recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**สถานีรถไฟใต้ดินมหาวิทยาลัยเฮลซิงกิ** (ฟินแลนด์: *Helsingin yliopiston metroasema*, สวีเดน: *Helsingfors universitets metrostation*) เป็นสถานีของรถไฟใต้ดินเฮลซิงกิ สถานีนี้ให้บริการแก่ประชาชนในบริเวณมหาวิทยาลัยเฮลซิงกิและพื้นที่ใกล้เคียงในเขตไกสะเนียมิและกลูวิ สถานีนี้ใช้ชื่อว่าไกสะเนียมิในช่วงปี พ.ศ. 2538 ถึง พ.ศ. 2558 ตัวสถานีอยู่ลึกลงไป 27 เมตรจากผิวดิน และ 22 เมตรจากระดับน้ำทะเล สถานีนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของสถานีรถไฟใต้ดินสถานีรถไฟกลางเป็นระยะทาง 600 เมตร และทางทิศใต้ของสถานีฮะกะเนียมิเป็นระยะทาง 900 เมตร สถานีนี้ให้บริการทั้งสาย M1 และ M2 

ห้องจำหน่ายตั๋วของสถานี

ประวัติ
-------

ตำแหน่งของสถานีมหาวิทยาลัยเฮลซิงกิได้รับการตัดสินใจในปี พ.ศ. 2514 และกล่องสถานีได้รับการขุดเจาะระหว่างงานก่อสร้างสถานีครั้งแรกในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1970 วันเปิดให้บริการของสถานีถูกเลื่อนออกไปเนื่องจากไม่มีงบประมาณ ในที่สุดสถานีก็เปิดให้บริการในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2538 สถานีได้รับการออกแบบโดยบริษัทสถาปนิก *Kontio - Kilpi - Valjento Oy* สถานีนี้มีการติดตั้งลิฟต์กระจกที่ใช้เชือกลากขนานไปกับบันไดเลื่อน

การเปลี่ยนชื่อ
--------------

ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2557 สภาเทศบาลเมืองเฮลซิงกิลงคะแนนเสียงให้มีการเปลี่ยนชื่อสถานีจาก*ไกสะเนียมิ* เป็น *มหาวิทยาลัยเฮลซิงกิ* การเปลี่ยนชื่อเสร็จสมบูรณ์ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2558 เนื่องในโอกาสครบรอบ 375 ปีของมหาวิทยาลัยเฮลซิงกิ สถานีรถไฟใต้ดินนี้ยังเป็นหนึ่งในสองสถานีที่ตั้งชื่อตามมหาวิทยาลัย อีกหนึ่งสถานี คือ สถานีมหาวิทยาลัยอาลโตะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Metroasemien käyttäjämäärät". *HKL*. 10 December 2018. สืบค้นเมื่อ 6 May 2019.
2. ↑  "University of Helsinki". *Helsingin kaupunki* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2017-11-19.
3. ↑  Lehmusvesi, Jussi (22 April 2014). "Kaisaniemen metroaseman nimi vaihtuu – "Kyllä ihmiset tottuvat"". *Helsingin Sanomat* (ภาษาฟินแลนด์). สืบค้นเมื่อ 22 April 2014.
4. ↑  "Kaisaniemen metroasemalle ehdotetaan uutta nimeä". *Helsingin Sanomat* (ภาษาฟินแลนด์). 17 April 2014. สืบค้นเมื่อ 22 April 2014.
**ภัทริน ลาภกิตติกุล** เกิดเมื่อ วันอังคารที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2531 ราศีกันย์ สถานที่เกิดคือจังหวัดกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ชื่อเล่น **เบลล์** จบการศึกษาจาก คณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ประวัติ
-------

**ภัทริน ลาภกิตติกุล** ในขณะกำลังศึกษาที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะเภสัชศาสตร์ ได้รับคัดเลือกให้เป็น ดรัมเมเยอร์(รุ่น2) ในงานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ-ธรรมศาสตร์ครั้งที่ 65 ที่จัดขึ้นเมื่อ 31 มกราคม 2551 จึงทำให้มีผลงานด้านโฆษณา ได้แก่ โฆษณาน้ำผลไม้ Lotte Mango Juice, โฆษณา เครื่องดื่มCoke, โฆษณาสาหร่าย Siliko และผลงานโฆษณาอื่นๆ อีกมากมาย รวมถึงผลงานนางเอกมิวสิควิดีโอเพลง พระเอก ของศิลปิน The Bottom Blues (พ.ศ. 2553) และมิวสิควิดีโอเพลง 2 คน 1 ใจ ของศิลปิน เล้าโลม (พ.ศ. 2554) จนทาง LG ได้ร่วมกับเอกสิทธิ์ ไทยรัตน์ ผู้เขียนบท 3 เกมสยอง และบอดี้...ศพ#19 ได้ผลิตภาพยนตร์สั้นเรื่องความลับของจริยา MYSTERY OF JARIYA (พ.ศ. 2554) เป็นภาพยนตร์สั้น 3 ตอน โดยให้ **ภัทริน ลาภกิตติกุล** ได้รับบท เบล นางเอกของเรื่อง

ต่อมา**ภัทริน ลาภกิตติกุล** เป็นที่รู้จักกับงานด้านพิธีกรหรือวีเจ จากโครงการ VJ Search รุ่นที่ 5 ทางช่องแชนแนลวีไทยแลนด์  โดยจัดรายการคนดูเป็นใหญ่, Asian Hero และรายการ Zog Zag ซึ่งออกอากาศทางทรูวิชั่นส์ จนแชนแนลวีไทยแลนด์ได้ปิดตัวลง ทำให้ภัทรินจบบทบาทของการเป็นพิธีกร หรือวีเจลงไป 

พ.ศ. 2558 **ภัทริน ลาภกิตติกุล**ได้ทำงานกับสายการบิน การบินไทย(Thai Airways) ในตำแหน่งลูกเรือและได้เป็นพรีเซนเตอร์ให้กับทางสายการบิน โดยมีผลงานการถ่ายโฆษณาชุด Your desire, our creation of new heights of flying... โฆษณาชุด Good Start with THAI ซึ่งออกอากาศสายการบิน และโทรทัศน์ทั้วโลก รวมถึงได้ถ่ายภาพนิ่งกับนิตยสาร SAWASDEE โปรโมทประเทศไทย พ.ศ. 2559 **ภัทริน ลาภกิตติกุล**ยังคงมีผลงานด้านการแสดงในมิวสิควิดีโอ เพลง ขี้เกียจฟังถ้ายังแอบคุย ของศิลปิน พลอย พรทิพย์ จนได้รับบทพนักงานธนาคาร ของธนาคารธนชาต ชุดอัลตร้าเซฟวิ่งส์ (เปลี่ยนเงินเย็นให้เป็นดอกเบี้ยสุดฮอต) ในปี พ.ศ. 2560

อ้างอิง
-------

1. ↑  วีเจเบลล์ ภัทริน ลาภกิตติคุณ โอกาสเป็นของผู้แสวงหาhealthtoday.net
2. ↑  งานบอลประเพณี จุฬาฯ-ธรรมศาสตร์ ครั้งที่ 65 เก็บถาวร 2009-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนblog.eduzones.com
3. ↑  ดรัมเมเยอร์จุฬาฯ รุ่นที่ 2suanboard.net
4. ↑  LG โปรโมท Smart TV ผ่านความลับของ จริยาmarketingoops.com
5. ↑  ประวัติ ภัทริน ลาภกิตติกุล จาก www.channelvthailand.com เก็บถาวร 2013-09-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.channelvthailand.com
6. ↑  ปิดตำนาน วีเจแชนแนลวีไทยแลนด์ รุ่นพี่รุ่นน้องรวมตัวซึ้ง[*ลิงก์เสีย*]darafashion.gmember.com
7. ↑  ผลงานมิวสิควิดีโอ[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

| * ด
* ค
* ก
แชนแนลวีไทยแลนด์ |
| --- |
| **วีเจในปัจจุบัน** | เอกชัย วริทธิ์ชราพร • ณัฐฐาวีรนุช ทองมี • จิรดา โยฮารา • วิริฒิพา ภักดีประสงค์ • พิตต้า ณ พัทลุง • ศิริขวัญ ชินโชติ • พุฒิพงศ์ คงสมศักดิ์สกุล • ภาณุภัทร์ สุกัลยารักษ์ • ณัฐพงศ์ ชินโสภณทรัพย์ • ชญานุช บุญธนาพิบูลย์ • ภัทริน ลาภกิตติกุล |
| **รายการในปัจจุบัน ของแชนแนลวีไทยแลนด์** | คนดูเป็นใหญ่ • โตมาด้วยกัน • I Am Siam • [V] Japan Bravo • Club [V] • Asian Hero • [V] Boutique • The Ticket • เมโลสโมสร • Zog Zag • [V] REDioactive • The [V] Countdown • Siam Top 20 • Asian Chart • [V] Tunes The Rock • Show Record Shop • [V] Covery • [V] Play & Learn |
| **ดูเพิ่มเติม** | สตาร์ ทีวี • รางวัลแชนแนลวีไทยแลนด์มิวสิกวิดีโอ • ทรูวิชั่นส์ |
***โรบินสัน ครูโซ*** (อังกฤษ: Robinson Crusoe หรือมีชื่อเต็มภาษาอังกฤษว่า ***The Life and Strange Surprizing Adventures of Robinson Crusoe of York, Mariner: Who lived Eight and Twenty Years, all alone in an un-inhabited Island on the coast of America, near the Mouth of the Great River of Oroonoque; Having been cast on Shore by Shipwreck, where-in all the Men perished but himself. With An Account how he was at last as strangely deliver'd by Pyrates. Written by Himself***) เป็นนวนิยายของแดเนียล เดโฟ ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1719 ในบางครั้งถือว่าเป็นนวนิยายฉบับแรกของภาษาอังกฤษ มีเรื่องราวเกี่ยวกับอัตชีวประวัติที่แต่งขึ้นโดยตัวละคร ที่ติดเกาะร้างอยู่ 36 ปี บนเกาะเขตร้อนชื้นอันไกลโพ้น ใกล้กับประเทศเวเนซุเอลา ที่เผชิญกับชาวอเมริกันพื้นเมือง ถูกกักขังและขัดขืน ก่อนที่จะรอดชีวิตออกมาได้ 

เนื้อเรื่องได้รับอิทธิพลจากเรื่องจริงของอเล็กซานเดอร์ เซลเคิร์ก นักล่องเรือชาวสกอตที่ติดเกาะและอยู่ในเกาะมหาสมุทรแปซิฟิก 4 ปี ที่ชื่อเกาะ "Más a Tierra" (ต่อมาในปี 1966 เกาะนี้เปลี่ยนชื่อมาเป็น เกาะโรบินสันครูโซ) ในประเทศชิลี อย่างไรก็ตามรายละเอียดของเกาะของครูโซนั้นอาจจะมาจากเกาะโตบาโก ในทะเลแคริบเบียน แต่เกาะนี้อยู่ไม่ไกลจากชายฝั่งเวเนซุเอลา ใกล้ปากแม่น้ำโอริโนโก และไม่ไกลจากเกาะทรินิแดด นอกจากนั้นดูเหมือนเดโฟจะได้รับแรงบันดาลใจจากบทประพันธ์ละติน หรือฉบับแปลอังกฤษเรื่อง *Hayy ibn Yaqdhan* ของอิบัน ตูเฟล ที่เป็นบทประพันธ์ก่อนหน้านี้ที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับเกาะร้าง อีกแหล่งข้อมูลของบทประพันธ์ของเดโฟ อาจจะเป็นเรื่องราวการลักพาตัวโรเบิร์ต น็อกซ์ โดยกษัตริย์ของศรีลังกาในปี ค.ศ. 1659 ใน "Glasgow: James MacLehose and Sons (Publishers to the University), 1911.

