บทความนี้เกี่ยวกับเรือเดินสมุทร สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โอลิมปิก (แก้ความกำกวม)

**อาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก*** (อังกฤษ: RMS *Olympic*) หรือชื่อเต็มคือ **เรือไปรษณีย์หลวงโอลิมปิก** (Royal Mail Steamer *Olympic*) เป็นเรือเดินสมุทรสัญชาติอังกฤษ และเป็นเรือลำแรกจากทั้งหมดสามลำในโครงการเรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิกของสายการเดินเรือไวต์สตาร์ (White Star Line) เรือลำนี้มีเส้นทางอาชีพยาวนานถึง 24 ปี ตั้งแต่ปี 1911–1935 ซึ่งตรงข้ามกับเรือ*ไททานิก* และ*บริแทนนิก* เรือฝาแฝดของเธอที่มีอายุสั้นกว่า 

เรือ*โอลิมปิก*เคยเข้าประจำการเป็นเรือลำเลียงพลในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ซึ่งทำให้เธอได้รับชื่อเล่นว่า *"Old Reliable"* และกลับมาประจำการเป็นเรือโดยสารอีกครั้งหลังสงคราม และประสบความสำเร็จในตลอดทศวรรษที่ 1920 ถึงต้นทศวรรษที่ 1930 แต่หลังจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ทำให้การเดินเรือของเธอเริ่มขาดทุนมากขึ้นเรื่อย ๆ

เรือ*โอลิมปิก*เป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกถึงสองช่วงเวลาระหว่างปี ค.ศ. 1911–13 ซึ่งครองตำแหน่งได้เพียงระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนจะถูกขัดจังหวะโดย*ไททานิก*ที่มีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย ซึ่งมีรูปร่างคล้ายกันแต่น้ำหนักบรรทุกมวลรวมสูงกว่า และก่อนที่เรือเดินสมุทรเอสเอส *อิมเพอเรเตอร์* (SS *Imperator*) ของเยอรมันจะเข้าประจำการในเดือนมิถุนายน 1913 และยังครองตำแหน่งเรือเดินสมุทรที่ใหญ่ที่สุดที่สร้างโดยอังกฤษจนกระทั่งเรืออาร์เอ็มเอส *ควีนแมรี* (RMS *Queen Mary*) ได้เปิดตัวในปี 1934

เรือ*โอลิมปิก*ถูกปลดระวางและถูกขายเป็นเศษเหล็กในวันที่ 12 เมษายน 1935 การแยกชิ้นส่วนเสร็จสมบูรณ์ในปี 1937

เบื้องหลังและการสร้าง
---------------------

### เบื้องหลัง

แบบจำลองต้นแบบของอาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก* และอาร์เอ็มเอส *ไททานิก*
ในปี 1906 ไวต์สตาร์ไลน์ต้องเผชิญกับความท้าทายที่เพิ่มขึ้นหลังจากสายการเดินเรือคิวนาร์ด (Cunard Line) ได้สร้างเรืออาร์เอ็มเอส *ลูซิทาเนีย* (RMS *Lusitania*) ซึ่งต่อมากลายเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกในเวลานั้น และปีต่อมาก็สร้างอาร์เอ็มเอส *มอริทาเนีย* (RMS *Mauretania*) ตามมา และกลายเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกแทน*ลูซิทาเนีย* ซึ่งเรือแฝดคู่นี้ลำหน้ากว่าเรือของไวต์สตาร์ทั้งในด้านขนาด และความเร็ว

ต่อมาในช่วงกลางปี 1907 ได้มีการประชุมระหว่างเจ. บรูซ อิสเมย์ (J. Bruce Ismay) ประธานของไวต์สตาร์ไลน์ และเจ. เพียร์พอนต์ มอร์แกน (J. Pierpont Morgan) นักการเงินชาวอเมริกัน ซึ่งควบคุมบริษัทอินเตอร์เนชั่นแนล เมอร์แคนไทล์ มารีน จำกัด (International Mercantile Marine Co.; IMM) บริษัทแม่ของไวต์สตาร์ไลน์ เพื่อร่วมกันคิดรูปแบบเรือลำที่ดีกว่าเรือแฝดคู่นั้น 

อิสเมย์ต้องการที่จะแข่งขันในด้านขนาดและความคุ้มค่ามากกว่าความเร็ว และได้เสนอให้สร้างเรือเดินสมุทรที่ใหญ่กว่าเรือลำใด ๆ ที่เคยมีมา เพื่อที่จะให้เป็นคำตอบสุดท้ายของความหรูหราและสะดวกสบาย เพื่อตอบโต้เรือแฝดของคิวนาร์ด และเพื่อแทนที่เรือเดินสมุทรชั้นทิวโทนิก (*Teutonic-class* ocean liner) ของไวต์สตาร์จากปี 1890 คืออาร์เอ็มเอส *ทิวโทนิก* (RMS *Teutonic*) และอาร์เอ็มเอส *มาเจสติก* (RMS *Majestic*)

และต่อมาก็ได้กำเนิดโครงการต่อเรือขนาดใหญ่ 3 ลำ ชื่อว่า "โครงการเรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิก" (*Olympic-class* ocean liner) ซึ่งประกอบด้วยเรือ **อาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก*** (RMS *Olympic*), **อาร์เอ็มเอส *ไททานิก*** (RMS *Titanic*) และ**อาร์เอ็มเอส *บริแทนนิก*** (RMS *Britannic*) ที่เน้นความหรูหราและความสะดวกสบายเป็นหลัก

### การสร้าง

เรือ*โอลิมปิก* ถูกทาสีเทาและพร้อมสำหรับการปล่อยลงน้ำในปี 1911
เรือเหล่านี้ถูกสร้างโดยอู่ต่อเรือฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์ (Harland and Wolff) ในเบลฟาสต์ ซึ่งมีความสัมพันธ์อันยาวนานกับไวต์สตาร์ไลน์ที่ย้อนหลังไปถึงปี 1867 และได้ตกลงราคากับไวต์สตาร์ไว้ที่ 3 ล้านปอนด์ สำหรับเรือ 2 ลำแรก บวกกับ"ค่าพิเศษในสัญญา" และค่าธรรมเนียมปกติร้อยละ 5 

ฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์ได้ว่าจ้างนักออกแบบมาทำงานออกแบบ ซึ่งกำกับดูแลโดยประธานของฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์ ประกอบด้วยทอมัส แอนดรูส์ (Thomas Andrews) วิศวกรนาวีและหัวหน้าแผนกออกแบบของฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์, เอ็ดเวิร์ด ไวล์ดิ้ง (Edward Wilding) ผู้ช่วยของแอนดรูส์ รับผิดชอบในการคำนวณการออกแบบ ความเสถียร และการตกแต่งเรือ และอเล็กซานเดอร์ คาร์ไลล์ (Alexander Carlisle) หัวหน้าช่างเขียนแบบและผู้จัดการทั่วไปของฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์ ซึ่งรับผิดชอบการตกแต่ง อุปกรณ์และการเตรียมการทั่วไปทั้งหมด รวมถึงดำเนินการออกแบบเรือชูชีพที่มีประสิทธิภาพ

เรือ*โอลิมปิก*ขณะปล่อยลงน้ำ เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 1910
ในวันที่ 29 กรกฎาคม 1908 ฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์ได้นำเสนอแบบของเรือแก่บรูซ อิสเมย์และผู้บริหารของไวต์สตาร์คนอื่น ๆ อิสเมย์ได้อนุมัติการออกแบบและลงนามในหนังสือข้อตกลงในอีก 2 วันต่อมาเพื่ออนุญาตให้เริ่มการก่อสร้าง

ในขณะนั้นจะเรียกชื่อเรือง่าย ๆ ว่า "หมายเลข 400" เนื่องจากเรือยังไม่มีชื่อ และเป็นเรือลำที่ 400 ที่สร้างโดยอู่ต่อเรือนี้

เกร็ด: โธมัส เฮนรี อิสเมย์ (Thomas Henry Ismay) บิดาของเจ. บรูซ อิสเมย์ เคยวางแผนที่จะสร้างเรือชื่อ*โอลิมปิก*เพื่อเป็นเรือแฝดกับ*โอเชียนิก* ต่อมาคำสั่งต่อเรือได้ถูกยกเลิก เนื่องจากได้เขาได้เสียชีวิตไปก่อน

ฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์ได้ขยายขนาดสถานที่ก่อสร้างของพวกเขาในเบลฟาสต์ เพื่อรองรับขนาดของเรือ และวางแผนการก่อสร้างเรือ*โอลิมปิก*ให้เริ่มขึ้นก่อน*ไททานิก* 3 เดือน เพื่อลดแรงกดดันต่ออู่ต่อเรือ

กระดูกงูของเรือ*โอลิมปิก*ถูกวางเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 1908 และปล่อยลงน้ำในวันที่ 20 ตุลาคม 1910 โดยไม่ได้รับการขนานนาม (ตามธรรมเนียมแล้วไวต์สตาร์ไลน์ไม่เคยขนานนามเรือลำใด ๆ ของตน) 

ในพิธีปล่อยเรือลงน้ำ ลำเรือได้ถูกทาด้วยสีเทาอ่อนเพื่อจุดประสงค์ในการถ่ายภาพ ซึ่งเป็นธรรมเนียมปฏิบัติทั่วไปสำหรับเรือลำดับแรกในชั้นเรือใหม่ เนื่องจากทำให้ลำเรือชัดเจนขึ้นในภาพถ่ายขาวดำ ในขณะนั้นได้มีการถ่ายทำฟุตเทจทั้งแบบขาวดำและแบบสี แต่มีเพียงฟุตเทจขาวดำเท่านั้นที่ยังหลงเหลืออยู่  (นอกจากนี้ยังมีการถ่ายทำฟุตเทจการปล่อยเรือ*ไททานิก* และ*บริแทนนิก* ลงน้ำ แต่มีเพียงของ*บริแทนนิก*เท่านั้นที่รอดมาถึงทุกวันนี้) ต่อมาลำเรือของ*โอลิมปิก*ถูกทาสีดำหลังจากการปล่อยลงน้ำ จากนั้นเรือก็จอดเทียบท่าที่อู่แห้งเพื่อทำการตกแต่งเรือ

ใบจักรของอาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก* (1911) ภาพนี้มักถูกอ้างและเข้าใจผิดว่าเป็นของอาร์เอ็มเอส *ไททานิก*
เรือ*โอลิมปิก*ขับเคลื่อนด้วยใบจักร 3 จักร ใบจักรซ้ายและขวาถูกขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์กระบอกสูบไอน้ำ triple-expansion จำนวน 2 เครื่อง ในขณะที่ใบจักรกลางถูกขับเคลื่อนด้วยกังหันที่ใช้ไอน้ำที่เหลือจากเครื่องยนต์ทั้ง 2 เครื่อง

เรือชูชีพ
---------

ดาดฟ้าชั้นเรือบดฝั่งกราบขวาของเรือ*โอลิมปิก*
การติดตั้งเรือชูชีพของเรือ*โอลิมปิก*ในปี 1911–1912 จะมีลักษณะเหมือนกับเรือ*ไททานิก* คือมีเรือบด 14 ลำ ตามข้อบังคับ, เรือเร็ว (cutter) 2 ลำ และเรือผ้าใบ 4 ลำ รวมทั้งหมด 20 ลำ เรือผ้าใบ 2 ลำแรก (C และ D) ถูกเก็บไว้ในเรือเร็วทั้งฝั่งกราบซ้ายและขวา ส่วน 2 ลำสุดท้าย (A และ B) ถูกเก็บไว้ที่ด้านบนหลังคาห้องพักลูกเรือทั้งสองด้าน ข้างปล่องไฟแรก (เรือผ้าใบ B ถูกเก็บไว้ที่ฝั่งกราบซ้าย ส่วนเรือผ้าใบ A ถูกเก็บไว้ที่ฝั่งกราบขวา)

สภาพภายในเรือ
-------------

บทความหลัก: เรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิก
บันไดแกรนด์ (The Grand Staircase) ของเรือ*โอลิมปิก*
เรือ*โอลิมปิก*ได้รับการออกแบบให้เป็นเรือที่หรูหรา สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับผู้โดยสาร การตกแต่ง การออกแบบดาดฟ้า และสิ่งอำนวยความสะดวกทางเทคนิคของ*ไททานิก* ส่วนใหญ่จะเหมือนกับ*โอลิมปิก* แม้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยก็ตาม

