recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**นายสี่หมื่น วณีสอน** หรือ **เจ้าศรีหมื่น วณีสอน** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ อดีตนายอำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ และเป็นผู้นำชาวนาในพื้นที่อำเภอสันป่าตอง

ประวัติ
-------

นายสีหมื่น วณีสอน เป็นบุตรของพญาเทพวณีสอน หรือ พระยาเทพวณีสอน ข้าราชการในคุ้มหลวงสมับพระเจ้าอินทวิชยานนท์ จนถึงสมัยเจ้าแก้วนวรัฐ สมรสกับนางเซงโฉ่ สาวเชื้อสายพม่า

ในปี พ.ศ. 2446 สีหมื่นได้รับการศึกษาในคุ้มหลวงได้รับรางวัลที่ 1 ในการสอบไล่ชั้น 5 ได้รับรางวัลเป็นหีบเครื่องแต่งตัวและหนังสือมูลค่า 57 บาท 32 อัฐ

การทำงาน
--------

สี่หมื่น มณีสอน เคยรับราชการเป็นนายอำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่

ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2482 แทนนายอินทร สิงหเนตร ซึ่งถูกสภาผู้แทนราษฎรมีมติขับออกจากตำแหน่ง ในระหว่างการทำงานของนายสีหมื่น มณีสอน เขามีบทบาทในการตั้งกระทู้ติดตามการบริหารงานของรัฐบาล เช่น

* การขึ้นราคาบุหรี่ของกรมสรรพสามิต
* การวางหลักการในการโยกย้ายข้าราชการ
* การหยุดราชการในวันธรรมสวนะ
* การบูรณะปฏิสังขรณ์พระธาตุดอยสุเทพ

การวางระบบชลประทาน
------------------

อนุสาวรีย์ผู้นำเหมืองฝาย ตำบลมะขามหลวง อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่
นอกจากงานการเมือง นายสี่หมื่น มณีสอน ยังมีบทบาทเป็นผู้นำชาวนาในพื้นที่ บุกเบิกการสร้างฝายในลุ่มน้ำขาน นำกำลังชาวบ้านขุดเหมืองส่งน้ำลึกถึง 8 เมตร ความยาวกว่า 20 กิโลเมตร ในเวลา 6 เดือน ใช้กำลังชาวบ้านวันละกว่า 3,000 คน ส่งผลให้พื้นที่ของราษฎรกว่า 20,000 ไร่ มีน้ำใช้ นับเป็นการสร้างระบบวิศวกรรมชลประทานในพื้นที่ได้อย่างเหมาะสม

ชาวบ้านจึงสร้างอนุสาวรีย์ผู้นำเหมืองฝายไว้เป็นอนุสรณ์บริเวณตำบลมะขามหลวง อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเป็นลักษณะกู่แบบล้านนา บรรจุอัฐิของนายสี่หมื่น และภริยา

อ้างอิง
-------

1. ↑  ชุมชนลัวะจากศูนย์กลางข้อมูลทางวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม
2. ↑  หนังสือพิมพ์ไทยนิวส์ วันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562
3. ↑  "ขุนยุหว่า ตระกูล เมธาสัย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-09-28. สืบค้นเมื่อ 2018-07-27.
4. ↑
5. ↑  กระทู้ถามที่ ๖๑/๒๔๘๕ ของนายสี่หมื่น วนีสอน ผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ เรื่อง กระทู้ถามเกี่ยวกับกรมสรรพสามิต
6. ↑  กระทู้ถามที่ ๕๙/๒๔๘๕ ของนายสี่หมื่น วนีสอน ผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ เรื่อง การโยกย้ายข้าราชการ
7. ↑  กระทู้ถามที่ ๑๒๑/๒๔๘๕ ของนายสี่หมื่น วนีสอน ผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ เรื่อง การหยุดราชการในวันธรรมสวนะแทนวันอาทิตย์
8. ↑  กระทู้ถามที่ ๖๔/๒๔๘๕ ของนายสี่หมื่น วนีสอน ผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ เรื่อง การปฏิสังชรณ์พระธาตุดอยสุเทพ
9. ↑  พรพิไล เลิศวิชา. ชุมชนหมู่บ้านลุ่มน้ำขาน[*ลิงก์เสีย*] กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย. 2546
10. ↑
**แคเรียร์ โกลบอล คอร์ปอเรชั่น** (อังกฤษ: Carrier Global Corporation) เป็นบริษัทข้ามชาติด้านเครื่องปรับอากาศ อุปกรณ์ดับเพลิง และอุปกรณ์รักษาความปลอดภัยสัญชาติอเมริกันที่ตั้งอยู่ในปาล์มบีชการ์เดนส์ รัฐฟลอริดา แคเรียร์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1915 ในฐานะบริษัทที่ผลิตและจำหน่ายเครื่องปรับอากาศ และตั้งแต่นั้นมาก็ได้ขยายการผลิตไปสู่การผลิตตู้เย็นเพื่อการพาณิชย์ อุปกรณ์ดับเพลิงและอุปกรณ์รักษาความปลอดภัย

ในปี ค.ศ. 2020 บริษัทมีมูลค่า 18,600 ล้านเหรียญดอลลาร์สหรัฐ โดยมีพนักงานมากกว่า 53,000 คนให้บริการลูกค้าใน 160 ประเทศใน 6 ทวีป

แคเรียร์ถูกซื้อโดยยูไนเต็ดเทคโนโลยี ในปี ค.ศ. 1979 แต่แยกตัวออกมาเป็นบริษัทอิสระในอีก 41 ปีต่อมาคือในปี ค.ศ. 2020 เช่นเดียวกับโอทิส เอเลเวเทอร์ หลังจากที่ยูไนเต็ดเทคโนโลยี เลิกกิจการ

ประวัติ
-------

วิลลิส แคเรียร์ได้รับการยกย่องจากการประดิษฐ์เครื่องปรับอากาศสมัยใหม่ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1902

ในปี ค.ศ. 1908 Carrier Air Conditioner Company of America ก่อตั้งขึ้นในฐานะบริษัทในเครือของ Buffalo Forge Company โดยมี วิลลิส แคเรียร์ เป็นรองประธาน

เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 1 เริ่มก่อตัวขึ้นในปลายปี ค.ศ. 1914 บริษัท Buffalo Forge ซึ่งแคเรียร์ทำงานอยู่เป็นเวลา 12 ปีได้ตัดสินใจเลิกกิจการ ผลที่ได้คือในปี ค.ศ. 1915 แคเรียร์และวิศวกรอีก 6 คนได้รวบรวมเงิน 32,000 ดอลลาร์เพื่อก่อตั้ง Carrier Engineering Corporation พวกเขาซื้อโรงงานแห่งแรกในปี ค.ศ. 1920 ในเมืองนวร์ก รัฐนิวเจอร์ซีย์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Carrier Global Corporation Annual Report 2020". *Carrier Global Corporation*. Carrier Global. December 31, 2020. สืบค้นเมื่อ December 31, 2020.
2. ↑  "Carrier Reports First Quarter 2020 Earnings". corporate.carrier.com. สืบค้นเมื่อ May 31, 2020.
3. ↑  "Carrier Becomes Independent, Publicly Traded Company, Begins Trading on New York Stock Exchange". corporate.carrier.com. สืบค้นเมื่อ May 31, 2020.
4. ↑  Corp. United Technologies (2020-03-11). "United Technologies Board Of Directors Approves Separation Of Carrier And Otis And Declares Spin Off Distribution Of Carrier And Otis Shares". *PR Newswire*. สืบค้นเมื่อ 2020-04-04.
5. 1 2  "Carrier History". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-08-30. สืบค้นเมื่อ 2017-06-30.
6. ↑  Mingus, Nancy Blumenthal (2021). *Buffalo Business Pioneers*. p. 67.
**อิวอร์ เวอร์ดัน พาวล์ เอ็มบีอี** เป็นอดีตนักฟุตบอลทีมชาติเวลส์ เคยทำหน้าที่ผู้จัดการทีมฟุตบอลให้หลายสโมสร

พาวล์ได้รับเลือกให้อยู่ในหอเกียรติยศของนักกีฬาชาวเวลส์ในปี 2004 ร่วมกับเทอร์รี่ กริฟฟิทธ์ นักสนุ๊กเกอร์ และโทนี่ ลูอิส นักคริกเก็ตชื่อดัง นอกจากนี้เขายังได้รับการบันทึกไว้ในกินเนสส์บุ๊กว่าเป็นผู้ที่มีอายุมากที่สุดที่ทำงานเป็นสตาฟฟ์โค้ชฟุตบอลที่อายุ 90ปี โดยเขาทำงานเกี่ยวกับฟุตบอลมากว่า55ปีทีเดียว

เส้นทางค้าแข้ง
--------------

อิวอร์ พาวล์เข้าร่วมทีมควีนส์ปาร์ค เรนเจอร์สเมื่อตอนอายุ17ปี และเขาลงสนามในลีกให้ทีมมากถึง110นัด ก่อนจะย้ายทีมด้วยค่าตัว 17,500 ปอนด์ ไปสู่ทีมแอสตันวิลลา และลงสนาม 79นัดให้วิลล่า จากนั้นเขาก็ได้รับหน้าที่เป็นผู้เล่น-ผู้จัดการทีมให้สโมสรพอร์ท เวล

การคุมทีมฟุตบอล
---------------

พาวล์เริ่มต้นคุมทีมฟุตบอลครั้งแรกในปี 1951 เมื่อตัดสินใจรับตำแหน่งผู้เล่นผู้จัดการทีมพอร์ท เวล หลังจากที่ลงสนามให้ทีมไป6นัด หลังจากนั้นเขาย้ายไปแบร์รี่ ทาวน์ ก่อนจะได้เป็นผู้จัดการคนใหม่ของแบร็ดฟอร์ด ซิตี้ทีมในดิวิชั่น3 ในเวลาต่อมาเมื่อรับตำแหน่งผู้เล่น-ผู้จัดการทีมอีกครั้งในฤดูกาล 1952-1953

ฤดูกาลแรกของเขากับทีมไม่ค่อยสวยงามนักเมื่อจบฤดูกาลด้วยอันดับที่16 ในดิวิชั่น3(เหนือ) และฤดูกาลต่อมาจบด้วยอันดับที่5 และอยู่ห่างจากพื้นที่เลื่อนชั้น16แต้ม โดยฤดูกาลดังกล่าวในเกมส์พบเวิร์คคิงตัน เขาได้ยิงจุดโทษครั้งแรกในชีวิตแต่เขายิงพลาด

ฤดูกาล 1954-1955 เขาถูกหามออกจากสนามจากอาการเอ็นหัวเข่าฉีกในเกมส์พบเร็กซ์แฮม ซึ่งอาการบาดเจ็บนั้นทำให้เขาต้องแขวนสตั๊ดอย่างเลี่ยงไม่ได้ และเขาแยกทางจากแบร็ดฟอร์ด ในเดือนกุมภาพันธ์ 1955 หลังพาทีมแพ้ถึง7 นัดและชนะเพียง2นัดจาก19เกมส์โดยที่เขาไม่ได้ลงสนามให้ทีมจากอาการบาดเจ็บ 

อิวอร์ พาวล์ กลายเป็นหนึ่งในสตาฟฟ์โค้ชของลีดส์ ยูไนเต็ด และยังเคยร่วมงานโค้ชกับทีมพีเอโอเค ซาโลนิก้าในกรีซมาแล้ว ก่อนเขาจะกลับมาคุมทีมอีกครั้งเมื่อรับงานคุมทีมคาร์ไลส์ ยูไนเต็ดในเดือน พฤษภาคม ปี 1960 และเขาพาสโมสรเลื่อนชั้นเป็นครั้งแรก เมื่อจบฤดูกาล1961-1962ด้วยอันดับที่4 ในดิวิชั่น4(เดิม) ต่อมาเขาต้องแยกทางจากสโมสรเมื่อทีมต้องดิ้นรนอย่างหนักในลีกและตกรอบเอฟเอคัพด้วยการแพ้ทีมจากนอกลีกอย่างกราฟเซนด์ แอนด์ นอร์ทฟลีต ต่อมาเขารับงานคุมทีมบาธ ซิตี้ ในปี 1964 และปัจจุบันเขาเป็นผู้ช่วยสตาฟฟ์โค้ชที่สโมสร ทีมบาธ เอฟซี (ทีมฟุตบอลมหาวิทยาลัยบาธ) ซึ่งเขาทำหน้าที่นี้มากว่า30ปีและควบตำแหน่งประธานสโมสรอีกด้วย

ในปี2004 เขาได้รับเลือเข้าสู่หอเกียรติยศของนักกีฬาชาวเวลส์ และในปี 2006 ในบทบาทผู้ช่วยโค้ชของสโมสรทีมบาธ เอฟซี ที่มหาวิทยาลัยบาธ เขาฉลองวันเกิดอายุครบ90ปีและได้รับการบันทึกในกินเนสส์บุ๊กว่าเป็นผู้ที่มีอายุมากที่สุดที่ทำงานเป็นโค้ชฟุตบอล 

ปี 2008 อิวอร์ พาวล์ ในวัย91ปีได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้น MBE.(Member of the Order of the British Empire)

เรื่องราวอื่นๆ
--------------

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 อิวอร์ พาวล์ต้องทำงานเป็นครูฝึกให้ทหารอากาศอังกฤษ และเป็นที่เมืองแบล็คพูลที่เขาได้พบกับเพื่อนรักของเขาคือเซอร์ แสตนลี่ย์ แมทธิวส์ปีกพ่อมดแห่งทีมชาติอังกฤษ ซึ่งต่อมาเขากลายเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวในงานแต่งงานของเซอร์ แสตนลี่ย์กับโจแอน บราเวลล์ ในปี 1943
บทความนี้เกี่ยวกับเมือง สำหรับผลิตภัณฑ์เครื่องปั้นดินเผา ดูที่ เครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน
**ไมเซิน** (เยอรมัน: *Meißen*; อังกฤษ: Meissen, Sorbian: Mišno; Latin: Misena, Misnia, Misnensium) เป็นเมืองหนึ่ง ใกล้นครเดรสเดิน ในรัฐซัคเซิน ประเทศเยอรมนี

เมืองไมเซิน ตั้งอยู่ห่างออกไป 25 กิโลเมตร ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเดรสเดนซึ่งเมืองหลวงของสหพันธรัฐแซกโซนี มีประชากรประมาณ 30,000 คน เมืองไมเซนในปัจจุบันเป็นเมืองขนาดเล็ก แต่มีความสำคัญ เนื่องจากเป็นที่ตั้งของโรงงานผลิตภัณฑ์เครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน ปราสาทอัลเบรชท์สบูร์ก วิหารโกธิคไมเซน และโบสถ์เฟราเอนไมเซน

ปราสาท และวิหารไมเซิน
ปราสาทไมเซิน ยามย่ำค่ำ
มหาวิหารไมเซิน

ประวัติ
-------

เมืองไมเซิน เป็นที่รู้จักกันในฐานะจุดเริ่มต้นของรัฐซัคเซิน มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ถึงการตั้งรกรากของกลุ่มมิสนีกลุ่มแรกในบริเวณนี้ที่เมืองไมเซนตั้งแต่ยุคสลาวิก ต่อมาในปี ค.ศ. 929จึงได้ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิ์เยอรมนี ซึ่งตรงกับยุคของกษัตริย์เฮนรี นักล่า เป็นผู้ปกครองจักรวรรดิ์เยอรมนีในขณะนั้น

ต่อมาในปี ค.ศ. 968 ได้มีการจัดตั้งมุขมณฑลไมเซินขึ้น มีมุขนายกเป็นประมุขฝ่ายศาสนจักร และศาสนจักรมีบทบาทสำคัญต่อเมืองจนกระทั่งในปี ค.ศ. 1559 ได้เกิดการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ โดยความสนับสนุนของเจ้าผู้ครองสหพันธรัฐแซกโซนี (Elector) เป็นเหตุให้มุขมณฑลไมเซินถูกยกเลิกไปเมือปี ค.ศ. 1581 แต่กระนั้นระบบมุขมณฑลของโรมันคาทอลิกในรัฐซัคเซิน ได้จัดตั้งขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1921 ณ เมืองเดรสเดิน และคงอยู่มาจนปัจจุบัน

การปกครองโดยระบบขุนนางในไมเซิน ได้เริ่มในปี ค.ศ 968 เช่นกัน โดยเมืองไมเซน มีฐานะเป็นเมืองหลวง มีประชนชนกว่า 1,000 ครัวเรือนตั้งรกรากอยู่ในเขตใจกลางเมือง ต่อมาในปี ค.ศ. 1018เมืองไมเซนถูกมอบให้เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรโปแลนด์ และได้กลับมาเป็นส่วนหนึ่งของเยอรมนีอีกครั้งในปี ค.ศ. 1332

วิหารไมเซิน เริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1260 บนเนินเขาเดียวกันกับปราสาทอัลเบรชท์สบูร์ก และด้วยข้อจำกัดเรือ่งสถานที่ ทำให้วิหารไมเซิน เป็นหนึ่งในวิหารที่เล็กที่สุดในยุโรป

ในยุคสมัยฮิตเลอร์ปกครองเยอรมัน ไมเซน เป็นอีกเมืองที่มีค่ายกักกันเชลยศึกที่นี่ โดยมีชื่อว่าค่ายกักกันโฟลสเซนเบอรก

ภูมิประเทศ
----------

เมืองไมเซิน ตั้งอยู่บนริมฝั่งแม่น้ำเอลเบ อยู่ห่างจากเดรสเดิน เมืองหลวงของรัฐซัคเซิน ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 25 กิโลเมตร และห่างจากเมืองไลพ์ซิกไปทางทิศตะวันออก ประมาณ 100 กิโลเมตร เมืองไมเซนตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 95 เมตร

เมืองไมเซน ประกอบด้วยเมืองต่าง ๆ ดังนี้ เมืองเก่า โพลสเซน เคิลลน์ เควสเทนเบอรก ทรีบิซทาลและบุซบาด โบห์นิทซ์ สปาร์ ทซาเซนดอร์ฟ เลอร์คา นีเดอร์แฟห์เร่ ไทซ-ลา โคลสเทอร์เฮาเซอร์ วิงวิทซ์ โปรซวิทซ์ และ ร๊อตเทวิทซ์

สถานที่สำคัญ
------------

ภาพพานอรามาบริเวณเมืองเก่า ในเมืองไมเซิน

* ปราสาทอัลเบรชท์สบูร์ก
* วิหารไมเซิน
* ตัวเมืองเก่า
* โรงงานผลิตภัณฑ์เครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน

อ้างอิง
-------

1. ↑
**พอลิแซ็กคาไรด์** (อังกฤษ: polysaccharide) เป็นโมเลกุลคาร์โบไฮเดรตสายยาวที่ประกอบด้วยหน่วยมอนอเมอร์ซ้ำ ๆ มาเชื่อมต่อกันด้วยพันธะไกลโคซิดิก โครงสร้างมีได้ตั้งแต่เส้นตรงไปจนถึงแตกกิ่งมากมาย พอลิแซ็กคาไรด์มักพบเป็นวิวิธพันธุ์ (heterogeneous) ซึ่งประกอบด้วยการดัดแปลงหน่วยซ้ำ ๆ เล็กน้อย โมเลกุลใหญ่เหล่านี้สามารถมีคุณสมบัติแตกต่างจากโมโนแซ็กคาไรด์ที่เป็นองค์ประกอบได้ ขึ้นอยู่กับโครงสร้าง เช่น อาจอสัณฐานหรือละลายน้ำไม่ได้ก็ได้

เมื่อโมโนแซ็กคาไรด์ในพอลิแซ็กคาไรด์เป็นชนิดเดียวกัน เรียกพอลิแซ็กคาไรด์นั้นว่า โฮโมพอลิแซ็กคาไรด์ หรือ โฮโมไกลแคน แต่เมื่อมีโมโนแซ็กคาไรด์มากกว่าหนึ่งชนิด จะเรียกว่า เฮเทอโรพอลิแซ็กคาไรด์ หรือ เฮเทอโรไกลแคน

ตัวอย่างมีพอลิแซ็กคาไรด์สะสม เช่น แป้งและไกลโคเจน และพอลิแซ็กคาไรด์โครงสร้าง เช่น เซลลูโลสและไคติน

พอลิแซ็กคาไรด์มีสูตรทั่วไปว่า Cx(H2O)y โดยที่ x มักมีค่าระหว่าง 200 กับ 2,500 เมื่อพิจารณาว่า หน่วยซ้ำ ๆ ในแกนพอลิเมอร์มักเป็นโมโนแซ็กคาไรด์หกคาร์บอน สูตรทั่วไปจึงอาจเขียนได้เป็น (C6H10O5)n โดยที่ 40≤n≤3000

ดูเพิ่ม
-------

* คาร์โบไฮเดรต
* โมโนแซ็กคาไรด์
* ไดแซ็กคาไรด์
* โอลิโกแซ็กคาไรด์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Varki A, Cummings R, Esko J, Freeze H, Stanley P, Bertozzi C, Hart G, Etzler M (1999). *Essentials of Glycobiology*. *Cold Spring Har J*. Cold Spring Harbor Laboratory Press. ISBN 978-0-87969-560-6.
2. ↑  IUPAC, *Compendium of Chemical Terminology*, 2nd ed. (the "Gold Book") (1997). Online corrected version:  (2006-) "homopolysaccharide (homoglycan)".
3. ↑  IUPAC, *Compendium of Chemical Terminology*, 2nd ed. (the "Gold Book") (1997). Online corrected version:  (2006-) "heteropolysaccharide (heteroglycan)".
นักเวชศาสตร์การสื่อความหมาย เป็นวิชาชีพทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ เป็นผู้ปฏิบัติงานเกี่ยวกับงานด้านการแก้ไขความผิดปกติของการสื่อความหมาย ครอบคลุมทั้งด้านการตรวจ วินิจฉัย รักษา แก้ไขและฟื้นฟู สร้างเสริมสมรรถภาพ การส่งเสริมสุขภาพ การป้องกันโรคแก่ผู้ที่มีปัญหาทางการได้ยินและการทรงตัวและผู้ที่มีปัญหาทางด้านภาษาและการพูด โดยวิธีการ เครื่องมือ หรืออุปกรณ์ทางการแก้ไขความผิดปกติของการสื่อความหมายเพื่อใหผู้ใช้บริการมีคณภาพชีวิตที่ดีขึ้นสามารถสื่อความหมายได้เต็มความสามารถ

โดยแบ่งนักเวชศาสตร์การสื่อความหมายเป็น 2 ประเภท

1. นักแก้ไขการพูด (speech language pathologist)
2. นักแก้ไขการได้ยิน (audiologist)

ประวัติความเป็นมา
-----------------

วิชาชีพการแก้ไขความผิดปกติของการสื่อความหมายประกอบด้วย การแก้ไขการพูดและการแก้ไขการได้ยิน ได้เข้าร่วมมีบทบาทในการบริการทางด้านสาธารณสุขนานกว่า 30 ปีโดยศาสตราจารย์เกียรติคุณนายแพทย์พูนพิศ อมาตยกุล และรองศาสตราจารย์ ดร.รจนา ทรรทรานนท์ ได้วางรากฐานงานทางด้านโสตสัมผัสวิทยาและการแก้ไขการพูด ที่คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล ตั้งแต่ปี พ.ศ.2517 หลังจากที่อาจารย์ทั้งสองท่านสำเร็จการศึกษาด้านโสตสัมผัสวิทยาและการแก้ไขการพูด ตามลำดับ จาก Temple University ประเทศสหรัฐอเมริกา และได้เริ่มจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาความผิดปกติของการสื่อความหมาย ตั้งแต่ปีพ.ศ.2519 นับเป็นสถาบันแห่งแรกและแห่งเดียวในประเทศไทย ที่ทำให้มีบุคลากรที่สำเร็จการศึกษามารับใช้สังคมในการวินิจฉัยความผิดปกติของการสื่อความหมาย ให้การช่วยเหลือ ฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วยที่มีความผิดปกติ ทำให้ผู้ป่วยเหล่านี้สามารถสื่อความหมายได้เช่นเดียวกับคนทั่วไปโดยไม่ต้องเป็นภาระของสังคม

การศึกษา
--------

ปัจจุบันหลักสูตรการศึกษาระดับปริญญาบัณฑิตในประเทศไทย ใช้เวลาศึกษา 4 ปี โดยทางภาควิชาวิทยาศาสตร์สื่อความหมายและความผิดปกติของการสื่อความหมาย คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล ได้เปิดหลักสูตรวิทยาศาสตร์บัณฑิตสาขาความผิดปกติของการสื่อความหมายขึ้นเพื่อผลิตนักเวชศาสตร์การสื่อความหมาย เป็นหลักสูตรปริญญาตรีหลักสูตรแรกและหลักสูตรเดียวในประเทศไทย ณ ขณะนี้ 

โดยหลักสูตรวิทยาศาสตร์บัณฑิตนี้ได้เริ่มเปิดสอน นักศึกษาตั้งแต่ปีการศึกษา 2547 เพื่อผลิตบุคลากรที่ชำนาญด้านแก้ไขการได้ยินและแก้ไขการพูดแก่ผู้ป่วย โดยทำงานร่วมกับแพทย์ และผู้เชี่ยวชาญด้านอื่นๆในสถาบันทางการ แพทย์และโรงพยาบาลทั้ง ภาครัฐและเอกชน
ภาพหมอกควันในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยนาซา
**ฟ้าหลัว** (หรือ**หมอกควัน**) **ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พ.ศ. 2556** กำลังส่งผลกระทบต่อหลายประเทศในเขตเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมถึงประเทศอินโดนีเซีย ประเทศมาเลเซียและประเทศสิงคโปร์ เริ่มตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2556 เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ปีเดียวกัน ดาวเทียมเทอร์ราและอควาของนาซาจับภาพควันจากไฟป่าผิดกฎหมายบนเกาะสุมาตราของประเทศอินโดนีเซียกำลังพัดพาไปทางทิศตะวันออกสู่ทางใต้ของประเทศมาเลเซียและสิงคโปร์ ก่อให้เกิดเมฆฟ้าหลัวหนาในพื้นที่ เหตุการณ์ดังกล่าวเริ่มขึ้นในกลางเดือนมิถุนายนเมื่อเกษตรกรจากนครดูไม (Dumai) และอำเภอเบงกาลิส (Bengkalis Regency) จังหวัดเรียว เผาป่าเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่เพื่อปรับสภาพดิน ดาวเทียมของนาซาสามารถตรวจจับจุดร้อนได้ 187 จุดเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2556 และลดเหลือ 85 จุดเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน จุดร้อนจำนวนมากมีบริษัทปาล์มน้ำมันหรือเกษตรกรผู้ถือครองรายย่อยที่ส่งปาล์มน้ำมันให้แก่บริษัทเหล่านี้และใช้วิธีทำไร่เลื่อนลอยเพื่อปรับสภาพดินสำหรับฤดูเพาะปลูกหน้า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Smoke Engulfs Singapore". NASA Earth Observatory. 21 June 2013. สืบค้นเมื่อ 21 June 2013.
2. ↑  "Haze source 'may be' fire on Riau land parcel 4 times size of Ang Mo Kio". *The Straits Times*. 21 June 2013. สืบค้นเมื่อ 21 June 2013.
3. ↑  "Four times as many hotspots in Sumatra now". *The Star*. 19 June 2013. สืบค้นเมื่อ 19 June 2013.
4. ↑  Jessica Chaem (June 20, 2013). "Haze hits hazardous levels, Singapore and Indonesia at war of words". *Eco Business*. สืบค้นเมื่อ June 20, 2013.
ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาตลาดน้อย
**ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาตลาดน้อย** เป็นสาขาหนึ่งของธนาคารไทยพาณิชย์ ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 1280, 1280/1 ถนนโยธา แขวงตลาดน้อย เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร โดยธนาคารแห่งนี้ มีประวัติความเป็นมาที่เก่าแก่ยาวนาน โดยเป็นที่ทำการของธนาคารแห่งแรกในประเทศไทย เริ่มก่อตั้งขึ้นในนาม "บุคคลัภย์" โดยพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าไชยันตมงคล กรมหมื่นมหิศรราชหฤทัย ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปี พ.ศ. 2447 เพื่อให้เป็นสถาบันการเงินที่เป็นฐานรองรับการเติบโตด้านเศรษฐกิจของไทย และได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "แบงก์สยามกัมมาจล" ในปี พ.ศ. 2449 และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ธนาคารไทยพาณิชย์" ในปี พ.ศ. 2482 ดังเช่นชื่อที่ใช้ในปัจจุบัน

ปัจจุบัน กิจการของธนาคารก็ยังคงเปิดให้ดำเนินการอยู่ โดยที่ตัวอาคารมีความโดดเด่นที่สถาปัยกรรมตะวันตกแบบโบซาร์ผสมนีโอคลาสสิก ออกแบบโดยสถาปนิกชาวอิตาลี อันนิบาเล รีกอตติ เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2451 และบูรณะในปี พ.ศ. 2538 ตัวอาคารมีทั้งหมด 3 ชั้น ติดกับริมแม่น้ำเจ้าพระยา สถาปัตยกรรมของอาคารแห่งนี้ มีความคล้ายคลึงกับหลายส่วนของพระที่นั่งอนันตสมาคม เช่น ทางขึ้นข้างของอาคาร เป็นต้น ชั้นล่างเป็นที่ทำการทั่วไปแต่ยังคงรูปแบบดั้งเดิม โดยเคาน์เตอร์รับฝากถอนคล้ายกับโรงรับจำนำ มีผนังเป็นลวดลายปูนปั้น เสาทรงไอโอนิกประกอบระหว่างช่วงหน้าต่าง กระเบื้องปูพื้นนำเข้าจากเยอรมนี และเป็นที่จัดแสดงของที่เคยใช้ในกิจการในอดีต เช่น เครื่องพิมพ์ดีด, เครื่องคิดเลข, สมุดบัญชีเก่า, พระรูปขององค์ผู้ก่อตั้งตรงประตูทางเข้า และชั้นบนเคยเป็นพิพิธภัณฑ์ธนาคารไทย แต่ได้ย้ายไปอยู่ที่สำนักงานใหญ่ รัชโยธินในปัจจุบัน

ตัวอาคารของธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาตลาดน้อย ได้รับรางวัลอนุรักษ์สถาปัตยกรรม ASA ในปี พ.ศ. 2525 ถือเป็นอาคารอนุรักษ์แห่งหนึ่ง  และเป็นโบราณสถานแห่งหนึ่งของเขตสัมพันธวงศ์ โดยกรมศิลปากร ซึ่งสาขาของธนาคารไทยพาณิชย์ที่มีความเก่าแก่และสวยงามเช่นนี้ ยังมีอีก 2 สาขา คือ สาขาถนนเพชรบุรี ถนนเพชรบุรี ใกล้กับแยกเพชรพระราม และสาขาเฉลิมนคร ถนนเจริญกรุง ใกล้กับแยกเอส. เอ. บี.

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สวยสไตล์ตะวันตก 'ไทยพาณิชย์ ตลาดน้อย' ยังเปิดให้บริการนะ!". *ไทยรัฐ*. 2016-04-20. สืบค้นเมื่อ 2018-02-18.
2. 1 2  "LINEกนก ตั๊กลักเกี้ย ตลาดน้อย...ที่ไม่น้อย ช่วงที่1". *เนชั่นทีวี*. 2016-07-21. สืบค้นเมื่อ 2018-02-18.
3. ↑  Takkanon, Pattaranan, บ.ก. (2012). *ASA Architectural Awards: Bangkok Walking Guide*. The Association of Siamese Architects under Royal Patronage. p. 130. ISBN 9786167384061.
4. ↑  หนุ่มลูกทุ่ง (2008-07-29). "อาคารอนุรักษ์กทม. สุดยอดแห่ง ตึก-บ้าน-วัด-วัง". *ผู้จัดการออนไลน์*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-29. สืบค้นเมื่อ 2018-02-18.
5. ↑  "อาคารอนุรักษ์แบงก์ไทยพาณิชย์ ความสดใสแห่งใหม่บนถนนเพชรบุรี". *ผู้จัดการออนไลน์*. 2005-09-09. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-05-24. สืบค้นเมื่อ 2018-02-18.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาตลาดน้อย**

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°43′54″N 100°30′46″E﻿ / ﻿13.7318°N 100.5129°E﻿ / 13.7318; 100.5129

* สาขาตลาดน้อย เก็บถาวร 2018-06-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนจากเว็บไซต์ของธนาคารไทยพาณิชย์
**คลองพระยาสมุทร** (หรือเรียกว่า **คลองนิยมยาตรา** โดยเฉพาะช่วงกลางคลองและปลายคลอง) เป็นคลองแยกจากคลองประเวศบุรีรมย์ไปบรรจบคลองฉะบังและคลองต้นโพธิ์ มีความยาว 7.2 กิโลเมตร ระยะทางส่วนใหญ่ของคลองเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างอำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ กับอำเภอบ้านโพธิ์และอำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา

ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อราว พ.ศ. 2430–2435 พระยาสมุทบุรานุรักษ์ (สิน) ผู้ว่าราชการเมืองสมุทปราการและเมืองฉะเชิงเทรา ได้เป็นแม่กองดำเนินการขุดคลองนี้ขึ้นโดยขอแรงประชาชนทั่วไปมาช่วยขุดและใช้เวลาขุดนานถึง 3 ปี เมื่อแล้วเสร็จจึงชักชวนประชาชนจากบ้านบางพระ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา และชาวมอญจากบ้านบางเหี้ย บางเพรียง และคลองด่านที่ต้องการหาที่ทำการเกษตรแหล่งใหม่ที่มีแหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์เข้ามาตั้งหลักปักฐาน

บริเวณริมคลองพระยาสมุทรแต่เดิมมีชาวมอญอาศัยอยู่กันมาก มีวัดมอญคือ วัดพิมพาวาส (เหนือ) และวัดพิมพาวาส (ใต้)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ธนวัฒน์ จารุพงษ์สกุล. "นิเวศวิทยากับประวัติการพัฒนาที่ดินบริเวณทุ่งรังสิต" (PDF). p. 106.
2. ↑  "ประวัติความเป็นมา". องค์การบริหารส่วนตำบลคลองนิยมยาตรา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-08-21. สืบค้นเมื่อ 2022-08-21.
คลองมหาสวัสดิ์
**คลองมหาสวัสดิ์** หรือ **คลองชัยพฤกษ์** เป็นคลองที่เริ่มต้นจากคลองลัดบางกรวยหรือคลองบางกอกน้อย ใกล้วัดชัยพฤกษมาลา ไหลผ่านเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี กับเขตตลิ่งชันและเขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร ผ่านอำเภอพุทธมณฑล ไปออกแม่น้ำท่าจีนที่ตำบลงิ้วราย อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม รวมความยาว 28 กิโลเมตร

ประวัติ
-------

คลองสายนี้เริ่มขุดตั้งแต่วันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2402 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อย่นระยะทางไปนมัสการพระปฐมเจดีย์ หลังจากที่ทรงให้ขุดคลองเจดีย์บูชาจากแม่น้ำนครชัยศรีไปจนถึงองค์พระปฐมเจดีย์ พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาทิพากรวงศ์มหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) และพระภาษีสมบัติบริบูรณ์ เป็นแม่กองจ้างชาวจีนขุด แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2403 ถือเป็นคลองที่มีความกว้างที่สุดในสมัยนั้น คือ กว้าง 7 วาหรือ 14 เมตร ใช้เงินทั้งสิ้น 1,101 ชั่ง 10 ตำลึง เป็นเงินพระคลังมหาสมบัติ 100 ชั่ง เงินบริจาคเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ 1 ชั่ง 10 ตำลึง อีก 1,000 เป็นเงินของท้าวเทพอากร (เงิน) ที่ถูกริบเข้าพระคลังมหาสมบัติ

เมื่อขุดคลองเสร็จนั้น รัชกาลที่ 4 โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาทิพากรวงศ์จับจองที่ดินว่างเปล่าสองฝั่งคลอง ชุมชนแรก ๆ ที่เข้ามาอยู่ได้แก่ชาวบ้านที่ย้ายมาจากริมแม่น้ำนครชัยศรี บริเวณดอนหวาย ดาวคะนอง บางเตย และชาวจีนที่มาขุดคลอง
เจ้าพระยาทิพากรวงศ์ยังได้ให้สร้างศาลาสำหรับประชาชนพักเป็นระยะไปตามริมคลองทุก 100 เส้น เป็นศาลาเขียนตำรายารักษาโรคต่าง ๆ ติดไว้เป็นการกุศล ต่อมาเรียกกันว่า "ศาลายา" คือศาลาที่ 1–4 และ 6–7 ศาลาที่ 7 เรียกกันว่าศาลาดิน กับศาลาที่ 5 สร้างในการกุศลปลงศพคนของเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ เรียกกันว่า "ศาลาทำศพ" ปัจจุบันกลายเป็น "ศาลาธรรมสพน์" และเป็นชื่อแขวงกับสถานีรถไฟในเขตทวีวัฒนาของกรุงเทพมหานคร
คลองมหาสวัสดิ์ยังมีประตูน้ำที่กรมชลประทานสร้างไว้ 2 ประตู คือประตูน้ำมหาสวัสดิ์ ด้านแม่น้ำท่าจีน และประตูน้ำฉิมพลี ด้านแม่น้ำเจ้าพระยา ปัจจุบันคลองสายนี้ยังคงเป็นเส้นทางสัญจรของชาวบ้านและเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญในเชิงการเกษตร วัฒนธรรม และวิถีชีวิตของผู้คนในท้องถิ่น

### สถานที่

* วัดชัยพฤกษมาลา
* วัดโตนดมหาสวัสดิ์
* วัดโคนอนมหาสวัสดิ์
* วัดศรีเรืองบุญ
* วัดศรีประวัติ
* วัดใหม่ผดุงเขต
* วัดปุรณาวาส
* วัดสาลวัน
* วัดสุวรรณาราม
* สวนเชิงเกษตรคลองมหาสวัสดิ์
* วัดมหาสวัสดิ์
* วัดงิ้วราย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "แหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร คลองมหาสวัสดิ์" โดยพนิดา อภิรามเมธา เก็บถาวร 2010-09-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนนิตยสาร Librarianmagazine ปีที่ ๓ ฉบับที่ ๔ กันยายน ๒๕๕๓
2. ↑  "พุทธมณฑณจัดโครงการล่องเรือชมวิถีริมคลองมหาสวัสดิ์ ครบรอบ 152 ปี" เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนโดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 30 พฤษภาคม 2555 13:03 น.
3. ↑  คลองมหาสวัสดิ์ เก็บถาวร 2010-06-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนกองกายภาพและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยมหิดล ปัญญาของแผ่นดิน 5 ตุลาคม พ.ศ. 2552
4. ↑  "วิถีชุมชนคลองมหาสวัสดิ์ จ.นครปฐม" เก็บถาวร 2020-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน โดย manus 5 มีนาคม 2556
5. ↑  "ศาลายา และศาลาธรรมสพน์" ท่องเที่ยวเชิงเกษตร ที่คลองมหาสวัสดิ์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "ล่อง"คลองมหาสวัสดิ์" สัมผัสเสน่ห์วิถีชุมชน"[*ลิงก์เสีย*] โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 4 กุมภาพันธ์ 2552 17:50 น.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ คลองมหาสวัสดิ์
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°49′00″N 100°14′00″E﻿ / ﻿13.816667°N 100.233333°E﻿ / 13.816667; 100.233333
**นิโคลัส ดี. มิลเลอร์** (อังกฤษ: Nicholas D. Miller; เกิด 26 ธันวาคม ค.ศ. 1990) หรือชื่อในวงการคือ **อิลเลเนียม** (มักเขียน ILLENIUM) เป็นนักดนตรี, ดีเจ และโปรดิวเซอร์ชาวอเมริกัน

ประวัติ
-------

นิโคลัส ดี. มิลเลอร์ เกิดในชิคาโก รัฐอิลลินอย ต่อมา ครอบครัวย้ายไปอาศัยอยู่ในซานฟรานซิสโก อิลเลเนียมเริ่มทำเพลงแนวอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ในช่วงต้นปี ค.ศ. 2008 และในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 2011 หลังจากที่ได้ดูการแสดงของเบสเนกเตอร์ (Bassnectar) ที่เรดร็อกส์ อิลเลเนียมเริ่มทำงานอัลบั้มแรกของเขา และพูดถึงเบสเนกเตอร์ว่า "เมื่อผมเห็นเขา ผมได้เอเบิลตันในวันรุ่งขึ้น"

ในปี ค.ศ. 2013 อิลเลเนียมย้ายไปอาศัยอยู่ในเดนเวอร์ รัฐโคโลราโดซึ่งเป็นที่อยู่ในปัจจุบัน ในระหว่างการสัมภาษณ์เขายังกล่าวว่า '"เมื่อเขาไม่ได้ผลิตเพลง เขาใช้เวลานอกบ้านกับแฟนสาวของเขาและเพื่อนสนิท"' และ "หนึ่งในกิจกรรมที่ชื่นชอบของเขาคือการออกไปดูหนัง"'

อิลเลเนียมถือว่า โอเดสซาและพอร์เตอร์ รอบินสัน เป็นอิทธิพลทางดนตรี อิลเลเนียมยังแสดงความนับถือต่อรอบินสัน และ "ใฝ่ฝันที่จะได้ร่วมงานกัน"

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 ก่อนที่จะปล่อยซิงเกิล "Take You Down"' อิลเลเนียมยังโพสต์ลงในสื่อสังคมออนไลน์ของเขาเกี่ยวกับอดีตของเขาที่ติดยาเสพติด และการต่อสู้ที่เขาและครอบครัวต้องเผชิญ

การทัวร์
--------

ตลอดเวลาที่ผ่านมา อิลเลเนียมได้ทัวร์คอนเสิร์ตร่วมกับศิลปินมากมาย เช่น เดอะเชนสโมเกอส์ บิกไจแอนทิก และโอเดสซา

อิลเลเนียมมีทัวร์ครั้งแรกในเดอะอะเวกทัวร์ ซึ่งเป็นที่มาพร้อมกับอัลบั้ม *Awake* ในวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 ในปีเดียวกันนั้น เขายังได้ทัวร์คอนเสิร์ตอย่างต่อเนื่องและได้รับกระแสตอบรับเป็นอย่างดี

ผลงาน
-----

### สตูดิโออัลบั้ม

* *Ashes* (2016)
* *Awake* (2017)
* *ASCEND* (2019)
* *FALLEN EMBERS* (2021)
* *ILLENIUM* (2023)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ILLENIUM: Information | The DJ List". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-06-12. สืบค้นเมื่อ 2018-09-01.
2. ↑  Illenium Premieres 'Reverie,' Shares Insight On Debut Album 'Ashes': Exclusive
3. ↑  ILLENIUM
4. ↑  [EDM Assassin Exclusive] Illenium Interview – Grand Rapids
5. ↑  ILLENIUM SHARES UNEXPECTED INSPIRATION BEHIND HIS NEW SONG "TAKE YOU DOWN"
6. ↑  ILLENIUM SHARES HEROIN OVERDOSE STORY
7. ↑  Illenium
8. ↑  ILLENIUM ANNOUNCES UPCOMING "AWAKE TOUR" AND DENVER KICKOFF
9. ↑  ILLENIUM เข้ายึด TAMPA JULY 7TH ที่ THE RITZ YBOR[*ลิงก์เสีย*]

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* เว็บไซต์ซาวด์คลาวด์
* เว็บไซต์ยูทูบ
* เว็บไซต์อินสตาแกรม
* เว็บไซต์ทวิตเตอร์
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสวมฉลองพระองค์แบบราชปะแตน 
**ราชปะแตน**  (เดิมเรียกว่า ราชแปตแตน มาจากคำบาลีผสมอังกฤษว่า Raj pattern แปลว่า แบบหลวง) คือ เครื่องแต่งกายชายไทย ประกอบด้วยเสื้อสูทสีขาว คอตั้งสูง และมีกระดุมห้าเม็ด โจงกระเบน สวมถุงเท้ายาวถึงเข่า และรองเท้าหุ้มส้น

ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2415 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสอินเดีย ผู้ตามเสด็จแต่งเครื่องแบบเสื้อฝรั่ง เวลาปกติก็เปิดอกผูกเน็กไท แต่นุ่งโจงกระเบนไม่นุ่งกางเกงแบบฝรั่ง ที่เมืองกัลกัตตามีช่างฝีมือดี โปรดเกล้าฯ ให้ตัดฉลองพระองค์ใส่เล่นแบบปิดตั้งแต่คอ มีดุมกลัดตลอด เพื่อไม่ต้องผูกเน็กไท เป็นที่พอพระราชหฤทัย เจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) ซึ่งขณะนั้นยังเป็นนายราชานัตยานุหาร ในฐานะราชเลขานุการ ได้ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตคิดชื่อถวายว่า ราชแพตเทิร์น (Raj pattern) แต่ต่อมาเพี้ยนมาเป็น ราชปะแตน

ราชปะแตนเป็นเสมือนเครื่องแบบของข้าราชการพลเรือนไป โดยส่วนมากสวมกับผ้านุ่งโจงสีกรมท่า ผ้านุ่งโจงนั้นเรียกกันสั้น ๆ ว่า ผ้าม่วง บ้างก็ตัดด้วยแพร ผ้าลายบ้าง ต่อมาไม่สวมแต่เฉพาะกับผ้าม่วง หากแต่สวมกับกางเกงแพรด้วยเสื้อราชปะแตนเป็นที่นิยมอยู่นาน จนยุคต้นเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 มีประกาศกฎหมายวัฒนธรรม ห้ามนุ่งผ้าม่วง และกางเกงแพร เสื้อราชปะแตนจึงหายไปตั้งแต่นั้น ต่อมาในสมัยที่พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ด้วยแนวคิดของการกำหนดรูปแบบเครื่องแต่งกายไทยให้มีลักษณะเฉพาะแต่ยังเป็นสากล จึงได้ทูลเกล้าฯ ขอพระราชทานแบบจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ซึ่งก็ได้พระราชทานแบบเสื้อตามที่เคยทรงอยู่บ่อย ๆ โดยเป็นเสื้อสูทคอตั้งที่เรียกกันว่าคอแมนดาริน (Mandarin Collar) หรือคอเหมา (Mao Collar) โดยมี 3 แบบคือ แบบแขนสั้นสำหรับงานกลางวัน แบบแขนยาวสำหรับงานกลางคืน และแบบแขนยาวมีผ้าคาดเอวสำหรับงานที่เป็นทางการ หลังจากนั้นคณะรัฐมนตรีจึงมีมติให้สวมเสื้อพระราชทานนี้แทนชุดสากลนับตั้งแต่วันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2523 แต่ยังมีลักษณะพิเศษเพิ่มเติมแตกต่างจากเสื้อราชปะแตนเดิม คือให้เลือกใช้ผ้าตามแต่ละท้องถิ่น ทำให้ชุดมีสีสันและลวดลายแปลกตากว่าเดิม

อ้างอิง
-------

1. ↑  พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554
2. ↑  พันธุ์ชนะ สุนทรพิพิธ, ชุดราชปะแตน เหตุใดคนไทยทึกทักเอาว่าเป็นของตน? นิตยสารจีคิว

| * ด
* ค
* ก
เครื่องแต่งกายไทย |
| --- |
| เครื่องนุ่งห่ม | 
* กระโปรง
* กางเกงช้าง
* กางเกงมวย
* กางเกงเล
* ขาก๊วย
* ครุย
* คอกระเช้า
* เจียระบาด
* โจงกระเบน
* ซิ่น
* เตี่ยว
* ปาเต๊ะ
* ผ้าเกี้ยว
* ผ้าขาวม้า
* ผ้าถุง
* ผ้าแถบ
* ผ้านุ่ง
* ผ้าห่ม
* ราชปะแตน
* สนับเพลา
* เสนากุฎ
* เสื้อกระบอก
* เสื้อแขนหมูแฮม
* เสื้อลายลูกไม้
* เสื้อปัด
* โสร่ง
* เอี๊ยม

 |  |
| เครื่องสวมศีรษะ | 
* กระบังหน้า
* กุบ
* กุยเล้ย
* เกี้ยว
* งอบ
* ชฎา
* เทริด
* ปันจุเหร็จ
* ปิ่น
* มงกุฎ
* รัดเกล้า
* ลอมพอก
* หมวกกะโล่
* หูกระต่าย

 |
| เครื่องประดับ | 
* กรองศอ
* กระถอบ
* ก่องนม
* จอนหู
* จะปิ้ง
* ดอกไม้ทัด
* ทับทรวง
* ปั้นเหน่ง
* พาหุรัด
* สร้อยพระ
* สะอิ้ง
* สังวาล
* อินทรธนู

 |
| ดูเพิ่ม | 
* เกราะ
* กาสาวพัสตร์
* ชุดไทยพระราชนิยม
* หัวโขน

 |
**ปลาทูน่าเขี้ยวหมา** หรือ **ปลาโอฟันหมา** (อังกฤษ: Dogtooth tuna, Scaleless tuna; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Gymnosarda unicolor*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาอินทรี (Scombridae)

จัดเป็นปลาโอ หรือปลาทูน่าชนิดหนึ่ง ที่มีเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในสกุล *Gymnosarda* มีรูปร่างเพรียวยาวเป็นทรงกระสวยหรือตอร์ปิโดป้อม ครีบหลังตอนท้ายคล้ายกับของปลาทู ครีบหางเว้าลึก โคนครีบมีสันเล็ก ๆ ผิวเรียบ บริเวณครีบอกมีแถบเกล็ดหนา ครีบอกมีขนาดเล็ก ลำตัวสีเงินอมฟ้า มีลายเส้นสีคล้ำที่ด้านท้าย ด้านท้องสีจาง ครีบสีคล้ำ

มีขนาดความยาวโดยเฉลี่ย 100 เซนติเมตร หรือ 1 เมตร โตเต็มที่ได้ถึง 160 เซนติเมตร หรือ 1.6 เมตร

เป็นปลาที่อาศัยอยู่ลำพังเพียงตัวเดียวหรือเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ในระดับกลางน้ำในทะเลเปิดในแนวปะการังที่ค่อนข้างลึก หรือข้างเกาะ พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิก ในน่านน้ำไทยพบได้เฉพาะฝั่งทะเลอันดามัน เป็นปลาที่พบได้น้อย

นิยมตกเป็นเกมกีฬา และบริโภคเป็นปลาเศรษฐกิจ

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. 1 2  "*Gymnosarda*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ.
3. ↑  Dogtooth Tuna, *Gymnosarda unicolor* (Ruppell, 1838)
4. ↑  หน้า 169, *คู่มือปลาทะเล* โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (ตุลาคม, 2551) ISBN 978-974-484-261-9

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาทูน่าเขี้ยวหมา**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ปลาตาเหลือก** หรือ **ปลาตาเหลือกสั้น** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Megalops cyprinoides*; อังกฤษ: Indo-Pacific tarpon, Pacific tarpon, Oxeye) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่งที่สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำจืดหรือน้ำกร่อยได้ อยู่ในวงศ์ปลาตาเหลือก (Megalopidae) มีรูปร่างป้อม ปากกว้าง ที่ใต้คางระหว่างกระดูกกรามล่างมีแผ่นกระดูกแข็ง 1 ชิ้น และมีก้านครีบหลังอันสุดท้ายยื่นยาวเป็นเส้น เกล็ดเป็นสีเงินแวววาวตลอดทั้งลำตัว ตามีขนาดโต จึงเป็นที่มาของชื่อ ขนาดโตเต็มที่ได้ถึง 1.5 เมตร น้ำหนักเต็มที่ประมาณ 15 กิโลกรัม

อาศัยอยู่ตามชายฝั่งทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิก แถบทะเลแดง ชายฝั่งทวีปแอฟริกาและเอเชีย และยังสามารถปรับตัวให้อยู่น้ำจืดหรือน้ำกร่อยได้ด้วย โดยบางครั้งพบว่ายเข้ามาในลำคลองที่ติดกับทะเลหรือนากุ้ง นาเกลือของชาวบ้าน ปลาจะผสมพันธุ์ วางไข่ และลูกปลาวัยอ่อนจะเติบโตที่บริเวณปากแม่น้ำหรือป่าชายเลน

เป็นปลากินเนื้อ อาหารได้แก่ ลูกปลา ลูกกุ้งขนาดเล็ก นิยมตกเป็นเกมกีฬา และเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย

มีชื่อเรียกแตกต่างไปอีกเช่น "ข้าวเหนียวบูด" ภาษาใต้เรียก "เดือน" และภาษายาวีเรียก "บุหลัน" ซึ่งหมายถึง "ดวงจันทร์" เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปลาเดือนหมิ่นเหม่สูญพันธุ์ พบล่าสุดคลองสำโรงสงขลา ไทยรัฐ: 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Megalops cyprinoides***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาตาเหลือก
**ปลาตีน** คือปลาที่อยู่ในวงศ์ย่อย Oxudercinae ในวงศ์ปลาบู่ กระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปตามชายทะเลโคลนและป่าชายเลนในเขตร้อนตั้งแต่เขตมหาสมุทรแอตแลนติก ชายฝั่งแอฟริกาจนถึงเอเชียแปซิฟิก มีความยาวลำตัวแตกต่างออกไปตั้งแต่เพียงไม่กี่เซนติเมตร ในชนิด *Zappa confluentus* จนถึงเกือบหนึ่งฟุต ในชนิด *Periophthalmodon schlosseri*

ลักษณะพิเศษและพฤติกรรม
----------------------

หัวมีขนาดโต มีตาหนึ่งคู่ตั้งอยู่ส่วนบนสุดของหัวโปนออกมาเห็นได้ชัด ดวงตาสามารถกรอกไปมาได้ จึงใช้มองเห็นได้ดีเมื่อพ้นน้ำ สามารถเคลื่อนที่บนบกได้ โดยใช้ครีบอกที่แข็งแรงไถลตัวไปตามพื้นเลนและสามารถกระโดดได้ด้วย และสามารถใช้ชีวิตอยู่บนบกได้เป็นเวลานานเนื่องจากมีอวัยวะพิเศษอยู่ข้างเหงือกที่สามารถเก็บความชุ่มชื้นจากน้ำได้ และจะสูดอากาศบนบกเข้าปาก เพื่อนำออกซิเจนเข้าไปผสมกับน้ำเพื่อหายใจผ่านเหงือกเหมือนปลาทั่วไป ดังนั้น ปลาตีนจึงต้องทำตัวให้คงความชื้นอยู่ตลอด ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย ตำแหน่งของปากอยู่ปลายสุดของหัวขนานกับพื้น หากินในเวลาน้ำลด โดยใช้ปากดูดกินอาหารจำพวกสัตว์น้ำขนาดเล็กในพื้นเลน ทำให้แลดูผิวเผินเหมือนสัตว์เลื้อยคลานหรือสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำมากกว่าปลา

ปกติปลาตีนจะอาศัยอยู่รวมกันหลายตัวไม่มีออกนอกเขตของตัวเอง เมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์ ปลาตีนตัวผู้จะมีสีเข้มขึ้นและมีอาณาเขตของการสืบพันธุ์ โดยจะมีการสร้างหลุมซึ่งมันจะใช้ปากขุดโคลนมากอง บนปากหลุม เรียกว่า หลุมปลาตีน และมีพฤติกรรมหวงเขตแดนเมื่อมีปลาตีนตัวอื่นรุกล้ำ โดยจะแสดงการกางครีบหลังขู่ และเคลื่อนที่เข้าหาผู้รุกล้ำทันที ปลาตีนตัวผู้และตัวเมียจะผสมพันธุ์ในหลุมที่ตัวผู้ขุดไว้

แหล่งที่อยู่ในประเทศไทย
-----------------------

อาศัยในป่าชายเลนในประเทศไทยมีกระจายเป็นตอน ๆ ริมฝั่งทะเลด้านอ่าวไทยตั้งแต่จังหวัดชลบุรี, จังหวัดตราด เรื่อยลงไปถึงจังหวัดปัตตานี ส่วนทางฝั่งทะเลอันดามันพบตั้งแต่จังหวัดระนองลงไปสุด ชายแดนไทยที่จังหวัดสตูล

สำหรับปลาตีนชนิดที่พบได้ในประเทศไทย ได้แก่ *Periophthalmus barbarus*, *Periophthalmodon schlosseri* และ *Boleophthalmus boddarti* โดยมีชื่อเรียกต่าง ๆ กันออกไป เช่น จุมพรวด, ตุมพรวด, กำพุด, กระจัง หรือ ไอ้จัง เป็นต้น


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาตีน**

อ้างอิง
-------

* school.net.th เก็บถาวร 2007-06-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

1. ↑  "ท่องโลกกว้าง: สัตว์ป่าหน้าแปลก". ไทยพีบีเอส. 9 February 2015. สืบค้นเมื่อ 10 February 2015.[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ปลาตีน


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Oxudercinae***
*ระวังสับสนกับ: ปลานกขุนทองหัวโหนก*

**ปลานกแก้วหัวโหนก** (อังกฤษ: Bumphead parrotfish, Green bumphed parrotfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Bolbometopon muricatum*) เป็นปลากระดูกแข็งทะเลชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลานกแก้ว (Scaridae) ถือเป็นปลานกแก้วมีขนาดใหญ่ที่สุด  โดยมีขนาดใหญ่ได้ถึง 1 เมตร หรือ 1.3 เมตร น้ำหนักได้ถึง 46 กิโลกรัม และมีอายุยืนยาวได้นานถึง 40 ปี มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลานกขุนทองหัวโหนก (*Cheilinus undulatus*) ซึ่งอยู่ในวงศ์ปลานกขุนทอง (Labridae) และถือเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Bolbometopon*

โดยมีลักษณะเด่น คือ บริเวณหน้าผากโหนกหนาแข็งแรง ทำหน้าที่เปรียบเสมือนกันชนเวลาที่เข้ากัดกินหินหรือปะการังแข็ง ๆ เพื่อกินเป็นอาหาร 
ปากและฟันหน้าใหญ่แข็งแรง ติดกันเป็นพรืดเหมือนกันกับปลานกแก้วชนิดอื่นทั่วไปไม่เป็นซี่ ๆ เหมือนสัตว์ทั่วไป ลักษณะของปากและฟันเช่นนี้ทำให้ถูกเปรียบเทียบว่าคล้ายกับจะงอยปากของนกแก้ว อันเป็นที่มาของชื่อ มีลำตัวทั่วไปสีเขียว

ปลานกแก้วหัวโหนกเป็นปลาที่อยู่อาศัยหากินรวมกันเป็นฝูง ตามแนวปะการัง ในฝูงหนึ่งประมาณ 13-14 ตัว ออกหากินในเวลากลางวัน และเข้านอนตามซอกหลืบถ้ำหรือตามซากเรือจมในเวลากลางคืน ในระดับความลึกไม่เกิน 30 เมตร

พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ชายฝั่งแอฟริกาตะวันออก, ทะเลแดง, ซามัว จนถึงนิวแคลิโดเนียและเกรตแบร์ริเออร์รีฟ ในออสเตรเลีย สำหรับน่านน้ำไทย ถือเป็นปลาที่พบได้น้อย หายาก จึงมักเป็นที่ชื่นชอบของนักประดาน้ำเพื่อถ่ายรูปเช่นเดียวกับปลานกขุนทองหัวโหนก โดยอาจพบได้ที่เขตอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลันและหมู่เกาะสุรินทร์แต่ก็ไม่บ่อยนัก และจำนวนก็ไม่มาก ครั้งละ 3-4 ตัวเท่านั้น

แต่สำหรับที่เกาะเซปาดัง ในมาเลเซีย และเกาะบอร์เนียว ในอินโดนีเซียจะพบได้ง่ายกว่า

ปลานกแก้วหัวโหนก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Chan, T.; และคณะ (2012). "*Bolbometopon muricatum*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.2*. สืบค้นเมื่อ 9 June 2013.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-29. สืบค้นเมื่อ 2007-08-03.
3. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
4. ↑  Scuba Sport โดยสยามธุรกิจ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Bolbometopon muricatum ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Bolbometopon muricatum***

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**คริสตัล ทิน** หรือ  **เทียนเย่าหนี่,เทียนรุ่ยหนี่,เถียนยุ่ยหนี,อาทิน** (จีน: 田蕊妮; พินอิน: *Tián Ruǐ Nī*; ชื่อภาษาอังกฤษ: Kristal Tin, Tin Yui Lee)
เกิดเมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2520 ที่ฮ่องกง เป็น นักร้อง และ นักแสดงหญิงชาวฮ่องกง

ประวัติ
-------

**อาทิน** เข้าประกวดร้องเพลงในปี 1993 และได้รับรางวัลสถานที่แรก หลังจากชนะการประกวด อาทินได้รับการเสนอรายชื่อติดต่อกับสถานีโทรทัศน์แห่งเอเชีย หรือ ATV 
และในปี 1995 อาทินก็ได้เริ่มอาชีพนักแสดงและทำงานที่ ATV 
ในปี 2003 อาทินตัดสินใจจบความสัมพันธ์งานสิบปีที่ATV อาทินได้รับรางวัลแสดงหญิงยอดเยี่ยมของภาพยนตร์ฮ่องกง 
จากนั้นอาทินก็ทำงานเป็นผู้จัดรายการวิทยุที่ Commercial Radio Hong Kong ปัจจุบันอาทินเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัด TVB
ชีวิตส่วนตัว สมรสกับ Chapman To ตู้ เหวินเจ๋อ ซึ่งเป็นนักแสดงเช่นเดียวกัน ในปี ค.ศ. 2005

ผลงานเพลง
---------

นอกจากการแสดงที่โดดเด่นของอาทินในละครของ TVB แล้ว 10 ปีที่ผ่านมาหลังจากการเปิดตัวเธอในฐานะนักร้อง ในปี 2014 เธอได้เปิดตัวอัลบั้มแรกของเธอ "You Are My Man" มีทั้งหมด 10 เพลงในภาษาจีนและภาษากวางตุ้ง และมี MV ที่หลากหลายในรูปแบบของความรักที่ไม่สมหวัง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Instagram ของ อาทิน
* ช่อง 3 อะนาล๊อคเอาใจคอซีรีส์ฮ่องกง ส่ง สตูดิโอออกแบบรัก Only you ลงจอทุกคืนวันจันทร์-ศุกร์ ตี 2.15 น.
* ช่อง13 ชวนแฟนซีรีส์ หาบทสรุปคดีความซ่อนเงื่อน ใน "บุรุษ2คม" - Black Heart White Soul
* บุรุษ2คม Black Heart White Soul จันทร์-ศุกร์ เวลา 16.30 น.ช่อง 3 Family
* เตรียมพบกับ Black Heart White Soul ทุกวันจันทร์ - ศุกร์ 16.30-17.00น. เริ่ม 7 ธันวาคมนี้ ทางช่อง 3Family ทีวีดิจิตอล ช่อง 13
ตัวอย่างการรายงานข่าวโดยเพนตากอนนิวส์
**รายการข่าว** (อังกฤษ: News program, News programme, News show หรือ Newscast) เป็นรายการวิทยุหรือรายการโทรทัศน์ที่กำหนดเวลาเป็นประจำซึ่งรายงานข่าวและเหตุการณ์ปัจจุบัน โดยทั่วไปแล้วจะมีการรายงานข่าวในชุดของเรื่องราวที่นำเสนอโดยผู้ประกาศข่าวตั้งแต่ 1 คนขึ้นไป รายการข่าวอาจรวมถึงการสัมภาษณ์สดหรือบันทึกโดยผู้สื่อข่าวภาคสนาม ความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญ ผลสำรวจความคิดเห็น และเนื้อหาจากบรรณาธิการเป็นครั้งคราว

