| * ด
* ค
* ก
การประท้วงของปาเลสไตน์ในเลบานอนตอนใต้ |
| --- |
| 
การสู้รบ
* แอลอัล เที่ยวบินที่ 426
* การโจมตีแอลอัล เที่ยวบินที่ 253
	+ การโจมตีตอบโต้
* การโจมตีแอลอัล เที่ยวบินที่ 432
* การจี้เครื่องบินทีดับเบิลยูเอ เที่ยวบินที่ 840 (ค.ศ. 1969)
* การระเบิดรถบัสโรงเรียนอาวีวิม
* การสังหารหมู่ที่ท่าอากาศยานลอด
* ซาบีนา เที่ยวบินที่ 571
* การสังหารหมู่ที่เคียยัตชโมนา
* การสังหารหมู่ที่มาอาลอท
* การโจมตีนาฮาริยา ค.ศ. 1974
* การโจมตีโรงแรมซาวอย
* วิกฤติตัวประกันที่คฟายูวัล
* การสังหารหมู่ที่ถนนโคสตัล
* สงครามเลบานอนใต้ ค.ศ. 1978
* การโจมตีนาฮาริยา ค.ศ. 1979
* วิกฤติตัวประกันที่มิสเกฟแอม
* การทิ้งระเบิดที่ประเทศเลบานอน ค.ศ. 1981
* สงครามเลบานอน ค.ศ. 1982
	+ การล้อมกรุงเบรุต

---

เหตุการณ์ระหว่างประเทศ
* การสังหารหมู่ที่มิวนิก
	+ ปฎิบัติการความพิโรธของพระเจ้า
	+ การตีโฉบฉวย ค.ศ. 1972
	+ การตีโฉบฉวย ค.ศ. 1973
* การจี้เครื่องบินซาบีนา เที่ยวบินที่ 571
* การโจมตีสถานทูตซาอุดีอาระเบียในคาร์ทูม
* แผนระเบิดนครนิวยอร์ก ค.ศ. 1973
* ทีดับเบิลยูเอ เที่ยวบินที่ 841 (ค.ศ. 1974)
* แพนแอม เที่ยวบินที่ 110
* ปฏิบัติการเอนเทบเบ
 |

ปฏิบัติการเอนเทบเบตั้งอยู่ในแอฟริกาเบนินาเบนินาเทลอาวีฟเทลอาวีฟเอนเทบเบเอนเทบเบเอเธนส์เอเธนส์สถานที่เกี่ยวข้องกับปฏิบัติการเอนเทบเบ
**ปฏิบัติการเอนเทบเบ** (อังกฤษ: Operation Entebbe) หรือ **ปฏิบัติการธันเดอร์โบลต์** (อังกฤษ: Operation Thunderbolt) เป็นภารกิจช่วยเหลือตัวประกันในการต่อต้านการก่อการร้ายที่ประสบความสำเร็จ ดำเนินการโดยคอมมานโดของกองกำลังป้องกันอิสราเอล (IDF) ที่ท่าอากาศยานเอนเทบเบในประเทศยูกันดาเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1976

โดยในวันที่ 27 มิถุนายน ซึ่งเป็นหนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้า เครื่องบินของแอร์ฟรานซ์ซึ่งมีผู้โดยสาร 248 คนถูกจี้โดยสองสมาชิกของฝ่ายปฏิบัติการภายนอกแนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PFLP-EO) ภายใต้คำสั่งของวะดี ฮัดดัด (ผู้ที่ได้แตกหักก่อนหน้านี้จากองค์การพีเอฟแอลพี ของจอร์จ ฮาบาช) และสองสมาชิกของหน่วยลับคอมมิวนิสต์ปฏิวัติเยอรมัน สลัดอากาศมีเป้าหมายที่จะปลดปล่อยชาวปาเลสไตน์และผู้ทำสงครามที่อยู่ในสังกัด 40 คนที่ถูกคุมขังในอิสราเอลและนักโทษอีก 13 คนในอีก 4 ประเทศเพื่อแลกกับตัวประกัน เที่ยวบินที่มาจากเทลอาวีฟเดิมมีจุดหมายปลายทางที่กรุงปารีส ถูกเบี่ยงเบนไปหลังจากหยุดพักระหว่างทางในกรุงเอเธนส์ผ่านเบงกาซีสู่เอนเทบเบ ซึ่งเป็นท่าอากาศยานหลักของประเทศยูกันดา โดยรัฐบาลยูกันดาสนับสนุนการจี้เครื่องบิน และจอมเผด็จการอีดี อามิน ได้ต้อนรับพวกเขาเป็นการส่วนตัว อามินได้รับแจ้งเรื่องการจี้เครื่องบินตั้งแต่เริ่มแรก หลังจากย้ายตัวประกันทั้งหมดจากเครื่องบินไปยังอาคารสนามบินที่ไม่ได้ใช้แล้ว พวกสลัดอากาศได้แยกชาวอิสราเอล กับผู้ที่ไม่ใช่ชาวยิวอิสราเอลจำนวนมากทั้งหมดออกจากกลุ่มใหญ่ แล้วบังคับให้พวกเขาเข้าไปในห้องแยกต่างหาก ในอีกสองวันต่อมา 148 ตัวประกันที่ไม่ใช่อิสราเอลได้รับการปล่อยตัวและบินสู่ปารีส ส่วนเก้าสิบสี่คนที่เหลือ เป็นชาวอิสราเอล ที่เป็นผู้โดยสาร พร้อมกับลูกเรือ 12 คนของแอร์ฟรานซ์ยังคงเป็นตัวประกันและถูกขู่เข็ญด้วยความตาย

กองกำลังป้องกันอิสราเอลได้ดำเนินการตามข้อมูลที่ได้รับจากมอสสาดซึ่งเป็นหน่วยสืบราชการลับของประเทศอิสราเอล ผู้ก่อการขู่ว่าจะสังหารตัวประกันหากไม่ได้ทำการปล่อยตัวนักโทษ และภัยคุกคามนี้ได้นำไปสู่การวางแผนปฏิบัติการกู้ภัย แผนเหล่านี้รวมถึงการเตรียมพร้อมสำหรับการต่อต้านอาวุธจากกองทหารยูกันดา

การดำเนินการเกิดขึ้นในเวลากลางคืน เครื่องบินขนส่งของอิสราเอล บรรทุกคอมมานโด 100 คนกว่า 4,000 กิโลเมตร (2,500 ไมล์) ไปยังประเทศยูกันดาเพื่อดำเนินการช่วยเหลือ การปฏิบัติการ ซึ่งใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ในการวางแผน ใช้เวลา 90 นาที จากตัวประกันที่เหลือ 106 คนนั้น 102 คนได้รับการช่วยเหลือ และสามคนถูกฆ่าตาย ส่วนตัวประกันอีกรายที่อยู่ในโรงพยาบาลได้ถูกสังหารในภายหลัง คอมมานโดอิสราเอลห้าคนได้รับบาดเจ็บ และคอมมานโดยศพันโทอีกหนึ่งนายคือโยนาทัน เนทันยาฮู ถูกฆ่าตาย สลัดอากาศทั้งหมดและทหารยูกันดาสี่สิบห้ารายถูกสังหาร ส่วนมิก-17 และมิก-21 สิบเอ็ดลำ ที่สร้างโดยโซเวียตของกองทัพอากาศยูกันดาถูกทำลาย แหล่งข่าวเคนยาให้การสนับสนุนอิสราเอล และผลที่ตามมาของปฏิบัติการ อีดี อามิน ออกคำสั่งเพื่อแก้แค้นและฆ่าชาวเคนยาที่อยู่ในประเทศยูกันดาหลายร้อยคนหลังจากนั้น โดยชาวเคนยาในประเทศยูกันดา 245 คนถูกฆ่าตายและ 3,000 คนได้หนีไป

ปฏิบัติการเอนเทบเบ มีชื่อรหัสทางทหารคือ**ปฏิบัติการธันเดอร์โบลต์** บางครั้งอ้างถึงในฐานะ**ปฏิบัติการโยนาทัน** เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่หัวหน้าหน่วยที่ชื่อโยนาทัน เนทันยาฮู ซึ่งเป็นพี่ชายของเบนจามิน เนทันยาฮู ผู้เป็นอดีตนายกรัฐมนตรีอิสราเอล

การจี้เครื่องบิน
----------------

เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1976 สายการบินแอร์ฟรานซ์ เที่ยวบินที่ 139 ซึ่งเป็นเครื่องบินแอร์บัส อา300เบ4-203 ทะเบียนแอฟ-เบเวเชเช (c/n 019) ได้ออกจากเมืองเทลอาวีฟ ประเทศอิสราเอล ได้พาผู้โดยสาร 246 คนที่ส่วนใหญ่เป็นชาวยิวและชาวอิสราเอล กับลูกเรืออีก 12 คน แล้วบินสู่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ ซึ่งมีผู้โดยสารเพิ่มอีก 58 คน ที่รวมถึงสลัดอากาศสี่คน โดยเดินทางจากปารีสเวลา 12:30 น. เพียงแค่หลังการบินขึ้นไป เที่ยวบินถูกจี้โดยชาวปาเลสไตน์สองคนจากฝ่ายปฏิบัติการภายนอกแนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PFLP-EO) และโดยชาวเยอรมันสองคน ซึ่งได้แก่วินฟรีด เบอเซ และบรีกิทเท คุลมันน์ จากหน่วยลับคอมมิวนิสต์ปฏิวัติเยอรมัน พวกสลัดอากาศทำให้เที่ยวบินเขวสู่เบงกาซี ประเทศลิเบีย โดยทำการจอดบนพื้นดินเป็นเวลาเจ็ดชั่วโมงสำหรับการเติมน้ำมัน ในช่วงเวลาดังกล่าวสลัดอากาศได้ปล่อยตัวแพทริเซีย มาร์เทลล์ ซึ่งเป็นพลเมืองอิสราเอลที่เกิดในอังกฤษที่แกล้งทำเป็นว่ามีการแท้งลูก เครื่องบินออกจากเบงกาซี และเวลา 15.15 น. ในวันที่ 28 มากกว่า 24 ชั่วโมงหลังจากเที่ยวบินเดิม เครื่องบินก็มาถึงท่าอากาศยานเอนเทบเบในประเทศยูกันดา

