recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
เขตทางตะวันออกของไทเป ไต้หวัน
สำหรับเขตที่มีชื่อเดียวกันในนครจีหลง ดูที่ เขตซิ่นอี้ (จีหลง)

**เขตซิ่นอี้** (หมายถึง "ซื่อสัตย์") เป็นที่ตั้งของสำนักงานนายกเทศมนตรีกรุงไทเปและรัฐบาลนครไทเป อาคารหลักมี ไทเป 101, สภานครไทเป, ศูนย์ประชุมนานาชาติไทเป, ศูนย์การค้าโลกไทเป ตลอดจนศูนย์การค้าและแหล่งความบันเทิงหลายแห่ง ซึ่งทำให้ซิ่นอี้เป็นเขตที่มีความเป็นสากลสมัยใหม่ที่สุดในกรุงไทเป เขตซิ่นอี้ยังถูกมองว่าเป็นย่านการเงินของกรุงไทเป หอที่ระลึกซุน ยัตเซนแห่งชาติยังตั้งอยู่ในเขตนี้ด้วย

กระทั่งไม่นานมานี้ พื้นที่ส่วนใหญ่ของเขตเป็นพื้นที่น้ำท่วมขัง ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เขตนี้มีพื้นที่กว้างขวางสำหรับโครงการก่อสร้างเพราะเป็นหนึ่งในท้องที่แห่งสุดท้ายของไทเปที่ได้รับการพัฒนา

เขตดังกล่าวอาจแย้งได้ว่าเป็นย่านการซื้อสินค้าสำคัญที่สุดในไทเป หากมิได้สำคัญที่สุดในทั้งไต้หวัน เขตซิ่นอี้เป็นที่ตั้งของห้างสรรพสินค้าและศูนย์การค้าหลายแห่ง นอกจากนี้ ยังมีร้านอาหารจำนวนมากในเขตนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ร้านอาหารลูกโซ่อเมริกัน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เกี่ยวกับเขตซิ่นอี้ เก็บถาวร 2011-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - นครไทเป

พิกัดภูมิศาสตร์: 25°02′09″N 121°34′06″E﻿ / ﻿25.03583°N 121.56833°E﻿ / 25.03583; 121.56833
"Oakland" และ "City of Oakland" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับother uses ดูที่Oakland (disambiguation). For and ดูที่Oakland City.
**โอกแลนด์** (Oakland) เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดและเป็นที่ตั้งเทศมณฑลของเทศมณฑลอะลามีดา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา โอกแลนด์เป็นเมืองท่าสำคัญทางชายฝั่งตะวันตก โดยเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคอีสต์เบย์ของบริเวณอ่าวซานฟรานซิสโก เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ในบริเวณอ่าว และเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่ 8 ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ด้วยจำนวนประชากร 440,646 คนในปี 2020 เมืองนี้ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการค้าและกลไกทางเศรษฐกิจของบริเวณอ่าว เพราะเป็นที่ตั้งท่าเรือโอกแลนด์ ซึ่งเป็นท่าเรือที่พลุกพล่านที่สุดในนอร์เทิร์นแคลิฟอร์เนีย และเป็นท่าเรือที่พลุกพล่านที่สุดอันดับที่ 5 หรือ 6 ในสหรัฐ โอกแลนด์เป็นเมืองที่มีกฎบัตร ก่อตั้งเมืองเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1852

พื้นที่ของโอกแลนด์เคยเป็นผืนป่าผสมที่สวยงาม ซึ่งประกอบไปด้วยทุ่งหญ้าชายฝั่งแคลิฟอร์เนีย ป่าโอ๊ก และป่าชายฝั่งตอนเหนือ ในปลายศตวรรษที่ 18 พื้นที่ของโอกแลนด์กลายเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่จัดสรรฟาร์มขนาดใหญ่ในอาณานิคมนิวสเปน และเป็นแหล่งทรัพยากรที่สำคัญ โดยไม้โอ๊กและเรดวูดบนเนินเขาถูกนำไปใช้ในการก่อสร้างเมืองซานฟรานซิสโก ดินที่อุดมสมบูรณ์ในพื้นที่ราบช่วยให้พื้นที่นี้กลายเป็นพื้นที่เกษตรกรรมที่อุดมสมบูรณ์ ในช่วงทศวรรษที่ 1850 วิทยาเขตแห่งแรกของ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ก่อตั้งขึ้นในเมืองโอกแลนด์ และในช่วงปลายทศวรรษที่ 1860 โอกแลนด์ก็ถูกเลือกให้เป็นจุดสิ้นสุดทางตะวันตกของเส้นทางรถไฟข้ามทวีป หลังจากเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวรุนแรงในซานฟรานซิสโกปี ค.ศ. 1906 ชาวซานฟรานซิสโกจำนวนมากได้ย้ายมาอยู่โอกแลนด์ ส่งผลให้ประชากรเพิ่มขึ้น ที่อยู่อาศัยขยายตัว และโครงสร้างพื้นฐานได้รับการปรับปรุง เมืองนี้เติบโตอย่างต่อเนื่องในศตวรรษที่ 20 โดยมีท่าเรือที่พลุกพล่าน อู่ต่อเรือ และอุตสาหกรรมการผลิตรถยนต์ที่เฟ่องฟู ระหว่างปี ค.ศ. 2019–2023 โอกแลนด์กลายเป็นเมืองแรกในประวัติศาสตร์สหรัฐ ที่สูญเสียทีมกีฬาในเมเจอร์ลีกอาชีพ 3 ทีมให้กับเมืองอื่นภายในระยะเวลาเพีบง 5 ปี ได้แก่ โอกแลนด์ไรเดอส์ (NFL) ไปที่ลาสเวกัส; โกลเดนสเตตวอร์ริเออส์ (NBA) ไปที่ซานฟรานซิสโก; และโอกแลนด์แอธเลติก (MLB) ซึ่งคาดว่าจะย้ายไปที่ลาสเวกัส

1. ↑  "Port of Oakland – History". Port of Oakland. สืบค้นเมื่อ January 31, 2018.
2. ↑  "Legal Briefs" (PDF). City of Oakland Office of the City Attorney. May 2002. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ September 24, 2015. สืบค้นเมื่อ March 19, 2015.
3. ↑  Joseph Eugene Baker (1914). *Past and present of Alameda County, California*. Vol. 1. S.J. Clarke. pp. 55, 65, 358, 360–361.
4. 1 2  Joseph Eugene Baker (1914). *Past and present of Alameda County, California*. Vol. 1. S.J. Clarke. pp. 49–51.
5. ↑  Joseph Eugene Baker (1914). *Past and present of Alameda County, California*. Vol. 1. S.J. Clarke. p. 365.
6. ↑  Robert Zeglinski (April 20, 2023). "Oakland unbelievably lost all three of its pro sports teams in just 5 years". *USA TODAY SPORTS*. สืบค้นเมื่อ April 20, 2023.
**ภาษาแอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย** เป็นรูปแบบใหม่ของภาษาแอราเมอิกตะวันออกหรือภาษาซีรีแอก แต่ไม่เกี่ยวข้องกับภาษาอัคคาเดียที่ใช้พูดในจักรวรรดิอัสซีเรีย หรือภาษาแอราเมอิกที่เป็นภาษากลางในจักรวรรดิอัสซีเรีย ในช่วง 257 ปีก่อนพุทธศักราช เริ่มแรกภาษานี้ ใช้พูดนบริเวณทะเลสาบอูร์เมีย ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอิหร่านและซิอิต ตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกี ปัจจุบันมีผู้พูดกระจายไปทั่วโลก ผู้พูดส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายอัสซีเรียแห่งตะวันออก มีผู้พูดราว 200,000 คน ในอิรัก ซีเรีย อิหร่าน อาร์มีเนีย จอร์เจีย และตุรกี เขียนด้วย อักษรซีรีแอก อักษรละติน และอักษรฮีบรู

จุดกำเนิด ประวติและการใช้ในปัจจุบัน
-----------------------------------

เป็นภาษาที่สืบเนื่องมาจากภาษาแอราเมอิกที่ใช้พูดโดยชาวยิวและชาวคริสต์ ซึ่งสำเนียงของสองกลุ่มนี้มีความแตกต่างกัน ได้รับอิทธิพลจากภาษาซีรีแอก ซึ่งเป็นสำเนียงของภาษาแอราเมอิกยุคกลางทางตะวันออก ซึ่งกลายเป็นภาษาทางศาสนาของชาวคริสต์ในเขตอารยธรรมอิสลาม ชุมชนชาวคริสต์ที่พูดภาษาแอราเมอิกมักใช้สองภาษา คือภาษาซีรีแอกในทางศาสนาและภาษาแอราเมอิกในชีวิตประจำวัน สำเนียงของชาวคริสต์มักเรียก Sûret, Syriac, or Sûryāya Swādāya, ซึ่งหมายถึง Syriac. ชื่อ Assyrian (Ātûrāya หรือ Āsûrāya) มาจากนักภาษาศาสตร์ชาวรัสเซียที่ศึกษาภาษานี้ในผู้พูดที่อพยพเข้าไปในจอร์เจีย พวกเขาเรียกภาษานี้ว่า Айсорский, Aysorskiy, จากชื่อในภาษาอาร์มีเนีย Ասորի, Asori. ในช่วงพ.ศ. 2473 ชื่อของภาษานี้ในภาษารัสเซียคือ Ассирийский, Assiriyskiy, หรือAssyrian ในภาษาอังกฤษ

ภาษาแอราเมอิกใหม่อัสซีเรียมีหลายสำเนียง ภาษาแอราเมอิกใหม่คัลเดียอาจจัดเป็นภาษาเดียวกับภาษานี้ได้ ความแตกต่างที่สำคัญอยู่ระหว่างสำเนียง Alqosh ทางภาคเหนือของอิรัก และสำเนียงบริเวณอูร์เมียซึ่งกลายเป็นสำเนียงมาตรฐานของภาษาแอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย การเปรียบเทียบระหว่างสองสำเนียงนี้ยังทำได้จำกัด 

สำเนียงอูร์เมียเป็นที่รู้จักเมื่อ พ.ศ. 2379 เมื่อสำเนียงนี้ถูกนำไปใช้ในการตีพิมพ์ภาษาแอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย โดยมิชชันนารีคณะเพรสไบทีเรียน ใน พ.ศ. 2395 มีการแปลไบเบิลเป็นสำเนียงนี้และออกตีพิมพ์เผยแพร่ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 ชาวอัสซีเรียที่อยู่ในตุรกีถูกบังคับให้ต้องย้ายถิ่นฐาน ส่วนใหญ่อพยพไปอยู่ในอิรัก ทำให้เกิดสำเนียงใหม่ เรียก Iraqi Koine สำเนียงนี้เป็นการผสมระหว่างหลายสำเนียงโดยมีสำเนียงอูร์เมียเป็นพื้นฐาน

