recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
แอนิเมชั่นจำลองการทำงานของเครื่องยนต์หกสูบเรียง ลำดับการจุดระเบิดเรียงจากกระบอก 1-5-3-6-2-4
เครื่อยนต์ BMW M88 ซึ่งใช้ในรถยนต์ BMW M1
**เครื่องยนต์หกสูบเรียง** (อังกฤษ: Inline-six engine) เป็นเครื่องยนต์สันดาปภายในแบบหกกระบอกสูบ โดยที่กระบอกสูบทั้งหกถูกจัดวางเรียงเป็นแถวตรง หรือวางขนานไปกับห้องข้อเหวี่ยง บางครั้งเครื่องยนต์ประเภทนี้มักถูกเรียกย่อว่า **I6** หรือ **L6** เครื่องยนต์แบบนี้ถูกผลิตขึ้นครั้งแรกในปีค.ศ. 1903 โดยบริษัทผลิตอากาศยาน Spyker ของเนเธอร์แลนด์

เครื่องยนต์หกสูบเรียงเป็นหนึ่งในเครื่องยนต์ที่มีกลไกง่ายที่สุดและสร้างความสมดุลที่ยอดเยี่ยมทั้งในด้านปฐมภูมิและทุติยภูมิ ลูกสูบชุดซ้าย(สามลูกด้านซ้าย)จะมีทิศทางการเคลื่อนที่เหมือนกันลูกสูบชุดขวา(สามลูกด้านขวา) ส่งผลให้เครื่องยนต์เดินได้เรียบทั้งในรอบต่ำและรอบสูง โดยไม่จำเป็นต้องทำการบาลานซ์เกินความจำเป็น และมีความสั่นสะเทือนน้อยกว่ามากเมื่อเทียบกับเครื่องยนต์แบบเดียวกันที่มีจำนวนกระบอกสูบน้อยกว่า การจัดวางลูกสูบแบบเรียงแถวยังทำให้สามารถเดินท่อไอดีและไอเสียได้สะดวก เป็นผลให้ระบบวาล์วไม่มีความซับซ้อน

แม้ว่าเครื่องยนต์แบบนี้จะมีความนุ่มนวลมาก แต่หากมองในแง่ของราคาเทียบกับกำลังเครื่องยนต์ที่ได้รับแล้วถือว่าเป็นเครื่องยนต์ที่ออกจะแพง แต่ก็แลกกับการซ่อมบำรุงรักษาที่ง่ายและถูกกว่าเครื่องยนต์แบบอื่นมาก เครื่องยนต์สำหรับรถยนต์มักมีขนาด 2.0 ถึง 5.0 ลิตร

เครื่องยนต์หกสูบเรียงมีการใช้งานอย่างแพร่หลายเป็นเวลาราว 30 ปี จนกระทั่งในคริสต์ทศวรรษที่ 1980 ผู้ผลิตรถยนต์ส่วนใหญ่ก็หันไปใช้เครื่องยนต์ V6 แทน ด้วยเหตุผลที่ว่าเครื่องยนต์หกสูบเรียงนั้นมีต้นทุนการผลิตที่แพง และใช้พื้นที่ห้องเครื่องยาวเกินไปเมื่อเทียบกับเครื่องยนต์สมัยใหม่แบบอื่นๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nunney, pp. 12–13
2. ↑  Cheetham, p. 209

| * ด
* ค
* ก
ประเภทเครื่องยนต์สันดาปภายใน |
| --- |
| ประเภท | 
* บูร์ค
* ลูกสูบ
* ไร้ลูกสูบ
* แฉกดาว
* แกน
* โรตารี

 |
| แบ่งตามช่วงชัก | 
* สองจังหวะ
* สี่จังหวะ
* ห้าจังหวะ
* หกจังหวะ
* สองและสี่จังหวะ

 |
| แบ่งตามกระบอกสูบ | 

|  |  |
| --- | --- |
| สูบเรียง | 
* I2
* I3
* I4
* I5
* I6
* I7
* I8
* I9
* I10
* I12
* I14

 |
| สูบราบ | 
* F2
* F4
* F6
* F8
* F10
* F12
* F16

 |
| สูบ V | 
* V2
* V3
* V4
* V5
* V6
* V8
* V10
* V12
* V14
* V16
* V18
* V20
* V24

 |
| สูบ W | 
* W8
* W12
* W16
* W18

 |
| อื่นๆ | 
* H
* U
* กระบอกสูบเดี่ยว
* Split-single
* VR
* Opposed piston
* X

 |

 |
**วัดสว่างมงคล** ตั้งอยู่ที่บ้านห้วยทรายขาว ถนนสาย ชม. 3002 ตำบลทุ่งข้าวพวง อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

ประวัติ
-------

วัดสว่างมงคล เดิมเป็นวัดร้างมีพระเจดีย์เก่าแก่ตั้งอยู่ไม่ทราบว่าสร้างขึ้นในสมัยใด มีเรื่องเล่าว่า ครั้งตอนที่สมเด็จพระนเรศวรทรงมาตั้งทัพที่เมืองงาย เพื่อรอที่จะเสด็จยกทัพไปเมืองหาง ได้ทรงรับสั่งให้ทหารไปเสาะหาเสบียงมาเพิ่มเติมเพราะเสบียงมีไม่พอกับกำลังทหาร ทหารก็ได้ผ่านมาที่หมู่บ้านแห่งนี้แต่ได้เสบียงเพียงน้อยเท่านั้น ก่อนกลับก็เดินผ่านทุ่งนาก็ได้ไปเห็น"หน่วยมะข้าวหลวง"ซึ่งมีมากทหารจึงไปกราบทูลให้สมเด็จพระนเรศวรทรงทราบ พระองค์จึงทรงรับสั่งให้ทหารนำเอา "หน่วยมะข้าวหลวง" นี้มานึ่งให้กับ ทหารได้กินและเรียกหมู่บ้านนี้ว่า "บ้านโต้งมะข้าวหลวง" ต่อมาเพี้ยนเป็นบ้านทุ่งข้าวหลวง จนมาถึงประมาณปี พ.ศ. 2480 ได้มีชาวไทยใหญ่ได้อพยพมาและตั้งรกรากทำมาหากิน และได้จับจองเป็นเจ้าของ เพราะที่แห่งนี้อยู่ใกล้กับลำน้ำปิง มีความอุดมสมบูรณ์ และเมื่อปี พ.ศ. 2502 ได้มีชาวบ้านจากอำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน ได้อพยพมา และได้ซื้อที่ดินแห่งนี้ทำมาหากิน และได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้น เพราะเห็นเป็นวัดเก่าแก่ (ปัจจุบันยังมีหลักฐานของพระเจดีย์เก่าเหลืออยู่) 

ต่อมาประมาณปี พ.ศ. 2505 ก็ได้มีชาวบ้านจากอำเภอฮอดและอำเภอป่าซาง ได้เข้ามาตั้งรกรากทำมาหากิน ปี พ.ศ. 2526 บ้านทุ่งข้าวหลวงได้แยกออกจากตำบลเมืองงาย มาขึ้นกับตำบลทุ่งข้าวพวง และเปลี่ยนชื่อหมู่บ้านมาเป็น บ้านห้วยทรายขาว แต่คนเฒ่าคนแก่ยังเรียกบ้านทุ่งข้าวหลวงเรื่อยมา พร้อมกันนี้ก็ได้ร่วมกันสร้างวัดสว่างมงคล มีการพัฒนาวัดเรื่อยมา จนถึงปัจจุบัน โดยมีพระครูโอภาสมงคลกิตติ์ เป็นเจ้าอาวาส

พ.ศ. 2526 กรมการศาสนาก็ได้ประกาศยกวัดสว่างมงคลจากวัดร้างเป็นวัดที่มีพระสงฆ์และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2550

เจ้าอาวาส
---------

ลำดับเจ้าอาวาสตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

1. พระสมาน อินฺทโชโต ตั้งแต่ พ.ศ. 2502 - 2508
2. พระคำมูล จนฺทสีโร ตั้งแต่ พ.ศ. 2508 - 2512
3. พระคำ คมฺภีโร ตั้งแต่ พ.ศ. 2512 - 2514
4. พระบุญทา ญาติกาโร ตั้งแต่ พ.ศ. 2514 - 2521
5. พระด้วง ทีปปธมฺโม ตั้งแต่ พ.ศ. 2521 - 2525
6. พระครูโอภาสมงคลธรรม (ภิญโญ) ตั้งแต่ พ.ศ. 2525 - 2538
7. พระคำปัน ตั้งแต่ พ.ศ. 2539 - 2540
8. พระอธิการกรัณย์ กตสาโร ตั้งแต่ พ.ศ. 2540 - 2542
9. พระพรหม พรหฺมโชโต ตั้งแต่ พ.ศ. 2542 - 2543
10. พระครูโอภาสมงคลกิตติ์ (กรกต) ตั้งแต่ พ.ศ. 2543 - ปัจจุบัน
**วัดสหราษฎร์บำรุง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลคลองควาย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัด 8 ไร่ 2 งาน 75 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์ 2 แปลง 26 ไร่ 84 ตารางวา โฉนดเลขที่ 3837,5497

วัดสหราษฎร์บำรุงสร้างเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2479 โดยมีประชาชนถวายที่ดินและร่วมกันสร้าง เดิมเรียกว่า **วัดใหม่ดาที** โดยมีพระทองหยดนิยโต เป็นผู้รักษาการเจ้าอาวาส ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2494 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 41 เมตร ยาว 50 เมตร ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม ตั้งแต่ พ.ศ. 2502

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 ศาลาการเปรียญเป็นคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้น 1 หลัง กุฏิ 6 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง หอระฆัง 2 หลัง และฌาปนสถาน 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางสุโขทัย หน้าตักกว้าง 89 นิ้ว และหลวงพ่อไตรรัตน์ ปางสะดุ้งมาร สมัยรัตนโกสินทร์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการบาง พ.ศ. 2490–2492
* พระครูวิมลปัญญาวุธ พ.ศ. 2494–2544
* พระปลัดวินัย วินยธโร พ.ศ. 2545–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสหราษฎร์บำรุง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "ประวัติวัดสหราษฎร์บำรุง".
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ออโตบาห์น (แก้ความกำกวม)

**ออโต้บาห์น** เป็นวงดนตรีแจ๊สสัญชาติไทย มีผลงานอัลบั้มเพลงกับค่ายคีตา เรคคอร์ดสจำนวนสองชุด ในช่วงปี พ.ศ. 2534-2536 โดยมีเพลง *"ทนได้ทนไป"* และ *"แด่เธอ"* เป็นที่รู้จัก สมาชิกวง ได้แก่ อัธพนธ์ มกรานนท์(เอ็ดดี้) บุตรชายของอาคม มกรานนท์, โชติชู พึ่งอุดม(ป้อม) ร่วมกับ ธรรมนูญ หะยีสาและ(นุ) และ สมโชค เล้าเปี่ยมทอง(เกี๊ยก) จากวงร็อคเคสตร้า

เดิมก่อตั้งโดย หรั่ง ร็อคเคสตร้า ร่วมด้วยเพื่อนร่วมวงเก่า คือ เกี๊ยก และ นุ เล่นเพลงแนวแจ๊ส แต่หรั่งได้ถอนตัวไปออกอัลบั้มเดี่ยวของตน จึงได้ เอ็ดดี้ และ ป้อม เข้าร่วมวง โดยเล่นประจำอยู่ที่ร้าน เดอะ กลาส ซึ่งตั้งอยู่ในบริษัท บัตเตอร์ฟลาย ของ จิรพรรณ อังศวานนท์ ซึ่งสมาชิกวงยังได้มีโอกาสคลุกคลีในการทำเพลงประกอบภาพยนตร์และโฆษณาให้กับบัตเตอร์ฟลาย ต่อมาจึงทำอัลบั้มเพลงในที่สุด คือ "Autobahn"(2534) และ "ความรัก"(2535-2536) โดยมี จิรพรรณ ดูแลการผลิต และได้ทีมนักแต่งเพลงจากคีตา อาทิ ฉัตรชัย ดุริยประณีต, เชษฐา ยารสเอก มาแต่งเพลงให้ 

