recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
วัดแก้วฟ้าจุฬามณีอยู่ตรงปากคลองบางซื่อช่วงแรก
สะพานพิบูลสงครามข้ามคลองบางซื่อ
**คลองบางซื่อ** เป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำเจ้าพระยา ในปัจจุบันแบ่งออกเป็น 2 ช่วง ช่วงแรกเริ่มจากแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศเหนือของวัดแก้วฟ้าจุฬามณีไปทางทิศตะวันออกจนบรรจบคลองเปรมประชากร (ลำน้ำที่ตรงต่อเนื่องไปคือคูข้างสโมสรนายทหารอากาศ) ส่วนช่วงที่ 2 เริ่มจากคลองเปรมประชากรทางทิศเหนือของคลองประปาไปทางทิศตะวันออกจนบรรจบคลองลาดพร้าวบริเวณชุมชนลาดพร้าว 45 คลองบางซื่อในเขตดุสิตมีความยาว 1,550 เมตร ในเขตบางซื่อมีความยาว 500 เมตร ในเขตพญาไทมีความยาว 2,600 เมตร ในเขตดินแดงมีความยาว 1,450 เมตร และในเขตห้วยขวางมีความยาว 1,800 เมตร คลองมีความกว้าง 6–18 เมตร

เมื่อ พ.ศ. 2557 มีการฟื้นฟูคลองบางซื่อขึ้นมา เช่น มีการจัดพิธีบวชคลอง มีการปลูกหญ้าแฝกลงในลำคลองเพื่อให้รากแฝกช่วยกรองน้ำเสีย และทำน้ำหมักจุลินทรีย์แล้วเทลงในคลองเพื่อให้จุลินทรีย์บำบัดน้ำเสีย จนถึงปัจจุบันนี้น้ำในคลองบางซื่อช่วงถนนรัชดาภิเษกถึงชุมชนริมคลองบางซื่อลาดพร้าว 46 น้ำในคลองใสขึ้น มีปลาแหวกว่ายให้เห็น จากข้อมูล พ.ศ. 2562 ริมคลองบางซื่อช่วงใกล้คลองลาดพร้าวมีบ้านรุกล้ำแนวเขื่อน ต่อมาทางภาครัฐได้สร้างบ้านใหม่ทดแทนบ้านรุกล้ำแนวคลอง

ในปัจจุบันใต้คลองบางซื่อมีอุโมงค์ระบายน้ำขนาดใหญ่ช่วยแก้ไขปัญหาน้ำท่วม มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 5 เมตร ยาวประมาณ 6.40 กิโลเมตร นอกจากนี้ สำนักการระบายน้ำ กรุงเทพมหานคร ยังมีโครงการก่อสร้างสถานีสูบน้ำตอนปลายอุโมงค์กำลังสูบ 60 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที และโครงการก่อสร้างเขื่อนคอนกรีตเพื่อป้องกันน้ำท่วมในคลอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บัญชีคลองในเขตกรุงเทพมหานคร".
2. ↑  "แก้น้ำเน่าคลองลาดพร้าว-บางซื่อ ฟื้นคุณภาพชีวิต-เศรษฐกิจชุมชน". คมชัดลึก.
3. ↑  "พอช.จัดงาน"รื้อบ้าน สร้างเรือน คืนเขื่อน ให้สายคลอง" สร้างบ้านใหม่ที่ชุมชนริมคลองบางซื่อรวม 422 หลัง". ไทยโพสต์.
4. ↑  "เจาะลึก "อุโมงค์ยักษ์" ระบายน้ำ แผนสร้าง 6 จุดวงเงิน 2.6 หมื่นล้าน!". กรุงเทพธุรกิจ.
**โลมาแม่น้ำโบลิเวีย** (อังกฤษ: Bolivian river dolphin; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Inia geoffrensis boliviensis*; การออกเสียง: /อิน-เนีย-จี-โอฟ-เฟรน-สิส-โบ-ลิ-เวียน-ซิส/) เป็นโลมาแม่น้ำชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์โลมาแม่น้ำอเมซอน (Iniidae) 

โลมาแม่น้ำโบลิเวีย เป็นชนิดย่อยของโลมาแม่น้ำอเมซอน หรือโลมาสีชมพู (*I. geoffrensis*) มีลักษณะทั่วไปเหมือนกัน คือ มีสีผิวขาวอมชมพู จะงอยปากเรียวยาว มีฟันแหลมคมอยู่ในปาก แต่มีความแตกต่างกันที่ โลมาแม่น้ำโบลิเวียจะพบได้เฉพาะในแม่น้ำสายใหญ่ในประเทศโบลิเวีย มีจำนวนฟันที่มากกว่า มีส่วนหัวเล็กกว่า และลำตัวมีความกลมกว้างมากกว่า 

ในปี ค.ศ. 2012 สมาคมสัตว์เลี้ยงลูกด้วยทะเลได้ยอมรับให้เป็นชนิดใหม่ต่างหากโดยเริ่มศึกษามาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2006 อย่างไรก็ตามโลมาชนิดนี้มักไม่เป็นที่รู้จักเท่าไหร่ ในเดือนกันยายน ปีเดียวกัน ประธานาธิบดีเอโบ โมราเลส แห่งโบลิเวีย ได้ออกกฎหมายคุ้มครองโลมาแม่น้ำโบลิเวียให้เป็นสมบัติของชาติ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จาก itis.gov
2. 1 2 3  *โลมาอะเมซอน* คอลัมน์ โลกาภิวัฒน์ 03/11/53 จากไทยรัฐ
3. ↑  List of Marine Mammal Species and Subspecies
4. ↑  Bolivia enacts law to protect Amazon pink dolphins จาก BBC
คลองบางบัวบริเวณวัดบางบัว
**คลองบางบัว** เป็นคลองที่เชื่อมระหว่างคลองลาดพร้าวกับคลองถนน โดยคลองสายนี้มีจุดเริ่มต้นจากการไหลต่อเนื่องมาจากปลายคลองลาดพร้าว ซึ่งอยู่ระหว่างสะพานเสนานิคม 1 กับสะพานถนนประเสริฐมนูกิจ จากนั้นไหลผ่านกรมทหารราบที่ 11 รักษาพระองค์ ถนนพหลโยธิน และไปสิ้นสุดที่จุดตัดคลองบางเขน โดยมีคลองที่ไหลต่อเนื่องขึ้นไปคือคลองถนน คลองบางบัวมีความกว้างประมาณ 10–17 เมตร มีความยาวทั้งหมดประมาณ 9 กิโลเมตร อยู่ในพื้นที่เขตดอนเมือง เขตบางเขน และเขตหลักสี่ ชุมชนที่ตั้งอยู่ริมคลองบางบัว ในเขตบางเขน ได้แก่ ชุมชนบางบัวเชิงสะพานไม้ 1 ชุมชนสามัคคีร่วมใจ ชุมชนบางบัว ชุมชนรุ่นใหม่พัฒนา ชุมชนร้อยกรอง ชุมชนร่วมใจพัฒนาใต้ ชุมชนร่วมใจพัฒนาเหนือ ในเขตหลักสี่ ได้แก่ ชุมชนชายคลองบางบัว และชุมชนก้าวหน้า

ประวัติ
-------

คลองบางบัวเป็นคลองที่ขุดในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พร้อม ๆ กับหลายคลอง อาทิ คลองสอง คลองถนน คลองบางเขน และคลองลาดพร้าว เป็นต้น

ก่อน พ.ศ. 2539 คลองบางบัวเคยเป็นเส้นทางสัญจรทางน้ำเชื่อมระหว่างสะพานใหม่กับย่านพระโขนง แต่เนื่องจากคลองบางบัวถูกรุกล้ำตลอดทั้งสองริมคลอง สภาพน้ำในคลองเน่าเสีย การสัญจรทางน้ำทำให้เกิดตลิ่งเซาะ ชาวชุมชนจึงทำเรื่องต่อกระทรวงทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมขัดขวางเพื่อไม่ให้เรือวิ่งในคลองบางบัว จึงเป็นเหตุให้ตั้งแต่ พ.ศ. 2539 ไม่มีเรือวิ่งในคลองบางบัว

ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2543 กรุงเทพมหานครมีนโยบายจะสร้างถนนเลียบคลองบางบัว และรื้อย้ายชุมชนให้ไปอยู่แฟลตฝักข้าวโพด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ความเป็นมาและความสำคัญของปัญหา" (PDF).
2. ↑  ทรงยศ สาโรจน์. (2551). *การมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์คลองบางบัวของประชาชนชุมชนบางบัว เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร*. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
3. ↑  "'บางบัวโมเดล' สร้างชื่อระดับโลก ต้นแบบแก้ปัญหาชุมชนริมคลอง". คมชัดลึก.
คลองบางมดบริเวณวัดยายร่ม
**คลองบางมด** เป็นคลองย่อยในระบบคลองด่านและคลองบางขุนเทียน ไหลผ่านในพื้นที่ของเขตจอมทอง เขตทุ่งครุและเขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร มีความยาวประมาณ 15,800 เมตร มีแนวทางน้ำค่อนข้างตรง ต่างจากคลองธรรมชาติบริเวณนี้ที่มีลักษณะคดเคี้ยว จึงคาดว่าเป็นคลองที่ขุดขึ้นเพื่อผันน้ำเพื่อการเกษตร มีต้นสายแยกออกจากฝังทิศใต้ของคลองสนามชัยเยื้องกับวัดไทร ไหลลงใต้ มีคลองบางขุนเทียนไหลขนานมาไหลหักศอกเข้ามาจนใกล้คลองบางมดมากบริเวณแยกคลองระแนะน้อย โดยมีคลองข่อยเป็นตัวเชื่อมจนมาเป็นคลองเส้นเดียวกัน ไหลลงใต้มาสุดสิ้นที่บริเวณวัดบัวผัน

ประวัติ
-------

ในอดีตเป็นเส้นทางสัญจรคมนาคมระหว่างบางกอกกับหัวเมืองทางตะวันตกและปักษ์ใต้ การตั้งถิ่นฐานในบริเวณคลองบางมด สันนิษฐานจากการมาตั้งถิ่นฐานของชุมชนย่านบางขุนเทียน ท่าข้าม หัวกระบือ ที่เริ่มมีการตั้งชุมชนตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย จึงอาจมีการตั้งถิ่นฐานในแถบบางมดบ้างแล้ว แต่ไม่มีหลักฐานชัดเจน พอสันนิษฐานได้จากการตั้งวัด เช่น วัดยายร่มในสมัยรัชกาลที่ 3 วัดโพธิทองสมัยรัชกาลที่ 4 และมัสยิดนูรุ้ลฮุดาในสมัยรัชกาลที่ 6

การเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจน คือ การทำสวนส้มบางมด มีชาวจีนในพื้นที่ได้นำกิ่งพันธุ์จากทางบางบน (บางขุนนนท์ ตลิ่งชัน บางกอกน้อย) เริ่มเพาะปลูกในย่านบางมดนี้ตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2468 ปรากฏว่าได้ผลดีเป็นที่นิยมของทั้งประเทศ จึงเกิดการเคลื่อนย้ายระลอกใหญ่ของผู้คนเพื่อมาบางมดเพื่อบุกเบิกสวนส้ม มีการตั้งตลาดปากคลองศาลเจ้าแม่ทับทิม มีโรงหนังศรีเจริญบางมด (ประมาณ พ.ศ. 2505) มีมัสยิดใหม่ เช่นดาริ้ลหะซัน (สอนสมบูรณ์) ดารุ้ลอิบาดะห์ วัดพุทธใหม่ เช่น วัดพุทธบูชา (พ.ศ. 2497) วัดหลวงพ่อโอภาสี (ประมาณ พ.ศ. 2500) แต่เมื่อเกิดน้ำท่วมใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2526 และ 2534 ทำให้ชาวบางมดย้ายไปทำสวนที่อื่น อีกทั้งมีการตัดถนนพุทธบูชา ถนนพระรามที่ 2 ถนนท่าข้าม ถนนบางขุนเทียนชายทะเล ฯลฯ เกิดบ้านจัดสรรหลายโครงการรุกคืบเข้ามาในพื้นที่

ในระยะราว 50 ปีหลัง ได้มีการขยายคลองอันเกิดจากเรือหางยาวขนส้มเข้ามามากจนตลิ่งถูกซัดไป เมื่อ พ.ศ. 2560 มีการสร้างเส้นทางปั่นจักรยานระยะทาง 3 กิโลเมตร เลียบไปกับคลองบางมด

สถานที่ริมคลอง
--------------

ริมคลองเป็นที่ตั้งของวัดพุทธบูชา วัดยายร่ม วัดสีสุก มัสยิดดาริลหะซันกับมัสยิดนูรุลหุดา ศาลเจ้าแม่ทับทิม สองฝั่งคลองมีสวนส้ม สวนมะพร้าว มีบ้านเรือนหนาแน่นริมสองฝั่งคลองสลับไปกับที่รกร้าง มีโรงงานอยู่ประปราย ร้านขายของชำที่ส่งสินค้าข้ามคลองมาด้วยตะกร้าชักรอก มีตลาดคลองบางมดซึ่งเปิดในวันเสาร์และอาทิตย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศิริพันธ์ นันสุนานนท์. "แผนที่ชุมชนและการออกแบบเส้นทางท่องเที่ยวโดยชุมชนในเขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร". วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
2. ↑  "เล่าเรื่อง "ส้มบางมด" ภาพจำอีกแห่งนอกจากส้มธนาธร จากปากชาวสวนท้องที่ของแท้". ศิลปวัฒนธรรม.
3. ↑  "เล่าปูม คลองบางมด". 3C Project.
4. ↑  "บางมดเฟส เทศกาลที่จะปลุกวิถีริมคลองบางมดให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง".
5. ↑  "เยือนรังมด". เดอะคลาวด์.
6. ↑  "คลองบางมด".
**เดเวอร์และแฟร์แบ็ง** (Deaver & Fairbank) ได้ศึกษาและค้นพบ **ความไม่ต่อเนื่องของเส้นแรงแม่เหล็ก** **(Flux quantization)** โดยการขึ้นรูปสารให้เป็นรูปวงแหวนแล้วใส่สนามแม่เหล็กเข้าไปในขณะที่สารมีอุณหภูมิสูงกว่าอุณหภูมิวิกฤต พบว่าสนามแม่เหล็กดังกล่าวสามารถทะลุผ่านสารนี้ได้ แต่เมื่อลดอุณหภูมิของสารให้ต่ำกว่าอุณหภูมิวิกฤตสารนี้จะมีสภาพนำยวดยิ่ง แล้วนำสนามแม่เหล็กที่ใส่เข้าไปออก พบว่าฟลักซ์แม่เหล็กจะถูกกักอยู่ภายในวงแหวนของตัวนำยวดยิ่งและมีค่าเท่ากับ **nηc/2e**

เมื่อ n คือ เลขจำนวนเต็ม
  

สนามแม่เหล็กที่ให้เข้าไปจะเหนี่ยวนำให้เกิดกระแสไหลวนอยู่ภายในวงแหวนนั้น และจะเหนี่ยวนำทำให้เกิดฟลักซ์แม่เหล็กลอดผ่านพื้นที่ในวงแหวน โดยมีค่าจากการคำนวณเท่ากับ 4\*107 gauss-cm2 และฟลักซ์ที่วัดจากการคำนวณเป็น 4.0679\*107 gauss-cm2 ซึ่งค่านี้ประกอบด้วยอิเล็กตรอน 2 ตัว ทำให้เป็นการยืนยันว่ากลไกของการเกิดสภาพนำยวดยิ่งมาจากคู่คูเปอร์ตามทฤษฎีบีซีเอส

ความไม่ต่อเนื่องของเส้นแรงแม่เหล็กในตัวนำยวดยิ่ง
------------------------------------------------

ในปี ค.ศ. มีการค้นพบ**ความไม่ต่อเนื่องของเส้นแรงแม่เหล็ก (Flux quantization) ในตัวนำยวดยิ่ง** โดยนักวิจัยสองกลุ่มคือกลุ่มของ Doll และ Nabauer และกลุ่ม Daver และ Fairbank ซึ่งได้นำตัวนำยวดยิ่งที่ทำเป็นวงแหวนแล้วใส่สนามแม่เหล็กเข้าไปในขณะที่ตัวนำยวดยิ่งมีอุณหภูมิมากกว่าอุณหภูมิวิกฤตสนามแม่เหล็กดังกล่าวพุ่งผ่านตัวนำยวดยิ่งได้ แต่เมื่อลดอุณหภูมิให้ต่ำกว่าอุณหภูมิวิกฤต แล้วนำสนามแม่เหล็กที่ใส่เข้าไปออก จะพบว่า

ฟลักซ์แม่เหล็กจะถูกกักอยู่ภายในวงแหวนของตัวนำยวดยิ่งและจะมีค่าเท่ากับ n*ħ*c/2e
โดยที่ n จะมีค่าเป็นจำนวนเต็มคือเท่ากับ 1,2,3,...ตามลำดับ
เมื่อħ = h/2Π และ h เป็นค่าของพลังค์
โดยจะสามารถอธิบายได้โดยละเอียดคือ ถ้าอนุภาคที่มีประจุเดินทางในพื้นที่อิสระ โดยจะถูกล้อมรอบด้วยอาณาเขตใดๆ ซึ่งในนั้นมีฟลักซ์แม่เหล็กที่ถูกดักจับไว้
**ความเอนเอียงจากการอยู่รอด** (อังกฤษ: survivorship bias) เป็นเหตุผลวิบัติที่เน้นความสนใจต่อบุคคลหรือสิ่งที่ "อยู่รอด" บางกระบวนการ และมองข้ามบุคคลหรือสิ่งที่ไม่อยู่รอดโดยไม่ได้เจตนา ความเอนเอียงจากการอยู่รอดอาจนำไปสู่ข้อสรุปที่ผิดได้หลายทาง ผู้อยู่รอดอาจหมายความตามตัวอักษร คือ เป็นบุคคล ดังในการศึกษาทางการแพทย์ ทว่าอาจหมายถึงบริษัทหรือตัวอย่างวิจัยหรือผู้สมัครงาน หรือสิ่งใดก็ตามที่ต้องผ่านกระบวนการคัดเลือกก่อนที่จะได้รับพิจารณาเพิ่มเติมได้ทั้งสิ้น

ความเอนเอียงจากการอยู่รอดอาจนำไปสู่ความเชื่อมองโลกในแง่ดีเกินเพราะความล้มเหลวถูกเพิกเฉย เช่น เมื่อบริษัทที่ไม่มีอยู่ต่อไปถูกยกเว้นจากการวิเคราะห์สมรรถภาพทางการเงิน นอกจากนี้ยังนำไปสู่ความเชื่อที่ผิดว่าความสำเร็จในกลุ่มมีคุณสมบัติพิเศษ มากกว่าเพียงเหตุบังเอิญ ตัวอย่างเช่น หากนักศึกษาสามจากห้าคนที่ได้เกรดสูงสุดในวิทยาลัยมาจากโรงเรียนมัธยมเดียวกัน ก็อาจชักจูงให้เชื่อว่าโรงเรียนมัธยมแห่งนั้นต้องให้การศึกษาที่ดีเยี่ยม ข้อความนี้อาจเป็นจริงก็ได้ แต่คำถามดังกล่าวไม่สามารถตอบได้โดยไม่ดูเกรดของนักเรียนคนอื่นจากโรงเรียนมัธยมนั้น ไม่เพียงแต่ผู้ที่ "อยู่รอด" การคัดเลือกห้าอันดับแรกเท่านั้น

ความเอนเอียงจากการอยู่รอดเป็นความเอนเอียงจากการเลือกประเภทหนึ่ง
**อะเลคเซย์ นีโคลาเยวิช โคซีกิน**  (รัสเซีย: Алексе́й Никола́евич Косы́гин; อังกฤษ: Alexei Nikolayevich Kosygin; 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2447 - 18 ธันวาคม พ.ศ. 2523) เป็นประธานสภารัฐมนตรีแห่งสหภาพโซเวียตในช่วงสงครามเย็น ดำรงตำแหน่งคู่กับเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต เลโอนิด เบรจเนฟ จึงเรียกยุคนี้ว่าสมัยผู้นำร่วมเบรจเนฟ-โคชิกิน

ประวัติ
-------

โคซีกินเกิดในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในปี พ.ศ. 2447 เป็นบตรของครอบครัวชนชั้นแรงงาน เขาถูกเกณฑ์เข้ากองทัพแดงในช่วงสงครามกลางเมืองรัสเซียและหลังปี พ.ศ. 2464 เขากลับไปทำงานเป็นผู้จัดการโรงงานอุตสาหกรรมในไซบีเรีย ก่อนกลับเลนินกราดในช่วง พ.ศ. 2473 และได้ขึ้นมาเป็นรัฐมนตรีว่าการอุตสาหกรรม

ในช่วงสงครามรักชาติ โคซีกิน เป็นสมาชิกคนหนึ่งของคณะกรรมการป้องกันรัฐและได้รับมอบหมายในการย้ายโรงงานอุตสาหกรรมโซเวียตออกก่อนกองทัพเยอรมันจะเข้ายึด ต่อมาได้ทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในยุคโจเซฟ สตาลิน ก่อนที่จะถูกลดตำแหน่งและไล่ออกจากโปลิตบูโรในปี พ.ศ. 2496 

หลังจากการตายของสตาลินในปี พ.ศ. 2496 นีกีตา ครุชชอฟกลายเป็นผู้นำคนใหม่ ที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2502 โคชิกิน ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการวางแผนของรัฐ ต่อด้วยการเป็นรองประธานสภารัฐมนตรีแห่งสหภาพโซเวียต 

