recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ไทระ โนะ มูเนโมริ** (平 宗盛; 1690 - 19 กรกฎาคม 1728) ทายาทผู้สืบทอดตำแหน่งของ ไทระ โนะ คิโยโมริ และหนึ่งในผู้บัญชาการของ ตระกูลไทระ ใน สงครามเก็มเป

เมื่อบิดาของเขา ไทระ โนะ คิโยโมริ สิ้นใจบนเตียงนอน เขาได้ทำตามความปราถนาสุดท้ายของเขา ด้วยการแต่งตั้งให้อำนาจการปกครองตระกูลทั้งหมดอยู่ในมือของ มูเนโมริ ส่วนบุตรชายคนโตของเขา ชิเงะโมะริ เสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อนหน้า มูเนโมริ จึงกลายเป็นลำดับต่อไปในการสืบทอดตำแหน่ง 

ในปี พ.ศ. 1726 ตระกูลคู่แข่งคือ ตระกูลมินาโมโตะ กำลังมีอำนาจ มินาโมโตะ โนะ โยชินากะ และ มินาโมโตะ โนะ ยูกิอิเอะ ได้เข้าปิดล้อมราชธานีอย่าง เกียวโต ตามด้วยการเปลี่ยนข้างของ จักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะ ไปทางฝั่งมินาโมโตะ มูเนโมรินำกองกำลังของเขาหนีออกจากราชธานีไปทางตะวันตก พร้อมกับยุวจักรพรรดิ จักรพรรดิอันโตะกุ:293-294 ในเดือนกันยายนปีเดียวกันตระกูลไทระตั้งราชสำนักชั่วคราวที่ ยาชิมะ บน เกาะคีวชู

มูเนโมริออกรบในสงครามทุกครั้ง อาทิ ยุทธนาวีที่ดันโนะอุระ ในปี พ.ศ. 1728 เมื่อเขาถูกจับกุมตัวและถูกประหารชีวิตในอีกไม่กี่วันถัดมา:303,314

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Sansom, George (1958). *A History of Japan to 1334*. Stanford University Press. p. 287. ISBN 0804705232.
2. ↑  *The Tales of the Heike*. แปลโดย Burton Watson. Columbia University Press. 2006. p. 122-123. ISBN 9780231138031.

* Turnbull, Stephen (1998). 'The Samurai Sourcebook'. London: Cassell & Co.
จิตรางคิมหัลพิกัดภูมิศาสตร์: 15°19′13″N 76°28′17″E﻿ / ﻿15.3203°N 76.4713°E﻿ / 15.3203; 76.4713

**โลตัสมหัล** (อักษรโรมัน: Lotus Mahal) หรือ **จิตรางคิมหัล** (อักษรโรมัน: Chitrangini Mahal) เป็นสิ่งปลูกสร้างฆราวาสในหัมปี ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบจักรวรรดิวิชัยนคร มีความสูงสองชั้นและเป็นที่ประทับในอดีตของผู้ปกครองในจักรวรรดิวัชัยนคร

จิตรางคิมหัลตั้งอยู่ในเขตสนม (Zenana enclosure) สำหรับนางสนมหลวงในจักรวรรดิวิชัยนคร และยังเป็นที่สำหรับประชุมของจักรพรรดิกฤษณเทวรรย์ และเป็นที่ประทับของราชสกุล อาคารนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่สิ่งปลูกสร้างในหัมปีที่ไม่ถูกโจมตีอย่างหนักเมื่อคราหัมปีถูกโจมตี โดยเฉพาะจากรัฐสุลต่านเดกกัน กระนั้น งานแกะสลักส่วนใหญ่ในอาคารเสื่อมโทรมลงและที่เห็นในปัจจุบันเป็นผลงานสร้างใหม่จากคณะบูรณะอาคาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Incredible India | Lotus Mahal". *www.incredibleindia.org*.
2. ↑  "Vijayanagara Research Project::Lotus Mahal". *www.penn.museum*. สืบค้นเมื่อ 2020-09-22.

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* สหรัฐ

 |
สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงม้ากับสี่ทหารเสือ
**วันทหารม้า** ตรงกับวันที่ 4 มกราคมของทุกปี เพื่อให้ประชาชนชาวไทยได้เห็นถึงความสำคัญของวีรกรรมที่บ้านพรานนก ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ในขณะยังเป็นพระยาวชิรปราการ

ประวัติ
-------

วันทหารม้ามีต้น กำเนิดจากวีรกรรมที่ บ้านพรานนก ปัจจุบันตั้งอยู่ในอำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา การกู้ชาติของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช พระยาตากในขณะนั้นยังเป็นพระยาวชิรปราการ ได้นำกองทหารผ่านมาทางบ้านธนู บ้านข้าวเม่า เมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2309

ตลอดทางของการรบ ชาวบ้านได้จัดส่งข้าวเม่า ให้เป็นเสบียงและส่งธนูให้แก่ทหารใช้เป็นอาวุธ กองทหารได้ปะทะกับพม่าที่คลองแห่งหนึ่ง พระยาตากตีทหารพม่าแตกพ่าย จึงตั้งชื่อคลองว่า "คลองชนะ" ฝ่ายทหารพม่าได้ติดตามไปอย่างกระชั้นชิดตลอดระยะทางที่หนีออกจากกรุงศรีอยุธยา พระยาตากต้องต่อสู้กับพม่าถึง 4 ครั้ง แต่กองทหารพม่าก็ไม่ยอมลดละ และไล่ตามไปทันที่บ้านโพธิ์สังหาร มีหญิงสาวชาวบ้านชื่อนางโพ ได้ช่วยรบกับพม่าจนเสียชีวิต และภายหลังจากพระยาตากกู้ชาติได้แล้ว จึงได้ระลึกถึงกลับมาตั้งชื่อหมู่บ้านโพธิ์สังหาร เป็นหมู่บ้านโพสาวหาญ และยังใช้มาจนถึงปัจจุบัน และมีบุคคลสำคัญอีกคนหนึ่งคือ พรานนก หรือเฒ่าคำ ซึ่งเป็นผู้ช่วยจัดเสบียงอาหารให้กับกองทหารพระยาตากในระหว่างสงคราม ในปัจจุบันมีรูปปั้นให้ประชาชนเคารพที่หมู่บ้านพรานนก อำเภออุทัย

กองทัพบกไทยจึงตั้งวันที่ 4 มกราคม ของทุกปี เป็นวันทหารม้า

กิจกรรม
-------

หน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้องจะจัดพิธีสักการะอนุสรณ์พระเจ้าตาก ที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา นอกจากนั้นจะมีการจัดงานวันที่รำลึกทหารม้าในเดือนมกราคมของทุกปี

อ้างอิง
-------

* พงษ์ ณ พัฒน์, วันสำคัญไทยนอกปฏิทิน, สำนักพิมพ์ แสงดาว, 2551, หน้า 12-13
**ดัชนีเม็ดเลือดแดง** (อังกฤษ: Red blood cell indices) เป็นการตรวจเลือดที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับฮีโมโกลบินและขนาดของเม็ดเลือดแดง ค่าที่ผิดปกติสามารถบ่งบอกถึงการเป็นโลหิตจาง รวมถึง สามารถใช้แยกชนิดของโลหิตจางได้ด้วย

ปริมาตรของเม็ดเลือดแดงโดยเฉลี่ย
-------------------------------

ดูบทความหลักที่: Mean corpuscular volume
ปริมาตรของเม็ดเลือดแดงโดยเฉลี่ย (อังกฤษ: Mean corpuscular volume, MCV) คือ การวัดปริมาตรเฉลี่ยของเม็ดเลือดแดง คำนวณได้จากการนำค่าฮีมาโตคริต (Hct) หารด้วยจำนวนเม็ดเลือดแดง

* {\displaystyle MCV={\frac {Hct}{RBC}}}x10
* ช่วงค่าปกติ: 80-100 fL

ปริมาณเฉลี่ยของฮีโมโกลบินในเม็ดเลือดแดง
---------------------------------------

ดูบทความหลักที่: Mean corpuscular hemoglobin
ปริมาณเฉลี่ยของฮีโมโกลบินในเม็ดเลือดแดง (อังกฤษ: Mean corpuscular hemoglobin, MCH) คือ ค่าเฉลี่ยของปริมาณฮีโมโกลบิน (Hb) ต่อเม็ดเลือดแดง คำนวณได้จากการนำค่าฮีโมโกลบิน (Hb) หารด้วยจำนวนเม็ดเลือดแดง 

* {\displaystyle MCH={\frac {Hb}{RBC}}}x10
* ช่วงค่าปกติ: 27-31 pg/cell

ความเข้มข้นเฉลี่ยของฮีโมโกลบินในเม็ดเลือดแดง
--------------------------------------------

ดูบทความหลักที่: Mean corpuscular hemoglobin concentration
ความเข้มข้นเฉลี่ยของฮีโมโกลบินในเม็ดเลือดแดง (อังกฤษ: Mean corpuscular hemoglobin concentration, MCHC) คือ ความเข้มข้นเฉลี่ยของฮีโมโกลบินต่อเม็ดเลือดแดง คำนวณได้จากการนำค่าฮีโมโกลบินหารด้วยค่าฮีมาโตคริต 

* {\displaystyle MCHC={\frac {Hb}{Hct}}}x100
* ช่วงค่าปกติ: 32-36 g/dL

อ้างอิง
-------

1. ↑  MedlinePlus Medical Encyclopedia: RBC indices
แม่แบบ:Classical mechanics

ตำแหน่งของวัตถุแข็งเกร็งจะถูกกำหนด โดยตำแหน่งของศูนย์กลางมวลและท่าทีของมัน (อย่างน้อย ต้องมี 6 พารามิเตอร์ จากทั้งหมด)
ในทางฟิสิกส์ **วัตถุแข็งเกร็ง** คือ ของแข็งทางกายภาพซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงสภาพเป็นศูนย์ หรือน้อยมาก ๆ จนสามารถละเลยได้ ระยะทางระหว่างจุดสองจุดใด ๆ บนวัตถุแข็งเกร็งจะมีค่าคงที่ตลอดเวลา โดยไม่คำนึงถึงแรงภายนอกที่กระทำต่อมัน วัตถุแข็งเกร็งมักอยู่ในรูปแบบของการกระจายตัวอย่างต่อเนื่องของมวล

ในการศึกษาของทฤษฎีสัมพันธภาพพิเศษ วัตถุแข็งเกร็งที่สมบูรณ์ไม่มีอยู่จริง และวัตถุที่สามารถสมมติว่าเป็นวัตถุแข็งเกร็งได้ก็ต่อเมื่อพวกมันไม่ได้กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเข้าใกล้ความเร็วแสง ทางด้านกลศาสตร์ควอนตัม วัตถุแข็งเกร็งมักจะถูกคิดว่าเป็นชุดของจุดมวล เช่น ในโมเลกุลควอนตัม (ซึ่งประกอบด้วยจุดมวล คือ อิเล็กตรอน และนิวคลีไอ) มักจะถูกมองว่าเป็นวัตถุแข็งเกร็ง (ดูการจัดประเภทของโมเลกุลเป็นใบพัดแข็ง)

ดูเพิ่ม
-------

* Angular velocity
* Axes conventions
* Rigid body dynamics
* Infinitesimal rotations
* Euler's equations (rigid body dynamics)
* Euler's laws
* Born rigidity
* Rigid rotor
* Geometric Mechanics
* *Classical Mechanics* (Goldstein)

บันทึก
------

1. ↑  
Lorenzo Sciavicco, Bruno Siciliano (2000). "§2.4.2 Roll-pitch-yaw angles". *Modelling and control of robot manipulators* (2nd ed.). Springer. p. 32. ISBN 1-85233-221-2.

