recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**พระเจ้าสัมประติ** (อักษรโรมัน: Samprati ค. 224 – 215 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์รัชกาลที่ 5 แห่ง ราชวงศ์เมารยะ พระองค์เป็นพระราชโอรสของเจ้าชายกุณาละ พระโอรสของพระเจ้าอโศกมหาราช ผู้มีตาบอด[] พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจาก พระเจ้าทศรถเมารยะ เขาเป็นมหาราชแห่งจักรวรรดิเมารยะที่ยิ่งใหญ่เพียงคนเดียวรองจาก พระเจ้าอโศกมหาราช และเป็นอัครศาสนูปถัมภกของศาสนาเชน

การขึ้นครองราชย์
----------------

เจ้าชายกุณาละเป็นบุตรของพระนางปัทมวดี ราชินีพระองค์หนึ่งของพระเจ้าอโศกมหาราช (ซึ่งนางนับถือ ศาสนาเชน) แต่ถูกพระนางติษยรักษิตาทำให้ตาบอด ดังนั้น พระเจ้าทศรถเมารยะ จึงได้เป็นรัชทายาทแทนเจ้าชายกุณาละ เจ้าชายกุณาละอาศัยอยู่ในอุชเชนี ซึ่งต่อมาพระเจ้าสัมประติได้ประสูติที่นั่น เจ้าชายกุณาละปฏิเสธในราชสมบัติอยู่หลายปี เจ้าชายสัมประติเมื่อเจริญวัยขึ้นก็พยายามเข้าเฝ้าพระเจ้าอโศกมหาราช เพื่อทูลขอพระราชบัลลังก์ พระเจ้าอโศกไม่สามารถส่งมอบบัลลังก์ให้กับเจ้าชายสัมประติได้ แต่พระองค์ทรงให้สัญญาว่าเจ้าชายสัมประติจะได้ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้าทศรถเมารยะ ซึ่งเมื่อพระเจ้าทศรถเมารยะสวรรคตลง พระองค์ก็ได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์พระองค์ต่อไป ตามคำสัญญาของพระเจ้าอโศก[] พระองค์ขึ้นครองราชย์เป็นระยะเวลา 53 ปี[] ในบันทึกเชนระบุว่า Pariśiṣṭaparvan ระบุว่าพระองค์ทรงปกครองทั้ง ปาฏลีบุตร และ อุชเชนี ซึ่งต่อมาหลังจากพระเจ้าอโศกสวรรคตเมือง Surashtra, มหาราษฏระ, รัฐอานธรประเทศ และ ไมซอร์ ได้แยกตัวเป็นอิสระ พระเจ้าสัมประติจึงปลอมตัวเป็นนักบวชเชนไปตีเมือง จึงสามารถยึดเมืองทั้งหมดคืนได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Cort 2010, p. 199.
2. ↑  Thapar, Romila (2001). *Aśoka and the Decline of the Maurya*, New Delhi: Oxford University Press, ISBN 0-19-564445-X, p.187
3. ↑  Moti Chandra (1977). *Trade and Trade Routes in Ancient India*. Abhinav Publications. pp. 75–. ISBN 978-81-7017-055-6.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Sharma, Suresh K.; Sharma, Usha (2004), *Cultural and Religious Heritage of India: Jainism*, Mittal Publications, ISBN 978-81-7099-957-7
* Cort, John (2010) [1953], *Framing the Jina: Narratives of Icons and Idols in Jain History*, Oxford University Press, ISBN 978-0-19-538502-1
* Shah, Natubhai (2004) [First published in 1998], *Jainism: The World of Conquerors*, vol. I, Motilal Banarsidass, ISBN 81-208-1938-1
**แฮกกิงอีดียู** (อังกฤษ: HackingEDU) เป็นกำหนดการประชุมประจำปีที่ให้ความสำคัญกับอีเวนต์แฮกกาธอน ซึ่งเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 2014 และเติบโตอย่างมีนัยสำคัญในแต่ละไตรมาส อีเวนต์แฮกกาธอนอย่างแฮกกิงอีดียูเป็นโอกาสที่ดีสำหรับแนวทางจัดการศึกษาแบบสะเต็ม (สาขาวิชาวิทยาศาสตร์, เทคโนโลยี, การศึกษา และคณิตศาสตร์) ที่จะทำงานร่วมกับผู้เชี่ยวชาญด้านอุตสาหกรรม

แฮกกิงอีดียูได้รับการดำเนินการโดยบริษัท แฮกกาธอนซ์ จำกัด ปัจจุบัน บริษัท แฮกกาธอนซ์ จำกัด มีสิทธิ์ได้รับการยกเว้นภาษีตามมาตรา 501 (c)(3)

ภาพรวม
------

นักเรียนที่กำลังต่อแถวนอกสถานที่จัดก่อนเริ่มอีเวนต์แฮกกาธอนแฮกกิงอีดียู 2015
### ปัญหา

เมื่อแฮกกิงอีดียูเริ่มครั้งแรก ได้มีการบรรจุรายการบางส่วนเพราะผู้ก่อตั้งไม่พอใจกับระบบการศึกษาในปัจจุบัน เช่นเดียวกับหลายคนที่ผิดหวัง ซึ่งแฮกกิงอีดียูได้เพิ่มขีดความสามารถให้นักเรียนและสร้างความแตกต่าง

### เป้าหมาย

ให้ชุมชนเทคโนโลยีด้านการศึกษาได้มีการเติบโต เพื่อสร้างการแก้ปัญหาที่ต้องเผชิญในระบบการศึกษาในปัจจุบัน และสอนให้ผู้เข้าร่วมประชุมมีทักษะการเขียนโปรแกรมใหม่ ๆ ที่มีคุณค่า บางส่วนของนักเรียนที่เข้าร่วมจากสถาบันการศึกษาอีเอฟกล่าวว่า พวกเขาในตอนนี้กำลังคิดวิธีที่เทคโนโลยีสามารถเปลี่ยนแปลงรูปแบบการศึกษา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Chegg + HackingEDU Empower Students for Change at Hackathon 2015". Chegg.
2. ↑  "HackingEDU". IBM Bluemix.
3. ↑  "HackEDU Launches one of Bay Area's Largest Hackathon to Innovate on Education". Follow IoT. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-09. สืบค้นเมื่อ 2016-09-09.
4. ↑  "6 Reasons to Attend a Hackathon". CodingDojo. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-05-28. สืบค้นเมื่อ 2016-09-09.
5. ↑  "HackathonEDU". www.ef.com/academy. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2016-09-09.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ จักรพรรดิจิงจง
**สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวจิ่งจง** (จีน: 遼景宗; เย่ว์ลี่เสียน) (ค.ศ. 948 - 982) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์เหลียว ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 969 - 982
เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิเหลียวซื่อจง เมื่อจักรพรรดิเหลียวมู่จงทรงถูกปลงพระชนม์ระหว่างล่าสัตว์ ทรงได้รับการสนับสนุนจากราชสกุลชี่ตันทั้งสองฝ่ายและขุนนางชาวฮั่น จึงอัญเชิญองค์ชายเย่ว์ลี่เสียนขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง เมื่อพระชนม์เพียง 21 พรรษา

จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง ทรงมีคุณูปการมากมาย เริ่มต้นด้วยการแต่งตั้งขุนนางชาวฮั่นให้เข้ามารับราชการในราชสำนักเหลียว ฯลฯ เรื่องการทหารทรงส่งทหารไปช่วยราชวงศ์เป่ยฮั่น (ราชวงศ์ฮั่นเหนือ) ที่กำลังถูกกองทัพซ่งที่นำโดยจักรพรรดิซ่งไท่จู่รุกราน แต่เมื่อเข้าไปช่วยก็ถูกตีแตกกลับมา

จักรพรรดิเหลียวจิ่งจงสวรรคตหลังจากทรงกลับจากการล่าสัตว์ในปี ค.ศ. 982 (พ.ศ. 1525) ขณะพระชนม์เพียง 34 พรรษา พระราชโอรสคือ องค์ชายเย่ว์ลี่หลงซีว์ขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็นจักรพรรดิเหลียวเซิ่งจง

อ้างอิง
-------


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จักรพรรดิเหลียวมู่จง** |  | **จักรพรรดิจีน** (พ.ศ. 1512 - พ.ศ. 1525) |  | **จักรพรรดิเหลียวเซิ่งจง** |

| * ด
* ค
* ก
จักรพรรดิแห่งราชวงศ์เหลียว |
| --- |
| ราชวงศ์เหลียว | 
* ไท่จู่ (อาเป่าจี)
* ไท่จง (เย-ลฺวี่ เต๋อกวัง)
* ชื่อจง (เย-ลฺวี่ รฺหวัน)
* มู่จง (เย-ลฺวี่ จิ่ง)
* จิ่งจง (เย-ลฺวี่ เสียน)
* เชิ่งจง (เย-ลฺวี่ หลงซฺวี่)
* ซิงจง (เย-ลฺวี่ จงเจิน)
* เต้าจง (เย-ลฺวี่ หงจี)
* เทียนจั้ว (เย-ลฺวี่ หยานสี่)

 |
| ราชวงศ์เหลียวตะวันตก | 
* เต๋อจง (เย-ลฺวี่ ต้าฉือ)
* กั่นเทียนหฺวังโฮ่ว (เซี่ยว ถ่าปู้ยาน) (สำเร็จราชการแทน)
* เหรินจง (เย-ลฺวี่ อี๋เลี่ย)
* เฉิงเทียนไท่โฮ่ว (เย-ลฺวี่ ผู่ซู่หวาน) (สำเร็จราชการแทน)
* มั่วจู่ (เย-ลฺวี่ จื๋อหลูกู่)
* ชฺวีชู-ลฺวี่

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พระเจ้าช็องจง

บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา

**พระเจ้าช็องจงที่ 1 แห่งโครยอ** (เกาหลี: 정종; ฮันจา: 定宗; อาร์อาร์: *Jeongjong*; เอ็มอาร์: *Chŏngjong* ค.ศ. 923 - ค.ศ. 949) เป็นพระราชาองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 946 - ค.ศ. 949) พระนางเดิม วัง โย (왕요, 王堯) เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าแทโจแห่งโครยอ ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์โครยอ และพระนางชินมย็องซุนซ็อง (신명순성왕후, 神明順成王后) ตระกูลยู ซึ่งเป็นตระกูลขุนนางเก่าชิลลา ในค.ศ. 943 พระเจ้าแทโจสวรรคต องค์ชายวัง มู จึงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าฮเยจง แต่ด้วยที่พระเจ้าฮเยจงขาดการสนับสนุนจากพระญาติที่มีอำนาจ ทำให้ต้องตกอยู่ภายใต้อำนาจของพระญาติของมเหสีต่างๆของพระเจ้าแทโจ ซึ่งล้วนเป็นขุนนางเก่าชิลลา วัง คยู (왕규, 王珪) หนึ่งในขุนนางเก่าชิลลา ต้องการให้หลานของตนได้เป็นกษัตริย์ จึงยุยงพระเจ้าฮเยจงว่าองค์ชายวัง โย และองค์ชายวัง โซ (왕소, 王昭) สองพี่น้องจะก่อกบฏ แต่พระเจ้าฮเยจงก็ไม่ทำอะไร ในค.ศ. 945 พระเจ้าฮเยจงสวรรคต บรรดาขุนนางจึงเชิญองค์ชายวังโยขึ้นครองราชสมบัติ เมื่อขึ้นครองราชสมบัติแล้ว พระเจ้าจองจงก็ไม่รอช้า ขอให้พระราชปิตุลาวังชิงยอม (왕식렴, 王式廉) แม่ทัพเปียงยางนำทัพลงมาปราบวังคยู 

ในค.ศ. 946 พวกคิตันตั้งราชวงศ์เหลียว พระเจ้าช็องจงเห็นว่าพวกคิตันกำลังสะสมกำลังและอาจเป็นภัยต่อโครยอได้เหมือนที่อาณาจักรพาลแฮล่มสลาย จึงวางแผนจะย้ายเมืองหลวงไปเมืองเปียงยางเพื่อให้การปกครองชายแดนทางเหนือมีประสิทธิภาพมากขึ้น แต่ยังไม่ทันจะทำสิ่งใด พระเจ้าจองจงก็สิ้นพระชนม์ไปเสียก่อนในค.ศ. 949 องค์ชายวังโซ พระราชอนุชาขึ้นครองราชย์ต่อเป็นพระเจ้าควางจง

พระเจ้าช็องจง เสด็จสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 949 รวมพระชนมายุได้ 26 พรรษา

พระราชวงศ์
----------

* **พระราชบิดา** พระเจ้าแทโจ (태조)
* **พระราชมารดา** สมเด็จพระนางเจ้าซินมยองซุนซอง ตระกูล ยู แห่ง ชุงจู (신명순성왕후 유씨)

* **พระมเหสี**
	1. พระนางมุนกง ตระกูล ปาร์ค (문공왕후 박씨, 文恭王后 朴氏)
	2. พระนางมุนซ็อง ตระกูล ปาร์ค (문성왕후 박씨, 文成王后 朴氏)

* **พระสนม**
	+ พระสนมชองชูนัมว็อน ตระกูล คิม (청주남원부인 김씨, 淸州南院夫人 金氏)

* **พระราชโอรสและพระราชธิดา**
	1. เจ้าชายคย็องชุนว็อน (경춘원군, 慶春院君) พระราชโอรสของพระนางมุนกง ตระกูลปาร์ค
	2. เจ้าหญิงไม่ทราบพระนาม

ดูเพิ่ม
-------

* ราชวงศ์โครยอ

อ้างอิง
-------

1. ↑

| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าช็องจงที่ 1 แห่งโครยอ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระเจ้าฮเยจง** |  | **พระราชาแห่งโครยอ** (พ.ศ. 1488 - พ.ศ. 1492) |  | **พระเจ้าควางจง** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับกษัตริย์เกาหลีสมัยราชวงศ์โครยอ |
| --- |
| กษัตริย์โครยอ | 
* แทโจ
* ฮเยจง
* ช็องจง
* ควังจง
* คย็องจง
* ซองจง
* มกจง
* ฮย็อนจง
* ทอกจง
* ช็องจงที่ 2
* มุนจง
* ซุนจง
* ซอนจง
* ฮอนจง
* ซุกจง
* เยจง
* อินจง
* อีจง
* มย็องจง
* ชินจง
* ฮึยจง
* คังจง
* โคจง
* วอนจง
* *ย็องจง*
* วอนจง
* ชุงยอล
* ชุงซอน
* ชุงซุก
* ชุงฮเย
* ชุงมก
* ชุงจอง
* คงมิน
* อู
* ชัง
* คงยัง

 |
| เฉลิมพระยศ | 
* กุกโจ
* อึยจง
* เซโจ
* พิลย็อง
* แทจง
* อันจง
* มุนว็อน
* ช็องคัน
* ยังฮ็อน

 |
| **ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี** |
**วัดทุ่งหมื่นน้อย** ตั้งอยู่เลขที่ 289 หมู่ 9 บ้านทุ่งหมื่นน้อย ตำบลหนองหาร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ ถนนสายเชียงใหม่-พร้าว เขตเทศบาลเมืองแม่โจ้ เดิมวัดทุ่งหมื่นน้อยนี้เป็นวัดร้าง วัดสร้างเมื่อไรนั้นไม่มีประวัติเพียงแต่มีคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่เท่านั้น จากคำบอกเล่าว่ามีขาวบ้านชื่อพ่ออุ้ยหมื่น และแม่อุ้ยหน้อย เป็นคนบริจาคที่เพื่อสร้างวัด แต่กระนั้นก็ไม่ได้มีหลักฐานชี้ชัดว่าเป็นเช่นนั้นหรือไม่ อีกข้อสันนิฐานหนึ่งอาจเป็นชื่อของผู้ที่มอบพื้นที่ให้สร้างวัดที่มีตำแหน่งทางราชการเป็นท่านหมื่น ชื่อว่า น้อย จึงเป็นที่มาของชื่อ วัดท่งหมื่นน้อย อันนี้ก็ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดเช่นเดียวกัน สมัยก่อนชาวบ้านอาศัยอยู่ท้ายวัด วัดจะอยู่หัวบ้าน แต่มาตอนหลังทางท้ายหมู่บ้านเกิดน้ำท่วมชาวบ้านเลยหนีขึ้นมาปลูกบ้านบนที่ดอน ปัจจุบันวัดเลยอยู่ท้ายหมู่บ้าน วัดนี้ถือว่าเป็นวัดเก่าแก่อีกแห่งหนึ่งในอำเภอสันทราย

ในสมัยก่อนมีพระภิกษุเวียนมาจำพรรษาบ้าง ไม่มีบ้าง จนกลายเป็นวัดร้างไม่มีพระสงฆ์จำพรรษาเป็นช่วงเวลาหนึ่ง ไม่มีคนดูแลวัดชาวบ้านเลยเอาวัวเอาควายมาเลี้ยงที่บริเวณวัด และวัดนี้ได้เจริญขึ้นมาในสมัยที่หลวงพ่อชัย ชยฺยวุฒฺโฑ ได้เป็นผู้ริเริ่มก่อสร้างถาวรวัตถุภายในวัด ปัจจุบันมีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 49 ตารางวา อาคารเสนาสนะประกอบด้วย วิหาร อุโบสถที่สร้างแบบล้านนา ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบาตร กุฎิสงฆ์ ปูชนียวัตถุมี เจดีย์ วัดทุ่งหมื่นน้อย ได้มีการลงทะเบียนวัดไว้ว่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2440

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

การบริหารและการปกครองมีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ

1. พระอินตา สุเมโธ (พ.ศ. 2440 – 2462)
2. พระบุญเป็ง ฐานธมฺโม (พ.ศ. 2462 – 2469)
3. พระปัน จกฺกธมฺโม (พ.ศ. 2469 – 2475)
4. พระบุญปั๋น จนฺทวํโส (พ.ศ. 2475 – 2488)
5. พระบุญมา อาภาโส (พ.ศ. 2488 – 2502)
6. พระไชย ชยวุฑฺโฒ (พ.ศ. 2502 – 2512)
7. พระดวงจันทร์ ธมฺมปญฺโญ (พ.ศ. 2512 – 2517)
8. พระวิชัย อคฺควณฺโณ (พ.ศ. 2517 – 2523)
9. พระปฐม ปญฺญาธโร (พ.ศ. 2523 – 2525)
10. พระอำนวย อคฺคธมฺโม (พ.ศ. 2525 – 2527)
11. พระทศพล ธมฺมรโต (พ.ศ. 2527 – 2539)
12. พระอธิการอมร ชินวโร (พ.ศ. 2539 – 2547)
13. พระครูจันทสรการ (พระใบฎีกาชาญณรงค์ จนฺทสโร) (พ.ศ. 2547 - ปัจจุบัน)

อ้างอิง
-------
สำหรับเพลง ดูที่ พิคะดิลีเซอร์เคิส (เพลง)
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ พิคะดิลี (แก้ความกำกวม)

**พิคะดิลีเซอร์เคิส** (อังกฤษ: Piccadilly Circus) เป็นทางแยกและพื้นที่สาธารณะในย่านเวสท์เอินด์ของลอนดอน ในซิทีออฟเวสท์มินส์เทอร์ สร้างขึ้นในปี 1819 เพื่อเชื่อมถนนเรเจินท์เข้ากับพิคะดิลี คำว่า *circus* (เซอร์เคิส) ในที่นี้มาจากคำภาษาละตินแปลว่า "วงกลม" (circle) หมายถึงพื้นที่โล่งวงกลมที่ทางแยกของขนน

ปัจจุบันพิคะดิลีเชื่อมต่อถนนชาฟทสบรี, เดอะเฮย์มาร์เค็ต, ถนนคอเวนทรี (มุ่งหน้าจัตุรัสเลสเตอร์) และถนนกลาสส์เฮาส์ พิคะดิลีเป็นที่รู้จักจากป้ายหน้าโฆษณานีออนบนตึกหัวมุมทางเหนือ และน้ำพุชาฟทสบรีเมมอเรียล และรูปปั้นแอนเทรอส (ซึ่งมักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเอรอส)

