สำหรับความหมายอื่น ดูที่ รัฐ (แก้ความกำกวม)

|  |
| --- |
| ส่วนหนึ่งของชุดการเมือง |
| ระบอบการปกครองพื้นฐาน |
| รายชื่อระบอบการปกครองรายชื่อประเทศตามระบอบการปกครอง |
| บ่อเกิดอำนาจ

| ประชาธิปไตย*อำนาจของคนส่วนใหญ่* |
| --- |
| * การจับสลาก
* โดยตรง
* แบบสังคมนิยม
* มีผู้แทน
* สังคมนิยม
* เสรีนิยม
* อื่น ๆ

---

 |
| คณาธิปไตย*อำนาจของคนส่วนน้อย* |
| * การปกครองโดยพรรคการเมือง
* กึ่งประชาธิปไตย
* คตินิยมนักวิชาการ
* โจราธิปไตย
* ตุลาการธิปไตย
* เทวาธิปไตย
* ธรรมาธิปไตย
* พฤฒาธิปไตย
* วิชญาธิปไตย
* เศรษฐยาธิปไตย
* เสนาธิปไตย
* อภิชนาธิปไตย

---

 |
| อัตตาธิปไตย*อำนาจของผู้เดียว* |
| * ทรราช
* เผด็จการทหาร
* ระบบใช้อำนาจเด็ดขาด
* ระบอบเผด็จการ

---

 |
| อนาธิปไตย*อำนาจไม่เป็นของผู้ใด* |
| * ลัทธิอนาธิปไตย
* สังคมไร้รัฐ
* สมาคมอิสระ

---

 |

 |
| อุดมการณ์อำนาจ

| กษัตริย์นิยม กับ สาธารณรัฐนิยม*อุดมการณ์ทางสังคมการเมือง* |
| --- |
| * นิตินิยม
* ระบบกึ่งประธานาธิบดี
* ระบบคณะกรรมการ
* ระบบประธานาธิบดี
* รัฐคอมมิวนิสต์
* รัฐสังคมนิยม
* ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
* สมบูรณาญาสิทธิราชย์
* สาธารณรัฐระบบรัฐสภา

---

 |
| ลัทธิอำนาจนิยม กับ อิสรนิยม*อุดมการณ์ทางเศรษฐกิจสังคม* |
| * คตินิยมการกระจาย
* ระบบเจ้าขุนมูลนาย
* ระบบใช้อำนาจเด็ดขาด
* ระบบรวบอำนาจเบ็ดเสร็จ
* ลัทธิคอมมิวนิสต์
* ลัทธิชนเผ่า
* ลัทธิฟาสซิสต์
* ลัทธิอาณานิคม
* สังคมนิยม
* อนาธิปไตย

---

 |
| * ฆราวาสนิยม
* ศาสนานิยม
 |
| * รัฐโลกวิสัย
	+ รัฐอเทวนิยม
* ศาสนาประจำชาติ

---

 |
| ท้องถิ่น กับ โลก*อุดมการณ์ทางภูมิวัฒนธรรม* |
| * ชาตินิยม
* นครรัฐ
* รัฐบาลโลก
* รัฐประชาชาติ
* โลกนิยม
* สากลนิยม
* องค์การระหว่างประเทศ
 |

 |
| โครงสร้างอำนาจ

| คตินิยมรัฐเดี่ยว |
| --- |
| * จักรวรรดิ
* พรินซิพาลิตี
* รัฐเดี่ยว

---

 |
| รัฐผู้รับอุปถัมภ์ |
| * กษัตริย์หุ่นเชิด
* เขตอุปราช
* ดินแดนในภาวะพึ่งพิง
* ประเทศในเครือจักรภพ
* ประเทศราช
* เมืองขึ้น
* *รัฐกันชน*
* รัฐในอารักขา
* รัฐบริวาร
* รัฐสมทบ
* รัฐหุ่นเชิด
* อาณานิคมปกครองตนเอง

---

 |
| ระบอบสหพันธรัฐ |
| * การมอบอำนาจปกครอง
* สมาพันธรัฐ
* สหพันธรัฐ
* สหภาพเหนือชาติ
* อภิรัฐ

---

 |
| ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ |
| * ประเทศด้อยอำนาจ
* ประเทศอำนาจนำภูมิภาค
* ประเทศอำนาจปานกลาง
* มหาอำนาจ
* อภิมหาอำนาจ
 |

---

 |
| เกี่ยวข้องกับ

|  |
| --- |
| * การทําให้เป็นประชาธิปไตย
* การแบ่งเขตการปกครอง
* การเปลี่ยนผ่านสู่ระบอบประชาธิปไตย
	+ การถดถอยของประชาธิปไตย
* ดัชนีประชาธิปไตย
* ระบอบการปกครองลูกผสม
 |

 |
| icon สถานีย่อยการเมือง |
| * ด
* ค
* ก
 |

|  |
| --- |
| ส่วนหนึ่งของชุดการเมือง |
| การเมือง |
| 
* เค้าโครง
* ดัชนี
* หมวดหมู่

 |
| หัวข้อหลักการเมืองในแต่ละประเทศการเมืองแบ่งตามเขตการปกครองเค้าโครงทางรัฐศาสตร์ดัชนีบทความทางการเมืองประวัติศาสตร์การเมืองประวัติศาสตร์การเมืองโลกปรัชญาการเมืองเศรษฐศาสตร์การเมือง |
| ระบอบการเมืองคุณธรรมนิยม・เทวาธิปไตย・นครรัฐ・ประชาธิปไตย・ระบบกึ่งประธานาธิบดี・ระบบกึ่งรัฐสภา・ระบบฟิวดัล・ระบบรัฐสภา・ระบบประธานาธิบดี・ระบอบเผด็จการ・ระบอบลูกผสม・ราชาธิปไตย・สาธารณรัฐ・สหพันธนิยม・อำนวยการนิยม・อนาธิปไตย |
| สาขาวิชารัฐศาสตร์ (นักรัฐศาสตร์)ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ (ทฤษฎี)การประเมินผลการเลือกตั้งการเมืองเปรียบเทียบการวิเคราะห์นโยบายจิตวิทยาการเมืองทฤษฎีทางการเมืองสังคมวิทยาการเมือง |
| การบริหารรัฐกิจอำมาตยาธิปไตย (ระดับปฏิบัติการ)คตินิยมนักวิชาการระบบบริหารเฉพาะกิจ |
| นโยบายนโยบายสาธารณะ (หลักการ)・นโยบายการต่างประเทศ・นโยบายภายในประเทศ・ประชาสังคม・ผลประโยชน์สาธารณะ |
| หน่วยงานราชการการแยกใช้อำนาจสภานิติบัญญัติอำนาจบริหารอำนาจตุลาการคณะกรรมการการเลือกตั้ง |
| หัวข้อที่เกี่ยวข้องอำนาจอธิปไตย
หน่วยการเมือง / รัฐ(โพลีเทีย / รัฐชาติ / รัฐอารยธรรม / ดินแดน / องค์การกึ่งรัฐ / ขุนศึก)ทฤษฎีว่าด้วยพฤติกรรมทางการเมืองชีววิทยาและการวางแนวทางการเมืององค์กรทางการเมืองบทวิพากษ์เศรษฐศาสตร์การเมือง |
| หมวดย่อยการรณรงค์ทางการเมืองการเลือกตั้งการลงคะแนนพรรคการเมืองรัฐบาลระบบการลงคะแนนระบอบการปกครองระบอบสหพันธรัฐอุดมการณ์เอกภาพ |
| icon สถานีย่อยการเมือง |
| * ด
* ค
* ก
 |

**รัฐ** (อังกฤษ: state) เป็นหน่วยการเมืองที่มีบทบาทในการผูกขาดการใช้อำนาจการปกครองสังคมและพลเมืองภายในดินแดนใต้อธิปไตยของตน ประกอบกับมีองค์กรอย่างรัฐบาลที่ทำหน้าที่ในการปกครองรัฐชาติสมัยใหม่

ประเทศส่วนใหญ่มักมีรูปแบบการปกครองในลักษณะที่เป็นเอกเทศ โดยมีการแบ่งรูปแบบการปกครองไว้ ได้แก่ รัฐเดี่ยว หรือ สหพันธรัฐ ในบริบทของรูปแบบหลังคำว่า "รัฐ" อาจใช้เพื่อนิยามว่าการเมืองการปกครองดังกล่าวอยู่ในลักษณะของรัฐที่มีสิทธิหรืออำนาจในการปกครองในแต่ละพื้นที่ หรือภูมิภาคที่อยู่ภายใต้การรับผิดชอบของตน อำนาจสูงสุดจะมาจาก "รัฐบาลกลาง" หรือ "รัฐบาลสหพันธ์" ซึ่งเกิดจากการรวมตัวกันของหลาย ๆ รัฐ มาประกอบกันเป็น "สหพันธรัฐ" (คำศัพท์อื่น ๆ ที่นำมาใช้แบ่งเขตการปกครองของรัฐบาลกลางอาจเรียกว่า "จังหวัด" "ภูมิภาค" แล้วแต่ตามที่รัฐได้กำหนดไว้)

การเกิดขึ้นของรัฐอธิปไตยในสังคมมนุษย์มีมานานหลายสหัสวรรษ ทว่าสังคมมนุษย์ในยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยส่วนใหญ่มักอาศัยอยู่ในรูปแบบของ "สังคมไร้รัฐ" รูปแบบของรัฐที่เก่าแก่ที่สุดเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 5,500 ปีก่อน ประจวบกับพัฒนาการทางสังคม เช่น การขยายตัวของเมือง การประดิษฐ์ระบบการเขียน และการประมวลศาสนาแบบใหม่

เมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไปรัฐแต่ละรัฐต่างก็มีรูปแบบพัฒนาการที่แตกต่างกันออกไป โดยอ้างเหตุผลสำหรับการดำรงอยู่ของรัฐไว้หลากหลายแนวคิด (ไม่ว่าจะเป็น *ทฤษฎีเทวสิทธิ์* หรือ *ทฤษฎีสัญญาประชาคม* ฯลฯ) ปัจจุบันรัฐชาติสมัยใหม่มักมีรูปแบบการปกครองที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานโดยประชาชนเป็นหลัก รัฐอธิปไตยจะต้องได้รับการรับรองซึ่งสิทธิและอำนาจอธิปไตยในการปกครองของชนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งอย่างถูกต้องตามพฤตินัย รวมถึงจะต้องได้รับการยอมรับจากรัฐเอกราชอื่นอีกเช่นกัน

คำว่า "รัฐ" ถูกนิยามไว้หลากหลายความหมาย ในข้อนิยามของ มัคส์ เวเบอร์ (Max Weber) ได้ระบุเอาไว้ว่า "รัฐ" เป็นองค์กรทางการเมืองรูปแบบหนึ่งที่ทำหน้าที่รักษาและผูกขาดอำนาจในการใช้ความรุนแรงอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แม้ว่าคำนิยามดังกล่าวจะเป็นเรื่องที่ได้รับการยอมรับโดยสามัญ แต่สภาวะไร้รัฐก็มิได้ขัดขวางการดำรงอยู่ของสังคม เช่น สมาพันธ์โฮดีโนโชนี (Haudenosaunee Confederacy) ที่เป็นตัวอย่างของ "รัฐไร้สัญชาติ" ซึ่งมิได้มีสถาบันหรือบทบาททางการเมืองอย่างแท้จริงหรือโดยพฤตินัย การบริหารงานราชการถือเป็นเครื่องมือหลักในการดำเนินกิจการและบทบาทของรัฐบาลประกอบกับเป็นส่วนหนึ่งในการพิจารณาว่าการดำรงอยู่ของรัฐสมัยใหม่นั้น ๆ ว่าประสบความสำเร็จหรือล้มเหลวมากน้อยเพียงใด

ศัพทมูลวิทยา
------------

นิกโกเลาะ มาเกียเวลลี (Niccolò Machiavelli) เป็นหนึ่งในบุคคลแรก ๆ ที่นิยามความหมายของคำว่า *"รัฐ"* โดยระบุไว้ว่า *"...ความสามัคคีทางการเมืองของประชาชนจะเพิ่มมากขึ้นเป็นสองเท่า และสามารถที่จะดำรงอยู่รอดได้ ไม่เพียงแค่ต้องพึ่งพาตัวรัฐบาลแต่เพียงเท่านั้น หากแต่ยังขึ้นอยู่กับรูปแบบการปกครองของรัฐบาลอีกด้วย..."*
คำว่า "รัฐ" ในภาษาไทย มาจากคำว่า *รฏฺฐ* (*raṭṭha*) แปลว่า แคว้น บ้านเมือง ประเทศ หรือภูมิภาค มีรากร่วมกับคำว่า *ราษฺฏฺร* (राष्ट्र; *rāṣṭra*) ในภาษาสันสกฤต ขณะที่คำว่า "*state*" ในภาษาอังกฤษมีรากร่วมกับคำศัพท์ในตระกูลภาษายูโรเปียน (ตรงกับคำว่า *stato* ในภาษาอิตาลี, *estado* ในภาษาสเปนและภาษาโปรตุเกส, *état* ในภาษาฝรั่งเศส, *Staat* ในภาษาเยอรมันและภาษาดัตช์ ฯลฯ) ทุกคำที่กล่าวมาข้างต้นล้วนแต่สืบสร้างมาจากคำว่า *status* ในภาษาละติน ที่แปลว่า "เงื่อนไข หรือ สถานะ" ซึ่งก็สามารถย้อนความไปถึงคำว่า *stare* ที่แปลว่า "ยืนหยัด" ซึ่งหมายถึงการคงอยู่หรือความมั่นคงที่แฝงไปด้วยนัยยะของความขลังและความศักดิ์สิทธิ์ในฐานะหน่วยงานทางการเมืองรูปแบบหนึ่ง

ในฐานะคำนามภาษาอังกฤษ *state* แปลว่า "เงื่อนไข หรือ สถานะ" โดยมีการบัญญัติความหมายของคำนี้ไว้ก่อนที่จะกลายเป็นศัพท์ทางการเมือง คำ ๆ นี้ปรากฏให้เห็นตั้งแต่ในภาษาอังกฤษสมัยกลางราว ๆ ค.ศ. 1200 ซึ่งก็หยิบยืมมาจากภาษาฝรั่งเศสเก่าที่สืบทอดมาจากภาษาละตินอีกทอดหนึ่ง

เมื่อมีการฟื้นฟูกฎหมายโรมันขึ้นในยุโรปราวคริสต์ศตวรรษที่ 14 คำ ๆ นี้ก็มีสถานภาพทางกฎหมาย หมายถึง สถานภาพของบุคคลในสังคม (เช่น "ฐานันดรแห่งราชอาณาจักร" อันได้แก่ ขุนนาง สามัญชน และนักบวช) โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถานะอันพิเศษของกษัตริย์ผู้มั่งคั่ง สูงศักดิ์ และมีอำนาจสูงสุดเหนือทั้งหมดทั้งปวงภายใต้ราชอาณาจักร นอกจากนี้คำว่า *state* นี้ยังมีความหมายที่เชื่อมโยงกับแนวคิดของโรมัน (ย้อนกลับไปถึงยุคของ กิแกโร) เกี่ยวกับแนวคิดเรื่อง "*status rei publicae*" หรือ "*เงื่อนไขสาธารณะ*" จนกระทั่งในเวลาต่อมาคำ ๆ นี้ก็ได้มีความหมายที่เปลี่ยนไปจากเดิม โดยมิได้มีบริบทที่หมายถึงสถานภาพของกลุ่มบุคคลใดบุคคลหนึ่งในสังคมอีกต่อไปและเริ่มมีความหมายที่เชื่อมโยงกับกฎระเบียบทางสังคมหรือเครื่องมือในการบังคับใช้กฎหมายโดยรัฐในเวลาต่อมา

ผลงานของ มาเกียเวลลี ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 (ตัวอย่างเช่น เจ้าผู้ปกครอง) มีส่วนสำคัญในการนิยามความหมายของคำว่า "รัฐ" นิยามที่ระบุไว้ในงานประพันธ์ของมาเกียเวลลีถือว่ามีความหมายที่ค่อนข้างใกล้เคียงกับความหมายของโลกทัศน์สมัยใหม่พอสมควร การแยกความต่างระหว่างศาสนจักรกับรัฐยังคงปรากฎให้เห็นตลอดจนถึงศตวรรษที่ 16 เมื่อรัฐสิบสามอาณานิคมในภูมิภาคอเมริกาเหนือได้ระบุถึงสถานภาพของประเทศของตนว่า "state" และในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1630 พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ก็ทรงเคยตรัสวลีหนึ่งขึ้นมาว่า "*ตัวข้าคือรัฐ*" (*L'État, c'est moi*) แม้จะไม่มีหลักฐานใดมายืนยันอย่างแน่ชัดแต่ก็มีการจดบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษรในภายหลังตั้งแต่ช่วงปลายคริสตศตวรรษที่ 18

คำนิยาม
-------

ปัจจุบันยังมิได้มีข้อเอกฉันท์ทางวิชาการอย่างชัดเจนต่อนิยามของคำว่ารัฐ ความหมายคำว่า "รัฐ" นั้นมีชุดทฤษฎีที่แตกต่างกันไปผ่านการตีความของแต่ละบุคคลแต่ก็ยังมีจุดเชื่อมโยงและมักจะมีความหมายที่ทับซ้อนกันอยู่เสมอตามแต่บริบทของสถานการณ์ทางการเมือง ณ ขณะนั้น หากอ้างอิงตามคำนิยามกระแสหลักของ วอลเตอร์ ไชเดิล (Walter Scheidel) เจ้าตัวได้ระบุว่ารัฐมีลักษณะสำคัญดังต่อไปนี้: "รัฐเป็นสถาบันที่มีอำนาจแบบรวมศูนย์ ซึ่งคอยกำหนดกฎเกณฑ์ต่าง ๆ และใช้อำนาจเหนือประชากรที่อยู่ภายในดินแดนใต้การปกครองของตน เป็นการเปรียบเทียบให้เห็นถึงความต่างทางชนชนชั้นระหว่างผู้ปกครองและผู้ถูกปกครอง รวมถึงความต่างระหว่างองค์ประกอบของเอกราชหรือความมั่นคง ข้อแตกต่างเหล่านี้ส่งผลให้รัฐเป็นหน่วยการเมืองที่มีความแตกต่างไปจากรูปแบบขององค์กรอื่น ๆ ซึ่งมีความมั่นคงทางอำนาจน้อยกว่าอย่างการใช้อำนาจปกครอง"

ข้อนิยามที่ถูกนำมาอ้างอิงมากที่สุดคือคำจำกัดความของ มัคส์ เวเบอร์ ที่ได้นิยามว่ารัฐเป็นองค์กรทางการเมืองภาคบังคับที่มีรัฐบาล ซึ่งคอยทำหน้าที่รวมศูนย์อำนาจและผูกขาดการใช้ความรุนแรงอย่างถูกต้องตามกฎหมายภายในดินแดนใต้อาณัติของตน กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ "รัฐเป็นชุมชนของมนุษย์ที่ (ประสบความสำเร็จในการ) อ้างสิทธิ์ผูกขาดการใช้อำนาจทางกายภาพอย่างถูกต้องตามกฎหมายภายใต้ดินแดนของตน"

เนื่องจากผู้คนมักสับสนถึงความหมายระหว่างคำว่า "รัฐ" กับ "ชาติ" อยู่อย่างเสมอ ดังนั้นนิยามของคำว่ารัฐจึงต้องแยกออกจากนิยามของคำว่าชาติอย่างชัดเจน โดยปกติแล้ว "รัฐ" หมายถึงหน่วยงานทางการเมืองที่มีอำนาจอธิปไตยเหนือดินแดนที่กำหนด และมีลักษณะที่เป็น "นามธรรมทางการเมือง-กฎหมาย" มากกว่า ขณะที่นิยามของคำว่า "ชาติ" จะยึดโยงอยู่กับอัตลักษณ์ทางการเมือง ปัจจัยทางวัฒนธรรม หรือในเชิงประวัติศาสตร์เสียมากกว่า ที่สำคัญคำว่า "ชาติ" มิใช่สิ่งที่มีคุณลักษณะของความเป็นองค์กร เช่น ขอบเขตทางภูมิศาสตร์ ผู้มีอำนาจ หรือเจ้าพนักงาน และจะไม่มีการอ้างสิทธิ์ใด ๆ ในการผูกขาดการใช้อำนาจอย่างถูกต้องตามกฎหมายเหนือประชาชนของตน ขณะที่รัฐมีทุกอย่างดังที่เวเบอร์ได้ระบุไว้ ตัวอย่างของรัฐที่ไม่มีการผูกขาดอำนาจการใช้ความรุนแรงสามารถเห็นได้จากกลุ่มประเทศในภูมิภาคแอฟริกา ซึ่งมีความอ่อนแอและขาดประสิทธิภาพในการปกครองตนเองเป็นอย่างมากเนื่องจากขาดปัจจัยอย่างการทำสงครามกับรัฐภายนอกต่างจากกลุ่มประเทศในภูมิภาคยุโรป เราไม่ควรสับสนระหว่างคำว่ารัฐกับรัฐบาลเนื่องจาก "รัฐบาล" คือ องค์กรที่ได้รับมอบหมายอำนาจให้ดำเนินกิจการใด ๆ ก็ตามในนามของรัฐ รัฐไม่ควรสับสนกับสังคมเพราะ "สังคม" หมายถึง กลุ่มองค์กรที่ถูกจัดตั้งขึ้นผ่านขบวนการเคลื่อนไหวและความเป็นปัจเจกอย่างอิสระ โดยไม่พยายามที่จะตกอยู่ภายใต้อิทธิพลหรือการครอบงำของรัฐ

นอยเบอร์เกอร์ (Neuberger) ได้เสนอนิยามของคำว่ารัฐที่ต่างไปจากของเวเบอร์เล็กน้อย โดยที่ยังคำนึงถึงคุณลักษณะของความเป็นชาติอยู่เสมอ: รัฐ หมายถึง "การแสดงออกถึงศักยภาพในการรักษาเสถียรภาพของความเป็น (ชาติ) ด้วยความจำเป็นอย่างมั่นคงและถาวร"

นิยามของคำว่ารัฐยังคงขึ้นอยู่กับการตั้งคำถามว่ารัฐเกิดขึ้นมาได้อย่างไรและด้วยเหตุอันใด มุมมองแบบสัญญาประชาคมเสนอว่ารัฐเกิดขึ้นมาก็เพื่อให้ประชาชนทุกคนสามารถเข้าถึงผลประโยชน์ของตนจากการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นในสังคมได้ หากไม่มีรัฐก็จะเกิดความวุ่นวายขึ้นในสังคม ในมุมมองของนักทฤษฎีสัญญาประชาคมมองว่าบทบาทของรัฐจะต้องมุ่งเน้นไปที่การจัดสรรอำนาจและแก้ไขความขัดแย้งในสังคมเพื่อผลประโยชน์ระหว่างบุคคลภายในรัฐ กลับกันในมุมมองของนักปกครองกลับมองว่ารัฐจะต้องมุ่งเน้นไปที่การแก้ไขความไม่ลงรอยกันระหว่างผลประโยชน์ของประชาชนกับผลประโยชน์ของรัฐ ชาลส์ ทิลลี (Charles Tilly) ได้นำเสนอไปไกลถึงขนาดนิยามว่ารัฐก็ "เปรียบเสมือนองค์กรอาชญากรรมรูปแบบหนึ่งที่คิดจะขู่กรรโชกทรัพย์เราอยู่ตลอดเวลา" ทิลลียังเสริมอีกว่ารัฐประกันความคุ้มครองจากตัวเองแก่ประชาชน และตั้งคำถามกลับว่าทำไมประชาชนถึงจะต้องไว้ใจรัฐ เพราะในเมื่อประชาชนด้วยกันก็ยังมิอาจไว้วางใจซึ่งกันและกันได้

