recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**สิงห์คู่ จอมสังหาร** (จีน: 方世玉與洪熙官 อังกฤษ: Heroes Two, Kung Fu Invaders) เป็นภาพยนตร์กำลังภายในสัญชาติฮ่องกง ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1974 กำกับโดย จาง เช่อ นำแสดงโดย ฟู่ เซิง และ เฉิน กวนไถ้

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

ราชสำนักแมนจู สั่งทำลายล้างวัดเส้าหลินและสั่งฆ่าลูกศิษย์ทั้งหมด แต่ยังมีบางส่วนสามารถหลบหนีมาได้ **หง ซีกวน** หนึ่งในลูกศิษย์เส้าหลินและเป็นจอมยุทธที่ทางแมนจูต้องการตัวเป็นอย่างมาก ถูกตามล่าโดย **เชอ-กัง** ขุนพลแมนจู ในครั้งหนึ่งถูกลูกน้องของเชอ-กัง ล้อมจับ และในระหว่างการต่อสู้ **ปึง ซีเง็ก** จอมยุทธแห่งเส้าหลินอีกคนหนึ่ง ผ่านมาพบเข้าเกิดเข้าใจผิดคิดว่า หงซีกวนเป็นโจรร้าย และได้ต่อสู้กับหงซีกวนจนจับกุมส่งให้ทางการแมนจูไปได้ หงซีกวนถูกคุมขังอย่างแน่นหนาและถูกทรมานให้บอกว่าลูกศิษย์เส้าหลินคนอื่นอยู่ที่ไหน ปึงซีเง็ก เมื่อรู้ความจริงในภายหลังรู้สึกเสียใจอย่างมาก จึงบุกเข้าไปช่วยหงซีกวนด้วยตัวคนเดียว แต่พลาดจนเกือบถูกจับได้ในตอนหลัง ปึงซีเง็กและเหล่าจอมยุทธวางแผนปล้นคุกเพื่อช่วยหงซีกวนอีกครั้ง ในขณะที่ เชอ-กัง วางแผนจับกุมปึงซีเง็กและพวกพ้อง โดยสั่งประหารหงซีกวนต่อหน้าสาธารณชน ปึงซีเง็กและพวกพ้องต้องทำงานแข่งกับเวลาเพื่อช่วยเหลือหงซีกวน ให้ได้ สุดท้ายทั้งสองท้าสู้กับ เชอ-กัง และสามารถสังหาร เชอ-กังและลูกน้องทั้งหมดได้ในที่สุด

นักแสดง
-------

* ฟู่ เซิง รับบท ปึง ซีเง็ก
* เฉิน กวนไถ้ รับบท หง ซีกวน
* ฟู่ มู รับบท เชอกัง

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7  "Collection Items Online Catalogue [Note: Search for "Heroes Two"]". *Hong Kong Film Archive* (ภาษาจีน). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-10-10. สืบค้นเมื่อ May 2, 2016.
2. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Heroes Two* at Hong Kong Cinemagic
* *สิงห์คู่ จอมสังหาร* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**วัดฉางข้าวน้อยใต้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าซาง อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ 4 ไร่ 42 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน 70 ตารางวา

วัดฉางข้าวน้อยใต้ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า **วัดต้นยาง** เนื่องจากมีต้นยางนาขนาดใหญ่ขึ้นที่บริเวณด้านหลัง (ทิศตะวันตก) ของวัด วัดฉางข้าวน้อยใต้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 โดยครูบาคัณธา เรวจฺจ พร้อมด้วยชาวบ้านได้อพยพมาจากสิบสองปันนาได้ช่วยกันสร้างวัด เดิมใช้ชื่อวัดว่า **วัดสันข้าวน้อย** ตามสภาพพื้นที่ซึ่งมีฉางข้าวสำหรับเก็บผลผลิตจากการทำนา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2340 วัดฉางข้าวน้อยใต้ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นมรดกจังหวัดลำพูนเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556

พื้นที่ของวัดแบ่งออกเป็น 2 ส่วน อันเนื่องจากมีถนนพหลโยธินตัดผ่าน พื้นที่ฝั่งตะวันออกเป็นที่ตั้งเสนาสนะสงฆ์ วิหารทรงโรงเป็นอาคารทึบ ฐานเป็นฐานเขียง ที่ผนังด้านหลังพระประธานมีลายรดน้ำและมีช่องทางเชื่อมเข้าสู่องค์เจดีย์ซึ่งสร้างติดกับวิหาร หอไตรก่อด้วยอิฐถือปูน 2 ชั้น ส่วนพื้นที่ฝั่งตะวันตกเป็นที่ตั้งของเจดีย์ครูบาคางเป็ด (ครูบาคัณธา เรวจฺจ) และอุโบสถ เจดีย์ครูบาคางเป็ดเป็นเจดีย์ที่บรรจุอัฐครูบาคัณธา เป็นเจดีย์ศิลปะแบบไทลื้อที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปกรรมแบบพม่า บริเวณรององค์เจดีย์มีประติมากรรมแสดงเรื่องราวจากชาดกเรื่องสิงห์คาบนาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดฉางข้าวน้อยใต้". เทศบาลตำบลป่าซาง.
2. ↑  "วัดฉางข้าวน้อยใต้". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  พีระนันท์ นันทขว้าง. "การศึกษารูปแบบโบสถ์และวิหารล้านนาในเขตภาคเหนือตอนบน ตั้งแต่ยุคฟื้นฟูอาณาจักรล้านนาถึงยุคครูบาศรีวิชัย พ.ศ. 2339-2481" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 151.
4. ↑  "วัดฉางข้าวน้อยใต้ (วัดต้นยาง)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**วัดชมพู** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดชมพู เดิมชื่อว่า **วัดใหม่พิมพา** เปลี่ยนชื่อในสมัยพระเจ้ากาวิละได้ทรงปราบศัตรูหมู่พม่าข้าศึกออกจากเมืองแล้วจึงเสด็จเข้าเสวยเมือง ครั้งนั้นได้เชิญพระอาจารย์ผู้ฉมังเวทชื่อครูบาชมพูติดตามมา แต่พระอาจารย์ไม่ยอมเข้าเมือง ขอพำนักรักษาพระนครอยู่ ณ วัดใหม่พิมพา วัดแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งกองบัญชาการรบของแม่ทัพพม่ามาแต่เดิมต่อมาผู้คนเรียกขานว่า **วัดครูบาชมพู** และในที่สุดกลายเป็นวัดชมพู วัดชมพูได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2445

วัดมีพระธาตุเจดีย์ หรือเรียกว่า *พระธาตุเจดีย์ทองจังโก* เปรียบเสมือนพระธาตุคู่แฝดของพระธาตุดอยสุเทพ มีตำนานเล่าว่า พระเจ้ากือนา ทรงสร้างพระบรมธาตุดอยสุเทพ โดยพระราชมารดา พร้อมทั้งโปรดเกล้าให้สร้างเจดีย์พร้อมวัดมีนามว่า "วัดใหม่พิมพา" เพราะพระนางพิมพาเทวี ไม่สามารถดำเนินบนดอยสูงเกินเพื่อขึ้นไปไหว้พระธาตุดอยสุเทพไม่สะดวกเพราะมีอายุมาก เจดีย์ได้รับการบูรณะครั้งล่าสุด เมื่อ พ.ศ. 2542

ลักษณะของยอดดอยพระธาตุเจดีย์วัดใหม่พิมพานั้นมีฉัตร 7 ชั้น ตัวพระธาตุสูงประมาณ 30 เมตร กว้างด้านละ 11.30 เมตร องค์พระธาตุเจดีย์บุหุ้มด้วยแผ่นโลหะ ที่เรียกว่า แผ่นทองจังโก การประดับตกแต่งลวดลายด้วยวิธีสลักดุนยกดอกกระหนกใบเทศและก้านขด มีบางแผ่นสลักเป็นลวดลายประกอบภาพสิบสองนักษัตร รายรอบเป็นช่วง ๆ ลงรักปิดแผ่นทองคำเปลว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดชมพู (Chom Phu Temple)". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดเชียงใหม่. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-22. สืบค้นเมื่อ 2021-10-12.
2. ↑  "เจดีย์, วัดชมพู". สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดชมพู – พระธาตุคู่แฝด ของพระธาตุดอยสุเทพ".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดชมพู**
วิดีโอเกม ค.ศ. 1982

***มิลเลียนแนร์: เดอะสตอกมาร์เกตซิมูเลชัน*** (อังกฤษ: *Millionaire: The Stock Market Simulation*) เป็นวิดีโอเกม ค.ศ. 1982 ที่เผยแพร่โดยบลูชิปซอฟต์แวร์

รูปแบบการเล่น
-------------

*มิลเลียนแนร์*เป็นเกมที่ผู้เล่นสามารถซื้อและขายหุ้นสิบห้าตัวในห้ากลุ่มอุตสาหกรรมที่แตกต่างกันใน 77 สัปดาห์

การตอบรับ
---------

จอห์นนี่ แอล. วิลสัน ได้วิจารณ์เกมดังกล่าวสำหรับนิตยสาร*คอมพิวเตอร์เกมมิงเวิลด์* และกล่าวว่า "*มิลเลียนแนร์*เป็นประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นสำหรับทุกคนที่ชอบการตัดสินใจเชิงกลยุทธ์ที่มีอยู่ในการเงินระดับสูง"

ส่วนนิตยสาร*อิเล็กทรอนิกเกมส์*ได้มอบอาร์คีอะวอดส์ ค.ศ. 1985 แก่*มิลเลียนแนร์*สำหรับ "เกมเงินอิเล็กทรอนิกส์ยอดเยี่ยม"