เอ็ดดี้ และ ป้อม มีอัลบั้มเดี่ยวภายหลังการแยกวง โดยที่สมาชิกทั้งหมดยังคงรับงานเล่นดนตรีทั่วไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "แด่เธอ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-11-22. สืบค้นเมื่อ 2010-11-05.
2. ↑  "เจ้าของเสียงร้องอันแสนหวาน *ป้อม ออโต้บาห์น"*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-12-03. สืบค้นเมื่อ 2010-11-05.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Eddie-Autobahn on Facebook
ภาพจำลองเครื่องยนต์สันดาปภายนอกของ โทมัส นิวคอแมน
**เครื่องยนต์สันดาปภายนอก** (อังกฤษ: External combustion engine) เป็นเครื่องยนต์ที่การเผาไหม้เกิดขึ้นภายนอกเครื่องยนต์จากเชื้อเพลิงต่างๆ เช่น ถ่านหิน ไม้ น้ำมัน หรือเชื้อเพลิงอื่น ใช้พลังความร้อนจากการเผาไหม้เชื้อเพลิงเปลี่ยนสถานะของเหลวให้กลายเป็นไอน้ำแรงดันสูงก่อให้เกิดการเปลี่ยนเป็นพลังงานกลหมุนเครื่องยนต์ ข้อเสียของเครื่องยนต์แบบสันดาปภายนอกจะสูญเสียพลังงานความร้อนโดยเปล่าประโยชน์ไปมาก โทมัส นิวคอแมน (Thomas Newcoman )ได้ประดิษฐ์เครื่องจักรไอน้ำซึ่งเป็นเครื่องยนต์ชนิดสันดาปภายนอกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2248 และเป็นที่นิยมกันมาก และได้รับพัฒนาต่อโดยเจมส์ วัตต์

เครื่องจักรไอน้ำนับได้ว่าเป็นเครื่องจักรหรือเครื่องยนต์ยุคแรก ถูกนำไปใช้ใน รถจักรไอน้ำ รถไฟไอน้ำ เรือกลไฟ เครื่องจักรในโรงงานอุตสาหกรรม เป็นต้น และเป็นจุดเริ่มต้นของอุตสาหกรรมสมัยใหม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พื้นฐานเครื่องยนต์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-11. สืบค้นเมื่อ 2012-05-02.
2. ↑  "เครื่องจักรไอน้ำ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-11. สืบค้นเมื่อ 2012-05-02.
ภาพจำลองคอมพิวเตอร์ แสดงกลไกเครื่องยนต์สี่สูบเรียง
แอนิเมชั่นจำลองการทำงานของเครื่องยนต์สี่สูบเรียง
**เครื่องยนต์สี่สูบเรียง** (อังกฤษ: Inline-four engine) เป็นเครื่องยนต์สันดาปภายในแบบสี่กระบอกสูบ โดยที่กระบอกสูบทั้งสี่ถูกจัดวางเรียงเป็นแถวตรง หรือวางขนานไปกับห้องข้อเหวี่ยง บางครั้งเครื่องยนต์ประเภทนี้มักถูกเรียกย่อว่า **I4** หรือ **L4**

การจัดวางกระบอกสูบแบบสี่สูบเรียงทำให้เครื่องยนต์เกิดความสมดุลปฐมภูมิที่ยอดเยี่ยม และมีกลไกการทำงานที่เรียบง่ายไม่ซับซ้อน จึงทำให้นิยมใช้กับรถยนต์ราคาประหยัด อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นเครื่องยนต์ที่เรียบง่าย แต่เครื่องยนต์แบบนี้ก็เผชิญกับความเสียสมดุลทุติยภูมิ ความสั่นสะเทือนนี้จะแปรผันตามขนาดเครื่องยนต์และรอบเครื่องยนต์ที่ใช้ สาเหตุมาจากมีสองกระบอกสูบจะทำงานพร้อมกันเป็นคู่ตลอดเวลา ด้วยเหตุนี้ เครื่องยนต์แบบสี่สูบที่มีขนาดใหญ่กว่าจึงมักต้องได้รับการออกแบบที่ซับซ้อนมากขึ้นเพื่อลดทอนความเสียสมดุลทุติยภูมิ

ปัจจุบัน บริษัทผู้ผลิตเครื่องยนต์สี่สูบของรถยนต์แทบทุกรายล้วนผลิตเครื่องยนต์สี่สูบเรียง เครื่องยนต์สี่สูบเรียงเป็นเครื่องยนต์แบบพื้นฐานและแพร่หลายที่สุดในรถยนต์สมัยใหม่ ขณะที่เครื่องยนต์ V6 ได้รับความนิยมเป็นอันดับสอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nunney, *Light and Heavy Vehicle Technology*, p. 12
2. ↑  "Performance: The new 718 Boxster". Porsche. 2016. สืบค้นเมื่อ 2016-11-01.
3. ↑  Nunney, pp. 13-16

| * ด
* ค
* ก
ประเภทเครื่องยนต์สันดาปภายใน |
| --- |
| ประเภท | 
* บูร์ค
* ลูกสูบ
* ไร้ลูกสูบ
* แฉกดาว
* แกน
* โรตารี

 |
| แบ่งตามช่วงชัก | 
* สองจังหวะ
* สี่จังหวะ
* ห้าจังหวะ
* หกจังหวะ
* สองและสี่จังหวะ

 |
| แบ่งตามกระบอกสูบ | 

|  |  |
| --- | --- |
| สูบเรียง | 
* I2
* I3
* I4
* I5
* I6
* I7
* I8
* I9
* I10
* I12
* I14

 |
| สูบราบ | 
* F2
* F4
* F6
* F8
* F10
* F12
* F16

 |
| สูบ V | 
* V2
* V3
* V4
* V5
* V6
* V8
* V10
* V12
* V14
* V16
* V18
* V20
* V24

 |
| สูบ W | 
* W8
* W12
* W16
* W18

 |
| อื่นๆ | 
* H
* U
* กระบอกสูบเดี่ยว
* Split-single
* VR
* Opposed piston
* X

 |

 |
**เครื่องประจุแบตเตอรี่** (อังกฤษ: battery charger, recharger) เป็นอุปกรณ์สำหรับใช้บรรจุพลังงานลงไปในเซลล์ทุติยภูมิหรือแบตเตอรี่ชนิดบรรจุซ้ำได้โดยขับดันกระแสไฟฟ้าลงไป

เกณฑ์วิธีของการชาร์จหรือบรรจุไฟขึ้นกับขนาดและประเภทของแบตเตอรี่ที่ถูกบรรจุไฟ แบตเตอรี่บางประเภททนทานการบรรจุไฟเกินจำเป็นได้ดี และสามารถนำมาบรรจุซ้ำได้โดยเชื่อมต่อกับแหล่งศักย์ไฟฟ้าหรือแหล่งกระแสไฟฟ้าที่เสถียร เครื่องประจุแบตเตอรี่อย่างง่ายจำเป็นต้องถอดอุปกรณ์ออกเมื่อสิ้นสุดวัฏจักรการบรรจุไฟ หรืออาจมีเครื่องจับเวลาที่ตัดกระแสไฟฟ้า ณ จุดเวลาหนึ่ง แบตเตอรี่ประเภทอื่น ๆ ไม่สามารถทนการบรรจุไฟเกินจำเป็นอย่างยาวนานได้ เนื่องจากเครื่องประจุอาจมีวงจรตรวจจับอุณหภูมิหรือศักย์ไฟฟ้าและตัวควบคุมไมโครโพรเซสเซอร์สำหรับปรับกระแสไฟฟ้าที่บรรจุไฟอยู่ กำหนดสภานะของประจุ และตัดกระแสไฟฟ้าเมื่อบรรจุไฟเสร็จ

แบตเตอรี่รถยนต์ 12V ชนิด แบตเตอรี่แบบตะกั่ว-กรด ขณะกำลังชาร์จ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Recharger definition and meaning - Collins English Dictionary". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 November 2016. สืบค้นเมื่อ 26 March 2017.
2. ↑  "recharge - definition of recharge in English - Oxford Dictionaries". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-10. สืบค้นเมื่อ 26 March 2017.
**คานิ ไซโซ** (ญี่ปุ่น: 可児才蔵, ค.ศ. 1554 - 10 สิงหาคม ค.ศ. 1613) มีอีกชื่อหนึ่งว่า **คานิ โยชินากะ** (ญี่ปุ่น: 可児吉長) เขาเป็นขุนศึกชาวญี่ปุ่นในช่วงยุคเซ็นโกคุและมีผลงานเด่นในศึกเซกิงาฮาระ

ภาพของ คานิ ไซโซ ในช่วงศึกเซกิงาฮาระ

ช่วงต้น
-------

เขาเกิดที่อำเภอคานิในแคว้นมิโนะ มีน้องชาย ชื่อ ซากาเบ (作兵衛) ตามทางบันทึกของทางวัด ได้กล่าวไว้ว่า เขาได้ศึกษาวิชาหอก (槍術) กับโฮโซอิน อินเอ ที่วัดกันโคจิ (願興寺)

เมื่อเขามีอายุได้ 13 ปี ได้รับใช้ไซโตะ ทัตสึโอกิ ในตำแหน่งพลทหารเดินเท้า ต่อมาเขาได้แปรพักตร์มาอยู่กับตระกูลโอดะ และได้รับใช้ขุนพลที่มีชื่อเสียงของตระกูลโอดะหลายคน ได้แก่ ชิบาตะ คัตสึอิเอะ มาเอดะ โทชิอิเอะ อะเกจิ มิตสึฮิเดะ และ โอดะ โนบุตากะ

สาเหตุที่เขาได้ฉายาว่า **ไซโซคนใบไผ่** (笹の才蔵, *Sasa no Saizō*) เป็นเพราะในนิทานพื้นบ้านได้เล่าไว้ว่า เขาได้ใช้ใบไผ่เพื่ออำพรางตัวในระหว่างการโจมตีกองทัพทาเคดะ เมื่อ โอดะ โนบุตากะ ได้พ่ายแพ้ต่อกองทัพโทโยโตมิในยุทธการชิสุงาตาเกะ เขาจึงได้เป็นขุนพลในสังกัดของฮาชิบะ ฮิเดะสึกุ แต่ในช่วงการรบที่โคมากิและนางากุเตะ มีเรื่องเล่าว่าเขาได้ขัดแย้งกับฮิเดะสึกุ เมื่อสถานการณ์การรบเริ่มเสียเปรียบ เขาจึงคิดที่จะหลบหนีออกจากสนามรบทันทีและปฏิเสธที่จะให้ฮิเดะสึกุยืมม้าของตน ในระหว่างการถอยทัพ เขาได้กลายเป็นโรนินอยู่ช่วงหนึ่ง ก็ได้มารับใช้ซะสะ นะริมาสะ เนื่องด้วยทางนะริมาสะ ได้รู้ถึงความสามารถของเขา

