recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**เบนจามิน เอ็ดเวิร์ด สติลเลอร์** (อังกฤษ: Benjamin Edward Stiller) เกิดเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1965 เป็นนักแสดง ผู้กำกับ ผู้สร้างภาพยนตร์ ชาวอเมริกัน เป็นบุตรชายของ เจอร์รี่ สติลเลอร์ และ แอนน์ เมียร่า ดาราดังจากรายการ *The Ed Sullivan Show* พออายุได้ 10 ปี เขาก็ได้ถ่ายหนังของเขาเองหลายเรื่องด้วยกล้องซูเปอร์เอท เขาได้เริ่มอาชีพในวงการบันเทิง กับซีรีส์เรื่อง *Kate McShane* ซึ่งแม่ของเขาเป็นดารานำแสดง

ต่อมาเขาเข้าเรียนวิชาการภาพยนตร์ที่ UCLA แต่ก็เรียนไม่ถึงปีก็ออกจากมหาวิทยาลัย มาเน้นด้านการแสดง เบนได้แสดงละครบรอดเวย์เรื่อง *The House of Blue Leaves* ซึ่งเป็นละครที่ได้รับรางวัลโทนี่อวอร์ดส และในระหว่างที่ แสดงละครนั้น เขาได้เริ่มเล่นบทตลก โดยมีภาพยนตร์เรื่อง Empire of the Sun และละครทีวีตามมา และยังได้แสดงละครสั้น เรื่อง *The Color of Money* จากนั้นเขา ได้เขียนบทและแสดงในรายการ *Saturday Night Live* จากนั้นเขามีรายการทางช่อง MTV เป็นของตัวเอง ชื่อรายการ *The Ben Stiller Show* ซึ่งแม้รายการจะอยู่ได้ไม่แน่ แต่ก็ทำให้เขาได้รับรางวัลเอ็มมี่ในปี 1993

ต่อมาเบน สติลเลอร์ หันมากำกับภาพยนตร์เรื่องแรกคือ *Reality Bites* ซึ่งประสบความสำเร็จทั้งด้านรายได้และเสียงวิจารณ์ที่ดี และได้กำกับอีกเรื่อง คือ *The Cable Guy* และต่อมาได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง *Flirting with Disaster* ก่อนที่จะได้เซ็น สัญญากับฟ็อกซ์ในปี 1997 เพื่อผลิตภาพยนตร์ให้กับ ฟ็อกซ์ 2000 อย่างน้อยสองเรื่อง

ในปี 1998 เมื่อเขาได้แสดงนำในภาพยนตร์สามเรื่อง ในบทบาทที่ต่างกันไปไม่ว่าจะเป็น บทชายหนุ่มผู้แสนดีในภาพยนตร์เรื่อง *There’s Something About Mary*, บทเสือผู้หญิงในเรื่อง *Your Friends and Neighbors* และบทคนติดเฮโรอีนในเรื่อง *Permanent Midnight*

ผลงานด้านการแสดง
----------------

ดูบทความหลักที่: ผลงานด้านการแสดงของเบน สติลเลอร์

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เบน สติลเลอร์**

* เบน สติลเลอร์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* แม่แบบ:Mojo name
* เบน สติลเลอร์ ที่ทวิตเตอร์ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ
* เบน สติลเลอร์ (Ben Stiller) เก็บถาวร 2007-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน movieseer.com
อัลเฟรด รัสเซล วอลเลซ
**อัลเฟรด รัสเซล วอลเลซ** (อังกฤษ: Alfred Russel Wallace; พ.ศ. 2366 — 2456) นักธรรมชาติวิทยา นักภูมิศาสตร์ นักมานุษยวิทยาและนักชีววิทยาชาวอังกฤษ เกิดที่ อัสค์ มอนมัธไชร์ เวลส์ตะวันออกเฉียงใต้ 

วอลเลซได้เดินทางเก็บตัวอย่างพืชพรรณแถบแอมะซอนเมื่อ พ.ศ. 2385-2395 และแถบแหลมมลายูเมื่อ พ.ศ. 2397-2405 และได้เสนอทฤษฎีวิวัฒนาการว่าเกิดจากการคัดสรรโดยธรรมชาติอย่างเดียวกับทฤษฎีของชาลส์ ดาร์วิน แต่เป็นอิสระจากกัน บันทึกของวอลเลซที่ส่งไปถึงดาร์วินเมื่อปี พ.ศ. 2401 จากโมลุกกัส ได้เป็นจุดผลักดันสำคัญที่ทำให้ต้องมีการประชุม "สมาคมลินเนียน" เพื่อรีบประกาศรับรองทฤษฎีวิวัฒนาการของดาร์วินซึ่งได้มีการค้นคว้าละเอียดและมีความก้าวหน้ากว่ามาก่อน เพียงแต่ยังไม่ได้คิดที่จะตีพิมพ์ ดาร์วินได้ทำการปรับแต่งทฤษฎีของตนเองอย่างเร่งรีบและตีพิมพ์ทฤษฎีนี้ออกมาในชื่อเรื่องว่า "ต้นตอแห่งชนิดพันธุ์" (The Origin of Species) 

อัลเฟรด รัสเซล วอลเลซ ได้สร้างความก้าวหน้าในพื้นฐานของวิชา "สัตวภูมิศาสตร์" (Zoogeography) เป็นอย่างมาก รวมทั้งข้อเสนอเกี่ยวกับทฤษฎีว่าด้วยวิวัฒนาการที่แตกต่างระหว่างสัตว์ในภูมิภาคออสเตรเลียและเอเชีย บางครั้งก็มีผู้เรียกวอลเลซว่าเป็น "บิดาแห่งวิชาชีวภูมิศาสตร์" (Father of Biogeography)

หมายเหตุ
--------




1. ↑  Though today in Wales, Monmouthshire's status was ambiguous at this time, considered by some as part of England. See Monmouthshire (historic)#Ambiguity over status.
ภาพวาดประกอบอุปรากร; หลังอัลเบอริชได้ครองแหวนวิเศษ ก็ปกครองเผ่าคนแคระอย่างกดขี่
ในวีรตำนานเยอรมัน **อัลเบอริช** (เยอรมัน: *Alberich*) คือคนแคระซึ่งปรากฎในมหากาพย์ *นีเบอลุงเงินลีท* (*Nibelungenlied*) และเป็นตัวละครเด่นในมหากาพย์ธิเดร็ค (*Thidreksaga*) ภายใต้ชื่อว่า **อัลฟริกร์** (*Alfrikr*) ต่อมาชื่อของเขาถูกใช้ในงานอุปรากรเรื่อง *แหวนของนีเบอลุง* โดยริชชาร์ท วากเนอร์

ในมหากาพย์ *นีเบอลุงเงินลีท* อัลเบอริชมีบทบาทสำคัญมากในฐานะผู้พิทักษ์ขุมสมบัติแห่งนีเบอลุงและมีพละกำลังเทียบเท่ามนุษย์สิบสองคน แต่ก็ถูกปราบโดยวีรบุรุษชื่อว่าซีคฟรีท ที่ใช้ผ้าคลุมล่องหน หลังจากนั้นอัลเบอริชก็ตามติดและเป็นผู้รับใช้ของซีคฟรีด

ในผลงานของวากเนอร์ อัลเบอริชเป็นผู้ปกครองคนแคระเผ่านีเบอลุง และเป็นตัวร้ายในอุปรากร *ขุมทองแม่น้ำไรน์* (*Das Rheingold*) อันเป็นภาคนำในจำนวนสี่ภาค ซึ่งในภาคดังกล่าว อัลเบอริชถูกนางอัปสรแม่น้ำไรน์ดูถูก เขาจึงขโมยทองคำวิเศษจากโลกบาดาลก้นแม่น้ำไรน์ และใช้มันสร้างเป็นแหวนวิเศษที่มีอำนาจครองพิภพ ต่อมาเขาถูกจอมเทพโวทันหลอกด้วยอุบายและถูกชิงแหวนไป เขาจึงสาปแหวนว่าใครก็ตามที่สวมแหวนนี้ จะมีจุดจบโดนแย่งแหวนและถูกฆ่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gillespie 1973, p. 3. sfn error: no target: CITEREFGillespie1973 (help)
**อัลเฟรท น็อยมัน** (เยอรมัน: *Alfred Neumann*; 26 มกราคม 1900 – 23 ตุลาคม 1968) เป็นสถาปนิกชาวอิสราเอล เกิดที่ออสเตรีย เป็นที่รู้จักจากผลงานออกแบบอาคารแบบมอเดิร์นนิสต์

ประวัติ
-------

น็อยมันเกิดที่เวียนนา เป็นบุตรของซีคมุนท์ น็อยมัน (*Siegmund Neumann*) และแฮร์มีนา ฮิคเคิล (*Hermina Hickl*) ในปี 1910 ครอบครัวของน็อยมันย้ายไปอาศัยอยู่ที่บรึนหรือเบอร์โน (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเช็กเกีย) น็อยมันเข้าศึกษาด้านสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเทคนิคเยอรมันในเบอร์โน ในปี 1922 และเดินทางกลับไปยังเวียนนาเพื่อเข้าศึกษาที่วิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ (*Meisterschule für Architektur*) ของสถาบันวิจิตรศิลป์เวียนนา โดยมีเพเทอร์ เบเรินส์ เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา ในเวลา 6 ปีนับจากนั้น เขาได้ทำงานทางสถาปัตยกรรมกับบริษัทต่าง ๆ ในปารีสและเบอร์ลิน รวมถึงเคยทำงานร่วมกับโอกุสต์ แปแร ในปี 1928 และ 1929 น็อยมันเดินทางไปทำงานเป็นระยะเวลาสั้น ๆ ที่แอลเจียร์ เฟรนช์แอลจีเรีย

ในเดือนกุมภาพันธ์ 1945 น็อยมันถูกขับไล่จากบ้านในปรากไปยังค่ายกักกันนาซีเทเรเซียนชตัทในรัฐในอารักขาโบฮีเมียและมอเรเวีย หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง น็อยมันเดินทางกลับเบอร์โนและทำงานที่สถาบันสำรวจและผังเมืองชนบท (Provincial Study and Planning Institute) ของเชโกสโลวาเกีย ที่ซึ่งเขามีส่วนร่วมในโครงการจำนวนมากของประเทศ

ในปี 1949 น็อยมันอพยพไปอิสราเอลและทำงานอยู่ที่นั่น ก่อนจะแต่งงานในปี 1962 กับเนโอมี (Naomi) อดีตนักศึกษาของเขา

น็อยมันเสียชีวิตจากมะเร็งปอดขณะเดินทางไปเป็นอาจารย์พิเศษให้แก่มหาวิทยาลัยลาวาลในนครเกแบ็ก แคนาดา

ระเบียงภาพ
----------

* ศาลาว่าการเมืองบัตยัมที่บัตยัม, 1963, โดยน็อยมันกับ Zvi Heckerศาลาว่าการเมืองบัตยัมที่บัตยัม, 1963, โดยน็อยมันกับ Zvi Hecker
* โบสถ์ยิวที่มิทซเปรามอน, 1967,  โดยน็อยมันกับ Zvi Heckerโบสถ์ยิวที่มิทซเปรามอน, 1967, โดยน็อยมันกับ Zvi Hecker
* ดูบิเนอร์เฮาส์ (Dubiner House), 1963ดูบิเนอร์เฮาส์ (Dubiner House), 1963

อ้างอิง
-------

1. ↑  Magazine, Wallpaper\* (2017-09-13). "A Prague exhibition celebrates the life and work of an unsung hero of Israeli architecture". *Wallpaper\**. สืบค้นเมื่อ 2019-02-27.
2. 1 2  Segal, Rafael (2011). "Unit, pattern, site: The space packed architecture of Alfred Neumann, 1949–1968". *Princeton University*.
3. ↑  "Alfred Neumann | The Anguish of Liberation as Reflected in Art 1945-1947 | Yad Vashem". *www.yadvashem.org*. สืบค้นเมื่อ 2019-02-27.
**เอทเวนตีโฟร์** (อังกฤษ: A24) เป็นบริษัทธุรกิจบันเทิงอิสระสัญชาติ อเมริกัน ที่เชี่ยวชาญด้านการผลิตภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์รวมไปถึงการจัดจำหน่ายเผยแพร่ภาพยนตร์ สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่แมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก บริษัทก่อตั้งขึ้นในปี 2012 ภายใต้ชื่อ เอทเวนตีโฟร์ฟีลม์ โดย แดเนียล แคตส์, เดวิด เฟนเคล และ จอห์น ฮอดจ์ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น เอทเวนตีโฟร์ ในปี 2016 และเข้าสู่ข้อตกลงการจัดจำหน่ายสื่อบันเทิงร่วมกับ แอปเปิลทีวี+ , โชว์ไทม์เน็ทเวิร์ก (ในเครือพาราเมาต์) และ แอมะซอนไพรม์ โดยมีภาพยนตร์เรื่องแรกคือ *A Glimpse Inside the Mind of Charles Swan III* ที่นำออกฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2013 ในปีเดียวกันนั้นเองบริษัทได้รับการยอมรับในทวีปอเมริกาเหนือจากการเป็นผู้เผยแพร่ภาพยนตร์เรื่อง *กิน เที่ยว เปรี้ยว ปล้น*

เอเทวนตีโฟร์ เริ่มเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกจากการเผยแพร่และผลิตภาพยนตร์อิสระ, ภาพยนตร์นอกกระแสหรือภาพยนตร์ที่ใช้ทุนสร้างต่ำแต่กลับประสบความสำเร็จอย่างสูงและได้รับคำชื่นชมจากนักวิจารณ์รวมถึงได้รับรางวัลต่างๆ เช่นเรื่อง *ใครสักคนบนโลกใบนี้* (2013), *พิศวาสจักรกลอันตราย* (2014), *รูม ขังใจไม่ยอมไกลกัน* (2015), มูนไลท์ (2016), *เลดี้เบิร์ด* (2017), *ยากจัง เป็นสาว ม. สอง* (2018), *เพชรซ่อนเหลี่ยม* (2019), *มินาริ* (2020), ลุงครับ "รัก" คืออะไร? (2021), *ซือเจ๊ทะลุมัลติเวิร์ส* (2022) และ *เหงา เท่า วาฬ* (2022)

ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 95 อทเวนตีโฟร์ ได้รับการบันทึกว่าเป็นค่ายภาพยนตร์แห่งแรกที่นำภาพยนตร์ออกฉายและได้รับรางวัลออสการ์ครบทั้ง 6 สาขารางวัลใหญ่ภายในปีเดียวกัน จากเรื่อง *ซือเจ๊ทะลุมัลติเวิร์ส* และ *เหงา เท่า วาฬ*

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Pride, Ray (August 20, 2012). "A24 Open Doors for Film Production, Finance, and Production". *Movie City News*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 16, 2016. สืบค้นเมื่อ July 30, 2016.
2. ↑  "A24". LinkedIn. สืบค้นเมื่อ October 7, 2021.
3. ↑  McNary, Dave (August 17, 2012). "Oscilloscope's Fenkel starts A24 Films". *Variety*. สืบค้นเมื่อ March 18, 2023.
4. ↑  McNary, Dave (August 20, 2012). "Katz, Fenkel, Hodges launch A24". *Variety*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 25, 2016. สืบค้นเมื่อ July 30, 2016.
5. ↑  Guerrasio, Jason (March 8, 2023). "A24, the studio behind 'Everything Everywhere All at Once', is the 'cool kid' of Hollywood". Insider. สืบค้นเมื่อ March 15, 2023.
Japanese diarist

**อายะ คิโต** (ญี่ปุ่น: 木藤 亜也; โรมาจิ: *Kitō Aya*; ทับศัพท์: อายะ คิโต; 19 กรกฎาคม พ.ศ.2505 - 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2531) เป็นนักเขียนไดอารีชาวญี่ปุ่น เธอได้เขียนเกี่ยวกับประสบการณ์ส่วนตัวในการใช้ชีวิตกับโรคโรคกล้ามเนื้อเสียการประสานงานจากสมองน้อยและไขสันหลัง ต่อมาบันทึกประจำวันของเธอได้รับการตีพิมพ์เป็นหนังสือหรือจัดทำเป็นรายการโทรทัศน์มีชื่อว่า *บันทึกน้ำตาหนึ่งลิตร*

การเสียชีวิตและสิ่งสืบทอด
-------------------------

บันทึกประจำวันของเธอได้เป็นแรงบันดาลใจในการสร้างภาพยนต์เมื่อ พ.ศ. 2547 และซีรีส์โทรทัศน์จากฟูจิทีวี

ชิโอะกะมารดาของเธอได้เขียนหนังสือหลังจากเธอเสียชีวิตลง ใช้ชื่อว่า *Hurdles of Life* เพื่อบันทึกการต่อสู้ของอายะในมุมมองของเธอ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "1リットルの涙" (ภาษาญี่ปุ่น). Fuji TV. December 20, 2005. สืบค้นเมื่อ August 13, 2018.
2. ↑  "Kito Shioka". *www.goodreads.com*. สืบค้นเมื่อ 2019-01-04.

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี
* สหรัฐ
* ญี่ปุ่น
* เกาหลี

 |
| อื่น ๆ | 
* Faceted Application of Subject Terminology

 |
มักศูเราะฮ์ไม้ในมัสยิดใหญ่แห่งอัลก็อยเราะวาน
***มักศูเราะฮ์*** (อาหรับ: مقصورة, แปลว่า "พื้นที่ปิด") คือบริเวณปิดล้อม กล่อง หรือฉากไม้ใกล้*เมียะห์รอบ*หรือตรงกลางกำแพง*กิบลัต*ในมัสยิด โดยมีไว้สำหรับผู้นำมุสลิม (กับคณะผู้ติดตาม) และเดิมทีออกแบบไว้ป้องกันบุคคลเหล่านั้นจากมือสังหารระหว่างละหมาด อิหม่ามที่ทำการละหมาดในมักศูเราะฮ์มักอยู่ในมัซฮับ (สำนัก) เดียวกันกับผู้นำ

ประวัติ
-------

พื้นที่มักศูเราะฮ์ในมัสยิดใหญ่แห่งกอร์โดบา
*hünkâr mahfili* ในฮาเกียโซเฟีย อิสตันบูล
เชื่อกันว่ามักศูเราะฮ์แรกสร้างขึ้นโดยเคาะลีฟะฮ์อุษมาน (ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 644 ถึง 656) ที่มัสยิดแห่งมะดีนะฮ์ เพื่กป้องกันตนเองจากมือสังหาร หลังจากอุมัร ผู้ดำรงตำแหน่งคนก่อนหน้า ถูกลอบสังหารในมัสยิด ในยุคอิสลามตอนต้น เคาะลีฟะฮ์ยังทำหน้าที่เป็นอิหม่ามนำละหมาดในมัสยิดหลัก มักศูเราะฮ์แบบดั้งเดิมของอุษมานเป็นกำแพงอิฐดินแบบเรียบง่ายที่เจาะรูไว้ เพื่อให้คนละหมาดเห็นอิหม่ามได้ ภายหลังจึงเปลี่ยนเป็นโครงสร้างหินที่คงทนกว่า มุอาวิยะฮ์ที่ 1 เคาะลีฟะฮ์องค์แรกแห่งราชวงศ์อุมัยยะฮ์ ก็สร้างมักศูเราะฮ์ของตนเองในมัสยิดอุมัยยะฮ์ที่ดามัสกัสด้วย

มักศูเราะฮ์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลกอิสลามที่ได้รับการรักษาไว้ในสถานที่เดิม คือมักศูเราะฮ์ไม้ในมัสยิดใหญ่แห่งอัลก็อยเราะวาน ซึ่งสั่งทำโดยอัลมุอิซซ์ อิบน์ บาดีส ผู้นำราชวงศ์ซีริด และมีอายุถึงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 11 (ถึงแม้ว่าจะบูรณะภายหลังในคริสต์ศตวรรษที่ 17) ตั้งอยู่ทางขวาของ*มินบัร*มัสยิด และเป็นที่รู้จักจากงานไม้ที่มีจารึกกูฟีย์ที่อุทิศแด่อัลมุอิซซ์

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มักศูเราะฮ์**

1. ↑  "Maqsurah", *Encyclopædia Britannica Online*
2. ↑  Gibbs, H.A.R. *The Travels of Ibn Battuta* (Munshiram Manoharlal, 1999) p127
3. 1 2 3 4  M. Bloom, Jonathan; S. Blair, Sheila, บ.ก. (2009). "Maqsura". *The Grove Encyclopedia of Islamic Art and Architecture*. Oxford University Press. ISBN 9780195309911.
4. ↑  "Qantara - Maqsûra d'al-Mu'izz". *www.qantara-med.org*. สืบค้นเมื่อ 2020-09-17.
ครัสโนดาร์
**ครัสโนดาร์** (รัสเซีย: Краснода́р, สัทอักษรสากล: [krəsnɐˈdar]; อังกฤษ: Krasnodar) เป็นนครและเมืองหลวงของดินแดนครัสโนดาร์ ประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำคูบัน อยู่ห่างจากโนโวรอสซีสค์เมืองท่าริมฝั่งทะเลดำทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ 148 กิโลเมตร (92 ไมล์)\* จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 เมืองมีประชากร 774,234 คน และจากข้อมูลเดือนกันยายน 2018 มีประชากร 1,000,007 คน เป็นเมืองมีประชากรมากเป็นอันดับ 16 ของประเทศรัสเซีย

