recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**คลารา ฮิตเลอร์** (เยอรมัน: *Klara Hitler*) ชื่อเดิม **คลารา เพิลเซิล** (เยอรมัน: *Klara Pölzl*) เป็นมารดาของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ นักการเมืองเยอรมันและหัวหน้าพรรคนาซี ผู้จุดชนวนสงครามโลกครั้งที่สอง

| * ด
* ค
* ก
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ |
| --- |
| การเมือง | 
* ฟือเรอร์
* *ไมน์คัมพฟ์*
* พินัยกรรมทางการเมือง
* ระบอบนาซี

 |  |
| เหตุการณ์ | 
* อาชีพทางทหาร
* เถลิงอำนาจ
* คณะรัฐมนตรีฮิตเลอร์
* นาซีเยอรมนี
* สงครามโลกครั้งที่สอง
* ฮอโลคอสต์
* แผนลับ 20 กรกฎาคม
* การยิงตัวตาย

 |
| ฐานบัญชาการฟือเรอร์ | 
* แบร์คโฮฟ (รังอินทรี)
* ทำเนียบนายกรัฐมนตรีไรช์
* ฟือเรอร์บุงเคอร์
* รังหมาป่า
* แวร์ว็อล์ฟ
* ปราการอินทรี
* Wolfsschlucht I
* Wolfsschlucht II
* Anlage Süd
* Felsennest

 |
| ครอบครัว | 
* เอฟา เบราน์ (ภรรยา)
* อาล็อยส์ ฮิตเลอร์ (บิดา)
* คลารา ฮิตเลอร์ (มารดา)
* โยฮัน เกออร์ค ฮีดเลอร์ (ปู่)
* มารีอา ชิคเคิลกรูเบอร์ (ย่า)
* อังเกลา ฮิตเลอร์ (พี่สาวต่างมารดา)
* เพาลา ฮิตเลอร์ (น้องสาว)
* เลโอ รูด็อล์ฟ เราบัล (หลานน้า)
* เกลี เราบัล (หลานน้า)
* วิลเลียม แพทริก ฮิตเลอร์ (หลานน้า)
* ไฮนทซ์ ฮิตเลอร์ (หลานน้า)
* ฌ็อง-มารี โลแร (ผู้อ้างเป็นบุตรชาย)

 |




คลารา​ ฮิตเลอร์​ ในช่วง​ปี​ ค.ศ.1880​​คลารา​ ฮิตเลอร์ เกิดในหมู่บ้านSpital, Weitra , Waldviertelของจักรวรรดิออสเตรีย​บิดาของเธอคือ Johann Baptist Pölzl และมารดาของเธอคือ Johanna Hiedler Klara มาจากกลุ่มชาวนาเก่า ทำงานหนัก กระตือรือร้น เคร่งศาสนา และมีมโนธรรม ตามที่แพทย์ประจำครอบครัว Dr. Eduard Bloch กล่าวเธอเป็นผู้หญิงที่เงียบสงบ อ่อนหวาน และน่ารัก​ [1]

ในปี 1876 Klara วัย 16 ปีได้รับการว่าจ้างให้เป็นคนรับใช้ในบ้านโดยAlois Hitler ญาติของเธอ สามปีหลังจากการแต่งงานครั้งแรกของเขากับ Anna Glasl-Hörer แม้ว่าพ่อผู้ให้กำเนิดของ Alois จะไม่มีใครรู้จัก แต่หลังจากMaria Schicklgruber แม่ของเขา แต่งงานกับJohann Georg Hiedlerแล้ว Alois ก็ถูกกำหนดให้เป็นลูกชายของ Hiedler อย่างเป็นทางการ แม่ของ Klara คือ Johanna Hiedler หลานสาวของ Hiedler ซึ่งแต่งงานกับ Johann Baptist Pölzl ทำให้ Klara และ Alois เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน

หลังจากการเสียชีวิตของ Franziska Matzelsberger ภรรยาคนที่สองของ Alois ในปี 1884 Klara และ Alois แต่งงานกันในวันที่ 7 มกราคม 1885 ในพิธีสั้นๆ ซึ่งจัดขึ้นในตอนเช้าตรู่ที่ห้องเช่าของ Hitler ที่ชั้นบนสุดของ Pommer Inn ใน Braunau am Inn [2] [3]จากนั้น Alois ก็ไปทำงานในวันนั้นในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ศุลกากร

กุสตาฟลูกชายคนแรกของพวกเขาเกิดในอีกสี่เดือนต่อมาในวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2428 ไอดาตามมาในวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2429 ทารกทั้งสองเสียชีวิตด้วยโรคคอตีบในช่วงฤดูหนาวปี พ.ศ. 2430–2431 ลูกคนที่สาม อ็อตโต เกิดและเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2430 ลูกชายคนที่สี่อดอล์ฟเกิดเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2432 [4]

ในปี พ.ศ. 2435 คลารา ฮิตเลอร์และครอบครัวของเธอขึ้นรถไฟไปยังพัสเซาที่พวกเขาตั้งรกรากในอีกสองปีข้างหน้า เอ๊ดมันด์เกิดที่นั่นเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2437 พอลล่าตามมาในวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2439 เอ๊ดมันด์เสียชีวิตด้วยโรคหัดเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2443 ขณะอายุได้ห้าขวบ [5] ในบรรดาลูกหกคนของเธอกับ Alois มีเพียง Adolf และ Paula เท่านั้นที่รอดชีวิตจนถึงวัยผู้ใหญ่

ชีวิตวัยผู้ใหญ่ของคลารา ฮิตเลอร์ใช้เวลาไปกับการดูแลบ้านและเลี้ยงลูก ซึ่งตามสมิธ ระบุว่า อลัวส์มีความเข้าใจหรือความสนใจเพียงเล็กน้อย เธออุทิศตนให้กับลูก ๆ ของเธอมาก และตามคำบอกเล่าของวิลเลียม แพทริก ฮิตเลอร์เธอเป็นแม่เลี้ยงทั่วไปของลูกเลี้ยงของเธอ อลัวส์ จูเนียร์ และแองเจลา [6]

เธอนับถือศาสนาคริสต์​นิกายโรมันคาธอลิกและไปโบสถ์เป็นประจำกับลูก ๆ ของเธอ [7]
**ตลาดน้ำบางพลี** หรือ **ตลาดน้ำโบราณบางพลี** เป็นตลาดน้ำที่มีชื่อเสียงและเก่าแก่แห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในพื้นที่ตำบลบางพลีใหญ่ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ

เป็นตลาดเก่าแก่ตั้งอยู่ริมคลองสำโรง ลักษณะเป็นห้องแถวไม้โบราณ 2 ชั้น ปลูกติดต่อกันเป็นความยาวกว่า 500 เมตร อยู่ใกล้กับวัดบางพลีใหญ่ใน เดิมมีชื่อว่า "ตลาดศิริโสภณ" สันนิษฐานว่าชาวจีนเป็นผู้เข้ามาเปิดร้านในตลาดนี้ราว พ.ศ. 2400 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ ๔) เดิมเป็นชุมชนใหญ่มีความรุ่งเรืองมากในอดีต โดยเป็นตลาดขนส่งจากภาคตะวันออกชายฝั่งทะเลสู่กรุงเทพมหานคร เนื่องจากการคมนาคมในสมัยนั้นใช้เส้นทางเรือเป็นหลัก

ตลาดน้ำบางพลี เกิดอุบัติเหตุไฟไหม้ครั้งใหญ่เมื่อเวลาประมาณ 21.30 น. ของวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 โดนไฟเผาวอดไปประมาณ 16 คูหา เจ้าหน้าที่ดับเพลิงใช้เวลากว่า 3 ชั่วโมง ใช้รถดับเพลิงกว่า 20 คัน จึงดับเพลิงแล้วเสร็จ สันนิษฐานว่าสาเหตุเกิดจากไฟฟ้าลัดวงจร

ตลาดน้ำบางพลี ถือเป็นตลาดน้ำที่มีความเก่าแก่ มีประวัติศาสตร์ เนื่องจากเป็นสถานที่ ๆ มีวิถีชีวิตเรียบง่ายและมีวัฒนธรรมที่ดีงามสั่งสมอยู่มากมาย เป็นแหล่งจำหน่ายสินค้านานาชนิด ทั้งอาหาร, ของใช้ต่าง ๆ, ของประดับตกแต่งบ้าน, เสื้อผ้า, สัตว์เลี้ยง กอรปกับมีทิวทัศน์ของคลองสำโรงที่ประดับประดาไปด้วยเรือพายขายขนม ผลไม้ตามฤดูกาลของชาวบางพลีที่พายไปมา รวมถึงเรือที่ผู้ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่ยังใช้สัญจรไปมาในชีวิตประจำวันด้วย

พื้นที่บริเวณย่านตลาดน้ำบางพลี มีการจัดกิจกรรมและงานเทศกาลหลายงาน มีประเพณีอันเป็นเอกลักษณ์ ได้แก่ ประเพณีรับบัว-โยนบัว จัดขึ้นในวันที่ 13 ค่ำ เดือน 11 เพื่อสักการะหลวงพ่อโต

อ้างอิง
-------

1. 1 2  หน้า 17 ต่อข่าวหน้า 1, *ตลาดโบราณบางพลี*, "เคียงข่าว". **เดลินิวส์**ฉบับที่ 23,596: วันพุธที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 แรม 8 ค่ำ เดือน 6 ปีมะเมีย
2. ↑  หน้า 1 ต่อหน้า 17, *พระเพลิงเผาวอด ตลาดเก่าร้อยปี ชาว'บางพลี'เศร้า*. **เดลินิวส์**ฉบับที่ 23,596: วันพุธที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 แรม 8 ค่ำ เดือน 6 ปีมะเมีย
3. ↑  จิรเดช วงศ์วิสิฐศักดิ์ (2559). *พัฒนาการของพื้นที่ย่านตลาดน้ำบางพลี* (PDF). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. สืบค้นเมื่อ 30 สิงหาคม 2560. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` และ `|date=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ตลาดน้ำบางพลี
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°36′13″N 100°42′45″E﻿ / ﻿13.603497°N 100.712394°E﻿ / 13.603497; 100.712394
**การศึกษาในประเทศเดนมาร์ก** เป็นภาคบังคับ (เดนมาร์ก: *undervisningspligt*) สำหรับเด็กอายุต่ำกว่า 15 หรือ 16 ปี แม้ว่าจะไม่จำเป็นต้องเข้าเรียน*ฟอลค์สกูล (folkskole)* ("โรงเรียนรัฐบาล") ซึ่งโรงเรียนสำหรับนักเรียนที่มีอายุถึงสิบห้าปีหรือสิบหกปีเรียกว่า *ฟอลค์สกูล* ตั้งแต่การศึกษาใด ๆ เพื่อให้ตรงกับระดับที่นำเสนอในที่นี้ ประมาณ 82 เปอร์เซ็นต์ของคนหนุ่มสาวได้รับการศึกษาเพิ่มเติมนอกเหนือจากนี้ การศึกษาของรัฐบาลโดยปกติจะไม่เสียค่าใช้จ่ายและเปิดให้สำหรับทุกคน ประเทศเดนมาร์กมีโรงเรียนเอกชนแบบดั้งเดิม และประมาณ 15.6 เปอร์เซ็นต์ของเด็กทุกคนในระดับพื้นฐานเข้าเรียนในโรงเรียนเอกชน ซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยระบบหนังสือรับรอง

ดัชนีการศึกษาได้เผยแพร่ด้วยดัชนีการพัฒนามนุษย์ของสหประชาชาติในปี ค.ศ. 2008 ตามข้อมูลจากปี ค.ศ. 2013 ระบุเดนมาร์กที่ค่าดัชนี 0.873 ซึ่งอยู่ในจำนวนที่สูงที่สุดในโลก ข้างใต้ออสเตรเลีย, ฟินแลนด์ และนิวซีแลนด์

หัวหน้าเจ้าหน้าที่ระดับชาติของระบบการศึกษา คือ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (ประเทศเดนมาร์ก) เมเรเต รีเซเยอร์ (พันธมิตรเสรีนิยม) ส่วนรัฐมนตรีกระทรวงการอุดมศึกษาและวิทยาศาสตร์ (ประเทศเดนมาร์ก) ตั้งแต่วันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2016 คือ ซอเรน พินด์

การรู้หนังสือในประเทศเดนมาร์กมีประมาณ 99 เปอร์เซ็นต์สำหรับทั้งชายและหญิง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-19. สืบค้นเมื่อ 2007-09-01.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
2. ↑  "Bølge av private skoler". *Klassekampen.no*. สืบค้นเมื่อ 15 December 2017.
3. ↑  "The Case For School Choice: Denmark". *Oldfraser.lexi.net*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-02.
4. ↑  "Human development indices" (PDF). Human Development Reports. 2008-12-18. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2008-12-19. สืบค้นเมื่อ 2010-02-16.
5. ↑  "Minister for Higher Education and Science Søren Pind — Uddannelses- og Forskningsministeriet". *Ufm.dk*. สืบค้นเมื่อ 15 December 2017.
6. ↑  "The World Factbook — Central Intelligence Agency". *Cia.gov*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-18. สืบค้นเมื่อ 15 December 2017.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**การศึกษาในประเทศเดนมาร์ก**

* Danish Ministry of Education *(Undervisningsministeriet)*
* Study in Denmark - Official Danish Government website on international higher education in Denmark. *(Danish Agency for International Education)*
* Education in Denmark Universities
* Information on education in Denmark, OECD - Contains indicators and information about Denmark and how it compares to other OECD and non-OECD countries
* Diagram of Danish education system, OECD - Using 1997 ISCED classification of programmes and typical ages. Also in country language
**การสงครามนอกประเทศ** (อังกฤษ: expeditionary warfare) คือการนำทหารของรัฐไปรบในต่างประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งห่างจากฐานที่ตั้งไว้ กำลังรบนอกประเทศเป็นส่วนหนึ่งของแนวคิดสมัยใหม่ของหน่วยพร้อมรบเคลื่อนที่เร็ว ตามหลักโดยพื้นฐานแล้ว กำลังรบนอกประเทศต้องพึ่งพาตนเองด้วยความสามารถในการส่งกำลังบำรุงของหน่วยขึ้นตรง และมีอาวุธสนับสนุนเต็มรูปแบบ

ในสมัยโบราณ
-----------

อเล็กซานเดอร์มหาราชรบในประเทศอินเดีย
ตัวอย่างแรกสุดของการสงครามนอกประเทศมาจากการรุกรานของชนทะเล ซึ่งเป็นคำที่ใช้สำหรับสมาพันธรัฐผู้จู่โจมทางทะเลแห่งสหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล ที่ล่องเรือเข้าไปในชายฝั่งตะวันออกของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งก่อให้เกิดความไม่สงบทางการเมือง และพยายามที่จะเข้าหรือควบคุมดินแดนของอียิปต์ในช่วงปลายราชวงศ์ที่สิบเก้า และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในปีที่ 8 ของฟาโรห์แรเมซีสที่ 3 แห่งราชวงศ์ที่ยี่สิบ

จักรวรรดิอเล็กซานเดอร์มหาราช
ยุทธวิธีการตีโฉบฉวยได้ขยายไปสู่ปฏิบัติการการสงครามนอกประเทศที่ซับซ้อนยิ่งขึ้นโดยอเล็กซานเดอร์มหาราช ซึ่งใช้เรือรบสำหรับการขนส่งกองทหารและการส่งกำลังบำรุงในการทัพที่ปะทะกับจักรวรรดิเปอร์เซีย

แบบอย่างต่อไปของการสงครามนอกประเทศในสมัยโบราณของบริเวณเมดิเตอร์เรเนียน คือชาวคาร์เธจที่แนะนำสองมิติใหม่ให้กับการใช้กองกำลังทัพเรือ โดยการจัดเตรียมปฏิบัติการไม่เพียงแต่รวมกำลังทางเรือและทางบก แต่ยังรวมถึงการรวมกองกำลังหลายชาติทางยุทธศาสตร์ในช่วงปฏิบัติการทางบก เมื่อแฮนนิบัลประสบความสำเร็จที่เลื่องลือที่สุดในการระเบิดขึ้นของสงครามพิวนิกครั้งที่สองจากการเดินทัพ ซึ่งรวมถึงช้างศึก ที่ข้ามจากคาบสมุทรไอบีเรีย ผ่านเทือกเขาพิรินีและเทือกเขาแอลป์ เข้าสู่ตอนเหนือของอิตาลี

ตามแบบฉบับของคาร์เธจ ชาวโรมันใช้ปฏิบัติการนอกประเทศอย่างกว้างขวางเพื่อขยายอาณาจักร และมีอิทธิพลในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนรวมถึงที่อื่น ๆ ตลอดจนการพิชิตบริเตนของโรมันซึ่งไม่ได้เป็นเพียงปฏิบัติการนอกประเทศที่ถูกจำกัดเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการยึดครองระยะยาวและการตั้งถิ่นฐานของชาวโรมันในดินแดนต่าง ๆ

การทัพฮั่นปะทะกับซฺยงหนูแสดงเป็นสีแดง
ราชวงศ์ฮั่นของจีนโบราณยังมีชื่อเสียงในการสงครามนอกประเทศเพื่อจัดการกับชาวซฺยงหนูเร่ร่อนในช่วงสงครามฮั่น–ซฺยงหนู ภายใต้พระราชโองการจักรพรรดิฮั่นอู่ ฝ่ายฮั่นได้เปิดฉากการตีโฉบฉวยทางไกลหลายครั้งลึกเข้าไปในดินแดนซฺยงหนู การโจมตีของนายพลชาวฮั่นผู้มีชื่อเสียงอย่างเว่ย์ ชิง และฮั่ว ชฺวี่ปิ้ง มีความโดดเด่นเป็นพิเศษ โดยทั้งสองได้รับการบันทึกสำหรับกองทหารที่ส่งไปปฏิบัติการนอกประเทศที่ประสบความสำเร็จหลายครั้งระหว่าง 127 ถึง 119 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งในที่สุดก็ผนวกระเบียงเหอซีและขับไล่ซฺยงหนูออกจากเทือกเขาฉีเหลียน กองกำลังฮั่นนอกประเทศส่วนใหญ่ประกอบด้วยทหารม้าและโดยทั่วไปแล้วจะจัดเรียงเป็นแถวตอน พวกเขายังเดินทางข้ามระยะทางกว้างใหญ่บ่อยครั้ง–กล่าวกันว่าฮั่ว ชฺวี่ปิ้ง ได้เดินทาง 2,000 *ลี้* ประมาณ 620 ไมล์ ในระหว่างการตีโฉบฉวยครั้งหนึ่งของเขา

ดูเพิ่ม
-------

* การส่งกำลังบำรุงทางทหาร

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Response Force Task Group (RFTG) (Royal Navy PDF)
**มาริโอ อัลเบร์โต เกมเปส ชิโอดิ** (สเปน: *Mario Alberto Kempes Chiodi*; เกิด 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1954) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอาร์เจนตินาที่เล่นเป็นกองหน้าหรือกองกลางตัวรุก เขาทำประตูได้มากมาย เขาจบด้วยการเป็นดาวซัลโวสูงสุดของลาลิกา 2 สมัยกับบาเลนเซีย โดยเขายิงไป 116 ประตูจาก 184 นัดในลีก

ในระดับนานาชาติ เกมเปสคือจุดสำคัญของการคว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 1978 ของอาร์เจนตินา โดยเขายิงได้ 2 ประตูในนัดชิงชนะเลิศ และคว้ารางวัลรองเท้าทองคำในฐานะผู้ทำประตูสูงสุด เขายังคว้ารางวัลลูกบอลทองคำ สำหรับผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำทัวร์นาเมนต์ ทำให้เขาเป็น 1 ในผู้เล่นเพียง 3 คนที่ได้รับรางวัลทั้ง 3 รางวัลในฟุตบอลโลกครั้งเดียว ร่วมกับการิงชา ใน ค.ศ. 1962 และปาโอโล รอสซี ใน ค.ศ. 1982

เกมเปสคว้ารางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของอเมริกาใต้ นักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของออนเซดอร์ และลูกบอลทองคำของฟุตบอลโลก ใน ค.ศ. 1978 ใน ค.ศ. 2004 เขาได้รับการเสนอชื่อให้เป็น 1 ใน 125 นักฟุตบอลที่มีชีวิตที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการฉลองครบรอบ 100 ปีของฟีฟ่า เกมเปสได้รับฉายาว่า *เอลโตโร* และ *เอลมาตาดอร์*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Pele's list of the greatest". BBC Sport. 4 March 2004. สืบค้นเมื่อ 15 June 2013.
หอนาฬิกามหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ
**มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ** (ญี่ปุ่น: 一橋大学; โรมาจิ: *Hitotsubashi Daigaku*) หรือย่อว่า (ญี่ปุ่น: 一橋大; โรมาจิ: *Hitotsubashidai*) เป็นมหาวิทยาลัยในจังหวัดโตเกียวที่เปิดสอนเฉพาะวิชาด้านสังคมศาสตร์ ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2418 ปัจจุบันมีนักศึกษาประมาณ 6,500 คน ประกอบด้วยสามศูนย์ คือคูนิตาจิ โคไดระ และคันดะ

