อ โคนหางมีจุดสีดำคล้ำอยู่ทั้ง 2 ข้าง เมื่อโตขึ้นจุดดังกล่าวจะหายไป

เป็นปลาที่กินได้ทั้งพืชและสัตว์ แต่จะกินพืชเป็นอาหารหลัก นิสัยก้าวร้าวพอสมควร และเป็นปลาที่มีความสามารถพิเศษคือ สามารถฮุบอากาศจากผิวน้ำได้โดยตรง เนื่องจากมีอวัยวะพิเศษที่อยู่ในช่องเหงือกช่วยในการหายใจ อีกทั้งยังสามารถเก็บความชื้นไว้ได้เมื่อถูกจับพ้นน้ำ มีขนาดโตเต็มที่ราว 90 เซนติเมตร ในชนิด *Osphronemus goramy* ซึ่งนับว่าเป็นปลาในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) ที่ใหญ่ที่สุด

พบกระจายอยู่ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในส่วนที่เป็นแผ่นดินใหญ่ และที่เป็นหมู่เกาะ ชอบอาศัยในแหล่งน้ำนิ่งและน้ำไหลเอื่อย ๆ มีพืชน้ำขึ้นรก มีทั้งหมด 4 ชนิด (ดูในตาราง)

การขยายพันธุ์
-------------

ปลาแรดจะสามารถผสมพันธุ์ได้ตลอดทั้งปี โดยจะเริ่มเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 3 ปี ปลาตัวผู้จะมีโหนกบนหัวสูงกว่า ตัวเมียจะมีท่อนำไข่เป็นจุดสีขาวเห็นได้ชัดเจน บริเวณใต้ครีบอก ปลาแรดจะมีพฤติกรรมการสร้างรังคล้ายกับรังนก โดยใช้หญ้า หรือวัสดุจำพวกพืชน้ำชนิดต่าง ๆ มาสานทอเป็นรังลักษณะกลมคล้ายตะกร้า โดยใช้โคลนเป็นตัวประสานให้ติดเข้าด้วยกัน และวางไข่ไว้ตรงกลางรัง การขวางไข่จะวางได้ครั้งละ 800-1,000 ฟอง ไข่จะฟักเป็นตัวในเวลา 3-5 วัน

อ้างอิง
-------

* หนังสือปลาน้ำจืดไทย โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (กรุงเทพ, พ.ศ. 2544) ISBN 974-475-655-5
* รายละเอียดจาก Fishbase.org

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Osphroneminae***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Osphronemus ที่วิกิสปีชีส์
**การเลือกตั้งสภาแห่งชาติ** ถูกจัดขึ้นในประเทศลาวเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 2016 ผู้มีสิทธิเลือกตั้งถูกนำเสนอด้วยรายการเดียวจากแนวลาวส้างซาดที่ครอบครองโดยพรรคคอมมิวนิสต์แห่งพรรคประชาชนปฏิวัติลาว (LRPP) โดยพรรค LPRP ชนะ 144 จาก 149 ที่นั่ง ส่วนฝ่ายอิสระที่สนับสนุนรัฐบาลเหลือเพียง 5 ที่นั่ง

ระบบการเลือกตั้ง
----------------

สมาชิก 149 คนจากสภาแห่งชาติถูกเลือกจากการเลือกตั้งแบบหลายสมาชิก 18 คนในระหว่าง 3 ถึง 14 ที่นั่งโดยใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด เนื่องจากประชากรประเทศเพื่มขึ้น ทำให้ต้องเพิ่มที่นั่งจาก 132 ที่นั่งในการเลือกตั้ง ค.ศ. 2011

ผล
--

จากสมาชิก 149 คน ร้อยละ 73 เป็นผู้ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฏรครั้งแรก

| พันธมิตร | พรรค | โหวต | ร้อยละ | ที่นั่ง | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| แนวลาวส้างซาด | พรรคประชาชนปฏิวัติลาว |  | 100 | 144 | +16 |
| อิสระ |  | 5 | +1 |
| บัตรเป็นโมฆะ/ว่าง |  | – | – | – |
| **รวม** | **3,657,026** | **100** | **149** | **+17** |
| ผู้เข้าใช้สิทธิ | 3,733,932 | 97.94 | – | – |
| ข้อมูล: IPU |

ผลที่ตามมา
----------

หลังเลือกตั้ง สภาแห่งชาติประชุมในวันที่ 20 เมษายนเพื่อเลือกบุนยัง วอละจิดดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี (แทนที่จูมมะลี ไซยะสอน) และทองสัน สีสุลิดดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี (แทนที่ทองสิง ทำมะวง)

อ้างอิง
-------

1. ↑  The National Committee for Election (NEC) announces NA candidates LNTV
2. ↑  Electoral system Inter-Parliamentary Union
3. 1 2 3  Last elections Inter-Parliamentary Union
ฟลอรา เฟรเซอร์ เลดีที่ 21 แห่งซอลเทิน (อังกฤษ: The Right Honourable Flora Fraser, 21st Lady Saltoun) เกิดเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1930 ณ เอดินบะระ ประเทศสกอตแลนด์ เป็นบุตรีของอเล็กซานเดอร์ เฟรเซอร์ ลอร์ดที่ 20 แห่งซอลเทิน และโดโรธี แกรดีน เวลบี เธอมีพี่ชาย 1 คน ชื่อ อเล็กซานเดอร์ ไซมอน เฟรเซอร์ มาสเตอร์แห่งซอลเทิน แต่พี่ชายของเธอถูกฆ่าตายขณะรับราชการทหารในปี ค.ศ. 1944 ทำให้เธอกลายเป็นรัชทายาทในตำแหน่งนี้

สมรส
----

เธอสมรสกับอเล็กซานเดอร์ แรมเซย์แห่งมาร์ พระโอรสในเจ้าหญิงแพทริเซียแห่งคอนน็อต พระราชปนัดดาใน สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1956 มีบุตรดังนี้

1. แคธารีน เฟรเซอร์ มิสเตรสส์แห่งซอลเทิน
2. อลิซ แรมเซ์
3. เอลิซาเบธ แรมเซย์

แคธารีน เฟรเซอร์ มิสเตรสส์แห่งซอลเทิน ธิดาคนโตได้หันมาใช้นามสกุลของเธอ เนื่องจากเธอต้องสืบทอดตำแหน่งของ แต่ธิดาอีก 2 คน ใช้นามสกุลของอเล็กซานเดอร์ แรมเซย์แห่งมาร์ตามเดิม โดยภายหลังที่สามีของเธอถึงแก่กรรมลง ฟลอรา เฟรเซอร์ เลดีที่ 21 แห่งซอลเทิน ได้พำนักในประเทศสกอตแลนด์ ถึงแม้เธอยังเป็นสมาชิกพระราชวงศ์อังกฤษ แต่เธอก็ไม่ปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน มาตั้งแต่ต้นปี ค.ศ. 2003

อ้างอิง
-------

* Lady Saltoun's website
**เบนจามิน เอิร์ล เนลสัน** (28 กันยายน พ.ศ. 2481 - 30 เมษายน พ.ศ. 2558) (อังกฤษ: Benjamin Earl Nelson)  รู้จักกันในนาม **เบน อี.คิง** (อังกฤษ: Ben E. King) เป็นนักดนตรีชาวอเมริกันแนวเพลงโซล และ ริทึมแอนด์บลูส์ มีผลงานเป็นที่รู้จักในเพลงที่เขาร่วมแต่งด้วยในเพลง "Stand by Me" ที่ติดท็อป 10 ทั้งในปี 2504 และ 2530 และยังเป็นเพลงอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1987 เขาเป็นนักร้องนำกลุ่มร้องเพลงแนวอาร์แอนด์บี ที่ชื่อ เดอะดริฟเตอส์

ประวัติ
-------

**เบนจามิน เอิร์ล คิง** เกิดเมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2481 ในเมือง เฮนเดอร์สัน , รัฐนอร์ทแคโรไลนา, ก่อนจะย้ายมายังเมือง ฮาร์เลม , นครนิวยอร์ก เมื่ออายุได้ 9 ขวบ ในปี 2490.

