recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
รูปปั้นของเหมย หลันฟัง ที่พิพิธภัณฑ์ในกรุงปักกิ่ง
**เหมย หลันฟัง** (จีนตัวย่อ: 梅兰芳; จีนตัวเต็ม: 梅蘭芳; พินอิน: *Méi Lánfāng*) (22 ตุลาคม พ.ศ. 2437 - 8 กันยายน พ.ศ. 2504) เป็นชื่อที่ใช้ในการแสดงของนักแสดงอุปรากรจีน ที่มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศจีนในยุคปัจจุบัน มีชื่อจริงว่า **เหมย หลัน** (จีนตัวย่อ: 梅澜; จีนตัวเต็ม: 梅瀾) เขาเป็นนักแสดงชายผู้รับบท "ตั้น" (旦) หรือตัวนาง ที่มีลีลาการแสดงที่อ่อนช้อยงดงาม ได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในสี่นักแสดงงิ้วปักกิ่ง ที่สมบูรณ์แบบที่สุดในประวัติศาสตร์การแสดงอุปรากรจีน ซึ่งประกอบด้วย เหมย หลันฟัง เฉิง ยั่นชิว (Cheng Yanqiu, 程砚秋) สุน ฮุ่ยเซิง (Xun Huisheng, 荀慧生) และซั่ง เสี่ยวหยุน (Shang Xiaoyun, 尚小云) 

เหมย หลัน เกิดที่เมืองไท่โจว มณฑลเจียงซู ในครอบครัวนักแสดงงิ้วปักกิ่ง เป็นกำพร้าตั้งแต่เด็ก เริ่มเรียนรู้ศิลปะการแสดงตั้งแต่อายุได้ 8 ปี และได้เริ่มออกแสดงครั้งแรกเมื่ออายุ 11 ปี ได้ฝึกฝนตัวเองจนได้รับการยกย่องเป็น 1 ใน 4 นางเอกงิ้วแถวหน้าของวงการ ในช่วงต้นทศวรรษ 1920 ยกเว้นช่วงหลังเหตุการณ์ ณ สะพานมาร์โค โปโล ที่ทำให้เกิดสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ระหว่างปี พ.ศ. 2480 ถึง พ.ศ. 2488 เหมย หลันฟัง ปฏิเสธที่จะแสดงให้นายทหารญี่ปุ่นชม และจำเป็นใช้ชีวิตอย่างยากลำบากจนกระทั่งสิ้นสุดสงคราม

เหมย หลันฟัง เป็นบุคคลแรกที่นำงิ้วปักกิ่งออกไปแสดงในต่างประเทศ โดยนำไปแสดงที่ญี่ปุ่น สหภาพโซเวียต ยุโรป และสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ ทศวรรษ 1920 ถึง 1960 ได้รับการยอมรับว่าเป็นนักแสดงงิ้วปักกิ่งคนแรกที่เป็นที่รู้จักในระดับโลก  โดยนำคณะงิ้วปักกิ่งเดินทางไปแสดงในประเทศญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1919 นับเป็นครั้งแรกที่ศิลปะงิ้วปักกิ่งแพร่หลายไปสู่โพ้นทะเล (และไปแสดงอีกครั้งในปี ค.ศ. 1924 และ 1956) เดินทางไปแสดงในสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1930 แสดงในยุโรปตามคำเชิญในปี ค.ศ. 1934 และเดินทางไปแสดงในสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1935 และ ค.ศ. 1952

ในปี พ.ศ. 2551 ชีวิตของเหมย หลันฟัง ได้รับการถ่ายทอดเป็นภาพยนตร์ กำกับโดยเฉินข่ายเกอ ใช้ชื่อเรื่องว่า *เหมย หลันฟัง* หรือ *Forever Enthralled* นำแสดงโดย หลี่หมิง และจาง จื่ออี๋

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติของงิ้วปักกิ่ง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-04. สืบค้นเมื่อ 2009-01-16.
2. ↑  "ประวัติจาก Mei Lanfan Memorial Museum". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-12-06. สืบค้นเมื่อ 2009-01-16.
3. ↑  รู้จัก "เหมย หลันฟัง" ยอดนักแสดงงิ้วผ่านหนัง "เฉิน ข่ายเกอ"[*ลิงก์เสีย*] ผู้จัดการ, 14 มกราคม 2552
4. ↑  เหมยหลันฟัง จาก pandapanda.bloggang.com[*ลิงก์เสีย*] (ผ่านกูเกิลแคช เนื่องจากเจ้าของบล็อกจำกัดสิทธิ์การเข้าชม เฉพาะสมาชิก)
**เหยา ลี่** (จีน: 姚莉; พินอิน: *Yáo Lì* หรือ Yiu Lei และ Miss Hue Lee) เป็นนักร้องชาวจีนที่มีผลงานในช่วงปี 1930-1970 ในช่วงทศวรรษที่ 1940 เธอได้กลายเป็นหนึ่งใน "เจ็ดดาวจรัสแสงเซี่ยงไฮ้" (Seven great singing stars จีน: 七大歌星; พินอิน: **qī dà gēxīng** )

ประวัติ
-------

เหยา ลี่เกิดที่เซี่ยงไฮ้ และเริ่มร้องเพลงออกอากาศทางวิทยุในปี 1935 ขณะอายุได้ 13 ปี และเซ็นสัญญากับ Pathé Records

เมื่อคอมมิวนิสต์เข้าปกครองประเทศจีนในปี 1949 เพลงป็อปได้ถูกตั้งข้อสงสัย เธอจึงหลบหนีไปยังฮ่องกงในปี 1950 และเริ่มต้นอาชีพนักร้องใหม่ จนกระทั่งหยุดไปในปี 1967 หลังการเสียชีวิตของพี่ชาย แต่ก็ได้ออกอัลบั้มพิเศษในปี 1969 กับ EMI Music Hong Kong และในปี 1970 เธอได้เดินทางไปไต้หวันเพื่อดำเนินการให้เติ้ง ลี่จวิน เซ็นสัญญากับ EMI แต่ไม่สำเร็จ ต่อมา เธอได้ออกจากวงการอย่างเป็นทางการในปี 1975 แต่ยังคงให้การสนับสนุนนักร้องคนอื่นๆ เช่น Wakin Chau เป็นต้น

อาชีพนักร้อง
------------

ระหว่างช่วงทศวรรษ 1930-1940 เป็นยุคที่เหยาลี่โด่งดังถึงขีดสุด ด้วยสไตล์การร้องที่นุ่มนวลตามแบบฉบับทั่วไปของวงการเพลงจีนในเวลานั้น ผลงานสร้างชื่อของเธอเช่น *กงสี่กงสี่* (จีน: 恭喜恭喜; พินอิน: *Gōngxǐ gōngxǐ*) ซึ่งเป็นเพลงตรุษจีน และเพลง *ซูโจวเหอเปียน* (จีนตัวย่อ: 苏州河边; จีนตัวเต็ม: 蘇州河邊; พินอิน: *Sūzhōu hé biān*) ซึ่งเธอร้องร่วมกับเหยา หมิ่น พี่ชายของเธอ ทั้งสองเพลง

ในปี 1940 เพลง*เหมยกุย เหมยกุย หว่ออ้ายหนี่* (จีนตัวย่อ: 玫瑰玫瑰我爱你; จีนตัวเต็ม: 玫瑰玫瑰我愛你; พินอิน: *Méiguī méiguī wǒ ài nǐ* / Rose, Rose, I Love You) ที่เธอขับร้อง ได้ถูกนำมาขับร้องใหม่ในภาคภาษาอังกฤษที่สหรัฐอเมริกาโดย Frankie Laine

ฉายา
----

เหยา ลี่ ได้ฉายาว่าเป็น***นักร้องเสียงเงิน*** (銀嗓子) ตาม โจว เสวียน ซึ่งได้รับฉายาว่า *นักร้องเสียงทอง* (金嗓子)

อ้างอิง
-------

1. ↑  [ ตำนานเพลงจีนตอน...เจ็ดดาวจรัสแสงเซี่ยงไฮ้
]
**เหมา หนิง** (จีนตัวย่อ: 毛宁; จีนตัวเต็ม: 毛寧; เกิด ธันวาคม ค.ศ. 1972) เป็นนักการเมืองและนักการทูตชาวจีนซึ่งดำรงตำแหน่งรองอธิบดีกรมสารนิเทศและโฆษกกระทรวงการต่างประเทศ

เหมาเป็นโฆษกคนที่ 33 ตั้งแต่มีตำแหน่งนี้ในกระทรวงเมื่อปี ค.ศ. 1983 เธอทำงานด้านการทูตเป็นเวลา 27 ปี และทำงานด้านกิจการเอเชียเป็นหลัก

ประวัติและการศึกษา
------------------

เหมา หนิง เกิดที่เมืองเซี่ยงถาน มณฑลหูหนาน ในปี ค.ศ. 1972 มีรายงานว่าเธอมาจากตระกูลเดียวกันกับเหมา เจ๋อตงตามหนังสือลำดับวงศ์ตระกูล

เหมาได้รับปริญญาตรีศิลปศาสตร์เอกภาษาอังกฤษจาก Hunan Normal University ในปี ค.ศ. 1993 ปริญญาตรีนิติศาสตร์บัณฑิตสาขาการทูตจาก China Foreign Affairs University ในปี ค.ศ. 1995 และปริญญาโทด้านนโยบายและการปฏิบัติระหว่างประเทศจากมหาวิทยาลัยจอร์จ วอชิงตันในปี ค.ศ. 2006

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mo, Hong'e (5 September 2022). "China's new Foreign Ministry spokesperson addresses press conference". *China News Service*. สืบค้นเมื่อ 5 September 2022.
2. ↑  外交部新任发言人毛宁亮相，湖南人!还是湖南师大校友. *hunan.voc.com.cn* (ภาษาจีน). 5 September 2022. สืบค้นเมื่อ 5 September 2022.
3. ↑  外交部發言人毛寧 被揭為毛澤東「堂妹」 [New Foreign Ministry Spokesperson Mao Ning is Mao Zedong's Cousin, Sources Say]. *Sing Tao Daily* (ภาษาจีน). Hong Kong. 23 September 2022. สืบค้นเมื่อ 12 October 2022.
ภาพหอนางอุสา
**หอนางอุสา** ตั้งอยู่ในอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท เขตอำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี มีลักษณะเป็นโขดหินคล้ายรูปดอกเห็ดหรือหอคอยขนาดเล็กตัวหอนางอุสาตั้งอยู่บนลานหินกว้าง ลักษณะประกอบด้วยหินขนาดใหญ่สองก้อนเรียงซ้อนทับกันในแนวดิ่งหินก้อนบนกว้าง 5 เมตร ยาว 7 เมตร และมีความสูง 10 เมตรจากพื้นลานหินคาดว่าสภาพเห็นตั้งนี้เกิดจากธรรมชาติ แต่ภายหลังถูกดัดแปลงเพื่อเป็นที่พักของมนุษย์ในสมัยก่อน โดยแบ่งออกเป็นห้องมีลักษณะก่อหินเป็นรูปหน้าต่าง จากการสำรวจพบว่ามีใบเสมาหินเรียงอยู่โดยรอบจึงสันนิษฐานว่าบริเวณนี้เคยเป็นเขตพิธีกรรมทางศาสนามาก่อน  นอกจากนี้บริเวณยังพบกิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่บริเวณนี้ประมาณ 2,000-3,000 ปีก่อนประวัติศาตร์ บริเวณใกล้เคียงยังมีโขดหินที่มีลักษณะเรียงซ้อนกันหลากหลายแบบ และยังพบลักษณะของหลุมคล้ายลักษณะครกหินอยู่ รวมทั้งภาพเขียนสีผนังถ้ำหรือแง่งหินอีกด้วย