อ้างอิง
-------

* Roy Featherstone (1987). *Robot Dynamics Algorithms*. Springer. ISBN 0-89838-230-0. This reference effectively combines screw theory with rigid body dynamics for robotic applications. The author also chooses to use spatial accelerations extensively in place of material accelerations as they simplify the equations and allow for compact notation.
* JPL DARTS page has a section on spatial operator algebra (link:  เก็บถาวร 2011-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน) as well as an extensive list of references (link:  เก็บถาวร 2007-06-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน).

การเชื่อมโยงภายนอก
------------------


วิกิคำคมมีคำคมที่เกี่ยวข้องกับ***วัตถุแข็งเกร็ง***
**มีร์กอ วูชินิช** (มอนเตเนโกร: Mirko Vučinić / Мирко Вучинић; เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1983) เป็นนักฟุตบอลชาวมอนเตเนโกร ของสโมสรอัลญะซีเราะฮ์ ทีมระดับโปรลีกของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ สูง 186 เซนติเมตร ตำแหน่งกองหน้า เขาเริ่มต้นกับทีมฟุตบอลเยาวชนในบ้านเกิด สโมสร Sutjeska Niksic ในปี 1998-1999 และก้าวขึ้นสู่ทีมชุดใหญ่ในปี 1999-2000 เพียงวัยเพียงน้อยนิด เขาฉายแววความเก่งกาจอย่างเหลือเชื่อ เมื่อเขาย้ายมาสู่อิตาลีในปี 2001 กับสโมสร เลชเช่ (เซเรีย บี) ฤดูกาล 2004-2005 กับ เลชเช่ เขาโชว์ฝีเท้าด้วยการ ลงเล่นทั้งหมด 29 เกม ยิงไปทั้งหมด 19 ประตู หลังจากความสำเร็จที่กล่าวมา เขาต้องชะงักเนื่องจากอาการบาดเจ็บ ในซีซั่นต่อมา เขาลงเล่น 31 เกม ยิงไปเพียง 9 ประตู

30 สิงหาคม 2006 เขาเซ็นสัญญายืมตัวเป็นเวลา 1 ปีกับสโมสรโรม่า ด้วยค่าตัว 3.5 ล้านยูโร ฤดูกาลแรกกับโรม่า เขายังไม่โดดเด่นเท่าไรนักเนื่องจากอาการบาดเจ็บหัวเข่า และยังต้องแย่งตำแหน่งตัวจริง
จากฟรานเชสโก้ ต๊อตติอีกด้วย ประตูแรกของเขากับโรม่าเกิดขึ้นในเกมที่โรม่าเก็บชัยชนะเหนือเซียน่าเมื่อวันที่ 28 มกราคม 2007 1-0 เริ่มต้นฤดูกาล 2007-2008 โรม่าซื้อขาดกรรมสิทธิ์ของมิกกี้จากเลชเช่เป็นการถาวรด้วยจำนวนเงิน 7.5 ล้านยูโร และเขาสวมเสื้อหมายเลข 9 ซึ่งเป็นหมายเลขตำนานกองหน้าของหมาป่าหลายต่อหลายคน ซึ่งก่อนหน้านี้ เป็นของเจ้าเครื่องบินน้อย วินเชนโซ่ มอนเตลล่า และเขาเองก็หวังว่า เขาจะทำได้ดีอย่างเช่นที่มอนเตลล่าเคยทำกับโรม่า

หลังจากโชว์ฟอร์มสุดยอดระว่างที่ต๊อตติมีอาการบาดเจ็บนั้น สปัลเล็ตติ ตัดสินใจให้เขาลงเล่นร่วมกับต๊อตติด้วยตำแหน่งปีกซ้าย ในระบบ 4-2-3-1 เนื่องจากฤดูกาลนี้ ต๊อตติต้องพักไปหลายสัปดาห์ และเป็นเขาที่ต้องลงยืนแทนตำแหน่งของต๊อตติ และเขาก็ทำมันได้เป็นอย่างดี ยิงประตูได้เกือบทุกนัด จนได้รับฉายาว่า Mir-Goal

เกียรติประวัติ
--------------

* โกปปาอีตาเลีย: 1 (โรมา): 2006/2007
* ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 1 (โรมา): 2007
**วันการบินอวกาศมนุษย์นานาชาติ** เป็นการเฉลิมฉลองประจำปี ที่จัดขึ้นในทุกวันที่ 12 เมษายน ซึ่งเป็นวันครบรอบของการบินอวกาศโดยมีมนุษย์เป็นครั้งแรก โดย ยูรี กาการิน. มันถูกประกาศใน สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ ครั้งที่ 65 ณ วันที่ 7 เมษายน พ.ศ.2554 ไม่กี่วันก่อนครบรอบ 50 ปีของการบินในครั้งนั้น

ยูรี กาการิน ประจำการบินอวกาศวอสตอค ในปี พ.ศ.2504, โคจรรอบโลกหนึ่งรอบในยานอวกาศ วอสตอค 3เคเอที่ถูกปล่อยโดยพาหนะขนส่งอวกาศวอสตอค-เค

ในสหภาพโซเวียต วันที่ 12 เมษายนได้รับการยกย่องเป็น วันนักบินอวกาศ ตั้งแต่ พ.ศ.2506 และยังมีการเฉลิมฉลองในรัสเซีย และในบางรัฐโซเวียตเดิม. คืนยูรี, หรือรู้จักในอีกชื่อ "วันสังสรรค์อวกาศโลก" เป็นการเฉลิมฉลองนานาชาติที่เริ่มขึ้นในสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ.2544 วันครบรอบ 40 ปีของการบินของกาการิน

12 เมษายน ก็ยังเป็นวันที่กระสวยอวกาศถูกปล่อยเป็นครั้งแรกในภารกิจ STS-1 ของ*กระสวยอวกาศโคลัมเบีย* ในปี พ.ศ.2524 ซึ่งมีฉลองในวันเดียวกัน

อ้างอิง
=======

1. ↑  "The International Day of Human Space Flight 12 April" [วันการบินอวกาศมนุษย์นานาชาติ 12 เมษายน] (ภาษาอังกฤษ). April 7, 2011. สืบค้นเมื่อ April 11, 2021.
***สัญญา*** (อังกฤษ: Promise Me) เป็นนวนิยายแนวสืบสวนสอบสวน/ระทึกขวัญ เขียนโดย ฮาร์ลาน โคเบน งานเขียนชิ้นนี้เป็นลำดับที่ 8 ในชุดนักสืบ *ไมรอน โบลิทาร์* โคเบนกลับมาเขียนในชุดนี้อีกครั้ง หลังจากเล่มล่าสุดในตอนนั้นคือ *ลับ* (Darkest Fear) ออกวางจำหน่ายเมื่อ 6 ปีก่อน

ฉบับภาษาอังกฤษ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โอไรออน เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 สำหรับฉบับภาษาไทย แปลโดยมณฑารัตน์ ทรงเผ่า ตีพิมพ์โดยแพรวสำนักพิมพ์ เมื่อปี พ.ศ. 2550

เรื่องย่อ
---------

หกปีมาแล้ว หลังจากที่ไมรอน โบลิทาร์เลิกทำตัวเป็นฮีโร่ คอยสืบเรื่องของคนนั้นคนนี้ เป็นเวลาหกปีที่เขาไม่ได้ชกต่อยกับใคร ไม่ได้จับ หรือยิงปืน เขาไม่ได้โทรหาวิน เพื่อนรัก ให้มาช่วยเขาหรือมาเป็นกำลังเสริม และทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป

เพียงเพราะคำ **"สัญญา"**... 

เป็นคำสัญญาง่ายๆ เนื่องจากไมรอนเคยเสียเพื่อนไปจากอุบัติเหตุรถยนต์สมัยอยู่ไฮสกูล คืนวันหนึ่งในงานปาร์ตี้ เขาจึงให้สัญญากับเอมีและแคลร์ เด็กสาวสองคนผู้เป็นลูกสาวของเพื่อนว่า หากพวกเธออยู่นอกบ้านและเจอปัญหาอะไร แต่ไม่กล้าโทร.หาพ่อแม่ ขอให้โทร.หาเขา ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน ไม่ว่าตอนนั้นจะเป็นเวลาอะไร เขาจะไปรับและจะช่วยเหลือพวกเธอทุกอย่าง โดยจะไม่ถามอะไรทั้งสิ้น 

หลายคืนต่อมา ไมรอนได้รับโทรศัพท์จากเอมี ขอให้เขาไปรับเธอจากมิดทาวน์แมนฮัตตันไปส่งที่บ้านเพื่อนเธอในนิวเจอร์ซี วันรุ่งขึ้น พ่อแม่ของเด็กสาวแจ้งความว่าลูกสาวหายตัวไปและไมรอนก็เป็นคนสุดท้ายที่เจอเธอ และเมื่อหลักฐานที่พบภายหลังบ่งชี้ว่าคดีหายตัวครั้งนี้มีความเกี่ยวโยงกับการหายตัวไปอย่างลึกลับของ เคที โรเชสเตอร์ เด็กสาวอีกคน ไมรอนจึงกลายเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งของทั้งสองคดี 

แต่สำหรับไมรอน ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเคทีล้วนน่าสงสัย เพราะต่างก็มีความลับ และต่างก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อปกปิดความลับนั้นไว้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สัญญา (Promise me)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2012-10-09.

