recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ปลาเลียหินกัมพูชา** หรือ **ปลามูดกัมพูชา** หรือ **ปลาเลียหินแม่น้ำโขง** (อังกฤษ: Cambodian logsucker, Stone-lapping fish, Stonelapping minnow, False Siamese algae eater; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Garra cambodgiensis*) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง เป็นปลาเลียหินชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)

มีลำตัวเรียวยาวเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว อาศัยอยู่ตามบริเวณพื้นที่เป็นกรวดและหิน มีหนวดที่ปลายจะงอยปากหนึ่งคู่ ลำตัวด้านหลังเป็นสีเขียว เกล็ดมีสีขาวเงินสะท้อนแสง มีแถบสีดำพาดตามตัวจากหลังช่องเหงือกถึงโคนหาง ลำตัวด้านล่างเป็นสีขาว ครีบหลังมีขอบสีดำจาง ๆ ขอบครีบหางมีแถบสีดำจาง ๆ และมีเส้นสีดำตอนกลางครีบ

มีขนาดความยาวเต็มที่ประมาณ 11 เซนติเมตร พบตามแหล่งน้ำที่เป็นลำธารต้นน้ำและน้ำตกของลุ่มน้ำโขง หากินโดยดูดตะไคร่น้ำ, แพลงก์ตอน และแมลงน้ำเป็นอาหาร พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่มณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน ลงมาถึงประเทศไทย นอกจากนี้ยังพบกระจายอยู่ในระบบแม่น้ำเจ้าพระยารวมถึงภาคใต้ในเขตจังหวัดนครศรีธรรมราช แต่พบมากที่สุดในลุ่มน้ำน่านในเขตอำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน โดยเฉพาะในแม่น้ำว้าและแม่น้ำมาง โดยมีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า "ปลาขึ้นนา" จากพฤติกรรมที่เมื่อวางไข่ขยายพันธุ์จะอพยพกันจากลำธารลงไปวางไข่กันในทุ่งนา จึงมักถูกจับมารับประทานบ่อย ๆ ด้วยเป็นปลาขนาดเล็กจึงสามารถบริโภคได้ทั้งตัว มีราคาซื้อขายสูงถึงกิโลกรัมละ 200 บาท ปัจจุบันภาควิชาการประมง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา น่าน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว 

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แม้จะเป็นปลาที่มีสีสันไม่สวยงาม แต่ก็มักเลี้ยงไว้กินตะไคร่และเศษอาหารที่ปลาอื่นกินเหลือ เพื่อทำความสะอาดตู้
 รวมถึงยังนำไปในกิจการฟิชสปาหรือสปาปลาแทนที่ปลาเลียหินชนิด *G. rufa* ที่ต้องนำเข้าจากต่างประเทศได้อีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  "ปลาเลียหิน". ฐานข้อมูลทางวัฒนธรรมและสิ่งแวดล้อม. สืบค้นเมื่อ 2 July 2016.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "'มทล.น่าน'เพาะปลาภูเขาสำเร็จแห่งแรก". คมชัดลึก. 1 March 2013. สืบค้นเมื่อ 20 December 2015.
4. ↑  สุรศักดิ์ วงศ์กิตติเวชสกุล. *สารานุกรมปลาไทย*. กรุงเทพฯ : บริษัทเอม ซัพพลาย, 2540. 170 หน้า. หน้า 99. ISBN 9748990028
5. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 80. ISBN 974-00-8701-9
6. ↑  "ตรวจสปาปลาจี้สบส.ยกร่างมาตรฐาน". คมชัดลึก. 10 March 2011. สืบค้นเมื่อ 29 December 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาเลียหินกัมพูชา จาก Fishbase.org
* การเพาะขยายพันธุ์จากกรมประมง


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Garra cambodgiensis***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Garra cambodgiensis ที่วิกิสปีชีส์
**วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ตำบลช่องเม็ก อำเภอสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี 

วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว หรือที่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า **วัดภูพร้าว** บ้างเรียก **วัดเรืองแสง** ตามลักษณะอุโบสถ เดิมพื้นที่ตั้งวัดเป็นป่า มีหน้าผาสูง ไม่มีแหล่งน้ำ จึงไม่มีชาวบ้านอาศัยอยู่ จนราว พ.ศ. 2495–2498 พระอาจารย์บุญมาก ฐิติปัญโญ เดินทางจากประเทศลาวมาพักปักกลดที่ภูพร้าว และสร้างวัดมีเนื้อที่สร้างวัดประมาณ 500 ไร่ และให้ชื่อว่า "วัดภูพร้าว" ต่อมาราว พ.ศ. 2516–2517 พระอาจารย์บุญมากได้เดินทางกลับไปยังวัดภูมะโรง เมืองจำปาสัก เนื่องจากเกิดความไม่สงบทางการเมืองในประเทศลาว วัดภูพร้าวจึงถูกปล่อยร้างเรื่อยมา เมื่อ พ.ศ. 2535 อำเภอสิรินธรได้แยกตัวออกจากอำเภอพิบูลมังสาหาร จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดสิรนธรวราราม" ตามชื่ออำเภอ จน พ.ศ. พ.ศ. 2542 พระครูกมลภาวนากร เจ้าอาวาสและผู้บูรณะพัฒนาวัดภูหล่น ตำบลสงยาง อำเภอศรีเมืองใหม่ จังหวัดอุบลราชธานี ได้เข้ามาบูรณะวัดจนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ในนาม "วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว" มีเนื้อที่วัดทั้งหมด 15 ไร่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2547

จุดเด่นของวัด คือ อุโบสถที่ผนังภายนอกมีงานพุทธศิลป์รูปต้นกัลปพฤกษ์เรืองแสง ออกแบบโดยคุณากร ปริญญาปุณโณ ตัวอุโบสถมีต้นแบบมาจากวัดเชียงทอง ประเทศลาว เสาแต่ละต้นลงลวดลายด้วยมือ โดยรอบนอกเป็นลายดอกบัวและสัตว์ทั้งหลายตามคติบัว 4 เหล่า ทางเข้าเป็นต้นสาละ ต้นมะขามป้อม ต้นสมอ และด้านในสุดเป็นต้นโพธิ์ เบื้องหลังพระประธานในอุโบสถ แกะสลักไม้เป็นต้นโพธิ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Potter (2023-03-31). "วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว วัดเรืองแสง ในพื้นที่แสนห่างไกล". *PEPOT Journey บันทึกการเดินทาง แนะนำ และรีวิวสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ทั้งใน และต่างประเทศ*.
2. ↑  "วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว ประติมากรรมต้นกัลปพฤกษ์เรืองแสง". งานข้อมูลท้องถิ่น สำนักวิทยบริการ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-17. สืบค้นเมื่อ 2021-08-17.
3. ↑  ""วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว" วัดเรืองแสง แรงศรัทธา น่าอัศจรรย์ จ.อุบลฯ". ผู้จัดการออนไลน์.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว**
**ชูวิทย์ พิทักษ์พรพัลลภ** หรือชื่อที่สื่อมวลชนนิยมเรียกว่า **ชูวิทย์ กุ่ย** ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงมหาดไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี เขต 7 สังกัดพรรคเพื่อไทย เจ้าของธุรกิจสวนเสือตระการ ประธานสโมสรฟุตบอลอุบล ไทเกอร์ และเขาเป็นอดีตแกนนำกลุ่มชักธงรบของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ ในจังหวัดอุบลราชธานี

ประวัติ
-------

นายชูวิทย์ พิทักษ์พรพัลลภ เกิดเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506 ที่อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี บิดาชื่อ นายคิมหมง แซ่เต็ง ส่วนมารดาชื่อ นางเสี่ยมเค็ง แซ่เต็ง จบการศึกษาจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ กรุงเทพมหานคร ระดับชั้นประกาศนียบัตรการศึกษาชั้นสูง (ป.กศ.สูง) วิชาเอกอุตสาหกรรมศิลป์ จากวิทยาลัยครูอุบลราชธานี ระดับปริญญาตรี และปริญญาโท สาขาการบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี

ในปี พ.ศ. 2566 บุตรสาว นางสาว สุดารัตน์ พิทักษ์พรพัลลภ ได้รับการเลือกตั้งเป็นส.ส.ผู้หญิงที่อายุน้อยที่สุดในสภา

ต่อมาในปี พ.ศ. 2567 นางสาว สุชาวดี พิทักษ์พรพัลลภ บุตรสาวคนรอง ได้รับการแต่งตั้งเป็นกรรมการอื่นในคณะกรรมการองค์การตลาด

การทำงาน
--------

เขาประกอบอาชีพธุรกิจส่วนตัว เจ้าของสวนเสือตระการ กระทั่งในปี พ.ศ. 2538 จึงได้เข้ามาสู่งานการเมืองเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ได้ย้ายมาสังกัดพรรคความหวังใหม่ และในปี พ.ศ. 2544 ได้ย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย, พรรคพลังประชาชน และพรรคเพื่อไทย (ตามลำดับ)

เขาเคยดำรงตำแหน่งทางการเมืองหลายตำแหน่ง ได้แก่ ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (เสนาะ เทียนทอง) ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ (ชูชีพ หาญสวัสดิ์) รองประธานกรรมาธิการติดตามงบประมาณ ผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ (ทำหน้าที่เลขานุการ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ประพัฒน์ ปัญญาชาติรักษ์) และในปี พ.ศ. 2545 เลขานุการรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (ประพัฒน์ ปัญญาชาติรักษ์)

เขาได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการการปกครองส่วนท้องถิ่นในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24

เขาเป็นหนึ่งในผู้ที่ศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉินออกหมายเรียกเนื่องจากอาจมีส่วนรู้เห็นกับการเผาศาลากลางจังหวัดอุบลราชธานี เนื่องจากเป็นแกนนำของกลุ่มร่วมกับสุพล ฟองงาม แต่ท้ายที่สุดก็ได้มีการตัดสินคดีลงโทษผู้กระทำผิดตามกฎหมาย โดยมิได้เกี่ยวข้องกับเขาแต่อย่างใด

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
* พ.ศ. 2547 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  มติครม. แต่งตั้งพรึบ ชัยเกษม-สงคราม ไขก๊อกส.ส. รับที่ปรึกษานายกฯ มีชื่อนิพัทธ์-พิชัย
2. ↑  สวนเสือตระการ
3. ↑
4. ↑  สรุปข่าวการประชุมคณะรัฐมนตรี 27 กุมภาพันธ์ 2567
5. ↑  แดงเผาศาลากลาง โทษหนัก ศาลฎีกาให้ประหาร
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2009-01-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๕ ตอนที่ ๑๗ ข หน้า ๒, ๑๘ ธันวาคม ๒๕๕๑
7. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2007-01-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๑ ตอนที่ ๒๓ ข หน้า ๑๒, ๒๖ พฤศจิกายน ๒๕๔๗
**"เหงายิ่งกว่าเหงา"** เป็นซิงเกิลของวงดนตรี เรโทรสเปกต์ ประพันธ์เนื้อร้องโดย เรโทรสเปกต์ แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย เรโทรสเปกต์ และดนัย ธงสินธุศักดิ์ 