อาคารล้อมรอบของเซอร์เคิสที่มีชื่อเสียงเช่นลอนดอนพาวิลเลียน และ โรงละครไครเทอริออน ใต้พลาซานี้คือรถไฟใต้ดินสถานีพิคะดิลีเซอร์เคิสของรถไฟใต้ดินลอนดอน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "circus", Oxford English Dictionary 2nd Edition 1989

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **พิคะดิลีเซอร์เคิส**

แม่แบบ:London landmarks
แม่แบบ:Coca-Cola buildings and structures

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี
* ลัตเวีย

 |
| อื่น ๆ | 
* มิวสิกเบรนซ์ สถานที่
* SUDOC (France)
	+ 1

 |
**วัดบางโฉลงนอก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 41 ไร่ อาณาเขตทิศเหนือยาว 6 เส้น 38 วา ติดต่อกับคลองบางโฉลง ทิศใต้ยาว 5 เส้น 2 วา ติดต่อกับคลองสำโรง ทิศตะวันออกยาว 7 เส้น 9 วา ติดต่อกับที่ดินเอกชน ทิศตะวันตกยาว 4 เส้น 18 วา ติดต่อกับคลองบางโฉลง ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 25 ไร่ 2 งาน

สันนิษฐานว่าได้สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ต่อมาขาดผู้ทะนุบำรุงจึงกลายเป็นวัดร้าง จนถึงประมาณ พ.ศ. 2478 หลวงพ่อเฉื่อยได้ชักชวนประชาชนร่วมกันปฏิสังขรณ์วัดจนมีพระสงฆ์ ชาวบ้านเรียกว่า **วัดปากคลอง** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2497 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2499 วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2478

อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 26 เมตรสร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 กุฏิสงฆ์จำนวน 14 หลัง และศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ *หลวงพ่อขาว*

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการเฉื่อย
* พระวินัยธรจวง รตฺตนปญฺโญ
* พระครูพิศาลสมุทรวัฒน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางโฉลงนอก". สมาคมการค้า พัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดสมุทรปราการ.
2. ↑  "วัดบางโฉลงนอก". ไทยตำบล. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-04-22. สืบค้นเมื่อ 2021-02-22.
"**ขนมปังและละครสัตว์**" (อังกฤษ: Bread and circuses, หรือ **ขนมปังและการละเล่น** (*bread and games*); จากละติน: *panem et circenses*) เป็นนามนัยที่สื่อถึงการจำยอมสละแบบผิวเผิน ซึ่งมักยกให้กับยูเวนัล กวีโรมันในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษแรกถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 2 และมักถูกใช้ในเนื้อหาทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะด้านการเมือง

ในด้านการเมือง ประโยคนี้หมายถึงการสร้างความยอมรับจากสาธารณะชน โดยไม่ใช้ด้วยวิธีการบริการสาธารณะหรือนโยบายสาธารณะ แต่ด้วยนันทนาการ ความบันเทิง หรือตอบสนองความต้องการหรือฐานความพอใจของประชาชนโดยเร่งด่วนที่สุด — โดยการให้สิ่งบรรเทา: เช่น อาหาร (ขนมปัง) หรือความบันเทิง (ละครสัตว์)

ยูเวนัล ผู้ริเริ่มคำนี้ ใช้วลีนี้ไปประณาม "ความเห็นแก่ตัว" ของผู้คนทั่วไปและการละเลยต่อความกังวลที่จะแผ่ขยายมากกว่าเดิม วลีนี้กล่าวโดยนัยว่า การพังทลายหรือความไม่รู้ในหน้าที่พลเมืองของประชาชนต้องมาก่อน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Definition of BREAD AND CIRCUSES". *www.merriam-webster.com*.
2. ↑  Juvenal's literary and cultural influence (Book IV: Satire 10.81)
3. ↑  "American Heritage Dictionary: to placate or distract". *Yahoo*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-11-05.
4. ↑  Infoplease Dictionary as pacification or diversion.
5. ↑  "Bread, circuses and our disappearing city". *Newcastle Herald*. Newcastle NSW Australia. 2017. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-01-09. สืบค้นเมื่อ 2017-10-11.

ข้อมูล
------

* Potter, D. and D. Mattingly, Life, Death, and Entertainment in the Roman Empire. Ann Arbor (1999).
* Rickman, G. The Corn Supply of Ancient Rome Oxford (1980).

อ่านเพิ่ม
---------


วิกิพจนานุกรม มีความหมายของคำว่า ***bread and circuses***

* Juvenal's 16 "Satires" in Latin, at The Latin Library
* Juvenal's first 3 "Satires" in English เก็บถาวร 2007-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* เยอรมนี

 |
ตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊กหน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ *เจิ้ง (鄭)***แต้บุ๋น** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **เจิ้ง เหวิน** (จีน: 鄭文; พินอิน: *Zhèng Wén*) เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่อง*สามก๊ก* เป็นขุนพลแห่งรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีนและเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของสุมาอี้

แต้บุ๋นเป็นตัวละครสมมติในนวนิยาย*สามก๊ก* ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

ในนิยาย*สามก๊ก*
---------------

แต้บุ๋นปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยาย*สามก๊ก*ตอนที่ 102 ตามความในนวนิยาย*สามก๊ก* เมื่อจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งรัฐจ๊กก๊กนำทัพบุกขึ้นเหนือครั้งสุดท้ายในปี ค.ศ. 234 สุมาอี้สั่งให้แต้บุ๋นแสร้งทำเป็นไม่พอใจจีนล่งที่เป็นขุนพลวุยก๊กอีกคน แล้วแปรพักตร์มาเข้าด้วยจูกัดเหลียง แต้บุ๋นสังหารจีนล่งตัวปลอมซึ่งแท้จริงแล้วเป็นจีนเบ้ง (秦明 *ฉิน หมิง*) น้องชายของจีนล่ง เพื่อแสดงความจริงใจต่อจูกัดเหลียง แต่จูกัดเหลียงมองแผนการออกจึงให้จับกุมแต้บุ๋น แต้บุ๋นร้องขอชีวิต จูกัดกัดเหลียงจึงสั่งให้แต้บุ๋นเขียนจดหมายถึงสุมาอี้เพื่อลวงให้สุมาอี้ยกมาปล้นค่าย สุมาอี้ให้จีนล่งคุมกองหน้าไปปล้นค่ายทัพจ๊กก๊ก แต่ถูกซุ่มโจมตี จีนล่งถูกสังหารและสุมาอี้ถอยทัพไป จูกัดเหลียงกลับมาค่ายหลังได้รับชัยชนะและสั่งให้นำตัวแต้บุ๋นไปประหารชีวิต

หลี่ จื้อ (李贄) นักปรัชญาปลายยุคราชวงศ์หมิงวิจารณ์เรื่องราวนี้ที่ปรากฏในนวนิยาย*สามก๊ก*ว่า "*ซานกั๋วจื้อทงสูเหยี่ยนอี้* (三国志通俗演义; *สามก๊ก*) ถูกเรียบเรียงโดยโดยคนธรรมดาสามัญที่ไม่รู้หนังสือ แม้ไม่ต้องพิจารณาเรื่องอื่น เฉพาะเรื่องการยอมสวามิภักดิ์ของแต้บุ๋น ขนาดเด็กน้อยอายุสามขวบก็คิดไม่จะทำเรื่องแบบนี้ แต่ซือหม่า จ้งต๋ากลับทำ ขนาดเด็กน้อยอายุสามขวบยังรู้ทันเรื่องนี้ ที่จูกัดขงเบ้งรู้ทันเรื่องนี้มันจะแปลกอะไร อ่านมาถึงตรงนี้แล้วจึงรู้ซึ้งว่าล่อกวนตงลำเอียง เป็นคนต่ำผู้โง่เขลาซึ่งมักทำผิดพลาดในนามของตนเอง น่าชิงชังเสียจริง!"

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
* รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก

หมายเหตุ
--------

1. ↑  ตรงกับ*สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน)* ตอนที่ 77
2. ↑  หมายถึงสุมาอี้ (ซือหม่า อี้) จ้งต๋าเป็นชื่อรองของสุมาอี้

การอ้างอิง
----------

1. 1 2  "สามก๊ก ตอนที่ ๗๗". *วัชรญาณ*. สืบค้นเมื่อ November 21, 2023.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
2. ↑  *สามก๊ก* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*) ตอนที่ 102.

* ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). *สามก๊ก* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*), ตอนที่ 102.
**วัดพัฒนาราม** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดพัฒนารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2439 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2444 ผู้สร้างวัดพัฒนาราม คือหลวงพ่อพัฒน์ นารโท เดิมท่านอยู่ที่วัดพระโยค ที่ดินที่สร้างวัด เดิมเป็นป่าช้าของวัดพระโยค เมื่อแรกสร้างใช้ชื่อว่า **วัดใหม่** ต่อมาเมื่อท่านมรณภาพ จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อวัดเพื่อระลึกถึงท่านผู้สร้างว่า "วัดพัฒนาราม" วัดพัฒนารามเป็นวัดที่สร้างขึ้นในระยะเวลาใกล้เคียงกับการตั้งเมืองสุราษฎร์ธานีที่บ้านดอนซึ่งในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดให้ย้ายเมืองท่าทองมาตั้งที่บ้านดอน เดิมวัดพัฒนารามเป็นที่ถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาของทางราชการตั้งแต่วัดเริ่มสร้างเสร็จมาจนถึง พ.ศ. 2475 ภายหลังเปลี่ยนแปลงการปกครองจึงได้ยกเลิก