ทิลลีได้ให้คำนิยามกับรัฐต่างๆ ว่าเป็น "องค์กรที่บีบบังคับซึ่งแยกตัวออกจากครัวเรือนหรือกลุ่มเครือญาติเพื่อใช้เรียงลำดับความสำคัญที่ชัดเจนในบางประเด็นเหนือองค์กรอื่น ๆ ทั้งหมดภายในดินแดนที่กว้างขวาง" รัฐชาติในที่นี้มิได้หมายถึงเพียงแค่นครรัฐ รัฐโลกวิสัย หรือจักรวรรดิ สำหรับทิลลีร่องรอยของความเป็นรัฐปรากฎให้เห็นในประวัติศาสตร์มนุษยชาติตั้งแต่ 6,000 ปีก่อนคริสตกาลผ่านหลักฐานชั้นต้นอย่างบันทึกทางโบราณคดี และเริ่มปรากฎให้เห็นในยุโรปราว ค.ศ. 990 แต่โดดเด่นขึ้นเป็นพิเศษราว ๆ ค.ศ. 1490 เป็นต้นไป ทิลลีได้กำหนด "กิจกรรมขั้นต่ำที่จำเป็น" ของรัฐไว้ดังนี้:

1. **การทำสงคราม** – "การกำจัดหรือทำให้อิทธิพลของคู่แข่งของตนลดลง"
2. **การสร้างรัฐ** – "การกำจัดหรือทำให้คู่แข่งตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของตน"
3. **การป้องกัน** – "การกำจัดหรือทำให้ศัตรูของรัฐต้องยินยอม"
4. **การสกัดกั้น** – "การได้มาซึ่งปัจจัยในการดำเนินกิจกรรมสามประการแรก"
5. **การตัดสินใจ** – "การระงับข้อพิพาทที่เกิดขึ้นในหมู่ประชาชน"
6. **การกระจายสินค้า** – "การแทรกแซงการจัดสรรสินค้าเพื่อผลประโยชน์ระยะยาวของประชาชน"
7. **การผลิต** – "การควบคุมการสร้างหรือการแปรรูปสินค้าและบริการเพื่อตอบสนองต่อความต้องการของประชาชน"

ที่สำคัญคือทิลลีชี้ให้เห็นว่าสงครามเป็นส่วนสำคัญต่อการสร้างรัฐแต่ก็สามารถทำลายรัฐได้ในเวลาเดียวกัน

คำจำกัดความทางวิชาการสมัยใหม่ของรัฐมักควบรวมเกณฑ์ที่ว่ารัฐจะต้องได้รับการยอมรับจากประชาคมระหว่างประเทศ

ความคิดแบบเสรีนิยมเป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่เป็นไปได้ของรัฐโลกวิสัยดังคำกล่าวของ จอห์น ล็อก (John Locke) ที่ว่า เป้าหมายของ "รัฐ" หรือ "เครือจักรภพ" คือ "การรักษาทรัพย์สิน" (ความเรียงที่สองว่าด้วยการปกครอง) โดยที่คำว่า "ทรัพย์สิน" ในงานของล็อกมิได้เจาะจงเพียงแค่ทรัพย์สินส่วนบุคคลแต่เพียงเท่านั้นแต่ยังรวมถึงชีวิตและเสรีภาพ ด้วยเหตุนี้รัฐจึงเป็นรากฐานสำคัญต่อการรักษาไว้ซึ่งการดำเนินกิจการร่วมกันทางสังคม โดยสร้างแรงจูงใจผ่านการสร้างความมั่งคั่งเพื่อมอบหลักประกันทั้งในด้านของการคุ้มครองชีวิต เสรีภาพ และทรัพย์สินส่วนบุคคลของประชาชน อดัม สมิธ (Adam Smith) เสนอว่าการจัดสรรทรัพยากรเพื่อสาธารณประโยชน์ถือเป็นบทบาทหลักที่รัฐพึงต้องปฏิบัติ เนื่องจากสินค้าเหล่านี้อาจมิได้รับการจัดสรรอย่างเพียงพอ ทิลลีได้ท้าทายต่อลักษณะของความเป็นรัฐว่าเป็นผลที่เกิดขึ้นจากผลพวงของหลักสัญญาประชาคมหรือการดำเนินกิจการภายใต้เศรษฐกิจแบบตลาดเสรี โดยเขามองว่ารัฐมีลักษณะคล้ายกับไม้กางเขนที่ทำหน้าที่คุ้มครองประชาชนผ่านโครงสร้างของรูปแบบกลุ่มอาชญากร

ขณะที่นักเศรษฐศาสตร์กับนักปรัชญาการเมืองได้วิพากษ์ถึงแนวโน้มการผูกขาดโดยรัฐ ตัวอย่างเช่น รอเบิร์ต โนซิก (Robert Nozick) ได้ให้เหตุผลว่าการใช้ความรุนแรงโดยธรรมชาติมีแนวโน้มที่จะนำไปสู่การผูกขาดซึ่งอำนาจรัฐ

ปัญหาที่ทำให้เกิดความสับสนระหว่างข้อนิยามของคำว่า "รัฐ" กับ "รัฐบาล" คือมักถูกใช้เป็นคำพ้องความหมายในการสนทนาทั่วไปหรือแม้แต่วาทกรรมทางวิชาการบางหัวข้อ สรุปแล้วคำนิยามของรัฐชาติถือว่าเป็นตัวแสดงที่มิได้มีตัวตนทางกายภาพตามคุณลักษณะของกฎหมายระหว่างประเทศ ขณะที่รัฐบาลถือเป็นองค์กรที่ได้รับการจัดตั้งขึ้นโดยประชาชน ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐกับรัฐบาลคือการทำหน้าที่เป็นตัวแสดงและหน่วยงานที่ได้รับมอบหมายอำนาจการบริหารงานราชการ

### องค์ประกอบของรัฐ

คำนิยามที่เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปอีกประการหนึ่งของรัฐคือคำนิยามที่ระบุไว้ในอนุสัญญากรุงมอนเตวิเดโอว่าด้วยสิทธิและหน้าที่ของรัฐในปี ค.ศ. 1933 ที่กำหนดว่า "องค์ประกอบของรัฐชาติในฐานะตัวแสดงหนึ่งตามคุณลักษณะของกฎหมายระหว่างประเทศจะต้องมีองค์ประกอบดังต่อไปนี้:

* ประชากร
* ดินแดน
* รัฐบาล
* อำนาจอธิปไตย

### รัฐกับประชากร

ดูเพิ่ม: ประชากร
รัฐเป็นสิ่งที่ช่วยชี้ให้เห็นถึงความต่างระหว่างคำว่า "ชาติ" กับ "รัฐชาติ" ออกมาอย่างชัดเจน คำว่า "ชาติ" (nation) หมายถึงชุมชนทางวัฒนธรรมและการเมืองโดยประชาชน ขณะที่คำว่า "รัฐชาติ" (nation state) หมายถึงดินแดนที่มีกลุ่มประชากรซึ่งมีชาติพันธุ์เดียวกันและเกี่ยวโยงกับรัฐใดรัฐหนึ่งโดยเฉพาะ

ขณะที่ "ประชากร" หมายถึง กลุ่มบุคคลผู้ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของชาตินั้น ๆ ที่มารวมตัวกันอยู่ในพื้นที่หรือดินแดนเดียวกันไม่ว่าบุคคลในชาตินั้นจะมีเชื้อชาติเดียวกันหรือไม่ก็ตาม แม้ว่าโลกในศตวรรษที่ 21 จะถือว่ารัฐมีศักยภาพในการเชื่อมโยงพลเมืองภายใต้การปกครองของตนเข้าไว้ด้วยกันแต่ก็มิได้หมายความว่าจุดมุ่งหมายดังกล่าวจะประสบความสำเร็จหรือเป็นเช่นนั้นอยู่เสมอไป หากรัฐหลาย ๆ รัฐสามารถรวมตัวกันให้กลายเป็นประเทศเดียวกันได้ รัฐเหล่านั้นจะถูกเรียกว่า รัฐประชาชาติ (national state) หรือ รัฐชาติ (nation state) นอกจากนี้ยังมีแนวคิดในเรื่องของสัญชาติที่ทำหน้าที่ระบุว่าบุคคลคนนั้นเป็นพลเมืองของรัฐใดไม่ว่าอำนาจอธิปไตยในการปกครองของรัฐดังกล่าวจะครอบคลุมมากกว่าชาติใดชาติหนึ่งหรือไม่ก็ตาม

### รัฐกับดินแดน

ดินแดนทำหน้าที่ในการกำหนดขอบเขตอำนาจอธิปไตยทางภูมิศาสตร์ของแต่ละรัฐ หลักการสำคัญของความเป็นรัฐชาติสมัยใหม่คือจะต้องมีอาณาเขตหรือดินแดนที่ตั้งอย่างชัดเจนไม่ว่าจะทั้งในทางบก ทางทะเล หรือในทางอากาศ บทบัญญัติของหลักการดังกล่าวเรียกว่า "สิทธิโดยแผ่นดิน" 

การกำหนดเขตแดนมิใช่ปัญหาหลักสำหรับ "รัฐโบราณ" หรือ "รัฐจารีต" แต่สำหรับรัฐชาติสมัยใหม่ที่มีอายุยังน้อยก็ยังคงมีปัญหาอยู่บ้างหลายประการกรณีตัวอย่างเช่น การที่อดีตรัฐอาณานิคมหลายรัฐได้รับดินแดนเพิ่มจากเดิมในสมัยหลังอาณานิคมหรือยิ่งไปกว่านั้นในกรณีของอดีตประเทศที่เคยอยู่ภายใต้อิทธิพลของสหภาพโซเวียต เป็นต้น นอกจากนี้การพูดคุยกันถึงองค์ประกอบบางประการของการแบ่งเขตแดนก็ยังคงได้รับการถกเถียงในแวดวงวิชาการอยู่อย่างสม่ำเสมอ

### รัฐกับรัฐบาล

ดูเพิ่ม: รัฐบาล
รัฐสามารถแยกความแตกต่างออกจากรัฐบาลได้ตรงที่ว่า "รัฐ" คือ องค์กร ขณะที่ "รัฐบาล" คือ กลุ่มบุคคลที่เจาะจงโดยเฉพาะ โดยมีระบบราชการที่ควบคุมกลไกในการดำเนินกิจการของรัฐนั้น ๆ ในช่วงเวลาหนึ่ง กล่าวคือรัฐบาลเป็นเครื่องมือในการใช้อำนาจรัฐ รัฐแต่ละรัฐจะได้รับการบริหารงานโดยรัฐบาลต่าง ๆ ที่สืบทอดกันอย่างต่อเนื่อง รัฐเป็นวัตถุทางสังคมที่ไม่มีสาระสำคัญและไม่มีรูปแบบทางกายภาพ ขณะที่รัฐบาลเป็นกลุ่มบุคคลที่มีอำนาจในการดำเนินกิจการในฐานะรัฐบางประการ

รัฐบาลที่สืบทอดกันมาในแต่ละสมัยประกอบไปด้วยกลุ่มบุคคลที่มีความเชี่ยวชาญและมีสิทธิพิเศษในการผูกขาดการตัดสินใจทางการเมืองโดยปราศจากการต่อรองทางอำนาจจากองค์กรใดองค์กรหนึ่งหรือประชาชน

### องค์กรทางการเมืองและกฎหมาย

องค์กรทางการเมืองและกฎหมายมีวัตถุประสงค์ก็เพื่อรับประกันสถานภาพและความมั่นคงของอำนาจอธิปไตยภายใต้เขตแดนของประเทศนั้น ๆ องค์กรนี้มีลักษณะสำคัญอยู่ทั้งหมดสามประการ ได้แก่:

#### **สถานภาพเชิงศีลธรรม**

รัฐเป็นองค์กรที่มีสิทธิและอำนาจในการดำรงอยู่ด้วยตัวของมันเองและเป็นอิสระต่อกันภายใต้ระบอบระหว่างประเทศโดยเฉพาะอย่างยิ่งสิทธิ์ในการปกครองตนเอง การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในองค์ประกอบหลักของรัฐที่มีลักษณะเป็นแบบถาวรจะต้องไม่ส่งผลกระทบต่อเสถียรภาพหรือระยะเวลาในการดำเนินการตัดสินใจของรัฐนั้น ๆ

#### **อำนาจอธิปไตย**

บทความหลัก: อำนาจอธิปไตย
รัฐจะต้องมีอำนาจอธิปไตยในการปกครองตนเอง การได้มาซึ่งอำนาจอธิปไตยจะต้องไม่ขึ้นอยู่กับการดำเนินการจากรัฐอื่นแต่อย่างใดและจะต้องไม่มีกลุ่มหรือองค์กรทางสังคมใดที่มีอำนาจเหนือไปกว่ารัฐ ขอบเขตอำนาจอธิปไตยโดยรัฐจะต้องครอบคลุมทั้งระบอบภายในและระบอบระหว่างประเทศ จะในฐานะรัฐเดี่ยวหรือรัฐสหพันธ์ก็ตาม และอำนาจอธิปไตยก็สามารถถูกจำกัดได้มากน้อยเพียงใดก็ได้ผ่านความสมัครใจ ตัวอย่างเช่น หมู่เกาะคุก และ ประเทศนีวเว ที่ต้องการสิทธิในการดำเนินนโยบายต่างประเทศด้วยตนเอง โดยปราศจากอำนาจการตัดสินใจของประเทศนิวซีแลนด์ เป็นต้น

ตามหลักการของ มัคส์ เวเบอร์ เพื่อให้ได้มาซึ่งสิทธิและความชอบธรรมในการปกครองรัฐจะต้องผูกขาดอำนาจในการใช้ความรุนแรง เช่น กิจการของกองทัพ ตำรวจ หรือ อำนาจตุลาการ ที่จะต้องอยู่ภายใต้การดำเนินการและบริหารงานโดยรัฐบาล การใช้อํานาจโดยรัฐสามารถแบ่งออกได้อย่างกว้าง ๆ เป็นทั้งหมดสองประเภทดังนี้:

* **อํานาจในการจัดระเบียบสังคม:** รัฐสามารถควบคุมกิจกรรมและบทบาทของพลเมืองที่อาศัยอยู่ในดินแดนภายใต้อธิปไตยของตนได้ผ่านการใช้อำนาจนิติบัญญัติหรือในทางกฎหมาย
* **อํานาจในการริเริ่มบทบาทการบริหารงานราชการภายในพื้นที่:** ตัวอย่างเช่น รัฐสามารถออกแบบและบริหารนโยบายที่เกี่ยวข้องกับสินค้าและการให้บริการแก่ชุมชนได้ โดยบทบาทดังกล่าวมีอิทธิพลสําคัญอย่างมากต่อรัฐที่ปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตยนับตั้งแต่คริสตศตวรรษที่ 19

### รูปแบบของรัฐ

ชาลส์ ทิลลี จำแนกรูปแบบของรัฐไว้ทั้งหมดสี่ประเภทดังนี้ ได้แก่ จักรวรรดิ รัฐโลกวิสัย นครรัฐ และรัฐชาติ ตามความเห็นของ ไมเคิล แมนน์ (Michael Mann) หน้าที่หลักอันเป็นหลักการสากลของรัฐมีทั้งสิ้นสี่ประการ ได้แก่:

1. การรักษาความสงบเรียบร้อยและความมั่นคงภายในชาติ
2. การปกป้องประเทศจากการรุกรานทางการทหาร
3. การทำนุบำรุงรักษาไว้ซึ่งโครงสร้างพื้นฐานทางการสื่อสาร
4. การดำเนินนโยบายกระจายรายได้ทางเศรษฐกิจ

โจเซฟ โคโลเมอร์ (Josep Colomer) ชี้ให้เห็นถึงความต่างระหว่างคุณลักษณะของจักรวรรดิกับรัฐไว้ดังนี้:

1. จักรวรรดิมีอาณาเขตที่กว้างขวางกว่ารัฐอย่างชัดเจน
2. จักรวรรดิมีอาณาเขตที่ไม่ชัดเจนหรือถาวร ขณะที่รัฐมีขอบเขตที่ชัดเจนและมั่นคง
3. จักรวรรดิมี "ศูนย์กลางทางอำนาจที่หลากหลาย โดยไม่ขึ้นตรงกับดินแดนใดดินแดนหนึ่ง" ขณะที่รัฐมี "ศูนย์กลางทางอำนาจสูงสุดเหนือดินแดนและประชากรภายใต้การปกครองของตนทั้งปวง"
4. จักรวรรดิมีขอบเขตอำนาจตุลาการที่ทับซ้อนกันหลายระดับ ขณะที่รัฐผูกขาดอำนาจตุลาการแต่เพียงผู้เดียวและมีการบังคับใช้กฎหมายที่เป็นมาตรฐานเดียวกันทั้งหมด

ตามการจำแนกของ ไมเคิล เฮกเตอร์ (Michael Hechter) และ วิลเลียม บริวสไตน์ (William Brustein) รัฐชาติสมัยใหม่มีคุณลักษณะที่แตกต่างจาก "สันนิบาตแห่งนครรัฐอิสระ จักรวรรดิ สมาพันธรัฐ และสหพันธรัฐตามระบอบประชาธิปไตย" สี่ประการดังนี้:

1. รัฐชาติสมัยใหม่จะต้องแสวงหาความสำเร็จในการขยายอำนาจและควบรวมดินแดนของตนให้อยู่ภายใต้การปกครองเดียวกัน
2. รัฐชาติสมัยใหม่จะต้องประสบความสำเร็จในการควบคุมกิจกรรมทางสังคม เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนภายใต้ขอบเขตอำนาจอธิปไตยของตน
3. รัฐชาติสมัยใหม่จะต้องสถาปนาสถาบันการปกครองที่แยกออกจากสถาบันทางสังคมรูปแบบอื่นออกอย่างชัดเจน
4. ผู้ถืออำนาจการปกครองของรัฐชาติสมัยใหม่มีศักยภาพในการผูกขาดอำนาจการใช้ความรุนแรงแต่เพียงผู้เดียว

นักปรัชญาการเมืองอาจจำแนกรัฐต่าง ๆ ว่าเป็น "รัฐอธิปไตย" ก็ต่อเมื่อรัฐเหล่านั้นมิได้ขึ้นตรงหรืออยู่ภายใต้อำนาจการปกครองจากรัฐอื่น ๆ ทั้งในเชิงอำนาจอธิปไตยภายนอกหรือการใช้อำนาจครอบงำ รูปแบบของรัฐที่เกิดจากการรวมตัวกันอยู่เป็นหลาย ๆ รัฐเรียกว่า "สหพันธรัฐ" เป็นรูปแบบของรัฐที่การบังคับใช้อำนาจอธิปไตยและรัฐธรรมนูญขึ้นอยู่กับรัฐบาลส่วนกลางแห่งสหพันธ์ (คล้ายกับระบอบสมาพันธรัฐของสมาพันธรัฐสวิส) รูปแบบของรัฐดังกล่าวมีความแตกต่างจากรัฐอธิปไตยทั่วไปตรงที่รัฐย่อยในแต่ละรัฐนั้น ๆ ได้ถ่ายโอนอำนาจอธิปไตยบางส่วนของตนไปขึ้นตรงกับรัฐบาลสหพันธ์อย่างสมบูรณ์

ในบางกรณีเราสามารถจำแนกรูปแบบต่าง ๆ ของรัฐได้อย่างง่าย ๆ ตามองค์ประกอบหรือจุดเด่นที่พบเห็นได้ชัด แนวคิดเกี่ยวกับรัฐในทางทฤษฎีหรือในอุดมคติซึ่งยึดโยงกับความเป็น "ชาติ" ได้รับความนิยมอย่างมากในยุโรปช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 แต่ไม่ค่อยเกิดขึ้นในภูมิภาคอื่นหรือในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน ในทางตรงกันข้ามรัฐบางรัฐมีความพยายามที่จะสร้างคุณธรรมผ่านการสร้างความหลากหลายทางเชื้อชาติหรือข้ามชาติ (เช่นในกรณีของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีกับสหภาพโซเวียตเป็นต้น) ซึ่งได้เน้นย้ำให้เห็นถึงคุณลักษณะที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของพลเมืองทุกคนผ่านการนำเสนอในรูปแบบของระบอบอัตตาธิปไตย ความชอบธรรมของกษัตริย์หรืออุดมการณ์ทางการเมือง ส่วนรัฐที่ปกครองด้วยระบอบฟาสซิสต์หรือระบอบอำนาจนิยมมักส่งเสริมแนวคิดในเรื่องความเหนือกว่าทางเชื้อชาติ รัฐที่นิยมชมชอบในระบอบดังกล่าวอาจนำแนวคิดในเรื่องของความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันหรือการไม่แบ่งแยกมานำเสนอ: เช่นระบอบการปกครองแบบ *res publica* ของโรมโบราณ กับ *Rzeczpospolita* ของ เครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย ซึ่งระบอบที่กล่าวมาข้างตนยังมีอิทธิพลสำคัญต่อรูปแบบการปกครองของสาธารณรัฐสมัยใหม่มาจนถึงปัจจุบัน 

แนวคิดที่ว่าด้วย "รัฐฆราวาส" ซึ่งคอยทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางของศาสนา หรือ "นครรัฐ" ที่มีขนาดค่อนข้างเล็ก ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นรูปแบบการปกครองที่ค่อนข้างแพร่หลายและประสบความสำเร็จมาตั้งแต่สมัยโบราณ ได้ถูกลดทอนบทบาทและความสำคัญลงในยุคร่วมสมัย นครรัฐขนาดเล็กที่ยังมีเอกราชและอธิปไตยเป็นของตนในโลกสมัยใหม่ ได้แก่ นครรัฐวาติกัน ราชรัฐโมนาโก และ สาธารณรัฐสิงคโปร์ รวมถึงนครรัฐที่รวมตัวกันอยู่ในรูปแบบของสหพันธรัฐตัวอย่างเช่น รัฐของประเทศเยอรมนี หรืออาจเป็นเขตปกครองตนเองที่อยู่ภายใต้อำนาจอธิปไตยที่จำกัดในระดับหนึ่งตัวอย่างเช่น ฮ่องกง ยิบรอลตาร์ และ เซวตา การแบ่งแยกเมืองหรือการสร้างนครรัฐใหม่ (ทั้งในรูปแบบของรัฐอธิปไตยหรือสหพันธรัฐ) ก็ยังคงมีการหารือกันอยู่ตลอดในช่วงต้นของศตวรรษที่ 21 เช่นในกรณีของกรุงลอนดอน เป็นต้น