เพลงนี้พูดถึงเชื่อว่าใครหลาย ๆ คนที่มีหัวใจ มีความรัก ความรู้สึก และอารมณ์ ต้องเคยผ่านช่วงเวลาแบบนี้มากันหมดแล้ว เพลงบอกถึงความเหงา ยามที่อยู่กับตัวเองคนเดียว การจมปลักอยู่ในห้วงแห่งความมืดแบบนี้ ไม่นานคงได้กลายเป็นท่านลอร์ดเวเดอร์ไปจนได้ เพราะมันมืดมิดมาก การอยู่กับตัวเองและจมลึกไปกับความเหงาแบบนี้ มันทรมานที่เหลือแต่ตัวเราคนเดียว แต่ในขณะเดียวกัน ความเหงาแบบนี้มันก็มีความโรแมนติคของความสันโดษอยู่ในตัวด้วย ก็ต้องเลือกเอาล่ะ ว่าจะมีคู่หรือนั่งติสต์แดกเหงาไปแบบนี้ แต่เพลงนี้มีเนื้อหาที่ กรีดลึกจริง ๆ คือฟังแล้วมันเหงามาก ห้วงที่อยู่กับตัวเองคนเดียว นั่งมองคนอื่น และทรมานอยู่ตรงนี้คนเดียวเงียบ ๆ มันบาดลึกสุด ๆ ยิ่งกว่าอะไร ความอ่อนแอที่มียิ่งทำร้ายให้ตัวเองอ่อนแอหนักเข้าไปอีก

ส่วนมิวสิกวิดีโอเพลง "เหงายิ่งกว่าเหงา" เผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2557 เวลา 20.00 น ในยูทูบ โดยมี โบ้ท The Yers มีเป็นพระเอกในมิวสิกวิดีโอนี้ด้วย

การตอบรับ
---------

เพลง **"เหงายิ่งกว่าเหงา"** ติดอันดับสูงสุดที่ 1 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2557 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2557) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 1 |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ ซองชาร์ตท็อป 5 | 4 |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ ซองชาร์ตท็อป 100 | 4 |
| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ | 91 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  Retrospect - เหงายิ่งกว่าเหงา..ความเหงาที่กรีดถึงต้นขั้วของความเจ็บปวดพวกนายคือความหวังของชาวร็อค!!!
2. ↑  "97.5 FM SEED CHART TOP 20 วันที่ 20 เมษายน 2557 ชาร์ทเพลงฮิตมาแรงของคนรุ่นใหม่วัยมันส์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2015-03-05.
3. ↑  "Gmember Chart Top 5 ประจำวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2014". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-04-15. สืบค้นเมื่อ 2015-03-05.
4. ↑  100 อันดับ เพลงไทยที่เพราะและฮิตที่สุด จาก GMM Grammy Gmember Chart Top 100 ประจำวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557
5. ↑  EFM 94 เพลงฮิต 94 เพลง วันที่ 17 พฤษภาคม 2557
**ปุลัสตยะ** (สันสกฤต: पुलस्त्य, ปุลสฺตฺย) หรือในรามายณะ คือมหาฤๅษีปุลัสตยะ หรือ**ท้าวจตุรพักตร์** เป็นบิดาของท้าวลัสเตียนและเป็นพระอัยกา (ปู่) ของราวณะ (ทศกัณฐ์ ในรามเกียรติ์ และเรียมเกร์) มีนามเดิมว่า ท้าวมหาอัชดาหรือธาดา เป็นผู้ครองกรุงลงกาองค์แรก มเหสีคือนางมลิกา (ในรามายณะ คือ นางมานินี (Manini) หรืออีกนามคือ นางหริวภู (Havirbhu)) และโอรสเป็นยักษ์สี่มือ ชื่อ ท้าวลัสเตียน อาวุธคือตรีศูล คทา และฉัตรแก้ว มีบุษบกแก้วเป็นอากาศยานวิเศษ ในรามเกียรติ์ และเรียมเกร์ ระบุว่า ท้าวจตุรพักตร์เป็นน้องท้าวมาลีวัคคพรหมหรือท้าวมาลีวราช ดังนั้นทศกัณฐ์ จึงถือว่าตนเป็นวงศ์พรหม

มหากาพย์รามายณะระบุว่า ปุลัสตยะเป็นหนึ่งในฤๅษีเจ็ดตนที่พระพรหมสร้างขึ้นด้วยความคิด และเป็นบิดาของฤๅษีวิศรวา บิดาของราวณะ

ลักษณะและสี
-----------

ท้าวจตุรพักตร์ มีกายสีขาว รูปอย่างพรหม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "History of Kubera". Manuscrypts. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-10-14. สืบค้นเมื่อ 25 August 2011.
2. ↑  "ความรู้เรื่อง'ทศกัณฐ์'จาก อ.อักษรศาสตร์ จุฬาฯ-'วัฒนธรรมย่อมเปลี่ยนไปตามผู้เสพ'". *www.matichon.co.th*. มติชน. 22 Sep 2016. สืบค้นเมื่อ 27 Apr 2019.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)

ดูเพิ่ม
-------

* นาคะประทีป. **สมญาภิธานรามเกียรติ์**. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์คลังวิทยา, หน้า 30-31.


| ก่อนหน้า |  | ปุลัสตยะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **-** |  | **กษัตริย์กรุงลงกาในเรื่อง รามเกียรติ์**  |  | **ท้าวลัสเตียน** |
พิกัดภูมิศาสตร์: 47°53′3″N 106°54′57″E﻿ / ﻿47.88417°N 106.91583°E﻿ / 47.88417; 106.91583

[[File:Khoroo 11, Ulaanbaatar, Mongolia - panoramio (14).jpg|thumb|ด้านนอกของอนุสรณ์เขาไซซัง

จิตรกรรมภายในอนุสรณ์
**อนุสรณ์ไซซัง** (มองโกเลีย: Зайсан; Zaisan Memorial) เป็นอนุสรณ์สถานในทางตอนใต้ของอูลานบาตาร์ เมืองหลวงของประเทศมองโกเลีย ใน *ดอเร็ก* (เขต) ข่านออล อนุสรณ์นี้ระลึกถึงทหารพันธมิตรของมองโกเลียและโซเวียตที่ถูกสังหารในสงครามโลกครั้งที่สอง อนุสรณ์ตั้งอยู่บนยอดเขาเล็ก ๆ และมีลักษณะเป็นรูปวงกลมมีภาพเขียนวงกลมภายในซึ่งแสดงภาพความสัมพนัธ์อันดีระหว่างโซเวียตกับมองโกเลีย เช่น ภาพฉากแสดงการสนับสนุนโดยโซเวียตให้มองโกเลียได้รับเอกราชในปี 1921, การรบชนะกองทัพควันทุงของญี่ปุ่นที่ยุทธการฮัลฮินกอลบนพรมแดนมองโกเลียในปี 1939, การรบชนะนาซีเยอรมนี ไปจนถึงความสำเร็จที่ไม่ใช่การทหาร อย่างการส่งจรวดซอยูซ 39 ซึ่งพานักบินอวกาศมองโกเลียคนแรก จุกเดร์เดมิดีน กอร์รักชา ไปสู่ห้วงอวกาศ

ในปี 2003 มีการเคลื่อนย้ายอนุสรณ์รถถังซึ่งเดิมทีตั้งอยู่บนจุดตัดของถนนจากไซซังเข้าตัวเมือง ย้ายมายังบริเวณเชิงเขา รถถังนี้เป็นรถถังโซเวียตที่ชาวมองโกเลียเป็นผู้ซื้อ ภายใต้รถถังมีแผนที่แสดงเส้นทางการเดินทางของรถถังนี้จากมอสโกในปี 1943 ไปยังการร่วมรบในยุทธการที่แบร์ลีนเมื่อปี 1945

ไซซังยังเป็นจุดนัดพบยอดนิยมสำหรับวัยรุ่น กิจกรรมทัศนศึกษา และกิจกรรมจบการศึกษา พื้นที่โดยรอบในปัจจุบันยังรายล้อมไปด้วยอาคารบ้านเรือนหรูหรา ทำให้ไซซังในปัจจุบันพัฒนาขึ้นมาเป็นย่านที่อยู่อาศัยมีระดับของออูลานบาตาร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Zaisan Memorial". *Atlas Obscura* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2017-02-03.
2. ↑  Carmel (2016-04-05). "Getting to know Ulaanbaatar: a district guide". *RE Talk Asia* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-03-25.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **อนุสรณ์ไซซัง**

* Large photo of the Zaisan Memorial
**พิพิธภัณฑ์ศิลปะคาร์กิว** (ยูเครน: Харківський художній музей) เป็นหนึ่งในคอลเลกชันวิจิตรศิลป์และศิลปะประยุกต์ที่ใหญ่ที่สุดในยูเครน ซึ่งเป็นพิพิธภัณฑ์ของรัฐ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งอยู่ในที่ดินซึ่งเคยเป็นของเศรษฐีอุตสาหกรรม Ignatyshchev (ซึ่งเป็นเจ้าของโรงเบียร์ Ivanivsk ก่อนการปฏิวัติเดือนตุลาคม ค.ศ. 1917) อาคารหลังนี้สร้างขึ้นเพื่อเป็นอาคารพักอาศัย (สำหรับครอบครัวหนึ่งครอบครัว) ใน ค.ศ. 1912 โดยนักวิชาการด้านสถาปัตยกรรม Alexei Beketov ในสไตล์คลาสสิกพร้อมองค์ประกอบของบาโรกและอาร์ตนูโว

ประวัติ
-------

พิพิธภัณฑ์ศิลปะคาร์กิวก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1905 และเดิมเรียกว่าพิพิธภัณฑ์ศิลปะและอุตสาหกรรมประจำเมือง Dmytro Bahalii นักประวัติศาสตร์คาร์กิวเป็นหัวหน้าคณะกรรมาธิการในการจัดทำพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่นี้ให้แล้วเสร็จ

ใน ค.ศ. 1907 อีลยา เรปิน ได้บริจาคภาพวาดของนายพลมีฮาอิล ดราโกมีนอฟ ให้กับพิพิธภัณฑ์ ตามคำร้องขอส่วนตัวของ Bahalii 

