บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา

**อะพอลโล 1** หรือชื่อที่กำหนดไว้เริ่มแรกว่า **เอเอส-204**, เป็นภารกิจแรกของโครงการอพอลโล ของสหรัฐอเมริกา เพื่อส่งลูกเรือขึ้นไปบนดวงจันทร์เป็นครั้งแรก มีการวางแผนที่จะปล่อยจากฐานส่งในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967 เพื่อทดสอบวงโคจรต่ำของโลก โดยโมดูลคำสั่งและบริการของอพอลโล ในวันที่ 27 มกราคม ปีเดียวกัน ไฟได้ไหม้ห้องโดยสารระหว่างการทดสอบการซ้อมปล่อยที่ ฐานส่งแหลมคะแนเวอรัล คอมเพล็กซ์ 34 คร่าชีวิตลูกเรือทั้งสามคน ได้แก่ โรเจอร์ บี. แชฟฟี เอ็ด ไวต์ และกัส กริซซัม และทำให้โมดูลคำสั่งได้รับความเสียหาย เหล่าลูกเรือได้ตั้งชื่อยานนี้ว่า อพอลโล 1 ก่อนที่จะได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการโดยนาซาเพื่อเป็นเกียรติแก่พวกเขาหลังจากไฟไหม้

ทันทีหลังเกิดเพลิงไหม้ นาซา ได้เรียกประชุมคณะกรรมการตรวจสอบอุบัติเหตุของอากาศยานลำนี้ และรัฐสภาสหรัฐ ทั้งสองสภา ก็ได้ดำเนินการสอบถามต่อสมาชิกสภาเพื่อดูแลการสอบสวนของนาซา โดยแหล่งที่มาของการระเบิด เกิดจากไฟฟ้าลัดวังจร เนื่องจากวัสดุไนลอนที่ติดไฟได้ส่งผลทำให้เกิดไฟลุกลามอย่างรวดเร็ว รวมถึงภายในยังมีออกซิเจนบริสุทธิ์แรงดันสูง การช่วยเหลือสามารถทำได้ยากเนื่องจากฝาปิดประตูปลั๊กไม่สามารถเปิดได้ เนื่องจากแรงดันภายในห้องโดยสาร เนื่องจากจรวดไม่ได้รับการทดสอบการทดสอบจึงไม่ถือว่าเป็นอันตรายและการเตรียมพร้อมในกรณีฉุกเฉินก็ไม่ดี การทดสอบไม่ได้รับการพิจารณาว่าเป็นอันตรายและการเตรียมพร้อมในกรณีฉุกเฉินก็ไม่ดี

ในระหว่างการสอบสวนของสมากชิกวุฒิสภาสหรัฐ วอลเตอร์ มอนเดล เปิดเผยต่อสาธารณะถึงเอกสารภายในของ นาซา ที่อ้างถึงปัญหากับผู้รับเหมาสร้างอพอลโล นอร์ทอเมริกันเอวิเอชัน ซึ่งกลายเป็นที่รู้จักในชื่อรายงานฟิลลิปส์ การเปิดเผยนี้สร้างความอับอายให้ เจมส์ อีเวบบ์ ผู้ดูแลระบบของนาซาซึ่งไม่ทราบถึงการมีอยู่ของเอกสารและทำให้เกิดความขัดแย้งให้กับโครงการอพอลโล แม้นาซาจะไม่พอใจกับรัฐสภาที่นาซาถูกเปิดโปงข้อมูล แต่คณะกรรมการของรัฐสภาทั้งสองก็ตัดสินว่าประเด็นที่ยกขึ้นมาในรายงานไม่เกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุดังกล่าว

