recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
นักดนตรี

|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**กุสตาโบ อาโดลโฟ ดูดาเมล รามิเรซ** (สเปน: *Gustavo Adolfo Dudamel Ramírez*) เป็นวาทยกรและนักไวโอลินชาวเวเนซุเอลา เขาเคยเป็นผู้อำนวยการวงออร์เกสตาซินโฟนิกาซิมอนโบลิบาร์ (*Orquesta Sinfónica Simón Bolívar*) ในเวเนซุเอลา และลอสแอนเจลิสฟิลฮาร์มอนิก (Los Angeles Philharmonic) ในสหรัฐอเมริกา

ดูดาเมลเกิดในบาร์กีซีเมโต ประเทศเวเนซุเอลา เขาเริ่มเรียนวิชาดนตรีตั้งแต่ยังเล็ก และเริ่มเรียนไวโอลินเมื่อมีอายุ 10 ขวบ ดูดาเมลเริ่มเรียนวาทยการใน ค.ศ. 1995 และได้รับแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการวงออร์เกสตาซินโฟนิกาซิมอนโบลิบาร์ ซึ่งเป็นวงออร์เคสตราเยาวชนของเวเนซุเอลา และมีโอกาสออกแสดงในหลายประเทศ เขายังเข้าเป็นศิษย์ของชาร์ล ดูว์ตัว (Charles Dutoit) ใน ค.ศ. 2002 และเป็นผู้ช่วยของไซมอน แรตเทิล ใน ค.ศ. 2003 และเมื่อเขาชนะรายการกุสตาฟมาห์เลอร์คันดักติงคอมพิทิชัน (Gustav Mahler Conducting Competition) ใน ค.ศ. 2004 ชื่อเสียงของเขาก็เริ่มแพร่กระจาย เขาได้เข้าเป็นวาทยกรหลักประจำวงกอเทนเบิร์กซิมโฟนี (Gothenburg Symphony) ระหว่าง ค.ศ. 2007–2008

ดูดาเมลได้เฉิดฉายในวงการเมื่อเขามีโอกาสเป็นวาทยกรในการแสดงของดอน โจวันนี ที่โรงละครลาสกาลาในนครมิลานเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2006 ต่อมาเขายังมีโอกาสเป็นวาทยกรให้กับวงเวียนนาฟิลฮาร์มอนิก (Vienna Philharmonic) เป็นครั้งแรกในเทศกาลลูเซิร์น ต่อมายังมีโอกาสเป็นวาทยกรให้กับวงชทุตการ์ตเรดิโอซิมโฟนีออร์เคสตรา (Stuttgart Radio Symphony Orchestra) ในการแสดงต่อพระพักตร์สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 ในนครรัฐวาติกันเมื่อ ค.ศ. 2007

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sue Steward (23 Feb 2006). "He's astonishingly gifted". *Telegraph*. London. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-01-16. สืบค้นเมื่อ 2007-08-16.
2. ↑  Vivien Schweitzer (13 Apr 2006). "Gustavo Dudamel Appointed Principal Conductor of the Gothenburg Symphony". *Playbill Arts*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-11-16. สืบค้นเมื่อ August 16, 2007.
3. ↑  Nicole Winfield (16 Apr 2007). "Pope marks 80th birthday with concert". *The Boston Globe*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 6, 2008. สืบค้นเมื่อ 2007-08-16.
**ปลาดังแดง** ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Hemisilurus mekongensis* อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) มีส่วนหัวแบนข้างเล็กน้อย จะงอยปากสั้นและงุ้มเล็กน้อย ปากเล็ก ขากรรไกรมีหนังนิ่ม ๆ หุ้ม มีหนวดหนึ่งคู่ ตาเล็ก ครีบหลังเล็กมากเป็นเพียงเส้นสั้น ๆ ครีบท้องเล็ก ครีบหางเว้าลึกแฉกมนป้าน ตัวผู้มีหนวดเรียวสั้น ตัวเมียมีหนวดเส้นใหญ่ปลายแบนและยาวถึงบริเวณหลัง สีลำตัวมีสีเทาอ่อนอมฟ้า หนังบางค่อนข้างใส ครีบสีจางขอบครีบหางสีคล้ำ ส่วนหัวมีสีแดงเรื่อโดยเฉพาะบริเวณจะงอยปาก จึงเป็นที่มาของชื่อ (ดัง เป็นภาษาอีสานแปลว่า จมูก) มีขนาดประมาณ 30–40 เซนติเมตร

อาหารได้แก่ หอย, ไส้เดือนน้ำ, กุ้งขนาดเล็ก มีพฤติกรรมขณะว่ายน้ำจะยื่นหนวดและกระดิกถี่ ๆ เพื่อเป็นการสัมผัส พบเฉพาะแม่น้ำโขงเท่านั้น

ถูกจับขึ้นมาขายครั้งละมาก ๆ ในบางฤดูกาลของจังหวัดริมแม่น้ำโขง ตั้งแต่จังหวัดเชียงรายถึงอุบลราชธานี เนื้อมีรสชาติดี มักบริโภคโดยการปรุงสด

ปลาดังแดง มีชื่อเรียกอีกชื่อนึงว่า "เจ๊ก"

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาสายยู

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  Species: *Hemisilurus mekongensis*
3. ↑  หนังสือปลาน้ำจืดไทย โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (กรุงเทพ, พ.ศ. 2544) ISBN 974-475-655-5

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาดังแดง
แผนที่แสดงคลองลัดบางกรวย (หมายเลข ๒ ในภาพ) ปัจจุบันกลายเป็นเป็นส่วนหนึ่งของคลองบางกอกน้อย
**คลองลัดบางกรวย** เป็นคลองขุดลัดแม่น้ำเจ้าพระยา (สายเก่า ปัจจุบันคือคลองบางกอกน้อย) เพื่อร่นระยะเวลาในการเดินเรือและเพิ่มความสะดวกต่อการสัญจรทางน้ำ โดยเริ่มขุดจากบริเวณหน้าวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มาถึงแม่น้ำเจ้าพระยา (สายเก่า ปัจจุบันคือคลองชักพระ) บริเวณวัดสุวรรณคีรี ปัจจุบันคลองลัดบางกรวยถือเป็นส่วนหนึ่งของคลองบางกอกน้อยโดยมีระยะทางอยู่ในจังหวัดนนทบุรีและกรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

เนื่องจากแม่น้ำเจ้าพระยาที่ผ่านบริเวณตัวเมืองนนทบุรีเดิมคดเคี้ยวมาก คลองลัดนี้เชื่อมกับคลองบางกอกน้อยและคลองอ้อมซึ่งเป็นแม่น้ำเก่า ขุดในสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ (พ.ศ. 2091 - 2111) เริ่มจากริมวัดชลอไปออกที่วัดสุวรรณคีรี  ต่อมาในรัชสมัยพระเจ้าปราสาททอง โปรดเกล้าฯ ให้ขุดคลองลัดจากวัดท้ายเมืองไปยังวัดเขมาภิรตาราม  ทางเหนือของคลองลัดบางกรวย ซึ่งก็ทำให้แม่น้ำเจ้าพระยาเปลี่ยนทิศทางไปอีกครั้ง และคลองลัดบางกรวยก็แคบลงกลายเป็นคลองตามเดิม

คลองลัดบางกรวยนี้เชื่อมต่อกับคลองมหาสวัสดิ์ที่วัดชัยพฤกษมาลาซึ่งเป็นคลองที่มีบทบาทสำคัญในการผันน้ำไปทางตะวันตกของกรุงเทพฯ ไปสู่แม่น้ำท่าจีน ในปัจจุบันถือเป็นส่วนหนึ่งของคลองบางกอกน้อยและเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางน้ำ มีวัดวาริมฝั่งน้ำมากมาย เช่น

* วัดชลอ
* วัดเกดประยงค์เล็กตั้งตรงจิตร
* วัดน้อยใน
* วัดพิกุลทอง
* วัดไก่เตี้ย
* วัดสุวรรณคีรี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "คลองลัดเกร็ดน้อย ลัดเกร็ดใหญ่" ท้องถิ่นมีชุมชน/พุธที่ 18 กรกฎาคม 2555 โดยนาน้อย อ้อยหนู
2. ↑  ""ข้อมูลท่องเที่ยวจังหวัดนนทบุรี"". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-10-11. สืบค้นเมื่อ 2011-11-24.
3. ↑   "คลองแสนแสบและคลองมหาสวัสดิ์" จากคมชัดลึก เรื่องชุมชนคนท้องถิ่น วันศุกร์ที่ 18 พฤศจิกายน 2554
**ปลาดุกยักษ์ทะเลสาบบิวะ** (อังกฤษ: Giant Lake Biwa catfish; ญี่ปุ่น: ビワコオオナマズ; โรมะจิ: *Biwako-o'namazu*; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Silurus biwaensis*) ปลาน้ำจืดขนาดใหญ่จำพวกปลาหนังชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae)

ปลาดุกยักษ์ทะเลสาบบิวะ มีลักษณะคล้ายกับปลาเวลส์ (*S. glanis*) ซึ่งเป็นปลาขนาดใหญ่กว่า แต่อยู่ในสกุลเดียวกัน ซึ่งพบในภาคพื้นยุโรป โดยมีความยาวได้ถึง 1.18 เมตร (3 ฟุต 10 นิ้ว) และน้ำหนักมากกว่า 17 กิโลกรัม (37 ปอนด์) โดยมีส่วนหัวที่แบน ตาเล็ก ปากกว้าง ลำตัวด้านบนสีคล้ำและด้านล่างสีขาวกว่า 

เป็นปลาที่พบอาศัยอยู่เฉพาะในทะเลสาบบิวะ ซึ่งเป็นทะเลสาบน้ำจืดโบราณที่มีอายุกว่า 4 ล้านปี และเป็นทะเลสาบน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น และถือเป็นปลาในสกุลนี้ 1 ใน 3 ชนิด ที่พบได้ในทะเลสาบบิวะ 