ใน ค.ศ. 1920 พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้ชื่อว่าเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์คริสตจักร คอลเลกชันประกอบด้วยงานศิลปะจากที่เก็บของสังฆมณฑลคาร์กิวและวอลึญ และคอลเลกชันของมหาวิทยาลัยคาร์กิว ใน ค.ศ. 1922 พิพิธภัณฑ์ได้ถูกเปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะยูเครน และแบ่งออกเป็น 3 แผนก ได้แก่ จิตรกรรม ประติมากรรม และสถาปัตยกรรม ในแผนกจิตรกรรม พิพิธภัณฑ์ได้รวบรวมตัวอย่างกราฟิกหนังสือ คอลเลกชัรูปเคารพของคริสต์ศตวรรษที่ 16-19 ตลอดจนภาพวาดบุคคล ภูมิทัศน์ และประเภทของภาพวาดของคริสต์ศตวรรษที่ 18-19

ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1930 พิพิธภัณฑ์ปิดให้บริการแก่สาธารณะ

พิพิธภัณฑ์ได้มีการเปิดอีกครั้งภายใต้ชื่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะยูเครนใน ค.ศ. 1944 ระหว่าง ค.ศ. 1949-1965 พิพิธภัณฑ์ถูกเรียกว่าพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์รัฐ จากนั้นจึงนำชื่อปัจจุบันมาใช้

ใน ค.ศ. 2022 อาคารพิพิธภัณฑ์ได้รับความเสียหายระหว่างการรุกรานของรัสเซีย เนื่องจากระดมยิงปืนใหญ่ ทำให้ส่วนหน้าของอาคาร หน้าต่าง และหน้าต่างกระจกสีได้รับความเสียหาย

คอลเลกชัน
---------

* Henryk Siemiradzki, Isaurian Pirates Selling Booty, ค.ศ. 1880Henryk Siemiradzki, *Isaurian Pirates Selling Booty*, ค.ศ. 1880
* มารี บาชเคิร์ทเซฟฟ์, Behind the book, ประมาณ ค.ศ. 1882มารี บาชเคิร์ทเซฟฟ์, *Behind the book*, ประมาณ ค.ศ. 1882
* Mykola Pymonenko, Haymaking, ประมาณ ค.ศ. 1912Mykola Pymonenko, *Haymaking*, ประมาณ ค.ศ. 1912
* อีลยา เรปิน, การตอบของคอสแซ็กซาปอริฌเฌีย, ค.ศ. 1893 ฉบับที่สองของภาพวาดอีลยา เรปิน, *การตอบของคอสแซ็กซาปอริฌเฌีย*, ค.ศ. 1893 ฉบับที่สองของภาพวาด
* Lev Lagorio, In the mountains of the Caucasus, ค.ศ. 1879Lev Lagorio, *In the mountains of the Caucasus*, ค.ศ. 1879

อ้างอิง
-------

1. ↑  Велике російське руйнівництво: Архітектурні пам’ятки, пошкоджені війною // Bird in Flight, 18.03.2022
2. ↑  Томашевський, Володимир Володимирович (1999). Музика на уроках образотворчого мистецтва (Report). КДПУ.
3. ↑  "Велике російське руйнівництво: Архітектурні пам'ятки, пошкоджені війною". *Bird In Flight* (ภาษายูเครน). 2022-03-18. สืบค้นเมื่อ 2023-12-13.
ระวังสับสนกับ เกสตาโพ
ตำแหน่งสำคัญรอบ ๆ จัตุรัสเมอร์เดกา ขณะเกิดเหตุการณ์ เมื่อ 30 กันยายน พ.ศ. 2508
**เกิซตาปู** (อินโดนีเซีย: *Gestapu*) เป็นคำย่อในภาษาอินโดนีเซียที่ย่อมาจากขบวนการ 30 กันยายนหรือ*เกอรากันเซ็ปเต็มเบอร์ตีกาปูลุฮ์* (*Gerakan September Tiga Puluh*) ซึ่งเป็นคำที่ฝ่ายรัฐบาลใช้เรียกกลุ่มที่ก่อรัฐประหารแต่ล้มเหลวเมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2508

รัฐประหารครั้งนี้นำโดยทหารบกและทหารอากาศจำนวนหนึ่ง มีผู้บัญชาการกองพันจากหน่วยรักษาความปลอดภัยของซูการ์โนเป็นหัวหน้า เข้าลักพาตัวนายพลอาวุโสในกองทัพจำนวน 6 คน รวมทั้งพลโทอะฮ์มัด ยานี ผู้บัญชาการทหารบก ผู้ถูกลักพาตัวทั้งหมด ถูกนำไปไว้ที่ฐานทัพอากาศฮาลิม และถูกสังหารในที่สุด ศพถูกนำไปทิ้งน้ำ จากนั้น กลุ่มกบฏได้ประกาศจัดตั้งสภาปฏิวัติ พลตรีซูฮาร์โต นายพลที่สำคัญคนหนึ่งในขณะนั้น และไม่ได้ถูกลักพาตัวได้เข้ายึดอำนาจและปราบปรามกลุ่มรัฐประหารได้ภายใน 2 วัน

พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียถูกกล่าวหาว่าอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นี้ ผู้สนับสนุนและสมาชิกพรรคถูกกองกำลังฝ่ายความมั่นคงและกลุ่มอิสลามหัวรุนแรงทำร้ายร่างกาย นอกจากนั้น ความเชื่อถือในตัวซูการ์โนลดลง เพราะซูการ์โนไปปรากฏตัวที่ฐานทัพระหว่างเกิดรัฐประหาร การที่เขาไม่ประณามกลุ่มที่สังหารนายพลและยังออกมากล่าวว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องภายในกองทัพ ทำให้คะแนนนิยมของเขาลดลงมาก สุดท้าย ซูการ์โนจึงต้องยอมให้ซูฮาร์โตขึ้นมาบริหารประเทศ และพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียกลายเป็นพรรคนอกกฎหมาย

อ้างอิง
-------

* ไมเคิล ลีเฟอร์. พจนานุกรมการเมืองสมัยใหม่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กทม. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. 2548. หน้า 148 - 149

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **เกิซตาปู**

* United States Department of State documents on U.S. Foreign Relations, 1964–1968: Indonesia
	+ Coup and Counter Reaction, October 1965 – March 1966: Documents 142–205
**ยะเอะ ยอดหญิงซะมุไร** (ญี่ปุ่น: 八重の桜; Yae no Sakura) เป็นละครโทรทัศน์แนวอิงประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่น เป็นละครไทกะเรื่องที่ 52 จาก สถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค ออกอากาศระหว่างวันที่ 6 มกราคม – 15 ธันวาคม พ.ศ. 2556 โดยสร้างจากชีวิตจริงของ ยะมะโมะโตะ ยะเอะโกะ หรือ นิอิจิมะ ยะเอะ สตรีชาวญี่ปุ่นผู้มีชีวิตอยู่จริงในช่วงปลายของ ยุคเอะโดะ จนถึงช่วงต้นของ ยุคโชวะ ซึ่งมีความสามารถในการยิงปืนอันผิดแผกจากสตรีชาวญี่ปุ่นในยุคนั้นนำแสดงโดย ฮะรุกะ อะยะเซะ นางเอกชื่อดังของญี่ปุ่นซึ่งเรื่องราวในละครจะดำเนินผ่านการเดินทางของเธอในช่วงที่ญี่ปุ่นกำลังเปิดรับวัฒนธรรมของชาติตะวันตกโดยที่ยะเอะเชื่อว่าผู้หญิงก็สามารถมีสิทธิเทียบเท่ากับผู้ชายได้

สำหรับในประเทศไทยละครโทรทัศน์เรื่องนี้เคยออกอากาศมาแล้วครั้งหนึ่งทางช่อง ทรูเอเชียนซีรีส์ ก่อนที่ช่อง ไทยพีบีเอส จะได้นำละครเรื่องนี้มาออกอากาศอีกครั้งหนึ่งโดยออกอากาศทุกวันเสาร์–อาทิตย์ เวลา 20.15 – 21.00 น.

นักแสดง
-------

* ฮะรุกะ อะยะเซะ เป็น ยะมะโมะโตะ ยะเอะโกะ
	+ ริโอะ ซุซุกิ เป็น ยะเอะวัยเด็ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Corkill, Edan (January 4, 2013). "NHK spotlights gunslinging daughter of the north in yearlong Sunday drama". The Japan Times.
สำหรับหนังสือของคาร์ล มากซ์ ดูที่ ทุน (หนังสือ)
ในเศรษฐศาสตร์ **ทุน**หมายถึงปัจจัยในการผลิตที่ใช้ในการสร้างเศรษฐทรัพย์หรือบริการอื่นๆที่มนุษย์เป็นผู้ผลิตและไม่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ เศรษฐทรัพย์และบริการนั้นๆจะต้องไม่ใช่ตัวทุนนั้นๆเอง แม้ว่าทุนนั้นๆสามารถที่เสื่อมราคาลงได้ สินค้าประเภททุนสามารถรับมาได้โดยใช้เงินหรือเงินทุน ในการเงินและการบัญชี คำว่าทุนหมายถึงความมั่งคั่ง โดยเฉพาะความมั่งคั่งที่ใช้ในการเปิดกิจการ

ทุนในทางปฏิบัติ
---------------

ในเศรษฐศาสตร์คลาสสิก ทุนเป็นหนึ่งในปัจจัยในการผลิตสาม (หรือสี่ ตามการรวมรวบข้อมูล) ปัจจัย ปัจจัยอื่นๆรวมไปถึงที่ดิน แรงงาน และองค์กร ผู้ประกอบการ หรือการบริหารจัดการในบางหลักสูตร
เศรษฐทรัพย์ที่มีคุณสมบัติต่อไปนี้เป็นทุน:

* สามารถนำไปผลิตเศรษทรัพย์ (สินค้า) อื่นๆได้ (อยู่ในรูปของปัจจัยในการผลิต)
* ถูกสร้างขึ้นมาอีกทีหนึ่งโดยแตกต่างจาก "ที่ดิน" ที่ซึ่งหมายถึงปัจจัยในการผลิตที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติเช่นพื้นที่ทางภูมิศาสตร์และทรัพยากรทางธรรมชาติ เช่นแร่ธาตุ
* ไม่ได้ถูกใช้ในการผลิตเป็นหลักโดยสัมบูรณ์ซึ่งทำให้แตกต่างจากสินค้ากึ่งสำเร็จรูป (ยกเว้นค่าเสื่อมราคา)

ความหมายนี้ถูกนำมาใช้กับเศรษฐศาสตร์คลาสิกสมัยใหม่โดยมีการเปลี่ยนแปลงน้อยมากในการวิเคราะห์ทางการในระยะยาว มีการแก้คำกำกวมโดยบอกว่าทุนเป็นหลักทรัพย์ชนิดหนึ่ง

