recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดมงคลคีรีเขต** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเมย ในตำบลท่าสองยาง อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 72 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา มีธรณีสงฆ์ 2 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่

วัดมงคลคีรีเขต ป้ายวัดสะกดว่า **วัดมงคลคีรีเขตร์** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2462 ประชาชนร่วมใจกันสร้างวัดนี้ และนิยมเรียกว่า "วัดท่าสองยาง" ตามชื่อของหมู่บ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2523 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

วัดมีเกจิอาจารย์ คือ พระครูนิมมานการโสภณ หรือ ครูบาสร้อย ขันติสาโร เป็นที่เคารพของประชาชนทั่วไป ทั้งชาวไทยและชาวพม่าเชื้อสายกะเหรี่ยงที่อยู่ตรงข้ามอำเภอชายแดนฝั่งตะวันตก เชื่อกันว่าเป็นผู้ที่มีอาคมกล้าแข็งสามารถป้องกันอันตรายต่าง ๆ ให้กับผู้ที่เคารพนับถือ เมื่อท่านมรณภาพ เมื่อ พ.ศ. 2541 สังขารไม่เน่าเปื่อย ปัจจุบันเก็บอยู่ในโลงแก้วในกุฏิที่ท่านเคยอยู่

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* ครูบากาวิ
* พระจ่อ
* พระอ้าย
* พระดำ
* พระเจ่ง
* พระเสือ
* พระสวัสดิ์
* พระอธิการสร้อย ขนฺติสาโร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดมงคลคีรีเขต". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดมงคลคีรีเขต". ฐานข้อมูลท้องถิ่น จังหวัดกำแพงเพชร-ตาก.
3. ↑  "วัดมงคลคีรีเขตร์ (ครูบาสร้อย)".
**เจแปนเอเชียแอร์เวย์** (ญี่ปุ่น: 日本アジア航空株式会社; โรมาจิ: *Nihon Ajia Kōkū Kabushiki-gaisha*; อังกฤษ: Japan Asia Airways) เป็นสายการบินสัญชาติญี่ปุ่นในอดีต โดยเป็นบริษัทลูกของเจแปนแอร์ไลน์ที่ดำเนินการในเส้นทางระหว่างประเทศญี่ปุ่นและประเทศไต้หวันระหว่างปี พ.ศ. 2518–2551

ประวัติ
-------

ในปี พ.ศ. 2517 ญี่ปุ่นและสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศจีน (Civil Aviation Administration of China; CAAC) ได้มีข้อตกลงว่าสายการบินที่เดินทางไปยังสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ไม่สามารถเดินทางไปยังจีนแผ่นดินใหญ่ได้ เพื่อให้เจแปนแอร์ไลน์ยังคงบินไปยังจีนแผ่นดินใหญ่ได้ เจแปนแอร์ไลน์จึงได้ปิดเส้นทางบินระหว่างญี่ปุ่นและไต้หวันลง ต่อมาในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2518 เจแปนแอร์ไลน์ได้เปิดสายการบินนี้ขึ้นมาแทนเพื่อดำเนินกิจการในส่วนที่ถูกยกเลิกไป โดยเที่ยวบินแรกเดินทางในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2518

หลังจากที่เจแปนแอร์ไลน์แปรรูปเป็นเอกชน ญี่ปุ่นและไต้หวันได้มีข้อตกลงใหม่โดยให้เจแปนแอร์ไลน์สามารถเดินทางไปยังไต้หวันได้ เจแปนเอเชียแอร์เวย์จึงปิดตัวลงในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2551 และกิจการการบินทั้งหมดถูกโอนไปยังเจแปนแอร์ไลน์ โดยเที่ยวบินสุดท้ายของเจแปนเอเชียแอร์เวย์คือเที่ยวบินที่ 284 จากไทเปไปยังนาโงยะ

ฝูงบิน
------

เครื่องบินโบอิง 747-200 ของเจแปนเอเชียแอร์เวย์ ลายเก่า
เครื่องบินโบอิง 747-200 ของเจแปนเอเชียแอร์เวย์ลายล่าสุดก่อนควบรวมกับเจแปนแอร์ไลน์
ในฝูงบินของเจแปนเอเชียแอร์เวย์เคยมีเครื่องบินโบอิง 747 13 ลำ โบอิง 767 3 ลำ และแมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10 14 ลำ

ปลายทางและเส้นทางบิน
--------------------

ในวันสุดท้ายที่เจแปนเอเชียแอร์เวย์ดำเนินการ สายการบินนี้มีปลายทางดังนี้

**ญี่ปุ่น**

* โตเกียว – ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ
* นาโงยะ – ท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์
* โอซากะ – ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ

**ไต้หวัน**

* เกาสฺยง – ท่าอากาศยานนานาชาติเกาสฺยง
* ไทเป – ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถา-ยฺเหวียน

โดยมีเส้นทางบินดังนี้

* โตเกียว–ไทเป และไทเป–โตเกียว ไป-กลับรวม 8 เที่ยวบิน
* โตเกียว–เกาสฺยง และเกาสฺยง–โตเกียว ไป-กลับรวม 2 เที่ยวบิน
* โอซากะ–ไทเป และไทเป–โอซากะ ไป-กลับรวม 4 เที่ยวบิน
* นาโงยะ–ไทเป และไทเป–นาโงยะ ไป-กลับรวม 2 เที่ยวบิน

เส้นทางทั้งหมดถูกโอนไปให้เจแปนแอร์ไลน์ดำเนินการในวันถัดมา ในอดีตเจแปนเอเชียแอร์เวย์เคยให้บริการไปยังฮ่องกงและโอกินาวะด้วย

ดูเพิ่ม
-------

* บริติชเอเชียแอร์เวย์
* ออสเตรเลียเอเชียแอร์ไลน์
* แอร์ฟรานซ์อาซีย์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "World Airline Directory". *ไฟลต์อินเตอร์เนชันแนล*. 30 มีนาคม พ.ศ. 2528. สืบค้นเมื่อ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561. `{{cite magazine}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` และ `|date=` (help)
2. ↑  Hsiao, Gene T. *The Foreign Trade of China: Policy, Law, and Practice*. แคลิฟอร์เนีย: University of California Press. p. 68. ISBN 0-520-03257-8.
3. 1 2  "History of JAL". *เจแปนแอร์ไลน์*. สืบค้นเมื่อ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` (help)
4. ↑  "Japan Asia Airways Fleet – Airfleets aviation". *แอร์ฟลีตส์เอวิเอชัน*. สืบค้นเมื่อ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` (help)
5. 1 2  "JAL/JAA Taiwan flight number swaps". *RoutesOnline.com*. 20 ธันวาคม พ.ศ. 2550. สืบค้นเมื่อ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` และ `|date=` (help)
**มะม่วงจิ้งหรีด** ชื่อวิทยาศาสตร์: *Mangifera odorata* ภาคกลางเรียกมะม่วงป่า นราธิวาสเรียกกินนิง มาเลเซียเรียกกุยนี เป็นพืชในสกุลมะม่วง วงศ์ Anacardiaceae พบในกวม อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ ไทย และเวียดนาม 

มะม่วงจิ้งหรีดเป็นไม้ยืนต้น เปลือกต้นสีเทา มีน้ำยางทำให้ระคายเคือง ใบเหนียวคล้ายหนัง โคนก้านใบโป่งพอง ดอกช่อ ดอกย่อยสีออกเหลืองอมชมพูอ่อน ผลแบบเมล็ดเดียวแข็ง เนื้อหนา สีเขียวหรือเขียวอมเหลือง ผลของมะม่วงจิ้งหรีดเมื่อสุกเป็นสีส้มอ่อน รสหวาน ออกดอกตลอดปี เนื้อผลสีเหลืองอมส้ม แน่น มีเส้นใย รสหวานอมเปรี้ยว ฉ่ำน้ำ มีกลิ่นฉุนและกลิ่นขี้ไต้ 

เป็นพืชที่พบตามธรรมชาติน้อย มักพบเป็นพืชปลูก คาดว่าเป็นลูกผสมระหว่างมะม่วงกับส้มมุด ผลสุกรับประทานได้ ผลดิบใช้ดองเกลือหรือตำน้ำพริก ในชวานำเมล็ดไปผลิตเป็นแป้ง เปลือกลำต้นใช้แก้โรคลมบ้าหมู ยางของผลดิบมีพิษ ต้นผลิตเรซินที่มีกลิ่น ดอกกลิ่นแรง

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มะม่วงจิ้งหรีด**

* World Conservation Monitoring Centre 1998. *Mangifera odorata*. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Downloaded on 22 August 2007.
* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 2: ไม้ผลและไม้ผลเคี้ยวมัน. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 305 – 307
บทความนี้เกี่ยวกับมะปี๊ดที่บางท้องถิ่นเรียกส้มจี๊ด สำหรับส้มจี๊ดที่เป็น**ส้มกินเปลือก** ดูที่ ส้มจี๊ด

**มะปี๊ด**หรือ**ส้มจี๊ด** คนจีนแต้จิ๋วเรียกกำกั๊ดหรือกิมกิก เชื่อกันว่ามีต้นกำเนิดในประเทศจีนแล้วจึงแพร่กระจายมายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อินเดีย ฮาวาย อินดีสตะวันตก อเมริกากลาง และอเมริกาเหนือ  ลักษณะเป็นไม้ทรงพุ่มขนาดเล็ก ออกดอกตลอดปี ดอกเดี่ยว สีขาว ผลอ่อนสีเขียว เมื่อแก่เป็นสีส้มอมเขียว น้ำเยอะ รสเปรี้ยวจัด ใช้ปรุงรสน้ำพริก เพิ่มรสเปรี้ยวให้น้ำผลไม้ ในเวียดนามและฟิลิปปินส์นิยมนำไปแปรรูปโดยการแช่อิ่ม ดองเค็ม ตากแห้งและใช้ปรุงอาหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  Morton, J. (1987). "Calamondin". New Crop Resource Online Program.
3. ↑  นิดดา หงส์วิวัฒน์ และทวีทอง หงส์วิวัฒน์. ส้มจี๊ด ใน ผลไม้ 111 ชนิด: คุณค่าอาหารและการกิน. กทม. แสงแดด. 2550 หน้า 231

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**×*Citrofortunella microcarpa***

* Oliodigest: Calamondin, the Miniature Orange
* Calamondin - The Most Versartile Fruit เก็บถาวร 2011-06-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Aggie Horticulture
**มะยมหิน**  ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Glochidion mirabilis* เป็นพืชในวงศ์ Phyllanthaceae โคนต้นพองออกเป็นหัว ใบคล้ายมะยม มีใบอ่อนสีแดงและสีเขียว มีหลายคนสับสนว่าตกลงมะยมเงินกับมะยมทองเป็นชนิดเดียวกันหรือไม่ คำตอบคือชนิดเดียวกัน สีใบอ่อนไม่ได้แยกความแตกต่างอะไรของชนิด บางต้นยอดสีแดง บางต้นยอดสีเขียว ยอดอ่อนสีแดงเรียกมะยมทอง ยอดอ่อนสีเขียวเรียกมะยมเงิน แล้วถามว่าใช้แยกชนิดได้หรือไม่ ในเมื่อสียอดต่างกัน ตอบว่าไม่ได้ สียอดไม่ใช่ลักษณะความต่างที่สำคัญแม้แต่น้อยเลยทางพฤกษศาสตร์ ไม่มีความเสถียร บางครั้งในที่เดียวกัน จากต้นแม่เดียวกันลูกก็มีทั้งยอดแดงและยอดเขียว ยิ่งไปกว่านั้นคือในต้นเดียวกัน บางครั้งออกยอดมาก็แดง บางครั้งก็เขียว สียอดอ่อนสีแดงเป็นแค่วิวัฒนาการที่มาหลอกแมลงว่าเป็นใบแก่ ไม่ใช่ยอดอ่อน ซึ่งบางครั้งแร่ธาตุสารอาหารเปลี่ยนสียอดอ่อนก็เปลี่ยน และสุดท้ายเมื่อใบแก่ก็จะเป็นสีเขียวทั้งหมด

