recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**อาหารสุนัข** คือวัตถุจากพืชหรือสัตว์ที่มีไว้เพื่อจุดประสงค์ในการให้สุนัขหรือสัตว์จำพวกสุนัขอื่น ๆ กิน อาหารสุนัขพิเศษที่ใช้ในการให้เป็นรางวัลให้กับสุนัขนั้นไม่ใช่อาหารสุนัขและมักเรียกกันว่าขนมสุนัข

คนบางคนทำอาหารสุนัขเองโดยการนำวัตถุดิบที่หาได้ง่ายในร้านค้าทั่วไปนำมาผสมกันให้สุนัขกิน และคนบางกลุ่มคงยังใช้อาหารสุนัขแบบผลิตขายอยู่

มีการถกเถียงกันหลายครั้งหลายคราว่าอาหารของสุนัขที่ดีที่สุดควรจะเป็นอย่างไร บางคนเผยว่าสุนัขได้กินอาหารเหลือของมนุษย์มาเป็นล้าน ๆ ปีแล้วซึ่งก็ทำให้สุนัขมีสุขภาพดีไม่มีปัญหาและยังบอกอีกว่าอาหารสุนัขแบบผลิตหรือแบบเม็ดนั้นมีเนื้อคุณภาพต่ำ สารเจือปนอาหาร และส่วนประกอบอื่น ๆ ที่สุนัขไม่ควรได้รับและไม่ได้สร้างมาตามธรรมชาติเพื่อสุนัขอย่างแท้จริง

อาหารสุนัขแบบผลิตขาย
--------------------

  

อาหารสุนัขที่ซื้อมาส่วนใหญ่จะมาให้รูปภาพเม็ดหรือรูปแบบเปียก อาหารสุนัขที่ความชื้นอยู่ประมาณ 6−10% ตามความจุ และอาหารแบบกระป๋องมีมากถึง 78% อาหารที่มีความชื้นกลางมีความชื้นประมาณ 25−35% เจ้าของส่วนใหญ่ซื้ออาหารแบบเม็ดเพราะราคาที่ถูกกว่าและความสะดวก อาหารในรูปแบบนี้อยู่ได้นานหลายวันแต่แบบเปียกจะเสียไปเมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน

### อาหารสุนัขแห้ง (แบบเม็ด)

  

อาหารสุนัขแบบแห้งหรือแบบเม็ดเป็นอาหารสุนัขที่มีราคาถูกที่สุดต่อน้ำหนักเมื่อเปรียบเทียบกับอาหารแบบเปียกหรือแบบชื้นและยังไม่ทำให้เกิดนิ่ว อาหารประเภทนี้จะเสียได้ช้ากว่าแบบกระป๋องมาก [*ไม่แน่ใจ  – พูดคุย*]

### อาหารสุนัขแบบเปียก

อาหารสุนัขแบบเปียกมีน้ำมากกว่าถ้าเปรียบเทียบกับรูปแบบอื่น ๆ อาหารในรูปแบบนี้จะให้โปรตีนแบะสารอาหารได้ดีกว่ามากและสามารถดูแลความสะอาดของการผลิตได้โดยง่ายเนื่องจากมีส่วนประกอบของน้ำอยู่มาก 

### อาหารสุนัขแบบดิบหรือบาร์ฟ

อาหารสุนัขแบบดิบหรือบาร์ฟ เป็นการให้อาหารแบบดิบ เช่นเนื้อดิบ เนื้อติดกระดูก หรือไก่ดิบ ปลาดิบ เป็นอาหารที่ใหม่สด เพื่อเลียนแบบพฤติกรรมของสุนัขป่านั่นเอง 

### อาหารสุนัขอื่น ๆ

ในไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ บริษัทหลาย ๆ แห่งล้วนกำลังผลิตอาหารสุนัขรูปแบบแปลกใหม่ออกมาเพื่อเป็นการครองตลาดย่อย 

**ป้ายอาหารสุนัขอื่น ๆ ที่เห็นได้ทั่วไป**:

* **แช่แข็ง** หรือ **แช่แข็งแห้ง** มาจากอาหารโดยตรงโดยข้ามขั้นตอนที่มีในอาหารรูปแบบเก่า ๆ ไปทำให้มีคุณประโยชน์มากขึ้นในอาหารชนิดนี้

* **แบบข้น** มาจากอาหารโดยตรงเช่นกันแต่ได้เอาน้ำออกไปมากพอควร ผลิตภัณฑ์จะอยู่ในถุงที่ปิดแน่นซึ่งป้องกันไม่ได้ความชื้นเข้ามาจนทำให้แบคทีเรียสามารถเติบโตได้ ปกติต้องเติมน้ำอุ่นก่อนให้สัตว์

* **สด** หรือ **แช่เย็น** ผลิตผ่านกระบวนการพาสเจอร์ไรซ์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Messonnier, S. (2001) *Natural Health Bible for Dogs & Cats*. New York: Three Rivers Press. ISBN 0-7615-2673-0
2. ↑  "Wheat Gulten".
3. ↑  "Natural Sales Rising". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-10-22. สืบค้นเมื่อ 2008-06-20.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Interpreting pet food labels - Pet food labeling according to AAFCO regulations
* Report on the risk from pentobarbital in dog food by FDA/Center for Veterinary Medicine
* What's Really in Pet Foods เก็บถาวร 2008-10-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน by the Animal Protection Institute
* To Buy or Not to Buy: A Dog Food Review by Jane Baetz, Spaniel Journal Informative article deciphers the ingredients list on dog foods.
* Foods to avoid in dogs
* อาหารสุนัข
จานรับสัญญาณของไอพีสตาร์-วัน
**ไทยคม 4** (THAICOM 4) หรือ **ไอพีสตาร์-วัน** (IPStar-1) เป็นดาวเทียมสื่อสารสัญชาติไทยของบริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) และเป็นดาวเทียมไทยคมดวงที่ 4 ดาวเทียมไทยคม 4 เคยเป็นดาวเทียมสื่อสารเชิงพาณิชย์ที่ใหญ่และมีน้ำหนักมากที่สุดในโลก ณ วันที่ถูกส่งขึ้นสู่วงโคจร

ไอพีสตาร์มีช่องการสื่อสารแบบ KU-Band จำนวน 87 ช่อง และ KA-Band จำนวน 10 ช่อง น้ำหนัก 6,505 กิโลกรัม ถูกส่งขึ้นสู่วงโคจรเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2548 ด้วยจรวดแอเรียน 5 จากดินแดนเฟรนช์เกียนาในทวีปอเมริกาใต้

อ้างอิง
-------


* "iPStar 1 (Thaicom 4)". Skyrocket. สืบค้นเมื่อ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ตำแหน่ง: 0°0′N 120°0′E﻿ / ﻿0.000°N 120.000°E﻿ / 0.000; 120.000
* เว็บไซต์ไอพีสตาร์
* บริษัทชิน แซทเทิลไลท์

  



| * ด
* ค
* ก
ดาวเทียมไทยคม |
| --- |
| 
* ไทยคม 1
* ไทยคม 2
* ไทยคม 3
* ไทยคม 4
* ไทยคม 5
* ไทยคม 6
* เอเซียแซท 7 / ไทยคม 6A
* เอเซียแซท 6 / ไทยคม 7
* ไทยคม 8
* ไทยคม 9
* ไทยคม 10

 |
| 
* บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน)

 |
**เทือกเขาคุนหลุน** (จีน: 崑崙山; จีน: 昆仑山; พินอิน: *Kūnlún Shān*) เป็นเทือกเขาที่ยาวที่สุดแห่งหนึ่งในเอเชีย มีความยาวมากกว่า 3,000 กิโลเมตร

สภาพทางภูมิศาสตร์
-----------------

เทือกเขาคุนหลุนทอดตัวไปตามชายแดนตะวันตกภูมิของภาคประเทศจีนในแนว ต่อลงไปทางใต้ เคียงข้างเทือกเขาปามีร์ แล้วโค้งไปทางตะวันออก ก่อให้เกิดเทือกเขากั้นพรมแดนทางเหนือของทิเบต เทือกเขานี้ทอดไปตามขอบด้านใต้ ในบริเวณที่ปัจจุบันเรียกว่า แอ่งทาริม (Tarim Basin) ทากลามาคาน หรือ ทะเลทราย "บ้านจมทราย" (sand-buried houses) และทะเลทรายโกบี

เทือกเขาแห่งนี้มียอดเขามากกว่า 200 แห่งที่สูงกว่า 6,000 เมตร ยอดเขาที่สูงที่สุด 3 ยอด คือ คองกูรทัค (Kongur Tagh) (7,719 เมตร) ติงเปย (Dingbei) (7,625 เมตร) และมุซทัคอะทา (Muztagh Ata) (7,546 เมตร) ยอดเขาสูงสุดเหล่านี้อยู่ในเทือกเขาอารคาทัค (Arka Tagh) มีแม่น้ำสำคัญหลายสายไหลจากเทือกเขานี้ เช่น แม่น้ำการากาช ('แม่น้ำหยกดำ') และแม่น้ำยุรุงกาช ('แม่น้ำหยกขาว') ซึ่งไหลผ่านโอเอซิสโขตาน ผ่านไปยังทะเลทรายทาคลามาคาน 

เทือกเขาอารคาทัคอยู่ในใจกลางของคุนหลุนซาน โดยมียอดเขาอุลุค มุซทัค (6,973 เมตร) ภูเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาคุนหลุนซาน คือ ภูเขาเทพีคุนหลุน (7,167 เมตร) อยู่ในบริเวณเคริยา (Keriya) 

สาขาทางใต้ของเทือกเขาคุนหลุน ก่อให้เกิดสันปันน้ำระหว่างบริเวณลุ่มน้ำของแม่น้ำที่ยาวที่สุดของจีนสองสาย นั่นคือแม่น้ำแยงซี และแม่น้ำฮวงโห

เทือกเขาแห่งนี้ก่อให้เกิดขอบด้านเหนือของเพลตอินเดียในช่วงที่เกิดการชน ในตอนปลายยุคไทรแอสซิก กับเพลตยูเรเซียซึ่งก่อให้เกิดการปิดกั้นมหาสมุทรพาเลโอเทธีส (Paleo-Tethys) ในยุคบรรพกาล

ตำนาน
-----

เทือกเขาคุนหลุนปรากฏชื่อบ่อยครั้งตำนานปรัมปราของจีน เชื่อกันว่าเป็นแดนสุขาวดีของเต้าหยิน (นักบวชในลัทธิเต๋า) ตามตำนานเล่าว่า บุคคลแรกที่เดินทางไปยังแดนสุขาวดีแห่งนี้ คือ จักรพรรดิโจวมู่ (周穆王) (976-922 ปีก่อนคริสตกาล) แห่งราชวงศ์โจว เล่ากันว่าทรงค้นพบ พระราชวังหยกของจักรพรรดิเหลือง และผู้ก่อกำเนิดวัฒนธรรมจีนนั่นเอง นอกจากนี้แล้วยังทรงพบกับพระนางชีหวังหมู่ 'พระแม่แห่งตะวันตก' ซึ่งเป็นที่บูชาสูงสุดในลัทธิศาสนาโบราณของจีน ซึ่งก้าวไปสู่จุดรุ่งเรืองสูงสุดในสมัยราชวงศ์ฮั่น และยังกล่าวว่าทรงมีที่ประทับในเทือกเขาแห่งนี้ด้วย

