**ประสบการณ์ผิดธรรมดา** (อังกฤษ: anomalous experiences) หรือที่เรียก ประสาทหลอนไม่ร้าย เกิดขึ้นได้ในบุคคลที่มีสุขภาพกายและใจดี แม้ไม่มีปัจจัยภายนอกชั่วคราวอย่างอื่น ๆ 
เช่นความล้า การใช้สารออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท หรือภาวะขาดความรู้สึกจากประสาทสัมผัส

ปัจจุบันเป็นที่ยอมรับกว้างขวางแล้วว่า ประสบการณ์ประสาทหลอนไม่ได้เกิดเฉพาะในคนไข้โรคจิตหรือบุคคลปกติที่มีภาวะผิดปกติเท่านั้น แต่ยังเกิดขึ้นเองในคนปกติในอัตราส่วนที่สำคัญ 
ทั้ง ๆ ที่มีสุขภาพที่ดีและไม่ได้มีภาวะเครียดหรือความผิดปกติอย่างอื่น ๆ

มีการเพิ่มพูนหลักฐานของประสบการณ์แบบนี้ มามากว่าหนึ่งศตวรรษแล้ว
การศึกษาเรื่องประสาทหลอนที่ไม่มีผลร้ายเริ่มขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1886
งานยุคแรก ๆ ของสมาคมวิจัยพลังจิต (Society for Psychical Research) 
บอกเป็นนัยว่า อัตราร้อยละ 10 ของประชากรจะประสบกับประสาทหลอนอย่างน้อยครั้งหนึ่งในชีวิต
ส่วนงานวิจัยเร็ว ๆ นี้ก็ได้ยืนยันประเด็นนี้แล้ว
แม้ว่า ความถี่ของอุบัติการณ์นี้แตกต่างกัน แล้วแต่ลักษณะของประสบการณ์และความหมายที่ใช้ของคำว่า "ประสาทหลอน" 
แต่โดยพื้นฐาน มีหลักฐานเกี่ยวกับอุบัติการณ์นี้ที่ชัดเจนแล้ว

ประเภท
------

อุบัติการณ์ที่น่าสนใจที่สุด (ซึ่งจะกล่าวถึงเหตุผลต่อไป) ก็คือประสบการณ์ผิดธรรมดาที่เหมือนจริงอย่างยิ่ง

### การปรากฏของบุคคลหรือสิ่งของ

ประสบการณ์ผิดธรรมดาที่สามัญอย่างหนึ่งก็คือ การปรากฏของบุคคลหรือสิ่งของ (apparitional experience)
ซึ่งจำกัดความได้ว่า เป็นปรากฏการณ์ที่มีการรับรู้ว่ามีบุคคลอื่นหรือว่ามีสิ่งของที่ไม่มีอยู่จริง ๆ 
ผู้ที่รายงานปรากฏการณ์นี้ด้วยตนเองมักจะรายงานถึงการรับรู้ถึงรูปคล้ายคน แต่ว่าการรับรู้ถึงสัตว์ 
และถึงวัตถุอื่น ๆ ก็ยังมีด้วย 
ที่น่าสนใจอย่างหนึ่งก็คือ สิ่งที่ปรากฏคล้ายคนโดยมากจะไม่ใช่บุคคลที่คนนั้นรู้จัก
และสำหรับในบุคคลที่รู้จัก คนที่ปรากฏนั้นจะไม่ใช่คนที่ตายแล้ว

### ประสบการณ์ออกนอกร่าง

คนโดยมากมักจะคิดถึงประสบการณ์ออกนอกร่าง (Out-of-body experiences) 
ว่ามีความเกี่ยวข้องกับประสบการณ์ใกล้ตาย (near-death experience)
แต่จริง ๆ แล้ว หลักฐานกลับชี้ว่า ประสบการณ์ออกนอกร่างโดยมากไม่ได้เกิดขึ้นตอนที่ใกล้ตาย
แต่จะเกิดขึ้นในสถานการณ์ที่มีความตื่นตัวระดับที่สูงมากหรือระดับที่ต่ำมาก

ดร. แม็คเคลียรี 
ได้เสนอว่า ระดับความตื่นตัวที่เหมือนจะขัดแย้งกันอย่างนี้สามารถอธิบายได้ว่า
การนอนหลับไม่ใช่เกิดขึ้นในภาวะที่มีความตื่นตัวต่ำและมีความรู้สึกทางประสาทสัมผัสน้อยลงโดยทั่วไปเพียงเท่านั้น
แต่ยังเกิดในภาวะที่มีความเครียดจัดและมีความตื่นตัวสูงด้วย 
ถ้าอธิบายโดยใช้แนวทางนี้ ก็จะอธิบายได้ว่า ประสบการณ์ออกนอกร่างเกิดขึ้นเพราะกระบวนการนอนหลับขั้นที่ 1 ได้เกิดขึ้นทั้ง ๆ ที่ยังตื่นอยู่

