recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**อันดับปลาฉลามครุย** (อันดับ: Hexanchiformes, อังกฤษ: Frilled shark, Cow shark) เป็นอันดับของปลาในชั้นปลากระดูกอ่อนอันดับหนึ่ง ในชั้นย่อยปลาฉลาม ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Hexanchiformes

มีลักษณะแตกต่างจากปลาฉลามในอันดับอื่น คือ มีเหงือกและช่องเหงือก 6 หรือ 7 ช่องในแต่ละด้าน ซึ่งปลาฉลามที่ส่วนใหญ่มีเพียงแค่ 5 และไม่มีเยื่อหุ้มตา มีเพียงครีบหลังครีบเดียว

เป็นปลาฉลามที่ถือกำเนิดมาจากในยุคจูราซซิค แบ่งออกเป็น 3 วงศ์ (ดูในตาราง) อาศัยอยู่ในเขตน้ำลึก ปัจจุบันเหลือเพียงแค่ 6 ชนิด เพราะได้สูญพันธุ์ไปแล้วตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ โดยมีหลักฐานเป็นฟอสซิล ซึ่งปลาฉลามในอันดับนี้ที่ได้ปรากฏมาและเป็นที่ฮือฮาในเขตทะเลญี่ปุ่น คือ ปลาฉลามครุย (*Chlamydoselachus anguineus*) ที่มีลำตัวเรียวยาวคล้ายปลาไหล และมีปากที่กว้างมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก fishbase.org (อังกฤษ)
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  Allen, Thomas B. *The Shark Almanac*. New York: The Lyons Press, 1999. ISBN 1-55821-582-4
4. ↑  Rare "Prehistoric" Shark Photographed Alive (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Hexanchiformes***

* Order Hexanchiformes: (อังกฤษ)
**กรมประชาชน** (เขมร: ក្រុមប្រជាជន *กฺรุมบฺรชาชน* ออกเสียง *กรมปรอเจียจ็วน*, อังกฤษ: Citizen's Association หรือ People's Association) เป็นพรรคการเมืองในกัมพูชาที่เข้าร่วมในการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2498 พ.ศ. 2501 และ พ.ศ. 2515 พรรคนี้เป็นองค์กรที่ถูกกฎหมายของพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาหรือพรรคปฏิวัติประชาชนเขมร

การก่อตั้ง
----------

กรมประชาชนจัดตั้งขึ้นหลังจากการประชุมเจนีวา พ.ศ. 2497 ซึ่งรับรองเอกราชและความเป็นกลางของกัมพูชา และได้จัดให้มีการเลือกตั้งในปีต่อมา กลุ่มที่ต่อสู้เพื่อเรียกร้องเอกราชของเขมรส่วนใหญ่มีความเกี่ยวข้องกับเวียดมิญ ซึ่งต้องถอนตัวออกจากกัมพูชาหลังการประชุมนี้ เขมรฝ่ายซ้ายบางกลุ่มเช่น เซิง งอก มิญได้เดินทางไปฮานอย กลุ่มที่เหลือได้จัดตั้งกรมประชาชนซึ่งเป็นพรรคที่ถูกกฎหมาย นโยบายเน้นแบบสังคมนิยม ในส่วนของพรรคคอมมิวนิสต์ที่นำโดยตู สามุตและเซียว เฮง และสมาชิกรุ่นใหม่อย่างลต ซอ (พล พต) และเอียง ซารี ยังคงอยู่ในฐานะอีกองค์กรหนึ่ง ผู้นำของกรมประชาชนในขณะนั้นเป็นผู้นำของเขมรอิสระเดิมเช่น นอน ซวน แก้ว เมียส และเพ็ญ ยุต

การเลือกตั้ง พ.ศ. 2498
----------------------

การเลือกตั้งในกัมพูชา พ.ศ. 2498 เป็นการเข้าร่วมการเลือกตั้งครั้งแรกของกรมประชาชน ผลปรากฏว่าส่งผู้สมัคร 35 คน ไม่ได้ที่นั่งในสภา พ่ายแพ้ให้แก่พรรคสังคมราษฎร์นิยมของพระนโรดม สีหนุ

การเลือกตั้ง พ.ศ. 2501
----------------------

ในช่วงก่อนการเลือกตั้ง พ.ศ. 2501 พระนโรดม สีหนุมีความกังวลอย่างมากเกี่ยวกับอิทธิพลของเวียดมิญและเวียดนามเหนือ ที่เข้ามามีอิทธิพลมากขึ้นในกัมพูชา ในระหว่างการหาเสียงเลือกตั้ง จึงมีการโจมตีและติดตามพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชามาก โดยเน้นว่ากลุ่มฝ่ายซ้ายมีความเกี่ยวข้องกับเวียดนาม  กรมประชาชนถูกกดดันมากขึ้น เมื่อมีการเผยแพร่ภาพตึกและทางรถไฟที่ถูกระเบิดทำลาย และคำขวัญที่กล่าวหาว่ากรมประชาชนเป็นพวกขายชาติ และกรมประชาชนไม่ใช่ระบอบสังคม ท่ามกลางความกดดัน กรมประชาชนส่งผู้สมัครเพียง 5 คน และ 4 คนถูกจับและถอดถอนการสมัคร มีเพียงแก้ว เมียสคนเดียวที่ได้ลงรับเลือกตั้ง แต่ก็ถูกบีบจนต้องลี้ภัยไปอยู่ที่ชายแดนเวียดนาม

การเลือกตั้ง พ.ศ. 2505
----------------------

กรมประชาชนเป็นเป้าหมายที่ถูกกดดันโดยรัฐบาลอีกครั้ง ตำรวจของฝ่ายสีหนุจับตัวสมาชิกพรรคไป 14 คนรวมทั้งนอน ซวน เลขาธิการทั่วไปของพรรคในข้อหาว่าร่วมมือกับเวียดนามเหนือในการต่อต้านระบอบสังคม พวกเขาถูกตัดสินประหารชีวิต ทำให้กรมประชาชนสลายตัว สมาชิกพรรคที่นิยมฝ่ายซ้ายหนีออกจากพนมเปญเข้าป่า มีเพียงเขียว สัมพัน ฮู ยวนและฮู นิมที่ยังร่วมมือกับระบอบสังคม ตู สามุต ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์หายตัวไปอย่างลึกลับ ลต ซอขึ้นเป็นผู้นำพรรคแทน

การเลือกตั้ง พ.ศ. 2515
----------------------

หลังจากการโค่นล้มระบบสังคมของสีหนุหลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2513 และก่อตั้งสาธารณรัฐเขมร กรมประชาชนถูกรื้อฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเพื่อเข้าร่วมการเลือกตั้งเป็นคู่แข่งของพรรคสาธารณรัฐสังคมนิยม ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2515 เพ็ญ ยุตซึ่งในขณะนั้นเป็นเจ้าหน้าในกองทัพและมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับลน นล ขึ้นมาเป็นผู้นำพรรค ทำให้กรมประชาชนถูกมองเป็นพรรคหุ่นเชิดของรัฐบาล ลต ฉาย พี่ชายของลต ซอหรือพล พต เข้าร่วมกับกรมประชาชนด้วย แต่กรมประชาชนไม่ได้รับเลือก พรรคสาธารณรัฐสังคมนิยมได้รับการเลือกตั้งทุกที่นั่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "1955 polls: the Sangkum takes hold". *The Phnom Penh Post*. 13 February 1998.
2. ↑  Kiernan, Ben. *How Pol Pot Came to Power*. London: Verso, 1985. pp. 156-157
3. 1 2  Dommen, A. *The Indochinese experience of the French and the Americans*, p.360
4. ↑  Corfield, J. *Khmers stand up!: a history of the Cambodian government 1970-1975*, 1994, p.166
**อันดับนกตะขาบ** เป็นอันดับของนกขากรรไกรแบบใหม่อันดับหนึ่ง ใช้ชื่ออันดับว่า Coraciiformes 

โดยที่คำว่า "Coraciiformes" นั้น หมายถึง "เหมือนนกเรเวน" หรืออีกบริบทคือ "อีกา" (อีกาจัดเป็นนกเกาะคอน) โดยมาจากคำว่า "Corax" ในภาษาละติน มีความหมาย "อีกา" และคำว่า "Forma" หมายถึง "รูปแบบ" ซึ่งเป็นคำลงท้ายในการตั้งชื่อทางวิทยาศาสตร์ เนื่องจากเป็นนกที่มีลักษณะคล้ายกับอีกา

เป็นนกที่มีขนาดเล็กจนถึงขนาดใหญ่ มีลักษณะโดยร่วมกัน คือ จะงอยปากมีหลายรูปแบบ คือ ปากตรง ปากแบนข้าง ปากโค้ง ปากเป็นรูปขอ รูจมูกไม่ทะลุถึงกันเพราะมีผนังกั้น หางยาวปานกลางจนถึงยาวมาก ปลายหางมนหรือเป็นหางตัด ปีกยาวปานกลางจนถึงยาวมาก ปลายปีกมักแหลม ขนปลายปีกมี 10-11 เส้น มีขนกลางปีกเส้นที่ 5 ยกเว้นในบางชนิด ขายาวปานกลางหรือขาสั้น แข้งสั้น หน้าแข้งด้านหน้าปกคลุมด้วยเกล็ดขนาดใหญ่แบบเกล็ดซ้อน โดยเกล็ดแต่ละชิ้นมีขนาดไม่เท่ากัน นิ้วหลังสั้นกว่านิ้วหน้า โคนนิ้วเป็นแบบนิ้วติด ยกเว้นในบางวงศ์ แกนขนรองมีขนาดเล็กหรือไม่มี หัวอาจมีหงอนหรือมีขนก็ได้ 

มีพฤติกรรมทำรังตามโพรงไม้หรือโพรงดินตามริมฝั่งแม่น้ำ ไข่มีเปลือกสีขาวหรือสีน้ำเงิน วางไข่ครั้งละ 2-8 ฟอง ลูกนกแรกเกิดไม่สามารถที่จะเดินหรือช่วยเหลือตัวเองได้ กินผลไม้เป็นอาหารหลัก และเสริมด้วยสัตว์ขนาดเล็ก ๆ เช่น หนู หรือกิ้งก่า และแมลงต่าง ๆ พบกระจายพันธุ์อยู่แทบทุกภูมิภาคของโลก ยกเว้นเกาะฮาวาย

ประกอบไปด้วยวงศ์ทั้งหมด 11 วงศ์ โดยนกที่เป็นที่รู้จักกันดีในอันดับนี้ ได้แก่ นกเงือก (Bucerotidae) ซึ่งเป็นนกที่มีหงอนบนหัวและมีขนาดใหญ่, นกตะขาบ (Coraciidae), นกกะรางหัวขวาน (Upupidae), นกกระเต็น (Alcedinidae) เป็นต้น (แต่ในบางข้อมูลจะจัดนกเงือก, นกกระเต็น และนกกะรางหัวขวาน แยกออกเป็นอันดับต่างหาก)

ในประเทศไทย พบทั้งสิ้น 5 วงศ์ ประมาณ 38 ชนิด

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  อันดับนกตะขาบ
2. ↑  Walters, Michael P. (1980). *Complete Birds of the World*. David & Charles PLC. ISBN 0715376667.
3. ↑   Fry, C. Hilary; Fry, Kathie and Harris, Alan (1992). *Kingfishers, Bee-eaters and Rollers*. London: Christopher Helm. ISBN 0-7136-1410-8.