ประวัติ
-------

รายการข่าวออกอากาศทางวิทยุครั้งแรกในสหรัฐ โดยเอ็นบีซีในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1926 และซีบีเอสในวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1927 ทั้งคู่นำเสนอข่าวในหัวข้อที่คล้ายกัน เช่น ผลการเลือกตั้ง การเปิดตัวประธานาธิบดี และเรื่องอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับประชาชนทั่วไป อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้า เอ็นบีซีก็กลายเป็นกำลังสำคัญของการนำเสนอข่าวบันเทิง ในการตอบสนองต่อประธาน วิลเลียม เอส. พาเลย์ ของซีบีเอสที่เน้นที่การให้ข่าวทั่วไป ผู้ประกาศทั้งสองเผชิญหน้ากับการแข่งขันที่ดุเดือดจากหนังสือพิมพ์ซึ่งไม่ต้องการให้ข่าวทางวิทยุล้าสมัย ความขัดแย้งนี้ดำเนินต่อไปจนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ผู้ประกาศทางวิทยุประสบความสำเร็จในการรักษาระดับปานกลาง หัวหน้าของนักข่าวเหล่านี้คือ เอ็ดเวิร์ด อาร์. เมอร์โรว์ ซึ่งรายงานจากลอนดอน ทำให้ประชาชนชาวอเมริกันมุ่งความสนใจไปที่สงครามที่ห่างไกลจากบ้าน

วิวัฒนาการ
----------

จากจุดเริ่มต้นจนถึงช่วงปี ค.ศ. 1998 การออกอากาศข่าวภาคค่ำทางโทรทัศน์ยังคงมีเนื้อหาข่าวที่รุนแรงจนจบรายการ ซึ่งตรงข้ามกับการออกอากาศในยุคหลังด้วยผู้ประกาศข่าวรุ่นใหม่ ในรายการข่าวช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถานีโทรทัศน์เชิงพาณิชย์มักจะไม่ค่อยมุ่งเน้นที่ "ข่าวหนัก" และมักจะรวม "เรื่องราวดี ๆ" หรือข่าวที่ให้อารมณ์ขันแก่ผู้ชมเป็นรายการสุดท้ายในการรายงานข่าวของพวกเขา เมื่อเทียบกับรายการข่าวที่ถ่ายทอดเมื่อกว่า 30 ปีที่แล้ว

ประเภทของรายการข่าวของบรรณาธิการ
--------------------------------

ในช่วงพิเศษของรายการข่าวทั้งหมดมักจะเป็นรูปแบบการวิเคราะห์ข่าวของบรรณาธิการ การจัดโต้วาทีระหว่างผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับเรื่องต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับพวกเขา

ดูเพิ่ม
-------

* 
* iconสถานีย่อยโทรทัศน์

สื่อมวลชน

* ผู้ประกาศข่าว
* การออกอากาศข่าว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Museum of Broadcast Communications - Encyclopedia of Television - News Network". *www.museum.tv*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-07-12. สืบค้นเมื่อ 21 ตุลาคม 2018.
2. ↑  "A Brief Look at the History of Broadcast Journalism". *Student Resources* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 1 เมษายน 2015. สืบค้นเมื่อ 21 ตุลาคม 2018.
**คาร์ล คริสทีอัน ฟรีดริช โยฮันเนิส ไมน์ราท มารีอา ฮูแบร์ทุส เอ็ทมุนท์ เจ้าชายแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น** (เยอรมัน: *Carl Christian Friedrich Johannes Meinrad Maria Hubertus Edmund Prinz von Hohenzollern*) เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ใน เจ้าชายโยฮัน เกออร์ค ฟ็อน โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น กับเจ้าหญิงบีร์กิตตาแห่งสวีเดน

พระประวัติ
----------

พระองค์ประสูติ ณ รัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในเจ้าชายโยฮัน เกออร์ค ฟ็อน โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น กับเจ้าหญิงบีร์กิตตาแห่งสวีเดน เป็นพระภาคิไนยในสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน ด้วยการสมรสต่างฐานันดรของพระบิดาพระมารดา ทำให้พระองค์และพระอนุชาพระขนิษฐาอีก 2 พระองค์ ถูกตัดสิทธิ์จากการสืบราชบัลลังก์สวีเดน รวมถึงผู้สืบสกุลด้วย

เสกสมรส
-------

พระองค์ทรงเสกสมรสกับนางสาวนีโคเลอ เนชิทช์ (ต่อมา: **เจ้าหญิงนีโคเลอ ฟ็อน โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น**) งานถูกจัดขึ้นเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2542 มีผู้เข้าร่วมพิธีมากมาย รวมถึงสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน ผู้เป็นพระมาตุลา และสมเด็จพระราชินีซิลเวียแห่งสวีเดน พระมาตุลานี และพระบรมวงศานุวงศ์แห่งสวีเดน

พระบุตร
-------

พระองค์มีพระโอรสเพียงพระองค์เดียวคือ 

1. เจ้าชายนีโคลัสแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น (ประสูติ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542)
**วัดสีเมือง** หรือ **วัดศรีเมือง** (ลาว: ວັດສີເມືອງ) เป็นพระอารามหลวง ตั้งอยู่บนถนนเชษฐาธิราช ในนครหลวงเวียงจันทน์ ถือเป็น 1 ใน ศรี 5 ประกอบด้วย ศรีเมือง ศรีพูล ศรีฐาน สีบัวบาน ศรีหอม ในสมัยโบราณ เกี่ยวข้องกับการทำพิธีสำคัญของกษัตริย์โบราณ เช่น การราชาภิเษกขึ้นครองราชย์ จะต้องนำน้ำพุทธมนต์จาก วัด 5 ศรี ทั้งหมดมาประกอบพิธีพุทธาภิเษก

วัดสีเมืองสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2106 ในสมัยของพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช วัดนี้เป็นที่ตั้งของเสาหลักเมือง มีคำบอกเล่าเก่าแก่ว่าเกี่ยวข้องกับสาวชื่อ สี เป็นหญิงท้องแก่ ยอมสละชีวิตพร้อมลูกในท้องพร้อมกับม้าอีกหนึ่งตัว เป็นผีอารักษ์เสาหลักเมืองเวียงจันทน์ จึงนำเอาชื่อสาวสีมาตั้งเป็นชื่อวัดว่า "วัดสีเมือง" ชาวเวียงจันทน์ได้เรียกสาวสีว่า *ย่าแม่สีเมือง* ทุกปีก่อนจะมีบุญนมัสการที่พระธาตุหลวงจะต้องมีการจัดพิธีกรรมทำบุญอยู่ที่วัดสีเมืองก่อน

ธาตุวัดสีเมือง เป็นธาตุที่สร้างด้วยศิลาแลงซึ่งแตกต่างไปจากธาตุที่สร้างด้วยอิฐในระยะร่วมสมัย เท่าที่เหลืออยู่ปรากฏเป็นฐานบัวที่มีบัวคว่ำและท้องไม้ขนาดใหญ่ที่คาดด้วยลูกแก้วอกไก่ ภายในวัดมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่เป็นจำนวนมาก แต่มีพระพุทธรูปอยู่องค์หนึ่งที่ชำรุดไปแล้วบางส่วนตั้งประดิษฐานอยู่ ซึ่งพระพุทธรูปองค์นี้เป็นที่เชื่อกันว่ามีความศักดิ์สิทธิ์เป็นอย่างมากไม่ว่าใครมาขอพรก็จะสมดังใจ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ตามรอยเวียงจันทน์ ท่องเที่ยวสายบุญที่วัดศรีเมือง". กองส่งเสริมศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยนเรศวร. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-14. สืบค้นเมื่อ 2021-05-14.
2. ↑  สุจิตต์ วงษ์เทศ. "ย่าแม่สีเมือง ผีบรรพชนเพศหญิง ที่วัดสีเมือง ในเวียงจัน". มติชน.
3. ↑  "ธาตุ วัดสีเมือง". ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-14. สืบค้นเมื่อ 2021-05-14.
**วัดสีกุก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน้อย ในตำบลน้ำเต้า อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นวัดที่เป็นส่วนหนึ่งของบริเวณค่ายสีกุก

วัดสีกุกสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายเมื่อปี พ.ศ. 2240 ตรงกับรัชสมัยของ สมเด็จพระเพทราชา และมาปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารว่าเป็นที่ตั้งค่ายของมังมหานรธา แม่ทัพฝ่ายใต้ของพม่าในคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เพื่อใช้โจมตีกรุงศรีอยุธยา จึงไม่ได้รับความเสียหายซึ่งมังมหานรธาได้ล้มป่วยและถึงแก่กรรมที่วัดนี้ก่อนกรุงจะแตกเพียงไม่กี่เดือน โดยปัจจุบันได้มีการขุดค้นพบแนวกำแพงค่ายของพม่าบริเวณวัดสีกุก กล่าวกันว่า ศพของมังมหานรธา ได้ทำการฝังและมีการสร้างเจดีย์ไว้ที่วัดสีกุก ค่ายสีกุกที่สร้างนั้นเป็นกำแพงอิฐและดิน สันนิษฐานว่าได้รื้ออิฐมาจากวัดสีกุกและวัดใกล้เคียงเพื่อมาสร้างค่ายทัพพม่า

หลังจากนั้นวัดสีกุกก็ได้ปรากฏชื่ออีกครั้งเมื่อคราวที่ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จประพาสต้นครั้งที่ 2 พร้อมเชื้อพระวงศ์และขุนนางข้าราชบริพารผู้ตามเสด็จมาถึงวัดสีกุกในช่วงบ่ายถึงเย็นของวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2449 โดยพระองค์ได้พักเสวยพระกระยาหารที่ใต้ต้นสะตืออายุกว่า 300 ปีของวัดและได้ประทับพักค้างแรมก่อนจะเสด็จออกจากวัดสีกุกในเช้าวันรุ่งขึ้น

สิ่งก่อสร้างภายในวัด
--------------------

เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง 2 องค์สภาพหักพังซึ่งสันนิษฐานว่า 1 ในนั้นเป็นพระเจดีย์ที่บรรจุอัฐิของมังมหานรธา ศาลแม่ทัพมังมหานรธา ซึ่งตั้งติดกับพระเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ริมแม่น้ำน้อย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "โบราณสถานวัดสีกุก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดสุทธาโภชน์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงทับยาว เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
-------

วัดสุทธาโภชน์เดิมมีชื่อว่า **วัดสุทธาวาส** สร้างโดยเจ้าจอมมารดากลิ่น ในรัชกาลที่ 4 ในที่ดินของท่านตั้งแต่ปี พ.ศ. 2437 เมื่อเจ้าจอมมารดากลิ่นได้ถวายบังคมลาออกจากพระบรมมหาราชวังมาอยู่กับพระโอรสภายนอก ท่านก็ชอบเดินทางไปตามหัวเมืองเพื่อพักผ่อนสูดอากาศบริสุทธิ์อยู่เนือง ๆ รวมถึงย่านลาดกระบังนี้ด้วย ท่านได้มาทำบุญไหว้พระที่วัดสุทธาวาสอยู่บ่อยครั้ง แต่ในหน้าแล้งน้ำในคลองแห้งจนไม่สามารถพายเรือเข้ามาที่วัดได้ ท่านจึงมีดำริให้ย้ายวัดมาสร้างใหม่ในที่ดินของท่าน โดยในปี พ.ศ. 2455 เจ้าจอมมารดากลิ่นพร้อมด้วยพระมหาอ่อน มหากัณยาโณ และมรรคนายกอ๊อต ไชยนุต ได้ดำเนินการย้ายวัดมาตั้งอยู่บริเวณปากคลองมอญฝั่งเหนือ ริมคลองลำปลาทิวฝั่งตะวันออก และเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดสุทธาโภชน์"

วัดสุทธาโภชน์เป็นศูนย์รวมศิลปวัฒนธรรม ประเพณี วิถีชุมชนมอญลาดกระบัง เป็นแหล่งเรียนรู้ให้คนรุ่นหลังได้ศึกษาประวัติศาสตร์ของชุมชน ประกอบด้วยอนุสรณ์สถานเจ้าจอมมารดากลิ่น พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นกรุงเทพมหานครเขตลาดกระบัง พิพิธภัณฑ์เรือท้องถิ่น ภายในวัดยังมีเรือนไม้สักทองอายุกว่า 100 ปี และสวนปลาธรรมชาติ

งานประเพณี
----------

วัดยังมีประเพณีที่สำคัญทางวัดจะนำเรือออกมาใช้เป็นประจำทุกปีหลังวันออกพรรษา ในงานประเพณีตักบาตรพระร้อยทางเรือที่จัดขึ้นในวันอาทิตย์แรกหลังวันออกพรรษาของทุกปี ถือเป็นวัฒนธรรมของชาวมอญที่สืบทอดกันมายาวนาน กิจกรรมประกอบด้วยพิธีตักบาตรพระสงฆ์มารับบิณฑบาตทางเรือ ลักษณะเป็นการตักบาตรคล้ายกับการตักบาตรเทโว แต่ใช้เรือมาดเป็นพาหนะมารับบิณฑบาต ซึ่งเป็นเรือที่เก็บรักษาและอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี โดยประชาชนจะนั่งคอยใส่บาตรพระเรียงรายอยู่ริมตลิ่งตามแนวคลองลำปลาทิว พิธีถวายภัตตาหารแด่พระภิกษุสงฆ์ ด้วยชุดสำรับคาวหวานและการแข่งขันเรือภายในท้องถิ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  หนุ่มลูกทุ่ง (6 ตุลาคม 2552). "สัมผัสเสน่ห์มอญลาดกระบัง ตักบาตรพระร้อย วัดสุทธาโภชน์". ผู้จัดการออนไลน์. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "ประวัติวัดสุทธาโภชน์" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-01-14. สืบค้นเมื่อ 2021-01-14.
3. ↑  "สืบสานประเพณีตักบาตรพระร้อยทางเรือที่วัดสุทธาโภชน์". ไทยโพสต์. 13 กันยายน 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดสีสุก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางมด เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร

วัดสีสุกตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2420 สร้างโดยนายสีและนางสุก ศรีมา เป็นผู้ถวายที่ดินและสร้างวัด เดิมยกบ้านตนเองเป็นกุฏิสงฆ์และได้สร้างอุโบสถถวาย ได้ตั้งชื่อว่าวัดสีสุกตามชื่อผู้สร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2420 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2509 วัดสีสุกยังได้สร้างโรงเรียนประถมศึกษาและโรงเรียนมัธยมศึกษา (โรงเรียนบางมดวิทยา) วัดยังเป็นที่ตั้งของศูนย์บริการสาธารณสุข 29 สาขาบางมด

อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถสร้างด้วยอิฐ อุโบสถหลังที่ 2 สร้างในปี พ.ศ. 2507 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธชินราช นามว่า *หลวงพ่อสีสุก* อุโบสถหลังใหม่ได้รับการปฏิสังขรณ์อีกครั้งในปี พ.ศ. 2554 หลังอุทกภัยครั้งใหญ่ บานประตูหน้าต่างของอุโบสถแกะสลักลวดลายสวยงาม ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราวพุทธประวัติ ในวัดยังมีวิหารพระครูสุกิจวรรัตน์ (หลวงปู่ชิด ปุสุโส)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-10-14.
2. ↑  "หนังสือแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวเขตจอมทอง". p. 96–97.
**วัดสุนทรธรรมิการาม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านหัวคูนอก ตำบลปลายบาง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระมหาอุธร ฐานิสฺสโร

ประวัติ
-------

วัดสุนทรธรรมิการามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 เดิมชื่อว่า **วัดหัวคู** เนื่องจากตั้งอยู่บริเวณทางแยกคลองสี่สาย ได้แก่ คลองบางค้อ คลองหัวคูนอก คลองบางนา และคลองหัวคูใน ไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถหลังใหม่ กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 25 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารไม้ทรงไทยชั้นเดียว กุฏิสงฆ์จำนวน 11 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง วิหาร กว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐาน *หลวงพ่อนนท์* ซึ่งชาวบ้านมักมาขอพรให้หายจากโรคภัยไข้เจ็บ ปัจจุบัน ในภิกขาจารวัตรของพระวัดสุนทรธรรมิการามยังคงมีการบิณฑบาตโดยใช้เรือ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุนทรธรรมิการาม". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "ข้อมูลทั่วไปของหมู่บ้าน (สภาพทั่วไป สภาพสังคม สภาพทางเศรษฐกิจ) หมู่บ้านสารสนเทศชุมชนเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิต หมู่ 5 บ้านหัวคูใน ตำบลปลายบาง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี" (PDF).[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  ศรันย์ สมันตรัฐ. "วงศาวิทยาสังเขปว่าด้วยสถาปัตยกรรมภูมินิทัศน์ถิ่น บิณฑบาตเรือและเรื่องเกี่ยวข้อง".
**วัดสุดสวาสดิ์** บ้างเขียนว่า **วัดสุดสวาท** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านคลอง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

วัดสุดสวาสดิ์น่าจะสร้างขึ้นสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช คำว่า "สุดสวาสดิ์" หมายถึงความรัก บริเวณวัดมีเนินเจดีย์เก่าแก่ อายุ 300–400 ปี มีสภาพเป็นฐานเจดีย์อิฐขนาดใหญ่ มีเศษอิฐโบราณกระจายอยู่ทั่วบริเวณ มีการขุดในบริเวณนี้เมื่อ พ.ศ. 2556 พบโบราณวัตถุจำนวน ทั้งพระกรุ พระเครื่อง พระพุทธรูป กำไล พระพิมพ์นาคปรก พระพิมพ์ลีลา และพระพิมพ์นางพญา ซึ่งมีทั้งเนื้อดิน เนื้อสำริด และเนื้อชินเงิน ภายหลังวัดได้สร้างเจดีย์องค์ใหม่ขึ้นมาครอบเจดีย์องค์เก่า เป็นเจดีย์ทรงปราสาทยอดพุ่มข้าวบิณฑ์ดอกบัวตูม และเป็นเจดีย์โลหะแห่งแรกของจังหวัดพิษณุโลก มีฐาน 8 เหลี่ยมรองรับฐานล่างเจดีย์โลหะ ขนาดฐานกว้างและยาว 8 เมตร สูง 20 เมตร มีการวางศิลาฤกษ์ไปแล้วเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2564 โดยใช้ชื่อ *พระธาตุเจดีย์สุดสวาสดิ์ (พระธาตุมณีจันทรา)* พร้อมกับจะมีการก่อสร้างปรับปรุงวิหารหลังเดิมอยู่ติดกับเจดีย์ ซึ่งปัจจุบันประดิษฐานพระพุทธรูป และรูปปั้นสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)

วัดสุดสวาสดิ์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2548 มีพระครูประภัศร์โสตถิคุณ (สมปอง ตโมนุโท) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "แตกอีกแล้ว! พระกรุวัดสุดสวาดิ์ เจอเพียบทั้ง "นาคปรก-ลีลา-นางพญา"". ผู้จัดการออนไลน์.
2. ↑  "เจดีย์โลหะแห่งเดียวในพิษณุโลก วัดสุดสวาสดิ์สร้างครอบเจดีย์เก่าสมัยสมเด็จพระนเรศวร".
3. ↑  "วัดสุดสวาสดิ์". พระสังฆาธิการ.
**วัดสุขปุณฑริการาม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงชำอ้อ อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 20 ไร่ 2 งาน

วัดสุขปุณฑริการามสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2432 โดยมีจีนสุก และจีนบัวบริจาคที่ดินให้เป็นที่สร้างวัด เนื้อที่ 2 งาน แล้วขนานนามให้มีความหมายสอดคล้องกับผู้บริจาคที่ดิน แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า **วัดชำอ้อ** วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2542 ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2518

เสนาสนะภายในวัด คือ อุโบสถ กว้าง 7.50 เมตร ยาว 23 เมตร กุฏิสงฆ์ 9 หลัง หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 และศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 มีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถ เป็นแบบพระพุทธชินราชจำลอง หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว นอกจากนี้ที่หอสวดมนต์ยังมีพระพุทธรูปแบบสุโขทัย 2 องค์ และพระศรีอริยเมตไตรย

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์แม้น
* พระอาจารย์หล่ำ
* พระอาจารย์บุญส่ง
* พระอาจารย์จ้อย
* พระอาจารย์เย็น
* พระอาจารย์ท้วม
* พระครูวิมลญาณพิพัฒน์
* พระครูวิบูลปทุมากร (บูรณะ จารุวํโส)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุขปุณฑริการาม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดสุขปุณฑริการาม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.