| * ด
* ค
* ก
งานเขียนของ ฮาร์ลาน โคเบน |
| --- |
| ไมรอน โบลิทาร์ | หลง (1995) • กลลวง (1996) • เล่ห์ (1996) • แค้น (1997) • พลาด (1998) • ซ้อน (1999) • ลับ (2000) • สัญญา (2006) • แลก (2009) • หลอก (2011) • ย้อนคืน (2016) |
| มิคกี้ โบลิทาร์ | ผีเสื้อแห่งความลับ (2011) • เฉียด (2012) • พบ (2014) |
| วินด์เซอร์ ฮอร์น ล็อกวู้ดที่สาม | วิน (2021) |
| เล่มเดี่ยว | แกล้ง (1990) • เฉือน (1991) • อย่าบอกใคร (2001) • หาย (2002) • โอกาสสุดท้าย (2003) • อย่ามอง (2004) • ไม่รู้ (2005) • พราง (2007) • อย่าเผลอ (2008) • คืน (2010) • ซ่อน (2012) • สาบสูญ (2013) • ลวง (2014) • แฉ (2015) • อย่าหลอกกัน (2016) • อย่าปล่อย (2017) • หนี (2019) |
**ลวดอะลูมิเนียมเคลือบทองแดง** หรือ **ลวดอะลูมิเนียมชุบทองแดง** (มักย่อว่า CCAW หรือ CCA จากคำภาษาอังกฤษ copper-clad aluminium wire) เป็นตัวนำไฟฟ้าที่ประกอบด้วยไส้อะลูมิเนียมด้านใน และเคลือบทองแดงที่ผิวด้านนอก

การใช้งาน
---------

จุดประสงค์หลักในการใช้งานลวดอะลูมิเนียมเคลือบทองแดงมักเกี่ยวกับความต้องการในการลดน้ำหนัก งานเหล่านี้รวมถึง คอยล์คุณภาพสูง เช่น วอยซ์คอยล์ในหูฟัง ลำโพงพกพา หรือคอยล์มือถือ, งานที่ใช้สายโคแอกเชียลย่านความถี่สูง เช่น เสาวิทยุ (RF), สายเคเบิลทีวี, และสายไฟฟ้า

CCA ยังใช้ในการเดินสายเมนสำหรับอาคารที่พักและอาคารพาณิชย์อีกด้วย ส่วนประกอบทองแดงและอะลูมิเนียมถูกนำมาใช้เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาบางประการที่พบกับลวดอะลูมิเนียม โดยยังคงต้นทุนที่ถูกเอาไว้ได้ (ทองแดงมีราคาแพงกว่าอะลูมิเนียม) อย่างไรก็ตาม ลวดทองแดงก็ยังถูกใช้แพร่หลายที่สุดในสหรัฐสำหรับการเดินสายภายในที่อยู่อาศัย

CCA เป็นที่นิยมอย่างมากในตลาดเกิดใหม่ ในฐานะสินค้าทดแทนสายนำสัญญาณทองแดงตีเกลียว category 5e

คุณสมบัติ
---------

* เบากว่าทองแดงล้วน
* นำไฟฟ้าดีกว่าอะลูมิเนียมล้วน
* แข็งแรงกว่าอะลูมิเนียม
* บัดกรีได้ง่ายกว่าอะลูมิเนียม เนื่องจากไม่มีชั้นออกไซด์ที่เป็นอุปสรรคต่อการเชื่อมบัดกรีในแบบเดียวกับอะลูมิเนียมล้วน
* ราคาถูกกว่าทองแดงล้วน
* มักจะถูกผลิตโดยมีทองแดงอยู่ 10% หรือ 15% โดยปริมาตร
องค์การยูเนสโกประกาศเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2509 ให้วันที่ 8 กันยายนของทุกปีเป็น**วันการรู้หนังสือสากล** วันดังกล่าวจัดขึ้นครั้งแรกใน พ.ศ. 2510 โดยมีเป้าหมายเพื่อเน้นความสำคัญของการรู้หนังสือแก่ปัจเจกชน ชุมชนและสังคม ในวันการรู้หนังสือสากลทุกปี ยูเนสโกย้ำเตือนประชาคมนานาชาติถึงสถานะการรู้หนังสือและการเรียนรู้ผู้ใหญ่ทั่วโลก การจัดวันดังกล่าวมีขึ้นทั่วโลก

ผู้ใหญ่ราว 776 ล้านคนทั่วโลกขาดทักษะการรู้หนังสือขั้นต่ำ และผู้ใหญ่หนึ่งในห้ายังอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ และสองในสามในจำนวนนี้เป็นหญิง เด็ก 75 ล้านคนต้องออกจากโรงเรียนและอีกมากกว่านั้นเข้าร่วมการศึกษานอกระบบหรือออกโรงเรียนก่อนวัย (drop out) 60.7 million children are out-of-school and many more attend irregularly or drop out.

ตาม "รายงานการเฝ้าดูทั่วโลกว่าด้วยการศึกษาสำหรับทุกคน (2551)" เอเชียใต้และเอเชียตะวันตกมีอัตราการรู้หนังสือของผู้ใหญ่ในภูมิภาคต่ำที่สุด (58.6%) ประเทศที่มีอัตราการรู้หนังสือต่ำที่สุดในโลกคือ ประเทศบูร์กินาฟาโซ (12.8%) รายงานดังกล่าวแสดงความเชื่อมโยงอันชัดเจนระหว่างอัตราการไม่รู้หนังสือกับประเทศที่ตกอยู่ในภาวะยากจนรุนแรง และระหว่างอัตราการไม่รู้หนังสือกับอคติต่อสตรี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "International Literacy Day". UNSECO. สืบค้นเมื่อ 24 October 2018.
2. ↑  "Literacy". UNSECO Institute for Statistics. สืบค้นเมื่อ 24 October 2018.
3. ↑  "More Than One-Half of Children and Adolescents Are Not Learning Worldwide" (PDF). UNSECO Institute for Statistics. สืบค้นเมื่อ 24 October 2018.
4. ↑
5. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-05-28. สืบค้นเมื่อ 2011-09-08.
อาล็อยส์-ค็อนสตันทีน เจ้าชายที่ 9 แห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค (อังกฤษ: Alois-Konstantin, 9th Prince of Löwenstein-Wertheim-Rosenberg) ประสูติเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 2484 ณ เวือทซ์บวร์ค รัฐบาวาเรีย นาซีเยอรมนี เป็นพระโอรสลำดับที่ 5 และพระองค์เดียวใน คาร์ล เจ้าชายที่ 8 แห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค และ แคโลไลน์ เดอ เคาน์ตี ริกนูน เป็นพระอนุชาใน อาร์ชดัชเชสมาเรียแห่งออสเตรีย (ประสูติ ค.ศ. 1935-2018) พระองค์ทรงจบปริญยาโทรด้านกฎหมาย ณ มหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค หลังจากนั้นทรงทำงานในบริษัทกัลฟ์ ออยล์ หลังจากนั้นทรงออกจากบริษัท มาทรงงานในธนาคาร Merck Finck & Co.ทั้งยีงดำรงตำแหน่งสมาชิกคณะกรรมการของมูลนิธิสมเด็จพระสันตะปาปา หรือ Centesimus Annus Pro Pontifice (CAPP)

* อนึ่ง พระมารดาของพระองค์ มีศักดิ์เป็นพระญาติของ สมเด็จพระราชินีเปาลาแห่งเบลเยียม

เสกสมรส
-------

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงอนาตเซียแห่งปรัสเซีย พระธิดาใน เจ้าชายฮูร์แบร์ทุสแห่งปรัสเซีย ในปี 2508 มีพระบุตรดังนี้

1. เลโอ เลอเวินชไตน์
2. เจ้าชายฮูเบอร์ตุส
3. เจ้าหญิงคริสติน
4. เจ้าชายโดมินิก

พระองค์ทรงดำรงพระอิสริยยศที่  **เจ้าชายที่ 9 แห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค** ในปี 2533 ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระบิดา จนกระทั่งพระชายามีพระประสูติกาลพระโอรสพระองค์ใหญ่ เลโอ เลอเวินชไตน์ โดยทรงกลายเป็นเจ้าชายรัชทายาทแห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค แต่แล้วเมื่อวันที่ 24 เมษายน 2553 พระโอรสพระองค์นี้ได้สิ้นพระชนม์จากระหว่างการแข่งขันชิงแชมป์ประเทศเยอรมัน ที่มีมาตั้งแต่ปี 2520

อ้างอิง
-------

* Homepage des Hauses Löwenstein
* "Wappen des Hauses Löwenstein". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ ตุลาคม 27, 2009. สืบค้นเมื่อ เมษายน 26, 2010.
**กรดจิบเบอเรลลิก** (หรือ **Gibberellin A3**, **GA**, และ (**GA3**) เป็นฮอร์โมนพืชกลุ่มจิบเบอเรลลิน สูตรโครงสร้างคือ C19H22O6 ในรูปบริสุทธิ์เป็นผงสีขาวหรือเหลืองละลายในเอทานอลและละลายในน้ำได้เล็กน้อย

กรดจิบเบอเรลลิกเป็นจิบเบอเรลลินพื้นฐานที่ส่งเสริมการเจริญเติบโตและการยืดตัวของเซลล์ มีผลต่อการสลายตัวของพืชและช่วยให้พืชเจริญเติบโตถ้าใช้ในปริมาณน้อย ๆ กรดจิบเบอเรลลิกช่วยกระตุ้นเซลล์ระหว่างการงอกของเมล็ดพันธุ์ให้สร้าง mRNA สำหรับเอนไซม์ไฮโดรไลติก กรดจิบเบอเรลลิกเป็นฮอร์โมนธรรมชาติที่มีศักยภาพมากในการควบคุมการพัฒนาของพืช การประยุกต์ใช้จิบเบอเรลลินความเข้มข้นต่ำมากจะมีผลอย่างมากในขณะที่มากเกินไปจะมีผลตรงข้ามมักที่ความเข้มข้นระหว่าง 0.01-10 mg / L

จิบเบอเรลลินถูกพบครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อพ.ศ. 2478 เป็นสารที่สร้างจากเชื้อโรค *Gibberella fujikuroi* ที่ก่อโรคในข้าว ข้าวที่ติดเชื้อ *G. fujikuroi* จะมีลักษณะสูง ผอม สูงกว่าปกติจนตายเพราะไม่แข็งแรงพอที่จะรับน้ำหนักของตัวเอง

จิบเบอเรลลินมีผลกระทบต่อการพัฒนาพืช ได้แก่:

* กระตุ้นการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วของลำต้นราก
* ทำให้เกิดการแบ่งเซลล์แบบไมโทซิสในใบของพืชบางชนิด
* เพิ่มอัตราการงอกของเมล็ด

กรดจิบเบอเรลลิกบางครั้งใช้ในห้องปฏิบัติการและเรือนกระจกเพื่อศึกษาการงอกในเมล็ดที่อาจจะพักตัว นอกจากนี้ยังใช้กันอย่างแพร่หลายในอุตสาหกรรมองุ่นโดยใช้เป็นฮอร์โมนเพื่อเหนี่ยวนำให้เกิดองุ่นที่ช่อและผลใหญ่โดยเฉพาะองุ่นไม่มีเมล็ดและใช้ในอุตสาหกรรมเชอร์รี่เป็นสารควบคุมการเจริญเติบโต

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Safety MSDS data เก็บถาวร 2007-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Synonyms at webbook.nist.gov
* www.crfg.org เก็บถาวร 2008-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**กรดซอร์บิก** (อังกฤษ: sorbic acid) หรือ **2,4-กรดเฮกซะไดอีโนอิก** (2,4-hexadienoic acid) เป็นสารประกอบอินทรีย์ในธรรมชาติ มีสูตรเคมีคือ C6H8O2 เป็นของแข็งไม่มีสี ละลายในน้ำและระเหิดได้เร็ว

การผลิต
-------

แต่เดิมกรดซอร์บิกได้จากการควบแน่นของกรดมาโลนิกและทรานส์-บูเทนอล แต่วิธีในเชิงพาณิชย์จะใช้การทำปฏิกิริยาระหว่างอัลลีลคลอไรด์ อะเซทิลีนและคาร์บอนมอนอกไซด์ ประมาณการกันว่ามีการผลิตกรดซอร์บิก 30,000 ตันต่อปี

ประวัติ
-------

ในปี ค.ศ. 1859 เอากุสท์ วิลเฮล์ม ฟอน ฮอฟมันน์ นักเคมีชาวเยอรมัน ได้สกัดกรดซอร์บิกจากการกลั่นน้ำมันของผลต้นโรแวน (*Sorbus aucuparia*) ต่อมาในช่วงทศวรรษที่ 1930-1940 มีการค้นพบว่ากรดซอร์บิกมีคุณสมบัติต้านเชื้อจุลินทรีย์ จึงมีการนำมาซื้อขายในเวลาต่อมา จนถึงทศวรรษที่ 1980 มีการใช้กรดซอร์บิกในการยับยั้งเชื้อ *Clostridium botulinum* ในเนื้อสัตว์แทนไนเตรต ซึ่งเป็นสารก่อมะเร็ง

คุณสมบัติและการใช้
------------------

กรดซอร์บิกมีค่า pKa เท่ากับ 4.76 มีคุณสมบัติต้านเชื้อจุลินทรีย์ จึงนิยมใช้เป็นวัตถุกันเสียในอาหาร โดยใช้ในรูปของเกลือ เพราะละลายน้ำได้ดีกว่า เนื่องจากค่า pH ที่เหมาะสำหรับการต้านจุลินทรีย์คือ ต่ำกว่า pH 6.5 จึงมีการใช้กรดซอร์บิกที่ความเข้มข้น 0.025% ถึง 0.10%

กรดซอร์บิกมีเลขอี:

* E200 กรดซอร์บิก
* E201 โซเดียมซอร์เบต
* E202 โปแตสเซียมซอร์เบต
* E203 แคลเซียมซอร์เบต

นอกจากนี้ ยังมีการใช้กรดซอร์บิกในอุตสาหกรรมยาง และเป็นสารมัธยันตร์ในการผลิตพลาสติกและสารหล่อลื่น

ความปลอดภัย
-----------

กรดซอร์บิกมีค่า LD50 ระหว่าง 10-7.4 กรัม/กิโลกรัม ซึ่งถือว่าสูง กรดซอร์บิกเป็นสารที่ไม่เสถียรและสลายตัวในดินได้เร็ว อย่างไรก็ตาม กรดซอร์บิกถือเป็นสารที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Erich Lück, Martin Jager and Nico Raczek "Sorbic Acid" in *Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry*, Wiley-VCH, Weinheim, 2000.doi:10.1002/14356007.a24\_507
2. ↑  What Is Sorbic Acid? - Healthline
3. ↑  A. S. Naidu, บ.ก. (2000). *Natural food antimicrobial systems*. p. 637. ISBN 0-8493-2047-X.
4. ↑  "Sorbic acid" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-07. สืบค้นเมื่อ 2015-09-16.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กรดซอร์บิก
* "Sorbic acid - MSDS". *Science Lab*.
**วัดไสยาศน์** ตั้งอยู่ที่ บ้านไสยาศน์ หมู่ที่ 2 ตำบลวังทองแดง อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย เป็นชนิดวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2498 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2546

ประวัติ
-------

### ประวัติ

วัดไสยาศน์ตั้งเมื่อ พ.ศ 2498 เรียกตามชื่อบ้าน ตั้งอยู่ที่ บ้านไสยาศน์ หมู่ที่ 2 ตำบลวังทองแดง อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย 

ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 16 ตารางวา น.ส.๓ ก.เลขที่ 1352 อาณาเขต ทิศเหนือ จดถนนสาธารณะ ทิศใต้ จดคลองสาธารณะ ทิศตะวันออก จดคลองสาธารณะ ทิศตะวันตก จดหมู่บ้านไสยาศน์ อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี 2546 ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 27 เมตร เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว สร้างเมื่อ พ.ศ 2499 กุฎิสงฆ์ 3 หลัง เป็นอาคารไม้ 3 และศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุมี มีพระประธานในอุโบสถ ปางมารวิชัย (หลวงพ่อโตวัดไสยาศน์)มีพระพุทธรูป ปางไสยาศน์ ประดิษฐ์สถานประจำวิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ 2536 ยาว 6 เมตร สูง 2 เมตร

วัดไสยาศน์ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2498 เรียกตามชื่อบ้าน ได้รับประกาศตั้งวัดในพระพุทธศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อปี พ.ศ. 2544 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ 2546 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว ๑๗ เมตร เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว สร้างเมื่อ พ.ศ 2499 การบริหารการศึกษาและการปกครอง มีเจ้าอาวาส คือ รูปที่หนึ่ง พระอธิการสุทิน ปสนฺโน รูปที่สอง พระอธิการสุรเดช รูปที่สาม พระใบฎีกากฤชณภัทร กิตฺติธโร ปัจจุบัน การศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2525 

### ศาสนวัตถุ

1. วิหาร มีพระพุทธรูป ปางสมาธิ ประดิษฐ์สถานอยู่ 1 องค์ ปางไสยาศน์ ประดิษฐ์สถานอยู่ 1 องค์ สร้างเมื่อ พ.ศ 2536
2. อุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ 2535
3. ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 17 เมตร เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว สร้างเมื่อ พ.ศ 2498
4. หอสวดมนต์ 1 หลัง เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502
5. กุฎิสงฆ์ 3 หลัง เป็นอาคารไม้ 3 และศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง

### ลำดับเจ้าอาวาส

|  |
| --- |
| **ลำดับเจ้าอาวาสวัดไสยาศน์ ต.วังทองแดง อ.เมือง จ.สุโขทัย**  |
| ที่ | รายนาม/สมณศักดิ์ | ตำแหน่ง | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |
| 1 | พระอธิการสุทิน ปสนฺโน | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2544 | พ.ศ. 2550 | ---- |
| 2 | พระอธิการสุรเดช  | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2551 | 2563 |  |

3 พระใบฎีกากฤชณภัทร กิตฺติธโร เจ้าอาวาส พ.ศ.2565 ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  กองพุทธสถาน,กรมการศาสนา. ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร หน้าที่ เล่ม 7 ,กรุงเทพฯ : กองพุทธศาสนสถาน กรมการศาสนา, 2526.
**ไทรอัมพ์มอเตอร์ไซเคิลส์** (อังกฤษ: Triumph Motorcycles) เป็นบริษัทผู้ผลิตรถจักรยานยนต์รายใหญ่ที่สุดของอังกฤษ ปัจจุบันมีฐานการผลิตอยู่ในประเทศอังกฤษและประเทศไทย ในปีงบประมาณ 2017 ไทรอัมพ์ได้จำหน่ายจักรยานยนต์กว่า 63,400 คัน

ประวัติ
-------

ค.ศ. 1884 หนุ่มชาวเยอรมันวัย 20 ปีจากเมืองเนือร์นแบร์ก นามว่าซีคฟรีด เบ็ทท์มันน์ (เยอรมัน: *Siegfried Bettmann*) ได้ตั้งกิจการชื่อว่า S. Bettmann & Co. Import Export Agency ในกรุงลอนดอน บริษัทของเขานำเข้าสินค้าจำพวกเครื่องกลมาจากจักรวรรดิเยอรมัน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นจักรยานที่ขายดี ต่อมาในปีค.ศ. 1886 เขาอยากจะตั้งชื่อใหม่ให้เจาะจงกว่านี้ เขาเลยเปลี่ยนชื่อกิจการเป็น Triumph Cycle Company ในปีต่อมา กิจการนี้ได้จดทะเบียนเป็นบริษัทจำกัดชื่อว่า New Triumph Co. Ltd จากการสนับสนุนเงินทุนโดยบริษัทยางดันลอป อยู่เยอรมัณี!!! 

ค.ศ. 1887 นายมอริทซ์ ชุลเทอ (เยอรมัน: *Moritz Schulte*) เพื่อนในเมืองเนือร์นแบร์ก ได้โน้มน้าวเบ็ทท์มันน์ตั้งโรงงานผลิตจักรยานเสียเองเลยแทนที่จะนำเข้ามา ในปี 1888 

เบ็ทท์มันน์จึงไปซื้อที่ดินในคอเวนทรีเพื่อตั้งโรงงาน โดยใช้ทุนของตัวเองและกู้ยืมจากครอบครัวของชุลเทอ โรงงานไทรอัมพ์ได้ผลิตจักรยานคันแรกของตนเองออกมาในปี 1889 และในปี 1896 ยังไปตั้งโรงงานเพิ่มในเนือร์นแบร์กด้วย และในปี 1898 บริษัทได้ตัดสินใจอนุมัติแผนการผลิตรถจักรยานยนต์โดยใช้แบบจากบริษัทอื่น ในปี 1902 ไทรอัมพ์ก็เปิดตัวรถจักรยานยนต์คันแรกของตัวเอง ซึ่งเป็นจักรยานที่ติดเครื่องยนต์มิเนอร์ว่าจากเบลเยียม ในปี 1904 ไทรอัมพ์ตัดสินใจที่จะออกแบบรถจักรยานยนต์ด้วยตนเอง รถจักรยานยนต์ที่ออกแบบและผลิตเองของไทรอัมพ์ได้ออกสู่สายตาสาธารณชนในปี 1905

ในปี 1983 บริษัทไทรอัมพ์เอ็นจิเนียริงได้ประสบกับภาวะล้มละลาย ทรัพย์สินของบริษัทได้ถูกพิทักษ์ทรัพย์โดยนายจอห์น บลอร์ นักธุรกิจชาวอังกฤษ ซึ่งเขาได้ใช้ทรัพย์สินที่มีอยู่เดิมก่อตั้งเป็นบริษัทใหม่ในชื่อ **Triumph Motorcycles** ในปี 1983

ผู้แทนจำหน่ายและสาขาในประเทศไทย
-------------------------------

* สาขาในกรุงเทพฯ และปริมณฑล
	+ พระราม 9
	+ พระราม 5
	+ บางนา
	+ รังสิต
	+ วิภาวดีรังสิต
* สาขาในภูมิภาค
	+ เชียงใหม่
	+ เชียงราย
	+ พิษณุโลก
	+ ลพบุรี
	+ พัทยา ชลบุรี
	+ ขอนแก่น
	+ อุบลราชธานี
	+ หาดใหญ่ สงขลา
	+ ภูเก็ต

