recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***เซฟนิวยอร์ก*** (อังกฤษ: *Save New York*) เป็นเกมยิงที่เผยแพร่ในรูปแบบตลับสำหรับระบบคอมโมดอร์ 64 โดยครีเอทีฟซอฟต์แวร์ใน ค.ศ. 1983 ซึ่งผู้เล่นจะต้องปกป้องนครนิวยอร์กจากการรุกรานของเหล่าเอเลียน เกมดังกล่าวเกิดขึ้นบนหน้าจอคงที่เดียว ที่มีตึกระฟ้าและอุโมงค์รถไฟใต้ดินที่วิ่งอยู่ใต้พวกเขา ส่วนที่ขอบทั้งสองหน้าจอเป็นฐานปล่อยเครื่องบิน ผู้เล่นคนที่หนึ่งมีเครื่องบินสีขาวและผู้เล่นคนที่สองมีสีน้ำเงิน

รูปแบบการเล่น
-------------

เกมนี้สามารถเล่นได้โดยผู้เล่นหนึ่งหรือสองคน โดยในเกมสองผู้เล่น เครื่องบินทั้งสองจะอยู่บนหน้าจอในเวลาเดียวกัน ในระหว่างการเล่น เหล่าเอเลียนที่มีลักษณะคล้ายแมงมุมขนาดใหญ่ได้เริ่มลงมาจากท้องฟ้า และบินไปยังอาคาร ถ้าปล่อยไว้ตามลำพัง พวกมันจะกินบางส่วนของอาคารจนพังทลายในที่สุด ผู้เล่นต้องยิงเอเลียนเพื่อหยุดพวกมันจากการกินอาคาร เมื่อเอเลียนทั้งหมดในด่านถูกสังหาร เกมจะดำเนินไปสู่ด่านถัดไป และผู้เล่นจะได้รับคะแนนโบนัสสำหรับอพาร์ตเมนต์แต่ละห้องที่ยังคงสภาพเดิม

อีกองค์ประกอบหนึ่งของเกมคือเครื่องบินที่แล่นผ่านเมืองเป็นครั้งคราวเพื่อหย่อนถังเชื้อเพลิงซึ่งผู้เล่นต้องคว้าเพื่อเติมเชื้อเพลิงให้เครื่องบินของเขา

เมื่อเครื่องบินลงจอดบนฐานปล่อย นักบินสามารถลงไปที่อุโมงค์รถไฟใต้ดินได้ และที่นั่น เขาต้องหลีกเลี่ยงรถไฟใต้ดินที่สามารถบดขยี้เขาได้เมื่อถูกชน ในด่านต่อมา เอเลียนบางตัวจะวางไข่ซึ่งจะฟักออกมาเมื่อตกลงบนพื้น โดยเผยให้เห็นเอเลียนสีน้ำเงินตัวจ้อยที่ลงมายังอุโมงค์รถไฟใต้ดินและมุ่งหน้าไปยังห้องใต้ดินของอาคาร หากเอเลียนมาถึงชั้นใต้ดิน มันก็จะเริ่มกิน จนทำให้ทั้งตึกถล่มในที่สุด ซึ่งการสังการเอเลียนนี้มักจะต้องไปที่อุโมงค์รถไฟใต้ดิน

อนึ่ง เครื่องบินของผู้เล่นยังสามารถยิงอาคารและยิงซึ่งกันและกันได้ แต่สิ่งนี้ไม่เป็นประโยชน์ต่อการผ่านด่าน

การตอบรับ
---------

นิตยสาร*อะฮอย!*เขียนว่า "จังหวะของ*เซฟนิวยอร์ก*เป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้น, แอ็กชันคงที่ และรูปแบบการเล่นที่สนุกสนาน" โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับผู้เล่นสองคน ส่วน*เดอะคอมโมดอร์ 64 โฮมคอมพาเนียน*ระบุว่าการเล่นแบบร่วมมือกันช่วยให้หลีกเลี่ยงไม่ให้เป็น "แค่เกมยิงที่กลายพันธุ์อีกเกมหนึ่ง"

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  *Save New York* at GameFAQs
2. ↑  Meade, E. C. (February 1984). "Save New York". *Ahoy!*. pp. 51–52. สืบค้นเมื่อ 27 June 2014.
3. ↑  "Creative Software". *The Commodore 64 Home Companion*. 1984. pp. 169–170. สืบค้นเมื่อ August 19, 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แม่แบบ:Lemon64 game
* *Save New York* at GameBase64
**วัดเลาเต่า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยพระ อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ตั้งวัดเนื้อที่ 15 ไร่ 1 งาน 81 ตารางวา ปัจจุบันพระครูวิมลสิทธิชัย (สุนิมฺมโล) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

หลวงพ่อแกะ อินทะสะโร เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2472 ซึ่งอยู่เหนือไปทางด้านทิศเหนือของวัดในปัจจุบันประมาณ 300 เมตร และสร้างโรงเรียนประชาบาลขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2481 ต่อมาหลวงพ่อแกละ อินทะสะโร ได้ถึงแก่มรณภาพลง ไม่มีผู้ดูแลวัด ทำให้วัดเป็นวัดร้าง ต่อมาได้มีผู้ศรัทธาถวายที่ดินให้สร้างวัด ณ บ้านทุ่งพิชัย จึงได้ย้ายไปสร้างวัดที่บ้านทุ่งพิชัย เป็นเหตุให้หมู่บ้านเลาเต่าไม่มีวัด ในปี พ.ศ. 2519 ผู้นำท้องถิ่นซึ่งนำโดยนายแหลม นาคนาโส นายฮุย แซ่โค้ว นายนวล สิมมา ผู้ใหญ่บ้านหมู่ที่ 5 นายบุญมี ลือมอญ ผู้ใหญ่บ้านหมู่ที่ 6 ตำบลห้วยพระพร้อมด้วยประชาชนบ้านเลาเต่า ร่วมกันบริจาคเงิน ในการซื้อที่ดินสร้างวัดขึ้นใหม่ซึ่งเป็นที่ตั้งปัจจุบัน จนได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2522 โดยได้มีนายแหลม นาคนาโส เป็นผู้ขออนุญาตสร้างวัด และได้นิมนต์พระอาจารย์นำ สุนิมมะโล จากวัดตาก้อง มาเป็นเจ้าอาวาส ต่อมา พ.ศ. 2535 ได้เริ่มสร้างอุโบสถลักษณะทรงไทยประยุกต์ 3 ลดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเลาเต่า". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดเลาเต่า". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "วัดเลาเต่า". องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยพระ.
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออก** (อังกฤษ: Margaret of Antioch) หรือ**นักบุญมาร์กาเรตพรหมจารี** (Margaret the Virgina) เป็นนักบุญ พรหมจารี และมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 304 นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออกเป็นหนึ่งในนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์

ที่มาของนักบุญมาร์กาเรตไม่เป็นที่ทราบแน่นอนหรือเป็นที่สงสัยกันว่ามีตัวตนจริงหรือไม่ เมื่อปี ค.ศ. 494 สมเด็จพระสันตะปาปาเกลาซิอุสที่ 1 ทรงประกาศว่าเรื่องของนักบุญมาร์การเรตเป็นเรื่องจากคัมภีร์นอกสารบบ (Apocrypha) แต่ความนิยมของนักบุญมาร์กาเรตไม่ได้หายไปและมารุ่งเรืองขึ้นอีกทางตะวันตกในสมัยสงครามครูเสด กล่าวกันว่าถ้าใครเขียนหรืออ่านเรื่องราวชีวิตของท่าน ก็จะมอบพระคุณการุญ (indulgence) แก่ผู้นั้น หรืออาจจะมาช่วยขวางอันตรายที่เกิดขึ้น ความเชื่อเช่นนี้ทำให้ลัทธิบูชาของนักบุญมาร์การเรตเป็นที่แพร่หลายกันมาก

ตามตำนานทองนักบุญมาร์กาเร็ตเป็นชาวแอนติออก เป็นลูกสาวของนักบวชนอกศาสนาชื่อเอเดเซียส และอาศัยอยู่กับแม่เลึ้ยงโดยเลึ้ยงแกะ พ่อเยาะเย้ยในความเชื่อในคริสต์ศาสนาของนักบุญมาร์การเร็ต โอลิเบรียสขอแต่งงานกับมาร์กาเรตแต่มีข้อแม้ว่ามาร์กาเรตต้องเลิกนับถือคริสต์ศาสนาแต่มาร์กาเรตไม่ยอม จึงถูกทรมานระหว่างการทรมานก็เกิดปาฏิหาริย์ขึ้นหลายอย่างเช่นเรื่องหนึ่งกล่าวว่านักบุญมาร์กาเรตถูกซาตานในรูปของมังกรกลืนแต่ก็หนีมาได้ เพราะกางเขนที่ถือไว้ในมือระคายท้องมังกร ในที่สุดก็ถูกสังหารเมื่อราว ค.ศ. 304 แม้แต่ตำนานทองก็ยังแสดงความไม่น่าเชื่อถือในเรื่องที่กล่าวโดยบรรยายเหตุการณ์สุดท้ายว่าให้ผู้อ่านฟังหูไว้หู(trans. Ryan, 1.369)

ทางคริสตจักรออร์ทอดอกซ์รู้จักมาร์กาเรตในชื่อมารีนา และวันฉลองตรงกับวันที่ 17 กรกฎาคม และอาจจะเป็นคนคนเดียวกับนักบุญเพลาเกีย เพราะชื่อ "มารีนา" ในภาษากรีกเป็นชื่อเดียวกับ "เพลาเกีย" และเพลาเกียกล่าวตามตำนานว่าชื่อ มาร์การิโต แต่ไม่มีหลักฐานอะไรที่สามารถบอกความสัมพันธ์ของนักบุญสององค์นี้ มารินาของกรีกมาจากแอนติออก แต่เมื่อความตอนนี้หายไปจากทางตะวันตก 

"นักบุญมาร์กาเรตและมังกร" หินอาลาบาสเตอร์มีรอยปิดทองจากทูลูส จากราว ค.ศ. 1475 ปัจจุบันอยู่ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตัน, นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
ลัทธิบูชานักบุญมาร์การเร็ตมีความนิยมกันมากในอังกฤษโดยจะเห็นได้จากโบสถ์ถึง 250 โบสถ์ตั้งตามชื่อมาร์การเร็ต ผู้ที่เลื่อมใสเชื่อกันว่าเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์สตรีมีครรภ์ ในศิลปะภาพของนักบุญมาร์การเรตมักจะเป็นผู้หญิงหนีมังกร 

นักบุญมาร์กาเรตเป็นนักบุญในคริสตจักรโรมันคาทอลิกและมีชื่อในรายการ "มรณสักขีของโรมัน" สำหรับวันที่ 20 กรกฎาคม และเป็นนักบุญองค์หนึ่งที่มาปรากฏตัวต่อนักบุญโยนออฟอาร์ค

อ้างอิง
-------

1. ↑   "Margaret of Antioch" The Oxford Dictionary of Saints. David Hugh Farmer. Oxford University Press 2003. Oxford Reference Online. Oxford University Press. Accessed 16 June 2007 <>
2. ↑  *Martyrologium Romanum* (Libreria Editrice Vaticana, 2001 ISBN 88-209-7210-7)

ดูเพิ่ม
-------

* นักบุญ
* มรณสักขีในศาสนาคริสต์
* นักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์
* โยนออฟอาร์ค


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มาร์กาเรตแห่งแอนติออก**

| * ด
* ค
* ก
นักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์  |
| --- |
| 
* นักบุญอาเกเทียส
* นักบุญบาร์บารา
* นักบุญเบลส
* นักบุญแคเธอรินแห่งอะเล็กซานเดรีย
* นักบุญคริสโตเฟอร์
* นักบุญไซเรียคัส
* นักบุญเดนิส
* นักบุญอิราสมัสแห่งฟอร์เมีย
* นักบุญยูสตาซ
* นักบุญจอร์จ
* นักบุญไจลส์
* นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออก
* นักบุญแพนทาลิออน
* นักบุญไวทัส

 |
**วัดเรไร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของคลองชักพระ ใกล้ปากคลองบางระมาด ในแขวงคลองชักพระ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

วัดเรไรสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2323 หรืออาจก่อนหน้านี้ กล่าวกันว่าผู้สร้างวัดคือเจ้าต่างกรม 3 องค์ ต่อมากลายเป็นวัดร้าง ชาวบ้านจึงได้ช่วงกันบูรณปฏิสังขรณ์ให้กลับมาเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2419 บางสำนวนเล่าว่าผู้ปฏิสังขรณ์วัดใหม่คือเจ้านาย 3 พระองค์ในสมัยรัชกาลที่ 1 ได้แก่ กรมพระนราเทเวศน์ กรมหลวงนเรศโยธี และกรมหลวงเสนีบุรีรัตน์

จากหลักฐานเอกสารในราชกิจจานุเบกษา รัชกาลที่ 5 เล่ม 1 แผ่นที่ 43 ระบุผู้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมา ตรงกับวันศุกร์ เดือน 8 ขึ้น 14 ค่ำ ปีมะเส็ง ตรีศก พ.ศ. 2424 คือ หม่อมเจ้ากำพร้า หม่อมเจ้าเขียน หม่อมเจ้าสว่าง กับหลวงพุทธมากร พระอนุวงศ์ชั้นหม่อมเจ้าทั้งสามเป็นพระธิดาในเจ้าฟ้ากรมขุนอิศรานุรักษ์ ต้นราชสกุลอิศรางกูร

พ.ศ. 2554 เริ่มมีการประกาศเชิญชวนให้ผู้มี่จิตศรัทธาร่วมซื้อที่ดินเพื่อทำถนนเข้าวัด

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถมีพาไลรอบ หน้าบันก่ออิฐถือปูน มีช่อฟ้าเป็นปูนปั้นแบบนกหัวเจ่า (รูปหัวนาค) หน้าบันประดับลายปูนปั้น หน้าบันด้านหน้าเป็นปูนปั้นลายเครือเถาประดับเครื่องถ้วยลายคราม ด้านล่างเป็นลายก้านขด หน้าบันด้านหลังตอนบนเป็นลายรูปวิมาน มีปราสาทอยู่บนก้อนเมฆ ตอนล่างเป็นรูปครุฑเบือน จับลายก้านขดช่อหางโต มีสิงห์เกาะอยู่ที่ตัวลาย กรอบซุ้มประตูหน้าต่างปั้นปูนเป็นลายเทศประดับสวยงาม ในอุโบสถมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ หล่อด้วยโลหะ หน้าตัก 3 ศอก 9 นิ้ว ครองจีวรลายดอกพิกุลแบบพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์

ใบเสมาเป็นเสมาหินใบเล็ก ส่วนที่มุมทางด้านหน้าของกำแพงแก้วอุโบสถ มีเจดีย์รายเป็นเจดีย์ทรงระฆังองค์เล็ก ๆ อยู่ทั้งทางซ้ายและขวา เป็นแบบเจดีย์ที่นิยมในสมัยรัชกาลที่ 3 เจดีย์องค์ใหญ่เป็นทรงระฆัง คล้ายเจดีย์ที่นิยมสร้างในสมัยรัชกาลที่ 4 วิหารหลวงพ่อดำติดกับเจดีย์องค์ใหญ่ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปองค์ใหญ่ 3 องค์ ปิดทองทั้งหมด ที่สำคัญคือ *หลวงพ่อดำ* เป็นพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัย

มณฑปพระพุทธฉาย ผนังด้านในมีภาพปูนปั้นนูนรูปพระพุทธเจ้าประทับยืนอุ้มบาตร พร้อมด้วยพระอัครสาวก 2 องค์ เบื้องซ้าย-ขวา อยู่ในอิริยาบถยืนอุ้มบาตรเช่นเดียวกัน

งานประเพณี
----------

วัดเรไรการจัดงานในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาต่าง ๆ เช่น งานประจำปีปิดทองหลวงพ่อดำและพระพุทธฉายจำลอง จัดขึ้น 3 วัน ระหว่างวันที่ 13–15 มีนาคม

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์ลื่น
* พระอาจารย์เผือก
* พระอาจารย์เอี่ยม
* พระสมุห์ด้วง
* พระอาจารย์บัว
* พระครูสุนทรธรรมกิจ
* พระครูใบฎีกาสุพจน์
* พระครูธรรมกิจสุนทร พ.ศ. 2502–2528
* พระครูสิริจันทโสภิต (สมจิตต์ จนฺทูปโม) พ.ศ. 2528–2554
* พระมหากฤษณะ ดรุโณ ตั้งแต่ พ.ศ. 2545

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-10-21.
2. ↑  วิชญดา ทองแดง และศรัณย์ ทองปาน. *ชุมทางตลิ่งชัน : ย่านเก่า[ก่อน]กรุงเทพฯ*. กรุงเทพฯ : เมืองโบราณ, 2555. หน้า 107.
3. ↑  "วัดเรไร". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ วัดเรไร (กรุงเทพมหานคร)
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°46′16″N 100°27′13″E﻿ / ﻿13.771013°N 100.453512°E﻿ / 13.771013; 100.453512
**วัดเปาโรหิตย์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

วัดเปาโรหิตย์เดิมชื่อ **วัดเกาะ** เนื่องจากเคยมีคลองและคูน้ำล้อมรอบ มีวัดตั้งอยู่ตรงกลางคล้ายเกาะ สร้างราวปี พ.ศ. 2367 ในสมัยรัชกาลที่ 3 ผู้สร้างคือ พระยามหาราชครูปุโรหิตาจารย์ (บุญรอด เปาโรหิตย์) วัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์จากบุตรหลานตระกูลเปาโรหิตย์มาโดยตลอด มีการสร้างเจดีย์บรรจุอัฐิพระมหาครูปุโรหิตาจารย์ (บุญรอด เปาโรหิตย์) ราวสมัยรัชกาลที่ 3–4 ต่อมาราวสมัยรัชกาลที่ 6 สร้างเจดีย์ทรงปรางค์หมายเลข 3 ต่อมาท่านน้อย เปาโรหิตย์ได้มาบูรณปฏิสังขรณ์ และท่านเจ้าพระยามุขมนตรี (อวบ เปาโรหิตย์) ได้บูรณปฏิสังขรณ์ในราว พ.ศ. 2472–2473

วัดเกาะเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเปาโรหิตย์" เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2367 กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนวัดนี้เป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2520

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถขนาด 3 ห้องแบบรัชกาลที่ 3 มีพาไลล้อมรอบ หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาเคลือบ หลังคาลดมุขด้านหน้า 1 ชั้น และด้านหลัง 1 ชั้น ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันก่ออิฐถือปูน กรอบประตูหน้าต่างประดับลายอย่างเทศ ตามแบบงานพระราชนิยมสมัยรัชกาลที่ 3 ภายในมีจิตรกรรมฝาผนัง เป็นภาพปราสาทเขียนแบบอุดมคติ มีลักษณะคล้ายคลึงกับจิตรกรรมในอุโบสถวัดนายโรง ภายนอกมีกำแพงแก้ว

วัดมีเจดีย์ 3 องค์ อยู่ด้านหน้าวัดนอกกำแพงด้านตะวันออก ห่างจากกำแพงแก้ว 4.2 เมตร เรียงกันแนวขนานกับกำแพงแก้วด้านตะวันออก เจดีย์หมายเลข 1 และหมายเลข 3 เป็นทรงปรางค์ ส่วนเจดีย์หมายเลข 2 ฐานเจดีย์เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเปาโรหิตย์". *พระสังฆาธิการ*.
2. 1 2  "การศึกษาภาพจิตรกรรมภายในพระอุโบสถวัดเปาโรหิตย์ แขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
3. ↑  "วัดเปาโรหิตย์" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 317.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเปาโรหิตย์**
**วัดเพิ่มทาน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 ตำบลคลองสี่ อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด เนื้อที่ 23 ไร่ 2 งาน ปัจจุบันมีพระครูโสภณภัทรคุณ (ปรีชา) เป็นเจ้าอาวาส

วัดเพิ่มทานสร้างเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2445 โดยมีนางเพิ่ม วิมุกตานนท์ เป็นผู้ถวายที่ดินเนื้อที่ 10 ไร่ ให้สร้างวัด และขนานนามว่า "วัดเพิ่มทาน" ต่อมาใน พ.ศ. 2487 นางสาวศิริ สีตกริน ได้ถวายที่ดินให้วัดอีก 15 ไร่ และใน พ.ศ. 2492 นางกิมฮวย เรืองหิรัญ ได้สร้างหอสวดมนต์ 1 หลัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2471 ทางวัดได้เปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมภายในวัดทุกปี

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9.60 เมตร ยาว 14.80 เมตร ก่ออิฐถือปูน เครื่องบนทำจากไม้ ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 23.50 เมตร เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ 9 หลัง เป็นอาคารไม้ 8 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง หอระฆัง กว้าง 2.50 เมตร สูง 5 เมตร ศาลาท่าน้ำ และหอสวดมนต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเพิ่มทาน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 668. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
สำหรับสี ดูที่ สีดำ
นักดนตรี
**รีการ์ดู วัลเดซ วาเลนไทน์ จูเนียร์** (อังกฤษ: Ricardo Valdez Valentine Jr. ; เกิด 24 มิถุนายน ค.ศ. 1992) หรือชื่อในวงการคือ **แบล็ก** (6lack มักเขียน 6LACK, ออกเสียงว่า "black") เป็นนักร้องและแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน เขาได้รับการยอมรับอย่างเด่นชัดหลังจากออกซิงเกิล "พรอบเบลิม" (Prblms) จากอัลบัมเปิดตัวในชื่อ *ฟรีแบล็ก* ออกจำหน่ายในเดือนพฤศจิกายน 2016 เขาออกอัลบัมชุดที่สองชื่อ *อีสต์แอตแลนตาเลิฟเลตเตอร์* ในเดือนกันยายน 2018 อัลบั้มขึ้นอันดับสามบนชาร์ต*บิลบอร์ด* 200 ปีถัดมา เขาออกซิงเกิล "ออนเดอะเวย์" (OTW) กับคาลิดและไทดอลลาไซน์ แบล็กยังร้องรับเชิญให้นอร์มานี ในเพลง "เวฟส์" ซึ่งทำให้เขาชนะรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ ในเดือนมิถุนายน 2020 เขาออกอีพีชื่อ *6พีซีฮอตอีพี* มีเพลง "โนว์มายไรตส์" (ร้องรับเชิญโดยลิลเบบี) ปีถัดมา เขาร้องรับเชิญให้กอริลลาซ ในเพลง "เดอะพิงก์แฟนทอม" กับเอลตัน จอห์น ในปี 2021 แบล็กและลิลทีเจย์ออกซิงเกิลร่วมกันชื่อ "คอลลิงมายโฟน" เพลงขึ้นอันดับหนึ่งในประเทศแคนาดา และอันดับสามในสหรัฐ

ในปัจจุบันแบล็กได้เซ็นสัญญากับเลิฟเรอแนซ็องส์และอินเตอร์สโคปเรเคิดส์ เขายังเป็นสมาชิกของกลุ่มดนตรีจากแอตแลนตา-บอลทิมอร์ สปีลเลจวิลเลจ ที่ก่อตั้งโดยเอิร์ธแก๊งและเจไอดี แบล็กถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมีสามครั้ง และชนะรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์อีกหนึ่งครั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "BMI | Repertoire Search". *Repertoire.bmi.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 28, 2020. สืบค้นเมื่อ April 16, 2020.
2. ↑  "5 Alternative R&B Artists to Look Out for in 2017". *Forbes*.
3. ↑  "Daily Discovery: 6LACK". Pigeons and Planes. สืบค้นเมื่อ November 17, 2016.
4. ↑  "Meet 6LACK". *Fader*. สืบค้นเมื่อ November 18, 2016.
5. ↑  "LoveRenaissance's New R&B Star In The Making". DJ Booth. สืบค้นเมื่อ November 18, 2016.
6. ↑  "6LACK - Biography". *Billboard*. สืบค้นเมื่อ November 27, 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
**นักบุญแบร์นาแด็ต ซูบีรู** (ฝรั่งเศส: *Bernadette Soubirous*; [bɛʁ.na.dɛt subiʁu]) เป็นนักบวชคาทอลิกหญิงชาวฝรั่งเศส เป็นที่รู้จักจากการได้เห็นแม่พระประจักษ์ที่ลูร์ด หลังจากมรณกรรมท่านได้รับการประกาศเป็นนักบุญ

ประวัติ
-------

**นักบุญแบร์นาแด็ต** มีนามเดิมว่า **มารี แบร์นาร์ด ซูบีรู** เกิดเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1844 เป็นบุตรสาวของนายฟร็องซัว กับนางหลุยส์ ซูบีรู ตั้งแต่เด็กมารี แบร์นาร์ดป่วยด้วยโรคหอบหืดอย่างรุนแรงมาตั้งแต่เด็ก

ในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1858 ขณะที่มารี แบร์นาร์ด กับน้องสาว และเพื่อนหาเก็บฟืนมาหุงข้าว ทั้งสามก็ได้เห็นสตรีคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่ถ้ำเล็ก ๆ ในบนฝั่งแม่น้ำกาฟ เดอ โป แบร์นาแด็ตยังได้พบเห็นสตรีนั้นอย่างต่อเนื่องมาอีกตลอดระยะเวลา 5 เดือน รวมทั้งสิ้น 18 ครั้ง สตรีนิรนามสอนแบร์นาแด็ตให้สวดสายประคำ และให้เธอไปบอกบาทหลวงอธิการโบสถ์ให้สร้างโบสถ์น้อยขึ้นบริเวณนั้น สตรีนิรนามบอกความลับเธอหลายข้อซึ่งแบร์นาแด็ตได้เก็บไว้จนชั่วชีวิต เธอได้บอกเล่าเหตุการณ์นี้ให้คนรอบข้างฟัง แต่ไม่มีใครเชื่อ แบร์นาแด็ตพยายามถามชื่อเธอมาตลอด จนกระทั่งการประจักษ์ครั้งที่ 16 เมื่อวันที่ 25 มีนาคม สตรีนั้นจึงบอกแบร์นาแด็ตว่า "ฉันคือการปฏิสนธินิรมล" 

ฝ่ายคริสตจักรโรมันคาทอลิกได้ดำเนินการสอบสวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และออกประกาศรับรองว่าพระนางมารีย์พรหมจารีได้มาประจักษ์แก่แบร์นาแด็ตที่ลูร์ดจริง มีการสร้างสักการสถานแม่พระประจักษ์ที่ลูร์ดขึ้นตามที่พระแม่มารีย์ฝากบอกผ่านแบร์นาแด็ต

ส่วนแบร์นาแด็ตได้ตัดสินใจเป็นนักบวชคณะภคินีเมตตาธรรมแห่งเนอแวร์ ในเดือนกรกฎาคม ปี ค.ศ. 1866 ระหว่างที่ยังอยู่ในขั้นโนวิซ ซิสเตอร์แบร์นาแด็ตได้ช่วยงานหลายอย่าง จนกระทั่งล้มด้วยด้วยวัณโรค และถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1879

หลังมรณกรรม
-----------

หลังจากซิสเตอร์แบร์นาแด็ตถึงแก่กรรม สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 10 ได้แต่งตั้งท่านเป็นผู้น่าเคารพ ต่อมาในวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1925 ท่านได้รับการประกาศเป็นบุญราศีโดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 1933 ในสมณสมัยเดียวกัน

อ้างอิง
-------

ศพนักบุญแบร์นาแด็ตถูกหุ้มด้วยขี้ผึ้ง แต่งให้ดูเหมือนตอนเพิ่งถึงแก่มรณกรรม

1. ↑  "St. Bernadette Soubirous". Catholic Online. สืบค้นเมื่อ 5 กุมภาพันธ์ 2557. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
2. ↑  "Page 12. Consecration of our encounters with God and Mary. St Bernadette: February 18th" (PDF). *Florida Center for Peace*. Miami, Florida. February 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2009-01-07. สืบค้นเมื่อ 30 September 2013. On may 13, 1913, Pope Pius X signed the decree introducing the cause of Bernadette's beatification. She was beatified on June 14th, 1925. Eight years later, on the feast of the Immaculate Conception, December 8, 1933 she was canonized by Pope Pius XI.
3. ↑  Ruggles, Robin (1999). *Apparition shrines. Places of pilgrimage and prayer*. Boston: Pauline Books & Media. p. 68. ISBN 0-81984799-2. ISBN 978-081984799-7.
**แบร์นฮาร์ทที่ 7 แห่งลิพเพอ** (เยอรมัน: *Bernhard VII. zur Lippe*) ประสูติเมื่อ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1428 เป็นผู้ปกครองราชรัฐลิพเพอ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1429 จนกระทั่งเสียชีวิต แบร์นฮาร์ทมีชื่อเล่นว่า "เบลลิโคซุส" (ละติน: *Bellicosus* *ผู้ชื่นชอบในการทำสงคราม*)

ชีวิต
-----

เขาเป็นบุตรชายคนโตของพระเจ้าซิโมนที่ 5 แห่งลิพเพอ ภรรยาชื่อ มากาเร็ต แห่งเบราน์ชไวน์–กรูเบินฮาเกิน แบร์นฮาร์ท ทรงครองราชย์เมืองลิพเพอ ในปี ค.ศ. 1429 ก่อนวันเกิดปีแรกของเขา ดังนั้น จึงมีการแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการ ซึ่งเป็นผู้ปกครองของลุงอ็อตโต ลุงของเขา ภายหลังอ็อตโตเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1446 ลุงของเขา หัวหน้าบาทหลวง ดีทริชที่ 2 แห่งโคโลญ ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการ

สวรรคต
------

แบร์นฮาร์ทที่ 7 แห่งลิพเพอสวรรคตเมื่อ 2 เมษายน ค.ศ. 1511 รวมพระชนม์ 82 พรรษา ซิโมนที่ 5 จึงขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชรัฐลิพเพอองค์ต่อไป

อ้างอิง
-------

* Philippine Charlotte Auguste Piderit: *Die lippischen Edelherrn im Mittelalter*, Detmold, 1876, p. 100 ff, Online
* August Falkmann (1875), "Bernhard VII.", *Allgemeine Deutsche Biographie (ADB)* (in German) **2**, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 424–426
* *(Bernhard der VI.  เก็บถาวร 2012-04-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนGraf von der)&suchschluessel=1538 Entry เก็บถาวร 2012-04-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน* in *Zedlers Universallexikon*, Vol. 17, p. Lippe, (Bernhard der VI. Graf von der)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ลำดับวงศ์ตระกูลของแบร์นฮาร์ทที่ 7
**สวนริกุงิ** (ญี่ปุ่น: 六義園; โรมาจิ: *ริกุงิ-เอ็ง*) เป็นสวนสาธารณะตั้งอยู่ในเขตบุงเกียว ของกรุงโตเกียว ชื่อริกุงิเอ็งมีความหมายว่า "สวนโคลงหกบท" สวนแห่งนี้เกิดขึ้นราวปี ค.ศ. 1695 ถึง 1702 โดยการกำกับของ ยะนะงิซะวะ โยะชิยะซุ เจ้าเมืองคะวะโงะเอะ โดยบัญชาของ โทะกุงะวะ สึนะโยะชิ โชกุนคนที่ห้าแห่งเอะโดะ แต่ภายหลังที่ยะนะงิซะวะเสียชีวิตไป สวนแห่งนี้ก็ไม่ได้รับการดูแลรักษา ต่อมาในปี 1878 นายอิวะซะกิ ยะตะโร ผู้ก่อตั้งมิตซูบิชิก็ได้ซื้อสวนแห่งนี้ไปและบูรณะฟื้นฟูเสียใหม่ ซึ่งภายหลังในปี 1938 สวนแห่งนี้ก็ได้ถูกบริจาคให้แก่เทศบาลนครโตเกียว ทั้งนี้ในปี 1953 สวนแห่งนี้ได้รับการรับรองจากรัฐบาลญี่ปุ่นว่าเป็น *โทะกุเบะสึ เมโช* (特別名勝 *สถานที่วิเศษอันมีทัศนียภาพงดงาม")*

เปิดทำการตั้งแต่ 9 โมงเช้าถึง 3 ทุ่ม สามารถเดินทางมายังสวนแห่งนี้ได้ โดยลงที่สถานีโคะมะโกะเมะของรถไฟสายยะมะโนะเตะและโตเกียวเมโทรสายนัมโบะกุ มีค่าเข้าสำหรับบุคคลธรรมดา 300 เยน และผู้สูงอายุ 150 เยน และนักเรียนต่ำกว่ามัธยมลงไปเข้าฟรี

อ้างอิง
-------

1. ↑  東京都公園協会. 公園概要 (ภาษาญี่ปุ่น). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-09-27. สืบค้นเมื่อ October 19, 2009.
2. ↑  東京都公園協会. 公園概要 (ภาษาญี่ปุ่น). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-09-27. สืบค้นเมื่อ October 19, 2009.
**วัดจันทร์ตะวันตก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่าน ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ตั้งอยู่บริเวณสะพานสุพรรณกัลยา อยู่ตรงข้ามกับวัดจันทร์ตะวันออก

วัดจันทร์ตะวันตกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 เดิมเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านที่เป็นป่าดง ในอดีตมี "วัดรังเงิน" ซึ่งเป็นวัดเก่าแก่มาก คงสร้างมาพร้อมการสร้างเมืองพิษณุโลก ต่อมาชาวลาวจากเวียงจันทน์ได้อพยพมาอาศัย จนเมื่อเกิดเหตุเพลิงไหม้เผาผลาญบ้านเรือนของผู้อุปถัมภ์วัดที่อยู่รอบ ๆ วัดก็ได้รับความเสียหาย ไม่สามารถดับไฟได้เพราะในหมู่บ้านมีแต่บ่อน้ำที่ขุดใช้เองทำให้มีน้ำไม่เพียงพอที่สู้ภัยจากไฟได้ อีกทั้งหมู่บ้านอยู่ห่างไกลจากแม่น้ำน่าน ชาวบ้านจึงเห็นสมควรว่าหาที่ตั้งวัดใหม่ที่อยู่ติดแม่น้ำ นายเทศ นางทองคำ มีจิตศรัทธาได้มอบที่ดินของตนให้กับวัดจำนวน 16 ไร่ 3 งาน เหตุผลที่ตั้งชื่อว่าวัดจันทร์เพราะมีตันจันทร์ใหญ่อยู่ 1 ต้น และมีต้นจันทร์เล็ก ๆ อีกหลายต้นขึ้นอยู่ในวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2490

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ มหาวิหารสมเด็จองค์ปฐม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปสมเด็จองค์ปฐมปางมารวิชัย ทรงเครื่องมหาจักรพรรดิ มีซุ้มเรือนแก้ว ขนาดหน้าตัก 4 ศอก 9 นิ้ว ใกล้กำแพงวัดเป็นที่ประดิษฐาน *หลวงพ่อทองไหลมา* พระพุทธรูปปางอุ้มบาตรประทับยืน ด้านหลังมี *พระพุทธเจดีย์สระหลวง* สถานที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุและประดิษฐาน พระไภษัชยคุรุไพฑูรยประภาตถาคต และ รูปหล่อหลวงปู่สุ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดจันทร์ตะวันตก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดจันทร์ตะวันตก (มหาวิหารสมเด็จองค์ปฐม) ริมแม่น้ำน่าน อ.เมือง พิษณุโลก". ทัวร์วัดไทย.
3. ↑  "วัดจันทร์ตะวันตก วัดสวย พิษณุโลก ชมความงาม มหาวิหารสมเด็จองค์ปฐม".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดจันทร์ตะวันตก**
**โรคบิดจากเชื้อชิเกลลา** (อังกฤษ: shigellosis) หรือ **โรคบิดไม่มีตัว** เป็นโรคติดเชื้อแบคทีเรียอย่างหนึ่ง ทำให้ผู้ป่วยมีอาการท้องร่วง เกิดจากเชื้อแบคทีเรีย *Shigella* มักเริ่มมีอาการในช่วง 1-2 วันหลังได้รับเชื้อ โดยจะมีอาการท้องร่วง ไข้ ปวดท้อง และเจ็บขณะถ่ายอุจจาระ อาจมีเลือดปนมากับอุจจาระได้ ส่วนใหญ่จะเป็นอยู่ 5-7 วัน ภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้นได้ ได้แก่ ข้ออักเสบหลังการติดเชื้อ ติดเชื้อในกระแสเลือด ชัก และกลุ่มอาการเม็ดเลือดแดงแตกยูรีเมีย

โรคนี้เกิดจากเชื้อ *Shigella* สี่ชนิด ส่วนใหญ่ติดต่อผ่านการมีเชื้อปนเปื้อนออกมากับอุจจาระของผู้ป่วย ช่องทางอื่นได้แก่ อาหาร น้ำ หรือมือที่ปนเปื้อนเชื้อ อาจมาพร้อมกับแมลงวันหรือติดมือมาขณะเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เด็กที่ป่วย การวินิจฉัยนอกจากอาการแล้วสามารถยืนยันได้โดยการเพาะเชื้อจากอุจจาระของผู้ป่วย

โรคนี้ยังไม่มีวัคซีนป้องกัน การป้องกันทำได้โดยการล้างมือ เมื่อป่วยแล้วส่วนใหญ่สามารถหายได้เอง แนะนำให้ดื่มน้ำให้เพียงพอและพักผ่อนมาก ๆ ยาลดกรดแก้ท้องอืดบางชนิดเช่นบิสมัทซับซาลิซิเลตอาจช่วยบรรเทาอาการได้ แต่ไม่ควรใช้ยาที่ลดการเคลื่อนไหวของลำไส้ เช่น โลเปอราไมด์ เนื่องจากมีผลเสียมากกว่า ผู้ป่วยบางรายที่มีอาการรุนแรงอาจจำเป็นต้องได้รับยาปฏิชีวนะ แต่พบการดื้อยาได้บ่อย ยาปฏิชีวนะที่ใช้บ่อยได้แก่ ซิโปรฟล็อกซาซิน และอะซิโทรมัยซิน

ในหนึ่งปีทั่วโลกมีผู้ป่วยโรคบิดจากเชื้อชิเกลลาประมาณ 80 ล้านคน เสียชีวิตประมาณ 700,000 คน ผู้ป่วยส่วนใหญ่อยู่ในกลุ่มประเทศกำลังพัฒนา และส่วนใหญ่เป็นเด็กเล็ก บางครั้งอาจพบโรคนี้ระบาดในศูนย์เลี้ยงเด็กหรือโรงเรียน และพบได้ค่อนข้างบ่อยในนักเดินทาง ในสหรัฐอเมริกาพบผู้ป่วยโรคนี้ประมาณหนึ่งล้านคนต่อปี

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14  "General Information| Shigella – Shigellosis | CDC". *www.cdc.gov* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 3 สิงหาคม 2016. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 เมษายน 2017. สืบค้นเมื่อ 20 เมษายน 2017.
2. 1 2

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------
**วัดจันทร์แก้วเพ็ชรถาวรวนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านหัวป่า ตำบลบ้านคลองสวน อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูวัชรธรรมคุณ (วิฑูรย์ สนฺตจิตฺโต)

ประมาณ พ.ศ. 2531 พระพิสาลพัฒนาทรได้ปรารภกับหมู่ศิษย์ว่าต้องการที่ดินบริเวณสี่มุมเมืองเพื่อสร้างสถานที่ปฏิบัติธรรมชานกรุง ในเบื้องต้น คุณนงค์และคุณชั้น จันทร์ชาวนา คุณสังวาล กระต่ายแก้ว คุณทวี ใจวิจิตร และลูกหลานตระกูลปานเพ็ชร มีความศรัทธาถวายที่ดิน 8 ไร่

พ.ศ. 2536 ทางราชการได้ตัดถนนเชื่อมกับถนนวงแหวนผ่านรอบบริเวณพื้นที่วัด ทำให้สามารถเดินทางสะดวกยิ่งขึ้น ทุกฝ่ายจึงร่วมใจกันสร้างและพัฒนาวัดอย่างรวดเร็ว พระพิสาลพัฒนาทรเสนอให้ตั้งชื่อวัดโดยนำคำจากนามสกุลทั้งสาม คือ "จันทร์", "แก้ว" และ "เพ็ชร" มารวมกับชื่อหลวงพ่อ คือ ถาวร จิตฺตถาวโร เป็น "วัดจันทร์แก้วเพ็ชรถาวรวนาราม" ปัจจุบันวัดได้ขยายพื้นที่ออกไปอีก รวมเนื้อที่ประมาณ 20 ไร่ กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2542

พื้นที่วัดในปัจจุบันมีอาคารเสนาสนะที่สร้างขึ้นอย่างง่ายตามแบบวัดป่า ผนังโล่ง มีการสร้างกุฏิปฏิบัติธรรมรวม 80 หลัง ประชาชนมักมานั่งสมาธิ ทำบุญตักบาตร และเวียนเทียนในวันสำคัญทางศาสนา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดจันทร์แก้วเพ็ชรถาวรวนาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดจันทร์แก้วเพชรถาวรวนาราม". องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านคลองสวน. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-11-24. สืบค้นเมื่อ 2021-01-26.
3. ↑  "วัดจันทร์แก้วเพ็ชรถาวราราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา (วัดจันทร์แก้วเพ็ชรถาวรวนาราม)" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
**วัดจันทร์ตะวันออก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูปริยัติกิจจานุกรม (พิน ฉินฺนาลโย ป.ธ.3)

วัดจันทร์ตะวันออกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2276 ย้ายสถานที่สร้างเสนาสนะมาแล้วถึง 3 ครั้ง เนื่องจากเป็นวัดที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านจึงได้ถูกน้ำเซาะตลิ่งพัง แม้จะเป็นวัดที่สร้างใหม่ แต่ก็เชื่อว่าพระยาจักรีหรือพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เคยยกทัพและมาหยุดพักที่วัดแห่งนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 ศาลาการเปรียญกว้าง 26 เมตร ยาว 42 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2446 หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 กุฏิสงฆ์จำนวน 13 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ขนาดพระเพลากว้าง 2 ศอกคืบ เนื้อทองเหลือง พระประจำวัน 7 องค์ และพระประธานขนาดพระเพลากว้าง 1 ศอกคืบ ประดิษฐานอยู่ที่ศาลาการเปรียญ ประชาชนยังมาสักการะศาลพระสุพรรณกัลยา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดจันทร์ตะวันออก". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดจันทร์ตะวันออก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดจันทร์ตะวันออก (ศาลสมเด็จพระสุพรรณกัลยา) ริมน้ำน่าน อ.เมือง พิษณุโลก". ทัวร์วัดไทย.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดจันทร์ตะวันออก**
ในวิชาเศรษฐศาสตร์ **ปริมาณเงิน** (อังกฤษ: money supply หรือ money stock) เป็นปริมาณรวมของสินทรัพย์การเงินที่มีอยู่ในเศรษฐกิจหนึ่งในเวลาใดเวลาหนึ่ง มีวิธีนิยาม "เงิน" หลายวิธี แต่วิธีมาตรฐานปกติรวมเงินตราที่หมุนเวียนในระบบ และเงินฝากกระแสรายวัน

ปกติรัฐบาลหรือธนาคารกลางของประเทศหนึ่งบันทึกและจัดพิมพ์ข้อมูลปริมาณเงิน นักวิเคราะห์ภาครัฐและเอกชนเฝ้าติดตามการเปลี่ยนแปลงปริมาณเงินมาช้านาน เนื่องจากเชื่อว่ากระทบต่อระดับราคา ภาวะเงินเฟ้อ อัตราแลกเปลี่ยนและวัฏจักรเศรษฐกิจ

ความสัมพันธ์ระหว่างเงินกับราคาในอดีตสัมพันธ์กับทฤษฎีปริมาณเงิน (quantity theory of money) มีหลักฐานเชิงประจักษ์เข้มของความสัมพันธ์โดยตรงระหว่างการเติบโตเงิน–อุปสงค์ (money–supply growth) และภาวะเงินเฟ้อราคาระยะยาว อย่างน้อยสำหรับการเพิ่มปริมาณเงินในเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว ตัวอย่างเช่น ประเทศอย่างซิมบับเวซึ่งมีการเพิ่มปริมาณเงินอย่างรวดเร็วอย่างยิ่งมีราคาเพิ่มขึ้นรวดเร็วอย่างยิ่ง (ภาวะเงินเฟ้อยิ่งยวด) จึงเป็นเหตุผลหนึ่งสำหรับการพึ่งพานโยบายการเงินเป็นวิธีการควบคุมเงินเฟ้อ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Paul M. Johnson. "Money stock," A Glossary of Political Economy Terms
2. ↑  Alan Deardorff. "Money supply," Deardorff's Glossary of International Economics
3. ↑  Karl Brunner, "money supply," *The New Palgrave: A Dictionary of Economics*, v. 3, p. 527.
4. ↑  The Money Supply – Federal Reserve Bank of New York. Newyorkfed.org.
5. ↑  Milton Friedman (1987). "quantity theory of money", *The New Palgrave: A Dictionary of Economics*, v. 4, pp. 15–19.
6. ↑  "money supply Definition". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-04-12. สืบค้นเมื่อ 2008-07-20.
รูปในจินตนาการของแบล็คชัค
**แบล็คชัค** (อังกฤษ: Black Shuck) เป็นปีศาจสุนัขสีดำตัวใหญ่ตามความเชื่อของชาวอังกฤษ ว่าการปรากฏตัวของมันนำมาซึ่งความตาย ซึ่งทุกทีที่แบล็คชัคปรากฏตัว มักจะเกิดการเผาไหม้และได้กลิ่นของกำมะถันด้วย

เรื่องเล่าและร่องรอย
--------------------

เชื่อกันว่า แบล็คชัคมีนิสัยดุร้าย ดวงตามีสีแดงโชนเหมือนเปลวไฟ ลำตัวมีขนาดใหญ่เหมือนม้าหรือวัว ความเชื่อเรื่องแบล็คชัคนั้นกระจายไปทั่วเกาะอังกฤษ โดยมีชื่อเรียกแตกต่างกันไปตามท้องถิ่น เช่น ที่ราบสูงสกอตแลนด์เรียก **คูซิท** (Cù Sìth) ที่นอร์ฟอล์ก, ซัฟฟอล์ก และเอสเซ็กซ์เรียก **แบล็คชัค** (Black Suck) หรือ **โอลด์ชัค** (Old Shuck) แลงคาสเชอร์และยอร์กไชร์เรียก **สไตรเกอร์** (Skriker) ขณะเดียวกันก็มีชื่อเรียกโดยทั่วไปว่า **สุนัขดำ** (Black Dog)

โดยเรื่องเล่าของแบล็คชัคที่มีชื่อเสียงมากที่สุด เกิดขึ้นเมื่อวันอาทิตย์ที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1577 ช่วงเวลาประมาณ 09.00-10.00 น.ที่โบสถ์แห่งหนึ่งของหมู่บ้านบังเก้ ในซัฟฟอล์ก อยู่ ๆ ก็เกิดลมพายุอย่างรุนแรงขึ้น ท้องฟ้าก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำและตัวโบสถ์ก็เกิดการสั่นสะเทือน ทันใดนั้นเองก็มีพายุหมอกและสายฟ้าฟาดเข้ามาในตัวโบสถ์พร้อมกับร่างของสุนัขสีดำตัวหนึ่ง มันวิ่งตรงเข้าใส่ผู้คนที่กำลังหวาดกลัวและคุกเข่าเพื่อขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าไป 2 คน จากนั้นมันก็เผาผู้คนที่อยู่ในโบสถ์แต่ก็ยังมีผู้เหลือรอดจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น ขณะเดียวกันห่างออกไปเพียง 7 ไมล์ที่หมู่บ้านบลีทเบิร์ก ก็พบสุนัขสีดำอีกตัว ซึ่งมีลักษณะเหตุการณ์คล้าย ๆ กับที่เกิดที่หมู่บ้านบังเก้และทำร้ายคนตายไป 3 คน และได้ทิ้งรอยไหม้ไว้ที่ประตูทิศเหนือของโบสถ์ไว้ตราบจนทุกวันนี้ เรื่องราวของแบล็คชัคยังมีอีกมากทั้งในฝั่งยุโรปและอเมริกาเหนือ

นอกจากนี้ ยังพบร่องรอยของแบล็คชัคผ่านมิลเลนเข้าไปยังครอเมอร์ฮอล อันเป็นสถานีซึ่งเชื่อกันว่าเซอร์อาร์เทอร์ โคนัน ดอยล์ ใช้เป็นสถานที่ในนวนิยายเรื่อง หมาผลาญตระกูล (*The Hound of the Baskervilles*) ซึ่งเป็นหนึ่งในนวนิยายการผจญภัยและสืบสวนของเชอร์ล็อก โฮมส์

วัฒนธรรมสมัยนิยม
----------------

แบล็คชัคยังได้ถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยต่าง ๆ อาทิ ภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดในปี ค.ศ. 1998 เรื่อง *Black Dog* นำแสดงโดย แพทริก สเวซี (ในชื่อภาษาไทยว่า ไอ้หมาบ้า ผ่าไฮเวย์นรก) หรือในสารคดีทางโทรทัศน์ของดิสคัฟเวอรี่ แชนนอล ในชุด *Lost Tapes* (นำมาออกอากาศในประเทศไทยช่วงกลางปี พ.ศ. 2552) ซึ่งเป็นสารคดีเกี่ยวเรื่องราวของสัตว์ประหลาดหรือสิ่งเร้นลับเหนือธรรมชาติที่โจมตีใส่มนุษย์ชนิดต่าง ๆ ก็มีเรื่องของแบล็คชัคด้วย ในตอนที่มีชื่อว่า *Hellhound*

ดูเพิ่ม
-------

* เซอร์เบอรัส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The East - Gallery". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-11-26. สืบค้นเมื่อ 2010-12-03.
2. ↑  Bungay
3. ↑  Black Shuck - Northfolks Hell Hound

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* SHUCKLAND
**แบล็กไลฟส์แมตเทอร์** (อังกฤษ: Black Lives Matter, แปลตรงตัว 'ชีวิตคนดำ[ก็]มีความหมาย', ย่อ: BLM) เป็นขบวนการสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ กำเนิดขึ้นในชุมชนชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา ซึ่งรณรงค์ต่อต้านความรุนแรงและคตินิยมเชื้อชาติอย่างเป็นระบบต่อคนดำ BLM จัดการประท้วงต่อการฆ่าคนดำของตำรวจอยู่เป็นนิจ ซึ่งรวมถึงปัญหาที่ใหญ่กว่านั้นอย่างการกำหนดตัวผู้ต้องสงสัยด้วยเชื้อชาติ (racial profiling), การใช้ความรุนแรงของตำรวจ และความไม่เสมอภาคในระบบยุติธรรมทางอาญาของสหรัฐ