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ พระอุโบสถสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2440 เป็นอาคารก้อนอิฐถือปูน กว้าง 13 เมตร ยาว 22 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่องปางมารวิชัย ขนาบข้างด้วยพระพุทธรูปทรงเครื่องปางอุ้มบาตรและปางห้ามสมุทรด้านละ 1 องค์ เหนือบานหน้าต่างเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องพุทธประวัติ นอกพระอุโบสถมีซุ้มเสมา 8 ซุ้ม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดสุราษฎร์ธานี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดพัฒนาราม (วัดใหม่)". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "วัดพัฒนาราม". สำนักงานการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย จังหวัดสุราษฎร์ธานี ร่วมกับมหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดพัฒนาราม**
**เสาเบอลันจง** หรือ **เสาบลันจง** (อักษรโรมัน: Belanjong หรือ Blanjong) เป็นเสาที่สร้างขึ้นในปี 914 อยู่ที่อ่าวเบอลันจง ทางตอนใต้ของซานูร์ บาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เสานี้ตั้งขึ้นโดยศรีเกสารีวรรมเทวะ ปฐมกษัตริย์ แห่งราชวงศ์วรรมเทวะของบาหลี เนื้อหาบนจารึกประกอบด้วยการบอกเล่ายุทธการของกษัตริย์ในการยึดครองเกาะ ปัจจุบันเสาเบอลันจงยังอยู่ตรงจุดที่ค้นพบ และมีการสร้างวิหารปิดขึ้นล้อมรอบ โดยทั่วไปมักจะมีเครื่องถวายหรือผ้าห่อพันรอบเสา เสานี้ค้นพบในปี 1932

จารึกที่พบเขียนโดยใช้ภาษาสันสกฤตของอินเดีย และภาษาบาหลีเก่า โดยใช้อักษรนาครีและอักษรบาหลีเก่า อักษรบาหลีเก่ายุคกก่อนนาครีเขียนอยู่บนด้านหนึ่งของเสา ส่วนอีกด้านเป็นจารึกภาษาสันสกฤตที่ใช้อักษรชวาเก่าที่พัฒนามาจากอักษรปัลลวะ หรือที่เรียกว่าอักษรกวี

วันที่ในจารึกใช้ระบบศกะ โดยระบุวันที่จารึกคือวันที่เจ็ด ข้างขึ้น (สปตามยามฺสิต; 'saptāmyāṁ sita') เดือน ผัลคุณ (Phalguna) ปี ศกะ ที่ 835 ตรงกับ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 914 ตามที่คำนวณโดย ลุยส์ ชาลส์ ดาแมส์ (Louis-Charles Damais)

จารึกส่วนใหญ่เสียหายอย่างหนัก ทำให้ยากต่อการทำความเข้าใจเนื้อหาส่วนใหญ่ของจารึก ในเนื้อหามีการระบุถึงเกาะบาหลีอย่างชัดเจน โดยเรียกว่า "วาลีทวีป" (B.2) การใช้เสียง ว และ บ แทนกันพบได้ทั่วไปในภาษาของบาหลี ในจารึกยังมีการกล่าวถึง "วังสิงหทวาล" หรือ "สิวหทวาลปุเร" (*siṅhadvāla-pure*, A.3) นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าเป็นวังสิงหามณฑปที่ปรากฏในจารึกยุคก่อน ๆ ชองบาหลี จารึกยังมีบอกเล่าเรื่องราวความสำเร็จในการยุทธ์ต่อสู้กับศัตรูในสองพื้นที่ คือ กูรุน (Gurun) กับ สุวัล (Suwal) (A.5) ชทุทเทอไฮม์ (Stutterheim) เสนอว่าน่าจะหมายถึงเกาะนอกชายฝั่งบาหลี โดยกูรุนน่าจะหมายถึงเกาะนุสาเปนิดา ส่วนกอริส (Goris) เชื่อว่าเป็นเกาะลมบก ส่วนสุวัลน่าจะเป็นหาดเกเตเวลทางใต้ของสุขาวดีในอำเภอกิอันยาร์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Louis-Charles Damais (1959) "Ouvrages d'Études Indonésiennes", *Bulletin d'École française d'Extrême-Orient*, **49**, 2, pp. 685-686.
2. ↑  *Bali handbook with Lombok and the Eastern Isles* Liz Capaldi, p. 98
3. ↑  Haer, p. 275
4. ↑  A short history of Bali by Robert Pringle p. 46
5. ↑  *The people of Bali* Angela Hobart p. 141
6. ↑  Louis-Charles Damais (1947) *Études balinaises: I. La colonnette de Sanur* p. 127
7. ↑  A.J. Bernet Kempers (1991) *Monumental Bali: Introduction to Balinese Archaeology & Guide to the Monuments*. Berkeley, Singapore: Periplus Editions. p. 35-36
8. ↑  I Wayan Ardika (2015) "Blanjong: An Ancient Port Site in Southern Bali, Indonesia" in *Form, Macht, Differenz: Motive und Felder ethnologischen Forschens*, edited by Elfriede Hermann, Karin Klenke, Michael Dickhardt (Universitätsverlag Göttingen). p. 253
ตัวอย่างการเก็บคำว่า‘The quick brown fox’ในโร้ป
ตัวอย่างการทำ‘abcdef’ให้สมดุล
ในการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์นั้น **โร้ป** (อังกฤษ: Rope; แปลเป็นภาษาไทยว่า เชือก) จัดเป็นโครงสร้างข้อมูลชนิดหนึ่งที่ใช้ในการจัดเก็บข้อมูลประเภท สตริง (string) และมีประสิทธิภาพสูงในการใช้งานแทนที่สตริง แต่เป็นสตริงที่มีขนาดที่ใหญ่กว่าสตริงทั่วไปในบางครั้งจึงเรียกว่า Heavyweight String โดยจะใช้ต้นไม้แบบทวิภาคในการเก็บข้อมูลที่เป็นแถวลำดับของสายข้อความ โดยหลักการของโร้ปนั้นได้ถูกนำเสนอไว้ในบทความทางวิชาการที่ชื่อว่า "Ropes: an Alternative to Strings".

โดยโร้ปนั้นได้ให้ประสิทธิภาพการทำงานที่ดีกว่าทั้ง สตริง และ สตริงบัฟเฟอร์ สำหรับการใช้งานในการแก้ไขสตริงทั่วไป เช่น การเชิ่อมสตริง, ลบสตริง, แทรกสตริง เป็นต้น อีกทั้งโร้ปจะไม่เปลี่ยนรูป ดังนั้นจึงเหมาะสำหรับใช้ในการเขียนโปรแกรมที่มีการทำงานแบบมัลติเทร็ด

การเปรียบเทียบโร้ปกับสตริงแบบอาเรย์ปกติ
---------------------------------------

ในตารางต่อไปนี้จะเป็นการแสดงให้เห็นและเปรียบเทียบถึงลักษณะการทำงานของอัลกอลิธึมของสตริงและโร้ป แต่การที่สตริงแบบปกติมีขนาดโอเวอร์เฮดที่เล็กกว่าโร้ป ดังนั้นการทำงานบางคำสั่งโดยที่สตริงและโร้ปมีขนาดเล็กๆ นั้นสตริงอาจทำได้เร็วการโร้ป แต่โดยทั่วไปแล้วถ้าสายข้อความมีขนาดใหญ่โร้ปมักจะมีการทำงานที่เร็วกว่าสตริง

| คำสั่ง | ประสิทธิภาพของโร้ป | ประสิทธิภาพของสตริง
  |
| --- | --- | --- |
| concatenation | O(1) | O(n)
  |
| substring | O(log n) | O(n) 
  |
| indexing | O(log n) | O(1)
  |
| iteration | O(n) | O(n)
  |

กราฟแสดงประสิทธิภาพของโร้ป
--------------------------

  

กราฟแสดงเวลาที่ใช้ในการต่อสายอักขระ

  

Rope5.PNG

กราฟแสดงเวลาที่ใช้ในการสร้างสายอักขระ

  

Rope6.PNG

กราฟแสดงเวลาที่ใช้ในการท่องสายอักขระ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Boehm, Hans-J (December 1995). "Ropes: an Alternative to Strings" (PDF). *Software—Practice & Experience*. New York, NY, USA: John Wiley & Sons, Inc. **25** (12): 1315–1330. doi:10.1002/spe.4380251203. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2007-02-25. สืบค้นเมื่อ 2011-02-21. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* SGI's implementation of ropes for C++
* libstdc++ support for ropes
* Ropes for Java
* Ropes for Ocaml


| * ด
* ค
* ก
**แบบชนิดข้อมูลนามธรรมและโครงสร้างข้อมูล** |
| --- |
| แบบชนิดข้อมูลนามธรรม | คอลเลคชั่น • รายการ • เซต • ต้นไม้ • กองซ้อน • แถวคอย • แถวคอยสองหน้า • แถวคอยลำดับความสำคัญ • แถวลำดับแบบจับคู่ |
| รายการ | แถวลำดับ • รายการโยง • แถวลำดับพลวัต |
| ต้นไม้ | ต้นไม้แบบทวิภาค • ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาค • ทรีพ • ต้นไม้แดงดำ • ต้นไม้สเปลย์ • ต้นไม้แบบที • ต้นไม้สเคปโกท • โร้ป • ฮีป |
| แถวคอย | แถวคอย • แถวคอยสองหน้า • แถวคอยลำดับความสำคัญ |
| แถวลำดับแบบจับคู่ | ตารางแฮช |
| **ดูเพิ่ม** | ฟังก์ชันแฮช • ขั้นตอนวิธี • สัญกรณ์โอใหญ่ |
ไก่มุก ขณะมีอายุแรกเกิดได้สามวัน
**ไก่มุก** (ดัตช์: *Kai-Mook*) เกิดวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 เป็นช้างเอเชียเพศเมียที่เกิดในสวนสัตว์แอนต์เวิร์ป และเป็นช้างตัวแรกที่เกิดในประเทศเบลเยียม

ลูกช้างตัวนี้ได้รับการตั้งชื่อว่าไก่มุก ตามการตั้งชื่อจากทางสวนสัตว์ในประเทศไทยที่มีความหมายสอดคล้องกับคำว่า 'ไข่มุก' ในภาษาไทย โดยตั้งให้หลังจากเกิดได้ 3 วัน และได้มีการตรวจสอบให้แน่ใจว่าใช้ชื่อที่ขึ้นต้นด้วยอักษร K เพราะสัตว์ทุกตัวที่เกิดใน ค.ศ. 2009 จะได้รับการตั้งชื่อที่ขึ้นต้นด้วยตัวอักษรดังกล่าว ตามแหล่งที่มาของชื่อนี้หมายถึง ลูกไก่ ที่เป็นการดัดแปลงคำจาก ไข่มุก โดยประชาชนเป็นผู้มีส่วนร่วมในการตั้งชื่อ