ในเดือนตุลาคมปี พ.ศ. 2507 คณะกรรมาธิการเพื่อความมั่นคงแห่งรัฐ (Committee for State Security หรือ KGB) นำโดยเบรจเนฟ และ โคซีกิน ได้เข้าทำรัฐประหารยึดอำนาจจากครุสชอฟ โดยครุสชอฟถูกบีบให้ลาออกจากตำแหน่ง โคซีกินได้ขึ้นมาเป็นประธานสภารัฐมนตรีแห่งสหภาพโซเวียต โคชิกินเป็นหนึ่งในสองคนที่อำนาจในยุคผู้นำร่วม เบรจเนฟ-โคชิกิน

หน้าทางการเมือง
---------------

โคซีกินได้เริ่มการปฏิรูปเศรษฐกิจโซเวียต พ.ศ. 2508 ที่เรียกว่าการปฏิรูปโคซีกิน การปฏิรูปนี้มีท่าที่เปิดกว้างมากขึ้นเน้นการแก้ไขเหตุปรากสปริง (พ.ศ. 2511) ทำให้เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกเสรีนิยมในโซเวียต สมาชิกอนุรักษ์นิยมบางส่วนเห็นนโยบายโคซีกินแหวกแนวเกินไป แต่ถึงอย่างไรก็ไม่สามารถที่จะขับไล่เขาได้แม้แต่เบรจเนฟ ในปี พ.ศ. 2513 เบรจเนฟได้รวบรวมเสียงข้างมากที่จะสามารถหยุดการปฏิรูปโคซีกินได้ 

ในปี พ.ศ. 2523 โคซีกินออกจากตำแหน่งเนื่องจากปัญหาสุขภาพและเสียชีวิตเมื่อวันที่ 18 ธันวาคมของปีเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑

| ก่อนหน้า |  | อะเลคเซย์ โคซีกิน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **นีกีตา ครุชชอฟ** |  | **ประธานสภารัฐมนตรีสหภาพโซเวียต** (15 ตุลาคม พ.ศ. 2507 – 23 ตุลาคม พ.ศ. 2523) |  | **นีโคไล ตีโฮนอฟ** |

| * ด
* ค
* ก
หัวหน้ารัฐบาลสหภาพโซเวียต |
| --- |
| ประธานคณะกรรมการราษฎร | 
* เลนิน (1923–24)
* รืยคอฟ (1924–30)
* โมโลตอฟ (1930–41)
* สตาลิน (1941–46)

 |
| ประธานคณะรัฐมนตรี | 
* สตาลิน (1946–53)
* มาเลนคอฟ (1953–55)
* บุลกานิน (1955–58)
* ครุชชอฟ (1958–64)
* โคซีกิน (1964–80)
* ตีโฮนอฟ (1980–85)
* รึจคอฟ (1985–91)

 |
| นายกรัฐมนตรี | 
* ปัฟลอฟ (ม.ค.– ส.ค. 1991)

 |
| ประธานคณะกรรมการบริหารการดำเนินเศรษฐกิจโซเวียต | 
* ซีลาเยฟ (ส.ค.–ธ.ค. 1991)

 |
ครรภคฤห์ของหรษัทมาตามนเทียรในชัยปุระ และเห็นภายในประดิษฐานเทวรูปพระลักษมี
**ครรภคฤห์** หรือ **ครรภคฤหะ** (สันสกฤต: गर्भगृह) หมายถึงห้องบูชาด้านในสุดของโบสถ์พราหมณ์ อันเป็นที่ประดิษฐานมูรติซึ่งเป็นเทวรูปเทพเจ้าฮินดูประจำโบสถ์นั้น ๆ คำว่า "ครรภคฤห์" แปลตรงตัวว่า "โถงครรภ์" มาจากภาษาสันสกฤตคำว่า "ครรภ-" ซึ่งหมายถึง "ครรภ์" และ "คฤห-' ซึ่งหมายถึง "บ้าน" โดยทั่วไปแล้วโถงนี้จะอนุญาตให้เฉพาะนักบวช (บูชารี) เข้าไปได้เท่านั้น หรือบางแห่งอนุโลมให้เฉพาะศาสนิกชนเท่านั้น อย่างไรก็ตาม "ครรภคฤห์" นั้นสามารถพบในเชนสถานและวัดพุทธด้วย

โถงนี้มีโครงสร้างเป็นห้องสี่เหลี่ยม ประกอบด้วยประตูทางเข้าเพียงหนึ่งทางซึ่งมักสร้างหันไปทางทิศตะวันออก ไม่มีหน้าต่าง และประดิษฐาน "มูรติ" คือองค์เทวรูปอยู่ตรงกลาง ซึ่งคนภายนอกที่เข้ามาภายในเทวสถานสามารถมองเห็นได้บ้าง

ตามวาสตุศาสตร์ ครรภคฤห์จะสร้างอยู่ตรงกลางเทวสถาน และเหนือครรภคฤษ์คือโครงสร้างหอที่สร้างเพื่อคลุมห้องครรภคฤห์ จะสร้างเป็นแกนตัดกัน อันเป็นแกนหลักในการกำหนดการสร้างองค์ประกอบอื่น ๆ โดยทั่วไปมักเป็นแกนทิศตะวันออก-ทิศตะวันตก เชื่อว่าเป็นการจำลองคติเขาพระสุเมรุ โครงสร้างหอนี้มีลักษณะแตกต่างกันไปในแต่ละสถาปัตยกรรม ได้แก่ ในอินเดียเหนือคือ "ศิขร" ในอินเดียใต้คือ "วิมาน" และในศาสนาฮินดูแบบบาหลี (ปูรา) คือ "เปลิงกีฮ์เมรู" (pelinggih meru)

ในปราสาทขอม ห้องครรภคฤหะ เรียกอีกชื่อได้ว่าห้อง "เรือนธาตุ" ด้านบนเป็นหอหลังคาสูงเป็นชั้นเรียกว่า "เรือนชั้น"

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  Hardy, 16
3. ↑  Hardy, 16-17, 37
4. ↑  Hardy, 16-17

* Hardy, Adam, *Indian Temple Architecture: Form and Transformation : the Karṇāṭa Drāviḍa Tradition, 7th to 13th Centuries*, 1995, Abhinav Publications, ISBN 8170173124, 9788170173120, google books
* George Michell; Monuments of India (Penguin Guides, Vol. 1, 1989)
**ห้างทอง ธรรมวัฒนะ** (20 พฤษภาคม พ.ศ. 2492 - 6 กันยายน พ.ศ. 2542) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร 2 สมัย สังกัดพรรคประชากรไทย และอดีตผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม และผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย

ประวัติ
-------

นายห้างทอง ธรรมวัฒนะ เกิดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2492 เป็นบุตรของนายอาคม ฉัตรชัยยนต์ และ นางสุวพีร์ ธรรมวัฒนะ สำเร็จการศึกษา วิศวกรรมศาสตรบัณฑิตจาก University of Texas, Austin และวิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิตจาก Asian Institute of Technology (A.I.T.)

งานการเมือง
-----------

ห้างทอง ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน พ.ศ. 2538 สังกัดพรรคประชากรไทย ซึ่งได้รับเลือกตั้งในครั้งดังกล่าว ต่อมาเขาได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ปฏิบัติหน้าที่ประจำรัฐมนตรีช่วยฯ (ชัยภักดิ์ ศิริวัฒน์) 

ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 2 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 สังกัดพรรคประชากรไทย และได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ปฏิบัติหน้าที่ประจำรัฐมนตรีช่วยฯ (ชัยภักดิ์ ศิริวัฒน์)

จนกระทั่งในเดือนกันยายน พ.ศ. 2542 เขาเสียชีวิตในขณะที่ยังดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ห้างทอง ธรรมวัฒนะ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 2 สมัย คือ

1. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชากรไทย
2. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชากรไทย

การเสียชีวิต
------------

ห้างทอง ธรรมวัฒนะ เสียชีวิตอย่างปริศนาจากการถูกอาวุธปืนยิงที่ศีรษะ ในบ้านพักของตนเอง เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2542 ขณะมีอายุ 50 ปี ในขณะนั้น นพดล ธรรมวัฒนะ น้องชายของเขา ตกเป็นผู้ต้องหาว่าฆ่าพี่ชายของตนเอง ต่อมาวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2553 ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องนายนพดล เนื่องจากพยานหลักฐานไม่เพียงพอ

การเสียชีวิตของนายห้างทอง ธรรมวัฒนะ นำไปสู่การฟ้องร้องกันเองระหว่างญาติพี่น้องของนายห้างทอง ธรรมวัฒนะจำนวนกว่า 48 คดี

ต่อมาลูกชายนาย ห้างทอง ได้ยื่นฟ้อง ณฤมล ธรรมวัฒนะกรณีถอดถอนเขาออกจากการเป็นกรรมการบริษัทสุวพีร์ ธรรมวัฒนะ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2540 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.)
* พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 2 ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑   ศูนย์ข้อมูลนักการเมือง
2. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, คำสั่งกระทรวงคมนาคม ที่ ๒๔๓/๒๕๓๘ เรื่อง แต่งตั้งผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรี (นายห้างทอง ธรรมวัฒนะ)เล่ม ๑๑๒ ตอนที่ ๗๔ง วันที่ ๑๔ กันยายน ๒๕๓๘
3. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, คำสั่งกระทรวงมหาดไทย ที่ ๕๘๗/๒๕๓๙ เรื่อง แต่งตั้งผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (นายห้างทอง ธรรมวัฒนะ)เล่ม ๑๑๓ ตอนที่ ๑๐๑ง วันที่ ๑๗ ธันวาคม ๒๕๓๙
4. ↑  "ย้อนรอยคดีมรดกเลือด"ธรรมวัฒนะ"". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-23. สืบค้นเมื่อ 2013-09-23.
5. ↑  ปิดฉากศึกชิงมรดกตระกูล "ธรรมวัฒนะ" 14 ปี 48 คดีที่คาศาล
6. ↑
7. ↑
8. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๔ ตอนที่ ๒๗ ข หน้า ๒, ๓ ธันวาคม ๒๕๔๐
9. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-11-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๒ ตอนที่ ๑๗ ข หน้า ๕, ๔ ธันวาคม ๒๕๓๘
ห้องเก็บเครื่องพิธี

|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

ห้องเก็บเครื่องพิธีภายในมหาวิหารซันตาโกรเชที่ฟลอเรนซ์
**ห้องเก็บเครื่องพิธี** (อังกฤษ: Sacristy, ออกเสียง) คือห้องที่ตั้งอยู่ภายในคริสต์ศาสนสถานที่ใช้เป็นที่เก็บอาภรณ์ศักดิ์สิทธิ์ (Vestment) อุปกรณ์ที่ใช้ในการประกอบศาสนพิธีต่าง ๆ และบันทึกเอกสารของคริสต์ศาสนสถาน