### ชั้นหนึ่ง (First class)

ห้องรับรองผู้โดยสารชั้นหนึ่ง ตกแต่งสไตล์หลุยส์ที่ 14 ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากพระราชวังแวร์ซายส์ เป็นสถานที่ที่สะดวกสบายสำหรับการพบปะสังสรรค์ อาหารมื้อเบา พูดคุยและพักผ่อน
ห้องสูบบุหรี่ของผู้โดยสารชั้นหนึ่ง
บริเวณของผู้โดยสารชั้นหนึ่งส่วนใหญ่จะอยู่ในชั้น A, B, C, D และบางส่วนของชั้น E และยังได้รับสิทธิในการขึ้นไปยังดาดฟ้าเรือ ผู้โดยสารชั้นนี้จะได้รับความหรูหราเต็มพิกัด

ผู้โดยสารชั้นหนึ่งจะมีห้องพักที่หรูหรา ซึ่งมีทั้งแบบห้องธรรมดากับแบบห้องชุดพิเศษ และบางห้องมีห้องน้ำส่วนตัว ผู้โดยสารจะได้รับความหรูหรามากกว่าโรงแรมเกือบทั้งหมดในอังกฤษหรือสหรัฐเมริกา

ผู้โดยสารในชั้นนี้สามารถรับประทานอาหารในห้องรับประทานอาหารขนาดใหญ่ (saloon) ที่หรูหราของเรือ หรือในร้านอาหารตามสั่ง (À la Carte) ที่เป็นส่วนตัวมากขึ้น มีบันไดหรูหราขนาดใหญ่ที่มีชื่อเรียกว่า "บันไดแกรนด์" (The Grand Staircase) ซึ่งสร้างขึ้นสำหรับเรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิกเท่านั้น พร้อมด้วยลิฟต์ 3 ตัว ติดตั้งอยู่ด้านหลังบันได ที่สามารถลงไปยังดาดฟ้าชั้น E

ชั้นนี้มีห้องสูบบุหรี่สไตล์จอร์เจียน, คาเฟ่ริมระเบียง (Veranda Café) ที่ตกแต่งด้วยต้นปาล์ม, สระว่ายน้ำ, ห้องอาบน้ำสไตล์ตุรกี, ยิมเนเซียม และสถานที่อื่นๆ อีกหลายแห่งสำหรับรับประทานอาหารและความบันเทิง

### ชั้นสอง (Second class)

บริเวณของผู้โดยสารชั้นสองส่วนใหญ่จะอยู่ในชั้น E ผู้โดยสารชั้นสองจะได้รับความหรูหราระดับพอ ๆ กับโรงแรมทั่วไป แม้จะยังไม่หรูหราเท่าชั้นหนึ่ง ห้องของชั้นสองมี 2 ขนาด คือขนาด 2 กับ 4 เตียงนอน ภายในห้องไม่แออัด มีเฟอร์นิเจอร์ที่ทันสมัยในยุคนั้น โซฟาพักผ่อนในห้องส่วนตัว

สิ่งอำนวยความสะดวกชั้นสอง ได้แก่ ห้องสูบบุหรี่ ห้องสมุด ห้องรับประทานอาหารขนาดใหญ่ และได้รับสิทธิในการใช้ลิฟต์

### ชั้นสาม (Third Class)

บริเวณของผู้โดยสารชั้นสามส่วนใหญ่จะอยู่ในชั้น F กับชั้น G และสิทธิบางอย่างก็ถูกจำกัด เช่น การใช้ลิฟต์ และการขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้า

ผู้โดยสารชั้นสามของ*โอลิมปิก* มีขนาดห้องพักที่เหมาะสมเมื่อเทียบกับเรือลำอื่น ๆ แทนที่จะเป็นแบบหอพักขนาดใหญ่ที่ให้บริการโดยเรือส่วนใหญ่ในเวลานั้น ผู้โดยสารชั้นนี้ จะมีห้องพักที่มีขนาดตั้งแต่ 2 เตียง ไปจนถึง 10 เตียง

สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับผู้โดยสารชั้นสาม ได้แก่ ห้องสูบบุหรี่ พื้นที่ส่วนกลาง และห้องรับประทานอาหาร

เรือ*โอลิมปิก* มีรูปลักษณ์ที่ดูสะอาดตาและโฉบเฉี่ยวกว่าเรือลำอื่น ๆ ในสมัยนั้น เนื่องจากฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์เลือกที่จะติดตั้งช่องระบายอากาศขนาดเล็กกับพัดลมไฟฟ้า แทนที่จะติดตั้งช่องระบายอากาศขนาดใหญ่แบบเรือลำอื่น ๆ และยังมีการใช้ปล่องไฟที่สี่ ที่สร้างสำหรับหลอกคู่แข่งและทำให้ดูสมดุล มาใช้ในการระบายอากาศเพิ่มเติมอีกด้วย 

สำหรับเครื่องยนต์ของเรือ ฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์เลือกใช้เครื่องยนต์ลูกสูบ (reciprocating engines) ร่วมกับกังหันแรงดันต่ำ (low-pressure turbine) ที่อยู่ตรงกลาง ซึ่งตรงข้ามกับกังหันไอน้ำที่ใช้ในเรือ*ลูซิทาเนีย* และ*มอริทาเนีย* ของคิวนาร์ด

ไวต์สตาร์ได้ประสบความสำเร็จในเครื่องยนต์นี้กับเรือรุ่นก่อนหน้า คือเรือเอสเอส *ลอเรนติก* (SS *Laurentic*) ซึ่งพบว่าประหยัดกว่าเครื่องยนต์ลูกสูบหรือกังหันไอน้ำเพียงอย่างเดียว 

เรือ*โอลิมปิก* ใช้ถ่านหิน 650 ตัน/วัน ที่ความเร็วเฉลี่ย 21.7 นอต ในการเดินทางครั้งแรก เมื่อเทียบกับการใช้ถ่านหิน 1,000 ตัน/วัน ของ*ลูซิทาเนีย* และ*มอริทาเนีย* จะพบว่าเรือ*โอลิมปิก* ใช้เชื้อเพลิงประหยัดกว่ามาก

ความแตกต่างจากไททานิก
---------------------

อาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก* (ซ้าย) จะถูกนำไปที่อู่แห้งในเบลฟาสต์ ในเช้าวันที่ 2 มีนาคม 1912 เพื่อไปซ่อมแซมใบจักร ส่วนอาร์เอ็มเอส *ไททานิก* (ขวา) จอดอยู่ที่ท่าเทียบเรือขณะกำลังตกแต่งเรือ เป็นรูปที่เรือทั้งสองลำถ่ายร่วมกันเป็นครั้งสุดท้าย
เรือ*โอลิมปิก*และ*ไททานิก* มีลักษณะภายในและภายนอกเกือบจะเหมือนกันทุกประการ เพราะมาจากพื้นฐานการออกแบบเดียวกัน แต่มีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อยบน*ไททานิก* และต่อมาใน*บริแทนนิก*

สิ่งที่สังเกตได้ชัดเจนที่สุดคือ ทางเดินบนชั้น A (promenade) ของ*ไททานิก*ถูกปิดด้วยฉากเหล็กไปบางส่วน พร้อมกับติดตั้งหน้าต่างบานเลื่อน เพื่อให้มีพื้นที่กำบังเพิ่มเติม ในขณะที่ทางเดินชั้น A ของ*โอลิมปิก*จะเปิดตลอดช่วง

นอกจากนี้ ทางเดินบนชั้น B ของผู้โดยสารชั้นแรกของ*โอลิมปิก*ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าไม่ค่อยได้ใช้ เนื่องจากพื้นที่ทางเดินบนชั้น A นั้นกว้างขวางอยู่แล้ว ด้วยเหตุนี้โทมัส แอนดรูว์ส จึงตัดสิ่งนี้ออกสำหรับ*ไททานิก* และสร้างห้องรับรองที่ขยายขนาดขึ้นพร้อมมีห้องน้ำในตัว และเพิ่ม Café Parisien ร้านกาแฟสไตล์ริมทางแบบฝรั่งเศส ซึ่งเป็นส่วนเสริมของร้านอาหารตามสั่ง (À la Carte) แทน และได้ขยายร้านอาหารไปทางฝั่งกราบซ้ายของเรือ ข้อเสียอย่างหนึ่งของสิ่งนี้คือพื้นที่ทางเดินบนชั้น B ของผู้โดยสารชั้นสองถูกลดขนาดลงบน*ไททานิก*

มีการเพิ่มพื้นที่ต้อนรับของร้านอาหารในห้องโถงของชั้น B หลังบันไดแกรนด์ (Grand Staircase) บน*ไททานิก*ซึ่งไม่มีอยู่ใน*โอลิมปิก* และห้องรับรองหลักบนชั้น D ก็ขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน มีการเพิ่มทางเดินส่วนตัวขนาด 50 ฟุต (15 เมตร) เข้าไปในห้องสวีทสุดหรู 2 ห้องบนชั้น B ใน*ไททานิก* และเพิ่มทางเข้าเรือของผู้โดยสารชั้นแรกเพิ่มเติมบนชั้น B 

ความแตกต่างด้านความสวยงามระหว่างเรือทั้งสองลำที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดคือ การใช้พรมเอ็กซ์มินสเตอร์ (Axminster) ในห้องส่วนใหญ่บน*ไททานิก* ซึ่งตรงกันข้ามกับ*โอลิมปิก*ที่เลือกใช้พื้นไลโนเลี่ยม (Linoleum) ซึ่งมีความทนทานมากกว่า

ข้อแตกต่างเหล่านี้เกี่ยวกับ*โอลิมปิก*จะได้รับการแก้ไขในการปรับปรุงในปี 1913 ซึ่งปรับเปลี่ยนพื้นที่ของผู้โดยสารชั้นแรกใน*โอลิมปิก*ให้คล้ายกับ*ไททานิก* มากขึ้น แม้ว่าดาดฟ้าสำหรับเดินเล่นชั้น A จะยังคงเปิดตลอดช่วงเช่นเดิม แต่ดาดฟ้าสำหรับเดินเล่นชั้น B ถูกลดขนาดลง และเพิ่มห้องรับรอง, Café Parisien และร้านอาหารที่ขยายใหญ่ขึ้นเหมือนกับใน*ไททานิก*แทน

การปรับปรุงเรือในปี 1913 มีการปรับปรุงเพื่อเพิ่มความปลอดภัยของเรือให้มากขึ้นหลังจากการอับปางของ*ไททานิก* คือ เพิ่มเรือชูชีพให้มากขึ้น, เพิ่มความหนาของกำแพงกั้นน้ำด้านในตัวเรือตลอดความยาวครึ่งหนึ่งของเรือ, เพิ่มห้องกั้นน้ำอีก 1 ห้อง ทำให้จากเดิมที่มี 16 ห้อง กลายเป็น 17 ห้อง และขยายผนังกั้นน้ำให้สูงขึ้นไปถึงดาดฟ้าชั้น B

ลักษณะเฉพาะของเรือ
------------------

### สัดส่วนเรือ

* น้ำหนัก: 45,324 ตันกรอส (GRT), 46,358 ตัน (หลังปี 1913), 46,439 ตัน (หลังปี 1920)
* ระวางขับน้ำ: 52,310 ตัน
* ความยาว: 882 ฟุต 9 นิ้ว (269.1 เมตร)
* ความกว้าง: 92 ฟุต 9 นิ้ว (28.3 เมตร)
* ความสูง: 175 ฟุต (53.4 เมตร) (วัดจากกระดูกงูถึงปลายปล่องไฟ)
* กินน้ำลึก: 34 ฟุต 7 นิ้ว (10.5 เมตร)