ปลาดุกยักษ์ทะเลสาบบิวะ เป็นปลากินเนื้อ ล่าปลาและกบตลอดจนสัตว์น้ำประเภทต่าง ๆ กินเป็นอาหาร ออกหากินในเวลากลางคืน โดยใช้เส้นข้างลำตัวเป็นเสมือนเส้นประสาทตรวจสอบความเคลื่อนไหวเช่นเดียวกับปลาหนังชนิดอื่น และเป็นปลาที่อายุยืนได้มากกว่า 50 ปี และยังเพิ่มขนาดขึ้นเรื่อย ๆ ตามอายุด้วย ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำบิวะ ซึ่งตั้งอยู่ริมทะเลสาบบิวะ มีการแสดงปลาดุกยักษ์ทะเลสาบบิวะขนาดใหญ่หลายตัวซึ่งจับได้ตั้งแต่ยังเป็นปลาเล็ก ๆ ในทะเลสาบไว้ด้วย 

นอกจากนี้แล้ว ปลาดุกยักษ์ทะเลสาบบิวะ ยังเชื่อว่าเป็นที่มาของตำนานความเชื่อเรื่อง "นะมะสุ" (鯰) ซึ่งเป็นปลาดุกขนาดใหญ่ที่ชาวญี่ปุ่นเชื่อว่า มีก้อนหินขนาดใหญ่ที่เทพเจ้าแห่งลม คะชิมะ (鹿島) นำมาถ่วงไว้ที่หัว เมื่อนะมะสุขยับตัวก็ทำให้เกิดแผ่นดินไหว ซึ่งเรื่องนี้เป็นไปได้ว่า อาจเกิดจากชาวประมงในสมัยโบราณได้พบเห็นการเคลื่อนไหวของปลาดุกยักษ์ทะเลสาบบิวะพร้อม ๆ กันครั้งใหญ่ ก่อนที่จะเกิดแผ่นดินไหวไม่นาน ทั้งนี้ในการศึกษาทางวิทยาศาสตร์พบว่า ปลาจำพวกปลาดุกหรือปลาหนังจะมีประสาทสัมผัสหรือสัญชาตญาณรับรู้ว่าจะมีแผ่นดินไหวก่อนได้ โดยปลาจะเคลื่อนไหวในท่าทางที่ผิดปกติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Lake Biwa Facts". Lake Biwa Museum. สืบค้นเมื่อ 4 March 2013.[*ลิงก์เสีย*]
2. 1 2 3  *Cold Blooded Horror*, "River Monsters". สารคดีทางดิสคัฟเวอรี่แชนแนล ทางทรูวิชั่นส์: จันทร์ที่ 28 กรกฎาคม 2557
3. ↑  Ashkenazi, Michael (2003). *Handbook of Japanese Mythology*. Santa Barbara (Calif.): ABC-CLIO. p. 220. ISBN 1576074676.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Silurus biwaensis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Silurus biwaensis ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ปลาซิวแก้ว** (อังกฤษ: Thai river sprat; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Clupeichthys aesarnensis*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupeidae) 

เป็นปลาขนาดเล็ก รูปร่างเพรียวยาว ตัวใส ที่ริมฝีปากมีขากรรไกรเป็นแผ่นแบน และมีเขี้ยวแหลมโค้งขนาดเล็กมาก เกล็ดบางมากและหลุดร่วงได้ง่าย ครีบก้นมี 2 ตอน ตอนท้ายเห็นเป็นติ่งเล็ก ๆ แยกออกมา ลำตัวใสสีอมเหลืองอ่อนมีแถบสีเงินคาดกลางลำตัว หัวมีสีคล้ำเล็กน้อยออกสีเขียวอ่อน มีขนาดลำตัวประมาณ 4 เซนติเมตร ใหญ่สุดพบประมาณ 6 เซนติเมตร

พบเฉพาะในแม่น้ำโขงและลำน้ำสาขาเท่านั้น นอกจากนี้ยังพบมากที่อ่างเก็บน้ำเขื่อนอุบลรัตน์ จังหวัดขอนแก่น, เขื่อนลำปาว จังหวัดกาฬสินธุ์, เขื่อนสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี และเขื่อนสิริกิติ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ อาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่มากบริเวณผิวน้ำและกลางน้ำในแหล่งน้ำนิ่งขนาดใหญ่

กินอาหารโดยได้แก่ แมลง โดยการกระโดดงับขึ้นเหนือน้ำ และแพลงก์ตอนสัตว์ มีวิธีจับด้วยการยกยอและใช้ไฟล่อในเวลากลางคืน นิยมใช้บริโภคและเป็นปลาเศรษฐกิจในท้องถิ่นภาคอีสาน โดยนำมาปรุงเป็นอาหารได้หลายชนิด เช่น ทำน้ำปลา, ปลาแห้ง, ปลาเจ่า เป็นต้น และได้ถูกส่งไปปล่อยในอ่างเก็บน้ำของมาเลเซียและอินโดนีเซียจนกลายเป็นปลาเศรษฐกิจของทื่นั่นด้วย

ปลาซิวแก้ว มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกว่า ปลาแก้ว, ปลาแตบแก้ว หรือ ปลาแปบควาย เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  ชวลิต วิทยานนท์. *ปลาน้ำจืดไทย*. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์, 2544. 116 หน้า. หน้า 35. ISBN 974-475-655-5
2. ↑  *Clupeichthys aesarnensis* Thai river sprat[*ลิงก์เสีย*] (ไทย)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาซิวแก้ว
* สารคดีปลาซิวแก้ว โดยกรมประมง
**ปลาซิวใบไผ่มุก** หรือ **ปลาซิวใบไผ่เล็ก** หรือ **ปลาซิวเจ็ดสี** (อังกฤษ: Pearl danio, White-lined danio, Rearing danio; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Danio albolineatus*) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกปลาซิว อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

มีรูปร่างเรียวยาวแบนข้าง หัวและจะงอยปากมน ปากกว้าง มีหนวดยาวที่ริมฝีปากบน 1 คู่ และที่มุมปาก 1 คู่ เกล็ดมีขนาดใหญ่มีลักษณะบางและหลุดง่าย ครีบหลังค่อนไปทางทางด้านหาง ครีบก้นสั้น ครีบหางเว้าตื้น เส้นข้างลำตัวไม่สมบูรณ์ ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยว 2 ก้าน และก้านครีบแขนง 7 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบเดี่ยว 3 ก้าน และก้านครีบแขนง 13 ก้าน

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 3.5 เซนติเมตร

พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางทั้งในแม่น้ำสาละวิน, แม่น้ำแม่กลอง, แม่น้ำเจ้าพระยา, แม่น้ำโขง และแม่น้ำต่าง ๆ ในภาคใต้ รวมถึงแหล่งน้ำในป่าพรุด้วย โดยมักซ่อนอยู่ใต้ซากใบไม้ และพบเรื่อยไปจนถึงเกาะสุมาตรา ในประเทศอินโดนีเซีย

เป็นปลาที่กินอาหารได้ทั้งพืชและสัตว์ เป็นปลาที่มีความสวยงามมากชนิดหนึ่ง จึงนิยมเก็บรวบรวมจากธรรมชาติเพื่อส่งขายเป็นปลาสวยงาม ซึ่งปัจจุบันสามารถที่จะเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Vidthayanon, C. (2012). "*Danio albolineatus*". *The IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN. **2012**: e.T180844A1669179. doi:10.2305/IUCN.UK.2012-1.RLTS.T180844A1669179.en. สืบค้นเมื่อ 15 January 2018.
2. ↑  "การเลี้ยงปลาซิวใบไผ่เพื่อเป็นพ่อแม่พันธุ์ด้วยอาหารต่างกัน" (PDF). *กรมประมง*.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  หน้า 52, *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑* โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-00-8701-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ปลาซิวใบไผ่เล็ก (ไทย)

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Danio albolineatus ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Danio albolineatus***
**ปลาซิวหนวดยาว** (อังกฤษ: Flying barb) เป็นชื่อสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กในจำพวกปลาซิวจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ใช้ชิ่อสกุลว่า *Esomus* (/อี-โซ-มัส/)

มีลำตัวโดยรวมค่อนข้างยาว แบนข้าง แนวสันหัวตั้งแต่ปลายจะงอยปากจนถึงท้ายทอยหลังเป็นเส้นตรง ถัดไปเป็นส่วนสันหลังจะโค้งนูนขึ้นไม่มากนัก ปากแคบและเฉียงขึ้น ขากรรไกรล่างไม่มีปุ่มตรงกลาง มีหนวดสองคู่ คู่ที่ริมฝีปากบนสั้น แต่คู่ที่ริมฝีปากล่างยาวมากจนเห็นได้ชัด อันเป็นที่มาขอชื่อเรียก ซึ่งบางชนิดยาวถึงฐานครีบก้น ครีบหลังสั้นอยู่ค่อนไปทางหาง มีก้านครีบแขนงห้าก้าน เกล็ดมีขนาดปานกลาง เส้นข้างลำตัวอยู่ต่ำใกล้กับท้องและยาวไปจนสิ้นสุดที่ปลายหางส่วนล่าง มีฟันที่ลำคอหนึ่งแถว มีทั้งหมดห้าซี่

มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง หากินอาหารจำพวกแพลงก์ตอนและแมลงน้ำบริเวณผิวน้ำ มีขนาดลำตัวยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 5-7 เซนติเมตร นิยมใช้บริโภคกันในพื้นที่ และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

ชนิด
----

* *Esomus ahli*
* *Esomus altus*
* *Esomus barbatus*
* *Esomus caudiocellatus*
* *Esomus danricus*
* *Esomus lineatus*
* *Esomus longimanus*
* *Esomus malabaricus*
* *Esomus malayensis*
* *Esomus manipurensis*
* *Esomus metallicus*
* *Esomus thermoicos*

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 77. ISBN 974-00-8701-9
2. ↑  "ITIS.org". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-04. สืบค้นเมื่อ 2011-06-28.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Esomus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Esomus ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาซ่ง** หรือ **ปลาซ่งฮื้อ** หรือ **ปลาหัวโต** (อังกฤษ: Bighead carp; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Hypophthalmichthys nobilis*) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) สกุล *Hypophthalmichthys*

มีลักษณะแบบเดียวกับ ปลาลิ่น (*H. molitrix*) ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน รวมทั้งมีขนาดและถิ่นกำเนิดในแหล่งเดียวกันอีกด้วย แต่ทว่าปลาซ่งจะมีส่วนหัวที่โตกว่าปลาลิ่น และส่วนท้องมนกลมไม่เป็นสันแคบเหมือนปลาลิ่น