* **Johansson**, Ulf S. & **Ericson**, Per G. P. (2003) : Molecular support for a sister group relationship between Pici and Galbulae (Piciformes sensu Wetmore 1960). *J. Avian Biol.* **34** (2) : 185–197. doi:10.1034/j.1600-048X.2003.03103.x PDF fulltext

* **Mayr**, Gerald & **Mourer-Chauviré**, Cécile (2000) : Rollers (Aves: Coraciiformes. s.s.) from the Middle Eocene of Messel (Germany) and the Upper Eocene of the Quercy (France). *J. Vertebr. Paleontol.* **20** (3) : 533–546. DOI:10.1671/0272-4634 (2000) 020[0533:RACSSF]2.0.CO;2 PDF fulltext

* **Terres**, John K. (1980) The Audubon Society Encyclopedia of North American Birds. ISBN 0-394-46651-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Coraciiformes***
**อันดับปลาฉลามขาว** เป็นอันดับของปลากระดูกอ่อนในชั้นปลาฉลามอันดับหนึ่ง ใช้ชื่อว่า Lamniformes 

มีลักษณะโดยรวม คือ มีช่องเปิดเหงือกด้านละ 5 ช่อง ช่องเปิดเหงือกช่องที่ 4 และช่องที่ 5 อยู่เหนือฐานของครีบอก ไม่มีช่องรับน้ำบริเวณด้านหลังของตาหรือถ้ามีจะมีขนาดเล็ก จมูกไม่มีหนวด และไม่มีร่องเชื่อมระหว่างจมูก และปาก ตาอยู่ทางด้านข้างของส่วนหัวเยื้องขึ้นมาทางด้านบนเล็กน้อย ครีบหลังทั้งสองครีบไม่มีหนามแข็งอยู่ทางด้านหน้า มีครีบหลัง 2 ครีบ มีครีบก้น ปากกว้างเป็นแบบพระจันทร์เสี้ยวมุมปากอยู่ทางด้านหลังของตา จะงอยปากแหลมเป็นรูปกรวย 

มีทั้งหมดทั้งสิ้น 7 วงศ์ 60 ชนิดที่ยังคงมีชีวิตมาจนถึงปัจจุบันนี้

* Alopiidae Bonaparte, 1838
* Cetorhinidae Gill, 1862
* Lamnidae Müller & Henle, 1838
* Megachasmidae Taylor, Compagno & Struhsaker, 1983
* Mitsukurinidae Jordan, 1898
* Odontaspididae Müller & Henle, 1839
* Pseudocarchariidae Compagno, 1973

โดยปลาฉลามที่เป็นที่รู้จักกันดีที่อยู่ในอันดับนี้ ได้แก่ ปลาฉลามขาว (*Carcharodon carcharias*), เมกะโลดอน (*O. megalodon*) ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว, ปลาฉลามบาสกิ้น (*Cetorhinus maximus*), ปลาฉลามเมกาเมาท์ (*Megachasma pelagios*), ปลาฉลามมาโก้ (*Isurus* spp.) เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  ["Order Lamniformes (ไทย)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-04-16. สืบค้นเมื่อ 2012-03-09. Order Lamniformes (ไทย)]
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* elasmo-research (อังกฤษ)
**ปีเตอร์ นอร์วิก** เป็นนักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ชาวอเมริกัน เกิดเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 1956 ปัจจุบันเป็นผู้อำนวยการด้านการวิจัยของบริษัทกูเกิล

ประวัติการศึกษา
---------------

ปีเตอร์ นอร์วิก เป็นนักวิจัยและสมาชิกของสมาคมเพื่อความก้าวหน้าทางปัญญาประดิษฐ์ (AAAI) และเป็นผู้แต่งหนังสือ *Artificial Intelligence: A Modern Approach* ร่วมกับสจวร์ต รัสเซลล์ อันเป็นหนังสือด้านปัญญาประดิษฐ์ที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดในปัจจุบัน ในอดีต นอร์วิกเคยทำงานที่ Ames Research Center ขององค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติ สหรัฐฯ เป็นผู้ดูแลนักวิทยาศาสตร์ 200 คนดำเนินการวิจัยด้านหุ่นยนต์ ระบบอัตโนมัติ วิศวกรรมซอฟต์แวร์อัตโนมติและการวิเคราะห์ข้อมูล ประสาทวิศวกรรม งานวิจัยระบบความร่วมมือ และการตัดสินใจบนระบบจำลอง

นอร์วิกจบการศึกษาระดับปริญญาตรีทางด้านคณิตศาสตร์ประยุกต์จากมหาวิทยาลัยบราวน์ และระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์

งานวิจัย
--------

นอร์วิก เป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียและเป็นนักวิจัยที่เบิร์กลีย์ มีผลงานการตีพิมพ์มากกว่า 50 ฉบับในด้านของวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ โดยเฉพาะสายปัญญาประดิษฐ์ การประมวลผลภาษาธรรมชาติ การได้มาซึ่งข้อมูล และวิศวกรรมซอฟต์แวร์ รวมทั้งมีผลงานหนังสือ  *Artificial Intelligence: A Modern Approach* และ *Paradigms of AI Programming: Case Studies in Common Lisp*

ในปี ค.ศ. 2011 นอร์วิกร่วมกับเซบาสเตียน ทรุนพัฒนาระบบการสอนวิชาปัญญาประดิษฐ์ออนไลน์ โดยมีนักเรียนกว่า 160,000 คนเข้าร่วมศึกษา และปัจจุบันยังมีงานสอนออนไลน์ที่เว็บไซต์ Udacity อีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Norvig, Peter (1986). *A Unified Theory of Inference for Text Understanding* (PhD thesis). University of California, Berkeley.
**พรรคแรงงาน (พ.ศ. 2492)** (Labour Party; Indonesian: Partai Buruh) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซีย ก่อตั้งเมื่อ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2492 โดยกลุ่มที่เคยเป็นสมาชิกพรรคแรงงานอินโดนีเซีย และไม่เห็นด้วยในการรวมพรรคเข้ากับพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย พรรคนี้มีอิทธิพลต่อสหภาพการค้า และมีอิทธิพลภายในกระทรวงแรงงาน อิสกันดาร์ เทยาซุกมานา เป็นประธานคณะโพลิตบูโรของพรรคระหว่าง พ.ศ. 2494 – 2499 และเป็นตัวแทนพรรคในรัฐบาล ดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน ในคณะรัฐมนตรีสมัยของซูกีมัน วีโลโป และบูร์ฮานุดดีน ฮาราฮับ

แนวคิดของพรรคนี้เป็นแนวคิดนิยมลัทธิมาร์กซิสต์ แต่ในการดำเนินการทางการเมืองได้รับอิทธิพลจากลัทธิชาตินิยม ผู้นำของพรรคแยกเป็นสองฝ่าย คือกลุ่มที่สนับสนุนฝ่ายค้านได้แก่พรรคแห่งชาติอินโดนีเซียและพรรคมูร์บา อีกกลุ่มหนึ่งเป็นกลุ่มปัญญาชนที่มีความใกล้ชิดกับพรรคสังคมนิยมอินโดนีเซีย

เมื่อมีการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรใน พ.ศ. 2493 พรรคแรงงานมีสมาชิกในสภา 7 คนจากทั้งหมด 236 คน ใน พ.ศ. 2494 พรรคนี้มีสมาชิก 60,000 คน พรรคนี้ได้คะแนนเสียง 0.6% ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2498 และได้ 2 ที่นั่ง หลังการเลือกตั้ง พรรคได้รวมเข้ากับ กลุ่มของผู้สนับสนุนแถลงการณ์ ซึ่งเป็นกลุ่มในสภาที่มีความหลากหลาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rose, Saul. *Socialism in Southern Asia*. London: Oxford University Press, 1959. p. 153
2. 1 2  Feith, Herbert. *The Decline of Constitutional Democracy in Indonesia*. An Equinox classic Indonesia book. Jakarta [u.a.]: Equinox, 2007. pp. 144-145
3. 1 2  *Ensiklopedi umum[*ลิงก์เสีย*]*. Yogyakarta: Yayasan Kanisius, 1977. p. 790
4. 1 2  Feith, Herbert. *The Wilopo Cabinet, 1952-1953: A Turning Point in Post-Revolutionary Indonesia*. Ithaca, N.Y.: Modern Indonesia Project, Southeast Asia Program, Dept. of Far Eastern Studies, Cornell University, 1958. pp. 70-71
5. ↑  Tedjasukmana, Iskandar. *Watak Politik Gerakan Serikat Buruh Indonesia*
6. ↑  Feith, Herbert. *The Decline of Constitutional Democracy in Indonesia*. An Equinox classic Indonesia book. Jakarta [u.a.]: Equinox, 2007. p. 435
7. ↑  Feith, Herbert. *The Decline of Constitutional Democracy in Indonesia*. An Equinox classic Indonesia book. Jakarta [u.a.]: Equinox, 2007. p. 472
**ไดแอนาแห่งแวร์ซาย** (อังกฤษ: Diana of Versailles; ฝรั่งเศส: *Diane de Versailles*) เป็นประติมากรรมหินอ่อนที่มีขนาดใหญ่กว่าคนจริงเล็กน้อย ของเทพีกรีกอาร์ทิมิส หรือเทพีโรมันเทพีไดแอนา พร้อมด้วยกวาง งานชิ้นนี้เป็นงานที่ก๊อบปี้จากงานเดิมเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 1 หรือ คริสต์ศตวรรษที่ 2 จากงานประติมากรรมกรีกเดิมที่เชื่อกันว่าสร้างโดยเลโอคารีสราว 325 ก่อนคริสต์ศักราชที่สูญหายไป

