recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับวัดท้องคุ้งแห่งอื่น ดูที่ วัดท้องคุ้ง

**วัดท้องคุ้ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาป่า อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี

วัดท้องคุ้งตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2463 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2525 มีคำบอกเล่ากล่าวว่าพระภิกษุชราภาพรูปหนึ่ง เดินทางมาจากท้องถิ่นอื่น เมื่อมาถึงตำบลนาป่า เห็นว่าสภาพพื้นที่เป็นท้องไร่ท้องนา มีลำห้วยไหลผ่าน และเป็นที่มีความเงียบสงบ มีความเหมาะสมจะใช้ในการปฏิบัติธรรม จึงได้สร้างวัดที่บริเวณนี้ เมื่อสร้างวัดเสร็จ ยังไม่ได้ตั้งชื่อวัด ท่านได้พิจารณาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นแล้วว่า ตำบลนาป่ามีสภาพเป็นท้องไร่ท้องนา มีลำห้วยไหลผ่าน มีลักษณะคดเคี้ยววกไปวกมาเป็นคุ้ง เพราะน้ำเซาะ จึงตั้งชื่อว่า "วัดท้องคุ้ง" สำหรับลำห้วยยังปรากฏให้เห็น อยู่หลังวัดท้องคุ้งจนทุกวันนี้

เจ้าอาวาสรูปแรกคือขรัวตา เจ้าอาวาสรูปที่สองเป็นเกจิอาจารย์ซึ่งเป็นที่นับถือ คือ *หลวงพ่อหลง* เป็นพระที่มีชื่อเสียงทางด้านอยู่ยงคงกระพัน มีความเมตตาสูง เป็นพระนักเทศน์ที่มีความสามารถมาก เป็นพระนักปกครอง เป็นพระนักพัฒนา ที่ วัตถุมงคลของท่านเป็นเหรียญที่ระลึกในการศพ มีทั้งเหรียญเงิน เหรียญทองแดง ปลุกเสกโดยคณาจารย์ที่มีชื่อเสียงเมื่อ พ.ศ. 2466

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท้องคุ้ง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดท้องคุ้ง ตำบลนาป่า อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี" (PDF). เทศบาลตำบลนาป่า.
สำหรับวัดปากน้ำทองแห่งอื่น ดูที่ วัดปากน้ำ

**วัดปากน้ำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

วัดปากน้ำสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2125 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2540

อุโบสถหลังเก่ามีลักษณะเป็นทรงไทยสมัยอยุธยาก่ออิฐตันที่สวยงาม ต่อมาปี พ.ศ. 2483 อุโบสถได้รับการบูรณะโดยเปลี่ยนลวดลายหน้าบันจากลายดอกไม้เป็นรูปธรรมจักร และเทปูนที่พื้นในอุโบสถแทนกระเบื้องดินเผา มีบันทึกไว้ที่หน้าบันว่าบูรณะโดยคณะสามัคคีธรรม ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีการทิ้งระเบิดบริเวณสะพานพระราม 6 ทำให้อุโบสถร้าว จึงได้รับการปฏิสังขรณ์อีกครั้งในปี พ.ศ. 2496

อุโบสถหลังเก่ามีขนาดกว้างประมาณ 10.2 เมตร ยาว 23.4 เมตร มีซุ้มประตูทางเข้าออกด้านหน้า 2 ประตู ด้านหลัง 2 ซุ้มเป็นซุ้มหน้าต่าง ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นทรงบันแถลง ส่วนหลังคาเป็นทรงจั่วแบบกระเท่เซคลุมตัวอาคารหลัก มีปีกหลังคาขนาดเล็กรอบและมีพาไลหน้าคลุมเฉลียง หลังคามี 2 ตับ ส่วนหน้าบันเป็นแบบไทยประเพณียุคหลังการเปลี่ยนการปกครอง และเครื่องบนเป็นแบบป้านลม

วัดมีพระเครื่อง เครื่องรางของขลัง และวัตถุมงคลชื่อดังของหลวงปู่เก๋ ถาวโร เช่น พระสมเด็จเนื้องาแกะ ใต้ฐานตะกรุด 3 ดอก, เหรียญชุดสร้างศาลาการเปรียญปี 2518, เหรียญข้างกระหนกปี 2518 เนื้อเงินและนวโลหะ, พระรูปเหมือนซุ้มระฆัง เป็นต้น มีวัตถุมงคลอีกหลายรุ่น เช่น บาตรน้ำมนต์, พระปิดตา, ตะกรุด, พระรูปหล่อตั้งหน้ารถครึ่งนิ้ว, พระรูปหล่อตั้งหน้ารถ 1.5 นิ้ว, พระบูชา 5 นิ้ว, พระบูชา 9 นิ้ว, ผ้ายันต์ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-01-05.
2. ↑  "วัดปากน้ำ นนทบุรี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  ปัทมา เจริญกรกิจ. "พระอุโบสถและพระวิหารสมัยอยุธยาตอนปลาย - รัตนโกสินทร์ตอนต้น ในพื้นที่คลองอ้อมนนท์ จังหวัดนนทบุรี" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 52.
4. ↑  "'หลวงปู่เก๋ ถาวโร' เกจิชื่อดังเมืองนนท์มรณภาพ สิริอายุ 106 ปี". มติชน. 7 สิงหาคม 2560.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดปากน้ำ**
สำหรับวัดป่ามะม่วงแห่งอื่น ดูที่ วัดป่ามะม่วง

**วัดป่ามะม่วง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไกรใน อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย

วัดป่ามะม่วงสร้างขึ้นหรือบูรณะวัดร้างขึ้นตั้งแต่เมื่อใดไม่มีหลักฐานใดยืนยันแน่ชัด แต่หนังสือประวัติวัดทั่วราชอาณาจักรระบุว่า วัดป่ามะม่วงสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 1837 ในสมัยสุโขทัย โดยสร้างขึ้นภายหลังวัดป่าแฝก (พ.ศ. 1805) และสร้างขึ้นภายหลังวัดบ้านไกรดอนสัก (พ.ศ. 1829) ทั้งสามวัดสร้างขึ้นร่วมสมัยกัน วัดป่ามะม่วงนั้นเดิมชื่อ **วัดมาลัยป่ามะม่วง** ตามประวัติวัดกล่าวว่าสร้างโดยขุนนางผู้หนึ่งสร้าง ผู้คนขึ้นมากชาวบ้านเรียก **วัดหมาไหล** หมายความว่ามีหมามากมายเพราะอุดมสมบรูณ์ แต่มาถึงสมัยหลวงพ่อสุ่ม กลับเรียกขานว่า "วัดป่ามะม่วง" เนื่องจากมีต้นมะม่วงขึ้นอยู่เป็นดงและมีลูกหลานมากมาย มีต้นมะม่วงขนาดใหญ่หลายคนโอบมากกว่า 30 ต้น

วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2467 อุโบสถมีรอยจารึกบนขื่อไม้ ระบุว่า พระครูวิมลปรีชาพร้อมด้วยพระปลัดยิ้มเป็นผู้จัดการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2468 สร้างสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2473

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่ามะม่วง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดป่ามะม่วง". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "วัดป่ามะม่วง ต.ไกรใน อ.กงไกรลาศ จ.สุโขทัย โดย อ.เคียง ชำนิ (ตอนที่ 1)".
**วัดดวงแข** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูประพัฒน์เขมคุณเป็นเจ้าอาวาส

วัดดวงแขก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2370 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370 เช่นกัน ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เดิมมีนามวัดว่า **วัดแค** แต่มีชื่อนี้มีอยู่หลายวัดจึงเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า "วัดดวงแข" เมื่อประมาณ พ.ศ. 2460

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถกว้าง 13.20 เมตร ยาว 22.10 เมตร ไม่มีช่อฟ้าใบบระกา เป็นศิลปะแบบจีนกวางตุ้งผสมศิลปะไทย ไม่มีเสา รอบนอกมีอิฐก่อหนาใหญ่คล้ายเสารับเชิงชาย ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ปิดทองคำปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 63 นิ้วมีพุทธลักษณะงดงาม ประดิษฐานชุกชีประดับกระจก ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังโดยช่างนิรนามในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เล่าเรื่องราวพุทธประวัติ เป็นภาพเหมือนจริงที่มีความสดใส มีภาพพระอสีติจำนวน 80 องค์ ภาพขนบธรรมเนียมประเพณีชาวพุทธในเทศกาลต่าง ๆ และภาพคำสอบปริศนาธรรมในเรื่องผลของกรรม จำนวนมากกว่า 10 ภาพ เป็นภาพที่สดใสและคมชัด อุโบสถมีภาพปูนปั้นและลายขอบหน้าต่างของอุโบสถ นาคสมพงษ์หน้าอุโบสถทั้ง 2 ด้านพร้อมทั้งซุ้มประตูกำแพงแก้ว 4 ซุ้ม สิงโตหินใหญ่ตัว ตั้งอยู่ข้างทางเข้าออกประตูกำแพงแก้ว

ในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในเขตที่พักสงฆ์ จัดแสดงเครื่องอัฐบริขารของพระสงฆ์ ประกอบกับพัดยศสมณศักดิ์ชั้นต่าง ๆ พระสงฆ์ พร้อมทั้งใบตราตั้งสมณศักดิ์ขั้นต่าง ๆ ด้วย ปูชนียวัตถุอื่นได้แก่ พระบรมสารีริกธาตุและร่างของแม่นวลฉวีที่ไม่เน่า อยู่ในพิพิธภัณฑ์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการถมยา
* พระครูสังฆรักษ์
* พระอธิการเหลา
* พระมหาอ่วม
* พระญาณวิสุทธิเถร (รัตน์ ตุฏฐจิตุโต)
* พระวิมลธรรมภาณ (วิเวียร ฐิตปุญุโญ)
* พระครูเขมบัณฑิต (บัณฑิต เขมปณฺฑิโต)
* พระครูประพัฒน์เขมคุณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""เจ้าคณะกรุงเทพ-สมุทรปราการ" ปธ. มอบตราตั้ง เจ้าอาวาส วัดดวงแข กับ "พระครูประพัมฒน์เขมคุณ"". *สยามรัฐ*. 11 ตุลาคม 2561.
2. ↑  "วัดดวงแข". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-23. สืบค้นเมื่อ 2020-09-28.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดดวงแข**
**เพทาย โชตินุชิต** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดธนบุรี 2 สมัย เป็นอดีตหัวหน้าพรรคขบวนการไฮด์ปาร์ค

