recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดพันธุวงษ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านพันธุวงษ์ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 37 ไร่ 3 งาน ทิศตะวันตกของวัดติดกับแม่น้ำท่าจีน

ประวัติ
-------

วัดพันธุวงษ์ประกาศเป็นวัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2437 สร้างและบูรณะขึ้นใหม่โดยบุญมาก สู่ภิภักดิ์ กำนันตำบลบ้านเกาะในสมัยนั้น พร้อมด้วยญาติพี่น้องและประชาชนในตำบลบ้านเกาะ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2535 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร และอัญเชิญพระมหาเกิด โสภโณ จากวัดปรมัยยิกาวาส จังหวัดนนทบุรี มาจำพรรษาที่วัดนี้ ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 ประตูหน้าต่างทำด้วยไม้แกะสลักปิดทอง ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 70 นิ้ว สูง 109 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 1274 นามว่า *หลวงพ่อแดง* มีเจดีย์ 2 องค์ อุโบสถหลังเก่า ซึ่งปัจจุบันทำเป็นวิหาร สร้างสมัยใดหาหลักฐานไม่ได้ หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องซีเมนต์ หางแหลม ลดชั้น 2 ชั้น ซ้อนกันชั้นละ 2 ตับ เครื่องลำยองไม้แกะสลักประดับกระจกสี หน้าบันลายก้นขด ตรงกลางเป็นลายประจำยาม ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 11 เมตร ยาว 38 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารไม้ทรงไทย มุงกระเบื้องเคลือบ กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 9 เมตร ยาว 23.40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 และศาลาบำเพ็ญกุศล นอกจากนี้ยังมีศาลาพักร้อน 1 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระมหาเกิด โสภโณ พ.ศ. 2437–2439
* พระสุนทร พ.ศ. 2493–2500
* พระปรีชา กตสาโร พ.ศ. 2500–2520
* พระครูโสภณสาครกิจ พ.ศ. 2521–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพันธุวงษ์".
2. ↑  "อุโบสถวัดพันธุวงษ์". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.
3. ↑  "วัดพันธุวงษ์". *ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม*.
**วัดพานิชวนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดสิงห์ อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท ปัจจุบันพระมหาฉัตรชัย ฉตฺตชโย ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดพานิชวนารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2389 ปลายแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาได้กลายเป็นวัดร้าง และได้กลับมาเป็นวัดขึ้นอีกครั้งเมื่อนายสำปั้น พานิชกุล ได้ซื้อที่ดินเพื่อสร้างเสนาสนะ พร้อมกับถวายความอุปถัมภ์ตลอดมา ตั้งชื่อวัดว่า **วัดป่าธัญญาผล** มีความหมายว่าวัดป่าข้าวเปลือก จนเมื่อ พ.ศ. 2469 พระเจริญอรุณศักดิ์ นายอำเภอวัดสิงห์ เห็นว่านายสำปั้น พานิชกุล ได้ทำนุบำรุงวัดด้วยดีตลอดมา จึงได้เปลี่ยนนามวัดเสียใหม่เป็น **วัดป่าพานิชกุล** เพื่อเป็นเกียรติคุณ ต่อมาทางวัดได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดพานิชวราราม" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2471 

วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ *หลวงพ่อขาว* เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่ที่ศาลาข้างอุโบสถ มีประวัติว่ามีการล้างป่าช้าเพื่อใช้ในเนื้อที่ในการสร้างวัด และได้ฌาปนกิจศพเหล่านั้นแล้วจึงนำเถ้าอัฐิมาสร้างเป็นองค์พระจึงได้ชื่อว่าหลวงพ่อขาว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพานิชวนาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดพานิชวนาราม (วัดป่า)". อีสานร้อยแปด.
3. ↑  "วัดพานิชวนาราม (วัดป่า)". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**วัดพันแหวน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เจ้าอาวาสปัจจุบัน คือ พระครูสิริปริยัตยานุศาสก์,ดร. คุตฺตสีโล

วัดพันแหวนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2040 ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2060 สร้างโดยขุนนางยศพันชื่อว่า แหวน จึงเรียกชื่อวัดว่า "วัดพันแหวน" ตามผู้สร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2327 พ.ศ. 2475 ถูกขึ้นบัญชีให้เป็นวัดร้าง ภายหลังเมื่อพระอธิการบุญมี โพธิสมฺปนฺโน มาจำพรรษาที่วัดราว พ.ศ. 2510–2519 ได้ทำการบูรณะวิหารเมื่อ พ.ศ. 2512 ฉลองวิหารเมื่อ พ.ศ. 2514 เดิมวิหารสร้างด้วยไม้สักทั้งหลังฝาก็ทำด้วยไม้สักเหมือนกับวิหารวัดพันเตา และได้รื้อหอไตรทิ้งเมื่อ พ.ศ. 2517 ท่านได้บูรณะอุโบสถ และสร้างโรงครัวอีก 1 หลัง ฉลองเมื่อ พ.ศ. 2519

โบราณวัตถุสถานของวัด ได้แก่ เจดีย์ทรงระฆังศิลปะล้านนาผสมอิทธิพลพม่า ฐานเขียงสี่เหลี่ยมรองรับฐานบัวลูกแก้วอกไก่ย่อเก็จ รองรับเรือนธาตุทรงแปดเหลี่ยมซ้อนกันสามชั้น เหนือขึ้นไปเป็นองค์ระฆัง แต่องค์ระฆังไม่เหลือรูปลักษณ์ให้เห็น เนื่องจากแกะสลักเป็นใบหน้า อาจเป็นพระอินทร์ (หรืออาจเป็นพระพรหม) ถัดไปเป็นปล้องไฉนประดับด้วยฉัตรสีทองบนปลายยอด ที่ฐานเป็นลายสัตว์ประจำปีนักษัตรทั้ง 12 ฐานทั้งสี่มุมมีปูนปั้นช้างสามเศียร และะวิหารศิลปะล้านนา ก่ออิฐถือปูน ทิศเหนือมีมุขยื่นออกไปคลุมบันไดนาคใช้เป็นทางเข้าออกของพระสงฆ์ ด้านหน้ามีบันไดนาค หน้าบันแบบม้าต่างไหม บานประตูลายรดน้ำสีทองรูป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพันแหวน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดพันแหวน ตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่".
3. ↑  "วัดพันแหวน (Phan Waen Temple)". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดเชียงใหม่. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-08. สืบค้นเมื่อ 2021-12-08.
4. ↑  "วัดพันแหวน".
**ดนตรีวิทยา** (อังกฤษ: Musicology) เป็นการศึกษาด้านดนตรีในด้านการวิจัย การวิเคราะห์ด้านวิชาการ ดนตรีวิทยาเป็นส่วนหนึ่งของมนุษยศาสตร์ ผู้ศึกษาด้านนี้ในแง่การวิจัยดนตรีเรียกว่า นักดนตรีวิทยา (musicologist)

ตามหลักแล้ว ประวัติศาสตร์ดนตรีวิทยา (เรียกทั่วไปว่า ประวัติศาสตร์ดนตรี) เป็นสาขาที่เด่นชัดที่สุดของดนตรีวิทยา ประวัติศาสตร์ดนตรีวิทยาถือเป็นหนึ่งในสาขาย่อยดนตรีวิทยาที่ใหญ่ที่สุด โดยประวัติศาสตร์ดนตรีวิทยา, มานุษยดนตรีวิทยา และดนตรีวิทยาเชิงระบบ (systematic musicology) มีขนาดใกล้ ๆ กัน มานุษยดนตรีวิทยา ว่าด้วยเรื่องการศึกษาดนตรีที่เกี่ยวข้องกับบริบททางวัฒนธรรม ดนตรีวิทยาเชิงระบบ ว่าด้วยดนตรีสวนศาสตร์, วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีเกี่ยวกับเสียงของเครื่องดนตรี และนัยยะที่เกี่ยวข้องทางดนตรีของสรีรศาสตร์ จิตวิทยา สังคมวิทยา หลักปรัชญา และการคำนวณ

อ้างอิง
-------

1. ↑  John Haines, *Eight Centuries of Troubadours and Trouvères: The Changing Identity of Medieval Music* (Cambridge, 2004), '55.
2. ↑  For broad treatments, see the entry on "musicology" in Grove's dictionary, the entry on "Musikwissenschaft" in *Musik in Geschichte und Gegenwart*, and the classic approach of Adler (1885).
3. ↑  Adler, Guido (1885). Umfang, Methode und Ziel der Musikwissenschaft. Vierteljahresschrift für Musikwissenschaft, 1, 5-20.
4. ↑  "What is Ethnomusicology? - Society for Ethnomusicology". *The Society for Ethnomusicology*. สืบค้นเมื่อ 25 February 2016.
**ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์** (อังกฤษ: electronic dance music) หรือเรียกว่า **อีดีเอ็ม** (EDM) **ดนตรีคลับ** (club music) **ดนตรีแดนซ์** (dance music) เป็นดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ที่เปิดในไนต์คลับ งานสังสรรค์เรฟและเทศกาล โดยทั่วไป EDM จะผลิตเพลงจากดีเจ ที่มีการใช้เครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์หรือซอฟต์แวร์ดนตรีในการทำเพลงโดยสร้างส่วนแทรกเรียกว่ามิกซ์เพลงแล้วก็ทำแทรกอื่นมาต่อ นอกจากนี้โปรดิวเซอร์เพลงมักจะเล่นคอนเสิร์ตที่มีการแสดงสดหรืองานเทศกาลที่มีการเซ็ตเครื่องดนตรีไว้ให้ ในสหราชอาณาจักรและในทวีปยุโรปจะเรียกว่า แดนซ์

ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1980 และต้นทศวรรษที่ 1990 มีการเกิดขึ้นของดนตรีเรฟ การกระจายคลื่นวิทยุและการเพิ่มความสนใจในวัฒนธรรมแดนซ์ EDM ได้อยู่ในกระแสหลักในยุโรป ในช่วงกลางถึงปลายยุค 1990 แม้จะมีความสำเร็จช่วงต้นในอเมริกา แต่วัฒนธรรมดนตรีแดนซ์ได้ถูกมองว่าไม่เป็นสากล สื่อทั่วไปส่วนทางกับเพลงแสะหลักในช่วงเวลานนั้นด้วย โดย EDM มักจะมีความเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมยาเสพติด รัฐบาลแต่ละรัฐและเมืองต่าง ๆ ต้องประกาศออกกฎหมายเพื่อปราบปรามและลดจำนวนวัฒนธรรมเรฟลง