อ้างอิง
-------

1. ↑   *Robinson Crusoe*, Chapter 23.
2. ↑  Nawal Muhammad Hassan (1980), *Hayy bin Yaqzan and Robinson Crusoe: A study of an early Arabic impact on English literature*, Al-Rashid House for Publication.
3. ↑  Cyril Glasse (2001), *New Encyclopedia of Islam*, p. 202, Rowman Altamira, ISBN 0-7591-0190-6.
4. ↑  Amber Haque (2004), "Psychology from Islamic Perspective: Contributions of Early Muslim Scholars and Challenges to Contemporary Muslim Psychologists", *Journal of Religion and Health* **43** (4): 357-377 [369].
5. ↑  Martin Wainwright, Desert island scripts, *The Guardian*, 22 March 2003.
6. ↑  see Alan Filreis

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **โรบินสัน ครูโซ**

* **Robinson Crusoe** ที่ โครงการกูเทนแบร์ก
**วังสายบุรี** เป็นวังของเจ้าเมืองสายบุรีในสมัยการปกครองแบบเจ็ดหัวเมืองประเทศราช ตั้งอยู่เลขที่ 34 ถนนกลาพอ ตำบลตะลุบัน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี

วังสายบุรี ตั้งอยู่เลขที่ 34 ถนนกลาพอ ตำบลตะลุบัน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี

ประวัติ
-------

วังสายบุรี สร้างโดยสถาปนิกชาวชวา และชาวท้องถิ่น เมื่อปี พ.ศ.2428 ในสมัยพระยาสุริยสุนทรบวรภักดี ศรีมหารายา มัตตาอัปดุลวิบุลยขอบเขตประเทศมลายู (นิแปะ) เจ้าเมืองสายบุรีคนที่3 ซึ่งสมัยนั้นมีบรรดาศักดิ์เป็นพระวิเศษวังศา ตรงกับรัชสมัยในรัชกาลที่ 5

สถาปัตยกรรม
-----------

ลักษณะรูปทรงของวังสายบุรี เป็นอาคารไม้ทั้งหลังมี 2 ชั้น หลังคาทรงปั้นหยา ได้รับอิทธิพลมาจากศิลปกรรมของชวา ตัววังเป็นรูปตัวแอล (L) จากระยะเวลาอันยาวนานทำให้ตัววังทรุดโทรมลง ไม่ได้มีการซ่อมแซมทำให้ชั้นบนไม่สามารถใช้เป็น ที่อยู่อาศัย ลักษณะเด่นของวังสายบุรี คือพื้นไม้ทำด้วยไม้ตะเคียนปูพื้นเป็นเส้นทแยงมุม มีแกนกลางตีเน้นเป็นฟันปลา ทั้งชั้นบนและชั้นล่าง สำหรับช่องระบายอากาศ นิยมฉลุไม้ เป็นลวดลายพรรณพฤกษาตามแบบศิลปะชวา นอกจากนี้เชิงชายตกแต่งโดยใช้ทองเหลือง

วังสายบุรีหลังอื่น
------------------

1. ในสมัยพระยาสายบุรี (นิดะ) ตั้งวังอยู่ที่ตำบลบ้านยี่งอ ริมแดนต่อพรมแดนเมืองระแงะ ทางประมาณ 400 ผันเศษ
2. ในสมัยพระยาสุริยสุนทรบวรภักดี ศรีมหารายา มัตตาอัปดุลวิบุลยขอบเขตประเทศมลายู (นิแปะ) ตั้งวังอยู่ที่ตำบลบ้านชาลินงบายู ริมลำน้ำซึ่งมาจากอ่าวลุทรายเหมืองทอง แขวงเมืองระแงะฟากตะวันออก (ปัจจุบันคือ เลขที่ 34 ถนนกลาพอ ตำบลตะลุบัน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี)
3. วังพิพิธภักดี ตั้งอยู่ตำบลตะลุบัน อำเภออำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี

อ้างอิง
-------

1. ↑  กรมศิลปกร วังสายบุรี
2. ↑  วังเจ้าเมืองสายบุรี
ภาพผีร่มในสมัยเอโดะ วาดโดยอูตางาวะ โยชิกาซุ
**ผีร่ม** (ญี่ปุ่น: 傘おばけ; โรมาจิ: *Kasa-obake*) เป็นโยไกในคติชนญี่ปุ่น บางครั้งจัดอยู่ในประเภท*สึกูโมงามิ* เพราะแปลงร่างจากร่มเก่า มันยังมีอีกชื่อว่า "*คารากาซะ-โอบาเกะ*" (から傘おばけ, *karakasa-obake*), "*คาซะ-บาเกะ*" (傘化け, *kasa-bake*) และ"*คารากาซะโคโซ*" (唐傘小僧, *karakasa kozō*) มีกระเป๋าสะพายข้างเป็นอาวุธ
มีลิ้นยาว 5 แฉก ชอบกินแตงกวาดองที่หมัก 5 ปี

ผีร่มเกิดจากร่มกระดาษเก่าอายุเกินกว่า 100 ปี ที่มนุษย์ละทิ้งแล้ว มีดวงตาเดียวกลมโตพร้อมกับปากที่มีลิ้นยาว และมีขาเดียวไว้คอยกระโดดไปมา มักจะปรากฏกายยามค่ำคืนบริเวณสุสานหรือที่รกร้างอาทิ วัดร้าง มันสามารถกระพือร่มบินไปในท้องฟ้ายามค่ำคืน ผีร่มนี้ไม่เป็นอันตรายกับมนุษย์ ตรงข้ามกลับเป็นยังเป็นมิตร ตามคำบอกเล่าโบราณกล่าวว่าบางครั้งมันจะปรากฏตัวเพื่อเล่นกับเด็ก ๆ ด้วยand pineapple pizza

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อสิ่งมีชีวิตจากปกรณัมญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  造2007年 76-77頁。
2. ↑  一柳2008年77頁。
3. ↑  初見2009年 73頁。
4. ↑  水木1994年 144頁。

บรรณานุกรม
----------

* 一柳広孝監修 (2008). *知っておきたい世界の幽霊・妖怪・都市伝説*. なるほど!BOOK. 西東社. ISBN 978-4-7916-1568-1.
* 田神健一・奥津圭介・中村亜津沙編 (2006). *アニメ版 ゲゲゲの鬼太郎 完全読本*. 講談社. ISBN 4-062-13742-9.
* 造事務所編著 (2007). 多田克己監修 (บ.ก.). *日本と世界の「幽霊・妖怪」がよくわかる本*. PHP文庫. PHP研究所. ISBN 978-4-569-66887-1.
* 初見健一 (2009). *まだある。 今でもわくわく"懐かしの昭和"カタログ 遊園地編*. 大空出版. ISBN 978-4-903175-33-1.
* 水木しげる (1994). *図説 日本妖怪大全*. 講談社+α文庫. 講談社. ISBN 978-4-06-256049-8.
* 村上健司他編著 (2000). *百鬼夜行解体新書*. コーエー. ISBN 978-4-87719-827-5.
* 湯本豪一 (2005). *百鬼夜行絵巻 妖怪たちが騒ぎだす*. 小学館. ISBN 978-4-09-607023-9.
**วสวัตติ์ วีระกุล** เป็นนักแสดงชายชาวไทยเริ่มเป็นที่รู้จักจากการเป็นสแตนด์อินหรือนักแสดงแทนของ โป๊ป–ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ ในละครโทรทัศน์แนวพีเรียดอิงประวัติศาสตร์เรื่องพรหมลิขิต

ประวัติ
-------

วสวัตติ์ วีระกุล มีชื่อเล่นว่า กีตาร์ เกิดที่จังหวัดเพชรบุรี จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนคงคาราม ระดับปริญญาตรีจากคณะศิลปศึกษา สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ สาขาวิชาดนตรีคีตศิลป์ไทยศึกษา แขนงวิชาดนตรีไทย ทำให้นอกจากงานแสดงแล้ว เขายังมีอาชีพเป็นครูสอนดนตรีไทยให้กับเด็กประถมและเด็กมัธยม รวมถึงรับแสดงตามงานต่าง ๆ

เข้าสู่วงการ
------------

วสวัตติ์ได้เข้าสู่วงการจากการเป็นเอ็กซ์ตราหรือนักแสดงประกอบในโฆษณาหลายชิ้นก่อนจะขยับขึ้นเป็นเมนเอ็กซ์ตราหรือนักแสดงประกอบหลักที่มีบทพูดหรือปรากฏตัวให้เห็นหน้าตา จากนั้นจึงได้ไปปรากฏตัวในรายการชื่อดังอย่างรู้ไหมใครโสด ในฐานะปรัศนีย์

ในปี 2558 เขาได้ร่วมแสดงเป็นนักแสดงประกอบในละครสร้างสรรค์สังคมเรื่อง บาปบริสุทธิ์ ทางช่อง 7 เอชดี โดยแสดงเป็น ภักดี ตามด้วย คู่หูคู่เฮี้ยน 2 ในปี 2560 ทางช่อง 7 เอชดีเช่นเดียวกัน แสดงเป็น โป้ง ต่อมาเขาต้องเข้าไปรับใช้ชาติเป็นเวลา 2 ปีเมื่อปลดประจำการจึงได้กลับมารับงานแสดงอีกครั้ง จากนั้นจึงได้รับการติดต่อจากรุ่นพี่คนหนึ่งให้ส่ง ส่วนสูง น้ำหนัก และสัดส่วน ไปให้กับโมเดลลิ่งทำให้ได้รับโอกาสแสดงเป็นสแตนด์อินหรือนักแสดงแทนของ โป๊ป ธนวรรธน์ ในละครเรื่องพรหมลิขิต นอกจากนี้เขายังได้มีโอกาสร่วมแสดงให้เห็นหน้าแต่ไม่มีบทพูดในบท หนุ่มจีนลูกชายเจ้าสัวที่มาฝากตัวกับออกญาโกษาธิบดี (จีน) ในตอนที่ 6 ทำให้เริ่มเป็นที่รู้จักและถูกพูดถึง

ผลงาน
-----

### ละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | ช่อง | แสดงเป็น |
| --- | --- | --- | --- |
| 2558 | คู่หูคู่เฮี้ยน 2 | ช่อง 7 เอชดี | โป้ง |
| 2560 | บาปบริสุทธิ์ | ภักดี |
| ตาสัมผัสผี ตอนที่ 11-12 คดีนักกีฬาเลือด | โมโน 29 | สุรพจน์ (ลูกของสุรพล) |
| 2566 | พรหมลิขิต | ช่อง 3 เอชดี | ลูกชายของเจ้าสัวที่มาฝากตัวกับออกญาโกษาธิบดี (จีน)/สแตนด์อิน โป๊ป ธนวรรธน์ |
|