การเกิดของมันได้รับความสนใจจากสื่ออย่างกว้างขวาง เว็บไซต์ที่จัดตั้งขึ้นโดยทางสวนสัตว์ส่งผลให้มีผู้เข้าชม 1.2 ล้านคนในช่วงสุดสัปดาห์ มีบางเมืองจัดตั้งจอภาพ แสดงการติดตามช่วงแรกเกิด โดยมีผู้ดูแลให้คำบรรยายประกอบ

ในช่วงเวลาสี่วันลูกช้างเกิดใหม่นี้ได้ดึงดูดผู้เข้าชม 60,000 รายเดินทางไปยังสวนสัตว์ ไก่มุกได้รับการจดทะเบียนจากนายกเทศมนตรี ปาทริค แยนเซนส์ ให้เป็นประชากรชาวแอนต์เวิร์ป ได้รับการรับรองโดย คริส ปีเตอร์ส ซึ่งเป็นประธานรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแห่งฟลานเดอร์ ในขณะที่รัฐมนตรี ปาตีเซีย เคเซนส์ เป็นผู้ให้การอุปถัมภ์

วันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 2009 ได้มีการเลี้ยงต้อนรับจัดขึ้นที่จัตุรัสกอนิงอิน อาสตริดเพลน ซึ่งจัดโดยโรงเบียร์เดอโคนินค์สำหรับโอกาสเปิดตัวผลิตภัณฑ์ กา-เบียร์

ไก่มุก กับแม่ และน้องสาว จะมาอยู่ที่สวนสัตว์แพลงแคนเดลเป็นเวลาสั้น ๆ ในวันที่กำหนดกันไว้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Baby K. omgedoopt tot Kai-Mook (ดัตช์)
2. ↑  1,2 miljoen surfers wachten op geboorte baby K. uit Gazet van Antwerpen, 18 mei 2009 (ดัตช์)
3. ↑  Kai-Mook lokt 60.000 bezoekers in vier dagen, uit Gazet van Antwerpen, 25 mei 2009 (ดัตช์)
4. ↑  K-bier van de tap[*ลิงก์เสีย*], Zoo Antwerpen. (ดัตช์)

* Baby-olifant Kai-Mook overwint watervrees (ดัตช์)
* Kai-Mook and the Water Sports เก็บถาวร 2010-11-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Pictures of the day: 19 May 2009 (อังกฤษ)
* baby-olifant.be เก็บถาวร 2011-06-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ดัตช์)
ตัวละคร "สูตราธร" ในภาโอนาแบบอัสสัม
**ภาโอนา** (อัสสัม: ভাওনা; Bhaona) เป็นรูปแบบศิลปกรรมพื้นถิ่นเพื่อความบันเทิงโดยมีเนื้อหาทางศาสนาที่พบได้มากในรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย ภาโอนาเป็นผลงานสร้างสรรค์ของมหาบุรุษ ศรีมันตะ ศังกรเทพ เขียนขึ้นในศตวรรษที่ 16 สร้างขึ้นเพื่อส่งต่อเนื้อหาทางศาสนาแก่ชาวบ้านผ่านทางรูปแบบความบันเทิง ต่อมา ศรีมันตะ มหาเทพ ได้เขียนบทละครขึ้นเพิ่มเติมเช่นกัน การแสดงภาโอนายังมีความเกี่ยวเนื่องกันกับอันกิยะนัต ภาโอนามักจัดแสดงตามสาตระ และ นามครห์ ในรัฐอัสสัม ลักษณะพิเศษบางประการของภาโอนา เช่น เนื้อเรื่อง เครื่องแต่งกาย เครื่องประดับ การวางเท้าของตัวละคร ที่ทำให้ภาโอนามีความแตกต่างโดดเด่นจากการแสดงละครรูปแบบอื่น ๆ

ตัวลครในการแสดงภาโอนานั้นประกอบด้วย สูตราธร (Sutradhar) หรือ สูตราธรี (Sutradhari) ซึ่งเป็นตัวละครสำคัญในภาโอนา มีบทบาทในการแสดง ขับร้อง กล่าวบทกวี และบรรยายแต่ละฉากของภาโอนาว่ากกลังเกิดอะไรขึ้น ภาโอริยะ (Bhaoriya) ซึ่งคือตัวละครที่แสดงตามบท, คยัน (Gayan) นักร้อง และ พยัน (Bayan) ซึ่งเล่นเครื่องดนตรีต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bhaona, bordowathan.com, Retrieved: 2013-02-28.
2. ↑  "Today's Paper / NATIONAL : Assam's traditional Ankiya Bhaona to get new lease of life". *The Hindu*. 2012-03-12. สืบค้นเมื่อ 2013-02-28.
3. 1 2  "Bhaona \_ Traditional form of assamese entertainment". Assaminfo.com. สืบค้นเมื่อ 2013-02-28.
4. ↑  "Assam- Arts- Classical Dance in Assam, Bhaona- Dances in Assam- Assamese dances". Webindia123.com. สืบค้นเมื่อ 2013-02-28.
นักแสดงสวมหน้ากากมุขมุข
**ศิลปะหน้ากาก**ของรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย มีธรรมเนียมมาอย่างยาวนาน และพัฒนาขึ้นพร้อมกับกระแสของลัทธิไวษณวะใหม่ที่ริเร่ิมโดยศรีมันตะ ศังกรเทพ ในศตวรรษที่ 15 มีการพัฒนาหน้ากากขึ้นสามแบบเพื่อใช้ในการแสดงภาโอนา ศิลปะการผลิตสร้างหน้ากากยังคงแพร่หลายตามสาตรในอัสสัมเป็นเวลาหลายศตวรรษ โดยเฉพาะที่สามคุรี (*Samaguri Satra*) ซึ่งเป็นศูนย์กลางที่สำคัญหนึ่งของการผลิตหน้ากากในอัสสัม

หน้ากากเหล่านี้เรียกในภาษาอัสสัมว่า "มุข" (*Mukha*) มีหลายรูปแบบ เช่น มุขมุข (*Mukh mukha*; หน้ากากปิดหน้า), โพรมุข (*Bor mukha*; หน้ากากและชุดซึ่งปิดทั้งร่างกาย) และ *สุติสุมุข* (Suti Su Mukha; รูปแบบของโพรมุขที่เล็กกว่าและกระชับกว่า) หน้ากากอัสสัมมักทำมาจากวัสดุย่อยสลายได้ เช่น ไผ่ อ้อย ดินเหนียว ขี้วัว กระดาษ เป็นต้น โดยทั่วไปการทำหน้ากากนี้ใช้เวลา 10 ถึง 15 วันต่อชิ้น และตามธรรมเนียมแล้วจะใช้สีเหงคุลและไหตาลในการทาสีหน้ากาก อย่างไรก็ตามในปัจจุบันสีเคมีถูกนำมาใช้ทดแทนมากขึ้น แม้ว่าวัฒนธรรมนี้จะมีความสำคัญ แต่ในรัฐอัสสัมก็ไม่ได้มีความแพร่หลายนัก ศิลปะการทำหน้ากากนี้มีอยู่หลัก ๆ ในอัสสัมตอนบน โดยเฉพาะบนเกาะมาชุลี และยังคงอยู่ในไม่กี่สาตรเท่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Mask Making Tradition of Assam". *blog.mygov.in*. สืบค้นเมื่อ 2023-05-10.
2. ↑  "Traditional Mask Making Culture of Majuli". *INDIAN CULTURE* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-05-10.
3. ↑  "Colourful masks of Assam". *Deccan Herald* (ภาษาอังกฤษ). 2013-02-19. สืบค้นเมื่อ 2023-05-10.
4. ↑  "A world of masks in Assam's Majuli island". *The Tribune*.
5. ↑  "The Mask-Making Tradition of Assam". *Sahapedia* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-05-10.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Bordoloi, Saswati D. "'Mukha': The Mask Tradition of Assam-with Special Reference to Samaguri Sattra". *Cultural Syndrome*: 20–34.
* Vaidhya, Ranjan Kumar (2009). *Art Approaches Of Majuli An Analytical Study of Illustrated Manuscripts, Mask Making and Wood Carvings*. p. 173–192.
ภาพเน้นอรรธมณฑปของกันทาริยามหาเทวมนเทียร ขชุราโห
ในสถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์ **อรรธมณฑป** (อักษรโรมัน: Ardhamandapa) เป็นองค์ประกอบสำคัญในหมู่สิ่งปลูกสร้างทางเข้าของโบสถ์พราหมณ์ องค์ประกอบนี้หมายถึงโถงทางเดินที่สร้างพื้นที่เปลี่ยนผ่านจากข้างนอกสู่ข้างในมณฑปของโบสถ์พราหมณ์