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Lea, Robert (18 December 2017). "Overseas sales help Triumph Motorcycles pick up speed". *The Times*. สืบค้นเมื่อ 27 December 2017.
2. ↑  "Triumph Motorcycles". สืบค้นเมื่อ 20 December 2008.
**การขนส่งสาธารณะในเมโทรมะนิลา** ประกอบด้วยรถไฟฟ้ารางเบา, ระบบขนส่งมวลชนเร็ว, รถไฟชานเมือง, รถโดยสารประจำทาง, รถจี๊ปนีย์ และรถแท็กซี และในปี ค.ศ. 2015 ได้มีการเริ่มต้นใช้งานอูเบอร์และแกร็บ ซึ่งให้บริการคล้ายกับแท็กซี

ระบบราง
-------

แผนที่แสดงเส้นทางรถไฟฟ้าในเมโทรมะนิลา (ภาพเมื่อกรกฎาคม ค.ศ. 2015)
ปัจจุบัน (ค.ศ. 2018) มีระบบขนส่งมวลชนเร็วที่ให้บริการอยู่ 2 ระบบใหญ่ ได้แก่ ไลต์เรล และเมโทร

ไลต์เรลประกอบด้วยสองเส้นทาง ได้แก่ สาย 1 (สีเขียว) และสาย 2 (สีน้ำเงิน) ในขณะที่เมโทรมีเพียงสายเดียวคือ สาย 3 (สีเหลือง) สถานีรถไฟฟ้าประกอบด้วยสถานีของไลต์เรล 31 แห่ง และสถานีของเมโทร 13 แห่ง ในอนาคตมีโครงการส่วนต่อขยายเพื่อเชื่อมต่อมะนิลากับจังหวัดใกล้เคียง ได้แก่ บูลาคัน, คาบีเต, ลากูนา และรีซัล

| ชื่อสายแบบปัจจุบัน | ชื่อสายแบบใหม่ |
| --- | --- |
| มะนิลาไลต์เรล สาย 1 (LRT-1) | สายสีเขียว |
| มะนิลาไลต์เรล สาย 2 (LRT-2) | สายสีน้ำเงิน |
| มะนิลาเมโทร สาย 3 (MRT-3) | สายสีเหลือง |
| รถไฟชานเมือง PNR | สายสีส้ม |

รถโดยสารประจำทาง
----------------

มะนิลามีบริษัทรถโดยสารหลายแห่งได้แก่ เออร์จอห์นแอนด์อัลมาร์ก, บาคลารันเมโทรลิงก์ และเอซีทรานส์ รถโดยสารส่วนใหญ่ใช้รถยี่ห้ออีซูซุและนิสสัน การเดินรถใช้ระบบจราจรซ้ายมือ

บริษัทรถโดยสารที่สำคัญ
1. บีจีซีบัส
2. ซิตีลิงก์โคชเซอร์วิส
3. เอชเอ็มทรานสปอร์ต

อ้างอิง
-------
*แม่พระรับสาร* โดยฟราอันเจลีโก (ราว ค.ศ. 1437-1446), พิพิธภัณฑ์ซานมาร์โก, ฟลอเรนซ์
**วันทามารีย์** หรือในเอกสารเก่ากว่าใช้คำว่า **วันทามารีอา** (ละติน: ***อาเวมารีอา**, Ave Maria*; อังกฤษ: Hail Mary) เป็นบทสวดภาวนาแบบขนบของศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกซึ่งอ้างตอนที่เทวดากาเบรียลมาพบแม่พระมารี พระมารดาของพระเยซู และต่อมาเมื่อแม่พระเดินทางไปพบเอลิซาเบธ มารดาของนักบุญจอน ผู้ให้บัพติศมา ทั้งสองเหตุการณ์นี้ปรากฏในพระวรสารนักบุญลูกา บทภาวนาวันทามารีย์เป็นบทเชิดชูและร้องขอต่อพระมารดาของพระเจ้า นับตั้งแต่ศตวรรษที่ 16 ปรากฏฉบับบทภาวนาของโรมันคาทอลิกมีความใกล้เคียงกับบทร้องขอภาวนาเพื่อเพื่อผู้ที่ลำบาก ตัวบทสวดมีความแตกต่างกันไปตามธรรมเนียมและมีการนำไปดัดแปลงเป็นดนตรี

ในจารีตละตินของโรมันคาทอลิก ใช้บทภาวนาที่เป็นพื้นฐานของบทภาวนาต่อบทสวดลูกประคำและบทสวดอังเจลัส พิธีสักการบูชาในจารีตโอเรียนทัลออร์ทอดอกซ์มีบทภาวนาจำนวนมากที่ใช้สื่อยังแม่พระ แต่ทั้งหมดล้วนมีความคล้ายคลึงกับวันทามารีย์ ส่วนจารีตออร์ทอดอกซ์ตะวันออกมีบทภาวนาที่คล้ายคลึงกัน ทั้งในภาษากรีกและฉบับแปล ล้วนปรากฏในบทสวดนอกสักการพิธี เช่น บทภาวนาพระเยซู จารีตคาทอลิกตะวันออกใช้รูปแบบที่สืบต่อจากของละติน เช่นเดียวกันกับคริสตจักรกลุ่มตะวันตกอื่น ๆ ที่มีประวัติศาสตร์เกี่ยวข้องกับคาทอลิก มีบทภาวนาที่ต่อยอดหรือมีรากฐานมาจากฉบับละติน เช่น ลูเทอราน, อังกลิคัน, อินดีเพนเดนต์คาทอลิก และ โอลด์คาทอลิก

บทวันทามารีย์ฉบับภาษาไทยของคาทอลิกมีการปรับปรุงสำนวนอย่างต่อเนื่องโดยคณะกรรมการคาทอลิกเพื่อพิธีกรรม ปรากฏมีตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1674 อันปรากฏการใช้คำว่า "อาเวมารีอา" และ "ซางตามารีอา" ซึ่งปรากฏเรื่อยมาในฉบับอีกสองฉบับถัดมา กระทั่งฉบับที่สี่ในปี 1947 ใช้คำว่า "วันทามารีอา" และ "สันตะมารีอา" ทดแทน ในปัจจุบัน บทภาวนาภาษาไทยที่ใช้ของคาทอลิกเป็นฉบับประกาศใช้ในเดือนกันยายน 2010 ใช้คำว่า "มารีย์" แทน "มารีอา"

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "บทภาวนาของคริสตชน (ฉบับปรับปรุง ค.ศ. 2010)" (PDF). คณะกรรมการคาทอลิกเพื่อพิธีกรรม. 29 กันยายน 2553. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-01. สืบค้นเมื่อ 18 มิถุนายน 2561. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
2. 1 2 3  "บทวันทามารีย์ 5 สมัย". แผนกคริสตศาสนธรรม อัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯ. สืบค้นเมื่อ 18 มิถุนายน 2561. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
3. ↑  Claremont Coptic Encyclopedia: Hail Mary
4. ↑  Johnson, Maxwell E. (2015). *The Church in Act: Lutheran Liturgical Theology in Ecumenical Conversation* (ภาษาอังกฤษ). Fortress Press. ISBN 978-1-4514-9668-0.
ระวังสับสนกับ วันอังคาร
ดวงอาทิตย์ขึ้นบนดาวอังคารดวงอาทิตย์ตกบนดาวอังคาร
**วันดาวอังคาร** (sol, Mars sol, Martian day) คือเวลา 1 วันบนดาวอังคาร โดยเมื่อเทียบโดยใช้หน่วยเวลาของโลกแล้ว เวลา 1 วันบนดาวอังคารเฉลี่ยอยู่ที่ 24 ชั่วโมง 39 นาที 35.244 วินาที

เวลา 1 ปีบนดาวอังคารคือ 668 Sol วันดาวอังคาร เช่นเดียวกับโลก มีฤดูกาลต่าง ๆ เช่น วันวสันตวิษุวัต เวลาพระอาทิตย์ตกดินก็มีการเปลี่ยนแปลงไปตามช่วงปี

ชื่อเรียกว่า sol นั้นมาจากคำภาษาละติน แปลว่าดวงอาทิตย์ ถูกใช้ตั้งแต่ในปี 1976 ระหว่างโครงการไวกิงสำรวจดาวอังคารของ NASA

นอกจากนี้แล้วยังมีการสร้างคำว่า yestersol, tosol เพื่อแทนคำว่าเมื่อวานและวันนี้บนดาวอังคาร โดยแทนคำว่า day ทีใช้สำหรับวันบนโลกด้วย sol สำหรับคำที่หมายถึงวันพรุ่งนี้ของดาวอังคารมีใช้อยู่หลายคำ ได้แก่ nextsol, morrowsol, solmorrow เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Allison, Michael; Schmunk, Robert (30 June 2015). "Technical Notes on Mars Solar Time as Adopted by the Mars24 Sunclock". *ゴダード宇宙科学研究所*. アメリカ航空宇宙局（NASA）. สืบค้นเมื่อ 13 June 2018.
2. ↑  Snyder, Conway W. (1979). "The extended mission of Viking". *Journal of Geophysical Research*. **84** (B14): 7917–7933. doi:10.1029/JB084iB14p07917.
3. ↑  Martínez-Frías, Jesús (28 September 2002). "Marte: 'yestersol', 'tosol' y 'solmorrow'" [Mars: 'yestersol', 'tosol', and 'solmorrow']. *El Mundo* (ภาษาสเปน). Madrid, Spain: Unidad Editorial S.A. สืบค้นเมื่อ 23 April 2014.
ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *ไทระ (平)*
ภาพพิมพ์แกะไม้ของโคเรโมริ โดยอูตางาวะ โยชิโตระ ปี ค.ศ. 1866
**ไทระ โนะ โคเรโมริ** (ญี่ปุ่น: 平 維盛; โรมาจิ: *Taira no Koremori*; ค.ศ. 1158 – 1184) เป็นหนึ่งในแม่ทัพของตระกูลไทระในสงครามเก็มเปช่วงปลายยุคเฮอันของประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น เป็นบุตรชายคนโตของไทระ โนะ ชิเงโมริ

ประวัติช่วงต้น
--------------

ไทระ โนะ โคเรโมริเกิดในปี ค.ศ. 1158 เติบโตเป็นขุนนางหนุ่มผู้ชื่นชอบบทกวีและดนตรี ต่างจากชิเงโมริผู้บิดาผู้เป็นนักรบเชี่ยวชาญการสงคราม

สงครามเก็มเป
------------

ระหว่างสงครามเก็มเป โคโรโมริพ่ายแพ้ในยุทธการที่ฟูจิกาวะเมื่อปี ค.ศ. 1180 สามปีต่อมาได้บุกแคว้นเอจิเซ็น ยึดได้เขาฮิอูจิยามะและป้อมปราการของมินาโมโตะ โนะ โยชินากะอีกหลายแห่ง ทว่าโยชินากะก็สามารถชิงป้อมปราการคืนมาได้ และเอาชนะโคเรโมริในยุทธการที่คูริคาระ