ในนวนิยายกำลังภายใน มีกล่าวถึงเทือกเขาคุนหลุนเอาไว้บ่อยครั้ง

ภาพ
---

* ภูมิภาคแถบเทือกเขาคุนหลุนภูมิภาคแถบเทือกเขาคุนหลุน
* แม่น้ำการากาชในเทือกเขาคุนหลุนตะวันตกจากทางหลวงสายทิเบต-ซินเจียงแม่น้ำการากาชในเทือกเขาคุนหลุนตะวันตกจากทางหลวงสายทิเบต-ซินเจียง
* ยอดเขาในเทือกเขาคุนหลุนยอดเขาในเทือกเขาคุนหลุน
* ภาพเทือกเขาคุนหลุนซานจากทางหลวงสายทิเบต-ซินเจียงภาพเทือกเขาคุนหลุนซานจากทางหลวงสายทิเบต-ซินเจียง

ดูเพิ่ม
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เทือกเขาคุนหลุน**

| * ด
* ค
* ก
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของประเทศจีน |
| --- |
| ภูเขายิ่งใหญ่ทั้งห้า | 
* ไท่
* หฺวา
* เหิง(หูหนาน)
* เหิง(ชานซี)
* ซง

 |
| ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ในพุทธศาสนาของจีน | 
* เอ๋อเหมย์
* จิ่วฮฺว่า
* ผู่ถัว
* อู่ไถ

 |
| ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ในลัทธิเต๋าของจีน | 
* อู่ตัง
* หลงหู่
* ฉียฺหวิน
* ชิงเฉิง

 |
| ภูเขาที่มีชื่อเสียงทั้งสามของจีน | 
* หวง
* หลู
* ย่านตั้ง

 |
| ภูเขาป้อมปราการทั้งห้าของจีน | 
* Yi
* Wu
* ไคว่จี
* ลฺหวี
* ฮั่ว

 |
| ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ในพุทธศาสนาแบบทิเบต | 
* คาวาการ์โบ
* อัมนี มาเชน
* ไกรลาส
* กะโดโจโบ

 |
| ภูเขาศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ | 
* เทียนชาน
* ฉางไป๋
* เหลา
* คุนหลุน
* จงหนาน
* ก้งก๋า
* เอเวอเรสต์ (จูมู่หลั่งหม่า)
* เขาสามยอดนยีเด้น

 |
**เทือกเขาวีรูงกา** (อังกฤษ: Virunga Mountains) เป็นแนวภูเขาไฟในแอฟริกาตะวันออก ตามพรมแดนด้านเหนือของรวันดา สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก และยูกันดา เทือกเขานี้เป็นสาขาหนึ่งของอัลเปอร์ไทน์ริฟต์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเกรตริฟต์แวลลีย์ ตั้งอยู่ระหว่างทะเลสาบเอ็ดเวิร์ดและทะเลสาบกิวู คำว่า "วีรูงกา" เป็นคำในภาษาอังกฤษของคำว่า ibirunga ในภาษากินยาร์วันดา ซึ่งมีความหมายว่า "เทือกเขา"

เทือกเขาวีรูงกาประกอบด้วยภูเขาไฟหลัก 8 ลูก ส่วนใหญ่เป็นภูเขาไฟที่สงบแล้ว ยกเว้นภูเขาไฟเอ็นยิรากอนโก (3,462 เมตร) และภูเขาไฟนัยยะมูรกิรา (3,063 เมตร) ทั้งสองอยู่ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก การปะทุครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2549 และในเดือนมกราคม พ.ศ. 2553 ภูเขาไฟคาริซิมบิ (4,507 เมตร) เป็นภูเขาที่สูงที่สุด ภูเขาไฟที่เก่าแก่ที่สุด คือ ภูเขาไฟซาบีอินโย (3,634 เมตร)

เทือกเขาวีรูงกาเป็นที่อยู่อาศัยของกอริลลาภูเขาที่ใกล้สูญพันธุ์ จนขึ้นบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ เนื่องจากการสูญเสียที่อยู่อาศัย การบุกรุกป่าเพื่อล่าสัตว์ โรคระบาดและสงคราม ศูนย์วิจัยคาริโซเค ก่อตั้งขึ้นโดยดีแอน ฟอสซี เพื่อสังเกตกอริลลาใกล้กับที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติ

อ้างอิง
-------

* Chisholm, Hugh, ed (1911). "Mfumbiro". Encyclopædia Britannica (Eleventh ed.). Cambridge University Press.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* The Official Virunga National Park Website เก็บถาวร 2008-10-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Kwita Izina - Official Baby Gorilla Naming Ceremony site- Virunga Rwanda เก็บถาวร 2018-08-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

พิกัดภูมิศาสตร์: 01°25′45″S 29°32′54″E﻿ / ﻿1.42917°S 29.54833°E﻿ / -1.42917; 29.54833
มาดาม เดอ ปองปาดูร์ข้าราชสำนักในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศสผู้ต่อมาได้เป็นพระสนม
**ข้าราชสำนัก** หรือ **ข้าประจำสำนัก** (อังกฤษ: Courtier (ออกเสียง)) คือบุคคลที่รับราชการหรือมีหน้าที่ในราชสำนัก หรือ ในสำนักของขุนนาง หรือ สำนักของผู้มีอำนาจ ในประวัติศาสตร์ราชสำนักคือศูนย์กลางของรัฐบาลและสังคมและที่ประทับของพระมหากษัติรย์หรือที่พำนักของผู้มีอำนาจ ชีวิตทางด้านการเมืองและการสังคมจะมารวมอยู่ในที่เดียวกัน พระมหากษัตริย์หรือผู้มีอำนาจก็จะต้องให้ผู้ใกล้ชิดหรือขุนนางข้าราชการคนสำคัญๆ มาเฝ้าแหนหรือมาทำงานเป็นระยะเวลาหลายเดือนต่อปีภายในสำนัก ข้าราชสำนักไม่จำเป็นต้องเป็นขุนนาง แต่อาจจะเป็นนักบวช, ทหาร, เลขาธิการ หรือผู้แทนทางเศรษฐกิจหรือกิจการในสาขาและระดับต่างๆ การได้เลื่อนฐานะอาจจะเกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็ว ฉะนั้นราชสำนัก/สำนักจึงเป็นสถานที่ที่ผู้มีความทะเยอทยานต่างก็พยายามเข้ามาปรากฏตัวเพื่อให้เป็นที่ใกล้ชิดบุคคลสำคัญ สิ่งที่สำคัญในการสร้างความก้าวหน้าให้แก่ตนเองภายในราชสำนัก/สำนักคือการเข้าถึงตัวผู้มีอำนาจ และ "ข้อมูล" ชีวิตภายในราชสำนัก/สำนักแบ่งเป็นหลายฝักหลายฝ่ายและหลายระดับ ผู้ที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานอาจจะไม่ต้องมีการติดต่อโดยตรงกับประมุขของสำนักเลยก็ได้

สตรีที่มีหน้าที่ในราชสำนักเรียกว่า "สตรีในราชสำนัก" (Courtesan) แต่ในปัจจุบันคำนี้แผลงไปใช้ในทางสตรีที่ใช้ความงามในการสร้างความก้าวหน้าให้แก่ตนเองที่อาจจะเรียกว่า "สตรีงามเมือง"

ราชสำนักของยุโรปที่มีชื่อเสียงที่สุดก็ได้แก่ราชสำนักแวร์ซายส์ของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส แต่ราชสำนักที่ใหญ่ที่สุดคือพระราชวังต้องห้ามแห่งกรุงปักกิ่งที่ยิ่งแยกจากสังคมภายนอกมากไปกว่าราชสำนักแวร์ซายส์ นอกจากราชสำนักหลักของราชอาณาจักรแล้ว ขุนนางหรือนักบวชในบางราชอาณาจักรในยุโรปก็อาจจะมีอำนาจที่เป็นอิสระจากพระมหากษัตริย์มากบ้างน้อยบ้าง ที่บางครั้งก็อาจจะมีสำนักของตนเองที่มีอำนาจอิสระจะอำนาจกลางของราชอาณาจักร ซึ่งทำให้ระบบราชสำนักของยุโรปออกจะเป็นระบบที่ซับซ้อนอยู่บ้าง

ในปัจจุบันคำว่า "Courtier" มักจะใช้เป็นคำอุปลักษณ์สำหรับผู้เป็นผู้ใกล้ชิดกับผู้นำ หรือ ผู้ติดสอยห้อยตามผู้นำอย่างแยกไม่ได้

ตัวอย่างของข้าราชสำนักคนสำคัญ
-----------------------------

* แอนน์ โบลีน ข้าราชสำนักในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษผู้ต่อมาได้เป็นพระมเหสี
* มาดาม เดอ ปองปาดูร์ข้าราชสำนักในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศสผู้ต่อมาได้เป็นพระสนม
* วอลเตอร์ ราเลห์ข้าราชสำนักคนโปรดในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Fraser, Antonia The Wives of Henry VIII (1992) ISBN 0-679-73001-X
Propagation of **de Broglie waves** in 1d – real part of the complex amplitude is blue, imaginary part is green. The probability (shown as the color opacity) of finding the particle at a given point *x* is spread out like a waveform; there is no definite position of the particle. As the amplitude increases above zero the curvature decreases, so the amplitude decreases again, and vice versa. The result is an alternating amplitude: a wave. Top: plane wave. Bottom: wave packet.
คลื่นอนุภาคเป็นแก่นของทฤษฎีกลศาสตร์ควอนตัม เช่น ทวิภาคของคลื่นและอนุภาค ที่อนุภาคทั้งหมดสามารถประพฤติตัวเป็นคลื่นได้ เช่น ลำอิเล็กตรอนสามารถถูกทำให้เกิดการเลี้ยวเบนได้เหมือนกับคลื่นแสงหรือคลื่นน้ำ แนวคิดของอนุภาคที่ประพฤติตัวเป็นคลื่นถูกกล่าวถึงในสมมติฐานของเดอบรอยล์ ที่หลุยส์ เดอ บรอยล์ (Louis De Broglie) นำเสนอในปี 1924 จะเห็นได้จากสมการที่กล่าวถึงความยาวคลื่นของเดอบรอยล์ที่ว่า

ความยาวคลื่นของเดอบรอยล์ คือ ความยาวคลื่น, *λ* ที่มีความสัมพันธ์กับ โมเมนตัม, *p* และ ค่าคงที่ของพลังค์, *h*

