recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**รองเท้าฟุตบอล** คือ รองเท้าที่ออกแบบมาสำหรับการเล่นฟุตบอลโดยเฉพาะ จุดประสงค์หลักนั้นเพื่อให้เหมาะสมกับประเภทของกีฬาและคำนึงถึงความปลอดภัยของผู้เล่นจึงได้มีการผลิตรองเท้าฟุตบอลขึ้นมาปัจจุบันรองเท้าฟุตบอลถือว่าเป็นสิ่งสำคัญสำหรับที่ผู้เล่นเป็นอย่างมากและด้วยวิวัฒนาการที่ก้าวหน้าจึงได้มีการผลิตรองเท้าฟุตบอลออกมาในรูปแบบที่หลากหลายมากขึ้น

ประเภทรองเท้าฟุตบอล
-------------------

เพื่อความเหมาะสมสำหรับผู้เล่นและสถานที่รองเท้าฟุตบอล จึงสามารถแบ่งออกเป็นประเภทใหญ่ ๆ ได้ 2 ประเภท

### รองเท้าสตั๊ด (stud)

ดูเพิ่ม: สตั๊ดรองเท้าฟุตบอล หรือที่เรียกกันว่า รองเท้าสตั๊ด ซึ่งรองเท้าสตั๊ดนี้เป็นรองเท้าที่ได้ออกแบบมาสำหรับการเล่นฟุตบอลโดยเฉพาะโดยมีส่วนประกอบที่แตกต่างออกไปจากรองเท้าธรรมดา นั่นคือปุ่มที่มีลักษณะนูนขึ้นมาจากใต้พื้นรองเท้า ชึ่งปุ่มใต้พื้นรองเท้าสตั๊ดนั้นถูกออกแบบขึ้นมาเพื่อให้ยึดติดกับพื้นสนามได้ดีขณะวิ่งและยังช่วยป้องกันไม่ให้ผู้เล่นนั้นลื่นได้ เพราะฉะนั้นรองเท้าสตั๊ดจึงเหมาะสำหรับการเล่นในสภาพพื้นสนามที่ไม่แข็งมาก เช่น สนามดินและสนามหญ้าแต่ไม่เหมาะกับสภาพพื้นสนามที่แข็งเช่น พื้นปูนซีเมนต์ พื้นยางและพื้นไม้ และด้วยวิวัฒนาการที่ก้าวหน้ามากขึ้นจึงทำให้บริษัทชื่อดังต่าง ๆ เกี่ยวกับทางด้านกีฬาได้มีการพัฒนารองเท้าสตั๊ดทำให้ดูน่าสนใจและดึงดูดลูกค้ามากยิ่งขึ้น

### รองเท้าฟุตซอล

ดูเพิ่ม: ฟุตซอล
รองเท้าฟุตซอลนั้นเป็นรองเท้าที่ออกแบบมาสำหรับการเล่นฟุตบอลเหมือนกับรองเท้าสตั๊ดแต่จะแตกต่างกันตรงที่รองเท้าฟุตซอลนั้นจะไม่มีปุ่มอยู่ที่ใต้พื้นรองเท้า ใต้พื้นรองเท้าฟุตซอลนั้นจะเรียบซึ่งส่วนใหญ่วัสดุพื้นที่อยู่ใต้พื้นรองเท้าจะทำมาจากยางและมีลายดอกยางค่อนข้างมากเพื่อทำให้ยึดติดกับพื้นสนามได้ดีและช่วยป้องกันการลื่นอีกด้วยเพราะฉะนั้นเองรองเท้าฟุตซอลจะตรงกันข้ามกับรองเท้าสตั๊ดคือเหมาะสำหรับการเล่นในสภาพสนามที่แข็งแต่ไม่เหมาะกับสภาพพื้นหญ้าซึ่งจะทำให้ลื่นได้

คุณสมบัติรองเท้าฟุตบอล
----------------------

ด้วยวิวัฒนาการที่ก้าวหน้ามากขึ้นจึงทำให้บริษัทชื่อดังต่างๆเกี่ยวกับทางด้านกีฬาได้มีการพัฒนารองเท้าฟุตบอลให้ดูน่าสนใจและดึงดูดลูกค้ามากยิ่งขึ้นด้วยปัจจัยที่ต่างๆกันเช่น วัสดุที่ใช้ทำรองเท้า ดีไซน์ที่แปลกใหม่ สีของรองเท้าที่ดูโดดเด่น แต่ที่สำคัญที่สุดและขาดไม่ได้เลยคือความชอบและความเหมาะสมของผู้ใส่นั่นเอง ด้วยเหตุนี้จึงทำให้บริษัทยี่ห้อดังทั้งหลายได้ผลิตรองเท้าออกมา3ประเภทใหญ่ๆได้แก่ Heritage Power และ Speed

**Heritage**
เป็นรองเท้าที่ผลิตออกมาในรูปแบบคลาสสิก สไตล์ของรองเท้านั้นดูเรียบง่ายไม่เน้นสีโดดเด่นเน้นไปทางสีขาวและสีดำโดยส่วนใหญ่ วัสดุนั้นทำจากหนังแท้มีความนุ่มสบายและกระชับเป็นอย่างมาก แต่ปัจจุบันถือว่าเป็นรุ่นที่ผู้คนนิยมใช้ไม่น้อยจึงได้มีการทำสีให้ดูโดดเด่นมากยิ่งขึ้น

**Power**
ปัจจุบันเป็นรองเท้าที่มีความนิยมมากที่สุดในบรรดา3ประเภทเนื่องจากเป็นรองเท้าที่เหมาะสำหรับผู้เล่นทุกตำแหน่งและทุกลักษณะการเล่น วัสดุที่ใช้นั้นทำจาหนังแท้หรือหนังสังเคราะห์เป็นรองเท้าที่มีน้ำหนักค่อนข้างเยอะจึงไม่ค่อยเหมาะสำหรับผู้เล่นจำพวกปีกที่ต้องใช้ความเร็วสูง ปัจจุบันบางรองเท้ายี่ห้อได้มีการติดแผ่นยางบริเวณเท้าเพื่อเหมาะแก่การยิงฟรีคิกที่ดีอีกด้วย

**Speed**
เป็นรองเท้าที่เหมาะแก่การวิ่งการใช้ความเร็วหรือนักเตะที่มีลูกเล่นแพรวพราวและทุกยี่ห้อส่วนใหญ่จะเน้นสีที่โดดเด่นมาก มีน้ำหนักเบาที่สุดในบรรดาทุกประเภทส่วนใหญ่วัสดุที่ใช้ในการผลิตจะเป็นหนังสังเคราะห์ที่มีลักษณะเบา

อ้างอิง
-------
**รองเท้านารีเหลืองปราจีน** เป็นกล้วยไม้ในสกุลรองเท้านารี ถูกค้นพบโดย Mr.C. Parish ในปี ค.ศ. 1859 มีการกระจายพันธุ์ในทางตอนใต้ของจีน (มณฑลยูนนาน มณฑลกุ้ยโจว และเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง) พม่า ไทย และตอนกลางและตอนใต้ของเวียดนาม โดยเฉพาะในอุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่าง จังหวัดกว๋างบิ่ญ

รองเท้านารีเหลืองปราจีนมีชื่อสามัญอื่นอีกคือ รองเท้านารีเหลืองอุดรและรองเท้านารีเหลืองกาญจน์

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

มีลักษณะเป็นพุ่มต้นกว้างประมาณ 20-25 ซม. สูงประมาณ 10-20 ซม. ใบกว้าง 2.5-3.5 ซม. ยาว 10-20 ซม. ใบด้านบนเป็นลายสีเขียวสลับเขียวอ่อน ใต้ท้องใบมีจุดประสีม่วงเล็กน้อย ดอกกว้างประมาณ 3.5-7 ซม. ก้านช่อดอกค่อนข้างสั้นประมาณ 5-7 ซม. ช่อหนึ่งมี 1-2 ดอก กลีบบนและกลีบในสีเหลืองมีจุดประสีม่วงกระจายทั่วกลีบ ออกดอกช่วงเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม

ถิ่นอาศัย
---------

พบอยู่ตามภูเขาหินปูน โดยขึ้นอยู่สูง 300-500 เมตรจากระดับน้ำทะเล บริเวณป่าเบญจพรรณที่อยู่ใกล้ทะเลหรือใกล้ลำธาร โดยขึ้นอยู่พื้นที่ค่อนข้างแฉะ ความชื้นสูง ปกคลุมด้วยพืชชั้นต่ำพวกมอสส์และซากใบไม้ที่ผุพังทับถม ได้รับแสงค่อนข้างมาก เป็นรองเท้านารีที่มีการกระจายพันธุ์เป็นบริเวณกว้าง ในประเทศไทย พม่า ลาว กัมพูชา เวียดนาม และตอนใต้ของจีน

ดูเพิ่ม
-------

* ตัวอย่างกล้วยไม้ในประเทศไทย

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**รองเท้านารีเหลืองปราจีน**

* *กล้วยไม้เมืองไทย*, รศ.ดร. อบฉันท์ ไทยทอง, สำนักพิมพ์บ้านและสวน
**Francis Rocco Prestia (ฟรานซิส ร็อคโค เพรสเทีย)** 

Groove of Power
ตำนานที่ยังมีชีวิต เดอะคิงส์ ไม่มีผู้ใดอีกแล้ว ….เป็นคำให้เกียรติอันน่าเคารพทั้งหลาย แต่กระนั้นก็เป็นที่สมควรแล้ว
Francis Rocco Prestia เริ่มมีชื่อเสียงครั้งแรกในช่วงกลางถึงปลายยุค 60 ในฐานะเบื้องหลังเสียงที่น่าดึงดูดใจและเป็นมือเบสคนแรก, คนปัจจุบันของ soul funk horn band นามว่า "Tower Of Power"

Rocco เป็นมือเบสคนหนึ่งที่สามารถทำให้กฎของเบสในฐานะเครื่องดนตรีชิ้นหนึ่ง กฎของมือเบสในฐานะนักดนตรีคนหนึ่งเป็นได้มากกว่าการอยู่กับ root ของบทเพลง สำหรับผู้ฟังแล้ว เบสคือเสียงที่ได้ยินเป็นบางโอกาสในเบื้องหลังของอัลบั้มยอดเยี่ยมเท่านั้น Jerry Scheff, มือเบส Elvis Presley, Paul McCartney แห่ง Beatles, Donald "Duck" Dunn และ James Jamerson ได้รับการยอมรับว่าเป็น "มือเบสแห่งยุค" มือเบสยุคเก่าทั้งหมดนี้คือหัวขบวนของความก้าวหน้าสำหรับเหล่ามือเบสทั้งหลาย