ในปี 2556 ขบวนการเริ่มต้นจากการใช้แฮชแท็ก #BlackLivesMatter บนสื่อสังคมหลังการตัดสินปล่อยตัวจำเลย จอร์จ ซิมเมอร์มัน ในเหตุยิงเทรย์วอน มาร์ติน วัยรุ่นอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา เสียชีวิตในเดือนกุมภาพันธ์ 2555 ขบวนการดังกล่าวมีชื่อเสียงระดับประเทศจากการเดินขบวนบนถนนหลังการเสียชีวิตของอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาสองคนในปี 2557 ได้แก่ ไมเคล บราวน์ ซึ่งทำให้เกิดการประท้วงและความไม่สงบในเฟอร์กูสัน และเอริก การ์เนอร์ ในนครนิวยอร์ก นับแต่การประท้วงที่เฟอร์กูสัน ผู้เข้าร่วมขบวนการยังเดินขบวนต่อการเสียชีวิตของอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาอีกหลายคนจากการกระทำของตำรวจหรือขณะอยู่ในการควบคุมตัวของตำรวจ ในฤดูร้อน 2558 นักกิจกรรมแบล็กไลฟส์แมตเทอร์พัวพันกับการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2559 ผู้ริเริ่มแฮชแท็กและเรียกร้องให้ดำเนินการได้ขยายโครงการเป็นเครือข่ายทั่วประเทศโดยมีสาขาท้องถิ่นกว่า 30 แห่งระหว่างปี 2557 ถึง 2559 กระนั้น ขบวนการแบล็กไลฟส์แมตเทอร์ในภาพรวมเป็นเครือข่ายที่กระจายอำนาจและไม่มีลำดับบังคับบัญชาอย่างเป็นทางการ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Friedersdorf, Conor. "Distinguishing Between Antifa, ...." *The Atlantic*. August 31, 2017. August 31, 2017.
2. ↑  Day, Elizabeth (July 19, 2015). "#BlackLivesMatter: the birth of a new civil rights movement". *The Guardian*. สืบค้นเมื่อ December 18, 2016.
3. ↑  Luibrand, Shannon (August 7, 2015). "Black Lives Matter: How the events in Ferguson sparked a movement in America". CBS News. สืบค้นเมื่อ December 18, 2016.
4. ↑  Eligon, John (November 18, 2015). "One Slogan, Many Methods: Black Lives Matter Enters Politics". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ December 18, 2016.
5. ↑  Cullors-Brignac, Patrisse Marie (February 23, 2016). "We didn't start a movement. We started a network". Medium. สืบค้นเมื่อ December 18, 2016.
6. ↑  Collins, Ben; Mak, Tim (August 15, 2015). "Who Really Runs #BlackLivesMatter?". *The Daily Beast*. สืบค้นเมื่อ December 18, 2016.
**2002 หน่วยเฉพาะกิจ พันธุ์ฆ่าผี** (อังกฤษ: 2002) ภาพยนตร์แอ็คชั่นแฟนตาซีสัญชาติฮ่องกง นำแสดงโดย เซียะ ถิงฟง, ฝง เต๋อหลุน กำกับโดย วิลสัน ยิป

เรื่องย่อ
---------

อาเฉา เป็นตำรวจฮ่องกงหน่วยเฉพาะกิจ "2002" ที่ทำหน้าที่สำหรับจัดการผีหรือปีศาจโดยเฉพาะ อาเฉามีสัมผัสที่หกที่สามารถมองเห็นหรือติดต่อกับวิญญาณได้ โดยความช่วยเหลือจาก แซม วิญญาณตนหนึ่ง ที่กำลังจะไปผุดไปเกิด ขณะที่หน่วยงาน 2002 นี้กำลังจะถูกยุบ แซมก็กำลังจะไปเกิดใหม่ อาฟง ตำรวจจราจรจึงขอเข้ามาร่วมทำหน้าที่นี้ด้วย วันหนึ่ง ขณะที่อาเฉาได้ปราบปีศาจไฟในดิสโกเธค ทำให้ปีศาจน้ำ ซึ่งเป็นแฟนหนุ่มของปีศาจไฟโกรธแค้น จึงทำให้ตามล่าล้างทั้งคู่

นักแสดง
-------

* เซียะ ถิงฟง แสดงเป็น อาเฉา
* ฝง เต๋อหลุน แสดงเป็น อาฟง
* แซม ลี แสดงเป็น แซม
* เรน ลี แสดงเป็น เรน
* เดเนียล แกรแฮม แสดงเป็น นางพยาบาล
* เอนยา วู แสดงเป็น ปีศาจไฟ
* โหลว เจี่ยหยิง แสดงเป็น เจ้าของร้านขายกระดาษเงินกระดาษทอง
* ฟาง จงซิ่น แสดงเป็น ปีศาจน้ำ
* วินเซนต์ โก แสดงเป็น แพทย์

เบื้องหลังและความสำเร็จ
-----------------------

*2002* นับได้ว่าเป็นภาพยนตร์ที่ล้มเหลวทางรายได้เมื่อเข้าฉาย โดยทำรายได้ไปเพียงแค่ 7,984,660 เหรียญฮ่องกงเท่านั้น แต่ทว่าได้รับเสียงวิจารณ์ไปในทางที่ดี ด้วยมีหลากหลายอารมณ์ทั้งตลก โรแมนติก สนุก และแฟนตาซี และทำให้วิลสัน ยิป ผู้กำกับที่มีผลงานล้มเหลวมาหลายเรื่องก่อนหน้านั้น ได้มีชื่อเสียงขึ้นมา

ภาพยนตร์ได้ฉายทางโทรทัศน์ทางช่อง 7 ในวันพุธที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 เวลา 08.25 น.

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hollywood Gossips r e v i e w s (อังกฤษ)
2. ↑  วิลสัน ยิป
3. ↑  ภ.จีน "2002 หน่วยเฉพาะกิจ พันธุ์ฆ่าผี" (2002) จากช่อง 7

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เก็บถาวร 2012-03-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* *2002* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**บุกคางคก** ชื่อวิทยาศาสตร์: *Amorphophallus paeoniifolius* (Dennst.) Nicolson. เป็นพืชในวงศ์ Araceae ชื่ออื่นๆ ได้แก่ มันซูรัน (กลาง) บุกคุงคก (ชลบุรี) เบีย เบือ บุกหนาม บุกหลวง (แม่ฮ่องสอน) หัวบุก (ปัตตานี) บักกะเดื่อ(สกลนคร) กระบุก(บุรีรัมย์) บุกรอ หัววุ้น เป็นพืชล้มลุก เจริญเติบโตในฤดูฝน และพักตัวในฤดูหนาว มีหัวใต้ดินขนาดใหญ่ สีน้ำตาล อายุหลายปี ลำต้นกลม อวบน้ำ ผิวขรุขระ มีลายสีเขียวสีแดงใบเดี่ยว ออกที่ปลายยอด ใบแผ่ออกคล้ายกางร่มแล้วหยักเว้าเข้าหาเส้นกลางใบ ขอบใบจักเว้าลึก กลม อวบน้ำ ดอกออกเป็นช่อแทงขึ้นมาจากหัวใต้ดิน บริเวณโคนต้น เป็นแท่งมีลายสีเขียวหรือสีแดงแกมสีน้ำตาล ดอกช่อ แทงออกมาจากหัวใต้ดิน ช่อดอกมีกาบหุ้ม ลักษณะเป็นแท่งสีแดงแกมน้ำตาล ก้านช่อดอกสั้น มีใบประดับ รูปกรวยหุ้มช่อดอก ขอบหยักเป็นคลื่น และบานออก ปลายช่อ ดอกเป็นรูปกรวยคว่ำขนาดใหญ่ ยับเป็นร่องลึก สีแดงอมน้ำตาลหรือสีม่วงเข้ม ดอกตัวผู้อยู่ตอนบน ดอกตัวเมียอยู่ตอนล่าง มีกลิ่นเหม็นคล้ายซากสัตว์เน่า ผลรูปทรงรียาว มีจำนวนมากติดกันเป็นช่อ หัวบุกมีลักษณะค่อนข้างกลม เนื้อในหัวสีชมพูสด เหลืองอมชมพู หรือขาวเหลือง ผลสด เนื้อนุ่ม เมื่ออ่อนสีเขียว สุกแล้วเป็นสีเหลือง สีส้มจนถึงแดง

หัวบุก
บุกคางคกเป็นพืชพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พบตั้งแต่ ศรีลังกา ไปจนถึงอินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ ลำต้นของบุกคางคก ใส่แกงเป็นอาหารได้ ในรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย นำหัวไปทอดหรือใส่ในแกงกะหรี่ ลำต้นรับประทานเป็นผัก ชาวญี่ปุ่นใช้ทำอาหารลดความอ้วน หัวบุกมีสารสำคัญคือ กลูโคแมนแนน (glucomannan) เป็นโพลีแซคคาไรด์ มีคุณสมบัติคล้ายเพกติน ในทางยาสมุนไพร หัว ใช้กัดเสมหะ แก้เลือดจับเป็นก้อน หุงกับน้ำมัน ใส่บาดแผล กัดฝ้าและกัดหนองดี นำหัวมาต้มกับน้ำ แก้โรคตับ โรคท้องมาน ยากัดเสมหะ แก้ไอใช้แก้พิษงู ใช้เป็นยาแก้แผลไฟไหม้และน้ำร้อนลวก ช่วยลดระดับน้ำตาลในเส้นเลือด รักษาโรคเบาหวาน. 
การใช้ประโยชน์ด้านอุตสาหกรรมแปรรูป อุตสาหกรรมการแปรรูปส่วนใหญ่มี3รูปแบบ คือ แผ่นบุกแห้ง ผงวุ้นบุกหรือผงวุ้นกลูโคแมนแนนจะนำไปเป็นส่วนผสมอาหารหลายชนิด และบรรจุแคปซูลและในรูปผลิตภัณฑ์อาหารเสริมสุขภาพสำเร็จรูป พร้อมนำไปประกอบอาหาร หรือนำไปรับประทานได้ทันที เช่น แท่งวุ้น เส้นวุ้น.
สารพิษในบุก ยางที่พบในหัวบุก ลำต้นและใบ ประกอบด้วยสารแคลเซียมออกซาเลต (calcium oxalate) หากสัมผัสกับผิวหนังจะทำให้เกิดอาการคัน หากข้อตาจะทำให้เกิดการระคายเคือง มีการแสบตาอย่างรุนแรงและอาจทำให้ตาบอดได้
ข้อห้ามสำหรับการรับประทานบุก คือ หัวบุกจะมีรสเผ็ด เป็นยาร้อน มีพิษ ออกฤทธิ์ต่อม้าม ตับ และระบบทางเดินอาหาร ดังนั้น ในกลุ่มคนที่ ม้าม ตับ และระบบทางเดินอาหาร ไม่ดี ควรหลีกเลี่ยงรับประทาน และไม่รับประทานมากเกินไป

อ้างอิง
-------

1. 1 2  บุกคางคก
2. ↑  http://beezab.com/tag/amorphophallus-konjac-k-koch/
3. ↑
4. ↑
5. ↑
ดร.มาร์กาเร็ต ท็อดด์
**มาร์กาเร็ต ท็อดด์** (อังกฤษ: Margaret Todd; ค.ศ. 1859 - ค.ศ. 1918) เป็นนักเขียนและแพทย์ชาวสก๊อต ซึ่งเสนอคำว่า ไอโซโทป ให้แก่เฟรเดอริก ซอดดี นักเคมี เมื่อปี ค.ศ. 1913

มาร์กาเร็ต ท็อดด์ เป็นครูโรงเรียนในกลาสโกว์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1886 ท็อดด์ได้เป็นหนึ่งในนักศึกษากลุ่มแรกๆ ของโรงเรียนแพทย์สตรีเอดินเบอร์ก หลังจากได้ทราบข่าวว่าวิทยาลัยแพทย์และศัลยกรรมหลวงแห่งสก๊อตแลนด์เปิดให้ผู้หญิงสอบเข้าได้ ปี ค.ศ. 1894 ท็อดด์สำเร็จแพทย์ศาสตร์บัณฑิตจากบรัสเซลส์ และได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยแพทย์ที่โรงพยาบาลเอดินเบอร์กเพื่อสตรีและเด็ก แต่เกษียณหลังจากทำงานไปได้ 5 ปี

ปี ค.ศ. 1913 ญาติห่างๆ ของเธอ คือ เฟรเดอริก ซอดดี ซึ่งเวลานั้นเป็นอาจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ ได้อธิบายผลงานวิจัยเกี่ยวกับสารกัมมันตรังสีให้เธอฟัง ซึ่งต่อมาผลงานของเขาชิ้นนี้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีในปี ค.ศ. 1921 เขาแสดงให้เธอดูว่า ธาตุกัมมันตรังสีบางตัวจะมีมวลอะตอมมากกว่า 1 ค่า แม้ว่าจะมีคุณสมบัติทางเคมีเหมือนกันทุกประการก็ตาม ดังนั้นอะตอมที่มีมวลไม่เท่ากันนั้นก็จะอยู่ใน "ช่องเดียวกัน" ในตารางธาตุ ท็อดด์เสนอว่าอะตอมพวกนั้นน่าจะเรียกชื่อว่า "ไอโซโทป" ซึ่งเป็นคำภาษากรีกมีความหมายว่า "อยู่ที่เดียวกัน" ซอดดียอมรับและนำคำนี้ไปใช้ ซึ่งต่อมากลายเป็นคำศัพท์มาตรฐานในทางวิทยาศาสตร์

ท็อดด์เสียชีวิตเมื่ออายุเพียง 58 ปี แหล่งข้อมูลบางแห่งอ้างว่าเธอฆ่าตัวตาย แต่จากคำอุทิศของเธอในหนังสือพิมพ์ไทมส์ กล่าวเพียงว่าเธอเสียชีวิตที่สถานพยาบาลแห่งหนึ่งในลอนดอน

งานเขียนบางชิ้นที่โดดเด่น
-------------------------

* Graham Travers (1894). *Mona Maclean, Medical Student*. William Blackwood and Sons. (1894)

* *Fellow Travellers (1896)*

* *Kirsty O’ The Mill Toun (1896)*

* Margaret Georgina Todd, Graham Travers (1899). *Windyhaugh*. D. Appleton and company. (1899)

* *The Way of Escape* (1902)

* *Growth* (1906)
* *The Life of Sophia Jex-Blake* (1918)

อ้างอิง
-------

* Nagel, Miriam C. (1982). "Frederick Soddy: From Alchemy to Isotopes". *Journal of Chemical Education*. **59** (9): 739–740. doi:10.1021/ed059p739.

* National Book League (Great Britain) (1902). *Book News*. - brief biographical information for Margaret Todd

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Classic Chemistry -- Elements and Atoms: Chapter 20 -- Isotopes: Soddy
**โฌแซ็ฟ หลุยส์ แก-ลูว์ซัก** (ฝรั่งเศส: *Joseph Louis Gay-Lussac*; 6 ธันวาคม 1778 - 9 พ.ค. 1850) เป็นนักเคมีและนักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส เขาเป็นที่รู้จักในคนส่วนใหญ่สำหรับกฎสองข้อที่เกี่ยวข้องกับก๊าซ และสำหรับผลงานของเขาในส่วนผสมของแอลกอฮอล์กับน้ำ, ซึ่งนำไปสู่​​สเกลองศาแก-ลูว์ซัก ใช้ในการวัดเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ในหลายประเทศ

ประวัติ
-------

แก-ลูว์ซักเกิดที่เมืองแซ็ง-เลออนาร์-เดอ-นอบลา (Saint-Léonard-de-Noblat) ซึ่งในปัจจุบันนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดโอต-เวียน (Haute-Vienne) 

พ่อของแก-ลูว์ซักชื่ออ็องตอนี แก เป็นลูกชายของแพทย์ ประกอบอาชีพทนายความและอัยการและทำงานเป็นผู้พิพากษาในหอบังคับการเรือแห่งนอบลา (Noblat) เป็นพ่อของลูกชายสองคนและลูกสาวสามคน เขาเป็นเจ้าของที่ดินจำนวนมากของหมู่บ้านลูว์ซัก และมักจะใส่ชื่อของหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งโอต-เวียนนี้ไว้ในชื่อของเขาตามธรรมเนียมในการปกครองระบบโบราณ (Ancien Régime) เข้าสู่ปี 1803 ในที่สุดพ่อและลูกชายได้นำชื่อ แก-ลูว์ซัก มาใช้ ในช่วงระหว่างการปฏิวัติ พ่อของเขาซึ่งเป็นอดีตอัยการของกษัตริย์ได้ถูกคุมขังอยู่ในแซ็ง-เลออนาร์ตั้งแต่ปี 1793-1794 อันเป็นผลมาจากกฎหมายผู้ต้องสงสัย (Law of Suspects)

เขาได้รับการศึกษาเป็นครั้งแรกที่อารามบูร์แด (Bourdeix) ต่อมาเขาได้เริ่มการศึกษาของเขาในปารีส โดยอยู่ในความดูแลของเจ้าอาวาสแห่งดูว์มงแตย์ (Dumonteil) ในที่สุดก็เข้าสู่โรงเรียนสารพัดช่าง (École Polytechnique) ในปี 1798 แก-ลูว์ซักหลีกเลี่ยงจากการเกณฑ์ทหารไปได้อย่างหวุดหวิด และในตอนที่เริ่มเข้าสู่สถาบันสารพัดช่างแห่งนี้ พ่อของเขาก็ได้ถูกจับคุมขัง (โดยน้ำมือของมักซีมีเลียง รอแบ็สปีแยร์ ในช่วงยุคสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว (Reign of Terror)) สามปีต่อมา เขาได้ย้ายไปศึกษาที่โรงเรียนวิศวกรรมโยธา, และหลังจากนั้นไม่นานก็ได้รับมอบหมายให้ ซิแอร์ เละเบะตูแลร์ (C.L. Berthollet) เป็นผู้ช่วยของเขา ในปี 1802 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ทำการทดลองสาธิตให้กับ อองทวน ฟังก์ซัว, คุม เดอ ฟุกควา (A. F. Fourcroy) ที่โรงเรียนสารพัดช่าง ซึ่งในที่สุด (ปี 1809) เขาก็ได้กลายเป็นศาสตราจารย์วิชาเคมี ตั้งแต่ปี 1808-1832 นั้น, เขาก็ได้เป็นศาสตราจารย์ฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยปารีส (Sorbonne), ตำแหน่งที่เขาลาออกนั้นเพียงเพื่อสำหรับตำแหน่งหัวหน้าของภาควิชาเคมีที่สวนพฤกษศาสตร์ ปารีสเท่านั้น (Jardin des Plantes) ในปี 1821 เขาได้รับเลือกให้เข้าเป็นสมาชิกต่างประเทศของราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์แห่งสวีเดน (Royal Swedish Academy of Sciences) ในปี 1831 เขาได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนของจังหวัดโอต-เวียน ในฐานะผู้แทนหอการค้าและในปี 1839 เขาก็ได้เข้ามาอยู่ในสภาขุนนาง

แก-ลูว์ซัก ได้สมรสกับ โยนนีเยฟ-มาฮี-โยเซฟ โคยูว์ (Geneviève-Marie-Joseph Rojot) ในปี 1809 เขาได้พบกับเธอครั้งแรกเมื่อเธอทำงานเป็นผู้ช่วยร้านขายผ้าลินินและกำลังศึกษาตำราเคมีอยู่ภายใต้เคาน์เตอร์
**วัดลาดบัวหลวง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองพระยาบันลือ ในตำบลสามเมือง อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดลาดบัวหลวงตั้งวัดเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2479 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 โดยมี นายอ่วม นางเพียร เสงี่ยมภาพ บริจาคที่ดินให้เป็นที่สร้างวัดเนื้อที่ 15 ไร่ ต่อมาได้บริจาคเพิ่มเติมอีก 5 ไร่ ทางวัดได้ซื้อที่ดินเนื้อที่ 100 ไร่ 

ในสมัยของพระครูวิชัยกมลเขตต์ (ผิว ภาสวณฺโณ) เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างและบูรณปฏิสังขรณ์วัดลาดบัวหลวงมาโดยตลอด ตั้งแต่สร้างอุโบสถ ศาลาการเปรียญ และโรงเรียนพระปริยัติธรรมประจำอำเภอ รวมถึงงานประเพณีลอยกระทงที่เป็นที่เลื่องลือ

อุโบสถมีลักษณะสถาปัตยกรรมยุคต้นรัตนโกสินทร์ ทรงจัตุรมุขยกพื้นสูง มีชานระเบียงโดยรอบ ขนาดกว้าง 7 เมตร ยาว 25 เมตร หลังคามุงกระเบื้องเคลือบ ช่อฟ้า ใบระกาไม้สักลงรักปิดกระจก ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวชาดกและพุทธประวัติ ประตูและหน้าต่างแกะสลักภาพรามเกียรติ์ลงรักปิดทอง วิหารกตัญญูกตเวทิตา ทรงจัตุรมุข ตรงกลางหลังคามีเจดีย์ทรงระฆังคว่ำ บานประตู และหน้าต่าง แกะสลักลายเป็นเรื่องรามเกียรติ์ ลงรักปิดทอง ภายในประดิษฐานพระธาตุ สร้างในสมัยพระครูสุภัทรกิตติเป็นเจ้าอาวาส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดลาดบัวหลวง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "อุโบสถวัดลาดบัวหลวง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดลาดน้ำเค็ม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ในตำบลบางซ่อน อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา การเดินทางมายังวัดจากถนนสายบางปะกง-ฉะเชิงเทรา (314) เลี้ยวขวาแยกบ้านโพธิ์ ตรงไปข้ามสะพานข้ามแม่น้ำบางปะกง ผ่านหน้าวัดสนามจันทร์ เมื่อถึงโรงเรียนวิทยาราฎร์รังสรรค์ แล้วเลี้ยวขวาเข้าซอยไปทางสถานีตำรวจภูธรบ้านโพธิ์ ตรงตามเส้นทางไปประมาณ 5.5 กิโลเมตร

วัดลาดน้ำเค็ม เดิมมีชื่อว่า **วัดคลองต้นหมัน** อยู่ใกล้กับวัดบ้านโพธิ์ ถิ่นบ้านเรียกว่า "บ้านต้นหมัน" น่าจะมีป่าต้นหมันอยู่แต่เดิม ต้นหมันเป็นไม้เนื้อแข็งสำหรับใช้ต่อเรือ ในสมัยอยุธยาต้นหมันถือเป็นไม้มงคลประเภทหนึ่ง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2492

วัดมี *โครงการลานบุญ ลานปัญญาประจำศาสนสถานวัดลาดน้ำเค็ม* จัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2553 โดยมีการใช้บริเวณพื้นที่ของวัด ให้เป็นสถานที่ เป็นลานวัฒนธรรม ในการจัดกิจกรรมทางด้านศาสนา ศิลปะวัฒนธรรม ประเพณี การละเล่น การถ่ายทอดภูมิปัญญา วิถีชีวิต ของท้องถิ่น กิจกรรมการส่งเสริมอาชีพของคนในชุมชน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดลาดน้ำเค็ม". รู้เรื่องเมืองแปดริ้ว.
2. ↑  "วัดลาดน้ำเค็ม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดลาดน้ำเค็ม". พระสังฆาธิการ.
4. ↑  "โครงการลานบุญ ลานปัญญาประจำศาสนสถานวัดลาดน้ำเค็ม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดลัฎฐิวนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางหลวง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีที่ดิน 2 แปลง จำนวน 4 ไร่ 3 งาน 72 ตารางวา ใช้เป็นที่สร้างโรงเรียนวัดลัฎฐิวนาราม อีก 4 ไร่ 2 งาน 38 ตารางวา ใช้เป็นที่สร้างสำนักสงฆ์

วัดลัฎฐิวนาราม เดิมชื่อ **วัดไผ่คอกเนื้อ** เดิมเป็นป่าช้าใช้ฝังศพและทำพิธีทางศาสนาของหมู่บ้านละแวกนี้ จากนั้นหลวงพ่อเพชร ไม่ทราบฉายาได้ธุดงค์มาและดำเนินการก่อตั้งที่พักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2496 มีนายบุญช่วย เตียเพชร ผู้ใหญ่บ้านหมู่ 9 เป็นผู้ขออนุญาตสร้างวัด ในระยะแรกได้สร้างกุฏิที่พักสงฆ์ 3 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง และโรงเรียนปริยัติธรรม 1 หลัง จนเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2504 ได้รับอนุญาตสร้างวัด ได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดลัฎฐิวนาราม" ตามสภาพแวดล้อมที่มีต้นตาลมาก คำว่า ลัฎฐิ แปลว่า ตาลหนุ่ม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544

อาคารและเสนาสนะ ได้แก่ กุฏิ 8 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง ปรำพิธี 1 หลัง และศาลาและเมรุเผาศพ 1 หลัง ภายในบริเวณวัดยังมีศูนย์วัฒนธรรมไทยทรงดำเกิดขึ้นจากกลุ่มคนเชื้อสายชาวไทดำบ้านไผ่คอกเนื้อ ต้องการสร้างสถานที่เพื่อเก็บรวบรวมข้อมูลชาวไทดำ บ้านไผ่คอกเนื้อ เป็นเรือนไทยไทดำขนาดใหญ่

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการพันทอง นราธิโป
* พระอธิการทองดี จิรวฑฺฒโน
* พระอธิการอนันต์ สุขเอสโก
* พระอธิการสุนทร สุนฺทรโสภโณ
* พระอธิการโกเมท อินทปญฺโญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 114 จังหวัดนครปฐม". p. 148–149.
2. ↑  "วัดลัฏฐิวนาราม". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "ศูนย์วัฒนธรรมไทยทรงดำ บ้านไผ่คอกเนื้อ". พิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย.
**วัดลาดสะแก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนตูม อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่

วัดลาดสะแกสร้างขึ้นโดยชาวบ้านหมู่ที่ 9 ซึ่งได้รวบรวมความศรัทธาของชุมชน อันเนื่องจากแต่เดิมนั้นต้องเดินทางไปทำบุญที่วัดลำลูกบัว เป็นที่ลำบากมากเพราะสภาพพื้นที่ทั่วไปของหมู่บ้านลาดสะแกเป็นที่ลาดลงมาจากหมู่บ้านลำลูกบัว เพราะหมู่บ้านลำลูกบัวเป็นที่ดอน ต่อจากนั้นก็จะลาดชันลงมาเรื่อยจนถึงหมู่บ้านซึ่งมีต้นสะแกขึ้นรกมาก ชาวบ้านได้ร่วมกันถากถาต้นสะแกเพื่อทำมาหากินจนตั้งเป็นหมู่บ้านชื่อ *หมู่บ้านลาดสะแก* มีมีคนอยู่อาศัยมากขึ้นจึงเห็นพ้องว่าควรมีวัดของหมู่บ้าน จากนั้นนายเที่ยง ชื่นชมน้อย ได้บริจาคที่ดินของตนเองให้เป็นที่สร้างวัด จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2464 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธาน นามว่า *หลวงพ่อศิริชัยมงคล* ซึ่งเป็นที่เคารพนับถือของชาวบ้านในเขตอำเภอดอนตูมและอำเภอบางเลนกันอย่างมาก

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์แพ
* พระอาจารย์ยันต์
* พระอาจารย์เปีย
* พระอาจารย์ผ่อน
* พระอาจารย์มล
* พระอาจารย์หรั่ง
* พระอธิการเทียบ
* พระครูปฐมมงคลรัตน์ (แหวน ฐานธโร) พ.ศ. 2530–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดลาดสะแก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดลาดสะแก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-01-30. สืบค้นเมื่อ 2022-01-30.
3. ↑  "วัดลาดสะแก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "วัดลาดสะแก". พระสังฆาธิการ.
**พระที่นั่งรังสรรค์จุฬาโลก** เป็นพระที่นั่งที่ประทับภายในพระราชวังบวรสถานมงคล สร้างขึ้นโดยสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพในบริเวณเกาะกลางสระซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งของพระพิมานดุสิตา ปัจจุบัน เป็นที่ตั้งของหอประชุมมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ประวัติ
-------

ภายหลังจากการรื้อพระพิมานดุสิตาที่สร้างขึ้นในสมัยสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทซึ่งชำรุดทรุดโทรมลง สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษณ์ได้ใช้สถานที่บริเวณนั้นทำสวนเลี้ยงนก เลี้ยงปลา เป็นที่ประพาสสำราญพระอิริยาบถตลอดมา ในสมัยของสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ พระองค์ยังคงเสด็จประพาสสถานที่แห่งนี้อยู่ ดังนั้น จึงโปรดฯ ให้สร้าง **พระที่นั่งรังสรรค์จุฬาโลก** ขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ประทับเวลาเสด็จประพาสสวนแห่งนี้ 

เมื่อพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จเข้ามาประทับที่พระบวรราชวัง พระที่นั่งรังสรรค์จุฬาโลกซึ่งสร้างขึ้นจากเครื่องไม้อยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมมาก จึงโปรดให้รื้อและสร้างเก๋งจีนขึ้นใหม่ ซึ่งพระองค์ยังคงใช้เป็นที่เสด็จประพาสสำราญพระอิริยาบถ ปัจจุบัน บริเวณที่ตั้งของพระที่นั่งรังสรรค์จุฬาโลกนั้น เป็นที่ตั้งของหอประชุม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

อ้างอิง
-------


* แน่งน้อย ศักดิ์ศรี, หม่อมราชวงศ์. *พระราชวังและวังในกรุงเทพฯ (พ.ศ. 2325-2525)*. [ม.ป.ท.] : โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2525.


| * ด
* ค
* ก
พระราชวังบวรสถานมงคล |
| --- |
| วัดประจำพระราชวัง | วัดบวรสถานสุทธาวาส |  |
| เขตพระราชฐานในอดีต | หมู่พระวิมาน • พระที่นั่งอิศราวินิจฉัย • พระที่นั่งพุทไธสวรรย์ • พระที่นั่งศิวโมกขพิมาน • พระพิมานดุสิตา • พระที่นั่งรังสรรค์จุฬาโลก • พระที่นั่งอิศเรศราชานุสรณ์ • พระที่นั่งคชกรรมประเวศ • พระที่นั่งมังคลาภิเษกและพระที่นั่งเอกอลงกฎ • พระที่นั่งสนามจันทร์ • พระที่นั่งบวรบริวัติ • พระที่นั่งสาโรชรัตนประพาส • พระตำหนักแดง • เก๋งนุกิจราชบริหาร |
| พื้นที่ในปัจจุบัน | มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ • สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ • พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร • โรงละครแห่งชาติ |