ในช่วงต้นทศวรรษที่ 2010 คำว่า "electronic dance music" และ "EDM" ได้มาเป็นจุดขายให้กับวงการเพลงอเมริกา สื่อมวลชนพยายามที่จะเปลี่ยนโฉมวัฒนธรรมเรฟของอเมริกาใหม่ ถึงอย่างไรก็ตามวงการเพลงพยายามใช้คำย่อ EDM มาเป็นจุดขาย ซึ่งรวมไปถึงดนตรีแดนซ์แนวย่อยด้วย ได้แก่ เฮาส์, เทคโน, แทรนซ์, ดรัมแอนด์เบส, ดั๊บสเตป, และแนวย่อยอื่น ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Definition".
2. ↑  "Is EDM a Real Genre?". *Noisey*. Vice. สืบค้นเมื่อ 25 February 2015.
3. ↑  RA Roundtable: EDM in AmericaResident Advisor. "RA Roundtable: EDM in America" เก็บถาวร 2015-09-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. N. p. 2012. Web. 18 May. 2014.
4. ↑  "The FACT Dictionary: How 'Dubstep', 'Juke', 'Cloud Rap' and Many More Got Their Names'", *FACT Mag*, July 10, 2013.
5. ↑  "Hardstyle music’s growing influence" *Dailytrojan*, Web. Mar 3, 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* AllMusic.com
**ความโน้มถ่วงพื้นผิว** หรือ *g* ของวัตถุทางดาราศาสตร์ คือความเร่งตามความโน้มถ่วงที่สามารถพบได้บนพืนผิวของวัตถุนั้น บางครั้งอาจคิดได้ว่าเป็นความเร่งที่เกิดขึ้นกับอนุภาคทดสอบตามสมมุติฐานเนื่องจากความโน้มถ่วง ซึ่งอยู่ใกล้เคียงกับพื้นผิวของวัตถุทางดาราศาสตร์มาก และสามารถละเว้นการคิดถึงมวลได้

เราสามารถวัดค่าความโน้มถ่วงพื้นผิวได้ในหน่วยของความเร่ง ซึ่งตามหน่วยเอสไอ คือ เมตรต่อวินาทีกำลังสอง บางครั้งก็แสดงค่าเป็นตัวคูณของความโน้มถ่วงมาตรฐานของโลก คือ *g* = 9.80665 m/s2. ในการศึกษาฟิสิกส์ดาราศาสตร์ ความโน้มถ่วงพื้นผิวสามารถแสดงค่าด้วย log *g* ซึ่งเป็นหน่วยวัดความโน้มถ่วงในมาตราซีจีเอส หน่วยของความเร่งคือ เซนติเมตรต่อวินาทีกำลังสอง จากนั้นแปลงเป็นลอการิทึมฐาน 10

ความโน้มถ่วงพื้นผิวของดาวแคระขาวมีค่าสูงมาก ยิ่งของดาวนิวตรอนก็ยิ่งสูงมากกว่า ด้วยความอัดแน่นอย่างสูงมากของดาวนิวตรอนทำให้ความโน้มถ่วงพื้นผิวของมันมีค่าสูงถึง 7×1012 m/s² (มากกว่าโลกถึง 1011 เท่า)

ดูเพิ่ม
-------

* ความโน้มถ่วง

อ้างอิง
-------

1. ↑  p. 29, The International System of Units (SI) เก็บถาวร 2007-10-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, ed. Barry N. Taylor, NIST Special Publication 330, 2001.
2. ↑  Smalley, B. (2006-07-13). "The Determination of T*eff* and log *g* for B to G stars". Keele University. สืบค้นเมื่อ 2007-05-31.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Newtonian surface gravity
**โบสถ์ริดดาร์ฮ็อลเมน** (สวีเดน: *Riddarholmskyrkan*; Riddarholmen Church) เป็นโบสถ์คริสต์ของอดีตแอบบียุคกลาง ตั้งอยู่ในสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เป็นสถานที่ไว้พระบรมศพของพระบรมวงศานุวงศ์ของสวีเดนส่วนใหญ่

โบสถ์ตั้งอยู่บนเกาะริดดาร์ฮ็อลเมน ใกล้กับพระราชวังหลวง ศาสนพิธีในโบสถ์สิ้นสุดไปตั้งแต่ปี 1807 และในปัจจุบันโบสถ์มีไว้เพื่อใช้งานในพิธีศพและพิธีระบึกเท่านั้น กษัตริย์สวีเดนทุกพระองค์นับตั้งแต่กุสตัฟฟัส อะดัลฟัส (สิ้นพระชนม์ 1632) ถึง กุสตีฟที่ห้า (สิ้นพระชนม์ 1950) ฝังพระบรมศพไว้ที่นี่ ยกเว้นแต่เพียงคริสตีนาแห่งสวีเดนซึ่งฝังอยู่ที่บาซิลิกาเซนต์ปีเตอร์ในวาติกัน) รวมถึงกษัตริย์ยุคก่อนหน้า มักนัสที่สาม (สิ้นพระชนม์ 1290) และ ชารลส์ที่แปด (สิ้นพระชนม์ 1470) ธรรมเนียมการฝังศพกษัตริย์สวีเดนที่ตี่ถูกยกเลิกไปนับตั้งแต่มีสุสานหลวงซึ่งเป็นของรัฐบาลสวีเดน

ดูเพิ่ม
-------

* กัมลา สตาน
* สตูร์ชีร์กาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Riddarholm Church". kungligaslotten.se. สืบค้นเมื่อ January 1, 2019.
2. ↑  "Royal Court website". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-04-27. สืบค้นเมื่อ 2021-06-29.
3. ↑  "Riddarholmen". Nordisk familjebok. สืบค้นเมื่อ January 1, 2019.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โบสถ์ริดดาร์ฮ็อลเมน**

* The Riddarholm Church at the Royal Court's website

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี
* สหรัฐ
* นครรัฐวาติกัน

 |

พิกัดภูมิศาสตร์: 59°19′29″N 18°03′53″E﻿ / ﻿59.32472°N 18.06472°E﻿ / 59.32472; 18.06472
**ซ็อกเดียนุส** (/ˌsɔːɡdiˈeɪnəs/ หรือ /ˌsɒɡdiˈeɪnəs/; กรีก: Σογδιανὸς *Sogdianos*) เป็นผู้ปกครองแห่งจักรวรรดิอะคีเมนิดในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ในช่วงระหว่าง 424–423 ปีก่อนคริสตกาล รัชสมัยอันสั้นของพระองค์ ซึ่งกินระยะเวลาไม่เกินหกเดือน และเหตุการณืที่เกิดขึ้นภายในรัชสมัยของพระองค์นั้นส่วนใหญ่มาจากงานเขียนของเซซิอัส ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นว่าหลักฐานที่ไม่เชื่อถือเท่าไหร่ และมีการบันทึกไว้ว่า พระองค์เป็นพระราชโอรสนอกสมรสของกษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 1 โดยประสูติแต่พระสนมอโลจีนีแห่งบาบิโลน

เบื้องหลังเกี่ยวกับพระองค์
--------------------------

### การสวรรคตของกษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 1

คำจารึกชิ้นสุดท้ายที่กล่าวถึงกษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 1 ที่ยังทรงมีพระชนม์ชีพอยู่นั้นระบุวันเวลาไว้ที่วันที่ 24 เดือนธันวาคม 424 ปีก่อนคริสตกาล โดยการสวรรคตของพระองค์เป็นเหตุให้พระราชโอรสอย่างน้อยสามพระองค์ได้ทรงประกาศพระองค์เองว่าเป็นพระราชาธิราช พระองค์แรกคือ กษัตริย์เซิร์กซีสที่ 2 ซึ่งมีการบันทึกไว้ว่าเป็นพระราชโอรสโดยชอบกฏมณเฑียรบาลของสมเด็จพระราชินีดามัสเปีย และทรงเคยดำรงตำแหน่งเป็นมกุฏราชกุมารมาก่อน และเห็นได้ชัดว่าการปกครองของกษัตริย์เซิร์กซีสที่ 2 ได้รับการยอมรับเฉพาะในดินแดนเปอร์เซียเท่านั้น พระองค์ที่สองคือกษัตริย์ซ็อกเดียนุส ซึ่งสันนิษฐานว่าทรงได้รับการยอมรับเฉพาะในดินแดนเอลามเท่านั้น พระองค์ที่สามคือ โอคัส ซึ่งเป็นพระราชโอรสของกษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 1 โดยประสูติแต่พระสนมคอสมาร์ติดีนีแห่งบาบิโลน และเคยดำรงตำแหน่งผู้ว่าการมณฑลแห่งเฮอร์เคเนีย และพระองค์ทรงยังอภิเษกสมรสกับพระนางพาริซาทิส ซึ่งเป็นพระขนิษบานต่างพระราชมารดา ซึ่งเป็นพระราชธิดาของกษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 1 โดยประสูติแต่พระสนมอันเดียแห่งบาบิโลน คำจารึกชิ้นแรกของโอคัสในพระนามกษัตริย์ดาริอุสที่ 2 สามารถระบุวันเวลาไว้ที่วันที่ 10 เดือนมกราคม 423 ปีก่อนคริสตกาล และดูเหมือนว่าเขาจะได้รับการยอมรับจากดินแดนมีดีส, บาบิโลเนีย และอียิปต์ หากถ้าว่ากษัตริย์ทั้งสามพระองค์ทรงประกาศตนเป็นกษัตริย์แห่งเปอร์เซียพร้อมกัน จะทำให้ในช่วงเวลาดังกล่าวจักรวรรดิอะคีเมนิดจะมีพระราชาธิราชจำนวนสามพระองค์ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ

### ความรุ่งเรืองและเสื่อมอำนาจ

สถานการณ์ที่วุ่นวายดังกล่าวเป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ จะยืนยันได้จากที่กษัตริย์เซิร์กซีสที่ 2 ทรงปกครองเพียงสี่สิบห้าวัน มีการบันทึกว่าพระองค์ทรงถูกปลงพระชนม์ขณะเมาตามคำสั่งของซ็อกเดียนุสโดยฟาร์นาซีอัสและเมนอสตาเนส ซึ่งเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดที่เข้าข้างพระองค์ เห็นได้ชัดว่าทรงได้รับการสนับสนุนจากแคว้นของพระองค์และทรงครองราชย์เป็นเวลาหกเดือนกับอีกสิบห้าวันก่อนที่เจ้าชายโอคัส ซึ่งเป็นพระอนุชาต่างพระราชมารดา จะทรงจับตัวพระองค์ไป กษัตริย์ซ็อกเดียนุสทรงถูกสำเร็จโทษด้วยการให้สำลักเถ้าถ่าน ตามคำสัญญาของเจ้าชายโอคัสที่ว่าว่า กษัตริย์ซ็อกเดียนุสจะไม่สวรรคตด้วยคมดาบ ด้วยยาพิษ หรือด้วยความหิวโหย เจ้าชายโอคัสได้ทรงขึ้นสู่พระราชบัลลังก์แห่งจักรวรรดิอะคีเมนิดในฐานะกษัตริย์ดาริอุสที่ 2 และพระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองเพียงพระองค์เดียวของจักรวรรดิเปอร์เซียจนถึง 404 ปีก่อนคริสตกาล

