recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ราตรีประดับดาว (แก้ความกำกวม)

ภาพร่างด้วยปากกาหลังจากที่เขียนภาพนี้
**ราตรีประดับดาว** (ดัตช์: *De sterrennacht*; อังกฤษ: The Starry Night) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของลัทธิประทับใจยุคหลัง ปัจจุบันภาพเขียนชิ้นนี้จัดแสดงอยู่ ณ พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ (Museum of Modern Art) ในนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกามาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941

ภาพ "ราตรีประดับดาว" ถูกเขียนในปี ค.ศ. 1889 เป็นภาพภูมิทัศน์นอกหน้าต่างสถานบำบัดตอนกลางคืน แต่ฟัน โคค เขียนภาพนี้ตอนกลางวันจากความทรงจำ

ที่มา
-----

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1888 เมื่อพำนักอยู่ที่เมืองอาร์ล ฟัน โคคเขียนภาพ "ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน" และต่อมาก็เขียนภาพด้วยปากกาจากภาพที่เขียนก่อนหน้านั้น ฟัน โคค อ้างว่าการเขียนภาพ "อาร์ล" เป็นการเขียนเพื่อสนอง "ความต้องการทางศาสนาทางใจอย่างรุนแรง"

ในกลางเดือนกันยายน ค.ศ. 1889 หลังจากวิกฤตการณ์อันร้ายแรงที่เริ่มมาตั้งแต่กลางเดือนกรกฎาคมจนถึงปลายเดือนสิงหาคม ฟัน โคคก็ตัดสินใจว่าจะส่งภาพ "ราตรีประดับดาว" ไปพร้อมกับกลุ่มงานที่จะส่งให้เตโอ ฟัน โคค (น้องชายของเขา) ในปารีส แต่เพื่อลดค่าใช้จ่ายในการส่งของ ฟัน โคคจึงเก็บภาพศึกษาสามภาพไว้กับตนเองก่อน (รวมทั้ง "ราตรีประดับดาว" ด้วย) ภาพเหล่านี้ถูกส่งไปปารีสรวมกับชุดที่ส่งตามไปทีหลัง แต่เตโอก็ไม่ได้แจ้งทันทีว่าได้รับงานที่ส่งไปให้แล้ว ทำให้ฟัน โคคต้องเตือนถาม และในที่สุดเขาก็ได้รับความเห็นจากเตโอเกี่ยวกับงานที่เพิ่งเขียนไป

หัวเรื่องของภาพ
---------------

ใจกลางของภาพ "ราตรีประดับดาว" เป็นหมู่บ้านแซ็ง-เรมี-เดอ-พรอว็องส์ ภายใต้ท้องฟ้าที่ม้วนตัวเป็นก้นหอย ซึ่งเป็นมุมที่มองจากสถานบำบัดไปยังทิศเหนือ ทิวเขาอาลปีย์ (Alpilles) ที่เห็นไกลออกไปทางด้านขวาดูจะประสานกับภูมิทัศน์ แต่ที่จริงแล้วดูเหมือนว่าเนินเขาตรงกลางในภาพจะมาจากบริเวณที่อยู่ทางด้านใต้ของสถานบำบัด ต้นไซเพรสทางด้านซ้ายถูกเขียนเพิ่มภายหลัง สิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่งคือ ฟัน โคคได้เปลี่ยนตำแหน่งของกลุ่มดาวหมีใหญ่จากทางเหนือมาเป็นทางใต้แล้วครั้งหนึ่งในภาพ "ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน"

ระเบียงภาพ
----------

* 
* 
* 
*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Beaujean, Dieter. Vincent van Gogh: Life and Work. Könemann, 1999. ISBN 3-8290-2938-1.
2. ↑  "595". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-01-31. สืบค้นเมื่อ 2009-11-15.
3. ↑  Dietrich Blumer, M.D. The Illness of Vincent van Gogh Am J Psychiatry 159:519-526, April 2002.
4. ↑  Letter 607 เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
5. ↑  Letter 608
6. ↑  Letter 609
7. ↑  Letter T19
8. ↑   The Museum of Modern Art maintains the traditional identification of a cypress tree.

* Boime, Albert: *Vincent van Gogh: Starry Night. A history of matter, a matter of history* (also available on CD-ROM: ISBN 3-634-23015-0 (German version))

ดูเพิ่ม
-------

* ฟินเซนต์ ฟัน โคค
* ลัทธิประทับใจยุคหลัง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *The Starry Night* in the MoMA Online Collection
* smARThistory: van Gogh's *Starry Night* เก็บถาวร 2007-07-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Multimedia study of van Gogh, McLean and Sexton
* On Exhibit at the Van Gogh Museum in Amsterdam February 13-June 7 2009, retrieved January 31, 2009 เก็บถาวร 2012-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* The Starry Night at the Most Famous Paintings เก็บถาวร 2012-04-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**หลี่ เหลียนอิง** (จีนตัวย่อ: 李连英; จีนตัวเต็ม: 李連英; พินอิน: *Lǐ Liányīng*; 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1848 – 4 มีนาคม ค.ศ. 1911) เป็นขันทีซึ่งรับราชการในวังสมัยราชวงศ์ชิงของประเทศจีน มีอิทธิพลอย่างยิ่งในช่วงที่พระพันปีฉือสี่ (慈禧太后) สำเร็จราชการแผ่นดินแทนจักรพรรดิถงจื้อ (同治帝) และจักรพรรดิกวังซฺวี่ (光緒帝) ระหว่าง ค.ศ. 1869–1908

ชื่อ
----

ชื่อเมื่อแรกเกิดของเขา คือ **หลี่ อิงไท่** (李英泰) ต่อมาเมื่อเข้าวังใน ค.ศ. 1856 เปลี่ยนชื่อเป็น **หลี่ จิ้นสี่** (李進喜) ครั้น ค.ศ. 1869 พระพันปีฉือสี่ประทานชื่อใหม่ให้ว่า **หลี่ เหลียนอิง** (李連英)

ประวัติ
-------

หลี่ เหลียนอิง เกิดเมื่อ ค.ศ. 1848 ในครอบครัวยาจก ณ มณฑลจื๋อลี่ (直隸) ตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิเต้ากวัง (道光帝) ครั้น ค.ศ. 1853 อายุราวหกปี เขารับการตอน และเข้าเป็นขันทีที่ตำหนักของตวันหฺวา (端華) ซึ่งมีฐานันดรศักดิ์เป็นเจิ้งชินหวัง (鄭親王) ต่อมาใน ค.ศ. 1856 เขาถูกส่งเข้าพระราชวังไปเป็นขันทีหลวง และได้รับเลื่อนเป็นเอ้อร์จี๋กวั่น (二极管; "ผู้การรอง")

ต้น ค.ศ. 1861 หลี่ เหลียนอิง ช่วยพระพันปีฉือสี่ก่อรัฐประหารซินโหย่ว (辛酉政變) เพื่อยึดอำนาจจากแปดองคมนตรีเป็นผลสำเร็จ จึงได้เป็นคนสนิทของพระนาง ครั้น ค.ศ. 1869 อัน เต๋อไห่ (安德海) ซึ่งเป็นต้าจ๋งถ่ง (大總管; "ผู้การใหญ่") ถูกประหารชีวิต เพราะออกนอกพระราชวังโดยมิได้รับอนุญาต พระพันปีฉือสี่จึงทรตั้งหลี่ เหลียนอิง เป็นต้าจ๋งถ่งคนใหม่

ในฐานะต้าจ๋งถ่งและคนสนิทของพระพันปี หลี่ เหลียนอิง มีอิทธิพลมากในราชสำนักฝ่ายใน เขาควบคุมทุกสิ่ง รวมถึงการที่ข้าราชการจะเข้าเฝ้าพระพันปี ซึ่งเขาเรียกค่าใช้จ่ายเป็นสินบนมากมาย หรือเมื่อผู้ใดขัดพระทัยพระพันปี ผู้นั้นก็จะว่าจ้างหลี่ เหลียนอิง พูดจาให้คลายพระพิโรธ นอกจากนี้ หลี่ เหลียนอิง ยังต้องสงสัยว่า วางยาจักรพรรดิกวังซฺวี่จนสวรรคตใน ค.ศ. 1908 หนึ่งวันก่อนพระพันปีฉือสี่สิ้นพระชนม์

หลี่ เหลียนอิง ได้รับพระราชานุญาตจากจักรพรรดินีหลงยฺวี่ (隆裕皇后) ให้ลาออกไปอยู่นอกวังเมื่อครบกำหนดหนึ่งร้อยวันหลังการสิ้นพระชนม์ของพระพันปีฉือสี่ หลี่ เหลียนอิง ใช้ชีวิตที่เหลือด้วยการเกษียณตัวจากราชการ จนเสียชีวิตใน ค.ศ. 1911 ไม่นานก่อนเกิดการปฏิวัติซินไฮ่ (辛亥革命) เชื่อกันว่า สาเหตุการเสียชีวิต คือ โรคบิด ศพของเขาฝังไว้ที่เอินจี้จวัง (恩濟莊) ในเขตไห่เตี้ยน (海淀区) ต่อมาเมื่อมีการปฏิวัติวัฒนธรรมอันยิ่งใหญ่ (文化大革命) ใน ค.ศ. 1966 สุสานของเขาถูกเปิดเพื่อปลดทรัพย์ คณะผู้เปิดสุสานพบว่า มีแต่กระโหลกศีรษะเท่านั้นที่ฝังอยู่ จึงเกิดข่าวลือว่า แท้จริงแล้ว หลี่ เหลียนอิง ถูกตัดศีรษะจนถึงแก่ความตาย การเปิดสุสานครั้งนั้นทำให้พื้นที่เสียหายอย่างยิ่ง สุสานเหลือแต่ป้ายหลุมศพบางส่วนเท่านั้น

ดูเพิ่ม
-------

* อัน เต๋อไห่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mu, Eric. Reformist Emperor Guangxu was Poisoned, Study Confirms" เก็บถาวร 2015-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *Danwei*. November 3, 2008. Retrieved November 2, 2011.
**ชยนพ บุญประกอบ** หรือ **หมู** (5 สิงหาคม พ.ศ. 2527 - ) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย มีผลงานการกำกับภาพยนตร์โด่งดังสี่เรื่อง คือ ซักซี้ด ห่วยขั้นเทพ, เมย์ไหน..ไฟแรงเฟร่อ, พรจากฟ้า ตอน ยามเย็น , Friend Zone ระวัง..สิ้นสุดทางเพื่อน และเป็นอนุกรรมการขับเคลื่อนและพัฒนาซอฟต์พาวเวอร์ด้านภาพยนตร์

ประวัติ
-------

ชยนพ เกิดที่ประเทศไทย เคยอาศัยอยู่ที่เมืองนอร์มอล รัฐอิลลินอย สหรัฐ ระหว่างปี พ.ศ. 2533 - 2535 สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร ในปี พ.ศ. 2546 และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาควิชาภาพยนตร์และภาพนิ่ง ในปี พ.ศ. 2550 หลังจากนั้นเข้าทำงานเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินของการบินไทย ระหว่าง ปี พ.ศ. 2551 - 2553

