recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
เรือใบมด
**เรือมด** หรือ **เรือใบมด** เป็นเรือใบที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงออกแบบและทรงต่อขึ้นมาด้วยพระองค์เอง และได้จดลิขสิทธิ์เป็นสากล ประเภท International Moth Class ที่ประเทศอังกฤษ และพระราชทานชื่อ เรือใบมดแปลงมาจากเรือใบ "ม็อธ" ซึ่งที่มาของชื่อทรงมีรับสั่งว่า "*ที่ชื่อมดนั้น เพราะมันกัดเจ็บ ๆ คัน ๆ ดี*" ต่อมาทรงพัฒนาเรือแบบต่อๆมาอีกโดยได้พระราชทาน ชื่อว่า**เรือใบซูเปอร์มด** และ**เรือใบไมโครมด**

เรือใบมด
--------

เรือใบมด มีความยาว 11 ฟุต กว้าง 4 ฟุต 11 นิ้ว เนื้อที่ใบเรือ 72 ตารางฟุต พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงเรือใบมด เข้าทดลองแข่งขันที่ประเทศอังกฤษและได้อันดับที่หนึ่งในบรรดาเรือขนาดเดียวกัน

เรือใบซูเปอร์มด
---------------

ตัวเรือซูเปอร์มด
เรือใบขนาดเล็กที่ทรงออกแบบมาให้เหมาะกับคนไทย ตัวเรือยาว 11 ฟุต กว้าง 4 ฟุต 11 นิ้ว เสาเดี่ยว เนื้อที่ใบ 72 ตารางฟุต ท้องแบนน้ำหนักเบาประมาณ 34 กิโลกรัม ซุปเปอร์มดเคยเข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 13 เมื่อปี พ.ศ. 2541

เรือใบไมโครมด
-------------

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงเรือใบ "ไมโครมด" ในการแข่งขันกีฬาแหลมทอง ครั้งที่ 4 มีความยาว 7 ฟุต 9 นิ้ว กว้าง 3 ฟุต 4 นิ้ว

เรือใบไมโครมดและพระสมเด็จจิตรลดา บนเสตมป์ฉลองครบ 70 พรรษา
มวลสารวัตถุ เช่น สี ชัน จากเรือใบไมโครมดใช้ทำพระสมเด็จจิตรลดา

อ้างอิง
-------

* งานนิทรรศการ *กษัตริย์นักต่อเรือ* โดยกองทัพเรือ ที่เซ็นทรัลเวิลด์ 15-20 พฤษภาคม พ.ศ. 2550

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ตะลุยแดด กินลม "ซูเปอร์มด" เทิดพระเกียรติ เก็บถาวร 2007-03-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เรือใบกับ "ในหลวง" เก็บถาวร 2007-03-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดแม่ริม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลริมใต้ อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่

วัดแม่ริมเดิมชื่อ **วัดศิริมงคล** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2448 โดยชาวไทยใหญ่และต่องสู่ ที่เข้ามาค้าขายและตั้งบ้านเรือนช่วยกันสร้างวัดขึ้น เดิมชาวบ้านเรียกว่า **วัดข่วงเปา** หรือ **วัดพม่าเหนือ** พระสงฆ์ที่มาจำพรรษาในสมัยก่อน ส่วนใหญ่เป็นพระพม่า ต่อมาพวกต่องสู่ได้แยกไปสร้างวัดอีกแห่งหนึ่ง คือ วัดพม่าใต้ (วัดอรุณนิวาสในปัจจุบัน) วัดได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2466 เมื่อ พ.ศ. 2486 ได้เปลี่ยนชื่อวัดจาก "วัดข่วงเปา" เป็น "วัดศิริมงคล" ตามนโยบายรัฐนิยม พระอุบาลีคุณุปมาจารย์ ซึ่งเป็นเจ้าคณะตรวจการภาคในสมัยนั้น ได้เปลี่ยนชื่อ "วัดศิริมงคล" มาเป็น "วัดแม่ริม" ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

อาคารเสนาสนะ เป็นอาคารเป็นศิลปกรรมแบบพม่า ศาลาการเปรียญทรงไทย

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พ.ศ. 2448 – 2450 พระพม่าไม่ปรากฏชื่อ
* พ.ศ. 2451 – 2460 พระพม่าไม่ปรากฏชื่อ
* พ.ศ. 2461 – 2475 พระกัน คนฺธวํโส นิกายพม่า
* พ.ศ. 2476 – 2493 พระบุญช่วย อูนนฺติย นิกายพม่า
* พ.ศ. 2494 – 2554 พระครูอมรธรรมประยุต
* พ.ศ. 2554 – ปัจจุบัน พระครูปัญญาวิเชียร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแม่ริม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดแม่ริม ต.ริมใต้ อ.แม่ริม เชียงใหม่". ทัวร์วัดไทย.
**ปลากดหมูสาละวิน** (อังกฤษ: Salween rita; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Rita sacerdotum*) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง จัดเป็นปลาหนังในวงศ์ปลากด (Bagaridae) มีรูปร่างอ้วนป้อมคล้ายหมู จึงเป็นที่มาของชื่อสามัญ มีหนวดสั้น ๆ 4 คู่ และลักษณะที่สะดุดตา คือ แผ่นกระดูกบริเวณท้ายทอยและบริเวณเหนือครีบอก เป็นแผ่นหนาและแข็งมาก สีพื้นของลำตัวมีสีเทาคล้ำส่วนท้องจะมีสีอ่อนกว่าส่วนหลังเล็กน้อย มักอาศัยอยู่ตามพื้นน้ำ กินสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร

พบเฉพาะแม่น้ำสาละวินบริเวณพรมแดนไทย–พม่า เท่านั้น เช่น ประจวบคีรีขันธ์, กาญจนบุรี, อุทัยธานี, กำแพงเพชร, ตาก เป็นต้น โดยเฉพาะในแม่น้ำเมยที่เขตอำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก นับเป็นปลาที่หาได้ยากมาก โดยเป็นปลาที่พบได้เฉพาะบางฤดูกาลเท่านั้น มีสถานภาพใกล้สูญพันธุ์ในธรรมชาติ มีขนาดความยาวได้ถึง 2 เมตร น้ำหนักกว่า 150 กิโลกรัม (แต่ขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 1.50–1.80 เมตร) นับเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้ และใหญ่ที่สุดในบรรดาปลากดหมูทั้งหมด และด้วยความใหญ่ในรูปร่าง ทำให้ได้ชื่อเรียกของคนท้องถิ่นว่า "ปลาบึกสาละวิน"

เป็นปลาน้ำจืดอีกชนิดหนึ่ง ที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงปลาสวยงาม โดยเฉพาะปลาแปลก หายาก หรือปลาแม่น้ำขนาดใหญ่ ซึ่งทว่าหาได้ยากยิ่ง ทั้งการค้นหาในพื้นที่ธรรมชาติที่อยู่อาศัย กอรปกับเป็นปลาที่ขนส่งเคลื่อนย้ายลำบาก เนื่องจากส่วนใหญ่ ชาวพื้นเมืองที่เป็นผู้หาปลา ซึ่งได้แก่ชาวกะเหรี่ยงในพื้นที่ จะไม่มีอุปกรณ์ในการดูแลปลาให้มีชีวิตรอดเมื่อถูกจับ ดังนั้นปลาขนาดใหญ่ที่ถูกจับมักจะตาย อีกทั้งยังมักมีพฤติกรรมดุร้าย ชอบกัดหัวทรายซึ่งพ่นออกซิเจนให้แตกขณะทำการเคลื่อนย้ายอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  *ONLY ONE PISCES IN THE WORLD ??*, หน้า 78. คอลัมน์ V.I.P. (Very Important Pisces) โดย กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์ นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 21 ปีที่ 2: มีนาคม 2012
3. ↑  หน้า 108-110, *Monsters of the River 2013* โดย กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์, ป๋อง บางตาล. "V.I.P. (Very Important Pisces)". นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 39: กันยายน 2013

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลากดหมูสาละวิน (อังกฤษ) เก็บถาวร 2009-01-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**ปราสาทกัสแตลโน-เบรอเตอนู** (ฝรั่งเศส: *Château de Castelnau-Bretenoux*) เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ที่เมืองพรูว์โดมาในจังหวัดล็อต แคว้นมีดี-ปีเรเน ประเทศฝรั่งเศส ปราสาทกัสแตลโน-เบรอเตอนูเป็นปราสาทอันเด่นเป็นสง่าที่สุดแห่งหนึ่งในบริเวณแกร์ซี

ปราสาทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1862

ประวัติ
-------

การก่อสร้างปราสาทเริ่มขึ้นราวปี ค.ศ. 1100 ภายใต้อูก บารอนแห่งกัสแตลโนผู้สร้างกำแพงรอบคฤหาสน์ที่พำนัก อูกเป็นบรรพบุรุษของตระกูลกัสแตลโนผู้มีอำนาจผู้เป็นเจ้าของภูมิภาคที่มั่งคั่ง และ เป็นดินแดนบริวารของอาณาจักรเคานต์แห่งตูลูซ

ปราสาทได้รับการขยายต่อเติมหลายครั้งระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15 เมื่อต้องการที่จะปรับปรุงให้เหมาะสมกับการต้อต้านอาวุธที่วิวัฒนาการขึ้น

ในปี ค.ศ. 1159 สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษยึดปราสาทได้ แต่ก็มาคืนให้กับบารอนแห่งกัสแตลโนเมื่อยุติสงครามร้อยปี

ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17 ปราสาทก็ได้รับการปรับปรุงทางด้านความงดงาม และ ความสะดวกต่อการเป็นที่พำนักอาศัย โดยการขยายหน้าต่างให้กว้างขึ้น, ตกแต่งห้องรับแขกอย่างหรูหรา และสร้างระเบียงเกียรติยศ

สภาพของปราสาททรุดโทรมลงหลังจากการเสียชีวิตของตระกูลกัสแตลโนคนสุดท้ายในปี ค.ศ. 1715 ในปี ค.ศ. 1895 ฌ็อง มูลีเยรานักร้องอุปรากรคอมมิกก็ซื้อปราสาทและสิ่งของภายในเช่นเฟอร์นิเจอร์และงานศิลปะศาสนา หลังจากการเสียชีวิตของฌ็องในปี ค.ศ. 1932 ปราสาทก็ได้รับการยกให้แก่รัฐเพื่อเปิดให้ประชาชนชม

ที่ตั้งและลักษณะ
----------------

ปราสาทตั้งอยู่บนเนินสูง ตรงทางแพร่งของหุบเขาหลายหุบเขา และแม่น้ำดอร์ดอญ ที่มองเห็นได้จากแต่ไกลจากหินสีแดงที่ใช้ในการก่อสร้าง

ผังเกือบจะเป็นทรงสามเหลี่ยม โดยมีหอกลมตรงมุมแต่ละมุม หอกลางสี่เหลี่ยมและตัวตึกหลักที่สร้างมาตั้งแต่ยุคกลางก็ยังคงอยู่ ปราสาทเป็นสิ่งก่อสร้างที่น่าประทับใจตรงที่เป็นสิ่งก่อสร้างที่เด่น ที่มีกำแพงล้อมรอบสามด้าน และมีกำแพงม่านระหว่างหอกลมเก้าหอ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mesqui, Jean (1997). Chateaux-forts et fortifications en France. Paris: Flammarion. ISBN 2-08-012271-1

ดูเพิ่ม
-------

* ปราสาท

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปราสาทกัสแตลโน-เบรอเตอนู

* Ministry of Culture database entry for Château de Castelnau-Bretenoux (ฝรั่งเศส)
* Ministry of Culture photos
* Aerial picture เก็บถาวร 2006-12-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

ระเบียงภาพ
----------

* 
* 
* 
* ประตูเข้าห้องส่วนตัวประตูเข้าห้องส่วนตัว
* สิ่งของที่ตั้งแสดงในพิพิธภัณฑ์สิ่งของที่ตั้งแสดงในพิพิธภัณฑ์



|  |  |
| --- | --- |
|   | **สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส** |
**หฺวัง เจิง** (จีน: 黄峥; พินอิน: *Huáng Zhēng*) หรือ **โคลิน หฺวัง** (อังกฤษ: Colin Huang) เป็นนักธุรกิจชาวจีนผู้ก่อตั้งเว็บไซต์พินตัวตัว (Pinduoduo) แพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซที่ประสบความสำเร็จ จนทำให้หฺวังติดอันดับมหาเศรษฐีพันล้านของจีน

หลังจากจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเจ้อเจียง หฺวังศึกษาต่อระดับปริญญาโทและจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน หลังจากนั้นได้เข้าทำงานกับกูเกิลในตำแหน่งวิศวกรเมื่อ ค.ศ. 2004

ในปี ค.ศ. 2015 หฺวังได้ตั้งบริษัทพินตัวตัวขึ้นที่เซี่ยงไฮ้ ธุรกิจเติบโตและเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แนสแด็กเมื่อปี ค.ศ. 2018 ในชื่อหลักทรัพย์ **PDD** เปิดขายหุ้นต่อสาธารณชนครั้งแรก (IPO) ด้วยมูลค่ารวมมากถึง 1.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ หฺวังมีหุ้นอยู่ในบริษัท 47 เปอร์เซ็นต์จึงมีมูลค่าทรัพย์สินสุทธิ 14 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ได้รับการจัดอันดับให้เป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดอันดับ 13 ของจีนในปี ค.ศ. 2018

อ้างอิง
-------

1. ↑  Fang, Alex. "IPO Of Chinese E-Commerce Firm Pinduoduo Mints New Young Billionaire". *forbes.com*. สืบค้นเมื่อ 30 July 2018.
2. 1 2 3  "A Former Google Employee Just Became One of China's Richest People". *fortune.com*. สืบค้นเมื่อ 1 August 2018.
**กะเม็ง** (false daisy, white-head ) เป็นพืชสมุนไพรของไทย ถูกนำมาใช้ในด้านการรักษาโรค จะมีชื่อเรียกแตกต่างกันไปตามพื้นที่ปลูก กะเม็งตัวเมีย คัดเม็ง (ภาคกลาง) บังกีเช้า (จีน) หญ้าสับ ฮ่อมเกี่ยว (ภาคเหนือ)

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

กะเม็งไม้ล้มลุกลำต้นตั้งตรง สูงประมาณ 30-50 ซม. ลำต้นกลม มีขนแข็งสากมือปกคลุม แตกแขนงมาก ที่โคนต้นอาจมีสีแดงอมม่วงใบ เป็นใบเดี่ยวออกจากลำต้นในลักษณะตรงข้ามเป็นคู่ ใบค่อนข้างแคบเรียวยาว ปลายใบค่อนข้างแหลม ฐานใบมีรอยเว้าและบานออกทั้งสองด้านเล็กน้อย ขอบใบมีรอยหยักเล็กน้อย ไม่มีก้านใบ มีขนสั้นๆ สีขาวปกคลุมทั่วทั้งใบ ขนาดของใบกว้างประมาณ 0.5-2.5 ซม. ยาวประมาณ 3-10 ซม.ดอก ออกเป็นช่อกระจุก ตามซอกใบและตามปลายยอด กลีบดอกสีขาว ดอกย่อยรอบนอกเป็นดอกตัวเมีย ลักษณะเป็นแผ่นสีขาวปลายมน เป็นรูปรางน้ำ ยาวประมาณ 2.5 มม. ก้านดอกเรียวยาว ยาวประมาณ 2-4.5 ซม.ปลายดอกหยักเป็น 2 แฉก มีดอกย่อยที่อยู่ตรงกลางเป็นดอกสมบูรณ์เพศ มีลักษณะคล้ายรูปถ้วย กลีบดอกจะติดกัน โคนดอกเชื่อมติดกันเป็นรูปท่อยาวประมาณ 2 มม. ส่วนปลายจะหยักเป็น 4 แฉก มีส่วนที่คล้ายกลีบเลี้ยง 5-6 กลีบ สีเขียวรองรับช่อดอก ผล เป็นชนิดอะคีน มีสีเหลืองปนดำ ปลายมีระยางค์เป็นเกล็ดยาวประมาณ 2.5 มม. ขนาดของผลกว้างประมาณ 1.5 มม. ยาวประมาณ 3-3.5 มม.แก่แล้วแตก เมล็ดจะหลุดออก

การขยายพันธุ์
-------------

ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด

แหล่งที่พบ
----------

พบทั่วไปในเขตร้อนและเขตศูนย์สูตร มีการกระจายอย่างกว้างขวางทั่วประเทศอินเดีย,จีน,ไทยและบราซิล ขึ้นตามที่โล่งแจ้งชุ่มชื้นหรือริมคูน้ำ นาข้าวใช้ลำต้น ใบ ดอก รากเป็นยาสมุนไพร

สรรพคุณ
-------

การเก็บกะเม็งมาใช้เป็นยานั้น จะเก็บมาใช้ทั้งต้นในขณะที่ต้นเจริญเต็มที่ กำลังออกดอก เมื่อเก็บมาแล้ว ควรล้างดินออกให้สะอาด หั่นเป็นท่อนหรือชิ้นเล็ก ๆ ตากหรือผึ่งให้แห้ง เก็บไว้ในที่แห้งและเย็น เพื่อใช้เป็นยา ลักษณะของยาแห้งที่ดี ควรมีสีเขียว ไม่มีเชื้อรา และสิ่งอื่นเจือปนสำหรับสรรพคุณทางยาของกะเม็งนั้น มีหลายประการด้วยกัน กะเม็งมีรสเปรี้ยว ชุ่มเย็น ใช้เป็นยาห้ามเลือด บำรุงไต แก้บิด ถ่ายเป็นมูกเลือด แก้ลำไส้อักเสบ ตับอักเสบเรื้อรัง โรคผิวหนังผื่นคันจากการทำนา และรักษาผมหงอกก่อนวัยสารสกัดจากต้นแห้งที่สกัดด้วยไดคลอโรมีเทน บิวทานอล หรือเอทิลอะซีเตตมีฤทธิ์กำจัดอนุมูลอิสระ DPPH

วิธีการใช้
----------

1. เป็นยาห้ามเลือด ใช้ต้นสดตำพอกหรือต้นแห้งบดเป็นผงโรยที่แผล
2. แก้บิดถ่ายเป็นมูกเลือด ใช้ต้นแห้ง 30 กรัม หรือต้นสด 120 กรัมต้มน้ำกินติดต่อกัน 3-4 วัน
3. แก้โรคผิวหนังผื่นคันจากการทำนา ใช้น้ำคั่นใบสดทาบริเวณมือและเท้า
4. แก้ผมหงอกก่อนวัย ใช้น้ำคั่นจากต้นเคี่ยวกับน้ำมันงาหรือน้ำมันมะพร้าวทาศีรษะจะทำให้ผมดกดำ และแก้ผมหงอกก่อนวัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมุนไพรดอตคอม[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  พจมาน พิศเพียงจันทร์ สรัญญา วัชโรทัย อุไรวรรณ ดิลกคุณานันท์ และ อุดมลักษณ์ สุขอัตตะ. 2554. พฤกษเคมี และการยับยั้งการเกิดออกซิเดชันในเบื้องต้นของกะเม็ง. เรื่องเต็มการประชุมทางวิชาการของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 49 1-4 ก.พ. 2554มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ หน้า 432-441
3. ↑   ศูนย์สมุนไพรทักษิณ คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

* 
* เก็บถาวร 2012-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ชาวเกาหลีซาฮาลิน** คือกลุ่มชาวรัสเซียผู้มีเชื้อสายเกาหลีอาศัยอยู่บนเกาะซาฮาลิน สืบสันดานมาจากบรรพบุรุษที่อพยพมาจากจังหวัดคย็องซังและช็อลลาของเกาหลีช่วงปลาย ค.ศ. 1930 จนถึงต้น ค.ศ. 1940 ซึ่งเป็นช่วงครึ่งหลังของยุคอาณานิคมญี่ปุ่น ในช่วงเวลานั้นเกาะซาฮาลินใต้ยังเป็นจังหวัดคาราฟูโตะของจักรวรรดิญี่ปุ่น รัฐบาลญี่ปุ่นได้ประกาศรับสมัครและบังคับแรงงานชาวเกาหลีส่งไปยังคาราฟูโตะเพื่อแก้ปัญหาการขาดแคลนแรงงาน 

ในช่วงปลายยุคอาณานิคมกองทัพแดงบุกคาราฟูโตะหลายวันก่อนญี่ปุ่นจะแพ้สงคราม มีชาวเกาหลีเพียงหยิบมือที่ทางการญี่ปุ่นส่งตัวกลับประเทศต้นทาง แต่เหลือชาวเกาหลีราวหนึ่งในสามที่ไม่ได้รับอนุญาตให้กลับญี่ปุ่นหรือเกาหลีใต้ซึ่งเป็นมาตุภูมิ เวลาผ่านไปสี่สิบปี ใน ค.ศ. 1985 ทางการญี่ปุ่นมอบสิทธิการเดินทางและจัดหาเงินทุนเพื่อส่งชาวเกาหลีกลุ่มนี้กลับประเทศต้นทาง มีชาวเกาหลีซาฮาลินเพียง 1,500 คนเท่านั้นที่เลือกกลับเกาหลีใต้ในสองทศวรรษต่อมา แต่ชาวเกาหลีซาฮาลินทุกรุ่นส่วนใหญ่เลือกที่จะอาศัยบนเกาะซาฮาลินต่อไป

ชาวเกาหลีซาฮาลินอาจถือว่าตนเองเป็นโครยอ-ซารัม หรือไม่ถือว่าตนเองเป็นโครยอ-ซารัม เพราะพวกเขามีความเป็นมาและภาษาที่ต่างกัน คำว่า "โครยอ-ซารัม" มักถูกใช้เรียกชาวเกาหลีในกลุ่มประเทศอดีตสหภาพโซเวียตซึ่งส่วนใหญ่อพยพจากจังหวัดฮัมกย็องไปอาศัยอยู่แถบตะวันออกไกลของรัสเซียช่วงศตวรรษที่ 19 แต่ต่อมาพวกเขาถูกเนรเทศไปอยู่เอเชียกลางแทน ด้วยเหตุนี้ชาวเกาหลีบนเกาะซาฮาลินจึงระบุตัวตนว่าพวกเขาเป็นชาวเกาหลีซาฮาลิน และมองว่าพวกเกาหลีในเอเชียกลางดูด้อยค่ากว่าพวกเขา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lee, Jeanyoung. "Ethnic Korean Migration in Northeast Asia" (PDF). Kyunghee University. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2006-09-02. สืบค้นเมื่อ 2006-11-27. `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)
2. ↑  Национальный состав населения Сахалинской области[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "Priest of the Russian Orthodox Church became Honorable Citizen of Seoul". *www.orthodox.cn*.
4. ↑  "22 Koreans to be repatriated from Sakhalin". The Vladivostok News. 2004-03-30. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 19, 2005. สืบค้นเมื่อ 2006-11-26.
5. ↑  Yi Jeong-jae. "사할린 한인의 종교와 신앙 및 의례: 유즈노사할린스크의 경우를 중심으로 (Religion, Faith, and Ceremonies of Sakhalin Koreans: Focusing on the case of Yuzhno-Sakhalinsk)" (ภาษาเกาหลี). 실천민속학회. สืบค้นเมื่อ 2007-01-21. `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)[*ลิงก์เสีย*]
6. ↑  Ban, Byung-yool (2004-09-22). "Koreans in Russia: Historical Perspective". *Korea Times*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2005-03-18. สืบค้นเมื่อ 2006-11-20.
**วัดรางไทร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางภาษี อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ที่ดินของวัดมีจำนวน 14 ไร่ 56 ตารางวา ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 16840

วัดรางไทรตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2561 แต่เดิมเป็นวัดร้าง โดยพระราชรัตนมุนี เลขานุการเจ้าคณะใหญ่หนกลาง ผู้แทนเจ้าคณะใหญ่หนกลาง พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ คือ นายรังสิยศ งามฤทธิ์ นักวิชาการศาสนาชำนาญการ และนายมงคล ราชภิรมย์ นายช่างโยธาชำนาญงาน ได้ไปตรวจสอบแล้ว จึงยกฐานะจากวัดร้างเป็นวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา

อาคารเสนาสนะที่สำคัญภายในวัด คือ กุฏิสงฆ์ 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ ตอกเสาเข็มเมื่อ พ.ศ. 2562 ศาลาพระพุทธรูป และห้องน้ำ 1 หลัง 7 ห้อง ยังไม่มีอุโบสถ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติวัดรางไทร". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
2. ↑  "วัดรางไทร". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "วัดรางไทร". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "ประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง ยกวัดร้างขึ้นเป็นวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา [วัดรางไทร (ร้าง)]" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
5. ↑  "การขอยก วัดรางไทร (ร้าง) จังหวัดนครปฐม ขึ้นเป็นวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา". มหาเถรสมาคม.
**วัดราชคฤห์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา

วัดราชคฤห์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2443 เดิมชาวบ้านเรียกว่า **วัดใหม่** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2481 แต่เดิมเป็นที่ตั้งของบริเวณวัดมหาพน ร่องรอยความเก่าแก่ของซากโบราณวัตถุและองค์เจดีย์ภายในบริเวณวัดมหาพน ยังคงหลงเหลือสภาพให้เห็นอย่างชัดเจน ถึงความเก่าแก่ของวัดแห่งนี้ ซึ่งจากประวัติศาสตร์ที่ถูกค้นพบ เป็นวัดโบราณที่มีอายุมากกว่า 1,300 ปี มีความเกี่ยวพันกับอาณาจักรสุโขทัย ครั้งเมื่อในอดีตเคยมีการต่อสู้กับอาณาจักรสุโขทัย มีบันทึกว่า ได้นำเอาหลังคาวิหารของวัดแห่งนี้ซึ่งเป็นทองเหลือง นำมาหล่อเป็นอาวุธปืน เพื่อต่อสู้กับอาณาจักรสุโขทัยที่เข้ามารุกราน

ด้านหน้าประตูทางเข้าจะเป็นประตูโขงขนาดใหญ่เป็นการก่ออิฐถือปูนมีรูปเทวดาปูนปั้น บนยอดมีรูปพรหมสี่หน้า อุโบสถกว้างราวประมาณ 20 เมตร ยาวเกือบ 40 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปหินทราย ลงรักปิดทอง ด้านหลังอุโบสถเป็นองค์เจดีย์ทรงแปดเหลี่ยมย่อมุม มีซุ้มจรนำทั้งสี่ทิศ บนเรือนธาตุมีเจดีย์บริวารทั้งสี่ด้าน องค์ระฆังของเจดีย์ฉาบด้วยสีทอง ทางประตูเข้าของกำแพงแก้วมีรูปปั้นสิงห์คู่ทั้งสี่ด้าน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดราชคฤห์". ฐานข้อมูลรวบรวมสารสนเทศท้องถิ่นที่น่าสนใจและมีประโยชน์.
2. ↑  "วัดราชคฤห์". มิวเซียมไทยแลนด์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดราชคฤห์**
**เซอร์ คริสโตเฟอร์ แฟรงก์ คารานดีนี ลี**, CBE, CStJ (27 พฤษภาคม ค.ศ. 1922 – 7 มิถุนายน ค.ศ. 2015) เป็นนักแสดง นักร้อง และนักประพันธ์ชาวอังกฤษ ลีเริ่มต้นการแสดงในบทตัวร้ายและเป็นที่รู้จักที่สุดในฐานะนักแสดงบทแดรกคูลาในภาพยนตร์หลายเรื่องของค่าย Hammer Lee บทการแสดงอื่นๆ ได้แก่  Francisco Scaramanga ในภาพยนตร์ 007 เพชฌฆาตปืนทอง (ค.ศ. 1974), ซารูมานในภาพยนตร์ชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ (ค.ศ. 2001– ค.ศ.2003) และภาพยนตร์ชุด เดอะฮอบบิท ตลอดจนบทเคานต์ดูกูในภาพยนตร์ 2 ภาคหลังของสตาร์ วอร์ส (ค.ศ. 2002 และค.ศ. 2005). 

คริสโตเฟอร์ ลี ได้รับตำแหน่ง Knight Bachelor ในฐานะนักแสดงและการการบริจาคการกุศลต่างๆ ในปี 2009 ลียังได้รับรางวัลจาก The BAFTA Fellowship , ในปี 2011 ลี ได้รับรางวัลจาก The BFI Fellowship ในปี 2013 ลีได้พิจารณาแล้วว่าการแสดงที่ดีของเขาคือการได้เล่นเป็น Muhammad Ali Jinnah ซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของปากีสถานในภาพยนตร์ *Jinnah* (ค.ศ. 1998) และผลงานการแสดงภาพยนตร์แนวสยองขวัญที่ดีของเขา *The Wicker Man* (ค.ศ. 1973)

และยังถูกจดจำในฐานะบทบาทสำหรับเสียงอันทรงพลังของเขา , ลียังเป็นที่รู้จักสำหรับความสามารถในด้านร้องเพลง , เขายังอัดเพลงโอเปร่าและแนวเพลงอื่นๆในระหว่างช่วงปี ค.ศ. 1986 ถึง ค.ศ. 1998 และอัลบั้มสตูดิโอของลี *Charlemage : By The Sword And The Cross* ที่ถูกวางจำหน่ายในปี 2010 ซึ่งมีแนวเพลง symphonic metal ลียังได้รับร่วมงานกับวงดนตรีเมทัลจำนวนมาก ตั้งแต่ปี 2005 ผลงานเพลง เฮฟวี่เมทัล อัลบั้ม *Charlemagne : The Omens of Death* ของลีเองก็ได้ถูกปล่อยออกมาเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 ลียังได้รับเกียรติยศ Spirit of Metal จากนิตรสาร Metal Hammer ในปี 2010 ในงานโกลเด้น ก็อต อวอร์ต

เซอร์ คริสโตเฟอร์ ลี ถึงแก่กรรมในวัย 93 ปี เมื่อวันอาทิตย์ที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 2015 ที่โรงพยาบาลเชลซีแอนด์เวสต์มินสเตอร์ ในกรุงลอนดอน หลังจากเข้ารับการรักษาโรคเกี่ยวกับระบบทางเดินหายใจและภาวะหัวใจล้มเหลว

ประวัติ
-------

คริสโตเฟอร์ แฟรงก์ คารานดีนี ลี เกิดเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1922 ที่ Belgravia , Westminster , ลอนดอน บุตรชายของพันโท เจฟเฟอรรีย์ ทรอลลัพ ลี (1879 - 1941) และเป็นกองพลปืนไรเฟิลรักษาพระองค์ที่ 60 และภรรยาของเขา , เคาทอีส เอสเทล มาเรีย (1889 - 1981) พ่อของลีได้เข้าร่วมในสงคราม สงครามลวง และ สงครามโลกครั้งที่ 1 แม่ของลีเป็นชาวเอ็ดเวริ์ดซึ่งยังเป็นคนวาดภาพ เซอร์ จอห์น ลาเวอรี่

ที่มา
-----

1. ↑  หนังสือพิมพ์ *Daily Telegraph* เผยแพร่โทรสารมรณบัตรของลีในสี่วันให้หลัง:
2. ↑  
	* "Hammer Horror star Lee knighted". BBC. Retrieved 7 May 2012
	* "Christopher Lee to receive Bafta Fellowship". BBC. Retrieved 7 May 2012
	* "Depp surprises Sir Christopher Lee with film award". BBC. Retrieved 14 December 2013
3. ↑  "The Total Film Interview – Christopher Lee". *Total Film*. 1 May 2005. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-06-12. สืบค้นเมื่อ 25 August 2013.
4. ↑
5. ↑  "Biography – Christopher Lee – Official Website". Christopherleeweb.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-02-24. สืบค้นเมื่อ 16 March 2014.
6. ↑  
	* "Christopher Lee Biography (1922–)". Filmreference.com. สืบค้นเมื่อ 4 October 2010.\*"Merchant of menace". *The Daily Telegraph*. London. 19 May 2002. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-02-06. สืบค้นเมื่อ 30 April 2010.
7. ↑  Lee 2003, p. 6-7. sfn error: no target: CITEREFLee2003 (help)
**วัดราชมณเฑียร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

