ช่างดีบุกที่ หมู่บ้าน สเตอร์บริดจ์เก่า
 โคมไฟตั้งโต๊ะภาชนะดีบุก ปลายทศวรรษ 1930 อนุสาวรีย์แห่งชาติ แบนเดเลียร์ สร้างโดยช่างดีบุก ของหน่วยอนุรักษ์พลเรือน
 ช่างดีบุกบนหลังคา สตูร์ชีร์กาน สตอกโฮล์ม 2446
**ช่างดีบุก** คือบุคคลที่ทำและซ่อมแซมสิ่งของที่ทำจาก ดีบุก หรือโลหะเบาอื่นๆ อาชีพนี้บางครั้งอาจเรียกว่า **ช่างดีบุก** **คนจรจัด** **ช่างดีบุก** หรือ **ช่างเหล็กวิลาด** **ช่างตีเหล็ก** อาจหมายถึงอาชีพนี้ด้วย  แม้ว่าคำเดียวกันนี้อาจหมายถึง ความพิเศษที่ไม่เกี่ยวข้องของการตีเหล็ก ก็ตาม ส่วนยังหมายถึงบุคคลที่เกี่ยว ข้องกับผลิตภัณฑ์ดีบุกหรือ แผ่นดีบุก อีกด้วย  ช่างดีบุก เป็นอาชีพ ทั่วไปในยุคก่อนอุตสาหกรรม

ช่างตีเหล็ก ต่างจากช่างตีเหล็ก (ซึ่งทำงานด้วยโลหะร้อนเป็นส่วนใหญ่) ช่างตีดีบุกทำงาน ส่วนใหญ่กับโลหะเย็น แม้ว่าพวกเขาอาจใช้เตาไฟเพื่อให้ความร้อนและช่วยปรับรูปร่างวัตถุดิบก็ตาม ช่างตีเหล็กประดิษฐ์สิ่งของต่าง ๆ เช่น เหยือกน้ำ ส้อม ช้อน และเชิงเทียน

การฝึกอบรมช่างตีดีบุก
---------------------

ช่างดีบุกรายนี้เรียนรู้อาชีพของเขาเช่นเดียวกับช่างฝีมืออื่นๆ โดยการฝึกงานกับช่างดีบุกระดับ ปรมาจารย์ เป็นเวลา 4 ถึง 6 ปี การฝึกงานถือเป็น "สัญญาจ้าง" และเด็กฝึกงานจะเริ่มต้นด้วยการทำความสะอาดร้าน ขัดเครื่องมือ ก่อไฟ ตะไบขอบคม และขัดชิ้นงานที่เสร็จแล้ว ต่อมาเขาจะวาดลวดลายบนแผ่นกระดาษแล้วตัดออก จากนั้นจึงบัดกรีข้อต่อ และตอกหมุดย้ำ ในที่สุดเขาก็ได้รับอนุญาตให้ตัดออกและทำสิ่งของให้สมบูรณ์ [*ต้องการเลขหน้า*][ *หน้าหนังสือ จำเป็น* ] เขาเรียนรู้ในการทำแสตมป์เค้ก ( ที่ตัดคุกกี้ ) กล่องยา และสิ่งของง่าย ๆ อื่น ๆ ก่อน จากนั้น เขาปั้นสิ่ง ของต่าง ๆ เช่น ถังนม กะละมัง หรือกระทะเค้กและพาย ต่อมาเขาได้จัดการกับชิ้นส่วนที่ซับซ้อนมากขึ้น เช่น โคมไฟระย้าและหม้อกาแฟที่มีปากคดเคี้ยว

หลังจากการฝึกงานของเขาเสร็จสิ้น เขาก็กลายเป็นนักเดินทาง ยังไม่ได้เป็นปรมาจารย์ช่างเหล็กที่จ้างคนอื่น ช่างตีเหล็กรุ่นเยาว์จำนวนมากออกไปตามถนนโดยเร่ขายหรือ คนจรจัด เพื่อประหยัดเงินมากพอที่จะเปิดร้านในเมือง

