recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สึชิโนโกะ
**สึชิโนโกะ** (ญี่ปุ่น: ツチノコ; โรมาจิ: *Tsuchinoko*; คันจิ: 槌の子; หมายถึง *ค้อนของไข่ปลา*) เป็นสัตว์ประหลาดตามความเชื่อญี่ปุ่น มีสัณฐานอย่างงู

ลักษณะ
------

สึชิโนโกะ มีรูปร่างตามคำบอกเล่าของผู้ที่อ้างว่าเคยพบเห็น มีรูปร่างยาวคล้ายงู แต่ลำตัวอ้วนป้อม สั้น ไม่มีขา ความยาวประมาณ 30 เซนติเมตร ถึง 80 เซนติเมตร มีลวดลายคล้ายงู แต่มีปลายหางแหลมยาวออกมา เคลื่อนไหวได้รวดเร็ว บ้างก็กล่าวว่าสามารถกระโดดได้ไกลเป็นเมตรด้วย บ้างก็บอกว่ามันร้องเสียงว่า "จี่" บ้างก็กล่าวว่าเคยเห็นมันงับหางตัวเองแล้วเคลื่อนที่โดยกลิ้งไปเป็นวงกลม จากลักษณะตามที่กล่าวมาทั้งหมดทำให้คิดได้ว่า สึชิโนโกะมีรูปร่างคล้ายกิ้งก่าจำพวกหนึ่งที่เรียกว่า กิ้งก่าลิ้นสีน้ำเงิน (*Tiliqua* spp.) หรือ กิล่ามอนสเตอร์ (*Heloderma suspectum*) ที่พบในทะเลทรายทวีปอเมริกาเหนือ เป็นต้น ซึ่งถ้าสึชิโนโกะมีจริง อาจเป็นไปได้ว่าเป็นสัตว์จำพวกนี้ก็ได้ ในขณะที่บางคนเชื่อว่า แท้ที่จริงแล้วสึชิโนโกะก็คืองูที่กินอาหารชิ้นใหญ่กว่าลำตัวเข้าไป ทำให้ลำตัวป่องออก แต่เป็นที่น่าสังเกตว่า การอ้างว่าพบเห็น สึชิโนโกะมีอยู่ทั่วประเทศญี่ปุ่น โดยในคันไซและเกาะชิโกกุเรียก "บาชิเฮบิ" (バチヘビ)

หลักฐานแรกที่มีการกล่าวถึงสึชิโนโกะ สามารถย้อนกลับไปไกลถึงได้ 10,000 ปีก่อน ในยุคโจมง (10,000–300 ปีก่อนคริสต์ศักราช) มีวัตถุที่คล้ายสึชิโนโกะ ในยุคเอโดะ ในสารานุกรมเล่มแรกของญี่ปุ่นก็ได้มีการกล่าวถึงสึชิโนโกะด้วย โดยเรียกว่า "ยัตซุยเฮบิ" (やついヘビ) ซึ่งหมายความว่า "งูน้ำ"

วัฒนธรรมร่วมสมัย
----------------

สึชิโนโกะถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยของญี่ปุ่นหลายอย่าง เช่น มีการประกาศให้รางวัลตั้งแต่ 3 ล้าน ถึง 20 ล้านเยนแก่ผู้ที่สามารถจับสึชิโนโกะเป็น ๆ มาได้ หรือใน การ์ตูน เป็นต้น เช่น โดราเอมอน มีอยู่ตอนหนึ่งใช้ชื่อว่า "ค้นพบ สึชิโนโกะ" (หรือตอน "เจองูดิน!" ในเล่มที่ 9 ของเนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์) ในเนื้อเรื่องกล่าวถึง โนบิตะที่ต้องการจะเป็นผู้ที่มีชื่อจารึกไว้ในสารานุกรมบุคคลสำคัญของโลก จึงขึ้นเครื่องไทม์ แมชชีน ไปพร้อมกับโดราเอมอนเพื่อหาซื้อ สึชิโนโกะ ซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงยอดนิยมในโลกอนาคต มาอวดคนในยุคปัจจุบันว่า ตนเป็นผู้ค้นพบสึชิโนโกะ แต่ปรากฏว่าเมื่อนำกลับมาแล้ว สึชิโนโกะได้หนีหายไป ท้ายที่สุดปรากฏว่า ไจแอนท์เป็นผู้ค้นพบสึชิโนโกะไป

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "SHAYNES WEIRD WORLD". *shaynesweirdworld.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 26 พฤศจิกายน 2014. สืบค้นเมื่อ 20 ตุลาคม 2014.
2. ↑  *Metropolis*, "Fortean Japan", 27 มิถุนายน 2008, p. 12.
3. ↑  Moriguchi, Kenzo (16 มิถุนายน 2001). "Town touting mythical snake find; is 'rare' creature really a cash cow?". *The Japan Times*. สืบค้นเมื่อ 2 เมษายน 2022.
4. ↑  "สัตว์แปลก > ซูชิโนโกะ". 15 มิถุนายน 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 กันยายน 2011. สืบค้นเมื่อ 9 มิถุนายน 2010.
**แนวร่วมประชาชนอิสลามมาเลเซีย** (Berjasa) เป็นพรรคการเมืองที่ก่อตั้งขึ้นในรัฐกลันตันเมื่อ พ.ศ. 2520 หลังจากเกิดความขัดแย้งระหว่างพรรคปาสที่คุมเสียงข้างมากในรัฐสภากลันตันถูกขับออกจากแนวร่วมแห่งชาติ สาเหตุที่ถูกขับนั้น เนื่องมาจากดาโต๊ะโมฮัมหมัด นาซีร์ มุขมนตรีรัฐกลันตันถูกลงคะแนนเสียงไม่ไว้วางใจจนเกิดจลาจลในโกตาบาห์รู เมืองหลวงของรัฐ เมื่อรัฐบาลเสนอพระราชบัญญัติยกเลิกสภานิติบัญญัติของรัฐกลันตันและให้ปกครองในสภาวะฉุกเฉินเข้าสู่สภาสหพันธรัฐ พรรคปาสได้ลงคะแนนเสียงคัดค้าน จนเกิดการแตกหักกับแนวร่วมแห่งชาติในที่สุด

หลังจากพ้นจากตำแหน่ง ดาโต๊ะโมฮัมหมัด นาซีร์ จึงตั้งเบอร์ยาซาเพื่อต่อสู้กับพรรคปาส และได้รับการสนับสนุนจากแนวร่วมแห่งชาติในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2521 หลังจากยกเลิกภาวะฉุกเฉินในกลันตัน ซึ่งเบอร์ยาซาได้รับชัยชนะ หลังจากนั้น แม้จะยังคงร่วมอยู่ในรัฐบาลแห่งชาติก็ไม่มีอะไรโดดเด่น เมื่อเกิดความขัดแย้งในอุมโน เบอร์ยาซาเลือกเป็นพันธมิตรกับกลุ่มของเต็งกู ราซาเลก ฮัมซะห์ ที่เป็นชาวกลันตันเช่นกัน

เบอร์ยาซาแยกตัวออกจากแนวร่วมแห่งชาติเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2532 โดยร่วมมือกับแนวร่วมเอกภาพมุสลิมที่มีพรรคปาส กลุ่มซมังงัต’46 ของราซาเลกและพรรคการเมืองขนาดเล็กอีกพรรคหนึ่ง ผลการเลือกตั้งระดับรัฐใน พ.ศ. 2533 แนวร่วมเอกภาพมุสลิมประกาศชัยชนะและจัดตั้งรัฐบาลปกครองกลันตันได้ แต่ผู้สมัครจากเบอร์ยาซาไม่ได้รับเลือกตั้งเลย และเป็นเช่นนี้อีกในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2538 ในที่สุด พรรคนี้ได้ล้มเลิกไปหลังจากที่ราซาเลกประกาศยกเลิกกลุ่มซมังงัต’46 เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2539 และกลับเข้าร่วมกับอุมโน

อ้างอิง
-------

* ไมเคิล ลีเฟอร์. พจนานุกรมการเมืองสมัยใหม่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กทม. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. 2548.
โคนาจะ
**โคนาจะ** (粉茶, แปลว่า "ชาผง") คือเศษผงที่ผลิตขึ้นระหว่างกระบวนการผลิตเซ็นจะ ได้มาพร้อมไปกับคูกิจะ และเมจะ เรียกได้ว่าเป็นผลพลอยได้ มีราคาถูกเพราะเหมือนเป็นของแถมจากเซ็นจะ แต่คุณภาพของใบชาไม่ได้ด้อยไปกว่าเซ็นจะ ดังนั้นคนจึงกล่าวกันว่ามีรสชาติดีเมื่อเทียบกับราคา

เนื่องจากอยู่ในรูปผง ส่วนประกอบของใบชาจึงละลายได้ง่าย ทำให้สามารถชงชาที่มีสีสดใสและรสชาติเข้มข้นได้ สามารถชงด้วยน้ำร้อนได้อย่างรวดเร็วด้วยเวลาสกัดสั้น ๆ และมีรสชาติเข้มข้น ดังนั้นจึงเป็นชามาตรฐานที่เสิร์ฟเป็นอางาริ ในร้านซูชิ เพื่อจุดประสงค์ในการขจัดรสชาติของซูชิ ที่ค้างอยู่ในคอและทำให้เพดานปากสดชื่น ในทางกลับกัน เนื่องจากส่วนผสมของใบชาถูกสกัดออกมาอย่างรวดเร็ว ชาจึงหมดเกลี้ยงในการชงครั้งแรก และไม่สามารถเพลิดเพลินกับการชงชาหลายครั้งเหมือนอย่างเซ็นจะ

นอกจากนี้ เนื่องจากโคนาจะเป็นเพียงใบชาที่ออกมาจากกระบวนการผลิตเซ็นจะ เปลือกใบชาจะยังคงอยู่หลังจากการต้ม และใบชาจะไม่ละลายหมด 

