**จักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล** (โปรตุเกส: *Dom Pedro II*; 2 ธันวาคม ค.ศ. 1825 - 5 ธันวาคม ค.ศ. 1891) มีพระสมัญญานามว่า "ผู้มีจิตใจสูงส่ง" (the Magnanimous) ทรงเป็นพระประมุขพระองค์ที่สองและพระองค์สุดท้ายแห่งจักรวรรดิบราซิล ทรงครองราชบัลลังก์มานานกว่า 58 ปี พระองค์ประสูติที่รีโอเดจาเนโร เป็นพระบุตรพระองค์ที่เจ็ดในจักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิลกับอาร์คดัชเชสมาเรีย ลีโอโพลดิน่าแห่งออสเตรีย และเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ราชวงศ์บราแกนซาสายบราซิล พระราชบิดาของพระองค์สละราชบัลลังก์อย่างทันทีทันใดและเสด็จไปยังยุโรปในปีค.ศ. 1831 ทรงสละราชย์ให้กับพระราชโอรสขณะมีพระชนมายุ 5 พรรษาในฐานะจักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิลและนำไปสู่พระชนม์ชีพวัยเด็กและวัยรุ่นที่น่าหวาดกลัวและอ้างว้าง พระองค์จำเป็นต้องใช้เวลาในการศึกษาหาความรู้เพื่อการปกครอง พระองค์ทรงรู้ว่ามันเป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆของความสุขเพียงหนึ่งเดียวและทรงพบปะกับพระสหายรุ่นคราวเดียวกันเพียงจำนวนเล็กน้อย ประสบการณ์ของพระองค์กับเล่ห์เพทุบายในราชสำนักและความขัดแย้งทางการเมืองในช่วงเวลานี้ของพระองค์ได้รับส่งผลกระทบอย่างมากต่อพระอุปนิสัยในภายหลังของพระองค์ จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทรงเจริญพระชันษากลายเป็นผู้ที่มีความรู้สึกที่แรงกล้าต่อการปฏิบัติหน้าที่และทรงอุทิศพระองค์เพื่อประชาชนและประเทศชาติของพระองค์ ในทางตรงกันข้าม พระองค์ไม่ทรงพอพระทัยในบทบาทของพระองค์ในฐานะสมเด็จพระจักรพรรดิมากขึ้นเรื่อยๆ

การสืบทอดจักรวรรดิอยู่บนปากเหวแห่งการล่มสลาย จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทรงหันมาใช้ภาษาโปรตุเกสบราซิลเพื่อเข้าสู่อำนาจในเวทีระดับชาติ ประเทศได้เจริญเติบโตโดยแตกต่างจากประเทศเพื่อนบ้านอย่างกลุ่มฮิสปานิกอเมริกาในเรื่องความมีเสถียรภาพทางการเมือง การคุ้มครองเสรีภาพในการพูดอย่างขันแข็ง การเคารพในสิทธิมนุษยชน การเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจที่รุ่งเรืองและโดยเฉพาะอย่างยิ่งรูปแบบรัฐบาล การทำงานแบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ บราซิลยังคงได้ชัยชนะในความขัดแย้งระหว่างประเทศทั้งสามกรณี (สงครามพลาทีน, สงครามอุรุกวัยและสงครามปารากวัย)ในรัชกาลของพระองค์ เช่นเดียวกับการชนะในข้อพิพาทในหลายประเทศอื่นๆ และความตึงเครียดภายในประเทศ จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทรงผลักดันอย่างเหนียวแน่นในการผ่านการเลิกทาสแม้จะมีความขัดแย้งทางผลประโยชน์ที่มีประสิทธิภาพทางการเมืองและเศรษฐกิจ ผู้มีสติปัญญามีสิทธิในตนเอง องค์จักรพรรดิทรงสร้างพระเกียรติในฐานะผู้ทรงอุปถัมภ์ที่เข้มแข็งในการเรียนรู้, วัฒนธรรมและวิทยาศาสตร์ พระองค์ทรงเคารพและชื่นชมนักวิชาการเช่น ชาลส์ ดาร์วิน, วิกตอร์ อูโก และฟรีดริช นีทเชอ และพระองค์เป็นพระสหายกับริชาร์ด วากเนอร์, หลุยส์ ปาสเตอร์และเฮนรี วัดส์เวิร์ท ลองเฟลโลว์ และคนอื่นๆ

แม้ว่าจะทรงปรารถนาที่จะเปลี่ยนแปลงรูปแบบรัฐบาลที่ไม่ใช่ชาวบราซิลทั้งหมด องค์จักรพรรดิทรงถูกล้มราชบัลลังก์จากการรัฐประหารโดยฉับพลันที่เกือบจะไม่มีการสนับสนุนจากภายนอกของกลุ่มผู้นำทหารที่ต้องการการปกครองรูปแบบสาธารณรัฐที่นำโดยระบอบเผด็จการ จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทรงเบื่อหน่ายในสถาบันจักรพรรดิและสิ้นหวังในแนวโน้มของระบอบราชาธิปไตยในอนาคต แม้ว่าจะทรงได้รับการสนับสนุนอย่างท่วมท้น พระองค์ทรงได้รับอนุญาตไม่ต้องถูกเนรเทศและไม่ทรงสนับสนุนความพยายามใดๆในการฟื้นฟูสถาบันพระมหากษัตริย์ พระองค์ทรงดำรงพระชนม์ชีพช่วงสองปีสุดท้ายในยุโรปโดยการเนรเทศ ทรงประทับเพียงลำพังและมีพระราชทรัพย์เพียงน้อยนิด

รัชสมัยของจักรพรรดิเปดรูที่ 2 มาถึงจุดสิ้นสุดอย่างผิดปกติ พระองค์ทรงถูกล้มราชบัลลังก์ในขณะที่ทรงได้รับการยกย่องจากประชาชนสูงและทรงได้รับความนิยมจนถึงจุดสูงสุด และบางส่วนของความสำเร็จของพระองค์ได้ถูกนำมาสู่ความล้มเหลวในไม่ช้าของบราซิลที่มุ่งเข้าไปในระยะเวลานานของรัฐบาลที่อ่อนแอ, ระบอบเผด็จการ, และวิกฤตรัฐธรรมนูญและเศรษฐกิจ กลุ่มคนผู้ซึ่งเนรเทศพระองค์ได้เริ่มประพฤติตามแบบอย่างของพระองค์ในการบริหารสาธารณรัฐของชาวบราซิล ไม่กี่ทศวรรษหลังจากการเสด็จสวรรคตของพระองค์ พระเกียรติยศของพระองค์ได้ถูกฟื้นฟูและพระบรมศพได้ถูกนำกลับไปยังบราซิลด้วยการเฉลิมฉลองทั่วประเทศ นักประวัติศาสตร์ได้ยกย่ององค์จักรพรรดิในแง่บวกอย่างมากและหลายแห่งได้มีการจัดอันดับให้พระองค์เป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในบราซิล

ช่วงต้นพระชนม์ชีพ
-----------------

บทความหลัก: ช่วงต้นพระชนม์ชีพของจักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล
### ประสูติ

Framed oval head and shoulders portrait of an infant boyเจ้าชายเปดรูขณะทรงมีพระชนมายุ 10 เดือน ปีค.ศ. 1826
เจ้าชายเปดรูประสูติเวลา 02.30 น. ของวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1825 ในพระราชวังเซา คริสโตเบา รีโอเดจาเนโร จักรวรรดิบราซิล ทรงได้รับการตั้งพระนามตามนักบุญเปดรูแห่งอัลคันทารา พระนามเต็มของพระองค์คือ เปดรู เดอ อัลคันทารา โจเอา คาร์ลอส ลีโอโพลโด ซัลวาดอร์ บีเบียโน ฟรานซิสโก ซาเวียร์ เดอ เปาลา ลีโอคาดีโอ มิเกล กาเบรียล ราฟาเอล กอนซากา ทางพระราชบิดาของพระองค์คือ จักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล พระองค์ทรงเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ ราชวงศ์บราแกนซาสายบราซิล(ภาษาโปรตุเกส: Bragança) และทรงได้รับการถวายพระเกียรติเป็น "ดอม"(Dom; ลอร์ด)เมื่อแรกประสูติ เจ้าชายเปดรูทรงเป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าโจเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส ผู้เป็นพระอัยกาและทรงเป็นพระราชนัดดาในพระเจ้ามิเกลแห่งโปรตุเกส ผู้เป็นพระปิตุลา พระราชมารดาของเจ้าชายเปดรูคือ อาร์คดัชเชสมาเรีย ลีโอโพลดิน่าแห่งออสเตรีย ทรงเป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์พระองค์สุดท้าย ทางพระราชมารดา เจ้าชายเปดรูทรงเป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ผู้เป็นพระมาตุลาและทรงเป็นพระญาติกับจักรพรรดินโปเลียนที่ 2, จักรพรรดิฟรันซ์ โยเซฟที่ 1แห่งจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีและจักรพรรดิแม็กซีมีเลียนที่ 1แห่งจักรวรรดิเม็กซิโก

เจ้าชายเปดรูทรงเป็นพระราชโอรสที่ถูกต้องตามกฎหมายเพียงพระองค์เดียวของจักรพรรดิเปดรูที่ 1 ที่ทรงดำรงพระชนม์ชีพจนเจริญพระชันษา พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาอย่างเป็นทางการในฐานะองค์รัชทายาทแห่งราชบัลลังก์บราซิลด้วยพระอิสริยยศ เจ้าชายรัชทายาท (Prince Imperial) ในวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1826 จักรพรรดินีมาเรีย ลีโอโพลดิน่าสิ้นพระชนม์ในวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1826 เพียงไม่กี่วันหลังจากทรงมีพระประสูติกาลบุตรซึ่งสิ้นพระชนม์ในวันประสูติ ขณะที่เจ้าชายเปดรูยังทรงมีพระชนมายุเพียง 1 พรรษา สองปีครึ่งต่อมา พระราชบิดาของพระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอเมลีแห่งเลาช์เทนเบิร์ก เจ้าชายเปดรูทรงพัฒนาความสัมพันธ์ที่รักพระนาง ซึ่งพระองค์ทรงถือว่าพระนางเป็นพระราชมารดาของพระองค์ จักรพรรดิเปดรูที่ 1 ทรงตัดสินพระทัยที่จะฟื้นฟูราชบัลลังก์โปรตุเกสให้แก่พระราชธิดาคือ สมเด็จพระราชินีนาถมาเรียที่ 2 ที่ซึ่งราชบัลลังก์ของพระนางทรงถูกช่วงชิงโดยพระเจ้ามิเกล ผู้เป็นพระปิตุลาและเป็นพระอนุชาในจักรพรรดิเปดรูที่ 1 เช่นเดียวกับสถานะทางการเมืองของจักรพรรดิเปดรูที่ 1 ที่ลดลงนำไปสู่การสละราชบัลลังก์อย่างกะทันหันของพระองค์ในวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1831 พระองค์และจักรพรรดินีอเมลีเสด็จไปยังยุโรปทันที ทรงทิ้งเจ้าชายรัชทายาทไว้เบื้องหลัง ผู้ซึ่งได้ขึ้นครองราชบัลลังก์เป็น **จักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล**

### ช่วงต้นพระราชพิธีราชาภิเษก

Three-quarters length painted portrait of the pre-adolescent Pedro in gold-embroidered tunic with sash of office and hat tucked under his right arm and left hand resting on the pommel of his swordจักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิลขณะมีพระชนมายุ 12 พรรษา ทรงฉลองพระองค์เครื่องแบบราชสำนักและประดับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ขนแกะทองคำ ในปีค.ศ. 1838
ก่อนที่จะเสด็จออกจากประเทศ จักรพรรดิเปดรูที่ 1 ทรงเลือกบุคคล 3 คนให้มาดูแลพระราชโอรสและพระราชธิดาที่ยังทรงอยู่ คนแรกคือ ฌูเซ โบนิเฟชิโอ เดอ อันดราดา ซึ่งเป็นพระสหายของพระองค์และเป็นผู้นำที่มีอิทธิพลในช่วงระหว่างเหตุการณ์อิสรภาพแห่งบราซิลโดยได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ปกครอง คนที่สองคือ มาเรียนา เดอ เวอร์นา ซึ่งได้รับการแต่งตั้งให้เป็น *ไออา* (aia;พระอภิบาล) นับตั้งแต่การประสูติของจักรพรรดิเปดรูที่ 2 ในขณะที่ทรงพระเยาว์ เจ้าชายรัชทายาททรงเรียกเธอว่า "ดาดามา" (Dadama) เนื่องจากพระองค์ไม่สามารถออกเสียงคำว่า "ดามา" (Dama) ซึ่งแปลว่า เลดี้ ได้ถูกต้อง พระองค์ทรงยกย่องว่าเธอเป็นตัวแทนพระมารดาของพระองค์และพระองค์ยังคงเรียกชื่อเล่นของเธอแม้จะทรงเจริญพระชันษาแล้วด้วยความรัก คนที่สามคือ ราฟาเอล ทหารผ่านศึกเชื้อสายแอฟโฟร-บราซิเลียนในสงครามคิสพลาทีน เขาเป็นพนักงานในพระราชวังเซากริสโตเบา ซึ่งจักรพรรดิเปดรูที่ 1 ทรงไว้วางพระราชหฤทัยในตัวเขาอย่างมากและทรงโปรดให้เขาดูแลพระราชโอรส ซึ่งเป็นการดำเนินการดูแลในช่วงชีวิตที่เหลือของเขา

โบนาเฟชิโอถูกปลดออกจากตำแหน่งในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1833 และแทนที่ด้วยผู้ปกครองคนอื่น จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทรงใช้เวลาไปกับการศึกษาโดยมีเวลาเพียงสองชั่วโมงกำหนดไว้สำหรับเพื่อทรงพระสำราญ ทรงมีความเฉลียวฉลาด แม้ว่าจะทรงห่างไกลจากความเป็นอัจฉริยะแต่ก็ทรงสามารถที่จะเปิดรับความรู้ได้อย่างง่ายดายมาก อย่างไรก็ตามชั่วโมงสำหรับการศึกษาทรงต้องใช้ความอุตสาหะมากและเป็นการเรียกร้องเพื่อการเตรียมพระองค์ในฐานะพระมหากษัตริย์ พระองค์ทรงมีพระสหายรุ่นคราวเดียวกันจำนวนน้อยและทรงต้องติดต่อกับพระเชษฐภคินีของพระองค์อย่างจำกัด สิ่งที่มาควบคู่กับการสูญเสียพระราชยิดาและพระราชมารดาอย่างฉับพลันของจักรพรรดิเปดรูที่ 2 คือ ทรงได้รับการอบรมและอภิบาลที่ไม่มีความสุขและโดดเดี่ยว สภาพแวดล้อมที่ทรงต้องเผชิญจากการที่ทรงถูกอภิบาลดูแลได้เปลี่ยนให้พระองค์ทรงมีพระบุคลิกขี้อายและขาดแคลน ทรงเห็นหนังสือเป็นที่หลบภัยและทรงหลีกหนีจากโลกความเป็นจริง

ความเป็นไปได้ในการลดอายุการบรรลุนิติภาวะขององค์จักรพรรดิ แทนที่จะรอจนกว่าทรงมีพระชนมายุครบ 18 พรรษา ซึ่งอายุได้ถูกเลื่อนขึ้นในปีค.ศ. 1835 การเลื่อนฐานะการขึ้นสู่ราชบัลลังก์ได้นำไปสู่ช่วงเวลาที่มีปัญหาของวิกฤตที่ไม่สิ้นสุด คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ได้สร้างการปกครองในนามพระองค์ซึ่งถูกสั่นคลอนตั้งแต่เริ่มต้นโดยข้อพิพาทระหว่างฝ่ายการเมืองและเกิดการกบฏทั่วประเทศ นักการเมืองซึ่งเข้ามามีอำนาจในช่วงระหว่างคริสต์ทศวรรษที่ 1830 ในขณะนี้เริ่มเคยชินกับความผิดพลาดในการปกครอง ตามความคิดเห็นของนักประวัติศาสตร์ โรเดอริค เจ. บาร์แมน ที่ว่า ในค.ศ. 1840 "พวกเขาได้สูญเสียความเชื่อมั่นในความสามารถทางการปกครองประเทศของตนเอง พวกเขายอมรับจักรพรรดิเปดรูที่ 2 ในฐานะพระประมุขผู้มีอำนาจ ผู้ซึ่งทรงแสดงภาพแทนในฐานะทรงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับความอยู่รอดของประเทศ" เมื่อทรงถูกทูลถามโดยนักการเมืองว่า ถ้าพระองค์ทรงต้องการพระราชอำนาจเต็มหรือไม่ จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทรงยอมรับอย่างเอียงอาย ในวันรุ่งขึ้น วันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1840 สมัชชาแห่งชาติ (รัฐสภาบราซิล) ได้ประกาศอย่างเป็นทางการให้จักรพรรดิเปดรูที่ 2 พระชนมายุ 14 พรรษา บรรลุนิติภาวะ ต่อมาพระองค์ทรงเข้าพระราชพิธีสรรเสริญ, สวมมงกุฎและอุทิศเพื่อพระเจ้าในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1841

การกระชับอำนาจ
--------------

บทความหลัก: การกระชับอำนาจของจักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล
### การสถาปนาพระราชอำนาจ

Full-length painted portrait of a blond young man standing in a garden dressed in white trousers, a military tunic with heavy gold braid, a blue sash of office, and holding a bicorn admiral's hatจักรพรรดิเปดรูที่ 2 ขณะทรงมีพระชนมายุ 20 พรรษา ทรงฉลองพระองค์เครื่องแบบราชสำนัก ในปีค.ศ. 1846
การพ้นจากตำแหน่งของคณะผู้สำเร็จราชการที่มีความขัดแย้งได้นำมาซึ่งความมั่นคงของรัฐบาล จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทรงถูกมองไปทั่วประเทศในฐานะผู้ทรงพระราชอำนาจอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ซึ่งเป็นตำแหน่งที่วางพระองค์อยู่เหนือการแบ่งพรรคแบ่งพวกและข้อพิพาทเล็กๆน้อยๆ แต่พระองค์ก็ยังทรงเป็นไม่มากไปกว่าเด็กหนุ่ม และขี้อาย ไม่มั่นคงและยังไม่เจริญพระชันษา ธรรมชาติของพระองค์เป็นผลมาจากวัยเยาว์ที่แตกหัก เมื่อพระองค์ทรงมีประสบการณ์จากการถูกทอดทิ้ง เล่ห์เพทุบายและการทรยศ เบื้องหลังของพระองค์ มีกลุ่มคนระดับสูงในพระราชวังและนักการเมืองที่โดดเด่นนำโดย ออรีลีอาโน โคทินโฮ (ต่อมาคือ ไวส์เคานท์แห่งเซเปติบา) ได้กลายเป็นที่รู้จักในฐานะ "ฝ่ายราชสำนัก" ซึ่งพวกเขาได้สร้างอิทธิพลเหนือยุวจักรพรรดิ บางคนก็ใกล้ชิดกับพระองค์มาก เช่น มาเรียนา เดอ เวอร์นา และเจ้ากรมวัง เปาโล บาร์บอซา ดา ซิลวา พระองค์ทรงถูกใช้เป็นเครื่องมือของข้าราชสำนักในการต่อต้านศัตรูที่แท้จริงหรือคนที่พวกเขาสงสัยว่าเป็นศัตรู

รัฐบาลบราซิลได้รับประกันเจ้าหญิงเทเรซา คริสตินาแห่งราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสองเพื่อหมั้นหมายกับจักรพรรดิ พระนางและจักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทรงอภิเษกสมรสโดยฉันทะในเนเปิลส์วันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1843 แต่เมื่อทรงพบกับพระนางจริงๆ องค์จักรพรรดิทรงผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด พระนางเทเรซา คริสตินาทรงมีพระวรกายเตี้ย ทรงมีน้ำหนักมากและแม้ว่าจะไม่ทรงถึงกับอัปลักษณ์ แต่ก็ไม่ทรงพระสิริโฉม พระองค์ทรงพยายามที่จะซ่อนความท้อแท้เล็กน้อย ผู้สังเกตการณ์คนหนึ่งบอกว่าพระองค์ทรงหันหลังให้แก่พระนางเทเรซา คริสตินา อีกภาพหนึ่งกล่าวว่า พระองค์ทรงตกพระทัยอย่างมากและมีพระประสงค์ที่จะนั่ง และมันก็อาจจะเป็นไปได้หากเหตุการณ์ทั้งคู่เกิดขึ้น ในคืนนั้น จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทรงกันแสงและทรงตรัสกับมาเรียนา เดอ เวอร์นา ว่า "พวกเขาหลอกฉัน ดาดามา!" ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงในการโน้มน้าวให้พระองค์รู้ถึงหน้าที่ที่ต้องทรงดำเนินต่อไป พิธีศีลสมรสโดยมีการให้สัตย์สาบานผ่านตัวแทนก่อนหน้านี้แล้วและมีการรับพรสมรสในวันต่อมา วันที่ 4 กันยายน