อ้างอิง
-------

* Heinrichs, Wolfhart (ed.) (1990). Studies in Neo-Aramaic. Scholars Press: Atlanta, Georgia. ISBN 1-55540-430-8.
* Maclean, Arthur John (1895). Grammar of the dialects of vernacular Syriac: as spoken by the Eastern Syrians of Kurdistan, north-west Persia, and the Plain of Mosul: with notices of the vernacular of the Jews of Azerbaijan and of Zakhu near Mosul. Cambridge University Press, London.

| * ด
* ค
* ก
ภาษาแอราเมอิกใหม่ |
| --- |
| แอราเมอิกใหม่-ยิว | ภาษาลิซานิด โนซาน • ภาษาแอราเมอิกใหม่ยิวบาร์ซานี • ภาษาฮูลัวลา • ภาษาลิซานา เดนี • ภาษาลิซาน ดิดัน |
| แอราเมอิกใหม่-คริสต์ | ภาษาแอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย • ภาษาแอราเมอิกใหม่โบห์ตัน • ภาษาแอราเมอิกใหม่คัลเดีย • ภาษาแอราเมอิกใหม่ตะวันตก • ภาษาเฮอร์เตวิน • ภาษากอย ซันจัก ซูรัต • ภาษามลาโซ • ภาษาเซนายา • ภาษาตูโรโย |
| แอราเมอิกใหม่อื่น ๆ | ภาษาแอราเมอิกใหม่ • ภาษามันดาอิก • ภาษาแอราเมอิกสะมาริตัน |
| **ดูเพิ่ม**: ตระกูลภาษาแอฟโฟร-เอเชียติก • ภาษากลุ่มเซมิติก • กลุ่มภาษาแอราเมอิก  |


วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี ใน***ภาษาแอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย***
**อภิเชษฐ์ พุฒตาล** (10 สิงหาคม 2521) อดีตนักฟุตบอลชาวไทยเล่นในตำแหน่งกองหลัง เคยได้ร่วมเล่นในฟุตบอลทีมชาติเยาวชน 17 ปี (บอลโลกรอบสุดท้าย) และปรีโอลิมปิก ปัจจุบันเป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนให้กับโปลิศ เทโร

อภิเชษฐ์จบการศึกษาระดับปริญญาโท ปัจจุบันทำงาน นบท.4 ฝ่ายสื่อสารโทรคมนาคม (ฝสค.) ส่วนกลาง

ประวัติ
-------

อภิเชษฐ์ พุฒตาล หรือ เปิ้ล เกิดวันที่ 10 สิงหาคม 2521 ที่อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการจบชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนสามัคคีบำรุง และเรียนต่อชั้นม.1-ม.2ที่โรงเรียนราชประชาสมาสัยก่อนจะได้รับทุนเรียนชั้นม.3ที่โรงเรียนปานะพันธ์วิทยากรุงเทพมหานคร และเรียนที่โรงเรียนนี้จนจบชั้นม.6 จากนั้นจึงได้เข้ามาศึกษาต่อที่คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์จนจบปริญญาตรี และศึกษาต่อปริญญาโทสาขาบริหารองค์การและการจัดการที่มหาวิทยาลัยศรีปทุม

อภิเชษฐ์ เป็นนักเตะเยาวชนของสโมสรราชประชาตั้งแต่อายุ 16 ปี เดิมทีเล่นเป็นมิดฟิลด์ตัวรับโดยลงเล่นฟุตบอลเยาวชนควีนส์คัพถึง 3 ปีด้วยกัน และหลังจากที่มีผลงานโดดเด่นจึงทำให้ติดทีมชาติไทยชุดอายุไม่เกิน 16 ปี ซึ่งมีชาญวิทย์ ผลชีวินเป็นกุนซืออยู่ในตอนนั้นจึงได้ปรับเปลี่ยนตำแหน่งมาเล่นเป็นแบ็คขวาและเล่นตำแหน่งนี้เรื่อยมา ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาเล่นทีมชาติไทยชุดอายุไม่เกิน 17 ปี,19 ปีและชุดอายุไม่เกิน 23 ปีในปรีโอลิมปิก 

ในปีพ.ศ. 2540 อภิเชษฐ์ ได้ขึ้นมาเล่นให้ทีมชุดใหญ่ของราชประชาเป็นครั้งแรกในสมัยที่มี สุทิน ไชยกิตติ เป็นกุนซือและยึดตำแหน่งตัวจริงได้ในปี 2541 มีผลงานกับทีมคือได้รองแชมป์ควีนส์คัพปี 2542 ก่อนจะย้ายไปร่วมทีมพนักงานยาสูบในปี พ.ศ. 2546 และติดทีมชาติชุดใหญ่ในที่สุด การสูญเสียอภิเชษฐ์ไปทำให้ราชประชาตกชั้นจากลีก ดิวิชั่น 1

อภิเชษฐ์ ย้ายทีมอีกครั้งในปี 2547 โดยไปร่วมทีมการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคเป็นกำลังสำคัญของทีมพร้อมกับพาทีมเลื่อนชั้นไปเล่นไทยแลนด์พรีเมียร์ลีกในฐานะรองแชมป์ดิวิชั่น 1ปี2547 แต่ในเลกที่ 2 ของฤดูกาล 2550 อภิเชษฐ์ ก็ย้ายทีมอีกครั้งคราวนี้ย้ายไปร่วมทีมรัตนบัณฑิต-หลักทรัพย์ในดิวิชั่น 1แต่ก็ยังเป็นสมาชิกทีมชาติไทยชุดเอเชี่ยนคัพ ปี 2550,คิงส์คัพ ปี 2550และฟุตบอลโลกรอบคัดเลือกปี 2551 และต่อมาได้ย้ายไปอยู่บีอีซี เทโรศาสนและค้าแข้งกับอาร์มี่ ยูไนเต็ดเป็นสโมสรสุดท้าย ถึงแม้ อภิเชษฐ์ จะมีอายุมากแต่ก็มีความสามารถพิเศษ คือ การสปีตความเร็วในการวิ่ง โดยมักจะโดนนักข่าวกีฬาแซวเล่นๆว่า "เด็กอายุ 18 ยังอาย" เมื่อครั้งเปิดฤดูกาล ไทยพรีเมียร์ลีก 2555 

อภิเชษฐ์ เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนให้กับ สโมสรฟุตบอลโปลิศ เทโร แต่เนื่องจาก รังสรรค์ วิวัฒน์ชัยโชค  ต้องเดินทางไปอบรมโปรไลเซนต์ ที่ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 22 มิถุนายน - 13 กรกฎาคม 2562 ทำให้เขาขึ้นมาเป็นผู้ฝึกสอนแทนเป็นการชั่วคราว

ผลงานด้านฟุตบอล
---------------

* เยาวชน 17 ปี (บอลโลกรอบสุดท้าย)
* ปรีโอลิมปิค
* เอเชี่ยน คัพ 2550
* คิงส์คัพ

อ้างอิง
-------

1. ↑  มุ่งงานโค้ช!อภิเชษฐ์ประกาศแขวนสตั๊ดในวัย39ปี
2. ↑  "เทโร ปรับทัพ ตั้ง โค้ชเปิ้ล คุมทีมแทน โค้ชอ้น". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-10-30. สืบค้นเมื่อ 2019-10-29.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "เปิ้ล" อภิเชษฐ์ พุฒตาล[*ลิงก์เสีย*]
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ จักรพรรดิอู่ตี้

**จักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์โจว** หรือ **โจวอู่ตี้** (ค.ศ. 543 - 578) จักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์เป่ยโจว ทรงพระนามเดิมว่า "อวี่เหวินยง" (Yuwen Yong) ประสูติเมื่อ ค.ศ. 543 (พ.ศ. 1086)

ทรงเป็นบุตรชายคนที่ 4 ของ *อวี่เหวินไท่* (Yuwen Tai) ขุนพลแห่งราชวงศ์วุยตะวันตก เมื่อพระเชษฐา(พี่ชาย)คือ จักรพรรดิโจวหมิงตี้"อวี่เหวินอวี้" สวรรคตในปี ค.ศ. 560 (พ.ศ. 1103) อวี้เหวินยง พระราชอนุชาจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวอู่ตี้ (ค.ศ. 560 - 578) ขณะพระชนมายุเพียง 17 พรรษา

ในปี ค.ศ. 572 (พ.ศ. 1115) ทรงล่อ ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน คือ อวี่เหวินฮู่ มาสังหาร และทรงจัดระเบียบทหารใหม่ ทำให้ทหารมีระเบียบวินัยและเข้มแข็งมากขึ้น ในปี ค.ศ. 577 ทรงนำกองทัพบุกขยี้และยึด ราชวงศ์เป่ยฉี 

ในปี ค.ศ. 578 สวรรคตระหว่างรบ ขณะพระชนม์ได้ 35 พรรษาทำให้ อวี่เหวินอวิน(บุตรชาย) ขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวเซวียนตี้

เรื่องราวของจักรพรรดิโจวอู่ตี้หรืออวี่เหวินยงนั้นยังถูกนำมาสร้างเป็นละครอีกด้วยอาทิ เช่น ศึกรักสะท้านแผ่นดิน (Lan Ling Wang 2013), ศึกรักลิขิตสวรรค์ (Princess of Lanling 2016), ตำนานสกุลตู๋กู (The Legend of Dugu 2018) และ ตู๋กูฮองเฮา (Queen Dugu 2018)

พระบรมวงศานุวงศ์
----------------

* พระราชบิดา: อวี่เหวินไท่
* พระราชมารดา:เหวินเซวียนฮองเฮา/ชื่อหนูไทเฮา
* พระเชษฐาและพระอนุชา
	+ อวี่เหวินอวี้
	+ อวี่เหวินเจิ่น
	+ อวี่เหวินเจวี๋ย
* พระเชษฐภิคินี
	+ องค์หญิงเซียงหยาง
* พระมเหสีและพระสนม
	+ อาสือน่าฮองเฮา
* พระราชโอรส
	+ อวี่เหวินอวิน


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิโจวอู่ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จักรพรรดิโจวหมิงตี้** |  | **จักรพรรดิจีน** (ค.ศ. 560 - ค.ศ. 578) |  | **จักรพรรดิโจวเสวียนตี้** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับจักรพรรดิจีนในราชวงศ์เหนือ |
| --- |
| ราชวงศ์เว่ย์เหนือ | 
* เต้าอู่
* หมิงหยวน
* ไท่อู่
* เจ้าชายแห่งหนานอัน
* เหวินเฉิง
* เซี่ยนเหวิน
* เสี้ยวเหวิน
* เซฺวียนอู่
* เสี้ยวหมิง
* พระราชธิดาในเสี้ยวหมิง
* โย่วจู่
* เสี้ยวจวง
* เจ้าชายแห่งฉางกวง
* เจี๋ยหมิ่น
* โฮ่วเฝย์
* เสี้ยวอู่

 |
| ราชวงศ์เว่ย์ตะวันออก | 
* เสี้ยวจิง

 |
| ราชวงศ์เว่ย์ตะวันตก | 
* เหวิน
* เฟ่ย์
* กง

 |
| ราชวงศ์ฉีเหนือ | 
* เหวินเสวียน
* เฟ่ย์
* เสี้ยวเจา
* อู่เฉิง
* โฮ่วจู่
* โย่วจู่

 |
| ราชวงศ์โจวเหนือ | 
* เสี้ยวหมิน
* หมิง
* อู่
* เสวียน
* จิ้ง

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**คลองบางจาก** เป็นคลองสายหนึ่งในฝั่งธนบุรี โดยแยกจากคลองบางกอกใหญ่ฝั่งซ้ายที่เขตภาษีเจริญ ไหลผ่านถนนราชพฤกษ์ ถนนพุทธมณฑลสาย 1 ตัดกับคลองพระยาราชมนตรี เข้าสู่พื้นที่เขตบางแค จากนั้นไหลผ่านถนนกาญจนาภิเษก และถนนพุทธมณฑลสาย 2 ก่อนไปบรรจบคลองทวีวัฒนาที่เขตหนองแขม คลองบางจากมีความยาว 12 กิโลเมตร ปัจจุบันมีความกว้างประมาณ 9-13 เมตร (ในพื้นที่เขตภาษีเจริญ) และมีความกว้างประมาณ 4-7 เมตร (ในพื้นที่เขตบางแคและหนองแขม) สภาพน้ำในคลองช่วงไหลผ่านเขตภาษีเจริญสะอาด แต่ในพื้นที่เขตบางแคและหนองแขมมีสภาพเน่าเสีย ปัจจุบันคลองบางจากสามารถใช้สำหรับการสัญจรทางน้ำได้เฉพาะในพื้นที่เขตภาษีเจริญเท่านั้น

คลองบางจากเป็นคลองโบราณ ปรากฏอยู่ใน *กำสรวลสมุทร* วรรณกรรมสมัยอยุธยาตอนต้น ความว่า

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| มลักเห็นน้ำหน้าไน่ |  | ไนตา พี่แม่ |
| เรียมตากตนติงกาย |  | น่าน้อง |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ลันลุงพี่แลมา |  | บางจาก |
| เจียรจากตีอกร้อง |  | เรียกนาง หานาง ฯ |

สุนทรภู่เคยเดินทางผ่านย่านบางจาก ดังปรากฏใน *นิราศพระบาท* ความว่า "…ถึงคลองขวางบางจากยิ่งตรมจิต ใครช่างคิดชื่อบางไว้กางกั้น ว่าชื่อจากแล้วไม่รักรู้จักกัน พิเคราะห์ครันหรือมาพ้องกับคลองบาง ทั้งจากที่จากคลองเป็นสองข้อ ยังจากกอนั้นก็ขึ้นในคลองขวาง…" 

คลองบางจากมีวัดโบราณตั้งเรียงราย คือ วัดกำแพงบางจาก และวัดยาง (บางจาก)

อ้างอิง
-------

1. ↑  สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. *อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย เล่ม 3 (อักษร น-ม) ฉบับราชบัณฑิตยสภา*. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร : เดอะ เบสท์ เพรส แอนด์ ครีเอชั่น, 2560. (แก้ไขปรับปรุงข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2563)
2. ↑  ""บางจาก" มาจาก "ต้นจาก" ชื่อบ้านนามเมืองที่บ่งชี้จุดเด่นของท้องถิ่น". ศิลปวัฒนธรรม.
**วัดเขาป่าแก้ว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังน้ำเย็น อำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดสระแก้ว เจ้าอาวาสวัดเขาป่าแก้ว คือ พระครูรัตนวรรณาภรณ์ ยังดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าคณะอำเภอวังน้ำเย็น

วัดเขาป่าแก้วตั้งวัดเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2525 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 แต่เดิมพื้นที่บริเวณวัดเป็นป่าดงดิบ ต่อมาเมื่อมีประชาชนอพยพมาอยู่อาศัยมากขึ้น จึงร่วมมือกันสร้างวัดประมาณ พ.ศ. 2516 โดยนายโป๊ะ บุญชาลี ถวายที่ดินจำนวน 30 ไร่ ปัจจุบันมีที่ดินของวัดและที่ธรณีสงฆ์ ประมาณ 60 ไร่ วัดเขาป่าแก้ว เดิมตั้งอยู่บนเนินเขาสีเสียดนี้ มีต้นสีเสียดขึ้นเป็นจำนวนมาก และมีต้นแก้วขึ้นอยู่มากมาย ซึ่งลำต้นแข็งแรง ใบสวย ดอกหอม ชื่อก็เพราะ จึงใช้ตั้งชื่อวัดดังกล่าว

อาคารเสนาสนะต่างประกอบด้วย อุโบสถทรงจัตุรมุขแบบลพบุรีร่วมสมัย จำนวน 1 หลัง ศาลาการเปรียญ จำนวน 1 หลัง กุฏิ จำนวน 60 หลัง ศาลาธรรมสังเวช จำนวน 1 หลัง และศาลาปฏิบัติธรรม จำนวน 1 หลัง

ภายในวัดมีพระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งได้อัญเชิญมาจากประเทศศรีลังกา วัดเขาป่าแก้วเป็นสถานที่ตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดสระแก้ว แห่งที่ 1 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาป่าแก้ว". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดเขาป่าแก้ว". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
3. ↑  "วัดเขาป่าแก้ว". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดเขาป่าแก้ว (มหานิกาย)". อ.
**อนันต์ จินตกานนท์** หนึ่งในสมาชิกขบวนการเสรีไทยสายสหรัฐอเมริกา โดยในช่วงของสงครามโลกครั้งที่ 2 นายอนันต์รับราชการในตำแหน่งเลขานุการตรีประจำสถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงวอชิงตัน ดี.ซี.

นายอนันต์ จินตกานนท์ เป็นบุตรของพระยาอรรถวิรัชวาทเศรณี (ปลั่ง จินตกานนท์) ยกกระบัติมณฑลอุบลราชธานี และคุณหญิงพิกุล และเป็นน้องชายต่างมารดาของ พลโทอัมพร จินตกานนท์ อดีตรัฐมนตรีและนักการเมืองผู้มีบทบาทสำคัญในสมัยจอมพลสฤษฎ์ ธนรัชต์ 
นายอนันต์ เข้ารับราชการ ณ กระทรวงการต่างประเทศ และถูกส่งไปประจำการ ณ กรุงวอชิงตัน ดี.ซี.ในช่วงของสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งมี ม.ร.ว. เสนีย์ ปราโมช เป็นเอกอัครราชทูต และหลวงดิษฐการภักดี เป็นเลขานุการเอก

หลังจากนั้นนายอนันต์กลับมารับราชการ ณ กรุงเทพ ต่ออีกระยะหนึงจนถึงตำแหน่งเลขานุการเอก ก่อนที่จะถูกยืมตัวจาก ECAFE (ESCAP ในปัจจุบัน) นายอนันต์ ดำรงตำแหน่งระดับสูงใน ECAFE ก่อนที่จะโอนกลับกระทรวงการต่างประเทศในปีสุดท้ายก่อนเกษียณอายุราชการ เพื่อรับตำแหน่งเอกอัครราชทูตประจำกระทรวง

นายอนันต์ สมรสกับนางทองชุบ (หลีละเมียร) น้องสาวหลวงอรรถสารประสิทธิ์ หนึ่งในคณะราษฎร์ 
นายอนันต์และนางชุบมีบุตร ธิดา 4 คน

1. นางสาวอังสนา จินตกานนท์

2. นางอนุรี หวั่งหลี อดีตรองเลขาธิการสำนักงานสถิติแห่งชาติ สมรสกับ นายสุจินต์ หวั่งหลี

3. นายอนุชา จินตกานนท์ สมรสกับนางนรีวรรณ จินตกานนท์ อดีตสมาชิกวุฒิสภา (สว สรรหา) อดีตสมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ (สปช) และอดีตรองประธานคณะกรรมการยกร่างรัฐธรรมนูญ

4. นายอัศวิน จินตกานนท์ อดีตรองผู้จัดการตลาดหลักทรัพย์
**โทโฮกุ ซุงโกะ** (**東北 ずん子**) เป็นตัวละครสาวน้อยที่สร้างขึ้นโดยได้รับแรงบันดาลใจจากซุนดะโมจิ ขนมขึ้นชื่อของภูมิภาคโทโฮกุ ถูกสร้างขึ้นโดยบริษัท SSS โกโด ซึ่งบริษัทในโตเกียวที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อจัดการธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับอนิเมะ

เริ่มปรากฏเป็นครั้งแรกในปี 2011 เพื่อสนับสนุนการฟื้นตัวของภูมิภาคโทโฮกุจาก แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ทางตะวันออกของญี่ปุ่น โทโฮกุ ซุงโกะในฐานะตัวละครสามารถใช้สำหรับการโฆษณา POP และแพ็คเกจผลิตภัณฑ์ หรือเว็บไซต์ ฯลฯ ได้ฟรีสำหรับบริษัทที่ลงทะเบียนสำนักงานใหญ่ในภูมิภาคโทโฮกุโดยไม่ต้องดำเนินการใด ๆ สามารถใช้ในเชิงพาณิชย์ได้ นอกจากนี้ หากเป็นการใช้งานที่ไม่ใช่เชิงพาณิชย์ ก็สามารถใช้ได้ฟรีโดยไม่มีขั้นตอนใด ๆ ไม่จำกัดเพียง 6 แค่จังหวัดของโทโฮกุ อย่างไรก็ตาม สำหรับงานลอกเลียนแบบ นอกเหนือจากเนื้อหาที่โพสต์บนเว็บไซต์ทางการ ผู้สร้างแต่ละคนเป็นเจ้าของสิทธิ์ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากผู้ถือสิทธิ์

ตัวละครออกแบบโดยเอโดะมุระ นิกิโกะ และพากย์เสียงโดยซาโตมิ ซาโต

นอกจากนี้แล้วยังได้มีการสร้างตัวละครพี่สาว โทโฮกุ อิตาโกะ (東北イタコ) ขึ้นโดยได้รับแรงบันดาลใจจากอิตาโกะ ซึ่งเป็นมิโกะในจังหวัดอาโอโมริ และตัวละครน้องสาว โทโฮกุ คิริตัง (東北きりたん) ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากคิริตัมโปะ อาหารขึ้นชื่อของจังหวัดอากิตะ

อนิเมะ
------

โทโฮกุ ซุงโกะ ได้ถูกทำเป็นอนิเมะในชื่อว่า **ซุนดะโฮไรซุน** (ずんだホライずん) ฉายในปี 2017 มีเนื้อหาเกี่ยวกับซุนดะโมจิและขนมท้องถิ่นในภูมิภาคต่างๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "「VOCALOID 東北ずん子」発売直前！ "お父さん"たちにその歩みを聞いてみた". *ねとらぼ*. ITmedia. 2013-06-03. สืบค้นเมื่อ 2014-10-06.
2. ↑  "遂にボカロ化！ 東北応援キャラクター・東北ずん子とは一体何者なのか？". *KAI-YOU*. カイユウ. 2013-08-08. สืบค้นเมื่อ 2014-10-06.
3. ↑  "「LikeよりLoveを作ることがプロジェクト成功の秘訣」東北ずん子ボーカロイド化プロジェクトを大成功させたSSS小田氏の考え（前編）". *Anipipo*. グーパ. 2014-06-24. สืบค้นเมื่อ 2014-10-06.
4. ↑  "姉と妹も登場。東北応援"萌え"キャラ「東北ずん子」の躍進が止まらない!". *マイナビニュース*. マイナビ. 2013-02-22. สืบค้นเมื่อ 2014-10-06.
5. ↑  "「あにめたまご2017」受託制作団体決定！". あにめたまごプロジェクト事務局. 2016-06-03. สืบค้นเมื่อ 2016-06-07.
WASP pilot Ruth Dailey climbs into a P-38.

  

**ล็อกฮีด พี-38 ไลท์นิง** เป็นเครื่องบินขับไล่ที่มีเครื่องยนต์แบบลูกสูบของสหรัฐในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ถูกพัฒนาขึ้นจากเหล่ากองทัพอากาศสหรัฐ(United States Army Air Corps) พี-38 นั้นมีแพนหางคู่ที่โดดเด่น และห้องเครื่องโดยสารที่อยู่ตรงกลางจะมีนักบินและอาวุธยุโธปกรณ์ โฆษณาชวนเชื่อของฝ่ายสัมพันธมิตรได้กล่าวอ้างว่าได้มีการตั้งฉายาว่า ปีศาจส้อมคู่ประกบกัน(fork-tailed devil)(เยอรมัน: *der Gabelschwanz-Teufel*) โดยลุฟท์วัฟเฟอ และ"เครื่องบินสองลำ,หนึ่งนักบิน" (2飛行機、1パイロット Ni hikōki, ippairotto) โดยญี่ปุ่น พี-38 ถูกใช้งานสำหรับการสกัดกั้น การทิ้งระเบิดแบบดำดิ่ง การทิ้งระเบิดแบบระดับ โจมตีทางภาคพื้นดิน เครื่องบินขับไล่ตอนกลางคืน การถ่ายภาพลาดตระเวน เรดาร์และการมองเห็นช่องทางสำหรับการทิ้งระเบิดและภารกิจอพยพ และอย่างกว้างขวางในฐานะเครื่องบินขับไล่คุ้มกันในระยะยาว เมื่อได้ติดตั้งถังดร็อป(Drop tank)ไว้ใต้ปีก

พี-38 ได้ถูกใช้งานอย่างประสบความสำเร็จอย่างมากมายในปฏิบัติการในเขตสงครามแปซิฟิกและปฏิบัติการในเขตสงครามจีน-พม่า-อินเดียในฐานะที่เป็นเครื่องบินของเสืออากาศที่มีอันดับต้นๆของอเมริกา, Richard Bong(ชัยชนะ 40 ครั้ง) Thomas McGuire (ชัยชนะ 38 ครั้ง) และ Charles H. MacDonald(ชัยชนะ 27 ครั้ง) ในเขตสงครามแปซิฟิกตะวันตกเฉียงใต้ พี-38 เป็นเครื่องบินขับไล่ในระยะยาวเป็นหลักของกองทัพอากาศสหรัฐจนกระทั่งการปรากฏตัวเป็นจำนวนมากของเครื่องบินพี-51ดี มัสแตง ตลอดในช่วงท้ายสงคราม

พี-38 นั้นมีความเงียบเป็นพิเศษสำหรับเครื่องบินขับไล่ เนื่องจากท่อไอเสียจะถูกปกปิดด้วยเทอร์โบ-ซูปเปอร์ชาร์จเจอร์(turbo-superchargers) มันอาจได้รับการให้อภัยอย่างมากและอาจมีข้อผิดพลาดได้หลายวิธี แต่อัตราการหมุนในเวอร์ชันแรกนั้นต่ำเกินไปสำหรับความเก่งกาจในฐานะสุนัขเครื่องบินขับไล่(dogfighter) พี-38 นั้นเป็นเครื่องบินขับไล่สัญชาติอเมริกาเพียงลำเดียวในการผลิตขนาดใหญ่ที่สุดมาตลอดในช่วงการเข้าร่วมในสงครามของอเมริกา จากเพิร์ลฮาร์เบอร์ไปจนถึงวันแห่งชัยชนะเหนือญี่ปุ่น ในช่วงท้ายสงคราม, คำสั่งในการผลิตอีกกว่า 1,887 ลำได้ถูกยกเลิก

คุณลักษณะ (พี-38แอล)
--------------------

* **ผู้สร้าง**: ล็อกฮีด คอร์ปเปเรชั่น (สหรัฐ)
* **ประเภท**: เครื่องบินขับไล่
* **เครื่องยนต์**: 2 × Allison V-1710
* **กางปีก**: 15.85 เมตร
* **ยาว**: 11.53 เมตร
* **สูง**: 3.91 เมตร
* **พื้นที่ปีก**: 30.43 ตารางเมตร
* **น้ำหนักเปล่า**: 5,800 กิโลกรัม
* **น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด**: 9,798 กิโลกรัม
* **อัตราเร็วสูงสุด**: 666 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระดับความสูง 7,620 เมตร
* **อัตราไต่**: 24.1 เมตร/ วินาที
* **รัศมีทำการรบ**: 2,100 กิโลเมตร
* **อาวุธ**: ปืนใหญ่อากาศ Hispano M2(C) ขนาด 20 มม. 1 กระบอก / ปืนกล M2 Browning ขนาด 12.7 มม. 4 กระบอก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Master Sgt. John DeShetler (20 พฤศจิกายน 2006), *'Lightning' strikes 1st Pursuit Group*, United States Air Force
2. ↑  "Honduran Air Force". aeroflight.co.uk. Retrieved: 10 October 2010.
3. ↑
4. ↑  "Army Air Forces Statistical Digest – World War II. Table 82—Average Cost of Airplanes Authorized, by principal model: Fiscal Years 1939–1945". เก็บถาวร 2 พฤศจิกายน 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน maxwell.af.mil. Retrieved: 7 February 2009.
5. ↑  Boyne 1993, p. 148.
6. ↑  "P-38 Lightning". National Museum of the United States Air Force. Retrieved 21 January 2007.
7. ↑  Stanaway 1997
8. ↑  "PTO/CBI Pilots of WWII, Top American aces of the Pacific & CBI". acepilots.com. Retrieved: 8 May 2007.
9. ↑  Bodie 2001, p. xvi.
10. ↑  Berliner 2011, p. 14.
บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา

**ภาพเหมือนของเอเลเนอร์แห่งโทเลโดและลูกชาย** (ภาษาอังกฤษ: **Portrait of Eleonora of Toledo and Her Son**) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยอักโนโล บรอนซิโนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิที่ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี

อักโนโล บรอนซิโนเขียนภาพ "ภาพเหมือนของเอเลเนอร์แห่งโทเลโด" เสร็จในปี ค.ศ. 1545 เป็นภาพของ เอเลเนอร์แห่งโทเลโดภรรยาของโคสิโมที่ 1 เดอเมดิชิ ดยุคแห่งทัสเคนี เอเลเนอร์นั่งโดยมีมือขวาวางบนไหล่ลูกชายคนหนึ่ง ท่าทางที่นั่งและการใช้ลายทับทิมบนเสื้อผ้าเป็นการแสดงฐานะของความเป็นแม่ ลูกที่ยืนอยู่ในภาพบ้างก็ว่าอาจจะเป็น ฟรานเชสโค (Francesco I de' Medici) (เกิด ค.ศ. 1541), หรือ จิโอวานนิ (Cardinal Giovanni de' Medici) (เกิด ค.ศ. 1543) หรือ กราเซีย (เกิด ค.ศ. 1547) ถ้าเป็นคนหลังภาพเขียนก็น่าจะเขียนระหว่างปี ค.ศ. 1550 ถึงปี ค.ศ. 1553 แต่เป็นที่ตกลงกันโดยทั่วไปว่าปีที่เขียนคือปี ค.ศ. 1545 ฉะนั้นลูกจึงควรจะเป็นจิโอวานนิ

เมื่อร่างของเอเลเนอร์ถูกขุดขึ้นมาในคริสต์ศตวรรษที่ 19 กล่าวกันว่าเอเลเนอร์ใส่ชุดเดียวกับชุดที่ใส่ในภาพเขียน ตาข่ายคลุมผมที่เกือบเหมือนกับอันที่ใช้ในรูปอาจจะทำให้เกิดการสับสน แต่การค้นคว้าต่อมาพิสูจน์ว่าเป็นชุดอีกชุดหนึ่งที่แสดงในหนังสือ "Patterns of Fashion" โดย แจเน็ต อาร์โนลด์ (Janet Arnold) และ "Moda a Firenze" โดย โรเบิร์ตตา ออร์ซิ ลันดินิและบรูนา นิคโคลิ ชิ้นส่วนที่ยังเหลืออยู่ของเสื้อชุดนั้นยังคงเก็บรักษาไว้ในพาลัซโซพิตติในฟลอเรนซ์

อ้างอิง
-------

* Arnold, Janet. *Patterns of Fashion: the Cut and Construction of clothes for men and women 1560-1620*.
* Buticchi, Susanna. *La Grande Storia dell'Arte. Cinquecento*. Firenze: Il Sole 24 Ore-E.ducation.it.

ดูเพิ่ม
-------

* อักโนโล บรอนซิโน
* ภาพเหมือน
* ตระกูลเมดิชิ
บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา

อาคารศาลที่วังกงสุล (Palazzo della Consulta) กรุงโรม
**ศาลรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐอิตาลี** (อิตาลี: *Corte costituzionale della Repubblica Italiana*) เป็นหนึ่งในสองศาลสูงสุดแห่งสาธารณรัฐอิตาลี อีกศาลหนึ่ง คือ ศาลยุติธรรมสูงสุด (Court of Cassation)

รัฐธรรมนูญอิตาลี มาตรา 134 ว่า ศาลมีอำนาจชำระคดีเกี่ยวกับความชอบด้วยรัฐธรรมนูญของกฎหมายที่ฝ่ายอาณาจักรหรือฝ่ายศาสนจักรตราขึ้น โดยอยู่ในเงื่อนไขตามรัฐธรรมนูญอิตาลี และเมื่อศาลวินิจฉัยว่า กฎหมายใดไม่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญแล้ว กฎหมายนั้นเป็นอันไร้ผลตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศคำวินิจฉัย นอกจากนี้ ศาลยังมีอำนาจชำระคดีเกี่ยวกับการขัดกันของอำนาจระหว่างฝ่ายอาณาจักรและฝ่ายศาสนจักร หรือระหว่างฝ่ายศาสนจักรด้วยกัน กับทั้งยังมีอำนาจชำระคดีซึ่งประธานาธิบดีเป็นจำเลย คำวินิจฉัยของศาลเป็นที่สุด ไม่มีอุทธรณ์

ศาลประกอบด้วยตุลาการ 15 คน อยู่ในตำแหน่งคนละ 9 ปี ในบรรดา 15 คนนี้ ประธานาธิบดีแต่งตั้ง 5 คน รัฐสภาเลือกตั้ง 5 คน และศาลยุติธรรมสูงสุดกับศาลปกครองสูงสุดเลือกตั้งมา 5 คน จากนั้น บุคคลเหล่านี้จึงเลือกกันเองเป็นประธาน 1 คนโดยวิธีลงคะแนนลับและด้วยเสียงข้างมากเด็ดขาด ถ้าไม่มีผู้ใดได้เสียงข้างมากเด็ดขาด จะเลือกเอาจากผู้ที่ได้คะแนนมากที่สุด 2 คน เมื่อได้ประธานแล้ว ประธานจะตั้งรองประธาน 1 หรือ 2 คน

ศาลนี้นับเป็นนวัตกรรมหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ครั้นการปรับปรุงหน่วยสืบราชการลับอิตาลีซึ่งได้รับความเห็นชอบในเดือนสิงหาคม 2007 มีผลใช้บังคับ การบอกปัดไม่ให้เข้าถึงเอกสารของศาลโดยอ้างความลับราชการก็เป็นอันทำไม่ได้อีกต่อไปนับแต่วันที่ 12 ตุลาคม 2007

ตั้งแต่ปี 1955 บัลลังก์ของศาลอยู่ที่วังกงสุล (Palazzo della Consulta) ในกรุงโรม บางครั้งจึงมีผู้เรียกศาลด้วยชื่อวังดังกล่าว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Italian Constitution" (PDF). The official website of the Presidency of the Italian Republic.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2011-06-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ณีนา รุจิราภรณ์ ล่ำซำ ลิเกิล** หรือ **ณีนา ลีเกิล** (อังกฤษ: Nina Ligon; เกิด 8 ตุลาคม พ.ศ. 2533) เป็นนักกีฬาขี่ม้าหญิงทีมชาติไทยเชื้อสายอเมริกัน และเป็นนักกีฬาขี่ม้าหญิงคนแรกในประวัติศาสตร์ของทวีปเอเชียที่ผ่านการคัดเลือกเข้าสู่การแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ปัจจุบัน ได้รับการอันดับเป็นอันดับที่ 56 ของโลกในกีฬาขี่ม้าในปี ค.ศ. 2011

ประวัติ
-------

ณีนาเกิดวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2533 ที่โรงพยาบาลสมิติเวช เป็นบุตรสาวของออสติน ลีเกิล นักธุรกิจชาวอเมริกัน กับสมรมิตต์ ล่ำซำ มีพี่ชาย 2 คน ปัจจุบันกำลังศึกษาอยู่ ณ มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด[] เธอย้ายตามครอบครัวไปอาศัยที่สหรัฐอเมริกาเมื่ออายุได้เพียง 17 วัน เริ่มขี่ม้าจากความที่รักสัตว์มาตั้งแต่อายุ 5 ขวบ ที่สหรัฐอเมริกา พร้อมกับการได้รับการสนับสนุนจากครอบครัว

ณีนามีผลงานการแข่งขันขี่ม้ามาแล้วมากมายในระดับนานาชาติ ทั้งเหรียญเงินประเภททีม และที่ 4 ประเภทบุคคล เอเชียนเกมส์ 2010 ที่เมืองกวางโจว ประเทศจีน, 2 เหรียญทอง อีเวนติ้งประเภทบุคคล และประเภททีม ซีเกมส์ 2007 ที่พัทยา จังหวัดชลบุรี และได้รับรางวัลประเภทนักกีฬาดาวรุ่งอีกมากมาย เช่น สยามกีฬาอวอร์ด, Young Rider of the Year ปี ค.ศ. 2010 และ ค.ศ. 2011 เป็นต้น

ในกีฬาโอลิมปิก 2012 ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เป็น 1 ในนักกีฬาไทยที่เข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้ โดยถือเป็นนักกีฬาขี่ม้าเพียงคนเดียว และเป็น 1 ใน 47 นักกีฬาที่ได้รับเชิญให้ไปร่วมแข่งขันในรายการ Greenwich Olympic Test Event เมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 เพื่อทดสอบสนามที่ใช้แข่งขันจริง ที่กรุงลอนดอน

โดยในการแข่งขันโอลิมปิก ณีนาได้ขี่ม้าชื่อ "บัตส์ ลีออน" จบด้วยอันดับ 41 จากนักกีฬาทั้งหมด 74 คน ไม่ได้รับเหรียญรางวัลใด ๆ ในการขี่ม้าประเภทอีเวนติ้ง บุคคล จากการแข่งขันทั้งหมด 3 วัน รวมคะแนนเสียทั้งหมด 91.90 แต้ม แม้ว่าเธอจะไม่ได้รับเหรียญรางวัลในครั้งดังกล่าว แต่เธอก็ได้สร้างแรงบันดาลใจให้แก่นักกีฬาระดับเยาวชนในการตั้งความฝันสู่การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกหลายราย ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือเสียงซอ เลิศรัตนชัย

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 6 เหรียญทองดิเรกคุณาภรณ์ (ร.ท.ภ.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "37 ขุนพลเมืองสยามลุยลอนดอนเกมส์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-22. สืบค้นเมื่อ 2012-09-09.
2. ↑  ""ณีนา ล่ำซำ ลิเกิ้น" สุดยอดนักขี่ม้าระดับโลก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-25. สืบค้นเมื่อ 2012-07-27.
3. ↑  "0-2-1"รหัสไทย จบโอลิมปิกไม่หรู (ไม่ได้ใบ้หวย) จากมติชน
4. ↑  ""ณีนา" จบอันดับ 41 ขี่ม้าอีเวนท์ติง จากผู้จัดการออนไลน์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2012-08-15.
5. ↑  นุเทพ สารภิรมย์. ข่าวสดเยาวชน. **ข่าวสด**. ปีที่ 22 ฉบับที่ 7,952. วันพฤหัสบดีที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2555. ISSN 1686-8218. หน้า 24
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ประจำปี ๒๕๕๓ เก็บถาวร 2022-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๘ ตอนที่ ๓ ข หน้า ๓๘, ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๔

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* จ็อกกี้สาวไทยในเอเชี่ยนเกมส์ บทสัมภาษณ์ในนิตยสาร WHO
* ณีนา รุจิราภรณ์ ล่ำซำ ลิเกิล ที่เฟซบุ๊ก
"อาร์แอนด์บี" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับริทึมแอนด์บลูส์สมัยใหม่ ดูที่ อาร์แอนด์บีร่วมสมัย

**ริทึมแอนด์บลูส์** (อังกฤษ: rhythm and blues หรือรู้จักกันในชื่อ R&B หรือ RnB) เป็นแนวเพลงที่ได้รับความนิยม โดยผสมผสานระหว่างเพลงแนว ป็อป แจ๊ส กอสเปล และบลูส์ โดยเริ่มแรกจะเล่นโดยศิลปินแอฟริกัน-อเมริกัน

ประวัติ
-------

คำว่า ริทึมแอนด์บลูส์ ถูกใช้ครั้งแรกในนิตยสารบิลบอร์ดโดย เจอรี่ เว็กซ์เลอร์ (Jerry Wexler) ในปี ค.ศ. 1947 แทนที่คำว่า Race Music ที่เคยถูกใช้มาก่อน 

ในปี ค.ศ. 1948 บริษัท RCA Victor ได้เข้ามาทำการตลาดดนตรีคนผิวดำโดย ภายใต้ชื่อ Blues and Rhythm คำนี้ถูกกลับคำ โดยเว็กซ์เลอร์ ค่าย Atlantic Records ซึ่งเป็นผู้นำเพลงแนวอาร์แอนด์บีในยุคแรก ๆ

ในปีช่วงยุค 1970 ริทึมแอนด์บลูส์ ได้ครอบคลุมนิยามกับแนว โซล (Soul) และ ฟังก์ (Funk) ในปัจจุบันนิยมเรียกอาร์แอนด์บี มากกว่าคำว่า ริทึมแอนด์บลูส์

ริทึมแอนด์บลูส์ มีที่มาก่อน ร็อก แอนด์ โรลล์ ได้รับอิทธิพลมาจากเพลงแนวแจ๊ส,จัมพ์บลูส์ และ แบล็กกอสเปล มีนักดนตรีแจ๊สหลายคนที่บันทึกเสียงทั้งเพลงแจ๊ส และ ริทึมแอนด์บลูส์ เช่นวงสวิงแบนด์ของ Jay McShann, Tiny Bradshaw และ Johnny Otis เป็นต้น และโดยส่วนมาก นักดนตรีในสตูดิโอที่ทำเพลงอาร์แอนด์บี จะเป็นนักดนตรีแจ๊ส

ในช่วงยุค 1950 ถือเป็นยุคคลาสสิกอาร์แอนด์บี มีการผสมแนวเพลงเข้าด้วยกันไม่ว่าจะเป็น แจ๊ส และ ร็อก แอนด์ โรลล์ เพลงแนวอาร์แอนด์บีถูกพัฒนาไปที่ต่าง ๆ เช่นในรัฐนิวออร์ลีนส์ มีการใช้เปียโนในเพลง ตัวอย่างเช่นศิลปินที่เป็นที่รู้จักอย่าง แฟท โดมิโน (Fats Domino) ในเพลงติดชาร์ท "Blueberry Hill" และเพลง "Ain't That a Shame" อีกที่ที่มีการพัฒนาของเพลงแนวอาร์แอนด์บีคือ ลุยเซียนา มีศิลปินเช่น Clarence "Frogman" Henry, Frankie Ford, Irma Thomas, The Neville Brothers และ Dr. John เป็นต้น

เพลง ร็อก แอนด์ โรลล์ ในรูปแบบของอาร์แอนด์บี ที่เป็นที่รู้จักเพลงแรก ๆ เช่น "Rocket 88" และ "Shake, Rattle and Roll" ที่ขึ้นชาร์ททั้ง ป็อปชาร์ทและอาร์แอนด์บีชาร์ท

ช่วงต้นยุค 1960 เพลงแนวอาร์แอนด์บีมีแนวโน้มมีรูปแบบออกไปทางกอสเปลรวมถึงโซล มีศิลปินเช่น Ray Charles, Sam Cooke, และ James Brown และเริ่มมีศิลปินผิวขาวทำเพลงในแนวนี้ แต่จะเรียกว่า บลู-อายด์ โซล เช่น The Yardbirds, The Rolling Stones, The Pretty Things, The Small Faces, The Animals, The Spencer Davis Group และ The Who

ในช่วงกลางยุค 1970 คนผิวสีทำเพลงในแนวดิสโก้ ถือเป็นปรากฏการณ์ในสังคม เพลงแนวดิสโก้ได้รับความนิยมอย่างมาก พอช่วงยุค 80 เพลงดิสโก้ก็หายไป กลายเป็นเพลงช้า ๆ ฟังสบาย ๆ ที่เรียกว่า quiet storm จนกระทั่งในปัจจุบันอาร์แอนด์บีได้เพิ่มแนวฮิปฮอป และ แร็ปอีก ซึ่งได้รับความนิยมมากในปัจจุบัน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* AllMusic.com เก็บถาวร 2010-11-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**พิก้า อัมพิก้า** หรือ  **อัมพิก้า เอกสมตัว** หรือ **พิก้า อัมพิก้า แอนเดอร์สัน** ชื่อเล่น พิก้า เป็นนักแสดงหน้าใหม่ชาวไทย เข้าวงการบันเทิงโดยแสดงภาพยนตร์เรื่อง บ้านผีปอบ 2008 ในปี 2551 และกลับมาแสดงภาพยนตร์อีกครั้งในปี 2555 เรื่อง เก๋าเกรียน และทำธุรกิจกระเป๋ายี่ห้อ *พิกาเช่* (Pikache) สินค้าแบรนด์ไทยแท้ของครอบครัว และครอบครัวยังเปิดบริษัทผลิตภาพยนตร์มีชื่อว่า เก้าไอยราฟิล์ม โดยผลิตภาพยนตร์เรื่องแรกคือ เก๋าเกรียน ในปี 2555 ปัจจุบัน พิก้าเป็นนักแสดงในสังกัด สปีดวัน

พิก้าจบการศึกษา Art Institute of California – San Francisco USA สาขา Fashion Design

ผลงาน
-----

ละคร
----

| ปี พ.ศ. | เรื่อง | รับบทเป็น | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2557 | แหม่มจ๋า |  | ช่อง 7 |
|

### ภาพยนตร์

| ปี พ.ศ. | เรื่อง | รับบทเป็น | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2551 | บ้านผีปอบ 2008 | หมอนุช (นางเอก) |  |
| 2555 | คิวแมน เกษตรกรไทยหัวใจหล่อมาก | โสภา |  |
| เก๋าเกรียน | คุณหนูปิ๋ว (นางเอก) |  |
|

ผลงานเพลง
---------

* คนผ่านทาง ร้องคู่กับ บอย เอเอฟ 3 เพลงประกอบภาพยนตร์ เก๋าเกรียน 2555
* ผีกับหมี เพลงประกอบภาพยนตร์ เก๋าเกรียน 2555

อ้างอิง
-------

* 
* เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เก็บถาวร 2012-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* 
*
เจ้าหญิงฟิโลมินา เคาน์เตสแห่งปารีส (อังกฤษ: Philomena de Tornos Steinhart) ประสูติเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2520 มีพระนามเดิมว่า **ฟิโลมินา เดอ ทรอนนอส สเตนฮาร์ต** เป็นธิดาของ อัลฟอลโซ เดอ ทรอนนอส กับ มาเรีย อันโทเนีย ฟอน สเตนฮาร์ต พระบิดาของพระองค์สืบเชื้อสายมาจากขุนนางชาวโปรตุเกส-สเปน โดยขณะทรงพระเยาว์ พระองค์ประทับในแคว้นโอแวร์ญ และทรงศึกษาในคณะการเดินเรือ

เสกสมรส
-------

ฟิโลมินา เดอ ทรอนนอส สเตนฮาร์ต เข้าพิธีเสกสมรสกับ เจ้าชายจีนส์ ดยุกแห่งเวนมอนต์ พระโอรสใน เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส และ ดัชเชสมาเรีย-เทเรซาแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค เมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2552 รับพระราชทานพระอิสริยยศ **เฮอร์รอยัลไฮเนส เจ้าหญิงฟิโลมินา ดัชเชสแห่งเวนมอนต์ พระชายา** ต่อมา เมื่อพระบิดาของพระสวามีสิ้นพระชนม์ลง พระองค์จึงได้รับพระอิสริยยศเคียงคู่พระสวามีคือ **เคาน์เตสแห่งปารีส** มีพระบุตรดังนี้

1. เจ้าชายกัสตอน
2. เจ้าหญิงอันโทนีตา
3. เจ้าหญิงลูอีส มาร์เกอริต
4. เจ้าชายโจเซฟ
5. เจ้าหญิงเซซังท์

บรรณานุกรม
----------

* Opfell, Olga S. (2001). "H.R.H. Henri, Count of Paris: Royal House of France House of Bourbon-Orleans". *Royalty Who Wait: The 21 Heads of Formerly Regnant Houses of Europe*. Jefferson.

อ้างอิง
-------

* Orléanist
* List of French monarchs
**ไชคิแชน อาอุภอี "แจ็กกี" ชรอฟฟ์** (ฮินดี: जयकिशन काकुभाई "जैकी" श्रॉफ; อักษรโรมัน: Jaikishen Kakubhai "Jackie" Shroff; เกิด 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1957) เป็นนักแสดงชาวอินเดีย เขาทำงานด้านอุตสาหกรรมภาพยนตร์อินเดียกว่า 4 ทศวรรษ ในปี ค.ศ. 2015 เขาปรากฏตัวในภาพยนตร์มากกว่า 207 เรื่อง และได้แสดงในภาพยนตร์ถึง 10 ภาษา ได้แก่ ฮินดี, กงกณี, กันนาดา, มราฐี, โอริยา, ปัญจาบ, เบงกอล, มลยาฬัม, ทมิฬ และเตลูกู

ชรอฟฟ์เริ่มแสดงในปี ค.ศ. 1982 ด้วยการปรากฏในภาพยนตร์ของเดฟ อนานด์ เรื่อง *Swami Dada* และแสดงนำในภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง ในปี ค.ศ. 1986 เขาได้แสดงภาพยนตร์แนวแอ็กชันเรื่อง *Karma* ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จด้านรายได้และคำวิจารณ์เป็นอย่างดี และถือเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงที่สุดในปีนั้น เขายังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลฟิล์มแฟร์อวอร์ดส์ 7 ครั้ง อีกทั้งยังได้รับรางวัลภาพยนตร์เอเชียเน็ต ในประเภทนักแสดงผู้มีผลงานโดดเด่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "I am reckless: Jackie Shroff". The Times of India. 28 April 2014. สืบค้นเมื่อ 29 August 2014.
2. ↑  แจ็กกี ชรอฟฟ์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
3. ↑  "Jackie Shroff profile". *Jackieshroff.in*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 29 August 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **แจ็กกี ชรอฟฟ์**

* แจ็กกี ชรอฟฟ์ ที่ทวิตเตอร์
* แจ็กกี ชรอฟฟ์ ที่อินสตาแกรม
* แจ็กกี ชรอฟฟ์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
แผนที่ค่ายกักกันและค่ายมรณะของนาซีในโปแลนด์
**ค่ายกักกันและกำจัดลูบลิน-ไมดาแนก** (เยอรมัน: *Konzentrations- und Vernichtungslager Lublin-Majdanek*), **ค่ายกักกันไมดาแนก** (*Konzentrationslager Majdanek*) หรือ **ค่ายกักกันลูบลิน** (*Konzentrationslager Lublin*) เป็นค่ายกักกันและค่ายมรณะของเยอรมันที่ถูกสร้างขึ้นและปฏิบัติการโดยหน่วยเอ็สเอ็สที่ชานเมืองของลูบลินระหว่างที่เยอรมนียึดครองโปแลนด์ในสงครามโลกครั้งที่สอง แม้ว่าจะมีวัตถุประสงค์แรกเริ่มเพื่อใช้แรงงานทาสมากกว่าการสังหาร ค่ายแห่งนี้ก็ถูกใช้เพื่อทำการสังหารผู้คนในระดับขนาดอุตสาหกรรมในช่วงปฏิบัติการไรน์ฮาร์ท ซึ่งเป็นแผนของเยอรมนีที่จะกำจัดชาวยิวทั้งหมดภายในเขตปกครองสามัญในโปแลนด์ ค่ายแห่งนี้ซึ่งได้ปฏิบัติการตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1941 จนกระทั่งวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1944 ถูกเข้ายึดครองในสภาพเกือบสมบูรณ์ เพราะการบุกโจมตีโฉบฉวยของกองทัพแดงของสหภาพโซเวียตในปฏิบัติการบากราติออนได้ป้องกันไม่ให้หน่วยเอ็สเอ็สทำลายโครงสร้างพื้นฐานส่วนใหญ่ และแอนทอน เทอร์เนส (Anton Thernes) รองผู้บัญชาการค่ายทำลายหลักฐานที่แสดงถึงอาชญากรรมสงครามไม่สำเร็จ ดังนั้น ไมดาแนกจึงกลายเป็นค่ายกักกันแห่งแรกที่กองทัพสัมพันธมิตรค้นพบ และเป็นค่ายกักกันสำหรับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของนาซีที่ได้รับการรักษาสภาพไว้อย่างดี

ค่ายไมดาแนกมีลักษณะต่างจากค่ายในลักษณะเดียวกันในโปแลนด์ที่ถูกนาซียึดครองตรงที่ไม่ได้อยู่ในพื้นที่ชนบทห่างไกลจากศูนย์รวมประชากร แต่อยู่ภายในขอบเขตของเมืองหลัก (ดูเพิ่มเติม: แผนนิสโก แผนการในการก่อตั้งย่านคนยิว) เนื่องจากค่ายตั้งอยู่ติดกับไมดันตาตาร์สกีซึ่งเป็นย่านชานเมืองลูบลิน ทำให้คนในพื้นที่เรียกค่ายนี้ว่า "ไมดาแนก" (แปลว่า "ไมดันน้อย") ใน ค.ศ. 1944 เอกสารของนาซีในช่วงแรกเรียกค่ายนี้ว่าค่ายเชลยศึกแห่งหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สในลูบลิน เนื่องมาจากวิธีการดำเนินงานและการสนับสนุนค่าย ต่อมาสำนักความมั่นคงหลักไรช์ในเบอร์ลินได้เปลี่ยนชื่อเป็นค่ายกักกันลูบลินเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1943 แต่ชื่อในภาษาท้องถิ่นคือโปแลนด์ก็ยังคงใช้กันอยู่
**ตุ้ม จันทนิตย์** (พ.ศ.​ 2396​ -​ พ.ศ.​ 2501) เป็นหญิงชราชาวจังหวัดนครพนม ผู้เป็นที่รู้จักจากภาพขณะกำลังถวายดอกบัวแก่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในวโรกาสที่พระองค์เสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมพสกนิกรภาคอีสานเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2498

แม่เฒ่าไปรอรับเสด็จพร้อมดอกบัวสายสีชมพู จำนวนสามดอก ตั้งแต่เช้าจนบ่าย แสงแดดแผดเผาจนดอกบัวสายในมือเหี่ยวโรย แต่หัวใจความจงรักภักดีของหญิงชรา ยังคงเบิกบาน เมื่อในหลวงเสด็จมาถึง ตรงมาที่แม่เฒ่าได้ยกดอกบัวสายโรยราสามดอกนั้นขึ้นจนเหนือศีรษะ แสดงความจงรักภักดีอย่างสุดซึ้ง พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช​ทรงโน้มพระองค์ลงมาจนพระพักตร์เกือบชิดกับศีรษะของแม่เฒ่า ทรงแย้มพระสรวลอย่างอ่อนโยน พระหัตถ์แตะมือกร้านคล้ำของเกษตรกรชาวภาคอีสานอย่างนุ่มนวล ไม่มีใครรู้ว่าทรงกระซิบคำใดกับแม่เฒ่า แต่แน่นอนว่า แม่เฒ่าไม่มีวันลืมเช่นเดียวกับที่ในหลวงไม่ทรงลืมราษฎรคนสำคัญที่ทรงพบริมถนนวันนั้น

หลังจากที่พระองค์เสด็จพระราชดำเนินกลับกรุงเทพฯ แล้ว ทางสำนักพระราชวังได้ส่งภาพรับเสด็จของแม่เฒ่าตุ้ม พร้อมพระบรมรูปหล่อด้วยปูนปลาสเตอร์ ผ่านมาทางอำเภอธาตุพนม ให้แม่เฒ่าตุ้มไว้เป็นที่ระลึกพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้นี้ อาจมีส่วนชุบชูชีวิตให้แม่เฒ่าอายุยืนยาวขึ้นอีกด้วย ความสุขต่อมาอีก 3 ปี เต็ม ๆ โดยแม่เฒ่าตุ้ม จันทนิตย์ ถึงแก่กรรมเมื่อปี พ.ศ. 2501 หลังจากนั้นลูกหลานได้สร้างธาตุเจดีย์บรรจุอัฐิแม่เฒ่าตุ้ม จันทนิตย์ ไว้ ณ หน้าบ้านเลขที่ 22 หมู่ที่ 11 ตำบลพระกลางทุ่ง อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ในบริเวณพื้นที่ 2 งาน โดยยกผืนดินดังกล่าวให้เป็นที่สาธารณประโยชน์ สมบัติของแผ่นดิน

ภาพที่แม่เฒ่าตุ้ม จันทนิตย์ ทูลเกล้าฯ ถวายดอกบัวสามดอก ถ่ายโดย อาณัติ บุนนาค ช่างภาพส่วนพระองค์ของ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ที่ถูกเรียกว่า **ภาพดอกไม้แห่งหัวใจ** ทำให้ประชาชนชาวไทยซาบซึ้งในพระจริยาวัตรอันงดงามของพระองค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ย้อนตำนานเส้นทางเสด็จ 2498". *สำนักงานจังหวัดนครพนม*. 3 พฤษภาคม 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-02. สืบค้นเมื่อ 5 มีนาคม 2023.
2. ↑  "หลานชาย'ยายเฒ่าผู้ถวายดอกบัวแก่ในหลวง'เผยประสบการณ์ภาพประวัติศาสตร์ของแผ่นดิน". *มติชน*. 15 ตุลาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 22 มีนาคม 2020.
3. ↑  "นายอาณัติ บุนนาค". *ชมรมสายสกุลบุนนาค*. 27 พฤศจิกายน 2005. สืบค้นเมื่อ 5 มีนาคม 2023.[*ลิงก์เสีย*]
**ฟอร์เรสต์ หลี่** (อักษรโรมัน: Forrest Li) หรือ **หลี่ เสี่ยวตง** (李小冬) เป็นนักธุรกิจชาวสิงคโปร์ ผู้ก่อตั้งแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซช้อปปี้ และบริษัทผลิตเกมการีนา

ประวัติ
-------

หลี่เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1977/78 ที่ประเทศจีน สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านวิศวกรรมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เจียวทง จากนั้นศึกษาต่อในสาขาบริหารธุรกิจระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด

หลี่ได้ตั้งบริษัทการีนาขึ้นที่สิงคโปร์ในปี ค.ศ 2009 และตั้งบริษัทช้อปปี้ขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2015 ดำเนินการค้าขายออนไลน์ในประเทศมาเลเซีย ไทย ไต้หวัน อินโดนีเซีย เวียดนาม ฟิลิปปินส์ และบราซิล กิจการทั้งสองบริษัทเติบโตจนทำให้หลี่มีทรัพย์สินสุทธิมากถึง 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019

หลี่แต่งงานแล้วและอาศัยอยู่ในสิงคโปร์ในปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  Chia, Rachel Genevieve. "Singapore's newest billionaire, Sea founder Forrest Li, says he chose his English name after watching Forrest Gump, Business Insider - Business Insider Singapore". *www.businessinsider.sg* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-01-04. สืบค้นเมื่อ 2020-01-04.
3. 1 2  "Forbes profile: Forrest Li". *Forbes*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 March 2019. สืบค้นเมื่อ 5 March 2019.
4. ↑  "Billionaires 2019". *Forbes*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 November 2014. สืบค้นเมื่อ 5 March 2019.
**ไซอิ๋ว 3 ตอน ศึกราชาวานรตะลุยเมืองแม่ม่าย** ( อังกฤษ: The Monkey King 3) เป็นภาพยนตร์จีนที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2018 โดยนำเรื่องราวมาจากวรรณคดีเอกของจีนเรื่อง **ไซอิ๋ว ตอน สามผู้กล้าบุกเมืองแม่ม่าย** ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อของภาพยนตร์เรื่อง ไซอิ๋ว 3D ตอน กำเนิดราชาวานร และ ไซอิ๋ว 2 ตอน ศึกราชาวานรพิชิตมาร กำกับโดย เจิ้ง ป๋อไช่ ประพันธ์ดนตรีโดย คริสโตเฟอร์ หยาง นำแสดงโดย กัว ฟู่เฉิง, เจ้า ลี่อิ่ง, เฝิง เส้าเฟิง, เสี่ยว เชนหยาง, หลอจ้งเสียน, หลินจือหลิง, เหลียง หย่งฉี, หลิว เทา

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เรื่องราวของพระถังซัมจั๋งและผู้ติดตามผู้ซื่อสัตย์อย่าง ซุนหงอคง, ซัวเจ๋งและ ตือโป๊ยก่าย ได้เดินทางมาที่เมืองหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยหญิงสาวโสด แต่แล้วราชินีแห่งเมืองแม่ม่ายนี้ก็ได้ตกหลุมรักพระถังซัมจั๋งเข้าให้และต้องการให้เขาอยู่ที่นี่ตลอดไป จึงทำให้ซุนหงอคงและพรรคพวกต้องหาทางช่วยพระถังซัมจั๋งและหลบหนีออกจากเมืองนี้อย่างปลอดภัยให้จงได้

นักแสดงนำ
---------

* กัว ฟู่เฉิง รับบท ซุนหงอคง
* เจ้า ลี่อิ่ง รับบท ราชินีแห่งเมืองแม่ม่าย
* เฝิง เส้าเฝิง รับบท พระถังซัมจั๋ง
* เสี่ยว เชนหยาง รับบท ตือโป๊ยก่าย
* หลอ จ้งเสียน รับบท ซัวเจ๋ง
* หลิน จื้อหลิง รับบท เหอโบ
* หลิว เทา รับบท เจ้าแม่กวนอิม

การถ่ายทำภาพยนตร์ภาคนี้
-----------------------

### การคัดเลือกตัวนักแสดง

เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2559 มีการประกาศว่า เจ้า ลี่อิ่ง จะมารับบทเป็นราชินีแห่งเมืองแม่ม่าย นักแสดงเดิมที่เคยแสดงในภาพยนตร์ภาค 2 คือ กัว ฟู่เฉิง, เฝิง เส้าเฟิง, เสี่ยว เชนหยาง และ หลอ จ้งเสียน จะกลับมารับบทเดิมในภาพยนตร์ภาคนี้ ต่อมาในวันที่ 1 มีนาคม หลิว เทา, หลิน จื้อหลิงและ เหลียง หย่งฉี จะมาร่วมแสดงด้วย