{\displaystyle \lambda ={\frac {h}{p}}}
เหตุการณ์ที่คลื่นประพฤติตัวเหมือนอนุภาคถูกอธิบายครั้งแรกในการทดลองการเลี้ยวเบนของโลหะบางของทอมสัน (George Paget Thomson) และการทดลองของเดวิสันและเจอเมอร์ (Davisson–Germer) โดยการทดลองคลื่นที่ประพฤติตัวเหมือนอนุภาคเป็นสิ่งสำคัญในวิชาทฤษฎีสมัยใหม่ของฟิสิกส์อะตอมและฟิสิกส์อนุภาค

บริบททางประวัติศาสตร์
---------------------

ในปลายศตวรรษที่ 19 สมการของแมกเวลซ์เป็นที่แพร่หลาย และทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับการแสดงสมบัติของคลื่นและอนุภาคจึงได้รับการตรวจสอบและยืนยันเป็นทฤษฎีต่างๆ มากมาย เช่น การแผ่รังสีของวัตถุดำ ปรากฏการณ์โฟโตอิเล็กทริก ต่อมาในวิชาควอนตัมก็รู้จักแสงในชื่อว่า โฟตอน และพลังงานจะถูกนิยามด้วยความสัมพันธ์ของพลังค์-ไอสไตน์ (Planck–Einstein relation) ดังนี้

{\displaystyle E=h\nu }
และในเทอมของโมเมนตัมจะได้ว่า

{\displaystyle p={\frac {E}{c}}={\frac {h}{\lambda }}}

สมมติฐานของเดอบรอยล์
--------------------

ผลงานของเดอบรอยล์ในปี 1924 แสดงให้เห็นว่าแสงมีสมบัติของความเป็นคลื่นและอนุภาค อิเล็กตรอนมีสมบัติความเป็นคลื่น จากการจัดเทอมโมเมนตัมที่ได้กล่าวมาข้างต้น จะทำให้เราสามารถหาความสัมพันธ์ระหว่างความยาวคลื่นและโมเมนตัมของอิเล็กตรอนที่เกี่ยวข้องได้ดังสมการ

{\displaystyle \lambda ={\frac {h}{p}}}
จากความสัมพันธ์จะแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ของสมบัติความเป็นคลื่นและอนุภาค และในปี 1926 แอร์วิน ชเรอดิงเงอร์ (Erwin Schrödinger) ได้ตีพิมพ์สมการที่อธิบายการวิวัฒนาการของคลื่นอนุภาคและนั่นได้ถูกนำมาเพื่อใช้พิสูจน์ระดับชั้นพลังงานของไฮโดรเจน

อ้างอิง
-------
"**ข้ารู้ว่าข้าไม่รู้สิ่งใดเลย**" (อังกฤษ: I know that I know nothing) เป็นคำพูดของโสกราตีสจากรายงานของเพลโต มีอีกชื่อว่า **ปฏิทรรศน์ของโสกราตีส** ซึ่งไม่มีใครบันทึกว่าโซกราตีสเคยพูดนอกจากเพลโต

ประโยคนี้ถูกเชื่อมหรือรวมในคำตอบจากคำถามที่โสกราตีส (รายงานจากซีโนโฟน) หรือเคราโฟน (รายงานจากเพลโต) ถามพีเธีย เทพยากรณ์แห่งเดลฟี ซึ่งเขาตอบในสิ่งที่มีคำตอบว่า "โสกราตีสคือผู้ที่ฉลาดที่สุด"

ศัพทมูลวิทยา
------------

ประโยคดั้งเดิมมาจากภาษาละตินว่า ("**ipse se nihil scire id unum sciat**"), ซึ่งน่าจะเป็นการถอดความจากข้อความภาษากรีกโบราณ บางครั้งก็กล่าวเป็น "**scio me nihil scire**" หรือ "**scio me nescire**" ต่อมาประโยคนี้ถูกแปลย้อนกลับในภาษากรีกบริสุทธิ์ว่า "[ἓν οἶδα ὅτι] οὐδὲν οἶδα", [*hèn oîda hóti*] *oudèn oîda*

อ้างอิง
-------

1. ↑  H. Bowden, *Classical Athens and the Delphic Oracle: Divination and Democracy*, Cambridge University Press, 2005,  p. 82.
2. ↑  "เขาเท่านั้นคิดว่าตนรู้อย่างหนึ่ง ซึ่งเขานั้นไม่รู้อะไรเลย"; กิแกโร, *Academica*, Book I, section 16.
3. ↑  A variant is found in von Kues, *De visione Dei*, XIII, 146 (*Werke*, Walter de Gruyter, 1967, p. 312): "*...et hoc scio solum, quia scio me nescire  [*sic*]...* [I know alone, that (*or* because) I know, that I do not know]."
4. ↑  "All I know is that I know nothing -> Ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα, Εν οίδα ότι ουδέν οίδα, ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ". *www.translatum.gr*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ **โสกราตีส**
***เที่ยวบินมหาสนุก*** (ญี่ปุ่น: ハッピーフライト; โรมาจิ: *Happī Furaito*; อังกฤษ: Happy Flight) เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นคอมเมดี้ในปี ค.ศ. 2008 กำกับโดย ชิโนบุ ยางูจิ นำแสดงโดย เซอิจิ ทานาเบะ และ ฮารูกะ อายาเซะ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการสนับสนุนจากออล นิปปอน แอร์เวย์ตลอดการถ่ายทำ เครื่องบินลำที่ใช้ถ่ายทำก็เป็นเครื่องบินที่ถูกใช้จริง ๆ ของออล นิปปอน ดนตรีหลักของ*เที่ยวบินมหาสนุก* คือ*คัมฟลายวิทมี* โดย แฟรงก์ ซินาตรา ซึ่งเพลงของเขาถูกนำมาใช้เป็นดนตรีหลักในภาพยนตร์ญี่ปุ่นเป็นเพลงแรก

เรื่องย่อ
---------

**คาซูฮิโระ ซูซูกิ** (เซอิจิ ทานาเบะ) ผู้ช่วยนักบินที่พยายามจะผ่านการฝึกเพื่อให้ได้เป็นนักบินอย่างเต็มตัว และ **เอ็ตสึโกะ ไซโต** (ฮารูกะ อายาเซะ) พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่จะได้ออกเดินทางในเที่ยวบินระหว่างประเทศเป็นครั้งแรกบนออล นิปปอน แอร์เวย์ 740-400 เที่ยวบินที่ 1980 จากสนามบินฮาเนดะสู่ท่าอากาศยานนานาชาติโฮโนลูลู ซูซูกิกังวลใจอย่างมากที่มีกัปตัน **โนริโยชิ ฮาราดะ** (ซาบูโระ โทกิโตะ) เป็นผู้วัดผลของเขา เช่นเดียวกับไซโตที่อยู่ภายใต้การกำกับของหัวหน้าลูกเรือ **เรโกะ ยามาซากิ** (ชิโนบุ เทราจิมะ) เครื่องบิน 747 ได้รับรายงานว่ามีปัญหาที่ท่อปิโตต์ แต่โนริโยชิตัดสินใจที่จะเลื่อนการซ่อมแซมเพื่อหลีกเลี่ยงการออกบินล่าช้า หลังจากการร่อนเครื่องบินขึ้นทันที สัญญาณเตือนโนริโยชิให้เปลี่ยนไปใช้ท่อปิโตต์สำรองเป็นท่อหลัก ซูซูกิแจ้งพนักงานภาคพื้นดินว่าเครื่องบินชนนกและไม่หน้าจอไม่แสดงความเร็วของเครื่องบิน ทั้งซูซูกิและโนริโยชิต้องนำเครื่องบินลงจอดฉุกเฉินที่สนามบินฮาเนดะอีกครั้ง ในขณะที่ไซโตและลูกเรือคนอื่น ๆ ต้องเผชิญหน้ากับผู้โดยสารที่มีนิสัยที่หลากหลายและอารมณ์ที่แตกต่างกันไป

ตัวละคร
-------

* **คาซูฮิโระ ซูซูกิ** แสดงโดย เซอิจิ ทานาเบะ
* **โนริโยชิ ฮาราดะ** แสดงโดย ซาบูโระ โทกิโตะ
* **เอ็ตสึโกะ ไซโต** แสดงโดย ฮารูกะ อายาเซะ
* **มาริ ทานากะ** แสดงโดย คาซูเอะ ฟูกิอิชิ
* **นัตสึมิ คิมูระ** แสดงโดย โทโมโกะ ทาบาตะ
* **เรโกะ ยามาซากิ** แสดงโดย ชิโนบุ เทราจิมะ
* **มาซาฮารุ ทากาฮาชิ** แสดงโดย อิตโตกุ คิชิเบะ

อ้างอิง
-------


1. ↑  "ANA全面協力で業界初ジャンボ機貸し出し！「ハッピーフライト」撮影スタート". *Eiga* (ภาษาญี่ปุ่น). 2008-04-23. สืบค้นเมื่อ 2022-02-21.`{{cite news}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
2. ↑  "『ハッピーフライト』田辺誠一＆綾瀬はるか　単独インタビュー". *Cinematoday* (ภาษาญี่ปุ่น). 2008-11-10. สืบค้นเมื่อ 2022-02-21.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
3. ↑  "田辺誠一、綾瀬はるか出演「ハッピーフライト」主題歌にシナトラの名曲". *Eiga* (ภาษาญี่ปุ่น). 2008-08-19. สืบค้นเมื่อ 2022-02-21.`{{cite news}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
ในการศึกษาฟิสิกส์ดาราศาสตร์ **กระบวนการเผาไหม้ซิลิกอน** (อังกฤษ: Silicon burning) คือขั้นตอนสั้นๆ หลังจากการเกิดปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชั่นที่เกิดขึ้นในดาวฤกษ์มวลมาก (ขนาดอย่างน้อย 8-11 เท่าของมวลดวงอาทิตย์) เป็นกระบวนการสุดท้ายในวงจรชีวิตดาวฤกษ์ซึ่งใช้เชื้อเพลิงจนหมดแล้ว ทำให้ดาวฤกษ์ยังคงอยู่ในแถบลำดับหลักบนไดอะแกรมของแฮร์ทสชปรุง-รัสเซลล์ไปได้อีกระยะหนึ่ง การเผาไหม้ซิลิกอนเริ่มต้นขึ้นเมื่อเกิดการยุบตัวเนื่องจากแรงโน้มถ่วงของดาวฤกษ์ที่อุณหภูมิแกนกลางประมาณ 2.7–3.5 พันล้านเคลวินขึ้นกับขนาดมวล เมื่อดาวฤกษ์สิ้นสุดช่วงเวลาของกระบวนการเผาไหม้ซิลิกอนแล้ว มันก็จะระเบิดออกกลายไปเป็นซูเปอร์โนวาชนิด II

ดูเพิ่ม
-------

* วิวัฒนาการของดาวฤกษ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Woosley, S.; Janka, T. (2006). "The physics of core collapse supernovae". arXiv:astro-ph/0601261.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Stellar Evolution: The Life and Death of Our Luminous Neighbors,* by Arthur Holland and Mark Williams of the University of Michigan
* *The Evolution and Death of Stars,* by Ian Short เก็บถาวร 2011-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* *Star,* by World Book @ NASA เก็บถาวร 2005-05-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* *Origin of Heavy Elements, เก็บถาวร 2008-02-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน* by Tufts University เก็บถาวร 2007-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* *Chapter 21: Stellar Explosions, เก็บถาวร 2013-04-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน* by G. Hermann
**กระบวนการเผาไหม้ออกซิเจน** เป็นชุดของปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชั่นซึ่งเกิดขึ้นในดาวมวลมากที่ใช้ธาตุที่เบากว่าในแกนกลางจนหมด กระบวนการดังกล่าวเกิดขึ้นที่อุณหภูมิประมาณ 1.5 × 109 เคลวิน / 130 กิโลอิเล็กตรอนโวลต์ และความหนาแน่น 1010 กิโลกรัมต่อลูกบาศก์เมตร

ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้น:

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 168O  | +  | 168O  | →  | 2814Si  | +  | 42He  | +  | 9.594 MeV |
|   |   |   | →  | 3115P  | +  | 11H  | +  | 7.678 MeV |
|   |   |   | →  | 3116S  | +  | n  | +  | 1.500 MeV |
|   |   |   | →  | 3014Si  | +  | 2 11H  | +  | 0.381 MeV |
|   |   |   | →  | 3015P  | +  | 21D  | -  | 2.409 MeV |
| Alternatively: |
|   |   |   | →  | 3216S  | +  | γ |
|   |   |   | →  | 2412Mg  | +  | 2 42He |

ด้วยกระบวนการเผาไหม้นีออน แกนที่เฉื่อยชาของออกซิเจน-แมกนีเซียมก่อตัว ณ ใจกลางดาวฤกษ์ เมื่อกระบวนการเผาไหม้นีออนสิ้นสุดลง แกนกลางจะยุบตัวลงและเพิ่มอุณหภูมิขึ้นจนถึงจุดที่สามารถเผาไหม้ออกซิเจนได้ ในเวลาหกเดือนถึงหนึ่งปี ดาวฤกษ์จะใช้ออกซิเจนทั้งหมดในดาว ซึ่งก่อให้เกิดแกนกลางของดาวซึ่งเติมไปด้วยซิลิกอน แกนกลางจะเฉื่อยเพราะมันไม่มีอุณหภูมิสูงพอสำหรับกระบวนการเผาไหม้ซิลิกอน เมื่อออกซิเจนหมดไป แกนกลางจะหยุดผลิตพลังงานฟิวชั่นและยุบตัวลง การยุบตัวดังกล่าวได้เร่งอุณหภูมิภายในดาวขึ้นสูงจนสามารถเผาไหม้ซิลกอน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Clayton, Donald. *Principles of Stellar Evolution and Nucleosynthesis*, (1983)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* The Astrophysics spectator
**ปูจักจั่น** (อังกฤษ: Red Frog Crab, Spanner Crab, Kona Crab; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Ranina vanima*) เป็นปูในวงศ์ Raninidae 
ถิ่นที่อยู่ตั้งแต่หมู่เกาะฮาวาย, ญี่ปุ่น, ไต้หวัน, ฟิลิปปินส์, ไทย จนไปถึงหมู่เกาะอินโดนีเซีย และ แอฟริกาตะวันออก จัดเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Ranina*

ลักษณะทั่วไป
------------

มีกระดองทรงรีรูปไข่กว้างทางด้านข้างขอบกระดอง ด้านหน้ามีหนามแหลม เป็นกลุ่มจำนวน 7 กลุ่ม กลุ่มละ 3 อัน ด้าน บนมีหนามแหลมแข็งขนาดเล็ก ปลายหนามชี้ไปทางส่วนหัว ปกคลุมทั่วไป มีก้านตายาว และตั้งขึ้นสามารถพับเก็บลงในร่องทางด้านหน้าไต้กระดองตากระเปาะทรงรีอยู่ปลายก้านตา มีหนวด 2 คู่ ขนาดเล็กสั้นหนวดข้างหนึ่งแยก 2 เส้น ส่วนอีกคู่หนึ่งมีฐานเป็นแผ่นแข็งมีขนขึ้นโดยรอบ ระยางค์ปากมีขนาดใหญ่แข็งแรง มีก้ามหนีบขนาดใหญ่ ปลายก้ามหันเข้าหากัน ฟันในส่วน ของก้ามหนีบด้านละ 6-7 อัน มีขาเดิน 4 คู่ สองคู่แรก มีปลายคล้ายใบหอก ส่วนสองคู่หลัง ปลายแบนคล้ายพาย ลักษณะลำตัวเป็นปล้อง 6 ปล้อง ขนาดเล็กต่อจากปลายกระดองม้วนด้านล่าง ปล้องสุดท้ายมีแพนหางรูปสามเหลี่ยม ตอนท้ายมีขาว่ายน้ำ 1 คู่ ลำตัวด้านล่างมีสันนูน (เพศเมียจะเห็นได้ชัดเจน) มีขาสีน้ำตาลค่อน ข้างรอบขอบกระดอง เพศผู้จะเห็นชัดเจนลำตัวกับขาเดิน มีสีส้มอมแดงหรือน้ำตาล ส่วนท้องมีสีขาวขอบกระดอง หน้าและหลังมีสีขาวเช่นเดียวกัน ตามีหลายสี เช่น ดำ, เหลือง หรือน้ำตาล

มีความยาวประมาณ 7-15 เซนติเมตร (ตัวผู้ประมาณ 7-14 เซนติเมตร ตัวเมียประมาณ 5-8 เซนติเมตร)

พบตามชายฝั่งที่เป็นโขดหิน แหล่งที่อยู่อาศัยชอบหมกตัวกับพื้นที่เป็นทรายรอบกองหินหรือแนวหินใต้น้ำระดับน้ำลึกประมาณ 60 เมตร กินอาหารที่เป็นซากสัตว์และพืชที่เน่าเปื่อย 

เป็นปูที่นิยมใช้รับประทานเป็นอาหาร

อ้างอิง
-------

* เก็บถาวร 2010-04-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เก็บถาวร 2010-05-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* 

1. ↑  ITIS.gov
**ผักปลัง** หรือ **ผักปั๋ง** ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Basella alba* วงศ์ Basellaceae ไม้เลื้อย ลำต้นอวบน้ำ เกลี้ยง กลม ลำต้นมีสีเขียว ใบเดี่ยว อวบน้ำ เป็นมันหนานุ่มมือ ฉีกขาดง่าย ขยี้จะเป็นเมือกเหนียว ขอบใบเรียบ ดอกช่อเชิงลด ออกตรงซอกใบ ดอกย่อยจำนวนมาก ขนาดเล็ก ไม่มีก้านชูดอก แต่ละดอกมี 5 กลีบ ดอกสีขาว มีริ้วประดับ ติดที่โคนของกลีบรวม กลีบรวมรูประฆัง โคนเชื่อมติดกันเป็นท่อ ปลายแยกเป็นห้าแฉกเล็กน้อย เกสรเพศผู้มีจำนวน 5 อัน ติดที่ฐานของกลีบดอก อับเรณูรูปกลม ติดก้านชูเกสรที่ด้านหลัง เกสรเพศเมีย 1 อัน กลม ยอดเกสรเพศเมียแยกเป็น 3 แฉก ผลสด กลมแป้น ฉ่ำน้ำ ผิวเรียบ ปลายผลมีร่องแบ่งเป็นลอน ไม่มีก้านผล ผลอ่อนสีเขียว ผลแก่สีม่วงอมดำ ภายในผลมีน้ำสีม่วงดำ เมล็ดเดียว

ใบผักปลังขาวในอินเดีย
ผักปลังแดงใน ฟิลิปปินส์
ผักปลังมี 2 ชนิดต่างกันตามสีของลำต้นและดอก ถ้าลำต้นเขียว ดอกขาวเรียกผักปลังขาว ถ้าลำต้นแดง ดอกแดงเรียกผักปลังแดง ทั้งสองชนิดรับประทานได้เช่นเดียวกัน ชาวมอญในไทยเรียกผักปลังทั้งสองชนิดรวมกันว่าผักปลังป่า ในขณะที่ภาษามอญเรียกผักปลังว่าฮะลอน 

ชาวมอญนำมาทำแกงเลียง แกงส้ม ผัดน้ำมัน ลวกจิ้มน้ำพริกทางภาคเหนือนิยมนำไปทำแกงจิ้นส้มหรือแกงกับแหนม เพราะผักปลังมีเมือกจึงต้องรับประทานกับเครื่องปรุงรสเปรี้ยว นอกจากนี้ ทางภาคเหนือนำมาแกงกับถั่วเน่า ทำจอผักปลัง ดอกตูมใส่ในแกงส้ม ผัดกับแหนม แกงเลียง ในกรุงเทพฯ นิยมนำมาผัดไฟแดงหรือผัดน้ำมันหอย ชาวไทยทางภาคเหนือและชาวไทลื้อนำยอดอ่อนมาแกง ชาวไทยภาคเหนือและชาวเมี่ยนต้มยอดอ่อนให้สตรีที่อยู่ไฟกินเป็นยาบำรุง ชาวม้งนำยอดอ่อน แกงหรือใส่ต้มไก่เป็นยาบำรุงเลือดลมสำหรับคนที่เลือดลมไม่ดี ชาวไทเมืองนำเถามัดเอวให้สตรีใกล้คลอดเชื่อว่าช่วยให้คลอดง่าย ผลสุก ใช้แต่งสีม่วงในขนม เช่น ขนมบัวลอย ซ่าหริ่ม

ผลผักปลัง
ในตำรายาไทย ดอก ใช้ทาแก้กลากเกลื้อน แก้โรคเรื้อน ดับพิษฝีดาษ แก้เกลื้อน คั้นเอาน้ำทาแก้หัวนมแตกเจ็บ ต้น แก้อึดอัดแน่นท้อง ระบายท้อง แก้อักเสบบวม ต้มดื่มแก้ไส้ติ่งอักเสบ ราก แก้รังแค แก้โรคผิวหนัง แก้ท้องผูก แก้พรรดึก ขับปัสสาวะ ใช้ทาถูนวดให้ร้อน เป็นผักที่มีเมือกมาก กินแล้วช่วยระบาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kew World Checklist of Selected Plant Families, *Basella alba*
2. ↑  องค์ บรรจุน. ข้างสำรับมอญ. กรุงเทพฯ: มติชน. 2557. หน้า 40
3. ↑  สิริรักษ์ บางสุด และ พลวัฒน์ อารมณ์. โอชะล้านนา. กทม. แสงแดด. 2558 หน้า 125
4. ↑  180 ตำรับผักพื้นบ้านอาหารไทย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: แสงแดด. 2551
5. ↑
6. ↑
**ข้อเขียนพนาโคติก** (อักษรละติน: Pnakotic Manuscripts) เป็นตำราเวทสมมุติที่ปรากฏในงานประพันธ์ชุดตำนานคธูลูของเอช. พี. เลิฟคราฟท์ ซึ่งได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกในเรื่องสั้น "*โพลาริส*" ในปี พ.ศ. 2461 และได้รับการกล่าวถึงอีกในผลงานต่อๆมาอย่าง *ณ หุบเขาแห่งความวิปลาส* (พ.ศ. 2479) *เดอะดรีมเควสต์ออฟอันโนนคาดัธ* (พ.ศ. 2469) *เทพอื่น* (พ.ศ. 2478) ทั้งยังได้รับการอ้างถึงโดยนักประพันธ์คนอื่นๆที่เขียนเรื่องในงานชุดนี้ด้วยเช่นกัน ทั้งนี้ ข้อเขียนพนาโคติก นั้นเป็นตำราเวทสมมุติเล่มแรกที่เลิฟคราฟท์นำมาใช้ในเรื่อง

