recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**เอียน แอชบี**(เกิด 6 กันยายน 2519) เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ปัจจุบันสังกัดอยู่กับสโมสรฟุตบอลฮัลล์ซิตี ในอดีตเขาเคยสังกัดอยู่กับสโมสรฟุตบอลดาร์บีเคาน์ตีและสโมสรฟุตบอลเคมบริดจ์ยูไนเต็ด และยังเคยเล่นให้สโมสรIR Knattspyrnudeildในลีกไอซ์แลนด์อีกด้วย

ฮัลล์ซิตี
---------

ในเดือนมิถุนายน 2002 เขาได้ย้ายมาร่วมทีมฮัลล์ โดยแจน โมลบีผู้จัดการที่มฮัลล์ในขณะนั้น ได้ซื้อเขามาจากเคมบริดจ์ยูไนเต็ดที่เพิ่งตกชั้นมาจากลีกวัน แต่เขาก็เจอฝันร้ายในนัดแรกที่ลงเล่นให้กับฮัลล์ ซึ่งเขาได้รับใบแดง อย่างไรก็ตามเขาก็กลายเป็นที่ชื่นชอบของแฟนๆของฮัลล์ ด้วยสไตล์การเล่นที่นิ่ง ไว้ใจได้ ทำให้เขาถูกตั้งให้เป็นกัปตันทีมในยุคของโมลบี และปีเตอร์ เทย์เลอร์ ผู้จัดการทีมคนต่อมา และในฤดูกาลนี้ เขายิงประตูได้ในนัดที่เจอกับสโมสรฟุตบอลโยวิลทาวน์ ซึ่งประตูนี้เป็นประตูที่ส่งฮัลล์ให้เลื่อนชั้นจากลีกทูขึ้นไปยังลีกวัน ในถดูกาลถัดมา เขาก็เป็นผู้เล่นคนสำคัญที่ทำให้ฮัลล์ได้เลื่อนชั้นไปยังฟุตบอลลีกแชมเปียนชิพ

เกียรติประวัติ
--------------

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Player Profiles". Hull City OWS. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-12-20. สืบค้นเมื่อ 2008-12-04.
**อ้น** (อังกฤษ: Bamboo rat, Root rat) เป็นสกุลของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกสัตว์ฟันแทะในสกุล *Rhizomys* ในวงศ์ Spalacidae (หรือ Rhizomyidae) มีรูปร่างโดยรวม คือ มีรูปร่างอ้วนป้อมคล้ายหนูตะเภา ใบหูเล็ก ดวงตาเล็ก ขนตามลำตัวสีน้ำตาล มีฟันแทะที่แข็งแรง แลเห็นได้ชัดเจน มีขาและหางสั้นไม่มีขน แพร่กระจายพันธุ์อยู่ในทวีปเอเชียตั้งแต่อินเดีย, จีนตอนใต้ จนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทำรังโดยการขุดรูอยู่ใต้ดินหรือในโพรงไม้ แบ่งออกเป็นห้องได้หลายห้อง กินพืชหลายชนิดเป็นอาหาร 

มีขนาดใหญ่สุดได้ถึง 60 เซนติเมตร น้ำหนักมากกว่า 8 กิโลกรัม

การจำแนก
--------

แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิด

* อ้นกลาง (*R. pruinosus*)
* อ้นเมืองจีน (*R. sinensis*)
* อ้นใหญ่ (*R. sumatrensis*)

โดยอ้นกลาง และอ้นใหญ่ เป็นชนิดที่พบได้ในประเทศไทย ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทที่ 1 ในบางพื้นที่นิยมนำเนื้อมารับประทานเพราะเชื่อว่าเป็นยาบำรุง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "*Rhizomys* Gray, 1831". itis.gov. สืบค้นเมื่อ 4 November 2014.
2. 1 2 3  "อ้น ๑". พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒. สืบค้นเมื่อ 4 November 2014.
3. ↑  Andrew T. Smith; Yan Xie (2008). *A guide to the mammals of China*. Princeton University Press. p. 213. ISBN 978-0-691-09984-2.
4. 1 2  "พระวัดหนองปรือ เลี้ยงตัวอ้นกว่า 10 ตัว นาน 6 ปี จนสุดเชื่อง". ช่อง 3. 3 November 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-11-10. สืบค้นเมื่อ 4 November 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Rhizomys***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Rhizomys ที่วิกิสปีชีส์
**แนวสเตรซา** คือ การประชุมร่วมกันที่เมืองสเตรซา ระหว่างรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศของฝรั่งเศส นายกรัฐมนตรีของอังกฤษ และผู้นำอิตาลี เบนิโต มุสโสลินี เมื่อวันที่ 14 เมษายน 1935 ซึ่งได้ถูกเรียกอย่างเป็นทางการว่าเป็น **คำประกาศสุดท้ายของที่ประชุมเมืองสเตรซา** มีวัตถุประสงค์เพื่อที่จะรักษาสนธิสัญญาโลคาร์โน และประกาศยืนยันถึงความเป็นเอกราชของออสเตรีย และพร้อมที่จะต้านทานเยอรมนีถ้าหากเกิดการฝ่าฝืนสนธิสัญญาแวร์ซาย

แนวสเตรซาได้ชื่อมาจาก **ที่ประชุมเมืองสเตรซา** ในอิตาลี ซึ่งใช้เป็นสถานที่ประชุม แนวสเตรซานั้นมีปัจจัยมาจากการที่เยอรมนีทำการสร้างกองทัพอากาศขึ้นใหม่ และเพิ่มขนาดของกองทัพบกเป็น 36 กองพล (หรือ 400,000 นาย) และทำการประกาศเกณฑ์ทหารเมื่อเดือนมีนาคม 1935

แนวสเตรซานั้นล้มเหลวดังที่เห็นได้จากเป้าหมายที่คลุมเครือ เป้าหมายไม่ชัดเจนและเป็นการยากที่จะส่งเสริมเอาไว้ มันถูกบัญญัติออกมาไว้เพื่อให้เกิดความคลุมเครือ และไม่สนใจการพาดพิงถึงเยอรมนี ซึ่งอังกฤษพยายามรับเข้ามาเป็นนโยบายคู่ อังกฤษนั้นถือว่าข้อพิพาทใด ๆ ที่พาดพิงไปถึงเยอรมนีจะไม่สร้างความเป็นปรปักษ์ระหว่างฮิตเลอร์กับการเจรจาอังกฤษ-เยอรมัน ซึ่งทำให้ดูเหมือนกับว่าการประนีประนอมระหว่างอังกฤษกับเยอรมนีก็ค่อนข้างจะประสบความสำเร็จ ฮิตเลอร์นั้นได้ใช้ยุทธวิธีที่อังกฤษและฝรั่งเศสคาดเดาล่วงหน้าได้ยาก แต่ว่าแนวสเตรซาก็ทำให้ฮิตเลอร์ต้องเดาบ้างว่าอังกฤษนั้นต้องการที่จะทำอะไร อย่างไรก็ตาม การเจรจากับเยอรมนีนั้น ไม่ได้ทำให้อังกฤษได้เปรียบเลยในข้อตกลงการเดินเรือระหว่างอังกฤษ-เยอรมนี

อีกเหตผลหนึ่งที่นำไปสู่ความล้มเหลว ก็คือ ไม่มีชาติใดเลยในที่ประชุมสเตรซา (ได้แก่ อังกฤษ ฝรั่งเศสและอิตาลี) ที่มีความต้องการที่จะรุกรานเยอรมนี และไม่ได้มีการตอบโต้กรณีที่เยอรมนีสร้างกำลังทหารขึ้นใหม่อย่างจริงจัง แต่ว่ารัฐบาลอังกฤษนั้นมีเจตจำนงว่าไม่ต้องการที่จะก่อสงครามตามความคิดเห็นของคนอังกฤษส่วนใหญ่ในเวลานั้น 