วงดนตรี
-------

### เดอะดริฟเดอส์

ในปี 2501 คิง (ยังใช้ชื่อนั้นอยู่) ได้เข้าร่วมวงดนตรีแนว ดูวอป *ไฟท์คราวน์* ปีถัดมาผู้จัดการของวง เดอะดริฟเตอร์ส ไล่สมาชิกวงดั้งเดิมออกทั้งหมด และแทนที่ด้วยสมาชิกไฟท์คราวนด์ คิงนักร้องแนว ริทึมแอนด์บลูส์ กับวงดนตรีของเขาในสังกัดเพลง แอตแลนติก เรดคอร์ดส เขายังมีส่วนร่วมในการแต่งเนื้อเพลงและได้เป็นศิลปินคนแรกในค่ายแอแลนติค เรดคอร์ดสและนำเพลง *There Goes My Baby* ของเดอะดริฟเตอร์สไปร้องใหม่ ซึ่งนับว่าประสบสำเร็จโดยมีศิลปินมาร่วมช่วยเหลือ *ด็อก พูมัส*และ *มอร์จ ชูแมน* อาทิเพลง *Save The Last Dance For Me* , *This Magic Moment* และ *I Count the Tears* คิงอัดเพลงกับวงเดอะดริฟเตอร์สเพียงแค่ 13 เพลง

เสียชีวิต
---------

เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 มีการประกาศว่าเบน อี.คิง เสียชีวิตลงที่ศูนย์การแพทย์ ของมหาวิทยาลัยแฮเกนแซก เมื่อวันที่ 30 เมษายน ขณะมีอายุ 76 ปี ตัวแทนของเบนกล่าวว่า เขามีปัญหาเกี่ยวกับหัวใจ ก่อนที่จะเสียชีวิต
**การอำพรางแบบวาบต่อเนื่อง** (อังกฤษ: continuous flash suppression, ตัวย่อ CFS) ก็คือ เทคนิคการอำพรางแบบวาบ (อังกฤษ: flash suppression) แบบดัดแปลงอย่างหนึ่ง ในการอำพรางแบบวาบต่อเนื่อง ตาข้างแรกถูแสดงด้วยตัวกระตุ้นนิ่งเช่นรูปหน้าลายเส้น ในขณะที่ตาข้างที่สองถูกแสดงด้วยตัวกระตุ้นเป็นชุดที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ผลก็คือตัวกระตุ้นที่เปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องในตาข้างที่สอง อำพรางการเห็นในตาข้างแรก แม้การอำพรางแบบวาบต่อเนื่องอีกรูปแบบหนึ่งที่สามารถอำพรางตัวกระตุ้นที่ไม่นิ่งได้ ก็ยังมี

การอำพรางแบบวาบต่อเนื่องไม่เพียงแค่สามารถอำพรางรูปต่าง ๆ ได้ แต่เทคนิคนี้สามารถเพิ่มพูนความลึกและช่วงเวลาของการอำพรางเมื่อเทียบกับเทคนิคอื่น ๆ เช่น การอำพรางแบบวาบและการแข่งขันระหว่างสองตา (อังกฤษ: binocular rivalry) การอำพรางแบบวาบต่อเนื่องมีความสามารถในการอำพรางที่มากที่สุดซึ่งทำให้ผู้วิจัยสามารถเพิ่มเวลาในการอำพรางรูป ๆ หนึ่งเป็นสิบเท่า ด้วยการใช้เทคนิคนี้ สัตว์ทดลองอาจจะบอกว่า ไม่เห็นรูปที่ถูกแสดงอยู่ในขอบเขตของการมองเห็นมากกว่า 3 นาที ซึ่งเป็นการอำพรางที่นานที่สุดเมื่อเทียบกับเทคนิคอื่น ๆ เทคนิคนี้อำนวยต่อการวิจัยศึกษาซึ่งกลไกการปฏิการของเซลล์ประสาทที่เกี่ยวข้องการการเห็น แต่เป็นกลไกก่อนที่จะมีการรับรู้ (คืออำนวยการศึกษาซึ่งการทำงานของเซลล์ประสาทในช่วงก่อนที่สัตว์ทดลองจะบอกว่า มีการเห็นซึ่งตัวกระตุ้นทางตานั้น)

ดูเพิ่ม
-------

* การอำพรางแบบวาบ
* การแข่งขันระหว่างสองตา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tsuchiya, N.; Koch, C. (2005). "Continuous flash suppression reduces negative afterimages" (PDF). *Nature Neuroscience*. **8** (8): 1096–1101. doi:10.1038/nn1500. PMID 15995700. S2CID 17115743.
2. ↑  Maruya, Kazushi; Watanabe (2008). "Adaptation to invisible motion results in low-level but not high-level aftereffects". *Journal of Vision*. 11. **8** (11): 1–11. doi:10.1167/8.11.7. PMID 18831601.
3. ↑  Tsuchiya, N.; Koch, C.; Gilroy, L. A.; Blake, R. (2006). "Depth of interocular suppression associated with continuous flash suppression, flash suppression, and binocular rivalry". *Journal of Vision*. **6** (10): 1068–78. doi:10.1167/6.10.6. PMID 17132078.
4. ↑  Yang, Eunice; Zald, David H.; Blake, Randolph (2007). "Fearful expressions gain preferential access to awareness during continuous flash suppression". *Emotion*. **7** (4): 882–6. doi:10.1037/1528-3542.7.4.882. PMC 4038625. PMID 18039058.
**บะช่อ** หรือ**บ๊ะฉ่อ（肉脞）** เป็นอาหารประเภทเนื้อหมูอย่างหนึ่ง เป็นหมูสับผสมเครื่องต่าง ๆ ที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารจีนแต้จิ๋ว บ๊ะฉ่อมาจากภาษาจีนแต้จิ๋วหมายถึงหมูที่สับจนละเอียด เป็นการนำเนื้อหมูมาหั่นให้เป็นชิ้นเล็ก แล้วสับให้ละเอียดด้วยปังตอ ปรุงรสขณะสับด้วยซีอิ๊ว น้ำปลา น้ำตาล แป้งข้าวโพด หรือรากผักชี กระเทียมโขลก สูตรดั้งเดิมของชาวแต้จิ๋วจะใส่เพียงซีอิ๊วและพริกไทยป่น บะช่อที่สับเสร็จแล้วใช้ปรุงอาหารได้หลายอย่าง เช่น แกงจืด นำไปยัดไส้มะระหรือหมึก บางครั้งนิยมสับส่วนผสมอื่นปนไปด้วยเช่น วุ้นเส้น กุ้ง ใบตำลึง ใบสะระแหน่

บะช่อมีบทบาทในอาหารจีนหลายชนิดและหลายภูมิภาค ชาวจีนแต้จิ๋วนำบะช่อไปนึ่ง ทอด และต้ม โดยนิยมนึ่งกับไข่ตุ๋นหรือผักกาดดอง ชาวจีนกวางตุ้งนิยมนำบะช่อมาผัด นึ่ง และตุ๋น นำมาปรุงคู่กับปลาเค็ม ผักกาดดองเค็ม ไข่เค็ม ไข่เยี่ยวม้า นำมานึ่งเช่นคลุกกับข้าวเหนียวดิบแล้วนึ่ง ตุ๋นรวมกับน้ำแกงที่ใส่ของเค็มหรือของแห้ง เช่น เป็ดเค็ม หอยเชลล์แห้ง ผักกาดขาวตากแห้ง ชาวจีนฮกเกี้ยนนิยมนำบะช่อมาเป็นส่วนหนึ่งของน้ำแกง เช่งแกงจืดลำไยยัดไส้หมูสับ แกงจืดหมูสับผสมหัวไชเท้า ชาวจีนแคะใช้บะช่อปรุงอาหารมาก โดยนิยมนำสิ่งอื่นสับลงในบะช่อด้วย เช่น หมึกแห้ง ข้าวหมากแดง เนื้อปลา เนื้อกุ้ง อาหารไทยที่มีบะช่อเป็นองค์ประกอบได้แก่ ม้าอ้วน ที่นำหมูบะช่อ มันหมูแข็ง และเนื้อปูมารวมกัน ปรุงรสด้วยรากผักชี กระเทียม พริกไทย น้ำปลา ใส่ถ้วยตะไล นึ่งจนสุก ใช้เป็นอาหารว่าง

อ้างอิง
-------

1. ↑  อดุลย์ รัตนมั่นเกษม. บะช่อ. ครัว. ปีที่ 20 ฉบับที่ 229. กรกฎาคม 2556. หน้า 118 - 119
2. ↑  ภาสกร หลี. หมูบ๊ะฉ่อ ประโยชน์มากทั้งเครื่องปรุงหลักและชูรสชาติ. ครัว. ปีที่ 18 ฉบับที่ 206. สิงหาคม 2554. หน้า 67 – 75
**ปลาหมูขาว** (อังกฤษ: Yellow tailed botia, Orange-finned loach, Blue botia, Redtail botia) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Yasuhikotakia modesta* อยู่ในวงศ์ปลาหมู (Botiidae) 

เป็นปลาที่นับว่ามีขนาดใหญ่ มีลำตัวป้อมสั้น หัวเล็ก จะงอยปากเรียวแหลม และมีหนวดเป็นกระจุก ตามีขนาดเล็ก มีเงี่ยงแหลมปลายแยกเป็นสองแฉกอยู่หน้าตา เมื่อกางออกจะตั้งฉากกับแก้ม ครีบหลังอยู่กึ่งกลางลำตัว มีก้านครีบแขนงประมาณ 7-9 ก้าน ครีบก้นอยู่ใกล้กับส่วนหาง ครีบหางมีขนาดใหญ่ปลายแยกเป็นสองแฉก ครีบอกและครีบก้นอยู่บริเวณแนวสันท้อง สีพื้นลำตัวเป็นสีเทาอมเหลือง หลังมีสีเทาปนเขียว ครีบหางเป็นสีแดง ครีบอื่น ๆ มีสีเหลืองจาง ๆ โคนครีบหางมีสีดำจาง ๆ แต่ถ้าเป็นปลาวัยอ่อน บนลำตัวเหนือครีบอกและครีบท้องมีลายสีเขียวอยู่หลายสาย

พบกระจายพันธุ์ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาและแม่น้ำโขง มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 25 เซนติเมตร

เป็นปลาที่นิยมใช้บริโภคกันในท้องถิ่น และมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม เพื่อใช้เก็บกินเศษอาหารที่หลงเหลือในตู้ โดยมีชื่อเรียกในภาษาอีสานว่า "หมูมัน"

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 209 หนังสือสาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑ โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ พ.ศ. 2547 ISBN 974-00-8701-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม
**ปลาหมูน่าน** ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Ambastaia nigrolineata* ในวงศ์ปลาหมู (Botiidae) มีรูปร่างและสีสันคล้ายคลึงปลาหมูอารีย์ (*A. sidthimunki*) ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน แต่ว่าปลาหมูน่านลายจะเป็นแถบยาว เมื่อปลาใหญ่ขึ้นมาลายตามยาวจะขาดเป็นท่อน ๆ และจะเกิดลายขวางเพิ่มมากขึ้น โดยที่ลายแถบของปลาหมูน่านจะมีราว 8-10 แถบ ในขณะที่ปลาหมูอารีย์ ซึ่งจะมีแค่ 5-8 แถบ ดังนั้นเมื่อมองด้วยตาเปล่าแล้วจะพบว่า ลายเส้นของปลาหมูน่านจะใหญ่และหนากว่าของปลาหมูอารีย์ 

อีกทั้งเมื่อโตเต็มที่แล้วจะมีขนาดลำตัวใหญ่กว่าปลาหมูอารีย์ คือ มีความยาวประมาณ 10-12 เซนติเมตร

ถูกค้นพบครั้งแรกที่แม่น้ำโขง ในเมืองหาน เขตปกครองตนเองสิบสองปันนา มณฑลยูนาน สำหรับในประเทศไทยพบได้ที่ลำน้ำว้า อำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน

ปลาหมูน่านเคยถูกสับสนว่าเป็นปลาหมูอารีย์ ด้วยเหตุที่มีรูปร่างและสีสันคล้ายคลึงกัน รวมทั้งเคยถูกจับส่งขายเป็นปลาสวยงามโดยใช้ชื่อของปลาหมูอารีย์ด้วย ดังนั้นจึงได้รับฉายาว่าวงการปลาสวยงามว่า "ปลาหมูอารีย์ปลอม"

มีชื่อเรียกในภาษาท้องถิ่นว่า "บง" หรือ "หมูงวง"

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาหมูอารีย์

อ้างอิง
-------

* นิตยสารfishzone vol. 3 no. 24 (พ.ศ. 2545)
* หมูอารีย์

1. ↑  Vidthayanon, C. (2012). "Yasuhikotakia nigrolineata". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2014.3*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาหมูน่าน
* หมูอารีย์ หมูน่าน และความแตกต่าง

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ambastaia nigrolineata ที่วิกิสปีชีส์
**ความเข้มของการแผ่รังสี** (อังกฤษ: radiant intensity) เป็น ปริมาณทางกายภาพที่แสดงพลังงานจากการแผ่รังสี ที่แผ่ออกมาต่อครั้งในทิศทางหนึ่ง ๆ จากแหล่งกำเนิดรังสีที่มีลักษณะเป็นจุด คำนวณได้จากอนุพันธ์ของฟลักซ์การแผ่รังสีต่อมุมตันที่เห็นจากแหล่งกำเนิดรังสี หน่วย SI ใช้เป็นวัตต์ต่อสเตอเรเดียน (สัญลักษณ์: W sr-1)

ความเข้มของการแผ่รังสีนั้นจะแตกต่างกันไปตามทิศทาง ตัวอย่างเช่น ฟลักซ์การแผ่รังสีที่แผ่ออกมาจากเสาอากาศจะมีความหนาแน่นที่แตกต่างกันอย่างมากขึ้นอยู่กับรูปร่างและทิศทางของเสาอากาศ และความเข้มของการแผ่รังสีจะแตกต่างกันไปตามมุม นอกจากนี้ ความเข้มของการแผ่รังสียังเป็นปริมาณที่มีประโยชน์เมื่อแหล่งกำเนิดการแผ่รังสีอยู่ไกลออกไปเมื่อเทียบกับขอบเขตที่พิจารณา จนมองได้ว่ามีลักษณะเหมือนจุด นอกจากนี้ยังใช้กับวัตถุทางดาราศาสตร์ เช่น ดาวฤกษ์

นิยาม
-----

พิจารณาพื้นที่ผิวเล็ก ๆ *ΔS* ที่ตำแหน่ง *r* เมื่อมองจากแหล่งกำเนิดรังสี ให้ *ω*(*ΔS*) เป็นมุมตันที่บนพื้นที่ผิว *ΔS* เมื่อมองจากแหล่งกำเนิดรังสี และ Φ(*ΔS*) เป็นฟลักซ์การแผ่รังสีที่ผ่านผิว *ΔS* แล้ว ความเข้มของการแผ่รังสีไปยังทิศทาง *r* จะนิยามได้เป็น

{\displaystyle I=\lim \_{\Delta S\to 0}{\frac {\Phi \left(\Delta S\right)}{\omega \left(\Delta S\right)}}={\frac {d\Phi }{d\omega }}}

จากนิยามนี้ ฟลักซ์การแผ่รังสี *Φ(S)* จากแหล่งกำเนิดรังสีที่มีลักษณะเป็นจุดที่ผ่านพื้นผิวโค้ง *S* คือ

{\displaystyle \Phi \left(S\right)=\int \_{\omega \left(S\right)}I\,d\omega }

ค่าอนุพันธ์ของฟลักซ์การแผ่รังสีตามพื้นผิว *S*

{\displaystyle E={\frac {d\Phi }{dS}}={\frac {d\Phi }{d\omega }}{\frac {d\omega }{dS}}=I\,{\frac {d\omega }{dS}}}

คือค่าความรับอาบรังสีที่แหล่งกำเนิดรังสีฉายมา ถ้าให้ **n** เป็นเวกเตอร์แนวฉาก ของ *dS* แล้ว

{\displaystyle {\frac {d\omega }{dS}}={\frac {{\hat {\boldsymbol {r}}}\cdot {\boldsymbol {n}}}{r^{2}}}}

และจะได้ความสัมพันธ์ระหว่างค่าความเข้มของการแผ่รังสี *I* กับค่าความรับอาบรังสี *E* เป็น

{\displaystyle E={\frac {{\hat {\boldsymbol {r}}}\cdot {\boldsymbol {n}}}{r^{2}}}\,I}

ให้ *Δσ* เป็นพื้นที่ผิวขนาดเล็กของแหล่งกำเนิดรังสีซึ่งมีเวกเตอร์แนวฉากเป็น ***n**'*' และ *L* เป็นค่าความแผ่รังสีในทิศทาง *r* ค่าความเข้มของการแผ่รังสีคำนวณได้เป็น

{\displaystyle I=\int \_{\Delta \sigma }\left({\hat {\boldsymbol {r}}}\cdot {\boldsymbol {n}}'\right)\,L\,d\sigma }
**เอตูว์ด** ในภาษาฝรั่งเศส หรือ **เอทูด** ในภาษาอังกฤษ (อังกฤษ: étude) หมายถึง แบบฝึกหัด เป็นเพลงที่นักประพันธ์เพลงแต่งเพื่อมีวัตถุประสงค์ให้ลูกศิษย์ได้ฝึกหัดเพลงที่มีทักษะในการเล่นที่สูงขึ้น ส่วนใหญ่ทักษะที่ใช้เล่นในเอตูว์ดมักเป็นทักษะเฉพาะทาง หรือเทคนิคเฉพาะทั้งสำหรับเครื่องดนตรีนั้น ๆ และสำหรับเทคนิคนั้น ๆ เพลงเอทูดนั้นเป็นเพลงที่นับว่านักเปียโนที่มีความสามารถในระดับสูงควรฝึกหัดด้วยกันทั้งสิ้น

ผู้แต่งบทเพลงเอตูว์ดที่มีชื่อเสียงมากได้แก่ ชอแป็งเขาได้แต่งในผลงานลำดับที่ 10 จำนวน 12 บท และลำดับที่ 25 จำนวน 12 บท รวมทั้งที่ไม่ได้จัดพิมพ์อีก 3 บท ครบทั้งบันไดเสียงเมเจอร์และไมเนอร์ ในทุกคีย์ รวมแล้วเขาได้แต่งไว้ทั้งหมด 27 บท ในแต่ละบทนั้นจะมีเทคนิคการเล่นที่แตกต่างกัน เช่น เทคนิค ขั้นคู่ 3 ที่เป็นเพลงที่ให้เล่นขั้นคู่ 3 ในมือขวา ไล่ขึ้นและลงอย่างรวดเร็ว ซึ่งต้องอาศัยความชำนาญในเทคนิคอื่น ๆ

เพลงเอตูว์ดในปัจจุบันถือเป็นรายการเพลงแข่งบังคับของการแข่ง "Piano Chopin compettion"

**ตัวอย่างเพลง Étude**

* Étude in C minor, Op.10, No.12 (Revolutionary) - Chopin
* Symphonic Études - Schumann
* Concert Étude in D-flat - Liszt
**ความเคลื่อนไหวทางอินเทอร์เน็ต** (อังกฤษ: Internet Activism) หรือ การจัดระเบียบรูปแบบของการออนไลน์ การสนับสนุนอิเล็กทรอนิกส์ ความเคลื่อนไหวทางโลกไซเบอร์, E-campaigning และ E-activism คือการใช้เทคโนโลยีการสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์ เช่น อีเมล เว็บไซต์ และโปสการ์ด โดยการเคลื่อนไหวของประชาชนและการส่งข้อมูลท้องถิ่นผู้ชมจำนวนมาก เทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตที่ใช้ก่อให้เกิดการระดมทุนที่เกี่ยวข้องกับการสร้างชุมชน, lobbying และการจัดการ

ประเภท
------

Sandor Vegh ได้แบ่งความเคลื่อนไหวทางอินเทอร์เน็ตออกเป็น 3 ประเภทคือ ความตระหนักการโฆษณา, องค์กรระดม และการกระทำปฏิกิริยาอินเทอร์เน็ตเป็นทรัพยากรที่สำคัญสำหรับกิจกรรมอิสระหรือ E – activists โดยเฉพาะที่มีข้อความอาจใช้เคาน์เตอร์ที่สำคัญโดยเฉพาะเมื่อมีการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรงเกิดขึ้น อินเทอร์เน็ตเป็นสิ่งจำเป็นในการรายงานความโหดร้ายสู่โลกภายนอก ผู้สร้างความเคลื่อนไหวทางอินเทอร์เน็ตยังสามารถส่งการร้องทุกข์ผ่านทาง E-petitions ที่จะส่งไปยังรัฐบาลและประชาชนและองค์กรเอกชนเพื่อประท้วงต่อต้านและกระตุ้นการเปลี่ยนแปลงนโยบายในด้านบวกจากการค้าอาวุธการทดสอบสัตว์ มากมายไม่หวังผลกำไรและองค์กรการกุศลใช้วิธีการเหล่านี้ส่งอีเมลร้องเรียนไปยังผู้ที่รายชื่ออีเมลของพวกเขาถามคนที่จะผ่านพวกเขา

ความสัมพันธ์กับการเมืองและธุรกิจ
--------------------------------

### การเมือง

ในปี 2004 การอภิปรายของผู้สมัครเลือกตั้งประธานาธิบดี ในสหรัฐอเมริกา Carol Darr ผู้อำนวยการสถาบันการเมืองประชาธิปไตยและอินเทอร์เน็ต ที่มหาวิทยาลัย George Washington ในรัฐวอชิงตัน.ดี.ซี กล่าวว่าผู้ที่ได้รับประโยชน์จากการใช้อินเทอร์เน็ตเพื่อดึงดูดสนับสนุน "พวกเขาทั้งหมดมีความสามารถพิเศษ นอกรีต และลุกลาม ให้อินเทอร์เน็ตมีการโต้ตอบและต้องมีการยืนยันในส่วนของผู้ใช้ให้ตรงข้ามกับการตอบสนองจากผู้ใช้ passive TV มันไม่น่าแปลกใจที่ผู้สมัครจะต้องมีคนที่คนต้องการสัมผัสและโต้ตอบกับ

### บริษัทและห้างร้าน

บริษัท ยังมีการใช้เทคนิคความเคลื่อนไหวทางอินเทอร์เน็ต เพิ่มการสนับสนุนสำหรับสาเหตุของ ตาม Christopher Palmeri กับ BusinessWeek Online บริษัท เว็บไซต์ ที่มีเจตนาที่จะบวกมีผลต่อภาพลักษณ์ของตัวเองเพื่อให้ความดันลบในคู่แข่งที่ มีผลต่อความคิดเห็นภายในกลุ่มเลือกและผลักดันการเปลี่ยนแปลงนโยบาย

ข้อวิจารณ์
----------

Sunstein กล่าวกับนิตยสาร *นิวยอร์กไทมส์* ว่า "การสนทนาจะเกี่ยวกับกลยุทธ์หรือม้าแข่ง...ปัญหาหรือว่าไม่ดีผู้สมัครอื่น ๆ และจะดูเหมือนการอภิปราย ยังไม่ได้เช่นนี้ควรจะเซ็นเซอร์ แต่สามารถเพิ่มความเผ็ดร้อน, ลัทธิหัวรนแรงเพิ่มขึ้นและทำให้ความเข้าใจยากขึ้น"

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "GCommerce" Online Activism Info & Documentary Film เก็บถาวร 2012-06-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* "Internet Activism" Shared Internet Activism Resource for NGOs เก็บถาวร 2009-12-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Tactical Technology Collective NGO that assists human rights advocates in using technology
* Web2Activism เก็บถาวร 2008-12-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน empowers grassroots activists to use the Internet as a platform for activism.
* Meta-Activism Project (MAP)
**ปลาหมูลายเสือสาละวิน** (อังกฤษ: Tiger loach, Burmese peppered firetail botia, Blyth's loach) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Syncrossus berdmorei* อยู่ในวงศ์ปลาหมู (Botiidae)

มีขนาดค่อนข้างใหญ่ ลำตัวยาวแบนข้าง มีจะงอยปากเรียวยาว นัยน์ตาเล็ก ครีบหลังมีฐานยาวและมีก้านครีบแขนง 10-11 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 7 ก้าน ครีบหางเว้าลึก สีพื้นลำตัวเป็นสีน้ำตาลอ่อนปนเหลือง มีแถบสีดำขวางลำตัวเป็นจุดเด่นและเป็นที่มาชื่อเรียก 9-10 แถบ หัวมีลายเป็นขีดสีดำ 3 เส้น แก้มและนัยน์ตามีแถบสีดำ บนลำตัวหลังช่องเหงือกและท้องมีจุดสีดำกระจายไปทั่ว ครีบหลังมีลายสีดำ ครีบหางมีจุดสีดำเรียงเป็นแถว ๆ ในแนวตั้ง โคนครีบอกมีจุดสีดำ ครีบท้องและครีบก้นเป็นสีเหลืองใส

มีขนาดความยาวเต็มที่ประมาณ 15 เซนติเมตร โดยเป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์อยู่เฉพาะในลุ่มแม่น้ำสาละวินเท่านั้น โดยพบได้อีกที่ประเทศพม่า ไปจนถึงอินเดีย นิยมใช้บริโภคกันในท้องถิ่น และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

อนึ่ง ยังมีปลาหมูอีกชนิดหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน คือ ปลาหมูลายเสือ (*S. beaufori*) ซึ่งจะพบได้กว้างขวางกว่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 201-202 หนังสือสาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑ โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ พ.ศ. 2547 ISBN 974-00-8701-9

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาหมูลายเสือ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม
สำหรับกรณีการเหยียบดวงจันทร์ของนักบินอวกาศนาซา ดูที่ ทฤษฎีสมคบคิดเรื่องเหยียบดวงจันทร์
ภาพประกอบข่าว ในบทความที่ 4 จากทั้งหมด 6 บทความ ในหนังสือพิมพ์นิวยอร์กซัน ประจำวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1835
**ข่าวลวงเรื่องดวงจันทร์** (อังกฤษ: Great Moon Hoax) หมายถึงบทความจำนวนหกบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในนิวยอร์กซัน เริ่มตั้งแต่วันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1835 เกี่ยวกับการค้นพบสิ่งมีชีวิต และบ้างถึงขั้น รายงานว่าค้นพบอารยธรรมบนดวงจันทร์ การค้นพบดังกล่าวถูกคาดอย่างผิด ๆ ว่าน่าจะมาจากเซอร์จอห์น เฮอร์เชล ผู้อาจเป็นนักดาราศาสตร์ที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในสมัยนั้น

บทความดังกล่าวบรรยายสัตว์มหัศจรรย์บนดวงจันทร์ รวมทั้งไบซัน แพะ ยูนิคอร์น บีเวอร์สองเท้าไร้หาง และสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ (humanoid) ที่มีปีกเหมือนค้างคาว ผู้สร้างเทวสถาน นอกจากนี้ยังมีต้นไม้ มหาสมุทรและชายหาด การค้นพบเหล่านี้ถูกทึกทักว่าเป็นจริง โดย "กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่ที่มีหลักการทำงานใหม่ทั้งหมด" ผู้ประพันธ์บทบรรยายดังกล่าวคาดว่าน่าจะเป็น ดร. แอนดรูว์ แกรนท์ (Andrew Grant) ผู้อธิบายว่าตนเองเป็นเพื่อนร่วมเดินทางและเลขานุการของเซอร์จอห์น เฮอร์เชล แต่เป็นการโกหก

ท้ายที่สุด ผู้ประพันธ์ประกาศว่า การสังเกตดังกล่าวสิ้นสุดลงเพราะกล้องโทรทรรศน์ถูกทำลาย ด้วยวิธีที่ดวงอาทิตย์ทำให้เลนส์ประพฤติเหมือนกับ "เลนส์รวมแสง" และทำให้เกิดไฟไหม้หอสังเกตการณ์

ตามตำนาน ยอดขายของนิวยอร์กซันเพิ่มขึ้นอย่างมากอันเนื่องมาจากข่าวลวง และได้มียอดขายเพิ่มขึ้นกว่าแต่ก่อนอย่างถาวร และได้ทำให้นิวยอร์กซันเป็นหนังสือพิมพ์ที่ประสบความสำเร็จ อย่างไรก็ตาม ระดับซึ่งข่าวลวงได้เพิ่มยอดขายของหนังสือพิมพ์ แน่นอนว่ากล่าวเกินจริงในบันทึกเหตุการณ์ที่ได้รับความนิยม มันไม่ถูกพบว่าเป็นข่าวลวงกระทั่งอีกหลายสัปดาห์หลังการตีพิมพ์ และ แม้กระนั้น หนังสือพิมพ์ก็ไม่ได้ถอนคืนแต่อย่างใด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gunn, James E.; Asimov, Isaac (1975). *Alternate worlds: the illustrated history of science fiction*. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall. p. 51. ISBN 0-89104-049-8.
2. ↑  Falk, Doris V. "Thomas Low Nichols, Poe, and the Balloon Hoax," collected in *Poe Studies*, vol. V, no. 2. December 1972. p. 48

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ข่าวลวงเรื่องดวงจันทร์**

* The Great Moon Hoax, Museum of Hoaxes
	+ 1st article (August 25, 1835)
	+ 2nd article (August 26, 1835)
	+ 3rd article (August 27, 1835)
	+ 4th article (August 28, 1835)
	+ 5th article (August 29, 1835)
	+ 6th article (August 31, 1835)

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* อิสราเอล
* สหรัฐ

 |
| อื่น ๆ | 
* Faceted Application of Subject Terminology

 |
**ความเข้มของการส่องสว่าง** (อังกฤษ: luminous intensity) เป็นปริมาณทางกายภาพที่ใช้ในการวัดแสง โดยแสดงถึงปริมาณของแสงที่ปล่อยออกมาในทิศทางหนึ่งจากแหล่งกำเนิดแสงที่มีลักษณะเป็นจุด ซึ่งแสดงเป็นอนุพันธ์ของฟลักซ์ส่องสว่างต่อมุมตันรอบแหล่งกำเนิดลำแสง

ความเข้มของการส่องสว่างเป็นหนึ่งในปริมาณทางฟิสิกส์ที่มนุษย์รับรู้ได้ ความเข้มของการส่องสว่างถูกจัดให้เป็นหนึ่งในปริมาณพื้นฐาน มิติของความเข้มของการส่องสว่างแทนด้วย J ในระบบหน่วยเอสไอได้กำหนดให้แคนเดลา (สัญลักษณ์: cd) เป็นหน่วยของความเข้มของการส่องสว่าง

พื้นหลัง
--------

ความเข้มของการส่องสว่างเป็นคำจำกัดความเชิงปริมาณของความสว่างของแสงที่มนุษย์รับรู้ ดังนั้น คำจำกัดความของความเข้มของการส่องสว่างจึงสะท้อนถึงลักษณะของการมองเห็นของมนุษย์

แสงที่มนุษย์มองเห็นเป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ชนิดหนึ่ง มนุษย์สามารถรับรู้แสงผ่านจอตาในลูกตา เซลล์รูปกรวย และ เซลล์รูปแท่ง ในเรตินาประกอบด้วย โปรตีน ที่เรียกว่าโฟตอปซินและโรดอปซิน ตามลำดับ และการมองเห็นเกิดขึ้นเมื่อโปรตีนเหล่านี้ได้รับแสงที่มีความยาวคลื่นเฉพาะ

ความเข้มของแสงในฐานะคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า (พลังงานของแสง) ถูกกำหนดโดยแอมพลิจูดของมัน แต่ในทางกลับกัน ความสว่างที่มนุษย์รับรู้นั้นไม่ได้แปรผันโดยตรงกับความเข้มของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า เนื่องจากเซลล์รับแสงที่ประกอบกันเป็นเรตินาของมนุษย์จะตอบสนองต่อแสงที่มีความยาวคลื่นเฉพาะ (ช่วงที่มองเห็นได้) เท่านั้น มนุษย์จึงไม่สามารถรับรู้ความสว่างของแสงที่มีความยาวคลื่นในช่วงที่มองไม่เห็น เช่น รังสีอินฟราเรด และ รังสีอัลตราไวโอเลต เนื่องจากลักษณะเฉพาะของการมองเห็นของมนุษย์ วิธีที่เรารับรู้ความสว่างจึงไม่เพียงขึ้นอยู่กับความเข้มของแสงเท่านั้น แต่ยังขึ้นอยู่กับความยาวคลื่นด้วย

คำนิยาม
-------

ฟลักซ์ส่องสว่าง *Φ* ทะลุผ่านส่วนตัดขวางของพื้นที่ *S* โดยจุดกำเนิดแสงที่มีความเข้มการส่องสว่างเป็น *I*
ถ้าให้ *ω* เป็นมุมตันบนพื้นผิว *S* ที่ล้อมรอบจุดกำเนิดแสง เมื่อฟลักซ์ส่องสว่างทะลุผ่านพื้นผิว *S* เป็น *Φ* แล้วความเข้มของการส่องสว่างไปยังทิศทางหนึ่งในมุมตันขนาดเล็ก *dω* คือ

{\displaystyle I={\frac {d\varPhi }{d\omega }}}

และจะได้ว่า

{\displaystyle \varPhi =\int I\,d\omega }

ถ้าให้ค่ามุมจากจุดจอมฟ้า เป็น θ และมุมทิศ เป็น φ แล้ว จะได้ว่า

{\displaystyle \varPhi =\int I(\theta ,\phi )\,\sin \theta \,d\theta \,d\phi }

เราอาจนิยามความเข้มของการส่องสว่างของการแผ่รังสีได้จากค่าความเข้มของการแผ่รังสีโดยถ่วงน้ำหนักด้วยค่าประสิทธิภาพการส่องสว่างตามแต่ละช่วงความยาวคลื่นของฟลักซ์การแผ่รังสี ถ้าความเข้มของการแผ่รังสีสเปกตรัมที่ความยาวคลื่น *λ* เป็น *I*e,*λ* และให้ *K(λ)* เป็นประสิทธิภาพการส่องสว่างของแต่ละช่วงคลื่นแล้ว ความเข้มของการส่องสว่างจะคำนวณได้โดย

{\displaystyle I=\int \_{0}^{\infty }K(\lambda )\,I\_{{\text{e}},\lambda }\,d\lambda }

หรืออาจนิยามจากค่าอัตราส่วนของประสิทธิภาพการส่องสว่าง *V*=*K*/*K*m เทียบกับประสิทธิภาพการส่องสว่างสูงสุด *K*m เป็น

{\displaystyle I=K\_{\text{m}}\int \_{0}^{\infty }V(\lambda )\,I\_{{\text{e}},\lambda }\,d\lambda }

การมองเห็นซึ่งแสดงถึงความรู้สึกของมนุษย์นั้นแตกต่างกันไปในแต่ละคน และแม้แต่บุคคลคนเดียวกันก็เปลี่ยนไปตามสภาพร่างกายขณะนั้น ดังนั้นในการประชุมระหว่างประเทศว่าด้วยน้ำหนักและการวัด (CGPM) ครั้งที่ 16 ในปี 1979 จึงมีการกำหนดประสิทธิภาพการส่องสว่างสัมพัทธ์มาตรฐานสำหรับประสิทธิภาพการส่องสว่างสูงสุดไว้

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  量及び単位－第７部：光及び放射
**ปลาหมูฮ่องเต้** หรือ **ปลาหมูกำพล** (อังกฤษ: Emperor loach; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Botia udomritthiruji*) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมู (Botiidae)

ปลาหมูฮ่องเต้มีสีพื้นผิวของลำตัวจะเป็นสีเหลืองคล้ายกับชุดของฮ่องเต้หรือจักรพรรดิจีนในสมัยโบราณ อันเป็นที่มาของชื่อ สลับลายคู่สีดำขนาดใหญ่ตลอดทั้งลำตัว มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 3 นิ้ว

จัดเป็นปลาที่มีสีสันและลวดลายสวยงามมาก จึงเป็นที่นิยมในการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม พบกระจายพันธุ์เฉพาะลุ่มแม่น้ำตะนาวศรีบริเวณชายแดนของไทยกับพม่า ในเขตตะนาวศรีของพม่าเท่านั้น เป็นปลาที่เพิ่งถูกค้นพบในปี พ.ศ. 2550 และถูกตั้งทั้งชื่อสามัญและชื่อวิทยาศาสตร์เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ นายกำพล อุดมฤทธิรุจ นักธุรกิจด้านส่งออกปลาสวยงามชาวไทย

ปลาหมูฮ่องเต้ กลายเป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญสำหรับเศรษฐกิจท้องถิ่น เมื่อเป็นปลาที่มีความต้องการของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม สร้างรายได้ให้แก่ชาวท้องถิ่นที่จับปลาชนิดนี้ส่งขาย และถูกเปิดตัวอย่างเป็นการครั้งแรกในงานประมงน้อมเกล้า ครั้งที่ 19 ที่ศูนย์ประชุมบางกอกคอนเวนชั่นเซ็นเตอร์ ศูนย์การค้าเซ็นทรัลลาดพร้าว เมื่อปีเดียวกันกับที่มีการค้นพบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ng, H.H. 2007 *Botia udomritthiruji*, a new species of botiid loach from southern Myanmar (Teleostei: Botiidae). Zootaxa 1608:41-49.
2. ↑  นักวิชาการค้นพบปลาหมูพันธุ์ใหม่ เตรียมเพาะขยาย[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑   *เปิดตำนาน ตะพัดพม่า* คอลัมน์ V.I.P. (Very Important Pisces) โดย กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์, กำพล อุดมฤทธิรุจ, ดร.ชวลิต วิทยานนท์, ชวิน ตันพิทยคุปต์ หน้า 104-119 นิตยสาร Aqurium Biz ฉบับที่ 24 ปีที่ 2: มิถุนายน 2012

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Botia udomritthiruji* (อังกฤษ)

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Botia udomritthiruji ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาหมูอินโด** (อังกฤษ: Clown loach; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Chromobotia macracanthus*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมู (Botiidae) ลำตัวมีลักษณะกลมยาวรี แบนข้างเล็กน้อย ปกคลุมด้วยเกล็ดขนาดเล็กละเอียด มีปากขนาดเล็กแหลม มีหนวดสั้น ๆ ที่ริมฝีปาก 2 คู่ มีตาขนาดเล็ก ใต้ตาจะมีหนามแหลมสั้นทั้งสองข้าง สามารถกางออกมาป้องกันตัวได้ ลำตัวมีสีเหลืองอมส้ม มีแถบสีดำขนาดใหญ่ขอบสีขาวพาดขวางลำตัว 3 แถบ คือ พาดผ่านลูกตา 1 แถบ พาดลำตัวช่วงต้นคอรอบอก 1 แถบ ใกล้โคนหาง โดยพาดจากครีบหลังถึงครีบทวาร 1 แถบ ครีบว่ายและครีบหางมีสีแดง ครีบนอกนั้นมีสีดำ จัดเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ในวงศ์นี้ชนิดหนึ่ง คือ สามารถโตเต็มที่ได้ราว 1 ฟุต มีถิ่นกำเนิดที่เกาะบอร์เนียวและสุมาตรา ในอินโดนีเซีย

เดิมปลาหมูอินโดใช้ชื่อสกุล ว่า *Botia* แต่ในปี ค.ศ. 2004 ดร.มอริส ก็อตลา นักมีนวิทยาชาวสวิสที่พำนักอยู่ในสิงคโปร์ ซึ่งเป็นผู้ศึกษาปลาน้ำจืดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นี้ ได้ทำการแยกสกุลของปลาหมูเสียใหม่ หลายชนิด รวมทั้งปลาหมูอินโดด้วย ดังนั้น ปลาหมูอินโดจึงเป็นปลาเพียงชนิดเดียวในสกุล *Chromobotia* นี้

จากสีสันที่สวยงามสะดุดตา รวมทั้งอุปนิสัยที่ไม่ดุร้ายสามารถอยู่รวมกับปลาชนิดอื่น ๆ ได้เป็นอย่างดี จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามกันมาก โดยจะเลี้ยงเป็นปลาที่เก็บเศษอาหารที่ปลาอื่นกินเหลือในตู้ เนื่องจากเป็นปลาที่หากินตามพื้นน้ำ เป็นปลาที่แยกเพศได้ยากมาก การเพาะพันธุ์สำเร็จได้จากการผสมเทียมและจัดบ่อเลี้ยงให้คล้ายธรรมชาติมากที่สุด และนำพ่อพันธุ์แม่พันธุ์จำนวนมากลงไปเพื่อให้ผสมพันธุ์กันเอง

อ้างอิง
-------

* ปลาหมูอินโด


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Chromobotia macracanthus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาหมูอินโด
**เอ็กซ์โป 2012** หรือชื่อทางการ **เอ็กซ์โป 2012 ยอซู ประเทศเกาหลีใต้** (เกาหลี: 2012년 여수 세계 박람회) เป็นการแสดงนิทรรศการนานาชาติ ที่ได้รับการรับรองโดยองค์การนิทรรศการนานาชาติ (BIE) ซึ่งจัดขึ้นระหว่างวันที่ 12 พฤษภาคม ถึง 12 สิงหาคม พ.ศ. 2555 ที่เมืองยอซู ประเทศเกาหลีใต้ โดยมีธีมของเอ็กซ์โปในรูปแบบ "มหาสมุทรและชายฝั่งแบบมีชีวิต" พร้อมด้วยธีมย่อยของ "การอนุรักษ์และการพัฒนาที่ยั่งยืนของมหาสมุทรและชายฝั่ง", "แหล่งเทคโนโลยีใหม่" และ "กิจกรรมทางทะเลแบบสร้างสรรค์" โดยมีผู้เข้าร่วมกว่า 100 ประเทศรวมถึงองค์กรนานาชาติ และผู้เข้าเยี่ยมชมร่วม 8 ล้านคน

ธีมซอง
------

* **ธีมซอง**: *สตอรี่ส์โทลด์บายเดอะซี* (ขับร้องโดย ไอยู)

ขั้นตอนการคัดเลือกการเป็นเจ้าภาพ
--------------------------------

|  |
| --- |
| **การประชุมแห่งสำนักนิทรรศการนานาชาติครั้งที่ 142** 19:00 น. 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 ในปาแลเดอคองเกร, ปารีส ประเทศฝรั่งเศส |
| **เมือง** | **ประเทศ** | **รอบที่ 1** | **รอบที่ 2** |
| ยอซู | ธงของประเทศเกาหลีใต้ เกาหลีใต้ | **68** | **77** |
| ทันจาร์ | ธงของประเทศโมร็อกโก โมร็อกโก | 59 | 63 |
| วรอตสวัฟ | ธงของประเทศโปแลนด์ โปแลนด์ | 13 | - |

การเป็นเจ้าภาพ สถานที่จัดงานจะต้องได้รับคะแนนมากกว่า 2/3 เสียงโดยประเทศสมาชิก BIE ในรอบแรกของการโหวต ในแต่ละรอบของการโหวต สถานที่จัดงานที่ได้รับการโหวตน้อยที่สุดจะได้รับการคัดออก และจะมีการโหวตเพิ่มในสถานที่จัดงานที่เหลืออยู่

ดูเพิ่ม
-------

* การแสดงนิทรรศการนานาชาติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "'Yeosu Expo's Logo Song (English)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-09. สืบค้นเมื่อ 2012-05-17.
2. 1 2  "IK-Journal". Investkorea.org. สืบค้นเมื่อ 2012-05-17.
3. ↑  "Tangier World Exposition 2012 bid". Skyscrapercity.com.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เอ็กซ์โป 2012**

* เอ็กซ์โป 2012 (เกาหลี)
* thailandpavilion[*ลิงก์เสีย*] (ไทย)


| ก่อนหน้า |  | เอ็กซ์โป 2012 |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **เอ็กซ์โป 2010** |  | **เวิลด์แฟร์** (2012) |  | **เอ็กซ์โป 2015** |
**ฮามุริโอ มุจิก้า** เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง เรฟ ผจญภัยเหนือโลก

ประวัติ
-------

มุจิก้าเป็นซิลเวอร์ เครเมอร์ อาวุธก็ต้องเป็นเงิน เงินที่สามารถเปลี่ยนสภาพเป็นอะไรก็ได้ตามใจนึก ซึ่งตอนนี้เงินนั่นก็เปลี่ยนสภาพแข็งแกร่ง เพราะได้รวมพลังของเรน่าเข้าไปด้วย มุจิก้าถือว่าเป็นตัวโหดของเรื่องเลยก็ว่าได้ เวลาโกรธจัดจะจัดการศัตรูโดยไม่สนใจอะไร

  

หลานของ กาเลน มุจิก้า ผู้สร้างดาบ TCM แต่ว่าครอบครัวถูกแลนซ์ฆ่าตายจนเหลือแค่กาเลน จนฮามุริโอ มุจิก้าที่เป็นทายาทคนสุดท้ายบาดเจ็บ ถูกรีเซ่รับไปเลี้ยงจนเป็นจอมเวทเงิน ซิลเวอร์ เครเมอร์ กับมีพรสวรรค์มากเนื่องจากมุจิก้าเป็นสายเลือดของผู้สร้างอาวุธจึงมีความสามารถมาก พอมุจิก้าได้เป็นซิลเวอร์ เครเมอร์ จึงสักสัญลักษณ์ของตระกูลไว้ที่แขนเหมือนตระกูลของตน แต่มุจิก้านั้นแตกต่างจากทั้งตระกูลคือในตระกูลจะสักที่แขนขวา แต่มุกจิก้าสักที่แขนซ้าย พอรีเซ่ตายมุจิก้าจึงได้รับฝากฝังให้ทำลายซิลเวอร์เรย์ แล้วมุจิก้าสร้างกลุ่มโจร ซิลเวอร์ ริสซึ่ม ขึ้นมาเพื่อออกตามหากับทำลายซิลเวอร์เรย์ จนพบกับพวกฮารุแล้วพบกับกาเลน ซึ่งพอมุจิก้ารู้ว่าตนคือหลานของกาเลนแต่เก็บเงียบไว้ เพราะอยากจะเผยหลังจากทำลายซิลเวอร์เรย์ได้ ฮารุก็สงสัยแต่มุจิก้าหาข้ออ้างได้ จากนั้นแยกทางกับฮารุและเอรี่ จนเมื่อฮารุค้นหาเรฟ จึงมาร่วมด้วย ซึ่งเรื่องมุจิก้าเป็นหลานกาเลนถูกเผย

ตอนไปซิมโฟเนียหาเบาะแสของเรฟ สู้กับเรน่าจนทราบว่าพ่อของเรน่าเป็นคนสร้างซิลเวอร์เรย์ กับเหตุการณ์ในอดีต ซึ่งมุจิก้าสันนิฐานไปว่าซิลเวอร์เรย์ถูกมือที่ 3 ขโมยไป พอในตอนที่สู้กับโอนิงามิถูกโดริวจับไป โดยดร.มัมมี่ดัดแปลงเป็นมนุษย์หมาป่า รุ่นล่าสุดโดยตัวสีดำกัพลังมากกว่าตัวไหนๆ จนพวกฮารุช่วยเรียกสติ มุจิก้าจึงทำร้ายตัวเองแล้วฮารุให้เอริคซิลดื่มจนกลับคืนร่างเดิม แล้วได้ยินตอนอยู่ในร่างมนุษย์หมาป่าเรื่องซิลเวอร์เรย์ จึงออกตามหาพบเรน่า จนทราบว่าริเวอร์ซาลี่ คือซิลเวอร์เรย์ที่ถูกเปลี่ยนชื่อกับดัดแปลงใหม่ แถมเชื่อมกับเรน่า เจอโอเกอร์ คือคนร้ายตัวจริงที่ขโมยซิลเวอร์เรย์ แล้วมุจิก้าร่วมสู้กับเรน่าฆ่าโอเกอร์ลงได้ แต่ตอนทำลายซิลเวอร์เรย์ เครื่องควบคุมถูกทำลายสั่งปิดไม่ได้ เรน่าขอร้องให้ส่งพลังเวทเงินมาให้เพื่อทำลาย แต่เรน่าต้องตายด้วย เพราะต้องอยู่ทำลาย ตอนแรกมุจิก้าไม่ทำแต่สุดท้ายก็ต้องจำใจยอมทำจนทำลายซิลเวอร์เรย์ พอเรน่าตาย ก็ได้รับอาวุธใหม่เป็นหอกเงินซิลเวอร์เรย์แล้ว แล้วกลับไปรวมตัวกับกลุ่มสู้กับโดริว จนชนะแล้วไปหาพวกลูกน้องของเรน่าเพื่อบอกว่าเรน่าเสียชีวิต

พบจบศึกบลูการ์เดี้ยน พอรวบรวมเรฟครบได้รับหนังสือจากกาเลน ตอนแรกไม่สนแค่อ่านเล่นๆ หลังจากเอรี่ได้้ความทรงจำมา จึงทราบว่าดาบเล่มที่ 10 ไม่มีอยู่จริงเพราะมีเพียงชิบะที่ใช้ได้ มุจิก้าจึงไปหากาเลนเพื่อถามความจริง แต่พังค์สตรีทถูกแช่งแข็ง ทำให้มุจิก้าต้องตีดาบให้ฮารุเอง จนสำเร็จกับเกือบตาย ซึ่งต่อมาก็ร่วมสู้ด้วยกันโดยที่จบด้วยการที่ฮารุตายกับเอรี่สูญเสียความทรงจำทำให้มุจิก้าดูแลเอรี่ตลอด 1 ปี

| * ด
* ค
* ก
**เรฟ ผจญภัยเหนือโลก** โดย ฮิโระ มะชิมะ |
| --- |
| **สื่อ** | รายชื่อฉาก • รายชื่อภาค • *เรฟมาสเตอร์* วิดีโอเกม (GameCube) • เรฟมาสเตอร์ สเปเชียลแอทแทคฟอร์ส! (GBA) |
| **ตัวละครหลัก** | ฮารุ กลอรี่ • โฮมุริโอ มุจิก้า • เอรี่ • พลู |
| **ตัวละครรอง** | เล็ท • จูเลีย • เบลนีก้า • กริฟ • รูบี้ • ซิก ฮาร์ท • ชูดะ • ชิบะ • เรน่า • กาเลน มุจิก้า • เกล กลอรี่ • คัทเทิลย่า กลอรี่ • ซากุระ กลอรี่ • เซเรีย |
| **ดูเพิ่ม** | เรฟ (โฮลี่บริงค์) • ดาร์คบริงค์ • Ten Commandments Sword • เอเทเรี่ยน |
| **ผลงานอื่น ๆ** | แฟรี่เทล ศึกจอมเวทอภินิหาร • เอเดนส์ซีโร่ |
บทความนี้เกี่ยวกับโฮปั้นหรืองอปั้นที่มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า "หู ปาน" สำหรับงอปั้นที่มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า "อู๋ ปาน" ดูที่ งอปั้น