### รัฐกับภาคประชาสังคม

ในความคิดทางการเมืองแบบคลาสสิกรัฐถูกระบุว่าเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนการเมือง สังคมการเมือง และภาคประชาสังคม ขณะที่ความคิดทางการเมืองสมัยใหม่ทำให้รัฐชาติกลายเป็นสิ่งที่โดดเด่นขึ้นมาในฐานะรูปแบบของสังคมการเมืองภาคประชาสังคมและในรูปแบบของสังคมเศรษฐกิจ ดังนั้นแล้วความเป็นรัฐชาติในชุดความคิดแบบสมัยใหม่ย่อมต้องขัดแย้งกับความเป็นภาคประชาสังคมอย่างแน่นอน

อันโตนีโอ กรัมชี (Antonio Gramsci) เชื่อว่าภาคประชาสังคมเป็นรากฐานที่สำคัญต่อกิจกรรมทางการเมือง เช่น การสร้างอัตลักษณ์ การต่อสู้ทางอุดมการณ์ การจัดกิจกรรมโดยกลุ่มปัญญาชน หรือ การใช้อำนาจครอบงำ และภาคประชาสังคมเองก็ทำหน้าที่เป็นจุดเชื่อมโยงให้กับขอบเขตทางเศรษฐกิจและการเมือง สิ่งที่เกิดขึ้นจากการกระทำร่วมกันของภาคประชาสังคม กรัมชีเรียกสิ่งนี้ว่า "สังคมการเมือง" โดยชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของแนวคิดเรื่องรัฐในฐานะการเมืองว่าการเมืองมิใช่กระบวนการรูปแบบเดียวของการจัดการทางการเมือง แต่เป็นการที่กิจกรรมขององค์กรภาคประชาสังคมที่กำหนดเงื่อนไขกิจกรรมของพรรคการเมืองหรือสถาบันของรัฐ และในทางกลับกันภาคประชาสังคมก็ถูกกำหนดโดยกิจกรรมรูปแบบเหล่านั้นอีกทอดหนึ่ง ขณะที่ หลุยส์ อัลตูแซร์ (Louis Althusser) มีความเห็นแย้งว่าองค์กรภาคประชาสังคมเช่น โบสถ์ โรงเรียน และครอบครัว เป็นส่วนหนึ่งของ "กลไกรัฐเชิงอุดมการณ์" ซึ่งเติมเต็ม "กลไกรัฐที่กดขี่" (เช่น ตำรวจและทหาร) ในการสร้างความสัมพันธ์ทางสังคม

เยือร์เกิน ฮาแบร์มาส (Jürgen Habermas) ชี้ให้เห็นถึงปริมณฑลสาธารณะว่ามีความแตกต่างไปจากปริมณฑลทั่วไปทั้งในทางเศรษฐกิจและการเมือง

หากพิจารณาถึงบทบาทของกลุ่มก้อนทางสังคมในจำนวนที่หลากหลาย การพัฒนานโยบายสาธารณะและการเชื่อมโยงระหว่างระบบราชการโดยรัฐกับสถาบันอื่น ๆ การระบุขอบเขตของรัฐอย่างกว้าง ๆ จึงกลายเป็นเรื่องยากมากขึ้น การแปรรูปและการโอนกิจการของเอกชนมาเป็นของรัฐ รวมถึงการสร้างหน่วยงานกำกับดูแลขึ้นมาใหม่ยังได้เปลี่ยนขอบเขตหน้าที่และบทบาทของรัฐซึ่งเกี่ยวเนื่องกับสังคมด้วย บ่อยครั้งที่สถานภาพขององค์กรเสมือนอิสระจะมีความไม่ชัดเจนจึงทำให้เกิดข้อถกเถียงในหมู่นักรัฐศาสตร์ว่าพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของรัฐหรือภาคประชาสังคมหรือไม่มากน้อยเพียงใด นักรัฐศาสตร์บางคนมักจะพูดถึงเครือข่ายทางนโยบายและการปกครองแบบกระจายอำนาจในสังคมสมัยใหม่มากกว่าจะพูดถึงระบบราชการหรือการควบคุมนโยบายโดยตรงของรัฐ

### สัญลักษณ์

ดูเพิ่ม: สัญลักษณ์ประจำชาติ
ภาพตัวอย่างธงชาติของกลุ่มประเทศสมาชิกในสหประชาชาติ โดยปกติแล้วธงชาติมักจะเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงให้เห็นถึงอัตลักษณ์ประจำชาติของรัฐอธิปไตยนั้น ๆ
สัญลักษณ์ประจำชาติทำหน้าที่แสดงให้เห็นถึง "อัตลักษณ์" และ "ค่านิยม" โดยพื้นฐานของแต่ละรัฐชาติไม่เพียงแต่รัฐที่มีอำนาจอธิปไตยเท่านั้น แต่ยังครอบคลุมถึงประเทศที่ตกอยู่ในสถานภาพอาณานิคมอีกด้วย

* คำขวัญประจำชาติ
* ตราอาร์ม หรือ ตราแผ่นดิน
* ตราสัญลักษณ์
* ธงชาติ
* เพลงชาติ
* สีประจำชาติ

ความเป็นมา
----------

การเกิดขึ้นของรัฐในรูปแบบแรกสุดคาดว่าน่าจะเกิดขึ้นเมื่อใดก็ตามที่ผู้ใช้อำนาจมีศักยภาพในการที่จะรวมอำนาจไว้ที่ศูนย์กลางอย่างมีเสถียรภาพ เงื่อนไขที่สำคัญอย่างยิ่งต่อการเกิดขึ้นของรัฐ คือ การตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ การทำเกษตรกรรมเช่น ข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ หรือข้าวฟ่าง เนื่องจากเป็นธัญพืชที่สามารถผลิตได้ในปริมาณที่มาก หรือแม้แต่การจัดเก็บภาษี การจดบันทึก และการจัดสรรทรัพยากร ทั้งหมดที่กล่าวมาข้างต้นล้วนแต่เป็นส่วนสำคัญที่ช่วยสร้างความเข้มแข็งให้กับชุมชนภายในรัฐทั้งสิ้น กล่าวอีกนัยหนึ่งคือเกษตรกรรมเป็นการเปิดทางไปสู่การมีชนชั้นทางสังคมที่ผู้คนในสังคมไม่จำเป็นต้องใช้เวลาส่วนใหญ่ในการดำรงชีพด้วยตนเอง การเขียนจดบันทึกที่สามารถทำให้จดบันทึกรวบรวมรวมข้อมูลสำคัญได้ รวมถึงการวางโครงสร้างของระบบราชการก็เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้อำนาจรัฐสามารถขยายขอบเขตออกไปได้กว้างไกลมากยิ่งขึ้น

อารยธรรมโบราณถือกำเนิดขึ้นในบริเวณภูมิภาคอียิปต์, เมโสโปเตเมีย, ชมพูทวีป, จีน, มีโซอเมริกา และในบริเวณเทือกเขาแอนดีส ความเป็น "สังคมไร้รัฐ" ถูกแทนที่ด้วยความเป็น "รัฐประชาชาติสมัยใหม่" ผ่านการจัดระเบียบทางการเมืองของสังคมทั่วโลก สังคมโบราณแบบกลุ่มนักล่า คนเก็บของป่าล่าสัตว์ หรือแบบชนเผ่าขนาดใหญ่ ทั้งหมดนี้ต่างก็มีรากฐานมาจากวัฒนธรรมการต้อนฝูงสัตว์หรือการทำเกษตรกรรมทั้งสิ้น โดยที่งานวิจัยในปัจจุบันก็ยังไม่สามารถระบุช่วงระยะเวลาของสังคมไร้รัฐว่ายาวนานมากน้อยเพียงใดได้อย่างชัดเจน แต่สิ่งที่สามารถชี้ให้เห็นชัดได้คือสังคมรูปแบบไร้รัฐกินระยะเวลายาวนานมานับตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์หรือแม้แต่ก่อนการเกิดขึ้นของยุคประวัติศาสตร์และอารยธรรมของมนุษย์อย่างแน่นอน

องค์กรหลักที่มีสถานภาพและอิทธิพลเทียบเท่ากับสถานภาพของรัฐในสมัยโบราณ ตัวอย่างเช่น องค์กรทางศาสนา โบสถ์ หรือ นครรัฐ

นับตั้งแต่ปลายคริสตศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา ที่ดินบนโลกสามารถตั้งถิ่นฐานอยู่อาศัยได้เกือบทั้งหมด โลกถูกแบ่งออกเป็นพื้นที่ที่มีเขตแดนชัดเจนไม่มากก็น้อย โดยมีรัฐต่าง ๆ คอยอ้างสิทธิและอำนาจอธิปไตยในการปกครองเขตแดนของตนทั้งสิ้น ทั้งที่ก่อนหน้าก็ไม่เคยมีผู้อยู่อาศัยหรือผู้ใดอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนที่ค่อนข้างใหญ่ขนาดนี้มาก่อน หรืออาจจะมีชนร่อนเร่อาศัยอยู่แต่ก็มิได้ดำรงชีพรวมตัวกันอยู่เป็นแบบรัฐ อย่างไรก็ตามแม้ว่ารัฐชาติสมัยใหม่จะทำหน้าที่ในการอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนของตน แต่ก็ยังมีพื้นที่กว้างใหญ่อีกมาก ตัวอย่างเช่น ป่าดิบชื้นแอมะซอนที่อาจจะมีแค่คนพื้นเมืองอาศัยอยู่เพียงกลุ่มเดียวเท่านั้นหรือไม่มีเลย (บ้างก็มิได้มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนจากโลกภายนอก) นอกจากนี้ยังมีสิ่งที่เรียกกันว่า "รัฐล้มเหลว" ซึ่งเป็นรัฐที่มิได้มีอำนาจในการปกครองดินแดนที่อ้างสิทธิ์ทั้งหมดในทางพฤตินัยหรือในกรณีที่อำนาจของตนถูกท้าทายเป็นปฏิปักษ์ ปัจจุบันประชาคมระหว่างประเทศประกอบด้วยรัฐอธิปไตยทั้งสิ้นประมาณ 200 รัฐ ในแต่ละรัฐก็จะมีตัวแทนของตนประจำการอยู่ในองค์กรสหประชาชาติซึ่งทำหน้าที่รักษาสันติภาพและความมั่นคงของตนภายใต้ระบอบระหว่างประเทศ

### สังคมไร้รัฐในยุคก่อนประวัติศาสตร์

บทความหลัก: สังคมไร้รัฐ
ในประวัติศาสตร์การดำรงอยู่ของมนุษยชาติโดยส่วนใหญ่มักอาศัยอยู่ในรูปแบบ "สังคมไร้รัฐ" ที่มีลักษณะเฉพาะ คือ ขาดการกระจุกตัวและปรากฎให้เห็นถึงความเหลื่อมล้ำเป็นอย่างมากทั้งในเชิงอำนาจทางเศรษฐกิจและการเมือง

นักมานุษยวิทยา ชื่อ ทิม อิงโกลด์ (Tim Ingold) ได้ระบุเอาไว้ว่า:

> ในองค์ความรู้ทางมานุษยวิทยาที่ปัจจุบันค่อนข้างล้าสมัยนั้น ยังไม่เพียงพอที่จะชี้ให้เห็นว่าคนเก็บของป่าล่าสัตว์รู้สึกอย่างไรกับการอยู่ใน 'สังคมไร้รัฐ' ราวกับว่าชีวิตทางสังคมของพวกเขานั้นขาดหายไปหรือยังไม่สำเร็จมากพอ โดยที่จะต้องรอให้เสร็จสมบูรณ์เสียก่อนผ่านวิวัฒนาการเชิงกลไกโดยรัฐ ในทางกลับกันหลักการสำคัญทางสังคมของคนกลุ่มนั้นดังที่ ปีแยร์ คลาตส์ (Pierre Clastres) ได้กล่าวเอาไว้นั้น โดยพื้นฐานแล้วบุคคลในสังคมไร้รัฐมักจะมี 'ความรู้สึกต่อต้าน' ความเป็นรัฐอยู่เสมอ
> 
> 

### ยุคหินใหม่

ข้อมูลเพิ่มเติม: ยุคหินใหม่ และ สังคมของรัฐในยุคสำริด
ในช่วงยุคหินใหม่สังคมมนุษย์มีการปฏิรูปทางวัฒนธรรมและเศรษฐกิจขนานใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นพัฒนาการทางด้านเกษตรกรรม การตั้งถิ่นฐานอยู่อย่างเป็นหลักแหล่ง ความหนาแน่นของประชากรที่เพิ่มขึ้น และการใช้เครื่องมือช่วยในการผลิตเครื่องปั้นดินเผาที่ดูมีความซับซ้อนมากขึ้นกว่าแต่เก่าก่อน

นอกจากนี้ยังมีการเพาะปลูกแบบอยู่ประจำเป็นหลักแหล่ง ซึ่งทั้งหมดนี้ก็จะนำไปสู่การพัฒนาแนวคิดสิทธิในทรัพย์สิน การกสิกรรม การเกิดขึ้นของสังคมแบบครอบครัวใหญ่ มีการจัดเตรียมปัจจัยขั้นพื้นฐานสำหรับบุคคลภายนอกครอบครัวอย่างการผลิตอาหารส่วนเกินจำนวนมาก ส่งผลให้เกิดการแบ่งงานกันมากขึ้นและทำให้ผู้คนมีทักษะอื่น ๆ นอกเหนือไปจากการสรรหาหรือผลิตอาหารได้เอง สถานภาพของรัฐในยุคแรกมีลักษณะของสังคมที่มีการแบ่งชนชั้นออกจากกันอย่างชัดเจน โดยมีชนชั้นปกครองที่มีความมั่งคั่งและสิทธิพิเศษเหนือกว่าพลเมืองโดยทั่วไป ซึ่งชนชั้นดังกล่าวก็ตกอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของ "เจ้าผู้ปกครอง" อีกทอดหนึ่ง ชนชั้นปกครองเริ่มสร้างความแตกต่างทางชนชั้นผ่านรูปแบบของสถาปัตยกรรมและขนบธรรมเนียมทางวัฒนธรรมที่ต่างไปจากชนชั้นแรงงานอย่างชัดเจน

มีผู้ที่เสนอว่ารัฐแบบรวมศูนย์ในอดีตได้รับการพัฒนาขึ้นเพื่อทำหน้าที่ในการบริหารจัดการระบบสาธารณูปโภคขนาดใหญ่ (เช่น การมีระบบชลประทาน) และเพื่อควบคุมกลไกทางเศรษฐกิจที่ซับซ้อนมากขึ้นตามเวลา ทั้งหมดนี้ชี้ให้เห็นถึงสภาพวิถีชีวิตและการดำรงอยู่ของสังคมที่รวมตัวกันอยู่แบบหลวม ๆ ไม่ซับซ้อน ปราศจากการแบ่งชนชั้นผ่านการกระจายอำนาจทางการเมืองจากหลายแห่ง แม้ว่าหลักฐานทางโบราณคดีและหลักมานุษยวิทยาสมัยใหม่จะไม่สนับสนุนแนวคิดดังกล่าวก็ตาม

### สมัยยูเรเซียโบราณ

ดูเพิ่ม: เมโสโปเตเมีย, อียิปต์โบราณ, อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ, และ อารยธรรมลุ่มแม่น้ำหวง
โดยทั่วไปแล้วอารยธรรมเมโสโปเตเมียถูกจัดให้เป็นอารยธรรมแรกสุดหรือสังคมซับซ้อนแรกสุดของประวัติศาสตร์มนุษยชาติ ซึ่งหมายความว่าอารยธรรมดังกล่าวจะต้องประกอบด้วยนครต่าง ๆ การแบ่งงานเต็มเวลา การกระจุกตัวของทุน ความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ ชนชั้นปกครอง ความสัมพันธ์ของชุมชน ซึ่งขึ้นอยู่กับถิ่นที่อยู่มากกว่าความเป็นญาติมิตร จะด้วยการค้าทางไกล การก่อสร้างสถาปัตยกรรมหรืออนุสรณ์สถานขนาดใหญ่ การมีรูปแบบของศิลปะและวัฒนธรรมที่มีมาตรฐาน การจดบันทึก คณิตศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ ทั้งหมดนี้ล้วนส่งผลให้อารยธรรมเมโสโปเตเมียถูกจัดให้เป็นอารยธรรมที่มีลายลักษณ์อักษรเป็นแห่งแรกของโลก อิทธิพลของอารยธรรมเมโสโปเตเมียก่อให้เกิดกฎหมายลายลักษณ์อักษรฉบับแรก ๆ ของโลก องค์ความรู้ทางด้านโลหะวิทยาของชาวเมโสโปเตเมียได้รับการเผยแพร่ไปทั่วทวีปแอฟโฟร-ยูเรเชียตั้งแต่ 3,000 ปีก่อนคริสตกาล นำไปสู่การปฏิวัติทางการทหารที่ใช้อาวุธซึ่งทำมาจากทองหรือสัมฤทธิ์เป็นหลัก ส่งผลให้เอื้อต่อการทำสงครามซึ่งจะนำไปสู่การเกิดขึ้นรัฐชาติต่าง ๆ ในเวลาต่อมา

### สมัยคลาสสิก

ดูเพิ่ม: ประชาธิปไตยแบบเอเธนส์ และ สาธารณรัฐโรมัน
ภาพวาดหมู่ของวุฒิสมาชิกโรมันขณะกำลังหารืออยู่กับ จูเลียส ซีซาร์ (Julius Caesar) ผู้เผด็จการแห่งสาธารณรัฐโรมัน
แม้ว่ารูปแบบของรัฐจะมีตัวตนอยู่ก่อนการมาถึงของอาณาจักรกรีกโบราณ แต่ก็เป็นที่รู้กันว่าชาวกรีกเป็นอานารยชนกลุ่มแรก ๆ ที่ได้กำหนดปรัชญาการเมืองที่ว่าด้วยรัฐไว้อย่างชัดเจน โดยได้วิเคราะห์และจำแนกถึงโครงสร้างของสถาบันทางการเมืองไว้อย่างเป็นเหตุเป็นผล ซึ่งในยุคก่อนหน้ามีการอธิบายรูปแบบของรัฐต่าง ๆ และให้เหตุผลไว้เพียงแค่ในแง่ของหลักการทางศาสนาแต่เพียงเท่านั้น

นวัตกรรมทางการเมืองที่สำคัญหลายประการในสมัยคลาสสิกมีจุดกำเนิดมาจากนครรัฐกรีกและสาธารณรัฐโรมัน นครรัฐกรีกก่อนคริสตศตวรรษที่ 4 ได้มอบสิทธิความเป็นพลเมืองให้แก่ประชากรของตนอย่างเสรี และในกรุงเอเธนส์สิทธิเหล่านี้ก็ได้ถูกควบรวมเข้ากับรูปแบบการปกครองที่เป็นประชาธิปไตยโดยตรง ซึ่งจะเป็นรากฐานที่สำคัญที่สุดให้กับชุดความคิดและประวัติศาสตร์ทางการเมืองในสมัยปัจจุบัน

### สมัยฟิวดัล

ดูเพิ่ม: ระบบฟิวดัล และ สมัยกลาง
ในสมัยกลางของยุโรป รัฐได้รับการจัดตั้งขึ้นตามหลักการของ "ระบบศักดินาสวามิภักดิ์" หรือ "ระบบฟิวดัล" ผ่านความสัมพันธ์ระหว่างชนชั้นขุนนางกับข้าราชบริพารกลายเป็นศูนย์กลางของการจัดระเบียบทางสังคมแบบใหม่ที่นำไปสู่การพัฒนาลำดับชั้นทางสังคมที่เข้มข้นและเห็นเด่นชัดมากยิ่งขึ้น

ความขัดแย้งในเรื่องของการจัดเก็บภาษีระหว่างกษัตริย์และชนชั้นต่าง ๆ ในสังคม (โดยเฉพาะชนชั้นนำและประชาชนทั่วไป) ทำให้เกิดสิ่งที่เรียกว่า "บรรษัทนิยมโดยรัฐ" หรือ การถือครองที่ดินขึ้นในสมัยปัจจุบัน ซึ่งมีลักษณะเฉพาะ คือ มีรัฐสภาไว้สำหรับรวบรวมกลุ่มบุคคลสำคัญในสังคมเพื่อทำหน้าที่เจรจากับกษัตริย์ทั้งในเรื่องของกฎหมายและเศรษฐกิจ ภายใต้โครงสร้างของระเบียบฐานันดรแห่งราชอาณาจักร การปกครองรูปแบบดังกล่าวส่งผลให้อุดมการณ์ของรัฐบ้างก็เป็นไปตามแนวทางของสภา บ้างก็ตกอยู่ภายใต้การครอบงำของกษัตริย์ ซึ่งทั้งหมดก็นำไปสู่การรวมศูนย์อำนาจทั้งในเชิงนิติบัญญัติและอำนาจทางการทหารที่มากยิ่งขึ้น ระบอบดังกล่าวเริ่มก่อตัวขึ้นในช่วงต้นของศตวรรษที่ 15 การรวมศูนย์อำนาจรูปแบบนี้ก่อให้เกิดระบอบการปกครองโดยรัฐที่เรียกกันว่า "สมบูรณาญาสิทธิ์"

### รัฐชาติสมัยใหม่

ดูเพิ่ม: บรรษัท, รัฐธรรมนูญ, โลกาภิวัตน์, เสรีนิยมใหม่, และ อำมาตยาธิปไตย
การสร้างความเป็นหนึ่งอันเดียวกันทางด้านวัฒนธรรมในระดับชาติมีส่วนสำคัญอย่างยิ่งต่อการเกิดขึ้นของระบบรัฐชาติสมัยใหม่ นับตั้งแต่ในสมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์แต่ละรัฐต่างก็ได้รับการสถาปนาจัดตั้งขึ้นตามพื้นฐานระดับชาติเสียเป็นส่วนใหญ่ อย่างไรก็ตามแนวคิดเรื่อง รัฐประชาชาติ (national state) ก็มิได้มีความหมายเหมือนกับคำว่า รัฐชาติ (nation state) เสียทีเดียว แม้แต่ในสังคมที่มีเชื้อชาติเดียวกันเสียเป็นส่วนใหญ่ก็มิได้หมายความว่าจะต้องมีการติดต่อสื่อสารหรือมีปฏิสัมพันธ์กันอย่างสมบูรณ์ภายในรัฐหรือชาติเสมอไป ดังนั้นหน้าที่และบทบาทของรัฐคือการส่งเสริม "ลัทธิชาตินิยม" อย่างแข็งขัน โดยเน้นไปที่การกำหนดสัญลักษณ์ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำหน้าที่เป็นอัตลักษณ์ประจำชาติ