แนวร่วมดังกล่าวนั้นไม่ประสบความสำเร็จ ภายในสองเดือน สหราชอาณาจักรได้เซ็นสัญญาในข้อตกลงการเดินเรือระหว่างอังกฤษ-เยอรมนี ซึ่งเยอรมนีได้รับไฟเขียวให้สร้างกองทัพเรือขึ้นมาใหม่ และสามารถสร้างเรือดำน้ำขึ้นมาได้ โดยมีข้อแม้ว่าจะต้องมีระวางน้ำหนักไม่เกิน 35% ของราชนาวีอังกฤษ อังกฤษนั้นไม่ได้ปรึกษาหารือใด ๆ กับชาติร่วมประชุม ทำให้แนวร่วมดังกล่าวพบกับความเสียหายอย่างร้ายแรง ประเทศที่เข้าร่วมประชุมนั้นได้ดำเนินการตามทางของตัวเอง แนวสเตรซาจึงปราศจากความหมาย และถูกทำลายอย่างสิ้นเชิงเมื่ออิตาลีรุกรานเอธิโอเปียในสงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่สอง

มุสโสลินีนั้นมีความทะเยอทะยานที่จะครอบครองอะบิสซิเนีย มุสโสลินีเดือดดาลมากที่อังกฤษได้เซ็นสัญญาการเดินเรือระหว่างอังกฤษ-เยอรมัน เนื่องจากว่าอังกฤษไม่ยอมมาปรึกษากับเขาก่อน มุสโสลินีนั้นหันกลับไปสู่แผนการรุกรานอะบิสซิเนียซึ่งมีชายแดนติดต่อกับโซมาลิแลนด์ของฝรั่งเศสและอังกฤษ เขานั้นไม่มีความต้องการที่จะให้มิตรของเขาโกรธ แต่ว่าเขามีความรู้สึกว่าอังกฤษได้ทรยศหักหลังเขา เขายังเชื่อด้วยว่าการเคลื่อนไหวดังกล่าวนั้นจะก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงฐานะดังที่ได้ตกลงกันในแนวสเตรซา

เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 1936 มุสโสลินีได้เปิดช่องว่างให้แก่ฮิตเลอร์ในการที่เขาจะส่งทหารเข้าไปประจำในไรน์แลนด์ และบอกว่าอิตาลีนั้นจะไม่ยอมทำตามสนธิสัญญาโลคาร์โนอย่างเด็ดขาด และเยอรมนีก็ควรที่จะทำเช่นนั้น
สามผู้เล่นฮ็อกกี้น้ำแข็งในอุปกรณ์เต็มรูปแบบนั่งอยู่ที่ม้านั่งในระหว่างการแข่งขัน โดยมีผู้ฝึกสอนของพวกเขายืนอยู่ด้านหลังซึ่งกำลังเฝ้าดูการแข่งขันในสนามโค้ชโคลด จูเลียน (บุคคลที่ยืนอยู่) แห่งทีมบอสตันบรูอินส์ ซึ่งเป็นทีมฮอกกี้น้ำแข็งระดับอาชีพ โดยทำการศึกษาอย่างตั้งใจในระหว่างการแข่งขัน
**ผู้ฝึกสอน**ในกีฬาฮอกกี้น้ำแข็ง เป็นผู้รับผิดชอบในการกำกับทีมในช่วงการแข่งขันและการฝึกซ้อม, เตรียมกลยุทธ์ และตัดสินใจที่ซึ่งผู้เล่นจะได้มีส่วนร่วมในการแข่งขัน

ความรับผิดชอบเฉพาะของผู้ฝึกสอนจะแตกต่างกันไปตามระดับที่พวกเขาได้ทำการฝึกสอน ยกตัวอย่างเช่น ลักษณะเฉพาะของการฝึกสอนในระดับอาชีพ ผู้ฝึกสอนจำเป็นต้องมีทักษะในการจัดการกับสื่อ ซึ่งในระดับอาชีพ ในแต่ละการแข่งขัน ผู้ฝึกสอนจะให้ความสำคัญอย่างยิ่ง โดยผู้ฝึกสอนจะวิเคราะห์การแข่งขันครั้งที่ผ่านมา และเตรียมความพร้อมสำหรับการแข่งขันในอนาคต รวมถึงผู้ฝึกสอนยังมีความสำคัญในการกำหนดรูปแบบการเล่นของทีมฮอกกี้น้ำแข็ง ในขณะที่การเอาชนะคือความรับผิดชอบหลักในระดับอาชีพ ส่วนในฮอกกี้น้ำแข็งยุวชน การสอนให้เล่นได้เก่งขึ้นจะเป็นสิ่งสำคัญ ในกรณีของการฝึกสอนฮอกกี้น้ำแข็งระดับเยาวชน ยุทธศาสตร์และยุทธวิธียังจำเป็นต้องใช้ โดยจะมีความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นของการเรียนการสอนทักษะพื้นฐานและกฎของการแข่งขัน, การสร้างความสนุกสนานในสถานที่ที่ปลอดภัย, การพัฒนาอุปนิสัย, การสอนสมรรถภาพทางกาย และความสามารถในการสื่อสารเชิงบวก

ดูเพิ่ม
-------

* หัวหน้าผู้ฝึกสอน
* ผู้ฝึกสอน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Diamond, Dan (1998). *Total Hockey*. Andrews McMeel Publishing. p. 616. ISBN 0-8362-7114-9.
2. ↑  Wyshynski, Greg (March 16, 2007). "Ranking the Coaches (Yep, All 30 of Them)". thefourthperiod.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-11-21. สืบค้นเมื่อ Dec 8, 2009.
3. ↑  Amber, David. "Q&A with Mike Babcock". ESPN. สืบค้นเมื่อ Dec 8, 2009.
4. ↑  McLaughlin, Wendy (2001). *Coaching Youth Hockey*. Human Kinetics Publishers, Inc. p. 2. ISBN 0-7360-3795-0.
5. ↑  "Morden Minor Hockey Association Coaching Philosophy and Guidelines" (pdf). Morden Minor Hockey. 2008–2009. สืบค้นเมื่อ Dec 8, 2009.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* International Ice Hockey Federation *Coaches' Corner*
* NHL & WHA Coach Directory at Sports Reference
* Hockey Canada Coaching Program
* USA Hockey coaching เก็บถาวร 2010-01-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
กลุ่มผู้สนับสนุนโปลิซาริโอในมาดริด
**แนวร่วมโปลิซาริโอ** (สเปน: *Frente Polisario*; อาหรับ: جبهة البوليساريو; ฝรั่งเศส: *Front Polisario*) ย่อมาจาก **แนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยซากิอาเอลฆัมราและริโอเดโอโร** (สเปน: *Frente Popular de Liberación de Saguía el Hamra y Río de Oro*; อาหรับ: الجبهة الشعبية لتحرير ساقية الحمراء و وادي الذهب; ฝรั่งเศส: *Front populaire de Libération de la Seguia el Hamra et du Rivière d'or*) เป็นขบวนการปลดปล่อยของชาวซาห์ราวี เพื่อยุติการครอบครองเวสเทิร์นสะฮาราของโมร็อกโก ขบวนการนี้มีสถานะเป็นสมาชิกที่ปรึกษาของสังคมนิยมสากล สหประชาชาติพิจารณาให้โปลิซาริโอเป็นตัวแทนโดยชอบธรรมของชาวซาห์ราวี และมีสิทธิที่จะกำหนดการปกครองด้วยตนเองได้ โปลิซาริโอมีสถานะนอกกฎหมายในเวสเทิร์นสะฮาราที่อยู่ภายใต้การปกครองของโมร็อกโก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Member parties of the Socialist International – Observer parties. Socialistinternational.org.
2. ↑  United Nations General Assembly Resolution 34/37: *Question of Western Sahara*. Adopted on 21 November 1979. Full document, retrieved 8 January 2020.
3. ↑  Stefan Gänzle; Benjamin Leruth; Jarle Trondal (15 November 2019). *Differentiated Integration and Disintegration in a Post-Brexit Era*. p. 191. ISBN 978-0-429-64884-7. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|p ublisher=` ถูกละเว้น (help)
4. ↑  Pro-Sahrawi demo held in Spain เก็บถาวร 2012-10-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน PressTV, 14 November 2010.
**ปีแยร์ เฟรดี บารง เดอ กูแบร์แต็ง** (ฝรั่งเศส: *Pierre Frédy, Baron de Coubertin*) เป็นขุนนางชั้นบารอนของประเทศฝรั่งเศส เป็นที่รู้จักในฐานะของผู้ก่อตั้งกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ และเป็นผู้ก่อตั้งคณะกรรมการโอลิมปิกสากล

กูแบร์แต็งเกิดในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1863 ในตระกูลขุนนาง เป็นลูกคนที่ 4 ของบารอน Charles Louis de Frédy กับ Marie-Marcelle Gigault de Crisenoy เมื่อกูแบร์แต็งเติบโตขึ้น ก็ได้ไปศึกษาในโรงเรียนของสหราชอาณาจักร และ สหรัฐอเมริกา และได้เห็นการศึกษาที่ดี ต่อมา เมื่อเป็นผู้ใหญ่ กูแบร์แต็งจึงเริ่มมีความคิดในการปฏิรูปการศึกษาในฝรั่งเศสให้ทันสมัยขึ้น

กูแบร์แต็งเชื่อว่า ปัจจัยหนึ่งที่สามารถยกระดับการศึกษาฝรั่งเศสได้ก็คือ การศึกษาด้านกีฬา (sports education) ซึ่งจะช่วยพัฒนาศักยภาพของคนรุ่นใหม่ไฟแรงในยุคนั้น ส่วนตัวของกูแบร์แต็งเอง ก็มีความชื่นชอบในกีฬารักบี้ เขาได้เป็นกรรมการตัดสิบกีฬารักบี้ชิงชนะเลิศระดับประเทศฝรั่งเศสในวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1892

ต่อมา ดร. วิลเลียม เพนนี บรุกส์ (Dr William Penny Brookes) มีแนวคิดที่จะฟื้นฟูการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกกลับขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกสมัยโบราณถูกล้มเลิกไปใน ค.ศ. 393 กูแบร์แต็งสนใจในแนวคิดนี้ โดยคิดจะขยายวงการแข่งขันโดยเปิดโอกาสให้นักกีฬาจากทั่วโลกสามารถเข้าร่วมแข่งขันได้ จึงร่วมมือกับ ดร. บรุกส์, สหราชอาณาจักร และประเทศกรีซซึ่งมีความสนใจในแนวคิดนี้ เริ่มพัฒนาแผนการจัดการแข่งขันกีฬานานาชาติขึ้น

วันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1894 ในซอร์บอน (Sorbonne) กรุงปารีส คณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) ก็ถือกำเนิดขึ้น และเริ่มเตรียมการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ขึ้น โดยให้กีฬาโอลิมปิกครั้งแรกจะจัดขึ้นในกรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ เพื่อให้เกียรติแก่ประเทศผู้ให้กำเนิดกีฬาโอลิมปิก และกำหนดให้กีฬาจัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี มีประธาน IOC คนแรกคือ ดีมีตรีโอส วีเกลัส

และในที่สุด 6 เมษายน ค.ศ. 1896 กีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ในเอเธนส์เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ และในปีเดียวกัน ดีมีตรีโอส วีเกลัส ได้พ้นตำแหน่งประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล และกูแบร์แต็งก็ได้รับเลือกให้เป็นประธานคณะกรรมการคนที่สอง และดำรงตำแหน่งจนถึง ค.ศ. 1925

ต่อมา กีฬาที่ใช้หิมะในการเล่น เช่น สกีหิมะ ฯลฯ เริ่มเป็นที่นิยม แต่กีฬาที่เล่นในโอลิมปิก ส่วนใหญ่เป็นกีฬาที่ไม่เหมาะจะเล่นในฤดูหนาวที่มีหิมะ ดังนั้น ค.ศ. 1924 จึงได้มีการจัดแยกเป็นกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวสำหรับกีฬาหิมะ ส่วนกีฬาดั้งเดิมก็เป็นกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ซึ่งจัดมาถึงปัจจุบันทั้งคู่

กูแบร์แต็งมีคำพูดประโยคที่เป็นที่รู้จักแก่คนทั่วไปคือ "The important thing is not to win, but to take part." สิ่งที่สำคัญไม่ใช่การเอาชนะ แต่เป็นการมีส่วนร่วม

ปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1937 ด้วยโรคหัวใจ ที่เมืองเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ขณะอายุ 74 ปี


| * ด
* ค
* ก
ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล |
| --- |
| 
* ดีมีตรีโอส วีเกลัส (1894–1896)
* ปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง (1896–1925)
* กอดฟรัว เดอ บลอแน (1916–1919, acting president)
* อ็องรี เดอ บาแย-ลาตูร์ (1925–1942)
* ซีกฟริด เอดสเตริม (acting 1942–1946, elected 1946–1952)
* เอเวอรี บรันดิจ (1952–1972)
* บารอนคิลแลนิน (1972–1980)
* ฆวน อันโตนิโอ ซามารันช์ (1980–2001)
* ฌัก โรคเคอ (2001–2013)
* โทมัส บัค (2013–ปัจจุบัน)

 |
**โช ซึง-ฮี** (เกาหลี: 조승희; ฮันจา: 趙承熙; อาร์อาร์: *Cho Seung-hui*; เอ็มอาร์: *Cho Sŭng-hŭi*, 18 มกราคม พ.ศ. 2527 – 16 เมษายน พ.ศ. 2550) เป็นนักศึกษาชาวเกาหลีใต้ ผู้ก่อเหตุการสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทคในวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2550 ยิงปืนใส่เพื่อนนักศึกษาและอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทคที่ตัวเองศึกษาอยู่ ทำให้มีผู้เสียชีวิต 32 ราย ก่อนใช้ปืนฆ่าตัวตายตาม

ประวัติ
-------

ครอบครัวของโชมาจากครอบครัวยากจนบริเวณชานโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้ พ.ศ. 2535 เมื่อโชมีอายุได้ 8 ขวบ ครอบครัวเขาได้อพยพไปสหรัฐอเมริกา เพื่อไขว่คว้าหาชีวิตที่ดีกว่า พ่อแม่ของโชทำงานร้านซักแห้ง

เดวิด สค็อต เพื่อนที่เรียนโรงเรียนเวลต์ฟีลกับโชบอกถึงนิสัยของเพื่อนร่วมชั้นว่า "เขาไม่เคยพูดเลยสักคำ" สค็อตยังบอกอีกว่าตลอดเวลาที่เรียนด้วยกันในแต่ละปี เขาจะพูดเพียงไม่กี่ประโยคเมื่อครูถามเขา หรือไม่ก็มีแต่บ่นอะไรพึมพำ นอกจากนี้โชยังไม่ค่อยสบตากับคนอื่นด้วย เพื่อน ๆ จึงมักรู้จักโชในภาพของผู้ชายเงียบขรึม

โชเรียนเอกภาษาอังกฤษที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค ยังเป็นคนที่มีเพื่อนน้อย และไม่ค่อยมีใครรู้จักมากนัก ทำให้ยากต่อการหาข้อมูลของนายโชผู้นี้

ขณะนี้ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าสาเหตุการก่อเหตุสังหารหมู่มาจากอะไร มีเพียงจดหมายที่พบในห้องพักของโชที่แสดงให้เห็นถึงการต่อต้านพวกเด็กรวยและผู้หญิง และข้อความที่ว่า "พวกแกทำให้ฉันต้องทำแบบนี้" พร้อมกับนิยายสยองอีก 2 เรื่อง ที่เพื่อน ๆ และอาจารย์อ่านแล้วเหมือนตกอยู่ในฝันร้าย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Text of *Richard McBeef* and *Mr. Brownstone* on aol.com". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-04-27. สืบค้นเมื่อ 2007-04-25.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Cho Seung Hui's Anger: Our Children Are Listening[*ลิงก์เสีย*]
* Why Was Cho Able to Buy a Gun?[*ลิงก์เสีย*],24 April 2007,*Time*
* ‘We forgive you’ — Cho included in memorial เก็บถาวร 2007-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Search warrant for Cho's on-campus residence เก็บถาวร 2007-04-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Video excerpts of the manifesto mailed to NBC เก็บถาวร 2007-09-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Cho's mental evaluation form เก็บถาวร 2007-06-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน,December 2005, hosted by *The Washington Post*
* Virginia Tech Massacre - Front page at MSNBC
* Cho video clips and manifesto - MSNBC (NBC)
**จ้าว หย่งซิน** (จีน: 趙永馨; เกิด 31 พฤษภาคม 1963) มีชื่อเดิมในการแสดงว่า 趙詠馨 โดยเธอมีชื่อจริงว่า 趙永信 (ชื่อเดียวกันแต่แตกต่างกันตรงตัวสะกด) เป็นนักแสดงหญิงที่มีชื่อเสียงในไต้หวัน เธอเกิดที่กรุงไทเป ประเทศไต้หวัน โดยมีถิ่นฐานจากเมืองเกาหมี่ มณฑลชานตง ปัจจุบันอาศัยอยู่ในเขตปันเฉียว เมืองนิวไทเป เธอเป็นบัณฑิตคนแรกของโรงเรียนศิลปะกั่วกวัง