บทวิจารณ์
---------

* *พีซี แมกกาซีน* - ธันวาคม ค.ศ. 1982

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Wilson, Johnny L. (Mar–Apr 1983). "Latch onto the Bull: The "Bear" Facts About Millionaire!". *Computer Gaming World*. Vol. 1 no. 9. pp. 26–28, 40.
2. ↑  "Electronic Games - Volume 03 Number 01 (1985-01)(Reese Communications)(US)". January 1985.
3. ↑  "PC Mag 1982-12". December 1982.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Review in *Compute!*
* Review in *Softalk*
* 1984 Software Encyclopedia from *Electronic Games*
* Review in *Antic*
* Article in *Computer Games*
* Article in *MacUser*
* Review in *MacWorld*
* Article in *Family Computing*
* Review in *Electronic Games*
* Review in *Peelings*
สิงห์ดำตามิดเพศผู้
**สิงห์ดำตามิด** หรือ **สิงห์สยาม** (อังกฤษ: Black pearl, Black siam) เป็นปลาทองสายพันธุ์หนึ่ง ที่ได้รับความนิยมเลี้ยงในปัจจุบัน มีลักษณะเด่นคือ ลำตัวสีดำสนิททั้งตัวไม่เว้นแม้กระทั่งส่วนท้อง ส่วนหัวมีก้อนเนื้อที่เรียกว่า วุ้น ขนาดใหญ่และปิดจนมิดมองไม่เห็นลูกตา ลักษณะส่วนอื่นทั่วไปก็คล้ายกับสายพันธุ์หัวสิงห์ คือ ครีบทุกครีบสั้น ไม่มีครีบหลัง โคนหางใหญ่ แข็งแรง 

สิงห์ดำตามิดหรือสิงห์สยามนั้น เป็นปลาทองอีกสายพันธุ์หนึ่งที่ชาวไทยเป็นผู้คิดค้นสายพันธุ์ขึ้นมา โดยเริ่มขึ้นที่สหกรณ์ปลาสวยงาม อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี โดยพัฒนาสายพันธุ์ขึ้นมาจากสายพันธุ์หัวสิงห์ จนได้เป็นสายพันธุ์แท้ที่มีความนิ่งในพันธุกรรมและมีเอกลักษณ์เฉพาะสายพันธุ์ 

ปัจจุบัน สิงห์ดำตามิด เป็นปลาทองอีกชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยมเลี้ยงกันมาก โดยในตลาดปลาสวยงาม มักพบปลาทองสายพันธุ์นี้ขายอยู่เสมอ ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปลาทองสิงห์ดำตามิด[*ลิงก์เสีย*] www.tamot.ac.th

  


| * ด
* ค
* ก
สายพันธุ์ปลาทอง |
| --- |
| สายพันธุ์ | สิงห์จีน • สิงห์ญี่ปุ่น • รันชู • สิงห์ลูกผสม • ลักเล่ห์ • แพนด้า • เดเมกิ้น • ลูกโป่ง • ออรันดา • เกล็ดแก้ว • โคเมทโทะซะกิน • ริวกิ้น • สิงห์ดำตามิด • ชูบุงกิ้น • จิกิ้น • ตากลับ • วากิ้น • ฟุนะ • ฮิบุนะ • วาโตไน |  |
**มัสยิดใหญ่แห่งสุมาตราตะวันตก** (อินโดนีเซีย: *Masjid Raya Sumatera Barat*) เป็นมัสยิดในตำบลปาดังเหนือ นครปาดัง จังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย ถือเป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัด และใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองของเกาะสุมาตรา มีขนาดเนื้อที่ 40,343 ตารางเมตร

การก่อสร้าง
-----------

กามาวัน เฟาซี ผู้ว่าการจังหวัดสุมาตราตะวันตก วางศิลาฤกษ์ในปี 2007

การก่อสร้างกินระยะเวลายาวนานเนื่องจากปัญหาเรื่องงบประมาณ กระทั่งในปี 2009 รัฐบาลซาอุดีอาระเบียได้สนับสนุนเงินจำนวน 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อสร้างมัสยิด อย่างไรก็ตามเงินอุดหนุนนี้มาในเวลาเดียวกับเหตุแผ่นดินไหวในปี 2009 จึงจัดสรรเงินจำนวนนี้ไปใช้สำหรับการบรรเทาสาธารณภัยที่เกิดขึ้นแทน ในปี 2014 รัฐบาลตุรกีได้มอบพรมตุรกีจำนวนหนึ่งให้แก่มัสยิดได้ใช้

ละหมาดครั้งแรกในมัสยิดมีขึ้นในปี 2014

สถาปัตยกรรม
-----------

มัสยิดเป็นผลงานออกแบบของรีซัล มุซลีมิน สถาปนิกท้องถิ่นซึ่งชนะการประกวดออกแบบนี้ในปี 2007 จากผู้เข้าประกวด 323 คนจากทั่วโลก

ลักษณะของมัสยิดเป็นรูปแบบร่วมสมัยที่ดัดแปลงมาจากหลังคาของบ้านพื้นถิ่นมีนังกาเบา รูปร่างของหลังคายังเป็นสัญลักษณ์หมายถึงผ้าที่ผู้นำเผ่าพงศ์ทั้งสี่แห่งเผ่ากุร็อยช์ถือไว้แต่ละมุมเพื่อยกศิลาดำไปยังสถานที่ปัจจุบันในนครมักกะฮ์

อาคารมีสามชั้น โถงละหมาดหลักอยู่ที่ชั้นสอง และสามารถจุคนได้ถึง 20,000 คน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Bayu Haryanto 2015.
2. ↑  Krisma Purwoko 2010.

### บรรณานุกรม


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**Grand Mosque of West Sumatra**

* Bayu Haryanto (July 11, 2015). "Masjid Raya Sumatera Barat, Megah dan Tahan Gempa!" [Grand Mosque of West Sumatra, Majestic and Earthquake Resistant!]. *Detik Travel* (ภาษาอินโดนีเซีย). สืบค้นเมื่อ November 11, 2015.
* Krisma Purwoko (June 12, 2010). "Rp 400 M Bantuan Gempa Arab Saudi Peruntukannya Ditentukan Bappenas" [Bappenas Specified the Purpose of Saudi Arabia Fund of USD 400 M for Earthquake Relief]. *Republika* (ภาษาอินโดนีเซีย). สืบค้นเมื่อ November 11, 2015.
**วัดหนองจอก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงกระทุ่มราย เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร ทางทิศเหนือติดกับคลองแสนแสบ ทางทิศใต้ติดกับถนนเลียบวารี

วัดหนองจอกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2441 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2456 เดิมวัดมีที่ดิน 10 ไร่ 8 ตารางวา ภายหลังซื้อเพิ่มอีก 1 ไร่ 2 งาน 82 ตารางวา มีที่ดินตั้งวัดกับที่ธรณีสงฆ์จำนวน 6 โฉนด เนื้อที่ 68 ไร่ 1 งาน 56 ตารางวา โดยมีนายโม้ บุญรอด, นายช่วง บุญรอด และนายชื่น ดอกไม้ เป็นผู้ยกที่ดินประมาณ 6 ไร่ ให้และดำเนินการสร้างวัด ต่อมานายพิน ชูจันทร์ ที่ได้บริจาคที่ดินขาย 500 ไร่ ให้เป็นทุนก่อสร้างวัดจนเสร็จ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมากว้าง 18 เมตร ยาว 22 เมตร เมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2456 และผูกพัทธสีมาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2474 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูผาสุกิจโกวิท (โกวิท จารุวํโส) ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมต้งแต่ พ.ศ 2463 และมีโรงเรียนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตั้งอยู่บนที่ดินของวัด

อุโบสถแบบศิลปะไทยซุ้มประตูหน้าต่างลวดลายปูนปั้นหน้าบันแกะสลักลายไทย ประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยอู่ทองและพระพุทธโสธรจำลอง

วัดมีการจัดงานประจำปีในช่วงกลางเดือน 3 หรือเดือนกุมภาพันธ์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระภิกษุสอน
* พระภิกษุบุญ
* พระภิกษุผล
* พระภิกษุเชื้อ (จิ๊ด)
* พระใบฎีกาหงษ์ (หงษ์วีณะ)
* พระภิกษุตุ๊
* พระภิกษุบัว
* พระครูมีนนครธรรมภาณ (หงษ์)
* พระครูมนูญศีลขันธ์ (ทอง)
* พระครูวาปีคณารักษ์ (บุญมี)
* พระครูบวรคุณาธาร (ไสว)
* พระครูผาสุกิจโกวิท (โกวิท จารุวํโส)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-01-08.
2. ↑  "วัดหนองจอก". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "วัดหนองจอก". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
4. ↑  "ข้อมูลทั่วไปเขตหนองจอก". สำนักงานเขตหนองจอก.
**พระเจ้าชังแห่งโครยอ** (เกาหลี: 창; ฮันจา: 昌; อาร์อาร์: *Chang*; เอ็มอาร์: *Ch'ang* ค.ศ. 1380 - ค.ศ. 1389) เป็นพระราชาองค์ที่ 33 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 1388 - 1389) พระเจ้าชางเดิมพระนามว่าองค์ชายวังชัง (왕창, 王昌) เป็นพระโอรสของพระเจ้าอูแห่งโครยอ (우왕, 禑王) ในค.ศ. 1388 นายพลอี ซ็อง-กเย (이성계, 李成桂) ทำการยึดอำนาจพระเจ้าอูและตั้งองค์ชายชางขึ้นเป็นพระราชาแทน แต่พระจักรพรรดิหงหวู่แห่งราชวงศ์หมิงทรงไม่ยอมรับพระราชาพระองค์ใหม่ และพระเจ้าชางยังทรงถูกครหาว่าไม่ใช่พระราชวงศ์ เพราะพระอัยกาคือนางทาสพันยา (반야, 般若) นั้น เป็นอนุภรรยาของพระภิกษุชินตน (신돈, 辛旽) ก่อนที่จะมาเป็นพระสนมของพระเจ้าคงมิน ทำให้เกิดความสงสัยว่าพระเจ้าชางนั้นเป็นหลานของใครกันแน่ พระเจ้าชางอยู่ในราชสมบัติไม่ถึงปี ก็ถูกลีซองกเยถอดออกจากราชสมบัติและสำเร็จโทษพร้อมกับพระเจ้าอูพระราชบิดา โดยทั้งสองพระองค์ไม่ได้รับพระนามที่สุสานหรือพระนามพระราชาใดๆ