ในช่วงปลายค.ศ. 1845 และต้นค.ศ. 1846 จักรพรรดิได้เสด็จประพาสแคว้นทางตอนใต้ของบราซิล โดยทรงเดินทางผ่านเซาเปาลู (ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของรัฐปารานาในขณะนั้น), รัฐซันตากาตารีนาและรัฐรีโอกรันดีโดซูล พระองค์ทรงพบกับการรับเสด็จอย่างอบอุ่นและกระตือรือร้น ในตอนนั้นจักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทรงเจริญพระชันษาสมบูรณ์ทั้งพระวรกายและจิตใจ พระองค์ทรงเจริญพระชันษาด้วยความสูง 1.90 เมตร (6 ฟุต 3 นิ้ว)1.90 เมตร (6 ฟุต 3 นิ้ว)\* ด้วยพระเนตรสีฟ้าและพระเกศาสีบลอนด์ทอง ทรงพระสิริโฉมหล่อเหลา เมื่อทรงเจริญพระชันษา จุดอ่อนของพระองค์ได้จางหายไปและจุดแข็งทางบุคลิกภาพของพระองค์ได้เด่นขึ้นมา พระองค์ทรงมีความมั่นพระทัยและมีความรู้ไม่เพียงแต่ทรงมีความเป็นธรรมและความขยันหมั่นเพียรเท่านั้น แต่ยังทรงสุภาพ อดทนและสง่างาม บาร์แมนได้กล่าวว่า พระองค์ยังคง"มีอารมณ์ของพระองค์ภายใต้ระเบียบวินัยเหล็ก พระองค์ไม่ทรงเคยหยาบคายและไม่เคยมีพระอารมณ์ที่ไม่ดี พระองค์ทรงเป็นคนที่รอบคอบเป็นพิเศษในด้านการพูดและความระมัดระวังในการกระทำ" สิ่งที่สำคัญที่สุดในช่วงนี้คือ เป็นจุดสิ้นสุดของอำนาจจากฝ่ายราชสำนัก จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทรงได้รับการรับรองพระราชอำนาจอย่างเต็มที่และทรงประสบความสำเร็จในการวางแผนทำให้สิ้นสุดอิทธิพลของข้าราชสำนักโดยการปลดพวกเขาออกจากวงในของพระองค์ ในขณะที่ทรงหลีกเลี่ยงที่จะทำให้เกิดความแตกแยกในสาธารณะ

### การยกเลิกการค้าทาสและสงคราม

จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ขณะมีพระชนมายุ 22 พรรษา ราวปีค.ศ. 1848 นี้เป็นพระบรมฉายาลักษณ์รูปแรกๆที่ยังคงหลงเหลืออยู่ของจักรพรรดิ
จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ตอ้งเผชิญกับวิกฤตการณ์ถึงสามครั้งระหว่างปีค.ศ. 1848 และ 1852 ครั้งแรกคือการเผชิญหน้ากับการลักลอบนำเข้าทาสอย่างผิดกฎหมาย ซึ่งเป็นสิ่งต้องห้ามในปีค.ศ. 1826 ในส่วนสนธิสัญญากับสหราชอาณาจักร การค้าทาสยังคงมีอย่างไม่ลดน้อยถอยลง แต่รัฐบาลอังกฤษตามพระราชบัญญัติอเบอร์ดีนปีค.ศ. 1845 ได้อนุญาตให้เรื่อรบอังกฤษขึ้นเรือของบราซิลและยึดครองเมื่อพบว่ามีการกระทำใดๆที่เกี่ยวข้องกับการค้าทาส ในขณะที่บราซิลกำลังต่อสู้กับปัญหานี้ กบฏไปรเอราได้เกิดขึ้นในวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1848 นี่เป็นความขัดแย้งระหว่างกลุ่มนักการเมืองท้องถิ่นภายในรัฐเปร์นัมบูกู ซึ่งในที่สุดถูกปราบในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1849 กฎหมายยูซีบิโอเดกูเอโรส (Eusébio de Queirós Law)ได้ถูกประกาศใช้ในวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1850 ซึ่งทำให้รัฐบาลบราซิลมีอำนาจในวงกว้างที่จะทำการต่อสู้กับการค้าทาสที่ผิดกฎหมาย ด้วยเครื่องมือใหม่นี้ บราซิลได้ย้ายไปกำจัดการนำเข้าทาส ในปีค.ศ. 1852 วิกฤตครั้งแรกนี้ได้สิ้นสุด และอังกฤษได้ยอมรับว่าการค้าทาสนี้ได้ถูกปราบปรามสิ้นแล้ว

วิกฤตครั้งที่สามเป็นความขัดแย้งกับสมาพันธรัฐอาร์เจนตินาเกี่ยวกับความพยายามครอบครองดินแดนที่ติดกับรีโอเดลาปลาตาและระบบการคมนาคมทางน้ำอย่างเสรี นับตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1830 ผู้นำเผด็จการอาร์เจนตินาคือ ฮวน มานูเอล เดอ โรสซัสได้สนับสนุนการกบฏภายในอุรุกวัยและบราซิล เพียงในปีค.ศ. 1850 บราซิลก็สามารถรับมือกับภัยคกคามที่สนับสนุนโดยโรสซัสได้ พันธมิตรที่ก่อตัวขึ้นระหว่างบราซิล, อุรุกวัยและชาวอาร์เจนตินาที่ไม่พอใจ ชักนำไปสู่สงครามพลาทีนและการล้มล้างผู้นำอาร์เจนตินาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1852 บาร์แมนได้กล่าวว่า "เมื่อพิจารณาถึงเกียรติยศควรจะ...มอบให้กับองค์จักรพรรดิ ผู้ทรงมีพระทัยเย็น, ความยืนหยัดในสิ่งที่ประสงค์และความรู้สึกของความเหมาะสมในสิ่งที่พิสูจน์แล้วว่าเป็นสิ่งที่จำเป็น"

การนำทางที่ประสบความสำเร็จของจักรวรรดิต่อวิกฤตเหล่านี้ได้เพิ่มความมั่นคงและศักดิ์ศรีของประเทศอย่างมาก และบราซิลได้กลายเป็นมหาอำนาจของซีกโลก ในสากลโลก ชาวยุโรปพยายามมองประเทศในฐานะเป็นสิ่งที่รวบรวมอุดมการณ์เสรีนิยมที่เหมือนๆกัน เช่น เสรีภาพของสื่อและการเคารพรัฐธรรมนูญเพื่อเสรีภาพ ระบอบกษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญแบบรัฐสภายังคงยืนอยู่ขั้วตรงข้ามกับการผสมผสานของเผด็จการและความไม่มั่นคงที่เกิดขึ้นในท้องถิ่นของประเทศอื่นๆในลาตินอเมริกาช่วงเวลานี้

พัฒนาการ
--------

บทความหลัก: พัฒนาการของจักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล
### จักรพรรดิเปดรูที่ 2 และการเมือง

จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ขณะมีพระชนมายุ 25 พรรษา ราวปีค.ศ. 1851
ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1850 บราซิลสงบสุขด้วยความมั่นคงภายในและความเจริญทางเศรษฐกิจ ภายใต้นายกรัฐมนตรีฮอนอริโอ เฮอเมโต คาร์เนโร เลเอา (ต่อมาคือไวส์เคานท์ และหลังจากนั้นคือมาควิสแห่งปารานา) จักรพรรดิทรงดำเนินนโยบายเพื่อสร้างความทะเยอทะยานของพระองค์คือ คอนซิลีอาเชา (*conciliação*;การเจรจาต่อรอง) และเมลโฮราเมนตอส (*melhoramentos*;การพัฒนาทางวัตถุ) การปฏิรูปของจักรพรรดิเปดรูที่ 2 มีวัตถุประสงค์เพื่อทำให้การเกิดการแบ่งพรรคแบ่งพวกทางการเมืองเกิดขึ้นน้อยที่สุด และมุ่งหน้าการพัฒนาด้านโครงสร้างพื้นฐานและเศรษฐกิจ ทั้งประเทศได้ถูกเชื่อมต่อด้วยการขนส่งระบบราง, ระบบโทรเลขทางไฟฟ้าและเส้นทางเรือกลไฟ รวมอยู่ภายใต้องค์กรเดียว ความเห็นทั่วไปทั้งภายในและภายนอกประเทศได้มองว่าความสำเร็จนี้เนื่องมาจาก "การกำกับดูแลของสถาบันพระมหากษัตริย์และลักษณะบุคลิกภาพของจักรพรรดิเปดรูที่ 2"

จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ไม่ทรงเป็นทั้งประมุขในนามแบบอังกฤษหรือพระบุคลิกที่มีอำนาจสูงสุดแบบพระเจ้าซาร์แห่งรัสเซีย จักรพรรดิทรงใช้พระราชอำนาจผ่านการร่วมมือกับนักการเมืองที่มาจากการเลือกตั้ง, กลุ่มผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจและแรงสนับสนุนที่ทรงเป็นที่นิยมของประชาชน การแสดงพระองค์ของจักรพรรดิเปดรูที่ 2 บนฉากการเมืองทรงมีส่วนสำคัญในโครงสร้างทางการเมืองการปกครอง ซึ่งรวมทั้งในคณะรัฐมนตรี, สภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา (หลังจากนั้นทั้งสองได้รวมกันเป็นรัฐสภา) พระองค์ทรงใช้การมีส่วนร่วมของพระองค์ในการเข้ากำกับรัฐบาลในทางตรงโดยใช้ลักษณะของอิทธิพล ทิศทางของพระองค์จึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ แม้ว่าจะไม่มีการถ่ายโอนอำนาจเป็น "การปกครองโดยคนเดียว" ในการรับมือกับพรรคการเมือง พระองค์"จำเป็นต้องรักษาชื่อเสียงเพื่อความเป็นธรรม การทำงานสอดคล้องกับอารมณ์ที่เป็นที่นิยม และหลีกเลี่ยงการเอาเปรียบที่เห็นได้ชัด ตามเจตนาของพระองค์ที่ปรากฏบนฉากทางการเมือง"

การประสบความสำเร็จของจักรพรรดิในทางการเมืองส่วนใหญ่ได้ปรากฏอย่างโดดเด่นมากขึ้นเนื่องจากลักษณะของการไม่เผชิญหน้าและการมีมารยาทร่วมกัน ด้วยพระองค์ทรงเข้าถึงทั้งปัญหาและผู้นำของฝ่ายต่างๆซึ่งพระองค์ได้ทำการเจรจาต่อรอง พระองค์ทรงมีพระบุคลิกที่พระทัยกว้างอย่างน่าทึ่ง ไม่ค่อยทรงโจมตีหรือบาดหมางในคำวิพากษ์วิจารณ์, ฝ่ายค้าน หรือแม้กระทั่งคนไร้ความสามารถ พระองค์ไม่ทรงมีอำนาจตามรัฐธรรมนูญที่จะบังคับให้ผู้คนยอมรับตามพระดำริของพระองค์โดยปราศจากการสนับสนุน และการสร้างความร่วมมือของพระองค์ต่อการปกครองประเทศยังคงมีความก้าวหน้าและเป็นการเปิดใช้ระบบการเมืองที่ทำงานอย่างประสบความสำเร็จ จักรพรรดิทรงเคารพสิทธิของฝ่ายนิติบัญญัติแม้ว่าพวกเขาจะทำการต่อต้าน, กระทำการล่าช้า หรือทำการขัดขวางเป้าหมายและการแต่งตั้งของพระองค์ นักการเมืองส่วนใหญ่ชื่นชมและสนับสนุนบทบาทของพระองค์ หลายคนที่มีชีวิตอยู่ผ่านช่วงเวลาสมัยคณะผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน เป็นช่วงที่ขาดจักรพรรดิผู้ทรงสามารถยืนหยัดเหนือผลประโยชน์เล็กๆน้อยๆและพิเศษนำไปสู่ช่วงปีแห่งความขัดแย้งระหว่างกลุ่มการเมือง ประสบการณ์ของพวกเขาในชีวิตทางการเมืองได้เชื่อมั่นว่า จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทรงเป็นสิ่งที่"ขาดไม่ได้ในการสร้างความสงบและความเจริญรุ่งเรืองของบราซิลให้ดำเนินต่อไป"