### สถานการณ์ตัวประกันที่ท่าอากาศยานเอนเทบเบ

ที่เอนเทบเบ สลัดอากาศที่เข้าร่วมอย่างน้อยสี่คน ได้รับการสนับสนุนโดยกองกำลังของประธานาธิบดียูกันดา อีดี อามิน พวกสลัดอากาศย้ายผู้โดยสารไปยังฮอลล์การขนส่งของเทอร์มินัลสนามบินเก่าที่ถูกทิ้งร้าง ที่พวกเขากักขังตัวประกันไว้ภายใต้การเฝ้าระวังสำหรับวันต่อ ๆ ไป อามินมาเยี่ยมตัวประกันเกือบทุกวัน มีข้อมูลใหม่ ๆ เกี่ยวกับความคืบหน้าของพวกเขา และสัญญาว่าจะใช้ความพยายามของเขาเพื่อให้พวกตัวประกันเป็นอิสระผ่านข้อต่อรอง

เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน สลัดอากาศพีเอฟแอลพี-อีโอ ได้ออกแถลงการณ์และตั้งข้อเรียกร้องของพวกเขานอกเหนือจากค่าไถ่ 5 ล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับการปลดปล่อยเครื่องบิน พวกเขาเรียกร้องให้ปล่อยตัวชาวปาเลสไตน์และกลุ่มก่อการร้ายโปรปาเลสไตน์ 53 คน ซึ่ง 40 คนเป็นนักโทษในอิสราเอล พวกเขาขู่ว่าถ้าข้อเรียกร้องเหล่านี้ไม่ได้รับการตอบสนอง พวกเขาจะเริ่มฆ่าตัวประกันในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1976

### การแยกตัวประกันออกเป็นสองกลุ่ม

เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน หลังจากทหารยูกันดาได้เปิดทางเข้าห้องถัดจากห้องโถงรอที่แออัดโดยการทำลายกำแพงแยก สลัดอากาศได้แยกชาวอิสราเอล (รวมทั้งผู้ถือสองสัญชาติ) ออกจากตัวประกันคนอื่น ๆ และบอกให้ย้ายไปที่ห้องข้างเคียง ขณะที่พวกเขาทำเช่นนั้น ผู้รอดชีวิตจากฮอโลคอสต์คนหนึ่งได้แสดงให้เห็นว่าสลัดอากาศวินฟรีด เบอเซ มีหมายเลขทะเบียนค่ายสักบนแขนของเขา แต่เบอเซคัดค้านว่า "ฉันไม่ใช่นาซี! ... ฉันเป็นคนที่มีอุดมการณ์" นอกจากนี้ ตัวประกันที่ไม่ใช่ชาวอิสราเอลห้าคน สองคู่สมรสชาวยิวออร์ทอดอกซ์นิกายหมวกดำ จากสหรัฐและเบลเยียม และชาวฝรั่งเศสในประเทศอิสราเอล ได้ถูกบังคับให้เข้าร่วมกลุ่มชาวอิสราเอล ตามที่โมนิค เอปสไตน์ คาเลปสกี เผย ตัวประกันชาวฝรั่งเศสในจำนวนห้าคน ผู้จับกุมได้แยกแยะพวกเขาออกเพื่อตั้งคำถามและสงสัยว่าพวกเขาซ่อนสถานะของอิสราเอลไว้ ในทางกลับกัน อ้างอิงจากมีแชล โกฌู-โกลแบร์ก ซึ่งเป็นตัวประกันชาวฝรั่งเศส เผยว่า ผู้จับกุมล้มเหลวในการระบุชาวอิสราเอลอย่างน้อยหนึ่งคนในหมู่ผู้โดยสารที่มีสองสัญชาติแล้วใช้หนังสือเดินทางที่ไม่ใช่อิสราเอล และเขาก็ปล่อยให้เป็นอิสระในภายหลัง ในฐานะส่วนหนึ่งของการปล่อยตัวครั้งที่สองของตัวประกันที่ไม่ใช่อิสราเอล ส่วนเจเน็ต อัลม็อก ซึ่งเป็นพลเมืองสหรัฐ, โจเซลีน โมนิเยร์ ผู้หญิงชาวฝรั่งเศส (ซึ่งสามีหรือแฟนหนุ่มเป็นชาวอิสราเอล) และฌ็อง-ฌัก มีมัวนี พลเมืองสัญชาติฝรั่งเศส-อิสราเอล ชื่อของเขาไม่ได้ถูกเรียกขึ้นมาในระหว่างการอ่านหนังสือเดินทางแบบเดิม แต่ได้รายงานเข้าร่วมกลุ่มตัวประกันอิสราเอลโดยความสมัครใจของตนเอง

### การปล่อยตัวตัวประกันที่ไม่ใช่อิสราเอลส่วนใหญ่

เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน สลัดอากาศได้ปล่อยตัวตัวประกัน 48 ราย กลุ่มคนที่ไม่ได้เป็นชาวอิสราเอลได้รับการปลดปล่อยออกมา – ผู้โดยสารส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุและผู้ป่วย และมารดาที่มีบุตร สี่สิบเจ็ดคนดังกล่าวได้บินสู่ปารีส และผู้โดยสารคนหนึ่งได้รับการรักษาในโรงพยาบาลเป็นเวลาหนึ่งวัน เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม หลังจากที่รัฐบาลอิสราเอลได้ประกาศข้อตกลงการเจรจา ผู้จับตัวประกันยื่นคำร้องถึงเที่ยงวันในวันที่ 4 กรกฎาคม และปล่อยกลุ่มผู้ถูกกักขังที่ไม่ได้เป็นชาวอิสราเอลอีก 100 คน ที่บินสู่ปารีสอีกครั้งในไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ในบรรดา 106 ตัวประกันที่อยู่ข้างหลังกับผู้จับกุมที่ท่าอากาศยานเอนเทบเบ เป็นลูกเรือของแอร์ฟรานซ์ 12 คนผู้ปฏิเสธที่จะออกไป ผู้โดยสารวัยรุ่นชาวฝรั่งเศสประมาณสิบคน และกลุ่มชาวอิสราเอลประมาณ 84 คน

การวางแผนปฏิบัติการ
-------------------

ในสัปดาห์ก่อนการจู่โจม อิสราเอลพยายามใช้หนทางการเมืองเพื่อให้ได้รับการปลดปล่อยตัวประกัน หลายแหล่งข่าวระบุว่าคณะรัฐมนตรีอิสราเอลเตรียมที่จะปล่อยนักโทษปาเลสไตน์หากทางออกทางทหารดูเหมือนจะไม่ประสบความสำเร็จ บารุค "เบอร์กา" บาร์-เลฟ เจ้าหน้าที่ของกองกำลังป้องกันอิสราเอลที่เกษียณแล้ว รู้จักอีดี อามิน เป็นเวลาหลายปีและได้รับการพิจารณาว่ามีความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ดีกับเขา ตามคำร้องขอของคณะรัฐมนตรี เขาได้พูดคุยกับอามินทางโทรศัพท์หลายครั้ง โดยพยายามที่จะให้มีการปล่อยตัวประกัน แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ รัฐบาลอิสราเอลยังเข้าหารัฐบาลสหรัฐเพื่อส่งข้อความถึงประธานาธิบดีอียิปต์ อันวัร อัสซาดาต เพื่อขอให้เขาขอให้อามินปล่อยตัวประกัน ส่วนนายกรัฐมนตรียิตซัค ราบิน และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมชิมอน เปเรส ใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ว่าไม่เห็นด้วยในการให้ตามความต้องการของสลัดอากาศ (ตำแหน่งของราบิน) หรือไม่ เพื่อป้องกันการก่อการร้ายมากขึ้น (ตำแหน่งของเปเรส)

ในเส้นตายของวันที่ 1 กรกฎาคม คณะรัฐมนตรีอิสราเอลเสนอให้เจรจากับสลัดอากาศเพื่อขยายกำหนดสู่วันที่ 4 กรกฎาคม ซึ่งอามินเองก็ยังขอให้พวกเขาขยายเวลาจนถึงวันที่ดังกล่าว ซึ่งหมายความว่าเขาสามารถเดินทางทางการทูตไปยังพอร์ตลูอิส ประเทศมอริเชียส เพื่อส่งมอบตำแหน่งประธานขององค์การเอกภาพแอฟริกาแก่ซีวูซากูร์ รามกูลัม อย่างเป็นทางการ การขยายเส้นตายของตัวประกันนี้เป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้กองกำลังอิสราเอลมีเวลาพอที่จะเดินทางไปเอนเทบเบได้

ในวันที่ 3 กรกฎาคม เวลา 18:30 น. คณะรัฐมนตรีของอิสราเอลอนุมัติภารกิจช่วยชีวิต ที่นำเสนอโดยพลตรี เยกูเทียล "กูที" อดัม และพลจัตวา แดน ชอมรอน ซึ่งชอมรอนได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการปฏิบัติการ

### ความพยายามในการแก้ปัญหาด้านการทูต

ขณะที่เกิดวิกฤติขึ้น มีความพยายามที่จะเจรจาปล่อยตัวประกัน ตามเอกสารทางการทูตที่ไม่เป็นความลับ รัฐบาลอียิปต์ภายใต้ซาดาต พยายามเจรจากับทั้งองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์และรัฐบาลยูกันดา โดยประธานองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ ยัสเซอร์ อาราฟัต ได้ส่งฮานิ อัล-ฮัสซัน ซึ่งเป็นผู้ช่วยการเมืองของเขาไปยังประเทศยูกันดาในฐานะทูตพิเศษเพื่อเจรจากับผู้จับตัวประกันและอามิน อย่างไรก็ตาม สลัดอากาศฝ่ายปฏิบัติการภายนอกแนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ได้ปฏิเสธที่จะพบเขา