### โฆษณา

* ธนาคารกรุงไทย (2558) ในบท มือระนาด
* CP Land (2565) ในบท มือเปียโน
* ทิพยประกันภัย (2566) ในบท พนักงานประกันภัย
* กระทรวงวัฒนธรรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัติ "กีต้าร์ วสวัตติ์" เปิดวาร์ปสแตนด์อินหล่อของ "โป๊ป ธนวรรธน์" จากพรหมลิขิต
2. 1 2  สกู๊ปพิเศษ : "กีต้าร์ วสวัตติ์" ผมนี่แหละสแตนด์อิน "โป๊ป" ! (มีคลิป)
3. ↑  เปิดวาร์ป ‘กีต้าร์ วสวัตติ์’ สแตนด์อิน ‘โป๊ป’ ในพรหมลิขิต ความหล่อพิชิตใจแม่ยก
**มัสยิดราโอราโอ** (อินโดนีเซีย: *Masjid Rao Rao*) เป็นหนึ่งในมัสยิดที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ในนาการีราโอราโอ อำเภอตานะฮ์ดาตาร์ จังหวัดสุมาตราตะวันตก สร้างขึ้นตามสถาปัตยกรรมมีนังกาเบาและสถาปัตยกรรมเปอร์เซีย มัสยิดสร้างขึ้นในปี 1908 โดยหลังคาเดิมทำมาจากเส้นใยพืช ก่อนที่ต่อมาจะเปลี่ยนมาใช้ซิงค์

นับตั้งแต่การตั้งมัสยิด มัสยิดได้รับความเสียหายอย่างหนักจากเหตุแผ่นดินไหวหลายครั้ง ทั้งในปี 1926 และ 2009 กระนั้น มัสยิดไม่เคยได้รับการซ่อมแซมครั้งใหญ่เลย การซ่อมแซมมีเพียงการซ่อมหลังคาและหออะษานที่เอียงในปี 1975 และได้มีการเปลี่ยนกระเบื้องทั้งหมดในมัสยิดใหม่ในราวทศวรรษ 1990 ในสมัยสงครามเอกราชอินโดนีเซียมัสยิดยังถูกใช้เป็นศูนย์กลางทางยุทธศาสตร์เพื่อต่อสู้กับเจ้าอาณานิคมดัตช์ด้วย

ประวัติศาสตร์
-------------

มัสยิดสร้างขึ้นในปี 1908 เพื่อแทนมัสยิดอาตัปอีจุก (Atap Ijuk Mosque) หลังเดิมที่ถูกทุบทำลายลงเนื่องจากสภาพอาคารไม่สามารถใช้งานได้ นับจากนั้น จึงสร้างมัสยิดขึ้นบนที่ดินวักฟ์ของ H. Mohammad Thaib Caniago ภายใต้ความร่วมมือของชุมชนราโอราโอ และ Abdurrachman Datuk Majo Indo มัสยิดก่อสร้างแล้วเสร็จในปลายปี 1918

สถาปัตยกรรม
-----------

มัสยิดราโอราโอ ภาพถ่ายปี 1924
รูปแบบทางสถาปัตยกรรมของมัสยิดเป็นการผสมผสานองค์ประกอบต่าง ๆ ส่วนใหญ่จากมีนังกาเบาและเปอร์เซีย มัสยิดสี่ชั้นโค้งเล็กน้อยเป็นแบบมีนังกาเบา พื้นที่โล่งใต้โดมและหออะษาน

ในโถงสวดมีเสาหลักสี่เสาทำจากคอนเกรีตตั้งอยู่ ส่วนที่ใหม่กว่าของมัสยิดสร้างขึ้นในทศวรรษ 1930 ประดับด้วยกระจกที่ทุบให้แตก ส่วนแท่นมิมบัร มีขนาด 3 × 1.38 เมตร

ในงานฉลองครบรอบมัสยิด 100 ปี ในเดือนตุลาคม 2008 Shodiq Pasadigoe นายอำเภอตานะฮ์ดาตาร์ ได้กล่าวว่ามีมัสยิดอีกสองแห่งในสุมาตราตะวันตกที่สร้างให้คล้ายกับมัสยิดราโอราโอ คือ มัสยิดซาดะฮ์ในตานะฮ์ดาตาร์ และมัสยิดใหญ่โกโตบารูในอำเภอโซลกใต้

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Arief 2008.
2. ↑  Kementerian Agama, pp. 1.
3. 1 2 3 4 5  Akbar 2012.
4. ↑  Kubontubuh & Hadiwinoto 2008.
5. 1 2  Kementerian Agama, pp. 2.
6. ↑  Ajisman & Almaizon 2004, pp. 47.
7. ↑  Kompas.com.
8. 1 2  Ajisman & Almaizon 2004, pp. 46.
9. ↑  Mahyuddin, pp. 167. sfn error: no target: CITEREFMahyuddin (help)
10. ↑  Nugroho 2009. sfn error: no target: CITEREFNugroho2009 (help)

### บรรณานุกรม

* Ajisman; Almaizon (2004). Iim Imadudin (บ.ก.). *Bangunan Bersejarah di Kabupaten Tanah Datar*. Balai Kajian Sejarah dan Nilai Tradisional Padang. ISBN 979-938-849-X.
* Akbar, Rus (10 August 2012). "Masjid Rao Rao Jadi Basis Pendidikan & Melawan Penjajah". *Okezone.com*. สืบค้นเมื่อ 2012-08-31.
* Kementerian Agama Indonesia. *Serial Rumah Ibadah Bersejarah: Masjid Raya Rao-Rao* (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-10-14. สืบค้นเมื่อ 2012-07-07.
* Arief, Farid N. (2008). "Refleksi 100 Tahun Masjid Rao-Rao". Kementerian Agama Indonesia. สืบค้นเมื่อ 2012-07-07.
* Kubontubuh, Catrini Pratihari; Hadiwinoto, Suhadi (2008). *Heritage Reborn: Rehabilitating The Rao-Rao Mosque*. Vol. 5. Majalah Heritage Asia. ISSN 1675-6924.
* Nugroho, Joko (2009). "Dibangun di Bawah Iringan Gendang Serunai". *ANTARA Biro Sumatera Barat*. สืบค้นเมื่อ 2012-07-08.
* "Masjid Rao-Rao". *Kompas.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-11-04. สืบค้นเมื่อ 2012-07-07.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Masjid Raya Rao Rao เก็บถาวร 2012-02-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Official website of Rao Rao Mosque
เรื่องสั้นโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์เป็นตัวละครสำคัญ

"**เชอร์ล็อก โฮล์มส์ ลาโรง**" (อังกฤษ: His Last Bow. The War Service of Sherlock Holmes ชื่อในภายหลังคือ His Last Bow: An Epilogue of Sherlock Holmes) เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกใน*นิตยสารสแตรนด์*ในสหราชอาณาจักรในเดือนกันยายน ค.ศ. 1917 และรวบรวมในฐานะเรื่องสั้นเรื่องสุดท้ายของหนังสือรวมเรื่องสั้น *เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง* ในเดือนถัดมาของปีเดียวกัน เนื้อเรื่องเล่าจากมุมมองของบุคคลที่สามแทนที่จะเป็นการเล่าจากมุมมองของบุคคลที่หนึ่งซึ่งปกติจะเล่าโดยตัวละครหมอวัตสัน เรื่องสั้นเป็นเรื่องแนวจารชนมากกว่าจะเป็นเรื่องแนวสืบสวน มีบทบาทของจารชนของอังกฤษและเยอรมนีในช่วงก่อนสงคราม เรื่องสั้นตีพิมพ์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและมีแก่นเรื่องเกี่ยวความรักชาติ เรื่องสั้นนี้ถูกตีความว่าเป็นเครื่องมือโฆษณาชวนเชื่อที่มีจุดประสงค์เพื่อเพิ่มขวัญกำลังใจให้กับผู้อ่านชาวอังกฤษ

ประวัติการตีพิมพ์
-----------------

"เชอร์ล็อก โฮล์มส์ ลาโรง" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรใน*นิตยสารสแตรนด์*ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1917 และในสหรัฐอเมริกาในนิตยสาร*คอลเลียร์*ในเดือนเดียวกัน ใน*นิตยสารสแตรนด์*มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 3 ภาพวาดโดยอัลเฟรด กิลเบิร์ต (ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะประติมากรของน้ำพุชาฟเทสเบอรีเมมโมเรียล) และในนิตยสาร*คอลเลียร์*มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 5 ภาพวาดวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีล เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น *เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง* ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1917.

หมายเหตุ
--------

1. ↑  สะกดตามหนังสือรวมเรื่องสั้นชุด*ลาโรง*ฉบับแปลเป็นภาษาไทยโดย อ. สายสุวรรณที่ตีพิมพ์โดยแพรวสำนักพิมพ์

อ้างอิงและบรรณานุกรม
--------------------

อ้างอิง

1. ↑  Smith (2014), p. 180.
2. 1 2  Cawthorne (2011), p. 149.
3. ↑  Cawthorne (2011), p. 151.

บรรณานุกรม
* Cawthorne, Nigel (2011). *A Brief History of Sherlock Holmes*. Running Press. ISBN 978-0762444083.
* Dickerson, Ian (2019). *Sherlock Holmes and His Adventures on American Radio*. BearManor Media. ISBN 978-1629335087.
* Smith, Daniel (2014) [2009]. *The Sherlock Holmes Companion: An Elementary Guide* (Updated ed.). Aurum Press. ISBN 978-1-78131-404-3.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อความเต็มของ เชอร์ล็อก โฮล์มส์ ลาโรง ที่วิกิซอร์ซ
* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เชอร์ล็อก โฮล์มส์ ลาโรง
* *เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุดลาโรง* รวมถึงเรื่อง *เชอร์ล็อก โฮล์มส์ ลาโรง* ที่ Standard Ebooks
* **"His Last Bow"** ที่ โครงการกูเทนแบร์ก
* *His Last Bow* หนังสือเสียงสาธารณสมบัติที่ LibriVox

| * ด
* ค
* ก
*เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง* โดย อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ |
| --- |
| 
* "จอมบงการใจทมิฬ"
* "ตามพิฆาต"
* "วงแดง"
* "แผนผังเรือดำน้ำ"
* "ซ้อนกล"
* "หีบศพต่อพิเศษ"
* "ตีนผี"
* "เชอร์ล็อก โฮล์มส์ ลาโรง"

 |
| 
* *แรงพยาบาท*
* *จัตวาลักษณ์*
* *การผจญภัย*
* *จดหมายเหตุ*
* *หมาผลาญตระกูล*
* *คืนชีพ*
* *หุบเขาแห่งภัย*
* *ลาโรง*
* *บันทึกคดี*

 |
**สํานักงานคณะกรรมการอาหารและยา** หรือ **อย.** อาจหมายถึง สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา (Food and Drug Administration) เป็นส่วนราชการในระดับกรม ของประเทศไทย สังกัดกระทรวงสาธารณสุข มีหน้าที่ในการดําเนินงานด้านการคุ้มครองผู้บริโภค ปกป้องและคุ้มครองสุขภาพประชาชนจากการบริโภคผลิตภัณฑ์สุขภาพ (ซึ่งผลิตภัณฑ์สุขภาพ ส่วนใหญ่มักจะหมายถึง อาหาร ยา เวชภัณฑ์ และเครื่องสำอางค์) โดยผลิตภัณฑ์สุขภาพเหล่านั้นต้องมีคุณภาพมาตรฐานและปลอดภัย มีการส่งเสริมพฤติกรรมการบริโภคที่ถูกต้องด้วยข้อมูลวิชาการที่มีหลักฐาน เชื่อถือได้และมีความเหมาะสม เพื่อให้ประชาชนได้บริโภคผลิตภัณฑ์สุขภาพที่ปลอดภัยและสมประโยชน์

**สํานักงานคณะกรรมการอาหารและยา (อย.) มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย ดังต่อไปนี้**

ดำเนินการตามกฎหมายว่าด้วยอาหาร กฎหมายว่าด้วยยา กฎหมายว่าด้วยเครื่องสำอาง กฎหมายว่าด้วยวัตถุอันตราย กฎหมายว่าด้วยวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท กฎหมายว่าด้วยยาเสพติดให้โทษ กฎหมายว่าด้วยเครื่องมือแพทย์ กฎหมายว่าด้วยการป้องกันการใช้สารระเหย และกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้องพัฒนาระบบและกลไก เพื่อให้มีการดำเนินการบังคับใช้กฎหมายที่อยู่ในความรับผิดชอบ

1. เฝ้าระวังกำกับและตรวจสอบคุณภาพมาตรฐานของผลิตภัณฑ์สถานประกอบการ และการโฆษณา รวมทั้งผลอันไม่พึงประสงค์ของผลิตภัณฑ์ตลอดจนมีการติดตามหรือเฝ้าระวัง ข้อมูลข่าวสารด้านผลิตภัณฑ์สุขภาพจากภายในประเทศและภายนอกประเทศ
2. ศึกษา วิเคราะห์ วิจัยและพัฒนาองค์ความรู้ เทคโนโลยี และระบบงานคุ้มครองผู้บริโภคด้านผลิตภัณฑ์สุขภาพให้มีประสิทธิภาพและประสิทธิผล
3. ส่งเสริมและพัฒนาผู้บริโภคให้มีศักยภาพในการเลือกบริโภคผลิตภัณฑ์สุขภาพ ที่ถูกต้อง เหมาะสม ปลอดภัย และคุ้มค่า รวมทั้งเพื่อให้ผู้บริโภคนั้นมีการร้องเรียน เพื่อปกป้องสิทธิของตนได้
4. พัฒนาและส่งเสริมการดำเนินงานคุ้มครองผู้บริโภคด้านผลิตภัณฑ์สุขภาพ โดยการมีส่วนร่วมของภาครัฐ ภาคเอกชน ประชาชน และเครือข่ายประชาคมสุขภาพ
5. ปฏิบัติการอื่นใดตามที่กฎหมายกำหนดให้เป็นอำนาจหน้าที่ของสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาหรือตามที่กระทรวงหรือคณะรัฐมนตรีมอบหมาย

|  |  |
| --- | --- |
| Disambiguation icon |  หน้าแก้ความกำกวมนี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
ถ้าลิงก์ภายในใดนำคุณมาหน้านี้ คุณอาจต้องการแก้ไขลิงก์ให้ชี้ไปยังหน้าที่ต้องการโดยตรง |
**ปาตานี** (มลายู: *Patani*; ڤطاني) หรือเรียก **ปาตานีรายา** (*Patani Raya*) หรือ **ปาตานีเบอซาร์** (*Patani Besar* "ปาตานีใหญ่") เป็นภูมิภาคประวัติศาสตร์ในส่วนเหนือของคาบสมุทรมลายู กินอาณาบริเวณจังหวัดภาคใต้ของประเทศไทย ได้แก่ จังหวัดปัตตานี ยะลา นราธิวาส และสงขลาบางส่วน

ภูมิภาคปตานีมีความสัมพันธ์ในอดีตกับซิงกอรา (สงขลา) ลิกอร์ (นครศรีธรรมราช) ลิกอร์ (ใกล้สุราษฎร์ธานี) และกลันตัน ย้อนไปถึงเมื่ออาณาจักรปัตตานีเป็นรัฐสุลต่านมลายูกึ่งเอกราชที่ถวายบรรณาการแก่ราชอาณาจักรสุโขทัยและอยุธยาของไทย รัฐสุลต่านปตานีได้รับเอกราชช่วงสั้น ๆ หลังกรุงศรีอยุธยาเสียแก่พม่าในปี 2310 แต่กลับมาอยู่ใต้การควบคุมของไทยอีกในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก

ในช่วงปีหลังมีขบวนการแบ่งแยกซึ่งมุ่งตั้งรัฐอิสลามมลายู ชื่อ **ปาตานีดารุสซาลาม** (*Patani Darussalam*, ڤطاني د ارالسلام) ซึ่งกินอาณาบริเวณสามจังหวัดภาคใต้ของไทย การรณรงค์เกิดความรุนแรงหลังปี 2544 ทำให้เกิดปัญหาการก่อความไม่สงบยืดเยื้อและการใช้กฎอัยการศึก

ชื่อ
----

### ตำนานก่อตั้งเมือง

ตามตำนาน ผู้ก่อตั้งปตานีเป็นรายาจากโกตามะลิฆา (Kota Malikha) นามพญาตูนักปา อินทิรา(Phaya Tunakpa Inthira) วันหนึ่งขณะที่พญาตูนักปาล่าสัตว์นั้น พระองค์ทอดพระเนตรกระจงเผือกที่สวยงามขนาดเท่าแพะวิ่งหนีหายไป พระองค์ทรงถามราษฎรว่าสัตว์ตัวนั้นหายไปไหน พวกเขาตอบว่า: "ปาตา นี ละฮ์!" ("หาดนี้แหละ!" ในภาษามลายูปัตตานี) พวกเขาค้นหากระจงแต่กลับพบชายชาวประมงวัยชราที่ระบุตนเองเป็น เจ๊ะตานี (Che' Tani) ชายชราพูดว่าตนถูกส่งโดยพระอัยกาของรายาเพื่อสร้างเมืองใหม่ที่อยู่ไกล แต่กลับป่วยระหว่างทาง เนื่องจากไปต่อไม่ได้ จึงหยุดอยู่ที่นี่ ภายหลังรายาสั่งให้สร้างเมืองในบริเวณที่กระจงหายตัวไป เมืองนั้นภายหลังเป็นปตานี ซึ่งเชื่อว่าตั้งชื่อตาม "หาดแห่งนี้" ที่กระจงหายตัวไป หรือตามชายชรานาม ปะตานี หมายถึง "พ่อตานี"

### ปตานี, ปัตตานี

ในจังหวัดชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย อักขรวิธีปัตตานี ปตานี และปาตานีกลายเป็นคำที่มีความขัดแย้งที่ใช้เรียกพื้นที่ที่ครอบคลุมจังหวัดปัตตานี , ยะลา, นราธิวาส และสงขลาบางส่วน โดยปตานีหรือปาตานีในภาษามลายูเขียนด้วยอักษร "t" ตัวเดียว แต่ในข้อมูลไทยเขียนตัว "t" สองตัว เมื่อเขียนเป็นภาษาไทย "ปตานี" (Patani) จึงออกเสียงต่างจาก "ปัตตานี" (Pattani) ส่วน "P'tani" เป็นศัพท์ภาษามลายูดั้งเดิมที่ใช้เรียกภูมิภาคนี้ โดยมีการใช้งานเป็นเวลานาน และมักไม่เขียนในภาษาไทย ดังนั้น ในขณะที่ "Patani" ในทางวิชาการเป็นคำเดียวกับ "P'tani" แต่ "Patani" ที่มี "t" ตัวเดียว มีความหมายแฝงทางการเมืองบางส่วน

ดูเพิ่ม
-------

* อาณาจักรปัตตานี
* สี่รัฐมาลัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Wyatt, David K. (December 1967). "A Thai Version of Newbold's "Hikayat Patani"". *Journal of the Malaysian Branch of the Royal Asiatic Society*. **40** (2 (212)): 16–37. JSTOR 41491922.
2. ↑  Anthony Reid (30 August 2013). Patrick Jory (บ.ก.). *Ghosts of the Past in Southern Thailand: Essays on the History and Historiography of Patani*. NUS Press. p. 20. ISBN 978-9971696351.
3. ↑  Kummetha, Thaweeporn (2015-09-20). "Pattani with two t's or one? The politics of naming". *Pratchathai English*. สืบค้นเมื่อ 20 September 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* From Bunga Mas to Minarets เก็บถาวร 2014-10-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Asia Times - Thai insurgents extend their reach

พิกัดภูมิศาสตร์: 6°45′N 100°25′E﻿ / ﻿6.750°N 100.417°E﻿ / 6.750; 100.417
**อ็องเดร เดอ ลาบอร์ด เดอ มงเปอซา** (ฝรั่งเศส: *André de Laborde de Monpezat*) เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2450 ณ จังหวัดล็องด์ เป็นบุตรชายของอ็องรี เดอ ลาบอร์ด เดอ มงเปอซา และอ็องเรียต ฮัลแบร์ค เขาอาศัยและเติบโตในอินโดจีน หลังจากบิดาและมารดาหย่ากันใน พ.ศ. 2460 เขาและพี่ชาย ฌัก เดอ ลาบอร์ด เดอ มงเปอซา ก็ได้อยู่กับบิดา ในขณะที่มารดาสมรสใหม่กับเจ้าหน้าที่ทางการชื่อ ปีแยร์ เค็ลเลอร์ เขาได้ศึกษาในโรงเรียนแห่งหนึ่งในมง-เดอ-มาร์ซ็อง และย้ายโรงเรียนนับสิบโรงเรียน 

เขาแต่งงานกับเรอเน ดูร์สโน ใน พ.ศ. 2474 มีลูกแปดคน หนึ่งในนั้นคือ อ็องรี เดอ ลาบอร์ด มงเปอซา ที่ต่อมาได้เข้าพระราชพิธีอภิเษกสมรสกับเจ้าฟ้าหญิงมาร์เกรเธอ มกุฎราชกุมารีแห่งเดนมาร์ก และได้เป็นเจ้าชายพระราชสวามี ภายหลังเจ้าฟ้าหญิงมาร์เกรเธอเสด็จขึ้นครองราชย์ใน พ.ศ. 2515

อ็องเดร เดอ ลาบอร์ด เดอ มงเปอซา ใช้เวลาหลายปีในอินโดจีนเพื่อประกอบธุรกิจอุตสาหกรรม เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 สิริอายุ 90 ปี

อ้างอิง
-------





1. ↑   "André de Laborde de Monpezat" på Geni.com
2. ↑   Bengt Lindskog & Gerhard Eriksen: Bogen om Henri de Laborde de Monpezat. Horsens, 1966 (s. 60)
3. ↑   Kongehuset, 20. februar 2018: Kongelig konfessionarius' tale ved H.K.H. Prins Henriks bisættelse
4. ↑   Else Marie Nygaard og Erik Norman Svendsen: Jeg mærker en vis lettelse, da jeg hører Margit sige, at det hele er gået godt - Kristeligt Dagblad, 22. februar 2018, s. 7
**โบสถ์อาสนวิหารแม่พระบังเกิด** (เซอร์เบีย: Саборна Црква Рођења Пресвете Богородице, อักษรโรมัน: *Saborna Crkva Rođenja Presvete Bogorodice*; Cathedral Church of the Nativity of the Theotokos) เป็นโบสถ์ออร์ทอดอกซ์เซอร์เบีย ตั้งอยู่ในซาราเยโว เป็นโบสถ์ที่ใหญ่ที่สุดของนิกายในซาราเยโว และเป็นหนึ่งในโบสถ์ที่ใหญ่ที่สุดของนิกาย

อาสนวิหารสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงการสมภพของพระมารดาพระเจ้า สร้างขึ้นในปี 1863 ถึง 1868 สร้างขึ้นด้วยแปลนแบบบาซิลิกาสามส่วน แปลนทรงกางเขน

เมื่อโบสถ์เริ่มก่อสร้างนั้น ซาราเยโวเป็นส่วนหนึ่งของบอสเนียวีลาเยต มณฑลของจักรวรรดิออตโตมัน สร้างขึ้นด้วยเงินมูลค่า 36,000 ดูตาก ซึ่งส่วนใหญ่มากจากการบริจาคของวานิชชาวเซอร์เบียในเมือง นำโดยมาโนยโล เยฟตาโนวิช ผู้บริจาค 2,000 ดูตาก นอกจากนี้ สุลต่านแห่งออตโตมัน อับดูลลาซิซ และเจ้าชายแห่งเซอร์เบีย มีไฮโล โอเบรโนวิช ต่างบริจาคคนละ 5000 ดูตาก นอกจากนี้ซาร์แห่งรัสเซีย อะเล็กซานเดอร์ที่สอง ยังส่งช่างฝีมือระดับสูงมาช่วยก่อสร้างไอคอนโนสเตซิสในโบสถ์ด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Donia, Robert J. (2006). *Sarajevo: A Biography*. London: C. Hurst and Co. (Publishers) Ltd. ISBN 0-472-11557-X.
**เดชพล จันศิริ** (เกิด 3 มิถุนายน พ.ศ. 2511) เป็นนักธุรกิจชาวไทยที่ปัจจุบันเป็นเจ้าของสโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์เวนส์เดย์ ในอีเอฟแอลแชมเปียนชิป

ตระกูลจันศิริบริหารบริษัทไทยยูเนียน โฟรเซ่น โปรดักส์ ผู้ผลิตทูน่ากระป๋องรายใหญ่ที่สุดในโลก ตระกูลจันศิริได้รับการประเมินโดยนิตยสารฟอบส์ว่ามีมูลค่า 720 ล้านเหรียญสหรัฐ ณ วันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2015 กลุ่มทุนที่นำโดยเดชพล ได้เข้าซื้อหุ้น 100% ในเชฟฟีลด์เวนส์เดย์ จากมิลาน มันดาริช ในราคา 37.5 ล้านปอนด์ และตั้งเป้าเลื่อนชั้นสู่พรีเมียร์ลีก ภายในปี ค.ศ. 2017

ในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 2015 เดชพลได้เปลี่ยนแปลงหลาย ๆ ด้านของเชฟฟีลด์เวนส์เดย์ รวมทั้งทีมงานและผู้เล่นเบื้องหลัง เช่น ปลดกุนซือ สจ๊วร์ต เกรย์ และแทนที่ด้วยคาร์ลอส คาร์วาฮาล ซึ่งเคยคุมสโมสรเบซิคตัสและอีกหลายสโมสรในโปรตุเกสประเทศบ้านเกิดของเขา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Sheffield Wednesday: Thai group buys Championship club". BBC Sport. สืบค้นเมื่อ 29 January 2015.
2. ↑  "Sky Bet Championship: Thai consortium complete Sheffield Wednesday takeover". Skysports.com. สืบค้นเมื่อ 29 January 2015.
3. ↑  "Kraisorn Chansiri & family". *Forbes* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-03-02.
4. ↑  *Sheffield Wednesday BBC sport*: Dejphon Chansiri targets Premier League, March 2, 2015
5. ↑  "Carvalhal named Owls head coach". *BBC*. สืบค้นเมื่อ 2015-11-02.
แผงกั้นควบคุมฝูงชน
ระหว่างการแข่งขันลอนดอนมาราธอนปี 2557 เจ้าหน้าที่ตำรวจได้กั้นผู้ชมไว้หลังรั้ว ขณะที่เจ้าหน้าที่ปฐมพยาบาลกำลังลาดตระเวน
**แผงกั้นควบคุมฝูงชน** (อังกฤษ: crowd control barriers หรือเรียกอีกอย่างว่า **เครื่องกีดขวางควบคุมฝูงชน** (crowd control barricade) บางรุ่นเรียกว่า**เฟรนช์แบริเออร์** (French barrier) หรือ**ไบค์แร็ค** (bike rack) ในสหรัฐ และ**มิลล์แบริเออร์** (mills barrier) ในฮ่องกง) มักใช้งานในงานสาธารณะต่าง ๆ ปรากฎเห็นบ่อยในงานกีฬา, ขบวนพาเหรด, การชุมนุมทางการเมือง, การเดินขบวน และเทศกาลกลางแจ้ง ผู้จัดงาน ผู้จัดการสถานที่ และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยใช้งานเครื่องกีดขวางเป็นส่วนหนึ่งในการวางแผนการจัดการฝูงชน

ประวัติ
-------

### นาดาร์

จูลส์ อันสปาช นายกเทศมนตรีเมืองบรัสเซลส์ให้เครดิตในการประดิษฐ์แผงกั้นควบคุมฝูงชน (crowd control barrier) ในโอกาสที่นาดาร์ ช่างภาพชาวฝรั่งเศสเดินทางมายังเมืองบรัสเซลล์ พร้อมกับบอลลูน *Géant* เมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2407 จูลส์ อันสปาชได้สร้างแผงกั้นเคลื่อนที่เพื่อกันฝูงชนให้อยู่ในระยะปลอดภัย จนกระทั่งทุกวันนี้ แผงกั้นควบคุมฝูงชนเป็นที่รู้จักทั้งในภาษาเฟลมิชและภาษาเบลเยี่ยมฝรั่งเศสว่า *Nadar barrier*

แผงกั้นโลหะและไม้ที่กรมตำรวจนิวยอร์ก (NYPD) ใช้งานในตำแหน่งเดียวกันในแมนฮัตตัน

ดูเพิ่ม
-------

* ชิกเคน (สิ่งกีดขวาง)
* การควบคุมฝูงชน
* รั้วชั่วคราว
* รั้วไวนิล

หมายเหตุ
--------

1. ↑  "Newly designed mills barriers". *Press releases*. Hong Kong Government. 23 January 2002. สืบค้นเมื่อ 26 November 2014.
2. ↑  Cinq journées avec Charles Baudelaire à Bruxelles par Georges Barral (extraits)
3. ↑  Nadarafsluiting at www.cornille-mct.be

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **Crowd control barrier**

* Article about sawhorses used for crowd control (paywall)
* *Facility Manager* article on steel barrier stability in windy conditions
* *New York Daily News* article on steel barrier use in New York City
**ฌ็อง-บาติสต์ เกลแบร์** (ฝรั่งเศส: *Jean-Baptiste Kléber*) เป็นนายพลชาวฝรั่งเศสระหว่างสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส ในตอนแรก เขารับราชการในกองทัพหลวงฝรั่งเศสเป็นเวลาหนึ่งปี จากนั้นจึงย้ายไปรับราชการในกองทัพจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ภายใต้ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คเป็นเวลาเจ็ดปี อย่างไรก็ตาม การที่เขามีพื้นเพเป็นสามัญชน ทำให้เขาไม่ได้รับความก้าวหน้าเท่าที่ควร และแล้ว เมื่อเขาอาสาเข้าร่วมกับกองทัพปฏิวัติฝรั่งเศสในปี 1792 เขาก็มีความก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว

เกลแบร์ประจำการอยู่ในไรน์ลันท์ระหว่างสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่หนึ่ง และมีส่วนปราบกลุ่มกบฏนิยมเจ้าในจังหวัดว็องเด จากนั้นเขาลาออกจากราชการและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขชั่วคราว จนกระทั่งในปี 1798 เขากลับเข้ารับราชการอีกครั้งและติดตามนายพลนโปเลียน โบนาปาร์ต ในการทัพอียิปต์ ต่อมา ภายหลังนโปเลียนออกจากอียิปต์ เกลแบร์ก็ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการทหารฝรั่งเศสประจำอียิปต์ เขาถูกลอบสังหารเมื่อปี 1800 ในกรุงไคโร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Charles River Editors (2018). *Napoleon in Egypt: The History and Legacy of the French Campaign in Egypt and Syria*. Charles River Editors. ISBN 978-1718863620. `{{cite book}}`: `|last=` มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
ไฮเปอร์มาร์เก็ตในฟิลิปปินส์ ซึ่งเป็นสาขาของเอสเอ็มไฮเปอร์มาร์เก็ต
**ไฮเปอร์มาร์เก็ต** (hypermarket) **ไฮเปอร์สโตร์** (hyperstore) **ซูเปอร์เซนเตอร์**, (supercentre) **หรือ ซูเปอร์สโตร์** (superstore) เป็นร้านค้าปลีกขนาดใหญ่ ที่รวมซูเปอร์มาร์เก็ต และห้างสรรพสินค้าเข้าด้วยกัน ผลลัพธ์ที่ได้คือเป็นร้านค้าปลีก ที่มีผลิตภัณฑ์หลากหลายมายมายหลายประเภท รวมถึงมีกล่มสินค้าของชำเต็มรูปแบบและสินค้าทั่วไป ตามทฤษฎีแล้ว ไฮเปอร์มาร์เก็ตสามารถตอบสนองลูกค้าได้ทุกความต้องการในการซื้อของในชีวิตประจำวันได้ในครั้งเดียว

ไฮเปอร์มาร์เก็ตมีลักษณะเหมือนกับร้านค้าขนาดใหญ่อื่นๆ โดยทั่วไป คือมีโมเดลธุรกิจที่เน้นไปที่การขายในปริมาณมากและมีอัตรากำไร ต่ำ โดยทั่วไปครอบคลุมพื้นที่ 5,000 ถึง 15,000 ตารางเมตร (54,000 ถึง 161,000 ตารางฟุต) โดยทั่วไปจะมีสินค้ามากกว่า 200,000 ตราสินค้าที่แตกต่างกัน เนื่องจากมีพื้นที่ขนาดใหญ่ ไฮเปอร์มาร์เก็ตหลายแห่งจึงเลือกสถานที่ตั้งในเขตชานเมืองหรือนอกเมืองที่สามารถเข้าถึงได้ง่ายโดยรถยนต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Staff, Investopedia (2007-06-24). "Hypermarket". *Investopedia* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2018-09-26.
**วัดบ้านหงาว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหงาว อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง

วัดบ้านหงาวตั้งเป็นสำนักสงฆ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2500 โดยในปีนั้นมีมีพระธุดงค์จากจังหวัดปัตตานี มีชื่อว่า หลวงพ่อเขียด มาปักกรดโปรดสัตว์อยู่ที่บริเวณสถานีอนามัยตำบลหงาวในปัจจุบัน เนื่องจากตำบลหงาวไม่มีวัดมาก่อน ชาวบ้านมีความเลื่อมใสศรัทธาต่อพระพุทธศาสนามาก เมื่อมีพระธุดงค์มาปักกรดโปรดสัตว์ จึงพากันไปนมัสการทำบุญฟังธรรมกันมาก จนเมื่อคุณแม่ลำไย สกุลสิงห์ คหบดีในตำบลหงาว อุทิศที่ดินจำนวน 2 ไร่ สร้างเป็นที่พักสงฆ์

