recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับผู้ใช้ของวิกิพีเดีย ดูที่ วิกิพีเดีย:ชาววิกิพีเดีย
**ผู้ใช้** ของระบบ หมายถึงบุคคลที่มีปฏิกิริยาโต้ตอบกับระบบ เพื่อทำให้เกิดการดำเนินการ หรือเพื่อใช้การทำงานให้เป็นประโยชน์

ชนิดของผู้ใช้
-------------

ผู้ใช้ที่มีสิทธิ์เปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของระบบมักจะเรียกว่า ผู้ดำเนินการหรือผู้ปฏิบัติการ (operater, op) ส่วนผู้ใช้ที่จำเป็นต้องเกี่ยวข้องกับระบบแต่ไม่ได้ดำเนินการบางครั้งเรียกว่า ผู้ชม (audience)

ตัวอย่างเช่น เมื่อคนขับรถ (ผู้ดำเนินการของรถยนต์) บีบแตรเพื่อเตือนคนเดินถนน ดังนั้นคนขับรถคือผู้ดำเนินการของการบีบแตร และคนเดินถนนคือผู้ชมของการบีบแตร 

อีกตัวอย่างหนึ่งเช่น ผู้ใช้หลายประเภทในกระดานอิเล็กทรอนิกส์ หรือในการพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ เป็นผู้ดำเนินการโฆษณาข้อความ ดังนั้นผู้ชมของการโฆษณาก็คือผู้ที่อ่านข้อความนั้น เป็นต้น

คำที่เกี่ยวข้อง
---------------

ผู้ใช้ของระบบมีความหมายแตกต่างจากผู้ใช้ในทางคอมพิวเตอร์ กล่าวคือ ผู้ใช้ในทางคอมพิวเตอร์หมายถึงส่วนหนึ่งของซอฟต์แวร์เรียกว่า ตัวแทน (agent) ซึ่งจำเป็นต้องใช้งานอีกส่วนหนึ่งของซอฟต์แวร์เพื่อการดำเนินการ ศัพท์ดังกล่าวเป็นการดำเนินการทางคอมพิวเตอร์ทั่วไป ซึ่งนำไปใช้ในกิจกรรมประจำวันต่าง ๆ (ทางคอมพิวเตอร์) ของมนุษย์

ผู้ใช้ของระบบมีความหมายเดียวกับผู้ใช้ขั้นปลาย (end user) ซึ่งเป็นคำที่แนะนำโดยนักพัฒนาซอฟต์แวร์ เพื่อแยกแยะ "ผู้ใช้ที่ไม่สมเหตุสมผล" ออกจากกลุ่มของพวกเขา 

ในมุมมองด้านผลิตภัณฑ์ ลูกค้าของระบบไม่เหมือนกับผู้ใช้ของระบบ กล่าวคือ ลูกค้ามักจะเป็นองค์การและผู้ใช้ก็จะหมายถึงลูกจ้างขององค์การนั้น สิ่งนี้สามารถบอกเป็นนัยได้ว่า ในกรณีที่เกิดความสูญเสียอย่างมีนัยสำคัญเนื่องจากความผิดพลาดจากการใช้งาน ลูกค้าจะสืบค้นว่าผู้ใช้คนใดจะเป็นผู้รับผิดชอบต่อความสูญเสียนั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Harel (2006). Alarm Reliability, User Experience Magazine, Vol 5. Issue 3" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2012-04-25. สืบค้นเมื่อ 2012-01-10.
2. ↑  Gerald Weinberg (1971). The psychology of computer programming
**วัดเขาพนมเพลิง** เป็นโบราณสถานภายในกำแพงเมือง อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย ตัววัดตั้งอยู่บนเนินเขาพนมเพลิงใกล้กำแพงเมือง ด้านตะวันออกเฉียงเหนือ มีความสูงจากพื้นประมาณ 25 เมตร ทางขึ้นวัดมี 2 ทาง ได้แก่ทางขึ้นหลักเป็นบันไดศิลาแลงกว้างประมาณ 6 เมตร จำนวน 114 ขึ้น และทางขึ้นบริเวณทางด้านหลังมณฑปวัด

วัดเขาพนมเพลิง ประกอบด้วย (1) วิหารขนาดประมาณ 14x20 เมตร ปัจจุบันหลงเหลือเพียงเสา (2) เจดีย์ประธานทรงลังกาซึ่งเป็นรูปแบบงานศิลปะสุโขทัยตอนปลาย (3) เจดีย์รายจำนวน 3 องค์ และ (4) พระมณฑป ซึ่งคนในพื้นที่เรียกว่า "ศาลเจ้าแม่ละอองสําลี"

ประวัติ
-------

เขาพนมเพลิงปรากฏในพงศาวดารเหนือตอนที่เกี่ยวกับการสร้างเมืองสวรรคโลก (ศรีสัชนาลัย) โดยกำหนดให้เขาพนมเพลิงอยู่กลางเมืองและได้สร้างวัดไว้บนเขาพนมเพลิง ดังกล่าวอ้างไว้ดังนี้ 

"กล่าวสำหรับเขาพนมเพลิงนั้นเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ สำหรับประกอบพิธีบูชาไฟดังปรากฏข้อความในพงศาวดารเหนือ กล่าวถึงฤๅษีสัชนาลัยสั่งสอนบาธรรมราชว่า "สูเจ้าจงเอาพนมเพลิงเข้าไว้ในเมือง เป็นที่สร้างพรตบูชากูณฑ์ผู้เฒ่าจะสั่งสอน จงทำตามคำ" 

จากประวัติในพงศาวดาวดังกล่าวหมายถึงเคยมีการใช้เขาพนมเพลิงเป็นแหล่งประกอบพิธีบำเพ็ญพรต แล้วจุดอัคคีบูชาเทวะเป็นเจ้า โดยกำหนดให้วัดเขาพนมเพลิงตั้งอยู่กลางเมืองศรีสัชนาลัย เป็นชัยภูมิของการสร้างเมืองให้โดดเด่นนั่นคือเป็นการสร้างมืองศรีสัชนาลัยที่โอบล้อมภูเขานี้ไว้ใจกลางเมือง เพื่อให้เป็นชัยภูมิอันเหมาะสมยิ่งในการประกอบพิธีดังกล่าว

สถาปัตยกรรม
-----------

โบราณสถานที่อยู่บนเนินเขานี้ประกอบด้วยเจดีย์ประธานทรงลังกา ก่อด้วยศิลาแลง ตั้งแต่ก้านฉัตรขึ้นไปพังทลายหมด และมีวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปที่ยังมีความสมบูรณ์อยู่พอสมควร ส่วนด้านหลังเจดีย์ประธานเมีเจดีย์ราย 3 องค์ และมีทางเดินลงมายังลานกว้างซึ่งมีมณฑปก่อด้วยศิลาแลง ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสยกพื้นสูง หลังคาโค้งแหลมขนาดใหญ่ ซึ่งชาวบ้านในพื้นที่เรียกว่า **"ศาลเจ้าแม่ละอองสำลี"** ลักษณะของศาลนี้มีความคล้ายคลึงกับมณฑปที่พบที่วัดบริเวณทางเข้า อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "วัดเขาพนมเพลิง". มหาวิทยาลัยรามคำแหง. สืบค้นเมื่อ 29 December 2023.
2. ↑  "วัดเขาพนมเพลิง เปิดตำนานศาลเจ้าแม่ละอองสําลี". ReadMe. สืบค้นเมื่อ 29 December 2023.
3. ↑  "39. วัดเขาพนมเพลิง - ศรีสัชนาลัย". *huexonline.com*. huexonline.com. สืบค้นเมื่อ 29 December 2023.
4. ↑  "ประวัติเขาพนมเพลิง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-11-21. สืบค้นเมื่อ 2009-01-01.
5. ↑  วัดเขาพนมเพลิง

| * ด
* ค
* ก
อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย |
| --- |
| ในกำแพงเมือง | 
* วัดเจดีย์เจ็ดแถว
* วัดสวนแก้วอุทยานใหญ่
* วัดนางพญา
* หลักเมือง
* วัดสวนแก้วอุทยานน้อย
* พระราชวัง
* วัดเขาพนมเพลิง
* วัดเขาสุวรรณคีรี
* วัดช้างล้อม
* ประตูดอนแหลม
* ประตูรามณรงค์
* ประตูผี
* ประตูสามเกิด (ชนะสงคราม)
* ประตูเตาหม้อ
* ประตูไชยพฤกษ์

 | วัดช้างล้อม |
| เมืองเชลียง | 
* วัดพระศรีรัตนมหาธาตุเชลียง (วัดพระปรางค์)
* วัดชมชื่น
* วัดเจ้าจันทร์
* วัดโคกสิงคาราม
* กุฏิพระร่วง
* วัดน้อยจำปี

 |
| นอกกำแพงเมือง | 
* วัดเขาอินทร์
* วัดเขาพระศรี
* วัดเขารังแร้ง
* วัดพญาดำ
* วัดสระปทุม
* วัดพรหมสี่หน้า
* วัดราหู
* วัดสระไข่น้ำ
* วัดยายตา
* วัดเขาใหญ่
* วัดเจดีย์เจ็ดยอด
* วัดเจดีย์เอน
* วัดเขาแก้ว
* วัดกุฎีราย
* วัดหัวโขน
* วัดกูบ
* วัดเขาพระบาท
* วัดป่าแก้ว
* วัดร้าง
* วัดน้อย
* แก่งหลวง
* บ่อแก้ว
* บ่อทอง
* ถนนพระร่วง
* เตาทุเรียงป่ายาง
* เตาทุเรียงเกาะน้อย

 |
**วัดแก่งกระจาน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแก่งกระจาน อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 22 ไร่ 2 งาน 79 ตารางวา

วัดแก่งกระจานตั้งเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2529 เริ่มแรกตั้งเป็นที่พักสงฆ์และได้อาราธณาพระสงฆ์จากวัดท่าคอยมาอยู่จำพรรษา คือ พระครูสังฆรักษ์วิเชียรธมฺมรกฺขฺโต ต่อมาท่านได้มรณภาพ พระกิ่งสารสมฺปนฺโน เป็นผู้ดูแล ท่านได้ลาสิกขา พระวินัย ปิยธโร เป็นผู้ดูแล จนเมื่อ พ.ศ. 2529 ได้รับอนุญาตตั้งวัดชื่อว่า "วัดแก่งกระจาน" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2529 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 15.80 เมตร ยาว 39.30 เมตร ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2529 โรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญ เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2536

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 8.50 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 7 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 4 หลัง หอสวดมนต์ กว้าง 15.20 เมตร ยาว 21.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 7 เมตร ยาว 34 เมตร เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 และศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลังสร้างด้วยไม้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแก่งกระจาน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  นัยนา ศีลธร, วิติ จงไพศาล, เกรียงศักดิ์ บุญประสิทธิ์ (2546). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักรเล่ม 22*. กองพุทธศาสนสถาน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. p. 471.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
3. ↑  "วัดแก่งกระจาน". โครงการฐานข้อมูลพระพุทธศาสนาประเทศไทย.
Group of fruits of Capsicum annuum

พริกหยวกสีแดง เหลืองและเขียว **พริกหวาน**, **พริกแอปเปิล**, หรือ**พริกยักษ์** (อังกฤษ: bell pepper, sweet pepper หรือ capsicum) เป็นกลุ่มพันธุ์ของสปีชีส์ *Capsicum annuum* พริกหยวกให้ผลสีต่าง ๆ กัน รวมถึงแดง เหลือง ส้มและเขียว บางครั้งพริกหยวกถูกจัดกลุ่มรวมกับพริกที่เผ็ดน้อย เรียกว่า "พริกหวาน" พริกเป็นพืชประจำถิ่นในเม็กซิโก อเมริกากลางและทวีปอเมริกาใต้ตอนเหนือ ภายหลังเมล็ดพริกถูกนำไปยังสเปนใน ค.ศ. 1493 และได้เผยแพร่ไปยังประเทศยุโรป แอฟริกาและเอเชียอื่นจากที่นั้นเอง

พริกหยวกสีที่พบมากที่สุดคือสีเขียวสีเหลืองสีส้มและสีแดง สามารถพบเห็นได้มากขึ้น, สีน้ำตาล, สีขาว, ลาเวนเดอร์และพริกไทยสีม่วงเข้มขึ้นอยู่กับความหลากหลาย โดยทั่วไปแล้วผลไม้สุกมีสีเขียวหรือน้อยกว่าปกติสีเหลืองอ่อนหรือสีม่วง พริกหยวกแดงเป็นพริกเขียวที่สุกแล้ว.