ครั้นแล้ว มือเบสผู้หนึ่งจาก Oakland, California ก็ได้สร้างกฎและขอบเขตขึ้นมาใหม่ในวงด้วย 16th note percussive ที่รวดเร็ว ผสมกับเทคนิคที่เป็นเอกลักษณ์ของการเล่นโน้ตต่างๆแบบอุดสาย ได้ปลดแอกขีดความสามารถของเบสในฐานะเครื่องดนตรีชิ้นหนึ่งและใบอนุญาตที่สร้างสรรค์ของมือเบสผู้ที่จะเล่นมัน

ซาวด์เฉพาะตัวของ Rocco เกิดขึ้นมาได้โดยเทคนิคการใช้มือซ้ายอุดสายโดยอาศัยนิ้วชี้และกลางดีดโน้ตที่เลือกเล่น ซึ่งทำให้เกิดซาวด์ percussive ได้อย่างร้ายกาจเลยทีเดียว
Sixteenth notes (เขบ็ต 2 ชั้น) ของเขากับสไตล์กลองฟังกี๊ในแบบ David Garibaldi ได้สร้าง rhythm section ให้ขับเคลื่อน funky groove ในแบบฉบับของวงภายใต้ horn section ได้เป็นอย่างดีตั้งแต่อัลบั้มต้นยุค 1970 และเขาคือเจ้าพ่อและผู้คิดการเล่นแบบ "Finger-style Funk" เบสไลน์ของเขาในเพลงเช่น "What Is Hip?' ยังคงเป็นตำนานที่อยู่ในใจแฟนเพลงและนักดนตรีทั่วโลก

การปฏิวัติครั้งนี้ไม่เพียงเปิดทางใหม่ทางความคิดและการทดลองสำหรับนักดนตรีเท่านั้น แต่ยังทำให้มือเบสมีโอกาสสร้าง tempo และ groove เหนือระดับของดนตรีแนวต่างๆที่กำลังเล่น สไตล์ของ Rocco เปิดโอกาสให้มือเบสได้ไถลเข้าไปสู่ผู้ขับเคลื่อนของจังหวะ การเล่นเบสจึงเป็นเรื่องน่าท้าทายและสนุก

ตลอดการเล่นเบสที่มากกว่า 30 ปี การค้นหาที่สร้างสรรค์ของเขาอยู่ภายในการทำงานของวง Tower of Power เขาร่วมเล่นในอัลบั้มอื่นๆและออกทัวร์กับนักดนตรีอื่นๆเท่านั้น แต่ด้านอิทธิพลในการประยุกต์ใช้ในการเล่นเบสในดนตรี Rock, Jazz, Soul, Funk, Blues และ Hip Hop ก็ไม่มากไปกว่าการฟัง solo CD ของเขาที่ชื่อว่า "Everybody on the Bus" (โปรดิวซ์โดย Carmen Grillo ซึ่งมีนักดนตรีร่วมบันทึกเสียงได้แก่ 'Doc' Kupka, Jeff Tamelier, Chester Thompson, Bruce Conte และ David Garibaldi) หรืออัลบั้มอีกเป็นโหลของวง Tower of Power อีกแล้ว

นอกจากนั้นเขาก็มีวิดีโอการสอนที่ชื่อว่า "Fingerstyle Funk" ซึ่งเป็นแหล่งความคิดที่ยอดเยี่ยมสำหรับมือเบสทั้งหลายและคอนเสริ์ต Bass Day 98 อีกด้วย
**กลุ่มบริษัทไทยซัมมิท** เป็นบริษัทการผลิตของไทย โดยเป็นผู้ผลิตรถยนต์ รถจักรยานยนต์ เครื่องใช้ไฟฟ้าและเครื่องจักรการเกษตร ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2520 สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในจังหวัดสมุทรปราการ นอกจากนี้ยังมีสถานที่ผลิตที่นิคมอุตสาหกรรมแหลมฉบัง จังหวัดนครนายก จังหวัดระยองและจังหวัดสมุทรปราการ อีกทั้งมีสถานที่ผลิตนอกประเทศ เช่น มาเลเซีย อินโดนีเซีย เวียดนาม จีน อินเดีย ญี่ปุ่นและสหรัฐอเมริกา

เจ้าของ
-------

ไทยซัมมิทเป็นบริษัทที่มีเอกชนถือครองและครอบครัว "จึงรุ่งเรืองกิจ" เป็นเจ้าของ ซึ่งมี นางสาวชนาพรรณ จึงรุ่งเรืองกิจ ลูกสาวคนโตของ นางสมพร จึงรุ่งเรืองกิจ เป็นผู้บริหารหลัก ส่วนหุ้นที่เหลือมีบุตรธิดาทั้ง 5 คนเป็นเจ้าของร่วมกับนางสมพร โดยกรรมการบริหารบริษัท ประกอบด้วย 

1. นางสมพร จึงรุ่งเรืองกิจ
2. นางสาวชนาพรรณ จึงรุ่งเรืองกิจ
3. นายธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ
4. นางสาวรุจิรพรรณ จึงรุ่งเรืองกิจ
5. นายสกุลธร จึงรุ่งเรืองกิจ
6. นายบดินทร์ธร จึงรุ่งเรืองกิจ

รายได้ปี พ.ศ. 2562 บริษัท ไทยซัมมิท ออโตพาร์ท อินดัสทรี จำกัด มีรายได้รวม 4,467,478,810.42 บาท เพิ่มขึ้นจากปี พ.ศ. 2561 ซึ่งมีรายได้รวมอยู่ที่ 3,106,195,758.22 บาท

อ้างอิง
-------

1. ↑  Thai Summit Group Bloomberg Business
2. ↑  บทความ "ไทยซัมมิท โอโตพาร์ทฯ‘ธนาธร’ ปี 2562 รายได้ 4.4 พันล. กำไร 3.2 พันล." เขียน: วันศุกร์ ที่ 14 สิงหาคม 2563 เวลา 19:30 น.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Thai Summit Group เก็บถาวร 2020-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ความสามารถในการตรวจสอบของดีเอ็นเอพอลิเมอเรส
**ดีเอ็นเอพอลิเมอเรส** (อังกฤษ: DNA polymerase) เป็นเอนไซม์ที่ทำงานระหว่างการสร้างดีเอ็นเอสายใหม่ในการจำลองตัวเองของดีเอ็นเอโดยจำเป็นต้องใช้แม่แบบ (Template) โดยดีเอ็นเอพอลิเมอเรสจะเติมเบสตัวใหม่ที่เป็นเบสคู่สมของแม่แบบเสมอ และไพรเมอร์ (Primer) ซึ่งเป็นลำดับนิวคลีโอไทด์สายสั้นๆ ที่เข้าคู่กับแม่แบบได้ และสามารถเติมนิวคลีโอไทด์ตัวใหม่เข้าที่ปลาย 3′ ได้ คุณสมบัติที่สำคัญของดีเอ็นเอพอลิเมอเรส คือ 5′-3′ พอลิเมอเรส (สร้างสายโพลีนิวคลีโอไทป์ใหม่จาก 5′ ไป 3′) และ 3′-5′ เอกโซนิวคลีเอส (ตัดสายโพลีนิวคลีโอไทป์จาก 3′ ไป 5′) ซึ่งคุณสมบัตินี้เป็นคุณสมบัติที่ใช้ตรวจสอบความผิดพลาดของการจำลองตัวเองของดีเอ็นเอได้ มีหลายชนิด

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Burgers P; Koonin E; Bruford E; และคณะ (2001). "Eukaryotic DNA polymerases: proposal for a revised nomenclature". *J. Biol. Chem*. **276** (47): 43487–90. doi:10.1074/jbc.R100056200. PMID 11579108. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|author-separator=` ถูกละเว้น (help)
* Unusual repair mechanism in DNA polymerase lambda เก็บถาวร 2010-12-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Ohio State University, July 25, 2006.
* DNA polymerases ในหอสมุดแพทยศาสตร์แห่งชาติอเมริกัน สำหรับหัวข้อเนื้อหาทางการแพทย์ (MeSH)
* EC 2.7.7.7
* A great animation of DNA Polymerase from WEHI at 1:45 minutes in เก็บถาวร 2014-12-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**นักบุญฌ็อง-บาติสต์ เดอ ลา ซาล** (ฝรั่งเศส: *Jean-Baptiste de La Salle*; 30 เมษายน ค.ศ. 1651 – 7 เมษายน ค.ศ. 1719) เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวฝรั่งเศส ผู้ก่อตั้งคณะภราดาลาซาล ซึ่งเป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่มีบทบาทสำคัญในด้านการจัดการศึกษาแก่เยาวชน ท่านได้รับการประกาศเป็นนักบุญเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1900 และได้รับยกย่องว่าเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ครูอาจารย์

ประวัติ
-------

เดอ ลา ซาล เกิดในตระกูลขุนนาง ที่เมืองแร็งส์ แคว้นช็องปาญาร์แดน ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1651 เป็นบุตรคนโตสุดในบรรดาพี่น้องทั้งหมดสิบคน ได้รับศีลโกนเมื่ออายุ 11 ปี และได้เป็นแคนอนประจำอาสนวิหารแม่พระแห่งแร็งส์เมื่อายุได้ 15 ปี ศึกษาจนจบปริญญาเอกสาขาวิชาเทววิทยา แล้วรับศีลอนุกรมขั้นบาทหลวงเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1678 ขณะมีอายุได้ 26 ปี

เดอ ลา ซาล ได้อุทิศตนทำงานด้านการศึกษาอย่างจริงจังเพื่อช่วยเหลือเด็กยากจนในประเทศฝรั่งเศสสมัยนั้นให้มีการศึกษา จึงรวมกลุ่มชายที่มีความกระตือรือร้นจะทำงานด้านการศึกษาตั้งเป็นคณะภราดาลาซาลซึ่งเป็นคณะนักบวชที่เน้นงานสอนเด็กเหล่านั้นโดยเฉพาะ สมาชิกของคณะมีเฉพาะภราดา นับเป็นคณะนักบวชฆราวาสคณะแรกที่เน้นงานสอน และยังเป็นต้นแบบให้คณะนักบวชอื่น ๆ ที่เน้นการสอนที่เกิดขึ้นภายหลังด้วย ท่านยังริเริ่มให้ใช้ภาษาท้องถิ่นในการเรียนการสอนแทนการใช้ภาษาละตินที่ทำมาแต่เดิม เป็นผู้บุกเบิกการอบรมวิชาชีพครู ได้ก่อตั้งวิทยาลัยครูที่เมืองแร็งส์ ปารีส และแซ็ง-เดอนี และตั้งโรงเรียนขึ้นอีกหลายแห่งในฝรั่งเศส สอนในระดับชั้นประถมศึกษา มัธยมศึกษา อาชีวศึกษา

