**ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2563** คือช่วงของฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนภายในมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันออก นับเป็นฤดูกาลที่มีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนน้อยที่สุดของพายุเฮอริเคนแปซิฟิก นับตั้งแต่ฤดู 2553 ฤดูกาลนี้มีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนใกล้กับค่าเฉลี่ย โดยมีพายุที่ได้รับชื่อจำนวนทั้งหมด 16 ลูก แต่จำนวนพายุเฮอริเคนและพายุเฮอริเคนขนาดใหญ่นั้นต่ำกว่าค่าเฉลี่ย โดยมีพายุเฮอริเคนเพียง 4 ลูก และในจำนวนนี้มี 3 ลูกที่เป็นถึงพายุเฮอริเคนขนาดใหญ่ ซึ่งนับว่าน้อยที่สุดนับตั้งแต่ฤดูกาล 2553 อย่างไรก็ตาม ฤดูกาลนี้นั้นนับได้ว่าเป็นฤดูกาลที่มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวขึ้นเร็วที่สุด ทางด้านตะวันออกของเส้นเมริเดียนที่ 140 องศาตะวันตก โดยพายุดีเปรสชันเขตร้อนหนึ่ง-อีได้ก่อตัวขึ้นในวันที่ 25 เมษายน ก่อนหน้าเจ้าของสถิติเดิมอย่างพายุโซนร้อนแอเดรียนในฤดูกาล 2560 เป็นเวลาสองสัปดาห์ โดยฤดูกาลนี้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 พฤษภาคม ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออก และวันที่ 1 มิถุนายน ในมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง และไปจบลงพร้อมกันในวันที่ 30 พฤศจิกายน โดยขอบเขตดังกล่าวเป็นระยะเวลาที่มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวมากที่สุดในแอ่งแปซิฟิก อย่างไรก็ตาม เป็นไปได้ที่พายุหมุนเขตร้อนสามารถก่อตัวขึ้นได้ตลอดเวลา ดังที่แสดงให้เห็นด้วยกรณีของพายุดีเปรสชันเขตร้อนหนึ่ง-อี

พายุที่สำคัญที่สุดของฤดูกาล ได้แก่ พายุโซนร้อนอะแมนดา และพายุเฮอริเคนเจนิวีฟ โดยพายุอะแมนดาพัฒนาขึ้นใกล้อเมริกากลางในปลายเดือนพฤษภาคม และพัดเข้าประเทศกัวเตมาลา ทำให้เกิดความเสียหายเป็นวงกว้างในประเทศใกล้เคียงอย่างประเทศเอลซัลวาดอร์ และมีผู้เสียชีวิต 40 คนท่ามกลางการระบาดของโควิด-19 ส่วนพายุเจนิวีฟผ่านเข้าใกล้คาบสมุทรบาฆากาลิฟอร์เนียในเดือนสิงหาคม ทำให้เกิดลมพัดแรงในระดับพายุเฮอริเคนและฝนตกหนัก มีผู้เสียชีวิตจำนวน 6 คน และสร้างความเสียหายประมาณ 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่วนผลกระทบจากพายุลูกอื่น ๆ นั้นน้อยมาก ในปลายเดือนกรกฎาคม พายุเฮอริเคนดักลัสที่ผ่านเข้าใกล้รัฐฮาวาย โดยกำแพงตาด้านใต้ที่มีกำลังอ่อนของตัวพายุได้เคลื่อนผ่านเกาะโอวาฮู ทำให้เกิดความเสียหายเล็กน้อย ส่วนที่เหลือของพายุโซนร้อนฟาอุสโต ทำให้เกิดพายุฝนฟ้าคะนองอากาศแห้งและฟ้าผ่าในรัฐนอร์ทแคโรไลนา ทำให้เกิดอัคคีภัยหลายร้อยครั้ง ขณะที่ส่วนที่เหลือของพายุเจนิวีฟได้ทำให้เกิดฝนตกหนักในรัฐแอริโซนาและเซาท์เทิร์นแคลิฟอร์เนีย พายุโซนร้อนเอร์นันเคลื่อนตัวเข้าใกล้ชายฝั่งประเทศเม็กซิโกมาก และพัดขึ้นฝั่งในบาฆากาลิฟอร์เนียซูร์เป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ทำให้เกิดความเสียหายเล็กน้อย และพายุโซนร้อนฆูลิโอได้ทำให้เกิดอุทกภัยในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศเม็กซิโก พายุลูกสุดท้ายของฤดูกาลสลายตัวไปเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ประมาณ 11 วันก่อนวันสิ้นสุดฤดูกาลอย่างเป็นทางการ โดยรวมแล้วฤดูกาลนี้สร้างความเสียหายประมาณ 250 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และมีผู้เสียชีวิตจำนวน 46 คน