กาอธิบายก่อนหน้านี้ได้ชี้แจงว่าทุนเป็นรายการ (item)ทางกายภาพที่สามารถจับต้องได้ แต่ในระยะหลังมีการพยายามทีจะกำหนดความหมายของทุนใหม่ ตัวอย่างเช่น การลงทุนในการศึกษาและการพัฒนาฝีมือก็ถือเป็นการสร้างทุนมนุษย์หรือทุนความรู้ และนอกจากนี้การลงทุนเพื่อสร้างสมบัติทางปัญญหาคือการสร้างทุนทางปัญญาเช่นกันซึ่งยังมีการถกเถียงกันอยู่มากพอควร

ทฤษฎีการพัฒนามนุษย์อธิบายว่าทุนมนุษย์ยังรวมไปถึงปัจจัยทางด้านสังคมและความคิดสร้างสรรค์:

* ทุนทางสังคมเป็นคุณค่าในการเชื่อถือกันระหว่างบุคคลหรือองค์กรซึ่งอยู่ในเศรษฐกิจ
* ทุนเฉพาะบุคคลเกิดขึ้นจากตัวคนเอง ปกป้องโดยสังคม และแลกเปลี่ยนแรงงานเพื่อเงินหรือความเชื่อใจ

การจำแนกชนิดที่นำไปใช้ทางทฤษฏีและประยุกต์อื่นๆรวมไปถึง:

* ทุนทางบัญชีซึ่งคือพันธกิจต่างๆ
* ทุนธรรมชาติซึ่งคือความพยายามของชุมชนเพื่อพัฒนาธรรมชาติ
* ทุนด้านโครงสร้างพื้นฐานเป็นระบบสนับสนุนที่ไม่ได้มาจากธรรมชาติซึ่งอาจจะรวมไปถึงเครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย ถนน คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล ซึ่งทำให้ความต้องการของความน่าเชื่อถือทางสังคม การฝึกฝน และทรัพยากรทางธรรมชาติน้อยลงที่สุดเท่าที่จะเป็นได้

การถกเถียงเกี่ยวกับทุน
----------------------

การถกเถียงเกี่ยวกับความหมายของคำว่า "ทุน" นั้นมีมานานมาแล้วซึ่งส่วนใหญ่เถียงกันเกี่ยวกับความหมายที่แท้จริงของคำว่า "ทุน" โดยเฉพาะในระบบเศรษศาสตร์ที่ต่างกัน

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

* Capital definition and explanations provided in simple terms เก็บถาวร 2009-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

อ้างอิง
-------

* F. Boldizzoni (2008). *Means and ends: The idea of capital in the West, 1500-1970*, New York: Palgrave Macmillan, 2008, chapters 4-8.
* K.H. Hennings (1987). "Capital as a factor of production," *The New Palgrave: A Dictionary of Economics*, v. 1, pp. 327-33.
**ก้องศักด ยอดมณี** ผู้ว่าการการกีฬาแห่งประเทศไทย

ประวัติ
-------

ก้องศักด ยอดมณี เป็นบุตรของ ร้อยโท ดร. สุวิทย์ ยอดมณี บิดา และ คุณหญิงทรงสุดา ยอดมณี มารดา มีจำนวนพี่น้อง 3 คน

1.นายสุวงศ์ ยอดมณี

2.นายก้องศักด ยอดมณี

3.ร้อยตรีจักรา ยอดมณี

การศึกษา
--------

ก้องศักด ยอดมณี เกิดวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2515 ที่ นครหลวงกรุงเทพธนบุรี ศึกษาระดับประถมศึกษา ถึงระดับมัธยมปลายจาก โรงเรียนจิตรลดา จากนั้น ก้องศักด ได้เข้าศึกษาที่ ปริญญาตรี นิติศาสตร์บัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับ2) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปีการศึกษา 2537 ศึกษาต่อระดับปริญญาโทด้านกฎหมายพาณิชย์ (LL.M. in Commercial Law), University of Bristol ประเทศอังกฤษ (ทุนธนาคารแห่งประเทศไทย) ปีการศึกษา 2541 ระหว่างนี้ได้ศึกษาระดับประกาศนียบัตรหลักสูตรต่างๆ ประกาศนียบัตรหลักสูตรเทคนิคการเจรจาต่อรอง สถาบันอนุญาโตตุลาการ ปีการศึกษา 2542 ประกาศนียบัตรกฎหมายมหาชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปีการศึกษา 2543 ประกาศนียบัตรหลักสูตร ผู้ตรวจสอบสถาบันการเงิน 1 ธนาคารแห่งประเทศไทย ปี 2545 จนกระทั่งจบปริญญาเอก สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ปีการศึกษา 2560 และ จบหลักสูตรการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตยสำหรับนักบริหารระดับสูง รุ่นที่ 26 (ปปร.26) ปีการศึกษา 2565-2566

การทำงาน
--------

เริ่มอาชีพเป็นนักกฎหมาย จนได้เป็น หัวหน้านิติกร ธนาคารแห่งประเทศไทย (ผู้บริหารฝ่ายกฎหมาย)ปี พ.ศ. 2550 นอกจากนี้ได้ทำงานเอกชน เป็นกรรมการผู้จัดการบริษัทสุธาดิลก จำกัด ปี พ.ศ. 2553 งานสุดท้ายก่อนรับตำแหน่งผู้ว่าการการกีฬาแห่งประเทศไทย เป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารบริษัทสุพงศา จำกัดปี พ.ศ. 2558

การเมือง
--------

ก้องศักด เข้าสู่ข้าราชการทางการเมือง ตำแหน่งแรกเป็นที่ปรึกษาของผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร (นายอภิรักษ์ โกษะโยธิน) ปี พ.ศ. 2551 ถัดมาเป็น ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง (นายกรณ์ จาติกวณิช) ปี พ.ศ. 2552, เลขานุการรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ปี พ.ศ. 2553, ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (นายวีระชัย วีระเมธีกุล) และ ที่ปรึกษาของผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร (ม.ร.ว. สุขุมพันธุ์ บริพัตร) ปี พ.ศ. 2556

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2565 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
* พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
* พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๓ เก็บถาวร 2011-01-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๗ ตอนที่ ๑๔ ข หน้า ๑๗๘, ๘ ธันวาคม ๒๕๕๓
2. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๒ เก็บถาวร 2010-02-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๖ ตอนที่ ๑๖ ข หน้า ๒, ๔ ธันวาคม ๒๕๕๒

| ก่อนหน้า |  | ก้องศักด ยอดมณี |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **สกล วรรณพงษ์** |  | **ผู้ว่าการการกีฬาแห่งประเทศไทย คนที่ 13** (1 ตุลาคม พ.ศ. 2561 - ปัจจุบัน)
 |
**ข้อ 231 ของสนธิสัญญาแวร์ซาย** (อังกฤษ: Article 231 of the Treaty of Versailles) หรือมักเรียกกันว่า **ข้อกำหนดความรับผิดในอาชญากรรมสงคราม** (อังกฤษ: War Guilt Clause) เป็นข้อแรกในภาค 8 ค่าปฏิกรรมสงคราม (Part VIII: Reparations) แห่งสนธิสัญญาแวร์ซาย ซึ่งข้อ 231 นี้มิได้ตั้งหัวเรื่องไว้ แต่มักเรียกกันอย่างนั้นตามกระแสวิพากษ์วิจารณ์ที่มีในภายหลัง

ข้อบท
-----

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| รัฐบาลฝ่ายพันธมิตรและชาติสมทบยืนยันว่า และเยอรมนียอมรับว่า เยอรมนีและพันธมิตรของเยอรมนีต้องรับผิดชอบในอันที่ได้ก่อความสูญเสียและความเสียหายแก่รัฐบาลฝ่ายพันธมิตรและชาติสมทบตลอดจนชนชาติของฝ่ายเหล่านั้น เนื่องจากเยอรมนีและพันธมิตรของเยอรมนีได้กระทำสงครามแก่ฝ่ายเหล่านั้นด้วยการรุกราน | "|

ความสำคัญ
---------

ข้อ 231 ซึ่งกำหนดให้เยอรมันต้องรับผิดชอบเพื่อความเสียหายทั้งหลายอันเกิดขึ้นเพราะสงครามโลกครั้งที่หนึ่งนั้น เป็นเครื่องนำพาให้ข้ออื่น ๆ ที่เหลือในภาค 8 (ข้อ 223 ถึง 247) ซึ่งกำหนดให้เยอรมนีมีพันธกรณีต่าง ๆ ว่าด้วยค่าปฏิกรรมสงคราม กลายเป็นชอบด้วยเหตุผลไป ข้อ 223 ถึง 247

สหราชอาณาจักรและฝรั่งเศสมีบทบาทสำคัญในการรวบรวมและเขียนข้อบทดังกล่าวขึ้น ในขณะที่สหรัฐอเมริกามีบทบาทน้อยกว่า ส่วนใหญ่เนื่องจากหลักการ "สันติภาพโดยปราศจากชัยชนะ" ของประธานาธิบดีวูดโรว์ วิลสัน

เพราะข้อ 231 โทษเยอรมนีอย่างหนักว่าเป็นต้นเหตุแห่งสงคราม ข้อนี้จึงชื่อว่าเป็นปัจจัยอันนำพาให้ลัทธิสังคมชาตินิยม หรือลัทธินาซี ในเยอรมนี ได้เถลิงอำนาจ แต่อย่างน้อยนักประวัติศาสตร์คนหนึ่ง คือ มาร์กาเร็ต แม็กมิลแลน (Margaret MacMillan) วิพากษ์ว่า ความคิดความจดจำที่มีกันมายาวนานข้อนี้นั้นเลื่อนลอยอย่างแท้จริง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Allied and Associated Governments affirm and Germany accepts the responsibility of Germany and her allies for causing all the loss and damage to which the Allied and Associated Governments and their nationals have been subjected as a consequence of the war imposed upon them by the aggression of Germany and her allies."
2. ↑  "Wilson: "Peace Without Victory"". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-10-31. สืบค้นเมื่อ 2010-07-23.
3. ↑  Coffin, Judith G. and Robert C. Stacey. "The Second World War." *Western Civilizations: From the Age of Exploration to the Present* 15th ed. Vol. 2, 930-967
4. ↑  Margaret MacMillan. *Paris 1919: Six Months That Changed the World*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Excerpt and reviews of *Paris 1919: Six Months That Changed The World* by Margaret MacMillan ISBN 0-375-76052-0 (softcover), ISBN 0-375-50826-0 (hardcover)
* Peace Treaty of Versailles Articles 231-247 and Annexes Reparations
**คุโนะอิจิ** (ญี่ปุ่น: くノ一; โรมาจิ: *Kunoichi*) คือ นินจาหญิง มีหน้าที่หลัก คือ หาข่าวสารและลอบสังหาร การฝึกฝนของคูุโนะอิจิจะเน้นการใช้ยาพิษ การปลอมตัว ศิลปะการแสดง และการใช้เสน่ห์ให้เป็นประโยชน์ เพื่อล้วงความลับหรือจัดการกับเป้าหมาย