ถึงแม้จะเป็นเพียงมหาวิทยาลัยขนาดเล็กที่มีคณะเพียง 4 คณะ แต่ก็ถือว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น จึงทำให้จัดอันดับจากโรงเรียนกวดวิชาต่าง ๆ ให้เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยรัฐที่สอบเข้าได้ยากที่สุด

การศึกษาจะเน้นระบบเซมินาร์ซึ่งเปิดโอกาสให้นักศึกษาอภิปรายภายในกลุ่มเล็ก ๆ จำนวน 10-15 คน มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกในประเทศญี่ปุ่นที่นำระบบเซมินาร์มาใช้ และยังให้เป็นวิชาบังคับจนปัจจุบัน

ประวัติ
-------

หอประชุมมหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ
เริ่มก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2418 โดยแต่เดิมชื่อสถาบันฝึกอบรมธุรกิจ (ญี่ปุ่น: 商法講習所; โรมาจิ: *Shoho Koshujo*) โดยมีจุดประสงค์เพื่อการสร้างทรัพยากรมนุษย์ที่จะสามารถเป็นผู้นำในอุตสาหกรรมต่าง ๆ ดั่งปรัชญาของมหาวิทยาลัยว่า "Captains of Industry" ต่อมาได้เปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิในปี พ.ศ. 2472 ประกอบด้วย 3 คณะ ได้แก่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี คณะเศรษฐศาสตร์ และ คณะนิติสังคมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2494 คณะนิติสังคมศาสตร์จึงแยกออกเป็นคณะนิติศาสตร์และสังคมศาสตร์ 

ภายหลังมีการก่อตั้งบัณฑิตวิทยาลัยภาษาและสังคมวิทยา (พ.ศ. 2539), ศูนย์วิจัยนวัตกรรม (พ.ศ. 2540), บัณฑิตวิทยาลัยบริหารธุรกิจนานาชาติ (พ.ศ. 2541), บัณฑิตวิทยาลัยเพื่อการวางนโยบายสาธารณะ (พ.ศ. 2548) ตามลำดับ

สัญลักษณ์
---------

สัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิคือไม้เท้าของเทพเมอร์คิวรี่ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งการค้า มีตัวอักษร ซี 2 ตัว ซึ่งย่อมาจาก "Commercial College" และงูซึ่งแสดงถึงความฉลาดเฉลียว

คณะและบัณฑิตวิทยาลัย
--------------------

### คณะ

* พาณิชยศาสตร์และการบัญชี
* เศรษฐศาสตร์
* นิติศาสตร์
* สังคมศาสตร์

### บัณฑิตวิทยาลัย

* พาณิชยศาสตร์และการบัญชี
* เศรษฐศาสตร์
* นิติศาสตร์
* สังคมศาสตร์
* ภาษาและสังคมวิทยา
* บริหารธุรกิจนานาชาติ (ICS) ซึ่งมีการเปิดสอนหลักสูตรภาษาอังกฤษ
* นโยบายสาธารณะ

สถาบันวิจัย
-----------

* ศูนย์วิจัยนวัตกรรม
* สถาบันวิจัยเศรษฐศาสตร์

ความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยอื่น
-----------------------------

* มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิมีการทำสัญญาความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยในต่างประเทศกว่า 40 แห่ง เช่น มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ในไทย มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ในสหรัฐอเมริกา มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ในจีน มหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย ในออสเตรเลีย มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ในสหราชอาณาจักร เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑   เก็บถาวร 2011-04-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.การจัดลำดับความยากในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยรัฐ. โรงเรียนกวดวิชา Yoyogi Seminar(ญี่ปุ่น)
2. ↑   "Academic Cooperation Agreements (University Agreements)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-10-21. สืบค้นเมื่อ 2008-06-12.(อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ

พิกัดภูมิศาสตร์: 35°41′37″N 139°26′42″E﻿ / ﻿35.69374°N 139.44509°E﻿ / 35.69374; 139.44509
***มาริโอปาร์ตี 4*** (อังกฤษ: Mario Party 4; ญี่ปุ่น: マリオパーティ4; โรมาจิ: *Mario Pātī Fō*) เป็นเกมที่สี่ในเกมชุดรูปแบบเกมกระดานและเป็นเกมแรกในชุดที่ออกจำหน่ายสำหรับเครื่องเล่นนินเท็นโด เกมคิวบ์ แสดงตัวละครชื่อดังจากนินเท็นโดหลายตัว *มาริโอปาร์ตี 4* ออกจำหน่ายในอเมริกาเหนือในวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 2002 ในประเทศญี่ปุ่นวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 และในยุโรปและออสเตรเลียในวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 เป็นเกมที่สี่ในเกมชุด*มาริโอปาร์ตี* *มาริโอปาร์ตี 4* มีภาคต่อคือ *มาริโอปาร์ตี 5*

*มาริโอปาร์ตี 4* นำเสนอตัวละครเล่นได้ 8 ตัว ได้แก่ มาริโอ ลุยจิ เจ้าหญิงพีช โยชิ วาริโอ ดองกีคอง เจ้าหญิงเดซี และวาลุยจิ จากเกมชุดมาริโอ ซึ่งผู้เล่นจะได้บังคับตัวละครเหล่านี้บนกระดานเกม 6 แบบ จุดประสงค์ของเกมคือสะสมดาว โดยซื้อจากบริเวณที่กำหนดให้บนกระดานเกม ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตัวละครแต่ละตัวจะมีการเคลื่อนไหวกำหนดโดยการทอยลูกเต๋า โดยการโยนหนึ่งครั้งคือหนึ่งตา แต่ละตาในเกม*มาริโอปาร์ตี 4* จะมีมินิเกม เมื่อผู้เล่นเล่นชนะ ผู้เล่นจะได้เงิน และสามารถนำไปซื้อสิ่งของและดาวได้ *มาริโอปาร์ตี 4* เป็นภาคสุดท้ายในเกมชุด*มาริโอปาร์ตี*ที่มีดองกีคองให้เล่นได้ จนกระทั่ง*มาริโอปาร์ตี 10* สำหรับเครื่องเล่นวียู

*มาริโอปาร์ตี 4* ได้รับการตอบรับที่ดีจากสื่อ แม้ว่าหลายคนตำหนิเรื่องการขาดความดั้งเดิม และความหน่วงในเวลาเล่น เกมชนะรางวัลเกมครอบครัวแห่งปีในงานประกาศรางวัลอินเตอร์แอกทิฟอะชีฟเมนต์อะวอดส์ ค.ศ. 2003

อ้างอิง
-------

1. ↑  Craig Majaski (2003-07-01). "Mario Party 4 – Gaming Age". Gaming Age. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2003-02-01. สืบค้นเมื่อ 2008-07-13.
2. ↑  "AIAS Awards announced". IGN. 2003-02-28. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-22. สืบค้นเมื่อ 2008-07-13.

| * ด
* ค
* ก
ชุดเกม *มาริโอปาร์ตี* |
| --- |
| คอนโซล | 
* *มาริโอปาร์ตี*
* *2*
* *3*
* *4*
* *5*
* *6*
* *7*
* *8*
* *9*
* *10*
* *ซูเปอร์*
* *ซูเปอร์สตาร์*

 |
| พกพา | 
* *แอดเวนซ์*
* *ดีเอส*
* *ไอแลนด์ทัวร์*
* *สตาร์รัช*
* *เดอะท็อป 100*

 |
ตัวอย่างเน็กไท
**เน็กไท** (อังกฤษ: necktie) มีวิวัฒนาการมาจากคราแวต (cravat) โดยช่างตัดเสื้อชาวอเมริกัน Jesse Langsdorf ได้ออกแบบโดยการตัดผ้าเฉียง ๆ และจดสิทธิบัตรไว้ในปี ค.ศ. 1924 จนคริสต์ทศวรรษ 1950 เน็กไทได้รับความนิยมสูงสุดจนเป็นที่มาของประโยค *a man wasn't fully dressed until he had put on his tie.* (ผู้ชายยังแต่งตัวไม่เต็มที่ถ้าไม่ได้ผูกไท)

เน็กไทเริ่มกลายเป็นแฟชั่นในคริสต์ทศวรรษ 1970 โดย Ralph Lauren ห้องเสื้อชื่อดังแห่งอเมริกาได้ออกแบบเน็กไทที่มีความกว้าง 10 เซนติเมตร ในคริสต์ทศวรรษ 1980 มีการวาดและพิมพ์งานศิลปะของศิลปินลงบนเน็กไท

ถึงแม้ว่าเน็กไทจะได้รับความนิยมไปทั่วทุกมุมโลก แต่ชาวตะวันออกกลางไม่เคยสนใจวัฒนธรรมตะวันตกเลย ส่วนมากจะสวมเพียงเสื้อเชิ้ตและสูทหนึ่งตัวก็เป็นทางการแล้ว แม้แต่ประเทศโบลิเวียซึ่งอยู่ทางตอนกลางของทวีปอเมริกาใต้ก็ไม่ได้หลงใหลวัฒนธรรมตะวันตกทั้งหมด

ในปัจจุบันวิธีผูกเน็กไทที่นิยมตามแบบสากลซึ่งมีการใช้ในประเทศไทยมี 5 วิธี ได้แก่ ซิมเปิลนอต, ฟอร์อินแฮนด์นอต, ฮาล์ฟวินด์เซอร์นอต, ทราดิชันนัลวินด์เซอร์นอต และแพรตนอต (เชลบีนอต)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน. *พจนานุกรมคำใหม่ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน เล่ม 1-2.* กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์, 2557, หน้า 187.

* หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ ฉบับวันอังคารที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2551
นักดนตรี
**ลีโอนาร์ด นอร์แมน โคเฮน** (อังกฤษ: Leonard Norman Cohen: 21 กันยายน ค.ศ. 1934 – 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2016) เป็นนักร้อง นักเขียน กวี และนักเขียนนวนิยาย ชาวแคนาดา ผลงานของเขาเขียนในเรื่องราวด้านศาสนา การเมือง การปลีกตัว เพศ และความสัมพันธ์เรื่องรักใคร่ โคเฮนได้มีชื่ออยู่ในหอเกียรติยศดนตรีแคนาดา, หอเกียรติยศนักแต่งเพลงแคนาดา และ หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล

โคเฮนเรื่องอาชีพการทำงานโดยการเป็นกวีและนักเขียนนวนิยายในช่วงระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1950 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 จนเริ่มอาชีพดนตรีเมื่อปี ค.ศ. 1967 ด้วยวัย 33 ปี ออกอัลบัมชุดแรกชื่อชุด *Songs of Leonard Cohen* (1967) จากนั้นก็ตามมาด้วยอัลบัมเพลงโฟล์กอีก 3 ชุด *Songs from a Room* (1969), *Songs of Love and Hate* (1971) and *New Skin for the Old Ceremony* (1974) ผลงานอัลบัมในปี 1977 *Death of a Ladies' Man* ได้ร่วมแต่งและโปรดิวซ์โดยฟิล สเปกเตอร์ ได้ทำให้แนวเพลงของโคเฮนเริ่มห่างไกลจากเพลงเรียบง่ายที่เขาทำก่อนหน้านี้ จนในปี 1979 กลับมาทำเพลงพื้นถิ่นมากขึ้นกับอัลบัม *Recent Songs* ทั้งยังผสมเพลงอคุศติกเข้ากับเพลงแจ๊ซ และได้รับอิทธิพลกลิ่นอายเมดิเตอร์เรเนียน เพลงที่น่าจะมีชื่อเสียงของโคเฮนมากที่สุดคือ "Hallelujah" ออกครั้งแรกในอัลบัม *Various Positions* เมื่อปี 1984 ต่อมาออกชุด *I'm Your Man* ในปี 1988 ที่โคเฮนได้มีการใช้การสังเคราะห์เสียงและถือเป็นอัลบัมที่ได้รับความนิยมสูงสุดของเขา ในปี ค.ศ. 1992 โคเฮนออกอัลบัม *The Future* ที่เขียนเนื้อเพลงในโทนมืดและอ้างถึงความวุ่นวายทางการเมืองและสังคม

โคเฮนกลับมาทำดนตรีอีกครั้งในปี 2001 โดยออกอัลบัมชุด *Ten New Songs* ที่ได้รับความนิยมอย่างมากในแคนาดาและยุโรป อัลบัมลำดับที่ 11 ของเขาชุด *Dear Heather* ออกตามมาในปี 2004 จากนั้นออกทัวร์ระหว่างปี 2008 ถึง 2013 โคเฮนออกอัลบัมสามชุดใน 4 ปีสุดท้ายของชีววิตเขาคือ *Old Ideas* (2012), *Popular Problems* (2014) และ *You Want It Darker* (2016) อัลบัมชุดสุดท้ายออกก่อนที่เขาจะเสียชีวิตได้ 3 อาทิตย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kapica, Jack (August 25, 1973). "The trials of Leonard Cohen". *The Gazette*. สืบค้นเมื่อ March 28, 2014.
2. ↑  de Melo, Jessica (December 11, 2009). "Leonard Cohen to Receive Lifetime Achievement Award at 2010 Grammys". Spinner Canada. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 6, 2011. สืบค้นเมื่อ February 24, 2010.
**วัดช่องลมนาเกลือ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาเกลือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี มีเนื้อที่ ประมาณ 20 ไร่ พระครูอรรถธรรมสารี เป็นเจ้าอาวาส 

วัดช่องลมนาเกลือ เดิมชื่อ **วัดปากคลอง** บ้างเรียก **วัดสกัดหมู** เล่ากันว่าเจ้าอธิการสาคะตะ เป็นมหาดเล็กที่ไม่อยากรับราชการ จึงลาออกมาบวช แล้วสร้างวัดขึ้น ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว อำแดงเอี่ยม มารดาอำแดงเก็บ ถวายไว้ บุตรกับนายถึก อำแดงต่วน จีนฉวนและราษฎร มอบที่ดินถวายการสร้างวัด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2418 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2431 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อ พ.ศ. 2501

อุโบสถหลังเก่าปลูกยกพื้นหลังคามุงจากมีสภาพทรุดโทรม จึงสร้างอุโบสถหลังใหม่ก่ออิฐ เสามะค่า หลังคามุงกระเบื้อง สร้างเสร็จเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2510 และมีพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 ปูชนียวัตถุ เช่น พระพุทธรูปศิลปะแบบพม่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดช่องลมนาเกลือ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดช่องลมนาเกลือ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดช่องลมนาเกลือ".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดช่องลมนาเกลือ**
**จิ้งเหลน** (อังกฤษ: Skink, ชื่อวิทยาศาสตร์: Scincidae) เป็นสัตว์เลื้อยคลานที่จัดอยู่ในอันดับ Squamata เช่นเดียวกับงูและกิ้งก่า จัดอยู่ในวงศ์ Scincidae

มีรูปร่างโดยรวม คือ ลดรูปรยางค์ขาแตกต่างกันหลายระดับเพราะบางชนิดมีขาใหญ่ บางชนิดมีขาเล็กมาก และบางชนิดไม่มีขา มีรูปร่างแตกต่างกันตั้งแต่ลำตัวป้อมและขาใหญ่ไปจนถึงลำตัวเรียวยาวคล้ายงู เกล็ดปกคลุมลำตัวด้านหลังและด้านท้องรูปร่างกลมและเรียบเป็นมัน เกล็ดเรียงซ้อนเหลื่อมกันและมีกระดูกในชั้นหนังรองรับโดยมีลักษณะจำเพาะ คือ เกล็ดแต่ละแผ่นมีกระดูกในชั้นหนังหลายชิ้นซึ่งแตกต่างจากกิ้งก่าวงศ์อื่น ๆ ที่มีชั้นเดียว ลักษณะจำเพาะและแตกต่างจากกิ้งก่าวงศ์อื่นอีกประการ คือ หลายชนิดของวงศ์นี้มีเพดานปากแบบทุติยภูมิเจริญขึ้นมา กระดูกหัวไหล่มีกระดูกอินเตอร์ควาวิเคิลเป็นรูปโค้งหรือไม่มีกระดูกชิ้นนี้และกระดูกไหปลาร้าเป็นรูปหักมุม หางค่อนข้างยาว หลายชนิดปล่อยหางหลุดจากลำตัวได้เหมือนเช่น จิ้งจก เพื่อเอาตัวรอดจากศัตรู โดยตำแหน่งที่ปล่อยหางอยู่ทางด้านหน้าของก้านกระดูกทางด้านข้างของก้านกระดูกทางด้านข้างของกระดูกสันหลังส่วนหาง พื้นผิวด้านบนของลิ้นเป็นตุ่มยาว ฟันที่ขากรรไกรเกาะติดกับร่องที่ขอบด้านในของกระดูกขากรรไกร กระดูกพเทอรีกอยด์มีฟันหรือไม่มีฟัน

วงศ์จิ้งเหลนนี้ถือว่าเป็นวงศ์ที่ใหญ่มาก สามารถแบ่งออกได้เป็นวงศ์ย่อย ๆ ได้อีก 4 วงศ์ (ดูในตาราง) แบ่งออกได้เป็นสกุลต่าง ๆ ได้ถึง 116 สกุล และเป็นชนิดต่าง ๆ ได้ราว 1,000 ชนิด ซึ่งจำนวนนี้ไม่แน่นอน เพราะการค้นพบใหม่ ๆ ขึ้นทุกปี

สำหรับสัตว์ในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี คือ จิ้งเหลนบ้าน (*Eutropis multifasciata*) ที่สารถพบได้ทั่วไปในประเทศไทย เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* หน้า 391 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Scincidae***
**วัดช้างรอบ** เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่บนเนินเขาลูกรัง นอกกำแพงเมืองทางด้านทิศเหนือที่เป็นเขตอรัญญิกของเมืองโบราณกำแพงเพชร ในอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร ตำบลหนองปลิง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร

สิ่งก่อสร้างสำคัญคือ เจดีย์ประธานทรงระฆังขนาดใหญ่ มีรูปแบบเจดีย์ช้างล้อมในศิลปะสุโขทัย เจดีย์ประธานประกอบด้วยฐานประทักษิณสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ฐานเจดีย์กว้าง 31 เมตร มีบันไดอยู่ที่กลางด้านทั้งสี่ เพื่อใช้ขึ้นไปถึงลานด้านบนหรือลานประทักษิณ บริเวณผนังฐานสี่เหลี่ยมของเจดีย์ประธานประดับประติมากรรมรูปช้างปูนปั้นจำนวน 68 เชือก ปรากฏเฉพาะส่วนหัวและสองขาหน้าโผล่พ้นจากฐานประทักษิณ ชานบันไดแต่ละด้านประดับสิงห์และทวารบาลปูนปั้นแต่ชำรุดเสียหายไปจนเกือบหมด ด้านข้างของลานก่อเป็นกำแพงเตี้ย ๆ ด้วยอิฐ เชื่อมต่อระหว่างซุ้มประตูแต่ละทิศ ตรงมุมมีฐานเจดีย์เล็ก ๆ ส่วนยอดหักสันนิษฐานว่าเป็นเจดีย์ทรงกลีบมะเฟือง

ด้านหน้าเจดีย์ประธานมีฐานวิหารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีมุขทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ภายในวิหารยังปรากฏแนวแท่นอาสนสงฆ์และฐานประดิษฐานพระประธาน องค์พระประธานชำรุดหักพัง เสารับเครื่องบนและหลังคาเป็นเสาศิลาแลงสี่เหลี่ยม อุโบสถอยู่เยื้องวิหารไปทางเหนือเหลือเฉพาะฐานขนาดเล็ก มีใบเสมาปักโดยรอบอุโบสถ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดช้างรอบ-วัดพระสี่อิริยาบถ โบราณสถานสำคัญกำแพงเพชร". ข่าวสด.
2. ↑  "วัดช้างรอบ โบราณสถานเมืองกำแพงเพชร". กรมศิลปากร กลุ่มเผยแพร่และประชาสัมพันธ์.
3. ↑  "วัดช้างรอบ". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.

| * ด
* ค
* ก
**อุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร** |
| --- |
| ในกำแพงเมือง | วัดพระแก้ว • วัดพระธาตุ • วังโบราณหรือสระมน • พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กำแพงเพชร • พิพิธภัณฑสถานจังหวัดกำแพงเพชร เฉลิมพระเกียรติ • ศาลหลักเมือง • ศาลพระอิศวร • กำแพงและป้อมเมืองกำแพงเพชร • วัดสระแก้ว |
| เขตอรัญญิก | วัดอาวาสใหญ่ • วัดช้างรอบ • วัดสิงห์ • วัดพระสี่อิริยาบถ • วัดพระนอน  • วัดกรุสี่ห้อง • วัดอาวาสน้อย • วัดช้าง • วัดฆ้องชัย • วัดนาคเจ็ดเศียร • วัดกำแพงงาม |
| ส่วนอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง | วัดกะโลทัย • เมืองนครชุม• พระบรมธาตุนครชุม • วัดซุ้มกอ • วัดหนองพิกุล • วัดหนองยายช่วย • วัดหม่องกาเล • วัดหนองลังกา • วัดเจดีย์กลางทุ่ง • ป้อมทุ่งเศรษฐี • เมืองไตรตรึงส์ • วัดวังพระธาตุ |



คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดช้างรอบ**
**วัดชิโนรสารามวรวิหาร** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร สังกัดมหานิกาย ในแขวงบ้านช่างหล่อ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ริมคลองมอญ ติดถนนอิสรภาพ ตรงข้ามกับกรมอู่ทหารเรือ

ประวัติ
-------

ผู้สร้างวัดคือ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส ขณะดำรงพระอิสริยยศเป็นกรมหมื่นนุชิตชิโนรส สร้างเมื่อ พ.ศ. 2379 ด้วยพระประสงค์จะใช้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม เจริญวิปัสสนากรรมฐาน สำราญพระอิริยาบถในบางโอกาส โดยได้สร้างพระอุโบสถ พระวิหาร 4 ทิศ พระเจดีย์ยอดปรางค์ พระเจดีย์ใหญ่ ชาวบ้านเรียกวัดว่า **วัดใหม่วาสุกรี** ตามพระนามเดิม พระองค์เจ้าวาสุกรี 

ต่อมาท่านได้น้อมถวายวัดเป็นพระอารามหลวงในสมัยรัชกาลที่ 4 แต่วัดยังสร้างไม่เสร็จก็ทรงสิ้นพระชนม์เสียก่อน ในสมัยรัชกาลที่ 4 ทรงโปรดเกล้าฯ ให้ช่างปั้นและเขียนรูปนาคไว้ทั่วไปเพื่อเป็นเครื่องหมายแห่งพระนามเดิม และให้ปั้นรูปพระมหามงกุฎ ลงรักปิดทองไว้เหนือเรือนแก้วหลังพระประธานในพระอุโบสถ

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

พระพุทธชินสีห์วรมงคลมุนี
พระอุโบสถมีศิลปะผสมแบบสมัยรัชกาลที่ 3 กว้าง 13.60 เมตร ยาว 26.30 เมตร เป็นลักษณะทรงไทย หลังคาลด 2 ชั้น หน้าบันประดับปูนปั้นเป็นรูปกิ่งไม้ ดอกไม้ มีเทพพนมครึ่งองค์อยู่ตรงกลาง ปิดทองประดับกระจก บานประตูหน้าต่างภายในเขียนลายฮ่อ หรือลายโต๊ะจีน หลังคามุงกระเบื้องประดับช่อฟ้า ใบระกา ภายนอกอาคารเขียนลายรดน้ำรูปนาคดั้นเมฆ บานประตูกลางด้านนอกเขียนรูปเซี่ยวกางเหยียบนาคถือพัดแฉก เพดานสีแดงเขียนรูปนาคลายฉลุปิดทอง ภายในมีจิตรกรรมฝาผนัง ช่วงหน้าพระประธานระดับหน้าต่างเขียนภาพแผนที่วัดชิโนรส แผนที่คลอง แม่น้ำ และแผนที่พระบรมมหาราชวัง

มีพระประธานคือ พระพุทธชินสีห์วรมงคลมุนี ซึ่งได้รับพระราชทานนามจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เป็นพระพุทธรูปหล่อ ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 3 ศอก 4 นิ้ว สูงตลอดยอดพระรัศมี 1 วา 5 นิ้ว มีพระอัครสาวกซ้ายขวาข้างละองค์ สูง 2 ศอก 1 คืบ 9 นิ้ว เท่ากันทั้งสององค์ รัชกาลที่ 9 ยังโปรดให้ปั้นพระมหาพิชัยมงกุฎ ลงรักปิดทองไว้เหนือซุ้มเรือนแก้ว หลังพระประธาน เพื่อเป็นการรำลึกถึงสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส

พระวิหาร 4 ทิศ หรือวิหารคด ทิศละ 2 หลัง รวม 8 หลัง เป็นอาคารทรงไทย ก่ออิฐถือปูน ไม่มีช่อฟ้าใบระกา ปัจจุบันเหลือเพียง 2 หลัง มีพระเจดีย์คู่องค์ใหญ่ ก่ออิฐถือปูน ฐานล่างย่อ 6 เหลี่ยม สูง 14 วา ฐานกว้าง 13 วา องค์พระเจดีย์ย่อมุม 5 เหลี่ยม เป็นพระเจดีย์ไม้สิบสอง มียักษ์แบก 18 ตน 

ในวัดยังมีพระตำหนักสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส กว้าง 11.40 เมตร ยาว 24.90 เมตร พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสร้างถวาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดชิโนรสาราม วรวิหาร". *ธรรมะไทย*.
2. ↑  "รักษ์วัดรักษ์ไทย : วัดชิโนรสาราม สมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 7 ทรงสร้างไว้". *ผู้จัดการออนไลน์*. 1 กุมภาพันธ์ 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดชิโนรสารามวรวิหาร**
**จิ้งหรีดทองดำ** (อังกฤษ: House cricket, African cricket, Mediterranean field cricket, Two-spotted cricket; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Gryllus bimaculatus*) เป็นแมลงชนิดหนึ่ง จำพวกจิ้งหรีด (Gryllidae)

มีรูปร่างสั้น หัวกลม หนวดยาวแบบเส้นด้าย ลำตัวมีสีดำ ขาสีดำสนิท มีจุดเด่นคือ จุดสีเหลืองบริเวณโคนปีก 2 จุด มีปากแบบกัดกิน ส่วนปีกมีความยาว เท่ากับส่วนท้อง ขาหลังใหญ่แข็งแรง และกระโดดได้เก่ง ตัวผู้ทำเสียงโดยใช้ขอบปีกคู่หน้าที่มีรอยหยักเห็นชัดเจนสีกัน มีอวัยวะฟังเสียงอยู่ที่ขาคู่หน้า ตัวเมียมีอวัยวะวางไข่ยาวเท่ากับความยาวของลำตัว ไม่สามารถทำเสียงได้ เพราะขอบปีกไม่มีรอยหยัก

ปกติขุดรูอาศัยตามทุ่งหญ้า ออกหากินในเวลากลางคืน ชอบเล่นแสงไฟ กินรากไม้และกล้าอ่อนเป็นอาหาร สามารถกัดกินพืชได้แทบทุกชนิด แพร่ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ โดยตัวเมียจะใช้ท่อวางไข่ปักลงในดิน ลูกจิ้งหรีดเมื่อแรกเกิด ตัวจะสีขาวกว่าตัวเต็มวัย และจะยังไม่มีปีก จนกว่าจะลอกคราบเป็นตัวเต็มวัย ระยะที่ไข่ฟักเป็นตัวตั้งแต่ 10-17 วัน ตามแต่ฤดูกาล

จิ้งหรีดทองดำ นับเป็นจิ้งหรีดชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง เพื่อฟังเสียงร้อง และนำมากัดต่อสู้กัน นิยมกันในหลายวัฒนธรรมของหลายประเทศ ทั้ง ยุโรป, จีน, ญี่ปุ่น หรือไทย

ปัจจุบัน มีการนำมาบริโภคกันทั้งทอด , คั่ว หรือเป็นอาหารสัตว์แก่สัตว์เลี้ยงชนิดต่าง ๆ เช่น ปลาอะโรวาน่า, แมงมุม, แมงป่อง, สัตว์เลื้อยคลาน จึงมีการส่งเสริมการเลี้ยงกันเป็นสัตว์เศรษฐกิจ

อ้างอิง
-------

1. ↑  การประลองกัดจิ้งหรีด ภูมิปัญญาพื้นบ้านไทย จากเอเอสทีวี
2. ↑  "การเลี้ยงจิ้งหรีดพันธุ์ทองดำ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2012-06-23.
3. ↑  "จิ้งหรีดทองดำ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-10-13. สืบค้นเมื่อ 2012-06-23.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Gryllus bimaculatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Gryllus bimaculatus ที่วิกิสปีชีส์
สำหรับความหมายอื่นของ "วัดช่องลม" ดูที่ วัดช่องลม

**วัดช่องลมวรรณาราม** เป็นวัดในพระพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่บ้านคลองส้มโชติ หมู่ที่ 9 ตำบลวัดประดู่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

ประวัติ
-------

วัดช่องลมวรรณาราม ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง เดิมชื่อ วัดหัวสวน ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2441 มีบูรณปฏิสังขรณ์ตลอดมาตามลำดับ ทั้งเจ้าอาวาสและประชาชนร่วนกันช่วยทำนุบำรุงวัดให้คงสภาพดีมาโดยตลอด 

สมัยท่านอาจารย์คง เป็นเจ้าอาวาสได้เกิดเพลิงไหม้กุฏิสงฆ์ทั้งหมด คงเหลือแต่อุโบสถ กับศาลาการเปรียญเท่านั้น จึงได้สร้างกุฏิสงฆ์ขึ้นใหม่ และได้รับการบูรณะซ่อมแซมต่อๆ มา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรม มีโรงเรียนประชาบาลให้เด็กได้ศึกษาเล่าเรียน ปัจจุบันอุโบสถสร้างใหม่แทนหลังเก่า ซึ่งหมดสภาพตามกาลเวลา

เสนาสนะภายในวัด
---------------

* อุโบสถ
* ศาลาการเปรียญ
* กุฏิที่พักสงฆ์
* เมรุ/ฌาปนสถาน

ปูชนียสถานสำคัญ
---------------

1. พระประธานในอุโบสถหลังเก่า เป็นพระปูนปั้น ปางมารวิชัย

2. พระพุทธรูปหล่อทองเหลือง ปางมารวิชัย พระประธานในอุโบสถหลังใหม่
สร้างมาพร้อมอุโบสถ

3. รอยพระพุทธบาทจำลอง ผู้มีจิตศรัทธาสร้างถวายเป็นของใหม่

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

* พระครูสมุทรพัฒนกิจ
* พระครูปลัดเกียงไกร (องค์ปัจจุบัน)

อ้างอิง
-------

* ศูนย์ข้อมูลทางวัฒนธรรม สมุทรสงคราม กระทรวงวัฒนธรรม
**จิ้งจกดินลายจุด** หรือ **จิ้งจกดินสยาม** (อังกฤษ: Siamese leaf-toed gecko; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Dixonius siamensis*) สัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกจิ้งจกดิน ในวงศ์จิ้งจกและตุ๊กแก (Gekkonidae) 