ในช่วงไม่นานมานี้ **ฟุมมัตสึจะ** (粉末茶) ซึ่งเป็นชาที่ทำโดยการบดใบชาเองและละลายในน้ำร้อนได้ถูกคิดค้นขึ้น แม้จะคล้ายกันชวนให้สับสนได้ง่าย แต่ก็เป็นคนละอย่างกับโคนาจะ และก็เป็นคนละอย่างกับมัจจะด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  日本茶業中央会[*ลิงก์เสีย*]
2. 1 2  「今、知っておきたい日本茶の基本」2010年5月10日発行　枻出版社　p42
แม่แบบ:Campaignbox Western Front (World War II)
**อุนเทอร์เนเมนเพาลา**(อันเดอร์เทคกิ้งหรือปฏิบัติการเพาลา)เป็นรหัสนามที่เยอรมันมอบให้ในสงครามโลกครั้งที่สอง ปฏิบัติการรุกโจมตีของกองทัพอากาศลุฟท์วัฟเฟอในการทำลายส่วนที่เหลือของกองทัพอากาศฝรั่งเศส(ALA)ในช่วงยุทธการที่ฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1940 เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคมค กองทัพเยอรมัน(เวร์มัคท์)ได้เริ่มบุกยึดครองยุโรปตะวันตก เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน กองทัพอังกฤษได้ถอนกำลังออกจากดันเคิร์กและยุโรปแผ่นดินใหญ่ในปฏิบัติการไดนาโม เนเธอร์แลนด์และเบลเยียมได้ยอมจำนนและส่วนใหญ่ของรูปแบบของกองทัพฝรั่งเศสได้ทำการปลดประจำการหรือทำลาย เพื่อความสำเร็จในการเอาชนะฝรั่งเศส เยอรมันได้ทำหน้าที่ในส่วนที่สองของปฏิบัติการ ฟัลล์ ร็อท(กรณีสีแดง)เพื่อพิชิตดินแดนที่เหลืออยู่ คำสั่งในการทำเช่นนั้น อำนาจสูงสุดของกองทัพอากาศเป็นสิ่งจำเป็น ลุฟท์วัฟเฟอได้รับคำสั่งให้ทำลายกองทัพอากาศฝรั่งเศส ในขณะที่ยังคงให้การสนับสนุนแก่กองทัพเยอรมัน

จากการปฏิบัติการนี้ เยอรมันได้ส่งเหล่ากองทัพอากาศทั้ง 5 ในการเข้าโจมตี ประกอบด้วยเครื่องบินขับไล่ 1,100 ลำ ปฏิบัติการได้เริ่มต้นเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1940 หน่วยข่าวกรองของอังกฤษได้เตือนฝรั่งเศสจากการโจมตีที่กำลังจะมาถึง และปฏิบัติการกลับล้มเหลวเพื่อบรรลุผลทางยุทธศาสตร์ตามความประสงค์ของกองบัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพอากาศ(Oberkommando der Luftwaffe) โชคดีสำหรับลุฟท์วัฟเฟอ สภาพของกองกำลังภาคพื้นดินและกองทัพอากาศของฝรั่งเศสในช่วงขั้นตอนนั้นได้หมายถึงว่าความล้มเหลวของปฏิบัติการนั้นไม่ได้เป็นการขัดขวางความพ่ายแพ้ของฝรั่งเศส

อ้างอิง
-------

1. ↑  Chant 1987, p. 180.
2. 1 2 3
**ฮูชัง อันซารี** (เปอร์เซีย: هوشنگ انصاری, Hushang Ansary) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกันเชื้อสายอิหร่านที่เป็นอดีตนักการทูตและนักธุรกิจและเขาทำงานให้กับรัฐบาลอิหร่านมาเป็นเวลา 18 ปี และรัฐมนตรีกระทรวงเศรษฐการและเอกอัครราชทูตอิหร่านประจำสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2510 ถึง พ.ศ. 2512 นอกจากนี้เขายังเป็นประธานบริษัททั้งในอิหร่านและสหรัฐอเมริกา

ชีวประวัติ
----------

อันซารีเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2470 ในแอฮ์วอซ ในจังหวัดฆูเซสถานเขาทำงานครั้งแรกเป็นนักหนังสือพิมพ์และช่างภาพนิตยสารในแอฮ์วอซ เตหะรานและอังกฤษก่อนที่จะย้ายไปอาศัยที่ญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2497 ซึ่งเขาได้พบกับแอบบอส แอรอม เอกอัครราชทูตอิหร่านประจำญี่ปุ่นซึ่งในไม่ช้าเขาก็เริ่มในความสนใจของพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวีซึ่งพระเจ้าชาห์เองก็ทรงให้อันซารีกลับไปประเทศอิหร่านและแต่งตั้งเขาเป็นผู้ดำรงตำแหน่งในหลายรัฐบาลในปี พ.ศ. 2504 ซึ่งตำแหน่งของอันซารีคือปลัดกระทรวงเศรษฐการ เอกอัครราชทูตในประเทศแถบแอฟริกาหลายแห่งรวมถึงปากีสถานและรัฐมนตรีกระทรวงข่าวสารและการท่องเที่ยว

อันซารีเป็นเอกอัครราชทูตอิหร่านประจำสหรัฐอเมริกาจนถึงปีพ.ศ. 2512 และหลังจากเขาก็ถูกเสนอชื่อให้เป็นรัฐมนตรีกระทรวงเศรษฐการซึ่งความสำเร็จของเขาในขณะที่เขาเป็นรัฐมนตรี ได้แก่การช่วยเหลือพระเจ้าชาห์ในการที่ทรงยืมเงินหลายล้านดอลลาร์เพื่อช่วยเหลือและช่วยเหลือประเทศอื่นๆ และการลงนามในข้อตกลงกับเฮนรี คิสซินเจอร์ เพื่อสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์แปดแห่งในอิหร่าน

ในประมาณพ.ศ. 2513 ซีไอเอถือว่าอันซารีเป็นหนึ่งในสิบเจ็ดคนของ "วงในตัวจริงของพระเจ้าชาห์" และอันซารีเป็นหนึ่งในสองตัวเลือกอันดับต้น ๆ ของพระเจ้าชาห์ในการสืบทอดตำแหน่งจากแอมีร์แอบบอส โฮเวย์ดา ในฐานะนายกรัฐมนตรีของประเทศอิหร่านแต่แล้วการสืบทอดครั้งนี้ก็ตกเป็นของแจมชีด ออมูซกอร์และในที่สุดอันซารีก็เป็นหัวหน้าด้านการก่อสร้างของพรรคแรสทอฆีซ ซึ่งต่อต้านฝ่ายความก้าวหน้าของออมูซกอร์

ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2520 อันซารีเป็นผู้อำนวยการบริษัทน้ำมันแห่งชาติอิหร่านแต่ลาออกในอีกหนึ่งปีต่อมาและย้ายไปอยู่ที่สหรัฐอเมริกา โดยอ้างถึงเหตุปัญหาสุขภาพ

แหล่งอ้างอิง
------------

1. ↑  ประกาศใช้ความตกลงทางการค้าระหว่างรัฐบาลแห่งราชอาณาจักรไทยกับรัฐบาลแห่งจักรวรรดิอิหร่าน [ตั้งแต่วันที่ ๑๐ เมษายน ๒๕๑๓]
2. ↑  ""A Thousand Years of the Persian Book" Exhibition Opens at Library of Congress March 27". *Library of Congress, Washington, D.C. 20540 USA*.
3. ↑  Milani, p. 80.
4. ↑  Milani, pp. 81–83.
5. ↑  Milani, pp. 82–84.
**วัดพระเกิด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลฝาละมี อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง

วัดพระเกิดหรือชาวบ้านเรียกสั้น ๆ ว่า **วัดเกิด** สร้างเมื่อ พ.ศ. 1939 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2406 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539 มีเรื่องเล่าว่า ตาสามโมกับยายเพชรสองผัวเมีย ได้มาอาศัยทำไร่ทำนาอยู่ในบริเวณนี้ วันหนึ่งได้ถากถางป่าแล้วทำการเผาไม้ แต่เผาเท่าใดก็ไม่ไหม้ ตายายทั้งสองเกิดความสงสัยจึงขุดลงไปใต้พื้นดินพบพระพุทธรูปทองคำ และเข้าใจว่าเป็นพระพุทธรูปที่เกิดขึ้นมาเอง เมื่อสร้างวัดจึงตั้งชื่อว่า "วัดพระเกิด" อีกตำนานเกี่ยวกับข้องตำนานพระนางเลือดขาว พระนางได้โดยสารเรือสำเภาผ่านเข้ามาทางคลองฝาละมี เรือได้อับปางลงใกล้ ๆ กับสวนจีน พระนางเลือดขาวขึ้นบกเดินทางต่อไปจนได้คลอดบุตรเป็นหญิงให้ชื่อว่า "นางพิมพ์" พร้อมกับได้สร้างวัดพระเกิดซึ่งหมายถึงที่เกิดหรือที่คลอดบุตร

วัดพระเกิดเป็นวัดร้างมานาน จน พ.ศ. 2446 ได้มีพระสงฆ์ไม่ปรากฏนามบูรณะวัดขึ้นอีก พ.ศ. 2467 มีพระแดงเป็นผู้ดูแลวัด พ.ศ. 2478 มีพระแดง โชติโต มาจำพรรษาช่วยบูรณะวัด จนกระทั่ง พ.ศ. 2484 พระท่อน ปภงสโร มาเป็นผู้ดูแลวัด

ภายในวัดมีศาลาการเปรียญพระพุทธรูปจำหลักไม้จันทน์ กลองหรือตะโพนและสระน้ำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระเกิด". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดพระเกิด". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**โคตะ มิอูระ** (ญี่ปุ่น: 三浦孝太, อักษรโรมัน: *Miura Kōta*; เกิด 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2545) เป็นนักมวยชาวญี่ปุ่น เขาเป็นเจ้าของสถิติชนะน็อก T.K.O. ตั้งแต่ขึ้นสังเวียนครั้งแรกจนได้สมญา "เจ้าหนูมหัศจรรย์" และ "คิง จูเนียร์" (King Jr.)

ประวัติส่วนตัว
--------------

โคตะเกิดที่ เมืองโกเบ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียน Meisei Gakuen

ครอบครัวโคตะ เรียกได้ว่าเป็นครอบครัวที่มีชื่อเสียงในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งคุณพ่อคือ คาซูโยชิ มิอูระ เป็นนักฟุตบอลที่มีชื่อเสียงและเป็นตำนานของชาวญี่ปุ่น ที่รู้จักกันในนาม "คิงคาซู" จึงเป็นที่มาของสมญา "King Jr." ของโคตะ ส่วนคุณแม่ของเขาคือ ริซาโกะ มิอุระ เป็นนักแสดง-นางแบบ และเขายังมีพี่ชายอีกหนึ่งคนคือ เรียวตะ มิอุระ ที่เป็นนักแสดงอีกด้วย

นอกจากนี้ตั้งแต่เด็กโคตะมีความชื่นชอบและสนใจกีฬาฟุตบอล และมวยมาตลอด โดยรับแรงบันดาลใจมาจากพ่อที่ชื่นชอบการดูกีฬาชกมวย และในช่วงแรกโคตะก็เคยไปเตะฟุตบอลเหมือนกับพ่อ ทำให้เขาเริ่มเรียนมวยตั้งแต่เรียนชั้นประถม โดยเข้าเรียนต่อยมวยหนึ่งวันต่อสัปดาห์ และพอขึ้นมัธยมปลายก็เข้าร่วมชมรมศิลปะป้องกันตัว หลังจากออกจากชมรมฟุตบอลจากอาการไส้เลื่อน

พอจบมัธยมปลายก็เข้าสังกัดมวยชื่อดัง ‘BRAVE GYM’ ฝึกซ้อมมาเรื่อย ๆ และเริ่มต้นวงการมวยอาชีพ เปิดตัวครั้งแรกในรายการแข่งขัน Rizin FF – Rizin 33 ศิลปะการต่อสู้แบบผสม หรือ MMA โดยเขาสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ไปด้วยการชนะน็อก เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2021 ซึ่งขณะนั้นมิอุระอายุ 19 ปี สามารถชนะน็อกคู่ต่อสู้ในครั้งแรกที่แข่งขัน จนได้ฉายา "เจ้าหนูมหัศจรรย์"

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ""โคตะ มิอุระ" (Kota Miura) ประวัตินักมวยญี่ปุ่นสุดฮอต คู่ชก "บัวขาว"". TNN Online. 17 August 2022. สืบค้นเมื่อ 17 August 2022.
2. 1 2  "คู่ชกบัวขาว "โคตะ มิอุระ" คือใคร อ่านประวัติได้ที่นี่". ฐานเศรษฐกิจดิจิทัล. 17 August 2022. สืบค้นเมื่อ 17 August 2022.
3. ↑  "ประวัติ 'โคตะ มิอุระ' กำปั้นดาวรุ่ง คู่แข่ง 'บัวขาว' เจ้าของไวรัล 'ชนะน็อก' ไฟต์แรกที่ขึ้นชก". มติชนออนไลน์. 17 August 2022. สืบค้นเมื่อ 17 August 2022.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* โคตะ มิอูระ ที่อินสตาแกรม
สำหรับหมาน้ำที่เป็นซาลาแมนเดอร์ชนิดอื่น ดูที่ อะโซล็อต
สำหรับหมาน้ำที่เป็นกบและคางคก ดูที่ จงโคร่ง และ เขียดว้าก

**วงศ์หมาน้ำ** (อังกฤษ: Mudpuppy, Waterdog) เป็นวงศ์ของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจำพวกซาลาแมนเดอร์วงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Proteidae

ลักษณะโดยรวมของซาลาแมนเดอร์ในวงศ์นี้ คือ มีโครงสร้างรูปร่างที่ยังคงรูปร่างของซาลาแมนเดอร์ขณะยังเป็นวัยอ่อนอยู่เมื่อเจริญเติบโตเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ เช่น ไม่มีเปลือกตา มีเหงือกขนาดใหญ่และมีช่องเปิดเหงือก 2 ช่อง มีแผ่นครีบหาง และมีลักษณะสำคัญที่แตกต่างจากซาลาแมนเดอร์วงศ์อื่น ๆ คือ ไม่มีกระดูกแมคซิลลา เช่นเดียวกับไซเรน (Sirenidae) และมีโครโมโซมจำนวน 38 (2n) แท่ง ซึ่งเป็นจำนวนที่มากกว่าซาลาแมนเดอร์วงศ์อื่น มีปอดแต่มีขนาดเล็ก โดยทั่วไปมีรูปร่างราวเรียวยาว ความยาวลำตัวประมาณ 20-48 เซนติเมตร อาศัยอยู่ในน้ำตลอดเวลา โดยจะอาศัยเฉพาะแหล่งน้ำที่ใสสะอาด

การจำแนก
--------

ปัจจุบัน ซาลาแมนเดอร์ในวงศ์นี้แบ่งออกได้เป็น 2 สกุล 6 ชนิด พบกระจายพันธุ์เฉพาะในทวีปอเมริกาเหนือทางทิศตะวันออก และลำธารในถ้ำหินปูนบริเวณเทือกเขาแอลป์แถบประเทศอิตาลี และสโลเวเนีย แต่ก็มีบางชนิดหรือบางสกุลที่สูญพันธุ์ไปแล้วตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์

วงศ์ **Proteidae**

* สกุล *Necturus*
	+ หมาน้ำแอละแบมา (*N. alabamensis*)
	+ หมาน้ำกัลฟ์โคสต์ (*N. beyeri*)
	+ หมาน้ำแม่น้ำนิวส์ (*N. lewisi*)
	+ หมาน้ำธรรมดา (*N. maculosus*)
	+ หมาน้ำแคระ (*N. punctatus*)
* สกุล *Proteus*
	+ โอล์ม (*P. anguinus*)
	+ †*P. bavaricus* (สูญพันธุ์ระหว่างยุคไพลสโตซีน)
* สกุล †*Orthophyia*
	+ *O. longa* (สูญพันธุ์ยุคไมโอซีน)
* สกุล †*Mioproteus*
	+ †*M. caucasicus* (สูญพันธุ์กลางยุคไมโอซีน)
	+ †*M. wezei* (สูญพันธุ์ระหว่างยุคไพลโอซีนถึงกลางยุคไพลสโตซีน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 311-312, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* โดย วีรยุทธ์ เลาหะจินดา (ธันวาคม, 2552) ISBN 978-616-556-016-0
2. 1 2 3 4 5  Rocek, Z (1994). "A Review of the fossil Caudata of Europe" (PDF). *Abhandlungen und Berichte für Naturkunde*. **17**: 51–56.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Proteidae***
**สเกตลีลากร็องปรีไฟนอล** (Grand Prix of Figure Skating Final) หรือชื่อเดิมคือ **แชมป์เปียนส์ซีรีส์ไฟนอล** (Champions Series Final) หรือนิยมเรียกสั้นๆว่า **กร็องปรี** (Grand Prix) เป็นการแข่งขันสเกตลีลานานาชาติระดับผู้ใหญ่ การแข่งขันแบ่งออกเป็นสี่ประเภทคือ เดี่ยวชาย, เดี่ยวหญิง, สเกตคู่ และไอซ์แดนซิง การแข่งขันรายการนี้เป็นการแข่งขันที่ต่อเนื่องจากรายการ ISU Grand Prix โดยคัดเอาจากผู้มีคะแนนสูงสุด 6 อันดับแรกในแต่ละประเภท กติกาและโครงสร้างคะแนนการแข่งขันแตกต่างกันไปตามแต่ละฤดูกาล

กร็องปรีไฟนอลจัดขึ้นครั้งแรกในปีค.ศ. 1995 ที่กรุงปารีส โดยใช้ชื่อว่า "แชมป์เปียนส์ซีรีส์ไฟนอล" ก่อนที่จะเปลียนชื่อมาเป็น "กร็องปรีไฟนอล" ในฤดูดาล 1998–99 สเกตลีลารายการนี้ได้รับการยอมรับจากสหภาพสเกตนานาชาติ (ISU) ให้มีความสำคัญเป็นลำดังสองรองจากสเกตลีลาชิงแชมป์โลก ถือเป็นเวทีที่อยู่สูงกว่าสเกตลีลาชิงแชมป์ยุโรป และสเกตลีลาชิงแชมป์สี่ทวีป

อันดับเหรียญรวมทุกรายการแข่งขัน
-------------------------------

ณ เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018

| อันดับที่ | ประเทศ | ทอง | เงิน | ทองแดง | รวม |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | ธงของประเทศรัสเซีย รัสเซีย | **31** | **28** | **22** | **81** |
| 2 |  สหรัฐ | 13 | 12 | 16 | 41 |
| 3 | ธงของประเทศแคนาดา แคนาดา | 12 | 14 | 8 | 34 |
| 4 | ธงของประเทศญี่ปุ่น ญี่ปุ่น | 10 | 16 | 11 | 37 |
| 5 | ธงของประเทศจีน จีน | 7 | 7 | 10 | 24 |
| 6 | ธงของประเทศเยอรมนี เยอรมนี | 6 | 3 | 4 | 13 |
| 7 | ธงของประเทศฝรั่งเศส ฝรั่งเศส | 4 | 5 | 11 | 20 |
| 8 | ธงของประเทศเกาหลีใต้ เกาหลีใต้ | 3 | 1 | 0 | 4 |
| 9 | ธงของประเทศอิตาลี อิตาลี | 2 | 2 | 3 | 7 |
| 10 | ธงของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ สวิตเซอร์แลนด์ | 2 | 0 | 1 | 3 |
| 11 | ธงของประเทศบัลแกเรีย บัลแกเรีย | 1 | 1 | 2 | 4 |
| 12 | ธงของประเทศอุซเบกิสถาน อุซเบกิสถาน | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 13 | ธงของประเทศสเปน สเปน | 0 | 2 | 1 | 3 |
| 14 | ธงของประเทศยูเครน ยูเครน | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 15 | ธงของประเทศลิทัวเนีย ลิทัวเนีย | 0 | 0 | 3 | 3 |
| รวม | 92 | 92 | 92 | 276 |

ดูเพิ่ม
-------

* สเกตลีลาชิงแชมป์โลก (World Figure Skating Championships) – ลานแข่งระดับนานาชาติขั้น 1 (สูงสุด)
* สเกตลีลาชิงแชมป์ยุโรป (European Figure Skating Championships) – ลานแข่งระดับนานาชาติขั้น 3
* สเกตลีลาชิงแชมป์สี่ทวีป (Four Continents Figure Skating Championships) – ลานแข่งระดับนานาชาติขั้น 3
* สเกตลีลาเยาวชนชิงแชมป์โลก (World Junior Figure Skating Championships)
**วงศ์อึ่งกราย** (อังกฤษ: Asian toads) เป็นวงศ์ของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ ในอันดับกบ (Anura) วงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Megophryidae

มีลักษณะเด่น คืิอ มีกระดูกสันหลังหน้ากระดูกก้นกบ 8 ปล้อง กระดูกสันหลังมีเซนทรัมเป็นแบบอย่างของแอมฟิซีลัส กระดูกหัวไหล่เป็นแบบอย่างของอาร์กซิฟเอรัล กระดูกแอสทรากาลัสและกระดูกแคลคาเนียมเชื่อมรวมกันเฉพาะส่วนต้นและส่วนปลาย ไม่มีชิ้นกระดูกแทรกระหว่างกระดูกนิ้ว 2 ชิ้นสุดท้าย ผิวหนังลำตัวมีต่อมเป็นจำนวนมาก นอกจากนี้แล้วหลายชนิดของทั้งตัวผู้และตัวเมียยังมีกลุ่มของต่อมบริเวณขาหนีบและซอกขาหน้า

มีขนาดตัวตั้งแต่ 2-12 เซนติเมตร อาศัยอยู่บนพื้นล่างของป่าหรือบริเวณใกล้ลำห้วยหรือลำธาร ส่วนใหญ่มีสีลำตัวกลมกลืนกับสภาพแวดล้อม วางไข่ในแหล่งน้ำ โดยขณะผสมพันธุ์ตัวผู้จะกอดรัดตัวเมียในตำแหน่งเอว ลูกอ๊อดมีรูปร่างและโครงสร้างของปากแตกต่างกัน บางสกุลมีปากเป็นรูปกรวยและไม่มีจะงอยปาก รวมทั้งไม่มีตุ่มฟัน อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำนิ่ง แต่ขณะที่บางสกุลมีคุณสมบัติแตกต่างจากเหล่านี้สิ้นเชิง และอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำเชี่ยว เป็นต้น