ถูกนำเข้ามาสู่ประเทศไทยราวปี พ.ศ. 2465-พ.ศ. 2475 โดยเรือสำเภาของชาวจีนจากเมืองซัวเถา ต่อมากรมประมงสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ด้วยวิธีการฉีดฮอร์โมนและผสมเทียม ซึ่งปลาในธรรมชาติจะไม่วางไข่เอง ซึ่งจะทีชื่อเรียกรวม ๆ กันว่า "ปลาจีน"

ปัจจุบัน ปลาในสกุล *Hypophthalmichthys* ทั้ง 2 ชนิด รวมทั้งปลาเฉา (*Ctenopharyngodon idella*) เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญของหลายประเทศในโลก รวมทั้งนิยมในการตกเป็นเกมกีฬา สำหรับในประเทศไทย เป็นที่นิยมรับประทานมากโดยเฉพาะชาวจีนหรือชาวไทยเชื้อสายจีน และนิยมเลี้ยงปลาทั้ง 3 ชนิดนี้รวมกันในบ่อเพื่อกินแพลงก์ตอนที่ทำให้น้ำเขียว และกินมูลจากปลาชนิดอื่น

อ้างอิง
-------

* หนังสือปลาน้ำจืดไทย โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (พ.ศ. 2544) ISBN 974-472-655-5


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Hypophthalmichthys nobilis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาซ่ง

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Hypophthalmichthys nobilis ที่วิกิสปีชีส์
**สหภาพอิสรชน** (อังกฤษ: Union of Independent People; อินโดนีเซีย: *Serikat Rakyat Independen, SRI*) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซียซึ่งสนับสนุนอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ศรี มุลยานี อินดราวาตี พรรคนี้ก่อตั้งเมื่อ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ในจาการ์ตาโดยนักกิจกรรมจากความสามัคคีแห่งประชาชนอินโดนีเซียเพื่อความยุติธรรม (Solidaritas Masyarakat Indonesia untuk Keadilan) พรรคนี้ต้องการสนับสนุนอินดราวาตีขึ้นเป็นประธานาธิบดีในพ.ศ. 2557 อย่างไรก็ตาม พรรคล้มเหลวในกระบวนการยืนยันที่กระทรวงกฏหมายและสิทธิมนุษยชน พรรคได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลรัฐธรรมนูญ ซึ่งศาลได้มีคำตอบมาในวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งศาลได้ให้พรรคปฏิบัติตามกฎหมายพรรคการเมืองให้มีตัวแทนทั้งใน 33 จังหวัด พรรคต้องรอถึง 22 สิงหาคม พ.ศ. 2554 จึงได้ตัวแทนครบทุกจังหวัด และได้ผ่านกระบวนการลงทะเบียนในวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2554

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "Sri Mulyani for president, says new party", *The Jakarta Post*, 4 August 2011, สืบค้นเมื่อ 8 August 2011
3. ↑  "Sri Mulyani supporters face tough test", *The Jakarta Post*, 5 August 2011, สืบค้นเมื่อ 8 August 2011
4. ↑  "15 New Parties Register for 2014". 23 August 2011.
**ปลาตาเดียว** เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Psettodes erumei* อยู่ในวงศ์ปลาตาเดียว (Psettodidae) อันดับปลาซีกเดียว (Pleuronectiformes)

มีรูปร่างยาวรี หัวเล็ก จะงอยปากสั้นทู่ นัยน์ตาทั้งสองข้างอยู่ใกล้กันและอยู่บนซีกเดียวกับตำแหน่งของตาซึ่งอยู่ค่อนไปทางส่วนบนของลำตัว ปากกว้างและเฉียงขึ้น มีฟันแหลมคมแบบฟันเขี้ยวเห็นชัดเจนอยู่บนขากรรไกรบนและล่าง จุดเริ่มต้นของครีบหลังอยู่หลังนัยน์ตา ครีบหลัง ครีบหางและครีบก้นไม่เชื่อมติดกัน ครีบหางมีปลายเว้าเป็นสองลอน มีพื้นลำตัวด้านมีนัยน์ตาเป็นสีน้ำตาลเข้มตลอดทั้งตัว ส่วนซีกล่างมีสีขาว สามารถปรับเปลี่ยนสีลำตัวได้ตามสภาพแวดล้อม

มีความยาวเต็มที่ได้ถึง 64 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยทั่วไปมีความยาวประมาณ 18-50 เซนติเมตร นับว่าเป็นชนิดที่มีความใหญ่ที่สุดของวงศ์นี้ โดยพบน้ำหนักมากที่สุดคือ 9,000 กรัม พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ชายฝั่งของทวีปแอฟริกา, ทะเลแดง, มหาสมุทรอินเดีย, อ่าวไทย, ทะเลอันดามัน, ทะเลญี่ปุ่น จนถึงออสเตรเลีย โดยกินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่าตามพื้นน้ำหรือพื้นทรายในเวลากลางคืนเป็นอาหาร พบได้ตั้งแต่ความลึก 1-100 เมตร

ปลาตาเดียวนับเป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญ เพราะมีขนาดลำตัวใหญ่ เนื้อเยอะ จึงมักนิยมทำเป็นอาหาร โดยนอกจากชื่อตาเดียวแล้วยังมีชื่ออื่น ๆ อีก เช่น "จักรผาน", "หน้ายักษ์", "ซีกเดียว", "ใบขนุน" หรือ "โทต๋า" เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  วงศ์ Psettodidae - Psettodids (อังกฤษ)
2. ↑  จักรผาน จากสนุกดอตคอม

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Psettodes erumei***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbse.org
**ปลาทาทูเอีย** หรือชื่อที่นิยมเรียกกันในวงการปลาสวยงามว่า **ปลาอามาทัสหางแดง** (อังกฤษ: Tatauaia, Red-tailed payara) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Hydrolycus tatauaia* จัดอยู่ในวงศ์ปลาฟันสุนัข (Cynodontidae) 

มีรูปร่างและลักษณะคล้ายกับปลาในสกุลเดียวกันคือ *Hydrolycus* ชนิดอื่น ๆ มาก เช่น ปลาสคอมบิรอยด์ (*H. scomberoides*) หรือ ปลาอามาทัส (*H. armatus*) แต่ทว่า ปลาทาทูเอียจะมีส่วนหัวหรือปากที่เชิดขึ้นน้อยกว่าปลาสคอมบิรอยด์ แต่มากกว่าปลาอามาทัส ลำตัวเพรียวยาวกว่าปลาสคอมบีรอยด์ แต่ก็ไม่เท่าปลาอามาทัส ส่วนท้องโย้ลงมาด้านล่างเป็นสันน้อยกว่าปลาสคอมบีรอยด์ แต่ก็มากกว่าปลาอามาทัส การทรงตัวในน้ำส่วนหัวจะทิ่มลงน้อยกว่าปลาสคอมบีรอยด์ แต่ก็มากกว่าปลาอมาทัสซึ่งมักจะทรงตัวเป็นแนวราบมากกว่า อีกทั้งมีดวงตาที่กลมโตกว่า 

อีกทั้งปลาในสกุลนี้ เมื่อยังเล็ก จะมีสีสันและลักษณะคล้ายคลึงกันมาก ยากแก่การแยกแยะ โดยที่ปลาทาทูเอียจะคงสีครีบและหางเป็นสีส้มแดงจนถึงวัยเติบโตเต็มที่ ขณะที่ยังเป็นปลาวัยรุ่นครีบต่าง ๆ จะเป็นสีทอง

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 45.5 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในลุ่มน้ำอเมซอน ตอนบนของแม่น้ำโอรีโนโกแถบประเทศบราซิล, โคลอมเบีย และกายอานา

นิยมตกกันเป็นเกมกีฬาและเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งในบางครั้งอาจพบปะปนกันมาพร้อมกันทั้ง 3 ชนิด และขายในชื่อและราคาเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rof, *Hydrolycus* หมาป่าวารีแห่งอเซอน VS *Hydrocynus* สุนัขน้ำแห่งแอฟริกา คอลัมน์ Wild Ambition หน้า 45 นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 11 ปีที่ 1: พฤษภาคม 2011

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
**ปลาทูปากจิ้งจก** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Rastrelliger faughni*) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่งในสกุลปลาทู (*Rastrelliger*) มีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับปลาลังหรือปลาทูโม่ง (*R. kanagurta*) แต่มีขนาดความยาวเท่าปลาทู (*R. neglectus*) ความกว้างของลำตัวน้อยกว่าปลาลัง ปากแหลม ด้านบนลำตัวมีสีน้ำเงิน แวววาว ด้านท้องมีสีขาวเงิน มีความยาวประมาณ 15-20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในน่านน้ำไทยทั้งด้านอ่าวไทยและทะเลอันดามัน โดยกินแพลงก์ตอนเป็นอาหารในระดับผิวน้ำและกลางน้ำ

ปลาทูปากจิ้งจกมีเนื้อหยาบแข็ง รสชาติไม่อร่อย ดังนั้นจึงไม่เป็นที่นิยมรับประทาน แต่บางครั้งอาจพบเห็นขายปะปนมากับปลาทูชนิดอื่น ๆ โดยรายงานขององค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ (เอฟเอโอ) รายงานว่าปลาทูปากจิ้งจกไม่ใช่ปลาเศรษฐกิจ แต่ในรายงานของสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ (ไอยูซีเอ็น) รายงานว่าในแต่ละปีมีการจับรวมเป็นน้ำหนักมากกว่า 800,000 ตัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Collette B and 4 others (2011). "*Rastrelliger faughni*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 2 March 2012.
2. 1 2  "ปลาทู ปลาลังแตกต่างกันอย่างไร". กรมประมง. 12 June 2011. สืบค้นเมื่อ 20 September 2015.
3. ↑  *Rastrelliger faughni* (Matsui, 1967) FAO, Species Fact Sheet. Retrieved 2 March 2012.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ ปลาทูปากจิ้งจก ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
***ข้าชื่อโคทาโร่ (ใหม่) ภาคยูโด*** (ญี่ปุ่น: 新・コータローまかりとおる! 柔道編; โรมาจิ: *Shin Kotaro Makaritoru! Judohen*) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แนวโชเน็น เรื่องและภาพโดยทัชซึยะ ฮิรุตะ ลงตีพิมพ์ครั้งแรกกับสำนักพิมพ์โคดันฉะ ในโชเน็นแม็กกาซีน ในปีพ.ศ.2538-2544 ออกมา 27 เล่ม