เป็นจิ้งจกขนาดเล็ก ลำตัวค่อนข้างยาว ผิวหนังปกคลุมด้วยเกล็ดละเอียด มีแถวของตุ่มเกล็ดเรียงตัวตลอดแนวของลำตัว นิ้วตีนเรียวไม่มีพังผืดระหว่างนิ้ว สีลำตัวมีความหลากหลาย เช่น สีเทา, สีน้ำตาลเหลือง, สีน้ำตาลเข้ม หรือสีดำ มีลวดลายเป็นแต้มสีน้ำตาลจนถึงดำกระจายอย่างไม่เป็นระเบียบทั่วตัว ซึ่งช่วยให้สามารถพรางตัวกับต้นไม้ หรือพื้นดินได้เป็นอย่างดี อีกทั้งปรับความเข้มอ่อนของสีตัวให้กลมกลืนตามลักษณะพื้นผิวที่เกาะได้ในระดับหนึ่ง แพร่พันธุ์โดยการวางไข่ครั้งละ 2 ฟอง ใต้กองวัสดุเหนือพื้นดิน เปลือกไข่จะบอบบางกว่าไข่ของจิ้งจกที่พบได้ตามบ้าน พบได้ทั่วทุกภาคในประเทศไทย แต่พบได้น้อยในภาคใต้ รวมถึงประเทศอื่น ๆ ใกล้เคียง เช่น พม่า, เวียดนาม, ลาว, กัมพูชา

พบได้ทั้งในป่าและตามที่รกร้างต่าง ๆ ในเขตเมือง เช่น สวนสาธารณะ, สวนหย่อมภายในบ้านเรือน โดยจะมีพฤติกรรมหากินในเวลากลางคืน ตามโคนต้นไม้, พื้นดิน หรือพื้นที่เหนือพื้นดินระดับต่ำ ๆ ในเวลากลางวันจะหลบซ่อนตัว

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Bauer A.M.; Good D.A.; Branch W.R. 1997: The taxonomy of the Southern African leaf-toed geckos (Squamata: Gekkonidae), with a review of Old World "Phyllodactylus" and the description of five new genera. *Proc. Cal. Acad. Sci*. **49**(14): 447-497.
2. ↑  Boulenger, G.A. 1898: Third report on additions to the lizard collection in the Natural History Museum. *Proc. Zool. Soc. London*, **1898**: 912-923.
3. ↑  Bauer, A.M.; Sumontha, M.; Grossmann, W.; Pauwels, O.S.G. & Vogel, G. 2004: A new species of *Dixonius* (Squamata: Gekkonidae) from Kanchanaburi Province, Western Thailand. *Current Herpetology*, **23**(1): 17-26.
4. ↑  Ngo Tri Van, Thomas Ziegler 2009: A new species of *Dixonius* from Nui Chua National Park, Ninh Thuan Province, southern Vietnam (Squamata, Gekkonidae). *Zoosystematics and Evolution*, **85**(1): 117-125.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Dixonius siamensis***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Dixonius siamensis ที่วิกิสปีชีส์
สำหรับความหมายอื่นของ "วัดช่องลม" ดูที่ วัดช่องลม

**วัดช่องลม** ตั้งอยู่เลขที่ 18 หมู่ที่ 6 ถนนบางแพ-สมุทรสงคราม ตำบลบ้านปรก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม รหัสไปรษณีย์ 75000
สังกัดมหานิกาย คณะสงฆ์ภาค 15 เนื้อที่ตั้งวัดจำนวน 33 ไร่ 2 งาน 4 ตารางวา

ประวัติ
-------

วัดช่องลม มีนายปาน นายสังข์ กำนันตุ่ม เป็นผู้ร่วมกันสร้าง หลักฐานหนังสือรับรองสภาพวัดตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2373 พระครูพ่วง เป็นผู้ปกครองวัด ต่อมาพระวินัยธรรมแก้ว สมัยนั้นวัดได้ทรุดโทรมมาก นายพ่วง นางลัย จึงได้ร่วมกับพระวินัยธรรมแก้ว และสัสดีอำเภอ ช่วยกันบูรณะปฏิสังขรณ์ ต่อมาย้ายไปเป็นเจ้าอาวาสวัดพวงมาลัย พระครูบ่าย ธมฺมโชโต เป็นเจ้าอาวาส บูรณะปฏิสังขรณ์วัดสร้างอุโบสถหลังที่ 2 ซึ่งหลังแรกที่ดินพังลงแม่น้ำอุโบสถก็พังลงไปด้วย สร้างวิหาร ศาลาการเปรียญ กุฎีสงฆ์ และสร้างพระปรางค์-เจดีย์ไห พ.ศ. 2484

พระครูใบฎีกาถนอม ปฏิสังขรณ์กุฎีสงฆ์ ศาลาการเปรียญ สร้างโรงเรียนประชาบาลขึ้นแต่ยังไม่ทันเสร็จเรียบร้อย ต่อมาพระอธิการพวง สํวโร ได้ดำเนินการสร้างต่อจนสำเร็จเรียบร้อย และได้สร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรมเป็นที่เล่าเรียนศึกษาพระธรรมวินัยของพระภิกษุสามเณร 

ในปีพ.ศ. 2514 พระครูสมุทรธีรคุณ พิณ สุวณฺโณ ป.ธ.6) เป็นเจ้าอาวาส ได้ดำเนินการซื้อที่ดินเพิ่มจำนวน 12 ไร่เศษ แล้วย้ายหมู่กุฎีสงฆ์ทั้งหมด มาสร้างในที่ดินแห่งใหม่ทั้งหมดดังที่เห็นในปัจจุบันนี้ และดำเนินการบูรณะปฏิสังขรณ์ศาลาการเปรียญทรงไทย ปรับลานวัด สร้างเขื่อนกันน้ำเซาะตลิ่ง 

ในปีพ.ศ. 2540 พระครูสมุทรกิตติวัฒน์ สร้างศาลาเอนกประสงค์ เมรุ โรงครัว 

ในปีพ.ศ. 2544 ก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ ทดแทนหลังเก่าที่ชำรุดทรุดโทรมน้ำท่วมขัง เพราะอุโบสถหลังเก่าอยู่ต่ำกว่าระดับถนน ย้ายโรงฝึกงาน โรงอาหารโรงเรียนวัดช่องลม สร้างศาลาทรงไทย บูรณะกุฎีสงฆ์ สร้างกำแพงแก้วหน้าวัดข้างวัดหน้าโรงเรียนวัดช่องลมยาวตลอดแวเขตวัด ปรับภูมิทัศน์ สร้างอาคารปฏิบัติธรรม สร้างหลวงพ่อบ้านแหลม สูง 9 เมตร และหลวงปู่ทวด โพธิสัตโต องค์ใหญ่ เพื่อให้พุทธศาสนิกชน สักการบูชาขอพร เป็นแหล่งท่องเที่ยวของจังหวัดสมุทรสงคราม และบูรณะถาวรวัตถุเรื่อยมา มีความเป็นระเบียบเรียบร้อยเข้าแนววัดเจริญสวยงามขึ้นตามลำดับ

ศาสนสถาน
--------

* อุโบสถ วาดภาพจิตรกรรมฝาผนัง
* กุฎีสงฆ์ทรงไทย
* วิหารอดีตเจ้าอาวาสจตุรมุข
* ศาลาการเปรียญทรงไทยโบราณ
* หอกลอง-ระฆัง
* ศาลาเอนกประสงค์
* อาคารสำนักปฏิบัติธรรม แห่งที่ 5 ประจำจังหวัดสมุทรสงคราม
* ศาลาฌาปนสถาน

ทำเนียบเจ้าอาวาส
----------------

* พระครูพ่วง ไม่ทราบฉายา
* พระครูวินัยธรรมแก้ว พฺรหฺมสโร
* หลวงพ่อบ่าย ธมฺมโชโต
* พระครูใบฎีกาถนอม ฐิตธมฺโม
* พระครูพวง สํวโร
* พระครูสมุทรธีรคุณ (พิณ สุวณฺโณ ป.ธ.๖ /อดีตเจ้าคณะตำบลบ้านปรก)
* พระครูสมุทรกิตติวัฒน์ (บุญชอบ สุขวณฺโณ)

อ้างอิง
-------

* ศุนย์ข้อมุลทางวัฒนธรรม สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดสมุทรสงคราม กระทรวงวัฒนธรรม 02 มกราคม 2553
* กรมการศาสนา, ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่มที่ 7, โรงพิมพ์การศาสนา. พ.ศ. 2531 หน้า 101
ป้ายที่ถูกรอยขูดขีดเขียนบนด้านหน้าสำนักงานเน็ตฟลิกซ์ในลอสแกทัส, รัฐแคลิฟอร์เนีย
"**เน็ตฟลิกซ์แอนด์ชิล**" (อังกฤษ: Netflix and chill) เป็นศัพท์สแลงบนอินเทอร์เน็ต ใช้เป็นคำเชิญเพื่อดูเน็ตฟลิกซ์ด้วยกัน ซึ่งเป็นคำสละสลวยสำหรับการมีกิจกรรมทางเพศ ไม่ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของความสัมพันธ์แบบโรแมนติก หรือเพศสัมพันธ์ครั้งคราว หรือการเชิญชวนของกลุ่ม

นับตั้งแต่มีการบันทึกครั้งแรก พบว่ามีการใช้งานซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมทางเพศในทวิตเตอร์เมื่อปี ค.ศ. 2009 วลีดังกล่าวได้รับความนิยมในชุมชนทวิตเตอร์ และเว็บไซต์โซเชียลมีเดียอื่น ๆ เช่น เฟซบุ๊ก และไวน์ ในปี ค.ศ. 2015 "เน็ตฟลิกซ์แอนด์ชิล" กลายเป็นอินเทอร์เน็ตมีม และใช้กันในหมู่วัยรุ่นบนโซเชียลมีเดีย ซึ่งกลายเป็นคำอธิบายโดยทั่วไปว่าเป็น "กิจกรรมทางเพศ" โดย*ฟิวชัน*

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Roose, Kevin (27 August 2015). "'Netflix and chill': the complete history of a viral sex catchphrase". Fusion.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-08-28. สืบค้นเมื่อ 14 November 2015.
2. ↑  First recorded use of "Netflix and Chill" on twitter.com NoFaceNina [@nofacenina] (21 January 2009). "I'm about to log onto Netflix and chill for the rest of the night" (ทวีต). สืบค้นเมื่อ 2015-12-02 – โดยทาง ทวิตเตอร์.
**ราชวงศ์มหิธรปุระ** (ขอม: រាជត្រកូលមហិធរៈបុរៈ ; *เรียจฺตระกูลมอหิดเทียปูเรี๊ยะ* อักษรโรมัน: "Mahidharapura Daynasty", *House of Mahidharapura*, *Mahidra pura*) นักวิชาการบางส่วนเรียกว่า "ราชสกุลมหิธรปุระ" เพราะเชื่อว่ากษัตริย์ที่ลงท้ายพระนาม "วรมัน" อาจมีต้นวงศ์มาจากที่เดียวกัน ราชวงศ์มหิธรปุระสถาปนาโดย พระเจ้าชัยวรรมันที่ 6 เมื่อปี ค.ศ.1080 และเชื่อว่ามีปฐมราชตระกูลคือ พระเจ้าภววรมันที่ 1 แห่งอาณาจักรเจนละ พระเจ้าชัยวรมันที่ 6 เป็นขุนนางปกครองเมืองพิมาย (ปัจจุบันคืออำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา) เชื้อสายราชวงศ์เมืองมหิธรปุระ เป็นต้นวงศ์ของกษัตริย์อีกหลายพระองค์มีถิ่นฐานอยู่แถบลุ่มแม่น้ำมูล บริเวณปราสาทพนมวัน, ปราสาทพิมาย, ปราสาทพนมรุ้ง และบริเวณเมืองละโว้ โดยส่วนใหญ่แล้วราชวงศ์มหิธรปุระมีฐานอำนาจตั้งแต่เทือกเขาพนมดงรักขึ้นไปทางเหนือ 