ชื่ออื่นของงานชิ้นนี้ที่เป็นที่รู้จักกันก็ได้แก่ "Diana à la Biche", "Diane Chasseresse" (ไดแอนานักล่าสัตว์), "Artemis of the Chase" และ "Artemis with the Hind"

ประวัติ
-------

ประติมากรรมไดแอนาแห่งแวร์ซายพบในอิตาลี เว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์สันนิษฐานว่าพบที่เนมี ซึ่งเป็นเทวสถานเก่าแก่ แต่แหล่งข้อมูลอื่นสันนิษฐานว่าพบที่คฤหาสน์เฮเดรียนที่ทิโวลี สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 4 พระราชทานแก่พระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศส เป็นนัยยะอันหลีกเลี่ยงไม่ได้ถึงดียานแห่งปัวตีเยซึ่งเป็นพระสนม ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1550 พระเจ้าอ็องรีทรงนำไปตั้งเป็นประติมากรรมชิ้นเด่นของ "Jardin de la Reine" ทางตะวันตกของ "Galerie des Cerfs" ที่พระราชวังฟงแตนโบล ประติมากรรมชิ้นนี้เป็นประติมากรรมโรมันหนึ่งในชิ้นแรก ๆ ที่เข้ามาตั้งอย่างเด่นในฝรั่งเศส 

"ตั้งอยู่โดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางประติมากรรมที่นำมาจากอิตาลีของก่อนครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 17 "Diane Chasseresse" มีชื่อเสียงนอกอิตาลีพอ ๆ กับ "ลานกอร์ตีเลเดลเบลเวเดเร" หรือ "คฤหาสน์บอร์เกเซ"" แต่ผู้ชมโดยทั่วไปก็มักจะสับสนกับอาร์ทิมิสแห่งเอฟิซัส ในปี ค.ศ. 1602 พระเจ้าอ็องรีที่ 4 ทรงย้ายไปไว้ที่พระราชวังลูฟวร์ บนห้องแสดงที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ "Salle des Antiques" (ห้องวัตถุโบราณ ที่ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น "Salle des Caryatides") ที่ตั้งที่พระราชวังฟงแตนโบลก็มีรูปจำลองตั้งแทนที่บนฐานหินอ่อนด้วยสุนัขที่ทำด้วยสำริด ภายในลานสวนที่ล้อมรอบด้วยเรือนส้ม รูปหล่อขนาดเท่าของเดิมด้วยสัมริดสร้างโดยอูว์แบร์ เลอ ซุเออร์ (Hubert Le Sueur) ในปี ค.ศ. 1634 เพื่อส่งไปถวายพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ผู้เป็นพี่เขยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13

ต่อมาประติมากรรมไดแอนาก็ถูกนำไปตั้งไว้ในห้องภาพใหญ่ (*Grande Galerie*) ของพระราชวังแวร์ซาย โดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และอีกก๊อบปี้หนึ่งทำขึ้นสำหรับคฤหาสน์มาร์ลี

ไดแอนาในประติมากรรมชิ้นนี้เป็นสตรีนักล่าสัตว์ที่มีร่างกายออกไปทางบุรุษ โดยมีกวางตัวผู้เป็นเพื่อนเดินทาง ไดแอนามองไปทางขวาอาจจะมองไปยังกวาง มือขวายกขึ้นในท่าที่เตรียมจะดึงศรออกจากกระบอก แขนขวาดูเหมือนจะถือคันธนูที่หายไป เครื่องแต่งกายเป็นแบบกรีกโบราณ สวมรองเท้าแตะ

เชิงอรรถ
--------

ประติมากรรมสำริดที่สร้างในปี ค.ศ. 1813 แทนของเดิมที่ถูกย้ายไปปารีสยังคงตั้งอยู่ที่สวนที่พระราชวังฟงแตนโบล

1. ↑  The statue stands 2.01 meters in height.
2. ↑  Haskell and Penny 1981:196
3. ↑  The orangerie was swept away under Louis-Philippe. In 1813 the present bronze, a replica dated 1684, replaced Prieur's, which was moved into the *Galerie des Cerfs*.
4. ↑  It is now at Windsor Castle.

บรรณานุกรม
----------

* Maxime Collignon, *Manual of Mythology, in Relation to Greek Art*, H. Grevel & Co. 1890. Page 94.
* Francis Haskell and Nicholas Penny, 1981. *Taste and the Antique: The Lure of Classical Sculpture 1500-1900* (Yale University Press) Cat. no. 30.
* Martin Robertson, 1975. *A History of Greek Art* (Cambridge University Press) vol. I, pp 460–61

ดูเพิ่ม
-------

* เลโอคารีส
* ศิลปะคลาสสิก
**อินโยเทฟ** ซึ่งเป็นนามที่จะตามมาคำว่า **ผู้อาวุโส**, **ผู้ยิ่งใหญ่** หรือ **บุตรแห่งไอคู** เป็นผู้ปกครองท้องถิ่นในเมืองธีบส์ในช่วงระหว่างกลางครั้งที่หนึ่ง ประมาณ 2150 ปีก่อนคริสตกาลและต่อมาถูกสันนิษฐานว่าเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์ที่สิบเอ็ดแห่งอียิปต์โบราณ

การครองราชย์
------------

อินโยเทฟ ผู้อาวุโส ไม่ได้ดำรงตำแหน่งเป็นฟาโรห์ แต่ค่อนข้างที่จะเป็นผู้ปกครองท้องถิ่นในธีบส์ประมาณ 2150 ปีก่อนคริสตกาล เช่นนี้เขาอาจจะรับราชการในช่วงปีการขึ้นครองราชย์ของฟาโรห์ราชวงศ์ที่แปด หรือหนึ่งของฟาโรห์แห่งเฮราคลีโอโพลิสในช่วงราชวงศ์ที่เก้าหรือสิบแห่งอียิปต์โบราณ อินโยเทฟปกครองดินแดนจากเมืองธีบส์ไปทางใต้ถึงเมืองอัสวานและไปทางเหนือไม่ไกลกว่าเมืองคอปตอส ซึ่งเป็นดินแดนในการปกครองของราชวงศ์อื่น เขาถูกเชื่อว่าเป็นพระราชบิดาของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่หนึ่งผู้ครองบัลลังก์ในธีบส์[]

ข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้อง
------------------------

อินโยเทฟบุตรแห่งไอคู ซึ่งฟาโรห์เซนุสเรตสร้างรูปสลักในอิริยาบทนั่งเพื่ออุทิศแก่ฐานะอาลักษณ์อินโยเทฟ
อินโยเทฟดูเหมือนว่าจะเป็นที่รู้จักในนามของผู้สถาปนาราชวงศ์ที่สิบเอ็ดแห่งอียิปต์โบราณภายหลังการมรณกรรม ตามหลักฐานคือพบชื่อของอินโยเทฟในบันทึกพระนามแห่งคาร์นัก (หมายเลขที่ 13) ซึ่งถูกสร้างโดยฟาโรห์ทุตโมสที่สามในอีก 600 ปีภายหลังการตายของเขา ในบันทึกอินโยเทฟมีตำแหน่งเป็น *iry-pat* (เจ้าชาย) และ *haty-a* (เทียบได้กับตำแหน่งเคานต์ในสหราชอาณาจักร) เขาถูกระบุด้วยคำว่า อินโยเทฟบุตรแห่งไอคู ซึ่งฟาโรห์เซนุสเรตสร้างรูปสลักในอิริยาบทนั่งเพื่ออุทิศแก่ฐานะอาลักษณ์อินโยเทฟ :

โปรดเกล้าฯ ให้สร้างโดยกษัตริย์แห่งอียิปต์บนและล่าง ฟาโรห์เคเปอร์คาเร เพื่ออุทิศให้แก่อินโยเทป ผู้อาวุโส [...] บุตรแห่งไอคู

สุสาน
-----

ออกัส มาเรียตได้ขุดค้นพบจารึกของเจ้าชายอินเทฟิ ที่ ดรา 'อาบู เอล-นากา' บนฝั่งตะวันตกของเมืองธีบส์และปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ จารึกหมายเลข CG 20009 ได้บันทึกชื่อของอินโยเทฟไว้และแสดงให้เห็นว่าเขารับราชการในช่วงรัชกาลของฟาโรห์ไร้พระนาม :

"เครื่องบูชาที่ฟาโรห์มอบให้แก่อานูบิส ผู้ซึ่งอยู่บนภูเขาและผู้ซึ่งอยู่ในสถานที่แต่งศพเจ้าแห่งสถานบริสุทธิ์ เพื่อเขาจะมอบให้แก่หัวหน้าตระกูลซึ่งนับเป็นเจ้านายที่ยิ่งใหญ่แห่งธีบส์ ซึ่งเป็นที่พอใจของฟาโรห์ในฐานะผู้ดูแลประตูแห่งภาคใต้ เสาหลักอันยิ่งใหญ่ของเขาที่ทำให้ทั้งสองดินแดนของเขามีชีวิตอยู่ หัวหน้าผู้เผยพระวจนะอุทิศตนเพื่อเทพเจ้าอันยิ่งใหญ่อินเทฟิ"

เจอร์เกน แบคเคอเรต สันนิษฐานว่าจารึกของเจ้าชายอินเทฟิ ที่ ดรา 'อาบู เอล-นากา' แสดงให้เห็นการจัดพิธีศพของอิโยเทฟ โดยแต่เดิมวางไว้ในห้องสวดใกล้หลุมฝังศพของเขา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Flinders Petrie: *A History of Egypt - vol 1 - From the Earliest Times to the XVIth Dynasty* (1897), available copyright-free here, p. 126, f. 77
2. 1 2  Jürgen von Beckerath: *Antef*, in: Wolfgang Helck, Eberhard Otto, Wolfhart Westendorf (editors): *Lexikon der Ägyptologie*, vol. I, Harrassowitz, Wiesbaden 1975, ISBN 3-447-01670-1.
3. 1 2 3  Darrell D. Baker: *The Encyclopedia of the Pharaohs: Volume I - Predynastic to the Twentieth Dynasty 3300–1069 BC*, Stacey International, ISBN 978-1-905299-37-9, 2008, p. 141-142
4. ↑  Georges Legrain: *Statues et statuettes de rois et de particuliers*, in *Catalogue général des antiquités égyptiennes du Musée du Caire*, Le Caire, 1906. I, available copyright-free online เก็บถาวร 2015-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, pp. 4-5; pl. III CG 42005.
5. ↑
**โรคซึมเศร้าแบบจิตหลอน** (Psychotic depression) หรือ **โรคจิตจากความซึมเศร้า** (Depressive psychosis) คือภาวะซึมเศร้าที่มีอาการทางจิตประสาทร่วมด้วย สามารถเกิดขึ้นได้ในผู้ป่วยโรคซึมเศร้าหรือโรคอารมณ์สองขั้ว โรคนี้มีความคล้ายคลึงและสับสนกับโรคจิตอารมณ์อยู่บ่อยครั้ง การวินิจฉัยจึงต้องยึดหลักที่ว่า ผู้ป่วยจะต้องแสดงอาการทางจิตโดยไม่มีอาการทางอารมณ์ไปอย่างน้อยสองสัปดาห์