### ลักษณะทั่วไป

* ปล่องไฟ: 4 ปล่อง ติดหวูดไอน้ำทุกปล่อง ใช้เส้นเคเบิลตรึงปล่องละ 12 เส้น โดยแต่ละปล่องทำมุม 3.27 องศาจากแนวตั้งฉาก ใช้งานจริง 3 ปล่องแรก ส่วนปล่องสุดท้ายใช้ระบายอากาศและทำให้ดูสวยงามและสมดุล
* การทาสี: ปลายปล่องไฟทาสีดำ ตัวปล่องทาสีเหลืองอ่อนเนื้อลูกวัว ซุเปอร์สตรัคเจอร์ทาสีขาวงาช้าง ตัวเรือทำสีดำ โดยมีแถบสีทองคาดกลางระหว่างตัวเรือและซุเปอร์สตัคเจอร์ตลอดความยาวเรือ ท้องเรือใต้แนวน้ำทางสีแดง ใบจักรสีทองบรอนซ์
* เสากระโดงเรือ: 2 ต้น ต้นละ 47 เมตร
* หัวเรือ: ได้รับการออกแบบให้มีที่ตัดน้ำแข็งที่หัวเรือ, สมอเรือ 2 ตัว, ปั้นจั่น 1 ตัว, เสากระโดงเรือ 1 ต้น และช่องขนสินค้า
* ท้ายเรือ: หางเสือ 1 ตัว, สะพานเทียบเรือ, ปั้นจั่นยกสินค้า 2 ตัว, เสากระโดงเรือ 1 ต้น
* ประเภทวัสดุสร้างเรือ: เฟรมทำจากเหล็ก, โครงสร้างภายในทำจากไม้, เปลือกเรือภายในและภายนอกทำจากเหล็กกล้า พื้นดาดฟ้าเรือปูด้วยไม้สัก ปล่องไฟ ทำจากเหล็กกล้า, เสากระโดงเรือทำจากไม้สนสพรูซ, ท้องเรือ 2 ชั้น มีปีกกันโคลง (stabilizer) และมีเข็มทิศขนาดใหญ่บนดาดฟ้าชั้นอาบแดด (Sun deck) ระหว่างปล่องไฟหมายเลข 2 และ 3
* ดาดฟ้า: 10 ชั้น; 7 ชั้นสำหรับผู้โดยสาร, 3 ชั้นสำหรับลูกเรือ โดยมีชั้นอาบแดด (Sun deck), ชั้นเรือบด (ชั้น A), ชั้นเดินเล่น (Promenade) (ชั้น B), ชั้น C-G, ชั้นท้องเรืออีก 2 ชั้น สำหรับหม้อน้ำ, เชื้อเพลิง, ห้องผนึกน้ำ, ประตูกั้นน้ำ เครื่องยนต์และเพลาใบจักร
* วิทยุสื่อสาร: เช่าจากบริษัท มาร์โคนีไวร์เลสเทเลกราฟ (Marconi Wireless Telegraph)
* ตำแหน่งห้องวิทยุสื่อสาร: ชั้นเรือบด ฝั่งกราบซ้าย ถัดจากห้องสะพานเดินเรือ
* ตะเกียงส่งสัญญาณ: 2 ดวง ติดตั้งทั้งกราบซ้ายและขวา บริเวณปีกสะพานเดินเรือชั้นเรือบด
* สมอเรือ: 2 ตัว ตำแหน่งกราบซ้ายและขวาหัวเรือ หนัก 27 ตัน/ตัว
* ปั้นจั่นไฟฟ้า: 9 ตัว โดยมี 1 ตัว ที่หัวเรือสำหรับยกสมอเรือ, 2 ตัว บนชั้น C ด้านหน้าซุเปอร์สตรัคเจอร์ ใกล้กับช่องสินค้า (Well deck), 2 ตัว บนชั้น B ค่อนไปทางท้ายเรือ, 2 ตัว บนชั้น C ด้านหลังของซุเปอร์สตรัคเจอร์ ใกล้กับช่องสินค้า (Well deck) และ 2 ตัว ที่ท้ายเรือ
* โกดังสินค้า: 9 แห่ง (ห้องมาตรฐาน 6 ห้อง ห้องแช่แข็ง 2 ห้อง และห้องไปรษณีย์ ห้อง)
* ลิฟต์สินค้า: 2 ตัว (ตัวแรกจากชั้น A ไป ชั้น D, ตัวที่สอง จากชั้น D ไปชั้น G และลงท้องเรือโดยบันได)
* กำแพงกั้นน้ำ: 15 แนว แบ่งเป็น 16 ห้อง พร้อมประตูผนึกน้ำทำงานด้วยไฟฟ้า
* ความจุผู้โดยสาร: แบบพักเดี่ยว 1,324 คน (ชั้นหนึ่ง 329 คน ชั้นสอง 285 คน และชั้นสาม จำนวน 710 คน) และสามารถปรับเปลี่ยนเป็นพักแบบคู่ในบางห้องได้เป็น 2,435 คน (ชั้นหนึ่ง 735 คน, ชั้นสอง 674 คน และชั้นสาม 1,026 คน)
* ความจูสูงสุด: 3,547 คน
* เสื้อชูชีพ: 3,560 ชุด
* ห่วงชูชีพ: 49 ห่วง
* ลูกเรือ: 950 คน

### ระบบขับเคลื่อน

* ใบจักร: 3 ใบ ทำจากสัมฤทธิ์ โดยใบจักรกลางมีขนาด 16 ฟุต (4.8 เมตร) ดุมใบจักรเป็นกรวยครอบ พวงใบจักรมี 4 ใบ และใบจักรซ้ายและขวามีขนาด 23 ฟุต 6 นิ้ว (7.1 เมตร) ไม่มีกรวยครอบที่ดุม พวงใบจักรมี 3 ใบ
* เครื่องยนต์: เครื่องยนต์ 4 กระบอกสูบไอน้ำแบบ Triple Expansion จำนวน 2 เครื่อง ขับเคลื่อนโดยตรงกับใบจักรซ้าย-ขวา ให้กำลัง 30,000 แรงม้า 75 รอบ/นาที และไอน้ำความดันต่ำที่ผ่านการใช้จากเครื่องยนต์ทั้งสองจะเข้าสู่กังหันไอน้ำแรงดันต่ำ (low-pressure turbine) ขับเคลื่อนผ่านชุดเกียร์สู่ใบจักรกลาง ให้กำลัง 16,000 แรงม้า 165 รอบ/นาที รวม 46,000 แรงม้า (แรงม้าสูงสุด 59,000 แรงม้า)
* หม้อน้ำ: 29 ตัว แบ่งเป็น
	+ หม้อต้มไอน้ำแบบเติมถ่านได้ 2 ฝั่ง (double-ended) 24 เตา (6 ช่องเตาต่อหม้อน้ำ 1 ตัว)
	+ หม้อต้มไอน้ำแบบเติมถ่านได้ฝั่งเดียว (single-ended) 5 เตา (3 ช่องเตาต่อหม้อน้ำ 1 ตัว)

ต่อมาเปลี่ยนมาใช้น้ำมันในปี 1919

* เชื้อเพลิง:
	+ ถ่านหิน 825 ตัน/วัน (ถึงปี 1919)
	+ น้ำมัน 494 ตัน/วัน (ตั้งแต่ปี 1919)
* น้ำจืด: 14,000 แกลลอน/วัน
* หางเสือ: 1 ตัว ตำแหน่งท้ายเรือตรงกลาง หนัก 102.6 ตัน ยึดด้วยบานพับ 6 จุด
* ความเร็วเรือ:
	+ 1911: 21 นอต (39 กิโลเมตร/ชั่วโมง; 24 ไมล์/ชั่วโมง)
	+ 1933: 23 นอต (43 กิโลเมตร/ชั่วโมง; 26 ไมล์/ชั่วโมง)
	+ ความเร็วสูงสุด: 24.2 นอต (45 กิโลเมตร/ชั่วโมง)

ประวัติ
-------

อาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก* ขณะกำลังตกแต่งเรือ (9 กันยายน 1910)
อาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก* ขณะทำการทดสอบทางทะเล (sea trials)
หลังจากเสร็จสิ้นการตกแต่งเรือ เรือ*โอลิมปิก*ได้เข้ารับการทดสอบทางทะเล (sea trials) ในวันที่ 29 พฤษภาคม 1911 โดยมีการทดสอบความคล่องแคล่ว เข็มทิศ และโทรเลขไร้สาย แต่ไม่มีการทดสอบความเร็ว

### ออกเดินทางเที่ยวปฐมฤกษ์

อาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก* ในการเดินทางเที่ยวปฐมฤกษ์
ในวันที่ 31 พฤษภาคม 1911 อาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก*เดินทางออกจากเมืองเบลฟาสต์ และมุ่งหน้าไปยังเมืองลิเวอร์พูลเพื่อนำเรือไปจดทะเบียน และเปิดให้สาธารณชนเข้าชมเป็นเวลา 1 วันในลิเวอร์พูล

ในวันที่ 3 มิถุนายน 1911 *โอลิมปิก*แล่นไปยังเซาแทมป์ตันเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางเที่ยวแรก การมาถึงของเธอได้สร้างความกระตือรือร้นจากลูกเรือของเธอและหนังสือพิมพ์เป็นอย่างมาก

ท่าเรือน้ำลึกในเซาแทมป์ตัน ซึ่งขณะนั้นรู้จักกันในชื่อ "ท่าเรือไวท์สตาร์" (White Star Dock) ถูกสร้างขึ้นเป็นพิเศษเพื่อรองรับขนาดของเรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิกโดยเฉพาะ และเปิดใช้งานในปี 1911

การเดินทางเที่ยวแรกของ*โอลิมปิก* เริ่มขึ้นในวันที่ 14 มิถุนายน 1911 จากเซาแทมป์ตัน แวะแชร์บูร์กและควีนส์ทาวน์ และถึงนครนิวยอร์กในวันที่ 21 มิถุนายน โดยการเดินทางเที่ยวนั้นมีเอ็ดเวิร์ด สมิธ เป็นกัปตันเรือ พร้อมด้วยทอมัส แอนดรูส์ ผู้ออกแบบเรือ, วิศวกรจำนวนหนึ่ง, เจ. บรูซ อิสเมย์ ประธานของไวต์สตาร์ไลน์ และพนักงานจากฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์ได้เดินทางไปกับเรือด้วย เพื่อตรวจหาปัญหาหรือจุดที่ต้องปรับปรุง

เนื่องจากเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลก การเดินทางเที่ยวแรกของ*โอลิมปิก* จึงดึงดูดความสนใจจากสื่อมวลชนและสาธารณชนเป็นอย่างมาก หลังจากที่เธอมาถึงนิวยอร์ก *โอลิมปิก*ได้เปิดให้สาธารณชนเข้าชมและมีผู้มาเยี่ยมชมกว่า 8,000 คน จากนั้น ผู้คนมากกว่า 10,000 คน ได้เฝ้าดูเธอออกจากท่าเรือนิวยอร์ก สำหรับการเดินทางกลับเที่ยวแรก

ในระหว่างการเดินทางครั้งที่สาม มีผู้สังเกตการณ์ของคิวนาร์ดไลน์เดินทางไปกับเรือ เพื่อค้นหาแนวคิดสำหรับเรือลำใหม่ของพวกเขาซึ่งอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง ซึ่งเรือลำนั้นก็คืออาร์เอ็มเอส *แอควิทาเนีย* (RMS *Aquitania*)

### เรือหลวงฮอว์ค

ภาพความเสียหายของเรือ*โอลิมปิก* (ซ้าย) และเรือหลวง*ฮอวค์* (ขวา) หลังจากการชนกัน
อุบัติเหตุครั้งแรกของเรือ*โอลิมปิก*เกิดขึ้นในการเดินทางครั้งที่ 5 ของเธอ ในวันที่ 20 กันยายน 1911 เมื่อเธอชนกับเรือลาดตระเวนเอชเอ็มเอส *ฮอว์ค* (HMS *Hawke*) ของราชนาวีอังกฤษ ขณะที่เรือทั้งสองลำกำลังแล่นผ่านช่องแคบโซเลนท์ *โอลิมปิก*ได้เลี้ยวเรือไปทางขวา ด้วยความยาวของเรือทำให้*ฮอว์ค*ไม่สามารถหลบได้ทัน ทำให้หัวเรือของ*ฮอวค์* ชนกับท้ายเรือฝั่งกราบขวาของ*โอลิมปิก*จนฉีกเป็นรูขนาดใหญ่ 2 จุด ทั้งเหนือและใต้เส้นแนวน้ำ ส่งผลให้ท้ายของ*โอลิมปิก*จมลงเล็กน้อย ห้องกั้นน้ำ 2 ห้องถูกน้ำท่วม และเพลาใบจักรเสียหาย ถึงแม้จะมีความเสียหาย แต่*โอลิมปิก*ก็สามารถแล่นกลับไปยังเซาแทมป์ตันได้อย่างปลอดภัย โดยในเหตุการณ์นี้ไม่มีใครบาดเจ็บหรือเสียชีวิต ส่วนเรือหลวงฮอวค์ ได้รับความเสียหายอย่างหนักที่หัวเรือจนเกือบอับปาง และได้รับการซ่อมแซมในเวลาต่อมา

กัปตันเอ็ดเวิร์ด สมิธ เป็นกัปตันของ*โอลิมปิก*ในช่วงเวลาที่เกิดเหตุ ส่วนลูกเรือสองคน; ไวโอเล็ต เจสซ็อป (Violet Jessop) หญิงรับใช้บนเรือ และอาเธอร์ จอห์น พรีสต์ (Arthur John Priest) กรรมกรคุมเตา รอดชีวิตจากเหตุการณ์นี้ ไม่เพียงแต่รอดชีวิตจากการชนกับ*ฮอว์ค*เท่านั้น แต่ยังรอดชีวิตจากการจมของ*ไททานิก* และบริแทนนิก ซึ่งเป็นเรือในชั้นเดียวกันในเวลาต่อมา