ประวัติ
-------

เพทาย โชตินุชิต ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.ครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2492 ซึ่งเป็นการเลือกตั้งแบบประเภทที่ 1 เพิ่มเติม จากสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 5 โดยมี ส.ส.เพิ่มขึ้นจำนวน 21 คน และได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2495

ต่อมาหลังจากที่จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีหลังจากได้เดินทางไปเยือนนานาประเทศในช่วงปี พ.ศ. 2498 และเกิดความประทับใจในมุมนักพูด ที่สวนสาธารณะไฮด์ปาร์ค กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ที่เปิดโอกาสให้มีผู้ปราศรัยโจมตีการทำงานของรัฐบาลได้อย่างอิสระ เมื่อกลับมาจึงได้เปิดโอกาสให้กระทำเช่นนั้นที่ท้องสนามหลวง จึงเกิดการปราศรัยครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2498 โดยโจมตีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น และได้ขยายแนวร่วมและการเคลื่อนไหวขึ้นเป็นลำดับ โดยเรียกร้องให้ยกเลิก ส.ส. ประเภทที่ 2 โดยอ้างว่าไม่เป็นประชาธิปไตย ในวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2498 นายเพทาย ได้กรีดเลือดประท้วงเรียกร้องให้มีการยกเลิก ส.ส. ประเภทที่ 2 และมีการเดินขบวนที่ถนนราชดำเนินและอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยในปลายปีเดียวกัน จนถูกจับ ผู้ที่ถูกจับคุมขังจึงประท้วงด้วยการอดอาหาร จนกระทั่งรัฐบาลเปิดโอกาสให้มีการจดทะเบียนพรรคการเมืองขึ้นมาอย่างเป็นทางการ นายเพทายจึงได้จดทะเบียนก่อตั้งพรรคขบวนการไฮด์ปาร์ค ตามพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2498 เป็นลำดับที่ 4/2499 โดยเขาทำหน้าที่หัวหน้าพรรค นำสมาชิกลงสมัครในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ซึ่งทางพรรคได้ที่นั่งในสภาทั้งสิ้น 2 ที่นั่งคือ ทวีศักดิ์ ตรีพลี จากจังหวัดขอนแก่น และ พีร์ บุนนาค จากจังหวัดสุพรรณบุรี ส่วนตัวนายเพทายเองไม่ได้รับเลือกตั้ง เขาจึงตัดสินใจลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรค ในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2500 เปิดโอกาสให้นายทวีศักดิ์ เข้ามาทำหน้าที่แทน

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2478 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
* พ.ศ. 2484 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามอินโดจีน (ช.ร.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  เปิดนโยบาย "พรรคขบวนการไฮด์ปาร์ค" เมื่อ พ.ศ. 2499 ห้ามทหารยุ่งเกี่ยวกับการเมือง!!!
2. ↑   Rose, Saul. *Socialism in Southern Asia*. London: Oxford University Press, 1959. p. 181
3. ↑  Nity (2011-08-24). ""ขบวนการไฮด์ปาร์ก" ?". *โอเคเนชั่น*. สืบค้นเมื่อ 2017-06-17.
4. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจดทะเบียนพรรคการเมืองขบวนการไฮด์ปาร์ค
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, บัญชีรายนาม ผู้ที่ได้รับพระราชทานเหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ, เล่ม ๕๒ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๓๕๐๓, ๒๓ กุมภาพันธ์ ๒๔๗๘
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญช่วยราชการเขตภายใน, เล่ม ๕๘ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๓๙๔๙, ๔ พฤศจิกายน ๒๔๘๔
**คลองประชาชมชื่น** บ้างเขียน **คลองประชาชลชื่น** หรือ **คลองประชาชื่น** คลองในจังหวัดสมุทรสงคราม ขุดจากแม่น้ำแม่กลองฝั่งขวาที่ตำบลสวนหลวง อำเภออัมพวา ใกล้ปากคลองมีวัดภุมรินทร์กุฎีทอง ไหลเป็นเส้นแบ่งเขต อำเภออัมพวากับอำเภอเมืองสมุทรสงครามแล้วต่อกับคลองขุดดอนจั่น คลองมีความยาว 8 กิโลเมตร

เมื่อแรกขุดใช้ชื่อ **คลองบางลี่** ช่วงต้น จากปากคลองถึงสามแยกบางลี่ โดยแยกขวา (หันหลังให้ปากคลอง) คือคลองบางลี่เดิม ชาวบ้านเรียกช่วงต้นนี้ว่า "คลองบางลี่" (บางนางลี่) ตามชื่อคลองเดิม ช่วงกลางจากสามแยกไปจนถึงแยกคลองวัดศรีสุวรรณ เรียกว่า "คลองประชาชมชื่น" มีเรื่องเล่ากันว่าสมัยเสียกรุงครั้งที่ 2 พวกชาววังได้หลบหนีออกจากกรุงมาซ่อนที่รกร้างแห่งหนึ่ง ซึ่งต่อมาคลองนี้ชื่อ **คลองบางลี้** หรือ คลองบางลี่

คลองประชาชมชื่นขุดเมื่อ พ.ศ. 2411 ตามพระราชประสงค์ของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ริมคลองมีชุมชนเก่าซึ่งตั้งอยู่ในหมู่ 11 และ 12 เรียก "บ้านคลองประชาชมชื่น" ประชาชนส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมโดยเฉพาะการทำสวนลิ้นจี่ ส้มโอและมะพร้าว มีบ้านเรือนส่วนใหญ่เป็นบ้านไม้ริมน้ำและบ้านเดี่ยวยกพื้นในบริเวณสวนผลไม้ โดยมีผลิตภัณฑ์ชุมชนที่สำคัญ ได้แก่ น้ำตาลมะพร้าว ผักปลอดสารพิษและขนมไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. *อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย เล่ม ๓ (อักษร น-ม) ฉบับราชบัณฑิตยสภา*. พิมพ์ครั้งที่ ๔. กรุงเทพมหานคร : เดอะ เบสท์ เพรส แอนด์ ครีเอชั่น, ๒๕๖๐. (แก้ไขปรับปรุงข้อมูลเมื่อ พ.ศ. ๒๕๖๓)
2. ↑  "ริมคลองประชาชมชื่น". ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
3. ↑  ส. พลายน้อย. "แม่น้ำลำคลอง".
4. ↑  "ชุมชนริมคลองประชาชมชื่น". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**วิราสเตขาลสา** (อักษรโรมัน: Virasat-e-Khalsa) เป็นพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับศาสนาซิกข์ ตั้งอยู่ในนครอานันทปุระสาหิบซึ่งเป็นนครศักดิ์สิทธิ์ในคติของซิกข์ ไม่ไกลจากนครจัณฑีครห์ เมืองหลวงของรัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย การออกแบบพิพิภัณฑ์จำเป็นต้องคำนึงถึงความต้องการะรหว่างนักท่องเที่ยวที่จะมาเยี่ยมชม และศาสนิกชนชาวซิกข์ที่เดินทางมาแสวงบุญที่นครอานันทปุระสาหิบ ลักษณะของพิพิธภัณฑ์จึงเป็นการผสมผสานกันของศาสนา หัตถกรรมและศอลปกรรมพื้นถิ่น กับลักษณะอันสื่อถึงความเป็นนครสมัยใหม่ ตรงกลางของพิพิธภัณฑ์เป็นลำธาร พิพิธภัณฑ์จึงแบ่งเป็นสองส่วนที่มีสะพานเชื่อมกัน ประกอบด้วยฝั่งตะวันตกมีขนาดเล็กกว่า ประกอบด้วยทางเข้า หอประชุมขนาด 400 ที่นั่ง หอสมุดเพื่อการค้นคว้าและเพื่อการอ้างอิงความสูงสองชั้น และโถงนิทรรศการชั่วคราว ส่วนทางตะวันออกประกอบด้วยอนุสรณ์สถานรูปวงกลม และพื้นที่นิทรรศการขนาดใหญ่ ซึ่งประกอบด้วยโถงจัดแสดงสองกระจุกที่ให้ความรู้สึกประดุจป้อมปราการโบราณดังที่พบในภูมิภาคนี่ 

อาคารก่อสร้างโดยใช้คอนกรีตขึ้นรูปและมีการปล่อยเปลือยบางส่วน ส่วนใหญ่ของอาคารปกคลุมด้วยหินสีน้ำผึ้งที่พบในพื้นที่ หลังคาและดาดฟ้าเป็นทรงโค้งเว้าซึ่งรวมและสะท้อนกับท้องฟ้า

ยอดเข้าชมพิพิธภัณฑ์อยู่ที่มากกว่า 10 ล้านคนในระยะเวลาแปดปีนับจากการเปิดตัวในปี 2011

อ้างอิง
-------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วิราสเตขาลสา**

1. ↑  Sharma V.C. Vimal S. (2017) Religion Interacts with New Urbanism Holistic City Anandpur Sahib. In: Seta F. Biswas A. Khare A. Sen J. (eds) Understanding Built Environment. Springer Transactions in Civil and Environmental Engineering. Springer, Singapore
2. ↑  Moshe Safdie and Associates | Project Details [*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  report on visitor footfall
สำหรับวัดม่วงแห่งอื่น ดูที่ วัดม่วง

**วัดม่วง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนแตง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ 3 งาน 69 ตารางวา