ต่อมาที่พักสงฆ์บ้านหงาวได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นสำนักสงฆ์สาขาวัดอุปนันทาราม มีพระครูสมุห์นิคม อรุโณ มาอยู่เป็นเจ้าสำนัก จึงมีการพัฒนาและก่อสร้างอาคารต่าง ๆ เพิ่มขึ้น เช่น กุฏิพระสงฆ์ หอฉัน ศาลาการเปรียญ เป็นต้น ต่อมามีที่ดินเพิ่มเติมเพิ่มขึ้นรวมทั้งสิ้น 22 ไร่ เศษ ดังปัจจุบัน และยกฐานะเป็น "วัดบ้านหงาว" มีพระอธิการน้อม จนฺทสโร เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2530 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ 2 ชั้น กว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร รอบอุโบสถเทคอนกรีตเป็นลานกว้างมีลูกกรงล้อมรอบ ในแต่ละมุมทั้ง 4 ด้าน มีอาคารจัตุรมุขกว้าง มีบันไดขึ้นลงรอบทิศเหนือ ใต้ ตะวันออก ตะวันตก ด้านล่างของอุโบสถเป็นห้องโถงใช้สำหรับการประชุมสัมมนา ภายในประดิษฐานพระประธาน มีนามว่า *หลวงพ่อดีบุก* หรือ *พระติปุกะพุทธมหาศากยมุนีศรีรณังค์* เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยทำจากแร่ดีบุก นอกจากนั้นวัดยังมีพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น ซึ่งมีการรวบรวมสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์สมัยต่าง ๆ เครื่องมือในการร่อนแร่ ครกบดหิน และเงินตราสมัยต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบ้านหงาว". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดบ้านหงาว". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "วัดบ้านหงาว". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดระนอง.
**ไตรยางศ์** (มักสะกดผิดเป็น *ไตรยางค์*)
หรือ **อักษรสามหมู่** คือ ระบบการจัดหมวดหมู่อักษรไทย (เฉพาะรูปพยัญชนะ) ตามลักษณะการผันวรรณยุกต์ ของพยัญชนะแต่ละหมวด เนื่องจากพยัญชนะไทยเมื่อกำกับด้วยวรรณยุกต์หนึ่งๆแล้วจะมีเสียงวรรณยุกต์ที่แตกต่างกัน การจัดหมวดพยัญชนะทำให้การเรียนภาษาไทยง่ายขึ้น ด้วยเหตุนี้จึงเชื่อว่า ในชั้นแรกนั้นการแบ่งหมวดหมู่พยัญชนะน่าจะทำขึ้นเพื่อประโยชน์ในการแต่งตำราสอนภาษาไทยแก่นักเรียน นิกก้า

คำว่า *ไตรยางศ์* มาจากคำในภาษาสันสกฤตว่า *ตฺรย* (ไตร) ซึ่งแปลว่า สาม รวมกับ *อํศ* (องศ์) ซึ่งแปลว่า ระดับ ดังนั้น *ไตรยางศ์* จึงแปลรวมกันได้ว่า สามระดับ

การจัดหมวดหมู่ไตรยางศ์
----------------------

ไตรยางศ์มีการจัดหมวดหมู่เพื่อแบ่งพยัญชนะไทยออกเป็น 3 ประเภท ดังนี้

* อักษรสูง มี 11 ตัว ได้แก่ ข ฃ ฉ ฐ ถ ผ ฝ ศ ษ ส ห
* อักษรกลาง มี 9 ตัว ได้แก่ ก จ ฎ ฏ ด ต บ ป อ
* อักษรต่ำ มี 24 ตัว ได้แก่ ค ฅ ฆ ง ช ซ ฌ ญ ฑ ฒ ณ ท ธ น พ ฟ ภ ม ย ร ล ว ฬ ฮ

การจัดหมวดหมู่ไตรยางศ์นั้น มีหลักฐานปรากฏครั้งแรกในหนังสือจินดามณี เมื่อครั้งกรุงศรีอยุธยา เข้าใจว่าเป็นผลงานของพระโหราธิบดีได้แต่งถวายสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แต่ยังไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจนในเรื่องนี้

อักษรคู่
--------

ในการจัดหมวดหมู่ไตรยางศ์ อักษรสูงและอักษรต่ำจำนวนหนึ่ง มีลักษณะเสียงอย่างเดียวกันแต่ในพื้นเสียงต่างกัน นั่นคือ พวกหนึ่งมีพื้นเสียงสูง อีกพวกหนึ่งมีพื้นเสียงต่ำ สามารถจัดเป็นคู่ได้ 7 คู่ เรียกว่า "อักษรคู่"

| อักษรสูง | อักษรต่ำ |
| --- | --- |
| ข ฃ | ค ฅ ฆ |
| ฉ | ช ฌ |
| ฐ ถ | ฑ ฒ ท ธ |
| ผ | พ ภ |
| ฝ | ฟ |
| ศ ษ ส | ซ |
| ห | ฮ |

อักษรคู่เหล่านี้ สามารถนำมาใช้ร่วมกันเพื่อผันเสียงวรรณยุกต์ได้ครบ 5 เสียง เช่นเดียวกับอักษรกลาง เช่น

* คา - ข่า - ข้า/ค่า - ค้า - ขา
* ฮา - ห่า - ห้า/ฮ่า - ฮ้า - หา

สำหรับอักษรต่ำที่เหลือ คือ ง ญ ณ น ม ย ร ล ว ฬ ซึ่งจะเรียกว่า *อักษรเดี่ยว* จะใช้ ห เป็นอักษรนำเพื่อให้สามารถผันเสียงวรรณยุกต์ได้ครบ เช่น

* นา - หน่า - หน้า/น่า - น้า - หนา
* วา - หว่า - หว้า/ว่า - ว้า - หวา

**หมายเหตุ** ปัจจุบันไม่มีคำศัพท์คำใดที่ใช้ หณ และ หฬ เป็นพยัญชนะต้น

ดูเพิ่ม
-------

* อักษรสูง
* อักษรกลาง
* อักษรต่ำ
* วรรณยุกต์

อ้างอิง
-------

* พระยาอุปกิตศิลปสาร. **หลักภาษาไทย**. กรุงเทพมหานคร : บริษัทโรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช จำกัด, 2538. ISBN 974-08-2115-4
บุคคลในคัมภีร์ไบเบิล
ในคัมภีร์ไบเบิล **เกอร์โชม** (อังกฤษ: Gershom; ฮีบรู: גֵּרְשֹׁם *Gēršōm*, "ผู้พักแรมที่นั่น"; ละติน: *Gersam*) เป็นบุตรหัวปีของโมเสสและศิปโปราห์ ชื่อของเกอร์โชมมีความหมายว่า "คนต่างด้าวที่นั่น" ในภาษาฮีบรู (גר שם‎ *ger sham*) เป็นการอ้างอิงถึงการที่โมเสสหลบหนีจากอียิปต์ นักวิชาการคัมภีร์ไบเบิลถือว่าโดยพื้นฐานแล้วชื่อของเกอร์โชมเหมือนกับชื่อ *เกอร์โชน* และในหนังสือพงศาวดาร บรรพบรุษของตระกูลชาวเลวีตระกูลหลักหนึ่งบางครั้งเรียกด้วยชื่อเกอร์โช**ม** บางครั้งเรียกด้วยชื่อเกอร์โช**น**

เกอร์โชมเป็นบุตรหัวปีของโมเสสที่เกิดกับศิปโปราห์ในมีเดียน พ่อตาของโมเสสคือเยโธรมาหาโมเสสในถิ่นทุรกันดารโดยพาศิปโปราห์ภรรยาของโมเสสและบุตรชายสองคนคือเกอร์โซมและเอลีเอเซอร์มาด้วย งานของโยนาธานผู้เป็นเชื้อสายของเกอร์โชมในฐานะปุโรหิตของชาวเผ่าดานนั้นเป็นการผิดกฎ เพราะแม้ว่าโยนาธานเป็นชาวเลวี แต่ไม่ได้อยู่ในครอบครัวของอาโรน

ข้อความในหนังสืออพยพเกี่ยวกับโมเสสและศิปโปราห์ที่โรงแรม ปรากฏบุคคลที่อาจเป็นพระเจ้าหรือทูตสวรรค์ที่เข้าโจมตีเกอร์โชมหรือโมเสส จนกระทั่งศิปโปราห์ทำสุหนัตให้กับเกอร์โชม

อ้างอิง
-------

1. ↑  อพยพ 2:22
2. ↑  Cheyne and Black, *Encyclopedia Biblica*
3. ↑  พงศาวดาร 1 พงศาวดาร 15:7
4. ↑  อพยพ 2:21 -22พงศาวดาร 1 พงศาวดาร 23:14 -16
5. ↑  อพยพ 18:2 -4
6. ↑  ผู้วินิจฉัย 18:30
7. ↑  อพยพ 4:24 -26

| * ด
* ค
* ก
* **หนังสืออพยพ**
 |
| --- |
| บท | 
* 1–6
* 6–9
* 10–13
* 13–17
* 18–20
* 21–24
* 25–27
* 27–30
* 30–34
* 35–38
* 38–40

 |
| บุคคล | 
* โมเสส
* วงศ์วานอิสราเอล
* เกอร์โชม
* ชิฟราห์และปูอาห์
* นาดับและอาบีฮู
* เบซาเลล
* พระราชธิดาของฟาโรห์
* ฟาโรห์
* มหาปุโรหิตแห่งอิสราเอล
* มาราห์
* มิเรียม
* เยโธร
* ศิปโปราห์
* อาโรน
* อิธามาร์
* เอลิม
* เอลีเอเซอร์
* โอโฮลีอับ

 |
| วัตถุ | 
* ขนมปังเฉพาะพระพักตร์
* เครื่องหอมถวาย
* โคทองคำ
* เชิงเทียนเมโนราห์
* ตะกร้าแห่งกอปรือ
* เตฟิลลิน
* พระที่นั่งกรุณา
* พลับพลา
* พุ่มไม้มีไฟลุก
* มานา
* ไม้เท้าโมเสส
* ไม้เท้าอาโรน
* เสาเมฆและเสาเพลิง
* เสาอาเช-ราห์
* เสื้อตำแหน่งของปุโรหิต
	+ ชั้นใน
	+ ทับทรวง
	+ ผ้ามาลา
	+ แผ่นหน้าผากทองคำ
	+ สายรัดเอว
	+ เสื้อยาวกรอมเท้า
	+ เสื้อคลุม
* หีบแห่งพันธสัญญา
* อ่างทองสัมฤทธิ์

 |
| สถานที่ | 
* ชูร์
* ถิ่นทุรกันดารสิน
* ทะเลแดง
* ปิหะหิโรท
* พี-ราเมส
* ภูเขาซีนาย
* ภูเขาโฮเรบ
* มัสสาห์และเมรีบาห์
* ยุทธการที่เรฟีดิม
* สถานที่ของการอพยพ
* อียิปต์

 |
| เหตุการณ์ | 
* การอพยพ
* ภัยพิบัติแห่งอียิปต์
* บัญญัติ 10 ประการ
* ศิปโปราห์ที่โรงแรม

 |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ← ปฐมกาล |  | เลวีนิติ → |

 |
ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *นะโอะเอะ*
นะโอะเอะ คะเนะซึกุ
**นะโอะเอะ คะเนะซึกุ** (ญี่ปุ่น: 直江 兼続; โรมาจิ: *Naoe Kanetsugu*) (พ.ศ. 2103-พ.ศ. 2163) เป็นซามูไรชาวญี่ปุ่น ในช่วงศตวรรษที่ 16-17 เป็นลูกชายคนโตของฮิงุจิ คาเนะโตะโยะ ตระกูลของคะเนะซึกุเป็นข้ารับ
ใช้ของ ไดเมียวอุเอะสึงิ ถึงสองรุ่นด้วยกัน นอกจากนี้ยังได้ถูกใช้ตั้งเป็นชื่อของศาลเจ้า "โยมาชิโระ โน คามิ"(山城守) หรือตอนเด็กเขาใช้ชื่อ **ฮิงุจิ คะเนะซึกุ**
คาเนะซึกุถวายการรับใช้ครั้งแรกเป็น โคโช(小姓) ให้กับท่าน Uesugi Kenshin หลังจากท่านเคนชินเสียชีวิต เขาได้เข้าเป็นข้ารับใช้ของบุตรบุญธรรมของท่านเคนชิน คาเกะคัทสุ Kagekatsu น้องชายของคาเนะซึกุ โอคุนิ ซาเนะฮิโระ เป็นทนายความชื่อดังของอุเอะสึงิ

