recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
มันเนอเกินปิส
**มันเนอเกินปิส** (ดัตช์: *Manneken Pis*, แปลว่า เด็กชายกำลังปัสสาวะ; บางครั้งเรียกเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า *เลอเปอตีฌูว์เลียง*, แปลว่า ยูลียันน้อย) เป็นน้ำพุขนาดเล็กหล่อด้วยทองแดงเป็นรูปเด็กชายยืนเปลือยกายกำลังปัสสาวะใส่อ่าง มีความสูงประมาณ 61 เซนติเมตร ตั้งอยู่บริเวณทางแยกระหว่างถนนรูว์เดอเลตูฟว์/สโตฟสตราต (*Rue de l'Étuve*/*Stoofstraat*) กับถนนรูว์ดูว์แชน/ไอก์สตราต (*Rue du Chêne*/*Eikstraat*) ใจกลางกรุงบรัสเซลส์ รูปหล่อปัจจุบันออกแบบโดยเฌโรม ดูว์แกนัว ช่างหล่อชาวฝรั่งเศส-เฟลมิช ได้รับการนำมาติดตั้งราว ค.ศ. 1618 เป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่งของประเทศเบลเยียม

มีตำนานเล่าว่า รูปปั้นนี้เดิมสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ด้วยหินแกะสลัก ในขณะนั้นบรัสเซลส์อยู่ท่ามกลางสงคราม และถูกฝ่ายตรงข้ามนำระเบิดมาวางไว้ที่กำแพงเมือง เด็กชายคนหนึ่งชื่อ ยูลียันสเกอ (Julianske) มาพบสายชนวนระเบิดกำลังติดไฟ จึงปัสสาวะรดเพื่อดับชนวนและป้องกันเมืองไว้ได้ ชาวเมืองจึงทำรูปแกะสลักนี้ไว้เพื่อระลึกถึงความกล้าหาญ ต่อมารูปสลักนี้ถูกขโมยสูญหายไปหลายครั้ง จึงถูกแทนที่รูปหล่อตัวปัจจุบัน ที่ออกแบบโดยเฌโรม ดูว์แกนัว ใน ค.ศ. 1618

ในปัจจุบัน เทศบาลนครบรัสเซลส์ได้จัดเทศกาลเฉลิมฉลองต่าง ๆ บางช่วงจะมีการจัดเครื่องแต่งกายพื้นเมืองต่าง ๆ สวมให้กับรูปปั้นนี้ รวมถึงเครื่องแต่งกายวัฒนธรรมร่วมสมัยอย่างเอลวิส เพรสลีย์ หรือมิกกี เมาส์ หรือแม้แต่เทศกาลของต่างชาติ เช่น ประเพณีสงกรานต์ของไทย โดยในช่วงเวลาปกติรูปปั้นนี้จะอยู่ในสภาพเปลือยกาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Peeing Boy Brussels
2. ↑  *ไปดูเด็กยืนฉี่...กลางกรุงบรัสเซลส์ เบลเยียม*, "บันทึกการเดินทาง" โดย สุทธาสินี จิตรกรรมไทย. **มติชน**รายวันฉบับวันอังคารที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ปีที่ 31 ฉบับที่ 11012

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มันเนอเกินปิส**

* Brussels.be, Official website with calendar of costume changes
* Manneken-Pis.tk เก็บถาวร 2018-08-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Official web site of Manneken Pis of Geraardsbergen
* Ilotsacre.be, Manneken Pis: virtual visit, pictures and costumes
* VisitOnWeb.com, Manneken Pis in 360 degrees
* Westhoek.be, "Manneken Pis from Koksijde"

พิกัดภูมิศาสตร์: 50°50′42″N 4°21′00″E﻿ / ﻿50.84500°N 4.35000°E﻿ / 50.84500; 4.35000
วันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2544 มีการแข่งขันระหว่างฟุตบอลทีมชาติออสเตรเลียและอเมริกันซามัว ในนัดคัดเลือกทีมสำหรับฟุตบอลโลก 2002 การแข่งขันเกิดขึ้นที่สนามกีฬาแห่งชาติในคอฟส์ฮาร์เบอร์ ประเทศออสเตรเลีย ทีมชาติออสเตรเลียสร้างสถิติโลก ได้รับชัยชนะในการแข่งขันฟุตบอลระหว่างประเทศมากที่สุด โดยชนะในการแข่งขัน 31–0 ส่วนผู้เล่นออสเตรเลีย อาร์ชี ทอมป์สัน ก็สร้างสถิติเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในการแข่งขันระหว่างประเทศ โดยเขายิงประตูได้ 13 ประตู นอกจากนั้น เดวิด ซดริลิก ผู้ทำประตูได้ 8 ประตูในนัดนี้ก็เป็นผู้ทำประตูในนัดการแข่งขันระหว่างประเทศ สูงสุดอันดับ 2 นับแต่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ผลของการแข่งขัน นำไปสู่การถกเถียงเกี่ยวกับรูปแบบการคัดเลือกการแข่งขัน โค้ชชาวออสเตรเลียและทอมป์สัน รู้สึกว่าการแข่งขันในรอบแรก ๆ ควรจะหลีกเลี่ยงทีมที่ไม่สมดุลกัน ซึ่งควรพิจารณาร่วมกันจากสมาพันธ์ของฟีฟ่า ในที่สุดก็นำไปสู่การเริ่มต้นการคัดเลือกในเขตโอเชียเนียในฟุตบอลโลก 2006

สถิติ
-----

ทีมชาติออสเตรเลียชนะ 31–0 ทำให้เกิดสถิติโลก ในการชนะการแข่งขันระหว่างประเทศมากที่สุด สถิติก่อนหน้านั้น ทีมชาติออสเตรเลียชนะทีมชาติตองงา 22–0 สถิติในการแข่งขันรายการเดียวกัน ก่อนหน้านี้ 2 วัน ทั้ง 2 การชนะนี้ทำลายสถิติก่อนหน้านี้ของการชนะของฟุตบอลทีมชาติคูเวตเหนือทีมชาติภูฏาน 20–0 ในรอบคัดเลือกเอเชียนคัพ 2000 นอกจากนั้นการแข่งขันนี้ยังทำลายสถิติชนะสูงสุดในฟุตบอลโลกรอบคัดเลือก สถิติก่อนหน้านั้นเป็นของอิหร่านชนะเหนือกวม 19–0 ในรอบคัดเลือกฟุตบอลโลก 2002

นอกเหนือจากสถิติทีมแล้ว สถิติส่วนตัวก็ยังทำลายเช่นกัน อาร์ชี ทอมป์สัน ที่ลงการแข่งขันทีมชาติเพียง 2 นัด เขาทำประตู 13 ประตูในการแข่งขันนี้ ทำลายสถิติผู้ทำประตูนัดการแข่งขันระหว่างประเทศมากที่สุด สถิติก่อนหน้านั้นเป็นของชาวออสเตรเลียเช่นกัน ที่ชื่อ แกรี โคล ทำได้ 7 ประตู ในนัดเจอกับฟุตบอลทีมชาติฟีจี ในรอบคัดเลือกฟุตบอลโลก 1982 เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1981 และชาวอิหร่าน คาริม บักเฮรี ทำประตู 7 ประตูในนัดเจอกับฟุตบอลทีมชาติมัลดีฟส์ ในรอบคัดเลือกฟุตบอลโลก 1998 เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1997 เดวิด ซดริลิก ทำประตูได้ 8 ประตูในนัดนี้ก็ถือสถิติทำประตูในนัดระหว่างประเทศมากที่สุดเป็นอันดับ 2 รองจาก 13 ประตูของทอมป์สัน แต่ในความเป็นจริงแล้วน้อยกว่าการทำประตู 10 ประตูของชาวเดนมาร์ก โซฟัส นีลเซน ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1908 และของชาวเยอรมัน กอทฟรีด ฟัชส์ ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1912 อย่างไรก็ตามสถิติของซดริลิก ก็ถือเป็นสถิติอันดับ 2 ในรอบ 90 ปี และสถิติของทอมป์สันเป็นสถิติเทียบเท่าสถิติโลกทำประตูสูงสุดในนัดเดียวในนัดการแข่งขันรุ่นใหญ่ ที่เกิดขึ้นใน ค.ศ. 1885 ของจอห์น เพทรี ทำได้ 13 ประตูของสโมสรฟุตบอลอาร์โบรธชนะสโมสรฟุตบอลบอนแอ็กคอร์ด 36–0 ในการแข่งขันสกอตติชคัพ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Davies, Christopher (April 11, 2001). "Australia score 31 without loss in record win". *Telegraph.co.uk*. London: Telegraph Media Group Limited. สืบค้นเมื่อ August 5, 2009.
2. ↑  Lynch, Michael (December 12, 2004). "The all-important Cole difference". *TheAge.com.au*. Melbourne: The Age Company Ltd. สืบค้นเมื่อ August 5, 2009.
3. ↑  "Iran fanatics keep close eye on the Valley". *guardian.co.uk*. London: Guardian News and Media Limited. December 30, 2000. สืบค้นเมื่อ August 5, 2009.
4. ↑  Lynch, Michael (December 12, 2004). "The all-important Cole difference". *TheAge.com.au*. Melbourne: The Age Company Ltd. สืบค้นเมื่อ August 5, 2009.
5. ↑  "On this day - September 12". *Daily Mail*. London: Associated Newspapers Ltd. September 11, 2008. สืบค้นเมื่อ August 5, 2009.
**อัตลักษณ์ประจำสถานี** (อังกฤษ: Station identification) หรือที่เรียกกันว่า **ไอเด้นท์** (อังกฤษ: ident) คือส่วนหนึ่งของสถานีวิทยุ หรือสถานีโทรทัศน์ ซึ่งจะบอกชื่อประจำรายการ หรือชื่อประจำสถานีที่ออกอากาศอยู่ในขณะนั้น อัตลักษณ์ประจำสถานียังมีส่วนเกี่ยวกับโลโก้ผลิตที่ใช้ในรายการโทรทัศน์และภาพยนตร์ต่างๆด้วย

ในการออกอากาศรายการทางโทรทัศน์ เมื่อจบช่วงนั้นของรายการที่ออกอากาศอยู่แล้ว จะแสดงอัตลักษณ์ประจำสถานี เพื่อเป็นการปิดท้ายช่วงนั้นของรายการ

ทวีปเอเชีย
----------

สำหรับในประเทศไทยนั้น ไอเด้นท์จะรู้จักกันในชื่อ **มอนเทจ** (อังกฤษ: montage)[] ส่วนประเทศกัมพูชาและเวียดนามจะรู้จักกันในชื่อ **อินเตอร์ลูด** (อังกฤษ: interlude)

การใช้ไอเด้นท์ในฟิลิปปินส์จะแตกต่างจากที่ประเทศอื่นๆใช้ คือนำมาใช้สำหรับบอกฤดูที่ออกอากาศรายการนั้น แทนที่จะบอกชื่อและสัญลักษณ์ประจำรายการหรือสถานีโทรทัศน์ อันได้แก่ *tag-init (ฤดูร้อน), tag-ulan (ฤดูฝน), และ Pasko (ฤดูช่วงวันคริสต์มาส)* โดยจะแสดงผลเป็นระยะเวลา 3-6 นาที ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสถานีโทรทัศน์ด้วย โดยไอเด้นท์ที่ออกอากาศระยะเวลายาวที่สุดมีชื่อว่า "Thank You Ang Babait Ninyo" ซึ่งออกอากาศทางช่องเอบีเอส-ซีชีเอ็น เมื่อ พ.ศ. 2557 โดยออกอากาศเป็นระยะเวลารวมทั้งสิ้น 10 นาที 36 วินาที

ออสเตรเลีย
----------

สำหรับสถานีวิทยุและโทรทัศน์ในออสเตรเลียนั้น จะใช้ชื่อเมือง ชื่ออำเภอ หรือชื่อบริษัทที่ออกอากาศในอัตลักษณ์ประจำสถานี เช่น ชาร์เตอร์ส ทาวเวอร์ส เป็นต้น โดยอัตลักษณ์ของสถานีโทรทัศน์ต่างๆจะใช้ชื่อบริษัทที่ออกอากาศแทน

สหราชอาณาจักร และทวีปยุโรป
--------------------------

สถานีโทรทัศน์ในสหราชอาณาจักร และในทวีปยุโรปนั้น จะแสดงอัตลักษณ์ประจำสถานีกับแสดงการแจ้งผังรายการไปในเวลาเดียวกัน โดยรูปแบบกราฟิกที่นำมาใช้ในไอเด้นท์ยุคแรกๆของสถานีโทรทัศน์ต่างๆในสหราชอาณาจักร และในทวีปยุโรป มีวิวัฒนาการมาจากสิ่งประดิษฐ์เครื่องจักรกลทั้งสิ้น (ตัวอย่างเช่น สัญลักษณ์ลูกโลกที่บีบีซีนำมาใช้) และในสมัยคริสต์ทศวรรษ 1980 ก็ได้เริ่มมีการนำระบบคอมพิวเตอร์มาใช้ในการสร้างงานกราฟิกประเภทนี้ด้วย และจะใช้ไอเด้นท์พิเศษเมื่อออกอากาศในช่วงเทศกาลต่างๆ โดยตกแต่งให้เหมาะกับช่วงเทศกาลนั้นด้วย
มันเผาญี่ปุ่น
รถเข็นขายมันเผาในเมืองนาระ
**มันเผาญี่ปุ่น** (ญี่ปุ่น: 焼き芋; โรมาจิ: *yakiimo*) เป็นอาหารชนิดหนึ่ง ในประเทศญี่ปุ่นนิยมรับประทานในฤดูใบไม้ร่วง หลายปีก่อนการเผามันนิยมใช้ใบไม้กองสุมรวมกันแล้วเผา แต่กฎหมายใหม่ญี่ปุ่นห้ามเผาสิ่งของต่าง ๆ ที่อาจก่อให้เกิดอันตรายหรือผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม วิธีการทำมันเผาจึงเปลี่ยนแปลงไป ส่วนในฤดูหนาวการถือมันเผาร้อน ๆ ไว้ที่มือยังช่วยคลายความหนาวให้กับมือด้วย

นอกจากในญี่ปุ่นแล้ว มันเผาญี่ปุ่นยังแพร่หลายจนเป็นอาหารทานเล่นของจีนและเกาหลีใต้เรียกว่า **เก่าหงฉู่** (จีน: 烤红薯; พินอิน: *kǎo hóngshǔ*) และ **คุนโกกูมา** (เกาหลี: 군고구마 *gungoguma*) ตามลำดับ

มันเผาทั่วไป
------------

มันเผาทั่วไป ชาวญี่ปุ่นเรียกว่า ยากิอิโมะ มีมาแต่ก่อนยุคโชวะ ที่นิยมทำกินในฤดูใบไม้ร่วงอันเนื่องมาจากใบไม้มีเป็นจำนวนมาก มีความยุ่งยากในการกำจัดให้หมดไปโดยเร็วการเผาจึงเป็นวิธีที่เร็วที่สุด เมื่อทำการเผาระหว่างรอจะนำเอาหัวมันใส่เข้าไปในกองไฟ รอให้สุกได้ที่จึงรับประทาน

ธันวาคม พ.ศ. 2543 รัฐบาลญี่ปุ่นได้ออกกฎหมายควบคุมการเผาสิ่งของต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงการเผาใบไม้ ด้วยเหตุผลด้านสิ่งแวดล้อม ทำให้ไม่สามารถเผาใบไม้ได้อีกต่อไป ชาวญี่ปุ่นที่อยากทำมันเผากินเองจึงเปลี่ยนวิธีการทำไปจากเดิม เช่น ห่อด้วยอะลูมิเนียมฟอยล์แล้วจึงนำเข้าไปอบด้วยเตาอบไมโครเวฟ หรือวางไว้บนเครื่องทำความอุ่นแบบใช้น้ำมันก๊าด (สโต๊บ)

มันเผาใช้หิน
------------

อิชิยากิอิโมะ (ญี่ปุ่น: 石焼き芋; โรมาจิ: *Ishiyakiimo*) เป็นมันเผาอีกชนิดหนึ่งที่นิยมรับประทาน ซึ่งวิธีการทำแตกต่างจากมันเผาที่เรียกยากิอิโมะ โดยจะใช้หินจากแม่น้ำที่มีลักษณะกลม เล็กพอเหมาะมาใส่ลงในภาชนะขนาดใหญ่จากนั้นให้ความร้อนและใช้หินเป็นตัวกระจายความร้อนให้หัวมันสุก ในขั้นต้นจะทำให้หินร้อนทั่วกันด้วยการคนจนร้อนได้ที่ก่อน จากนั้นจึงนำหัวมันใส่ลงไปและเริ่มทำการคนอีกครั้ง (คล้ายการคั่วเกาลัดของไทย) ผู้ทำมันเผาชนิดนี้จึงต้องมีความชำนาญเป็นพิเศษ

อ้างอิง
-------

1. ↑  เบนโต
2. ↑  อำเภอกะมะโกริ ญี่ปุ่น
3. ↑  "Satsumaimo". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-22. สืบค้นเมื่อ 2011-12-23.
4. ↑  [ハワイの歌手シモーン・ホワイトは、日本で耳にした石焼き芋売りの節回しに感銘を受け、Yakiimoという歌を作った。曲中では石焼き芋売りの節回しが日本語でほぼそのまま引用されている ภาษาญี่ปุ่น]
**เร็กซ์ มาซาน** (Rex Marzan) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2523 สถิติการชก 39 ครั้ง ชนะ 15 (น็อค 7) เสมอ 1 แพ้ 23

ประวัติ
-------

มาซานขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 ชนะคะแนนโดยเทคนิค เบิร์ต อันดาเลสที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ มาซานได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทในไทยเมื่อ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 แพ้ทีเคโอ ยอดสนั่น 3เคแบตเตอรี่ ยก 2 ต่อมา ใน พ.ศ. 2545 มาซานมาชกแพ้น็อค ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ ยก 3 และในปีเดียวกันนั้น ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 1 ธันวาคม ชนะน็อค รานี่ กานอย ยก 2 และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้ง ก่อนจะสละแชมป์ไป หลังจากนั้น มาซานก็ขึ้นชกแพ้มากกว่าชนะ ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท 2 ครั้ง และรุ่นไลท์เวทอีก 1 ครั้งใน พ.ศ. 2548 แต่ไม่ประสบความสำเร็จทั้งหมด มาซานขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 แพ้น็อค อาร์เนล พอร์ราส ยก 7 จากนั้นก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท (2545-2548)
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 15 กรกฎาคม 2543 แพ้ทีเคโอ​ ยอดสนั่น 3เคแบตเตอรี่ ยก 2 ที่ กทม.

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
บ้านพื้นเมืองแบบซุมบา ยอดสูงอันโดดเด่นของหลังคาเชื่อว่าเป็นที่ประทับอยู่ของมาราปู
**มาราปู** (อักษรโรมัน: Marapu) หรือ **มาราฟู** (อักษรโรมน: Marafu) เป็นรูปแบบหนึ่งของศาสนาบรรพชน ผู้นับถือส่วนใหญ่อยู่ในเกาะซุมบา ประเทศอินโดนีเซีย ไปจนถึงในพื้นที่ที่ห่างไกลของโฟลเรซ ทั้งศาสนิกชนของศาสนาคริสต์และอิสลามบนเกาะซุมบาและโฟลเรซ ล้วนนำเอามาราปูมาผสมผสานกับความเชื่อในศาสนาของตน มาราปู และศาสนาพื้นถิ่นอื่น ๆ เช่นกาฮารีญันของชาวดายัก ไม่ได้รับการรับรองเป็นศาสนาอย่างเป็นทางการในประเทศอินโดนีเซีย และเนื่องด้วยกฎหมายของอินโดนีเซียจะต้องระบุตนว่าเป็นศาสนิกชนของหนึ่งในศาสนาที่รัฐรับรอง ผู้นับถือมาราปูจึงต้องเลือกว่านับถือศาสคริสต์หรืออิสลามในเอกสารยืนยันตัวบุคคลของตน

ผู้แทนของชุมชนศาสนามาราปูร่วมกับชุมชนศาสนาพื้นเมืองอื่นอีกสามศาสนา ได้ยื่นคำร้องตีอศาลรัฐธรรมนูญอินโดนีเซีย โดยอ้างว่าสิทธิพลเมืองของผู้นับถือมาราปูถูกริดรอนเนื่องจากมาราปูไม่ได้รับการรับรองเป็นหนึ่งในหกศาสนาทางการของรัฐ (อิสลาม โปรเตสแตนต์ คาทอลิก ฮินดู พุทธ ขงจื๊อ) ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน 2017 ศาลมีมติเห็นด้วยกับคำร้องและประกาศให้การกระทำก่อนหน้านี้เป็นการกระทำเลือกปฏิบัติและฝ่าฝืนหลักการว่าด้วยความเท่าเทียม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Trisha Sertori, 'Sumba on show in Bali', *The Jakarta Post*, 30 August 2012.
2. ↑  'Sumbanese princess marries American in traditional pomp' เก็บถาวร 2014-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *The Jakarta Post*, 28 November 1999.
3. ↑  United States Department of State
4. ↑  Marguerite Afra Sapiie (2017-11-07). "Constitutional Court rules indigenous faiths 'acknowledged' by state". *The Jakarta Post*. สืบค้นเมื่อ 2017-11-17.
5. ↑  "Marapu people struggle to get their beliefs recognized".
**หนูหิน** (ลาว: ຂະຍຸ; ข่าหนู, ขะหยุ) เป็นสัตว์ฟันแทะชนิดหนึ่ง ที่เพิ่งได้รับการอนุกรมวิธานและค้นพบเจอเมื่อปี ค.ศ. 2005

หนูหินมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Laonastes aenigmamus* (เป็นภาษาละติน คำแรกมีความหมายว่า "ผู้อาศัยอยู่ในหิน" และคำหลังหมายถึง "หนูประหลาด" ) มีความยาวตลอดทั้งตัวประมาณ 40 เซนติเมตร มีรูปร่างคล้ายหนู มีขนปกคลุมลำตัวสีเทาเข้ม แต่มีหางเป็นพวงเหมือนกระรอก และเท้าเป็นพังผืดคล้ายอุ้งเท้าของเป็ด ส่วนเท้าหลังแผ่ออกกว้างเป็นรูปตัววี ทำมุมกับลำตัว ทำให้เดินอุ้ยอ้ายเชื่องช้าและไม่สามารถป่ายปีนได้ มีหนวดยาวและนัยน์ตากลมมน ออกหากินในเวลากลางคืน และไม่สามารถป้องกันตัวเองได้ ปัจจุบันพบในเขตภูเขาหินปูนแขวงคำม่วน ประเทศลาวเพียงแห่งเดียวเท่านั้น และถือเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Laonastes*

หนูหินจัดได้ว่าเป็นซากดึกดำบรรพ์มีชีวิตชนิดหนึ่ง ที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน เนื่องจากสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นในวงศ์เดียวกันนั้นได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้วตั้งแต่เมื่อ 11 ล้านปีก่อน โดยมีหลักฐานเป็นซากดึกดำบรรพ์พบในมณฑลซานตง ทางตอนใต้ของประเทศจีน

หนูหินนั้นเป็นสัตว์ที่ชาวพื้นเมืองรับประทานเป็นอาหารโดยปกติอยู่แล้ว แต่ว่าเพิ่งจะมาเป็นรู้จักของชาวโลกในกลางปี ค.ศ. 2005 จากการบันทึกเทปวิดีโอของ เดวิด เรดฟิลด์ (David Redfield) นักวิทยาศาสตร์ชาวตะวันตกจากมหาวิทยาลัยฟลอริดาสเตต และ อุทัย ตรีสุคนธ์ นักดูนกชาวไทยที่ได้เข้าไปสำรวจสิ่งมีชีวิตที่นั่น แต่ว่าก่อนหน้านั้นในปี ค.ศ. 2004 ได้มีนักอนุรักษ์ธรรมชาติและนักสัตววิทยาชาวอเมริกันผู้หนึ่งได้พบกับหนูหินมาแล้ว จากการที่เป็นอาหารย่างไม้ขายในตลาดสดของแขวงคำม่วน ซึ่งเขาเชื่อว่าต้องเป็นสัตว์ชนิดใหม่อย่างแน่นอน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Duckworth, J.W. (2016). *Laonastes aenigmamus*. The IUCN Red List of Threatened Species 2016. doi:10.2305/IUCN.UK.2016-2.RLTS.T136474A22199035.en
2. ↑  สุดยอดรอดมา 11 ล้านปีสายพันธุ์ใหม่ในลาว จากผู้จัดการออนไลน์[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  จาก ITIS.org
4. ↑  พบแล้วตัวเป็นๆ หนูหินลาว 11 ล้านปี!! จากผู้จัดการออนไลน์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Laonastes aenigmamus ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Laonastes aenigmamus***
คิม คีดุก
**คิม คีดุก** หรือ **คิม คีด็อค** (เกาหลี: 김기덕; ฮันจา: 金基德; อาร์อาร์: *Gim Gi-deok*; เอ็มอาร์: *Kim Ki-tŏk*; 20 ธันวาคม ค.ศ. 1960 – 11 ธันวาคม ค.ศ. 2020) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1960 ที่จังหวัดคย็องซังเหนือ

คิม คีดุก ได้ชื่อว่าเป็นผู้กำกับฯที่มีผลงานไม่ประสบความสำเร็จในการฉายที่เกาหลีใต้ แต่กลับประสบความสำเร็จในต่างประเทศ เนื่องจากเป็นผลงานในแนวอิสระ

ภาพยนตร์เรื่อง *Pieta* ได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จากเทศกาลภาพยนตร์เวนิส ค.ศ. 2012

ผลงานกำกับ
----------

| ปี | ชื่อภาษาไทย/อังกฤษ | ชื่อภาษาเกาหลี |
| --- | --- | --- |
| 1996 | Crocodile | 악어 |
| Wild Animals | 야생동물 보호구역 |
| 1998 | Birdcage Inn | 파란 대문 |
| 2000 | Real Fiction | 실제 상황 |
| รักเจ็บลึก | 섬 |
| 2001 | Address Unknown | 수취인불명 |
| โคตรเลว ในดวงใจ | 나쁜 남자 |
| 2002 | The Coast Guard | 해안선 |
| 2003 | วงจรชีวิตกิเลสมนุษย์ | 봄, 여름, 가을, 겨울 그리고 봄 |
| 2004 | บาปรัก บาดลึก | 사마리아 |
| เงารัก... ซ่อนลึก | 빈집 |
| 2005 | คันธนูผู้มั่นคง | 활 |
| 2006 | Time | 시간 |
| 2007 | Breath | 숨 |
| 2008 | Sad Dream | 비몽 |
| 2011 | Arirang | 아리랑 |
| Amen | 아멘 |
| 2012 | Pieta | 피에타 |

อ้างอิง
-------

1. ↑  ผู้กำกับนอกคอกแห่งเกาหลีใต้ คว้ารางวัลใหญ่เทศกาลหนัง "เวนิส" จากผู้จัดการออนไลน์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

Kim Ki-duk ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**คิม** (เกาหลี: 김, อักษรโรมัน: *Kim หรือ Gim)* เป็นนามสกุลที่พบมากที่สุดในเกาหลี จากการสำรวจสำมะโนประชากรของเกาหลีใต้ปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 10,689,959 คนที่ใช้ชื่อนี้ในเกาหลีใต้หรือ 21.5% ของประชากร คิม เขียนว่า 김 (*กิม*) ทั้งในเกาหลีเหนือและใต้ ฮันจาสำหรับคิม 金 สามารถทับศัพท์เป็น 금 (*กึม*) ซึ่งแปลว่า "โลหะ เหล็ก ทอง" ในกลุ่มนักวิชาการถูกแบ่งว่าทำไม 金 ถึงไม่ถูกอ่านว่า 금 ในกรณีของนามสกุล และทำไมจึงอ่านว่า 김 แทน ตระกูลคิมยังเป็นครอบครัวชนชั้นปกครองในเกาหลีเหนือ

ต้นกำเนิด
---------

เอกสารทางประวัติศาสตร์ฉบับแรกที่บันทึกชื่อ คิม ในปี ค.ศ. 636 อ้างว่าเป็นนามสกุลของกษัตริย์เกาหลี จินฮ็อง (526-576) ในอาณาจักรซิลลา (57 ปีก่อนคริสต์ศักราช–ค.ศ. 935)—ซึ่งต่อสู้และร่วมมือกับรัฐอื่น ๆ บนคาบสมุทรเกาหลีอย่างหลากหลายและในที่สุดก็รวมประเทศเกาหลีส่วนใหญ่ไว้เป็นหนึ่งเดียวในปี ค.ศ. 668 — คิม (ซึ่งหมายความว่า "ทองคำ") เป็นชื่อของตระกูลที่รุ่งเรืองขึ้นเป็นผู้ปกครองเมืองซิลลามาเป็นเวลา 586 ปี

ตัวละครในบันเทิงคดี
-------------------

* คิม กียุล (Kim Giyul) - ตัวละครจากการ์ตูน ลา ฟลอร่า โรงเรียนป่วนก๊วนเจ้าหญิง
* คิม คัพฮวาน (Kim Kaphwan) - ตัวละครจากเกม เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส
* แวนด้า คิม (Wanda Kim) - ตัวละครจากการ์ตูน ล่าขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า
* คิม มิน-จี (Kim Min-ji) - ตัวละครจากการ์ตูน Hello Jadoo หนูชื่อจาดู
* คิม ฮยุน-วู (Kim Hyun-Woo) - ตัวละครจากการ์ตูน ชินบิ หอพักอลเวง

อ้างอิง
-------

1. ↑  King, Ross; Yeon, Jaehoon (2015). "2.2 Korean Names". *Elementary Korean Second Edition*. Tuttle Publishing. ISBN 9781462914548.
2. ↑  "2015년 인구주택총조사 전수집계결과 보도자료" [Results of the 2015 Census of Population and Housing survey]. Korean Statistical Information Service. สืบค้นเมื่อ 28 May 2019.
3. ↑  "신라 왕실 연대표". *Mahan.wonkwang.ac.kr*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 December 2019. สืบค้นเมื่อ 29 March 2019.
ความสัมพันธ์**เซนต์คิตส์และเนวิส–ตรินิแดดและโตเบโก** อ้างถึงความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างประเทศเซนต์คิตส์และเนวิสและประเทศตรินิแดดและโตเบโก โดยที่บาสแตร์มีสถานกงสุลตรินิแดด รวมถึงทั้งสองประเทศเป็นส่วนหนึ่งขององค์การนานารัฐอเมริกา, ประชาคมแคริบเบียน และเครือจักรภพแห่งประชาชาติ

ประวัติ
-------

ทั้งสองประเทศมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันเนื่องจากเคยเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิบริติชซึ่งมีประชากรใกล้เคียงกันและอยู่ในแคริบเบียน ตลอดจนนายกรัฐมนตรี ทิโมธี แฮร์ริส ให้ความช่วยเหลือและสนับสนุนทางการเงินแก่ตรินิแดดและโตเบโกในช่วงฤดูฝนที่รุนแรง รวมถึงเซนต์คิตส์และเนวิสได้ส่งคณะผู้แทนเข้าร่วมการประชุมหารืออย่างเป็นกันเองที่ตรินิแดดเกี่ยวกับ "การสร้างความยืดหยุ่นในแคริบเบียน" เมื่อ ค.ศ. 2017 โดยท่ามกลางสิ่งที่กล่าวถึงคือการจัดการกับภัยพิบัติทางธรรมชาติ และการสร้างห่วงโซ่อุปทานอาหารที่ยั่งยืน

การค้า
------

ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิสออกสินค้ามูลค่า 2.17 ล้านดอลลาร์ไปยังตรินิแดดใน ค.ศ. 2017 ทำให้ตรินิแดดเป็นหนึ่งในคู่ค้าส่งออกรายใหญ่ที่สุด ส่วนตรินิแดดส่งออกสินค้ามูลค่า 13.1 ล้านดอลลาร์ไปยังเซนต์คิตส์ใน ค.ศ. 2017

หมายเหตุและอ้างอิง
------------------

1. ↑  "PM Harris Trinidad and Tobago Catastrophe Help". *thestkittsnevisobserver*. 23 October 2018. สืบค้นเมื่อ 19 January 2020.
2. ↑  "Byron Nisbett attends Trinidad and Tobago retreat on 'Building Caribbean resilience'". *stkittsandnevisobserver*. 23 November 2017. สืบค้นเมื่อ 19 January 2020.
3. ↑  "What Does Trinidad and Tobago export to St. Kitts and Nevis(2017)". *oec.world*. สืบค้นเมื่อ 19 January 2020.
ในจักรวรรดิออตโตมัน เฉพาะผู้ที่มีเชื้อสายจากมุฮัมมัดเท่านั้นที่มีสิทธิ์สวมผ้าโพกหัวสีเขียว (ภาพวาดโดย Claes Rålamb, ค.ศ. 1657)
สีเขียว (อาหรับ: أخضر, อักษรโรมัน: *'akhḍar*) มีส่วนเกี่ยวข้องหลายอย่างต่อศาสนาอิสลาม 
ในอัลกุรอาน สีนี้มักเกี่ยวโยงกับสวรรค์ 
ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 รัฐเคาะลีฟะฮ์ฟาฏิมียะฮ์ (ชีอะฮ์) เลือกสีเขียวเป็นสีราชวงศ์ ซึ่งตรงข้ามกับธงสีดำของรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ (ซุนนี) แม้ว่าสีเขียวยังคงเป็นสียอดนิยมในประติมานวิทยาชีอะฮ์ แต่ก็มีการใช้งานในรัฐซุนนีจำนวนมาก โดยเฉพาะในธงชาติซาอุดีอาระเบียและธงชาติปากีสถาน

อัลกุรอาน
---------

ภาพอัลคิฏร์แบบโมกุล คริสต์ศตวรรษที่ 17

>  พวกเขาจะนอนเอกเขนกบนหมอนอิงสีเขียว และพรมที่มีลวดลายอย่างสวยงาม 
> 
> — ซูเราะฮ์ 55, โองการที่ 76

>  บนพวกเขามีอาภรณ์สีเขียวทำด้วยผ้าไหมละเอียด และผ้าไหมหยาบ และถูกประดับด้วยกำไลเงิน และพระเจ้าของพวกเขาจะทรงให้พวกเขาได้ดื่มเครื่องดื่มอันบริสุทธิ์ยิ่ง 
> 
> — ซูเราะฮ์ 76, โองการที่ 21

อัลคิฎร์ เป็นบุคคลในอัลกุรอานที่พบและเดินทางพร้อมกับมูซา (โมเสส)

ดูเพิ่ม
-------

* เฉดสีเขียว
* ธงอิสลาม
* สัญลักษณ์ศาสนาอิสลาม
* สีกลุ่มชนอาหรับ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ibn Hāshim 2009, Sura 55.
2. ↑  ibn Hāshim 2009, Sura 76, The Human (Al-Insaan).
3. ↑  ibn Hāshim 2009, Sura 18, The Cave (Al-Kahf).
4. ↑  Catherine, David. "Al-Khidr, The Green Man". สืบค้นเมื่อ 2007-11-30.

บรรณานุกรม
----------

* ibn Hāshim, Abū al-Qāsim Muḥammad ibn ʿAbd Allāh ibn ʿAbd al-Muṭṭalib (2009), *Quran The Final Testament*, Khalifa, Rashad transl, Tucson: Majid, สืบค้นเมื่อ 2007-11-30
* Abdul-Matin, Ibrahim. "Green Deen: What Islam Teaches about Protecting the Planet." Green Deen: What Islam Teaches about Protecting the Planet, Kube Publishing, 2012.
ความสัมพันธ์ใกล้ชิดที่ไม่ใช่ความโรแมนติก
 ธงความสัมพันธ์แบบเควียร์เพลโตนิก
**ความสัมพันธ์แบบเควียร์เพลโตนิก** (อังกฤษ: queerplatonic relationship; QPR) หรือ **การครองคู่แบบเควียร์เพลโตนิก** (อังกฤษ: queerplatonic partnership; QPP) เป็นความสัมพันธ์ที่แนบแน่นซึ่งไม่ใช่ความโรแมนติกโดยธรรมชาติ อาจมีความแตกต่างจากมิตรภาพที่แน่นแฟ้นตามปกติโดยมีข้อผูกมัด การให้เหตุผล สถานะ โครงสร้าง และบรรทัดฐานที่ชัดเจนมากขึ้น คล้ายกับความสัมพันธ์แบบโรแมนติกทั่วไป แนวคิดนี้เกิดขึ้นในพื้นที่ของเอโรแมนติกและเอเซ็กชวลในชุมชนกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ ความสัมพันธ์แบบเควียร์เพลโตนิกบางครั้งถูกกล่าวว่าเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ทางอารมณ์ที่ลึกซึ้งมากกว่ามิตรภาพทั่วไป เช่นเดียวกับความสัมพันธ์แบบโรแมนติก

ดูเพิ่ม
-------

* เอเซ็กชวล
* เกรย์เอเซ็กชวล

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Chen, Angela (2021). *Ace: What Asexuality Reveals About Desire, Society, and the Meaning of Sex*. Beacon Press. pp. 118–121. ISBN 978-0-8070-1473-8. OCLC 1337835879.

อ่านเพิ่มเติม
-------------

* Linder, Katie (2019). "Queering the Nuclear Family: Navigating Familial Living as an Asexual". ใน Simula, Brandy L.; Sumerau, J. E.; Miller, Andrea (บ.ก.). *Expanding the Rainbow: Exploring the Relationships of Bi+, Polyamorous, Kinky, Ace, Intersex, and Trans People*. Leiden: Broll. pp. 221–227. ISBN 9789004414099.
* Strait, Ashton (15 November 2012). "Beyond BFFs: Cozying up to queerplatonic relationships". *Post-*. Vol. 14 no. 8. Brown University. p. 3.
**สะพานมิตรภาพอัฟกานิสถาน–อุซเบกิสถาน** เป็นสะพานถนนกับรางรถไฟข้ามแม่น้ำอามูดาร์ยา เชื่อมเมืองฮัยราทอนในจังหวัดบัลค์ทางเหนือของประเทศอัฟกานิสถาน เข้ากับเมืองเตร์มึซของประเทศอุซเบกิสถาน สะพานนี้สหภาพโซเวียตสร้างขึ้น และเปิดใช้งานใน พ.ศ. 2525 เพื่อลำเลียงกองทัพในประเทศอัฟกานิสถาน

ภาพรวม
------

สะพานนี้เป็นจุดเชื่อมต่อถาวรเพียงแห่งเดียวสำหรับข้ามชายแดนอุซเบกิสถานและอัฟกานิสถาน ส่วนสะพานที่ใกล้ที่สุดซึ่งข้ามแม่น้ำอามูดาร์ยานั้นเป็นสะพานแบบสายท่อ (pipeline bridge) อยู่ที่เคลิฟ ห่างกันออกไปทางตะวันตกราว 120 กิโลเมตร (74.5 ไมล์) ตัดผ่านชายแดนเติร์กเมนิสถานและอัฟกานิสถาน

มีการปิดสะพานนี้ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2540 เมื่อกองทัพตอลิบานโจมตีเมืองมะซารีชะรีฟ และอุซเบกิสถานเกรงความวุ่นวายจะแพร่มาถึงประเทศตน สะพานเปิดอีกครั้งตั้งแต่วันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2544 ต่อมาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2553 มีการเริ่มงานขยายทางรถไฟไปมะซารีชะรีฟ ซึ่งเสร็จลุล่วงในเดือนพฤศจิกายน ปีเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Hairatan and the Friendship Bridge".
2. ↑  "USSR-Afghan link". *Modern Railways*. August 1982. p. 342.
3. ↑  "Breakthrough in Afghan aid effort". BBC News. 2001-12-09.
4. ↑  "Construction of Afghan railway launched". *Railway Gazette International*. 2010-01-27. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-03-03.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สะพานมิตรภาพอัฟกานิสถาน–อุซเบกิสถาน
**แม่น้ำแซมบีซี** หรือ **แม่น้ำซัมเบซี** (อังกฤษ: Zambezi) เป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับ 4 ของทวีปแอฟริกา และเป็นแม่น้ำแอฟริกาที่ใหญ่ที่สุดที่ไหลลงมหาสมุทรอินเดีย มีปริมาณน้ำไหล 1,390,000 ตร.กม. (540,000 ตร.ไมล์) น้อยกว่าแม่น้ำไนล์ไม่ถึงกึ่งหนึ่ง แม่น้ำมีความยาว 3,540 กิโลเมตร (2,200 ไมล์) มีต้นน้ำอยู่ทางตะวันออกของประเทศแองโกลาไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ เข้าไปทางด้านตะวันตกของประเทศแซมเบียแล้วไหลไปทางใต้ เป็นเส้นเขตแดนกับประเทศบอตสวานา จากนั้นวกไปทางตะวันออก เป็นเส้นเขตแดนระหว่างประเทศแซมเบียกับประเทศซิมบับเว เข้าไปทางตอนกลางของประเทศโมซัมบิก ลงสู่ช่องแคบโมซัมบิกที่เมืองชีนเด แม่น้ำใช้เดินเรือได้ 3 ช่วงโดยมีแก่งและน้ำตกวิกตอเรียกั้นขวางอยู่เป็นตอน ๆ แควที่สำคัญได้แก่ แม่น้ำกาฟูเอ แม่น้ำลูอาวา แม่น้ำชิเร แม่น้ำโชเบ และแม่น้ำซานยาตี

บริเวณเขตแดนประเทศแซมเบียและซิมบับเวมีการสร้างเขื่อนคารีบา สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1958 ทำให้เกิดเป็นอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ คือ ทะเลสาบคารีบา ถือเป็นทะเลสาบที่มนุษย์สร้างขึ้นที่ใหญ่ที่สุดในโลก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Richard Beilfuss & David dos Santos: Patterns of Hydrological Change in the Zambezi Delta, Monogram for the Sustainable Management of Cahora Bassa Dam and The Lower Zambezi Valley (2001). Estimated mean flow rate 3424 m³/s
2. 1 2  International Network of Basin Organisations/Office International de L'eau: "Développer les Compétences pour mieux Gérer l'Eau: Fleuves Transfrontaliers Africains: Bilan Global." (2002). Estimated annual discharge 106 km³, equal to mean flow rate 3360 m³/s

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ แม่น้ำแซมบีซี
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 18°34′14″S 36°28′13″E﻿ / ﻿18.570556°S 36.470278°E﻿ / -18.570556; 36.470278
**สะพานพิทยเสถียร หรือสะพานเหล็กบน**  เป็นหนึ่งในสะพานที่สร้างข้ามคลองผดุงกรุงเกษม ในพื้นที่แขวงตลาดน้อย เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร โดยมีประวัติและที่มาควบคู่ไปกับสะพานดำรงสถิต หรือที่นิยมเรียกว่าสะพานเหล็ก ที่ข้ามคลองโอ่งอ่าง ในเขตพระนคร สะพานพิทยเสถียรตั้งอยู่บนถนนเจริญกรุงช่วงที่มาจากเขตบางรัก ในช่วงที่ตัดกับถนนมหาพฤฒาราม ที่มุ่งหน้ามาจากถนนพระราม 4 ใกล้กับแยกไมตรีจิตต์

ในสมัยรัชกาลที่ 4 เมื่อโปรดให้ประกาศบอกบุญผู้ที่มีจิตศรัทธา ให้ช่วยกันสร้างสะพานข้ามคูคลองในพระนครนั้น สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงค์ (ช่วง บุนนาค) ได้สร้างเป็นสะพานโครงเหล็กคู่กับสะพานดำรงสถิต เรียกว่า "สะพานเหล็กล่าง" (ในขณะที่สะพานดำรงสถิต เรียกว่า "สะพานเหล็กบน") พื้นสะพานข้างล่างมีล้อ และรางเหล็กสำหรับเปิดสะพานให้แยกจากกันได้ ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5 โปรดให้กรมโยธาธิการสร้างใหม่ในพุทธศักราช 2442 เป็นสะพานโครงเหล็กเปิดได้เช่นเดียวกันกับสะพานดำรงสถิต พระราชทานนามว่า "สะพานพิทยเสถียร" เพื่อเป็นเกียรติแก่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา ซึ่งมีวังที่ประทับอยู่ในบริเวณใกล้เคียง สร้างเสร็จในพุทธศักราช 2443 ในรัชกาลที่ 6 โปรดให้ปรับปรุงสะพานนี้ใหม่ ซึ่งคือสะพานที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบัน

*จดหมายเหตุการอนุรักษ์กรุงรัตนโกสินทร์* ซึ่งตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2525 ระบุว่า "คลองผดุงกรุงเกษมได้กลายเป็นเส้นทางคมนาคมขนส่งสินค้าที่สำคัญของกรุงรัตนโกสินทร์ บริเวณริมคลองเป็นตลาดสินค้าประเภทต่าง ๆ และโรงสี มีเรือบรรทุกสินค้าเข้ามาจอดอยู่ตามริมคลองเป็นระยะ ถัดไปจนถึงสะพานพิทยเสถียรมีสินค้าประเภทโอ่ง กระถาง ที่ผลิตในประเทศและมาจากประเทศจีน และมีโรงสี โรงน้ำแข็ง โกดังสินค้าต่าง ๆ ตั้งรายสองฟากคลองไปจนจรดแม่น้ำเจ้าพระยา"

สภาพสะพานเป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็ก มีสถาปัตยกรรมแบบเวนีเชียน มีคานล่างเป็นรูปโค้ง สะพานนี้มีลวดลายตกแต่งประณีตงดงามมาก โดยเฉพาะเสาลูกกรง เสาโคมไฟฟ้าทั้ง 8 ต้น ตลอดจนลายหัวสิงห์ที่ปลายรอดสะพาน ทั้งสะพานพิทยเสถียรและสะพานดำรงสถิต ได้ถูกขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานในพื้นที่กรุงเทพมหานคร โดยกรมศิลปากรตั้งแต่พุทธศักราช 2518

ดูเพิ่ม
-------

* สะพานดำรงสถิต

อ้างอิง
-------

1. ↑  กองจดหมายเหตุแห่งชาติ, *จดหมายเหตุการอนุรักษ์กรุงรัตนโกสินทร์*. (กรุงเทพฯ: กองจดหมายเหตุแห่งชาติกรมศิลปากร, 2525. จัดพิมพ์เนื่องในการสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี), 596, 612.
2. ↑  "สะพานพิทยเสถียร". *ข้อมูลเกาะรัตนโกสินทร์*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-08-30. สืบค้นเมื่อ 2018-01-16.
3. ↑  "รู้ยังอยู่ไหนบ้าง! ๑๗ สะพานสวยงามสร้างสมัย ร.๔ ร.๕ ร.๖ ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ยังใช้อยู่ในปัจจุบัน!!". *ผู้จัดการออนไลน์*. 2017-07-12. สืบค้นเมื่อ 2018-01-16.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ สะพานพิทยเสถียร
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°43′55″N 100°30′55″E﻿ / ﻿13.731850°N 100.515183°E﻿ / 13.731850; 100.515183

| **สะพานข้ามคลองผดุงกรุงเกษมในปัจจุบัน** |
| --- |
| **เหนือน้ำ**สะพานนี้จงสวัสดี | **สะพานพิทยเสถียร** | **ท้ายน้ำ***สถานีสูบน้ำกรุงเกษม* |



คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สะพานพิทยเสถียร**
**ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์** (อังกฤษ: Hugh Grosvenor, 7th Duke of Westminster) เกิดเมื่อวันที่ 29 มกราคม 2534 ณ เวสต์มินสเตอร์ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นบุตรชายของ เกราล์ด กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 6 แห่งเวสต์มินสเตอร์ และ นาตาเลีย กรอสเวอร์เนอร์ ดัชเชสแห่งเวสต์มินสเตอร์ ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดำรงตำแหน่งเป็น **ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์** ภายหลังการถึงแก่กรรมของบิดาในปี 2559 ครอบครัวของเขาประกอบธุรกิจเป็นเจ้าของที่ดินและนักธุรกิจคนสำคัญของประเทศอังกฤษ ทรัพย์สินของเขามีมากถึง 10,100 ล้านปอนด์ (430,000 ล้านบาท) และถูกจัดเป็นบุคคลที่ร่ำรวยมากที่สุดในโลกในอายุไม่เกิน 30 ปี เขายังสืบสายพระโลหิตมาจาก จักรพรรดินิโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย ผ่านทางสายมารดา 

ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์ กำลังคบหาดูใจกับ แฮเรียต ทอมริสัน ถึงทั้ง 2 เจอกันเนื่องจากศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกัน นอกจากนี้ ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์ ยังเป็นพระบิดาทูลหัวให้กับ เจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์ พระโอรสพระองค์แรกใน เจ้าชายแห่งเวลส์ มกุฎราชกุมาร และ เจ้าหญิงแห่งเวลส์ มกุฎราชกุมารี เนื่องจากครอบครัวของเขามีความเกี่ยวข้องกับ ราชวงศ์สหราชอาณาจักร อาทิ ลีโอนอรา แอนสัน เคาน์เตสแห่งลิชฟิลด์ ซึ่งเป็นป้าแท้ๆของเขา ได้สมรสกับ แพทริก แอนสัน เอิร์ลที่ 5 แห่งลิชฟิลด์ พระโอรสใน เจ้าหญิงแอนน์แห่งเดนมาร์ก ผู้เป็นธิดาใน จอห์น โบวส์-ลีออน พระเชษฐาแท้ๆใน สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี

ตราประจำตำแหน่ง

อ้างอิง
-------





1. ↑   "Rich List 2019: who is Hugh Grosvenor, the UK's youngest billionaire?". The Sunday Times. 12 May 2019. ISSN 0140-0460. Retrieved 12 July 2019.
2. ↑   Dovkants, Keith. "Hugh Grosvenor: How the richest man in the world under 30 stays normal". Tatler. Retrieved 31 January 2018.
3. ↑   Bradberry, Grace (23 January 2004). "Who'll inherit London?". London Evening Standard. Retrieved 4 February 2016.
4. ↑   "The Ellesmerian 2009" (PDF). The Ellesmerian. 2009. Retrieved 9 August 2016.
5. ↑   "Team – bio-bean". Retrieved 10 August 2016.
**ธงชาติบริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี** ซึ่งเป็นดินแดนอาณานิคมของสหราชอาณาจักร มีลักษณะทำนองเดียวกันกับธงของบรรดาอาณานิคมต่างๆ ของสหราชอาณาจักร ซึ่งใช้ธงบลูเอนไซน์หรือธงเรือรัฐบาลสหราชอาณาจักรเป็นพื้นฐานในการออกแบบ 

ลักษณะของธงนี้เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ที่มุมธงบนด้านคันธงเป็นรูปธงชาติสหราชอาณาจักร พื้นธงเป็นลายระลอกคลื่นสีขาวสลับสีฟ้ารวมกับ 12 แถบ แถบสีละ 6 แถบ หมายถึงมหาสมุทรอินเดีย บนพื้นธงทางด้านปลายธงนั้นมีรูปต้นปาล์มอันเป็นพืชเขตร้อนที่ปรากฏในท้องถิ่น ซ้อนทับด้วยมงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ด (พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพแห่งอังกฤษ) สัญลักษณ์ทั้ง 2 อย่างนี้เป็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ในภาพตราแผ่นดินประจำอาณานิคม เฉพาะรูปมงกุฎนั้น เมื่อแรกใช้ธงปรากฏว่ารูปมงกุฎมีเพียงสีเหลืองสีเดียว ต่อมาจึงได้เปลี่ยนรูปมงกุฎสีเหลืองพื้นแดงในปี ค.ศ. 2003

ธงดังกล่าวนี้สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 โปรดเกล้าฯ ให้เริ่มใช้ตั้งแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1990 เนื่องในโอกาสครบรอบ 25 ปีแห่งการสถาปนาอาณานิคมแห่งนี้

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ธงชาติบริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี ที่ Flags of the World (อังกฤษ)

| * ด
* ค
* ก
ธงประจำอาณานิคมโพ้นทะเลและเขตสังกัดพระมหากษัตริย์ |
| --- |
| อาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร | 
* หมู่เกาะเคย์แมน
* เซนต์เฮเลนา (ตริสตันดากูนยา)
* เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช
* หมู่เกาะเติกส์และหมู่เกาะเคคอส
* หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน
* บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี
* บริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี
* เบอร์มิวดา
* หมู่เกาะพิตแคร์น
* หมู่เกาะฟอล์กแลนด์
* มอนต์เซอร์รัต
* ยิบรอลตาร์
* แองกวิลลา

 | ธงชาติสหราชอาณาจักร |
| เขตสังกัดพระมหากษัตริย์ | 
* เกิร์นซีย์ (อัลเดิร์นนีย์
* เฮิร์ม
* ซาร์ก) เจอร์ซีย์
* เกาะแมน

 |
นักดนตรี
**แอรอน บรูกกิง เดสเนอร์** (อังกฤษ: Aaron Brooking Dessner;เกิด 23 เมษายน ค.ศ. 1976) เป็นนักดนตรี นักแต่งเพลง และโปรดิวเซอร์บันทึกเพลงชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักกันในฐานะสมาชิกผู้ก่อตั้งวงร็อก เดอะเนชันแนล ซึ่งเขาได้บันทึกสตูดิโออัลบั้ม 8 ชุด ผู้ร่วมก่อตั้งวงดูโออินดีร็อก บิกเรดมะชีน ร่วมกับจัสติน เวอร์นอนแห่งวงบอนอีแวร์; และผู้ทำงานร่วมกันในสตูดิโออัลบั้มของเทย์เลอร์ สวิฟต์ในชื่อ *โฟล์กลอร์* และ *เอฟเวอร์มอร์* ซึ่งทั้งคู่เข้าชิงรางวัลแกรมมี สาขาอัลบั้มแห่งปีในปี ค.ศ. 2021 และ 2022 ตามลำดับ โดยในอดีตเคยคว้ารางวัล

เดสเนอร์ร่วมเขียน โปรดิวซ์ หรือร่วมโปรดิวซ์เพลงกับเทย์เลอร์ สวิฟต์, เอ็ด ชีแรน, ไมเคิล สไตป์, เกรซี เอบรามส์, ไฟรเทินแรบบิต, เบน ฮาวเวิร์ด, ชารอน ฟาน เอตเทน, โลคอลแนทิฟส์, ธิสอิสเดอะคิต, อาเดีย วิกตอเรีย, ลิซา แฮนนิแกน และโลน เบลโลว์ และอื่น ๆ มักทำงานร่วมกับพี่ชายฝาแฝดของเขาไบรซ์ ทั้งคู่ดูแลและผลิตงานเพลงเพื่อการกุศล *Dark Was the Night* (2009) และ *Day of the Dead* (2016) ให้กับองค์กรเรดฮอต เดสเนอร์เป็นผู้ร่วมก่อตั้งและดูแลจัดการเทศกาลดนตรีสามงาน: โอแคลร์ในเมืองโอแคลร์ รัฐวิสคอนซิน ร่วมกับเวอร์นอน หุ้นส่วนบิกเรดมะชีนของเขา; เฮเวน ในโคเปนเฮเกนกับพี่ชาย ไบรซ์ และเทศกาลดนตรี บอสตันคอลลิง

เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 ร่วมกับเควสเลิฟ เดสเนอร์ได้รับรางวัลศิลปกรรมศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จาก The University of the Arts สำหรับ "ความกระตือรือร้นในการแสวงหาโอกาส การเป็นผู้ทำงานร่วมกันที่มีความคิด และเป็นคนที่ให้กำลังใจนักเรียนทุกคนที่ยูอาร์ตส์ เพื่อสำรวจร่วมกับเพื่อน ๆ ในสาขาวิชาต่าง ๆ โอกาสใหม่ ๆ และแนวคิดใหม่ ๆ"

รางวัลและการเสนอชื่อ
--------------------

### รางวัลแกรมมี

| ปี | ผลงาน | รางวัล | ผล | อ้างอิง |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2014 | *ทรูเบิลวิลไฟนด์มี* | อัลบั้มเพลงออลเทอร์เนทิฟยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| 2018 | *สลีปเวลบีสต์* | ชนะ |  |
| 2021 | "คาร์ดิแกน" | เพลงแห่งปี | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
| *โฟล์กลอร์* | อัลบั้มเพลงป็อปยอดเยี่ยม | เสนอชื่อเข้าชิง |
| อัลบั้มแห่งปี | ชนะ |
| 2022 | *เอฟเวอร์มอร์* | เสนอชื่อเข้าชิง |  |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  Yager, David (May 19, 2022). "University of the Arts Commencement 2022". *Youtube*.[*ลิงก์เสีย*]
2. 1 2 3  "GRAMMY Award Results for The National". *GRAMMY.com* (ภาษาอังกฤษ). 2021-01-12. สืบค้นเมื่อ 2021-01-12.
3. ↑  "2021 GRAMMYs Awards Show: Complete Winners List". *GRAMMY.com* (ภาษาอังกฤษ). 2020-11-24. สืบค้นเมื่อ 2021-08-22.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official website of the National
* Official website of Dark Was the Night
* Interview with Aquarium Drunkard
* Interview with Pitchfork the National and production projects

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* นอร์เวย์
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* เยอรมนี
* สหรัฐ

 |
| อื่น ๆ | 
* มิวสิกเบรนซ์ ศิลปิน

 |
**สกุลดีอานีม่า** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Dianema*) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็ก ในวงศ์ปลาแพะ (Callichthyidae) ซึ่งเป็นปลากระดูกแข็งในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) โดยใช้ชื่อสกุลว่า *Dianema*

มีรูปร่างเรียวยาวเป็นทรงกระบอก ส่วนหัวแหลม ปากแบนเล็ก มีหนวดบนปากสองเส้นและข้างปากอีกสองเส้น และริมฝีปากอีก 4 เส้น ใช้ในการสัมผัสหาอาหาร ลำตัวมีผิวหนังที่พัฒนาเป็นเกราะแข็งใช้สำหรับป้องกันตัว ส่วนหัวมีจุดสีดำกระจัดกระจายไปทั่ว มีแถบสีดำในแนวนอนลากยาวตั้งแต่จมูกจรดแผ่นปิดเหงือก ดวงตาอยู่ตรงขนานกับปาก 

ปลาตัวผู้มีหนามแข็งเล็ก ๆ ที่ก้านครีบอก ปลาตัวเมียมีลักษณะอ้วนป้อมกว่าหากมองจากด้านบน ตัวเมียเมื่อไข่สุกท้องจะขยายใหญ่ วางไข่ได้ถึงครั้งละ 500 ฟอง โดยปลาตัวผู้จะเป็นผู้ดูแลไข่ที่วางในหลุมพื้นน้ำที่ขุดขึ้น

เป็นปลาขนาดเล็ก มีขนาดประมาณ 10-12 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำที่มีกระแสน้ำไหลเอื่อย ๆ ไม่แรงเชี่ยว มีใบไม้หรือพืชน้ำทับถมกัน น้ำมีความเป็นกรดเล็กน้อย (pH ต่ำกว่า 7 ลงมาเล็กน้อย) ซึ่งมักเป็นแหล่งน้ำตื้น ๆ ไหลคดเคี้ยวในป่าดิบชื้น หากินเศษอาหารตามพื้นน้ำและสัตว์น้ำขนาดเล็ก

แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด

* *Dianema longibarbis* Cope, 1872
* *Dianema urostriatum* (A. Miranda-Ribeiro, 1912)

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้ว

โดยคำว่า *Dianema* ซึ่งใช้เป็นชื่อสกุลนั้น มาจากคำว่า di ในภาษากรีก หมายถึง "สอง" และคำว่า nema แปลว่า "เส้นด้าย หรือ เส้นใย" ซึ่งหมายถึงหนวดสองเส้นที่กระดูกขากรรไกรบน

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov
2. ↑  ป.ปลาระเบิด (เกล็ดกระจาย), *Dianema longibarbis เรือดำน้ำน่ารัก* หน้า 65 และ 70 นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 21 ปีที่ 2: มีนาคม 2012
**แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ประเทศไทย** เป็นองค์การนอกภาครัฐที่ทำงานเพื่อคุ้มครองสิทธิมนุษยชนในประเทศไทยและทั่วโลกซึ่งมีสมาชิกมากกว่า 1,000 คนทั่วประเทศ แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ประเทศไทย เป็นส่วนหนึ่งของสำนักงานใหญ่ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ร่วมกับอีก 50 สำนักงานย่อยทั่วโลก โดยสำนักงานของประเทศไทยก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2536 และได้จดทะเบียนเป็นสมาคมกับรัฐบาลไทยในปี 2546 ปัจจุบันตั้งอยู่ที่เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร ทั้งนี้ เมื่อปี 2559 มีการก่อตั้งแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ประจำภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และแปซิฟิก มีสำนักงานอยู่ที่เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร

แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล มีผู้สนับสนุนมากถึง 7 ล้านคนทั่วโลก รวมถึงนักกิจกรรมและอาสาสมัครจาก 150 ประเทศ ซึ่งเป็นองค์กรที่ไม่ได้ขึ้นต่อรัฐบาลหรือมีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ จุดประสงค์ของแอมเนสตี้คือทำงานขับเคลื่อนความคิดเห็นของสาธารณชนเพื่อไปกดดันต่อรัฐบาลใด ๆ ที่ได้ละเมิดสิทธิ์ แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพในปี พ.ศ. 2520

การรณรงค์
---------

แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ประเทศไทย ทำงานร่วมทั้งกับภาครัฐและเอกชน อีกทั้งยังได้มีการจัดงานรณรงค์หลายกิจกรรมเพื่อส่งเสริมความรู้ความเข้าใจและการปกป้องสิทธิมนุษยชน 

ในเดือนมิถุนายน 2559 แอมเนสตี้ประเทศไทยเรียกร้องให้รัฐบาลไทยยกเลิกการตั้งข้อหาต่อนักกิจกรรมเพื่อประชาธิปไตยทั้ง 13 คน และให้ปล่อยตัว 7 นักกิจกรรมที่รณรงค์ต่อต้านร่างรัฐธรรมนูญ

คำวิจารณ์
---------

แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ประเทศไทย ได้รับเสียงวิจารณ์ในด้านการทำงาน เช่น ในประเด็นเรื่องของโทษประหารชีวิต มีเสียงวิจารณ์ว่า "เห็นใจผู้ร้าย แต่ไม่เห็นใจเหยื่อ" โดยทางแอมเนสตี้ ให้เหตุผลว่า "ไม่ได้อ่อนข้อ หรือยกโทษให้กับผู้กระทำความผิด แต่เรา [แอมเนสตี้] เรียกร้องการเปลี่ยนแปลงในรูปแบบ วิธีการลงโทษผู้กระทำความผิด" หรือประเด็นปัญหาชาวโรฮิงญาในประเทศไทย ก็ได้รับคำวิจารณ์ว่า "องค์กรโลกสวย แต่ไม่เคยช่วยอะไรเลย" แอมเนสตี้มองในแง่ของมนุษยธรรมว่าในช่วงที่ชาวโรฮิงญาเดินทางผ่านมา ก็ต้องเอื้ออำนวยให้เขาได้เข้าถึงสิทธิ์เรื่องของน้ำและอาหาร และมองว่าไม่มีอะไรที่เป็นหลักฐานว่าชาวโรฮิงญาจะก่อให้เกิดปัญหา ทางแอมเนสตี้มีหน้าที่ในการติดตามว่ารัฐได้ทำตามสิ่งเหล่านั้นหรือไม่