ประวัติสมมุติ
-------------

ข้อเขียนพนาโคติกนั้นได้รับการประพันธ์ก่อนหน้าที่จะมีมนุษย์ โดยเดิมทีเป็นม้วนคัมภีร์ซึ่งเชื่อว่าห้าบทแรกนั้นแต่งโดยมหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธเนื่องจากมีเนื้อหาซึ่งเป็นประวัติศาสตร์ของยิธเธียนอยู่ด้วย แต่เนื่องจากเนื้อหาส่วนนี้ใกล้เคียงกับ *เศษภาชนะแห่งเอลท์ดาวน์* จึงมีความเป็นไปได้ว่าเอลเดอร์ธิงจะเป็นผู้แต่งเนื้อหาส่วนนี้ด้วยเช่นกัน ชื่อของข้อเขียนนั้นมาจากที่เดิมทีได้รับการเก็บไว้ในเมืองหอสมุด *พนาโคตัส* ของยิธเธียน

มนุษย์แห่งโลมาร์นั้นได้ศึกษาข้อเขียนพนาโคติกอย่างจริงจัง จนกระทั่งได้เผยแพร่ไปยังดินแดนไฮเปอร์บอเรียและแปลเป็นภาษาท้องถิ่น และมนุษย์แห่งวูรมิก็ได้เขียนเพิ่มเติมเนื้อหาในข้อเขียนพนาโคติกเข้าไปอีก ในช่วงคริสตร์ศตวรรษที่ 15นั้น ได้มีการแปลข้อเขียนพนาโคติกเป็นภาษาอังกฤษ แต่ก็ไม่เคยมีการรวบรวมเป็นเล่มสมบูรณ์เลย แม้ว่ามหาวิทยาลัยขนาดใหญ่ในอเมริกาและยุโรป รวมทั้งห้องสมุดมหาวิทยาลัยมิสคาทอนิค เมืองอาร์คัม รัฐแมสซาชูเซตส์ (ทั้งมหาวิทยาลัยมิสคาทอนิคและเมืองอาร์คัมเป็นสถานที่สมมุติในงานประพันธ์ของเลิฟคราฟท์) จะมีสำเนาของฉบับแปลเหล่านี้อยู่แต่ก็ไม่ใช่ฉบับสมบูรณ์ทั้งสิ้น ส่วนม้วนคัมภีร์ซึ่งเป็นฉบับดั้งเดิมนั้นแม้จะเคยมีการสืบทอดมาในลัทธิลี้ลับโดยแปลเป็นภาษากรีกชื่อ *พนาโคติกา* แต่ก็สาบสูญไปจากโลกนี้แล้ว มีเพียงที่วิหารของนักบวชบาร์ไซ เมืองอุลธาร์ ในโลกแห่งความฝันเท่านั้นซึ่งมีม้วนคัมภีร์เดิมเก็บไว้

ข้อเขียนพนาโคติกนั้นครอบคลุมเนื้อหาไว้อย่างกว้างขวาง รวมถึงคำบรรยายลักษณะ ความสัมพันธ์และพิธีกรรมที่เกี่ยวข้องกับเหล่าเทพทั้งเกรทโอลด์วันและเอาเตอร์ก็อด

หมายเหตุ
--------

1. ↑  เลิฟคราฟท์นั้นอ้างถึงข้อเขียนพนาโคติกในงานประพันธ์ทั้งหมดสิบเอ็ดเรื่อง ซึ่งนับเป็นรองก็แต่นีโครโนมิคอนซึ่งได้รับการกล่าวอ้างในสิบแปดเรื่อง (Loucks, "The Necronomicon and Other Grimoires".)
2. ↑  Joshi & Schultz, *An H. P. Lovecraft Encyclopedia*, pp. 187.

อ้างอิง
-------

  

* Cornford, Laurence J. "A Hyperborean Glossary, M-R". *The Eldritch Dark*. สืบค้นเมื่อ July 25, 2005.

* Harms, Daniel. "Lomar" in *The Encyclopedia Cthulhiana* (2nd ed.), pp. 185-6. Chaosium, Inc. 1998. ISBN 1-56882-119-0.

—"Pnakotic Manuscripts", pp. 242-3. Ibid.
* Joshi, S. T. (2001). *An H. P. Lovecraft Encyclopedia*. Westport, CT: Greenwood Press. ISBN 0-313-31578-7. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help)

* Loucks, Donovan K. "The Necronomicon and Other Grimoires". *The H.P. Lovecraft Archive*. สืบค้นเมื่อ August 20, 2006.
พนักงานขับรถไฟกำลังชี้
มือชี้ปากย้ำจำเป็นต้องใช้การกระทำร่วมกัน (co-action) และ ปฏิกิริยาร่วมกัน (co-reaction) ของสมอง, ตา, มือ, ปาก และหูของผู้ควบคุม
**มือชี้ปากย้ำ** บ้างเรียก **นิ้วชี้ปากย้ำ** (อังกฤษ: Pointing and Calling) เป็นขั้นตอนในความปลอดภัยในอาชีพสำหรับการหลีกเลี่ยงข้อผิดพลาดโดยการชี้เป็นที่เครื่องบ่งชี้สำคัญและกล่าวขานถึงสภาพของเครื่องบ่งชี้นั้น มือชี้ปากย้ำเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไปในระบบรางรถไฟญี่ปุ่น ซึ่งจะเรียกขั้นตอนนี้ว่า "ชินซะคันโก" (指差喚呼, *shinsa kanko*) และในระบบรางรถไฟจีน การทำสัญญาณและการพูดย้ำเครื่องบ่งชี้เหล่านี้ช่วยให้มีสมาธิได้มากยิ่งขึ้น ระบบนี้ถูกใช้ครั้งแรกโดยพนักงานขับรถไฟและนำมาใช้อย่างแพร่หลายในอุตสาหกรรมญี่ปุ่น มือชี้ปากย้ำไม่ได้เป็นที่นิยมในประเทศอื่น แม้ว่าจะมีการใช้ระบบนี้ในรถไฟใต้ดินนครนิวยอร์กและรถไฟใต้ดินโทรอนโตก็ตาม สมาคมอาชีวอนามัยและความปลอดภัยญี่ปุ่น [ja] แนะนำให้ใช้ระบบมือชี้ปากย้ำ ตามการศึกษา ค.ศ. 1994 ของสถาบันวิจัยวิศวกรรมระบบรางแสดงให้เห็นว่ามือชี้ปากย้ำช่วยลดความผิดพลาดได้เกือบ 85% เมื่อทำงานง่าย ๆ อีกทั้งระบบนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของข้อกำหนดการบริหารรางรถไฟในประเทศจีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  อาจใช้คำอื่น เช่น ญี่ปุ่น: 指差確認喚呼; โรมาจิ: *Shinsa Kakunin Kanko* หรือ ญี่ปุ่น: 指差呼称; โรมาจิ: *Yubisashi Koshõ*

1. ↑  Gordenker, Alice (October 21, 2008). "JR gestures". *The Japan Times*. สืบค้นเมื่อ 2008-12-05.
2. ↑  "Pointing and Calling: A Unique Japanese Method in Transit Safety". *convergence* (ภาษาอังกฤษ). 2017-06-29. สืบค้นเมื่อ 2022-09-30.
3. ↑  "铁路技术管理规程（电子版） - 百度文库". *wenku.baidu.com*. สืบค้นเมื่อ 2019-01-19.

หนังสืออ่านเพิ่ม
----------------

* "田辺肇 "危険予知活動実践マニュアル" 1984, สมาคมอาชีวอนามัยและความปลอดภัยญี่ปุ่น
* "今村一郎 "機関車と共に" 1962、ヘッドライト社, หน้า 78
* "神戸鉄道管理局 "機関車乗務員教範" 1913年, หน้า 259–262
* Kazumitsu Shinoharaa; Hiroshi Naitoa; Yuko Matsuib; Masaru Hikonob (March 2013). "The effects of "finger pointing and calling" on cognitive control processes in the task-switching paradigm". *International Journal of Industrial Ergonomics*. **43** (2): 129–136. doi:10.1016/j.ergon.2012.08.004.
* "Railway Management Regulations(铁路技术管理规程)" 1992, China Railways


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มือชี้ปากย้ำ**
**ไม้กลายเป็นหิน** (อังกฤษ: petrified wood) คือซากดึกดำบรรพ์ของพืชประเภทหนึ่ง เกิดขึ้นจากท่อนไม้ถูกฝังกลบอยู่ใต้ผิวดินในสภาพที่ขาดออกซิเจนทำให้เนื้อไม้ไม่เน่าเปื่อย และถูกฝังแช่อยู่ในสารละลายซิลิก้าที่มีความเข้มข้นสูงเพียงพอ ในสภาพแวดล้อมที่ท่อนไม้และสารละลายซิลิกาได้สัมผัสกับออกซิเจนเป็นบางช่วงเวลาทำให้สารละลายซิลิกาตกตะกอนในรูปของซิลิกาเจล สะสมตัวแทนที่โมเลกุลของเนื้อไม้ (replacement) จนทำให้ท่อนไม้ที่เป็นเนื้อสารอินทรีย์เปลี่ยนไปเป็นเนื้อหินซิลิกาแต่ยังคงรักษาโครงสร้างเนื้อไม้ดั้งเดิมเอาไว้ 

ด้วยระยะเวลานับเป็นหมื่นเป็นแสนปีหรือมากกว่านี้ ไม้กลายเป็นหินจะค่อย ๆ สูญเสียน้ำทีละน้อยและค่อย ๆ พัฒนาเป็นโอปอลที่มีสีสันสวยงามได้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับมลทินซึ่งเป็นแร่ธาตุที่ปะปนอยู่ในเนื้อของซิลิกาออกไซด์ ซึ่งแร่ธาตุต่าง ๆ ให้สีสันต่าง ๆ กันไป เช่น

* คาร์บอน ให้ สีดำ
* โคบอลต์ ให้ สีเขียว/น้ำเงิน
* โครเมียม ให้ สีเขียว/น้ำเงิน
* ทองแดง ให้ สีเขียว/น้ำเงิน
* เหล็กออกไซด์ ให้ สีแดง/น้ำตาล/เหลือง
* แมงกานีส ให้ สีชมพู/ส้ม
* แมงกานีสออกไซด์ ให้ สีดำ/เหลือง