สภาพเติบโตอุดมคติของพริกหยวก มีดินอุ่น ซึ่งควรมีอุณหภูมิระหว่าง 70-85 องศาฟาเรนไฮต์ เก็บไว้ในที่ชื้นแต่ไม่มีน้ำเข้าเต็ม พริกหยวกไวต่อความชื้นและอุณหภูมิที่สูงเกิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Growing Peppers: The Important Facts". GardenersGardening.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-27. สืบค้นเมื่อ 10 January 2013.
**ซาปาร์มือรัต อาตาเยวิช นือยาซอว์** (เติร์กเมน: *Saparmyrat Ataýewiç Nyýazow*, Cyrillic: Сапармырат Атаевич Ныязов; Saparmurat Atayevich Niyazov 19 กุมภาพันธ์ 1940 – 21 ธันวาคม 2006) หรือรู้จักในนาม **ตืร์กเมนบาชือ** (Türkmenbaşy / Түркменбашы; ผู้นำแห่งเติร์กเมนิสถาน) หรือ **เบยิกตืร์กเมนบาชือ** (Beýik Türkmenbaşy / Бейик Түркменбашы; ผู้นำผู้ยิ่งใหญ่แห่งเติร์กเมนิสถาน) เป็นนักการเมืองชาวเติร์กเมนผู้ดำรงตำแหน่งผู้นำแห่งเติร์กเมนิสถานตั้งแต่ปี 1985 ถึงปี 2006 ที่ซึ่งเขาเสียชีวิต เขาเป็นเลขาธิการคนแรกของพรรคคอมมิวนิสต์เติร์กเมน ตั้งแต่ปี 1985 ถึงปี 1991 และมีส่วนช่วยสนับสนุนในความพยายามรัฐประหารโซเวียต 1991 เขาปกครองประเทศเติร์กเมนิสถานเป็นเวลาอีก 15 ปี ภายหลังเติร์กเมนสิถานได้รับเอกราชจากสหภาพโซเวียตในปี 1991

สื่อเติร์กเมนิสถานนิยมเรียกขานเขาด้วยชื่อ "ฯพณฯ ท่าน ซาปาร์มือรัต ตืร์กเมนบาชือ ประธานาธิบดีแห่งเติร์กเมนิสถาน หัวหน้าคณะรัฐมนตรี" คำเรียกชื่อตนเองที่เขาแต่งตั้งให้ตนเอง **ตืร์กเมนบาชือ** (Türkmenbaşy) แปลว่า *ประมุขแห่งเติร์กเมน* อันหมายถึงตำแหน่งของเขาในฐานะผู้ก่อตั้งและประธานของสมาคมชาวเติร์กเมนทั้งปวงแห่งโลก ในปี 1999 รัฐสภาเติร์กเมนิสถานได้ประกาศให้นือยาโซว์เป็นประธานาธิบดีตลอดกาลของเติร์กเมนิสถาน

ในสมัยการปกครองของเขา เขาเป็นเผด็จการที่เบ็ดเสร็จและกดขี่ข่มเหงประชานมากที่สุดคนหนึ่งของโลก เขาสร้างลัทธิบูชาตัวเขาเองและสร้างบุคลิกที่เป็นพิศดารไปทั่วประเทศ เช่น การเปลี่ยนชื่อเดือนและสัปดาห์ในประเทศเติร์กเมนิสถานให้เป็นไปตามอัตชีวประวัติของเขา *รูห์นามา* เขาให้การอ่าน *รูห์นามา* เป็นเรื่องบังคับต้องทำในโรงเรียน มหาวิทยาลัย และหน่วยงานรัฐบาล เจ้าหน้าที่รัฐใหม่จะต้องถูกทดสอบเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้ระหว่างการสัมภาษณ์งานและในข้อสอบ รวมถึงมีการสอบเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้ปรากฏในการสอบใบขับขี่ด้วย เมื่อปี 2005 เขาสั่งปิดห้องสมุดและโรงพยาบาลในพื้นที่ชนบททั้งหมดนอกเมืองหลวง อาชกาบัต ทั้ง ๆ ที่ในขณะนั้นประชากรเกินครึ่งหนึ่งของประเทศอาศัยในพื้นที่ชนบท เพื่อว่า "ถ้าใครป่วย ก็ให้เข้ามาที่อาชกาบัต" ในสมัยการปกครองของเขา เติร์กเมนสิถานมีการคาดการณ์ชีวิตต่ำที่สุดในเอเชียกลาง องค์กรสิทธิมนุษยชนจากลอนดอน กลอบอล วิทเนสส์ รายงานว่าเงินภายใต้การควบคุมของนือยาโซว์และที่เชามีอยู่ในต่างประเทศอาจมากเกิน 3 พันล้าน US$3 ในจำนวนนี้ราว $1.8–$2.6 พันล้าน พบว่าถูกนำไปเก็บไว้ในกองทุนระหว่างประเทศของดอยช์แบงก์ในประเทศเยอรมนี

อ้างอิง
-------

1. ↑  
Наследником Туркменбаши может стать следователь московской прокуратуры (ภาษารัสเซีย). Komsomolskaya Pravda. 2006-12-22. สืบค้นเมื่อ 2006-12-22.
2. ↑  The Telegraph, "A date with destiny for Turkmen leader", 09 August, 2002
3. ↑  "Turkmenistan Fact Sheet, Government & Politics-President". Embassy of Turkmenistan. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2002-08-13. สืบค้นเมื่อ 2006-12-22.
4. ↑  BBC News, "Turkmen go back to old calendar", 24 April 2008.
5. ↑  "Rural population (% of total population): Turkmenistan". World Bank.
6. ↑  BBC News, "Turkmen leader closes hospitals", 1 March, 2005.
7. ↑  "It's a Gas: Funny Business in the Turkmen-Ukraine Gas Trade" (PDF). Global Witness Limited. April 2006. สืบค้นเมื่อ 2010-12-09.
**พระยาพัทลุง (ขุน)** หรือ **ขุนคางเหล็ก** (เกิด พ.ศ. 2277) เป็นบุตรชายของพระยาราชบังสัน (ตะตา) บุตรชายของพระยาพัทลุง (ฮุเซน) บุตรสุลต่านสุลัยมาน เกิดและเติบโตในกรุงศรีอยุธยา จึงพูดภาษาปักษ์ใต้ไม่เป็น เข้ารับราชการเป็นมหาดเล็กในแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ เมื่ออายุ 14 ปี ต่อมา เมื่อกรุงศรีอยุธยาแตกได้เข้าถวายตัวช่วยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีเป็นครั้งแรก ตามเสด็จลงไปปราบก๊กเจ้านครศรีธรรมราช พ.ศ. 2312 ขณะนั้นอายุ 35 ปี จึงได้เป็นพระยาภักดีนุชิต สิทธิสงคราม ผู้ช่วยราชการนครศรีธรรมราช ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2315 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี โปรดฯให้ไปเป็นเจ้าเมืองพัทลุง ในราชทินนาม พระยาแก้วโกรพพิชัยฯ เช่นเดียวกับบิดา พระยาราชบังสัน (ตะตา) ซึ่งมีราชทินนามว่า พระยาแก้วโกรพพิชัยฯ เช่นกัน ทว่าสร้อยต่างกัน 

ภายหลังกรุงศรีอยุธยาแตก พระยาพัทลุง (ขุน) กับพี่น้องญาติๆ ได้พากันอพยพมาอยู่หมู่บ้านบริเวณใกล้ ๆ วัดพลับ (วัดราชสิทธาราม) ไม่ห่างไกลกันนักกับพวกญาติ ๆ เชื้อสุลต่านสุลัยมาน ซึ่งตั้งเคหสถานอยู่ใกล้วัดหงส์รัตนาราม ในคลองบางกอกใหญ่ หรือคลองบางหลวง ใน พ.ศ. 2315 พระยาพัทลุงได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธ

ภรรยาพระยาพัทลุง(ขุน) คือ คุณหญิงแป้น น้องร่วมบิดามารดากับท้าวทรงกันดาล บุตร-ธิดา ที่สำคัญได้แก่

* เจ้าจอมมารดากลิ่น ในรัชกาลที่ 1 มีพระราชโอรส คือ พระองค์เจ้าสุทัศน์ (ต้นราชสกุล สุทัศน์ ณ อยุธยา)
* พระยาพัทลุง (ทองขาว) สามีของคุณหญิงปล้อง บุตรีพระยาราชวังสัน (น้องนางของพระชนนีเพ็งและมีศักดิ์เป็นน้านางของสมเด็จพระศรีสุลาลัย)

พระยาพัทลุง (ขุน) รับราชการอยู่ 17 ปี ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ พ.ศ. 2332 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช

ภายในวัดวังมีอนุสาวรีย์พระยาพัทลุง (ขุน) สร้างโดย มูลนิธิพระยาพัทลุงขุนคางเหล็ก-สุลต่านสุลัยมาน

ลำดับสาแหรก
-----------

| ลำดับสาแหรกของพระยาพัทลุง (ขุน) |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 16. โมกอล |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 8. สุลต่านสุลัยมาน ชาห์ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 4. พระยาพัทลุง (ฮุเซน) |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 2. พระยาราชบังสัน (ตะตา) |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 1. **พระยาพัทลุง (ขุน)** |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. ↑  *การเมืองไทยสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี*, หน้า 332
2. ↑  โรม บุนนาค (12 มิถุนายน 2562). "เหตุที่พระยาพัทลุงได้ฉายา "คางเหล็ก! ไก่เจ๊ก ไก่แขก ตีกันไม่แพ้ไม่ชนะ เจ้าของไก่รำมวยใส่กัน! !". ผู้จัดการออนไลน์.

บรรณานุกรม
* นิธิ เอียวศรีวงศ์. *การเมืองไทยสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี*. กรุงเทพฯ : มติชน, 2559. 632 หน้า. ISBN 978-974-323-056-1
**ดาวแคระน้ำเงิน** (อังกฤษ; blue dwarf) คือดาวฤกษ์ตามการคาดการณ์อันวิวัฒนาการมาจากดาวแคระแดงหลังจากที่พวกมันได้ใช้เชื้อเพลิงไฮโดรเจนส่วนใหญ่ไปแล้ว เนื่องจากดาวแคระแดงนั้นหลอมไฮโดรเจนของตัวเองอย่างเชื่องช้าและรวมถึงการพาความร้อนที่เต็มรูปแบบ (เชื้อเพลิงไฮโดรเจนทั้งหมดสามารถถูกใช้เพื่อหลอมได้ มิใช่เพียงแค่ที่แกนกลาง) จึงมีการคาดการณ์ไว้ว่าพวกมันสามารถมีอายุขัยได้นับล้านล้านปี ทว่าเอกภพในปัจจุบันนั้นยังเก่าแก่ไม่พอสำหรับการก่อตัวของดาวแคระน้ำเงิน ฉะนั้นการมีตัวตนของพวกมันจึงมีอยู่ในแบบจำลองทางทฤษฎีเพียงเท่านั้น

เหตุการณ์ตามสมมติฐาน
--------------------

ดาวฤกษ์นั้นจะมีกำลังส่องสว่างที่มากขึ้นตามอายุ ดาวที่ยิ่งมีความสว่างมากยิ่งต้องแผ่พลังงานออกมาให้เร็วเพื่อรักษาสภาวะสมดุลของตนเอง ดาวฤกษ์ที่มีขนาดใหญ่กว่าดาวแคระแดงจะใช้วิธีเพิ่มขนาดของตัวเองและกลายเป็นดาวยักษ์แดงเพื่อเพิ่มพื้นที่ผิว ดาวแคระแดงที่มีมวลน้อยกว่า 0.25 มวลดวงอาทิตย์ได้รับการคาดการณ์ว่าแทนที่จะขยายตัวพวกมันจะเพิ่มอัตราการแผ่พลังงานด้วยการเพิ่มอุณหภูมิพื้นผิวและเปลี่ยนเป็นสีฟ้าหรือน้ำเงินเมื่อเวลาผ่านไป สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เนื่องด้วยชั้นพื้นผิวของดาวแคระแดงจะมีความทึบแสงที่ไม่มากนักเมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น

แม้ว่าวัตถุเหล่านี้จะมีชื่อเรียกเช่นนี้แต่ก็ไม่จำเป็นที่ดาวแคระน้ำเงินจะต้องเพิ่มอุณหภูมิให้สูงเทียบเท่าหรือกลายเป็นดาวฤกษ์สีน้ำเงิน มีการสร้างแบบจำลองทร่ได้ทำนายถึงวิวัฒนาการในอนาคตของดาวแคระแดงที่มีมวลอยู่ที่ 0.06 และ 0.25 มวลดวงอาทิตย์ ซึ่งจากแบบจำลองนี้ก็ได้ทราบว่าดาวแคระน้ำเงินที่มีความเป็นสีน้ำเงินมากที่สุดนั้นเริ่มต้นจากดาวแคระแดงที่มีมวล 0.14 มวลดวงอาทิตย์ และจบลงด้วยอุณหภูมิพื้นผิวที่ประมาณ 8600 K ทำให้มันถูกจัดประเภทอยู่ในดาวฤกษ์ประเภท A ซึ่งเป็นดาวสีฟ้า-ขาว

จุดจบชีวิตดาว
-------------

เป็นที่เชื่อกันว่าดาวแคระน้ำเงินจะใช้เชื้อเพลิงไฮโดรเจนของตัวเองจนหมดสิ้นในที่สุด และความดันภายในจะไม่เพียงพอต่อการหลอมรวมเชื้อเพลิงอื่น ๆ และเมื่อการหลอมนั้นจบลงจะไม่ใช่ดาวแคระในแถบลำดับหลักอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นดาวแคระขาว ถึงแม้ว่าจะถูกเรียกชื่อเช่นนี้แต่พวกมันไม่ใช่ดาวแคระในแถบลำดับหลักและไม่ใช่ดาวฤกษ์ หากแต่เป็นซากดาว

เมื่ออดีตดาวแคระน้ำเงินดวงนี้เริ่มเข้าสู่กระบวนการเสื่อม ซากที่หลงเหลือในชื่อของดาวแคระขาวจะเย็นตัวลงและเริ่มสูญเสียความร้อนที่หลงเหลืออยู่จากการหลอมไฮโดรเจนครั้งสุดท้ายในช่วงชีวิตของมัน กระบวนการเย็นตัวลงนี้จำเป็นต้องใช้ระยะเวลาที่ยาวนานมาก ซึ่งยาวนานกว่าอายุของเอกภพในปัจจุบัน เฉกเช่นเดียวกันกับระยะเวลาที่เปลี่ยนพวกมันจากดาวแคระแดงไปสู่ช่วงสุดท้ายในชีวิตที่เรียกว่าดาวแคระน้ำเงิน ท้ายที่สุดแล้วซากหลงเหลือที่เป็นดาวแคระขาวจะเย็นตัวลงจนกลายเป็นดาวแคระดำ (เอกภพยังไม่เก่าแก่มากพอที่จะให้ซากหลงเหลือต่าง ๆ ได่เย็นตัวลงจนกลายเป็นสีดำ ฉะนั้นแม้ว่าตัวตนของดาวแคระดำจะมีความเป็นไปได้ แต่ยังคงเป็นเพียงวัตถุตามสมมติฐาน)

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Adams, F. C.; Bodenheimer, P.; Laughlin, G. (December 2005). "M dwarfs: planet formation and long term evolution". *Astronomische Nachrichten* (ภาษาอังกฤษ). **326** (10): 913–919. doi:10.1002/asna.200510440. ISSN 0004-6337.
2. ↑  Laughlin, Gregory; Bodenheimer, Peter; Adams, Fred C. (June 10, 1997). "The End of the Main Sequence". *The Astrophysical Journal*. **482** (1): 420–432. doi:10.1086/304125. ISSN 0004-637X.
3. ↑  Adams, F.C.; Laughlin, G.; Graves, G.J.M. (2004). Red dwarfs and the end of the Main Sequence. Revista Mexicana de Astronomía y Astrofísica. Vol. 22. pp. 46–49. CiteSeerX 10.1.1.692.5492.
อุปกรณ์ที่ใช้ป้องกันส่วนบนของบรรจุภัณฑ์ใส่อาหารไม่ให้ยุบลงมา
พิซซาเซฟเวอร์ทำจากพลาสติก
พิซซาและพิซซาเซฟเวอร์ในกล่อง
**พิซซาเซฟเวอร์** (อังกฤษ: pizza saver; แปลว่า ผู้ช่วยพิซซ่า) บางครั้งเรียกว่า **พิซซาเทเบิล** (อังกฤษ: pizza table; แปลว่า โต๊ะพิซซ่า) หรือ **พิซซ่าสตูล** (อังกฤษ: pizza stool; แปลว่า ม้านั่งพิซซ่า) เป็นอุปกรณ์ที่ใช้ในการป้องกันส่วนบนของบรรจุภัณฑ์ใส่อาหารอย่างกล่องพิซซาหรือกล่องเค้กไม่ให้ยุบตัวลงมาตรงกลางและสัมผัสกับอาหารที่อยู่ด้านใน

เหตุผลรองลงมาของการใช้พิซซาเซฟเวอร์คือการทำให้ชีสและของแต่งหน้าคงอยู่ตำแหน่งเดิมระหว่างการจัดส่ง พิซซาจึงอยู่ในสภาพดีเมื่อส่งถึงลูกค้า และลูกค้าสามารถดึงพิซซาเซฟเวอร์ออกจากพิซซาได้โดยไม่ต้องสัมผัสตัวพิซซา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Those Little Tables That Come on Your Pizza Actually Have a Very Important Purpose". *Teen Vogue*. October 11, 2016.
2. ↑  "Why does pizza come with a small table? Viral video with over 20 million views explains". *India Today*.
3. ↑  Henry Petroski. "A Round Pie in a Square Box" เก็บถาวร 2018-12-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *American Scientist*, July–August 2011.
การปล่อยประจุแบบโคโรน่ารอบๆขดลวดแรงดันสูง
การปล่อยประจุแบบโคโรน่าบนล้อวาร์เทนเบิร์ก (Wartenberg wheel)
ในทางไฟฟ้า *การปล่อยประจุแบบโคโรน่า (Corona Discharge)* เป็นการปล่อยประจุไฟฟ้าเกิดจากการแตกตัว (ionization) ของอากาศหรือของไหลที่ไหลผ่านวัสดุที่เป็นตัวนำไฟฟ้าซึ่งมีพลังงานไฟฟ้าอยู่ การปล่อยประจุแบบนี้จะเกิดขึ้นเมื่อเกิดความแรงของสนามไฟฟ้ารอบๆ ตัวนำไฟฟ้าสูงพอที่จะสร้างย่านความนำไฟฟ้าโดยรอบ แต่ไม่แรงพอที่จะทำให้เกิดการพังทลาย (breakdown) หรือเกิดประกายไฟ (arcing) กับวัตถุใกล้เคียง ปรากฏการณ์โคโรน่ามักจะพบเป็นแสงสีน้ำเงินอ่อน (bluish) เรืองแสงอยู่ในอากาศที่อยู่โดยรอบวัสดุตัวนำไฟฟ้าแรงสูง โดยธรรมชาติการคายประจุแบบโคโรน่าไม่เป็นสิ่งที่พึงปรารถนา ซึ่งทำให้เกิดการสูญเสียกำลังในไฟฟ้าแรงสูงหรือได้สารประกอบที่ไม่พึงประสงค์หรือเป็นอันตรายในกิจกรรมทางเคมี เช่นกลายเป็นโอโซน มีการควบคุมการปล่อยประจุแบบโคโรน่าทั้งในการกรองสัญญาณ, การพิมพ์และกระบวนการอื่นๆ

ความรู้เบื้องต้น
----------------

โคโรนา เป็นกระบวนการที่เกิดขึ้นจากกระแสที่ไหลจากขั้วไฟฟ้าที่มีศักย์ไฟฟ้าสูงได้กระจายตัวไปยังของไหลที่อยู่แวดล้อม ซึ่งโดยทั่วไปแล้วมักจะเป็นอากาศ ผ่านการไอออไนเซชั่น (ionization) ซึ่งจะสร้างย่านพลาสมารอบๆ ขั้วไฟฟ้า ในที่สุดไอออนที่เกิดขึ้นก็จะผ่านไปยังพื้นที่ที่มีศักย์ต่ำ แล้วไอออนก็จะรวมตัวเป็นกลางอีกครั้ง

เมื่อสนามไฟฟ้า ณ จุดใดจุดหนึ่งในของไหลแวดล้อมมีค่าสูงพอ ของไหล ณ จุดนั้นก็จะแตกตัวเป็นไอออนและมันก็จะกลายเป็นสื่อกระแสไฟฟ้า เมื่ออากาศกลายเป็นสื่อตัวนำจะมีผลให้เปรียบเสมือนมีการเพิ่มขนาดของตัวนำไฟฟ้า ดังนั้นย่านของการนำไฟฟ้าใหม่จะไม่ปรากฏขอบเขตชัดเจน การแตกตัวของไอออนอาจจะไม่ขยายขอบเขตไปไกลมากนัก ด้านนอกของขอบเขตดังกล่าวจะมีประจุตรงข้ามกับภายในตัวนำเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ทำให้มีสภาพเป็นกลาง
**วิทยาลัยแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยจอนส์ ฮอปคินส์** (อังกฤษ: Johns Hopkins University School of Medicine; **JHUSOM**) เป็นโรวเรียนแพทย์ของมหาวิทยาลัยจอนส์ ฮอปคินส์ มหาวิทยาลัยเพื่อการวิจัยของเอกชนในแบลทีมอร์ รัฐแมริแลนด์ ก่อตัเงขึ้นในปี 1893 และมีวิทยาเขตร่วมกับโรงพยาบาลจอนส์ ฮอปคินส์ และ ศูนย์เด็กจอนส์ ฮอปคินส์ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1889 วิทยาลัยแพทยศาสตร์จอนส์ ฮอปคินส์ ได้รับการจัดอันดับต้น ๆ ในรายชื่อโรงเรียนแพทย์ของสหรัฐในแง่ของทุนวิจัยจากสถาบันสุขภาพแห่งชาติและในอีกหลายสาขามาโดยตลอด

โรงพยาบาลสอนหลักของวิทยาลัยคือโรงพยาบาลจอนส์ ฮอปคินส์ และ ศูนย์เด็กจอนส์ ฮอปคินส์ ซึ่งอยู่ในวิทยาเขตเดียวกับสถาบัน นอกจากนี้ยังมีโรงพยาบาลสอนเป็นศูนย์ประจำภูมิภาคอีก เช่น ศูนย์การแพทย์จอนส์ ฮอปคินส์ เบย์วิวในแบลทีมอร์ตะวันออก, โรงพยาบาลกลางเทศมณฑลฮอเวิร์ดใกล้กับนครเอลลิคอต, โรงพยาบาลซับเออร์บันในบีเทสดา, โรงพยาบาลซิบลีเมเมอเรียลในวอชิงตันดีซี และ โรงพยาบาลเด็ก จอนส์ ฮอปคินส์ ออลล์ ชิลเดริน ในเซนต์พีเทอส์เบิร์ก รัฐฟลอริดา โรงพยาบาลเหล่านี้รวมกันเป็นศูนย์วิทยาศาสตร์สุขภาพเชิงวิชาการ

มีความก้าวหน้าทางการแพทย์จำนวนมากที่เกิดขึ้นจากวิทยาลัยแพทยศาสตร์จอนส์ ฮอปคินส์ ตั้งแต่การเป็นหน่วยงานแรก ๆ ที่รับผู้ป่วยหญิงเข้าเป็นผู้ป่วยใน ไปจนถึงการใช้ถุงมือยางครั้งแรกของโลกเพื่อช่วยให้การทำหัตถการทางศัลยกรรมดำเนินไปได้โดยปลอดเชื้อ รวมถึงยังเป็นแหล่งตีพิมพ์ของ *The Harriet Lane Handbook* (สมุดแฮริเอ็ต เลน) แหล่งข้อมูลทางการแพทย์ในสาขากุมารเวชศาสตร์ที่มีอิทธิพลอย่างมาก และมีสถาบันลีเบอร์เพื่อการพัฒนาด้านสมองเป็นองค์การร่วมของสถาบัน

ตามข้อมูลของ *เฟล็กซ์เนอร์รีพอร์ต* วิทยาลัยแพทยศาสตร์จอนส์ ฮอปคินส์ เป็นต้นแบบสำหรับแพทยศาสตร์ศึกษาของอเมริกา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Fast Facts: Johns Hopkins Medicine" (PDF). *Hopkins Medicine*. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 26 March 2020. สืบค้นเมื่อ 26 March 2020.
2. ↑  "Hopkins Pocket Guide 2007" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2013-11-02. สืบค้นเมื่อ 2009-07-03.
3. ↑  Fisher, Andy (2019-12-05). "Johns Hopkins Medicine: Patient Care Locations". *Johns Hopkins Medicine*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-03-31. สืบค้นเมื่อ 2011-11-02.
4. ↑  Molnar, Heather. "The History of Johns Hopkins Medicine" (ภาษาอังกฤษ). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-02-17. สืบค้นเมื่อ 2017-02-17.
5. ↑  "JHU-affiliated Lieber Institute announces brain development research consortium" (ภาษาอังกฤษ). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-07-13. สืบค้นเมื่อ 2019-07-12.
6. ↑  Ludmerer, Kenneth. *The Development of American Medical Education from the Turn of the Century to the Era of Managed Care* เก็บถาวร 2008-07-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Accessed July 8, 2007
*หมูยอเวียดนาม* หั่นบาง ๆ เสิร์ฟบน *ปากหม้อญวน* และโรยหน้าด้วยหอมแดงทอด
**หมูยอ** (เวียดนาม: *giò lụa*) เป็นอาหารประเภทไส้กรอกที่พบมากที่สุดในอาหารเวียดนาม ซึ่งทำจากหมูและห่อด้วยใบตองแบบดั้งเดิม 

 *หมูยอ* ได้ปรากฏอยู่ในอาหารไทย โดยมีการรับประทานกันอย่างแพร่หลายทั่วประเทศไทย
โดยดั้งเดิมแล้ว *หมูยอ* ทำจากหมูไม่ติดมัน แป้งมันฝรั่ง กระเทียม พริกไทยดำป่น และน้ำปลา โดยต้องทุบเนื้อหมูให้เป็นก้อน ไม่สามารถสับหรือบดได้เนื่องจากเนื้อหมูยังคงเป็นเส้น ๆ แห้งและร่วน พอทุบหมูจนได้ที่จึงใส่น้ำปลาสักสองสามช้อนเพื่อเพิ่มรสชาติ สามารถเพิ่มเกลือ พริกไทยดำ และน้ำตาลได้ โดยขั้นตอนนี้จะเรียกเนื้อหมูดังกล่าวว่า ว่า *giò sống* ซึ่งแปลว่า "ไส้กรอกดิบ" และยังสามารถใช้ ในอาหารอื่นๆ นอกเหนือจากไส้กรอกได้อีกด้วย

จากนั้นจึงห่อส่วนผสมด้วยใบตองให้แน่นเป็นทรงกระบอกแล้วต้ม ถ้าห่อใบตองไม่แน่นและมีน้ำรั่วออกมาด้านในขณะต้ม หมูยอต้องจุ่มลงในน้ำเดือดในแนวตั้ง 1 โดยหมูยอ 1 กก. โดยทั่วไปจะใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงในการปรุง

ประเภทต่าง ๆ ของหมูยอเวียดนามได้แก่:

* *หมูยอหนัง "chả bì"* – ใส่หนังหมูลงพร้อมกับส่วนผสมของ *หมูยอ* ทั่วไป แล้วนำไปนึ่ง
* *หมูยอสมุนไพร "chả bò"* – หมูยอนึ่งกับสมุนไพร
* *หมูยอทอด "chả chiên"* – หมูยอที่นำไปทอด (แทนการนึ่ง โดยไม่มีการห่อใบตอง)
* *หมูยอเว้ "chả Huế"* – โดยใส่พริกไทยดำทั้งเม็ดและกระเทียมจำนวนมากแล้วนำไปนึ่ง
* *chả quế* – ไส้กรอกปรุงรสด้วยผงอบเชย แล้วทอด เป็น *หมูยอ* อีกแบบหนึ่ง ในภาคเหนือของเวียดนาม *chả* แทบจะหมายถึงตัวแปรนี้โดยเฉพาะ

*หมูยอ* ที่ทำอย่างถูกต้องสามารถเก็บไว้ที่ อุณหภูมิห้อง ได้ประมาณหนึ่งสัปดาห์ การจัดเก็บในตู้เย็นจะดีกว่า มันจะเก็บไว้เป็นเวลา 3 ถึง 4 สัปดาห์

ชาวเวียดนามจำนวนมากเริ่มอพยพไปยังสหรัฐอเมริกา ในช่วงกลางทศวรรษที่ 1970 โดยในสหรัฐไม่สามารถหาใบตองได้ ดังนั้น เชฟชาวเวียดนามจึงทำ *หมูยอ* ที่ห่อด้วย อลูมิเนียมฟอยล์ ในกรณีที่มีใบตอง ให้ใช้แผ่นใบเล็กๆ เพื่อแต่งกลิ่น ในขณะที่ยังคงใช้อลูมิเนียมฟอยล์ในการปั้นหมูยอ

  

1. ↑  "Chả lụa / Giò lụa". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-24. สืบค้นเมื่อ 2011-11-05.

* ↑  "ยอ - Wiktionary". *en.wiktionary.org*. Retrieved 2020-04-14.
ร้านขายของที่ระลึกในพิพิธภัณฑ์
 ร้านขายของที่ระลึกของพิพิธภัณฑ์ Musée de La Poste
**ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์** เป็นร้านขายของที่ระลึกในพิพิธภัณฑ์ สินค้าที่จำหน่ายโดยทั่วไป ได้แก่ แบบจำลองของผลงานในพิพิธภัณฑ์ ไปรษณียบัตรรูปภาพ หนังสือที่เกี่ยวข้องกับสิ่งสะสมของพิพิธภัณฑ์ และของที่ระลึกประเภทต่าง ๆ หอศิลป์หรือพิพิธภัณฑ์ศิลปะมักจำหน่ายเสื้อผ้าและของตกแต่งที่ได้รับแรงบันดาลใจจากหรือคัดลอกจากผลงานศิลปะ ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์มักตั้งอยู่ใกล้ทางเข้าหรือทางออกของพิพิธภัณฑ์ นิทรรศการพิเศษชั่วคราวมักมีร้านขายของที่ระลึกเป็นของตัวเอง ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์มักเป็นแหล่งรายได้ที่สำคัญสำหรับพิพิธภัณฑ์เนื่องจากเงินทุนจากภาครัฐลดลง และผู้เชี่ยวชาญด้านพิพิธภัณฑ์มักพิจารณาว่าร้านค้าเหล่านี้เป็นองค์ประกอบสำคัญของการให้ความรู้แก่ผู้มาเยี่ยมชม

กล่าวกันว่าพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์กได้ก่อตั้งร้านค้าของพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของโลกในปี ค.ศ. 1908 ในประเทศสหรัฐอเมริกา ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์ได้รับการพัฒนาขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในช่วงแรกร้านค้ามักมีขนาดเล็กและไม่ได้รับการจัดการอย่างมืออาชีพ ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์กลายเป็นผู้สร้างรายได้ที่สำคัญให้พิพิธภัณฑ์ในช่วงทศวรรษ 1980

ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์ได้กลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของการรับรู้ของผู้มาเยี่ยมชมต่อพิพิธภัณฑ์ จริง ๆ แล้วบางการศึกษาแสดงให้เห็นว่าผู้มาเยี่ยมชมใช้เวลาอยู่ที่ร้านค้า ร้านกาแฟ และส่วนอื่น ๆ มากกว่าส่วนจัดแสดง

นักเขียนเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์บางคนมีจุดยืนต่อต้านการแสวงกำไร และวิพากษ์วิจารณ์ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์ว่าทำลายคุณค่าทางวัฒนธรรมของพิพิธภัณฑ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Laura Byrne Paquet, *The Urge to Splurge: A Social History of Shopping*, 2003, ISBN 1550225839, p. 201
2. 1 2 3 4  Tanja Komarac, Durdana Ozretic-Dosen, Vatroslav Skare, "The Role of the Museum Shop: Eliciting the Opinions of Museum Professionals", *International Journal of Arts Management* **21**:3:28–41 (Spring 2019), pp. 30–31
3. 1 2  Lisbeth Bergum Johanson, Kjell Olsen, "Alta Museum as a tourist attraction: the importance of location", *Journal of Heritage Tourism* **5**:1:1–16 (January 2010) doi:10.1080/17438730903469797, p. 4
4. ↑  John H. Falk, Lynn D. Dierking, *The Museum Experience*, 1992, ISBN 0929590074, chapter 6
5. ↑  Ginsburgh, Victor A.; Throsby, David (2006-09-13). *Handbook of the Economics of Art and Culture* (ภาษาอังกฤษ). Elsevier. p. 1035. ISBN 978-0-08-046475-6.
6. 1 2  Debra Singer Kovach, "Developing the Museum Experience: Retailing in American Museums 1945–91", *Museum History Journal* **7**:1:103–121 (December 2013), doi:10.1179/1936981613Z.00000000024
7. ↑  Sergio Moreno Gil, J. R. Brent Ritchie, "Understanding the Museum Image Formation Process: A Comparison of Residents and Tourists", *Journal of Travel Research* **47**:4:480–493 (May 2009), doi:10.1177/0047287508326510, p. 486

บรรณานุกรม
----------

* Theobald, Mary Miley (2000). *Museum Store Management*. ISBN 074250431X.
**เซี่ยโหฺว อิง** (จีน: 夏侯嬰; ตาย 172 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นข้าราชการชาวจีนช่วงต้นราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ดำรงตำแหน่งไท่ผู (太僕; "มหาเสวก") ซึ่งเป็นเจ้ากรมพระอัศวราช

เซี่ยโหฺว อิง เป็นข้าเก่าของหลิว ปัง (劉邦) ผู้สถาปนาราชวงศ์ฮั่น และได้ออกสมรภูมิเคียงบ่าเคียงไหล่หลิว ปัง ในการรบกับเซี่ยง อฺวี่ (項羽) ระหว่างสงครามฉู่–ฮั่น (楚漢戰爭) เมื่อช่วง 206–202 ปีก่อนคริสตกาล

ชีวิต
-----

เซี่ยโหฺว อิง เป็นชาวเทศมณฑลเพ่ย์ (沛县) ปัจจุบันอยู่ในมณฑลเจียงซู (江苏省)

ช่วงต้นชีวิต เซี่ยโหฺว อิง ทำงานที่ศาลาว่าการเทศมณฑลเพ่ย์ ทำหน้าที่ดูแลรถศึกและม้าราชการ สนิทสนมกับหลิว ปัง ครั้งหนึ่ง หลิว ปัง แกล้งเขาจนบาดเจ็บ ซึ่งเป็นความผิดถึงขั้นมีโทษ แต่เขาก็ช่วยปกปิดเสีย จนตนเองถูกโบยและจำคุกแทน

ภายหลัง หลิว ปัง ออกตัวเป็นกบฏต่อต้านราชวงศ์ฉิน (秦朝) เซี่ยโหฺว อิง ก็ช่วยขับรถศึกให้หลิว ปัง และรบเคียงคู่กันในทุกสมรภูมิ จนราชวงศ์ฉินสิ้นแล้ว เซี่ยง อฺวี่ แบ่งแผ่นดินออกเป็นสิบแปดรัฐ (十八國) ให้ขุนศึกทั้งหลายไปปกครอง หลิว ปัง ได้ครองรัฐฮั่น (漢國) โดยย้ายเมืองศูนย์กลางมาที่ฮั่นจง (汉中; ฮกเกี้ยนว่า "ฮันต๋ง") ปัจจุบันอยู่ในมณฑลซื่อชวน (四川省) เซี่ยโหฺว อิง ก็ตามมารับราชการอยู่กับหลิว ปัง ด้วย ต่อมา หลิว ปัง มอบบรรดาศักดิ์ "เจาผิงโหฺว" (昭平侯; "โหฺวแห่งเจาผิง") รวมถึงตำแหน่งไท่ผู ให้แก่เซี่ยโหฺว อิง

เมื่อหลิว ปัง กับเซี่ยง อฺวี่ เกิดแตกหักกันจนกลายเป็นสงครามฉู่–ฮั่น เซี่ยโหฺว อิง ก็เข้าร่วมฝ่ายหลิว ปัง รบกับเซี่ยง อฺวี่ ในการยุทธหลายคราว จนปีที่ 205 ก่อนคริสตกาล หลิว ปัง แพ้เซี่ยง อฺวี่ ที่ยุทธการเผิงเฉิง (彭城之戰) จนต้องถอยหนี ระหว่างที่หนีนั้น หลิว ปัง จงใจละทิ้งบุตรทั้งสองของตนเสียเพื่อให้รถนั่งของตนเบาขึ้น เซี่ยโหฺว อิง ซึ่งขับรถนั้นอยู่ก็ห้ามหลิว ปัง หลายครั้ง จนหลิว ปัง โกรธ ขู่จะฆ่าเซี่ยโหฺว อิง แต่ที่สุดแล้ว ทั้งหมดก็พากันหนีรอดไปได้โดยไม่ทิ้งเด็กไว้

กระทั่งหลิว ปัง พิชิตเซี่ยง อฺวี่ ได้แล้ว หลิว ปัง ก็สถาปนาราชวงศ์ฮั่น และขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิฮั่นเกาจู่ (漢高祖) ในคราวที่ฮั่นไท่จู่เสด็จออกปราบการกระด้างกระเดื่องของเหล่าเจ้าประเทศราช เซี่ยโหฺว อิง ก็โดยเสด็จด้วยเสมอ ครั้งหนึ่งในยุทธการไป๋เติง (白登之戰) ซึ่งฮั่นไท่จู่ทรงรบกับชนพื้นเมืองซฺยงหนู (匈奴) และฮั่นไท่จู่ทรงเพลี่ยงพล้ำ เซี่ยโหฺว อิง ก็พาเสด็จหนีรอดอีกครั้ง

เมื่อฮั่นเกาจู่สิ้นพระชนม์แล้ว หลิว อิ๋ง (劉盈) พระโอรสของฮั่นไท่จู่ สืบราชสมบัติต่อเป็นจักรพรรดิฮั่นฮุ่ย (汉惠) เซี่ยโหฺว อิง ก็ดำรงตำแหน่งไท่ผูในราชสำนักฮั่นต่อไป จนเมื่อเกิดความวุ่นวายจากสกุลลฺหวี่ (呂氏之亂) และสกุลลฺหวี่ (呂) ของพระนางลฺหวี่ (呂后) ถูกปราบสิ้นแล้ว เซี่ยโหฺว อิง และคนอื่น ๆ ก็ช่วยเหลือให้หลิว เหิง (劉恆) พระโอรสอีกพระองค์ของฮั่นไท่จู่ ได้สืบราชสมบัติต่อเป็นจักรพรรดิฮั่นเหวิน (漢文)

เซี่ยโหฺว อิง ยังรับราชการต่อจนถึงแก่กรรมในรัชกาลฮั่นเหวิน เมื่อเซี่ยโหฺว อิง สิ้นชีวิตแล้ว จักรพรรดิฮั่นเหวินประทานบรรดาศักดิ์ "เหวินโหฺว" (文侯) ให้แก่เขา

อ้างอิง
-------

* Sima Qian. *Records of the Grand Historian*, Volume 95.
* Ban Gu et al. *Book of Han*, Volume 41.
**นกแต้วแร้วท้องดำ** หรือ **นกแต้วแล้วท้องดำ** (อังกฤษ: Gurney's Pitta, ชื่อวิทยาศาสตร์: *Hydrornis gurneyi*) เป็นนกที่พบในพม่าและไทย ปัจจุบันพบได้ที่ เขานอจู้จี้ ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาประ-บางคราม อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่ และบางส่วนในประเทศพม่า

นกแต้วแร้วท้องดำถูกค้นพบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1875 ในเขตตะนาวศรี ประเทศพม่า โดยชื่อสามัญในภาษาอังกฤษและชื่อวิทยาศาสตร์ตั้งขึ้นเป็นเพื่อเป็นเกียรติแก่ จอห์น เฮนรี เกอนีย์ นายธนาคารและนักปักษีวิทยาสมัครเล่นชาวอังกฤษ มีรายงานการพบครั้งสุดท้าย ในประเทศพม่าปี ค.ศ. 1914 และไม่พบอีกเลยติดต่อกันนานถึง 50 ปี ทำให้ CITES ขึ้นบัญชีเป็นสัตว์ที่สูญพันธุ์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1986 ถูกค้นพบในประเทศไทยโดย ฟิลิป ดี. ราวด์ และ อุทัย ตรีสุคนธ์  โดยพบ 44-45 คู่ แต่ในปี ค.ศ. 1997 เหลือเพียง 9 คู่เท่านั้น ปัจจุบันคาดว่ามีอยู่ประมาณ 13-20 คู่เท่านั้น จึงถูกให้เป็นสัตว์ป่าสงวน 19 ชนิดของไทย ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ซึ่ง IUCN ประเมินสถานภาพให้อยู่ในระดับใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง (Cr)
นกแต้วแร้วท้องดำ เป็นหนึ่งในนกแต้วแร้ว 12 ชนิดที่พบได้ในประเทศไทย รูปร่างอ้วนป้อม คอสั้น หัวโต หางสั้น ลำตัวยาว 22 เซนติเมตร ตัวผู้หัวมีสีดำ กระหม่อมและท้ายทอยสีน้ำเงินเหลือบฟ้า หางสีน้ำเงินอมเขียว ท้องสีเหลืองสดมีริ้วสีดำบาง ๆ พาดสลับตลอดช่วงท้อง ใต้ท้องมีแต้มสีดำ อันเป็นที่มาของชื่อ ตัวเมียกระหม่อมสีเหลืองอ่อน มีแถบดำผ่านใต้ตาลงไปถึงแก้ม ท้องสีขาว มีแถบสีน้ำตาลขวางจากอกลงไปถึงก้น

อาศัยอยู่ในป่าดิบที่ราบต่ำ ซึ่งมีระดับความสูงไม่เกิน 200 เมตรจากระดับน้ำทะเล มักพบตามที่ราบ ใกล้ร่องน้ำหรือลำธารที่ชื้นแฉะ ไม่ชอบอยู่บริเวณที่มีไม้พื้นล่างขึ้นรกทึบ 

หากินด้วยการกระโดดหาแมลงบนพื้นดินกินหรืออาจขุดไส้เดือนดินขึ้นมากิน บางครั้งอาจจับกบ และสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็กด้วย โดยเฉพาะในช่วงมีลูกอ่อน

ตัวเมียที่เขานอจู้จี้
นกตัวผู้จะร้องหาคู่ด้วยเสียง 2 พยางค์ เร็ว ๆ ว่า "ท-รับ" แต่ถ้าตกใจจะร้องเสียงว่า "แต้ว แต้ว" เว้นช่วงแต่ละพยางค์ประมาณ 7-8 วินาที และอาจร้องนานเป็นชั่วโมง ส่วนเสียงที่ใช้ในการสื่อสารกันระยะใกล้จะใช้เสียงนุ่มดังว่า "ฮุ ฮุ" 

มีฤดูผสมพันธุ์อยู่ในช่วงเดือนมีนาคม-มิถุนายน ออกไข่คราวละ 3-4 ฟอง


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Hydrornis gurneyi***

อ้างอิง
-------

1. ↑  Irestedt, M. Ohlson, J. I. Zuccon, D. Källersjö, M. & Ericson, P. G. P. (2006). "Nuclear DNA from old collections of avian study skins reveals the evolutionary history of the Old World suboscines (Aves: Passeriformes)" (PDF). *Zoologica Scripta*. **35**: 567–580. doi:10.1111/j.1463-6409.2006.00249.x.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑   Beolens, Bo; Watkins, Michael (2003). *Whose Bird? Men and Women Commemorated in the Common Names of Birds*. London: Christopher Helm. p. 153.
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-13. สืบค้นเมื่อ 2008-03-03.
4. ↑  ["นกแต้วแล้วท้องดำ (ไทย)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-01-18. สืบค้นเมื่อ 2011-12-30. นกแต้วแล้วท้องดำ (ไทย)]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Hydrornis gurneyi ที่วิกิสปีชีส์

| * ด
* ค
* ก
สัตว์ป่าสงวนของไทย |
| --- |
| ปัจจุบัน | 
* กระซู่
* กวางผา
* กูปรี
* เก้งหม้อ
* ควายป่า
* พะยูน
* แมวลายหินอ่อน
* แรด
* ละองละมั่ง
* เลียงผา
* วาฬบรูด้า
* วาฬโอมูระ
* สมเสร็จ
* สมัน
* นกกระเรียน
* นกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธร
* นกแต้วแร้วท้องดำ
* เต่ามะเฟือง
* ปลาฉลามวาฬ
* นกชนหิน

 |
| อดีต | 
* เนื้อทราย

 |
**วัดโพธิ์ทรายทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลละหานทราย อำเภอละหานทราย จังหวัดบุรีรัมย์

วัดโพธิ์ทรายทอง เดิมเรียกว่า **วัดละหานทราย** สร้างเมื่อสมัยใดไม่ปรากฏหลักฐาน สันนิษฐานว่าสร้างสมัยยุคต้นรัตนโกสินทร์ แต่ประกาศตั้งวัดในพระพุทธศาสนา เมื่อ พ.ศ. 2410 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 ภายในบริเวณวัดเล่ากันว่านกที่จับบนต้นโพธิ์ใหญ่ปืนยิงไม่ออก จึงได้ชื่อว่า "วัดโพธิ์ทรายทอง"

วัดมีเกจิอาจารย์คือ หลวงปู่สุข ธัมมโชโต หรือ พระครูภาวนาภิมณฑ์ อดีตเจ้าอาวาสซึ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดโพธิ์ทรายทอง พ.ศ. 2498 ท่านได้สร้างรูปหล่อลอยองค์เนื้อตะกั่วเถื่อนเป็นช่อจำนวน 108 องค์ และได้สร้างพระผงรูปสี่เหลี่ยม ตะกรุดสามกษัตริย์ เป็นต้น วัดได้สร้างรูปหล่อเหมือนหลวงปู่สุข ธมมโชโต ในช่วงเดือนเมษายนของทุกปีทางวัดจะจัดให้มีงานนมัสการหลวงปู่สุขเป็นประจำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิ์ทรายทอง". อีสานร้อยแปด.
2. ↑  "วัดโพธิ์ทรายทอง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "หลวงปู่สุข ธัมมโชโต อดีตพระเกจิบุรีรัมย์". ข่าวสด.
4. ↑  "วัดโพธิ์ทรายทอง". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
รูปเจมส์ ฟิก์ก โดยเซอร์เจมส์ ธอร์นฮิลล์ ในปี ค.ศ. 1732
ภาพวาดโฆษณาการชกมวยของเจมส์ ฟิกก์
**เจมส์ ฟิกก์** (อังกฤษ: James Figg) เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1695 ในมณฑลออกซฟอร์ดเชอร์ ประเทศอังกฤษ เจมส์ ฟิกก์ เป็นบุคคลที่ชื่นชอบในศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัว ในยุคนั้นการชกมวยยังไม่มีกฎกติกาที่ชัดเจน จึงคิดจะเปลี่ยนแปลงจากการต่อสู้เหล่านั้นให้กลายเป็นเกมกีฬาที่เป็นที่ยอมรับ

เจมส์ ฟิกก์ ประกาศตัวเองว่าเป็นนักมวยจากอังกฤษ ท้าชกกับทุกคนที่คิดว่าตัวเองแน่ โดยมีเงินเดิมพัน 100 ปอนด์ ในปี ค.ศ. 1715 และก็สามารถปราบทุกคนที่ขึ้นประฝีมือได้ทั้งหมด

การชกมวยในสมัยนั้น การกำหนดยกแต่ละยกใช้จอกเหล้าทองเหลืองขนาดบรรจุ 4 ออนซ์ เจาะรูขนาด 2 มิลลิเมตรที่ก้นจอก ลอยน้ำในถังไม้ เมื่อจอกเหล้าจมลงสู่ก้นกั้นเมื่อใด ให้เรียกว่าหนึ่งยก กติกาโดยทั่วไปได้แก่ ห้ามชกต่ำกว่าสะดือ ห้ามกอดรัดฟัดเหวี่ยง ห้ามกัด ห้ามซ้ำคู่ต้อสู้เมื่อล้ม เป็นต้น โดยที่กำหดยกไม่มี ไม่มีการสวมนวม 

ในปี ค.ศ. 1719 ก็ไม่มีใครสู้เขาได้ เจมส์ ฟิกก์จึงประกาศตัวเองว่าเป็น "แชมเปี้ยนโลกคนแรกของโลก" (The First Bare-Knuckle Boxing Champion) และฟิกก์ก็ยังชกมวยต่อไปนานถึง 15 ปี ซึ่งการชกของฟิกก์นับเป็นการต่อสู้ที่นับว่าใหม่มากในยุคนั้น โดยดัดแปลงการชกด้วยหมัดเพียงอย่างเดียว ให้มีการเต้นฟุตเวิร์ก มีการโยกหัวหลบหมัดของคู่ต่อสู้ หมัดแย็บ หมัดฮุก เป็นต้น และนอกจากนี้ เจมส์ ฟิกก์ ยังเป็นผู้เชี่ยวชาญในวิชาดาบด้วยอีกต่างหาก และก็เป็นบุคคลแรกของอังกฤษที่ให้มีการเสียค่าบัตรเข้าชมการต่อสู้ของเขา ซึ่งกลายมาเป็นการซื้อตั๋วเข้าชมกีฬาอย่างในปัจจุบัน

เจมส์ ฟิกก์ ยังตั้งค่ายมวยขึ้นมา โดยนับเป็นค่ายมวยแห่งแรกของโลกอีกด้วย ชื่อ "แอมฟิเตอร์" (Amphiter) ขึ้นมาเพื่อฝึกสอนทั้งมวยและดาบ และก็ไม่มีใครเอาชนะได้ จึงยุติการชกไป และยกตำแหน่งแชมป์ให้แก่ จอร์จ เทเลอร์ ลูกศิษย์คนแรกของเขาเป็นแชมป์สืบต่อ 

นอกจากนี้แล้ว เจมส์ ฟิกก์ ยังเป็นบุคคลแรกที่คิดค้นเวทีสำหรับชกมวยอีกด้วย โดยใช้ไม้กระดานยกเป็นพื้น และเอาไม้แผ่นทรงจตุรัสมากั้นเป็นการตีกรอบสำหรับการชก

หลังจากยุติการชกไปแล้วไม่นาน แจ๊ค ปรัฟตัน ก็ได้คิดค้นนวมสำหรับชกมวยขึ้น โดยนวมในยุคแรกเป็นถุงมือหนา ๆ แต่ยังไม่เป็นที่นิยมนักในช่วงต้น

เจมส์ ฟิกก์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1734 ที่กรุงลอนดอน เมื่ออายุได้เพียง 39 ปี เท่านั้น และศพของเขาถูกฝังอย่างสมเกียรติที่วิหารเวสต์มินเตอร์เช่นเดียวกับศพของบรรดาบุคคลสำคัญทั้งหลายของอังกฤษ

หลายสิ่งที่เจมส์ ฟิกก์ ได้คิดค้นและฝึกสอนนั้น กลายมาเป็นแนวทางซึ่งพัฒนามาเป็นมวยสากลอย่างในปัจจุบัน จนได้รับการยกย่องให้เป็น "บิดาแห่งมวยสากลสมัยใหม่" (Father of Modern Boxing)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Miles, Henry Downes (1906). *Pugilistica: the history of British boxing containing lives of the most celebrated pugilists*. Vol. 1. Edinburgh: J. Grant. pp. 8–12.
2. ↑  Oxfordshire Blue Plaques (อังกฤษ)
3. ↑  Derek Birley (1993). *Sport and the Making of Britain*. Manchester University Press. p. 118. ISBN 071903759X.
**พิเศก อินทรครรชิต** (เกิด 18 ตุลาคม พ.ศ. 2518) เป็นอดีตนักแสดงและนักธุรกิจชาวไทย และเป็นบุตรชายคนโตของไกร ครรชิต อดีตนักแสดงชื่อดังผู้ล่วงลับ

ประวัติและการศึกษา
------------------

พิเศก อินทรครรชิต มีชื่อเล่นว่า ต้น เกิดเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2518 ที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนสมถวิล ระดับมัธยมศึกษาจาก ไฮสคูล จีลอง แกรมม่า ประเทศออสเตรเลีย ระดับปริญญาตรี ด้านการสื่อสารองค์กร จากมหาวิทยาลัยฮาวาย แปซิฟิค ประเทศสหรัฐอเมริกา และปริญญาโท ด้านบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย

เข้าสู่วงการ
------------

พิเศกเข้าสู่วงการหลังจากเรียนจบไฮสคูลจากการชักชวนของรุ่นพี่ที่เคยมีผลงานในวงการโฆษณามาก่อนโดยผลงานชิ้นแรกคือภาพยนตร์กึ่งสารคดีเรื่องปมไหม ที่ออกอากาศในปี พ.ศ. 2544 ทางช่องไอทีวี โดยรับบทเป็น คทา นักหนังสือพิมพ์แต่ผลงานชิ้นแรกที่ออกสู่สายตาของประชาชนคือภาพยนตร์เรื่องบางกอกแดนเจอรัส เพชฌฆาตเงียบ อันตราย ซึ่งเป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 2 ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2543 และจากภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้เขาได้รับรางวัลพิเศษ รางวัลตุ๊กตาเงินดาวรุ่งฝ่ายชายจากงานรางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ครั้งที่ 24 ประจำปี พ.ศ. 2543 จากนั้นในปี พ.ศ. 2545 เขาได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง7 ประจัญบาน โดยรับบทเป็น ดั่น มหิทธา ในปี พ.ศ. 2546 เขามีผลงานทั้งสิ้น 3 เรื่องคือละครเรื่องบุษบา 3 ช่า ทางช่อง 7 โดยรับบทเป็น ภูเบศร์ นับเป็นละครเรื่องแรกของเขา มหาอุตม์ รับบทเป็น สารวัตรมณฑล และศพใต้เตียง รับบทเป็น สุเชาว์ ก่อนจะอำลาวงการเมื่อปี พ.ศ. 2549 เพื่อมาดูแลธุรกิจของครอบครัวคือ ยาสีฟันวิเศษนิยม แบบเต็มตัวโดยผลงานชิ้นสุดท้ายคือละครเรื่องแรงฤทธิ์พิศวาส โดยรับบทเป็นนนท์

ผลงาน
-----

### ภาพยนตร์

| ปี | เรื่อง | แสดงเป็น | ค่าย | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2543 | บางกอกแดนเจอรัส เพชฌฆาตเงียบ อันตราย | โจ |  | ภาพยนตร์เรื่องที่ 2 แต่ออกฉายก่อน |
| 2544 | ปมไหม | คทา |  | ภาพยนตร์กึ่งสารคดี ออกอากาศทางทีวีเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกในชีวิต |
| 2545 | 7 ประจัญบาน | ดั่น มหิทธา | สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล |  |
| 2546 | มหาอุตม์ | สารวัตรมณฑล | สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล |  |
| ศพใต้เตียง | สุเชาว์ |  |
| 2547 | ทวิภพ |  | สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล |  |
| เจ้าสาวผัดไทย | อาจารย์สุระชาติ |  |  |
| 2548 | 7 ประจัญบาน 2 | ดั่น มหิทธา | สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล | ภาพยนตร์เรื่องสุดท้าย |
|

### ละครโทรทัศน์

| ปี | เรื่อง | แสดงเป็น | ช่อง |
| --- | --- | --- | --- |
| 2546 | บุษบา 3 ช่า | ภูเบศร์ | ช่อง 7 |
| 2548 | เจ้าสาวก้นครัว |  | ช่อง 3 |
| 2549 | แรงฤทธิ์พิศวาส | นนท์ | ช่อง 7 (ละครเรื่องสุดท้าย) |
|

รางวัล
------

| ปี | รางวัล | สาขา | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| 2543 | รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ครั้งที่ 24 | รางวัลพิเศษ ตุ๊กตาเงินดาวรุ่งฝ่ายชาย | ชนะ |
|

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "ต้น พิเศก อินทรครรชิต". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-05-14. สืบค้นเมื่อ 2023-05-14.
2. 1 2 3  พิเศก อินทรครรชิต ทายาทธุรกิจสุดติสต์
3. ↑  VISET & I
**ครอฟเฟิล** (อังกฤษ: croffle) เป็นขนมอบที่เกิดจากการผสมระหว่างครัวซ็องและวาฟเฟิล ได้รับความนิยมในเกาหลีใต้ก่อนแพร่หลายไปทั่วโลก แนวคิดนี้คล้ายกับโครนัท ซึ่งเป็นลูกผสมระหว่างครัวซ็องกับโดนัท

คำอธิบาย
--------

ทั้งครัวซ็องและวาฟเฟิลเป็นอาหารเช้ายอดนิยม ครอฟเฟิลผสมผสานชั้นเนยของครัวซ็องกับความกรอบของวาฟเฟิล รูปร่างวาฟเฟิลช่วยให้สามารถรองรับจับน้ำเชื่อม ซอส หรือเครื่องเคียงอื่นๆ ได้ดี โดยหน้าเหล่านี้มีทั้งแบบหวานและคาวและสามารถเลือกผสมกันได้ (เช่น อะโวคาโดกับเฟต้า ชีสเค้กกับลีมอน และนูเทลลาบานานา)

ประวัติ
-------

แม้ว่าจะเริ่มโด่งดังในเกาหลีใต้ แต่ในบางครั้ง Louise Lennox เชฟขนมอบชาวไอริชและพิธีกรรายการโทรทัศน์ถือว่าเป็นผู้คิดค้นขนมอบนี้ โดย Lennox ร่วมมือกับร้านเบเกอรี่ Cuisine de France ในปี 2017 ที่งานป๊อปอัพ La Petite Boulangerie ในเมืองดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ โดยมีครอฟเฟิลเป็นขนมหลัก อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีวิดีโอการทำครัวซ็องวาฟเฟิลปรากฏอยู่ใน Food & Wine ในนิวยอร์กซิตี้ ปี 2015 ก็อยู่เช่นกัน

ในเดือนพฤศจิกายน 2018 คาเฟ่ Aufglet เปิดของครอฟเฟิลในเมืองโซล ประเทศเกาหลีใต้ ภายในต้นปี 2019 ความนิยมของครอฟเฟิลแพร่กระจายไปทั่วเมือง พบเห็นได้ตามคาเฟ่และร้านอาหารข้างทางต่างๆ ในปี 2020 การระบาดทั่วของโควิด-19 ส่งผลให้ความนิยมของครอฟเฟิลเพิ่มขึ้นอย่างมาก เนื่องจากส่วนผสมหาได้ง่ายและสามารถเตรียมได้ไม่ยาก ผู้คนจึงทำครอฟเฟิลทานเองที่บ้านและโพสต์ลงโซเชียลมีเดีย บางที่คาดการณ์ว่ายอดขายเครื่องทำวาฟเฟิลเพิ่มขึ้น 300% ในช่วงเดือนพฤษภาคม 2019 ถึง 2020 ในวันที่ 7 เมษายน 2020 คังมินคยอง นักร้องและนักแสดงชาวเกาหลีใต้ โพสต์บนอินสตาแกรมว่าครอฟเฟิล "อร่อยมาก"

ในช่วยปลายปี 2020 ความนิยมของครอฟเฟิลขยายไปถึงสหรัฐอเมริกา ปรากฏในย่านฟลัชชิ่งในควีนส์ และโคเรียทาวน์ในลอสแอนเจลิส จากนั้นแพร่หลายไปทั่วโลก เริ่มมีเสิร์ฟในร้านเบเกอรี่ของสิงคโปร์ ไทย ฮ่องกง แคนาดา และอินโดนีเซีย จนถึงปี 2021 ยังคงเป็นที่นิยมบนแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียอย่าง TikTok และ YouTube

การเตรียม
---------

ครอฟเฟิลในเครื่องทำวาฟเฟิล
ครอฟเฟิลใช้แป้งครัวซ็อง ซึ่งสามารถทำเองหรือซื้อสำเร็จ การซิ้อแบบสำเร็จมักเป็นวิธีที่เหมาะสมมากกว่า โดยมีหลายทางเลือก เช่น แป้งครัวซ็อง Pillsbury หรือแป้งครัวซ็องดิบจากร้านเบเกอรี่ต่างในท้องถิ่น นำแป้งมาคลึง จากนั้นคลึงแป้งครัวซ็องในน้ำตาลและคลุมให้ทั่ว เพื่อให้ครอฟเฟิลมีผิวสีทองกรอบ นำแป้งไปอบในเครื่องทำวาฟเฟิล โดยเปิดเครื่องให้ร้อนก่อน แล้วค่อยใส่แป้งครัวซ็องลงไปจนเป็นสีทองและสุก จากนั้นจึงใส่หน้าตามที่ต้องการ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Shin, Caroline (24 August 2021). "The Croffle Lands in NYC, Seeking Cronut-Level Fame". *Eater NY*. สืบค้นเมื่อ 2022-11-28.
2. 1 2 3  "Is The Croffle Pastry Perfection? Chef Louise Lennox Thinks So". *TheTaste.ie*. 12 July 2017. สืบค้นเมื่อ 2022-11-28.
3. 1 2 3 4  Brown, Derrick (6 June 2022). "How to Make the Croffle Less Awful". *The Takeout*. สืบค้นเมื่อ 2022-11-29.
4. ↑  "How to Make Croffles – Croissant Waffle – Food & Wine". *YouTube*. 18 December 2015. สืบค้นเมื่อ 2022-11-28.
5. ↑  "Goodbye Cronut. Hello Croffle!". *The Kraze*. 14 March 2021. สืบค้นเมื่อ 2022-11-28.
ธงของกองทัพเอกราชกะชีน
**กองทัพเอกราชกะชีน** (อังกฤษ: Kachin Independence Army: KIA; พม่า: ကချင် လွတ်မြောက်ရေး တပ်မတော်) เป็นหน่วยงานด้านการทหารขององค์การเอกราชกะชีนซึ่งเป็นกลุ่มทางการเมืองของกลุ่มชาติพันธุ์กะชีนในพม่าตอนเหนือ ชาวกะชีนได้สร้างพันธมิตรทางการเมืองกับชาวเผ่าอีก 6 เผ่าที่มีบ้านเกิดในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดียและรัฐกะชีนในพม่า ส่วนใหญ่มีฐานที่มั่นใกล้ชายแดนจีน

กองทัพเอกราชกะชีนก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2504 เพื่อเป็นการตอบโต้ต่อกองทัพพม่าและการก่อรัฐประหารของนายพลเนวี่น ที่พยายามลดบทบาทของชนกลุ่มน้อย ตั้งแต่ พ.ศ. 2504–2537 กองทัพเอกราชกะชีนได้สู้รบต่อต้านทหารพม่า โดยเริ่มจากการต่อสู้เพื่อความเป็นเอกราช มาเป็นการต่อสู้เพื่อสิทธิในการปกครองตนเอง การลงนามในสนธิสัญญาสงบศึกกับกองทัพพม่าใน พ.ศ. 2537 ทำให้ความรุนแรงลดลง กองทัพเอกราชกะชีนไม่ได้ถูกปลดอาวุธและคงมีกิจกรรมทางทหารต่อไป แม้ว่าจะมีการสงบศึกกับทหารพม่าแต่ชาวกะชีนยังหวังจะทำสงครามต่อไปในอนาคต ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2553 ฝ่ายรัฐบาลทหารพม่าต้องการให้กลุ่มติดอาวุธทุกกลุ่มปลดอาวุธก่อนการเลือกตั้ง แต่กองทัพเอกราชกะชีนได้ประกาศอย่างเด็ดขาดที่จะไม่ยอมปลดอาวุธ

การเกิดความขัดแย้ง พ.ศ. 2554–2555
---------------------------------

ใน พ.ศ. 2554 นายพลสุมลุต กัน มอว์ ได้ยืนยันการสู้รบครั้งใหม่เพื่อเอกราชของกะชีน เหตุผลหนึ่งที่ทำให้การสงบศึกสิ้นสุดคือการสร้างเขื่อน Myitsone Dam ที่ส่งผลกระทบต่อหมู่บ้านของชาวกะชีนจำนวนมาก

ความขัดแย้งในรัฐกะชีน พ.ศ. 2554–2555 ทำให้มีผู้คนต้องอพยพ 35,000–75,000 คนและถูกฆ่าหลายร้อยคน

หมายเหตุ
--------

1. ↑  Jackson, Joe. "On the Front Lines with the Kachin Independence Army". Time. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-02-19. สืบค้นเมื่อ 19 April 2012.
2. ↑  "Operation Victory Journey". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-02. สืบค้นเมื่อ 2013-02-20.
3. ↑  "Renewed fighting in Kachin state". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-01-13. สืบค้นเมื่อ 2013-02-20.
4. ↑  Myitsonedam

อ้างอิง
-------

* BBC staff (19 October 2010), *Burma army in tense stand-off with Kachin militia*, BBC
* Leithead, Alastair (22 February 2010), *Burma's Kachin army prepares for civil war*, BBC
* Fuller, Thomas (11 May 2009), "Ethnic Groups in Myanmar Hope for Peace, but Gird for Fight", *The New York Times*
* Tran, Mark (7 July 2009). "Burma rebels vow to stop using child soldiers". *The Guardian*. London. "This article was amended on Monday 31 August 2009 to remove references to the alleged age of SSA soldier"
* The Irrawaddy satff (17 April 2021), *Fighting Continues Between KIA, Tatmadaw in Northern Myanmar*, The Irrawaddy
* Myanmar NOW staff (23 April 2021), *KIA has seized 10 Myanmar military bases since coup, locals estimate*, Myanmar NOW

อ่านเพิ่ม
---------

* Bertil, Lintner (2002). *The Kachin: Lords of Burma's Northern Frontier*. Art Media Resources. ISBN 1-876437-05-7.
* Tucker, Shelby (2001). *Among Insurgents: Walking Through Burma* (New ed.). Flamingo. ISBN 0-00-712705-7.
**จอห์น แอนโทนี ไวต์** (อังกฤษ: John Anthony White, สกุลเดิม **กิลลิส**; เกิด 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1975) เป็นนักดนตรี นักร้อง นักแต่งเพลง และโปรดิวเซอร์เพลงชาวอเมริกัน รู้จักกันในฐานะนักร้องนำและมือกีตาร์ของวงดนตรีร็อกคู่ เดอะไวต์สไตรปส์ ไวต์ประสบความสำเร็จทางด้านเสียงวิจารณ์และได้รับความนิยมอย่างต่อเนื่อง เขาถือเป็นหนึ่งในกุญแจสำคัญของดนตรีการาจร็อกรีไววัลในคริสต์ทศวรรษ 2000 เขาได้รับรางวัลแกรมมี 12 ครั้ง และอัลบัมเดี่ยวทั้งสามอัลบัมของเขา สามารถขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ต *บิลบอร์ด* ในปี 2010 *โรลลิงสโตน* ยังจัดให้เขาอยู่อันดับที่ 70 ในรายชื่อ "100 มือกีตาร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล" ส่วนการจัดอันดับของเดวิด ฟริคค์ ในรายชื่อเดียวกันเขาอยู่อันดับที่ 17 ในปี 2012 *เดอะนิวยอร์กไทมส์* เรียกเขาว่า "เป็นร็อกสตาร์ที่เจ๋ง ประหลาด และมีความสามารถที่สุดในยุคนี้"

หลังจากทำงานเสริมเป็นมือกลองให้กับวงดนตรีใต้ดินหลายวงในดีทรอยต์ ไวต์ได้ก่อตั้งวงดนตรีชื่อ เดอะไวต์สไตรปส์ ในปี 1997 กับเพื่อนร่วมท้องถิ่นในดีทรอยต์และเม็ก ไวต์ ภรรยาของเขาในขณะนั้น ต่อมาได้รับความก้าวหน้าทางอาชีพในอัลบัมชุดที่สาม *ไวต์บลัดเซลล์* (2001) มีซิงเกิลฮิตอย่าง "เฟลอินเลิฟวิธอะเกิร์ล" ซึ่งทำให้วงมีชื่อเสียงในระดับนานาชาติและยังเปิดโอกาสให้ไวต์ได้ร่วมงานกับศิลปินอื่น เช่น โลเรตตา ลินน์ และบ็อบ ดิลลัน ในปี 2005 เขาร่วมตั้งวงเดอะรัคคอนเทอส์กับเบรนดัน เบนสัน และในปี 2009 ร่วมตั้งวงเดอะเดดเวทเทอร์กับอลิสัน มอสฮาร์ต แห่งวงเดอะคิลส์ ต่อมาในปี 2008 ไวต์และอลิเชีย คีส์ ออกซิงเกิลร่วมกันชื่อ "อนาเธอร์เวย์ทูดาย" เป็นเพลงหลักประกอบภาพยนตร์ *007 พยัคฆ์ร้ายทวงแค้นระห่ำโลก* และเป็นเพลงร่วมขับร้องเพียงเพลงเดียวใน *เจมส์ บอนด์* นอกจากนี้ไวต์ยังออกสตูดิโออัลบัมเดี่ยวอีกสี่ชุด ซึ่งล้วนประสบความสำเร็จทั้งเสียงวิจารณ์และในเชิงพาณิชย์อย่างกว้างขวาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "100 Greatest Guitarists". *Rolling Stone*. December 18, 2015. สืบค้นเมื่อ July 20, 2021.`{{cite magazine}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
2. ↑  Fricke, David (December 3, 2010). "100 Greatest Guitarists: David Fricke's Picks". *Rolling Stone*. สืบค้นเมื่อ July 20, 2021.`{{cite magazine}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
3. ↑  Eells, Josh (April 5, 2012). "Jack Outside the Box". *The New York Times* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ July 27, 2022.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

**แจ็ก ไวต์** ที่โครงการพี่น้องของวิกิพีเดีย

* ภาพและสื่อจากคอมมอนส์
* คำคมจากวิกิคำคม
* ข้อมูลจากวิกิสนเทศ

* เว็บไซต์ทางการ
* แจ็ก ไวต์ ผลงานเพลงที่ดิสคอกส์
* แจ็ก ไวต์ ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**จูลี นิวมาร์** (อังกฤษ: Julie Newmar) เกิด 16 สิงหาคม ค.ศ. 1933 เป็นนักแสดงหญิง นักเต้น นักร้อง ชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในหลายบทบาททั้งละครเวที ภาพยนตร์ โทรทัศน์ เธอได้รับรางวัลโทนี สาขานักแสดงหญิงในละครเวทียอดเยี่ยม จากบท เคทริน สเวก ในละครบรอดเวย์เรื่อง *The Marriage-Go-Round* จากนั้นได้แสดงในเรื่องเดียวอีกครั้งในฉบับภาพยนตร์ปี ค.ศ. 1961 และในคริสต์ทศวรรษ 1960 เธอแสดงในซีรีส์โทรทัศน์ในบทแคตวูแมน เรื่อง *Batman* (1966–1967) และในละครเวที เธอรับบทลอราใน *Damn Yankees!* (1961) และเออร์มาใน *Irma la Douce* (1965) 

เธอยังแสดงมิวสิกวิดีโอของจอร์จ ไมเคิล ในปี ค.ศ. 1992 กับซิงเกิ้ล "Too Funky" และรับบทเป็นตัวเองในภาพยนตร์ *To Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar* (1995) เธอยังพากย์เสียงในภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง *Batman: Return of the Caped Crusaders* (2016) และ *Batman vs. Two-Face* (2017) โดยพากย์เป็นแคตวูเมน ในโอกาสครบรอบ 50 ปี ของซีรีส์ แบตแมนฉบับดั้งเดิม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Demaret, Kent (September 12, 1977). "At 42, Julie Newmar Takes Her First Husband, and a Texas Lawyer Gets His Own Living Doll". *People*. สืบค้นเมื่อ June 2, 2017.
**เสนาธิการทหารอากาศสหรัฐ** (อังกฤษ: Chief of Staff of the United States Air Force) เป็นตำแหน่งตามกฎหมายของกองทัพอากาศสหรัฐ และเป็นตำแหน่งระดับสูงสุดของนายทหารในกองทัพอากาศสหรัฐ ทำหน้าที่เป็นผู้แทนกองทัพอากาศในที่ประชุมคณะเสนาธิการร่วม เป็นหัวหน้าที่ปรึกษาฝ่ายทหารของรัฐมนตรีว่าการทบวงทหารอากาศ และเป็นที่ปรึกษาฝ่ายทหารของสภาความมั่นคงแห่งชาติ ของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม และของประธานาธิบดี

เสนาธิการทหารอากาศสหรัฐจะได้รับการแต่งตั้งโดยประธานาธิบดี โดยคำแนะนำและความยินยอมของวุฒิสภา มีวาระการดำรงตำแหน่งสี่ปีในยามปกติ ดำรงตำแหน่งได้ติดต่อกันสองวาระเฉพาะยามศึกสงครามและสถานการณ์ฉุกเฉินที่ประกาศโดยรัฐสภาสหรัฐ เสนาธิการทหารอากาศมียศทหารเป็นพลเอก

เสนาธิการทหารอากาศสหรัฐมีที่ทำงานอยู่ในอาคารเดอะเพนตากอน ไม่มีกองบัญชาการเป็นของตนเอง ไม่มีอำนาจบังคับบัญชากองทัพอากาศหรือกองบินใด จึงไม่อาจเทียบได้กับตำแหน่งผู้บัญชาการทหารอากาศในประเทศอื่น กฎหมายสหรัฐว่าด้วยสายบังคับบัญชา บัญญัติให้การควบคุมบังคับบัญชาทหารสหรัฐทุกเหล่าทัพเป็นอำนาจของประธานาธิบดีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ซึ่งจะมอบคำสั่งโดยตรงให้แก่หน่วยบัญชาการรบรวม

อ้างอิง
-------

1. ↑   10 USC 8033. Chief of Staff
2. 1 2  Law.cornell.edu, 10 USC 3033. Chief of Staff

| * ด
* ค
* ก
คณะเสนาธิการร่วมของกองทัพสหรัฐ |
| --- |
| 
* ประธาน
* รองประธาน
* ผู้บัญชาการเหล่านาวิกโยธิน
* เสนาธิการทหารบก
* ผู้บัญชาการยุทธนาวี
* เสนาธิการทหารอากาศ
* ผู้บัญชาการยุทธอวกาศ
* อธิบดีกรมยามชาติ

 |  |