เดิมรู้จักในชื่อ *เยกาเตรีโนดาร์* (Yekaterinodar) ใช้ชื่อนี้จนถึงวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1920

อ้างอิง
-------

1. ↑  Russian Federal State Statistics Service (2011). "Всероссийская перепись населения 2010 года. Том 1" [2010 All-Russian Population Census, vol. 1]. *Всероссийская перепись населения 2010 года (2010 All-Russia Population Census)* (ภาษารัสเซีย). Federal State Statistics Service. สืบค้นเมื่อ June 29, 2012.
2. ↑  Краснодар официально признан городом-миллионником
**มัคซีมีลีอาน อันเดรอัส มาร์คกราฟแห่งบาเดิน** (เยอรมัน: *Maximilian Andreas Markgraf von Baden*) ประสูติเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1933 ณ รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค เป็นพระโอรสใน แบร์โทลด์มาร์คกราฟแห่งบาเดิน และ เจ้าหญิงธีโอโดราแห่งกรีซและเดนมาร์ก เป็นพระภาคิไนยใน อดีตดยุกแห่งเอดินบะระ พระญาติชั้นที่ 1 ใน ชาลส์ที่ 3 สาขาราชวงศ์ของพระองค์นั้นเป็นเชื้อสายของราชวงศ์ที่ปกครองสวีเดนเมื่อประมาณ 400-500 ปีที่แล้ว ก่อนจะมาเปลี่ยนเป็นราชวงศ์แบร์นาด็อต ในปัจจุบัน พระองค์ทรงเป็นพระประมุขแห่งราชวงศ์ซาริงเงินหรือบาเดินตั้งแต่วันที่ 27 ตุลาคม 2506 ถัดจาพระบิดา

สิ้นพระชนม์
-----------

มัคซีมีลีอาน มาร์คกราฟแห่งบาเดิน สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม 2022 ณ พระราชวังซาเลม ริมทะเลสาบคอนชตันซ์ เมืองซาเลม รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค เยอรมนี สิริพระชันษา 89 ปี

เสกสมรส
-------

มัคซีมีลีอาน มาร์คกราฟแห่งบาเดิน สมรสกับอาร์ชดัชเชสวาเลรีแห่งออสเตรีย พระธิดาในอาร์ชดยุกฮูแบร์ท ซัลวาเทอร์ แห่งออสเตรีย กับเจ้าหญิงโรสแมรีแห่งซาล์ม-ซาล์ม เมื่อวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1966 และทำให้อาร์ชดัชเชสวาเลรีได้รับยศเป็นมาร์คเกรฟินแห่งบาเดิน ทั้งสองมีพระบุตรดังนี้

1. เจ้าหญิงมารี ลูอีเซอ
2. แบร์นฮาร์ท เจ้าชายรัชทายาทแห่งบาเดิน
3. เจ้าชายเลโอพ็อลท์
4. เจ้าชายมิชชาเอล

ด้วยพระชายานั้นทรงเป็นโรมันคาทอลิก ทำให้พระองค์ถูกตัดสิทธิ์จากการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ ซึ่งว่าด้วยพระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 สมาชิกพะรราชวงศ์ที่สมรสหรือแต่งงานกับขาวโรมันคาทอลิก ต้องออกจากการสืบราชบัลลังก์อังกฤษทันที รวมถึงผู้สืบสกุลด้วย

อ้างอิง
-------





1. ↑   Milwaukee Journal Sentinel, July 11, 1995
2. ↑   Vogel, Carol (October 25, 1995). "A Princely House Sale in Baden-Baden". The New York Times.
3. ↑   Montgomery-Massingberd, Hugh (1973). Burke's Guide to the Royal Family. London: Burke's Peerage Limited. pp. 230, 290–291. ISBN 0-220-66222-3.
4. ↑   "Heads of the Post-Napoleonic German Ruling Families & their Wives and Heirs Apparent". Theodore's Royalty & Monarchy Site.
**มัคคุเทศก์** หรือไกด์ เป็นผู้ที่ให้ความช่วยเหลือ ข้อมูล ความเข้าใจทางด้านวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และเหตุการณ์ร่วมสมัยต่างๆแก่บุคคลที่อยู่ในกลุ่มท่องเที่ยว นักท่องเที่ยวเอกเทศ หรือนักท่องเที่ยวในกรณีทัศนศึกษาที่สถานีทางศาสนาหรือประวัติศาสตร์ พิพิธภัณฑ์ และสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความสนใจอื่นๆ มัคคุเทศก์ส่วนใหญ่จะได้รับการรับรองจากองค์กรที่เกี่ยวข้องก่อนเข้าทำงาน ทั้งนี้ จะขึ้นอยู่กับนโยบายของแต่ละประเทศและภูมิภาค

ตามสมาคมมาตรฐานยุโรป คำจำกัดความของคำว่า "มัคคุเทศก์" คือ:

บุคคลที่นำพาซึ่งผู้เยี่ยมชมในภาษาที่ผู้เยี่ยมชมเลือกและอธิบายซึ่งวัฒนธรรมและมรดกทางธรรมชาติของพื้นที่นั้นๆ โดยบุคคลนั้นมักมีหนังสือรับรองคุณวัฒิที่ออกให้โดยหรือยอมรับโดยทางการ[]
การรองรับคุณวุฒิการนำเที่ยวถือเป็นสิ่งจำเพาะของแต่ละประเทศและในแต่ละเหตุการณ์ ในบางกรณี การรับรองนี้อยู่ในระดับประเทศ ในบางกรณี อยู่ในระดับภูมิภาค ในทุกกรณี การนำเที่ยวมักขึ้นอยู่กับหลักจริยธรรมและศีลธรรมในการศึกษาและการฝึกงานของประเทศนั้นๆ ศิลปะการนำเที่ยวถือเป็นงานฝีมือ ต้องมีความสามารถในการรับรู้และเลือกบอกข้อมูลให้แต่ละกลุ่มผู้ฟัง ความสามารถในการส่งต่อข้อมูลโดยใช้วิธีที่ง่ายและตรงไปตรงมา ความสามารถที่จะให้ผู้มาเที่ยวเห็นและรับรู้ด้วยตัวเองในเวลาเดียวกัน

ประเภทของมัคคุเทศก์ไทย
----------------------

### มัคคุเทศก์ทั่วไป

มัคคุเทศก์ทั่วไป บัตรสีบรอนซ์เงิน
### มัคคุเทศก์เฉพาะภูมิภาค

เฉพาะภูมิภาค ภาคกลาง บัตรสีเหลือง
เฉพาะภูมิภาค ภาคเหนือ บัตรสีเขียว
เฉพาะภูมิภาค ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ บัตรสีส้ม
เฉพาะภูมิภาค ภาคใต้ บัตรสีฟ้า
### มัคคุเทศก์ท้องถิ่น

มัคคุเทศก์ท้องถิ่น บัตรสีน้ำตาล

อ้างอิง
-------

1. ↑  On the Job: A Seasoned Tour Guide Tells All เก็บถาวร 2010-03-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, JobMonkey.com.

ข้อควรรู้
---------

"มัคคุเทศก์" เป็นการผสมคำซึ่งเป็นสมาสของคำว่า "มรรค" หรือ "มคค" (ทาง) กับคำว่า "อุทเทสก" (ผู้ชี้แจง) โดยสรุปได้เป็นคำจำกัดความว่า มัคคุเทศก์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มัคคุเทศก์**

* World Federation of Tourist Guide Associations
* European Federation of Tourist Guide Associations
|  |
| --- |
| จุดหมายแสวงบุญใน |
| แดนพุทธภูมิ |
|  |
| สังเวชนียสถาน
* ลุมพินีวัน
* พุทธคยา
* สารนาถ
* กุสินารา
 |
| สถานที่เพิ่มเติม 4 แห่ง
* ราชคฤห์
* สังกัสสะ
* สาวัตถี
* เวสาลี
 |
| บริเวณอื่น ๆ
* อชันตา
* อมราวตี
* หมู่ถ้ำบะราบาร์
* ภารหุต
* Chandavaram
* เทวทหะ
* ถ้ำเอลโลรา
* กบิลพัสดุ์
* เกสริยาสถูป
* โกสัมพี
* ลลิตคีรี
* มถุรา
* นาลันทา
* Nasik
* ปาฏลีบุตร
* ปาวา
* ปิปราห์วา
* บุษบาคีรี
* Ramagrama stupa
* รัตนคีรี
* สาญจิ
* อุทัยคีรี
* Tilaurakot
* พาราณสี
* วิกรมศิลา
 |
| * ด
* ค
* ก
 |

**ปาวา**  (อังกฤษ: Pava) คือเมืองโบราณในสมัยพุทธกาล เคยเป็นเมืองหลวง 1 ใน 2 เมืองหลวงของเจ้ามัลลกษัตริย์แห่งแควันมัลละ 1 ใน 16 มหาชนบทในสมัยพุทธกาล ปาวาตามที่ปรากฏเรื่องราวในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนานั้นเป็นเมืองที่พระพุทธเจ้าเคยเสด็จผ่านเมื่อคราวเสด็จจากเมืองเวสาลีไปยังกุสินารา เพื่อเสด็จดับขันธปรินิพพาน โดยพระพุทธเจ้าได้แวะพักที่ป่ามะม่วงของนายจุนทะเพื่อฉลองศรัทธาเสวยอาหารมื้อสุดท้ายของพระองค์ที่นายจุนทะกัมมารบุตร (นายจุนทะบุตรของนายช่างทอง) จัดถวาย

ปัจจุบันเมืองปาวาเป็นโบราณสถาน ตั้งอยู่ 15 กิโลเมตรทางตะวันออกของกุสินารา ในรัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย

ความสำคัญ
---------

จุนทะสถูป สถูปโบราณที่สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงสถานที่เสวยพระกระยาหารมื้อสุดท้ายของพระพุทธเจ้า
พระพุทธเจ้าได้เสด็จผ่านเมืองแห่งนี้เพื่อไปยังสาลวโนทยาน เมืองกุสินารา โดยได้แวะพักที่ป่ามะม่วงของนายจุนทะและรับฉลองศรัทธาด้วยสุกรมัทวะตามรับสั่งของพระองค์ เป็นพระกระยาหารมื้อสุดท้าย หลังจากพระองค์เสร็จภัตตกิจ พระองค์ได้ประชวรลงปักขันธิกาพาธอย่างหนัก ทรงสั่งให้นายจุนทะนำสุกรมัทวะไปฝังไว้ ณ บ่อน้ำ (ซึ่งบ่อนี้ยังปรากฏมาจนปัจจุบัน)  หลังจากอนุโมทนาทานแล้ว ได้เสด็จไปยังเมืองกุสินาราโดยแวะที่กกุธารนทีระหว่างทาง

หลังพุทธปรินิพพาน เมืองปาวาได้รับส่วนแบ่ง 1 ใน 8 ส่วน แห่งพระบรมสารีริกธาตุจากโทณพราหมณ์ด้วย โดยปรากฏสถูปบรรจุพระบรมสารีริกธาตุอยู่จนปัจจุบันนี้ (แต่พระบรมสารีริกธาตุได้ถูกพระเจ้าอโศกอัญเชิญไปประดิษฐานในที่อื่นแล้ว)

ปัจจุบันนอกจากสถูปพระบรมสารีริกธาตุแล้ว ยังมีจุนทะสถูป สถานที่เสยพระกระยาหารครั้งสุดท้ายของพระพุทธองค์ด้วย โดยใกล้ ๆ กับสถูปมีบ่อน้ำโบราณซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นบ่อเดียวกันกับบ่อที่ฝังพระกระยาหารมื้อสุดท้ายของพระพุทธเจ้า

ดูเพิ่ม
-------

* การแสวงบุญของชาวพุทธในดินแดนพุทธภูมิ
* maps.google

อ้างอิง
-------

1. ↑  พระไตรปิฎก เล่มที่ ๑๐ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๒ ทีฆนิกาย มหาวรรค **มหาปรินิพพานสูตร ที่ ๓**. พระไตรปิฎกฉบับสยามรัฐ. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก <>. เข้าถึงเมื่อ 4-6-52

| * ด
* ค
* ก
มหาชนบท |
| --- |
| อาณาจักร | 
* อังคะ (จามปา)
* มคธ (ราชคฤห์
* ปาฏลีบุตร)
* กาสี (พาราณสี)
* โกศล (สาวัตถี)
* วัชชี (เวสาลี)
* มัลละ (ปาวา
* กุสินารา)
* เจตี (โสตถิตถิวดี)
* วังสะ (โกสัมพี)
* กุรุ (อินทรปัตถ์)
* ปัญจาละ (กัมปิละ
* กันยากุพย์
* สังกัสสะ)
* มัจฉะ (สาคละ)
* สุรเสนะ (มถุรา)
* อัสสกะ (โปตนะ)
* อวันตี (อุชเชนี)
* คันธารราฐ (ตักสิลา)
* กัมโพชะ (ทวารกะ)

 |  |
| แคว้น | 
* สักกะ (กบิลพัสดุ์)
* โกลิยะ (เทวทหะ)
* ภัคคะ (สุงสุมารคีรี)
* วิเทหะ (มิถิลา)
* อังคุตตราปะ (อาปณะ)

 |
**ครอสเบนเชอร์** (อังกฤษ: Crosbencher) เป็นคำเรียกสมาชิกในสภานิติบัญญัติที่เป็นสมาชิกอิสระ หรือสมาชิกพรรคการเมืองขนาดเล็ก เช่น ในสภาขุนนาง และในรัฐสภาออสเตรเลีย โดยนำคำเรียกมาจากบริเวณที่นั่งในสภา ซึ่งอยู่ตรงกลางตั้งฉากระหว่างที่นั่งของฝ่ายรัฐบาลและฝ่ายค้าน หรือครอสเบนช์ (Crossbench)

สหราชอาณาจักร
-------------

สมาชิกครอสเบนช์ในสภาขุนนางคือสมาชิกที่ไม่เข้ากับพรรคการเมืองใดๆ จนกระทั่งปี ค.ศ. 2009 รวมถึงสมาชิกที่เป็นขุนนางฝ่ายศาล นอกจากนี้ อดีตประธานสภาสามัญชน (เช่น ลอร์ดมาร์ตินแห่งสปริงเบิร์น และบารอเนสบูธรอยด์) และอดีตประธานสภาขุนนาง (เช่น บารอนเนสเฮย์แมน และบารอเนสดีซูซา) ตามจารีตแล้วจะต้องไม่ฝักใฝ่ในพรรคการเมืองใดๆ ยังนั่งอยู่ในบริเวณครอสเบนช์ นอกจากนี้ยังมีสมาชิกสภาขุนนางซึ่งไม่สังกัดพรรคการเมืองที่ไม่ถือว่าเป็นกลุ่มครอสเบนช์ด้วยซึ่งรวมถึง เจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหาร ได้แก่ ประธานสภาขุนนาง กับบุคคลอื่นๆ ซึ่งอยู่ในสังกัดพรรคการเมืองแต่ถูกลงโทษผู้คุมเสียงในสภาโดยการถอดถอน ถึงแม้ว่าจะเป็นสมาชิกที่ไม่สังกัดพรรคการเมือง หรือสมาชิกพรรคขนาดเล็กในบางครั้งก็อาจจะนั่งในบริเวณครอสเบนช์ได้แต่ไม่ถือเป็นสมาชิกในกลุ่มครอสเบนช์ของรัฐสภา

ถึงแม้ว่าเหล่าขุนนางฝ่ายศาสนจักร (อัครมุขนายก และมุขนายกอาวุโสแห่งคริสตจักรอังกฤษ) จะไม่สังกัดพรรคการเมืองใดๆ แต่ก็ไม่ถือเป็นครอสเบนเชอร์ และไม่ได้นั่งบริเวณครอสเบนช์ โดยที่นั่งถูกจัดอยู่บริเวณฝั่งรัฐบาลด้านขุนนาง

พรรคการเมืองใดๆ ที่สนับสนุนรัฐบาลเสียงข้างน้อยในสัญญาความตกลงสนับสนุนรัฐบาล (confidence and supply) หรือ "พรรคฝ่ายค้านอิสระ" เช่น พรรคสหภาพประชาธิปไตยในรัฐสภาสมัย ค.ศ. 2017–2019 ไม่ถือว่าเป็นครอสเบนช์ แต่ถือเป็นเหมือนเหล่าพรรคตรงข้ามฝ่ายรัฐบาลซึ่งจะต้องนั่งบริเวณเดียวกันกับพรรคฝ่ายค้าน

ออสเตรเลีย
----------

ในวุฒิสภาออสเตรเลีย เหล่าครอสเบนเชอร์นั่งอยู่ในบริเวณระหว่างฝ่ายรัฐบาลและฝ่ายค้าน
ความหมายในออสเตรเลียนั้นหมายความถึงสมาชิกอิสระและสมาชิกพรรคการเมืองขนาดเล็กในรัฐสภาออสเตรเลียรวมถึงรัฐสภาแห่งรัฐและดินแดนต่างๆ ในประเทศออสเตรเลียอีกด้วย โดยแตกต่างจากสหราชอาณาจักรตรงที่ในออสเตรเลียนั้นครอสเบนเชอร์คือ สมาชิกพรรคการเมืองและสมาชิกอิสระของทั้งสภาสูงและสภาล่างในรัฐสภาที่นั่งอยู่บริเวณครอสเบนช์

นิวซีแลนด์
----------

ในสภาผู้แทนราษฎรนิวซีแลนด์ สมาชิกรัฐสภาที่สังกัดพรรคการเมืองที่ไม่ได้มีอุดมการณ์เดียวกันกับทั้งฝ่ายค้านและฝ่ายรัฐบาล (เช่น สมาชิกพรรคนิวซีแลนด์เฟิร์ส ในช่วงปี ค.ศ. 2011–2017) อาจเข้าข่ายเป็นครอสเบนเชอร์ได้ แต่พรรคการเมืองที่สนับสนุนรัฐบาลตามความตกลงสนับสนุนรัฐบาลจะถือเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาลและนั่งอยู่บริเวณเดียวกับรัฐบาล และมักจะได้รับบทบาทสำคัญในรัฐบาล เช่น รัฐมนตรีที่ไม่รวมในคณะรัฐมนตรี หรือเลขาธิการกรรมาธิการรัฐสภา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Cross benches". *BBC NEWS | UK | UK Politics |*. 14 August 2008. สืบค้นเมื่อ 22 April 2020.
2. ↑  "A Brief History of the Crossbench Peers". Crossbenchpeers.org.uk. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-10-18.
3. ↑  "Australian federal election 2016: the crossbenchers likely to swing a hung Parliament". *The Sydney Morning Herald*. 2 July 2016. สืบค้นเมื่อ 5 February 2017.
4. ↑  "Election 2016: Where do the crossbenchers stand on the major issues?". Australian Broadcasting Corporation. 10 July 2016. สืบค้นเมื่อ 5 February 2017.
5. ↑  "New Zealand prepares to vote after 'strangest, dirtiest' election campaign". *The Guardian*. 18 September 2014.
6. ↑  "John Armstrong: Winston becoming NZ's Churchill". *The New Zealand Herald*. 8 August 2015.
ปาเป่าไช่
ฮัปโปไซในร้านเกี๊ยวซ่าโนะโอโชในญี่ปุ่น
**ปาเป่าไช่** (จีนตัวย่อ: 八宝菜; จีนตัวเต็ม: 八寶菜; พินอิน: *bā bǎo cài*) หรือ **ฮัปโปไซ** (ญี่ปุ่น: 八宝菜; โรมาจิ: *happōsai*) คือผัดผักนานาชนิด เป็นหนึ่งในอาหารจีน

การทำ
-----

ทำได้โดยใช้เนื้อสัตว์ เช่น หมู ไก่ แฮม ทอด ในน้ำมัน ใส่ ปลาหรือหอยหรืออาหารทะเลอย่าง กุ้งฝอย หอยเป๋าฮื้อ ปลิงทะเล หมึกกระดอง ฯลฯ และใส่ เห็ดรา เช่น เห็ดหอม หรือ เห็ดหูหนู รวมทั้ง ผัก เช่น หน่อไม้ แคร์รอต พริกหยวก กะหล่ำปลี แปะก๊วย และ ไข่นกกระทา รอให้ส่วนผสมเยอะ ๆ ผัดให้ข้นเข้ากันปรุงรสด้วย ซีอิ๊ว

ความหมายของ "แปด"
-----------------

ปาเป่าไช่ในภาษาจีน แปลตรงตัวคือ "ผักแปดสมบัติ" โดยทั่วไปจึงมีการใช้ผัก 8 อย่าง

ในลุ่มแม่น้ำแยงซีเกียงของจีน โดยทั่วไปได้ระบุส่วนผสม 8 อย่างในการทำปาเป่าไช่ไว้ แต่ประเภทของส่วนผสมหลักนั้นแตกต่างกันในแต่ละภูมิภาคและแม้แต่ครอบครัวที่แตกต่างกัน

ยกตัวอย่างเช่นอาหารเจ้อเจียง ส่วนประกอบของปาเป่าไช่ ได้แก่ เต้าหู้ขาว ตั้งฉ่าย หัวไชเท้าขาว แคร์รอต เต้าหู้ทอด แห้ว พริกแดง และต้นอ่อนกระเทียม ต่อมาก็นับพริกแดงและกระเทียมเขียวเป็นเครื่องปรุงรส และใส่ถั่วงอกและหน่อไม้ ซึ่งยังคงมีอยู่แปดชนิด

ในเมืองอู๋หู มณฑลอานฮุย มีหัวผักกาด แคร์รอต เห็ดหูหนู เห็ด ผักดอกเหลือง หอมแห้ง ผิวเต้าหู้ หน่อไม้ (หรือซึงฉ่ายแท่ง) 

อย่างไรก็ตาม ในญี่ปุ่นนั้นคำว่า 8 ในที่นี้จะหมายถึงว่ามีจำนวนมาก โดยอาจไม่จำเป็นต้องมีแค่ 8 อย่างเสมอไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  网易 (2021-12-09). "忆"八宝菜"". *www.163.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-05-24. สืบค้นเมื่อ 2022-05-24.
2. ↑  "第二次做八宝菜". *简书* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-05-24.
3. ↑  "八宝菜の具材は何種類？定番・変わり種別のおすすめを具沢山レシピと紹介！". *chisou-media.jp* (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 2022-05-24.
ปาเตหลายหลายชนิดคู่กับแตรีน
**ปาเต** (ฝรั่งเศส: *pâté*) เป็นอาหารยุโรปประเภทหนึ่ง ในภาษาฝรั่งเศสหมายถึงเนื้อบดผสมไขมัน ปาเตโดยทั่วไปมีลักษณะเป็นซอสสำหรับทา ทำจากเนื้อบดละเอียดหรือส่วนผสมของเนื้อและตับบดหยาบ ๆ และมักผสมไขมัน ผัก สมุนไพร เครื่องเทศ หรือไวน์ เป็นต้น 

ในประเทศฝรั่งเศสและประเทศเบลเยียม ปาเตอาจใช้เป็นไส้พายหรือขนมปังแถว เรียก "ปาเตอ็องครุต" (ฝรั่งเศส: *pâté en croûte*) หรือใช้อบด้วยแตร์รีนหรือแม่พิมพ์แบบอื่น เรียก "ปาเตอ็องแตรีน" (ฝรั่งเศส: *pâté en terrine*) ปาเตประเภทที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ "ปาเตเดอฟัวกรา" (ฝรั่งเศส: *pâté de foie gras*) ทำจากตับของห่านที่ขุนจนอ้วน คำว่า "ฟัวกราอ็องตีเย" (ฝรั่งเศส: *foie gras entier*) หมายถึง ตับห่านธรรมดาที่ได้รับการปรุงสุกและหั่นเป็นแผ่น ไม่ใช่ปาเต

ส่วนในประเทศเนเธอร์แลนด์ ประเทศเยอรมนี ประเทศฟินแลนด์ ประเทศฮังการี ประเทศสวีเดน และประเทศออสเตรีย ปาเตที่ทำจากตับบางชนิดจะมีลักษณะอ่อนยวบ โดยมากเป็นไส้กรอกที่ใช้ทานได้ ภาษาดัตช์เรียก "leverworst" ภาษาเยอรมันเรียก "leberwurst" ส่วนในสหรัฐอเมริกาเรียก "ลีเวอร์วูสต์" (liverwurst) หรือ "โบรนชวีเจอร์" (braunschweiger) ลีเวอร์วูสต์บางชนิดหั่นได้ ซึ่งในสหรัฐอเมริกานิยมใช้รับประทานคู่กับแซนด์วิช
งูเห่าพ่นพิษสีทอง (*Naja sumatrana*) เป็นงูเห่าพ่นพิษที่พบได้ในประเทศไทย
**งูเห่าพ่นพิษ** (อังกฤษ: spitting cobra) เป็นงูเห่ากลุ่มหนึ่ง ที่สามารถพ่นพิษออกจากต่อมพิษได้ แทนที่จะกัดเหมือนงูเห่าหรืองูทั่วไป 

งูเห่าพ่นพิษ สามารถพ่นพิษได้ไกลถึง 2 เมตร โดยแรงบีบจากกล้ามเนื้อบีบต่อมพิษและบังคับออกผ่านไปยังข้างหน้าหลุมที่ซอกของเขี้ยว แต่เดิมเคยเชื่อว่า งูเห่าพ่นพิษออกมาจากการไล่ลมออกจากปอดเพื่อขับพิษไปข้างหน้า ซึ่งได้รับการพิสูจน์แล้วว่าผิด 

พิษของงูเห่าพ่นพิษหากถูกผิวหนังจะไม่เกิดผลใด ๆ แต่ถ้าโดนเข้าตา จะทำให้ตาบอดได้ หากไม่ได้รับการรักษาที่ถูกวิธีและท่วงทันเวลา เพราะมีฤทธิ์ทำให้กระจกตาบวม ซึ่งงูก็จะเล็งที่ตาของศัตรูที่มาคุกคามด้วย ซึ่งพิษของงูเห่าพ่นพิษมีผลกระทบและทำให้เหยื่อมีอาการอัมพาตได้รุนแรงกว่างูเห่าทั่วไป 

งูเห่าพ่นพิษมีรูปร่างและลักษณะทั่วไปคล้ายกับงูเห่าชนิดที่พ่นพิษไม่ได้ ยากแก่การแยกแยะได้จากลักษณะภายนอก พบแพร่กระจายพันธุ์ได้ทั้งในทวีปเอเชียและแอฟริกา สำหรับในประเทศไทยมีงูเห่าพ่นพิษอยู่ 2 ชนิด

การจำแนก
--------

แอฟริกา:

* *Naja ashei*
* *Naja katiensis*
* *Naja mossambica*
* *Naja nigricincta*
* *Naja nigricollis*
* *Naja nubiae*
* *Naja pallida*

เอเชีย:

* *Naja philippinensis*
* *Naja samarensis*
* *Naja siamensis* – งูเห่าพ่นพิษสยาม (พบในประเทศไทย)
* *Naja sputatrix*
* *Naja sumatrana* – งูเห่าพ่นพิษสีทอง (พบในประเทศไทย)

นอกจากนี้แล้วยังมีงูบางชนิดที่ไม่จัดว่าเป็นงูเห่า ก็ยังสามารถพ่นพิษได้ด้วย เช่น งูเห่าพ่นพิษคอวงแหวน (*Hemachatus haemachatus*) ที่พบในทวีปแอฟริกา และงูเขียวหางไหม้หมั่งฉั่น (*Protobothrops mangshanensis*) ที่พบเฉพาะในมณฑลหูหนาน ประเทศจีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Young, B. A.; Dunlap, K.; Koenig, K.; Singer, M. (2004). "The buccal buckle: The functional morphology of venom spitting in cobras". *Journal of Experimental Biology*. **207** (20): 3483–3494. doi:10.1242/jeb.01170. PMID 15339944. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|month=` ถูกละเว้น (help)
2. ↑  Rasmussen, Sara; Young, B.; Krimm, Heather (1995). "On the 'spitting' behaviour in cobras (Serpentes: Elapidae)". *Journal of Zoology*. **237** (1): 27–35. doi:10.1111/j.1469-7998.1995.tb02743.x. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|month=` ถูกละเว้น (help)
3. ↑  Wüster, Wolfgang; Thorpe, Roger S. (1992). "Dentitional phenomena in cobras revisited: Spitting and fang structure in the Asiatic species of *Naja* (Serpentes: Elapidae)" (PDF). *Herpetologica*. **48** (4): 424–434. JSTOR 3892862. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|month=` ถูกละเว้น (help)
4. ↑  O'Shea M. 2005. *Venomous Snakes of the World*. Princeton University Press. 160 pp. ISBN 0-691-12436-1.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**งูเห่าพ่นพิษ**

* Video งูเห่าพ่นพิษแดงแอฟริกาพ่นพิษใส่ศัตรู
**งูหางกระดิ่งไซด์ไวน์เดอร์** หรือ **งูไซด์ไวน์เดอร์** (อังกฤษ: Sidewinder, Sidewinder rattlesnake, Horned rattlesnake; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Crotalus cerastes*) เป็นงูพิษขนาดใหญ่ที่อาศัยอยู่แถบทะเลทราย จัดเป็นงูจำพวกงูหางกระดิ่ง อยู่ในวงศ์งูแมวเซา (Viperidae) และวงศ์ย่อยงูหางกระดิ่ง (Crotalinae)

จัดเป็นงูหางกระดิ่งชนิดที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีความยาวเต็มที่ได้ถึง 1.5-2.5 ฟุต แต่ตัวที่มีความยาวกว่า 30 นิ้ว มักไม่ค่อยพบ มีลักษณะเด่น คือ มีติ่งเล็ก ๆ เหนือตาคล้ายกับเขา ซึ่งเป็นอวัยวะที่ใช้ในการปกป้องดวงตา มีเกล็ดตามลำตัวสีน้ำตาลหรือสีน้ำตาลเข้ม สำหรับการปรับตัวให้กลมกลืนกับสิ่งแวดล้อม ที่เป็นทราย 

งูหางกระดิ่งไซด์ไวน์เดอร์ มีการเคลื่อนที่ด้วยการเหวี่ยงตัวไปข้าง ๆ ด้วยการควบคุมตัวให้ตกลงสู่พื้นในแนวดิ่งเพื่อหลีกเลี่ยงการลื่นไถล เพื่อทำให้เกิดแรงผลักและทำให้ลำตัวเคลื่อนไปข้างหน้าขณะเดียวกันลำตัวถูกยกขึ้นสูงจากพื้นวัสดุแล้วตกลงในแนวดิ่ง จึงสามารถเคลื่อนไปข้างหน้าได้ แต่ทิศทางการเลื้อยอาจดูเฉียงไปด้านข้างเล็กน้อย ทั้งนี้เพราะรูปแบบการเคลื่อนที่แบบนี้เหมาะมากสำหรับการเคลื่อนที่ของสัตว์ที่ไม่มีขาบนพื้นทราย ที่อ่อนนุ่มแบบนี้ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญที่ใช้เรียกด้วย

งูหางกระดิ่งไซด์ไวน์เดอร์ เป็นงูที่ออกหากินในเวลากลางคืน ด้วยการตรวจจับคลื่นอินฟาเรดจากความร้อนของตัวเหยื่อ ซึ่งเหยื่อ โดยมากจะได้แก่ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก เช่น หนู หรือสัตว์ฟันแทะและกิ้งก่าชนิดต่าง ๆ ที่อาศัยอยู่ในทะเลทราย 

แพร่กระจายพันธุ์ตั้งแต่ภาคใต้ของสหรัฐอเมริกา เช่น รัฐเท็กซัส, ยูทาห์, เนวาดา, อริโซนา, แคลิฟอร์เนีย และตอนเหนือของเม็กซิโก แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย ตามแต่ละถิ่นที่อยู่อาศัย (ดูในตาราง)

รอยบนพื้นทราย ที่เป็นงูเหวี่ยงตัวผ่าน
เป็นงูที่ออกลูกเป็นตัวได้มากกว่าครั้งละ 18 ตัว

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN
2. 1 2  จาก itis.gov
3. ↑  McDiarmid RW, Campbell JA, Touré T. 1999. Snake Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference, vol. 1. Herpetologists' League. 511 pp. ISBN 1-893777-00-6 (series). ISBN 1-893777-01-4 (volume).
4. ↑  Carr A. 1963. The Reptiles. Life Nature Library. Time-Life Books, New York. LCCCN 63-12781.
5. 1 2 3  Sidewinder Rattlesnake
6. ↑  หน้า 111, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* โดย วีรยุทธ์ เลาหะจินดา (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Crotalus cerastes***

* *Crotalus cerastes cerastes* at California Reptiles and Amphibians. Accessed 5 February 2007.
* *Crotalus cerastes* at WildHerps. Accessed 5 February 2007.
* The Sidewinder at VenomousReptiles.org. Accessed 5 February 2007.
* Mojave Desert Sidewinder at Bird and Hike. com. Accessed 5 February 2007.

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Crotalus cerastes ที่วิกิสปีชีส์
**งูสมิงทะเล** หรือ **งูสามเหลี่ยมทะเล** (อังกฤษ: Sea kraits) เป็นสกุลของงูทะเลที่มีขนาดใหญ่สกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า *Laticauda* อยู่ในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (Elapidae)

โดยงูในสกุลนี้ ยังจัดว่าเป็นงูทะเลที่สามารถเลื้อยบนขึ้นมาบนบกได้ ด้วยเกล็ดท้องยังมีอยู่และค่อนข้างกว้างอย่างน้อยประมาณครึ่งหนึ่งของความกว้างลำตัว ทำให้สามารถเลื้อยขึ้นบนหาดทรายได้บ้าง นอกจากนี้ยังมีการสืบพันธุ์ด้วยการวางไข่โดยขึ้นมาวางไข่บนบก โดยจะไปวางไข่ในในโพรงหินหรือพนังถ้ำ

มีรูปร่างโดยรวม มีหัวขนาดเล็ก ปากมีขนาดเล็ก ปลายหางแผ่แบนเหมือนครีบปลา เพื่อใช้ในการว่ายน้ำ ลำตัวมีลายปล้องดำสลับกันไปทั้งทั่ว จัดเป็นงูที่มีขนาดใหญ่ โดยมีความยาวได้ถึงเกือบ 3 เมตร

งูสมิงทะเลพบกระจายพันธุ์อยู่ในทะเลที่ใกล้กับชายฝั่ง จะอาศัยหากินตามแนวปะการัง เป็นงูที่ว่ายได้ช้า จึงไม่สามารถจับปลาที่ว่ายไปมากินเป็นอาหารได้ จึงหาอาหารที่หลบซ่อนตามซอกหลีบปะการัง พบได้ตั้งแต่ทะเลในแถบเอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงหมู่เกาะโซโลมอน หรือเกาะอื่น ๆ ในแถบโอเชียเนีย และเอเชียตะวันออก มีเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อาศัยอยู่ในทะเลสาบน้ำจืดบนหมู่เกาะโซโลมอน

ชนิด
----

* *Laticauda colubrina*  (Schneider, 1799)
* *Laticauda crockeri* Slevin, 1934
* *Laticauda frontalis* (De Vis, 1905)
* *Laticauda guineai* Heatwole, Busack & Cogger, 2005
* *Laticauda laticaudata* (Linnaeus, 1758)
* *Laticauda saintgironsi* Cogger & Heatwole, 2006
* *Laticauda schistorhynchus* (Guenther, 1874)
* *Laticauda semifasciata* (Reinwardt in Schlegel, 1837)

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Shallow Seas*, "Planet Earth". สารคดีทางบีบีซี: 2006
2. ↑  *Laticauda crockeri* (Rennell Island sea krait, Crocker's sea snake) (อังกฤษ)
3. ↑  จาก reptile-database.reptarium.cz (อังกฤษ)
4. ↑  *ไพบูลย์ จินตกุล*. 2543. *งูพิษในประเทศไทย*. บริษัท มติชน พิมพ์ครั้งที่ 2, กรุงเทพฯ. หน้า 122-128

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Laticauda***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Laticauda ที่วิกิสปีชีส์
**น้ำย่อยของลำไส้เล็ก** (Intestinal Juices) เป็นน้ำย่อยที่สร้างมาจากนำลำไส้เล็กเอง ประกอบด้วยเอนไซม์หลายชนิด ดังนี้

ไดเพปทิเดส (Dipeptidase) ย่อย Dipeptide ได้ Amino Acid
------------------------------------------------------

* มอลเทส (Maltase) ย่อย Maltose ได้ Glucose + Glucose
* ซูเครส (Sucrase) ย่อย Sucrose ได้ Glucose + Fructose
* แลกเตส (Lactase) ย่อย Lactose ได้ Glucose + Galactose
* ไลเพส (Lipase) ย่อย Fat ได้ Fatty Abe+ Glycerol

นอกจากนี้ยังมีเอนไซม์อีกหลายชนิดที่ช่วยย่อยสลายเพปไตด์ (Peptide) จนได้ Amino Acid เช่น Carboxypeptidase และ Aminopeptidase

### การควบคุมการหลั่งน้ำย่อยของลำไส้เล็ก

ลำไส้เล็ก จะหลั่งน้ำย่อยออกมาอยู่ภายใต้การควบคุมของระบบประสาทอัตโนมัติ (ANS = Autonomic Nervous System) ชนิด Parasympathetic Nerve หรือเป็นประสาทสมองคู่ที่ 10 (Vagus Nerve) มีการย่อยเชิงกลโดยการบีบตัวของกล้ามเนื้อทางเดินอาหารและมีการย่อยทางเคมีโดยเอนไซม์เพปซิน (pepsin) ซึ่งจะทำงานได้ดีในสภาพที่เป็นกรด โดยชั้นในสุดของกระเพาะจะมีต่อมสร้างน้ำย่อยซึ่งมีเอนไซม์เปปซินและกรดไฮโดรคลอริก (กรดเกลือ) เป็นส่วนประกอบ เอนไซม์เปปซินจะย่อยโปรตีนให้เป็นเพปไทด์ (peptide) ในกระเพาะอาหารนี้ยังมีเอนไซม์อยู่อีกชนิดหนึ่งชื่อว่า "เรนนิน" ทำหน้าที่ย่อยโปรตีนในน้ำนม ในขณะที่ไม่มีอาหาร กระเพาะอาหารจะมีขนาด 50 ลูกบาศก์เซนติเมตร แต่เมื่อมีอาหารจะมีการขยายได้อีก 10 – 40 เท่า 

1. น้ำย่อยมอลเทส (maltase) เป็นเอนไซม์ที่ย่อยน้ำตาลมอลโทสให้เป็นกลูโคส (ข้าว มัน )
2. น้ำย่อยซูเครส (sucrase) เป็นเอนไซม์ที่ย่อยน้ำตาลทรายหรือน้ำตาลซูโครส (sucrose) ให้เป็นกลูโคสกับฟรักโทส (fructose) (ผลไม้)
3. น้ำย่อยแลกเทส (lactase) เป็นเอนไซม์ที่ย่อยน้ำตาลแลกโทส (lactose) ให้เป็นกลูโคสกับกาแลกโทส (galactose) (นม )

น้ำย่อยของตับอ่อน (pancreas)
----------------------------

น้ำย่อยของตับอ่อน (Pancreatic Juice) เป็นเอนไซม์ที่สร้างมาจากตับอ่อน (Pancreas) มีสภาพเป็นเบส ประกอบด้วย

* โซเดียมไบคาร์บอเนต (NaHCO3) มีคุณสมบัติเป็นเบส จึงถือว่าเหมาะสมที่จะทำให้ลำไส้เล็กมีสภาวะเป็นเบส ซึ่งเอนไซม์ต่างๆ (จาก 3แหล่ง) จะทำงานได้ (ยกเว้น Pepsin จากกระเพาะอาหารจะหมดประสิทธิภาพ) เพราะในขณะที่อาหารผ่านกระเพาะอาหารมีสภาวะเป็นกรด
* น้ำย่อยอะไมเลส (Amylase) ทำหน้าที่ย่อยแป้ง (Starch) และ เดกซ์ตริน (Dextrin) มอลโทส (Maltose)
* น้ำย่อยไลเพส (Lipase) ทำหน้าที่ย่อยไขมัน (Fat) กรดไขมัน (Fatty Acid) และกลีเซอรัล
**วัดปทุมทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านปทุม อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

วัดปทุมทองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2368 เดิมเป็นจวนที่พักอาศัยของพระยาพิทักษ์ทวยหาญ ได้ถวายให้เป็นวัดในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งขณะที่สร้างจวนนี้อยู่ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จมาประทับพลับพลาที่วัดตำหนัก ระหว่างนั้นกำลังทำการก่อสร้างบ้านพักของเจ้าเมืองอยู่ พระองค์ได้ตรัสถามว่าสร้างวัดหรือบ้าน พระยาพิทักษ์ทวยหาญกราบทูลว่า สร้างวัดแต่ขออาศัยอยู่ไปก่อน ต่อมาเมื่อสร้างเป็นวัดแล้ว ได้พระราชทานนามวัดว่า "วัดปทุมทอง" อนึ่งในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อ พ.ศ. 2358 พระองค์ทรงประทับ ณ พลับพลาริมแม่น้ำเจ้าพระยาตรงกับเมืองสามโคก (ตรงหน้าวัดปทุมทองปัจจุบันนี้) ทรงรับดอกบัวจากพสกนิกร ซึ่งนำขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายอยู่เป็นเนืองนิตย์ จึงพระราชทานนามเมืองสามโคกให้เป็นสิริมงคลใหม่ว่า *ประทุมธานี* เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2358

ภายในวัดปทุมทองพบสถาปัตยกรรมที่สำคัญหลายแห่งได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ศิลปะรัตนโกสินทร์ ศาลาท่าน้ำ พระพุทธปฏิมา (ใต้ต้นโพธิ์) เจดีย์ทรงระฆังสูง 10 เมตร ตั้งอยู่บริเวณริมแม่น้ำเจ้าพระยา จวนเจ้าเมืองสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2493 (หอสมุดและหอสวดมนต์)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติความเป็นมาของจังหวัดปทุมธานี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดปทุมทอง". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
กรา หรือ กำไลโลหะ
ในศาสนาซิกข์ **กรา** (ปัญจาบ: ਕੜਾ) คือกำไลข้อมือที่ทำจากโลหะ โดยเฉพาะเหล็ก เป็นหนึ่งในห้า "ก" ของซิกข์ที่ศาสนิกชนปฏิบัติตาม ผู้ที่เสนอการใส่ "กรา" คือคุรุโควินทสิงห์

กรา เป็นสัญลักษณ์ถึงความผูกพันที่มีต่อพระเจ้าของชาวซิกข์อันไม่สามารถตัดขาดได้ กรา จะมีลักษณะเป็นกำไลที่เรียบตลอดทั้งวง ไม่มีรอยต่อของจุดเริ่มหรือจุดสิ้นสุด อันสื่อถึงธรรมชาติของพระเจ้าคือความ "อกาล" (เป็นจริงเสมอ ไม่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา) นอกจากนี้ กรา ยังถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของ "ความเป็นพี่เป็นน้อง" ในศาสนิกชน ดังที่ปรากฏในคัมภีร์สูงสุด คุรุกรันตสาหิบ ใจความว่า "ในเดือนที่สิบ เจ้าจะถูกสร้างขึ้นเป็นมนุษย์ โอ! สหายและเหล่าพ่อค้าของข้าพเจ้าเอ๋ย เจ้าล้วนมีเวลากันไม่มากที่จะทำให้ความตายของเจ้านั้นดีงาม" นอกจากชาวซิกข์แล้ว ชาวปัญจาบพื้นเมืองและชาวอินเดียเหนือ - อินเดียตะวันตกหลายคนที่ไม่ได้นับถือศาสนาซิกข์ก็มีการสวมกรากันโดยทั่วไป ในศาสนิกชนของศาสนาอื่น ๆ กราก็ถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ถึงความเป็นหนึ่งเดียวของพระเป็นเจ้าเช่นกัน และการสวมกราโดยผู้ที่ไม่ใช่ชาวซิกข์ก็ไม่ได้ผิดหลักของศาสนาซิกข์แต่อย่างใด

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "In the tenth month, you were made into a human being, O my merchant friend, and you were given your allotted time to perform good deeds." - Guru Granth Sahib, page 76
3. ↑  Dhooleka Sarhadi Raj (25 August 2003). *Where are you from?: middle-class migrants in the modern world*. University of California Press. สืบค้นเมื่อ 17 December 2011. Individual Sikhs and Hindus share symbols and practices of body inscription (such as wearing a *kara* and women keeping their hair long).
4. ↑  "FAQ". Sikh Karas. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-12-25. สืบค้นเมื่อ 17 December 2011. Is it okay for Non-Sikhs to wear a Sikh Kara? Yes, definitely it is. The Kara is a universal symbol of the totality of God; free for everybody to use. Any Sikh who will see the Sikh Kara on you will be happy and proud that you choose to wear it.
**วัดปทุมนายก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลาครุ อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 3 งาน 47 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 23 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา ด้านทิศตะวันตกของวัดติดต่อกับคลองบางปลากด

วัดปทุมนายกสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2480 โดยชาวบ้านได้ร่วมใจกันสร้างขึ้นด้วยความเห็นชอบของพระปทุมวรนายก อดีตเจ้าคณะจังหวัดปทุมธานี ที่มาของชื่อ "วัดปทุมนายก" เพราะวัดนี้ตั้งอยู่ในเขตติดต่อระหว่างจังหวัดปทุมธานีกับนครนายก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2487 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2490 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2481

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม มักมีน้ำท่วมในฤดูฝน ภายในมีอาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 5.50 เมตร ยาว 12 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง หอสวดมนต์กว้าง 11 เมตร ยาว 18 เมตร และศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2501

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการจ้อย พ.ศ. 2481–2482
* พระอธิการชิน พ.ศ. 2483–2488
* พระครูถาวรบุญวัฒน์ (จวน ปุญฺญกาโม) พ.ศ. 2490
* พระครูสถิตธรรมโกศล (สถาพร สุวฑฺฒโน) พ.ศ. 2550

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปทุมนายก". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 648. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**กระโดนใต้** ชื่อวิทยาศาสตร์: *Planchonia valida* (Blume) Blume เป็นพืชในวงศ์ Lecythidaceae เป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ สูงได้ถึง 35 เมตร ทรงพุ่มกว้างได้ถึง 200 เซนติเมตร โคนต้นมีพูพอน ขึ้นตามชายป่าดิบชื้นตามที่ลาดชันใกล้ลำธาร ระดับความสูงประมาณ 300 เมตร อาจพบได้สูงถึง 1,000 เมตร พบในไทยเฉพาะภาคใต้ตอนล่าง เช่นที่ อ.เบตง จ.ยะลา กระจายพันธุ์ตั้งแต่หมู่เกาะนิโคบาร์ไปจนถึงเกาะนิวกินี

ลักษณะ
------

ใบเดี่ยวเรียงเวียน รูปรีหรือรูปไข่กลับยาว 10–20 ซม. ใบที่ปลายกิ่งใกล้ช่อดอกมีขนาดเล็กกว่าปรกติ ปลายใบแหลมยาวโคนใบเรียวสอบเป็นครีบจรดก้านใบ ก้านใบยาว 1–3 ซม. แผ่นใบค่อนข้างบาง ขอบใบจักฟันเลื่อยไม่เป็นระเบียบ เส้นแขนงใบข้างละ 10–15 เส้น เส้นใบย่อยแบบร่างแหกึ่งขั้นบันได เห็นชัดเจนทั้งสองด้าน หูใบร่วงง่ายรูปลิ่มแคบ ช่อดอกแบบช่อกระจะตั้งขึ้นขนาด 6–13 ซม. ดอกเรียงหนาแน่น ก้านดอกหนายาว 0.2–1 ซม. ใบประดับย่อยรูปขอบขนานยาว 0.7–1.5 ซม. ฐานดอกรูปถ้วยเป็นสันเมื่อแห้ง ยาว 5–7 มม. กลีบเลี้ยง 4 กลีบติดทน รูปสามเหลี่ยมแกมรูปไข่ ปลายมน ยาว 0.5–1 ซม. กลีบดอกบางมี 4 กลีบ สีเขียวอ่อน รูปขอบขนานแกมรูปไข่กลับ ยาว 1.5–3.5 ซม. ปลายมนม้วนงอ ก้านชูอับเรณูยาว 2.5–4.5 ซม. ช่วงโคนสีแดงอมชมพู ช่วงปลายสีขาว โคนเชื่อมติดกัน จานฐานดอกรูปวงแหวน สูงประมาณ 1 มม. รังไข่ใต้วงกลีบ มี 3–4 ช่องขนาดประมาณ 4×5 มม. ผลคล้ายผลแบบมีเนื้อรูปไข่หรือทรงรี ยาว 3-4 ซม. เส้นผ่านศูนย์กลาง 1.5-2.5 ซม. สีออกเขียวอ่อน แต่ละผลมี 6 เมล็ด เมล็ดรูปไข่เป็นเหลี่ยม

ประโยชน์
--------

ในอินโดนีเซีย ใบอ่อนหรือตาใบ สามารถใช้เป็นเครื่องเทศใส่ในอาหารร่วมกับผักอื่น ๆ ผลใช้รักษาโรคข้ออักเสบและโรคผิวหนังบางชนิด เนื้อไม้ใช้ในการก่อสร้าง, ต่อเรือ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Planchonia valida". *The Plant List*. สืบค้นเมื่อ 28 August 2013.
2. ↑  Priyadi, H. Takao, G. Rahmawati, I. Supriyanto, B. Nursal, W. I. Rahman, I. (2010). Five hundred plant species in Gunung Halimun Salak National Park, West Java: a checklist including Sundanese names, distribution and use. CIFOR, Bogor, Indonesia. ISBN 978-602-8693-22-6
3. ↑  "Ngeunaan tangkal putat" (ภาษาอินโดนีเซีย). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-22. สืบค้นเมื่อ 2021-01-24.
4. ↑  "Plant of the month January, 2013: กระโดนใต้". *สำนักงานหอพรรณไม้*. กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 July 2014.
5. ↑  "Putat dimangpaatkeun daun jeung buahna" (ภาษาอินโดนีเซีย).
6. ↑  *Mangpaat daun, buah jeng tangkal putat* (ภาษาอินโดนีเซีย).
**วัดปฐมเทศนาอรัญวาสี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาท่าพระ อำเภอเมืองชัยนาท จังหวัดชัยนาท

วัดปฐมเทศนาอรัญวาสี หรือ **วัดเขาพลอง** สร้างวัดขึ้นภายใต้การนำของโดยหลวงพ่อขึ้น ส่วนฝ่ายฆราวาส คือ ร้อยโทชื้น ธรรมชัย และนายทองดี เตชะสุวรรณ ได้ร่วมกันประสานกรมการศาสนา จนได้รับอนุญาตให้สร้างวัดขึ้นที่บ้านเขาพลองในวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2516 ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2519 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 มีชื่อเป็นทางการว่า "วัดปฐมเทศนาอรัญวาสี" แต่ชาวบ้านเรียกติดปากว่า "วัดเขาพลอง" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2558

วัดตั้งอยู่บริเวณไหล่เขาเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมและเป็นที่ประดิษฐาน *พระพุทธอริยธัมโม* พระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดใหญ่ศิลปะสุโขทัย สูง 8 วา 3 ศอก 1 นิ้ว รวมฐานสูง 9 วา 3 ศอก 6 นิ้ว หน้าตักกว้าง 6 วา 1 ศอก ประดิษฐานผินพระพักตร์ไปทางถนน ภายในอุโบสถบนยอดเขามีรูปปั้นเกจิอาจารย์ชื่อดัง 3 รูป คือ หลวงพ่อขึ้น หลวงพ่อกบ และหลวงพ่อโอภาสี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปฐมเทศนาอรัญวาสี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดปฐมเทศนาอรัญวาสี (วัดเขาพลอง)".[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดปฐมเทศนาอรัญวาสี (เขาพลอง)". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดปฐมเทศนาอรัญวาสี**
**วัดบ้านแปะ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านแปะ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ 1 งาน 64 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง แปลงที่ 1 โฉนดที่ดินเลขที่ 6640 เนื้อที่ประมาณ 2 งาน 40 ตารางวา แปลงที่ 2 โฉนดที่ดินเลขที่ 42891 เนื้อที่ประมาณ 2 ไร่ 52 ตารางวา และแปลงที่ 3 โฉนดที่ดินเลขที่ 42892 เนื้อที่ประมาณ 2 งาน 19 ตารางวา

วัดบ้านแปะ เดิมชื่อว่า **วัดราชวิสุทธาราม** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2110 โดยพระนางวิสุทธิเทวี เป็นกษัตริย์ลำดับที่ 18 องค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์มังราย ทรงโปรดเกล้าฯ สร้างพลับพลาใกล้กับเวียงหิน ที่ประทับ เสด็จไปและกลับกรุงหงสาวดี และได้สร้างวัดประจำหมู่บ้านนี้ชื่อว่า "วัดราชวิสุทธาราม" ข้อมูลดังกล่าวปรากฏอยู่ในใบลานอักษรแบบสุโขทัย เมื่อปีเถาะ นพศก จุลศักราช 929 (ตรงกับ พ.ศ. 2110) เดือน 9 เหนือขึ้น 15 ค่ำ ว่าได้โปรดเกล้าฯ ให้ทำตราหลวงหลาบเงินนี้ไว้เพื่อคุ้มครองชาวบ้านแปะ อมขูด ฮากฮาน กองกูน ป่ารวก ทั้งคนลัวะ คนไทย ให้เขาเหล่านั้นเป็นข้าทาสวัด และได้ทรงหลั่งน้ำพระราชทานไว้ให้เฝ้าดูแลวัดราชวิสุทธารามให้เจริญมั่นคงสืบต่อไป พร้อมกับทรงสร้างหน้าจีตราชลัญจกรและสังฆราชลัญจกร เพื่อพระราชทานแก่ชาววัดราชวิสุทธาราม เพื่อไม่ให้เดือดร้อนและเป็นข้าทาสวัดได้อย่างสมบูรณ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2514 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหาร เจดีย์ ศาลาการเปรียญ ศาลาอเนกประสงค์ กุฎิสงฆ์ หอสรงน้ำพระธาตุ หอไตร หอฉัน หอระฆัง ปูชนียวัตถุมี พระบรมสารีริกธาตุ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระไชย
* พระครูบากันทา
* พระเกว๋ละ
* พระตัสสนะ
* พระตะนะ
* พระชัยมงคล
* พระคัมภีระ
* พระมหาวรรณ
* พระคำ
* พระเตบิน
* พระไจย
* พระอุตตมะ
* พระดวงคำ
* พระเสาร์
* พระทองคำ
* พระอินตายศ
* พระแก้ว
* พระเป็ง
* พระจันทร์
* พระดวงตา ยาวิไชย
* พระกันทะวัง
* พระจันทร์
* พระติ๊บ
* พระต๋า
* พระตั๋น
* พระบุญเป็
* พระจอม ขนฺติโก พ.ศ. 2495–2499
* พระดวงตา ฐานิสฺสโร
* พระชุมพล โชติโก
* พระณรงค์ สุวโจ
* พระนพดล สนฺตจิตฺโต พ.ศ. 2520–2523
* พระสุรินทร์ วชิรญาโณ พ.ศ. 2523–2528
* พระสุธรรม สุธมฺโม พ.ศ. 2528–2530
* พระครูสุจิตปัญญารัตน์ (นิกร จิตฺตปญฺโญ) พ.ศ. 2530–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติตำบลบ้านแปะ".
2. ↑  "วัดบ้านแปะ (ราชวิสุทธาราม)". ปักหมุดเมืองไทย.
**วัดปทีปพลีผล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูประทีปธรรมารักษ์เป็น เจ้าอาวาส พระครูปลัดจักรพันธ์ ปญฺญาธโร เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาส

วัดปทีปพลีผลเริ่มสร้างวัดเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2526 โดยนายทองดีและนางทองอินทร์ ประทีปพลีผล พร้อมด้วยบุตรธิดา ได้ถวายที่ดินเพื่อสร้างสำนักสงฆ์โดยมีเจตนารมณ์เป็นบุญกุศลที่จะทำบุญสถานแห่งนี้ให้เป็นสำนักปฏิบัติธรรมและเผยแพร่ธรรม ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2529 ผู้ขออนุญาตคือนายทองดี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530

สภาพวัดมีความสงบร่มรื่น สะอาด และสวยงาม อุโบสถประดิษฐาน *พระพุทธทศพล* เป็นพระประธาน หล่อองค์พระจากทองเหลือง ภายในรั้วกำแพงแก้วมีเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุตั้งอยู่ด้านทิศตะวันออกของวัด มณฑปพระพุทธสิหิงค์ประดิษฐานพระพุทธสิหิงค์องค์จำลอง ตั้งอยู่ด้านทิศตะวันตกของวัด วิหารหลวงพ่อเหลือประดิษฐานหลวงพ่อเหลือ กล่าวกันว่าตอนสร้างพระประธานในอุโบสถซึ่งเป็นทองเหลือง มีทองเหลืองเหลือ จึงนำมาหล่อพระประธานที่วิหารอีก 1 องค์ และยังสามารถหล่อเป็นพระองค์เล็ก ๆ ได้อีกหลายองค์ มณฑปพระครูพิพิธพัฒนโสภณตั้งอยู่กลางสระน้ำด้านหลังกุฏิที่พักพระสงฆ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-02-01.
3. ↑  "วัดปทีปพลีผล". ศูนย์ข้อมูลกลางด้านศาสนา.[*ลิงก์เสีย*]
**คริสโตเฟอร์ ฟรานซิส โอเชียน** (อังกฤษ: Christopher Francis Ocean; เกิด 7 เมษายน ค.ศ. 1939) หรือชื่อเกิด **คริสโตเฟอร์ เอ็ดวิน โบรซ์** (Christopher Edwin Breaux) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน นักวิจารณ์ตั้งข้อสังเกตว่าผลงานของเขานำเสนอรูปแบบดนตรีทดลองและเนื้อเพลงที่มีความคลุมเครือชวนขบคิด โอเชียนได้รับรางวัลแกรมมีสองครั้งและบริตอะวอดส์ สาขาศิลปินเดี่ยวชายต่างชาติ รวมถึงรางวัลอื่น ๆ อีกมากมาย อัลบั้มสองชุดของเขาอยู่ในรายชื่อ 500 อัลบั้มที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ของนิตยสาร *โรลลิงสโตน* ด้วย

โอเชียนริเริ่มอาชีพทางดนตรีในฐานะนักเขียนเงา ก่อนจะได้เข้าร่วมกลุ่มดนตรีฮิปฮอป ออดฟิวเจอร์ ในปี 2010 ปีต่อมาเขาออกมิกซ์เทปชุดแรกชื่อ *นอสตัลเจีย, อุลตรา* จากนั้นได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลงเดฟแจมเรเคิดดิงส์ สตูดิโออัลบั้มชุดแรกของเขา *แชนแนลออเรนจ์* เป็นการรวมกันระหว่างอาร์แอนด์บีและโซล ในงานรางวัลแกรมมี 2013 *แชนแนลออเรนจ์* ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลอัลบั้มแห่งปีและได้รับรางวัลอัลบั้มเพลงเออร์เบินร่วมสมัยยอดเยี่ยม หนึ่งในซิงเกิลอย่าง "ทิงกิงเบาต์ยู" ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลบันทึกเสียงแห่งปี เขาได้รับเลือกจากนิตยสาร *ไทม์* ให้เป็นหนึ่งในบุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก ปี 2013

หลังจากพักงานนานกว่า 4 ปี โอเชียนออกอัลบั้มภาพชื่อ *เอนด์เลส* ในปี 2016 ตามสัญญาที่ตกลงไว้กับเดฟแจม เขาออกอัลบั้มชุดที่สอง *บลอนด์* หนึ่งวันหลังจากเอนด์เลสวางจำหน่าย *บลอนด์* เป็นการต่อยอดแนวดนตรีทดลองของโอเชียน ซึ่งติดอันดับหนึ่งในรายชื่ออัลบั้มที่ดีที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 2010 ของ *พิตช์ฟอร์ก* เป็นอัลบั้มแรกของเขาที่เปิดตัวอันดับหนึ่งบน *บิลบอร์ด* 200 และการรับรองระดับทองคำขาวจากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) ตั้งแต่ปี 2017 เป็นต้นมา โอเชียนออกซิงเกิลเป็นระยะ ทำงานเป็นช่างภาพให้กับนิตยสาร ตลอดจนเปิดแบรนด์แฟชั่นชื่อ โฮเมอร์ ในปี 2018

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  Frank Ocean became independent of any record label in August 2016. He released his album *Blonde* under *Boys Don't Cry*, the reissue of his video album *Endless* under *Fresh Produce, LP*, and all singles featured on *Blonded Radio* under *Blonded*.

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lewis, Randy (2013-01-03). "Frank Ocean cited for speeding, pot possession on New Year's Eve". *Los Angeles Times*. สืบค้นเมื่อ 2021-10-13.
2. ↑  "Endless by Frank Ocean on Apple Music". *Apple* (ภาษาอังกฤษ). February 17, 2020. สืบค้นเมื่อ February 17, 2020.
3. ↑  Solway, Diane (September 30, 2019). "Frank Ocean Makes Moves Like Nobody Else". *W*. สืบค้นเมื่อ March 16, 2021.
4. ↑  "Frank Ocean". *GRAMMY.com* (ภาษาอังกฤษ). May 19, 2020. สืบค้นเมื่อ November 9, 2020.
5. ↑  "Why Frank Ocean is a musical icon". *British GQ* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). April 24, 2017. สืบค้นเมื่อ May 25, 2020.
6. ↑  Dhaenens, Frederik; De Ridder, Sander (May 2014). "Resistant masculinities in alternative R&B? Understanding Frank Ocean and The Weeknd's representations of gender". *European Journal of Cultural Studies*. **18** (3). สืบค้นเมื่อ August 12, 2020 – โดยทาง ResearchGate.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

**แฟรงก์ โอเชียน** ที่่โครงการพี่น้องของวิกิพีเดีย

* ภาพและสื่อจากคอมมอนส์
* คำคมจากวิกิคำคม
* ข้อมูลจากวิกิสนเทศ

* เว็บไซต์ทางการ
* แฟรงก์ โอเชียน ผลงานเพลงที่ดิสคอกส์