แหล่งไม้กลายเป็นหินในประเทศไทย
------------------------------

พิพิธภัณฑ์ไม้กลายเป็นหิน จ. นครราชสีมา
ไม้กลายเป็นหินในวนอุทยานไม้กลายเป็นหินบ้านตาก จ. ตาก หลุมขุดค้นที่ 1 เป็นไม้ทองบึ้ง Koompassioxylon elegans
มีรายงานการค้นพบไม้กลายเป็นหินในประเทศไทยหลายแห่ง ทั้งที่มีอายุเก่าแก่ถึงยุคไทรแอสซิกที่อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ ที่ได้รับการศึกษาวิจัยโดยนักบรรพชีวินวิทยาพืชชาวญี่ปุ่นว่า เป็นไม้สนสกุล อะรอคาริออกไซลอน (*Araucarioxylon* sp.) และยังมีรายงานการค้นพบกระจัดกระจายในชั้นหินมหายุคมีโซโซอิกในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่บ้านโกรกเดือนห้า อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา ที่เป็นที่มาของการก่อสร้างและพัฒนาเป็นพิพิธภัณฑ์ไม้กลายเป็นหิน และพัฒนาเป็นสถาบันวิจัยไม้กลายเป็นหินและทรัพยากรธรณีภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เฉลิมพระเกียรติ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา

แหล่งไม้กลายเป็นหินขนาดใหญ่ครอบคลุมพื้นที่มากกว่า 30 ตารางกิโลเมตรถูกค้นพบในเขตวนอุทยานไม้กลายเป็นหิน (Bantak Petrified Forest Park) อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก จากการสำรวจขุดค้นพบว่าท่อนไม้กลายเป็นหินฝังตัวอยู่ใต้ชั้นกรวดยุคควอเทอร์นารีซึ่งเป็นกรวดแม่น้ำโดยพิจารณาจากความเรียบและกลมมนของเม็ดกรวด จากการสำรวจภาคพื้นดินพบท่อนไม้โผล่ให้เห็นหลายสิบท่อน และได้มีการขุดขึ้นมาเพื่อจัดแสดงและพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวแล้วจำนวน 8 ท่อนจากจำนวน 7 หลุมขุดค้น จากการวิจัยพบว่าเป็นไม้ทองบึ้ง (*Koompassioxylon elegans*) จำนวน 6 ท่อน และไม้มะค่าโมง (*Pahudioxylon* sp.) จำนวน 2 ท่อน (วิฆเนศ ทรงธรรม 2553) ถือว่าเป็นแหล่งไม้กลายเป็นหินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย

อ้างอิง
-------

* วิฆเนศ ทรงธรรม (2553) ธรณีวิทยาและบรรพชีวินวิทยาแหล่งไม้กลายเป็นหิน อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก. กรมทรัพยากรธรณี สำนักคุ้มครองซากดึกดำบรรพ์ 68 หน้า
* Asama, K. (1973) *Some younger Mesozoic plants from the Lom Sak Formation, Thailand*. In T. Kobayashi and R. Toriyama (eds.), Geology and Palaeontology of Southeast Asia, pp. 39-46, Tokyo University Press, Japan.
**ฟูกูซาวา ยูกิชิ** (ญี่ปุ่น: 福沢諭吉; 10 มกราคม 1835 - 3 กุมภาพันธ์ 1901) เป็นนักการศึกษา นักปรัชญา นักเขียน ผู้ประกอบการ และซามูไรชาวญี่ปุ่น ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยเคโอ, หนังสือพิมพ์จิจี-ชินโป และสถาบันการศึกษาโรคติดเชื้อ

ฟูกูซาวะเป็นผู้สนับสนุนการปฏิรูปในญี่ปุ่นในช่วงแรก ๆ ความคิดของเขาเกี่ยวกับการจัดองค์กรของรัฐบาลและโครงสร้างของสถาบันทางสังคมทำให้ญี่ปุ่นเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในช่วงยุคเมจิ เขาปรากฏอยู่ในธนบัตร 10,000 เยนของญี่ปุ่นในปัจจุบัน

ประวัติ
-------

ฟูกูซาวา ยูกิชิเกิดในครอบครัวซามูไรระดับล่าง (ขุนนางทางการทหาร) ที่ยากจนที่รับใช้ตระกูลโอกูไดระ แห่งแคว้นศักดินานากัตสึ (ปัจจุบันคือจังหวัดโออิตะ, คีวชู) เมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1835 ครอบครัวของเขาอาศัยอยู่ในโอซากะซึ่งเป็นศูนย์กลางการค้าหลักของญี่ปุ่นในเวลานั้น ครอบครัวของเขายากจนหลังจากการเสียชีวิตก่อนวัยอันควรของพ่อของเขา ซึ่งเป็นนักวิชาการขงจื๊อด้วย เมื่ออายุได้เพียง 5 ขวบ เขาเริ่มเรียนรู้ฮั่นเฉฺวีย และเมื่ออายุได้ 14 ปี เขาได้ศึกษางานเขียนสำคัญๆ เช่น หลุน-อฺวี่ เต้าเต๋อจิง จั่วซวน และจ้วงซี

หมายเหตุ
--------

1. ↑  Nishikawa (1993)

อ้างอิง
-------

* Adas, Michael; Stearns, Peter; Schwartz, Stuart (1993), *Turbulent Passage: A Global History of the Twentieth Century*, Longman Publishing Group, ISBN 978-0-06-501039-8
* Nishikawa, Shunsaku (1993), "Fukuzawa Yukichi" (PDF), *Prospects: The Quarterly Review of Comparative Education*, **XXIII** (3/4): 493–506, doi:10.1007/BF02195131, S2CID 145275971, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2015-09-24 - French version (Archive)
**สาธารณรัฐกงสี** (อังกฤษ: kongsi republic; จีนตัวย่อ: 公司共和国; จีนตัวเต็ม: 公司共和國; พินอิน: *gōngsī gònghéguó*) บางครั้งเรียกว่า **ประชาธิปไตยกงสี** (อังกฤษ: kongsi democracy) หรือ **สหพันธ์กงสี** (อังกฤษ: kongsi federation) เป็นรัฐปกครองตนเองบนเกาะบอร์เนียวที่ก่อตัวขึ้นจากการรวมตัวกันของชุมชนทำเหมืองชาวจีนที่เรียกว่ากงสี ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 สาธารณรัฐกงสีควบคุมดินแดนทางตะวันตกของเกาะบอร์เนียวเกือบทั้งหมด สาธารณรัฐกงสีที่ใหญ่ที่สุดสามแห่งประกอบด้วยสาธารณรัฐหลานฟาง สาธารณรัฐเหอชุ่น (和順共和國) และสหพันธ์ซานเถียวโกว (三条沟聯邦) กงสีเชิงพาณิชย์มีอยู่ทั่วไปในชุมชนชาวจีนโพ้นทะเลที่มีอยู่ทั่วโลก ทว่าสาธารณรัฐกงสีบนเกาะบอร์เนียวมีความเฉพาะตัวในฐานะที่เป็นรัฐอธิปไตยที่ควบคุมดินแดนเป็นแนวขนาดใหญ่

สาธารณรัฐกงสีแข่งขันกับดัตช์ในการปกครองบอร์เนียว อันนำไปสู่การเกิดสงครามกงสีจำนวนสามครั้ง ได้แก่ ค.ศ. 1822–24, ค.ศ. 1850–54 และ ค.ศ. 1884–85 ซึ่งในท้ายที่สุดดัตช์มีชัยชนะเหนือสาธารณรัฐกงสีทั้งมวล และนำดินแดนเหล่านั้นเข้าอยู่ภายใต้อำนาจของอาณานิคมดัตช์

สหพันธ์กงสีปกครองแบบประชาธิปไตยทางตรง และได้รับการเรียกขานว่า "สาธารณรัฐ" เป็นครั้งแรกโดยนักเขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 19 อย่างไรก็ตามนักวิชาการสมัยใหม่มีมุมมองที่ต่างกันว่าสาธารณรัฐกงสีควรถือเป็นสาธารณรัฐแบบตะวันตกหรือเป็นประชาธิปไตยแบบประเพณีจีน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Heidhues 2003, p. 55.
2. ↑  Heidhues 2003, p. 116.
3. ↑  Wang 1994, p. 6.
4. ↑  Heidhues 2003, p. 60.
5. ↑  Wang 1979, p. 104.

บรรณานุกรม
----------

* Heidhues, Mary Somers (1996). "Chinese Settlements in Rural Southeast Asia: Unwritten Histories". *Sojourners and Settlers: Histories of Southeast China and the Chinese*. University of Hawaii Press. pp. 164–182. ISBN 978-0-8248-2446-4.`{{cite book}}`: CS1 maint: ref duplicates default (ลิงก์)
* Heidhues, Mary Somers (2003). *Golddiggers, Farmers, and Traders in the "Chinese Districts" of West Kalimantan, Indonesia*. Cornell Southeast Asia Program Publications. ISBN 978-0-87727-733-0.`{{cite book}}`: CS1 maint: ref duplicates default (ลิงก์)
* Wang, Tai Peng (1994). *The Origins of Chinese Kongsi*. Pelanduk Publications. ISBN 978-967-978-449-7.`{{cite book}}`: CS1 maint: ref duplicates default (ลิงก์)
* Wang, Tai Peng (1979). "The Word "Kongsi": A Note". *Journal of the Malaysian Branch of the Royal Asiatic Society*. **52** (235): 102–105. JSTOR 41492844.`{{cite journal}}`: CS1 maint: ref duplicates default (ลิงก์)
* Yuan, Bingling (2000). *Chinese Democracies: A Study of the Kongsis of West Borneo (1776-1884)*. Research School of Asian, African, and Amerindian Studies, Leiden University. ISBN 978-9-05789-031-4.`{{cite book}}`: CS1 maint: ref duplicates default (ลิงก์)
ส่วนของ ระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์ (Anatomical Therapeutic Chemical Classification System)

V อื่นๆ (Various)

V03A All other therapeutic products
-----------------------------------

### V03AB Antidotes

V03AB01 Ipecacuanha
V03AB02 Nalorphine
V03AB03 Edetates
V03AB04 Pralidoxime
V03AB05 Prednisolone and promethazine
V03AB06 Thiosulfate
V03AB08 Sodium nitrite
V03AB09 Dimercaprol
V03AB13 Obidoxime
V03AB14 Protamine
V03AB15 Naloxone
V03AB16 Ethanol
V03AB17 Methylthioninium chloride
V03AB18 Potassium permanganate
V03AB19 Physostigmine
V03AB20 Copper sulfate
V03AB21 Potassium iodide
V03AB22 Amyl nitrite
V03AB23 Acetylcysteine
V03AB24 Digitalis antitoxin
V03AB25 Flumazenil
V03AB26 Methionine
V03AB27 4-dimethylaminophenol
V03AB29 Cholinesterase
V03AB31 Prussian blue
V03AB32 Glutathione
V03AB33 Hydroxocobalamin
V03AB34 Fomepizole
### V03AC Iron chelating agents