### การเตรียมการโจมตีโฉบฉวย

เมื่อหน่วยงานของอิสราเอลล้มเหลวในการเจรจาทางการเมือง พวกเขาตัดสินใจว่าทางเลือกเดียวของพวกเขาคือการโจมตีเพื่อช่วยเหลือตัวประกัน พันโท โจชัว ชานี นักบินนำของปฏิบัติการ กล่าวในภายหลังว่าชาวอิสราเอลเริ่มคิดแผนกู้ภัยในขั้นต้น ที่เกี่ยวข้องกับการหย่อนหน่วยคอมมานโดกองทัพเรือเข้าทะเลสาบวิกตอเรีย หน่วยคอมมานโดจะต้องขี่เรือยางไปยังท่าอากาศยานที่ตั้งอยู่บริเวณริมทะเลสาบ พวกเขาวางแผนที่จะสังหารสลัดอากาศ และหลังจากปลดปล่อยตัวประกัน พวกเขาจะขอร้องอามินเพื่อเดินทางกลับบ้าน ทว่า ฝ่ายอิสราเอลละทิ้งแผนนี้เพราะมีเวลาที่จำเป็นไม่เพียงพอ และเพราะพวกเขาได้รับข่าวว่าทะเลสาบวิกตอเรียเป็นที่อยู่อาศัยของจระเข้แม่น้ำไนล์

อัมนอน ไบรัน ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ข่าวกรองของภารกิจ ได้ระบุในภายหลังว่าไม่ทราบรูปแบบที่ถูกต้องของท่าอากาศยาน รวมถึงตำแหน่งที่แน่นอนของตัวประกัน และไม่ทราบด้วยว่าอาคารนั้นจะเตรียมวัตถุระเบิดไว้ด้วยหรือไม่

#### การเติมเชื้อเพลิงอากาศยาน

ในขณะที่กำลังวางแผนการโจมตีโฉบฉวย กองกำลังอิสราเอลต้องวางแผนที่จะเติมน้ำมันเครื่องบินซี-130 เฮอร์คิวลิส ที่พวกเขาตั้งใจจะใช้ในระหว่างการเดินทางสู่เอนเทบเบ ฝ่ายอิสราเอลขาดความสามารถด้านการส่งกำลังบำรุงในการทหารเพื่อการเติมน้ำมันกลางอากาศสี่ถึงหกเที่ยวบินที่ห่างจากน่านฟ้าของประเทศอิสราเอล ในขณะที่หลายประเทศในแอฟริกาตะวันออก รวมทั้งการส่งกำลังบำรุงในการทหารประเทศเคนยาที่เข้าข้าง ต่างก็ไม่มีใครอยากให้อามินหรือชาวปาเลสไตน์โกรธแค้นโดยการอนุญาตให้ฝ่ายอิสราเอลลงจอดเครื่องบินภายในเขตแดนของตน

การโจมตีโฉบฉวยไม่สามารถดำเนินการได้หากปราศจากความช่วยเหลือจากรัฐบาลแอฟริกาตะวันออกอย่างน้อยหนึ่งแห่ง ชาวยิวเจ้าของกลุ่มบริษัทบริหารโรงแรมบล็อกในประเทศเคนยา พร้อมกับสมาชิกคนอื่น ๆ ของชุมชนชาวยิวและชาวอิสราเอลในกรุงไนโรบี อาจใช้อิทธิพลทางการเมืองและเศรษฐกิจของพวกเขาเพื่อช่วยชักชวนประธานาธิบดีเคนยา โจโม เคนยัตตา ให้ช่วยอิสราเอล ซึ่งรัฐบาลอิสราเอลได้รับอนุญาตจากเคนยาให้กองกำลังป้องกันอิสราเอลข้ามน่านฟ้าเคนยาและเติมเชื้อเพลิงที่ท่าอากาศยานนานาชาติโจโม เคนยัตตา

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรเคนยา บรูซ แมคเคนซี ได้ชี้ชวนเคนยัตตาผู้เป็นประธานาธิบดีเคนยา เพื่ออนุญาตให้มอสสาดเก็บรวบรวมข้อมูลก่อนปฏิบัติการ และเพื่อให้กองทัพอากาศอิสราเอลสามารถเข้าถึงท่าอากาศยานไนโรบีได้ ในการตอบโต้ ประธานาธิบดียูกันดา อีดี อามิน สั่งให้ตัวแทนยูกันดาลอบสังหารแมคเคนซี โดยเขาถูกสังหารเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1978 เมื่อมีการระเบิดที่ติดกับเครื่องบินของเขา ต่อมา เมเออร์ อามิต ซึ่งเป็นผู้อำนวยการของมอสสาด ได้ปลูกป่าในประเทศอิสราเอลในชื่อของแมคเคนซี

#### หน่วยสืบราชการลับตัวประกัน

มอสสาดสร้างภาพที่ถูกต้องเกี่ยวกับสถานที่ของตัวประกัน, จำนวนของสลัดอากาศ และการมีส่วนร่วมของกองทัพยูกันดาจากการปล่อยตัวประกันในปารีส นอกจากนี้ บริษัทตัวแทนอิสราเอลมีส่วนร่วมในการสร้างโครงการในแอฟริกาในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1970 และในขณะที่เตรียมการโจมตีโฉบฉวยกองทัพอิสราเอลได้ปรึกษากับโซเลลโบเนห์ ซึ่งเป็นบริษัทก่อสร้างขนาดใหญ่ของอิสราเอลที่สร้างเทอร์มินอลที่คุมตัวประกันไว้ ขณะที่กำลังวางแผนปฏิบัติการทางทหาร กองกำลังป้องกันอิสราเอลได้สร้างแบบจำลองบางส่วนของอาคารผู้โดยสารที่ท่าอากาศยานโดยได้รับความช่วยเหลือจากพลเรือนผู้ช่วยสร้างต้นฉบับ

มูกิ เบตเซอร์ กล่าวในการสัมภาษณ์ในภายหลังว่า นักสืบมอสสาดได้สัมภาษณ์ตัวประกันที่ได้รับการปล่อยตัวออกมาอย่างครอบคลุม เขากล่าวว่าผู้โดยสารชาวฝรั่งเศส-ยิว มีพื้นฐานทางทหารและ"ความจำยอดเยี่ยม"โดยให้ข้อมูลโดยละเอียดเกี่ยวกับจำนวนอาวุธที่ถือโดยผู้คุมตัวประกัน หลังจากที่เบตเซอร์รวบรวมข่าวกรองและวางแผนไว้หลายวันแล้ว เครื่องบินขนส่งซี-130 เฮอร์คิวลิสของกองทัพอากาศอิสราเอลสี่ลำได้ลอบบินสู่ท่าอากาศยานเอนเทบเบในตอนเที่ยงคืนโดยไม่มีการตรวจพบโดยการควบคุมการจราจรทางอากาศของเอนเทบเบ

### กองกำลังพิเศษ

กองทัพบกของอิสราเอลมีจำนวนประมาณ 100 คน และประกอบไปด้วย:

หน่วยคำสั่งพื้นดินและควบคุม
กลุ่มเล็ก ๆ นี้ประกอบด้วยผู้ปฏิบัติการและผู้บัญชาการภาคพื้นดินโดยรวม พลจัตวา แดน ชอมรอน, ตัวแทนกองทัพอากาศ พันเอก อามี อายาลอน และบุคลากรการสื่อสารรวมถึงการสนับสนุน
หน่วยโจมตี
หน่วยจู่โจม 29 คน นำโดยพันโท โยนาทัน เนทันยาฮู – กองกำลังนี้ประกอบด้วยคอมมานโดจากหน่วยลาดตระเวนกองเสนาธิการ และได้รับภารกิจหลักในการโจมตีเทอร์มินอลเก่าและช่วยเหลือตัวประกัน พันตรีเบตเซอร์เป็นผู้นำหนึ่งในทีมโจมตีของหน่วย และรับคำสั่งหลังพันโทเนทันยาฮูถูกสังหาร
หน่วยคุ้มกัน
1. กองกำลังพลร่ม นำโดยพันเอก มาทัน วิลไน – ได้รับมอบหมายด้านการคุ้มกันบริเวณท่าอากาศยานพลเรือน, ทำทางให้โล่งและคุ้มกันบริเวณรันเวย์ ตลอดจนการป้องกันและการเติมเชื้อเพลิงเครื่องบินอิสราเอลในเอนเทบเบ
2. กองกำลังโกลานี นำโดยพันเอก อูรี ซากิ – ได้รับมอบหมายให้คุ้มกันเครื่องบินซี-130 เฮอร์คิวลิส สำหรับการโยกย้ายตัวประกัน โดยนำมาจอดให้ใกล้กับเทอร์มินอลให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และพาตัวประกันขึ้นเครื่อง รวมถึงทำหน้าที่เป็นกองหนุนทั่วไป
3. กองกำลังหน่วยลาดตระเวนกองเสนาธิการ นำโดยพันตรี ชาอูล โมฟัซ – ได้รับมอบหมายให้ทำทางขึ้นลงสำหรับเครื่องบินทหารให้โล่ง และทำลายฝูงเครื่องบินรบมิกบนพิ้นดิน เพื่อป้องกันการแทรกแซงที่เป็นไปได้โดยกองทัพอากาศยูกันดา รวมถึงกองกำลังภาคพื้นดินที่เป็นศัตรูจากเมืองเอนเทบเบ

การโจมตีโฉบฉวย
--------------

ภาพถ่ายทางอากาศของเมืองเอนเทบเบ และท่าอากาศยานนานาชาติเอนเทบเบยามอาทิตย์อัสดง
### เส้นทางการโจมตี

สำหรับการบินออกจากชาร์ม เอล ชีค กองกำลังพิเศษได้บินไปตามเส้นทางการบินระหว่างประเทศผ่านทะเลแดง ส่วนใหญ่บินที่ความสูงไม่เกิน 30 เมตร (100 ฟุต) เพื่อหลีกเลี่ยงการตรวจจับเรดาร์โดยกองกำลังอียิปต์, ซูดาน และซาอุดีอาระเบีย ครั้นใกล้ทางใต้ของทะเลแดง เครื่องบินซี-130 เฮอร์คิวลิส เลี้ยวไปทางใต้และผ่านทางใต้ของประเทศจิบูตี จากที่นั่น พวกเขาบินไปทางตะวันออกเฉียงเหนือของไนโรบี ประเทศเคนยา แล้วเป็นไปได้ว่าได้ทำการบินข้ามประเทศโซมาเลีย และพื้นที่โอกาเดนของประเทศเอธิโอเปีย พวกเขาเลี้ยวไปทางทิศตะวันตก ผ่านอีสต์แอฟริกันริฟต์และเหนือทะเลสาบวิกตอเรีย