ฌ็อง-บาติสต์ เดอ ลา ซาล ถึงแก่มรณกรรมที่แซ็ง-ยง เมืองรูอ็อง ประเทศฝรั่งเศส ในวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1719 (ซึ่งเป็นวันศุกร์ประเสริฐประจำปีนั้น) ขณะมีอายุย่าง 68 ปี เรลิกของท่านถูกเก็บรักษาไว้ที่ศูนย์กลางคณะภราดาลาซาล กรุงโรม ประเทศอิตาลี

การประกาศเป็นนักบุญ
-------------------

บาทหลวงฌ็อง-บาติสต์ เดอ ลา ซาล ได้รับการประกาศเป็นบุญราศีเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1888 ต่อมาได้รับการประกาศเป็นนักบุญเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1900 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 13 นอกจากนี้สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12 ยังยกย่องให้ท่านเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ครูอาจารย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัตินักบุญตลอดปี:นักบุญยอห์น แบปติสต์ เดอ ลาซาล เก็บถาวร 2016-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ. เรียกข้อมูลวันที่ 19 ตุ.ค. พ.ศ. 2555.
2. 1 2 3  St. John Baptist de la Salle. Catholic Online. เรียกข้อมูลวันที่ 19 ตุ.ค. พ.ศ. 2555.
3. ↑  คณะภราดาลาซาล[*ลิงก์เสีย*], หอจดหมายเหตุ มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ, เรียกข้อมูลวันที่ 19 ตุ.ค. พ.ศ. 2555
**หน่วยเจรจาต่อรองในสถานการณ์วิกฤติ**ของเอฟบีไอ (อังกฤษ: Crisis Negotiation Unit; อักษรย่อ: CNU) เป็นส่วนหนึ่งของฝ่ายสนับสนุนการปฏิบัติงานของกลุ่มรับมือเหตุฉุกเฉิน ซึ่งรับผิดชอบแผนงานเจรจาต่อรอง (ตัวประกัน) ในภาวะวิกฤตของเอฟบีไอ ภารกิจของหน่วยเจรจาต่อรองในภาวะวิกฤตนั้นมีสี่ส่วน ประกอบด้วย การปฏิบัติการ, การฝึก, การสืบเสาะ และการจัดการแผนงาน

ลักษณะการดำเนินการ
------------------

หน่วยเจรจาต่อรองในสถานการณ์วิกฤติรักษาความสามารถในการตอบสนองการปฏิบัติงานตลอด 24 ชั่วโมงต่อวัน 7 วันต่อสัปดาห์ เพื่อดำเนินการ และจัดการการเจรจาต่อรอง ณ ที่เกิดเหตุในช่วงวิกฤตที่สำคัญทั่วโลก ซึ่งเกี่ยวข้องกับเอฟบีไอ โดยเอฟบีไอมีส่วนร่วมในระดับสากลเมื่อผู้เสียหายเป็นพลเมืองของสหรัฐ หรือมีข้อเรียกร้องต่อต้านรัฐบาลสหรัฐ ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของภารกิจนี้ ผู้เจรจาต่อรองได้กรีฑาพลสู่ต่างประเทศเพื่อช่วยเหลือในสถานการณ์การลักพาตัวที่เกี่ยวข้องกับพลเมืองชาวสหรัฐ

เอฟบีไอถือเป็นหน่วยงานเจรจาต่อรองของรัฐบาลสหรัฐสำหรับอุบัติการณ์ระหว่างประเทศ โดยตั้งแต่ ค.ศ. 1990 หน่วยเจรจาต่อรองในสถานการณ์วิกฤติได้มีส่วนร่วมในอุบัติการณ์ดังกล่าวมากกว่า 300 เหตุการณ์ทั่วโลก ผู้เจรจาของหน่วยเจรจาต่อรองในสถานการณ์วิกฤติยังให้ความช่วยเหลือทางโทรศัพท์แก่ทั้งผู้เจรจาภาคสนามของเอฟบีไอ และผู้เจรจาของตำรวจในประเทศเป็นประจำในระหว่างสถานการณ์วิกฤตในประเทศ

ทั้งนี้ เอฟบีไอมีเจ้าหน้าที่เจรจาวิกฤตประมาณ 340 คนในสำนักงานภาคสนาม 56 แห่ง ซึ่งหน่วยเจรจาต่อรองในสถานการณ์วิกฤติมีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการทรัพยากรเหล่านี้ รวมถึงให้การฝึกและอุปกรณ์ใด ๆ ก็ตามที่จำเป็นสำหรับผู้เจรจาในสำนักงานภาคสนามเพื่อแก้ไขสถานการณ์วิกฤติให้สำเร็จ

นักศึกษาเก่าที่มีชื่อเสียง
--------------------------

* แกรี โนเอสเนอร์ ผู้เขียนสตอลลิงฟอร์ไทม์
* คริส วอส ผู้เขียนเนเวอร์สปลิตเดอะดิฟเฟอเรนซ์, ศาสตราจารย์วุฒิคุณที่โรงเรียนธุรกิจแมกโดเนอของมหาวิทยาลัยจอร์จทาวน์, ประธานบริหารของบริษัท แบล็กสวอนกรุป จำกัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Shaw, Kerry (Aug 25, 2016). "I Was a Crisis Negotiator for 23 Years. Here's What It's Like to Talk Down an Armed Hostage Taker". The Trace. สืบค้นเมื่อ Dec 13, 2016.
2. ↑  Staff writer. "Chris Voss - Faculty Profile". *USC*. USC. สืบค้นเมื่อ Dec 13, 2016.[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "Crisis Negotiation Unit". *FBI.gov*. FBI. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-01-09. สืบค้นเมื่อ 2008-01-12.
**เจ้าหญิงเซลดา** (อังกฤษ: Princess Zelda, ญี่ปุ่น: ゼルダ姫; โรมาจิ: *Zeruda-Hime*) เป็นตัวละครในชุดวิดีโอเกมเดอะเลเจนด์ออฟเซลดาของนินเท็นโด ถูกสร้างขึ้นโดยชิเงรุ มิยาโมโตะ และเริ่มปรากฏตัวในเกมเดอะเลเจนด์ออฟเซลดาในปี 1986 เธอเป็นหนึ่งในตัวละครหลักในชุดวิดีโอเกมนี้ โดยได้ปรากฏตัวมาเป็นเวลากว่าสามทศวรรษ ในเนื้อเรื่องสมมติของเกม เธอเป็นเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรไฮรูล เป็นพรรคพวกกับตัวละครหลัก ลิงก์ และเป็นผู้ถือไทรฟอร์ซแห่งปัญญา

แม้ว่าเธอจะเป็นตัวละครในชุดวิดีโอเกมนี้ แต่บทบาทของเซลดามักจะเป็นสาวน้อยเดือดร้อนหรือผู้ช่วยลิงก์ ในหลาย ๆ เกม เซลดาถูกจับโดยกาน่อนศัตรูตัวของเกม ทำให้ลิงก์ต้องมาช่วยชีวิตเธอ ในหลายเกมเธอเป็นหนึ่งในนักปราชญ์หรือแชมป์เปี้ยนที่มีความกล้าหาญและเป็นตัวละครสำคัญในการเอาชนะกาน่อน ในเกมอื่น ๆ เช่น ออคารินาออฟไทม์ และเดอะวินด์เวกเกอร์ เธอมีบุคลิกอื่น ๆ และเข้ามามีบทบาทในเรื่องมากขึ้น ในสกายวอร์ดซอร์ด เธอได้เป็นร่างจุติของเทพธิดาไฮเลีย ทำให้ร่างของเธอมีพลังเวทมนตร์มากมาย 

เซลดาเป็นตัวละครที่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในวิดีโอเกมและเป็นตัวละครยอดนิยมของนักเล่นเกมและนักคอสเพลย์ นอกจากปรากฏตัวในชุดวิดีโอเกมเดอะเลเจนด์ออฟเซลดาแล้ว เธอยังเป็นตัวละครที่ผู้เล่นควบคุมได้ในเกมสปินออฟและชุดวิดีโอเกมอื่น ๆ เช่น ไฮรูล วอริเออร์ส และเคเดนซ์ออฟไฮรูล เธอยังปรากฏตัวในชุดเกมซูเปอร์สแมชบราเธอส์อีกด้วย นักวิจารณ์มีตอบรับในเชิงบวกต่อการพัฒนาตัวละครของเธอ และระบุว่าเธอเป็นหนึ่งในตัวละครหญิงในวิดีโอเกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล

อ้างอิง
-------

1. ↑  Akim, Tanya. "The Legend Of Zelda Turns 35 Today. Here's A Look At How Princess Zelda Influenced Beauty Culture". *Forbes* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-10-24.
2. ↑  Tanaka, Shinichiro, บ.ก. (2018). *The Legend of Zelda Encyclopedia*. แปลโดย C. White, Keaton. Dark Horse Books. ISBN 9781506706382.
3. ↑  Loveridge, Sam (2016-08-08). "Most iconic female game characters of all time, ranked". *Digital Spy* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2021-10-25.
**เซียว หยวนหมิง** (อักษรโรมัน: *Xiao Yuanming* จีน: 蕭淵明 (สวรรคตในปี ค.ศ. 556) ชื่อรัชศกว่า **จิงตง** (靖通), มักเป็นที่รู้จักในชื่อก่อนขึ้นครองราชย์ว่า **เจิ้นหยาง โหว** (貞陽侯) บางครั้งเป็นที่รู้จักในชื่อหลังการขึ้นครองราชย์ **เจี้ยนอันกง** (建安公) หรือ **จักรพรรดิเหลียงหมิน** (閔皇帝) โดย เซียว จวง ถวายพระยศให้เป็น จักรพรรดิ ของ จีน ในราชวงศ์เหลียง เขาเป็นพระราชนัดดาของปฐมจักรพรรดิ จักรพรรดิเหลียงอู่ ในปี 555 ราชวงศ์เหลียงเกิดความระส่ำระสายหลังจากที่กองทัพ เว่ย์ตะวันตก จับและสังหารจักรพรรดิเหลียงยฺเหวียนลง แม่ทัพแห่งราชวงศ์ฉีเหนือซึ่งจับเซียว หยวนหมิงเป็นเชลยศักดิ์ตั้งแต่ปี 547 บังคับให้นายพล หวัง เสิงเปียน ยอมรับเซียว หยวนหมิงเป็นจักรพรรดิ อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้า เฉิน ปาเสียน ผู้ใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพหวังได้สังหารเขา และปลดเซียว หยวนหมิงออกจากบัลลังก์ สถาปนา เซียว เฟิงสือ พระโอรสของจักรพรรดิเหลียงยฺเหวียนขึ้นครองราชย์ต่อ ในปีต่อมา พระองค์ก็เสด็จสวรรคต

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Academia Sinica Chinese-Western Calendar Converter.
2. 1 2 3 4  *Zizhi Tongjian*, vol. 166.