พระราชวงศ์
----------

* **พระราชบิดา** พระเจ้าอูแห่งโครยอ (우왕, 禑王)
* **พระราชมารดา** พระมเหสีคึน ตระกูลลี (근비 이씨, 謹妃 李氏)

อ้างอิง
-------

1. ↑

| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าชังแห่งโครยอ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระเจ้าอู** |  | **พระราชาแห่งโครยอ** (พ.ศ. 1931 - พ.ศ. 1932) |  | **พระเจ้าคงยัง** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับกษัตริย์เกาหลีสมัยราชวงศ์โครยอ |
| --- |
| กษัตริย์โครยอ | 
* แทโจ
* ฮเยจง
* ช็องจง
* ควังจง
* คย็องจง
* ซองจง
* มกจง
* ฮย็อนจง
* ทอกจง
* ช็องจงที่ 2
* มุนจง
* ซุนจง
* ซอนจง
* ฮอนจง
* ซุกจง
* เยจง
* อินจง
* อีจง
* มย็องจง
* ชินจง
* ฮึยจง
* คังจง
* โคจง
* วอนจง
* *ย็องจง*
* วอนจง
* ชุงยอล
* ชุงซอน
* ชุงซุก
* ชุงฮเย
* ชุงมก
* ชุงจอง
* คงมิน
* อู
* ชัง
* คงยัง

 |
| เฉลิมพระยศ | 
* กุกโจ
* อึยจง
* เซโจ
* พิลย็อง
* แทจง
* อันจง
* มุนว็อน
* ช็องคัน
* ยังฮ็อน

 |
| **ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี** |
**วัดหนองขุนชาติ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองสรวง อำเภอหนองฉาง จังหวัดอุทัยธานี

วัดหนองขุนชาติตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2364 โดยมีขุนสนิท เป็นผู้นำชาวบ้านหนองสรวงจัดสร้าง ระยะแรกเรียก **วัดสนิทธรรมธาราม** ต่อมาได้เปลี่ยนนามเป็น **วัดหนองสรวง** ตามชื่อบ้าน จนเมื่อ พ.ศ. 2449 ทางราชการได้ย้ายที่ว่าการอำเภออุทัยเก่า จากบ้านหนองขุนชาติมาตั้งอยู่ที่บ้านเนินตาเนียม และเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้เปลี่ยนอำเภออุทัยเก่าเป็นอำเภอหนองฉาง พร้อมนี้ก็ได้เปลี่ยนนามวัดหนองสรวงเป็น "วัดหนองขุนชาติ" เนื่องจากวัดนี้ตั้งอยู่ใกล้กับบ้านหนองขุนชาติ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในราว พ.ศ. 2443 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538

วิหารเป็นที่ประดิษฐานของหลวงพ่อศักดิ์สิทธิ์ 3 องค์ คือ หลวงพ่อสุข หลวงพ่อสือ หลวงพ่อตุ้ม และยังมีมณฑป ซึ่งภายในประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง นอกจากนี้ยังมีลวดลายแกะสลักไม้บนบานหน้าต่าง ประตูของอุโบสถ ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์วัดหนองขุนชาติ จัดเก็บโบราณวัตถุ เครื่องมือเครื่องใช้ตามวิถีชีวิตชาวบ้าน เครื่องมือการเกษตร อาวุธโบราณ ธนู ดาบ ตู้จัดแสดงเงินตรายุคต่าง ๆ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนองขุนชาติ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  กรมศิลปากร. "วัดหนองขุนชาติ" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 23 พฤษภาคม 2566. เข้าถึงจาก
3. ↑  "พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดหนองขุนชาติ". ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
**วัดหนองนกไข่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองนกไข่ อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 22 ไร่ 5 งาน 7 ตารางวา

วัดหนองนกไข่ตั้งเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2505 โดยมีนายแก้ว และนางตอง ตี๋จินดา เป็นผู้บริจาคที่ดินจำนวน 23 ไร่ และมีนายพะยอม หลานชายนายแก้ว เป็นผู้ดำเนินการขออนุญาตสร้างวัดและตั้งวัด เดิมที่ตั้งของตำบลหนองนกไข่มีพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นหนองน้ำ มีนกต่าง ๆ มาหากินและอาศัยอยู่ จนออกไข่ออกลูกออกหลานเป็นจำนวนมาก จึงตั้งชื่อวัดว่า "วัดหนองนกไข่" ให้สอดคล้องกับภูมิประเทศตามธรรมชาติของท้องถิ่น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2510 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ด้านการศึกษา มีศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2542

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถกว้าง 17.50 เมตร ยาว 48 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 33 เมตร ยาว 42 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น ทรงจัตุรมุข หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง และตึก 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 16.50 เมตร ยาว 50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก นอกจากนี้ยังมี หอพระ หอระฆัง ศาลาเจ้าแม่กวนอิม และวิหารสี่ทหารเสือ ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ พระพุทธชินราชจำลอง ขนาดหน้าตักกว้าง 89 นิ้ว อนุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้าตากสินขนาดเท่าองค์จริง ประดิษฐานอยู่ที่ลานวัด พระสีวลีสูง 6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 รูปเจ้าแม่กวนอิมสูง 6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูสาครปัญญาคุณ
* พระอธิการสมชาย ธมมกาโม
* พระครูคุณาภรณ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""ต.หนองนกไข่" คึกคัก! ชาวบ้านแห่นำข้าวต้มมัด กว่า 2 หมื่นคู่ บวงสรวง "อนุสาวรีฯ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช"". สยามรัฐ.
2. ↑  "วัดหนองนกไข่". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**ใหญ่ฟัดโลก 2** หรือ **วิ่งสู้ฟัด 4** (อังกฤษ:Police story 4:First Strike) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงแนวตลก-แอกชั่นจากปี ค.ศ. 1996 ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ภาคสี่ในภาพยนตร์ซีรีส์ชุด **วิ่งสู้ฟัด** ต่อจาก วิ่งสู้ฟัด 3 กำกับภาพยนตร์โดย Stanley Tong โดยมีภาคต่อคือ วิ่งสู้ฟัด 5 เหิรสู้ฟัด นำแสดงโดย เฉินหลง,แจ็คสัน หลิว,อู๋ เฉินจวิน,Nonna Grishayeva เป็นเรื่องราวของนายตำรวจ (รับบทโดย เฉินหลง) ถูกเรียกตัวมาเพื่อตามหาหัวรบขีปนาวุธที่ถูกขโมยไปกลับคืนมา นอกจากนี้เขาต้องต่อสู้กับแก็งค์นักเลงหัวไม้ที่มีอาวุธครบมือ ในขณะที่เขามีเพียงอุปกรณ์ต่างๆรอบตัวเท่านั้น

นักแสดง
-------

* เฉินหลง รับบท แจ็คกี้ หรือ เฉินกากุย
* แจ็กสัน หลิว รับบท แจ๊คสันสุย
* แอนนี่ หวู รับบท แอนนี่ สุย
* Nonna Grishayeva รับบท นาตาช่า

สาเหตุว่าทำไมจึงไม่เรียกว่าวิ่งสู้ฟัด ภาค 4
-------------------------------------------

จริงๆแล้วหนังเรื่อง **ใหญ่ฟัดโลก 2** คือ ภาคที่ 4 ของ **วิ่งสู้ฟัด** แต่ตอนฉายในไทย กลับตั้งชื่อเรื่องว่า '**ใหญ่ฟัดโลก 2** (และยังใช้มาจนถึงทุกวันนี้ทั้ง วิดีโอ,วีซีดี และ ดีวีดี) จึงทำให้ในเมืองไทยไม่เคยมีหนังเรื่อง **วิ่งสู้ฟัด 4** มาตั้งแต่นั้น

อนึ่ง เมื่อช่องโมโน 29 ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้ฉายออกอากาศทางโทรทัศน์ จึงมีการตั้งชื่อไทยใหม่อีกรอบว่า **วิ่งสู้ฟัด 4**

อ้างอิง
-------

1. ↑  ซุปเปอร์สตาร์แห่งเอเชีย เฉินหลง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ใหญ่ฟัดโลก 2* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *ใหญ่ฟัดโลก 2* ที่ออลมูวี
* *ใหญ่ฟัดโลก 2* ที่รอตเทนโทเมโทส์
**"เก็บรัก"** เป็นซิงเกิลของ แอมมี่ เดอะบอตทอมบลูส์ ในปี พ.ศ. 2558 ประพันธ์เนื้อร้อง-แต่งทำนองโดย ไชยอมร แก้ววิบูลย์พันธุ์ (แอมมี่ เดอะบอตทอมบลูส์) และเรียบเรียงโดย เพิ่มศักดิ์ พิสิษฐ์สังฆการ ออกจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2558 มียอดวิวเกินร้อยล้านวิว

เพลงนี้ที่พูดถึงความรักในอีกมุมหนึ่ง โดยคนที่ไม่ได้คาดหวังอะไรจากคนรัก เพียงแค่ขอให้เขาหรือเธอได้เก็บความรักเอา­ไว้ ให้มันอยู่ที่เดิมที่ๆเคยอยู่ เผื่อว่าวันหนึ่ง อย่างน้อยๆ ความรักเล็กๆจากคนคนนี้ อาจจะเป็นกำลังใจให้เธอได้บ้างในวันข้างหน­้า