ในช่วงที่แอมนาสตี้ ดำเนินงานกระตุ้นรัฐบาลให้ถอนร่างพระราชบัญญัติการดำเนินกิจกรรมขององค์กรไม่แสวงหากำไร พ.ศ. .... แอมนาสตี้ได้รับเสียงเรียกร้องขับไล่ออกจากประเทศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล คือใคร?". *OK Nation Blog*. 2008-11-01. สืบค้นเมื่อ 2016-08-02.
2. ↑  "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-08-02. สืบค้นเมื่อ 2016-07-28.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
3. ↑  "Thai activists charged over 'military torture' report". *BBC*. 26 July 2016. สืบค้นเมื่อ 2 August 2016.
4. ↑  "Amnesty International prepares petition in defence of pro-democracy activists - The Nation". Nationmultimedia.com. 2016-07-05. สืบค้นเมื่อ 2016-08-02.
5. ↑  "คุยกับ 'แอมเนสตี้ ประเทศไทย' องค์กรที่หลายคนมองว่าโลกสวย แต่ไม่เคยช่วยอะไรเลย". brandthink.me.
6. ↑  "เมินเสียงขับไล่พ้นไทย! แอมเนสตี้ยืนหยัดทำงานเพื่อสิทธิมนุษยชน". โพสต์ทูเดย์.
**กล้ามเนื้อกลุ่มควอดริเซ็บ ฟีเมอริส** (อังกฤษ: Quadriceps femoris muscle, ภาษาลาตินแปลว่า กล้ามเนื้อสี่หัวของกระดูกต้นขา "four headed muscle of the femur"), มีชื่อเรียกสั้นๆว่า **ควอดริเซ็บ (quadriceps) หรือ ควอดส (quads)**

ควอดริเซ็บ ฟีเมอริส เป็นกลุ่มกล้ามเนื่อขนาดใหญ่รวมกันสี่กล้ามเนื้อ อยู่ด้านหน้าของต้นขา กล้ามเนื้อกลุ่มนี้ถูกใช้ในการเหยียดขาตรง หรือยืดขา (extensor of the knee) กลุ่มกล้ามเนื้อนี้ครอบคลุมอยู่ทางด้านหน้า และด้านข้างของกระดูกต้นขา(femur)

กล้ามเนื้อกลุ่มควอดริเซ็บ ฟีเมอริส

โครงสร้าง
---------

แบ่งเป็นสี่กล้ามเนื้อย่อย

1. เรกตัส ฟีเมอร์ริส (rectus femoris) อยู่ตรงกลางของต้นขา ครอบคลุมกล้ามเนื้อควอดริเซ็บที่เหลือทั้งหมด มีจุดเริ่มต้นจากกระดูกิเลียม และยาวเป็นแนวตรงไปยึดเกาะกับลูกสะบ้าของหัวเข่า
2. วาสตัส แลเธอรัลลิส (vastus lateralis) อยู่ทางด้านข้างส่วนนอก (lateral) ของกระดูกฟีเมอร์
3. วาสตัส มีดีแอลิส (vastus medialis) อยู่ทางด้านข้างส่วนใน (medial) ของกระดูกฟีเมอร์
4. วาสตัส อินเทอร์มีเดียส (vastus intermedius) อยู่ตรงกลางระหว่าง วาสตัส แลเธอรัลลิส และ วาสตัส มีเดียส ทางด้านหน้าของกระดูกต้นขา แต่อยู่ลึกหลังกล้ามเนื้อ เรกตัส ฟีเมอริส โดยปกติแล้วจะมองไม่เห็นถ้าไม่ผ่าตัดเอาเรกตัส ฟีเมอร์ริสออก

กล้ามเนื้อทั้งสี่นั้นมีจุดยึกอยู่ที่หัวหน่อของกระดูกแข้ง (tibial tuberosity) โดยรวมกันเป็นเส้นเอ็นยึดกล้ามเนื้อควอดริเซ็บ (quadriceps tendon) ผ่านกระดูสะบ้าของหัวเข่า จนกลายมาเป็น เส้นเอ็นกระดูสะบ้าของหัวเข่า (patellar ligament) จนมายึดกับกระดูกแข้ง

เส้นประสาทควบคุมการทำงาน
------------------------

ควบคุมโดย เส้นประสาทฟีเมอรัล (femoral nerve) จาก L1, L2, L3, L4

หน้าที่
-------

มีส่วนช่วยในการเดิน, วิ่ง, กระโดด, และย่อหัวเข่า กล้ามเนื้อเรกตัส ฟีเมอร์ริส ยังมีส่วนช่วยในการงอเอว (hip flexion) 

กล้ามเนื้อวาสตัส มีเดียส มีส่วนสำคัญในการสร้างสมดุลให้กับกระดูสะบ้าของหัวเข่าระหว่างการย่างก้าวเพื่อการเดิน
ทางเดินแสงในกล้องโทรทรรศน์แบบเกรกอรี
**กล้องโทรทรรศน์แบบเกรกอรี** (Gregorian telescope) เป็นกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงชนิดหนึ่งที่คิดค้นโดยเจมส์ เกรกอรี นักคณิตศาสตร์ ชาวสกอตแลนด์

ประวัติการคิดค้น
----------------

เจมส์ เกรกอรีได้เผยแพร่หลักการสร้างกล้องโทรทรรศน์ที่สามารถรับภาพตั้งตรงโดยใช้กระจกเงาปฐมภูมิเว้าทรงพาราโบลาและกระจกเงาทุติยภูมิเว้าทรงรีนี้ในปี 1663 อย่างไรก็ตาม เนื่องจากระดับเทคโนโลยีในขณะนั้น การขัดเงาที่แม่นยำหรือการปรับแกนเชิงแสงที่ยังไม่ดีพอ จึงเป็นการยากที่จะทำเป็นผลิตผลิตภัณฑ์ใช้จริงได้

การผลิตจำนวนมาก
---------------

แม้ว่าการผลิตกล้องโทรทรรศน์ชนิดนี้เพื่อใช้งานจริงจะตามหลังกล้องโทรทรรศน์แบบนิวตันซึ่งทำง่ายและถูกใช้อย่างกว้างขวางกว่า แต่ในยุคที่กระจกเงาโลหะถูกนำมาใช้ กล้องชนิดนี้ก็เริ่มนิยมนำมาใช้เป็นกล้องโทรทรรศน์ภาคพื้นดินในสหราชอาณาจักร เพราะเป็นไปได้ที่จะได้ภาพที่ตั้งตรงโดยตรง ตัวอย่างเช่นในช่วง 36 ปีตั้งแต่ปี 1732 ถึง 1768 กล้องชนิดนี้ได้ถูกสร้างขึ้นโดย เจ. ชอร์ต ถึงกว่า 1,400 เครื่อง เท่ากับว่ามากกว่า 3 เครื่องต่อเดือน ซึ่งบางส่วนยังคงอยู่ถึงปัจจุบัน ผลิตภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดที่ผลิตโดย เจ. ชอร์ต มีเส้นผ่านศูนย์กลางกระจกเงาปฐมภูมิ 55 ซม. และความยาวโฟกัส 3.65 ม. ตัวอย่างที่ผลิตขึ้นในปี 1742 มีเส้นผ่านศูนย์กลางกระจกเงาปฐมภูมิเท่ากับ φ58 มม. ทางยาวโฟกัส 244 มม. เส้นผ่านศูนย์กลางกระจกเงาทุติยภูมิเท่ากับ φ38 มม. ระยะห่างระหว่างกระจกเงาสองบานเป็น 286 มม. และความยาวโฟกัสรวมเป็น 2,400 มม. เมื่อนำมาใช้ร่วมกับเลนส์ใกล้ตาแบบเฮยเคินส์ ซึ่งมีความยาวโฟกัส 42 มม. ก็จะขยายได้ 57 เท่า มุมมองคือ φ18 องศา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  吉田正太郎 1988. sfn error: no target: CITEREF吉田正太郎1988 (help)
2. ↑  "歴史的な望遠鏡の光学精度を推理する", *天体望遠鏡のすべて'81年版*, pp. 50–57
3. ↑  吉田正太郎 1988, pp. 53–70. sfn error: no target: CITEREF吉田正太郎1988 (help)
เส้นทางเดินของแสงภายในกล้องโทรทรรศน์แบบชมิท–กัสแกร็ง
 ตัวอย่างรูปร่างภายนอก
**กล้องโทรทรรศน์แบบชมิท–กัสแกร็ง** (Schmidt–Cassegrain telescope) เป็นกล้องโทรทรรศน์แบบผสมชนิดหนึ่งที่ดัดแปลงมาจากกล้องโทรทรรศน์แบบกัสแกร็งแบบดั้งเดิมที่เป็นกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสง โดยนำหลักการของกล้องโทรทรรศน์แบบชมิทมาใช้ร่วมด้วย

การคิดค้น
---------

ในปี 1940 เจมส์ กิลเบิร์ต เบเกอร์ได้ตีพิมพ์วิทยานิพนธ์เรื่อง "กลุ่มกล้องถ่ายรูปเรียบง่ายขอบเขตภาพกว้างที่มีสมรรถภาพเทียบเท่ากล้องโทรทรรศน์แบบชมิท" ที่หอดูดาวมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด นี่เป็นจุดเริ่มต้นของกล้องโทรทรรศน์ประเภทนี้

กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่สุดในโลกที่เป็นชนิดนี้คือกล้องโทรทรรศน์เจมส์ เกรกอรี ที่สกอตแลนด์

โครงสร้าง
---------

ลักษณะเด่นของกล้องโทรทรรศน์แบบนี้คือ ทั้งกระจกเงาปฐมภูมิและกระจกเงานทุติยภูมิก็มีจุดศูนย์กลางอยู่ที่จุดศูนย์กลางแผ่นปรับแก้ จึงไม่มีความคลาดทางทัศนศาสตร์ต่าง ๆ ทั้งความคลาดแบบโคมา ความคลาดเอียง และ ความผิดรูป แต่เนื่องจากค่าสูงสุดของความเว้าของแผ่นปรับแก้เป็นประมาณห้าเท่าของกล้องโทรทรรศน์แบบชมิทจึงไม่สามารถทำให้สว่างสว่างมากได้ อีกทั้งยังมีความคลาดสีมาก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  『天文アマチュアのための望遠鏡光学・反射編』pp.141-166「シュミット・カセグレン望遠鏡」。
2. ↑  Dvinsky, Dalcash (2018-04-05). "A short history of Scotland's largest telescope". *Medium* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2019-10-27.
**ประมวลกฎหมายแพ่งสวิส** (เยอรมัน: *Zivilgesetzbuch*; อังกฤษ: Civil Code; ฝรั่งเศส: *Code civil*; อิตาลี: *Codice civile*) เป็นประมวลกฎหมายแพ่งแห่งประเทศสวิสเซอร์แลนด์ ซึ่งประกาศใช้เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1907 (พ.ศ. 2450) และมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1912 (พ.ศ. 2455) มาจวบจนปัจจุบันนี้ ประมวลกฎหมายนี้ได้อีกชื่อว่า "ประมวลกฎหมายแพ่งสวิส ฉบับวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1912" (Swiss Civil Code of 10 December 1907)

ประมวลกฎหมายแพ่งสวิสเป็นผลงานการร่างของออยเกิน ฮูเบอร์ (|Eugen Huber) นักกฎหมายชาวสวิส เนื่องจากประเทศสวิสเซอร์แลนด์มีภาษาทางการหลายภาษา เมื่อร่างเสร็จแล้วก็ได้รับการแปลจากฉบับภาษาเยอรมัน เป็นภาษาฝรั่งเศสโดย วีร์ชีล โรสแซล (Virgile Rossel) และเป็นภาษาอิตาลีโดย เบรนโน แบร์โตนี (Brenno Bertoni) ตามลำดับ

ประมวลกฎหมายฉบับนี้ร่างขึ้นโดยมีประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมัน (Bürgerliches Gesetzbuch) เป็นต้นแบบหลัก และมีประมวลกฎหมายแพ่งฝรั่งเศส (Code civil) เป็นต้นแบบรอง ประมวลกฎหมายแพ่งสวิสยังมีอิทธิพลต่อการจัดทำประมวลกฎหมายแพ่งเป็นของตนเองในหลาย ๆ ประเทศ เช่น ประเทศเปรู ประเทศตุรกี และประเทศไทยด้วย

อ้างอิง
-------

* แสวง บุญเฉลิมวิภาส. (2543). *ประวัติศาสตร์กฎหมายไทย.* กรุงเทพฯ : วิญญูชน. ISBN 9742826218. หน้า 58.
* Federal Department of Justice and Police. (2006, 10 April). "Turkey and the adoption of the Swiss Civil Code". [Online]. Available: <clickเก็บถาวร 2014-05-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน>. (Accessed: 8 July 2009).
* "Swiss Civil Code". *Britannica Online Encyclopedia.* [Online]. Available: <click>. (Accessed: 8 July 2009).
**หนูผีป่า** หรือ **หนูเหม็น** เป็นวงศ์ย่อยของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับเฮดจ์ฮอก (Erinaceomorpha) ในวงศ์ Erinaceidae ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Galericinae 

เป็นวงศ์ที่แยกออกมาจากวงศ์ย่อยเฮดจ์ฮอก (Erinaceinae) ด้วยมีรูปร่างลักษณะที่ต่างกันหลายประการ

สัตว์ที่อยู่ในวงศ์ย่อยนี้ มีรูปร่างโดยทั่วไปแลคล้ายหนู ซึ่งเป็นสัตว์ในอันดับสัตว์ฟันแทะ (Rodentia) มีส่วนหัวใหญ่ ปลายจมูกและจะงอยปากแหลมยาว มีฟันที่แหลมคมและมีขนาดใหญ่ คิดเป็นสัดส่วน 1/3 ของร่างกายทั้งหมด มีขนปกคลุมร่างกายทั้งหมด หางเรียวยาวไม่มีขน เพื่อควบคุมสมดุลของร่างกายและอุณหภูมิภายในร่างกาย มีความไวในประสาทการรับกลิ่นเป็นอย่างดีมาก

หนูผีป่า เป็นสัตว์ที่มีเอกลักษณ์ คือ มีกลิ่นเหม็นมากเหมือนกลิ่นแอมโมเนียโดยมีต่อมผลิตกลิ่น ปกติเป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่ตามลำพัง ยกเว้นฤดูผสมพันธุ์ เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน โดยหากินสัตว์ขนาดเล็กที่อยู่ตามพื้นดินเป็นหลัก เช่น แมลง เป็นอาหารหลัก และอาจกินสัตว์ได้อย่างอื่นได้ด้วย เช่น สัตว์เลื้อยคลานหรือสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ หรือสัตว์ฟันแทะขนาดเล็ก บางครั้งอาจกินผลไม้หรือเห็ดรา

พบกระจายพันธุ์แต่เฉพาะในป่าดิบของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยไม่พบในเมือง เช่น อินโดจีน, สุมาตรา, จีนและคาบสมุทรมลายู

มีทั้งหมด 5 สกุล (ดูในตาราง) 8 ชนิด โดยชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุด คือ หนูเหม็น (*Echinosorex gymnura*) หรือสาโท ซึ่งเป็นสัตว์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้ด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dr Michael J Benton (2005). *Vertebrate Palaeontology*. Blackwell Publishing. p. 335. ISBN 0632056371. .
2. ↑  "Galericinae". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
3. ↑  b Hutterer, Rainer (16 November 2005). Wilson, Don E. and Reeder, DeeAnn M.. ed. *Mammal Species of the World* (3rd ed.). Baltimore: Johns Hopkins University Press, 2 vols. (2142 pp.). pp. 212–217. ISBN 978-0-8018-8221-0. OCLC 62265494.  เก็บถาวร 2012-09-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
4. ↑  Gould, G.C. (1995). "Hedgehog phylogeny (Mammalia, Erinaceidae)—the reciprocal illumination of the quick and the dead". *American Museum Novitates* 3131: 1–45. hdl:2246/3665.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Galericinae***
**ภาษาอังกฤษพื้นฐาน** (อังกฤษ: Basic English) เป็นภาษาควบคุมที่ยึดภาษาอังกฤษ มีชาลส์ เคย์ อ็อกเดน (Charles Kay Ogden) นักภาษาศาสตร์และนักปรัชญา สร้างขึ้นเป็นภาษาช่วยสื่อสารนานาชาติ และใช้เป็นตัวช่วยสำหรับการสอนภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง สาระสำคัญของภาษาอังกฤษพื้นฐานคือเป็นสับเซตเรียบง่ายของภาษาอังกฤษปกติ นำเสนอในหนังสือ *ภาษาอังกฤษพื้นฐาน: บทนำทั่วไปพร้อมกฎและไวยากรณ์* (*Basic English: A General Introduction with Rules and Grammar*, 1930) ของอ็อกเดน

ภาษาพื้นฐานของอ็อกเดน และมโนทัศน์ภาษาอังกฤษเรียบง่าย มีการเผยแพร่มากที่สุดหลังฝ่ายสัมพันธมิตรชนะสงครามโลกครั้งที่สองเป็นวิธีการบรรลุสันติภาพโลก แม้ภาษาอังกฤษพื้นฐานมิได้สร้างเข้าโปรแกรม แต่มีการทบทวนการทำให้เรียบง่ายคล้ายกันสำหรับการใช้ของนานาชาติหลายอย่าง ผู้ช่วยของอ็อกเดน ไอ. เอ. ริชาดส์นำเสนอการใช้ในโรงเรียนในประเทศจีน ต่อมา มีอิทธิพลต่อภาษาอังกฤษพิเศษ (Special English) ของวอยซ์ออฟอเมริกา สำหรับการแพร่สัญญาณข่าว และภาษาอังกฤษเทคนิคง่าย (Simplified Technical English) เป็นภาษาควบคุมที่ยึดภาษาอังกฤษที่ออกแบบมาเพื่อเขียนคู่มือเทคนิค

สิ่งที่เหลือรอดปัจจุบันของภาษาอังกฤษพื้นฐานของอ็อกเดนคือ รายการศัพท์ 850 คำที่ใช้เป็นคำศัพท์ของผู้เริ่มต้นของภาษาอังกฤษซึ่งมีสอนทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทวีปเอเชีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Time Magazine. Dec. 31, 1945. *Education: Globalingo*". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-08-26. สืบค้นเมื่อ 2018-02-23.
2. ↑  Edmond H Weiss *The Elements of International English Style*, pp. 17-18, M. E. Sharpe, 2005 ISBN 978-0-7656-1572-5
ต้นตะเคียน ซึ่งเป็นต้นไม้ที่เชื่อกันว่ามีความศักดิ์สิทธิ์และมีผีสิงอยู่ มักจะได้รับการเรียกชื่อว่า **เจ้าพ่อ** หรือ **เจ้าแม่**ตะเคียน
นางตะเคียน
**นางตะเคียน** เป็นผีตามตำนานพื้นบ้านของไทย เป็นผีผู้หญิงจำพวกรุกขเทวดา สิงสถิตอยู่ในต้นตะเคียน

ความเชื่อเกี่ยวกับนางตะเคียน
----------------------------

บริเวณผืนป่าที่ผีนางตะเคียนสิงสู่อยู่จะสะอาดสะอ้านเหมือนมีคนมาปัดกวาดอยู่เสมอๆ ก็คงเหมือนกับคนอยู่บ้านต้องออกมาปัดกวาดหน้าบ้านตัวเองให้สะอาดอยู่ตลอดเวลานั่นเอง

นางตะเคียนมักมีรูปร่างหน้าตาสะสวย หมดจดงดงาม ผมยาว ห่มสไบ ใส่ผ้าถุง บางที่ก็ว่าแต่งตัวเหมือนสาวบ้านป่าทั่ว ๆ ไป ผีนางตะเคียนมักจะเป็นจำพวกหวงที่อยู่ และจะดุร้ายมากหากใครคิดจะรุกรานที่อยู่ของตน

ผู้คนที่มีความเชื่อเรื่องนี้ มักเชื่อว่าต้นตะเคียนมักมีผีนางตะเคียนสิงอยู่ การจะนำเอาต้นตะเคียนมาขุดเป็นเรือ (เรือสมัยก่อนใช้วิธีขุดขึ้นจากต้นไม้ทั้งต้น) หรือนำไม้ตะเคียนมาสร้างบ้าน จำเป็นจะต้องทำพิธีบวงสรวงขออนุญาตจากนางตะเคียนก่อน ทั้งนี้ เมื่อต้นตะเคียนที่ถูกนำมาแปรสภาพเป็นยานพาหนะ หรือสิ่งปลูกสร้างแล้ว นางตะเคียนที่สิงสถิตอยู่ในต้นตะเคียนนั้นก็จะเปลี่ยนแปลงสถานะตามไปด้วย เช่น ถ้าเป็นเรือ นางตะเคียนก็จะกลายเป็นแม่ย่านาง หรือ ถ้าเป็นบ้าน นางตะเคียนก็จะเป็น เจ้าที่ หรือ ผีบ้านผีเรือน

ดูเพิ่ม
-------

* นางตานี

อ้างอิง
-------

* ผีต้นไม้ (อังกฤษ)