บทความนี้เกี่ยวกับวิธีการเตรียมกาแฟ สำหรับสายพันธุ์กาแฟ ดูที่ Coffea arabica

**กาแฟอาหรับ** (อาหรับ: قهوة عربية) หรือ*เกาะฮ์วะฮ์อะเราะบิยะฮ์* เป็นชื่อเรียกของกาแฟที่ได้จากการชงเมล็ดกาแฟอาราบิกา ซึ่งเป็นสายพันธ์ที่ปลูกที่ระดับความสูง 1000-2000 เมตรจากระดับน้ำทะเลและเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 60-70 ของกาแฟที่ปลูกทั่วโลก ชาติอาหรับส่วนใหญ่ในตะวันออกกลางได้พัฒนาวิธีการของตนเองในการชงและเตรียมกาแฟ และมักปรุงแต่งด้วยกระวาน แต่ก็มีกาแฟอาหรับแบบที่ไม่ใส่กระวานด้วยเช่นกัน ซึ่งเรียกว่า*เกาะฮ์วะฮ์ซาดะฮ์* (อาหรับ: قهوة سادة) หรือ "กาแฟเปล่า" กาแฟอาหรับที่ดื่มในฮิญาซและนัจญด์ในคาบสมุทรอาหรับจะมีสีออกเหลืองทองเนื่องจากผสมหญ้าฝรั่น กานพลู และอบเชยลงไปด้วย ในขณะที่กาแฟในแถบตอนเหนือของคาบสมุทรอาหรับและภูมิภาคลิแวนต์จะมีสีเข้มกว่า

กากาแฟหรือ*ดะละฮ์*
ในวัฒนธรรมของชาวอาหรับจะเสิร์ฟในงานเลี้ยงภายในครอบครัวหรือต้อนรับแขก โดยตามธรรมเนียมดั้งเดิมเมล็ดกาแฟจะคั่วสดในบ้านของเจ้าบ้านหรือเจ้าภาพ ขั้นตอนการเตรียมทั้งหมดจะทำต่อหน้าแขก อุณหภูมิที่ใช้ในการคั่วกาแฟจะแตกต่างกันตามรสชาติที่ต้องการ โดยทั่วไปจะอยู่ระหว่างระหว่าง 165 ถึง 210 องศาเซลเซียส วิธีการชงจะแตกต่างกันไปตามความชอบของผู้ดื่ม บางวิธีจะชงแบบเจือจางและใส่กระวานเพิ่ม แต่บางวิธีจะชงแบบเข้ม กาแฟอาหรับมีรสขม ไม่กรอง และโดยทั่วไปจะไม่เติมน้ำตาล กาแฟอาหรับจะเสิร์ฟในถ้วยขนาดเล็กมีลวดลายประดับหรือ *ฟินญาน* (อาหรับ: فنجان) และเสิร์ฟพร้อมกับของหวานเช่นอินทผลัมแห้ง ผลไม้แห้ง ผลไม้เชื่อม หรือถั่วเพื่อตัดรสขมของกาแฟ ตามธรรมเนียมเมื่อแขกดื่มหมดถ้วยแล้ว เจ้าภาพจะเติมกาแฟให้แขกอีกจนกว่าแขกจะขอให้หยุด

กาแฟอาหรับชนิดต่าง ๆ กาแฟอาหรับแบบฮิญาซและนัจญด์อยู่ทางด้านซ้าย และกาแฟแบบลิแวนต์อยู่ทางด้านขวา
กาแฟอาหรับหยั่งรากลึกในวัฒนธรรมและประเพณีของชาวอาหรับ และเป็นกาแฟที่นิยมดื่มมากที่สุดในตะวันออกกลาง หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดที่กล่าวถึงกาแฟอาหรับพบในอารามของลัทธิศูฟีในประเทศเยเมนปัจจุบัน โดยชาวศูฟีใช้กาแฟเพื่อให้ตื่นตัวขณะบำเพ็ญเพียรในช่วงกลางคืน ก่อนจะแพร่หลายไปยังรัฐชะรีฟมักกะฮ์ (แคว้นฮิญาซในประเทศซาอุดีอาระเบียในปัจจุบัน เป็นที่ตั้งของนครมักกะฮ์) ประเทศอียิปต์ ภูมิภาคลิแวนต์ และในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 ได้แพร่หลายไปถึงจักรวรรดิออตโตมันและทวีปยุโรปในที่สุด องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติได้ประกาศให้กาแฟอาหรับเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของกลุ่มชาติอาหรับ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Botanical Aspects". London: International Coffee Organization. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 March 2009. สืบค้นเมื่อ 4 January 2010.
2. ↑  "1.2.5-World coffee trade-World production by type: arabica and robusta". *www.intracen.org*.
3. ↑  "Ingredients Arabic Coffee". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-12-28. สืบค้นเมื่อ 2017-10-06.
4. ↑  Al Asfour, Saud. "القهوة الكويتية.. أصالة وعراقة". *Alqabas*.
5. ↑  Al Asfour, Saud. "القهوجي.. "صَبَّاب القهوة" في الكويت قديماً". *Alqabas*.
6. ↑  "How To Make Arabic Coffee". *Terrace Restaurant & Lounge* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2015-03-01. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-10-14. สืบค้นเมื่อ 2017-04-14.
7. ↑  "Gulf Arabic coffee - qahwa arabiyyah". *www.dlc.fi*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-05-06. สืบค้นเมื่อ 2017-04-14.
8. ↑  "Arabic Coffee Service | GWNunn.com". *gwnunn.com* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-04-15. สืบค้นเมื่อ 2017-04-14.
9. ↑  Weinberg, Bennett Alan; Bealer, Bonnie K. (2001). *The world of caffeine*. Routledge. pp. 3–4. ISBN 978-0-415-92723-9.
10. ↑  "Arabic coffee, a symbol of generosity - intangible heritage - Culture Sector - UNESCO". *www.unesco.org* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2017-04-04.