อาการ
-----

ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าแบบจิตหลอนจะมีอาการโดยพื้นฐานเช่นเดียวกับผู้ป่วยโรคซึมเศร้าปกติ แต่จะมีอาการทางจิตเสริมเข้ามา ซึ่งอาจจะมีอาการเดียวหรือหลายอาการ อาทิ อาการหลงผิด (delusion) และ/หรือประสาทหลอน (hallucination) เป็นต้น อาการหลงผิดมีทั้งที่เกี่ยวกับภาวะอารมณ์และไม่เกี่ยวกับภาวะอารมณ์ของผู้ป่วย มากกว่าครึ่งของผู้ป่วยโรคนี้จะมีอาการหลงผิดกว่าหนึ่งอย่าง ส่วนอาการประสาทหลอนพบได้ในผู้ป่วยส่วนน้อยราวหนึ่งในสามเท่านั้น อาการประสาทหลอนนี้อาจมีทั้ง เห็นภาพหลอน, หูแว่ว, สาปกลิ่นหลอน และสัมผัสหลอน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Hales E and Yudofsky JA, eds, The American Psychiatric Press Textbook of Psychiatry, Washington, DC: American Psychiatric Publishing, Inc. 2003
**หย่งชุน หมัดสั้นสะท้านบู๊ลิ้ม** (อังกฤษ: Wing Chun, อักษรจีนตัวเต็ม: 詠春) เป็นภาพยนตร์กำลังภายในและตลกสัญชาติฮ่องกง ในปี ค.ศ. 1994 นำแสดงโดย หยาง จื่อฉยง, เจิ้น จื่อตัน และ ฉี เส้าเฉียน กำกับการแสดงโดย หยวน หวูปิง ดัดแปลงมาจากตำนานของจอมยุทธหญิงในยุคราชวงศ์ชิงที่ชื่อ เหยียน หย่งชุน ผู้ที่ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นต้นแบบของมวยหย่งชุน

เนื้อเรื่อง
-----------

เหยียน หย่งชุน (หยาง จื่อฉยง) เป็นแม่ค้าขายเต้าหู้ อยู่ในหมู่บ้านริมเขาไทซาน ต่อมาด้วยความสวย หย่งชุนถูกอันธพาลรังแกและข่มขู่ให้แต่งงานด้วย เธอจึงหนีขึ้นเขาและได้พบกับแม่ชีอู่เหม่ย (เจิ้ง เพ่ยเพ่ย) ผู้ซึ่งสอนกังฟูให้เธอจนช่ำชอง และเป็นที่มาของเพลงมวยหย่งชุน

หย่งชุนได้ช่วยเยี่ยมเหนียง (แคทเธอรีน เฟยหง ยาน) สาวชาวบ้านไร้ที่พึ่งไว้จากการฉุดของโจรป่าและพามาอยู่ด้วยที่บ้าน เหลียง ปอกเชา (เจิ้น จื่อตัน) คู่หมั้นหย่งชุนเดินทางถึงคิดว่าหย่งชุนเป็นชาย และเยี่ยนเหนียงเป็นหย่งชุนจนเกิดการหึงหวง วานรเหินรองหัวหน้าโจรป่าคิดจะมาฉุดเยี่ยนเหนียงอีกครั้งแต่ถูกหย่งชุนทำร้ายบาดเจ็บ ชะนีเหิน (ฉีเส้าเฉียน) หัวหน้าโจรจึงออกโรงมาล้างแค้น หย่งชุนแม้จะชนะแต่ก็บาดเจ็บสาหัส 

ด้านเหลียงปอกเชาเมื่อรู้ว่าใครคือเหย่งชุนตัวจริงจึงตัดสินใจขอแต่งงาน ส่วนหย่งชุนจึงขึ้นเขาไปหาอาจารย์รักษาตัวและขอคำชี้แนะ จากนั้นลงมาสู้กับชะนีเหินอีกครั้งโดยมีเดิมพันว่า ถ้าหย่งชุนแพ้ต้องแต่งกับชะนีเหิน แต่ถ้าชนะชะนีเหินต้องเรียกหย่งชุนว่าแม่

นักแสดง
-------

* หยาง จื่อฉยง (มิเชล โหย่ว) รับบท เหยียน หย่งชุน
* เจิ้น จื่อตัน (ดอนนี่ เยน) รับบท เหลียง ปอกเชา
* ฉี เส้าเฉียน รับบท ชะนีเหิน
* เจิ้ง เพ่ยเพ่ย รับบท แม่ชีอู่เหม่ย
* ย่วน ฉงตาน รับบท ลูกคิดหยกฟาง
* หลี่ จื่อสง รับบท บัณฑิตหวง
* แคทเธอรีน เฟยหง ยาน รับบท เยี่ยมเหนียง

เบื้องหลัง
----------

*Wing Chun* เป็นภาพยนตร์ในการกำกับเรื่องที่ 23 ของหยวน หวูปิง ผู้กำกับภาพยนตร์แอ็คชั่นชาวจีนที่มีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่ง เนื้อเรื่องดัดแปลงมาจากตำนานของจอมยุทธหญิงในยุคราชวงศ์ชิงที่ชื่อ เหยียน หย่งชุน หรือ หยิม หวิ่งชุน ผู้ที่ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นต้นแบบของมวยหย่งชุน

สำหรับเรื่องนี้ถือเป็นภาพยนตร์ตลกด้วย ที่กระทั่งจบก็ไม่มีตัวละครตัวไหนตายเลย

นำแสดงโดย หยาง จื่อฉยง นักแสดงกังฟูหญิงชาวมาเลเซีย ที่นับเป็นการแสดงนำเป็นเรื่องที่ 2 ในภาพยนตร์ของหยวน หวูปิง ต่อจาก *Tai Chi Master* ภาพยนตร์เรื่องก่อนหน้านั้นเพียงเรื่องเดียวในปี ค.ศ. 1993

ในเว็บไซต์IMDbได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ 7 ดาวจากทั้งหมด 10 คะแนนเต็ม

ในประเทศไทยเมื่อเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ใช้ชื่อภาษาไทยว่า **หย่งชุน หมัดสั้นสะท้านบู๊ลิ้ม** แต่เมื่อออกเป็นดีวีดีใช้ชื่อว่า **พยัคฆ์สาวหมัดหย่งชุน** 

ต่อมาในฮ่องกงได้มีการสร้างต่อเป็นซีรีส์ในชื่อเดียวกัน ออกอากาศตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004-2007 ความยาว 40 ตอน นำแสดงโดย หยวนเปียว, เซียะ ถิงฟง และหง จินเป่า (ชื่อภาษาไทยว่า *"หย่งชุน พยัคฆ์แค้นเลือดมังกร"*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  10 หนังต้องดู ของ เจินจื่อตัน (ดอนนี่เยน)
2. 1 2  Wing Chun (Yong Chun, 1994)
3. 1 2  11 ปี "ยิปมัน" ยุคสมัยแห่ง "หย่งชุน"
4. ↑  "แจ้งเตือน พยัคฆ์สาวหมัดหย่งชุน, ไม่ใช่ตัว remaster งับ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2010-06-09.
5. ↑  "Biao and Sammo reunited in 'Wing Chun' series". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-08-27. สืบค้นเมื่อ 2010-06-09.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลจากIMDb
**จอมยุทธสะท้านโลกันตร์** (จีน: 蓋世豪俠 อังกฤษ: The Final Combat) หรือ **จอมยุทธผงาดฟ้า** (เป็นชื่อที่ใช้ตอนออกเป็นม้วนวีดีโอในยุคนั้น) เป็นละครโทรทัศน์ที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1989 โดยสถานีโทรทัศน์ทีวีบี(TVB) นำแสดงโดย โจว ซิงฉือ , อู๋ เจิ้นหวี่ , อู๋ เมิ่งต๋า , แจคเกอลีน ลอว์ , หลัน เจี๋ยอิง , คูตี้ เหมย ออกอากาศทางช่อง TVB ในเกาะฮ่องกงและประเทศจีน ในประเทศไทย นำกลับมาออกอากาศอีกครั้ง ทางช่อง 3 แฟมิลี่ โดยออกอากาศต่อจากละครเรื่อง ศึกเทพพยากรณ์พิชิตมาร

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

**ถง อ้าวเทียน** ต่อสู้กับ**กู่ เยี่ยนหยัง** จนกระทั่งเขาเสียชีวิตลง เยี่ยนหยังได้รับบาดเจ็บสาหัสจนต้องเข้าพักรักษาตัว **ต้วนไห่**รู้สึกละอายแก่ใจจึงรับ**กู่ อวี้โหลว** ลูกชายของ**กู่ฟง** มาเลี้ยงเป็นการไถ่บาป โดยปล่อยปละละเลย**ต้วนเฟย**ลูกชายของตัวเอง

ต่อมาเมื่อกู่เยี่ยนหยัง รักษาบาดแผลหายแล้ว เขาจึงวางแผนเพื่อกำจัดต้วนไห่ ขณะเดียวกันต้วนไห่ก็ต้องการให้ต้วนเฟยฝึกพลังจี๋เล่อให้ได้เพื่อเอาไว้ต่อสู้กับกู่เยี่ยนหยัง ต้วนเฟยสืบทราบว่ามีตัวยาสามารถรักษาบาดแผลจากการปะทะพลังจี๋เล่อได้ จึงออกเดินทางไปเกาะสุริยัน เพื่อเสาะหาตัวยามาเตรียมรักษาบาลแผลจากการปะทะกับกู้เยี่ยนหยัง