ห้องเก็บเครื่องพิธีมักจะตั้งอยู่ภายในตัวคริสต์ศาสนสถาน แต่ในบางกรณีก็อาจจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างติดกับตัววัด หรือ อาจจะเป็นสิ่งก่อสร้างอิสระจากตัวโบสถ์ เช่นในบางอาราม ในโบสถ์โบราณห้องเก็บเครื่องพิธีมักจะตั้งอยู่ทางด้านข้างของแท่นบูชา หรืออาจจะตั้งอยู่ทางด้านข้างหรือด้านหลังของบริเวณแท่นบูชาเอก หรือ บริเวณร้องเพลงสวด ในโบสถ์สมัยใหม่ห้องเก็บเครื่องพิธีมักจะตั้งอยู่ในตำแหน่งอื่น เช่นใกล้ประตูทางเข้า คริสต์ศาสนสถานบางแห่งก็จะมีห้องเก็บเครื่องพิธีมากกว่าหนึ่งแต่ละแห่งก็จะมีวัตถุประสงค์ต่างกัน 

นอกจากนั้นแล้วห้องเก็บเครื่องพิธีก็ยังเป็นสถานที่สำหรับนักบวชและผู้ช่วยใช้ในการเตรียมตัวประกอบคริสต์ศาสนพิธี เมื่อประกอบพิธีเสร็จก็จะกลับมาที่ห้องนี้เพื่อถอดเครื่องแต่งกายออก และ เก็บอุปกรณ์ต่างๆ ที่ใช้ในการประกอบพิธี

ห้องเก็บเครื่องพิธีมักจะมีอ้างล้างมือพิเศษที่เรียกว่า อ่างซาคราเรียม (Piscina หรือ sacrarium) ที่มีท่อระบายที่ให้น้ำจากการประกอบพิธีจากการล้างมือที่ถือเป็นน้ำที่ใช้ในการประกอบพิธีศักดิ์สิทธิ์ไหลลงดินโดยตรงแทนที่จะลงไปในท่อหรือถังน้ำเสีย อ่างซาคราเรียมใช้ในการซักผ้าลินินที่ใช้ในพิธีมิสซาและสิ่งอื่น ๆ ที่ใช้ในการประกอบพิธี ส่วนใหญ่แล้วห้องเก็บเครื่องพิธีจะเป็นสถานที่ที่ไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้า

ผู้ที่มีหน้าที่ดูแลบริหารห้องเก็บเครื่องพิธีเรียกว่า "Sacristan" หรือ "Sacrist" ผู้มักจะมีหน้าที่ดูและตัวสิ่งก่อสร้างและบริเวณรอบๆ ด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Shorter Oxford English Dictionary*. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|copyright=` ถูกละเว้น (help)

ดูเพิ่ม
-------

* คริสต์ศาสนสถาน
* แผนผังมหาวิหาร
* ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ห้องเก็บเครื่องพิธี

* พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
* "Sacristy" article from *Catholic Encyclopedia*
ตึกแถว ย่านบางรัก
**ห้องแถว** หรือ **ตึกแถว** หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า **อาคารพาณิชย์** (อังกฤษ: shophouse) เป็นสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นประเภทหนึ่งของทั้งคนพื้นเมืองและคนเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีเอกลักษณ์ผสมผสานที่สื่อให้เห็นที่ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ของเมืองส่วนมากและเมืองในท้องถิ่นนั้น

ห้องแถวเป็นที่อยู่อาศัยและทำการค้า ประกอบธุรกิจขนาดย่อม ที่เป็นการขายปลีกเป็นส่วนใหญ่ อาศัยอยู่ในชุมชนที่หนาแน่น ในแหล่งธุรกิจกลางเมืองและชุมชนรอบเมือง โดยชั้นล่างจะแบ่งเป็นร้านค้าย่อย ชั้นสองเป็นที่อยู่อาศัย ในกรณีสูงกว่านั้นอาจทำเป็นที่เก็บสินค้าชั่วคราว มักมีโครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก โดยวิวัฒนาการมาจากห้องแถวไม้และห้องแถวก่ออิฐถือปูน

ในกฎกระทรวงมหาดไทย ฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2526) วิเคราะห์ศัพท์ **ห้องแถว** คือ อาคารที่พักอาศัย หรืออาคารพาณิชย์ ซึ่งปลูกสร้างติดต่อกันเป็นแถวเกินสองห้อง และประกอบด้วยวัตถุไม่ทนไฟเป็นส่วนใหญ่ ส่วน **ตึกแถว** จะประกอบด้วยวัสดุทนไฟเป็นส่วนใหญ่ จากการสำรวจของสำนักงานสถิติแห่งชาติในปี พ.ศ. 2551 พบว่าในประเทศไทย มีห้องแถวอยู่ร้อยละ 11.8 เป็นอันดับ 2 รองจากบ้านโดดซึ่งมีอยู่ร้อยละ 79.8

ดูเพิ่ม
-------

* บ้านแถว
* บ้านแถวในเมือง

อ้างอิง
-------

1. ↑  บัณฑิต จุลาสัย. **บ้านไทย**,- - กรุงเทพฯ โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2540 หน้า 87
2. ↑  กฎหมายอาคาร
3. ↑  สำนักงานสถิติแห่งชาติ, *ตัวชี้วัดที่สำคัญ ผลสำมะโน/สำรวจ ของสำนักงานสถิติแห่งชาติ พ.ศ. 2551*, หน้า 12

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ห้องแถว**
เอ-6 อินทรูเดอร์ (เอ2เอฟ-1) เครื่องบินโจมตีที่แสดงชุดอาวุธ ค.ศ. 1962
เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท เครื่องบินขับไล่หลายบทบาทของกองทัพเรือสหรัฐ แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการใช้อาวุธชนิดต่าง ๆ; ภาพจากนิตยสาร*ออลแฮนส์* ของกองทัพเรือสหรัฐปี ค.ศ. 1997
บี-52เอช สตราโตฟอร์เทรสเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ซึ่งช้ากว่าความเร็วเสียง ที่แสดงชุดอาวุธ ค.ศ. 2006
**อาวุธยุทโธปกรณ์อากาศยาน** (อังกฤษ: Aircraft ordnance) หรือ **อาวุธยุทโธปกรณ์** (ในบริบทของการบินทหาร) เป็นอาวุธ (เช่น ระเบิด, ขีปนาวุธ, จรวด และกระสุนปืน) ที่เครื่องบินใช้ คำนี้มักใช้เมื่ออธิบายวัตถุของอากาศยาน ที่สามารถบรรทุกได้โดยอากาศยานหรือวัตถุที่ทิ้งใส่ อาวุธยุทโธปกรณ์อากาศยานยังรวมถึงอาวุธอากาศสู่อากาศ, ต่อต้านเรือผิวน้ำ และต่อต้านเรือดำน้ำ

เครื่องบินบางประเภทสามารถพกพาอาวุธยุทโธปกรณ์หลากหลาย – ตัวอย่างเช่น แฟร์ไชลด์ เอยู-23 พีซเมกเกอร์ สามารถใช้กันพ็อด, ระเบิด 500 และ 250 ปอนด์, ชุดระเบิดนาปาล์ม, ชุดระเบิดลูกปราย, พลุ, จรวด, ระเบิดควัน และเครื่องจ่ายใบปลิวโฆษณาชวนเชื่อ

อาวุธยุทโธปกรณ์สามารถบรรทุกในบอมบ์เบย์หรือแขวนจากตำบลติดอาวุธ

สำหรับอาวุธจำนวนมากมีการจำกัดระยะเวลาที่สามารถบินได้ (เช่น ความเสียหายจากการสั่นสะเทือน) โดยหลังจากนี้ จะไม่รับประกันความปลอดภัยหรือประสิทธิภาพของอาวุธยุทโธปกรณ์เหล่านั้น นี่อาจเป็นปัญหาหากอาวุธที่ออกแบบมาสำหรับความขัดแย้งที่รุนแรงมากเมื่อถูกนำไปใช้หลายภารกิจในการทัพการปราบปรามการก่อกบฏที่ยาวนาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Factsheets : Fairchild AU-23A". Nationalmuseum.af.mil. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-01-05. สืบค้นเมื่อ 2013-11-16.
2. ↑  De-classified summary of conference at UK Joint Services Command and Staff College reported in *Aerospace International* (magazine) March 2011 page 24
**อาวเอี๊ยงโคก** บางตำราใช้ชื่อว่า **อ้าวเอียงกงจื้อ** หรือ **"อาวเอี๊ยงเคี๊ยง"** เป็นหนุ่มใหญ่เจ้าสำราญ มักมากในกามารมณ์ มีวิทยายุทธสูงส่ง พยายามจะล่วงเกินอึ้งย้งหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ เมื่อครั้งได้ไปประลองกับก๊วยเจ๋ง ที่เกาะดอกท้อ ได้รับความพ่ายแพ้จากการประลอง แต่อึ้งเอี๊ยะซือกลับพอใจในตัวอ้าวเอียงโคกมากกว่าเนื่องจากเป็นผู้มีสติปัญญากว่าก๊วยเจ๋ง ซึ่งถูกอึ๊งเอี๊ยซือมองว่าเป็นคนหนุ่มที่โง่เขลามีดีแต่กำลัง จึงได้มอบแผนที่เกาะดอกท้อไป ภายหลังเมื่อไปติดเกาะร้างกับอึ้งย้ง และอั้งฉิกกง (ยาจกอุดร) ได้พยายามจะล่วงเกินอึ้งย้งหลายครั้ง แต่ยังเกรงกลัวอั้งฉิกกง และอึ้งย้งเองก็สวมใส่เกราะอ่อนขนเม่น จึงทำอันตรายมิได้ ต่อมาถูกอึ้งย้งหลอกให้เข้าไปติดกับดัก ทำให้อ้าวเอียงโคกเสียขาไป แต่ความมักมากในกามยังไม่สิ้นสุด แม้จะเสียขา และต้องเดินด้วยมือต่างเท้า

เมื่อครั้งได้ติดตามอ้าวเอียงฮงไปยังหมู่บ้านงู้แกชุน ได้ไปพบกับเที้ยเอียงเกียผู้เป็นศิษย์ของซุนปุดยี่แห่งช้วนจินก่า จึงใช้วิทยายุทธที่เหนือกว่าเล็กควงเอ็งผู้เป็นสามีของนาง บังคับใหเที้ยเอียงเกียเปลื้องผ้า แต่เคราะห์ดีที่ ม่อเนียมชื่อ เข้ามาขัดจังหวะโดยบังเอิญ โดยที่ลากโลงศพมา 2 ใบ ก็คือ โลงของ เอี้ยทิซิม ผู้เป็นพ่อบุญธรรม กับ เปาเซี๊ยเยี๊ยก ครั้นได้เห็นความงามของม่อเนียมชื่อ ก็พยายามจะข่มเหงนาง แต่ในที่สุดเสียทีให้กับเอี้ยคัง เพราะความหึงหวงของเอี้ยคังที่มีต่อม่อเนียมชื่อ จึงได้หลอกให้อ้าวเอียงโคกไม่ทัน ระวังตัว จ้วงแทงด้วยทวนของเอี้ยทิซิม เข้าที่ท้องจนถึงแก่ความตาย

อ้าวเอียงโคก เป็นบุตรของอาวเอี๊ยงฮง กับ พี่สะใภ้ของตน จึงเป็นสายเลือดของอาวเอี๊ยงฮง ต่อมาเมื่อสิ้นชีวิตลง อาวเอี๊ยงฮงเข้าใจไปว่าตายเพราะน้ำมือของก๊วยเจ๋ง จึงเป็นปมเหตุให้ต่อมาอาวเอี๊ยงฮงตามฆ่าอาจารย์ทั้งหกแห่งกังหนำ โดยถูกเอี้ยคัง และ ก๊วยเชยยิ่ม ร่วมปั่นหัวมาโดยตลอด
**แม่ลู** (จีน: 呂母; พินอิน: ***Lǚ Mǔ***; เสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 18) เป็นหัวหน้ากลุ่มกบฎต่อราชวงศ์ซินในสมัยจีนโบราณ เธอเริ่มการปฏิวัติของชาวไร่ชาวนาหลังจากลูกชายของเธอที่ชื่อว่า ลู หยู ถูกสังหารโดยรัฐบาลจากการกระทำผิดกฎหมายเพียงเล็กน้อย เธอกลายเป็นหัวหน้าการก่อกบฎหญิงคนแรกในประวัติศาตร์จีน หลังการเสียชีวิตของเธอจากอาการป่วย ผู้ติดตามของเธอกลายเป็นพลังหลักของการกบฏคิ้วแดง (Red Eyebrows Rebellions) ซึ่งเป็นตัวสำคัญในการทำให้ราชวงศ์ซินล่มสลาย และทำให้ราชวงศ์ฮั่นกลับมา โดยหลิว ซิวได้ขึ้นคลองราชเป็นจักรพรรดิฮั่นกวังอู่

ภูมิหลัง
--------

แม่ลูเกิดในช่วงของราชวงศ์ฮั่นในสมัยจีนโบราณ ในค.ศ. 9 หัวหน้ารัฐมนตรี หวัง หมั่ง ช่วงชิงบัลลังก์และแต่งตั้งให้ตนเองเป็นจักรพรรดิ์แห่งราชวงศ์ซิน หวังนำนโยบายซึ่งไม่เป็นที่ชอบต่อเหล่ากลุ่มเจ้าของที่ผู้มั่งคั่งหลายอย่างมาใช้ ข้อจำกัดทางเศรษฐกิจที่เกิดจากน้ำท่วมของแม่น้ำหวงทำให้การครองราชของเขาอ่อนแอยิ่งขึ้น

แม่ลูใช้ชีวิตอยู่ในเขตปกครอง Haiqu (海曲县) เขตอำนาจของผู้บัญชาการ Langya (琅邪郡) หรือที่ปัจจุบันอยู่ในมณฑลซานตง ครอบครัวของเธอร่ำรวยเป็นอย่างมาก และมีเงินกว่าล้านเหรียญ ตามที่ *หนังสือของฮั่นภายหลัง* (*Book of the Later Han)* ได้เขียนไว้

การกบฎ
------

ในค.ศ. 14 ลูกชายของเธอ ลู หยู (呂育) ผู้ทำงานให้กับรัฐบาลของเขตปกครอง Haiqu ถูกสังหารจากคำตัดสินของผู้พิพากษาของเขตปกครอง จากการกระทำผิดกฎหมายเพียงเล็กน้อย เพื่อแก้แค้นให้กับการตายของเขา แม่ลูวางแผนเพื่อก่อกบฎ โดยใช้สมบัติของเธอเพื่อรวมรวมชาวไร่ชาวนา และซื้ออาวุธกับเสบียง ไม่นานเธอก็สร้างกองทับซึ่งประกอบไปด้วยหลายพันคนจากผู้คนที่ไม่พอใจรัฐบาลเป็นทุนเดิม แม่ลูถูกยกย่องให้อยู่ในตำแหน่งนายพลและนำกองทับกบฎของเธอบุกไปยังกลางเขตปกครอง Haiqu หลังจับผู้พิพากษาได้ เธอตัดหัวเขา และสังเวยหัวของผู้พิพากษาบนหลุมศพของลูกชาย

การตายและมรดก
-------------

ความสำเร็จของแม่ลูเป็นแรงบันดาลใจให้คนทั้งประเทศก่อกบฎต่อการปกคลองของหวัง หมั่งและกองทับของเธอเองขยายอย่างรวดเร็วจนมีทหารกว่าหมื่นนาย ทว่าต่อมาไม่นานเธอก็เสียชีวิตจากอาการป่วยในค.ศ. 18

หลังการตายของเธอ ผู้ติดตามของเธอส่วนใหญ่ได้เข้าร่วมกองกับของกบฎซึ่งนำโดย Fan Chong ผู้ก่อกบฎต่อเขตการปกครองจูใน ค.ศ. 18 กลุ่มกบฎที่รวมกันแล้วถูกเรียกว่า กลุ่มคิ้วแดง ซึ่งเป็นหนึ่งในสองกลุ่มหลักที่โค่นล้มการปกคลองของหวัง หมั่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rodriguez, Junius P. (2007). *Encyclopedia of Slave Resistance and Rebellion*. Greenwood Publishing Group. p. 420. ISBN 978-0-313-33273-9.
2. ↑  Lin, Jianming (2003). *History of Qin and Han* (ภาษาจีน). Shanghai People's Publishing House. p. 681. ISBN 978-7-208-04226-1.
3. ↑  Fan Ye. 劉玄劉盆子列傳 [Biographies of Liu Xuan and Liu Penzi]. *Book of the Later Han* (ภาษาจีน). สืบค้นเมื่อ 5 May 2014.
4. ↑  Hinsch, Bret (16 August 2010). *Women in Early Imperial China*. Rowman & Littlefield Publishers. p. 102. ISBN 978-0-7425-6824-2.
บทความนี้เกี่ยวกับสวนพฤกษศาสตร์เก่าแก่ในเบงคลูรู สำหรับชุมชนในมังกาลอร์ ดูที่ ลาลบาฆ (มังกาลอร์) สำหรับป้อมปราการในธกา ประเทศบังกลาเทศ ดูที่ ป้อมลาลบาฆ

**สวนพฤกษศาสตร์ลาลบาฆ** (อังกฤษ: Lalbagh Botanical Gardens) หรือ **ลาลบาฆ** (Lalbagh) เป็นสวนพฤกษศาสตร์เก่าแก่ในเบงคลูรู ประเทศอินเดีย เริ่มวางแผนสร้างในยุคของไฮเดอร์ อาลี (Hyder Ali) และต่อมาบุตรของเขา ติปูสุลต่าน (Tipu Sultan) ก็ได้นำพันธุ์พืชแปลก ๆ มาเพิ่มเติมในสวน ต่อมาสวนนี้ถูกนำมาอยู่ภายใต้การบริหารของผู้ดูแลชาวบริเตน (British Superintendents) หลายคนจนกระทั่งอินเดียได้รับเอกราช นอกจากสวนนี้จะมีหน้าที่ในการควบคุมดูแลพันธุ์พืชต่าง ๆ และมูลค่าของพันธุ์พืชแล้ว ยังเป็นสวนและสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ ด้วยบ้านกระจก (glass house) จากทศวรรษ 1890s ที่ใช้จัดแสดงดอกไม้ต่าง ๆ ในปัจจุบันสวนลาลบาฆจัดการแสดงดอกไม้สองครั้ง คือในช่วงวันสาธารณรัฐ (26 มกราคม) และวันเอกราช (15 สิงหาคม)

ประวัติ
-------

ไฮเดอร์ อาลี (Hyder Ali) ได้วางแผนการก่อสร้างสวนนี้เมื่อปี 1760 แต่เป็นบุตรของเขา ติปูสุลต่าน (Tipu Sultan) ที่เป็นผู้ก่อสร้างจนสำเร็จ คำว่า บาฆ (*Bagh*) เป็นภาษาฮินดูสถานแปลว่า สวน (garden) ส่วนที่มาของคำว่า ลาล (*Lal*) นั้นเป็นที่ถกเถียง อาจหมายถึงสีแดง หรือ เป็นที่รัก ("beloved") ไฮเดอร์ อาลี ตัดสินใจว่าจะสร้างสวนนี้ขึ้นเพื่อเทียบเท่ากับสวนโมกุล (Mughal Gardens) ซึ่งกำลังได้รับความนิยมในยุคนั้น หลังการก่อสร้างเสร็จในสมัยของติปู สวนได้อยู่ภายใต้การบริหารของโมฮัมเม็ด อาลี (Mohammed Ali) และบุตร อับดุล เกเดอร์ (Abdul Khader) สวนแห่งนี้ได้แบบอย่างมาจากหมู่สวนโมกุลซึ่งเคยตั้งอยู่ที่เมือง Sira ห่างออกไป 120 กิโลเมตรจากเบงคลูรู

ลาลบาฆนั้นก่อสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และเป็นที่ตั้งของนาฬิกาสวน (lawn-clock) เรือนแรกในประเทศอินเดีย และยังเป็นที่เก็บรวมรวมพืชหายากที่ใหญ่ที่สุดของอนุทวีปอินเดียอีกด้วย

สมุดภาพ
-------

* สวนลาลบาฆ
* ลาลบาฆลาลบาฆ
* หอคอยเกมเปโควทา (Kempegowda tower)หอคอยเกมเปโควทา (Kempegowda tower)
* บ้านกระจกแห่งลาลบาฆบ้านกระจกแห่งลาลบาฆ
* ภายในบ้านกระจกแห่งลาลบาฆภายในบ้านกระจกแห่งลาลบาฆ
* ตัวอย่างของต้นนุ่นที่สูงที่สุดในโลก อยู่ที่ลาลบาฆตัวอย่างของต้นนุ่นที่สูงที่สุดในโลก อยู่ที่ลาลบาฆ
* ยามเย็นที่ทะเลสาบในลาลบาฆยามเย็นที่ทะเลสาบในลาลบาฆ
* ของตกต่งสวนรูปแบบญี่ปุ่นในลาลบาฆของตกต่งสวนรูปแบบญี่ปุ่นในลาลบาฆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Benjamin Rice, Lewis (1897). *Mysore: A Gazetteer Compiled for the Government, Volume I, Mysore In General, 1897a*. Westminster: Archibald Constable and Company. p. 834.
2. ↑  "History of Lalbagh Botanical Garden". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 สิงหาคม 2018. สืบค้นเมื่อ 20 สิงหาคม 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ลาลบาฆ**

* แคตาลอกพืชในลาลบาฆเมื่อปี 1891
* เว็บทางการ
* The Lalbagh - A History
**วัดถ้ำกระบอก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ตำบลขุนโขลน อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี เป็นสถานที่รักษาคนไข้ติดยาเสพติดที่มีชื่อเสียง