ที่มาของคำ
----------

คำว่า "คุโนะอิจิ" มาจากตัวอักษรคันจิคำว่า ผู้หญิง (女 อนนะ) เมื่อเรียงตามลำดับการลากเส้นจะได้ดังนี้ คุ (く) โนะ (ノ) และ อิจิ (一) คำว่า คูุโนะอิจิ ใช้ตัวอักษรคนละระบบในการเขียน โดย คุ เป็นตัวอักษรฮิรางานะ (แปลว่า 9) โนะ เป็นตัวอักษรคาตากานะ (แปลว่า ของ) และ อิจิ เป็นตัวอักษรคันจิ (แปลว่า 1) ในคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่นทั่วไปจะไม่มีการใช้ตัวอักษร 3 ระบบเขียนพร้อมกันเพื่อเป็นคำๆ เดียว

ประวัติของคุโนะอิจิ
-------------------

คูุโนะอิจิซึ่งใช้เรียกนินจาเพศหญิงมีความหมายว่า บุคคลที่มีพรสวรรค์ทั้งเก้าประการ (nine talents in one person) แต่ไม่มีหลักฐานใดกล่าวถึงรายละเอียดของพรสวรรค์เก้าประการว่ามีอะไรบ้าง

สิ่งที่คูุโนะอิจิต่างไปจากภาพลักษณ์ที่ปรากฏในสื่อบันเทิงนั้นคือเรื่องของรูปแบบทักษะที่ได้รับการฝึกฝน โดยคูุโนะอิจิตัวจริงจะฝึกฝนทักษะ ซึ่งเน้นไปที่การปลอมแปลงรูปโฉม การใช้ยาพิษ รวมไปถึงการใช้เสน่ห์ของเพศหญิงให้เกิดประโยชน์ โดยคูุโนะอิจิมักปลอมแปลงรูปโฉมเป็นเกอิชา, โสเภณี, นางรำ, นักแสดง หรือหมอดู ทั้งนี้เพื่อหาโอกาสเข้าใกล้เป้าหมายให้มากที่สุด

ผู้คนมักเข้าใจผิดว่าคูุโนะอิจิมักจะยั่วยวนเหยื่อด้วยเสน่ห์หญิงเพื่อหาทางเข้าใกล้เป้าหมาย แต่ในความเป็นจริงแล้วคูุโนะอิจิมักปลอมตัวเป็นคนรับใช้ตามบ้านเพื่อรวบรวมข่าวสารจากเจ้าของบ้านซึ่งมักเป็นซามูไรคนสำคัญ

คูุโนะอิจิทุกนางล้วนได้รับการฝึกฝนการต่อสู้ประชิดตัวมาเป็นอย่างดี แต่พวกเธอจะใช้ทักษะเหล่านี้ เมื่อถึงคราวจำเป็นเท่านั้น ซึ่งส่วนมากมักจะเป็นกรณีที่ถูกจับได้และต้องหาทางหนี นอกจากนี้คูุโนะอิจิยังพกอาวุธอีกด้วย พวกเธอมักจะซ่อนอาวุธไว้ในเสื้อผ้าที่เธอปลอมแปลงโฉม เช่น เข็มพิษซ่อนไว้ตามมวยผม หรือซ่อนมีดสั้นไว้ในแขนเสื้อ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hayes, Stephen K. (1991). *Ninja and Their Secret Fighting Art*. Tuttle Publishing. pp. หน้า 16. ISBN 0-8048-1656-5.
**เจ้าขรัวเงิน แซ่ตัน** เป็นพระภัสดา (สามี) ในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์ (พระพี่นางในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) และเป็นพระชนกในสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี เป็นพระอัยกาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นพระปัยกาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

ประวัติ
-------

เจ้าขรัวเงิน เป็นบุตรชายคนคนที่ 4 ของเศรษฐีชาวจีนฮกเกี้ยนกับน้องสาวของท่านผู้หญิงน้อย ภรรยาของเจ้าพระยาชำนาญบริรักษ์ (อู่) บิดาของท่านสืบเชื้อสายมาจากขุนนางในกรุงปักกิ่ง มีพี่น้อง 4 คน คือ

* ท่านนวล แซ่ตัน
* ท่านเอี้ยง แซ่ตัน
* เจ้าขรัวทอง แซ่ตัน
* เจ้าขรัวเงิน แซ่ตัน

เดิมครอบครัวได้ตั้งนิวาสฐานอยู่ตำบลถนนตาล เป็นพานิชใหญ่ ชาวกรุงเก่าเรียกว่า เศรษฐีถนนตาล ในกรุงศรีอยุธยา เจ้าขรัวเงินและเจ้าขรัวทองได้สร้างวัดคนละวัดคือวัดเงินและวัดทองขึ้นตามนามของบุคคลทั้งสอง ณ สองฝั่งคลองบางพรม วัดเงินต่อมาคือวัดรัชฎาธิษฐาน วัดทองต่อมาคือวัดกาญจนสิงหาสน์ วัดทั้งสองได้รับการบูรณะในสมัยรัชกาลที่ 1 โดยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี

เจ้าขรัวเงิน แซ่ตัน ถึงแก่พิราลัยในสมัยกรุงธนบุรี

ครอบครัว
--------

ต่อมาเจ้าขรัวเงิน แซ่ตัน ได้สมรสกับแก้ว ซึ่งต่อมาคือสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์มีพระราชโอรส-พระราชธิดาด้วยกันคือ

* สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงเทพหริรักษ์ พระนามเดิม *ตัน* เป็นต้นราชสกุลเทพหัสดิน
* สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอนัคฆนารี พระนามเดิม *ฉิม* (เจ้าฟ้าหญิงฉิม)
* สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี พระนามเดิม *บุญรอด* เป็นพระอัครมเหสีในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
* สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงพิทักษ์มนตรี พระนามเดิม *จุ้ย* เป็นต้นราชสกุลมนตรีกุล
* สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอิศรานุรักษ์ พระนามเดิม *เกศ* เป็นต้นราชสกุลอิศรางกูร

อ้างอิง
-------

* หม่อมราชวงศ์ศุภวัฒย์ เกษมศรี, พระอนุวงศ์ชั้นหม่อมเจ้าในพระราชวงศ์จักรี, บรรณกิจ, 2549, ISBN 974-221-818-8
* ธำรงศักดิ์ อายุวัฒนะ, ราชสกุลจักรีวงศ์ และราชสกุลสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช, บรรณกิจ, 2511 แก้ไขเพิ่มเติม 2545, ISBN 974-222-648-2
* กิตติพงษ์ วิโรจน์ธรรมากูร, ย้อนรอยราชสกุลวงศ์ วังหลวง, ดอกหญ้า, 2549, ISBN 974-941-205-2
**เลดีเซเรนา อัลเลย์เน อาร์มสตรอง-โจนส์, เคานท์เตสแห่งสโนว์ดอน** (อังกฤษ: The Lady Serena Alleyne Armstrong-Jones, Countess of Snowdon) (เกิด 1 มีนาคม พ.ศ. 2513) เป็นสมาชิกราชวงศ์วินด์เซอร์ โดยการสมรสกับเดวิด อาร์มสตรอง-โจนส์, ไวเคานต์ลินลีย์ พระโอรสในเจ้าหญิงมาร์กาเรต เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน กับอันโทนี อาร์มสตรอง-โจนส์, เอิร์ลที่ 1 แห่งสโนว์ดอน เธอมีลำดับโปเจียมพระราชวงศ์ฝ่ายใน ลำดับที่ 13

การหย่าร้าง
-----------

สำนักพระราชวังอังกฤษได้ออกแถลงการณ์เรื่องเดวิด อาร์มสตรอง-โจนส์ เอิร์ลที่ 2 แห่งสโนว์ดอน เตรียมหย่ากับเซเรนา อาร์มสตรอง-โจนส์ เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน หลังจากใช้ชีวิตคู่มากว่า 26 ปี เป็นการประกาศเพียงไม่ถึงสัปดาห์ หลังจากการประกาศแยกทางของปีเตอร์ ฟิลลิปส์ พระโอรสในเจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารี กับออทัมน์ ฟิลลิปส์ ชายา

โดยตัวแทนของครอบครัวสโนว์ดอนกล่าวว่า "เอิร์ลและเคานต์เตสแห่งสโนว์ดอน ตกลงฉันมิตรที่จะให้ชีวิตสมรสนำมาซึ่งจุดสิ้นสุดตรงนี้ นำไปสู่การหย่า และขอให้สื่อมวลชนเคารพความเป็นส่วนตัวทั้งของตนและของครอบครัวด้วย"