V03AC01 Deferoxamine
V03AC02 Deferiprone
### V03AE Drugs for treatment of hyperkalemia and hyperphosphatemia

V03AE01 Polystyrene sulfonate
V03AE02 Sevelamer
V03AE03 Lanthanum carbonate
### V03AF Detoxifying agents for antineoplastic treatment

V03AF01 Mesna
V03AF02 Dexrazoxane
V03AF03 Calcium folinate
V03AF04 Calcium levofolinate
V03AF05 Amifostine
V03AF06 Sodium folinate
V03AF07 Rasburicase
V03AF08 Palifermin
### V03AG Drugs for treatment of hypercalcemia

V03AG01 Sodium cellulose phosphate
### V03AH Drugs for treatment of hypoglycaemia

V03AH01 Diazoxide
### V03AK Tissue adhesives

### V03AM Drugs for embolisation

### V03AN Medical gases

V03AN01 Oxygen
V03AN02 Carbon dioxide
V03AN03 Helium
V03AN04 Nitrogen
### V03AX Other therapeutic products

### V03AZ Nerve depressants

V03AZ01 Ethanol
**องค์ชุมนุมชำระวิสามัญแห่งตุลาการกัมพูชา** (เขมร: អង្គជំនុំជម្រះវិសាមញ្ញក្នុងតុលាការកម្ពុជា, องฺคชํนุชมฺระวิสามญฺญกฺนุงตุลาการกมฺพุชา; อังกฤษ: Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia, ECCC; ฝรั่งเศส: *Chambres extraordinaires au sein des tribunaux cambodgiens, CETC*) เรียกทั่วไปว่า **ศาลคดีเขมรแดง** (เขมร: សាលាក្ដីខ្មែរក្រហម, สาลากฺฎีขฺแมรกฺรหม; อังกฤษ: Khmer Rouge Tribunal) เป็นศาลที่จัดตั้งขึ้นชำระคดีซึ่งสมาชิกฝ่ายบริหารอาวุโสที่สุดของกลุ่มเขมรแดงถูกกล่าวหาว่าละเมิดกฎหมายระหว่างประเทศและกระทำความผิดอาญาอุกฉกรรจ์อย่างอื่นในช่วงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กัมพูชา แม้จะเป็นศาลระดับชาติ แต่ศาลนี้ตั้งขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของความตกลงระหว่างรัฐบาลกัมพูชากับสหประชาชาติ ทั้งตุลาการยังมาจากทั้งท้องถิ่นและต่างถิ่น และมีพนักงานทั้งที่เป็นชาวกัมพูชาและชาวต่างชาติ จึงถือเป็นศาลลูกผสม แต่ดำเนินกระบวนพิจารณาในประเทศกัมพูชา โดยไม่ขึ้นตรงต่อรัฐบาลกัมพูชาหรือสหประชาชาติ นอกจากนี้ ยังเชิญชวนให้ชาวต่างชาติเข้ามีส่วนร่วม เพื่อให้เป็นไปตามมาตรฐานสากล

อำนาจของศาลนี้ครอบคลุมการละเมิดอย่างร้ายแรงซึ่งกฎหมายอาญากัมพูชา กฎหมายและจารีตประเพณีมนุษยธรรมระหว่างประเทศ ตลอดจนการละเมิดธรรมเนียมระหว่างประเทศที่กัมพูชารับรอง บรรดาที่กระทำลงในระหว่างวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1975 ถึง 6 มกราคม ค.ศ. 1979 รวมถึงอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ อาชญากรรมสงคราม และการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ความมุ่งหมายหลักของศาลตามที่องค์ชุมนุมระบุไว้ คือ ให้ความเป็นธรรมแก่ชาวกัมพูชาผู้เคราะห์ร้ายจากนโยบายระบอบเขมรแดงในช่วงเดือนเมษายน ค.ศ. 1975 ถึงมกราคม ค.ศ. 1979 ทั้งนี้ ยังกำหนดให้การช่วยเหลือฟื้นฟูผู้เสียหายและการเผยแพร่สื่อเพื่อการศึกษาระดับชาติเป็นวัตถุประสงค์เบื้องต้นขององค์กรด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Introduction to the ECCC". Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-27. สืบค้นเมื่อ 14 June 2012.
2. ↑  "Why are we having trials now? How will the Khmer Rouge Trials benefit the people of Cambodia?". Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia. สืบค้นเมื่อ 14 June 2012.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ศาลคดีเขมรแดง**

* The Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia- Official site
* United Nations Assistance to the Khmer Rouge Trials- Official site
| เผ่าพันธุ์ในมิดเดิลเอิร์ธ |
| --- |
| วงศ์ไอนัวร์ |
| * วาลา
* ไมอา
 |
| 
วงศ์อื่น |
| * เอลฟ์
* มนุษย์
* ฮอบบิท
* คนแคระ
* เอนท์
* อินทรี
* ออร์ค
* โทรลล์
* มังกร
 |
| * ด
* ค
* ก
 |

ในจินตนิยายของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีนที่เกี่ยวกับมิดเดิลเอิร์ธนั้น **นกอินทรี** คือ สัตว์ปีกขนาดมหึมาที่มีความเฉลียวฉลาดและสามารถพูดได้ ในบางครั้งก็ถูกเรียกว่า **พญาอินทรี** พวกเขามักจะปรากฏตัวในฐานะตัวแทนของ เดวส์เอกส์มาคีนา หรือ "ผู้ที่ทำให้เรื่องราวต่างๆลงเอยด้วยดี" ในหลายๆตำนานของพวกเขา ทั้งจากเรื่องราวของ*ตำนานแห่งซิลมาริล*และเรื่องราวของนูเมนอร์ จนไปถึงเรื่องราวของ*เดอะฮอบบิท*และ*เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์* ก็เหมือนกับเอนท์ที่เป็นผู้พิทักษ์แห่งป่าไม้ พญาอินทรีก็เป็นผู้พิทักษ์แห่งเหล่าสรรพสัตว์

สิ่งมีชีวิตจำพวกนี้มักถูกมองว่าเป็นเหมือนกับนกอินทรีในชีวิตจริงแต่มีขนาดใหญ่กว่า ใน*ตำนานแห่งซิลมาริล* โธรอนดอร์ถูกเรียกขานว่าเป็นผู้ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาสัตว์ปีกทั้งหมด เมื่อกางปีกออกจะมีความกว้างถึง 180 ฟุต(หรือ 55 เมตร) นอกจากนั้นแล้วนกอินทรีแต่ละชนิดยังมีขนาดใหญ่แตกต่างกันไป

ลักษณะ
------

ความแตกต่างระหว่าง *นกอินทรี* โดยรวม และ *พญาอินทรี* ได้ถูกอธิบายอย่างชัดเจนใน*เดอะฮอบบิท*:

นกอินทรีนั้นไม่ใช่นกที่มีนิสัยดีนัก บางตัวทั้งขี้ขลาดและดุร้าย แต่เผ่าพันธุ์ที่เก่าแก่ที่อาศัยอยู่ทางเทือกเขาทางเหนือนั้น คือเจ้าพญาแห่งเหล่าวิหค พวกเขาทั้งกล้าหาญ แข็งแกร่ง และยังมีจิตใจที่สูงส่ง

นกอินทรีที่มีบทบาทสำคัญ
-----------------------

### โธรอนดอร์

เจ้าแห่งพญาอินทรีในยุคที่หนึ่ง ถูกกล่าวไว้ใน*ตำนานแห่งซิลมาริล*ว่าเป็น "สัตว์ปีกที่มีความเกรียงไกรที่สุดเท่าที่เคยมีมา" ด้วยความกว้างของปีกเมื่อขยายออกประมาณ 55 เมตร และมีจะงอยปากสีทอง ชื่อของเขาแปลมาจากภาษาซินดาริน (ซึ่งเป็นภาษาของเอลฟ์ที่สร้างขึ้นโดยโทลคีน) มีความหมายว่า "ราชาแห่งอินทรี" มันยังคล้ายคลึงกับภาษาเควนยา (อีกภาษาหนึ่งของเอลฟ์) ว่า **โซรอนตาร์** เขาเป็นผู้นำของเหล่าอินทรีที่ส่วนใหญ่ปรากฏใน*ตำนานแห่งซิลมาริล* และเขายังมีบทบาทที่สำคัญเป็นของตัวเอง

โธรอนดอร์ปรากฏขึ้นครั้งแรกในตอนที่เขาได้ช่วยเหลือเจ้าชายเอลฟ์นามว่า ฟิงกอน ขณะที่พระองค์กำลังช่วยชีวิตญาติของพระองค์นามว่า มายดรอส จากการถูกจองจำอยู่ใน ธังโกโรดริม หลังจากสงครามดากอร์ อะกลาเร็บ เขายังได้ช่วยเก็บรักษาพระศพของกษัตริย์ฟิงโกลฟินจากความสกปรกหลังจากที่พระองค์ถูกสังหารโดยมอร์กอธด้วย

### ไกวเฮียร์

พญาอินทรีจากมิสตี้เม้าเท่น (ภูเขาหมอก) ผู้ที่มาช่วยแกนดาล์ฟก่อนหน้าและระหว่างช่วงสงครามแหวน ชื่อของเขาแปลว่า **เจ้าแห่งวายุ** ในภาษาซินดาริน และเขายังถูกเอ่ยว่าเป็นทายาทของ โธรอนดอร์ และยังเป็นนกอินทรีที่ยิ่งใหญ่และว่องไวที่สุดแห่งทางเหนือในยุคที่สามด้วย เมื่อเหล่าอินทรีได้ยินข่าวเรื่องการหลบหนีของกอลลัมออกจากป่าเมิร์ควู้ด พวกเขาจึงส่งไกวเฮียร์ให้นำข่าวไปบอกที่ไอเซนการ์ด จากการบอกกล่าวของราดากัสต์ พญาอินทรีได้มองเห็นแกนดาล์ฟถูกจองขังไว้อยู่บนหอคอย เขาจึงช่วยแกนดาล์ฟและพาไปส่งที่เอโดรัส ในเวลาต่อมา ไกวเฮียร์ได้ถูกส่งให้ไปตามหาแกนดาล์ฟโดยคำสั่งของกาลาเดรียล เขาได้พบกับพ่อมด ผู้ที่เพิ่งจะสังหารบัลร็อกได้สำเร็จบนยอดสูงสุดของภูเขาเคเล็บดิล และพาเขาไปส่งที่ลอธลอริเอน โดยคำสั่งของแกนดาล์ฟ ไกวเฮียร์คอยเฝ้ามองดูแม่น้ำอันดูอินและนำข่าวเกี่ยวกับคณะพันธมิตรแห่งแหวนไปแจ้งให้เขาทราบ ไกวเฮียร์เข้าร่วมในการสัประยุทธ์ที่โมรันนอน และเมื่อภูมรณะประทุขึ้น เขาแบกแกนดาล์ฟตามคำสั่งและไปช่วยโฟรโด้กับแซม
**โฟร์แชน** (อังกฤษ: 4chan) เป็นเว็บไซต์อิมเมจบอร์ดภาษาอังกฤษที่ไม่ระบุชื่อผู้ใช้ เว็บไซต์นี้เริ่มต้นโดยคริสโตเฟอร์ "moot" พูล ในเดือนตุลาคม 2003 เว็บไซต์นี้ประกอบไปด้วยบอร์ดสำหรับหัวข้อต่าง ๆ มากมาย ตั้งแต่อะนิเมะและมังงะ ไปจนถึงวิดีโอเกม ดนตรี วรรณกรรม ฟิตเน สการเมือง กีฬา และอื่น ๆ ไม่สามารถลงทะเบียนได้และผู้ใช้มักจะโพสต์โดยไม่ระบุตัวตน การโพสต์เป็นแบบชั่วคราวเนื่องจากเธรดที่ได้รับการตอบกลับล่าสุดจะถูก "บัมพ์" เข้าไปด้านบนของบอร์ดตามลำดับและเธรดเก่าจะถูกลบเมื่อมีการสร้างใหม่ ณ เดือนพฤศจิกายน 2020 4chan มีผู้เยี่ยมชมมากกว่า 20 ล้านคนต่อเดือนโดยมีโพสต์มากกว่า 900,000 โพสต์ต่อวัน