เครื่องบินโบอิง 707 จำนวนสองลำบินตามเครื่องบินบรรทุกสินค้า โบอิงลำแรกมีสิ่งอำนวยความสะดวกทางการแพทย์และได้ลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติโจโม เคนยัตตา ในกรุงไนโรบี ประเทศเคนยา ส่วนเยกูเทียล อดัม ซึ่งเป็นผู้บัญชาการของปฏิบัติการ ได้ขึ้นเครื่องโบอิงลำที่สอง ซึ่งวนไปรอบ ๆ ท่าอากาศยานเอนเทบเบระหว่างการโจมตี

กองกำลังป้องกันอิสราเอลลงจอดที่เอนเทบเบในวันที่ 3 กรกฎาคมเวลา 23:00 น. ตามเวลามาตรฐานอิสราเอล โดยประตูบรรทุกสินค้าได้เปิดแล้ว เนื่องจากรูปแบบที่ถูกต้องของสนามบินไม่เป็นที่รู้จัก เครื่องบินลำแรกเกือบร่อนเข้าไปในคลอง รถเมอร์เซเดสสีดำซึ่งดูเหมือนกับรถของประธานาธิบดี อีดี อามิน และแลนด์โรเวอร์ที่มาพร้อมกับเมอร์เซเดสของอามินถูกนำมาใช้ด้วยกัน ฝ่ายอิสราเอลหวังว่าพวกเขาสามารถใช้รถของพวกเขาเพื่อหลีกเลี่ยงจุดตรวจรักษาความปลอดภัยได้ เมื่อซี-130 เฮอร์คิวลิส ลงจอด สมาชิกของทีมโจมตีของอิสราเอลขับรถไปที่อาคารผู้โดยสารในแบบเดียวกับอามิน ขณะที่พวกเขาเข้าใกล้เทอร์มินอล ทหารยูกันดาสองคนเกิดนึกได้ว่า เครื่องที่อามินเพิ่งซื้อมาเป็นเมอร์เซเดสสีขาว จึงได้มีการสั่งให้หยุดยานพาหนะลง เนทันยาฮูสั่งหน่วยคอมมานโดยิงทหารโดยใช้ปืนพกเก็บเสียง แต่พวกเขาไม่ได้ฆ่าพวกนั้น นี่เป็นการขัดกับแผนและขัดต่อคำสั่ง ขณะที่พวกเขาออกไป หน่วยคอมมาโดอิสราเอลในแลนด์โรเวอร์ที่ตามหลังคันหนึ่งได้สังหารฝ่ายตรงข้ามด้วยปืนไรเฟิลที่ไม่สามารถอำพรางได้ จากความกลัวว่าสลัดอากาศจะตื่นตัวก่อนเวลาอันควร ทีมโจมตีจึงได้เข้าถึงเทอร์มินอลด้วยความรวดเร็ว

### การช่วยชีวิตตัวประกัน

รูปถ่ายของอาคารเก่าแก่ปี ค.ศ. 1994 ที่มีซี-130 เฮอร์คิวลิส ของกองทัพอากาศสหรัฐจอดอยู่ด้านหน้า โดยที่รอยกระสุนจากการโจมตีเมื่อปี ค.ศ. 1976 ยังคงมองเห็นได้
ฝ่ายอิสราเอลทิ้งรถไว้และวิ่งไปที่เทอร์มินอล ตัวประกันอยู่ในห้องโถงใหญ่ของอาคารสนามบิน ซึ่งติดกับรันเวย์โดยตรง ในการเข้าสู่เทอร์มินอล หน่วยคอมมานโดได้ตะโกนผ่านโทรโข่ง "หมอบลง! หมอบลง! เราเป็นทหารอิสราเอล" ทั้งในภาษาฮีบรูและอังกฤษ ทว่า ฌ็อง-ฌัก มีมัวนี ซึ่งเป็นชาวฝรั่งเศสอพยพไปยังอิสราเอลอายุ 19 ปี ได้ลุกขึ้นยืนและถูกฆ่าตายเมื่อมูกิ เบตเซอร์ ซึ่งเป็นผู้บัญชาการฝ่ายอิสราเอลและทหารอีกคนหนึ่งเข้าใจผิดว่าเขาเป็นสลัดอากาศและได้ยิงเขา ส่วนปัสโก โคเอน ซึ่งเป็นตัวประกันอายุ 52 ปีอีกคนหนึ่ง ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการยิงโดยหน่วยคอมมานโด นอกจากนี้ ไอดา โบโรโชวิช ซึ่งเป็นตัวประกันคนที่สามที่มีอายุ 56 ปี ชาวยิวรัสเซียผู้อพยพไปยังอิสราเอล ได้ถูกสังหารโดยสลัดอากาศจากการอยู่ท่ามกลางการต่อสู้

ตัวประกันชื่อไอลัน ฮาร์ทัฟ เปิดเผยว่า วินฟรีด เบอเซ เป็นสลัดอากาศเพียงคนเดียวหลังจากเริ่มปฏิบัติการ ที่ได้เข้าห้องโถงตัวประกัน ตอนแรกเขาใช้ไรเฟิลคาลาชนิคอฟส่องไปที่ตัวประกัน แต่ "ทันทีที่มาถึงความประสาทสัมผัสของเขา" ก็ได้สั่งให้พวกเขาหากำบังในห้องน้ำ ก่อนที่จะถูกสังหารโดยหน่วยคอมมานโด ตามที่ฮาร์ทัฟเปิดเผย เบอเซยิงเฉพาะทหารอิสราเอลและไม่ได้ยิงตัวประกัน

มีอยู่ช่วงหนึ่ง หน่วยคอมมานโดอิสราเอลตะโกนเรียกเป็นภาษาฮีบรู "พวกเขาอยู่ที่ไหน ?" ซึ่งหมายถึงพวกสลัดอากาศ กลุ่มตัวประกันชี้ไปที่ประตูเชื่อมต่อของห้องโถงใหญ่ของสนามบิน ซึ่งหน่วยคอมมานโดได้ขว้างระเบิดมือหลายครั้ง จากนั้น พวกเขาเข้าไปในห้องและยิงสลัดอากาศสามคนที่ยังเหลืออยู่จนเสียชีวิต เป็นอันสิ้นสุดการโจมตี ในขณะเดียวกัน เครื่องบินซี-130 เฮอร์คิวลิส อีกสามลำได้จอดอยู่ และนำรถยานเกราะออกมาเพื่อเตรียมการป้องกันในช่วงเวลาที่คาดว่าจะเติมน้ำมัน ฝ่ายอิสราเอลได้ทำลายเครื่องบินรบมิกของยูกันดาเพื่อป้องกันไม่ให้ใช้ในการไล่ล่า และดำเนินการกวาดล้างสนามบินเพื่อรวบรวมข่าวกรอง

### การออกเดินทาง

ผู้โดยสารที่ได้รับการช่วยเหลือได้รับการต้อนรับที่ท่าอากาศยานเบนกูเรียน
หลังจากการโจมตี ทีมโจมตีอิสราเอลกลับไปที่เครื่องบินของพวกเขาและเริ่มบรรทุกตัวประกัน ทหารยูกันดายิงใส่พวกเขาในช่วงดำเนินการ ส่วนหน่วยคอมมานโดอิสราเอลก็สวนกลับไปโดยใช้เอเค 47 ของพวกเขา ก่อให้เกิดการบาดเจ็บล้มตายในฝ่ายยูกันดา ในระหว่างการสู้รบสั้น ๆ แต่เข้มข้นนี้ ทหารยูกันดาได้ยิงออกมาจากหอควบคุมสนามบิน หน่วยคอมมานโดอย่างน้อยห้ารายได้รับบาดเจ็บ และโยนาทัน เนทันยาฮู ซึ่งเป็นผู้บัญชาการหน่วยของอิสราเอลถูกสังหาร หน่วยคอมมานโดของอิสราเอลยิงปืนกลเบาและอาร์พีจีกลับไปที่หอควบคุมเพื่อยับยั้งการยิงของฝ่ายยูกันดา อ้างอิงจากบุตรชายคนหนึ่งของอีดี อามิน เผยว่า ทหารที่ยิงเนทันยาฮูนั้น เป็นลูกพี่ลูกน้องของครอบครัวอามิน ได้ถูกฆ่าตายในการยิงกลับดังกล่าว ต่อมา ฝ่ายอิสราเอลอพยพตัวประกันเสร็จสิ้น รวมถึงบรรทุกร่างของเนทันยาฮูในเครื่องบินลำหนึ่ง และออกจากท่าอากาศยาน ปฏิบัติการทั้งหมดใช้เวลา 53 นาที – ซึ่งการโจมตีใช้เวลาเพียง 30 นาทีเท่านั้น มีสลัดอากาศทั้งหมด 7 ราย และทหารยูกันดาระหว่าง 33 ถึง 45 รายถูกสังหาร[*ต้องการคำอ้างอิงเพื่อยืนยัน*] ส่วนเครื่องบินรบมิก-17 และมิก-21 ที่สร้างขึ้นโดยโซเวียตสิบเอ็ดลำ ของกองทัพอากาศยูกันดาถูกทำลายลงบนพื้นที่ท่าอากาศยานเอนเทบเบ จากตัวประกัน 106 ราย 3 คนถูกสังหาร, 1 คนถูกทิ้งไว้ในยูกันดา (โดรา บลอค อายุ 74 ปี) และประมาณ 10 คนได้รับบาดเจ็บ ส่วนตัวประกัน 102 คนที่ได้รับการช่วยเหลือได้บินสู่ประเทศอิสราเอลผ่านกรุงไนโรบี ประเทศเคนยา ไม่นานหลังจากการโจมตี

### ปฏิกิริยาจากฝ่ายยูกันดา

สมาชิกในครอบครัวแสดงความเคารพโดรา บลอค วัย 75 ปีครั้งสุดท้าย หลังจากที่เธอถูกฆาตกรรมโดยเจ้าหน้าที่ของกองทัพยูกันดา
โดรา บลอค ชาวอิสราเอลวัย 74 ปีซึ่งเป็นพลเมืองของอังกฤษ ได้รับการนำตัวไปที่โรงพยาบาลมูลาโกในกัมปาลา หลังจากที่สำลักกระดูกไก่ หลังจากการโจมตีเธอถูกฆาตกรรมโดยเจ้าหน้าที่ของกองทัพยูกันดา เช่นเดียวกับบางส่วนของแพทย์และพยาบาลของเธอ สำหรับการพยายามที่จะเข้าไปแทรกแซงอย่างเด่นชัด ในเดือนเมษายนปี ค.ศ. 1987 เฮนรี เคิมบา ซึ่งเป็นอัยการสูงสุดและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมของยูกันดาในเวลานั้น ได้บอกคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนของยูกันดาว่าบลอคถูกลากออกจากเตียงในโรงพยาบาลและถูกสังหารโดยนายทหารสองคนตามคำสั่งของอามิน บลอคถูกยิงและศพของเธอถูกทิ้งไว้ในกระโปรงหลังรถที่มีแผ่นหมายเลขทะเบียนหน่วยข่าวกรองของยูกันดา ศพของเธอถูกค้นพบใกล้กับสวนน้ำตาล 20 ไมล์ (32 กม.) ทางตะวันออกของกัมปาลาในปี ค.ศ. 1979 หลังสงครามยูกันดา-แทนซาเนีย ที่ยุติการปกครองของอามิน อามินยังสั่งให้ฆ่าชาวเคนยาหลายร้อยคนที่อาศัยอยู่ในยูกันดาเพื่อแก้แค้นที่ฝ่ายเคนยาช่วยเหลืออิสราเอลในการโจมตี มีรายงานว่าเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคมมีชาวเคนยา 245 คนเสียชีวิต รวมทั้งเจ้าหน้าที่สนามบินที่เอนเทบเบ และที่หลบหนีการถูกสังหารหมู่ ชาวเคนยาประมาณ 3,000 คนหนีจากประเทศยูกันดาในฐานะผู้ลี้ภัย

ผลที่ตามมา
----------

ที่ประชุมคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1979 เพื่อพิจารณาคำร้องเรียนจากประธานองค์การเอกภาพแอฟริกาที่กล่าวหาอิสราเอลถึง "การกระทำของการรุกราน" คณะมนตรีได้อนุญาตให้เชม เฮอร์ซอก ซึ่งเป็นเอกอัครราชทูตอิสราเอลประจำสหประชาชาติ และจูมา โอริส อับดัลลา ซึ่งเป็นรัฐมนตรีต่างประเทศยูกันดา เข้าร่วมโดยไม่มีสิทธิออกเสียง ส่วนเคิร์ท วัลไฮม์ ซึ่งเป็นเลขาธิการสหประชาชาติ กล่าวกับคณะมนตรีความมั่นคงว่า "การละเมิดอย่างร้ายแรงต่ออำนาจอธิปไตยของประเทศสมาชิกแห่งสหประชาชาติ" แม้ว่าเขาจะ "ตระหนักดีว่านี่ไม่ใช่องค์ประกอบเพียงอย่างเดียวที่เกี่ยวข้อง ... เมื่อประชาคมโลกจำเป็นต้องจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้นจากการก่อการร้ายระหว่างประเทศ" อับดัลลา ผู้เป็นตัวแทนของประเทศยูกันดา อ้างว่าเรื่องนี้ใกล้จะสงบลงเมื่อไม่มีอิสราเอลเข้าแทรกแซง ขณะที่เฮอร์ซอก ผู้เป็นตัวแทนของประเทศอิสราเอล อ้างว่าฝ่ายยูกันดามีส่วนร่วมโดยตรงในการจี้เครื่องบิน ส่วนสหรัฐและสหราชอาณาจักรสนับสนุนมติที่ประณามการจี้เครื่องบินและการกระทำที่คล้ายคลึงกัน โดยเสียใจกับการสูญเสียชีวิตที่เกิดขึ้นจากสลัดอากาศ (โดยไม่กล่าวโทษฝ่ายอิสราเอลหรือยูกันดา) ซึ่งยืนยันถึงความจำเป็นที่จะต้องเคารพอธิปไตยและบูรณภาพแห่งดินแดนของทุกรัฐ รวมทั้งเรียกร้องให้ประชาคมระหว่างประเทศเพิ่มความปลอดภัยในการบินพลเรือน อย่างไรก็ตาม มติไม่ได้รับจำนวนคะแนนเสียงที่ต้องการเนื่องจากมีผู้ลงคะแนนเสียงสองรายงดออกเสียงและขาดประชุมเจ็ดคน ข้อยุติที่สองได้รับการสนับสนุนจากเบนิน, ลิเบีย และแทนซาเนียที่ประณามอิสราเอล โดยไม่ได้ลงคะแนนเสียง

ส่วนประเทศตะวันตกกล่าวสนับสนุนการโจมตีโฉบฉวย โดยเยอรมนีตะวันตกกล่าวถึงการโจมตีว่า "การป้องกันตัวเอง" สวิตเซอร์แลนด์และฝรั่งเศสยกย่องการปฏิบัติการ ตัวแทนจากสหราชอาณาจักรและสหรัฐให้การสรรเสริญอย่างมีนัยสำคัญ โดยเรียกการโจมตีเอนเทบเบว่า "ปฏิบัติการที่เป็นไปไม่ได้" บางคนในสหรัฐตั้งข้อสังเกตว่าตัวประกันได้รับการปลดปล่อยในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1976 ซึ่งตรงกับ 200 ปีหลังจากการลงนามประกาศเอกราชของสหรัฐ ในการสนทนากับดีนิทซ์ ซึ่งเป็นเอกอัครราชทูตอิสราเอล เฮนรี คิสซินเจอร์ ได้ออกเสียงวิจารณ์สำหรับการใช้อุปกรณ์ของสหรัฐระหว่างปฏิบัติการของอิสราเอล แต่คำวิจารณ์ดังกล่าวไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณชนในขณะนั้น นอกจากนี้ ในช่วงกลางเดือนกรกฎาคมปี ค.ศ. 1976 เรือสหรัฐ*เรนเจอร์* (ซีวี-61) ซึ่งเป็นเรือบรรทุกเครื่องบินขนาดใหญ่และฝ่ายคุ้มกันเรือดังกล่าวได้เข้าสู่มหาสมุทรอินเดียและดำเนินการปิดชายฝั่งเคนยา เพื่อตอบโต้การคุกคามทางทหารโดยกองกำลังจากยูกันดา

กาปิแตนบากูได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ และลูกเรือคนอื่น ๆ ก็ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งประเทศฝรั่งเศส

ส่วนโรงแรมแฟร์มอนต์เดอะนอร์ฟอล์ก ที่เป็นเจ้าของโดยสมาชิกสำคัญของชุมชนชาวยิวในประเทศ ได้ถูกวางระเบิดเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1980 ระเบิดทำลายปีกตะวันตกของโรงแรม โดยสังหารผู้คนไป 20 ราย[] ของหลายเชื้อชาติ และได้รับบาดเจ็บอีก 87 ราย เชื่อกันว่าเป็นการกระทำของการแก้แค้นโดยกลุ่มก่อการร้ายโปรปาเลสไตน์สำหรับบทบาทสนับสนุนของเคนยาในปฏิบัติการเอนเทบเบ

ในปีต่อ ๆ มา เบตเซอร์และพี่น้องเนทันยาฮู ได้แก่ อิดโดและเบนจามิน รวมทั้งทหารผ่านศึกหน่วยลาดตระเวนกองเสนาธิการทั้งหมด ได้โต้เถียงในที่อภิปรายสาธารณะมากขึ้นเกี่ยวกับผู้ที่จะกล่าวโทษถึงการสู้รบในตอนต้นที่ไม่คาดฝันซึ่งเป็นเหตุให้โยนาทันเสียชีวิต และการสูญเสียบางส่วนจากยุทธวิธีที่น่าแปลกใจ

อันเป็นผลมาจากปฏิบัติการ กองทัพสหรัฐได้พัฒนาทีมกู้ภัยที่จำลองแบบตามหน่วยที่ใช้ในการกู้ภัยเอนเทบเบ หนึ่งในความพยายามที่จะเลียนแบบที่มีชื่อเสียงคือปฏิบัติการกรงเล็บอินทรี ซึ่งเป็นการช่วยชีวิตที่ล้มเหลวของเจ้าหน้าที่สถานทูตอเมริกันจำนวน 53 คนที่ถูกจับเป็นตัวประกัน ณ กรุงเตหะรานในช่วงวิกฤตการณ์ตัวประกันอิหร่าน

ในจดหมายลงวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1976 เจ้าหน้าที่ผู้บัญชาการสูงสุดของกองกำลังจักรพรรดิอิหร่านได้ให้ยกย่องหน่วยคอมมานโดอิสราเอลสำหรับภารกิจ และแสดงความเสียใจต่อ "การสูญเสียและการเสียสละ" ของเนทันยาฮู

อนุสรณ์
-------

ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2012 ทางการยูกันดาและอิสราเอลได้ไว้อาลัยการจู่โจมในพิธีที่ฐานของหอคอย ณ ท่าอากาศยานเอนเทบเบเก่า ที่โยนาทัน เนทันยาฮู ถูกฆ่าตาย ยูกันดาและอิสราเอลกลับมามีความมุ่งมั่นถึง "การต่อสู้กับการก่อการร้ายและการทำงานเพื่อมนุษยชาติ" นอกจากนี้ ได้มีการวางพวงมาลา, จัดช่วงสงบนิ่ง, กล่าวสุนทรพจน์ และท่องบทกวี โดยมีธงของยูกันดาและอิสราเอลโบกอยู่ข้าง ๆ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ทวิภาคีที่แน่นแฟ้นของทั้งสองประเทศ และที่ข้าง ๆ ยังมีแผ่นจารึกแสดงประวัติการโจมตี พิธีนี้มีผู้เข้าร่วมโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมสัตว์รัฐยูกันดา ไบรท์ รวามิรามา และรองรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของอิสราเอล ดาเนียล อายาลอน ผู้วางพวงมาลา ณ สถานที่เกิดเหตุการณ์ สี่สิบปีนับจากวันที่ปฏิบัติการช่วยเหลือ เบนจามิน เนทันยาฮู ผู้เป็นนายกรัฐมนตรีอิสราเอล และเป็นน้องชายของโยนาทัน เนทันยาฮู สมาชิกคอมมานโดหน่วยลาดตระเวนกองเสนาธิการของอิสราเอลที่ถูกสังหาร ได้เข้าเยี่ยมเอนเทบเบกับคณะผู้แทนของอิสราเอล และวางรากฐานสำหรับความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างอิสราเอล–แอฟริกาใต้สะฮาราเพิ่มเติม

การแสดงและสารคดี
----------------

### สารคดี

* *โอเปอเรชันธันเดอร์โบลต์: เอนเทบเบ* เป็นสารคดีเกี่ยวกับการจี้เครื่องบินและภารกิจช่วยชีวิตในเวลาต่อมา
* *ไรส์แอนด์ฟอลออฟอีดี อามิน* (ค.ศ. 1980) เป็นภาพยนตร์ชีวประวัติของเผด็จการยูกันดาซึ่งมีการโจมตี
* การช่วยชีวิตที่เอนเทบเบ เป็นตอนที่ 12 จากชุดสารคดี *อะเกนสต์ออลออดส์: อิสราเอลเซอไวส์* ปี ค.ศ. 2005 โดยไมเคิล กรีนสแปน
* *โคเฮนออนเดอะบริดจ์* (ค.ศ. 2010) เป็นสารคดีโดยผู้กำกับ แอนดรูว์ เวินรีบ ผู้ที่ได้รับการเข้าถึงหน่วยคอมมานโดและตัวประกันที่รอดตาย
* *ไลฟ์ออร์ดายอินเอนเทบเบ* (ค.ศ. 2012) โดยผู้กำกับ อียัล โบเออส์ เป็นการติดตามการเดินทางของโยนาทัน คายัต เพื่อเปิดเผยสถานการณ์ของการเสียชีวิตของฌ็อง-ฌัก มีมัวนี ผู้เป็นลุงของเขาในการจู่โจม
* "แอสซอลท์ออนเอนเทบเบ" เป็นตอนหนึ่งของสารคดีเนชั่นแนลจีโอกราฟิกแชนแนลชุด*คริติคอลซิทูเอชัน*
* *โอเปอเรชันธันเดอร์โบลต์* เป็นตอนที่ห้าในชุดสารคดีมิลิทารีแชนแนล ค.ศ. 2012 ซีรีส์*แบล็คออพส์*

### การแสดง

* *วิคตอรีแอทเอนเทบเบ* (ค.ศ. 1976): ร่วมกับแอนโทนี ฮ็อปกินส์, เบิร์ต แลนแคสเตอร์, เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ และริชาร์ด เดรย์ฟัส ผู้กำกับ: มาร์วิน เจ. ชอมสกี
* *เรดออนเอนเทบเบ* (ค.ศ. 1977): ร่วมกับปีเตอร์ ฟินช์, ฮอสท์ บุชโฮลส์, ชาร์ล บรอนสัน, จอห์น แซกซอน, ยาเฟ็ต ค็อตโต และเจมส์ วูดส์ ผู้กำกับ: เออร์วิน เคอร์ชเนอร์ ผู้อำนวยการสร้าง: เอ็ดการ์ เจ. เชริก
* *โอเปอเรชันธันเดอร์โบลต์* (ค.ศ. 1977): ร่วมกับเยโฮแรม กอน รับบทเป็นนายพันเนทันยาฮู, ซีบิล ดันนิง และเคลาส์ คินสกี รับบทเป็นสลัดอากาศ ผู้กำกับ: มีนาเฮม โกแลน
* *เผด็จการแผ่นดินเลือด* (ค.ศ. 2006): การจู่โจมที่เกิดขึ้นเป็นฉากหนึ่งในเรื่องราวเกี่ยวกับอีดี อามิน
* *เที่ยวบินนรกเอนเทบเบ้* (ค.ศ. 2018): ผู้กำกับ: โจเซ ปาดีลญา

### ภาพยนตร์ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากปฏิบัติการเอนเทบเบ

* *แฝดไม่ปรานี* (ค.ศ. 1986) มีปฏิบัติการช่วยชีวิตตัวประกันโดยได้รับแรงบันดาลใจจากปฏิบัติการเอนเทบเบ
* *ซามีน* (ค.ศ. 2003) เป็นภาพยนตร์แอ็กชันบอลลีวูดที่นำแสดงโดยอชัย เทวคัน และอภิเษก พัจจัน ผู้วาดแผนเพื่อช่วยเหลือตัวประกันของสายการบินอินเดียที่ถูกจี้เครื่องบินโดยกลุ่มก่อการร้ายของปากีสถานที่อิงจากโครงสร้างพื้นฐานของปฏิบัติการเอนเทบเบ
* *เที่ยวบินนรกเอนเทบเบ้* (ค.ศ. 2018)

### สื่ออื่น ๆ

* *โอเปอเรชันธันเดอร์โบลต์* เป็นเกมตู้ ค.ศ. 1988
* "แบล็กธอร์น" (ค.ศ. 2001) ซึ่งเป็นส่วนเสริมของ *ทอม แคลนซี เรนโบว์ซิกส์: โรกสเปียร์* ได้รวมถึงด่านที่มีการสร้างขึ้นใหม่ของปฏิบัติการ
* *ทูเพย์เดอะไพรซ์* เป็นบทละคร ค.ศ. 2009 โดยปีเตอร์-เอเดรียน โคเฮน ที่อิงส่วนหนึ่งจากจดหมายของโยนาทัน เนทันยาฮู เป็นละคร ที่แสดง ณ โรงละครรัฐนอร์ทแคโรไลนา หรือโรงละครบรอดเวย์ขนาดเล็กที่นิวยอร์กในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2009 ช่วงเทศกาลละครและมโนคติชาวยิว
* *ฟอลโลมี: เดอะโยนี เนทันยาฮู สตอรี* (ค.ศ. 2011) เป็นหนังสือเล่าชีวิตของโยนาทัน เนทันยาฮู ผู้บัญชาการการตีโฉบฉวย

ระเบียงภาพ
----------

* หอควบคุมเก่าเมื่อมองจากด้านหน้าหอควบคุมเก่าเมื่อมองจากด้านหน้า
* ภาพถ่ายระยะใกล้ของหอควบคุมภาพถ่ายระยะใกล้ของหอควบคุม
* อาคารผู้โดยสารเก่าที่พบเห็นในปี ค.ศ. 2009อาคารผู้โดยสารเก่าที่พบเห็นในปี ค.ศ. 2009
* แผ่นจารึกบนกำแพงที่แสดง ณ อาคารผู้โดยสารเก่าแผ่นจารึกบนกำแพงที่แสดง ณ อาคารผู้โดยสารเก่า
* อาคารผู้โดยสารเก่าของท่าอากาศยานนานาชาติเอนเทบเบเมื่อมองทางอากาศอาคารผู้โดยสารเก่าของท่าอากาศยานนานาชาติเอนเทบเบเมื่อมองทางอากาศ