ต้วยเฟยได้พบกู่ฟงบนเกาะสุริยัน ซึ่งขณะนั้นเขาได้กลายเป็นคนตาบอดไปแล้ว ต้วนเฟยจึงพากู่ฟงไปยังเมืองตาลีฟู เพื่อค้นหาตัวยามารักษาดวงตาให้กู่ฟงหายเป็นปกติ จอมยุทธ**เฉียน ว่านหลี่**ขอซื้อคัมภีร์ของสำนักฉุงฉังจากกู่ฟง เพื่อถวายให้หนีติ้งซัน เจ้าเมืองแห่งตาลีฟู แต่กู่ฟงเกรงว่า**ติ้งซัน**จะนำคัมภีร์แห่งตาลีแอธเปลี่ยนคัมภีร์สาวพรหมจรรย์กับกู่เยี่ยนหยังจึงตกลงใจรับปากแลกเปลี่ยนคัมภีร์และร่วมมือกันฝึก แล้วก็จริงดังที่กู่ฟงคาดการณ์ไว้ **หนี่ ติ้งซัน**ต้องการแลกเปลี่ยนคัมภีร์กับกู่เยี่ยนหยังจริงๆ เพราะจะยิ่งเป็นการเพิ่มพลังให้แก่เยี่ยนหยังมากขึ้น ดังนั้นกู่ฟงจึงตัดสินใจปลอมตัวเป็นกู่เยี่ยนหยัง ไปแลกคัมภีร์กับหนีติ้งซัน แต่แล้วกู่เยี่ยนหยังตัวจริงก็ปรากฏตัวขึ้น เกิดการต่อสู้อย่างรุนแรงจนทำให้กู่ฟงเสียชีวิต กู่เยี่ยนหยังบุกสำนักฉังฉุง จับอวี้โหลวขังไว้ อวี้โหลวจึงตัดสินใจฝึกพลังดึงดูด พร้อมทั้งส่งคนติดตามหาต้วนเฟยให้กลับมาช่วย แม้ต้วนเฟยจะช่วยอวี้โหลวออกมาได้ แต่ทว่าอวี้โหลวซึ่งฝึกพลังดูดจนถูกพลังมารเข้าแทรก ทำให้เขามีจิตใจชั่วร้ายและตามฆ่าต้วนเฟย ทำให้ฝ่ายอธรรมถูกทำลายล้างจนสิ้น

นักแสดงนำ
---------

### นักแสดงหลัก

* โจว ซิงฉือ รับบท ต้วนเฟย
* อู๋ เมิ่งต๋า รับบท กู่ เยี่ยนหยัง/ กุ๊ฟง
* อู๋ เจิ้นหวี่ รับบท ต้วน ยักเล่า
* แจคเกอลีน ลอว์ รับบท หลี่จู้
* หลัน เจี๋ยอิง รับบท เซียะอัน

### นักแสดงสมทบ

* คูตี้ เหมย รับบท อาหลาน
* เล่า กง รับบท ต้วนไห่
* ลิลลี่ หลี่ รับบท หลี่กิล
* หลี เซี่ยนหมิง รับบท อาหว่า
* เดเร็ค ค็อก รับบท อาบิล
* หวน เห่ยซาน รับบท ถังอ๋อติน
* เกา เหมี่ยวซือ รับบท ภรรยาของกุ๊ฟง
* เฉิน กาหยิน รับบท อาหยิน
* สี่ เส้าสง รับบท ฉิน ม่านหลี่
* ยี่ ปี่หยุน รับบท ห้าวอี้
* เฉิน เจี้ยปี่
* หวง ฟ่งฉวง
* เอเวอร์กรีน มัก
* สเตลล่า หว่อง รับบท ฉิวหัง
* ม้อ จื้อเหวิน รับบท เหวิน จุงหลง
* หลิน เจียต้ง รับบท บอดี้การ์ดของท่านชาย
* หม่า หิงสัง รับบท นายพลหวู
* เฉิน เอินหยิง รับบท อาฟ่าน
* เปา ฟง

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *จอมยุทธสะท้านโลกันตร์* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**เลขระบุมาตรฐานของอเมซอน** (อังกฤษ: Amazon Standard Identification Number ตัวย่อ ASIN) เป็นตัวระบุเอกลักษณ์เป็นอักษรเลข ที่กำหนดโดยบริษัทแอมะซอนและบริษัทหุ้นส่วน เพื่อระบุสินค้าต่าง ๆ ภายในบริษัท

โครงสร้างและการใช้
------------------

แม้ ASIN จะเคยเป็นเอกลักษณ์ทั่วโลก แต่การขยายการค้าไปทั่วโลกได้เปลี่ยนสถานการณ์ ASIN ปัจจุบันจึงเป็นเอกลักษณ์เพียงในตลาดสินค้าหนึ่ง ๆ เท่านั้น[]
แม้สินค้าชนิดเดียวก็อาจมี ASIN หลายค่า และตลาดสินค้าในประเทศต่าง ๆ ก็อาจใช้ ASIN ต่างกันสำหรับสินค้าเดียวกัน[]
โดยทั่วไปแล้ว ASIN มักต่างกันในตลาดประเทศต่าง ๆ ยกเว้นเป็นสินค้าที่ ASIN จะได้กำหนดโดยค่าระบุนอกระบบที่ใช้เหมือนกันทุกประเทศ เช่น เลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือ (ISBN)[]

สินค้าแต่ละอย่างที่ขายในแอมะซอน.คอมจะมี ASIN ที่เป็นเอกลักษณ์ สำหรับหนังสือที่มีเลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือ 10 ตัว ASIN ก็จะเป็นค่า ISBN

หนังสือฉบับ Kindle จะไม่ใช้ค่า ISBN ของหนังสือฉบับพิมพ์ แต่หนังสือฉบับอิเล็กทรอนิคส์ก็อาจมีค่า ISBN ของตนเอง
ในกรณีโดยมาก จะสามารถแปลงค่า ASIN ไปเป็นค่า EAN (European Article Number) ที่คู่กัน[]

ASIN ยังใช้สำหรับกำหนดสิ่งอื่น ๆ เช่น ธุรกิจต่าง ๆ ในสมุดโทรศัพท์หน้าเหลือง เช่น A9.com และ OpenSearch[]

เชิงอรรถและอ้างอิง
------------------

1. ↑  "Amazon.ca Help: Product Identifiers". *Amazon.ca*. สืบค้นเมื่อ 2011-05-25.
2. ↑  "FAQ: ISBN-13 for Amazon Associates". *Affiliate-Program.Amazon.com*. สืบค้นเมื่อ 2014-10-29.
ในฟิสิกส์อะตอม **เลขควอนตัมสปิน** (อังกฤษ: Spin quantum number) สัญลักษณ์ s คือ เลขควอนตัมที่บอกลักษณะของโมเมนตัมเชิงมุมหรือการหมุนรอบตัวเองของอนุภาค เลขควอนตัมสปินเป็นเลขอันดับ 4 ในชุดของเลขควอนตัม ซึ่งเลขควอนตัมนี้เป็นเลขที่อธิบายสถานะควอนตัมของอิเล็กตรอน ระดับพลังงาน และรูปร่างของออร์บิทัล เลขควอนตัม ประกอบด้วย เลขควอนตัมหลัก (Principal quantum number) เลขควอนตัมโมเมนตัมเชิงมุม (Azimuthal quantum number) เลขควอนตัมแม่เหล็ก (Magnetic quantum number) และเลขควอนตัมสปิน (Spin quantum number)

ที่มา
-----

โมเมนตัมเชิงมุมที่ถูกควอนไทซ์ (quantized) เขียนได้ดังสมการ

{\displaystyle \Vert \mathbf {s} \Vert ={\sqrt {s\,(s+1)}}\,\hbar }
โดยที่ 

{\displaystyle \mathbf {s} } คือ เวกเตอร์สปินที่ถูกควอนไทซ์
{\displaystyle \Vert \mathbf {s} \Vert } คือ norm ของเวกเตอร์สปิน
**{\displaystyle s}** คือ เลขควอนตัมสปินที่เกี่ยวข้องกับโมเมนตัมเชิงมุมของการหมุนรอบแกน
{\displaystyle \hbar } คือ ค่าคงตัวของพลังค์แบบลดค่า
ถ้าให้อยู่ในทิศทาง *z* (โดยปกติแล้วจะหาขนาดโดยใช้สนามแม่เหล็กภายนอก) สปินที่ถูก projection บนแกน *z* สามารถเขียนได้ดังสมการ

{\displaystyle s\_{z}=m\_{s}\,\hbar }
โดยที่ ms คือ เลขควอนตัมสปินอันดับ 2 (−s to +s)

อนุภาคพื้นฐานในธรรมชาติจะมีเลขควอนตัมสปิน โดยสามารถแบ่งได้ 2 กลุ่ม คือ

* กลุ่มที่มีเลขควอนตัมสปินเป็นเลขจำนวนเต็ม (Integer spin) เช่น โฟตอน (photon) เมซอน (mesons) เรียกอนุภาคเหล่านี้ว่า โบซอน (Bosons)
* กลุ่มที่มีเลขควอนตัมสปินเป็นเลขจำนวนครึ่ง (Half-integer spin) เช่น อิเล็กตรอน (electron) โปรตอน (proton) หรือนิวตรอน (nertron) เรียกอนุภาคเหล่านี้ว่า เฟอมิออน (Fermions)

กลุ่ม Fermion ที่มีเลขควอนตัมสปิน **s = 1/2** เป็นกลุ่มที่พบได้ทั่วไปในธรรมชาติ โดยผลรวมของโมเมนตัมเชิงมุมของหมุน แสดงได้ดังสมการ 

{\displaystyle S=\hbar {\sqrt {{\frac {1}{2}}\left({\frac {1}{2}}+1\right)}}={\frac {\sqrt {3}}{2}}\hbar }
ในโครงสร้างของอะตอมไฮโดรเจน โมเมนตัมเชิงมุมใน *z*-component 

{\displaystyle \mathbf {S\_{z}} =\pm {\frac {1}{2}}\hbar }
จะเห็นได้ว่าอิเล็กตรอนมีทิศทางที่เป็นไปได้ 2 ทิศทาง ใน *z*-component คือ สปินอัพ (spin-up) และ สปินดาวน์ (spin-down)