วัดม่วงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2463 แต่เดิมเป็นวัดร้างตั้งแต่สมัยอยุธยา ไม่อาจหาประวัติได้ แต่สันนิษฐานว่าที่ตั้งวัดเดิมเป็นชุมชน อยู่ในเส้นทางสัญจรในสมัยนั้น วัดม่วงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2510 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง และมีโบราณสถาน คือ เจดีย์สมัยอยุธยาตอนต้น ทรงระฆังกลม สูงประมาณ 15 เมตร ตั้งอยู่บนเนิน บัลลังก์เหนือองค์ระฆังเป็นบัลลังก์ 8 เหลี่ยมมีปูนปั้นแข้งสิงห์ประดับ เหนือเป็นก้านฉัตร ปล้องไฉน ส่วนยอดหักพัง ฐานเจดีย์และองค์เจดีย์มีสภาพกร่อนไป และวิหาร ส่วนผนังและโครงสร้างหลังคาของวิหารพังทลาย เหลือเพียงส่วนฐานและฐานชุกชีอาคาร ด้านหลังอาคารมีชิ้นส่วนพระพุทธรูปหินทรายอยู่หลายชิ้น

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระกรึก
* พระปลัดชูศักดิ์
* พระปลัดสมจิตร ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด จังหวัดสุพรรณบุรี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดม่วง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดม่วง (ร้าง)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
สำหรับวัดม่วงแห่งอื่น ดูที่ วัดม่วง

**วัดม่วง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอินทร์บุรี อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี

วัดม่วงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2365 ปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เดิมมีต้นมะม่วงขนาดใหญ่ ๆ อยู่มากชาวบ้านจึงเรียกตามสภาพท้องที่ตั้งวัด ชาวบ้านแถวนี้ ส่วนมากมีถิ่นฐานอยู่ที่เวียงจันทน์ อาคารเสนาสนะที่อยู่ในวัดล้วนแล้วแต่สร้างขึ้นใหม่ในสมัยปัจจุบัน ที่เป็นของเก่าสร้างคู่กับวัดมีเจดีย์ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เคยเสด็จมาประทับเสวยพระกระยาหารบนศาลาในวัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อ พ.ศ. 2526 ในการสร้างอุโบสถ พ.ศ. 2521 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเสด็จมาวางศิลาฤกษ์ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงได้เสด็จมาทรงเปิด พระนามาภิไชยย่อ "ส.ก." ที่ได้โปรดพระราชทานไว้แก่วัด นำมาประดิษฐ์ฐานไว้ที่ผนังบนอุโบสถ

ภายในวัดมีเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารเก่าแก่เป็นอาคารปูนรูปสี่เหลี่ยมพื้นผ้ามีมุขยื่นออกมาที่หน้าบันประดับด้วยภาชนะเครื่องถ้วยต่าง ๆ ในวิหารมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชีรูปฐานสิงห์ มีฐานบัวขนาดใหญ่รองรับ เพดานประดับด้วยลายเขียนรูปดาว มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนด้วยสีฝุ่น ฝีมือช่างพื้นบ้านสันนิษฐานว่าเขียนขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4 และมีเรื่องราวพุทธประวัติ ตลอดจนแสดงภาพชีวิตความเป็นอยู่วัฒนธรรมของสังคมโบราณในระดับต่าง ๆ ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 22.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2481 กุฎิสงฆ์จำนวน 9 หลัง และเจดีย์ 1 องค์ ฐานกว้างด้านละประมาณ 5 วา สูงประมาณ 15 วา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดม่วง". สำนักงานจังหวัดสิงห์บุรี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-08. สืบค้นเมื่อ 2021-08-08.
2. ↑  "วัดม่วง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดม่วง**
สำหรับวัดราษฎร์บูรณะแห่งอื่น ดูที่ วัดราษฎร์บูรณะ

**วัดราษฎร์บูรณะ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกฤษณา อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ อาณาเขต ทิศใต้ จดที่ดินเอกชน ทิศตะวันออก จดที่ดินโรงเรียนวัดราษฎร์บูรณะ ทิศเหนือและทิศตะวันตก จดคลองสาธารณะ

วัดราษฎร์บูรณะตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2457 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เมื่อ พ.ศ. 2543

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารไม้สัก ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลามุข 3 หลัง และศาลาท่าน้ำทรงไทย 2 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ *หลวงพ่อกลับ* มีลักษณะเป็นพระพุทธรูปครึ่งองค์ (มีเฉพาะส่วนพระอุระถึงพระเศียร)

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์ปลอด
* พระอาจารย์ชม
* พระอาจารย์เฮง
* พระอาจารย์หมึก
* พระอธิการไป๋ กลฺลญาโณ
* พระอธิการผิว ปญฺญาพโล
* พระอธิการโต อินทโชโต
* พระครูสมุห์จอม หิตกาโม
* พระครูสังฆรักษ์วิเชียร ขนฺติธมฺโม
* พระอธิการอาทิตยาภรณ์ อาทิตยาวราโภ
* พระอธิการสนอง กาญฺจโน
* พระอธิการสมบูรณ์ พฺรหมฺพนฺโธ
* พระอธิการสเมต สุเมโธ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดราษฎร์บูรณะ". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดราษฎร์บูรณะ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดราษฎร์บูรณะ". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
สำหรับวัดราษฎร์ศรัทธาธรรมแห่งอื่น ดูที่ วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม

**วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไม้ตรา อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่ 3 งาน พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมลำคลองถูกน้ำท่วมทุกปี

วัดราษฎร์ศรัทธาธรรมสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2440 ชาวบ้านเรียก **วัดคลองเก่า** โดยมีพระอุปัชฌาย์เล็ก ฐิตสีโล ร่วมกับชาวบ้านสร้างวัดนี้ ต่อมาท่านได้สร้างวัดสง่างามและวัดกกแก้วบูรพา เสร็จแล้วกลับมาถึงมรณภาพที่วัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2482 มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ในที่ดินวัดด้วย

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 15 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2447 กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ขนาดพระเพลากว้าง 2 ศอก 9 นิ้ว พร้อมด้วยพระอัครสาวก พระพุทธรูปทรงเครื่องลายดอกพิกุล ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น อายุกว่า 200 ปี และรอยพระพุทธบาทจำลอง ด้านพระเกจิชื่อดังคือหลวงปู่พล ถาวโร มีชื่อเสียงในด้านวิชาการสักยันต์ และ ปลุกเสกเครื่องราง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  ""วัดราษฏร์ศรัทธาธรรม(วัดคลองเก่า)ต.ไม้ตรา อยุธยา"".
สำหรับวัดสระแก้วแห่งอื่น ดูที่ วัดสระแก้ว

**วัดสระแก้ว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

วัดสระแก้วเป็นวัดที่สร้างมาพร้อมเมืองนครราชสีมา เมื่อครั้งสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงโปรดให้สร้างเมืองหน้าด่านขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2205 ชื่อของวัดมาจากการที่วัดตั้งอยู่ใกล้สระแก้ว สระน้ำเก่าแก่ที่มีมานาน เป็นสระน้ำคู่บ้านคู่เมือง น้ำในสระแก้วใช้ประกอบพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยา วัดสร้างขึ้นโดยกลุ่มขุนนาง ในสมัยท้าวสุรนารี ท่านได้ทำนุบำรุงและปฏิสังขรณ์เสนาสนะเป็นประจำ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2505

อุโบสถหลังเก่าก่อสร้างด้วยศิลปะอยุธยา ภายหลังอุโบสถมีควาทรุดโทรมจึงสร้างอุโบสถหลังใหม่ สร้างขึ้นสมัยใดไม่แน่ชัด อุโบสถไม่มีเสา กรอบหน้าต่างจะมีผนังที่หนามาก สลับกับเสาใหญ่ระหว่างช่องหน้าต่าง ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปประธาน เป็นพระพุทธรูปศิลปะสุโขทัยปางมารวิชัย นอกจากนั้นยังมี หลวงพ่อติกขวโร หรือพระติกข์ พระพุทธรูปเก่าแก่ปางถวายเนตรที่ได้อัญเชิญมาจากอยุธยา และยังมีพิพิธภัณฑ์หลวงพ่อคูณ ซึ่งมีหุ่นขี้ผึ้งหลวงพ่อคูณประดิษฐานอยู่ภายในพิพิธภัณฑ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ที่ระลึกในงานผูกพัทธสีมาอุโบสถวัดสระแก้ว อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา". หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ ร.๙ นครราชสีมา.
2. ↑  "วัดสระแก้ว". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
สำหรับวัดสว่างอารมณ์แห่งอื่น ดูที่ วัดสว่างอารมณ์

**วัดสว่างอารมณ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านคลองด่านปากอ่าว ตำบลคลองด่าน อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ

ประชาชนมักเรียกวัดสว่างอารมณ์ว่า **วัดล่าง** และ **วัดบ้านล่าง** เพราะตั้งอยู่บริเวณป่าชายเลนตรงสุดปากอ่าว สร้างสมัยพระครูพิพัฒนิโรธกิจ (ปาน) พระเกจิอาจารย์ชื่อดังจากวัดบางเหี้ยนอก (วัดมงคลโคธาวาสในปัจจุบัน) ได้มาปักกลดเป็นประจำ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประกาศตั้งวัดเมื่อ 25 มกราคม พ.ศ. 2452 วัดมีสภาพทรุดโทรมระยะหนึ่ง จนได้ซ่อมสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมดเมื่อ พ.ศ. 2500 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509