แหล่งกระจายพันธุ์
-----------------

มะยมหินชนิดนี้กระจายตัวทั่วภูมิภาคประเทศไทย มีตั้งแต่เหนือจรดใต้ มีในพม่า ลาว กัมพูชา จนถึงมาเลเซีย ชนิดเดียวกันทั้งหมด

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

ลักษณะใบย่อย เมื่อยังเล็กใบจะเป็นทรงรีปลายมน เมื่อต้นใหญ่ใบจะเปลี่ยนรูปเป็นใบรีปลายแหลม มีคู่ใบเยอะ ออกดอกแทงเป็นช่อดอกเหมือนน้ำพุที่ปลายยอด ช่อสูงแตกแขนงมีใบประกอบช่อดอกเป็นใบเล็กๆ ออกดอกตามก้านช่อ ติดเมล็ดขนาดเล็ก ไม่มีเนื้อหุ้มมากพอให้กินได้ มะยมหินมีลำต้นเป็นโขดอวบอ้วนไว้สะสมน้ำและอาหารเพราะอาศัยอยู่บนเขาหินปูนเกาะตามก้อนหินและทุกปีต้องเผชิญกับช่วงแห้งแล้ง จึงสะสมน้ำและอาหารไว้ใช้ในยามฤดูแล้ง โดยจะทิ้งใบทั้งหมดและหยุดกิจกรรมทุกอย่างพักตัวรอจนกว่าจะถึงฤดูฝนครั้งหน้า เพื่อจะกลับมาเติบโตอีกครั้ง

อ้างอิง
-------

* เศรษฐมนตร์ กาญจนกุล. ร้อยพรรณพฤกษา:ผลไม้. กทม. เศรษฐศิลป์. 2554 หน้า 50
**มะตาด** เป็นพืชในสกุลส้าน มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งแต่อินเดีย บังกลาเทศ และทางตะวันออกของศรีลังกาจรดทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน (มณฑลยูนนาน) และเวียดนาม และทางตอนใต้ของไทยถึงมาเลเซีย และอินโดนีเซีย

มะตาดมีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ อีกดังนี้: ส้มปรุ ส้านกว้าง ส้านท่า ส้านใหญ่ (สุราษฎร์ธานี) ส้านป้าว (เชียงใหม่) แส้น (ตรัง, สงขลา)

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

มะตาดเป็นไม้ไม่ผลัดใบ เป็นไม้พุ่มขนาดใหญ่หรือไม้ยืนต้นขนาดเล็กถึงขนาดกลางสูง 15 ม. ใบยาว 15-36 ซม. เส้นใบเห็นเด่นชัด ดอกมีขนาดใหญ่ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 15-20 ซม.มีกลีบดอก 5 กลีบ สีขาว มีเกสรตัวผู้สีเหลือง ผลกลมมีขนาดใหญ่ สีเหลืองแกมเขียว สามารถรับประทานได้ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 5-12 ซม. ประกอบด้วย 15 คาร์เพล แต่ละคาร์เพลมี 5 เมล็ด

ประโยชน์
--------

มะตาดนอกจากปลูกไว้เพื่ออาศัยร่มเงาแล้ว ไม้จากต้นมะตาดสามารถนำมาทำฟืนได้ อีกทั้งผลยังนำมาประกอบอาหารได้อีกด้วย เช่น นำผลอ่อนมาแกงคั่ว เป็นต้น นอกจากนี้มะตาดยังเป็นยาสมุนไพร รากใช้เป็นยาถอนพิษจากแมลงกัดต่อย เปลือกและใบมีรสฝาดใช้เป็นยาสมานแผลได้ดี เมือกที่ผลมะตาดมีลักษณะเป็นวุ้น ช่วยเคลือบแผลในกระเพาะ ขับถ่ายสะดวก

มะตาด มี 2 ชนิดคือ มะตาดข้าวเจ้า เนื้อหยาบกระด้าง มีเส้นกากมาก ลูกสีเขียวอ่อน และมะตาดข้าวเหนียว เนื้อนิ่ม เส้นกากน้อย สีเขียวเข้ม รสเปรี้ยวอมฝาด ชาวมอญนิยมนำมะตาดข้าวเหนียวมาแกง ทั้งแกงส้มและแกงคั่ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Germplasm Resources Information Network: *Dillenia indica* เก็บถาวร 2015-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2. ↑  สำนักงานหอพรรณไม้. ชื่อพรรณไม้แห่งประเทศไทย เต็ม สมิตินันทน์ -- กรุงเทพมหานคร : กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช, พ.ศ. 2549
3. ↑  Huxley, A. ed. (1992). *New RHS Dictionary of Gardening*. Macmillan ISBN 0-333-47494-5.
4. ↑  Flora of Pakistan: *Dillenia indica*
5. ↑  มะตาด เก็บถาวร 2010-01-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ภูมิปัญญามอญ
6. ↑  มะตาด เก็บถาวร 2009-04-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนของดีท้องถิ่น ปรุมธานี เครือข่ายกาญจนาภิเษก
7. ↑  องค์ บรรจุน. ข้างสำรับมอญ. กรุงเทพฯ: มติชน. 2557 หน้า 111 -113

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มะตาด**
**การตอบสนองที่เกี่ยวข้องกับความเครียดจากการก่อภูมิคุ้มกัน** (อังกฤษ: immunization stress-related response, ย่อ: ISRR) เป็นการอธิบายอาการและอาการแสดงต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงก่อน ระหว่างและหลังการก่อภูมิคุ้มกัน โดยไม่ได้เกิดจากวัคซีน จัดอยู่ในกลุ่มอาการภายหลังได้รับการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรค (Adverse events following immunization, AFFI):2 อาการอาจพบในผู้ได้รับวัคซีนหลายคนในหลักนาที ชั่วโมงหรือวัน ซึ่งอาจพบในสถานที่เดียวกัน:4

สำหรับกลุ่มอาการที่มีอธิบายในคู่มือขององค์การอนามัยโลก ได้แก่ กลุ่มอาการเจ็บปวดเฉพาะที่แบบซับซ้อน (Complex regional pain syndrome, CRPS) ซึ่งอาจรวมถึงไวต่อความปวดมากขึ้น รับรู้อุณหภูมิไม่เท่ากัน บวมหรือเหงื่อออก ตลอดจนพิสัยการเคลื่อนไหวลดลง อ่อนแรง สั่น หรือความตึงของกล้ามเนื้อผิดปกติ ซึ่งเป็นการวินิจฉัยหลังตัดโรคอื่นออกแล้ว; กลุ่มอาการหัวใจเต้นเร็วท่ายืนตรง (Postural orthostatic tachycardia syndrome, POTS) โดยไม่มีความดันเลือดต่ำ และอาจมีอาการอย่างใจสั่น เวียนศีรษะ อ่อนเพลีย ชาปลายมือปลายเท้า ผิวหนังม่วง ตาพร่า และบางคนอาจหมดสติชั่วคราวได้;:4–5 และปฏิกิริยาอาการทางประสาทแบบดิสโซซิเอชัน (Dissociative neurological symptom reactions, DNSR) ซึ่งอาจมีอาการอ่อนแรงหรืออัมพาต การเคลื่อนไหวผิดปกติ ท่าเดินผิดปกติ พูดลำบาก และชักแบบไม่ใช่โรคลมชัก โดยอาจเกิดได้หลายชั่วโมงหรือวันหลังได้รับวัคซีน โดยพบมากกว่าในหญิง ทั้งนี้ ตามแบบเป็นการวินิจฉัยหลังตัดโรคอื่นออกแล้ว:9

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  *Immunization stress related responses: a manual*. WHO. 2019. ISBN 9789241515948.
แผนที่ซีกฟ้าเหนือในระบบแฟลมสตีดใน *Atlas Coelestis*
**การตั้งชื่อระบบแฟลมสตีด** (อังกฤษ: Flamsteed designation) หรือบ้างก็เรียกว่า **หมายเลขแฟลมสตีด** (*Flamsteed numbers*) เป็นระบบการตั้งชื่อเรียกดาวฤกษ์แบบหนึ่งที่ใช้ในทางดาราศาสตร์

โดยทั่วไปเชื่อกันว่าการตั้งชื่อระบบนี้ได้รับคิดค้นขึ้นโดยจอห์น แฟลมสตีด นักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษ แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่เฟลมสตีด ไม่มีการกล่าวถึงในฉบับพิมพ์ครั้งแรกของ *Historia coelestis Britannica* และ *Atlas Coelestis* ซึ่งตีพิมพ์ในอังกฤษทั้งคู่ มีการพบครั้งแรกในสารบัญแฟ้ม แฟลมสตีด ฉบับภาษาฝรั่งเศสที่เผยแพร่ในปี 1783 โดยเฌโรม ลาล็องด์ หรือในสารบัญแฟ้มฉบับชั่วคราวที่เผยแพร่โดยไอแซก นิวตัน หรือ เอ็ดมันด์ แฮลลีย์ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากแฟลมสตีด แต่เรื่องนี้ก็ยังไม่มีความแน่ชัด

การตั้งชื่อระบบแฟลมสตีดถูกแสดงด้วยหมายเลขชื่อเรียกของแต่ละกลุ่มดาว มีลักษณะคล้ายกับการตั้งชื่อระบบไบเออร์ซึ่งได้รับการเผยแพร่มาก่อนประมาณ 100 ปี แต่ความแตกต่างหลัก ๆ มีดังนี้

* ระบบแฟลมสตีดมีจำนวนดาวมากกว่าระบบไบเออร์
* ระบบไบเออร์เรียงตามลำดับของโชติมาตรปรากฏของดาว แต่ระบบแฟลมสตีดเรียงตามตำแหน่งโดยเริ่มจากทางตะวันตก
* ระบบไบเออร์ครอบคลุมทั่วทั้งทรงกลมท้องฟ้า แต่ระบบแฟลมสตีดครอบคลุมแค่ 52 กลุ่มดาวที่สังเกตได้ง่ายจากในประเทศอังกฤษ แต่ขาดดาวฤกษ์ในซีกฟ้าใต้ที่อยู่ที่เดคลิเนชัน -35 ลงมา (แต่ก็มีข้อยกเว้น)

หมายเลขที่หายไป และการใส่เพิ่ม
------------------------------

เช่นเดียวกับระบบไบเออร์ ยังมีตัวเลขในระบบแฟลมสตีดบางส่วนที่เลิกใช้แล้วเนื่องจากกลุ่มดาวเปลี่ยนไป

ดาวที่ถูกบันทึกอยู่ในระบบแฟลมสตีดบางส่วนนั้นก็ไม่อาจระบุตัวตนได้ว่าหมายถึงดาวดวงไหน หนึ่งในนั้นคือดาวที่ถูกตั้งชื่อว่า 34 Tauri ในกลุ่มดาววัว ซึ่งถูกสังเกตการณ์เห็นในปี 1690 โดยที่ตอนนั้นถูกเข้าใจว่าเป็นดาวฤกษ์ แต่ต่อมาจึงรู้ว่าเป็นดาวยูเรนัสซึ่งอยู่ในตำแหน่งนั้นในตอนนั้นพอดี และอีกดวงหนึ่งที่หาไม่เจอคือดาวที่ถูกตั้งชื่อว่า 3 Cassiopeiae ในกลุ่มดาวค้างคาว ซึ่งเชื่อว่าน่าจะมาจากการที่สังเกตเห็นมหานวดาราที่เกิดขึ้นในตอนนั้นพอดี เนื่องจากตำแหน่งของดาวดวงนั้นที่ระบุไว้ปัจจุบันมีซากของมหานวดาราอยู่

ดาวบางส่วนที่อยู่ค่อนไปทางซีกฟ้าใต้มาก ๆ ก็มีในระบบแฟลมสตีด เช่น 82 Eridanus ซึ่งได้รับการตั้งชื่อโดยเบนจามิน กูลด์ ใน Uranometria Argentina ซึ่งถูกเพิ่มเข้าไปตอนหลัง

อย่างไรก็ตาม 47 Tucanis (กระจุกดาวทรงกลม) ไม่ใช่หมายเลขแฟลมสตีด แต่เป็นหมายเลขในสารบัญแฟ้มของดาวที่สร้างโดยโยฮัน เอเลิร์ท โบเดอ

ความสัมพันธ์กับการตั้งชื่อระบบอื่น ๆ
------------------------------------

ดาวฤกษ์ส่วนใหญ่ที่มีชื่อในระบบไบเออร์จะมีอยู่ในระบบแฟลมสตีดด้วย แต่ก็มีอยู่บางดวงที่มีในระบบไบเออร์แต่ไม่มีในระบบแฟลมสตีด โดยเฉพาะดาวฤกษ์เดคลิเนชันอยู่ทางตอนใต้ไปมาก ดาวที่มีทั้งหมายในระบบไบเออร์และระบบแฟลมสตีดมักเรียกด้วยชื่อในระบบไบเออร์ แต่ก็มีข้อยกเว้นบางส่วน

ดาวฤกษ์ที่ไม่มีในระบบไบเออร์หรือระบบแฟลมสตีดมักจะอ้างอิงด้วยหมายเลขในสารบัญแฟ้มเฮนรี เดรเปอร์ (HD + หมายเลข) หรือถ้าไม่มีก็จะใช้หมายเลขสารบัญแฟ้มอื่น ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  国立天文台暦計算室 こよみ用語解説 おもな恒星の名前2015-07-06閲覧
2. 1 2 3  新装改訂版 星座の神話 -星座史と星名の意味- 4版 p62 原恵著 恒星社厚生閣 ISBN 978-4-7699-0825-8
3. ↑  *オックスフォード天文学辞典* (初版第1刷 ed.). 朝倉書店. p. 357. ISBN 4-254-15017-2.
4. 1 2 3  天文学大事典 初版 p594 地人書館 2007年 ISBN 978-4-8052-0787-1
**การตัดศีรษะยอห์นผู้ให้บัพติศมา** (อังกฤษ: Beheading of John the Baptist) เป็นเหตุการณ์หนึ่งที่ปรากฏในพระวรสารสหทรรศน์ โดยเฉพาะในพระวรสารนักบุญมาระโก เหตุการณ์นี้ทำให้คริสต์ศาสนิกชนยกย่องยอห์นผู้ให้บัพติศมาว่าเป็นมรณสักขี

เหตุการณ์
---------

พระวรสารนักบุญมาระโกระบุว่า ยอห์นผู้ให้บัพติศมาได้วิพากษ์วิจารณ์กษัตริย์เฮโรด อันทีพาส เพราะพระองค์รับนางเฮโรเดียส พระชายาของเจ้าชายฟิลิป พระอนุชา มาเป็นมเหสีของตน นางเฮโรเดียสพยาบาทยอห์นมาก จึงขอให้กษัตริย์เฮโรดจับยอห์นมาประหาร พระองค์ก็จับยอห์นมาขังไว้แต่ยังไม่กล้าประหาร เพราะทรงทราบว่ายอห์นเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์และชอบธรรม และทรงโปรดฟังคำสอนของยอห์นด้วย

ในงานฉลองวันคล้ายวันประสูติของกษัตริย์เฮโรด ธิดาของนางเฮโรเดียส (เชื่อกันว่าคือนางสะโลเม) ได้เต้นรำถวายในงานจนเป็นที่พอพระทัย จนตรัสว่าจะให้ทุกสิ่งที่นางปรารถนาเป็นรางวัล นางไปปรึกษามารดาและได้รับคำแนะนำให้ทูลขอศีรษะของยอห์นใส่ถาดมาถวาย เมื่อพระเจ้าเฮโรดทราบก็เสียพระทัยมาก แต่ออกพระโอษฐ์ไปแล้วและไม่อยากเสียหน้ากับแขกที่มาในงาน จึงรับสั่งให้เพชฌฆาตไปตัดศีรษะยอห์นในคุกแล้วใส่ถาดส่งไปให้ตามที่นางขอ นางก็นำไปให้นางเฮโรเดียสต่อ ศิษย์ของยอห์นทราบว่าท่านถูกประหารแล้วก็มารับศพไปฝังไว้ในอุโมงค์

วันสำคัญ
--------

คริสตจักรโรมันคาทอลิก ลูเทอแรน และคริสตจักรแห่งอังกฤษ กำหนดให้วันที่ 29 สิงหาคม ของทุกปีเป็น **วันระลึกถึงนักบุญยอห์น แบปติสต์ ถูกตัดศีรษะ** วันนี้ถูกกำหนดขึ้นมานานแล้ว คาดว่าเก่าแก่เท่ากับวันฉลองการกำเนิดของยอห์นผู้ให้บัพติศมา

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  มาระโก บทที่ 6. พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน 2011
2. ↑  "วันระลึกถึงนักบุญยอห์น แบปติสต์ ถูกตัดศีรษะ". ศูนย์คริสต์ศาสนธรรม เขตมิสซังกรุงเทพฯ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 24 สิงหาคม 2556. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)

ดูเพิ่ม
-------

* ยอห์นผู้ให้บัพติศมา
* สะโลเม
**การตัดอวัยวะออก** (อังกฤษ: amputation) หมายถึง การที่แขนหรือขาหลุดออกโดยอุบัติเหตุ โรคหรือการผ่าตัด ในทางศัลยกรรม มีการตัดอวัยวะออกเพื่อควบคุมความเจ็บปวดหรือกระบวนการโรคในแขนหรือขาที่ได้รับผลกระทบ เช่น มะเร็งหรือเนื้อตายเน่า ในผู้ป่วยบางคน มีการตัดอวัยวะออกเป็นการผ่าตัดป้องกันปัญหาดังกล่าว มีกรณีพิเศษคือ การตัดอวัยวะออกแต่กำเนิด เป็นโรคแต่กำเนิดซึ่งแขนหรือขาของทารกถูกแถบรัดตีบ (constrictive band) ตัดออก บางประเทศใช้หรือเคยใช้การตัดมือ เท้าหรือส่วนอื่นของร่างกายเป็นการลงโทษผู้ก่ออาชญากรรมรูปแบบหนึ่ง นอกจากนี้ การตัดอวัยวะยังเป็นยุทธวิธีในสงครามและการก่อการร้าย และอาจเกิดเป็นการบาดเจ็บในสงคราม ในบางวัฒนธรรมและศาสนา การตัดอวัยวะออกหรือการทำให้เสียอวัยวะเล็กน้อยถือเป็นพิธีกรรม เมื่อแขนหรือขาหลุดออกแล้วจะไม่งอกกลับคืน ไม่เหมือนกับบางอวัยวะ เช่น ตับบางส่วน และต่างจากสัตว์ที่มิใช่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบางชนิด เช่น กิ้งก่าที่สลัดหาง และปลาดาวที่สามารถงอกทั้งตัวใหม่ได้จากชิ้นส่วนเล็ก ๆ ทางเลือกสำหรับกู้แขนหรือขากลับคืนมีแต่การปลูกถ่ายหรือกายอุปกรณ์เท่านั้น

ในสหรัฐ การตัดอวัยวะออกรายใหม่ส่วนมากเกิดจากภาวะแทรกซ้อนของระบบหลอดเลือด โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากโรคเบาหวาน ระหว่างปี 2531 ถึง 2539 มีผู้ถูกตัดอวัยวะออกโดยเฉลี่ย 133,175 คนต่อปีในสหรัฐ
การตัดแท่ง (rod cutting) อัลกอริธึมการตัดไม้และวิธีการเพิ่มผลกำไรโดยใช้โปรแกรมแบบไดนามิก

ตัวอย่างการทำงานและวิธีคิด
--------------------------

ตัวอย่าง เรามีไม้มีขนาดความยาวเท่ากับ 8 และการตัดแต่ละท่อนจะมีราคาดังต่อไปนี้

ตารางราคาตามความยาวของท่อนไม้(เก่า)| ความยาว | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ราคา ($) | 1 | 5 | 8 | 9 | 10 | 17 | 17 | 20 |

ตารางราคาตามความยาวของท่อนไม้(ใหม่)| ความยาว (i) | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ราคา ($) | 1 | 5 | 8 | 10 | 13 | 17 | 18 | 22 |

จะเห็นได้ว่าจาก ตารางราคาตามความยาวของท่อนไม้(เก่า) จะทำให้ไม้มีราคาสูงสุดแค่ $20 แต่จาก ตารางราคาตามความยาวของท่อนไม้(ใหม่) สามารถทำให้ไม้มีราคาสูงสุดถึง $22 โดยผ่านกระบวนการคิดโดยอัลกอริทึม Rod cutting และมีการคำนวญด้วยมือดังนี้