ชาลส์ ทิลลี ได้ให้เหตุผลว่าจำนวนรัฐทั้งหมดในภูมิภาคยุโรปตะวันตกลดลงอย่างรวดเร็วตั้งแต่สมัยกลางตอนปลายไปจนถึงสมัยใหม่ตอนต้นในระหว่างกระบวนการก่อตัวขึ้นของรัฐ ขณะที่งานวิจัยอื่น ๆ ได้โต้แย้งว่าการลดลงของรัฐในยุโรปตะวันตกนั้นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงหรือไม่อย่างไร ส่วน เอ็ดมันด์ เบิร์ก (Edmund Burke) ได้เคยแสดงความเห็นไว้ว่า "รัฐที่ปราศจากหนทางในการเปลี่ยนแปลงบางประการ ก็ปราศจากหนทางในการอนุรักษ์" (ภาพสะท้อนเกี่ยวกับการปฏิวัติในประเทศฝรั่งเศส)

เฮนดริก สปรูอิต (Hendrik Spruyt) ได้ชี้ให้เห็นว่าการเมืองในยุคของรัฐชาติสมัยใหม่นั้นมีความแตกต่างจากการเมืองในยุคก่อนอยู่สองประเด็นหลัก ได้แก่:

1. รัฐชาติสมัยใหม่มีศักยภาพในการแทรกแซงสถานภาพทางสังคมที่อยู่ภายใต้การปกครองของตนมากขึ้น
2. รัฐชาติสมัยใหม่ได้รับการสนับสนุนโดยหลักการของอธิปไตยทางกฎหมายระหว่างประเทศและความเท่าเทียมกันทางกฎหมายโดยรัฐ

ลักษณะทั้งสองนี้เริ่มปรากฏให้เห็นตั้งแต่สมัยกลางตอนปลายแต่รูปแบบของรัฐชาติสมัยใหม่ใช้เวลาหลายศตวรรษกว่าจะบรรลุผลได้อย่างมั่นคง ลักษณะอื่นนอกเหนือจากนี้ของรัฐชาติสมัยใหม่ก็คือ รัฐเหล่านี้มีแนวโน้มที่จะให้ความสำคัญกับการเมืองในระดับชาติ ซึ่งมีความเป็นเป็นเอกภาพและมีระบบราชการที่มีเหตุผลอย่างถูกต้องตามกฎหมายเสียมากกว่า

ความเสมอภาคของอำนาจอธิปไตยไม่ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในการเมืองระดับโลกอย่างสมบูรณ์ จนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่สองท่ามกลางกระแสของการปลดปล่อยรัฐอาณานิคม อดัม เกอตาชิว ได้ระบุเอาไว้ว่ากว่าที่จะมีการรับรองอธิปไตยของประชาชนผ่านบริบททางกฎหมายระหว่างประเทศขึ้นก็ต้องรอจนกว่าจะมีปฏิญญาสากลว่าด้วยการให้อิสรภาพแก่ประเทศและประชาชนภายใต้อาณานิคมใน ค.ศ. 1960 นักประวัติศาสตร์ เจน เบอร์แบงก์ และ เฟรเดอริก คูเปอร์ ได้ชี้ให้เห็นว่า ระบบอธิปไตยแบบเว็สท์ฟาเลิน – เป็นแนวคิดที่แสดงให้เห็นถึงขอบเขตอำนาจรัฐที่มีความเป็นเอกภาพและมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างรัฐอย่างทัดเทียมกัน – "ทั้งหมดที่กล่าวมานี้เกี่ยวข้องกับสนธิสัญญาในปี ค.ศ. 1948 มากกว่าสนธิสัญญาที่ร่างขึ้นในปี ค.ศ. 1648"

ทฤษฎีว่าด้วยจุดมุ่งหมายของรัฐ
-----------------------------

ดูเพิ่ม: บรรษัทนิยม และ ทฤษฎีอติชน
ทฤษฎีทางการเมืองที่ว่าด้วยรัฐโดยส่วนใหญ่สามารถแบ่งออกเป็นทั้งหมดได้สองประเภท ทฤษฎีแรกเรียกว่า "เสรีนิยม" กับ "อนุรักษนิยม" ซึ่งปฏิบัติต่อระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมตามแบบแผนที่กำหนด จากนั้นจึงมุ่งเน้นไปที่บทบาทและหน้าที่ของรัฐในสังคมระบอบทุนนิยม ทฤษฎีเหล่านี้มีแนวโน้มที่จะมองว่ารัฐเป็นตัวแทนขององค์กรที่เป็นกลาง ซึ่งแยกออกจากกรอบของสังคมและเศรษฐกิจอย่างชัดเจน ในทางกลับกันทฤษฎีที่สองอย่าง "มากซิสต์" และ "อนาธิปไตย" กลับมองว่าการเมืองเป็นสิ่งที่มีความใกล้ชิดกับความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจเป็นอย่างมาก โดยเน้นย้ำไปที่ความสัมพันธ์ระหว่างอำนาจทางเศรษฐกิจและอำนาจทางการเมืองเป็นหลัก ทฤษฎีเหล่านี้มักมองว่ารัฐเป็นแค่เครื่องมือของกลุ่มผลประโยชน์กลุ่มใดกลุ่มหนึ่งที่ต้องการสนองผลประโยชน์เพื่อชนชั้นนำทางสังคมเสียเป็นส่วนใหญ่

### มุมมองอนาธิปไตย

บทความหลัก: ลัทธิอนาธิปไตย
โปสเตอร์ IWW ว่าด้วย "พีระมิดของระบบทุนนิยม" (*Pyramid of Capitalist System*) (ป. 1911) ที่บรรยายถึงมุมมองการต่อต้านระบอบทุนนิยมที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานทางสถิติ/โครงสร้างของสังคมทุนนิยม
ลัทธิอนาธิปไตยเป็นปรัชญาการเมืองที่ถือว่ารัฐและลำดับชั้นทางสังคมนั้นเป็นสิ่งไม่จำเป็นและเป็นภัยต่อสังคม ลัทธิดังกล่าวสนับสนุนแนวคิดสังคมไร้รัฐหรือสังคมแบบอนาธิปไตย ซึ่งเป็นสังคมที่เน้นไปที่การจัดการและปกครองด้วยตนเองผ่านรากฐานที่ตั้งอยู่บนสถาบันหรือสหกรณ์โดยสมัครใจ

ลัทธิอนาธิปไตยเชื่อว่ารัฐเป็นเครื่องมือในการครอบงำและการปราบปรามโดยธรรมชาติมิว่าผู้ใดจะเป็นผู้ปกครองก็ตาม ผู้นิยมลัทธิอนาธิปไตยตั้งข้อสังเกตว่ารัฐมีอำนาจผูกขาดการใช้ความรุนแรงตามกฎหมาย ซึ่งต่างไปจากแนวคิดของลัทธิมากซ์ พวกอนาธิปไตยเชื่อว่าการปฏิวัติยึดอำนาจรัฐไม่ควรเป็นแค่เป้าหมายทางการเมืองเพียงอย่างเดียวแต่เชื่อว่าลัทธิอนาธิปไตยจะต้องรื้อถอนกลไกของความเป็นรัฐออกไปให้หมดพร้อมกับสร้างความสัมพันธ์ทางสังคมชุดอื่นขึ้นมา โดยมิตั้งอยู่บนพื้นฐานของอำนาจรัฐแต่อย่างใด

ผู้ที่นิยมลัทธิอนาธิปไตยคริสเตียนหลายคน ดังเช่น ฌัก แอลูล (Jacques Ellul) ได้เคยเปรียบสถานภาพของอำนาจรัฐและการเมืองไว้ในหนังสือวิวรณ์ของตนว่าเป็นสิ่งที่เดรัจฉานต่อสังคมเป็นอย่างมาก

### มุมมองทุนนิยมอนาธิปไตย

บทความหลัก: ทุนนิยมอนาธิปไตย
นักทุนนิยมอนาธิปไตย เช่น เมอร์เรย์ ร็อธบาร์ด (Murray Rothbard) ได้เสนอและจำแนกข้อสรุปเกี่ยวกับกลไกของรัฐในมุมมองแบบอนาธิปไตยไว้ด้วยเหตุผลที่ต่างกัน โดยปกติแล้วหลักการที่ผู้นิยมลัทธิอนาธิปไตยยึดถือมากที่สุดมีทั้งหมด 2 ประการได้แก่ "ความยินยอม" และ "การไม่ริเริ่มในสิ่งใด" ความยินยอมในทฤษฎีทุนนิยมอนาธิปไตยกำหนดให้บุคคลต้องยินยอมต่อขอบเขตอำนาจของรัฐอย่างชัดเจน เว้นแต่ *ความยินยอมโดยปริยายของล็อก* (*Lockean tacit consent*) ความยินยอมดังกล่าวมีโอกาสที่จะก่อให้เกิดการแบ่งแยกดินแดนซึ่งเป็นปฏิปักษ์ต่อแนวความคิดเกี่ยวกับการผูกขาดการใช้อำนาจความรุนแรงโดยรัฐ การผูกขาดอำนาจแบบบีบบังคับถือว่าเป็นสิ่งที่จะต้องถูกแยกออกจากการไม่ริเริ่มการใช้กำลังอย่างชัดเจน เนื่องจากจะต้องใช้กำลังเพื่อป้องกันมิให้กลุ่มบุคคลอื่นเสนอบริการแบบเดียวกับที่นักอนาธิปไตยเป็น นักทุนนิยมอนาธิปไตยมีชุดความเชื่อพื้นฐานที่ว่าการแทนที่อำนาจผูกขาดโดยรัฐด้วยการให้บริการที่มีสิทธิ์แข่งขันนั้นเป็นสิ่งจำเป็นในบริบทเชิงบรรทัดฐานและความยุติธรรมต่อสังคม

นักทุนนิยมอนาธิปไตยเชื่อว่าการแข่งขันและการโอนกิจการของรัฐมาเป็นของเอกชนจะส่งผลในทางที่ดีให้กับมูลค่าทางการตลาดและเศรษฐกิจมากกว่า เมอร์เรย์ ร็อธบาร์ด ได้ระบุเหตุผลของตนไว้ในหนังสือชื่อ *อำนาจและการตลาด* (*Power and Market*) ว่าหน้าที่และกิจการใด ๆ ของรัฐบาลจะสามารถบรรลุผลได้ดีกว่าหากหน้าที่นั้นตกอยู่ภายใต้การดำเนินการของตัวแสดงที่เป็นเอกชน โดยที่อำนาจดังกล่าวจะต้องครอบคลุมตั้งแต่อำนาจในการป้องกันประเทศ สิทธิ์ในการผลิตหรือควบคุมสาธารณูปโภคพื้นฐาน และการดำเนินคดีทางกฎหมาย

### มุมมองแบบลัทธิมากซ์

บทความหลัก: ทฤษฎีว่าด้วยรัฐของมากซ์
(จากซ้ายไปขวา): คาร์ล มากซ์ (Karl Marx) ป. 1875 และ ฟรีดริช เอ็งเงิลส์ (Friedrich Engels) ป. 1887
มากซ์และเอ็งเงิลส์มีอุดมการณ์ที่ชัดเจนต่อแนวคิดคอมมิวนิสต์ว่าจะต้องเป็น "สังคมที่ปราศจากชนชั้น" ความเป็นรัฐจะต้อง "สูญสลาย" ไป และถูกแทนที่ด้วย "การจัดสรรทรัพยากรด้วยตนเอง" แต่เพียงเท่านั้น โดยอ้างอิงจากรูปแบบของรัฐในอดีตหรือที่ยังหลงเหลืออยู่ผ่านมุมมองเชิงวิเคราะห์และยุทธวิธี แต่ทั้งหมดที่กล่าวมานั้นก็มิใช่รูปแบบเดียวกับสังคมนิยมยูโทเปียไปเสียหมดซะทีเดียว โดยปกติแล้วกลุ่มบุคคลที่พิจารณาว่าตนเป็นผู้นิยมลัทธิมากซ์จะต้องเป็นผู้ที่มิได้ถืออำนาจรัฐและไม่ตกอยู่ภายใต้สถานการณ์ของการจัดสรรรูปแบบโดยสถาบันทางสังคมอย่างแท้จริง หากอ้างอิงตามหลักหรือขอบเขตที่สมเหตุสมผลแล้วจะพบว่ามิได้มี "ทฤษฎีว่าด้วยรัฐโดยมากซ์" แต่เพียงรูปแบบเดียว เนื่องจากแนวคิดของลัทธิมากซ์ที่อ้างว่ามีความแตกต่างกันไปหลากหลายทฤษฎีทั้งหมดแล้วล้วนแต่ได้รับการพัฒนาและต่อยอดโดยกลุ่มผู้นิยมลัทธิมากซ์ทั้งสิ้น

งานเขียนในยุคแรก ๆ ของมากซ์เปรียบภาพของรัฐกระฎุมพีไว้ว่าเป็นดั่งปรสิตที่จัดตั้งขึ้นโดยอยู่บนฐานและโครงสร้างส่วนบนทางเศรษฐกิจที่บริหารงานขัดกับผลประโยชน์ของสาธารณะ นอกจากนี้มากซ์ยังได้ระบุไว้อีกว่าสถานภาพของรัฐนั้นเป็นสิ่งที่สะท้อนให้เห็นถึงความสัมพันธ์ของชนชั้นทางสังคมโดยทั่วไปที่ทำหน้าที่เป็นผู้ควบคุมและปราบปรามการต่อสู้ทางชนชั้น พร้อมกับเป็นเครื่องมืออันจะนำไปสู่การเถลิงขึ้นสู่อำนาจทางการเมืองและการครอบงำโดยกลุ่มชนชั้นผู้ปกครอง ใน *แถลงการณ์พรรคคอมมิวนิสต์* (*The Communist Manifesto*) ซึ่งเป็นงานเขียนของมากซ์เองก็ได้ระบุเอาไว้ว่ารัฐเปรียบเสมือนเป็น "คณะกรรมการสำหรับการบริหารกิจการโดยทั่วไปของกลุ่มชนชั้นกระฎุมพี"

สำหรับนักทฤษฎีมาร์กซิสต์บทบาทของรัฐกระฎุมพีสมัยใหม่ถูกกำหนดขึ้นโดยหน้าที่ของมันเองผ่านระเบียบของทุนนิยมสากล ราล์ฟ มิลิแบนด์ (Ralph Miliband) เสนอว่าชนชั้นปกครองใช้รัฐเป็นเครื่องมือในการครอบงำทางสังคมโดยอาศัยความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล ระหว่างเจ้าหน้าที่รัฐที่มีภูมิหลังเดียวกันกับกลุ่มชนชั้นนายทุน ด้วยเหตุดังกล่าวนี้เองที่ส่งผลให้เจ้าหน้าที่รัฐสามารถแสวงหาผลประโยชน์ร่วมกันกับกลุ่มนายทุนได้ผ่านความสัมพันธ์ทางสังคม เศรษฐกิจ และการเมืองรูปแบบต่าง ๆ

ทฤษฎีว่าด้วยรัฐของกรัมชีชี้ให้เห็นว่ารัฐเป็นแค่สถาบันทางสังคมรูปแบบหนึ่งที่คอยสนับสนุนและรักษาอำนาจการครอบงำของกลุ่มชนชั้นปกครอง และอำนาจรัฐเองก็ได้รับการสนับสนุนผ่านความเป็นมิจฉาทิฐิของสถาบันภาคประชาสังคมอย่าง ดังเช่น โบสถ์ โรงเรียน หรือ สื่อมวลชนอีกทอดหนึ่ง

### ลัทธิพหุนิยม

แนวคิดแบบพหุนิยมเป็นแนวคิดที่มีมุมมองต่อสังคมว่าเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากการช่วงชิงอำนาจทางการเมืองระหว่างกลุ่มบุคคลหรือองค์กรต่าง ๆ ในสังคม และมีมุมมองต่อรัฐว่าเป็นองค์กรทางการเมืองที่เป็นกลาง ซึ่งคอยทำหน้าที่แสดงเจตจำนงของกลุ่มผลประโยชน์กลุ่มใดก็ตามที่สามารถครอบงำกระบวนการเลือกตั้งได้ โรเบิร์ต ดาห์ล (Robert Dahl) ได้พัฒนาทฤษฎีว่าด้วยรัฐในแนวคิดแบบพหุนิยมไว้ว่ารัฐบาลเป็นเพียงแค่เวทีที่เป็นกลางสำหรับการแสวงหาผลประโยชน์โดยมีหน่วยงานส่วนอื่น ๆ ของรัฐคอยทำหน้าที่เป็นกลุ่มผลประโยชน์ทางการเมืองอีกชุดหนึ่ง ด้วยอำนาจที่จัดสรรไว้ให้มีการแข่งขันในสังคมนี้เองนโยบายโดยรัฐจึงเป็นแค่ผลผลิตของการเจรจาต่อรองที่เกิดขึ้นอย่างซ้ำไปซ้ำมา แม้ว่าแนวคิดพหุนิยมจะตระหนักถึงการมีอยู่ของความไม่เท่าเทียมกันในสังคมแต่ในทางกลับกันภาคประชาสังคมก็มีสิทธิและเสรีภาพในการวิพากษ์วิจารณ์รัฐ นอกจากนี้แนวคิดแบบพหุนิยมยังได้เสนอแนะว่าการกระทำของรัฐประชาธิปไตยยุคใหม่เป็นผลมาจากแรงกดดันที่ถูกใช้งานโดยกลุ่มผลประโยชน์ต่าง ๆ ที่ได้รับการจัดตั้งขึ้นมา ดาห์ลเรียกระบอบการปกครองของรัฐประเภทนี้ว่า "ระบอบพหุนิยม"

แนวคิดแบบพหุนิยมได้ถูกท้าทายถึงการมีอยู่เป็นอย่างมากเนื่องจากไม่ได้รับการสนับสนุนจากหลักฐานเชิงประจักษ์ จากการสำรวจจะพบว่าบุคคลากรส่วนใหญ่ที่มีสิทธิในการดำรงตำแหน่งผู้นำระดับสูงมักมาจากชนชั้นหรือฐานันดรที่สูงส่งและร่ำรวย นักวิพากษ์สายพหุนิยมมักอ้างว่าประสงค์ของรัฐมีหน้าที่เป็นแค่ตรายางในการรักษาผลประโยชน์ของชนชั้นนำทางสังคมมากกว่าที่จะรับใช้ผลประโยชน์ของทุกชนชั้นในสังคมอย่างเท่าเทียมกัน

### มุมมองเชิงวิพากษ์ร่วมสมัย

เยือร์เกิน ฮาแบร์มาส มีมุมมองต่อกลไกที่ตั้งอยู่บนฐานและโครงสร้างส่วนบนของสำนักมาร์กซิสต์ที่ใช้เพื่ออธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างรัฐและเศรษฐกิจว่าเป็นสิ่งที่เรียบง่ายเกินไป ฮาแบร์มาสรู้สึกว่ารัฐสมัยใหม่มีบทบาทสำคัญอย่างมากต่อการวางรากฐานที่สำคัญทางเศรษฐกิจ ตัวอย่างก็เช่น บทบาทในการควบคุมกิจกรรมทางเศรษฐกิจ การเป็นผู้ผลิตและผู้บริโภคทางเศรษฐกิจรายใหญ่ผ่านนโยบายอย่างรัฐสวัสดิการแบบแจกจ่ายซ้ำ ซึ่งกิจกรรมรูปแบบดังกล่าวก็เป็นการจัดสรรโครงสร้างทางเศรษฐกิจแบบองค์รวม ดังนั้นจุดมุ่งหมายของรัฐในมุมมองของฮาแบร์มาสจึงไม่สมควรที่จะถูกประเมินค่าว่าเป็นแค่การตอบสนองอย่างอดทนอดกลั้นต่อผลประโยชน์ของแต่ละชนชั้นทางเศรษฐกิจเพียงอย่างเดียว

มีแชล ฟูโก (Michel Foucault) มีมุมมองต่อทฤษฎีการเมืองสมัยใหม่ว่าถูกเน้นไปที่ศูนย์กลางทางอำนาจของรัฐมากเกินไป กล่าวคือฟูโกเชื่อว่าทฤษฎีการเมืองมุ่งเน้นความสนใจไปที่สถาบันทางการเมืองซึ่งมีความเป็นเป็นนามธรรมมากเกินไปและไม่เพียงพอต่อทฤษฎีเชิงปฏิบัติของฝั่งรัฐบาล ดังนั้นในความเห็นของฟูโก "รัฐ" จึงมิใช่สาระสำคัญ เขาเชื่อว่าแทนที่จะพยายามทำความเข้าใจในกิจกรรมของรัฐบาลผ่านการวิเคราะห์คุณสมบัติของความเป็นรัฐ (ในเชิงนามธรรมที่ได้รับการประกอบสร้างขึ้นใหม่) กลับกันนักทฤษฎีการเมืองควรทำหน้าที่ตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงในแนวทางภาคปฏิบัติของรัฐบาลเพื่อทำความเข้าใจต่อการเปลี่ยนแปลงในสภาพธรรมชาติของรัฐเสียจะดีกว่า ฟูโกได้พัฒนาแนวคิดเรื่องความเป็นรัฐบาลขึ้น โดยคำนึงถึงลำดับวงศ์ตระกูลของรัฐเพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการพิจารณาหรือทำความเข้าใจในการปกครองที่เป็นปัจเจก ซึ่งสามารถมีอิทธิพลต่อบทบาทและหน้าที่โดยรวมของรัฐได้

มีแชล ฟูโก (Michel Foucault) มีมุมมองต่อบทบาทของรัฐว่า "*...บางทีรัฐอาจไม่ได้เป็นอะไรที่มีความสลักสำคัญไปมากกว่าความเป็นจริงที่ประกอบสร้างขึ้นจนจับต้องได้ยากเลย ไม่แน่ความเป็นรัฐอาจถูกนิยามไว้ในแวดวงที่คับแคบกว่าที่พวกเราหลายคนคิดไว้ก็ได้...*"
ฟูโกได้ให้เหตุผลว่าเทคโนโลยีเป็นเครื่องมือสำคัญที่ช่วยให้ความเป็นรัฐสามารถเข้าถึงพลเมืองได้ง่ายมากยิ่งขึ้น โดยเสนอว่ารัฐเป็นเครื่องมือหนึ่งในการสำแดงอำนาจทางเทคโนโลยีหรือระบบอำนาจที่มีหลายหัว ดังนั้นแนวคิดของฟูโกจึงเป็นการให้เหตุผลหรือน้ำหนักแก่จุดมุ่งหมายของความเป็นรัฐ แทนที่จะมีมุมมองต่ออำนาจอธิปไตยว่าเป็นสิ่งที่สมควรจะต้องถูกขจัดไปแบบเดียวกันกับมุมมองแบบลัทธิมากซ์หรือแบบอนาธิปไตย เนื่องจากความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์ได้ถูกหยิบยืมนำไปใช้เป็นเครื่องมือในการออกแบบนโยบายของรัฐ ส่งผลให้ฟูโกมีมุมมองต่อการเกิดขึ้นของสาขาวิชาอย่างวิทยาศาสตร์คณิตศาสตร์และสถิติทางคณิตศาสตร์ว่าสามารถทำให้เรามีความเข้าใจต่อกลไกทางเทคโนโลยีที่ส่งผลต่อเป้าหมายหรือความสำเร็จของรัฐนั้น ๆ ได้อย่างไร ที่สำคัญฟูโกก็ยังย้ำให้เห็นว่าการเกิดขึ้นของรัฐชาติสมัยใหม่มิใช่อุบัติเหตุทางประวัติศาสตร์แต่เป็นผลผลิตโดยเจตนา ซึ่งรัฐสมัยใหม่จะต้องเสนอตัวเข้ามารับผิดชอบหรือจัดการ เช่นการเกิดขึ้นของระบอบตำรวจ (ส่วนหนึ่งของความมั่งคั่งของรัฐ) การอนุญาตให้พลเมืองเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของ *ระบอบกฎหมายชนต่างชาติ* (*jus gentium*) จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของ *ความเป็นประชาสังคม* (*civitas*) หลังจากที่ถูกแบ่งแยกออกจากสังคมมนุษย์อย่างจงใจมาเป็นเวลานานนับหลายพันปี ดังนั้นแล้วประชาธิปไตยในมุมมองของฟูโกจึงมิได้เป็นแค่การลงคะแนนเสียงเลือกตั้งที่ถูกจัดขึ้นอย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่าดังที่นักปฏิวัติทางการเมืองหรือนักปรัชญาการเมืองมักมีภาพในหัวว่าเป็นแค่การเรียกร้องสิทธิเสรีภาพทางการเมืองหรือแสวงหาการยอมรับจาก 'ชนชั้นปกครอง' แต่อย่างใด ฟูโกยืนยันว่าทฤษดีดังกล่าวเป็นผลสำเร็จจากความพยายามในการเปลี่ยนผ่านทางเทคโนโลยีสมัยใหม่ เช่น การถ่ายโอนอำนาจการปกครอง เสถียรภาพทางอํานาจ และการออกจากกรอบแนวคิดของศาสนจักร ทั้งหมดนี้นำไปสู่ความชอบธรรมทางการเมืองที่ได้รับการยอมรับจากทุกภาคส่วนของสังคม กล่าวคือพลเมืองทุกคนมีสิทธิ์ที่จะตื่นรู้และตระหนักถึงสิทธิทางการเมืองของตนได้ ตัวอย่างเช่น 'สิทธิในการเลือกตั้ง' ซึ่งเป็นการเลือกผู้แทนของตนให้ขึ้นมาดำรงตำแหน่งเป็นประมุขทางการเมืองของรัฐที่มีคุณสมบัติเป็นรัฐประชาธิปไตย ฟูโกมองว่าระบอบดังกล่าวเป็นรูปแบบของชีวอำนาจแบบใหม่ และเป็นส่วนหนึ่งของมรดกทางการเมืองสมัยใหม่ ฟูโกเรียกระบอบดังกล่าวว่า "ระบอบชีวการเมือง"

นิโกส ปูลันจัส (Nicos Poulantzas) เป็นนักทฤษฎีนีโอมากซ์ชาวกรีกคนสำคัญ แนวคิดส่วนใหญ่ของเขาได้รับอิทธิพลมาจากงานเขียนของกรัมชี ปูลันจัสเสนอว่า 'รัฐทุนนิยม' มิได้กระทำการเพียงแค่ในนามของชนชั้นปกครองแต่เพียงกลุ่มเดียว และเมื่อเป็นเช่นนั้นจริงก็มิจำเป็นที่จะต้องกระทำอยู่อย่างนั้นเสมอไป เนื่องจากการกระทำดังกล่าวจะต้องได้รับการไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนจากเจ้าพนักงานของรัฐ แต่ก็ด้วยลักษณะ 'เชิงโครงสร้าง' อีกเช่นกันที่ได้กำหนดให้โครงสร้างของรัฐจะต้องได้รับการพิทักษ์เพื่อให้แน่ใจว่าผลประโยชน์ระยะยาวของทุนจะมีความสำคัญเหนือกว่าสิ่งอื่นใดอยู่อย่างเสมอ แนวคิดหลักของปูลันจัสสนับสนุนต่องานเขียนสายลัทธิมากซ์เกี่ยวกับแนวคิดที่ว่าด้วย "การปกครองตนเองเชิงสัมพัทธ์" โดยรัฐ ขณะที่งานเขียนของเขามักจะเกี่ยวข้องกับ 'การปกครองตนเองโดยรัฐ' ดังนั้นผลงานของปูลันจัสจึงมีความสำคัญในแง่ของการทำให้งานเขียนสายลัทธิมากซ์มีความเด่นชัดมากขึ้นและเป็นการขยายขอบเขตของงานประพันธ์ที่ว่าด้วยรัฐในมุมมองแบบมาร์กซิสต์ให้กว้างไกลมากยิ่งขึ้น ขณะเดียวกันงานเขียนของเขาก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์เช่นกันว่ายึดติดกับกรอบของ 'กลไกเชิงโครงสร้างนิยม' มากเกินไป

### จักรวาลวิทยาเชิงโครงสร้างโดยรัฐหรือสัจนิยมเชิงโครงสร้างโดยรัฐ

ทฤษฎีนี้ยึดถือว่าเป็นจักรวาลมีโครงสร้างเพียงแค่รูปแบบเดียว ความเป็นจริงทางประวัติศาสตร์ที่ก่อตัวขึ้นในสังคมมีลักษณะเฉพาะก็ด้วยสิทธิที่ได้รับการจัดสรรอย่างมีรูปแบบหรือได้รับการตกผลึกผ่านอำนาจตามลำดับชั้นและความชอบธรรมทางกฎหมายอย่างมีแบบแผน โดยมีการแบ่งชนชั้นทางสังคมและเศรษฐกิจที่ถูกกำหนดไว้อย่างดี รวมถึงยังมีองค์กรทางเศรษฐกิจและสังคมที่มีพลวัตและแม่นยำประกอบกับองค์การทางศาสนาใดศาสนาหนึ่ง (หรือหลายองค์กร) ที่อ้างถึงความชอบธรรมในอำนาจและมีสิทธิในการเผยแพร่หรือแสดงออกสู่สังคมก็เพื่อสนับสนุนความเชื่อทางศาสนาของแต่ละบุคคลและเพื่อการได้รับการยอมรับจากมหาชน รูปแบบของจักรวาลวิทยาเชิงโครงสร้างได้วิวัฒนาการไปในลักษณะที่เป็นวัฏจักร โดยนำเสนอสองช่วงประวัติศาสตร์ที่แตกต่างกัน ได้แก่ ระยะการค้าขาย หรือ "สังคมเปิด" และ ระยะศักดินา หรือ "สังคมปิด" ลักษณะเฉพาะที่แตกต่างกันอย่างมากรูปแบบแบบนี้เองที่ช่วยแยกความแตกต่างเชิงอารยธรรมของมนุษย์ออกจากกันได้เป็นสองระดับ ซึ่งไม่เคยมีจุดสิ้นสุดแต่สลับเปลี่ยนกันไปมาเป็นวัฏจักร ลักษณะเฉพาะที่แตกต่างกันในแต่ละระดับของทั้งสองระยะนี้ถือว่าเป็นความก้าวหน้า (ในลักษณะที่จะต้องฝักใฝ่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอย่างเป็นอิสระ โดยปราศจากคุณค่าที่แท้จริงของความเป็นอยู่ที่ดี ระดับของเสรีภาพและความเท่าเทียมที่พึงได้รับและตระหนักได้ รวมถึงความเป็นไปได้อย่างเป็นรูปธรรมในการบรรลุไปสู่ความก้าวหน้าในระดับอารยธรรม) แม้ว่าจะมาจากกลุ่มที่มีการศึกษาและความพร้อมทางสติปัญญามากกว่ากลุ่มอื่น ๆ ในสังคมของทั้งสองช่วงประวัติศาสตร์ก็ตาม

### รัฐปกครองตนเองกับแนวคิดสถาบันนิยมใหม่

บทความหลัก: แนวคิดสถาบันนิยมใหม่
นักทฤษฎีรัฐปกครองตนเองเชื่อว่า "รัฐ" เป็นองค์กรที่ปฏิเสธอิทธิพลทางสังคมและเศรษฐกิจจากโลกภายนอกและมุ่งแสวงหาผลประโยชน์ต่อตนเองแต่เพียงเท่านั้น

งานเขียนเกี่ยวกับแนวคิดสถาบันนิยมใหม่ เช่น ผลงานของ ธีดา สก็อชโพล (Theda Skocpol) ได้ระบุเอาไว้ว่าตัวแสดงของรัฐมีความเป็นอิสระในการดำเนินกิจการและบทบาทของรัฐอย่างมาก กล่าวอีกนัยหนึ่ง คือ บุคลากรของรัฐต่างก็มีผลประโยชน์เป็นของตนเอง และสามารถที่จะดำเนินกิจการใด ๆ ก็ตามได้อย่างอิสระ โดยปราศจากอิทธิพลของผู้มีบทบาทในสังคม (บ้างก็ย้อนแย้งกัน) เนื่องจากรัฐมีศักยภาพมากพอในการควบคุมผ่านวิธีการบังคับขู่เข็ญ และเมื่อกลุ่มองค์กรหลายกลุ่มในภาคประชาสังคมจำเป็นที่จะต้องพึ่งพารัฐในการบรรลุเป้าหมายใด ๆ ที่พวกเขาไม่สามารถดำเนินการได้ด้วยตนเอง บุคลากรของรัฐนั้นจึงจะสามารถกำหนดความพึงพอใจทั้งต่อตนเองและต่อภาคประชาสังคมได้ไม่มากก็น้อยในระดับหนึ่ง

ทฤษฎีว่าด้วยความชอบธรรมของรัฐ
-----------------------------

บทความหลัก: ความชอบธรรม (รัฐศาสตร์)
โดยปกติแล้วรัฐต่าง ๆ มักอ้างสิทธิ์ต่อความชอบธรรมทางการเมืองเพื่อรักษาสิทธิ์ในการใช้อำนาจเหนือพลเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองของตนทั้งสิ้น

### ทฤษฎีสัญญาประชาคม

บทความหลัก: สัญญาประชาคม
หน้าปกแรกของหนังสือ '*เลอไวอะธัน*' (*Leviathan*; ค.ศ. 1651) เขียนโดย ทอมัส ฮอบส์ (Thomas Hobbes)
มีผู้ที่เสนอทฤษฎีสัญญาประชาคมไว้หลากหลายรูปแบบ เพื่อสร้างความชอบธรรมให้แก่รัฐและก็เพื่ออธิบายถึงกระบวนการก่อเกิดขึ้นของรัฐ ทัศนะหลักของทฤษฎีนี้ คือ "สภาพธรรมชาติ" ที่กระตุ้นให้ผู้คนแสวงหาถึงกระบวนการเกิดขึ้นของรัฐ นักปรัชญาชาวอังกฤษนามว่า ทอมัส ฮอบส์ (Thomas Hobbes) ได้อธิบายถึงลักษณะโดยรวมของสภาพธรรมชาติว่ามีความ "โดดเดี่ยว, แร้นแค้น, โสโครก, ป่าเถื่อน และเห็นแก่ตัว" (*เลอไวอะธัน*; *บทที่ 13–14*) แต่กลับกัน จอห์น ล็อก มีมุมมองต่อสภาพธรรมชาติในเชิงบวกมากกว่า และไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งต่อแนวคิดในเรื่องของการเสื่อมถอยของสภาพธรรมชาติ แม้จะยอมรับว่าโดยธรรมชาติแล้วมนุษย์นั้นมิอาจที่จะมีคุณภาพชีวิตที่เท่าเทียมกันได้ แต่ตัวล็อกเองก็ได้หยิบยกประเด็นในเรื่องของ "สิทธิมนุษยชน" ที่มิอาจแบ่งแยกออกจากสังคมมนุษย์มาโต้แย้งได้อีกเช่นกัน สิทธิที่สำคัญที่สุดประการหนึ่งในมุมมองของล็อก คือ "สิทธิในทรัพย์สิน" โดยล็อกได้ให้ให้เหตุผลว่าสิทธิในทรัพย์สินเป็นสิทธิหลักที่ยังมิได้รับการคุ้มครองอย่างเพียงพอในสภาพธรรมชาติ นักทฤษฎีสัญญาประชาคมมักอ้างถึงสิทธิธรรมชาติอยู่เสมอก็เพื่อสนับสนุนและรักษาความชอบธรรมให้กับทฤษฎีเหล่านี้ กล่าวคือพลเมืองทุกคนจำต้องยอมสละสิทธิบางอย่างเพื่อให้รัฐสามารถสถาปนาอำนาจการปกครองได้ เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วทฤษฎีสัญญาประชาคมก็จะสามารถวางรากฐานความชอบธรรมให้แก่ตัวรัฐบาลเอง โดยที่ความชอบธรรมนั้นจะมั่นคงและถาวรได้ก็ต้องขึ้นอยู่กับความยินยอมจากผู้ถูกปกครอง การให้เหตุผลในลักษณะนี้ถูกระบุไว้อย่างชัดเจนในคำประกาศอิสรภาพสหรัฐ เมื่อ ค.ศ. 1776

### ทฤษฎีเทวสิทธิราชย์

บทความหลัก: เทวสิทธิราชย์
การเกิดขึ้นของระบบรัฐชาติสมัยใหม่มีอิทธิพลที่สำคัญอย่างมากต่อกระบวนการเปลี่ยนแปลงความคิดทางการเมือง โดยเฉพาะความเข้าใจในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างทางอำนาจและการปกครองอันชอบด้วยกฎหมายโดยรัฐ ผู้ที่สมาทานต่อระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ในยุคสมัยใหม่ตอนต้น ได้แก่ ทอมัส ฮอบส์ และ ฌ็อง โบแดง (Jean Bodin) ทั้งสองเป็นบุคคลสำคัญที่สนับสนุนทฤษฎีเทวสิทธิราชย์ด้วยการชี้ให้เห็นว่าการได้มาซึ่งอำนาจและความชอบธรรมของกษัตริย์ควรได้รับการพิสูจน์โดยประชาชนโดยเฉพาะฮอบส์ที่มีมุมมองต่ออำนาจและความชอบธรรมว่ามิใช่แค่อำนาจระหว่างประชาชนด้วยกันเองแต่เพียงเท่านั้น อำนาจทางการเมืองควรเป็นสิ่งที่มีความชอบธรรมในตัวของมันเองอยู่แล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับอำนาจที่มาจากปัจเจกบุคคล (ระบุเอาไว้ในช่วงสงครามกลางเมืองอังกฤษ) ทั้งฮอบส์และโบแดงต่างก็คิดว่าตนกำลังปกป้องอำนาจของสถาบันกษัตริย์หาใช่การสนับสนุนระบอบประชาธิปไตยแต่อย่างใด ทว่าแนวคิดเรื่องธรรมชาติของอำนาจอธิปไตยที่พวกเขาเสนอนั้นกลับกลายเป็นสิ่งที่ถูกปฏิเสธอย่างหนักจากสายตาของผู้ที่เชื่อว่าพระมหากษัตริย์ทรงเป็นผู้ที่มีพระราชอำนาจสูงสุดโดยสมบูรณ์อยู่แล้ว เช่น เซอร์ รอเบิร์ต ฟิลเมอร์ (Sir Robert Filmer) ที่มีมุมมองต่อแนวคิดเทวสิทธิราชย์ว่าเป็นภัยต่อความมั่นคงของกษัตริย์เนื่องจากเป็นแนวคิดที่มีสิทธิ์เปิดโอกาสให้นำไปสู่การเรียกร้องประชาธิปไตยได้

### สิทธิอำนาจนิติธรรม

บทความหลัก: สิทธิอำนาจนิติธรรม
ในงานเขียนของ มัคส์ เวเบอร์ ได้ระบุถึงที่มาของสิทธิอำนาจอันนำไปสู่ความชอบธรรมทางการเมืองไว้ทั้งหมด 3 ประการดังนี้:

* **ประการแรก:** **สิทธิอำนาจตามประเพณี (legitimacy based on traditional grounds)** – เป็นความชอบธรรมที่เกิดจากชุดความคิดที่ว่าสิ่งต่าง ๆ ควรเป็นไปตามกฎหรือธรรมเนียมปฏิบัติอย่างที่เคยเป็นมาตั้งแต่อดีต อีกทั้งผู้ที่ใช้อำนาจปกครองภายใต้อำนาจเหล่านี้เองก็มีสิทธิในการเรียกร้องอำนาจโดยชอบด้วยกฎหมายอีกเช่นกัน
* **ประการที่สอง:** **สิทธิอำนาจบารมี** **(legitimacy based on charismatic)** – การอุทิศตนให้กับผู้นำหรือกลุ่มบุคคลที่มีภาพลักษณ์ว่าเป็นบุคคลสำคัญหรือมีคุณธรรมอย่างยิ่ง โดยอำนาจรูปแบบดังกล่าวจะเกิดขึ้นผ่านความเชื่อมั่นศรัทธาหลังจากที่อำนาจตามประเพณีหรืออำนาจนิติธรรมเสื่อมความนิยมลงแต่เพียงเท่านั้น
* **ประการที่สาม:** **สิทธิอำนาจนิติธรรม (rational-legal authority)** – มีที่มาจากความเชื่อที่ว่ากลุ่มผลประโยชน์บางกลุ่มได้รับอำนาจในลักษณะที่ถูกต้องตามกฎหมายและสมเหตุสมผลตามประมวลกฎหมายลายลักษณ์อักษรเฉพาะ เวเบอร์เชื่อว่ารัฐสมัยใหม่มีลักษณะเฉพาะคือสิทธิ์ในการยื่นอุทธรณ์ต่อผู้มีอำนาจทางกฎหมายที่มีเหตุและผลในการปกครอง

ความล้มเหลวของรัฐ
-----------------

บทความหลัก: รัฐล้มเหลว
ดัชนีความเสี่ยงต่อการเป็นรัฐล้มเหลวในแต่ละประเทศเมื่อ ค.ศ. 2023

  เตือนภัยสูงมาก (111-120)
  เตือนภัยกว่า (101-110)
  เตือนภัย (91-100)
  ระวังมาก (81-90)
  ระวังกว่า (71-80)
  ระวัง (61-70)
  มั่นคง (51-60)
  มั่นคงกว่า (41-50)
  มั่นคงมาก (31-40)
  ยั่งยืน (21-30)
  ยั่งยืนมาก (0-20)
  ไม่มีข้อมูล

รัฐบางรัฐถูกระบุว่าเป็น "รัฐบอบบาง" หรือ "รัฐล้มเหลว" เดวิด ซามูเอลส์ (David Samuels) ได้ระบุเอาไว้ว่า "ความล้มเหลวของรัฐจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่ออำนาจอธิปไตยเหนือดินแดนที่อ้างสิทธิ์ทั้งหลายได้พังทลายลงหรือมิสามารถบริหารปกครองได้อย่างมีประสิทธิภาพ" นักรัฐศาสตร์หลาย ๆ คน ทั้งซามูเอลส์ และ โจ เอส. มิกแดล (Joel S. Migdal) ได้สำรวจและจัดแบ่งเงื่อนไขในการเกิดขึ้นของรัฐล้มเหลวเหล่านี้ว่ามีความแตกต่างจากรัฐในโลกตะวันตกที่มี "เสถียรภาพ" มากกว่าอย่างไร และสถานภาพของการเป็นประเทศกำลังพัฒนามีผลอย่างไรต่อพัฒนาการทางเศรษฐกิจของประเทศดังกล่าว

ซามูเอลส์ ได้แนะนำแนวคิดเกี่ยวกับศักยภาพของรัฐเพื่อใช้อ้างอิงถึงขอบเขตความสามารถในการบรรลุบทบาทขั้นพื้นฐานของรัฐ เช่น การรักษาความปลอดภัย การบังคับใช้กฎหมาย การรักษาความสงบเรียบร้อย และการให้บริการสาธารณะ หากไม่สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ดังกล่าวได้รัฐเหล่านั้นก็จะถือว่าเป็นรัฐล้มเหลว หรือแม้แต่ เจฟฟรีย์ เฮิบสต์ (Jeffrey Herbst) ที่ได้เสริมแนวคิดนี้ โดยระบุไว้ว่า "ความล้มเหลวของรัฐเป็นผลมาจากการที่สถาบันเหล่านั้นมีความอ่อนแอหรือไม่มีอำนาจโดยแท้จริง ซึ่งหมายความว่ารัฐเหล่านั้นปราศจากความชอบธรรมในการปกครอง เนื่องด้วยรัฐเหล่านั้นมิสามารถบริหาร ปกครอง หรือรักษาความปลอดภัยและความสงบเรียบร้อยภายในสังคมได้" อย่างไรก็ดี สตีเฟน ดี. แครสเนอร์ (Stephen D. Krasner) ก็ได้ให้ความเห็นไว้อีกว่า "ความล้มเหลวของรัฐหาใช่ผลลัพธ์ของสถาบันที่อ่อนแอเพียงอย่างเดียว แต่การเกิดขึ้นของรัฐล้มเหลวนั้นเป็นปรากฏการณ์ที่มีความซับซ้อนแตกต่างกันไปแล้วแต่ตามแต่ละบริบทและสภาวะการณ์ของแต่ละพื้นที่ ด้วยเหตุนี้เราจึงไม่ควรวิเคราะห์ถึงการเกิดขึ้นของรัฐล้มเหลวผ่านบริบทและความเข้าใจที่เรียบง่ายหรือตื้นเขินเกินไป"

### ปัญหาของรัฐล้มเหลว

ความล้มเหลวของรัฐเป็นภัยคุกคามที่สำคัญต่อเสถียรภาพและความมั่นคงของการเมืองโลก เนื่องจากรัฐล้มเหลวมีความเสี่ยงที่จะนำไปสู่การก่อการร้ายและความขัดแย้งภายในสังคม นอกจากนี้ความล้มเหลวของรัฐยังเป็นอุปสรรคต่อวิถีของประชาธิปไตย เนื่องจากรัฐเหล่านั้นมักประสบกับความรุนแรงทางการเมืองอย่างการปกครองแบบเผด็จการและการละเมิดสิทธิมนุษยชนในหลาย ๆ ครั้ง แม้ว่าจะมีการถกเถียงกันอย่างมากเกี่ยวกับผลกระทบโดยตรงต่อความล้มเหลวโดยรัฐ แต่ผลกระทบทางอ้อมก็ควรได้รับการเน้นย้ำอีกเช่นกัน ความล้มเหลวโดยรัฐอาจนำไปสู่การหลั่งไหลของผู้ลี้ภัยและความขัดแย้งข้ามพรมแดน ขณะเดียวกันก็กลายเป็นแหล่งหลบภัยสำหรับกลุ่มอาชญากรหรือกลุ่มหัวรุนแรงอีกด้วย เพื่อที่จะแก้ไขและป้องกันปัญหาเหล่านี้ในอนาคตรัฐจึงต้องมุ่งเน้นไปที่การสร้างสถาบันที่มีความเข้มแข็ง เช่น การส่งเสริมความหลากหลาย การพัฒนาทางเศรษฐกิจ และการแก้ไขปัญหาการใช้ความรุนแรงภายในรัฐ