ชยนพได้รับรางวัลชมเชยการประกวดหนังสั้น DDD โครงการเมาไม่ขับ พ.ศ. 2548 และรางวัลลำดับภาพยอดเยี่ยมรายการประกวดหนังสั้น Movie Mania คณะนิเทศศาสตร์จุฬาฯ พ.ศ. 2548 และยังชนะเลิศ Happy ไม่ใช่เล่น Award ประเภทเพลงแห่งความสุข พ.ศ. 2549

เมื่อปี พ.ศ. 2566 ชยนพได้เข้าร่วมการแข่งขันการทำการแสดงในรายการ The Masterpiece เวทีบันลือโลก ของช่องเวิร์คพอยท์ โดยเป็นผู้กำกับการแสดงให้กับมาดามมด และได้รับรางวัลชนะเลิศ

### ผลงาน

| ปี | ชื่อเรื่อง | ภาษาอังกฤษ | บริษัท | ทำรายได้ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2554 | *ซักซี้ด ห่วยขั้นเทพ* | *Suckseed* | *จีเอ็มเอ็ม ไท หับ* | 78.32 ล้านบาท |
| 2558 | *เมย์ไหน..ไฟแรงเฟร่อ* | *May Who* | *จีเอ็มเอ็ม ไท หับ* | 74.12 ล้านบาท |
| 2559 | *พรจากฟ้า* ตอน ยามเย็น | A Gift | *จีดีเอช* | 43 ล้านบาท |
| 2562 | *Friend Zone ระวัง..สิ้นสุดทางเพื่อน* | *FRIEND ZONE* | *จีดีเอช* | 134 ล้านบาท |

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "ชยนพ บุญประกอบ หมู". *Nangdee*. 2019. สืบค้นเมื่อ January 20, 2019.
2. ↑  "สุดยอดผลงานมาสเตอร์พีซ 'หมู ชยนพ' และ 'มาดามมด'คว้าแชมป์ 'THE MASTERPIECE เวทีบันลือโลก'". *แนวหน้า*. 2023-03-03. สืบค้นเมื่อ 2023-03-03.`{{cite news}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ชยนพ บุญประกอบ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**วัดศรีนวลสว่างอารมณ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ตำบลชีทวน อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี

ประวัติ
-------

วัดศรีนวลแสงสว่างอารมณ์ หรือที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า **วัดศรีนวล** ซึ่งในแต่เดิมใช้เขียนว่า **วัดสีนวน** วัดนี้ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อใด อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2340 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2347

มีเรื่องกล่าวขานต่อกันมาว่าได้มี ญาครูตีนก้อม ได้พาญาติโยม สร้างวัดขึ้นก่อน ต่อมายายสีนวนได้บริจาคที่ดินให้เพิ่มขึ้นเพื่อขยายอาณาเขตของวัดให้กว้างขวางกว่าเดิม ชื่อวัดจึงได้เรียกว่า "วัดสีนวน" หรือ "วัดศรีนวล" ในภายหลัง และคำว่า "แสงสว่างอารมณ์" ได้มาเพิ่มเติมขึ้นภายหลังการก่อสร้างศาสนสถานของวัดในขณะที่พระอุปัชฌาย์วงค์ พฺรหฺมสโร เป็นเจ้าอาวาส (พ.ศ. 2430–2492)

อาคารเสนาสนะและศิลปวัตถุ
------------------------

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ สิม (โบสถ์) ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางประธาน เป็นพระพุทธตรัสรู้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นพระโลหะสำริด หน้าตักกว้าง 1.3 เมตร สูง 1.5 เมตร ฐานชุกชีกว้าง 1.9 เมตร สูง 1.5 เมตร ด้านข้างลึก 1.3 เมตร และมีพระพุทธรูปปางประธานองค์เดิม ประดิษฐานอยู่ในโบสถ์เดียวกันกับองค์ใหม่เป็นพระพุทธรูปสำริด ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ 2468 ซึ่งย้ายมาจากสิมเดิม หน้าตักกว้าง 1 เมตร สูง 1.50 เมตร ตั้งอยู่บนโต๊ะสูงประมาณ 1 เมตร

ศาลาการเปรียญซึ่งภายในมีธรรมาสน์สิงห์เทินบุษบกที่ซึ่งเป็นสิ่งที่แปลกและแตกต่างจากธรรมาสน์โดยทั่วไปมาก สร้างขึ้นในราว พ.ศ. 2468–2470 ผู้ออกแบบและดำเนินการก่อสร้างเป็นช่างชาวญวน ส่วนการตกแต่งภายนอก ภายในและรายละเอียดต่าง ๆ พระอุปัชฌาย์วงค์ทำเอง ปัจจุบันธรรมาสน์สิงห์นี้ใช้เป็นที่สำหรับให้พระสงฆ์นั่งเทศน์มหาชาติในงานบุญเดือน 4 หรือบุญผะเหวด หรือบุญมหาชาติ ที่ฝ้าเพดานของศาลาการเปรียญมีจิตรกรรมแบบญวนที่ผสมผสานระหว่างศิลปะจีนและตะวันตก

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* ญาครูตีนก้อม
* พระอุปัชฌาย์วงค์ พฺรหฺมสโร พ.ศ. 2430–2492
* พระทอง พ.ศ. 2493–2508
* พระข่าย พ.ศ. 2509–2513
* พระเสงี่ยม โฆสโก พ.ศ. 2514–2522
* พระพันธ์ จารุวณฺโณ พ.ศ. 2523–2532
* พระอธิการทา สุขกาโม พ.ศ. 2532–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีนวล". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดศรีนวลสว่างอารมณ์ (วัดศรีนวล)". อีสานร้อยแปด.
3. ↑  "วัดศรีนวลแสงสว่างอารมณ์ ธรรมาสน์สิงห์เทินบุษบกมรดกของชาติ". งานข้อมูลท้องถิ่นและจดหมายเหตุ สำนักวิทยบริการ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-10-04. สืบค้นเมื่อ 2022-10-04.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดศรีนวลสว่างอารมณ์**
ฟยอร์ดในประเทศนอร์เวย์
**แหล่งน้ำ** หรือ **พื้นที่น้ำ** (อังกฤษ: water body) คือบริเวณที่มีการสะสมของน้ำบนพื้นผิวโลกหรือบนผิวดาวเคราะห์ เช่น มหาสมุทร ทะเล แม่น้ำ ไปจนถึง คลอง หรือ พื้นที่ชุ่มน้ำ

แหล่งน้ำแบ่งได้เป็นสองประเภทตามการกำเนิดคือ แหล่งน้ำที่เกิดโดยธรรมชาติเช่น มหาสมุทร ทะเล แม่น้ำ และแหล่งน้ำที่เกิดจากการสร้างโดยมนุษย์เช่น อ่างเก็บน้ำ คลอง นอกจากนี้ยังสามารถแบ่งได้ตามการเคลื่อนที่ของน้ำ เช่น แม่น้ำ และคลอง กล่าวถึงแหล่งน้ำมีการไหลจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่ง ในขณะที่ ทะเลสาบ น้ำจะไม่มีการไหลไปแหล่งอื่น แหล่งน้ำที่มีการสัญจรจะถูกเรียกว่าทางน้ำ สำหรับส่วนบริเวณของภูมิประเทศที่มีน้ำเป็นจำนวนหนึ่งแต่ไม่เรียกว่าแหล่งน้ำเช่น น้ำตก และไกเซอร์
น้ำบนโลกนั้นมีทั้งหมด เพียง 97% ดังนั้นในปัจจุบันนั้น ปี 2018 น้ำจืดมีเพียง 3% ดังนั้นน้ำทะเลจะมีเพียง 71% ตามกรมภาคพื้นทะเลแห่งสหประชาชาติของโลก ส่วนที่เหลือจะซึมอยู่ในดินอากาศและสิ่งมีชีวิต

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แหล่งน้ำ[*ลิงก์เสีย*] กรมชลประทาน

| * ด
* ค
* ก
แหล่งน้ำ |
| --- |
| ธารน้ำแข็ง - แก่ง - เขื่อน - คลอง - คิล - คูเมือง - หลุมธารน้ำแข็ง - โคฟ - ร่องน้ำ - ดรอว์ - ทะเล - ทะเลสาบ - ธาร - ท่าเรือ - น้ำพุ - บ่อน้ำ - บ่อน้ำร้อน - บิลลาบอง - บึง - แอ่ง - เบิร์น - ไบยู - ป่าชายเลน - พื้นที่ชุ่มน้ำ - ฟยอร์ด - ไฟโตเทลมา - มหาสมุทร - ที่ลุ่มชื้นแฉะ - แม่น้ำ - ล็อค - ลากูน - ลำธาร - ลำเหมือง - ห้วย - หนอง - อ่างเก็บน้ำ - อ่าว - ทะเลลึก |
"แอเมอไรต์" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับภาษา ดูที่ ภาษาแอเมอไรต์
แผ่นดินเหนียวที่มีอักษรรูปลิ่มจากอาณาจักรแอเมอไรต์แห่งมารี ครึ่งแรกของสหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช
**แอเมอไรต์** (ซูเมอร์: 𒈥𒌅, อักษรโรมัน: *MAR.TU*; แอกแคด: 𒀀𒈬𒊒𒌝 *Amurrūm* หรือ 𒋾𒀉𒉡𒌝/𒊎 *Tidnum*; ฮีบรู: אֱמוֹרִי, อักษรโรมัน: *'Ĕmōrī*; กรีกโบราณ: Ἀμορραῖοι) เป็นกลุ่มชนดั้งเดิมที่พูดภาษาในกลุ่มภาษาเซมิติกจากลิแวนต์ ซึ่งปกครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมโสโปเตเมียตอนใต้ตั้งแต่ศตวรรษที่ 21 ก่อนคริสต์ศักราช จนถึงปลายศตวรรษที่ 17 ก่อนคริสต์ศักราช ซึ่งพวกเขาก่อตั้งนครรัฐสำคัญหลายแห่ง เช่น อีซิน, ลาร์ซา และบาบิโลน จนกลายเป็นจักรวรรดิบาบิโลนเก่าในเวลาต่อมา ศัพท์ *Amurru* ในข้อความภาษาแอกแคดและซูเมอร์สื่อถึงชาวแอเมอไรต์, เทพประจำเมือง และอาณาจักร ในคัมภีร์ไบเบิลกล่าวถึงพวกแอเมอไรต์ว่าเป็นกลุ่มชนที่อาศัยอยู่ในคานาอันทั้งก่อนและหลังการพิชิตดินแดนโดยโยชูวา

อ้างอิง
-------

1. ↑  van Seters, John, "The Terms ‘Amorite’ and ‘Hittite’ in the Old Testament", Vetus Testamentum, vol. 22, no. 1, pp. 64–81, 1972

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **อามูร์**
**หู เย่าปัง** (จีน: 胡耀邦; พินอิน: *Hú yàobāng*; 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 – 15 เมษายน พ.ศ. 2532) เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสาธารณรัฐประชาชนจีน เขาดำรงตำแหน่งระดับสูงของพรรคคอมมิวนิสต์จีน (CCP) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524 ถึง 2530 โดยดำรงตำแหน่งประธานพรรคฯ ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2524 ถึง 2525 จากนั้นดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคฯ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525 ถึง 2530 หูเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 และมีชื่อเสียงโด่งดังในฐานะสหายของเติ้ง เสี่ยวผิง ในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม (พ.ศ. 2509–2519) หูถูกเหมา เจ๋อตงกวาดล้าง กลับมา และถูกกวาดล้างอีกครั้ง สุสานของเขาอยู่ในกงชิงเฉิง ซึ่งเป็นเมืองระดับเขตในเมืองจิ่วเจียง

หลังจากที่เติ้งก้าวขึ้นสู่อำนาจหลังจากการอสัญกรรมของเหมา เจ๋อตง หูก็มีบทบาทในโครงการ "ปัวล่วน ฝ่านเจิ้ง" (拨乱反正) ตลอดช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 หูดำเนินการปฏิรูปเศรษฐกิจและการเมืองหลายครั้งภายใต้การนำของเติ้ง การปฏิรูปทางการเมืองและเศรษฐกิจของหูทำให้เขากลายเป็นศัตรูของผู้อาวุโสของพรรค ที่มีอำนาจหลายคน ซึ่งต่อต้านการปฏิรูปตลาดเสรีและการปฏิรูปรัฐบาลจีนของหู เมื่อการประท้วงของนักศึกษาเกิดขึ้นทั่วประเทศจีนในปี 2530 ฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองของหูกล่าวโทษหูว่าเป็นผู้ก่อความไม่สงบ โดยอ้างว่าเกิดจาก "ความหละหลวม" และ "การเปิดเสรีของชนชั้นนายทุน "ของหูทำให้นำไปสู่การประท้วงหรือแย่ลง หูถูกบีบบังคับให้ลาออกจากตำแหน่งเลขาธิการพรรคฯ ในปี 2530 แต่ยังได้รับอนุญาตให้รักษาที่นั่งในโปลิตบูโร

จ้าว จื่อหยาง ได้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคฯ แทนหู และสานต่อการปฏิรูปเศรษฐกิจและการเมืองของหูอย่างต่อเนื่อง หนึ่งวันหลังจากการเสียชีวิตของหูในปี 2532 ก็เกิดการประท้วงขนาดเล็กเพื่อรำลึกถึงเขาและเรียกร้องให้รัฐบาลประเมินมรดกของเขาอีกครั้ง หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หนึ่งวันก่อนพิธีศพของหู นักศึกษาประมาณ 100,000 คน มาชุมนุมที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน นำไปสู่เหตุการณ์การประท้วงและการสังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ในปี พ.ศ. 2532 หลังจากการประท้วงในปี 2532 รัฐบาลจีนได้เซ็นเซอร์รายละเอียดเกี่ยวกับชีวิตของหูในจีนแผ่นดินใหญ่ แต่รัฐบาลจีนได้ฟื้นฟูภาพลักษณ์ของเขาอย่างเป็นทางการและยกเลิกข้อจำกัดในการเซ็นเซอร์ในวันครบรอบ 90 ปีวันเกิดของหูในปี 2548

อ้างอิง
-------
นกแขกเต้าตัวผู้
**นกแขกเต้า** (Psittacula alexandri, Red-breasted parakeet) เป็นนกแก้วชนิดหนึ่ง ถือว่าเป็นนกประจำถิ่นที่พบได้ทุกภาคของประเทศไทย ยกเว้นภาคใต้เท่านั้นที่ไม่พบ

อนุกรมวิธาน
-----------

นกแขกเต้ามีชนิดย่อยดังนี้:

* *Psittacula alexandri* (Linnaeus) 1758
	+ *Psittacula alexandri abbotti* (Oberholser) 1919
	+ *Psittacula alexandri alexandri* (Linnaeus) 1758
	+ *Psittacula alexandri cala* (Oberholser) 1912
	+ *Psittacula alexandri dammermani* Chasen & Kloss 1932
	+ *Psittacula alexandri fasciata* (Statius Muller) 1776
	+ *Psittacula alexandri kangeanensis* Hoogerwerf 1962
	+ *Psittacula alexandri major* (Richmond) 1902
	+ *Psittacula alexandri perionca* (Oberholser) 1912นกแขกเต้า.ไทย

ทานตะวันแก้ว

ลักษณะ
------

นกชนิดนี้มีลำตัวขนาด 35 เซนติเมตร หัวใหญ่ คอสั้น หางยาวแหลม ขนปกคลุมลำตัวสีสันสดใสตัวผู้ลำตัวด้านบนสีเขียว ลำตัวด้านล่างมีสีเขียวอ่อนอมฟ้า บริเวณอกสีชมพูแก้มส้ม หัวสีม่วงแกมเทาหน้าผากมีแถบสีดำคาดไปจรดตาทั้งสองข้าง และมีแถบสีดำลากจากโคนปากไปถึงแก้ม จะงอยปากบนสีแดงสด จะงอยปากล่างสีดำ ส่วนตัวเมียต่างจากตัวผู้ตรงที่หัวเป็นสีน้ำเงินแกมเทาจะงอยปากบนสีดำสนิท

การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย
---------------------------

นกแขกเต้าพบได้ในประเทศอินเดีย พม่า ไทย ลาว กัมพูชา และ เวียดนาม ในประเทศไทยพบได้ทั่วไปทุกภาค ยกเว้นภาคใต้ที่พบน้อยมาก อาศัยอยู่ในป่าโปร่ง ตั้งแต่พื้นราบไปจนถึงระดับความสูง 1,200 เมตรจากระดับน้ำทะเล

พฤติกรรม
--------

อาหารของนกแขกเต้าได้แก่ ลูกไม้ป่า ผลไม้ ยอดไม้ น้ำต้อย และ แมลงขนาดเล็กบางชนิด ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ หากินอยู่บนต้นไม้ นกแขกเต้าวางไข่ครั้งละ 3-4 ฟอง มีระยะฟักไข่นาน 28 วัน

สถานะการอนุรักษ์
----------------

เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  "Zoological Nomenclature Resource: Psittaciformes (Version 9.022)". www.zoonomen.net. 2009-03-31.
3. 1 2  นกแขกเต้า เก็บถาวร 2009-04-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน มูลนิธิป่าเขตร้อน
4. 1 2 3  นกแขกเต้า องค์การสวนสัตว์

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **นกแขกเต้า**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Psittacula alexandri ที่วิกิสปีชีส์
| ราชสกุลศุขสวัสดิ |
| --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| **ต้นราชสกุล** | พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงอดิศรอุดมเดช |
| **วันที่พระราชทานนามสกุล** | 16 เมษายน พ.ศ. 2458 |


|  |
| --- |
| สารานุกรมประเทศไทย **ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย** |

 |

**ราชสกุลศุขสวัสดิ** เป็นราชสกุลมหาสาขาหนึ่งใน *มหามกุฎราชสันตติวงศ์* โดยมี พลโท พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงอดิศรอุดมเดช เป็นองค์ต้นราชสกุล ราชตระกูลนี้ยังมีความเกี่ยวเนื่องใกล้ชิดกับราชสกุล "เกษมศรี" ซึ่งเป็นอีกมหาสาขาหนึ่ง ที่มีองค์ต้นราชสกุล คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นทิวากรวงศ์ประวัติ ด้วยองค์ต้นราชสกุลทั้งสองประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเดียวกัน

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ พระราชทานนามสกุลอันเป็นมงคลนาม "ศุขสวัสดิ" ณ วันที่ ๒๓ เมษายน พุทธศักราช ๒๔๕๘ พร้อมการเขียนเป็นตัวอักษรโรมันว่า *"Sukhasvasti"* ซึ่งคนโดยทั่วไปมักอ่านออกเสียงด้วยวิธีการอ่านตามสมัยนิยม ว่า "สุก-สะ-หวัด" แต่โดยที่คำว่า "ศุข" นั้น เป็นคำสันสกฤต ที่มีตัวสะกดอ่านออกเสียงเหมือนตัว ก ซึ่งหลักอักขรวิธีของไทย ได้กำหนดไว้ว่า เมื่อไปเข้าสมาสหน้าคำใด ๆ จะต้องอ่านเสียงตัวสะกดนั้นอย่างมีสระ อะ ในเสียงกึ่งมาตรา ประสมอยู่ด้วยเสมอ ดังนั้น จึงควรอ่านออกเสียงนามราชสกุลที่พระราชทานนี้ ว่า "สุก-ขะ-สะ-หวัด-ดิ" ซึ่งน่าจะถูกต้องตามหลักภาษาและสอดคล้องกับคำโรมันที่พระราชทานไว้

ปัจจุบันสมาชิกในราชสกุลได้เขียนนามสกุลแตกต่างกันออกไป เป็น "ศุขสวัสดิ์" บ้าง หรือ "สุขสวัสดิ์" บ้าง แทนที่จะใช้ "ศุขสวัสดิ" ตามที่ได้รับพระราชทาน ทั้งนี้ คงเนื่องมาจากในสมัยหนึ่งได้มีการกำหนดให้ตัดตัวอักษรภาษาไทยออกไปหลายตัว รวมทั้ง "ศ" และ "ษ" โดยให้คงไว้แต่ตัว "ส" ทำให้นามราชสกุลต้องเปลี่ยนผิดเพี้ยนไป ทั้งการเติมทัณฑฆาตก็คงเกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ แม้ภายหลังเมื่อได้มีการกลับฟื้นฟูให้มีการใช้พยัญชนะและสระตามรูปแบบเดิมแล้ว แต่สมาชิกในราชสกุลบางท่านก็เปลี่ยน บางท่านก็ไม่เปลี่ยน หรือเปลี่ยนแล้วแต่ก็ยังคงให้มีทัณฑฆาตไว้ ทำให้เกิดการเขียนชื่อราชสกุลแตกกันออกไปเป็นถึงสามแนว โดยสมาชิกในราชสกุลที่ยังคงใช้นามราชสกุลตามต้นคำที่ได้รับพระราชทานนั้นมีอยู่ไม่มาก จนกลายเป็นชนหมู่น้อยในกลุ่มใหญ่ที่เขียนแปลกแตกต่างจากหมู่พวกไป

ทั้งยังพบว่ามีผู้ที่มิได้เกี่ยวดองเป็นผู้สืบราชตระกูล ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานทะเบียนท้องที่ให้จดทะเบียนนามสกุลของตนว่า "สุขสวัสดิ์" โดยมีกระจายอยู่ตามภูมิภาคต่าง ๆ บางท่านก็เป็นผู้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก

ดังนั้นหากจะบ่งชี้ว่า ผู้ใดเป็นผู้สืบราชตระกูลก็ต้องดูว่ามีการระบุฐานันดรหน้านามหรือมีสร้อยคำ "ณ อยุธยา" อันเป็นเครื่องหมายแสดงความเป็นราชตระกูลต่อท้ายนามสกุลอยู่หรือไม่

อ้างอิง
-------

* กัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์, สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้า. **มหามกุฎราชสันตติวงศ์ พระนามพระราชโอรสธิดา พระราชนัดดา**. กรุงเทพมหานคร : อมรินทร์พริ้นติ้ง-แอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน), ๒๕๔๗.

