"อาณาจักรมะพร้าว" สถานที่สำคัญของศาสนามะพร้าว
ผู้ปฏิบัติศาสนกิจใน "อาณาจักรมะพร้าว" เมื่อ พ.ศ. 2512
**ศาสนามะพร้าว** (เวียดนาม: *Đạo Dừa*) หรือ **ศาสนาสามัคคี** (เวียดนาม: *Hòa đồng Tôn giáo*) เป็นลัทธิศาสนาหนึ่งในประเทศเวียดนาม ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2506 โดยเหงียน ถั่ญ นาม (*Nguyễn Thành Nam*) หรือฉายา องเด่าเสื่อ (*Ông Đạo Dừa* "นักบวชมะพร้าว") ศาสนานี้มีศูนย์กลางอยู่ที่เกาะขนาดเล็กกลางแม่น้ำโขง เรียกกันว่า *อาณาจักรมะพร้าว* ในเขตจังหวัดเบ๊นแจ ทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม พื้นฐานความเชื่อทางศาสนาส่วนใหญ่นำมาจากคำสอนในศาสนาพุทธและคริสต์ มาประกอบกับคำสอนเรื่องความสงบสุขขององเด่าเสื่อเอง ทั้งยังมีลักษณะพิเศษคือ สนับสนุนให้ศาสนิกชนของตนเองบริโภคผลิตภัณฑ์จากมะพร้าว และน้ำกะทิเป็นนิจศีล

ศาสนามะพร้าวถูกยกเลิกโดยรัฐบาลคอมมิวนิสต์เมื่อ พ.ศ. 2518 ในยุครุ่งเรืองศาสนามะพร้าวเคยมีสมาชิกมากถึง 4,000 คน แต่ปัจจุบันมีน้อยคนนักที่ยังปฏิบัติตนตามความเชื่อของศาสนามะพร้าว

ประวัติ
-------

ศาสนามะพร้าวก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2506 โดยเหงียน ถั่ญ นาม (พ.ศ. 2452–2533) นักวิชาการชาวเวียดนาม เขาเป็นที่รู้จักในหลายชื่อ เช่น องเด่าเสื่อ, หลวงพ่อมะพร้าว, ผู้เผยแผ่พระวจนะแห่งความสามัคคี, และลุงฮาย เขาสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยในประเทศฝรั่งเศส

เหงียน ถั่ญ นามได้ก่อสร้างเจดีย์ลอยน้ำ บน "อาณาจักรมะพร้าว" เกาะขนาดเล็กกลางแม่น้ำโขงในเขตจังหวัดเบ๊นแจ ทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม เขาอ้างว่าตนเองบริโภคมะพร้าวเพียงอย่างเดียวเป็นเวลาถึงสามปี ช่วงเวลานั้นเขาฝึกการฝึกสมาธิด้วยการเดินบนทางเดินซึ่งปูด้วยหินขนาดเล็ก เหงียน ถั่ญ นาม เคยลงสมัครเลือกตั้งประธานาธิบดีเวียดนามใต้ปี 2514 แต่ไม่ประสบความสำเร็จ เขาจึงเดินทางกลับสู่อาณาจักรมะพร้าว รัฐบาลไซ่ง่อนยกย่องเขา และเรียกเหงียน ถั่น นาม ว่าเป็น "บุรุษแห่งศาสนา" เพราะเขามักจะสวมไม้กางเขนและครองจีวรแบบพุทธตามธรรมเนียมญวนอยู่เสมอ

ในยุครุ่งเรือง ศาสนามะพร้าวมีจำนวนศาสนิกชนมากถึง 4,000 คน รวมไปถึงจอห์น สไตน์เบ็กที่ 4 บุตรชายของจอห์น สไตน์เบ็ก นักประพันธ์ชาวอเมริกัน แต่ภายหลังรัฐบาลคอมมิวนิสต์สั่งห้ามเผยแผ่ศาสนานี้ใน พ.ศ. 2518 เพราะเป็น "กลุ่มลัทธิ" ครั้นเหงียน ถั่ญ นาม เสียชีวิตใน พ.ศ. 2533 ศาสนานี้จึงสิ้นสุดลงไปด้วย ปัจจุบันที่ดินของอาณาจักรมะพร้าวกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวในปากแม่น้ำโขงโดยปริยาย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7  "Coconut religion". Vinhthong. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 22, 2013. สืบค้นเมื่อ May 25, 2013.
2. 1 2  Dodd, Jan (2003). *The Rough guide to Vietnam* (4 ed.). Rough Guides. p. 142. ISBN 9781843530954.
3. ↑  Pillow, Tracy (2004). *Bringing Our Angel Home*. iUniverse. p. 106. ISBN 9781469714011.
4. ↑  Ehrhart, William Daniel (1987). *Going back: an ex-marine returns to Vietnam*. McFarland. ISBN 9780899502786.
5. 1 2 3 4  Vu Trinh (1974). "The Coconut Monk". Vietspring. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-05-01. สืบค้นเมื่อ 2013-05-26.
6. ↑  Hoskin, John; Howland, Carol (2006). *Vietnam* (4 ed.). New Holland Publishers. p. 115. ISBN 9781845375515.[*ลิงก์เสีย*]
7. ↑  Ellithorpe, Harold (1970). "South Vietnam: The Coconut Monk". *Far Eastern Economic Review*. p. 15.
8. ↑  "THE OTHER SIDE OF EDEN: LIFE WITH JOHN STEINBECK". American Buddha. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 24, 2013. สืบค้นเมื่อ May 26, 2013.
9. ↑  Laurance, Robin (2019-07-01). *Coconut: How the Shy Fruit Shaped our World* (ภาษาอังกฤษ). History Press. ISBN 978-0-7509-9273-2.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ศาสนามะพร้าว