เที่ยวบินของลูกเรืออพอลโลถูกระงับเป็นเวลา 20 เดือนในขณะที่มีการแก้ไขความเสียหายของโมดูลคำสั่ง อย่างไรก็ตาม 
การพัฒนาและการทดสอบโมดูลดวงจันทร์ (LM) และยานส่งซาเทิร์นวี ยังคงดำเนินต่อไป ก่อนที่ ในเดือนพฤศจิกายน ปีเดียวกัน ใช้ยานส่ง ซาเทิร์นไอวี ที่ใช้ปล่อย อะพอลโล 1 ได้ถูกใช้กับเที่ยวบินทดสอบ LM ลำแรกของอะพอลโล 5 ภารกิจ ก่อนที่ ลูกเรือสำรองของ Apollo 1 จะทำภารกิจอะพอลโล 7 สำเร็จในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1968

ภูมิหลังภารกิจ
--------------

โมดูลคำสั่ง 012 ที่ติดป้าย *Apollo One* ขณะมาถึงที่ ศูนย์อวกาศเคนเนดี ในวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1966
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1966  นาซาประกาศว่าเที่ยวบินจะพกกล้องโทรทัศน์ขนาดเล็กเพื่อถ่ายทอดสดจากโมดูลคำสั่ง นอกจากนี้กล้องยังใช้เพื่อให้ผู้ควบคุมการบินตรวจสอบแผงหน้าปัดของยานอวกาศในระหว่างการบิน กล้องโทรทัศน์ถูกนำติดตัวไปกับภารกิจของทีมอะพอลโลทั้งหมด

### การเตรียมยานอวกาศและลูกเรือ

ลูกเรือ อะพอลโล 1 แสดงความกังวลเกี่ยวกับปัญหาของยานอวกาศ โดยนำเสนอภาพล้อเลียนแก่ โจเซฟ เช ผู้จัดการสำนักงานโครงการยานอวกาศอพอลโล (ASPO) เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1966
โมดูลคำสั่งและบริการของอพอลโลมีขนาดใหญ่และซับซ้อนกว่าการออกแบบยานอวกาศที่เคยใช้มาก่อนหน้านี้มากในเดือน มิถุนายน ค.ศ. 1963 โจเซฟ ฟรานซิส เช ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการสำนักงานโครงการยานอวกาศอพอลโล (ASPO) รับผิดชอบในการจัดการการออกแบบและการสร้างทั้งโมดูลคำสั่งและบริการของอพอลโล (CSM) และยานลงดวงจันทร์ (LM) ในการประชุมทบทวนยานอวกาศที่จัดขึ้นกับ โจเซฟ เช เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1966 (หนึ่งสัปดาห์ก่อนส่งมอบ) ลูกเรือแสดงความกังวลเกี่ยวกับปริมาณวัตถุไวไฟ (ส่วนใหญ่เป็นตาข่ายไนลอน และเทปตีนตุ๊กแก) ในห้องโดยสาร ซึ่งทั้งนักบินอวกาศและช่างเทคนิคพบว่าหากมีจะสะดวกสำหรับจับเครื่องมือและอุปกรณ์ให้เข้าที่ แม้ว่า โจเซฟ เชีย จะรับรองว่ายานอวกาศผ่านมาตราฐาน แต่หลังจากการประชุมเหล่าลูกเรือทั้งสาม ได้แก่ กัส กริซซัม เอ็ด ไวต์ และโรเจอร์ บี. แชฟฟี ได้มอบภาพด้วยท่าทางการก้มศีรษะและพนมมืออธิษฐานพร้อมกับคำจารึกแก่ โจเซฟ เช:

> ไม่ใช่พวกเราไม่ไว้ใจคุณนะ แต่รอบนี้เราอาจต้องพึ่งพาอะไรที่เหนือกว่าคุณบ้างละ
> 
> 

โจเซฟ เช สั่งให้พนักงานของเขาบอกให้ นอร์ทอเมริกันเอวิเอชัน นำวัตถุไวไฟออกจากห้องโดยสาร แต่ไม่ได้ดูแลปัญหานี้เป็นการส่วนตัว: 185