ในปี ค.ศ. 1983 เธอแสดงละครเรื่องแรกคือเรื่อง 玉女神笛 ทำให้เธอได้รับรางวัลจากงานประกาศรางวัลระฆังทอง ครั้งที่ 19 ในปีถัดมา คือรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม นอกจากนี้เธอยังแสดงในละครโทรทัศน์ที่สร้างจากนวนิยายของนักเขียนหญิง ชองเหยา อีกหลายเรื่อง เธอกลายเป็นที่นิยมในวงการบันเทิงด้วยภาพลักษณ์ของ "Jade Girl Idol"

ตั้งแต่เดือนมกราคม ค.ศ. 2014 จ้าว หย่งซิน เป็นโปรดิวเซอร์ละครของ Daai TV ทั้งหมด 3 เรื่องและร่วมแสดงในผลงานของเธอเอง ในเวลาเดียวกัน เธอได้ก่อตั้งสตูดิโอส่วนตัวของเธอชื่อ **Forever Warm Studio** (永遠溫馨工作室) เพื่อผลิตผลงานละครยาว

คดีเมาแล้วขับ
-------------

เมื่อเวลาประมาณ 14.00 น. วันที่ 4 มีนาคม ปี ค.ศ. 2011 เจ้าหย่งซิน ขับรถเก๋ง เมอร์เซเดสเบนซ์ สีขาว ชนกับรถเก๋งสีดำซึ่งขับโดยผู้หญิงนามสกุล สวี บนถนนจงเจิ้ง ในเขตซานเสีย ใกล้บ้านของเธอ ทั้งสองฝ่ายต่างตกใจแต่ไม่ได้รับบาดเจ็บ เมื่อ เจ้าหย่งซิน วัดแอลกอฮอล์สูงถึง 0.97 มก. เกิน 0.55 มก. ตามที่กฎหมายกำหนด เจ้าหย่งซิน ถูกย้ายไปที่สำนักงานอัยการเขตปานเฉียว เพื่อทำการตรวจสอบ สำนักงานอัยการเขตปานเฉียวถือว่าไม่มีฝ่ายใดได้รับบาดเจ็บ และเจ้าหย่งซินยังแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งและยอมให้ดำเนินคดีโดยถูกระงับใบขับขี่เป็นเวลาหนึ่งปี แต่ต้องเขียนจดหมายสำนึกผิดและบริจาคเงิน 80,000 หยวน (400,000 บาท) ให้กับองค์กรการกุศลที่กำหนดโดยอัยการ เจ้าหย่งซิน ได้รับแจ้งคำตัดสินและยอมรับคำตัดสินด้วยความยินดี เธอกล่าวว่า "ฉันได้ทำในสิ่งที่ไม่ดี ฉันละอายใจ และฉันจะไม่ทำมันอีก"

ชีวิตส่วนตัว
------------

เจ้าหย่งซินเข้าพิธีสมรสกับ เว่ยซุง ซึ่งเป็นนักแสดงด้วยกันเมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2006

ผลงาน
-----

### ภาพยนตร์

### ละครโทรทัศน์

* เปาบุ้นจิ้น ตอน คู่แฝดใจเพชร
* เปาบุ้นจิ้น ตอน พิณมรณะ
* เปาบุ้นจิ้น ตอน เสื้อไข่มุก รับบท มู่โถ

อ้างอิง
-------

1. ↑  資深女藝人趙永馨 酒駕撞車 判罰8萬做公益[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* จ้าว หย่งซิน ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* จ้าว หย่งซิน ที่ฮ่องกงมูวีเดตาเบส
นักแสดงตลก ชาร์ลี แชปลิน แสดงเป็นฮิตเลอร์ ในบทบาทเบาสมอง ในภาพยนตร์เสียดสีเรื่อง *เดอะเกรตดิกเทเตอร์* (1940)
**วรรณกรรมล้อ** (Parody) เป็นชิ้นงานที่สร้างขึ้นเพื่อเลียนแบบ ล้อเลียน หรือออกความเห็นต่อชิ้นงานดั้งเดิม ประเด็น ผู้เขียน รูปแบบ หรือเป้าหมายอื่น ๆ โดยจะเป็นการเลียนแบบเชิงเสียดสีหรือแฝงนัย นักทฤษฎี ลินดา ฮัตเชียน ให้ความหมายว่า "วรรณกรรมล้อ คือการเลียนแบบ แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นการล้อเลียนข้อความเสมอไป" นักวิจารณ์อีกท่านหนึ่ง ไซมอน เด็นทิธ นิยามวรรณกรรมล้อว่า "การประกอบกิจใด ๆ เชิงวัฒนธรรมที่เลียนแบบ พาดพิงอีกผลงานหรือการประกอบกิจหนึ่งอย่างมีศิลปะ" วรรณกรรมล้อพบได้ในศิลปะหรือวัฒนธรรม รวมถึง วรรณกรรม ดนตรี (แม้ว่าก่อนหน้านี้ "วรรณกรรมล้อ" ในดนตรีจะมีความหมายแตกต่างออกไป) แอนิเมชัน วิดีโอเกม และภาพยนตร์

นักเขียนและนักวิจารณ์ จอห์น โกรส สังเกตในหนังสือ Oxford Book of Parodies ของเขาว่าวรรณกรรมล้อดูจะเฟื่องฟูในดินแดนระหว่าง แพสติช ("ผลงานอีกแบบของศิลปิน โดยไม่มีเนื้อหาเสียดสี") และ เบอร์เลสก์ (ซึ่งหลอกเกี่ยวกับชิ้นงานวรรณกรรมชั้นสูงและดัดแปลงให้ดูต่ำลง) ขณะเดียวกับ หนังสือ *Encyclopédie* ของเดอนี ดีเดอโร แยกความแตกต่างระหว่างวรรณกรรมล้อกับเบอร์เลสก์ว่า "วรรณกรรมล้อที่ดีคือการขบขันที่ทำให้บุคคลที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดและไร้มลทินรู้สึกสนุกสนานได้ ส่วนเบอร์เลสก์เป็นการเล่นตลกร้ายที่ทำให้คนรู้สึกพอใจเท่านั้น" จากประวัติศาสตร์ เมื่อสูตรสำเร็จเริ่มน่าเบื่อ อย่างเช่นในกรณีละครประโลมโลกเกี่ยวกับศีลธรรมในยุค 1910 ยังคงเป็นได้แค่วรรณกรรมล้อ ดังที่เรื่องสั้นของบัสเตอร์ คีตันเคยล้อเลียนไว้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Dentith (2000) p.9
2. ↑  J.M.W. Thompson (May 2010). "Close to the Bone". Standpoint magazine. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-16. สืบค้นเมื่อ 2015-05-08. `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)
3. ↑  "Parody." The Encyclopedia of Diderot & d'Alembert Collaborative Translation Project. Translated by Colt Brazill Segrest. Ann Arbor: Michigan Publishing, University of Michigan Library, 2007. Web. [1 Apr. 2015]. <>. Trans. of "Parodie," Encyclopédie ou Dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers, vol. 12. Paris, 1765.
4. ↑  Balducci, Anthony (2011) *The Funny Parts: A History of Film Comedy Routines and Gags* p.231
**จ้าว จื่อหยาง** (จีนตัวย่อ: 赵紫阳; จีนตัวเต็ม: 趙紫陽; พินอิน: *Zhào Zǐyáng*, 17 ตุลาคม 1919 – 17 มกราคม 2005) เป็นนักการเมืองระดับสูงในสาธารณรัฐประชาชนจีน เขาเป็นนายกรัฐมนตรีจีนระหว่างปี 1980 ถึง 1987 รองประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีนตั้งแต่ปี 1981 ถึง 1982 และเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนตั้งแต่ปี 1987 ถึง 1989 เขาเป็นผู้รับผิดชอบการปฏิรูปการเมืองในประเทศจีนตั้งแต่ปี 1986 แต่เสียอำนาจเนื่องจากความเชื่อมโยงกับกระแสอำนาจนิยมใหม่ปฏิรูปและการสนับสนุนการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมินในปี 1989