จากสูตร C(i) = max {Vk + C(i-k)} โดยที่ max = 1<k<i 

C(1) = max : V(1) + c(1-1) = 1 + 0 = 1

ค่า max คือ 1

C(2) = max : V(1) + c(2-1) = 1 + 1 = 2

V(2) + c(1-1) = 5 + 0 = 5

ค่า max คือ 5

C(3) = max : V(1) + c(3-1) = 1 + 5 = 6

V(2) + c(2-1) = 5 + 1 = 6

V(3) + c(1-1) = 8 + 0 = 8

ค่า max คือ 8

C(4) = max : V(1) + c(4-1) = 1 + 8 = 9

V(2) + c(3-1) = 5 + 5 = 10

V(3) + c(2-1) = 8 + 1 = 9

V(4) + c(1-1) = 9 + 0 = 9

ค่า max คือ 10

C(5) = max : V(1) + c(5-1) = 1 + 10 = 11

V(2) + c(4-1) = 5 + 8 = 13

V(3) + c(3-1) = 8 + 5 = 13

V(4) + c(2-1) = 9 + 1 = 10

V(5) + c(1-1) = 10 + 0 = 10

ค่า max คือ 13

C(6) = max : V(1) + c(6-1) = 1 + 13 = 14

V(2) + c(5-1) = 5 + 10 = 15

V(3) + c(4-1) = 8 + 8 = 16

V(4) + c(3-1) = 9 + 5 = 14

V(5) + c(2-1) = 10 + 1 = 11

V(6) + c(1-1) = 17 + 0 = 17

ค่า max คือ 17

C(7) = max : V(1) + c(7-1) = 1 + 17 = 18

V(2) + c(6-1) = 5 + 13 = 18

V(3) + c(5-1) = 8 + 10 = 18

V(4) + c(4-1) = 9 + 8 = 17

V(5) + c(3-1) = 10 + 5 = 15

V(6) + c(2-1) = 17 + 1 = 18

V(7) + c(1-1) = 17 + 0 = 17

ค่า max คือ 18

C(8) = max : V(1) + c(8-1) = 1 + 18 = 19

V(2) + c(7-1) = 5 + 17 = 22

V(3) + c(6-1) = 8 + 13 = 21

V(4) + c(5-1) = 9 + 10 = 19

V(5) + c(4-1) = 10 + 8 = 18

V(6) + c(3-1) = 17 + 5 = 22

V(7) + c(2-1) = 17 + 1 = 18

V(8) + c(1-1) = 20 + 0 = 20

ค่า max คือ 22

จะเห็นได้ว่า ราคาที่สามารถทำได้สูงสุด คือ $22 เราสามารถจำหน่ายไม้ได้ 2 แบบ คือ แบบ 1 ท่อนความยาว 8 ที่ราคา $22 และ แบบ 2 ท่อน ที่ความยาว 2 และ 6 อย่างละท่อนที่ราคา $5 และ $17

ตัวอย่างโค้ดการตัดแท่ง (Rod Cutting) ในภาษาไพทรอน (python)
----------------------------------------------------------

```
INT_MIN = -32767
def cut_rod(price):
    n = len(price)
    val = [0]*(n+1)
    
    for i in range(1, n+1):
        max_val = INT_MIN
        for j in range(i):
             max_val = max(max_val, price[j] + val[i-j-1])
        val[i] = max_val
        print val[i]
    return val[n]
 
arr = [1,5,8,9,10,17,17,20]
print("Maximum Obtainable Value is "+ str(cut_rod(arr)))
```

1. ↑
2. ↑
จารึกภาษาฟริเจียในเมืองมิดัส
**ภาษาฟริเจีย** เป็นภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียน ใช้พูดโดยชาวฟริเจีย ซึ่งอาจจะอพยพจากเทรซเข้าสู่เอเชียน้อยในช่วง 657 ปีก่อนพุทธศักราช ภาษาฟริเจียแบ่งเป็นสองกลุ่มคือ ภาษายุคเก่า (257 ปีก่อนพุทธศักราช) และภาษายุคใหม่ เริ่มใช้เมื่อราว พ.ศ. 543 ภาษานี้กลายเป็นภาษาตายเมื่อราว พ.ศ. 1143. การศึกษาจารึกภาษานี้ทำได้ไม่ยากนักเพราะใช้อักษรใกล้เคียงกับอักษรกรีก

การจัดจำแนก
-----------

ภาษาฟรีเจียมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษากรีกและภาษาทราเซีย ในหลายแห่งพบว่าภาษาฟรีเจียใช้อักษรที่มีต้นกำเนิดมาจากอักษรฟินิเชียน

ไวยากรณ์
--------

ลักษณะโดยทั่วไปเหมือนภาษาในตระกูลอินโด-ยุโรเปียน คำศัพท์ส่วนใหญ่ใกล้เคียงกับภาษาอินโด-ยุโรเปียนดั้งเดิมที่สร้างขึ้นมา

คำศัพท์
-------

คำศัพท์เกี่ยวกับร่างกายของภาษาฟรีเจียเป็นที่รู้จักในทางทฤษฎี แต่ความหมายและรูปแบบที่ถูกต้องของคำโดยเฉพาะจากจารึกยังเป็นที่โต้เถียง คำภาษาฟรีเจียที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ bekos หมายถึงขนมปัง จากบันทึกของเฮโรโดตัส ฟาโรห์เซมเมติอุสที่ 1 ต้องการรู้ว่าภาษาดั้งเดิมของมนุษย์คืออะไร จึงให้นำเด็กสองคนไปเลี้ยงไว้โดยไม่ให้ได้ยินเสียงใดๆ เมือผ่านไป 2 ปี เด็กพูดคำว่า bekos ซึ่งเป็นศัพท์ภาษาฟรีเจียแปลว่าขนมปังสีขาว ชาวอียิปต์จึงเชื่อว่าชาวฟรีเจียเป็นชนชาติที่เก่าแก่กว่าตน คำว่า bekos นี้อาจจะมีที่มาเดียวกันกับคำว่า bukë "ขนมปัง"ในภาษาอัลเบเนีย และ bake "อบ" ในภาษาอังกฤษ ภาษาที่มีอิทธิพลต่อคำศัพท์ภาษาฟรีเจีย ได้แก่ ภาษาฮิตไตต์ ภาษาลูเวีย ภาษากาลาเทีย และภาษากรีก

คำภาษาฟรีเจียอื่นๆได้แก่

* **anar**, 'สามี', จาก PIE *\*ner-* 'ผู้ชาย';

cf. ภาษากรีก:*anḗr (ἀνήρ)*"ผู้ชาย, สามี", ภาษาเคิร์ด: *nēr (nêr)* "ความเป็นผู้ชาย", ภาษาอาร์มีเนีย: *aner* "brides father", ภาษาอัลเบเนีย: *njeri* "ผู้ชาย คน", ภาษาเปอร์เซีย *nær* "สัตว์ตัวผู้"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Swain, Simon; Adams, J. Maxwell; Janse, Mark (2002). *Bilingualism in ancient society: language contact and the written word*. Oxford [Oxfordshire]: Oxford University Press. pp. 246–266. ISBN 0-19-924506-1.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  Brixhe, Cl. "Le Phrygien". In Fr. Bader (ed.), *Langues indo-europeennes*, pp. 165-178, Paris: CNRS Editions.
3. ↑  Roger D. Woodard - 'The ancient languages of Asia Minor', Cambridge University Press, 2008, ISBN 052168496X, page 72, "Unquestionably, however, Phrygian is most closely linked with Greek"
4. ↑  The etymology is defended in O. Panagl & B. Kowal, "Zur etymologischen Darstellung von Restsprachen", in: A. Bammesberger (ed.), *Das etymologische Wörterbuch*, Regensburg 1983, pp. 186-7. It is contested in Benjamin W. Fortson, *Indo-European Language and Culture: An Introduction*. Blackwell, 2004. ISBN 1405103167, p. 409.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Corpus of Phrygian inscriptions
* Lubotsky's Phrygian Etymological Database (incomplete) เก็บถาวร 2011-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Phrygian language-Britannica.com
* Translation of Phrygian scripts-maravot.com/
* Linguistic Bibliography Online
* Dictionary, history and translations of the Phrygian language - www.palaeolexicon.com
**สี่พยัคฆ์พิทักษ์มังกร** (天下第一,The Royal Swordsmen) เป็นภาพยนตร์จีนแนวกำลังภายในออนแอร์ในประเทศจีนครั้งแรกตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 และออนแอร์ในประเทศไทยทางช่อง ทรู เอเชียน ซีรีส์ ช่อง 22 ของ ทรู วิชั่นส์ ตั้งแต่ วันจันทร์ ที่ 4 พฤษภาคม ที่ผ่านมาโดยเนื้อเรื่องเล่าย้อนไปถึงช่วงสมัยกลาง ราชวงศ์หมิง เมื่อพระปิตุลา (อา) ขององค์ จักรพรรดิ ชื่อว่า **เสินโหวใจเหล็ก** ได้ฝึกลูกบุญธรรมทั้ง 4 คนให้เป็นจอมยุทธ์ผู้มีฝีมือสูงส่งเพื่อไว้ต่อกรกับ **เฉาเจิ้งฉุน** หัวหน้าขันทีตัวร้ายผู้มีวรยุทธ์สูงแต่พวกเขาหารู้ไม่ว่าพวกเขาได้กลายเป็นหมากของเสินโหวในการกำจัดคู่แข่ง

  

+ เรื่องย่อ: 4 พยัคฆ์ พิทักษ์มังกร
สมัยราชวงศ์หมิง เถี่ยตานเสินโหวเสด็จอาฮ่องเต้องค์ปัจจุบันได้รับพระราชบัญชาจากฮ่องเต้พระองค์ก่อนให้สร้างคุ้มพิทักษ์มังกรขึ้นเพื่อเก็บรักษาพระสุพรรณบัฏและกระบี่อาญาสิทธิ์ฮ่องเต้ โดยมีสิทธิและอำนาจเหนือขุนนางข้าราชการในราชสำนัก เถี่ยตานเสินโหวมีองครักษ์สี่คนได้แก่ เทียน,ตี้,เสียน,หวง

- เทียน หรือ ต้วนเทียนหยาเป็นคนสุขุมเยือกเย็น ได้รับการเลี้ยงดูจากเถี่ยตานเสินโหวมาตั้งแต่ยังเล็ก โดยได้สำเร็จวิชานินจาจากแดนอาทิตย์อุทัยและเพลงกระบี่มายา วรยุทธลึกล้ำยากจะหาผู้ใดเทียบเทียม จากนั้นก็เข้าสู่คุ้มพิทักษ์มังกร

- ตี้ หรือ กุยไห่อี้เตาเป็นคนหยิ่งทรนง พูดน้อย เก็บเนื้อเก็บตัว ในสมัยที่กุยไห่อี้เตายังเล็กอยู่นั้น กุยไห่ไป่เลี่ยนพ่อของเขาถูกคนฆ่าตาย กุยไห่อี้เตาสาบานว่าจะล้างแค้นให้พ่อให้ได้ ดังนั้นจึงฝึกเพลงดาบจนสำเร็จ สามารถฆ่าคนภายใน คมดาบเดียว

- เสียน หรือ ไห่ถังหน้าตาหมดจดงดงาม เฉลียวฉลาด เป็นหมอดูที่ล่วงรู้เรื่องราวทุกอย่าง ปกติชอบแต่งตัวเป็นชาย ก่อตั้งหมู่บ้านเอกอุขึ้นมาเพื่อเก็บรวบรวมข่าวสารต่างๆในยุทธภพ รวมทั้งยังเป็นที่ชุมนุมของผู้ที่มีความรู้ความสามารถอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นหมอเทวดา นักสืบเทวดา ต่างก็เข้ากับหมู่บ้านเอกอุแห่งนี้ด้วย

- หวง หรือ เฉิงซื่อเฟยเดิมทีเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น เป็นคนขี้เล่น ไม่ยึดติดและไม่ชอบใฝ่หาความรู้ใส่ตัวแต่อย่างใด ทว่าเป็นคนที่มีสติปัญญาเฉียบแหลม ด้วยวาสนาของเฉิงซื่อเฟย ทำให้ได้เป็นศิษย์ของกู่ซันทงซึ่งมีฉายาว่าจอมซุกซน ทุกครั้งที่เขาใช้วิชากายทอง ร่างกายของเขาก็จะกลายเป็นสีทอง รูปร่างจะสูงถึงเจ็ดศอก พละกำลังมหาศาล หอกดาบฟันแทงไม่เข้า

```
ศัตรูตัวฉกาจของคุ้มพิทักษ์มังกรก็คือมหาขันทีเฉาเจิ้งชุน มหาขันทีเฉาเจิ้งชุนมักใหญ่ใฝ่สูง สมคบคิดกับต่างชาติล้มราชสำนัก ซ่องสุมกำลังคน สมคบกับขุนนางที่ฉ้อราษฎร์บังหลวง ทำความเลวทุกอย่าง ต้วนเจิ้งชุนไม่กินเส้นกับเสินโหว โดยจ้องหาโอกาสที่จะกำจัดเสินโหวและทำลายล้างคุ้มพิทักษ์มังกรให้ได้
```