นอร์ทอเมริกันเอวิเอชัน ได้ส่งมอบโมดูลคำสั่งและบริการของอะพอลโล 012 ไปยัง ไปยังศูนย์อวกาศเคเนดี ในวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1966 ภายใต้ใบรับรองความคุ้มค่าของยานตามเงื่อนไขที่ 113 การเปลี่ยนแปลงทางวิศวกรรมที่ถูกวางแผนไว้กลับไม่เสร็จสิ้น ทำให้ต้องมีการแก้ไขหลังจากส่งมอบเสร็จแล้ว อีกทั้ง ยังมีการสั่งการเปลี่ยนแปลงทางวิศวกรรมเพิ่มเติมอีก 623 รายการหลังจากส่งมอบ: 6–3 กริสซัม รู้สึกผิดหวังอย่างมากที่ วิศวกรจำลองการฝึกอบรมไม่สามารถติดตามการเปลี่ยนแปลงของยานอวกาศได้ เขาจึงนำมะนาวจากต้นไม้ข้างบ้านมาแขวนไว้บนเครื่องจำลอง

โมดูลคำสั่งและบริการถูกจับคู่ในห้องทดสอบระดับความสูงของ ศูนย์อวกาศเคนเนดี ในเดือนกันยายน และทำการทดสอบระบบแบบรวม การทดสอบระดับความสูงถูกดำเนินการ โดยไม่มีลูกเรือและทีมสำรองตั้งแต่วันที่ 10 ตุลาคมถึง 30 ธันวาคม ในระหว่างการทดสอบนี้หน่วยควบคุมสิ่งแวดล้อมในโมดูลคำสั่งพบว่ามีข้อบกพร่องในการออกแบบและถูกส่งกลับไปยังผู้ผลิต เพื่อเปลี่ยนแปลงชุดควบคุมเครื่องยนต์ จากนั้นน้ำหล่อเย็น และไกลคอล ก็ได้รั่วไหลออกมาและต้องส่งคืนเป็นครั้งที่สอง นอกจากนี้ในช่วงเวลานี้ถังเชื้อเพลิงในโมดูลบริการ 017 ยังได้แตกระหว่างการทดสอบที่ นอร์ทอเมริกันเอวิเอชัน ทำให้มีการแยกโมดูลและนำออกจากห้อง เพื่อนำไปตรวจสอบปัญหาของถัง การทดสอบเหล่านี้แสดงผลในเชิงลบ

เมื่อแก้ไขปัญหาฮาร์ดแวร์โมดูลคำสั่งและบริการของอะพอลโล 012 ทั้งหมดแล้วในที่สุดยานอวกาศที่ประกอบขึ้นใหม่ก็ทำการทดสอบห้องทดสอบระดับความสูงกับ แวลลี ชีร์รา ลูกเรือสำรองได้สำเร็จในวันที่ 30 ธันวาคม : 4–2 ตามรายงานสุดท้ายของคณะกรรมการสอบสวนอุบัติเหตุ "ที่ หลังการทดสอบซักถามลูกเรือสำรองแสดงความพึงพอใจต่อสภาพและประสิทธิภาพของยานอวกาศ "สิ่งนี้ดูเหมือนจะขัดแย้งกับที่ระบุไว้ใน Lost Moon: The Perilous Voyage of Apollo 13 หนังสือสารคดีของ เจฟฟรีย์ คลูเกอร์ และ จิม เลิฟเวลล์ ที่ระบุว่า "ตอนที่ทั้งสามคนปีนออกจากยาน ...ชีร์รา แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขาไม่พอใจกับสิ่งที่เขาเห็น" และต่อมาเขาได้เตือน กิสซัม และ โจเซฟ เชร์ ว่า "ไม่มีอะไรผิดปกติกับเรือลำนี้ที่ฉันสามารถชี้ไปให้เห็นได้ แต่มันทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้"

หลังจากการทดสอบระดับความสูงที่ประสบความสำเร็จ ยานอวกาศได้ถูกนำออกจากห้องทดสอบระดับความสูงเมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1967 และถูกติดตั้งบนยานปล่อย ซาเทิร์นไอบี ฐานส่งแหลมคะแนเวอรัล คอมเพล็กซ์ 34 ในวันที่ 6 มกราคม

กริสซัม กล่าวในการให้สัมภาษณ์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1963 ว่านาซาไม่สามารถขจัดความเสี่ยงได้แม้จะมีข้อควรระวัง:

> ผู้คนจำนวนมากได้ทุ่มเทความพยายามมากเกินกว่าที่ฉันจะอธิบายได้เพื่อ(สร้าง) โครงการเมร์คูรี่ อย่างปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ของมนุษย์ ... แต่เราก็ตระหนักดีว่ายังมีความเสี่ยงอีกมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการดำเนินการครั้งแรกโดยไม่คำนึงถึงการวางแผน คุณไม่สามารถคาดการณ์สิ่งต่าง ๆ ทั้งหมดที่จะเกิดขึ้นหรือว่าจะเกิดขึ้นเมื่อใด
> 
> 

" ฉันคิดว่าสักวันเราจะต้องประสบความล้มเหลวในโครงการอื่น ๆ และสิ่งเหล่านี้จะต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว" กริสซัม ตอบคำถามเกี่ยวกับความกลัวของหายนะที่อาจเกิดขึ้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1966:

> คุณต้องกำจัดสิ่งนั้นออกจากความคิดของคุณ มีความเป็นไปได้เสมอที่คุณจะประสบความล้มเหลวอย่างรุนแรง สิ่งนี้สามารถเกิดขึ้นได้ในทุกเที่ยวบิน มันสามารถเกิดขึ้นในครั้งสุดท้ายและครั้งแรก ดังนั้น คุณแค่วางแผนให้ดีที่สุดเพื่อดูแลเหตุการณ์เหล่านี้ทั้งหมดและคุณจะเป็นลูกเรือที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีและออกเดินทาง
> 
>

การทดสอบปลั๊ก-เอาท์
-------------------

ในวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1967 ที่ฐานส่งแหลมคะแนเวอรัล คอมเพล็กซ์ 34 ได้มีการทดสอบที่มีชื่อว่า "ปลั๊ก-เอาท์" เพื่อตรวจสอบว่ายานอวกาศจะทำงานตามปกติโดยใช้พลังงานภายใน (จำลอง) ในขณะที่ ถอดออกจากสายเคเบิลและสายสะดือทั้งหมด ได้หรือไม่ การผ่านการทดสอบนี้เป็นสิ่งสำคัญก่อนที่จะเปิดภารกิจในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ การทดสอบนี้ถือว่าไม่เป็นอันตรายเนื่องจากทั้งยานปล่อย และยานอวกาศไม่ได้บรรจุเชื้อเพลิงหรือไครอยีนิคส์ และสกรูดอกไม้ไฟทั้งหมด (สลักเกลียวระเบิด)

เวลา 13:00 น. (เขตเวลาตะวันออก) ของวันที่ 27 มกราคม กริซซัม แชฟฟี และไวต์ ได้เข้าควบคุมโมดูลคำสั่งบนยานอวกาศที่เหมาะกับแรงดันอย่างเต็มที่ และถูกรัดเข้ากับที่นั่งและถูกเกี่ยวเข้ากับตัวให้ออกซิเจนและระบบสื่อสารของยานอวกาศ กริสซัม รู้สึกถึงกลิ่นแปลก ๆ ในอากาศที่ไหลเวียนผ่านชุดของเขาทันทีซึ่งเขาเปรียบว่าเหมือนกับ "บัตเตอร์มิลค์รสเปรี้ยว" ทำให้การนับถอยหลังจำลองถูกพักไว้ในเวลา 13:20 นาที เพื่อเก็บตัวอย่างอากาศนำไปตรวจสอบแต่ก็ไม่พบสาเหตุของกลิ่น การนับถอยจึงกลับมาเกิดขึ้นในเวลา 14:42 น. โดยสุดท้ายจากการตรวจสอบหลังจากเกิดไฟไหม้แล้วพบว่าไม่เกี่ยวข้องกับกลิ่นนี้

โดยภายในยานอวกาศได้มีอุปกรณ์ตรวจสอบการเคลื่อนไหวของนักบินอวกาศ ทั้งหน่วยวัดความเฉื่อยของยานอวกาศ เซ็นเซอร์ชีวการแพทย์ของนักบินอวกาศ และการเพิ่มขึ้นของการไหลเวียนของออกซิเจนในอวกาศ และมีไมโครโฟนที่ติดตั้งอยู่ แต่การสื่อสารที่เชื่อมต่อสัญญาณระหว่างลูกเรือภายในยานอวกาศ กับอาคารปฏิบัติการและการชำระเงิน กับห้องควบคุมฐานส่งแหลมคะแนเวอรัล คอมเพล็กซ์ 34 กลับเกิดการขัดข้อง กริสซัม ตั้งข้อสังเกตว่า: "เราจะไปดวงจันทร์ได้อย่างไรถ้าเราไม่สามารถพูดคุยระหว่างสองหรือสามอาคารได้" การนับถอยหลังจำลองถูกระงับอีกครั้งในเวลา 17:40 น. เพื่อแก้ไขปัญหาการสื่อสารโดยมีกำหนดเสร็จสมบูรณ์ภายใน 18:20 น. แต่เวลา 18:30 น. การนับถอยหลังจำลองก็ยังคงไม่เกิดขึ้น

### เพลิงไหม้

เหล่าลูกเรือได้ทำการตรวจสอบยานอวกาศของตน หลังจากพบว่าแรงดันไฟฟ้า AC Bus 2 เพิ่มขึ้นชั่วขณะ ก่อนที่ในอีกเก้าวินาทีต่อมา (เวลา 6: 31: 04.7) นักบินอวกาศคนหนึ่ง (ห้องปฏิบัติการวิเคราะห์ว่าเป็นกริสซัม) อุทานว่า "เฮ้!", "ไฟ! ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องสองวินาทีผ่านไมโครโฟนแบบเปิดของ กริซซัม ก่อนที่ ในเวลา 6: 31: 06.2 (23: 31: 06.2 GMT) โดยลูกเรือคนหนึ่ง (การวิเคราะห์ในห้องปฏิบัติการระบุว่าเป็น แชฟฟี) พูดว่า เกิดไฟลุกไหม้ในห้องนักบิน "หลังจากเงียบไป 6.8 วินาทีผู้ฟังหลายคนได้ยินเสียงการส่งสัญญาณที่อ่านไม่ออกว่า:

* "พวกเขากำลังต่อสู้กับไฟร้าย - ออกไปกันเถอะ ... เปิด" เอ่อ "
* "เรามีไฟไหม้ - ออกไปกันเถอะ ... เรากำลังลุกเป็นไฟ" หรือ
* "ฉันกำลังรายงานไฟไหม้ ... ฉันกำลังจะออกไป ...

โดยกินเวลา 5.0 วินาทีและจบลงด้วยเสียงร้องแห่งความเจ็บปวด: 5–8, 5–9

ความรุนแรงของไฟที่มีผลจากออกซิเจนบริสุทธิ์ที่ทำให้ความดันเพิ่มขึ้นเป็น 29 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว (200 กิโลปาสกาล) ซึ่งทำให้ผนังด้านในของโมดูลคำสั่งแตกในเวลา 6:31:19 (23:31:19 GMT ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของไฟ) ความร้อนที่รุนแรง ควันหนาแน่น ซึ่งทำให้หน้ากากป้องกันแก๊สพิษใช้ไม่ได้ผล ทำให้ความพยายามของลูกเรือภาคพื้นดินในการช่วยเหลือเป็นไปได้ยาก มีความกังวลว่าโมดูลคำสั่งจะระเบิด และไฟอาจลุกลามไปไหม้จรวดขับดันแบบแข็งในหอส่งสัญญาณหนีภัยเหนือโมดูลคำสั่งซึ่งจะเป็นอันตรายอย่างมากต่อเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินในบริเวณใกล้เคียงและอาจทำลายฐานปล่อยได้

เจ้าหน้าที่ใช้เวลา 5 นาทีในการเปิดฝาประตูยานทัั้งสามบาน และไม่สามารถวางฝาด้านในลงไปที่พื้นห้องโดยสารได้จึงผลักมันออกไปด้านหนึ่ง แม้ว่าไฟในห้องโดยสารจะยังคงสว่างอยู่ ในตอนตอนแรกพวกเขาไม่พบนักบินอวกาศเนื่องด้วยควันจำนวนมากก ก่อนที่จะพบศพในเวลาต่อมาแต่ไม่สามารถเอาออกได้ ไฟได้ละลายบางส่วนของชุดอวกาศไนลอนและท่อที่เชื่อมต่อกับระบบช่วยชีวิตของ กริสซัม และไวท์ กริสซัมถอดเครื่องพันธนาการของเขาออกและนอนอยู่บนพื้นของยาน ส่วนเครื่องพันธนาการของไวท์ถูกไฟไหม้และพบศพของเขานอนอยู่ด้านข้างใต้ช่องของประตู ซึ่งคาดว่าเขาน่าจะพยายามเปิดประตูตามขั้นตอนฉุกเฉิน แต่ไม่สามารถทำได้ เนื่องจากแรงกดดันภายใน ส่วน แชฟฟี ศพของเขาถูกมัดไว้ที่เบาะนั่งด้านขวา การนำศพออกจากยานใช้เวลารวมเกือบ 90 นาที

การตรวจสอบ
----------

ทันทีหลังจากไฟไหม้ เจมส์ อี. เวบบ์ ผู้บริหารนาซาได้ขอให้ประธานาธิบดี ลินดอน บี. จอห์นสัน อนุญาตให้นาซาจัดการการสอบสวนตามขั้นตอนที่กำหนดไว้ โดยสัญญาว่าจะเป็นความจริงในการประเมินข้อบกพร่อง และจะแจ้งให้ผู้นำที่เหมาะสมของรัฐสภาทราบ [27] โดยคณะกรรมการตรวจสอบมี ฟลอยด์ แอล. ทอมป์สัน ผู้อำนวยการศูนย์วิจัยแลงลีย์ แฟรงค์ บอร์แมน นักบินอวกาศ แมกซิม ฟาเกต ผู้ออกแบบยานอวกาศ และอีกหกคน เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ แฟรงก์ เอ. ลอง ศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยคอร์แนลล์ได้ถอนตัวออกจากคณะกรรมการ [28] และถูกแทนที่โดย โรเบิร์ต ดับเบิลยู. แวน โดลาห์ จากสำนักงานเหมืองแร่แห่งสหรัฐอเมริกา [29] ก่อนที่ ในวันรุ่งขึ้น จอร์จ เจฟส์ หัวหน้าวิศวกรของอพอลโลในอเมริกาเหนือก็ได้ถอนตัวออก เช่นกัน[30]

คณะกรรมการได้ตรวจสอบฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์ภายใน อะพอลโล 1 ทั้งหมดทันทีโดยให้อยู่ภายใต้การควบคุมของคณะกรรมการเท่านั้น หลังจากเอกสารการถ่ายภาพสามมิติ CM-012 ภายในอย่างละเอียดแล้ว คณะกรรมการได้สั่งให้ถอดชิ้นส่วนโดยใช้ขั้นตอนการทดสอบโดยการแยกชิ้นส่วน CM-014 ที่เหมือนกันและดำเนินการตรวจสอบทุกส่วนอย่างละเอียด คณะกรรมการยังตรวจสอบผลการชันสูตรพลิกศพของนักบินอวกาศและสัมภาษณ์พยานลูกเรือ โดยได้มีการส่งรายงานทุกสัปดาห์เกี่ยวกับความคืบหน้าของการสืบสวน โดยคณะกรรมการได้ออกรายงานขั้นสุดท้ายเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1967[17]

### สาเหตุการเสียชีวิต

ตามรายงานของคณะกรรมการ กริสซัม ได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงมากกว่าหนึ่งในสามของร่างกายของเขาและชุดยานอวกาศของเขาถูกทำลายเป็นอย่างมาก ไวท์ ได้รับบาดแผลไฟไหม้เกือบครึ่งหนึ่งของร่างกายและหนึ่งในสี่ของชุดอวกาศของเขาก็ละลายหายไป แชฟฟี ได้รับบาดเจ็บเกือบหนึ่งในสี่ของร่างกายของเขาและส่วนหนึ่งของชุดอวกาศของเขาได้รับความเสียหาย รายงานการชันสูตรพลิกศพระบุว่าสาเหตุหลักของการเสียชีวิตของนักบินอวกาศทั้งสามคือภาวะหัวใจหยุดเต้นที่เกิดจากก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ที่มีความเข้มข้นสูง และไม่ได้เกิดจากการเผาไหม้โดยตรง โดยการขาดอากาศหายใจเกิดขึ้นหลังจากที่ไฟได้ละลายชุดนักบินอวกาศและท่อออกซิเจนทำให้พวกเขาสัมผัสกับบรรยากาศที่ร้ายแรงของห้องโดยสาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ertel, Ivan D.; Newkirk, Roland W.; และคณะ (1969–1978). "Part 1 (H): Preparation for Flight, the Accident, and Investigation: March 25 – April 24, 1967". *The Apollo Spacecraft: A Chronology*. Vol. IV. Washington, D.C.: NASA. LCCN 69060008. OCLC 23818. NASA SP-4009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-02-05. สืบค้นเมื่อ March 3, 2011.
2. ↑  "Apollo To Provide Live Space Shots". *Sarasota Herald-Tribune*. Sarasota, FL. United Press International. October 13, 1966. p. 1. สืบค้นเมื่อ July 12, 2013.
3. ↑  Wood, Bill (2005), "Apollo Television" (PDF), ใน Jones, Eric M.; Glover, Ken (บ.ก.), *Apollo Lunar Surface Journal*, Washington, DC: NASA (ตีพิมพ์ 1996–2013)
4. 1 2  Murray, Charles; Cox, Catherine Bly (1990). *Apollo: The Race to the Moon*. New York: Simon & Schuster. ISBN 978-0-671-70625-8.
5. 1 2 3 4  Thompson, Floyd; Borman, Dolah; Faget, Maxime; White, George; Geer, Barton (April 5, 1967). *Report of Apollo 204 Review Board* (PDF). NASA. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ May 14, 2016.
6. ↑  White, Mary C. "Detailed Biographies of Apollo I Crew – Gus Grissom". *NASA History Program Office*. NASA. สืบค้นเมื่อ July 29, 2008.
7. ↑  Brooks, Grimwood, Swenson (1979). "Preparations for the First Manned Apollo Mission". *Chariots for Apollo*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 9, 2008. สืบค้นเมื่อ April 22, 2016.`{{cite book}}`: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
8. ↑  Lovell, Jim; Kluger, Jeffrey (2000) [Previously published 1994 as *Lost Moon*]. *Apollo 13*. Boston: Houghton Mifflin Company. p. 14. ISBN 0-618-05665-3. LCCN 99089647.
9. 1 2  Grissom, Gus (February 1963). "The MATS Flyer Interviews Major Gus Grissom". *The MATS Flyer* (Interview). สัมภาษณ์โดย John P. Richmond Jr. Military Air Transport Service, United States Air Force. pp. 4–7. สืบค้นเมื่อ June 28, 2020.
10. ↑  Wilford, John (1969). *We Reach the Moon: The New York Times Story of Man's Greatest Adventure*. New York: Bantam Books. p. 95. ISBN 978-0-448-26152-2. OCLC 47325.
11. 1 2 3 4 5  Orloff, Richard W. (September 2004) [First published 2000]. "Apollo 1 – The Fire: January 27, 1967". *Apollo by the Numbers: A Statistical Reference*. *NASA History Division, Office of Policy and Plans*. NASA History Series. Washington, D.C.: NASA. ISBN 0-16-050631-X. LCCN 00061677. NASA SP-2000-4029. สืบค้นเมื่อ July 12, 2013.

อ่านเพิ่มเติม
-------------

* Bergaust, Erik (1968). *Murder on Pad 34*. New York: G. P. Putnam's Sons. LCCN 68012096. OCLC 437050.
* Burgess, Colin; Doolan, Kate (2016). "Countdown to Disaster". *Fallen Astronauts: Heroes Who Died Reaching For the Moon*. Outward Odyssey: A People's History of Spaceflight. With Bert Vis. Lincoln and London: University of Nebraska Press. pp. 117–217. ISBN 978-0-8032-8509-5.
* Freiman, Fran Locher; Schlager, Neil (1995). *Failed Technology: True Stories of Technological Disasters*. Vol. 1. New York: Gale Research. ISBN 0-8103-9795-1. LCCN 96129100.
* Lattimer, Dick (1985). *All We Did Was Fly to the Moon*. History-alive series. Vol. 1. Foreword by James A. Michener (1st ed.). Alachua, FL: Whispering Eagle Press. ISBN 0-9611228-0-3.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Apollo 7 Mission Report* (PDF). Houston, Texas: NASA. 1968.
* *Apollo 7 Press Kit* (PDF). Washington, D.C.: NASA. 1968. 68-168K.
* Burgess, Colin; Doolan, Kate (2003). *Fallen Astronauts: Heroes Who Died Reaching for the Moon*. University of Nebraska Press. ISBN 978-0-8032-6212-6.
* Chaikin, Andrew (1998) [1994]. *A Man on the Moon: The Voyages of the Apollo Astronauts*. Penguin Books. ISBN 978-0-14-024146-4.
* Cunningham, Walter (2003) [1977]. *The All-American Boys* (updated ed.). ibooks, inc. ISBN 978-1-59176-605-6.
* Eisele, Donn (2017). *Apollo Pilot: The Memoir of Astronaut Donn Eisele*. University of Nebraska Press. ISBN 978-0-8032-6283-6.
* Farmer, Gene; Hamblin, Dora Jane; Armstrong, Neil; Collins, Michael; Aldrin, Edwin E. Jr. (1970). *First on the Moon: A Voyage with Neil Armstrong, Michael Collins, Edwin E. Aldrin Jr.* Epilogue by Arthur C. Clarke (1st ed.). Little, Brown and Company. ISBN 978-0-7181-0736-9. LCCN 76103950. OCLC 71625.
* French, Francis; Burgess, Colin (2007). *In the Shadow of the Moon : a Challenging Journey to Tranquility, 1965-1969* (eBook ed.). University of Nebraska Press. ISBN 978-0-8032-1128-5.
* Orloff, Richard W.; Harland, David M. (2006). *Apollo: The Definitive Sourcebook*. Springer Publishing. ISBN 978-0-387-30043-6.
* Schirra, Wally; Billings, Richard N. (1988). *Schirra's Space*. Bluejacket Books. Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-792-1.
* Scott, David; Leonov, Alexei (2006). *Two Sides of the Moon: Our Story of the Cold War Space Race*. with Christine Toomey (eBook ed.). St. Martin's Griffin. ISBN 978-0-312-30866-7.
* Shepard, Alan B.; Slayton, Donald K.; Barbree, Jay; Benedict, Howard (1994). *Moon Shot: The Inside Story of America's Race to the Moon*. Turner Publishing Company. ISBN 978-1-878685-54-4. LCCN 94003027. OCLC 29846731.
* Stafford, Thomas; Cassutt, Michael (2002). *We Have Capture* (eBook ed.). Washington, DC: Smithsonian Institution Press. pp. 552–55. ISBN 978-1-58834-070-2.
* Steven-Boniecki, Dwight (2010). *Live TV From the Moon*. Apogee Books. ISBN 978-1-926592-16-9. OCLC 489010199.