ในตำแหน่งข้าราชการรัฐบาลอาวุโส จ้าววิจารณ์นโยบายลัทธิเหมาและมีส่วนสำคัญในการนำการปฏิรูปตลาดเสรีไปปฏิบัติ เริ่มต้นในมณฑลเสฉวนและต่อมาทั่วประเทศ เขาก้าวขึ้นสู่เวทีระดับชาติเนื่องจากการสนับสนุนจากเติ้ง เสี่ยวผิงหลังการปฏิวัติวัฒนธรรม ในฐานะผู้สนับสนุนการโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชน การแบ่งแยกพรรคกับรัฐออกจากกัน และการปฏิรูปตลาดเสรีทั่วไป เขามุ่งใช้มาตรการต่าง ๆ เพื่อปรับปรุงระบบข้าราชการประจำของจีนและต่อสู้กับการฉ้อราษฎร์บังหลวง ซึ่งเป็นประเด็นที่บั่นทอนความชอบธรรมของพรรคในคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งเลขาธิการหู ย่าวปังในขณะนั้นก็มีทัศนะทำนองเดียวกันด้วย

นโยบายการปฏิรูปเศรษฐกิจและความเห็นใจนักศึกษาผู้ประท้วงระหว่างการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมินในปี 1989 ทำให้เขาเป็นศัตรูกับสมาชิกผู้นำพรรคบางคน รวมทั้งประธานคณะกรรมการที่ปรึกษากลางในขณะนั้น เฉิน หยุน, ประธานคณะกรรมการให้คำปรึกษาการเมืองฯ หลี่ เซียนเนี่ยน, และนายกรัฐมนตรี หลี่ เผิง จ้าวยังเริ่มเสียความนิยมกับประธานคณะกรรมการทหารกลาง เติ้ง เสี่ยวผิง ด้วย ในช่วงหลังเหตุการณ์ จ้าวถูกกวาดล้างทางการเมือง และถูกจับกุมให้อยู่แต่ในบ้านพักตลอดชีวิต

เขาเสียชีวิตจากโรคหลอดเลือดสมองในกรุงปักกิ่งในเดือนมกราคม 2005 อัตชีวประวัติลับของเขามีการลักลอบนำออกนอกประเทศ และตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษและภาษาจีนในปี 2009 แต่รายละเอียดชีวิตเขาถูกตรวจพิจารณาในประเทศจีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Economic Reform in China* by James A. Dorn, Xi Wang, Wang Xi
**ลิ่นซุนดา** หรือ **ลิ่นมลายู** หรือ **ลิ่นชวา** (อังกฤษ: Sunda pangolin, Malayan pangolin, Javan pangolin; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Manis javanica*) 

เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกลิ่น มีรูปร่างเหมือนลิ่นจีน (*M. pentadactyla*) แต่ลิ่นซุนดามีหางที่ยาวกว่าและปกคลุมด้วยเกล็ดประมาณ 30 เกล็ด และสีลำตัวจะอ่อนกว่า โดยมีสีน้ำตาลเหลืองหรือน้ำตาลเข้มและมีขนบาง ๆ ขึ้นแทรกอยู่เล็กน้อย อีกทั้งมีขนาดลำตัวและน้ำหนักมากกว่า กล่าวคือ มีความยาวลำตัวและหัวประมาณ 42.5-55 เซนติเมตร มีความยาวหาง 34-47 เซนติเมตร และความสูงจากพื้นดินถึงหัวไหล่ประมาณ 7.5-9 เซนติเมตร น้ำนักตัวประมาณ 5-7 กิโลกรัม

มีการแพร่กระจายพันธุ์ในภูมิภาคอินโดจีนเรื่อยจนถึงแหลมมลายูจนถึงภูมิภาคซุนดา และยังพบในหมู่เกาะฟิลิปปินส์อีกด้วย สามารถหากินได้ทั้งบนต้นไม้, พื้นดิน และใต้ดิน เนื่องจากมีเล็บและหางที่แข็งแรงสามารถใช้เกาะเกี่ยวต้นไม้ได้ดี โดยอาหารส่วนใหญ่คือ มดและปลวก ลูกลิ่นที่เกิดใหม่จะเกาะติดแม่ โดยการใช้เล็บเกาะเกี่ยวโคนหางของแม่ไว้ จะหย่านมเมื่ออายุได้ 3 เดือน โดยปกติจะอาศัยหลับนอนอยู่ตามโพรงในเวลากลางวัน โดยใช้ดินมาปิดไว้บริเวณปากโพรง เพื่อช่วยอำพรางโพรงที่มีความลึกประมาณ 3-4 เมตร เมื่อถูกรบกวนจากศัตรูหรือตกใจจะนอนขดตัวเป็นลูกกลม ๆ คล้ายลูกฟุตบอล โดยไม่มีการต่อสู้แต่อย่างใด 

สำหรับในประเทศไทยพบได้ทุกภูมิภาค และลิ่นซุนดาถือเป็นลิ่น 1 ใน 2 ชนิดเท่านั้นที่สามารถพบได้ (อีกชนิดหนึ่งนั่นคือ ลิ่นจีน) และเป็นสัตว์ที่นิยมค้าขายเป็นของผิดกฎหมาย โดยมักปรากฏเป็นข่าวอยู่เสมอ ๆ ว่า เจ้าหน้าที่สามารถจับผู้ลักลอบได้ทีละมาก ๆ ทั้งนี้ก็เพื่อนำขายต่อให้ภัตตาคารหรือผู้ที่นิยมรับประทานสัตว์ป่า ทั้งนี้ลิ่นซุนดามีสถานภาพเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 พร้อมกับลิ่นจีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  กรมศุลฯจับตัวนิ่ม106ตัว มูลค่ากว่าล้าน เตรียมส่งลาว จากเนชั่นแชนแนล
2. ↑  สงขลา / ตำรวจรถไฟจับตัวนิ่ม 81 ตัว พร้อมผู้ต้องหา 2 คน ลักลอบนำเข้าจากมาเลย์[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  จนท.กรมศุลกากรจับตัวนิ่มเกือบร้อยตัว มูลค่ากว่าล้าน จากมติชน
4. ↑  พรบ.สงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าฯ(ลิ่นหรือนิ่ม)
5. ↑  *สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน* (กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2543) โดย กองทุนสัตว์ป่าโลก ISBN 974-87081-5-2

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ลิ่นซุนดา**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Manis javanica ที่วิกิสปีชีส์

| * ด
* ค
* ก
สปีชีส์ของลิ่น (Pholidota) ในปัจจุบัน |
| --- |
| อาณาจักร: Animalia **·**  ไฟลัม: Chordata **·**  ชั้น: Mammalia **·**  ชั้นฐาน: Eutheria **·**  อันดับใหญ่: Laurasiatheria |
| *Manis* | สกุลย่อย *Manis*: ลิ่นอินเดีย (*M. crassicaudata*) **·**  ลิ่นจีน (*M. pentadactyla*)สกุลย่อย *Paramanis*: ลิ่นฟิลิปปินส์ (*M. culionensis*) **·**  ลิ่นซุนดา (*M. javanica*)สกุลย่อย *Smutsia*: ลิ่นยักษ์ (*M. gigantea*) **·**  ลิ่นพื้นดิน (*M. temmincki*)สกุลย่อย *Phataginus*: ลิ่นต้นไม้ (*M. tricuspis*)สกุลย่อย *Uromanis*: ลิ่นหางยาว (*M. tetradactyla*) |
| **หมวดหมู่** |
***ยูคิวโฮลเดอร์!*** (ญี่ปุ่น: ユーキュー ホルダー; โรมาจิ: *UQ Holder!*) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นโดยเคน อาคามัตสึ มีเนื้อหาหลายปีหลังจากเรื่อง *คุณครูจอมเวท เนกิมะ!* มีเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กชายหนุ่มที่ได้พลังแวมไพร์จากเอวานเจลีน เอ.เค. แม็คโดเวล โดยผจญภัยกับผู้มีพลังอมตะแบบเดียวกัน

เนื้อหา
-------

ในปี ค.ศ. 2086 โคโนเอะ โทตะ หนุ่มน้อย ได้ประสบอุบัติเหตุจนทำให้ถึงขั้นเสียชีวิต แต่ด้วยความช่วยเหลือของ เอวานเจลีน เอ.เค. แม็คโดเวล ได้มอบความเป็นอมตะให้ โดยเปลี่ยนเป็นแวมไฟร์เช่นเดียวกับเธอ และพามาทดสอบที่กลุ่มอมตะ UQ Holder!