* *History of Southern Dynasties*, vol. 51.
* *Zizhi Tongjian*, vols. 160, 161, 166.


| ก่อนหน้า |  | เซียว หยวนหมิง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |
| **จักรพรรดิเหลียงยฺเหวียน** |  | **จักรพรรดิแห่งราชวงศ์เหลียง (ตะวันออก /ภาคใต้)** (555) |  | **จักรพรรดิเหลียงจิง** |
**อาสึนะ ยูกิ** (ญี่ปุ่น: 結城 明日奈; โรมาจิ: *Yūki Asuna*) เป็นตัวละครที่ปรากฏในไลท์โนเวลชุดซอร์ดอาร์ตออนไลน์โดยเรกิ คาวาฮาระ เธอมีชื่อเรียกสั้น ๆ ว่าอาสึนะ (ญี่ปุ่น: アスナ; โรมาจิ: *Asuna*) ซึ่งเป็นชื่อผู้เล่นของเธอในวิดีโอเกมตามเนื้อเรื่องในนิยาย อาสึนะปรากฏตัวในฐานะคนรักของคิริโตะและตัวละครหลักหญิง เธออยู่ในนิยายในฐานะรองหัวหน้าของกิลด์ภาคีอัศวินโลหิต (ญี่ปุ่น: 血盟騎士団; โรมาจิ: *Ketsumei Kishidan*) ซึ่งโดดเด่นในเรื่องการเป็นกิลด์ที่แข็งแกร่งที่สุดในไอร์แครด เธอได้รับชื่อเสียงในฐานะผู้เล่นที่มีทักษะในเกม ทำให้เธอได้รับฉายาว่าประกายแสง (อังกฤษ: Lightning Flash, ญี่ปุ่น: ライトニングフラッシュ) ซึ่งประกอบกับความน่าดึงดูดใจทางร่างกายของเธอ ทำให้เธอเป็นที่รู้จักและเป็นที่ต้องการของผู้เล่นคนอื่นๆ

ทั้งอาสึนะและคิริโตะได้กลายเป็นตัวละครยอดนิยมในแฟนคลับอนิเมะและมังงะ มักปรากฏอยู่ในรายชื่อตัวละครอนิเมะยอดนิยม นอกจากนี้อาสึนะยังปรากฏตัวในสินค้าอย่างเป็นทางการของซอร์ดอาร์ตออนไลน์หลายรายการ และได้รับการตอบรับเชิงบวกเป็นส่วนใหญ่ โดยเน้นที่ความสัมพันธ์ของเธอกับคิริโตะ ความน่าดึงดูดใจ และบทบาทในชุดนิยาย

การสร้างและแนวคิด
-----------------

ในการให้สัมภาษณ์กับผู้เขียนเรกิ คาวาฮาระ เขาบอกว่าตัวละครหญิงในซอร์ดอาร์ตออนไลน์ไม่ได้อิงจากใครก็ตามที่เขารู้จักในโลกแห่งความเป็นจริง โดยเขากล่าวว่า "ปกติฉันไม่เคยสร้างตัวละคร ฉาก หรืออะไรมาก่อนฉันเริ่มเขียน ขณะที่ฉันเขียนเนื้อเรื่อง สาว ๆ กลายเป็นอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ ยังไงก็เถอะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่อย่างใดก็ตาม ความคิดที่อ่อนเกินหรืออารมณ์ที่ซ่อนอยู่บางอย่างของฉัน สร้างตัวละครที่แข็งแกร่งและเต็มไปด้วยความสามารถ" คาวาฮาระยังเสริมอีกว่าเขาเขียนนิยายนี้เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขามองว่าเกมออนไลน์ไม่ใช่การเจ็บป่วยทางสังคมหรือหลบหนีจากชีวิตจริง และด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจแสดงเกมในไลท์โนเวลในแง่บวก

ที่งาน Sakura-Con 2013 คาวาฮาระตอบว่า "ตัวละครของอาสึนะที่ฉันสร้างมาอาจจะสมบูรณ์แบบเกินไปสำหรับซอร์ดอาร์ตออนไลน์นิดหน่อย เมื่อร่วมงานกับคิริโตะก็แทบจะไม่มีปัญหาใด ๆ เลยที่ทั้งคู่ไม่สามารถเอาชนะได้" หลังจากได้รับคำถามว่าอาสึนะเป็น "ตัวละครที่ยุ่งยาก" ในการพัฒนาหรือไม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Loveridge, Lynzee (July 25, 2014). "Kirito and Asuna Top Fan Poll of Best Anime Couples". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ April 21, 2019.
2. ↑  Loveridge, Lynzee. "Sword Art Online's Asuna, Leafa Figures Hang Out Under Parasols". Anime News Network. สืบค้นเมื่อ August 14, 2016.
3. ↑  "Broccoli Prepares "Sword Art Online" Asuna - Cooking Ver. Figure". Crunchyroll. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-11-29. สืบค้นเมื่อ August 14, 2016.
4. ↑  Mead, Karen. "Sword Art Online: Are the haters right?". Japanator. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-12-04. สืบค้นเมื่อ August 14, 2016.
5. ↑  Eisenbeis, Richard (May 17, 2014). "Sword Art Online's Fourth Arc Is Both Heartbreaking And Beautiful". *Kotaku*. สืบค้นเมื่อ April 21, 2019.
6. ↑  Frye, Patrick (May 21, 2015). "'Sword Art Online' Season 2 and 3: Kawahara Reki talks SAO, 'Accel World', anime, and future plans". *Inquisitr*. สืบค้นเมื่อ April 21, 2019.
7. ↑  "Interview with Kawahara Reki @ Sakura-Con 2013". figure.fm. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 14, 2013. สืบค้นเมื่อ August 14, 2016.
**วิทยาลัยการอาชีพหนองคาย** (อังกฤษ: NongKhai industrial and Community Education College) **หรือชื่อเดิม วิทยาลัยเทคโนโลยีและอุตสาหกรรมการต่อเรือหนองคาย** (อังกฤษ: Nong Khai College of Boatbuiding Industrial and Technology) หน่วยงานหนึ่งในสถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๑ ในกำกับสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เปิดทำการเรียนการสอนระดับ ปริญญาตรี ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) และประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ตั้งอยู่ที่อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย เว็

ประวัติ
-------

วิทยาลัยการอาชีพหนองคาย ชื่อเดิม วิทยาลัยเทคโนโลยีและอุตสาหกรรมการต่อเรือหนองคาย แรกเริ่มโดยกระทรวงศึกษาธิการรับโอนศูนย์ฝึกต่อเรือหนองคาย จากกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2517 

วันที่ 1 ตุลาคม 2518 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนอุตสาหกรรมต่อเรือหนองคาย" สังกัดกองโรงเรียน กรมอาชีวศึกษาและอนุมัติให้เปิดทำการสอนในหลักสูตรประกาศนียบัตรช่างฝีมือ (ปชม.)ในสาขาการต่อเรือ และหลักสูตรวิชาชีพระยะสั้น

วันที่ 10 มีนาคม 2525 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศเปลี่ยนชื่อเป็น "ศูนย์ฝึกวิชาชีพอุตสาหกรรมและการต่อเรือหนองคาย" มีฐานะเทียบเท่าวิทยาลัยเทคนิค สังกัดกองวิทยาลัยเทคนิค กรมอาชีวศึกษา

วันที่ 15 มีนาคม 2532 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศให้เปิดสอนหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ในสาขาวิชาช่างต่อเรือเหล็ก และ ช่างต่อเรือไม้- ไฟเบอร์กลาส

วันที่ 4 ธันวาคม 2534 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศเปลี่ยนชื่อเป็น"วิทยาลัยการต่อเรือหนองคาย" สังกัดกองวิทยาลัยเทคนิค กรมอาชีวศึกษา

วันที่ 18 มีนาคม 2537 กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศเปลี่ยนชื่อเป็น "วิทยาลัยเทคโนโลยีและอุตสาหกรรมการต่อเรือหนองคาย" สังกัด กองวิทยาลัยเทคนิคกรมอาชีวศึกษา

วันที่ 21 ธันวาคม 2564 กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศเปลี่ยนชื่อเป็น "วิทยาลัยการอาชีพหนองคาย" สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีพศึกษา

หลักสูตรที่เปิดสอน
------------------

วิทยาลัยการอาชีพหนองคาย เปิดสอนระดับปริญญาตรี ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) และประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) 


|  |  |
| --- | --- |
| **หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ*** การก่อสร้าง
* การต่อเรือ
* เครื่องกล
* เครื่องมือกลและซ่อมบำรุง
* พณิชยการ
* ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์
* โลหะการ
 | **หลักสูตรปรกาศนียบีตรวิชาชีพชั้นสูง*** การก่อสร้าง
* เครื่องกล
* เทคนิคการผลิต
* เทคนิคโลหะ
* ไฟฟ้ากำลัง
* อิเล็กทรอนิกส์
* อุตสาหกรรมการต่อเรือ
 |

#### หลักสูตรปริญญาตรี

* เทคโนโลยีบัณฑิต (ทล.บ.)

สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-10-16. สืบค้นเมื่อ 2017-05-11.

| * ด
* ค
* ก
หน่วยงานในสถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๑ |
| --- |
| สาขาวิชา | การจัดการสำนักงาน • การตลาด • การบัญชี • คอมพิวเตอร์ธุรกิจ • เทคโนโลยีไฟฟ้า • เทคโนโลยียานยนต์ • เทคโนโลยีแม่พิมพ์ • เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ • เทคโนโลยีอาหารและโภชนาการ |  |
| วิทยาเขต | ศูนย์กลางเทคนิคหนองคาย • เทคนิคกาญจนภิเษกอุดรธานี • เทคนิคบึงกาฬ • เทคนิคเลย • เทคนิคหนองบัวลำภู • เทคนิคอุดรธานี • เทคโนโลยีและอุตสาหกรรมการต่อเรือหนองคาย • อาชีวศึกษาเลย • อาชีวศึกษาหนองคาย • อาชีวศึกษาอุดรธานี |
| อื่น ๆ | อาชีวศึกษาบัณฑิต |
| หมวดหมู่ • โครงการ • สถานีย่อย |

| * ด
* ค
* ก
วิทยาลัยเทคโนโลยีและอุตสาหกรรมการต่อเรือในประเทศไทย |
| --- |
| 
* นครศรีธรรมราช
* พระนครศรีอยุธยา
* หนองคาย

 |
แผนภูมิ 3 แม่เหล็กของเอเบเนสเซอร์ เฮาเวิร์ดที่แสดงการตอบคำถามที่ว่า "คนจะไปอยู่ที่ใหน?" ทางเลือกคือ เมือง, ชนบท, หรือ เมือง-ชนบท
**ขบวนการอุทยานนคร** (อังกฤษ: garden city movement) เป็นแนวคิดทางด้านการวางผังชุมชนเมือง ที่คิดขึ้นในสหราชอาณาจักรเมื่อ พ.ศ. 2441 โดย เอเบเนเซอร์ เฮาเวิร์ด **อุทยานนคร**คือเมืองที่วางแผนให้เป็นชุมชนสมบูรณ์ในตัวที่ล้อมรอบไปด้วย "แถบสีเขียว" และจัดให้มีบริเวณต่างๆ ที่วางไว้อย่างรอบคอบ ได้แก่บริเวณที่พักอาศัย บริเวณอุตสาหกรรมพื้นที่เกษตรกรรม เฮาเวิร์ดได้รับแรงดลใจจากนวนิยาย "*สังคมในจินตนาการ*" หรือสังคมแบบยูโทเปียเรื่อง "*มองย้อนหลัง*" (en:Looking Backward) เฮาเวิร์ดได้ตีพิมพ์หนังสือชื่อ "วัน*พรุ่งนี้: วิถีทางสันติสู่การปฏิรูปที่แท้จริง*" (To-morrow: a Peaceful Path to Reform) เมื่อ พ.ศ. 2441 และได้ก่อตั้ง "*สมาคมอุทยานนคร*" (Garden City Association) ในปีต่อมา ในปี พ.ศ. 2445 เฮาเวิร์ด ได้ตีพิมพ์ใหม่หนังสือเล่มนี้ใหม่อีกครั้ง โดยเปลี่ยนชื่อเป็น "อุทยานนครในวันพรุ่งนี้" (Garden Cities of Tomorrow)

เฮาเวิร์ดได้วางรากฐานเมืองใหม่ในอังกฤษไว้ 2 เมืองคือ อุทยานนครเลทช์เวิร์ท (en:Letchworth Garden City) ในปี พ.ศ. 2446 และอุทยานนครเวลวีน (en:Welwyn Garden City) ในปี พ.ศ. 2463 การวางผังออกแบบทั้งสองเมืองนี้นับว่าประสบความสำเร็จได้ยาวนานและเป็นชุมชนที่สมบูรณ์แม้จะไม่บรรลุอุดมคติทั้งหมดของเฮาเวิร์ดก็ตาม

ผู้ดำรงตำแหน่ง*นายกสมาคมอุทยานนคร*ต่อจากเฮาเวิร์ดคือ เซอร์ เฟรเดอริก ออสบอร์น (en:Frederic Osborn) ผู้ต่อยอดขบวนการอุทยานนครมาเป็น "การวางแผนภาค"

แนวคิดอุทยานนครมีอิทธิพลสูงมากต่อการผังเมืองในสหรัฐอเมริกา (ดังปรากฏในผังของชุมชนเมืองต่างๆ เช่นเมืองนิวพอร์ทนิวส์ ในเวอร์จิเนีย หมู่บ้านฮิลตัน หมู่บ้านแชทแทมในพิทส์เบิร์ก ซันนีไซต์ในควีนส์ แรดเบิร์นในนิวเจอร์ซีย์ แจกสันไฮท์ในควีนส์ หมู่บ้านวูดเบิร์นในบอสตัน การ์เดนซิตีในนิวยอร์ก และหมู่บ้านบอลด์วินฮิลล์ในลอสแอนเจลิส) ในแคนาดา (คาปูสกาซิง และวอล์กเกอร์วิลล์ในออนทาริโอ) เมืองอุทยานนครแรกของเยอรมันคือเฮลเลรู ในชานเมืองเดรสเดน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2452 แนวคิดอุทยานนครได้รับการทำเป็นแผนสำหรับโครงการเคหะของเยอรมันในยุคไวมาร์ และในอังกฤษหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 "*พ.ร.บ.เมืองใหม่*" ได้จุดประกายให้การพัฒนาชุมชนใหม่อีกหลายแห่งเป็นไปตามวิสัยทัศน์แห่งความเท่าเทียมในสังคมของอิเบเนเซอร์ เฮาเวิร์ด ขบวนการอุทยานนครยังมีอิทธิพลต่อนักผังเมืองชางสก็อตชื่อ เซอร์ แพททริก เก็ดดิส (Sir Patric Geddes) ในงานวางผังเมืองเทล-อาวิฟในอิสราเอลของเขา แนวคิดการวางผังเมือง "วิทยาการปรับปรุงเมืองแบบใหม่" (en:New Urbanism) ก็ดี หรือ "หลักการปรับปรุงเมืองแบบอัจริยะ" (en:Principles of Intelligent Urbanism) ก็ดี ล้วนมีพื้นฐานแนวคิดเดิมจากขบวนการอุทยานนคร ปัจจุบันมีอุทยานนครจำนวนมากในโลก แต่เกือบทั้งหมดมีสถานะอยู่ได้เพียงการเป็น "หอพักชานเมือง" (en:dormitory town) ซึ่งล้วนต่างจากแนวคิดที่เฮาเวิร์ดวาดฝันไว้

อ้างอิง
-------


* ประวัติของ TCPA (สมาคมผังเมืองและผังชนบทของอังกฤษ) เก็บถาวร 2007-10-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - นักผังเมืองและนักศึกษาด้านการผังเมืองควรอ่าน
**ผู้ผลิตอุปกรณ์ตามแบบฐาน** (อังกฤษ: original equipment manufacturer) หรือ **โออีเอ็ม** (OEM) เป็นคำที่ใช้เมื่อบริษัทหนึ่งได้ผลิตชิ้นส่วนหรือส่วนควบขึ้นมา โดยที่ชิ้นส่วนดังกล่าวถูกใช้ในผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้ายของบริษัทตัวเองหรือบริษัทอื่น อย่างไรก็ตาม คำนี้อาจถูกใช้ไปในหลายความหมายตามแต่บริบทที่ต่างกันไป'ผู้ผลิตอุปกรณ์ตามแบบฐาน **(อังกฤษ: original equipment manufacturer) หรือ** โออีเอ็ม **(OEM) เป็นคำที่ใช้เมื่อบริษัทหนึ่งได้ผลิตชิ้นส่วนหรือส่วนควบขึ้นมา โดยที่ชิ้นส่วนดังกล่าวถูกใช้ในผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้ายของบริษัทตัวเองหรือบริษัทอื่น อย่างไรก็ตาม คำนี้อาจถูกใช้ไปในหลายความหมายตามแต่บริบทที่ต่างกันไป**

อุตสาหกรรมการผลิต
-----------------

ในอุตสาหกรรมการผลิต ผู้ผลิตอุปกรณ์ตามแบบฐาน (OEM) มีอยู่สองประเภทด้วยกันคือ:

1. **รับจ้างผลิตตามแบบฐาน** หมายถึง การที่บริษัทโออีเอ็มถูกว่าจ้างจากเจ้าของแบบฐาน(ผู้ถือสิทธิบัตรในแบบฐาน)หรือเจ้าของแบรนด์(ผู้ถือลิขสิทธิในแบรนด์) ให้ผลิตสินค้าตามแบบหรือความต้องการของผู้ว่าจ้าง สินค้าจะถูกวางจำหน่ายภายใต้เครื่องหมายการค้าตามที่ผู้ว่าจ้างกำหนด เช่น บริษัทไทยซัมมิท ได้รับการว่าจ้างให้ผลิตชิ้นส่วนรถยนต์แก่ค่ายรถยนต์มากมาย ชิ้นส่วนแต่ละชิ้นจะถูกผลิตขึ้นตามแบบฐานที่ทางค่ายกำหนดมา โดยที่ชิ้นส่วนเหล่านั้นจะถูกตีตราเป็นแบรนด์ของแต่ละค่ายรถยนต์ และส่งมอบให้แต่ละค่ายรถยนต์ไปจัดจำหน่ายเอง
2. **ผลิตจำหน่ายเองตามแบบฐาน** หมายถึง เมื่อบริษัทโออีเอ็มได้แบบฐานมาอยู่ในมือ หรือทำการศึกษาสินค้านั้นๆจนเข้าใจถึงแบบฐาน ก็อาจทำการผลิตสินค้านั้นออกวางจำหน่ายเอง ซึ่งแยกออกได้เป็นสองกรณี

2.1 **ถูกกฎหมาย:** ผลิตและวางจำหน่ายภายใต้แบรนด์ตนเองหรือไม่ตีแบรนด์
2.2 **ผิดกฎหมาย:** ผลิตและวางจำหน่ายโดยแอบอ้างแบรนด์ผู้อื่น หรือที่เรียกว่าของปลอม ทั้งๆที่อาจมีคุณภาพเท่าเทียมกัน
**วัดเวฬุวนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำพยา อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

วัดเวฬุวนาราม เดิมชื่อ **วัดป่าไผ่** **วัดหน้าไผ่** **วัดไผ่แหลม** และ **วัดแหลมชะอุย** (ชะอุยแปลว่าไผ่) เดิมเคยเป็นสถานที่สำหรับคล้องช้าง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 ที่ตั้งเดิมเป็นที่ดอน กันดารน้ำ จนกระทั่งในสมัยหลวงพ่อพระครูสถาพรพุทธมนต์ เจ้าอาวาสได้ดำเนินการพัฒนา จนได้รับความสะดวกสบาย จนถึงปัจจุบัน เนื้อที่ตั้งวัด 90 ไร่ 3 งาน 10 ตารางวา

ภายในวัดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์มณฑปพระครูสถาพรพุทธมนต์ หลวงพ่อสำเนียง อยู่สถาพร เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงวัตถุมงคลและเครื่องรางของขลังที่หลวงพ่อสำเนียงเก็บไว้ทั้งหมด หลวงพ่อสำเนียง อยู่สถาพร (พระครูสถาพรพุทธมนต์) เป็นพระที่มีชื่อเสียงทั้งทางด้านพุทธคุณและทางไสย มีความเมตตาใช้พลังจิตรักษาโรคให้กับญาติโยมที่เจ็บป่วยหายจากโรคมากมาย จนมีลูกศิษย์เคารพนับถือท่านเป็นจำนวนมาก ลูกศิษย์โดยเฉพาะกลุ่มนายทหารในกองทัพเรือจึงได้ช่วยกันสร้างพิพิธภัณฑ์มณฑปแห่งนี้ขึ้น เพื่อรำลึกถึงคุณความดีและผลงานของท่าน ภายในยังมีตู้เก็บร่างของหลวงพ่อสำเนียงไว้ในโลงสีทอง ด้านหน้าโลงสีทอง มีหุ่นขี้ผึ้งขนาดเท่าองค์จริงของหลวงพ่อ มีตู้กระจกบรรจุพระพุทธรูปขนาดเล็กของสะสมของหลวงพ่อ มีมุมข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของท่าน อัฐบริขารต่าง ๆ และตู้เก็บไม้เท้าของหลวงพ่อสำเนียง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์ชื้น ภิรมย์เมือง
* พระอาจารย์อ๊อด
* พระอาจารย์ต่อม
* พระครูสถาพรพุทธมนต์ (สุขิโต) พ.ศ. 2493–2531
* พระครูพิทักษ์เวฬุวัน (สุภธมฺโม) พ.ศ. 2532–2540
* พระครูไพศาลกิตติวรรณ (ศรีวรรณ) พ.ศ. 2543

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเวฬุวนาราม". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดเวฬุวนาราม". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "วัดเวฬุวนาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "พิพิธภัณฑ์มณฑปพระครูสถาพรพุทธมนต์ (หลวงพ่อสำเนียง อยู่สถาพร)". พิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย.
**วัดเวินไชยมงคล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขงในตำบลดอนตาล อำเภอดอนตาล จังหวัดมุกดาหาร มีพื้นที่ประมาณ 45 ไร่ ลักษณะเป็นเนินลาดลอนลูกคลื่น ในช่วงวันออกพรรษาของทุกปี เทศบาลดอนตาลจะจัดให้มีประเพณีไหลเรือไฟโบราณ บริเวณริมฝั่งโขงหน้าหาด

วัดเวินชัยมงคลเป็นโบราณสถานที่แบ่งออกเป็นหลายสมัย แบ่งได้คือสมัยก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย โดยพบชิ้นส่วนภาชนะดินเผาเนื้อดินและตะกรันโลหะในพื้นที่ ส่วนสมัยประวัติศาสตร์ แบ่งออกได้เป็น 2 ช่วงเวลา คือสมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์ ได้แก่ หลักหินทราย จำนวน 2 หลัก ใบเสมาหินทราย พบจำนวน 12 ใบ ซึ่งเป็นหลักฐานสำคัญที่พบได้ในช่วงสมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์ในอีสาน และสมัยประวัติศาสตร์สมัยล้านช้างปัจจุบัน ได้แก่ เจดีย์วัดเวินไชยมงคลมีรูปแบบเจดีย์เป็นทรงสี่เหลี่ยมซ้อนชั้น เจดีย์ราย และหอพระ ซึ่งมีลักษณะสถาปัตยกรรมและศิลปกรรมแบบอีสานท้องถิ่น สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2480

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ ศาลาอเนกประสงค์ หมู่กุฏิสงฆ์ สระน้ำ และศาลาท่าน้ำ พื้นที่ส่วนใหญ่มีต้นไม้ขึ้นรกครึ้ม หน้าดินค่อนข้างตื้น มีโขดหินโผล่เป็นลานหินในบางพื้นที่ หาดหินมีบริเวณกว้างโผล่ขึ้นมาในช่วงเวลาน้ำลดในหน้าแล้ง ประมาณเดือนมีนาคมถึงเมษายน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเวินไชยมงคล" (PDF). กระทรวงวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดเวินไชยมงคล". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "หาดหินวัดเวินไชยมงคล". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**วัดเหนือ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด เป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดของจังหวัดร้อยเอ็ด เนื้อที่วัดประมาณ 9 ไร่

ที่ตั้งวัดอยู่บนเนินสูงเรียกว่า *โนนวัดเหนือ* คาดว่าอาจเป็นศูนย์กลางของชุมชนในระยะแรก เพราะเป็นจุดที่สูงที่สุดภายในเมืองร้อยเอ็ด ปรากฏหลักฐานชุมชนโบราณที่มีอายุกว่า 1000 ปี มีสำนวนที่กล่าวกันต่อมาว่า "วัดเหนือคู่บ้าน วัดกลางคู่เมือง" เพราะว่าวัดเหนือสร้างขึ้นในตอนที่จังหวัดร้อยเอ็ดยังเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ชื่อ *บ้านกุ่มฮ้าง* ส่วนวัดกลางนั้นสร้างตอนที่จังหวัดร้อยเอ็ดเป็นเมืองสาเกตุนครที่เจริญรุ่งเรืองแล้ว หลักฐานทางโบราณคดีคือร่องรอยเสาหินโบราณแปดเหลี่ยม (หินยุคใหม่ อายุ 3,000 ปี) สูง 1.5 เมตร คล้ายศิวลึงค์ของศาสนาพราหมณ์ ตรงฐานมีกลีบบีวคว่ำบัวหงาย จารึกอักษรปาลวะของอินเดียสมัยคุปตะ ตรงกับสมัยทวาราวดี และเขียนข้อความว่า "ปุญณธมะณธ" สร้างโดยคนมีบุญขอบเขตคนมีบุญ

กรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2348 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2526

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ พระธาตุองค์ใหญ่ทรงบัวเหลี่ยมมุงแบบศิลปะล้านช้าง เรียกกันว่า *พระธาตุยาคู* อายุราวพุทธศตวรรษที่ 24–25 ด้านในองค์พระธาตุก่อด้วยอิฐขนาดใหญ่ ส่วนด้านนอกก่อด้วยอิฐขนาดเล็กกว่าและมีการฉาบปูน คาดว่าอาจสร้างขึ้นครั้งแรกตั้งแต่สมัยทวารวดีเพราะในยุคนั้นมักก่อด้วยอิฐขนาดใหญ่ ต่อมาคงได้รับการบูรณะจนมีรูปแบบอย่างปัจจุบัน โบราณวัตถุสมัยทวารวดีอีกชิ้นคือใบเสมาหินทรายศิลปะทวารวดีหลายใบฝังอยู่รายรอบพระธาตุ พบเมื่อ พ.ศ. 2526 ระหว่างการบูรณปฏิสังขรณ์องค์พระธาตุ โดยตั้งอยู่ล้อมรอบพระธาตุ เป็นใบเสมาที่สลักแกนกลางเป็นลายสถูปหรือหม้อน้ำ ส่วนฐานสลักเป็นลายกลีบบัว สิมอีสานแบบมหาอุดอายุ 200 ปี อิทธิพลล้านช้าง มีลักษณะเตี้ย กว้าง หน้าต่างปิดตาย ผู้หญิงไม่สามารถเข้าไปในสิมได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเหนือ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดเหนือ". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
3. ↑  "ประวัติวัดเหนือ". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดร้อยเอ็ด. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-06-27. สืบค้นเมื่อ 2022-04-12.
**วัดพระธาตุจอมพริก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยม อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน

วัดพระธาตุจอมพริกมีพระธาตุซึ่งเชื่อว่าบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อถึงคืนวันเพ็ญเดือน 6 จะเกิดแสงรัศมีพุ่งจากยอดเจดีย์ไปหาเจดีย์องค์อื่น สันนิษฐานว่าพระธาตุสร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 18 ประมาณ พ.ศ. 1825–1991 ตั้งแต่สมัยเมืองย่าง ก่อนที่จะย้ายเมืองไปที่เมืองน่านในปัจจุบัน พระธาตุมีลักษณะศิลปะสุโขทัยผสมศิลปะล้านนาและศิลปะพื้นบ้านไทยกาว มีสภาพทรุดโทรม และมีต้นพริกโบราณที่ใหญ่ที่สุดในโลกอายุกว่า 800 ปี เคียงคู่พระธาตุ ต้นพริกได้รับการลงทะเบียนอยู่ในรุกข มรดกของแผ่นดิน

จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2523

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระธาตุจอมพริก". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "กรมศิลป์บูรณะ'วิหารไทลื้อโบราณ-พระธาตุเก่าแก่' อ.ท่าวังผา จ.น่าน สู่เส้นทางเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์". ไทยโพสต์.
3. ↑  "เล่ม - ตอนที่ ๑๕๕ - ราชกิจจานุเบกษา" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
**วัดพระธาตุจอมมอญ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกาศ อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีเนื้อที่ทั้งหมด 16 ไร่ ปูชนียสถานที่สำคัญคือ *พระธาตุจอมมอญ* มีงานฉลองในเดือนกรกฎาคมของทุกปี

ประวัติ
-------

วัดพระธาตุจอมมอญมีเจดีย์สำคัญหนึ่งในสี่ของเจดีย์ประจำมุมเมือง ตั้งอยู่บนยอดเขาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง จากหลักฐานค้นพบที่กู่คำ สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยพระเจ้าแสนเมืองมา กษัตริย์แห่งนครเชียงใหม่ องค์ที่ 7 ราชวงศ์มังราย โดยให้อุปราช เจ้าแสนคำ เป็นผู้สร้าง ประมาณ พ.ศ. 1935 อัฐิเจ้าแสนคำ ได้บรรจุไว้ที่กู่คำหรือกู่แสนคำ ตั้งอยู่บริเวณ อุโบสถในปัจจุบัน

ราว พ.ศ. 2143 ในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ชาวไทย ไทใหญ่ มอญ กะเหรี่ยง ละว้า จากพม่ามาเป็นสมัครพรรคพวกให้มาขึ้นกับไทย ประกอบกับกษัตริย์มอญได้หนีข้าศึก มาตั้งรกรากอยู่บริเวณนี้ จึงได้ช่วยกันบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุจอมมอญ ภายหลังเจดีย์มีสภาพทรุดโทรมเหลือแต่ซากปรักหักพังเป็นหลุม พ.ศ. 2453 โดยการนำของตระกูลกะเหรี่ยง พ่อเฒ่าหม่อนจอนุ แม่หม่อนโยแฮ พิกุล สร้างครอบองค์เก่า