อรรธมณฑปโดยทั่วไปมักมีลักษณะเปิดเพื่อช่วยให้มีแสงเข้าถึงและมีอากาศถ่ายเท ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าประตูทางเข้าของมณฑป ในกรณีที่มณฑปใด ๆ มีทางเข้าสามทาง ก็จะมีโถงอรรธมณฑปอยู่สามโถงตามแต่บะด้านที่มีปะตูเช่นกีน โดยทั่วไปแล้ว ในแง่ของการออกแบบและงานประติมากรรม อรรธมณฑปมีลักษณะคล้ายกันกับมณฑปโดยทั่วไป ในศาสนสถานของฮินดู ไชนะ และพุทธ มีรูปแบบของพื้นที่เปลี่ยนผ่านระหว่างที่ประดิษฐานตรงใจกลางของศาสนสถาน (ครรภคฤห์) กับโลกภายนอกอยู่ ในโบสถ์พราหมณ์ซึ่งสร้างด้วยแบบแผนเต็มขนาดจะประกอบไปด้วยสามโครงสร้างที่ตอบสนองพื้นที่เปลี่ยนผ่านนี้ คือ อรรธมณฑป, มณฑป และ มหามณฑป โดยมีอรรธมณฑปอยู่ต่ำสุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Allen, Margaret Prosser (1991). *Ornament in Indian Architecture* (ภาษาอังกฤษ). University of Delaware Press. p. 127. ISBN 9780874133998. สืบค้นเมื่อ 28 June 2019.
2. ↑  "A Visual Glossary of Hindu Architecture". brewminate.com. 2 January 2017. สืบค้นเมื่อ 28 June 2019.
3. ↑  "Ardhamandapa". blessingsonthenet.com. สืบค้นเมื่อ 28 June 2019.
4. ↑  Harshananda, Swami. "Ardha-maṇḍapa". สืบค้นเมื่อ 28 June 2019.
5. ↑  "Khajuraho Architecture". Carthage College. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 June 2016. สืบค้นเมื่อ 28 June 2019.
6. ↑  "francofrescura.co.za | Architecture | A glossary of southern african architectural terms". *www.sahistory.org.za*. สืบค้นเมื่อ 28 June 2019.
7. ↑  Cartwright, Mark (4 September 2015). "Hindu Architecture". World History Encyclopedia. สืบค้นเมื่อ 28 June 2019.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Temple architecture
* Parts of a North Indian Temple
สระน้ำและศาลากลางน้ำในวังกลุงกุง
**วังกลุงกุง** (อินโดนีเซีย: *Puri Klungkung*) หรือ **ปูรีอากุงเซอมาราปูรา** (อินโดนีเซีย: *Puri Agung Semarapura*) เป็นหมู่โบราณสถานในเซมาปูรา เมืองหลวงของอำเภอกลุงกุงในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย วังนี้สร้างขึ้นในปลายศตวรรษที่ 17 ก่อนจะถูกทำลายลงอย่างหนักในระหว่างการรุกรานของเจ้าอาณานิคมดัตช์ในปี 1908 ซากของวังที่ยังหลงเหลือมาถึงปัจจุบันคือส่วนของศาลยุติธรรม, ศาลาเกอร์ทาโกซา และซุ้มประตูหลักซึ่งจารึกปีศกะที่ 1622 (ค.ศ. 1700) ภายในบริเวณของหมู่อาคารในวังเก่านี้ยังมีศาลากลางน้ำ บาเลเกิมบัง (Bale Kembang) เช่นกัน ผู้สืบสกุลมาจากราชาแห่งกลุงกุงในปัจจุบันอาศัยอยู่ภายในปูรีอากุง (Puri Agung) ซึ่งเป็นพื้นที่พักอาศัยสร้างขึ้นหลังปี 1929 อยู่ติดกันกับกระราชวังเก่าของกลุงกุง

อาณาจักรกลุงกุงถือว่าเป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่และสำคัญที่สุดของเก้าอาณาจักรในบาหลีระหว่างศตวรรษที่ 17 กระทั่งถูกดัตช์รุกรานในปี 1908 อาณาจักรกลุงกุงสืบทอดมาจากอาณาจักรเกลเกลซึ่งมีอำนาจเหนือเกาะบาหลีมาอย่างยาวนานถึงศตวรรษที่ 17 ในปลายศตวรรษที่ 16 ถึงต้นศตวรรษที่ 17 เจ้าชายแห่งเกลเกลนามว่า เดวา อากุง จัมเบ ที่หนึ่ง (Dewa Agung Jambe I) ย้ายราชธานีมายังเซมราปูราแล้วสร้างวังขึ้นใหม่ซึ่งคือวังกลุงกุงนี้

วังมีแปลนเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส มีขนาดด้านละประมาณ 150 เมตร และมีประตูทางเข้าหลักตั้งอยู่ทางฝั่งทิศเหนือ วังนี้แบ่งออกเป็นหลายส่วนย่อยเพื่อใช้งานทั้งการใช้ชีวิตและในประกอบพิธีกรรมทางศาสนา และแบ่งออกตามระบบสัญลักษณ์ของคติฮินดูแบบบาหลี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Adrian Vickers, 'Sights of Klungkung; Bali's most illustrious kingdom', in Eric Oey (ed.), *Bali, Island of the Gods.* Singapore: Periplus 1990, pp. 166-7.
2. ↑  Angela Hobart et al.*The People of Bali*. Oxford: Blackwell 2001, pp. 42-4; Adrian Vickers, *Bali, a Paradise Created*. Singapore: Periplus 1989, pp. 56-8.
3. ↑  C. Geertz,*Negara; The Theatre State in Nineteenth-Century Bali*. Princeton: Princeton University Press 1980, pp. 110-3. This book provides a layout map of the Klungkung Palace as it was in c. 1905, just before the Dutch conquest (p. 110).

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* R. Pringle (2004), *A short history of Bali; Indonesia's Hindu realm*. Crows Nest: Allen & Unwin.
* H, Schulte Nordholt (1996), *The spell of power; A history of Balinese Politics, 1650-1940*. Leiden: KITLV Press.
* Ida Bagus Sidemen et al. (1983), *Sejarah Klungkung*. Klungkung: Pemerintah Kabupaten Daerah Tingkat II Klungkung.


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วังกลุงกุง**

* Klungkung Royal Palace เก็บถาวร 2015-01-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

พิกัดภูมิศาสตร์: 8°32′8″S 115°24′12″E﻿ / ﻿8.53556°S 115.40333°E﻿ / -8.53556; 115.40333
**ป้อมมาโลต** (อูรดู: ملوٹ قلعہ; Malot Fort) เป็นป้อมปราการและวิหารตั้งอยู่ในอำเภอจักวัล แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถานส่วนหนึ่งของกัลลรกหัร

ประวัติศาสตร์
-------------

ซากของวิหารที่มาโลต
ป้อมมาโลตสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 10 มีอวค์ประกอยที่ผสมผสานสถาปัตยกรรมของกัศมีร์และกรีกเข้าก้วยกัน ป้อมมาโลตก่อสร้างขึ้นภายหลังการเสื่อมถอยและหายไปของตักศิลาของกรีก และก่อสร้างขึ้นโดยช่างหินแห่งที่ราบสูงโปโตหาร ซึ่งยังคงอนุรักษ์งานช่างหินแบบกรีกสืบทอดมาหลายชั่วอายุคน รูดยาร์ด คิพลิง บรรยายถึงป้อมมาโลตไว้ในนวนิยาย *Kim* ของเขาว่า "มีกลิ่นอายความเป็นกรีกอย่างเป็นปริศนา"

ในช่วงหลังมา เขาลูกที่ป้อมมาโลตตั้งอยู่ได้มีกิจกรรมทางธรณีภาคเป็นผลให้เกิดรอยร้าวในโครงใร้างของอาคาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Important Places in Chakwal".
2. ↑  "سالٹ رینج میں واقع قدیم ملوٹ قلعہ". *jang.com.pk*.
3. ↑  "سالٹ رینج میں واقع ملوٹ قلعہ اورمندروں کی بحالی - ایکسپریس اردو".
4. ↑  "Roznama Dunya: اسپیشل فیچرز :- قلعہ ملوٹ توڑ پھوڑکا شکار". *Roznama Dunya: اسپیشل فیچرز :-*.
5. 1 2  "Preserving Malot fort". *DAWN.COM*. April 18, 2010.
6. 1 2  "Footloose, NOS,". *The News International*.
พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะในนครนาโงยะ
**พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ** (ญี่ปุ่น: 昭和美術館; โรมาจิ: *Shōwa Bijitsukan*) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะเอกชน ตั้งอยู่ในย่านชิโอมิ เขตโชวะ นครนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น

ประวัติ
-------

สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์เป็นของโคโซ โกโต (ค.ศ. 1881-1977) นักธุรกิจที่เป็นชาวจังหวัดกิฟุ พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1978 จัดแสดงเครื่องปั้นเผาญี่ปุ่นหลายชิ้นที่ใช้ในพิธีชงชาของญี่ปุ่น รวมถึงผลงานสามชิ้นที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ และสี่ชิ้นที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นวัตถุทางศิลปะที่สำคัญ พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในบริเวณบ้านพักและสวนเดิมของโคโซ

สถานที่ใกล้เคียงกับพิพิธภัณฑ์คือมหาวิทยาลัยนันซังและพิพิธภัณฑ์ศิลปะคูวายามะ

การเดินทาง
----------

สถานีรถไฟใต้ดินที่ใกล้ที่สุดคือสถานีอิรินากะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Showa Museum of Art Nagoya | Japan Experience".
2. ↑  "The Showa Museum of Art Nagoya | Japan Experience".

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ

* โฮมเพจของพิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ
* จังหวัดไอจิ | พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ

พิกัดภูมิศาสตร์: 35°08′25″N 136°56′54″E﻿ / ﻿35.1403°N 136.9484°E﻿ / 35.1403; 136.9484
**แบย์เตียเรียก** (คาซัค: Бәйтерек/Bäiterek; "ต้นพ็อปลาร์สูง") เป็นอนุสรณ์สถานและหอคอยในกรุงอัสตานา เมืองหลวงของประเทศคาซัคสถาน อนุสรณ์สถานแห่งนี้ถือเป็นสัญลักษณ์ของอัสตานาและของคาซัคสถานสมัยใหม่หลังได้รับเอกราชจากสหภาพโซเวียต

แบย์เตียเรียกตั้งอยู่บนถนนนูร์โฌล ได้รับการออกแบบให้สื่อถึงนิทานพื้นบ้านเรื่องหนึ่งว่าด้วย "แบย์เตียเรียก" ซึ่งเป็นต้นไม้แห่งชีวิตที่ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโลก กับ "ซัมรุก" (*Samruk*) ซึ่งเป็นนกศักดิ์สิทธิ์แห่งความสุข ทุกปี ซัมรุกจะบินมาออกไข่ทองคำไว้ที่คาคบยอดไม้แบย์เตียเรียก ไข่ทองคำเป็นสัญลักษณ์ของดวงอาทิตย์ซึ่งให้ชีวิตและความหวัง อนุสรณ์สถานแห่งนี้แสดงไข่ดังกล่าวโดยใช้โครงสร้างทรงกลมหุ้มด้วยกระจก มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 22 เมตร