ภาพรวมฤดูกาล
------------



**มาตราพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแอตแลนติกและมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออก (SSHWS)**|   พายุดีเปรสชันเขตร้อน (≤62 กม./ชม.) |   พายุเฮอริเคนระดับ 3 (178–208 กม./ชม.) |
|   พายุโซนร้อน (63–117 กม./ชม.) |   พายุเฮอริเคนระดับ 4 (209–251 กม./ชม.) |
|   พายุเฮอริเคนระดับ 1 (118–153 กม./ชม.) |   พายุเฮอริเคนระดับ 5 (≥252 กม./ชม.) |
|   พายุเฮอริเคนระดับ 2 (154–177 กม./ชม.) |

พายุ
----

### พายุดีเปรสชันเขตร้อนหนึ่ง-อี

วันที่ 23 เมษายน ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติสหรัฐ (NHC) ออกการคาดการณ์อนาคตลมฟ้าอากาศเขตร้อนฉบับพิเศษ (STWO) สำหรับบริเวณของหย่อมความกดอากาศต่ำที่ตั้งอยู่ห่างออกไปจากจุดใต้สุดของคาบสมุทรบาฆากาลิฟอร์เนียทางใต้ในระยะหลายร้อยไมล์ โดยคาดว่าระบบมีโอกาสที่จะพัฒนาขึ้นเป็นพายุหมุนเขตร้อนได้ ต่อมา ร่องดังกล่าวเริ่มมีการจัดระบบอย่างรวดเร็ว โดยมีการพาความร้อนปรากฏขึ้นรอบศูนย์กลางของการไหลเวียน ตัวของหย่อมความกดอากาศต่ำ ได้รับการสนับสนุนโดยกระแสไหลออกที่ดีมากทางด้านเหนือ และมีการพัฒนาขึ้นอย่างช้า ๆ ตลอดทั้งวัน จนวันที่ 24 เมษายน ตัวหย่อมความกดอากาศต่ำได้แยกออกมาจากร่องความกดอากาศต่ำ ดังนั้น ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติจึงได้กำหนดให้ตัวระบบ เป็นระบบที่มีแนวโน้มสูงในการก่อตัวเป็นพายุหมุนเขตร้อนในระยะเวลา 48 ชั่วโมง เนื่องจากการเพิ่มขึ้นในการจัดระบบ อย่างไรก็ตาม เวลาต่อมาวันเดียวกัน กลุ่มฝนและพายุฟ้าคะนองใกล้กับศูนย์กลางของระบบเริ่มลดน้อยลง ขณะที่ตัวศูนย์กลางระบบเริ่มมีความโค้งขึ้นเล็กน้อย วันที่ 25 เมษายน การตรวจสอบโดยสแคตเตอร์มิเตอร์ พบว่าตัวหย่อมความกดอากาศต่ำที่พัฒนาขึ้นมีศูนย์กลางที่ลักษณะดีมากขึ้นในช่วงกลางคืน และกลุ่มพายุฟ้าคะนองเริ่มปรากฏบดบังการไหลเวียนได้อย่างเต็มที่ ในเวลานี้ ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติได้ปรับให้ระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และให้รหัสพายุว่า *วัน-อี* (*One-E*) ที่เวลาประมาณ 15:00 UTC ของวันที่ 25 เมษายน ทำให้พายุลูกนี้กลายเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่ก่อตัวเร็วที่สุดในแอ่ง ในแง่ของพายุที่ก่อตัวขึ้นทางด้านตะวันออกของเส้นเมริเดียนที่ 140 องศาตะวันตก นับตั้งแต่มีการบันทึกสถิติที่เชื่อถือได้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2509 เป็นต้นมา โดยถือเป็นพายุที่ก่อตัวขึ้นก่อนที่ฤดูกาลอย่างเป็นทางการจะเริ่มต้นขึ้นถึงสามสัปดาห์ ส่วนสถิติเดิมเป็นของพายุโซนร้อยเอเดรียนในฤดูกาล 2560 ซึ่งก่อตัวขึ้นในวันที่ 9 พฤษภาคม