หมายเหตุ
--------

1. ↑  
แหล่งที่มาของรัฐที่แตกต่างกันต่อจำนวนผู้โดยสาร ระหว่าง 228 ถึง 246 คน; จำนวนบุคคลที่สูงขึ้นมาจาก*เดอะนิวยอร์กไทมส์*
2. ↑  อ้างโดยนักเขียนหลายคนระบุว่าแบ่งแยกระหว่างชาวยิวและที่ไม่ใช่ชาวยิว ขัดแย้งกับคำอธิบายของพยาน และต่อมาพวกเขาก็ได้รับการปฏิเสธโดยชัดแจ้ง โดยอดีตตัวประกันหลายคนในฐานะ "เรื่องจินตนาการ" หรือการจัดการโดย "ผู้สื่อข่าวและผู้ผลิตภาพยนตร์ที่มีความรู้สึกหิว"
3. ↑  ตอนนี้เอกสารที่เป็นความลับได้รับการเผยแพร่แล้วภายใต้พระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารเสรีภาพ แสดงให้เห็นว่าคณะกรรมาธิการระดับสูงของอังกฤษในกัมปาลาได้รับรายงานจากพลเรือนยูกันดาว่านางบลอคถูกยิงและศพของเธอถูกทิ้งลงในกระโปรงหลังรถ ซึ่งมีแผ่นหมายเลขทะเบียนหน่วยข่าวกรองของยูกันดา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  McRaven, Bill. "Tactical Combat Casualty Care – November 2010". *MHS US Department of Defense*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 May 2011. สืบค้นเมื่อ 15 July 2011.
2. ↑  1976: Israelis rescue Entebbe hostages, BBC
3. ↑  *Entebbe: The Most Daring Raid of Israel's Special Forces*, The Rosen Publishing Group, 2011, by Simon Dunstan, p. 58
4. 1 2 3  Brzoska, Michael; Pearson, Frederic S. *Arms and Warfare: Escalation, De-escalation, and Negotiation*, Univ. of S. Carolina Press (1994) p. 203
5. 1 2  "Entebbe raid". *Encyclopædia Britannica*.
6. 1 2 3  "BBC on This Day – 4 – 1976: Israelis rescue Entebbe hostages". BBC News.
7. 1 2  Smith, Terence (4 July 1976). "Hostages Freed as Israelis Raid Uganda Airport; Commandos in 3 Planes Rescue 105-Casualties Unknown Israelis Raid Uganda Airport And Free Hijackers' Hostages". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ 4 July 2009.
8. 1 2 3 4 5  Yossi Melman (8 July 2011). "Setting the record straight: Entebbe was not Auschwitz". *Haaretz*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 December 2012. สืบค้นเมื่อ 27 December 2012.
9. ↑  "Hijacking of Air France Airbus by Followers of Popular Front for the Liberation of Palestine – Israeli Action to liberate Hostages held at Entebbe Airport ..." (PDF). *Keesing's Record of World Events*. **22**: 27888. August 1976. สืบค้นเมื่อ 23 September 2014.
10. ↑  "Idi Amin's Son: My Dream Is to Apologize Personally to Family of Entebbe Victims". *Ha'aretz*. 14 June 2016.
11. ↑  Furst, Alan (2016). "'Operation Thunderbolt,' by Saul David". *The New York Times*. ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ 8 January 2018.
12. 1 2  "Freed Hostages Tell Their Story". Jewish Telegraphic Agency. 2 July 1976. สืบค้นเมื่อ 23 September 2014.
13. 1 2  Simon Dunstan (15 January 2011). *Entebbe: The Most Daring Raid of Israel's Special Forces*. The Rosen Publishing Group. pp. 20–24. ISBN 978-1-4488-1868-6. สืบค้นเมื่อ 4 July 2012.
14. 1 2  Mark Ensalaco (2008). *Middle Eastern Terrorism: From Black September to September 11*. University of Pennsylvania Press. pp. 96–. ISBN 978-0-8122-4046-7. สืบค้นเมื่อ 4 July 2012.
15. ↑  "Entebbe; Thirty Years On; miracle on the runway". Jewish Telegraph. 2006. สืบค้นเมื่อ 20 June 2011.
16. ↑  Sol Scharfstein (1 May 1994). *Understanding Israel*. KTAV Publishing House, Inc. pp. 118–. ISBN 978-0-88125-428-0. สืบค้นเมื่อ 5 July 2012.
17. ↑  Dunstan, Simon (2009). *Israel's Lighting Strike, The raid on Entebbe 1976*. Osprey Publishing; Osprey Raid Series No. 2. p. 24. ISBN 978-1-84603-397-1.
18. 1 2  "Mossad took photos, Entebbe Operation was on its way". Ynetnews. 2006. สืบค้นเมื่อ 6 July 2009.
19. 1 2 3 4  Feldinger, Lauren Gelfond (29 June 2006). "Back to Entebbe". *The Jerusalem Post*. สืบค้นเมื่อ 4 July 2009.
20. ↑  Ulrich Beyerlin: *Abhandlungen: Die israelische Befreiungsaktion von Entebbe in völkerrechtlicher Sicht.* (PDF-Datei; 2,3 MB) auf: zaoerv.de Max-Planck-Institut für ausländisches öffentliches Recht und Völkerrecht, 1977.
21. 1 2  Keesing's Record of World Events Volume 22, August, 1976 Uganda, Kenya, Page 27891
22. 1 2  "Operation Entebbe". The Knesset at Sixty. สืบค้นเมื่อ 4 July 2009.
23. 1 2 3 4  Aviv Lavie (31 July 2003). "Surviving the myth". *Haaretz*. สืบค้นเมื่อ 23 September 2014.
24. ↑  "How the Rescue Took Place". *Jewish Telegraphic Agency*. 5 July 1976. สืบค้นเมื่อ 23 September 2014.
25. 1 2 3 4 5  Hamilton, Fiona (27 February 2008). "General Dan Shomron". *The Times*. London. สืบค้นเมื่อ 4 July 2009.
26. 1 2 3 4 5  Ben, Eyal (3 July 2006). "Special: Entebbe's unsung hero". *Ynetnews*. สืบค้นเมื่อ 4 July 2009.
27. ↑  "Entebbe Thirty Years On: Mancunian On Board". *Jewish Telegraph*. สืบค้นเมื่อ 22 September 2014.
28. ↑  "1976: Israelis rescue Entebbe hostages". BBC News. 4 July 1976. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 December 2012. สืบค้นเมื่อ 27 December 2012.
29. ↑  Dunstan, Simon (2011). *Entebbe: The Most Daring Raid of Israel's Special Forces*. New York: Rosen. pp. 17–18.
30. ↑  "Detailed Story Of Dramatic Israeli Raid". *Sarasota Herald-Tribune*. 13 July 1976. สืบค้นเมื่อ 22 September 2014.
31. ↑  "1976 Operation Entebbe". *IDF blog*. Israeli Defense Forces. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-10-12. สืบค้นเมื่อ 23 September 2014.
32. 1 2  Yehuda Ofer (1976). *Operation Thunder: The Entebbe Raid. The Israeli's Own Story*. Penguin. pp. 46–47. ISBN 0-14-052321-9.
33. ↑  Moufflet, Claude (1976). *Otages à Kampala* (ภาษาฝรั่งเศส). Presses de la Cité. p. 82.
34. 1 2 3  "La aventura del secuestro de Entebbe, contada por una protagonista". *El País* (ภาษาสเปน). 11 July 1976. สืบค้นเมื่อ 23 September 2014.
35. ↑  Jerozolimski, Ana (13 July 2006). "Ada Lazarovitz (46), que hace 30 años fuera una de las rehenes en el avión de Air France secuestrado por terroristas en Entebbe, recuerda su liberación". *Espacio Latino* (ภาษาสเปน). Semanario Hebreo. สืบค้นเมื่อ 23 September 2014.
36. 1 2  Goldberg, Michel (1984). *Namesake*. Corgi. p. 122.
37. ↑  Tinnin, David (8 August 1977). "Like Father". *Time*. p. 2. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 October 2010. – A review of *Hitler's children* by Julian Becker,; Frum, David (2000). *How We Got Here: The 70s the Decade That Brought You Modern Life – For Better or Worse*. Basic Books. p. 342. ISBN 0465041965.
38. ↑  Ross, Philip (2 August 1976). "The Illustrated Story of the Great Israeli Rescue". *New York Magazine*. สืบค้นเมื่อ 23 September 2014.
39. ↑  "Almogs Retell Hijack Tale". *Heritage Florida Jewish News*. 10 September 1976. สืบค้นเมื่อ 23 September 2014.
40. ↑  Eetta Prince-Gibson, Eetta (7 March 2013). "Entebbe's Forgotten Dead". *Tablet*. สืบค้นเมื่อ 23 September 2014.
41. ↑  David Kaplan, "A Historic Hostage-Taking Revisited," *The Jerusalem Post*, 3 August 2006, Retrieved 4 July 2018.
42. ↑  "The Entebbe Rescue Mission". *Israel Defense Forces*. Jewish Virtual Library. สืบค้นเมื่อ 4 July 2009.
43. ↑  "Vindication for the Israelis" เก็บถาวร 2011-05-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *Time*. 26 July 1976.
44. ↑  "War of Words over a Tense Border" เก็บถาวร 2011-03-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *Time*. 26 July 1976.
45. ↑  "Conversation between Henry Kissinger and Israeli Ambassador Simch Dinitz, 30 June 1976" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2019-09-13. สืบค้นเมื่อ 24 July 2011.
46. 1 2 3 4  Saul David (27 June 2015). "Israel's raid on Entebbe was almost a disaster". *The Daily Telegraph*. สืบค้นเมื่อ 9 February 2018.
47. ↑  Grimes, Paul. "Rescuing the Entebbe Hostages". *The New York Times*. Friday, 30 July 1976. (The Weekend, p. 51).
48. ↑  Lipkin-Shakhak, Tali. "The Forgotten Hero of Entebbe". Historama. 16 June 2006.
49. ↑  Terence, Smith (4 July 1976). "Hostages Freed as Israelis Raid Uganda Airport". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ 20 May 2010.
50. 1 2 3  "Israel Defense Forces – Entebbe Diary". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 December 2008.
51. ↑  "Herman Eilts (US Ambassador to Egypt) to Secretary of State, 6 July 1976". สืบค้นเมื่อ 24 July 2011.
52. ↑  "Herman Eilts (US Ambassador to Egypt) to Secretary of State, 9 July 1976". สืบค้นเมื่อ 24 July 2011.
53. ↑  Chabalier, Hervé (12 July 1976). "Israël: le prix d'un exploit" (PDF). *Le Nouvel Observateur* (ภาษาฝรั่งเศส). p. 25.
54. ↑  Williams, Louis (2000). *The Israel Defense Forces: A People's Army*. iUniverse. p. 131. ISBN 9780595143535. สืบค้นเมื่อ 27 December 2012.
55. ↑  Dunstan, Simon (2011). *Entebbe: The Most Daring Raid of Israel's Special Forces*. Rosen Publishing Group. p. 53. ISBN 9781448818686. สืบค้นเมื่อ 27 December 2012.
56. 1 2 3  Melman, Yossi. "A history of cooperation between Israel and Kenya". *The Jerusalem Post*. สืบค้นเมื่อ 26 September 2013.
57. ↑  Ephraim Kahana (2006). *Historical Dictionary of Israeli Intelligence*. สืบค้นเมื่อ 26 September 2013.
58. ↑  "Ugandan agents killed former Cabinet minister, says dossier". Standard Digital News. สืบค้นเมื่อ 26 September 2013.
59. ↑  *Entebbe: The Most Daring Raid of Israel's Special Forces – Simon Dunstan*. สืบค้นเมื่อ 26 September 2013.
60. ↑  "The Rescue: 'We Do the Impossible'". *Time*. 12 July 1976. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-02-20. สืบค้นเมื่อ 26 July 2009.
61. ↑  "Wars and Operations: Operation Thunderball ("Entebbe")" (ภาษาฮิบรู). Israel Air Force(official website).
62. ↑  "Israel marks 30th anniversary of Entebbe". Associated Press in *USA Today*. 5 July 2006.
63. ↑  "Operation Entebbe".
64. ↑  Stevenson, William (1976). *Ninety Minutes at Entebbe*. New York: Bantam Books. p. 100. ISBN 0-553-10482-9.
65. 1 2  "Remembering Entebbe, Larry Domnitch". The Jewish Press. 1 July 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 23 March 2011. สืบค้นเมื่อ 4 July 2009.
66. ↑  David E. Kaplan (27 December 2012). "A historic hostage-taking revisited". *The Jerusalem Post*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 December 2012. สืบค้นเมื่อ 27 December 2012.
67. ↑  "Remembering Entebbe". Jerusalem Diaries. 3 July 2001. สืบค้นเมื่อ 27 December 2012.
68. ↑  Berg, Raffi (3 July 2016). "Entebbe pilot Michel Bacos 'saw hostage murdered'". BBC News. สืบค้นเมื่อ 3 July 2016.
69. ↑  Cawthorne, Nigel (2011). *Warrior Elite: 31 Heroic Special-Ops Missions from the Raid on Son Tay to the Killing of Osama Bin Laden*. Ulysses Press. p. 57. ISBN 9781569759301. สืบค้นเมื่อ 27 December 2012.
70. ↑  "The Israeli Special Forces Database". *isayeret.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 July 2016. สืบค้นเมื่อ 2 July 2016.
71. ↑
72. ↑  Dunstan, Simon (2011). *Entebbe: The Most Daring Raid of Israel's Special Forces*. Rosen Publishing Group. pp. 51–53. ISBN 9781448818686. สืบค้นเมื่อ 27 December 2012.
73. ↑  "1976: Israelis rescue Entebbe hostages". BBC News. 4 July 1976. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 December 2012. สืบค้นเมื่อ 27 December 2012.
74. ↑  40 years after Entebbe, Israeli hostages reflect back on a saga of survival *Haaretz*
75. 1 2  Verkaik, Robert (13 February 2007). "Revealed: the fate of Idi Amin's hijack victim". *The Independent*. London. สืบค้นเมื่อ 4 July 2009.
76. ↑  Verkaik, Robert (13 February 2007). "Revealed: the fate of Idi Amin's hijack victim". *The Independent*. London.
77. ↑  "1976: British grandmother missing in Uganda". BBC News. 7 July 1976. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 December 2012. สืบค้นเมื่อ 27 December 2012.
78. ↑  "Body of Amin Victim Is Flown Back to Israel". The New York Times. 4 June 1979, Monday, p. A3.
79. ↑  "1976: Israelis rescue Entebbe hostages". BBC – On this day. 4 July 2008. สืบค้นเมื่อ 26 July 2009.
80. ↑  KALINAKI, DANIEL K. (3 July 2016). "Entebbe raid humiliated Amin, nearly caused East African war". สืบค้นเมื่อ 27 February 2018.
81. 1 2 3 4  Security Council, Official Records, 1939th meeting, 9 July 1976, S/PV.1939.
82. ↑  Security Council. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland and United States of America: draft resolution. Document S/12138, 12 July 1976.
83. 1 2  Security Council, Official Records, 1943th meeting, 14 July 1976, S/PV.1943, p. 18.
84. ↑  Security Council. Benin, Libyan Arab Republic and United Republic of Tanzania: draft resolution. Document S/12139, 12 July 1976.
85. ↑  "Age of Terror: Episode one". BBC News. 16 April 2008.
86. ↑  "עכשיו, במבצע – תרבות ובידור". Ynet. 20 June 1995. สืบค้นเมื่อ 24 July 2011.
87. ↑  "מבצע אנטבה". Mota.co.il. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 July 2011. สืบค้นเมื่อ 24 July 2011.
88. ↑  "Conversation between Kissinger and Dinitz, 5 July 1976" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-09-13. สืบค้นเมื่อ 24 July 2011.
89. ↑  USS *Ranger* Bicentennial Cruise Book เก็บถาวร 3 ธันวาคม 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
90. ↑  "Entebbe Postscript", *Flight International*, 17 July 1976, p. 122. Retrieved from Flightglobal Archive
91. ↑  *Air et cosmos*, Issues 618–634, Impr. Reaumur. 1976, p. 48 (in French)
92. ↑  "Michel Bacos: the Air France hero of Entebbe". *The Jewish Chronicle*. 15 June 2012.
93. ↑  "Je dois ma vie à Tsahal". *Hamodia* (ภาษาฝรั่งเศส). 11 มิถุนายน 2011. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 ธันวาคม 2013.
94. ↑  Kiruga, Morris (15 September 2013). "20 killed in bomb attack on Norfolk". *Daily Nation*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-08-03. สืบค้นเมื่อ 23 September 2014.
95. ↑  "Nairobi assault: Kenyan terrorist attacks since 1980". *Telegraph.co.uk*. 21 September 2013.
96. ↑  Wahome, Patrick Mutahi. "War on terror or war on human rights? Implications of the "war on terror" for human rights in Kenya" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 8 November 2012.
97. ↑  Sharon Roffe-Ofir "Entebbe's open wound" *Ynet*, 7 February 2006
98. ↑  Josh Hamerman "Battling against 'the falsification of history'" Ynetnews, 4 February 2007
99. ↑  Dershowitz, Alan M. *Preemption: A Knife that Cuts both Ways*, W. W. Norton (2006) p. 91
100. ↑  Houghton, David Patrick. *U.S. Foreign Policy and the Iran Hostage Crisis*, Cambridge Univ. Press (2001) pp. 86–87
101. ↑  Nalty, Bernard C. (November 2003). *Winged Shield, Winged Sword 1950–1997: A History of the United States Air Force*. University Press of the Pacific. ISBN 1-4102-0902-4.
102. ↑  Ginsburg, Mitch (8 July 2015). "In 1976 letter, Iran hailed Entebbe rescue, mourned death of Yoni Netanyahu". *The Times of Israel*. Jerusalem. สืบค้นเมื่อ 8 May 2016.
103. 1 2  Candia, Steven (14 August 2012). "Uganda, Israel honor 1976 Entebbe raid". New Vision. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 August 2012. สืบค้นเมื่อ 14 August 2012.
104. ↑  McFadden, Robert D. (26 July 1976). "6 Film Studios Vie Over Entebbe Raid". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ 27 April 2018.
105. ↑  "Live or Die in Entebbe (2012)". IMDb.
106. ↑  *Operation Entebbe – 'Live or Die in Entebbe' Trailer*. YouTube. 3 December 2012. สืบค้นเมื่อ 9 January 2013.
107. ↑  "Amazon.com: Black OPS Season 1: Amazon Digital Services LLC".
108. ↑  Romirowsky, Asaf (6 July 2011). "The Entebbe Raid, 35 Years Later". *National Review*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 December 2012. สืบค้นเมื่อ 27 December 2012.
109. ↑  Cohen, Peter-Adrian. "theatreor.com presents A WORLD PREMIERE from an Israeli Perspective". สืบค้นเมื่อ 5 July 2009.
110. ↑  "Untitled Theater Co #61's Fest of Jewish Theater & Ideas Runs". 20 May 2009. สืบค้นเมื่อ 5 July 2009.