แพร่กระจายพันธุ์อยู่เฉพาะทวีปเอเชีย เช่น จีน, ปากีสถาน, อินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, หมู่เกาะฟิลิปปิน และเกาะสุมาตรา ในประเทศไทยพบประมาณ 25 ชนิด

การจำแนก
--------

แบ่งออกได้เป็น 10 สกุล

* *Borneophrys* Delorme, Dubois, Grosjean & Ohler, 2006
* *Brachytarsophrys* Tian & Hu, 1983
* *Leptobrachella* Smith, 1925
* *Leptobrachium* Tschudi, 1838
* *Leptolalax* Dubois, 1980
* *Megophrys* Kuhl & van Hasselt, 1822
* *Ophryophryne* Boulenger, 1903
* *Oreolalax* Myers & Leviton, 1962
* *Scutiger* Theobald, 1868
* *Xenophrys* Günther, 1864

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  หน้า 320-321, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* โดย วีรยุทธ์ฺ เลาหะจินดา (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Megophryidae***
**บัลติ** เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ซึ่งเป็นลูกผสมระหว่างชาวทิเบตกับชาวดาร์ด อาศัยในภูมิภาคกิลกิต-บัลติสถานของประเทศปากีสถาน และเมืองการ์คิล พบเป็นกลุ่มน้อย ๆ ในเมืองเลห์ ประเทศอินเดีย และพบกระจายอยู่ตามหัวเมืองหลักของประเทศปากีสถาน เป็นต้นว่า ลาฮอร์ การาจี อิสลามาบาด และราวัลปินดี

ภาษา
----

ภาษาบัลติจัดอยู่ในตระกูลภาษาทิเบต จากการศึกษาของรีด (1934) พบว่าเป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาลาดัก ขณะที่ Tournadre (2005) พบว่าเป็นภาษาพี่น้องกับลาดัก

ศาสนา
-----

เดิมชาวบัลตินับถือลัทธิบอนและศาสนาพุทธแบบทิเบต ในเวลาต่อมาศาสนาอิสลามได้เข้ามาเผยแผ่แถบบัลติสถานผ่านนักบวชซูฟี หนึ่งในนั้นคือ อามีร์ กาบีร์ ซัยยิด อะลี ฮามาดานี (*Kabeer Syed Ali Hamadani*) ซึ่งเคยมาเผยแผ่ช่วงสตวรรษที่ 15 จนกลายเป็นผู้ทรงอิทธิพล กระนั้นบัลติยังคงคติวัฒนธรรมก่อนอิสลามจากลัทธิบอนและพุทธแบบทิเบตไว้หลายอย่างจนมีลักษณะเฉพาะ เช่น การฉลุลวดลายสวัสดิกะอันเป็นสัญลักษณ์แห่งมงคล พบได้ตามมัสยิดเก่า และมีพิธีกรรมแสดงความเคารพต่อเทพลา (*Lha*) และลู (*Lhu*) ซึ่งเป็นเทพเจ้าในลัทธิบอน ตามความเชื่อในหมู่บ้าน

ชาวบัลติให้ความสำคัญต่อการชุมนุมในมัสยิดหรือคานกะฮ์ (*Khanqah*) โดยคานกะฮ์จะเป็นสถานที่ฝึกอบรมธรรมจริยา มีมาตั้งแต่ยุคแรกเริ่มที่มีธรรมิกชนเข้ามาเผยแผ่ศาสนาในภูมิภาค นักเรียนจะได้รับการการขัดเกลาและอบรม (ตัซกียะฮ์) ผ่านกิจกรรมต่าง ๆ (การทำสมาธิและเพ่งพินิจ) ภายใต้การดูแลจากผู้ที่ผ่านการอบรมจนบรรลุแล้ว

มัสยิดในบัลติสถานส่วนใหญ่จะก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบทิเบต หลายแห่งสร้างด้วยไม้และประดับตกแต่งด้วยศิลปะอย่างโมกุลดั้งเดิม พบได้ในลาดักและการ์คิล ชาวมุสลิมทุกคนจะอดอาหารช่วงเดือนรอมฎอนและจะมีการเฉลิมฉลองหลังการละศีลอด

ปัจจุบันชาวบัลติส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม แบ่งเป็นนิกายชีอะฮ์ร้อยละ 60, นิกายนูร์บัคชีอะฮ์ร้อยละ 30 และนิกายซุนนีร้อยละ 10 และมีชาวบัลติที่อาศัยแถบหุบเขาคาร์มังและการ์คิลตะวันตกยังนับถือลัทธิบอนและศาสนาพุทธราว 3,000 คน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bakshi, S.R. (1997). *Kashmir: History and People*. Sarup & Sons. p. 186. ISBN 978-81-85431-96-3.
2. ↑  *Balti Grammar*, by A. F. C. Read. London: The Royal Asiatic society, 1934.
3. ↑  
	* N. Tournadre (2005) "L'aire linguistique tibétaine et ses divers dialectes." *Lalies*, 2005, n°25, p. 7–56
4. ↑  Bakshi, S. R. (1997-01-01). *Kashmir: History and People* (ภาษาอังกฤษ). Sarup & Sons. ISBN 9788185431963.
5. ↑  "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-28. สืบค้นเมื่อ 2006-06-12.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
**ย่านความถี่ 160 เมตร** เป็นย่านความถี่ที่มีความถี่สูงกว่าความถี่ของวิทยุกระจายเสียง A.M. เล็กน้อย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแถบความถี่ปานกลาง (MF หรือย่อมาจาก Medium wave) ย่านความถี่ 160 เมตรถูกจัดสรรให้กับกิจการวิทยุสมัครเล่น โดยทั่วไปแล้วย่านความถี่นี้จะมีความยาวคลื่นสูงสุด ที่อนุญาตให้กับนักวิทยุสมัครเล่นในหลาย ๆ ประเทศ ด้วยเหตุนี้ทำให้นักวิทยุสมัครเล่นเรียกย่านความถี่นี้ว่า **Top Band**

การแพร่กระจายคลื่น
------------------

ย่านความถี่ 160 เมตร เป็นย่านความถี่ที่เหมาะกับการติดต่อสื่อสารในช่วงเวลากลางคืน การติดต่อในช่วงเวลากลางวันนั้นจะถูก ชั้นบรรยากาศ D-layer ดูดกลืนเอาไว้ ทำได้เพียงแค่การแพร่กระจายคลื่นแบบ ground-wave สามารถติดต่อได้ในระยะทางประมาณ 1,500 กิโลเมตร (สำหรับสถานีวิทยุที่ติดตั้งอย่างดี และส่งด้วยกำลังส่งสูงสุดเท่าที่กฎหมายอนุญาตให้ใช้ได้ คือ 1,500 วัตต์) ในช่วงเวลากลางคืนชั้นบรรยากาศ D-layer จะจางหายไปอย่างรวดเร็วทำให้การติดต่อสื่อสารรอบโลกด้วยย่านความถี่ 160 เมตร มีความเป็นไปได้มากขึ้น ด้วยการแพร่กระจายคลื่นแบบ F2 layer skip และ ducting สัญญาณรบกวนที่เกิดจากธรรมชาติ และเกิดจากมนุษย์ จะเป็นตัวจำกัดการติดต่อสื่อสาร เพราะว่าย่านความถี่นี้จะไวต่อสัญญาณรบกวนมาก ช่วงฤดูกาลที่เหมาะกับการติดต่อทางไกลสำหรับย่านความถี่ 160 เมตรก็คือฤดูหนาว

ระบบสายอากาศสำหรับย่าน 160 เมตร
-------------------------------

ปัญหาหนึ่งของย่านความถี่ 160 เมตรนอกจากขนาดสายอากาศที่ใหญ่โตก็คือสัญญาณรบกวนอย่างมาก สำหรับการติดต่อแบบหวังผล เราใช้สายอากาศแค่ชุดเดียวอาจจะทำได้ยาก จำเป็นต้องมีการแยกสายอากาศระหว่างสายอากาศส่ง (Transmitting Antenna) และสายอากาศรับ (Receiving Antennas) โดยสายอากาศรับ อาจจะเป็นสายอากาศแบบ Beverage, 4-square, small loop และอื่น ๆ ก็ได้ สาเหตุที่ต้องแยกส่วนกันก็เพราะว่า ในส่วนของการรับ จำเป็นต้องมีการกำจัดสัญญาณรบกวนออกให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ (อัตราการขยายของสายอากาศเป็นลบ) ส่วนการส่งสัญญาณจำเป็นต้องให้มีความแรงในการแพร่กระจายคลื่นมากที่สุด

อ้างอิง
-------

* 
* เก็บถาวร 2010-10-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
*
**วงศ์อ้น** หรือ **วงศ์หนูตุ่น** (อังกฤษ: Mole rat, Bamboo rat) เป็นวงศ์ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์ฟันแทะวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Spalacidae (/สปา-ลา-ซิ-ดี/)

จัดเป็นสัตว์ฟันแทะขนาดกลาง มีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับหนูตะเภาหรือตุ่น ซึ่งเป็นสัตว์ที่อยู่ต่างอันดับกัน มีการดำรงชีวิตคล้ายกับตุ่น คือ ขุดโพรงอยู่ใต้ดิน ในโพรงมีทางเข้าออกหลายทาง ซึ่งในโพรงนั้นเป็นแบ่งเป็นห้อง ๆ ทั้งที่อยู่อาศัย, เลี้ยงดูลูกอ่อน และเก็บสะสมอาหาร และไม่รวมฝูงกับสัตว์ฟันแทะในวงศ์อื่น กินอาหารจำพวกรากพืชชนิดต่าง ๆ และพืชบางประเภท เช่น ไผ่ ในเวลากลางคืน

มีลักษณะโดยรวม คือ มีขาสั้น มีหัวกะโหลกที่กลมสั้น มีกล้ามเนื้อคอที่แข็งแรง ฟันหน้าใหญ่ และดวงตาเรียวเล็ก กรงเล็บหน้าขยายใหญ่โตมากใช้สำหรับขุดดิน หูและหางมีขนาดเล็กมาก หรือบางชนิดไม่มีเลย

สัตว์ในวงศ์นี้ มีอายุการตั้งท้องแตกต่างออกไปตามแต่ละชนิด แต่ลูกอ่อนเมื่อเกิดออกมาตาจะยังไม่ลืม และขนจะยังไม่ปกคลุมลำตัว จะยังดูดนมแม่เป็นเวลาหลายเดือน ก่อนจะแยกออกไป แต่ในบางชนิด ก็จะแยกตัวออกไปทันที