### การเกิดขึ้นของรัฐในสมัยแรก

เพื่อให้เข้าใจถึงการเกิดขึ้นของรัฐที่ล้มเหลว เดวิด ซามูเอลส์ ได้ทำการการเปรียบเทียบปัจจัยในการเกิดขึ้นของรัฐชาติที่ตั้งอยู่ในยุโรปช่วงคริสตทศวรรษที่ 1600 กับคริสตศตวรรษที่ 20 โดยระบุเอาไว้ว่า "รัฐบาลจะต้องอนุญาตให้พลเมืองของตนมีสิทธิ์หรือส่วนร่วมในการดำเนินการแก้ไขปัญหาของชาติ ขณะที่ประชาชนก็ต้องยินยอมต่อการใช้อำนาจที่มีสิทธิ์บังคับใช้เหนือตน การจัดระเบียบทางสังคมประเภทนี้จำเป็นต้องลดความชอบธรรมของการปกครองรูปแบบดั้งเดิมลง (เช่น หน่วยงานทางศาสนา) และแทนที่ด้วยการสร้างความชอบธรรมผ่านการปกครอง โดยปราศจากการยึดโยงต่อตัวบุคคลใดบุคคลหนึ่ง การที่รัฐบาลกลางมีอำนาจอธิปไตยที่เพิ่มมากขึ้นนี้เองก็จะส่งผลให้องค์กรอย่างระบบราชการมีความซับซ้อนมากขึ้นตามมา"

การเปลี่ยนผ่านไปสู่ความเป็นรัฐสมัยใหม่ในภูมิภาคยุโรปเกิดขึ้นเมื่อราว ๆ ค.ศ. 1600 ประจวบกับปัจจัยต่าง ๆ เช่น พัฒนาการของเทคโนโลยีอาวุธสงครามที่เป็นส่วนสำคัญในการเร่งปฏิกิริยาให้รัฐชาติสมัยใหม่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการเก็บภาษีหรือการรวมอำนาจรัฐเข้าสู่ศูนย์กลาง ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้รัฐมีประสิทธิภาพในการคุ้มครองตนเองจากภัยคุกคามอื่น ๆ นอกจากนี้พัฒนาการทางด้านผลผลิตทางการเกษตร (อันเป็นผลมาจากการปรับปรุงคุณภาพการผลิต) ทำให้ระบบสาธารณสุขมีประสิทธิภาพที่มากขึ้น ส่งผลให้สามารถรักษาคุณภาพชีวิตของพลเมืองได้มากขึ้นตามมา การเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมดังกล่าวส่งผลให้อำนาจรัฐมิได้ขึ้นตรงหรือยึดโยงอยู่กับระบอบเก่า ดังเช่น "สถาบันกษัตริย์" อีกต่อไป และทั้งหมดนี้ก็ได้ปูทางไปสู่การเกิดขึ้นของรัฐชาติสมัยใหม่ในท้ายที่สุด

### การเกิดขึ้นของรัฐในยุคร่วมสมัย

เปรียบเทียบเขตแดนในทวีปแอฟริการะหว่าง ค.ศ. 1880 และใน ค.ศ. 1913
ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเกิดขึ้นของรัฐชาติสมัยใหม่ในสมัยปัจจุบันนั้นมีความต่างไปจากปัจจัยที่ส่งผลต่อการเกิดขึ้นของรัฐชาติที่ตั้งอยู่ในยุโรป หลาย ๆ ประเทศในสมัยปัจจุบันขาดประสิทธิภาพในการจัดเก็บและใช้ประโยชน์จากภาษีของประชาชน ปัญหาที่เกิดขึ้น ก็เช่น การทุจริต การหลีกเลี่ยงภาษี และความเติบโตทางเศรษฐกิจที่เชื่องช้า เป็นต้น ปัญหาทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ไม่ปรากฎให้เห็นในภูมิภาคยุโรป การเกิดขึ้นของรัฐชาติสมัยใหม่ในสมัยปัจจุบันโดยมากล้วนแต่เกิดขึ้นผ่านบริบทของความขัดแย้งระหว่างประเทศที่มีขอบเขตชัดเจน ส่งผลให้รัฐเหล่านี้มีแรงจูงใจในการจัดเก็บภาษีที่ต่ำและหันไปนิยมใช้จ่ายทางการทหารเสียมากกว่า อีกปัจจัยหนึ่งคือรัฐเหล่านี้ล้วนเป็นผลพวงที่เกิดขึ้นจาก "ลัทธิอาณานิคม" ส่งผลให้รัฐเหล่านี้กลายเป็นสถาบันที่ถูกออกแบบโครงสร้างมาเพื่อให้เจ้าอาณานิคมแสวงหาผลประโยชน์จนนำไปสู่สถานะประเทศยากจน ซึ่งก็ส่งผลให้เกิดความยุ่งยากในการสร้างชาติตามมา นอกจากนี้การล่าอาณานิคมของมหาอำนาจในยุโรปยังเป็นการกำหนดเส้นเขตแดนระหว่างประเทศตามอำเภอใจทั้งที่ในแต่ละพื้นที่หรือแต่ละเขตแดนต่างก็มีกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีอัตลักษณ์ วัฒนธรรม หรือความเชื่อที่แตกต่างกันออกไปแต่กลับต้องมาอยู่ภายใต้ชายคาเดียวกัน เมื่อมีกรณีแบบนี้เกิดขึ้นจึงส่งผลให้เกิดอุปสรรคต่อการสร้างความพึงพอใจและความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันให้กับทุกภาคส่วนในสังคม เนื่องจากรัฐบางรัฐเองก็มีความต้องการที่จะช่วงชิงและกำหนดอัตลักษณ์ทางการเมืองให้เป็นไปในแนวทางที่ตนต้องการอีกเช่นกัน

มิกแดลได้นำเสนอประเด็นนี้ผ่านกรอบของเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ว่าการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมอย่างเฉียบพลันในประเทศโลกที่สามระหว่างยุคของการปฏิวัติอุตสาหกรรมเป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่สำคัญอย่างมากต่อการเกิดขึ้นของรัฐล้มเหลว การขยายตัวของระบบการค้าระหว่างประเทศที่เริ่มต้นขึ้นราว ๆ ค.ศ. 1850 นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงทางสังคมในภูมิภาคเอเชีย แอฟริกา และละตินอเมริกา 

การขยายตัวตัวของระบอบการค้าระหว่างประเทศมีวัตถุประสงค์ก็เพื่อเป็นฐานไว้สำหรับผลิตสินค้าเพื่อรองรับกับความต้องการของตลาดในภูมิภาคยุโรป การเปลี่ยนแปลงลักษณะนี้ประกอบไปด้วย:

* **การปฏิรูปกฎหมายกรรมสิทธิ์ที่ดิน:** มีวัตถุประสงค์ก็เพื่อบูรณาการที่ดินหรืออสังหาริมทรัพย์ให้สัมพันธ์กับตลาดเศรษฐกิจระหว่างประเทศมากขึ้น
* **การเพิ่มการเก็บภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง:** ทั้งของเกษตรกรและเจ้าของที่ดินรายย่อย โดยเก็บภาษีเหล่านี้ไว้ในรูปแบบเงินสดแทนที่จะเป็นในรูปแบบเดิม
* **การพัฒนาระบบคมนาคมสมัยใหม่:** เช่นการคมนาคมทางรถไฟที่ทำให้ใช้เวลาและต้นทุนในการผลิตและส่งออกสินค้าลดลง

การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวนอกจากจะมีผลต่อโครงสร้างทางสังคมรูปแบบเดิมแล้วยังส่งผลให้สถาบันทางสังคมที่มีอยู่แต่เดิมเสื่อมโทรมลง กลายเป็นการเปิดทางไปสู่การสร้างสถาบันทางสังคมรูปแบบใหม่ ๆ โดยไม่มีเหตุอันใดที่จะทำให้กลุ่มประเทศเหล่านี้ต้องเสริมสร้างความเข้มแข็งให้กับชาติ นอกจากนี้การขยายตัวของรูปแบบทางสังคมดังกล่าวยังก่อให้เกิดตรรกะทางการเมืองที่ว่ารัฐจะต้องมี "ผู้นำที่เข้มแข็ง" ในระดับหนึ่ง ซึ่งเป็นผู้ที่มีศักยภาพและความสามารถมากพอที่จะท้าทายอำนาจอธิปไตยของรัฐและพร้อมสร้างผลประโยชน์ให้กับชาติผ่านการเปลี่ยนแปลงทางโครงสร้างและสถาบันดังที่กล่าวมาข้างต้น ความเห็นทั้งหมดที่มิกแดลได้นำเสนอมานี้จึงชี้ให้เห็นว่าการกระจายอำนาจผ่านการควบคุมทางโครงสร้างและสถาบันทางสังคมเป็นอุปสรรคที่สำคัญอย่างยิ่งต่อพัฒนาการที่เข้มแข็งของรัฐ

ดูเพิ่ม
-------

* การควบคุมโดยพลเรือน
* ขุนศึก
* ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
* นิติธรรม
* รัฐนิยม
* รัฐหุ่นเชิด
* รัฐอารยธรรม
* รายชื่อประเทศ ดินแดน และเมืองหลวง
* สหภาพเหนือชาติ
* อาณานิคม

อ้างอิง
-------

### เชิงอรรถ

1. ↑  คำนิยามที่ 7 (น.): "ประชาชนคือผู้ที่มีสิทธิในการถือครองที่ดินและทรัพย์สินภายในดินแดนหรือประเทศชาติของตน"; คำนิยามที่ 10 (น.): "องค์การเมืองที่จัดขึ้นก็เพื่อสิทธิในการปกครองด้วยอํานาจของพลเรือน (มีความแตกต่างจาก *คริสตจักร*)"; คำนิยามที่ 16 (น.): "วัตถุหรือสิ่งของใด ๆ ก็ตามที่เกี่ยวข้องกับรัฐบาลกลางหรือหน่วยงานที่มีอำนาจ" -Webster's New Universal Unabridged Dictionary, Random House/Barnes and Noble, ISBN 9780760702888, pp. 1860-1861.
2. ↑  *Black's Law Dictionary*, ฉบับแก้ไขปรับปรุงครั้งที่สี่. (1968). West Publishing Co.
3. ↑  *Uricich v. Kolesar*, 54 Ohio App. 309, 7 N.E. 2d 413.
4. ↑  แซนเดอฟอร์ด, เดวิด เอส. (พฤษภาคม 2018). "Organizational complexity and demographic scale in primary states". *Royal Society Open Science*. **5** (5): 171137. Bibcode:2018RSOS....571137S. doi:10.1098/rsos.171137. PMC 5990841. PMID 29892345.
5. ↑  วิมเมอร์, แอนเดรียส; ไฟน์สไตน์, ยูวัล (ตุลาคม 2010). "The Rise of the Nation-State across the World, 1816 to 2001". *American Sociological Review*. **75** (5): 764–790. doi:10.1177/0003122410382639. S2CID 10075481. ผลลัพธ์ระดับโลกนี้—การยอมรับของรูปแบบรัฐชาติที่เกือบจะเป็นสากล
6. 1 2  คัดเวิร์ธ et al. 2007: p. 1
7. 1 2  แบร์โรว์, 1993: pp. 9–10
8. 1 2  คัดเวิร์ธ et al. 2007: p. 95
9. 1 2  แซลมอน, 2008: p. 54 เก็บถาวร 15 พฤษภาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
10. ↑  "Stateless Society | Encyclopedia.com". *www.encyclopedia.com*.
11. ↑  *Black's Law Dictionary*, ฉบับแก้ไขปรับปรุงครั้งที่สี่ (1968). West Publishing Co.
12. ↑  *Uricich v. Kolesar*, 54 Ohio App. 309, 7 N.E. 2d 413.
13. ↑  แพทริก, สจวร์ต (10 ธันวาคม 2007). "'Failed' States and Global Security: Empirical Questions and Policy Dilemmas". *International Studies Review*. **9** (4): 644–662. doi:10.1111/j.1468-2486.2007.00728.x.
14. ↑  "raṭṭha", *วิกิพจนานุกรม, สารานุกรมเสรี* (ภาษาอังกฤษ), 2023-04-25, สืบค้นเมื่อ 2024-03-13
15. ↑  "राष्ट्र", *วิกิพจนานุกรม, สารานุกรมเสรี* (ภาษาอังกฤษ), 2024-02-09, สืบค้นเมื่อ 2024-03-13
16. ↑  สกินเนอร์, 1989: p.134
17. ↑  บ็อบบิโอ, 1989: pp.57–58 "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-30. สืบค้นเมื่อ 2023-10-21.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
18. ↑  เซ. เด. แอร์ฮาร์ท, *Betrachtungen über Leopolds des Weisen Gesetzgebung in Toscana*, Richter, 1791, p. 30 เก็บถาวร 19 มกราคม 2018 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
ได้รับการยอมรับว่าเป็นหลักฐานชั้นต้นในศตวรรษที่ 19 โดย ฌ็อง เอเตียง ฟร็องซัว มาริญี ว่า *พระมหากษัตริย์ทรงกระทำผิดมิได้: Le roi ne peut jamais avoit tort, le roi ne peut mal faire*, Le Normant, 1818 p. 12 เก็บถาวร 19 มกราคม 2018 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
19. ↑  ไชเดิล, วอลเตอร์ (2013). "Studying the State". *The Oxford Handbook of the State in the Ancient Near East and Mediterranean*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด. pp. 5–58. doi:10.1093/oxfordhb/9780195188318.013.0002. ISBN 978-0195188318.
20. ↑  ดูว์บรอยล์, เบอนัว (2010). *Human Evolution and the Origins of Hierarchies: The State of Nature*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. p. 189. ISBN 978-0-521-76948-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 พฤษภาคม 2016.
21. ↑  กอร์ดอน, สก็อตต์ (2002). *Controlling the State: Constitutionalism from Ancient Athens to Today*. สำนักพิมพ์มหาวิทลัยฮาร์วาร์ด. p. 4. ISBN 978-0-674-00977-6. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 พฤษภาคม 2016.
22. ↑  เฮย์, โคลิน (2001). *Routledge Encyclopedia of International Political Economy*. นิวยอร์ก: Routledge. pp. 1469–1474. ISBN 0-415-14532-5. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 พฤษภาคม 2016.
23. ↑  โดโนแวน, จอห์น ซี. (1993). *ประชาชน อำนาจ และการเมือง: ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับรัฐศาสตร์*. โรว์มัน & ลิทเทิลฟีลด์. p. 20. ISBN 978-0-8226-3025-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 พฤษภาคม 2016.
24. ↑  ชอว์, มาร์ติน (2003). *War and genocide: organized killing in modern society*. ไวลีย์-แบล็กเวลล์. p. 59. ISBN 978-0-7456-1907-1. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 มิถุนายน 2016.
25. ↑  เวเบอร์, มัคส์ (1991). *From Max Weber: Essays in Sociology* (ภาษาอังกฤษ). Psychology Press. p. 78. ISBN 978-0-415-06056-1.
26. ↑  สุภาพ, จรูญ (2537). "หลักรัฐศาสตร์ ฉบับพื้นฐาน". *search-library.parliament.go.th* (3rd ed.). สำนักพิมพ์วัฒนาพานิช จำกัด. p. 15.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
27. ↑  เฮิบส์, เจฟฟรีย์ (1990). "สงครามและรัฐในแอฟริกา". *International Security*. **14** (4): 117–139. doi:10.2307/2538753. JSTOR 2538753. S2CID 153804691.
28. ↑  นอยเบอร์เกอร์, เบนยามิน (1977). "รัฐและชาติในความคิดของชาวแอฟริกัน". *Journal of African Studies*. **4** (2): 199–205. OCLC 772703025. ProQuest 1303256827.
29. ↑  Arguments for Liberty [*ต้องการเลขหน้า*]
30. ↑  "โครงการกูเทินแบร์ค e-book เลอไวอะธัน, โดย ทอมัส ฮอบส์".`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
31. ↑  คลาร์ก, วิลเลียม รอเบิตส์; โกลเดอร์, แม็ตต์; โกลเดอร์, โซนา นาเดนิเช็ก (2018). *รากฐานของการเมืองเปรียบเทียบ*. CQ Press. ISBN 978-1-5063-6074-4.[*ต้องการเลขหน้า*]
32. ↑  อนันทนาธร, กษิดิศ (2563). "ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๓: มรดกของปรีดี พนมยงค์". *pr.tu.ac.th/pridi/pridi63* (1st ed.).โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. p.214
33. ↑  ทิลลี, ชาลส์ (1992). *Coercion, Capital, and European States, AD 990-1992*. แบล็กเวลล์. pp. 1–2. ISBN 978-1-55786-067-5. OCLC 1148616089.
34. ↑  ทิลลี, ชาลส์ (1992). *Coercion, Capital, and European States, AD 990-1992*. แบล็กเวลล์. pp. 96–97. ISBN 978-1-55786-067-5. OCLC 1148616089.
35. ↑  ทิลลี, ชาลส์ (1985). "War Making and State Making as Organized Crime". *Bringing the State Back in*. pp. 169–191. doi:10.1017/cbo9780511628283.008. hdl:2027.42/51028. ISBN 978-0-521-30786-4. S2CID 153680512.
36. ↑  ทิลลี, ชาลส์ (1992). *Coercion, Capital, and European States, AD 990-1992*. แบล็กเวลล์. ISBN 978-1-55786-067-5. OCLC 1148616089.[*ต้องการเลขหน้า*]
37. ↑  สแตรง, เดวิด (1991). "Anomaly and commonplace in European political expansion: realist and institutional accounts". *องค์การระหว่างประเทศ*. **45** (2): 143–162. doi:10.1017/S002081830003304X. S2CID 154734299.
38. ↑  สมิธ, อดัม (1776). *การสอบสวนธรรมชาติและสาเหตุแห่งความมั่งคั่งของประชาชาติ*.[*ต้องการเลขหน้า*]
39. ↑  ทิลลี, ชาลส์ (1985). "การสร้างสงครามและการสร้างรัฐในฐานะองค์กรอาชญากรรม". *การนำรัฐกลับเข้ามา*. pp. 169–191. doi:10.1017/cbo9780511628283.008. hdl:2027.42/51028. ISBN 978-0-521-30786-4. S2CID 153680512.
40. ↑  โฮลคอมบ์, แรนดัลล์ จี. (2004). "Government: Unnecessary but Inevitable". *The Independent Review*. **8** (3): 325–342. JSTOR 24562462. แม่แบบ:Gale.
41. ↑  โนซิก, รอเบิร์ต (1974). *อนาธิปไตย รัฐ และยูโทเปีย*. อ็อกซ์ฟอร์ด: แบล็กเวลล์. ISBN 063119780X.[*ต้องการเลขหน้า*]
42. ↑  รอบินสัน, เอ็ดเวิร์ด ฮีธ (สิงหาคม 2013). "The Distinction Between State and Government: The Distinction Between State and Government". *Geography Compass*. **7** (8): 556–566. doi:10.1111/gec3.12065.
43. ↑  ครอว์เฟิร์ด, เจ. (2007) *The Creation of States in International Law*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด.[*ต้องการเลขหน้า*]
44. ↑  บีลีย์, แฟรงก์, บ.ก. (1999). "government". *The Blackwell dictionary of political science: a user's guide to its terms*. ไวลีย์-แบล็กเวลล์. p. 147. ISBN 978-0-631-20695-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 พฤษภาคม 2016.
45. ↑  ซาร์ตเวลล์, 2008: p. 25 เก็บถาวร 23 มิถุนายน 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
46. 1 2  Flint & Taylor, 2007: p. 137
47. ↑  รอบินสัน, อี.เอ็ช. 2013. The Distinction Between State and Government. เก็บถาวร 2 พฤศจิกายน 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน The Geography Compass 7(8): pp. 556–566.
48. ↑  หัวข้อแรกใน Montevideo Convention.
49. ↑  หัวข้อที่สองใน Montevideo Convention.
50. ↑  แมนน์, ไมเคิล (1992) [1988]. *States, War and Capitalism: Studies in Political Sociology* (ภาษาอังกฤษ). แบล็กเวลล์. pp. 14–15. ISBN 978-0-631-18509-3.
51. ↑  โคโลเมอร์, โจเซฟ เอ็ม. (2017). "Empires Versus States". *Oxford Research Encyclopedia of Politics* (ภาษาอังกฤษ). doi:10.1093/acrefore/9780190228637.013.608. ISBN 978-0-19-022863-7.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
52. ↑  เฮกเตอร์, ไมเคิล; บริวสไตน์, วิลเลียม (1980). "Regional Modes of Production and Patterns of State Formation in Western Europe". *American Journal of Sociology*. **85** (5): 1061–1094. doi:10.1086/227125. JSTOR 2778891. S2CID 143853058.
53. ↑  มาเร็ก, คริสตินา (1954). *Identity and Continuity of States in Public International Law*. Library Droz. p. 178. ISBN 978-2-600-04044-0. มีแนวคิดว่าจำเป็นต้องอ้างอิงจากรายงานของ Lytton เนื่องจากอาจเป็นคำนิยามที่สมบูรณ์ที่สุดและครบถ้วนที่สุดเกี่ยวกับสิ่งเป็นอิสระ 'ตามหลักความเป็นจริง' ที่สมเหตุสมผล เช่นนิยามของคำว่า รัฐหุ่นเชิด
54. ↑  ธอมป์สัน, เดลลา, บ.ก. (1995). "state". *Concise Oxford English Dictionary* (9th ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด. **3** (รวมถึง **รัฐ** ด้วย) **ก.** ชุมชนการเมืองที่จัดตั้งขึ้นภายใต้รัฐบาลเดียว เครือจักรภพ; ประเทศชาติ **ข.** ชุมชนดังกล่าวซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธ์สาธารณรัฐ ตัวอย่างก็เช่น สหรัฐอเมริกา เป็นต้น
55. ↑  ลองเกอริช, ปีเตอร์ (2010). *Holocaust: The Nazi Persecution and Murder of the Jews*. อ็อกซ์ฟอร์ด; นิวยอร์ก: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด. ISBN 978-0-19-280436-5.
56. ↑  เอเธนส์, คาร์เธจ, กรุงโรม, นอฟโกรอด, ปึสคอฟ, ฮัมบวร์ค, เบรเมิน, แฟรงก์เฟิร์ต, ลือเบ็ค, ฟลอเรนซ์, ปิซา, เจโนวา, เวนิส, ดันท์ซิช, ฟิยูเม, ดูบรอฟนิก.
57. ↑  ตัวอย่างเช่น: พาสเตอร์, แจ็ก (1997). "3: The Early Hellenistic Period". *Land and Economy in Ancient Palestine*. ลอนดอน: Routledge (ตีพิมพ์ 2013). p. 32. ISBN 978-1-134-72264-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 ธันวาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 2017-02-14. แนวคิดเรื่องกรุงเยรูซาเล็มในฐานะรัฐเทวาธิปไตยมีความคล้ายคลึงกับกลุ่มรัฐโลกวิสัยในเอเชียน้อยและจักรวรรดิซิลูซิด แต่เป็นการเปรียบเทียบที่ไม่เหมาะสมเอาเสียเลย [...] รอสตอฟแซฟฟ์ เรียกแคว้นยูดาห์ว่าเป็นรัฐเทวาธิปไตย แม้ว่าจะมีคำจำกัดความของตัวมันเองที่ทำหน้าที่กำหนดเงื่อนไขของความเป็นเจ้าอาณาเขตและองค์กรของรัฐก็ตาม [...] เฮงเงิลยังอ้างอีกว่าแคว้นยูดาห์เป็นรัฐฆราวาส โดยไม่แยแสต่อหลักฐานที่พึงปรากฎว่าราชวงศ์ปโตเลมีแทบจะไม่สามารถทนทานต่อสถานการณ์เช่นนี้ได้
58. ↑  ซาเลสกี, พาเวล (2008). "Tocqueville on Civilian Society: A Romantic Vision of the Dichotomic Structure of Social Reality". *Archiv für Begriffsgeschichte*. **50**: 260–266. doi:10.28937/9783787336746\_12. JSTOR 24360940. S2CID 261197955.
59. ↑  เอเรนเบิร์ก, จอห์น (1999). "ภาคประชาสังคมกับรัฐ". *ภาคประชาสังคม: ประวัติศาสตร์เชิงวิพากษ์ของแนวคิด*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก. p. 109. ISBN 978-0-8147-2207-7.
60. ↑  กวิราช, สุทิปตะ (2001). "In search of civil society". ใน กวิราช, สุทิปตะ; ขิลณานิ, สุนิล (บ.ก.). *ภาคประชาสังคม: ประวัติศาสตร์และความเป็นไปได้*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. pp. 291–293. ISBN 978-0-521-00290-5. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 พฤษภาคม 2016.
61. ↑  รีฟ, แอนดรูว์ (2001). "Civil society". ใน โจนส์, อาร์.เจย์. แบร์รี (บ.ก.). *Routledge Encyclopedia of International Political Economy: Entries P–Z*. เทย์เลอร์ & แฟรนซิส. pp. 158–160. ISBN 978-0-415-24352-0. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 23 มิถุนายน 2016.
62. ↑  แซสซูน, แอนน์ โชว์สแต็ก (2000). *Gramsci and contemporary politics: beyond pessimism of the intellect*. Psychology Press. p. 70. ISBN 978-0-415-16214-2. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 พฤษภาคม 2016.
63. ↑  เอาเจลลี, เอ็นริโก & เมอร์ฟีย์, เคร็ก เอ็น. (1993). "Gramsci and international relations: a general perspective with examples from recent US policy towards the Third World". ใน จิลล์, สตีเฟน (บ.ก.). *Gramsci, historical materialism and international relations*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. p. 129. ISBN 978-0-521-43523-9. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 พฤษภาคม 2016.
64. ↑  เฟอร์เรตเตอร์, ลุค (2006). *หลุยส์ อัลตูแซร์*. เทย์เลอร์ & แฟรนซิส. p. 85. ISBN 978-0-415-32731-2.
65. ↑  ฟลีชา, แรมอน (2009). "The Educative City and Critical Education". ใน Apple, Michael W.; และคณะ (บ.ก.). *The Routledge international handbook of critical education*. เทย์เลอร์ & แฟรนซิส. p. 330. ISBN 978-0-415-95861-5.
66. ↑  มาเลเชวิช, 2002: p. 16 เก็บถาวร 23 กรกฎาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
67. ↑  มอร์โรว์, เรย์มอนด์ อัลเลน & ทอร์เรส, คาร์ลอส อัลเบอร์โต (2002). *Reading Freire and Habermas: critical pedagogy and transformative social change*. Teacher's College Press. p. 77. ISBN 978-0-8077-4202-0.
68. ↑  แคร์, อันเนอ เมทเทอ (2004). *ธรรมาภิบาล*. ไวลีย์-แบล็กเวลล์. ISBN 978-0-7456-2979-7. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 มิถุนายน 2016. -- [*ต้องการเลขหน้า*]
69. 1 2  สก็อตต์, เจมส์ ซี. (2017). *Against the Grain: A Deep History of the Earliest States*. Yale University Press. doi:10.2307/j.ctv1bvnfk9. ISBN 978-0-300-18291-0. JSTOR j.ctv1bvnfk9. S2CID 158193062.[*ต้องการเลขหน้า*]
70. ↑  คาร์เนย์โร, รอเบิร์ต แอล. (1970). "ทฤษฎีการเกิดขึ้นของรัฐ". *Science*. **169** (3947): 733–738. Bibcode:1970Sci...169..733C. doi:10.1126/science.169.3947.733. JSTOR 1729765. PMID 17820299. S2CID 11536431.
71. ↑  อัลเลน, รอเบิร์ต ซี (เมษายน 1997). "Agriculture and the Origins of the State in Ancient Egypt". *Explorations in Economic History*. **34** (2): 135–154. doi:10.1006/exeh.1997.0673.
72. ↑  บอร์กัน, โออานา; โอลส์สัน, โอลา; พัตเตอร์แมน, หลุยส์ (ตุลาคม 2021). "Transition to agriculture and first state presence: A global analysis" (PDF). *Explorations in Economic History*. **82**: 101404. doi:10.1016/j.eeh.2021.101404.
73. ↑  อาห์เม็ด, อาลี ที.; สตาซาเวจ, เดวิด (พฤษภาคม 2020). "ต้นกำเนิดของประชาธิปไตยในยุคแรก". *American Political Science Review*. **114** (2): 502–518. doi:10.1017/S0003055419000741. S2CID 29671869.
74. ↑  เมย์ชาร์, โจรัม; โมอัฟ, โอเมอร์; นีแมน, ซวิกา (สิงหาคม 2017). "ภูมิศาสตร์ ความโปร่งใส และสถาบัน" (PDF). *American Political Science Review*. **111** (3): 622–636. doi:10.1017/S0003055417000132. S2CID 134526725.
75. ↑  บัว, คาลส์ (2015). *ความสงบเรียบร้อยทางการเมืองและความไม่เท่าเทียมกัน*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. ISBN 978-1-107-08943-3.[*ต้องการเลขหน้า*]
76. ↑  สเปนเซอร์, ชาลส์ เอส. (20 เมษายน 2010). "การขยายดินแดนและการก่อตัวของรัฐขั้นปฐมภูมิ". *Proceedings of the National Academy of Sciences*. **107** (16): 7119–7126. doi:10.1073/pnas.1002470107. PMC 2867764. PMID 20385804.
77. ↑  แบ็กก์, สเวอร์ (2019). *State Formation in Europe, 843–1789: A Divided World* (ภาษาอังกฤษ). Routledge. p. 139. ISBN 978-0-429-58953-9.
78. ↑  Ingold, Tim (1999). "On the social relations of the hunter-gatherer band". ใน Lee, Richard B.; Daly, Richard Heywood (บ.ก.). *The Cambridge encyclopedia of hunters and gatherers*. Cambridge University Press. p. 408. ISBN 978-0-521-57109-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 May 2016.
79. ↑  ชอว์, เอียน & เจมสัน, รอเบิร์ต (2002). "Neolithic". *A dictionary of archaeology* (6th ed.). ไวลีย์-แบล็กเวลล์. p. 423. ISBN 978-0-631-23583-5. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 เมษายน 2016.
80. ↑  ฮัสสัน, เอ็ฟ.เอ. (2007). "The Lie of History: Nation-States and the Contradictions of Complex Societies". ใน คอนสตันซา, รอเบิร์ต; และคณะ (บ.ก.). *Sustainability or collapse?: an integrated history and future of people on earth*. สำนักพิมพ์สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์. p. 186. ISBN 978-0-262-03366-4. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 พฤษภาคม 2016.
81. ↑  สก็อตต์, 2009: p. 29 เก็บถาวร 5 พฤษภาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
82. ↑  แลงเกอร์, อีริก ดี. & สเตินส์, ปีเตอร์ เอ็น. (1994). "ระบบการทำเกษตร". ใน สเตินส์, ปีเตอร์ เอ็น. (บ.ก.). *Encyclopedia of social history*. เทย์เลอร์ & แฟรนซิส. p. 28. ISBN 978-0-8153-0342-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 มิถุนายน 2016.
83. ↑  โคเฮน, รอนัลด์ (1978). "State Origins: A Reappraisal". *The Early State*. วอลเตอร์ ดี กรุยเตอร์. p. 36. ISBN 978-90-279-7904-9. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 เมษายน 2016.
84. ↑  ฟุกุยามะ, แฟรนซิส (2012-03-27). *The Origins of Political Order: From Prehuman Times to the French Revolution* (ภาษาอังกฤษ). Farrar, Straus and Giroux. p. 70. ISBN 978-0-374-53322-9.
85. ↑  ฟุกุยามะ, แฟรนซิส (2012-03-27). *The Origins of Political Order: From Prehuman Times to the French Revolution* (ภาษาอังกฤษ). Farrar, Straus and Giroux. p. 70. ISBN 978-0-374-53322-9.
86. ↑  โรเซอเวลต์, แอนนา ซี. (1999). "The Maritime, Highland, Forest Dynamic and the Origins of Complex Culture". ใน ซาโลมอน, แฟรงก์; ชวาทซ์, สจวร์ต บี. (บ.ก.). *Cambridge history of the Native peoples of the Americas: South America, Volume 3*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. pp. 266–267. ISBN 978-0-521-63075-7. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 มิถุนายน 2016.
87. ↑  แมนน์, ไมเคิล (1986). "The emergence of stratification, states, and multi-power-actor civilization in Mesopotamia". *The sources of social power: A history of power from the beginning to A. D. 1760, Volume 1*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. ISBN 978-0-521-31349-0. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 เมษายน 2016.
88. ↑  หวัง, หยูหัว (2021). "State-in-Society 2.0: Toward Fourth-Generation Theories of the State". *การเมืองเปรียบเทียบ* (ภาษาอังกฤษ). **54**: 175–198. doi:10.5129/001041521x16184035797221. S2CID 235847848.
89. ↑  ย็อฟฟี, นอร์มัน (1988). "Context and Authority in Early Mesopotamian Law". ใน โคเฮน, รอนัลด์; ทอลันด์, จูดิธ ดี. (บ.ก.). *การก่อตั้งรัฐและความชอบธรรมทางการเมือง*. Transaction Publishers. p. 95. ISBN 978-0-88738-161-4. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 พฤษภาคม 2016.
90. ↑  ย็อฟฟี, นอร์มัน (2005). *Myths of the archaic state: evolution of the earliest cities, states and civilizations*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. p. 102. ISBN 978-0-521-81837-7. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 พฤษภาคม 2011.
91. ↑  เทอร์ชิน, ปีเตอร์; ไวต์เฮาส์, ฮาร์วีย์; กัฟริเล็ตส์, เซอร์เกย์; โฮเยอร์, แดเนียล; ฟร็องซัว, ปีเยเตอร์; เบ็นเน็ตต์, เจมส์ เอส.; ฟีนีย์, เควิน ซี.; เพเรกริน, ปีเตอร์; ไฟน์แมน, แกรี; โคโรทาเยฟ, อันเดรย์; คราดิน, นิโคไล (2022). "Disentangling the evolutionary drivers of social complexity: A comprehensive test of hypotheses". *Science Advances*. **8** (25): eabn3517. Bibcode:2022SciA....8N3517T. doi:10.1126/sciadv.abn3517. PMC 9232109. PMID 35749491. S2CID 250022526.
92. ↑  เนลสัน, 2006: p. 17 เก็บถาวร 16 พฤษภาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
93. ↑  โจนส์, รีส (2007). *People/states/territories: the political geographies of British state transformation*. ไวลีย์-แบล็กเวลล์. pp. 52–53. ISBN 978-1-4051-4033-1. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 พฤษภาคม 2016. ... see also pp. 54- เก็บถาวร 16 พฤษภาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน โดยที่โจนส์ได้กล่าวถึงปัญหาเกี่ยวกับแนวความคิดทั่วไปเกี่ยวกับระบบฟิวดัล
94. ↑  ทิลลี, ชาลส์ (1992). *Coercion, Capital, and European States, AD 990-1992*. แบล็กเวลล์. p. 44. ISBN 978-1-55786-067-5. OCLC 1148616089.
95. ↑  แอบรัมสัน, สก็อตต์ เอฟ. (2017). "The Economic Origins of the Territorial State". *International Organization*. **71** (1): 97–130. doi:10.1017/S0020818316000308. S2CID 22432480.
96. ↑  ลารุส, เอดีซียง. "Définitions : État - Dictionnaire de français Larousse". *www.larousse.fr*. สืบค้นเมื่อ 17 มีนาคม 2023.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
97. ↑  ทอมัส, จอร์จ เอ็ม.; เมเยอร์, จอห์น ดับบลิว. (สิงหาคม 1984). "การขยายตัวของรัฐ". *Annual Review of Sociology*. **10** (1): 461–482. doi:10.1146/annurev.so.10.080184.002333.
98. ↑  เกอตาชิว, อดัม (2019). *การสร้างโลกหลังจักรวรรดิ: ความรุ่งเรืองและการล่มสลายของการตัดสินใจด้วยตนเอง*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน. pp. 73–74. doi:10.2307/j.ctv3znwvg. ISBN 978-0-691-17915-5. JSTOR j.ctv3znwvg.
99. ↑  เบอร์แบงก์, เจน; คูเปอร์, เฟรเดอริก (2010). *จักรวรรดิในประวัติศาสตร์โลก: อำนาจและการเมืองแห่งความแตกต่าง* (ภาษาอังกฤษ). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน. p. 182. ISBN 978-0-691-12708-8.
100. ↑  นิวแมน, ซอล (2010). *การเมืองยุคหลังแนวคิดอนาธิปไตย*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเอดินบะระ. p. 109. ISBN 978-0-7486-3495-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 กรกฎาคม 2016.
101. ↑  รุสโซปูลอส, ดิมิตรีออส อี. (1973). *The political economy of the state: Québec, Canada, U.S.A.* Black Rose Books. p. 8. ISBN 978-0-919618-01-5. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 พฤษภาคม 2016.
102. ↑  คริสโตยานโนปูลอส, อเล็กซานเดร (2010). *Christian Anarchism: A Political Commentary on the Gospel*. Exeter: Imprint Academic. pp. 123–126. Revelation
103. ↑  แอลูล, ฌัก (1988). *อนาธิปไตยกับคริสต์ศาสนา*. มิชิแกน: Wm. B. Eerdmans. pp. 71–74. ISBN 9780802804952. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 พฤศจิกายน 2015. สัตว์ร้ายตัวแรกที่ถือกำเนิดขึ้นมาจากท้องทะเล... โดยได้รับมอบ 'สิทธิอำนาจและอำนาจทั้งหมดเหนือทุกชนเผ่า ทุกชนชาติ ทุกภาษา และทุกประชาชาติ' (13:7) ทุกคนที่อาศัยอยู่บนโลกก็ต้องเคารพบูชามัน ข้าพเจ้าเชื่อว่าอำนาจทางการเมืองแทบจะอธิบายให้ชัดเจนไปกว่านี้ไม่ได้ เพราะอำนาจนี้เองที่มีอำนาจ ซึ่งควบคุมกองกำลังทหาร และบังคับให้เกิดความเคารพนับถือขึ้น (นั่นคือ การเชื่อฟังอย่างสุจริตใจ).
104. 1 2 3  รอธบาร์ด, เมอร์เรย์ (1970). *อำนาจและการตลาด*. Institute for Humane Studies. ISBN 1-933550-05-8.[*ต้องการเลขหน้า*]
105. 1 2  ลอง, รอเดอริก ที. (1 ธันวาคม 2013). "Reply to Stephen Cox". *The Journal of Ayn Rand Studies*. **13** (2): 210–223. doi:10.5325/jaynrandstud.13.2.0210.
106. ↑  บล็อก, วอลเตอร์ (2005). "Ayn Rand and Austrian Economics: Two Peas in a Pod". *The Journal of Ayn Rand Studies*. **6** (2): 259–269. JSTOR 41560283.
107. ↑  *Frederick Engels* – Socialism: Utopian and Scientific. 1880 เก็บถาวร 2007-02-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Full Text. From *Historical Materialism*: "การแทรกแซงของรัฐในความสัมพันธ์ทางสังคมกลายเป็นเรื่องที่ดูฟุ่มเฟือย และจากนั้นก็ถูกหักล้างด้วยตัวของมันเอง การปกครองโดยบุคคลถูกแทนที่ด้วยการบริหารสรรพสิ่ง และโดยการดำเนินกระบวนการผลิต รัฐมิได้ "ยกเลิก" มันลงไปเองตามเจตนา... การสร้างผลิตผลทางสังคมตามแผนที่กำหนดไว้ล่วงหน้าจะเป็นไปได้ต่อจากนี้ ก็ด้วยการพัฒนาทางด้านการผลิตทำให้การดำรงอยู่ของชนชั้นต่าง ๆ ในสังคมนับแต่นั้นเป็นต้นมากลายเป็นความล้าสมัย สัดส่วนของความเป็นอนาธิปไตยในการผลิตทางสังคมจะหายไป อำนาจทางการเมืองของรัฐก็สูญสิ้นไป ท้ายที่สุดมนุษย์ก็จะเป็นนายของการจัดระเบียบทางสังคมในรูปแบบของเขาเอง ในเวลาเดียวกันก็จะกลายเป็นเจ้าเหนือธรรมชาติที่มีอิสระด้วยตัวของเขาเองอีกเช่นกัน"
108. 1 2  ฟลินต์ & เทย์เลอร์, 2007: p. 139
109. ↑  โจเซฟ, 2004: p. 15 เก็บถาวร 6 พฤษภาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
110. ↑  แบร์โรว์, 1993: p. 4
111. ↑  สมิธ, มาร์ก เจ. (2000). *Rethinking state theory*. Psychology Press. p. 176. ISBN 978-0-415-20892-5. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 พฤษภาคม 2016.
112. ↑  โจเซฟ, 2004: p. 44 เก็บถาวร 29 กรกฎาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
113. ↑  วินเซนต์, 1992: pp. 47–48 เก็บถาวร 30 เมษายน 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
114. ↑  ดาห์ล, รอเบิร์ต (1973). *Modern Political Analysis*. Prentice Hall. p. [*ต้องการเลขหน้า*]. ISBN 0-13-596981-6.
115. ↑  คันนิงแฮม, แฟรงก์ (2002). *Theories of democracy: a critical introduction*. Psychology Press. pp. 86–87. ISBN 978-0-415-22879-4. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 พฤษภาคม 2016.
116. ↑  ซไวเกินฮาฟต์, ริชาร์ด แอล. & ดอมฮ็อฟฟ์, จี. วิลเลียม (2006). *Diversity in the power elite: how it happened, why it matters* (พิมพ์ครั้งที่ 2 ed.). โรว์มัน & ลิทเทิลฟีลด์. p. 4. ISBN 978-0-7425-3699-9. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 April 2016.
117. ↑  ดันแคน, แกรม แคมป์เบลล์ (1989). *ประชาธิปไตยและรัฐทุนนิยม*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. p. 137. ISBN 978-0-521-28062-4. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 เมษายน 2016.
118. ↑  เอ็ดการ์, แอนดรูว์ (2005). *ปรัชญาของฮาแบร์มาส*. McGill-Queen's Press. pp. 5–6, 44. ISBN 978-0-7735-2783-6.
119. ↑  คุก, เดโบราห์ (2004). *Adorno, Habermas, and the search for a rational society*. Psychology Press. p. 20. ISBN 978-0-415-33479-2. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 เมษายน 2016.
120. ↑  เมโลซี, ดาริโอ (2006). "Michel Foucault and the Obsolescent State". ใน โบลีเยอ, อาแล็ง; แก็บบาร์ด, เดวิด (บ.ก.). *Michel Foucault and power today: international multidisciplinary studies in the history of the present*. Lexington Books. p. 6. ISBN 978-0-7391-1324-0. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 พฤษภาคม 2016.
121. ↑  กอร์ดอน, โคลิน (1991). "Government rationality: an introduction". ใน Foucault, Michel; และคณะ (บ.ก.). *The Foucault effect: studies in governmentality*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยชิคาโก. p. 4. ISBN 978-0-226-08045-1. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 พฤษภาคม 2016.
122. ↑  มิตเชลล์, ทิโมธี (2006). "สังคม เศรษฐกิจ และผลกระทบต่อรัฐ". ใน ศรรมะ, อาราธนา; คุปตะ, อาคลี (บ.ก.). *The anthropology of the state: a reader*. ไวลีย์-แบล็กเวลล์. p. 179. ISBN 978-1-4051-1467-7. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 May 2016.
123. ↑  เลมเกอ, ทอมัส (2011). *ฟูโกต์ การเมืองการปกครอง และบทวิพากษ์*. Paradigm Publishers. p. 15. ISBN 978-1-59451-637-5. OCLC 653123044.
124. ↑  มีแชล, ฟูโก (2007). *ความมั่นคง,ดินแดน,ประชากร*. pp. 311–332.
125. ↑  มีแชล, ฟูโก (2007). *ความมั่นคง,เขตแดน,ประชากร*. pp. 1–27.
126. ↑  มีแชล, ฟูโก (2007). *ความมั่นคง,เขตแดน,ประชากร*. pp. 87–115 115–135.
127. ↑  จาโน ร็อกกา "The Faces of Belial – The Scientific Method Applied to Human Condition – Book V" (2020)
128. ↑  สแคลร์, เลสลีย์ (2004). "Globalizing class theory". ใน ซินแคลร์, ทิโมธี (บ.ก.). *Global governance: critical concepts in political science*. เทย์เลอร์ & แฟรนซิส. pp. 139–140. ISBN 978-0-415-27665-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 May 2016.
129. ↑  วินเซนต์, 1992: p. 43 เก็บถาวร 24 มิถุนายน 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
130. ↑  มาเลเชวิช, 2002: p. 85 เก็บถาวร 20 พฤษภาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
131. ↑  โดแกน, 1992: pp. 119–120 เก็บถาวร 17 มิถุนายน 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
132. ↑  "เลอไวอะธัน, โดย ทอมัส ฮอบส์". *www.gutenberg.org*. สืบค้นเมื่อ 2020-11-19.`{{cite web}}`: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
133. ↑  ล็อก, จอห์น (1690). *ความเรียงที่สองว่าด้วยการปกครอง*.[*ต้องการเลขหน้า*]
134. ↑  สตีเฟน ค็อกซ์ (2013). "Rand, Paterson, and the Problem of Anarchism". *The Journal of Ayn Rand Studies*. **13** (1): 3. doi:10.5325/jaynrandstud.13.1.0003. S2CID 169439235.
135. ↑  วอลเลอร์สตีน, อิมมานูเอล (1999). *The end of the world as we know it: social science for the twenty-first century*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมินนิโซตา. p. 228. ISBN 978-0-8166-3398-2. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 พฤษภาคม 2016.
136. ↑  คอลลินส์, แรนดัลล์ (1986). *Weberian Sociological Theory*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. p. 158. ISBN 978-0-521-31426-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 มิถุนายน 2016.
137. ↑  สเวดเบิร์ก, ริชาร์ด & เอจเวล, โอลา (2005). *The Max Weber dictionary: key words and central concepts*. Stanford University Press. p. 148. ISBN 978-0-8047-5095-0. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 เมษายน 2016.
138. ↑  ซามูเอลส์, เดวิด (2012). *การเมืองเปรียบเทียบ*. Pearson Higher Education. p. 29.
139. 1 2  ซามูเอลส์, เดวิด. *การเมืองเปรียบเทียบ*. Pearson Higher Education.
140. ↑  มิกแดล, โจเอล (1988). *Strong societies and weak states: state-society relations and state capabilities in the Third World*. pp. บทที่ 2.
141. ↑  มิกแดล, โจเอล (1988). *Strong societies and weak states: state-society relations and state capabilities in the Third World*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน. pp. บทที่ 8.

### บรรณานุกรม

* Barrow, Clyde W. (1993). *Critical Theories of State: Marxist, Neo-Marxist, Post-Marxist*. University of Wisconsin Press. ISBN 0-299-13714-7.
* Bobbio, Norberto (1989). *Democracy and Dictatorship: The Nature and Limits of State Power*. University of Minnesota Press. ISBN 0-8166-1813-5.
* Cudworth, Erika (2007). *The Modern State: Theories and Ideologies*. Edinburgh University Press. ISBN 978-0-7486-2176-7.
* Dogan, Mattei (1992). "Conceptions of Legitimacy". ใน Paynter, John; และคณะ (บ.ก.). *Encyclopedia of government and politics*. Psychology Press. ISBN 978-0-415-07224-3.
* Flint, Colin & Taylor, Peter (2007). *Political Geography: World Economy, Nation-State, and Locality* (5th ed.). Pearson/Prentice Hall. ISBN 978-0-13-196012-1.
* Garrard, Graeme (2022). *The Return of the State: And Why It Is Essential For Our Health, Wealth and Happiness*. Yale University Press. ISBN 9780300256758.
* Hay, Colin (2001). "State theory". ใน Jones, R.J. Barry (บ.ก.). *Routledge Encyclopedia of International Political Economy: Entries P-Z*. Taylor & Francis. pp. 1469–1475. ISBN 978-0-415-24352-0.
* Joseph, Jonathan (2004). *Social theory: an introduction*. NYU Press. ISBN 978-0-8147-4277-8.
* Malešević, Siniša (2002). *Ideology, legitimacy and the new state: Yugoslavia, Serbia and Croatia*. Routledge. ISBN 978-0-7146-5215-3.
* Nelson, Brian T. (2006). *The making of the modern state: a theoretical evolution*. Palgrave Macmillan. ISBN 978-1-4039-7189-0.
* Rueschemeyer, Dietrich; Skocpol, Theda; Evans, Peter B. (1985). *Bringing the State Back In*. Cambridge University Press. ISBN 0-521-31313-9.
* Salmon, Trevor C. (2008). *Issues in international relations*. Taylor & Francis US. ISBN 978-0-415-43126-2.
* Sartwell, Crispin (2008). *Against the state: an introduction to anarchist political theory*. SUNY Press. ISBN 978-0-7914-7447-1.
* Scott, James C. (2009). *The art of not being governed: an anarchist history of upland Southeast Asia*. Yale University Press. ISBN 978-0-300-15228-9.
* Skinner, Quentin (1989). "The state". ใน Ball, T; Farr, J.; Hanson, R.L. (บ.ก.). *Political Innovation and Conceptual Change*. Cambridge University Press. pp. 90–131. ISBN 0-521-35978-3.
* Vincent, Andrew (1992). "Conceptions of the State". ใน Paynter, John; และคณะ (บ.ก.). *Encyclopedia of government and politics*. Psychology Press. ISBN 978-0-415-07224-3.

อ่านเพิ่ม
---------

* แบร์โรว์, ไคลด์ ดับบลิว. (2002). "The Miliband-Poulantzas Debate: An Intellectual History". ใน อาโรโนวิตซ์, สแตนลีย์; แบร็ตซิส, ปีเตอร์ (บ.ก.). *กระบวนทัศน์ที่หายไป: ทฤษฎีโดยรัฐที่ถูกนำมาพิจารณาใหม่*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมินนิโซตา. ISBN 978-0-8166-3293-0.
* บ็อตเทอมอร์, ที.บี. บ.ก. (1991). "รัฐ". *พจนานุกรมความคิดแบบลัทธิมากส์* (2nd ed.). ไวลีย์-แบล็กเวลล์. ISBN 978-0-631-18082-1.
* แบร็ตซิส, ปีเตอร์ (2006). *ชีวิตประจำวันกับรัฐ*. Paradigm. ISBN 978-1-59451-219-3.
* ฟอกส์, คีธ (2000). "ทฤษฎีว่าด้วยรัฐแบบคลาสสิกกับภาคประชาสังคม"". *สังคมวิทยาการเมือง: บทนำเชิงวิพากษ์*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก. ISBN 978-0-8147-2709-6.
* เฟลด์บรูจ, เฟอร์ดินานด์ เจ.เอ็ม. บ.ก. (2003). *จุดเริ่มต้นของกฎหมาย*. Martinus Nijhoff Publishers. ISBN 978-90-04-13705-9.
* ฟิสก์, มิลตัน (1989). *รัฐกับความยุติธรรม: บทความเกี่ยวกับทฤษฎีทางการเมือง*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. ISBN 978-0-521-38966-2.
* ฟรีเดอบวร์ค, โรแบร์ท ฟ็อน (2011). รูปแบบของรัฐและระบบของรัฐในยุโรปสมัยใหม่. สถาบันประวัติศาสตร์ยุโรป.
* กรีน, เพนนี & วาร์ด, โทนี (2009). "ความรุนแรงและรัฐ". ใน โคลแมน, รอย; และคณะ (บ.ก.). *รัฐ, อำนาจ, อาชญากรรม*. Sage. p. 116. ISBN 978-1-4129-4805-0.
* ฮอลล์, จอห์น เอ. บ.ก. (1994). *รัฐ: แนวคิดเชิงวิพากษ์ (เลมที่ 1 และ 2)*. เทย์เลอร์ & แฟรนซิส. ISBN 978-0-415-08683-7.
* แฮนเซน, ทอมัส บลอม; สเต็ปพูแทต, ฟินน์, บ.ก. (2001). *รัฐในจินตนาการ: การสำรวจทางชาติพันธุ์วิทยาของรัฐหลังสมัยอาณานิคม*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยดุ๊ก. ISBN 978-0-8223-2798-1.
* ฮอฟฟ์แมน, จอห์น (1995). *นอกเหนือจากรัฐ: ข้อวิจารณ์เบื้องต้น*. Polity Press. ISBN 978-0-7456-1181-5.
* ฮอฟฟ์แมน, จอห์น (2004). *การเป็นพลเมืองเหนือรัฐ*. Sage. ISBN 978-0-7619-4942-8.
* เจสซอฟ, บ็อบ (1990). *ทฤษฎีว่าด้วยรัฐ: การนำรัฐทุนนิยมเข้าแทนที่*. Penn State Press. ISBN 978-0-271-00735-9.
* เจสซอฟ, บ็อบ (2009). "การออกแบบรัฐใหม่ การปรับทิศทางอำนาจรัฐ และการคิดใหม่โดยรัฐ". ใน ลีชท์, เควิน ที.; เจนกินส์, เจย์. เคร็ก (บ.ก.). *คู่มือการเมือง: รัฐและสังคมในมุมมองโลก*. Springer. ISBN 978-0-387-68929-6.
* เลอแฟฟวร์, อ็องรี (2009). เบร็นเนอร์, นีล; เอลเด็น, สจวร์ต (บ.ก.). *รัฐ, อวกาศ, โลก: บทความคัดสรร*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมินนิโซตา. ISBN 978-0-8166-5317-1.
* ลอง, รอเดอริก ที. & มาแคน, ทีบอร์ อาร์. (2008). *อนาธิปไตย/ลัทธิแบ่งแยกอำนาจ: รัฐบาลเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเสรีหรือไม่?*. Ashgate Publishing. ISBN 978-0-7546-6066-8.
* แมนน์, ไมเคิล (1994). "อำนาจปกครองตนเองของรัฐ: ต้นกำเนิด กลไก และผลลัพธ์". ใน ฮอลล์, จอห์น เอ. (บ.ก.). *รัฐ: แนวคิดเชิงวิพากษ์ เล่มที่ 1*. เทย์เลอร์ & แฟรนซิส. ISBN 978-0-415-08680-6.
* อ็อพเพินไฮเมอร์, ฟรันทซ์ (1975). *รัฐ*. Black Rose Books. ISBN 978-0-919618-59-6.
* ปูลัสจัส, นิโกส & คามิลเลอร์, แพทริก (2000). *รัฐ, อำนาจ, สังคมนิยม*. Verso. ISBN 978-1-85984-274-4.
* แซนเดอร์ส, จอห์น ที. & นาร์วิสัน, แจน (1996). *เพื่อและต่อต้านรัฐ: การอ่านปรัชญารูปแบบใหม่*. โรว์แมน & ลิทเทิลฟีลด์. ISBN 978-0-8476-8165-5.
* สก็อตต์, เจมส์ ซี. (1998). *มองเหมือนรัฐ: วิธีรับมือในการปรับปรุงสภาพความล้มเหลวของมนุษย์ด้วยอย่างไร*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเยล. ISBN 978-0-300-07815-2.
* เทย์เลอร์, ไมเคิล (1982). *ชุมชน อนาธิปไตย และเสรีภาพ*. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. ISBN 978-0-521-27014-4.
* ซิพเพอลิอุส, ไรน์ฮ็อลท์ (2010). *ว่าด้วยการเมืองเบื้องต้น, รัฐศาสตร์* (16th ed.). เซ.ฮา. เบ็ค, มิวนิก. ISBN 978-3406603426.
* อุซกาลิส, วิลเลียม (5 พฤษภาคม 2007). "จอห์น ล็อก". *สารานุกรมปรัชญาสแตนฟอร์ด*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิพจนานุกรม มีความหมายของคำว่า ***state***, ***estate***, หรือ ***status***

 วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ **State**

* บาร์เคลย์, ทอมัส (1911). "รัฐ". *สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911*. Vol. 25 (11 ed.). pp. 799–801.

| * ด
* ค
* ก
รูปแบบของรัฐ |
| --- |
| 
* จักรวรรดิ
* จักรวรรดิข่าน
* ดัชชี
* นครรัฐ
* มาร์ควิส
* รัฐบริวาร
* ราชรัฐ
* ราชอาณาจักร
* แว่นแคว้น
* ไวเคานต์
* สาธารณรัฐ
* สมาพันธรัฐ
* สหพันธรัฐ
* เอิร์ล

 |

| * ด
* ค
* ก
ปรัชญาการเมือง |
| --- |
| เงื่อนไข | 
* กฎหมาย
* การโฆษณาชวนเชื่อ
* การเชื่อฟัง
* การใช้อำนาจครอบงำ
* การปลดแอก
* การผูกขาด
* ความก้าวหน้า
* ความชอบธรรม
* ความเป็นพลเมือง‎
* ความยุติธรรม
* ชาติ
* ชนชั้นปกครอง
* ทรัพย์สิน
* ปฏิวัติ
* พหุนิยมทางการเมือง
* ยูโทเปีย
* รัฐ
* รัฐบาล
* ลำดับชั้น
* สังคม
* สันติภาพ
* สิทธิ
* เสรีภาพ
* สงคราม
* หน้าที่
* อิสรภาพ
* อติชน
* อำนาจ
* อำนาจหน้าที่
* อำนาจอธิปไตย‎

 |
| ระบอบการปกครอง | 
* คณาธิปไตย
* คตินิยมนักวิชาการ
* คุณธรรมนิยม
* เทวาธิปไตย
* ประชาธิปไตย
* เผด็จการ
* ราชาธิปไตย
* เศรษฐยาธิปไตย
* อัตตาธิปไตย
* อภิชนาธิปไตย
* อำมาตยาธิปไตย

 |
| อุดมการณ์ | 
* คตินิยมการกระจาย
* คตินิยมท้องถิ่น
* คตินิยมพหุวัฒนธรรม
* คตินิยมราชาธิปไตย
* คตินิยมสิ่งแวดล้อม
* คตินิยมอิสลาม
* คอมมิวนิสต์
* จักรวรรดินิยม
* ชาตินิยม
* ชุมชนนิยม
* ทางเลือกที่สาม
* ทุนนิยม
* ทฤษฎีดาร์วินทางสังคม
* บรรษัทนิยม
* ประชานิยม
* ประชาธิปไตยคริสเตียน
* ประชาธิปไตยสังคมนิยม
* ฟาสซิสต์
* ฟิวดัล
* ลัทธิเกษตรกรรม
* ลัทธิขงจื๊อ
* ลัทธินิยมนาซี
* ลัทธิมากซ์
* ลัทธิอาณานิคม
* สังคมนิยม
* สตรีนิยม
* สาธารณรัฐนิยม
* เสรีนิยม
* อนาธิปไตย
* อิสรนิยม
* อนุรักษนิยม

 |
| แนวคิด | 
* กฎธรรมชาติ
* การโกหกอันสูงส่ง
* การปะทะของอารยธรรม
* การผูกขาดความรุนแรง
* การเมืองร่างกาย
* การแยกใช้อำนาจ
* ครอบครัวอันเป็นรูปแบบของรัฐ
* ความยินยอมของผู้ถูกปกครอง
* ดุลแห่งอำนาจ
* ตําแหน่งดั้งเดิม
* เทวสิทธิราชย์
* ผลประโยชน์ส่วนรวม
* รัฐเฝ้ายาม
* *ลิขิตอันทรงเกียรติ*
* สังคมเปิด
* สัญญาประชาคม
* *สงครามของทุกคนกับทุกคน*
* สภาพธรรมชาติ
* สิทธิเชิงลบและเชิงบวก
* เสรีภาพตามคําสั่ง
* สแตโตลาทรี
* หน้าต่างของโอเวอร์ตัน
* เผด็จการโดยเสียงข้างมาก

 |
| นักปรัชญา | 

|  |  |
| --- | --- |
| สมัยโบราณ | 
* กิแกโร
* ขงจื๊อ
* จาณักยะ
* ชาง ยาง
* ซุนวู
* เซโนฟอน
* ทิวซิดิดีส
* พอลิเบียส
* เพลโต
	+ ปรัชญาการเมือง
* เม่งจื๊อ
* ม่อจื๊อ
* ลักตันติอุส
* หาน เฟย์
* อาริสโตเติล

 |
| สมัยกลาง | 
* เกลาซิอุส
* ดันเต
* นิซ็อม อัลมุลค์
* บรูนี
* เพลทอน
* มาร์ซิลิโอ
* มุฮัมมัด
* หวังอันฉือ
* อัลเฆาะซาลี
* อัลฟาราบี
* อ็อกคัม
* อิบน์ ค็อลดูน
* อิบน์ รุชด์
* อไควนัส

 |
| สมัยใหม่ช่วงต้น | 
* กัมปาแนลลา
* กวิจจาร์ดินี
* โกรเชียส
* จอห์น มิลตัน
* จอห์น ล็อก
* ฌ็อง กาลแว็ง
* ฌ็อง โบแดง
* ทอมัส มอร์
* ทอมัส ฮอบส์
* โทมัส มึนท์เซอร์
	+ ปรัชญาการเมือง
* บอซูแว
* บอเอซี
* พระเจ้าเจมส์
* พูเฟนดอร์ฟ
* ฟรันซิสโก ซัวเรซ
* รอเบิร์ต ฟิล์มเมอร์
* มาเกียเวลลี
* มาร์ติน ลูเทอร์
* ไลบ์นิทซ์
* สปิโนซา

 |
| ศตวรรษที่ 18 และ 19 | 
* กอร์เตส
* ก็องดอร์แซ
* ก็องสต็อง
* คานต์
	+ ปรัชญาการเมือง
* คาร์ล มากซ์
* มัซซีนี
* เจมส์ แมดิสัน
* เจเรมี เบนธัม
* จอห์น สจวร์ต มิลล์
* ชาร์ล ฟูริเย
* แซงต์-ซีมง
* เดวิด ฮูม
* เดอ โบนัลด์
* เดอ แมสตร์
* เดอ สตาล
* ต็อกวีล
* ทอมัส คาร์ไลล์
* ทอมัส เจฟเฟอร์สัน
* ทอมัส เพน
* นีทเชอ
* บาคูนิน
* บาสติยา
* เบ็กการียา
* เบนจามิน ทักเกอร์
* ฟรีดริช เฮเกิล
* เบนจามิน แฟรงคลิน
* โบลิงโบรก
* ฟรีดริช เอ็งเงิลส์
* มงแต็สกีเยอ
* มาร์กี เดอ ซาด
* มูฮัมมัด อิกบาล
	+ ปรัชญาการเมือง
* โยฮัน ฟิชเทอ
* รูโซ
* โรเบิร์ต โอเวน
* ลูทวิช ฟ็อน ฮัลเลอร์
* เลอ บ็อง
* เลอ แปล
* วอลแตร์
* วิลเลียม ก็อดวิน
* สเตียร์เนอร์
* อดัม สมิธ
* อิปอลิต แต็ง
* เอ็ดมันด์ เบิร์ก
* แอร์แนสต์ เรอน็อง
* โอกุสต์ ก็องต์
* เฮนรี เดวิด ทอโร
* เฮอร์เบิร์ต สเปนเซอร์
* แฮร์เดอร์

 |
| ศตวรรษที่ 20 และ 21 | 
* กรัมชี
* กาเอตาโน มอสกา
* คานธี
* คาร์ล เคาท์สกี
* คาร์ล ชมิทท์
* คาร์ล พ็อพเพอร์
* จอร์โจ อากัมเบน
* จอห์น รอลซ์
* จูเลียส แอโวลา
* เจมส์ เบิร์นแฮม
* โจวันนี เจนตีเล
* ช็องตาล มุฟ
* ชาร์ล โมราส
* ชาลส์ เทย์เลอร์
* ซัยยิด กุฏบ์
* ซามูเอล พี. ฮันติงตัน
* ซึกมุนต์ เบามัน
* ซุน ยัตเซ็น
* ฌ็อง-ปอล ซาทร์
* ฌอร์ฌ ซอแรล
* ดมอฟสกี
* ดู บัวส์
* โนม ชอมสกี
* เบอนัว
* เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์
* แบร์นชไตน์
* ปีออตร์ กรอโปตกิน
* ฟรานซิส ฟุกุยามะ
* ฟรีดริช ฮาแย็ค
* มัคส์ เวเบอร์
* มาร์ธา นุสบอม
* มีแชล ฟูโก
* เมอร์เรย์ รอธบาร์ด
* ไมเคิล วอลเซอร์
* ไมเคิล โอคชอตต์
* รัสเซล เคิร์ก
* เรอเน เกน็อง
* แรมง อาร็อง
* โรเจอร์ สกรูตัน
* โรซา ลุคเซิมบวร์ค
* โรนัลด์ ดวอร์กิน
* โรเบิร์ต โนซิก
* ลูทวิช ฟ็อน มีเซิส
* เลโอ ชเตราส์
* เลนิน
* วิลเฟรโด ปาเรโต
* วิลเฮล์ม เริพเคอ
* เหมา เจ๋อตง
* อันโตนีโอ เนกรี
* อัลแบร์ท มิเชิลส์
* อ็อทมาร์ สพันน์
* อ็อสวัลท์ สแป็งเลอร์
* อามเพฑกร
* อาลี ชาริอาตี
* อาแล็กซองดร์ ดูกิน
* อาแล็ง บาดียู
* เอริค เฟอเกอลีน
* เอริช ฟร็อมม์
* เอร์เนสโต ลาเกลา
* ไอเซยาห์ เบอร์ลิน
* ไอน์ แรนด์
* ฮันนาห์ อาเรินท์
* ฮันส์ แฮร์มัน ฮ็อพพ์
* ฮาแบร์มาส
* ฮาร์วีย์ แมนส์ฟีลด์
* แฮร์เบิร์ต มาร์คูเซอ
* โฮเซ โอร์เตกาย กาเซ็ต

 |

 |
| ผลงาน | 
* *อุตมรัฐ* (ป. 375 ปีก่อนคริสตกาล)
* *โพลิติกส์* (ป. 350 ก่อนคริสตกาล)
* *เดเรปูบลิกา* (51 ปีก่อนคริสตกาล)
* *ความเรียงว่าด้วยกฎหมาย* (ป. 1274)
* *โมนาร์เคีย* (1313)
* *เจ้าผู้ปกครอง* (1532)
* *เลอไวอะธัน* (1651)
* *ความเรียงที่สองว่าด้วยการปกครอง* (1689)
* *ว่าด้วยเจตนารมณ์ของกฎหมาย* (1748)
* *สัญญาประชาคม* (1762)
* *ภาพสะท้อนเกี่ยวกับการปฏิวัติในประเทศฝรั่งเศส* (1790)
* *สิทธิมนุษยชน* (1791)
* *องค์ประกอบของปรัชญาแห่งสิทธิ* (1820)
* *ประชาธิปไตยในอเมริกา* (1835–1840)
* *แถลงการณ์พรรคคอมมิวนิสต์* (1848)
* *ว่าด้วยเสรีภาพ* (1859)
* *การลุกฮือของมวลชน* (1929)
* *เส้นทางแห่งการเป็นทาส* (1944)
* *สังคมเปิดและศัตรูของมัน* (1945)
* *จุดกำเนิดของลัทธิเผด็จการ* (1951)
* *ทฤษฎีความยุติธรรม* (1971)
* *จุดจบของประวัติศาสตร์และมนุษย์คนสุดท้าย* (1992)

 |
| เกี่ยวข้องกับ | 
* การแบ่งแยกดินแดน
* การแยกศาสนจักรกับอาณาจักร
* การเลือกปฏิบัติต่อสถาบัน
* การวิพากษ์เศรษฐศาสตร์การเมือง
* การให้เหตุผลแก่รัฐ
* ความยุติธรรมทางสังคม
* คตินิยมความเท่าเทียม
* คติรวมหมู่กับความเป็นปัจเจกนิยม
* จริยธรรมทางการเมือง
* ทฤษฎีความขัดแย้ง
* ทฤษฎีอติชน
* นิติปรัชญา
* นิติศาสตร์
* รัฐนิยม
* ระบบรวบอำนาจเบ็ดเสร็จ
* ลัทธิสัญญานิยม
* ลัทธิอติชน
* ลัทธิอำนาจนิยม
* สเปกตรัมการเมือง
	+ ฝ่ายซ้าย
	+ สายกลาง
	+ ฝ่ายขวา
* **ดัชนี**

 |
| 

 |

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ประจำชาติ | 
* ฝรั่งเศส
* BnF data
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* ญี่ปุ่น
* เช็กเกีย
	+ 2

 |
| อื่น ๆ | 
* สารานุกรมของยูเครนสมัยใหม่

 |