+ นักแสดง : 4 พยัคฆ์ พิทักษ์มังกร
- กัวจิ้นอัน รับบทเป็น เฉิงซื่อเฟย พยัคฆ์จอมทะเล้น 1 ใน 4 พยัคฆ์ ผู้สืบทอดสุดยอดวิชาจากเจ้ากู่ซันทง สุดยอดเคล็ดวิชากายทอง
- หลีหย่าเผิง รับบทเป็น ต้วนเทียนหยา พยัคฆ์ดาบซามูไร พยัคฆ์ตัวที่ 2 สุขุมเยือกเย็น สำเร็จเคล็ดวิชาจากแดนอาทิตย์อุทัย 
- ฮั่วเจี้ยนหัว รับบทเป็น กุยไห่อี้เตา พยัคฆ์ผู้เดียวดาย พยัคฆ์ตัวที่ 3 นิสัยทะนงตัวเคล็ดวิชาพิชิตศัตรูในดาบเดียว
- เย่ชวน รับบทเป็น ไห่ถังพยัคฆ์เจ้าสำอาง 1 ใน 4 พยัคฆ์ ตัวที่ 4 หน้าตางดงาม เฉลียวฉลาด คาดการณ์แม่นยำ
**ภาษาฟีจี** อยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชีย พูดในประเทศฟีจี ประมาณ 320,000 คน และมีผู้ใช้ภาษาฟีจีในประเทศนิวซีแลนด์อีกเกือบพันคน

ภาษาฟีจี

ประวัติ
-------

เดวิด คาร์กิล (1809-1843) เป็นหมอสอนศาสนาและนักสำรวจชาวสกอตที่ศึกษาภาษาฟีจี และเป็นผู้กำหนดอักษรละตินเพื่อใช้กับภาษาฟีจีโดยยึดตามสำเนียงบาอูเป็นหลัก เขาได้กำหนดไว้หลายแบบ ซึ่งมีข้อโต้แย้งจากชาวฟีจี และเขาก็ดำเนินงานต่อ ตอนแรกเขาได้กำหนดตัว mb และ nd ใช้แทนเสียง /mb/ และ /nd/ แต่ชาวฟีจีกลับออกเสียงเป็นสองเสียง ในที่สุดเขาจึงกำหนดระบบสะกดให้เข้ากับความเข้าใจของชาวฟีจี และใช้มาจนถึงทุกวันนี้

b = [mb] มฺบ

c = [ð] ฑ

d = [nd] (di = [ndʒi]) นฺด (นฺจี)

f = [f] ฟ

g = [ŋ] ง

j = [tʃ] ~ [ndʒ] จ

k = [k] ก

l = [l] ล

m = [m] ม

n = [n] น

nr = [ɳɖ] ณฺฎ

p = [p] ป

q = [ŋɡ] งฺก

r = [r] ร

s = [s] ส

t = [t] (ti = [tʃi]) ต (จี)

v = [β] ฝ

w = [ɰ] ว (ง ไม่นาสิก)

y = [j] ย

  

a [a] อา

e [e] เอ

i [i] อี

o [o] โอ

u [u] อู

ai au ei eu oi ou

[aj,aw,ej,ew,oj,ow]

ไอ เอา เอย์ เอว โอย โอว

อ้างอิง
-------

1. ↑  อักษรละตินภาษาฟีจี
**คาร์ล อเล็คซันเดอร์ แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค** (เยอรมัน: *Carl Alexander Großherzog von Sachsen-Weimar-Eisenach*) ประสูติเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1818 เป็นพระโอรสในคาร์ล ฟรีดริช แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค กับแกรนด์ดัชเชสมาเรีย ปาวลอฟนา แห่งรัสเซีย (ค.ศ. 1786-1859) ทรงเป็นพระราชนัดดาใน จักรพรรดิพอลที่ 1 แห่งรัสเซีย ทั้งนี้พระองค์ยังทรงเป็นพระบุตรที่ดำรงพระชนม์ชีพเป็นพระองค์สุดท้ายของพระบิดาและพระมารดา เมื่อทรงเจริญพระชันษา ด้วยพระสิริโฉมงดงามและความหล่อของพระองค์กระจายไปทั่วทวีปยุโรป ทำให้บรรดาเจ้าขุนมูลนายของรัฐและประเทศใหญ่ๆ ต้องการให้เสกสมรสกับพระธิดาหรือพระราชธิดาของแต่ละพระองค์ หวังเชื่อความสัมพันธ์ของ 2 ประเทศ ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน เคยกล่าวถึงความงามของพระองค์ว่า

> ฉันหลงรักเจ้าชายหนุ่มรูปงาม เขางามมากกว่าที่เคยพบ
> 
> — ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน  
> นักกวีชาวเดนมาร์ก

ใน สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย พระองค์ทรงเป็นกองกำลังสำคัญที่ร่วมออกรบ และทรงเป็นผู้นำทัพ และเมื่อทรงชนะแล้ว รัฐบาลได้ถวายพระเกียรติยศ เงินทองมากมาย จนทำให้ ไวมาร์ รัฐของพระองค์มีความเจริญรุ่งเรืองมากมาย 

พระองค์ทรงกลายเป็น  **แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค**  หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระบิดาเมื่อปี ค.ศ. 1853

เสกสมรส
-------

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงโซฟีแห่งเนเธอร์แลนด์ พระญาติของพระองค์ เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1815 พระชายารับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น **แกรนด์ดัชเชสรัชทายาทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค** มีพระโอรส-ธิดาดังนี้

1. คาร์ล เอากุสท์ แกรนด์ดยุกรัชทายาทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค
2. เจ้าหญิงมารี อเล็คซันดรีน แห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค
3. เจ้าหญิงอันนา โซฟี
4. เจ้าหญิงเอลีซาเบ็ทแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค

แกรนด์ดยุกคาร์ล อเล็คซันเดอร์ สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1901 สิริพระชันษา 82 ปี

* อนึ่ง พระองค์ทรงเป็นพระอนุชาใน เอากุสตาแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค เป็นพระราชมาตุลา (น้าชาย)ใน จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งเยอรมนี

อ้างอิง
-------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Charles Alexander, Grand Duke of Saxe-Weimar-Eisenach



1. ↑   His dark materials Archived 2007-03-14 at the Wayback Machine. The Independent, 27 March 2005.
**คุนิโอะไฟเตอร์ ตำนานนักสู้เลือดเดือด** (อังกฤษ: Nekketsu Fighting Legend) หรือเรียกแบบภาษาญี่ปุ่นว่า **เน็คเค็ทสึ คะคุโต เด็นเซ็ตสึ** (ญี่ปุ่น: 熱血格闘説; โรมาจิ: *Nekketsu Kakutō Densetsu*)เป็นเกมแนวต่อสู้สไตล์ทัวร์นาเมนท์จัดจำหน่ายโดยเทคนอสเจแปนและอยู่ในซีรีส์คุนิโอะ

เนื้อเรื่องของเกม
-----------------

ในโรงเรียนมัธยมเน็คเค็ทสึ **คุนิโอะ**กำลังทำธุระของเขาอยู่นั้นเขาก็เจอจดหมายท้าดวลจากหน้ากากเสือทั้งสอง โทราจิ และ โทไรจิที่ตู้ล็อกเกอร์ของเขาโดยบังเอิญ ในจดหมายเขียนว่า"*พวกเขาได้เป็นเจ้าภาพ การแข่งขันต่อสู้แบบทัวร์นาเมนท์* "คุนิโอะคิดว่าทัวร์นาเมนท์นี้น่าสนใจดีท้าทายดีดังนั้นเขาจึงปฏิเสธไม่ได้ เขาจึงวิ่งออกไปเพื่อไปเข้าร่วมการแข่งขันต่อสู้ เมื่อริคิเห็นคุนิโอะกำลังวิ่งอยู่และได้อ่านจดหมายจึงตัดสินว่าจะเข้าร่วมอย่างเต็มใจ

ลักษณะตัวเกม
------------

ในการแข่งขันต่อสู้จะมีผู้เล่น 4 คนในการสนามต่อสู้ ทั้งนี้ขึ้นกับการเลือกโหมดของผู้เล่น มีทั้งแบบ ประเภททีม และ เดี่ยว ถ้ามีทีมหรือคนไหนยังมีพลังอยู่คนนั้นจะชนะ

ตัวละคร
-------

ในนี้จะมีทั้งหมด 18 คน จะแบ่งออกเป็น 4 กลุ่ม นักมวยปล้ำ นักเลง นักกังฟู กับ นักยูโดและเจ้าภาพอีก 2 คน

### นักมวยปล้ำ

* คุนิโอะ
* ชิบาตะ
* อิชิดูคิ
* ยามาอิชิ

### นักเลง

* ริคิ
* เอบิฮาระ
* มาชิบะ
* จินนาอิ

### นักกังฟู

* ฮิเมะยามะ
* ราอิโด
* อาโออิ
* อานะซาว่า

### นักยูโด

* มิโด
* ฟูจิคูระ
* ซึงะ
* โอโอคุมิ

### เจ้าภาพ

* โทราจิ
* โทราอิชิ

อ้างอิง
-------

*
**คุยหลัทธิ** (อังกฤษ: Esotericism/Esoterism) หมายถึง แนวคิดหรือความรู้แบบหนึ่งที่ถูกสงวนไว้ให้รับรู้หรือเปิดเผยได้กับคนเฉพาะกลุ่ม โดยเฉพาะผู้ที่เป็นสมาชิกหรือผู้สนใจเป็นพิเศษ

ขบวนการทางศาสนาที่มีแนวคิดแบบคุยหลัทธิ เช่น ลัทธิการเล่นแร่แปรธาตุ โหราศาสตร์ ไญยนิยม วัชรยาน ไสยศาสตร์ ลัทธิเซียนเทียนเต้า ลัทธิอนุตตรธรรม เจตนิยม เป็นต้น

ศัพทมูล
-------

คำว่า *คุยฺห* ในภาษาบาลี และคำว่า ἐσωτερικός (*เอโซเตริกอส*) ในภาษากรีก แปลว่า เรื่องภายใน ลี้ลับ เชิงรหัสยะ ส่วนตัว ดังนั้น คุยหลัทธิ หรือ Esotericism จึงหมายถึง การยึดถือความเชื่อลี้ลับ ที่เปิดเผยเฉพาะในกลุ่มของตน

ศาสนาพุทธ
---------

ดูบทความหลักที่: วัชรยาน
**ศาสนาพุทธลัทธิคุยหยาน** (อังกฤษ: Esoteric Buddhism) หรือวัชรยาน แต่เดิมเป็นแนวการปฏิบัติธรรมอย่างหนึ่งในนิกายมหายาน จนพุทธศตวรรษที่ 10 จึงแยกตัวออกมาเป็นนิกายใหม่ แต่ยังคงพื้นฐานแนวคิดแบบมหายานไว้ การเรียกว่า**คุยหยาน** ก็ด้วยเหตุผล 4 ประการ คือ

1. เป็นความลับที่พระพุทธเจ้าทรงค้นพบ แต่มิได้เปิดเผยแก่สาวกทั่วไป ทรงถ่ายทอดเฉพาะแก่คนที่มีสติปัญญาแก่กล้า
2. ถ้อยคำต่าง ๆ ในโลกเป็นวจนะของพระไวโรจนพุทธะ แต่สัตวโลกมีอวิชชาจึงไม่เข้าใจธรรมชาตินั้น จึงกลายเป็นความลับ
3. พระพุทธวจนะมีเนื้อความละเอียดลึกซึ้ง ยึดตามตัวอักษรอย่างเดียวไม่ได้ ต้องพิจารณาด้วยปัญญา
4. การบรรลุธรรมจะอาศัยกำลังของตนไม่พอ ต้องพึ่งพาอำนาจของพระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์ด้วย

เชิงอรรถ
--------

**ก** บัญญัติโดยเทียบจากพจนานุกรมภาษาสันสกฤต Esoteric แปลว่า คุยฺห (บาลี: guyha) / คูฑ (สันสกฤต: gūḍa)

อ้างอิง
-------

1. ↑  เสถียร โพธินันทะ, *ปรัชญามหายาน*, พิมพ์ครั้งที่ 5, กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย, 172-200
2. ↑  Monier Monier-Williams, *A Dictionary English and Sanskrit*, Delhi: Motilal Banarsidass, 237 p.