พบกระจายพันธุ์ในทวีปเอเชีย ตั้งแต่ไซบีเรีย, เอเชียกลาง, เอเชียตะวันออก, เอเชียใต้ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และในทวีปแอฟริกา

แบ่งออกได้เป็นวงศ์ย่อย ๆ ได้ 3 วงศ์ 6 สกุล (ดูในตาราง) พบประมาณ 37 ชนิด ในประเทศไทย พบทั้งหมด 3 ชนิด คือ อ้นใหญ่ (*Rhizomys sumatrensis*), อ้นกลาง (*R. pruinosus*) และอ้นเล็ก (*Cannomys badius*) ซึ่งทั้งหมดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง และอยู่ในวงศ์ย่อย Rhizomyinae

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Corbet, Gordon (1984). Macdonald, D. ed. *The Encyclopedia of Mammals*. New York: Facts on File. pp. 666–671. ISBN 0-87196-871-1.
2. ↑  Norris, R.W. et al. (2004). "The phylogenetic position of the zokors (Myospalacinae) and comments on the families of muroids (Rodentia)". Molecular Phylogenetics and Evolution 31 (3): 972–978. doi:10.1016/j.ympev.2003.10.020. PMID 15120394.
3. ↑  "สัตว์ป่าคุ้มครอง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-02-04. สืบค้นเมื่อ 2012-03-29.
4. ↑  อ้น ๑ น.ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Spalacidae***
**สูรยะ กุมาร เสน** (อักษรโรมัน: Surya Kumar Sen; 22 มีนาคม 1894 – 12 มกราคม 1934) เป็นนักปฏิวัติชาวอินเดียที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อขบวนการเอกราชอินเดีย เขาเป็นที่รู้จักมากที่สุดในฐานะผู้นำการบุกจู่โจมคลังแสงจิตตะกองในปี 1930
เสนเป็นครูในโรงเรียน และเป็นที่รู้จักในชื่อ ***มาสเตอร์ดา*** (Master Da; "da" เป็นคำลงท้ายเชิงให้เกียรติในภาษาเบงกอล) เขาได้รับอิทธิพลชาตินิยมจากปี 1916 ขณะยังเป็นนักศึกษาที่วิทยาลัยเบอร์ฮัมโปร์ (Berhampore College; ปัจจุบันคือ วิทยาลัยกฤษนาถ) ในปี 1918 เขาได้รับเลือกเป็นประธานครองเกรสแห่งชาติอินเดีย สำนักจิตตะกอง เสนเป็นที่รู้จักจากการรวบรวมนักปฏิวัติรุ่นใหม่รวมกีนในชื่อกลุ่มจิตตะกอง ซึ่งมีทั้งอนันตะ สิงห์, คเณศ โฆษ และ โลเกนาถ บาล ซึ่งต่อสู้กับเจ้าหน้าที่อังกฤษที่ประจำในจิตตะกอง

เสนมีบทบาทมากในขบวนการดื้อแพ่งและต่อมาเขาถูกจับกุมและคุมขังเป็นเวลา 2 ปีจากปี 1926 ถึง 1928 จากกิจกรรมปฏิวัติของเขา เสนจึงเป็นนักบริหารจัดการที่มีฝืมือ เขามีคำขวัญที่เป็นที่นิยมว่า "มนุษยกรรมเป็นคุณธรรมพิเศษของการปฏิวัติ"

หลังการจู่โจมคลังแสงในปี 1930 และในการสู้รบครั้งรุนแรงที่มีเจ้าหน้าที่อังกฤษเสียชีวิต 80 ราย และนักปฏิวัติเสียชีวิต 12 ราย เสนและคนอื่น ๆ กระจายตัวเป็นกลุ่มเล็ก ๆ และหลบซ่อนในหมู่บ้านโดยรอบ ในขณะเดียวกันก็ก่อการโจมตีเจ้าหน้าที่รัฐของอังกฤษที่มายังหมู่บ้าน เวนถูกจับกุมเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 1933 และถูกประหารชีวิตในวันที่ 12 มกราคม 1934

อ้างอิง
-------

1. ↑  Islam, Asiatic Society of Bangladesh. Chief ed. Sirajul (2003). "Mastarda" *Surya Sen* (1. publ. ed.). Dhaka: Asiatic Society of Bangladesh. ISBN 9843205766. สืบค้นเมื่อ 28 June 2015.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  Chakrabarti, Bidyut (1990). *Subhas Chandra Bose and Middle Class Radicalism: A Study in Indian Nationalism, 1928-1940*. I. B. Tauris & Co. Ltd. p. 108. ISBN 1850431493.
3. 1 2  Chandra, Bipan (1988). *India's struggle for independence 1857-1947*. Penguin. ISBN 9788184751833. OCLC 983835276.
4. ↑  "Death Sentence On Terrorists". *The Glasgow Herald*. 15 August 1933. p. 9. สืบค้นเมื่อ 7 January 2022.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Chittagong's Greatest Revolutionary Hero: Surjya Sen เก็บถาวร 2012-02-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Surya Sen in Banglapedia

แม่แบบ:Indian independence movement
แม่แบบ:Indian Revolutionary Movement

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี
* สหรัฐ

 |
| อื่น ๆ | 
* Faceted Application of Subject Terminology

 |
บทความนี้เกี่ยวกับวงศ์ตามระบบอนุกรมวิธานพืช สำหรับผลไม้ ดูที่ องุ่น
**วงศ์องุ่น**หรือ **Vitaceae** เป็นวงศ์ของพืชมีดอกโดยมีสมาชิกที่สำคัญคือองุ่น และ*Parthenocissus quinquefolia* ชื่อของวงศ์ตั้งตามชื่อสกุล*Vitis* บางครั้งเรียกวงศ์นี้ว่า **Vitidaceae** แต่ชื่อ Vitaceae เป็นชื่อดั้งเดิมและนิยมใช้มากกว่า บางแห่งจะใช้ **Ampelidaceae** ซึ่งหมายถึงวงศ์องุ่นเช่นเดียวกัน

ความสัมพันธ์ของพืชในวงศ์องุ่นยังไม่ชัดเจน และยังไม่พบความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิด ในระบบของ Cronquist จัดให้วงศ์นี้มีความใกล้ชิดกับวงศ์ Rhamnaceae ในอันดับRhamnales ในขณะที่ระบบของAngiosperm Phylogeny Group (APG). APG III ใน พ.ศ. 2552 ได้จัดให้วงศ์องุ่นอยู่ในอันดับของตัวเองเรียกว่า Vitales 

พืชส่วนใหญ่ในสกุล *Vitis* มีจำนวนโครโมโซมทั้งสิ้น 38 คู่ (n=19) แต่จะเป็น 40 คู่ (n=20) ในสกุลย่อย *Muscadinia* ส่วน *Ampelocissus*, *Parthenocissus*, และ *Ampelopsis* มีโครโมโซม 40 คู่ (n=20) และ *Cissus* มี 24 คู่ (n=12)

องุ่น (สกุล *Vitis*) เป็นพืชเศรษฐกิจสำคัญในวงศ์นี้ ทั้งรับประทานสดและผลิตไวน์ พืชในสกุล *Tetrastigma* เป็นเจ้าบ้านให้กับพืชเบียนในวงศ์ Rafflesiaceae สำหรับสกุล *Leea* บางครั้งจะแยกออกเป็นวงศ์ต่างหากเรียก Leeaceae แต่ในระบบของ APG และ Angiosperm Phylogeny Web จัดให้อยู่ในวงศ์องุ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  APG III

* R. K. Jansen, C. Kaittanis, S. B. Lee, C. Saski, J. Tomkins, A. J. Alverson and H. Daniell. 2006. Phylogenetic analyses of *Vitis* (Vitaceae) based on complete chloroplast genome sequences: effects of taxon sampling and phylogenetic methods on resolving relationships among rosids. *BMC Evolutionary Biology* 6: 32 [published online, 14 pp.].
* Vitaceae at the Angiosperm Phylogeny Web
* Vitidaceae เก็บถาวร 2007-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in L. Watson and M.J. Dallwitz (1992 onwards). The families of flowering plants: descriptions, illustrations, identification, information retrieval. เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน  เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วงศ์องุ่น**
**วงศ์หนูทุ่ง** เป็นวงศ์ของสัตว์ฟันแทะขนาดเล็กจำพวกหนูวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อว่า Cricetidae เป็นวงศ์ที่มีสมาชิกหลากหลายมากมาย อาทิ แฮมสเตอร์, แฮมสเตอร์แคระ, หนูเลมมิ่ง, หนูทุ่ง ซึ่งยังสามารถแยกออกเป็นวงศ์ย่อย ๆ ได้อีก (ในบางข้อมูลจัดให้เป็นวงศ์เดียวกับ Muridae)

หนูในวงศ์นี้มีประมาณ 600 ชนิด กระจายพันธุ์ไปในหลายพื้นที่ของโลก โดยเฉพาะในซีกโลกใหม่ และยังพบได้ที่ ยุโรป และเอเชีย เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก โดยขนาดเล็กที่สุด คือ หนูแคระโลกใหม่ มีขนาดยาวประมาณ 5–8 เซนติเมตร (2.0–3.1 นิ้ว) และน้ำหนักประมาณ 7 กรัม (0.25 ออนซ์) จนถึงขนาดใหญ่ที่สุด คือ หนูมัสก์ ที่ยาว 41–62 เซนติเมตร (16–24 นิ้ว) และมีน้ำหนัก 1,100 กรัม (39 ออนซ์) หางมีความเรียวยาวไม่มีขนและมีเกล็ด มีขนาดที่แตกต่างกันออกไป ใช้สำหรับทรงตัวและเกาะเกี่ยวได้โดยเฉพาะหนูที่อาศัยอยู่ในท้องทุ่ง หรือพื้นที่เกษตรกรรม ขนส่วนใหญ่มีสีน้ำตาลและส่วนท้องสีขาว แต่ก็มีสีต่าง ๆ แตกต่างกันไปได้

เช่นเดียวกับหนูในวงศ์ Muridae คือ พบได้แทบทุกภูมิประเทศที่มีความแตกต่างหลากหลาย ตั้งแต่อาร์กติกเซอร์เคิล, ท้องทุ่ง, ทะเลทรายที่แห้งแล้ง, บ้านเรือนของมนุษย์ หรือพื้นที่ชุ่มน้ำ โดยปกติเป็นสัตว์ที่กินเมล็ดพืชเป็นอาหาร แต่ก็กินอาหารได้หลากหลายมาก เช่น เนื้อสัตว์, ซากสัตว์, อาหารที่กินเหลือ, แมลง เป็นต้น ฟันมีลักษณะเป็นฟันแทะที่งอกใหม่ได้ตลอดเวลา ในอัตราปีละ 5 นิ้ว เป็นฟันที่มีความแข็งแรง ซึ่งทำให้แทะได้แม้แต่สายไฟ หรือฝาผนังปูนซีเมนต์ สามารถเขียนเป็นสูตรฟันได้ว่า {\displaystyle {\tfrac {1.0.0.3}{1.0.0.3}}}