ทั้งนี้ มีนิทานท้องถิ่นที่เกี่ยวข้องกับหอนางอุสาคือเรื่อง *อุสา-บารส* เล่าถึงเมื่อตอนนางอุสาเกิดมาจากดอกบัวฤษีจันทาได้นำนางอุสามาเลี้ยงเอาไว้ ต่อมาท้าวกงพานกษัตริย์เมืองพานซึ่งเป็นลูกศิษย์ของฤษีจันทาได้ขอรับนางอุสาไปเลี้ยงโดยให้มีฐานะเป็นธิดา ครั้นย่างเข้าวัยสาวธิดาของท้าวองค์นี้ก็มีศิริโฉมงดงามเป็นที่ต้องตาต้องใจของเจ้าชายจากหลายเมือง แต่ทางท้าวกงพานก็มิได้ทรงยกนางให้ใครและเพราะหวงธิดาองค์นี้มากจึงได้สร้างหอสูง (เป็นที่มาของหอนางอุสา)ให้อยู่แต่เพียงองค์เดียว อยู่มาวันหนึ่งนางไปอาบน้ำและได้ร้อยมาลัยรูปหงส์อธิษฐานเสี่ยงทายคู่ครองแล้วปล่อยลงน้ำ มาลัยนี้ได้ลอยไปถึงเมืองปะโคเวียงงัวและท้าวบารสซึ่งเป็นเจ้าชายเมืองปะโคเวียงงัวนี้ได้เก็บมาลัยของนางอุสาเอาไว้ จากนั้นจึงออกตามหาผู้เป็นเจ้าของมาลัยจนทราบว่าเป็นของนางอุสา ทั้งสองได้เกิดความรักกันจนลึงขั้นลักลอบได้เสีย เมื่อข่าวทราบถึงท้าวกงพานท้าวเธอก็พิโรธมากแต่ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะเกรงกลัวเจ้าเมืองปะโคเวียงงัวบิดาของท้าวบารส จึงได้ออกอุบายแข่งกันสร้างวัดหากผู้ใดแพ้ต้องถูกตัดเศียร กำลังคนของท้าวบารสน้อยกว่าท้าวกงพานแต่ได้พี่เลี้ยงของนางอุสาช่วยออกอุบายให้เอาโคมไฟไปหลอกคนของท้าวกงพานว่าดาวประกายพรึกขึ้นแล้ว คนของท้างกงพานจึงหยุดสร้างวัดแต่ฝั่งของท้าวบารสก็ฉวยโอกาสนี้สร้างวัดจนเสร็จ เมื่อถึงเวลาตัดสินท้าวกงพานพ่ายแพ้จึงถูกตัดเศียร นางอุสาจึงต้องติดตามท้าวบารสไปยังเมืองปะโคเวียงงัวและพบว่าท้าวบารสมีชายาอยู่แล้ว ต่อมาโหรได้ทำนายว่าท้าวบารสต้องแก้กรรมด้วยการเดินป่าองค์เดียวหนึ่งปีจึงจะพ้นเคราะห์กรรม ระหว่างนั้นนางอุสาโดนกลั่นแกล้งจากชายาของท้าวบารสจนทนไม่ไหวต้องหนีออกจากเมืองปะโคเวียงงัวแล้วกลับเพืองพานที่ตนเคยอาศัยอยู่แล้วจึงตรอมใจตาย และเมื่อครบหนึ่งปีท้าวบารสจึงกลับเข้าเมืองแต่ไม่พบชายาจึงออกตามจนถึงเมืองพานและพบว่านางอุสาตรอมใจตายไปแล้วท้าวบารสจึงตรอมใจตายตาม

นอกจากนี้ในบริเวณท้องถิ่นตามที่เชื่อกันว่าเป็นเมืองพานในนิทานท้องถิ่นเรื่อง *อุษาบารส* ยังมีการตั้งชื่อถ้ำและสถานที่ตามนิทานนี้เช่น ตำบลเมืองพาน, วัดพ่อตา-วัดลูกเขยที่ตั้งอยู่ภายในอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท เป็นต้น และยังมีประเพณีแห่นางอุสาในพื้นที่จังหวัดอุดรธานีเป็นประเพณีประจำปีด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  นิทรรศการออนไลน์ หอนางอุสา
2. ↑  "กรมศิลปากร, หอนางอุสา". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-09-20. สืบค้นเมื่อ 2021-10-03.
3. ↑  "สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ อุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-11-15. สืบค้นเมื่อ 2015-11-19.
4. ↑  ภูพระบาท ตามรอยโศกนาฏกรรมรักบนเพิงผาหิน
5. ↑  ตำนานรัก อุสา-บารส, ท่องเที่ยว... อีสาน
**เกวิน แอนดรูว์ ฮอยต์** (เกิด 6 มิถุนายน ค.ศ.1990 ที่เกรเทอร์ลอนดอน ประเทศอังกฤษ) เป็นนักฟุตบอลทีมชาติตรินิแดดและโตเบโกเชื้อสายอังกฤษ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหลังให้กับสโมสรเมดสโตน ยูไนเต็ด ในเนชันนัลลีก ประเทศอังกฤษ

โดย เกวิน ฮอยต์ เป็นลูกชายของ *เวนดี้ ฮอยต์* นักวิ่งหญิงทีมชาติสหราชอาณาจักรที่เคยลงแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ที่เมืองมอนทรีออล ประเทศแคนาดา รวมถึงติดทีมชาติอังกฤษและคว้าเหรียญทองในกีฬาคอมมอนเวลธ์เกมส์ ในปี 1982 ที่เมืองบริสเบน ประเทศออสเตรเลีย อีกทั้งพี่ชายของเขา *จัสติน ฮอยต์* ยังเป็นกองหลังทีมชาติตรินิแดดและโตเบโก ที่เล่นให้กับสโมสรฟุตบอลดาเกแนมแอนด์เรดบริดจ์

### การลงเล่นในระดับสโมสร

#### อาร์เซนอล

เกวิน ฮอยต์ เข้าสู่ศูนย์ฝึกเยาวชนของสโมสรอาร์เซนอล ตั้งแต่อายุ 9 ขวบ และสามารถทำผลงานได้ดีในทีมชุดเยาวชน 18 ปี และในทีมสำรอง โดยเคยเป็นกัปตันทีมชุดเยาวชน 18 ปี ในฤดูกาล 2006-2007 ต่อมาได้เซ็นสัญญาเป็นนักฟุตบอลอาชีพกับสโมสรในปี 2007 โดยในปีดังกล่าว เกวิน ฮอยต์ มักจะมีชื่อเป็นตัวสำรองในการแข่งขันฟุตบอลถ้วยเช่นเอฟเอคัพ และ ลีกคัพ แต่ไม่ได้ถูกส่งลงสนาม

##### ฤดูกาล 2008-2009

ในฤดูกาล 2008-2009 เขาได้ลงสนามให้ทีมชุดใหญ่เป็นครั้งแรกในเกมส์ลีก คัพ ที่พบกับสโมสรเชฟฟิลด์ ยูไนเต็ด ในวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 2008 โดยแมตช์นั้นเขาลงเล่นในตำแหน่งแบ็คขวา จนครบ 90 นาที และจบลงที่ชัยชนะ 6-0 ของอาร์เซนอล ต่อมาเขาได้ลงเล่นพรีเมียร์ลีกเป็นนัดแรก ในวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 โดยเป็นการพบกับทีมแมนเชสเตอร์ซิตี ที่สนามซิตี้ ออฟ แมนเชสเตอร์ สเตเดี้ยม แต่ทีมของเขากลับออกไปแพ้ถึง 0-3

วันที่ 31 ธันวาคม ปี 2008 เกวิน ฮอยต์ ตกลงย้ายไปเล่นในลีกเดอะ แชมเปียนชิพ กับสโมสรวัตฟอร์ด ภายใต้การคุมทีมของเบรนดัน ร็อดเจอส์ ด้วยสัญญายืมตัวจนจบฤดูกาล

##### ฤดูกาล 2009-2010

เดือนตุลาคม ปี 2009 เกวิน ฮอยต์ ย้ายมาเล่นในฟุตบอลลีกวัน กับทีมไบรท์ตัน แอนด์ โฮฟ อัลเบี้ยน ด้วยสัญญายืมตัวระยะสั้นเพียง 1 เดือน แต่เมื่อหมดสัญญายืมตัวที่ทำไว้ในตอนแรก ทางสโมสรได้มีการขยายสัญญายืมตัวให้เกวิน ฮอยต์ อยู่เล่นให้ไบรท์ตันจนจบฤดูกาล

##### ฤดูกาล 2010-2011

ปลายเดือนตุลาคม ปี 2010 เกวิน ฮอยต์ที่ยังไม่สามารถแทรกตัวเข้าไปในทีมชุดใหญ่ของอาร์เซนอลได้ ตกลงย้ายไปเล่นในฟุตบอลลีกทู กับสโมสรลินคอล์น ซิตี้

##### ฤดูกาล 2011-2012

เดือนมกราคม ปี 2012 เกวิน ฮอยต์ ย้ายไปเล่นให้กับสโมสรเอเอฟซี วิมเบิลดัน ในฟุตบอลลีกทู ด้วยสัญญายืมตัวระยะเวลา 1 เดือน หลังจากหมดสัญญายืมตัว เขายังคงไม่มีโอกาสในทีมอาร์เซนอล และถูกสโมสรปล่อยตัวออกจากทีมในที่สุด

#### ดาเกนแน่ม แอนด์ เร้ดบริดจ์

เดือน กรกฎาคม ปี 2012 หลังถูกปล่อยตัวจากสโมสรอาร์เซนอล เขาได้เซ็นสัญญาเป็นระยะเวลา 2 ปี เข้าร่วมสโมสรดาเกแนม แอนด์ เรดบริดจ์ ลงเล่นในฟุตบอลลีกทู

#### จิลลิงแฮม

หลังถูกปล่อยตัวจากสโมสรดาเกนแนมฯ ฤดูกาล 2014-2015 เกวิน ฮอยต์ ได้ย้ายมาเล่นให้กับสโมสรจิลลิงแฮม ในลีกวัน โดยลงสนามนัดแรกให้สโมสรเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ปี 2014 ในการแข่งขันฟุตบอลลีก นัดที่เปิดบ้านเสมอกับสโมสรสวินดอน ทาวน์ 2-2 ที่สนามพรีสต์ฟิลด์ สเตเดียม

### ทีมชาติ

เกวิน ฮอยต์ เคยเล่นให้ทีมชาติอังกฤษในระดับเยาวชน ก่อนจะเลือกเล่นทีมชาติชุดใหญ่ให้ตรินิแดดและโตเบโก โดยลงสนามให้ทีมชาติตรินิแดดและโตเบโกนัดแรก ในเกมส์กระชับมิตรกับทีมชาติอาร์เจนตินา ที่สนามกีฬาอนุสาวรีย์ริเวอร์เพลท กรุงบัวโนสไอเรส วันที่ 4 มิถุนายน 2014 โดยเขาถูกเปลี่ยนตัวลงมาแทน*คาร์ลิล มิทเชลล์* ในนาทีที่ 70 ผลจบลงที่อาร์เจนตินา ชนะ 3-0 โดยนัดนี้ถือเป็นครั้งแรกที่เขาเล่นในทีมชาติคู่กับพี่ชายของเขา จัสติน ฮอยต์
**ตัวสงกรานต์** เป็นชื่อสามัญที่ใช้เรียกสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังจำพวกหนึ่ง เป็นสัตว์จำพวกหนอนปล้อง เช่น ปลิง จัดอยู่ในไฟลัม Annelida ชั้น Polychaeta มีหลายชนิด

ตัวสงกรานต์เท่าที่พบในประเทศไทย แบ่งออกได้เป็น 2 วงศ์ คือ Sylidae พบในกรุงเทพมหานคร และ Nereidae พบในจังหวัดฉะเชิงเทรา มีขนาดและสีสันแตกต่างกันออกไป ตั้งแต่สีแดงสด, สีเขียว หรือสีฟ้าอมม่วง ตัวแก่จะมีขาตามปล้องสำหรับเคลื่อนไหวในน้ำและคทบคลานได้ในที่ชื้นแฉะ หรือซอกมุมที่อับชื้น ลำตัวมีความยาวประมาณ 6-10 เซนติเมตร

ส่วนใหญ่จะพบในทะเลเขตน้ำกร่อย หรือปากแม่น้ำลำคลองที่เชื่อมติดกับทะเล ตัวแก่บางชนิดสามารถใช้ชีวิตอาศัยอยู่ในน้ำจืดได้ โดยจะอยู่ตามก้นแม่น้ำ แต่โดยปกติแล้วจะไม่พบมากนักในน้ำจืด การที่อยู่ในน้ำจืดเกิดจากการพลัดหลงเข้าไป แต่ไม่สามารถที่จะแพร่ขยายพันธุ์ในน้ำจืดได้ เนื่องจากสภาพตามธรรมชาติไม่อำนวย

ทั้งนี้ตัวสงกรานต์ไม่มีอันตรายใด ๆ ต่อมนุษย์

เหตุที่ได้ชื่อว่า "ตัวสงกรานต์" เนื่องจากในอดีตมักพบในช่วงฤดูร้อนตรงกับช่วงเทศกาลสงกรานต์ โดย นายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล นักสัตววิทยาที่มีชื่อเสียงในอดีตของไทย ได้บันทึกว่าเคยจับตัวสงกรานต์ได้ที่บ้านเชิงสะพานอุรุพงษ์ ถนนเพชรบุรี ในวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2488 เวลา 08.00 น. ตอนน้ำขึ้น ลักษณะที่พบคือ เมื่ออยู่ในน้ำจะมีสีรุ้งต่าง ๆ ลำตัวยาวประมาณ 4.2 เซนติเมตร มีขาจำนวนมากอยู่ข้างท้องคล้ายตะขาบ ขณะที่ว่ายน้ำดูเหมือนตัวจะบิดเป็นเกลียว และทันทีที่จับต้อง ตัวจะขาดออกจากกันเป็นท่อน ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 8 ต่อข่าวหน้า 1, *ตัว 100 ขาไร้ซึ่งอันตราย*. "เคียงข่าว". **เดลินิวส์**ฉบับที่ 23,768: วันอาทิตย์ที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557: แรม 3 ค่ำ เดือน 12 ปีมะเมีย
2. ↑  ฉัตรชัย ปรีชา, สิทธิ กุหลาบทอง และ สาวิกา กัลปพฤกษ์. 2554. บทความปริทัศน์ : ชีววิทยาและนิเวศวิทยาของตัวสงกรานต์ (*Namalycastis* spp.: Nereididae) ในประเทศไทย. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 4(2):667-677.
*Sternula albifrons albifrons*
**นกนางนวลแกลบเล็ก** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Sternula albifrons*) เป็นนกทะเลขนาดเล็ก จัดอยู่ในวงศ์นกนางนวลแกลบ (Sternidae) 

สีขนโดยทั่วไปเป็นสีขาว ช่วงฤดูผสมพันธุ์ปากสีเหลืองตอนปลายสีดำ ขนปลายปีกเส้นนอกๆสีดำ หน้าผากสีขาว มีแถบคาดตาสีดำ กระหม่อมและท้ายทอยสีขาว หางเว้าลึก ขาและนิ้วสีเหลือง ช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์กระหม่อมส่วนใหญ่เป็นสีขาว ท้ายทอยและแถบคาดตาสีดำไม่ค่อยเข้ม ปากสีดำ ขาและนิ้วสีแดงแกมเทาพบตามชายทะเล และแหล่งน้ำจืด หากินโดยการบินเหนือน้ำ ตาจ้องหาเหยื่อในน้ำ เมื่อพบเหยื่อจะบินโฉบจับโดยใช้ปากลากเรี่ยไปกับผิวน้ำ บางครั้งใช้วิธีพุ่งตัวลงไปในน้ำใช้ปากจับเหยื่อ โดยอาหารได้แก่ สัตว์น้ำขนาดเล็กรวมถึงแมลงด้วย

มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 22-24 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปตามชายฝั่งของเขตร้อน ตั้งแต่ทวีปยุโรป, เอเชีย, แอฟริกาใต้ และออสเตรเลีย แบ่งออกได้เป็น 4 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)

ฤดูผสมพันธุ์อยู่ในช่วงเดือนพฤษภาคม-กันยายน โดยทำรังตามพื้นดิน, พื้นทราย หรือแอ่งหิน ไม่มีวัสดุรองรัง บางครั้งอาจพบเปลือกหอยอยู่รอบ ๆ สันนิษฐานว่าทำไปเพื่ออำพรางรัง ไข่มีสีเหลืองซีดหรือสีเนื้อ มีลายจุดหรือลายขีดสีเทา คล้ายไข่นกกระทา แต่ละรังมีไข่ 2-3 ฟอง มากที่สุดได้ถึง 4 ฟอง ระยะฟัก 13-14 วัน โดยนกทั้งคู่จะช่วยกันกก และในช่วงจับคู่ นกตัวผู้มีพฤติกรรมคาบเหยื่อมาฝากนกตัวเมีย เพื่อดึงดูดใจให้เลือกเป็นคู่ด้วย

ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN
2. 1 2  จาก itis.gov
3. ↑  *ครอบครัวริมทะเล*, นิตยสารโลกวันนี้วันสุข ปีที่ 7 ฉบับที่ 359 วันที่ 12-18 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 หน้า 58 คอลัมน์ ฟ้าเป็นของนก โดย จะละเม็ดดำ
4. ↑  สัตว์ป่าคุ้มครอง

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Sternula albifrons***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Sternula albifrons ที่วิกิสปีชีส์
**พระแก้วดอนเต้า** เป็นพระพุทธรูปสำคัญองค์หนึ่งของไทยเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ วัสดุหยกสีเขียวเข้มขนาดหน้าตัก 6.5 นิ้ว สูง 8 นิ้ว ฐานสูง 17.75 นิ้ว ฐานกว้างตอนบน 7.75 นิ้ว ฐานกว้างตอนล่าง 10.75 นิ้ว ศิลปะแบบเชียงแสนตอนปลาย นับเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองของจังหวัดลำปาง ประดิษฐานอยู่ในกุฏิพระแก้ว วัดพระธาตุลำปางหลวง 
พระแก้วดอนเต้า วัดพระธาตุลำปางหลวง เป็นพระแก้วที่สวยงามมากองค์หนึ่ง เป็นพระศิลปะเชียงแสนสิงห์สาม ปลายสังฆาฏิยาวลงมาจรดพระนาภี (สะดือ) พระพักตร์เป็นรูปทรงรีหรือรูปไข่ พระเกศเป็นต่อม พระกรรณยาวสยายปลายโค้งบานออก องค์พระประทับนั่งสมาธิราบมือประสานบนตัก

ประวัติ
-------

เล่าเป็นตำนานว่า สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสพยากรณ์ไว้ เมื่อทรงดับขันธ์ปรินิพพานล่วงมาแล้ว ๑,๐๐๐ ปี จะมีผู้มีบุญจากดาวดึงส์ลงมาจุติและได้บวชเป็นพระเถระ การณ์เป็นดังคำพยากรณ์ พระมหาเถระนั้นดำริสร้างพระพุทธรูป แต่ยังไม่ปลงใจเลือกวัสดุใด พญานาคในลำน้ำวังจึงนำแก้วมรกต (หรือ "แก้วกายสิทธิ์") ใส่ในหมากเต้า คือ แตงโมในไร่ของนางสุชาดาผู้อุปัฏฐาก นางสุชาดาเก็บแตงโมไปถวายพระมหาเถระเมื่อผ่าออกพบก้อนมรกตจึงนำมาจะแกะสลักเป็นพระพุทธรูป ก็พยายามแกะพระพุทธรูปขึ้น แต่ก็แกะไม่สำเร็จเพราะเนื้อแข็งมาก จนกระทั่งมีตาปะขาวซึ่งเป็นพระอินทร์ปลอมตัวมาอาสาแกะพระให้ เมื่อแกะเสร็จตาปะขาวก็หายไป ครั้นเมื่อพระมหาเถรและนางสุชาดาทำการสมโภชแล้วก็ถวายพระนามพระพุทธรูปแก้วมรกตองค์นั้นว่า "พระแก้วดอนเต้า"
ต่อมาพระมหาเถระและนางสุชาดาถูกเจ้าผู้ครองนครลำปางสั่งประหาร โดยมีผู้ใส่ความว่าเป็นชู้กับพระมหาเถระ ก่อนตายนางได้ตั้งสัตยาธิษฐานว่า ถ้าตนไม่มีความผิดขอให้เลือดพุ่งขึ้นสู่อากาศ เป็นการประกาศความบริสุทธิ์เพื่อให้พระมหาเถระพ้นข้อครหา เหตุการณ์เป็นดังคำอธิษฐานของนาง เมื่อพระมหาเถระพ้นจากความผิดจึงอัญเชิญพระแก้วไปประดิษฐานยังวัดพระธาตุลำปางหลวงตราบถึงปัจจุบัน

ปัจจุบัน
--------

ปัจจุบันพระแก้วดอนเต้าประดิษฐานอยู่ ณ กุฏิพระแก้ว วัดพระธาตุลำปางหลวง อำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง

อ้างอิง
-------

1. ↑   ๒๑. พระแก้วดอนเต้า วัดพระธาตุลำปางหลวง

| * ด
* ค
* ก
พระแก้ว และ วัดพระแก้ว |
| --- |
| พระพุทธรูป | 
* พระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร
* พระพุทธมณีรัตนปฏิมากร
* พระพุทธบุษยรัตน์จักรพรรดิพิมลมณีมัย
* พระพุทธบุษยรัตน์น้อย
* พระพุทธรตนากร นวุติวัสสานุสรณ์มงคล
* พระพุทธเฉลิมสิริราช
* พระแก้วดอนเต้า
* พระแก้วเต็มรัก

 |  |
| วัด - ศาสนสถาน | 
* วัดพระศรีรัตนศาสดาราม
* วัดพระแก้วน้อย
* วัดบวรสถานสุทธาวาส
* พระพุทธรัตนสถาน
* วัดพระแก้วงามเมือง
* วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม
* วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร
* วัดพระแก้ว เชียงราย
* วัดพระแก้ว เชียงของ
* วัดพระแก้ว ภาชี
* วัดพระแก้ว กำแพงเพชร
* วัดพระแก้ว จังหวัดชัยนาท
* วัดพระแก้ว จังหวัดเพชรบูรณ์
* ปราสาทตาแก้ว

 |
**ปารณศวรี** (IAST: Parṇaśabarī, สันสกฤต: पर्णशबरी) หรืออาจสะกดตามรูปภาษาไทยได้ว่า **บรรณศวรี** (เทพีผู้นุ่งห่มใบไม้),เป็นพระโพธิสัตว์เทพีในคติศาสนาพุทธแบบมหายานและวัชรยาน ได้รับการยกย่องว่าทรงคุ้มครองและอุปถัมป์การขจัดโรคระบาด และทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บ

เทวรูปปฏิมากรของนางยังปรากฏในธากา ประเทศบังกลาเทศ ซึ่งหลงเหลือผ่านมาตั้งแต่สมัยจักรวรรดิปาละ ซึ่งที่มาเดิมอาจเป็นพระแม่ศีตลาและบริวารของนางคือชวาลาสูร ซึ่งเป็นเทพเจ้าฮินดูที่เกี่ยวข้องและอุปถัมป์การขจัดโรคระบาด และทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บด้วยเช่นกัน ในประวัติศาสตร์อินเดีย มีเทวรูปปฏิมาของนางอันมีชื่อเสียงขจรขจายจากชุดหมู่ปฏิมากรรมสัมฤทธิ์แห่งกุรกิหารซึ่งอยู่อายุราวพุทธศตวรรษที่สิบห้าถึงสิบแปด

ในคติศาสนาพุทธแบบวัชรยานนับถือว่านางเป็นเทพีบริวารของเจ้าแม่ตาราโพธิสัตว์เทพี นักวิชาการบางท่านกล่าวว่านางอาจมีที่มาจากเทพีพื้นเมืองท้องถิ่นของเทือกเขาวินธัย เนื่องจากนางมีลักษณะและความเชื่อมโยงความสัมพันธ์กับชาวสาบาภาชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่บริเวณนี้

ที่มา
-----

ในทางประวัติศาสตร์ นางนั้นอาจพัฒนามาจากเทวีท้องถิ่นของอินเดีย เนื่องจากมีการขนามนามของนางว่า "ปีศาจี" ในภาษาสันสกฤตซึ่งหมายถึงปิศาจ คำนี้ยังปรากฏในมนต์ของนางด้วย ปิศาจมีความหมายถึงพลังของธรรมชาติที่อาจให้คุณหรือโทษก็ได้ตามขนบการบูชาของชาวบ้าน เช่นเดียวกับคำว่าฑากินี ยักษิณี ฯลฯ ซึ่งถูกลดคุณค่าความสำคัญลงโดยวัฒนธรรมพราหมณ์ ฮินดูทางการ แต่พุทธศาสนาวัชรยานรับไปพัฒนาต่อ และประติมานวิทยาเทพปฏิมาของนาง สอดคล้องกับรูปลักษณ์ที่นุ่งใบไม้เหมือนชาวป่าที่แสดงถึงความเป็นพื้นเมืองอย่างชัดเจน ซึ่งแสดงร่องรอยว่านางอาจเป็นเทวีพื้นบ้านที่ถูกนำมารวมเข้าในพุทธศาสนาแล้วจัดให้อยู่ในกลุ่มพระแม่ตารา

เช่นเดียวกับที่ศาสนาฮินดูนำเอาเทวีแห่งโรคระบาดพื้นบ้านอย่างจ้าวแม่มาริอัมมาหรือเจ้าแม่ศีตลาเข้ามาเป็นหนึ่งในเทวดาในศาสนาฮินดูซึ่งทั้งพระปารณศวรีและเจ้าแม่ศีตลาของพราหมณ์ ฮินดูน่าจะมีความเกี่ยวข้องเชื่อมโยงกัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  *Reflections on the Tantras*. S̄udhakar Chattopadhyaya. 1978. p. 76. ISBN 9788120806917.
2. ↑  *The social function of art by Radhakamal Mukerjee*. Philosophical Library. 1954. p. 151. ISBN 9780802211682.
3. ↑  Bhattacharyya, Benoytosh (1958). *The Indian Buddhist Iconography art*. p. 520. ISBN 9788173053139.
4. 1 2  *Studies in Hindu and Buddhist art*. By P. K. Mishra. 1999. p. 107. ISBN 9788170173687.
5. ↑  *History of the tantric religion: a historical, ritualistic, and philosophical study*. Narendra Nath Bhattacharyya. 1982. p. 394. ISBN 9788173040252.
6. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระแม่ปารณศวรีโพธิสัตว์

ดูเพิ่ม
-------

* พระแม่อุษณียวิชัย
* พระแม่มหาปติสารโพธิสัตว์
* พระแม่มหามายูรีโพธิสัตว์
* พระแม่ศิตาตปัตรโพธิสัตว์

อ้างอิง
-------
**ชิลเดรนส์เซฟวิงส์แอคเคาส์** (อังกฤษ: Children's Savings Accounts; อักษรย่อ: CSAs) เป็นบัญชีออมทรัพย์ประเภทหนึ่งในสหรัฐ ซึ่งโดยปกติจะออกแบบมาเพื่อการออมสำหรับอุดมศึกษา พวกเขามักจะสามารถใช้ได้ผ่านโครงการของรัฐหรือรัฐบาลท้องถิ่นหรือองค์การไม่แสวงหาผลกำไร ในความร่วมมือกับธนาคารและสหกรณ์เครดิตยูเนียน ชิลเดรนส์เซฟวิงส์แอคเคาส์สามารถอยู่ในแผน 529 ที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐหรือผลิตภัณฑ์การลงทุนอื่น ๆ เช่นบัญชีออมทรัพย์เพื่อการศึกษาคัฟเวอร์เดล และมักจะอนุญาตให้ฝากเงินจากเด็ก, ผู้ปกครองและญาติ ตลอดจนบุคคลที่สาม เช่น เขตโรงเรียนและโปรแกรมทุนการศึกษา ชิลเดรนส์เซฟวิงส์แอคเคาส์จำนวนมากเริ่มต้นด้วยเงินฝากเริ่มต้นจากรัฐบาลหรือองค์การไม่แสวงหาผลกำไรในชื่อของเด็กและเงินสมทบครอบครัวที่ตามมามักได้รับการสนับสนุนโดยการจับคู่เงินทุน ชิลเดรนส์เซฟวิงส์แอคเคาส์มักรวมแรงจูงใจเพื่อส่งเสริมการออมโดยเยาวชนและครอบครัวที่ด้อยโอกาส การถอนเงินจากชิลเดรนส์เซฟวิงส์แอคเคาส์นั้น โดยทั่วไปจะจำกัดอยู่ที่ค่าใช้จ่ายในอุดมศึกษาหลังจากเด็กอายุครบ 18 ปี หลังจากสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัย เงินทุนที่ไม่ได้ใช้สามารถนำไปซื้อสินทรัพย์อื่นได้ (เจ้าของบ้านครั้งแรก, การพัฒนาธุรกิจขนาดเล็ก หรือรถยนต์บางครั้ง) หรือเพื่อการออมเพื่อการเกษียณ โครงการชิลเดรนส์เซฟวิงส์แอคเคาส์ยังรวมถึงการศึกษาทางการเงินเพื่อสอนเด็กและครอบครัวเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ของสถาบันการเงิน, แนวทางปฏิบัติด้านการออมและการบริโภคอย่างชาญฉลาด รวมทั้งกลยุทธ์สำหรับการลงทุนระยะยาว

แรงจูงใจ
--------

มีความแตกต่างที่สำคัญในความสำเร็จทางการศึกษาโดยความมั่งคั่งของครอบครัว เนื่องจากโครงการการออม เช่น อเมริกันดรีมเดโมสเตรชันได้เริ่มที่จะพิสูจน์ว่ามันเป็นไปได้ที่จะส่งเสริมให้บุคคลที่มีรายได้น้อยและครอบครัวที่จะเก็บเงิน ผู้กำหนดนโยบายเริ่มหันความสนใจไปที่ศักยภาพของความคิดริเริ่มด้านสินทรัพย์เพื่อแก้ไขปัญหาความไม่เท่าเทียมทางการศึกษา สินทรัพย์ครอบครัวสร้างความคาดหวังของเด็กเกี่ยวกับวิทยาลัย และในทางกลับกัน ก็มีอิทธิพลต่อความผูกพันของพวกเขากับโรงเรียน รวมทั้งพฤติกรรมการออมของผู้ปกครอง ตลอดจนการสนับสนุนด้านวิชาการ ผลกระทบเหล่านี้สามารถช่วยลดช่องว่างความสำเร็จระหว่างนักเรียนที่ร่ำรวยและนักเรียนที่ด้อยโอกาส โดยการเพิ่มโอกาสที่นักเรียนทุกคนต้องเข้าเรียนหลักสูตรเตรียมความพร้อมวิทยาลัยที่จำเป็น โดยทำแบบทดสอบเข้า เช่น เอซีที หรือเอสเอที ซึ่งใช้สำหรับวิทยาลัยและสำหรับความช่วยเหลือทางการเงินที่จำเป็น และไม่เช่นนั้นก็เป็น 'ติดตามวิทยาลัย'

อ้างอิง
-------

1. ↑  Cramer, R. & Newville, D. (2009). Children's savings accounts: The case for creating a lifelong savings platform at birth as a foundation for a "save-and-invest" economy. Washington, DC: New America Foundation.
2. ↑  Zhan, Min. (2006). Assets, parental expectations and involvement, and children's educational performance. Children and Youth Services Review, 28(8), 961-975.
3. ↑  Elliott, W. (2009). Children’s college aspirations and expectations: The potential role of college development accounts (CDAs). Children and Youth Services Review, 31(2), 274-283.
4. ↑  Zhan, Min. (2006). Assets, parental expectations and involvement, and children's educational performance. Children and Youth Services Review, 28(8), 961-975.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Assets and Education Initiative
* Center for Social Development เก็บถาวร 2013-06-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Child Trust Fund
* Prosperity Now
* New America Foundation
**ตัวเกะกะ** เป็นซิงเกิลของวงดนตรี โซคูล ประพันธ์คำร้องและแต่งทำนองโดย เหมือนเพชร อำมะระ และเรียบเรียงโดย พิเชฐ ทรัพย์เจริญ ออกจำหน่ายในวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2557 เป็นซิงเกิลที่เฉลิมฉลองเล็กๆให้กับแฟนเพลงใ­นโอกาสที่ครบรอบ 10 ปี So Cool เนื้อหาของเพลงพูดถึงความสัมพันธ์ที่เม­ื่อหมดรักให้แก่กันแล้วอีกคนนึงก็จะกลายเป­็นตัวเกะกะในชีวิตทันที

มิวสิควิดีโอเพลงนี้ได้นำการนำเสนอตามแบบฉ­บับของ So Cool ในยุคแรกๆที่แฝงไปด้วยมุกตลกกวนๆกลับมาใช้­อีกครั้ง โดยรวบรวมสถานการณ์ของการเป็นตัวเกะกะในรู­ปแบบต่างๆมาไว้ในเพลง ซึ่งได้ไปถ่ายทำกันที่สยามสแควร์แหล่งวัยร­ุ่นใจกลางเมืองหลวง โดยฉากที่ยากที่สุด เป็นการไปเกะกะอยู่กลางสี่แยกปทุมวัน ซึ่งเป็นแยกที่มีรถติดมากที่สุดแยกห­นึ่งของกรุงเทพมหานคร

การตอบรับ
---------

เพลง ตัวเกะกะ ได้อันดับสูงสุด 11 จากการจัดอันดับของ ซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ต ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2557) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 11 |
| 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 | 31 |

อ้างอิง
-------

1. ↑  [Chart 97.5 FM SEED CHART TOP 20 วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557][*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "95.5 FM Virgin Hitz TOP 40 ประจำวันอาทิตย์ที่ 1 - 7 ธันวาคม 2557". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-08-04. สืบค้นเมื่อ 2015-04-11.
ลูกดิ่ง
**ลูกดิ่ง** คือ เครื่องมือสำหรับงานช่างชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นตุ้มน้ำหนักที่มีปลายด้านหนึ่งแหลม และปลายอีกด้านยึดไว้ด้วยเชือก ใช้สำหรับการหาแนวดิ่งที่ตั้งฉากกับพื้นโลก เพื่อใช้เป็นแนว หรือเส้นอ้างอิงสำหรับงานก่อสร้างและงานช่างอื่นๆ

การใช้ลูกดิ่งหาแนวดิ่ง มีมาตั้งแต่สมัยอียิปต์โบราณ ทั้งช่างก่ออิฐ, ช่างแกะสลักหิน หรือช่างไม้ ต่างก็ใช้ลูกดิ่งในการตรวจสอบชิ้นงานต่างๆ ว่าได้แนวดิ่งหรือไม่ 

ในปัจจุบัน ลูกดิ่งสำหรับงานช่างได้รับการปรับปรุงให้สะดวกต่อการใช้งานยิ่งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการรวมกับปักเต้า และยังถูกนำไปเป็นส่วนประกอบของเครื่องมืออื่น เช่นกล้องวัดระดับ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ใช้สำหรับการวัดระดับและแนวสำหรับงานสำรวจ

ตุ้มน้ำหนักที่ใช้ทำเป็นลูกดิ่ง เดิมทีนิยมใช้ดีบุกเป็นวัสดุหลัก แม้ในปัจจุบันลูกดิ่งมีรูปแบบที่หลากหลาย แต่วัสดุที่ใช้ทำตุ้มน้ำหนักยังนิยมใช้โลหะเป็นวัสดุหลัก

การใช้งาน
---------

การใช้ลูกดิ่งตรวจสอบแนวเทคอนกรีต
ลูกดิ่ง เป็นเครื่องมือสำคัญสำหรับการอ้างอิงแนวดิ่ง โดยเฉพาะงานก่อสร้างโครงสร้างสูงต่างๆ จะใช้ลูกดิ่งในการหาเส้นแนวดิ่งสำหรับใช้อ้างอิงการวัดระยะต่างๆ เพื่อการก่อสร้าง โดยการปล่อยให้ตุ้มน้ำหนักห้อยอย่างอิสระจนนิ่ง จากนั้นจึงเคลื่อนจุดแขวนลูกดิ่งจนกระทั่งปลายแหลมของตุ้มน้ำหนักจรดตรงกับตำแหน่งอ้างอิงบนพื้น ก็จะได้ว่าแนวเชือกที่ห้อยตุ้มน้ำหนักไว้นั้น คือเส้นแนวดิ่งจากจุดอ้างอิงบนพื้น

เมื่องานก่อสร้างรุดหน้าสูงขึ้น เส้นแนวดิ่งที่ใช้สำหรับการอ้างอิงก็จะได้รับการต่อยาวขึ้นเรื่อยเช่นเดียวกัน ทั้งนี้นั่งร้านบางชนิดที่ใช้ในงานก่อสร้างจะมีขีดวัดพร้อมลูกดิ่งเพื่อบ่งบอกว่าการติดตั้งโครงสร้างนั่งร้านอยู่ในแนวดิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ จากการปรับใช้งานที่กล่าวมา จะสามารถสังเกตได้จากสิ่งก่อสร้างหลายๆ แห่งจะมีจุดอ้างอิงบนพื้น เพื่อใช้เป็นตำแหน่งอ้างอิงของลูกดิ่ง เช่น วิหารเก่าแก่ต่างๆ ในยุโรปที่จะเห็นลวดลายบนพื้นเป็นจุดศูนย์รวมบริเวณใต้กึ่งกลางหลังคาโดมของวิหารแห่งนั้น เป็นต้น

ลูกดิ่งพร้อมหน้าปัดวัดองศา
นอกจากนี้ ลูกดิ่งยังได้รับการปรับปรุงใช้งานอีกหลากหลาย เช่นการถูกนำไปรวมกับปักเต้า ช่วยให้ผู้ใช้งาน สามารถตีเส้นแนวดิ่งได้โดยสะดวก

หรือการนำลูกดิ่งไปประกอบกับหน้าปัดวัดองศา ก็สามารถใช้งานในการวัดองศาของชิ้นงานหรือโครงสร้าง เทียบกับแนวดิ่งได้ รวมทั้งนำไปสู่การอ้างอิงเพื่อหาเส้นแนวราบแทนการใช้ระดับน้ำได้อีกด้วย

การประยุกต์ใช้งานลูกดิ่งอีกประการ พบได้ในตึกระฟ้าที่ถูกก่อสร้างขึ้นเมื่อหลายปีก่อน นิยมใช้ลูกดิ่งแขวนด้วยลวดโลหะ และห้อยจุ่มลงในบ่อน้ำมันที่ติดตั้งไว้บนที่สูง ลูกดิ่งดังกล่าวมีไว้เพื่อลดความรุนแรงของการแกว่งตัว กล่าวคือมีหน้าที่ช่วยในการดูดซับแรงที่กระทำต่ออาคารนั่นเอง

  

### การหาจุดศูนย์ถ่วงของวัตถุรูปทรงอิสระ

ลูกดิ่งยังใช้เป็นเครื่องมือสำหรับหาจุดศูนย์ถ่วง เช่น ในการเขียนภาพ ซึ่งจำเป็นต้องหาจุดศูนย์ถ่วงของวัตถุ เพื่ออ้างอิงในการเขียนภาพให้สมบูรณ์และได้สมดุลถูกต้องตามหลักสรีรศาสตร์ โดยผู้เขียนภาพจะเริ่มจากการเขียนภาพของวัตถุลงบนแผ่นกระดาษ จากนั้นจึงนำไปห้อยที่จุดแขวนลูกดิ่ง เพื่อหาแนวเส้นผ่านจุดศูนย์ถ่วง ทำซ้ำเช่นนี้หลายครั้ง โดยเปลี่ยนจุดห้อยของภาพเขียนดังกล่าวไปเรื่อย จะได้ว่าจุดตัดของเส้นผ่านจุดศูนย์ถ่วงแต่ละเส้น คือจุดศูนย์ถ่วงของภาพเขียนนั้น
แบบจำลองเลนส์อรงค์
**เลนส์อรงค์** (achromat หรือ achromatic lens) เป็น เลนส์ไร้ความคลาดทรงกลม ที่มีการปรับแก้ความคลาดสีสำหรับสองสี

สำหรับการใช้งานด้านการมองเห็น จะทำการปรับแก้ C-d-F ซึ่งปรับแก้ความคลาดสีตามแนวแกนสำหรับเส้น C และ F และลด ความคลาดทรงกลม และ ความคลาดแบบโคมา สำหรับเส้น d สำหรับในกล้องโทรทรรศน์ทางดาราศาสตร์ นั้นต้องใช้เพื่อดูวัตถุที่มืดสลัวได้ จึงต้องทำการปรับแก้ C-e-F ซึ่งลดความคลาดทรงกลมและความคลาดแบบโคมาของเส้น e ให้เหลือน้อยที่สุด

เนื่องจากแผ่นจานถ่ายภาพทั่วไปมีความไวต่อสีน้ำเงินถึงสีม่วงมากกว่าตาเปล่า เลนส์ถ่ายภาพในสมัยก่อนจึงมักทำการปรับแก้ d-F-g โดยปรับแก้ความคลาดสีตามแนวแกนสำหรับเส้น d และ g และลดความคลาดทรงกลมและโคมา เมื่อทำเช่นนี้แล้วจะสามารถถ่ายภาพด้วยช่วงความชัดที่ต้องการโดยกำหนดด้วยตาเปล่า

ในกล้องโทรทรรศน์
----------------

### เลนส์ใกล้วัตถุแบบลิทโทร

ปี 1827 นักดาราศาสตร์ โยเซ็ฟ โยฮัน ฟ็อน ลิทโทร ซึ่งเป็นหัวหน้าหอดูดาวเวียนนา ประเทศออสเตรีย ได้คิดค้นเลนส์ใกล้วัตถุแบบลิทโทร ซึ่งออกแบบ ขัดเงา และประกอบ ได้ง่าย และเหมาะสำหรับเลนส์ใกล้วัตถุที่ความยาวโฟกัสยาว สำหรับการสังเกตพื้นผิวดาวเคราะห์ ชนิดของกระจกที่ใช้สามารถเลือกได้ตามความเหมาะสม แต่โดยทั่วไปมักจะใช้แก้วคราวน์ K3 หรือบอโรซิลิเกตคราวน์ BK7 สำหรับเลนส์นูน และ ใช้แก้วฟลินต์ F2 สำหรับเลนส์เว้า ข้อเสียคือมีความคลาดแบบโคมามาก แต่ที่ F20 ไม่มีผลกระทบใด ๆ

ทั้งกล้องโทรทรรศน์หักเหแสง F19 ขนาด 102 ซม. ที่หอดูดาวเยอร์กิส ซึ่งเป็นกล้องโทรทรรศน์หักเหแสงที่ใหญ่ที่สุดในโลก และกล้องโทรทรรศน์หักเหแสง F19 ขนาด 90 ซม. ที่หอดูดาวลิก ซึ่งเป็นกล้องโทรทรรศน์หักเหแสงที่ใหญ่เป็นอันดับสอง ก็ใช้กล้องโทรทรรศน์แบบเค็พเพลอร์ ที่ใช้เลนส์ใกล้วัตถุแบบลิทโทร

### เลนส์ใกล้วัตถุแบบเฟราน์โฮเฟอร์

เลนส์ใกล้วัตถุแบบเฟราน์โฮเฟอร์ที่คิดค้นโดยโยเซ็ฟ ฟ็อน เฟราน์โฮเฟอร์ เป็นเลนส์ไร้ความคลาดทรงกลมแบบหนึ่ง มีการใช้กันอย่างแพร่หลายในกล้องโทรทรรศน์หักเหแสงขนาดใหญ่ เช่นเดียวกับแบบลิทโทร คือรวมเลนส์นูนทำจากแก้วคราวน์และเลนส์เว้าทำจากแก้วฟรินต์เข้าด้วยกัน มีข้อดีคือ ให้ค่าความสว่างที่มากกว่า และใช้วัสดุที่เป็นแก้วน้อยกว่า เมื่อเปรียบเทียบเส้นโค้งความคลาดของแบบลิทโทร F20 และแบบเฟราน์โฮเฟอร์ F15 ความคลาดสีในแนวแกนเกือบจะเท่ากัน