หลังจากที่ ซะสะ นะริมาสะ เสียชีวิต ในปี ค.ศ.1588 เขาก็ได้รับใช้ฟุกุชิมะ มาซาโนริ และได้รับที่ดินจำนวน 750 โคกุ และได้เข้าร่วมในการโอบล้อมปราสาทโอดะวาระ โดยที่กองทัพของเขา ได้เข้าปะทะกับ กองทัพของโฮโจ อุจิโนริ

ช่วงหลังของชีวิต
----------------

หลังการเสียชีวิตของฮิเดโยชิ เขาได้เป็นหนึ่งในขุนพลของกองทัพบูรพาที่นำโดยโทกุงาวะ อิเอยาสุ โดยมีเรื่องเล่าว่า เขาสามารถสังหารขุนพลฝ่ายประจิมของอิชิดะ มิตสึนาริ ได้ประมาณ 17 คน เขาได้รับคำชื่นชมจากอิเอยาสุพร้อมกับได้รับที่ดินประมาณ 1,250 โคกุ แต่หลังจากนั้น สุขภาพของเขาก็เริ่มแย่ลง มีเรื่องเล่าว่าเขามักจะขี่ม้าพร้อมกับง้าวนากินาตะอยู่เสมอ เขามักจะอารมณ์ร่าเริงเมื่อตอนลาดตระเวน แต่ก็กลายเป็นคนอารมณ์โมโห ถ้าหากมีใครคิดขโมยของไปจากเขา เขาได้ย้ายไปอยู่ที่แคว้นฮิโรชิมะในจังหวัดอากิ และมีเรื่องเล่าต่อจากนั้นว่า เขาเป็นผู้ที่ศรัทธาในองค์เทพอะตาโงะ กอนเก็น (愛宕権現) เป็นอย่างมาก และเขาเชื่อว่าตนเองอาจจะตายในวันหยุดขององค์เทพอะตาโงะ เขาเสียชีวิตในวัย 59 ปี โดยที่เขาได้ใส่ชุดเกราะเต็มยศก่อนตาย
ดูบทความหลักที่: เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์
**เครื่องปฏิกรณ์ความร้อนนิวตรอน** (อังกฤษ: Thermal-neutron reactor) คือ เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แบบใช้ช้าหรือความร้อนนิวตรอน ("ความร้อน" ที่นี้ไม่ได้หมายความถึงความร้อนในทางความรู้สึกจริง แต่หมายถึงในทางสภาพสมดุลทางความร้อนด้วยปฏิกิริยาระดับกลางของเชื้อเพลงเครื่องปฏิกรณ์ ตัวหน่วงความเร็ว และโครงสร้าง ซึ่งมีพลังงานต่ำกว่านิวตรอนเร็วที่เป็นผลิตภัณฑ์ขั้นต้นของการแบ่งแยกนิวเคลียส (ฟิชชัน))

ในเครื่องปฏิกรณ์โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ส่วนมากเป็นเครื่องปฏิกรณ์ความร้อนและใข้ตัวหน่วงนิวตรอนในการลดความเร็วนิวตรอน จนกว่ามันจะเข้าใกล้พลังงานจลน์โดยเฉลี่ยของอนุภาคโดยรอบ นั่นคือเพื่อลดความเร็วของนิวตรอนให้ความร้อนนิวตรอนต่ำลง นิวตรอนไม่มีประจุไฟฟ้าช่วยให้พวกมันทะลวงลึกลงไปถึงเป้าหมายและใกล้กับนิวเคลียสได้ ดังนั้น การกระจายนิวตรอนโดยแรงนิวเคลียร์ บางนิวไคลด์จึงมีการกระจายขนาดใหญ่

ครอสส์เซกชั่นนิวเคลียร์ของยูเรเนียม-235 สำหรับความช้าของความร้อนนิวตรอนอยู่ที่ประมาณ 1000 บาร์น ขณะที่นิวตรอนเร็วอยู่ในอันดับ 1 บาร์น เพราะฉะนั้นความร้อนนิวตรอนมีแนวโน้มมากขึ้นที่จะเป็นเหตุให้ยูเรเนียม-235 เกิดการฟิชชันมากกว่าจะถูกจับโดยยูเรเนียม-238 หากนิวตรอนอย่างน้อยหนึ่งตัวจากยูเรเนียม-235 เกิดฟิชชันปะทะกับนิวเคลียสอื่นและเป็นสาเหตุให้เกิดการแบ่งแยกนิวเคลียส จากนั้นปฏิกิริยาลูกโซ่นิวเคลียร์จะดำเนินการต่อ หากปฏิกิริยาดำรงอยู่ได้ด้วยตัวมันเอง จะเรียกว่าปฏิกิริยาวิกฤต (Critical reaction) และมวลของยูเรเนียม-235 จะต้องการผลิตภัณฑ์เงื่อนไขวิกฤต (Critical condition) เรียกว่า มวลวิกฤต

**เครื่องปฏิกรณ์ความร้อนประกอบด้วยดังต่อไปนี้**

* ตัวหน่วงนิวตรอน ในการลดความเร็วของนิวตรอน ในเครื่องปฏิกรณ์น้ำมวลเบาและเครื่องปฏิกรณ์น้ำมวลหนักทั้งคู่ใช้เป็นตัวทำให้เย็นเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์
* เชื้อเพลิงนิวเคลียร์ ซึ่งเป็นวัสดุฟิสไซล์ โดยทั่วไปเป็นยูเรเนียม
* ภาชนะความดันเครื่องปฏิกรณ์ คือถังรับแรงดันที่ประกอบด้วยตัวทำให้เย็นและแกนเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียส
* ตัวกันรังสี เพื่อปกป้องประชาชนและสิ่งแวดล้อมจากผลกระทบให้โทษของรังสีก่อไอออน
* อาคารจัดเก็บจำกัด ซึ่งถูกออกแบบ ในกรณีฉุกเฉินเพื่อให้หลีกจากรังสี
* เครื่องมือเพื่อควบคุมและติดตามระบบของเครื่องปฏิกรณ์

ดูเพิ่ม
-------

* เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ผลิตเชื้อเพลิง
* ยูเรเนียมเสริมสมรรถนะ
* ระดับอุณหภูมิของนิวตรอน
* เครื่องปฏิกรณ์นิวตรอนเร็ว
* ยูเรเนียม-235
* ยูเรเนียม-238
* เครื่องปฏิกรณ์ทอเรียมฟลูออไรด์น้ำ

ดูเพิ่ม
-------

1. 1 2  Squires, G.L. (2012, March 29). Introduction of the Theory of Thermal Neutron Scattering.
2. ↑  "Some Physics of Uranium". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 3, 2008. สืบค้นเมื่อ 2009-01-18.
Philips Respironics Home Oxygen Concentrator.
**เครื่องผลิตออกซิเจน** หรือ **เครื่องเพิ่มความเข้มข้นของออกซิเจน** (อังกฤษ: oxygen concentrator) เป็นอุปกรณ์ที่ใช้เพิ่มความเข้มข้นของออกซิเจนในอากาศโดยแยกเอาไนโตรเจนออก เพื่อให้ได้อากาศที่มีความเข้มข้นของออกซิเจนสูงกว่าปกติ เพื่อนำไปใช้ประโยชน์ เช่น ให้กับผู้ป่วยที่ต้องการออกซิเจน เป็นต้น

กลไกที่เครื่องผลิตออกซิเจนใช้อยู่ใน 2 กลไกหลัก ได้แก่ การดูดซับโดยอาศัยความต่างของความดัน (pressure swing adsorption) และ การแยกก๊าซผ่านเยื่อ (membrane gas separation)

การใช้ในการระบาดทั่วของโควิด-19
-------------------------------

การระบาดทั่วของโควิด-19 ทำให้มีความต้องการใช้ออกซิเจนเพิ่มขึ้นอย่างมากในการรักษาผู้ป่วย จึงมีการผลิตเครื่องผลิตออกซิเจนแบบไม่ปกปิดเทคโนโลยี (open source) อย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะกรณีการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศอินเดีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Indian tech cos join hands to make open source based oxygen concentrators; to be priced at around Rs 40k". *The Economic Times*. สืบค้นเมื่อ 13 June 2021.
2. ↑  "Open Source Oxygen Concentrators Reference Designs | Three Examples". *Electronics For You*. 2021-05-11. สืบค้นเมื่อ 13 June 2021.
**ออแตลฌอร์ฌ-แซ็งก์** (ฝรั่งเศส: *Hôtel George-V*; "โรงแรมพระเจ้าจอร์จที่ 5") เป็นโรงแรมหรูหราระดับห้าดาวตั้งอยู่ใกล้เคียงช็องเซลีเซบนถนนพระเจ้าจอร์จที่ 5 กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยตั้งชื่อตามถนนอันเป็นตั้งดังกล่าวนั้น

ห้องชุดรอยัล (Royal Suite) ของโรงแรมนี้ราคาคืนละ 24,550 ดอลลาร์สหรัฐ และซีเอ็นเอ็นโก (CNN Go) จัดเมื่อปี 2555 ว่าแพงเป็นอันดับที่ 11 ของโลก

ประวัติ
-------

ออแตลฌอร์ฌ-แซ็งก์เป็นโรงแรมหลังที่แปดที่ฌอแอล อีลม็อง (Joel Hillman) ก่อตั้งขึ้น มูลค่าการก่อสร้างอยู่ที่สามสิบเอ็ดล้านดอลลาร์สหรัฐ และเปิดเมื่อปี 2471 เจ้าของคนต่อมาคือ ฟร็องซัว ดูว์เพร (François Dupré) ผู้เป็นเจ้าของโรงแรมปลาซาอาเตเน (Plaza Athénée) ในกรุงปารีส และโรงแรมริตซ์การ์ลตงมงเรอาล (Ritz Carlton Montreal) ในนครมงเรอาล ประเทศแคนาดา ด้วย

ออแตลฌอร์ฌ-แซ็งก์มีห้องรับรองแขกสองร้อยสี่สิบห้าห้อง และได้รับรางวัลชนะเลิศหลายรายการจากนิตยสารคอนเดแนสต์แทรเวเลอร์ (Condé Nast Traveler) นอกจากนี้ ภัตตาคารเลอแซ็งก์ (Le Cinq) ของโรงแรม ยังได้รับดาวมิชแล็ง (Michelin) ถึงสองดวงด้วย

บริษัทคิงดอมโฮลดิง (Kingdom Holding Company) ซึ่งเป็นบริษัทลงทุนภายใต้ความควบคุมของเจ้าชายอัลวะลีด บิน เฏาะลาล (Al-Waleed bin Talal) แห่งซาอุดีอาระเบีย ได้เป็นเจ้าของออแตลฌอร์ฌ-แซ็งก์ตั้งแต่ปี 2551 และตั้งให้กลุ่มโรงแรมโฟร์ซีซันส์ (Four Seasons Hotels) เป็นผู้จัดการ กับให้คริสโตเฟอร์ นอร์ตัน (Christopher Norton) เป็นผู้จัดการทั่วไปและเป็นรองประธานภูมิภาค

อ้างอิง
-------

1. ↑  Arnold, Helen "World's 15 most expensive hotel suites" *CNN Go*. 25 March 2012. Retrieved 2012-04-11

*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ออแตลฌอร์ฌ-แซ็งก์**

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
**เฮนุททาเนบ** เป็นเจ้าหญิงแห่งอียิปต์โบราณ

ครอบครัว
--------

พระองค์เป็นหนึ่งในพระราชโอรสและพระราชธิดาในฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 3 จากราชวงศ์ที่ 18 แห่งอียิปต์ กับสมเด็จพระราชินีทีเย พระองค์เป็นพระภคินีหรือพระขนิษฐาของฟาโรห์อเคนาเตน พระองค์มีพี่น้องหลายพระองค์ โดยมีพระเชษฐาอีกหนึ่งพระองค์และพระภคินีหลายพระองค์