จากการไต่สวนในภายหลัง ราชนาวีได้ตำหนิ*โอลิมปิก* สำหรับเหตุการณ์นี้ โดยอ้างว่าขนาดของเธอทำให้เกิดแรงดูดที่ดึง*ฮอว์ค*เข้ามาที่ด้านข้างของเธอเหตุการณ์ชนกับเรือหลวง*ฮอวค์*นี้ เป็นหายนะทางการเงินสำหรับไวต์สตาร์ไลน์ มีการตัดสินว่าโทษสำหรับเหตุการณ์นี้เป็นของ*โอลิมปิก* และไวต์สตาร์ก็ต้องจ่ายค่าปรับทางกฎหมาย ค่าซ่อมเรือและค่าบำรุงรักษาเรือหลวง*ฮอวค์*ให้กับราชนาวีเป็นจำนวนมาก

อย่างไรก็ตาม การที่เรือ*โอลิมปิก* ยังลอยลำอยู่ได้จากการชน เป็นการพิสูจน์ให้เห็นถึงการออกแบบของเรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิกและเสริมชื่อเสียง "ไม่มีวันจม" (Unsinkable) ให้กับเธอ

ต้องใช้เวลา 2 สัปดาห์ ในการซ่อมแซมความเสียหายบางส่วนของ*โอลิมปิก*ก่อน เพื่อให้เธอสามารถกลับไปยังเบลฟาสต์เพื่อทำการซ่อมแซมอย่างจริงจัง ซึ่งใช้เวลาเพียง 6 สัปดาห์เท่านั้น ฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์จำเป็นต้องไปยืมเพลาใบจักรมาจาก*ไททานิก* เพื่อเร่งการซ่อมแซม ทำให้*ไททานิก*เสร็จล่าช้าออกไป

ในวันที่ 20 พฤศจิกายน 1911 *โอลิมปิก*ได้กลับมาให้บริการอีกครั้ง แต่ในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 1912 โอลิมปิกก็ประสบกับอุบัติเหตุครั้งที่สอง เนื่องจากปีกอันหนึ่งของใบจักรซ้ายหักโดยไม่ทราบสาเหตุ ระหว่างการเดินทางกลับจากนครนิวยอร์ก และถูกนำกลับไปซ่อมแซมอีกครั้ง ทำให้ฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์จำเป็นต้องดึงทรัพยากรมาจาก*ไททานิก*อีกครั้ง เพื่อให้*โอลิมปิก*กลับมาประจำการโดยเร็วที่สุด ซึ่งทำให้การเดินทางเที่ยวแรกของ*ไททานิก*ล่าช้าไปถึง 3 สัปดาห์ คือตั้งแต่วันที่ 20 มีนาคม ถึง 10 เมษายน ค.ศ. 1912

### ไททานิกอับปาง

บทความหลัก: การอับปางของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก
อารเอ็มเอส *โอลิมปิก* ใกล้กับไอล์ออฟไวต์ (Isle of Wight) ถูกถ่ายหลังจากเรือ*ไททานิก* อับปางไม่นาน
ในวันที่ 14 เมษายน 1912 เรือ*โอลิมปิก* ซึ่งอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตันเฮอร์เบิร์ต เจมส์ แฮดด็อก (Herbert James Haddock) กำลังเดินทางกลับจากนครนิวยอร์ก เออร์เนสต์ เจมส์ มัวร์ (Ernest James Moore) พนักงานประจำห้องโทรเลขไร้สายได้รับโทรเลขขอความช่วยเหลือจากเรือ*ไททานิก*ขณะอยู่ห่างจาก*ไททานิก*ออกไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 505 ไมล์ (812.7 กิโลเมตร) กัปตันแฮดด็อกได้คำนวณเส้นทางใหม่และสั่งให้เร่งเครื่องยนต์เต็มกำลังและมุ่งหน้าไปช่วยเหลือ*ไททานิก*

ต่อมาเรือ*โอลิมปิก*ขณะอยู่ห่างจากตำแหน่งที่ทราบล่าสุดของ*ไททานิก*ประมาณ 100 ไมล์ทะเล (190 กิโลเมตร; 120 ไมล์) ได้รับโทรเลขจากกัปตันอาเทอร์ รอสตรอน (Arthur Rostron) ของเรืออาร์เอ็มเอส *คาร์พาเทีย* (RMS *Carpathia*) ของคิวนาร์ดไลน์ ซึ่งมาถึงที่เกิดเหตุก่อนแล้ว รอสตรอนได้บอกว่า "ถ้า*โอลิมปิก*ยังมุ่งหน้าไปช่วย*ไททานิก*ต่อไปจะไม่มีประโยชน์อันใด เนื่องจากเรือของตนได้มาช่วยเหลือผู้รอดชีวิตทั้งหมดแล้ว และเรือ*ไททานิก*ได้จมลงมหาสมุทรไปเมื่อเวลาประมาณ 02:20 น."

*โอลิมปิก*อาสาจะรับผู้รอดชีวิตทั้งหมดจาก*คาร์พาเทีย* แต่ถูกปฏิเสธโดยกัปตันรอสตรอนภายใต้คำสั่งของอิสเมย์ เนื่องจากกังวลว่าการที่ให้ผู้รอดชีวิตขึ้นเรือ*โอลิมปิก*นั้น จะทำให้ผู้รอดชีวิตเกิดภาพหลอนและรู้สึกสะเทือนใจ หลังจากนั้น*โอลิมปิก*ก็มุ่งหน้าเดินทางกลับไปยังเซาแทมป์ตัน และไปถึงในวันที่ 21 เมษายน

ในอีกไม่กี่เดือนต่อมา *โอลิมปิก*ได้ให้ความช่วยเหลือทั้งอเมริกาและอังกฤษในการสืบสวนเหตุการณ์เรือ*ไททานิก*ล่ม เจ้าหน้าที่จากทั้งสองประเทศได้เข้าตรวจสอบเรือชูชีพ ประตูกั้นน้ำ ผนังกั้นน้ำ และอุปกรณ์อื่น ๆ ของ*โอลิมปิก* ซึ่งมีลักษณะเหมือนกันกับ*ไททานิก* และได้ดำเนินการทดสอบเรือสำหรับการไต่สวนของอังกฤษในเดือนพฤษภาคม 1912 เพื่อตรวจสอบว่าเรือสามารถเลี้ยวด้วยความเร็วต่าง ๆ ได้เร็วเพียงใด เพื่อประเมินว่า*ไททานิก*จะใช้เวลานานแค่ไหนในการเลี้ยวหลบหลังจากเห็นภูเขาน้ำแข็ง

### การประท้วงเรื่องเรือชูชีพในปี 1912

เรือชูชีพลำใหม่ของ*โอลิมปิก* พร้อมสำหรับการติดตั้ง แหล่งข่าวอ้างว่าเป็นเรือชูชีพที่ของ*ไททานิก* ที่เหลืออยู่ ซึ่ง*โอลิมปิก* นำกลับมายังเซาแทมป์ตัน
เช่นเดียวกับ*ไททานิก* *โอลิมปิก*มีเรือชูชีพไม่เพียงพอสำหรับทุกคนบนเรือ ดังนั้นจึงมีการติดตั้งเรือชูชีพผ้าใบเพิ่มเติมทันที หลังจากที่เดินทางกลับไปอังกฤษ

ในช่วงปลายเดือนเมษายน 1912 ขณะกำลังจะเดินทางจากเซาแทมป์ตันไปยังนครนิวยอร์ก คนงานเติมถ่านหิน 284 คนของเรือได้นัดหยุดงาน เพราะกังวลว่าเรือชูชีพผ้าใบชุดใหม่ไม่เหมาะสมที่จะใช้งาน ต่อมาคนงานที่ไม่ได้อยู่ในสหภาพแรงงาน 100 คน จากเซาแทมป์ตันและลิเวอร์พูลได้รับการว่าจ้างอย่างเร่งด่วนเพื่อมาทดแทน

เรือชูชีพผ้าใบ 40 ลำ ได้รับการติดตั้งบน*โอลิมปิก* แต่เรือผ้าใบบางส่วนนั้นไม่สามารถทนคลื่นและเปิดใช้งานไม่ได้ ต่อมาคนงานได้ส่งคำขอไปยังผู้จัดการของไวต์สตาร์ไลน์ในเซาแทมป์ตัน ให้เปลี่ยนจากเรือผ้าใบเป็นเรือไม้ แต่ผู้จัดการกลับตอบว่าเป็นไปไม่ได้ เนื่องจากเรือผ้าใบนั้นผ่านการตรวจสอบโดยสภาหอการค้าว่าสามารถทนคลื่นได้ ทำให้คนงานเริ่มไม่พอใจและนัดหยุดงานเพื่อประท้วง

ต่อมาในวันที่ 25 เมษายน ตัวแทนของผู้ประท้วงได้ประกาศว่าพร้อมที่จะให้คนงานกลับไปทำงานดังเดิม หากมีการเปลี่ยนชนิดเรือชูชีพ และยังได้เรียกร้องให้ไล่คนงานที่ไม่ได้อยู่ในสหภาพแรงงานที่เข้ามาทำงานบนเรือออก แต่ไวต์สตาร์ไลน์ปฏิเสธทั้งหมด จากนั้นคนงาน 54 คนก็ลาออก เพื่อต่อต้านคนงานที่ไม่ได้อยู่สหภาพแรงงาน ซึ่งพวกเขาอ้างว่าไม่มีคุณสมบัติเพียงพอและเป็นอันตราย และปฏิเสธที่จะทำงานกับพวกเขา สิ่งนี้ทำให้กำหนดการเดินทางถูกยกเลิก

ในวันที่ 4 พฤษภาคม 1912 คนงานทั้ง 54 คนถูกจับในข้อหาก่อจลาจลเมื่อพวกเขาขึ้นฝั่ง แต่ผู้พิพากษาเห็นว่าข้อกล่าวหาของคนงานได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นจริง และได้ปล่อยตัวพวกเขาโดยไม่ต้องจำคุกหรือปรับ ไวต์สตาร์ไลน์ให้พวกเขากลับมาทำงานอีกครั้งในวันที่ 15 พฤษภาคม เนื่องจากกลัวว่าประชาชนจะเห็นด้วยกับคนงาน

### การปรับปรุงหลังไททานิกอับปาง

ภาพวาดของเรือ*โอลิมปิก* หลังจากได้รับการปรับปรุงหลังจาก*ไททานิก*อับปาง โดยมีเรือชูชีพเพิ่มขึ้น วาดโดยเฟรด แพนซิง (Fred Pansing) ในปี 1912
ในวันที่ 9 ตุลาคม 1912 ไวต์สตาร์ไลน์ส่ง*โอลิมปิก*กลับไปยังผู้สร้างของเธอในเบลฟาสต์ เพื่อปรับปรุงและแก้ไขเรือหลังจากได้รับบทเรียนครั้งใหญ่จากการอับปางของเรือ*ไททานิก*เมื่อ 6 เดือนก่อน รวมถึงการเพิ่มความปลอดภัยของเรือให้มากขึ้น

มีการเพิ่มจำนวนเรือชูชีพจาก 20 ลำเป็น 68 ลำ และมีการติดตั้งดาวิต (เครนแขวนเรือชูชีพ) เพิ่มเติมเพื่อรองรับเรือเหล่านี้ มีการสร้างกำแพงกั้นน้ำชั้นในเพิ่มอีกชั้นหนึ่งระหว่างห้องหม้อไอน้ำและห้องเครื่อง และเพิ่มความหนาผนังตัวเรือเป็นตัวเรือสองชั้น (Double hull) กำแพงกั้นน้ำ 5 แนวถูกขยายไปจนถึงชั้น B ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของตัวเรือ สิ่งนี้แก้ไขข้อบกพร่องในการออกแบบดั้งเดิมที่สูงขึ้นไปถึงเพียงแค่ชั้น E หรือ D ซึ่งอยู่เหนือระดับน้ำเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ช่องโหว่นี้ถูกเปิดเผยในช่วงที่*ไททานิก*กำลังจม ซึ่งขณะนั้นน้ำได้ทะลักออกมาเหนือกำแพงกั้นน้ำขณะที่เรือกำลังอับปาง

นอกจากนี้ ยังมีการสร้างกำแพงกั้นน้ำเพิ่มเติมในห้องเครื่องกำเนิดไฟฟ้า ทำให้จำนวนห้องกั้นน้ำจากเดิม 16 ห้องกลายเป็น 17 ห้อง และยังเพิ่มประสิทธิภาพเครื่องสูบน้ำของเรืออีกด้วย การปรับปรุงเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าเรือ*โอลิมปิก*จะสามารถรอดจากการชนแบบเดียวกับ*ไททานิก*ได้ โดยเรือจะยังสามารถลอยอยู่ได้หากมีน้ำท่วมอย่างน้อย 6 ห้อง (จากเดิม 4 ห้อง)