วัตถุดิบ
--------

แผ่นเหล็กวิลาดประกอบด้วยแผ่นเหล็กเคลือบดีบุกแล้ววิ่งผ่านลูกกลิ้ง กระบวน การนี้ถูกค้นพบครั้งแรกในศตวรรษที่ 16 โดยมีการพัฒนาที่อยู่ของแผ่นเหล็กวิลาดของอังกฤษในปี ค.ศ. 1661 โดยมีสิทธิบัตรของดัด ดัดลีย์ และวิลเลียม แชมเบอร์เลย์น [*ต้องการเลขหน้า*][ *หน้าหนังสือ จำเป็น* ] ก่อนหน้านี้ บริเตนใหญ่ นำเข้าเหล็กวิลาดจาก ฮัมบูร์ กเป็นส่วนใหญ่

พระราชบัญญัติเหล็ก ของอังกฤษปี 1750 ห้าม (เหนือสิ่งอื่นใด) การก่อสร้าง โรงรีด ใหม่ ซึ่งทำให้ไม่สามารถสร้างงานเหล็กวิลาดใหม่ในอเมริกาจนกระทั่งหลัง การปฏิวัติอเมริกา ใบรับรองที่ส่งโดยผู้ว่าการอาณานิคมไปยัง คณะกรรมการการค้า ของอังกฤษตาม พระราชบัญญัติระบุว่าไม่ มีงานเหล็กวิลาดในขณะนั้นแม้ว่าจะมี โรงตัด หลายแห่ง บางแห่งเรียกว่าโรงตัดและ โรงรีด

ดีบุกบริสุทธิ์เป็นโลหะที่มีราคาแพงและอ่อน และไม่สามารถใช้คนเดียวได้จริง อย่าง ไร ก็ตาม สามารถผสมกับ ตะกั่ว และ ทองแดง เพื่อทำ พิวเตอร์ หรือผสมกับ ทองแดง เพียงอย่างเดียวเพื่อผลิต ทองแดง เหล็กวิลาดในปัจจุบันเป็นเหล็กอ่อนชุบดีบุกด้วยไฟฟ้า คุณสมบัติไม่เป็นสนิมของดีบุกทำให้เป็นสารเคลือบที่ทรงคุณค่า อย่างไรก็ตามคุณภาพของแผ่นเหล็กวิลาดนั้นขึ้นอยู่กับเหล็กหรือเหล็กกล้าที่ปราศจากสนิมและพื้นผิวที่เคลือบไม่แตกหัก ภาชนะเคลือบดีบุกอาจเกิดสนิมได้หากสารเคลือบดีบุกเสื่อมสภาพหรือถูกตัดในโลหะ คุณสมบัติตามลำดับของโลหะหมายความว่าการกัดกร่อนเมื่อเริ่มต้นมีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

เครื่องมือช่างดีบุก
-------------------

รูปร่างที่เรียบง่ายที่ทำโดยช่างดีบุกนั้นต้องใช้เครื่องมือที่คล้ายกับของช่างทำทองแดง นอก จากกรรไกรขนาดใหญ่ที่ปักอยู่ในรูบนม้านั่งแล้ว เขายังใช้กรรไกรตัดเล็บและคีมตัดในการตัดอีกด้วย ดีบุกถูก แบนบนทั่งที่ทำจากเหล็กบล็อก มีการใช้ทั่งตรงและโค้ง (หลัก) เพื่อหมุนและม้ว นขอบของกระป๋อง จากนั้นจึงใช้บัดกรีเพื่อเชื่อมชิ้นส่วนเข้าด้วยกัน จำเป็นต้องใช้ หัวแร้ง และ หม้อไฟ ในการทำเช่นนี้

ค้อนเป็นสิ่งจำเป็น ค้อนไส ค้อน ไล่ ค้อน พับ และค้อนทุบ ถือเป็นประเภทที่พบบ่อยที่สุด เช่นเดียวกับ ค้อนทุบแบบบอล นอกจากนี้ยังใช้แตรหรือค้อนไม้ ก่อนที่จะมีหัวแร้งไฟฟ้า ช่างดีบุกจะใช้เตารีด ที่ให้ความร้อนซึ่งทำจากด้ามไม้ ก้านเหล็ก และปลายทองแดงที่ขึ้นรูปเป็นรูปทรงต่าง ๆ สิ่ง ของเหล่านี้ถูกให้ความร้อนในเตาหลอมขนาดเล็ก เคลือบด้วย แอมโมเนีย แล้วจึงนำไปใช้ในการบัดกรีตะเข็บ [*ต้องการอ้างอิงเต็มรูปแบบ*][ *ต้องการการอ้างอิงแบบเต็ม* ]