ซิงเกิ้ลนี้ แอมมี่ ได้ร่วมงานกับโปรดิวเซอร์ที่รู้ใจกันเป็นอ­ย่างดี เพิ่มศักดิ์ พิสิษฐ์สังฆการ (โอ๊บ )ที่เข้ามาช่วยแอมมี่ในการ Arrange เพลงนี้และค่อยๆประกอบทุกตัวโน๊ต ไม่ว่าจะเป็นจากไวโอลินหรือเชลโล่ เพื่อให้เพลงๆนี้มีบรรยากาศที่สามารถ เข้าไปสู่ทุกหัวใจคนฟังได้อย่างไม่ยากเย็น­เกินไป

มิวสิควีดีโอได้เป็นสีขาวดำ โดบแอมมี่ แสดงถึงความเศร้าของเพลง โดยมีคุณแอมมี่ ที่เล่นเปียโนและร้องเพลงในสถานที่ต่างๆ เป็นมิวสิควีดีโอที่เรียบง่าย แต่สวยและเป็นเอกลักษณ์มากๆ โดยการแต่งตัวที่เป็นเอกลักษณ์ของคุณแอมมี่ก็ยังมีอยู่ในมิวสิควีดีโอเพลงนี้ด้วย

การตอบรับ
---------

เพลง "เก็บรัก" ได้ติดอันดับสูงสุด 1 จากการจัดอันดับของ ซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ต ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 1 พฤศจิยายน พ.ศ. 2558 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2558) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองวีชาร์ตท็อป 100 | 14 |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 1 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""เก็บรัก" ซิงเกิ้ลใหม่จาก Ammy The Bottom Blues". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-05. สืบค้นเมื่อ 2015-12-19.
2. ↑  "GMM Grammy Gmember Chart Top 100 100 อันดับ เพลงไทยที่เพราะและฮิตที่สุดประ จำวันที่ 7 กันยายน 2558". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-11-24. สืบค้นเมื่อ 2015-12-19.
3. ↑  Seed Chart Top 20 ประจำวันอาทิตย์ที่ 1 พฤศจิยายน 2558
**วัดหนองพลับ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ศูนย์โครงการพระราชดำริ ในตำบลหนองพลับ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ จำนวน 30 ไร่ อาณาเขต ทิศเหนือจดโรงเรียนหนองพลับวิทยา ทิศใต้จดโรงเรียนบ้านหนองพลับ ทิศตะวันออกจดทางสาธารณะ ทิศตะวันตกจดภูเขา พระครูสิริศุภกิจ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดหนองพลับ และเจ้าคณะตำบลหนองพลับ

วัดหนองพลับตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2518 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2520 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้ กว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 กว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร กุฎิสงฆ์ จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก จำนวน 1 หลัง หอระฆัง สร้างด้วยคอนกรีตสริมเหล็ก จำนวน 1 หลัง และศาลาธรรมสภา 2 ชั้น ปูชนียวัตถุ ได้แก่พระประธานในอุโบสถ จำนวน 1 องค์ หน้าตักกว้าง 52 นิ้ว พร้อมอัครสาวก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนองพลับ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "73 ประจวบคีรีขันธ์". p. 139.
**สวนสัตว์ย่างกุ้ง** (พม่า: ရန်ကုန်မြို့ တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်; อังกฤษ: Yangon Zoological Gardens) เป็นสวนสัตว์ขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ในตัวเมืองย่างกุ้ง ถนนพระเจดีย์กะบะ อเย

ประวัติ
-------

สวนสัตว์ย่างกุ้ง เปิดดำเนินกิจการครั้งแรก ในวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2449 ในชื่อ Victoria Memorial Park and Zoological Gardens เพื่อเฉลิมพระเกียรติพระราชินีวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งตรงกับรัชสมัยพระเจ้าธีบอ กษัตริย์พระองค์สุดท้ายในพม่า

สวนสัตว์ย่างกุ้งมีอาณาบริเวณกว้างขวางร่มรื่น จนถึงปัจจุบันมีการขยายเนื้อที่ออกไปรวมเป็นประมาณ 173 ไร่ (เทียบกับสวนสัตว์ดุสิตของไทยที่มีเนื้อจำกัดกว่า คือ 118 ไร่)

แต่สวนสัตว์ย่างกุ้งถูกทอดทิ้ง ถูกขโมยทรัพย์สินและถูกฉกฉวยเอาสัตว์ออกไปในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และตกอยู่ในสภาพทรุดโทรม เพิ่งจะพัฒนาอย่างจริงจังเมื่อกว่า 10 ปีมานี้ วันนี้กลายเป็นสวนสัตว์ทันสมัย ภายในยังมีพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ มีพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำและสวนสนุกสำหรับเด็ก ๆ

สวนสัตว์ย่างกุ้งในปัจจุบันมีสัตว์เหลืออยู่ประมาณ 200 ตัว และเสียตำแหน่งสวนสัตว์ใหญ่ที่สุดในพม่า ให้แก่สวนสัตว์แห่งใหม่ในเมืองหลวงใหม่ คือ เนปยีดอ ที่ดูสมัยกว่าและเป็นแบบสวนสัตว์ซาฟารี มีเนื้อที่กว้างใหญ่กว่า มีการโยกย้ายสัตว์หลายชนิดจากย่างกุ้งไปไว้ที่นั่น

### รายชื่อสัตว์ในสวนสัตว์ย่างกุ้ง

*สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม*

* ม้าลาย
* แรดขาว
* ฮิปโปแคระ
* ช้างเอเชีย
* หมีหมา
* ยีราฟ
* หมูหริ่ง
* ฮิปโปโปเตมัส
* ลิงชิมแปนซี
* หมีควาย
* แพนด้าแดง
* แมวดาว
* เสือโคร่ง
* แมวป่า
* สิงโต
* เสือจากัวร์
* เสือปลา
* เสือดำ
* เสือดาว
* เสือพูม่า
* หมีขอ

*สัตว์ปีก*

* นกกระจอกเทศ
* นกแสก
* นกแก๊ก
* นกยางเปีย
* นกกระจาบทอง
* หงส์ดำ
* เหยี่ยวดำ
* เป็ดลาย
* แร้งสีน้ำตาลหิมาลัย
* นกขุนทอง
* ไก่ฟ้าหลังเทา

*สัตว์เลื้อยคลาน*

* จระเข้
* เต่าดาว
* งูเห่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  เก็บถาวร 2012-01-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จับงูหลามยักษ์ยาวกว่า 5 เมตรในพม่า มอบสวนสัตว์ย่างกุ้ง จากผู้จัดการออนไลน์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของสวนสัตว์ย่างกุ้ง เก็บถาวร 2016-01-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ สวนสัตว์ย่างกุ้ง
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 16°47′30″N 96°09′34″E﻿ / ﻿16.791667°N 96.159444°E﻿ / 16.791667; 96.159444
**พระสนมอึยบิน ตระกูลซอง** (의빈 성씨,宜嬪 成氏, 6 สิงหาคม 1753 - 4 พฤศจิกายน 1786) เป็นพระสนมอันเป็นที่รักของ พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อน และพระมารดาของ เจ้าชายรัชทายาทมุนฮโย

พระประวัติ
----------

พระสนมอึยบินประสูติเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ปี พ.ศ. 2296 ระหว่างปีที่ 29 ในรัชสมัยของพระเจ้าย็องโจ ภายในตระกูลซองแห่งชางนยอง พระนามเดิมของพระนางคือ **ด็อก-อิม** (덕임, 德任) พระนางเป็นธิดาของ ซอง ยุน-อู (성윤우, 成胤祐) และภรรยาคนที่สอง คือ ฮูหยินอิม จาก ตระกูลอิมแห่งพูอัน (부안 임씨, 扶安 林氏)

ครอบครัวมีฐานะค่อนข้างยากจน และในตอนที่พระสนมซองประสูติ พระบิดาของพระนางทำงานเป็นพ่อบ้านให้กับ ฮงพงฮัน พระอัยกา (ตา) ของพระเจ้าช็องโจ ต่อมาได้เป็นนายทหาร แต่ลาออกในปี พ.ศ. 2304 เนื่องจากข้อกล่าวหายักยอกทรัพย์

ภรรยาคนแรกของ ซอง ยุน-อู คือ ฮูหยินมา จากตระกูลมาแห่งจางฮึง (장흥 마씨, 長興 馬氏) หลังจากที่เธอถึงแก่กรรม เขาได้แต่งงานกับ ฮูหยินอิม บุตรสาวของ อิม จง-จู (임종주, 林宗胄) ขุนนางชั้นผู้น้อย เธอถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 2299 สามปีหลังจากให้กำเนิด พระสนมอึยบิน ภรรยาคนที่สามของ ซอง ยุน-อู คือ ฮูหยินจี จาก ตระกูลจีแห่งทันยาง (단양 지씨, 丹陽 池氏)

พระสนมอึยบินมีพี่น้องเจ็ดคน: พี่ชายหรือน้องชายห้าคนและพี่สาวหรือน้องสาวสองคน พระบิดาของพระนางถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 2329 เมื่ออายุได้ 33 ปี

พระราชวงศ์
----------

* บิดา : ซองยุนอู
* มารดา : ฮูหยิน สกุลอิม
* พระสวามี : พระเจ้าจองโจ
* พระโอรส : องค์ชายรัชทายาทมุนฮโย อีซุน (문효세자 이순,文孝世子 李㬀,1782-10-13 - 1786-06-06)
* พระธิดา : องค์หญิงไม่ปรากฏพระนาม (옹주 翁主,1784 - 1784)

อ้างอิง
-------

1. ↑  The second child out of Seong Soo-san's five children.
**ประวัติศาสตร์การทหาร** เป็นการรวบรวมบันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์ ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวของความขัดแย้ง ตั้งแต่ข้อขัดแย้งระหว่างชนเผ่าพื้นเมืองเล็ก ๆ สองเผ่า ระหว่างสองรัฐ หรือสงครามโลกที่มีผลกระทบต่อประชากรโลกในระดับที่รุนแรง นักประวัติศาสตร์การทหารเป็นผู้ทำการบันทึกประวัติศาสตร์การทหารเหล่านี้