พระนาม
------

พระองค์ถูกเรียกว่า Σογδιανὸς โดยแมนิโธและดิโอโดรุส ซิคุลุส และ Σεκυνδιανὸς โดยเซซิอัส

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Ctesias the Cnidian. *Persica*. 18.
2. ↑  Zawadzki, S. (1995–1996). "The Circumstances of Darius II's Accession". *Jaarbericht Ex Oriente Lux*. **34**: 45–49.
3. ↑  Felix Jacoby, *FGrH* 3C1, pp. 50, 468
**หลี่ เจี้ยนเฉิง** (จีน: 李建成; พินอิน: *Lǐ Jiànchéng* , ค.ศ. 589 – 2 กรกฎาคม ค.ศ. 626) ได้รับการสถาปนาเป็น **รัชทายาทอิ่น** (จีน: 隱太子; พินอิน: *Yǐn Tàizǐ*) พระราชโอรสองค์ใหญ่และรัชทายาทใน จักรพรรดิถังเกาจู่ ปฐมจักรพรรดิแห่ง ราชวงศ์ถัง

หลี่ เจี้ยนเฉิง ประสูติเมื่อ ค.ศ. 589 ในรัชสมัย จักรพรรดิสุยเหวิน ปฐมจักรพรรดิแห่ง ราชวงศ์สุย โดยเป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในจักรพรรดิถังเกาจู่เมื่อครั้งยังเป็น หลี่ ยฺเหวียน ขุนศึกแห่งราชวงศ์สุยกับจักรพรรดินีโต้ว มีพระอนุชาร่วมพระมารดาเดียวกันอีก 3 พระองค์คือ หลี่ซื่อหมิน, หลี่หยวนจี๋ และ หลี่เสฺวียนป้า

เมื่อหลี่ ยฺเหวียน ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นจักรพรรดิถังเกาจู่ และสถาปนาราชวงศ์ถังใน ค.ศ. 1161 พระองค์ก็ได้สถาปนาหลี่ เจี้ยนเฉิง ขึ้นเป็นรัชทายาท ทำให้องค์ชายหลี่ ชื่อหมินพระราชโอรสองค์รองที่มีบทบาทสำคัญในการร่วมสถาปนาราชวงศ์ไม่พอพระทัย

ขณะเดียวกันหลี่ เจี้ยนเฉิง และหลี่ ยฺเหวียนจี๋ ร่วมมือกันวางแผนเพื่อปลงพระชนม์หลี่ ชื่อหมิน หลี่ ชื่อหมิน ก็เกิดระแวงขึ้นมาทำให้พระองค์ตัดสินพระทัยชิงลงมือก่อนด้วยการหลอกองค์ชายทั้งสองมาที่ประตูเสฺวียนอู่ซึ่งหลี่ ชื่อหมิน ได้ซุ่มวางกำลังเอาไว้แล้วทำให้เกิด เหตุการณ์ที่ประตูเสฺวียนอู่

องค์ชายหลี่ เจี้ยนเฉิง สิ้นพระชนม์พร้อมกับหลี่ ยฺเหวียนจี๋ เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 626
หน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ *หลี่ (นามสกุล)*
**ฉีกงหวัง** (จีน: 齊王; พินอิน: *Qígōngwáng*, 603 – 7 กรกฎาคม 626) พระนามเดิม **หลี่หยวนจี๋** (จีน: 李元吉; พินอิน: *Lǐ Yuānjí*) องค์ชายแห่ง ราชวงศ์ถัง โดยเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 และองค์สุดท้ายใน จักรพรรดิถังเกาจู่ ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ถังที่ประสูติแต่ ท่านหญิงโต้วหรือจักรพรรดินีไท่มู่

องค์ชายหลี่หยวนจี๋ประสูติเมื่อ ค.ศ. 603 อันตรงกับช่วงปลายรัชสมัย จักรพรรดิสุยเหวิน ปฐมจักรพรรดิแห่ง ราชวงศ์สุย และมีศักดิ์เป็นราชบุตรเขยของสุยหยางตี้จากการสมรสกับองค์หญิงราชวงค์สุยผู้เป็นพระธิดาของสุยหยางตี้ เมื่อครั้งพระราชบิดายังเป็น **ถังกงหวัง** (พินอิน: *Tánggōngwáng*) โดยพระองค์มีบทบาทสำคัญในช่วงที่พระราชบิดาก่อกบฏต่อ จักรพรรดิสุยหยาง

ใน ค.ศ. 626 องค์ชายหลี่หยวนจี๋ได้ร่วมมือกับพระเชษฐาองค์โตคือองค์ชายรัชทายาท หลี่เจี้ยนเฉิง ในการกำจัดพระเชษฐาองค์รองคือองค์ชาย หลี่ซื่อหมิน แต่องค์ชายหลี่ซื่อหมินรู้ทันจึงลวงทั้งสองพระองค์มาสังหารที่ประตูเสฺวียนอู่ใน เหตุการณ์ที่ประตูเสฺวียนอู่ เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 626 และได้รับองค์หญิงหยางภรรยาหม้ายของหลี่หยวนจี๋มาเป็นภรรยาของตัวเอง สถาปนาให้เป็น 1 ใน 4 ชายาเอก พระนามว่า หยางเฟย
**ผูกงหวัง** (จีน: 濮恭王; พินอิน: *Púgōngwáng*) พระนามเดิม**หลี่ไท่** (จีน: 李泰, 1163 – 20 มกราคม 1196) เป็นเจ้าชายในราชวงศ์ถัง เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ในจักรพรรดิถังไท่จง ที่ประสูติแต่จักรพรรดินีจางซุน

หลี่ไท่ประสูติเมื่อ พ.ศ. 1161 ตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิถังเกาจู่ ผู้เป็นพระอัยกา (ปู่) ต่อมาใน พ.ศ. 1164 พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็น **เว่ยอ๋อง** และได้ถูกยกให้เป็นพระโอรสบุญธรรมในสายราชสกุลของเจ้าชายหลี่เสฺวียนป้า ผู้เป็นพระปิตุลา (อา) ที่สิ้นพระชนม์โดยไร้ผู้สืบราชสกุล

ใน พ.ศ. 1186 ภายหลังจากที่พระเชษฐาคือเจ้าชายรัชทายาทหลี่เฉิงเฉียนถูกปลดและเนรเทศไปเนื่องจากถูกเปิดโปงว่ามีแผนก่อกบฏ เจ้าชายหลี่ไท่ก็คาดหวังว่าพระองค์จะได้เป็นรัชทายาทตามที่จักรพรรดิไท่จงได้สัญญาเอาไว้ แต่จางซุนอู่จี้ ผู้เป็นพระมาตุลา (ลุง) กลับเสนอพระนามของเจ้าชายหลี่จื้อ พระอนุชาร่วมพระราชมารดาเดียวกับเจ้าชายหลี่ไท่ขึ้นเป็นรัชทายาทแทนเนื่องจากเจ้าชายหลี่ไท่มีพระอุปนิสัยโหดเหี้ยมไม่เหมาะที่จะปกครองแผ่นดินทำให้เจ้าชายหลี่ไท่มิพอพระทัยก็ได้ก่อกบฏขึ้นแต่ไม่สำเร็จทำให้พระองค์ถูกปลดและสิ้นพระชนม์ระหว่างถูกเนรเทศเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 1196
สาลี่เป็ด (กลาง) และสาลี่จีน (ซ้ายขวา)
**สาลี่เป็ด** หรือ **สาลี่ขาวจีน** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pyrus × bretschneideri หรือ Pyrus bretschneideri*; จีน: 白梨; พินอิน: *báilí อ่าน ไป๋หลี*) เป็นไม้ผลอยู่ในสกุลสาลี่ และเป็นลูกผสมเฉพาะพันธุ์ที่มีถิ่นกำเนิด ปลูก และใช้บริโภคทั่วไปในทางเอเชียตะวันออกโดยเฉพาะในภาคเหนือของประเทศจีน ผลมีทรงคล้ายแพร์ (*Pyrus communis*) ผลสาลี่เป็ดมีสีขาวออกเหลืองอ่อน ส่วนหัวติดก้านมีสีน้ำตาล มีความกรอบฉ่ำ มีปริมาณน้ำสูง มีปริมาณน้ำตาลค่อนข้างต่ำกว่าชนิดอื่นและออกเปรี้ยว รูปทรงของผลสาลี่เป็ดคล้ายลำตัวและหางของเป็ดแมลลาร์ด ทำให้นิยมเรียกชื่อ *สาลี่เป็ด* (จีน: 鸭梨; พินอิน: *yālí อ่าน ยาหลี*) มากกว่าเรียก *สาลี่ขาว*
หลักฐานทางพันธุกรรมระดับโมเลกุลล่าสุดยืนยันความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับลูกแพร์ไซบีเรีย (*Pyrus ussuriensis*) และบางครั้งสามารถจัดเป็นสายพันธุ์ย่อยของสาลี่จีน (*Pyrus pyrifolia*)

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

ผลเดี่ยว เนื้อนุ่ม ผิวบางมีสีขาวออกเหลืองอ่อน ส่วนหัวติดก้านมีสีน้ำตาล แกนแข็งที่เป็นพูหุ้มเมล็ดข้างในค่อนข้างใหญ่ ผลเล็ก เนื้อน้อย ร่วนกรอบ น้ำหนักประมาณ 180 กรัมต่อลูก รูปทรงของผลมีความโดดเด่นคล้ายลำตัวของเป็ดแมลลาร์ด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Pyrus ×bretschneideri Rehder GRIN-Global". *npgsweb.ars-grin.gov*.
2. 1 2  "ชวนเลือกสาลี่ พันธุ์ไหนดี ถึงจะหวานกรอบถูกใจใช่เลยกันนะ – อะไรดีวะ" (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-04-21. สืบค้นเมื่อ 2021-04-21.