โคเรโมริหนีจากฐานที่มั่นของตระกูลไทระระหว่างยุทธการที่ยาชิมะและหาทางกลับไปพบครอบครัวที่ทิ้งไว้ที่เมืองหลวง แต่ระหว่างทางกลับโคเรโมริได้พบกับพระทากิงูจิ หรือเดิมคือไซโต โทกิโยริ ที่เขาโคยะ แล้วได้ออกบวชเป็นพระ มีข่าวลือในภายหลังว่าโคเรโมริได้ขึ้นเรือที่ฮามะโนะมิยะออกทะเลแล้วจมลงไปในทะเล

ครอบครัว
--------

บุตรชายของโคเรโมริคือ ไทระ โนะ ทากากิโยะ และ ไทระ โนะ จิกาซาเนะ กลายเป็นสมาชิกสองคนสุดท้ายของตระกูลไทระหลังจากที่คนในตระกูลส่วนใหญ่ถูกสังหารในยุทธนาวีที่ดันโนะอุระในปี ค.ศ. 1185

ดูเพิ่ม
-------

* ตำนานเฮเกะ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Brown, Delmer M.; Hall, John Whitney; Shively, Donald H.; McCullough, William H.; Jansen, Marius B.; Yamamura, Kōzō; Duus, Peter (1988). *The Cambridge History of Japan* (ภาษาอังกฤษ). Vol. 2. Cambridge University Press. pp. 615, 703–704. ISBN 978-0-521-22353-9.
2. ↑  Sansom, George (1958). *A History of Japan to 1334*. Stanford University Press. p. 293. ISBN 0804705232.
3. ↑  Turnbull, Stephen (1998). *The Samurai Sourcebook*. Cassell & Co. p. 201–202. ISBN 1854095234.
4. ↑  *The Tales of the Heike*. แปลโดย Burton Watson. Columbia University Press. 2006. p. 109–121. ISBN 9780231138031.
5. ↑  Turnbull, Stephen R. (2016). *The Gempei War 1180-85 : the great Samurai civil war*. Giuseppe Rava. Oxford. p. 16. ISBN 978-1-4728-1384-8. OCLC 954103123.

* Frederic, Louis (2002). "Taira no Koremori". *Japan Encyclopedia*. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.
**สำนักงานควบคุมคุณภาพตรวจสอบและกักกันโรค** (จีน: 中华人民共和国国家质量监督检验检疫总局; อังกฤษ: General Administration of Quality Supervision, Inspection and Quarantine; AQSIQ) เป็นหน่วยงานเทียบเท่ากระทรวงภายใต้กำกับของสภารัฐมนตรีจีน ซึ่งรับผิดชอบคุณภาพของชาติ ระบบการวัดและชั่งน้ำหนัก การตรวจสอบโภคภัณฑ์เข้าและออกประเทศ การกักกันสาธารณสุขเข้าและออกประเทศ การกักกันสัตว์และพืชเข้าและออกประเทศ ความปลอดภัยของอาหารนำเข้าและส่งออก การให้คำรับรองและการแต่งตั้ง การวางมาตรฐาน ตลอดจนการบังคับใช้กฎหมายปกครอง

AQSIQ ดูแลสำนักงานควบคุมการนำเข้าและส่งออกสินค้าและสำนักงานควบคุมคุณภาพและเทคโนโลยีประจำมณฑล ยกตัวอย่างเช่น สำนักงานควบคุมการนำเข้าและส่งออกสินค้าปักกิ่งมีหน้าที่รับผิดชอบเก็บใบแสดงสถานะทางร่างกาย และใช้การจับภาพความร้อนเพื่อตรวจหาผู้โดยสารที่เป็นไข้เนื่องจากการระบาดของไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009 ก่อนหน้าวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

อ้างอิง
-------

1. ↑  "People's Republic of China:Known measures adopted following the A (H1N1) Flu outbreak" (PDF). International Air Transport Association. 2009-07-17. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-03. สืบค้นเมื่อ 2011-04-10.
เนลล์ กวิน
**เนลล์ กวิน** (พ.ศ. 2193- 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2230) เป็นพระสนมเอกคนที่สามของ สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2เนลล์มาจากจุดต่ำสุดของสังคมอังกฤษ เนลล์เกิดในซ่องโสเภณี แม่ของเนลล์เป็นอดีตโสเภณี แม่เมาเหล้าและตกน้ำตายตั้งแต่เนลล์ยังเล็ก เนลล์ไม่ได้เรียนหนังสือ อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ พอเนลล์อายุ 14 ปี เธอเติบโตสวยสะพรั่งเป็นสาวหน้าอกใหญ่ เนลล์เป็นเด็กขายส้มในโรงละคร เด็กขายส้มเป็นอาชีพที่ต้องเสียตัวกับลูกค้าบ้ากาม ต่อมาเนลล์ได้เป็น "เด็ก"ให้กับ ชาร์ลส์ ฮาร์ท นักแสดงชายในโรงละคร เนลล์ได้เรียนเต้นระบำกับครูฝึก เนลล์เป็นสาวสวยน่ารัก ขี้เล่น เฮฮา มีลูกเล่นแพรวพราว ทำให้เจ้าของโรงละครและนักเขียนบทเห็นแววเป็น "ดาวรุ่ง" ของเนลล์ เนลล์ได้เลื่อนขั้นเป็นนักแสดงในวัย 15 ปี ด้วยความสวยและฉลาด เนลล์ได้เป็นนางเอกในเรื่อง Secret Love ในเรื่องนั้นนางเอกต้องเป็นสาวขี้เล่น เฮฮา เนลล์ได้มีนิสัยตรงกัน เธอเลยได้เป็นนางเอกของเรื่อง ซึ่งก็โด่งดังเป็นพลุแตก

คนดูหนึ่งในนั้นคือชาร์ลส์ แซควิลล์ ที่หลงใหลในตัวเนลล์จนถอนตัวไม่ขึ้น อยากได้มาเป็นเมียเก็บ และก็สำเร็จในที่สุด
ชาร์ลส์พาเนลล์ไปพักที่คฤหาสน์หลังงาม เนลล์ได้สัมผัสกับความหรูหราอลังการของที่นั่น เนลล์ได้ชุดสวยๆ นั่งรถม้า มีบ่าวรับใช้ สร้างความดีใจมาก แต่ความรักของเนลล์กับชาร์ลส์ต้องยุติลง จากนั้นเนลล์ก็ไปเป็น "เด็ก"ของขุนนางอีกหลายคน ก่อนที่จะไปเป็นพระสนมในวัย 19 ในตอนนั้นพระเจ้าชาร์ลส์มีพระสนมชื่อมอลล์ เดวิส ที่มีประวัติที่ไม่ค่อยดีนัก มอลล์เป็นลูกนอกสมรสของขุนนางคนหนึ่ง พ่อไม่ยอมรับ เธอต้องเป็นนางละคร ร้องเพลงได้ไพเราะยิ่งนัก

พระเจ้าชาร์ลส์ทรงชอบมอลล์มากๆแต่ในราชสำนัก มอลล์เป็นที่รังเกียจ เนื่องจากเธอมาจากความต้อยต่ำ ไม่รู้จักที่ต่ำสูง ขาดความนอบน้อม ไม่มีมารยาท นอกจากพระเจ้าชาร์ลส์แล้วไม่ใครรักมอลล์สักคน วันหนึ่งพระเจ้าชาร์ลส์ทอดพระเนตรดูการแสดงละคร เนลล์เองก็ไปกับคู่ควง เนลล์ได้นั่งติดกับพระเจ้าชาร์ลส์ เนลล์เป็นสาวขี้เล่น พระเจ้าชาร์ลส์ทรงสั่งให้ข้าราชบริพารนัดเนลล์และคู่ควงให้ไป "ดื่ม"กันต่อที่โรงเตี๊ยมใกล้ๆ พอดื่มเสร็จ เมื่อถึงเวลาจ่ายเงิน พระเจ้าชาร์ลส์ทรงไม่ได้พกกระเป๋าเงินมา เนลล์เลยอุทานมาว่า "โอ ตั้งแต่เกิดฉันไม่เคยเห็นเจ้าภาพที่ไหนกระจอกขนาดนี้" คนร่วมโต๊ะต่างตะลึงไปหมด กลัวว่าเนลล์จะถูกลงโทษ แต่เปล่า พระเจ้าชาร์ลส์กลับทรงเอ็นดูเนลล์มากกว่าเดิม

เนลล์ต้องเจอคู่แข่งอย่างหลุยส์ เดอ เครูอาล แต่ก็ทำอะไรเนลล์ไม่ได้ ส่วนมอลล์ เดวิสก็ถูกเขี่ยไปให้พ้นเส้นทาง ด้วยวิธีการคือเนลล์แอบเอาสมุนไพรที่มีฤทธิ์เป็นยาถ่ายใส่ลงไปในอาหาร แล้วก็มารับประทานด้วยกันปกติ พอสมุนไพรออกฤทธิ์ มอลล์เริ่มมีอาการท้องเสียง สร้างความอึดอัดอย่างมาก โดยเฉพาพระเจ้าชาร์ลส์ที่ตรัสว่า "ช่างอึดอัดจริง บรรยกาศชวนกินข้าวไม่ลง" มอลล์เกิดอาการท้องเสียอย่าแรง เป็นเหตุที่ทำให้ตกกระป๋องในที่สุด

เนลล์เป็นคนพูดตรง วันหนึ่งพระเจ้าชาร์ลส์เสด็จมาเยี่ยมเนลล์และลูกชายที่บ้านพัก เนลล์ได้พูดว่า "มานี่ซิ เด็กไม่มีพ่อ"สร้างความตกพระทัยแก่พระเจ้าชาร์ลส์มาก เนลล์เลยให้เหตุผลว่า "จริงไหมเพคะ ลูกหม่อมฉันเป็นแบสทาร์ด ลูกนอกสมรสนี่" ทำให้พระเจ้าชาร์ลส์ทรงชื่นชมเนลล์มากกว่าเดิม 

เนลล์เสียชีวิตในวัย 37 ปี.
**ลีนสตาร์ทอัพ** (Lean Startup) คือวิธีการพัฒนาธุรกิจที่เน้นการทำให้วงจรการพัฒนาผลิตภัณฑ์มีขนาดสั้นลง และ สามารถรู้ได้ในเวลาสั้น ๆ ว่าโมเดลธุรกิจมีความเป็นไปได้หรือไม่ ทำได้โดยการประยุกต์ 3 วิธีการ: การทดลองทางธุรกิจเพื่อทดสอบสมมติฐาน (Business-hypothesis-driven experiment), การปล่อยผลิตภัณฑ์ซ้ำ ๆ เพื่อหาผลิตภัณฑ์ที่ทำให้เกิดผลลัพท์ที่ดีที่สุด (Iterative product releases) และ การเรียนความรู้ใหม่แล้วนำมาใช้พัฒนาผลิตภัณฑ์ทันที (Validated learning)