ประวัติ
-------

วัดถ้ำกระบอกก่อตั้งในชื่อ **สำนักสงฆ์ถ้ำกระบอก** เมื่อ พ.ศ. 2500 โดยหลวงพ่อใหญ่ (แม่ชีเมี้ยน ปานจันทร์) พระอาจารย์จำรูญ ปานจันทร์ และพระอาจารย์เจริญ ปานจันทร์ พร้อมด้วยคณะสงฆ์กลุ่มหนึ่งที่จำพรรษาอยู่ที่วัดคลองเม่าธรรมโกศล จังหวัดลพบุรี ได้เดินธุดงค์มา ซึ่งเป็นกิจวัตรที่ปฏิบัติกันมาโดยตลอดทุกปี ได้พิจารณาว่าที่ถ้ำกระบอก สงบเงียบเหมาะเป็นที่ปฏิบัติกิจของสงฆ์ จึงได้ตั้งสำนักสงฆ์ที่นี่

ต่อมาใน พ.ศ. 2513 พระอาจารย์จำรูญ ปานจันทร์ เป็นผู้นำคณะสงฆ์ถ้ำกระบอกและได้บริหารงานการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติด จนกระทั่งใน พ.ศ. 2518 ได้รับรางวัลแมกไซไซ สาขาบริการสาธารณะ ใน พ.ศ. 2524 พระอาจารย์เจริญ ปานจันทร์ ได้กลับมาพำนักที่สำนักสงฆ์ถ้ำกระบอกอีกครั้งหนึ่ง และได้ช่วยพระอาจารย์จำรูญ ปานจันทร์บริหารงาน ได้สร้างถาวรวัตถุ เช่น กุฏิสงฆ์ สร้างโบสถ์ วิหาร และด้านสาธารณูปโภค ส่วนในด้านการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติดยังอยู่ในความรับผิดชอบของพระอาจารย์ จำรูญ ปานจันทร์ จนพระอาจารย์จำรูญได้ลาสังขาร พระอาจารย์เจริญจึงได้ เป็นผู้นำคณะสงฆ์ถ้ำกระบอก

สำนักสงฆ์ถ้ำกระบอกได้รับประกาศตั้งเป็นวัดถ้ำกระบอกใน พ.ศ. 2555 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใน พ.ศ. 2558 โดยมีพระอธิการ วิเชียร กิตฺติวณฺโณ เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก

การบำบัดผู้ติดยาเสพติด
----------------------

โปรแกรมรักษาใช้เวลา 15 วัน โดยผู้ติดยาจะมาได้เพียงแค่ครั้งเดียวในชีวิต ใน 5 วันแรก คนไข้จะได้รับการบำบัดด้วยการดื่มยาสมุนไพร แล้วดื่มน้ำตามเยอะ ๆ จนอาเจียนออกมา จากนั้นไปอบตัวด้วยสมุนไพร เพื่อลดความตรึงเครียด และขับพิษออกจากร่างกาย จากนั้นอีก 10 วัน จะเป็นการพักฟื้น ปรับสภาพกายและจิตใจ ด้วยการฟังธรรม ทำกิจกรรมสันทนาการ ฝึกอาชีพ เป็นต้น อีสเวสต์ดีทอกซ์ (East-West Detox) ของอังกฤษ เคยรายงานว่า ทำให้ผู้ติดยาเสพติดหายขาดได้ถึง 90 เปอร์เซ็นต์ บีบีซีนิวส์ระบุว่าผู้ติดยาเสพติดที่เข้ามาบำบัดกับวัดถ้ำกระบอก สามารถหายและไม่หวนกลับไปใช้ยาอีกภายในระยะเวลา 1 ปี โดยอ้างอิงจากผลสำรวจของมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ดและมหาวิทยาลัยควีนส์ ประเทศอังกฤษ

ในช่วง 10 ปีแรก สำนักสงฆ์ถ้ำกระบอกรับบำบัดผู้ติดยาเสพติดราว 27,000 คน ปัจจุบันวัดถ้ำกระบอกรับรักษาผู้ติดยาเสพติดทุกประเภท และเปิดรับคนทุกเชื้อชาติและศาสนา จนถึง พ.ศ. 2563 รับผู้ป่วยมาแล้วกว่า 1 แสนคน แต่ละปีมีผู้ป่วยมารับการรักษาเฉลี่ยปีละกว่า 1 พันคน โดยมีผู้ป่วยชาวต่างประเทศราวร้อยละ 10–15 ซึ่งโดยมากเป็นชาวยุโรป ผู้ป่วยที่มาที่วัดเสพติดยาบ้ามากเป็นอันดับ 1

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติโดยย่อของถ้ำกระบอก".
2. ↑  "สำนักสงฆ์ถ้ำกระบอก". *การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย*.
3. ↑  "56 ปี "วัดถ้ำกระบอก" ผู้ปิดทองหลังพระ จากชื่อเสียสู่ชื่อเสียงระดับโลก". *สนุก.คอม*. 26 กุมภาพันธ์ 2559. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
4. ↑  "วันต่อต้านยาเสพติดโลก : เยือนวัดถ้ำกระบอก กับ "สัจจะ"และสมุนไพร ที่ใช้บำบัดผู้ติดยามา 6 ทศวรรษ". *ข่าวสด*. 25 มิถุนายน 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
5. ↑  สุชีรา มาไกวร์ (25 กุมภาพันธ์ 2559). "วันต่อต้านยาเสพติดโลก : เยือนวัดถ้ำกระบอก กับ "สัจจะ"และสมุนไพร ที่ใช้บำบัดผู้ติดยามา 6 ทศวรรษ". *บีบีซีไทย*. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดตโปทาราม** เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่เลขที่ 17/1 บ้านบ่อน้ำร้อน ถนนชลระอุ หมู่ที่ 2 ตำบลหาดส้มแป้น อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

สภาพฐานะและที่ตั้งวัด
---------------------

**อาณาเขต**

* ทิศเหนือ ติดต่อกับภูเขา
* ทิศใต้ ติดต่อกับถนนชลระอุ
* ทิศตวันออก ติดต่อกับเขตป่าสงวนแห่งชาติ
* ทิศตะวันตก ติดต่อกับสวนสาธารณะ รักษะวาริน

**สภาพแวดล้อม** พื้นที่ตั้งเป็นที่ราบเชิงเขา สภาพแวดล้อมเป็นภูเขามีป่าเบญจพรรณและบ่อน้ำร้อนธรรมชาติ 3 บ่อ 

วัดตโปทาราม สร้างขึ้นโดยมีคณะกรรมการดำเนินการ และมีนายไว อุดมวงษ์ เป็นผู้ยื่นเรื่องราวขออนุญาตต่อทางราชการขอที่ดินที่เป็นที่ว่างเปล่ายังไม่มีใครจับจองเป็นเจ้าของเพื่อสร้างวัด ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2501 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2505 ได้รับพระราชทานวิงสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2525 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 เดิมทีตั้งชื่อ "วัดชลระอุสังฆาวาส" แต่ภายหลังได้มีพระมหาเถระช่วยตั้งชื่อให้ใหม่ว่า "วัดตโปทาราม"

ปูชนียวัตถุ
-----------

1. **พระพุทธรังษีวรโพธิ** พระประธานในพระอุโบสถซึ่งอัญเชิญมาจากจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
2. **รอยพระพุทธบาท** เป็นรอยพระพุทธบาทจำลองมาจากวัดพระพุทธบาทตากผ้า จังหวัดลำพูน สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ 200 ปี กรุงรัตนโกสินทร์

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

1. **พระเทพสิทธิมงคล (เสนอ สิริปญฺโญ)** พ.ศ. 2499 - ปัจจุบัน
2. พระมหาเจษฎา สิริวณฺโณ รองจ้าวอาวาส พ.ศ. 2553 - ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. กรมการศาสนา,กระทรวงศึกษาธิการ. (2527). **ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 3.** กรุงเทพฯ : การศาสนา
**บารัดดูร์** (Baraddur) เป็นชื่อหอคอยในจินตนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เป็นที่อยู่อาศัยของเซารอนเจ้าแห่งความมืด พวกออร์คสร้างหอคอยแห่งนี้ขึ้นในตอนก่อสร้างอาณาจักรมอร์ดอร์ แต่ในยุคที่สอง หลังสงครามแห่งพันธมิตรสุดท้ายจบลง เซารอนพ่ายแพ้และหนีไป หอคอยได้ถูกทำลายลงเหลือแต่ฐานเท่านั้น ต่อมาในยุคที่สาม หอคอยได้ถูกสร้างขึ้นมาใหม่และเซารอนได้ใช้หอคอยนี้เป็นที่จับตาดูไปทั่วมอร์ดอร์และมิดเดิ้ลเอิร์ธโดยใช้ดวงตาบนยอดหอคอยและร่ายเวทมนตร์สร้างหมอกทึบเมฆดำปกคลุมผืนฟ้า เพื่อให้กองทัพออร์คเดินทางได้โดยสะดวก ในตอนจบหลังแหวนถูกทำลายหอคอยแหงนี้ก็พินาศลงพร้อมกับอาณาจักรมอร์ดอร์

| * ด
* ค
* ก
ดินแดนในยุคที่สอง ตามตำนานของโทลคีน |
| --- |
| มนุษย์ | 
* นูเมนอร์
* อุมบาร์
* ฮารัด

 |
| เอล์ฟ | 
* ลินดอน
* เอเรกิออน
* ริเวนเดลล์
* ลอธลอริเอน
* กรีนวูด

 |
| คนแคระ | 
* คาซัดดูม
* เอเรบอร์

 |
| ฝ่ายอธรรม | 
* โดลกุลดัวร์
* บารัดดูร์
* มอร์ดอร์

 |
| ดินแดนอื่น ๆ | 
* เอเรียดอร์
* โรห์วาเนียน

 |

| * ด
* ค
* ก
ดินแดนในยุคที่สาม ตามตำนานของโทลคีน |
| --- |
| มนุษย์ | กอนดอร์ • ดันแลนด์ • เดล • โดลอัมร็อธ • บรี • โรฮัน • อาร์นอร์ • อุมบาร์ • ฮารัด |
| เอล์ฟ | เมิร์ควู้ด • ริเวนเดลล์ • ลอธลอริเอน • ลินดอน • มิธลอนด์ • ฮาร์ลินดอร์น • ฟอร์ลินดอร์น |
| คนแคระ | คาซัดดูม • เอเรบอร์ |
| ฮอบบิท | ไชร์ • ทุ่งแกลดเดน • บรี |
| เอนท์ | ป่าฟังกอร์น |
| ฝ่ายอธรรม | โดลกุลดัวร์ • บารัดดูร์ • มอร์ดอร์ • อังก์มาร์ • ไอเซนการ์ด |
| ดินแดนอื่นๆ | เอเรียดอร์ • โรห์วาเนียน |
**วัดตำหนักเหนือ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านเตย (ตำหนัก) ตำบลบางตะไนย์ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

วัดตำหนักเหนือสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2300 เดิมมีชื่อว่า **วัดโพธิ์** ต่อมากลายเป็นวัดร้างจนกระทั่งสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น บริเวณวัดได้เป็นที่ตั้งตำหนักที่ประทับของพระราชวงศ์ชั้นผู้ใหญ่เพื่อมารับเครื่องบรรณาการจากหัวเมืองฝ่ายเหนือ วัดโพธิ์จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อว่า **วัดตำหนัก** จากนั้นได้มีชาวมอญกลุ่มหนึ่งเข้ามาตั้งถิ่นฐานใกล้วัดนี้เมื่อ พ.ศ. 2370 แล้วเริ่มบูรณะให้เป็นวัดมีพระภิกษุสงฆ์อยู่จำพรรษาเมื่อ พ.ศ. 2371 โดยใช้ชื่อว่า "วัดตำหนัก" แต่เพื่อให้ชื่อไม่ซ้ำกับวัดตำหนักอีกแห่ง (วัดตำหนักใต้) จึงเพิ่มคำระบุทิศต่อท้ายชื่อเป็น "วัดตำหนักเหนือ" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2514

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2314 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในมีพระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย อัญเชิญมาจากจังหวัดตาก โดยล่องแพมาเมื่อ พ.ศ. 2375 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น ภายในมีพระประธานประจำศาลาการเปรียญปางนาคปรก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545 เป็นอาคารไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก และเจดีย์ทรงรามัญ 1 องค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). *สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-03-19.
2. ↑  "วัดตำหนักเหนือ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดถ้ำประทุน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโป่ง อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี เป็นวัดป่าปฏิบัติในสายหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ที่ตั้งของวัดล้อมรอบไปด้วยภูเขา 3 ลูก ป่ารกชัฏ ปัจจุบันพระอธิการยุทธนา อคฺคยุทธโน ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดถ้ำประทุน แต่เดิมเรียกว่า **วัดตรอกซุง** หรือ **วัดตรอกแซง** ตามชื่อหมู่บ้านเก่าซึ่งปัจจุบันไม่มีหมู่บ้านนี้แล้ว เมื่อแรกสร้าง มีเพียงกุฏิเล็ก ๆ ชื่อวัดในปัจจุบันเป็นชื่อเรียกของคนในพื้นที่ด้วยหลังคาวัดมีลักษณะคล้ายหลังคาเรือ ซึ่งในภาษาไทยเรียกว่าประทุน เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็นชื่อปัจจุบันตั้งแต่ พ.ศ. 2543 ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2524 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2554

สิ่งก่อสร้างที่สำคัญ คือ *พระมหาเจดีย์อุโบสถ* เกิดขึ้นจากนิมิตของหลวงปู่อ่อนศรี เห็นรัศมีแปล่งแสงเสด็จลอยอยู่บริเวณรอบ ๆ ท่านจึงตระหนักได้ว่าสถานที่นี้คือสถานที่ที่เคยมีพระบรมสารีริกธาตุ จึงได้ริเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 พระมหาเจดีย์อุโบสถมีลักษณะเป็น 8 เหลี่ยม มีความสูงจากพื้นถึงยอด 49.99 เมตร มีทั้งหมด 2 ชั้น ประกอบด้วย ชั้น 2 เป็นที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ที่สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชมอบให้ และชั้น 1 เป็นอุโบสถประดิษฐานพระประธาน ยอดเจดีย์มีลักษณะคล้ายรูปทรงคล้ายพระธาตุพนม ภายในตกแต่งด้วยศิลปะร่วมสมัย มีพระพุทธชินสีห์จำลองประดิษฐานเป็นพระประธาน และมีพระพุทธรูปหลวงปู่อ่อนศรี ฐานวโรและอัฐิของท่านอยู่ด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดถ้ำประทุน ต.เขาไม้แก้ว อ.บางละมุง ชลบุรี". ทัวร์วัดไทย.
2. ↑  "แหล่งท่องเที่ยวอำเภอบ้านบึง". สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬา จังหวัดชลบุรี.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดถ้ำประทุน**
**วัดต้นไทรย์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองพระโขนง ในแขวงอ่อนนุช เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูนิสิตธีรวัฒน์ (วัฒนชัย อภิวณฺโณ)

วัดต้นไทรย์สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2327 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2529

อาคารเสนาสนะของวัดได้แก่ อุโบสถ ภายในประดิษฐาน *หลวงพ่อแดง* ซึ่งเป็นพระประธาน และมีพระอุปคุตมหาเถระปางจกบาตร วัดมีศาลาบุญบัญชา นอกจากนี้ภายในวัดยังมีปูชนียวัตถุ ได้แก่ องค์เจ้าแม่กวนอิม ศาลเจ้าแม่ตะเคียน และพระบรมสารีริกธาตุพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและสาวกประดิษฐานอยู่ในเจดีย์แก้ว

งานกิจกรรมที่สำคัญของวัด ได้แก่ งานบุญประจำปีเทศน์มหาชาติในเดือนมีนาคม งานวันอาสาฬหบูชา และเทศกาลเข้าพรรษา งานทักษิณาอดีตเจ้าอาวาสในเดือนกันยายน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดต้นไทรย์". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดต้นไทรย์ อ่อนนุช". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-23. สืบค้นเมื่อ 2020-12-28.
3. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-12-28.
4. ↑  "แผนปฏิบัติราชการ พ.ศ. 2561 สำนักงานเขตสวนหลวง" (PDF). p. 4. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-01-14. สืบค้นเมื่อ 2020-12-28.
**เทเลซีน** เป็นกระบวนการถ่ายโอนภาพเคลื่อนไหวจากฟิล์มลงสู่วิดิโอ และหมายรวมถึงอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องหลังการผลิตด้วย โดยการฉายฟิล์มลงบนอุปกรณ์วิดิโอทั่วไป อาทิโทรทัศน์ หรือเครื่องบันทึกเทปวิดิโอ(วีซีอาร์) หรือคอมพิวเตอร์ ทั้งนี้มักใช้ในการแปลงภาพยนตร์เพื่อจัดจำหน่ายในรูปแบบของสื่อวิดิโอ หรือพื่อเข้ากระบวนการจัดทำภาพยนตร์ที่ต้องใช้เครื่องมือวิดิโอในการดำเนินการ 
สำหรับในอุตสาหกรรมภาพยนตร์ เรียกโดยย่อว่า TK เนื่องจาก TC ถูกใช้เรียกรหัสกำหนดเวลาไปแล้ว.

ประวัติ
-------

เมื่อการออกอากาศทางโทรทัศน์เริ่มได้รับความนิยม ผู้ผลิตรายการต้องการมากกว่าการออกอากาศสด โดยการกลับไปใช้เครื่องมือภาพยนตร์ ที่สามารถใช้เครื่องมือที่มีอาทิกล้องภาพยนตร์ ทำให้สามารถบันทึกรายการได้ก่อนเวลาออกอากาศได้ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอัตราการเคลื่อนไหวที่ต่างการของฟิล์มภาพยนตร์ (โดยทั่วไปจะเป็น 24 เฟรมต่อวินาที) กับโทรทัศน์ (30 หรือ 25 เฟรมต่อวินาที) ทำให้การฉายภาพยนตร์เข้าสู่กล้องโทรทัศน์โดยตรงจะเกิดปัญหาภาพกะพริบบนเฟรมของโทรทัศน์  

แต่เดิม คิเนสโคปถูกนำมาใช้เพื่อแก้ปัญหานี้ โดยปรับความเร็วในการฉายให้สัมพันธ์กับความเร็วในการสแกนของโทรทัศน์ ทำให้สามารถฉายซ้ำเข้าสู่กล้องโทรทัศน์ได้โดยตรง ทำให้รายการที่ไม่ออกอากาศสดสามารถใช้กล้องภาพยนตร์ในการบันทึก และใช้อุปกรณ์ภาพยนตร์ในการปรับปรุงได้ตามปกติ และฉายกลับเข้าสู่โทรทัศน์ได้ ทำให้ปัญหาภาพกะพริบถูกกำจัดออก นอกจากนี้ยังสามารถใช้สไลด์หรือเครื่องฉายภาพได้ จึงมีการใช้การเลื่อนกระจกหรือปริซึมในการสลับภาพได้ ยิ่งไปกว่านั้นภาพสียังสามารถใช้ปริซึม หลอดภาพวิดิโอหลายตัว และฟิลเตอร์ในการแบ่งสีและจ่ายสีแดง เขียว และน้ำเงินเข้าสู่หลอดภาพแต่ละหลอดเพื่อการออกอากาศภาพสีได้  

อย่างไรก็ตาม การแก้ปัญหาด้วยวิธีดังกล่าวก็ทำให้เกิดปัญหาอื่นตามมา การเร่งความเร็วให้สัมพันธ์กับความเร็วการฉายขของโทรทัศน์ จะเกิดปัญหาเสียงเร็วจนฟังไม่เข้าใจ ซึ่งจะเห็นได้ชัดเจนในระบบโทรทัศน์แบบ NTSC ซึ่งปัญหานี้แก้ไขได้ไม่ยาก โดยการเลือกฉายภาพสองเฟรมบนฟิล์มเป็นระยะ ในระบบโทรทัศน์แบบ NTSC ปัญหาอัตราเร็วไม่สัมพันธ์แก้ไขได้โดยการฉาย 2 เฟรมภาพยนตร์บน 4 เฟรมโทรทัศน์ อย่างไรก็ตาม วิธีนี้จำเป็นต้องแก้ปัญหาเสียงกระโดอันเนื่องมาจากการฉายนิ่งเป็นระยะ วิธีนี้ได้รับการยอมรับและเรียกว่า "2:3 pulldown" สำหรับระบบโทรทัศน์แบบ PAL ที่ใช้การฉายทุกๆ 2 เฟรมภาพยนตร์สู่ 3 เฟรมโทรทัศน์ ซึ่งทำให้ได้ภาพที่นุ่มนวลกว่า เรียกว่า "2:2 pulldown" ปัญหาก็คือ ภาพและเสียงก็จะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย รวมทั้งระยะเวลาในการฉายลดลงเล็กน้อย

อ้างอิง
-------
**วัดตูม** ตั้งอยู่ริมถนนสายประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นวัดที่สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา โดยใช้เป็นที่สำหรับลงเครื่องพิชัยสงคราม วัดตูมได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เรื่อยมาและได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงในรัชกาลที่ 4

พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงบำเพ็ญพระราชกุศลถวายผ้าพระกฐินหลายครั้ง โดยเฉพาะในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้มีการทำพิธีลงยันต์และอักขระลงในธงไชยพระครุฑพ่าห์เพื่อพระราชทานเป็นธงไชยเฉลิมพลแก่ทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1