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q2114345
* Wikispecies: Pyrus bretschneideri
* EoL: 635947
* EPPO: PYUBR
* FoC: 200011180
* GBIF: 5363103
* GRIN: 30462
* iNaturalist: 425850
* IPNI: 730733-1
* IRMNG: 11053668
* Plant List: rjp-7003
* POWO: urn:lsid:ipni.org:names:730733-1
* Tropicos: 27802404

 |
**วัดต่อแพ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่เงา อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน อยู่ทางฝั่งขวาของลำน้ำยวม วิหารของวัดมีหลังคาสูงคล้ายวิหารที่วัดพระธาตุลำปางหลวง จังหวัดลำปาง และมีเสากลม ตัวเพดานเขียนลวดลายอย่างสวยงาม ได้รับการยกย่องว่าเป็นวิหารที่สวยงามที่สุดในจังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่

ประวัติ
-------

เดิมเป็นวัดร้าง ไม่ทราบว่าสร้างมาแต่สมัยไหน มีเจดีย์เก่าแก่ กองอิฐ ซากปรักหักพัง และป่ารกทึบ กระทั่งในปี พ.ศ. 2461 มีพระธุดงค์ชาวไทใหญ่เดินทางมาจากพม่า แล้วมาตั้งเป็นสำนักสงฆ์ขึ้น หลังจากนั้นพ่อค้าที่เดินทางไปค้าขายยังแม่สะเรียงและพม่าด้วยการล่องแพไปจากที่นี่ ได้ร่วมมือกับชาวบ้านสร้างศาลาการเปรียญขึ้น พร้อมกับทำการบูรณะเจดีย์ที่พักพังด้วยการสร้างเจดีย์องค์ใหม่ครอบโดยได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระอรหันต์ และสร้างวิหารคู่กับองค์เจดีย์ ตั้งชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้าน ที่มีนามมาจากการที่ชาวบ้านจะใช้ไม้ไผ่ต่อเป็นแพ เพื่อให้เป็นพาหนะบรรทุกสินค้าไปทำการติดต่อค้าขายในอำเภอแม่สะเรียง ได้ขึ้นทะเบียนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2461 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2525

สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง วัดเป็นที่พักทหารญี่ปุ่นจะเดินทางต่อไปยังพม่า บริเวณวิหารเล็กที่ตั้งอยู่ด้านหน้าเจดีย์ใช้เป็นสถานที่พิมพ์ธนบัตร พื้นที่ใต้ถุนศาลาวัดใช้เป็นสถานพยาบาล รวมทั้งเมื่อทหารญี่ปุ่นเสียชีวิตจากการเจ็บป่วยหรือสู้รบก็นำมาฝังไว้ภายในบริเวณวัดแห่งนี้ด้วย ปัจจุบันจึงมีอนุสรณ์สถานของทหารญี่ปุ่นให้เห็น ซึ่งตั้งอยู่บริเวณกำแพงด้านหน้าของทางเข้าวัด

อาคารเสนาสนะและโบราณวัตถุ
-------------------------

เจดีย์และวิหารที่ตั้งเคียงข้างกันเป็นศิลปะไทยใหญ่ผสมพม่า ฐานเจดีย์แปดเหลี่ยมด้านล่างเป็นสีขาว ช่วงบนเป็นสีทอง ตามทิศต่าง ๆ ของเจดีย์จะมีซุ้มพระประจำ และมีสิงห์ตั้งอยู่ทั้ง 4 มุม ส่วนยอดประดับด้วยฉัตรโลหะ 7 ชั้น บนฉัตรมีระฆังแขวนห้อยอยู่จำนวนมาก

ศาลาการเปรียญเป็นศิลปะไทยใหญ่ผสมพม่า เป็นศาลาชั้นเดียวใต้ถุนสูง หลังคาซ้อนหลายชั้น มีการประดับตกแต่งลวดลายฉลุ บริเวณใต้ถุนศาลาแขวนไว้ด้วยเถาลูกสะบ้าเขียนข้อความคติเตือนใจ ส่วนในอาคารศาลามีของาพถ่ายเก่าแกของวัด ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปศิลปะพม่า ไทใหญ่ ที่มีทั้งพระประธาน พระพุทธรูปทรงเครื่อง พระบัวเข็ม และอีกมากมายหลายองค์ มีธรรมาสน์สวยงามเก่าแก่ จองพารา ผ้าม่านประดับทับทิมมีอายุมากกว่า 150 ปี เป็นเรื่องพุทธประวัติตอนพระเวสสันดรเสด็จประพาสอุทยาน ทำขึ้นในพม่าแล้วมีผู้ใจบุญนำมาถวายให้เจ้าอาวาสวัดต่อแพรูปแรก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดต่อแพ". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  อรรจนีลดา วุฒิจันทร์, อ่อนเดือน เทียนทอง (2533). "ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 9". กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 991. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-17. สืบค้นเมื่อ 2021-03-09. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑  "'วัดต่อแพ'แม่ฮ่องสอน จิตวิญญาณชาวไตใหญ่". ข่าวสด.
4. ↑  ปิ่น บุตรี (24 กุมภาพันธ์ 2553). "งามเป็นต่อ ที่"วัดต่อแพ" แม่ฮ่องสอน/ปิ่น บุตรี". ผู้จัดการออนไลน์. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดต่อแพ**
**ไฮเดอร์ อาลี** (Haider Ali') เกิดเมื่อ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2522 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวปากีสถาน 

อาลีเริ่มชกมวยตั้งแต่ พ.ศ. 2531 โดยได้แรงบันดาลใจจากกีฬาโอลิมปิก เขาได้แชมป์ระดับประเทศใน พ.ศ. 2541 และเข้าแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2541 ได้เหรียญทองแดงในรุ่นฟลายเวท ต่อมาติดทีมชาติไปแข่งขันกีฬาเอเชียใต้ที่เนปาลและได้เหรียญทอง ใน พ.ศ. 2545 ได้เหรียญทองมวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์เอเชียที่มาเลเซีย และได้เหรียญทองกีฬาเครือจักรภพปีเดียวกันนั้นที่อังกฤษด้วย โดยชนะ โสม ภาหาทุร ปุน จากอินเดีย 28-10

หลังจากได้เหรียญทอง อาลีตัดสินใจขึ้นชกมวยสากลอาชีพใน พ.ศ. 2546 และย้ายไปอยู่ที่ลอนดอนตะวันออก ประเทศอังกฤษ เขาขึ้นชกมวยครั้งแรกเมื่อ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 ชนะคะแนน บุสเตอร์ เดนนิสแต่การชกมวยสากลอาชีพของเขาไม่ประสบความสำเร็จมากนัก หลังจากที่ชกเสมอกับคาร์ล อันเลนเมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2549 อาลีก็แขวนนวมไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Results of the boxing competitions at the Asian Games". amateur-boxing.strefa.pl. สืบค้นเมื่อ 14 October 2013.
2. ↑  "Awards". *sports.gov.pk*. Pakistan Sports Board. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-24. สืบค้นเมื่อ 6 June 2015.
3. ↑  Pro record (2)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Pro record
* Fiery Ali ready to deliver[*ลิงก์เสีย*]
* Determined Ali makes untimely comeback bid
**วัดถัมภาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปะเสยะวอ อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี

วัดถัมภาวาส เดิมชื่อ **วัดบางตะลุบัน** หรือ **วัดบางตะโละ** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2391 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยมีพ่อท่านลังกาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ท่านได้เดินธุดงค์มาถึงหมู่บ้าน ชาวบ้านจึงร่วมกันบริจาคเงินถวายให้ท่านสร้างวัดนี้ขึ้น ตามคำบอกกล่าวว่าท่านเป็นพระภิกษุที่มีปาฏิหารย์เหยียบน้ำทะเลจืดเมื่อครั้งท่านเดินทางกลับจากศรีลังกา เพราะเหตุนี้ท่านจึงได้ชื่อว่า หลวงพ่อลังกาเหยียบน้ำทะเลจืด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2451 ในอดีตวัดแห่งนี้เคยมีความเจริญรุ่งเรืองทางพุทธศาสนา เนื่องจากเป็นโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในจังหวัดปัตตานี แต่วัดก็ประสบปัญหากับเหตุการณ์ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย ทำให้บางครั้งก็ไม่มีพระสงฆ์จำพรรษา

อุโบสถของวัดมีภาพจิตรกรรมบนผนังด้านนอกของอุโบสถ มีเรื่องราวพุทธประวัติเช่นตอนแสดงธรรมโปรดพุทธมารดา ตอนเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เรื่องรามเกียรติ์ตอนทศกัณฑ์ลักนางสีดา ตอนพระยาพาลีรบทรพี และเรื่องจันทโครพตอนโจรป่าฆ่าจันทโครพไปจนถึงตอนโจรป่าหนีไป รวมถึงสอดแทรกภาพชาวบ้านไว้ในมุมของภาพต่าง ๆ

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปทำด้วยศิลาขาว เป็นศิลปะแบบพม่า จำนวน 2 องค์ องค์ใหญ่พระเพลากว้าง 29 นิ้ว องค์เล็กพระเพลากว้าง 19 นิ้ว เจดีย์อรหันตธาตุ สร้างขึ้นเมื่อวันอังคารที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 โดยพระครูสมานการโกศล (เจ้าอาวาสรูปที่ 3) ซึ่งได้อรหันตธาตุมาจากปีนัง ประเทศมาเลเซีย ลักษณะเจดีย์เป็นแบบศรีวิชัย มีขนาดฐานกว้าง 9.43 เมตร สูง 23.50 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดถัมภาวาส". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  ""ถัมภาวาส" วัดไร้กฐิน-เกือบสิ้นพระจำพรรษา". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "วัดถัมภาวาส (วัดบางตะโละ)". กรมศิลปากร.
4. ↑  "วัดถัมภาวาส (วัดบางตะโละ)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม** (อังกฤษ: participatory democracy) คือ กระบวนการที่เน้นการมีส่วนร่วมอย่างกว้างขวางของพลเมืองในเขตเลือกตั้ง (constituent) ในทิศทางและปฏิบัติการของระบบการเมือง รากศัพท์ ประชาธิปไตย สื่อความว่า ประชาชนเป็นเจ้าของอำนาจ ฉะนั้นประชาธิปไตยทุกชนิดจึงเป็นแบบมีส่วนร่วม ทว่า ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วมมีแนวโน้มส่งเสริมรูปแบบการมีส่วนร่วมของพลเมืองที่เกี่ยวข้องมากกว่าและการเป็นผู้แทนทางการเมืองมากกว่าประชาธิปไตยแบบมีผู้แทนเดิม

ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วมพยายามสร้างโอกาสให้สมาชิกทั้งหมดของประชากรเข้ามีส่วนร่วมอย่างมีความหมายกับการวินิจฉัยสั่งการ และมุ่งขยายวิสัยของประชาชนที่เข้าถึงโอกาสดังกล่าว เนื่องจากต้องรวบรวมสารสนเทศสำหรับกระบวนการวินิจฉัยสั่งการโดยรวมเพื่อให้สัมฤทธิ์ผล เทคโนโลยีอาจให้แรงสำคัญนำสู่ประเภทการมอบอำนาจ (empowerment) ที่แบบจำลองการมีส่วนร่วมต้องการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเครื่องมือเทคโนโลยีที่ทำให้ชุมชนบรรยายและเข้ากันได้กับการสะสมความรู้ ปัจจุบันกำลังมีการศึกษาการเพิ่มส่วนการมีส่วนร่วมอย่างมีประสิทธิภาพ และการแปลกลุ่มมีส่วนร่วมขนาดเล็กแต่มีประสิทธิภาพเข้าเครือข่ายโลกเล็ก (small-world network) ผู้กล่าวสนับสนุนอื่นเน้นความสำคัญของการประชุมต่อหน้า โดยเตือนว่าการพึ่งพาเทคโนโลยีมากเกินไปเป็นผลเสียได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Shirky, Clay *Here Comes Everybody*
2. ↑  Ross 2011, Chapter 3 harvnb error: no target: CITEREFRoss2011 (help)
**วัดตึก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านบางไผ่น้อย ตำบลบางไผ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
-------

วัดตึกสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2324 เดิมชื่อ **วัดใหม่ตึก** เนื่องจากมีร่องรอยการก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่และเก่าแก่อยู่ใต้ถุนหอสวดมนต์หลังเก่า ต่อมากลายเป็นวัดร้าง จนในสมัยพระอธิการคำหมุน ธมฺมวีโร หรือพระครูวรกิจธำรงเป็นเจ้าอาวาส ราว พ.ศ. 2535–2539 ท่านได้รื้อถอนและก่อสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมดในบริเวณที่ดินเดิม แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2539 นอกจากนี้ยังได้สร้างเสนาสนะอีกเป็นจำนวนมาก

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

อุโบสถหลังเก่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2324 ต่อมาได้สร้างอุโบสถใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 ภายในประดิษฐานพระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย สร้างด้วยศิลาทรายแดง ลงรักปิดทอง มีอายุมากกว่า 100 ปี หน้าอุโบสถมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยปูนปั้นปิดทอง เจดีย์ปูนปั้นทรงกลมประดิษฐานหน้าอุโบสถจำนวน 2 องค์ อายุประมาณ 100 ปี วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2545 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้และอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 และมีศาลาบำเพ็ญกุศล วัดมีพระอุปคุตขนาดเท่าองค์พระจริงประดิษฐานอยู่ โดยวัดมีการจัดงานตักบาตรพระอุปคุตในคืนวันเพ็ญเดือน 12

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตึก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดตึก Wat Tuek ต.บางไผ่ อ.เมือง นนทบุรี". ทัวร์วัดไทย.
3. ↑  "วัดตึก จ.นนทบุรี จัดงานตักบาตรพระอุปคุต". ไทยพีบีเอส. 28 พฤศจิกายน 2555. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**ประชานศาสตร์** หรือ **วิทยาการการรู้** หรือ **วิทยาการปัญญา** หรือ **วิทยาศาสตร์พุทธิปัญญา** (อังกฤษ: cognitive science) ความหมายโดยทั่วไปคือการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ทั้งเรื่องของความคิดและความฉลาด แต่หากกล่าวอย่างเป็นรูปนัยจะเน้นว่าเป็นการศึกษาด้านสหวิทยาการประกอบด้วย ประชานจิตวิทยา (cognitive psychology) ประสาทจิตวิทยา (neuropsychology) ภาษาศาสตร์ ปรัชญา วิทยาการคอมพิวเตอร์ (เจาะจงเรื่องปัญญาประดิษฐ์) มานุษยวิทยา และ จิตชีววิทยา (psychobiology) หรือสาขาประยุกต์ที่เกี่ยวข้อง ทั้งนี้เพื่อการศึกษาวิจัยภาวะของจิตและกระบวนการที่มนุษย์ควบคุมเปลี่ยนแปรยักย้ายข้อมูลข่าวสาร งานวิจัยในสาขาวิทยาการการรู้ได้ประยุกต์ใช้องค์ความรู้จากหลากหลายสาขาเพื่อศึกษาการทำงานของระหว่างสมองและจิตใจ (brain and mind) ศึกษาวิจัยด้านความสัมพันธ์ระหว่างการคิด อารมณ์ และการกระทำ การเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐาน (brain-based learning) พฤติกรรม ความผิดปกติทางการเรียน การรับรู้ ความสนใจ การจำ การแก้ปัญหา การคำนวณ การให้เหตุผล และการตัดสินใจ บนพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ เช่น การแปลผลจากการบันทึกคลื่นไฟฟ้าสมอง (EEG) การวิเคราะห์จากถ่ายภาพสมอง (brain imaging) เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑   บทความ "วิทยาการปัญญาคืออะไร?", วิชาการ.คอม, 23 กันยายน 2553
2. ↑  มนตรี โพธิโสโนทัย, (2552). การประยุกต์ใช้งานคลื่นไฟฟ้าสมองกับงานวิจัยด้านวิทยาการปัญญา, วารสารวิทยาการวิจัยและวิทยาการปัญญา, ปีที่ 7, ฉบับที่ 1, หน้า 1-14.
3. ↑  มนตรี โพธิโสโนทัย, (2553). การศึกษาการทำงานของสมองและจิตใจในสาขาวิทยาการปัญญา, เซมิคอนดักเตอร์อิเล็กทรอนิกส์, ฉบับที่ 350, หน้า 146-152.

ดูเพิ่ม
-------

* อุปลักษณ์เชิงมโนทัศน์
**วัดตำหนักสวนขวัญสิริมังคลาจารย์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่เหียะ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดตำหนักสวนขวัญสิริมังคลาจารย์ เดิมชื่อ **วัดสวนขวัญ** หรือ **วัดสิริมังคลาจารย์** สร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2050 สมัยพระเมืองแก้ว กษัตริย์องค์ที่ 13 แห่งราชวงศ์มังราย เริ่มแรกสร้างเป็นอาศรมของพระสิริมังคลาจารย์ ซึ่งท่านได้รจนามังคลัตถปนีจนสำเร็จในปีฉลู จ.ศ. 879 (พ.ศ. 2060)

จากนั้นก็ไม่ได้พบหลักฐานกล่าวถึงวัดนี้เลย เมื่อ พ.ศ. 2101 กองทัพพม่า โดยการนำของพระเจ้าบุเรงนองได้ยกเข้าตีเชียงใหม่แตก สันนิษฐานว่าคงเป็นวัดร้างในช่วงที่พม่ายึดครองนี้ สภาพเดิมไม่เหลือคงเดิม จึงได้สร้างวิหารหลังใหม่ไว้ตามแนวเดิมแทนวิหารหลังเก่าซึ่งได้รับผลกระทบจากภัยสงคราม รวมทั้งสร้างกุฏิสงฆ์ไว้นอกแนวกำแพงเดิม แล้วปล่อยให้วัดเก่าซึ่งมีอาณาเขตกว้างใหญ่กลายเป็นวัดร้าง แต่ได้บูรณอุโบสถและพระธาตุองค์เดิมเพื่อใช้ประกอบพิธีทางพระพุทธศาสนาสืบมา ในช่วงปกครองล้านนาพม่าก็ได้สร้างพระธาตุศิลปะแบบพม่า พระธาตุองค์เดิมสมัยพระเมืองแก้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตำหนัก". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) สำนักงานจังหวัดเชียงใหม่.
2. ↑  "บทบาทการเชื่อมโยงภูมิภาคของพระสิริมังคลาจารย์" (PDF). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 2021-06-30.
3. ↑  "วัดตำหนัก ตำบลแม่เหียะ อำเภอเมืองเชียงใหม่".
**เจดา พิงคิตต์ สมิท** (อังกฤษ: Jada Pinkett Smith) เกิด 18 กันยายน ค.ศ. 1971 เป็นนักแสดง นักร้อง-นักแต่งเพลง ดาราตลก นักเขียนบท และนักธุรกิจ ชาวอเมริกัน

เริ่มต้นอาชีพการแสดงในปี ค.ศ. 1990 โดยเป็นแขกรับเชิญในซิตคอมระยะสั้น ๆ เรื่อง *True Colors* และต่อจากนั้นแสดงในซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง *A Different World* (1991–1993) มีผลงานแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือ *Menace II Society* (1993) จากนั้นมีผลงานแจ้งเกิดที่แสดงคู่กับเอ็ดดี้ เมอร์ฟี เรื่อง *The Nutty Professor* (1996) จากกนั้นแสดงในภาพยนตร์มากกว่า 20 เรื่อง อาทิ*Set It Off* (1996), *Scream 2* (1997), *Ali* (2001), *The Matrix Reloaded* (2003), *The Matrix Revolutions* (2003), *Collateral* (2004), ภาพยนตร์ชุด *Madagascar* (2005–2012), *Bad Moms* (2016) และ *Girls Trip* (2017) สำหรับทางโทรทัศน์ แสดงเรื่อง *Hawthorne* (2009–2011) และ *Gotham* (2014–2016)

พิงคิตต์ สมิท มีผลงานด้านดนตรีตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002 เธอมีส่วนร่วมก่อตั้งวงแนวเฮฟวีเมทัลที่ชื่อ วิกด์วิสดอม โดยเธอรับหน้าที่เป็นนักร้องและนักแต่งเพลง เธอร่วมกับสามีของเธอ วิลล์ สมิท ก่อตั้งบริษัท ผลิตภาพยนตร์ สารคดี และซีรีส์ทางโทรทัศน์ เธอยังเขียนหนังสือสำหรับเด็กเรื่อง *Girls Hold Up This World* ตีพิมพ์ปี ค.ศ. 2004

เจดาสมรสกับวิลล์ สมิท เมื่อปี ค.ศ. 1997 มีบุตรด้วยกันสองคนคือ บุตรชายชื่อ เจเดน สมิท และบุตรสาวชื่อ วิลโลว์ สมิท เธอยังเป็นแม่บุญธรรมเทรย์ สมิท บุตรจากการสมรสครั้งแรกของวิลล์ สมิท

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Jada Pinkett-Smith Biography". *TV Guide*. OpenGate Capital. สืบค้นเมื่อ 2008-10-06.
**ปลาโนรีเกล็ด** หรือ **ปลาโนรีเทวรูปปลอม** (อังกฤษ: Schooling bannerfish, False moorish idol) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Heniochus diphreutes* ในวงศ์ปลาผีเสื้อ (Chaetodontidae)

จัดเป็นปลาโนรีอีกชนิดหนึ่ง ที่มีความสวยงาม มีลักษณะและรูปร่างคล้ายเคียงกับปลาโนรีครีบยาว (*H. acuminatus*) มาก แต่ปลาโนรีเกล็ดมีรูปร่างที่ป้อมกลมกว่า และมีตาที่ใหญ่และจมูกที่เล็กกว่า 