ประวัติ
-------

วัดราชมณเฑียร หรือ **วัดมณเฑียร** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1974 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เป็นวัดแรกที่พระเจ้าติโลกราช กษัตริย์สมัยราชวงศ์มังราย ทรงสร้างขึ้นเมื่อพระองค์ทรงราชาภิเษกเป็นพระเจ้าแผ่นดินปกครองเมืองเชียงใหม่ โดยได้รื้อพระตำหนักราชมณเฑียรส่วนพระองค์มาสร้างเป็นวัด พระองค์ทรงพระราชทานนามวัดนี้ว่า "วัดราชมณเฑียร" ดังปรากฏข้อความว่า

"เมื่อ พ.ศ. ๑๙๗๔ เดือน ๗ ในปีนั้นชาวเมืองทั้งหลายพร้อมกันปลงศพ พระยาสามฝั่งแกน แล้วจึงอาราธนาเอาลูกท่าน ชื่อท้าวลกมากินเมืองเชียงใหม่ เดือน ๘ ออก ๕ ค่ำ เม็งวันอังคาร ได้ราชาภิเษกชื่อว่า อาทิตตราชดิลก หรือ ติโลกราช และท่านรู้ข่าวว่า พระมหาญาณคัมภีร์เถรเจ้า ไปเอาศาสนามารอด ท่านก็ยินดีมากนัก และพระยาอาทิตย์ และพระมหาเทวี จึงพร้อมกันให้รื้อหอราชมณเฑียรหลังเก่าไปสร้างที่พระมหาเถรเจ้าจักอยู่ และได้ชื่อว่า *วัดราชมณเฑียร* ดังนี้แล"

เมื่ออาณาจักรล้านนาล่มสลาย ตกเป็นเมืองขึ้นของพม่า วัดในอาณาจักรล้านนาจึงรกร้าง กระทั่งเมื่อพระเจ้ากาวิละได้กอบกู้เอกราชของแคว้นล้านนาคืนมา จึงได้บูรณะวัดราชมณเฑียรขึ้นใหม่

อาคารเสนาสนะ
------------

วิหารลายคำศิลปะล้านนา เป็นวิหาร 2 ชั้น ประดับลวดลายปูนปั้น และลายคำแบบล้านนา วิหารมีสภาพชำรุดมากจนในสมัยพระมหาชัชวาล โชติธฺมโม เป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างวิหารหลังใหม่ ตั้งแต่ พ.ศ. 2545 จนแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2549 ภายในวิหารลายคำประดิษฐานพระพุทธรูปหินทราย

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปเก่าแก่ เช่น พระประธานวิหาร ซึ่งเคยประดิษฐานอยู่ที่วิหารวัดมณเฑียรหลังเดิม พระพุ่ม 9 ตื้อ เป็นพระพุทธรูปที่สร้างพร้อมกับพระเจ้าเก้าตื้อ ของวัดสวนดอก พระเจ้าพุ่ม หรือ พระพุ่ม พระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะล้านนาผสมสุโขทัย เป็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ รวมทั้งพระประธานประจำอุโบสถหลังเก่า และมีพระพุทธรูปองค์ที่พระมหาญาณคัมภีร์นำมาจากศรีลังกา พระเจ้าหลวงทันใจ หน้าตักกว้าง 5.5 เมตร สูง 11 เมตร ที่สร้างขึ้นด้วยจิตศรัทธาของพุทธศาสนิกชน เมื่อครั้งมีการบูรณะวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดราชมณเฑียร". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. 1 2  ""วัดมณเฑียร" วัดแรกของกษัตริย์ราชวงศ์มังราย". คมชัดลึก.
3. ↑  "วัดราชมณเฑียร สุดยอดวิหารลายคำติดคูเมือง เชียงใหม่".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดราชมณเฑียร**
**วิศวกรรมระบบราง** (อังกฤษ: Railway Systems Engineering) ประกอบด้วยงานด้านวิศวกรรมหลายแขนงที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบ, การก่อสร้างและการดำเนินงานทุกประเภทของระบบรถไฟ รวมทั้งงานวิศวกรรมโยธา, วิศวกรรมคอมพิวเตอร์, วิศวกรรมไฟฟ้า, วิศวกรรมเครื่องกล, วิศวกรรมอุตสาหการและวิศวกรรมการผลิต รวมทั้งสาขาวิชาวิศวกรรมย่อยอื่น ๆ ที่จำเป็น

ประวัติ
-------

ตั้งแต่การถือกำเนิดของรถไฟในต้นศตวรรษที่สิบเก้า ความจำเป็นที่จะต้องเกิดขึ้นสำหรับกลุ่มเฉพาะของวิศวกรที่มีความสามารถในการจัดการกับปัญหาที่ไม่ซ้ำกันที่เกี่ยวข้องกับวิศวกรรมรถไฟ ในฐานะที่เป็นทางรถไฟขยายตัวและกลายเป็นแรงผลักดันที่สำคัญทางเศรษฐกิจ, วิศวกรจำนวนมากกลายเป็นผู้เกี่ยวข้อง ที่อาจจะมีชื่อเสียงมากที่สุดในอังกฤษเป็นริชาร์ด Trevithick จอร์จ สตีเฟนสันและ Isambard คิงด้อม บรูเนล วันนี้วิศวกรรมระบบรถไฟยังคงเป็นเขตข้อมูลที่สดใสของงานวิศวกรรมที่มีโครงการที่สำคัญหลายอย่างเช่นอุโมงค์ข้ามช่องแคบที่กำลังคืบหน้า

สาขาย่อยของวิศวกรรม
-------------------

* วิศวกรรมเครื่องกล
* คำสั่ง,ควบคุมและสัญญาณรถไฟ
	+ การออกแบบระบบสำนักงาน
	+ การออกแบบศูนย์ข้อมูล
	+ ระบบสกาดา
	+ การออกแบบเครือข่าย
* วิศวกรรมไฟฟ้า
	+ การจ่ายไฟฟ้าให้ระบบราง
		- รางที่สาม
		- ระบบหน้าสัมผ้สเหนือศีรษะ
* วิศวกรรมโยธา
	+ วิศวกรรมทางถาวร
* ระบบรางเบา
* โรงงานบนราง
* ระบบรถไฟบูรณาการ
* ระบบการควบคุมรถไฟ
	+ การส่งสัญญาณ Cab
* ความสัมพันธ์ของล้อและราง
* การส่งสัญญาณล้อรถไฟ
* วิศวกรรมระบบรถไฟ
	+ สัญญาณรถไฟ
	+ การจัดเก็บค่าโดยสาร
	+ กล้องวงจรปิด
	+ วิจารณ์สาธารณะ
* ตรวจจับการบุกรุก
	+ การควบคุมการเข้าถึง
	+ การบูรณาการระบบ

องค์กรวิชาชีพ
-------------

* ในสหราชอาณาจักร: The Railway Division of the Institution of Mechanical Engineers (IMechE).

* ในสหรัฐอเมริกา:The American Railway Engineering and Maintenance-of-Way Association (AREMA)

* ทั่วโลก: The Institute of Railway Signal Engineers (IRSE)

ดูเพิ่ม
-------

* สมาคมรถไฟอเมริกัน
* องศาของความโค้ง
* รายการของหัวข้อวิศวกรรม
* รายชื่อของวิศวกร
* รัศมีโค้งขั้นต่ำของรถไฟ
* รัศมีความโค้ง (การนำไปใช้)
* ความโค้งของทางที่เปลี่ยน

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วิศวกรรมระบบราง**
**วัดรางปลาหมอ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนป่าน อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม พื้นที่ที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 23 ไร่ 1 งาน 75 ตารางวา มีพระใบฎีกาเฉลิมพล ฐานุตฺตโร เป็นเจ้าอาวาส

ประวัติการสร้างวัดรางปลาหมอยังไม่แน่ชัด ทราบแต่เพียงว่าสถานที่ที่ใช้ในการก่อตั้งวัดนั้นได้รับมอบจากนายสุข สุขชู และมีพระอาจารย์โม พุ่มนิล เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก เริ่มแรกก่อสร้างกุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง พร้อมด้วยหอฉัน และหอสวดมนต์ เมื่อพระอาจารย์โมได้ลาสิกขาออกไปแล้ว ได้มีเจ้าอาวาสปกครองวัดต่อมาจนกระทั่งถึงปัจจุบันนี้ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2428 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532

อุโบสถสร้างขึ้นในสมัยพระอาจารย์ทอง จนฺทสโร เป็นเจ้าอาวาส ก่อสร้างประมาณ พ.ศ. 2470 และต่อมาเมื่อถึงสมัยที่พระครูสุวัฒน์สาธุกิจ เป็นเจ้าอาวาส ได้ทำการสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2522 ในสมัยพระอาจารย์โมเป็นเจ้าอาวาส ได้ทำการก่อตั้งวัด ได้ก่อสร้างกุฏิขึ้น 3 หลัง หอฉันและหอสวดมนต์ ต่อมาในสมัยพระอาจารย์ทอง จนฺทสโร ได้ทำการก่อสร้างกุฏิเพิ่มขึ้นอีก 2 หลัง และได้ทำการก่อสร้างศาลาการเปรียญและอุโบสถขึ้นเป็นครั้งแรก ในสมัยพระอาจารย์พิน ธมฺมโฆโส ได้ทำการก่อสร้างอาคารเรียนถาวรขึ้นในวัด ในสมัยพระอาจารย์ประยงค์ นนฺทิโย ได้ทำการซ่อมแซมหลังคาศาลาการเปรียญที่ชำรุดทรุดโทรม ในสมัยพระอาจารย์สนม อารยธมฺโม ได้ทำการก่อสร้างเชิงตะกอนเผาศพ และศาลาธรรมสังเวช ในสมัยพระครูสุวัฒน์สาธุกิจ สร้างพระอุโบสถหลังใหม่ ศาลาการเปรียญ เมรุเผาศพ กุฏิสงฆ์ โรงครัว ซุ้มประตูเข้าวัด และถนนภายในวัด

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์กล่ำ เกิดฤทธิ์
* พระอาจารย์จาด
* พระอาจารย์วัน
* พระอาจารย์ทอง จนฺทสโร
* พระอาจารย์ลี อภินนฺโท พ.ศ. 2485–2487
* พระอาจารย์พิน ธมฺมโฆโส พ.ศ. 2487–2494
* พระอาจารย์เปรื่อง โชติญาโณ พ.ศ. 2494–2498
* พระอาจารย์ประยงค์ นนฺทิโย พ.ศ. 2498–2505
* พระอาจารย์สนม อารยธมฺโม พ.ศ. 2505–2515
* พระครูสุวัฒน์สาธุกิจ (จ๋า อสฺสโว) พ.ศ. 2515–
* พระใบฎีกา เฉลิมพล ฐานุตฺตโร พ.ศ. 2552–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดรางปลาหมอ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดรางปลาหมอ". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
**ช้างบอร์เนียว** หรือ **ช้างแคระบอร์เนียว** (อังกฤษ: Borneo elephant) เป็นชนิดย่อยของช้างเอเชียชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Elephas maximus borneensis* พบได้เฉพาะบนเกาะบอร์เนียวเท่านั้น

ถูกเรียกว่าเป็น "ช้างแคระ" เพราะมีขนาดลำตัวที่เมื่อโตเต็มที่แล้วมีขนาดเล็กกว่าช้างเอเชียชนิดอื่น ๆ อย่างมาก โดยมีความสูงประมาณ 8 ฟุต เท่านั้นเอง ตัวผู้มีงาสั้น ๆ หรือไม่มีเลย ขณะที่ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่าตัวผู้ มีใบหูใหญ่ มีลำตัวอ้วนกลมกว่า และมีนิสัยไม่ดุร้าย มีลักษณะความแตกต่างทางพันธุกรรมจากช้างเอเชียชนิดอื่น ๆ พอสมควร

สุลต่านแห่งซูลูได้นำเอาช้างที่ถูกจับเข้ามาบนเกาะบอร์เนียวในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ก่อนจะถูกปล่อยเข้าป่าไป เดิมเชื่อว่าเคยมีอยู่ในภาคใต้ตอนล่างของไทยด้วย โดยมีบันทึกในโครงการยุววิจัยประวัติศาสตร์ท้องถิ่นภาคใต้ โรงเรียนสตรีพัทลุง ระบุว่า

> ช้างแคระเหล่านี้มีถิ่นที่อยู่บริเวณที่ราบลุ่มทางตอนเหนือของทะเลสาบสงขลา ชาวบ้านในท้องถิ่นเรียกว่า ช้างค่อม, ช้างแคระ, ช้างแกลบ หรือ ช้างพรุ มีรูปร่างลักษณะอย่างช้างทั่ว ๆ ไปแต่มีขนาดเล็กกว่า ขนาดลำตัวสูงประมาณควาย ซึ่งในบันทึกการพบเห็นช้างค่อมนั้น มีการบันทึกไว้น้อยมาก และสูญหายไปเมื่อราว ๆ 60-70 ปีที่ผ่านมา อีกทั้งในปี พ.ศ. 2506 นายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล นักนิยมไพรคนสำคัญของไทย ทำการสำรวจในเรื่องช้างแคระนี้ ก็ไม่ปรากฏร่องรอยรอบ ๆ ทะเลสาบสงขลาอีกเลย
> 
> 

เป็นช้างที่เพิ่งได้รับการแบ่งแยกเป็นชนิดย่อยเมื่อไม่นานมานี้ และอยู่ในสภาวะใกล้สูญพันธุ์แล้ว จากการวิจัยพบว่า ช้างแคระบอร์เนียวอาศัยหากินตามป่าในที่ราบลุ่มและบริเวณลุ่มแม่น้ำ ซึ่งใกล้กับพื้นที่ทำกินของผู้คนบนเกาะด้วย และพบว่ามีจำนวนประชากรประมาณ 1,500 ตัว โดยจะอาศัยอยู่ในป่าแถบตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะบอร์เนียวเท่านั้น ซึ่งพื้นที่ส่วนใหญ่ก็อยู่ในเขตรัฐซาบะฮ์ของมาเลเซีย

ทางกองทุนสัตว์ป่าโลก (WWF) ได้มีโครงการอนุรักษ์และศึกษาเกี่ยวกับช้างชนิดนี้ เนื่องจากยังมีข้อมูลทางวิชาการอยู่น้อยมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Choudhury, A. Lahiri Choudhury, D. K. Desai, A. Duckworth, J. W. Easa, P. S. Johnsingh, A.J.T. Fernando, P. Hedges, S. Gunawardena, M. Kurt, F. Karanth, U. Lister, A. Menon, V. Riddle, H. Rübel, A. Wikramanayake, E. (2008). "Elephas maximus". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2010.4*.`{{cite web}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  Shoshani, J. Eisenberg, J.F. (1982) *Elephas maximus*. Mammalian Species 182: 1–8
3. ↑  Cranbrook, E. Payne, J. Leh, C.M.U. (2008) *Origin of the elephants Elephas maximus L. of Borneo*. Sarawak Museum Journal.
4. ↑  ""ช้างแคระบอร์เนียว" ช้างน้อยน่ารักบนเกาะบอร์เนียว". ผู้จัดการออนไลน์. 16 March 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-06-16. สืบค้นเมื่อ 31 March 2014.
5. ↑  Asian Elephants เก็บถาวร 2011-07-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Elephant Facts.
6. ↑  เก็บถาวร 2012-01-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ช้างแคระบอร์เนียวกำลังถูกคุกคาม จากนิตยสารสารคดี

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Elephas maximus borneensis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Elephas maximus borneensis ที่วิกิสปีชีส์
**ปลากดกลับหัวพม่า** หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า **ปลากดกลับหัว** (อังกฤษ: Upside-down catfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Mystus leucophasis*) เป็นปลาหนังน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากด (Bagaridae) 

เป็นปลากดขนาดเล็กหรือปลาแขยง มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร มีลำตัวแบน หลังโค้ง ท้องแบนราบ หลังใหญ่มีแผ่นกระดูกหนา ปากอยู่ด้านใต้ มีหนวด 3 คู่ หนวดคู่ที่ริมฝีปากมีขนาดยาว และหนวดอีก 2 คู่ มีขนาดสั้นอยู่ที่ใต้คาง และหนวดแต่ละเส้นมีแขนงเล็ก ๆ เรียงเป็นแถว ครีบหลัง และครีบอก มีก้านครีบเดี่ยวเป็นหนามแข็ง เมื่อปลาครีบแนบลำตัวมีร่องบนลำตัว ครีบไขมันมีขนาดใหญ่ ครีบท้องเล็กปลายครีบแหลม ครีบก้นมีก้านครีบไม่เกิน 10 ก้าน พบอาศัยในแม่น้ำสายใหญ่ในประเทศพม่า เช่น อิระวดี และสะโตง ตามโขดหินและแหล่งน้ำนิ่ง มีพฤติกรรมที่พิเศษ คือ ว่ายน้ำกลับหัว ด้วยการหงายท้องเหมือนท่าว่ายกรรเชียง ขณะที่ว่ายหุบครีบไว้ที่ในร่องข้างลำตัว เชื่อว่าเหตุที่ว่ายเช่นนี้มาจากการเปลี่ยนแปลงของอวัยวะที่ใช้ในการทรงตัวของกระดูกหู และถุงลม ทำให้มีพฤติกรรมการหาอาหารที่ไม่เหมือนปลาชนิดอื่น เนื่องจากปลากดกลับหัวนั้นชอบหากินบริเวณท่อนไม้หรือตอไม้ที่จมน้ำอยู่ ซึ่งจะทำให้เข้าและออกตามซอกไม้ได้ดีกว่า และอีกข้อสันนิษฐานหนึ่งว่าน่าจะมาจากการที่ว่ายกลับหัวบนผิวน้ำจะสามารถรับออกซิเจนได้ดีขึ้น

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ทำไมปลากดจึงกลับหัว". พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำภูเก็ต. February 5, 2016. สืบค้นเมื่อ July 16, 2016.
2. ↑  J. Asiatic Soc. Bengalv. 29 (no. 2) - pp148

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Mystus leucophasis ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
ไพลโอซอร์ (pliosaurs) คือสัตว์เลื้อยคลานในทะเลยุคดึกดำบรรพ์พวกหนึ่ง มีครีบขนาดใหญ่สี่อัน น้ำหนักประมาณ 120 กิโลกรัมถึงเกือบ 20 ตัน และมีความยาวตั้งแต่ 4.2 เมตรไปจนถึง 11 เมตรเลยทีเดียว(สายพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดคือ พรีเดเตอร์เอ็กซ์ ความยาวสูงสุดประมาณ 13 เมตร และหนักเกือบ 20 ตัน)มีรูปร่างแตกต่างจากโมซาซอร์ญาติห่างๆ ตรงที่โมซาซอร์ใช้หางว่ายน้ำคล้ายจระเข้ แต่ไพลโอซอร์จะมีหางสั้น และครีบขนาดเล็กกว่าซึ่งใช้ว่ายน้ำได้ลำบากกว่า นอกจากนี้ ฟันของโมซาซอร์จะมีรูปร่างแบบกิ้งก่าปัจจุบัน คือแหลมและโค้งไปด้านหลัง แต่ฟันของไพลโอซอร์จะเป็นกรวยแหลมขนาดเล็กที่เหมาะสำหรับการขบกัดกระดูกให้เป็นรอยและสร้างบาดแผลสาหัสได้น้อยกว่าโมซาซอร์ประกอบกับแรงกัดที่มากกว่าหลายเท่า ทำให้ไพลโอซอร์เป็นหนึ่งในนักล่าที่ดุร้ายรองจากโมซาซอร์ในยุคดึกดำบรรพ์เลยทีเดียว สายพันธุ์ของไพลโอซอร์ที่น่าสนใจได้แก่ โครโนซอรัส(kronosaurus),ไทรนาครอมีเรี่ยม(trinacromerum)และไลโอพลัวเรอดอน(liopleurodon) เป็นต้น
อาหารส่วนใหญ่ของไพลโอซอร์คือทุกอย่างที่จับและกินได้ รวมถึงพวกเดียวกันเอง เคยมีการพบซากไทรนาครอมีเรี่ยมในท้องของโครโนซอรัสตัวเต็มวัยด้วย 
เนื่องจากออกลูกเป็นไข่ ไพลโอซอร์จึงต้องขึ้นบกเพื่อวางไข่ด้วย
**พระพุทธรูปประทับนั่งจากคันธาระ** (อังกฤษ: Seated Buddha from Gandhara) เป็นพระพุทธรูปยุคแรกที่ยังหลงเหลือมาถึงปัจจุบัน ค้นพบที่จามาลการ์ฮี แคว้นคันธาระ ปัจจุบันอยู่ในอาณาเขตของประเทศปากีสถาน อายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 2-3 ในสมัยจักรวรรดิกุษาณะ เช่นเดียวกับศิลปะแบบคันธาระ, กรีก-พุทธ และ กุษาณ พระพุทธรูปองค์นี้สร้างขึ้นโดยอิทธิพลจากศิลปะกรีกโบราณ ปัจจุบันพระพุทธรูปจัดแสดงอยู่ในห้อง ของพิพิธภัณฑ์บริทิช พระพุทธรูปมีลักษณะแกะสลักจากหิน schist ประทับนั่งโดยสื่อถึงพุทธประวัติครั้น "ทรงหมุนกงล้อแห่งธรรม" เป็นครั้งแรกที่สารนาถ ใกล้กับพาราณสี (ปัจจุบันอยู่ในรัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย) โดยพระพุทธเจ้าประทับบนอาสนะยกสูงซึ่งด้านหน้ามีรูปบุคคลขนาดเล็ก แสดงพระโพธิสัตว์ประทับเปศวรีปากรีและมีรัศมีบนศีรษะ ประกบด้วยรูปแสดงชายและหญิงขนาดเล็ก เข้าใจว่าเป็นตัวแทนของผู้บริจาคเงินสร้างพระพุทธรูป

ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้างรูปเคารพพระพุทธเจ้ามาก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 1 ก่อนหน้านั้นพุทธศาสนิกชนบูชาสัญลักษณ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับพระพุทธเจ้า เช่น พระพุทธบาท พระพุทธรูปนี้จึงเป็นหนึ่งในพระพุทธรูปที่เก่าแก่ที่สุดชิ้นหนึ่งที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Seated Buddha from Gandhara เก็บถาวร 20 ตุลาคม 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, British Museum Highlights, accessed July 2010
2. ↑  Seated Buddha from Gandhara เก็บถาวร 20 ตุลาคม 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, British Museum Highlights, accessed July 2010
3. ↑  "Collection database, British Museum". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-10-12.
4. ↑  Seated Buddha, History of the World in 100 Objects, BBC, accessed July 2010
**ปลากดหัวเสียมปลาสะวิน** (อังกฤษ: Salween shovelhead catfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Sperata acicularis*) เป็นปลาหนังจำพวกปลากดหัวเสียมหรือปลาแก๊ดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากด (Bagridae) มีลักษณะสำคัญ คือ ส่วนหัวและจะงอยปากยื่นยาวมากที่สุดในกลุ่มปลากดทั้งหมด หัวแบนราบเล็กน้อย ลำตัวทรงกระบอก แต่ด้านหลังยกสูง และเรียวไปทางด้านท้าย ตาเล็กอยู่ด้านบนของหัว ริมฝีปากตัดตรงอยู่ปลายสุดของจะงอยปาก หนวดที่ริมฝีปากยาวมาก ครีบหลังไม่มีก้านครีบแข็ง ครีบไขมันยาวมาก ครีบหางใหญ่เว้าลึก ตัวมีสีเทาอมฟ้า หรือเขียวอ่อน ด้านท้องสีจาง ครีบสีจาง ครีบไขมันมีดวงสีดำเด่น ขอบขาวที่ตอนปลายท้ายสุด ครีบหางมีสีแดงเรื่อ ๆ 

ขนาดพบใหญ่สุดถึง 1 เมตร ขนาดที่พบทั่วไป 50 เซนติเมตร จับได้โดยเบ็ดราว ข่ายลอย พบเฉพาะในแม่น้ำสาละวินและสาขา, แม่น้ำตะนาวศรี รวมถึงแม่น้ำอิรวดี และแม่น้ำพะโค ในประเทศพม่า นิยมบริโภคในท้องถิ่นโดยปรุงสด ในประเทศไทยมักถูกจับขึ้นขายในท้องตลาดของจังหวัดแม่ฮ่องสอน และอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก เป็นครั้งคราว เนื้อมีรสชาติดีพบมีการทำรังวางไข่โดยขุดแอ่งขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 1 เมตร และเลี้ยงลูกอ่อนถึงขนาด 3–4 เซนติเมตร หรืออาจจะใหญ่กว่า แต่ตัวผู้หรือตัวเมียเป็นผู้เลี้ยงยังไม่ทราบแน่ชัด รังที่พบอยู่ในระดับความลึกประมาณ 2 เมตร ในเดือนเมษายน ที่แม่น้ำปายมีพื้นเป็นทรายปนโคลนมีกรวดปนและใกล้กับกองหิน

นอกจากนี้แล้ว ปลากดหัวเสียมสาละวินยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ferraris, Carl J. Jr. (2007). "Checklist of catfishes, recent and fossil (Osteichthyes: Siluriformes), and catalogue of siluriform primary types" (PDF). *Zootaxa*. **1418**: 1–628.
2. ↑  ดร. ชวลิต วิทยานนท์. *ปลาน้ำจืดไทย*. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์, 2544. 115 หน้า. หน้า 64. ISBN 9789744726551

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลากดหัวเสียมสาละวิน

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Sperata acicularis ที่วิกิสปีชีส์
**ปลากดหลาว** หรือ **ปลากดคันหลาว** หรือ **ปลากดหัวหลาว** หรือ **ปลากดเหลือง** (อังกฤษ: Spoonsnouted catfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Cryptarius truncatus*) ปลาหนังชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากดทะเล (Ariidae)

มีส่วนหัวที่และจะงอยปากที่เรียวแหลมคล้ายหลาว ซึ่งเป็นไม้ที่มีเสี้ยนหนาม ฟันที่กระดูกเพดานมีขนาดเล็กปลายแหลมอยู่รวมกันเป็นรูปไข่ ขนาดของกลุมฟันเล็กกว่านัยน์ตา ปลายจะงอยปากตัดตรง ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยวที่สูงเป็นกระโดง ขอบด้านหน้าจักเป็นฟันเลื่อย ครีบอกมีก้านครีบเดี่ยวเป็นกระโดงสูงปลายแหลม มีหนวด 3 คู่ (ริมปากบน 1 คู่, ริมปากล่าง 1 คู่ และคาง 1 คู่) ครีบไขมันมีปลายตัดตรงอยู่ตรงข้ามครีบก้น ครีบหางเว้าลึก มีสีลำตัวเป็นสีเหลืองเหลือบเขียวหรือทอง ด้านหลังเป็นสีเขียวคล้ำ ท้องสีเหลืองปนขาวครีม 

มีขนาดยาวเต็มที่ได้ประมาณ 42 เซนติเมตร นิยมอยู่รวมกันเป็นฝูง เป็นปลาที่ว่ายน้ำไปมาไม่อยู่นิ่ง กินสัตว์น้ำขนาดเล็ก ๆ รวมถึง ปลาขนาดเล็กและกุ้งขนาดเล็กเป็นอาหาร เป็นปลาน้ำกร่อยที่พบได้ในแหล่งน้ำจืดบางส่วน พบกระจายพันธุ์บริเวณปากแม่น้ำหรือแม่น้ำตอนล่าง เช่น แม่น้ำเจ้าพระยา, แม่น้ำบางปะกง, แม่น้ำแม่กลอง, ทะเลสาบสงขลาตอนใน รวมถึงปากแม่น้ำโขงในเวียดนาม และพบได้ในกัมพูชา, มาเลเซีย จนถึงเกาะชวา และเกาะสุมาตรา ในอินโดนีเซีย นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งต้องนำมาปรับสภาพให้อาศัยอยู่ในสภาวะแวดล้อมเป็นที่เลี้ยงให้เป็นอย่างดีก่อน จัดเป็นปลาที่เลี้ยงให้รอดได้ยาก แต่ก็มีความสวยงาม และช่วยในการเก็บเศษอาหารตามก้นตู้ได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 257 หน้า. หน้า 81. ISBN 974-00-8738-8
2. ↑  Marceniuk, Alexandre P.; Menezes, Naércio A. (2007). "Systematics of the family Ariidae (Ostariophysi, Siluriformes), with a redefinition of the genera" (PDF). *Zootaxa*. **1416**: 1–126.
3. ↑  หน้า 110-129, *Amphidromous story สุดยอดนักล่า ปลาสองน้ำ* คอลัมน์ Wild Ambition โดย ชวิน ตันพิทยคุปต์, กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์, นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 3 ฉบับที่ 35: พฤษภาคม 2013

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cryptarius truncatus ที่วิกิสปีชีส์
**สุชาติ ชัยวิชิต** หรือ **เซียนป่อง** เกิดวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 เป็นทั้งนักหมากรุกสากลและนักหมากรุกไทยชาวไทย ผู้ซึ่งเป็นแชมป์หมากรุกขุนทองคำ 5 สมัย (พ.ศ. 2526, 2530, 2531, 2533 และ 2534) ตลอดจนเป็นคนแรกที่ครองตำแหน่งแชมป์ 3 สมัยติดต่อกัน ทั้งยังเป็นผู้ผลักดันให้มีการแข่งขันหมากรุกไทยอย่างต่อเนื่อง โดยนักหมากรุกต่างให้ความสนใจ และมีผู้เข้าชมเต็มสนาม

ประวัติ
-------

สุชาติ ชัยวิชิต กับหมากรุกไทย
ใน พ.ศ. 2532 สุชาติ ชัยวิชิต เข้าแข่งขันหมากรุกไทยรอบชิงแชมป์กับวีระพล สุนทรพงศาธร หรือที่รู้จักในชื่อ "หนูทอง" ที่ซึ่งสุชาติเป็นฝ่ายแพ้ในการแข่งขันครั้งดังกล่าว แต่แล้วเขาก็สามารถหวนกลับมาทวงแชมป์ได้ใน พ.ศ. 2533 ทั้งคู่ได้กลายเป็นนักหมากรุกคู่ปรับในยุคดังกล่าว ทั้งนี้ ฝีมือในการเล่นของสุชาติยังได้รับการยกย่องจากนักหมากรุกว่า เฉียบคม และละเอียดรอบคอบ ซึ่งจุดเด่นของเขาคือการรุกไล่ปลายกระดาน นอกจากนี้เขายังเป็นต้นแบบนักหมากรุกที่ชำนาญหมากทุกรูปแบบ โดยเฉพาะม้าโยงขวา

พ.ศ. 2547 สุชาติยังเป็นแชมป์หมากรุกไทยประเภทสุดยอดเซียน ในรายการมหกรรมหมากรุกไทย 2547 ที่ทางตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยจัดการแข่งขันขึ้นเป็นครั้งแรก โดยเป็นฝ่ายชนะบุญสืบ แซ่เฮง หรือที่รู้จักในชื่อ "เซียนแหว่ง" นอกจากนี้ เขายังติดทีมชาติเข้าร่วมการแข่งขันหมากรุกสากลโอลิมเปียดครั้งที่ 25, 26, 28 และ32 โดยเขาได้เหรียญทองบอร์ด 4 ที่ประเทศกรีซ ใน พ.ศ. 2531 รวมถึงเข้าร่วมการแข่งขันซีเกมส์ 2003 ที่ประเทศเวียดนามด้วยเช่นกัน