ประวัติความเป็นมาของการทำดีบุก
------------------------------

 ช่างทำดีบุกร่วมสมัยซึ่งทำหน้าที่เป็นนักแสดงจำลองที่ อุทยานประวัติศาสตร์แห่งรัฐฟอร์ตรอส ยืนถือ แตรหู ซึ่ง เป็นเครื่องช่วยฟัง สมัยศตวรรษที่ 19
เครื่องเคลือบดีบุกถูกผลิตขึ้นใน ลอนดอน ในช่วงทศวรรษที่ 1630 เป็นที่รู้จักในชื่อ Crooked Lane Wares (ชื่อจากถนนที่พวกเขาสร้างขึ้น)  บริษัท Wor shipful Company of Tin Plate Workers ถูกจัดตั้งขึ้นเป็นบริษัท London Livery Company ที่แยกจากกันในปี 1670 อย่างไรก็ตาม คนงานเหล็กวิลาด ก็มีแพร่หลาย

ช่างดีบุกทำการค้าขายในอเมริกามาตั้งแต่ปี 1720 ช่างตีดีบุกในยุคอาณานิคมใช้เหล็กวิล าด ลวด บัดกรี และเครื่องมือง่า ยๆ สองสามอย่างในการผลิตสินค้าของตน ในที่สุดเมื่อแผ่นเหล็กวิลาดถูกผลิตขึ้นในอเมริกาเมื่อต้นศตวรรษที่ 19 ผลิตภัณฑ์ของช่างดีบุกก็มีวางจำหน่ายอย่างแพร่หลายมากขึ้น ในทางกลับกันพวกเขาก็เห็นความต้องการเพิ่มขึ้นและความจำเป็นในการเร่งการผลิต สิ่งนี้นำมาซึ่งการพัฒนาเครื่องจักรที่ใช้แรงมืออันชาญฉลาดจำนวนมาก ซึ่งช่วยเร่งการผลิตและช่วยให้ช่างดีบุกสามารถตอบสนองความต้องการผลิตภัณฑ์ของเขาได้ สินค้าถูกนำออกสู่ตลาด โดยพ่อค้าเร่ 

เครื่องเคลือบดีบุกเป็น ศิลปะพื้นบ้าน ยอดนิยมในอาณานิคม เม็กซิโก และ นิวเม็กซิโก และยังคงทำโดยช่างฝีมือท้องถิ่นในปัจจุบัน

งานบรรจบกันของช่างดีบุกประจำปีจะจัดขึ้นทุกปีในเดือนมิถุนายน 

พิพิธภัณฑ์ Tinsmith แห่งอเมริกา อนุรักษ์ประวัติศาสตร์ของการทำดีบุก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Susan Hanway Scott (2012), "Whitesmithing", *The Hunt Magazine*, vol. Summer 2012
2. ↑  "tinsmith definition". dictionary.com.
3. ↑  Kauffman, Henry J. *American Copper & Brass*. Masthof Press, Morgantown, Pa. 1968. ISBN 1-883294-22-3
4. ↑  Richards, Alun John. *Tinplate in Wales*. Llygad Gwalch, Ysgubor Plas, Llwyndyrys. 2008. ISBN 978-1-84524-125-4
5. ↑  Lelegren, Shay. *The Complete Tinsmith & Tinman's or Tinner's Trade*. Tinsmith Museum of America, 2016. www.hotdiptin.com
6. ↑  
Minchinton, Walter E. (1957). *The British tinplate industry: a history*. Oxford, England: Clarendon Press. p. 3.
7. ↑  "E Pattison - Tinsmith". *Ulster American Folk Park*. National Museum of Northern Island. สืบค้นเมื่อ 8 March 2016.
8. ↑  "Tinsmith". *www.tintinkers.org*.