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 18 เซนติเมตร มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมเป็นฝูงใหญ่ทำให้แลดูสวยงามบริเวณชายฝั่งหรือแนวปะการัง
พบกระจายพันธุ์อยู่ในทะเลรอบ ๆ ทวีปแอฟริกา, ทะเลแดง, หมู่เกาะฮาวาย และออสเตรเลีย

เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกชนิดหนึ่ง

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาโนรีเทวรูป

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปลาโนรี
2. ↑  Lieske, E. and Myers, R.F. (2004) *Coral reef guide; Red Sea* London, HarperCollins ISBN 0-00-715986-2
3. ↑  "Longfin Bannerfish, Black and White Butterflyfishes". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-06. สืบค้นเมื่อ 2011-09-14.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาโนรีเกล็ด**
**ปลาโรนันจุดขาว** (อังกฤษ: Spotted guitarfish, Giant guitarfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Rhynchobatus djiddensis*) ปลากระดูกอ่อนขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในจำพวกปลาโรนันยักษ์ (Rhynchobatidae
) มีส่วนหัวแบนราบคล้ายปลากระเบน และเป็นทรงแหลมคล้ายหัวหอก ครีบหูขนาดใหญ่ ปาก และช่องเปิดเหงือกอยู่ด้านล่าง ครึ่งหลังคล้ายปลาฉลาม เพราะลำตัวส่วนนี้ค่อนข้างกลมมีครีบหลังสองอัน และมีแพนหางเหมือนปลาฉลาม พื้นลำตัวสีเขียว มีจุดสีขาวกระจายอยู่ทั่วลำตัว

ปลาโรนันจุดขาว มีความยาวประมาณ 60–180 เซนติเมตร พบใหญ่สุดได้ถึง 3 เมตร น้ำหนัก 227 กิโลกรัม จัดว่าเป็นปลาโรนันชนิดที่ใหญ่ที่สุด พบได้ตามพื้นทะเลบริเวณชายฝั่ง ของมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิค, ตอนใต้ของทวีปแอฟริกา, ทะเลแดง ในประเทศไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน มักอาศัยอยู่ตามแหล่งน้ำตื้นมากกว่าน้ำลึก รวมทั้งบางครั้งอาจเข้าไปในแหล่งน้ำกร่อยหรือน้ำจืดบริเวณปากแม่น้ำได้ด้วย หากินอาหารได้แก่ สัตว์หน้าดิน เช่น ปลาขนาดเล็ก และสัตว์น้ำมีเปลือกชนิดต่าง ๆ 

ปลาโรนันจุดขาว ไม่จัดว่าเป็นปลาเศรษฐกิจโดยตรง แต่ในบางครั้งก็ติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมง จึงเจอมีขายเป็นปลาบริโภคในตลาดปลาริมทะเลบางตลาดเป็นบางครั้งบางคราว สถานภาพปัจจุบัน เป็นสัตว์ที่มีแนวโน้มใกล้สูญพันธุ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dudley, S.F.J. & Cavanagh, R.D. (2006). *Rhynchobatus djiddensis*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 28 September 2009.
2. ↑  ดร. ชวลิต วิทยานนท์. *คู่มือปลาทะเล*. กรุงเทพฯ : สารคดี, 2551. 192 หน้า. หน้า 100. ISBN 978-974-484-261-9

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Rhynchobatus djiddensis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาโรนันจุดขาว
* วิดีโอคลิปปลาโรนันจุดขาว
จอห์น ดิลลิงเจอร์
**จอห์น ดิลลิงเจอร์** (อังกฤษ: John Dillinger) อดีตอาญชากรชื่อดังชาวอเมริกัน

จอห์น ดิลลิงเจอร์ มีชื่อเต็มว่า **จอห์น เฮอร์เบิร์ต ดิลลิงเจอร์ จูเนียร์** (John Herbert Dillinger, Jr.) มีเชื้อสายเยอรมัน เกิดเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1903 ที่อินดีแอนาโปลิส รัฐอินดีแอนา ในครอบครัวฐานะปานกลาง แต่ด้วยการเป็นผู้ไม่มีการศึกษาและก่ออาชญากรรมมาตั้งแต่ยังเด็ก และมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงที่เป็นเครือญาติกัน ทำให้ดิลลิงเจอร์ถูกจองจำในทัณฑสถานเยาวชน

เมื่อพ้นออกมา ดิลลิงเจอร์ก่อคดีอาญาเป็นครั้งแรกด้วยการปล้นร้านขายของชำแห่งหนึ่งในอินดีแอนาโปลิส และถูกจองจำในวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1924 หลังจากก่อคดีมา 10 วัน ด้วยโทษเป็นเวลา 10 ปี ในระหว่างนี้ทำให้ดิลลิงเจอร์ได้รู้จักกับอาชญากรมากมายในนั้น เมื่อพ้นโทษออกมาในกลางปี ค.ศ. 1933 ดิลลิงเจอร์ก็สร้างชื่อเสียงด้วยการปล้นธนาคารใหญ่ ๆ ถึง 11 ครั้ง ได้ยอดเงินรวม 3 แสนดอลลาร์สหรัฐ มีเจ้าหน้าที่ตำรวจและประชาชนทั่วไปเสียชีวิตถึง 15 ราย และบาดเจ็บ 17 คน สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วประเทศ และหลายหน่วยงานทางรัฐ เช่น เอฟบีไอ ถึงขนาดที่ เฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์ ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ซึ่งในขณะนั้นดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการใหญ่ของเอฟบีไอ ประกาศผ่านทางวิทยุกระจายเสียงว่า เป็น *"ศัตรูของรัฐอันดับหนึ่ง"*

ดิลลิงเจอร์เคยถูกจับถึง 3 ครั้ง แต่ก็สามารถหลบหนีออกมาได้ทุกครั้ง ด้วยความช่วยเหลือของบรรดาลูกน้อง ในช่วงท้ายของการก่อคดี แก๊งค์ของดิลลิงเจอร์ขยายอิทธิพลในชิคาโก ในขณะที่เอฟบีไอก็ตั้งหน่วยงานขึ้นมาไล่ล่าเช่นเดียวกัน

ดิลลิงเจอร์ เสียชีวิตลงด้วยวัยเพียง 31 ปี เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1934 เมื่อเอฟบีไอวางแผนให้ดิลลิงเจอร์ไปชมภาพยนตร์กับผู้หญิงสาวสองคน เมื่อเสร็จแล้ว ในสถานการณ์หน้าโรงภาพยนตร์ ในรัฐอิลลินอย ดิลลิงเจอร์เห็นถึงความผิดปกติ และพยายามหนี แต่ก็ไม่รอดเมื่อถูกเจ้าหน้าที่วิสามัญฆาตกรรมด้วยกระสุนไปทั้งหมด 5 นัด ถูกเป้า 3 นัด

หลังจากดิลลิงเจอร์เสียชีวิตลงแล้ว แก๊งค์ของเขาก็ค่อย ๆ ถูกกำจัดลงเรื่อย ๆ เป็นอันปิดฉากตำนานอาชญากรลือชื่อของสหรัฐอเมริกา ในช่วงทศวรรษที่ 30

ถึงแม้ว่าดิลลิงเจอร์จะเป็นอาชญากร แต่ก็มีผู้คนส่วนหนึ่งชื่นชมเขาอยู่ไม่น้อย ถึงขนาดก่อตั้งเป็นชมรม และมีกิจกรรมไปเยี่ยมเยือนหลุมฝังศพของเขาเป็นประจำทุกปี

เรื่องราวของจอห์น ดิลลิงเจอร์ ถูกยกให้เป็นตำนานอาชญากรของสหรัฐอเมริกา เช่นเดียวกับ อัล คาโปน, บอนนี่แอนด์ไคลด์ หรือลัคกี้ ลูเซียโน่ มีการสร้างเป็นภาพยนตร์หรือซีรีส์ต่าง ๆ มากมาย โดยเฉพาะในปี ค.ศ. 2009 ในเรื่อง *Public Enemies* จากการกำกับของ ไมเคิล แมนน์ โดยมี จอห์นนี่ เด็ปป์ รับบทเป็น จอห์น ดิลลิงเจอร์ และคริสเตียน เบลล์ รับบท เมลวิน เพอร์วิส เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ ผู้เป็นตัวตั้งตัวตีในการไล่ล่าดิลลิงเจอร์ 


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**จอห์น ดิลลิงเจอร์**

อ้างอิง
-------

1. ↑  ทีมงานต่วย’ตูน, *วีรบุรุษจอมโจร* ซันเดย์สเปเชียลต่วยตูน : ไทยรัฐ วันอาทิตย์ที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2552
2. ↑  John Dillinger (อังกฤษ)
**ปลาโอด์ไวฟ์** (อังกฤษ: Old wife; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Enoplosus armatus*) เป็นปลาทะเลกระดูกแข็งชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Enoplosidae ในอันดับปลากะพง (Perciformes) จัดเป็นปลาเพียงสกุลเดียวและชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์นี้

ปลาโอล์ไวฟ์ มีรูปร่างและลักษณะคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาผีเสื้อ (Chaetodontidae) หรือวงศ์ปลาอมไข่ (Apogonidae) โดยมีลายพาดสีดำสลับขาวคล้ายม้าลายตลอดทั้งลำตัว และครีบ หากแต่มีพิษที่ก้านครีบหลัง เมื่อถูกแทงเข้าจะเจ็บปวดมาก

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 25 เซนติเมตร เป็นปลากินเนื้อเป็นอาหาร พบกระจายพันธุ์อยู่เฉพาะคุ้งเกรทออสเตรเลีย ที่อยู่ทางตอนใต้ของประเทศออสเตรเลีย เท่านั้น จัดเป็นปลาเฉพาะถิ่นชนิดหนึ่ง มีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำบ้าง

เป็นปลากินเนื้อเป็นอาหาร โดยที่มาของชื่อนั้น มาจากปลาชนิดนี้เมื่อถูกจับขึ้นมาแล้ว จะส่งเสียงร้องได้ เกิดจากเสียงของฟันที่ขบกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  หน้า 116, *เดินเที่ยว Tokyo Sea Life Park ณ ประเทศญี่ปุ่น # 2* คอลัมน์ Blue Planet โดย ดร.วรเทพ มุธุวรรณ. นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 26 ปีที่ 2: สิงหาคม 2012

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Enoplosus armatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Enoplosidae***
**PMX-003 ธิโอ** (ญี่ปุ่น: ジ・O  ;อังกฤษ: The O) เป็นโมบิลสูทตัวร้ายซึ่งมีบทบาทสำคัญในอะนิเมะซีรีส์โมบิลสูทเซต้ากันดั้ม ออกแบบโดยมาโคโตะ โคบายาชิ