ในเวลาเดียวกันดาดฟ้าชั้น B ได้รับการปรับปรุงใหม่ คือ เพิ่มจำนวนห้องพักและห้องอาบน้ำส่วนตัว ขยายขนาดร้านอาหารตามสั่ง (Á La Carte) เพิ่มคาเฟ่สไตล์ปารีส (Café Parisien) และเพิ่มส่วนเสริมอื่น ๆ ที่ได้รับความนิยมในเรือ*ไททานิก* ด้วยการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ (และการปรับปรุงครั้งที่ 2 ในปี 1919) ทำให้ระวางบรรทุกมวลรวม (GRT) ของเรือ*โอลิมปิก*เพิ่มขึ้นเป็น 46,439 ตัน ซึ่งมากกว่าเรือ*ไททานิก* 111 ตัน

ในเดือนมีนาคม 1913 เรือ*โอลิมปิก*ก็ได้กลับมาให้บริการอีกครั้งและได้รับตำแหน่งเรือเดินสมุทรที่ใหญ่ที่สุดในโลกเป็นระยะเวลาสั้น ๆ จนกระทั่งเรือเดินสมุทรเอสเอส *อิมเพอเรเตอร์* (SS *Imperator*) ของเยอรมัน ได้ให้บริการในเดือนมิถุนายน 1913

### สงครามโลกครั้งที่ 1

ในวันที่ 4 สิงหาคม 1914 อังกฤษได้ประกาศเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เรือ*โอลิมปิก*ยังคงให้บริการเชิงพาณิชย์อยู่ในช่วงแรกของสงคราม ภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตันเฮอร์เบิร์ต เจมส์ แฮดด็อค

ตามมาตรการในช่วงสงคราม ลำเรือของ*โอลิมปิก*ได้ถูกทาสีด้วยโทนสีเทา หน้าต่างเรือถูกปิด และปิดไฟบนเรือ เพื่อให้ศัตรูมองเห็นเรือได้น้อยลง และท่าเรือต้นทางก็ได้ถูกเปลี่ยนเป็นที่ลิเวอร์พูล และต่อมาก็มีการเปลี่ยนอีกครั้งเป็นที่เป็นกลาสโกว์

อาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก* ในลำเรือโทนสีเทา
การเดินทางในช่วงสงคราม 2-3 ครั้งแรกเต็มไปด้วยชาวอเมริกันในยุโรปที่อยากจะกลับบ้าน แม้ว่าในการเดินทางจะมีผู้โดยสารเพียงไม่กี่คนก็ตาม 

ในช่วงกลางเดือนตุลาคม ยอดจองผู้โดยสารของ*โอลิมปิก*ลดลงอย่างรวดเร็ว เนื่องจากการคุกคามจากเรืออูของเยอรมันเริ่มมีความรุนแรงมากขึ้น ทำให้ไวต์สตาร์ไลน์ตัดสินใจถอน*โอลิมปิก*ออกจากให้บริการเชิงพาณิชย์ 

ในวันที่ 21 ตุลาคม 1914 ในการเดินเรือเชิงพาณิชย์เที่ยวสุดท้ายในสงคราม เธอออกจากนิวยอร์กไปยังกลาสโกว์ โดยมีผู้โดยสารเพียง 153 คน

#### เรือหลวงออดาเซียส

ลูกเรือของเรือประจัญบานเอชเอ็มเอส ออดาเซียส (HMS *Audacious*) กำลังขึ้นเรือชูชีพ ถูกถ่ายโดยผู้โดยสารบนเรือ*โอลิมปิก*
ในวันที่ 27 ตุลาคม 1914 เรือ*โอลิมปิก* ขณะกำลังแล่นผ่านลอฟสวิลลี (Lough Swilly) นอกชายฝั่งทางเหนือของไอร์แลนด์ ได้รับสัญญาณอับจนจากเรือประจัญบานเอชเอ็มเอส *ออดาเชียส* (HMS *Audacious*) ซึ่งชนกับทุ่นระเบิดใกล้กับเกาะทอรี่ และกำลังจะอับปาง ขณะนั้นมีเรือลาดตระเวนเบาเอชเอ็มเอส *ลิเวอร์พูล* (HMS *Liverpool*) อยู่ในกองเรือด้วย

*โอลิมปิก*ได้ช่วยเหลือลูกเรือ 250 คนของ*ออดาเชียส* จากนั้นเรือพิฆาตเอชเอ็มเอส *ฟิวรี่* (HMS *Fury*) ก็ติดสายเคเบิลลากระหว่าง*ออดาเซียส*และ*โอลิมปิก* และพวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังลอฟสวิลลี อย่างไรก็ตาม สายเคเบิลได้ขาดออกเนื่องจากระบบบังคับเลี้ยวของ*ออดาเชียส*ไม่สามารถใช้การได้ มีความพยายามครั้งที่สองในการลากแต่สายเคเบิลได้พันกันในใบจักรของ*ลิเวอร์พูล*จนขาด และมีความพยายามครั้งที่สาม แต่ก็ไม่สำเร็จเช่นกันเนื่องจากสายเคเบิลได้ขาดอีกครั้ง

ต่อมาในเวลา 17:00 น. ท้ายของ*ออดาเซียส*ได้จมลงใต้น้ำ มีการอพยพลูกเรือที่เหลือไปยัง*โอลิมปิก*และ*ลิเวอร์พูล* และในเวลา 20:55 น. ก็เกิดการระเบิดขึ้นบน*ออดาเซียส* และได้อับปางลง

#### เรือลำเลียงพล

เอชเอ็มที *โอลิมปิก* (HMT Olympic) ในลายพรางแดซเซิล (Dazzle camouflage) ขณะเข้าประจำการเป็นเรือลำเลียงพลในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ไวต์สตาร์ไลน์ตั้งใจจะนำ*โอลิมปิก*ไปจอดไว้ที่เบลฟาสต์จนกว่าสงครามจะยุติ แต่ได้ถูกเกณฑ์โดยกองทัพเรือเพื่อใช้เป็นพาหนะขนส่งทหารเสียก่อนในเดือนพฤษภาคม 1915 พร้อมกับเรือ*มอริทาเนีย*และ*แอควิทาเนีย* ของคิวนาร์ดไลน์

ในตอนแรกกองทัพเรือนั้นไม่ต้องการใช้เรือเดินสมุทรขนาดใหญ่เป็นพาหนะขนส่งทหาร เนื่องจากเรือขนาดใหญ่จะเลี่ยงการโจมตีของศัตรูได้ยาก อย่างไรก็ตาม การขาดแคลนเรือทำให้กองทัพเรือมีทางเลือกไม่มากนัก ในเวลาเดียวกัน เรือ*บริแทนนิก* เรือแฝดอีกลำของ*โอลิมปิก*ซึ่งยังสร้างไม่เสร็จ ถูกกองทัพเรือร้องขอให้เป็นเรือพยาบาล ซึ่งต่อมาได้ถูกโจมตีด้วยทุ่นระเบิดของเยอรมันและอับปางลงในทะเลอีเจียนในวันที่ 21 พฤศจิกายน 1916

เรือ*โอลิมปิก*ถูกดัดแปลงเป็นเรือลำเลียงพล ของตกแต่งเดิมถูกนำออกและติดตั้งอาวุธปืนขนาด 12 ปอนด์ และ 4.7 นิ้ว พร้อมกับความสามารถในการบรรทุกทหารได้ถึง 6,000 นาย และได้รับรหัสระบุเรือใหม่ คือ HMT 2810 (Hired Military Transport; พาหนะรับจ้างขนส่งทหาร)

ในวันที่ 24 กันยายน 1915 เรือ*โอลิมปิก*อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตันเบอร์แทรม ฟ็อกซ์ เฮย์ส (Bertram Fox Hayes) และเดินทางออกจากลิเวอร์พูลพร้อมกับทหาร 6,000 นายไปยังมูดรอส ประเทศกรีซ เพื่อไปเข้าร่วมการทัพกัลลิโปลี

ในวันที่ 1 ตุลาคม เรือสัญชาติฝรั่งเศสชื่อ*โปรวินเซีย* (*Provincia*) ถูกจมโดยเรืออูของเยอรมัน ที่นอกแหลมมะตะบัน มีผู้รอดชีวิต 34 คน ต่อมาได้รับการช่วยเหลือโดย*โอลิมปิก* เฮย์สถูกกองทัพเรือตำหนิเกี่ยวกับการกระทำนี้ ซึ่งกล่าวหาว่าเขาทำให้เรือตกอยู่ในอันตรายจากการหยุดเรือในน่านน้ำที่เรือของศัตรูอยู่ และเรือขนาดใหญ่เช่นนี้ถ้าจอดอยู่กับที่จะทำให้กลายเป็นเป้านิ่งทันที อย่างไรก็ตาม พลเรือโทหลุยส์ ดาร์ติเก้ ดู โฟร์เน็ต (Louis Dartige du Fournet) ของฝรั่งเศส มีมุมมองที่แตกต่างออกไป และได้มอบเหรียญเกียรติยศให้กับเฮย์ส 

เรือ*โอลิมปิก*ยังเดินทางอีกหลายครั้งไปยังทะเลเมดิเตอร์เรเนียนจนถึงต้นปี 1916 เมื่อการทัพกัลลิโปลีสิ้นสุดลง

เอชเอ็มที *โอลิมปิก* ที่ท่าเรือหมายเลข 2 (pier 2) ในแฮลิแฟกซ์ รัฐโนวาสโกเชีย วาดโดยอาเธอร์ ลิสเมอร์ (Arthur Lismer)
ในปี 1916 มีการพิจารณาจะใช้เรือ*โอลิมปิก*ขนส่งทหารไปยังอินเดียผ่านทางแหลมกู๊ดโฮป อย่างไรก็ตาม มีการตัดสินใจว่า*โอลิมปิก*ไม่เหมาะกับงานนี้ เนื่องจากบังเกอร์ถ่านหินซึ่งได้รับการออกแบบมาสำหรับการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกขาดความสามารถสำหรับการเดินทางดังกล่าวด้วยความเร็วปกติ

ตั้งแต่ปี 1916–1917 เรือ*โอลิมปิก*ถูกเช่าโดยรัฐบาลแคนาดาเพื่อขนส่งทหารจากแฮลิแฟกซ์ไปยังอังกฤษ ในปี 1917 เธอได้รับการติดตั้งปืนขนาด 6 นิ้ว และทาสีลายพรางที่ทำให้ตาพร่า (Dazzle camouflage) เพื่อให้ศัตรูประเมินความเร็วและการมุ่งหน้าของเธอได้ยากขึ้น สีที่ทำให้ตาพร่าของเธอคือสีน้ำตาล, น้ำเงินเข้ม, ฟ้าอ่อน และขาว

การเดินทางหลายครั้งของเธอทำให้ทหารแคนาดาข้ามทะเลได้อย่างปลอดภัย และทำให้เธอกลายเป็นสัญลักษณ์ที่ชาวเมืองแฮลิแฟกซ์ชื่นชอบ

เรือ*โอลิมปิก*ยังได้ขนส่งทหารอเมริกันหลายพันนายไปยังอังกฤษ หลังจากสหรัฐอเมริกาประกาศสงครามกับเยอรมนีในปี ค.ศ. 1917

#### จมเรือดำน้ำเยอรมัน U-103

ในช่วงเช้าตรู่ของวันที่ 12 พฤษภาคม 1918 เรือ*โอลิมปิก*ที่ยังคงอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตันเฮย์ส กำลังแล่นผ่านช่องแคบอังกฤษในการเดินทางไปฝรั่งเศส ซึ่งบรรทุกทหารสหรัฐไปด้วย ได้พบเห็นเรือดำน้ำ *U-103* ลอยอยู่ข้างหน้าประมาณ 500 เมตร (1,600 ฟุต) พลแม่นปืนของ*โอลิมปิก*เปิดฉากยิงทันที และหัวเรือก็ชนกับ *U-103*

*U-103* ดำลงไปที่ระดับ 30 เมตร (98 ฟุต) ทันทีเพื่อพยายามหลบ*โอลิมปิก* และแล่นขนานไปกับท้องเรือ*โอลิมปิก* ก่อนที่หอบังคับการของ *U-103* จะไปโดนใบจักรซ้ายของ*โอลิมปิก* และฟันถึงตัวเรือรักษาความดัน (pressure hull) ของ *U-103*

ลูกเรือของ *U-103* ทำการระเบิดถังอับเฉาและสละเรือ ทำให้ลูกเรือ 9 คนเสียชีวิต *โอลิมปิก*ไม่ได้หยุดรับผู้รอดชีวิต แต่เดินทางต่อไปยังเมืองแชร์บูร์ก ในเวลาต่อมาเรือพิฆาตสหรัฐ ยูเอสเอส *เดวิส* (USS *Davis*) ที่ผ่านมาพอดี ได้ช่วยเหลือผู้รอดชีวิตทั้ง 35 คน จากเหตุการณ์ดังกล่าว ทำให้ท้องเรือส่วนหน้าของ*โอลิมปิก*บุบ และหัวเรือบิดไปข้างหนึ่ง แต่ไม่แตก

