recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**เป้าหมายและผลสัมฤทธิ์สำคัญ** (อังกฤษ: objectives and key results) หรือ **โอเคอาร์** (OKR) คือ กรอบการทำงานในการกำหนดและค้นหาเป้าหมายและผลที่ตามมา

ผู้ที่ถือว่าเป็นบิดาแห่งโอเคอาร์ คือ แอนดี โกรฟ ที่ได้แนะนำให้กับบริษัทอินเทลในช่วงที่เขาทำงานอยู่ที่นั่น และได้บันทึกลงในหนังสือปี ค.ศ. 1983 ที่ชื่อ *High Output Management* โกรฟให้แนวคิดง่าย ๆ แต่มีประสิทธิภาพ ที่อธิบายโดยจอห์น โดร์ "ผลสัมฤทธิ์ที่สำคัญสามารถวัดผลได้ แต่ในตอนจบ คุณลองดู แล้วไม่มีข้อโต้แย้งใด ว่า คุณได้ทำมั๊ย หรือคุณไม่ได้ทำ ใช่มั๊ย หรือไม่ ง่าย ๆ อย่าตัดสินอะไร"

โอเคอาร์ ประกอบด้วย เป้าหมาย ที่กำหนดเป้าหมายอย่างชัดเจน และผลสัมฤทธิ์สำคัญหนึ่งหรือสองข้อ โดยเฉพาะการวัดผลเพื่อที่สืบค้นความสำเร็จของเป้าหมาย จุดมุ่งหมายของโอเคอาร์เป็นการกำหนดความสำเร็จของเป้าหมายที่เป็นรูปธรรม การจำเพาะเจาะจงและการกระทำที่วัดผลได้ ผลสัมฤทธิ์สำคัญสามารถวัดได้ตั้งแต่ 0-100% หรือหน่วยของจำนวน (เช่น จำนวนเงินดอลลาร์, เปอร์เซนต์ของสินค้า ฯลฯ) เป้าหมายควรกำหนดตั้งแต่เริ่มต้น ที่ได้มีการวางแผนและกิจกรรมที่ช่วยให้ไปถึงเป้าหมาย และพัฒนาไปสู่ผลสัมฤทธิ์สำคัญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Grove, Andrew (1983). *High Output Management*. Random House. ISBN 0394532341.
2. ↑  Doerr, John (2018). *Measure What Matters: How Google, Bono, and the Gates Foundation Rock the World with OKRs*. Penguin Publishing Group. p. 31. ISBN 9780525536239.
3. ↑  Wodtke, Christina (2016). *Introduction to OKRs*. O’Reilly Media, Inc. ISBN 9781491960271.
4. ↑  Calin, Denis (2019-02-03). "What is OKR?". สืบค้นเมื่อ 2019-02-03.
5. ↑  Maasik, Alexander. *Step by Step Guide to OKRs*. Amazon Digital Services LLC.
**วันการล้างมือโลก** (อังกฤษ: Global Handwashing Day) เป็นการรณรงค์เพื่อกระตุ้นและระดมประชากรกว่าล้านคนทั่วโลกให้ล้างมือด้วยสบู่ การรณรงค์ดังกล่าวเป็นการอุทิศให้กับความตระหนักที่เพิ่มขึ้นของการล้างมือพร้อมสบู่ ซึ่งเป็นการป้องกันเชื้อโรคที่สำคัญได้ทางหนึ่ง วันการล้างมือโลกเป็นกิจกรรมที่จัดขึ้นหลังจากสัปดาห์น้ำโลกประจำปี ค.ศ. 2008 ซึ่งถูกจัดขึ้นในเมืองสต็อกโฮล์ม ระหว่างวันที่ 17-23 สิงหาคม และริเริ่ม Public Private Partnership for Handwashing (PPPHW) วันการล้างมือโลกถูกจัดขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2008 ซึ่งเป็นการเลือกโดยสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ พร้อมกับเลือกให้ปี ค.ศ. 2008 เป็นปีสากลแห่งการรักษาอนามัย

หัวใจหลักของวันการล้างมือโลกมุ่งไปยังกลุ่มเด็กนักเรียน รัฐสมาชิกได้รับประกันว่าจะเพิ่มจำนวนเด็กนักเรียนที่ล้างมือด้วยสบู่ในมากกว่า 70 ประเทศ

เบื้องหลัง
----------

การรณรงค์ดังกล่าวถูกริเริ่มขึ้นเพื่อโอกาสเสียชีวิตจากโรคท้องร่วง โดยการเปลี่ยนแปลงนิสัยง่าย ๆ อย่างเช่น การล้างมือด้วยสบู่ ซึ่งจากการศึกษาวิจัยพบว่า สามารถลดโอกาสติดเชื้อได้เกือบ 50%.

ความสำคัญของการรณรงค์
---------------------

การล้างมือด้วยสบู่เป็นวิธีการที่มีประสิทธิภาพและไม่แพงในการป้องกันโรคท้องร่วง อันเป็นพฤติกรรมที่เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติในบ้าน โรงเรียนและในประชาคมทั่วโลก โรคปอดบวมและโรคท้องร่วงเป็นโรคที่ฆ่าชีวิตเด็กทั่วโลกกว่า 3.5 ล้านคนต่อปี และตามเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ การล้างมือด้วยสบู่ก่อนรับประทานอาหารหรือหลังการใช้ห้องน้ำจะสามารถช่วยชีวิตผู้คนได้มากกว่าการฉีดวัคซีนหรือการใช้ยารักษา และลดจำนวนผู้เสียชีวิตจากโรคท้องร่วงได้ 50% และโรคที่เกี่ยวข้องกับทางเดินหายใจ 25%

อ้างอิง
-------

1. ↑  WHO Global Handwashing Day
2. ↑  Effect of washing hands with soap on diarrhea risk in the community: a systematic review. The Lancet Infectious Diseases , Volume 3 , Issue 5 , Pages 275 - 281 V. Curtis , S. Cairncross
3. ↑  "The State of the World's Children 2008. Child Survival. UNICEF" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-12-08. สืบค้นเมื่อ 2009-10-17.

ดูเพิ่ม
-------

* การล้างมือ
* การล้างมือด้วยสบู่

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official site for Global Handwashing Day
* World Bank Sanitation Program
**วันกองทัพ** คือวันที่หลายประเทศให้เกียรติแก่กองทัพของตน

### ไทย

ดูบทความหลักที่: วันกองทัพไทย
วันกองทัพของประเทศไทยคือวันที่ 18 มกราคม ของทุกปี เพื่อระลึกถึงวาระที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงกระทำยุทธหัตถีกับพระมหาอุปราชาของพม่า โดยถือเอาวันที่ 18 มกราคม ของทุกปีเป็นวันกองทัพไทย วันกองทัพเรือคือ 20 พ.ย.ตรงกับวันที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเสด็จพระราชดำเนินเปิดโรงเรียนนายเรือ

### อาร์มีเนีย

วันการเฉลิมฉลองของกองทัพอาร์มีเนียมีในวัน 28 มกราคม

### ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์

วันการเฉลิมฉลองกองทัพออสเตรเลียและนิวซีแลนด์มีขึ้นทุกวันที่ 25 เมษายน ของทุกปี

### อาเซอร์ไบจาน

มีการเฉลิมฉลองทุกวันที่ 26 มิถุนายน

### บังกลาเทศ

บังกลาเทศมีการเฉลิมฉลองวันกองทัพทุกวันที่ 21 พฤศจิกายนของทุกปี

### บราซิล

มีการเฉลิมฉลองทุกวันที่ 25 สิงหาคม

### บัลแกเรีย

วันของความกล้าหาญเป็นที่จัดงานฉลองทุกปีในวันที่ 6 พฤษภาคม, งานฉลองของเซนต์จอร์จผู้เป็นนักบุญอุปถัมภ์ของกองทัพบัลแกเรีย .

### แคนาดา

วันกองทัพของแคนาดาจัดขึ้นในวันอาทิตย์แรกของเดือนมิถุนายน

### ชิลี

วันกองทัพของชิลีเป็นวันหยุดแห่งชาติเฉลิมฉลองทุกวันที่ 19 กันยายน

### สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน)

วันกองทัพของสาธารณะจันมีขึ้นทุกวันที่ 13 กันยายน ซึ่งเป็นวันที่มีชัยชนะเหนือญี่ปุ่น

### สาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนแผ่นดินใหญ่)

มีการเฉลิมฉลองทุกวันที่ 1สิงหาคม

### โครเอเซีย

มีการเฉลิมฉลองทุกวันที่ 28 พฤษภาคม เริ่มขึ้นเมื่อปี 1991

### อียิปต์

ในอียิปต์มีการเฉลิมฉลองวันกองทัพทุกวันที่ 6 ตุลาคม

### ฟินแลนด์

มีการเฉลิมฉลองทุกวันที่ 4 มิถุนายน

### กัวเตมาลา

มีขึ้นทุกวันที่ 30 มิถุนายน

### ฮังการี

เป็นวันที่รักชาติและทหารมีขึ้นทุก 21 พฤษภาคม

### อินเดีย

ในประเทศอินเดีย วันกองทัพบกบก,วันทหารเรือ,Coast Guard และวันกองทัพอากาศ ฉลองวันกองทัพบก (15 มกราคม) วันกองทัพเรือ(4 ธันวาคม)

### อินโดนีเซีย

มีการเฉลิมฉลองทุกวันที่ 5 ตุลาคม

### อิหร่าน

มีการเฉลิมฉลองวันที่ 18 เมษายน

### อิรัก

มีการเฉลิมฉลองวันที่ 6 มกราคม

### อิสราเอล

มีขึ้นในวันที่ 4 เดือนIyar ตามปฏิทินฮิบรู

### อิตาลี

มีการเฉลิมฉลองวันที่ 4 พฤศจิกายน

### ญี่ปุ่น

มีการเฉลิมฉลองทุกวันที่ 1 พฤศจิกายน

### เลบานอน

กองทัพเลบานอน มีการเฉลิมฉลองวันที่ 1 สิงหาคม

### มอริเตเนีย

มีการเฉลิมฉลองทุกวันที่ 10 กรกฎาคม

### เม็กซิโก

มีการเฉลิมฉลองที่ 19 กุมภาพันธ์ตั้งแต่ปี 1950

### มอนเตเนโกร

มีการเฉลิมฉลองที่ 6 ตุลาคม

### พม่า

มีการเฉลิมฉลองวันที่ 27 มีนาคมในพิธีฉลองการเริ่มต้นทีกองทัพพม่าต่อต้านกองทัพญี่ปุ่นที่ยึดครองที่จะยึดครองพม่าในปี 1945