### พระชนม์ชีพในราชวงศ์

การอภิเษกสมรสของจักรพรรดิเปดรูที่ 2 และพระนางเทเรซา คริสตินา เริ่มต้นไม่ได้ด้วยดี แต่ด้วยการที่ทรงเจริญพระชันษา มีความอดทนอดกลั้นและการประสูติของบุตรพระองค์แรกคือ เจ้าชายอฟอนโซ ได้ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองพระองค์พัฒนาดีขึ้นมาก หลังจากนั้นจักรพรรดินีเทเรซา คริสตินาได้มีพระประสูติกาลพระโอรสธิดาตามมาอีกได้แก่ เจ้าหญิงอิซาเบลในปีค.ศ. 1846 เจ้าหญิงลีโอโพลดินาในปีค.ศ. 1847 และสุดท้ายคือเจ้าชายเปดรูในปีค.ศ. 1848 อย่างไรก็ตามพระโอรสทั้งสองพระองค์ก็ได้สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ซึ่งสร้างความโศกเศร้าแก่จักรพรรดิมาก นอกจากที่ทรงทุกข์ทรมานในฐานะที่เป็นบิดา มุมมองของพระองค์ต่อจักรวรรดิได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แม้ว่าพระองค์จะทรงรักพระราชธิดามากแต่ก็ไม่ทรงเชื่อว่าเจ้าหญิงอิซาเบลจะมีโอกาสที่จะประสบความสำเร็จเมื่อได้ครองราชบัลลังก์แม้ว่าเจ้าหญิงจะทรงเป็นรัชทายาทของพระองค์ก็ตาม พระองค์ทรงเห็นว่ารัชทายาทของพระองค์จำเป็นที่จะต้องเป็นบุรุษเท่านั้นที่จะสามารถขับเคลื่อนสถาบันพระมหากษัตริย์ต่อไปได้ พระองค์ได้ทำให้สถาบันจักรพรรดิผูกติดกับความสัมพันธ์ในตัวพระองค์เองมากขึ้นเรื่อยๆว่าจะไม่มีทางรอดหากไม่มีพระองค์ เจ้าหญิงอิซาเบลและพระขนิษฐาทรงได้รับการศึกษาที่โดดเด่นแม้ว่าจะไม่ทรงได้รับการเตรียมการปกครองประเทศเลย จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทรงตัดเจ้าหญิงอิซาเบลจากการมีส่วนร่วมในการดำเนินการทางธุรกิจและการตัดสินใจของรัฐบาล

พระโอรสธิดา
-----------

จักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิลทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเทเรซา คริสตินาแห่งทูซิชิลี มีพระโอรสธิดาร่วมกัน 4 พระองค์ ได้แก่ 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | **พระนาม** | **ประสูติ** | **สิ้นพระชนม์** | **คู่สมรส** **และพระโอรส-ธิดา** **หมายเหตุ** |
|  | เจ้าชายอฟอนโซ เจ้าชายรัชทายาทแห่งบราซิล | 184523 กุมภาพันธ์ค.ศ. 1845 | 184711 มิถุนายนค.ศ. 1847 | ทรงดำรงพระอิสริยยศ เจ้าชายรัชทายาทแห่งบราซิลจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ |
|
|  | เจ้าหญิงอิซาเบล เจ้าหญิงรัชทายาทแห่งบราซิล | 184629 กรกฎาคมค.ศ. 1846 | 192114 พฤศจิกายนค.ศ. 1921 | อภิเษกสมรส วันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1864 กับ**เจ้าชายแกสตัน เคานท์แห่งอู**มีพระโอรสธิดา 4 พระองค์ ได้แก่เจ้าหญิงลุยซา วิตโตเรียเจ้าชายเปดรู เดอ อัลคันทารา เจ้าชายแห่งกราว-ปาราเจ้าชายลูอิสแห่งออร์เลออง-บราแกนซาเจ้าชายอันโตนิโอ กัสเตาแห่งออร์เลออง-บราแกนซาทรงเป็นทั้งเจ้าหญิงรัชทายาทแห่งบราซิลและเคานท์เตสแห่งอูจากการอภิเษกสมรสกับเจ้าชายแกสตันแห่งออร์เลออง พระนางยังคงดำรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งจักรวรรดิในขณะที่พระราชบิดาเสด็จเยือนต่างประเทศ |
|
|  | เจ้าหญิงลีโอโพลดินาแห่งบราซิล | 184713 กรกฎาคมค.ศ. 1847 | 18717 กุมภาพันธ์ค.ศ. 1871 | อภิเษกสมรส วันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1864 กับ**เจ้าชายลุดวิก ออกัสแห่งแซ็กซ์-โคบูร์ก-โคฮารี**มีพระโอรส 4 พระองค์ ได้แก่เจ้าชายปีเตอร์แห่งแซ็กซ์-โคบูร์ก-โคฮารีเจ้าชายออกัส ลีโอโปลด์แห่งแซ็กซ์-โคบูร์ก-โคฮารีเจ้าชายโจเซฟแห่งแซ็กซ์-โคบูร์ก-โคฮารีเจ้าชายลุดวิกแห่งแซ็กซ์-โคบูร์ก-โคฮารี |
|
|  | เจ้าชายเปดรู เจ้าชายรัชทายาทแห่งบราซิล | 184819 กรกฎาคมค.ศ. 1848 | 18509 มกราคมค.ศ. 1850 | ทรงดำรงพระอิสริยยศ เจ้าชายรัชทายาทแห่งบราซิลจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ |
|

พระราชตระกูล
------------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 16. พระเจ้าโจเอาที่ 5 แห่งโปรตุเกส |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 8. พระเจ้าเปดรูที่ 3 แห่งโปรตุเกส |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 17. อาร์คดัสเชสมาเรีย อันนาแห่งออสเตรีย |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 4. พระเจ้าโจเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 18. พระเจ้าโจเซที่ 1 แห่งโปรตุเกส |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 9. สมเด็จพระราชินีนาถมาเรียที่ 1 แห่งโปรตุเกส |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 19. เจ้าหญิงมาเรียนา วิกโตเรียแห่งสเปน |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 2. จักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 20. พระเจ้าการ์โลสที่ 3 แห่งสเปน |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 10. พระเจ้าการ์โลสที่ 4 แห่งสเปน |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 21. เจ้าหญิงมาเรีย อเมเลียแห่งแซ็กโซนี |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 5. เจ้าหญิงคาร์ลอตา โจวควินาแห่งสเปน |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 22. ฟิลิป ดยุคแห่งปาร์มา |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 11. เจ้าหญิงมาเรีย ลุยซาแห่งปาร์มา |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 23. เจ้าหญิงหลุยส์ เอลิซาเบธแห่งฝรั่งเศส |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 1. จักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 24. จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 12. จักรพรรดิลีโอโพลด์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 25. จักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 6. จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 26. พระเจ้าการ์โลสที่ 3 แห่งสเปน(=20) |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 13. เจ้าหญิงมาเรีย หลุยซาแห่งสเปน |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 27. เจ้าหญิงมาเรีย อเมเลียแห่งแซ็กโซนี(=21) |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 3. อาร์ชดัชเชสมาเรีย ลีโอโพลดีนาแห่งออสเตรีย |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 28. พระเจ้าการ์โลสที่ 3 แห่งสเปน(=20) |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 14. พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งทูซิชิลี |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 29. เจ้าหญิงมาเรีย อเมเลียแห่งแซ็กโซนี(=21) |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 7. เจ้าหญิงมาเรีย เทเรซา แห่งเนเปิลส์และซิซิลีส์ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 30. จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์(=24) |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 15. อาร์คดัสเชสมาเรีย แคโรไลนาแห่งออสเตรีย |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 31. จักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา(=25) |
|   |
|   |   |   |   |   |
|

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  Barman 1999, p. 85.
2. ↑  See:

	* Besouchet 1993, p. 39,
	* Carvalho 2007, pp. 11–12,
	* Olivieri 1999, p. 5.
3. ↑  Calmon 1975, p. 3.
4. ↑  Schwarcz 1998, p. 45.
5. ↑  See:

	* Vainfas 2002, p. 198,
	* Calmon 1975, p. 4,
	* Schwarcz 1998, p. 45.
6. ↑  Barman 1999, p. 424.
7. ↑  Besouchet 1993, p. 40.
8. ↑  Schwarcz 1998, p. 47.
9. ↑  See:

	* Schwarcz 1998, p. 47,
	* Barman 1999, p. 1,
	* Besouchet 1993, p. 41.
10. 1 2  Vainfas 2002, p. 198.
11. 1 2  Calmon 1975, p. 5.
12. ↑  Calmon 1975, p. 15.
13. ↑  Besouchet 1993, p. 41.
14. ↑  See:

	* Carvalho 2007, p. 16,
	* Besouchet 1993, p. 46,
	* Barman 1999, pp. 26–27.
15. ↑  Carvalho 2007, p. 21.
16. ↑  Lira 1977, Vol 1, p. 15.
17. ↑  Olivieri 1999, p. 5.
18. 1 2  Barman 1999, p. 29.
19. ↑  Lira 1977, Vol 1, p. 17.
20. ↑  Schwarcz 1998, p. 50.
21. 1 2  Carvalho 2007, p. 31.
22. ↑  Besouchet 1993, p. 39.
23. 1 2  Calmon 1975, p. 57.
24. ↑  See:

	* Schwarcz 1998, p. 57,
	* Carvalho 2007, p. 25,
	* Lira 1977, Vol 1, p. 33.
25. ↑  Carvalho 2007, p. 27.
26. ↑  Olivieri 1999, p. 8.
27. ↑  See:

	* Olivieri 1999, p. 6,
	* Besouchet 1993, p. 14,
	* Lira 1977, Vol 1, pp. 46, 50.
28. ↑  See:

	* Vainfas 2002, pp. 198–199,
	* Carvalho 2007, pp. 27, 30–31,
	* Barman 1999, p. 33,
	* Besouchet 1993, p. 50,
	* Schwarcz 1998, p. 57.
29. ↑  Carvalho 2007, pp. 29, 33.
30. ↑  Barman 1999, p. 39.
31. ↑  See:

	* Carvalho 2007, p. 37,
	* Schwarcz 1998, p. 67,
	* Olivieri 1999, p. 11.
32. ↑  See:

	* Lira 1977, Vol 1, p. 21,
	* Schwarcz 1998, p. 53,
	* Carvalho 2007, p. 21.
33. ↑  Barman 1999, p. 317.
34. ↑  See:

	* Calmon 1975, p. 136,
	* Lira 1977, Vol 1, p. 70,
	* Barman 1999, p. 72,
	* Carvalho 2007, p. 39,
	* Schwarcz 1998, p. 68.
35. ↑  Carvalho 2007, p. 40.
36. ↑  Schwarcz 1998, p. 73.
37. ↑  Lira 1977, Vol 1, p. 72.
38. ↑  Barman 1999, pp. 74–75.
39. ↑  Barman 1999, p. 66.
40. ↑  Barman 1999, p. 49.
41. ↑  Barman 1999, p. 80.
42. ↑  See:

	* Carvalho 2007, p. 51,
	* Lira 1977, Vol 1, p. 122,
	* Olivieri 1999, p. 19.
43. ↑  See:

	* Barman 1999, p. 97,
	* Lira 1977, Vol 1, p. 124,
	* Calmon 1975, p. 239.
44. ↑  See:

	* Barman 1999, p. 97,
	* Lira 1977, Vol 1, p. 124,
	* Schwarcz 1998, p. 95.
45. ↑  Barman 1999, p. 97.
46. ↑  See:

	* Barman 1999, p. 97,
	* Calmon 1975, p. 239,
	* Carvalho 2007, p. 52.
47. ↑  See:

	* Barman 1999, p. 97,
	* Calmon 1975, p. 239,
	* Carvalho 2007, p. 52.
48. ↑  See:

	* Lira 1977, Vol 1, pp. 125–126,
	* Calmon 1975, p. 240,
	* Barman 1999, p. 98.
49. ↑  Barman 1999, p. 111.
50. ↑  Carvalho 2007, p. 9.
51. ↑  Barman 1999, p. 81.
52. ↑  See:

	* Schwarcz 1998, p. 68,
	* Barman 1999, p. 97,
	* Carvalho 2007, p. 9.
53. ↑  See:

	* Lira 1977, Vol 1, p. 50,
	* Barman 1999, p. 97,
	* Calmon 1975, p. 187.
54. ↑  Barman 1999, pp. 109, 122.
55. ↑  Barman 1999, pp. 109, 114.
56. 1 2  Barman 1999, p. 122.
57. ↑  Barman 1999, p. 123.
58. ↑  Barman 1999, pp. 122–123.
59. ↑  Barman 1999, p. 124.
60. 1 2 3  Barman 1999, p. 125.
61. 1 2  Barman 1999, p. 126.
62. ↑  Carvalho 2007, pp. 102–103.
63. ↑  Levine 1999, pp. 63–64.
64. ↑  See:

	* Skidmore 1999, p. 48,
	* Bethell 1993, p. 76,
	* Graham 1994, p. 71.
65. 1 2 3  Barman 1999, p. 159.
66. ↑  Schwarcz 1998, p. 100.
67. ↑  Barman 1999, p. 162.
68. ↑  Barman 1999, pp. 161–162.
69. ↑  Barman 1999, p. 178.
70. ↑  Barman 1999, p. 120.
71. ↑  Barman 1999, p. 164.
72. ↑  Barman 1999, p. 165.
73. ↑  Barman 1999, pp. 178–179.
74. ↑  Barman 1999, p. 170.
75. ↑  Carvalho 2007, p. 73.
76. ↑  See:

	* Carvalho 2007, p. 52,
	* Barman 1999, p. 127,
	* Vainfas 2002, p. 98.
77. ↑  See:

	* Carvalho 2007, p. 52,
	* Vainfas 2002, p. 200,
	* Barman 1999, p. 129.
78. ↑  Barman 1999, pp. 129–130.
79. ↑  Barman 1999, p. 130.
80. ↑  Barman 1999, pp. 151–152.

อ้างอิงและอ่านเพิ่ม
-------------------

* Barman, Roderick J. (1999). *Citizen Emperor: Pedro II and the making of Brazil, 1825–1891*. Stanford: Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-3510-0.
* Barman, Roderick J. (2002). *Princess Isabel of Brazil: gender and power in the nineteenth century*. Rowman & Littlefield Publishers. ISBN 978-0842028462.
* Bethell, Leslie (1993). *Brazil: Empire and Republic, 1822–1930*. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-36293-1.
* Graham, Richard (1994). *Patronage and Politics in Nineteenth-Century Brazil*. Stanford: Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-2336-7.
* Kurizky, Patricia Shu, et al. "The physician, the Emperor and the fibromyalgia: Charles-Édouard Brown-Séquard (1817–1894) and Dom Pedro II (1825–1891) of Brazil." *Journal of medical biography* 24.1 (2016): 45–50. online
* Levine, Robert M. (1999). *The History of Brazil*. Westport, Connecticut: Greenwood Press. ISBN 978-0-313-30390-6.
* Montgomery-Massingberd, Hugh, บ.ก. (1977). *Burke's Royal Families of the World* (1st ed.). London: Burke's Peerage. ISBN 0-85011-023-8.
* Munro, Dana Gardner (1942). *The Latin American Republics: A History*. New York: D. Appleton.
* Skidmore, Thomas E. (1999). *Brazil: five centuries of change*. New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-505809-3.
* Topik, Steven C. (2000). *Trade and Gunboats: The United States and Brazil in the Age of Empire*. Stanford: Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-4018-0.
* Williams, Mary Wilhelmine (1937). *Dom Pedro, the Magnanimous, second Emperor of Brazil*. Chapel Hill: U. of North Carolina Press.

### ในภาษาโปรตุเกส

* Benevides, José Marijeso de Alencar; Azevedo, Rubens de; Alcântara, José Denizard Macedo de (1979). *D. Pedro II, patrono da astronomia brasileira* (ภาษาโปรตุเกส). Fortaleza: Imprensa oficial do Ceará.
* Besouchet, Lídia (1993). *Pedro II e o Século XIX* (ภาษาโปรตุเกส) (2nd ed.). Rio de Janeiro: Nova Fronteira. ISBN 978-85-209-0494-7.
* Calmon, Pedro (1975). *História de D. Pedro II* (ภาษาโปรตุเกส). Vol. 1–5. Rio de Janeiro: José Olímpio.
* Carvalho, José Murilo de (2007). *D. Pedro II: ser ou não ser* (ภาษาโปรตุเกส). São Paulo: Companhia das Letras. ISBN 978-85-359-0969-2.
* Doratioto, Francisco (2002). *Maldita Guerra: Nova história da Guerra do Paraguai* (ภาษาโปรตุเกส). São Paulo: Companhia das Letras. ISBN 978-85-359-0224-2.
* Ermakoff, George (2006). *Rio de Janeiro – 1840–1900 – Uma crônica fotográfica* (ภาษาโปรตุเกส). Rio de Janeiro: G. Ermakoff Casa Editorial. ISBN 978-85-98815-05-3.
* Lira, Heitor (1977). *História de Dom Pedro II (1825–1891): Ascenção (1825–1870)* (ภาษาโปรตุเกส). Vol. 1. Belo Horizonte: Itatiaia.
* Lira, Heitor (1977). *História de Dom Pedro II (1825–1891): Fastígio (1870–1880)* (ภาษาโปรตุเกส). Vol. 2. Belo Horizonte: Itatiaia.
* Lira, Heitor (1977). *História de Dom Pedro II (1825–1891): Declínio (1880–1891)* (ภาษาโปรตุเกส). Vol. 3. Belo Horizonte: Itatiaia.
* Martins, Luís (2008). *O patriarca e o bacharel* (ภาษาโปรตุเกส) (2nd ed.). São Paulo: Alameda. ISBN 978-85-98325-68-2.
* Mônaco Janotti, Maria de Lourdes (1986). *Os Subversivos da República* (ภาษาโปรตุเกส). São Paulo: Brasiliense.
* Olivieri, Antonio Carlos (1999). *Dom Pedro II, Imperador do Brasil* (ภาษาโปรตุเกส). São Paulo: Callis. ISBN 978-85-86797-19-4.
* Rodrigues, José Carlos (1863). *Constituição política do Império do Brasil* (ภาษาโปรตุเกส). Rio de Janeiro: Typographia Universal de Laemmert.
* Salles, Ricardo (1996). *Nostalgia Imperial* (ภาษาโปรตุเกส). Rio de Janeiro: Topbooks. OCLC 36598004.
* Sauer, Arthur (1889). *Almanak Administrativo, Mercantil e Industrial* (ภาษาโปรตุเกส). Rio de Janeiro: Laemmert & C. OCLC 36598004.
* Schwarcz, Lilia Moritz (1998). *As barbas do Imperador: D. Pedro II, um monarca nos trópicos* (ภาษาโปรตุเกส) (2nd ed.). São Paulo: Companhia das Letras. ISBN 978-85-7164-837-1.
* Vainfas, Ronaldo (2002). *Dicionário do Brasil Imperial* (ภาษาโปรตุเกส). Rio de Janeiro: Objetiva. ISBN 978-85-7302-441-8.
* Vasquez, Pedro Karp (2003). *O Brasil na fotografia oitocentista* (ภาษาโปรตุเกส). São Paulo: Metalivros. ISBN 978-85-85371-49-4.
* Viana, Hélio (1994). *História do Brasil: período colonial, monarquia e república* (ภาษาโปรตุเกส) (15th ed.). São Paulo: Melhoramentos. ISBN 978-85-06-01999-3.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล** |  |  **สมเด็จพระจักรพรรดิแห่งบราซิล** (7 เมษายน ค.ศ. 1831 - 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1889) |  | **ระบอบกษัตริย์ถูกล้มล้างสถาปนาสาธารณรัฐบราซิลครั้งที่หนึ่งภายใต้ประธานาธิบดีดีโอโดโร ดา ฟอนเซกา** |
| **เจ้าหญิงมาเรียต่อมาสมเด็จพระราชินีนาถมาเรียที่ 2 แห่งโปรตุเกส** |  |  **เจ้าชายรัชทายาทแห่งบราซิล** (2 ธันวาคม ค.ศ. 1825 - 7 เมษายน ค.ศ. 1831) |  | **สมเด็จพระราชินีนาถมาเรียที่ 2 แห่งโปรตุเกส** |
| **สถาปนาสาธารณรัฐ** |  |  **ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์บราซิล** (15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1889 - 5 ธันวาคม ค.ศ. 1891) |  | **เจ้าหญิงอิซาเบล** |

| * ด
* ค
* ก
พระมหากษัตริย์และจักรพรรดิแห่งบราซิล |
| --- |
| ราชอาณาจักรบราซิล | 

สมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 1 *(1815–1816)* · พระเจ้าฌูเอาที่ 6 *(1816–1822)*
 |  |
| จักรวรรดิบราซิล | 

จักรพรรดิเปดรูที่ 1 *(1822–1831)* · จักรพรรดิเปดรูที่ 2 *(1831–1889)*
 |

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| นานาชาติ | 
* FAST
* ISNI
* VIAF

 |
| ประจำชาติ | 
* นอร์เวย์
* สเปน
* ฝรั่งเศส
* BnF data
* กาตาลุญญา
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* เบลเยียม
* สหรัฐ
* สวีเดน
* เช็กเกีย
* กรีซ
* เนเธอร์แลนด์
* โปแลนด์
* โปรตุเกส
* นครรัฐวาติกัน

 |
| วิชาการ | 
* CiNii

 |
| ศิลปิน | 
* Musée d'Orsay
* Photographers' Identities
* Te Papa (New Zealand)

 |
| ประชาชน | 
* Deutsche Biographie

 |
| อื่น ๆ | 
* NARA
* SNAC
* IdRef

 |