ตัวละคร
-------

### ตัวละครหลัก

ญี่ปุ่น: Tōta Konoe; โรมาจิ: *近衛 刀太*; ทับศัพท์: Konoe Tōta
เอวานเจลีน เอ.เค. แม็คโดเวล ญี่ปุ่น: Yukihime; โรมาจิ: *雪姫* / ญี่ปุ่น: Evangeline A.K. McDowell; โรมาจิ: *เอวานเจลีน เอ.เค. แม็คโดเวล エヴァンジェリン・A.K.・マクダウェル*; ทับศัพท์: Evanjerin A.K. Makudaweru
ญี่ปุ่น: Kurōmaru Tokisaka; โรมาจิ: *時坂 九郎丸*; ทับศัพท์: Tokisaka Kurōmaru
### กลุ่ม UQ Holder

ญี่ปุ่น: Jinbei Shishido; โรมาจิ: *宍戸 甚兵衛*; ทับศัพท์: Shishido Jinbee
ญี่ปุ่น: Karin Yuuki; โรมาจิ: *結城夏凛*; ทับศัพท์: Yūki Karin
ญี่ปุ่น: Kirie Sakurame; โรมาจิ: *桜雨キリヱ*; ทับศัพท์: Sakurame Kiriwe
ญี่ปุ่น: Ikkuu Ameya; โรมาจิ: *飴屋 一空*; ทับศัพท์: Ameya Ikkū
ญี่ปุ่น: Santa Sasaki; โรมาจิ: *佐々木 三太*; ทับศัพท์: Sasaki Santa

สื่อ
----

### มังงะ

ดูบทความหลักที่: รายซี่อตอนในยูคิวโฮลเดอร์! § มังงะ
*ยูคิวโฮลเดอร์!* (ญี่ปุ่น: ユーキュー ホルダー; โรมาจิ: *UQ Holder!*) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพประกอบโดยเคน อาคามัตสึ เรื่องนี้ได้ตีพิมพ์ลงในนิตยสารโชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์ในช่วงแรก และย้ายมาตีลงในนิตยสารเบสสัซสึโชเน็นแม็กกาซีนในปี พ.ศ. 2559 ในประเทศไทย เรื่องนี้ได้ลิขสิทธิ์จัดทำเป็นฉบับภาษาไทยในรูปแบบหนังสือเล่มและอีบุ๊กโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ตีพิมพ์ในนิตยสารการ์ตูน KC.Weekly และย้ายมาตีพิมพ์ลงนิตยสารการ์ตูนดิจิตอล KC.Digimag ฉบับ W หลังจาก KC.Weekly ตีพิมพ์เป็นฉบับสุดท้าย เรื่องนี้ได้จัดทำเป็นฉบับรวมเล่มทั้งรูปแบบหนังสือเล่มและอีบุ๊กแล้ว 25 เล่ม ในประเทศญี่ปุ่น และ 22 เล่มในประเทศไทย

### อนิเมะ

ดูบทความหลักที่: รายซี่อตอนในยูคิวโฮลเดอร์! § อนิเมะ

รายการอ้างอิง
-------------

1. ↑
2. 1 2

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 
*
**กระทรวงพาณิชย์และแรงงานสหรัฐ** (อังกฤษ: United States Department of Commerce and Labor) เป็นกระทรวง (department) ซึ่งดำรงอยู่เพียงชั่วระยะเวลาสั้น ๆ ในคณะรัฐมนตรีสหรัฐ มีบทบาทข้องเกี่ยวกับการควบคุมสัดส่วนธุรกิจขนาดใหญ่ (big business)

กระทรวงนี้จัดตั้งเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1903 ในรัฐบาลของธีโอดอร์ โรสเวลต์ หนึ่งในลูกสังกัด คือ ทบวงบรรษัท (Bureau of Corporations) ซึ่งมีขอบข่ายอำนาจเป็นงานสืบสวนสอบสวน ต่อมาในวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1913 กระทรวงเปลี่ยนชื่อเป็น กระทรวงพาณิชย์สหรัฐ (United States Department of Commerce) ส่วนทบวงกรมในสังกัดซึ่งชำนัญพิเศษด้านแรงงานก็โอนย้ายไปยังกระทรวงแรงงานสหรัฐ (United States Department of Labor) ที่ตั้งขึ้นใหม่ และทบวงบรรษัทก็แยกออกไปเป็นหน่วยงานอิสระชื่อ คณะกรรมการพาณิชย์กลาง (Federal Trade Commission) เมื่อ ค.ศ. 1915

กระทรวงนี้มีหัวหน้า คือ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์และแรงงานสหรัฐ (United States Secretary of Commerce and Labor) ซึ่งเป็นสมาชิกคณะรัฐมนตรี แต่เมื่อมีการปรับปรุงกระทรวงทบวงกรมใน ค.ศ. 1913 นั้น ตำแหน่งรัฐมนตรีก็แยกออกเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์สหรัฐ และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานสหรัฐ ตามไปด้วย

สืบเนื่องจากความพยายามตัดลดงบประมาณส่วนกลางใน ค.ศ. 2011 ริชาร์ด เบอร์ (Richard Burr) สมาชิกวุฒิสภา หนุนร่างรัฐบัญญัติ S. 1116 เพื่อรวมกระทรวงทั้งสองเข้าด้วยกันอีกครั้งภายใต้ชื่อ "กระทรวงพาณิชย์และแรงงาน" (Department of Commerce and the Workforce) แต่จนบัดนี้ร่างรัฐบัญญัติดังกล่าวก็ยังไปไม่ไกลเกินกว่าขั้นเสนอต่อคณะกรรมาธิการ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "S.1116: Department of Commerce and the Workforce Consolidation Act". สืบค้นเมื่อ November 10, 2011.
2. ↑  "S.1116: Actions & Votes". สืบค้นเมื่อ November 10, 2011.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "Labor and Commerce, Department of". *New International Encyclopedia*. 1905.

| * ด
* ค
* ก
 กระทรวงและทบวงของรัฐบาลกลางสหรัฐ |
| --- |
| กระทรวง | 
* เกษตร
* พาณิชย์
* กลาโหม
* ศึกษาธิการ
* พลังงาน
* สาธารณสุขและบริการประชาชน
* ความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ
* การเคหะและพัฒนาเมือง
* มหาดไทย
* ยุติธรรม
* แรงงาน
* การต่างประเทศ
* คมนาคม
* การคลัง
* การทหารผ่านศึก

 |
| ทบวง | 
* ทหารบก
* ทหารเรือ
* ทหารอากาศ

 |
| อดีตกระทรวง | 
* พาณิชย์และแรงงาน
* สาธารณสุข ศึกษาธิการและสวัสดิการ
* ไปรษณีย์
* การสงคราม

 |

| * ด
* ค
* ก
 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงของรัฐบาลกลางแห่งสหรัฐ |
| --- |
| ปัจจุบัน | 
* เกษตร
* พาณิชย์
* กลาโหม
* ศึกษาธิการ
* พลังงาน
* สุขภาพและบริการมนุษย์สหรัฐ
* ความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ
* การเคหะและพัฒนาเมือง
* มหาดไทย
* ยุติธรรม
* แรงงาน
* การต่างประเทศ
* คมนาคม
* การคลัง
* การทหารผ่านศึก

 |
| อดีต | 
* พาณิชย์และแรงงาน
* สาธารณสุข ศึกษาธิการและสวัสดิการ
* ทหารเรือ
* ไปรษณีย์
* ทหารบก

 |
ส่วนประกอบของระบบเปิด-ปิดลิ้นไอดีและไอเสีย
**ลิ้นเหนือสูบ** (อังกฤษ: Overhead valve, OHV) หรือ**วาล์วเหนือสูบ** คือกลไกการทำงานแบบหนึ่งของเครื่องยนต์สันดาปภายใน ทำหน้าที่เปิดและปิดลิ้นไอดีและลิ้นไอเสีย โดยอาศัยแรงขับจากเพลาลูกเบี้ยวที่รับแรงขับมาจากเพลาข้อเหวี่ยงอีกทอดหนึ่ง เครื่องยนต์ที่ใช้ลิ้นเหนือสูบมีชื่อเล่นในวงการยานยนตร์ว่า*เครื่องตะเกียบ*