1. ↑  "พระบรมราชโองการ ประกาศ พระราชทานนามสกุลสำหรับเชื้อพระวงศ์พระบรมราชวงศ์ชั้น 4" (PDF). *ราชกิจจานุเบกษา*. **46** (0ก): 21. 18 เมษายน พ.ศ. 2458. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**ปั้น อุปการโกษากร** หรือ **ปั้น ณ สงขลา** เป็นศาสนูปถัมภก ผู้อุปถัมน์วัดแจ้งและวัดศาลาหัวยาง จังหวัดสงขลา และวัดสุทธิวราราม กรุงเทพมหานคร มีถนนที่ตั้งชื่อตามนามท่านคือ ถนนปั้น เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร เป็นถนนที่เชื่อมระหว่างถนนสีลม กับถนนสาทรเหนือ

ครอบครัว
--------

ท่านปั้นเป็นธิดาของเจ้าพระยาวิเชียรคีรี (เม่น ณ สงขลา) เจ้าเมืองสงขลาลำดับที่ 6 กับท่านผู้หญิงสุทธิ์ ธิดาพระยารัตนโกษา (บุญเกิด) มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 4 คน ได้แก่ พระยาสุนทรานุรักษ์ (เนตร์) คุณกลิ่น คุณกุหลาบ เจ้าจอมในรัชกาลที่ 4 และท่านปั้น

ท่านปั้นสมรสกับหลวงอุปการโกษากร (เวท วัชราภัย) ซึ่งเป็นคหบดีค้าขายเรือสำเภา มีบุตรธิดา ด้วยกัน 7 คน ได้แก่

1. คุณหญิงสมบุญ วิเชียรคีรี ภริยาพระยาวิเชียรคีรี (ชม ณ สงขลา) ผู้สำเร็จราชการเมืองสงขลา ลำดับที่ 8
2. คุณหญิงบุญรอด สุรบดินทร์สุรินทรฤๅชัย ภริยาเจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทรฤๅชัย (พร จารุจินดา)
3. นางเชื้อ อนันตสมบัติ ภริยาพระอนันตสมบัติ (เอม) ผู้ช่วยราชการเมืองสงขลา
4. มหาอำมาตย์โท พระยาพิจารณาปฤชามาตย์ (สุหร่าย วัชราภัย)
5. คุณหญิงเป้า เพชรกำแหงสงคราม ภริยาพระยาเพชรกำแหงสงคราม (มะลิ ยุตะนันท์)
6. พระกรณีศรีสำรวจ (แดง วัชราภัย)
7. คุณหญิงตาบ ศรีสังกร ภริยาพระยาศรีสังกร (ตาด จารุรัตน์)

ศาสนูปถัมภก
-----------

มารดาของท่านปั้น ท่านผู้หญิงสุทธิ์ เป็นผู้สร้างพระอุโบสถที่วัดแจ้งและวัดศาลาหัวยาง และยังได้สร้างอุโบสถวัดสุทธิวราราม โดยมีท่านปั้นและครอบครัวเป็นผู้อุปัฏฐากวัดดังกล่าวต่อมาโดยตลอด ภายหลังที่ท่านปั้นถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 2451 ด้วยโรคฝีที่ข้อศอกข้างซ้าย ทายาทได้รวบรวมทุนทรัพย์สร้างโรงเรียนขึ้นในที่ดินเดิมของท่านปั้นที่ได้ยกให้แก่วัด ชื่อว่า "โรงเรียนวัดสุทธิวราราม"

พระราชนิยมในการสร้างโรงเรียนแทนวัดของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระดำริว่า 

> "...ตกลงกันเห็นว่า สถานที่ศึกษาเปนสิ่งสำคัญอันเปนประโยชน์ให้กุลบุตร์ได้อาศรัยเล่าเรียน ซึ่งเปนเวลาต้องการของบ้านเมืองด้วย และเมื่อปั้นยังมีชีวิตอยู่ได้เปนมรรคนายิกาวัดสุทธิวรารามตลอดมาจนถึงแก่กรรม จึงคิดสร้างโรงเรียนขึ้นที่วัดนี้ ..เมื่อการก่อสร้างแล้วเสร็จ ได้ใช้สถานที่นี้กระทำการฌาปนกิจศพปั้น แต่เมื่อเดือนพฤษภาคมศกนี้แล้ว แลได้มอบตึกหลังนี้แก่กรมศึกษาธิการใช้เปนสถานศึกษาตามที่เจตนาไว้ กรมศึกษาธิการได้รับแลเปิดใช้เปนโรงเรียนชั้นมัธยม เรียกว่า โรงเรียนมัธยมพิเศษวัดสุทธิวราราม" รับนักเรียนเข้าเล่าเรียนตั้งแต่วันที่ ๓ กรกฎาคม รัตนโกสินทร ศก ๑๓๐ เปนต้นไป บรรดาผู้ที่ออกทรัพย์ก่อสร้างโรงเรียนขอพระราชทานถวายพระราชกุศล"
> 
> 

ภายหลังยังได้มีพระบรมราชโองการดำรัสสั่งให้กระทรวงธรรมการเชิญกระแสพระราชดำริและพระราชนิยมว่าด้วยเรื่องสร้างโรงเรียนแทนวัดออกประกาศให้มหาชนได้ทราบทั่วกันด้วย นอกจากนั้นที่ดินถนนหนึ่งที่ตัดกับถนนสีลมคือถนนปั้นก็ตั้งชื่อตามท่านปั้นตามที่ดินเก่าของท่าน ซึ่งภายหลังได้แลกที่ดินกับนายนารายเจติ และนายโกบาระตี ที่ดินเพื่อตั้งศาสนสถานถาวรคือวัดพระศรีมหาอุมาเทวี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ท่านปั้น อุปการโกษากร (วัชราภัย)". ชมรมสายสกุล ณ สงขลา.
2. ↑  "พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (๓๒)".
3. ↑  pongsakornlovic (2011-03-22). "CHN 271 ถนนปั้น". *ชื่อนั้น...สำคัญไฉน ?*. สืบค้นเมื่อ 2018-02-21.
4. ↑  "วัดพระศรีมหาอุมาเทวี (วัดแขก) Maha Uma Devi Temple". สำนักงานเขตบางรัก.
**พระนิพพานโสตร** เป็นวรรณกรรมศาสนาพื้นบ้านภาคใต้ของประเทศไทย เขียนโดยกวีท้องถิ่น ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้แต่งและแต่งเมื่อใด 

เนื้อหามีเนื้อหาตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งพระพุทธองค์จะเสด็จดับขันธปรินิพพาน การปลงพระบรมศพ การแบ่งพระบรมสารีริกธาตุโดยโทณพราหมณ์ แล้วส่วนหนึ่งได้รับการอัญเชิญมาฝังไว้ที่หาดทรายแก้ว เมืองนครศรีธรรมราช กล่าวถึงการจำแนกสร้างพระธาตุเจดีย์ในลังกา และการสร้างบ้านแปลงเมืองนครศรีธรรมราช รวมถึงการสร้างพระบรมธาตุเจดีย์ พระนิพพานโสตรน่าจะนำเอาคัมภีร์และวรรณกรรมต่าง ๆ มาผสมรวมกัน อันได้แก่ พระไตรปิฏก มหาวงศ์ ถูปวงศ์ สิหิงคนิทาน มูลศาสนา ชินกาลมาลีปกรณ์ สังคีติยวงศ์ ปฐมสมโพธิ ศาสนวงศ์ ตำนานเมืองนครศรีธรรมราช มาประกอบเป็นเรื่องราวใหม่ให้สอดคล้องกัน

จากการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2535 พบต้นฉบับจำนวน 30 ฉบับที่มาจากจังหวัดต่าง ๆ ได้แก่ นครศรีธรรมราช สุราษฎร์ธานี สงขลา พังงาและภูเก็ต ต้นฉบับมีการบันทึกลงหนังสือบุด (สมุดข่อย) ชนิดบุดขาว ขนาดกลาง มีความกว้างประมาณ 12 เซนติเมตร ยาวประมาณ 35 เซนติเมตร เขียนด้วยอักษรไทยโบราณ บางฉบับมีอักษรขอมปะปนกันบ้าง (ใช้เมื่อมีการเปลี่ยนรูปแบบงานประพันธ์ในบางครั้ง) ส่วนลักษณะคำประพันธ์ แบ่งเป็นกาพย์ 3 ชนิด คือ กาพย์ยานี 11 กาพย์ฉบัง 16 และกาพย์สุรางคนางค์ 28

มีการตีพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. 2460 โดยใช้ชื่อว่า **ตำนานพระบรมธาตุเมืองนครศรีธรรมราชฉบับกลอนสวด**

อ้างอิง
-------

1. ↑  เฉลิม จันปฐมพงศ์. "พระนิพพาณโสตร์ : การศึกษาเชิงวิเคราะห์" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  พระมหาปุ่น ชมภูพระ. "การศึกษาเปรียบเทียบมหาปรินิพพานสูตรกับพระนิพพานสูตร" (PDF). มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒ.
3. ↑  จุฬาทิพย์ บุญฤทธิ์. "การศึกษาวรรณกรรมท้องถิ่นภาคใต้ เรื่องพระนิพพานโสตร" (PDF). มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒ สงขลา.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  ฉัตรชัย ศุกระกาญจน์. "ตามรอยเส้นทางสู่วัดพระมหาธาตุฯ ตอนที่ 6". วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร.[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  "ตำนานพระธาตุและตำนานเมือง นครศรีธรรมราช" (PDF). กรมศิลปากร.
**อำนาจอธิปไตยของปวงชน** (อังกฤษ: popular sovereignty) เป็นหลักการที่ว่า รัฐและรัฐบาลก่อตั้งขึ้นและดำรงอยู่ด้วยความยินยอมของประชาชนในรัฐ ผู้ซึ่งเป็นบ่อเกิดของอำนาจทั้งปวงในทางการเมือง เบนจามิน แฟรงคลิน ปรัชญาเมธีชาวอเมริกัน เขียนถึงแนวคิดของหลักการนี้ไว่ว่า "ในรัฐบาลเสรีนิยม ผู้ปกครองคือผู้รับใช้ และประชาชนเป็นนายของผู้ปกครองและเป็นผู้ทรงอำนาจสูงสุด"

อรรถาธิบาย
----------

ในศตวรรษที่ 17 ที่มาของอำนาจอธิปไตยยังต้องอ้างอิงจากพระผู้เป็นเจ้าตามอิทธิพลของแนวคิดเทวสิทธิ์ (divine rights) แต่เมื่อแนวคิดทฤษฎีสัญญาประชาคมเริ่มเข้ามามีอิทธิพลในการอธิบายที่มาของอำนาจรัฐ และการกำเนิดรัฐจึงเริ่มทำให้แหล่งที่มาของอำนาจอธิปไตยได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม คือ จากพระเป็นเจ้ามาเป็นมหาชน ผ่านข้อตกลงร่วมกันของคนในสังคม และสัญญาประชาคมนั่นเองที่ทำให้ประชาชนได้กลายมาเป็นองค์อธิปัตย์แทนที่พระเป็นเจ้า โดยนักคิดคนสำคัญ เช่น โทมัส ฮอบส์, จอห์น ล็อก และฌ็อง-ฌัก รูโซ

โดยนักคิดในสำนักทฤษฎีสัญญาประชาคมที่ได้รับการกล่าวขาน และอ้างอิงมากที่สุดถึงแนวคิดที่เกี่ยวกับเรื่องอำนาจอธิปไตยของปวงชนนั้นก็คือ ฌอง ฌากส์ รุสโซ ผ่านแนวคิดเรื่องเจตจำนงร่วม (general will) อำนาจอธิปไตยของปวงชนมีแนวคิดแกนกลางคือความชอบธรรมของอำนาจหน้าที่และกฎหมายของรัฐบาลหนึ่ง ๆ ขึ้นอยู่กับความยินยอมของผู้ใต้ปกครอง โดยปัจเจกบุคคลในรัฐเข้ามาทำสัญญาประชาคมเป็นการยอมสละอิสรภาพตามธรรมชาติโดยสมัครใจเพื่อแสวงหาความคุ้มครองจากภยันตรายที่อยู่ในอิสรภาพของผู้อื่น

สาธารณรัฐและราชาธิปไตยของปวงชน (popular monarchy) ในทางทฤษฎีตั้งอยู่บนแนวคิดอำนาจอธิปไตยของปวงชน ทั้งนี้แนวคิดอำนาจอธิปไตยของปวงชนไม่ได้หมายความถึงระบอบประชาธิปไตยที่มีประสิทธิภาพหรือใช้การได้เสมอไป เพราะพรรคการเมืองหรือผู้เผด็จการอาจอ้างตนว่าเป็นผู้แทนเจตจำนงของประชาชนและปกครองแทนประชาชนได้ ซึ่งสอดรับกับแนวคิดของโทมัส ฮอบส์ อย่างไรก็ตาม คำนิยามสมัยใหม่ส่วนใหญ่บอกว่าประชาธิปไตยเป็นเงื่อนไขจำเป็นของอำนาจอธิปไตยของปวงชน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Benjamin Franklin (2003). *The Political Thought of Benjamin Franklin*. Edited by Ralph Ketchum; Hackett Publishing. p. 398. ISBN 0872206831.
2. ↑  Hinsley, F. H. (1986). Sovereignty. Cambridge: Cambridge University Press.
**เกาะนามี** (เกาหลี: 남이섬, *นามีซ็อม*) ตั้งอยู่ที่เมืองชุนช็อน จังหวัดคังว็อน ห่างจากกรุงโซลไปทางตะวันออก 63 กิโลเมตร เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของเกาหลีใต้ เกาะนามีมีรูปร่างเหมือนใบไม้ลอยน้ำ เป็นเกาะกลางแม่น้ำฮัน ซึ่งเกิดจากการสร้างเขื่อนช็องพย็องใน ค.ศ. 1994

ศัพทมูลวิทยา
------------

เกาะนามีได้ชื่อตามนายพลนัมอี (อ่านว่า *นา-มี*) ที่เสียชีวิตตอนอายุ 28 ปีหลังถูกใส่ร้ายว่าเป็นกบฏในรัชสมัยพระเจ้าเซโจ กษัตริย์องค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์โชซ็อนของเกาหลี แม้ว่าจะยังไม่พบสุสาน แต่มีก้อนหินกองหนึ่งที่ตั้งอยู่ในบริเวณที่คาดว่าเป็นที่ฝังร่างของเขาไว้ กล่าวกันว่าถ้าใครนำหินแม้แต่ก้อนเดียวกลับไปจากที่นั้น จะก่อให้เกิดโชคร้ายในบ้านของตน บริษัททัวร์นำดินมาจัดสุสานและพัฒนาเกาะนามีเป็นสวนสนุก

ภูมิประเทศ
----------

เกาะนามีตัั้งอยู่ก่างจากเทศมณฑลกาพย็อง 3.8 km (2.4 ไมล์) แต่อยู่ในชุนช็อนในจังหวัดคังว็อน มีพื้นที่ 430,000 m2 (0.17 ตารางไมล์) และเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 4 km (2.5 ไมล์)

สาธารณรัฐนามีนารา
-----------------

เกาะนามีเป็นตั้งของสาธารณรัฐนามีนารา ประเทศจำลองที่ระบุเป็น "สถานที่ท่องเที่ยวที่สนับสนุนแนวคิดเรื่องชาติ" ณ วันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 2018 กองทัพสาธารณรัฐเกาหลีให้รถถัง M48 Patton ที่เกษียณอายุการใช้งานแก่ประเทศจำลอง

ภาพ
---

* 
* 
* 
* 
* 
*

อ้างอิง
-------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **เกาะนามี**

1. ↑  "Namiseom Island (남이섬)". english.visitkorea.or.kr. สืบค้นเมื่อ 2020-02-13.
2. ↑  "Namiseom Island FAQ". namisum.com. สืบค้นเมื่อ 2020-02-13.
3. ↑  "춘천 남이섬" [Namiseom]. *terms.naver.com* (ภาษาเกาหลี). สืบค้นเมื่อ 2019-05-24.
4. ↑  "Namiseom". korea4expats.com. สืบค้นเมื่อ 2020-02-13.
5. ↑  "남이섬, '나미나라공화국'으로 독립 선포" (ภาษาเกาหลี). 1 March 2006.
6. ↑  "[남이섬] M48A3K전차 남이섬에 새둥지 '평화 의 방패로'" (ภาษาเกาหลี). 20 July 2018.

พิกัดภูมิศาสตร์: 37°47′30″N 127°31′31″E﻿ / ﻿37.79167°N 127.52528°E﻿ / 37.79167; 127.52528
**กรรมการก** เป็นการกที่ใช้ในการทำเครื่องหมายคำนามที่เป็นกรรมตรงของสกรรมกริยา การกนี้ยังใช้ในอีกหลายภาษาเพื่อแสดงกรรมของคำบุพบท คำที่ถูกทำเครื่องหมายจะเป็นคำนามที่มีบางสิ่งมากระทำ ซึ่งมักใช้ร่วมกับกรรตุการก (อย่างเช่นในภาษาละติน)

ตัวอย่างสามารถพบได้ในคำสรรพนามในภาษาอังกฤษ เช่น "*They*" เป็นกรรตุการก และ "*Them*" เป็นกรรมการก ประโยคเช่น "*They like them*" ("พวกเขาชอบพวกเขา") แสดงการที่กรรตุการกและกรรมการกทำงานร่วมกันภายใต้ประโยคเดียวกัน และคำทั้งสองมีความเกี่ยวข้องกัน

กรรมการกมีอยู่ในภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิมและยังคงมีอยู่ในภาษาในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนอีกหลายภาษา เช่น สันสกฤต, กรีก, ละติน, โรมาเนีย, เยอรมัน, ไอซ์แลนด์, เช็ก, บอสเนีย-โครเอเชีย-เซอร์เบีย-มอนเตเนโกร, บัลแกเรีย, โปแลนด์, ยูเครน, รัสเซีย และสโลวัก และยังพบได้ในภาษาในตระกูลภาษาอื่นอีกเช่น ตระกูลภาษายูรัล, ตระกูลภาษาอัลไต, กลุ่มภาษาเซมิติก ในภาษาในกลุ่มภาษาฟินนิกเช่น ภาษาฟินแลนด์และภาษาเอสโตเนีย จะมีสองการกเพื่อแสดงกรรม ได้แก่กรรมการกและ Partitive ซึ่งกรรมการกใช้แสดงกรรมที่เป็น telic ซึ่งอีกอันหนึ่งไม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Velten, H. V. (1932). "The Accusative Case and Its Substitutes in Various Types of Languages". *Language*. Linguistic Society of America. **8** (4): 255–270. doi:10.2307/408832. JSTOR 408832.
**เจนนิเฟอร์ แอนน์ การ์เนอร์** (อังกฤษ: Jennifer Anne Garner;เกิด 17 เมษายน ค.ศ. 1972) เป็นนักแสดงและโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ชาวอเมริกัน เธอจบการศึกษาปริญญาตรีศิลปบัณฑิต สาขาการละคร จากมหาวิทยาลัยเดนิสัน รัฐโอไฮโอ และเริ่มต้นอาชีพนักแสดงจากการแสดงละครเวทีตามโรงละครต่างๆ จากนั้นได้มีโอกาสแสดงละครโทรทัศน์เป็นครั้งแรกในปี 1995 ก่อนจะเริ่มมีผลงานการแสดงบทบาทสมทบในภาพยนตร์เรื่องต่างๆ เช่น *มิสเตอร์ มากู คุณลุงจอมเฟอะ* (1997), *นายดู๊ด รถตูอยู่ไหนหว่า* (2001), *เพิร์ล ฮาร์เบอร์* (2001) จนกระทั่งเริ่มมีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักจากการเป็นนักแสดงนำในบทเจ้าหน้าที่ซีไอเอ "ซิดนีย์ บริสทาว" ในละครโทรทัศน์เรื่อง *เอเลียส พยัคฆ์สาวจารชน* (2001–2006) ที่ออกอากาศทางช่องเอบีซี (ในประเทศไทยออกอากาศทางช่อง 7) โดยเธอแสดงนำในละครเรื่องดังกล่าวถึง 5 ฤดูกาล ขณะที่เธอแสดงใน *Alias* เธอยังแสดงภาพยนตร์อย่างภาพยนตร์ของสตีเวน สปีลเบิร์ก เรื่อง *Catch Me if You Can*, ภาพยนตร์ทุนสร้างสูงเรื่อง *Pearl Harbor*, และภาพยนตร์สร้างจากการ์ตูนมาร์เวลคอมิกส์ *Daredevil* และภาคต่อ *Elektra* หลังจากนั้นก็แสดงทั้งบทสมทบและบทนำในภาพยนตร์อย่างเช่น *ต๊กกะใจ ตื่นขึ้นมา 30* รวมถึงภาพยนตร์ *Juno*

ด้านชีวิตส่วนตัว เธอสมรสครั้งแรกกับนักแสดงหนุ่ม สก็อต โฟเลย์ เมื่อปี 2000 และหย่ากันในปี 2003 ต่อมาเธอสมรสครั้งที่สองกับนักแสดงเบน แอฟเฟล็ก มีลูกด้วยกัน 3 คนคือ ลูกสาวคนแรกชื่อ ไวโอเลต แอน แอฟเฟล็ก (เกิดวันที่ 1 ธันวาคม 2005) ลูกสาวคนที่สองชื่อ เซราฟีน่า โรส เอลิซาเบธ แอฟเฟล็ก (เกิดวันที่ 6 มกราคม 2009) และลูกชายคนที่สามชื่อ ซามูเอล เจมส์ การ์เนอร์ แอฟเฟล็ก (เกิดวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2012) ในปี 2015 เธอได้ประกาศว่าเธอแยกทางกันกับสามีแล้วต่อมาทั้งคู่หย่าร้างกันในปี 2018 อย่างเงียบๆ

อ้างอิง
-------
**มงคล จ.เจริญ** มีชื่อจริงว่า **ประสิทธิ์ ศรีมนต์ใต้** เกิดเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2521 ที่จังหวัดขอนแก่น มีสถิติการชก 28 ครั้ง ชนะ 25 (น็อค 8) แพ้ 3

ประวัติ
-------

มงคล เคยเป็นนักมวยดาวรุ่ง มีความหวังในการเป็นแชมเปี้ยนโลกในราวปี พ.ศ. 2538 คู่กับวันดี จ.เจริญ โดยมงคลขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 ชนะน็อค ก้องเกียรติ ศิษย์รุ่งทรัพย์ ยก 2 จากนั้น ได้ครองแชมป์เวทีราชดำเนินรุ่นมินิมัมเวทหรือแชมป์ประเทศไทยใน พ.ศ. 2538 จากนั้น เมื่อจักรกริช แอลจียิม ประสบอุบัติเหตุในการฝึกซ้อมจนต้องสละแชมป์โลก มงคลจึงได้ชิงแชมป์โลกในรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท ของสหพันธ์มวยโลก (WBF) ที่ว่าง และได้แชมป์มาครอง ในปี พ.ศ. 2539 จากนั้นได้ป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้ 3 ครั้ง ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นศึกสายเลือด เป็นการชกป้องกันตำแหน่งกับนักมวยชาวไทยด้วยกันเองด้วย คือ พรชัย ศิษย์พระพรหม ซึ่งเป็นนักมวยรุ่นพี่ ผลปรากฏว่า มงคลเป็นฝ่ายเอาชนะคะแนนไปได้อย่างขาดลอย

ต่อมาในต้นปี พ.ศ. 2540 มงคลได้ลดรุ่นไปชิงแชมป์โลกในรุ่นสตอร์วเวท ของสภามวยโลก (WBC) ซึ่งเป็นสถาบันที่ได้รับการยอมรับมากกว่า ในฐานะรองแชมป์โลกอันดับ 10 WBC กับริการ์โด โลเปซ แชมป์โลกอันตรายชาวเม็กซิกัน มงคลในวันนั้นได้ชกอย่างรัดกุมและระมัดระวังตัวมาก จึงทำให้โลเปซไม่อาจทำอะไรได้อย่างถนัดถนี่ ผลการชกปรากฏว่า แม้มงคลเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป แต่โลเปซได้กล่าวชื่นชมมงคลว่า เป็นนักมวยไทยที่ฝีมือดีที่สุดเท่าที่ตนเคยชกมา และถือเป็นนักมวยไทยคนแรกและคนเดียวเท่านั้นที่โลเปซไม่อาจจะน็อกได้

หลังจากนั้น มงคลยังได้ครองแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ พ.ศ. 2543 แต่สุดท้ายต้องแขวนนวมไป จากการป่วยเป็นโรคนิ่วในระบบทางเดินปัสสาวะ

ชื่อนักมวยอื่น ๆ
----------------

* มงคล บ้านพิมลราช
* มงคล แอลจียิม

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBF (2539 - 2540)
	+ ชิง 4 พฤษภาคม 2539 ชนะคะแนน รูดี้ อีดาโน่ (ธงของประเทศฟิลิปปินส์ ฟิลิปปินส์) ที่ จ.น่าน
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 24 สิงหาคม 2539 ชนะคะแนน พรชัย ศิษย์พระพรหม ที่ ห้างแฟชั่นไอส์แลนด์ รามอินทรา
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 16 พฤศจิกายน 2539 ชนะน็อค ยก 10 โดบรัค อาร์เธอร์ (ธงของประเทศอินโดนีเซีย อินโดนีเซีย) ที่ จ.ปทุมธานี
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 24 มกราคม 2540 ชนะคะแนน พอลลีโน วิลลาโลโบส (ธงของประเทศเม็กซิโก เม็กซิโก) ที่ จ.หนองคาย
	+ พ.ศ. 2540 สละแชมป์
* แชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวท (2543)
	+ ชิง 26 พฤษภาคม 2543 ชนะน็อค ยก 8 เออร์เนสโต้ รูบิลล่าร์ (ฟิลิปปินส์) ที่ พระรามสามพลาซ่า
	+ ธันวาคม 2543 ถูกปลด
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นสตรอเวท WBC เมื่อ 30 มี.ค. 2540 แพ้คะแนน ริการ์โด โลเปซ (เม็กซิโก) ที่ ลอสแอนเจลิส, รัฐแคลิฟอร์เนีย
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวท 22 สิงหาคม 2542 แพ้คะแนน เออร์เด็น ชุลลัน (ธงของประเทศมองโกเลีย มองโกเลีย) ที่ เฉินหยาง

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
**ธงของราชวงศ์ชิง** มีชื่อเรียกว่า "ธงมังกรเหลือง" (จีน: 黃龍旗) เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีเหลือง กลางธงมีรูปมังกรห้าเล็บสีน้ำเงิน บริเวณมุมธงบนด้านคันธงตรงเหนือปากมังกรมีรูปไข่มุกสีแดง ถือกันว่าธงนี้ธงชาติจีนแบบแรกสุดในประวัติศาสตร์

ราชวงศ์ชิงเป็นราชวงศ์จักรพรรดิที่ปกครองประเทศจีนลำดับสุดท้าย สถาปนาเมื่อ ค.ศ. 1644 และถูกโค่นล้มด้วยการปฏิวัติซินไฮ่ในปี ค.ศ. 1912 ลักษณะของธงดังที่ปรากฏข้างต้นนี้เป็นแบบที่ใช้อยู่ระหว่าง ค.ศ. 1890 - 1912 โดยดัดแปลงจากธงสีเหลืองของกองทัพแปดกองธง ทั้งนี้ สีเหลืองเป็นสีของจักรพรรดิจีนตั้งแต่สมัยโบราณ อนึ่งยังเป็นสีที่หมายถึงชนเผ่าแมนจูด้วย ส่วนมังกรห้าเล็บเป็นสัญลักษณ์ของพระราชอำนาจของจักรพรรดิ

ประวัติ
-------

ธงมังกรพื้นเหลืองของแปดกองธง
ประวัติของการกำหนดธงชาติจีนในยุคราชวงศ์ชิงสามารถสืบย้อนไปได้ราวปี ค.ศ. 1856 ในเวลานั้นได้เกิดกรณีเรือแอโรว์ ซึ่งมีสาเหตุจากเรือสินค้าจีนได้ชักธงเรือของต่างประเทศ (อังกฤษ) ขึ้นท้ายเรือของตน เนื่องจากในเวลานั้นประเทศจีนยังไม่มีธงสัญลักษณ์ของชาติอย่างเป็นทางการ ต่อมาในปี ค.ศ. 1862 กะลาสีเรือของจักรพรรดินาวีต้าชิงและราชนาวีอังกฤษได้รบกันในแม่น้ำแยงซีเกียง เพื่อเป็นการตอบสนองคำชี้แจงของราชนาวีอังกฤษในเรื่อการไม่อาจแยกแยะเรือของจีนออกจากเรือของชาติอื่นได้ เจ้าชายก่ง (ก่งชินหวัง - 恭親王) จึงกระตุ้นให้เจิง กว๋อฟาน (曾國藩) สร้างธงราชการสำหรับรัฐบาลราชวงศ์ชิงขึ้น และแนะนำให้ใช้ธงมังกรพื้นเหลือง ซึ่งมีใช้อยู่ในแปดกองธงของแมนจู และ กองทัพต้าชิง ในเวลานั้น เจิง กว๋อฟานจึงเอาแบบธงดังกล่าวซึ่งเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส มาตัดออกมุมหนึ่งให้เป็นรูปสามเหลี่ยมเพื่อให้แตกต่างจากธงเดิม และได้ใช้ในราชการระหว่าง ค.ศ. 1862 - 1889 โดยเป็นการเฉพาะในวงราชการและกองทัพเรือจีนเท่านั้น เรือของพลเรือนทั่วไปไม่สามารถใช้ได้ และ ไม่มีการกำหนดให้ธงนี้เป็นธงชาติแต่อย่างใด อย่างไรก็ตามในโอกาสทางการทูตหรือการแสดงนิทรรศการนานาชาติ ก็ได้มีการใช้ธงรูปสามเหลี่ยมดังกล่าวเป็นสัญลักษณ์แทนประเทศจีนเช่นกัน ภายหลังจึงได้แก้แบบให้เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าในปี ค.ศ. 1890 และใช้สืบมาจนกระทั่งสิ้นสุดการปกครองของราชวงศ์ชิง

อ้างอิง
-------

1. ↑  肖吟新 (2002). *清代国旗的故事* (ภาษาจีน). 世纪. p. 63.
2. ↑  施爱东 (2011). *哀旗不幸 怒旗不争 大清龙旗50年* (ภาษาจีน). 民族艺术. p. 6.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ธงราชวงศ์ชิง**
**"ฉันต้องคิดถึงเธอแบบไหน"** (อังกฤษ: CLOUDY) เป็นซิงเกิลเพลงของวรันธร เปานิล ผู้ประพันธ์คำร้องและทำนอง คือ เพิ่มศักดิ์ พิสิษฐ์สังฆการ สุดเขต จึงเจริญ และอนันต์ ดาบเพ็ชรธิกรณ์ ผู้เรียบเรียง คือ เพิ่มศักดิ์ พิศิษฐ์สังฆการ เพลงนี้ออกจำหน่ายในวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2560

จุดเด่นของดนตรีในเพลงนี้ คือ เสียงซินธิไซเซอร์ กับเมโลดี้อย่างเพลงป๊อป ที่ทำให้นึกถึงเพลงช้าที่ฮิตมากมายในยุคปลายทศวรรษที่ 90s ไล่มาจนถึงยุคต้นทศวรรษที่ 2000s

เนื้อหาของเพลงนี้ กล่าวถึงเรื่องราวของคน 2 คนที่ไม่ชัดเจนในความสัมพันธ์จนเกิดความรู้สึกสับสนในสถานะ พร้อมคำถามที่ว่าระหว่างเรานั้นคืออะไรกันแน่ โดยเฉพาะในท่อนฮุกที่ร้องว่า "แค่คนรู้จัก หรือคนรู้ใจ" จะบาดจิตใจสำหรับคนที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ได้ไม่ยาก

ผู้กำกับมิวสิกวิดีโอเพลงนี้ คือ คงเดช จาตุรันต์รัศมี ซึ่งเคยทำงานกับวรันธรในภาพยนตร์เรื่อง Snap แค่...ได้คิดถึง

ชาร์ต
-----

| ชาร์ต (พ.ศ. 2560) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ไอทูนส์สโตร์ไทยแลนด์ ท็อปชาร์ต | 10 |
| แคตเรดิโอ ชาร์ตท็อป 30 | 1 |
| JOOX Top 100 Chart | 23 |
| JOOX Top Top 50 Thai Indie Chart | 3 |
| Top Chart : Live Fm 104.25 Chiangmai | 10 |
| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ | 3 |

อ้างอิง
-------

1. ↑  Top 50 Thai Indie อันดับ 1 เจ็บจนไม่เข้าใจ - Portrait อันดับ 3 ฉันต้องคิดถึงเธอแบบไหน - Inkwaruntorn
**เซอร์ เจมส์ อาร์เทอร์ แรตคลิฟฟ์** (อังกฤษ: James Arthur Ratcliffe; 18 ตุลาคม 1952) เป็นมหาเศรษฐี วิศวกรเคมี และนักธุรกิจชาวอังกฤษ แรตคลิฟฟ์เป็นประธานและซีอีโอของกลุ่มบริษัทเคมีภัณฑ์อิเนออส ซึ่งเขาก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1998 และยังคงเป็นเจ้าของสองในสามส่วน บริษัทคาดว่าจะมีมูลค่าการซื้อขาย 65,000 ล้านดอลลาร์ในปี ค.ศ. 2021 เขาไม่ค่อยปรากฏตัว และครั้งหนึ่งเขาเคยถูกหนังสือพิมพ์ *The Sunday Times* อธิบายว่าเป็น *publicity shy* ณ เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 เขาเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในสหราชอาณาจักรด้วยมูลค่าสุทธิ 21,050 ล้านปอนด์ ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2020 *Bloomberg Billionaires Index* ประเมินมูลค่าสุทธิของเขาไว้ที่ 28,200 ล้านดอลลาร์ ซึ่งรวยที่สุดอันดับที่ 55 ของโลกและเป็นอันดับสองในสหราชอาณาจักร ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2020 แรตคลิฟฟ์ได้เปลี่ยนที่อยู่การส่งภาษีอย่างเป็นทางการจากแฮมป์เชอร์ เป็นโมนาโก การย้ายที่ส่งภาษีคาดว่าจะช่วยเขาประหยัดภาษีได้ 4 พันล้านปอนด์

ประวัติและการศึกษา
------------------

แรตคลิฟฟ์เกิดในฟอลส์เวิร์ธ เกรเทอร์แมนเชสเตอร์ เป็นบุตรชายของพ่อที่เป็นช่างไม้ และแม่ที่เป็นพนักงานบัญชี แรตคลิฟฟ์อาศัยอยู่ที่นั่นจนกระทั่งอายุ 10 ขวบ ในที่สุดพ่อของเขาก็เปิดโรงงานทำเฟอร์นิเจอร์ อายุ 10 ขวบ เขาย้ายตามครอบครัวไปอยู่ที่ยอร์คเชอร์ตะวันออกและเข้าเรียนที่ Beverley Grammar School และอาศัยอยู่ที่ฮัลล์จนถึงอายุ 18 ปี

แรตคลิฟฟ์สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮมในปี ค.ศ. 1974

อาชีพ
-----

งานแรกของแรตคลิฟฟ์คือการทำงานกับบริษัทน้ำมันยักษ์ใหญ่อย่างเอสโซ่แต่เขาตัดสินใจเพิ่มพูนทักษะในด้านการเงินโดยการเรียนบริหารบัญชี เรียนปริญญาโทสาขาการเงินที่ *London Business School* ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1978 ถึง 1980 (เขาบริจาคเงิน 25 ล้านปอนด์ให้กับโรงเรียนในปี ค.ศ. 2016) ในปี ค.ศ. 1989 เขาเข้าร่วมกลุ่มทุนเอกชนของสหรัฐอย่าง Advent International

กีฬา
----

แรตคลิฟฟ์มีความกระตือรือร้นในการเล่นกีฬา และในปี 2013 เขาได้เข้าร่วมการแข่งขัน Marathon Des Sables ข้ามทะเลทรายซาฮารา และเขาได้ก่อตั้งองค์กรการกุศล "Go Run for Fun" เพื่อส่งเสริมให้เด็กอายุระหว่าง 5 ถึง 10 ปีได้ออกกำลังกาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "About | INEOS Group". *www.ineos.com*.
2. ↑  Dominic O'Connell (29 April 2007). "Ratcliffe in richest top 10". *Times Online*. London. สืบค้นเมื่อ 22 June 2008.
3. ↑  Grainne Gilmore (21 April 2008). "Business big shot: Jim Ratcliffe". *The Times*. London. สืบค้นเมื่อ 22 June 2008.
4. ↑  Watts, Robert, บ.ก. (13 May 2018). "The Rich List: At last, the self-made triumph over old money". *The Sunday Times*. สืบค้นเมื่อ 13 May 2018.
5. ↑  "Bloomberg Billionaires Index: Jim Ratcliffe". *Bloomberg*. สืบค้นเมื่อ 23 May 2021.
6. ↑  Neate, Rupert (25 September 2020). "Sir Jim Ratcliffe, UK's richest person, moves to tax-free Monaco". *The Guardian*. สืบค้นเมื่อ 25 September 2020.
7. ↑  "The deal that made Jim Ratcliffe Britain's richest man". 3 June 2018 – โดยทาง www.thetimes.co.uk.
8. ↑  Bell, Alex (10 September 2015). "Meet billionaire Ineos boss Jim Ratcliffe, one of Manchester's most successful entrepreneurs of all time". *men*.
9. 1 2 3 4  Pfeifer, Sylvia (7 February 2014). "Jim Ratcliffe". *FT*. สืบค้นเมื่อ 5 November 2014.
10. ↑  "The quiet entrepreneur who is as wealthy as Richard Branson, but nowhere near as famous". *Liverpool Daily Post*. 17 March 2010. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.
11. ↑  "Out Of This World". *www.ineos.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 4 August 2022.
**การเลือกตั้งซ่อมสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 3 สกลนคร พ.ศ. 2552** เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสกลนคร แทนที่ นายพงษ์ศักดิ์ บุญศล ซี่งถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง 5 ปี

ที่มา
-----

การเลือกตั้งซ่อมสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 3 สกลนคร พ.ศ. 2552 เกิดขึ้นเนื่องจาก นายพงษ์ศักดิ์ บุญศล ส.ส. เดิมในพื้นที่จากการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ของพรรคพลังประชาชนได้ถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรค ทำให้ตำแหน่งในเขตนี้ (**อำเภอคำตากล้า, อำเภอส่องดาว, อำเภอสว่างแดนดิน, อำเภอเจริญศิลป์ และ อำเภอบ้านม่วง** ) ว่างลงหนึ่งตำแหน่ง คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) จึงมีมติให้จัดการเลือกตั้งซ่อมในวันอาทิตย์ที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2552

ผู้สมัคร
--------

การเลือกตั้งครั้งนี้พรรคเพื่อไทยมีมติส่งนางอนุรักษ์ บุญศล ซึ่งเป็นภรรยาของนายพงษ์ศักดิ์ บุญศล อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพรรคพลังประชาชน ลงสมัครเลือกตั้งซ่อมในครั้งนี้ ส่วนพรรคภูมิใจไทยมีมติส่งนายพิทักษ์ จันทศรี ลงแข่ง

การเปิดรับสมัครมีขึ้นระหว่างวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ถึงวันที่ 1 มิถุนายน 2552 ผู้สมัครทั้ง 2 คนได้จับสลาก ปรากฏว่า นายพิทักษ์ได้เบอร์ 1 และนางอนุรักษ์ได้เบอร์ 2

| ผู้สมัคร | พรรค | หมายเลข |
| --- | --- | --- |
| นายพิทักษ์ จันทศรี | พรรคภูมิใจไทย |  1 |
| นางอนุรักษ์ บุญศล | พรรคเพื่อไทย | 2 |
|

ผลการเลือกตั้ง
--------------

|  |
| --- |
| **สัญลักษณ์และความหมาย** |
| \* | ส.ส.ระบบเขตเลือกตั้งที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา |
| \*\* | ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา |
| † | ผู้สมัครที่ถูกตัดสิทธิ์ |
| ✔ | ผู้สมัครที่เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว |
| ( ) | หมายเลขประจำตัวของผู้สมัคร |
| **ตัวหนา** | ผู้สมัครที่ชนะการเลือกตั้ง |

เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบไปด้วยอำเภอสว่างแดนดิน อำเภอบ้านม่วง อำเภอคำตากล้า อำเภอส่องดาว และอำเภอเจริญศิลป์

| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแทนตำแหน่งที่ว่าง เขต 3 จังหวัดสกลนคร |
| --- |
| พรรค | ผู้สมัคร | คะแนนเสียง | % | ± |
|  | **เพื่อไทย** | **อนุรักษ์ บุญศล (2)** | **83,348** | **63.83** |  |
|  | ภูมิใจไทย | พิทักษ์ จันทศรี (1) | 47,235 | 36.17 |  |
| ผลรวม | 130,583 | 100.00 | — |
|  |
|
| บัตรดี | 130,583 | 96.45 | – |
|
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | 3,207 | 2.37 | – |
|
| บัตรเสีย | 1,604 | 1.18 | – |
|
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | 135,394 | 58.06 | – |
|
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | 233,205 | 100.00 | — |
|
|  | เพื่อไทย **รักษาที่นั่ง** |
|

เหตุการณ์ต่อเนื่อง
------------------

อัยการสูงสุด เป็นโจท์ฟ้องร้องนายศุภชัย โพธิ์สุ แกนนำพรรคภูมิใจไทย และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ (ในขณะนั้น) ว่าจงใจกระทําความผิดฐานเป็นเจ้าพนักงานปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด หรือปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยทุจริต ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 จากการที่นายศุภชัย กล่าวในระหว่างเป็นประธานเปิดการฝึกอบรมอาสาสมัครหมอดิน ของสถานีพัฒนาที่ดินสกลนคร เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2552 แต่ต่อมาศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง พิพากษายกฟ้อง

อ้างอิง
-------

  

1. ↑   การเลือกตั้งสกลนคร
2. ↑  ศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง เรื่อง ความผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ราชการ ความผิดต่อพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและการได้มาซึ่งสมาชิกวุฒิสภา (คดีหมายเลขดำที่ อม. ๑/๒๕๕๕ คดีหมายเลขแดงที่ อม. ๓/๒๕๕๖ ระหว่าง อัยการสูงสุด โจทก์ นายศุภชัย โพธิ์สุ จำเลย)
นิวยิร์ก ซึ่งในขณะนั้นรู้จักกันในชื่อนิวอัมสเตอร์ดัม ใน ค.ศ. 1660 ฟอร์ตอัมสเตอร์ดัมเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดใหญ่ที่อยู่ปลายเกาะ
**ฟอร์ตอัมสเตอร์ดัม** (ภายหลังได้ชื่อว่า **ฟอร์ตเจมส์**, **ฟอร์ตวิลเลม เฮนดริก**, **ฟอร์ตเจมส์** (เปลี่ยนกลับ), **ฟอร์ตวิลเลียม**, **ฟอร์ตแอนน์** และ**ฟอร์ตจอร์จ**) เป็นค่ายทหารถาวร (fort) ตั้งอยู่ ณ ปลายใต้สุดของแมนฮัตตัน ซึ่งเคยเป็นสำนักงานใหญ่บริหารนิวยอร์กของดัตช์และอังกฤษต่อมา ตั้งแต่ ค.ศ. 1625 กระทั่งถูกทุบใน ค.ศ. 1790 หลังการปฏิวัติอเมริกา ตัวค่ายเปลี่ยนเจ้าของถึงแปดครั้งในหลายยุทธการ

การก่อสร้างค่ายถือเป็นวันก่อตั้งนครนิวยอร์กอย่างเป็นทางการ ซึ่งได้รับการรับรองโดยตราประจำนครนิวยอร์ก ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1683 การประชุมสภานิติบัญญัตินิวยอร์กจัดขึ้นเป็นสมัยแรก

ปืนใหญ่ที่ค่ายนั้นเดิมเรียงเป็นกลุ่มปืนใหญ่ (battery) ซึ่งปัจจุบันเรียกว่า Battery Park ที่ตั้งของค่ายปัจจุบันเป็นกุศลสถาน (custom house) สหรัฐ อเล็กซานเดอร์ แฮมลิตัน ซึ่งปัจุจบันภายในยังมีศูนย์จอร์จ กุสตาฟ เฮย์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์อเมริกันอินเดียนแห่งชาติ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Fort George

พิกัดภูมิศาสตร์: 40°42′15″N 74°00′49″W﻿ / ﻿40.7042°N 74.0137°W﻿ / 40.7042; -74.0137
แผนที่เดิมของนิวอัมสเตอร์ดัม ที่เรียกว่า "ผังแคสเทลโล" ค.ศ. 1660 (มุมซ้ายล่าง คาดว่าเป็นทิศใต้ ส่วนบนขวาคาดว่าเป็นทิศเหนือ)
**นิวอัมสเตอร์ดัม** (อังกฤษ: New Amsterdam; ดัตช์: *Nieuw Amsterdam*, ออกเสียง: [ˌniʋɑmstərˈdɑm] หรือ [ˌniuʔɑms-]) คืออดีตนิคมชาวดัตช์ในศตวรรษที่ 17 ตั้งอยู่ทางปลายทิศใต้สุดของเกาะแมนแฮตตัน เป็นศูนย์กลางการปกครองอาณานิคมในนิวเนเธอร์แลนด์ ส่วน *ฟักโตไร* เป็นที่ตั้งถิ่นฐานนอกฟอร์ตอัมสเตอร์ดัม นิวอัมสเตอร์ดัมมีป้อมตั้งอยู่บนจุดยุทธศาสตร์ทางปลายทิศสใต้ของเกาะแมนแฮตตัน และมีความสำคัญทางด้านการปกป้องปฏิบัติการการค้าขนสัตว์ของบริษัทอินเดียตะวันตกของดัตช์ (Dutch West India Company) บริเวณแม่น้ำนอร์ท (แม่น้ำฮัดสัน) ในปี ค.ศ. 1624 ได้เป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐดัตช์และเป็นเมืองหลักของจังหวัดในปี 1625

เมื่อปี 1655 ประชากรของนิวเนเธอร์แลนด์เพิ่มขึ้นเป็น 2,000 คน โดยมีประชากร 1,500 คนอยู่ในนิวอัมสเตอร์ดัม ในปี ค.ศ. 1664 ประชากรในนิวเนเธอร์แลนด์ทะลุขึ้นเป็น 9,000 คน โดยมีประชากร 2,500 คน อยู่ในนิวอัมสเตอร์ดัม และมี 1,000 คนอยู่ในฟอร์ตออเรนจ์ ส่วนที่เหลืออยู่เมืองอื่นและหมู่บ้านอื่น

ในปี ค.ศ. 1664 อังกฤษได้เข้ามาครอบครองนิวอัมสเตอร์ดัมและเปลี่ยนชื่อมาเป็นนิวยอร์ก ตามชื่อเมืองยอร์กในยอร์กเชียร์ หลังจากสงครามอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ครั้งที่สองระหว่างปี ค.ศ. 1665–1667 อังกฤษและสหจังหวัดดัตช์ได้ลงนามตกลงสถานภาพปัจจุบันในสนธิสัญญาเบรดา อังกฤษได้เกาะแมนแฮตตัน ส่วนดัตช์ยอมยกเมืองและส่วนที่เหลือของอาณานิคม ขณะที่อังกฤษยอมสละซูรินามในอเมริกาใต้อย่างเป็นทางการ รวมถึงเกาะรันในอินเดียตะวันออกให้ดัตช์ที่ยังเข้าควบคุมผลประโยชน์ในหมู่เกาะเครื่องเทศ ในปัจจุบันพื้นที่ส่วนใหญ่ที่เคยเป็นนิวอัมสเตอร์ดัมคือนครนิวยอร์ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Colony of New Netherland", 2009, by Jaap Jacobs, page 32.
2. ↑  Park, Kingston Ubarn Cultural. "Dutch Colonization". *www.nps.gov*.
**ธงชาติเวสเทิร์นสะฮารา** (อาหรับ: علم الصحراء الغربية, สเปน: *Bandera del Sáhara Occidental*), รู้จักอีกชื่อว่า **ธงชาติสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี** (อาหรับ: علم الجمهورية العربية الصحراوية الديمقراطية, สเปน: *Bandera de la República Árabe Saharaui Democrática*), ธงผืนนี้มีลักษณะเป็นธงสามสีแบ่งตามแนวนอน 3 แถบ ความกว้างเท่ากันทุกแถบ สีดำ-เขียว-ขาว มีดาวสีแดงและพระจันทร์เสี้ยวอยู่ตรงกลางและมีเครื่องหมายบั้งสีแดงที่คันชักและมีลัญลักษณ์พระจันทร์เสี้ยว โดยจะใช้บนพื้นที่ควบคุมของสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี ในขณะที่ธงชาติโมร็อกโกใช้กับพื้นที่ที่ยึดครองของเวสเทิร์นสะฮารา

ธงนี้เป็นการผสมผสานระหว่างสีของขบวนการรวมอาหรับ ได้แก่ สีดำ สีเขียว สีขาว และสีแดง และสัญลักษณ์รูปดาวและพระจันทร์เสี้ยวของศาสนาอิสลาม เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 1976 ธงชาติดังกล่าวได้ถูกนำมาใช้เป็นธงอย่างเป็นทางการของสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาราวี (SADR) และได้รับการแก้ไขเล็กน้อยในเดือนมิถุนายน 1991[] กล่าวกันว่าได้รับการออกแบบโดย El Uali Mustafá Sayed ประธานาธิบดีคนแรกของสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Protocol Section of the Office of the President of the Republic (June 1987)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ธงชาติเวสเทิร์นสะฮารา ที่ Flags of the World (อังกฤษ)
**ศรียากันติอุมามเหศวรโกยิล** (อังกฤษ: Sri Yaganti Uma Maheswara Temple) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า **ยากันติ** (อักษรโรมัน: Yaganti) เป็นโบสถ์พราหมณ์ (โกยิล) บูชาพระศิวะ ตั้งอยู่ในอำเภอนันทยัล รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย โบสถ์พราหมณ์นี้มีบ่อน้ำขนาดเล็ก (ปุศการินี; *Pushkarini*) ที่ซึ่งน้ำจะไหลเข้ามาจากใต้เขา ผ่านปากของโคนนทิ น้ำในบ่อนี้เต็มตลอดเวลา และผู้ที่มีศรัทธาเชื่อว่าน้ำจากบ่อมีคุณประโยชน์มากมาย

ความเชื่อต่าง ๆ เกี่ยวกับอภินิหารที่ปรากฏในโบสถ์พราหมณ์นี้ เช่น ความเชื่อว่ารูปปั้นโคนนทิที่มีน้ำไหลผ่านตลอดเวลานั้นค่อย ๆ โตขึ้นอยู่ตลอด จนนักบวชต้องรื้อถอนเสาที่เดิมเคยตั้งอยู่ใกล้กับโคนนทินี้ออกเพราะขนาดที่โตขึ้น และ ที่ว่าพื้นที่ของโบสถ์พราหมณ์ไม่มีอีกาอยู่เลย ตามตำนานนั้นว่ากันว่าเป็นผลมาจากขณะฤาษีอคัสตยะกำลังบำเพ็ญตบะอยู่นั้นได้มีอีกามารังควาญ ฤาษีจึงสาปไม่ให้มีอีกาเข้ามาในบริเวณนี้ได้อีก นอกจากนี้ เนื่องด้วยว่าอีกาเป็นพาหนะของพระเสาร์ จึงเชื่อกันว่าพระเสรร์ไม่สามารถเข้ามายังโบสถ์นี้ได้เช่นกัน

ในบริเวณและโดยรอบของยากันติยังประกอบด้วยถ้ำจำนวนหนึ่งที่มีความสำคัญทางศาสนา เช่น ถ้ำอคัสยะ (Agastya Cave) ซึ่งเชื่อว่าเป็นถ้ำที่ฤาษีอคัสตยะบำเพ็ยญตบะถวายแด่พระศิวะ ถ้ำเวนกเตศวร (Venkateswara Cave) และถ้ำวีรพราหมัม (Veera Brahmam Cave) ซึ่งทางเข้ามีลักษณะเตี้ยและต้องงอดตัวเข้าไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "A pilgrimage tour to the pious city of Kurnool in Andhra Pradesh! - Nativeplanet". *M.dailyhunt.in*. สืบค้นเมื่อ 2016-12-28.
2. ↑  "Unsolved Mysteries and Indian Shrines". *Speakingtree.in*. 2014-01-14. สืบค้นเมื่อ 2016-12-28.
3. ↑  "Tourist attraction: Kurnool Nandi idol slowly 'growing'". *Deccanchronicle.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-12-28. สืบค้นเมื่อ 2016-12-28.
4. ↑  "About Yaganyti". *Speakingtree.in*. 2013-06-20. สืบค้นเมื่อ 2016-12-28.
**พอร์ตซาอิด** (อังกฤษ: Port Said) หรือ **บูรซะอีด** (อาหรับ: بورسعيد) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางเหนือ-ตะวันออกของประเทศอียิปต์ เป็นเมืองท่าชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ที่ปลายเหนือสุดของคลองสุเอซ มีประชากรราว 603,787 คน (ค.ศ. 2010) เมืองนี้ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1859 ในช่วงการสร้างคลองสุเอซ

พอร์ตซาอิดเป็นเมืองอันดับต้นที่มีดัชนีการพัฒนามนุษย์ ในอียิปต์ ในปี ค.ศ. 2009 และ 2010 เศรษฐกิจของเมืองได้แก่ การตกปลา และอุตสาหกรรมอย่างเคมี แปรรูปอาหาร บุหรี่ ท่าเรือของเมืองส่งออกสิงค้าอย่าง ฝ้าย ข้าว และเป็นสถานีเติมเชื้อเพลิงเรือที่ผ่านคลองสุเอซ เป็นท่าเรือปลอดภาษี มีนักท่องเที่ยวมาพักผ่อนในช่วงฤดูร้อน มีประภาคารพอร์ตซาอิด ที่เป็นอาคารแห่งแรกของโลกที่สร้างด้วยคอนกรีตเสริมแรง

เมืองนี้เป็นจุดที่กองกำลังฝรั่งเศสและอังกฤษเคลื่อนเข้ามาในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1956 ในปฏิบัติการแทรกแซงที่เกิดจากการโอนคลองสุเอซเป็นของอียิปต์ ในช่วงสงครามหกวันระหว่างอาหรับกับอิสราเอลปี ค.ศ. 1967-1975 อ่าวจอดเรือถูกปิดใน หลังจาก ค.ศ. 1975 เมืองจึงกลับฟื้นคืนสภาพเดิม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-07-03. สืบค้นเมื่อ 2012-02-19.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-10-02. สืบค้นเมื่อ 2012-02-19.
3. ↑