เอกสารอ่านเพิ่ม
---------------

* Avner, Yehuda (2010). "26, *Entebbe: Flight 139*". *The Prime Ministers: An Intimate Narrative of Israeli Leadership*. The Toby Press. pp. 303–318. ISBN 978-1-59264-278-6.
* Blumenau, Bernhard (2014). "2, '*The German silence': the Entebbe hijacking of 1976*". *The United Nations and Terrorism. Germany, Multilateralism, and Antiterrorism Efforts in the 1970s*. Palgrave Macmillan. pp. 59–73. ISBN 978-1-137-39196-4.
* Betser, Muki; Robert Rosenberg (1996). *Secret Soldier*. Sydney: Simon & Schuster. ISBN 0-671-85233-7.
* David, Saul (2015). *Operation Thunderbolt: Flight 139 and the Raid on Entebbe Airport*. London: Hodder & Stoughton. ISBN 978-1-44476-251-8.
* Dunstan, Simon (2009). *Israel's Lighting Strike, The raid on Entebbe 1976*. Osprey Publishing; Osprey Raid Series No. 2. ISBN 978-1-84603-397-1.
* Hastings, Max. *Yoni: Hero of Entebbe*. Doubleday. ISBN 0-385-27127-1.
* Netanyahu, Iddo. *Yoni's Last Battle: The Rescue at Entebbe, 1976*. Gefen Books. ISBN 965-229-283-4.
* Netanyahu, Ido; Netanyahu, ʻIdo; Netanyahu, Iddo; Hazony, Yoram (2003). *Entebbe: the Jonathan Netanyahu story: a defining moment in the war on terrorism*. Green Forest, AR: Balfour Books. ISBN 0-89221-553-4.
* Netanyahu, Jonathan; Netanyahu, Binyamin; Netanyahu, Ido; Wouk, Herman. *Self-Portrait of a Hero: From the Letters of Jonathan Netanyahu, 1963–1976*. Warner Books Inc. ISBN 0-446-67461-3.
* Netanyahu, Jonathan. *The Letters of Jonathan Netanyahu: The Commander of the Entebbe Rescue Operation*. Gefen Publishing House, Ltd. ISBN 965-229-267-2.
* Stevenson, William (1976). *90 Minutes at Entebbe*. New York: Bantam Books. ISBN 0-553-10482-9.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ปฏิบัติการเอนเทบเบ**

**ฟังเสียงบทความนี้** (info/dl)   

noicon
บทความเสียงวิกิพีเดีย
ไฟล์เสียงนี้ถูกสร้างขึ้นจากรุ่นของบทความ "ปฏิบัติการเอนเทบเบ" เมื่อวันที่ 2017-12-20 และอาจไม่ใช่การแก้ไขล่าสุด (วิธีใช้เสียง)
**บทความเสียงเพิ่มเติม**

* Live or Die in Entebbe Trailer
* Operation Thunderbolt ที่ยูทูบ, video by National Geographic, 4 min.
* Raid on Entebbe ที่ยูทูบ video and digitised re-enactment, 9 min.
* Operation Thunderbolt – part 1 ที่ยูทูบ video documentary – detailed, 9 min. part 2 ที่ยูทูบ 10 min.
* The Greatest Hostage Rescue in History: Documentary on The Entebbe Raid. ที่ยูทูบ documentary – detailed, 44 min.
* Israel's raid on Entebbe was almost a disaster, Daily Telegraph article by Saul David
* Entebbe: Turning Point of Terrorism เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน in Strategy and Tactics, No. 232, January/February 2006.
* isayeret.com – The Israeli Special Forces Database
* BBC Article and Videos – 4 July 1976: Israelis rescue Entebbe hostages (BBC)
* BBC: 30th anniversary of the raid on Entebbe
* BBC Age of Terror – Episode 1: Terror International
* Operation Entebbe protocols Ynetnews 5 November 2010. transcripts of Israeli Cabinet discussions

พิกัดภูมิศาสตร์: 0°02′42.8784″N 32°27′13.1616″E﻿ / ﻿0.045244000°N 32.453656000°E﻿ / 0.045244000; 32.453656000