อ้างอิง
-------
ประเภทของรถจักรยานยนต์

**คัมแพนญา ที-เร็กซ์** (อังกฤษ: Campagna T-Rex) เป็นยานยนต์สปอร์ตสามล้อสองที่นั่ง ที่สร้างโดยบริษัท คัมแพนญามอเตอร์ส (Campagna Motors) ซึ่งตั้งอยู่ในรัฐเกแบ็ก ประเทศแคนาดา ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์หกสูบเรียงจากบีเอ็มดับเบิลยู แม้ว่าจะเคยจดทะเบียนในหมวดรถจักรยานยนต์ แต่ในปัจจุบันส่วนใหญ่จดทะเบียนเป็น "รถยนต์สามล้อ" อย่างไรก็ตาม ในบางรัฐของสหรัฐ เช่น แอริโซนา ยังสามารถจดทะเบียนเป็นรถจักรยานยนต์ได้ โดยไม่จำเป็นต้องได้รับการรับรองว่าอยู่ในหมวดรถจักรยานยนต์ ภายในห้องโดยสารสามารถรองรับผู้ขับขี่และผู้โดยสารแบบนั่งเคียงกัน โดยมีพนักพิงหลังแบบปรับได้ แป้นเหยียบและที่พักเท้า เข็มขัดนิรภัยสามจุดแบบดึงกลับได้ ที-เร็กซ์ ใช้เกียร์ธรรมดาแบบซีเควนเชียล บังคับด้วยมือด้วยก้านควบคุม ลักษณะแบบเดียวกับเกียร์ธรรมดาที่ใช้ในรถจักรยานยนต์

ที-เร็กซ์ วางจำหน่ายในเชิงพาณิชย์ตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 ได้รับการออกแบบโดยบริษัทด็อยทช์แมน ดีไซน์ (Deutschman Design)

ประวัติ
-------

ใน ค.ศ. 1976, 1977 และ 1979 แดเนียล คัมแพนญา (Daniel Campagna) เป็นนักแข่งรถฟอร์มูลาฟอร์ด (Formula Ford) ในรัฐเกแบ็ก ระหว่างนั้นเขายังได้ทำการปรับปรุงเครื่องยนต์หลายส่วน ที่สำคัญรวมถึงที่เขาพัฒนาเครื่องยนต์วูดู จากเครื่องยนต์ฟอร์ด วี-8 ในปี 1982 ต่อมาเขาได้ทำการประดิษฐ์รถที-เร็กซ์ รุ่นแรกด้วยมือ และได้ก่อตั้งบริษัทของตัวเองชื่อบริษัทคัมแพนญา โมโต สปอร์ต (Campagna Moto Sport Inc.) โดยในปี 1990 เขาได้รวบรวมทีมการผลิตและสร้างรถต้นแบบสำเร็จในอีกไม่กี่ปีต่อมา

ตั้งแต่ ค.ศ. 1994 ถึง 2000 ที-เร็กซ์ มีจำหน่ายเฉพาะในรัฐเกแบ็ก แต่ตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 เป็นต้นมา มีการจำหน่าย ที-เร็กซ์ ในส่วนที่เหลือของประเทศแคนาดาและสหรัฐอเมริกา ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2004 บริษัทประสบปัญหาทางการเงิน และได้ให้สิทธิ์ทั่วโลกในการผลิตและจำหน่ายรถ ที-เร็กซ์ กับบริษัท ที-เร็กซ์ เวฮิเคิลส์ (T-Rex Vehicles Inc.) แต่เพียงผู้เดียว จากข้อตกลงนี้บริษัทอ้างว่าต้นทุนการผลิตสามารถลดลงได้ร้อยละ 20 

ในปี ค.ศ. 2001 ที-เร็กซ์ เปิดตัวเข้าสู่ตลาดสหรัฐ รวมถึงได้รับการรับรองจากคณะกรรมการทรัพยากรอากาศแคลิฟอร์เนีย (CARB) ในปี ค.ศ. 2002

ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2009 บริษัทมีพนักงาน 23 คน ที่ดำเนินการผลิตรถ ที-เร็กซ์ สองถึงสามคันต่อสัปดาห์

จนถึงปี 2016 ที-เร็กซ์ ยังคงดำเนินการผลิต และตั้งแต่ปี 2011 บริษัทได้เปิดจำหน่ายรถสปอร์ตสามล้อรุ่น V13R ด้วย ยอดขายส่วนใหญ่อยู่ในรัฐเกแบ็ก แคนาดา และตลาดส่งออกที่ใหญ่ที่สุดคือภูมิภาคตะวันออกกลาง

เครื่องยนต์
-----------

ตัวอย่างของเครื่องยนต์ต่าง ๆ ที่นำมาติดตั้งในรถ คัมแพนญา ที-เร็กซ์ ตลอดระยะเวลาที่ดำเนินการผลิต เช่น:

* เครื่องยนต์ซูซูกิ จีเอสเอ็กซ์-อาร์1100
* เครื่องยนต์คาวาซากิ ซีเอ็กซ์-11
* เครื่องยนต์คาวาซากิ ซีเอ็กซ์-12อาร์
* เครื่องยนต์บีเอ็มดับเบิลยู เค1600

อ้างอิง
-------

1. ↑  "T-REX 16S Specifications". *Campagna*. 2011. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 ตุลาคม 2011. สืบค้นเมื่อ 17 ตุลาคม 2011.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Dennis Chung (7 มิถุนายน 2016). "Campagna T-Rex 16S and V13R First Impressions". *Motorcycle.com*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**คัมแพนญา ที-เร็กซ์**

* เว็บไซต์ทางการ
ในบาสเกตบอล **แอสซิสต์** (อังกฤษ: assist) เป็นสถิติที่นับให้กับผู้เล่นที่ส่งลูกให้เพื่อนร่วมทีมทำคะแนนได้สำเร็จ โดยที่การส่งนี้มีส่วนสำคัญมากในการทำคะแนนครั้งนั้น อาจจะส่งลูกไปให้ผู้เล่นอื่นที่ยืนอยู่ในตำแหน่งที่ได้เปรียบอยู่แล้ว หรือช่วยให้ผู้เล่นคนนั้นได้เปรียบในการทำแต้ม ดังนั้นการนับแอสซิสต์อยู่ที่วิจารณญาณของกรรมการให้คะแนนด้วย

คนที่แอสซิสต์เก่ง ต้องยอมที่จะจ่ายลูกในขณะใดก็ตาม ไม่ใช้เพียงเพราะไม่สามารถเลี้ยงลูกต่อได้ หรือมีผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามมาบีบหลายคน ตัวอย่างหนึ่ง คือ สเตฟอน มาร์เบอร์รี (Stephon Marbury) ซึ่งทำเฉลี่ยได้ 8 แอสซิสต์ต่อเกม แต่ทั้งเพี่อนร่วมทีมและทีมตรงข้ามต่างเห็นพ้องต้องกันว่า มาร์เบอร์รี เห็นแก่ตัวจะส่งลูกก็ต่อเมื่อโดนสถานการณ์บังคับเท่านั้น

ผู้เล่นที่ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นผู้ที่แอสซิสต์ดีสุดคือ จอห์น สต็อกตัน (John Stockton) ด้วยสถิติสูงสุดตลอดกาลสูงถึง 15,806 แอสซิสต์และเป็นที่คาดว่าสถิติจะคงอยู่อีกนาน มาร์ค แจ็กสัน (Mark Jackson) ผู้เล่นสถิติอันดับรองลงมามีแอสซิสต์เพียง 10,334 เท่านั้น ผู้เล่นตำแหน่งพอยท์การ์ดมักมีแอสซิสต์สูงสุด ในขณะที่ตำแหน่งเซ็นเตอร์มักมีแอสซิสต์สูงสุด จะมีข้อยกเว้นเช่น วิลท์ แชมเบอร์เลน (Wilt Chamberlain) เซ็นเตอร์ที่เคยทำสถิติแอสซิลต์สูงสุดในฤดูกาลครั้งหนึ่ง แอสซิสต์นิยมวัดเป็นค่าเฉลี่ยต่อเกม (assist per game, APG) อีกค่าหนึ่งที่นิยมใช้วัดคือจำนวนแอสซิสต์ต่อเทอร์นโอเวอร์ (assist to turnover ratio) ซึ่งสามารถบอกได้ว่าส่งลูกพลาดมากน้อยแค่ไหน

ผู้เล่นที่มีชื่อเสียงเรื่องแอสซิสต์ เช่น จอห์น สต็อกตัน, แมจิก จอห์นสัน, มาร์ค แจ็กสัน, บ็อบ คอสสี (Bob Causy) , แกรี เพย์ตัน (Gary Payton) , เจสัน คิดด์ (Jason Kidd) , สตีฟ แนช (Steve Nash) , อัลเลน ไอเวอร์สัน (Allen Iverson) , สเตฟอน มาร์เบอร์รี, ออสการ์ รอเบิร์ตสัน (Oscar Robertson) , เควิน จอห์นสัน (Kevin Johnson) , บารอน เดวิส (Baron Davis)

สเตฟอน มาร์เบอร์รี และ ออสการ์ รอเบิร์ตสัน เป็นผู้เล่นเพียงสองคนในเอ็นบีเอที่ทำสถิติเฉลี่ยตลอดอาชีพการเล่นที่ 20 แต้ม 8 แอสซิสต์

สถิติเกี่ยวกับรีบาวด์ในลีกเอ็นบีเอ
----------------------------------

### สถิติสูงสุดตลอดอาชีพการเล่น

#### จำนวนแอสซิสต์

1. จอห์น สต็อกตัน (John Stockton) - 15806 แอสซิสต์ (19 ฤดูกาล)
2. มาร์ค แจ็กสัน (Mark Jackson) - 10334 แอสซิสต์ (17 ฤดูกาล)
3. แมจิก จอห์นสัน (Magic Johnson) - 10141 แอสซิสต์ (13 ฤดูกาล)

#### จำนวนแอสซิสต์เฉลี่ยต่อเกม

1. แมจิก จอห์นสัน (Magic Johnson) - 11.2 APG (13 ฤดูกาล)
2. จอห์น สต็อกตัน (John Stockton) - 10.5 APG (19 ฤดูกาล)
3. ออสการ์ รอเบิร์ตสัน (Oscar Robertson) - 9.5 APG (14 ฤดูกาล)

### สถิติสูงสุดในฤดูกาลเดียว

#### จำนวนแอสซิสต์

1. จอห์น สต็อกตัน (John Stockton) - 1164 แอสซิสต์ (ฤดูกาล 1990-91 กับทีมยูทาห์ แจ๊ส)
2. จอห์น สต็อกตัน (John Stockton) - 1134 แอสซิสต์ (ฤดูกาล 1989-90 กับทีมยูทาห์ แจ๊ส)
3. จอห์น สต็อกตัน (John Stockton) - 1128 แอสซิสต์ (ฤดูกาล 1987-88 กับทีมยูทาห์ แจ๊ส)