วัดพระธาตุจอมมอญมีสภาพเป็นวัดร้างในเขตป่ารกชัฏ ต่อมามีสถานะเป็นเพียงสำนักสงฆ์ จน พ.ศ. 2525 ชาวบ้านพะมอลอได้อาราธนาพระภิกษุจากวัดพระพุทธบาทตากผ้า จังหวัดลำพูน มาจำพรรษาที่นี่ 

พ.ศ. 2540 ทางวัดจึงได้สร้างครอบองค์เดิมให้ใหญ่และสูงขึ้น โดยได้บรรจุพระบรมธาตุพระหนุ (ส่วนคาง) และพระอุรังคธาตุ และได้มีการบรรจุพระธาตุแก้วนำมาถวายโดยคุณรัตนาภร จงจิตรนันท์ วัดพระธาตุจอมมอญตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 มีพระอธิการสวัสดิ์ นริสฺสโร เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 1 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2546

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระธาตุจอมมอญ". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดพระธาตุจอมมอญ" (PDF). องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกาศ.
3. ↑  "วัดพระธาตุจอมมอญ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**วัดเสม็ด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสม็ด อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี มีเนื้อที่ทั้งหมด 31 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา

วัดเสม็ดมีผู้มอบที่ดินถวายสร้างวัด จำนวน 6 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา คือ นางไท ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2398 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ วันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2402 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 16 ยาว 28 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2421 ในสมัยที่สมภารจั่นเป็นเจ้าอาวาส ช่างผู้สร้าง คือ หลวงปลัดชู กว้าง 16 เมตร ยาว 28 เมตร อุโบสถก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผา รอบอาคารมีพาไล หน้าบันประดับปูนปั้นลายพันธุ์พฤกษา ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง การปลงกรรมฐานของพระภิกษุด้วยวิธีพิจารณาอสุภ 10 หรือการทำกรรมฐานด้วยการพิจารณาร่างกายซากศพที่ถูกสัตว์ยื้อแย่งกัดกิน และมีภาพเทวดา พญาครุฑ พญานาค พญายักษ์ พญาวานร ภาพพระอรหันตสาวกซึ่งสูงด้วยญาณสมาบัติ ภาพทวยเทพร่ายรำแสดงความยินดีในชัยชนะของพระพุทธเจ้าต่อพญามาร ภาพของชาวตะวันตก ปรากฏรูปทหารขี่ม้า และเรือกลไฟแบบฝรั่ง สำหรับการใช้สีและเส้นค่อนข้างน้อย สีที่ใช้ก็อยู่ในกลุ่มสีค่อนข้างหม่น เช่น น้ำตาล เทา เป็นต้น วิหารกว้าง 6 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2480 ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2521 กุฏิ กว้าง 10 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2510 และหอระฆัง กว้าง 6 เมตร สูง 10 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2500

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เที่ยววัดเสม็ด ชลบุรี ชมจิตรกรรมฝาผนังที่ไม่เหมือนใคร!! #เที่ยวทิพย์ไปทุกที่". ศูนย์อาชีพและธุรกิจมติชน (Matichon Academy).
2. ↑  "วัดเสม็ด". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
บอร์ดประวัติความเป็นมาของร้าน
เป็ดปักกิ่งของร้านเปี้ยนอี้ฟาง
**เปี้ยนอี้ฟาง** หรือเผี้ยนอี้ฝัง (จีน: 便宜坊; พินอิน: *Biànyífānɡ*) เป็นร้านเก่าแก่ดั้งเดิม ก่อตั้งมาตั้งแต่หกร้อยกว่าปีก่อน สมัยราชวงศ์หมิง เป็นร้านขายเป็ดปักกิ่งที่เก่าแก่ที่สุด และเป็นต้นตำรับเป็ดปักกิ่งแห่งแรกในกรุงปักกิ่ง โดดเด่นด้วยการย่างแบบ "อบในเตาปิด" อันเป็นเอกลักษณ์ของร้าน ที่ตัวเป็ดจะไม่สัมผัสกับเปลวไฟโดยตรง แต่จะใช้การถ่ายเทความร้อนผ่านผนังเตา และพ่อครัวจะไม่เปิดประตูเตาระหว่างย่างเลย จนกระทั่งตัวเป็ดสุกพร้อมเสิร์ฟ 

คู่แข่งทางการค้าตลอดกาลของร้านนี้คือ เฉวียนจวี้เต๋อ อีกหนึ่งร้านดังที่เชี่ยวชาญด้านเป็ดปักกิ่ง

ประวัติ
-------

ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1416 ตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง เดิมทีเป็นเพียงร้านขายอาหารจานเป็ดไก่อยู่ใกล้กรุงปักกิ่ง ต่อมาเริ่มขยับขยายกิจการเข้ามาในเมืองหลวง ในปี ค.ศ. 1855 เปิดร้านแรก (flagship store) โดยใช้ชื่อ **เปี้ยนอี้ฟาง เข่ายาเตี้ยน** (便宜坊烤鴨店 พินอิน:Biànyífāng kǎoyādiàn) บริเวณสี่แยกฉงเหวินเหมิน ซึ่งเป็นย่านการค้าที่เจริญรุ่งเรืองใจกลางกรุงปักกิ่ง ที่ห่างจากจัตุรัสเทียนอันเหมินเพียงแค่ 15 นาที (เดินเท้า)

แรกเริ่มเดิมทีนั้น เปี้ยนอี้ฟางเป็นภัตตาคารที่ขึ้นชื่อด้านอาหารซันตง (鲁菜 พินอิน: lǔ cài) ก่อนจะโด่งดังด้วยเมนู เป็ดปักกิ่ง ที่ใช้สูตรดั้งเดิมตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง ด้วยวิธีการย่างแบบเตาปิดอันเป็นเอกลักษณ์ของร้าน ที่ทำให้เป็ดทั้งหอม หนังกรอบทว่าเนื้อนุ่มใน นอกจากนี้ยังมีเมนูเด็ดอย่าง ตับเป็ดรสเลิศที่ปรุงแบบตะวันตก (西法鸭肝) ที่เป็นอีกจานยอดนิยมของร้าน

เปี้ยนอี้ฟางเป็นหนึ่งในสุดยอดแบรนด์เก่าแก่ของจีน (老字號) และเป็นสถานที่รับรองแขกเหรื่อ บุคคลสำคัญมากมาย ปัจจุบันมีสาขาในกรุงปักกิ่งหลายแห่ง เช่น สาขาเซียนหยูโข่ว (鲜鱼口) บนถนนเฉียนเหมิน ถนนสายการค้าเก่าแก่ของกรุงปักกิ่ง หรือสาขานิวเวิลด์ (新世界店) บนชั้น 3 ของห้างสรรพสินค้านิวเวิลดิ์ เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* เฉวียนจวี้เต๋อ

แหล่งอ้างอิงอื่น
----------------

* Official Website of Bianyifang เก็บถาวร 2011-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Bianyifang: Top 2 Peking Duck restaurants in Beijing (2011)
ไวน์ฝรั่งเศสมักจะดื่มพร้อมกับอาหาร
ไร่องุ่นในโวน-รอมาเนในบูร์กอญ หมู่บ้านที่เป็นแหล่งผลิตไวน์ราคาแพงที่สุดบางชนิดของฝรั่งเศส
**ไวน์ฝรั่งเศส** มีการผลิตทั่วทั้งประเทศฝรั่งเศสในปริมาณระหว่าง 50 ถึง 60 ล้านเฮกตาร์ต่อปี หรือ 7–8 พันล้านขวด ฝรั่งเศสเป็นหนึ่งในผู้ผลิตไวน์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกร่วมกับภูมิภาคที่ผลิตไวน์ในอิตาลี สเปน และสหรัฐ ไวน์ฝรั่งเศสนั้นเก่าแก่และสามารถย้อนรอยประวัติศาสตร์ไปได้ถึงศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช โดยหลายภูมิภาคของฝรั่งเศสมีประวัติการทำไวน์มาตั้งแต่สมัยโรมัน ไวน์ที่ผลิตมีตั้งแต่ไวน์ราคาแพงที่ส่งขายยังต่างประเทศ ไปจนถึงไวน์ราคาพอประมาณที่มักพบเห็นได้เฉพาะในฝรั่งเศสอย่างไวน์มาร์ญาในช่วงหลังสงคราม

แนวคิดสำคัญสองประการของไวน์ฝรั่งเศสที่ทำให้ไวน์ดีกว่าเดิมได้แก่แนวคิดแตรัวร์ซึ่งเชื่อมโยงลักษณะของไวน์กับสถานที่ที่ปลูกองุ่นและผลิตไวน์ และระบบอาแปลาซียงดอรีฌีนกงโทรเล (อาโอเซ) ซึ่งถูกแทนที่ด้วยระบบอาแปลาซียงดอรีฌีนพรอเตเฌ (อาโอเป) ใน ค.ศ. 2012 กฎอาแปลาซียงกำหนดว่าองุ่นพันธุ์ใดและแนวปฏิบัติในการผลิตไวน์ใดบ้างที่ได้รับการอนุมัติสำหรับการจำแนกประเภทในแต่ละเครื่องหมายแหล่งกำเนิดซึ่งกำหนดตามเขตภูมิศาสตร์ในประเทศฝรั่งเศสและอาจครอบคลุมภูมิภาค หมู่บ้าน หรือไร่องุ่นมากกว่าหนึ่งแห่ง

ฝรั่งเศสเป็นแหล่งกำเนิดขององุ่นหลายสายพันธุ์ (เช่น กาแบร์แนโซวีญง, ชาร์ดอแน, ปีโนนัวร์, โซวีญงบล็อง, ซีรา) ซึ่งปัจจุบันมีการปลูกกันทั่วโลก รวมทั้งเป็นแหล่งกำเนิดวิธีการทำไวน์และรูปแบบของไวน์ซึ่งได้รับการการนำไปใช้ในประเทศอื่น ๆ แม้ว่าผู้ผลิตบางรายจะได้รับประโยชน์จากราคาที่สูงขึ้นและความต้องการไวน์ชื่อดังจากบูร์กอญและบอร์โดที่เพิ่มขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่อุตสาหกรรมไวน์ของฝรั่งเศสกลับประสบปัญหาการบริโภคที่ลดลงภายในประเทศ ส่วนภายนอกประเทศก็ต้องแข่งขันกับไวน์โลกใหม่จำนวนมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Production quantities by country (tonnes) in 2011". Food and Agriculture Organization (FAO). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 April 2013. 1. France 6,590,750 – 2. Italy 4,673,400 – 3. Spain 3,339,700
2. ↑  "World wine production reaches record level in 2018, consumption is stable - BKWine Magazine -". *BKWine Magazine*. 14 April 2019. สืบค้นเมื่อ 18 November 2019.

ลิงค์เพิ่มเติม
--------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ไวน์ฝรั่งเศส**
**อันดรียัน กัซปารี** (อินโดนีเซีย: *Andrian Kaspari*) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย เกิดเมื่อ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 สถิติการชก 30 ครั้ง ชนะ 24 (น็อก 20) เสมอ 1 แพ้ 5

ประวัติ
-------

กัซปารีขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ชนะน็อก เอ็ม ระห์ตัน ยก 2 จากนั้นชกชนะน็อกรวดมาตลอด จนได้ครองแชมป์เงารุ่นแบนตัมเวต ไอบีเอฟ เมื่อ 28 มีนาคม พ.ศ. 2539 ชนะน็อก อเล็กซานเดอร์ ทีรานอฟ ยก 3 ที่อินโดนีเซีย ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้งรวมทั้งชนะน็อกสายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ อดีตแชมป์โลก ดับเบิลบีเอฟ ชาวไทยด้วยเมื่อ พ.ศ. 2539 และยังชกนอกรอบชนะน็อกตลอด มีที่ชนะคะแนน พรชัย ศิษย์พระพรหมเพียงครั้งเดียว จากนั้นจึงขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวต ไอบีเอฟ เมื่อ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 แต่ไม่สำเร็จ แพ้น็อก ทิม ออสตินไปแค่ยก 3

หลังจากชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ กัซปารีหยุดชกไป 1 ปี กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2542 ชนะน็อก อเล็กซานเดอร์ ยูรีกอฟ ยก 4 จากนั้นจึงเดินทางมาชิงแชมป์เงารุ่นซุเปอร์แบนตัมเวต ไอบีเอฟ กับฟ้าประกอบ รักเกียรติยิมที่ประเทศไทยเมื่อ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ซึ่งทั้งฟ้าประกอบกับกัซปารีดวลหมัดกันอย่างสนุกตื่นเต้นก่อนที่กัซปารีจะเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป หลังจากนั้น กัซปารีขึ้นชกที่อินโดนีเซียอีก 2 ครั้ง ชนะ 1 เสมอ 1 จากนั้นหยุดชกไปสองปี กลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2545 แต่ฟอร์มการชกไม่ร้อนแรงเหมือนเดิม ชกชนะคะแนนวีร์โก วาเราว์ แล้วมาแพ้คะแนน ชวาลย์ ส.วรพิน หลังจากนั้น ขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวตก็แพ้คะแนนวิกกี้ เซปาร์ไปอีก หลังจากที่ชกแพ้น็อก โนเอล ซุงกาอิด ยก 5 เมื่อ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 กัซปารีก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์เงารุ่นแบนตัมเวต ไอบีเอฟ
	+ ชิง 28 มีนาคม 2539 ชนะน็อก อเล็กซานเดอร์ ทีรานอฟ ยก 3 ที่จาการ์ตา
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 7 ธันวาคม 2539 ชนะน็อก สายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ ยก 3 ที่ซูราบายา อินโดนีเซีย
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 30 สิงหาคม 2540 ชนะน็อก แมกซิม ปูกาเชฟ ยก 2 ที่ซูราบายา
	+ สละแชมป์
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวต ไอบีเอฟ เมื่อ 30 พฤษภาคม 2541 แพ้น็อก ทิม ออสติน ยก 3 ที่สหรัฐ
	+ ชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวต ไอบีเอฟ 24 ธันวาคม 2542 แพ้คะแนน ฟ้าประกอบ รักเกียรติยิม ที่กรุงเทพมหานคร

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2015-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)

อ้างอิง
-------
**วัดพรหมสาคร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพุทรา อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี

วัดพรหมสาครสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2360 แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 เดิมชื่อ **วัดบางพุทรา** (ใต้ร้าง) สันนิษฐานว่าตั้งชื่อตามถิ่นฐานเพราะว่าบริเวณนั้นเป็นทุ่งโล่งมีต้นพุทรามาก และมีข้อสันนิษฐานว่าที่ตั้งวัดเคยเป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอพรหมที่ย้ายมาจากบ้านจวนเก่า ประมาณ พ.ศ. 2451 พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระองค์หนึ่งเสด็จสวรรคต และได้นิมนต์พระสงฆ์รูปหนึ่งจากวัดบางพุทราไปเทศนาธรรม หลังจากเทศนาธรรมแล้ว พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานธรรมาสน์ ขันสาคร และสิ่งของอื่น ๆ เพื่อนำกลับวัด จึงน่าจะเป็นที่มาของ "วัดพรหมสาคร" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2400

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 12 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางสุโขทัยบริสุทธิ์ ปั้นโดยอาจารย์ ขำเดช ช่างหลวง วิหารกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร มีลักษณะเป็นอาคารเก่าสมัยประดิษฐานพระพุทธรูปหมู่ปูนปั้นทรงเครื่องแบบกษัตริย์ และพระพุทธรูปศิลปะอยุธยา ศาลาการเปรียญกว้าง 14.50 เมตร ยาว 28.70 เมตร สวดมนต์กว้าง 10.70 เมตร ยาว 16.75 เมตร กุฎิสงฆ์จำนวน 16 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และเป็นอาคารเก่าทรงปั้นยาสมัยโบราณ 1 หลัง และหอระฆังกว้าง 3 เมตร ยาว 3.45 เมตร นอกจากนี้บริเวณวัดยังมีต้นยางขนาดใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพรหมสาคร". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดพรหมสาคร". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
3. ↑  "วัดพรหมสาคร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดพรหมสาคร(วัดบางพุทรา)". ศาลากลางจังหวัดสิงห์บุรี สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดสิงห์บุรี.
**วัดพระธาตุดอยกิ่วขมิ้น** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปางหมู อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน

แต่เดิมเป็นวัดร้างที่เคยขึ้นทะเบียนเมื่อ พ.ศ. 2483 ในช่วง พ.ศ. 2527 พระอาจารย์มหาณรงค์ เป็นพระรูปแรกที่ขึ้นมาประจำอยู่ที่วัด ณ ขณะนั้นมีสภาพเป็นป่า และมีองค์เจดีย์ที่อยู่ในสภาพชำรุดทรุดโทรม และมีเศษอิฐแตกหัก มีโบราณวัตถุ เช่น ถ้วยชามเก่าแตกหัก ซึ่งในตอนนั้นท่านได้สร้างศาลาเพื่อเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมของท่านไว้หนึ่งหลัง ต่อมาพระกิตติชัย สุจิโต มาจำวัดเมื่อ พ.ศ. 2528 จึงบูรณะบำรุงวัดพระธาตุดอยกิ่วขมิ้นขึ้นใหม่ จนตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2547 แต่จากหลักฐานทางโบราณวัตถุสันนิษฐานว่าคงสร้างประมาณปลายพุทธศตวรรษที่ 24 ถึงกลางพุทธศตวรรษที่ 25

สิ่งก่อสร้างที่สำคัญ ได้แก่ กำแพงแก้ว และลานประทักษิณ องค์เจดีย์ตั้งอยู่บนฐานรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีสิงห์ประดับที่มุมทั้งสี่ องค์เจดีย์มีฐานย่อเกตสามชั้น และฐานแปดเหลี่ยมรองรับชั้นมาลัยเถาที่ทำเป็นลายกลีบบัวซ้อนกันสองชั้น บัวปากระฆังและองค์ระฆังกลม ตกแต่งด้วยลายหน้ามาร (หน้ากาล) ส่วนยอด ในส่วนปล้องไฉน และปลียอด หักหายไป พบแต่ชิ้นส่วนโลหะประดับยอดฉัตรตกอยูรอบฐาน

ภายในเป็นคูหาประดิษฐานพระพุทธรูปปั้นศิลปะพม่าแบบมัณฑะเลย์ ส่วนยอดซุ้มเป็นทรงปราสาทซ้อนลดหลั่นเป็นชั้น ๆ องค์เจดีย์มีลานประทักษิณ และกำแพงแก้วรูปห้าเหลี่ยมล้อมรอบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระธาตุดอยกิ่วขมิ้น". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดพระธาตุดอยกิ่วขมิ้น". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "พระธาตุดอยกิ่วขมิ้น". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**วัดพระขาว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระขาว อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เนื้อที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่ 2 งาน ทิศตะวันตกมีแม่น้ำเจ้าพระยาไหลผ่าน

วัดพระขาวสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2250 โดยเมื่อ พ.ศ.2540 ทางวัดได้ทำการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ทดแทนหลังเดิม ซึ่งชำรุดทรุดโทรมทำการก่อสร้างเสร็จ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2543 ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังแบบประเพณี เช่น พุทธประวัติ ไตรภูมิ มารผจญ ทศชาติชาดก และภาพทวารบาล

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ *หลวงพ่อขาว* เป็นพระประธานในอุโบสถปั้นด้วยปูนมาแต่โบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา หน้าตักกว้างประมาณ 4 ศอก สูงประมาณ 5 ศอก เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยสีขาวทั้งองค์ นอกจากนั้นยังมีสังขารที่ยังคงไม่ได้เน่าเปื่อยของ หลวงปู่ทิม อัตตะสันโต หรือ พระคุณเจ้าหลวงพ่อ พระครูสังวรสมณกิจ ประดิษฐานที่ศาลาเรือนไม้ ท่านมรณภาพเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2552 บริเวณศาลาเรือนไม้อีกหลังเป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูทัตม
* พระครูทรัพย์
* พระอาจารย์ปลั่ง
* พระอาจารย์กลึง
* พระอาจารย์ติ่ง
* พระครูสังวรสมณกิจ (หลวงปู่ทิม อตฺตสนฺโต)
* หลวงพ่อสมุห์สุนทร สุนฺทโร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระขาว". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดพระขาว". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
3. ↑  "วัดพระขาว ดินแดนบุญแห่งเมืองกรุงเก่า (1)". สยามธุรกิจ.
4. ↑  "ไหว้พระทำบุญ วัดพระขาว สัมผัสศาลาเรือนไทยโบราณเก่าแก่สมัยอยุธยา".