ในปี 1904 ฮันส์ ฮาร์ทิงจากฟคท์แลนเดอร์ ได้คิดค้นสูตรคำนวณซึ่งทำให้สามารถหารัศมีความโค้งของพื้นผิวแต่ละด้านของเลนส์ใกล้วัตถุแบบเฟราน์โฮเฟอร์แบบบางได้โดยการคำนวณ 16 สูตรไปตามลำดับ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6  『天文アマチュアのための望遠鏡光学・屈折編』pp.161-200「対物レンズ」。
วิหารเดโบด 
วิหารโบราณอียิปต์เดโบด ที่กรุงมาดริด ประเทศสเปน
ลายสลักบนกำแพงด้านในวิหาร
ภาพถ่ายเมื่อครั้งยังอยู่ที่นิวเบียร์ ประเทศอียิปต์
**วิหารเดโบด** (สเปน: *Templo de Debod*) เป็นวิหารอียิปต์โบราณ ปัจจุบันตั้งอยู่ที่กรุงมาดริด เมืองหลวงของประเทศสเปน ใกล้กับปลาซาเดเอสปัญญา (Plaza de España) โดยยังคงลักษณะการวางตำแหน่งของวิหารให้ใกล้เคียงกับแบบดั้งเดิม คือการวางเรียงตัวจากทิศตะวันออกไปสู่ทิศตะวันตก 

วิหารโบราณแห่งนี้เป็นของขวัญที่ประเทศอียิปต์มอบให้กับประเทศสเปนเมื่อปี ค.ศ. 1968 จากการร้องขอความช่วยเหลือผ่านทางองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ ในการรักษาโบราณสถานในภูมิภาคนิวเบีย (โดยเฉพาะอย่างยิ่งมหาวิหารอะบูซิมเบล) จากความกังวลในการที่อาจจะได้รับความเสียหายจากการสร้างเขื่อนอัสวาน ด้วยเหตุนี้ทางการของประเทศอียิปต์จึงได้มอบวิหารโบราณสี่แห่งให้กับประเทศต่าง ๆ ที่ได้ให้ความช่วยเหลือดังนี้ วิหารเดนดูร์ให้กับสหรัฐอเมริกา วิหารเอลเลซิยาให้กับประเทศอิตาลี วิหารตาฟฟาให้กับประเทศเนเธอแลนด์ และวิหารเดโบดให้กับประเทศสเปน

ในปัจจุบันวิหารอียิปต์โบราณแห่งนี้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของกรุงมาดริดทั้งสำหรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติและชาวมาดริดเอง โดยเวลาที่นิยมเยี่ยมชมโบราณสถานแห่งนี้คือเวลายามเย็นก่อนไปจนถึงหลังพระอาทิตย์ตกดิน นอกจากนี้ตำแหน่งที่ตั้งสามารถใช้เป็นจุดชมวิว วังหลวงของกรุงมาดริด (Palacio Real de Madrid) ที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ กันได้อีกด้วย

ประวัติ
-------

ที่ตั้งเดิมของวิหารแห่งนี้อยู่บนพื้นที่เล็ก ๆ ริมฝั่งแม่น้ำไนล์ในภูมิภาคนิวเบีย ทางตอนใต้ประเทศอียิปต์ปัจจุบัน มีชื่อเรียกเดียวกันว่า เดโบด สร้างในสมัยของพระเจ้าทอเลมีที่ 4 ฟิโลเพเตอร์ เมื่อ 200 ปีก่อนคริสต์ศักราช จุดประสงค์ของการสร้างวัดเดโบดนี้ก็เพื่อใช้เป็นที่บูชาเทพอามอนแห่งเมืองเดโบด ตามความเชื่อในสมัยก่อน

### การเคลื่อนย้ายและการก่อสร้างใหม่ที่สเปน

การทำการเคลื่อนย้ายวัดเดโบดทั้งวัดจากประเทศอียิปต์สู่ประเทศสเปนนั้นเต็มไปด้วยความยากลำบาก ทางการประเทศอียิปต์ได้มอบแผนผังพร้อมกับภาพร่างของวัดและรูปถ่ายบางรูปที่ไม่มีการอ้างอิงใด ๆ เนื่องด้วยระยะทางที่ไกลมากระหว่างสองประเทศ ทำให้มีแท่นหินหายไปมากกว่าร้อยชิ้นในระหว่างการขนส่ง เมื่อถึงที่หมายแล้วยังพบปัญหาหมายเลขอ้างอิงบนบางแท่นหินไม่ตรงกับที่ระบุไว้ในแผนผัง อย่างไรก็ดี ทางประเทศสเปนได้แก้ปัญหาเหล่านี้โดยการใช้การก่อสร้างแบบแอนัสไตโลซิส (anastylosis) ในส่วนของชิ้นส่วนที่ขาดหายไปนั้นก็ได้นำหินจากจังหวัดซาลามังกา มาใช้สร้างทดแทน

อ้างอิง
-------
**วิหารน้อยขาว**แห่งเซนุสเรตที่ 1 หรือสามารถเรียกได้อีกว่า วิหารน้อยแห่งการเฉลิมฉลองของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 โดยวิหารแห่งนี้สร้างขึ้นในช่วงสมัยราชอาณาจักรกลาง แต่มาในช่วงสมัยราชอาณาจักรใหม่ ได้มีการรื้อถอนและใช้เป็นเสาหลักที่สามของวิหารในคาร์นัคที่มีนามว่า ขัณฑสีมาแห่งอามุน-เร (Precinct of Amun-Re)

ในปี ค.ศ. 1927 พบชิ้นส่วนที่รื้อถอนบริเวณเสาที่สามของตัววิหารหลัก ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยฟาโรห์อาเมนโฮเทปที่ 3 ที่คาร์นัค และระหว่างปี ค.ศ. 1927 ถึง ค.ศ. 1930 ชิ้นส่วนทั้งหมดถูกถอดออกอย่างระมัดระวัง จากนั้นนำชิ้นส่วนเหล่านี้มาประกอบเป็นอาคารที่เห็นในปัจจุบันที่พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งคาร์นัค

วิหารน้อยขาวถูกสร้างด้วยหินปูน โดยเสาวิหารมีการแกะสลักที่อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ ซึ่งแทบจะหาไม่ได้ในที่อื่นอีกในคาร์นัค และได้แสดงภาพที่ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 ทรงได้รับการสวมพระมงกุฎและทรงถูกสวมกอดโดย เทพอามุน, เทพฮอรัส, เทพมิน และเทพพทาห์

ตลอดฐานของกำแพงชั้นนอกมีชุดของภาพแกะสลักนูที่แสดงภาพตราสัญลักษณ์และเทพของเขตปกครองหรือท้องถิ่นของอียิปต์ โดยทางด้านตะวันตกจะเป็นเขตปกครองในอียิปต์บน และทางด้านตะวันออกจะเป็นเขตปกครองในอียิปต์ล่าง

ระเบียงภาพจากวิหารน้อยขาว
-------------------------

* ภาพแกะสลักจากวิหารน้อยขาวภาพแกะสลักจากวิหารน้อยขาว
* ภาพแกะสลักจากวิหารน้อยขาวภาพแกะสลักจากวิหารน้อยขาว
* เขตปกครองที่ปรากฏที่บนฝาผนังของวิหารน้อยขาวเขตปกครองที่ปรากฏที่บนฝาผนังของวิหารน้อยขาว

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "White Chapel of Senusret I". *Madain Project*. สืบค้นเมื่อ 21 May 2020.
2. ↑  Blyth, Elizabeth (2006). *Karnak: Evolution of a Temple*. London: Routledge. p. 15.
3. ↑  Lacau & Chevrier 1969

* Lacau, P &, Chevrier, H. (1969). *Une Chapelle de Sesostris 1er*. Service des Antiquities, Cairo.
* Arnaudiès, Alain; Beaux, Nathalie; Chéné, Antoine (2015). *Une chapelle de Sésostris Ier à Karnak*. Paris: Soleb. ISBN 9782918157236.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* The White Chapel in the Karnak Project.
เขตภูมิอากาศแบบร้อนชื้น
  Af—ภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น.
  Am—ภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน.
  Aw—ภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา.
ชายหาดในเมืองเนเปิล รัฐฟลอริดา ขนาบไปด้วยต้นมะพร้าว เป็นตัวอย่างของเมืองที่มีภูมิอากาศแบบร้อนชื้น
**ภูมิอากาศแบบร้อนชื้น** (อังกฤษ: Tropical climate) เป็นลักษณะภูมิอากาศที่พบในเขตร้อน และมีเพียงบางแห่งที่อยู่นอกเขตร้อน แต่มีลักษณะภูมิอากาศแบบนี้ ในระบบการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิปเปนนั้น ภูมิอากาศแบบนี้เป็นภูมิอากาศซึ่งไม่แห้งแล้ง มีความชื้นสูง โดยตลอดสิบสองเดือนมีอุณหภูมิเฉลี่ยอย่างต่ำ 18 องศาเซลเซียส (64 องศาฟาเรนไฮต์) อุณหภูมิในแต่ละเดือนขึ้นอยู่กับปริมาณหยาดน้ำฟ้า และไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงเท่าไรนัก ต่างกับพื้นที่ซึ่งอยู่นอกเขตร้อนซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิอย่างมากในแต่ละฤดู

ประเภทต่าง ๆ ของภูมิอากาศแบบร้อนชื้น
------------------------------------

การแบ่งประเภทต่าง ๆ นั้นพิจารณาจากปริมาณหยาดน้ำฟ้า

* **ภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น** (*Af*)
* **ภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน** (*Am*)
* **ภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา** (*Aw*)

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  McKnight, Tom L; Hess, Darrel (2000). "Climate Zones and Types: The Köppen System". *Physical Geography: A Landscape Appreciation*. Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall. pp. 205–211. ISBN 0-13-020263-0.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

* การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิปเปน

| * ด
* ค
* ก
ประเภทของภูมิอากาศภายใต้การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน |
| --- |
| ประเภท A | 
* ป่าดิบชื้น *(Af)*
* มรสุมเขตร้อน *(Am)*
* ทุ่งหญ้าสะวันนา *(Aw, As)*

 |
| ประเภท B | 
* ทะเลทราย  *(BWh, BWk)*
* กึ่งแห้งแล้ง *(BSh, BSk)*

 |
| ประเภท C | 
* อบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน *(Cfa, Cwa)*
* อบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร *(Cfb, Cwb, Cfc, Cwc)*
* เมดิเตอร์เรเนียน *(Csa, Csb, Csc)*

 |
| ประเภท D | 
* ภาคพื้นทวีปชื้น *(Dfa, Dwa, Dfb, Dwb, Dsa, Dsb)*
* กึ่งอาร์กติก *(Dfc, Dwc, Dfd, Dwd, Dsc, Dsd)*

 |
| ประเภท E | 
* ทันดรา *(ET)*
* น้ำแข็ง *(EF)*
* แอลป์ *(ET, EF)*

 |
**ตาตุ่มทะเล** หรือมูตอ บูตา ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Excoecaria agallocha* เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Euphorbiaceae เปลือกลำต้นแตกเป็นร่องยาว สีน้ำตาลเข้มถึงดำ ยางสีขาว มีพิษ ใบเป็นใบเดี่ยว สีเขียวเข้ม เมื่อแก่เป็นสีแดง ขอบใบหยักเล็กน้อย ผิวเรียบเป็นมัน ดอกเป็นดอกช่อ ติดกันแน่น มีก้านเดียว แยกเพศและแยกต้นตัวผู้ตัวเมีย ดอกตัวผู้สีเหลือง ส่วนดอกตัวเมียสีเขียว เกสรตัวเมียเป็นตุ่ม ผลเดี่ยว เกือบกลม มีพูสามพู ผิวเหลือง สีเขียวอ่อนถึงน้ำตาล 

เป็นพืชที่พบทั่วไปตามป่าชายเลนตั้งแต่อินเดียจนถึงออสเตรเลีย ยางถ้าเข้าตาทำให้ตาบอด ถ้ากินเข้าไปทำให้ท้องเสียอย่างรุนแรง ถูกผิวหนังทำให้ระคายเคือง ใบแห้งบดเป็นผงมีสารพิษมากพอที่จะใช้ฆ่าปลาได้ รากฝนผสมกับน้ำขิงใช้พอกแก้อาการบวมตามมือและเท้า แก่นเผาไฟให้หอม ใช้เป็นส่วนผสมในยาขับลม ฟอกเลือด ขับระดู

อ้างอิง
-------

* มัณฑนา นวลเจริญ. 2552. สารานุกรมความหลากหลายทางชีวภาพตำบลคลองประสงค์ อำเภอเมือง จังหวัดกระบี่. กทม. สำนักงานปลัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมหน้า 44

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Milky mangrove in Australia[*ลิงก์เสีย*]
* Australian Tropical Rainforest Plants เก็บถาวร 2013-11-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Biology of mangroves เก็บถาวร 2013-06-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กัลลิเวอร์ผจญภัย (หน้าปก)
กัลลิเวอร์ถูกจับตัวโดยชาวลิลลิพุด (วาดโดย เจ. เจ. แกรนด์วิลล์)
**เลอมูเอล กัลลิเวอร์** เป็นตัวละครหลักของกัลลิเวอร์ผจญภัย วรรณกรรมที่เขียนโดย โจนาธาน สวิฟท์ ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1726

ในสื่อวรรณกรรม *กัลลิเวอร์ผจญภัย*
---------------------------------

กัลลิเวอร์เกิดใน นอตทิงแฮมเชอร์ เมื่อ ค.ศ. 1661 ที่ซึ่งพ่อของเขามีบ้านเล็กๆ อยู่ เขาได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยใน เคมบริดจ์ 3 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1675 - ค.ศ. 1678 และได้เรียนที่มห่วิทยาลัยต่างๆ อีกมากมาย เขามีควมรู้หลายภาษา ได้แก่ ดัตช์ , ละติน , ฝรั่งเศส , สเปน , อิตาลี การเดินทางของกัลลิเวอร์ เริ่มขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1699 และสิ้นสุดเมื่อ ค.ศ. 1715 ซึ่งเป็นลักษณะนิสัยของเขาให้เป็นคนชอบผจญภัย

*ในสื่ออื่นๆ*
-------------

นอกจากนี้ กัลลิเวอร์ยังถูกถ่ายทอดไปยังสื่ออื่นๆ ได้แก่ โทรทัศน์ และภาพยนตร์ต่างๆ อีกด้วย เช่น กัลลิเวอร์ทีวีซีรีส์ , ภาพยนตร์กัลลิเวอร์ (แสดงโดย แจ็ก แบล็ก ซึ่งเคยแสดงหนังเรื่องกังฟูแพนด้ามาแล้ว) เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* การเดินทางของกัลลิเวอร์

| * ด
* ค
* ก
*การเดินทางของกัลลิเวอร์* |
| --- |
| ตัวละคร | เลอมูเอล กัลลิเวอร์ • เปโดร ดี เมนเดซ • กลัมดาลคลิช |
| สถานที่ | บรอบ์ดิงแนก • กลับดับดริบ • ลากาโด • ลาพุตา • ลิลลิพุดและเบลฟุสคู • ลินดาลิโน • ลักแนก |
| อื่นๆ | เดอะ เอนจิน • ฮวีนเนม • สตรัดบรูก • ยาฮู |
| ภาพยนตร์ | *ลี โวยาร์ก ดี กัลลิเวอร์ อะ ลิลลิพุด เอ็ท เช็ซ เลส จีเอนท์* (1902) • *เดอะ นิว กัลลิเวอร์* (1935) • *กัลลิเวอร์ผจญภัย* (1939) • *สามโลกของกัลลิเวอร์* (1960) • *กัลลิเวอร์ผจญภัย บียอนด์ เดอะ มูน* (1965) • *กัลลิเวอร์ผจญภัย* (1977) • *กัลลิเวอร์ผจญภัย* (2010) |
| โทรทัศน์ | *การผจญภัยของกัลลิเวอร์* (1968–1970) • *กัลลิเวอร์ผจญภัย* (1996) |
***เลอกีดกูว์ลีแนร์*** (ฝรั่งเศส: *Le Guide Culinaire*, ออกเสียง: [lə ɡid kylinɛːʁ]) เป็นตำราอาหารฝรั่งเศสที่โอกุสต์ แอ็สกอฟีเย แต่งขึ้นและตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1903 ถือเป็นชิ้นงานคลาสสิกและยังคงมีการตีพิมพ์เรื่อยมาถึงปัจจุบัน แอ็สกอฟีเยได้พัฒนาสูตรอาหารต่าง ๆ ขึ้นระหว่างที่ทำงานให้แก่โรงแรมซาวอย โรงแรมริตซ์ และโรงแรมคาร์ลตันตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1880 มาจนถึงช่วงที่ตีพิมพ์หนังสือ โรงแรมและภัตตาคารที่แอ็สกอฟีเยทำงานให้นั้นถือว่าทันสมัยที่สุดในยุคนั้น ให้บริการและเสิร์ฟอาหารที่เต็มไปด้วยองค์ประกอบที่พิถีพิถันจำนวนมากจากสมัยวิกตอเรีย ให้แก่บรรดาลูกค้าที่เป็นชนชั้นสูงของสังคม

ประวัติศาสตร์
-------------

ตำราฉบับพิมพ์ครั้งแรกได้รับการจัดพิมพ์เป็นภาษาฝรั่งเศสในปี 1903 ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 ในปี 1907, ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 3 ในปี 1912 และฉบับพิมพ์ครั้งที่ 4 ในปี 1921 ฉบับตีพิมพ์ใหม่ในปัจจุบันใช้เนื้อหาจากฉบับพิมพ์ครั้งที่ 4 นี้

แอ็สกอฟีเยพัฒนาสูตรอาหารส่วนมากในตำราขณะที่เขาทำงานให้แก่โรงแรมซาวอยในลอนดอน และต่อมาได้ย้ายไปที่โรงแรมริตซ์ในปารีส เขาจดรวบรวมสูตรอาหารเหล่านี้ไว้ในกระดาษการ์ด ชื่อของอาหารมักตั้งตามลูกค้าคนสำคัญ ทั้งสมาชิกของราชวงศ์ ผู้ดีใหม่ (*nouveau riche*) และศิลปิน หลังจากที่ออกจากโรงแรมซาวอยในปี 1898 เขาก็เริ่มเขียนตำราเล่มนี้

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Luke Barr (2018). *Ritz and Escoffier: The Hotelier, The Chef, and the Rise of the Leisure Class*. Clarkson Potter. ISBN 978-0804186292.
2. ↑  Escoffier, Auguste; Gilbert, Philéas; Fétu, E.; Suzanne, A.; Reboul, B.; Dietrich, Ch.; Caillat, A.; และคณะ (1903). *Le Guide Culinaire, Aide-mémoire de cuisine pratique* (ภาษาฝรั่งเศส). Paris: Émile Colin, Imprimerie de Lagny.
3. ↑  Zeldin, Theodore (1993). *A History of French Passions 1848-1945: Intellect, Taste, and Anxiety*. Oxford University Press. p. 737. ISBN 978-0-19-822178-4.

### บรรณานุกรม

* Escoffier, Georges Auguste. *Le Guide Culinaire*, 4th edition. France: Flammarion, 1921 (renewed 1993)
* Escoffier, Georges Auguste, Trans. anon. *The Escoffier Cookbook*. New York: Crown Publishers, Inc. 1969

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Le Guide Culinaire* ฉบับออนไลน์ (Escoffier, 1903, ภาษาฝรั่งเศส) บน Google Books
* Online text of *A Guide to Modern Cookery* (Escoffier, 1907, ภาษาอังกฤษ) บน archive.org
**เลอมัง** (มลายู: *lemang*) เป็นข้าวหลามแบบท้องถิ่นของอินโดนีเซีย มาเลเซีย และสิงคโปร์ ทำจากข้าวเหนียว กะทิ และเกลือ ปรุงในกระบอกไม้ไผ่ ปิดจุกด้วยใบตอง การปรุงอาหารในกระบอกไม้ไผ่นี้ เป็นที่นิยมในหมู่ชาวอีบันบนเกาะบอร์เนียว นิยมใช้ในงานฉลอง เช่น เทศกาลเก็บเกี่ยวของอีบัน และชาวกาไวดยัก นิยมกินกับแกงไก่ 

วิธีการปรุงเลอมังนี้เรียกว่าปันโซะฮ์หรือปันซุฮ์ โดยนำไปย่างบนไฟอ่อน ๆ เปิดจุกออก หมุนกระบอกไปมาบ้าง ใช้เวลา 4-5 ชั่วโมง เลอมังเป็นที่นิยมในหมู่ชาวอินโดนีเซีย มินังกาเบา และอีบันในบอร์เนียว เลอมังมักพบได้ทั่วไปในอินโดนีเซียที่มีชาวมินังกาเบาอาศัยอยู่

วิธีผ่ากระบอกข้าวหลามเพื่อรับประทานข้าวข้างใน
เลอมังนิยมรับประทานในช่วงเย็นในเทศกาลอีดุลฟิตรีและอีดุลอัดฮาสำหรับชาวมุสลิมอินโดนีเซีย ชาวโอรังอัซลีในคาบสมุทรมลายูหุงข้าวในกระบอกไม้ไผ่และรับประทานเลอมังเช่นเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑   (มลายู)
2. ↑  An encyclopædia of gardening: comprising the theory and practice ... Volume 1 By John Claudius Loudon, Mrs. Loudon (Jane)
3. ↑   (มลายู)
4. ↑  "Indonesian's Culture Heritages Portal". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-08-01. สืบค้นเมื่อ 2014-11-16.
5. ↑  The Negritos of Malaya By Ivor Hugh Norman Evans.
6. ↑  Tribal communities in the Malay world: historical, cultural and social ... By Geoffrey Benjamin.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Lemang recipe เก็บถาวร 2013-05-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เลอมัง**
**สงครามบัญญัตินามวีรบุรุษ** (ญี่ปุ่น: 出口のない海 , อังกฤษ: Sea Without Exit) เป็นภาพยนตร์ย้อนยุค ที่นำเสนอเรื่องราวของตัวละคร ที่มีชีวิตอยู่ในช่วงสมัยสงครามมหาสมุทรแปซิฟิกหรือ สงครามมหาเอเชียบูรพา เป็นเรื่องราวของเหล่าชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นที่ตัดสินใจละทิ้งความฝันของตน และเข้าร่วมเป็นทหารในกองทัพ

เนื้อเรื่อง
-----------

โคจิ นามิกิ เป็นพิชเชอร์ฝีมือดี เขาต้องสูญเสียความสามารถที่จะขว้างลูกไป เนื่องจากการบาดเจ็บของร่างกาย อย่างไรก็ตาม เขายังคงพยายามพัฒนาหาเทคนิค และวิธีการการขว้างลูกของตนเองอย่างต่อเนื่อง แต่ทว่าเมื่อเกิดสงครามมหาเอเชียบูรพา และญี่ปุ่นเข้าสู่สงครามอย่างเต็มตัว ก็ทำให้บรรดาชายหนุ่มอย่างนามิกิและเพื่อนๆ ตัดสินใจละทิ้งความฝัน ทิ้งครอบครัวและคนรักไว้เบื้องหลัง เพื่อเข้าร่วมเป็นทหารในกองทัพ

แต่ละคนต่างแยกย้ายกันไปประจำกรมกองต่างๆ ส่วนนามิกิได้ตัดสินใจสมัครเข้าร่วมกับกองทัพเรือ และอาสาเข้าร่วมเป็นทหารสังกัด "ไคเทน" หรือปฏิบัติการตอร์ปิโดมนุษย์ โดยไคเทนนี้มีลักษณะเป็นเรือดำน้ำขนาดเล็ก ที่ใช้การบังคับโดยคนเพียงคนเดียว ภายในจะบรรจุระเบิดไว้ เมื่อไคเทนพุ่งชนเรือของฝ่ายศัตรู ก็จะสามารถก่อความเสียหายและอาจจมเรือเหล่านั้นลงได้ 

สิ่งหนึ่งที่สำคัญคือ เมื่อไคเทนติดเครื่องเพื่อปฏิบัติการแล้ว จะไม่สามารถถอยหลัง หรือล้มเลิกได้ สิ่งเดียวที่รอชายหนุ่มเหล่านี้อยู่มีเพียงความตายเท่านั้น พวกเขาต่างก็รู้และเข้าใจความจริงในข้อนี้ดี แม้จะลังเล สับสนและหวาดกลัว แต่พวกเขาก็ตัดสินใจเข้าร่วมปฏิบัติการนี้ โดยหวังว่าหนึ่งชีวิตของตนจะเป็นส่วนหนึ่งที่สามารถปกป้องประเทศชาติ และบุคคลอันเป็นที่รัก ที่กำลังรอคอยอยู่เบื้องหลังได้

ตัวละคร
-------

* โคจิ นามิกิ รับบทโดย เอบิโซ อิชิคาวะ
* คาซุยะ คิตะ รับบทโดย ยูสุเกะ อิเซะยะ
* มินาโกะ นารุมิ รับบทโดย จุริ อุเอะโนะ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Siamzone - สงครามบัญญัตินามวีรบุรุษ
* DVD Website - J-Bics Sea Without Exit เก็บถาวร 2009-01-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**อาร์คดัชเชสมิชชาเอลาแห่งออสเตรีย** (พระนามเต็ม: มิชชาเอลา มารีอา มาดเล็น คีลีอานา; Michaela Maria Madeleine Kiliana von Habsburg-Lothringen) ทรงเป็นอาร์คดัชเชสแห่งออสเตรีย และเจ้าฟ้าหญิงแห่งฮังการี เป็นพระราชธิดาองค์ที่ 3 ในอ็อทโท มกุฎราชกุมารแห่งออสเตรีย และเจ้าหญิงเรจิน่าแห่งแซ็กซ์-ไมนินเจน ประสูติเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2497 พระองค์เป็นพระขนิษฐาฝาแฝดกับอาร์คดัชเชสโมนีคาอีกด้วย

เมื่อวัยเด็กของพระองค์ พระองค์ได้ย้ายไปอยู่ที่นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ท่ามกลางการต่อต้านจากญาติพี่น้อง พระองค์ทำงานอยู่ในโลกของแฟชั่น ซึ่งต่อมา พระองค์ทรงตั้งร้านจิลเวอรรี่เครื่องเพชรของพระองค์เอง ต่อมา พระองค์ทรงเป็นนักประวัติศาสตร์ชื่อดัง ทรงเป็นนักประวัติศาสตร์ที่เป็นเจ้าหญิงพระองค์แรกในประวัติศาสตร์ออสเตรีย-ฮังการี

พระองค์ทรงเคยประทานสัมภาษณ์ว่า พระองค์ไม่เคยรู้สึกสะดวกสบายเลยเมื่ออยู่กับพระอัยกีของพระองค์ สมเด็จพระจักรพรรดินีซีต้า ทั้งที่พระองค์ทรงทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้ใกล้ชิดพระองค์...

พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับ อีริค อัลบ้า เตรัน แดนติน เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2527 ณ เมืองแอนตัน ประเทศปานามา แต่ทั้งสองทรงหย่าเมื่อปี พ.ศ. 2537 หลังจากหย่าแล้ว พระองค์ก็ทรงอภิเษกสมรสอีกครั้งกับ ท่านเคานต์ฮิวเบอร์ตัสแห่งคาเกเน็ก ซึ่งเป็นพระโอรสในท่านเคานต์ฟรานซ์ โจเซฟแห่งคาเกเน็ก เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งบาวาเรีย เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2537

พระองค์มีพระโอรสและพระธิดารวมทั้งหมด 3 พระองค์ ซึ่งประสูติแต่อีริค เตรัน แดนติน

* มาร์ค ฮวน เตรัน แดนติน เกิดเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2527
* คาร์ลา เรจิน่า เตรัน แดนติน เกิดเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2530
* จัสติน คริสโตเฟอร์ เตรัน แดนติน เกิดเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532
**เอ็มวี ทอร์ เน็กซัส** เป็นเรือสินค้าชนิดเทกองอเนกประสงค์ของไทย ที่ลูกเรือถูกกลุ่มคนร้ายคาดว่าเป็นโจรสลัดโซมาเลียจับเป็นตัวประกัน

วันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2553 สำนักข่าวรอยเตอร์รายงานข้อมูลจากโครงการช่วยเหลือนักเดินเรือประจำภูมิภาคแอฟริกาตะวันออก (เอสเอพี) ว่า ลูกเรือ 27 คนของเรือลำดังกล่าวถูกคนร้ายคาดว่าเป็นโจรสลัดโซมาเลีย 12 คน จับเป็นตัวประกัน โดยผู้อำนวยการเอสเอพี แอนดรูว์ มาวังกูรา เปิดเผยว่า เรือลำดังกล่าวถูกเข้ายึดห่างจากซาลาลาห์ ประเทศโอมาน ไปทางตะวันออก 350 กิโลเมตร ขณะมุ่งหน้าออกจากสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์กำลังเดินทางไปยังบังกลาเทศ

เอ็มวี ทอร์ เน็กซัส เป็นเรือสินค้าชนิดเทกองอเนกประสงค์ ต่อขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2532 บรรทุกน้ำหนักสูงสุด 20,377 ตัน เป็นของบริษัทโทรีเซนไทย เอเยนต์ซีส์ จำกัด

โดยก่อนหน้านี้ ในวันที่ 23 ธันวาคม เรือ "เอ็มวี ทอร์ นอติลุส" ได้ถูกโจรสลัดบุกเข้ายึดเรือพร้อมอาวุธเช่นกัน แต่กัปตันได้รับคำแนะนำจากเรือรบหลวงสิมิลันให้ใช้มาตรการป้องกันโจรสลัด โดยการขับเรือโต้คลื่นและส่ายไปมา จนทำให้โจรสลัดไม่สามารถบุกขึ้นเรือได้

การช่วยเหลือ
------------

เรือลำดังกล่าวอยู่ในระหว่างการประสานขอความช่วยเหลือนับตั้งแต่เวลา 13.30 น. ของวันที่ 24 ธันวาคม โดยพลเรือเอกเถกิงศักดิ์ วังแก้ว เสนาธิการทหารเรือ ระบุว่า หมู่เรือปราบปรามโจรสลัด เรือหลวงสิมิลัน ได้ตรวจสอบเรือลำดังกล่าว ซึ่งในวันที่ 26 ธันวาคม มีรายงานว่า ขณะที่เรือหลวงสิมิลันกำลังติดตามเข้าไปช่วยเหลือลูกเรือ ระหว่างทางได้พบกับเรือต้องสงสัยอาจเป็นเรือแม่ของเรือโจรสลัด สามารถใช้เฮลิคอปเตอร์เข้าสกัด และขึ้นเรือตรวจค้นได้สำเร็จ จนได้ข้อมูลของเรือที่หายไป อย่างไรก็ตาม ขณะพยายามเข้าใกล้เรือเพื่อปฏิบัติการ ได้รับวิทยุคำขู่ว่าหากเข้าใกล้ในระยะ 20 ไมล์ จะทำร้ายลูกเรือ ทำให้เรือหลวงสิมิลันรักษาระยะห่างเฝ้าติดตามต่อไป ขณะนี้โจรสลัดกำลังพยายามนำเรือเข้าสู่ประเทศโซมาเลีย คาดว่าน่าจะถึงในวันที่ 30 ธันวาคม เสนาธิการทหารเรือเชื่อว่าโจรสลัดจะนำเรือที่ยึดมาได้เข้าไปอยู่ในพื้นที่ของโจรสลัด แล้วจึงจะมีการเจรจาเรียกค่าไถ่ ซึ่งไม่เคยปรากฏว่าโจรสลัดโซมาเลียจะทำร้ายตัวประกันที่ผ่านมา

วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2553 กษิต ภิรมย์ รัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศ กล่าวว่า ได้มีการประสานงานติดต่อกับหลายประเทศ โดยมีทหารเรือบนฝั่งบาห์เรนที่ประสานงานประมาณ 10 นาย ยืนยันว่าจะไม่มีการจู่โจมเรือลำดังกล่าวเพื่อความปลอดภัยของลูกเรือ

เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2553 บริษัทโทรีเซนไทย เอเยนต์ซีส์ จำกัด ได้ออกแถลงการณ์ของบริษัท กรณีเรียกร้องเงินค่าไถ่ให้กับเรือทอร์ เน็กซัส โดยมีเนื้อหาระบุว่าขณะนี้ทางบริษัทยังไม่ได้รับการติดต่อจากโจรสลัดแต่อย่างใด โดยทางผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการใหญ่ กลุ่มสายงานธุรกิจขนส่งของบริษัท ได้ระบุว่า "บริษัทพร้อมที่จะเข้าสู่กระบวนการเจรจา เพื่อนำลูกเรือและเรือกลับมาอย่างปลอดภัยให้เร็วที่สุด"

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  โจรสลัดโซมาเลียขู่ฆ่า 27 ลูกเรือไทย. ไทยรัฐ. (28 ธันวาคม 2553). สืบค้น 29-12-2553.
2. 1 2 3 4  โจรสลัดโซมาเลีย ปล้น-ยึด เรือขนสินค้าไทย. ไทยรัฐ. (27 ธันวาคม 2553). สืบค้นเมื่อ 28-12-2553.
3. ↑  ทัพเรือเกาะติดสถานการณ์โจรสลัดจับ 27 คนไทยเป็นตัวประกัน[*ลิงก์เสีย*]. สืบค้นเมื่อ 29-12-2553.
4. ↑  ทร.ยันเร่งช่วย27ลูกเรือไทยถูกโจรสลัดจับ. TNNNews. (28 ธันวาคม 2553). สืบค้นเมื่อ 29-12-2553.
5. ↑  บัวแก้วแจงรอเจรจากับโจรสลัดโซมาเลีย. คมชัดลึก. (28 ธันวาคม 2553). สืบค้น 30-12-2553.
6. ↑  แถลงการณ์ของบริษัท กรณีการเรียกร้องเงินค่าไถ่ให้กับเรือทอร์ เน็กซัส. โทรีเซนไทย เอเยนต์ซีส์. (29 ธันวาคม 2553). สืบค้น 29-12-2553.

ดูเพิ่ม
-------

* อ.ศิริชัยนาวา 11