อุโบสถหลังที่หลวงพ่อปานสร้างไว้ถูกปล่อยร้างจากน้ำทะเลหนุนท่วมสูง ต้นแสมและต้นโกงกางปกคลุมแทบมองไม่เห็นตัวโบสถ์ สภาพพื้นล่างเต็มไปด้วยโคลนทะเล ตัวโบสถ์ที่สร้างนั้นพื้นต่ำกว่าปัจจุบันนี้ จวบจนปี พ.ศ. 2552 ทางวัดได้มีการจัดเตรียมงานสมโภชฉลองวาระที่วัดมีอายุครบ 100 ปี ได้ปรับภูมิทัศน์โบสถ์หลวงพ่อปาน ขุดลอกโคลนเลนและตัดต้นไม้ที่งอกพันดึงโบสถ์ให้ล้มลงเอาออกเสีย แล้วเทปูนหุ้มโคนเสาใช้เหล็กยึดตัวโบสถ์ถึงหลังคาช่อฟ้า และได้สร้างกุฏิจำลองไว้หน้าโบสถ์ ทั้งหล่อรูปเหมือนหลวงพ่อปาน

วัดได้ขุดพบเสือหินแกะโบราณซึ่งมีความเชื่อกันว่าน่าจะเป็นเสือต้นแบบของหลวงพ่อปาน ทางวัดจึงได้นำเสือหินที่พบมาวางบนหลังเสือ (ปูนปั้น) แล้วนำเสือหล่อโลหะที่สูง 100 นิ้ว ยกวางครอบเสือหิน เป็นอนุสาวรีย์เสือหลวงพ่อปานบางเหี้ย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสว่างอารมณ์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดสว่างอารมณ์". หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ.
3. ↑  "อุโบสถหลังที่หลวงพ่อปานสร้าง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "แจกฟรี!...เสือวัดสว่างอารมณ์". คมชัดลึก.
สำหรับวัดสว่างอารมณ์แห่งอื่น ดูที่ วัดสว่างอารมณ์

**วัดสว่างอารมณ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโนนทัน อำเภอหนองเรือ จังหวัดขอนแก่น

วัดสว่างอารมณ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2312 โดยมีคุณปู่ขำ และยายมี เป็นผู้นำชาวบ้านได้สร้างวัดขึ้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2320 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 10 เมตร

สิมของวัดสว่างอารมณ์มีความแปลกจากสิมหลังอื่น ๆ แต่เดิมมีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส หลังคาทำทรงปั้นหยาซ้อนด้วยเรือนยอด 2 ชั้นทรงจั่ว ทำยอดปั้นลมแทนโหง่ มีรวยระกาและหางหงส์ สีหน้า (หน้าบัน) แต้มสี มุงสังกะสีทั้งหลังมีการต่อเติมเพิงด้านหน้า ผนังก่ออิฐถือปูน มีแอวขันแบบปากพานเตี้ย ซุ้มหน้าต่างก่อโค้งปลายแหลมมีบานปิดเปิดเข้าด้านใน เชิงชายทำลายฟันปลาแต้มสีสลับกัน ผนังด้านนอกทำร่องเป็นซุ้มเล็กยอดแหลมลึกลงไป คล้ายซุ้มจะประดิษฐานองค์พระขนาดเล็ก แต่เมื่อเกิดความชำรุดจากความชื้นและความเค็มของดิน จึงได้รื้อสิมหลังเดิมและสร้างหลังใหม่โดยสร้างตามแบบเดิมแต่เปลี่ยนแปลงหลังคาจั่วเป็นแบบภาคกลาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสว่างอารมณ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดสว่างอารมณ์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "สิมทึบวัดสว่างอารมณ์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดสว่างอารมณ์แห่งอื่น ดูที่ วัดสว่างอารมณ์

**วัดสว่างอารมณ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลต้นโพธิ์ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี

วัดสว่างอารมณ์ เดิมชื่อ **วัดบางมอญ** เนื่องจากสมัยก่อนบริเวณวัดมีชาวมอญนำสินค้ามาขายตามแม่น้ำเจ้าพระยา ได้แวะพักเรือบริเวณนี้ และเรียกชื่อหมู่บ้านว่า *บ้านบางมอญ* แม้หมู่บ้านจะไม่มีชาวมอญอาศัยอยู่ ชาวบ้านเรียกชื่อวัดตามหมู่บ้าน วัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2399 โดยพระครูสิงหมุนี หรือ หลวงพ่อเรือง อดีตเจ้าอาวาส ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2505

บริเวณวัดเป็นแหล่งปั้นพระพุทธรูปที่สืบทอดวิชาปั้น พระพุทธรูปมาจากตระกูลช่าง บ้านช่างหล่อธนบุรี และยังเป็นแหล่งเก็บรวบรวมและจัดแสดงตัวหนังใหญ่ โดยมีครูเปีย นายหนังเร่จากพระนครศรีอยุธยา เข้ามาบุกเบิกการเชิดหนังใหญ่ขึ้นที่วัดสว่างอารมณ์เป็นคนแรก ภายหลังวัดได้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์หนังใหญ่ เมื่อ พ.ศ. 2545 โดยใช้พื้นที่ชั้นบนของศาลาการเปรียญจัดแสดงตัวหนังใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสว่างอารมณ์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-11-10. สืบค้นเมื่อ 2021-11-10.
2. ↑  "ความเป็นมาของวัดสว่างอารมณ์". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-11-10. สืบค้นเมื่อ 2021-11-10.
3. ↑  "วัดสว่างอารมณ์". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
4. ↑  "พิพิธภัณฑ์หนังใหญ่วัดสว่างอารมณ์". สำนักงานจังหวัดสิงห์บุรี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-11-10. สืบค้นเมื่อ 2021-11-10.
**วัดกุฎีทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางน้ำเชี่ยว อำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 1 งาน 46 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 20 ไร่ 2 งาน 79 ตารางวา 

วัดกุฎีทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 เดิมมีชื่อว่า **วัดโพไชย** แต่ชาวบ้านเรียก **วัดบ้านทราย** เนื่องจากที่ตั้งวัดเดิมเป็นบริเวณที่กระแสน้ำพัดพุ่งตรงเข้าหาฝั่งพอดี ทำให้ตลิ่งพัง
จึงได้ จึงได้ย้ายวัดหนีลึกเข้าไป พร้อมทั้งจัดการบูรณะวัดขึ้นใหม่ แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดกุฎีทอง" ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2476 หลวงพ่อนา ควรคุณ ได้ดำเนินการย้ายวัดลึกเข้าไปอีกเป็นครั้งที่ 2 เพื่อความสงบในการใช้สถานที่ของสงฆ์ รวมถึงป้องกันฤดูน้ำหลากที่แต่ละปีตลิ่งจะพังลง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 37 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารไม้ ทรงไทย สูง 2 ชั้น ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20.60 เมตร ยาว 30.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ .2518 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มณฑปลักษณะเหมือนเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2443 โดยหลวงพ่อปัญญา อุตมะพิชัย หอสวดมนต์ กว้าง 10.20 เมตร ยาว 16.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง และกุฏิเจ้าอาวาส 1 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางประทานพร ขนาดหน้าตักกว้าง 1.75 เมตร สูง 1.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 1.2 เมตร สูง 1.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2436

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดกุฎีทอง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดกุฎีทอง".
**ยูอาร์ท** (อังกฤษ: Universal Asynchronous Receiver and Transmitter (UART)) เป็นการสื่อสารข้อมูลผ่านพอร์ตอนุกรมแบบอะซิงโครนัส (asynchronous serial communication) ระหว่างอุปกรณ์ต่าง ๆ ซึ่งนิยมใช้เป็นการสื่อสารระหว่างไมโครคอนโทรลเลอร์ด้วยกัน การทำงานแบบอะซิงโครนัสหมายความว่าจะไม่มีสัญญาณนาฬิกา (clock signal) ส่งออกมาจากตัวส่งหรือตัวรับเพื่อกำหนดจังหวะการรับส่งข้อมูล แต่จะกำหนดผ่านโดยการตั้งความเร็วในการรับส่งข้อมูลของอุปกรณ์ดังกล่าวแทน

การทำงาน
--------

UART จะอนุญาตให้มีการสื่อสารระหว่างอุปกรณ์เพียงสองชิ้นเท่านั้น ซึ่งได้แก่ตัวส่ง (transmitter) และตัวรับ (receiver) และยังเป็นแบบฟูลดูเพล็กซ์ (full duplex) หรือสามารถสื่อสารได้สองทิศทางในเวลาเดียวกัน เมื่อการทำงานเริ่มต้นขึ้น ตัวส่งจะแปลงข้อมูลแบบขนานให้เป็นข้อมูลแบบอนุกรม แล้วส่งข้อมูลดังกล่าวไปยังตัวรับ ซึ่งจะแปลงข้อมูลอนุกรมนั้นกลับไปเป็นแบบขนานตามเดิม

การกำหนดจังหวะการรับส่งข้อมูลสามารถทำได้ผ่านการเพิ่มบิตเริ่มต้น (start bit) และบิตปิดท้าย (stop bit) ลงไปในข้อมูล บิตเหล่านี้จะทำหน้านี้เป็นตัวบ่งบอกถึงจุดเริ่มต้นและจุดจบของข้อมูลที่จะส่งออกไป ซึ่งจะทำให้ตัวรับรู้ว่าจะต้องเริ่มอ่านข้อมูลดังกล่าวได้เมื่อใด เมื่อตัวรับสามารถตรวจจับบิตเริ่มต้นได้ ตัวรับจะเริ่มอ่านบิตที่ตามมาด้วยความถี่ที่เรียกว่าอัตราบอด (baud rate) ทั้งตัวรับและตัวส่งจะต้องทำงานในอัตราบอดเดียวกัน หรือต้องมีค่าคลาดเคลื่อนไม่สูงกว่า 10 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น อัตราบอดที่นิยมใช้จะอยู่ที่ 9,600 บิตต่อวินาที

ข้อมูลที่ส่งผ่าน UART จะถูกจัดระเบียบให้เป็นแพ็กเก็ต (packet) แต่ละแพ็กเก็ตจะประกอบด้วยบิตเริ่มต้น 1 ตัว (start bit) บิตข้อมูล 5 ถึง 9 ตัว (data bit) บิตพาริตี 0 ถึง 1 ตัว (parity bit) และบิตปิดท้าย (stop bit) 1 หรือ 2 ตัว

ส่วนใหญ่แล้ว สายสื่อสารแบบ UART จะมีศักย์ไฟฟ้าสูงเมื่อไม่ได้ส่งข้อมูล หากผู้ใช้ต้องการส่งข้อมูลแล้ว ตัวส่งจะดึงศักย์ไฟฟ้าลงใน 1 รอบสัญญาณนาฬิกา เมื่อตัวรับตรวจจับการเปลี่ยนแปลงในความต่างศักย์ไฟฟ้าได้ ตัวรับจะเริ่มอ่านบิตที่เหลือตามมา โดยจะเริ่มอ่านบิตที่มีนัยสำคัญต่ำสุด (least significant bit) ก่อนเป็นส่วนมาก

เมื่อตัวส่งตรวจจับบิตปิดท้ายได้ ตัวส่งจะดันศักย์ไฟฟ้าในสายสื่อสารให้สูงขึ้นดังเดิมในระยะเวลาขั้นต่ำที่ 2 ระยะบิต
**เจือนศักดิ์ น้อยสุวรรณ** (11 มิถุนายน พ.ศ. 2487–) เป็นนักร้อง อดีตนักร้องของวงดนตรีสุนทราภรณ์ ที่มีเพลงดังต่างๆอาทิ หลงปอง, คิดไว้ในใจ, อย่างอนนักเลย

ประวัติ
-------

เจือนศักดิ์เกิดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2487 ที่ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา เมื่อโตขึ้นเข้ามาทำงานที่องค์การแบตเตอรี่ ในปี พ.ศ. 2511 เจือนศักดิ์ชื่นชอบการร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก โดยเคยเข้าประกวดร้องเพลงชนะระดับประเทศ โดยร้องเพลง**ยอยศพระลอ** ของ ชินกร ไกรลาศ จึงได้เข้ามาเรียนเล่นเปียโนที่โรงเรียนสุนทราภรณ์การดนตรี ในวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2513 

เจือนศักดิ์ได้เรียนเล่นเปียโนกับคุณครูหลายท่าน เช่น ครูสริ ยงยุทธ ครูเจษฎา เดชอุดม เป็นต้น แต่ก็แอบมาร้องเพลงกับนักเรียนรุ่นเดียวกันเสมอ ครั้งหนึ่งเจือนศักดิ์กำลังขับร้องเพลงฟ้าแดง ของอโศก สุขศิริพรฤทธิ์อยู่ ครูเอื้อ สุนทรสนานได้ยินจึงถามว่าไปหัดมาจากไหน ตนบอกว่าหัดร้องตอนอยู่ท้องไร่ท้องนา ครูเอื้อชมว่าร้องดีมากน่าจะเอาดีทางร้องเพลง เจือนศักดิ์จึงเลิกเล่นเปียโนมาร้องเพลงแทน

เพ็ญศรี พุ่มชูศรี (ศิลปินแห่งชาติ) เคยชมเจือนศักดิ์ว่า เป็นผู้ร้องเพลงของครูเอื้อได้ดีที่สุด

ผลงาน
-----

* หลงปอง (เพลงแรก)
* คิดไว้ในใจ
* อย่างอนนักเลย
* ลมเพ้อ คู่ บรรจงจิตต์ พัฒนาสันต์ (นำมาบันทึกเสียงใหม่)
* บ้านนา คู่ กัญญาวรรณ พัฒนาสันต์ (นำมาบันทึกเสียงใหม่)
**วัดหลักเมตร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ที่บ้านหลักเมตร เลขที่ 73 หมู่ที่ 9 ตำบลสระแก้ว อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี 72230 ปัจจุบันมี พระครูอุดมสาสนกิจ (ศักดา อุตฺตโม) เจ้าคณะจังหวัดสุพรรณบุรี เป็นเจ้าอาวาส

ประวัติ
-------

ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ปี พ.ศ. 2544 โดยได้รับการบริจาคที่ดินสร้างวัดจาก นายบุญนาค งามเกตุสุข จำนวน 3 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา ตามโฉนดเลขที่ 75223 ให้แก่ พระราชวินยาภรณ์ (มานิต ฐิตมโน) เจ้าอาวาสวัดเสนหา พระอารามหลวง ตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม และเจ้าคณะจังหวัดนครปฐม-กาญจนบุรี-สุพรรณบุรี (ธรรมยุต) ในขณะนั้น เป็นผู้รับมอบที่ดิน ต่อมาได้มอบหมายให้ พระครูอุดมสาสนกิจ (ศักดา อุตฺตโม) ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดเสนหา พระอารามหลวง ตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม เป็นผู้ดูและดำเนินการสร้างวัดหลักเมตร

รับพระบัญชาแต่งตั้งเจ้าคณะจังหวัดสุพรรณบุรี (ธรรมยุต)
ปี พ.ศ. 2545 ได้จัดซื้อที่ดินเพิ่มอีกจำนวน 2 ไร่ 3 งาน 95 ตารางวา เพื่อขออนุญาตสร้างวัด ตามกฎกระทรวง ว่าด้วยการสร้าง การตั้ง การรวม การย้าย และการยุบเลิกวัด การขอรับพระราชทานวิสุงคามสีมา และการยกวัดร้างขึ้นเป็นวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา พ.ศ. 2559 ตามระเบียบ พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505

ปี พ.ศ. 2560 ได้รับการอนุญาตให้สร้างวัด เมื่อวันที่ 12 มกราคม 2560

ปี พ.ศ. 2561 ได้รับการประกาศตั้งวัดในพระพุทธศาสนา เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2561

เจ้าอาวาสวัดหลักเมตร - เจ้าคณะจังหวัดสุพรรณบุรี (ธรรมยุต)พระครูอุดมสาสนกิจ
โดยปัจจุบัน (พ.ศ.2566) วัดมีเนื้อที่จำนวน 6 ไร่ 3 งาน 45 ตารางวา และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 9 ไร่ 3 งาน 35 ตารางวา ซึ่งได้จัดซื้อเพิ่มเติมโดย พระครูอุดมสาสนกิจ (ศักดา อุตฺตโม) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดหลักเมตร / เจ้าคณะจังหวัดสุพรรณบุรี (ธรรมยุต)

อ้างอิง
-------

1. ↑  โปรดให้แต่งตั้งพระสังฆาธิการดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัด-เจ้าอาวาสอารามหลวง รวม 21 รูป
2. ↑  ประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง การตั้งวัดในพระพุทธศาสนา

หมวดหมู่:วัดในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี
**นิเทศศาสตร์** (อังกฤษ: Communication Arts) หมายถึง ศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับศิลปะในการสื่อสาร โดยให้ความสำคัญกับการสื่อสาร จากองค์ประกอบของการสื่อสาร กล่าวคือ ผู้ส่งสาร สาร สื่อ และผู้รับสาร ซึ่งผู้ส่งสารอาจเป็นตัวบุคคล องค์กร หรือบริษัทก็ได้ ข่าวสารจะต้องเป็นเนื้อหาสาระที่ผู้ส่งต้องการที่จะกระจายให้ประชาชนได้รับทราบ สื่อหรือช่องทาง เป็นการหาวิธีการกระจายข่าวสารต่างๆ ไปสู่กลุ่มเป้าหมายให้ได้มาก และกว้างไกล ตามวัตถุประสงค์ของผู้ส่ง และผู้รับสาร หรือกลุ่มป้าหมาย จะต้องสามารถรับข่าวสารนั้นได้ โดยผู้ส่งสารจะต้องหาวิธีการทำให้ข่าวสารที่ส่งไป ถึงผู้รับสารได้มากที่สุด

พลตรีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรรณไวทยากร กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ ประทานความหมายของ "นิเทศศาสตร์" ไว้ว่า "เป็นวิชาสื่อสารไปยังมวลชนโดยทางใดก็ตาม ไม่จำเพาะทางหนังสือพิมพ์ เช่น การสื่อสารทางการละครก็เข้าไปอยู่ในนิเทศศาสตร์ การสื่อสารมวลชนทางอื่นนอกจากทางหนังสือพิมพ์ เช่น ทางวิทยุ ทางโทรทัศน์ ก็เข้าอยู่ในนิเทศศาสตร์"

การสอนนิเทศศาสตร์ในประเทศไทย
----------------------------

*ดูเพิ่ม รายชื่อคณะนิเทศศาสตร์ในประเทศไทย*

จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นมหาวิทยาลัยที่จัดการเรียนการสอนทางด้านนิเทศศาสตร์เป็นแห่งแรกของประเทศไทยในปี พ.ศ. 2482 โดยเปิดสอนในระดับอนุปริญญา สังกัดในคณะอักษรศาสตร์และวิทยาศาสตร์ หลังจากนั้น จึงมีการโอนการศึกษาวิชาการหนังสือพิมพ์จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ไปทำการสอนที่มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง เมื่อปี พ.ศ. 2497 โดยใช้ชื่อคณะว่า *คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน* และได้ปรับปรุงหลักสูตรจนสามารถเปิดสอนในระดับปริญญาตรีได้เป็นแห่งแรกของประเทศไทย ภายหลังมหาวิทยาลัยต่าง ๆ จึงได้เปิดการเรียนการสอนในสาขาวิชาทางด้านนิเทศศาสตร์มากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งอาจจะใช้ชื่อคณะที่แตกต่างกัน อาทิเช่น มหาวิทยาลัยมหิดล เปิดหลักสูตรนิเทศศาสตรบัณฑิตในวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ใช้ชื่อ *คณะการสื่อสารมวลชน* มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ใช้ชื่อ *คณะวิทยาการสารสนเทศ* ขณะที่ มหาวิทยาลัยบูรพา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มหาวิทยาลัยรามคำแหง มหาวิทยาลัยทักษิณ ก็มีเปิดสอนในหน่วยงานต่างๆของมหาวิทยาลัย

นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยราชภัฏเกือบทุกแห่ง ก็เปิดสอนในสาขาวิชานิเทศศาสตร์ด้วย สำหรับการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา (ปริญญาโทและเอก) มีเปิดสอนที่ จุฬาฯ ธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช มหาวิทยาลัยพะเยา เชียงใหม่ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ตลอดจนมหาวิทยาลัยเอกชนหลายแห่ง เช่น มหาวิทยาลัยกรุงเทพ มหาวิทยาลัยรังสิต มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ มหาวิทยาลัยศรีปทุม มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ มหาวิทยาลัยเกริก มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ เป็นต้น

ในปัจจุบัน มีการเปิดสอนวิชานิเทศศาสตร์ในประเทศไทย ตั้งแต่ระดับอนุปริญญา จนถึงปริญญาเอก ทั้งมหาวิทยาลัยของรัฐ และมหาวิทยาลัยเอกชน เดิมเคยเป็นสาขาที่มีผู้นิยมเรียนสูงมาก แต่ในปัจจุบัน เนื่องจากภาวะเศรษฐกิจจึงส่งผลต่อบัณฑิตที่สำเร็จจากสาขาวิชานิเทศศาสตร์ที่เริ่มมีจำนวนมาก ทำให้บัณฑิตนิเทศศาสตร์ได้ทำงานไม่ตรงตามสาขาได้ทุกคน สาขาวิชานิเทศศาสตร์จึงลดความนิยมลงไป แต่ก็ยังเป็นที่นิยมของนักเรียน นักศึกษาที่ต้องการศึกษาอยู่เป็นจำนวนมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  นิเทศศาสตร์ จากอดีต ปัจจุบัน สู่อนาคต จากเว็บไซต์คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
2. ↑  ประวัติคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เก็บถาวร 2014-08-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก เว็บไซต์คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
สำหรับวัดหน้าพระธาตุแห่งอื่น ดูที่ วัดหน้าพระธาตุ

**วัดหน้าพระธาตุ** เป็นโบราณสถานร้างในตำบลจักรสีห์ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี

เดิมชาวบ้านเรียกว่า **วัดหัวเมือง** หรือ **วัดศรีษะเมือง** เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดหน้าพระธาตุ" ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สันนิษฐานว่าสถานที่บริเวณนี้จะเป็นที่ตั้งของเมืองสิงห์บุรีเก่าและเชื่อกันว่าเป็นวัดที่ตั้งอยู่ริมลำน้ำจักรสีห์บริเวณเมืองสิงห์เก่า

กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 เมื่อ พ.ศ. 2542–2543 รัฐบาลได้อนุมัติงบประมาณเพื่อดำเนินการขุดแต่งและบูรณะปรับปรุงสภาพแวดล้อมวัดหน้าพระธาตุ

พื้นที่ของวัดตั้งอยู่บนลานดินยกพื้นสูง มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดประมาณ 43 x 116 เมตร ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว มีพระปรางค์สูงประมาณ 8 วา ทำเป็นรูปครุฑยุดนาคขนาบด้วยอสูรถือกระบองชั้นอัสดง ประดับอยู่เหนือชั้นเชิงบาตร มีการตกแต่งเป็นสถาปัตยกรรมแบบศิลปะอยุธยาตอนต้นราวพุทธศตวรรษที่ 21 จากรูปแบบรูปปั้นครุฑและอสูรที่ถือกระบอง โดยการก่ออิฐเพิ่มเติมเป็นซุ้มจรนัมทั้งสี่ด้าน ตั้งแต่ฐานศิลาแลงขึ้นไปก่อด้วยอิฐย่อมุมทรงปรางค์ กลีบขนุนปรางค์ก่อด้วยอิฐ ทิศตะวันออกของพระปรางค์มีพระวิหารหลวง ทิศตะวันตกเป็นพระอุโบสถ และมีเจดีย์กลมเรียงรายหลายองค์ ซึ่งมีลักษณะศิลปะอยุธยาตอนปลาย ศาลาโถง เตาเผาอิฐ และ โรงผสมบูน ตั้งอยู่ภายในอีกหลายแห่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหน้าพระธาตุ". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดหน้าพระธาตุ". กระทรวงวัฒนธรรม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-10-10. สืบค้นเมื่อ 2022-10-10.
3. ↑  "วัดหน้าพระธาตุ". สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดสิงห์บุรี.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดหน้าพระธาตุ**
สำหรับวัดหลวงแห่งอื่น ดูที่ วัดหลวง (แก้ความกำกวม)

**วัดหลวง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงใต้ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน 59 ตารางวา

วัดหลวงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2346 เดิมเป็นวัดร้างมาก่อน มีพระพุทธรูปใหญ่ก่อด้วยอิฐถือปูนได้ทรุดโทรมไป ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2442 พระยาดำรงพ่อเมืองปายได้ถึงแก่พิราลัยไป บุตรของพระยาดำรง คือ พระยาราช มาปกครองแทน แล้วได้นำราษฎรในอำเภอปายสร้างเจดีย์วัดหลวงก่อน สร้างครอบองค์พระพุทธรูป ใช้เวลา 3 ปี จึงแล้วเสร็จ พระยาราชเสมาใส่ยอดเมื่อ พ.ศ. 2444 โดยมีพระออเป็นเจ้าอาวาสและเป็นทั้งเจ้าคณะอำเภอปกครองคณะสงฆ์ ในสมัยนี้วัดเจริญรุ่งเรืองมาก ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2450 ต่อมาพระออได้ถึงแก่มรณะภาพไป มีพระหลู่หรือพระเชียงตองเป็นเจ้าอาวาสแทน ต่อมาไม่นานพระเชียงตองกลับไปเมืองพม่า มีพระเกหล่ามาอยู่แทนชั่วคราว ต่อมาคณะศรัทธาไปนิมนต์พระภิกษุโยงจากวัดทุ่งโป่งมาเป็นเจ้าอาวาสแทน ต่อมา พ.ศ. 2496 พระครูอนุศิษย์ศาสนการได้มรณะภาพไป พระครูโสภณสวัสดิการ เจ้าอาวาสวัดโป่งเวียงเหนือได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะอำเภอปาย แทนพระครูอนุศิษย์ศาสนการ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494

เจดีย์มีศิลปกรรมแบบไทใหญ่ที่ถือเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของเมืองปาย นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปเก่าแก่ 2 องค์ คือ พระเจ้าเพชรและพระพาราละอ่อง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหลวง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  อรรจนีลดา วุฒิจันทร์, อ่อนเดือน เทียนทอง (2533). "ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 9". กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 1035. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-17. สืบค้นเมื่อ 2021-03-12.
3. ↑  "ไหว้พระ 9 วัด สัมผัสมิติธรรมเมือง"ปาย"". ผู้จัดการออนไลน์.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดหลวง**
สำหรับวัดอัมพวันแห่งอื่น ดูที่ วัดอัมพวัน

**วัดอัมพวัน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 13 บ้านคลองขวาง ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
-------

วัดอัมพวันสร้างขึ้น พ.ศ. 2175 ในสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง เดิมชื่อ **วัดบางม่วง** ตั้งอยู่ริมคลองแม่น้ำอ้อมซึ่งเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิม สันนิษฐานว่าชื่อวัดตั้งตามสภาพการทำสวนมะม่วงของชาวบ้านรอบพื้นที่วัด ทั้งนี้คำว่า *อัมพวัน* หรือ *อัมพวาน* แปลว่า ป่ามะม่วงหรือสวนมะม่วง และในสมัยพุทธกาลก็มีสวนอัมพวัน ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างกำแพงกรุงราชคฤห์กับภูเขาคิชฌกูฏ ครั้งหนึ่งหมอชีวกโกมารภัจจ์เคยถวายการรักษาอาการประชวรของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้หายเป็นปกติ วัดอัมพวันได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2551

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะที่โดดเด่นของวัดคือ หอไตรซึ่งมีความสมบูรณ์ทางสถาปัตยกรรมไทยอย่างมาก เป็นเรือนไม้กลางน้ำ 2 ชั้น หลังคาซ้อน 2 ชั้น มีปีกนก 1 ชั้น มุงกระเบื้องดินเผาใต้เชิงชาย และหน้าบันประดับไม้สลักลายรดน้ำ ชั้นล่างโล่งไม่มีพื้นและฝา ชั้นบนเป็นตัวหอขนาด 2 ห้อง ช่วงล่างเป็นลูกฟักกระดานดุน ตอนบนเป็นซี่ลูกกรงไม้กลึง เสากรอบประตูเป็นเสาหัวเม็ด ประตูหูข้าง เครื่องลำยองเป็นไม้จำหลัก ฝาผนังด้านนอกทาสีลูกฟักด้วยสีแดงขอบขาว ตัวไม้เครื่องบันอื่น ๆ ทาสีขาวตัดเหลี่ยมสีแดง เสาลงพื้นสีขาวเขียนลายแดง หน้าบาน ประตูเข้าในหอไตรเป็นบานไม้ลงรักปิดทองลายพุ่มข้าวบิณฑ์และลายประจำยามก้านแย่ง อกเลาเป็นไม้จำหลักลายดอกพุดตานลูกฟัก เหนือประตูเป็นภาพนกข้างละตัว เหนือขึ้นไปเป็นภาพพระอาทิตย์และพระจันทร์ ในห้องสะกัดท้าย ภายในหอไตรเก็บพานตะลุ่มและฐานพระพุทธรูปไม้จำหลักเป็นจำนวนมาก

อุโบสถประดิษฐาน *พระพุทธมงคลสุโขทัย* ในกุฏิเจ้าอาวาสมีพระปางเทริดสะดุ้งมารซึ่งมีลักษณะเหมือนใส่หมวก อยู่ในท่ายืนตรง มีต้นกำเนิดมาจากสมัยอยุธยา

วัดยังมีมณฑปพระพุทธบาท ภายในมีพระพุทธบาทจำลองทำด้วยโลหะประดิษฐานอยู่บนฐานปูน และศาลาท่าน้ำที่งดงามมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอัมพวัน". *กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา*.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  ไตรเทพ ไกรงู (12 กรกฎาคม 2556). "วัดอัมพวันนนทบุรีวัดที่พบ... 'พระขุนแผนเคลือบแตกกรุ'จริงหรือ?". *คมชัดลึก*.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดอัมพวัน**
**สายไหม ปลัดศรีช่วย** (ชื่อเล่น: อ้อม) เกิดวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2530 เป็นอดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย ตำแหน่งบอลหัวเสา เล่นร่วมกันกับชุด7เซียนเป็นหนึ่งในกำลังหลักของทีมในขนะนั้น และเธอยังเป็นหนึ่งในทีมชุดประวัติศาสตร์วอลเลย์บอลหญิง ทีมชาติไทย ที่ได้ไปคัดโอลิมปิคเกมส์ ณ กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ ปี 2547 อีกด้วย 

ในปี 2551 โชคร้ายที่สายไหมเกิดบาดเจ็บระหว่างที่ไปเล่นในลีกตุรกี ทำให้ต้องพักรักษาตัวไปพักใหญ่ และ ภายหลังได้เลิกเล่นไปในที่สุด สายไหมถือเป็นหนึ่งในนักกีฬาคนแรกๆของไทย ที่ได้ไปเล่นในลีกตุรกีอีกด้วย ตอนนั้นไปเล่นให้ทีม Yeşilyurt 

ปัจจุบัน สายไหม ได้เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนให้กับทาง สโมสรขอนแก่นสตาร์วีซี

ประวัติ
-------

**สายไหม ปลัดศรีช่วย** เป็นคนขอนแก่น เป็นศิษย์เก่าโรงเรียนหนองเรือวิทยา ติดทีมชาติไทยชุดใหญ่ตั้งแต่ปี 2004 - 2008 

ในปี 2004 นอกจากสายไหมได้แจ้งเกิดในนามทีมชาติไทยชุดใหญ่แล้ว ยังกลายเป็นนักกีฬาที่มีค่าตัวสูงมากๆ และเป็นที่หมายปองของสโมสรยักษ์ใหญ่ของไทยแทบทั้งสิ้น 

เป็นหนึ่งในนักวอลเลย์บอลหญิงไทยคนแรกๆ ที่ได้ไปเล่นในลีกอาชีพที่ต่างประเทศ ตอนนั้นเธอได้ไปเล่นลีกตุรกี ให้ทีม Yeşilyurt ก่อนที่สายไหมจะบาดเจ็บหนักที่หัวเข่าระหว่างที่เล่นในลีกตุรกี ทำให้ต้องพักรักษาตัวไปพักใหญ่ หลังจากเข้ารับการผ่าตัดเพื่อรักษา แล้วเธอก็กลับมาเล่นวอลเลย์บอลได้พักนึง แต่อาการบาดเจ็บมันรุนแรง ทำให้ภายหลังสายไหมได้ตัดสินใจ เลิกเล่นวอลเลย์บอลไปในที่สุด 

หลังจากเลิกเล่นวอลเลย์บอลสายไหม ได้เข้ามาเป็นหนึ่งในทีมผู้ช่วยผู้ฝึกสอนของ วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทยชุด U-23(วีทีวี บิญดิญ คัพ 2019 เวียดนาม) และ ปัจจุบันเป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนให้กับทาง สโมสรขอนแก่นสตาร์วีซี

การศึกษา
--------

* โรงเรียนหนองเรือวิทยา จบชั้นมัธยมศึกษา ในปี2006
* มหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต (RBAC) จบปริญญาตรี

สโมสร
-----

* 2005–2008 สโมสรขอนแก่น
* 2008–2009 สโมสร Yeşilyurt ประเทศตุรกี
* 2008-2013 สโมสรไอเดีย-ขอนแก่น
* 2015-2016 สโมสรคอสโมเชียงราย

ผลงาน
-----

* 2006 ไทยแลนด์ลีก - เหรียญทองแดง กับ สโมสรขอนแก่น
* 2007-2008 ไทยแลนด์ลีก - ชนะเลิศ กับ สโมสรขอนแก่น
* 2012-2013 ไทยแลนด์ลีก - ชนะเลิศ กับ สโมสรไอเดีย-ขอนแก่น

ทีมชาติไทย
----------

* 2004 คัดโอลิมปิคเกมส์ (ครั้งแรกในประวัติศาสตร์วอลเลย์บอลไทย ณ กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ)
* 2007 ชิงแชมป์เอเซีย
* 2008 ชิงแชมป์เอเชียนคัพ
* 2008 เวิลด์กรังด์ปรีซ์ เอวีซีคัพ
* 2008 คัดโอลิมปิคเกมส์ (ณ กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Profil zawodniczki na stronie FIVB". สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2016.
2. ↑  *เทปหาดูโคตรยาก!! ไทย - ญี่ปุ่น 2004 คัดโอลิมปิคเกมส์ ครั้งแรกในประวัติศาสตร์วอลเลย์บอลไทย*, สืบค้นเมื่อ 2022-01-30
3. 1 2  "Yeşilyurt Women's Volleyball Team", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2021-02-07, สืบค้นเมื่อ 2022-01-30

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ประวัติในเว็บไซต์เอฟไอวีบี
**สุลต่านเฒ่า** (เยอรมัน: *Der alte Sultan*) คือเทพนิยายเยอรมันเรื่องหนึ่งรวบรวมโดยพี่น้องตระกูลกริมม์ นิทานเบอร์ 48

บทสรุป
------

สุนัขของชาวนาตัวหนึ่ง มีนามว่าสุลต่าน ได้แก่เฒ่า และวันหนึ่ง ชาวนาบอกภรรยาเขาว่า เขาจะยิงสุลต่านทิ้งเสีย สุลต่านได้ยิน หมาป่าบอกสุนัขตัวนี้ว่า ชาวนาและภรรยาจะให้ลูกของพวกเขามาเปลี่ยนหญ้าวันต่อไป และหมาป่าวางแผนว่าจะลักพาตัวเด็กไป สุลต่านต้องวางมาดว่าจะไล่จับหมาป่า และนำเด็กกลับมา ชาวนาและภรรยาจึงจะไม่ฆ่าสุลต่านซะ
แผนการของหมาป่าประสบความสำเร็จ และชาวนาปลื้มมากที่เขาให้ภรรยาทำซุปขนมปังให้สุลต่าน เพราะสุนัขนี้ไม่มีฟันเคี้ยวไม่ได้
หมาป่าบอกให้สุลต่านให้มองข้ามการขโมยแกะของหมาป่า สุลต่านไม่ยอม เมื่อหมาป่าลองขโมยอีก สุลต่านเห่าส่งเสียง หมาป่าท้าทายสุนัขนี้ และกลับมากับหมูป่าสำหรับครั้งที่สอง สุลต่านก็หาได้แค่แมวสามขาตัวหนึ่งเท่านั้น แต่หมาป่าและหมูป่าเข้าใจผิดคิดว่าแมวน่ากลัว เลยพวกเขาไปแอบซ่อนตัว พวกเขาทั้งสองอับอายที่โดนค้นพบด้วยความกลัว จึงตกลงเป็นมิตรสหาย

ลิงก์
-----

* *Old Sultan* เก็บถาวร 2009-03-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
* *Old Sultan* (อังกฤษ)
* Old Sultan: With modern illustrations เก็บถาวร 2009-02-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
สำหรับวัดเขาแก้วแห่งอื่น ดูที่ วัดเขาแก้ว

**วัดเขาแก้ววรวิหาร** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลต้นตาล อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี

ประวัติ
-------

วัดเขาแก้ววรวิหารเดิมเป็นวัดราษฎร์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2171 ในรัชสมัยพระเจ้าทรงธรรม ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จไปนมัสการพระพุทธบาทสระบุรีและจะเสด็จนมัสการพระพุทธฉายด้วย จึงทรงแวะพักไพร่พลขบวนราบที่พลับพลาที่หินลาดวัดเขาแก้ว ทรงเห็นว่าบริเวณนี้มีชัยภูมิที่เหมาะสม เพราะตั้งอยู่ภูเขาเล็ก ๆ แวดล้อมด้วยธรรมชาติที่งดงามเป็นที่สงบ เหมาะสำหรับการบำเพ็ญสมณธรรม พระองค์จึงทรงรับสั่งให้เจ้าพระยานิกรบดินทร์ (โต กัลยาณมิตร) เป็นแม่กองควบคุมการก่อสร้าง โดยได้จัดการให้พนักงานนำเครื่องบนและสิ่งก่อสร้างจากกรุงเทพมาบูรณปฏิสังขรณ์พระอุโบสถ ปรับปรุงขยายให้ใหญ่กว่าของเดิม ก่อกำแพงรอบพระอุโบสถขึ้นใหม่ สร้างกุฏิไว้ด้านทิศเหนือของพระเจดีย์ รวมถึงรบูรณะองค์พระเจดีย์ และทรงสถาปนาวัดเขาแก้วขึ้นเป็นพระอารามหลวงพระราชทานนามว่า **วัดคีรีรัตนาราม** ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสทรงเห็นว่าชื่อวัดคีรีรัตนรามเป็นคำมคธ จึงเปลี่ยนเป็นคำไทยว่า "วัดเขาแก้ว"

เสนาสนะ
-------

องค์เจดีย์สีขาวโดดเด่นอยู่บนเขา มีรูปลักษณะทรงไทย 5 ยอด ในอดีตบริเวณหน้าวัดเคยเป็นพลับพลาที่ประทับของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในคราวเสด็จประพาสหัวเมือง บันไดทางขึ้นเป็นบันไดนาคหันเศียรกลับ ราวบันไดคือลำตัวนาคประดับกระจกสีสวยงาม มีสิงห์ยืนอยู่เหนือซุ้มประตู และทวารบาลเป็นรูปทหารแต่งเครื่องแบบอย่างตะวันตก เจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุและพระธาตุของพระสาวก ลักษณะเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง สูงราว 34 เมตร เหนือขึ้นไปที่บัลลังก์เป็นบัวกลุ่ม รอบองค์เจดีย์ทำเป็นซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปหินปางต่าง ๆ ในอดีตจะมีทั้งสีดำ สีขาว และสีเขียว หากปัจจุบันทำเป็นสีเหลืองทอง มีเพียง 1 องค์ที่ยังคงเป็นสีดำ ต่ำลงมามีเจดีย์บริวารล้อมรอบทั้งสี่ทิศ อีกทั้งระหว่างเจดีย์องค์ใหญ่และหอระฆังมี เจดีย์ปรางค์ห้ายอดองค์เล็ก ประดิษฐานพระพุทธบาทจำลองและพระพุทธรูปทรงเครื่อง ด้านทิศตะวันออกประดิษฐาน พระพุทธรูปปางป่าเลไลย์และด้านทิศตะวันตกประดิษฐานพระพุทธรูปปางห้ามญาติ

พระอุโบสถ ตามทะเบียนวัดของทางราชการแจ้งว่าอุโบสถวัดนี้ ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2312 เป็นทรงไทยก่ออิฐ ถือปูน หลังคาซ้อน 2 ชั้น มุขลด 1 ขั้น ทั้งด้านหน้าและด้านหลังเป็นมุขโถงพื้นปูอิฐหน้าวัว พื้นในพระอุโบสถปูด้วยหินอ่อน เครื่องบนเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้องติดช่อฟ้า ดินเผา บริเวณพัทธสีมา กว้าง 14 เมตร ยาว 23 เมตร มีกำแพงแก้วล้อมรอบ กว้าง 18.50 เมตร ยาว 28 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาแก้ววรวิหาร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดเขาแก้ววรวิหาร". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดเขาแก้ววรวิหาร**
กราฟของฟังก์ชั่นการบริโภคโดยที่ a คือการบริโภคแบบอิสระ (ได้รับผลกระทบจากอัตราดอกเบี้ย ความคาดหวังของผู้บริโภค ฯลฯ ) b คือความโน้มเอียงหน่วยสุดท้ายที่จะบริโภคและ Yd เป็นรายได้ที่จับจ่ายได้ 
ในเศรษฐศาสตร์ **ฟังก์ชั่นการบริโภค**อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างการบริโภคและรายได้ที่จับจ่ายได้  โดยแนวคิดนี้เชื่อกันว่าได้รับการเสนอในเศรษฐศาสตร์มหภาค โดยจอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ ในปี 1936 ซึ่งใช้มันเพื่อพัฒนาแนวคิดตัวทวีของการใช้จ่ายภาครัฐ

รายละเอียด
----------

รูปแบบที่ง่ายที่สุดคือ *ฟังก์ชั่นการใช้แบบเส้นตรง* ที่ใช้บ่อยในแบบจำลองของเคนส์: 

{\displaystyle C=a+b\times Y\_{d}}

โดยที่ {\displaystyle a}คือ การบริโภคอิสระ ที่เป็นอิสระจากรายได้ที่จับจ่ายได้ นั่นคือการบริโภคเมื่อรายได้เป็นศูนย์ พจน์ {\displaystyle b\times Y\_{d}} คือ การบริโภคเหนี่ยวนำ ที่ได้รับอิทธิพลจากระดับรายได้ของเศรษฐกิจ ฟังก์ชันสมมติสำหรับข้อสมมติฐานที่ว่าไม่มี สหสัมพันธ์และความเกี่ยวเนื่อง ระหว่าง {\displaystyle Y\_{d}} และ *C*, และทั้งนี้ความสัมพันธ์ดังกล่าวสามารถแสดงได้โดยสมการปฏิสัมพันธ์บน ระบบพิกัดคาร์ทีเซียน.

พารามิเตอร์ {\displaystyle b} รู้จักกันในนาม ความโน้มเอียงหน่วยสุดท้ายที่จะบริโภค หรือการเพิ่มขึ้นของการบริโภคอันเนื่องมาจากการเพิ่มขึ้นเล็กน้อยในรายได้ที่จับจ่ายได้ เนื่องจาก {\displaystyle \partial C/\partial Y\_{d}=b}. ในเชิงเรขาคณิต, {\displaystyle b} คือ ความชัน ของฟังก์ชันการบริโภค หนึ่งในข้อสมมติฐานหลักของ เศรษฐศาสตร์แบบเคนส์ คือพารามิเตอร์นี้เป็นบวกแต่มีค่าต่ำกว่าหนึ่ง หรือก็คือ {\displaystyle b\in (0,1)}.

เคนส์ยังอธิบายถึงแนวโน้มของความโน้มเอียงหน่วยสุดท้ายในการบริโภคว่าจะลดลงเมื่อรายได้เพิ่มขึ้น หรือก็คือ {\displaystyle \partial ^{2}C/\partial Y\_{d}^{2}<0}. ถ้าข้อสมมติฐานนี้ได้ถูกใช้ มันจะนำไปสู่ฟังก์ชันการบริโภคที่ไม่เป็นเส้นตรงและมีความชันลดลงเรื่อยๆ ทฤษฎีใหม่ๆ ที่เกี่ยวกับรูปของฟังก์ชันการบริโภคประกอบไปด้วยการใช้จ่ายเพื่อการบริโภคเชิงสัมพัทธ์ของ เจมส์ ดูว์เซนเบอร์รี่(1949) สมมติฐานวัฏจักรชีวิต ของ ฟรังโก โมดิจานี่ และริชาร์ด บรัมเบิร์ก (1954) และสมมติฐานรายได้ถาวร ของ มิลตัน ฟรีดแมน (1957)

ผลงานทางทฤษฎีใหม่ ๆ บางภายหลังงานของดูว์เซนเบอร์รี่ และอิงจากเศรษฐศาสตร์พฤติกรรมเสนอว่าหลักทางพฤติกรรมจำนวนหนึ่งสามารถนำมาใช้เป็นรากฐานทางเศรษฐศาสตร์จุลภาคสำหรับฟังก์ชั่นการบริโภคมวลรวมเชิงพฤติกรรมได้

ดูเพิ่มเติม
-----------

* อุปสงค์มวลรวม
* สมมติฐานรายได้สัมบูรณ์
* สมมติฐานวัฏจักรชีวิต
* การวัดรายได้ประชาชาติและผลผลิต
* สมมติฐานรายได้ถาวร

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  Algebraically, this means {\displaystyle C=f(Y\_{d})} where {\displaystyle f\colon \mathbb {R} ^{+}\to \mathbb {R} ^{+}} is a function that maps levels of disposable income {\displaystyle Y\_{d}}—income after government intervention, such as taxes or transfer payments—into levels of consumption {\displaystyle C}.
สุสานราชวงศ์ฮั่นตะวันออกในพิพิธภัณฑ์
 ภาพปูนเปียกสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกในพิพิธภัณฑ์
**พิพิธภัณฑ์สุสานโบราณลั่วหยาง** (จีน: 洛阳古墓博物馆; พินอิน: *Luoyang gumu bowuguan*) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่นำเสนอสุสานโบราณของจีนในนครลั่วหยาง ในมณฑลเหอหนานของประเทศจีน

พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2527 และเปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชมในปี พ.ศ. 2530 ตั้งอยู่บนเนินเขาหมางชาน (จีน: 邙山; พินอิน: *Mángshān*) ทางด้านตะวันออกของหมู่บ้านจงโถว อยู่ทางเหนือของตัวเมืองลั่วหยางไปประมาณ 10 กิโลเมตร (6.2 ไมล์) พิพิธภัณฑ์ครอบคลุมครอบคลุมพื้นที่ 3 เฮกตาร์  หมางชานซึ่งเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เป็นเนินเขาสูงประมาณ 300 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ซึ่งในอดีตเคยเป็นสถานที่ฝังศพ

สิ่งจัดแสดง
-----------

พิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยสองส่วน คือส่วนใต้ดินและส่วนเหนือดิน ส่วนเหนือดินประกอบด้วยประตูแบบสมัยราชวงศ์ฮั่นและห้องโถงหลายห้อง แบบจำลองสุสานตั้งแต่ยุคหินถึงสมัยราชวงศ์ฮั่น วัตถุฝังศพที่ได้นำขึ้นมา และพิธีศพจัดแสดงอยู่ที่ห้องโถงด้านตะวันออก

ส่วนใต้ดินเป็นกลุ่มสุสานซึ่งอยู่ใต้ดินประมาณ 7 เมตร และประกอบด้วยสุสาน 22 หลุมจากมณฑลเหอหนาน แบ่งออกเป็น 3 ห้องโถง ได้แก่ ห้องโถงราชวงศ์เว่ย์ และจิ้น ห้องโถงของราชวงศ์ฮั่นตะวันตกและฮั่นตะวันออก และห้องโถงของราชวงศ์ ถังและซ่ง

สุสานของจักรพรรดิเว่ย์เซฺวียนอู่ (ค.ศ. 483-515) เป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ ลั่วหยางเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์เว่ย์เหนือระหว่างปี ค.ศ. 493 ถึง ค.ศ. 534

ดูเพิ่ม
-------

* พิพิธภัณฑ์ลั่วหยาง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  China Connection Tours: Luoyang Ancient Tomb Museum
2. ↑  Travel China Guide: Luoyang Ancient Tombs Museum
3. 1 2  China Travel Tour Guide: Luoyang Museum of Ancient Tomb

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Pictures of Luoyang Ancient Tombs Museum

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **พิพิธภัณฑ์สุสานโบราณลั่วหยาง**