**พระอารามนาม** หรือ **เมี่ยวเฮ่า** (จีน: 庙号; พินอิน: *Miàohào*)

"พระอารามนาม" หมายถึง พระปรมาภิไธยที่จารึกไว้บนป้ายดวงพระวิญญาณบนแท่นบูชาใน **ศาลบรรพชน** หรือ **พระวิหารประจำตระกูล** เพื่อเป็นที่เคารพสักการะของอนุชนรุ่นหลัง ซึ่งพระอารามนามเป็นพระนามแต่งตั้ง ที่จะมอบให้ภายหลังจากที่สมเด็จพระจักรพรรดิพระองค์นั้นสวรรคตแล้ว เพื่อเป็นการยกย่องเชิดชู ต้นกำเนิดของธรรมเนียมนี้ยังไม่เป็นที่ยุติ บ้างว่ามีมาแต่สมัยราชวงศ์ซาง ถูกยกเลิกในสมัยราชวงศ์โจวเพราะมีการใช้พระสมัญญานามแทน แล้วกลับมาใช้ใหม่ในสมัยราชวงศ์ฮั่น หรือบางแห่งว่าเกิดขึ้นหลังมีการใช้พระสมัญญานามราว 800 ปี คือเริ่มใช้ในสมัยราชวงศ์ฮั่น แต่เป็นการใช้แบบประปรายสำหรับสมเด็จพระจักรพรรดิบางพระองค์เท่านั้น อย่างไรก็ตาม ธรรมเนียมนี้ได้รับการปฏิบัติต่อมาอย่างเป็นระบบและต่อเนื่องตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถังเป็นต้นมา จึงเป็นเหตุให้นักประวัติศาสตร์นิยมใช้ **พระอารามนาม** เมื่อกล่าวอ้างถึงจักรพรรดิในราชวงศ์นี้จวบจนถึงจักรพรรดิในราชวงศ์หมิง

แม้ว่า **พระอารามนาม** จะมีส่วนคล้าย **พระสมัญญานาม** ตรงที่เป็นพระนามที่ตั้งให้สมเด็จพระจักรพรรดิที่เสด็จสรรคตไปแล้ว แต่ก็มีความแตกต่างกันอยู่ตรงที่ **พระอารามนาม** มีความหมายไปในทางยกย่องเชิดชูเป็นหลัก มีกฎเกณฑ์ในการตั้งชื่อรัดกุม และประกอบด้วยคำเพียง 2 คำเท่านั้น คำแรกเป็นคำคุณศัพท์ที่สะท้อนพระปรีชาสามารถของจักรพรรดิ ซึ่งโดยมากคำคุณศัพท์นี้จะไม่ซ้ำกับคำที่ใช้ใน **พระสมัญญานาม** และหากสมเด็จพระจักรพรรดิพระองค์นั้นเป็นต้นวงศ์มักจะใช้คำว่า "เกา" (高) แปลว่า สูง หรือ "ไท่" (太) แปลว่า ยิ่งใหญ่ ส่วนคำที่ 2 นั้นจะใช้คำว่า "จู่" (祖) หรือ "จง" (宗) คำใดคำหนึ่งเท่านั้น ซึ่งทั้งคู่มีความหมายว่า บรรพชน และหากสมเด็จพระจักรพรรดิพระองค์นั้นเป็นต้นวงศ์-ไม่ว่าจะเป็นต้นสกุล ผู้สถาปนาราชวงศ์ใหม่ หรือต้นสายใหม่ในราชวงศ์เดิม-จะใช้คำว่า "จู่" และหากเป็นจักรพรรดิในลำดับถัดมาจะใช้คำว่า "จง"

พระอารามนามตามที่ปรากฏในประวัติศาสตร์จีน
----------------------------------------

* ไท่จู่ (จีน: 太祖; พินอิน: *Tài zǔ*) ความหมาย ปฐมบรมบรรพชนผู้ยิ่งใหญ่สมควรทูลไว้เหนือเกล้า

สำหรับสมเด็จพระจักรพรรดิปฐมกษัตริย์ผู้สถาปนาราชวงศ์
เช่น ฮั่นไท่จู่ ถังไท่จู่ ซ่งไท่จู่ หมิงไท่จู่ ชิงไท่จู่

* เล่ยจู่ (จีน: 烈祖; พินอิน: *Liè zǔ*) ความหมาย บรรพชนผู้หาญกล้าเกรียงไกร

สำหรับสมเด็จพระจักรพรรดิปฐมกษัตริย์ผู้สถาปนาราชวงศ์
เช่น หลิว เป้ย์ จักรพรรดิผู้ก่อตั้งราชวงศ์จี้ฮั่น

* เกาจู่ (จีน: 高祖; พินอิน: *Gāozǔ*) มีความหมายว่า มหาบรรพชน หรือ บรรพชนผู้ยิ่งใหญ่

สำหรับสมเด็จพระจักรพรรดิปฐมกษัตริย์ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ อย่างไรก็ตาม ในช่วงสมัยห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร ช่วงนี้เป็นช่วงที่ **พระอารามนามเกาจู่** มีความเฟื่องฟูใช้กันอย่างแพร่หลาย เช่น **หลิว เก่า** จักรพรรดิเกาจู่แห่งฮั่นยุคหลัง

* เชิ่งจู่ (จีน: 圣祖; พินอิน: *Shèng zǔ*) มีความหมายว่า บรรพชนผู้ศักดิ์สิทธิ์ หรือ บรรพชนผู้เป็นที่เคารพสักการะ

* ไท่จง (จีน: 太宗; พินอิน: *Tàizōng*) มีความหมายว่า อัครบรรพชนผู้สูงส่งยิ่ง

โดยปกติส่วนมากสมเด็จพระจักรพรรดิที่ครองราชย์ต่อเป็นพระองค์ที่สองจะทรงใช้พระอารามนามว่า **ไท่จง** เช่น ถังไท่จง ซ่งไท่จง ชิงไท่จง และสมเด็จพระจักรพรรดิหย่งเล่อเองก็เคยได้รับพระอารามนามนี้ ก่อนที่จะทรงถูกเปลี่ยนพระอารามนามใหม่ในรัชสมัยต่อมา

อ้างอิง
-------

ระบบวัดบรรพบุรุษพบกระจัดกระจายอยู่ในหนังสือประวัติศาสตร์หรือหนังสือพิธีกรรมของราชวงศ์ในอดีต เช่น "หนังสือของราชวงศ์ฮั่น : ชีวประวัติของ เว่ยซวนเฉิง ", "หนังสือเล่มใหม่ของถัง : ชีวประวัติของลัทธิขงจื๊อ", "หนังสือพิธีกรรม : การเสียสละ กฎหมายหมายเลข 23", "Huiyao แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เล่ม 10" "สามวัด", "Tongdian ·พิธีกรรมสี่สิบเจ็ด"ของ Tang Duyou