พายุดีเปรสชันเขตร้อนมีทิศทางเคลื่อนตัวเลี้ยวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือจากจุดที่ก่อตัว โดยการพาความร้อนของระบบพายุย้ายลงไปทางด้านใต้ของระบบ อันเป็นผลมาจากอากาศแห้งที่เพิ่มขึ้นรอบ ๆ ระบบพายุ อย่างไรก็ตาม การพาความร้อนขนาดเล็กที่ปะทุออกนั้น ช่วยให้พายุดีเปรสชันยังคงระดับความรุนแรงของตนไว้ได้ต่อไป แม้ว่าอากาศแห้งจะเริ่มไหลเวียนเข้าสู่ระบบแล้ว วันที่ 26 เมษายน อากาศแห้ง ลมเฉือนที่เพิ่มขึ้น และพื้นผิวน้ำทะเลที่มีอุณหภูมิเย็นขึ้น ทำให้ตัวพายุขนาดเล็กนี้ล้มลง โดยการพาความร้อนใกล้ศูนย์กลางเริ่มสลายตัวไปอย่างรวดเร็วและกระจายออกไปจากศูนย์กลางของระบบ ทิ้งไว้เพียงพายุฟ้าคะนองเล็กน้อยเท่านั้น พ้นจากเกณฑ์ที่เหมาะสมของพายุหมุนเขตร้อนไปโดยสิ้นเชิง มีการประกาศว่าพายุดีเปรสชันได้สลายตัวไปแล้ว และกลายเป็นเศษที่หลงเหลือเล็กน้อยในวันเดียวกัน เนื่องจากการพยายามต่อสู้เพื่อการพัฒนาการพาความร้อนอีกครั้ง และการเพิ่มชึ้นของอากาศเสถียรรอบ ๆ ศูนย์กลาง วันต่อมา เศษที่หลงเหลือได้สลายตัวไปอย่างสมบูรณ์

### พายุโซนร้อนอะแมนดา

### พายุโซนร้อนบอริส

### พายุดีเปรสชันเขตร้อนสี่-อี

### พายุโซนร้อนคริสตีนา

### พายุดีเปรสชันเขตร้อนหก-อี

### พายุดีเปรสชันเขตร้อนเจ็ด-อี

### พายุเฮอริเคนดักลัส

### พายุเฮอริเคนเอลิดา

### พายุดีเปรสชันเขตร้อนสิบ-อี

### พายุโซนร้อนฟาอุสโต

### พายุเฮอริเคนเจนิวีฟ

### พายุโซนร้อนเอร์นัน

### พายุโซนร้อนไอเซลล์

### พายุโซนร้อนฆูลิโอ

### พายุโซนร้อนคารินา

### พายุโซนร้อนโลเวลล์

### พายุเฮอริเคนมารี

### พายุโซนร้อนนอร์เบิร์ต

### พายุโซนร้อนโอเดลิส

### พายุโซนร้อนโพโล

รายชื่อพายุ
-----------

ดูเพิ่ม: การตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อน § รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันออก
รายชื่อต่อไปนี้ ใช้สำหรับการตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อนที่ก่อตัวในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกเฉียงเหนือในปี พ.ศ. 2562 สำหรับชื่อที่ถูกถอน ถ้ามีจะได้รับการประกาศโดยองค์การอุตุนิยมวิทยาโลกในฤดูใบไม้ผลิของปี พ.ศ. 2563 โดยชื่อที่ไม่ถูกปลด จะถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งในปีฤดูกาล พ.ศ. 2568 รายชื่อชุดนี้เป็นชุดเดียวกันกับที่เคยใช้ไปในฤดูกาล พ.ศ. 2557 เว้น โอเดลีส ซึ่งถูกนำมาใช้แทนที่ โอดีล 