### ไนจีเรีย

มีการเฉลิมฉลองที่ 15 มกราคม

### ปากีสถาน

กองทัพปากีสถานมีการสถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม 1947 หลังจากที่ปากีสถานแยกตัวออกจากอินเดียและมีวันเฉลิมฉลองกองทัพบก กองทัพเรือและกองทัพอากาศ ทุกวันที่ 6กันยายน

### เปรู

มีการเฉลิมฉลองวันที่ 24 กันยายน

### โปแลนด์

วันกองทัพมีการเฉลิมฉลองวันที่ 15 สิงหาคม

### โรมาเนีย

มีการเฉลิมฉลองเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม

### รัสเซีย

มีการเฉลิมฉลองวันที่ 23 กุมภาพันธ์

### สิงคโปร์

วันกองทัพตรงกับวันที่ 1 กรกฎาคมของทุกปี

### สโลวีเนีย

วันที่ 15 พฤษภาคมในแต่ละปี

### เกาหลีใต้

ตรงกับวันที่ 1 ตุลาคม

### ยูเครน

วันกองทัพบกมีการเฉลิมฉลองวันที่ 6 ธันวาคม

### เวเนซุเอลา

ฉลองวันกองทัพบกเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน

### เวียดนาม

วันกองทัพทหารมีการเฉลิมฉลองวันที่ 22 ธันวาคม
**ลีโอ วับโวโก** (Leo Rwabwogo) นักมวยสากลสมัครเล่นชาวยูกันดา เกิดเมื่อ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2492 ที่โตโรโร ยูกันดาตะวันออก เสียชีวิตเมื่อ 15 มกราคม พ.ศ. 2552 ที่รูโกโง ยูกันดาตะวันตก รวมอายุได้ 60 ปี

วาโวโกติดทีมชาติอูกันดาเข้าแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2511 ที่ เม็กซิโก และ พ.ศ. 2515 ที่ เยอรมันตะวันตก ในรุ่นฟลายเวท โดยใน พ.ศ. 2511 รอบแรก ชนะซอ ซังยอง จากเกาหลีใต้ เมื่อ 14 ตุลาคม รอบสอง ชนะ ดาเวย์ วาสเกวซ จากสหรัฐ เมื่อ 17 ตุลาคม รอบ 8 คนสุดท้าย ชนะ ติโบร์ บอดอรี จากฮังการี เมื่อ 21 ตุลาคม ส่วนในรอบรองชนะเลิศ แพ้ อาร์เทอร์ โอเลช จากโปแลนด์ เมื่อ 24 ตุลาคม ได้เหรียญทองแดง

ส่วนในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2515 รอบแรกชนะจอร์จ อากูญา จากอุรุกวัย เมื่อ 27 สิงหาคม รอบสอง ชนะ เมาริซ โอซูลิแวน จาก สหราชอาณาจักร เมื่อ 30 สิงหาคม รอบสาม ชนะ ชวลิต อ่อนฉิม จากไทย เมื่อ 5 กันยายน รอบ 8 คนสุดท้าย ชนะ เนล แมกลอกิน จากไอร์แลนด์ เมื่อ 6 กันยายน รอบรองชนะเลิศ ชนะ ดักกลาส โรดริเกวซ จากคิวบา เมื่อ 8 กันยายน และในรอบชิงชนะเลิศ แพ้ เกออร์กี โกสตาดินอฟ จากบัลแกเรีย เมื่อ 10 กันยายน ได้เหรียญเงิน

อ้างอิง
-------

* เก็บถาวร 2012-02-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดชีโพน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลผักไห่ อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีพระครูประจักษ์สุตคุณ เป็นเจ้าอาวาส มีที่ดินที่ตั้งของวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน 50 ตารางวา 

วัดชีโพนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2340 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 60 เมตร จากพระราชหัตถเลขาเรื่องเสด็จประพาสต้นตามลำน้ำมะขามเฒ่า เมื่อ พ.ศ. 2451 เขียนว่าแต่ครั้นเมื่อไปวัดชีโพน ซึ่งเรียกว่า **วัดชีตาเห็น** ที่หลวงญาณสร้าง (หลวงชลญาณ วิจิต) สมบุญไปสร้างวิหารขึ้นไว้ได้ช่วยการปิดทอง จึงเชิญไปให้อนุโมทนาได้พบพระครูอ่ำเจ้าแขวงเสนาใหญ่ 

ต่อมาได้พระราชทานกระเบื้องหินอ่อนปูพื้นอุโบสถ พระพันปีหลวงในรัชกาลที่ 5 พระราชทานกระเบื้องเคลือบมุงหลังคาวิหารแก่วัดชีโพน ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงเปลี่ยนนามใหม่ว่า "วัดชีโพน" เพราะคำว่าโพน โพล้นเป็นคำผวน แปลว่า "เห็นไกล" ในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่ 2 พ.ศ. 2485–2486 กรุงเทพถูกกองฝ่ายสัมพันธมิตรโจมตี คณะครูนักเรียนโรงเรียนราชินีได้อพยพนักเรียนมาทำการเรียนการสอนที่โรงเรียนวัดชีโพนแห่ง นอกจากนั้นยังมีบันทึกว่ามีการประหารชีวิตอ้ายโพ หูแหว่ง กับอ้ายชื้น ที่วัดชีโพนเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2414

อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ภายในวัดมีอุโบสถ ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์ 7 หลัง อย่าไรก็ดีเมื่อ พ.ศ. 2556 มีรายงานว่าางวัดได้รื้อวิหารเก่าสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดชีโพน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ชาวบ้านกรุงเก่าร้องวิหารเก่าสมัยร.1ถูกทุบ". คมชัดลึก.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดชีโพน**
**วัดชายนา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านในดง อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี มีเนื้อที่ 10 ไร่ 80 ตารางวา

วัดชายนาเริ่มก่อสร้างเมื่อราว พ.ศ. 2504–2505 ชาวบ้านจากหมู่บ้านในดง ซึ่งแต่เดิมขึ้นตรงกับหมู่ 8 ตำบลบางปลาเค้า ได้นิมนต์พระสงฆ์ไปจำพรรษาที่วัดร้าง ได้รับการบุกเบิกหักร้างถางพง โดยหลวงพ่อตัด ปวโร พร้อมด้วยชาวบ้าน พ.ศ. 2505 พื้นที่แปลงนี้อยู่ในความดูแลของอดีตกำนัน คำ ทองทา ถวายไว้เพื่อให้สร้างวัด ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่พฤหัสบดีที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 ประกาศตั้งวัดเมื่อวันพุธที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 วางศิลาฤกษ์อุโบสถ เมื่อวันพุธที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2509 โดยมีพระราชสุทธิโมลี เจ้าคณะจังหวัด ธรรมยุต วางศิลาฤกษ์ พระครูโสภิตธรรมาภรณ์ (ทอง) เป็นประธาน นายกำนันคำ ทองทา เป็นกรรมการ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประกาศ ณ วันพฤหัสบดีที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 หล่อพระประธานเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 ผูกพัทธสีมาเมื่อวันพุธที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2525

วัดชายนามีเกจิอาจารย์ คือ พระพุทธวิริยากร (หลวงพ่อตัด ปวโร) ท่านมีชื่อเสียงในการสร้างวัตถุมงคล ตะกรุดเนื้อตะกั่ว ที่มากด้วยพุทธคุณและประสบการณ์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระพุทธวิริยากร (หลวงพ่อตัด ปวโร) พ.ศ. 2505–2552
* พระครูสารธรรมนิเทศ (พระอาจารย์ทิน วรจตฺโต) พ.ศ. 2553–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดชายนา". องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านในดง.
2. ↑  "หลวงพ่อตัด ปวโร วัดชายนา จ.เพชรบุรี". ข่าวสด.
ตลาดสึกิจิเมื่อมองจาก *ชิโอโดเมะ* (2018)
**ตลาดค้าส่งกลางมหานครโตเกียว** (อังกฤษ: Tokyo Metropolitan Central Wholesale Market; ญี่ปุ่น: 東京都中央卸売市場; โรมาจิ: *Tōkyō-to Chūō Oroshiuri Shijō*) หรือเป็นที่รู้จักอย่างทั่วไปในนาม **ตลาดสึกิจิ** (ญี่ปุ่น: 築地市場; โรมาจิ: *Tsukiji-shijō*) เป็นตลาดค้าส่งปลาและอาหารทะเล ที่ใหญ่ที่สุดในโลก และยังคงเป็นตลาดค้าส่งที่ใหญ่ที่สุดแม้ว่าจะเทียบกับตลาดค้าส่งประเภทอื่น ๆ ก็ตาม 

ตลาดปลาสึกิจิมีที่ตั้งอยู่ในย่านสึกิจิ ในเขตชูโอ กรุงโตเกียว มีการค้าขายตั้งแต่เวลา 04:00 น. ของทุกวัน มีความน่าใจตรงที่มีการประมูลปลาทูน่าแข่งขันกัน ในปี ค.ศ. 2012 ตลาดปลาสึกิจิได้ถูกจัดอันดับให้เป็นตลาดสดที่ดีที่สุดในโลกเป็นอันดับ 2 จากสำนักข่าวซีเอ็นเอ็น

ตลาดปลาสึกิจิเปิดทำการเป็นวันสุดท้ายในวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2018 หลังจากเปิดทำการค้ามากว่า 83 ปี ก่อนที่จะย้ายที่ตั้งไปยังย่านโทโยซุ เขตโคโต ซึ่งอยู่ห่างลงไปทางใต้ประมาณ 2 กิโลเมตร และเริ่มเปิดดำเนินการวันแรกในวันที่ 11 ตุลาคม

ประวัติ
-------

ตลาดปลาแห่งแรกในโตเกียวถูกจัดตั้งขึ้นโดย โทกูงาวะ อิเอยาซุ โชกุนคนแรกแห่งยุคเอโดะเพื่อสะดวกต่อการจัดหาวัตถุดิบเพื่อบริโภคในปราสาทเอโดะ อิเอยาซุได้เชิญชวนชาวประมงจากสึกูดะในโอซากะ มาขายปลาที่นครเอโดะ (โตเกียวในปัจจุบัน) แต่ทั้งนี้ ปลาต่าง ๆ ไม่ได้ถูกนำไปขายตรงถึงปราสาท แต่ไปขายในบริเวณใกล้ ๆ กับ สะพานนิฮง ซึ่งที่นั่นถูกเรียกว่า *อูโองาชิ* (ท่าปลา) ซึ่งเป็นหนึ่งในตลาดสำคัญของเอโดะ

สิงหาคม ค.ศ. 1918 เกิดการจลาจลข้าว (*โคเมโซโด*) ซึ่งมีผู้ประท้วงและก่อจลาจลในกว่าร้อยเมือง เพื่อต่อต้านภาวะขาดแคลนอาหารและราคาข้าวที่แพง รัฐบาลจักรวรรดิญี่ปุ่นถูกกดดันให้จัดตั้งสถาบันเพื่อจำหน่ายอาหารแห่งใหม่โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่เขตเมือง จนในที่สุด *กฎหมายตลาดค้าส่งกลาง* จึงถูกตราขึ้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1923

ระเบียงภาพ
----------

* ทูน่าสดถูกจัดเรียงเพื่อรอการประมูลทูน่าสดถูกจัดเรียงเพื่อรอการประมูล
* การประมูลทูน่าการประมูลทูน่า
* ร้านซูชิในตลาดปลาสึกิจิร้านซูชิในตลาดปลาสึกิจิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เพิ่งจะรู้ว่า "อ.ต.ก." ตลาดสดอันดับ 4 ของโลก". *ไทยรัฐ*. 16 October 2015. สืบค้นเมื่อ 16 October 2015.
2. ↑  "History on ice: Workers and tourists say 'sayonara' to Tokyo's Tsukiji market". *The Japan Times*. 6 October 2018. สืบค้นเมื่อ 29 October 2018.
3. ↑  Market association home page เก็บถาวร 2010-10-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ตลาดปลาสึกิจิ**

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (อังกฤษ)

  

พิกัดภูมิศาสตร์: 35°39′41″N 139°46′11″E﻿ / ﻿35.66139°N 139.76972°E﻿ / 35.66139; 139.76972
|  |  |
| --- | --- |
|  | **บทความนี้อักษรเกาหลีปรากฏอยู่** คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถามหรือสัญลักษณ์อื่นแทนตัวอักษร หากคอมพิวเตอร์ของคุณไม่สามารถแสดงผลอักษรฮันกึลและอักษรฮันจาได้อย่างถูกต้อง |

**การลงทัณฑ์ปีชินอิม** (신임사화) ความขัดแย้งทางการเมืองที่เกิดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1722 ตรงกับรัชสมัย พระเจ้าคย็องจง พระราชาลำดับที่ 21 แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน

สืบเนื่องจากพระเจ้าคย็องจงพระพลานามัยไม่แข็งแรงตั้งแต่ทรงพระเยาว์ทำให้ไม่สามารถมีพระราชโอรสไว้สืบราชบัลลังก์ได้เหล่าขุนนาง กลุ่มโนรน กลุ่มขุนนางกลุ่มสำคัญในราชสำนักจึงฉวยโอกาสถวายฎีกาต่อพระเจ้าคย็องจงให้สถาปนา องค์ชายยอนอิง พระอนุชาต่างพระมารดาของพระเจ้าคย็องจงซึ่งทางกลุ่มโนรนให้การสนับสนุนขึ้นเป็นรัชทายาทซึ่งพระเจ้าคย็องจงก็เห็นด้วยและได้มีพระราชโองการให้สถาปนาองค์ชายยอนอิงเป็น **วังเซเจ** (พระอนุชารัชทายาท)

อีก 2 ปีต่อมาคือใน ค.ศ. 1722 พระเจ้าคย็องจงประชวรหนักจนมิอาจว่าราชการได้ขุนนางกลุ่มโนรนจึงได้ถวายฎีกาอีกครั้งเพื่อให้สถาปนาองค์ชายยอนอิงเป็นผู้สำเร็จราชการเหล่าขุนนาง กลุ่มโซรน กลุ่มขุนนางกลุ่มสำคัญอีกกลุ่มหนึ่งในราชสำนักที่ให้การสนับสนุนพระเจ้าคย็องจงซึ่งอยู่ขั้วตรงข้ามกับกลุ่มโนรนได้เข้าเฝ้ากราบทูลความเท็จให้พระเจ้าคย็องจงทราบว่ากลุ่มโนรนกระทำเช่นนี้เพื่อหวังจะก่อกบฏโค่นล้มราชบัลลังก์และยกองค์ชายยอนอิงขึ้นเป็นพระราชาแทนพระเจ้าคย็องจงจึงมีพระบัญชาให้กวาดล้างขุนนางกลุ่มโนรนจำนวนมากทั้งประหารชีวิตและเนรเทศทำให้กลุ่มโนรนแทบจะหมดอำนาจจากราชสำนัก

แต่ในท้ายที่สุดองค์ชายยอนอิงก็ได้เป็นผู้สำเร็จราชการและได้ขึ้นเป็นพระเจ้าย็องโจภายหลังจากการสวรรคตของพระเจ้าคย็องจงในอีก 2 ปีต่อมาคือเมื่อ ค.ศ. 1724
**ยูฮันเนิส รีดแบร์ย** (สวีเดน: *Johannes Rydberg*; 8 พฤศจิกายน 1854 – 28 ธันวาคม 1919) เป็นนักฟิสิกส์ชาวสวีเดน เป็นรู้จักกันจากชื่อค่าคงตัวรีดแบร์ยสำหรับสเปกโทรสโกปี

ชีวประวัติ
----------

รีดแบร์ยเกิดที่ฮัล์มสตา ประเทศสวีเดน เรียนคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยลุนด์ เขากลายเป็น อาจารย์สอนวิชาคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยลุนด์ จากนั้นเป็นอาจารย์สอนวิชาฟิสิกส์ ใน ปี 1882 ได้เป็นศาสตราจารย์ ในปี 1901 และเป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยลุนด์จนถึงปี 1919 เนื่องจากอาการป่วยตั้งแต่ปี 1914 ทำให้เขาไม่สามารถดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ต่อไป มันเนอ ซีกบอน เป็นลูกศิษย์ของเขา ในปี 1919 เขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกต่างชาติของราชสมาคมของลอนดอน

ผลงาน
-----

ผลงานที่สำคัญของรีดแบร์ยใน ปี 1890 คือการแสดงให้เห็นว่า ความยาวคลื่นของสเปกตรัมของอะตอมที่ถูกกระตุ้นสามารถแสดงในรูปของการคำนวณจากจำนวนเต็มได้

{\displaystyle {1 \over \lambda }=R\left({1 \over {n^{2}}}-{1 \over {m^{2}}}\right)}
โดยที่ค่าสัมประสิทธิ์ R คือ ค่าคงตัวรีดแบร์ย λ คือความยาวคลื่นของแสง (สเปกตรัมของเส้น) และ n และ m เป็นจำนวนเต็มตั้งแต่ 1 ขึ้นไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Rydberg; Janne Robert (1854 - 1919)". *Record* (ภาษาอังกฤษ). The Royal Society. สืบค้นเมื่อ 2012-06-15.
แบบจำลองระเบิด**ลิตเติลบอย**หลังจากระเบิดจริงถูกนำไปทิ้งที่เมืองฮิโรชิมะ
**ลิตเติลบอย** (อังกฤษ: Little Boy) เป็นชื่อรหัสของระเบิดปรมาณู ที่ถูกนำไปทิ้งเหนือเมืองฮิโรชิมะ ของประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2488 โดยเครื่องบิน B-29 Superfortress (เครื่องบินลำนี้มีชื่อ Enola Gay) ผู้ทำหน้าที่นักบินคือ พันโทพอล ทิบเบตส์ (Lt.Col.Paul Tibbets) แห่งกองกำลังอากาศในกองทัพบกสหรัฐอเมริกา (ภายหลังได้ยกฐานะขึ้นเป็นกองทัพอากาศ) นับเป็นระเบิดปรมาณูลูกแรก ที่ใช้ในการสงคราม ส่วนระเบิดปรมาณูลูกที่สอง ซึ่งมีชื่อว่า แฟตแมน นั้น ถูกนำไปทิ้งเหนือเมืองนางาซากิของญี่ปุ่นในอีก 3 วันต่อมา 

อาวุธนี้ได้รับการพัฒนาขึ้นในระหว่างจัดตั้งโครงการแมนฮัตตัน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และได้กำลังระเบิดมาจากธาตุยูเรเนียมที่ผ่านกระบวนการแยกไอโซโทปแล้ว (enriched uranium) การทิ้งระเบิดปรมาณูเหนือเมืองฮิโรชิมะ และนางาซากิของญี่ปุ่นนั้น ถือเป็นการระเบิดปรมาณูครั้งที่ 2 ในประวัติศาสตร์ (ครั้งแรก เป็นการทดลองเรียกว่า ทดลองทรีนิตี้ (Trinity test) ระเบิดลิตเติลบอย มีความยาว 3 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 71 เซนติเมตร และน้ำหนัก 4,000 กิโลกรัม บรรจุธาตุยูเรเนียมประมาณ 64 กิโลกรัม แต่ส่วนที่จะเกิดปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิซชันมีน้ำหนักเพียง 700 กรัมเท่านั้น

การทิ้งระเบิดถล่มเมืองฮิโรชิม่า
-------------------------------

เมฆรูปดอกเห็ดเหนือเมืองฮิโรชิมะหลังการทิ้งระเบิด "ลิตเติลบอย"
ระเบิดลิตเติลบอยนั้นถูกลำเลียงขึ้นเครื่องบิน B29 และบินขึ้นไปยังระดับความสูง 9,600 เมตร เหนือเมืองฮิโรชิมะ จากนั้นจึงปล่อยลงมา เมื่อเวลาประมาณ 8.15 น. (JST) การจุดชนวนระเบิดเกิดขึ้นที่ระดับความสูง 580 เมตร และด้วยแรงระเบิด 13 - 16 กิโลตัน ทำให้ระเบิดลูกนี้มีอานุภาพต่ำกว่า "แฟตแมน" ซึ่งถูกนำไปทิ้งเหนือเมืองนางาซากิ (21 - 23 กิโลตัน) เอกสารของทางการระบุว่าอานุภาพของระเบิดปรมาณูลูกนี้เทียบเท่ากับการระเบิดของระเบิดทีเอ็นที (TNT) ปริมาณราว 15 กิโลตัน นั่นคือ 
6.3 × 1013 จูล = 63 TJ (เทอราจูล) 

อย่างไรก็ตาม ความเสียหายและจำนวนของเหยื่อระเบิดลูกนี้มีสูงกว่ามาก เพราะเมืองฮิโรชิมะนั้นอยู่บนที่ราบ ขณะที่จุดศูนย์กลางของเมืองนางาซากิอยู่ในหุบเขาขนาดเล็ก 

มีผู้คนประมาณ 70,000 คน เสียชีวิตอันเป็นผลจากการระเบิดโดยตรง และที่ได้รับบาดเจ็บอีกเป็นจำนวนใกล้เคียงกัน ขณะที่ผู้คนอีกจำนวนมากต้องเสียชีวิตในภายหลังจากการะเบิด อันเนื่องมาจากกัมมันตรังสี และมะเร็ง

สำหรับมารดาที่กำลังตั้งครรภ์นั้นก็ต้องสูญเสียทารกในครรภ์ไป หรือมิฉะนั้นก็ให้กำเนิดทารกที่พิการ เสื้อผ้าไหม้หมดจนเหลือแต่เนื้อตัวเปล่าเปลือย

ความสำเร็จของการทิ้งระเบิดครั้งนี้ได้ถูกรายงานข่าวกระจายออกไปอย่างกว้างขวางในสหรัฐอเมริกาท่ามกลางความอยากรู้ นักวิจารณ์จำนวนมากคาดว่าน่าจะเป็นจุดสิ้นสุดของสงครามก่อนที่มันจะยืดเยื้อและมีการบุกเกาะญี่ปุ่นอย่างนองเลือด

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ลิตเติลบอย**

1. ↑
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-25. สืบค้นเมื่อ 2006-02-07.
ในทางคณิตศาสตร์ **สัญกรณ์ลูกศรของคนูธ** (อังกฤษ: Knuth's up-arrow notation) เป็นสัญลักษณ์ที่ใช้เขียนแสดงจำนวนที่มีค่ามาก ๆ คิดค้นโดย โดนัลด์ คนูธ เมื่อปี พ.ศ. 2519

นิยาม
-----

การคูณ (multiplication) ของจำนวนนับสามารถนิยามโดยใช้การบวกได้ดังนี้

{\displaystyle {\begin{matrix}ab&=&\underbrace {a+a+\dots +a} \\&&b{\mbox{ copies of }}a\end{matrix}}}
เช่น

{\displaystyle {\begin{matrix}3\times 2&=&\underbrace {3+3} &=&6\\&&2{\mbox{ copies of }}3\end{matrix}}}
การยกกำลัง (exponentiation) ก็สามารถนิยามโดยใช้การคูณได้ดังนี้

{\displaystyle {\begin{matrix}a\uparrow b=a^{b}=&\underbrace {a\times a\times \dots \times a} \\&b{\mbox{ copies of }}a\end{matrix}}}
เช่น

{\displaystyle {\begin{matrix}3\uparrow 2=3^{2}=&\underbrace {3\times 3} &=&9\\&2{\mbox{ copies of }}3\end{matrix}}}
ซึ่งเป็นที่มาของการนิยามสัญลักษณ์ลูกศรสองตัว (tetration) ซึ่งนิยามโดย

{\displaystyle {\begin{matrix}a\uparrow \uparrow b&={\ ^{b}a}=&\underbrace {a^{a^{{}^{.\,^{.\,^{.\,^{a}}}}}}} &=&\underbrace {a\uparrow a\uparrow \dots \uparrow a} \\&&b{\mbox{ copies of }}a&&b{\mbox{ copies of }}a\end{matrix}}}
เช่น

{\displaystyle {\begin{matrix}3\uparrow \uparrow 2&={\ ^{2}3}=&\underbrace {3^{3}} &=&\underbrace {3\uparrow 3} &=&27\\&&2{\mbox{ copies of }}3&&2{\mbox{ copies of }}3\end{matrix}}}
ตัวอย่างของการเขียนสัญลักษณ์ลูกศรสองตัว ได้แก่

{\displaystyle 3\uparrow \uparrow 2=3^{3}=27}
{\displaystyle 3\uparrow \uparrow 3=3^{3^{3}}=3^{27}=7625597484987}
{\displaystyle 3\uparrow \uparrow 4=3^{3^{3^{3}}}=3^{7625597484987}}
{\displaystyle 3\uparrow \uparrow 5=3^{3^{3^{3^{3}}}}=3^{3^{7625597484987}}}
สัญลักษณ์ลูกศรสามตัว (pentation) นิยามโดย

{\displaystyle {\begin{matrix}a\uparrow \uparrow \uparrow b=&\underbrace {a\_{}\uparrow \uparrow a\uparrow \uparrow \dots \uparrow \uparrow a} \\&b{\mbox{ copies of }}a\end{matrix}}}
สัญลักษณ์ลูกศรสี่ตัว (hexation) นิยามโดย

{\displaystyle {\begin{matrix}a\uparrow \uparrow \uparrow \uparrow b=&\underbrace {a\_{}\uparrow \uparrow \uparrow a\uparrow \uparrow \uparrow \dots \uparrow \uparrow \uparrow a} \\&b{\mbox{ copies of }}a\end{matrix}}}
และนิยามเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ นั่นคือ

{\displaystyle {\begin{matrix}a\ \underbrace {\uparrow \_{}\uparrow \!\!\dots \!\!\uparrow } \ b=a\ \underbrace {\uparrow \!\!\dots \!\!\uparrow } \ a\ \underbrace {\uparrow \_{}\!\!\dots \!\!\uparrow } \ a\ \dots \ a\ \underbrace {\uparrow \_{}\!\!\dots \!\!\uparrow } \ a\\\quad \ \ \,n\qquad \ \ \ \underbrace {\quad n\_{}\!-\!\!1\quad \ \,n\!-\!\!1\qquad \quad \ \ \ \,n\!-\!\!1\ \ \ } \\\qquad \qquad \quad \ \ b{\mbox{ copies of }}a\end{matrix}}}
เช่น

{\displaystyle 3\uparrow \uparrow \uparrow 2=3\uparrow \uparrow 3=3^{3^{3}}=3^{27}=7\,625\,597\,484\,987}
{\displaystyle {\begin{matrix}3\uparrow \uparrow \uparrow 3=3\uparrow \uparrow 3\uparrow \uparrow 3=3\uparrow \uparrow (3\uparrow 3\uparrow 3)=&\underbrace {3\_{}\uparrow 3\uparrow \dots \uparrow 3} \\&3\uparrow 3\uparrow 3{\mbox{ copies of }}3\end{matrix}}{\begin{matrix}=&\underbrace {3\_{}\uparrow 3\uparrow \dots \uparrow 3} \\&7\,625\,597\,484\,987{\mbox{ copies of }}3\end{matrix}}}
ขุนวรเทพีพลารักษ์  

**ขุนวรเทพีพลารักษ์** (แม้น จวบสินเอี่ยม)

ประวัติ
-------

ประวัติท่านขุนวรเทพีพลารักษ์นั้นแต่เดิมมามิได้มีผู้ใดเรียบเรียงไว้เพราะ ไม่มีทายาท มีแต่ผู้จัดกามรดกตามพินัยกรรม ซึ่งปัจจุบันได้มีชีวิตอยู่เพียง ๑ คน ในจำนวนผู้จัดการมรดกตามพินัยกรรม ๓ คน ได้สอบถามจากท่านผู้จัดการมรดกแล้ว ไม่สามารถให้รายละเอียดได ้เพียงแต่ทราบได้จากหลักฐานตามพินัยกรรม ซึ่งท่านได้ทำไว้เมื่อวันที่ ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๐๖ ระบุว่าขณะนั้นท่านอายุได้ ๘๘ ปี จึงคาดว่าท่านคงเกิดประมาณ พ.ศ. ๒๔๑๘ ท่านเข้ารับราชการเป็นมหาดเล็กมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ ๕ มีหน้าที่ดูแลเจ้านายฝ่ายใน คอยจัดเตรียมเครื่องต้นเวลาเจ้านายจะเสด็จสถานที่ต่างๆ และปฏิบัติหน้าที่อยู่ในพระราชวังจนกระทั่งเกษียณอายุราชการต่อมาได้พัก อาศัยอยู่บ้านเลขที่ ๑๗๑ ถนนสามัคคี ตำบลตลาดพลู อำเภอธนบุรี จังหวัดธนบุรี  

ท่านขุนวรเทพีพลารักษ์เป็นคนใจดี มีความประหยัดในการใช้จ่ายส่วนตัวเป็นอันมาก แต่มีศรัทธาบริจาคทรัพย์เพื่อการกุศลตลอดมา และมีเมตตาแจกสตางค์ให้เด็กๆ ที่อยู่ใกล้เคียงเป็นประจำ ท่านพักอยู่ตามลำพังคนเดียวโดยไม่มีทายาทสืบสกุล เป็นคนอนุรักษ์ ของใช้เก่าเป็นจำนวนมาก ด้วยเหตุที่เป็นคนใจดี เป็นที่เคารพนับถือของชาวบ้านละแวกตลาดพลูโดยทั่วกัน

ผลงาน
-----

จากการค้นพบพินัยกรรม ทราบว่าท่านมีที่ดินอยู่ประมาณ ๘ แปลง ได้ทำพินัยกรรมมอบให้เป็นที่สร้างโรงเรียน และเป็นกรรมสิทธิ์ของโรงพยาบาล นอกจากนี้มีเครื่องเงินจำนวนมากได้ทำพินัยกรรมมอบให้เป็นพิพิธภัณฑ์สถานแห่ง ชาติ กรมศิลปากร สำหรับที่ดินจำนวน ๘ แปลงนี้ ได้ทำพินัยกรรมมอบให้กระทรวงศึกษาธิการจำนวน ๒ แปลง รวมเป็นเนื้อที่ ๔ ไร่ ๓๔ ตารางวา โดยมีวัตถุประสงค์ให้จัดตั้งเป็นสถานศึกษา ซึ่งเป็นที่ตั้งโรงเรียนธนบุรีวรเทพีพลารักษ์ พร้อมกับบริจาคเงินไว้อีกจำนวน ๑,๒๐๐,๐๐๐ บาท โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาโรงเรียน
เมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๘ ขุนวรเทพีพลารักษ์ ได้มีจิตศรัทธาสร้างอาคารเรียนเป็นตึกชั้นครึ่ง กว้าง ๘.๒๕ เมตร ยาว ๒๕ เมตร ๓ ห้องเรียน ราคาค่าก่อสร้าง ๑๔๓,๐๐๐ บาท (หนึ่งแสนสี่หมื่นสามพันบาทถ้วน)ให้กับโรงเรียนวัดราชคฤห์ ใช้เป็นสถานที่ศึกษาเพิ่มเติม เมื่อวันที่ ๑๒ ธันวาคม ๒๕๐๘ โดยมีขุนนิเทศดรุณการเป็นผู้รับมอบ แต่ในปีพ.ศ. ๒๕๑๙ กรุงเทพมหานครสร้างอาคารเรียน ๓ ชั้น โดยรื้ออาคารเรียนทรงปั้นหยา อาคารเรียน แบบ ๒๐๐ และอาคารเรียนของขุนวรเทพีพลารักษ์ออก ใช้งบประมาณ ๑,๓๑๐,๐๐๐ บาท (หนึ่งล้านสามแสนหนึ่งหมื่นบาทถ้วน)

เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๑๒ ท่านได้เข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลสมเด็จพระปิ่นเกล้า เป็นเวลาประมาณ ๒ เดือน จนถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา รวมอายุได้ ๙๔ ปี
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เดอะเกม (แก้ความกำกวม)

**เจเซน เทอแรล เทเลอร์** (อังกฤษ: Jayceon Terrell Taylor) เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1979 หรือรู้จักกันในนาม **The Game** เดอะ เกม เป็นแร็ปเปอร์สไตล์ Gangsta Rap ที่ประสบความสำเร็จในการวางขายอัลบัม The Documentary ในปี 2005 และเข้าชิง 2 รางวัลแกรมมี่ และเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงในฐานะแร็ปเปอร์ที่มีปัญหาทะเลาะวิวาท (beef) ระหว่างแร็ปเปอร์อื่น ๆ อีกมากมายอาทิเช่น 50 เซ็นต์ และแร็ปเปอร์ในค่าย G-Unit ที่ไม่ลงรอยกันเรื่องเจตนาของ เดอะ เกม ที่ไม่อยากจะทำงานร่วมกับ G-Unit

ประวัติ
-------

เดอะ เกม เกิดที่เมือง ลอสแอนเจลิส ครอบครัวของเขาได้ย้ายไปอยู่ที่เมือง Compton เมื่อเขาอายุได้ 4 ปี เขาเติบโตมาภายใต้วัฒนธรรมของเด็กแก๊งค์ จนกระทั่งอายุได้เพียง 13 ปี เขาได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกแก็งค์ บลัด (Blood)  และเมื่อเขาอายุได้ 18 ปีเขาได้ตามรอยพี่ชายของเขา "Big Fase 100" หัวหน้าแก๊งค์ Cedar Block Pirus คือถูกยิงที่ หัวใจ, ท้อง, แขนและขา ทำให้เขาต้องรักษาตัวในโรงพยาบาล 3 วันและระหว่างรักษาตัวในโรงพยาบาลนั้นเขาได้คิดที่จะเป็นนักร้องมืออาชีพขึ้น

เขาได้อิทธิพลการร้องเพลง Gangsta Rap มาจากนักร้องวง N.W.A. ซึ่งเขาได้ตั้งค่ายเพลงที่ชื่อว่า The Black Wall Street ขึ้นมาและเพลงที่เขาได้ร้องใน Mix Tape เป็นที่ประทับใจของโปรดิวเซอร์ชื่อดัง Dr.Dre และได้สัญญากับค่ายเพลง Aftermath Entertainment

เดอะ เกม ได้ออกอัลบัมเพลงกับค่ายต้นสังกัดที่ชื่อว่า "The Documentary" ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างมากในปี 2004 และมีเพลงติดอยู่บน Billboard 200 อันดับต้น ๆ อยู่หลายเพลงเช่น "Hate It or Love It" "How We Do" ซึ่งได้ร่วมร้องกับ 50 เซ็นต์และขายอัลบัมได้ถึง 5 ล้านก๊อปปี้ทั่วโลก แต่แล้ว เดอะ เกม ก็มีปัญหากับค่าย G-Unit จึงต้องถูกไล่ออกจากค่าย G-Unit

หลังจากถูกไล่ออกจากค่าย G-Unit แล้ว เดอะ เกม ได้ตั้งสโลวแกนคว่ำบาตร G-Unit ที่มีชื่อว่า G-Unot และได้แต่งเพลงดูหมิ่น 50 เซ็นต์ไว้มากมายอาทิเช่น "300 Bars and Running" และ 50 เซ็นต์ ได้บอกกล่าวกับนิตยสาร XXL ว่าเขาเป็นคนเขียนเพลงให้เดอะเกมถึง 6 เพลง แต่เดอะเกมปฏิเสธว่า 50 เซ็นต์ช่วยเพียงแค่เล็กน้อย แล้วอ้างว่า เพลงของ 50 เซ็นต์ก็มีคนอื่น ๆ มาแต่งให้แต่ทำไมพวกเขาไม่เห็นอ้างแบบ 50 เซ็นต์และเดือนตุลาคม ปี 2006 เดอะ เกมได้ถูกกดดันให้ลาออกจากค่าย Aftermath Entertainment

ปี 2006 เดอะ เกมได้ออกอัลบัมใหม่ที่มีชื่อว่า "Doctor's Advocate" ซึ่งสื่อต่าง ๆ วิจารณ์ว่าดีกว่าอัลบัมแรกและมีเพลงติด Billboard 200 ถึง 3 เพลงอาทิ "One Blood (It's Okay) "เป็นต้น และยังได้ร่วมร้องกับแร๊ปเปอร์ชื่อดังอาทิ คานยี เวสต์, สนูป ด๊อก และ วิล ไอ แอม เป็นต้น

เดอะ เกมได้กล่าวกับสื่อว่า อัลบัมต่อไปของเขา (L.A.X.) จะเป็นอัลบัมสุดท้ายของเขา ซึ่งมีผลงานผลออกมาก่อนอัลบัมที่ชื่อว่า "Game's Pain" ซึ่งฮิตติดท๊อปชาร์ต UK Top 100 ในอันดับที่ 14

ผลงาน
-----

* *The Documentary* (2005)
* *Doctor's Advocate* (2006)
* *LAX* (2008)
* *The R.E.D. Album* (2011)
* *Jesus Piece* (2012)
* *The Documentary 2* (2015)
* *The Documentary 2.5* (2015)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Remmie Fresh (May 30, 2007). "Jayceon Taylor Is The Game". *Sister2sister*. สืบค้นเมื่อ July 20, 2007.
2. ↑  Sarah Godfrey (May 10, 2005). "The Game Fizzles and Snoop Dogg Sizzles". *The Washington Post*. สืบค้นเมื่อ June 18, 2007.
3. ↑  "The Game". *MTV*. สืบค้นเมื่อ January 25, 2007.

แหล่งข้อมูลอื่น ๆ
-----------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เดอะเกม (แร็ปเปอร์)**

* เก็บถาวร 2009-01-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อาหารมังสวิรัติ
**อาหารมังสวิรัติ** คืออาหารจำพวกผักและผลไม้ ซึ่งทำให้ได้รับกากใยอาหาร อาหารมังสวิรัตินั้นจะไม่มีเนื้อสัตว์เลย

อาหารที่ผู้ถือมังสวิรัตินิยมรับประทานกัน ส่วนใหญ่จะประกอบด้วยข้าวและผลิตภัณฑ์จากข้าว หรือผลิตภัณฑ์จากถั่ว เช่น เต้าหู้ หรือเมล็ด เช่น เมล็ดฟักทอง เมล็ดทานตะวัน เป็นต้น

อาหารมังสวิรัตินั้น แบ่งออกได้เป็น 3 ประเภทคือ

1. **มังสวิรัติประเภทเคร่งครัด** เป็นมังสวิรัติที่กินอาหารจำพวกพืชผักผลไม้เพียงอย่างเดียว ไม่มีอาหารจำพวกเนื้อสัตว์ ไข่ นม หรือ ผลิตภัณฑ์จากไข่และนม เป็นส่วนประกอบของอาหารนั้น ๆ เลย
2. **มังสวิรัติประเภทที่มีการดื่มนม** เป็นมังสวิรัติที่จะมีนมและผลิตภัณฑ์ของนมนอกเหนือจากพืชผักผลไม้ แต่ไม่มีเนื้อสัตว์และไข่เป็นส่วนประกอบของอาหาร
3. **มังสวิรัติประเภทดื่มนมและกินไข่** อาหารมังสวิรัติประเภทนี้มีไข่ นม และผลิตภัณฑ์ของนมนอกเหนือจากอาหารจากพืช แต่ไม่มีเนื้อสัตว์เลย

จะเห็นได้ว่า มังสวิรัติทั้ง 3 ประเภทนี้ จะไม่มีอาหารหรือส่วนประกอบที่มาจากเนื้อสัตว์เลย แต่ถึงแม้ว่าจะไม่มีเนื้อสัตว์เลย แต่ก็มิได้หมายความว่าจะทำให้ร่างกายขาดสารอาหารประเภทโปรตีน แต่คนที่รับประทานอาหารมังสวิรัติสามารถได้รับสารอาหารประเภทโปรตีนจากอาหารจำพวกถั่วเมล็ดแห้ง เช่น ถั่วเหลือง ถั่วเขียว ถั่วดำ ถั่วลิสง เป็นต้น

ส่วนใหญ่พบว่า ผู้ที่กินอาหารมังสวิรัติลดความเสี่ยงต่อการเกิดโรคมะเร็ง โรคหัวใจ ความดันโลหิตสูง เบาหวาน และอ้วน[] ผลการวิจัยทั้งในและต่างประเทศ พบผู้ที่เป็นมังสวิรัติเคร่งครัดมีภาวะพร่องของวิตามินบี 12 และแร่ธาตุเหล็ก โดยเฉพาะที่เป็นมังสวิรัติเคร่งครัดเป็นเวลานาน ๆ และการมีผลต่อการเจริญเติบโตของเด็ก

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-07-01. สืบค้นเมื่อ 2013-01-17.
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2013-01-17.
**อาหารมหชีวนะ** (อังกฤษ: macrobiotic diet; คำว่า "macro" มีความหมายว่า ยาว "bios, biot-" มีความหมายว่าชีวิต) คือการคุมอาหาร กินอาหารที่เกี่ยวข้องกับการอาหารประเภทข้าวเป็นส่วนใหญ่ โดยผนวกกับอาหารประเภทอื่น เช่น ผักท้องถิ่น การหลีกเลี่ยงการกินอาหารจากเนื้อสัตว์ ยังหมายถึงวิธีการกินอาหารที่ไม่มากเกินไปและเคี้ยวอาหารอย่างละเอียดก่อนกลืน นักเขียนได้ระบุความหมายของอาหารมหชีวนะว่าเป็นอาหารต่อต้านมะเร็ง

องค์ประกอบ
----------

ส่วนประกอบอาหารมหชีวนะบางชนิด
แนวทางทั่วไปของอาหารมหชีวนะแบบญี่ปุ่น ประกอบด้วย

* เมล็ดธัญพืชเต็มเมล็ดที่ไม่ได้ขัดสีสิ่งใดออก ที่เคี้ยวง่าย โดยเฉพาะข้าวกล้อง : ร้อยละ 40–60
* ผัก : ร้อยละ 25–30
* ถั่วและพืชตระกูลถั่ว : ร้อยละ 5–10
* ซุปมิโซะ : ร้อยละ 5
* พืชจากทะเล สาหร่าย : ร้อยละ 5
* อาหารท้องถิ่นหรืออาหารที่มีกรรมวิธีจากธรรมชาติ : ร้อยละ 5–10

ปลาและอาหารทะเล เมล็ดพืชและถั่ว เนยถั่ว อาหารตามฤดูกาล สารให้ความหวาน ผลไม้ และเครื่องดื่ม สามารถรับประทานได้ในบางโอกาส อาจจะ 2–3 ครั้งต่อสัปดาห์ อาหารจากสัตว์อย่างอื่นอาจมีได้ ได้ช่วงการเปลี่ยนเข้าสู่การควบคุมอาหาร หรือในยามจำเป็นของแต่ละคน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Cf. classical Greek **μακροβιότης** *makrobiótēs* "longevity", Liddell & Scott Greek Dicionary
2. ↑  Kushi, Michio; Blauer, Stephen; Esko, Wendy (2004). *The Macrobiotic Way: The Complete Macrobiotic Lifestyle Book*. Avery. ISBN 1-58333-180-8.
แพตตี สมิธ นักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน กำลังร้องเพลงสดใน ค.ศ. 2007
**การร้องเพลง** หรือ **การขับร้อง** คือการทำให้เกิดเสียงดนตรีจากเสียงและเสริมด้วยถ้อยคำทั้งระบบเสียงสูงต่ำและจังหวะ คนที่ขับร้องเพลงเรียกว่านักร้อง และนักร้องจะแสดงการขับร้องเพลง ซึ่งอาจจะร้องแบบอะแคปเปลา (ร้องโดยไม่ใช้ดนตรี) หรือมีนักดนตรี เครื่องดนตรีประกอบ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องดนตรีตัวเดียวหรือเต็มวง การร้องนั้นส่วนใหญ่จะร้องร่วมการแสดงกับนักดนตรีกลุ่มอื่น ไม่ว่าจ่ะเป็นกลุ่มคอรัสที่ร้องในเสียงที่แตกต่างกัน หรือกลุ่มนักเล่นดนตรี อย่างเช่นวงร็อกเป็นต้น

การร้องเพลงนั้นอาจร้องแบบไม่เป็นทางการ ร้องเพื่อความบันเทิง อย่างเช่นร้องระหว่างการอาบน้ำ ร้องคาราโอเกะ หรือในบางกรณีร้องอย่างเป็นทางการ เช่นร้องในระหว่างพิธีทางศาสนา หรือนักร้องอาชีพร้องเพื่อแสดงบนเวทีหรือร้องในสตูดิโอ การร้องที่มีทักษะสูงหรือร้องในระดับอาชีพ มักจะต้องอาศัยความสามารถแต่กำเนิด การเรียนการสอน และการฝึกฝน นักร้องมืออาชีพจะสร้างหนทางสู่อาชีพด้วยการเป็นนักร้องในแนวเพลงต่าง ๆ อย่างเช่น นักร้องคลาสสิก นักร้องร็อก พวกเขาต้องฝึกทักษะการร้องในแนวเพลงนั้น ทั้งจากครูสอนร้องหรือโค้ชร้อง ในอาชีพของพวกเขา

อ้างอิง
-------

1. ↑  
Falkner, Keith, บ.ก. (1983). *Voice*. Yehudi Menuhin music guides. London: MacDonald Young. p. 26. ISBN 035609099X. OCLC 10418423.
หน่วยย่อยของไรโบโซมชิ้นใหญ่ ตัวอย่างของไรโบนิวคลีโอโปรตีน
**ไรโบนิวคลีโอโปรตีน** (อังกฤษ: Ribonucleoprotein หรือ RNP) เป็นนิวคลีโอโปรตีนที่จับอยู่กับอาร์เอ็นเอ ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือไรโบโซม เอนไซม์เทโลเมอเรส และ ไรโบนิวคลีโอโปรตีนขนาดเล็กในนิวเคลียส (snRNPs) ที่มีบทบาทสำคัญในการตัดแต่ง mRNA หลังทรานสคริปชัน และเป็นองค์ประกอบหลักของนิวคลีโอลัส

ไรโบนิวคลีโอโปรตีนใน snRNPs มีส่วนที่จับกับ RNA ในโปรตีนที่จับกับ RNA ซึ่งส่วนนี้มีลำดับกรดอะมิโนที่มีหมู่อะโรมาติก กรดอะมิโนไลซีนช่วยให้อาร์เอ็นเอความคงตัวและเร่งปฏิกิริยาได้ดีขึ้น การจับกันระหว่างโปรตีนกับอาร์เอ็นเอยังขึ้นกับความคงตัวทางด้านไฟฟ้าระหว่างประจุบวกของไลซีนและประจุลบจากฟอสเฟตในสายอาร์เอ็นเอ 

RNPs มีบทบาทสำคัญในการจำลองตัวเองของดีเอ็นเอของ influenzavirus A RNA ของไวรัสถูกทรานสคริบชัน เป็น mRNAs โดย RNA polymerase ที่จับอยู่กับ RNP

อ้างอิง
-------


* Alberts, Bruce (2002). *Molecular biology of the cell*. New York: Garland Science.
* Whittingham, Mackay, Tait, S, IR, BD (1983). "Autoantibodies to small nuclear ribonucleoproteins. A strong association between anti-SS-B(La), HLA-B8, and Sjögren's syndrome". *Aust N Z J Med*. **13** (6): 565–70.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
ทุกปา (Thukpa) ก๋วยเตี๋ยวแบบทิเบต
พระสงฆ์ทิเบตกำลังผสมชาเนย
**อาหารทิเบต**ค่อนข้างมีลักษณะแตกต่างจากอาหารของเพื่อนบ้านตั้งแต่มีพืชผลไม่กี่ชนิดที่ปลูกได้ที่ระดับความสูงของทิเบต แม้ว่าบางพื้นที่ในทิเบตมีที่ราบพอที่จะปลูกพืชไร่เช่นข้าว ส้ม กล้วย และเลมอน พืชที่สำคัญที่สุดคือข้าวบาเลย์ แป้งโม่จากข้าวบาร์เลย์คั่วที่เรียก แซมปา (tsampa) เป็นอาหารหลักของทิเบต **Balep** เป็นขนมปังทิเบตที่รับประทานเป็นอาหารเช้าหรือมื้อกลางวัน **ทุกปา** (Thukpa)เป็นอาหารที่นิยมบริโภคเป็นอาหารค่ำ ประกอบด้วยก๋วยเตี๋ยวรูปทรงต่างๆ คล้ายพาสตา ผักและเนื้อสัตว์ในน้ำซุป 

อาหารที่เป็นเนื้อสัตว์ส่วนใหญ่เป็น จามรี แพะหรือแกะ ส่วนใหญ่เป็นอาหารแห้งหรือเป็นสตูว์เนื้อกับมันฝรั่งรสเผ็ดร้อน มัสตาร์ดเป็นพืชที่ปลูกได้ในทิเบตจึงใช้ปรุงในอาหารมากของ โยเกิร์ตจากนมจามรี เนยและเนยแข็งแบบทิเบตเป็นอาหารที่รับประทานบ่อยและโยเกิร์ตอย่างดีจะเป็นหน้าเป็นตาของรายการอาหาร นอกจากนี้อาหารแบบทิเบตยังมีการบริโภคในลาดัก สิกขิมและอรุณาจัลประเทศ ในประเทศอินเดีย

ชามและช้อนแบบทิเบต
อาหารทิเบตอื่น ๆ รวมถึง : 

* Sha Balep -- ขนมปังยัดไส้เนื้อวัวปรุงรส
* korkun Balep -- ขนมปังแบนแบบทิเบต
* โมโม (Momo) -- เกี๊ยวแบบทิเบต
* เท็นทุก (Thenthuk) -- น้ำซุปกับก๋วยเตี๋ยวและผักต่างๆ
* ชับตรา -- เนื้อผัดกับผักชีฝรั่ง แครอทและพริก

เมืองใหญ่ในทิเบตจะมีร้านอาหารที่ให้บริการอาหารจีนเสฉวน อาหารตะวันตกและอาหารลูกผสม เช่นจามรีทอดและมันฝรั่งทอด ร้านอาหารขนาดเล็กที่ให้บริการอาหารทิเบตแบบดั้งเดิมยังคงมีอยู่ในเมืองและชนบท

เครื่องดื่ม
-----------

ห้องครัวแบบทิเบต 
ชาวทิเบตส่วนใหญ่ดื่มชาเนยจามรีหลายถ้วยในแต่ละวัน ดื่มชาจัสมินบ้างเป็นบางครั้งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์รวมถึง **ชาง** เป็นเบียร์ทำจากข้าวบาร์เลย์ และ**ปินโจโป** เป็นไวน์ทำจากข้าว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Administrative Division". Tibet Facts & Figures 2007. China Internet Information Center. 2008-04-24. สืบค้นเมื่อ 2010-11-01.
2. ↑  *Tibetan Marches*. André Migot. Translated from the French by Peter Fleming, p. 103. (1955). E. P. Dutton & Co. Inc. New York.

* "Brick Tea and Tsampa" in *Tibetan Marches*, pp. 99-104. André Migot. Translated from the French by Peter Fleming, p. 101. (1955). E. P. Dutton & Co. Inc. New York.

| * ด
* ค
* ก
อาหารของแต่ละประเทศในทวีปเอเชีย |
| --- |
| กัมพูชา  **·**  เกาหลี  **·**  คาซัคสถาน  **·**  คีร์กีซสถาน  **·**  จีน (ฮ่องกง  **·**  มาเก๊า  **·**  ไต้หวัน  **·**  ทิเบต)  **·**  ญี่ปุ่น  **·**  ติมอร์-เลสเต  **·**  เติร์กเมนิสถาน  **·**  ทาจิกิสถาน  **·**  ไทย  **·**  เนปาล  **·**  บรูไน  **·**  บังกลาเทศ  **·**  ปากีสถาน  **·**  พม่า  **·**  ฟิลิปปินส์  **·**  ภูฏาน  **·**  มองโกเลีย  **·**  มัลดีฟส์  **·**  มาเลเซีย  **·**  ลาว (ม้ง)  **·**  เวียดนาม  **·**  ศรีลังกา  **·**  สิงคโปร์  **·**  อัฟกานิสถาน  **·**  อินเดีย  **·**  อินโดนีเซีย  **·**  อุซเบกิสถาน  **·**  กาตาร์  **·**  คูเวต  **·**  จอร์เจีย  **·**  จอร์แดน  **·**  ซาอุดีอาระเบีย  **·**  ซีเรีย  **·**  ไซปรัส  **·**  ตุรกี  **·**  บาห์เรน  **·**  เยเมน  **·**  เลบานอน  **·**  สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์  **·**  อาเซอร์ไบจาน  **·**  อาร์เมเนีย  **·**  อิรัก (เคอร์ดิสถาน)  **·**  อิสราเอล  **·**  อิหร่าน  **·**  โอมาน  **·**  ปาเลสไตน์ |
**สิริสุรัตนเทวี** (พม่า: သီရိသုရတနာဒေဝီ, บาลี: Sīrisuratanadevi) เป็นที่รู้จักจากพระราชทินนาม **มินคินซุพะยา** (မင်းခင်းစုဖုရား) เป็นพระราชธิดาในพระเจ้ามินดง ประสูติแต่มะเกวมิบะยา และเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ชั้นสูงของราชวงศ์โก้นบอง

พระประวัติ
----------

### พระชนม์ชีพช่วงต้น

มินคินซุพะยาประสูติในพระราชวังมัณฑะเลย์ เป็นพระราชธิดาในพระเจ้ามินดง ประสูติแต่มะเกวมิบะยา เดิมมีพระราชทินนามกินเมืองเลไกง์ (လယ်ကိုင်း) ก่อนเปลี่ยนไปกินเมืองมินคิน (မင်းခင်း) ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1861 พระองค์เข้าพระราชพิธีเจาะพระกรรณ (နားထွင်းမင်္ဂလာ) เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1868 ตามธรรมเนียมพม่า

ต่อมาเมื่อพระเจ้าสีป่อขึ้นเสวยราชสมบัติกรุงพม่าแล้วสืบพระราชชนกแล้ว มินคินซุพะยาพร้อมด้วยเจ้านายฝ่ายในพระองค์อื่นเข้าร่วมในพระราชพิธีเพื่อแสดงความความจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์ เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1878 และทรงร่วมในพระราชพิธีขึ้นพระอู่ (ပုခက်တင်မင်္ဂလာ) ของเจ้าหญิงเมียะพะยาจี พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในพระเจ้าสีป่อ กับพระนางศุภยาลัต เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1883

### สิ้นพระชนม์

22 เมษายน ค.ศ. 1883 มินคินซุพะยาทรงละเมิดกฎมนเทียรบาลฐานมีความสัมพันธ์ทางเพศกับงะตู (ငတု) หรือ ไอ้ตู ซึ่งเป็นชายสามัญชน ในวันถัดมาสมาชิกในครอบครัวของมินคินซุพะยาและบ่าวรับใช้ส่วนพระองค์ถูกส่งไปเป็นทาส ใช้แรงงานที่เจดีย์มานอองวาคินโกน (Man Aung Yadana Wakhingone Pagoda) ต่อมาในวันที่ 25 เมษายนปีเดียวกันนั้น หลวงพ่อได้เรียกร้องให้ปล่อยตัวบ่าวของมินคินซุพะยาเป็นอิสระ ส่วนมินคินซุพะยายังถูกจำสนมอยู่ในเขตพระตำหนักเพื่อรอคำพิพากษาต่อไป

มินคินซุพะยาถูกประหารชีวิตเมื่อเวลา 18.00 น. ของวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1884

อ้างอิง
-------

1. ↑  Konbaung Set 2004: 306
2. ↑  Konbaung Set 2004: 204
3. ↑  Konbaung Set 2004: 250
4. ↑  Konbaung Set 2004: 329
5. ↑  Konbaung Set 2004: 389
6. ↑  Konbaung Set 2004: 395
7. ↑  Gyi, Maung Maung (1958). *An Analysis of the Social and Political Foundations of the Burmese Executive (1948-1956)* (ภาษาอังกฤษ). Yale University.
8. ↑  Konbaung Set 2004: 396
9. ↑  Konbaung Set 2004: 421

บรรณานุกรม
----------

* Maung Maung Tin, U (October 2004). *Konbaung Set Maha Yazawindawgyi (Chronicle of Konbaung Dynasty)* (ภาษาพม่า). Vol. 3 (4th ed.). Yangon: Department of Universities History Research, University of Yangon.
อาหรับมุสลิมเป็นกลุ่มชนส่วนใหญ่ในตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ
**อาหรับมุสลิม** (อาหรับ: مسلمون عرب) เป็นกลุ่มคนที่พูดภาษาอาหรับซึ่งนับถือศาสนาอิสลามและมีอัตลักษณ์ ภาษา และวัฒนธรรมเป็นอาหรับมุสลิม อาหรับไม่ใช่ชาติพันธุ์ แต่เป็นศัพท์ทางวัฒนธรรมเพื่อเรียกผู้คนที่มีภาษาอาหรับเป็นภาษาแม่ อาหรับมุสลิมถือเป็นประชากรส่วนใหญ่ในประเทศแอลจีเรีย, บาห์เรน, คอโมโรส, จิบูติ, อียิปต์, อิรัก, จอร์แดน, คูเวต, เลบานอน, ลิเบีย, มอริเตเนีย, โมร็อกโก, โอมาน, กาตาร์, ซาอุดีอาระเบีย, ซูดาน, โซมาเลีย, ซีเรีย, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, ตูนิเซีย และเยเมน ประเทศลิเบีย, ตูนิเซีย, แอลจีเรีย และโมร็อกโก ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นประเทศอาหรับอย่างเดียว เพราะในประเทศก็มีชนเบอร์เบอร์อาศัยอยู่ ใช่ว่าประชากรทั้งหมดในประเทศที่มีมุสลิมส่วนใหญ่เป็นอาหรับมุสลิม มีชาวอาหรับหลายคนที่ไม่ได้เป็นมุสลิม และมุสลิมหลายก็ไม่ได้มีเชื้อสายอาหรับ อาหรับมุสลิมก่อให้เกิดกลุ่มชาติพันธุ์-ภาษาที่ใหญ่ที่สุดของชาวมุสลิมในโลก ตามมาด้วยเบงกอล, ปัญจาบ, และชวา

ประชาชนในประเทศอียิปต์และเลบานอนส่วนใหญ่ระบุว่าตนเป็นชาวอียิปต์และเลบานอนมากกว่าระบุเป็นชาวอาหรับหรือมุสลิม

อาหรับมุสลิมจำนวนมากอาศัยอยู่ในเขตอาหรับพลัดถิ่น อาหรัยมุสลิมถือเป็นประชากรอาหรับส่วนใหญ่ในประเทศเบลเยียม, ฝรั่งเศส, เยอรมนี, อินโดนีเซีย, อิหร่าน, อิสราเอล, เนเธอร์แลนด์, ตุรกี และสหราชอาณาจักร ในขณะที่อาหรับคริสเตียนเป็นประชากรอาหรับส่วนใหญ่ในประเทศอาร์เจนตินา, ออสเตรเลีย, บราซิล, ชิลี, โคลอมเบีย, คิวบา, กรีซ, เฮติ, เม็กซิโก, สหรัฐ, อุรุกวัย และเวเนซุเอลา ประมาณหนึ่งส่วนสี่ของอาหรับอเมริกันเป็นอาหรับมุสลิม

ดูเพิ่ม
-------

* อาหรับคริสเตียน
* อาหรับยิว
* ดรูซ
* ลูกหลานอิสมาอีล
* ศาสนาบาไฮ

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Facts about Arabs*, "Arab" is a cultural and linguistic term. It refers to those who speak Arabic as their first language.
2. ↑  Facts About Arab Culture & the Arabic Language
3. ↑  "*Facts About Arabs And The Arab World*", *American-Arab Anti-Discrimination Committee (ADC)*
4. ↑  *Arab league*
5. ↑  Peter Haggett (2001). *Encyclopedia of World Geography*. Vol. 1. Marshall Cavendish. p. 2122. ISBN 0-7614-7289-4.
6. ↑  Margaret Kleffner Nydell Understanding Arabs: A Guide For Modern Times, Intercultural Press, 2005, ISBN 1931930252, page xxiii, 14
7. ↑  มุสลิมเบงกอลประมาณ 152 ล้านอาศัยอยู่ในประเทศบังกลาเทศและอีก 36.4ล้านคนอาศัยอยู่ในประเทศอินเดีย (เดอะเวิลด์แฟกต์บุ๊ก ค.ศ. 2014); ชาวบังกลาเทศประมาณ 10 ล้านคนอยู่ในตะวันออกกลาง, 1 ล้านคนอยู่ในประเทศปากีสถาน, 5 ล้านคนอยู่ในอังกฤษ
8. ↑  Gandhi, Rajmohan (2013). *Punjab: A History from Aurangzeb to Mountbatten*. New Delhi, India, Urbana, Illinois: Aleph Book Company. p. 1. ISBN 978-93-83064-41-0.
9. ↑  "A Growing Muslim Identity". Brookings Institute. สืบค้นเมื่อ 2020-08-22.
10. ↑  "Arab Americans: Demographics". Arab American Institute. 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 June 2006. สืบค้นเมื่อ 22 August 2020.

บรรณานุกรม
----------

* Ankerl, Guy (2000). *Coexisting Contemporary Civilizations: Arabo-Muslim, Bharati, Chinese, and Western*. Geneva: INU Press. ISBN 2-88155-004-5.
**ข้าวหมูตุ๋น** (จีน: 炕肉飯; เป่อ่วยยี: *khòng-bah-pn̄g*, การสะกดอื่น ๆ 焢肉飯, 爌肉飯, 滷肉飯) เป็นอาหารประเภทก้ายฟ่านที่พบได้ในไต้หวัน แม้ว่าจะมีความแตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาค แต่โดยทั่วไปแล้วอาหารจะทำจากหมูสามชั้นปรุงในกระบวนการที่เรียกว่า ตุ๋นน้ำแดง และเสิร์ฟบนข้าว มักรับประทานกับผักดองจีน

หมูสามชั้นตุ๋นน่าจะมีต้นกำเนิดจากเมืองเฉวียนโจว ประเทศจีน และนำเข้ามาพร้อมกับผู้อพยพสู่ไต้หวันในช่วงราชวงศ์ชิง นอกเหนือจากข้าวหมูสับที่คล้ายกันแล้ว ข้าวหมูตุ๋นก็ค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมเซียวจือของไต้หวัน ซึ่งพบได้ตามแผงขายอาหารหรือร้านเบ็นโตทั่วไป อาหารที่คล้ายกันสามารถพบได้ในอาหารแคะ อาหารสิงคโปร์ และอาหารมาเลเซีย ข้าวหมูตุ๋นเป็นหนึ่งในอาหารไต้หวันที่โดดเด่นที่สุด

นิรุกติศาสตร์
-------------

แม้ว่า "焢" และ "爌" จะเป็นอักขระที่แตกต่างกัน แต่ทั้งสองมักใช้ในชื่ออาหารมากกว่า "炕" นอกจากนี้แม้ว่าทั้งสามตัวอักษรแต่ละตัวจะมีการออกเสียงที่แตกต่างกันในภาษาจีนกลาง แต่การออกเสียงภาษาฮกเกี้ยนของไต้หวันออกเสียง khòng เหมือนกัน จึงมักใช้เป็นภาษาพูด ดังนั้นอาหารจึงมักเรียกว่า kòngròufàn ในภาษาจีนกลาง

