recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
กองทหารสมมติในนวนิยายสามก๊ก

**ตีนกะเป๋ง** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **เถิงเจี่ยจฺวิน** (จีน: 藤甲軍; พินอิน: *Téng jiǎ jūn*) มีความหมายว่า **ทหารเกราะหวาย** เป็นกองทหารสมมติที่ปรากฏในตอนที่ 90 ของนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนเรื่อง*สามก๊ก*ในศตวรรษที่ 14 อยู่ เป็นกองทหารใต้การบังคับบัญชาของลุดตัดกุด เจ้าแห่งรัฐออโกก๊ก (烏戈國 *อูเกอกั๋ว*) รัฐของชนเผ่าลำมัน (南蠻 *หนานหมาน*) ทางใต้ของรัฐจ๊กก๊ก

ในนิยาย*สามก๊ก*
---------------

ทหารตีนกะเป๋งปรากฏในนวนิยาย*สามก๊ก*ตอนที่ 90

เมื่อจูกัดเหลียงยกทัพจ๊กก๊กลงใต้เพื่อปรายชนเผ่าลำมัน จับตัวเบ้งเฮ็กผู้เป็นมันอ๋อง (กษัตริย์ของชนเผ่าลำมัน) ได้ 6 ครั้งและปล่อยตัวไปทั้ง 6 ครั้ง เบ้งเฮ็กทำตามคำแนะนำของตั้วไหลโดยไปขอความช่วยเหลือจากลุดตัดกุดแห่งรัฐออโกก๊กให้มาช่วยรบกับจูกัดเหลียงเป็นครั้งที่ 7 ลุดตัดกุดนั้นมีกองกำลังทหารที่แข็งแกร่งเรียกว่า "ตีนกะเป๋ง" หรือ "ทหารเกราะหวาย" ทำให้เบ้งเฮ็กมีความมั่นใจมากขึ้นว่าจะรบทัพจ๊กก๊กชนะ

ตีนกะเป๋งหรือทหารเกราะหวายเป็นกองกำลังทหารชั้นยอดที่สวมเกราะทำจากหวาย หวายชนิดนี้ขึ้นตามลำธารในภูเขา เกาะเกี่ยวกับผาหิน คนในท้องถิ่นเก็บหวานมาแช่น้ำมันนานครึ่งปีและนำออกมาตากแดด แห้งแล้วก็นำมาแช่ใหม่ ทำวนไปรวมสิบกว่าครั้งจึงนำมาสานเป็นชุดเกราะ เมื่อสวมเกราะหวายเวลาข้ามแม่น้ำจะไม่จม ไม่เปียกน้ำ ดาบและเกาทัณฑ์ฟันแทงไม่เข้า

ลุดตัดกุดให้เขาอั๋น (土安 *ถู่อาน*) และเคหลี (奚泥 *ซีหนี*) นำทหารตีนกะเป๋งสามหมื่นนายเข้าร่วมในการรบกับจ๊กก๊ก ในการรบครั้งแรกสามารถเอาชนะกองกำลังของจ๊กก๊กที่นำโดยอุยเอี๋ยนได้ที่ริมแม้น้ำโท้ฮัวสุย (桃花水 *เถาฮฺวาฉุ่ย*; แปลว่า "แม่น้ำดอกท้อ") จูกัดเหลียงจึงวางแผนแสร้งรบแพ้ล่าถอยเพื่อล่อให้ทหารตีนกะเป๋งเข้าไปในหุบเขาจัวปัวสก (盤蛇谷 *ผานเฉอกู่*; แปลว่า "หุบเขางูขด") แล้วโจมตีทหารตีนกะเป๋งด้วยไฟและระเบิดฝังดิน ชุดเกราะหวายที่แช่น้ำมันถูกไฟก็ลุกไหม้ขึ้น ลุดตัดกุดและทหารตีนกะเป๋งสามหมื่นนายก็ถูกไฟคลอกตายในหุบเขา จูกัดเหลียงมองลงมาจากบนภูเขาเห็นฉากอันน่าสังเวชที่ทหารตีนกะเป๋งถูกไฟครอกในหุบเขาก็คร่ำครวญว่า "เราทำการครั้งนี้ถึงจะได้บำเหน็จความชอบสักเท่าใดก็ดี เห็นอายุเราจะสิ้นเสียมั่นคงเพราะฆ่าชีวิตสัตว์เสียมากนัก"

ดูเพิ่ม
-------

* ลุดตัดกุด
* เบ้งเฮ็ก

หมายเหตุ
--------

1. ↑  ตรงกับ*สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน)* ตอนที่ 69

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "สามก๊ก ตอนที่ ๖๙". *วัชรญาณ*. สืบค้นเมื่อ August 9, 2023.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
2. ↑  *สามก๊ก* (*ซันกั๋วเหยี่ยนอี้*) ตอนที่ 90.

* ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). *สามก๊ก* (*ซันกั๋วเหยี่ยนอี้*).
นักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชาวโซเวียต

**ปาเวล เซราฟีโมวิช เลดนีออฟ** (รัสเซีย: Павел Серафимович Леднëв; อังกฤษ: Pavel Serafimovich Lednyov; เกิดวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1943 ณ นิจนีนอฟโกรอด นิจนี ประเทศรัสเซีย – เสียชีวิตวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 ณ มอสโก ประเทศรัสเซีย) เป็นนักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชาวโซเวียตและแชมป์โอลิมปิก เขาได้รับเหรียญโอลิมปิกเจ็ดเหรียญในปัญจกีฬาสมัยใหม่ ซึ่งมากกว่านักกีฬาคนอื่น ๆ ในปัจจุบัน เขาชนะการแข่งชิงแชมป์โลกประเภทบุคคลสี่รายการ และสองเหรียญทองในฐานะสมาชิกของทีมโซเวียต

อาชีพ
-----

เลดนีออฟเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968, 1972, 1976 และ 1980 โดยได้รับรางวัลเหรียญทองสองเหรียญ, เหรียญเงินสองเหรียญ และเหรียญทองแดงสามเหรียญ

เลดนีออฟกลายเป็นแชมป์ของสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1968 และผ่านเข้ารอบการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนที่เม็กซิโกซิตี ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกของเขา เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงประเภทบุคคล และรางวัลเหรียญเงินกับทีมโซเวียต ซึ่งประกอบด้วยเลดนีออฟ, บอริส ออนิชเชนโก และสตาซีส์ สพาร์นิส ส่วนที่มิวนิกในปี ค.ศ. 1972 เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งประเภทบุคคล ซึ่งตามหลังอ็อนดราช บ็อลโซ และรางวัลเหรียญทองโอลิมปิกในการแข่งประเภททีม ร่วมกับบอริส ออนิชเชนโก และวลาดีมีร์ ชมีลีออฟ

ที่ลอนดอนในปี ค.ศ. 1973 เลดนีออฟกลายเป็นแชมป์โลกสองรายการ โดยชนะการแข่งประเภทบุคคลด้วย 5,412 คะแนน ซึ่งนำหน้าชมีลีออฟ 145 คะแนน และทีมโซเวียตของเขาชนะการแข่งประเภททีมที่นำหน้าเยอรมนีตะวันตก ซึ่งในปี ค.ศ. 1973 เขาก็ได้เป็นแชมป์ระดับประเทศเป็นครั้งที่สอง กระทั่งเขากลายเป็นแชมป์โลกสองรายการอีกครั้งในปี ค.ศ. 1974 และในปี ค.ศ. 1975 เขาได้กลายเป็นแชมป์โลกของประเภทบุคคลเป็นครั้งที่สาม

ส่วนในการแข่งกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ที่มอนทรีออล เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในประเภทบุคคล ซึ่งตามหลังยานุช ปีจัค-เปจัค ผู้ชนะรางวัลเหรียญทอง ครั้นในปี ค.ศ. 1978 เขาได้กลายเป็นแชมป์โลกอีกครั้ง ซึ่งเป็นครั้งที่สี่ของเขาในการแข่งประเภทบุคคล และในการแข่งกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่มอสโก เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในประเภทบุคคล และยังได้รางวัลเหรียญทองโอลิมปิกกับทีมโซเวียตเป็นครั้งที่สอง ร่วมกับอนาโตลี สตารอสติน และเยฟเกนี ลีเปเยฟ

รางวัลที่ได้รับ
---------------

เลดนีออฟได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในนักกีฬาสหภาพโซเวียตสิบอันดับแรกแห่งปีโดย*สมาพันธ์นักข่าวกีฬาแห่งสหภาพโซเวียต*ในปี ค.ศ. 1973 และ 1975[]

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  "Profile: Pavel Lednyov". sports-reference.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 April 2020. สืบค้นเมื่อ 6 March 2009.
2. ↑  "Stats". Australian Broadcasting Corporation. สืบค้นเมื่อ 8 March 2009.
3. ↑  "A Roundup Of The Week Sept. 3-9". *Sports Illustrated Vault*. 17 September 1973. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-02. สืบค้นเมื่อ 8 March 2009.
**"รับได้รึเปล่า"** เป็นซิงเกิลของวงรูม 39ในปี พ.ศ. 2558 จากค่ายเลิฟอีส ประพันธ์เนื้อร้อง-แต่งทำนองโดย โอฬาร ชูใจ (แว่นใหญ่) และเรียบเรียงโดย กฤช วิรยศิริ, ติณณ์ นภาลัย, Room39 ออกจำหน่ายในวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2558 ส่วนมิวสิกวีดิโอเผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2558

เนื้อหาของเพลงนี้ ต้องการพูดถึงการที่ผู้คนในยุคปัจจุบันซึ่งมีความอยากรู้อยากเห็นสิ่งต่างๆที่สงสัย บางครั้งก็เป็นเรื่องที่คนไม่อยากพูด และบ่อยครั้งก็อยากรู้ในสิ่งที่ตัวเองอาจรับไม่ได้ถ้าคำตอบไม่เป็นอย่างที่ตัวเองคาดหวัง

การตอบรับ
---------

เพลง รับได้รึเปล่า ได้อันดับ 10 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2558 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2558) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 10 |
| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ | 32 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ชาร์ตเพลงฮิตที่ได้รับความนิยมจากคลื่น 97.5 FM SEED CHART TOP 20 วันที่ 20 กันยายน 2558". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-08. สืบค้นเมื่อ 2016-04-16.
2. ↑
**พระครูวิบูลย์ปัญญาวัฒน์ (ผาด ฐิติปญฺโญ)** อดีตเจ้าอาวาสวัดบ้านกรวด อำเภอบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์ พระเกจิอาจารย์ชื่อดังผู้อุดมเวทย์วิทยาคมแห่งดินแดนอิสานใต้

ประวัติ
-------

**พระครูวิบูลย์ปัญญาวัฒน์** หรือ**หลวงปู่ผาด ฐิติปัญโญ** เป็นพระเกจิแห่งวัดบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์ เกิดเมื่อ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 ที่บ้านดู่ ตำบลปราสาท อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์ บิดาชื่อนายเอี้ยง มารดาชื่อนางเตียบ ดิบประโคน มีพี่น้อง 4 คน ท่านเป็นคนที่ 3 ได้บรรพชาเป็นสามเณรเมื่อปี พ.ศ. 2470 ที่วัดบ้านพลับ ตำบลทุ่งมน อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์ บวชได้ 2 ปีก็สิกขาบทไปช่วยบิดามารดาทำไร่ทำนา ต่อมาปี พ.ศ. 2476 ขณะมีอายุ 22 ปี ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ พัทธสีมาอุโบสถวัดบ้านกรวด อำเภอบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์ 

ท่านจาริกไปยังที่ต่างๆ เพื่อศึกษาหาความรู้ทางพระเวทย์ วิชาแพทย์แผนโบราณ ตามความนิยมของชาวบ้าน ในสมัยนั้น ได้ไปเล่าเรียนเวทย์วิทยาอาคม ณ จังหวัดอุดรมีชัย ประเทศกัมพูชานาน ถึง 3 ปี และเคยธุดงค์ไปศึกษาวิชาอาคมที่นครวัด ประเทศกัมพูชา เป็นเวลา 8 ปี ท่านเป็นเจ้าอาวาสวัดบ้านกรวดเมื่อ พ.ศ. 2495 ต่อจากหลวงปู่หริ่ง ท่านเป็นพระที่รักสันโดษ พูดน้อย และท่านได้สร้างพระเครื่อง วัตถุมงคลไว้มากมาย เคยมีเรื่องเล่าว่าครั้งหนึ่งมีคณะศรัทธาชาวบ้านกรวดนั้นเดินทางไปกราบนมัสการ "หลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ" พระเกจิชื่อดังแห่งวัดบ้านไร่ จังหวัดนครราชสีมา หลวงพ่อคูณ ถามว่า "พวกเอ็งมาจากไหนกัน" คณะศรัทธาบอกว่ามาจากบ้านกรวด หลวงพ่อคูณตอบกลับไปว่า "มึงจะมากราบ มาเอาของกูทำไม มึงไปไหว้หลวงพ่อใหญ่วัดบ้านกรวดโน่น"

ท่านมรณะภาพอย่างสงบด้วยโรคไต ที่ วัดบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์ เมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2558 สิริอายุรวม 103 ปี พรรษา 85

อ้างอิง
-------

1. ↑  พระครูวิบูลย์ปัญญาวัฒน์ (ผาด ฐิติปญฺโญ)
2. ↑  หลวงปู่ผาด ฐิติปัญโญ นักบุญแห่งอีสานใต้[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  หลวงปู่ผาด ฐิติปัญโญ พระเกจิอาจารย์ดังบุรีรัมย์ ละสังขารอย่างสงบ[*ลิงก์เสีย*]
บทความนี้เกี่ยวกับปรงที่ชื่อสาคู สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สาคู
**ปรงสาคู** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Cycas revoluta*) เป็นพืชท้องถิ่นในประเทศญี่ปุ่น ชื่อสามัญได้แก่ sago cycad บางครั้งเรียก **king sago palm** หรือ **sago palm** แต่เป็นพืชในกลุ่มของปรง ไม่ใช่ปาล์ม พืชชนิดนี้มีพิษในทุกส่วนของพืช แต่สามารถสกัดแป้งไปทำสาคูได้ โดยตัดกิ่ง รากและเมล็ด นำไปบดจนได้แป้ง แล้วล้างอย่างระมัดระวังหลายๆครั้งเพื่อล้างสารพิษออก แป้งที่เหลือนำมาทำให้แห้งและทำให้สุกด้วยกระบวนการเดียวกับการทำแป้งสาคูจากปาล์ม

ความเป็นพิษ
-----------

ปรงสาคูเป็นพิษต่อสัตว์มาก รวมทั้งมนุษย์ถ้าถูกย่อย อาการทางคลินิกจะเกิดขึ้นภายใน 12 ชั่วโมงหลังการย่อยได้แก่อาเจียน ท้องร่วง อ่อนเพลีย เป็นลม การทำงานของตับล้มเหลว

เมล็ดของปรงสาคูที่มีสารพิษ cycasin
ทุกส่วนของพืชเป็นพิษ โดยในเมล็ดมีสารพิษที่เรียกว่า ไซคาซิน (cycasin) ในระดับสูง สารพิษนี้ระคายเคืองต่อระบบทางเดินอาหาร ถ้าได้รับในระดับที่มากพอ จะทำให้ตับทำงานล้มเหลว สารพิษตัวอื่นๆ ได้แก่ Beta-methylamino L-alanine ซึ่งเป็นพิษต่อระบบประสาท และสารพิษที่ยังจำแนกไม่ได้อีกมากที่ทำให้เกิดอัมพาตในวัวควาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hill (2003). *Cycas revoluta*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 11 May 2006.
2. ↑  *Suspected cycad (Cycas revoluta) intoxication in dogs*, Botha CJ, Naude TW, Swan GE, et al.| J S Afr Vet Assoc | 1991
3. ↑  Muller-Esneault, Susan (2009). "Cycas Revoluta: The Sago Palm, or Cycad Toxicity". Critterology.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-05. สืบค้นเมื่อ 2012-04-22.
4. ↑  *Selected poisonous plant concerns small animals*, Knight MW, Dorman DC | Vet Med | 1997 | 92(3):260-272
5. ↑  *Toxicology Brief: Cycad toxicosis in dogs*, Hany Youssef| Veterinary Medicine | May 1, 2008 |

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* MicrosporophyllMacrosporophyllSeedsVideos เก็บถาวร 2011-06-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Flavon's Wild herb and Alpine plants
**หลี่ซื่อจือ** (จีน: 李適之; 694-747) หรือ **หลี่ชาง** (李昌) มีบรรดาศักดิ์ว่า **ชิงเหอกง** (清和公) เป็นขุนนางในสมัย ราชวงศ์ถัง และเป็นอัครมหาเสนาบดีระหว่างรัชสมัยของ จักรพรรดิถังเสฺวียนจง เขาเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งใน แปดอมตะไหสุรา เนื่องจากมีทักษะในการดื่มสุราโดยไม่เกิดอาการเมา

ปูมหลัง
-------

หลี่ฉือจื่เกิดเมื่อ ค.ศ. 694 ในรัชสมัยของ จักรพรรดินีบูเช็กเทียน แห่ง ราชวงศ์โจว เป็นพระนัดดาของ หลี่ เฉิงเฉียน (李承乾) พระราชโอรสองค์ใหญ่และอดีตรัชทายาทในจักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์ถัง จักรพรรดิถังไท่จง องค์ชายหลี่ เฉิงเฉียน ถูกปลดจากตำแหน่งรัชทายาทใน ค.ศ. 643 แต่ได้รับการอภัยโทษและสายราชสกุลขององค์ชายหลี่ เฉิงเฉียน ได้ถูกข้ามไปจากสิทธิ์ในการสืบราชบัลลังก์ ซึ่งในที่สุดก็ได้ตกไปอยู่ที่พระอนุชาของพระองค์ หลี่จื้อ (จักรพรรดิเกาจง) บิดาของหลี่ฉือจื่อ หลี่เซี่ยง (李象) รับราชการเป็นเลขานุการเจ้าเมืองระหว่างรัชสมัยของจักรพรรดินีของจักรพรรดิเกาจง บูเช็กเทียน แต่ถูกพระนางปลดออกจากตำแหน่ง ตัวหลี่ซื่อจือเองเริ่มต้นรับราชการเป็นราชองครักษ์ระหว่างรัชสมัยที่ 2 ของจักรพรรดิถังจงจง พระราชโอรสของจักรพรรดิเกาจง

ระหว่างรัชสมัยของจักรพรรดิเสฺวียนจง
-----------------------------------

ในช่วงกลางของศักราชไคยฺเหวียน (712-741) ของจักรพรรดิถังเสฺวียนจง พระราชนัดดาของจักรพรรดิถังจงจง หลี่ซื่อจือกลายเป็นนายอำเภอของอำเภอทงโจว (通州 ปักกิ่ง ในทุกวันนี้)

อ้างอิง
-------

1. ↑  *New Book of Tang*, vol. 202 เก็บถาวร 2012-09-13 ที่ archive.today.
2. ↑  "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-18. สืบค้นเมื่อ 2011-10-25.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)See *New Book of Tang*, vol. 70[*ลิงก์เสีย*]
อัตตุส
 อัตตุสแขนกว้างสำหรับคนญี่ปุ่น (จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน)
**อัตตุส** (ไอนุ: アットゥㇱ, Attus) เป็นสิ่งทอพื้นบ้านของชาวไอนุที่ทอจากเส้นใยของเปลือกชั้นในของต้นไม้จำพวกต้นโอเฮียว (บางครั้งก็ใช้ต้นชินาโนกิ) มักทำเป็นเสื้อผ้า ถือเป็นเสื้อผ้าประจำกลุ่มชาติพันธุ์ไอนุ

ชื่อในภาษาไอนุจะเขียนเป็น アットゥㇱ โดยใช้ ㇱ ซึ่งเป็นอักษรตัวเล็กของ シ ที่ไม่ใช้ในภาษาญี่ปุ่น แต่ในภาษาญี่ปุ่นมักเขียนเป็น アットゥシ โดยใช้อักษร シ ตัวใหญ่ ข่าวประชาสัมพันธ์ที่ออกโดย กระทรวงเศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรมของประเทศญี่ปุ่น ก็เขียนเป็น アットゥㇱ

คำว่า "อัตตุส" ในภาษาไอนุมาจากคำว่า "อัต" (アッ, at) ซึ่งหมายถึงต้นโอเฮียว และ "รุส" (ルㇱ, rus) ซึ่งหมายถึงเปลือกไม้

อ้างอิง
-------

* 児島恭子 「アイヌ女性の生活」『日本の時代史19・蝦夷島と北方世界』 菊池勇夫編、吉川弘文館、2003年。
* 岡村, 吉右衛門 (1993), *アイヌの衣裳*, 京都書院美術双書. 日本の染織 ; 16, 京都書院, ISBN 4-7636-7051-4, ISBN 978-4-7636-7051-9

1. ↑  "「二風谷イタ」「二風谷アットゥㇱ」「紀州へら竿」を伝統的工芸品として指定しました". 経済産業省. 2013-03-08. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-11-07. สืบค้นเมื่อ 2016-03-04.
2. ↑  津田命子 (2014). *伝統のアイヌ文様構成法によるアイヌ刺しゅう入門　カパラミプ編(電子書籍版)*. 株式会社クルーズ. p. 5. สืบค้นเมื่อ 2016-11-13.
**เนเฟอร์คาอูที่หนึ่ง** เป็นเจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ที่สี่ของอียิปต์โบราณ พระองค์เป็นพระราชธิดาพระองค์โตของฟาโรห์สเนฟรู และด้วยเหตุนี้พระองค์จึงเป็นพระขนิษฐาร่วมพระบิดากับฟาโรห์คูฟู พระองค์เป็นพระมารดาของเจ้าชายเนเฟอร์มาอัตที่สอง และพระอัยยิกาของเจ้าชายสเนเฟรูคาฟ

พระองค์ได้ถูกกล่าวอย่างชัดเจนว่าเป็นพระราชธิดาของฟาโรห์สเนฟรู ในบันทึกจากหลุมฝังศพของพระบุตรและพระนัดดา (ชาย) ของพระองค์ โดยเคิร์ต เฮนริก เซต ได้โต้แย้งข้อมูลจากจารึกในหลุมฝังพระศพของเนเฟอร์มาอัต ว่าพระองค์ได้อภิเษกสมรสกับพระบิดาของพระองค์เอง และเจ้าชายเนเฟอร์มาอัตเป็นบพระราชโอรสของฟาโรห์สเนฟรู แต่จอร์จ แอนดรูว์ เรสเนอร์ ได้โต้แย้งกับข้อมูลนี้และบอกว่าพระนางเนเฟอร์คาอู อาจจะอภิเษกสมรสกับฟาโรห์คูฟู แต่ถ้าพระองค์ไม่ได้อภิเษกสมรสกับฟาโรห์สองพระองค์ข้างต้น อาจจะเป็นไปได้ว่าพระองค์อาจจะอภิเษกสมรสกับขุนนางไม่ทราบนาม

พระนางเนเฟอร์คาอู อาจจะถูกฝังอยู่ในมาสตาบา G 7050 ที่กีซา หลุมฝังพระศพของพระองค์ไม่ได้ถูกจารึกไว้ อย่างไรก็ตามมีข้อสันนิษฐานว่ามาสตาบานี้เป็นของพระองค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dodson, Aidan; Hilton, Dyan (2004). *The Complete Royal Families of Ancient Egypt*. London: Thames & Hudson. ISBN 0-500-05128-3. OCLC 59265536.
2. ↑  Reisner, George A. (1929). "Nefertkauw, the eldest daughter of Sneferuw" (PDF). *Zeitschrift für Ägyptische Sprache und Altertumskunde* (ภาษาอังกฤษ). **64**: 97–99. ISSN 0044-216X.
3. ↑  Porter, Bertha; Moss, Rosalind L. B. (31 ธันวาคม 1994) [1974]. Jaromîr Málek (บ.ก.). *Topographical Bibliography of Ancient Egyptian Hieroglyphic Texts, Statues, Reliefs and Paintings Volume III: Memphis, Part I Abû Rawâsh to Abûsîr* (PDF) (2nd Revised & Augmented ed.). Oxford: Griffith Institute. ISBN 978-0-900416-19-4.
**พระที่นั่งราชกิจวินิจฉัย** พระที่นั่ง 1 ใน 4 พระที่นั่งที่ตั้งอยู่รอบท่าราชวรดิฐ ทางฝั่งตะวันตกของพระบรมมหาราชวัง ถนนมหาราช แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เป็นพระที่นั่งที่สร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยสร้างทางทิศเหนือของพระที่นั่งทิพยสถานเทพสถิตแต่พื้นต่ำกว่า

ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระที่นั่งรอบๆ ท่าราชวรดิฐ ได้ชำรุดทรุดโทรมลงไปมาก พระองค์จึงทรงให้รื้อลงทั้งหมด เหลือไว้เพียงพระที่นั่งราชกิจวินิจฉัยองค์เดียว ต่อมาพระที่นั่งองค์นี้จึงได้รับการบูรณะ

พระที่นั่งราชกิจวินิจฉัยองค์ปัจจุบันเป็นพระที่นั่งไม้แบบทรงจตุรมุขประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ปัจจุบันพระที่นั่งองค์นี้เปิดให้เข้าชมเพียงบางส่วนเท่านั้น และพระที่นั่งองค์นี้ยังเป็นที่เสด็จประทับในการเสด็จพระราชดำเนินเลียบพระนครโดยกระบวนพยุหยาตราชลมารค

พระที่นั่งองค์นี้เป็นสถานที่ประกอบพระราชพิธีรับมอบเรือพระที่นั่งนารายณ์ทรงสุบรรณ รัชกาลที่ 9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ พระที่นั่งราชกิจวินิจฉัย
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°44′59″N 100°29′21″E﻿ / ﻿13.749674°N 100.489208°E﻿ / 13.749674; 100.489208
แลซซี จาก *Lassie Come Home* (1943) ขณะถ่ายทำภาพยนตร์ที่ฟลอริดา
**แลซซี** (Lassie) เป็นชื่อของตัวละครสมมุติ เป็นหมาพันธุ์คอลลีเพศเมีย ปรากฏครั้งแรกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2481 (ค.ศ. 1938) ในเรื่องสั้นชื่อ *Lassie Come Home* ของ อีริค ไนท์ นักเขียนชาวอังกฤษ-อเมริกัน ซึ่งต่อมาได้เขียนขยายความเป็นนิยายในชื่อเดียวกัน ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2483 (ค.ศ. 1940) ต่อมาตัวละครตัวนี้เป็นที่นิยมและนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ ภาพยนตร์โทรทัศน์ ละครวิทยุ และหนังสือ ซ้ำอีกหลายครั้งมาจนถึงปัจจุบัน 

ในนิยายต้นฉบับของอีริค ไนท์ เรื่องราวเกิดขึ้นในยุคเศรษฐกิจตกต่ำ (ช่วงทศวรรษ 1930) ในประเทศอังกฤษ เจ้าของแลซซี เป็นเด็กชายชาวยอร์คเชอร์ที่ครอบครัวประสบปัญหาทางการเงิน และจำเป็นต้องขายแลซซีให้กับเศรษฐี เจ้าของใหม่ย้ายแลซซีไปอยู่ที่บ้านใหม่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร แต่ด้วยสัญชาตญาณและความรักที่มีต่อเด็กน้อย แลซซีหนีออกมาได้และออกเดินทางด้วยความยากลำบากกลับไปหาเจ้าของเดิมของมัน

แลซซี ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2486 ชื่อ *Lassie Come Home* แสดงโดย ร็อดดี แมกโดวอล อลิซาเบท เทย์เลอร์ และหมาคอลลีชื่อ "พาล" (Pal) มีภาคต่ออีก 2 ภาคชื่อ *Son of Lassie* (พ.ศ. 2488) และ *Courage of Lassie* (พ.ศ. 2489) และละครวิทยุ ออกอากาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2489 - 2492

จากนั้นมา มีการสร้างภาพยนตร์ และละครที่มีแลซซีเป็นตัวเอกอีกจำนวนมาก รวมทั้ง ภาพยนตร์ซีรีส์ ที่ออกอากาศอย่างต่อเนื่องยาวนาน ทางเครือข่ายซีบีเอส ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2497 ถึง พ.ศ. 2517 จำนวน 591 ตอน 

แลซซี จัดเป็นตัวละครหมาได้รับความนิยมสูง เป็นหนึ่งในหมาสามตัว ที่ได้รับการจารึกชื่อไว้ที่ ฮอลลีวูด วอล์ก ออฟ เฟม นครลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา นอกเหนือจากตัวละคร รินตินติน และสตรองฮาร์ท ในปี พ.ศ. 2548 นิตยสารวาไรตี้ บันทึกชื่อแลซซีเป็น "หนึ่งใน 100 คนดังตลอดกาล"  

แลซซี ถูกนำมาสร้างภาพยนตร์ครั้งล่าสุด ออกฉายในปี พ.ศ. 2548

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Lassie Timeline" (events),
 Colliewoode Productions, 2007, webpage:
 LassieNet-timeline เก็บถาวร 2007-09-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
2. ↑
3. ↑   เก็บถาวร 2012-12-05 ที่ archive.today เว็บไซต์ทางการของภาพยนตร์ ปี 2005
ตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก

**เตียดลิเกียด** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **เช่อหลี่จี๋** (จีน: 徹里吉; พินอิน: *Chèlǐjí*) เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่อง*สามก๊ก* เป็นประมุขของรัฐเสเกี๋ยง หรือชนเผ่าเกี๋ยงตะวันตก

เตียดลิเกียดเป็นตัวละครสมมติในนวนิยาย*สามก๊ก* ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

ในนิยาย*สามก๊ก*
---------------

เตียดลิเกียดปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยาย*สามก๊ก*ตอนที่ 94 เตียดลิเกียดเป็นประมุขของรัฐเสเกี๋ยง (西羌 *ซีเชียง*) หรือชนเผ่าเกี๋ยงตะวันตก เตียดลิเกียดมีผู้ใต้บังคับบัญชาคืออัครมหาเสนาบดีแงตั๋น (雅丹 *หย่าตาน*) และขุนพลออดกิด (越吉 *เยฺว่จี๋*) มีบทบาทในนวนิยายในช่วงการบุกขึ้นเหนือของจูกัดเหลียง

เนื่องจากจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งรัฐจ๊กก๊กได้ส่งนำทัพเข้าโจมตีัรัฐวุยก๊กและกองทัพวุยก๊กตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แม่ทัพโจจิ๋นจึงส่งจดหมายถึงชนเผ่าเกี๋ยงเพื่อขอความช่วยเหลือ เตียดลิเกียดเชื่อตามคำแนะนำของอัครมหาเสนาบดีแงตั๋น สั่งให้แงตั๋นและออดกิดนำทหารชนเผ่าเกี๋ยง 150,000 นายที่เรียกว่า "ทหารรถเหล็ก" (鐵車兵 *เถี่ยเชอปิง*) ไปยังด่านเสเป๋งหรือเซเปงก๋วน (西平關 *ซีผิงกวาน*)

จูกัดเหลียงสั่งม้าต้าย กวนหิน และเตียวเปาให้นำกองกำลังไปต้านชนเผ่าเกี๋ยง ในช่วงแรกของการรบทหารจ๊กก๊กถูกตีแตกพ่าย แต่ต่อมาด้วยการปรากฏตัวของวิญญาณกวนอูและกลอุบายของจูกัดเหลียง ทหารรถเหล็กจึงถูกซุ่มโตมตีและแตกอลหม่าน ออดกิดถูกกวนหินฟันตกม้าตาย และแงตั๋นถูกจับเป็น ทหารชนเผ่าเกี๋ยงที่เหลือแตกหนีไปทุกทิศทาง

จูกัดเหลียงต้องการชนะใจชนเผ่าเกี๋ยง จึงให้ปล่อยทหารชาวเกี๋ยงที่จับมาได้หลายหมื่นคนกลับไป คืนม้า รถศึก และยุทโธปกรณ์ที่ยึดมาได้ทั้งหมดกลับไป แงตั๋นและคนอื่น ๆ ซาบซึ้งในคุณธรรมของจูกัดเหลียง ขอบคุณจูกัดเหลียงแล้วจากไป

ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีการกล่าวถึงเตียดลิเกียดและคนอื่น ๆ ในนิยาย*สามก๊ก*อีก

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
* รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก

หมายเหตุ
--------

1. ↑  ตรงกับ*สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน)* ตอนที่ 71

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "สามก๊ก ตอนที่ ๗๑". *วัชรญาณ*. สืบค้นเมื่อ September 19, 2023.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
2. ↑  *สามก๊ก* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*) ตอนที่ 94.

* ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). *สามก๊ก* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*), ตอนที่ 94.
**วัดธรรมาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งทิศตะวันตก นอกเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยา ในตำบลบ้านป้อม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดธรรมารามมีชื่อปรากฏครั้งแรกในพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาในแผ่นดินสมเด็จพระมหินทราธิราช เมื่อ พ.ศ. 2112 ครั้งพระเจ้าหงสาวดีบุเรงนองยกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยา เมื่อ พ.ศ. 2112 กองทัพบางส่วนตั้งทัพอยู่ที่วัดธรรมาราม นอกจากนี้ยังเป็นวัดที่จำพรรษาของพระอุบาลีมหาเถระกับพระอริยมุนีมหาเถระ ที่ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระอุปัชฌาจารย์ออกไปลังกาทวีป เพื่อให้อุปสมบทชาวลังกา เนื่องจากพุทธศาสนาได้เสื่อมหายไปจากดินแดนลังกา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1900 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1910

ลักษณะแผนผังเป็นแบบอย่างที่มีปรากฏในสมัยอยุธยาตอนกลางเป็นอย่างน้อยโดยวางเกนตามแนวทิศตะวันออก-ทิศตะวันตก อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารซึ่งภายในประดิษฐานพระพุทธรูปของพระพุทธเจ้า 4 พระองค์ คือ พระกกุสันธพุทธเจ้า พระโกนาคมพุทธเจ้า พระกัสสปพุทธเจ้า และพระโคตมพุทธเจ้า ด้านหลังพระประธานมีห้องเล็ก ๆ ที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางปฐมเทศนา ส่วนอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะอยุธยาตอนปลาย ตรงกลางระหว่างอุโบสถและวิหารมีเจดีย์ประธาน เป็นเจดีย์ทรงกลมตั้งอยู่บนฐานประทักษิณสี่เหลี่ยม มีเจดีย์บริวารขนาดเล็กล้อมรอบทั้ง 4 มุม วัดมีหอไตร หอระฆัง ศาลาการเปรียญ ศาลาท่าน้ำ และ พิพิธภัณฑ์พระอุบาลีมหาเถระ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดธรรมาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  กรมศิลปากร. "วัดธรรมาราม" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 7 กันยายน 2566. เข้าถึงจาก
3. ↑  "ปักหมุด "อยุธยา" ตามรอย "แมนสรวง" ไปดูฉัตร-เขม เล่นว่าว-เข้าวัด". ผู้จัดการออนไลน์.
**อิปเซน** (ฝรั่งเศส: *Ipsen*) เป็นบริษัทยาในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส บริษัทนี้เน้นการพัฒนาและการตลาดยาที่ใช้ในด้านวิทยามะเร็ง, การศึกษาเกี่ยวกับต่อมไร้ท่อ และการรักษาความผิดปกติของกล้ามเนื้อ บริษัทนี้มีการซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์ยูโรเน็กซต์ปารีส ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของดัชนีแอสเบแอฟ 120

ภาพรวม
------

อิปเซนเป็นบริษัทยาระดับโลกที่มียอดจำหน่ายรวมเกิน 1.2 พันล้านยูโรใน ค.ศ. 2012 ความทะเยอทะยานของอิปเซนคือการเป็นผู้นำในการแก้ปัญหาการดูแลสุขภาพที่เชี่ยวชาญเฉพาะสำหรับโรครุมเร้าของกลุ่มเป้าหมาย บริษัทนี้มียุทธศาสตร์ที่ได้รับการสนับสนุน 3 สาขา ซึ่งได้แก่ ประสาทวิทยา, การศึกษาเกี่ยวกับต่อมไร้ท่อ และเนื้องอกระบบทางเดินปัสสาวะ นอกจากนี้ กลุ่มบริษัทยังมีนโยบายการใช้งานของความร่วมมือ การวิจัยและพัฒนาของอิปเซนได้มุ่งเน้นด้านนวัตกรรมใหม่และพื้นฐานเทคโนโลยีที่แตกต่าง รวมถึงด้านเปปไทด์และสารพิษ

ตระกูลโบโฟค์ ซึ่งเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่มากสุดอันดับที่ 42 ในประเทศฝรั่งเศส ยังคงเป็นเจ้าของหุ้นของบริษัทนี้ที่ 68 เปอร์เซ็นต์ และสองสมาชิกของบริษัทนี้ ซึ่งได้แก่ แอนน์ และอองรี โบโฟค์ ได้ดำรงตำแหน่งคณะกรรมการของบริษัท ส่วนประธานกรรมการและประธานเจ้าหน้าที่บริหารคือมาร์ค เดอ การีเดล

ในปี ค.ศ. 2012 อิปเซนสามารถทำยอดจำหน่ายที่ 250 ล้านยูโร คิดเป็น 20 เปอร์เซ็นต์ของยอดจำหน่ายรวม จากการวิจัยและพัฒนาตามมาตรฐานการรายงานทางการเงินระหว่างประเทศ

คณะกรรมการบริษัท
----------------

* แอนน์ โบโฟค์
* อองรี โบโฟค์
* เออเว คอแฟง
* มาค์ธา ครอฟอร์ด
* อองทัวเน ฟลูเชล (รองประธานกรรมการ)
* เชฮา ฮูเซ
* เมฮอย แอสอา (เป็นตัวแทนของ ฟีลีป บัวนอม)
* ปิแอร์ มาติเน
* คริสโตฟี เฟโฮ
* แกฮอล อูเรฟ

มูลนิธิอิปเซน
-------------

ในปี ค.ศ. 1983 อิปเซนได้ก่อตั้งมูลนิธิอิปเซน (ฟาวน์เดชันอิปเซน) ด้วยความช่วยเหลือของฟองเดซียงเดอฟรองซ์ เพื่อติดตามความคืบหน้าในการวิจัยทางการแพทย์ มูลนิธินี้มีสำนักงานใหญ่อยู่ในบูโลญจน์-บิลองคูร์ท และประธานกรรมการของมูลนิธินี้คืออีเฟส คริสเตน มูลนิธินี้มีการจัดเสวนา 64 ครั้ง และให้ความร่วมมือกับองค์การอนามัยโลก, ฟองเดซียงแนชัวนาลเดอเชโฮตูลูชี, มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด, สถาบันศึกษาทางชีววิทยาซอล์ค, โรงพยาบาลทั่วไปแมสซาชูเซตส์ และวารสารวิชาการ ทั้ง*เนเจอร์* และ*เซลล์*

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Official website, Key Figures เก็บถาวร 2013-02-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Ipsen.com.
2. ↑  Challenges wealth ranking. Challenges.fr.
3. ↑  Challenges. Challenges.fr.
4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  Board of Directors เก็บถาวร 2013-02-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Ipsen.com.
5. ↑  Marc de Garidel's biography เก็บถาวร 2013-04-11 ที่ archive.today. Ipsen.com.
6. 1 2 3  Fondation Ipsen เก็บถาวร 2013-02-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Ipsen.com.
7. 1 2  (ฝรั่งเศส) Fondation de France เก็บถาวร 2014-04-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Fondation de France.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Ipsen web site
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ กระต่ายจันทร์

จันทรสมุทรบนดวงจันทร์ ที่ปรากฏภาพคล้ายกระต่าย
**กระต่ายจันทร์** เป็นความเชื่อรวมกันของหลายชนชาติ ที่เชื่อว่าบนดวงจันทร์มีกระต่ายอาศัยอยู่ โดยพิจารณาจากจันทรสมุทร (หลุมดำบนดวงจันทร์) แล้วเกิดเป็นพาเรียโดเลีย (จินตภาพ) รูปกระต่ายขึ้นมา

ความเชื่อนี้มีในหลายชนชาติทั่วโลก เช่น แอฟริกา, ทิเบต, จีน, ญี่ปุ่น รวมถึงอเมริกากลางและอเมริกาใต้

ในปกรณัมของฮินดู พระจันทร์ เทพเจ้าแห่งดวงจันทร์ เป็นผู้ถือกระต่ายไว้ในพระหัตถ์ เนื่องจากคำว่ากระต่ายในภาษาสันสกฤต คือ "ศศะ" ดังนั้นจึงเรียกดวงจันทร์ว่า "ศศิน" (ศศินฺ) แปลว่า "ซึ่งมีกระต่าย"

ในปกรณัมของจีน ภาพที่ปรากฏบนดวงจันทร์ คือ กระต่ายขาวกำลังตำข้าวในครก กระต่ายนี้เชื่อกันว่าเป็นผู้รับใช้เซียนหรือผู้วิเศษ โดยมีหน้าที่ปรุงยาอายุวัฒนะ หรือเป็นสัตว์เลี้ยงของฉางเอ๋อ เทพธิดาแห่งดวงจันทร์ 

ในชาดก ซึ่งเป็นนิทานของพุทธศาสนา มีเรื่องหนึ่งเล่าว่า มีชายคนหนึ่งหลงทางในป่า ขณะที่หมดสติไปเพราะความหิวและยากลำบาก มีสัตว์ป่า 3 ชนิดมาพบเข้า ได้แก่ หมี, หมาจิ้งจอก และกระต่าย สัตว์ทั้ง 3 ตกลงกันที่จะช่วยชายผู้นี้ หมีนำปลามาให้ ขณะที่หมาจิ้งจอกนำองุ่นมาให้ แต่กระต่ายไม่อาจหาอะไรมาได้ เพราะกินเป็นแต่หญ้า จึงเสียสละตัวเองกระโดดเข้ากองไฟเพื่อเป็นอาหารให้แก่ชายผู้นี้ พระอินทร์จึงวาดภาพกระต่ายจารึกไว้บนดวงจันทร์เพื่อระลึกถึง อย่างไรก็ตามชาดกเรื่องนี้ได้มีรายละเอียดต่างไปเล็กน้อย ๆ เช่น ชายผู้นี้บ้างก็ว่าเป็นพระพุทธเจ้า หรือเป็นพราหมณ์บ้าง หรือกระทั่งว่า กระต่ายตัวนี้คือพระชาติหนึ่งของพระพุทธเจ้าก็มี 

ในชนชาติฮอตเทนทอต ซึ่งเป็นชาวพื้นเมืองเร่ร่อนล่าสัตว์ ทางตอนใต้ของทวีปแอฟริกา เรื่องราวของกระต่ายบนดวงจันทร์ช่วยอธิบายอาการปากแหว่งเพดานโหว่ ตั้งแต่เกิดของมนุษย์ ตามตำนานพระจันทร์ส่งกระต่ายลงมายังโลกเพื่อบอกกับมนุษย์ว่าเมื่อเธอตายจะกลับฟื้นขึ้นอีกครั้ง และมนุษย์ก็เช่นกัน แต่กระต่ายไม่ใส่ใจจึงจำข้อความผิด ๆ ถูก ๆ ไปบอกมนุษย์ว่า พระจันทร์ตายแล้ว จะไม่ฟื้นคืนมาใหม่ และมนุษย์ก็จะเป็นเช่นเดียวกับเธอ เมื่อพระจันทร์ทราบว่ากระต่ายทำอะไรลงไป เธอโกรธมากและพยายามจะใช้ขวานจามหัวกระต่าย แต่พลาดไปโดนริมฝีปากบนของกระต่ายแทน กระต่ายบาดเจ็บก็ตอบแทนเธอด้วยการข่วนเข้าที่ใบหน้าด้วยอุ้งเล็บ ทำให้เกิดรอยปื้นดำปรากฏบนดวงจันทร์ดังที่เห็นกันทุกวันนี้


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**กระต่ายจันทร์**

ดูเพิ่ม
-------

* อีกาสามขา
* ใบหน้าบนดาวอังคาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Great Hare". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-12-09. สืบค้นเมื่อ 2012-11-17.
2. ↑  "Windling, Terri. *The Symbolism of Rabbits and Hares*". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-11-12. สืบค้นเมื่อ 2012-11-17.
3. ↑  ศศินจากพจนานุกรมฉบับ อ.เปลื้อง ณ นคร
4. ↑  *เรื่องของฉางอี้*, หน้า 184-191. สนุกกับเทศกาลเฉลิมฉลอง Goh Pei Ki เขียน แสงจินดา กันยาทิพย์ แปลและเรียบเรียง (พิมพ์ครั้งที่สอง: พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 สำนักพิมพ์ดอกหญ้า) ISBN 974-604-217-3
5. ↑  กระต่าย
6. ↑  มะซะมิ คุรุมะดะ *เซนต์เซย่า* Vol.10 หน้า 121-122, สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ (15 มิถุนายน พ.ศ. 2545) ISBN 974-218-114-4
7. 1 2  กระต่ายในดวงจันทร์
ดาวห้าแฉกกลับหัว สัญลักษณ์ที่แสดงออกถึงความเชื่อมโยงถึงซาตาน
**ลัทธิบูชาซาตาน** (อังกฤษ: Santanism) เป็นคำอย่างกว้างที่กล่าวถึงขบวนการทางสังคมขนาดใหญ่ที่มีอุดมการณ์และความเชื่อทางปรัชญาที่หลากหลาย ลักษณะที่พบร่วมกัน คือ ความเกี่ยวข้องหรือความศรัทธาเชิงสัญลักษณ์ต่อความครั่งใคร่ผู้หญิง ซึ่งนักลัทธิบูชาซาตาน มองว่าเป็นภาพลักษณ์ของการปลดปล่อย ก่อนหน้านั้นมีลักษณะเป็นองค์กรลับๆ มาเริ่มต้นอย่างเป็นทางการใน ปี พ.ศ. 2509 ในชื่อ ศาสนจักรซาตาน ในปี พ.ศ. 2533 คาดว่ามีผู้บูชาซาตานจำนวน 50,000 คน และอาจมีมากที่สุดถึง 100,000 คนทั่วโลก แบ่งได้เป็นสองประเภทคือ แบบเชื่อในพระเจ้า กับ แบบไม่เชื่อว่าพระเจ้ามีอยู่จริง

ซาตานใน*สวรรค์ลา* วาดโดย Gustave Doré

ลัทธิซาตานแบบเชื่อในพระเจ้า
---------------------------

เป็นลัทธิซาตานแบบดั้งเดิม เน้นการบูชายัญปีศาจ การบูชาเทพลูซิเฟอร์ แคชเปอร์

ลัทธิซาตานแบบไม่เชื่อว่ามีพระเจ้า
---------------------------------

ค่อนไปทาง  ลัทธิอไญยนิยม ศาสนจักรซาตานจะจัดอยู่ในประเภทนี้ โดยไปมุ่งเน้นเรื่อง ความเป็นเอกบุคคล กฏธรรมชาติ อัตนิยม
บทความเกี่ยวเนื่อง

```
ภาครัฐของอเมริกา รับรองให้ ‘โบสถ์ซาตาน’ เป็นองค์กรศาสนาอย่างเป็นทางการ พร้อมได้รับการคุ้มครองทางกฎหมาย
```

.
ท่ามกลางศาสนาทางเลือกมากมาย นอกเหนือไปจากศาสนากระแสหลัก หนึ่งในนั้นมี The Satanic Temple หรือโบสถ์ซาตานของกลุ่มคนที่ศรัทธาและเชื่อมั่นในซานตานรวมอยู่ด้วย ซึ่งล่าสุดได้รับการรับรองจากภาครัฐแล้ว
.
มีรายงานว่า IRS (International Revenue Service) หรือกรมสรรพากรของสหรัฐฯ ได้มีประกาศรับรองให้ The Satanic Temple เป็นองค์กรทางศาสนาอย่างเป็นทางการ ซึ่งหมายความว่า เป็นองค์กรที่จะได้รับการคุ้มครองทางกฎหมาย รวมถึงต้องมีภาระทางภาษีกับภาครัฐด้วยเช่นกัน
.
สิ่งที่ The Satanic Temple จะได้รับจากการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้ คือสิทธิทางกฎหมาย เช่น การฟ้องร้องต่อศาลในกรณีที่ถูกดูหมิ่นเหยียดหยาม และสามารถดำเนินกิจกรรมต่างๆ ในสถานะขององค์กรการกุศลได้
.
ที่ผ่านมา กลุ่มที่ศรัทธาใน The Satanic Temple นั้นที่ผลักดันการสื่อสารให้คนเข้าใจ ‘อเทวนิยม’ ให้มากขึ้น พร้อมกับเรียกร้องให้ภาครัฐมีการคุ้มครองทางกฎหมายให้กับพวกเขา เฉกเช่นเดียวกับศาสนากระแสอื่นๆ ที่ได้รับสถานะอย่างเป็นทางการไปแล้ว 
.
The Satanic Temple เคยมีข่าวใหญ่ไปครั้งหนึ่ง เมื่อผู้นำในกลุ่มได้ตัดสินใจฟ้องร้องกับทาง Netflix และ Warner. Bros เป็นเงินกว่า 150 ล้านดอลลาร์ จากกรณีที่ใช้รูปปั้น 'บาโฟเมต' ในซีรีส์เรื่อง Chilling Adventures of Sabrina ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับของจริงที่โบสถ์ซาตานในดีทรอยท์

อ้างอิง
-------

1. ↑  B.A. Robinson (March 2006). "Religious Satanism, 16th century Satanism, Satanic Dabbling, etc". Ontario Consultants on Religious Tolerance. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-20. สืบค้นเมื่อ March 24, 2013.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลัทธิซาตาน
* Religious Tolerance page on Satanism เก็บถาวร 2022-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Satanism ที่เว็บไซต์ Curlie
* 

* 

*
***ละครไทงะ*** (ญี่ปุ่น: 大河ドラマ; โรมาจิ: *Taiga Dorama*; ละครแม่น้ำใหญ่) เป็นชื่อที่สถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเคใช้เรียกละครโทรทัศน์ประเภทประวัติศาสตร์ที่ฉายตลอดทั้งปีในประเทศญี่ปุ่น ละครไทงะเริ่มต้นในปี 1963 โดยได้ฉายละครโทรทัศน์เรื่อง *ฮานะโนะโชไง* (Hana no Shōgai) เป็นเรื่องแรก นำแสดงโดยนักแสดงคาบูกิ โอโนเอะ โชโระกุที่สอง และ อาวาชิมะ ชิกาเกะ โดยปกติแล้วสถานีโทรทัศน์ฯ จะจ้างนักเขียนบทและผู้กำกับไม่ซ้ำกันในแต่เรื่อง

การที่ได้เป็นนักแสดงในละครไทงะนั้น สำหรับชาวญี่ปุ่นแล้วถือว่าเป็นเกียรติอันสูงส่งในวงการนักแสดงญี่ปุ่น และนับเป็นหนึ่งในเครื่องชี้วัดว่าผู้ที่ได้แสดงละครไทงะนั้น เป็นนักแสดงลำดับต้น ๆ ของประเทศแล้ว

ละครไทงะมีค่าใช้จ่ายในการผลิตที่สูงมาก ขั้นตอนการถ่ายทำของละครไทงะจะเริ่มต่อเมื่อบทละครนั้นเสร็จสิ้นในหนึ่งต่อสามของบทละครที่ต้องเขียนทั้งหมด และในหลาย ๆ ครั้ง ละครไทงะจะถูกดัดแปลงมาจากนวนิยาย ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ผู้ชมชาวญี่ปุ่นจะกล่าวว่าละครไทงะนั้น เป็นละครอันส่งค่าที่สุดในบรรดาละครญี่ปุ่น แต่เรตติ้งกลับค่อย ๆ ลดลงในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

ละครไทงะที่กำลังฉายอยู่
-----------------------

* *The 13 Lords of the Shogun* (2022)

ละครไทงะที่กำหนดฉายในอนาคต
--------------------------

* *Dōsuru Ieyasu* (2023)

ละครชุดพิเศษของเอ็นเอชเค
------------------------

*นักกู้สู้ปฐพี* เป็นหนึ่งในละครชุดพิเศษของเอ็นเอชเค ที่จะต้องถูกฉายในปี 2006 ก็ตาม แต่ด้วยสาเหตุที่ว่านักเขียนบทของละครเรื่องนี้กระทำอัตนิบาตกรรมจึงทำให้เกิดการล่าช้าในการผลิตและถ่ายทำ โดยละครชุดพิเศษนี้จะถูกแบ่งออกเป็นสามฤดูกาล ฉายในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน จนถึงปลายเดือนธันวาคม

| ชื่อเรื่อง | ฤดูกาลที่ | ตอนทั้งหมด | เริ่มฉาย | ฉายเสร็จสิ้น | นำแสดง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| *นักกู้สู้ปฐพี* | 1 | 5 ตอน | 29 พฤศจิกายน 2009 | 27 ธันวาคม 2009 | มาซาฮิโระ โมโตกิฮิโรชิ อาเบะเทรูยูกิ คางาวะ |
| 2 | 4 ตอน | 5 ธันวาคม 2010 | 26 ธันวาคม 2010 |
| 3 | 4 ตอน | 4 ธันวาคม 2011 | 25 ธันวาคม 2011 |

ละครไทงะแฟนตาซี
---------------

| ชื่อเรื่อง | ฤดูกาลที่ | ตอนทั้งหมด | เริ่มฉาย | ฉายเสร็จสิ้น | นำแสดง |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| *Moribito: Guardian of the Spirit* | 1 | 4 ตอน | 26 มีนาคม 2016 | 9 เมษายน 2016 | ฮารูกะ อายาเซะ |
| 2 | 9 ตอน | 21 มกราคม 2017 | 25 มีนาคม 2017 |
| 3 | 9 ตอน | 25 พฤศจิกายน 2017 | 27 มกราคม 2018 |

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""ไทงะ" ละครย้อนยุคระดับชาติของญี่ปุ่น | DACO THAI". *LINE TODAY*.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์) สืบค้นเมื่อ 2021-09-27
2. 1 2  Mainichi Japan (8 May 2019). "NHK historical drama series 'Idaten' posts record low ratings". *The Mainichi*. Tokyo: The Mainichi Newspapers. สืบค้นเมื่อ 11 August 2019.
3. ↑  Shinozuka, Jun, บ.ก. (January 2011). "Feature 1: JQR Interview – Yoshiko Nishimura". *Japan Quality Review Vol. 0-1*.
**คัลต์ออฟเพอร์สันแนลลิตี้** (อังกฤษ: Cult of Personality) เป็นเพลงแนวฟังก์เมเทิล ของวงลิฟวิ่ง คัลเลอร์ เป็นเพลงซิ้งเกิลแรกของการเปิดตัวอัลบั้ม คือ ไววิด ซึ่งได้วางจำหน่ายในปี 1988 เพลงนี้ติดอันดับที่ 13 ของบิลบอร์ดฮอต 100 และอันดับที่ 9 ของชาร์ทเพลงบิลบอร์ดอัลบั้มร็อก และได้รับรางวัลแกรมมีสำหรับ สุดยอดแสดงฮาร์ดร็อก ในปี 1989 มิวสิกวิดีโอนี้ได้รับสองรางวัลคือเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ สำหรับสุดยอดกลุ่มวิดีโอ และศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม เพลงนี้ถูกจัดอันดับที่ 69 วีเอชวันของ 100 เพลงฮาร์ดร็อคที่ยิ่งใหญ่ที่สุด โซโร่กีตาร์ถูกจัดเป็นอันดับที่ 87 ในกีตาร์โลกของรายการ "100 โซโร่กีตาร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" และยังได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในอีกหลายเพลงที่คุณต้องฟังและดาวน์โหลดในหนังสืออ้างอิงทางดนตรี *1001 Songs You Must Hear Before You Die: And 10,001 You Must Download* ในปี 2007 เพลงนี้ได้รับบันทึกอีกและปล่อยทางวิดีโอเกม Guitar Hero III: Legends of Rock เนื่องจากเป็นกลุ่มที่ไม่ได้เป็นเจ้าของสิทธิ์ต้นฉบับ นอกจากนี้ยังปรากฏอยู่ในวิดีโอเกมที่มีชื่อเสียง แกรนด์เธฟต์ออโต: แซนแอนเดรียส์ ในสถานีวิทยุ "เรดิโอ เอ็กซ์" และเป็นเพลงประจำตัวเพลงที่สองของนักมวยปล้ำ CM Punk ชึ่งเรื่มใช้ในปี 2011 จนถึงช่วงที่ออกจาก WWE ในปี 2014

อันดับ
------

| อันดับ | ยอด |  |
| --- | --- | --- |
| RIANZ Singles Chart | 3 |  |
| U.S. *Billboard* Mainstream Rock | 9 |  |
| U.S. Billboard Hot 100 | 13 |  |
| UK Singles | 67 |  |

อ้างอิง
-------

1. ↑  "spreadit.org music". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-12. สืบค้นเมื่อ February 5, 2009.
2. ↑  100 Greatest Guitar Solos
3. ↑   เก็บถาวร 2012-10-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, New Zealand charts for Living Colour
4. ↑  Billboard.com single charts for Living Colour
5. ↑  Billboard.com billboard chart history for Living Colour
6. ↑  , an archive containing all UK charting singles
พิกัดภูมิศาสตร์: 10°31′27.98″N 76°12′51.8″E﻿ / ﻿10.5244389°N 76.214389°E﻿ / 10.5244389; 76.214389

**วิหารวฏักกุนนาถัง** (อังกฤษ: Vadakkumnathan Temple) หรือ **วฏักกุนนาถกเษตรัง** (มลยาฬัม: വടക്കുന്നാഥ ക്ഷേത്രം) เป็นโบสถ์พราหมณ์บูชาพระศิวะ ตั้งอยู่ในเมืองตฤศศูร รัฐเกรละ ประเทศอินเดีย ถือเป็นตัวอย่างคลาสสิกของสถาปัตยกรรมแบบเกรละ ภายในประดับด้วยจิตรกรรมฝาผนังแสดงเรื่องราวจาก *มหาภารตะ* ตัววิหารและงานจิตรกรรมภายในได้รับการคุ้มครองเป็นอนุสรณ์แห่งชาติของรัฐบาลอินเดียภายใต้กฎหมาย อัมมาสร์ ตำนานพื้นถิ่นเล่าว่าวิหารหลังแรกสร้างขึ้นโดยปรศุราม อวตารของพระวิษณุ ถนนสายที่ตัดล้อมรอบวิหารคือเตกกินนาฑู ปัจจุบันเป็นที่จัดเทศกาลตฤศศูรปุรัง

วิหารได้รับการเสนอชื่อขั้นต้นในรายชื่อเบื้องต้นของแหล่งมรดกโลกยูเนสโกในปี 2012 เชื่อว่าวิหารนี้เป็นวิหารพระศิวะแห่งแรกในวิหารพระศิวะทั้ง 108 ในเกรละโบราณที่สร้างขึ้นโดยพระปรศุราม

ตำนานว่าด้วยการสร้างวิหารมีปรากฏอยู่คร่าว ๆ ใน *พรหมานันทปุราณะ* และในเอกสารอื่นที่อ้างข้อมูลนี้ต่อ ในแต่ละหลักฐานอาจมีข้อมูลบางส่วนที่มีรายละเอียดแตกต่างกันไป แต่ใจความหลักตรงกันที่ว่าวิหารนี้สร้างขึ้นโดยปรศุราม หลังทรงต้องกำจัดกษัตริย์เป็นจำนวนยี่สิบเอ็ดวัฏจักร เพื่อชำระล้างบาปกรรมนี้ ท่านจึงให้ที่ดินทั้งหมดของกษัตริย์นี้แก่พราหมณ์ในฐานะทักษิณะ เพื่อให้ใช้เป็นที่ปฏิบัติบำเพ็ญเพียร (ตบะ)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Vadakkumnathan Temple". Thrissur District. สืบค้นเมื่อ 2010-10-06.
2. 1 2  "Thrissur Pooram". Kerala Tourism. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 มีนาคม 2012. สืบค้นเมื่อ 6 ตุลาคม 2010.
3. ↑  "Vadakkumnathan Temple". DTPC Thrissur. สืบค้นเมื่อ 2010-10-06.
4. ↑  "Alphabetical List of Monuments - Kerala". Archaeological Survey of India. สืบค้นเมื่อ 2010-10-06.
5. ↑  "Kerala: Vadakkumnathan temple may be UNESCO's world heritage site". ibnlive.in.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-25. สืบค้นเมื่อ 2013-03-08.
6. ↑  "Vadakkunnathan Temple – Discovering India.Net" (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2020-09-09.
สถานพักตากอากาศจะรวมโรงแรมและนันทนาการเข้าหลายอย่าง เช่นสระน้ำเป็นต้น
**สถานพักตากอากาศ** หรือ **รีสอร์ต** (อังกฤษ: resort) เป็นสถานที่ที่ใช้พักผ่อนหรือนันทนาการ ผู้พักใช้ในวันหยุดหรือวันพักผ่อน รีสอร์ตเป็นสถานที่หรืออาจเป็นเมืองหรือในบางครั้งอาจะเป็นสิ่งก่อสร้างการค้าที่บริหารโดยบริษัทเดียว เป็นสถานที่ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันสำหรับผู้มาพัก ทั้งอาหาร ที่พัก กีฬา สิ่งบันเทิงและศูนย์การค้า

เมืองที่มีรีสอร์ตอยู่หรือสถานที่ท่องเที่ยวหรือพักผ่อนเป็นส่วนสำคัญของกิจกรรมในเมือง มักจะเรียกว่าเมืองพักตากอากาศ (สถานที่พักตากอากาศ) หรือรีสอร์ตทาวน์ เมืองอย่างเช่น โซชีในรัสเซีย, ชาร์ม เอล-ชีคในอียิปต์, บาริโซในสเปน, กอร์ตีนาดัมเปซโซในอิตาลี, Druskininkai ในลิทัวเนีย, นิสหรือเฟรนช์ริวีเอราของฝรั่งเศส หรือนิวพอร์ต, โรดไอแลนด์ หรือเซนต์มอริตซ์, สวิตเซอร์แลนด์ หรือในเขตที่ใหญ่กว่าอย่าง ภูเขาอดีรอนเดค หรืออิตาเลียนริวีเอรา ที่เป็นที่รู้จักดี ส่วนวอลต์ดิสตีย์เวิลด์รีสอร์ตเป็นตัวอย่างที่โด่งดังของรีสอร์ตสมัยใหม่ 

รีสอร์ตถือเป็นจุดหมายปลายทางที่เพิ่มมากขึ้นกับนักท่องเที่ยวทั่วโลก ตัวอย่างเช่นประเทศไทยก็เป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางที่มีชื่อเสียง และรีสอร์ตในแถบอเมริกากลางและทะเลแคริบเบียนก็มีอยู่มากมาย

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สถานพักตากอากาศ**

1. ↑  "Hotels and Resorts". *UrbanGuidebook*. urbanguidebook.com. December 13, 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-12-17. สืบค้นเมื่อ 2008-12-13. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**โรเดอริก เจมส์ "เจสส์" แม็กแมน ซีเนียร์** (อังกฤษ: Roderick James "Jess" McMahon Sr.) เป็นนักโปรโมเตอร์มวยสากลอาชีพ และมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน เขาเป็นต้นตระกูลแม็กแมน เขาเป็นผู้ก่อตั้งสมาคม แคปิเทิลเรสต์ลิงคอร์โปเรชั่น ร่วมกับทูตส์ มอนดต์ ในปี ค.ศ. 1952 ลูกชายของแม็กแมน วินซ์ แม็กแมน ซีเนียร์ หลังจากเข้ารับตำแหน่งได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น **World Wide Wrestling Federation** (WWWF) ซึ่งปัจจุบันคือ WWE

ชีวิตช่วงแรก
------------

โรเดอริก เจมส์ แม็กแมน เกิดเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1954 กับเจ้าของโรงแรม โรเดอริก แม็กแมน (1848-1922) และเอลิซาเบธ แม็กแมน (1846-1936) จากCounty Galway โดยพ่อแม่ของเขาเพิ่งย้ายจากเกาะไอร์แลนด์ มายังนครนิวยอร์ก เขาและพี่น้องของเขา Lauretta (เกิด 1876), Catharine (เกิด 1878) และ Edward (เกิด 1880) เข้าศึกษาในวิทยาลัยแมนแฮตตัน Roderick จบการศึกษาด้วยประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงในเชิงพาณิชย์ที่อายุได้ 17 ปี พี่น้อง McMahon มีความสนใจในกีฬามากกว่าอาชีพธนาคาร

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Hornbaker, Tim (2007). *National Wrestling Alliance: The Untold Story of the Monopoly That Strangled Professional Wrestling*. ECW Press. ISBN 1-55022-741-6.
2. ↑  "The fighting Irish and the WWE". Irish Examiner. September 20, 2013.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* New York Pro Wrestling
**จำปาดะ** (มลายู: *cempedak*, *เจิมเปอดะก์*; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Artocarpus integer*) คือชื่อของไม้ยืนต้นชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ Moraceae ซึ่งอยู่ในวงศ์เดียวกับขนุน ถิ่นกำเนิดอยู่ในคาบสมุทรมลายู อินโดนีเซีย และเกาะนิวกินี ลักษณะเป็นไม้ยืนต้น มียางสีขาวขุ่น ใบเป็นมัน ผลคล้ายขนุนแต่เล็กกว่า ผลดิบเปลือกแข็ง มียางมาก พอสุก เปลือกนิ่มลง ยางน้อยลง เนื้อมีกลิ่นหอมและรสหวานจัด

ผลจำปาดะผ่าครึ่ง
จำปาดะในตลาดที่ประเทศจีน
ผลจำปาดะสามารถทำอาหารได้หลากหลาย มีกลิ่นเฉพาะตัว ทั้งกินเป็นผลไม้สด ชุบแป้งข้าวเจ้าแล้วทอดซึ่งเป็นที่นิยมในภาคใต้ของไทย สิงคโปร์และมาเลเซีย เมล็ดอย่างเดียวนำไปต้มให้สุก หรือใส่ในกับข้าวเช่นแกงไตปลา ผลอ่อนต้มกับกะทิใช้เป็นผัก ผลอ่อนนำไปแกงได้ เนื้อไม้สีเหลืองหรือน้ำตาลใช้ทำเครื่องเรือนและต่อเรือ เปลือกลำต้นใช้ฟั่นเชือก

อ้างอิง
-------

* นิดดา หงส์วิวัฒน์ และทวีทอง หงส์วิวัฒน์. จำปาดะ ในผลไม้ 111 ชนิด: คุณค่าอาหารและการกิน. กทม. แสงแดด. 2550 หน้า 59
* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 2: ไม้ผลและไม้ผลเคี้ยวมัน. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 117

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "Fruits of the Future: Chempedak" by David K. Chandlee  เก็บถาวร 2005-03-24 ที่ archive.today


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Artocarpus integer***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Artocarpus integer ที่วิกิสปีชีส์
**อีเมอร์สัน, เลค แอนด์ พาล์มเมอร์** (**Emerson, Lake & Palmer**) หรือ **ELP** เป็นวงดนตรีร็อกจากประเทศอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2513 โดย คีธ อีเมอร์สัน มือคีย์บอร์ดจากวงไนซ์ และ เกร็ก เลค มือกีตาร์จากวงคิง คริมสัน ซึ่งพบกันเมื่อทั้งสองวงออกแสดงคอนเสิร์ตร่วมกันสองครั้ง พบว่ามีแนวทางดนตรีเข้ากันได้ และคิดจะตั้งวงดนตรีที่ประกอบด้วยเครื่องดนตรีสามชิ้น คือ คีย์บอร์ด กีตาร์และกลอง

อีเมอร์สัน และเลค ชักชวนมิทช์ มิทเชล มือกลองวง The Jimi Hendrix Experience ของจิมิ เฮนดริกซ์มาร่วมงาน มิทช์ มิทเชลปฏิเสธ แต่ก็ทำให้ จิมิ เฮนดริกซ์ สนใจจะมาร่วมงานด้วย และในที่สุดทางวงก็ได้สมาชิกคนสุดท้าย คือ คาร์ล พาล์มเมอร์

ข่าวที่ว่า จิมิ เฮนดริกซ์ จะมาร่วมกับวงนี้ เป็นที่สนใจของสื่อมวลชนอังกฤษ นำเสนอข่าวว่าวงดนตรีที่ตั้งขึ้นนี้จะใช้ชื่อว่า *Hendrix, Emerson, Lake & Palmer* หรือ *HELP* แต่แล้วจิมิ เฮนดริกซ์ ก็เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2513 ก่อนที่จะได้ร่วมงานกัน

อีเมอร์สัน, เลค แอนด์ พาล์มเมอร์ ผลิตงานดนตรีในแนวโปรเกรสซีฟร็อก และซิมโฟนิกร็อก ออกมาทั้งสิ้น 9 ชุด มียอดขายประมาณ 30 ล้านชุด และมีช่วงระยะเวลาสั้นๆ ในปี พ.ศ. 2528-29 ที่ได้ โคซี พาวเวลล์ มาเป็นมือกลองของวง (เนื่องจาก พาล์มเมอร์ ติดสัญญาต้องออกตระเวนแสดงสดในประเทศแถบเอเชีย) ช่วงนี้ วงใช้ชื่อว่า *Emerson, Lake & Powell* ชื่อย่อ *ELPowell* หรืออาจจะใช้ *ELP* เหมือนกัน

ผลงาน
-----

ภาพปกอัลบั้ม *Brain Salad Surgery* ออกแบบโดย เอช อาร์ กีเกอร์
### สตูดิโออัลบั้ม

* *Emerson, Lake and Palmer* (1970) #4 UK, #18 US
* *Tarkus* (1971) #1 UK, #9 US
* *Trilogy* (1972) #2 UK, #5 US
* *Brain Salad Surgery* (1973) #2 UK, #11 US
* *Works, Vol. 1* (1977) #9 UK, #12 US
* *Works, Vol. 2* (1977) #20 UK, #37 US
* *Love Beach* (1978) #48 UK, #55 US
* *Black Moon* (1992) #78 US
* *In the Hot Seat* (1994)
* *I Believe In Father Christmas* (1995)
* *Reworks: Brain Salad Surgery* (2003)

### บันทึกการแสดงสด

* *Pictures at an Exhibition* (live) (1971) #3 UK, #10 US
* *Welcome Back My Friends to the Show That Never Ends* (1974) (live) #5 UK, #4 US
* *In Concert* (live) (1979) #79 US
* *Live at the Royal Albert Hall* (live) (1993)
* *Works Live* (1993)
* *Live at the Isle of Wight Festival 1970* (live) (1997)
* *Live in Poland* (live) (1997)

อ้างอิง
-------

* เก็บถาวร 2007-10-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อีเมอร์สัน, เลค แอนด์ พาล์มเมอร์**

* เว็บไซต์ทางการของ ELP เก็บถาวร 2007-05-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เว็บไซต์ทางการของ คีธ อีเมอร์สัน เก็บถาวร 2006-10-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เว็บไซต์ทางการของ เกร็ก เลค
* เว็บไซต์ทางการของ คาร์ล พาล์มเมอร์
* ELP Digest
**พระโค พระแก้ว** เป็นนิทานพื้นบ้านของประเทศกัมพูชา สันนิษฐานว่าน่าจะเกิดในสมัยละแวกในช่วงที่สยามเข้ารุกรานเขมรอย่างหนัก แล้วนำทรัพย์สมบัติกลับไปยังประเทศของตน ในบทความจาก *วารสารการเมืองการปกครอง* เขียนโดยดาวราย ลิ่มสายหั้ว และสุรชาติ บำรุงสุข ระบุว่าฝรั่งเศสได้ใช้อำนาจทางการเมืองสร้างวรรณกรรมเรื่องนี้ที่เกี่ยวกับไทยเพื่อให้ชาวกัมพูชาเกลียดชังไทยเนื่องจากฝรั่งเศสต้องการสร้างความชอบธรรมให้กับตนเองที่เข้ามาปกครองกัมพูชาในขณะนั้น

เนื้อหา
-------

ชาวนายากไร้คู่หนึ่งอาศัยอยู่ที่เมืองละแวก ต่อมาภรรยาได้ตั้งครรภ์ แต่เนื่องจากเปรี้ยวปากอยากกินมะม่วง จึงปีนต้นมะม่วงจนตกลงมาเสียชีวิต ครรภ์นางแตกและเป็นฝาแฝด แฝดพี่เป็นวัว จึงมีชื่อว่า "พระโค" ซึ่งมีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ ส่วนแฝดผู้น้องเป็นคนมีชื่อว่า "พระแก้ว" พระโคได้เลี้ยงดูพระแก้วด้วยการเคี้ยวหญ้าแล้วเสกออกมาเป็นอาหาร และยังเสกสิ่งของต่าง ๆ ให้กับพระแก้วได้ใช้อีก

เมื่อชาวบ้านรู้เกิดความละโมบอยากได้ทรัพย์สิน ว่าทรัพย์สินออกมาจากท้องของพระโค จึงคิดจะจับพระโคฆ่าเสียเพื่อเอาทรัพย์สินในท้อง พระโคบอกพระแก้วแล้วจับหางตนไว้แล้วพาเหาะหนีกันไป

ต่อมาพระแก้วได้แต่งงานกับนางเภา เป็นธิดาของพระบาทรามาเชิงไพร กษัตริย์ผู้ครองเมืองละแวก เมื่อกิตติศัพท์ของพระโคล่วงรู้ไปถึงสยาม พระเจ้ากรุงศรีอยุธยาก็ปรารถนาจะได้พระโคพระแก้วมาไว้ในพระนครศรีอยุธยา จึงส่งทูตมาเพื่อท้าประลองชิงบ้านชิงเมือง การประลองเกิดขึ้น 3 ครั้ง สองครั้งแรกพระโคสามารถเอาชนะได้ การประลองครั้งที่สาม เป็นการชนวัว ทางสยามนำวัวพยนต์มาประลอง พระโครู้ว่าไม่สามารถเอาชนะได้ จึงวางอุบายหลบหนี บอกพระแก้วและนางเภาว่าหากตนก้มหัวลงสองหนก็ให้จับหางไว้ จะได้เหาะหนีไปพร้อมกัน จนหลบหนีไปได้ สยามจึงได้ยกทัพตามติดทัน นางเภาเสียหลักตกลงมาถึงแก่ชีวิต ส่วนพระโค และพระแก้วถูกจับได้ในที่สุด เหตุครั้งนี้จึงทำให้เสียเมืองละแวกแก่สยาม 

พระโคพระแก้ว ถูกจับตัวไปยังกรุงศรีอยุธยา เป็นเหตุให้ของวิเศษต่าง ๆ ที่อยู่ในท้องพระโค ถูกนำมาไว้ที่กรุงศรีอยุธยา เป็นเหตุให้สยามเจริญรุ่งเรืองเรื่อย ๆ ส่วนเขมรก็เสื่อมอำนาจลงเรื่อย

การเผยแพร่
----------

วัดตรอแลงแกงในกรุงละแวก มีวิหารชื่อ พระโค พระแก้ว ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพระโค พระแก้วตั้งแต่ต้นจบจบ ชาวเขมรเชื่อว่าองค์จริงนั้น ถูกนำไปไว้ที่ ณ พระนครศรีอยุธยา จึงมีการสร้างองค์จำลองขึ้นมา มีการตีพิมพ์นิทานเรื่องนี้เป็นภาษาฝรั่งเศสเมื่อ ค.ศ. 1860 ค.ศ. 1952 สํานักพิมพ์คีม คี นํามาพิมพ์เผยแพร่ ในปี ค.ศ. 2001 สํานักพิมพ์ไรยํได้นําตํานานเรื่องนี้มาเขียนภาพประกอบแล้วพิมพ์เผยแพร่เป็นหนังสือภาพประกอบตํานานเรื่อง *พระโค พระแก้ว* เรื่องราวนี้อยู่ในแบบเรียน *ประวัติศาสตร์เขมร ภาค 2* ของ ตรึง เงีย (ตฺรึง งา)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ชาญชัย คงเพียรธรรม. "โคคติในกัมพูชา". *มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์*.
2. ↑  ดาวราย ลิ่มสายหั้วและสุรชาติ บำรุงสุข (กันยายน 2558-กุมภาพันธ์ 2559). "แนวคิดชาตินิยมไทยกับการเรียกร้องดินแดนคืนจากฝรั่งเศสสมัยรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม (พ.ศ.2481-2482)" (PDF). *วารสารการเมืองการปกครอง*. **6** (1): 478. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2023-04-04. สืบค้นเมื่อ 2023-04-04. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑  อภิญญ ตะวันออก. "ลงแวกรำลึก (จบ)". มติชนสุดสัปดาห์.
4. ↑  ศานติ ภักดีคำ. "พระแก้วในตำนาน พระโค พระแก้วเขมร : พระแก้วมรกตจริงหรือ?".
5. ↑  ""ไทย" ในแบบเรียนประวัติศาสตร์กัมพูชา ตัวร้ายแย่งชิงดินแดน-นำความวิบัติสู่เขมร?". ศิลปวัฒนธรรม.
**จักรพรรดิจิ้นอาย** (จีนตัวย่อ: 晋哀帝; จีนตัวเต็ม: 晉哀帝; พินอิน: ***Jìn Aī Dì***; เวด-ไจลส์: ***Chin Ai-ti***; อังกฤษ: Emperor Ai of Jin; ค.ศ. 341 – 30 มีนาคม ค.ศ. 365), พระนามเดิม **ซือหม่า พี** (司馬丕 อังกฤษ: Sima Pi) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 11 แห่งราชวงศ์จิ้น ระหว่างที่พระองค์ขึ้นครองราชย์ อำนาจราชศักดิ์ทั้งหมดล้วนตกอยู่กับพระญาติ คือ **ซื่อหม่า ยฺวี่** อ๋องแห่งไคว่จี่ และเสนาบดี หวน เหวิน ตามที่มีบันทึกในประวัติศาสตร์ระบุว่าพระองค์หมกมุ่นอยู่กับความเป็นอมตะ ซึ่งส่งผลให้พระองค์ถูกวางยาพิษที่เจือลงในยาที่ผู้วิเศษถวายให้พระองค์ในปี ค.ศ. 364 - 365

พระราชประวัติ
-------------

จักรพรรดิจิ้นอายพระราชสมภพในปีค.ศ. 341 พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากการสวรรคตของ จักรพรรดิจิ้นเฉิง พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์โตของจักรพรรดิจิ้นเฉิง พระมารดาของพระองค์คือ พระสนมโจว ซึ่งพระนางได้ให้กำเนิดพระโอรสพระองค์เล็กคือ ซือหม่า อวี่ ในปีค.ศ. 342 ซึ่งในฤดูร้อนปีเดียวกัน จักรพรรดิจิ้นเฉิงประชวรหนัก ซึ่งประเพณีการสืบทอดรัชทายาทที่เหอชง (何充) วางเอาไว้ นั่นคือการที่พระโอรสพระองค์โตเท่านั้นที่จะได้สืบทอดอำนาจผลัดแผ่นดินเป็นรัชทายาทองค์ไป แต่พระปิตุลาของจักรพรรดิจิ้นเฉิง คือ ยฺวี่ ปิง (庾冰) ก็ต้องการจักรพรรดิองค์ใหม่ที่เป็นเชื้อสายของสกุลยฺวี่เช่นกัน เขาจึงวางแผนเกลี้ยกล่อมให้จักรพรรดิจิ้นเฉิงมอบราชบัลลังก์ให้กับ ซือหม่าเยว่ น้องชายของเขา ซึ่งมีศักดิ์เป็นอ๋องแห่งหลางหยา อีกทั้งยังเป็นโอรสของ จักรพรรดินีอวี่เหวินจุน ด้วยเหตุผลที่ว่าด้วยศัตรูคนสำคัญของแผ่นดินจิ้นคือ จ้าวยุคหลัง ที่อยู่ทางเหนือ ราชสำนักจิ้นต้องการจักรพรรดิที่เป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ จักรพรรดิจิ้นเฉิงทรงเห็นด้วย และตั้งซือหม่าเยว่เป็นรัชทายาท ต่อมาซือหม่าเยว่ก็ได้ขึ้นครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดิจิ้นคัง หลังจากจักรพรรดิจิ้นคังสวรรคต ได้เพียง 1 ปี จักรพรรดิจิ้นอ้ายได้ขึ้นครองตำแหน่งอ๋องแห่งหลางหยาแทนหลังจากจักรพรรดิจิ้นคังสวรรคตในปี ค.ศ. 344 ในขณะนั้นจักรพรรดิจิ้นคังทรงตัดสินพระทัยมอบพระราชบัลลังก์ให้กับ ซือหม่า ตัน พระราชโอรสของพระองค์ ไม่มีบันทึกการอภิเษกสมรสของพระองค์ มีแต่จักรพรรดินีหวังมู่จื่อเท่านั้น ซึ่งพระนางมีเชื้อสายเป็นเจ้าหญิงแห่งหลางหยา

อ้างอิง
-------

1. ↑  《Book of Jin·Volume Eight·Emperor Eighth Mudi Aidi Haixi Gong (Abandoned Emperor)
2. ↑  《Book of Jin·Juan VII·Emperor Emperor Chengdi Kangdi
3. ↑  *Book of Jin*, เล่ม **77**: บรรทัดที่ 2029
4. ↑  *Book of Jin*, เล่ม **7**: บรรทัดที่183
5. ↑  *Book of Jin*, เล่ม **8**: บรรทัดที่ 191

| * ด
* ค
* ก
รายพระนามจักรพรรดิราชวงศ์จิ้น |
| --- |
| ราชวงศ์จิ้นตะวันตก | 
หวู่ตี้ (ซือหม่า เอี๋ยน/สุมาเอี๋ยน) **·** 
ฮุ่ยตี้ (ซือหม่า จง) **·** 
ซือหม่า หลุน **·** 
หฺวายตี้ (ซือหม่า ชื่อ) **·** 
หมิ่นตี้ (ซือหม่า เย่)

 |
| ราชวงศ์จิ้นตะวันออก | 

หยวนตี้ (ซือหม่า รุ่ย) **·** 
หมิงตี้ (ซือหม่า เซ่า) **·** 
เฉิงตี้ (ซือหม่า เอี่ยน) **·** 
คังตี้ (ซือหม่า เยว่) **·** 
มู่ตี้ (ซือหม่า ตัน) **·** 
อายตี้ (ซือหม่า พี) **·** 
เฟ่ยตี้ (ซือหม่า อี้/สุมาอี้) **·** 
เจี่ยนเหวิน (ซือหม่า ยฺวี่) **·** 
เสี้ยวอู่ (ซือหม่า เย่า) **·** 
อานตี้ (ซือหม่า เต๋อจง) **·** 
กงตี้ (ซือหม่า เต๋อเหวิน)

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิจิ้นอาย |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จักรพรรดิจิ้นมู่** |  | **พระมหากษัตริย์จีน** (ค.ศ. 344 - 361) |  | **จักรพรรดิจิ้นเฟ่ย** |