พระนาม **เฮนุททาเนบ** มีความหมายว่า *"สตรีแห่งแดนอียิปต์"* ซึ่งเป็นพระนามที่มักจะใช้กับตำแหน่งพระราชินี พระองค์เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่สาม โดยหลังประสูติหลังจากพระนางซิทอามุน และพระนางไอซิส (หรืออาจจะเรียกว่า ไอเซท)

พระประวัติ
----------

พระองค์ปรากฎอยู่ที่รูปสลักหินมหึมาของฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 3 ร่วมพระนางทีเย และมีความสูงถึง 7 เมตร (หรือ 23 ฟุต) ซึ่งเป็นรูปสลักของอเมนโฮเทปที่ 3 กับพระนางทีเยประทับนั่งเคียงกัน โดยมีรูปสลักหินยืนของสามพระราชธิดาด้านหน้าของทั้งสองพระองค์ และพระราชธิดาทั้งสาม พระนางเฮนุทาเนบจะอยู่ตรงกลางและมีขนาดใหญ่กว่าอีกสองพระองค์ที่เหลือ พระนางเนเบตาอยู่ด้านขวา และอีกหนึ่งพะองค์อยู่ทางด้านซ้ายซึ่งพระนามถูกทำลาย ทั่งนี้พระองค์ยังปรากฎอยู่ร่วมกับพระนางไอเซท (พระภคินี) ที่วิหาร ณ เมืองโซเลบ 

และยังคงไม่ชัดเจนว่าพระนางเฮนุททาเนบจะได้ดำรงตำแหน่งเป็นพระมเหสีเช่นกันกับพระนางซิทอามุนและพระนางไอเซท และไม่มีบันทึกใดๆ กล่าวถึงพระองค์ในฐานะของพระมเหสีแห่งฟาโรห์ แต่ในบันทึกที่วิหารในเมืองโซเลบพระนามของพระองค์สลักอยู่ในคาร์ทูธ ซึ่งมีแต่ฟาโรห์และพระมเหสีเท่านั้นที่สามารถในคาร์ทูธได้

ภายหลังจากการสิ้นพระชนม์ของฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ 3 พระองค์ก็มิได้ถูกกล่าวถึงในบันทึกใดๆ อีกเลย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hermann Ranke: *Die Ägyptischen Personennamen.* (Verlag von J. J. Augustin in Glückstadt, 1935)
2. ↑  Aidan Dodson & Dyan Hilton, The Complete Royal Families of Ancient Egypt, Thames & Hudson (2004), p. 154
3. ↑  O'Connor, David & Cline, Eric. Amenhotep III: Perspectives on his Reign, University of Michigan, 1998. p. 7
**อนุสาวรีย์สามบูรพาจารย์** หรือ **อนุสาวรีย์สามเสือแห่งเกษตร** เป็นอนุสาวรีย์รูปเหมือนของสามบูรพาจารย์ผู้ริเริ่มสถาปนาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ คือพระช่วงเกษตรศิลปการ (ช่วง โลจายะ) หลวงสุวรรณวาจกกสิกิจ (ทองดี เรศานนท์) และหลวงอิงคศรีกสิการ (อินทรี จันทรสถิตย์) ประดิษฐาน ณ ลานอนุสาวรีย์สามบูรพาจารย์ หน้าสถาบันเกษตราธิการ สำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ภายในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตบางเขน

ประวัติ
-------

**"สามเสือเกษตร"** เป็นฉายาที่เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี (สนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา) ใช้เรียกแทนบุคคลสามคน ได้แก่ พระช่วงเกษตรศิลปการ (ช่วง โลจายะ) หลวงสุวรรณวาจกกสิกิจ (ทองดี เรศานนท์) และหลวงอิงคศรีกสิการ (อินทรี จันทรสถิตย์) ผู้มีคุณูปการในการพัฒนาวงการเกษตรไทยและเผยแพร่คุณประโยชน์ทางเกษตรกรรมไปสู่สาธารณชนซึ่งถือเป็นอาชีพหลักและอาชีพเดียวของราษฎรไทยในสมัยนั้นที่สร้างการเศรษฐกิจขึ้นอย่างเป็นระบบในประเทศไทย นอกจากนี้บุคคลทั้งสามยังเป็นผู้วางรากฐานการเกษตรและการศึกษาด้านเกษตรศาสตร์ของประเทศไทย อันนำไปสู่การสถาปนาสถาบันทางเกษตรศาสตร์เป็นการเฉพาะ และมีวิวัฒนาการมาเป็นมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ในปัจจุบัน 

จำเดิมในทศวรรษที่สามของการครบรอบการสถาปนามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ณ พื้นที่ลานด้านหน้าสถาบันเกษตราธิการ สำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ได้มีการสถาปนาอนุสาวรีย์หลวงสุวรรณวาจกกสิกิจ (ทองดี เรศานนท์) ขึ้น โดยมีหม่อมเจ้าสิทธิพร กฤดากร ทรงประกอบพิธีเปิดอนุสาวรีย์ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511 ซึ่งเป็นวันครบรอบปีที่ 25 แห่งการสถาปนามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ต่อมาในวาระการครบรอบปีที่ 50 แห่งการสถาปนามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้มีการสร้างอนุสาวรีย์พระช่วงเกษตรศิลปการ (ช่วง โลจายะ) และหลวงอิงคศรีกสิการ (อินทรี จันทรสถิตย์) เพิ่มเติมให้เป็นอนุสาวรีย์ "สามเสือแห่งเกษตร" และมีพิธีเปิดในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538

ลักษณะทางสถาปัตยกรรม
--------------------

บริเวณโดยรอบอนุสาวรีย์สามบูรพาจารย์ (พ.ศ. 2552)
อนุเสาวรีย์สามบูรพาจารย์มีลักษณะเป็นอนุสาวรีย์ประเภทบุคคล ประกอบด้วยรูปเหมือนบุคคลในท่ายืนสามคนตั้งเรียงลำดับ ดังนี้

1. ตรงกลาง คือ หลวงสุวรรณวาจกกสิกิจ (ทองดี เรศานนท์) ในท่ายืน มือซ้ายถือหมวก มองตรงมาเบื้องหน้า
2. ด้านซ้าย คือ พระช่วงเกษตรศิลปการ (ช่วง โลจายะ) ในท่ายืน มือซ้ายถือหนังสือชื่อ "เกษตรกรรมแผนใหม่"
3. ด้านขวา คือ หลวงอิงคศรีกสิการ (อินทรี จันทรสถิตย์) ในท่ายืน มือซ้ายถือหมวก ใบหน้ามองเยื้องทางด้านซ้าย

ณ ฐานอนุสาวรีย์มีป้ายโลหะสำริด ปรากฏข้อความจารึกว่า

> อนุสาวรีย์ "สามเสือแห่งเกษตร" สร้างไว้เป็นสิ่งน้อมนำใจอนุชนให้รำลึกถึงบูรพาจารย์
> 
> 
> ผู้ได้อุทิศตนร่วมกันทำงานด้วยความพากเพียร อดทน และเสียสละอย่างสูง เพื่อวางรากฐานการเกษตรแผนใหม่
> 
> 
> และการศึกษาด้านการเกษตรให้เจริญก้าวหน้ามาตราบจนปัจจุบัน
> 
> 
> 
> ประกอบพิธีเปิด เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 2 กุมภาพันธ์ พุทธศักราช 2538
> 
>

อ้างอิง
-------

* วิญญาณสามบูรพาจารย์เกษตร เก็บถาวร 2009-01-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน โดย ศ.ระพี สาคริก
* อนุสาวรีย์สามบูรพาจารย์
**ไฟซอล อักบาร์** (Faisol Akbar) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 21 ครั้ง ชนะ 12 (น็อค 3) เสมอ 3 แพ้ 6

ประวัติ
-------

อักบาร์ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 18 มกราคม พ.ศ. 2533 ชนะคะแนน ไมเคิล ตัมปานี ก่อนจะได้ครองแชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวทในปีเดียวกันนั้น ด้วยการชนะคะแนน วัสซิสโน ที่อินโดนีเซีย ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง จึงไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 แพ้คะแนน คิม โอห์กอน ที่เกาหลีใต้ อักบาร์หยุดชกไป 1 ปี ก่อนจะกลับมาชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท WBF เมื่อ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2537 แต่แพ้คะแนน รอนนี่ มากราโม ที่ฟิลิปปินส์ ไม่ได้แชมป์มาครอง

อักบาร์ขึ้นชกชนะอีกสองครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 27 เมษายน พ.ศ. 2538 ชนะคะแนน มูฮัมหมัด ราชแมน ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง จากนั้นเดินทางมาชกนอกรอบในประเทศไทย แพ้คะแนน วันดี สิงห์วังชาที่ สมุทรปราการ และชนะน็อค อัลเบอร์โต นูเนซ ยก 3 ที่ สระบุรี จากนั้น ชกชนะคะแนน ลิงลม พ.ธวัชชัยที่อินโดนีเซีย อักบาร์ได้ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท IBF เมื่อ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2540 เป็นฝ่ายชนะคะแนนวันดี สิงห์วังชา ที่เขาเคยแพ้มาก่อน คว้าแชมป์มาครองสำเร็จ จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท IBFกับโซลานี่ เปเตโล่ ผู้ที่แย่งแชมป์ไปจากรัตนพล ส.วรพิน เมื่อ 21 มีนาคม พ.ศ. 2541 แต่อัคบาร์เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป

หลังจากชิงแชมป์ไม่สำเร็จ อักบาร์ขึ้นชกกับนิกโก้ โธมัส อดีตแชมป์โลกชาวอินโดนีเซีย แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป จากนั้นขึ้นชกชนะอีกสองครั้ง รวมทั้งชกชนะ นำชัย รัตนชัยยิม นักมวยชาวไทยด้วย ไปชกนอกรอบที่ ญี่ปุ่น แพ้คะแนน ยาซึโอะ โทคิมิตสุ จากนั้น กลับมาชกชนะในอินโดนีเซียอีกครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 เสมอกับอีริเบร์โด เกยอนที่อินโดนีเซีย จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวท (2533 - 2536)
* แชมป์อินโดนีเซียรุ่นมินิมัมเวท (2538)
* แชมป์เงารุ่นมินิฟลายเวท IBF
	+ ชิง 30 สิงหาคม 2540 ชนะคะแนน วันดี สิงห์วังชา ที่ อินโดนีเซีย
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้ แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 13 พฤศจิกายน 2536 แพ้คะแนน คิม โอห์กอน ที่ เกาหลีใต้
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท WBF เมื่อ 8 ตุลาคม 2537 แพ้คะแนน รอนนี่ มากราโม ที่ ฟิลิปปินส์
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ 21 มีนาคม 2541 แพ้คะแนน โซลานี่ เปเตโล  ที่ แอฟริกาใต้
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 12 พฤษภาคม 2544 เสมอกับ เอริเบร์โต เกยอน ที่ อินโดนีเซีย