ราชวงศ์มหิธรปุระมีพระมหากษัตริย์ปกครองอาณาจักรพระนคร จำนวน 11 พระองค์ กษัตริย์พระองค์แรกคือพระเจ้าชัยวรรมันที่ 6 กษัตริย์องค์สุดท้ายคือพระเจ้าชัยวรมันที่ 9 นักวิชาการหลายฝ่ายมีข้อสันนิฐานว่า องค์ต้นราชวงศ์จริง ๆ อาจเป็นชาวอินเดียมากกว่าคนท้องถิ่น เนื่องจากกษัตริย์มีพระนามลงท้าย "วรมัน" ซึ่งตรงกับรายพระนามกษัตริย์ในอินเดียหลายพระองค์ และเคยมีชื่อราชวงศ์วรมัน (Varman dynasty) ปกครองในอินเดียช่วงเวลาเดียวกับ สมัยคุปตะและหลังคุปตะ ทั้งในอินเดียเหนือและอินเดียใต้ 

เชื้อสายราชวงศ์มหิธรปุระที่ปกครองดินแดนที่ราบสูงอีสานนับถือศาสนาพราหมณ์-ฮินดู ซึ่งศาสนาได้มีระบบชนชั้นวรรณะค่อนข้างชัดเจน คนธรรมดาไม่น่าจะสถาปณาตนเองขึ้นมามีชนชั้นสูงได้ รวมถึงข้อความในจารึกเมืองพระนครมีคำภาษาสันสกฤตผสมอยู่เป็นจำนวนมาก บางจารึกเป็นภาษาสันสกฤตทั้งหน้า ส่วนในจารึกปราสาทสด๊กก๊อกธมได้บันทึกไว้ว่า ดินแดนในแถบที่ราบสูงล้วนเป็นที่อยู่ของบรรดาพราหมณ์และนักบวช และตรงกับค่านิยมการสร้างปราสาทในอีสานใต้ที่ล้วนสร้างถวายองค์เทพฮินดู ชนชั้นปกครองอาจเป้นชาวอินเดียมากกว่าชาวพื้นเมือง 

**รายพระนามกษัตริย์แห่งราชวงศ์มหิธรปุระ ที่ปกครองอาณาจักรพระนคร**

| ลำดับ | รายพระนามกษัตริย์ | ปี |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระเจ้าชัยวรมันที่ 6 | พ.ศ. 1623–1650 |
| 2 | พระเจ้าธรณินทรวรมันที่ 1 | พ.ศ. 1650–1656 |
| 3 | พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 | พ.ศ. 1656–1688 |
| 4 | พระเจ้าธรณินทรวรมันที่ 2 | พ.ศ. 1693–1703 |
| 5 | พระเจ้ายโศวรมันที่ 2 | พ.ศ. 1703–1710
  |
| 6 | พระเจ้าตรีภูวนาทิตยวรมัน | พ.ศ. 1710–1720 |
| 7 | พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 | พ.ศ. 1724–1761 |
| 8 | พระเจ้าอินทรวรมันที่ 2 | พ.ศ. 1762–1786 |
| 9 | พระเจ้าชัยวรมันที่ 8 | พ.ศ. 1786–1838 |
| 10 | พระเจ้าอินทรวรมันที่ 3 | พ.ศ. 1838–1851 |
| 11 | พระเจ้าอินทรวรมันที่ 4 | พ.ศ. 1851–1870 |
| 12 |  พระเจ้าชัยวรมันที่ 9 | พ.ศ. 1870–1879 |

นอกจากนี้ยังมีเชื้อพระวงศ์อื่น ๆ ที่ถูกอ้างสิทธิ์ เช่น

* **กษิเตนทราทิตย์** พระราชบิดาของพระเจ้าสุริยะวรมันที่ 2
* **นเรนทราทิตย์** ผู้มีอำนาจอยู่ในเมืองพนมรุ้ง และผู้สร้างปราสาทพนมรุ้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Coedès, George (1986). Walter F. Vella (ed.). The Indianized states of Southeast Asia. trans. Susan Brown Cowing. University of Hawai`i Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.
2. ↑  Louis-Frédéric (1977) Encyclopaedia of Asian Civilizations, Louis Publisher: Original from the University of Michigan Volume 3 of Encyclopaedia of Asian Louis-Frédéric
**แกร็ด** (อังกฤษ: grad) คือหน่วยวัดมุมชนิดหนึ่งบนระนาบ เทียบเท่ากับ 1/400 ของรูปวงกลม ซึ่งแบ่งมุมฉากออกเป็น 100 ส่วน หรือกล่าวได้อีกอย่างหนึ่งว่า มุมรอบรูปวงกลมเท่ากับ 400 แกร็ด ชื่ออื่นของแกร็ดได้แก่ **ก็อน** (gon) **เกรด** (grade) และ**แกรเดียน** (gradian) ซึ่งไม่ควรสับสนกับเกรดของความชัน (grade of a slope) เกรเดียนต์ (gradient) และเรเดียน (radian) มุมหนึ่งแกร็ดจะมีขนาดเท่ากับ 9/10 องศา หรือ π/200 เรเดียน

หน่วยมุมนี้เริ่มมีการใช้ในประเทศฝรั่งเศสในชื่อ *เกรด* โดยแบ่งส่วนลงตัวตามระบบเมตริก (100) แต่เนื่องจากความสับสนกับหน่วย *เกรด* (grad(e)) ที่มีอยู่แล้วทางตอนเหนือของยุโรป จึงได้เปลี่ยนไปเป็น *ก็อน* ในประเทศเยอรมนีเรียกหน่วยมุมนี้ว่า *นิวแกร็ด* (Neugrad) แปลว่า *องศาใหม่*

ข้อดีของหน่วยแกร็ดคือทำให้ง่ายต่อการคำนวณการบวกและการลบในมุมฉากได้ในใจ ตัวอย่างเช่น บุคคลหนึ่งเดินทางไปทางทิศ 117 แกร็ด (นับจากทิศเหนือไปตามเข็มนาฬิกา) ดังนั้นทิศทางที่อยู่ทางซ้ายของเขาคือมุม 17 แกร็ด ทางขวาคือ 217 แกร็ด และข้างหลังคือ 317 แกร็ด แต่ข้อเสียของมุมชนิดนี้อยู่ที่มุมทั่วไป 30° และ 60° เมื่อแปลงเป็นหน่วยแกร็ดจะกลายเป็นเศษส่วน ซึ่งได้ 33 1/3 แกร็ดและ 66 2/3 แกร็ดตามลำดับ หรือในกรณีเดียวกัน ในหนึ่งชั่วโมง โลกจะหมุนไป 15° ซึ่งเท่ากับ 16 2/3 แกร็ด

สัญลักษณ์มาตรฐานที่ใช้กับหน่วยแกร็ดทุกวันนี้ใช้ "gon" (ดูเพิ่มใน ISO 31-1) สัญลักษณ์อื่นที่มีใช้ในอดีตก็มีทั้ง "gr", "grd", "g" ซึ่งต่อมาก็เขียนในรูปแบบตัวยกให้คล้ายกับเครื่องหมายองศาเช่น 50g = 45° ในเครื่องคิดเลขวิทยาศาสตร์ปัจจุบัน มีทั้งองศา เรเดียน และแกร็ด ให้เลือกใช้

อ้างอิง
-------


* AJ Metric Handbook, 3rd edition 1969, Architectural Press, London.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เอริก ดับเบิลยู. ไวส์สไตน์, "Gradian" จากแมทเวิลด์.
* Ask Dr Math
* grade
* gon
* centigrade
***เดอะเคิร์สออฟมังกี้ไอแลนด์*** (อังกฤษ: The Curse of Monkey Island, แปลตามรูปศัพท์ว่า "คำสาปแห่งมังกี้ไอแลนด์") เป็นเกมแนวผจญภัยที่ผลิตและจำหน่ายโดยบริษัทลูคัสอาร์ต และเป็นเกมลำดับที่สามในเกมชุด*มังกี้ไอแลนด์* ออกวางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นภาคต่อของ *เดอะซีเคร็ทออฟมังกี้ไอแลนด์* และ *มังกี้ไอแลนด์ 2: เลอชัคสรีเวนจ์* ซึ่งต่างก็เป็นเกมผจญภัยประสบความสำเร็จทั้งคู่ เกมนี้เป็นเกมลำดับที่ 12 และเป็นเกมสุดท้ายของลูคัสอาร์ตเกมส์ ที่ใช้เอนจิน SCUMM ซึ่งได้รับการพัฒนาอย่างมากในการใช้ครั้งสุดท้ายนี้ ก่อนที่จะถูกแทนที่ด้วยเอนจิน GrimE ในภาคต่อคือ *เอสเคปฟรอมมังกี้ไอแลนด์* และภาคนี้ยังเป็นภาคแรกที่มีการให้เสียงพากย์ตัวละคร และมีรูปแบบงานภาพที่ดูเป็นการ์ตูนมากกว่าภาคก่อนๆ

| * ด
* ค
* ก
*Monkey Island* |
| --- |
| วิดีโอเกม | 
* *เดอะซีเคร็ทออฟมังกี้ไอแลนด์*
* *มังกีไอแลนด์ 2: เลอชัคสรีเวนจ์*
* *เดอะเคิร์สออฟมังกี้ไอแลนด์*
* *เอสเคปฟรอมมังกี้ไอแลนด์*
* *เทลส์ออฟมังกี้ไอแลนด์*

 |
| ตัวละคร | 
* Guybrush Threepwood
* Elaine Marley
* LeChuck
* Minor characters in Monkey Island

 |
| 
* วิกิพีเดีย:หนังสือ Book
* หมวดหมู่ Category

 |
**ข้าวหมูสับ** (จีน: 滷肉飯; พินอิน: *lǔròufàn*; เป่อ่วยยี: *ló͘-bah-pn̄g*; อังกฤษ: minced pork rice) เป็นอาหารซึ่งพบได้ทั่วไปในประเทศไต้หวันและตอนใต้ของมณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีน วิธีทำและส่วนผสมแตกต่างกันไปตามท้องที่ แต่รูปลักษณ์เหมือนกัน คือ เป็นข้าวสวยราดหมูสับเคี่ยวซีอิ๊ว

ศัพท์
-----

ภาษาจีนสำเนียงกลางเรียกข้าวหมูสับว่า "หลู่โร่วฟั่น" และเรียกน้ำราดว่า "โร่วเจ้า" (肉燥; *ròuzào*)

หนังสือ *ศัพทานุกรม* (說文解字; *Shuōwén Jiězì*) ซึ่งเป็นพจนานุกรมจีนสมัยราชวงศ์ฮั่น ระบุว่า คำว่า "หลู่" (滷; *lǔ*) แปลว่า เคี่ยว (cooking in thick broth or sauce) และ "หลู่โร่วฟั่น" (滷肉飯; *lǔròufàn*) มีความหมายตรงตัวว่า ข้าวหน้าหมูเคี่ยว (rice with braised meat)

ชาวไต้หวันนิยมใช้อักษร "魯" แทน "滷" แม้อ่านออกเสียงเหมือนกันว่า "หลู่" และมีความหมายเหมือนกัน แต่อักษรแรกเป็นชื่อเก่าของมณฑลชันตง เป็นเหตุให้มีผู้เสนอว่า ข้าวหมูสับเป็นอาหารจีนแผ่นดินใหญ่ กำเนิดในมณฑลชันตง แต่มาโด่งดังที่ไต้หวัน อย่างไรก็ดี ชาวไต้หวันส่วนมากเชื่อว่า ข้าวหมูสับเป็นอาหารไต้หวันแท้ ๆ

การทำ
-----

โดยทั่วไป ข้าวหมูสับในไต้หวันทำโดยผัดหมูสับกับหอมซอย ระหว่างผัดจะปรุงรสตามชอบใจไปด้วยก็ได้ เช่น ใส่น้ำตาล พริกไทย หรือพริก ก่อนเคี่ยวกับซีอิ๊วและส่วนผสมอื่น ๆ เสร็จแล้ว ราดหมูกับน้ำลงบนข้าวสวย น้ำราดยังใช้รับประทานกับอาหารอื่นได้ด้วย เช่น บะหมี่ ก๋วยเตี๋ยว ผัก และอาหารไต้หวันอื่น ๆ ซึ่งทำได้ในครัวเรือน

ความแตกต่าง
-----------

แม้ปัจจุบันข้าวหมูสับเป็นหนึ่งในอาหารประจำชาติและสัญลักษณ์ของไต้หวัน แต่วิธีทำและวัตถุดิบนั้นแตกต่างกันมากในท้องที่ต่าง ๆ เช่น ในภาคใต้มักใช้หมูมีมันน้อย ส่วนในภาคเหนือนิยมหมูติดมัน

นอกจากนี้ ในภาคใต้เรียกข้าวหมูสับว่า "โร่วเจ้าฟั่น" (肉燥飯; *ròuzàofàn*) แปลตรงตัวว่า ข้าวราดน้ำหมู แทนชื่อ "หลู่โร่วฟั่น" ที่ใช้กันทั่วไป และใช้ชื่อ "หลู่โร่วฟั่น" เรียกข้าวราดหมูสามชั้นเคี่ยวแทน ขณะที่ในภาคเหนือเรียกข้าวราดหมูสามชั้นเคี่ยวว่า "ฮงโร่วฟั่น" (焢肉飯; *hōngròufàn*)

ในประเทศจีน ข้าวหมูสับก็พบเจอได้ แต่มักรับประทานกับพืชผักหลายชนิดที่ชาวไต้หวันไม่กินกัน เช่น ข้าวโพดอ่อน

ระเบียงภาพ
----------

* ในไต้หวันทั่วไปในไต้หวันทั่วไป
* ในไถจงในไถจง
* ในไถหนันในไถหนัน
* ในไทเปในไทเป

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ข้าวหมูสับ
**วัดป้านปิง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

ประวัติ
-------

วัดป้านปิง คำว่า "ป้านปิง" หมายถึง เป็นแนวขวางแม่น้ำปิง ไม่ได้หมายถึงสร้างมาเพื่อขวางแม่น้ำปิง แต่หมายถังวัดป้านปิง ได้กั้นภยันอันตรายจากอีกฟากฝั่งของแม่น้ำปิงไม่สามารถข้ามมาได้ ซึ่งในอดีตมีภัยสงครามที่จะมาเชียงใหม่ เช่นในสมัยพญามังราย จากกองทัพจากพม่าและกองทัพจากอยุธยา เป็นต้น สันนิษฐานว่าวัดสร้างขึ้นในยุคต้นของอาณาจักรล้านนาตั้งแต่สมัยพญามังราย จนถึงสมัยพญาแสนเมืองมา (ราว พ.ศ. 1839–1954) เมื่ออาณาจักรล้านนาล่มสลายวัดต่าง ๆ จึงชำรุดทรุดโทรมลงรวมทั้งวัดป้านปิงด้วย จนกระทั่งได้สถาปนาอาณาจักรล้านนาใหม่เมื่อ พ.ศ. 2324 และราว พ.ศ. 2326 พระเจ้ากาวิละได้เป็นมหาศรัทธาปก (บูรณะ) วัดต่าง ๆ ขึ้นมาใหม่ ซึ่งคงจะรวมวัดป้านปิงด้วย 

จากสมุดข่อยระบุว่า วันเพ็ญเดือน 5 พ.ศ. 2382 ได้สร้างและฉลองอุโบสถของวัดขึ้น ในการสำรวจวัดในเขตเมืองเชียงใหม่เมื่อราว พ.ศ. 2399–2413 ได้ระบุถึงเจ้าอาวาสชื่อ พระภิกษุธรรมปัญญา นับว่าเป็นครั้งแรกที่มีการบันทึกชื่อเจ้าอาวาสไว้ จากข้อมูลชองสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2025 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2115

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2024 ศิลปะล้านนา วิหารเคยเกิดไฟไหม้จึงได้สร้างวิหารหลังใหม่ภายหลัง มีซุ้มโขงหน้าวิหาร มีรูปปั้นลักษณะจีน เป็นรูปพญานาคสองตัวหางพันกัน เหนือขนดลำตัวสองฟากเป็นยอดเขาหิมพานต์ พร้อมพระอาทิตย์ พระจันทร์ อุโบสถมีหลักศิลาจารึกที่มีลักษณะใบเสมา ทำจากหินทรายสีเทา ด้านหน้าพระอุโบสถ เป็นสถูปบรรจุอัฐิหลวงพ่อพระครูสังฆกิจวิรุฬห์ (สิงห์คำ ธมฺมทินฺโน) อดีตเจ้าอาวาสวัดป้านปิง

เจดีย์ที่สร้างมาตั้งแต่ต้น เป็นแบบฐานสูงย่อมุมไม้ 28 ทรง 12 เหลี่ยม มีฐานกว้าง 10.20 เมตร สูงประมาณ 25 เมตร เจดีย์เป็นทรงแบบล้านนาฝีมือช่างหลวง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระเพชรสิงห์หนึ่ง เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยโลหะสัมฤทธิ์ทั้งสององค์ องค์พระประธานประทับนั่งแบบสมาธิเพชรปางมารวิชัย ด้วยฝีมือช่างหลวงยุคต้นของล้านนา หน้าตักกว้าง 1.70 เมตร องค์รองด้านขวาหน้าตักกว้าง 1.30 เมตร และวัดได้ขุดพบดินจี่ฮ่อฐานกุฏิ เป็นอิฐเผาที่เชื่อกันว่าช่างล้านนาเรียนรู้มาจากจีนฮ่อ มณฑลยูนานที่ติดต่อค้าขายกับอาณาจักรล้านนาในยุคต้น ๆ มีประมาณ 20 ก้อน ที่อยู่สภาพดี แต่ละก้อนยาว 60 เซนติเมตร กว้างและหนา 28 เซนติเมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป้านปิง".
2. ↑  "วัดป้านปิง! วัดที่คุ้มครองอันตรายจากอีกฟากของแม่น้ำปิง". เชียงใหม่นิวส์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดป้านปิง**
**วัดผลาหาร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองหก อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันพระสมุห์ จเร อคฺคปญฺโญ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดผลาหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 โดยมีขุนหาญทรชน บริจาคที่ดินให้สร้างวัด เนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน ชาวบ้านเรียกกันว่า **วัดขุนหาญทรชน** ตามนามผู้บริจาคที่ดินและดำเนินการสร้างวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อประมาณ พ.ศ. 2459 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนปริยัติธรรมแผนกธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2470 นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาล สอนระดับประถมศึกษาในที่ดินวัด

อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ 2500 ภายในมีพระประธาน หน้าตักกว้าง 1 เมตร กุฏิสงฆ์ 10 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์กว้าง 15 เมตร ยาว 15 เมตร และศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2512

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์แหวว
* พระอาจารย์ชม
* พระอาจารย์แถม
* พระครูพินิจธัญโศภณ
* พระครูธัญโศภณ
* พระทองเดิม สิริธมโม
* พระสมุห์ จเร อคฺคปญฺโญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดผลาหาร". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดผลาหาร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดป่าแสงธรรม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพะงัน อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันมีพระครูสันติธรรมรังษี (ไมตรี วรมิตฺโต) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดป่าแสงธรรมสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2527 โดยหลวงพ่อพระธรรมธัชมุนี เจ้าอาวาสวัดธรรมบูชา (พระสุธรรมาธิบดีในปัจจุบัน) เป็นผู้ริเริ่มสร้าง ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2537

วัดป่าแสงธรรมมีเนื้อที่ประมาณ 20 ไร่ ตั้งอยู่ท่ามกลางภูเขาและป่าไม้ที่ร่มรื่น แบ่งเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งเป็นเขตปฏิบัติธรรมของพระภิกษุสงฆ์และแม่ชี มีพื้นที่ประมาณ 10 ไร่ มีเสนาสนะสำหรับรองรับผู้ปฏิบัติธรรมได้กว่า 100 คน อีกส่วนหนึ่งมีเนื้อที่ประมาณ 10 ไร่ เป็นเขตศาลเจ้าแม่กวนอิม เป็นจุดชมวิวที่ปรากฏในแผนที่เกาะพะงันว่า "Chineese Temple" ด้านล่างศาลเจ้าแม่กวนอิมมีโรงเจซึ่งมีห้องพัก 16 ห้องมีห้องน้ำในตัว มีห้องโถง 2 ชั้น ภายในวัดมีพระพุทธรูปหยกจำนวนหลายองค์ มีภาพวาดพุทธประวัติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าแสงธรรม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดป่าแสงธรรม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดป่าแสงธรรม". ฐานข้อมูลการท่องเที่ยว 5 จังหวัดชายแดนใต้.