กิจกรรมทางทหาร เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นมาเป็นเวลานับพันปี แต่การจัดการบันทึกข้อมูลนั้นเป็นไปอย่างหยาบ ๆ สิ่งที่เป็นเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์โลกก่อนประวัติศาสตร์นั้นแทบจะไม่มีข้อมูลหลงเหลืออยู่ แต่นักประวัติศาสตร์หลายคนเชื่อว่า รูปแบบของยุทธวิธี ยุทธศาสตร์ และจุดมุ่งหมายในการทำสงครามต่าง ๆ นั้นแทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงมาเป็นเวลาร่วมห้าพันปี ในประวัติศาสตร์ที่มีบันทึกไว้และในรอบ 90,000 ปีตั้งแต่มีเผ่าพันธุ์มนุษย์ปรากฏขึ้นมาบนโลก ตัวอย่างที่ชัดเจนอย่างหนึ่งคือ ยุทธวิธี Double envelopment หรือการล้อมสองด้าน ซึ่งเป็นยุทธวิธีพื้นฐานที่ใช้กันมากในการทำสงคราม ได้ถูกใช้โดย ฮันนิบาล (Hannibal) ที่ยุทธการคันนาย เมื่อ 216 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งเป็นเวลากว่าสองพันสองร้อยปีมาแล้ว ต่อมาอีกเกือบพันปี ก็ถูกใช้อีกโดย Robin Phan Persie คาลิด ไอบิน อัลวาลิด (Khalid ibn al-Walid) ที่ยุทธการวาฮายา (Walaja) ใน ค.ศ. 633 และในอีกซีกโลกหนึ่งก็ได้รับการบันทึกได้โดยซุนวู นักการทหารผู้เขียนตำราพิชัยสงคราม การศึกษาประวัติศาสตร์เหล่านี้ นักการทหารมีจุดประสงค์เพื่อหลีกเลี่ยงการทำความผิดซ้ำเดิมที่มีคนเคยทำมาแล้ว และนำมาใช้เป็นกรณีศึกษาที่ใกล้เคียงกับสถานการณ์เบื้องหน้า เพื่อหยิบยุทธวิธีที่เคยมีการใช้แก้ปัญหาในประวัติศาสตร์มาแล้วมาเป็นหนึ่งในแนวทางการพิจารณา ขอบเขตของประวัติศาสตร์การทหาร จะมีแยกย่อยออกไปเป็นประวัติศาสตร์สงคราม ประวัติศาสตร์ของยุทธการต่าง ๆ การต่อสู้ทั่วไป ศิลปะทางทหาร และการสนับสนุนกิจการทางทหารอื่น

มีวิธีการจัดแบ่งหมวดหมู่ของสงครามอยู่หลายแบบ แต่แบบที่นิยมมากที่สุดคือการแบ่งสงครามออกเป็น สงครามตามแบบ ซึ่งตรงข้ามกับสงครามนอกแบบ โดยสงครามตามแบบจะเกี่ยวข้องกับ การแบ่งฝายชัดเจน มีการจัดการกองทัพเป็นหมวดหมู่ มีการปะทะเข้าหากันโดยตรงโดยไม่ใช้อาวุธทำลายล้างระดับสูง ส่วนสงครามนอกแบบ ได้แก่ การบุกเข้ายึด ปฏิบัติการใต้ดิน การก่อการร้าย หรือการใช้อาวุธทำลายล้างระดับสูงเช่น อาวุธนิวเคลียร์ อาวุธเคมี หรืออาวุธชีวภาพ

ดูเพิ่ม
-------

* สถานีย่อยการทหาร
**วัดฉื่อฉาง** (ตัวเต็ม: 慈善寺, พินอิน: *ฉื่อซ่านซื่อ*) เป็นวัดในสังกัดคณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย ตั้งอยู่บนถนนศุภสารรังสรรค์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เป็นที่เคารพนับถือของพุทธบริษัทชาวหาดใหญ่ ตลอดจนมีการเผยแผ่พระสัทธรรมคาสอนไปถึงประเทศมาเลเซีย สิงคโปร์และอินโดนีเซีย

ประวัติ
-------

วัดฉื่อฉาง เดิมเป็นศาลเจ้าลื่อโจ๊ว โดยนายกิมย้ง แซ่ชื้อ คหบดีชาวหาดใหญ่ ผู้มีศรัทธาบำเพ็ญกุศลสาธารณประโยชน์ได้อุทิศที่ดินสร้างเป็นศาลเจ้าเพื่อให้ประชาชนได้สักการะบูชา ต่อมาพระอาจารย์ว่วยจง ชาวมณฑลหูหนานจาริกมาอำเภอหาดใหญ่ ได้พำนักจำพรรษาอยู่ที่ศาลเจ้านี้ และสั่งสอนเผยแผ่พระพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน พร้อมกับได้ปฏิสังขรณ์ ก่อสร้างเสนาสนะและถาวรวัตถุให้เจริญเรื่อยมา และสถาปนาเป็นวัดในคณะสงฆ์จีนนิกายเมื่อ พ.ศ. 2479 ชื่อ "วัดฉื่อฉาง" แปลว่า "กุศลเมตตาราม"

ในปี พ.ศ. 2514 พระอาจารย์ว่วยจงถึงแก่มรณภาพลง พระมหาคณาจารย์จีนธรรมสมาธิวัตร (โพธิ์แจ้ง) จึงได้แต่งตั้งหลวงจีนธรรมนันท์จีนประพัทธ์ (อี่เม้ง) มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ท่านได้เผยแผ่สั่งสอนประชาชนให้อยู่ในสัมมาปฏิบัติจนเป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของชาวบ้านอย่างกว้างขวาง

ต่อมานางละม้าย ฉายากุล ทายาทของนายกิมย้ง แซ่ชื้อ ได้อุทิศที่ดินเป็นศาสนสมบัติของคณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2517 หลวงจีนธรรมนันท์จีนประพัทธ์ (อี่เม้ง) ถึงแก่มรณภาพลงเจ้าคณะใหญ่จีนนิกายจึงได้แต่งตั้ง หลวงจีนธรรมธรเย็นเฮ้า เป็นเจ้าอาวาสวัดสืบต่อมา

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

1. พระอาจารย์ว่วยจง
2. หลวงจีนธรรมนันท์จีนประพัทธ์ (อี่เม้ง)
3. พระอาจารย์จีนธรรมมานุกร (เย็นเฮ้า) พ.ศ. 2517 – ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  วัดฉื่อฉาง. *อายุวัฒนมงคล 80 ปี พระอาจารย์จีนธรรมานุกร (เย็นเฮ้า) เจ้าอาวาสวัดฉื่อฉาง*. กรุงเทพฯ : [ม.ป.พ.], 2560. หน้า 29-31.
2. ↑  "วัดฉื่อฉาง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**วัดชนะไชยศรี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลฟากห้วย อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว

วัดชนะไชยศรี เดิมนั้นชาวบ้านเรียก **วัดเกาะ** เชื่อกันว่าสร้างขึ้นหลังจากที่บรรพบุรุษของชาวไทยญ้ออพยพเข้ามาอยู่ในบริเวณอำเภออรัญประเทศ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2471 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2548

อุโบสถสร้างขึ้นตามคติความเชื่อแบบไทยดั้งเดิม มีขนาดและสัดส่วนที่งดงาม เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนขนาดเล็ก หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผา ซ้อน 2 ชั้น 2 ตับ มีการประดับเครื่องลำยองตามไทยประเพณี คือ ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ และงวงไอยรา บริเวณกลางสันหลังคาสัตตบริภัณฑ์ตามแบบศิลปะลาว ลายปูนปนรูปหม้อน้ำประดับลายดอกไม้ ด้านข้างเป็นลาดก้านขดขนาบข้างหม้อน้ำ

ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2499 อาจารย์เย็น เจ้าอาวาสสมัยนั้นได้ร่วมกับชาวบ้านสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นทางฝั่งตะวันออกของห้วยพรหมโหด แทนอุโบสถหลังเก่าที่ชำรุดจนไม่สามารถใช้ประกอบศาสนกิจได้ ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาด หลังคาเครื่องไม้ทรงจั่วลดชั้น 2 ชั้น มุงกระเบื้องดินเผาซึ่งกล่าวกันว่าซื้อมาจากอาคารเก่าที่เมืองศรีโสภณ ประเทศกัมพูชา มีชายคาปีกนกคลุมโดยรอบ บนกึ่งกลางสันหลังคามีสัตบริภัณฑ์หรือช่อฟ้าประดับลายไม้แกะสลัก ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปประธาน หล่อด้วยทองเหลือง ลักษณะทางสถาปัตยกรรมของอุโบสถได้รับอิทธิพลของศิลปะล้านนาหรือล้านช้าง ซุ้มเสมามีลักษณะเป็นซุ้มเสมาปูนปั้นมีลวดลายตกแต่งภายในมีใบเสมาหินประดิษฐานอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดชนะไชยศรี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดชนะไชยศรี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดชนะไชยศรี (วัดเกาะ)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**พรรคสิงคโปร์ก้าวหน้า** (Singapore Progressive Party; PP; อักษรจีนตัวย่อ: 进步党; อักษรจีนตัวเต็ม: 進步黨; pinyin: Jìnbù Dǎng; ภาษามาเลย์: Parti Progresif) หรือ**พรรคก้าวหน้า** (Progressive Party) เป็นพรรคการเมืองในสิงคโปร์ก่อตั้งเมื่อ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2490 พรรคนี้ได้รับการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2491 3 ที่นั่ง จากทั้งหมด 6 ที่นั่งแต่เนื่องจากเป็นสภาของรัฐบาลปกครองตนเองในสมัยที่ยังเป็นอาณานิคมจึงมีอำนาจจำกัด