พ.ศ. 2555 สุชาติเข้าแข่งขันรายการเปิดคลังประลองขุน ครั้งที่ 1 ที่ซึ่งทางกระทรวงการคลังและโรงงานยาสูบร่วมกันจัดขึ้น โดยเขาได้พบกับอวยชัย กองสี หรือที่รู้จักกันในชื่อ "นกกระจิบ" ผู้ซึ่งเป็นแชมป์กีฬาหมากรุกสากลในซีเกมส์ 2011 โดยทั้งคู่ต่างไม่สามารถเอาชนะกันได้โดยเสมอ 3 กระดานติดต่อกัน และต้องตัดสินด้วยเกมอมาเกดอน แต่สุชาติก็ขอถอนตัว โดยให้อวยชัยได้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศต่อไป ปัจจุบัน สุชาติเป็นผู้ฝึกสอนหมากรุกสากลและหมากรุกไทยให้แก่ชมรมและสถาบันต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6  "กูรู - ปตท. รวมพลคนรักษ์หมากรุกไทย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-11-25. สืบค้นเมื่อ 2012-10-26.
2. ↑  "หมากรุกไทยกับหมากรุกสากล". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2012-10-26.
3. ↑  Rules of Thai Chess, also known as Makrook Thai (อังกฤษ)
4. ↑  สุชาติ ชัยวิชิต ​เซียนป่อง คว้า​แชมป์ประ​เภทสุดยอด​เซียน​ในมหกรรมหมากรุก​ไทย 2547
5. ↑  Suchat Chaivichit, THE 2004 TOP THAI CHESS WIZARD, TOOK HOME A THB100,000 CASH PRIZE.[*ลิงก์เสีย*] (อังกฤษ)
6. ↑  The chess games of Suchart Chaivichit (อังกฤษ)
7. ↑  "Chaivichit, Suchart" (ภาษาอังกฤษ). OlimpBase.org. สืบค้นเมื่อ 30/08/2012. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
8. ↑  นกกระจิบลิ่วชิงฯหมากรุกเปิดคลังประลองขุน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิคำคมมีคำคมเกี่ยวกับ ***สุชาติ ชัยวิชิต***

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สุชาติ ชัยวิชิต
* เซียนป่อง สุชาติ ชัยวิชิต ปรมาจารย์หมากรุกไทย-สากลผู้ยิ่งยง เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* 12 สุดยอดฝีมือหมากรุกไทย - Thai's top Makruk (Thai Chess) players เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**รูตันโวเยเจอร์** (อังกฤษ: Rutan Voyager หรือ Vogerger หรือ Model 76 Voyager) เป็นเครื่องบินลำแรกของโลกที่บินรอบโลกโดยไม่ได้ลงจอด และไม่ได้มีการเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ มีนักบิน 2 คน คือ Dick Rutan และ Jeana Yeager (ผู้หญิง ที่ไม่ได้เป็นญาติกับชักเยเกอร์ ผู้ที่บินเร็วเหนือเสียงคนแรกของโลก) ขึ้นบินจากฐานทัพอากาศเอ็ดเวิดส์ (Edwards Air Force Base) โดยใช้ทางวิ่งยาว 15,000 ฟุต (4,600 ม.) ในทะเลทราย Mojave เมื่อวันที่ 14 ธค. 1986. ใช้เวลาบิน ทั้งหมด 9 วัน 3 นาที 44 วินาที มุ่งหน้าบินไปทางตะวันตกได้ระยะทาง 26,366 ไมล์ (42,432 กม. หรือ FAI accredited distance เท่ากับ 40,212 กม) ที่ระดับความสูงเฉลี่ย 11,000ฟุต (3.4 กม). เป็นการทำลายสถิติของเครื่องบินแบบโบอิง B-52 ของกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกา

เครื่องบินออกบินเมื่อเวลา 8.01 น. ตามเวลาท้องถิ่น เนื่องจากในปีกบรรทุกน้ำมันเชื้อเพลิงมาก ทำให้ปลายปีกครูดไปกับพื้นทางวิ่ง จนทำให้ส่วนปลายปีกที่เรียกว่า winglet ทั้ง 2 ข้างหลุดออกไป และใช้ทางวิ่งถึง 14,200 ฟุต (2.7 ไมล์) (4.3 กม) จึงมีความเร็วพอที่จะยกตัวขึ้น ระหว่างบินนักบินทั้ง 2 ทำงานกันคนละ 3 ชม. ระหว่างการบินมีพายุไต้ฝุ่่น Marge และประเทศลิเบียปฏิเสธการบินเข้าน่านฟ้า ทำให้ต้องใช้เชื้อเพลิงบินอ้อม และเมื่อเข้าไกล้แคลิฟอร์เนีย ที่จะร่อนลงจอด ปั๊มป์เชื้อเพลิง 1 ตัวหยุดทำงาน แต่อาศัยปั๊มป์จากอีกข้างหนึ่งมาช่วยได้ สุดท้าย เครื่องบินร่อนลงจอดอย่างปลอดภัย เมื่อ เวลา 8.06 น. ที่สนามบินแห่งเดิม ทำความเร็วเฉลี่ยได้ 116 ไมล์/ ชม. (187 กม / ชม.)

คุณสมบัติ
---------

ลำตัวเครื่องบิน ทำมาจาก fiberglass, carbon fiberและ Kevlar น้ำหนักเปล่าๆ หนัก 939ปอนด์ (426 กก) แต่ น้ำหนัก ก่อน ขึ้นบินรอบโลก คือ 9,694.5 ปอนด์ (4,397 กก). 

ความยาว 29 ft 2 in (8.90 m)
ปีกกว้าง 110 ft 8 in (33.80 m)
สูง: 10 ft 3 in (3.10 m)
เครื่องยนต์ใบพัด ทางด้านหน้า คือ Teledyne Continental O-240 ระบายความร้อนด้วยอากาศ ให้กำลัง 130 แรงม้า (100 kW)
ทางด้านหลัง คือ Teledyne Continental IOL-200 ระบายความร้อนด้วยน้ำ ให้กำลัง 110 แรงม้า (81 kW)
ความเร็วสูงสุด 122 mph (196 km/h)
บินไกล24,986 ไมล์ (42,212 km)
บินทน 216 ชม.
**มะหลอด** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Elaeagnus latifolia*) จังหวัดราชบุรีเรียกสลอดเถา ภาคใต้เรียกส้มหลอด เป็นไม้ผลในวงศ์ Elaeagnaceae ในไทยพบมากทางภาคเหนือ เป็นไม้เถาเนื้อแข็ง มีเกล็ดละเอียดสีเทาหรือสีเงินอยู่ทั่วไป แผ่นใบสีเขียว ด้านล่างสีน้ำตาล มีเกล็ดเงินติดอยู่ ดอกออกเป็นช่อกระจุก ดอกย่อยสีเหลืองอ่อน ผลทรงรีหรือรูปไข่ เมื่ออ่อนสีเขียว มีจุดสีขาวหรือสีเงินบนผล เมื่อสุกสีแดงหรือส้มแดง มีสองชนิดคือ ชนิดเปรี้ยว ผลใหญ่ สุกเป็นสีเหลืองส้ม มีรสเปรี้ยว และชนิดหวาน ผลเล็กกว่า สีอ่อนกว่า รสหวานอมฝาด เมล็ดสีน้ำตาลเป็นพู 

มะหลอดชนิดเปรี้ยวนิยมบริโภคสดเป็นผลไม้ การนำไปแปรรูปมีน้อย ทางภาคเหนือนำไปทำส้มตำ นอกจากนั้น ยังมีสรรพคุณเป็นยาฝาดสมาน ยาระบาย แก้ท้องผูก เถาใช้แก้ไข้พิษ เปลือกต้นช่วยขับเสมหะ ดอกใช้แก้ริดสีดวงจมูก แก้ปวดศีรษะ และใช้ร่วมกับสมุนไพรอื่นใช้ทำยาแก้ปวด แก้นิ่วได้

* 
* 
*

อ้างอิง
-------

* นิดดา หงส์วิวัฒน์ และทวีทอง หงส์วิวัฒน์. มะหลอด ใน ผลไม้ 111 ชนิด: คุณค่าอาหารและการกิน. กทม. แสงแดด. 2550 หน้า 184
* พรพิมล ม่วงไทย นฤมล จินดาเมธี และภิรมยา หวังรักไพบูลย์. การประเมินปริมาณเอทิลแอลกอฮอล์ในน้ำหมักชีวภาพจากผลมะหลอดระหว่างการเก็บรักษา.การประชุมวิชาการนเรศวรวิจัยครั้งที่ 4 28 – 29 กรกฎาคม 2551. มหาวิทยาลัยนเรศวร

1. ↑  เศรษฐมันต์ กาญจนกุล. *มะหลอด* ใน ผลไม้ในเมืองไทย. กทม. เศรษฐศิลป์. 2555 หน้า 57
**ภาษากุรุข** (Kurukh; อักษรเทวนาครี: कुड़ुख़) เป็นภาษาในตระกูลภาษาดราวิเดียนที่พูดโดยเผ่าโอโรนหรือเผ่ากุรุข ที่อยู่ในรัฐพิหาร ฌารขัณฑ์ โอริศา มัธยประเทศ ฉัตตีสครห์ และเบงกอลตะวันตก ในประเทศอินเดีย และบังกลาเทศภาคเหนือ มีความใกล้เคียงกับภาษาบราฮุย และภาษามัลโตหรือภาษาปาหาเรีย บางครั้งเรียกภาษาโอโรน

การจัดจำแนก
-----------

ภาษากุรุขอยู่ในตระกูลภาษาดราวิเดียน จัดอยู่ในกลุ่มภาษาดราวิเดียนเหนือ ใกล้เคียงกับภาษาปาหาเรีย เขียนด้วยอักษรเทวนาครี

ผู้พูด
------

ผู้พูดภาษานี้ที่เป็นเผ่าโอโรนและไกสานรวมกันประมาณ 2,053,000 คน อัตราการรู้หนังสือพบในเผ่าโอโรน 23% เผ่าไกสาน 17% ภาษานี้มีโอกาสที่จะเป็นภาษาตาย รัฐบาลของรัฐฌารขัณฑ์และฉัตติสครีย์ได้สนับสนุนให้สอนภาษากุรุขในโรงเรียนที่มีชนเผ่าทั้งสองเป็นจำนวนมาก