เนื้อเรื่อง
-----------

ธิโอเป็นโมบิลสูทแบบแฮนด์เมดซึ่งสร้างโดยแปปติมัส ซีร็อคโค ผู้บัญชาการของยานจูปิทริสซึ่งบรรทุกก๊าซฮีเลียม3 มาจากดาวพฤหัสบดีเพื่อให้เป็นโมบิลสูทประจำตัวของตนเอง ธิโอนั้นแม้จะเป็นโมบิลสูท แต่ก็มีสมรรถนะในหลายด้านที่เทียบได้กับโมบิลอาเมอร์ โดยมีเกราะที่หนาจนสามารถรับการโจมตีจากอาวุธบีมได้ ในขณะที่ใช้ท่อขับดันที่มีกำลังขับเคลื่อนมากจึงมีความเร็วสูง ธิโอยังมีระบบไซคอมมิวขนาดเล็กแบบไบโอเซนเซอร์เช่นเดียวกับเซต้ากันดั้ม ทำให้ซีร็อคโคซึ่งเป็นนิวไทป์ที่มีพลังแข็งแกร่งสามารถควบคุมธิโอได้อย่างมีประสิทธิภาพแม้จะเป็นการเคลื่อนไหวที่ซับซ้อน ซึ่งในการต่อสู้ระหว่างธิโอและคิวเบเลย์นั้น ซีร็อคโคสามารถยิงทำลายอาวุธฟันเนลของคิวเบเลย์ได้อย่างง่ายดาย อาวุธของธิโอประกอบด้วยบีมไรเฟิลขนาดใหญ่และบีมซอร์ด ซึ่งใต้เกราะกระโปรงส่วนหน้าของธิโอจะมีแขนกลซ่อนไว้ แขนกลนี้สามารถใช้ถือบีมซอร์ดและฟันโจมตีศัตรูในมุมที่คาดไม่ถึงได้

ซีร็อคโคใช้ธิโอในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของศึกกรีปส์ ในการต่อสู้สามฝ่ายระหว่างธิโอ, เฮียะกุชิกิของควอโทร บาจีน่าและคิวเบเลย์ของฮามาน คาน เพื่อชิงโคโลนีเลเซอร์ ก่อนที่เซต้ากันดั้มของคามิว บีดันจะเข้ามาสมทบกับเฮียะกุชิกิ ในที่สุดแล้วเซต้ากันดั้มก็แยกไปสู้กับธิโอแบบตัวต่อตัว ซึ่งคามิวสามารถโค่นธิโอได้โดยการใช้พลังของไบโอเซนเซอร์ดึงพลังจิตจากเพื่อนพ้องที่ตายในสนามรบมาสร้างเป็นบาเรียร์แล้วแปลงร่างเป็นยานเวฟไรเดอร์พุ่งชนทะลุห้องควบคุมของธิโอทำให้ซีร็อคโคเสียชีวิต

รูปแบบอื่นๆ
-----------

### PMX-004 ไททาเนีย

ปรากฏตัวในวิดีโอเกม เอสดีกันดั้มจีเจเนเรชัน ออกแบบโดยคิมิโทชิ ยามาเนะ ไททาเนียเป็นธิโอในรูปแบบของผู้หญิง โดยผสมโครงสร้างของธิโอและ PMX-001 พาลาสอเธเน่เข้าด้วยกัน ไททาเนียใช้อาวุธแบบเดียวกับธิโอ แต่ติดอาวุธควบคุมด้วยพลังจิต ฟันเนล คล้ายกับที่คิวเบเลย์ใช้เอาไว้ด้วย และย้ายแขนกลไปไว้ที่ไหล่ทั้งสองข้างแทน ไททาเนียเป็นโมบิลสูทที่ซีร็อคโคออกแบบไว้ให้ผู้หญิงซึ่งจะเป็นราชินีของโลก โดยมีซีร็อคโคบงการอยู่เบื้องหลัง แต่ซีร็อคโคก็ตายไปก่อนที่จะได้พบกับคนที่มีคุณสมบัติเหมาะสม

อ้างอิง
-------

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อหุ่นยนต์ใน Universal Century
**หอสมุดนักฮัมมาดี** (อังกฤษ: Nag Hammadi Library) เป็นกลุ่มของหนังสือที่ค้นพบที่หมู่บ้านนักฮัมมาดีทางใต้ของกรุงไคโร ประเทศอียิปต์ เมื่อ พ.ศ. 2488 หนังสือที่พบเป็นลายมือเขียนบนหนังสือเย็บเล่มเป็นแผ่น มี 13 เล่ม ส่วนใหญ่เป็นข้อเขียนของลัทธิไญยนิยม ในบรรดาหนังสือที่พบนี้ มีบางส่วนเป็นหนังสือที่เคยมีมาในอดีต แต่สูญหายไปแล้ว เช่น พระวรสารนักบุญฟิลิป และพระวรสารนักบุญโทมัส

การค้นพบ
--------

ผู้ค้นพบเอกสารนักฮัมมาดีเป็นกรรมกรรับจ้างทำไร่ชาวเบดูอิน 7 คน เข้าไปขุดปุ๋ยไนเตรตใกล้กับหน้าผาจามาล อัล-ทารีฟ ขณะที่ขุดพบไหฝังอยู่ใกล้กับหัวกะโหลกคน เมื่อทุบไหแตกเห็นหนังสือจึงนำไปเก็บไว้ ต่อมาได้นำหนังสือไปฝากกับนักบวชนิกายคอปติก ญาติของนักบวชผู้นี้ที่เป็นครูสอนประวัติศาสตร์นำหนังสือนี้ไปขายให้พิพิธภัณฑ์คอปติก ต่อมาพิพิธภัณฑ์ได้ตามซื้อหนังสือชุดนี้มาเก็บไว้จนครบ

เนื้อหา
-------

ส่วนใหญ่เป็นเอกสารเกี่ยวกับศาสนาคริสต์ที่เชื่อว่าเคยมีแต่สูญหายไปมีทั้งหมด 46 เรื่อง เขียนด้วยภาษาคอปติก คาดว่าน่าจะเริ่มเขียนในราวพุทธศตวรรษที่ 9-10 หนังสือเหล่านี้อาจจะมาจากโบสถ์คริสต์ของนักบุญพาโคมิอัสที่อยู่ห่างจากหน้าผาที่พบ 3 ไมล์ ซึ่งนำมาซ่อนไว้หลังจากมีการประกาศให้หนังสือที่อยู่นอกเหนือการรับรองของพระศาสนจักรเป็นหนังสือนอกรีตเมื่อราว พ.ศ. 900

อ้างอิง
-------

* บาร์ต ดี เออร์แมน. ความจริงและนิยายในรหสลับดาวินชี แปลโดย รสสุคนธ์ เมืองแมน ขันธ์นะภา และสุนีย์ ส.กริมา. กทม. คบไฟ. 2549 หน้า 38-42

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* The Nag Hammadi The Gnostic Society Library - ดูหนังสือทุกเล่มในเก็บรักษาในหอสมุด พร้อมรายละเอียดเพิ่มเติม (อังกฤษ)
* The Gospel of Thomas - พระวรสารนักบุญโทมัส หนึ่งในหนังสือที่ค้นพบที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุด (อังกฤษ)
* How the manuscripts were found - ค้นพบเอกสารโบราณเหล่านี้ได้อย่างไร (อังกฤษ)
* Nag Hammadi - มุมมองของชาวคริสต์สายหลักต่อพระวรสารที่ค้นพบในหอสมุด
* The Nag Hammadi Library เก็บถาวร 2007-04-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**พระบรมรามา** (**เขมร**: បរមរាមា; **อักษรโรมัน**: Barom Reamea) หรือ **พระบรมรามาธิบดี** (**เขมร**: បរមរាមាធិបតី; **อักษรโรมัน**: Barom Reameathibtei) พระมหากษัตริย์แห่งจักรวรรดิเขมรพระองค์ที่ 36 มีพระนามเดิมว่า เจ้าพญาคำขัด

พระบรมรามา เป็นพระราชโอรสองค์แรกของพระบรมลำพงษ์ราชาและพระขนิษฐาของพระศรีสุริโยวงษ์ ตามที่พงศาวดารเมืองละแวก จ.ศ. 1158 ได้กล่าวว่า พระศรีสุริโยวงษ์ มีพี่นางและน้องสัตรี พี่นางมีราชบุตร 1 พระองค์คือ เจ้าพญาอินทราชา น้องสัตรีนั้นมีพระราชบุตร 2 พระองค์ คือ เจ้าพญาคำขัด และเจ้าพญาแก้วฟ้า พระศรีสุริโยวงษ์ ยกนางสันทนิตราให้ครองรักกันกับอินทราชา แล้วจะให้เจ้าพญาอินทราชาเสวยราชย์แทนพระองค์ เจ้าพญาคำขัดลอบฆ่าเจ้าพญาอินทราชาเสีย และเอานางสันทนิตรามาเป็นภรรยา พระศรีสุริโยวงษ์ทรงพระโกรธ มิให้เจ้าพญาคำขัดเสวยราชย์ จะให้ขุนเทพมนตรี เสวยราชย์แทนพระองค์ ครั้นขุนเทพมลตรีมาถึงกลางทาง เจ้าพญาคำขัดกับพรรคพวกฆ่าขุนเทพมนตรีเสีย แลเสนาบดีทั้งปวงกราบทูลอ้อนวอนพระศรีสุริโยวงษ์จะขอให้พญาคำขัดเสวยราชย์ พระศรีสุริโยวงษ์ก็หายโกรธ เสวยราชย์มากำหนดได้ 3 ปี จะยกราชสมบัติให้พญาคำขัด ทรงพระนาม รามาธิบดี แลนางสันทนิตรานั้นเป็นพระมเหสี ทรงพระนาม สมเด็จพระภัควะดีศรีสันทนิตรา แล้วมีพระมเหสีองค์หนึ่งเป็นบุตรเจ้าเมืองบางคาง (ปราจีนบุรี) มีพระราชบุตร 2 พระองค์คือ เจ้าพญาคามยาต และนางสันทนิตรา 

พระราชพงศาวดารกรุงกัมพูชา ฉบับออกญาวังวรเวียงชัย (ชวน) ระบุปีขึ้นครองราชย์เมื่อ พ.ศ. 1906 พระราชพงศาวดารพระมหากษัตริย์เสวยราชสมบัติในกรุงกัมพูชาธิบดีเป็นลำดับเรียงมา ระบุปี พ.ศ. 1909 และเอกสารมหาบุรุษเขมร ระบุปี พ.ศ. 1913

อ้างอิง
-------

* ราชพงษาวดารกรุงกัมพูชา แปลโดย พันตรีหลวงเรืองเดชอนันต์ (ทองดี ธนรัชต์). นนทบุรี. สำนักพิมพ์ศรีปัญญา. 2550
* ศานติ ภักดีคำ. เขมรสมัยหลังพระนคร. กทม. มติชน. 2556.