ในฤดูกาล 2563 ชื่อในชุดรายชื่อถูกนำมาใช้ทั้งหมด 16 ชื่อ


| รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกในฤดูกาล 2563 |
| --- |
| รหัสพายุ | ชื่อพายุ | รหัสพายุ | ชื่อพายุ | รหัสพายุ | ชื่อพายุ | รหัสพายุ | ชื่อพายุ |
| 02E | อะแมนดา(Amanda) | 09E | เอลิดา(Elida) | 14E | ไอเซลล์(Iselle) | 18E | มารี(Marie) |
| 03E | บอริส(Boris) | 11E | ฟาอุสโต(Fausto) | 15E | ฆูลิโอ(Julio) | 19E | นอร์เบิร์ต(Norbert) |
| 05E | คริสตีนา(Cristina) | 12E | เจนิวีฟ(Genevieve) | 16E | คารินา(Karina) | 20E | โอเดลีส(Odalys) |
| 08E | ดักลัส(Douglas) | 13E | เอร์นัน(Hernan) | 17E | โลเวลล์(Lowell) | 21E | โพโล(Polo) |
|

สำหรับพายุที่ก่อตัวภายในพื้นที่รับผิดชอบของศูนย์เฮอริเคนแปซิฟิกกลาง ครอบคลุมพื้นที่ระหว่างเส้น 140 องศาตะวันตกถึงเส้นแบ่งวันสากล ชื่อที่จะใช้จะเป็นชื่อในชุดหมุนเวียนสี่ชุด โดยในฤดูนี้ ไม่มีพายุหมุนเขตร้อนใดได้รับชื่อจากชุดรายชื่อนี้เลย

ดูเพิ่ม
-------

* สถานีย่อยพายุหมุนเขตร้อน

* พายุหมุนเขตร้อนใน พ.ศ. 2563
* รายชื่อฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก
* ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2563
* ฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2563
* ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ พ.ศ. 2563
* ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้: 2562–2563, 2563–2564
* ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย: 2562–2563, 2563–2564
* ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้: 2562–2563, 2563–2564

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dorst Neal. When is hurricane season? (Report). Atlantic Oceanographic and Meteorological Laboratory. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 December 2010.
2. ↑  Andrew Latto; Daniel Brown (April 25, 2020). "NHC Graphical Outlook Archive". National Hurricane Center. สืบค้นเมื่อ April 25, 2020.
3. ↑  Andrew Latto (April 25, 2020). "NHC Graphical Outlook Archive". National Hurricane Center. สืบค้นเมื่อ April 25, 2020.
4. ↑  Latto, Andrew. "NHC Graphical Outlook Archive". *www.nhc.noaa.gov*. สืบค้นเมื่อ 2020-04-25.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
5. 1 2 3  David Zelinsky (April 25, 2020). "Tropical Depression ONE-E". National Hurricane Center. สืบค้นเมื่อ April 25, 2020.
6. ↑  Mersereau, Dennis (April 25, 2020). "The Eastern Pacific Ocean Just Saw Its Earliest Tropical Cyclone On Record". *Forbes*. สืบค้นเมื่อ May 2, 2020.
7. ↑  Cangialosi, John. "Tropical Depression One-E Discussion Number 3". *National Hurricane Center*.
8. ↑  Stewart, Stacy. "Tropical Depression One-E Discussion Number 5". *National Hurricane Center*.
9. ↑  Stewart, Stacy. "Post-Tropical Cyclone One-E Discussion Number 6". *National Hurricane Center*.
10. ↑  "Tropical Cyclone Names". *National Hurricane Center*. National Oceanic and Atmospheric Administration. 2013-04-11. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 30, 2013. สืบค้นเมื่อ May 8, 2013.
11. ↑  "Pacific Tropical Cyclone Names 2016-2021". *Central Pacific Hurricane Center*. National Oceanic and Atmospheric Administration. May 12, 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PHP)เมื่อ January 8, 2017.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ (อังกฤษ)
* การคาดหมายลมฟ้าอากาศเขตร้อนเขตแปซิฟิกตะวันออกของศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ (อังกฤษ)
* เว็บไซต์ของศูนย์บริการอุตุนิยมวิทยาแห่งชาติเม็กซิโก เก็บถาวร 2012-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (สเปน)
* ศูนย์ร่วมเตือนไต้ฝุ่น เก็บถาวร 2018-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)

| ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2560–2569 |
| --- |
| ก่อนหน้า: 2559 · 2560 · 2561 · 2562 · 2563 · 2564 · 2565 · 2566 · 2567 · 2568 · 2569 · ต่อไป: 2570 |