ประสบการณ์ออกนอกร่างสามารถพิจารณาว่าเป็นอาการประสาทหลอน[] 
เพราะเป็นประสบการณ์รับรู้หรือคล้ายการรับรู้
ซึ่งสิ่งที่รับรู้ไม่ได้มีอยู่จริง ๆ ทางกายภาพ
ดังนั้น ข้อมูลประสาทสัมผัสจริง ๆ ที่บุคคลนั้นได้รับ (ถ้ามี) ในช่วงประสบการณ์
ก็จะไม่ตรงกลับกับการรับรู้ถึงโลกรอบตัวของบุคคลนั้น

เหมือนกับประสบการณ์เกี่ยวกับประสาทหลอนอย่างอื่น ๆ
ผลสำรวจประชากรพบว่า
ประสบการณ์นี้ค่อนข้างสามัญ
โดยมีความชุกที่อัตราร้อยละ 15-20 
ค่าที่แตกต่างกันเชื่อว่าเกิดขึ้นเพราะความต่างของกลุ่มประชากรที่สุ่มตรวจสอบ
และความแตกต่างของความหมายของคำว่า ประสบการณ์ออกนอกร่าง ที่ใช้ในการสำรวจ

### ความฝันและความฝันรู้ตัว

ข้อมูลเพิ่มเติม: ความฝัน
ความฝันได้รับคำนิยามจากชนบางพวก (เช่นสารานุกรมบริตานิกา) ว่าเป็นประสบการณ์คล้ายประสาทหลอนในช่วงที่นอน

ส่วน **ความฝันรู้ตัว** หรือ **ความฝันชัดเจน** (อังกฤษ: lucid dream) มีนิยามคือ 
เป็นความฝันที่ผู้ฝันรู้ตัวว่ากำลังหลับและฝันอยู่
นายแพทย์ชาวดัตช์ชื่อว่าเฟร็ดเดอริก แวน อีเด็นใช้ศัพท์ภาษาอังกฤษว่า lucid dream เป็นคนแรก 
เป็นผู้ได้ศึกษาความฝันประเภทนี้โดยศึกษาความฝันของตนเอง
คำว่า lucid มุ่งหมายว่า ผู้ฝันมีความเข้าใจเกี่ยวกับสภาวะปัจจุบันของตน
ไม่ใช่หมายถึงว่า ความฝันนั้นมีความชัดเจนขนาดไหน
แม้เป็นเช่นนั้น ความฝันรู้ตัวก็มีลักษณะอย่างหนึ่งคือ มีระดับความชัดเจนสูงเหมือนกับกำลังประสบเหตุการณ์นั้นจริง ๆ 
จนกระทั่งว่าผู้ฝันอาจจะถึงกับใช้เวลาในการเช็คดู
และชมสิ่งแวดล้อมที่กำลังประสบว่า เหมือนกันกับที่พบในชีวิตจริง ๆ

ความฝันรู้ตัวเกิดขึ้นเมื่อกำลังหลับอยู่
แต่บางครั้งพิจารณาว่าเป็นอาการประสาทหลอน
เหมือนกับความฝันที่ไม่รู้ตัวแต่มีความชัดเจนสูงเหมือนกับเกิดขึ้นจริง ๆ ซึ่งพิจารณาได้ว่าเป็นอาการประสาทหลอน
ซึ่งเป็นอาการที่มีนิยามว่า "ประสบการณ์เหมือนกับสิ่งที่เกิดขึ้นทางประสาทสัมผัสจริง ๆ แต่ความจริงไม่มีการกระตุ้นที่เหมาะสมที่ประสาทสัมผัส"

#### การตื่นนอนเทียม

ส่วน **การตื่นนอนเทียม** (อังกฤษ: False awakenings) หมายถึงบุคคลนั้นเหมือนกับจะตื่นขึ้น
จากการฝันปกติหรือฝันแบบรู้ตัว
แต่จริง ๆ แล้ว ยังหลับอยู่ 
บางครั้งประสบการณ์นี้จะเหมือนจริงมาก
(เช่นเหมือนกับจะตื่นขึ้นในห้องนอนของตน)
จนกระทั่งว่า ความรู้สึกตัวว่ากำลังฝันอยู่ จะไม่ปรากฏโดยทันที
และบางครั้งจะไม่รู้ตัวจนกระทั่งตื่นขึ้นจริง ๆ แล้วจึงรู้ตัวว่า สิ่งที่พึ่งเกิดขึ้นเป็นอาการประสาทหลอน
ประสบการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยในบุคคลที่ฝึกการฝันแบบรู้ตัว
แต่ว่า ก็เกิดขึ้นเองด้วย และมักจะเกิดขึ้นพร้อมกับอาการผีอำ (อังกฤษ: sleep paralysis)

### ประสาทหลอนที่ทำให้เกิดขึ้นในห้องแล็บ

อาการประสาทหลอนหรือประสบการณ์ผิดธรรมดาที่เหมือนกับในคนโรคจิตเหล่านี้
เป็นความเปลี่ยนแปลงของการรับรู้เหตุการณ์ตามความเป็นจริงในระดับสูง
แต่จริง ๆ แล้ว การรับรู้โดยทั่ว ๆ ไปต้องอาศัยการตีความ คือสิ่งที่เรารับรู้นั้นมีอิทธิพลอย่างสูงจากประสบการณ์ที่เคยมีมาก่อน และจากความคาดหวังของเรา
บุคคลที่มักจะมีอาการประสาทหลอน คือบุคคลที่ได้คะแนนสูงในการทดสอบทางจิตวิทยาที่วัดความบวกของ **schizotypy**
ผู้มักจะแจ้งถึงตัวกระตุ้น
ที่ไม่ได้มีจริง ๆ ภายใต้สภาพการทดลองที่มีการรับรู้ที่คลุมเครือ

ภายใต้การทดสอบเพื่อตรวจจับคำที่กำลังเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็วทางตา
นักศึกษาชั้นปริญญาตรีที่ได้คะแนนสูงจากการวัดความบวกของ *schizotypy*
จะมีอัตราสูงในการรับรู้คำที่ไม่มี
คือแจ้งว่า เห็นคำที่ไม่ได้ปรากฏในระหว่างการทดลอง 
การได้คะแนนสูงเมื่อวัดความบวกของ schizotypy ดูเหมือนจะเป็นตัวพยากรณ์การรับรู้ที่ไม่ตรงกับความจริงในการทดลองในห้องแล็บ
แต่ตัวแปรบางอย่างเช่น จำนวนตัวกระตุ้น (perceptual load) 
และความถี่ (คือความเร็ว) ของตัวกระตุ้นที่ปรากฏ 
ก็มีควาสำคัญระดับวิกฤติเพื่อให้เกิดการรับรู้ที่ผิดไปจากความจริงด้วย
คือ ถ้าการตรวจจับสิ่งที่ต้องการหาไม่ต้องใช้ความพยายามมาก หรือถ้าการรับรู้ถึงสิ่งนั้นต้องอาศัยการแปลผลในระบบต่าง ๆ ของสมองมาก
ปรากฏการณ์นี้ก็จะไม่เกิดขึ้น

### เสียงหลอน

เสียงหลอน โดยเฉพาะที่เป็นเสียงพูด
มักเข้าใจกันว่าเป็นอาการเฉพาะอย่างหนึ่งของคนไข้โรคจิตเภท
แต่จริง ๆ แล้ว บุคคลปกติก็รายงานถึงการได้ยินเสียงหลอนในระดับที่น่าแปลกใจเหมือนกัน
ยกตัวอย่างเช่น นักวิจัยเบ็นทอลล์และนักวิจัยสเลด 
พบว่า อัตราร้อยละ 15.4 ของนักศึกษาชายจำนวน 150 คน
กล้าที่จะยืนยันความนี้ว่า 
"ในอดีต ผมได้ประสบการได้ยินเสียงของคน แต่กลับพบว่าไม่มีคนอื่นในที่นั้น"
นักวิจัยทั้งสองยังกล่าวต่อไปอีกว่า

> 
> ... ไม่น้อยกว่า 17.5% (ของนักศึกษา) พร้อมที่จะตอบคำถามนี้ว่า 
> "ผมบ่อยครั้งได้ยินเสียงที่กล่าวความคิดของผมออกมาให้ได้ยิน" ด้วยคำตอบว่า "เป็นอย่างนี้จริง ๆ "
> (แต่ว่า จริง ๆ แล้ว) การได้ยินแบบสุดท้ายนี้ปกติจะได้รับการพิจารณาว่า เป็นอาการเบื้องต้นของโรคจิตเภท
> 
> 
> 

นักวิจัยกรีนและ ดร. แม็คเครียรี 
พบว่า 14% ผู้ตอบคำถามอาสาสมัครแจ้งการได้ยินหลอนแบบล้วน ๆ
และเกือบครึ่งหนึ่งของบุคคลเหล่านั้น ได้ยินเสียงพูดทั้งที่ชัดเจนและไม่ชัดเจน
ตัวอย่างหนึ่งก็คือนายวิศวกรคนหนึ่งซึ่งต้องทำการตัดสินใจทางอาชีพที่ยากอย่างหนึ่ง
ผู้ซึ่งเมื่อกำลังอยู่ในโรงหนังได้ยินเสียงพูดที่ "ดังและชัดเจน" ว่า "คุณรู้ไหมว่า คุณทำอย่างนี้ไม่ได้หรอก"
นายวิศวกรคนนั้นกล่าวเพิ่มอีกด้วยว่า

> 
> เสียงนั้นชัดเจนกังวานดีจนกระทั่งว่าผมต้องหันไปมองเพื่อนของผม
> ผู้ที่กำลังดูหนังอยู่อย่างเพลิดเพลิน
> ผมรู้สึกอัศจรรย์ใจแต่ก็สบายใจด้วยเมื่อมีความชัดเจนแล้วว่า
> มีผมคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยินเสียงนั้น
> 
> 
> 

กรณีนี้เป็นเหมือนตัวอย่างที่นักวิจัยโพซี่และลอสช์ 
เรียกว่า "ได้ยินเสียงปลอบโยนหรือให้คำแนะนำที่ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นความคิดของตนเอง"
ซึ่งพวกเขาประมาณว่า ร้อยละ 10 ของนักศึกษามหาวิทยาลัยอเมริกันในกลุ่มการทดสอบของพวกเขาได้พบกับประสบการณ์เช่นนี้

### ความรู้สึกว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย

นี้เป็นประสบการณ์ที่ขัดแย้งกันที่บุคคลมีความรู้สึกที่ชัดเจนว่า มีคนอื่นอยู่ด้วย 
เป็นคนที่บางครั้ง รู้จัก บางครั้ง ไม่รู้จัก แต่ว่า ไม่ได้มีความรู้สึกอะไร ๆ จากประสาทสัมผัส

นักจิตวิทยาและนักปรัชญาชาวอเมริกันยุคศตวรรษที่ 19 ชื่อว่า วิลเลียม เจมส์ พรรณนาประสบการณ์เช่นนี้ไว้ว่า

> 
> จากคำของคนที่มีประสบการณ์นี้
> ว่าเป็นความรู้สึกในใจที่แน่นอนและมั่นใจ
> ประกอบพร้อมกับความเชื่อว่ามีบุคคลนั้นอยู่ในที่นั้นจริง ๆ เป็นความเชื่อที่มีกำลังเท่าที่จะมีได้เหมือนได้รับข้อมูลทางประสาทสัมผัส
> แม้ว่า จริง ๆ แล้ว จะไม่มีข้อมูลจากประสาทสัมผัส
> ปรากฏการณ์นี้ดูเหมือนจะเกิดขึ้นจากความคิดล้วน ๆ
> แต่ที่มาประกอบพร้อมกับกับความรู้สึกเร่งเร้าที่ปกติจะมากับความรู้สึกทางประสาทสัมผัส
> 
> 
> 

คำอธิบายต่อไปนี้เป็นตัวอย่างของประสบการณ์ประเภทนี้

> 
> สามีของดิฉันเสียชีวิตไปในเดือนมิถุนายน ปี ค.ศ. 1945 ต่อมาวันหนึ่งหลังจากนั้นอีก 26 ปี ในขณะที่ดิฉันอยู่ที่โบสถ์
> ดิฉันรู้สึกว่าเขากำลังยืนอยู่ข้าง ๆ ดิฉันเมื่อกำลังร้องเพลงสวดอยู่
> ดิฉันรู้สึกว่า ถ้าหันหน้าไปทางนั้นก็จะเห็นเขา
> ความรู้สึกนี้มีกำลังมากจนดิฉันถึงกับร้องไห้
> และดิฉันก็ไม่ได้คิดถึงเขาจนกระทั่งรู้สึกว่าเขามาอยู่ที่ข้าง ๆ 
> ดิฉันไม่ได้เคยมีความรู้สึกแบบนี้ และความรู้สึกนี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นอีกตั้งแต่นั้น
> 
> 
> 

ประสบการณ์เช่นนี้มีลักษณะเหมือนกับประสาทหลอนยกเว้นอยู่อย่างเดียว

คือ นักวิจัยสเลดและเบ็นทอลล์ได้เสนอความหมายของคำว่า **ประสาทหลอน** (อังกฤษ: hallucination) ไว้ว่า

> 
> ประสบการณ์เหมือนกับการรับรู้ทางประสาทสัมผัสที่ 
> 
> 
> 1. เกิดโดยไม่มีตัวกระตุ้นที่เหมาะสม
> 2. มีกำลังหรือผลเหมือนกับมีการรับรู้ทางประสาทสัมผัสนั้นจริง ๆ
> 3. ไม่ได้อยู่ใต้อำนาจจิตใจใต้การบังคับของคนที่ประสบความรู้สึกเช่นนั้น
> 
> 
> 

ประสบการณ์ที่เพิ่งกล่าวถึงมีลักษณะที่ 2 และที่ 3 ของคำนิยามนั้น
นอกจากนั้น อาจจะสามารถเพิ่มลักษณะอีกอย่างหนึ่งได้ด้วย คือบุคคลที่เหมือนกับจะมี
จะอยู่ที่ตำแหน่งหนึ่ง ๆ ที่ชัดเจนภายในสิ่งแวดล้อมรอบ ๆ ตัว
โดยนัยนี้ อาจจะกล่าวได้ว่า ประสบการณ์นี้มีลักษณะหลอนมากกว่าประสบการณ์อย่างอื่น ๆ 
เช่น สิ่งที่เห็นก่อนจะหลับหรือก่อนจะตื่น ที่อาจจะรู้สึกโดยเป็นวัตถุภายนอก
แต่เป็นวัตถุภายนอกที่อยู่ในจิตใจของตน

### ความรู้สึกถึงคนตาย

ความรู้สึกถึงญาติที่พึ่งตาย
เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ 
ซึ่งอาจจะเป็นความรู้สึกที่ชัดเจน
หรืออาจจะเป็นความรู้สึกแบบคลุมเครือว่ามีอยู่
นักวิจัยรีซ 
ทำการสัมภาษณ์คนม่าย 293 คนผู้อาศัยอยู่ในภาคกลางของประเทศเวลส์
พบว่า 14% มีประสาทหลอนทางตาเกี่ยวกับคู่ครองที่จากไป
13.3% มีประสาทหลอนทางหู และ 2.7% มีประสาทหลอนทางสัมผัส
แต่ว่า มีความเหลื่อมล้ำกันบ้างในระหว่างกลุ่มบุคคลเหล่านั้น
เพราะว่าบางคนมีประสาทหลอนมากกว่าทางประสาทสัมผัสเดียว
ที่น่าสนใจก็คือ ในหัวข้อก่อน (ความรู้สึกว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย) มี 46.7% ของผู้ที่ได้รับการสำรวจทั้งหมด
ที่แจ้งความรู้สึกถึงคู่ครองที่ตายไป
และแม้งานศึกษาอื่น ๆ ที่ศึกษาความรู้สึกว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย ก็พบว่าประมาณ 50% มีความรู้สึกถึงคู่ครองที่ตายไปแล้วเหมือนกัน

การมีความรู้สึกถึงคนที่ตายไปแล้วเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นข้ามเชื้อชาติ
แต่เป็นปรากฏการณ์ที่มีการถือเอาต่าง ๆ กันตามวัฒนธรรมสิ่งแวดล้อม 
ยกตัวอย่างเช่น งานศึกษายุคต้น ๆ ที่สุดงานหนึ่งที่พิมพ์ในวารสารชาวตะวันตกที่มีการตรวจสอบโดยผู้มีความชำนาญสาขาเดียวกัน
ได้ทำการตรวจสอบประสบการณ์ของคนม่ายชาวญี่ปุ่น
แล้วพบว่า 90% มีความรู้สึกถึงคู่ครองที่ตายไป 
แต่ว่า โดยเปรียบเทียบกับประสบการณ์ของชาวตะวันตก 
คนม่ายเหล่านั้นไม่ได้วิตกกังวลถึงความผิดปกติทางจิตของตน แต่อธิบายปรากฏการณ์นั้นตามคำสอนศาสนาของตน

ในโลกตะวันตก งานศึกษาที่กล่าวถึงปรากฏการณ์นี้ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 
ได้รับอิทธิพลจากความคิดเชิงจิตวิเคราะห์ และมักจะพิจารณาปรากฏการณ์เหล่านั้นว่าเป็นพฤติกรรมเชิงปฏิเสธ
ตามเชิงการวิเคราะห์ของซิกมุนด์ ฟรอยด์ที่กล่าวไว้ในบทความ "Mourning and Melancholia (การไว้ทุกข์กับความหดหู่เศร้าใจ)" 
โดยเป็นการ "ยึดถือบุคคล (หรือวัตถุ) นั้นไว้ สื่อโดยอาการโรคจิตที่เป็นประสาทหลอน ที่เป็นไปตามความอยากจะให้เป็นอย่างนั้น"

ส่วนในช่วงทศวรรษที่พึ่งผ่าน ๆ มานี้ โดยต่อยอดหลักฐานสากลว่าประสบการณ์เช่นนี้เป็นการปรับตัว 
สมมุติฐานว่าเป็นความสัมพันธ์ทางใจที่ยังไม่ขาด ที่เสนอโดยคณะของนักวิจัยคลาส (1996) 
เสนอว่า ประสบการณ์เช่นนี้สามารถพิจารณาได้ว่าเป็นเรื่องปกติ
และอาจเป็นตัวช่วยให้เกิดการปรับตัว แม้ในวัฒนธรรมของชาวตะวันตกได้ด้วย

ดังนั้น ตั้งแต่งานศึกษาของคลาสมา ได้มีงานศึกษาต่อ ๆ มา
ที่ได้พรรณนาโดยมากถึงประโยชน์ที่ได้จากประสบการณ์อย่างนี้ โดยเฉพาะเมื่อสามารถสร้างความเข้าใจได้โดยใช้คำสอนของศาสนา 
แม้ว่า โดยมากประสบการณ์อย่างนี้มักจะทำให้ผู้ประสบเกิดความสบายใจ
แต่ว่า ยังมีบุคคลจำนวนหนึ่งแม้จะน้อย ที่ได้ประสบการณ์ที่น่าพรั่นพรึง
ดังนั้น ก็ยังมีงานวิจัยที่กำลังเป็นไปอยู่ เช่นของนักวิจัยฟิลด์และนักวิจัยอื่น ๆ 
เพื่อศึกษาว่า เมื่อไรความสัมพันธ์ทางใจที่ยังไม่ขาดอย่างนี้ จะเป็นประโยชน์ต่อผู้ประสบ
และเมื่อไร อาจจะมีผลเสีย

ผลต่อทฤษฎีต่าง ๆ
----------------

### ทฤษฎีทางจิตวิทยา

ความสำคัญของประสบการณ์ผิดธรรมดาเช่นประสาทหลอนที่ไม่มีผลร้ายที่มีต่อทฤษฎีทางจิตวิทยา
อยู่ที่ความเกี่ยวข้องของมันต่อทฤษฎีที่วิเคราะห์ว่าเป็นอาการของโรค และทฤษฎีที่วิเคราะห์ว่ามีการเกิดขึ้นในระดับต่าง ๆ ในแต่ละบุคคล
ในทฤษฎีว่าเป็นโรค ภาวะโรคจิตต่าง ๆ เช่นภาวะที่มีในโรคจิตเภทหรือในโรคอารมณ์สองขั้ว (bipolar disorder)
เป็นอาการของโรค
ซึ่งโดยธรรมชาติแล้วจะแบ่งกลุ่มบุคคลออกเป็นสองส่วน
คือเป็นพวกที่มีหรือไม่มีโรค เหมือนกับที่บุคคลมีหรือไม่มีโรคทางกายเช่นวัณโรคเป็นต้น

นัยตรงกันข้ามกัน ในทฤษฎีว่ามีการเกิดขึ้นในระดับต่าง ๆ ในแต่ละบุคคล
ประชากรทั้งหมดมีประสบการณ์นี้ในระดับต่าง ๆ กัน
ซึ่งมีคำเรียกเป็นภาษาอังกฤษว่า psychoticism (โดย H.J.Eysenck), schizotypy (โดย Gordon Claridge), หรือ psychosis-proneness

การเกิดขึ้นเองของประสาทหลอนแม้ในบุคคลที่มีสุขภาพดี
ไม่ได้เสพยา หรือมีสภาวะร่างกายที่ผิดปกติแบบชั่วคราวอย่างอื่น ๆ เช่นความล้า
ดูเหมือนจะเป็นหลักฐานสนับสนุนทฤษฎีว่าประสาทหลอนเกิดขึ้นในระดับต่าง ๆ ในแต่ละบุคคล 
ถ้าจะอธิบายเป็นอย่างอื่นจากทฤษฎีนี้ ก็จะต้องตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับกระบวนการแอบแฝงของโรค
โดยที่ประสบการณ์เหล่านี้เป็นอาการของโรคหรือเป็นอาการก่อนโรคจะเกิดขึ้น
แต่นี่เป็นสมมุติฐานที่ต้องอาศัยหลักฐานอื่นที่ยังไม่มี มาช่วยสนับสนุน

### ทฤษฎีทางปรัชญา

หลักฐานจากประสบการณ์ประสาทหลอน เป็นข้อยืนยันที่มักจะใช้ในการสนับสนุนทฤษฎีสัจนิยมโดยตัวแทนเพื่อเปรียบเทียบกับทฤษฎีสัจนิยมโดยตรง
ทฤษฎีสัจนิยมโดยตัวแทนเสนอว่า เมื่อมีการรับรู้คุณลักษณะของโลก เราไม่ได้รับรู้คุณลักษณะเหล่านั้นโดยตรง เหมือนกับที่สามัญสำนึกอาจจะบอกเรา[], 
แต่เราสามารถรับรู้ตัวแทน (หรือแบบจำลอง) ของคุณลักษณะของโลกที่มีอยู่ในใจเพียงเท่านั้น
ข้อมูลตัวแทนนั้นจะแม่นยำแค่ไหนขึ้นอยู่กับสถานการณ์ขณะนั้น กับสุขภาพ และกับองค์ประกอบอื่น ๆ 

โดยนัยตรงกันข้าม ทฤษฎีสัจนิยมโดยตรงเสนอว่า ความรู้สึกการรับรู้ส่วนที่ไม่ประกอบด้วยความคิดตรงกับความจริงของโลก
และเมื่อมีการรับรู้คุณลักษณะของโลก ให้พึงพิจารณาว่า เรามีการรับรู้โลกนั้นโดยตรง
โดยไม่ผ่านตัวแทนอะไร ๆ ที่อยู่ในใจ

แต่ว่า มีความชัดเจนแล้วว่า เหมือนกับประสบการณ์ที่กล่าวถึงใน*การปรากฏของบุคคลหรือสิ่งของ* โลกที่บุคคลนั้นกำลังรับรู้ และโลกที่มีอยู่จริง ๆ ในขณะนั้น ไม่เหมือนกัน
ทั้ง ๆ ที่สำหรับบุคคลนั้น ประสบการณ์ผิดธรรมดานั้นอาจจะไม่มีความแตกต่างจากการรับรู้แบบปกติธรรมดาอะไร ๆ เลย
ดร. แม็คเคลียรี 
เสนอว่า ปรากฏการณ์ที่เห็นได้จากประสบการณ์เช่นนี้ ยืนยันความถูกต้องของทฤษฎีสัจนิยมโดยตัวแทนเหนือทฤษฎีสัจนิยมโดยตรง

ดูเพิ่ม
-------

* สัจนิยมโดยตรงและโดยอ้อม

เชิงอรรถและอ้างอิง
------------------

1. ↑  Gurney, E. Myers, F.W.H. and Podmore, F. (1886). *Phantasms of the Living*, Vols. I and II. London: Trubner and Co..
2. ↑  Sidgwick, Eleanor; Johnson, Alice; and others (1894). Report on the Census of Hallucinations, London: *Proceedings of the Society for Psychical Research*, Vol. X.
3. ↑  See Slade, P.D. and Bentall, R.P. (1988). *Sensory Deception: a scientific analysis of hallucination*. London: Croom Helm, for a review.
4. ↑  See, for example, Green, C. and McCreery, C. (1975). *Apparitions*. London: Hamish Hamilton, pp. 192-196.
5. ↑  *Apparitions*, pp. 197-199.
6. ↑  *Apparitions*, pp. 178-183.
7. ↑  Irwin, H.J. (1985). *Flight of Mind: a psychological study of the out-of-body experience.* Metuchen, New Jersey: The Scarecrow Press.
8. ↑  McCreery, C. (2008). Dreams and psychosis: a new look at an old hypothesis. *Psychological Paper No. 2008-1*. Oxford: Oxford Forum. Online PDF เก็บถาวร 2019-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
9. ↑  Oswald, I. (1962). *Sleeping and Waking: Physiology and Psychology.* Amsterdam: Elsevier.
10. ↑  See Irwin, *op.cit.* for a review.
11. ↑  "Dream".
12. ↑  van Eeden, F. (1913). A study of dreams. *Proceedings of the Society for Psychical Research*, **26**, Part 47, pp. 431-461.
13. ↑  See Green, C. (1968). *Lucid Dreams.* London: Hamish Hamilton, for examples.
14. ↑  Drever, (1952). *A Dictionary of Psychology*. London: Penguin.
15. ↑  Cf. Green C. and McCreery C. (1994). *Lucid Dreaming: the Paradox of Consciousness During Sleep*. London: Routledge. Chapter 7.
16. ↑  **อาการผีอำ** (อังกฤษ: sleep paralysis) เป็นปรากฏการณ์ในขณะที่ใกล้จะหลับหรือกำลังตื่น ที่บุคคลนั้นเคลื่อนไหวไม่ได้
17. ↑  **schizotypy** เป็นความคิดทางจิตวิทยาอย่างหนึ่ง ที่ระบุบุคลิกภาพและประสบการณ์ต่าง ๆ ของบุคคลเป็นแนวต่อเนื่องเริ่มตั้งแต่สภาวะปกติแต่ไม่สนใจใครมีความคิดสร้างสรรค์สูง จนกระทั่งถึงสภาวะแบบสุด ๆ ที่มักจะเกี่ยวข้องกับโรคจิต โดยเฉพาะโรคจิตเภท
18. ↑  Bentall R.P, & Slade P.D. (1985). Reality testing and auditory hallucinations: a signal detection analysis. *British Journal of Clinical Psychology*, **24**, 159 -169.
19. ↑  Tsakanikos, E. & Reed, P. (2005). Seeing words that are not there: detection biases in psychometric schizotypy. *British Journal of Clinical Psychology*, **44**, 295-299
20. ↑  Tsakanikos, E. & Reed, P. (2005). Do positive schizotypal symptoms predict false perceptual experiences in non-clinical population? *Journal of Nervous and Mental Diseases*, **193**, 809-812.
21. ↑  Tsakanikos, E. (2006). Perceptual biases and positive schizotypy: the role of perceptual load. *Personality and Individual Differences*, **41**, 951-958.
22. ↑  Reed, P. Wakefield, D. Harris, J. Parry, J. Cella, M. & Tsakanikos, E. (2008). Seeing non-existing events: effects of environmental conditions, schizotypal symptoms and sub-clinical characteristics. *Journal of Behavior Therapy & Experimental Psychiatry*, **39**, 276-291.
23. ↑  Tsakanikos, E. (2006). Perceptual biases and positive schizotypy: the role of perceptual load. *Personality and Individual Differences*, **41**, 951-958.
24. ↑  Bentall R.P. and Slade P.D. (1985). Reliability of a scale measuring disposition towards hallucination: a brief report. *Personality and Individual Differences*, **6**, 527 529.
25. ↑  Green and McCreery, *Apparitions*, *op.cit.*  p.85.
26. ↑  *Apparitions*, pp. 85-86.
27. ↑  Posey, T.B. and Losch, M.E. (1983). Auditory hallucinations of hearing voices in 375 normal subjects. *Imagination, Cognition and Personality*, **3**, 99-113.
28. ↑  James, W. (1890; 1950). *Principles of Psychology*, Volume II. New York, Dover Publications, pp. 322-3.
29. ↑  Green and McCreery, *Apparitions*, *op.cit*. p.118.
30. ↑  Slade and Bentall, op.cit. p.23.
31. ↑  Leaning, F.E. (1925). An introductory study of hypnagogic phenomena. *Proceedings of the Society for Psychical Research*, **35**, 289-409.
32. ↑  Mavromatis, A. (1987). *Hypnagogia: the Unique State of Consciousness Between Wakefulness and Sleep*. London: Routledge and Kegan Paul.
33. ↑  Rees, W.D. (1971). The hallucinations of widowhood. *British Medical Journal*, **4**, 37-41.
34. ↑  Datson, S.L. & Marwit, S.J. (1997). Personality constructs and perceived presence of deceased loved ones. *Death Studies*, **21**, 131-146.
35. ↑  Olson, P.R. Suddeth, J.A. Peterson, P.A. & Egelhoff, C. (1985). Hallucinations of widowhood. *Journal of the American Geriatric Society*, "33", 543-547.
36. ↑  Steffen, E. & Coyle, A. (2012). 'Sense of presence' experiences in bereavement and their relationship to mental health: A critical examination of a continuing controversy. In C. Murray (Ed.). *Mental health and anomalous experience*, New York: Nova Science Publishers.
37. ↑  Yamamoto, J. Okonogi, K. I wasaki, T. & Yoshimura, S. (1969). Mourning in Japan. *American Journal of Psychiatry*, **125**, 1660-1665.
38. ↑  Freud, S. (1917). Mourning and melancholia. In J. Strachey (Ed. and Trans.). *The standard edition of the complete psychological works of Sigmund Freud (Vol. XIV)* (pp. 252-268). London: Hogarth Press.
39. ↑  Klass, D. Silverman, P.R. & Nickman, S. (Eds.). (1996). *Continuing bonds: New understandings of grief.* Bristol: Taylor & Francis.
40. ↑  Kwilecki, S. (2011). Ghosts, meaning, and faith: After-death communications in bereavement narratives. *Death Studies", **35**, 219-243.*
41. ↑  Steffen, E. & Coyle, A. (2011). Sense of presence experiences and meaning-making in bereavement: A qualitative analysis.*Death Studies*, **35**, 579-609.
42. ↑  Field, N.P. & Filanosky, C. (2010). Continuing bonds, risk factors for complicated grief, and adjustment to bereavement. *Death Studies*, **34**, 1-29.
43. ↑  For a discussion of the concept of schizotypy and its variants, cf. McCreery, C. and Claridge, G. (2002). Healthy schizotypy: the case of out-of-the-body experiences. *Personality and Individual Differences*, **32**, 141-154.
44. ↑  Berrios G E (2005) On Fantastic Apparitions of Vision and Johannes Müller. *History of Psychiatry* 16: 229-246.
45. ↑  McCreery, C. (2006). "Perception and Hallucination: the Case for Continuity." *Philosophical Paper No. 2006-1*. Oxford: Oxford Forum. Online PDF เก็บถาวร 2019-12-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Aleman, A & Laroi, F. (2008). *Hallucinations: the science of idiosyncratic perception*. Washington: American Psychological Association.
* Birchwood, Max J. Chadwick, Paul, and Trower, Peter (1996). *Cognitive Therapy for Delusions, Voices and Paranoia.* New York: John Wiley & Sons Inc.
* Cardeña, E. Lynn, S.J. & Krippner, S. (2000). *Varieties of anomalous experience: Examining the scientific evidence.* American Psychological Association.
* Johnson, Fred H. (1978). *The Anatomy of Hallucinations*. Chicago: Nelson-Hall.
* Murray, C. (Ed.) (2012). *Mental health and anomalous experience.* New York: Nova Science Publishers.
* Pearson, R.S. (2005) *The Experience of Hallucinations in Religious Practice*. Seattle: Telical Books.
* Aleman, A & Laroi, F. (2008). *Hallucinations: the science of idiosyncratic perception*. Washington: American Psychological Association.