ในภายหลังพบว่า *U-103* กำลังเตรียมพร้อมที่จะยิงตอร์ปิโดใส่*โอลิมปิก* แต่ลูกเรือไม่สามารถท่วมท่อยิงตอร์ปิโดได้ทัน จากเหตุการณ์นี้ ทำให้กัปตันเฮย์สได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความโดดเด่น (Distinguished Service Order; DSO) ทหารอเมริกันบางส่วนบนเรือได้ลงขันกันเพื่อมอบโล่ประกาศเกียรติคุณ เพื่อประดับไว้ในห้องรับรองแห่งหนึ่งของ*โอลิมปิก* เพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์นี้ โดยมีข้อความว่า:

> "ป้ายนี้นำเสนอโดยกองทหารราบที่ 59 แห่งสหรัฐอเมริกา เพื่อรำลึกถึงการจมเรือดำน้ำเยอรมัน *U103* โดยเอชเอ็มที *โอลิมปิก* เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม 1918 ที่ละติจูด 49 องศา 16 ลิปดาเหนือ ลองจิจูด 4 องศา 51 ลิปดาตะวันตก ระหว่างการเดินทางจากนิวยอร์กไปยังเซาแทมป์ตันกับกองทหารอเมริกัน..." 
> 
> 

ในช่วงสงคราม เรือ*โอลิมปิก*ได้ขนส่งทหารและบุคลากรอื่น ๆ มากถึง 201,000 คน เผาถ่านหินไป 347,000 ตัน และเดินทางเป็นระยะทางรวมประมาณ 184,000 ไมล์ (296,000 กิโลเมตร) จากผลงานที่โดดเด่นในช่วงสงคราม สังคมและสื่อในเวลานั้นจึงตั้งชื่อเล่นให้เรือซึ่งฟังดูคล้ายกับชื่อเรือว่า "The Old Reliable" (แปลว่า "เรือเก่าที่ไว้ใจได้") และกัปตันเฮย์สก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นอัศวินในปี 1919

### หลังสงคราม

อาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก* ในปี 1922
ในเดือนสิงหาคม 1919 *โอลิมปิก*กลับมายังเบลฟาสต์เพื่อดัดแปลงกลับมาเป็นเรือโดยสาร การตกแต่งภายในได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัยขึ้น และถูกเปลี่ยนชนิดเชื้อเพลิงจากถ่านหินเป็นน้ำมัน ซึ่งช่วยลดระยะเวลาในการเติมเชื้อเพลิงจาก 1 วัน เหลือเพียง 5–6 ชั่วโมง การแก้ไขนี้ทำให้เครื่องยนต์มีความเร็วรอบคงที่ที่มากขึ้น และลดบุคลากรในห้องเครื่องยนต์จาก 350 คน เหลือเพียง 60 คน

ปกสมุดรายชื่อผู้โดยสารชั้นหนึ่งของเรือ*โอลิมปิก* (1923)หลังจากการปรับปรุง น้ำหนักของ*โอลิมปิก*ได้เพิ่มขึ้นเป็น 46,439 ตัน ซึ่งทำให้เธอกลายเป็นเรือเดินสมุทรที่ใหญ่ที่สุดที่สร้างโดยอังกฤษ

ในวันที่ 25 มิถุนายน 1920 เธอกลับมาให้บริการผู้โดยสารอีกครั้ง และขนส่งผู้โดยสารไป 38,000 คนในช่วงปี 1921 ซึ่งเป็นจำนวนที่สูงที่สุดในอาชีพการงานของเธอ 

หลังจาก*ไททานิก*และ*บริแทนนิก*อับปางไป ทำให้*โอลิมปิก*ขาดเพื่อนร่วมวิ่งสำหรับบริการเรือเดินสมุทรด่วน ต่อมาในปี 1922 ไวต์สตาร์ไลน์ได้รับอดีตเรือเดินสมุทรของเยอรมัน 2 ลำ ได้แก่ อาร์เอ็มเอส *มาเจสติก* (RMS *Majestic*) และอาร์เอ็มเอส *โฮเมอริก* (RMS *Homeric*) ซึ่งมอบให้อังกฤษเป็นค่าปฏิกรรมสงคราม ทั้งสองเข้าร่วมกับโอลิมปิกในฐานะเพื่อนร่วมกองเรือ และประสบความสำเร็จจนกระทั่งเกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่หลังปี 1930

ในช่วงทศวรรษที่ 1920 *โอลิมปิก*ยังคงเป็นเรือที่มีความทันสมัยและได้รับความนิยมอยู่ และมักจะดึงดูดคนรวยและมีชื่อเสียงในสมัยนั้น เช่น มารี กูว์รี (Marie Curie), ชาร์ลี แชปลิน (Charlie Chaplin), แมรี พิกฟอร์ด (Mary Pickford) และดักลาส แฟร์แบงค์ส (Douglas Fairbanks) เสน่ห์อย่างหนึ่งของโอลิมปิกคือการที่เธอมีลักษณะคล้ายกับ*ไททานิก* และผู้โดยสารส่วนมากเดินทางบน*โอลิมปิก*เพราะเพื่อเป็นประสบการณ์แทนการเดินทางบนเรือน้องสาวของเธอ

ในวันที่ 22 มีนาคม 1924 *โอลิมปิก*ประสบอุบัติเหตุอีกครั้งที่ท่าเรือนิวยอร์ก ขณะกำลังจะเดินทางกลับเซาแทมป์ตัน ท้ายเรือของเธอชนกับเรือชื่อ*ฟอร์ตเซนต์จอร์จ* (*Fort St George*) ซึ่งขวางเส้นทางของเธออยู่ ทำให้เรือเสียหายอย่างหนัก ส่วน*โอลิมปิก*ได้รับความเสียหายเพียงเล็กน้อย แต่ภายหลังปรากฏว่าจุดยึดหางเสือของเธอแตก ทำให้จำเป็นต้องเปลี่ยนโครงท้ายเรือทั้งหมด

เรือ*โอลิมปิก*ในท่าเรือเซาแทมป์ตัน ในปี 1929ในปี 1924 มีการแก้กฎหมายคนเข้าเมืองในสหรัฐอเมริกา ซึ่งจำกัดจำนวนผู้อพยพไว้ปีละประมาณ 160,000 คน สิ่งนี้นำไปสู่การลดลงอย่างมากของผู้โดยสารชั้นผู้อพยพสำหรับสายการเดินเรือ และบังคับให้พวกเขาต้องเปลี่ยนเป็นบริการนักท่องเที่ยวแทนเพื่อความอยู่รอด

ในช่วงปี 1925 'ชั้นสามสำหรับนักท่องเที่ยว' (tourist third class) ถูกเพิ่มเข้ามาใน*โอลิมปิก* ซึ่งเป็นความพยายามที่จะดึงดูดนักเดินทางที่ต้องการความสะดวกสบายโดยที่ราคาตั๋วไม่สูงมากนัก ก่อนที่จะถูกรวมกับชั้นสองและกลายเป็น 'ชั้นนักท่องเที่ยว' ในปลายปี 1931

อีก 1 ปีต่อมา ห้องพักผู้โดยสารชั้นหนึ่งบน*โอลิมปิก*ได้รับการปรับปรุงอีกครั้งโดยการเพิ่มห้องน้ำ ติดตั้งฟลอร์เต้นรำในห้องรับประทานอาหารชั้นหนึ่งที่ขยายใหญ่ขึ้น และเพิ่มห้องสวีทใหม่จำนวนหนึ่งพร้อมสิ่งอำนวยความสะดวกส่วนตัว

ในปี 1929 เรือ*โอลิมปิก* มีจำนวนผู้โดยสารโดยเฉลี่ยมากที่สุดนับตั้งแต่ปี 1925

#### ช่วงสุดท้าย

การค้าทางเรือได้รับผลกระทบอย่างหนักจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ซึ่งโดยปกติจะมีผู้โดยสารบนเส้นทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกประมาณ 1,000,000 คน/ปี จนถึงปี 1930 แต่จำนวนนี้ลดลงมากกว่าครึ่งในปี 1934

นอกจากนี้ ในช่วงต้นทศวรรษที่ 1930 ยังมีการแข่งขันที่เพิ่มขึ้นจากเรือเดินสมุทรรุ่นใหม่ที่ใหญ่และเร็วกว่า เช่น เอสเอส *เบรเมิน* (SS *Bremen*) และเอสเอส *ยูโรป้า* (SS *Europa*) ของเยอรมัน, เอสเอส *เร็กซ์* (SS *Rex*) ของอิตาลี, และเอสเอส *อิลเดอฟรองซ์* (SS *Île de France*) ของฝรั่งเศส จึงทำให้จำนวนผู้โดยสารต่อการเดินทางหนึ่งครั้งบน*โอลิมปิก*ลดลงมากกว่าครึ่ง จากปกติที่จะมีผู้โดยสารเฉลี่ยประมาณ 1,000 คน ในปี 1932

ในปลายปี 1932 ด้วยจำนวนผู้โดยสารที่ลดลง *โอลิมปิก*ได้ทำการยกเครื่องและปรับปรุงใหม่เป็นเวลาเวลา 4 เดือน และกลับมาให้บริการอีกครั้งในวันที่ 5 มีนาคม 1933 โดยไวต์สตาร์ได้โฆษณาเธอว่า "ดูเหมือนใหม่" ในช่วงนี้เครื่องยนต์ของเธอทำงานได้เต็มประสิทธิภาพสูงสุด และบันทึกความเร็วซ้ำๆ ได้มากกว่า 23 นอต (43 กม./ชม.; 26 ไมล์/ชม.) แม้ว่าความเร็วเฉลี่ยจะน้อยกว่าในการให้บริการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกตามปกติก็ตาม ในตอนนี้*โอลิมปิก*จุผู้โดยสารชั้นหนึ่งได้เพียง 618 คน ชั้นนักท่องเที่ยว 447 คน และชั้นสาม 382 คน เนื่องจากลูกค้าผู้อพยพมีปริมาณลดลง

ในช่วงปี 1933–1934 *โอลิมปิก*ก็ได้ประสบภาวะขาดทุนเป็นครั้งแรก โดยมีผู้โดยสารเพียง 9,000 คน ในปี 1933 ซึ่งนับเป็นปีที่ย่ำแย่ที่สุดของ*โอลิมปิก* จำนวนผู้โดยสารเพิ่มขึ้นเล็กน้อยในปี 1934 แต่ก็ยังคงขาดทุน

### เรือให้สัญญาณไฟแนนทัคเก็ต

อาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก* กำลังแล่นผ่านเรือให้สัญญาณไฟแนนทัคเก็ต ซึ่งเป็นลำเดียวกับที่เธอชนและจมในอีกไม่กี่เดือนต่อมาในปี 1934
การเข้าใกล้นิวยอร์กจะถูกทำเครื่องหมายด้วยเรือให้สัญญาณไฟ (lightship) ซึ่งเรือ*โอลิมปิก*และเรือเดินสมุทรลำอื่น ๆ จะทราบกันดีว่าจะต้องผ่านใกล้เรือเหล่านี้

ในวันที่ 15 พฤษภาคม 1934 เวลา 11:06 น. เรือ*โอลิมปิก*ภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตันจอห์น ดับบลิว. บิงส์ (John W. Binks) ได้แล่นเข้ามาท่ามกลางหมอกหนา และกำลังผ่านสัญญาณวิทยุของเรือให้สัญญาณไฟแนนทัคเก็ต *แอลวี-117* (Nantucket Lightship *LV-117*) *โอลิมปิก*ไม่สามารถเลี้ยวได้ทันเวลาและชนกับเรือให้สัญญาณไฟจนแตกออกและอับปางลง

ลูกเรือของเรือให้สัญญาณไฟ 4 คนเสียชีวิตไปพร้อมกับเรือ และอีก 7 คนได้รับการช่วยเหลือ ซึ่ง 3 คนเสียชีวิตจากอาการบาดเจ็บในเวลาต่อมา ดังนั้นจึงมีผู้เสียชีวิต 7 คนจากลูกเรือทั้งหมด 11 คน

ลูกเรือที่รอดชีวิตของและกัปตันของเรือ*โอลิมปิก*ได้รับการสัมภาษณ์ไม่นานหลังจากถึงฝั่ง ลูกเรือคนหนึ่งกล่าวว่า "ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร" ส่วนกัปตันรู้สึกเสียใจมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เรือ*โอลิมปิก*ก็ได้ตอบสนองอย่างรวดเร็วโดยการหย่อนเรือชูชีพลงเพื่อช่วยชีวิตลูกเรือ ซึ่งได้รับการยืนยันจากลูกเรือที่ได้รับบาดเจ็บ