### ภาคต่อ

ภาพยนตร์เรื่อง **The Monkey King 4** กำลังดำเนินงานสร้าง โดยมี เจิ้งป๋อไช่ มาทำหน้าที่เป็นผู้กำกับเหมือนเดิม

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "Boxoffice,China Boxoffice,China film Boxoffice,Weekly Boxoffice,Yearly Boxoffice-EntGroup". *english.entgroup.cn*. สืบค้นเมื่อ 2018-02-17.
3. ↑  "赵丽颖出演《西游记·女儿国》国王 2018年上映". *ent.ifeng*. 3 December 2016.
4. ↑  "郭富城回归《西游记：女儿国》还演孙悟空". *news.ifeng*. 22 November 2016.
5. ↑  "《西游记：女儿国》聚女神 林志玲梁咏琪刘涛入国". *Sina*. 1 March 2017.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ไซอิ๋ว 3 ตอน ศึกราชาวานรตะลุยเมืองแม่ม่าย* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ
* *ไซอิ๋ว 3 ตอน ศึกราชาวานรตะลุยเมืองแม่ม่าย* ที่บ็อกซ์ออฟฟิศโมโจ
**ลิงบาบูน** (อังกฤษ: baboon) เป็นสกุลของลิง ในวงศ์ลิงโลกเก่า (Cercopithecidae) สกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า จิระวัฒน์ ปั้นหลุย*Papio* 

ลิงบาบูนเป็นลิงที่จัดได้ว่ามีขนาดใหญ่ แขนและขายาวเท่ากัน ทำให้สามารถเดินด้วยขาทั้ง 4 ข้างได้เป็นอย่างดี ขณะที่ส่วนหางที่สั้น และร่างกายที่กำยำแข็งแรง ทำให้วิ่งได้รวดเร็วพอ ๆ กับม้า ลิงบาบูนส่วนมากจะหากินและอาศัยบนพื้นดินมากกว่าขึ้นต้นไม้ ตามแถบที่โล่งกว้างมากกว่าที่รกชัฏ โดยจะขึ้นต้นไม้เฉพาะตอนนอนเท่านั้น หากินในเวลากลางวัน มีลักษณะเด่น คือ มีใบหน้ายาวเหมือนสุนัข และมีฟันเขี้ยวที่แข็งแรงและยาวโง้ง

มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง อาจถึง 200-300 ตัว มีตัวผู้ขนาดใหญ่เป็นจ่าฝูง หากินผลไม้ เมล็ดพืช ตลอดจนสัตว์ขนาดเล็กอย่างแมงป่องและแมงมุมโดยการพลิกก้อนหินหา หรือแม้กระทั่งล้มสัตว์ขนาดใหญ่ เช่น ไก่ฟ้า หมูป่า หรือแอนทิโลปที่เป็นตัวลูกหรือตัวขนาดเล็กกินเป็นอาหารได้ ลิงบาบูนขึ้นชื่อว่าเป็นลิงที่มีอุปนิสัยดุร้าย ก้าวร้าว เนื่องจากเป็นลิงที่กินเนื้อเป็นอาหารหลัก โดยอาจโจมตีทำร้ายมนุษย์ได้ด้วย แต่กระนั้นก็ยังมีผู้นำมาฝึกให้เล่นละครลิงหรือละครสัตว์ได้

นอกจากนี้แล้ว ลิงบาบูนยังเป็นลิงที่สามารถออกเสียงได้เหมือนกับเสียงสระในภาษาอังกฤษได้อีกด้วย เนื่องจากมีกล้ามเนื้อลิ้นที่สร้างความแตกต่างในการออกเสียงแต่ละสระได้เหมือนกับมนุษย์ และถึงแม้ว่าจะมีกล่องเสียงสูง ซึ่งต่างจากมนุษย์ที่ออกเสียงด้วยการใช้กล่องเสียงต่ำ แต่ลิงบาบูนก็ไม่สามารถที่จะพูดได้จริง ๆ

การจำแนก
--------

ลิงบาบูน เป็นลิงพื้นเมืองของภูมิภาคอาหรับและแอฟริกา แบ่งออกได้เป็น 5 ชนิด

* *Papio hamadryas*
* *Papio papio*
* *Papio anubis*
* *Papio cynocephalus*
* *Papio ursinus*

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Groves, C. (2005-11-16). Wilson, D. E.; Reeder, D. M. (บ.ก.). *Mammal Species of the World* (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. pp. 166–167. ISBN 0-801-88221-4.
2. 1 2  "*Papio*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
3. ↑  "ลิงบาบูน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-18. สืบค้นเมื่อ 2012-10-20.
4. ↑  หน้า 171-172, *สัตว์สวยป่างาม* (สิงหาคม, 2518) โดย ชมรมนิเวศวิทยามหาวิทยาลัยมหิดล
5. ↑  หน้า 7 วิทยากร-เกษตร, *ทึ่ง ! ลิงบาบูนเปล่งเสียงสระภาษาอังกฤษได้เหมือนมนุษย์*. "โลกโศภิณ". **ไทยรัฐ**ปีที่ 68 ฉบับที่ 21546: วันอังคารที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2560 แรม 5 ค่ำ เดือน 2 ปีวอก

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Papio***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Papio ที่วิกิสปีชีส์
**สุนทร จันทร์รังสี** เกิดเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2490 เป็นชาวจังหวัดนครราชสีมาโดยกำเนิด จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย ประกาศนียบัตรวิชาชีพแผนกพาณิชยการ โรงเรียนกรุงเทพพณิชยการ วุฒิบัตรนักหนังสือพิมพ์ภูมิภาค คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ระดับการศึกษาสูงสุด รัฐศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช

นายสุนทรเริ่มต้นจากการเป็นสื่อมวลชน โดยเป็นผู้สื่อข่าวหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ประจำจังหวัดนครราชสีมา เมื่อ พ.ศ. 2515 ก่อนที่จะเป็นผู้ก่อตั้งหนังสือพิมพ์ โคราชสัปดาห์วิจารณ์ และหนังสือพิมพ์โคราชรายวัน คนอีสาน ในปี พ.ศ. 2517 จากนั้นจึงเป็นเจ้าของโรงพิมพ์โคราชออฟเซทการพิมพ์ ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นโรงพิมพ์โคราชพริ้นติ้งในปัจจุบัน

เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 นายสุนทรถูกลอบสังหาร ด้วยอาวุธสงครามหลายชนิด อาการสาหัส ต้องผ่าตัดอวัยวะสำคัญภายใน ลำไส้บางส่วนและไตทิ้ง 1 ข้าง สาเหตุจากการเสนอข่าวต่อต้านรัฐบาลเผด็จการ และเปิดโปงการพิมพ์ธนบัตรปลอม

ต่อมาเดือนตุลาคม พ.ศ. 2520 นายสุนทรถูกกล่าวหาว่ามีความผิดในคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ แต่ศาลทหารตัดสินยกฟ้อง ใน พ.ศ. 2521 โดยพิพากษาว่ามีเจตนาปกป้องพระบรมเดชานุภาพ

ในทางการเมือง นายสุนทรเคยเป็นเทศมนตรีเทศบาลเมืองนครราชสีมา ประธานสภาเทศบาลนครราชสีมา 3 สมัย ประธานกรรมการประจำสภาเทศบาลนครราชสีมา ประธานองค์กรกลางอำเภอเมือง นครราชสีมา และได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ เมื่อ วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2550 

สำหรับตำแหน่งในองค์กรสื่อมวลชน เป็นกรรมการสภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ ประธานคณะอนุกรรมการส่งเสริมจริยธรรม สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ และประธานเครือข่ายบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ภาคอีสาน โดยได้รับเลือกให้เป็นรองประธานสภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติคนที่ 1 เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2552

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2550 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)

1. ↑  ประวัติวิทยากร 29 ก.ค.50[*ลิงก์เสีย*] จากเว็บไซต์ พระจันทร์ดอตคอม
2. ↑  สมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ[*ลิงก์เสีย*] จากเว็บไซต์ รัฐสภาไทย
3. ↑  เลือก "ปราโมทย์ ฝ่ายอุประ" นั่งประธานสภาการหนังสือพิมพ์ฯ สมัยที่ 6 เก็บถาวร 2009-05-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากเว็บไซต์ สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ประจำปี ๒๕๕๐, เล่ม ๑๒๕ ตอนที่ ๒ ข หน้า ๒๘, ๗ มกราคม ๒๕๕๐
**วัดชีเชียง** โบราณสถานประเภทวัดร้างซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของ วิหารพระมงคลบพิตร ที่ ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ประวัติ
-------

ใน *พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์* ได้ระบุถึงการก่อสร้างวัดชีเชียงในรัชสมัยของ สมเด็จพระชัยราชาธิราช เมื่อปี พ.ศ. 2081 ไว้ว่า 

> ศักราช 900 จอศก (พ.ศ. 2081) แรกให้พูนดิน ณ วัดชีเชียงในเดือน 6 นั้นแรกสถาปนาพระพุทธเจ้าแลพระเจดีย์
> 
> 

จากนั้นในช่วงปี พ.ศ. 2181–2182 สมเด็จพระเจ้าปราสาททอง ได้โปรดเกล้าฯ ให้รื้อวัดชีเชียงตามที่ เยเรเมียส ฟาน ฟลีต หรือ วันวลิต ได้ระบุไว้ว่า 

> ทรงให้รื้อวัด (พระชีเชียง) จนถึงฐานและทรงย้ายรูปหล่อทองแดงซึ่งประดิษฐาน อยู่ ณ ที่นั้นออกไปไกลหลายวา เพื่อว่าจะสร้างวัดใหม่ ณ ที่ประดิษฐานรูปหล่อทองแดง
> 
> 

เป็นไปได้ว่ารูปหล่อทองแดงที่ ฟาน ฟลีต กล่าวถึงคือ พระมงคลบพิตร ซึ่งสมเด็จพระเจ้าปราสาททองได้ย้ายมาประดิษฐานในที่ปัจจุบัน

สิ่งก่อสร้างภายในวัด
--------------------

* ซากวิหารแกลบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐ. 2547. พิมพ์ครั้งที่ 19. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช หน้า 31
2. ↑   2548. รวมบันทึกประวัติศาสตร์อยุธยาของฟาน ฟลีต (วัน วลิต). พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร หน้า 247
3. ↑   พระศรีสรรเพชญน่าจะมีพระพักตร์อย่างไร (ดี) ?