เป็นสัตว์ที่มีระบบเผาพลาญพลังงานหรือแมตาบอลิซึมเร็วมาก ในวันหนึ่งหัวใจเต้นได้เร็วมาก ถึงขนาดเมื่อเทียบกับหัวใจของช้างจะเท่ากับหัวใจของช้างเต้นถึง 70 ปี จึงเป็นสัตว์ที่มีความตื่นตัว ว่องไวตลอดเวลา โดยจะกินอาหารแทบทุกชั่วโมง โดยวันหนึ่ง สามารถกินอาหารได้มากถึงร้อยละ 40 ของน้ำหนักตัว เทียบเท่ากับมนุษย์กินซีเรียลมากถึงวันละ 80 กล่อง และเมื่อไปถึงที่ไหนมักจะถ่ายฉี่ไว้ ซึ่งเป็นการปล่อยฟีโรโมน รวมถึงการถ่ายมูลทิ้งไว้ด้วย 

แพร่ขยายพันธุ์ได้รวดเร็ว มีระยะเวลาการตั้งท้องประมาณ 15-50 วัน ปีหนึ่งสามารถออกลูกได้หลายครอกและสามารถเพิ่มจำนวนประชากรได้เป็นพันตัว

ในประเทศไทย มีหนูในวงศ์นี้เพียงชนิดเดียว คือ หนูน้ำดอยอ่างกา (*Eothenomys melanogaster*) ซึ่งพบได้ที่ดอยอ่างกา จังหวัดเชียงใหม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov
2. 1 2 3  Eisenberg, J.F.; Feaver, J. & Krebs, C.J. (1984): Cricetidae. *In*: Macdonald, D. (ed.): *The Encyclopedia of Mammals*: 640–655, 672–673. Facts on File, New York. ISBN 0-87196-871-1
3. 1 2  *Mouse: A Secret Life*, "Animal Planet Showcase" สารคดีทางอนิมอลพลาเน็ต. ทางทรูวิชั่นส์: พฤหัสบดีที่ 10 มกราคม 2556
4. ↑  จาก IUCN
5. ↑  "*"อ่างกา" ประตูสู่หิมาลัย*, คอลัมน์จุดประการ จากกรุงเทพธุรกิจ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-03-03. สืบค้นเมื่อ 2013-01-16.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Cricetidae***
**ภาพดิจิทัล** เป็นการแสดงผลภาพในลักษณะสองมิติในหน่วยที่เรียกว่าพิกเซล

ภาพดิจิทัลสามารถนิยามเป็นฟังก์ชันสองมิติ {\displaystyle f(x,y)} โดยที่ {\displaystyle x} และ {\displaystyle y} เป็นพิกัดของภาพ และแอมพลิจูดของ f ที่พิกัด {\displaystyle (x,y)} ใดๆภายในภาพคือค่าความเข้มแสงของภาพ (intensity) ที่ตำแหน่งนั้นๆ และเมื่อ {\displaystyle x,y} และแอมพลิจูดของ f เป็นค่าจำกัด (finite value) จึงเรียกรูปภาพนี้ว่าเป็นภาพดิจิทัล (digital image) และถ้ากำหนดให้ภาพ {\displaystyle f(x,y)} มีขนาด M แถวและ N คอลัมน์ และพิกัดของจุดกำเนิดของภาพคือที่ตำแหน่ง {\displaystyle (x,y)} = (0,0) แล้ว จะสามารถเขียนสมการให้อยู่ในรูปเมทริกซ์ได้ดังนี้

ค่าแต่ละค่าที่อยู่ในเมทริกซ์จะเรียกว่า พิกเซล (pixel) โดยตำแหน่ง (0,0) จะอยู่ทางด้านซ้ายมือสุดด้านบนของภาพ การจัดลำดับตำแหน่งของจุดภาพจะเรียงจากซ้ายไปขวาในแต่ละเส้นจุดและจัดลำดับของเส้นจุดจะเรียงจากบนลงล่างการเก็บค่าของความเข้มแสงของภาพ
ดิจิทัลลงหน่วยความจำในลักษณะเส้นจุด (raster) นี้จะเรียกภาพบิตแมป หรือ ภาพแรสเตอร์ แต่ภาพที่จัดเก็บในลักษณะนี้จะมีขนาดใหญ่จึงมีการบีบอัดภาพ (image compression) เพื่อให้ข้อมูลภาพมีขนาดเล็กลง

การสร้างภาพดิจิทัลสามารถสร้างได้จากอุปกรณ์รับภาพเช่น กล้องดิจิทัล เครื่องกราดภาพ เป็นต้น ภาพดิจิทัลยังสามารถสร้างโดยการสังเคราะห์จากสิ่งที่ไม่ใช่ข้อมูลภาพเช่น ฟังก์ชันทางคณิตศาสตร์ หรือ แบบจำลองเรขาคณิตแบบสามมิติซึ่งการสร้างภาพลักษณะนี้เป็นส่วนหนึ่งในงานด้านคอมพิวเตอร์กราฟิกส์
**วงศ์เต่ามะเฟือง** (วงศ์: Dermochelyidae; อังกฤษ: Leatherback turtle) เป็นวงศ์ของเต่าทะเลวงศ์หนึ่ง ที่มีขนาดใหญ่ ใช้ชื่อวงศ์ว่า Dermochelyidae

มีรูปร่างโดยรวมคือ มีลำตัวเพรียวยาว กระดองไม่มีแผ่นแข็งปกคลุมแต่มีลักษณะจำเพาะ คือ มีกระดูกรูปร่างหลายเหลี่ยมขนาดเล็กจำนวนมากกระจายอยู่ในชั้นหนังอ่อนนุ่ม กระดูกอ่อนเหล่านี้เรียงตัวเป็นแถวตามความยาวลำตัวและนูนขึ้นมาคล้ายกลีบของผลมะเฟืองอันเป็นที่มาของชื่อสามัญทั้งในภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ซึ่งบนหลังมีจำนวน 7 แถว และด้านท้องมี 4 แถว การหุบขากรรไกรล่างเกิดการทำงานของกล้ามเนื้อที่ผ่านไปบนก้านกระดูกโพรไอติก และขากรรไกรติดกับพื้นผิวของก้านกระดูกไพรโอติกที่อยู่ในซัยโนเวียลแคปซูล กระดองท้องไม่มีกระดูกมีโสพลาสทรอนและไม่มีกระดูกพบาสทรอน กระดูกเชิงกรานเชื่อมติดกับกระดองท้องในลักษณะที่ยืดหยุ่นได้

มีขากรรไกรที่ไม่แข็งแรงไม่สามารถขบกัดสัตว์มีกระดองให้แตกได้เหมือนเต่าทะเล ในวงศ์ Cheloniidae หรือเต่าทะเลในปัจจุบัน จึงกินได้แต่เพียงสิ่งมีชีวิตที่มีร่างกายอ่อนหยุ่นอย่าง แมงกะพรุนเท่านั้น อีกทั้งเป็นเต่าที่ดำรงชีวิตอยู่ในระดับน้ำที่ลึกและเย็นกว่า จึงมีการปรับปรุงร่างกายรวมทั้งใช้ความร้อนจากร่างกายที่เกิดจากการทำงานของกล้ามเนื้อครีบใบพายเพื่อยกระดับอุณหภูมิลำตัวให้สูงกว่าอุณหภูมิของน้ำทะเล จึงมีการแพร่กระจายพันธุ์ไปได้กว้างไกลกว่าเต่าทะเลทั่วไป

จัดเป็นวงศ์ที่มีความใหญ่ จึงสามารถแบ่งออกเป็นวงศ์ย่อย ๆ ได้อีก 3 วงศ์ แต่ปัจจุบันได้สูญพันธุ์หมดแล้ว เหลือเพียงแค่ชนิดเดียวเท่านั้น คือ เต่ามะเฟือง (*Dermochelys coriacea*) ซึ่งเป็นเต่าที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกที่พบได้ในปัจจุบัน และถือเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในสกุล *Dermochelys*

วงศ์ย่อยและสกุล
---------------

* † วงศ์ย่อย Desmatochelyinae
	+ *Corochelys*
	+ *Desmatochelys*
* † วงศ์ย่อย Allopleuroninae
	+ *Allopleuron*
	+ *Eosphargis*
	+ *Glyptochelone*
	+ *Protosphargis*
* วงศ์ย่อย Dermochelyinae
	+ † *Cosmochelys*
	+ *Dermochelys*
		- *Dermochelys coriacea*
	+ † *Psephophorus*

ดูเพิ่ม
-------

* Cheloniidae

อ้างอิง
-------

1. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, หน้า 359 *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  "Natural history of seas turtles: paleontologic history" (PDF): 21–2. `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)
ภาคเสริมของเกมเดอะซิมส์ 2
**ภาคเสริม** หรือ **ชุดเสริม** (อังกฤษ: expansion pack, expansion set หรือ supplement) เป็นการเพิ่มคุณลักษณะของเกมประเภทอาร์พีจี วิดีโอเกม หรือเกมที่เล่นบนโต๊ะให้กับเกมที่มีอยู่แล้ว การเพิ่มคุณลักษณะดังกล่าวได้แก่การเพิ่มอาวุธ วัตถุต่าง ๆ หรือขยายเนื้อเรื่องในเกมให้กับเกมที่ได้มีการวางจำหน่ายไปแล้ว ผู้พัฒนาเกมที่เล่นบนโต๊ะมักจะพัฒนาภาคเสริมของเกมบนโต๊ะด้วยตนเอง แต่ผู้พัฒนาเกมประเภทอาร์พีจีหรือวิดีโอเกมอาจไม่ได้พัฒนาภาคเสริมด้วยตนเอง แต่อาจเซ็นสัญญาให้บริษัทอื่นเป็นผู้พัฒนาภาคเสริม ทั้งนี้ บางเกมผู้พัฒนาเกมต้นฉบับอาจพัฒนาภาคเสริมด้วยตนเองก็ได้ เช่น วอร์คราฟต์ 3: บัลลังก์น้ำแข็ง ภาคเสริมที่พัฒนามาจาก วอร์คราฟต์ 3: เรนออฟเคออส ซึ่งทั้งสองภาคพัฒนาโดย Blizzard Entertainment 

ภาคเสริมของเกมกระดานและเกมอาร์พีจี เริ่มมีการทำการตลาดตั้งแต่ช่วงต้นของยุค 1970

เกี่ยวกับภาคเสริม
-----------------

ราคาของภาคเสริมเมื่อเทียบกับเกมภาคหลักจะมีราคาถูกกว่า ทั้งนี้ การจะใช้ภาคเสริมนั้นจำเป็นต้องมีเกมภาคหลัก เนื่องจากเกมภาคเสริมโดยมากแล้วจะมีเพียงเนื้อหาที่เพิ่มมาจากเกมภาคหลักเท่านั้น เกมหลักบางเกมที่มีหลายภาคเสริม เมื่อมีการนำมาจำหน่ายในภายหลัง มักจะขายภาคเสริมที่เคยออกมาก่อนหน้านี้คู่ไปกับเกมภาคหลัก เช่น เดอะซิมส์ดีลักซ์ซึ่งขายเกมเดอะซิมส์ คู่กับ เดอะซิมส์ สร้างชีวิต ลิขิตฝัน ซึ่งทำให้เนื้อหาในเกมมีความหลากหลายกว่าเกมต้นฉบับสำหรับผู้เล่นใหม่ และเมื่อถึงเวลาที่เกมหมดอายุขัย ผู้สร้างเกมก็มักจะออกเวอร์ชัน "โกลด์" หรือ "คอมพลีท" (ในไทยมักใช้ว่า "ชุดนักสะสม") ซึ่งประกอบไปด้วยตัวเกมหลักและภาคเสริมของตัวเกมทุกภาคที่ออกมาสำหรับเกมนั้น

ภาคเสริมเอกเทศ
--------------

ภาคเสริมบางภาคไม่จำเป็นต้องมีเกมภาคหลักก็สามารถเล่นได้ เช่น ฮาล์ฟ-ไลฟ์ ภาคบลูชิฟต์ (Half-Life: Blue Shift) หรือโซนิคแอนด์นัคเคิลส์ (Sonic & Knuckles) ภาคเสริมของโซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก ในบางกรณี เกมภาคเสริมบางภาคอาจมีเกมภาคหลักบรรจุมาด้วย เช่น คอมมานด์ & คองเคอร์ 3: เคนแรธ สำหรับระบบปฏิบัติการวินโดวส์ จำเป็นต้องมี คอมมานด์ & คองเคอร์ 3: ไทบีเรียมวอร์ส ตัวหลักก่อนถึงจะเล่นได้ แต่สำหรับเครื่องเล่น เอกซ์บอกซ์ 360 ได้รวมสิ่งของจากภาคไทบีเรียมวอร์สภาคหลักมารวมกับภาคเสริมไว้แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องมีภาคหลักในการเล่น เป็นต้น
**วัดสังแก** (เขมร: វត្តសង្កែ) เป็นวัดตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสังแกในเมืองพระตะบอง ประเทศกัมพูชา สร้างโดยเจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย) เจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 7 (พ.ศ. 2407–2435) ซึ่งด้านหน้า จะเป็นสถูปเจดีย์คู่สำหรับบรรจุอัฐิธาตุของเจ้าเมืองและภริยา (หม่อมทับทิม) จากเอกสารประวัติศาสตร์กัมพูชาได้บันทึกไว้ว่า ในวันสงกรานต์ทุกปีข้าราชการทั้งหมดจะต้องมาทำพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาที่วัดสังแก เพื่อแสดงความจงรักภักดีต่อเจ้าเมืองพระตะบองและจงรักภักดีต่อพระเจ้ากรุงสยาม

อุโบสถเป็นแบบจั่วเปิด มีระเบียงล้อมรอบตัวเรือนอุโบสถ มีเสาพาไลที่มีลักษณะรูปทรงเหมือนกับเสาสี่เหลี่ยม เป็นเสาในรูปทรงสี่เหลี่ยมตั้งอยู่บนฐานพาไล ทำเป็นลายกรอบกระจกประดับตามด้านทั้ง 4 ของเสา ด้านปลายเสามีประดับเป็นบัวหัวเสาที่มีลักษณะแบบตะวันตก ซึ่งประกอบไปด้วย เส้นลูกแก้วที่รองรับส่วนบนที่เป็นลายใบไม้อย่างตะวันตกที่รู้จักว่าเป็นลายใบไม้แบบใบอะแคนตัส ถัดไปเป็นชั้นประดับที่เป็นบัวหงาย สันนิษฐานว่า เป็นการผสมผสานลักษณะเสาของท้องถิ่นมีรูปทรงสี่เหลี่ยมกับงานประดับตกแต่งแบบเสาแบบคอรินเทียนของศิลปะตะวันตก ซุ้มประตูอุโบสถมีหน้าบันในรูปวงโค้งและไม่มีการเจาะช่องใด ๆ รูปแบบโครงสร้างหลังคาอุโบสถมีความคล้ายคลึงกับโครงสร้างหลังคาพระอุโบสถวัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระตะบอง เสียมเรียบ ศรีโสภณ "รอยสยาม" และ "สามจังหวัด"กัมพูชา". สารคดี.
2. ↑  อภิญญ ตะวันออก. "ตามรอยพระตะบอง : 110 ปี-พระยาอภัยธิ/ภูเบศร (2)". มติชนสุดสัปดาห์.
3. ↑  TAUCH CHHUONG, *Battambang During the Time of the Lard Governor*, 22.
4. ↑  Sirang Leng. "ศิลปกรรมพระอุโบสถและพระวิหารในเมืองพระตะบอง ราชอาณาจักรกัมพูชาในช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 24 ถึงปลายพุทธศตวรรษที่ 25" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดสังแก**
**เฉิน ย่านชิง** (จีนตัวย่อ: 陈艳青; จีนตัวเต็ม: 陳艷青; พินอิน: *Chén Yànqīng*; เกิด 5 เมษายน ค.ศ. 1979 ที่ซูโจว, มณฑลเจียงซู) เธอเป็นนักยกน้ำหนักหญิงชาวจีนซึ่งได้เข้าร่วมในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 และโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ซึ่งเธอได้รับเหรียญทองในประเภทยกน้ำหนัก 58 กิโลกรัมในการแข่งขันโอลิมปิกทั้งสอง และการได้เหรียญทองของเธอทำให้เธอเป็นผู้ที่ได้รับเหรียญทองโอลิมปิกติดต่อกัน

เธอได้รับเหรียญทองครั้งแรกในปี พ.ศ. 2538 ที่การแข่งขันชิงแชมป์ยกน้ำหนักหญิงรุ่นเยาว์แห่งเอเชีย และอีกครั้งหนึ่งในชิงแชมป์โลก 1998 เธอเคยได้เข้าร่วมในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 แต่ว่าก็ถูกให้ออกจากการแข่งขันเนื่องจากกลุ่มนักกีฬาจีนในโอลิมปิกมีปัญหาก่อนที่จะแข่งขัน เธอยังเคยเข้าร่วมกีฬาแห่งชาติและกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออก และเธอยังเคยได้รับการบันทึกสถิติโลกในการยกน้ำหนักของท่าสแนชแอนด์ลิฟต์ในปี พ.ศ. 2549

ชีวิตส่วนตัว
------------

เธอเกิดมาในครอบครัวที่ยากจนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ชื่อว่า ซีชาน (西山) ที่ตั้งอยู่บนเกาะใกล้กับเมืองซูโจว พ่อแม่ของเธอเก็บผักผลไม้เป็นอาชีพ ในปี พ.ศ. 2532 พ่อแม่เธอได้ส่งเธอไปศึกษาที่โรงเรียนกีฬาของรัฐ ต่อมาผู้ฝึกสอนและอดีตนักยกน้ำหนัก Cao Xinmin ได้พาเธอไปแข่งขันกีฬายกน้ำหนักที่ซูโจว พ่อแม่ของเธอมีความฝันและสนับสนุนที่จะอยากให้เธอเป็นนักยกน้ำหนัก แต่ว่าเงินของเธอได้มาจากแค่เงินที่รัฐบาลให้เป็นค่าครองชีพ

หลังจากที่เธอถูกถอดถอนจากการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 เธอจึงถอนตัวออกจากอาชีพยกน้ำหนักในปี พ.ศ. 2544 เพื่อเรียนต่อด้านธุรกิจที่มหาวิทยาลัยซูโจวในเมืองซูโจว ต่อมาเธอก็กลับมาทำอาชีพยกน้ำหนักต่อเพื่อไปแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 และ 2008

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  "Chen Yanqing". *en.olympic.cn*. Chinese Olympic Committee. สืบค้นเมื่อ 3 July 2014.
2. ↑  "Yangquin Chen Olympic medals and stats". databaseOlympics.com. 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-29. สืบค้นเมื่อ 2008-09-22.
3. 1 2 3 4 5 6 7  Blumenstein, Rebecca (2008-08-09). "Lifting China: In Beijing's Pursuit of Olympic Gold, Weightlifter's Family Pays a Price". The Wall Street Journal. สืบค้นเมื่อ 2008-08-26.
4. 1 2  "China's sporting public still faces hurdles after Olympics". Xinhua. 2008-08-23. สืบค้นเมื่อ 2008-09-22.
5. 1 2  "'Ugly' Weightlifting Olympic Record Breaker". *Nanjing Morning Post*. All-China Women's Federation. 2008-08-13. www.womenofchina.cn. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-08-24. สืบค้นเมื่อ 2008-09-22.
**วัดสันทราย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงตาล อำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 61 ตารางวา

วัดสันทรายสร้างเมื่อ พ.ศ. 2436 เดิมมีสภาพเป็นวัดที่ถูกทิ้งรกร้างมานาน เนื่องจากมีการย้ายถิ่นฐานของหมู่บ้าน ปัจจุบันได้รับการฟื้นฟูให้เป็นวัดที่มีสภาพของการเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ประจำอยู่ และพัฒนาสภาพวัดให้สมบูรณ์ขึ้นใหม่

เจดีย์ 1 องค์ลักษณะทรวดทรงขององค์เจดีย์เป็นสถาปัตยกรรมล้านนา เป็นฐานสี่เหลี่ยมจตุรัส ฐานเขียงชั้นล่างเป็นฐานสูง เรือนธาตุเป็นชุดฐานปัทม์ย่อเก็จบนเรือนธาตุเป็นรูปทรงกลม เป็นชั้นชุดมาลัยเถา 3 ชุดรองรับองค์ระฆัง เหนือองค์ระฆังเป็นชั้นบัลลังค์ส่วนปลียอด ปลายยอดเจดีย์ประดับด้วยฉัตรโลหะ มีกำแพงแก้วล้อมรอบบริเวณตัวองค์เจดีย์ มีซุ้มประตูทางเข้าออก