#### จำนวนแอสซิสต์เฉลี่ยต่อเกม

1. จอห์น สต็อกตัน (John Stockton) - 14.5 APG (ฤดูกาล 1989-90 กับทีมยูทาห์ แจ๊ส)
2. จอห์น สต็อกตัน (John Stockton) - 14.2 APG (ฤดูกาล 1990-91 กับทีมยูทาห์ แจ๊ส)
3. ไอเซยา ทอมัส (Isiah Thomas) - 13.9 APG (ฤดูกาล 1984-85 กับทีมดีทรอยต์ พิสตันส์)

อ้างอิง
-------

* databaseBasketball.com รวมสถิติ ดราฟ รางวัล และประวัติศาสตร์ ของเอ็นบีเอ
**วัดทองนาปรัง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านทองนาปรัง ตำบลบางไผ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ 1 งาน 76 ตารางวา

วัดทองนาปรังเป็นวัดโบราณ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2335

อาคาร เสนาสนะ และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัดได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2325 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย หน้าบันมีรูปปั้นพระพิฆเนศและเทวดาขอพร มีช่อฟ้าใบระกา ประตูอุโบสถแกะสลักเป็นวิจิตรศิลป์ประดิษฐานพระพุทธรูป 3 องค์ ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 พร้อมพระอัครสาวกซ้ายขวา หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2483 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาปฏิบัติธรรม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญซึ่งประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิ วิหารซึ่งประดิษฐานรูปปั้นอดีตเจ้าอาวาส และมณฑปซึ่งประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง ภายในวัดยังมีบ้านทรงไทยซึ่งประดิษฐานพระรูปสมเด็จพระนเรศวรมหาราช พระสุพรรณกัลยา และสมเด็จพระเอกาทศรถ ศาลเจ้าแม่กวนอิมซึ่งมีลักษณะเป็นเก๋งจีน บ้านแม่โพสพ–เรือนแม่คงคา ศาลเจ้าแม่ให้โชคลาภ ศาลท้าวมหาพรหม และเสาหลักเมือง

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 418. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-03-22.
3. ↑  วิชญดา ทองแดง. *ชุมชนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่วัดทองนาปรัง*. วารสารเมืองโบราณ.
4. ↑  "วัดทองนาปรัง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดทดราษฏร์เจริญมณีฤทธิ์** ชาวบ้านโดยทั่วไปเรียกว่า **วัดทด** หรือ **วัดทดบางไผ่** ตั้งอยู่เลขที่ 86 บ้านบางไผ่ หมู่ที่ 7 ตำบลบางไผ่ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ตั้งอยู่บนที่ราบลุ่ม ทางด้านทิศตะวันออกของจังหวัดฉะเชิงเทรา ห่างจากตัวเมือง ประมาณ 5 กิโลเมตร มีถนนสาย 304 ฉะเชิงเทรา-อรัญประเทศ เป็นเส้นทางหลัก เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย จัดตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2430 โดยมีนายฤทธิ์ นางมณี เป็นผู้ริเริ่มในการสร้างวัด ปัจจุบันมีที่ดินทั้งสิ้น จำนวน 46 ไร่ 3 งาน 32 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ ปี พ.ศ. 2472 และวันที่ 6 กันยายน 2522 เป็นครั้งสุดท้าย

ประวัติ
-------

ใน *หนังสืออนุสรณ์ งานสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี พุทธศักราช 2525 ทำเนียบวัด และพระสังฆาธิการ แห่งแปดริ้ว* หน้า 46 และเอกสารการเขียนลายมือของ พระครูจิรวัฒนธำรง เขียนว่า "วัดนี้เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2430" แต่หนังสือ *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร* และใบรับรองสภาพวัด ที่ออกโดยสำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดฉะเชิงเทรา ได้รับข้อมูลจากส่วนกลาง ว่า "ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2365" ในการขอออกโฉนดที่ดินเลขที่ 51584 แปลงที่ตั้งวัด พ.ศ. 2540 ได้เขียนคำร้องว่า "นายมณีฤทธิ์ ไม่ทราบนามสกุล ได้อุทิศถวายให้เป็นพื้นที่ตั้งเมื่อประมาณ พ.ศ. 2315" ปีที่สร้างวัดมี 3 ปีคือ 2315, 2365 และ 2430 

จากสภาพความเก่าแก่ของวัด โบราณสถาน โบราณวัตถุ และชื่อของผู้เริ่มสร้าง ไม่น่าจะเก่าแก่ถึงปี พ.ศ. 2315 หรือ พ.ศ. 2365 อาจจะเป็นไปได้ว่าเคยเป็นวัดร้างมาก่อนแล้ว จนกระทั่งมาบูรณะและก่อสร้างขึ้นใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2430 เท่านั้น ชาวบ้านเรียกว่า "วัดทด" หรือ "วัดทด บางไผ่" โดยมีนายฤทธิ์ นางมณี เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัดนี้ขึ้น ได้มอบที่ดินของตนเอง จัดสร้างวัดขึ้น โดยร่วมแรงร่วมใจกับผู้มีจิตศรัทธาจำนวนมาก เช่น ก๋งกี่ อำแดงอ่ำ เจริญสุข นายเพิ่ม ปัญญะวิก นายเกลี้ยง พร้อมกับกับประชาชน ตำบลบางไผ่และตำบลใกล้เคียง โดยสร้างเป็นกุฏิสำหรับพระสงฆ์ขึ้น 1 หลัง และก่อสร้างกุฏิเพิ่มเติม อีกในปีต่อมา ในปี พ.ศ. 2461 ได้ก่อสร้างศาลาการเปรียญขึ้น 1 หลัง ต่อมา ปี พ.ศ. 2472 นายเขียวอุดมสุข ได้บริจาค ที่ดินให้กับทางวัดเป็นเนื้อที่ประมาณ 1 ไร่ แล้วนายเขียวได้ร่วมกับประชาชน ก่อสร้างอุโบสถขึ้นบริเวณที่ดินที่ได้บริจาคไว้นั้น โดยมี พระครูนันทธีราจารย์ (หลวงพ่อเหลือ นนฺทสาโร) วัดสาวชะโงก เป็นประธานการจัดหาทุนก่อสร้าง ต่อมา นายอาจ อุดมสุข กำนันตำบลบางไผ่ บุตรของนายเขียว อุดมสุข นายประทวน รตโนภาส ร่วมกัน กับประชาชนตำบลบางไผ่และตำบลใกล้เคียง พร้อมด้วยผู้มีจิตศรัทธาจัดซื้อที่ดิน ติดกับวัดทางด้านทิศตะวันออก ถวายวัดอีก 13 ไร่ 48 ตารางวา ซึ่งปัจจุบันเป็นสถานที่ตั้ง โรงเรียนวัดทด (เชิดอุดมรัตนราษฎร์บำรุง) และสำนักงานองค์การบริหารส่วนตำบลบางไผ่

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

ลำดับเจ้าอาวาส เท่าที่สามารถหาหลักฐานพบ เรียงลำดับคือ

* พระอธิการขอ
* พระอธิการธรรม
* พระอธิการกุ่ย
* พระอธิการปลื้ม
* พระอธิการปาน เกสโร
* พระครูเฉลิม ฐานะโส (โสมปิ่น)
* พระโสภณวัชราภรณ์ (บรรทม จิรธมฺโม)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทดราษฎร์เจริญมณีฤทธิ์". พระสังฆาธิการ.
**นายถิรชัย วุฒิธรรม** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย และเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน สังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน อดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตรองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

ถิรชัย เกิดเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2493 จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ ระดับปริญญาตรี สาขาจิตวิทยา จากCornell สหรัฐอเมริกา และปริญญาตรี สาขาบริหารธุรกิจ และปริญญาตรี สาขาการบริหารจัดการกอล์ฟ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และได้รับปริญญาดุษฎีกิตติมศักดิ์ สาขาการศึกษาต่อเนื่อง จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร(วปอ.)รุ่นที่4 (ปี 2534-2535) มีเพื่อนร่วมรุ่นเช่น ประชา มาลีนนท์ , พล.อ.มงคล อัมพรพิสิฎฐ์ , ห้างทอง ธรรมวัฒนะ, พล.อ.จรัล กุลละวณิชย์ , พล.อ.นฤนาท กัมปนาทแสนยากร เป็นต้น

การทำงาน
--------

ถิรชัย วุฒิธรรม มีบทบาทในวงการกีฬาหลายชนิด เคยดำรงตำแหน่งอุปนายกสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ อุปนายกสมาคมรักบี้ ในพระบรมราชูปถัมภ์ และสมาคมกีฬาอีกนับสิบสมาคม เป็นคณะกรรมการการกีฬาแห่งประเทศไทย ในส่วนของงานการเมืองเขาเคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ เคยดำรงตำแหน่งรองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร เคยเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีหลายกระทรวง ดำรงตำแหน่งเลขาธิการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม เป็นที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร (นายอภิรักษ์ โกษะโยธิน) เป็นผู้มีบทบาทในการพัฒนากรุงเทพมหานครในทุกยุคสมัย เป็นกรรมการบริหารบริษัทการบินไทย จำกัด (มหาชน) กรรมการบริหารบริษัทการท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) และดำรงตำแหน่งบอร์ดบริษัทรัฐวิสาหกิจอีกหลายแห่ง เขายังเป็นพลเรือนผู้มีบทบาทในแวดวงทหารหลายยุคสมัย โดยเฉพาะช่วงปี 2532-2550 ไล่ตั้งแต่ยุคของ พล.อ.อ. เกษตร โรจนนิล จนถึง ผบ.เหล่าทัพหลายยุคสมัย เป็นผู้มีประสบการณ์และความรู้ในแวดวงกีฬาและการเมือง ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานกรรมการบริษัท M picture entertainment จำกัด (มหาชน) ในเครือ Major Cineplex

ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 ถิรชัย วุฒิธรรม ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน ในสังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน (กลุ่มพลตำรวจเอก ประชา พรหมนอก) แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง แต่ต่อมาได้เลื่อนขึ้นมาแทนตำแหน่งที่ว่างของหม่อมราชวงศ์กิติวัฒนา ไชยันต์ ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 74 และได้เลื่อนขึ้นเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ แทนนายยุรนันท์ ภมรมนตรี ที่ลาออกไปลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแทนตำแหน่งที่ว่างในเขตเลือกตั้งที่ 12 กรุงเทพมหานคร ต่อมาเขาได้ลาออกจากการเป็น ส.ส. เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2556