โฟร์แชนถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นภาษาอังกฤษอย่างไม่เป็นทางการคู่กับฟุตาบะแชนเนลของญี่ปุ่นอิมเมจบอร์ดหรือที่เรียกว่าทูแชน (2chan) และบอร์ดแรกถูกสร้างขึ้นเพื่อโพสต์ภาพและการสนทนาเกี่ยวกับอนิเมะ ไซต์นี้ได้รับการอธิบายว่าเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมย่อยทางอินเทอร์เน็ตเนื่องจากชุมชนมีอิทธิพลในการก่อตัวของมีมทางอินเทอร์เน็ตที่โดดเด่นเช่น lolcats, Rickrolling และ rage comic ตลอดจนนักแฮ็กติวิสต์และการเคลื่อนไหวทางการเมืองเช่นแอนโนนีมัสและออลต์ไรต์ โฟร์แชนมักเป็นที่สนใจของสื่อในฐานะแหล่งที่มาของการโต้เถียงรวมถึงการประสานงานเกี่ยวกับเรื่องการแกล้งและการล่วงละเมิดต่อเว็บไซต์และผู้ใช้อินเทอร์เน็ต และการโพสต์เนื้อหาที่ผิดกฎหมายและล่วงละเมิด เดอะการ์เดียนเคยสรุปชุมชนโฟร์แชนว่า "บ้า เด็ก ... สดใส ไร้สาระ และน่าตกใจ"

อ้างอิง
-------

1. ↑  moot (October 1, 2003). "Welcome". *4chan*. สืบค้นเมื่อ August 2, 2008.
2. ↑  "Advertise - 4chan". *4chan.org*. สืบค้นเมื่อ June 21, 2020.
3. ↑  Michaels, Sean (March 19, 2008). "Taking the Rick". *The Guardian*. London. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 27, 2008. สืบค้นเมื่อ July 24, 2008.
ใบชาเกียวกูโระ

**เกียวกูโระ** (ญี่ปุ่น: 玉露; โรมาจิ: *gyokuro*) เป็นชาญี่ปุ่น ชนิดหนึ่ง ตามมาตรฐานการติดฉลากชาเขียวของสมาคมกลางอุตสาหกรรมชาแห่งประเทศญี่ปุ่น ได้ให้คำจำกัดความไว้ว่าหมายถึง "ใบชาที่เก็บเกี่ยวมาจากสวนชาที่ถูกบังแสงอาทิตย์เกือบหมด เรียกว่า **โออิชิตะเอ็ง** (ญี่ปุ่น: 覆下園; โรมาจิ: *oishita-en*) โดยถูกคลุมด้วยวัสดุปิดเช่นฟางและผ้าขาวม้าตั้งแต่ตูมแรกของต้นชาแรกงอกขึ้นเป็นเวลาประมาณ 20 วัน และผลิตด้วยกรรมวิธีเดียวกันกับเซ็นจะ"

โดยทั่วไปสารเทอานีน ซึ่งมีบทบาทในการให้รสอูมามิในชานั้นผลิตได้จากรากและเก็บไว้ในใบผ่านทางลำต้น เมื่อเทอานีนถูกแสงแดดจะเปลี่ยนเป็นคาเทชิน ซึ่งทำให้เกิดรสฝาด กล่าวอีกนัยหนึ่ง ใบชาซึ่งเป็นวัตถุดิบของเกียวกูโระนั้นถูกเคลือบด้วยสารเคลือบที่กันแสงแดดเป็นเวลาอย่างน้อยสองสัปดาห์ก่อนการเก็บเกี่ยว ทำให้มีผลในการเพิ่ม กรดอะมิโน เช่น เทอานีน และลด คาเทชิน (หรือ แทนนิน)

ที่มา
-----

ชื่อ "เกียวกูโระ" (玉露) มาจากชื่อผลิตภัณฑ์ของยามาโมโตยามะ บริษัทผู้ผลิตชา

ในปี 1835 เมื่อคาเฮ ยามาโมโตะ (山本嘉兵衛) ประธานของยาโมโตยามะรุ่นที่ 6 ยังอายุ 18 ปี เขาไปที่โรงงานชาของคิจิเอง คิโนชิตะในหมู่บ้านอูจิในเกียวโต และลองกวนใบนึ่งด้วยตัวเอง เมื่อแห้งจะเกาะมือและจับตัวเป็นก้อนชา หลังจากลองสร้างขึ้นใหม่หลายครั้งจนได้รสชาติเหมือนน้ำหวานที่มีรสชาติที่หรูหราและสีที่สดใสจึงตั้งชื่อว่า "เกียวกูโระ" หลังจากกลับมาที่เอโดะ เขาได้นำเสนอสิ่งเหล่านี้ต่อขุนนางศักดินา, ฮาตาโมโตะ, นักชงชา และปัญญาชน เป็นผลให้ได้รับคำวิจารณ์อย่างล้นหลามและถูกนำไปทำเป็นผลิตภัณฑ์ชั้นสูงอย่างกว้างขวาง กลายเป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์พิเศษของเอโดะและแพร่หลายไปทั่ว ในเวลานั้นใบชาถูกคั่วเป็นก้อนกลมเหมือนน้ำค้าง หลังจากนั้นในช่วงต้นยุคเมจิ บริษัทสึจิริ ผู้ผลิตชาได้ปรับปรุงวิธีการคั่วที่ใช้ในปัจจุบัน

นอกจากนี้ ในบริเวณ ศาลเจ้าโองูระ ในเมืองอูจิ จังหวัดเกียวโตก็มี "อนุสาวรีย์ต้นกำเนิดของเกียวกูโระ'' (玉露製茶発祥の碑) ตั้งอยู่ด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  文部科学省 「日本食品標準成分表2015年版（七訂）」
2. ↑  "緑茶の表示基準" (PDF). 公益社団法人日本茶業中央会. สืบค้นเมื่อ 2022-06-13.
3. ↑  小林加奈理, 長戸有希子, 青井暢之 ほか、「L-テアニンのヒトの脳波に及ぼす影響」 『日本農芸化学会誌』 1998年 72巻 2号 p.153-157, doi:10.1271/nogeikagaku1924.72.153
4. ↑  『山本山の歴史』78頁
5. ↑  "京都山城宇治茶の郷めぐり" (PDF). 京都府. สืบค้นเมื่อ 2022-06-13.
ส่วนของ ระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์ (Anatomical Therapeutic Chemical Classification System)

S อวัยวะรับความรู้สึก (Sensory organs)

S03A Anti-infectives
--------------------

### S03AA Anti-infectives

S03AA01 Neomycin
S03AA02 Tetracycline
S03AA03 Polymyxin B
S03AA04 Chlorhexidine
S03AA05 Hexamidine
S03AA06 Gentamicin
S03AA07 Ciprofloxacin
S03AA08 Chloramphenicol
S03AA30 Antiinfectives, combinations

S03B Corticosteroids
--------------------

### S03BA Corticosteroids

S03BA01 Dexamethasone
S03BA02 Prednisolone
S03BA03 Betamethasone

S03C Corticosteroids and anti-infectives in combination
-------------------------------------------------------

### S03CA Corticosteroids and anti-infectives in combination

S03CA01 Dexamethasone and antiinfectives
S03CA02 Prednisolone and antiinfectives
S03CA04 Hydrocortisone and antiinfectives
S03CA05 Fludrocortisone and antiinfectives
S03CA06 Betamethasone and antiinfectives

S03D Other ophthalmological and otological preparations
-------------------------------------------------------
**เอ็ดเวิร์ด ฮีลีย์** (อังกฤษ: Edward Healey) สถาปนิกชาวอังกฤษที่ทำงานส่วนใหญ่ใน สยาม/ไทย ระหว่างช่วงครึ่งแรกของ คริสต์ศตวรรษที่ 20 เขาจบการศึกษาจาก ราชวิทยาลัยศิลปะ ในลอนดอนเมื่อปี พ.ศ. 2450 ก่อนเดินทางมายังสยามเพื่อเป็นอาจารย์ใหญ่ของ โรงเรียนเพาะช่าง ระหว่างปี พ.ศ. 2453 ถึง 2455 เขารับงานก่อสร้างส่วนตัวด้วยจนเป็นที่รู้จักในฐานะ สถาปนิกชาวสยามออกแบบอาคารสถาปัตยกรรมไทยประยุกต์ ตามพระราชประสงค์ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ดังเห็นได้จากที่พระองค์ทรงโปรดเกล้าฯ ให้เอ็ดเวิร์ด ฮีลีย์และคาร์ล เดอริง ให้ออกแบบโรงเรียนข้าราชการพลเรือน (จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) โดยเดินทางไปดูงานสถาปัตยกรรมที่สุโขทัย

ผลงานการออกแบบอาคารของเอ็ดเวิร์ด ฮีลีย์ อาทิ วังเทวะเวสม์ ตึกบัญชาการ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย บ้านมนังคศิลา และอาคารหลักของ สยามสมาคมในพระบรมราชูปถัมภ์

กระทั่งวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทาน เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยาแก่นาย เอ็ดเวิร์ด ฮีลีย์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* 

* พ.ศ. ๒๔๕๘ –  เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ร.ด.ม.(ศ))

อ้างอิง
-------

1. ↑  เฉลิมพล โตสารเดช. "การศึกษาผลงานการออกแบบสถาปัตยกรรมของหลวงวิศาลศิลปกรรม (เชื้อ ปัทมจินดา)" (PDF).
2. ↑  Fusinpaiboon, Chomchon (2014). *Modernisation of Building: The Transplantation of the Concept of Architecture from Europe to Thailand, 1930s–1950s* (PhD thesis). University of Sheffield. pp. 123–4.
3. ↑  "พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-02-10. สืบค้นเมื่อ 2020-07-09.