**สาธารณรัฐมอนเตเนโกร** ( เซอร์เบีย: Република Црна Гора, อักษรโรมัน: *Republika Crna Gora* ) เป็นรัฐที่เป็นส่วนประกอบของ สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย จากนั้นเป็นเซอร์เบียและมอนเตเนโกรระหว่างปี พ.ศ. 2535 ถึง พ.ศ. 2549 การประกาศเอกราชของ มอนเตเนโกร ในปี 2549 ทำให้อดีตรัฐยูโกสลาเวียสิ้นสุดลง หลังจากการล่มสลายของ สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย สาธารณรัฐที่เหลือของมอนเตเนโกรและเซอร์เบียตกลงที่จะก่อตั้ง สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย ซึ่งละทิ้งลัทธิคอมมิวนิสต์อย่างเป็นทางการและให้การรับรองสถาบันประชาธิปไตยในนามมอนเตเนโกรเป็นสาธารณรัฐที่เป็นส่วนประกอบของยูโกสลาเวีย และรัฐสืบต่อจนถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2549 เมื่อมอนเตเนโกรประกาศเอกราชจาก เซอร์เบียและมอนเตเนโกร หลังจาก การลงประชามติแยกตัวเป็นเอกราชของมอนเตเนโกรในปี พ.ศ. 2549

ประวัติศาสตร์
-------------

บทความหลัก: ประเทศเซอร์เบียและมอนเตเนโกร
เมื่อเข้าสู่ FRY มอนเตเนโกรนำโดยประธานาธิบดีโมมีร์ บูลาโตวิช อดีตสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ในยูโกสลาเวียและเป็นพันธมิตรของประธานาธิบดีสลอบอดัน มีลอเชวิช ชาวเซอร์เบีย ซึ่ง บูลาโตวิช ช่วยให้ได้รับอำนาจในช่วงการปฏิวัติต่อต้านระบบราชการ ซึ่งเขาและ มีลอเชวิช ได้รับชัยชนะ มีอำนาจในสาธารณรัฐของตน ในปีสุดท้ายของการดำรงอยู่ของ SFRY บูลาโตวิช ได้สนับสนุนข้อเรียกร้องของมีลอเชวิช สำหรับระบบ "หนึ่งสมาชิก หนึ่งเสียง" ในสภาพรรคคอมมิวนิสต์ สิ่งนี้ส่งเสริมการล่มสลายของพรรคคอมมิวนิสต์และต่อมา SFRY บูลาโตวิช เริ่มแสดงความไม่เต็มใจที่จะอยู่ในสหภาพกับเซอร์เบีย เมื่อประเทศต่างๆ เช่น อิตาลีเสนอความเป็นไปได้ให้มอนเตเนโกรเข้าถึงประชาคมยุโรปอย่างรวดเร็ว หากมอนเตเนโกรแยกตัวออกจากยูโกสลาเวีย อย่างไรก็ตาม การรับรองเอกราชของมอนเตเนกรินโดยสังเขปของบูลาโตวิชสิ้นสุดลงเนื่องจากแรงกดดันจากเซอร์เบีย ในปี 1992 มอนเตเนโกรเข้าร่วม FRY หลังจากการลงประชามติเกิดขึ้นในวันที่ 1 มีนาคมของปีนั้น ในปีเดียวกัน เมืองหลวงติโตกราด (ตั้งชื่อตามอดีตผู้นำยูโกสลาเวีย ยอซีฟ บรอซ ตีโต) ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นชื่อ พอดกอรีตซา ก่อนยุคคอมมิวนิสต์ ในปี 1993 มอนเตเนโกรเลิกใช้ธงในยุคคอมมิวนิสต์เดิมและใช้ธงสามสีธรรมดา ซึ่งคล้ายกับของเซอร์เบียแต่ยาวกว่า และมีแถบกลางเป็นสีน้ำเงินอ่อนกว่า แสดงถึงความแตกต่างระหว่างสองสาธารณรัฐที่มีธงเหมือนกันทุกประการในยุคคอมมิวนิสต์ ธงนี้จะใช้อยู่จนถึงปี 2004

สหภาพมอนเตเนโกรกับเซอร์เบียทำให้เกิดความชอบธรรมในการดำรงอยู่ต่อไปของรัฐยูโกสลาเวีย ซึ่งมีความสำคัญต่อเซอร์เบียเนื่องจากความต่อเนื่องของรัฐยูโกสลาเวียจะทำให้สหพันธ์สามารถอ้างสิทธิ์ในดินแดนยูโกสลาเวียเดิมในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา และโครเอเชียที่มีชาวเซิร์บอาศัยอยู่ นอกจากนี้มอนเตเนโกรยังสามารถเข้าถึงทะเลได้ซึ่งทำให้ร่างกายของเซอร์เบียไม่สามารถออกสู่ทะเลได้และอนุญาตให้มีกองทัพเรือ (พ่อค้าและทหาร) เมื่อเวลาผ่านไป ลักษณะการครอบงำของประธานาธิบดีมิโลเซวิชและพันธมิตรของเขาภายในสหพันธ์ได้กระตุ้นให้ชาวมอนเตเนโกรทั่วไปเปลี่ยนไปสู่ความเป็นอิสระ ขณะเดียวกันก็สร้างความปรารถนาที่เพิ่มมากขึ้นในการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองและการสนับสนุนฝ่ายค้านในเซอร์เบีย ความตึงเครียดกับเซอร์เบียเกี่ยวกับนโยบายเศรษฐกิจทำให้มอนเตเนโกรยอมรับ Deutsche Mark ในปี 1996 ในขณะที่รอให้ประชาคมยุโรปกำหนดสกุลเงินยุโรปอย่างเป็นทางการ หลังจากบูลาโตวิช ก้าวลงจากตำแหน่งประธานาธิบดี ในปี 1998 มีโล คูคาโนวิชประธานาธิบดีคนใหม่ได้คัดค้ามีลอเชวิช (ประธานาธิบดียูโกสลาเวีย) และกำหนดให้มอนเตเนโกรมุ่งสู่อิสรภาพ

### สมาพันธรัฐ และ การประกาศเอกราช

บทความหลัก: การลงประชามติแยกตัวเป็นเอกราชของมอนเตเนโกร พ.ศ. 2549
ในปี 2003 ยูโกสลาเวียกลายเป็นสมาพันธรัฐและให้อำนาจปกครองตนเองแก่มอนเตเนโกรมากขึ้นโดยมีเพียงการป้องกันและนโยบายต่างประเทศเท่านั้นที่ยังคงเป็นความรับผิดชอบของยูโกสลาเวีย นี่เป็นขั้นตอนที่ใกล้ชิดกับเอกราชของมอนเตเนโกร ในปี 2549 มอนเตเนโกรจัดการลงประชามติแยกตัวเป็นเอกราช 55% ลงมติเห็นชอบเอกราช แต่นี่เป็นเพียงชัยชนะอย่างฉิวเฉียดสำหรับเอกราช มอนเตเนโกรประกาศเอกราชอย่างเป็นทางการในเดือนมิถุนายน 2006 ทำให้เซอร์เบียแยกตัวเป็นเอกราช ยุติเซอร์เบียและมอนเตเนโกร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Constitution of the Republic of Montenegro". Article 7
2. ↑  Frucht, Richard (2005). *Eastern Europe: An Introduction to the People, Lands, and Culture [3 Volumes]* (ภาษาอังกฤษ). ABC-CLIO. ISBN 978-1-57607-800-6.
3. ↑  BIRN (2016-10-11). "Montenegro: Country Profile". *Balkan Insight* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน).