recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดขุนสมุทราวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านขุนสมุทรจีน ตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ เป็นวัดที่มีลักษณะที่ตั้งเป็นแหลมเล็ก ๆ ยื่นเข้าไปในอ่าวไทย ที่ดินของวัดในอดีตมีเนื้อที่กว่า 76 ไร่ ได้รับบริจาคมาจากชาวบ้านขุนสมุทรจีน แต่ปัจจุบันเหลือเพียง 5 ไร่เท่านั้น เพราะถูกน้ำทะเลกัดเซาะจนหายไปหมด ทั้งนี้ บริเวณบ้านขุนสมุทรจีนเป็นจุดที่มีการกัดเซาะรุนแรงมากที่สุดในประเทศไทย

วัดขุนสมุทราวาสสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 โดยมีนายประเทือง เจริญนาค และผู้ใหญ่หั่น เข่งสมุทร เป็นผู้ดำเนินการสร้าง ส่วนผู้ถวายที่ดินให้สร้างวัดคือนายสง่า สนเจริญ และนายชลอ ฮวดสุวรรณ เริ่มก่อสร้างวัดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2505 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2516 ได้ตั้งชื่อวัดตามชื่อบ้านขุนสมุทร (จีน) มีเจ้าอาวาสรูปแรก ชื่อ หลวงตาใบ

วัดประสบปัญหาจากการถูกน้ำทะเลกัดเซาะและน้ำท่วม ทางวัดได้พยายามแก้ไขปัญหานี้โดยอาศัยเสาไฟฟ้าเก่าปักเป็นแถว เพื่อสร้างแนวป้องกันคลื่นทะเลและดักตะกอน สร้างแผ่นดินใหม่ ชาวบ้านและพระสงฆ์ได้ช่วยกันปลูกต้นไม้ชายเลน เพิ่มความหนาแน่นให้เป็นธรรมชาติ

พื้นของโบสถ์และกุฏิได้มีการยกให้สูงขึ้นเพื่อไม่ให้น้ำทะเลกัดเซาะจนพังลง อุโบสถยังสามารถประกอบพิธีกรรมทางศาสนาได้ ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า *หลวงพ่อปากแดง* มีศาลาไม้ริมทะเล ประดิษฐานหลวงพ่อโต และหลวงปู่ทวด ส่วนอีกด้าน จะเป็นเก๋งจีนที่ประดิษฐานองค์เจ้าแม่กวนอิม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ทะเลกลืนแผ่นดิน บ้านขุนสมุทรจีน" (PDF).
2. ↑  "วัดขุนสมุทราวาส". หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ.
3. ↑  "ชุมชนบ้านขุนสมุทรจีน". สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดสมุทรปราการ.
**วัดขุนหลวงนิมิต** หรือ **วัดทุ่งขุนหลวง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหารเทา อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง

วัดขุนหลวงนิมิตเป็นวัดโบราณ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยใดอย่างแน่ชัด ตามตำนานกล่าวว่า เมื่อพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช เจ้าเมืองนครศรีธรรมราชได้สร้างพระบรมธาตุเจดีย์ มีการนำทรัพย์สมบัติขนไปสร้างพระเจดีย์ ระหว่างหยุดพักแรม มีพวกโจรเข้ามาปล้น แต่ขุนหลวง ได้ใช้กลอุบายขนทรัพย์สินซ่อนไว้ในคลอง หลังจากนั้นเมื่อขับไล่โจรได้แล้ว ก็พอดีได้ทราบข่าวการสร้างพระธาตุเสร็จสิ้นแล้ว จึงนำทรัพย์สมบัติขึ้นมาจากคลอง แล้วให้สร้างวัดขึ้นบริเวณนั้นเรียกว่า "วัดทุ่งขุนหลวง" ตามประวัติในทำเนียบวัดของอำเภอปากพะยูน ระบุสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2171 ต่อมาได้กลายเป็นวัดร้าง จนกระทั่ง พ.ศ. 2467–2468 มีพระสงฆ์จากวัดเสื้อเมือง จังหวัดสงขลา ร่วมมือกับชาวบ้านบูรณะวัดขึ้นใหม่ กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฏิไม้ทรงปั้นหยาผสมบรานอ ขนาดกว้าง 30 เมตร ยาว 10 เมตร ยกใต้ถุนสูง หันหน้าไปทางทิศใต้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยประดิษฐานในศาลาการเปรียญ ปัจจุบันได้ซ่อมแซมใหม่จึงดูผิดส่วนไปมาก ของเดิมมีเฉพาะพระพักตร์เท่านั้น เป็นฝีมือช่างท้องถิ่นสมัยอยุธยา ขนาดหน้าตักกว้าง 2 เมตร สูง 4 เมตร ชาวบ้านเรียกว่า "ยายทองตาหลวง" หรือ "ตาหลวงยายทอง"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดทุ่งขุนหลวง". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดพัทลุง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-11-04. สืบค้นเมื่อ 2022-11-04.
2. ↑  "วัดทุ่งขุนหลวงนิมิต". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดขวัญประชา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสุไหงโก-ลก อำเภอสุไหงโก-ลก จังหวัดนราธิวาส

วัดขวัญประชา เดิมชื่อ **วัดตันหยงมะลิ** เดิมเป็นที่พักสงฆ์อยู่ริมฝั่งแม่น้ำสุไหงโก-ลก เป็นที่ดินสวนผลไม้มีเนื้อที่ราว 17 ไร่ หลังจากนั้นได้ย้ายที่ตั้งวัดมาอยู่ริมถนนสุไหงโก-ลก-แว้ง โดยผู้บริจาคที่ดินคือ นายขวัญ ได้บริจาคที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน 67 ตารางวา และมีหนังสืออนุญาตให้สร้างวัดโดยกรมศาสนาอนุญาตให้ นายอนันต์ สุวรรณราช สร้างวัดขึ้นที่บ้านตันหยงมะลิในวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2518 ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2521 ให้ชื่อว่า "วัดขวัญประชา" ปัจจุบันเป็น น.ส. 3ก ได้รับเอกสารสิทธฺ์ เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2527 และเนื้อที่ของวัดนั้นส่วนใหญ่อยู่บนเนื้อที่ทางราชการทำให้เนื้อที่ของวัดเหลือน้อย ดังนั้นนายอนันต์ สุวรรณราช ได้บริจาคที่ดินถวายวัดเพิ่ม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2540

วัดมีเกจิอาจารย์ที่เป็นที่นับถือ คือ หลวงพ่อจันทร์ ชาวบ้านได้สร้างรูปปั้นของท่านเมื่อ พ.ศ. 2530 สร้างด้วยปูน ได้รับบริจาคเงินจากชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านตันหยงมะลิและหมู่บ้านใกล้เคียง ดำเนินการสร้างโดย หลวงพ่อทิ้ง สลังโร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระต้ม ธมมสโร
* พระจันทร์ กิตติโก
* พระครูกัลยาณ์กิตติคุณ (28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547–ปัจจุบัน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดขวัญประชา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดขวัญประชา". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "หลวงพ่อจันทร์ (วัดขวัญประชา)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**พระยาอภัยภูเบศร** (นอง) ตระกูล **อภัยวงศ์** (สกุล อภัยวงศ์ มีหลังจากที่พระยาอภัยภูเบศร ถึงแก่อนิจกรรม) เป็นเจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 6 ระหว่าง พ.ศ. 2390–2403 มีนามเดิมว่า นอง, ฟอง หรือ ม่วง เป็นบุตรของพระยาธิราชวงศา

หลังจากเจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 5 ที่นักองค์อิ่มเป็นกบฏต่อไทย ทำลายเมืองพระตะบองแล้วลงไปอยู่กับญวนที่พนมเปญ เมื่อ พ.ศ. 2382 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวก็ทรงโปรดเกล้าฯ ให้ปรับปรุง ซ่อมแซม เมืองพระตะบองเสียใหม่ แต่มิได้ทรงแต่งตั้งผู้ใดเป็นเจ้าเมืองพระตะบองเป็นเวลานานถึง 7 ปี ซึ่งน่าจะมาจากเหตุผลที่ไทยยังไม่สามารถจะหาผู้ใดที่ไว้วางใจ จงรักภักดีต่อไทยอย่างจริงใจ 

บุคคลที่ได้รับการพิจารณาแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองพระตะบองขณะนั้นมีอยู่ 2 ท่าน คือ พระพิทักษ์บดินทร์ (โสม) ซึ่งเป็นปลัดเมืองพระตะบอง และพระนิรนทรโยธา (นอง, ฟอง หรือ ม่วง) กรมการเมืองซึ่งเป็นบุตรเขยของเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) เจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 1 ทั้งสองท่านมีบทบาทในการต่อสู้ป้องกันเมืองพระตะบองจากญวนเมื่อ พ.ศ. 2382 โดยนำกองทัพออกสะกัดครอบครัวเมืองพระตะบองให้กลับเข้าเมือง และนำกำลังเข้าตั้งมั่นรักษาเมือง ก่อนที่กองทัพจากกรุงเทพจะยกออกไป ทั้งสองท่านยังร่วมมือกับนักองค์ด้วงเกลี้ยกล่อมชักชวนชาวเมืองพระตะบองให้ลงไปพนมเปญ เมื่อ พ.ศ. 2381 และถูกจับได้จึงมีความผิด พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเห็นว่าที่ทำไปเพราะตั้งใจจะประจบนักองค์ด้วงเพียงเท่านั้น อีกทั้งทั้งสองท่านเป็นข้าหลวงและบุตรหลานเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) จึงทรงพระกรุณามิให้ลงโทษ โปรดให้เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ภาคทัณฑ์ไว้ก่อน

หลังจากเว้นว่างจากการมีเจ้าเมืองพระตะบองนาน 7 ปี เป็นเวลาที่ไทยทำสงครามกับญวนครั้งที่ 2 เจ้าพระยาบดินทรเดชาเป็นแม่ทัพในการบัญชาทัพ ท่านเดินทางไปยังเมืองพระตะบองเพื่อติดต่อสั่งราชการที่เมืองพระตะบอง ท่านตั้งให้พระพิทักษ์บดินทร์ (โสม) รั้งราชการเป็นเจ้าเมืองพระตะบอง และให้พระนิรนทรโยธานำกองทัพออกไปทำสงครามกับญวนในเขมร เมื่อสงครามจบลง พระพิทักษ์บดินทร์ (โสม) ก็ถึงแก่อสัญกรรม จึงได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งพระนิรนทรโยธา เป็นเจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 6 ต่อมาท่านปกครองเมืองพระตะบองโดยปรับปรุงเมืองที่ทรุดโทรมให้เจริญขึ้น สภาพความเป็นอยู่ของราษฎรดีขึ้น พระยาอภัยภูเบศร (นอง) ว่าราชการได้ 12 ปี ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ พ.ศ. 2403

บุตร
----

มีบุตรชายรวม 5 คน

* เจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย อภัยวงศ์)
* นายทองอยู่
* นายขำ
* นายบัว
* นายยศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ไกรฤกษ์ นานา. "สยามรัฐท่ามกลางจักวรรดินิยม". p. 63.
2. ↑  ระยับศรี กาญจนะวงศ์. "บทบาทของเจ้าเมืองพระตะบองในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์พ.ศ. 2337-2449" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 126–128.
3. ↑  "ประชุมพงศาวดาร, เล่มที่ 12". p. 148.

| * ด
* ค
* ก
เจ้าเมืองและผู้สำเร็จราชการเมืองพระตะบอง |
| --- |
| เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) · พระยาอภัยภูเบศร (แบน) · พระยาอภัยภูเบศร (รศ) · พระยาอภัยภูเบศร (เชด) · นักองค์อิ่ม · พระยาอภัยภูเบศร (นอง) · เจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย อภัยวงศ์) · เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม อภัยวงศ์) |
| บทความที่เกี่ยวข้อง: พระยาอภัยภูเบศร (เลื่อม อภัยวงศ์) · สกุลอภัยวงศ์ |
***ฟิกฮ์*** (/fiːk/; อาหรับ: فقه [ฟิกฮ์]) คือ นิติศาสตร์อิสลาม *ฟิกฮ์* มักถูกอธิบายว่าเป็นความเข้าใจของมนุษย์และการปฏิบัติของชะรีอะฮ์ นั่นคือความเข้าใจของมนุษย์เกี่ยวกับกฎหมายอิสลามอันศักดิ์สิทธิ์ตามที่เปิดเผยในอัลกุรอาน และ ซุนนะฮ์ ฟิกฮ์ขยายและพัฒนาชะรีอะฮ์ผ่านการวินิจฉัย (*อิจญ์ติฮาด*) ผ่านอัลกุรอานและซุนนะฮ์ โดยนักนิติศาสตร์อิสลาม (*อุละมาอ์*) และดำเนินการโดยออกคำวินิจฉัย (*ฟัตวา*) ของนักกฎหมายในคำถามที่นำเสนอต่อพวกเขา *ฟิกฮ์* เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติตามพิธีกรรม, ศีลธรรม และกฎหมายสังคมในอิสลาม ตลอดจนระบบเศรษฐกิจและการเมือง ในยุคปัจจุบัน มีสำนัก (มัซฮับ) ที่มีชื่อเสียง 4 แห่งฟิกฮ์ ในแนวทางปฏิบัติของซุนนี และอีกสอง (หรือสามแห่ง) ในแนวทางปฏิบัติชีอะฮ์ บุคคลที่ได้รับการฝึกฝนเกี่ยวกับฟิกฮ์ เรียกว่า *ฟะกีฮ์* (พหูพจน์ คือ *ฟุเกาะฮาอ์*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "fiqh". *Collins English Dictionary*.
2. ↑  Fiqh Encyclopædia Britannica
3. 1 2  Vogel, Frank E. (2000). *Islamic Law and the Legal System of Saudí: Studies of Saudi Arabia*. Brill. pp. 4–5. ISBN 9004110623.
4. ↑  Glasse, Cyril, *The New Encyclopedia of Islam*, Altamira, 2001, p. 141
**คอร์เนเลียส บีช แบรดลีย์** (อังกฤษ: Cornelius Beach Bradley; 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1843 - 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1936) เป็นชาวอเมริกันซึ่งดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านวาทศิลป์ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย และศึกษาภาษาไทยด้วย

แบรดลีย์เกิดและเติบโตในสยาม เป็นบุตรชายของมิชชันนารีแดน บีช แบรดลีย์ และทำงานเผยแพร่ศาสนาในสยามหลังจากสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยโอเบอร์ลิน ในสหรัฐอเมริกา เขากลับมาที่สหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1874 โดยเป็นอาจารย์และรองอาจารย์ใหญ่ที่โรงเรียนมัธยมโอ๊คแลนด์ ก่อนจะไปทำงานที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียในปี ค.ศ. 1882 เขายังเป็นที่รู้จักในเรื่องการปีนเขาโดยเฉพาะในเซียร์ราเนวาดา

แบรดลีย์เป็นบิดาของฮาโรลด์ คอร์เนเลียส แบรดลีย์ ศาสตราจารย์ด้านชีวเคมีที่ UW-Madison และเป็นปู่ของชาลส์ ซี. แบรดลีย์ ศาสตราจารย์ด้านธรณีวิทยาที่มอนทานาสเตทคอลเลจ

อ้างอิง
-------

1. ↑  University of California (System) Academic Senate (1937). "Cornelius Beach Bradley, English: Berkeley". *University of California: In Memoriam, 1935-1936*. University of California. สืบค้นเมื่อ 3 June 2021.
2. ↑  "OLDEST U. C. PROFESSOR DIES". *Oakland Tribune*. 18 February 1936.
**กองทัพอากาศอุรุกวัย เที่ยวบินที่ 571** หรือ**ภัยพิบัติการบินแอนดีส** เป็นเหตุการณ์เครื่องบินเช่าเหมาลำ แฟร์ไชลด์ FH-227D ของกองทัพอากาศอุรุกวัย มีผู้โดยสาร 45 คน เป็นนักกีฬารักบี้ยูเนียนและครอบครัว เดินทางจากมอนเตวิเดโอ ประเทศอุรุกวัย เพื่อไปแข่งขันที่ซานติอาโก ประเทศชิลี เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2515 ประสบกับสภาพอากาศเลวร้าย ต้องแวะพักที่เมืองเมนโดซา ประเทศอาร์เจนตินา และบินอ้อมเทือกเขาแอนดีส ก่อนจะประสบอุบัติเหตุระหว่างบินผ่านช่องเขาบริเวณชายแดนอาร์เจนตินาและชิลี

นักบินได้บังคับเครื่องบินร่อนลงและกระแทกกับพื้นผิวโลก ในเบื้องต้นมีผู้เสียชีวิต 12 คน และเสียชีวิตเพิ่มอีก 5 คนในวันรุ่งขึ้น ผู้รอดชีวิตที่เหลือต้องทรมานกับสภาพอุณหภูมิเย็นจัด และอากาศเบาบาง โดยไม่มีเครื่องนุ่งห่ม รองเท้า เวชภัณฑ์ และเสบียงอาหาร แต่ยังคงอยู่รอดได้โดยการกินเนื้อของเพื่อนผู้เสียชีวิตเป็นอาหาร จนกระทั่งสมาชิกสองคนในกลุ่ม ชื่อ นันโด ปาร์ราโด และ โรเบร์โต กาเนสซา ออกเดินเท้าข้ามเทือกเขาแอนดีสเป็นเวลา 10 วัน ข้ามพรมแดนชิลี และได้รับความช่วยเหลือจากทางการ เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2515 หลังเกิดเหตุเป็นเวลา 72 วัน มีผู้รอดชีวิต 16 คน

เหตุการณ์นี้เป็นที่รู้จักในอเมริกาใต้ในชื่อว่า **ปาฏิหาริย์แห่งแอนดีส** (สเปน: *El Milagro de los Andes*; อังกฤษ: Miracle of the Andes)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เหตุเครื่องบินตกบริเวณเทือกเขาแอนดีส พ.ศ. 2515**

* Viven! El Accidente de Los Andes (Official website) เก็บถาวร 2006-11-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Latest discoveries by Ricardo Peña at the Andes Survivors site เก็บถาวร 2014-03-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Doctor Roberto Canessa, who went for help, recalls the incident on the Late Late Show in March 2008
* Interviews เก็บถาวร 2007-01-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Conferences เก็บถาวร 2007-01-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* PBS's Independent Lens: STRANDED: The Andes Plane Crash Survivors, by Gonzalo Arijon and Marc Silvera
* National Geographic Expedition 2005 เก็บถาวร 2014-03-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Outside The Lines: Still Alive ESPN Video
* Back to the Andes Expedition 2006 with one of the survivors – Eduardo Strauch เก็บถาวร 2014-03-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดอมรญาติสมาคม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองมอญในตำบลท่านัด อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี

วัดอมรญาติสมาคมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2437 เดิมชื่อว่า **วัดมอญ** เนื่องจากคนไทยเชื้อสายมอญเป็นผู้สร้าง โดยนายเกาะ เจริญทรัพย์ ที่เป็นเสมียนของบริษัทฝรั่ง ท่านได้ไม้สักจากกรุงเทพมหานครมาเป็นจำนวนมาก เพื่อปลูกบ้าน และยุ้งข้าว จึงได้นำไม้ที่เหลือจำนวนหนึ่งมาสร้างวัด ครั้งแรกได้สร้างกุฏิ 1 หลัง อุโบสถสร้างด้วยไม้สักทั้งหลังยกเว้นหลังคาซึ่งมุงด้วยสังกะสี อุโบสถหลังดังกล่าวยังปรากฏอยู่ทุกวันนี้ เมื่อสร้างวัดเสร็จจึงได้อาราธนาหลวงพ่อน้อย จากวัดคงคาราม ตำบลคลองตาคต อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก หลวงพ่อน้อยพัฒนาวัดนี้เรื่อยมา โดยสร้างเสาหงส์คู่ไว้หน้าวัด เจดีย์แบบชเวดากองแต่สร้างไม่เสร็จ ปัจจุบันยังปรากฏรากฐานเจดีย์

หลวงพ่อเฟื่อง ธมฺมปาโล เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 2 มีการก่อสร้างกุฏิเพิ่มขึ้นอีก พร้อมทั้งศาลาการเปรียญขนาดใหญ่ และโรงเรียนประชาบาลอมรวิทยาคาร แบบเรือนไม้ 2 ชั้น 9 ห้องเรียน พร้อมทั้งได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดอมรญาติสมาคม" เมื่อ พ.ศ. 2501 ได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ปูด้วยหินอ่อน ประตูหน้าต่างฝังมุก ภายในประดิษฐาน *หลวงพ่อพระศรีโสพิศ* พระพุทธรูปสมัยอยุธยา เนื้อศิลาแลง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2505

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เมืองพระราชา". p. 80.
2. ↑  "วัดอมรญาติสมาคม". พระสังฆาธิการ.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดอมรญาติสมาคม**
**วัดดอนมูล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน

จากพงศาวดารน่านกล่าวว่าเมื่อ พ.ศ. 2399 พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชได้กวาดต้อนชาวไทลื้อจากสิบสองปันนาเข้าในเขตจังหวัดน่าน ตั้งเป็นชุมชนไทลื้อ สร้างวัดดอนมูลเมื่อ พ.ศ. 2375 และสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2380 โดยเจ้าหลวงอนุภาพ มีพระปัญญาเป็นเจ้าอาวาส ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 และกรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ขึ้นทะเบียนเป็นอาคารควรค่าแก่การอนุรักษ์จากสมาคมสถาปนิกสยาม เมื่อ พ.ศ. 2553

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารทรงไทลื้อก่ออิฐถือปูนแบบใช้ผนังรับน้ำหนัก ขนาด 6 ห้องทรงจั่วที่ต่อหลังคาปีกนกโดยรอบ ผนังจึงหนาถึง 50 เซนติเมตร เดิมเจาะช่องหน้าต่างไม่มีบานหน้าต่างต่อมาได้ขยายออกและใส่บานหน้าต่าง ประตูหน้าเข้าทางทิศตะวันออก ส่วนประตูข้างเข้าทางทิศใต้ มีบันไดพญานาคเข้าสู่ตัววิหาร ช่วงเสาที่ 2 จากทิศตะวันออกประดิษฐานพระประธานก่ออิฐถือปูนลงรักปิดทอง หลังคามุงด้วยไม้แป้นเกล็ดตกแต่งช่อฟ้าใบระกาหางหงส์เป็นรูปสัตว์ในป่าหิมพานต์ เช่น นกหัสดีลิงค์ กินนร หงส์ หน้าบันแต่งลายประจำยามในช่องสี่เหลี่ยมแบบลูกฟัก ประดับกระจกเงาที่ตอนกลางหน้าบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดดอนมูล". สมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์.
2. ↑  "ไทยทัศนา : (43) วิหารไทลื้อ น่าน (ตอนที่สาม-วัดดอนมูล)". วอยซ์ทีวี.
3. ↑  กรมศิลปากร. "วัดดอนมูล" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 19 สิงหาคม 2566. เข้าถึงจาก
**ชูปากาบรัส** (สเปน: *chupacabras*; แปลว่า *"ตัวดูด [เลือด] แพะ"*) เป็นสิ่งมีชีวิตลึกลับที่เป็นที่เล่าลือชนิดหนึ่ง มีผู้ที่อ้างว่าพบเห็นครั้งแรกในปวยร์โตรีโกในปี ค.ศ. 1995 และมีหลายคนรายงานว่า มันได้ฆ่าสัตว์ชนิดต่าง ๆ เช่น แพะ ด้วยการดูดเลือดเป็นจำนวนมาก และยังคงมีผู้พบเห็นมันมาอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน ปัจจุบัน ที่ปวยร์โตรีโก มีนักสำรวจท้องถิ่นได้สำรวจเรื่องราวเกี่ยวกับชูปากาบรัส และพบถ้ำแห่งหนึ่งที่เชื่อว่าเป็นที่อาศัยของมัน และรอยเท้าของชูปากาบรัสก็มีลักษณะใหญ่คล้ายนกกระจอกเทศ

ที่รัฐเท็กซัส มีเกษตรกรรายนึงอ้างว่าเขาสามารถยิงชูปากาบรัสได้และฝังมันไว้ในที่ดินที่บ้านของเขา โดยเจ้าตัวที่เชื่อว่าเป็นชูปากาบรัสนั้นได้ฆ่าไก่ของเขาไปแล้วถึง 3 หน ซึ่งเจ้าสัตว์ตัวนี้มีรูปร่างแปลกมาก คือ ตัวเป็นสีฟ้าปนสีเทาและไม่มีขน แต่จากการพิสูจน์ของนักวิทยาศาสตร์จากกะโหลกและตรวจดีเอ็นเอของสัตว์ชนิดนี้แล้วนั้น พบว่า เป็นเพียงสุนัขไคโยตีที่เป็นขี้เรื้อนเท่านั้น

และจากการศึกษาซากสัตว์ที่เชื่อว่าตายด้วยการดูดเลือดของชูปากาบรัสจนหมดตัวนั้นของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ พบว่า แท้จริงแล้วเลือดในตัวสัตว์เหล่านั้นยังมีอยู่ เพียงแต่ว่าถ้ามองจากภายนอกอาจดูเหมือนไม่มีเลือดเหลืออยู่ในตัวเลย เป็นเพราะเลือดในตัวสัตว์นั้นได้หยุดไหลเมื่อหัวใจหยุดเต้น และเชื่อว่า สัตว์ที่โจมตีสัตว์เหล่านี้นั้นน่าจะเป็นสุนัขป่าหรือลิงป่า

อย่างไรก็ตาม จากภาพแบบร่างของผู้ที่อ้างว่าเคยพบเห็น ชูปากาบรัสมีรูปร่างหน้าตาหลากหลายต่างกัน แต่มีลักษณะที่ร่วมกันคือ มีหน้าตาคล้ายมนุษย์ต่างดาวที่เรียกว่า เกรย์ (Grey) แต่มีขาหลังที่ใหญ่คล้ายจิงโจ้

ในวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 พยาบาล 2 คน ได้พาสุนัขไปเดินเล่นแถวริมทะเลสาบที่รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา ได้พบเห็นสัตว์ตัวหนึ่งที่มีลักษณะประหลาด คือ ร่างกายเต็มไปด้วยขน แต่หัวล้านเลี่ยน หน้าตาน่ากลัว ลำตัวยาว ขายาว มีหางคล้ายหนู ซึ่งไม่มีใครบอกได้ว่า คือสัตว์อะไร มีผู้เชื่อว่าคือ ชูปากาบรัส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ชูปากาบรัส". *เด็กดีดอตคอม*.
2. 1 2    *"Mystery Hunters" Chupacabra (TV Episode 2007)* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
3. ↑  "ฮือฮา! สัตว์ประหลาดโผล่ ทะเลสาบแคนาดา". *ไทยรัฐ*.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ชูปากาบรัส**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* คลิปวิดีโอของสิ่งที่เชื่อว่าเป็น ชูปากาบรัส
**นายเช็งจือ ลือประเสริฐ** (13 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 - 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2522) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา 1 สมัย อดีตสมาชิกวุฒิสภา และ อดีตนายกสมาคมประกันวินาศภัยไทย

ประวัติ
-------

นายเช็งจือ ลือประเสริฐ เกิดเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 ที่ตำบลท่าฉลอม อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสาคร เป็นบุตรของนายเทียม กับ นางเรียม ลือประเสริฐ มีพี่น้องร่วมบิดา-มารดา 5 คน สำเร็จการศึกษาจาก โรงเรียนพาณิชยการวัดสามพระยา (มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร วิทยาเขตพณิชยการพระนคร ในปัจจุบัน) จากนั้นก็เข้าศึกษาในหลักสูตรธรรมศาสตรบัณฑิต ที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง แต่ไม่สำเร็จการศึกษา

นายเช็งจือ ลือประเสริฐ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2522 สิริอายุรวม 67 ปี

การทำงาน
--------

เช็งจือ เริ่มทำงานด้วยการเป็นผู้จัดการที่ ธนาคารเอเชีย และ บริษัทประกันคุ้มภัย จำกัด สาขาหาดใหญ่ ต่อมา ก็ได้รับตำแหน่งเป็นกรรมการรองผู้จัดการใหญ่ และ กรรมการผู้จัดการใหญ่ ที่ ธนาคารกรุงศรีอยุธยา ตามลำดับ

นอกจากนี้ เช็งจือยังเคยดำรงตำแหน่ง นายกสมาคมประกันวินาศภัยไทย ในช่วง พ.ศ. 2513 - 14 และ พ.ศ. 2514 - 15

งานการเมือง
-----------

เช็งจือ เข้าสู่วงการการเมืองด้วยการเป็นสมาชิกสภาเทศบาลตำบลหาดใหญ่ ในระหว่างการทำงานที่หาดใหญ่ ก่อนที่จะลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2489 ซึ่งเป็นการเลือกตั้งเพิ่มเติม และได้รับเลือกตั้งในครั้งแรก และครั้งเดียว

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

เช็งจือ ลือประเสริฐ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 1 สมัย คือ

1. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป สิงหาคม พ.ศ. 2489 จังหวัดสงขลา

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2518 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  **หนังสืออนุสรณ์ นายเซ็งจือ** พิมพ์เป็นอนุสรณ์ในงานพระราชทานเพลิงศพ นายเซ็งจือ ลือประเสริฐ ณ เมรุวัดเทพศิรินทราวาส วันที่ 25 พฤศจิกายน พุทธศักราช 2522
2. ↑  "วุฒิสภาชุดที่ ๔ (สมาชิกวุฒิสภา พ.ศ. ๒๕๑๘)" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2015-09-09.
3. ↑  รายงานประจำปี 2555. สมาคมประกันวินาศภัยไทย. 2555
4. ↑  สมุดภาพสมาชิกรัฐสภา ๒๔๗๕ - ๒๕๐๒. สำนักงานเลขารัฐสภา. 2502
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๙๓ ตอนที่ ๒๔ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๑๒๘๐, ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๙
**ฉ่ำ จำรัสเนตร** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราช 5 สมัย ระหว่างห้วงปี พ.ศ. 2480 จนถึงปี พ.ศ. 2500

ประวัติ
-------

นายฉ่ำเกิดเมื่อวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2441 ที่ตำบลศาลามีชัย อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช จบชั้นมัธยมจากโรงเรียนประจำจังหวัดนครศรีธรรมราช จากนั้นได้เข้ารับราชการเป็นครูประชาบาลโรงเรียนเทศบาลวัดชนะสงคราม ต่อมาได้โอนไปรับราชการสังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี และเป็นรองเลขาธิการคณะรัฐมนตรี เนื่องจากมีโอกาสคุ้นเคยกับหลวงประดิษฐ์มนูธรรม เมื่อครั้งเกิดการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475

ฉ่ำ จำรัสเนตร เคยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราชครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2480 และได้รับเลือกตั้งสมัยที่ 2 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2481 โดยกลวิธีของนายฉ่ำคือทำตัวเสมือนคนบ้า ด้วยการสร้างเรื่องแปลก เช่น การขี่ควายเข้าสภาฯ ถอดเสื้อในสภาฯ หรือตีลังกาเดินเอาหัวลง โดยมีความนัยแฝง อาทิ การตีลังกาเดินเอาหัวลงเพื่อแสดงว่าบ้านเมืองนั้นเกิดวิกลวิกาลขึ้นแล้ว ถึงกับคนเดินเอาหัวลง

ฉ่ำ กลับมาได้รับเลือกเป็น ส.ส. อีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2491 ซึ่งการทำหน้าที่ ส.ส.ในสภาชุดนี้เองที่นายฉ่ำ มีบทบาทสำคัญในการตั้งกระทู้ถามรัฐบาลในขณะนั้นว่า "ทำไมรัฐบาลจึงซื้อเครื่องใช้ในการสงครามเกินสมควร เพราะเหตุใด และได้ซื้อเครื่องใช้เกี่ยวกับการสงครามจากต่างประเทศเป็นจำนวนเงินเท่าใด"

ฉ่ำ ได้รับเลือกตั้งอีก 2 สมัยติดต่อกันในปี พ.ศ. 2500 คือ การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 สังกัดพรรคธรรมาธิปัตย์ และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 สังกัดพรรคสหภูมิ

คดีความ
-------

นายฉ่ำ ถูกจำคุกครั้ง 1 ข้อหาสนับสนุน จอมพล ป. พิบูลสงคราม ในคดีอาชญากรสงคราม (พ.ศ. 2488-2489) ณ เรือนจำลาดยาว และครั้ง 2 ข้อหากบฏ (พ.ศ. 2503-2509) ณ เรือนจำลาดยาว และคุกประจำจังหวัดนครศรีธรรมราช

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2478 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
* พ.ศ. 2484 –  เหรียญช่วยราชการเขตภายใน การรบสงครามอินโดจีน (ช.ร.)

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  ดูไม้เด็ดคนบ้า ปรมาจารย์การเลือกตั้ง "ฉ่ำ จำรัสเนตร" ทำไมเป็นส.ส.เมืองนครฯถึง 5 สมัย
2. ↑  2493 ฉ่ำ จำรัสเนตร ส.ส.เมืองคอนถามรัฐบาล ซื้อรถถัง 250 คัน เป็นเงินเท่าไร เสียค่านายหน้าเท่าไร?
3. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความ พระราชทานเหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ, เล่ม ๕๒ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๕๐๖, ๒๖ พฤษภาคม ๒๔๗๘
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญช่วยราชการเขตภายใน, เล่ม ๕๘ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๒๙๓๗, ๑๖ กันยายน ๒๔๘๔
**งานวิจัยใหม่ที่มีความเริ่มแรก** (original research) หมายถึงงานวิจัยมีเนื้อหาที่ไม่ได้ใช้ผลการสรุป งานปริทัศน์ หรือการสังเคราะห์ของงานวิชาการที่ตีพิมพ์ก่อนหน้านั้น วัตถุประสงค์ของงานวิจัยใหม่ที่มีความเริ่มแรกก็เพื่อการสร้างความรู้ใหม่มากกว่าการนำเสนอความรู้ที่มีอยู่ก่อนแล้วในรูปแบบใหม่ (เช่น การสรุป หรือ การจำแนก)

ขอบเขตที่ยังไม่ชัดเจน
---------------------

ขอบเขตของงานวิจัยใหม่ที่มีความเริ่มแรก กับ งานรวมรวม (compilation) อาจยังดูคลุมเครืออยู่ ตัวอย่างเช่น การจำแนก (classification) ในด้านหนึ่งอาจดูว่าไม่มีความเริ่มแรก เป็นเพียงการรวมรวมสิ่งต่างๆ เข้าไว้ด้วยกันอย่างเป็นระบบเท่านั้น แต่ในอีกด้านหนึ่ง การจำแนกใหม่อาจทำให้เกิดการเข้าถึงความรู้ในวิชานั้นๆ ในระดับที่ลึกมากกว่าเดิมที่สามารถนำไปสู่การคาดการณ์หรือการค้นพบสิ่งใหม่ ดังตัวอย่างคลาสสิก เช่น การทำ ตารางธาตุทางเคมี ของ ดมีตรี เมนเดเลเยฟ (Mendeleev's periodic table of chemical elements.) เมื่อ พ.ศ. 2412 ที่นำไปสู่การค้นพบใหม่ทางเคมีในภายหลัง

รูปแบบอย่างอื่น
---------------

**งานวิจัยใหม่ที่มีความเริ่มแรก**อาจมีรูปแบบได้หลายอย่างขึ้นอยู่กับสาขาวิชาซึ่งมีความแตกต่างกัน ใน**งานวิจัยเชิงทดลอง** (experimental) ซึ่งโดยทั่วไปเกี่ยวข้องการสังเกตการณ์โดยตรงหรือทางอ้อมในหัวเรื่องงานวิจัยที่ทำ เช่น การสังเกตการณ์ในห้องทดลอง หรือในภาคสนาม การบันทึกเอกสาร การทำระเบียบวิธีวิทยา ผลลัพธ์และการสรุปการทดลองหรือชุดของการทดลอง หรือการเสนอการแปลความหมายของผลการทดลองที่ผ่านมาแล้ว ใน **งานวิจัยเชิงวิเคราะห์** (anlytical) ซึ่งโดยทั่วไปจะได้ผลลัพธ์(เช่น) ผลลัพธ์เชิงคณิตศาสตร์ออกมาใหม่ หรือได้วิธีการเข้าสู่ปัญหาที่มีอยู่เดิมด้วยวิธีใหม่ ในบางสาขาวิชาที่ไม่มีการใช้วิธีการทดลองหรือการวิเคราะห์ในลักษณะดังกล่าว ความใหม่หรือความเริ่มแรกก็คือการเปลี่ยนหรือการแปลความความเข้าใจเดิมให้ถูกต้องโดยใช้ผลลัพธ์ที่ได้จากการวิจัยของนักวิจัยผู้นั้น

ความมากน้อยของความเริ่มแรกหรือความใหม่ของงานวิจัยถือเป็นเกณฑ์พิจารณาที่สำคัญสำหรับการตีพิมพ์ของวารสารทางวิชาการซึ่งปรกติจะใช้วิธีการทบทวนโดยผู้รู้เสมอกัน (peer review)

ดูเพิ่ม
-------

* [[แหล่งข้อมูลปฐ

มภูมิ]] en:Primary\_source

* ความเริ่มแรก en:Original\_idea

อ้างอิง
-------

* นิยามของงานวิจัยเริ่มแรกจากห้องสมุด UNF เก็บถาวร 2011-07-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ศูนย์การเขียนมหาวิทยาลัยแคนซัส เก็บถาวร 2007-08-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* วิกิอินโฟ เก็บถาวร 2007-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**สิ่งประดิษฐ์** เป็นอุปกรณ์ วิธีการ องค์ประกอบหรือกระบวนการที่ไม่เหมือนอย่างอื่นหรือแปลกใหม่ กระบวนการสิ่งประดิษฐ์เป็นกระบวนการภายในกระบวนการวิศวกรรมโดยรวมและการพัฒนาผลิตภัณฑ์ สิ่งประดิษฐ์การเป็นการปรับปรุงเครื่องจักรหรือผลิตภัณฑ์หรือกระบวนการใหม่สำหรับการสร้างวัตถุหรือผลลัพธ์อย่างหนึ่งก็ได้ งานดังกล่าวเป็นสิ่งใหม่และไม่ชัดเจนแก่ผู้อื่นที่มีทักษะในสาขาเดียวกัน ผู้ประดิษฐ์สิ่งประดิษฐ์เรียกว่า นักประดิษฐ์

สิ่งประดิษฐ์ดังกล่าวสามารถจดสิทธิบัตรได้ สิทธิบัตรเป็นการคุ้มครองสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาของนักประดิษฐ์ตามกฎหมาย และรับรองว่าสิ่งประดิษฐ์ตามอ้างนั้นเป็นสิ่งประดิษฐ์จริงตามกฎหมาย กฎและข้อกำหนดสำหรับการจดสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์แตกต่างกันได้ตามประเทศ และกระบวนการได้มาซึ่งสิทธิบัตรนั้นมักมีค่าใช้จ่ายสูง

อีกความหมายหนึ่งของสิ่งประดิษฐ์ คือ สิ่งประดิษฐ์ทางวัฒนธรรม ซึ่งเป็นชุดพฤติกรรมทางสังคมที่เป็นประโยชน์อย่างนวัตกรรมที่บุคคลรับมาและส่งต่อให้ผู้อื่น สิ่งประดิษฐ์มักเป็นองค์ประกอบสำคัญของความคิดสร้างสรรค์ทางศิลปะและการออกแบบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Artificial Mythologies: A Guide to Cultural Invention by Craig J. Saper (1997); Review of Artificial Mythologies. A Guide to cultural Invention, Kirsten Ostherr (1998)
ครีบหลังของฉลาม
**ครีบหลัง** คือครีบที่อยู่ด้านหลังของสัตว์น้ำทั้งในน้ำเค็มและน้ำจืดเช่นปลา,วาฬและโลมารวมถึงสัตว์เลื้อยคล้านใต้ทะเลจำพวกอิกทิโอซอร์ (ichthyosaur ) ด้วย สปีชีส์ส่วนใหญ่จะมีครีบหลังเพียงครีบเดี่ยวแต่บางชนิดก็มีสองถึงสาม

นักชีววิทยาสัตว์ป่ามักใช้ลักษณะและรูปแบบของครีบนี้ในการจำแนกสายพันธุ์

ประโยชน์
--------

ครีบหลังมีจุดประสงค์หลักคือใช้เพื่อการทรงตัวและใช้ป้องกันไม่ให้พวกมันควงสว่านในขณะที่ว่ายน้ำ แต่บางชนิดได้ปรับครีบหลังของพวกมันเพื่อใช้ในประโยชน์อื่น ๆ เช่นปลาแสงอาทิตย์ใช้ครีบหลังและครีบก้นในการว่ายน้ำ ปลาตกเบ็ดได้พัฒนาครีบหลังของมันให้เป็บติ่งเนื่อเรืองแสงที่คล้ายเบ็ดตก (esca) เพื่อใช้ล่อเหยื่อ บางชนิดพัฒนาให้มีเงี่ยงที่มีพิษเช่นปลาฉลามพอร์ตแจ็กสัน

* ปลาส่วนใหญ่มีครีบหลังครีบเดียวเช่นปลาจำพวกปลาทองปลาส่วนใหญ่มีครีบหลังครีบเดียวเช่นปลาจำพวกปลาทอง
* ฉลามมักจะมีครีบหลังสองครีบฉลามมักจะมีครีบหลังสองครีบ
* ปลาทูน่าครีบเหลืองมีครีบหลังสองครีบปลาทูน่าครีบเหลืองมีครีบหลังสองครีบ
* ปลาแฮดดัคมีครีบหลังสามครีบ ปลาแฮดดัคมีครีบหลังสามครีบ

วงศ์ปลากระโทงมีครีบหลังที่โดดเด่นเหมือนกับปลาทูน่า, วงศ์ปลาอินทรีและปลาแมกเคอเรล วงศ์ปลากระโทงจะเร่งสปีดการว่ายน้ำของตัวเองโดยการหดครีบหลังของมันลงบนร่องที่อยู่บนร่างกายของพวกมันและด้วยรูปร่าง, ขนาดและสีของครีบหลังที่แตกต่างกันตามชนิดของปลากระโทงทำให้นี้วิธีง่าย ๆ ที่ใช้ในการระบุชนิดของปลากระโทง ครีบหลังของพวกมันมักเก็บอยู่ในร่องตลอดเวลาพวกมันจะแพร่ครีบหลังของมันขึ้นก็ต่อเมือใช้ในขณะกวาดต้อนฝูงปลาขนาดเล็ก

* ความแตกต่างของครีบหลังของวาฬเพชรฆาตระหว่างเพศชายกับเพศหญิงความแตกต่างของครีบหลังของวาฬเพชรฆาตระหว่างเพศชายกับเพศหญิง
* ครีบหลังของปลาฉลามขาวมีเส้นใยหนังแท้ที่ทำงานเหมือนเชือกโยงที่รักษาเสถียรภาพของเรือ และมันจะแข็งตัวเพื่อให้พวกมันว่ายน้ำได้เร็วขึ้นและไม่เกิดการควงสว่านครีบหลังของปลาฉลามขาวมีเส้นใยหนังแท้ที่ทำงานเหมือนเชือกโยงที่รักษาเสถียรภาพของเรือ และมันจะแข็งตัวเพื่อให้พวกมันว่ายน้ำได้เร็วขึ้นและไม่เกิดการควงสว่าน
* ครีบหลังขนาดใหญ่ที่หดเก็บได้ของปลากระโทงร่มอินโด-แปซิฟิกครีบหลังขนาดใหญ่ที่หดเก็บได้ของปลากระโทงร่มอินโด-แปซิฟิก

อ้างอิง
-------

1. 1 2  *Aquatic Life of the World* pp. 332–333, Marshall Cavendish Corporation, 2000. ISBN 9780761471707.
2. ↑  Dement J Species Spotlight: Atlantic Sailfish (*Istiophorus albicans*) *littoralsociety.org*. Retrieved 1 April 2012.
**วัดเสนีวงศ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านหนองทับ ตำบลหนองเพรางาย อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี

วัดเสนีวงศ์ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 โดยมีนายนามและนางเสงี่ยม เสนีวงศ์ ณ อยุธยา เป็นผู้ถวายที่ดินจำนวน 50 ไร่ และดำเนินการสร้างวัด ได้ขนานนามวัดว่า "วัดเสนีวงศ์" ตามนามสกุลผู้สร้าง กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2503 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2503

อุโบสถมีการทำชายหลังคาของพาไลรอบอุโบสถแบบวัดพระศรีรัตนศาสดาราม หน้าบันสลักไม้ลวดลายประณีต ซุ้มประตูทางเข้าวัดทำเป็นหัวเม็ดเสาสี่เหลี่ยมย่อมุมสิบสองสูงขึ้นและเอนเข้าหากันเพื่อเป็นการรับน้ำหนักตัวอาคาร บานประตูพระอุโบสถทั้งหน้าและหลังมีด้านละสองบาน ลวดลายทองบนบานประตูและหน้าต่าง ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังฝีมือช่างสกุลนนทบุรี พระพุทธรูปในพระอุโบสถได้รับการปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เจดีย์ล้อมรอบตัวพระอุโบสถทั้งสี่ด้านบริเวณด้านหน้าอุโบสถมีหินสลักเป็นรูปยักษ์รักษาวัด ตนหนึ่งหน้าดุ อีกตนหนึ่งหน้ายิ้มในมือถือกระบอง หอระฆังของวัดเป็นมณฑปยอดเจดีย์ผสมกันระหว่างหอสูงรูปสี่เหลี่ยมกับเจดีย์ย่อมุม เจดีย์สมปรารถนาสร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นรูประฆังคว่ำ ภายในพระเจดีย์มีพระพุทธรูปปางอุ้มบาตร พระสังกระจายรูปแบบไทยและรูปแบบจีน รอยพระพุทธบาทจำลอง 2 รอยคู่ เจดีย์สร้างเพื่อเป็นสถานที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 543. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "วัดเสนีวงศ์". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "วัดเสนีวงศ์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดเวียง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดไชยา อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ในปัจจุบันเป็นวัดที่มีภิกษุสงฆ์จำพรรษา ส่วนตัวโบราณสถานวัดเวียงนั้น มีการก่อสร้างวิหารของวัดทับจนไม่เห็นตัวโบราณสถานเดิม

กรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1525 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2499 วัดเวียงตั้งอยู่ในเมืองโบราณไชยา พบร่องรอยของเมืองเก่าตั้งอยู่บนแนวสันทรายขนาดใหญ่เรียกว่า *สันทรายไชยา* สูงกว่าระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 3–4 เมตร บริเวณกลางสันทรายมีศาสนสถานกระจายตัวเรียงกัน คือ วัดเวียง วัดหลง และวัดแก้ว

ภายในเมืองพบเศษเครื่องปั้นดินเผาทั้งชนิดเคลือบและไม่เคลือบปะปนหลายสมัย มีตั้งแต่เครื่องถ้วยจีนสมัยราชวงศ์ซ้องลงมาปะปนกับเครื่องเคลือบสุโขทัยแสดงถึงความสัมพันธ์กับเมืองอื่น ๆ สืบเนื่องจนถึงสมัยอยุธยา บริเวณที่ตั้งวัดเวียงเชื่อกันว่าน่าจะเป็นศูนย์กลางของเมืองหรือวังที่ประทับของกษัตริย์ศรีวิชัยหรือศรวิชยาทรราชาโดยมีวัดเวียงเป็นวัดประจำเมือง 

โบราณวัตถุที่สำคัญที่พบได้แก่ ศิลาจารึกหลักที่ 24 และหลักที่ 24 ก กล่าวถึงพระเจ้าจันทรภานุศรีธรรมราช ผู้เป็นใหญ่ในเมืองตามพรลิงค์แห่งราชวงศ์ปทุมวงศ์, จารึกหลักที่ 25 หรือพระพุทธรูปนาคปรกสำริด ที่ฐานมีจารึก กำหนดอายุอยู่ในช่วงราวพุทธศตวรรษที่ 18 ศิลปะเขมร จารึกที่ฐานระบุศักราช พ.ศ. 1726 กล่าวถึงพระเจ้าศรีมัตไตรโลกยราชมาลีภูษนวรรมเทวะโปรดให้มหาเสนาบดีผู้รักษาเมืองครหิหล่อพระพุทธรูปสำริดปิดทองขึ้น, พระพุทธรูปศิลาทรายแดง ศิลปะอยุธยา สกุลช่างศรีวิชัยจำนวน 7 องค์ บนพระวิหารและผลจากการขุดค้น เมื่อ พ.ศ. 2524 จากหลักฐานดังกล่าว สันนิษฐานว่าบริเวณวัดเวียงเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของชุมชนในช่วงพุทธศตวรรษที่ 17–18

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดสุราษฎร์ธานี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดเวียง". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดเวียง". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.
**วัดเสนหา** [สะ-เน-หา] เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ประมาณ 36 ไร่ 2 งาน 40 ตารางวา ปัจจุบันมีพระวินัยโกศล (ธัญญวัฒน์ เขมธโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

ประวัติ
-------

วัดเสนหาสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2452 โดยนายเพิ่มเสนหา บุญนาค บุตรพระยาศรีสรราชภักดี (วัน บุญนาค) กับเปี่ยม ได้ถวายที่ดินแปลงหนึ่ง เนื้อที่ประมาณ 45 ไร่ อยู่ใกล้เขตพระราชวังสนามจันทร์ สร้างเป็นวัดเมื่อเดือนอ้าย ปีระกา ตรงกับเดือนธันวาคม พ.ศ. 2452 โดยมีพระเถระผู้ใหญ่ 2 รูป คือ พระเดชพระคุณพระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท) วัดบรมนิวาสราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร กับพระพุทธวิริยากร (จิตร ฉนฺโน) วัดสัตตนารถปริวัตร จังหวัดราชบุรี เป็นผู้รับที่ดินแทนคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ได้เป็นประธานช่วยอุปการะตั้งเป็นสำนักสงฆ์ขึ้น และยังจัดส่งพระภิกษุสามเณรจากวัดบรมนิวาสมาอยู่จำพรรษาอยู่บ้าง

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานทรัพย์ส่วนพระองค์เป็นทุนเริ่มแรกสร้างพระอุโบสถกับหล่อพระประธานอีกส่วนหนึ่ง เป็นพระประธานหล่อด้วยทองเหลือง พระเพลากว้าง 3 ศอก และสูงตลอดถึงพระรัศมี 4 ศอก โดยจำลองแบบพระพุทธชินสีห์ แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2466

วัดเสนหาตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2452 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2462 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 2 เส้น ยาว 3 เส้น ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระอารามหลวงเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2487 วัดยังได้ตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษาเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2535 โดยเรียนควบคู่ไปกับนักธรรมและบาลี ยังมีโรงเรียนเทศบาล 2 วัดเสนหา (สมัครพลผดุง) ซึ่งเปิดทำการเรียนการสอนเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2465

วัดมีการก่อสร้าง *พระพุทธมงกุฎหิรัญเทวาธิราช* ซึ่งเป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องมหาจักรพรรดิปางนาคปรก ขณะกำลังอยู่ระหว่างก่อสร้างวิหารเพื่อประดิษฐานองค์พระ เกิดเรื่องแปลกประหลาดขึ้น มีมาณพหนุ่มรูปงามในมือถือบ่วงนาคบาศมาเข้านิมิตพระครูโชติธรรมาทร ผู้ช่วยเจ้าอาวาส แจ้งว่าตนเป็นเทพนาคราชอยู่ในนาคพิภพ ประสงค์จะช่วยในการสร้างพระวิหารเพื่อประดิษฐานองค์พระพุทธรูป จึงขอให้พระครูโชติตั้งศาลเทพนาคราชขึ้นในบริเวณวัด แล้วการสร้างวิหารจะสำเร็จ วัดจึงดำเนินการจัดตั้งศาลเทพนาคราชขึ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเสนหา". ศูนย์ข้อมูลสารสนเทศ สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดนครปฐม. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-11-23. สืบค้นเมื่อ 2021-01-04.
2. ↑  "วัดเสนหาสร้างเทพนาคราช". คมชัดลึก.
ระวังสับสนกับ หวัง เว่ย์
**หวัง เหว่ย์** (จีน: 王偉; พินอิน: *Wáng Wěi*) เป็นอดีตนักแสดงชาวฮ่องกง ที่มีผลงานมากมาย

หวัง เหว่ย์เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1939 ที่ฮ่องกง เริ่มต้นอาชีพนักแสดงเมื่ออายุได้ 20 ต้น ๆ ในยุคต้นทศวรรษที่ 60 จากการนำแนะโดยเพื่อนสนิทของบิดา จนได้มีโอกาสรับบทในภาพยนตร์ภาษาจีนกลาง ต่อมาก็มีผลงานในภาพยนตร์ภาษากวางตุ้งด้วย ซึ่งที่โดดเด่นเป็นพิเศษก็คือบทนำจากเรื่อง *Story of a Discharged Prisoner* เมื่อปี ค.ศ. 1967 ผลงานของผู้กำกับ หลงกง ที่เล่าเรื่องราวของชายหนุ่มขี้คุก กับชีวิตหลังได้รับอิสรภาพ ซึ่งต่อมา จอห์น วู ได้หยิบเค้าโครงเรื่องไปสร้างใหม่เป็นภาพยนตร์เรื่อง *A Better Tomorrow* หรือ *โหดเลวดี* ในปี ค.ศ. 1987 ซึ่งประสบความสำเร็จไปทั่วโลก โดยบทตัวละครของ หวัง เหว่ย์ รับบทเป็นตัวละครน้องชาย ซึ่งใน *A Better Tomorrow* แสดงโดย เลสลี่ จาง

หวัง เหว่ย์เป็นที่รู้จักกันจากการเป็นนักแสดงในบทร้ายหรือบทสมทบจากภาพยนตร์และซีรีส์ต่าง ๆ โดยเฉพาะในยุคทศวรรษที่ 70 และ 80 อาทิ *Project A* หรือ *เอไกหว่า*, *Police Story 2* หรือ *วิ่งสู้ฟัด 2* แต่ที่สร้างชื่อให้มากที่สุด คือ การเป็นนักแสดงในสังกัด ATV ในปี ค.ศ. 1971 งานซึ่งเป็นที่จดจำได้ก็เช่นการสวมบท นู่เอ๋อร์ฮาชื่อ ฮ่องเต้องค์แรกของราชวงศ์ชิง ในซีรีส์อิงประวัติศาสตร์ชุด *13 ฮ่องเต้ตำนานจักรพรรดิราชวงศ์ชิง* และยังร่วมแสดงในซีรีส์กำลังภายในเรื่อง *ยอดยุทธจักรมังกรฟ้า* และ*จิ๋นซีฮ่องเต้* ในบทของ *หลี่ปู้เหว่ย* เป็นต้น

ผลงานในระยะหลังได้แก่การรับบทเป็น *งักปุ๊กคุ้ง* จากซีรีส์กำลังภายในเรื่อง *กระบี่เย้ยยุทธจักร* ในปี ค.ศ. 1996 ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นบทบาทการแสดงที่สุดเรื่องหนึ่งในชีวิต เนื่องจากสามารถถ่ายทอดบุคลิกวิญญูชนจอมปลอมของงักปุ๊กคุ้งออกมาได้เป็นอย่างดีเยี่ยม รวมทั้งในซีรีส์แฟนตาซีแนวเดินทางข้ามเวลา คือ *เจาะเวลาหาจิ๋นซี*

ชีวิตส่วนตัว สมรสกับนางแบบชื่อ โห เมิ่งนา ในปี ค.ศ. 1971 มีทายาทเป็นลูกชายสองคนและลูกสาวอีกคน โดย สตีเฟนนี หวัง บุตรสาวปัจจุบันเป็นนักแสดงในสังกัด TVB ด้วย

หวัง เหว่ย์ เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2011 ด้วยโรคมะเร็งในกระเพาะ สิริอายุได้ 70 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  เก็บถาวร 2012-01-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ลาโลกแล้ว "หวัง เหว่ย์" ดาราเจ้าบทบาท - "งักปุ๊กคุ้ง" แห่งปี 1996 จากผู้จัดการออนไลน์
**วัดเสด็จ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดเสด็จสร้างเมื่อ พ.ศ. 2434 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมชื่อ **วัดใหม่ยายอิ่ม** เนื่องจากยายอิ่ม เป็นผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด ได้รับพระราชทาน
วิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2436 เรียกชื่อใหม่ว่า **วัดใหม่ใต้ปากคลองดอน** ตามชื่อคลองซอยที่แยกเข้าข้างวัด ต่อมาเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ประทานนามวัดเปลี่ยนใหม่ว่า "วัดเสด็จ" อันเนื่องจาก เสด็จมาโดยฉุกเฉิน ได้ทอดพระเนตรเห็นความสะอาดเอี่ยมของวัดอันเป็นอยู่โดยปรกติ ทรงปฏิสันถารแก่พระสงฆ์ และคฤหัสถ์ชายหญิงที่พากันมาเฝ้า โดยสมควรแก่เวลาแล้ว เสด็จขึ้นวัดบางสะแก ต่อมา พ.ศ. 2498 ได้สร้างโรงเรียนมีตึก 2 ชั้น

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2458 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน เครื่องบนไม้สัก หลังคามุงกระเบื้องดินเผา ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปหล่อจำลอง พระพุทธชินราช อุโบสถหลังเก่าอาคารไม้สักยกพื้นเตี้ย ๆ หลังคาเครื่องไม้มุงสังกะสีมีชายคาปีกนกโดยรอบ วิหารสร้างด้วยไม้สัก เดิมใช้เป็นอุโบสถ ศาลาการเปรียญมีภาพจิตรกรรมบนเพดาน และเจดีย์บรรจุอัฐิเจดีย์ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้สิบสอง ปูชนียวัตถุ ได้แก่ ชิ้นส่วนพระพุทธรูปปูนปั้นพระพุทธรูปปูนปั้นประทับนั่งบนฐานบัว ปางสมาธิ ส่วนพระเศียรชำรุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเสด็จ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดเสด็จ". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
รูปสลักของเจสันในกรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย
**เจสัน** (อังกฤษ: Jason) หรือ **อีอาชัน** (กรีก: Ἰάσων) เป็นวีรบุรุษในเทวตำนานกรีกโบราณ และเป็นผู้นำของกะลาสีอาร์โก ในการตามหาขนแกะทองคำ เจสันเป็นโอรสของท้าวอีสันเจ้านครไอออลกอส (ปัจจุบันคือเมืองโวลอสในประเทศกรีซ) ผู้ถูกชิงบัลลังก์โดยน้องชายนามว่าอีเลียส ซึ่งในเวลาที่เกิดการยึดอำนาจ เจสันอยู่ระหว่างการร่ำเรียนวิชากับพญาเซนทอร์นามว่าไครอน

เจ้าชายเจสันในฐานะรัชทายาทผู้ชอบธรรมต้องการทวงคืนบัลลังก์ จึงเดินทางกลับนครของตนและรับคำท้าของท้าวอีเลียสในการออกตามหาขนแกะทองคำ เจสันจึงต่อเรือนามว่าอาร์โก (Argo) และรวบรวมผู้กล้าได้นับสิบคนเพื่อออกผจญภัยตามหาขนแกะทองคำ ซึ่งเชื่อกันว่าถูกเก็บไว้ที่นครกอลคิส บนชายฝั่งทางตะวันออกของทะเลดำ ท้ายที่สุดเจสันได้ขนแกะทองคำและได้แต่งงานกับธิดาพยากรณ์นามว่ามาเอดา บุตรีของเจ้านครกอลคิส

ตัวตนของเจสันปรากฎในงานวรรณกรรมหลายชิ้นในกรีกและโรมสมัยคลาสสิก อาทิมหากาพย์ *Argonautica* และโศกนาฎกรรม *Medea* เรื่องราวของเจสันยังถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง *อภินิหารขนแกะทองคำ* ซึ่งออกฉายในปีค.ศ. 1963

อ้างอิง
-------

1. ↑  Powell, Barry B. (2015). *Classical Myth*. with translations by Herbert M. Howe (8th ed.). Boston: Pearson. ISBN 978-0-321-96704-6.

| * ด
* ค
* ก
เทพปกรณัมกรีก |
| --- |
| ปฐมเทพ | 
* เคออส
* อะแนงคี
* โครนอส
* เอียรอส
* ไกอา
* ยูเรนัส
* ทาร์ทารัส
* อีเธอร์
* เฮเมรา
* เอระบัส
* นิกซ์
* โอฟิออน
* มอยเร

 |
| เทพไททัน | 
* โครนัส
* โอเชียนัส
* เรีย
* ทีมิส
* แอตลัส
* ซีอัส
* ครีอัส
* ไฮพีเรียน
* ธีอา
* เทธิส
* นิมอซินี
* ฟีบี
* โพรมีเทียส
* เอพิมีเทียส
* ไออาเพทัส
* เมโนเอเทียส

 |
| สิบสองเทพเจ้าโอลิมปัส | 
* ซูส
* ฮีรา
* โพไซดอน
* ดิมีเทอร์
* อะธีนา
* อะพอลโล
* อาร์ทิมิส
* แอรีส
* แอโฟรไดที
* ฮิฟีสตัส
* เฮอร์มีส
* ไดอะไนซัสหรือเฮสเตีย

 |
| เทพเจ้าหลักอื่น | 
* แอซคลีเปียส
* ฮีลิออส
* อีออส
* เฮดีส
* ฮีบี
* เฮคะที
* แพน
* เพอร์เซฟะนี
* เซลีนี

 |
| กลุ่ม | 
* แอมะซอน
* เซนทอร์
* คเธาะนิค
* ไซคลอปส์
* มังกร
* อิรินีอีซ
* ยักษ์
* ฮาร์พี
* เฮคะท็องคะรีซ
* มอยเร
* พระเจ้าไมซีเนียน
* มนุษย์
* มิวส์
* นิมฟ์
* เซเทอร์
* สมุทรเทพ

 |
| วีรบุรุษ | 
* เฮราคลีสกับงานของเขา
* อคิลลีสกับสงครามกรุงทรอย
* โอดิสเซียสกับโอดิสซีย์
* เจสันกับลูกเรืออาร์โก
* เพอร์ซิอัสกับเมดูซา
* อีดิปัสกับธีบส์
* ธีซีอัสกับมินะทอร์
* บิลเลโรฟอนกับคิเมียรา

 |
| สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ | 
* เดลฟี
* ดอโดนา
* ดีลอส
* โอลิมเปีย
* โอลิมปัส

 |
วงอาลัช ซึ่งเป็นวงร้องเพลงด้วยลำคอจากสาธารณรัฐตูวา
**การร้องเพลงด้วยลำคอแบบตูวา** (อังกฤษ: Tuvan throat singing) หรือที่รู้จักด้วยชื่อเทคนิกหลักในการร้องที่เรียกว่า ***ฆูมีย์*** (ตูวา: хөөмей, อักษรโรมัน: *xöömej*; มองโกเลีย: хөөмий; ᠬᠦᠭᠡᠮᠡᠢ, อักษรโรมัน: *khöömii*; รัสเซีย: хоомей; จีน: 呼麦; พินอิน: *hūmài*; อักษรโรมัน: khoomei) เป็นรูปแบบหนึ่งของการขับร้องแบบโอเวอร์โทนในสาธารณรัฐตูวาของประเทศมองโกเลียและในไซบีเรีย ในปี 2009 การขับร้องนี้ได้รับการบรรจุเป็นรายการผู้แทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติโดยยูเนสโก คำว่า *hömey* / *kömey* แปลว่า *คอ* และ *ลาริงซ์* ในภาษากลุ่มเติร์ก ซึ่งอาจจะมาจากคำว่า *khooloi* ในภาษามองโกเลียซึ่งแปลว่าคอเช่นกัน และมาจากรากโปรโตมองโกเลีย *\*koɣul-aj*

เข้าใจว่าความนิยมในการขับร้องด้วยลำคอในตูวามาจากลักษณะทางภูมิศาสตร์ของพื้นที่และวัฒนธรรม ภูมิทัศน์กว้างเรียบของตูวาทำให้เสียงสามารถเดินทางไปได้ไกลกว่า ส่วนงานชาติพันธุ์วรรณาทางดนตรีพบว่า *khoomei* เป็นส่วนหนึ่งของวิญญาณนิยมที่ยังคงปฏิบัติสืบเนื่องมาถึงปัจจุบัน บ่อยครั้งที่นักร้องจะเดินทางออกไปยังพื้นที่ห่างไกล หาแม่น้ำที่ใช้ หรือเดินขึ้นไปตามทุ่งหญ้าเสต็ปในภูเขา เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมต่อการขับร้องด้วยลำคอ

การขับร้องด้วยลำคอแบบตูวามีอยู่หลายวิธี วิธีที่เป็นที่นิยมและรู้จักมากที่สุดคือ *khoomei* (ฆูมีย์) ซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนเสียงของลมที่พัดผ่านตามหิน, นอกจากนี้ยังมีวิธีการขับร้องแบบ *sygyt* และ *kargyraa* เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Mongolian etymology : Query result". *starlingdb.org*. สืบค้นเมื่อ 2022-04-04.
2. ↑  "Hoomey".`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
3. ↑  "Doğadan gelen ses: Türk gırtlak müziği". *www.trthaber.com* (ภาษาตุรกี). สืบค้นเมื่อ 2021-05-23.
4. ↑  Malkoç, Tülün; Çeli̇k, Sibel (2020-09-15). "TUVA TÜRKLERİ'NDE HÖÖMEY SÖYLEME BİÇİMİ". *Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi* (ภาษาตุรกี). **8** (23): 58–74. doi:10.33692/avrasyad.735271. ISSN 2147-2610.[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  "Proto-Mongolian Throat Meaning". *starling.rinet.ru*. สืบค้นเมื่อ 2021-06-09.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
6. ↑  Slobin, Mark. *Ethnomusicology*. Volume 36, No. 3, Special Issue: Music and the Public Interest. (1992), pp 444-446.
7. ↑  "Video demonstrating khomeii style". *Khoomei.com*.
**โพะกะโยะเกะ** (ญี่ปุ่น: ポカヨケ; โรมาจิ: *POKAYOKE*) เป็นระบบหรืออุปกรณ์ที่ถูกตั้งขึ้นเพื่อป้องกันการผิดพลาดของการทำงานในสายการผลิต ของโรงงานเป็นต้น ในเรื่องของอุปกรณ์ รากศัพท์ของคำว่า "โพะกะโยะเกะ" มาจากหมากล้อม,หมากรุกญี่ปุ่น ที่นำมาใช้เป็นคำศัพท์นี้ โดยปกติมีความหมายว่าเดินหมากพลาดโดยที่คิดไม่ถึง **Poka** เราจึง **Yokeru** มึความหมายแปลว่าหลีกเลี่ยง

ในโรงงานจะใช้คนทำงานเสียส่วนใหญ่ ซึ่งความผิดพลาดของแต่ละคนในการทำงานก็มีมากเช่นเดียวกัน แนวคิดPoka-yoke จึงเน้นการป้องกันความผิดพลาดจากการสะเพร่าของคนงาน 1คน เช่น การติดตั้งปุ่มในการบังคับเครื่องPress ให้ทำงานเมื่อกด ปุ่ม2ปุ่มที่อยู่ห่างกันพร้อมๆกัน การทำระบบให้ต้องเหยียบเบรกก่อนจึงจะสตาร์ทรถได้ เป็นต้น

ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นก็คือของเสียเป็นต้นจะเกี่ยวเนื่องกับปัญหาเรื่องคุณภาพตามมาเสียส่วนใหญ่ หรือเมื่อความผิดพลาดที่เกิดขึ้นกลายเป็นผลิตภัณฑ์แล้วการค้นหาและการเลือกของเสียออกจากของดี ก็จะใช้เวลามากรวมถึงค่าใช้จ่ายก็จะตามมา หรือการค้นหาของไม่ดีที่เกิดขึ้นก็ยากและอาจจะหลุดลอดไปสู่ตลาดหรือลูกค้าได้ง่าย ซึ่ง ณ จุดตรงนี้ เพื่อป้องกันหรือหลีกเลี่ยงการผิดพลาดของการผลิตในขบวนการสายการผลิตไม่ให้หลุดลอดออกจากขบวนการ ในขบวนการผลิตจึงได้นำหรือติดตั้ง โพะกะโยะเกะ ในสายงานของตนเอง

ได้ถูกนับเป็นหนึ่งในระบบการผลิตแบบโตโยต้าซึ่งระบบการผลิตแบบโตโยต้านั้นมีความคิดที่เป็นพื้นฐานก็คือ *"ขบวนการถัดไปก็คือลูกค้า"* ของตนเอง ซึ่งจะหมายความว่าขบวนการของตนเองเมื่อทำเสร็จแล้วกล่าวคือ ไม่ส่งของที่ไม่ดีให้กับขบวนการถัดไป ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงของที่ไม่ดีเกิดขึ้นแล้ว ต้องรับประกันคุณภาพของในขบวนการตนเองด้วย 

แนวคิดพื้นฐานของโพะกะโยะเกะถูกนำเสนอและนำมาใช้ในระบบการผลิตแบบโตโยต้าโดยวิศวกรชาวญี่ปุ่นชื่อ Shigeo Shingo (新郷重雄 しんごう しげお ค.ศ.1909-1990)แต่เดิมแนวคิดนี้ถูกเรียกว่า บะกะโยเกะ (ญี่ปุ่น: バカヨケ; โรมาจิ: *BAKAYOKE*) ซึ่งแปลตรงตัวว่า หลีกเลี่ยงความโง่ ต่อมาจึงมีการเปลี่ยนเป็น โพะกะโยะเกะ เพื่อให้ความหมายดูซอฟท์ขึ้น

เมื่อเวลาที่วงการอุตสาหกรรมญี่ปุ่นได้ก้าวสู่หรือขยายไปในต่างประเทศนั้น ในต่างประเทศก็ได้มีการค้นคว้าวงการอุตสาหกรรมญี่ปุ่นเช่นกัน และคำนี้ก็ได้ขยายวงกว้างไปสู่ต่างประเทศผลที่ได้ก็คือโพะกะโยะเกะเป็นคำที่สามารถสือสารกันได้ทั่วไปในวงการผลิต
เครปแบบหวานพร้อมกับวิปครีมและซอสสตรอว์เบอร์รี
เครปแบบคาวพร้อมกับราตาตูย
วิดีโอสาธิตวิธีการทำเครป
**เครป** (อังกฤษ: crepe, /kreɪp/ ( ฟังเสียง), /krɛp/) หรือ **แคร็ป** (ฝรั่งเศส: *crêpe*, ออกเสียง: [kʁɛp] ( ฟังเสียง)) เป็นแพนเค้กแบบชนิดบาง โดยประเภทของเครปสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภทคือ *เครปแบบหวาน* (ฝรั่งเศส: *crêpe sucrée*) หรือ *เครปแบบคาว* (ฝรั่งเศส: *crêpe salée*) เครปมักจะเสิร์ฟกับเครื่องโรยหน้าที่หลากหลาย เช่น ชีส, ผลไม้, ผัก, เนื้อสัตว์ หรืออาหารที่ใช้ทา ทั้งนี้เครปอาจจะเสิร์ฟในรูปแบบฟล็องเบ เช่น แคร็ปซูว์แซ็ต

ประเภท
------

เครปแบบหวานโดยส่วนมากจะทำมาจากแป้งสาลี (ฝรั่งเศส: *farine de blé*) ซึ่งด้วยรสชาติที่หวานทำให้ส่วนใหญ่เครปชนิดนี้เป็นส่วนหนึ่งของอาหารเช้าหรือของหวาน ในการใส่เครื่องโรยหน้าอาจจะเพิ่มได้ทั้งอาหารแบบทาชนิดเฮเซลนัตโกโก้, แยม, น้ำตาล (ได้ทั้งแบบเม็ดหรือผง), น้ำเชื่อมเมเปิล, วิปครีม, คัสตาร์ด หรือผลไม้หั่นชิ้น

สำหรับเครปแบบคาวสามารถทำจากแป้งที่ไม่ใช้แป้งสาลี เช่น แป้งบักวีต ซึ่งทั้งนี้ก็สามารถใช้แป้งสาลีได้แต่ต้องไม่ใส่น้ำตาล แต่ส่วนผสมที่ทำจากแป้งบักวีตจะไม่มีกลูเตน ซึ่งเหมาะสำหรับผู้ที่มีอาการแพ้แป้งสาลีหรือผู้ที่ไม่รับประทานอาหารที่มีกลูเตนแต่ยังต้องการที่จะรับประทานเครปชนิดนี้ โดยปกติในการใส่เครื่องโรยหน้าจะมีทั้งชีส, แฮม, ไข่, ราตาตูย, เห็ด, อาร์ทิโชก หรือผลิตภัณฑ์จากสัตว์

ทั้งนี้เครปสามารถทำให้กลายเป็นเครปเค้กจากการวางซ้อนแผ่นแป้งเครป โดยระหว่างชั้นอาจจะเพิ่มได้ทั้งผลไม้, ช็อกโกแลต, คุกกี้, มาร์ชแมลโลว์ เป็นต้น เครปเค้กส่วนใหญ่จะมีรสชาติหวานและถือเป็นของหวานชนิดหนึ่ง ซึ่งสามารถใช้แทนเป็นเค้กวันเกิดได้ ซึ่งโดยส่วนมากเครปเค้กจะมีประมาณ 15 ถึง 30 ชั้น และแผ่นแป้งเครปที่นำมาใช้จะมีความบางและนุ่ม

ส่วนผสมของแป้งเครปอาจจะมีวัตถุดิบอื่นได้ทั้งเนย, นม, น้ำ, ไข่, แป้ง, เกลือ และน้ำตาล การเพิ่มเครื่องโรยหน้าโดยส่วนมากจะใส่ลงตรงกลางของแผ่นแป้ง และเสิร์ฟโดยพับขอบด้านข้างไว้ตรงกลาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Longman Pronunciation Dictionary. 3rd Ed. 2008.  
Merriam-Webster Dictionary
2. ↑  "48 Delicious Crepe Fillings That Will Rule Your Sunday Brunch!". *DIYs.com* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2016-09-14. สืบค้นเมื่อ 2021-11-12.
3. ↑  Alfaro, Danilo. "Sweet or Savory Basic Crepe Recipe". *The Spruce Eats*. Dotdash. สืบค้นเมื่อ 3 April 2020.
4. ↑  Mariotti, Manuela; Pagani, M. Ambrogina; Lucisano, Mara (2013-01-01). "The role of buckwheat and HPMC on the breadmaking properties of some commercial gluten-free bread mixtures". *Food Hydrocolloids* (ภาษาอังกฤษ). **30** (1): 393–400. doi:10.1016/j.foodhyd.2012.07.005. ISSN 0268-005X.
5. ↑  "Tiramisu Crepe Cake Recipe". *Sally's Baking Addiction* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2020-10-19. สืบค้นเมื่อ 2021-11-12.
6. ↑  "Wrap it up in a crêpe; Thin pancakes work in savory or sweet dishes." Times-Colonist (Victoria, British Columbia). (24 April 2013 Wednesday) LexisNexis Academic.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เครป
พระราชวังเซนต์เจมส์ในอดีตที่ถูกใช้เป็นที่ตั้งของราชสำนักอังกฤษ
**ราชสำนักเซนต์เจมส์** คือราชสำนักของพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งถูกตั้งชื่อตามพระราชวังเซนต์เจมส์ พระราชวังหลวงที่เก่าแก่ที่สุดของระบอบราชาธิปไตยแห่งสหราชอาณาจักร ราชสำนักเซนต์เจมส์ถือกำเนิดขึ้นมาตั้งแต่สมัยราชอาณาจักรอังกฤษ (ก่อนปี พ.ศ. 2250) และสมัยราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ (พ.ศ. 2250 - 2343)

ราชสำนักเซนต์เจมส์ยังถูกใช้เป็นสถานที่ต้อนรับเอกอัครราชทูตและข้าหลวงใหญ่ประจำสหราชอาณาจักรทุกคนอย่างเป็นทางการ ส่วนพระราชวังเซนต์เจมส์ยังคงเป็นสถานที่ประจำสำหรับการรับรองการแต่งตั้งเอกอัครราชทูตต่างชาติ และยังถูกใช้เป็นสำนักงานประจำของผู้แทนพระองค์พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักรในการรับมอบอักษรสารตราตั้งจากเอกอัคราชทูตต่างชาติอีกด้วย นอกจากนี้ในปี พ.ศ. 2552 ราชสำนักเซนต์เจมส์ในลอนดอนได้รับมอบพระราชสานส์และอักษรสารตราตั้งจากเอกอัครราชทูตจากต่างประเทศมากกว่า 172 ครั้ง อันประกอบไปด้วยจากสำนักงานข้าหลวงใหญ่ 46 แห่ง (อักษรสานส์ตราตั้งจากประเทศอื่น ๆ ในเครือจักรภพแห่งประชาชาติ) และจากสถานเอกอัครราชทูตประจำสหราชอาณาจักร 128 แห่ง (พระราชสานส์และอักษรสานส์ตราตั้งจากประเทศนอกเครือจักรภพแห่งประชาชาติ)

การใช้งานในด้านอื่น
-------------------

แม้ว่าพระราชวังบักกิงแฮมจะถูกใช้เป็นที่พำนักอย่างเป็นทางการของพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรมาตั้งแต่ครั้งที่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียขึ้นครองราชสมบัติในปี พ.ศ. 2380 แต่พระราชวังเซนต์เจมส์ก็ยังคงดำรงสถานะการเป็นราชสำนักอย่างเป็นทางการของระบอบราชาธิปไตยแห่งสหราชอาณาจักร อย่างไรก็ตามเมื่อพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 เสด็จพระราชดำเนินไปประทับ ณ สถานที่อื่น ชื่อของราชสำนักก็จะถูกเปลี่ยนไปตามสถานที่นั้น ๆ ด้วย

เมื่อสมเด็จพระราชินีนาถประทับอยู่ ณ พระราชวังบักกิงแฮม ราชสำนักก็จะย้ายมายังพระราชวังแห่งนี้ด้วย อีกทั้งยังจะถูกใช้เป็นสถานที่ประชุมของสภาองคมนตรี (Privy Council) การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ยังเกิดขึ้นกับกรณีที่สมเด็จพระราชินีนาถประทับอยู่ ณ สถานที่อื่น ๆ เช่น พระราชวังวินด์เซอร์ (ช่วงเทศกาลอีสเตอร์) พระตำหนักซานดริงแฮม (ช่วงเทศกาลคริสต์มาส) และที่พระราชวังฮอลีรูดหรือปราสาทแบลมอรัลในสกอตแลนด์ (ช่วงฤดูร้อน) นอกจากนี้ราชสำนักก็จะถูกย้ายตามพระมหากษัตริย์กรณีเสด็จฯ เยือนต่างประเทศอย่างเป็นทางการอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  "History of St. James's Palace". The Official Website of the British Monarchy. August 2008.
2. 1 2  "St. James's Palace". The Official Website of the British Monarchy. August 2008.
3. ↑  "Ambassadors' credentials". The Official Website of the British Monarchy. August 2009.
4. 1 2  "Buckingham Palace". The Official Website of the British Monarchy. August 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-07-25. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
**คลองละงู** เป็นคลองสำคัญในจังหวัดสตูล มีต้นกำเนิดมาจากเขาช่องประตูซึ่งเป็นเขตติดต่อระหว่างจังหวัดตรัง สตูล พัทลุงและสงขลา มีลักษณะเป็นแอ่งน้ำบนภูเขาไหลลงเป็นน้ำตก ไหลผ่านอำเภอมะนังที่บ้านป่าพน บ้านวังตะเคียน เข้าเขตอำเภอควนกาหลง ตำบลอุไดเจริญ เรียกคลองช่วงนี้ว่า **คลองลำโลน** แล้วไหลเข้าสู่เขตอำเภอละงูที่ตำบลน้ำผุด ผ่านตำบลเขาขาว ตำบลละงู ไหลผ่านเขตเทศบาลตำบลกำแพง ไหลออกสู่ทะเลสองทาง คือสายหนึ่งไหลออกทะเลที่บ้านปากบารา ตำบลปากน้ำ และอีกสายหนึ่งไหลออกทะเลที่บ้านบุโบย ตำบลแหลมสน

ความยาวคลองละงูประมาณ 47 กิโลเมตร จากข้อมูลแผนพัฒนาจังหวัดสตูล 4 ปี (พ.ศ. 2561–2564) คลองละงูมีพื้นที่รับน้ำฝน 937.08 ตารางกิโลเมตร ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 2,000 มิลลิเมตรต่อปี และปริมาณน้ำท่าเฉลี่ย 709.06 ล้านลูกบาศก์เมตร ต่อปี

ริมตลิ่งเป็นดินเหนียวและมีความลาดชัน พื้นท้องน้ำเป็นทราย มีน้ำไหลตลอดปี พื้นที่สองฝั่งคลองมีสภาพเป็นป่าชื้น มีการทำสวนยางพาราและสวนผลไม้ มีการทำประมงในเขตอิทธิพลที่น้ำทะเลท่วมถึง เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่ง เช่น กุ้งกุลาดำ ปลากระพง ปลาเก๋า และปูดำ นอกจากนั้นยังมีป่าชายเลน เช่นที่บ้านท่ายาง ตำบลปากน้ำ สภาพป่าชายเลนมีต้นโกงกาง ต้นตะบูน และต้นจาก รวมถึงมีต้นลำแพนอายุเก่าแก่กว่า 400 ปีที่โผล่พ้นน้ำตั้งตระหง่านอยู่กลางทะเล บริเวณคลองละงู หมู่ 7 ตำบลกำแพง พบเต่ากระอาน ถือเป็นลำคลองแห่งเดียวในประเทศที่เป็นแหล่งถิ่นเดิมของเต่ากระอาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สตูล ๑๘๐ ปี ร้อยวิถี ร้อยเวลา". p. 44.
2. ↑  "สภาวะแหล่งน้ำและสถานการณ์การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่งในจังหวัดสตูล" (PDF). ศูนย์วิจัยและพัฒนาประมงทะเลสตูล. p. 1. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2022-12-18. สืบค้นเมื่อ 2022-12-18.
3. ↑  "ชลชีววิทยาและทรัพยากรประมงในคลองละงู จังหวัดสตูล" (PDF). สำนักวิจัยและพัฒนาประมงน้ำจืด. p. 62. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2022-12-18. สืบค้นเมื่อ 2022-12-18.
4. ↑  "เที่ยวท่องล่องคลองท่ายาง". อุทยานธรณีสตูล. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-12-18. สืบค้นเมื่อ 2022-12-18.
5. ↑  "ท้องถิ่นต้นน้ำถึงปลายน้ำ ลงนามร่วมมือรักษ์คลองละงูสวยน้ำใส เป็นแห่งเดียวที่เต่ากระอานเหลืออยู่ก่อนจะสูญพันธุ์". สยามรัฐออนไลน์.