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2015-03-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
ออแตลเดอซูบีซ (hôtel de Soubise) ในกรุงปารีส
**ออแตลปาร์ตีกูว์ลีเย** (ฝรั่งเศส: *hôtel particulier*, ออกเสียง: [ɔtɛl paʁtikylje]) เป็นบ้านพักอาศัยในเขตเมืองแบบหนึ่งที่มีขนาดใหญ่โตและตกแต่งอย่างหรูหรา พบได้ในประเทศฝรั่งเศส (รวมทั้งเบลเยียมด้วย) คำว่า *hôtel* นั้นมาจากภาษาอังกฤษในยุคกลางว่า "inn" ที่หมายถึงที่พักอาศัยในเขตเมืองของขุนนางหรือชนชั้นสูง ซึ่งในจะปัจจุบันจะเหลือการใช้งานเพียงแค่ "Inn of Court" ในประเทศอังกฤษ คำว่า *particulier* หมายความว่า "ส่วนบุคคล" หรือ "ส่วนตัว" ซึ่งในประเทศฝรั่งเศสนั้นมักจะเป็นที่พักขนาดใหญ่ (คฤหาสน์) ที่สร้างขึ้นเพื่อขุนนาง คหบดี หรือเป็นที่ประทับของสมาชิกราชวงศ์ รวมทั้งเจ้าชายสืบสายพระโลหิตในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18

ลักษณะของที่พักอาศัยแบบนี้จะต่างจากบ้านทั่วไปที่มักจะเป็นแถวและมีกำแพงติดกันทั้งสองด้านและมักจะหันหน้าเข้าถนนหลักเสมอ แต่ออแตลปาร์ตีกูว์ลีเยมักจะเป็นบ้านที่มีบริเวณสวนโดยรอบ และมักจะอยู่ในบริเวณสวน หรือถูกห้อมล้อมด้วยสวน มีทางเข้าใหญ่ด้านหน้า และถนนซึ่งนำมาสู่ตัวบ้าน ซึ่งบริเวณนั้นมักจะมีสนามเกียรติยศ และสวนอยู่ด้านหลัง 

ออแตลปาร์ตีกูว์ลีเยพบได้ในเมืองใหญ่ของฝรั่งเศส อาทิ ปารีส, บอร์โด, อาลบี, อาวีญง, ลียง, น็องซี, รูอ็อง, แรน, ทรัว และตูลูซ เป็นต้น ในปารีสสมัยปัจจุบันสามารถพบได้ถึง 400 แห่ง

ตัวอย่าง
--------

ตัวอย่างสำคัญของออแตลปาร์ตีกูว์ลีเยที่พบในกรุงปารีส:

ปารีส: Hôtel de Saint-Aignan (Musée d'art et d'histoire du judaïsme)
ตูลูซ: Hôtel d'Assézat
* Hôtel Salomon de Rothschild
* Hôtel Lambert
* Hôtel Matignon
* Hôtel de Sens
* Hôtel de Rambouillet
* Hôtel Biron
* Hôtel d'Evreux
* Hôtel de Cluny
* Hôtel Carnavalet
* Hôtel de Salm
* Hôtel Grimod de La Reynière
* Hôtel Jacquemart-André
* Hôtel de Marigny
* Hôtel de Lauzun
* Hôtel de Beauvais

ในเมื่องอื่น ๆ 

* Hôtel d'Assézat ในตูลูซ
* Hôtel de Blossac ในแรน

อ้างอิง
-------

1. ↑   Les hôtels particuliers parisiens, "Kira Mitrofanoff", 10 octobre 2011

ดูเพิ่ม
-------

* อาคาร
* ปราสาท
* พระราชวัง


|  |  |
| --- | --- |
|   | **สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส** |



คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ออแตลปาร์ตีกูว์ลีเย**
**จักรพรรดิเว่ย์เหวิน** ((西)魏文帝) (507–551) พระนามเดิม **หยวน เป่าจู้** (元寶炬) เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เว่ย์ตะวันตก รัฐสาขาที่สืบทอดมาจากราชวงศ์เว่ย์เหนือ ในปี 534 หยวน เป่าจู้ เจ้าชายหนานหยางตามเสด็จพระภาดาของพระองค์จักรพรรดิเว่ย์เสี้ยวอู่ในการหลบหนีจากเมืองหลวงลั่วหยางไปยังฉางอัน หลังจากผลกระทบระหว่างจักรพรรดิเว่ย์เสี้ยวอู่และนายพลผู้ยิ่งใหญ่เกา ฮวน อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ของจักรพรรดิเว่ย์เสี้ยวอู่กับนายพลที่ทรงพึ่งพาอี้ว์เหวิน ไท่ ไม่นานก็แย่ลงเช่นกัน และราวๆ ปีใหม่ค.ศ. 535 อี้ว์เหวิน ไท่วางยาพิษจักรพรรดิเว่ย์เสี้ยวอู่สวรรคต ทำให้หยวน เป่าจู้ได้เป็นจักรพรรดิ (ในฐานะจักรพรรดิเว่ย์เหวิน) ดังที่เกา ฮวน ได้ทำในช่วงปลายปี 534 ทำให้หยวน ซันเจียนบุตรชายของหยวน ต้าน (元亶) ลูกพี่ลูกน้องของจักรพรรดิเว่ย์เหวิน เป็นเจ้าชายแห่งชิงเหอเป็นจักรพรรดิ (ในฐานะจักรพรรดิเว่ย์เสี้ยวจิง) และก่อตั้งราชวงศ์เว่ย์ตะวันออก จักรพรรดิเว่ย์เหวินเป็นที่รู้จักในฐานะจักรพรรดิองค์แรกของราชวงศ์เว่ย์ตะวันออก ในการแบ่งปันอำนาจ ความสัมพันธ์ของจักรพรรดิเว่ย์เหวินกับตระกูลอวี้เหวินเป็นไปในทางที่ดี แต่พระองค์ก็ไม่สามารถใช้พระราชอำนาจได้มากนัก

อ้างอิง
-------

* *History of Northern Dynasties*, vol. 5 .
* *Zizhi Tongjian*, vols. 156, 157, 158, 159, 160, 161, 162, 163, 164.
* *Book of Wei*, vol. 22 .

| * ด
* ค
* ก
ลำดับจักรพรรดิจีนในราชวงศ์เหนือ |
| --- |
| ราชวงศ์เว่ย์เหนือ | 
* เต้าอู่
* หมิงหยวน
* ไท่อู่
* เจ้าชายแห่งหนานอัน
* เหวินเฉิง
* เซี่ยนเหวิน
* เสี้ยวเหวิน
* เซฺวียนอู่
* เสี้ยวหมิง
* พระราชธิดาในเสี้ยวหมิง
* โย่วจู่
* เสี้ยวจวง
* เจ้าชายแห่งฉางกวง
* เจี๋ยหมิ่น
* โฮ่วเฝย์
* เสี้ยวอู่

 |
| ราชวงศ์เว่ย์ตะวันออก | 
* เสี้ยวจิง

 |
| ราชวงศ์เว่ย์ตะวันตก | 
* เหวิน
* เฟ่ย์
* กง

 |
| ราชวงศ์ฉีเหนือ | 
* เหวินเสวียน
* เฟ่ย์
* เสี้ยวเจา
* อู่เฉิง
* โฮ่วจู่
* โย่วจู่

 |
| ราชวงศ์โจวเหนือ | 
* เสี้ยวหมิน
* หมิง
* อู่
* เสวียน
* จิ้ง

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
บทความนี้เกี่ยวกับa character in Greek mythology สำหรับความหมายอื่น ดูที่ อะกาเมมนอน (แก้ความกำกวม)หน้ากากทองคำที่เรียกว่า *หน้ากากอะกาเมมนอน* ไฮนริช ชลีมาน ค้นพบใน ค.ศ. 1876 ณ บริเวณที่ตั้งเมืองไมซีนี ปัจจุบันเชื่อว่าหน้ากากนี้เก่าแก่กว่าสงครามกรุงทรอยในตำนานถึงราว 300 ปี
**อะกาเมมนอน** (อังกฤษ: Agamemnon; กรีกโบราณ: Ἀγαμέμνων, *Ἀgamémnōn*) ตามเทพปกรณัมกรีก เป็นบุตรของกษัตริย์เอทริอัส และราชินิไอโรเปแห่งนครไมซีนี พระองค์มีพระอนุชาคือเมเนเลอัส มีพระมเหสีชื่อพระนางไคลเตมเนสตรา และมีราชบุตร/ราชธิดา 4 พระองค์ ได้แก่ อิฟิจิไนอา (Iphigenia), อีเลคตรา (Electra), ออเรสตีส (Orestes) และ คริซอธีมิส (Chrysothemis) ตำนานของกรีกถือว่าอากาเมมนอนเป็นกษัตริย์ปกครองนครไมซีนี หรืออาร์กอส ซึ่งอาจเป็นสถานที่เดียวกันแต่เรียกคนละชื่อ พระองค์เป็นผู้บัญชาการใหญ่ของกองกำลังพันธมิตรฝ่ายกรีก ที่จัดตั้งขึ้นเพื่อยกทัพไปกรุงทรอย หลังจากปารีสลักลอบพาพระนางเฮเลน มเหสีของเมเนเลอัสหนีไป

อะกาเมมนอนเป็นกษัตริย์นักรบที่ทะเยอะทะยาน เมื่อคราวยกทัพไปทรอยเกิดลมพายุใหญ่ขึ้น ทัพเรือกรีกไม่สามารถแล่นออกไปได้ พระองค์จึงปฏิบัติตามคำแนะนำของโหรเอกแคลคัส(เทสตอริดีส) โดยทรงสั่งให้บูชายันต์อิฟิจิไนอา พระธิดาของพระองค์เองแด่ทวยเทพ คลื่นลมจึงได้สงบ ฯ ต่อมาในระหว่างที่กำลังปิดล้อมกรุงทรอยอยู่เป็นปีที่สิบ ได้เกิดโรคระบาดใหญ่ที่ส่งมาโดยเทพอะพอลโล ด้วยเหตุที่อะกาเมมนอนไปลบหลู่ *ไครซีส* (Chryses) นักบวชของอะพอลโลโดยไม่ยอมคืนลูกสาวให้ อะคิลลีสนักรบคนสำคัญของกองทัพกรีกแนะนำให้เหล่าแม่ทัพกรีก (basileus) ยกทัพของตนกลับ ถ้ายังไม่อยากจะตายกันหมดอยู่ที่ชายหาดของทรอย อะกาเมมนอนจึงจำต้องคืนลูกสาวให้กับไครซีสเพื่อระงับพิโรธของอะพอลโล และใช้อำนาจริบเอาหญิงรับใช้ชาวทรอยที่อะคิลลีสได้เป็นรางวัลในการรบ มาเป็นของตนทดแทนลูกสาวของไครซีส ทำให้อะคิลลีสเสียใจและถอนตัว(ชั่วคราว)จากการสู้รบ เป็นผลให้นักรบกรีกล้มตายเป็นอันมาก

เมื่ออะกาเมมนอนยกทัพกลับมาจากกรุงทรอย พระองค์ถูกลอบสังหารโดยการร่วมมือกันระหว่าง พระนางไคลเตมเนสตรา และอีจีสธัส (Aegisthus) ชู้รักของพระมเหสี (เป็นเหตุการณ์ที่ได้รับการกล่าวถึงในหมากาพย์ *โอดิสซีย์* ล.11:409-11) ในบางตำนานกล่าวว่าพระนางไคลเตมเนสตราเป็นผู้ลงมือสังหารพระสวามีด้วยตนเอง