ในประเทศไทย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจได้รับลิขสิทธิ์ให้ลงตีพิมพ์ในนิตยสารรายสัปดาห์ KC.Weekly และได้ทำการตีพิมพ์ฉบับรวมเล่ม จนจบ 27 เล่ม

ข้าชื่อโคทาโร่ (ใหม่) ภาคยูโด เป็นเรื่องเกี่ยวกับการแข่งขันกีฬายูโด ที่มีการต่อสู้ที่น่าติดตาม

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

**โคทาโร่**และ**มายูมิ**ต้องเรียนซ้ำชั้นปีสุดท้าย ปีนี้ในโรงเรียนซึรุงามิเนะศิลปการต่อสู้ยูโดได้เปิดกว้างมาขึ้น โคทาโร่ได้พบกับนักเรียนหญิงปี 1 **มิฟุเนะ คุมิ**ที่คลั่งไคล้ยูโด แต่เธอต้องแพ้ให้กับโคทาโร่ เธอจึงพยายามเรียนรู้วิถีของคาราเต้เพื่อที่จะเอาชนะโคทาโร่ และได้พบกับ**ไซโกะ ซันชิโร่**นักเรียนชายปี 1 ซึ่งอยู่ชมรมยูโด ที่มักจะโดนคนในชมรมแกล้งเสมอ

**อิกะ โทชิฮิโกะ**ประธานชมรมยูโดชายอันดับ1(ที่นับถือโคทาโร่เป็นไอดอล) มีแผนจะขยายโรงฝึกของชมรม **รุมิโกะ มิซึกิ**ประธานชมรมยูโดหญิงอันดับ1 ที่เกลียดโคทาโร่และเท็นเซ็น(โคทาโร่และเท็นเซ็นไม่เคยขโมยกางเกงในเธอได้) เพื่อที่จะเอาใจอิกะ เธอจึงใช้วิธีสกปรกไม่เลือกวิธีการ หวังที่จะยึดพื้นที่ชมรมคาราเต้ของโคทาโร่ เมื่ออิกะรู้เรื่องจึงต่อว่ามิซึกิ และโคทาโร่ก็ได้ต่อสู้กับอิกะ โคทาโร่ตัดสินใจที่จะเปลี่ยนชมรมคาราเต้ของตนเป็น**ชมรมยูโดเอกะ** ทั้งๆที่โคทาโร่เล่นยูโดไม่เป็นเลย และเขาได้เดิมพันกับอิกะหากชมรมยูโดเอกะแพ้ในการแข่งขันยูโด เขาจะยกพื้นที่ทั้งหมดของชมรมให้กับอิกะ การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ยูโดได้เริ่มขึ้นแล้ว

ตัวละคร
-------

### ตัวละครหลัก

* ชินโด โคทาโร่
* ไซโกะ ซันชิโร่
* มิฟุเนะ คุมิ
* วาตาเสะ มายูมิ
* อิกะ โทชิฮิโกะ
* ฟุมิโกะ มิซึกิ

### ตัวละครเสริม

* ชิคาโตะ เท็นเซ็น
* อุชิโรโนะ โมโมทาโร่
* มิฟุเนะ ฟุเนะ
* คามะ โทมะ
* ซาเมะจิม่า ฮารุกิ
* ซาเมะจิม่า อากิ
* วาตาเซะ ไทโซ
* เท็นโคจิ เทรุฮิโกะ
* อินุโมริ เคียวชิโร่
* แม่ของคุมิ
* พ่อของคุมิ
* ทาโกะ คิโยะมิ
* มิซุงิ รุมิโกะ
* ทาจินะ โกยูริ
* อิอิ คะงาริ

อ้างอิง
-------


* Baka-Updates Manga (อังกฤษ)
**ปลาทองทะเลหลังสีเหลือง** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pseudanthias evansi*) ปลาทะเลขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากะรัง (Serranidae) 

เป็นปลาทองทะเลชนิดหนึ่ง มีลักษณะเด่น คือ ลำตัวสีน้ำเงินมีด้านหลังสีเหลือง มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ในแนวปะการัง บางครั้งอาจพบรวมฝูงกับปลากล้วยฟ้าครีบเหลือง หรือปลาข้างเหลือง (*Caesio teres*) วัยอ่อน ซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกันจนยากจะแยกแยะ แต่ปลาทองทะลหลังสีเหลืองมีความตื่นตกใจต่อสัตว์นักล่ามากกว่า เมื่อตกใจจะหลุบหลบเข้าไปใต้กองหินหรือปะการัง เมื่ออันตรายผ่านพ้นไปแล้วค่อยโผล่ออกมารวมฝูงกันใหม่ ขณะที่ปลากล้วยฟ้าครีบเหลืองไม่มีพฤติกรรมเช่นนั้น

ตัวผู้มีตัวเมียในฮาเร็มจำนวนมาก บางครั้งอาจถึง 10 ตัว ในแต่ละอาณาเขต บางครั้งเมื่อมีตัวผู้จากอาณาเขตอื่นล่วงล้ำเข้ามาก็จะมีการทะเลาะวิวาทกัน

เป็นปลาที่กินแพลงก์ตอนที่ลอยตามกระแสน้ำเป็นอาหาร ด้วยการอ้าปากรอ พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในมหาสมุทรอินเดีย ตั้งแต่ชายฝั่งทะเลของแอฟริกาตะวันออก, มัลดีฟส์, ทะเลแดง, ทะเลอันดามัน ไปจนถึงหมู่เกาะโคโคส และเกาะคริสต์มาสของออสเตรเลีย นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า ๐๙๘-๐๙๙, *ปลาทองทะเลหลังสีเหลือง*. "โลกใต้ทะเล" โดย นัท สุมนเตมีย์. อนุสาร อ.ส.ท.ปีที่ ๕๗ ฉบับที่ ๑๒: กรกฎาคม ๒๕๖๐
2. ↑  "Pseudanthias evansi, Yellowback anthias  : aquarium". *FishBase*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pseudanthias evansi***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pseudanthias evansi ที่วิกิสปีชีส์
**อิมัลชัน** (อังกฤษ: emulsion, /ɪˈmʌlʃən/) เป็นคอลลอยด์ประเภทหนึ่ง เกิดจากของที่ละลายเข้ากันเป็นเนื้อเดียวไม่ได้สองชนิดขึ้นไป โดยทำให้แตกตัว โดยตัวหนึ่งเป็นอนุภาคคอลลอยด์ (dispered phase) อีกตัวหนึ่งเป็นส่วนเนื้อเดียว (continuous phase) เรียกสารที่แตกตัวว่า ตัวกระทำอิมัลชัน (emulsifier)

ตัวอย่างอิมัลชัน
----------------

| อิมัลชัน | สารเนื้อเดียว | อนุภาคคอลลอยด์ | ตัวกระทำอิมัลชัน |
| --- | --- | --- | --- |
| น้ำเสีย | น้ำ | น้ำมันหรือไขมัน | สบู่หรือผงซักฟอก |
| นม | น้ำนม | ไขมันในนม | เคซีน |
| น้ำสลัด | น้ำมัน | ไข่ขาว | ไข่แดง (เลซิติน) |

ตัวกระทำอิมัลชัน
----------------

ตัวกระทำอิมัลชัน (emulsifier) มักจะเป็นสารที่สามารถลดแรงตึงผิวได้ เนื่องจากการละลายของสารเกิดจากความต่างขั้วกัน ดังนั้นเพื่อให้สารผสมกันได้ โดยครึ่งหนึ่งจะมีขั้ว อีกครึ่งหนึ่งไม่ ตัวอย่างของตัวกระทำอิมัลชัน เช่น

* ไข่แดง (เลซิติน) เป็นตัวกระทำอิมัลชันที่รับประทานได้ จึงผสมในอาหาร เช่น น้ำสลัด เนื้อขนมปัง
* สารทำความสะอาดต่าง ๆ (detergent) น้ำยาล้างจาน ผงซักฟอก เป็นตัวกระทำอิมัลชันทุกชนิด เพื่อทำความสะอาดคราบไขมันได้
* เอนไซม์และสารโปรตีนชนิดอื่น ๆ ในร่างกายเป็นตัวกระทำอิมัลชันเช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑

ดูเพิ่ม
-------

* คอลลอยด์
* เจล
* โซล (คอลลอยด์)
**เอ็ดมุนด์ วีลาโย** (Edmund Velayo) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527 ที่ เมือง ตาลัมบัน จังหวัดเซบู ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 26 ครั้ง ชนะ 12 (น็อค 7) เสมอ 3 แพ้ 11

ประวัติ
-------

วีลาโยขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 28 มีนาคม พ.ศ. 2546 ชนะคะแนน รอย ฟูเอนเตส จากนั้นขึ้นชกชนะรวดมาตลอด มีเพียงเสมอโดยเทคนิคกับริกกี เซนีโก เนื่อจากวีลาโยถูกหัวชนแตกจนชกต่อไม่ได้ในยกที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2546 วีลาโยได้ขึ้นชิงแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2547 โดยขึ้นชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC แพ้คะแนน โอเล่ห์ดง ศักดิ์เสมอชัย จากนั้นวีลาโยยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง เคยมาชกแพ้คะแนน เนตร ศศิประภายิมในไทย และมาชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 31 มีนาคม พ.ศ. 2549 แพ้คะแนนโดยเทคนิค ฟ้าเพชรน้อย ส.จิตรพัฒนา ไม่ได้แชมป์ จากนั้น วีลาโยชกแพ้และเสมอเป็นส่วนใหญ่ หลังจากขึ้นชกครั้งล่าสุดเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ชนะคะแนน สตีฟ เดไมซิบ แล้วไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 30 เมษายน 2547 แพ้คะแนน โอเล่ห์ดง ศักดิ์เสมอชัย ที่ นครราชสีมา
	+ ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 31 มีนาคม 2549 แพ้คะแนน ฟ้าเพชรน้อย ส.จิตรพัฒนา ที่ กทม.

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
**ปูนปลาสเตอร์** (อังกฤษ: Plaster หรือ Plaster of Paris) คือปูนที่ใช้ทำประโยชน์หลายอย่างเช่น วัสดุก่อสร้าง และได้มีการค้นพบมากว่า 9,000 ปีแล้ว โดยได้มีการค้นพบที่คาบสมุทรอนาโตเลียและซีเรีย แต่ที่เรารู้จักกันดีก็คือการนำมาเป็นวัสดุก่อสร้างในการทำพีระมิดของชาวอียิปต์ เมื่อประมาณ 5,000 ปี โดยมีการบันทึกถึงขั้นตอนการผลิต (นำ gypsum มาเผาแล้วบดให้เป็นผง และนำไปผสมกับน้ำเมื่อต้องการใช้งาน) ใช้เป็นวัสดุเชื่อมต่อระหว่างก้อนหินแต่ละก้อนในการสร้างพีระมิด และได้ถูกใช้งานมาเรื่อย ๆ ตามหน้าประวัติศาสตร์อันยาวนานของวงการก่อสร้าง จนกระทั่งในช่วงศตวรรษที่ 20 ปูนปลาสเตอร์เริ่มที่จะนำมาใช้อย่างกว้างขวางนอกอุตสาหกรรมก่อสร้าง อาทิเช่น การนำมาใช้ในอุตสาหกรรมเซรามิก (สุขภัณฑ์, เครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร, เครื่องประดับ), ในวงการทันตกรรม, การหล่อโลหะ, เครื่องประดับ, เครื่องมือการแพทย์, เครื่องสำอางและอีกหลาย ๆ คุณสมบัติหลักที่ทำให้นิยมใช้งานก็คือความสามารถที่จะแข็งตัวได้รูปตามแม่พิมพ์ที่ใช้ โดยที่มีการเปลี่ยนแปลงขนาดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ปูนปลาสเตอร์ หรือที่เรียกทางเคมีว่า Calcium sulfate hemihydrates ได้มาจากการนำแร่ยิบซั่ม (Gypsum) ซึ่งมีอยู่ทั่วไปในธรรมชาติมาให้ความร้อน (ประมาณ 150 °C) เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างทางเคมีดังสมการ

พลังงาน + CaSO4·2 H2O → CaSO4. 1/2 H2O + 1.5 H2O

และเมื่อนำไปผสมน้ำเพื่อใช้งานก็จะเกิดปฏิกิริยาย้อนกลับดังนี้

CaSO4·1/2 H2O + 1.5 H2O → CaSO4· 2 H2O + พลังงาน

โดยจะปลดปล่อยพลังงานออกมาในรูปของพลังงานความร้อน

ในกระบวนการผลิตปูนปลาสเตอร์ จะได้ปูนปลาสเตอร์ออกมา 2 ชนิดคือ Beta (β) plaster และ Alpha (α) plaster ซึ่งจะให้คุณสมบัติที่แตกต่างกันไปทั้งในเรื่องของความแข็งแรง และการดูดซึม/คายน้ำของตัวปูนปลาสเตอร์เอง ในการผลิตเพื่อออกมาจำหน่าย ทางผู้ผลิตเองจะมีการผสมระหว่างปูนทั้งสองชนิดนี้ในอัตราส่วนต่าง ๆ กัน รวมถึงอาจมีสารเคมีบางอย่างผสมรวมไปด้วยเพื่อให้ได้ปูนปลาสเตอร์ที่มีคุณสมบัติตรงตามความต้องการใช้งานแต่ละชนิด อาทิเช่น ปูนปลาสเตอร์สำหรับการทำ Case mould จะต้องมีการแข็งแรง ทนต่อการขยายตัวได้ดี และไม่ต้องการคุณสมบัติในการดูด/คายน้ำ ปูนปลาสเตอร์สำหรับทำแม่พิมพ์งานหล่อน้ำดิน ต้องการคุณสมบัติที่ดีของการดูด/คายน้ำ แต่ไม่ต้องการเรื่องความแข็งแรงมากนัก และ ปูนปลาสเตอร์สำหรับทำแม่พิมพ์งาน Ram press ต้องการความทนทางต่อแรงอัดสูง เป็นต้น
ระวังสับสนกับ ปลาทรงเครื่อง (สกุล)

**ปลาทรงเครื่อง** เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Epalzeorhynchos bicolor* อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

ลักษณะ
------

มีรูปร่างคล้ายปลากา (*Labeo chrysophekadion*) ซึ่งเป็นปลาในวงศ์เดียวกัน แต่มีรูปร่างที่เพรียวยาว มีขนาดเล็กกว่ามาก สีลำตัวสีแดงอ่อน ครีบหางสีแดงเข้ม มีขนาดโตเต็มที่ไม่เกิน 12 เซนติเมตร

ที่อยู่
-------

พบเฉพาะในประเทศไทยเท่านั้น บริเวณแม่น้ำเจ้าพระยาตอนบน ปัจจุบันเชื่อว่า สูญพันธุ์ไปแล้วจากธรรมชาติ เนื่องจากถูกคุกคามถิ่นที่อยู่อาศัยและถูกจับไปเป็นปลาสวยงาม ซึ่งปลาที่ขายกันในตลาดปลาสวยงามเป็นปลาที่เกิดจากการผสมเทียมทั้งสิ้น

ชื่อเรียกอื่น
-------------

ปลาทรงเครื่องยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกในวงการปลาสวยงาม เช่น "ปลาฉลามทรงเครื่อง" หรือ "ปลาหมูทรงเครื่อง" เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Vidthayanon, C. (2013). "Epalzeorhynchos bicolor". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2014.1*.
2. ↑  สุรศักดิ์ วงศ์กิตติเวชสกุล, สารานุกรมปลาไทย (กรุงเทพ, พ.ศ. 2540) ISBN 978-974-89900-2-6

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Epalzeorhynchos bicolor***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาทรงเครื่อง
**การ์มีเน "มีโน" ราโยลา** (อิตาลี: *Carmine "Mino" Raiola*; 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1967 – 30 เมษายน ค.ศ. 2022) เป็นนายหน้าฟุตบอลชาวอิตาลีที่รู้จักกันในการเป็นนายหน้าของผู้เล่นอย่างซลาตัน อิบราฮีมอวิช, ปอล ปอกบา, แฮนริค มะคีทาเรียน, มาร์โก แวร์รัตตี, จันลุยจี ดอนนารุมมา, มัตไตส์ เดอ ลิคต์, อาลิง โฮลัน, มารีโอ บาโลเตลลี และปาเวล เนดเวต เป็นต้น

ชีวิตในวัยเด็ก
--------------

ราโยลาเกิดเมื่อ ค.ศ. 1967 ที่โนเชราอินเฟรีโอเร แคว้นคัมปาเนีย ทางตอนใต้ของอิตาลี เขาย้ายไปอยู่ที่เมืองฮาร์เลมของเนเธอร์แลนด์ในอีกหนึ่งปีต่อมากับพ่อแม่ของเขา เติบโตขึ้นมาในเนเธอร์แลนด์ พ่อของเขาเปิดธุรกิจร้านอาหารที่ประสบความสำเร็จโดยที่ราโยลาใช้เวลาในวัยเด็กของเขาทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟ ในเวลาเดียวกัน เขาได้รับประกาศนียบัตรจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาและเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยเป็นเวลาสองปี โดยลงทะเบียนเรียนในคณะนิติศาสตร์ เขาเริ่มเล่นฟุตบอลให้แก่ทีมเยาวชนของฮาเอฟเซ ฮาร์เลม แต่หยุดเมื่ออายุ 18 ปีใน ค.ศ. 1987 เพื่อเป็นหัวหน้าทีมเยาวชน

อาชีพตัวแทน
-----------

หลังจากช่วงสั้น ๆ ในอาชีพนักฟุตบอลของเขา ราโยลายังคงเกี่ยวข้องกับโลกฟุตบอล คราวนี้ในฐานะตัวแทนนักฟุตบอล เขาเริ่มทำงานที่สปอตส์โพรโมชันซึ่งเป็นบริษัทตัวแทนด้านกีฬา และช่วยในการย้ายตัวผู้เล่นชาวดัตช์ที่มีชื่อเสียงหลายคนไปยังสโมสรในอิตาลี อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นาน เขาตัดสินใจลาออกจากบริษัทและเริ่มต้นธุรกิจของตัวเอง การย้ายทีมครั้งใหญ่ครั้งแรกของเขาคือการเซ็นสัญญาของปาเวล เนดเวต จากสปาร์ตาปรากไปยังลาซีโอ จากฟอร์มที่น่าประทับใจของเขาในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1996 ซึ่งทีมฟุตบอลชาติสาธารณรัฐเช็กของเนดเวตไปถึงรอบชิงชนะเลิศก่อนที่จะแพ้ทีมฟุตบอลชาติเยอรมนีที่สนามกีฬาเวมบลีย์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Calcio e affari Il cacciatore di piedi: Mino Raiola
2. ↑  Parla Raiola: «Balotelli non è leader,Liverpool per lui è l’ultima spiaggia»
3. ↑  Calciomercato: il trionfo di Mino Raiola
**ปลาซิวใบไผ่แม่แตง** (อังกฤษ: Fire bar danio; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Devario maetaengensis*) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกปลาซิว อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

มีลักษณะลำตัวแบนข้าง ส่วนหางเรียวยาว มีหนวดสั้น ๆ ที่มุมปาก ตัวผู้ในฤดูผสมพันธุ์มีสีสันสดใส โดยท้องและครีบก้นมีสีแดงอมส้ม แต้มบนลำตัวจะเห็นเด่นชัดขึ้น

มีขนาดความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 4-5 เซนติเมตร โดยเป็นปลาที่ถูกค้นพบและอนุกรมวิธานไปเมื่อปี พ.ศ. 2540 จะพบแพร่กระจายพันธุ์เฉพาะในลำธารที่มีป่าปกคลุมเฉพาะลุ่มแม่น้ำแม่แตง และพื้นที่ ๆ รอบ ๆ ดอยหลวงเชียงดาว ในจังหวัดเชียงใหม่เท่านั้น จัดเป็นปลาที่พบเฉพาะถิ่นเท่านั้น โดยมีพฤติกรรมรวมกันอยู่เป็นฝูงเล็ก ๆ ใกล้กับพื้นท้องน้ำ และแพร่กระจายพันธุ์ด้วยการวางไข่ติดกับเศษใบไม้ที่ร่วงลงพื้นน้ำ

นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยมีราคาซื้อขายที่ค่อนข้างสูง ปัจจุบันกรมประมงสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก fishbase.org (อังกฤษ)
2. ↑  หน้า 125, *คู่มือปลาน้ำจืด* โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-484-148-6
3. ↑  การเพาะเลี้ยงปลาซิวแม่แตงเพื่อการค้า (เอกสารดาวน์โหลด)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ปลาซิวใบไผ่แม่แตง (ไทย)
**ปลาซิวใบไผ่เขียว** หรือ **ปลาไส้ขม** (อังกฤษ: Blue danio, Kerr's danio, Long-barbel danio; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Danio kerri*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกปลาซิว อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

มีลักษณะรูปร่างเรียวยาว ส่วนหัวเล็ก ปากกว้าง มีหนวดยาว 2 คู่ที่ขากรรไกรบน สีลำตัวสีเขียวเข้มถึงสีน้ำเงิน ด้านข้างลำตัวมีแถบสีเหลืองสดหรือสีส้มสลับดำ

มีขนาดความยาวประมาณ 3-5 เซนติเมตร กระจายพันธุ์ตั้งแต่พื้นที่ภาคใต้ของประเทศไทย พบได้ที่อำเภอเกาะยาว จังหวัดพังงา จนถึงแหลมมลายู และเกาะลังกาวี ในประเทศมาเลเซีย

มีพฤติกรรมอยู่รวมตัวกันเป็นฝูง ในระดับใกล้พื้นท้องน้ำ มักซ่อนตัวอยู่ใต้เศษใบไม้ โดยพบในแหล่งน้ำประเภทน้ำตกหรือลำธารบนที่สูงหรือเป็นเนินเขา เป็นปลาประเภทที่พบไม่ชุกชุม

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในตู้ไม้น้ำ มีการเพาะขยายพันธุ์และรวบรวมจากแหล่งน้ำธรรมชาติเพื่อส่งออกไปขายยังต่างประเทศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  ปลาซิวใบไผ่เขียว (ไทย)
3. ↑  จากสนุกดอตคอม
4. ↑  หน้า 124, *คู่มือปลาน้ำจืด* โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-484-148-6
5. ↑  พิกัดสินค้าประมง พิกัดศุลกากร-รหัสสถิติ ชื่อ จากกรมประมง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**โรดริโก้ ตาดเด** หรือ **โรดริโก้ แฟร์รานเต้ ตาดเด** เกิดเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1980 ที่ซานเปาโล ประเทศบราซิล ถือสัญญาอิตาลีและบราซิล เขาเริ่มต้นค้าแข้งที่สโมสร Palmeiras สโมสรบ้านเกิดเมื่อปี 2000-2002 ก่อนจะย้ายมาเล่นที่อิตาลีในเดือนกันยายน 2002 กับสโมสรเซียน่าซึ่งอยู่ในเซเรียบีขณะนั้น และเขากลายเป็นดาวเด่นของเซียน่าทันที เขาเป็นผู้ช่วยให้ทีมจากตอสคานี สามารถขึ้นมาเล่นได้ในเซเรียอาอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม ปลายปี 2003 ตาดเดต้องต่อสู้กับปัญหาชีวิตในหลาย ๆ หลังจากที่เขาเศร้าใจจากการเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ของเลโอนาร์โด้ น้องชายของเขา ซึ่งได้รับอุบัติเหตุพร้อมกันกับเพื่อนร่วมทีมของเขา คือ Andre Luciano da Silva หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น ตาดเดกลับมาช่วยทีมของเขาให้พ้นวิกฤตตกชั้นได้สำเร็จ

หลังจากหลาย ๆ ฤดูกาลกับเซียน่า เขาก็ได้รับข้อเสนอจากหลาย ๆ สโมสรกอรปกับปัญหาเกี่ยวกับการต่อสัญญากับสโมสรเซียน่าเกิดติดขัดขึ้นมา ตาดเดจึงย้ายสู่ทีมโรม่าฟรี ๆ ด้วยกฎ Bosman ในปี 2005 ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้รับความสนใจจากทั้งยูเวนตุส, ลาซิโอ และ อินเตอร์ และสโมสรจากพรีเมียร์ อังกฤษอีกด้วย

กับทีมชาติ ตาดเดมีสองสัญชาตินั่นคือ อิตาลีและบราซิล แต่เขาไม่เคยได้รับการเรียกจากทีมแซมบ้าเลยแม้แต่ครั้งเดียวและถึงแม้ว่า โรแบร์โต้ โดนาโดนี่ อิล ชีที อิตาลีคนปัจจุบัน จะให้ความสนใจในตัวเขาอยากดึงมาสวมยูนิฟอร์มอัซซูรี่ แต่เขากลับบอกว่า เขายังรอบราซิลอยู่

เกียรติประวัติ ตาดเด
--------------------

* Torneo Rio-San Paolo: 1 ปี 2000
* Coppa Italia: 1 Roma: 2006/2007
* Supercoppa italiana: 1 Roma: 2007
**ภูผาหมอก** เป็นสตูดิโออัลบั้มเดี่ยวของปรีชา ชนะภัย หรือ เล็ก คาราบาว นับเป็นอัลบั้มเดี่ยวชุดที่ 3 ของเล็ก ออกจำหน่ายและเผยแพร่ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2535 ในสังกัดดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์

โดยอัลบั้มชุดนี้ มีเพลงบรรเลง คือ *ภูผาหมอก* เป็นเพลงที่ 5 ในเทปหน้าแรก และในเพลง *ตัวเปล่า* ขับร้องโดย ยืนยง โอภากุล หรือ แอ๊ด คาราบาว และ *ร่มนักรัก* ขับร้องโดย ลือชัย งามสม หรือ ดุก คาราบาว

รายชื่อเพลง
-----------

| ลำดับ | ชื่อเพลง | ประพันธ์ | ยาว |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | "ในเมือง" | ปรีชา ชนะภัย |   |
| 2. | "สัญญา" | ปรีชา ชนะภัย |   |
| 3. | "บ้าแต่ไม่เลว" | ปรีชา ชนะภัย |   |
| 4. | "กิเลศ" | ปรีชา ชนะภัย |   |
| 5. | "ภูผาหมอก" | ปรีชา ชนะภัย |   |
| 6. | "ดอกแก้ว" | ปรีชา ชนะภัย |   |
| 7. | "ประชาชน" | ปรีชา ชนะภัย |   |
| 8. | "ร่มนักรัก" | ปรีชา ชนะภัย |   |
| 9. | "เหมือนลา" | ปรีชา ชนะภัย |   |
| 10. | "ตัวเปล่า" | ปรีชา ชนะภัย |   |

เครดิต
------

ควบคุมการผลิต: เล็ก ปรีชา ชนะภัย

คำร้อง ทำนอง: เล็ก ปรีชา ชนะภัย

เปียโน ออร์แกน: หมี รัศมี เทพกิจ, ดุก ลือชัย งามสม

เบส: เอ็ดดี้ สุเทพ ปานอำพัน

กลอง: ป๋า ซิกดิส คาน

กีตาร์: เล็ก ปรีชา ชนะภัย

ไวโอลิน-วิโอล่า: สุทิน ศรีณรงค์, ธนเดช มั่งมี, พจน์ ปรีชา

เชลโล่: เทเวศ มิ่งขวัญ

โอโบ: ฉลอง เอี่ยมยี่สุน

เฟรนซ์ ฮอร์น: ชวลิต อารีวณิช

ช่างเสียง: ปุ้ม อรรถพงษ์ อึ้งศิริสวัสดิ์, ตั้น ธนศักดิ์ เทอดเกียรติกุล

มิกซ์ ดาวน์: ปุ้ม อรรถพงษ์ อึ้งศิริสวัสดิ์

บันทึกเสียง: เซ็นเตอร์สเตท

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปรีชา ชนะภัย, *เบื้องบนเป็นแผ่นฟ้ากว้าง* ISBN 9749499368 (กรุงเทพมหานคร, พ.ศ. 2550)
2. ↑  ปกอัลบั้ม *ภูผาหมอก*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ภูผาหมอก*
* *ดอกแก้ว*
**พรรคแรงงานเคอร์ดิสถาน** (อังกฤษ: Kurdistan Workers Party; เคิร์ด: Partîya Karkerên Kurdistanê; ตุรกี: *Kürdistan İşçi Partisi*, หรือ KADEK , Kongra-Gel และ KCK) ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2517 เป็นกลุ่มนิยมลัทธิมาร์ก สมาชิกในยุคก่อตั้งส่วนใหญ่เป็นชาวเคิร์ดในตุรกี เป้าหมายหลักคือต้องการตั้งรัฐเคอร์ดิสถานที่เป็นเอกราช โดยการแยกดินแดนทางตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกีที่มีชาวเคิร์ดอยู่หนาแน่น ตั้งแต่ พ.ศ. 2533 ทางพรรคได้ใช้การก่อการร้ายในการต่อสู้กับรัฐบาลตุรกี ต่อมา ต้นปี พ.ศ. 2542 อับดุลลอหฺ โอคาแลน ประธานกลุ่มถูกรัฐบาลตุรกีจับตัวได้ และในเดือนสิงหาคม โอคาแลนออกมาเรียกร้องให้พรรคหยุดใช้ความรุนแรง และเรียกร้องให้มีการจัดการเจรจากับรัฐบาลตุรกี

ปฏิบัติการ
----------

ส่วนใหญ่เป็นการโจมตีเจ้าที่ของรัฐบาลตุรกี และเริ่มลอบวางระเบิดตามสถานที่ท่องเที่ยวและโรงแรมตั้งแต่ พ.ศ. 2533

สมาชิก
------

มีประมาณ 4,000 – 5,000 คน ส่วนใหญ่อยู่ในภาคเหนือของอิรักและในตุรกี แต่จะเน้นการโจมตีในตุรกีเป็นหลัก

การสนับสนุน
-----------

คาดว่าได้รับความช่วยเหลือจากซีเรีย อิรัก และอิหร่าน แต่รัฐบาลซีเรียได้ออกมาประกาศสนับสนุนการต่อต้านการรุกรานชาวเคิร์ดของตุรกีและรับประกันจะไม่สนับสนุนพรรคแรงงานเคอร์ดิสถาน

อ้างอิง
-------


* ดลยา เทียนทอง. *ปฐมบทการก่อการร้าย*. กทม. : สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550. หน้า 77 – 78.
**พรรคแรงงานพม่า** (Burma Workers Party) เป็นพรรคคอมมิวนิสต์ในพม่า ก่อตั้งเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2493 โดยกลุ่มนิยมฝ่ายซ้ายของพรรคสังคมนิยม ต่อมาในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2505 ได้รวมเข้ากับพรรคสหายประชาชนเพื่อจัดตั้งเป็นพรรคสหกรรมกร พรรคนี้ถูกคว่ำบาตรพร้อมกับพรรคการเมืองอื่นโดยสภาปฏิวัติเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2507

ประวัติ
-------

ผู้ก่อตั้งพรรคคือกลุ่มผู้นำ 42 คนของพรรคสังคมนิยมที่ต่อต้านบะส่วยและจอเย่ง ได้แก่ ทะขิ่นชิตหม่อง ทะขิ่นฮลา จเว ทะขิ่นลวิน และอูบาเย่ง ทะขิ่นลวินได้ประกาศว่าตนยึดถือแนวคิดคอมมิวนิสต์ของคาร์ล มาร์ก เลนิน และเหมา เจ๋อตุง แต่ต่อต้านพรรคคอมมิวนิสต์พม่าทั้งพรรคธงแดงและพรรคธงขาว รวมทั้งต่อต้านแนวคิดของตีโต พรรคนี้เป็นพรรคนิยมลัทธิมาร์ก-เลนิน มองสันนิบาตเสรีชนต่อต้านฟาสซิสต์ว่าเป็นพวกจักรวรรดินิยม พรรคนี้เป็นพรรคที่ถูกต้องตามกฎหมายในพม่าต่างจากพรรคธงแดงและพรรคธงขาวที่เป็นพรรคนอกกฎหมาย ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2494 ได้ 12 ที่นั่ง ใน พ.ศ. 2499 เข้าร่วมในแนวร่วมสหแห่งชาติและได้ 48 ที่นั่ง

หลังจากเริ่มใช้วิถีพม่าสู่สังคมนิยมในสมัยนายพลเน วิน พรรคจึงได้รวมเข้ากับพรรคสหายประชาชนเพื่อจัดตั้งเป็นพรรคสหกรรมกร ก่อนจะถูกคว่ำบาตรไปในที่สุด

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Bečka, Jan (1995) "Burma Workers' and Peasants' Party (BWPP)" *Historical Dictionary of Myanmar* Scarecrow Press, Metuchen, New Jersey, p. 55, ISBN 0-8108-2840-5
2. ↑  Fleischmann, Klaus. *Die Kommunistische Partei Birmas - Von den Anfängen bis zur Gegenwart*. Hamburg: Institut für Asienkunde, 1989. p. 165.
3. ↑  Fleischmann, Klaus. *Die Kommunistische Partei Birmas - Von den Anfängen bis zur Gegenwart*. Hamburg: Institut für Asienkunde, 1989. p. 166.
4. ↑  Schism and Secession: The Split Parties[*ลิงก์เสีย*]
ศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน สาขาปาย
**ศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน สาขาปาย** เป็นศาลยุติธรรมของประเทศไทย ตั้งอยู่ที่อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีเขตอำนาจศาลครอบคลุมพื้นที่อำเภอปาย และอำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน

อาคารศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน สาขาปาย เป็นอาคารที่มีความโดดเด่นในรูปแบบที่ไม่เหมือนกับศาลจังหวัดอื่นๆ

ประวัติ
-------

ศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน สาขาปาย จัดตั้งขึ้นตามนโยบายของนายวิรัช ลิ้มวิชัย อดีตประธานศาลฎีกา ที่จะอำนวยความยุติธรรม ด้วยความเที่ยงธรรม รวดเร็ว และเสมอภาค และมีดำริที่จะให้มีศาลที่ประชาชนสามารถเข้าถึงความยุติธรรมได้โดยสะดวก รวดเร็ว เป็นธรรม ประหยัด และทั่วถึง จึงมีบัญชาให้สำนักงานศาลยุติธรรม โดยนายพินิจ สุเสารัจ เลขาธิการสำนักงานศาลยุติธรรม ทำโครงการที่จะก่อสร้างอาคารที่ทำการศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน สาขาปาย เพื่ออำนวยความยุติธรรมและอำนวยความสะดวกให้แก่ประชาชน ในพื้นที่อำเภอปายและอำเภอปางมะผ้า โดยไม่ต้องเดินทางไปยังศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน ซึ่งมีระยะทางไกล

รูปแบบอาคาร
-----------

รูปแบบอาคารศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน สาขาปาย มีความโดดเด่น ซึ่งกองออกแบบและก่อสร้าง ได้กำหนดรูปแบบให้กลมกลืนกับเอกลักษณ์วัฒนธรรมท้องถิ่นของอำเภอปาย โดยใช้ต้นแบบของบ้านพักนายอำเภอปาย ซึ่งมีลักษณะเป็นบ้านไม้และคงเอกลักษณ์เดิมของตัวบ้าน ซึ่งมีอายุมากกว่า 50 ปี โดยใช้งบประมาณในการก่อสร้างจำนวน 5.054 ล้านบาท

อาคารศาลฯ เปิดทำการเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2552

เขตอำนาจศาล
-----------

1. อำเภอปาย
2. อำเภอปางมะผ้า

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน เก็บถาวร 2019-02-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**พรรคแห่งชาติกะยัน** (Kayan National Party) เป็นพรรคการเมืองในพม่า พรรคนี้ต่างจากพรรคแผ่นดินใหม่กะยันและพรรคอื่นๆที่ไม่ได้เข้าร่วมการเลือกตั้งในรัฐกะเรนนี พรรคนี้ได้ลงทะเบียนเพื่อเข้าร่วมการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2554

พรรคของชาวกะยันหรือชาวกะเรนนีที่สำคัญอีกพรรคที่เกิดขึ้นก่อนพรรคนี้คือ**พรรคแผ่นดินใหม่กะยัน**ซึ่งเป็นพรรคที่ก่อตั้งตั้งแต่ พ..ศ. 2529 มีฐานที่มั่นในรัฐกะเรนนี หน่วยคุ้มกันแห่งชาติกะยันเป็นกลุ่มที่แตกออกมาจากพรรคแผ่นดินใหม่กะยันในพ.ศ. 2535 พรรคนี้ได้เจรจาสงบศึกกับกองทัพพม่าเมื่อ 26 มกราคมพ.ศ. 2537 ผู้นำคือชเว อเย พรรคนี้มีสมาชิกราว 200 – 700 คนใน พ.ศ. 2544. และเป็นส่วนหนึ่งของแนวร่วมประชาธิปไตยแห่งชาติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Political parties in a stampede to find candidates เก็บถาวร 2012-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Shan Herald News Agency, 16 August 2010
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-27. สืบค้นเมื่อ 2014-10-19.
3. ↑  Kayan New Generation Youth (KNGY)
4. ↑  "Ethnic Nationalities Forces, Organizations And Tripartite Dialogue". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-26. สืบค้นเมื่อ 2014-10-19.
5. ↑  "Background of 7 Umbrella Organizations of Burmese Democracy Movement in Exile" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2011-09-28. สืบค้นเมื่อ 2014-10-19.
**วัดพุมเรียง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพุมเรียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีที่ดินตั้งวัดตามเอกสาร สค.1 จำนวน 133 ไร่ แต่ปัจจุบันเหลือแค่ 65 ไร่ 

วัดพุมเรียง หรือ **วัดใหม่** เป็นวัดที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ภายหลังมีสภาพชำรุดทรุดโทรมลง เมื่อเกิดจากเกิดภาวะสงครามครั้งสงครามเก้าทัพ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2328 พม่าเข้ามาตีเมืองไชยา และเผาวัดวาอารามและอุโบสถ เมื่อสงครามสงบ ชาวบ้านและพระภิกษุชื่อ อุ ได้เข้ามาบูรณะและสร้างอุโบสถขึ้นมาใหม่ ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2391

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2390 เสา ประตูหน้าต่าง ทำด้วยไม้ ภายในประดิษฐานพระประธานปางประทานพร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 หน้าซุ้มประตูทางเข้าทีรูปราหูอมจันทร์ไม้แกะสลักอายุกว่า 100 ปี เจดีย์ท่านขุนรองเมือง ที่เก็บอัฐิอดีตเจ้าอาวาสรูปแรก และเจดีย์เก็บอัฐิพระครูยาภิวัฒน์ พระอาจารย์สอนภาษาบาลี ให้กับท่านพุทธทาส เป็นต้น ศาลาการเปรียญทรงไทยหลังคาสองชั้นเป็นอาคารชั้นเดียว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพุมเรียง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดพุมเรียง". ฐานข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวและผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยวฮาลาล เชื่อมโยงกับประเทศเพื่อนบ้านในกลุ่มความร่วมมือทางเศรษฐกิจสามฝ่าย อินโดนีเซีย-มาเลเซีย-ไทย.
3. ↑  "การศึกษาวิเคราะห์ศิลปะบนใบเสมาของวัด ในบริเวณแหล่งชุมชนโบราณ พื้นที่อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี" (PDF). p. 38.
**คณะผู้รับใช้ผู้ป่วย** (ละติน: *Ordo Clericorum Regularium Ministrantium Infirmis*; อังกฤษ: Order of the Ministers of the Sick) หรือ**คณะนักบุญคามิลโล** (Order of St. Camillus) หรือที่รู้จักในนาม**คณะคามิลเลียน** (Camillians) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่นักบุญกามิลโล เด เลลลิส ก่อตั้งขึ้น เน้นพันธกิจด้านการพยาบาลผู้ป่วย

ประวัติ
-------

ระหว่างที่กามิลโลรักษาอาการบาดเจ็บข้อเท้าอยู่ที่โรงพยาบาลซันจาโกโม ท่านตระหนักถึงความสำคัญของการพยาบาลผู้ป่วยยากไร้ ประกอบกับความประทับใจในความเมตตาของนักบุญฟีลิปโป เนรีที่อุทิศตนช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก กามิลโลจึงตั้งใจอุทิศตนทำงานช่วยเหลือผู้ป่วยโดยเฉพาะ ตอนแรกท่านทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งเดิมจนขึ้นมาเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล ต่อมาท่านเห็นว่าไม่สามารถทำงานได้เต็มที่ จึงแยกออกมาตั้งคณะขึ้นเอง