1. ↑  "Wing", *Encyclopedia of Entomology*, Kluwer Academic Publishers, pp. 2556–2556, สืบค้นเมื่อ 2023-02-02
2. ↑  ภักดีคำ, ศานติ (2011). *เขมรรบไทย*. Matichon Public Company Limited. ISBN 978-974-02-0810-5.
**เหตุการณ์ของชาร์ลี บราวน์และฟรานซ์ สติงเลอร์** เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1943 เมื่อหลังจากประสบความสำเร็จในปฏิบัติภารกิจทิ้งระเบิดที่เบรเมิน เครื่องบินทิ้งระเบิด โบอิง บี-17 ฟลายอิงฟอร์เทรส ของจ่าสิบเอก ชาร์ล "ชาร์ลลี" บราวน์ (มีชื่อว่า "เย โอลด พับ") ได้รับความเสียหายอย่างหนักจากเครื่องบินขับไล่เยอรมัน นักบินลุฟท์วัฟเฟอนามว่า ฟรานซ์ สติงเลอร์ มีโอกาสที่จะยิงเครื่องบินทิ้งระเบิดฝ่ายข้าศึกที่มีสภาพยับเยินให้ตก แต่เขากลับไม่ทำเช่นนั้น และคอยบินอยู่เคียงข้างเพื่อคุ้มกันให้ผ่านพ้นออกไปจากเหนือน่านฟ้าของดินแดนยุโรปที่ถูกเยอรมันยึดครองจนสามารถบินกลับไปถึงฐานได้อย่างปลอดภัย ภายหลังจากการค้นหากันทั่วโดยบราวน์ นักบินทั้งสองได้พบกันในอีก 50 ปีต่อมา และพัฒนาความสัมพันธ์แบบมิตรภาพที่ยาวนาน จนกระทั่งสติงเลอร์ได้เสียชีวิตลงในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2008 บราวน์ได้เสียชีวิตเพียงไม่กี่เดือนต่อมาในเดือนพฤศจิกายนปีเดียว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Two enemies discover a 'higher call' in battle", CNN (9 March 2013)
2. ↑  "Charles L. Brown Obituary". *The Miami Herald*. 7 December 2008. สืบค้นเมื่อ 8 October 2020.
**วัดศรีจันทร์ประดิษฐ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปูใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน 96 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 9 แปลง เนื้อที่ 5 ไร่ 1 งาน 73 ตารางวา ลักษณะที่ตั้งวัดเป็นพื้นที่ลาบลุ่ม ทิศตะวันออกจดหมู่บ้านคลองต่อและถนนสุขุมวิท ด้วนทิศตะวันตกและทิศเหนือจดโรงงานอุตสาหกรรมและโรงเรียนมัธยมวัดศรีจันทร์ประดิษฐ์ ด้านทิศใต้จดชายทะเลปากอ่าวไทย ด้านในวัดติดทะเลมีสะพานไม้ทอดยาวออกไปยังศาลากลางทะเล

วัดศรีจันทร์ประดิษฐ์ได้เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2508โดยนายบุญช่วย ดาวกระจ่าง เป็นผู้ขออนุญาตในการสร้างวัด และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร นอกจากนี้วัดได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาล สอนระดับประถมศึกษาในที่ดิน 8 ไร่ สถานีอนามัยเนื้อที่ 2 ไร่ จัดตั้งหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล และที่ทำการเพื่อสาธารณะอื่น ๆ

อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ ศาลาการเปรียญ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 2 หลัง กุฏิสงฆ์ 11 หลัง โรงครัว 1 หลัง หอฉัน 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ *หลวงพ่อขาว* เป็นพระพุทธรูปที่ปูนขาว ซึ่งเจ้าหน้าที่การท่าเรือขุดลอกสันดอนและค้นพบจึงได้นำมาถวายไว้ ไม่ปรากฏปีที่นำมาถวายไว้แน่ชัด พระพุทธรูปไม้ (พระบัวเข็ม) พระพุทธรูปปางประทานพร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูสิริปัญโญภาส พ.ศ. 2505–2516
* พระครูสิริจันทวิมล พ.ศ. 2516–2533
* พระครูสถิติธรรมานุศาสก์ พ.ศ. 2534–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีจันทร์ประดิษฐ์". เทศบาลตำบลบางปู.
2. ↑  "วัดศรีจันทร์ประดิษฐ์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**เหตุฆาตกรรมซามุแอล ปาตี** (ฝรั่งเศส: *Samuel Paty*) ครูระดับมัธยมต้นชาวฝรั่งเศส เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2020 ในกงฟล็อง-แซ็งตอนอรีน ย่านชานเมืองของนครปารีส ปาตีถูกสังหารและถูกตัดศีรษะในพฤติการณ์การก่อการร้ายอิสลาม

ผู้ก่อการคือ อับดุลลาฮ์ อาบูเยโดวิช อันโซรอฟ (Abdoullakh Abouyedovich Anzorov) ซึ่งเป็นผู้ลี้ภัยอายุ 18 ปี ชาวเชเชนมุสลิมที่เกิดในประเทศรัสเซีย อันโซรอฟได้สังหารและตัดศีรษะของปาตีด้วยมีด และถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจยิงเสียชีวิตในไม่กี่นาทีต่อมา เหตุจูงใจในการสังหารมาจากการที่ปาตีได้นำการ์ตูนซึ่งแสดงภาพล้อเลียนศาสดามุฮัมมัด จากนิตยสาร *ชาร์ลีแอบโด* มาให้นักเรียนดูในชั้นเรียนว่าด้วยเสรีภาพในการแสดงออก

แอมานุแอล มาครง ประธานาธิบดีฝรั่งเศส ได้กล่าวถึงเหตุการณ์ว่าเป็น "การโจมตีแบบฉบับของผู้ก่อการร้ายอิสลาม" และกล่าวว่า "เพื่อนร่วมชาติของเราได้ถูกสังหารเพราะสอนเด็ก ๆ เรื่องเสรีภาพในการแสดงออก" เหตุฆาตกรรมนี้เป็นหนึ่งในเหตุโจมตีที่เกิดขึ้นหลายครั้งในฝรั่งเศสในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา และก่อให้เกิดการถกเถียงในสังคมและการเมืองของฝรั่งเศส

อ้างอิง
-------

1. ↑  Anthony Paone (16 October 2020). "For a teacher in France, a civics class was followed by a gruesome death". Reuters. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 October 2020. สืบค้นเมื่อ 17 October 2020.
2. ↑  Elaine Ganley (17 October 2020). "French leader decries terrorist beheading of teacher". Associated Press. สืบค้นเมื่อ 17 October 2020.
3. ↑  Kim Willsher (17 October 2020). "Teacher decapitated in Paris named as Samuel Paty, 47". *The Guardian*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 October 2020.
**วัดศรีฐานธรรมิการาม** ​เป็นวัดพระพุทธศาสนา แบบเถรวาท ชนิดคามวาสี(วัดบ้าน) เป็นวัดราษฎร์ ชั้นสามัญ สังกัดมหานิกาย ในการปกครองคณะสงฆ์จังหวัดมุกดาหาร เขตการปกครองคณะสงฆ์ภาค10​ หนตะวันออก ตามกฏมหาเถรสมาคม 

เริ่มก่อตั้งวัดเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2483 ได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2515 ตั้งอยู่เลขที่ 10​0​ หมู่ที่ 1 บ้านเหล่าหมี ตำบลเหล่าหมี อำเภอดอนตาล จังหวัดมุกดาหาร โดยวัดเป็นศูนย์กลางของชุมชนบ้านเหล่าหมี และศูนย์รวมจิตใจของชาวบ้านเหล่าหมีทั้งหมู่ที่ 1 และหมู่ที่ 2 

วัดมีพระพุทธรูป เนื้อ ไม้พะยอมแกะสลัก สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2475–2480​ พระพุทธลักษณะเป็นพระพุทธรูป ปางมารวิชัย ซึ่งเป็นศิลปะไทยผสมศิลปะล้านช้าง ฐานลายกลีบบัว ( สมัยรัตนโกสินทร์) มีการสลักที่ชายผ้าไม้ใต้ฐานบัวว่า "ธัมมะธีโร" 10​ สิงห์ 2480​ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในนาม "หลวงพ่อพระองค์ดำ" หรือพระองค์ดำ เป็นพระคู่บ้านคู่ชุมชน เป็นที่เคารพสักการะ และเลื่อมใสศรัทธาของชุมชน และผู้ที่มาเยือนมักจะมากราบไหว้ขอพร

ศาสนาสถานและอื่น ๆ
------------------

อุโบสถ ขนาด 3 ห้อง หลังคาทรงไทย มีช่อฟ้าใบระกา มุงกระเบื้องเกล็ด หน้าบันถือปูนปั้นลาย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2515ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารสองชั้น ชั้นบนเป็นไม้ ข้างล่างเป็นปูน หน่วยอบรมประชาชนประจำตำบลเหล่าหมี หอพระองค์ดำ สร้างคอนกรีตพื้นกระเบื้อง ลักษณะทรงไทยตรีมุข กุฏิ ( กุฏิเจ้าอาวาส ) 1 หลัง กุฏิพระภิกษุ 1 หลัง อาคารหอตักบาตร มีช้างจำลอง 1 ม้าจำลอง 1 เกวียน 1 หมีจำลอง1 หอระฆังติดกับตัวศาลาการเปรียญ เดิมมีระฆัง ฆ้อง กลองเพล และโปง (ระฆังไม้) ปัจจุบันเหลือระฆังอยู่ แต่ฆ้อง กลองเพลและโปงย้ายมาไว้ใต้กุฏิพระ โรงครัว 1 หลัง

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

* พระบุปผา(อาญาคูบุปผา)
* พระโชค(ญาคูโซค)
* พระเบ็ง (ญาคูเบ็ง)
* พระทอง (หลวงพ่อทอง)
* หลวงพ่อก้อน
* พระอาจารย์แกวน
* พระมหายอด
* เจ้าอธิการสุเล็ง ธมฺมธีโร พ.ศ. 25...........- พ.ศ. 2522
* พระครูสิริธรรโมภาส (ผั่น จตฺตสลโล) พ.ศ. 2523 - รูปปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  หนังสือประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่มที่ 15 กองพุทธศาสนสถาน กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ ปี พ.ศ. 2539