รูปพระประธานในโบสถ์วัดตูม
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญภายในวัดตูม คือ "หลวงพ่อทองสุขสัมฤทธิ์" เป็นพระพุทธรูปสำริดทรงเครื่องปางมารวิชัย โดยมีลักษณะพิเศษ คือ บนพระเศียรขององค์พระสามารถเปิดออกและมีน้ำไหลซึมออกมาตลอดเวลา เชื่อกันว่าเป็นน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์สามารถรักษาโรคภัยให้หายได้ และผู้มีขอพรมักจะประสบผลสำเร็จ โดยเฉพาะในด้านอาชีพหน้าที่การงาน

สิ่งที่น่าสนใจ
--------------

พระพุทธรูปซึ่งมีลักษณะพิเศษคือ พระเศียรตอนเหนือพระนลาฎ (หน้าผาก) เปิดออกได้และพระเกศมาลาถอดได้ ภายในพระเศียรเป็นบ่อกว้างลึกลงไปเกือบถึงพระศอ มีน้ำไหลซึมออกมาตลอดเวลาเหมือนหยาดเหงื่อ เป็นน้ำใสเย็นบริสุทธิ์ปราศจากมลทิน สามารถรับประทานได้โดยปราศจากอันตรายใดๆ และไม่แห้งขาดหาย พระพุทธรูปองค์นี้เป็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ทรงเครื่อง ปางมารวิชัย นามเดิมของท่านคือ "หลวงพ่อทองสุขสัมฤทธิ์" เรียกกันเป็นสามัญว่า "หลวงพ่อสุข" หน้าตักกว้าง 87 เซนติเมตร สูง 1.50 เมตร สร้างสมัยใดไม่ปรากฏตำนาน เป็นพระทรงเครื่องแบบมหาจักรพรรดิ์ราชาอธิวาสสวมมงกุฎ มีกุณฑลทับทรวง สังวาลพาหุรัดประดับด้วยเนาวรัตน์ ประทับนั่งขัดสมาธิ พระพุทธรูปองค์นี้จะเปิดเศียรพระทุกวันที่ 1 ของเดือน
**โลแธร์ที่ 2** (อังกฤษ: Lothair II) เป็นกษัตริย์แห่งโลธาริงเกีย และเป็นพระโอรสคนที่สองของจักรพรรดิตะวันตก โลแธร์ที่ 1 พระองค์สืบทอดต่อแคว้นที่อยู่ติดกับแม่น้ำไรน์, แม่น้ำสเกลด์ต์, เทือกเขาแอลป์ และทะเลเหนือ ที่กลายเป็นที่รู้จักในชื่อ โลธาริงเกีย (ลอร์เรน)

พระองค์แต่งงานแบบคลุมถุงชนกับธูตเบอร์กา พี่น้องหญิงของหนึ่งในข้าราชบริพารของพระบิดา หลังโลแธร์ที่ 1 สิ้นพระชนม์ พระองค์ทิ้งธูตเบอร์กาและแต่งงานกับภรรยาลับ วัลดราดา ที่มีพระโอรสกับพระองค์หนึ่งคน ธูตเบอร์กายื่นอุทธรณ์ต่อบิชอปฮิงค์มาร์ ที่ปรึกษาของพระเจ้าชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้านของชาวแฟรงก์ตะวันตก (ต่อมาคือจักรพรรดิตะวันตก ชาร์ลส์ที่ 2) ชาร์ลส์ พระปิตุลาของโลแธร์ หวังที่จะผนวกโลธาริงเกียหากโลแธร์สิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาท ซึ่งเป็นไปได้ที่จะเป็นเช่นนั้นเนื่องจากธูตเบอร์กาเป็นหมัน ฮิงค์มาร์สนับสนุนธูตเบอร์กาและด้วยความช่วยเหลือของพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 1 โลธาร์ถูกบีบบังคับให้กลับไปอยู่กินกับธูตเบอร์กา

เมื่อโลธาร์สิ้นพระชนม์อย่างกระทันหัน ดินแดนของพระองค์ถูกแบ่งให้พระปิตุลาทั้งสอง ชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้านกับหลุยส์ชาวเยอรมัน ตามสนธิสัญญาแมร์แซน

ที่มา
-----
**วัดถั่วทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลบ้านปทุม อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันพระครูวิบูลกัลป์ยาณคุณ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดถั่วทองสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อ พ.ศ. 2380 และอุโบสถหลังเก่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2480 มีประวัติเล่ากันว่า เดิมมีชื่อเต็มว่า **วัดถั่วทองราษฎรประชุมพล** ตั้งชื่อวัดตามหมู่บ้าน "ถั่ว" ในอดีตบริเวณวัดเป็นศูนย์กลางการค้าขายวัวควายของพ่อวาณิช และมีเค้าโครงภูมิทัศน์ที่เหมาะสมกับการค้าขายแลกเปลี่ยนสินค้าซึ่งกันและกัน เมื่อมารวมกันก็อาจมีภิกษุรวมอยู่ด้วย ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ผู้ศรัทธาได้ริเริ่มสร้างที่พักสำหรับภิกษุ

ภายในวัดมีโบราณสถานที่สำคัญ คือ อุโบสถ และเจดีย์ราย ตัวอุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐปูนสร้างบนแพไม้ซุงขนาดใหญ่ ไม่มีการใช้เสาเข็มตอกบนพื้น ขนาดอุโบสถกว้าง 7.5 เมตร ยาว 22.6 เมตร หันหน้าไปทางด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ วางตัวขนานกับแม่น้ำเจ้าพระยา อุโบสถมีมุขด้านหน้า โครงสร้างหลังคาเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้องซีเมนต์หางแหลมสีแดง พบแนวกำแพงแก้วและฐานเสมาที่มีแต่เดิมปรากฏอยู่ในระดับที่ต่ำกว่าพื้นที่ใช้ มีเจดีย์รายตั้งอยู่ภายแนวกำแพงแก้วทางทิศใต้ จำนวน 2 องค์ และด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนืออีก 1 องค์ ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงเครื่องตามรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยรัตนโกสินทร์ ภายในอุโบสถเป็นที่ประดิษฐาน *หลวงพ่อโต* พระพุทธรูปปูนปั้นปิดทอง ปางมารวิชัย ศิลปะแบบรัตนโกสินทร์ตอนต้น

ศาลาการเปรียญที่ก่อสร้างมาพร้อมกับโบสถ์ เป็นศาลาการเปรียบฉลุลายหน้าบันด้วยไม้โบราณหลังใหญ่ ภายในวัดยังมีต้นเกด (ต้นลูกเกด) ขนาดลำต้นสองคนโอบสูงใหญ่อายุกว่าร้อยปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "อบจ.ปทุมฯเปิดแหล่งเที่ยวใหม่ จัดปั่นเชิงนิเวศเลียบเจ้าพระยา สักการะ'หลวงพ่อโต' วัดถั่วทอง". มติชน. 11 กรกฎาคม 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "ไหว้หลวงพ่อโต วัดถั่วทอง-ชมหาดทรายนํ้าจืดสามโคก". ข่าวสด. 19 สิงหาคม 2562. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**ฤทธิ์ ธีระโกเมน** เป็นนักธุรกิจ เจ้าของกิจการ และวิศวกรชาวไทย ฤทธิ์เป็นประธานกรรมการบริษัท เอ็มเค เรสโตรองต์ กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) ซึ่งเป็นบริษัทที่ดำเนินธุรกิจร้านสุกี้เอ็มเคและร้านอาหารญี่ปุ่นยาโยอิ เป็นอันดับมหาเศรษฐีไทยที่ได้รับการจัดอันดับว่าร่ำรวยอยู่ใน 50 อันดับแรกของประเทศไทย 

ฤทธิ์ ธีระโกเมน
ฤทธิ์สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เมื่อปี พ.ศ. 2512 และระดับปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยมอันดับ 2 สาขาวิชาไฟฟ้าสื่อสารจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับปริญญาบริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาการจัดการจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ 

แต่เดิม ฤทธิ์ทำงานเป็นวิศวกรไฟฟ้า ต่อมาได้มาบริหารงานให้กับซีเอ็ดยูเคชั่น บริษัทที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับหนังสือที่มีชื่อเสียงของไทยก่อนที่บริษัทดังกล่าวจะกลายเป็นบริษัทมหาชนในเวลาต่อมา หลังจากนั้น ได้ถอนตัวดูแลร้านอาหารของครอบครัวอย่างจริงจังในปี 2529 แต่เดิมร้านอาหารของครอบครัวตั้งอยู่ที่สยามสแควร์ ชื่อร้าน เอ็มเค คาเฟ่ ต่อมาจึงได้เปิดร้านในเซ็นทรัลพลาซา ลาดพร้าวและเปลี่ยนรูปแบบของร้านอาหารให้เป็นร้านสุกี้เต็มตัว ในการพัฒนาธุรกิจร้านอาหารนั้น ฤทธิ์ได้ใช้ความรู้ทางวิศวกรรมศาสตร์พัฒนาหม้อสุกี้ไฟฟ้าโดยใช้การเหนี่ยวนำไฟฟ้า ตู้เย็น และถาดเสิร์ฟอาหารแบบใหม่ที่เหมาะสำหรับการใช้ในร้านอาหารซึ่งได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก ฤทธิ์ยังได้นำระบบการบริหารองค์กรแบบตะวันตกมาใช้โดยเพิ่มมาตรฐานการจัดการจนเป็นระบบและพัฒนาการรับออร์เดอร์ด้วยพีดีเอ (คอมพิวเตอร์ผู้ช่วยส่วนบุคคล) ทั้งนี้ ได้ขยายสาขาไปยังเวียดนามและญี่ปุ่นโดยนำระบบแฟรนไชส์เข้ามาช่วย

ในด้านสังคม ฤทธิ์ดำรงตำแหน่งประธานฝ่ายกิจกรรมเพื่อประชาชนมูลนิธิโรคตับ กรรมการกองทุนพัฒนาระบบงานหัวใจและหลอดเลือด โรงพยาบาลศิริราช กรรมการมูลนิธิสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนกและตำแหน่งอื่นๆในองค์กรทางสังคมมากมาย ฤทธิ์ยังมีนโยบายสนับสนุนบุคลากรของบริษัทของตนโดยจัดตั้ง MK Service Training Institute เพื่อพัฒนาศักยภาพของบุคลากร

จากการจัดอันดับของฟอร์ป ประเทศไทย พบว่าฤทธิ์ติดอันดับบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศไทย 50 คนแรก (Thailand's 50 Richest) โดยอยู่ในอันดับที่ 13 คาดว่ามีสินทรัพย์สุทธิอยู่ที่ 1.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-15. สืบค้นเมื่อ 2014-06-11.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-15. สืบค้นเมื่อ 2014-06-11.
3. ↑  เปิดตำนาน เอ็มเค สุกี้ ของ ฤทธิ์ ธีระโกเมน (money.sanook.com)
4. ↑  ตำนาน เอ็มเค สุกี้ ของ ฤทธิ์ ธีระโกเมน ( เก็บถาวร 2014-04-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
5. ↑  Thailand's 50 Richest ()