พรรคนี้ก่อตั้งโดยทนายความ 3 คนที่จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยลอนดอน สมาชิกพรรคที่เป็นกลุ่มปัญญาชนที่พูดภาษาอังกฤษสนับสนุนให้สิงคโปร์ได้รับเอกราชแบบค่อยเป็นค่อยไป ซึ่งถูกต่อต้านจากแนวร่วมแรงงานที่ต้องการให้ปฏิรูปอย่างรวดเร็ว ชาวพื้นเมืองที่พูดภาษาจีนและกลุ่มคอมมิวนิสต์ไม่เห็นด้วยกับแนวทางของพรรคนี้เช่นกัน ในสภา พรรคที่ทำงานร่วมกับรัฐบาลอังกฤษเรียกร้องให้มีการบริการที่เท่ากันระหว่างชาวพื้นเมืองและชาวยุโรปแต่กลุ่มปัญญาชนเชื้อสายจีนไม่นิยมพรรคนี้ หลังจากที่อังกฤษได้รับรองรัฐธรรมนูญใน พ.ศ. 2497 พรรคนี้ได้รับการเลือกตั้งเพียง 4 ที่นั่งในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2498 พรรคนี้จึงรวมเข้ากับพรรคประชาธิปไตยกลายเป็นพรรคสังคมนิยมเสรี
**วัดฉิมทายกาวาส** [ฉิม-ทา-ยะ-กา-วาด] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร

วัดฉิมทายกาวาสสร้างมาตั้งแต่สมัยใดไม่ปรากฏหลักฐาน แต่หลักฐานจากจารึกพระประธานในอุโบสถระบุว่าพระประธานสร้างเมื่อ พ.ศ. 2380 จึงสันนิษฐานว่าวัดนี้คงสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2370 ในสมัยรัชกาลที่ 3 และคงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2380 ผู้สร้างวัดคือ เจ๊สัวฉิม จึงตั้งชื่อวัดว่า **วัดเจ๊สัวฉิม** เป็นวัดที่สร้างคู่กันกับวัดวิเศษการ โดยผู้ที่สร้างวัดทั้งสองแห่งมีศักดิ์เป็นเขยพี่เขยน้อง เขยผู้พี่ชื่อ หมื่นรักษ์สันนิเวศน์ (พิมพ์) สร้างวัดวิเศษการ เขยผู้น้องชื่อ เจ๊สัวฉิม สร้างวัดนี้ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดฉิมทายกาวาส" เมื่อปี พ.ศ. 2482 

จากหลักฐานทางศิลปกรรมไม่พบว่าเก่าแก่กว่าสมัยรัชกาลที่ 3 แต่รูปทรงพระอุโบสถมีลักษณะคล้ายอุโบสถสมัยอยุธยาอยู่ พระอุโบสถสร้างเลียนแบบศิลปะจีน อาจเป็นพระอุโบสถที่มีแต่เดิมแล้วปฏิสังขรณ์ใหม่ก็อาจเป็นไปได้ ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 14 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 15 เมตร เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และมีหอระฆังกว้าง 3.50 เมตร สูง 8 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดฉิมทายกาวาส". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "วัดฉิมทายกาวาส" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 319.
**พรรคการเริ่มต้นชาติปาเลสไตน์** (Palestinian National Initiative;ภาษาอาหรับ: المبادرة الوطنية الفلسطنية al-Mubadara al-Wataniyya al-Filistiniyya) เป็นพรรคการเมืองในปาเลสไตน์ นำโดย ดร. มุสตาฟา บัรเฆาตี ก่อตั้งเมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2545 ในรอมัลลอหฺในเขตเวสต์แบงก์ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเขตการปกครองปาเลสไตน์ โดยประกาศตัวเป็นทางเลือกที่สามเพื่อประชาธิปไตย อยู่ระหว่างกลุ่มฟาตะห์ (ซึ่งถูกมองว่าคอรัปชั่นและไม่เป็นประชาธิปไตย) กับกลุ่มฮามาส (ที่ถูกมองว่าหัวรุนแรงและอิงศาสนา)

แนวคิด
------

พรรคการเริ่มต้นชาติปาเลสไตน์มีเป้าหมายของตนเองในการทำให้ปาเลสไตน์มีเอกภาพและเป็นประชาธิปไตย โดยเน้นที่ตัวแทนชาติปาเลสไตน์ ซึ่งต้องปรับปรุงรูปแบบให้มีประชาธิปไตยมากขึ้น และมีรัฐบาลที่มีตัวแทนจากทุกส่วนเข้าร่วม (รวมทั้งกลุ่มฮามาสที่นิยมอิสลาม) เพื่อยุติความวุ่นวายและความไร้ประสิทธิภาพของกฎหมายในการเมืองปาเลสไตน์

พรรคการเริ่มต้นชาติปาเลสไตน์ต้องการให้มีทิศทางทางการเมืองเพียงทิศทางเดียวที่ถูกกำหนดอย่างเป็นประชาธิปไตย และนโยบายเดียวเพื่อให้ถึงเป้าหมาย พรรคการเริ่มต้นชาติปาเลสไตน์เชื่อว่าวิธีที่ใช้ควรรวมทั้งการสร้างกำลังทางทหารและดำเนินการเจรจาสันติภาพกันต่อไป หน่วยนี้ไม่มีกองกำลังฝ่ายทหารของตนเอง และไม่ใช้ความรุนแรง แม้จะสนับสนุนสิทธิในการต่อสู้เพื่อต่อต้านการรุกราน

ผู้สนับสนุนและผู้นำ
-------------------

ผู้สนับสนุนพรรคการเริ่มต้นชาติปาเลสไตน์ส่วนมากเคยเป็นสมาชิกฝ่ายซ้ายของพรรคประชาชนปาเลสไตน์รวมทั้งองค์กรเอกชนและเอ็นจีโอที่ก่อตัวในเขตปกครองปาเลสไตน์ และเชื่อมต่อกับการสนับสนุนจากต่างชาติที่ส่งเสริมกลุ่มนี้ พรรคการเริ่มต้นชาติปาเลสไตน์ได้รับการสนับสนุนจากชาวปาเลสไตน์พลัดถิ่นโดยเฉพาะในจอร์แดน เลบานอนและซีเรีย

ผลการเลือกตั้ง
--------------

มุสตาฟา บัรเฆาตีลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีใน พ.ศ. 2548 โดยไม่มีคู่แข่งจากกลุ่มฮามาส ในขณะที่คู่แข่งจากองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์คือมะห์มุด อับบาส ผลการเลือกตั้งปรากฏว่าบัรเฆาตีได้คะแนนเสียง 19.48% ส่วนอับบาสได้คะแนนเสียง 62.52% 

พรรคการเริ่มต้นชาติปาเลสไตน์ยังคงดำเนินการต่อไปภายใต้กลุ่มปาเลสไตน์เอกราช ในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติของปาเลสไตน์ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2549 กลุ่มปาเลสไตน์เอกราชได้คะแนนเสียง 2.7% ได้ 2 ที่นั่ง หนึ่งในนั้นเป็นของบัรเฆาตี

ในการเลือกตั้งระดับท้องถิ่นช่วงแรกในเดือนมกราคม พ.ศ. 2548 พรรคการเริ่มต้นชาติปาเลสไตน์ได้รับชัยชนะ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2548 ได้เสียงส่วนใหญ่อยางน้อย 6 เขต โดยคะแนนเสียง 10% เป็นของคู่แข่งอย่างกลุ่มฟาตะห์หรือฮามาส ในช่วงที่สามของการเลือกตั้งในเวสต์แบงก์เมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2548 พรรคการเริ่มต้นชาติปาเลสไตน์ชนะการเลือกตั้งใน 18 จาก 104 เขต และได้ควบคุมการบริหาร 16 จาก 18 เขต

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-04-04. สืบค้นเมื่อ 2008-08-10.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Palestinian National Initiative เก็บถาวร 2005-12-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Official web page
**ซารา**, **แตออดอรา** หรือ **ซารา-แตออดอรา** (บัลแกเรีย: Сара (Теодора)) เป็นจักรพรรดินีของจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 และเป็นพระมเหสีพระองค์ที่ 2 ของพระเจ้าซาร์อีวาน อเล็กซานเดอร์ ซึ่งปกครองบัลแกเรียระหว่างปี ค.ศ. 1331–1371 พระองค์ประสูติในชุมชนชาวยิวของเมืองเตอร์โนโว และเมื่อพระเจ้าซาร์อีวาน อเล็กซานเดอร์ตัดสินพระทัยอย่าจากสมเด็จพระจักรพรรดินีพระองค์แรก พระองค์จึงเปลี่ยนไปนับถืออีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และเปลี่ยนพระนามจากซาราเป็นแตออดอรา และอภิเษกสมรสช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1340 พระองค์ทรงให้ความสำคัญกับศาสนาใหม่ของพระองค์มาก และมีบทบาทสำคัญในการก่อสร้างอาราม และต่อต้านยิว ซึ่งเป็นศาสนาเดิมของพระองค์ พระองค์ยังมีบทบาทสำคัฐในการแบ่งดินแดนจักรวรรดิบัลแกเรียออกเป็น 2 ส่วน ซึ่งนำไปสู่ความอ่อนแอของบัลแกเรีย ในขณะที่ต้องเผชิญภัยคุกคามจากจักรวรรดิออตโตมัน พระองค์มีพระราชบุตรกับพระเจ้าซาร์ที่ทราบชื่อจำนวน 5 พระองค์ ได้แก่ เครา ทามารา เคราซาแห่งบัลแกเรีย พระเจ้าซาร์อีวาน ชิชมัน อีวาน อาแซนที่ 5 แห่งบัลแกเรีย เดสิสลาวาแห่งบัลแกเรีย และวาซีลีซา คาดว่าพระองค์น่าจะสวรรคตช่วงปลายทศวรรษที่ 1380

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ซารา (แตออดอรา)**

1. ↑  Иван Божилов, "Фамилията на Асеневци (1186-1460). Генеалогия и просопография", Издателство на Българската академия на науките "Марин Дринов", София, 1994, стр. 168 - 170 (in Bulgarian; in English: Ivan Bozhilov, "The family of the Asens (1186-1460). Genealogy and prosopography", Publishing house of the Bulgarian Academy of sciences "Marin Drinov", Sofia, 1994, p. 168-170).


| ก่อนหน้า |  | ซารา (แตออดอรา) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **เทออดอราแห่งวอเลเคีย** |  |  **ซารีนาแห่งบัลแกเรีย(ราชวงศ์ชิชมัน)** (ค.ศ. 1349 - 1371) |  | **คีรา มาเรีย** |
**วัดฉัททันต์สนาน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพร่อน อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส

วัดฉัททันต์สนาน มีชื่อเดิมว่า **วัดปลักช้าง** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2432 โดยมีพ่อท่านแก้ว เป็นผู้ริเริ่มสร้างขึ้น ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2470 ได้เปลี่ยนนามวัดมาเป็น "วัดฉัททันต์สนาน" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2441 อุโบสถหลังปัจจุบันสร้างขึ้นระหว่าง พ.ศ. 2483–2487 ในสมัยพ่อท่านอินแก้วเป็นเจ้าอาวาส ได้รับการบูรณะล่าสุดโดยกรมศิลปากรเมื่อ พ.ศ. 2559

อาคารเสนาสนะที่สำคัญได้แก่อุโบสถมีฐานก่ออิฐถือปูน อุโบสถหันหน้าไปทางทิศตะวันตกซึ่งเป็นทิศที่มีประตูทางเข้าเพียงด้านเดียว ส่วนเสาก่อทึบรวมกับผนังของอุโบสถ มีบานหน้าต่างไม้ด้านละ 3 บาน ประตูทางเข้ามีสามช่องประตู เหนือกรอบประตูช่องกลางตกแต่งด้วยลายปูนปั้นลักษณะคล้ายใบเสมา ตรงกลางเป็นรูปพานรองรับหนังสือและรูปพระอาทิตย์ แวดล้อมด้วยลายพรรณพฤกษา ด้านล่างมีข้อความว่า "พ.ศ. 83" ซึ่งหมายถึง พ.ศ. 2483 เป็นปีที่สร้าง ถัดไปเป็นกรอบประตูที่ขนาบประตูช่องกลางสองด้าน เหนือกรอบประตูทั้งสองตกแต่งด้วยกรอบลายปูนปั้นรูปหน้ากาลคายมกร ด้านในเป็นลายพรรณพฤกษา ภายในอุโบสถมีพระประธานปางมารวิชัย บนเพดานเป็นพื้นไม้ตกแต่งด้วยจิตรกรรมเกี่ยวกับพุทธประวัติ นอกจากนั้นยังมีซากเจดีย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดฉัททันต์สนาน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "กรมศิลปากรทุ่มงบกว่า 99 ล้านบาท บูรณะวัด 9 แห่ง เฉลิมพระเกียรติ". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "วัดฉัททันต์สนาน (วัดปลักช้าง)". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**"รักแท้ไม่มีจริง"** เป็นซิงเกิลของนักร้อง มูซู ประพันธ์เนื้อร้อง-แต่งทำนองโดย หมู มูซู และเรียบเรียงโดย หมู มูซู และ เรืองฤทธิ์ เอกะหิตานนท์ ออกจำหน่ายในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 โดยเนื้อหาของเพลงพูดถึงต่อจากเพลง "เข้ากันไม่ได้" ที่พูดถึงความเศร้า เหงา และเดียวดายกันถ้วนหน้า สุดท้ายยังไม่พอขอขยี้ความเจ็บปวดอีกรอบกั­บบทสรุปความรักที่ว่า รักแท้ไม่มีจริง

การตอบรับ
---------

เพลง "รักแท้ไม่มีจริง" ติดอันดับสูงสุด 13 จากการจัดอันดับของ ซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ต ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2556 และอันดับสูงสุด 3 จากการจัดอันดับของ เวอร์จิ้นฮิตซ์ ในชาร์ต 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 ประจำวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2556 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2556) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 13 |
| 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 | 3 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Seed Chart Top 20 97.5 FM ประจำวันที่ 03 มีนาคม 2556". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-07-23. สืบค้นเมื่อ 2015-01-16.
2. ↑  95 5 FM Virgin Hitz CHART TOP 40 - วันที่ 4 สิงหาคม 2556[*ลิงก์เสีย*]
**"รักเธอเพราะ"** เป็นซิงเกิลของวงเอบีนอร์มัล ในปี พ.ศ. 2557 ประพันธ์เนื้อร้อง-ทำนองโดย ฟองเบียร์ (ปฏิเวธ อุทัยเฉลิม) และเรียบเรียงโดย เอบีนอร์มัล ออกจำหน่ายในวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2557

เพลง "รักเธอเพราะ" นั้นเพลงพิเศษสำหรับขอบคุณแฟนเพลงของ เอบีนอร์มัล ที่ได้เดินทางเส้นทางดนตรีมาถึง 12 ปี

มิวสิกวิดีโอ
------------

มิวสิกวิดีโอเพลง "รักเธอเพราะ" นั้น เป็นภาพจะเป็นงานปาร์ตี้เล็กๆแต่เน้นความเป็นกันเองแบบถึงเนื้อถึงตัว ระหว่างแฟนคลับกับศิลปิน ซึ่งถือเป็นสิ่งแทนคำขอบคุณและเหตุผลว่าระหว่างเรารักกันเพราะอะไร ซึ่งบรรยากาศในวันนั้น เอบีนอร์มัล บอกว่าเป็นอีกหนึ่งวันที่จะไม่มีวันลืมเพราะเพลงนี้ไม่ได้แต่งให้ผู้หญิงคนไหน หรือผู้ชายคนใด แต่เพลงนี้ มอบแด่ "พวกคุณ" ทุกคน

การตอบรับ
---------

เพลง **รักเธอเพราะ** ได้ติดอันดับสูงสุด 26 จากการจัดอันดับของเวอร์จิ้นฮิตซ์ ในชาร์ตของ 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 ประจำวันที่ 23-29 มิถุนายน พ.ศ. 2557 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2557) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 | 2 |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 5 | 2 |
| 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 | 26 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  12 ปี "AB normal" ซุ้มทำเพลงพิเศษ "รักเธอเพราะ" ขอบคุณแฟนเพลง[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  100 อันดับ เพลงไทยที่เพราะและฮิตที่สุด จาก GMM Grammy Gmember Chart Top 100 ประจำวันที่ 17 มีนาคม 2557[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "Gmember Chart Top 5 ประจำวันที่ 17 มีนาคม 2014". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-06-27. สืบค้นเมื่อ 2014-12-26.
4. ↑  Virgin Hitz Chart Hitz 40 Bangkok 23-29 มิถุนายน 2557
**หลวงปู่ผาง** (5 สิงหาคม พ.ศ. 2445 — 24 มีนาคม พ.ศ. 2525) พระคณาจารย์สายพระป่าในประเทศไทย ที่ได้อุทิศตนให่แก่พระพุทธศาสนา จนประชาชนชาวพุทธศาสนาได้เลื่อมใสศรัทธาท่าน และเวลามีงานบุญใด ๆ ท่านก็จะเป็นองค์ประธานร่วมอนุโมทนาในการทำบุญในครั้งนี้ด้วย ท่านได้สร้างพระพุทธรูป สร้างสาธารณะให้ดียิ่งขึ้น เพื่อเจริญพระพุทธศาสนาต่อไป

ประวัติ
-------

**หลวงพ่อผาง**ท่านมีนามเดิมว่า ผาง ครองยุติ เกิดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2445 ณ บ้านกุดกะเสียน ตำบลเขื่องใน อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี เป็นบุตรของนายทัน และ นางบัพพา ครองยุติ ในช่วงชีวิตเยาว์วัย หลวงปู่ท่านได้เรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ท่านมีอุปนิสัยรักความเป็นธรรม มีความซื่อสัตย์ มีความเมตตากรุณาต่อสัตว์ และ ชอบทำประโยชน์ให้กับส่วนรวมเสมอ  ต่อมาได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุในมหานิกาย เมื่อปี พ.ศ. 2465 ณ วัดเขื่องกลาง บ้านเขื่องใน ตำบลเขื่องใน อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี โดยมีพระครูดวน เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์ดี เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ท่านศึกษาพระธรรมวินัย มีความรู้พอสมควร ต่อมาจึงได้ลาสิกขาจากสมณเพศ และได้มีครอบครัวตามประเพณีอยู่หลายปี ภรรยาของท่านเป็นคนบ้านแดงหม้อ ต. แดงหม้อ อ. เขื่องใน จ. อุบลราชธานี แต่ไม่มีบุตร

ในชีวิตฆราวาสของท่าน ท่านเป็นคนที่มีความขยัน มีความใส่ใจในงาน ประกอบอาชีพทำไร่ไถนา บางครั้งก็เป็นพ่อค้าเรือใหญ่บรรทุกข้าวจากแม่น้ำมูลไปขายตามลำน้ำชีน้อย บางครั้งก็เป็นพ่อค้าวัว นำวัวไปขายที่เขมรต่ำ หลวงปู่ได้ใช้ความพยายามอย่างเต็มที่ในการสร้างฐานะให้แก่ครอบครัว ต่อมาเมื่ออายุได้ 43 ปี ท่านก็ได้ตัดสินใจออกบวชครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2488 เป็นพระภิกษุฝ่ายธรรมยุติกนิกาย พร้อมกับภรรยา ภรรยาบวชเป็นแม่ชี ส่วนเงินที่เหลือ ท่านได้มอบให้กับบุตรบุญธรรม ที่วัดคูขาด บ้านศรีสุข ต.เขื่องใน อ.เขื่องใน จ.อุบลราชธานี มีพระครูศรีสุตาภรณ์ (สี พุทธสาโร) เป็นพระอุปัชฌาย์ ส่วนพระกรรมวาจาจารย์และพระอนุสาวนาจารย์ไม่ปรากฏ หลังจากอุปสมบทแล้ว ท่านได้จำพรรษาอยู่ที่วัดเดิม แต่ท่านได้เข้าศึกษาอบรมพระกรรมฐาน อยู่ในสำนักวัดป่าวารินชำราบ อ.วารินชำราบ จ.อุบลราชธานี กับพระญาณวิศิษฏ์สมิทธิวีราจารย์ (สิงห์ ขนฺตยาคโม) และหลวงปู่มหาปิ่น ปญฺญาพโล และหลังจากปฏิบัติธรรมกับพระอาจารย์สิงห์แล้ว ท่านก็เดินธุดงค์ไปฝากตัวเป็นศิษย์กับหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ได้พอสมควร ก็ท่องเที่ยววิเวกไปแต่ผู้เดียวในป่าเขา จังหวัดเพชรบูรณ์ เป็นถิ่นทุรกันดารเป็นเวลาหลายปี 

ต่อมาท่านได้เดินธุดงค์ไปจำพรรษาอยู่หลายวัด และในระหว่างนั้น ท่านได้สร้างวัดแห่งใหม่ขึ้นมาคือ วัดบ้านแจ้ง ในปี พ.ศ. 2505 และได้เป็นประธานในการสร้างพระธาตุขามแก่น นโรดม ในปี พ.ศ. 2523 เพื่อเฉลิมฉลองกรุงรัตนโกสินทร์มีอายุได้ 200 ปี (พ.ศ. 2325 — พ.ศ. 2525) และท่านได้ร่วมทอดผ้ากฐินสามัคคีเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 หลวงพ่อท่านได้เข้ารักษา(ตัว)เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 วัดที่ ท่านจำพรรษาคือวัดอุดมคงคาคีรีเขต (ดูน) ตำบลนางาม อำเภอมัญจาคีรี จังหวัดขอนแก่นและได้ถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2525 สิริรวมอายุได้ 81 ปี

อ้างอิง
-------


1. ↑   ชาติกำเนิดหลวงพ่อผาง
2. ↑  "ชีวประวัติหลวงพ่อผาง จิตตคุตฺโต". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-10-30. สืบค้นเมื่อ 2011-10-14.
3. ↑  "ปฏิปทาของหลวงพ่อผางในชีวิตฆราวาส". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-10. สืบค้นเมื่อ 2011-10-14.
4. ↑   ประวัติหลวงพ่อผาง วัดบ้านแจ้ง
5. ↑   ความเสียสละของหลวงปู่ผาง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 
* 
*
สิงห์จีน
**สิงห์จีน** (อังกฤษ: Lionhead, Chinese lionhead) เป็นปลาทองสวยงามสายพันธุ์หนึ่ง ที่ได้รับความนิยมในการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

สิงห์จีนเป็นปลาทองที่ได้รับการพัฒนาสายพันธุ์ขึ้นในประเทศจีน ในราวศตวรรษที่ 17 หรือ 18 โดยเรียกชื่อมาจาก ชีชี (石獅) หรือสิงโตหินรูปปั้นที่ทำหน้าที่ทวารบาลเฝ้าประตูต่าง ๆ ตามสถาปัตยกรรมแบบจีน

สิงห์จีน เป็นปลาทองอีกสายพันธุ์หนึ่งที่มีลำตัวป้อม สั้น แลดูหนาบึกบึน ไม่มีครีบหลัง มีส่วนของวุ้นที่หัวมากกว่ารันชูหรือสิงห์ญี่ปุ่น ในบางตัวอาจมีวุ้นปกคลุมมิดทั้งดวงตาเลยก็ได้ มีส่วนคอที่สั้น ลักษณะของปลาทองสิงห์จีนที่ได้มาตรฐานว่า สวย คือ ส่วนหลังโค้ง หางบานออกพอประมาณต้องได้ฉาก ลำตัวไม่ว่าจะสั้นหรือยาวต้องได้สัดส่วน ถ้าเป็นปลาลำตัวยาวปลานั้นต้องอ้วนใหญ่ แกนสันหลัง หาง ครีบทวาร ครีบหน้า และบริเวณหัวต้องใหญ่ ได้สัดส่วนด้วย หากเป็นปลาลำตัวสั้นส่วนต่าง ๆไม่ว่าบริเวณสันหลัง ครีบต่าง ๆ และลำตัวต้องสั้นได้สัดส่วน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Fancy Goldfish: A Complete Guide to Care and Collecting" by Dr. Erik L. Johnson, D.V.M. and Richard E. Hess, Weatherhill, Shambala Publications, Inc. 2006. - ISBN 0-8348-0448-4
2. ↑  ปลาทองสิงห์จีนหัววุ้น

| * ด
* ค
* ก
สายพันธุ์ปลาทอง |
| --- |
| สายพันธุ์ | สิงห์จีน • สิงห์ญี่ปุ่น • รันชู • สิงห์ลูกผสม • ลักเล่ห์ • แพนด้า • เดเมกิ้น • ลูกโป่ง • ออรันดา • เกล็ดแก้ว • โคเมทโทะซะกิน • ริวกิ้น • สิงห์ดำตามิด • ชูบุงกิ้น • จิกิ้น • ตากลับ • วากิ้น • ฟุนะ • ฮิบุนะ • วาโตไน |  |
พิกัดภูมิศาสตร์: 24°08′10.05″N 120°38′57.96″E﻿ / ﻿24.1361250°N 120.6494333°E﻿ / 24.1361250; 120.6494333

**มัสยิดไถจง** (จีน: 台中清真寺; พินอิน: *Táizhōng Qīngzhēnsì*) เป็นมัสยิดในเขตหนานถุน ไถจง ไต้หวัน สร้างขึ้นเป็นแห่งที่สี่ในไต้หวัน

ความเป็นมา
----------

หลังหลบหนีจากจีนแผ่นดินใหญ่มายังไต้หวันในช่วงสงครามกลางเมืองจีน ค.ศ. 1949 พร้อมกับรัฐบาลชาตินิยม ชาวจีนมุสลิมบางคนมาพำนักอยู่ที่เถียนจงในจางฮฺว่า และรวมตัวกันละหมาดในบ้านเรือนบางแห่ง แห่งที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ เรือนของฉี ยฺหวีเหล่า (耆于老) ครั้นมีผู้ละหมาดมากขึ้น สถานที่ดังกล่าวก็ไม่รองรับจำนวนคนทั้งหมดอีก

### อาคารแรก

อาคารแห่งแรก
นับแต่นั้น ชาวมุสลิมจึงวางแผนจะสร้างมัสยิดขึ้นใน ค.ศ. 1951 โดยระดมทุนจากหลายแหล่ง รวมถึงจากรัฐบาลซาอุดีอาระเบีย พวกเขาจัดตั้งมัสยิดขึ้น ณ บ้านทรงญี่ปุ่น เลขที่ 12 ซอย 165 ถนนจงเซี่ยว (忠孝路) เขตใต้ มัสยิดมีขนาด 130 ตารางเมตร ต่อมาในเดือนเมษายน ค.ศ. 1975 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมแห่งซาอุดีอาระเบียมาเยี่ยมเยือนและพบว่า บ้านดังกล่าวทรุดโทรมเต็มที จึงให้ทุนแก่สมาคมมุสลิมจีนมาสร้างมัสยิดแห่งใหม่ในไถจง

### อาคารปัจจุบัน

เนื่องจากอุปสรรคทางการเงิน โครงการก่อสร้างมัสยิดแห่งใหม่ในไถจงจึงพักไว้ชั่วคราวจนกระทั่งเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1989 จึงกลับมาดำเนินงานจนเสร็จในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1990 แต่โครงการทั้งหมด พร้อมการจัดสร้างอาคารเสริมและเครื่องใช้สอย มาลุล่วงเอาใน ค.ศ. 1994 ปรากฏผลเป็นมัสยิดหลังปัจจุบัน ณ ถนนต้าตุนใต้ (大燉南路)

สถาปัตยกรรม
-----------

ห้องละหมาด
หลังได้รับเลือกตั้งมาใหม่ใน ค.ศ. 1990 กรรมการมัสยิดต่อเติมมัสยิดออกไปหลายส่วน ได้แก่ อาคารสามชั้น ร้านค้าอิสลาม ร้านอาคารอิสลาม ห้องชุดและที่พำนักของอิหม่าม ห้องเรียน และสุสานมุสลิม

ดูเพิ่ม
-------

* ศาสนาอิสลามในประเทศไต้หวัน
* สมาคมมุสลิมจีน
* รายชื่อมัสยิดในประเทศไต้หวัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "taichung mosque - Google Maps". Maps.google.com. 1970-01-01. สืบค้นเมื่อ 2014-04-21.
2. 1 2  Islamic and Culture Association (2011-03-14). "Islam and Culture Association (ICA) 伊斯蘭文化社: Masjid in Taichung". Ica-chu.blogspot.com. สืบค้นเมื่อ 2014-04-21.
3. ↑  "Taichung Mosque, Taichung, taiwan 514, Taiwan - Islamic Centers, Masjids Mosques, Muslim Owned Businesses, Islamic Schools and Colleges". Islamicfinder.org. 2012-03-03. สืบค้นเมื่อ 2014-04-21.
4. ↑  No. 12, Lane 165, Zhongxiao Rd, Nan District. "以信仰之名∼穆斯林的生活與文化". Library.taiwanschoolnet.org. สืบค้นเมื่อ 2014-04-21.`{{cite web}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
5. ↑  Underwood, Laurie (1 May 1992). "Building Faith". Taiwan Today. สืบค้นเมื่อ 22 August 2014.
6. ↑  "Taichung Mosque - 台灣大百科全書 Encyclopedia of Taiwan". Taiwanpedia.culture.tw. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-12-03. สืบค้นเมื่อ 2014-04-21.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มัสยิดไถจง**

* YouTube - Taichung Mosque Friday Prayer Sermon on 29 June 2014 (จีน)