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการอิ่นคำ พ.ศ. 2436–2447
* พระอธิการใจ อุตตโม พ.ศ. 2447–2507
* พระแก้วมา จิตตปุญโญ พ.ศ. 2508–2514
* พระไหล่ ฐานธมโม พ.ศ. 2514–2518
* พระอธิการประเสริฐ ฐานวโร พ.ศ. 2519–2523
* พระหลัน พ.ศ. 2526
* พระสอน ฐิตปุญโญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสันทราย อำเภอห้างฉัตร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดสันทราย". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดสันทราย**
**วัดสัมมาชัญญาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางชัน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร

วัดสัมมาชัญญาวาสมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า **วัดใหม่คลองสอง** ตามชื่อคลองที่มีอยู่เดิม นายนิ่ม เกตุหิรัญ, นายม่วม นันวิชัย, กำนันสง่า ศรีอำพันธ์ ได้นำที่ดินจำนวน 6 ไร่ ซึ่งเป็นที่ดินของนางพริ้ง เกตุหิรัญ น้อมเกล้าถวายสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม เมื่อราวปี พ.ศ. 2516 พระองค์ก็มีพระเมตตารับไว้และทรงดำเนินการสร้างวัดเป็นลำดับต่อมา จากนั้นกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2521 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2535

ในปี พ.ศ. 2528 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเป็นประธานเททองหล่อพระประธาน ในปี พ.ศ. 2538 สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี เสด็จมาทรงประกอบพิธีตัดหวายลูกนิมิต

เจ้าภาพได้สร้างศาลาการเปรียญไม้ขึ้นมา 1 หลัง กุฏิเล็ก 4 เสา ประมาณ 20 หลัง พระอุโบสถ 2 ชั้น ก่อฉาบปิดด้วยกระเบื้องเคลือบดินเผาทั้งหลัง ทรงไทยประยุกต์กับลวดลายแบบขอมโบราณ ดำเนินการสร้างโดยพระครูอุทัยธรรมโสภิต (จันทร์ลี อุทคฺโค) อดีตเจ้าอาวาส ร่วมกับประชาชนในชุมชนและใกล้เคียง บริเวณชั้นหนึ่งของพระอุโบสถเป็นที่สำหรับถวายสังฆทาน กราบไหว้บูชาองค์พระพุทธรูปปางต่าง ๆ และรอบบริเวณวัดยังมีศาลากาแฟฟรีและศาลาไถ่ชีวิตโคกระบือ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ชมพระอุโบสถทรงไทยประยุกต์ผสานขอมโบราณ วัดสัมมาชัญญาวาส (วัดใหม่) คลองสามวา มีนบุรี".
2. ↑  "วัดสัมมาชัญญาวาส ถนนพระยาสุเรนทร์ คลองสามวา กรุงเทพมหานคร". ทัวร์วัดไทย.
**โอโตโซะ** พร้อมด้วย *ซากาซูกิ* (ถ้วยเคลือบชาด) 3 ใบ
**โทโซะ** (ญี่ปุ่น: 屠蘇; โรมาจิ: *toso*) หรือ **โอโตโซะ** (ญี่ปุ่น: お屠蘇; โรมาจิ: *o-toso*) *เป็นชุดสาเกแบบพิเศษที่ผสมสมุนไพรและเครื่องเทศลงไป ซึ่งชาวญี่ปุ่นจะนำมาดื่มกันในเทศกาลปีใหม่ของญี่ปุ่น*

ตามธรรมเนียมปฏิบัติ ชาวญี่ปุ่นจะดื่มโทโซะจนเมา ซึ่งเชื่อว่าจะช่วยล้างโรคภัยไข้เจ็บของปีก่อนหน้าให้ออกไป และปรารถนาชีวิตที่ยืนยาว ในผู้สูงวัยนั้นมีคำกล่าวที่ว่า "หากใครดื่มสิ่งนี้แล้วครอบครัวของเขาจะไม่ล้มป่วย" และโทโซะนี้เองก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของโอเซจิ อาหารสำหรับปีใหม่ของชาวญี่ปุ่น

โทโซะได้จากการรวบรวมสมุนไพรหลากหลายอย่างมารวมกัน เรียกว่า **โทโซซัง** (ญี่ปุ่น: 屠蘇散; โรมาจิ: *tososan*) มีรสเผ็ดเล็กน้อย หลังจากนั้นก็จะนำไปแช่ในสาเกหรือมิริง หากแช่ในมิริงนั้น มิริงจะมีรสหวาน เหมาะสำหรับการดื่ม 

ถ้วยเคลือบ 3 ใบตามภาพนั้นเรียกว่า **ซากาซูกิ** (盃) เริ่มต้นด้วยขนาดเล็กสุดไปจนใหญ่สุด สำหรับนำมาใช้กับสมาชิกในครอบครัวหรือแขก การจิบนั้นจะจิบทีละเล็กน้อย ซึ่งวิธีการจิบจะแตกต่างกันไปตามภูมิภาค แต่โดยพิธีการที่เป็นทางการแล้ว จะให้คนอายุน้อยที่สุดจิบก่อนไปจนถึงคนที่อายุมากที่สุด

ในปัจจุบันจะพบโอโตโซะส่วนมากได้เฉพาะภูมิภาคคันไซและภาคตะวันตกของญี่ปุ่นเท่านั้น การฉลองในภูมิภาคอื่น ๆ อาจจะจะพบโอโตโซะได้แต่ไม่มีโทโซซัง

ที่มา
-----

* บทความภาษาอังกฤษ ซึ่งแปลจาก บทความปีใหม่ญี่ปุ่น วันที่ 6 มกราคม 2007
**วัดสามกระบือเผือก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามควายเผือก อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม พื้นที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ 1 งาน 89 ตารางวา ตามหนังสือโฉนดเลขที่ 25788 เล่ม 258 หน้า 87

วัดสามกระบือเผือกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2415 ตามประวัติเล่าว่า มีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่ออาจารย์โต เดินธุดงค์มาซึ่งไม่มีใครทราบว่าท่านมาจากไหน ได้มาปักกลดอยู่ที่บ้านสระน้ำหวาน ชาวบ้านมีความเลื่อมใสในปฏิปทาของท่านจึงนิมนต์ให้ท่านอยู่และพร้อมใจกันสร้างเสนาสนะเล็ก ๆ ให้เป็นสำนักสงฆ์ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของวัดสามกระบือเผือกในปัจจุบัน ห่างจากวัดประมาณ 3 กิโลเมตร ในระหว่างที่ท่านอยู่จำพรรษาที่สำนักสงฆ์ บ้านสระน้ำหวานนี้ มีเด็กชายชาเป็นลูกศิษย์คอยปรนนิบัติท่านอยู่ด้วย พร้อมกับเล่าเรียนหนังสือและวิชาการต่าง ๆ จากอาจารย์โต ควบคู่กันไปด้วย ต่อมาเด็กชายชาได้บรรพชาเป็นสามเณร จนกระทั่งอายุได้ 21 ปี ก็ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา ครั้นต่อมาอาจารย์โตได้คิดย้ายวัดมาตั้งในที่เหมาะสม จึงได้ย้ายมาอยู่ทางทิศเหนือของที่ตั้งวัดปัจจุบัน ระยะห่างประมาณครึ่งกิโลเมตร ต่อมาอาจารย์โตได้ชราภาพและมรณภาพลง ชาวบ้านจึงมอบให้พระภิกษุชาเป็นเจ้าอาวาสสืบต่อมา

พระภิกษุชาได้พิจารณาแล้วมีความเห็นว่า ที่ตั้งวัดในสมัยนั้นยังไม่เหมาะสม จึงได้ทำการย้ายที่ตั้งวัดใหม่เป็นครั้งที่ 3 โดยย้ายข้ามคลองลงมาทางทิศใต้ และได้ทำการสร้างวัดใหม่ในที่ตั้งปัจจุบัน เมื่อมีเสนาสนะพอสมควรแล้ว ก็มีนายหมวดอินทร์เป็นผู้อุปการะวัด มีการก่อสร้างอุโบสถประมาณ พ.ศ. 2423 ขนานนามวัดว่า **วัดอินทาราม** โดยเอานามของนายหมวดอินทร์มาตั้งเป็นชื่อวัด และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2435 ต่อมามีพ่อค้าเกวียนเทียมควายบรรทุกของเดินทางมาหลายเล่มเกวียน มาหยุดพักบริเวณวัด ชาวบ้านละแวกนี้ซึ่งเป็นชนชาวลาว จึงถือเอานิมิตรว่า ควายเผือกสามตัวเป็นมงคล ชาวบ้านจึงเปลี่ยนชื่อวัดเสียใหม่ว่า "วัดสามควายเผือก" ตั้งแต่นั้นมา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2525

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อชา พ.ศ. 2463
* หลวงพ่อฉ่ำ พ.ศ. 2463–2485
* พระครูสังฆการโกวิท (วรรณ ปุณฺณวณฺโณ) พ.ศ. 2485–2526
* พระครูวิสุทธาจารวิมล (เฉลิม ยสธโร) พ.ศ. 2526

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสามกระบือเผือก".
2. ↑  "วัดสามกระบือเผือก". พระสังฆาธิการ.
**วัดสะแกงาม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร

วัดสะแกงามตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2475 บริเวณที่ตั้งวัดมีต้นสะแกอยู่มากจึงเป็นที่มาของชื่อวัด ผู้บริจาคที่ดินคือ นายฉิม ผึ้งหลวง และญาติ ๆ ได้บริจาคที่ดินจำนวน 9 ไร่ 2 งาน 9 ตารางวา และได้นิมนต์พระแต๊ะมาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมาในปี พ.ศ. 2509 พระครูประภัศร์สาสนกิจ โหม่ง ปภสฺสโร เจ้าอาวาสวัดรุ่นต่อมาได้ร่วมกับชาวบ้านพัฒนาวัดกันเรื่อยมา รวมถึงได้มีการสร้างโรงเรียนวัดสะแกงามขึ้นมาด้วย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2495 เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูปลัด วิเชียร อตฺตทนโต

วัดมีอุโบสถ 2 ชั้น มีพระพุทธชินราชจำลอง ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพพุทธประวัติ ผนังด้านหน้าอุโบสถเป็นภาพพระราชกรณียกิจพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร วัดมีวิหารพระฉัตรโมลี ประดิษฐานพระฉัตรโมลี ศาลเจ้าแม่ทับสะแกที่สร้างมาตั้งแต่เริ่มสร้างวัด นอกจากนี้มีมุมจำลองพระยายม บริเวณสวนหย่อม ด้านหน้าวิหารพระฉัตรโมลี มีสังเวชนียสถานจาลองสถานที่ประสูติ ตรัสรู้ แสดงพระธรรมเทศนาและสถานที่ปรินิพพานของพระพุทธเจ้า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-01-06.
2. ↑  "วัดสะแกงาม". พระสังฆาธิการ.