ชั้นชมเมืองในโครงสร้างทรงกลมตั้งอยู่ที่ระดับความสูงจากพื้นดิน 97 เมตร สื่อถึง ค.ศ. 1997 ซึ่งเป็นปีที่อัสตานากลายเป็นเมืองหลวงแห่งใหม่ของประเทศ ภายในติดตั้งรอยพิมพ์มือขวาของนูร์ซุลตัน นาซาร์บายิฟ ประธานาธิบดีคนแรกของประเทศ นักท่องเที่ยวนิยมวางมือทาบลงบนรอยมือนี้แล้วอธิษฐาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Paul Brummell (7 กันยายน 2018). *Kazakhstan*. Bradt Travel Guides; Third edition. p. 92. ISBN 978-1784770921.`{{cite book}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
**กาฟิรโกฏ** (อูรดู: کافرکوٹ; ปาชโต: کافر کوټ; Kafir Kot หรือ Kafirkot) เป็นหมู่ซากปรักหักพังของโบสถ์พราหมณ์โบราณในอำเภอเดราอิสมาอิลข่าน แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา บางทีอาจเรียกกาฟิรโกฏว่า "กาฟิรโกฏเหนือ" (Northern Kafir Kot) เพื่อแยกกับ "กาฟิรโกฏใต้" (Southern Kafir Kot) ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองบีโลต ราว 35 กิโลเมตรทางใต้

ในปี 1992 มีโบสถ์หลังหนึ่งถล่มไป จึงทำให้ในปัจจุบันเหลือซากโบสถ์เพียงห้าแห่ง หกโบสถ์นั้นสร้างขึ้นเพื่อบูชาเทพเจ้ารูปบุคลาธิษฐานของแม่น้ำสินธุ, แม่น้ำเฌลัม, แม่น้ำราวี, แม่น้ำสุตเลช และแม่น้ำสรัสวตี

ข้อมูลจากปี 1915 ระบุว่าซากของโบสถ์สินธุเป็นตัวบ่งชี้ถึงการมีอยู่ของอารยธรรมฮินดูอันเก่าแก่ที่มีความสำคัญทางโบราณคดีอย่างมาก พิกัดที่ตั้งของหมู่โราณสถานนี้อยูที่ 32°30'0N 71°19'60E อย่างไรก็ตามในปัจจุบัน หมู่กาฟิรโกฏยังไม่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดยรัฐบาลปากีสถาน และขาดการทำนุบำรุงอย่างเป็นระบบท่ามกลางคำเรียกร้องจากนานาชาติให้มีการดูแลโบราณสถานนี้อย่างจริงจัง

ประติมากรรมและองค์ประกอบบางส่วนของหมูโราณสถานนี้ถูกงัดแงะและกระจายไปอยู่ตามพิพิธภัณฑ์ทั่วโลก จำนวนมากที่สุดนอกปากีสถานอยู่ที่พิพิธภัณฑ์บริติชในลอนดอน

ระเบียงภาพ
----------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| ภาพกว้าง |
| ภาพกว้าง  |

|  |
| --- |
| ภาพใกล้ |
| ภาพใกล้  |

|  |
| --- |
| การซ่อมแซมบางส่วน |
| การซ่อมแซมบางส่วน  |

|  |
| --- |
| ผนังของโบสถ์สร้างด้วยหินมีรูพรุน |
| ผนังของโบสถ์สร้างด้วยหินมีรูพรุน  |

|  |
| --- |
| งานแกะสลัก |
| งานแกะสลัก  |

|  |
| --- |
| บันได |
| บันได  |

|  |
| --- |
| มุมมองจากชั้นบนของโบสถ์ |
| มุมมองจากชั้นบนของโบสถ์  |

|  |
| --- |
| หนึ่งในผนังที่ได้รับการอนุรักษ์อย่างดี |
| หนึ่งในผนังที่ได้รับการอนุรักษ์อย่างดี  |

 |

อ้างอิง
-------

1. ↑  District Gazetteer of Mianwali 1915 เก็บถาวร 2008-11-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
2. ↑  Location of Kafir Kot - Falling Rain Genomics
3. ↑  British Museum Collection

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Site map of ruins - University of Pennsylvania.
* Temples Along the Indus.

พิกัดภูมิศาสตร์: 32°30′0″N 71°20′0″E﻿ / ﻿32.50000°N 71.33333°E﻿ / 32.50000; 71.33333
**ถนนหนานจิง** (จีน: 南京路; พินอิน: *Nánjīng Lù*; เซี่ยงไฮ้: *Noecin Lu*) เป็นถนนในเซี่ยงไฮ้ซึ่งมีส่วนตะวันออกเป็นถนนการค้าเส้นหลักเส้นหนึ่งของเซี่ยงไฮ้ ถนนหนานจิงเป็นหนึ่งในถนนช็อปปิงที่พลุกพล่านที่สุดของโลก เช่นเดียวกับ ฟิฟต์แอเวนู, ถนนออกซฟอด, ถนนออร์เชิร์ด, ถนนทาเคชิตะ และฌองเซลีเซ ชื่อของถนนมาจากชื่อนครหนานจิง ราชธานีของมณฑลเจียงซูซึ่งอยู่ติดกันกับเซี่ยงไฮ้ และอดีตราชธานีของสาธารณรัฐจีน ถนนหนานจิงในปัจจุบันแบ่งเป็นสองส่วน คือ ถนนหนานจิงตะวันออก และตะวันตก

ในบางบริบท ชื่อของถนนหนานจิงอาจหมายถึงเฉพาะถนนหนานจิงที่มีอยู่ก่อนปี 1945 ซึ่งคือถนนหนานจิงตะวันออกในปัจจุบัน และมีลักษณะเป็นถนนคนเดิน ก่อนการนำระบบพินอินมาใช้ในทศวรรษ 1950s ขื่อของถนนในภาษาอังกฤษคือ **ถนนนานกิง** (Nanking Road) ถนนเส้นเดิมนี้มีความยาวอยู่ภายในนิคมนานาชาติเซี่ยงไฮ้เท่านั้น ส่วนถนนหนานกิงตะวันตกในปัจจุบันนั้น ในอดีตคือ **ถนนบับบลิงเวล** (Bubbling Well Road) ถนนนนอกนิคม ถนนทั้งสองเส้นมาบรรจบกันที่หัวมุมทางเหนือตรงที่เป็นเซี่ยงไฮ้เรซคลับ

ประวัติศาสตร์ของถนนหนานจิงสามารถย้อนไปได้ถึงปี 1845 ในสมัยนั้นมีชื่อว่า "พาร์กเลน" ("Park Lane") มีความยาวจากเดอะบันด์ไปยังถนนเหอหนาน ต่อมาในปี 1854 ได้ขยายออกมาถึงถนนเจ้อเจียง และแปดปีจ่อมาขยายออกไปถึงถนนซีจัง In 1862, it was named formally "Nanking Road"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Nanjing Road Shopping Mall Shanghai". TUI Travel PLC. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 March 2010. สืบค้นเมื่อ 12 September 2008.
2. ↑  "Nanjing Road Pedestrian Walkway". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-04-13. สืบค้นเมื่อ 16 April 2014.
3. ↑  "The Fascinating History & Culture of Shanghai's Nanjing Road". March 2023.
4. ↑  Qiao, Zhengye (2018-03-24). "A new era for Shanghai Race Club building".
5. 1 2  Warr, Anne: *Shanghai Architecture*, The Watermark Press, 2007, ISBN 978-0-949284-76-1
6. ↑  "East Nanjing Road". 2021-11-26.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **Nanjing Road**

พิกัดภูมิศาสตร์: 31°14′05″N 121°28′28″E﻿ / ﻿31.23472°N 121.47444°E﻿ / 31.23472; 121.47444
**ชยตุสันสกฤตัม** (เนปาล: जयतु संस्कृतम्; อักษรโรมัน: Jayatu Sanskritam) เป็นขบวนการที่เริ่มต้นในปี 1947 นำโดยนักเรียนของโรงเรียนสันสกฤต ตีน ธารา ปักษาลา ในประเทศเนปาล ขบวนการนี้เคลื่อนไหวเรียกร้องประชาธิปไตย, สวัสดิการขั้นพื้นฐาน และการนำเอาวิชาสมัยใหม่เข้าในหลักสูตรการศึกษา นี่ถือเป็นการลุกฮือของนักเรียนนักศึกษาเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์เนปาล และนำไปสู่การปฏิวัติปี 1951 และการสิ้นสุดขอจักรวรรดิรานาในที่สุด

ขบวนการเริ่มต้นที่โรงเรียนสันสกฤตตีน ธารา ปักษาลา ก่อนจะขยายไปรวมถึงนักเรียนของโรงเรียนราชกิยสันสกฤตวิทยาลัย ใกล้กับรานีโปขรี การประท้วงของนักเรียนมีศูนย์กลางอยู่ที่การต่อต้านการการขีดข้อกำหนดในการศึกษา เป็นต้นว่าในโรงเรียนสันสกฤตเช่นนี้มีให้เรียนเพียงวิชาเดียว ซึ่งคือวิชาภาษาสันสกฤตเท่านั้น ในขณะที่นักเรียนที่มีฐานะกว่าสามารถเข้าเรียนในโรงเรียนที่เปิดสอนหลักสูตรที่กว้างและมีรายวิชาอย่างสมัยใหม่ เช่นนักเรียนที่มีความสัมพันธ์กับจักรวรรดิรานา

ผู้ประท้วงใช้คติพจน์ในการประท้วงว่า *ชยตุ สํสฺกฤตมฺ* ("ชัยชนะเพื่อกิจการแห่งสันสกฤต")

ในวันมี่ 1 มิถุนายน 1947 นักเรียนได้ทำการยื่นข้อเสนอแก่นายกรัฐมนตรีเนปาล ปัทมะ ศุมเศร์ ชาง พหาทูร รานา เรียกร้องให้มีการเรียนการสอนในรายวิชาภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ และรัฐศาสตร์ ขึ้นในโรงเรียน กระนั้นข้อเสนอถูกเพิกเฉย อันนำไปสู่การประท้วงหยุดเรียนของนักเรียนref name=myrepublica>"Jayatu Sanskritam marked". *República*. 15 June 2017. สืบค้นเมื่อ 1 December 2018.</ref> นอกจากการเรียกร้องการปรับเปลี่ยนหลักสูตรแล้ว ในการประท้วงยังมีการเรียกร้องถึงความเท่าเทียม ไปจนถึงมีการต่อต้านจักรวรรดิรานา การประท้วงหยุดเรียนสิ้นสุดเมื่อ 15 มิถุนายน เมื่อรัฐบาลยอมรับข้อเสนอที่จะขยายหลักสูตรตามคำร้องขอของนักเรียน อย่างไรก็ตาม ผู้นำกองทัพในเวลานั้น โมหัน ศุมเศร์ ชาง พหาทูร รานา ได้ออกคำสั่งประกาศจับและจำคุกผู้เข้าร่วมการประท้วง ตลอดจนมีการบังคับลี้ภัยนักเรียนรวม 42 คนที่ระบุตัวว่าเป็นผู้นำของการเรียกร้องนี้ ผู้ถูกบังคับลี้ภัยจำนวนหนึ่งรวมกุล่มในอินเดียก่อตั้งวิศเวศวร ประสาท โกอิราละ ในขณะที่ที่เหลือร่วมกันจัดตั้งขบวนการเรียหร้องประชาธิปไตยขึ้นในเนปาล ซึ่งท้ายที่สุดได้นำไปสู่การปฏิวัติปี 1951 และการล้มล้างจักรวรรดิรานา

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Readings on Governance and Development, Volume 6* (ภาษาอังกฤษ). Institute of Governance and Development. 2002. p. 27. ISBN 9789994688005. สืบค้นเมื่อ 6 December 2018.
2. ↑  Gautama, Rājeśa (5 January 2005). *Nepali Congress*. Adroit Publishers. pp. 138–140. ISBN 978-8-187-39261-3.
3. 1 2 3  Snellinger, Amanda Therese (2018). *Making New Nepal: From Student Activism to Mainstream Politics* (ภาษาอังกฤษ). University of Washington Press. pp. 35–36. ISBN 9780295743097. สืบค้นเมื่อ 6 December 2018.
4. ↑  Rana, Pramode Shamshere J. B. (1999). *A Chronicle of Rana Rule* (ภาษาอังกฤษ). R. Rana. p. 172. สืบค้นเมื่อ 6 December 2018.
5. ↑  Dahal, Dev Raj; Nepal), Centre for Development and Governance (Kathmandu (2001). *Civil society in Nepal: opening the ground for questions* (ภาษาอังกฤษ). Center for Development & Governance. p. 27. สืบค้นเมื่อ 6 December 2018.
6. ↑  Shaha, Rishikesh (1990). *Modern Nepal: A Political History, 1769-1955* (ภาษาอังกฤษ). Riverdale Company Pub. p. 180. ISBN 9780913215661. สืบค้นเมื่อ 6 December 2018.
7. ↑  "Jayatu Sanskritam marked". *The Himalayan Times*. Rastriya Samachar Samiti. 15 June 2017. สืบค้นเมื่อ 6 December 2018.
**โฆเซ ซูไลมัน** (สเปน: *José Sulaimán*) อดีตประธานสภามวยโลก (ดับเบิลยูบีซี) ชาวเม็กซิโก

ประวัติ
-------

ซูไลมันเกิดเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2474 ที่เมืองซิวดัดวิกโตเรีย รัฐตาเมาลีปัส ประเทศเม็กซิโก มีชื่อเต็มว่า **โฆเซ ซูไลมัน ชันโยน** (José Sulaimán Chagnón)  มีเชื้อสายเลบานอนและซีเรีย เนื่องจากบิดาเป็นชาวเลบานอนที่อพยพมาอยู่ที่เม็กซิโก ในปี พ.ศ. 2463 ส่วนมารดาเป็นเป็นชาวซีเรียที่อพยพมาอยู่ที่เม็กซิโก

ในวัยเด็ก ซูไลมันชื่นชอบการชกมวยสากลมาก รวมทั้งเป็นนักมวยเองด้วยในวัยรุ่น และได้คลุกคลีอยู่กับวงการมวยมาโดยตลอด จนกระทั่งได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกสภามวยโลก และได้รับเลือกจากเสียงข้างมากให้เป็นประธานสภามวยโลกมาตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2518 และได้รับเลือกอีกหลายสมัยต่อเนื่องมายาวนานกว่า 30 ปี

โฆเซ ซูไลมัน ได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่ทำให้สถาบันสภามวยโลกได้รับการยอมรับและประสบความสำเร็จในแวดวงมวยสากลระดับโลก โดยติดต่อกับโปรโมเตอร์ที่มีชื่อเสียงต่าง ๆ อาทิ ดอน คิง, บ็อบ แอรัม นำนักมวยในสังกัดขึ้นชกในสังกัดสถาบันจนได้เป็นแชมป์โลกหลายคน อาทิ มูฮัมหมัด อาลี, ไมค์ ไทสัน, ซัลบาดอร์ ซันเชซ, อาเลกซิส อาร์เกวโย, ฆูลิโอ เซซาร์ ชาเบซ, ริการ์โด โลเปซ เป็นต้น ซึ่งนักเหล่านี้เป็นนักมวยระดับชั้นแนวหน้าของแต่ละพิกัดและนับได้ว่าเป็นซูเปอร์สตาร์ของวงการมวยระดับโลก

นอกจากนี้แล้ว ซูไลมันยังเป็นบุคคลที่ริเริ่มแนวคิดใหม่ ๆ ให้แก่วงการมวยระดับโลก เช่น การให้มีการชิงแชมป์เฉพาะกาล ในกรณีที่แชมป์โลกตัวจริงไม่อาจชกเคลื่อนไหวได้, การให้มีสถาบันมวยสำหรับนักมวยหญิง, การชิงแชมป์เข็มขัดเงิน, การสนับสนุนมวยไทยในสภามวยโลก และการให้เปิดเผยคะแนนเมื่อครบ 4 ยก เพื่อความโปร่งใสในการแข่งขัน เป็นต้น

ชีวิตส่วนตัว นอกจากในแวดวงมวยสากลแล้ว โฆเซ ซูไลมัน ยังมีธุรกิจเกี่ยวกับยารักษาโรคที่ประเทศเม็กซิโกอีกด้วย เป็นบุคคลที่สามารถใช้ภาษาสเปน, อังกฤษ, อาหรับ, ฝรั่งเศส, อิตาลี และโปรตุเกส ได้เป็นอย่างดี 

และได้รับการบรรจุชื่อลงในหอเกียรติยศของสภามวยโลกในกลางปี พ.ศ. 2553

โฆเซ ซูไลมัน มีความสัมพันธ์ที่ดีกับประเทศไทย โดยได้เคยเดินมายังประเทศไทยหลายครั้ง รวมทั้งได้เคยเข้าเฝ้าฯ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช และสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร เพื่อทูลเกล้าฯ ถวายเหรียญรางวัลเกียรติยศของสถาบัน ในฐานะที่ทรงสนับสนุนวงการมวยมาอย่างต่อเนื่อง รวมทั้งเคยได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา ในฐานะบุคคลที่ประสบความสำเร็จในวงการกีฬา ซึ่งซูไลมันมีแนวความคิดที่จะผลิตหลักสูตรมวยไทยลงในหลักสูตรทางการศึกษาระดับปริญญาตรี เป็นศาสตร์การต่อสู้ป้องกันตัวในสถาบันอุดมศึกษาทั้งของไทยและเม็กซิโกอีกด้วย

โฆเซ ซูไลมัน เสียชีวิตด้วยวัย 82 ปี ที่ศูนย์การแพทย์โรนัลด์ เรแกน ยูซีแอลเอ ในลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา ด้วยโรคหัวใจที่ป่วยมานาน เมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2557

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ซูไลมันวัย82ปีลาโลก หมดยุคเจ้าพ่อมวยชาวเม็กซิกัน". แนวหน้า. 18 January 2014. สืบค้นเมื่อ 12 March 2014.
2. ↑  Mullan, Harry. "El Presidente," *Boxing Monthly*, October 1998, หน้า. 20-22.
3. ↑  ยกย่องโฆเซ ซูไลมัน เข้าหอเกียรติยศ จากแนวหน้า
4. ↑  ‘ดับลิวบีซี’แถลงจัดแข่ง ฟูลมวยไทยที่ลาสเวกัส
5. ↑  มบส.-โฆเซ-ม.เม็กซิโกเปิดป.ตรีมวย-ศาสตร์ป้องกันตัวเอง จากคมชัดลึก
6. ↑  หน้า 19 กีฬา, *วงการมวยโลกเศร้า "โฮเซ สุไลมาน" สิ้นลมแล้ว*. "ฮอตไลน์" เดลินิวส์ฉบับที่ 23,473: วันเสาร์ที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2557 แรม 3 ค่ำ เดือน 2 ปีมะเมีย
สำหรับวัดหนองหอยแห่งอื่น ดูที่ วัดหนองหอย

**วัดหนองหอย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดขนุน อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 2 งาน 43 ตารางวา

วัดหนองหอยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2445 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 22 เมตร ยาว 28 เมตร ด้านการศึกษาได้จัดให้มีโรงเรียนวัดหนองหอยขึ้นในที่ดินวัด เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2466 โดยการอุปการะของหลวงพ่ออินทร์ จันทสโร เจ้าอาวาสวัดหนองหอย โดยเริมแรกใช้ศาลาการเปรียญวัดหนองหอยเป็นที่เล่าเรียน

อุโบสถมีฐานก่ออิฐถือปูน เดิมเป็นอุโบสถโถง ไม่มีฝาผนัง ครั้งเมื่อมีการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2477 จึงตีฝาไม้โดยรอบและเจาะช่องหน้าต่างเป็นบานพับเล็กหลังคา 2 ชั้น บริเวณหน้าบันอุโบสถตกแต่งด้วยลายปูนปั้นแสดงฝีมือช่างท้องถิ่นสงขลา เช่น รูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณประกอบลายกระจังและลายพรรณพฤกษาและภาพพุทธประวัติตอนมหาภิเนษกรมณ์ มีเทวดามารองรับเท้าม้า ไม่แสดงภาพเจ้าชายสิทธัตถะ แต่แสดงเป็นภาพพระพุทธเจ้าประทับนั่งบนดอกบัว ซึ่งลอยอยู่สูงขึ้นไปเหนือรูปม้า ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปหยกขาวศิลปะพม่า นอกจากนี้ยังมีเจดีย์ 8 องค์ รอบอุโบสถแทนใบเสมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนองหอย 136 ปี แห่ง อบต.วัดขนุน". องค์การบริหารส่วนตำบลวัดขนุน.
2. ↑  "วัดหนองหอย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  กรมศิลปากร. "วัดหนองหอย" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 18 กรกฎาคม 2566. เข้าถึงจาก