ประวัติ
-------

คะเนะซึงกุเกิดที่ฮิงุจิ โยโรคุ เขาเติบโตที่ปราสาทซากาโตะ จังหวัดเอจิโก พ่อของเขาฮิงุจิ โซเอมอน คาเนะโตะโยะเป็นผู้ติดตามของท่านนาโอเอะ มาซาคาเงะแห่งปราสาทซากาโตะเมื่อถึงวัย เขาสมรสกับโอเซนภรรยาม่ายของนายจ้างนาโอเอะ โนบุสึนะ และใช้ชื่อ นาโอเอะ คาเนะซึกุ เขาเป็นที่รู้จักอย่างรวดเร็วในฐานะผู้บัญชาการของกองทัพอิเอสุงิและเป็นที่ปรึกษา ของท่านไดเมียวคาเกะคัทสุKagekatsuและอุเอะสึงิได้ไปพัวพันกับการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นบนญี่ปุ่นร่วมกับกลุ่มของซัตสะ นาริทาสะ(sassa narimasa) และมาเอดะ โทชิอิเอะMaeda Toshiie คาเนะซึกุและ อุเอะสึงิต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตนกับพันธมิตรในช่วงที่รบกับตระกูลโทคุงาวะTokugawaในศึกเซกิกาฮาระโดยฝ่ายอิเอะยาสุ โตะกุงะวะ ชนะสงครามเนื่องจากมีพันธมิตรได้แปรพักตร์ในระหว่างสงครามและทำให้ตระกูลโทคุงาวะได้เป็นผู้นำประเทศในฐานะผู้สำเร็จราชการ ,คาเนสุกุมีรายได้ก่อนที่เขาจะเกษียณอายุราชการถึง 600,000 โคคุKoku

ชีวิตหลังความตาย
----------------

ชุดเกราะของนาโอเอะ คาเนะซึกุ
หลังการตายของเขา ภรรยาของเขาท่านหญิงโอเซน (お船 ) ถือผนวช ตัดผมสั้น และกลายเป็นพระภิกษุณี จึงได้รับสมญานามว่า เทอิชิน (貞心尼 Teishin-ni) เทอิชินช่วยดูแลทายาทของอุเอะสึงิ 
หลังจากคาเกะคัทสุKagekatsuตายในอายุ 81 ปี ในพ.ศ. 2180

ชื่อเสียง
---------

นาโอเอะ คาเนะซึกุผู้ที่ใช้คำว่า"รัก" บนศีรษะ ผู้ที่ถือหลักแห่งความยุติธรรมเพื่อปกป้องประเทศให้ พ้นจากภัยสงคราม ผู้ยึดถือหลักความรัก ความเมตตาเพื่อผ่านอุปสรรคนานานัปการเพื่อประโยชน์สุข
แก่ส่วนรวมแม้ต้องเสียสละส่วนตน วีรกรรมต่างๆไม่ว่าจะเป็นการพัฒนาบ้านเมือง การศึกษา การสงครามเพื่อให้บ้านเมืองและประชาชนอยู่รอด 
"แม้ชีพวายแต่ชื่อนั้นคงเป็นอมตะ"
พลอากาศเอก **เจมส์ แฮโรลด์ ดูลิตเติล** (14 ธันวาคม 1896 – 27 กันยายน 1993) เป็นชาวอเมริกันที่ดำรงตำแหน่งเป็นนายพลและผู้บุกเบิกการบิน เขาได้ทำการบินเที่ยวครั้งแรกจากชายฝั่งสู่ชายฝั่ง ทำให้ได้รับรางวัลการแข่งขันการบินจำนวนมาก และช่วยพัฒนาเครื่องมือในการบินอีกด้วย

ดูลิตเติลได้เข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ได้จบการศึกษาระดับปริญญาตรีในปี ค.ศ. 1922 และได้รับปริญญาเอกในด้านการบินจากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์(M.I.T) ในปี ค.ศ. 1925 เข้าได้เป็นครูฝึกสอนการบินในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและเจ้าหน้าที่นายทหารสำรองในกองบินอากาศทหารบกสหรัฐ แต่เขากลับถูกเรียกตัวกลับเข้าประจำการในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้รับเหรียญมีเดล ออฟ ฮอนเนอร์ สำหรับความกล้าหาญและความเป็นผู้นำในฐานะที่เป็นผู้บัญชาการของการตีโฉบฉวยดูลิตเติล การโจมตีทางอากาศในระยะทางไกลที่เปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญบนเกาะญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่ เมื่อวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1942 สี่เดือนให้หลังการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ การโจมตีครั้งนี้เป็นการสร้างขวัญกำลังใจที่สำคัญของสหรัฐและดูลิตเติลก็ได้มีชื่อเสียงโด่งดังในฐานะวีรบุรุษ

เขาได้รับเลื่อนตำแหน่งยศเป็นพลโทและบังคับบัญชากองทัพอากาศที่ 12 ในทวีปแอฟริกา กองทัพอากาศที่ 15 ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและกองทัพอากาศที่ 8 เหนือทวีปยุโรป หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้ลาออกจากกองทัพอากาศแต่ยังคงทำงานอยู่ในวิชาการช่างด้านต่างๆมากมาย และในที่สุดก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งยศเป็นนายพล(ระดับ 4 ดาว)ภายหลังจากได้รับการเกษียณอายุ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "GENERAL JAMES HAROLD DOOLITTLE > U.S. Air Force > Biography Display". *www.af.mil*. สืบค้นเมื่อ 2019-07-06.
2. ↑  "Gen. Jimmy Doolittle Dies; War Hero, Aviation Pioneer : Flight: The celebrated ace, who grew up on the L.A. streets, was 96. He led daring 1942 Tokyo bombing raid". *Los Angeles Times* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 1993-09-28. ISSN 0458-3035. สืบค้นเมื่อ 2019-07-06.
3. ↑  "Jimmy Doolittle Given Fourth Star by Reagan". Associated Press. June 14, 1985 – โดยทาง LA Times.
**วังแห่งข่านแชคี** (อาเซอร์ไบจาน: *Şəki xanlarının sarayı*) เป็นอดีตที่พำนักฤดูร้อนของข่านแชคี ตั้งอยู่ในเมืองแชคี ประเทศอาเซอร์ไบจาน สร้างขึ้นในปี 1797 โดยมูฮัมมัด ฮูซัยน์ ข่าน มุชตัก โดยสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่พำนะกของข่านที่มีอำนาจเหนือแชคี และเป็นลูกขุนผู้ดูแลจักรวรรดิแซนด์, กาจาร์ และเปอร์เซีย กระทั่งถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิรัสเซียตามสนธิสัญญากูลีสตันในปี 1813

วังแห่งข่านแชคีได้รับการเสนอชื่อเป็นแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นโดยยูเนสโกในปี 1998 โดยการเสนอที่นำโดยกุลนารา เมห์มันดาโรวา และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในปี 2019 ร่วมกับศูนย์กลางประวัติศาสตร์ของนครแชคี ปัจจุบันวังเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์และสถานที่ท่องเที่ยวของแชคี

ในปี 1946 นักเขียนชาวโซเวียต กอนสตันตีนอฟ (Konstantinov) เขียนถึงวังแห่งนี้ว่า "พระราชวังอันวิจิตรตระการตานี้เป็นสุดยอดของความหรูหราและสุดยอดของรสนิยมในสถาปัตยกรรมเปอร์เซีย วังนี้สร้างขึ้นในปี 1790 โดยบุคคลจากชีรอซ นามว่า ฮาจี เซย์นัล อับดิน (Haji Zeynal Abdin)"

อาคารของวังตลอดจนสระน้ำและต้นไม้ที่ปลูกเป็นสิ่งปลกสร้างที่เหลืออยู่ของหมู่อาคารขนาดใหญ่ที่เป็นวังภายในป้อมปราการของข่านแชคี ที่ซึ่งในอดีตมีที่พำนักฤดูหนาว และที่พักของสมาชิกข่านไปจนถึงที่พักของทาสบริวาร หมู่อาคารประดับด้วยกระเบื้อง น้ำพุ และกระจกสีจำนวนมาก ภายนอกใช้กระเบื้องสีน้ำเงินเข้ม เทอร์คว็อยส์ และออเคอร์ จัดเรียงเป็นรูปเรชาคณิต ส่วนภาพจิตรกรรมฝาผนังใช้สีเทมเพอราสร้างสรรค์ โดยได้แรงบันดาลใจมากจากนีซามี กันจาวี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Adalat Tahirzade.23
2. ↑  *Azerbaijan Soviet Encyclopedia* (1987), vol. 10, p. 502
3. ↑  "Sheki, the Khan's Palace". Официальный сайт ЮНЕСКО. 2001. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-08-07.
4. ↑  "Six cultural sites added to UNESCO's World Heritage List". *UNESCO*. 7 July 2019.
5. ↑  Рзаев, Шэнэр (1988). "Об истории Имарета Муштага в г. Шеки". *Известия Академии наук Азербайджанской ССР*. Издательство Академии наук Азербайджанской ССР (3): 143.
6. ↑  David C. King. *Azerbaijan*, Marshall Cavendish, 2006, p. 99
**SAMURAI 7** (คำอ่าน: ซามูไร เซเว่น) (ญี่ปุ่น: サムライセブン; โรมาจิ: *Samurai Sebun*) เป็นภาพยนตร์การ์ตูน ของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งมีเนื้อเรื่องเดิมมาจาก *เจ็ดเซียนซามูไร* ภาพยนตร์แนววิถีซามูไร ซึ่งกำกับโดย อากิระ คุโรซาว่า (ในราวปี ค.ศ. 1954) โดยในฉบับภาพยนตร์การ์ตูน สร้างโดย ค่าย GONZO เพื่อเป็นการฉลองการครบรอบ 50 ปีของภาพยนตร์เรื่องนี้ โดยสร้างเป็นภาพยนตร์การ์ตูนแบบ Full Digital Animation รวมทั้งหมด 26 ตอน