เดวิด อาร์มสตรอง-โจนส์ เป็นพระโอรสในเจ้าหญิงมาร์กาเรต กับอดีตพระสวามี แอนโทนี่ อาร์มสตรอง-โจนส์ และเป็นพระภาคิไนยในสมเด็จพระราชินีนาถ สมรสกับเซเรนา สแตนโฮป เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2536 มีโอรส 1 คน และธิดา 1 คน ปัจจุบันอยู่ในลำดับที่ 21 ของการสืบราชสันตติวงศ์ อีกทั้งเป็นเจ้าของกิจการเครื่องเรือนและของตกแต่งบ้าน


| ก่อนหน้า |  | เซเรนา อาร์มสตรอง-โจนส์, เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **ดัชเชสแห่งเคนต์** |  | **ลำดับโปเจียม (ฝ่ายใน)  แห่งสหราชอาณาจักร**  |  | **เจ้าหญิงไมเคิลแห่งเคนต์** |
**ทางหลวงเอเชียสาย 123** (AH123) เป็นถนนเครือข่ายทางหลวงสายเอเชีย ประเภทสายรอง เริ่มต้นจากพรมแดนพม่าที่ช่องทางผ่านแดนบ้านพุน้ำร้อน ตำบลบ้านเก่า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3229 ข้ามทางรถไฟสายมรณะ จนถึงแยกเข้าบ้านเก่า ตำบลลาดหญ้า แยกขวาไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 323 (ถนนแสงชูโต) ข้ามแม่น้ำแควใหญ่ ใช้ถนนเลี่ยงเมืองกาญจนบุรี ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 367 แล้วแยกซ้ายไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 323 อีกครั้ง จนถึงสามแยกกระจับ ตำบลหนองอ้อ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี แยกซ้ายไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 (ถนนเพชรเกษม) ผ่านจังหวัดนครปฐม ถึงทางแยกต่างระดับนครชัยศรี แยกซ้ายไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 338 (ถนนบรมราชชนนี) ถึงกรุงเทพมหานคร จากนั้นนับกิโลเมตรต่อไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 341 (ถนนสิรินธร), ถนนราชวิถี, ถนนดินแดง, ถนนพระราม 9 และเริ่มนับเป็นทางหลวงเอเชียสาย 123 อีกครั้งบริเวณทางแยกต่างระดับศรีนครินทร์ แขวงพัฒนาการ เขตสวนหลวง มุ่งไปทางทิศตะวันออกตามแนวทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 (ถนนกรุงเทพ-ชลบุรี หรือมอเตอร์เวย์) อีกสายหนึ่งทางหลวงแผ่นดินหมายเลข344 ต่อจากนั้นถึงทางแยกต่างระดับโป่ง ตำบลโป่ง อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี แยกซ้ายไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 36 ถึงแยกปลวกเกตุ ตำบลเชิงเนิน อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง แยกซ้ายไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3 (ถนนสุขุมวิท) ผ่านจังหวัดจันทบุรี และสิ้นสุดที่พรมแดนกัมพูชา ด่านพรมแดนหาดเล็ก ตำบลหาดเล็ก อำเภอคลองใหญ่ จังหวัดตราด ระยะทาง 643 กิโลเมตร

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ระบบสารสนเทศเครือข่ายทางหลวง เก็บถาวร 2016-06-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เว็บไซต์แผนที่ของกูเกิ้ล
* การติดตั้งป้ายหมายเลขทางหลวงเอเชีย/อาเซียน (Asian / Asean Highway Route Marker)

| * ด
* ค
* ก
ทางหลวงสายเอเชีย |
| --- |
| สายหลัก | 
* AH1
* AH2
* AH3
* AH4
* AH5
* AH6
* AH7
* AH8

 |  |
| เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ | 
* AH11
* AH12
* AH13
* AH14
* AH15
* AH16
* AH17
* AH18
* AH19
* AH25
* AH26
* AH111
* AH112
* AH121
* AH123
* AH131
* AH132
* AH140
* AH141
* AH142
* AH143
* AH150

 |
| เอเชียตะวันออก | 
* AH30
* AH33
* AH34

 |
| เอเชียใต้ | 
* AH42
* AH43
* AH45
* AH46
* AH47
* AH48

 |
| สายเอเชียเหนือ เอเชียกลาง และเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ | 
* AH63
* AH64
* AH65
* AH66
* AH67
* AH68
* AH70
* AH71
* AH72
* AH75
* AH76
* AH77
* AH78
* AH81
* AH82
* AH83
* AH84
* AH85
* AH86
* AH87

 |
**บทความนี้มีข้อความภาษาจีน** หากอุปกรณ์ของคุณไม่สามารถเรนเดอร์อักษรนี้ได้ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม, อักษรพิเศษ, กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่อักษรจีน

**จ้าวจี** (จีน: 趙姬, ประมาณ 280–228 ปีก่อนคริสตกาล) พระนางทรงเป็นพระมเหสีของ พระเจ้าจฺวังเซียงแห่งฉิน และและพระราชมารดาของฉินฉื่อหฺวังตี้ จักรพรรดิองค์แรกของจีน เมื่อครั้งที่พระนางทรงอภิเษกสมรส พระนางทรงเป็น "จ้าวหวางโฮ่ว" หรือ **พระราชินีจ้าว** และหลังจากกษัตริย์สวรรคต พระนางกลายเป็น "จ้าวไทเฮา" หรือ **"พระพันปีจ้าว"**(จีน: 太后)

ด้วยพระนางทรงเป็นลูกสาวของตระกูลหนึ่งที่มีชื่อเสียงในแคว้นจ้าว พระนางทรงเป็นภรรยาน้อยของพ่อค้าที่มีนามว่า ลฺหวี่ ปู้เหวย์ ที่มอบพระนางให้แก่ผู้ที่อยู่ในการดูแลของเขา องค์ชายอี้เหรินแห่งแคว้นฉิน ในปีต่อมา พระนางได้ประสูติพระโอรสที่มีพระนามว่า อิ่งเจิ้ง นักประวัติศาตร์ที่มีนามว่า ซือหม่า เชียน ผู้ที่ไม่พอใจต่อจักรพรรดิองค์แรก ได้กล่าวอ้างว่า พระครรภ์ของพระนางนั้นยาวนานเป็นพิเศษ และพระโอรสนั้นเป็นลูกชายแท้ๆ ของลฺหวี่ ทั้งคู่ต่างมีชีวิตอยู่ในช่วงเดียวกันในเมืองหานตาน เมืองหลวงของแคว้นจ้าว โดยที่องค์ชายอี้เหรินทรงเป็นองค์ประกัน เมื่อแคว้นฉินได้นำกำลังเข้าปิดล้อมเมือง ลฺหวี่สามารถใช้สินบนในการพาองค์ชายออกนอกเมือง แต่จ้าวจีและพระโอรสวัยทารกต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในครอบครัวตระกูลของพระนางเอง ด้วยความดีความชอบของการเข้าแทรกแซงและการทูตของลฺหวี่ ต่อมาเจ้าชายอี้เหรินได้ขึ้นครองบังลังก์แห่งแคว้นฉิน และกลายเป็นที่รู้จักกันในประวัติศาสตร์ด้วยพระนามหลังสวรรคต ที่มีพระนามว่า พระเจ้าฉินจฺวังเซียง

เมื่อพระเจ้าฉินจฺวังเซียงทรงสวรรคตในปี 247 ก่อนคริสตกาล องค์ชายเจิ้งได้ขึ้นครองบัลลังก์และจ้าวจีได้ก้าวขึ้นเป็นพระพันปีจ้าว ซือหม่า เชียนได้กล่าวอ้างว่า พระนางยังคงมีความสัมพันธ์กับลฺหวี่ ปู้เหวย์อยู่ แต่เกิดความกลัวที่จะถูกเปิดเผยและการถูกข่มเหง เขาจึงส่งชายผู้หนึ่งที่ชื่อว่า เล่าไอ่ ไปปลอมตัวเป็นขันทีเพื่อมาเป็นชู้รักของพระนางแทนตน ทั้งคู่ต่างได้ให้กำเนิดบุตรนอกสมรสสองคน ภายหลังเล่าไอ่ถูกสังหารในความพยายามที่จะก่อการกบฏ พระพันปีทรงถูกกักตัวอยู่ในพระตำหนักและบุตรชายที่เกิดจากเล่าไอ่ก็ถูกสำเร็จโทษ

ในปี 221 ก่อนคริสตกาล เมื่อพระเจ้าอิ่นเจิ้งได้รวมแว่นแคว้นต่างเอาไว้ทั้งหมดและกลายเป็นฉินฉื่อหฺวังตี้ จักรพรรดิองค์แรก ซึ่งพระพันปีจ้าวได้ทรงสวรรคตไปแล้ว พระนางได้รับเลื่อนตำแหน่งเป็นพระราชชนนีพันปีหลวงขององค์จักรพรรดิหรือเรียกอีกอย่างว่า ฮองไทเฮา พระศพของพระนางถูกฝังร่วมกับพระศพของพระเจ้าฉินจฺวังเซียงที่ซีหยาง(จีน: 帝太后; พินอิน: *Dì Tàihòu*; ยฺหวิดเพ็ง: *Dai3 Taai3 hau6*).

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lee, Lily & al. *Biographical Dictionary of Chinese Women: Antiquity Through Sui, 1600 B.C.E.-618 C.E.*, p. 251. M.E. Sharpe, 2007. ISBN 0765617501
2. ↑  Mah, Adeline Yen. (2003). *A Thousand Pieces of Gold: Growing Up Through China's Proverbs*. Published by HarperCollins. ISBN 0-06-000641-2, ISBN 978-0-06-000641-9. pp. 32–34.


1. ↑  Her title should be distinguished with the other Empresses Dowager starting from Empress Lü. Those successors were granted the slightly different title which can be also translated as **Empress Dowager** (จีน: 皇太后; พินอิน: *Huáng Tàihòu*; ยฺหวิดเพ็ง: *Wong4 Taai3 hau6*).
**เรือประจัญบานชั้นโซเวตสกีโซยุซ** (**โครงการ 23**, รัสเซีย: Советский Союз, "สหภาพโซเวียต") เป็นกลุ่มเรือประจัญบานที่เริ่มสร้างโดยสหภาพโซเวียตในช่วงปลายทศวรรษที่ 1930 แต่ไม่เคยเข้าประจำการ เรือเหล่านี้ได้รับการออกแบบมาเพื่อตอบโต้เรือประจัญบานชั้นบิสมาร์คที่กำลังสร้างโดยเยอรมนี มีเพียง 4 จาก 15 ลำที่วางแผนไว้แต่แรกที่ได้เริ่มสร้างในปี 1940 แต่มีการตัดสินใจลดจำนวนโครงการเหลือเพียง 3 ลำ เพื่อเปลี่ยนทรัพยากรไปใช้ในโครงการปรับปรุงกองทัพบกที่ขยายตัวขึ้น

หากสร้างเสร็จ เรือเหล่านี้จะมีขนาดเทียบเคียงได้กับเรือชั้นยามาโตะของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น และเรือชั้นมอนแทนาที่สหรัฐวางแผนสร้างไว้ อย่างไรก็ตาม อำนาจการยิงของเรือชั้นนี้จะด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด ด้วยปืนใหญ่หลักขนาด 406 มม. (16 นิ้ว) จำนวน 9 กระบอก เมื่อเทียบกับปืนขนาด 460 มม. (18.1 นิ้ว) จำนวน 9 กระบอกของเรือญี่ปุ่น และปืน 16 นิ้ว (406 มม.) จำนวน 12 กระบอกของเรือชั้นมอนแทนา ยิ่งไปกว่านั้น ความล้มเหลวของอุตสาหกรรมโซเวียตในการผลิตแผ่นเกราะหน้าแข็งที่มีความหนาเกิน 230 มม. (9.1 นิ้ว) จะส่งผลเสียอย่างมากต่อข้อได้เปรียบใด ๆ ในด้านความหนาของเกราะป้องกันของเรือชั้นโซเวตสกีโซยุซในสถานการณ์การรบจริง