**โฮปั้น** หรือ **งอปั้น** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **หู ปาน** (จีน: 胡班) เป็นตัวละครในนวนิยายในศตวรรษที่ 14 เรื่อง*สามก๊ก* เป็นบุตรชายของโฮหัว เดิมโฮปั้นเป็นนายทหารใต้บังคับบัญชาของอองเซ็กเจ้าเมืองเอ๊งหยง/เอี๋ยงหยง (滎陽 *สิงหยาง*) เมื่อกวนอูฝ่าด่านเพื่อกลับไปหาเล่าปี่ผ่านมาถึงเมืองเอ๊งหยง อองเซ็กวางแผนสังหารกวนอูแต่โฮปั้นลอบมาแจ้งแผนการของอองเซ็กให้กวนอู กวนอูจึงพากำฮูหยินและบิฮูหยินพี่สะใภ้ทั้งสองออกจากเมืองเอ๊งหยง อองเซ็กรู้จึงนำทหารไล่ตาม แต่ก็ถูกกวนอูสังหาร กวนอูเดินทางต่อไปพร้อมสำนึกบุญคุณโฮปั้นที่ช่วยชีวิต ภายหลังโฮปั้นมาเข้าด้วยกวนอูที่มณฑลเกงจิ๋ว กวนอูให้โฮปั้นเดินทางไปรับราชการกับเล่าปี่ที่มณฑลเอ๊กจิ๋ว

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก

หมายเหตุ
--------

1. ↑  ชื่อที่ปรากฏใน*สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน)* ตอนที่ 24
2. ↑  ชื่อที่ปรากฏใน*สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน)* ตอนที่ 59

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สามก๊ก ตอนที่ ๒๔". *วัชรญาณ*. สืบค้นเมื่อ May 23, 2023.
2. ↑  "สามก๊ก ตอนที่ ๕๙". *วัชรญาณ*. สืบค้นเมื่อ May 23, 2023.
บทความนี้เกี่ยวกับความเครียดทางจิตวิทยาและชีววิทยา สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ความเครียด (แก้ความกำกวม)
**ความเครียด** ในความหมายทางจิตวิทยาและชีววิทยา เป็นคำยืมจากวิชาฟิสิกส์และวิศวกรรม ใช้ในบริบททางชีววิทยาครั้งแรกในคริสต์ทศวรรษ 1930 ซึ่งในทศวรรษหลังได้กลายมาเป็นคำใช้ทั่วไปในการสนทนา ความเครียดหมายความถึงผลสืบเนื่องจากการที่สิ่งมีชีวิต (ทั้งมนุษย์และสัตว์อื่น) ไม่สามารถตอบสนองอย่างพอเหมาะกับความต้องการทางจิต อารมณ์หรือกายได้อย่างพอเหมาะ ไม่ว่าจะเป็นจริงหรือสมมติขึ้น

สัญญาณของความเครียดอาจเกี่ยวเนื่องกับการรู้ทางอารมณ์ ทางกาย หรือทางพฤติกรรม สัญญาณอื่นมีตั้งแต่การตัดสินใจที่เลว ทัศนคติแง่ลบทั่วไป การวิตกกังวลเกินไป อารมณ์แปรปรวน หงุดหงิดฉุนเฉียวง่าย ภาวะกายใจไม่สงบ การไม่สามารถพักผ่อนได้ ความรู้สึกโดดเดี่ยว การปลีกตัวหรือภาวะซึมเศร้า การปวดและความเจ็บปวด ท้องร่วงหรือท้องผูก อาการคลื่นไส้ เวียนศีรษะ เจ็บที่หน้าอก หัวใจเต้นเร็ว กินมากเกินหรือไม่พอ นอนมากเกินหรือไม่พอ การหลีกหนีสังคม การผลัดวันประกันพรุ่งหรือปฏิเสธความรับผิดชอบ การเพิ่มปริมาณบริโภคแอลกอฮอล์ นิโคตินหรือยาเสพติด และพฤติกรรมทางประสาท อย่างการกัดเล็บและการเจ็บที่คอ

อ้างอิง
-------

1. ↑  *The Stress of Life*, Hans Selye, New York: McGraw-Hill, 1956.
ฮีโมโกลบิน
**ความเข้มข้นเฉลี่ยของฮีโมโกลบินในเม็ดเลือดแดง** (อังกฤษ: Mean corpuscular hemoglobin concentration หรือ MCHC) คือ ค่าความเข้มข้นเฉลี่ยของฮีโมโกลบินในเม็ดเลือดแดง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการตรวจนับเม็ดเลือดอย่างสมบูรณ์

คำนวณได้จากหารค่าฮีโมโกลบินด้วยค่าฮีมาโตคริต ช่วงค่าอ้างอิงอยู่ที่ 32 - 36 g/dl, หรือ ระหว่าง 4.9 - 5.5 mmol/L. ซึ่งเป็นความเข้มข้นโดยมวลหรือโมล แต่ก็มีการรายงานผลเป็นเปอร์เซนต์ (%) เช่นกัน โดยคิดจากสัดส่วนมวล (mass fraction) ของ mHb / mRBC อย่างไรก็ตาม ค่า MCHC ที่คิดเป็น g/dl หรือสัดส่วนมวลก็มีค่าเหมือนกัน ถ้าสมมติว่าความหนาแน่นของเม็ดเลือดแดงอยู่ที่ 1 g/mL และฮีโมโกลบินในพลาสมาไม่มีความสำคัญ

การแปลผล
--------

ค่า MCHC จะต่ำในโลหิตจางชนิดเม็ดเลือดขนาดเล็ก (microcytic anemia) และมีค่าปกติใน โลหิตจางชนิดเม็ดเลือดขนาดใหญ่ (macrocytic anemia) เนื่องจากเซลล์ที่มีขนาดใหญ่ ปริมาณของฮีโมโกลบินหรือ MCH จะสูง ดังนั้น ความเข้มข้นจึงดูปกติ ค่า MCHC จะสูงใน hereditary spherocytosis, sickle cell disease และ homozygous hemoglobin C disease 

ค่า MCHC สามารถใช้เป็นแนวทางอย่างคร่าว ๆ ในการดูสีของเม็ดเลือดแดง เช่น สีจาง คือ ต่ำกว่าปกติ

Complications with cold agglutinin
----------------------------------

เมื่อเราใช้เครื่องอัตโนมัติในการคำนวณค่า MCHC เราสามารถพบค่า MCHC ที่สูงมาก (มากกว่า 370 g/L) ได้เมื่อเกิดภาวะ cold agglutinin ซึ่งเป็นภาวะที่เลือดจะเกาะกลุ่มกันเมื่ออุณหภูมิต่ำกว่า 37°C เครื่องอัตโนมัติจึงอาจคำนวณว่ามีจำนวนเซลล์ที่ต่ำกว่าความเป็นจริง ดังนั้น เราควรทำให้อุณหภูมิของเลือดอยู่ในภาวะที่ทำให้เซลล์แยกออกจากกันก่อนที่จะนำเข้าไปในเครื่องอัตโนมัติ

เมื่อใช้เครื่องอัตโนมัติในการคำนวณและพบว่าค่า MCHC มีค่าสูงมากกว่า 370 g/L หรือ 37.0 g/dL ควรปฏิบัติดังนี้

1. กลับหลอดเลือดไปมาอีกครั้ง - รายงานผลที่ถูกต้อง
2. นำไปอุ่นที่ 37°C - รายงานผลที่ถูกต้อง และเขียนว่าอาจเกิด cold agglutinin
3. แทนด้วยน้ำเกลือ - แทนพลาสมาด้วยน้ำเกลือในปริมาณที่เท่ากัน เพื่อกำจัดสิ่งรบกวน เช่น ไขมันในเลือดสูง (Lipemia) และ Auto-immune antibodies -รายงานผลที่ถูกต้อง และเขียนว่า ไขมันในเลือดสูง
4. ตรวจสอบจากฟิล์มเลือดสำหรับ Spherocytosis เช่น ใน Hereditary spherocytosis

ดูเพิ่ม
-------

* Red blood cell indices
	+ Mean corpuscular volume
	+ Mean corpuscular hemoglobin

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  Derived from mass concentration, using molar mass of 64,458 g/mol (Van Beekvelt MC, Colier WN, Wevers RA, Van Engelen BG (2001). "Performance of near-infrared spectroscopy in measuring local O2 consumption and blood flow in skeletal muscle". *J Appl Physiol*. **90** (2): 511–519. PMID 11160049.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)). 1 g/dL = 0.1551 mmol/L
3. ↑  Blood Test Results - Normal Ranges Bloodbook.Com. Retrieved on Jan 7, 2009
4. ↑  MedicineNet > Definition of MCHC เก็บถาวร 2011-08-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Last Editorial Review: 7/21/1999
5. ↑  Rifkind, David; Cohen, Alan S. (2002). *The Pediatric Abacus*. Informa Healthcare. p. 54. ISBN 1-84214-147-3.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* FP Notebook เก็บถาวร 2005-11-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Cornell
* Medline