ในประเทศไทย SAMURAI 7 ได้ออกจำหน่ายในรูปแบบ วีซีดี และ ดีวีดี โดย TIGA

เนื้อเรื่อง
-----------

ในยามที่โลกไร้ขือแป ซามูไรที่ตกอับ เปลี่ยนตนเองเป็น โนบุเซริ (ซามูไรหุ่นยนต์) ปกครองพื้นที่ต่างๆ รีดไถข้าวจากชาวนายากจน

วันหนึ่ง ชาวบ้านหมู่บ้านหนึ่ง คิดจะเปลี่ยนธรรมเนียมอันแสนกดขี่นี้เสีย จึงได้ออกตามหา ซามูไร เพื่อช่วยกำจัดเหล่า โนบุเซริ โดยเสนอข้อแลกเปลี่ยนเป็น ข้าว สิ่งเดียวที่พอจะเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนกับเหล่าซามูไรได้ แต่หากจะกำจัดโนบุเซริให้ได้ จำเป็นต้องหา ซามูไรให้ได้ 7 คน

คิราระจึงออกเดินทางไปเมืองหลวงที่อยู่ของเหล่าพ่อค้า เพื่อตามหาซามูไรจนครบ 7 คน แต่แล้วการต่อสู้เพื่อปกป้องข้าวของหมู่บ้านคันนะได้กลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตจนถึงขั้นเปลี่ยนการปกครองของรัฐนี้ไป 

เหล่าซามูไรทั้ง 7 ได้ค้นพบสิ่งที่แต่ละคนตามหาและมุ่งหวังในการต่อสู้นี้ แม้จะต้องพบกับความเจ็บปวดและอันตรายถึงแก่ชีวิตตนเองก็ตาม

ตัวละคร
-------

### ซามูไร

* **คัมเบย์** (カンベエ)

หัวหน้าของเหล่าซามูไร อดีตเป็นแม่ทัพของผู้ปกครองยุคก่อน และดำเนินชีวิตตามวิถีแห่งซามูไร เคยผ่านศึกสงครามมามากมาย
* **คัตสึชิโร่** (カツシロウ)

เด็กชายที่ใช้ชีวิตบนวิถีแห่งซามูไร เขาไม่เคยผ่านศึกสงครามอะไร และพยายามที่จะให้คัมเบย์ยอมรับตนเป็นซามูไรให้ได้
* **คิคุจิโยะ** (キクチヨ)

ซามูไรเครื่องจักร แต่ก่อนเคยเป็นชาวนาแต่ผันตัวเปลี่ยนมาเป็นซามูไร โดยแปลงตัวเองเป็นเครื่องจักร
* **โคโรเบย์** (ゴロベエ)

ซามูไรหลังสงคราม ซึ่งหันมาเป็นนักแสดงปาหี่ นับถือคัมเบย์ที่ต้องการช่วยเหลือหมู่บ้านคันนะ จึงขอติดตามมาด้วย ชอบเรื่องเสี่ยงตายถึงชีวิต
* **ชิจิโรจิ** (シチロージ)

ซามูไรหลังสงคราม เป็นลูกน้องและเพื่อนร่วมสมรภูมิของคัมเบย์ ผ่านสงครามมาพร้อมกัน จึงเข้ามาร่วมกลุ่มซามูไรเพื่อช่วยเหลือหมู่บ้าน
* **คิวโซ** (キュウゾウ)

ซามูไรของเจ้าเมือง ได้รับภารกิจเพื่อจับตัวคิราระ ต่อมาได้ประลองฝีมือกับคัมเบย์ แต่ไม่รู้ผลแพ้ชนะ จึงติดตามคัมเบย์มาร่วมกลุ่มซามูไรด้วย เพื่อหาโอกาสประลองกันอีกครั้ง
* **เฮย์ฮาจิ** (ヘイハチ)

ซามูไร ช่างเครื่องจักร เป็นผู้มีจิตใจอ่อนโยนและยิ้มอยู่เสมอ คัมเบย์เห็นถึงฝีมือของเขาจึงพาเข้าร่วมกลุ่มซามูไร
### ชาวนา

* **คิราระ** (キララ)

ธิดาแห่งวารี เป็นผู้เริ่มตามหาซามูไรเพื่อช่วยหมู่บ้าน
* **โคมาจิ** (コマチ)

เด็กน้อย น้องสาวของคิราระ ค่อยติดตามคิราระอยู่เรื่อยๆ
* **ริคิจิ** (リキチ)

ชาวนาผู้ติดตามของคิราระ เขาโกรธแค้นโนบุเซริและเมืองหลวง เพราะพรากภรรยาไปจากเขา
* **กิซาคุ** (ギサク)

ผู้เฒ่าของหมู่บ้านคันนะ เป็นผู้ต้นคิดให้ตามหาซามูไร

รายชื่อตอน
----------

เพลงประกอบภาพยนตร์
------------------

* **เพลงเปิด** : UNLIMITED

ขับร้อง : นานาเสะ ไอคาวะ
* **เพลงจบ** : 普遍 (ฟุเฮน; การพบเจอ)

ขับร้อง : Rin'
**ในฉบับฉายที่ช่อง NHK**

* **เพลงเปิด** : JUSTICE

ขับร้อง : KOMU
* **เพลงจบ** : 虹結び (นิจิ มุซึบิ; สายรุ้ง)

ขับร้อง : Rin'
ในประเทศไทยใช้ฉบับปกติเป็นเพลงเปิดและปิด

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ SAMURAI 7 (ภาษาญี่ปุ่น)
* เว็บไซต์ SAMURAI 7 ของบริษัท TIGA
มากกว่าร้อยละ 50 ของภาษาทั่วโลกอยู่ในแปดประเทศ (สีแดง): อินเดีย, บราซิล, เม็กซิโก, ออสเตรเลีย, อินโดนีเซีย, ไนจีเรีย, ปาปัวนิวกินีและแคเมอรูน ในประเทศและรอบ ๆ ประเทศเหล่านี้ เป็นบริเวณที่มีความหลากหลายทางภาษามากที่สุดในโลก (สีน้ำเงิน)
**ภาษาใกล้สูญ** (อังกฤษ: endangered language) หรือ **ภาษาวิกฤต** เป็นภาษาซึ่งเสี่ยงต่อการเลิกใช้ หากภาษานั้นไม่มีผู้พูดเป็นภาษาแม่ ภาษานั้นก็จะเป็นภาษาที่ตายแล้ว หากไม่มีผู้ใดพูดภาษานั้นเลย จะเป็น "ภาษาสูญ" จำนวนภาษาทั้งหมดในโลกไม่เป็นที่ทราบ มีการประเมินกันหลากหลายขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย Michael E. Krauss ประเมินว่ามีภาษาใช้กันอยู่ในปัจจุบันราว 6,000 ภาษา จนถึง พ.ศ. 2550 ยูเนสโกใช้ตัวเลขนี้ Krauss นิยามภาษาว่า "ปลอดภัย" หากเด็ก ๆ จะมีโอกาสพูดในอีก 100 ปีข้างหน้า "ใกล้สูญ" หากเด็กไม่อาจพูดได้ในอีก 100 ปีข้างหน้า (ประมาณ 60-80% ของภาษาทั้งหมดอยู่ในหมวดหมู่นี้) และ "ใกล้ตาย" (moribund) หากเด็กไม่อาจพูดได้ในปัจจุบัน

การบ่ง
------

แม้ไม่มีนิยามชัดเจนในการบ่งภาษาว่าใกล้สูญ แต่มีการใช้สามเกณฑ์หลักเป็นแนวปฏิบัติดังนี้

1. จำนวนผู้พูดในปัจจุบันที่ยังมีชีวิตอยู่
2. อายุเฉลี่ยของผู้พูดเป็นภาษาแม่ และ/หรือ พูดได้คล่อง
3. ร้อยละของรุ่นอายุน้อยสุดที่มีความคล่องในภาษาที่กำลังกล่าวถึง

บางภาษา เช่น ภาษาในอินโดนีเซีย อาจมีผู้พูดนับหลายหมื่นคน แต่อาจเป็นภาษาใกล้สูญได้ เพราะเด็กไม่ได้เรียนรู้ภาษาอีกต่อไป และผู้พูดกำลังอยู่ระหว่างเปลี่ยนไปใช้ภาษาอินโดนีเซียซึ่งเป็นภาษาราชการแทนภาษาท้องถิ่น 

ในทางกลับกัน ภาษาที่มีผู้พูดเพียง 100 คน อาจถูกพิจารณาให้เป็นภาษามีชีวิตอยู่อย่างยิ่งก็ได้ หากภาษานั้นเป็นภาษาหลักของชุมชน และเป็นภาษาแรก (หรือภาษาเดียว) ที่เด็กในชุมชนนั้นใช้พูดจริง

การประเมินว่า "ความหลากหลายทางภาษานั้นสำคัญต่อมรดกของมนุษย์" คณะผู้เชี่ยวชาญภาษาใกล้สูญเฉพาะกิจของยูเนสโกเสนอนิยามภาษาใกล้สูญไว้ว่า "... เมื่อผู้พูดเลิกใช้ภาษานี้, ใช้ภาษาในอาณาเขตสื่อสารจำนวนลดลงอย่างมาก และหยุดส่งต่อจากรุ่นหนึ่งไปสู่รุ่นต่อไป นั่นคือ ไม่มีผู้พูดใหม่ ไม่ว่าผู้ใหญ่หรือเด็ก"

แผนที่ชุดภาษาที่ตกอยู่ในอันตรายของโลก (Atlas of the World's Languages in Danger) ออนไลน์ของยูเนสโกจัด 2,500 ภาษาออกเป็นห้าระดับความเสี่ยงอันตราย: ไม่ปลอดภัย ใกล้สูญแน่นอน ใกล้สูญอย่างรุนแรง ใกล้สูญวิกฤต และสูญ มากกว่า 200 ภาษาทั่วโลกจะสูญในช่วงสามชั่วอายุคน

บรรณานุกรม
----------

* Zuckermann, Ghil'ad (กิลอัด สุขเคอร์แมน) & Walsh, Michael, 2011. Stop, Revive, Survive: Lessons from the Hebrew Revival Applicable to the Reclamation, Maintenance and Empowerment of Aboriginal Languages and Cultures, *Australian Journal of Linguistics* 31: 111–127.

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Krauss, Michael E. (2007). "Keynote-Mass Language Extinction and Documentation: The Race Against Time". ใน Miyaoka, Osahito; Sakiyama, Osamu; Krauss, Michael E. (บ.ก.). *The Vanishing Languages of the Pacific Rim* (illustrated ed.). Oxford: Oxford University Press. pp. 3–24. ISBN 019926662X, 9780199266623.
2. 1 2  UNESCO ad Hoc Expert Group on Endangered Languages (2003). "Language Vitality and Endangerment" (pdf). สืบค้นเมื่อ 27 April 2009.
3. ↑  "UNESCO Atlas of the World's Languages in Danger". UNESCO.org. 2009. สืบค้นเมื่อ 27 April 2009.
4. ↑