### ปลดระวาง

อาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก* (ซ้าย) และอาร์เอ็มเอส *มอริทาเนีย* (ขวา) ถูกจอดทิ้งไว้ในเซาแทมป์ตันก่อนที่จะถูกนำไปแยกชิ้นส่วน
ในปี 1934 ไวต์สตาร์ไลน์ได้ควบรวมกิจการกับคิวนาร์ดไลน์ตามการยุยงของรัฐบาลอังกฤษ เพื่อก่อตั้งสายการเดินเรือคิวนาร์ด–ไวต์สตาร์ (Cunard–White Star Line) การควบรวมกิจการนี้ทำให้ได้รับทุนสนับสนุนในการสร้างเรืออาร์เอ็มเอส *ควีนแมรี* (RMS *Queen Mary*) และอาร์เอ็มเอส *ควีนเอลิซาเบธ* (RMS *Queen Elizabeth*) ในอนาคตให้สำเร็จ เมื่อเสร็จสิ้น เรือใหม่ทั้งสองลำนี้จะรองรับบริการด่วนของคิวนาร์ด–ไวต์สตาร์ไลน์ ดังนั้นเรือเดินสมุทรรุ่นเก่าที่เหลือของพวกเขาจึงค่อย ๆ ปลดระวาง

เรือ*โอลิมปิก*ถูกถอนออกจากบริการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก และเดินทางออกจากนิวยอร์กเป็นครั้งสุดท้ายในวันที่ 5 เมษายน 1935 และกลับไปยังอังกฤษเพื่อจอดทิ้งไว้ในเซาแทมป์ตัน 

คิวนาร์ด–ไวต์สตาร์ไลน์พิจารณาจะใช้เธอในการล่องเรือช่วงฤดูร้อนเป็นช่วงสั้น ๆ แต่ความคิดนี้ถูกล้มเลิกไปและต่อมาเธอก็ถูกขาย ในบรรดาผู้ซื้อมีการเสนอให้ดัดแปลงเธอเป็นโรงแรมลอยน้ำนอกชายฝั่งทางตอนใต้ของฝรั่งเศส แต่สิ่งนี้ก็ไร้ประโยชน์

หลังจากจอดทิ้งไว้เป็นเวลา 5 เดือนร่วมกับเรือ*มอริทาเนีย* คู่แข่งเก่าของเธอ เธอก็ได้ถูกขายให้กับเซอร์จอห์น จาร์วิส (Sir John Jarvis) สมาชิกรัฐสภา ในราคา 97,500 ปอนด์ เพื่อแยกชิ้นส่วนบางส่วนที่แจร์โรว์เพื่อจัดหางานให้กับภูมิภาค

อาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก* เดินทางมาถึงแจร์โรว์ เพื่อทำการแยกชิ้นส่วน ในวันที่ 13 ตุลาคม 1935
ในวันที่ 11 ตุลาคม 1935 *โอลิมปิก*ออกจากเซาแทมป์ตันเป็นครั้งสุดท้าย และมาถึงแจร์โรว์ในอีก 2 วันต่อมา การแยกชิ้นส่วนเริ่มขึ้นหลังจากของตกแต่งบนเรือถูกประมูลออกไป 

ระหว่างปี 1935–1937 โครงสร้างส่วนบนของ*โอลิมปิก*ถูกทำลาย และจากนั้นในวันที่ 19 กันยายน 1937 ตัวเรือของเธอก็ถูกลากไปบริษัททำลายเรือโธส ดับบลิว. วาร์ด (Thos W. Ward) ในอินเวอร์คีธ (Inverkeithing) สำหรับการแยกชิ้นส่วนครั้งสุดท้าย และเสร็จสิ้นในปลายปี 1937

ตลอดระยะเวลาประจำการ อาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก*ได้เดินทางไปกลับบนมหาสมุทรแอตแลนติก 257 ครั้ง คิดเป็นระยะทาง 1.8 ล้านไมล์ และขนส่งผู้โดยสารไป 430,000 คนในการเดินเรือเชิงพาณิชย์

สิ่งของจากเรือโอลิมปิก
----------------------

อุปกรณ์ของตกแต่งห้องสวีทบนเรืออาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก* ในโรงแรมไวต์สวอน, อาร์นวิค
อุปกรณ์ของตกแต่งบนอาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก* ถูกประมูลไปก่อนที่จะมีการแยกชิ้นส่วนเรือ

อุปกรณ์ของตกแต่งต่าง ๆ ของห้องรับรองผู้โดยสารชั้นหนึ่งและส่วนหนึ่งของบันไดแกรนด์ด้านท้ายเรือมีอยู่ในโรงแรมไวต์สวอน (White Swan Hotel) ในอาร์นวิค, นอร์ทัมเบอร์แลนด์ ประเทศอังกฤษ 

แผงผนัง โคมไฟ พื้น ประตู และหน้าต่างจากเรือ*โอลิมปิก* ได้รับการติดตั้งในโรงงานสีแห่งหนึ่งในเมืองฮอลต์วิสเซิล (Haltwhistle), นอร์ทัมเบอร์แลนด์ จนกระทั่งมีการประมูลในปี 2004

ห้องสวีทหนึ่งห้องที่โรงแรมสปาร์ธเฮาส์ (Sparth House Hotel), เคลย์ตันเลอมัวร์, แลงคาเชียร์ มีเฟอร์นิเจอร์จากห้องรับรองแขก รวมทั้งโคมไฟ อ่างล้างจาน ตู้เสื้อผ้า และเตาผิงจากเรือ*โอลิมปิก*

เครื่องไฟฟ้าคริสตัลและออร์โมลูจากเลานจ์ได้รับการติดตั้งใน Cutlers' Hall ในเมืองเชฟฟิลด์

แผ่นไม้บางส่วนของเรือ*โอลิมปิก* ถูกใช้ในโบสถ์คาทอลิกเซนต์จอห์นเดอะแบปทิสต์ (St John the Baptist's Catholic Church) ในแพดิแฮม, แลงคาเชียร์

ในปี 2000 บริษัทเรือสำราญ เซเลบริตีครูซ (Celebrity Cruises) ได้ซื้อแผงไม้ดั้งเดิมของ*โอลิมปิก*บางส่วนเพื่อสร้าง "ร้านอาหารอาร์เอ็มเอส *โอลิมปิก*" (RMS *Olympic* Restaurant) บนเรือสำราญลำใหม่ของพวกเขาที่ชื่อ*เซเลบริตีมิลเลนเนียม* (*Celebrity Millennium*) ซึ่งบนเรือมีป้ายมีร้านอาหารตามสั่ง (À la Carte) ของเรือ*โอลิมปิก*ติดอยู่

ระฆังบนสะพานเดินเรือของเรือ*โอลิมปิก* ถูกจัดแสดงอยู่ที่สมาคมประวัติศาสตร์ไททานิก (Titanic Historical Society) ในรัฐแมสซาชูเซตส์

นาฬิกาที่แสดงภาพ "เกียรติยศและศักดิ์ศรีแห่งเวลาอันรุ่งโรจน์" จากบันไดแกรนด์บนเรือ*โอลิมปิก* ถูกจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ซีซิตี้ (SeaCity Museum) ในเมืองเซาแทมป์ตัน

กัปตันเรือ
----------

1. 1911–1912: เอ็ดเวิร์ด จอห์น สมิธ (Edward John Smith) บัญชาการเดินทางเที่ยวแรก และต่อมาได้ไปเป็นกัปตันของ*ไททานิก*
2. 1912–1915: เฮอร์เบิร์ต เจมส์ แฮดด็อค (Herbert James Haddock) เป็นกัปตันในช่วงเวลาที่เรือ*ไททานิก* อับปาง ในตอนนั้นเขาสั่งให้นำเรือไปช่วยเหลือเรือ*ไททานิก* ที่กำลังจะจม แต่อยู่ไกลเกินไป ต่อมาเขาเสนอที่จะพาผู้โดยสารที่ได้รับการช่วยเหลือจากเรือ*คาร์เพเธีย* ไปยังนครนิวยอร์ก แต่ไม่สำเร็จ เพราะกัปตันของ*คาร์เพเธีย* เชื่อว่าการที่ผู้รอดชีวิตได้เห็นเรือ*โอลิมปิก* จะทำให้ผู้รอดชีวิตรู้สึกสะเทือนใจ
3. 1915: แฮร์รี่ วิลเลียม ไดค์ (Harry William Dyke)
4. 1915: แฟรงก์ เออร์เนสต์ เบรดเนลล์ (Frank Ernest Breadnell)
5. 1915–1917, 1917–1922: เบอร์แทรม ฟ็อกซ์ เฮย์ส (Bertram Fox Hayes) กัปตันที่มีชื่อเสียงที่สุดและดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุดบนของ*โอลิมปิก*, ได้สั่งให้เรือพุ่งเข้าชนเรือดำน้ำ *U-103* ของเยอรมัน เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม 1918 ซึ่งเป็นเรือพลเรือนเพียงลำเดียวที่จมเรือข้าศึกได้ในสงครามโลกครั้งที่ 1 เขากล่าวในภายหลังว่า "เป็นเรือที่ดีที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา"
6. *ไม่ทราบ*: เชอร์วิน แฮมเบลตัน (Sherwin Hambelton)
7. 1917: เจมส์ ทอมป์สัน (James Thompson)
8. 1922–1923: อเล็กซานเดอร์ เอลวิน (Alexander Elvin)
9. 1923: ฮิวจ์ เฟรเดอริค เดวิด (Hugh Frederick David)
10. 1923, 1927–1928: วิลเลียม มาร์แชล (William Marshall)
11. 1923–1925: แฟรงค์ บริสโค โฮวาร์ธ (Frank Briscoe Howarth)
12. 1925–1927: จอร์จ โรเบิร์ต เมตคาล์ฟ (George Robert Metcalfe)
13. 1927, 1929: ยูซตาส อาร์. ไวท์ (Eustace R. White)
14. 1928, 1929: วอลเตอร์ เฮนรี่ ปาร์คเกอร์ (Walter Henry Parker)
15. 1930: จอร์จ เออร์เนสต์ วอร์เนอร์ (George Ernest Warner)
16. 1930: เอ็ดการ์ ลุคแมน ทรานต์ (Edgar Lukeman Trant)
17. 1931–1935: จอห์น วิลเลียม บิงส์ (John William Binks) เป็นกัปตันขณะเรือ*โอลิมปิก*ชนเรือให้สัญญาณไฟแนนทัคเก็ต *แอลวี-117* เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 1934
18. 1935: เรจินัลด์ วินเซนต์ พีล (Reginald Vincent Peel) บัญชาการเดินทางเที่ยวสุดท้าย
19. 1935: พี.อาร์. วอห์น (P.R. Vaughan) นำเรือเดินทางไปยังสถานที่แยกชิ้นส่วน

ดูเพิ่ม
-------

* เอสเอส *นอมาดิก* (SS *Nomadic)* เรือพี่เลี้ยง (tender) ของเรือ*โอลิมปิก* และ*ไททานิก*
* เอสเอส *โครนปรินซ์วิลเฮล์ม* (SS *Kronprinz Wilhelm*) เรือเดินสมุทรสัญชาติเยอรมันที่ชนกับเรือของกองทัพเรือเช่นเดียวกับเรือ*โอลิมปิก* (และชนภูเขาน้ำแข็งเช่นเดียวกับเรือ*ไททานิก*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Chirnside 2015, p. 34. sfn error: no target: CITEREFChirnside2015 (help)
2. ↑  Chirnside 2015, p. 246. sfn error: no target: CITEREFChirnside2015 (help)
3. ↑  Chirnside, Mark, RMS Olympic Specification File (November 2007)
4. 1 2 3 4 5 6  "TGOL – Olympic". thegreatoceanliners.com. Archived from the original on 13 April 2016. Retrieved 26 April 2012.
5. ↑  Le Goff 1998, pp. 32–33 harvnb error: no target: CITEREFLe\_Goff1998 (help).
6. ↑  Chirnside 2004, p. 18 harvnb error: no target: CITEREFChirnside2004 (help).
7. ↑  Bartlett 2011, p. 25. sfn error: no target: CITEREFBartlett2011 (help)
8. ↑  Hutchings & de Kerbrech 2011, p. 14. sfn error: no target: CITEREFHutchingsde\_Kerbrech2011 (help)
9. ↑  McCluskie 1998, p. 20. sfn error: no target: CITEREFMcCluskie1998 (help)
10. 1 2  Chirnside 2004, p. 19 harvnb error: no target: CITEREFChirnside2004 (help).
11. ↑  Eaton & Haas 1995, p. 55. sfn error: no target: CITEREFEatonHaas1995 (help)
12. ↑  Eaton & Haas 1995, p. 56. sfn error: no target: CITEREFEatonHaas1995 (help)
13. ↑  Oceanic II เก็บถาวร 21 พฤษภาคม 2017 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – thegreatoceanliners.com
14. ↑  Chirnside 2004, p. 319. sfn error: no target: CITEREFChirnside2004 (help)
15. ↑  Piouffre 2009, p. 52 harvnb error: no target: CITEREFPiouffre2009 (help).
16. ↑  McKernan, Luke. "Twenty famous films". *Charles Urban*.
17. ↑  *Catalogue of Kinemacolor Film Subjects*. McGill University Library. 1913. pp. 78–79.`{{cite book}}`: CS1 maint: date and year (ลิงก์) CS1 maint: others (ลิงก์)
18. ↑  ""Olympic Class" Film Archive (1908–1937) | William Murdoch".
19. ↑
20. ↑  Chirnside 2004, pp. 29–30 harvnb error: no target: CITEREFChirnside2004 (help).
21. ↑  Jamestown Weekly Alert TITANIC LACKING IN LIFESAVING DEVICES; Jamestown North Dakota, Thursday 18 April 1912
22. ↑  "RMS Olympic – The Old Reliable". titanicandco.com. Archived from the original on 14 May 2013. Retrieved 19 April 2012.
23. ↑  (in French) Les escaliers de 1 Classe, le Site du Titanic. Retrieved 30 July 2009
24. ↑  (in French) La Vie à bord du Titanic Archived 6 January 2021 at the Wayback Machine, le Site du Titanic. Retrieved 30 July 2009
25. ↑  (in French) Les Bains Turcs et la Piscine Archived 6 January 2021 at the Wayback Machine, le Site du Titanic. Retrieved 30 July 2009
26. ↑  (in French) Le Gymnase Archived 6 January 2021 at the Wayback Machine, le Site du Titanic. Retrieved 30 July 2009
27. 1 2  New York Times – Olympic Like A City – 18 June 1911 encyclopedia-titanica.org
28. ↑  Chirnside 2004, p. 28.
29. ↑  "RMS Mauretania".
30. ↑  Chirnside, Mark (2011). The 'Olympic' Class Ships. The History Press. p. 142. ISBN 978-0-7524-5895-3.
31. ↑  "The Titanic's Forgotten Sister". Forbes. 1 January 2018. Retrieved 2 January 2019.
32. ↑  Chirnside 2004, p. 41.
33. ↑  "RMS Olympic". whitestarhistory.com.
34. ↑  Chirnside 2004, pp. 43–44.
35. ↑  "The Huge New Dock at Southampton". 72 (1859). New York: Scientific American Supplement. 19 August 1911: 114. Archived from the original on 6 January 2021. Retrieved 28 December 2017.
36. ↑  Olympic and Titanic: Maiden Voyage Mysteries, by Mark Chirnside and Sam Halpern Archived 6 January 2021 at the Wayback Machine – encyclopaedia-titanica. org
37. ↑  Chirnside 2004, p. 60.
38. ↑  Chirnside, Mark (2011). *The 'Olympic' class ships: Olympic, Titanic, Britannic* (2011 ed ed.). Stroud, Gloucestershire: History Press. ISBN 978-0-7524-5895-3. `{{cite book}}`: `|edition=` has extra text (help)
39. ↑  Chirnside 2004, pp. 62–63.
40. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-13
41. ↑  "Book sources - Wikipedia". *en.m.wikipedia.org* (ภาษาอังกฤษ).
42. ↑  *RMS Olympic: Titanic's Sister*. The History Press. 7 September 2015. ISBN 9780750963480.
43. ↑  "RMS Olympic – The Old Reliable". titanicandco.com. Archived from the original on 14 May 2013. Retrieved 19 April 2012.
44. ↑  "Titanic's unsinkable stoker" Archived 8 October 2018 at the Wayback Machine BBC News 30 March 2012
45. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-13
46. ↑  Bonner, Kit; Bonner, Carolyn (2003). *Great Ship Disasters*. MBI Publishing Company. pp. 33–34. ISBN 978-0-7603-1336-7.
47. ↑  "Why A Huge Liner Runs Amuck". *Popular Mechanics*. Hearst Magazines. February 1932. Archived from the original on 6 January 2021. Retrieved 29 February 2012
48. 1 2  "Book sources - Wikipedia". *en.m.wikipedia.org* (ภาษาอังกฤษ).
49. ↑  « Maiden Voyage – Collision With HMS *Hawke* » Archived 22 June 2009 at the Wayback Machine, RMS Olympic archive. Accessed 21 May 2009.
50. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-13
51. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-13
52. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-13
53. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-13
54. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-13
55. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-15
56. 1 2 3  "TIP | United States Senate Inquiry | Day 18 | Proces Verbal (SS Olympic)". *www.titanicinquiry.org*.
57. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-15
58. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-15
59. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-15
60. ↑  "TIP – United States Senate Inquiry – Day 18". *titanicinquiry.org*. Archived from the original on 7 April 2012. Retrieved 19 May 2012.
61. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-15
62. ↑  Masson 1998, p. 111.
63. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-15
64. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-15
65. 1 2  "Firemen strike; Olympic held" (PDF). *The New York Times*. 25 April 1912. Archived from the original (PDF) on 6 January 2021. Retrieved 6 January 2021.
66. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-15
67. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-15
68. ↑  "OLYMPIC STRIKERS MAKE NEW DEMAND; Now Satisfied with the Collapsible Boats, but Want Non-Strikers Dismissed" (PDF). *The New York Times*. 26 April 1912. Archived (PDF) from the original on 6 January 2021. Retrieved 13 June 2018.
69. ↑  "FREE OLYMPIC MUTINEERS.; Magistrates Find Charges Proved, but Forego Jailing or Fining Seamen" (PDF). *The New York Times*. 5 May 1912. Archived (PDF) from the original on 6 January 2021. Retrieved 13 June 2018.
70. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-15
71. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-16
72. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-16
73. ↑  "The Rebuilt *Olympic*". *The Nautical Gazette*. Vol. 83, no. 5. 12 March 1913. pp. 7–8. Retrieved 19 September 2018.
74. ↑  MODIFICATIONS TO OLYMPIC FOLLOWING THE TITANIC DISASTER – www.titanicology.com
75. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-16
76. ↑  Miller, William H (2001). *Picture History of British Ocean Liners, 1900 to the Present. Dover Publications*. ISBN 978-0-486-41532-1.
77. ↑  List of on board facilities from the Passenger List (First Class) for the White Star Lines steamer RMS "Olympic" for April 28, 1923 voyage from New York to Southampton. pp. 9-10
78. 1 2  Chirnside, Mark (2011). *The 'Olympic' class ships: Olympic, Titanic, Britannic* (2011 ed ed.). Stroud, Gloucestershire: History Press. ISBN 978-0-7524-5895-3. `{{cite book}}`: `|edition=` has extra text (help)
79. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-13, สืบค้นเมื่อ 2023-07-16
80. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-27, สืบค้นเมื่อ 2023-07-28
81. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-27, สืบค้นเมื่อ 2023-07-28
82. ↑  Chirnside, Mark (2011). *The 'Olympic' Class Ships*. The History Press. p. 94. ISBN 978-0-7524-5895-3.
83. ↑  Ponsonby, Charles Edward (1920). *West Ken (Q. O.) Yeomanry and 10th (yeomanry) Batt. The Buffs, 1914-1919*. A. Melrose. p. 8.
84. ↑  Chirnside, Mark (2011). *The 'Olympic' Class Ships*. The History Press. p. 96. ISBN 978-0-7524-5895-3.
85. ↑  Chirnside, Mark (2011). *The 'Olympic' Class Ships*. The History Press. p. 98. ISBN 978-0-7524-5895-3.
86. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-27, สืบค้นเมื่อ 2023-07-28
87. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-27, สืบค้นเมื่อ 2023-07-28
88. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-27, สืบค้นเมื่อ 2023-07-28
89. ↑  Gibson, Richard Henry; Prendergast, Maurice (1931). *The German submarine war, 1914–1918*. Constable. p. 304. ISBN 978-1-59114-314-7. Archived from the original on 6 January 2021. Retrieved 3 May 2011.
90. ↑  "Book sources - Wikipedia". *en.m.wikipedia.org* (ภาษาอังกฤษ).
91. ↑  "Page 7302 – Supplement 30756, 18 June 1918 – London Gazette – The Gazette". *thegazette.co.uk*. Archived from the original on 6 January 2021. Retrieved 16 May 2014.
92. ↑  Chirnside, Mark (2011). *The 'Olympic' Class Ships*. The History Press. p. 101. ISBN 978-0-7524-5895-3.
93. ↑  Kelly Wilson (6 November 2008). "RMS Olympic". Members.aol.com. Archived from the original on 2 December 1998. Retrieved 16 July 2009.
94. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-27, สืบค้นเมื่อ 2023-07-28
95. ↑  "Page 11575 – Supplement 31553, 12 September 1919 – London Gazette – The Gazette". *thegazette.co.uk.* Archived from the original on 6 January 2021. Retrieved 21 May 2014.
96. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-27, สืบค้นเมื่อ 2023-07-28
97. ↑  Chirnside 2004, p. 106.
98. ↑  Chirnside, Mark (2011). *The 'Olympic' Class Ships*. The History Press. p. 115. ISBN 978-0-7524-5895-3.
99. ↑  Wade, Wyn Craig, "The Titanic: End of a Dream," Penguin Books, 1986 ISBN 978-0-14-016691-0
100. ↑  Chirnside, Mark (2011). *The 'Olympic' Class Ships*. The History Press. p. 117. ISBN 978-0-7524-5895-3.
101. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-27, สืบค้นเมื่อ 2023-07-28
102. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-27, สืบค้นเมื่อ 2023-07-28
103. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-27, สืบค้นเมื่อ 2023-07-28
104. 1 2  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-27, สืบค้นเมื่อ 2023-07-29
105. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-27, สืบค้นเมื่อ 2023-07-29
106. ↑  Chirnside, Mark (2011). *The 'Olympic' class ships: Olympic, Titanic, Britannic* (2011 ed ed.). Stroud, Gloucestershire: History Press. ISBN 978-0-7524-5895-3. `{{cite book}}`: `|edition=` has extra text (help)
107. ↑  "History of U.S. Lightships". Palletmastersworkshop.com. Archived from the original on 4 February 2012. Retrieved 16 July 2009.
108. ↑  Doherty, John (3 September 2004). "Lightship bell raised from ocean's depths". *SouthCoastToday.com*. Fairhaven. Archived from the original on 10 October 2004. Retrieved 10 September 2015.
109. ↑  "de beste bron van informatie over night beacon. Deze website is te koop!". nightbeacon.com. Archived from the original on 6 January 2021. Retrieved 29 February 2012.
110. ↑  ""Olympic" Rams Lightship". *British Pathé*. 28 May 1934. Retrieved 10 September 2015.
111. 1 2  Chirnside, Mark (2011). *The 'Olympic' Class Ships*. The History Press. pp. 136–140. ISBN 978-0-7524-5895-3.
112. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-27, สืบค้นเมื่อ 2023-07-30
113. ↑  "RMS Olympic", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2023-07-27, สืบค้นเมื่อ 2023-07-30
114. ↑  RMS Olympic: Another Premature Death? – Mark Chirnside Archived 6 January 2021 at the Wayback Machine – encyclopaedia-titanica.org
115. 1 2  "Olympic Today". *atlanticliners.com*. Archived from the original on 23 September 2015. Retrieved 19 May 2012.
116. ↑  "North Atlantic Run – RMS Olympic Haltwhistle Auction"
117. ↑  "The Hall and its Collections". Archived from the original on 9 August 2017. Retrieved 3 March 2017.
118. ↑  "Padiham – St John the Baptist". Catholic Trust for England and Wales and English Heritage. 2011. Archived from the original on 6 January 2021. Retrieved 19 August 2019.
119. ↑  "Titanic Museums of the World". *www.titanicuniverse.com*. Retrieved 4 November 2021.
120. ↑  "Titanic Museum". *Titanichistoricalsociety.org*. Retrieved 20 July 2021.
121. ↑  "RMS Olympic BL24990\_002". Englishheritageimages.com. Archived from the original on 5 September 2009. Retrieved 29 February 2012.
122. ↑  "Collections and Exhibitions". *Southampton City Council*. Archived from the original on 26 September 2014. Retrieved 10 September 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ศูนย์รวมรูปภาพของเรือโอลิมปิก (ภาษาอังกฤษ)
* Titanic Research & Modelling Association, for Olympic-Class Research
* Encyclopedia Titanica: RMS Olympic
* Olympic on Titanic-Titanic.com
* The RMS Olympic Restaurant on the Celebrity Millennium (Virtual Tour of ship's Plaza Deck shows panoramic view).
* Olympic's Fittings at White Swan Hotel, Alnwick, England เก็บถาวร 2007-10-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* White Star Line RMS Olympic the Ship Magnificent เก็บถาวร 2007-11-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Lego RMS Olympic เก็บถาวร 2011-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน