recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**สถาบันนวัตกรรมการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยมหิดล** ได้จัดตั้งขึ้นในชื่อสถาบันนวัตกรรมและพัฒนากระบวนการเรียนรู้ เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2545 ตามมติของสภามหาวิทยาลัยมหิดล โดยมีวัตถุประสงค์ที่จะวิจัยและพัฒนาการเรียนการสอนให้สอดคล้องกับพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และตอบสนองยุทธศาสตร์ของชาติ

ประวัติ
-------

สถาบันนวัตกรรมการเรียนรู้ ได้จัดตั้งขึ้นในชื่อสถาบันนวัตกรรมและพัฒนากระบวนการเรียนรู้ เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2545 ตามมติของสภามหาวิทยาลัยมหิดล โดยมีวัตถุประสงค์ที่จะวิจัยและพัฒนาการเรียนการสอนให้สอดคล้องกับพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และตอบสนองยุทธศาสตร์ของชาติโดยเฉพาะอย่างยิ่งการปฏิรูปการศึกษาและเติมปัญญาให้สังคม ว่าด้วยยุทธศาสตร์การพัฒนาคุณภาพคนและสังคมไทยสู่สังคมแห่งภูมิปัญญาและการเรียนรู้ โดยหัวใจของการปฏิรูปการศึกษาคือการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญและการเรียนรู้ตลอดชีวิต และในวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นสถาบันนวัตกรรมการเรียนรู้ (Institute for Innovative Learning) ตามมติของสภามหาวิทยาลัย

หน้าที่หลักของสถาบันคือการส่งเสริมการปฏิรูปการเรียนรู้ ในทุกระดับทั้งในด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีและด้านอื่นๆ โดยใช้กระบวนการวิจัยเพื่อพัฒนาบุคคลที่มีความพร้อมทั้งทางประสบการณ์ ทักษะทางกระบวนการเรียนรู้ และความรู้ทางเนื้อหาวิชาการอย่างสมบูรณ์แบบ เพื่อเป็นแกนนำในการถ่ายทอดกระบวนการเรียนที่ส่งเสริมการเรียนรู้อย่างชาญฉลาด ตอบสนองนโยบายการพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืนโดยสนับสนุนให้คนไทยมีศักยภาพในการเรียนรู้ในทุกระดับและการเรียนรู้ตลอดชีวิต

มีเป้าหมายที่จะส่งเสริมให้ครู/อาจารย์ นักเรียน นักศึกษา สามารถพัฒนาตนเองให้เป็นผู้มีความรู้ ความสามารถ มีบูรณาการความรู้และความคิด และสามารถเรียนรู้ได้ตลอดชีวิตตามเป้าหมายยุทธศาสตร์ปฏิรูปการศึกษา และเติมปัญญาให้สังคม

ทำเนียบผู้อำนวยการ
------------------

|  สถาบันนวัตกรรมการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยมหิดล |
| --- |
| รายนามผู้อำนวยการ | วาระการดำรงตำแหน่ง |
| 1. รองศาสตราจารย์ ดร.ภิญโญ พานิชพันธ์ | 21 สิงหาคม พ.ศ. 2545 - 31 มีนาคม พ.ศ. 2553 |
| 2. รองศาสตราจารย์ อนุชาติ พวงสำลี (รักษาการ) | 1 เมษายน พ.ศ. 2553 - 30 กันยายน พ.ศ. 2553 |
| 3. ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สุนันทา วิบูลย์จันทร์ (รักษาการ) | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 - 31 มีนาคม พ.ศ. 2554 |
| 4. รองศาสตราจารย์ ดร.วรรณพงษ์ เตรียมโพธิ์ | 1 เมษายน พ.ศ. 2554 - 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 |
| 5. ศาสตราจารย์ นายแพทย์บรรจง มไหสวริยะ (รักษาการ) | 1 สิงหาคม พ.ศ. 2558 - 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 |
| 6. รองศาสตราจารย์ นายแพทย์ธันย์ สุภัทรพันธุ์ (รักษาการ) | 1 สิงหาคม พ.ศ. 2560 - 1 กันยายน พ.ศ. 2560 |
| 7. ศาสตราจารย์คลินิก นายแพทย์สุวัฒน์ เบญจพลพิทักษ์ (รักษาการ) | 1 ตุลาคม พ.ศ. 2560 - 31 มีนาคม พ.ศ. 2561 |
| 8. รองศาสตราจารย์ นายแพทย์ธันย์ สุภัทรพันธ์ (รักษาการ) |  |
| 9. รองศาสตราจารย์ ดร.นายแพทย์ชัยเลิศ พิชิตพรชัย | 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 - ปัจจุบัน |
|

การศึกษา
--------

 **ระดับบัณฑิตศึกษา** 

* หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต
	+ สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการศึกษา (หลักสูตรนานาชาติ)

  

* หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต
	+ สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการศึกษา (หลักสูตรนานาชาติ)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติสถาบันนวัตกรรมการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยมหิดล". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-11-03. สืบค้นเมื่อ 2016-10-23.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สถาบันนวัตกรรมการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยมหิดล
**Karneval ล่าทรชน** เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น โดย โทยะ มิกะนะงิ เริ่มตีพิมพ์เป็น ลงในนิตยสารการ์ตูนรายเดือน *Monthly Comic Zero Sum* ของสำนักพิมพ์อิชิจินชะ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2551 และยังมีฉบับมังงะ ซึ่งปัจจุบันภาษาญี่ปุ่นออกมาแล้ว 27 เล่ม ต่อมาก็ได้มีการประกาศนำเรื่องนี้มาทำเป็นอนิเมะในเดือนเมษายน พ.ศ. 2555 ซึ่งอนิเมะตอนแรกก็เริ่มฉายในเดือนเมษายน พ.ศ. 2556

องค์กร
------

เซอร์คัส (Circus)
หรือองค์กรป้องกันระดับชาติ เป็นหน่วยของรัฐบาล พวกเขาดำเนินการจับกุมและกำจัดอาชญากร รวมไปถึงการแก้ปัญหาอาชญากรรมใดๆก็ตามที่กองกำลังรักษาความปลอดภัยของรัฐบาลไม่สามารถจัดการได้ โดยที่ตัวตนของสมาชิกเซอร์คัสจะถูกปิดไม่ให้สาธารณชนทั่วไปทราบ

คาฟคา (Kafka)
เป็นองค์กรผิดกฎหมายโดยใช้บริษัทขนาดใหญ่บังหน้า ดำเนินการเกี่ยวกับการวิจัยพันธุวิศวกรรมที่ผิดต่อศีลธรรม เป็นองค์กรที่รัฐบาลต้องการจะกำจัดที่สุด

ตัวละครหลัก
-----------

ไน
ไนเป็นตัวละครเอกของเรื่อง เป็นเด็กหนุ่มที่ใสซื่อที่ไม่ค่อยรู้เรื่องโลกภายนอก อายุประมาณ 12 – 14 ปี มีผมสีขาวนัยน์ตาสีแดง เขาออกตามหาชายที่เคยอยู่ร่วมกับเขาที่ชื่อ "คาโรคุ" ซึ่งหายตัวไปอย่างปริศนา ทิ้งร่องรอยไว้แต่เพียงกำไล (เครื่องแสดงตนของสมาชิกองค์กรเซอร์คัส) ระหว่างออกตามหาคาโรคุ ไนถูกจับไปที่คฤหาสถ์หลังหนึ่งซึ่งมีเจ้าของบ้านเป็น "วารูก้า" หรือสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ แต่ได้ "กาเรคิ" ที่มาขโมยของช่วยเหลือไว้และหนีจากวารูก้า ตั้งแต่นั้นไนออกเดินทางไปกับกาเรคิ

กาเรคิ
เป็นโจรที่นิยมปล้นคนรวยที่ชอบเอาเปรียบ อายุ 15 ปี มีสีผมสีดำและนัยน์ตาสีฟ้า เป็นคนฉลาดหลักแหลม มีความรู้หลายอย่าง แต่เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยเข้าสังคมนัก ภายหลังจะทราบว่าเขาเคยถูกครอบครัวขายเป็นทาสตั้งแต่อายุ 8 ขวบ แต่หนีรอดจากการที่เรือโดยสารอัปปางลง เขาถูกพัดมายังชายหาดและได้หญิงสาวคนหนึ่งช่วยเหลือไว้ หญิงสาวรับเขามาอยู่ด้วยและเธอยังมีน้องสาวและน้องชายอย่างละคน ต่อมาหญิงสาวถูกชายผู้หนึ่งฆาตกรรม หลังจากนั้นไม่นานกาเรคิก็ออกจากบ้าน

โยกิ
เป็นนักสู้ประจำเรือที่สอง ขององค์กรป้องกันระดับชาติ (เซอร์คัส) อายุ 21 ปี มีสีผมสีบลอนทองและนัยน์ตาสีรุ้ง เป็นคนที่ร่าเริงและใจดีอยู่ตลอดเวลา จนบางครั้งมีลักษณะเหมือนเด็ก เขาได้รับมอบหมายให้เป็นผู้คุ้มกันของไนและกาเรคิ ที่แก้มด้านซ้ายของเขายังแปะแผ่นป้องกันภูมิแพ้เล็กๆ หากแผ่นนี้หลุดไปจะทำให้เขาเกิดอารมณ์รุนแรงและผมจะเปลี่ยนเป็นสีขาว เขาโปรดปรานมาสคอตแมวที่ชื่อ"เนียนเปโรน่า"เป็นอย่างมากอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""Karneval" Confirmed As Upcoming Anime". SeventhStyle. April 24, 2012. สืบค้นเมื่อ April 25, 2012.
2. ↑  "Karneval Anime Slated to Air Next Spring". *Anime News Network*. 2012-10-20. สืบค้นเมื่อ 2012-10-21.
**ชุติกาญจน์ พลไชย** (ชื่อเล่น: น้ำ; 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 – ) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงชาวไทย ผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งมือเซ็ต และเธอเคยเป็นผู้เล่นตัวหลักของทีมสโมสรช้าง

ประวัติ
-------

เดือนมกราคม พ.ศ. 2552 ชุติกาญจน์ พลไชย ได้เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลให้กับมหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ในการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 36

ในปี พ.ศ. 2555 ชุติกาญจน์ซึ่งเป็นตัวแทนโรงเรียนหนองเรือวิทยา ได้เป็นหนึ่งในผู้ได้รับการคัดเลือกให้ทำหน้าที่ร่วมกับทีมชาติไทย ในการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับนานาชาติ

วันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 ชุติกาญจน์ได้ทำหน้าที่ร่วมสังกัดสโมสรวอลเลย์บอลไอเดีย-ขอนแก่น ในการแข่งขันวอลเลย์บอลการกุศลนัดพิเศษ เพื่อมอบรายได้แก่โรงเรียนโสตศึกษา จังหวัดขอนแก่น โดยได้พบกับทีมสโมสรวีทีวี บินห์เดียนลองอัน จากประเทศเวียดนาม ซึ่งการแข่งขันนัดดังกล่าว ทีมของเธอเป็นฝ่ายชนะได้ทั้ง 3 เซ็ต

ส่วนในเดือนมกราคม พ.ศ. 2557 เธอได้เป็นตัวแทนมหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ในการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 41 ซึ่งทีมของเธอเป็นฝ่ายแพ้ทีมมหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต ในรอบชิงชนะเลิศ ที่ 1-3 เซ็ต

และในเดือนมกราคม พ.ศ. 2558 เธอได้เป็นตัวแทนมหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เข้าการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 42 โดยทีมของเธอได้เป็นฝ่ายชนะทีมมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ในรอบชิงอันดับ 3 ที่ 3-2 เซ็ต

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "Profil zawodniczki" (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2012-11-09.
2. ↑  "สโมสร Idea ขอนแก่นตั้งเป้าแชมป์วอลเลย์บอลอีกสมัย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2015-01-31.
3. ↑  ""เอสซีจี"ปัดแยกตัว"ขอนแก่น"-โยก"โค้ชจง"ลุยอะคาเดมี่ : มติชน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2015-01-31.
4. ↑  ไอเดียขอนแก่นดึงสโมสรเวียดนามอุ่นเครื่องเตรียมลีก 30 พ.ย.นี้[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ[*ลิงก์เสีย*]
6. ↑  "เปิดโผ 18 สาวนักตบบู๊ 2 ศึกใหญ่ปลาย ก.ย.นี้". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2015-01-31.
7. ↑  "เกาะติดลูกยางไทย: ตบสาว*ไอเดียขอนแก่น*อุ่นชนะก่อนเปิดลีก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-01-19. สืบค้นเมื่อ 2015-01-31.
8. ↑  วอลเลย์บอล - ทีมหญิง - กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 41[*ลิงก์เสีย*]
9. ↑  วอลเลย์บอล - ทีมหญิง - ผลการแข่งขัน[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ชุติกาญจน์ พลไชย ที่เฟซบุ๊ก
**มีตีเตย์** (โรมาเนีย: *mititei*, ออกเสียง: [mitiˈtej]) หรือ **มิช** (*mici*; ออกเสียง: [mit͡ʃʲ]; ทั้งสองคำแปลว่า "อันเล็ก ๆ") เป็นอาหารโรมาเนีย ประกอบด้วยเนื้อบดปั้นเป็นก้อนทรงกระบอก ทำมาจากส่วนผสมระหว่างเนื้อวัวและเนื้อแกะกับเครื่องเทศ เช่น กระเทียม, พริกไทยดำ, ไทม์, ผักชี, เทียนสัตตบุษย์, เซเวอรี และบางครั้งก็ใส่ปาปริกา นอกจากนี้ยังใส่น้ำโซเดียมไบคาร์บอเนตหรือน้ำสต๊อกลงไปด้วย มีตีเตย์นี้คล้ายคลึงกันกับเชวาปี ซึ่งพบได้ในแถบบอลข่านและตะวันออกกลาง นิยมเสิร์ฟมีตีเตย์กับเฟรนช์ฟรายส์, มัสตาร์ด และผักดองที่เรียกว่า *มูเรอตูร์*

มีเรื่องเล่ากันว่ามีตีเตย์ได้รับการคิดค้นขึ้นในปลายศตวรรษที่ 14 โดยมีรากมาจากจักรวรรดิออตโตมัน โดยส่วนผสมบางอย่างได้เลือนหายไปตามกาลเวลา (เช่น เทียนตากบ, ออลสไปซ์) และยังเริ่มมีการนำเนื้อหมูมาใช้ทำด้วย ส่วนโซเดียมไบคาร์บอเนตหรือผงฟูนั้นเพิ่งมาเป็นที่นิยมมากในสูตรอาหารสมัยใหม่ เพื่อเพิ่มรสชาติและผิวสัมผัสของมีตีเตย์

มีตีเตย์เป็นอาหารที่นิยมไปทั่วทั้งโรมาเนีย มีการประมาณไว้ว่าในโรมาเนียบริโภคมีตีเตย์มากถึง 440 ล้านชิ้นต่อปี และเป็นอาหารที่กินกันทั่วไปทั้งในครัวเรือน ภัตตาคาร และผับบาร์ ในการเฉลิมฉลอง วันแรงงานสากล (1 พฤษภาคม) ของทุกปี ชาวโรมาเนียนิยมออกไปปิกนิกและปิ้งบาร์บีคิวกัน มิชมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องเป็นพิเศษกับการปิ้งย่างเฉลิมฉลองในโอกาสนี้เป็นพิเศษ ในวันแรงงานสากลเมื่อปี 2019 มีรายงานว่ามีการบริโภคมิชไปถึง 30 ล้านชิ้นในวันนั้นวันเดียว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Reţeta originală de mici – cum se făceau mititeii acum 100 de ani!". *Libertatea*. 3 June 2019. สืบค้นเมื่อ 2 August 2019.
2. ↑  Corespondenţi „Adevărul" (14 June 2013). "Povestea micului românesc: cum a ajuns o greşeală culinară dezbatere europeană. Unde se găsesc cei mai buni mici din ţară". *Adevărul*. สืบค้นเมื่อ 2 August 2019.
3. ↑  Minea, Sorin (14 May 2013). "Scandalul micilor: Rețeta e a noastră sau provine din Turcia?". *DC News*. สืบค้นเมื่อ 2 August 2019.
4. ↑  Lazăr, Simona (29 April 2017). "Mititei (rețeta din 1872 – varianta "nașului" N.T. Orășanu)". *Gastroart.ro*. สืบค้นเมื่อ 2 August 2019.
5. ↑  Pantazi, Raluca (7 May 2013). "Marea dezbatere despre micul romanesc: cu bicarbonat sau fara. Ce spun oficialii europeni, guvernul si producatorii romani". *hotnews.ro*. สืบค้นเมื่อ 2 August 2019.
6. ↑  "Minivacanța de 1 Mai - românii vor pune pe grătar 30 de milioane de mici / Sunt preferați micii din carne de porc şi vită". *Hotnews.ro*. 29 April 2019. สืบค้นเมื่อ 2 August 2019.
แผนที่เดินดินชุมชนตลาดคลองปาง
**ชุมชนหมู่ที่ 2 บ้านตลาดคลองปาง** ตั้งอยู่ในเขตการปกครองของเทศบาลตำบลคลองปาง อำเภอรัษฎา จังหวัดตรัง อยู่ห่างจากตัวจังหวัดตรังไปทางทิศเหนือประมาณ 60 กิโลเมตร มีพื้นที่ประมาณ 2.78 ตารางกิโลเมตร ตามประวัติหมู่บ้านคลองปางเดิมมีชื่อเรียกว่า *"กะปาง"*  ซึ่งเป็นชื่อเรียกของ 2 ตำบล คือ ตำบลกะปาง อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช และ ตำบลคลองปาง อำเภอรัษฎา จังหวัดตรัง ต่อมามีการสร้างสถานีรถไฟกะปางขึ้น ชาวบ้านเริ่มสับสนในการเรียกชื่อบ้าน และเห็นว่าบริเวณนั้นมีลำคลองที่ไหลมาจาก เทือกเขาบรรทัด และใช้เป็นเขตแดนระหว่างจังหวัดตรัง กับ จังหวัดนครศรีธรรมราช ชาวบ้านจึงคิดตั้งชื่อหมู่บ้านใหม่ว่า *"คลองปาง"* ขณะนั้นนายเฉลิม ตักศิริกุล ดำรงตำแหน่งกำนัน (กำนันคนแรกของตำบลคลองปางคือ นายคล้าย พลสิน) โดย คำว่า *"ปาง"* มาจาก "กะปาง" ซึ่งเป็นชื่อเก่าของหมู่บ้าน ส่วน "คลอง" มาจากคลองเขตแดนของของสองจังหวัดเพื่อที่จะได้ชื่อคล้าย ๆ กับชื่อเก่าของหมู่บ้าน หลังจากนั้นได้มีการยกฐานะ ชุมชนคลองปาง ขึ้นเป็น สุขาภิบาลในปี พ.ศ. 2525 (ขณะ นายคล่อง เทพส่ง ดำรงตำแหน่งกำนัน) หลังจากนั้นอีก 11 ปี 6 เดือน (ปี พ.ศ. 2542) ได้มีการยกฐานะเป็นเทศบาล โดยมีนายกเทศมนตรีคนแรก คือ นายวันชัย ประเสริฐศิลป์

อาณาเขต
-------

* ทิศเหนือ ติดต่อกับ ตำบลกะปาง อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช
* ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลคลองปาง อำเภอรัษฏา จังหวัดตรัง
* ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ตำบลหนองบัว อำเภอรัษฏา จังหวัดตรัง
* ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลคลองปาง อำเภอรัษฏา จังหวัดตรัง

ลักษณะภูมิประเทศ
----------------

ลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบลาดเทไปทางทิศตะวันตก มีแหล่งน้ำธรรมชาติที่สำคัญคือ คลองห้วยเนียง และคลองปาง ทั้งสองสายเป็นแหล่งน้ำสำคัญในการรองรับน้ำระบายไหลลงสู่แม่น้ำตรัง นอกจากนี้ยังมีสายห้วยเล็ก ๆ อีกจำนวน 3 สาย คือ ห้วยคลองโกง ห้วยเนียง ห้วยกะปาง

ลักษณะภูมิอากาศ
---------------

มี 2 ฤดู คือ 

* ฤดูร้อน ประมาณ กุมภาพันธ์ – พฤษภาคม
* ฤดูฝน ประมาณ มิถุนายน – มกราคม

การคมนาคม
---------

1. ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ถนนเพชรเกษมเกษมเป็นเส้นทางคมนาคมขนส่งระหว่างอำเภอทุ่งสง อำเภอรัษฏา อำเภอห้วยยอด และอำเภอเมือง จังหวัดตรัง และจังหวัดกระบี่
2. ถนนเทศบาลรัษฏา เป็นถนนสายรองแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 เป็นเส้นทางคมนาคมระหว่างอำเภอรัษฏา กับอำเภอห้วยยอด
3. ถนนภายในหมู่บ้าน 21 สาย สำหรับการคมนาคมระหว่างเทศบาลตำบลคลองปางกับตำบลใกล้เคียง
4. การคมนาคมทางรถไฟโดยมีสถานีหยุดรถเยื้องกับเทศบาล

อ้างอิง
-------


* ค่ำคูณ พิมพลีชัย และคณะ *การพัฒนาสาธารณสุขแบบมีส่วนร่วม บ้านตลาดคลองปาง* เอกสารเชิงวิชาการประกอบการศึกษาการฝึกปฏิบัติงานภาคสนามร่วม วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดตรัง 2549

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

พิกัดภูมิศาสตร์: 8°00′14″N 99°38′31″E﻿ / ﻿8.004°N 99.642°E﻿ / 8.004; 99.642

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ชุมชนบ้านตลาดคลองปาง
	+ แผนที่ จาก มัลติแมป โกลบอลไกด์ หรือ กูเกิลแผนที่
	+ ภาพถ่ายทางอากาศ จาก เทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
	+ ภาพถ่ายดาวเทียม จาก วิกิแมเปีย
เมือง**แฟรงก์เฟิร์ต**เคยเป็นรัฐเมืองในดินแดนเยอรมันเป็นเวลากว่าห้าศตวรรษ โดยแบ่งออกเป็นสองช่วงหลัก:

* จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในฐานะ **เสรีนครจักรวรรดิเแฟรงก์เฟิร์ต** (เยอรมัน: *Freie Reichsstadt Frankfurt*; จนถึง ค.ศ. 1806)
* สมาพันธรัฐเยอรมันในฐานะ **เสรีนครแฟรงก์เฟิร์ต** (*Freie Stadt Frankfurt*; ค.ศ. 1815–66)

แฟรงก์เฟิร์ตเป็นเมืองใหญ่ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ โดยเป็นที่ตั้งของการเลือกตั้งของจักรวรรดิตั้งแต่ปี ค.ศ. 885 และเมืองสำหรับพิธีบรมราชาภิเษกของจักรพรรดิตั้งแต่ปี ค.ศ. 1562 (ก่อนหน้านี้อยู่ในเสรีนครรัฐแห่งอาเคิน) จนถึง ค.ศ.1792 แฟรงก์เฟิร์ตได้รับการประกาศให้เป็นเสรีนครรัฐจักรวรรดิ (Freie und Reichsstadt ) ในปี ค.ศ. 1372 ทำให้เมืองกลายเป็นหน่วยงานที่มีความทันท่วงทีของจักรวรรดิ ซึ่งหมายถึงผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ทันที ไม่ใช่ผู้ปกครองระดับภูมิภาคหรือขุนนางท้องถิ่น

เนื่องจากความสำคัญของจักรวรรดิ แฟรงก์เฟิร์ตจึงรอดพ้นจากการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนีในปี ค.ศ. 1803 หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ.1806 แฟรงก์เฟิร์ตตกอยู่ภายใต้การปกครองของนโปเลียนที่ 1 ซึ่งมอบเมืองนี้ให้กับคาร์ล ธีโอดอร์ แอนทอน มาเรีย ฟอน ดาลเบิร์ก เมืองนี้กลายเป็นที่รู้จักในฐานะราชรัฐแฟรงก์เฟิร์ต นักบวชคาทอลิก ดาลแบร์ค ได้ปลดปล่อยชาวคาทอลิกที่อาศัยอยู่กับเขตแดนของเมือง ในปี ค.ศ. 1810 ดาลแบร์ค ได้รวมแฟรงก์เฟิร์ตเข้ากับราชรัฐอชัฟเฟินบวร์ค, เคาน์ตีแห่งเว็ทซ์ลาร์, ฟัลดา และ ฮาเนา เพื่อก่อตั้งแกรนด์ดัชชีแห่งแฟรงก์เฟิร์ต หลังจากการพ่ายแพ้ของนโปเลียนและการล่มสลายของสมาพันธรัฐแม่น้ำไรน์ แฟรงก์เฟิร์ตก็ถูกคืนสู่รัฐธรรมนูญก่อนสมัยนโปเลียนผ่านทางการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาในปี ค.ศ. 1815 และกลายเป็นนครรัฐที่มีอำนาจอธิปไตยและเป็นสมาชิกของสมาพันธรัฐเยอรมัน

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เสรีนครแฟรงก์เฟิร์ต

พิกัดภูมิศาสตร์: 50°6′37″N 8°40′56″E﻿ / ﻿50.11028°N 8.68222°E﻿ / 50.11028; 8.68222
***พาราไดซ์แวลลี*** (อังกฤษ: Paradise Valley) เป็นสตูดิโออัลบั้มที่หกของนักดนตรีชาวอเมริกัน จอห์น เมเยอร์ ในด้านดนตรี มีความคล้ายกับอัลบั้ม*บอร์นแอนด์เรซด์* ที่ออกมาเมื่อ ค.ศ. 2012 อย่างไรก็ตาม อัลบั้มนี้นำเสนอเพลงและดนตรีที่แตกต่าง เครื่องดนตรีเป็นกีตาร์ไฟฟ้าแทนที่จะเป็นฮาร์มอนิกา อัลบั้มออกจำหน่ายในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ 2013 ชื่ออัลบั้มมาจากหุบเขาแห่งหนึ่งบริเวณแม่น้ำเยลโลว์สโตน ตั้งอยู่ที่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐมอนทานา

ซิงเกิลแรกของอัลบั้มคือ "เปเปอร์ดอลล์" ออกจำหน่ายในวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 2013 ตามด้วยซิงเกิล "ไวลด์ไฟร์" ในวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 "ไวลด์ไฟร์" เข้าวิทยุทริปเปิลเอในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 2013 ซิงเกิล "ฮูยูเลิฟ" ออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลที่สาม เข้าวิทยุฮอตเอซี ในวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2013

อ้างอิง
-------

1. ↑  Traylor, Aaron. "John Mayer Sends Love to Montana With New Album Title "Paradise Valley"". *Zoom 107.5FM*. สืบค้นเมื่อ 8 July 2013.
2. ↑  Ramirez, Erika. "John Mayer Releases First 'Paradise Valley' Single, 'Paper Doll': Listen". *Billboard*. สืบค้นเมื่อ 9 July 2013.
3. ↑  "John Mayer Attempts To Blaze Up Summer With 'Wildfire,' New Album "Radio.com". *radio.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-07-21. สืบค้นเมื่อ 2015-06-22.
4. ↑
**เสลดพังพอนตัวผู้** หรือ **ชองระอา** ชื่ออื่น พิมเสนต้น (ภาคกลาง) ทองระอา ช้องระอา ลิ้นงูเห่า คันชั่ง (ตาก) อังกาบ อังกาบเมือง (ไทย) ก้านชั่ง (พายัพ) ชื่อวิทยาศาสตร์: *Barleria lupulina*  เป็นพืชในวงศ์เหงือกปลาหมอ (Acanthaceae) เป็นไม้พุ่ม สีเขียวน้ำตาล สูงเต็มที่ประมาณ 2 เมตร ใบเดี่ยว ออกตรงข้ามกันเป็นคู่ๆ ใบมีลักษณะเรียงแคบ ผิวใบเกลี้ยง เส้นกลางใบมีสีแดง โคนก้านใบมีหนามสีม่วง ดอกช่อสีส้มเหลือง มีกลีบดอก 5 กลีบ 

เสลดพังพอน เป็นพืชสมุนไพร ใบใช้พอกฝี แก้พิษแมลงสัตว์กัดต่อย แก้ช้ำบวม ทั้งต้นใช้แก้ปวดฟัน น้ำคั้นจากใบใช้แก้อาการปวดจากเงี่ยงปลาแทง แก้ปวดฟัน เหงือกบวม ริดสีดวงทวาร  ชาวโอรังอัซลีในรัฐเปรัก ประเทศมาเลเซีย ใช้ใบสดกำจัดหูด

อ้างอิง
-------

* ITIS 34350 เก็บถาวร 2004-07-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* 

1. ↑  เศรษฐมนตร์ กาญจนกุล. ว่าน. กทม. เศรษฐศิลป์. 2553
2. ↑  Samuel, A.J.S.J. Kalusalingam, A. Chellappan, D.K. Gopinath, R. Radhamani, S. Husain, H. A. Muruganandham, V. Promwichit, P. 2010. Ethnomedical survey of plants used by the orang asli in kampong bawong, Perak, West Malaysia. Joutnal of Ethnobiology and Ethnomedicine. 6:5
**พาลัทชิงเคอ** (เยอรมัน: *Palatschinke*, พหูพจน์: *Palatschinken*) เป็นชื่อที่ชาวออสเตรียและชาวเยอรมันไบเอิร์นเรียกกัน เป็นแป้งที่คล้ายกับแพนเค้ก แต่บางเหมือนเครปและสามารถหารับประทานทั่วไปในยุโรปกลาง เปรียบเทียบกับเครปของฝรั่งเศส แพนเค้กในยุโรปกลางจะมีลักษณะบาง ต่างจากแพนเค้กอเมริกันที่มีลักษณะหนา พาลัทชิงเคอสอดไส้ด้วยไส้ชนิดต่าง ๆ และสามารถรับประทานอาหารตอนกลางวันหรืออาหารเย็นได้

พาลัทชิงเคอตามธรรมเนียมแล้วมักจะทาด้วยแยมเอพริคอตหรือสตรอว์เบอร์รี แล้วทำเป็นโรลและโรยด้วยลูกกวาด ซอสผลไม้อื่น ๆ เช่น ซอสแอปเปิลหรือแยมที่มีเนื้อหนาเรียกว่า *แลกวาร์* (ทำจากพลัม พรุน แรสเบอร์รี หรือเชอร์รี) น้ำมะนาวและน้ำตาล ซอสช็อกโกแลต ครีมเฮเซลนัต-ช็อกโกแลต อัลมอนด์ ผลไม้สดหรือแห้ง ชีส ลูกเกด ผงโกโก้ เมล็ดงาดำ หรือเครื่องโรยหน้าอื่น ๆ ก็สามารถนำมาใช้ได้ 
*รอโกตต์ปอลอชินตอ* (*rakott palacsinta*) เป็นแพนเค้กที่มีหลาย ๆ ชั้นและในแต่ละชั้นจะมีสวีตคอตทิจชีส ลูกเกด แยม และวอลนัต แล้วหลังจากนั้นนำไปอบในเตาอบ

พาลัทชิงเคอที่มีชื่อเสียงในฮังการีมาจากร้านกุนแด็ล (*Gundel*) ในบูดาเปสต์ ทำจากวอลนัตบด ลูกเกด เปลือกส้มเชื่อม อบเชย และรัม เสิร์ฟกับซอสช็อกโกแลตดำ ทำจากไข่แดง ครีม และโกโก้

พาลัทชิงเคอยังสามารถรับประทานเป็นของคาว ซึ่งจะสอดไส้ด้วยชีส เนื้อ เห็ด หรือผักต้ม แล้วราดด้วยครีมเปรี้ยว หรือนำมาหั่นเป็นชิ้น ๆ แล้วนำมาต้มในน้ำซุปเรียกว่า *เฟลทเลอ* (*Flädle*) ในเยอรมนี

อ้างอิง
-------

1. ↑  June Meyers Authentic Hungarian Heirloom Recipes Cookbook.
2. ↑  Gundel, Karoly (1992 the). *Gundel's Hungarian cookbook*. Budapest: Corvina. ISBN 963-13-3600-X. OCLC 32227400. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|year=` (help)page 124
**ปานตะวัน ธิเย็นใจ และปานวาด ธิเย็นใจ** (เกิดเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2549) เป็น ฝาแฝดติดกันที่มีหัวใจและตับติดกัน รอดชีวิตทั้งคู่เป็นครั้งแรกของโลก เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 โดย ทีมคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล ซึ่งแถลงข่าวไปเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2550

ประวัติ
-------

ปานตะวัน ธิเย็นใจ และปานวาด ธิเย็นใจ เกิดเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เวลา 18.37 น. เป็นบุตรสาวของอุษา ธิเย็นใจ และถาวร วิบุลกุล โดยการผ่าคลอดเมื่ออายุครรภ์ได้ 36 สัปดาห์ ทั้งคู่มีน้ำหนักแรกคลอดรวมกัน 3,570 กรัม มีลำตัวด้านหน้าติดกันตั้งแต่บริเวณทรวงอกลงมาถึงผนังหน้าท้อง จากการตรวจร่างกาย พบว่าเด็กมีบริเวณที่ติดกัน ขนาด 17 x 8 ซ.ม. เมื่อทำการตรวจด้วยคลื่นเสียงความถี่สูง และการตรวจด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ากำลังสูง พบว่า ทารกมีอวัยวะภายในที่ติดกัน 2 ส่วน คือ มีตับติดกันเป็นบริเวณกว้าง รวมทั้งมีหัวใจเชื่อมต่อกันด้วย โดยหัวใจห้องบนขวาของปานตะวัน เชื่อมกับหัวใจห้องบนซ้ายของปานวาด และมีเลือดจากปานตะวันไหลผ่านมายังปานวาดตลอดเวลา

ความสำเร็จในการผ่าแยก
---------------------

เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2550 เวลา 10.00 น. ศ.คลินิก คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาลได้จัดงานแถลงข่าว "ศิริราชประสบความสำเร็จผ่าตัดแยกแฝดสยามที่มีหัวใจและตับติดกัน รอดชีวิตทั้งคู่เป็นครั้งแรกของโลก" โดยมี นพ.ปิยะสกล สกลสัตยาทร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข คณบดีคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล ในขณะนั้น เป็นประธาน, ศ.พญ.อังกาบ ปราการรัตน์ (หัวหน้าภาควิชาวิสัญญีวิทยา), รศ.นพ.สมชาย ศรียศชาติ (ศัลย แพทย์หัวใจ), ผศ.นพ.มนตรี กิจมณี (ศัลยแพทย์ตกแต่ง) และ ผศ.นพ.มงคล เลาหเพ็ญแสง (หัวหน้าสาขาวิชากุมารศัลยแพทย์) ร่วมกันแถลงข่าว

หลังจากผ่าแยกเด็กทั้งสอง 2 คนได้ร่างกายที่แยกจากกัน 7 สัปดาห์หลังผ่าตัด ทารกทั้งคู่แข็งแรงดี ปานตะวันมีน้ำหนักตัว 5,735 กรัม ส่วนปานวาดหนัก 4,900 กรัม

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศิริราชเจ๋งผ่าแยกแฝดสยามหัวใจติดกันรอดรายแรกโลก[*ลิงก์เสีย*] - หน้าข่าวจากเว็บไซต์หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ
2. ↑  ศิริราชเจ๋งผ่าตัดแยกร่างแฝดสยามสำเร็จรายแรก - หน้าข่าวจากเว็บไซต์หนังสือพิมพ์เดลินิวส์

ดูเพิ่ม
-------

* ฝาแฝดติดกัน
* ศิริราชพยาบาล
* คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล
* อิน-จัน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ครั้งแรกของโลก ศิริราชผ่าแยกแฝดสยามที่มีหัวใจ ตับติดกันได้สำเร็จ เก็บถาวร 2007-05-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - หน้าข่าวอย่างเป็นทางการจากคณะแพทย์ศิริราชพยาบาล
**เหิงชานมินกงหวัง** (จีน: 恆山愍王; พินอิน: *Hengshanmingōngwáng* , 618 – 4 มกราคม 645) พระนามเดิม **หลี่ เฉิงเฉียน** (พินอิน: *Lǐ Chéngqián*) พระนามรอง **เกา หมิง** (พินอิน: *Gāo Ming*; เวด-ไจลส์: *Kao M'ing*) องค์รัชทายาทแห่ง ราชวงศ์ถัง โดยพระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่และรัชทายาทในจักรพรรดิถังไท่จง แต่ถูกแทนที่โดยหลี่จื้อ (ในเวลาต่อมาคือ จักรพรรดิถังเกาจง)

องค์ชายหลี่ เฉิงเฉียน ได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทเมื่อ ค.ศ. 627 ขณะพระชนมายุเพียง 9 พรรษาหลังจากที่พระราชบิดาขึ้นสืบราชบัลลังก์ใน ค.ศ. 626 แต่เพราะมีการล่วงรู้แผนก่อกบฏขององค์ชายรัชทายาทหลี่ เฉิงเฉียน กับแม่ทัพโฮว จุนจี (พินอิน: *Hóu Jūnjí*; เวด-ไจลส์: *Hou Chün-Chi*) อัครมหาเสนาบดีเพื่อหวังจะโค่นล้มจักรพรรดิไท่จงโดยองค์ชาย หลี่ไท่ ทำให้องค์ชายหลี่ เฉิงเฉียน ถูกปลดเป็นสามัญชน ส่วนโฮว จุนจี ถูกประหารจากนั้นไม่นานอดีตองค์ชายหลี่ เฉิงเฉียน ก็ถูกเนรเทศและสิ้นพระชนม์ระหว่างเนรเทศเมื่อวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 645 

ต่อมาพระองค์ได้รับการคืนพระอิสริยยศเป็นองค์ชายในรัชสมัยของพระปนัดดาคือ จักรพรรดิถังเสฺวียนจง ภายหลังจากที่พระนัดดาของพระองค์คือองค์ชาย หลี่ฉือฉือ ได้เป็นอัครมหาเสนาบดี
หลี่เถียไกว่ ("หลี่ไม้เท้าเหล็ก")
**หลี่เถียไกว่** (จีน: 李鐵拐; พินอิน: *Lǐ Tiěguǎi*; "หลี่ไม้เท้าเหล็ก") เป็นบุคคลในประมวลเรื่องปรัมปราจีน ลัทธิเต๋าจัดเข้าเป็นเซียนองค์หนึ่งในกลุ่มโป๊ยเซียน (แปดเซียน) ได้รับการพรรณนาว่า เป็นบุคคลอารมณ์ร้อน แต่มีเมตตาต่อผู้ยากไร้หรือเจ็บป่วย และมักปรุงยาวิเศษด้วยน้ำเต้า นอกจากนี้ ยังได้รับการแสดงภาพเป็นชายแก่อัปลักษณ์ หนวดเครารุงรัง ผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมมงคลทองคำบนศีรษะ ถือไม้เท้าเหล็กอันหนึ่ง และถือหรือสะพายน้ำเต้าลูกหนึ่ง อนึ่ง ยังมีการพรรณนาว่า เขาจุติลงมายังโลกมนุษย์ในร่างขอทาน แล้วใช้อำนาจวิเศษช่วยเหลือผู้เข็ญใจหรือถูกกดขี่

ตำนานว่า หลี่เกิดในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ช่วงราชวงศ์ยฺเหวียน (ค.ศ. 1279–1368) และมีชื่อจริงว่า "หลี่ เสฺวียน" (李玄) แต่บางตำนานก็ว่า เขาเป็นศิษย์ของเหลาจึ (老子; "ครูเฒ่า") ซึ่งหมายความว่า เขามีชีวิตอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 6

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Li T'ieh-kuai". *Encyclopædia Britannica Online*. Encyclopædia Britannica. 2008. สืบค้นเมื่อ 26 October 2008.
2. ↑  Ho, Kwok Man (1990). *The Eight Immortals of Taoism: Legends and Fables of Popular Taoism*. Translated and edited by Joanne O'Brien. New York: Penguin Books. p. 1. ISBN 9780452010703.
3. ↑  Wilkinson, Philip (1993). *The Illustrated Dictionary of Mythology: Heroes, Heroines, Gods and Goddesses from Around the World*. Montreal: Readers Digest Association. p. 48.

| * ด
* ค
* ก
โป๊ยเซียน |
| --- |
| 
* จงหลี เฉฺวียน
* จาง กั๋วเหล่า
* เฉากั๋วจิ้ว
* ลฺหวี่ ต้งปิน
* หลาน ไฉ่เหอ
* หลี่เถียไกว่
* หาน เซียงจื่อ
* เหอเซียนกู

 |
วิดีโอเกม ค.ศ. 1982

***เดอะมิสซิงริง*** (อังกฤษ: *The Missing Ring*) เป็นวิดีโอเกมเล่นตามบทบาทที่เขียนโดยเทร์รี โรมิเน สำหรับระบบแอปเปิล II และเผยแพร่ใน ค.ศ. 1982 โดยบริษัทเดตาโมสต์

*เดอะมิสซิงริง*เป็นเกมผจญภัยแฟนตาซีที่มีสถานที่คล้ายกับซีรีส์เกมเล่นตามบทบาทอย่าง*ดันเจียนส์แอนด์ดรากอนส์*: โดยเป็นกลุ่มนักผจญภัยซึ่งอาจรวมถึงมนุษย์, เอลฟ์, คนแคระ หรือพ่อมด เข้าไปในวังวิเศษเพื่อค้นหาสมบัติและสังหารศัตรู ส่วนเป้าหมายสูงสุดคือการหาแหวนโบราณของพ่อมด

รูปแบบการเล่น
-------------

ก่อนเริ่มเล่น ผู้เล่นเลือกกลุ่มผจญภัยเพื่อส่งไปยังแผนที่ กลุ่มดังกล่าวอาจมีตัวละครสูงสุดห้าตัวจากเก้าคลาสต่อไปนี้:

1. นักรบกับดาบ
2. พ่อมด
3. เอลฟ์กับธนู
4. คนแคระกับขวาน
5. นักรบกับขวาน
6. เอลฟ์กับดาบ
7. คนแคระกับค้อน
8. นักรบกับธนู
9. ฝ่ายพระ

ผู้เล่นอาจไปพาพ่อค้าและใช้ทองคำเพื่อให้ตัวละครมียารักษา เมื่อจัดกลุ่มเสร็จแล้ว ผู้เล่นจะเลือกแผนที่หนึ่งในสิบแผนที่เพื่อสำรวจและเริ่มเล่น แม้ว่าผู้เล่นคนเดียวจะสามารถควบคุมตัวละครทั้งหมดได้ แต่เกมนี้ยังสามารถเล่นได้กับผู้เล่นหลายคน โดยแต่ละคนจะควบคุมตัวละครตัวเดียวในกลุ่มดังกล่าว

ตัวละครจะปรากฏเป็นเงาสีขาวขนาดเล็ก และเคลื่อนที่ผ่านห้องต่าง ๆ ที่แสดงผลเป็นภาพวาดเส้นเพอร์สเปกทีฟ ส่วนหัวที่ด้านบนของหน้าจอจะระบุถึงห้องที่กำลังแสดง และส่วนล่างจะให้รายละเอียดเกี่ยวกับตัวละครซึ่งปฏิบัติการ รวมถึงเลเวล, พลังชีวิต และประสบการณ์ของเขา

ทั้งนี้ ชุดควบคุมครบชุดสองชุดจัดเรียงไว้ที่ปลายด้านใดด้านหนึ่งของคีย์บอร์ด เพื่อให้คนสองคนเล่นพร้อมกันได้โดยไม่ต้องแลกเปลี่ยน

การตอบรับ
---------

ใน ค.ศ. 1984 ผู้อ่าน*ซอฟต์ไลน์*ยกให้เกมนี้เป็นโปรแกรมแอปเปิลที่แย่ที่สุดอันดับแปดของ ค.ศ. 1983

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Hague, James. "The Giant List of Classic Game Programmers".
2. ↑  "The Best and the Rest". *St.Game*. Mar–Apr 1984. p. 49. สืบค้นเมื่อ 28 July 2014.
**วัดพานิชธรรมิการาม** เป็นวัดในตำบลหนองเต่า อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี

ประวัติ
-------

**วัดพานิชธรรมิการาม** ตั้งอยู่หลังตลาดหนองเต่า ห่างจากตัวเมืองบ้านหมี่ 11 กิโลเมตร ตั้งอยู่ริมถนนสายเลียบคลองชลประทาน ทางทิศตะวันออกของสถานีรถไฟหนองเต่า ตำบลหนองเต่า อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรีเดิมชื่อ วัดเจริญธรรมพานิช สร้างเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2469
พ.ศ. 2483 วัดเจริญธรรมพานิช ได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดพานิชธรรมิการาม เพื่อให้ถูกต้องตามหลักภาษาไทย
พ.ศ. 2500 พระครูธรรมาภิมณฑ์ เจ้าอาวาสวัดพานิชธรรมิการามได้ทำพิธีวางศิลาฤกษ์พระอุโบสถ 2 ชั้นคอนกรีตเสริมเหล็ก ชั้นล่างก่อสร้างเป็นรูปเต่าโดยพระอุโบสถวางอยู่บนหลังเต่า

ปี พ.ศ. 2513 เดือนพฤศจิกายน **พลเอกหลวงกัมปนาท แสนยากร** องคมนตรีและประธานมูลนิธิราชประชานุเคราะห์ในพระบรมราชูปภัมภ์ ได้เป็นประธานนำผ้ากฐินมาทอด และได้ทำพิธีผูกพัทธสีมา ฝังลูกนิมิตในวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2514 (ตรงกับวันขึ้น 10 ค่ำ เดือน 4) จนถึงวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2514 (ตรงกับวันแรม 1 ค่ำเดือน 4) รวม 7 วัน 7 คืน

เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2517 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช สมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ เสด็จพร้อมด้วย สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอเจ้าฟ้าหญิงสิรินทร (สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี) สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอเจ้าฟ้าหญิงจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ (สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี) ทั้ง 4 พระองค์ ได้เสด็จมาทรงร่วมพิธีผูกพัทธสีมา ฝังลูกนิมิตของวัด อันเป็นพระมหากรุณาธิคุณล้นพ้นแก่พสกนิกรชาวบ้านตลาดหนองเต่า และได้ร่วมทำกุศลกับพระครูธรรมาภิมณฑ์

ประวัติพระอุโบสถ
----------------

มีเหตุผลการออกแบบก่อสร้างว่าหลวงปู่เลี้ยงได้ระลึกถึงพระพุทธเจ้าเมื่อครั้งเสวยชาติเป็นเต่าตนุใหญ่อยู่กลางทะเลลึก ท่านใช้เวลาสร้างพระอุโบสถหลังนี้นาน 16 ปีตั้งแต่ พ.ศ. 2501 จนถึง พ.ศ. 2517 อุโบสถหลังนี้เป็นสัญลักษณ์ของหมู่บ้านตลาดหนองเต่า เพดานด้านในโบสถ์เป็นดวงดาวสีทอง แท่นพระประธานเป็นรูปชุกชีมีบัวคว่ำบัวหงายเท้าสิงห์ กรุประดับด้วยกระจกสียกกลีบลวดลายสลับซับซ้อน ฐานกว้าง 8 ศอก สูง 8 ศอก หลังคาด้านนอกของอุโบสถหลังนี้เป็นกระเบื้องเคลือบสีทองซึ่งสามารถมองเห็นได้จากทางรถไฟสายเหนือช่วงที่ผ่านตำบลหนองเต่า

* ด้านหน้าพระอุโบสถด้านหน้าพระอุโบสถ
* ด้านข้างด้านข้าง
* ประตูทางเข้าวัดประตูทางเข้าวัด

อ้างอิง
-------

* วัดพานิชธรรมิการาม ลพบุรี เก็บถาวร 2007-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**บรรจงจิตต์ พัฒนาสันต์** ชื่อเล่น **จิ๋ว** นักร้องดาวรุ่งวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ และ วงดนตรีสุนทราภรณ์ ซึ่งดาวรุ่งรุ่นนี้เป็นดาวรุ่งรุ่นสุดท้ายของวงดนตรีสุนทราภรณ์

ประวัติ
-------

### เบื้องต้น

**บรรจงจิตต์ พัฒนาสันต์** เกิดเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 ณ บ้านพักรถไฟ เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร มีพี่น้อง 8 คน เป็นคนที่ 4 บิดาชื่อนายแย้ม มารดาชื่อนางบุญจันทร์ พัฒนาสันต์ (ภายหลังเมื่อเธอเป็นนักร้องแล้วน้องสาวของเธอชื่อกัญญาวรรณ พัฒนาสันต์ ก็เป็นนักร้องตามพี่สาวเช่นกัน)

### การศึกษา

เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนสรรพาวุธบำรุง โดยเป็นนักเรียนรุ่นแรก หลังจากสำเร็จการศึกษาได้เข้าทำงานที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เมื่อปีพ.ศ.2512

นักร้องโด่งดัง
--------------

### นักเรียนนักร้อง

บรรจงจิตต์ชื่นชอบเสียงของมัณฑนา โมรากุลมาก จึงมาสมัครเป็นนักเรียนที่โรงเรียนสุนทราภรณ์การดนตรี เมื่อปี พ.ศ. 2513

ในปีถัดมาจิ๋วได้รับการคัดเลือกให้มาร้องเพลงให้ครูเอื้อ สุนทรสนานฟังโดยเธอได้เลือกร้องเพลงทางที่ต้องกลับ ของมัณฑนา โมรากุล แต่ครูเอื้อได้เปลี่ยนแนวให้เธอมาร้องเพลงเร็วๆของนักร้องรุ่นพี่ เช่นสุปาณี พุกสมบุญ,ศรีสุดา รัชตะวรรณ,จันทนา โอบายวาทย์ เป็นต้น

### ดาวรุ่งยุคสุดท้าย

บรรจงจิตต์ ไดรับการคัดเลือกเข้ามาเป็นดาวรุ่งสุนทราภรณ์ชุดสุดท้าย โดยรุ่นเดียวกันกับ จิตราภรณ์ บุญญขันธ์, พรศุลี วิชเวช, สุพรรณิกา ฉายาพรรณ

และได้บันทึกเสียงเพลงแรกชื่อเพลงว่า **ยามหทัยต้องมนต์** ผลงานต่อมาก็จะเป็นจังหวะเร็วๆเช่น บุหลันลืมฟ้า,นัยน์ตาพราน,สายัณห์ฉันคอย,พรานสังคม,สาวไร่ผัก,หอมดอกอะไรเอ่ย คู่ ถวัลย์ พุกาธร เป็นต้น รวมถึงเป็นนักร้องนำหมู่ในเพลงต่างๆด้วย

เจ็บป่วยและถึงแก่กรรม
---------------------

บรรจงจิตต์ป่วยด้วยโรคหนังแข็ง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 เป็นต้นมา 

จนกระทั่งเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2546 หลังจากกลับจากการร้องเพลงคอนเสิร์ตอนุสรณ์สถาน สุนทราภรณ์ ก็มีโรคแทรกซ้อนเกิดขึ้นคือน้ำท่วมปอด จนต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลวิชัยยุทธ จนกระทั่งเสียชีวิตลงด้วยอาการหัวใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2548 เวลา 15.10 น. สิริรวมอายุได้ 52 ปี 7 เดือน 28 วัน

อ้างอิง
-------
**วัดพุทธนิมิต** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง ในตำบลหนองเทา อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม

วัดพุทธนิมิตตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2556 เจ้าอธิการสุพิช รตนโชโต ได้เดินธุดงค์มาจนกระทั่งพบวัดแห่งนี้ มีความร่มเย็น ติดกับน้ำโขง จึงได้พัฒนาบุกเบิกเป็นวัดมาตั้งแต่ พ.ศ. 2538 รวมทั้งชาวบ้านมีจิตศรัทธาร่วมกันพัฒนา 

อุโบสถของวัดออกแบบเมื่อ พ.ศ. 2547 สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2557 ตัวอุโบสถได้รับแรงบันดาลใจจากวัดเชียงทอง ประเทศลาว ก่อสร้างฐานด้วยหินแม่น้ำโขง หลังคามุงด้วยกระเบื้องไม้แท้ หน้าบันปูนปั้นประดับตกแต่งด้วยกระจกเงา บันไดทางขึ้นปูนปั้นพญานาค รวมถึงพญานาคครึ่งคนที่เป็นองค์นาคีนาคา ส่วนรอบหลังคาจะประดับด้วยสัตว์ประจำปีเกิด 12 นักษัตร ส่วนภายในจะเขียนด้วยสีน้ำเป็นพุทธประวัติ และประเพณีอีสาน ฮีต 12 ครอง 14 และภายในจะมีพระพุทธรูปพระชินราชประดิษฐานไว้ สภาพต้นไม้ในวัดยังคงรักษาสภาพป่าไม้ และต้นใหญ่หลายคนโอบ

มีพระพุทธรูปองค์ใหญ่หันหน้าไปทางแม่น้ำโขง มีนามว่า *หลวงพ่อใหญ่พุทธมงคลนิมิตรัตนรังศรี* หน้าตักประมาณ 10 เมตร สูงเกือบ 20 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพุทธนิมิต". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "แผ่นพับสถานที่ท่องเที่ยว" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2022-08-09. สืบค้นเมื่อ 2023-01-28.
3. ↑  "สุดอลังการ! อุโบสถ 'วัดพุทธนิมิต' ศิลปะร่วมสมัยหาดูยาก สร้างนับ 10 ปี". ไทยรัฐ.
4. ↑  "วัดพุทธนิมิตร อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม". สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดนครพนม.
**บทบัญญัติอาคาร**, **ข้อบังคับอาคาร** หรือ **กฎหมายอาคาร** (building code, building control หรือ building regulations) คือ ข้อบังคับที่กำหนดมาตรฐานการก่อสร้าง อย่าง อาคาร และโครงสร้างที่ไม่ใช่อาคาร โดยอาคารต้องเป็นไปตามข้อบังคับผ่านการขออนุญาตการวางผัง โดยมากแล้วขอผ่านสภาท้องถิ่น จุดประสงค์ของบทบัญญัติอาคารเพื่อคุ้มครองด้านสาธารณสุข ความปลอดภัย และสวัสดิภาพโดยทั่วไป กับผู้เกี่ยวข้องกับการก่อสร้าง รวมถึงผู้พำนักอาศัยในอาคารและโครงสร้างนั้น ๆ 

โดยปกติบทบัญญัติอาคารมุ่งบังคับใช้กับ สถาปนิก วิศวกร นักออกแบบภายใน ผู้สร้างอาคาร และผู้ควบคุมงาน แต่ยังมีจุดประสงค์อื่นให้ผู้อื่นสามารถใช้งานได้ อย่าง นายตรวจความปลอดภัย นักวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ผู้รับจ้างช่วง ผู้ผลิตสินค้าและวัสดุสำหรับอาคาร บริษัทประกัน ผู้จัดการฝ่ายบริหารอาคาร ผู้เช่า ฯลฯ บทบัญญัตินี้ได้กำหนดการออกแบบและโครงสร้างสิ่งก่อสร้างที่นำไปสู่กฎหมาย

บทบัญญัติอาคารนั้นมีมาแต่โบราณ ตัวอย่างบันทึกบทบัญญัติอาคารที่เก่าแก่ที่สุดตัวอย่างหนึ่ง มีปรากฏใน ประมวลกฎหมายฮัมมูราบี ซึ่งย้อนกลับไปราว 1772 ปีก่อนคริสตกาล

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Hammurabi's Code of Laws". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-05-09. สืบค้นเมื่อ 2008-05-24.
ระวังสับสนกับ วัดพิชัยสงคราม

**วัดพิชัยสงคราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาคือวัดพระสมุทรเจดีย์

วัดพิชัยสงครามสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2253 เดิมเรียกว่า **วัดโพธิ์** หรือ **วัดนอก** คาดว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแต่เดิมประมาณ พ.ศ. 2253 ได้รับการบูรณะในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เมื่อพระยาพิชัยสงครามนำกำลังพลมาสร้างป้อมปราการ 4 ป้อมภายในเขตวัด ได้แก่ ป้อมประโคนชัย ป้อมกายสิทธิ์ ป้อมนารายณ์ปราบศึก และป้อมปราการ ต่อมาเมื่อรัชกาลที่ 2 เสด็จพระราขดำเนินทอดผ้าพระกฐินที่วัดแห่งนี้ ทรงพระราชทานนามวัดใหม่ว่า "วัดพิชัยสงคราม" ขณะที่ป้อมปราการในวัดถูกรื้อถอนออก คงเหลือแต่ชื่อถนนสายต่าง ๆ

พระเจดีย์ของวัดเป็นพระเจดีย์ทรงเครื่องก่อสร้างเป็นรูปทรงระฆังประดับถ้วยชามเบญจรงค์ มีสร้อยสังวาลย์คล้องเป็นลายปูนปั้น และบัวกลุ่มปูนปั้นประดับรอบเจดีย์ 3 ชั้น อุโบสถหลังเก่าเป็นศิลปะสมัยกรุงศรีอยุธยาซึ่งได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติ อุโบสถใหม่เป็นทรงปราสาทจัตุรมุข ศิลปะและสถาปัตยกรรมแห่งยุครัตนโกสินทร์ มีศาลาการเปรียญทรงไทย จุได้หลายร้อยคน หอประชุมเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2547 สำหรับใช้ประชุมพระสังฆาธิการและจัดกิจกรรมต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพิชัยสงคราม". *หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ*.
2. ↑  "วัดพิชัยสงคราม". *การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย*.
3. ↑  "วัดพิชัยสงคราม". *สมาคมการค้า พัฒนาการท่องเที่ยว จังหวัดสมุทรปราการ*.
**วัดพุทธปัญญา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเขน อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

วัดพุทธปัญญาตั้งวัดเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2542 โดยนางสาวไสว ทองแจ้ง บริจาคที่ดินถวายหลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ เพื่อสร้างวัดถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชในมหามงคลสมัยพระราชพิธีกาญจนาภิเษก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2556

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกลางน้ำซึ่งประดิษฐานพระพุทธแสนสุข กว้าง 17.50 เมตร ยาว 17.50 เมตร ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้และอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ส่วนปูชนียวัตถุสำคัญมีพระประธานประจำศาลาการเปรียญปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548 และพระอรหันต์ 8 ทิศ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-03-12.
2. ↑  "วัดพุทธปัญญา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
บรรจุภัณฑ์ชนิดอ่อนขนาดใหญ่
**บรรจุภัณฑ์ชนิดอ่อนขนาดใหญ่** หรือ **บิ๊กแบ็ก** หรือ **บัลก์แบ็ก** (อังกฤษ: Flexible Intermediate Bulk Container ย่อ: FIBC, big bag หรือ bulk bag) เป็นบรรจุภัณฑ์มาตรฐานขนาดใหญ่สำหรับเก็บและขนส่งผลิตภัณฑ์แห้งที่ไหลได้ ตัวอย่างเช่น ทราย ปุ๋ย และพลาสติกเม็ดเล็ก ๆ

บิ๊กแบ็กพบทำจากพอลีเอทีลีนหรือพอลีโพรพีลีนสานหนามากที่สุด มีทั้งแบบเคลือบผิวและไม่เคลือบผิว มักมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 110 เซนติเมตร และมีความสูงหลายขนาดตั้งแต่ 100 ถึง 200 เซนติเมตร ปกติรับน้ำหนักได้ประมาณ 1,000 กิโลกรัม แต่บรรจุภัณฑ์ที่ใหญ่กว่าสามารถเก็บได้มากกว่านั้น บิ๊กแบ็กเฉลี่ยที่ทำขึ้นเพื่อขนส่งของหนักหนึ่งตันมีน้ำหนักระหว่าง 5-7 ปอนด์ 

บรรจุภัณฑ์ชนิดอ่อนขนาดใหญ่นิยามว่าเป็น intermediate bulk container ที่มีตัวทำมาจากเส้นใยยืดหยุ่น มีคุณสมบัติ ไม่สามารถถือได้ด้วยมือเมื่อบรรจุแล้ว, ตั้งใจใช้กับการขนส่งวัตถุแข็งในรูปผง เกล็ดหรือเม็ดเล็ก ๆ, ไม่ต้องการการบรรจุเพิ่มเติม, ออกแบบมาเพื่อให้ยกขึ้นโดยจับส่วนบนสุดโดยอุปกรณ์อย่าง lift loop หรือ strap

อ้างอิง
-------

1. ↑  What Is A FIBC / Bulk Bag? เก็บถาวร 2011-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. FIBCA. สืบค้น 20-11-2554.
**วัดพืชอุดม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านสมบูรณ์พัฒนา (พืชอุดม) ตำบลพืชอุดม อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี

วัดพืชอุดมสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2417 เดิมมีชื่อว่า **วัดราษฎร์ศรัทธาราม** โดยนายแสง เอี๋ยววัฒนะ อุทิศที่ดินจำนวน 12 ไร่ 2 งาน 17 ตารางวา เพื่อสร้างวัด และเถ้าแก่เฮง เอี๋ยววัฒนะ, นางแจ่ม เกสรบัว, นายยศและนางเที่ยง ยอดเพ็ชร ร่วมบริจาคเงินอุปถัมภ์ก่อสร้างอุโบสถไม้เนื้อแข็งหลังแรก จนกระทั่งในสมัยที่พระอธิการช่วง ธมฺมโชติ เป็นเจ้าอาวาส ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพืชอุดม" เนื่องจากบริเวณวัดและพื้นที่ใกล้เคียงกับวัดมีไม้ผล ไม้ดอก และพืชพรรณธัญญาหารต่าง ๆ ขึ้นอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์ ต่อมาวัดได้ซื้อที่ดินเพิ่มเติมอีกจำนวน 7 ไร่ 1 งาน 83 ตารางวา ซึ่งใช้สร้างอุโบสถจัตุรมุขหลังใหม่

จุดเด่นของวัดคือ วิหารขนาดใหญ่ที่แสดงเรื่องราวของสวรรค์นรก 31 ภูมิ โดยชั้นล่างจัดสร้างและตกแต่งเป็นนรก มีหุ่นสัตว์นรกที่เคลื่อนไหวด้วยกลไกที่มีเสียงประกอบเพียงแห่งเดียวของเมืองไทย และชั้นบนแสดงสวรรค์ภูมิและพรหมภูมิด้วยภาพเขียนประกอบแสงสี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพืชอุดม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดพืชอุดม". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**คณะเผยแพร่ศาสนาแอละโมในแซนแอนโทนีโอ** (อังกฤษ: Alamo Mission in San Antonio) หรือทั่วไปเรียก **ดิแอละโม** (the Alamo) เป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลกคณะเผยแพร่ศาสนาแซนแอนโทนีโอในแซนแอนโทนีโอ รัฐเท็กซัส สหรัฐ ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นคณะเผยแพร่ศาสนาโรมันคาทอลิกและป้อมปราการ (fortress compound) เป็นสมรภูมิของยุทธการที่ดิแอละโมใน ค.ศ. 1836 ปัจจุบันแอละโมเป็นพิพิธภัณฑ์ในเขตประวัติศาสตร์จัตุรัสแอละโม

ที่แห่งนี้เป็นคณะเผยแพร่ศาสนาของสเปนแรก ๆ ในเท็กซัส สร้างเพื่อการศึกษาแก่อเมริกันพื้นเมืองในพื้นที่หลังเข้ารีตศาสนาคริสต์ ใน ค.ศ. 1793 คณะเผยแพร่ศาสนาถูกเปลี่ยนเป็นโลกวิสัย (secularize) และถูกทิ้ง สิบปีต่อมา กลายเป็นป้อมที่มีหน่วยทหารประจำ คือ กองร้อยบินที่สองซานการ์โลสเดปาร์รัส (Second Flying Company of San Carlos de Parras) ซึ่งคาดว่าจะให้ชื่อคณะเผยแพร่ศาสนานี้ว่า แอละโม ระหว่างการปฏิวัติเท็กซัส พลเอก มาร์ติน เปร์เฟกโต เด โกส (Martín Perfecto de Cos) ของเม็กซิโกยอมจำนนป้อมต่อกองทัพเท็กซัสในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1835 หลังการล้อมเบคาร์ (Siege of Béxar) จากนั้นทหารเท็กซัสจำนวนค่อนข้างน้อยยึดครองป้อมเป็นเวลาหลายเดือน สุดท้ายแพ้ที่ยุทธการที่ดิแอละโมในวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1836 เมื่อกองทัพเม็กซิโกถอยจากเท็กซัสอีกหลายเดือนต่อมา พวกเขาทลายกำแพงของดิแอละโมหลายส่วนและเผาอาคารบางหลัง

ในอีกห้าปีต่อมา มีการใช้ดิแอละโมบางครั้งเพื่อประจำทหารทั้งฝ่ายเท็กซัสและเม็กซิโก แต่สุดท้ายก็ถูกทิ้ง ใน ค.ศ. 1849 หลายปีหลังเท็กซัสถูกผนวกเข้าสหรัฐ กองทัพบกสหรัฐเริ่มให้เช่าที่นี้สำหรับใช้เป็นสถานีพลาธิการ (quartermaster's depot) กองทัพบกสหรัฐทิ้งคณะเผยแพร่ศาสนานี้ใน ค.ศ. 1876 หลังมีการก่อสร้างฟอร์ตแซมฮิวสตันในบริเวณใกล้เคียง มีการขายโบสถ์น้อยดิแอละโมให้รัฐเท็กซัส ซึ่งมีการจัดการท่องเที่ยวเป็นครั้งคราวแต่ไม่พยายามฟื้นฟู อาคารที่เหลือถูกขายให้บริษัทพ่อค้าที่ใช้เป็นร้านของชำขายส่ง

หลังก่อตั้งใน ค.ศ. 1892 กลุ่มธิดาสาธารณรัฐเท็กซัสเริ่มพยายามรักษะดิแอละโม ใน ค.ศ. 1905 เอดีนา เอมีเลีย เด ซาบาลา และแคลรา ดริสกอลล์ชักจูงสภานิติบัญญัติรัฐให้ซื้ออาคารที่เหลือสำเร็จ และกำหนดให้กลุ่มธิดาสาธารณรัฐเท็กซัสเป็นผู้อารักขาถาวรของที่นั้น ในช่วงศตวรรรษถัดมา มีความพยายามเป็นครั้งคราวเพื่อโอนการควบคุมของดิแอละโมจากกลุ่มธิดา ต้น ค.ศ. 2015 ผู้ตรวจการที่ดินเท็กซัส จอร์จ พี. บุช ถอนการควบคุมดิแอละโมให้สำนักงานที่ดินทั่วไปเท็กซัสอย่างเป็นทางการ

วันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 ดิแอละโมร่วมกับคณะเผยแพร่ศาสนาอีกสี่คณะในอุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติคณะเผยแพร่ศาสนาแซนแอนโทนีโอ ได้รับกำหนดเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก
**วัดพิกุลทองวราราม** เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในอำเภอตุมปัต รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย ปัจจุบันพระวิจารณ์วุฒิคุณ เป็นเจ้าอาวาสและเจ้าคณะรัฐกลันตัน

วัดพิกุลทองวราราม เป็นวัดเก่าแก่ บ้างว่าสร้างมาแล้ว 400–500 ปี บ้างว่าสร้างมาแล้ว 700 ปี วัดมีโรงเรียนสอนภาษาไทย บริหารงานการสอนในรูปแบบคณะกรรมการ มีครูอาสาสมัครช่วยสอน

อุโบสถของวัดมีอักษรจารึกว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2467 เป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูนหันหน้าไปทางทิศตะวันตก มีพาไลรอบ ฐานอุโบสถค่อนข้างสูง ลักษณะเป็นฐานบัวลูกแก้วอกไก่ ทำประตูทางเข้าด้านหน้าทางเดียว ผนังด้านข้างมีหน้าต่าง 3 ช่อง วัดมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ *พระพุทธลีลามหามงคล* หรือ *หลวงพ่อสระทอง* สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 จำลองแบบมาจากพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม และมีต้นพิกุลศักดิ์สิทธิ์ มีอายุประมาณ 300 กว่าปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "อัตลักษณ์วัฒนธรรมทางพุทธศาสนาจากวัดไทยในตุมปัต". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-07-05.
2. ↑  "สร้างอาคารเรียนภาษาไทยของชุมชนคนสยามในรัฐกลันตัน". เดลินิวส์.
3. ↑  บรรลือ ขอรวมเดช. "อุโบสถของวัดไทยในรัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย ในสมัยรัตนโกสินทร์". *วารสารวิชาการ Veridian E-Journal*.
4. ↑  "สถานกงสุลใหญ่ ขอเชิญชวนชาวไทยมาร่วมทำบุญไหว้พระ 9 วัดในรัฐกลันตัน". กระทรวงต่างประเทศ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-07-05.
**โดล กุลดัวร์** (แปลจากภาษาซินดาริน: "เนินเขาแห่งอาถรรพ์") คือที่มั่นสำคัญของเซารอนในป่าเมิร์ควู้ด ในจินตนิยายของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีนเกี่ยวกับมิดเดิลเอิร์ธ โดยได้ถูกกล่าวถึงครั้งแรก (ในนาม "กรงขังมืดแห่งจอมขมังเวทย์") ในนิยายเดอะฮอบบิท ตัวเนินเขานั้นเต็มไปด้วยหินแข็ง และแห้งแล้ง มันตั้งอยู่บนจุดสูงสุดในทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของป่า ก่อนที่เซารอนจะมาตั้งถิ่นฐาน มันถูกเรียกว่า "เนินเขาโล่งโกร๋น" วางแนวยาวไปทางเขตตะวันตกของป่า ตัดผ่านแม่น้ำอันดูอินจากลอธลอริเอน ในข้อความกล่าวไว้ว่ามันปรากฏในนาม "โดล กุลดัวร์" ซึ่งมันน่าจะเป็นป้อมปราการสำคัญมากกว่าที่จะเป็นแค่เพียงเนินเขาธรรมดาตามที่กล่าวไว้ข้างต้น คณะพันธมิตรแห่งแหวนสัมผัสถึงมันได้ ตอนที่พวกเขาอยู่ที่ลอธลอริเอน

ในช่วงยุคที่สอง ก่อนที่เซารอนจะมาตั้งมั่นอยู่ที่เนินเขานี้ เอลฟ์เผ่าซิลวันแห่งป่าวู้ดแลนด์ภายใต้กษัตริย์โอโรเฟอร์ บิดาของธรันดูอิล ได้มาตั้งถิ่นฐานในเขตบริเวณรอบเนินเขานี้ แต่พวกเขาก็ถอนตัวขึ้นไปทางเหนือ เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกับพวกลอริเอนและมอเรีย เหล่าเอลฟ์ชั้นสูงและพ่อมด ล่วงรู้ถึงความชั่วร้ายที่กำลังจะมาถึงในยุคที่สาม เริ่มขึ้นประมานปี 1100 ของยุคที่สาม ในช่วงหลังๆของยุคที่สาม เซารอนใช้ปราการนี้เป็นที่มั่น เพื่อโจมตีลอธลอริเอนและพื้นที่ใกล้เคียง โทลคีนต้องการให้เซารอนตั้งมั่นอยู่ที่โดล กุลดัวร์ เพื่อให้เขาดูมีอำนาจก่อนที่จะถึงช่วงสงครามแหวน ซึ่งเขายังสามารถมีเวลาค้นหาแหวนเอก ที่หล่นหายในทุ่งแกลดเดนได้อีกด้วย
รูปไครเซออร์บุตรอสุรีที่หน้าบันวิหารอาร์เทอมิส (Artemis) เมืองคอร์ฟู ประเทศกรีซ
**ไครเซออร์** (กรีก: Χρυσάωρ, Khrusaōr; อังกฤษ: Chrysaor; แปลว่า "ผู้มีอาวุธทองคำ") เป็นบุคคลในเทพปกรณัมกรีก เป็นบุตรของโพไซดอน (Poseidon) เจ้าสมุทร กับเมดูซา (Medusa) อสุรกาย และเป็นพี่ชายของเพกาซัส (Pegasus) ม้ามีปีก ไครเซออร์มักปรากฏรูปโฉมเป็นบุรุษหนุ่ม

สำหรับกำเนิดของไครเซออร์นั้น ย้อนไปถึงคราวที่เมดูซาเป็นหญิงรูปงาม มีผู้คนสนใจมากมาย นางรูปงามมาก จึงทำให้เทวีอะธีน่าอิจฉา แล้วมีอีกคนที่ชื่อโพไซดอน ชื่นชอบเมดูซ่าเหมือนคนอื่นๆ อยากได้มาครอบครอง เมดูซ่าบำเพ็ญเพียรที่วิหารอะธีน่า และถือพรหมจรรย์ โพไซดอนเข้ามาข่มขืนนางถึงวิหารเทวีอะธีน่า อะธีน่าที่อิจฉาและเกลียดฉันนางรู้ เลยได้จังหวะ จึงประกาศให้ทุกคนในเมืองรู้ว่า นางทำสิ่งไม่ดีในวิหารของตน เทวีอะธีน่าได้โอกาสจึงสาปนางเป็นอสุรกายมีผมเป็นอสรพิษ บางตำราว่า อะทีนายังสาปให้นางมีปีกสีทองงอกออกมาจากศีรษะด้วย ครั้นเพอร์ซิอัส (Perseus) วีรบุรุษ มาตัดศีรษะเมดูซาไปถวายพระเจ้าพอลีเดกทิส (Polydectes) แห่งเกาะเซรีฟอส (Serifos) โลหิตเมดูซาไหลร่วงลงมหาสมุทร และไครเซออร์กับม้าเพกาซัสก็ผุดขึ้นมาจากมหาสมุทรนั้น บางตำราว่า ทันทีที่เพอร์ซิอัสตัดศีรษะเมดูซา โลหิตกระเด็นจากคอนางออกมาเป็นไครเซออร์กับเพกาซัส เทพปกรณัมว่า ต่อมา ไครเซออร์ได้เป็นพระเจ้าแผ่นดินไอเบียเรีย (Iberia) 

ความจริงของเมดูซ่า "เมดูซ่าไม่ได้ทำร้ายผู้คน มีแต่ผู้คนทำร้ายนาง นางถูกสาปว่าถ้าใครมองดวงตานางจะกลายเป็นหิน นางไปที่ไกลแสนไกล แต่ก็ยังเจอพวกอัศวินหลายคนได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเมดูซ่า จึงพากันท้าทาย โดยปกติแล้วถ้าใครจะทำร้ายเรา เราก็ต้องป้องกันตัว เมดูซ่าก็เช่นกัน เธอก็เป็นแค่คนธรรมดาทั่วไป อย่านำเรื่องราวไปบอกมั่วๆ นางโดนคุกคามทางเพศ นางถูกใส่ร้าย นางเป็นคนบริสุทธิ์ อะธีน่าที่ถูกมองว่าดีก็ดันกลับกันเธอมีบทบาทที่ดูเลวร้ายสำหรับคนปัจจุบัน เมดูซ่าที่ผู้คนมองว่าเลว เธอนั้นไม่ได้เลวโดยธรรมชาติของเธอเอง ทั้งที่เธอได้พยายามหนีไปในที่ห่างไกลเพื่อจะได้ไม่ถูกพบเจอโดยผู้ใด เพื่อไม่ให้ผู้คนกลายเป็นหินเพราะเธอ เรื่องราวนี้อาจจะกล่าวได้ว่าเป็นเพราะความอิจฉาริษยาของอะธิน่า"

ฮีเซียด (Hesiod) กวีกรีก บรรยายเกี่ยวกับไครเซออร์ไว้ในงานเขียนเรื่อง *ทีโอโกนี (Theogony)* ว่า "ไครเซออร์สมรสกับคอลลีร์โรอี (Callirrhoe) ธิดาโอซีอานัส (Oceanus) ผู้รุ่งเรือง แล้วให้กำเนิดเกเรียน (geryon) ยักษ์สามหัว ทว่า เกเรียนถูกปลิดชีพด้วยกำลังอันมากล้นของเฮราคลิส (Heracles) ท่ามกลางฝูงโคกระบือที่เกเรียนพาไปเดินทอดน่อง ณ เกาะสมุทรล้อมเอรีทีส (Erytheis) ในวันที่เฮราคลิสขับไล่วัวควายเหล่านั้นเข้าสู่เมืองทีรินซ์ (Tiryns) อันศักดิ์สิทธิ์ ข้ามผ่านกระแสชลโอเคียนอส (Okeanos) และประหารออร์ทอส (Orthos) กับโคบาลยูรีเชียน (Eurytion) ณ ชายทุ่งที่รกทึบเหนือทะเลโอเชียนอส (Oceanos) อันเลื่องชื่อ"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hesiod, *Theogony* 280.
2. ↑  เกิดจากการตีความเนื้อหาของ Heisod
โลโก้
**ไฮเนเก้น** (ดัตช์: *Heineken*, เสียงอ่านภาษาดัตช์: [ˈɦɛinəkə(n)] (ไฮเนอเกิน)) เป็นเบียร์ของประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นเบียร์ประเภทลาเกอร์ มีแอลกอฮอล์ประมาณร้อยละ 5 โดยปริมาตร ผลิตโดยบริษัทไฮเนอเกิน บริษัทยักษ์ใหญ่สัญชาติเนเธอร์แลนด์ โดยมีจุดเริ่มต้นจากโรงเบียร์เล็กๆ ณ กรุงอัมสเตอร์ดัมในธุรกิจครอบครัวของเคราร์ด อาดรียาน ไฮเนอเกิน ชาวดัตช์ เมื่อปี ค.ศ. 1864 จุดเด่นคือบรรจุภัณฑ์ขวดสีเขียวและดาวสีแดง

ประวัติ
-------

เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1864 เคราร์ด อาดรียาน ไฮเนอเกิน ในวัย 22 ปีขอทุนจากมารดาในการเข้าซื้อกิจการโรงเบียร์ *เดอ โฮยแบร์ก* (แปลว่า กองหญ้าแห้ง) ในกรุงอัมสเตอร์ดัม ที่เป็นที่นิยมในหมู่กรรมกร ตั้งโรงเบียร์ขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1592 ต่อมา ไฮเนอเกินได้ว่าจ้าง ดร.เอลิยง (ลูกศิษย์ของหลุยส์ ปาสเตอร์ นักเคมีชาวฝรั่งเศส) ในการผลิตยีสต์หมักนอนก้นขึ้น จึงมีการตั้งสมาคมโรงเบียร์ไฮเนอเกิน (Heineken's Bierbrouwerij Maatschappij) ขึ้น ผลิตเบียร์ในยี่ห้อไฮเนอเกิน วางขายครั้งแรกในปี ค.ศ. 1873

สองปีต่อมา ไฮเนอเกินได้รางวัลเหรียญทอง (Medaille D'Or) ในงานมหกรรมสินค้าอุตสาหกรรมริมแม่น้ำและทะเลนานาชาติที่กรุงปารีส จึงได้เริ่มจุดจำหน่ายในต่างประเทศตั้งแต่นั้นมา จนกลายเป็นผู้ส่งออกเบียร์ไปฝรั่งเศสรายใหญ่ นอกจากนั้นยังได้ประกาศนียบัตรเกียรติคุณ (Diplome d'Honneurs) จากมหกรรมอาณานิคมนานาชาติที่กรุงอัมสเตอร์ดัม ในปี ค.ศ. 1883 สองรางวัลใหญ่นี้ยังถือเป็นความภาคภูมิใจที่บริษัทระบุไว้บนฉลากจนถึงทุกวันนี้

ความสำเร็จในระดับนานาชาติของไฮเนอเกิน เกิดจากฝีมือการบริหารของอัลเฟรด เฮนรี ไฮเนอเกิน ผู้อยู่เบื้องหลังการขยายกิจการของไฮเนอเกินไปสู่ตลาดโลก บริหารงานตั้งแต่ ค.ศ. 1940 จนถึง 1971 และยังทำงานกับบริษัทจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต

ผลิตภัณฑ์
---------

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1975 เป็นต้นมา เบียร์ในเครื่องหมายการค้าไฮเนอเกินส่วนใหญ่ผลิตขึ้นที่โรงเบียร์ในซูเตอร์เวาเดอ จังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ในประเทศเนเธอร์แลนด์ โดยในปี ค.ศ. 2011 มีการผลิต 2.71 พันล้านลิตร แต่หากนับการผลิตในกลุ่มบริษัทไฮเนอเกินทั่วโลกทั้งหมดจะมีปริมาณมากถึง 16.46 พันล้านลิตร จำหน่ายในกว่า 170 ประเทศ

การโฆษณาประชาสัมพันธ์
---------------------

ไฮเนอเกินเป็นผู้สนับสนุนหลักของฟุตบอลยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกและรักบี้ชิงแชมป์โลก ตลอดจนการถ่ายทำภาพยนตร์เจมส์ บอนด์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Gerard Heineken". *nndb.com*. สืบค้นเมื่อ 15 September 2016.
2. ↑  "The Monthly Chronicle of North-country Lore and Legend". Walter Scott. 1 January 1887. สืบค้นเมื่อ 15 September 2016 – โดยทาง Google Books.
3. ↑  "Get the facts". Heineken International. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 มีนาคม 2007. สืบค้นเมื่อ 1 พฤษภาคม 2007.
4. ↑  "Our History". *theheinekencompany*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-12-29. สืบค้นเมื่อ 13 April 2015.
5. ↑  "Annual Report 2011". Heineken International. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-03-14. สืบค้นเมื่อ 18 March 2012.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* Heineken : The advantage in-touch brand building

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ไฮเนเก้น**
ในทางกายวิภาคศาสตร์ **ลิกาเมนตุม เทเรส เฮปาติส** (ละติน: *ligamentum teres hepatis*) หรือ **เอ็นกลมยาวของตับ** (อังกฤษ: Round ligament of liver) เป็นเนื้อเยื่อลักษณะยาวคล้ายเส้นเชือกบริเวณขอบด้านบนของเอ็นรูปเคียวของตับ (falciform ligament of the liver) ในทางกายวิภาคศาสตร์เอ็นนี้เป็นเส้นแบ่งตับออกเป็นกลีบซ้ายและกลีบขวา ลิกาเมนตุม เทเรส เฮปาติสมีจุดเกาะปลายที่สะดือ เอ็นนี้เป็นตำแหน่งสำคัญของพื้นผิวด้านในของผนังหน้าท้องด้านหน้า

ลิกาเมนตุม เทเรส เฮปาติสเป็นส่วนเหลืออยู่ของหลอดเลือดดำสะดือ (umbilical vein) ในระยะทารกในครรภ์หลอดเลือดดำสะดือทำหน้าที่รับเลือดจากรกมายังทารก เมื่อทารกคลอดและหายใจเองได้หลอดเลือดดำสะดือก็จะค่อยๆ หดตัวลง โดยในระยะหลังคลอดจนถึงอายุ 1-2 เดือนหลอดเลือดดำสะดือจะยังคงอยู่ แล้วจึงหดลงกลายเป็นเนื้อเยื่อเส้นใยเรียกว่าลิกาเมนตุม เทเรส เฮปาติส เอ็นนี้พบเฉพาะในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *617611323* ที่ GPnotebook
* SUNY Downstate Medical Center *38:12-0106* - "Stomach, Spleen and Liver: The Visceral Surface of the Liver"
* SUNY Anatomy Image *7819*
* Overview at ucc.edu เก็บถาวร 2006-08-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Illustration of Liver Anatomy including ligaments and structures
**วัดพุทธชินวงศ์วนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย สายวิปัสสนากรรมฐาน ตั้งอยู่ถนนคลองหลวง หมู่ที่ 7 ในตำบลคลองหก อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ที่ดินที่ตั้งวัดมีอาณาเขตทิศเหนือและตะวันออก จดที่ดินเอกชน ทางทิศตะวันตกและทิศใต้ติดถนนสาธารณะ อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลคลองหลวง ปัจจุบันมีพระมหาจรูญ จารุวณฺโณ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดพุทธชินวงศ์วนาราม เริ่มสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2531 เป็นหนึ่งในสำนักวิปัสสนาสาขาวัดเบญจมบพิตร ผู้ถวายที่ดินคือนางบุญนาค แจ่มนุช จำนวน 11 ไร่ เพื่อสร้างวัด ยังบริจาคที่ดินสร้างโรงพยาบาลคลองหลวงอีก 15 ไร่ เริ่มแรกสร้างเป็นสำนักวิปัสสนาวัดเบญจมบพิตร เริ่มแรกสร้างเป็นกุฏิ พร้อมปลูกป่า โดยมีแนวคิดจะสร้างเป็นวัดป่า มหาเถรสมาคมประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2547 โดยมีนางสุพัตรา เรียนสร้อยเป็นผู้ขออนุญาตตั้งวัด ในนามว่า "วัดพุทธชินวงศ์วนาราม"

สภาพวัดมีความร่มรื่นเต็มไปด้วยต้นไม้หลากหลายสายพันธุ์ เหมาะกับเป็นสำนักวิปัสสนาเพื่อการปฏิบัติธรรม วัดแห่งนี้มีบ้านพักสำหรับอุบาสก อุบาสิกา (แยกออกจากกัน) มีวิหาร มีลานธรรม เป็นพระพุทธรูปประจำวัน สร้างไว้รอบแปดเหลี่ยม ทางวัดกำลังดำเนินการก่อสร้างอุโบสถเจดีย์แจ่มนุชพุทธสถาน ซึ่งวางศิลาฤกษ์เมื่อ พ.ศ. 2562

อ้างอิง
-------

1. ↑  "แวะวัดพุทธชินวงศ์วนารามและชมพระเครื่องรุ่นแรกของวัด".
2. ↑  "วัดพุทธชินวงศ์วนาราม". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "ประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา [วัดพุทธชินวงศ์วนาราม]" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.