พงศาวลีของอะกาเมมนอน
--------------------

Genealogy of Agamemnon

อ้างอิง
-------

1. ↑  Homer, *Iliad* 9:145.
2. ↑  Leeming, David (2005). *Argos*. *Oxford Companion to World Mythology*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 9780199916481.
3. ↑  Homer, *Iliad* 1:50-52.
ไฮโพไซคลอยด์ (เส้นสีแดง) ที่เกิดจากรูปวงกลม *r* = 1 กลิ้งไปบนขอบด้านในของรูปวงกลม *R* = 3
**ไฮโพไซคลอยด์** (อังกฤษ: hypocycloid) คือเส้นโค้งชนิดหนึ่ง สร้างขึ้นโดยกำหนดจุดจุดหนึ่งบนเส้นรอบรูปวงกลมวงหนึ่ง แล้วกลิ้งรูปวงกลมนั้นไปบนขอบ *ด้านใน* ของรูปวงกลมอีกรูปหนึ่งซึ่งอยู่กับที่ รอยที่เกิดจากการเคลื่อนที่ของจุดอ้างอิงจะได้เส้นโค้งไฮโพไซคลอยด์

เส้นโค้งนี้จัดว่าเป็นรูเลตต์ชนิดหนึ่ง และเป็นกรณีพิเศษของไฮโพโทรคอยด์ (epitrochoid) วิวัฒน์ (evolute) และอาวัต (involute) ของเส้นโค้งนี้จะมีรูปร่างคล้ายกับเส้นโค้งเดิม

สมการ
-----

รูปร่างของไฮโพไซคลอยด์จะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับรัศมีของรูปวงกลมทั้งสอง หากรูปวงกลมที่กลิ้งมีรัศมี *r* หน่วย และรูปวงกลมที่อยู่กับที่มีรัศมี *R* = *kr* หน่วย ค่า *k* หมายถึงจำนวนเท่าของรัศมีรูปวงกลมที่อยู่กับที่ ต่อรัศมีรูปวงกลมที่กลิ้ง ดังนั้นไฮโพไซคลอยด์สามารถเขียนได้ด้วยสมการอิงตัวแปรเสริมดังนี้

{\displaystyle x(\theta )=(R-r)\cos \theta +r\cos \left({\frac {R-r}{r}}\theta \right)}
{\displaystyle y(\theta )=(R-r)\sin \theta -r\sin \left({\frac {R-r}{r}}\theta \right)}
หรือ

{\displaystyle x(\theta )=r(k-1)\cos \theta +r\cos \left((k-1)\theta \right)\,}
{\displaystyle y(\theta )=r(k-1)\sin \theta -r\sin \left((k-1)\theta \right)\,}
* ถ้า *k* เป็นจำนวนเต็ม เส้นโค้งที่ได้จะเป็นรูปปิดคล้ายฟันเฟือง และมี *บัพแหลม* (ร่องแหลมซึ่งไม่สามารถหาอนุพันธ์ได้) ทั้งหมด *k* แห่งบนเส้นโค้ง
	+ โดยเฉพาะเมื่อ *k* = 2 รูปที่ได้จะเป็นเส้นตรงเส้นเดียวเรียกว่า *รูปวงกลมการ์ดาโน* (Cardano circle) ซึ่งตั้งชื่อตาม เจโรลาโม การ์ดาโน (Gerolamo Cardano) นักคณิตศาสตร์ชาวอิตาลีผู้ศึกษาไฮโพไซคลอยด์เป็นครั้งแรก
* ถ้า *k* เป็นจำนวนตรรกยะ ซึ่งสามารถเขียนเป็นเศษส่วนอย่างต่ำ *k* = *p*/*q* ได้ เส้นโค้งนี้จะมีบัพแหลม *p* แห่ง และต้องกลิ้งรอบรูปวงกลม *q* รอบจึงจะได้รูปปิดคล้ายรูปดาว
* ถ้า *k* เป็นจำนวนอตรรกยะ เส้นโค้งนี้จะวนที่ตำแหน่งใหม่ไปเรื่อยๆ และไม่มาบรรจบกันเป็นรูปปิด ทำให้เติมที่ว่างระหว่างรูปวงกลมที่อยู่กับที่ จนถึงรูปวงกลมรัศมี *R* − 2*r* จนเต็ม (เป็นรูปวงแหวนทึบ)

* ตัวอย่างไฮโพไซคลอยด์
* k = 3 หรือ เดลทอยด์ (deltoid) *k* = 3 หรือ เดลทอยด์ (deltoid)
* k = 4 หรือ แอสทรอยด์ (astroid) *k* = 4 หรือ แอสทรอยด์ (astroid)
* k = 5 *k* = 5
* k = 6 *k* = 6
* k = 2.1 = 21/10 *k* = 2.1 = 21/10
* k = 3.8 = 19/5 *k* = 3.8 = 19/5
* k = 5.5 = 11/2 *k* = 5.5 = 11/2
* k = 7.2 = 36/5 *k* = 7.2 = 36/5

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hypocycloid Evolute ที่ MathWorld
2. ↑  Hypocycloid Involute ที่ MathWorld

* J. Dennis Lawrence (1972). *A catalog of special plane curves*. Dover Publications. pp. 168, 171–173. ISBN 0-486-60288-5.

ดูเพิ่ม
-------

* ไซคลอยด์ (cycloid)
* เอพิไซคลอยด์ (epicycloid)
* โทรคอยด์ (trochoid)
* เอพิโทรคอยด์ (epitrochoid)
* ไฮโพโทรคอยด์ (hypotrochoid)
***เพลงรักสองหัวใจ*** (ญี่ปุ่น: 四月は君の嘘, อักษรโรมัน: *Shigatsu wa Kimi no Uso*, แปลตรงตัว 'คำโกหกของคุณในเดือนเมษายน') เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวนาฏกรรมเรื่องรัก (Romantic drama) เขียนเรื่องและวาดภาพโดยนะโอะชิ อะระกะวะ ลงตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งแมกกาซีนรายเดือนของโคดันชะตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 2011 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 ทั้งยังได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ ภาพยนตร์ไลฟ์แอคชัน และไลต์โนเวลอีกด้วย

ซีรีส์มังงะเรื่องนี้มีจุดเริ่มต้นมาจากหนังสือการ์ตูนแบบจบตอนเดียวที่อะระกะวะส่งเข้าร่วมการแข่งขัน ซึ่งเขาอิงเค้าโครงเรื่องตามหนังสือการ์ตูนเหล่านี้และได้รับแรงบันดาลใจจากมังงะแนวดนตรี เช่น ปุปะจังหวะฮาและวุ่นรัก นักดนตรี เพลงรักสองหัวใจถูกดัดแปลงเป็นอนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอเอ-1 พิกเจอร์ส ออกอากาศในผังรายการโนะอิตะมินะของฟูจิเทเลวิชันตั้งแต่เดือนตุลาคม ค.ศ. 2014 ถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 มีการออกอากาศในรูปแบบออริจินัลวิดีโอแอนิเมชัน (OVA) เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2015 และในรูปแบบภาพยนตร์ไลฟ์แอคชันเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2016

มังงะเรื่องนี้ได้รับรางวัลมังงะโคดันชะครั้งที่ 37 ประเภทโชเน็งใน ค.ศ. 2013 เพลงรักสองหัวใจมียอดจำหน่ายมากกว่า 5 ล้านเล่ม ณ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017 อีกทั้งยังได้รับคำวิจารณ์ที่หลากหลาย โดยนักวิจารณ์ส่วนใหญ่ให้การชื่นชมต่อโครงเรื่องและตัวละคร แต่วิพากษ์วิจารณ์ในเรื่องงานวาดและการถ่ายทอดอารมณ์ อย่างไรก็ตาม ในการดัดแปลงเป็นอนิเมะได้รับการชื่นชมในส่วนของโครงเรื่อง แอนิเมชัน และเพลงประกอบ

เนื้อเรื่อง
-----------

นักเปียโนอัจฉริยะ อาริมะ โคเซย์
เข้าแข่งขันและได้กลายเป็นชื่อดังในหมู่นักดนตรีเด็ก หลังจากแม่ของเขาที่ปากร้ายและไร้ความปราณี
บังคับให้เขาต้องเล่นเปียโนอย่างไร้อารมณ์ได้ตายไป เขาจึงเป็นโรคจิตที่สติแตก
และพักการแสดงเปียโนแสดงตอนอายุสิบเอ็ดปี ทำให้เขาไม่ได้ยินเสียงเปียโนอีกแม้หูจะปรกติดี
สองปีต่อมา
โคเซย์ยังไม่ได้จับเปียโนและมองเห็นโลกเป็นสีโมโนโครมที่ไม่มีสีอะไรเลย
สองปีต่อมาเขาได้เริ่มต้นชีวิตใหม่กับเพื่อนที่ดีของเขาสึบากิ และ วาตาริ จนกระทั่งวันหนึ่ง
เด็กผู้หญิงผู้เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง 
มิยาโซโนะ คาโอริ อายุ 14 ปี
นักไวโอลินผู้กล้าหาญและรักอิสระ 
ผู้เล่นดนตรีแบบสะท้อนบุคลิกของตนเอง
ช่วยให้โคเซย์กลับไปยังโลกแห่งเสียงดนตรี
การแสดงที่อิสระและไม่เหมือนกับที่เขาเป็นอยู่
เธอก็พยายามช่วยผลักดันเขา 
และเขาก็ได้ตระหนักได้ว่าเขานั้นรักเธอ

ผลการตอบรับ
-----------

ได้รับรางวัลโชเน็งมังงะที่ดีที่สุดใน Kodansha Manga Awards และได้เสนอชื่อเข้าชิงเป็นอันดับที่ 5 ของ Manga Taishō.
ภาคการ์ตูนญี่ปุ่นได้เป็นผู้ชนะ Sugoi Japan Award 2016 ของ หนังสือพิมพ์ Yomiuri Shimbun

อ้างอิง
-------

1. ↑  Pineda, Rafael Antonio (15 กรกฎาคม 2016). "Your Lie in April Live-Action Film's New Poster, Stills Unveiled". *Anime News Network*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 พฤษภาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 5 เมษายน 2019.
2. ↑  "Animal Land, Ore Monogatari!! Win 37th Kodansha Manga Awards". *Anime News Network*. May 9, 2013. สืบค้นเมื่อ September 9, 2013.
**มอเตอร์โมเลกุล** (อังกฤษ: Molecular motor) คือชีวจักรกลโมเลกุลอันเป็นองค์ประกอบที่จำเป็นต่อการเคลื่อนไหวในระบบต่างๆของสิ่งมีชีวิต อาจอธิบายได้ด้วยหลักการทำงานของมอเตอร์ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่บริโภคพลังงานอย่างหนึ่งเข้าไปและเปลี่ยนพลังงานเหล่านั้นเป็นการเคลื่อนไหวเชิงกล มอเตอร์โมเลกุลถูกสร้างขึ้นจากโมเลกุลจำนวนมากที่มีฐานจากโปรตีน มอเตอร์โมเลกุลเหล่านี้จะไปควบคุมพลังงานเสรีทางเคมีซึ่งถูกปล่อยมาจากปฏิกิริยาไฮโดรลิซิส (Hydrolysis) ของATP เพื่อเปลี่ยนรูปพลังงานเสรีเหล่านั้นเป็นการเคลื่อนไหวเชิงกล มอเตอร์ตัวจิ๋วเหล่านี้มีประสิทธิภาพเทียบเท่าได้กับมอเตอร์หรือเครื่องยนต์อุตสาหกรรมที่สร้างขึ้นโดยมนุษย์ ความแตกต่างที่สำคัญระหว่างมอเตอร์โมเลกุลกับมอเตอร์อุตสาหกรรมคือการที่มอเตอร์โมเลกุลต้องทำงานอยู่ในแหล่งสะสมพลังงานความร้อน (Thermal reservoir) หรือก็คือต้องการอุณหภูมิที่เหมาะสม

ตัวอย่างการใช้ประโยชน์จากมอเตอร์โมเลกุล อาทิในค.ศ. 2011 กลุ่มนักวิจัยได้ใช้โมเลกุลโซ่สร้างเป็นช่วงล่างแบบรถยนต์ขึ้นมาและใช้มอเตอร์โมเลกุล 4 ตัวประกอบเข้ากับช่วงล่างเหล่านั้นเพื่อทำหน้าที่เป็นล้อรถ เกิดเป็นรถนาโนที่สามารถเคลื่อนที่ไปบนพื้นผิวได้จริงโดยใช้พลังงานแสงในการขับเคลื่อน หรือในค.ศ. 2016 นักวิจัยได้สร้างโมเลกุลที่มีหัวแหลมคล้ายกับสว่านขึ้นมา และนำไปติดตั้งเข้ากับมอเตอร์โมเลกุล ได้เป็นสว่านโมเลกุลที่สามารถเจาะทะลุผนังเซลล์มะเร็งในเวลาเพียงไม่กี่นาที

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bustamante C, Chemla YR, Forde NR, Izhaky D (2004). "Mechanical processes in biochemistry". *Annu. Rev. Biochem*. **73**: 705–48. doi:10.1146/annurev.biochem.72.121801.161542. PMID 15189157.
2. ↑  รางวัลโนเบลสาขาเคมีปี 2016: การสังเคราะห์เครื่องจักรโมเลกุล (molecular machines)[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  Nature 2017, DOI: 10.1038/nature23657
คือการแสดงกราฟของการลดลงของปัญหา (เป้าหมาย) เพื่อสันธานและการเลือกของปัญหา (หรือเป้าหมายย่อย)

### **ตัวอย่าง**

หมายถึงพื้นที่การค้นหาสำหรับการแก้ปัญหา P โดยใช้วิธีการลดเป้าหมาย:

P ถ้า Q และ R

P ถ้า S

Q ถ้า T

Q ถ้า U

#### คำนิยาม

ต้นไม้ (อังกฤษ: Tree) เป็น แบบชนิดข้อมูลนามธรรม ประเภทหนึ่ง มีลักษณะการเรียงเป็นกิ่งก้านสาขาแตกแขนงออกไป จะไม่มีวงวน (loop) โยงในสมาชิกตัวต่างๆ โดยสมาชิกจะถูกเก็บไว้ในประเภทข้อมูลชนิดวัตถุ (Object) หรือโครงสร้าง (Structure) เรียกว่าปม (node) ซึ่งจะมีตัวแปรซึ่งเก็บตัวชี้ (Pointer) ไปยังปมอื่นๆได้ต้นไม้ถูกใช้ในการจัดการข้อมูลที่เปรียบเทียบกันได้ (comparable) อย่างรวดเร็วเช่น ตัวเลข หรือ การเรียงลำดับความสำคัญของข้อมูล เช่น การคำนวณที่มีวงเล็บ เป็นต้น

#### กลยุทธ์การค้นหา

ต้นไม้ และ - หรือระบุเฉพาะพื้นที่การค้นหาสำหรับการแก้ปัญหา คุณสามารถค้นหากลยุทธ์การค้นหาที่แตกต่างกันสำหรับการค้นหาพื้นที่ได้ เหล่านี้รวมถึงการค้นหาความลึกของต้นไม้ก่อนกว้างแรกหรือดีที่สุดครั้งแรกโดยใช้มาตรการของความพึงพอใจของโซลูชั่น บางอย่าง กลยุทธ์การค้นหาสามารถเรียงตามลำดับการค้นหาหรือการสร้างโหนดได้ทีละโหนดหรือแบบขนานการค้นหาหรือการสร้างโหนดหลายแบบแบบขนาน

###### ความสัมพันธ์กับการเขียนโปรแกรม

วิธีการที่ใช้ในการสร้างและ - หรือต้นไม้เป็นโปรแกรมตรรกะเชิงประพจน์(ไม่มีตัวแปร) ในกรณีของโปรแกรมลอจิกที่มีตัวแปรการแก้ปัญหาร่วมกันของปัญหาย่อยต้องเข้ากันได้ ภายใต้ภาวะแทรกซ้อนนี้กลยุทธ์การค้นหาแบบเรียงลำดับและแบบคู่ขนานสำหรับและ - หรือต้นไม้มีรูปแบบการคำนวณสำหรับรันโปรแกรมลอจิก
เอลเกิดในศต.24XX เช่นเดียวกับ วานท์ ในขณะวันหนึ่งได้ไปเที่ยวกับแม่ที่สวนสนุก**(เขต H)** ได้เกิดการจลาจลอีเร็กกูล่าที่นั้นทำให้เอลต้องเสียแม่ไปเช่นเดียวกับวานต่อจากนั้นแต่ ได้ซิลเวอร์ มาเลี้ยงดูแทน เอลเวลาทำงานกับวานมักจะชอบแหย่เล่นเป็นประจำ จนในวันหนึ่งผ่านไป 10 ปี ที่เขต A ซีเวอร์กำลังส่งของพัสดุไปให้กลุ่มการ์เดียนเอลได้แต่มองที่ตึกรูปดอกบัวที่ชื่อว่า Slither Inc.Serpent Company in the original และซีเวอร์ก็มาตามไปที่ รถ(รถจักรยานยนต์ในอนาคต) แต่ทว่าทั้งคู่ก็ถูกพวกอีเร็กกูล่าไล่ตามจนเอลตกลงไปในเหวพร้อมกับ ... และพอฟื้นตัวได้ก็เจอกับเพรรี่ เธอคือหัวหน้าการ์เดียนคนใหม่ ท่าทางเธอจะสนใจในตัวเอลมากเป็นอย่างยิ่ง แต่แล้วก็ถูกอีเร็กกูล่าไล่ตามมาอีกตัวได้ทำรายพวกการ์เดียนจนเอลต้องเขาไปสู้และได้รวมร่างกับ Model X เป็นร็อคแมน Model X ได้ต่อสู้กับอีเร็กกูล่าตัวนั้นแล้วได้ความดีความชอบจากการ์เดียนจนได้อยู่ในหน่วยงานการ์เดียนตั้งแต่นั้นมา แต่พออยู่ที่การ์เดียนทุกคนที่การ์เดียนมักจะชมว่าเอลว่า**"น่ารักจัง"**เธอมักจะมีกำลังใจในการทำงานตลอดในเวลาที่เธอเหงา วานท์ มักจะพูดคุยด้วยกันเสมอ...

Rock On List
------------

* ร็อคแมน Model X
* ร็อคแมน Model Zx

เฉพาะในภาค ZX

* ร็อคแมน Model Hx
* ร็อคแมน Model Lx
* ร็อคแมน Model Fx
* ร็อคแมน Model Px

แหล่งข้อมูลต่างๆ
----------------
**ดุอาเญาชันกะบีร** เป็นดุอาที่กล่าวถึงพระนามและคุณลักษณะต่างๆ ที่งดงามของพระองค์อัลลอฮ์ (ซบ.) ซึ่งเป็นที่รู้จักและใช้ในการวิงวอนขอพรของมุสลิมนิกายชีอะฮ์. โดยมุสลิมนิกายชีอะฮ์มีความเชื่อว่าดุอา "เญาชันกะบีร" เป็นดุอาที่ท่านญิบรออีล (อ.) ได้สอนแก่ท่านศาสดามุฮัมหมัด (ศ็อลฯ) และดุอาบทนี้ถูกเน้นย้ำให้อ่านในค่ำคืนแห่ง "ก็อดร์" (ค่ำคืนแห่งการประทานพระคัมภีร์อัลกุรอาน).

ชื่อของดุอา
-----------

 "เญาชัน" ในหลักภาษาอาหรับให้ความหมายว่า "เสื้อเกราะ". สาเหตุที่ดุอาบทนี้ได้ชื่อว่า เญาชัน เนื่องจากว่าในสงครามหนึ่งท่านศาสดามุฮัมหมัดได้ใส่เสื้อเกราะตัวหนึ่งที่หนักเป็นอย่างมาก. ญิบรออีลจึงได้ลงมาสู่ท่านศาสดาด้วยคำสั่งจากพระเจ้า และได้กล่าวกับท่านศาสดาว่า "โอ้มุฮัมหมัด พระเจ้าได้ส่งศานติแด่ท่าน และได้กล่าวแก่ท่านว่า จงถอดเสื้อเกราะตัวใส่อยู่เสียเถิด แล้วจงอ่านดุอาบทนี้ (เญาชันกะบีร) เพราะมันจะปกป้องท่านและประชาชาติของท่านจากภัยภิบัติต่างๆ. และคำว่า กะบีร (ใหญ่) ก็ให้ความหมายสองอย่างด้วยกันคือ หนึ่งเพราะความยาวของดุอา และสองเพราะเสื้อเกราะตัวใหญ่ที่ท่านศาสดาใส่อยู่.

เนื้อหา
-------

"เญาชัน กะบีร" มีทั้งหมด 100 วรรค ซึ่งในแต่ละวรรคจะสรรเสริญพระนามของพระองค์อัลลอฮ์ (ซบ.) สิบพระนามด้วยกัน (นอกจากวรรคที่ 55 มี สิบเอ็ดพระนาม). ดังนั้นพระนาม1001ของพระองค์จึงถูกกล่าวสรรเสริญไว้ในดุอาบทนี้.

พระนามของพระองค์อัลลอฮ์จำนวนมากที่ถูกสาธยายไว้ในบทดุอานี้นำมาจากพระคัมภีร์อัลกุรอาน. โดยจะมีสัมผัสกันในแต่ละวรรคของบทดุอา มีท่วงทำนองที่เสนาะ. ดังตัวอย่างวรรคที่หนึ่งของดุอาจะอ่านว่า รอฮีม – การีม – มุกีม – อาซีม – กอดีม – อาลีม – ฮากีม และ อาลีม ซึ่งจะเห็นได้ว่าคำสุดท้ายจะลงท้ายด้วยสระ และอักษรที่เหมือนกัน จึงทำให้เกิดความคล้องจอง และทำนองที่ไพเราะชวนให้น่าอ่าน

คุณลักษณะที่เฉพาะ
-----------------

ดุอาบทนี้มีทั้งหมด 100 วรรค เมื่ออ่านจบแต่ละวรรค จะต้องอ่านบทสร้อยว่า
«سُبْحَانَکَ یَا لا إِلَهَ إِلا أَنْتَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ خَلِّصْنَا مِنَ النَّارِ یَا رَبِّ»
(ซุบฮานะกะ ยา ลาอิลาฮา อิลลาอันตา อัลเฆา อัลเฆา อัลเฆา คอลลิศนา มินันนาริ ยาร็อบ)
ความหมายคือ "มหาบริสุทธิ์แด่พระองค์ โอ้พระผู้อภิบาล ซึ่งไม่มีพระเจ้าอื่นใดแล้วนอกจากพระองค์ , ขอพระองค์ทรงช่วยเหลือให้ข้าพระองค์รอดพ้นจากไฟนรกอเวจีด้วยเถิด" ดุอาเญาชันกะบีรจะระลึกถึงพระนามของพระองค์อัลลอฮ์ (ซบ.) ทั้งสิ้น 1001 พระนาม ส่วนมากพระนามเหล่านี้ได้มาจากคัมภีร์อัลกุรอาน และบทบันทึกวัจนะท่านศาสดามุฮัมหมัด (ศ็อลฯ) ทั้งสิ้น

ดังที่กล่าวมา พระนามของพระองค์อัลลอฮ์ (ซบ.) จะถูกกล่าวถึง 10 พระนามในหนึ่งวรรค แต่ในวรรคที่ ๕๕ จะกล่าวถึงพระนาม 11 พระนามด้วยกัน จึงกลายเป็น 1001 พระนามนั้นเอง.

7 คุณลักษณะของพระองค์อัลลอฮ์ (ซบ.) ที่ถูกระลึกซ้ำหลายครั้งในดุอาบทนี้ ได้แก่ : 

* یا من لم یتخذ صاحبه و لا ولدا (ยามันลัม ยัตตะคิซ ศอฮิบะเตา วะลา วะลาดา) ในวรรคที่ 62 และ 84
* یا نافع (ยานาเฟี๊ยะอ์) ในวรรคที่ 9 และ 32
* یا من هو بمن رجاه کریم (ยามันฮุวา บิมัน รอญาฮุ กะรีม) ในวรรคที่ 18 และ 96
* یا من هو بمن عصاه حلیم (ยามันฮุวา บิมัน อะซอฮุ ฮะลีม) ในวรรคที่ 18 และ96หรือ خبیر ในย่อหน้า ۴۴ และ ۶۹ น
* یا من فضله عمیم (ยามันฟัฎลุฮุ อะมีม) ในวรรคที่ 48 และ 98
* یا انیس من لا انیس له (ยาอะนีซ มันลา อะนีซะ ละฮุ) ในวรรคที่ 28 และ 59
* یا خبیر (ยาคอบีร) ในวรรคที่ 44 และ 69

ดูเพิ่ม
-------

* ดุอากุเมล

อ้างอิง
-------

* หนังสือมะฟาติฮุ้ลญินาน เชคอับบาส กุมมีย์  
ISBN 964-6815-30-8

1. ↑  مفاتیح‌الجنان، شیخ عباس قمی
2. ↑  แม่แบบ:پک
**เคนเนดี "ดุ๊ค" เอลลิงตัน** (29 มีนาคม ค.ศ. 1899 - 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1974) เป็นนักแต่งเพลงชาวอเมริกันเปียโนและดรัมเมเยอร์ของวงดนตรีแจ๊สซึ่งเขานำจาก 2466 จนตายในอาชีพที่ทอดมานานกว่าห้าสิบปี [1] 

เกิดที่วอชิงตัน ดี.ซี. เอลฟ์ตันตั้งอยู่ที่เมืองนิวยอร์กตั้งแต่กลางทศวรรษ 1920 เป็นต้นไปและได้รับข้อมูลระดับชาติผ่านการปรากฏตัวของวงดนตรีที่ Cotton Club in Harlem ในช่วงทศวรรษที่ 1930 วงออเคสตราของเขาไปเที่ยวในยุโรป แม้ว่าจะได้รับการยกย่องว่าเป็นหัวใจสำคัญในประวัติศาสตร์ของดนตรีแจ๊ส แต่ Ellington ก็ใช้คำว่า "เกินกว่าหมวดหมู่" เป็นหลักเกณฑ์ในการปลดปล่อยและเรียกร้องให้เพลงของเขาเป็นส่วนหนึ่งของหมวดหมู่ดนตรีอเมริกันมากกว่าประเภทดนตรี เช่นแจ๊ส [2] 

นักดนตรีบางคนที่เป็นสมาชิกของวงดนตรีของ Ellington เช่นนักเป่าแซ็กโซโฟน Johnny Hodges ถือเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ดีที่สุดในวงการดนตรีแจ๊ส Ellington ได้ผสมผสานพวกเขาเข้ากับวงดนตรีที่มีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์ของดนตรีแจ๊ส สมาชิกบางคนอยู่กับวงออเคสตรามาหลายสิบปีแล้ว เจ้านายที่เขียน miniatures สำหรับรูปแบบการบันทึก 78 นาทีต่อนาที 78 นาที Ellington มักแต่งโดยเฉพาะเพื่อแสดงลักษณะและทักษะของนักดนตรีแต่ละคน 

มักจะร่วมมือกับคนอื่น Ellington เขียนมากกว่าหนึ่งพันองค์ประกอบ; การทำงานที่กว้างขวางของเขาคือมรดกทางดนตรีแจ๊สที่ใหญ่ที่สุดที่บันทึกไว้โดยส่วนใหญ่งานของเขากลายเป็นมาตรฐาน Ellington ยังบันทึกเพลงที่เขียนขึ้นโดยวงดนตรีของเขาตัวอย่างเช่น Juan Tizol's "Caravan" และ "Perdido" ซึ่งนำสีสันของสเปนเข้ากับวงดนตรีแจ๊สวงใหญ่ หลังจาก 1941 Ellington ร่วมมือกับนักแต่งเพลง - arranger - เปียโนบิลลี่ Strayhorn ซึ่งเขาเรียกว่าการเขียนและการจัดเพื่อนของเขา [3] ด้วย Strayhorn เขาแต่งเพลงประกอบละครหรือห้องสวีทมากมายรวมถึงเพลงสั้น ๆ อีกด้วย หลังจากการปรากฏตัวที่ Newport Jazz Festival ในเดือนกรกฎาคมปี 1956 แอ็พพลิเคชั่นและวงออร์เคสตร้าของ Ellington ก็มีความสุขกับการฟื้นตัวของอาชีพหลักและเริ่มขึ้นในการทัวร์คอนเสิร์ตระดับโลก Ellington บันทึกสำหรับ บริษัท อเมริกันบันทึกแห่งยุคของเขาได้แสดงในภาพยนตร์หลายเรื่องการให้คะแนนหลายอย่างและการแต่งเพลงประกอบละครเวที 

เนื่องจากมีการใช้วงออร์เคสตร้าหรือวงดนตรีขนาดใหญ่และขอบคุณ eloq ของเขา

เอลลิงตันเสียชีวิตด้วยโรคยุงกัดจนทนพิษไม่ไหวและปอดแหก เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1974

ประวัติ
-------

ดุค เอลลิงตัน ในปี 1943

ผลงาน
-----

ดุค เอลลิงตัน ฝากผลงานเพลงที่เป็นที่รู้จักกันดี ได้แก่ 

* *Mood Indigo*
* *Sophisticated Lady*
* *Satin Doll* (ร่วมกับ บิลลี สเตรย์ฮอร์น และจอห์นนี เมอร์เซอร์)
* *Do Nothing 'Til You Hear From Me*
* *I Let a Song Go Out Of My Heart*
* *It Don't Mean A Thing (If It Ain't Got That Swing)*
* *The Mooche*
* *Crescendo In Blue*
* *Cotton Tail*
* *(In My) Solitude*
* *Prelude To A Kiss*
* *Rockin’ In Rhythm*
* *New Orleans*
* *A Drum Is A Women*
* *Happy-Go-Lucky Local*
* *C Jam Blues* (a 12-bar blues)
* *I'm Beginning To See The Light*
* *I Got It Bad (And That Ain't Good)*
* *Take the 'A' Train* (ร่วมกับ บิลลี สเตรย์ฮอร์น)
* *Things Ain't What They Used To Be* (ร่วมกับ จอห์นนี เมอร์เซอร์)

รวมทั้งผลงานที่ใช้ชื่อสมาชิกในวงเป็นผู้แต่ง เช่น *Caravan* และ *Perdido*

อ้างอิง
-------

วิกิคำคม มีคำคมภาษาอังกฤษ ที่กล่าวโดยหรือเกี่ยวกับ: **Duke\_Ellington**

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ดุค เอลลิงตัน**

* Duke Ellington – "Music Is My Mistress"
* เก็บถาวร 2012-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บทางการ เก็บถาวร 2006-04-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
*
ป้ายสัญลักษณ์ทางเข้า
หงส์ในทะเลสาบภายใน
**สวนนกจูรง** (อังกฤษ: Jurong Birdpark; จีน: 裕廊飞禽公园) เป็นสวนสัตว์ในแบบสวนนกขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ในพื้นที่รวม 126 ไร่ (202,000 ตารางเมตร) ในเขตจูรง ประเทศสิงคโปร์ ภายใต้แนวคิดการแสดงแบบเปิดกว้างขนาดใหญ่ สวนนกขนาดใหญ่ 4 กรงที่นักท่องเที่ยวเดินชมได้ มีนกจากภูมิภาคต่างๆเช่นเอเชียอาคเนย์ แอฟริกา ออสเตรเลีย และอเมริกาใต้ จุดเด่นของสวนเช่น การแสดงการให้อาหารนกกระทุงใต้น้ำครั้งแรกของโลก ที่สวนนกกระทุง (Pelican Cove), สวนนกแก้วลอรี่ขนาดใหญ่ที่สุด ที่สวนนกลอรี่โลฟ (Lory Loft), น้ำตกที่มนุษย์สร้างขึ้นที่สูงที่สุดของโลก และมีศูนย์เก็บรักษาผีเสื้อสกุลเฮลิโคเนียแห่งแรกของเอเชีย เป็นต้น สวนนกจูรงเปิดบริการตั้งแต่วันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1971

ที่ตั้ง
-------

2 Jurong Hill Singapore 628925
โทรศัพท์ (65) 6265 0022
โทรสาร(65) 6261 1869

เปิดบริการ
----------

9.00 - 18.00 น. (ทุกวัน)

ตั๋วเข้าชม
----------

* ผู้ใหญ่ 20 เหรียญสิงคโปร์
* เด็ก 11 เหรียญสิงคโปร์ (3-12 ปี)

*ตั๋วรถลอยฟ้า*

* ผู้ใหญ่ 4 เหรียญสิงคโปร์
* เด็ก 2 เหรียญสิงคโปร์ (3-12 ปี)

วิธีเดินทาง
-----------

ใช้บริการรถ MRT ไปยังสถานี Boon Lay Station (EW27) จากนั้นขึ้นรถบัส SBS สาย 194 หรือ 251

การให้บริการสำหรับผู้พิการ
--------------------------

* ผู้พิการมีสิทธิใช้ทางเข้าได้ตามปกติ
* ที่จอดรถสำรองสำหรับผู้พิการ - อยู่ตรงข้ามกับทางเข้า
* การใช้บริการภายในสวน - อาจต้องมีผู้ช่วยสำหรับบางจุดเนื่องจากสถานที่มีขนาดใหญ่และลาดชัน โดยมากแล้วจะมีทางลาดสำหรับผู้พิการที่จุดแสดงหลักและร้านอาหารเกือบทุกแห่ง
* ลิฟต์ - มีให้บริการที่สถานีรถลอยฟ้าและภัตตาคารทุกแห่ง
* ผู้พิการสามารถใช้บริการห้องน้ำสาธารณะได้ทุกแห่ง
* ร้านอาหาร - ร้านแมคโดนัลด์ ร้านในทะเลสาบฟลามิงโก ร้านกาแฟ Dimbullah Café ร้าน Waterfall Kiosk และร้าน Terrace Kiosk
* โทรศัพท์สาธารณะ
* จุดจอดแท็กซี่ที่ทางเข้า
* ที่นั่งของตู้สุดท้ายบนรถลอยฟ้าสามารถพับได้เพื่อรองรับรถเข็น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Véronique Sanson (1992), *Gardens and Parks of Singapore*, Oxford University Press, ISBN 0-19-588588-0
2. ↑  "สวนนกจูรง (Jurong Bird Park)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-08-28. สืบค้นเมื่อ 2012-11-06.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

พิกัดภูมิศาสตร์: 1°19′05″N 103°42′26″E﻿ / ﻿1.31806°N 103.70722°E﻿ / 1.31806; 103.70722


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สวนนกจูรง**

* <span%20style="font-size:0.95em;font-weight:bold;color:#555;white-space:nowrap;">(อังกฤษ) เว็บไซต์ทางการ