วรรณกรรม
--------

มีการแปลไบเบิลเป็นภาษากุรุขเมื่อ พ.ศ. 2543 มีการสอนภาษาในวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยเช่น มหาวิทยาลัยรันชีและมหาวิทยาลัยสิโธ กาโญ วารสารเช่น Nam Kurkhat, Singi Dai และ Jharkhand Dhara ตีพิมพ์บทความที่เขียนด้วยภาษากุรุข มีการตีพิมพ์หนังสือด้วยภาษากุรุขในรัฐฌารขัณฑ์ โอริศา ฉัตติสครีย์ มัธยประเทศและเบงกอลตะวันตก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Stassen, Leon (1997). *Intransitive Predication*. Oxford Studies in Typology and Linguistic Theory. Oxford University Press. p. 220. ISBN 978-0199258932.
2. ↑  Daniel Nettle and Suzanne Romaine. *Vanishing Voices: The Extinction of the World's Languages*. Oxford: Oxford University Press, 2000. Page 9.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Ethnologue report for Kurukh
* Entry for Kurukh at Rosetta Project เก็บถาวร 2007-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บทความนี้เกี่ยวกับชีววิทยา สำหรับความหมายอื่น ดูที่ กะเทย
หอยทาก *Helix aspersa* ขณะกำลังผสมพันธุ์กัน
*Hylocereus undatus* ต้นไม้ที่เป็นกะเทยในดอกเดียวมีทั้งเกสรตัวผู้และเกสรตัวเมีย
Hermaphroditus บุตรแห่งเทพเจ้ากรีก Hermes และ Aphrodite ต้นกำเนิดของคำ "hermaphrodite"
**กะเทย** (อังกฤษ: hermaphrodite) ในทางชีววิทยา หมายถึง สิ่งมีชีวิตที่มีอวัยวะสืบพันธุ์ของทั้งเพศหญิงและเพศชายอยู่ในตัวเดียวกัน หรือมีอวัยวะเพศแบบก่ำกึ่งบอกไม่ได้แน่ว่าเป็นผู้หญิงหรือชาย หรือบางอวัยวะเป็นชาย บางอวัยวะเป็นหญิง

กะเทยพบได้ในสิ่งมีชีวิตทั่วไปในอัตราที่แตกต่างกัน ในคนพบกะเทยได้เป็นส่วนน้อยแต่ในพืชและสัตว์หลายชนิดเป็นกะเทยทั้งหมดหรือเป็นกะเทยเป็นส่วนใหญ่ ในพืชการการผสมพันธุ์จะเกิดในดอกเดียวกัน ต้นเดียวกัน หรือข้ามต้นก็ได้ สัตว์ที่มีกำเนิดเป็นกะเทย เช่น ไส้เดือน หอยทาก ปลาบางชนิด ไส้เดือนแต่ละตัวมีทั้งอวัยวะเพศตัวผู้และตัวเมีย เวลาผสมพันธุ์ต้องผสมกับอีกตัวหนึ่ง โดยที่แต่ละตัวเป็นทั้งตัวผู้และตัวเมียพร้อมกัน อย่างไรก็ดีด้วยเหตุผลทางวิวัฒนาการสิ่งมีชีวิตมักมีกลไกป้องกันมิให้เกิดการปฏิสนธิในตนเอง (self-fertilization)

ในมนุษย์
--------

ถ้ามีทั้งอวัยวะเพศหญิงและอวัยวะเพศชายอยู่ในคนเดียวกัน เรียกว่า "กะเทยแท้" แต่ถ้าอวัยวะเพศเป็นแบบครึ่งหญิงครึ่งชาย หรือบางอวัยวะเป็นหญิงบางอวัยวะเป็นชาย เรียกว่า "กะเทยเทียม"

### กะเทยแท้

ข้อมูลเพิ่มเติม: ภาวะกะเทยแท้
กะเทยแท้ (true hermaphrodite) ที่รู้จักกันเป็นส่วนใหญ่เป็นหมัน มีอวัยวะเพศภายนอกก่ำกึ่ง แต่ก็มักจะดูคล้ายไปทางเพศใดเพศหนึ่ง ที่สำคัญคือมีทั้งอัณฑะและรังไข่ บางคนอาจมีรังไข่อยู่ข้างหนึ่งของตัว อีกข้างหนึ่งเป็นอัณฑะ หรือบางคนมีก้อนตรงตำแหน่งของรังไข่ บางคนอาจมีลักษณะของร่างกายภายนอกเป็นหญิงซีกหนึ่งอีกซีกหนึ่งเป็นชาย ความผิดปกตินั้นอาจมีสาเหตุมาจากโครโมโซมบางส่วนผิดปกติไปในขณะที่ทารกเจริญเติบโตอยู่ในครรภ์มารดาก็ได้ กะเทยแท้จึงไม่เป็นกรรมพันธุ์

ตัวอย่างของกะเทยแท้มีให้เห็นน้อยมาก มีตัวอย่างจากทหารชาวอิตาลีนายหนึ่งชื่อ "ดาเนียล เบิร์กแฮมเมอร์" แต่งงานกับภรรยามา 7 ปี และมีชีวิตสมรสตามปกติแต่ไม่มีบุตร อวัยวะเพศชายของเขาปกติ คืนหนึ่งก่อนเข้านอนเขารู้สึกว่ามีอะไรดิ้นอยู่ในท้อง ต่อมาอีกหนึ่งชั่วโมงก็คลอดลูกออกมาเป็นผู้หญิง เขาสารภาพว่าตนเองได้ปกปิดเป็นความลับตลอดมาว่าร่างกายของเขาซีกหนึ่งเป็นชาย อีกซีกหนึ่งเป็นผู้หญิง เขาเคยมีความสัมพันธ์ทางเพศกับผู้ชายเพียงครั้งเดียวเท่านั้นก็ตั้งครรภ์ หลังจากคลอดลูกแล้ว เขาสามารถให้ลูกดูดนมได้จากเต้านมข้างขวา ซีกตัวข้างขวาของเขาเป็นผู้หญิง ซีกซ้ายเป็นผู้ชาย

### กะเทยเทียม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Merriam-Webster Dictionary Retrieved 28 June 2011
2. 1 2 3 4  นพ. วิจารน์ พานิช (31 ตุลาคม พ.ศ. 2524). "กะเทยก็เป็นกรรมพันธุ์ (ตอนที่ 1)". *หมอชาวบ้าน*. doctor.or.th. สืบค้นเมื่อ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2555. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)

ดูเพิ่ม
-------

* กะเทย ความหมายโดยรวม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิพจนานุกรม มีความหมายของคำว่า ***hermaphrodite***

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**กะเทย (ชีววิทยา)**

* Britannica Online Encyclopedia: hermaphroditism (biology)
* Current Biology - Gender trading in a hermaphrodite
* The Evolution of Self-Fertile Hermaphroditism: The Fog Is Clearing
* "Born True Hermaphrodite - Pictorial Profile", about Lynn Edward Harris
**อิกัวนาสีชมพู**, **อิกัวนาบกสีชมพูกาลาปาโกส** หรือ **อิกัวนากาลาปาโกสสีกุหลาบ** (อังกฤษ: Pink iguana, Galápagos pink land iguana, Galapagos rosy iguana; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Conolophus marthae*) สัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่งจำพวกกิ้งก่า ในวงศ์อิกัวนา ( Iguanidae)

อิกัวนาสีชมพูเป็นอิกัวนาจำพวกอิกัวนาบกชนิดหนึ่ง มีความยาวเต็มที่ประมาณ 1 เมตร และน้ำหนักราว 12 กิโลกรัม เป็นสัตว์เฉพาะถิ่นที่พบได้ที่หมู่เกาะกาลาปาโกสเท่านั้น เป็นอิกัวนาที่ถูกค้นพบครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1986 ในบรรดาเกาะต่าง ๆ ของหมู่เกาะกาลาปาโกสในทวีปอเมริกาใต้ แต่เป็นอิกัวนาที่ชาลส์ ดาร์วิน (นักสัตววิทยาชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียงที่เคยเดินทางมาสำรวจหมู่เกาะกาลาปาโกสเมื่อกว่า 200 ปีก่อนในอดีต จนกลายเป็นทฤษฎีวิวัฒนาการ) ไม่ได้บันทึกไว้หรือตกสำรวจ โดยอิกัวนาสีชมพูถูกค้นพบแถบภูเขาไฟว็อล์ฟบนเกาะอิซาเบลา เกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะกาลาปาโกส และได้รับการประกาศจากอนุกรมวิธานให้เป็นชนิดใหม่เมื่อปี ค.ศ. 2009 โดยเป็นชนิดใหม่ที่แยกออกจากอิวกัวนาบกกาลาปาโกสชนิดอื่น ๆ 

อิกัวนาสีชมพูมีลำตัวเป็นสีชมพูตลอดทั้งตัว และพบได้เฉพาะบนเกาะอิซาเบลาที่เดียวเท่านั้น ทำให้นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่า เป็นอิกัวนาที่แยกสายพันธุ์วิวัฒนาการมาจากอิกัวนาบกชนิดอื่น ๆ เมื่อ 5 ล้านปีก่อน แต่ทว่าเกาะอิซาเบลานั้นมีอายุไม่เกิน 5 แสนปี จึงทำให้เกิดการสันนิษฐานว่า อิกัวนาสีชมพูเริ่มอพยพเข้าไปอยู่อาศัยในพื้นที่ใกล้กับภูเขาไฟว็อล์ฟเมื่อราว 3.5 แสนปีก่อน โดยขณะนั้นอาจมีพื้นเกาะบางส่วนยังเชื่อมถึงกันเป็นทางให้อิกัวนาสีชมพูข้ามไปได้ และอาศัยอยู่เฉพาะที่เกาะอิซาเบลามาจนถึงทุกปัจจุบัน

เมื่อมีการค้นพบอิกัวนาสีชมพู ก็ปรากฏว่าจำนวนประชากรนั้นเหลือน้อยเต็มทีแล้ว โดยมีอยู่เพียงไม่เกิน 36 ตัวเท่านั้น จึงตกอยู่ในสถานะใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤต

โดยที่ชื่อวิทยาศาสตร์คำว่า *Conolophus* ที่เป็นชื่อสกุล มาจากภาษากรีก 2 คำ คือ "Conos" (κώνος) แปลว่า "หนาม" และ "lophos" (λοφος) แปลว่า "ยอด" หรือ "ขนนก" หมายถึง หนามตามหลังบนตัวอิกัวนา ขณะที่ชื่อชนิดในเบื้องต้นได้ใช้ชื่อว่า *rosada* ซึ่งแปลว่า "สีชมพู" ในภาษาสเปน ซึ่งหมายถึงสีบนตัวของอิกัวนา แต่ปัจจุบันได้ใช้ชื่อว่า *marthae* ซึ่งมาจากชื่อของมาร์ตา เรเบกกา เจนตีเล ลูกสาวของหัวหน้าคณะนักวิทยาศาสตร์ กาบรีเอเล เจนตีเล ที่ศึกษาเรื่องนี้

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Gentile, Gabriele; Snell, Howard L. (2009). "*Conolophus marthae sp.nov.* (Squamata, Iguanidae), a new species of land iguana from the Galápagos archipelago" (PDF). *Zootaxa*. **2201**: 1–10.
2. ↑  Gentile, G. (2012). "Conolophus marthae". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1*. สืบค้นเมื่อ 21 August 2012.
3. 1 2 3  Black, Richard (2009-01-07). "Pink iguana rewrites family tree". *BBC News*. BBC. สืบค้นเมื่อ 2009-01-07.
4. 1 2  Madrigal, Alexis (2009-01-05). "Pink Iguana That Darwin Missed Holds Evolutionary Surprise". *Wired Science*. Wired. สืบค้นเมื่อ 2009-01-06.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Conolophus marthae***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Conolophus marthae ที่วิกิสปีชีส์