ในปี ค.ศ. 1584 ท่านได้รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวง และร่วมกับสหายอีกสองคนตั้งเป็น**คณะผู้รับใช้ผู้ป่วย** เน้นทำงานช่วยเหลือดูแลผู้ป่วยยากไร้ตามสถานที่ต่าง ๆ โดยเริ่มจากโรงพยาบาลพระจิตที่กรุงโรมในปี ค.ศ. 1585 ต่อมาขยายงานไปดูแลผู้ป่วยที่เนเปิลส์ด้วยตั้งแต่ปี ค.ศ. 1588 ต่อมาในปี ค.ศ. 1591 คณะนักบวชของท่านจึงได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 14

ในประเทศไทย
-----------

นักบวชคณะคามิลเลียนมาถึงประเทศไทยครั้งแรก 3 คน เมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1952 แล้วเริ่มปฏิบัติหน้าที่ในเขตมิสซังราชบุรี โดยได้รับมอบสถานพยาบาลขนาดเล็กของหลวงสิทธิเทพการ (กิมเลี้ยง วังตาล) มาปรับเป็นบ้านพักนักบวชของคณะในชื่อบ้านนักบุญยอแซฟ และเปิดเป็น**โรงพยาบาลซานคามิลโล**เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1953 

ปัจจุบัน กิจการของมูลนิธิคณะนักบุญคามิลโลแห่งประเทศไทยมีดังนี้

1. โรงพยาบาลซานคามิลโล อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี
2. โรงพยาบาลคามิลเลียน กรุงเทพมหานคร
3. คามิลเลียน โซเชียล เซนเตอร์ จังหวัดปราจีนบุรี
4. คามิลเลียน โซเชียล เซนเตอร์ จังหวัดนครปฐม
5. ศูนย์อบรมเยาวชนคามิลเลียน จังหวัดชลบุรี
6. คามิลเลียน โซเชียล เซนเตอร์ จังหวัดระยอง
7. คามิลเลียน โซเชียล เซนเตอร์ จังหวัดจันทบุรี
8. คามิลเลียน โซเชียล เซนเตอร์ จังหวัดเชียงราย
9. คามิลเลียน บ้านเพื่อคนพิการ กรุงเทพมหานคร
10. คามิลเลียน โซเชียล เซนเตอร์ จังหวัดพังงา
11. บ้านผู้สูงอายุคามิลเลียน พัฒนาการ กรุงเทพมหานคร
12. บ้านผู้สูงอายุ​ราช​สีมา​ จังหวัดนครราชสีมา​

อ้างอิง
-------

1. ↑  นักบุญคามิลโล เก็บถาวร 2018-01-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, มูลนิธิคณะนักบุญคามิลโลแห่งประเทศไทย, เรียกข้อมูลวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2557
2. ↑  ประวัตินักบุญตลอดปี เดือนกรกฎาคม : นักบุญคามิลโล เดอ เลลลิส เก็บถาวร 2010-07-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เขตมิสซังกรุงเทพฯ, เรียกข้อมูลวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2557
3. ↑  St. Camillus de Lellis, Catholic Online, เรียกข้อมูลวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2557
4. ↑  คณะคามิลเลียน เก็บถาวร 2010-07-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, หอจดหมายเหตุ มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ, เรียกข้อมูลวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2557
**วัดภาวนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านขุนสมุทรไทย (แพรกตะเข้) ตำบลนาเกลือ อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูสมุห์ สมศักดิ์ ชวโน เป็นเจ้าอาวาส

วัดภาวนารามได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2518 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 โดยมีนายประยงค์ เต่าทอง เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด นายจ้อยและนางอบเชย เต่าทอง ถวายที่ดินให้สร้างวัด ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2522 ได้ทำพิธียกวัดถวายแด่สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) เจ้าอาวาสวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ วัดมีชื่อเดิมว่า **วัดภาวณาสุวรรณาราม** ต่อมาตัดคำว่า "สุวรรณา" ออก จึงเป็นชื่อ "วัดภาวนาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2524 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

วัดภาวนารามมีถาวรวัตถุประกอบด้วยวิหารหลวงพ่อโต โบสถ์ไม้แดง หอระฆัง กุฏิพระภิกษุ 10 หลัง และเมรุ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานพิเศษ : 'ชนม์สวัสดิ์ อัศวเหม'นายก อบจ.สมุทรปราการ จัดกฐินสามัคคี ร่วมบูรณะ'วัด'ในจังหวัดสมุทรปราการ". แนวหน้า. 20 พฤศจิกายน 2556. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "วัดภาวนาราม". หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ.
3. ↑  "วัดภาวนาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดมงคลประชาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองโยง อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม

วัดมงคลประชารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2519 ได้รับพระราชทานรับวิสุงคามสีมาเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 ปัจจุบันมีพระครูโสภณธรรมมงคล (สมจิตร์) เป็นเจ้าอาวาส ท่านเป็นพระนักพัฒนา จะเห็นจะได้จากการปรับปรุง ภูมิทัศน์ของวัดโดยรอบ เช่น เมื่อ พ.ศ. 2559 ได้รื้อถอนเมรุหลังเก่าและก่อสร้างเมรุหลังใหม่ จากนั้นได้ทาสีเมรุ 11 สี จนประชาชนทั่วไปต่างพูดถึง

ภายในอุโบสถประดิษฐาน *หลวงพ่อมงคลศรีวิชัย* สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 อีกทั้งยังมี *หลวงพ่อดำ* ซึ่งชาวบ้านในละแวกนั้นมีความศรัทธาเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะความเชื่อในเรื่องของโชคลาภ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการเฉลิม จิตฺตคุตฺโต พ.ศ. 2522–2536
* พระครูโสภณธรรมมงคล (สมจิตร์) พ.ศ. 2536

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดมงคลประชาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดดัง นครปฐมปิ๊งไอเดีย คลายความโศกเศร้า เพิ่มสีสันเมรุเผาศพ". ไทยรัฐ.
3. ↑  "หลวงพ่อมงคลศรีวิชัย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดมงคลประชาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
แซนด์วิชโพบอย อาหารขึ้นชื่อของนิวออร์ลีนส์
คอร์นเบรด อาหารพวกแป้งจานหลักของเคจัน
**อาหารเคจัน** หรือ **อาหารเคเจิน** (อังกฤษ: Cajun cuisine, ฝรั่งเศส: *Cuisine cadienne*, [kɥizin kadʒæ̃n]), (สเปน: *Cocina acadia*) เป็นรูปแบบอาหารที่วิวัฒนาการขึ้นมาโดยชาวเคเจิน–ชาวอะเคเดียรซึ่งถูกขับไล่จากอะเคเดียไปยังลุยเซียนาระหว่างศตวรรษที่ 18 อาหารเคเจินเป็นการผสมผสานของอาหารแอฟริกาตะวันตก, ฝรั่งเศส และสเปนเข้ากันกับอาหารแบบอะเคเดียน

มื้ออาหารแบบเคจันมักประกอบด้วยลักษณะอาหารสามหม้อ (three-pot affair) หนึ่งหม้อเป็นอาหารจานหลัก, หนึ่งหม้อเป็นข้าวสุก, ไส้กรอกที่ทำขึ้นพิเศษ หรือจานอาหารทะเล และหม้อสุดท้ายเป็นผักเท่าที่หาทานได้ เนื้อสัตว์ที่ปรากฏใช้ทั่วไปคือครอฟิช, กุ้ง, และไส้กรอกอังดุยล์ ในการประกอบอาหารปรากฏผักมีกลิ่นที่ใช้สามชนิดคือ พริกหยวกเขียว (*piment doux*), หอมใหญ่ และ เซเลรี เรียกรวมกันว่าเป็น "ตรีเอกานุภาพแห่งวงการอาหาร" ในอาหารเคเจินและอาหารครีโอลลุยเซียนา

ประวัติ
-------

ชาวอะเคเดียนเป็นชาวฝรั่งเศสเจ้าอาณานิคมผู้อาศัยในแถบแคนาดาก่อนที่จะถูกขับไล่ในศตวรรษที่ 18 ออกจากพื้นที่อะเคเดียโดยชาวบริเตนระหว่างสงครามฝรั่งเศสและอินเดียนที่ซึ่งก่อกำเนิด *le Grand Dérangement* ขึ้น ชาวอะเคเดียนบางส่วนเดินทางมาตั้งรกรากในพื้นที่แถบรัฐลุยเซียนาในสหรัฐจนถึงปัจจุบัน :6

เนื่องจากสภาพอากาศในแถบลุยเซียนามีความแตกต่างอย่างมากจากพื้นที่อะเคเดียเดิม :20 ทำให้วิธีประกอบอาหารแบบดั้งเดิมถูกละทิ้งไปเนื่องจากความแตกต่างของวัตถุดิบที่มีอยู่ การปรับเปลี่ยนเข้ากับวัตถุดิบชุดใหม่ในพื้นที่ใหม่นี้เป็นต้นกำเนิดของธรรมเนียมอาหารเคเจินยุคคลาสสิก ซึ่งต่างกันกับอาหารเคเจินยุคใหม่ซึ่งเกี่ยวกันอย่างมากกับรูปแบบของพรูโดม

ดูเพิ่ม
-------

* อาหารนิวออร์ลีนส์
* อาหารสหรัฐอเมริกา
* เทศกาลในรัฐลุยเซียนา
* อาหารครีโอลลุยเซียนา
* อาหารอะเคเดียน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gutierrez, Paige C. (1992). *Cajun Foodways*. University Press of Mississippi. ISBN 0-8780-5563-0. Retrieved 2014-04.
2. 1 2  Bienvenu, Marcelle; Brasseaux, Carl A.; Brasseaux, Ryan A. (June 2008). *Stir the Pot: The History of Cajun Cuisine*. Hippocrine Books. ISBN 978-0-7818-1212-2. Retrieved 2014-04.
3. ↑  Read, Mimi. "Real Cajun Food, From Swamp to City: [Dining In, Dining Out / Style Desk]". *New York Times*. ProQuest 434010916.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อาหารเคจัน**

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* อิสราเอล
* สหรัฐ

 |
| อื่น ๆ | 
* Faceted Application of Subject Terminology
* SUDOC (France)
	+ 1

 |