การสร้างเรือทั้ง 4 ลำล้วนประสบปัญหา เนื่องจากอุตสาหกรรมการต่อเรือและอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องของสหภาพโซเวียตยังไม่พร้อมที่จะสร้างเรือขนาดใหญ่เช่นนี้ เรือประจัญบาน "*โซเวตสกายา เบโลรัสซียา* "(*Sovetskaya Belorussiya*) ลำหนึ่ง ถูกยกเลิกโครงการไปเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 1940 หลังจากพบข้อบกพร่องร้ายแรงในการก่อสร้าง การสร้างเรืออีก 3 ลำหยุดชะงักลงในไม่ช้าหลังจากนาซีเยอรมันรุกรานสหภาพโซเวียตในเดือนมิถุนายน 1941 และไม่เคยกลับมาดำเนินการต่ออีกเลย โครงเรือทั้งสามลำที่เหลืออยู่ ถูกแยกชิ้นส่วนในช่วงปลายทศวรรษ 1940
บทความนี้เกี่ยวกับนิราศภูเขาทอง สำหรับภูเขาทองในความหมายอื่น ดูที่ ภูเขาทอง

**นิราศภูเขาทอง** เป็นนิราศที่สุนทรภู่ประพันธ์ขณะบวชเป็นพระภิกษุ ระหว่างการเดินทางไปนมัสการพระเจดีย์ภูเขาทองที่กรุงเก่า (จังหวัดพระนครศรีอยุธยาในปัจจุบัน) เมื่อเดือนสิบเอ็ด ปีชวด (พ.ศ. 1 หรือ ศ.ศ. 0.1)จากคำพรรณนาความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยในนิราศภูเขาทอง ทำให้เห็นว่าสุนทรภู่ยังคงจงรักภักดีต่อพระองค์มาโดยตลอด

เนื้อหา
-------

จากคำพรรณนาความรู้สึกอาลัยอาวรณ์พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยในนิราศภูเขาทอง ทำให้เห็นว่าสุนทรภู่ยังคงจงรักภักดีต่อพระองค์ตลอดมาและไม่เคยลืมความสุขที่ตนเองเคยได้รับจากพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์ สุนทรภู่ได้กล่าวถึงความสุขหนหลังในสมัยรัชกาลที่ 2 ในบทนี้

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| สิ้นแผ่นดินสิ้นนามตามเสด็จ |  | ต้องเที่ยวเตร็ดเตร่หาที่อาศัย |
| แม้นกำเนิดเกิดชาติใดใด |  | ขอให้ได้เป็นข้าฝ่าธุลี |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| สิ้นแผ่นดินขอให้สิ้นชีวิตบ้าง |  | อย่ารู้ร้างบงกชบทศรี |
| เหลืออาลัยใจตรมระทมทวี |  | ทุกวันนี้ก็ซังตายทรงกายมา |

เส้นทาง
-------

นิราศภูเขาทองเริ่มต้นเล่าการเดินทางทางเรือจากวัดราชบุรณะ กรุงเทพมหานคร จุดหมายปลายทางคือพระเจดีย์ภูเขาทองที่กรุงเก่า

สถานที่ที่เดินทางผ่านคือ พระบรมมหาราชวัง, วัดประโคนปัก, โรงเหล้า, บางจาก, บางพลู, บางพลัด, บางโพ, บ้านญวน, วัดเขมา, ตลาดแก้ว, ตลาดขวัญ, บางธรณี, เกาะเกร็ด, บางพูด, บ้านใหม่, บางเดื่อ, บางหลวง, บ้านงิ้ว, บางลำพู,วัดเขมาภิรตาราม เมื่อเข้าเขตพระนครศรีอยุธยา ผ่านหน้าจวนเจ้าเมือง, วัดหน้าพระเมรุ แล้วจึงเดินทางถึงเจดีย์ภูเขาทอง

ส่วนขากลับ กล่าวถึงวัดอรุณราชวรารามเท่านั้น ระหว่างการเดินทาง เมื่อกวีพบเห็นสิ่งใดที่น่าสนใจหรือสอดคล้องกับความคิดที่ต้องการเสนอก็จะนำมากล่าวไว้

ลักษณะคำประพันธ์
----------------

นิราศภูเขาทองแต่งด้วยกลอนนิราศ มีความคล้ายคลึงกับกลอนสุภาพ แต่เริ่มด้วยวรรครับจบ ด้วยวรรคส่งลงท้ายด้วยคำว่า เอย มีความยาวเพียง 89 คำกลอนเท่านั้น แต่มีความไพเราะและเรียบง่าย ตามแบบฉบับของสุนทรภู่ ใช้ภาษาที่เข้าใจง่าย บรรยายความรู้สึกขณะเดียวกันก็เล่าถึงสภาพของความเป็นมาของบ้านเมืองในสมัยนั้น

อ้างอิง
-------

* วรรณคดีวิจักษ์ ม.1

| * ด
* ค
* ก
กวีนิพนธ์ของสุนทรภู่ |
| --- |
| นิราศ | 
* นิราศเมืองแกลง
* นิราศพระบาท
* นิราศอิเหนา
* นิราศภูเขาทอง
* นิราศวัดเจ้าฟ้า
* นิราศสุพรรณ
* นิราศเมืองเพชร
* นิราศพระประธม
* รำพันพิลาป

 |  |
| นิทาน | 
* โคบุตร
* ลักษณวงศ์
* พระอภัยมณี
* สิงหไตรภพ
* พระไชยสุริยา

 |
| สุภาษิต | 
* สวัสดิรักษา
* เพลงยาวถวายโอวาท
* สุภาษิตสอนหญิง

 |
| บทเสภา | 
* ขุนช้างขุนแผน (ตอน กำเนิดพลายงาม)
* เสภาพระราชพงศาวดาร

 |
| บทละคร | 
* อภัยนุราช

 |
| บทเห่กล่อมพระบรรทม | 
* เห่เรื่องพระอภัยมณี
* เห่เรื่องโคบุตร
* เห่เรื่องจับระบำ
* เห่เรื่องกากี

 |
ในตำนานนอร์ส **อาสการ์เดอร์** (นอร์สเก่า: *Ásgarðr*) เป็นสถานที่ของทวยเทพและเป็นที่ตั้งของโถงวัลฮ็อลล์ของจอมเทพโอดินน์ อาสการ์เดอร์ได้รับการกล่าวถึงในหนังสือหลายเล่มซึ่งรวมถึง *Poetic Edda* ที่เรียบเรียงขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 13

กำแพงแห่งอาสการ์เดอร์
---------------------

ป่านอกอาสการ์เดอร์
อาสการ์เดอร์มีกำแพงและปราการขนาดมหึมาคอยป้องกันภัยจากเหล่ายักษ์ กำแพงนี้ถูกสร้างโดยนายช่างที่เป็นยักษ์ไม่ปรากฏนาม เขาเสนอสร้างกำแพงเสร็จในสามฤดูโดยเรียกร้องค่าตอบแทนเป็นการแต่งงานกับเทพีเฟร็วยา พร้อมกับขอพระอาทิตย์และพระจันทร์ เหล่าทวยเทพปรึกษากันและเห็นพ้องในทางคัดค้าน แต่โลกีเสนอให้ตั้งเงื่อนไขใหม่ว่านายช่างต้องสร้างกำแพงเสร็จในฤดูหนาวเพียงฤดูเดียวและห้ามใครช่วยเหลือนอกจากม้าของตน ทวยเทพยอมตกลงด้วยมองว่าเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว นายช่างก็รับเงื่อนไขใหม่เช่นกัน

นายช่างเริ่มสร้างกำแพง ทวยเทพเห็นว่าม้าของนายช่างที่ชื่อสวาดิลวารี นั้นทำงานเร็วเป็นสองแรงของนายช่าง กำแพงถูกสร้างอย่างรวดเร็ว ก่อนหน้าเส้นตายเพียงสามวัน กำแพงก็สูงใหญ่เกินกว่าที่ศัตรูใดจะบุกได้ ตอนนี้เหลือแค่เพียงก่อหินเป็นซุ้มประตูเท่านั้นก็จะแล้วเสร็จ เหล่าทวยเทพต่างอยู่ไม่สุขและหันไปดุด่าโลกี พวกเขาขู่โลกีว่าหากกำแพงเสร็จในกำหนดจะฆ่าโลกีเสีย หากเสียพระอาทิตย์ไปทั้งเก้าโลกก็จะอยู่ในความมืดมิดนิรันดร์

คืนนั้น นายช่างกับม้าสวาดิลวารีกลับเข้าป่าเพื่อหาก้อนหินมาเพิ่ม ระหว่างทาง สวาดิลวารีเห็นม้าตัวเมียตัวหนึ่ง (คือโลกีที่จำแลงกายมา) แล้วก็วิ่งตามนางหายเข้าไปในป่า ม้าตัวเมียวิ่งทั้งคืนขณะที่สวาดิลวารีก็วิ่งตามทั้งคืนเช่นกัน จนรุ่งเช้า สวาดิลวารีก็ยังไม่กลับมาหานายช่าง ท้ายที่สุดกำแพงก็สร้างไม่เสร็จตามกำหนด เหล่าทวยเทพใช้ค้อนแห่งธอร์ฆ่านายช่างเสีย ส่วนโลกีกับสวาดิลวารีก็ให้กำเนิดบุตรเป็นม้าแปดขาสีเทาที่ชื่อว่าสเลย์ปนีร์

สะพานบิฟร็อสต์
--------------

อาสการ์เดอร์มีสะพานสายรุ้งอันโชติช่วงที่ชื่อบิฟร็อสต์ (*Bifrǫst*) ซึ่งเชื่อมไปยังแดนมนุษย์ที่เรียกมิดการ์เดอร์ สะพานสายรุ้งมีจุดเริ่มต้นบริเวณที่พำนักของของเทพผู้พิทักษ์เฮย์มดัลเลอร์ (*Heimdallr*) อย่างไรก็ตาม สะพานนี้ถูกทำลายโดยยักษ์ไฟ (Muspelheim) ในช่วงเหตุการณ์แรกนะร็อก นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่าสะพานสายรุ้งอาจสื่อถึงทางช้างเผือก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Simek (2007:20).
2. ↑  Simek, Rudolf. 1993. Dictionary of Northern Mythology. Translated by Angela Hall. p. 305.
**ไค เวย์น รูนีย์** (อังกฤษ: Kai Wayne Rooney, เกิด 2 พฤศจิกายน 2009) เป็นนักฟุตบอลเยาวชนชาวอังกฤษ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับทีมเยาวชนของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

ชีวิตในวัยเด็ก
--------------

ไคเกิดเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2009 ที่โรงพยาบาลสตรีลิเวอร์พูล เป็นลูกชายคนโตของเวย์น รูนีย์ อดีตกองหน้าทีมชาติอังกฤษ และอดีตผู้ทำประตูสูงสุดตลอดกาลของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด และคอลีน รูนีย์

ระดับสโมสร
----------

ในเดือนตุลาคม 2016 ไคลงทะเบียนกับศูนย์ฝึกเยาวชนของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด แต่เปลี่ยนไปอยู่กับคู่แข่งอย่างแมนเชสเตอร์ซิตีเพียง 2 เดือนต่อมา หลังจากที่พ่อของเขาย้ายไปเล่นให้กับดีซียูไนเต็ดในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ ในปี 2018 ไคได้เข้าร่วมทีม Bethesda Soccer Club ในเกเธอร์สเบิร์ก, รัฐแมริแลนด์

หลังจากที่เวย์น รูนีย์กลับมาสู่วงการฟุตบอลอังกฤษกับดาร์บีเคาน์ตีในฐานะผู้จัดการทีม-ผู้เล่นในปี 2020 ไค รูนีย์ก็ตกเป็นข่าวเชื่อมโยงกับการกลับแมนเชสเตอร์ซิตี อย่างไรก็ตาม หลังจากการทดสอบฝีเท้ากับคู่แข่งอย่างแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เขาได้เข้าร่วมทีมปีศาจแดงในเดือนธันวาคมของปีเดียวกัน โดยพ่อของเขาระบุว่าเขาได้รับข้อเสนอจากทีมอื่น แต่เป็น "การตัดสินใจของเขา" ที่จะเข้าร่วมทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ronay, Barney (2 November 2009). "Wayne Rooney's wife Coleen gives birth to baby boy". *theguardian.com*. สืบค้นเมื่อ 15 May 2023.
2. ↑  Cantillon, Michael (16 December 2016). "Wayne Rooney's son Kai training with rivals Manchester City". *skysports.com*. สืบค้นเมื่อ 15 May 2023.
3. ↑  Egerton, Nathan (3 April 2022). "Watch: Kai Rooney scores brilliant goal vs City for Man Utd Under-12s". *planetfootball.com*. สืบค้นเมื่อ 15 May 2023.
4. ↑  Murray, Ewan (27 October 2019). "Wayne Rooney's Son Kai Set to Re-Join Manchester City Academy". *90min.com*. สืบค้นเมื่อ 15 May 2023.
5. ↑  "Wayne Rooney's son Kai signs for Manchester United". *bbc.co.uk*. 17 December 2020. สืบค้นเมื่อ 15 May 2023.
6. ↑  "'It was his decision and not mine' - Rooney a 'proud dad' after son Kai signs for Man Utd". *the42.ie*. 18 December 2020. สืบค้นเมื่อ 15 May 2023.
**บุญเพ็งหีบเหล็ก** (พ.ศ. 2433 – 19 สิงหาคม พ.ศ. 2462) เป็นฉายาของ**บุญเพ็ง** ซึ่งเป็นฆาตกรต่อเนื่องในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เขามีรูปแบบการฆาตกรรมด้วยการใช้ของมีคมสังหารเหยื่อ แล้วหั่นศพ ก่อนนำศพใส่หีบเหล็กถ่วงน้ำ ภายหลังเขาถูกประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะ และปลงศพที่วัดภาษี ซึ่งปัจจุบันมีศาลบูชาบุญเพ็งตั้งอยู่ภายในวัดนั้น

ประวัติ
-------

บุญเพ็งเกิดในปีขาล ช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งตรงในปี พ.ศ. 2433  ที่เมืองท่าอุเทน มณฑลอุดร (ปัจจุบันเป็นอำเภอ ขึ้นกับจังหวัดนครพนม) บิดาเป็นจีน ส่วนมารดาเป็นลาว (อดีตไทยภาคกลางยังเรียกคนจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือว่า ลาว) บุญเพ็งได้เข้ามาอยู่ในกรุงเทพมหานครตั้งแต่อายุ 5 ขวบ โดยอาศัยอยู่กับตาชื่อสุก และยายชื่อเพียร

บุญเพ็งบวชเป็นภิกษุจำพรรษาอยู่ที่วัดแห่งหนึ่งในเมืองนนทบุรี พระบุญเพ็งมีลูกศิษย์ส่วนมากเป็นผู้หญิงมีฐานะ พระบุญเพ็งจึงมีความสัมพันธ์ทางเพศกับผู้หญิงเหล่านี้ ต่อมาเกิดโลภมากในทรัพย์จึงได้ฆ่าสีกาที่เป็นเศรษฐินีเจ็ดคน แล้วนำศพยัดใส่หีบเหล็กแล้วถ่วงน้ำทุกครั้ง ผู้คนจึงเรียกเขาว่า "บุญเพ็งหีบเหล็ก" ต่อมาเขาถูกจับกุม เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2461 กำหนดวันประหาร เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2462 โดยบุญเพ็งเป็นนักโทษชายที่ถูกตัดสินโทษประหารชีวิตคนสุดท้าย ที่ถูกปลิดชีพด้วยการบั่นคอ (โดยเล่าลือว่าในตอนแรกขณะที่ประหารเพชฌฆาตไม่สามารถตัดคอบุญเพ็งได้เนื่องจากความแก่กล้าในคาถาอาคม) กรมหลวงชุมพรฯ ทรงเดินออกไปตรัสว่า ให้คลาย "ของขลัง" ออกจากปากเพราะเอ็งได้สร้างบาปกรรมไว้มากนะ จน บุญเพ็ง ได้ทำตามรับสั่ง และได้ประหารชีวิตที่วัดพลับพลาไชยในที่สุด ต่อมา ศพฝังอยู่ที่ป่าช้า และทำพิธีกรรมทางศาสนาที่วัดภาษี เขตวัฒนา ริมคลองแสนแสบ ปัจจุบัน มีศาลบูชาบุญเพ็ง ซึ่งบุคคลในวัดจะเรียกบุญเพ็งว่า "ลุงบุญเพ็ง" และยังเชื่อว่าหีบเหล็กทั้ง 7 ใบนั้นถูกฝังอยู่ใต้ศาลของบุญเพ็งที่วัด

สิ่งสืบเนื่อง
-------------

* ในปี พ.ศ. 2510 เรื่องราวของบุญเพ็งได้รับการนำมาถ่ายทอดเป็น ละครวิทยุ หลายครั้ง และสร้างเป็นภาพยนตร์ไทยกำกับโดยพยุง พยกุล นำแสดงโดย แมน ธีระพล
* ในปี พ.ศ. 2523 ได้นำมาสร้างภาพยนตร์ไทยอีกครั้ง นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี แสดงคู่กับปริศนา ชบาไพร
* ในปี พ.ศ. 2549 สร้างเป็นภาพยนตร์ซีดี นำแสดงโดย พร้อมพงษ์ นพฤทธิ์ แสดงคู่กับทัดทรวง มณีจันทร์ และมรกต มณีฉาย

ดูเพิ่ม
-------

* สมศักดิ์ ขวัญแก้ว ฆาตกรอีกคนที่มีการตั้งศาลให้หลังจากการประหารชีวิต

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปฏิทินปีขาลสมัย รัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์
2. ↑  ฆาตกรโหดสะท้านโลก เก็บถาวร 2014-08-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ตอนที่ 366 : บุญเพ็งหีบเหล็ก (The Murderer Iron Box) คดีหีบลอยน้ำ
3. ↑  บุญเพ็ง หีบเหล็ก จอมไสยเวทย์ฆาตกรรม นักโทษตัดหัวคนสุดท้าย
4. ↑  พลิกปูมบุญเพ็งหีบเหล็ก 90 ปี ..วิญญาณยังวนเวียนในวัด ไทยรัฐ, 20 ม.ค. 51
5. ↑  ย้อนรอยอดีต "เด็จพี่" เล่นบทโจรขนปืนบุกบาร์ญี่ปุ่น เก็บถาวร 2011-11-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จาก ผู้จัดการออนไลน์

**บรรณานุกรม**

* Red Diary ฆาตกรจอมขมังเวทย์ผู้เหี้ยมโหด - บุญเพ็งหีบเหล็ก - Blockdit

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *บุญเพ็งหีบเหล็ก (2510)*  ที่เว็บไซต์ ThaiFilmDb
* *บุญเพ็งหีบเหล็ก (2523)*  ที่เว็บไซต์ ThaiFilmDb
บทความนี้เกี่ยวกับนักการเมือง สำหรับเรือบรรทุกเครื่องบิน ดูที่ ยูเอสเอส คาร์ล วินสัน (CVN-70)

**คาร์ล วินสัน** (อังกฤษ: Carl Vinson; 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1883 – 1 มิถุนายน ค.ศ. 1981) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกัน สังกัดพรรคเดโมแครต ซึ่งดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐนานกว่า 50 ปี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1914–1965 โดยเป็นตัวแทนของรัฐจอร์เจีย เขาถือเป็นบุคคลที่มีบทบาทสำคัญในการขยายกองทัพเรือสหรัฐในช่วงศตวรรษที่ 20 จนได้รับฉายาว่า "บิดาแห่งกองทัพเรือสองมหาสมุทร" (The Father of the Two-Ocean Navy)

ตลอดระยะเวลาดำรงตำแหน่ง วินสันได้ริเริ่มและสนับสนุนกฎหมายสำคัญหลายฉบับ ภายใต้ชื่อ "กฎหมายวินสัน" (Vinson Acts) ซึ่งส่งผลต่อการพัฒนาและขยายกองทัพเรือสหรัฐอย่างมหาศาล หนึ่งในนั้นคือ "พระราชบัญญัติกองทัพเรือสองมหาสมุทร" (Two-Ocean Navy Act) ในปี ค.ศ. 1940 ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการเตรียมความพร้อมทางทะเลในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง นอกจากนี้ วินสันยังได้รับการยกย่องในแง่ของความอาวุโสและความมุ่งมั่นในหน้าที่ โดยดำรงตำแหน่ง "สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่มีอาวุโสสูงสุด" (Dean of the U.S. House of Representatives) ซึ่งเป็นตำแหน่งสำหรับสมาชิกที่มีอายุงานยาวนานที่สุดในสภาผู้แทนราษฎร ระหว่างปี ค.ศ. 1961–1965

เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นนิมิตซ์ลำที่ 3 "ยูเอสเอส คาร์ล วินสัน (CVN-70)" ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา เพื่อยกย่องผลงานและบทบาทสำคัญของเขาที่มีต่อกองทัพเรือสหรัฐ เรือลำนี้ถือเป็นสัญลักษณ์ที่สะท้อนถึงความมุ่งมั่นและวิสัยทัศน์ของวินสันในการเสริมสร้างแสนยานุภาพทางทะเลของอเมริกา

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "Carl Vinson (1883-1981)".