หัวใจของลีนสตาร์ทอัพคือการตั้งสมมติฐานว่าเมื่อบริษัทสตาร์ทอัพลงเวลาไปกับการสร้างผลิตภัณฑ์และบริการซ้ำ ๆ เพื่อตอบสนองความต้องการของลูกค้ากลุ่มแรก (Early customers) บริษัทจะสามารถลดความเสี่ยงทางการตลาด ลดการใช้เงินลงทุนเริ่มแรกจำนวนมาก ๆ และ ลดการสูญเสียเม็ดเงินจากการลองผิดลองถูกในการนำสินค้าออกสู่ตลาด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Penenberg, Adam L. (8 September 2011). "Eric Ries is a Lean Startup machine". *Fast Company*. Retrieved 4 June 2015.
2. ↑  Adler, Carlye (30 August 2011). "Ideas are overrated: startup guru Eric Ries' radical new theory". *Wired*. Retrieved 4 June 2015.
**ลีดส์อิชธีส์** (อังกฤษ: Leedsichthys) เป็นชื่อปลากระดูกแข็งชนิดหนึ่ง อาศัยอยู่ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ซึ่งสูญพันธุ์ไปแล้ว 

ลีดส์อิชธีส์มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Leedsichthys problematicus* อยู่ในวงศ์ Pachycormidae อาศัยอยู่ในทะเลในกลางยุคจูราสสิค (185-155 ล้านปีก่อน) พบฟอสซิลในชั้นหินในยุคนี้ โดยที่ชื่อ Leedsichthys ตั้งตามผู้ค้นพบคือ อัลเฟรด นิโคลสัน ลีดส์ นักสะสมซากดึกดำบรรพ์ชาวอังกฤษ มีความหมายว่า "ปลาของลีดส์" โดยพบในพื้นที่ใกล้เขตเมืองปีเตอร์โบโรห์เมื่อปี ค.ศ. 1886 ในสภาพเป็นเศษกระดูกจนยากจะคาดเดาว่าเป็นปลาชนิดใด หลังจากนั้นมีผู้ค้นพบในอีกหลายพื้นที่เช่น ในเมืองคอลโลเวียน ของอังกฤษ ทางภาคเหนือของเยอรมนีและฝรั่งเศส เมืองออกซ์ฟอร์เดียนของชิลีและเมืองคิมเอริดเกียน ของฝรั่งเศส 

โดยรวมแล้วพบประมาณ 70 ตัว แต่ไม่สามารถบอกขนาดตัวได้ จนอาร์เธอร์ สมิธ วูดวาร์ดพบตัวอย่างใน ค.ศ. 1889 ประเมินว่ามีขนาดตัวยาว 30 ฟุต หรือราว 9 เมตร โดยเปรียบเทียบหางของลีดส์อิชธีส์กับปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกันคือฮิพโซคอร์มัส ต่อมาการประเมินจากเอกสารการค้นพบในระยะหลัง รวมถึงตัวอย่างที่สมบูรณ์ในพื้นที่สตาร์ พิท ใกล้เขตวิทเทิลซีย์ เมืองปีเตอร์โบโร ได้ค่าใกล้เคียงกับของวูดวาร์ด ซึ่งอยู่ที่ 30-33 ฟุต และเป็นไปว่าตอนอายุ6-12ลำตัวยาวได้มากกว่า 54 ฟุต หรือ 16 เมตร แต่ถ้าโตเต็มวัยยาวได้ถึง 24.2-26 เมตรและอาจยาวได้สูงสุดคือ 28 เมตร จึงเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่โลกเคยมีมา นอกจากนี้ลีดส์อิชธีส์เป็นปลาใหญ่ที่สุดในประวัติศาตร์และครองตำแหน่งปลายักษ์มาแล้วมากกว่า 125 ปี

ลีดส์อิชธีส์มีตาขนาดเล็กและด้วยขนาดตัวที่ใหญ่โตทำให้ว่ายน้ำช้า ใช้ชีวิตคล้ายคลึงกับปลาใหญ่ในยุคปัจจุบันอย่างปลาฉลามวาฬหรือปลาฉลามอาบแดด โดยใช้ฟันซี่เรียวกว่า 40,000 ซี่กรองกินสัตว์เล็กสัตว์น้อยและแพลงก์ตอนเป็นอาหาร แม้ว่ามันจะมีลำตัขนาดใหญ่มาก แต่เชื่อว่าลีดส์อิชธีส์ก็ยังตกเป็นเหยื่อของปลากินเนื้อขนาดใหญ่รวมถึงสัตว์เลื้อยคลานทะเลยุคเดียวกันด้วย เช่น ไลโอพลัวเรอดอน เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Wiley. "Phylum Chordata" (PDF). p. 100. สืบค้นเมื่อ 2009-04-11.
2. ↑  ต้อยตีวิด, Leedsichthysปลายักษ์ตลอดกาล คอลัมน์ สัตว์โลกน่ารัก นิตยสารโลกวันนี้วันสุข ปีที่ 5 ฉบับที่ 230 วันที่ 24-30 ตุลาคม พ.ศ. 2552 หน้า 55

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ลีดส์อิชธีส์**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Leedsichthys จากเว็บไซต์บีบีซี (อังกฤษ)
**อาวียองซ์** (อังกฤษ: aviance) เป็นชื่อของบริษัทผลิตภัณฑ์สุขภาพและความงาม โดยมุ่งเน้นผลิตภัณฑ์ส่วนใหญ่ไปที่กลุ่มผู้บริโภคหญิง มีการดำเนินการในหลายประเทศทั่วโลก ประกอบด้วย เอเซียตะวันออกเฉียงใต้, ประเทศแถบตะวันออกกลาง และ ละตินอเมริกา โดยมีวิธีการดำเนินธุรกิจแตกต่างไปตามพื้นที่และการรองรับของตลาด อาวียองซ์ ในประเทศไทย ดำเนินธุรกิจขายตรงด้วยระบบการตลาดหลายชั้น (Multi Level Marketing : MLM) ภายใต้การบริหารของบริษัท ยูนิลีเวอร์ ไทย จำกัด

อาวียองซ์ เป็นบริษัทในเครือของ Unilever ภายใต้การดำเนินการของภาคธุจกิจผลิตภัณฑ์ชั้นสูง โดยมุ่งเน้นขายผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพ และความงามระดับสูงเป็นหลักเท่านั้น

ยูนิลีเวอร์ อาวียองซ์
---------------------

### ประวัติ

เนื่องด้วยกระแสการเปลี่ยนแปลงของตลาดในช่วงนั้น ในปี พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) ทางบริษัทยูนิลีเวอร์จึงได้ขยายธุรกิจขายตรงสู่ระบบการตลาดแบบเครือข่าย Network Marketing ด้วยตราสินค้า อาวียองซ์ ภายใต้การบริหารงานของบริษัทยูนิลิเวอร์ ไทย เทรดดิ้งส์ จำกัด โดยมีประเทศไทยเป็นสำนักงานใหญ่ และจะขยายตลาดเข้าสู่สมาพันธ์อาเซียน และทั่วโลกต่อไป

อาวียองซ์ประเทศไทย
------------------

อาวียองซ์ได้ถือกำเนิดขึ้นครั้งแรกในอาเซียนที่ประเทศไทย ภายใต้การบริหารและดำเนินการของภาคผลิตภัณฑ์ชั้นสูง บริษัท Unilever ไทย โฮลดิ้ง จำกัด กล่าวคือตลาดของอาวียองซ์ในอาเซียน มีประเทศไทยเป็นฐานการผลิต และเป็นตลาดหลักของภูมิภาค

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ ยูนิลีเวอร์ ประเทศไทย เก็บถาวร 2013-01-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ อาวียองซ์ ประเทศไทย
* เว็บไซต์รีวิวสินค้าอาวียองซ์[*ลิงก์เสีย*]

อ้างอิง
-------
**เนยแข็งเคาดา** (อังกฤษ: Gouda cheese; ดัตช์: *Goudse kaas*) เป็นเนยแข็งที่ผลิตจากนมวัว ลักษณะมีสีอ่อนหรือเหลือง มีต้นกำเนิดจากประเทศเนเธอร์แลนด์ เคาดาเป็นหนึ่งในชนิดของเนยแข็งที่ได้รับความนิยมสูงทั่วโลก ในปัจจุบันคำว่า "เคาดา" โดยทั่วไปนั้นใช้เรียกเนยแข็งชนิดอื่น ๆ อีกหลายชนิดที่คล้ายกันที่ผลิตโดยใช้กรรมวิธีดัตช์ดั้งเดิม

ข้อมูลจากหลายแหล่งเสนอว่าคำว่า "เคาดา" หมายถึงวิธีการผลิตเนยแข็งทั่วไปมากกว่าที่จะหมายถึงชนิดหนึ่งของเนยแข็ง ส่วนหนี่งด้วยรสชาติของเคาดานั้นสามารถเปลี่ยนแปลงและมีความแตกต่างกันมากขึ้นอยู่กับระยะเวลาที่ใช้บ่มเนยแข็ง เคาดาอายุน้อย (รวมถึงเคาดาที่ผลิตจากโรงงานอุตสาหกรรม) มีรสชาติที่ "เหมือนถั่ว มีรสเหลว ๆ จาง ๆ แต่จืดมาก มาก มาก" ("lightly fudgy with nuts, but very, very, very mild") ส่วนเคาดาฟาร์มเฮ้าส์ที่หมักถึงอายุ (mature) มีรสชาติที่ "เข้มข้นออกผลไม้ น่ารัก" ("lovely fruity tang") โดยมี "รสปิดท้ายที่หวาน" ("sweet finish") และอาจมีรสที่ "เกือบเหมือนบัตเตอร์สก็อตช์" ("an almost butterscotch flavour") ถ้าหมักถึงสองปี

ยิ่งหมักเนยแข็งเคาดาเป็นเวลานาน ลักษณะของเนยแข็งจะยิ่งเพิ่มรสหวานแบบคาราเมล และมีความกรุบกรอบเล็ก ๆ จากชีสคริสตัลซึ่งพบมากในเนยแข็งที่บ่มไว้เป็นเวลานาน ในประเทศเนเธอร์แลนด์ เคาดาหั่นเต๋านิยมทานเป็นอาหารกินเล่นคุ่กับดัตช์มัสตาร์ด เคาดาอายุมาก ๆ บางครั้งทานคูกับน้ำตาลหรือแอปเปิลไซรัป ส่วนเคาดาที่อายุเยอะมาก ๆ นิยมทานคู่กับเบียร์แรง ๆ หรือกับพอร์ตไวน์[]