ในภาคใต้ของไต้หวันข้าวหมูตุ๋นมักเรียกว่า 滷肉飯 (พินอิน: lǔròufàn) ซึ่งในภาคเหนือและภาคกลางของไต้หวันหมายถึงข้าวหมูสับ สำหรับข้าวหมูสับทางใต้มักใช้ชื่อ "肉燥飯" แทน

อ้างอิง
-------

1. ↑  尹全海，崔振儉，固始移民與閩臺文化研究:唐人故里閩臺祖地九州社 崧博出版社 金石堂, 2010
2. ↑  Hiufu Wong, Maggie. "40 of the best Taiwanese foods and drinks". *edition.cnn.com*. CNN. สืบค้นเมื่อ 8 April 2020.
3. ↑  "【知識】焢肉飯還是爌肉飯？淺談這碗彰化特色美食". *SUNMAI.Life 餐酒生活誌* (ภาษาจีนกลางสำเนียงไต้หวัน). 11 February 2019. สืบค้นเมื่อ 8 October 2019.
4. ↑  "【焢】火-08-12". *教育部異體字字典* (ภาษาจีนกลางสำเนียงไต้หวัน). Ministry of Education. สืบค้นเมื่อ 8 October 2019.
5. ↑  "【爌】火-15-19". *教育部異體字字典* (ภาษาจีนกลางสำเนียงไต้หวัน). Ministry of Education. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-10-08. สืบค้นเมื่อ 8 October 2019.
6. ↑  黃琮淵 (27 August 2013). "滷肉飯郵票掀波 南部郵迷：沒三層肉 是肉燥飯". *China Times* (ภาษาจีนกลางสำเนียงไต้หวัน). สืบค้นเมื่อ 8 October 2019.
**อาหารฟังก์ชัน**, **อาหารเชิงหน้าที่** หรือ **ผลิตภัณฑ์อาหารสุขภาพ** (อังกฤษ: Functional food) เป็นอาหารที่มีการเติมส่วนผสมใหม่ หรือเพิ่มส่วนผสมที่มีอยู่แล้ว เพื่อเพิ่มความสามารถของกลไกในร่างกายในการดูแลสุขภาพหรือป้องกันโรค อาหารฟังก์ชันเป็นอาหารต่อเนื่องชนิดหนึ่งซึ่งผู้บริโภคอาจเลือกบริโภคเพื่อเสริมสุขภาพหรือเพื่อบรรเทาโรคได้

อาหารฟังก์ชันสามารถแบ่งได้เป็นอาหารจำพวกจัดเตรียมเพื่อความสะดวกในการรับประทาน หรืออาหารที่มีการเพิ่มคุณค่าทางอาหารเพื่อเสริมสร้างการทำงานของร่างกาย เช่น ผลิดภัณท์เสริมวิตามิน อาหารหมักที่มีเชื้อมีชีวิตที่เมื่อเพาะแล้วมีประโยชน์ต่อร่างกาย (ตัวอย่างได้แก่ จุลินทรีย์) ซึ่งมีการเพาะไว้แล้วนำมาทำเป็นนมเปรี้ยว) แต่ทั้งนี้ไม่นับอาหารที่เพิ่มส่วนผสมหนึ่ง ๆ เข้าไปเพื่อให้เป็นไปตามระเบียนปฏิบัติของทางราชการ และไม่มีการแสดงข้อมูลส่วนผสมที่เพิ่ม เพื่อประโยชน์ในการลดปัญหาสาธารณสุข เช่น โรคกระดูกอ่อน อาหารที่เติมส่วนผสมแต่ไม่นับเป็นอาหารฟังก์ชัน อาทิเช่นเกลือเสริมไอโอดีน การเติมวิตามินดีในนม เป็นต้น

อาหารฟังก์ชันเป็นสาขาวิชาเกิดใหม่สาขาหนึ่งในวิทยาศาสตร์การอาหาร เนื่องจากผู้บริโภคปัจจุบันให้ความตระหนักถึงสุขภาพตนเองมากขึ้น รวมถึงความสามารถของผู้ขายที่จะสร้างจุดขายใหม่ในผลิตภัณฑ์ของตน

นิยามคำว่าอาหารฟังก์ชัน เริ่มมีการใช้ครั้งแรกในยุค ค.ศ. 1980 ซึ่งมีกระบวนการอนุมัติอาหารฟังก์ชันจากภาครัฐที่เรียกว่า "อาหารบ่งใช้สำหรับร่างกาย" (Food for Specified Health Uses; FOSHU)

อ้างอิง
-------

1. ↑  What are Functional Foods and Nutraceuticals? Agriculture and Agri-Food Canada
2. ↑  "FOSHU, Ministry of Health, Labor and Welfare, Japan". `{{cite web}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|source=` ถูกละเว้น (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Functional Foods: Public Health Boon or 21st Century Quackery? เก็บถาวร 2004-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - สรุปกฎเกณท์และความต้องการสำหรับอาหารฟังก์ชันในสหรัฐอเมริกาและญี่ปุ่น (ข้อมูลเดือนมีนาคม พ.ศ. 2542) (อังกฤษ)
| **ตัวชี้วัดทางเศรษฐกิจและประชากร** |
| --- |
| **ตัวชี้วัด** | **อินเดียใต้** | **ระดับชาติ** |
| รายได้ประชาชาติต่อหัว (SDP) | ₹29027.75 (US$ 430)y | ₹23222 (US$350) |
| มีหน่วยเป็นเปอร์เซ็นต์ร่วมในทั้งหมดของ FDI ที่ได้รับการรับรอง(1993-2003) | 5.48 | - |
| เฉลี่ยประจำปีของการการเจริญเติบโตของของ SDP | 5.6 | 5.6 |
| ร้อยละของประชากรต่ำกว่าเส้นความยากจน | 17.41 | 26.10 |
| ร้อยละของประชากรในเมือง | 32.82 | 27.81 |
| ร้อยละของครัวเรือนที่มีไฟฟ้า | 89.32 | 67.4 |
| อัตราการรู้หนังสือ | 72.87 | 61 |

**เศรษฐกิจของอินเดียใต้** หลังจากเป็นอิสระภาพในปี 1947 เป็นไปตามกรอบสังคมนิยมที่มีการควบคุมอย่างเข้มงวดของรัฐบาลมากกว่าการมีส่วนร่วมของภาคเอกชนการค้าต่างประเทศและการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (FDI) ผ่าน 1960-1990 เศรษฐกิจภาคใต้ของอินเดียประสบการณ์การเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจแบบผสม ในปี 1960, เกรละประสบความสำเร็จดังกล่าวข้างต้นเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจโดยเฉลี่ยแล้วในขณะที่เศรษฐกิจของรัฐอานธรประเทศลดลงในช่วงเวลานี้ ในทำนองเดียวกัน รัฐเกรละ ประสบการณ์ลดลงของเศรษฐกิจในปี 1970 ในขณะที่เศรษฐกิจของรัฐทมิฬนาฑูรัฐอานธรประเทศและ รัฐกรณาฏกะ เกินสม่ำเสมอชาติอัตราการเจริญเติบโตเฉลี่ยปี 1970 หลังจากที่รัฐอานธรประเทศและรัฐทมิฬนาฑูกรณาฏกะได้ระบุไว้โดยบางส่วนจะมีมากขึ้นการปฏิรูปที่มุ่งเน้นในแง่ของเศรษฐกิจ นโยบายเมื่อเทียบกับอินเดียรัฐอื่นๆ[3] กว่าทศวรรษที่ผ่านภาคใต้ของอินเดียมีการเติบโตที่ 8% ต่อปี การเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจในอนาคตจะมีการใส่กุญแจมือตามสัดส่วนที่ค่อนข้างต่ำของประชากรอายุการใช้งานกับจำนวนของผู้อยู่ในอุปการะ

มา 48%ของทางใต้อินเดียเป็นประชากรหมั้นด้วย agriculture ซึ่งเป็น largely ต้องขึ้นอยู่กับ seasonal monsoonsน บางอย่างของหลักของพืชพันธุ์หรส่งน้ำเลี้ยงกันบ้างในตอนใต้อินเดียรวมถึง แพน sorghumน เพิร์ล millet,pulses, sugarcaneนค็อตตอน chilliและ ragiน Arecaกาแฟนชา วนิลา,ยาง, พริกไทยนะ สาคูแล้ว cardamom คือส่งน้ำเลี้ยงกันบ้าอยู่ที่ฮิลล์ในขณะที่มะพร้าวขึ้นใน abundance อยู่ในชายฝั่งแล้วประจำกองได้แล้ว! ข้อมูลของเทคโนโลยีคือกำลังเติบโตอยู่ในสนามทางใต้อินเดีย India. kgm คืออินเดียข้อมูลของฮับเทคโนโลยีและกลับบ้านตั้ง 200 กว่าบริษัทซอฟต์แวร์ได้ มันคือบ่อยครั้งซึ่งอ้างว่าเป็นคน เหมือนน้ำหนักของซิลิกอหุบเขาของอินเดียน สี่คนของประเทศเป็นสุดยอดเจ็ด exporters ของซอฟต์แวร์ viz น India. kgm, india. kgm, india. kgm และ Coimbatore เป็นยังตำแหน่งทางใต้อินเดีย

บ้านเจนไน ยักษ์ใหญ่ในการผลิตรถยนต์ในประเทศ กว่า 65% ของหนักรถที่ผลิตในประเทศเช่นรถยนต์, รถโดยสาร, รถบรรทุกรถไฟและจักรยานที่มีการผลิตในเจนไนและมันจะเรียกว่าเป็นดีทรอยต์แห่งเอเชีย โคอิมบะทอร์ (ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองฝ้าย" และ "แมนเชสเตอร์ทางใต้ของประเทศอินเดีย") ในรัฐทมิฬนาฑูเป็นที่มาของเกือบ 35% ของการผลิตผ้าฝ้ายของอินเดีย เอโรด และ ติรุปุระ เป็นผู้ผลิตที่ใหญ่ที่สุดของเสื้อผ้าฝ้ายและสิ่งทอในประเทศอินเดีย การส่งออกมากของการผลิตของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประเทศในยุโรป กัดเซาะยังเป็นที่รู้จักในฐานะ "เมืองขมิ้น" เนื่องจากมีตลาดที่ใหญ่ที่สุดของเอเชียสำหรับขมิ้น Gobichettipalayam เป็นหนึ่งในผู้ผลิตที่ใหญ่ที่สุดของผ้าไหมสีขาวที่มีคนแรกของประเทศหน่วยไหมอัตโนมัติหน้ามืดก่อตั้งขึ้นที่นี่ นามักกาล เป็นหนึ่งในผู้ผลิตที่ใหญ่ที่สุดของสัตว์ปีกในประเทศ