ดูเพิ่ม
-------

* รหัสยลัทธิ
"ภาษาพีต" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พีต (แก้ความกำกวม)
ตัวอย่างโปรแกรมในภาษาพีต แสดงผลลัพธ์เป็นข้อความ "Piet"
**ภาษาพีต** (อังกฤษ: Piet) คือภาษาโปรแกรมเชิงความลับที่ออกแบบโดยเดวิด มอร์แกน-มาร์ (David Morgan-Mar) โดยใช้ภาพบิตแมปซึ่งดูคล้ายศิลปะนามธรรมเป็นสื่อกลางสำหรับการเขียนโปรแกรม ภาษาพีต‌ได้รับการตั้งชื่อตามศิลปินชาวดัตช์ชื่อ พีต มอนดรีออน (Piet Mondrian) ผู้ซึ่งสร้างผลงานศิลปะนามธรรมด้วยเส้นและบล็อกสี่เหลี่ยม

รูปแบบการเขียน
--------------

โปรแกรมที่เขียนด้วยภาษาพีตจะใช้ภาพบิตแมปที่อยู่ในรูปแบบ GIF ขนาดกว้างยาวใดๆ ก็ได้เป็นสื่อกลาง (เทียบเท่ากับซอร์สโค้ด) พิกเซลแต่ละช่องใช้แทนคำสั่งหนึ่งคำสั่งและมีชื่อเรียกว่า *โคเดล (โค้ด+พิกเซล)* สีที่สามารถใส่ได้ในแต่ละโคเดลของภาพบิตแมปมีได้เพียง 20 สีต่อไปนี้ สำหรับสีอื่นๆ ที่ปรากฏนอกเหนือจากนี้จะมีความหมายเป็นสีขาว

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| #FFC0C0(แดงอ่อน) | #FFFFC0(เหลืองอ่อน) | #C0FFC0(เขียวอ่อน) | #C0FFFF(ฟ้าอ่อน) | #C0C0FF(น้ำเงินอ่อน) | #FFC0FF(ม่วงอ่อน) |
| #FF0000(แดง) | #FFFF00(เหลือง) | #00FF00(เขียว) | #00FFFF(ฟ้า) | #0000FF(น้ำเงิน) | #FF00FF(ม่วง) |
| #C00000(แดงเข้ม) | #C0C000(เหลืองเข้ม) | #00C000(เขียวเข้ม) | #00C0C0(ฟ้าเข้ม) | #0000C0(น้ำเงินเข้ม) | #C000C0(ม่วงเข้ม) |
|  | #FFFFFF(ขาว) |  |  | #000000(ดำ) |  |

ความหมายและการทำงาน
-------------------

โปรแกรมแสดงข้อความ "Hello, world!"
เส้นทางการเดินตามโคเดลของโปรแกรมดังกล่าว
ความหมายของคำสั่งสามารถแปลได้จากความต่างของค่าสี (hue) และความสว่าง (lightness) ระหว่างโคเดลก่อนหน้ากับโคเดลปัจจุบันในขณะทำงาน โดยการวนรอบ (cycle) เพื่อพิจารณาความต่างของค่าสีจะเรียงลำดับจาก แดง→เหลือง→เขียว→ฟ้า→น้ำเงิน→ม่วง→แดง และความสว่างเรียงตาม อ่อน→กลาง→เข้ม→อ่อน ส่วนสีขาวและสีดำไม่อยู่ในการวนรอบใดๆ ซึ่งคำสั่งทุกอย่างจะแปลผลด้วยอินเทอร์พรีเตอร์และเก็บทุกสิ่งที่คำนวณได้ไว้ในสแต็ก (stack) หากคำสั่งใดไม่สามารถกระทำได้ คำสั่งนั้นจะถูกข้ามไป เช่น คำสั่ง pop ออกจากสแต็กว่างเปล่า เป็นต้น

|  | ความสว่าง |
| --- | --- |
| ค่าสี | ไม่ต่าง | ต่าง 1 ขั้น | ต่าง 2 ขั้น |
| ไม่ต่าง | - | push | pop |
| ต่าง 1 ขั้น | add | subtract | multiply |
| ต่าง 2 ขั้น | divide | mod | not |
| ต่าง 3 ขั้น | greater | pointer | switch |
| ต่าง 4 ขั้น | duplicate | roll | in (ตัวเลข) |
| ต่าง 5 ขั้น | in (ตัวอักษร) | out (ตัวเลข) | out (ตัวอักษร) |
|

การทำงานจะเริ่มจากโคเดลที่มุมซ้ายบนสุดของภาพและเดินต่อไปบนโคเดลที่อยู่ติดกัน ทิศทางของการเดินถูกกำหนดด้วย *พอยเตอร์ทิศทาง (DP)* โดยมีทิศทางไปทางขวาเป็นค่าเริ่มต้น ซึ่งพอยเตอร์ทิศทางนี้สามารถเปลี่ยนให้เป็นค่าบน ล่าง ซ้าย ขวา ได้ตามต้องการ และยังมีตัวแปรหนึ่งเรียกว่า *ตัวเลือกโคเดล (CC)* ใช้สำหรับพิจารณาเปลี่ยนการเดินไปทางซ้ายหรือทางขวาเมื่อโคเดลถัดไปนั้นเดินต่อไปไม่ได้หรือไม่มี กล่าวคือ เป็นโคเดลสีดำหรืออยู่ที่สุดขอบภาพ ซึ่งโคเดลสีดำเปรียบเสมือน "กำแพง" ที่ไม่สามารถเดินผ่านไปได้ ส่วนโคเดลสีขาวจะไม่ทำงานใดๆ (เดินผ่านไป) โปรแกรมจะสิ้นสุดการทำงานเมื่อไม่มีทางอื่นให้เดินต่อไป ทั้งพอยเตอร์ทิศทางและตัวเลือกโคเดลอาจมีการเปลี่ยนแปลงบ่อยในโปรแกรมหนึ่งๆ และทุกโคเดลในภาพไม่จำเป็นต้องเดินผ่านทั้งหมด

อ้างอิง
-------

* ภาษาพีต โดยเดวิด มอร์แกน-มาร์ พร้อมตัวอย่าง

ดูเพิ่ม
-------

* วิทยาการอำพรางข้อมูล

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ภาษาพีตที่เอโซแลง (วิกิ)
* Hello, world! ในภาษาพีต โดยโทมัส สคอช
* โปรแกรมเขียนและอินเทอร์พรีเตอร์สำหรับภาษาพีต
**บั๊กมีน็อต** (อังกฤษ: BugMeNot) เป็น การบริการทางอินเทอร์เน็ตที่ให้ชื่อผู้ใช้และรหัสผ่านเพื่อให้ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตเลี่ยงการถูกบังคับให้สมัครสมาชิกบนเว็บไซต์ โดยเว็บไซต์ถูกตั้งขึ้นเมื่อเดือนสิงหาคม ปีพ.ศ. 2546 โดยบุคคลนิรนาม ต่อมาเปิดเผยตัวในนามกายคิง (Guy King) และอนุญาตให้ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตเข้าเว็บไซต์ซึ่งต้องสมัครสมาชิก เป็นการตอบโจทย์ของจำนวนเว็บไซต์ที่บังคับให้สมัครสมาชิกซึ่งเพิ่มขึ้น ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตหลายคนพบว่าการสมัครสมาชิกนั้นน่ารำคาญและยังเป็นต้นตอของอีเมลขยะ

การใช้บริการ
------------

บั๊กมีน็อตให้ผู้ใช้บริการได้เพิ่มบัญชีผู้ใช้ใหม่สำหรับเว็บไซต์ที่สมัครได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย อีกทั้งยังสนับสนุนให้ผู้ใช้ใช้ที่อยู่อีเมลใช้แล้วทิ้งในการสร้างบัญชีผู้ใช้นั้น ๆ อย่างไรก็ตามเว็บไซต์ไม่อนุญาตให้เพิ่มบัญชีของเว็บไซต์ที่มีค่าใช้จ่าย เพราะสามารถนำไปสู่การฉ้อโกงบัตรเครดิต

รีเทลมีน็อต
-----------

ผู้ดำเนินการเว็บไซต์บั๊กมีน็อตได้ขยายเครือข่าย "มีน็อต" ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 โดยการเพิ่ม รีเทลมีน็อต ที่เป็นบริการหาและแบ่งปันโค้ดคูปองส่วนลด ผู้ใช้สามารถเพิ่มคูปองที่พวกเขาเจอผ่านช่องทางใดก็ได้ รวมไปถึงรายละเอียดและวันหมดอายุ นอกจากนี้ผู้ใช้ยังสามารถสแกนและอัปโหลดคูปองเพื่อให้คนอื่นพิมพ์ไปใช้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Edmund Tardos (October 8, 2007) *Revealed: the brains behind Bugmenot*, Sydney Morning Herald, Fairfax, Accessed 2007-10-08.
2. ↑  Metz, Rachel (20 July 2004). "We don't need no stinkin' login". *Wired.com*.
3. ↑  Frequently Asked Questions - Bugmenot.com.
ระวังสับสนกับ คาบสมุทรมลายู
พิกัดภูมิศาสตร์: 4°0′N 102°30′E﻿ / ﻿4.000°N 102.500°E﻿ / 4.000; 102.500

ภาพโมเสกสีเท็จของมาเลเซียตะวันตกจากดาวเทียมแลนด์แซท
**คาบสมุทรมาเลเซีย** (มลายู: *Semenanjung Malaysia*) มีอีกชื่อว่า **มาเลเซียตะวันตก** อดีตมีชื่อว่า **มาลายา** เป็นส่วนของประเทศมาเลเซียที่กินพื้นที่ทางตอนล่างของคาบสมุทรมลายูในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และหมู่เกาะใกล้เคียง มาเลเซียตะวันตกกินพื้นที่ 132,265 ตารางกิโลเมตร (51,068 ตารางไมล์) ซึ่งเท่ากับพื้นที่เกือบ 40% ของประเทศ ส่วนอีก 60% อยู่ในมาเลเซียตะวันออก โดยมีชายแดนทางเหนือติดกับประเทศไทย

มาเลเซียตะวันตกติดต่อกับสิงคโปร์ทางใต้โดยมีช่องแคบยะโฮร์กั้นอยู่ ทางตะวันตกจรดกับช่องแคบมะละกาและทางตะวันออกจรดกับทะเลจีนใต้ มาเลเซียตะวันตกยังเป็นดินแดนส่วนแรกที่รวมตัวกันเป็นสหภาพมาลายา ก่อนที่มาเลเซียตะวันออกและสิงคโปร์จะเข้าร่วมและกลายเป็นสหพันธรัฐมาลายาในเวลาต่อมา (ภายหลังสิงคโปร์ได้แยกดินแดนออกไปตั้งรัฐของตนเอง)

รัฐและดินแดนสหพันธ์
-------------------

แผนที่มาลายา
มาเลเซียตะวันตกของประเทศมาเลเซียประกอบด้วย 11 จาก 13 รัฐ และสองในสามดินแดนสหพันธ์ และกัวลาลัมเปอร์ เมืองหลวงของประเทศก็อยู่ในมาเลเซียตะวันตก

* ภาคเหนือ ประกอบด้วยรัฐปะลิส รัฐเกอดะฮ์ (ไทรบุรี) รัฐปีนัง และรัฐเปรัก
* ภาคตะวันออก ประกอบด้วยรัฐกลันตัน รัฐตรังกานู และรัฐปะหัง
* ภาคกลาง ประกอบด้วยรัฐเซอลาโงร์ ดินแดนสหพันธ์กัวลาลัมเปอร์ และดินแดนสหพันธ์ปูตราจายา
* ภาคใต้ ประกอบด้วยรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน รัฐมะละกา และรัฐยะโฮร์

ศัพทมูลวิทยา
------------

ดูเพิ่ม: ประเทศมาเลเซีย § ศัพทมูลวิทยา
ภูมิประเทศของคาบสมุทรมาเลเซียตะวันตก
คาบสมุทรมาเลเซียยังมีอีกชื่อว่า มาเลเซียตะวันตก (*Malaysia Barat*) หรือ รัฐมาลายา (*Negeri-negeri Tanah Melayu*)

เศรษฐกิจ
--------

ใน ค.ศ. 2012 มาเลเซียตะวันตกผลิตน้ำมันที่ 520,000 บาร์เรลเทียบเท่าน้ำมันดิบต่อวัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Earth from Space: Separation by sea
2. ↑  "Malaya". `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)
3. ↑  Mohamed Anwar Omar Din (2012). "Legitimacy of the Malays as the Sons of the Soil". *Asian Social Science*. Canadian Center of Science and Education: 80–81. ISSN 1911-2025.
4. ↑  Reid, Anthony (2010). *Imperial alchemy : nationalism and political identity in Southeast Asia*. Cambridge University Press. p. 95. ISBN 978-0-521-87237-9.
5. ↑  "Petronas sees growth slowdown until 2014". *The Star (Malaysia)*. 6 March 2012. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 September 2019. สืบค้นเมื่อ 1 September 2019.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มาเลเซียตะวันตก

* คู่มือการท่องเที่ยว มาเลเซียตะวันตก จากวิกิท่องเที่ยว (ในภาษาอังกฤษ)

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* เช็กเกีย

 |
**มาเลน่า ผู้หญิงสะกดโลก** (อังกฤษ: Maléna) เป็นภาพยนตร์กึ่งอีโรติกสัญชาติอิตาลี ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2000 นำแสดงโดย โมนิกา เบลลุชชี และ กิวเซปเป ซัลเฟโร กำกับและเขียนบทโดย กิวเซปเป ทอนาทอเร่ โดยมีผู้เขียนเนื้อเรื่อง คือ ลูชีอาโน วินเซนโซนิ

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เรื่องราวเกิดขึ้นช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ประเทศอิตาลี่ ประกาศสงครามกับพันธมิตร มาเลน่า แม่บ้านที่เฝ้ารอการกลับมาของสามีที่ไปรบ ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายของเธอที่ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในเมือง ถึงเธอจะแต่งงานแล้ว แต่เธอก็ยังเป็นที่หมายตาของหนุ่มๆ ทั้งเมือง บรรดาภรรยาของผู้ชายเหล่านั้นต่างก็นินทาเธออย่างเสียๆหายๆ เมื่อสงครามใกล้เข้ามา ความอดอยากก็ทำให้เธอต้องเอาตัวรอด เพราะในตอนนี้เธอได้รับรู้ข่าวว่าสามีของเธอได้ตายในสนามรบ หนังเรื่องนี้จะเล่าเรื่องราวผ่าน รีเนโต้ เด็กที่กำลังจะเป็นหนุ่ม ด้วยสายตาที่หลงไหลและเฝ้ามองเธออยู่ทุกฝีก้าว

นักแสดงนำ
---------

* โมนิกา เบลลุชชี รับบท มัดดัลเลน่า สกอร์เดีย, ชื่อย่อว่า มาเลน่า
* กิวซิปเป ซัลฟาโร รับบท รีเนโต้ อาโมโรโซ่
* ลูชีอาโน เฟเดอริโก, มาทิลเด ปีเอน่า รับบท พ่อ-แม่ของรีเนโต
* ปีเอโตร โนตราเรียนนี รับลท ครูบอนซิโกรเน

อ้างอิง
-------

1. ↑   *มาเลน่า ผู้หญิงสะกดโลก* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* *มาเลน่า ผู้หญิงสะกดโลก* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *มาเลน่า ผู้หญิงสะกดโลก* ที่รอตเทนโทเมโทส์
* *Malèna* film trailer ที่ยูทูบ
พระองค์และพระขนิษฐา เอลิซาเบธ เฮเลเนอ มาร์เกรวีนแห่งไมเซิน ถูกถ่ายในปี 2453
**คาร์ล ออกัสตุส เจ้าชายที่ 10 แห่งทวร์นและทัคซิส** (อังกฤษ: His Serene Hignhess Karl August, 10th Prince of Thurn and Taxis) ประสูติเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2441 เป็นพระโอรสใน อัลแบร์ท เจ้าชายที่ 8 แห่งทวร์นและทัคซิส และ อาร์ชดัชเชสมาร์กาเรเทอ เคลเม็นทีเนอแห่งออสเตรีย ดำรงพระอิสริยยศ **เจ้าชายที่ 10 แห่งทวร์นและทัคซิส** ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเชษฐา ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ เจ้าชายที่ 9 แห่งทวร์นและทัคซิส เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม 2514 พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงมารีอา อนาแห่งบรากันซา พระราชนัดดาใน พระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกส เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 2464 พระชายารับพระราชทานพระอิสริยยศ **เจ้าหญิงคาร์ล ออกัสตุสแห่งทวร์นและทัคซิส พระชายา** มีพระบุตร 4 พระองค์ คือ

* เจ้าหญิงโคลไธลด์
* เจ้าหญิงมาฟัลดา
* โยฮันเนิส เจ้าชายที่ 11 แห่งทวร์นและทัคซิส
* เจ้าชายอัลแบร์ท

ภายหลัง สงครามโลกครั้งที่สอง พระองค์ทรงมีทัศนคติต่อต้านนาซี จึงทรงถูกถูกคุมขังในเรือนจำเกสตาโปใน ลันด์สฮูท ระหว่างปี 2487-2488 ภายหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระเชษฐา พระองค์ในพระชันษา 73 ปี ได้ดำรงพระอิสริยยศ **เจ้าชายที่ 10 แห่งทวร์นและทัคซิส** ในช่วงเวลานี้ ทรงรับผิดชอบในการปรับปรุงพื้นที่เกษตรกรรมและป่าไม้ของราชวงศ์ให้ทันสมัย ​​และทรงสร้างบ้านสำหรับคนงานและพนักงานของพระองค์นอกจากนี้ ยังทรงสนับสนุนการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม-ประวัติศาสตร์ของราชวงศ์อย่างต่อเนื่อง ทรงมีส่วนร่วมในการซ่อมแซมส่วนภายในของโบสถ์เซนต์เอ็มเมรัม จากศตวรรษที่ 17 และ 18 พระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2525 พระศพถูกฝังอยู่ในโบสถ์ของโบสถ์เซนต์เอ็มเมรัม
คุลฟี
**คุลฟี** (อังกฤษ: kulfi; ฮินดี: क़ुल्फ़ी) เป็นขนมหวานอย่างหนึ่งของอาหารอินเดีย มีลักษณะคล้ายกับไอศกรีมหรือหวานเย็นของไทย 

คุลฟีได้รับความนิยมโดยทั่วไปในประเทศอินเดีย รวมถึงประเทศอื่นในภูมิภาคเดียวกัน เช่น เนปาล, ปากีสถาน, บังกลาเทศ จนถึงพม่าและตะวันออกกลาง จนถูกเรียกว่า "ไอศกรีมแบบดั้งเดิมของอนุทวีปอินเดีย" คุลฟีมีลักษณะคล้ายกับหวานเย็นของไทย โดยเป็นไอศกรีมเสียบไม้ หากแต่จะทำมาจากนมสดที่ผ่านการเคี่ยวจนข้นมัน และปรุงแต่งรสชาติด้วยการผสมน้ำตาล และเติมกลิ่นต่าง ๆ เข้าไปด้วย เช่น เครื่องเทศ, กุหลาบ, มะม่วง, พิสตาชีโอ เป็นต้น นอกจากจะมีการเสียบไม้แล้ว ยังมีคุลฟีแบบที่เสิร์ฟใส่จานเป็นของหวานสำหรับปิดท้ายมื้ออาหารค่ำอีกด้วย

คุลฟีมีกำเนิดมาแล้วอย่างน้อยในยุคราชวงศ์โมกุล ในรัชสมัยจักรพรรดิอักบัร ราวศตวรรษที่ 16-18 โดยมีการนำน้ำแข็งจากเทือกเขาหิมาลัยผสมกับเกลือแล้วนำไปปั่นเป็นไอศกรีม ก็คือ คุลฟี นั่นเอง โดยในยุคนั้นคุลฟีถือเป็นอาหารสำหรับชนชั้นสูงหรือระดับพระราชวงศ์เท่านั้น 

ปัจจุบัน คุลฟีมีการจำหน่ายโดยทั่วไป ทั้งภัตตาคารร้านอาหารหรือข้างถนน โดยมีทั้งที่เสิร์ฟมาในจานของหวานและที่เสียบไม้ คนขายคุลฟีเรียกว่า "คุลฟีวาลัส" (Kulfiwalas) จะสะพายกระติกน้ำแข็งทรงยาว เดินไปตามถนน ตะโกนไปเรื่อย ๆ ว่า "คุลฟี ๆ"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Caroline Liddell, Robin Weir, *Frozen Desserts: The Definitive Guide to Making Ice Creams, Ices, Sorbets, Gelati, and Other Frozen Delights*, Macmillan, 1996, ISBN 978-0-312-14343-5, *... Kulfi is the traditional Indian ice cream and has a strongly characteristic cooked-milk flavour and dense icy texture. ... The basis of making kulfi is to reduce a large volume of milk down to a very small concentrated amount ...*
2. ↑  Lulu Grimes, *Cook's Book of Everything*, Murdoch Books, 2009, ISBN 978-1-74196-033-4, *... This simple, elegant ice cream is made by boiling milk until it reduces and condenses, then flavouring it with ingredients such as cardamom and pistachio nuts or almonds. Kulfi is traditionally set in cone-shaped ...*
3. ↑  "รับลมร้อนด้วยไอศกรีมในอินเดีย". กรุงเทพธุรกิจ. 20 May 2015. สืบค้นเมื่อ 20 May 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**คุลฟี**
**คุนิโอะย้อนยุค**หรือเรียกแบบญี่ปุ่นว่า **ดาวน์ตาวน์สเปชารึ คุนิโอะคุงโนะจิดะอิเงคิดะโยะเซนอินชูโก** (อักษรโรมัน: *Downtown Special Kunio-kun no Jidaigeki da yo Zenin Shūgō!*;ญี่ปุ่น: ダウンタウン スペシャル くにおくんの 時代劇だよ 全員集合！แปลว่า ดาวน์ทาวน์: ประวัติศาสตร์ละครรวมกันทั้งหมดตอนนี้ของคุนิโอะ) โดนสร้างต่อจากรีฟเวอร์ ซิตี้ แรนซัม รุ่นแฟมิคอมซึ่งมีการพัฒนามากกว่า เช่น เรื่องความเจ็บปวด มันจะแสดงเมื่อตัวละครโดนต่อยหรือเตะเป็นตัวเลข และจะมีระบบพวกพ้องอัตโนมัติ (ในกรณีที่เล่นคนเดียว)

เนื้อเรื่อง
-----------

อาจารย์ของคุนิโอะ **บุนโซ** (ญี่ปุ่น: ぶんぞう;อักษรโรมัน: *Bunzo*) ได้ล้มป่วยเพราะติดโรคลึกลับมา และคุนิโอะต้องหายากานโพเพื่อรักษาเขา อย่างไรก็ตามเขาก็ต้องไปหามันให้ได้

ตัวละคร
-------

*ขื่อที่วงเล็บเอาไว้คือชื่อดั้งเดิมของตัวละครนั้นๆ หากไม่มีหมายความว่าตัวละครนั้นจะไม่เคยปรากฏในเกมแฟรนไชส์คุนิโอะเกมไหนนอกจากเกมนี้เลย*

### คุนิมะสะ (คุนิโอะ)

**คุนิมะสะ** (ญี่ปุ่น: くにまさ) เป็นลูกศิษย์ของบุนโซ เขามาเยี่ยมอาจารย์ของเขาที่ป่วยพร้อมกับสึรุมะสึและได้รับภารกิจจากบุนโซให้หาหมอที่มีกานโพเพื่อที่จะรักษาอาจารย์ของเขา

### สึรุมะสึ (โสะโนะกะวะ คะโอะรุ)

**สึรุมะสึ** (ญี่ปุ่น: つるまつ） เป็นลูกศิษย์ของบุนโซ และ น้องชายของคุนิมะสะ เขามาเยี่ยมอาจารย์ของเขาพร้อมกับคุนิมาสะ

### โอะโกะโตะ (ฮะซะเบะ คะซึมิ)

**โอะโกะโตะ** (ญี่ปุ่น: おこと) ลูกสาวของบุนโซ เธอเป็นเจ้าสาวของอะซะจิโร่ เธอได้แนะนำตัวอะซะจิโร่ให้คุนิมะสะ และ สึรุมะสึ อะซะจิโร่ก็อ้างว่าตัวเองเป็นเจ้าบ่าวของโอะโกะโตะทันที แต่เมื่อคุนิมะสะ และ สึรุมะสึได้เยี่ยมบุนโซแล้ว เธอก็โดนลักพาตัวไป 

### บุนโซ (โกดะ สึโยะชิ)

**บุนโซ** (ญี่ปุ่น: ぶんぞう) อาจารย์ของคุนิมะสะ และ สึรุมะสึ และ เป็นพ่อของโอะโกะโตะ เขาโดนสาปโดยโทะระโซ จึงทำให้เขาล้มป่วยลง และ เมื่อคุนิมะสะ และ สึรุมะสึ มาเขาก็สั่งให้ทั้งสองหาหมอกานโพ

### ซังคิจิ

**ซังคิจิ** (ญี่ปุ่น: さんきち) เป็นลูกน้องของบุนโซ เขาจะเฝ้าบ้านบุนโซไว้ตลอดเวลา แต่ว่าเขาไม่สามารถจะปกป้องโอะโกะโตะจากการลักพาตัวได้ เขาจึงรีบไปเตือนคุนิมะสะทันที

### อะซะจิโร่ (มะโมะรุ โทโด)

**อะซะจิโร่** (ญี่ปุ่น: あさじろう) เป็นคนที่อ้างตัวเองว่าเป็นเจ้าบ่าวของโอะโกะโตะ และบอกให้คุนิมะสะ และ สึรุมะสึ ไม่ให้ยุ่งกับตัวโอะโกะโตะ ซึ่งคุนิมะสะ ไม่ได้สนใจกับบุคคลนี้มากนักเมื่อเขาเจอครั้งแรก

### ริคิโกโร่ (ซะเมะจิมะ ริคิ)

**ริคิโกโร่** (ญี่ปุ่น: りきごろう)

### ชูคิจิ (ยะมะดะ ตะอิกิ)

**ชูคิจิ** (ญี่ปุ่น: じゅうきち) คนที่น่าสงสัยที่ได้ตื๊อคุนิมะสะ และ เขาได้ขอคุนิมะสะเป็นคู่หูการหากานโพด้วย

### โทะระโซ (คุมะดะ ชิเงะโซ)

**โทะระโซ** (ญี่ปุ่น: とらぞう) เป็นหัวหน้าใหญ่ที่มีเป้าหมายหลักคือกาครอบงำญี่ปุ่น ด้วยนิสัยที่เลวทรามของเขา

### กินปะจิ (ซะวะกุจิ ยะสึโอะ)

**กินปะจิ** (ญี่ปุ่น: ぎんぱち) คนที่ไม่เคยมีความแข็งแกร่งในตัวแต่ด้วยขี้เหนียวหนืดของเขา เขาสามารถลุกมาสู้คุนิมะสะได้เป็นประจำ และเขาก็จะโดนอัดและโดนเอาเงินไปทุกครั้ง

อ้างอิง
-------

* คุนิโอะย้อนยุคในวิกิเกมยุทธศาสตร์
* คุนิโอะย้อนยุคในวิเกียคุนิโอะ-คุง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* บทสรุป ดาวน์ทาวน์ คุนิโอะย้อนยุคในเว็บ spiritgamer
ช่วงเวลาที่กำหนดสำหรับโทรทัศน์ในสหรัฐ โดยสีฟ้าแสดงถึงโปรแกรมสำหรับออกอากาศรายการภาคเช้า และมีการกำกับไว้ว่า "Early Morning"
**รายการภาคเช้า** (อังกฤษ: Breakfast television ในออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ สหราชอาณาจักร และไอร์แลนด์ หรือ Morning show ในแคนาดาและสหรัฐ) เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทข่าวและสาระบันเทิง ซึ่งถ่ายทอดสดในช่วงเช้า (โดยทั่วไปจะอยู่ที่ระหว่างเวลา 5:00 - 10:00 น. หรือบางแห่งอาจเริ่มตั้งแต่ 4:00 น. ตามเวลาท้องถิ่นของแต่ละประเทศ) มักดำเนินรายการโดยทีมพิธีกรทีมเล็ก ๆ ประเภทของรายการภาคเช้ามักจะกำหนดเป้าหมายไปที่กลุ่มผู้ใหญ่ที่เตรียมพร้อมก่อนเดินทางไปทำงาน และกลุ่มนักเรียน นักศึกษา ที่กำลังเตรียมพร้อมก่อนเดินทางไปเรียน และมักจะรับชมอยู่กับผู้ปกครอง

รายการภาคเช้ารายการแรก และออกอากาศยาวนานที่สุดในโลก คือ รายการ *Today* ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1952 ทางช่องเอ็นบีซีในสหรัฐ ใน 60 ปีถัดมา รายการ *Today* เป็นรายการภาคเช้าอันดับ 1 ในการจัดอันดับส่วนใหญ่ของผู้ชมทั้งกลุ่มวัยทำงานและวัยเรียน และได้มีสถานีโทรทัศน์และเครือข่ายอื่น ๆ อีกมากมายทั่วโลกที่ทำตามเอ็นบีซี คัดลอกรูปแบบที่ประสบความสำเร็จของรายการดังกล่าวไปออกอากาศอย่างแพร่หลาย

รายการภาคเช้าในประเทศไทย
------------------------

ในประเทศไทย รายการภาคเช้าของสถานีโทรทัศน์ระบบดิจิทัลช่องต่าง ๆ มักจะเป็นรายการข่าวสลับกับรายการพูดคุยสาระบันเทิงเช่นกัน

ในอดีต รายการภาคเช้าในประเทศไทยมักจะเป็นการนำเสนอข่าวด้วยวิธีการอ่านข่าว ขณะที่ผู้ชมบนจอเลือกเปิดค้างไว้ขณะทำภารกิจส่วนตัวต่าง ๆ และรายการภาคเช้าที่ได้รับความนิยมสูงที่สุดในยุคแรก คือ บ้านเลขที่ 5 ของสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 ก่อนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงเมื่อสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ได้นำรายการเรื่องเล่าเช้านี้มาออกอากาศ และนำสรยุทธ สุทัศนะจินดา ผู้ประกาศข่าวชื่อดังมาเปลี่ยนแปลงการนำเสนอข่าวจากการอ่านข่าวมาเป็นเล่าข่าว โดยเลือกเรื่องที่น่าสนใจมาอ่านและวิจารณ์ข่าวไปพร้อม ๆ กันด้วยความเห็นส่วนตัว พร้อมให้สาระความรู้เป็นเกร็ดทุก ๆ เช้า ทำให้ได้กระแสตอบรับที่สูงมากทั้งยอดผู้ชมรายการบนโทรทัศน์ และช่องทางต่าง ๆ บนสื่อสังคมออนไลน์ นับเป็นรายการภาคเช้าที่ได้รับความนิยมสูงที่สุดในประเทศไทยในยุคต่อมา จึงทำให้ในเวลาต่อมา สถานีโทรทัศน์ช่องต่าง ๆ ต้องพยายามหาจุดเด่นของตัวเองในการนำเสนอข่าวในรายการภาคเช้าให้เป็นที่ชื่นชอบของผู้ชมมากกว่าเรื่องเล่าเช้านี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  เจียรนัยพานิชย์, ขจร (16 Feb 2015). "วิจารณ์ "เช้าข่าวชัดโซเชียล" เมื่อไทยรัฐทีวีท้าชน "เรื่องเล่าเช้านี้" ของช่อง 3". สืบค้นเมื่อ 31 Dec 2020.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)

ดูเพิ่ม
-------

* โทรทัศน์ระบบดิจิทัล
* ช่วงเวลายอดนิยม – รายการภาคค่ำ ซึ่งเทียบเท่ารายการภาคเช้า