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Gouda *noun*". *Merriam-Webster*. สืบค้นเมื่อ 2019-09-08.
2. ↑  "European commission confirms protection for Gouda Holland". DutchNews.NL. 7 October 2010. สืบค้นเมื่อ 7 October 2010.
3. ↑  "Gouda". *Cheese.com*. สืบค้นเมื่อ 14 August 2014.
4. ↑  Ridgway, Judy (2002). *The Cheese Companion: The Connoisseur's Guide* (2nd ed.). Apple. p. 103. ISBN 1840923393. สืบค้นเมื่อ 9 December 2017.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เนยแข็งเคาดา**

วิกิพจนานุกรม มีความหมายของคำว่า ***gouda***
**ลุยจี อาโลอีซีโอ กัลวานี** (อิตาลี: *Luigi Aloisio Galvani*, ละติน: *Aloysius Galvani*; 9 กันยายน ค.ศ. 1737 – 4 ธันวาคม ค.ศ. 1798) เป็นนักฟิสิกส์และแพทย์ชาวอิตาลี เป็นผู้บุกเบิกการศึกษาแม่เหล็กไฟฟ้าชีวภาพ

ประวัติ
-------

ลุยจิ กัลวานี เกิดเมื่อ ค.ศ. 1737 เป็นบุตรของโดเมนีโกและบาร์บารา ฟอสกี เมื่อเติบโตเป็นวัยรุ่น กัลวานีมีความตั้งใจจะเป็นนักบวช แต่ทางบ้านไม่ยินยอม จึงเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยโบโลญญาแทน โดยเลือกเรียนวิชาแพทย์ กัลวานีศึกษางานของฮิปพอคราทีส, กาเลน และแอวิเซนนา และนอกจากนี้เขายังเรียนวิชาศัลยศาสตร์อีกด้วย ในปี ค.ศ. 1762 เขาก็ได้รับตำแหน่งอาจารย์และแต่งงานกับบุตรสาวของศาสตราจารย์คนหนึ่งในมหาวิทยาลัย

ต่อมากัลวานีได้ย้ายจากการสอนศัลยศาสตร์มาเป็นกายวิภาคศาสตร์ และเริ่มสนใจในการศึกษากระแสไฟฟ้าในสิ่งมีชีวิต เขาทำการทดลองโดยแตะคีมไปที่ขากบที่วางอยู่บนจานโลหะ ผลที่ได้คือขากบนั้นกระตุก จากผลการทดลองนี้ กัลวานีจึงสรุปว่าในตัวกบมีกระแสไฟฟ้าอยู่ ทำให้เกิดปฏิกิริยาขึ้นเมื่อใช้คีมแตะ เพราะคีมทำจากเหล็กซึ่งเป็นตัวนำไฟฟ้า เขาเรียกการหดตัวของกล้ามเนื้อเมื่อถูกกระตุ้นด้วยกระแสไฟฟ้าว่า แกลวานิซึม (galvanism) และเรียกพลังงานที่ทำให้ขากบกระตุกว่า "ไฟฟ้าชีวภาพ" (animal electricity)

กัลวานียังคงศึกษาเรื่องแม่เหล็กไฟฟ้าชีวภาพอย่างต่อเนื่อง จวบจนบั้นปลายชีวิตที่เขาต้องประสบกับสถานการณ์ทางการเมืองที่ผันผวน กัลวานีถูกขับออกจากตำแหน่งอาจารย์และถูกระงับเงินช่วยเหลือ เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1798 อย่างคนสิ้นเนื้อประดาตัว

สิ่งสืบเนื่อง
-------------

* การทดลองขากบของกัลวานีเป็นแนวทางให้อาเลสซานโดร โวลตาใช้สร้างแบตเตอรีชิ้นแรกของโลก
* ชื่อของกัลวานียังถูกนำไปใช้เรียกอุปกรณ์ไฟฟ้าต่างๆ อาทิเช่น เซลล์กัลวานิก, กัลวานอมิเตอร์, กัลวาไนเซชัน เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  How to pronounce Luigi Galvani (Italian/Italy) - PronounceNames.com

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลุยจี กัลวานี
* ลุยจี อาโลอีซีโอ กัลวานี (Luigi Galvani)
* Encyclopedia.com -- Luigi Galvani
**โจเซฟ เดนิส เออร์วิน** (อังกฤษ: Joseph Denis Irwin; เกิด 31 ตุลาคม ค.ศ. 1965) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวไอริชและผู้จัดรายการโทรทัศน์เกี่ยวกับฟุตบอล

ในฐานะผู้เล่น เขาเล่นเป็นฟูลแบ็คตั้งแต่ปี ค.ศ. 1983 ถึง ค.ศ. 2004 เออร์วินเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดจากการเล่นที่ยาวนานและประสบความสำเร็จที่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ซึ่งเขาสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองเป็น 1 ในผู้เล่นที่สำคัญที่สุดในทีมยูไนเต็ดที่คว้าแชมป์ในประเทศและถ้วยรางวัลยุโรปในช่วงเวลาที่เขาอยู่ที่นั่นระหว่างปี ค.ศ. 1990 ถึง ค.ศ. 2002 เขาได้รับการยกย่องจากอเล็กซ์ เฟอร์กูสันว่าเป็นการเซ็นสัญญาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาแบบปอนด์ต่อปอนด์ ก่อนหน้านี้ในอาชีพของเขา เขาเล่นให้กับลีดส์ยูไนเต็ด และโอลดัมแอทเลติก และจบอาชีพของเขาด้วยการลงเล่น 2 ปีที่วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ ซึ่งเป็นสโมสรที่เขาสนับสนุนตั้งแต่ยังเป็นเด็ก

เออร์วินลงเล่นให้ทีมชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์ 56 นัด ยิงได้ 4 ประตู และพาทีมเข้าถึงรอบ 2 (16 ทีมสุดท้าย) ในฟุตบอลโลก 1994 เออร์วินเป็นนักฟุตบอลชาวไอริชที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ ทำสถิติร่วมกับรอย คีน เพื่อนร่วมทีมแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด โดยคว้าถ้วยรางวัล 19 รายการในอาชีพของเขา

ชีวิตวัยเด็ก
------------

เออร์วินเกิดและเติบโตในคอร์ก และได้รับการศึกษาที่โรงเรียน Togher Boys' National School และ Colaiste Chriost Ri

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เดนิส เออร์วิน". *Barry Hugman's Footballers*. สืบค้นเมื่อ 4 กรกฎาคม 2018.
2. ↑  "Denis Irwin: Overview". ESPN. สืบค้นเมื่อ 17 April 2020.
3. ↑  "D. Irwin: Summary". *Soccerway*. Perform Group. สืบค้นเมื่อ 17 April 2020.
4. ↑  "Denis Irwin". Manchester United F.C. สืบค้นเมื่อ 17 April 2020.
5. ↑  Campbell, Paul (8 May 2013). "Sir Alex Ferguson: his 10 best and worst signings for Manchester United". *The Guardian*.
6. ↑  "Irwin: 2003 Play-off final winners are part of history". *wolves.co.uk*.
7. ↑  "Most Decorated Fottballers : Ireland : Honours : Trophies". *soccer-ireland.com*.
8. ↑  Traynor, Mikey (12 May 2015). "Just When We Thought Denis Irwin Couldn't Get Any More Amazing, We Discover A Fact Like This". *Balls.ie*. สืบค้นเมื่อ 18 April 2020.
**ลุย** เป็น ภาพยนตร์ไทย แนวแอคชั่นจาก ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2520 ที่โรงภาพยนตร์โคลีเซี่ยม กำกับการแสดงโดย รุจน์ รณภพ นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี สรพงษ์ ชาตรี และดาราดังอีกมากมาย

ในปี 2554 ทาง ช่อง 7 ได้นำภาพยนตร์ซึ่งสร้างจากบทประพันธ์ของ เสนีย์ บุษปะเกศ กลับมาทำใหม่เป็นละครโทรทัศน์ ในชื่อเดียวกัน โดยได้มีการดัดแปลงบางส่วนให้เข้ากับยุคสมัยนำแสดงโดย วีรภาพ สุภาพไพบูลย์

เนื้อเรื่อง
-----------

เรื่องราวของ **ลุย หล่มสัก** (สมบัติ/วีรภาพ) อดีตมือปืนที่ต้องลุกขึ้นมาจับอาวุธอีกครั้งเพื่อจัดการกับองค์กรที่เขาเคยทำงานให้หลังจากที่ **ไทรงาม** (มยุรฉัตร/จีระนันท์) ภรรยาของลุยและลูกถูกสังหารด้วยการวางระเบิดรถยนต์พร้อมกับทำให้ลุยเข้าใจผิดว่า **เดือน แรมกล้า** (อุเทน/ดนัย) นักฆ่าขององค์กรและเป็นเพื่อนรักของลุยซึ่งเชี่ยวชาญเรื่องระเบิดเป็นคนทำลุยจึงพลั้งมือฆ่าเดือนแต่ก็มาทราบความจริงเรื่องนี้ในภายหลังจากปากของ **สร้อยคีรี** (อรัญญา/ภัทรธิดา) นักฆ่าในองค์กรและเป็นอดีตคนรักของลุยซึ่งสนิทสนมกับนายใหญ่ขององค์กรอย่าง **ปกาศิต จอมพลัง** (สะอาด/โอลิเวอร์) ลุยเสียใจมากจึงได้เลี้ยงดูบอย (สรพงษ์/พูลภัทร) ลูกชายคนเดียวของเดือนเพื่อชดใช้กับสิ่งที่ได้ทำลงไปพร้อมกับการเริ่มปฏิบัติการสะสางบัญชีแค้นที่มีต่อองค์กรแม้จะต้องแลกมาด้วยชีวิตก็ตาม

นักแสดง
-------

* สมบัติ เมทะนี - ลุย หล่มสัก
* สรพงษ์ ชาตรี - บอย
* ครรชิต ขวัญประชา - กริช ลมกรด
* สะอาด เปี่ยมพงศ์สานต์ - ปกาศิต จอมพลัง
* อดุลย์ ดุลยรัตน์ - เทียว สิบทิศ
* มานพ อัศวเทพ - ทองเพชร เหล็กกล้า
* กฤษณะ อำนวยพร - ศักดา ปาฏิหาริย์
* พิภพ ภู่ภิญโญ - เด็ด
* สมศักดิ์ ชัยสงคราม - จ๊อด
* ดามพ์ ดัสกร - ขรรค์ชัย อินทรีย์
* ดวงใจ หทัยกาญจน์ - ประดู่
* อรัญญา นามวงศ์ - สร้อยคีรี
* กิตติ ดัสกร - เมธา
* เดือนเต็ม สาลิตุล - น็อต
* มยุรฉัตร เหมือนประสิทธิเวช - ไทรงาม
* อุเทน บุญยงค์ - เดือน แรมกล้า