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2541 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  เลื่อนบิ๊กแป๊ะเป็นสส.แทนแซม[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  ประกาศสภาผู้แทนราษฎร เรื่อง ให้ผู้มีชื่ออยู่ในลำดับถัดไปในบัญชีรายชื่อของพรรคการเมืองเลื่อนขึ้นมาเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแทนตำแหน่งที่ว่าง
3. ↑  ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ (ในวโรกาสพระราชพิธีฉัตรมงคล วันที่ ๕ พฤษภาคม ๒๕๔๑ ข้าราชการการเมืองกรุงเทพมหานคร)
ถุงเท้า
**ถุงเท้า** เป็นอุปกรณ์เสื้อผ้าสำหรับสวมใส่ที่เท้า ซึ่งเท้าเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งที่สร้างเหงื่อมากที่สุดจากร่างกาย โดยสามารถสร้างเหงื่อในปริมาณมากกว่าเหรียญ 1 ไพน์สหรัฐ (0.47 ลิตร) ต่อวัน ซึ่งถุงเท้าจะสามารถช่วยซับเหงื่อและสามารถนำพาไปยังพื้นที่ระบายอากาศเพื่อให้เหงื่อเกิดการระเหย ในสภาพอากาศที่เย็น ถุงเท้าจะช่วยลดความเสี่ยงของอาการบวมเป็นน้ำเหลือง โดยชื่อของ sock ในภาษาอังกฤษมาจากรองเท้าแตะที่มีลักษณะหลวม ที่เรียกว่า soccus ในภาษาละติน ที่สวมใส่โดยนักแสดงตลกชาวโรมัน

ประวัติ
-------

ถุงเท้าได้รับการพัฒนามาเป็นระยะเวลานับศตวรรษตั้งแต่รุ่นเก่า ซึ่งทำจากหนังสัตว์ที่รวบขึ้นและผูกกับข้อเท้า ในช่วง 8 ศตวรรษก่อนคริสตกาล ชาวกรีกโบราณจะสวมถุงเท้าขนสัตว์ที่ขมวดเป็นปมเพื่อความอบอุ่น ชาวโรมันโบราณเองก็สวมใส่เท้าของพวกเขาด้วยผ้าหนังหรือผ้า โดยในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5 ได้มีการเรียกถุงเท้าว่า "สนับแข้ง" ที่ได้รับการสวมใส่โดยบุคคลผู้อยู่ในสถานะอันศักดิ์สิทธิ์ในทวีปยุโรปเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ และในช่วง ค.ศ. 1000 ถุงเท้าได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของความมั่งคั่งในหมู่ขุนนาง นอกจากนี้ ตั้งแต่สมัยศตวรรษที่ 16 ได้มีการออกแบบประดับบนข้อเท้าหรือด้านข้างของถุงเท้า ซึ่งมีชื่อเรียกว่า ลายข้างถุงเท้า

ดูเพิ่ม
-------

* ถุงน่อง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Howstuffworks "Why do feet stink?"". Health.howstuffworks.com. สืบค้นเมื่อ 2010-03-05.
2. ↑  "LacusCurtius - Roman Shoes - Soccus". Penelope.uchicago.edu. สืบค้นเมื่อ 2010-03-19.
3. ↑  "clock3". Merriam-webster.com. 2007-04-25. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-11-16. สืบค้นเมื่อ 2010-03-05.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ถุงเท้า**

* Hitsclo.com เก็บถาวร 2008-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Children's Socks
* wheresocksgo.com[*ลิงก์เสีย*], Where socks go
**วัดทองธรรมิการาม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าทราย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน 41 ตารางวา

วัดทองธรรมิการามตั้งเมื่อ พ.ศ. 2521 เดิมวัดนี้ได้สร้างมานานแล้วมีชื่อว่า **วัดโพธิสุรินทร์** ต่อมาวัดร้างมาหลายปี จนกระทั่งนายเนื่องและนางตลับ วัจนะรัตน์ ได้ขอซื้อที่ดินเพิ่มเติมประมาณ 8 ไร่เศษ และบูรณะสร้างวัดขึ้นใหม่และเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดทองธรรมิการาม" ได้อาราธนาพระทองบุญ จากจังหวัดเพชรบุรีมาจำพรรษาและได้พัฒนาวัดมาจนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2523

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธาน ลักษณะคล้ายพระพุทธชินราชมีนามว่า *พระพุทธโพธินิมิต* เป็นพระเก่าอายุประมาณ 200 กว่าปี ศาลาการเปรียญกว้าง 24 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 4 เมตร ยาว 7 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอาคารไม้ และศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

พระครูสาครธรรทัต อดีตเจ้าอาวาส ได้รับการยกย่องว่าเป็นพระเกจิอาจารย์สายวิปัสสนากรรมฐานที่มีลูกศิษย์ทั้งประเทศให้ความเคารพเลื่อมใส มีการจัดสร้างเหรียญเสมาหลวงพ่อทองบุญเป็นหนึ่งในวัตถุมงคลที่ได้รับการกล่าวถึงกันมาที่สุดของจังหวัดสมุทรสาคร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระสุรินทร์
* พระครูสาครธรรมทัต
* พระมหาบุญล้อม ปุญฺญกาโม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-12-22. สืบค้นเมื่อ 2021-03-17.
2. ↑  "วัดทองธรรมิการาม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "คอลัมน์ เปิดตลับพระใหม่ : เหรียญเสมาหลวงพ่อทองบุญ (พระครูสาครธรรมทัต) วัดทองธรรมิการาม". ข่าวสด.
**วัดทศทิศาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่ 54 ตารางวา

วัดทศทิศารามสร้างเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2435 เดิมตั้งอยู่ตำบลบึงคอไห ห่างจากที่ตั้งปัจจุบันประมาณ 2 กิโลเมตร มีนามว่า **วัดอู่ตะเภา** ต่อมาเมื่อบริษัทขุดคลองแลคูนาสยามได้ขุดคลองส่งน้ำขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2444 หม่อมหลวงกิตติประกาศ (หม่อมหลวงผ่อน พนมวัน ณ อยุธยา) ได้ถวายที่ดินซึ่งเป็นที่ตั้งวัดในปัจจุบันให้แก่วัด จำนวน 16 ไร่ 54 ตารางวา พร้อมกับได้ทำการก่อสร้างวัดขึ้นมาใหม่ โดยย้ายมาจากที่เดิมเมื่อ พ.ศ. 2444 เพราะเป็นสถานที่สะดวกเหมาะสม ประกอบกับที่ดินตั้งวัดอยู่เดิมทางวัดยังมิได้กรรมสิทธ์ ได้ขนานนามวัดในที่ตั้งใหม่ว่า "วัดทศทิศาราม" ตามชื่อบิดาของผู้ถวายที่ดินและสร้างวัด คือ หม่อมทศทิศฤๅเดช วัดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2449

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2448 ได้บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2493 กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 หอระฆัง และศาลาท่าน้ำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทศทิศาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดทศทิศาราม".
3. ↑  "วัดทศทิศาราม". พระสังฆาธิการ.
4. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**สมาคมเพื่อการโทรคมนาคมทางการเงินระหว่างธนาคารทั่วโลก** (อังกฤษ: Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication; **SWIFT**) หรือชื่อที่ถูกต้องตามกฎหมาย **S.W.I.F.T. SCRL** เป็นสมาคมสหกรณ์สัญชาติเบลเยียม ที่ให้บริการในฐานะตัวกลางและผู้ดำเนินการธุรกิจการเงินระหว่างธนาคารทั่วโลก

ข้อมูลจากปี 2018 พบว่าราวครึ่งหนึ่งของการทำธุรกรรมการเงินระหว่างประเทศที่มีมูลค่าสูงทั่วโลกทำไปโดยผ่านเครือข่าย SWIFT และในปี 2015 SWIFT ระบุว่าได้เชื่อมโยงหน่วยงานทางการเงินกว่า 11,000 แห่งใน 200 ประเทศและเขตการปกครองตนเอง และมีการแลกเปลี่ยนข้อความมากกว่า 32 ล้านข้อความต่อวันผ่านทางระบบของ SWIFT

อ้างอิง
-------

1. ↑  Arnold, Martin (6 June 2018). "Ripple and Swift slug it out over cross-border payments". *Financial Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 September 2019. สืบค้นเมื่อ 28 October 2019.
2. ↑  "Swift Company Information". SWIFT. 9 March 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-12-22. สืบค้นเมื่อ 7 December 2016.

พิกัดภูมิศาสตร์: 50°44′04″N 4°28′43″E﻿ / ﻿50.73444°N 4.47861°E﻿ / 50.73444; 4.47861

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี
* สหรัฐ
* เช็กเกีย
* ออสเตรเลีย

 |
| อื่น ๆ | 
* RERO (Switzerland)
	+ 1

 |
**ปลาไหลมอเรย์ลายเมฆ** หรือ **ปลาหลดหินลายเมฆ** (อังกฤษ: Snowflake moray, Starry moray, White moray, Clouded moray; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Echidna nebulosa*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาไหลมอเรย์ (Muraenidae)

มีลำตัวเรียวยาว ปลายหางแหลม ส่วนหัวสั้นทู่กว่าปลาไหลมอเรย์ชนิดอื่น จะงอยปากสีเทา ลำตัวมีสีเทาอ่อน มีลายและจุดสีน้ำตาลเข้มกระจายอยู่เป็นรอยเลอะ ๆ ทั้งตัว ส่วนหัวมีลายสีเหลืองสลับกับสีน้ำตาลดำ

มีความยาวโดยเฉลี่ย 80 เซนติเมตร พบยาวที่สุดได้ถึง 100 เซนติเมตร อาศัยอยู่ในซอกหินในแนวปะการังน้ำตื้น เป็นปลาที่พบได้ไม่บ่อย ในเขตอินโด-แปซิฟิก ตั้งแต่ทะเลแดง, แอฟริกาตะวันออก, ไมโครนีเซีย จนถึงอ่าวแคลิฟอร์เนีย, อ่าวเม็กซิโก และอเมริกาใต้ ในเขตน่านน้ำไทย
จะพบได้เฉพาะฝั่งทะเลอันดามัน นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  หน้า 103, *คู่มือปลาทะเล* โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (ตุลาคม, 2551) ISBN 978-974-484-261-9
3. ↑  The Most Popular Moray, & for Good Reasons, the Snowflake, *Echidna nebulosa* (อังกฤษ)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Echidna nebulosa***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Echidna nebulosa ที่วิกิสปีชีส์