ลักษณะของเพลาลูกเบี้ยว
----------------------

เพลาลูกเบี้ยวมีลักษณะเป็นแท่งเหล็กกลม ยาวประมาณเกือบเท่าความยาวของเครื่องยนต์ เรียกว่าแกนเพลา และมีโลหะยื่นออกมาตามจุดต่างๆ คล้ายทรงรูปไข่บริเวณนี้เรียกว่าลูกเบี้ยวหรือลูกกระทุ้ง (camfollower)

การทำงาน
--------

ระบบลิ้นเหนือสูบอาศัยแรงขับจากเพลาข้อเหวี่ยงอาจใช้เฟืองหรือโซ่ในการส่งแรงขับไปสู่เพลาลูกเบี้ยว ที่ติดตั้งไว้ด้านข้างของเสื้อสูบเครื่องยนต์จากนั้นเพลาลูกเบี้ยวจะดันก้านกระทุ้ง (push arm) แล้วปลายอีกด้านของก้านกระทุ้งส่งแรงผลักไปดันกระเดื่องลิ้น หรือกระเดื่องวาล์ว (rocker arm)บริเวณเหนือลูกสูบเพื่อกดลิ้นให้เปิดมีผลทำให้เกิดการไหลเข้าของอากาศและเชื้อเพลิงเข้าสู่ห้องเผาไหม้และปิด จากนั้นลูกเบี้ยวตัวอื่นจะทำการกดเพื่อเปิดลิ้นไอเสียให้อากาศเสียไหลออกสู่ท่อไอเสีย

เครื่องยนต์ที่ใช้ระบบนี้ส่วนใหญ่เป็นรุ่นเก่า ปัจจุบันเครื่องยนต์ที่ยังใช้ระบบนี้อยู่ เช่น เครื่องยนต์ Y ของโตโยต้า รวมไปถึงเครื่องยนต์แปดสูบหลายๆรุ่นที่ผลิตในสหรัฐอเมริกา เช่น เครื่องยนต์ Hemi ของไครสเลอร์

จุดแข็งของระบบลิ้นเหนือสูบ
--------------------------

* ถ้าเครื่องยนต์มีการจัดวางลูกสูบเป็นรูปตัววี ลิ้นเหนือสูบจะมีชิ้นส่วนน้อยกว่า เพราะในเครื่องยนต์รูปตัววีที่ใช้แคมเหนือสูบ จะมีแคมชาฟต์อย่างน้อยสองอัน และชุดโซ่ขับสองชุด ในขณะที่เครื่องลิ้นเหนือสูบจะมีแคมชาฟต์แคมเดียว และมีชุดโซ่ขับชุดเดียว ลดการสูญเสียกำลังขับได้มาก
* เครื่องมีความสูงน้อยหว่าเครื่องแบบแคมเหนือสูบ เพราะไม่มีส่วนประกอบอะไรอยู่เหนือฝาสูบ

　จุดอ่อนของระบบลิ้นเหนือสูบ
---------------------------

* รองรับจำนวนลิ้นต่อสูบได้น้อย เครื่องยนต์ลิ้นเหนือสูบส่วนใหญ่มีสองลิ้นต่อสูบ ในขณะที่เครื่องแคมเหนือสูงทั่วไปจะมีสี่ลิ้นต่อสูบ เนื่องจากก้านกระทุ้งค่อนข้างเทอะทะ อาจทำให้การสร้างเครื่องลิ้นเหนือสูงที่รอบรับลิ้นมากกว่าสองลิ้นต่อสูบเป็นการลดประสิทธิภาพของเครื่องลงเนื่องจากมีความซับซ้อนมากเกินไป
* รอบรับความเร็วรอบต่อนาทีของเครื่องได้น้อย เนื่องจากกลไกมีน้ำหนักมากกว่าและซับซ้อน จึงทำให้มีความเสี่ยงลิ้นลอยถ้าเครื่องทำงานในรอบสูง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ชิ้นส่วนเครื่องยนต์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-25. สืบค้นเมื่อ 2011-05-15.
2. ↑  กว่าจะมาเป็นเครื่องยนต์[*ลิงก์เสีย*]

* ลักษณะเครื่องยนต์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Pushrod (OHV), SOHC and DOHC engine animated diagrams
* LS7 torque and power by rpm chartPDF
* Ferrari Enzo: The Engine
* The Pushrod Engine Finally Gets its Due
**ยูฉะซีรีส์** (ญี่ปุ่น: 勇者シリーズ; โรมาจิ: *Yūsha shirīzu*) หรือ **ซีรีส์ผู้กล้า** ในภาษาไทย เป็นชื่ออนิเมะชุดแนวหุ่นยนต์ไซไฟ ผลิตโดยซันไรส์ และ ทาการะ (ปัจจุบันคือ ทาการะ โทมี่) ผลิตผลงานเมื่อปี ค.ศ. 1990 จนถึงปี ค.ศ. 1998 โดยถูกผลิตเป็นทีวีซีรีส์ด้วยกันถึง 8 เรื่องด้วยกัน และมีผลงานออริจินอลวิดิโอแอนิเมชัน ถึง 2 เรื่อง

ประวัติ
-------

ผู้สนับสนุน
-----------

ผู้สนับสนุนหลักของซีรีส์คือบริษัท ทาการะ (ปัจจุบันใช้ชื่อว่าทาการะโทมี่) บริษัทที่ผลิตของเล่นและบริษัท คาบายะ บริษัทผลิตขนม โดยฝั่งทาการะนั้นได้นำรูปแบบหุ่นยนต์ของทรานส์ฟอร์มเมอร์สทั้งยานยนต์ชนิดต่างๆ ทั้งเครื่องบินและรถยนต์ที่สามารถแปลงร่างเป็นหุ่นยนต์และสามารถพูดและมีความคิดเป็นของตัวเองมาประยุกต์ใช้กับผลงานซีรีส์นี้

นอกจากนี้รูปแบบพื้นฐานของสมาชิกหลักในช่วงเริ่มต้นจากยูฉะซีรีส์แต่ละเรื่องมักจะมีหุ่นยนต์ที่รวมร่างกับหุ่นยนต์หลักเข้ามาไว้ด้วย ซึ่งแนวคิดนี้ประยุกต์มาจาก ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส วิกตอรี่

ทั้งนี้สินค้าบางชิ้นได้มีการนำแม่พิมพ์จากสินค้าทรานส์ฟอร์มเมอร์สในอดีตเข้ามาใช้อีกด้วย

อย่างไรก็ตามหลังจากการควบรวมกิจการของทาการะโทมี่ ผลงานลิขสิทธิ์ของยูฉะซีรีส์ถูกตกไปเป็นของบริษัท บันไดนัมโกะ โดยได้รับผิดชอบการพัฒนาผลิตภัณฑ์สินค้าและการกระจายผลงานทั้งหมดหลังจากบริษัท ซันไรส์ ถูกซื้อหุ้นไปและผลงานบางส่วนได้ถูกปรากฏตัวอยู่ในเกม ซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น แต่ผลงานส่วนของ ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส ทาการะโทมี่ยังคงถือลิขสิทธิ์ไว้เช่นเดิม

รายชื่อซีรีส์
-------------

| # | ชื่อเรื่อง | ระยะเวลาการออกอากาศ (วันออกอากาศ) | จำนวนตอน |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | ผู้กล้า เอ็กซ์ไคเซอร์ | 2 มกราคม ค.ศ. 1990 

---

 26 มกราคม ค.ศ. 1991 | 48 ตอน |
| 2 | ผู้กล้าพระอาทิตย์ ไฟร์เบิร์ด | 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 

---

 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 | 48 ตอน |
| 3 | ผู้กล้าในตำนาน ดา การ์น | 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 

---

 23 มกราคม ค.ศ. 1993 | 46 ตอน |
| 4 | ผู้กล้ารถด่วน ไมท์ไกน์ | 30 มกราคม ค.ศ. 1993 

---

 22 มกราคม ค.ศ. 1994 | 47 ตอน |
| 5 | ผู้กล้ามือปราบ เจเด็คเกอร์ | 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994 

---

 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995 | 48 ตอน |
| 6 | ผู้กล้าทองคำ โกลด์รัน | 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995 

---

 27 มกราคม ค.ศ. 1996 | 48 ตอน |
| 7 | คำสั่งผู้กล้า ดั๊กวอน | 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996 

---

 25 มกราคม ค.ศ. 1997 | 48 ตอน |
| 8 | ราชันย์ผู้กล้า กาโอไกการ์ | 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1997 

---

 31 มกราคม ค.ศ. 1998 | 49 ตอน |
|

ออริจินอลวิดิโอแอนิเมชัน
------------------------

คำสั่งผู้กล้า ดั๊กวอน เด็กหนุ่มนัยตาคริสตัล (勇者指令ダグオン 水晶の瞳の少年)
ราชันย์ผู้กล้า กาโอไกการ์ FINAL (勇者王ガオガイガーFINAL)

วิดีโอเกม
---------

ชินเซไดโรบ็อทเซ็นคิ เบรฟซาก้า (新世代ロボット戦記ブレイブサーガ)
เบรฟซาก้า 2 (ブレイブサーガ2)
เบรฟซาก้า ชินฟูมิ แอสทาเรีย (ブレイブサーガ 新章 アスタリア)
ชินเซคิยูฉะไทเซ็น (新世紀勇者大戦)

ดูเพิ่ม
-------

* ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส
* เอลโดรันซีรีส์
* ซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น
* เบตเตอร์แมน

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซค์อย่างเป็นทางการของยูฉะซีรีส์

| * ด
* ค
* ก
ยูฉะซีรีส์ |
| --- |
| ทีวีซีรีส์ | เอ็กซ์ไคเซอร์ • ไฟร์เบิร์ด • ดา การ์น • ไมท์ไกน์ • เจเด็คเกอร์ • โกลด์รัน • ดั๊กวอน (OVA) • กาโอไกการ์ (FINAL) |
| ออริจินอลจากเกม | บาร์นการ์น • เรย์เซลเบอร์ |
| เกมครอสโอเวอร์ | เบรฟซาก้า • เบรฟซาก้า 2 • แอสทาเรีย • ยูฉะไทเซ็น |
| ส่วนเกี่ยวข้อง | ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส • เอลโดรัน • ซันไรส์ |
**กระทรวงกิจการทั่วไป** (ดัตช์: *Ministerie van Algemene Zaken หรือย่อเป็น **AZ***) ของประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นกระทรวงที่รับผิดชอบด้านนโยบายการบริหาร การวางแผน ข้อมูลข่าวสาร และราชวงศ์ของเนเธอร์แลนด์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1937 ก่อนจะถูกยุบไปในปี ค.ศ. 1945 แต่ต่อมาในปี ค.ศ. 1947 ได้มีการตั้งกระทรวงขึ้นมาอีกครั้งโดย หลุยส์ เบล นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น

กระทรวงกิจการทั่วไปเป็นกระทรวงที่เล็ก จนกระทั่งปี ค.ศ. 1967 ได้มีการขยายขอบเขตให้ใหญ่ขึ้นจากการผลักดันของนายกรัฐมนตรีปีต เดอ โยง และยังขยายอย่างต่อเนื่องจนถึงทุกวันนี้ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการทั่วไปคือหัวหน้าคณะรัฐมนตรี ซึ่งหมายถึงนายกรัฐมนตรีนั่นเอง เป็นส่วนหนึ่งของคณะรัฐมนตรีของเนเธอร์แลนด์ ปัจจุบันผู้ดำรงตำแหน่งคือ มาร์ก รึตเตอ จากพรรคประชาชนเพื่อเสรีภาพและประชาธิปไตย

หน้าที่รับผิดชอบหลักของกระทรวงคือ ประสานงานในการดำเนินนโยบายรัฐบาล ดูแลพระราชวงศ์เนเธอร์แลนด์ และรับผิดชอบการสื่อสารระหว่างพระมหากษัตริย์และรัฐบาล มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่อาคารบินเนินโฮฟ ในนครเดอะเฮก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Begroting 2018, Rijksoverheid\]
2. ↑  "Dit zijn de 24 mannen en vrouwen van Rutte III" (ภาษาดัตช์). NOS. 26 October 2017. สืบค้นเมื่อ 15 January 2018.
**ลิ่นจีน** (อังกฤษ: Chinese pangolin; จีน: 中華穿山甲; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Manis pentadactyla*) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่ง จำพวกลิ่น

รูปร่างลักษณะ
-------------

มีรูปร่างคล้ายสัตว์เลื้อยคลานจำพวกเหี้ยหรือจระเข้ ผิวหนังปกคลุมด้วยเกล็ดแข็งคล้ายสวมชุดเกราะ เล็บยาว เท้ามีรอยย่น ใต้ฝ่าเท้าไม่มีอุ้งเท้าหนา มีรูปร่างคล้ายลิ่นซุนดา (*M. javanicus*) แต่ว่าลิ่นจีนมีลำตัวบางและเล็กกว่าลิ่นซุนดา โดยหางของลิ่นจีนมีเกล็ดปกคลุมเพียง 14-17 เกล็ดเท่านั้น ในขณะที่ลิ่นซุนดามีเกล็ดปกคลุมมากถึง 30 เกล็ด และลิ่นจีนมีสีลำตัวที่เข้มกว่า

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ มีความยาวลำตัวและหางประมาณ 44.0-48.0 เซนติเมตร ความยาวหาง 16.0-33.0 เซนติเมตร มีด้วยกัน 3 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)

การกระจายพันธุ์
---------------

มีการกระจายพันธุ์ในเกาะไต้หวัน, ฮ่องกง, ตอนใต้ของจีน, เกาะไหหลำ, รัฐอัสสัม, รัฐสิกขิม, เนปาล, ภูฐาน, บังกลาเทศ, พม่า, เวียดนาม, ลาว และในประเทศไทยเคยมีรายงานพบที่อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ เมื่อปี พ.ศ. 2483 โดย Allen และ Coolidge แม้แต่ในปัจจุบัน ก็ถือเป็นสัตว์ที่หายากมากชนิดหนึ่งในประเทศไทย

นิเวศวิทยาและพฤติกรรม
---------------------

หากินตามลำพัง มีสายตาไม่ดี กินบนพื้นดินเป็นหลัก เนื่องจากหางไม่แข็งแรงพอที่จะเกาะเกี่ยวบนต้นไม้ได้เหมือนลิ่นชนิดอื่น กินปลวกและมดเป็นอาหารหลัก โดยใช้เล็บที่แหลมคมตะกุยรังมดหรือปลวกตกใจหนีออกมาจากรัง จากนั้นจึงใช้ลิ้นที่ยาวและมีน้ำลายที่เหนียวเนอะตวัดเข้าปากกินเป็นอาหาร ออกมากินในเวลากลางคืน กลางวันจะนอนหลับพักผ่อน โดยจะขุดหลุมลึกประมาณ 3-4 เมตร เพื่อสร้างที่หลับนอน ออกลูกในช่วงฤดูหนาวหรือฤดูร้อน ลูกลิ่นจีนจะลืมตาเมื่ออายุได้ 9-10 วัน เมื่อแรกเกิดเกล็ดตามลำตัวจะมีลักษณะอ่อนนุ่ม มีน้ำหนักตัวประมาณ 200 กรัม และจะเพิ่มขึ้นเป็น 2 กิโลกรัม ในเวลา 150 วัน

มีสถานภาพเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

อ้างอิง
-------

* หนังสือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน (กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2543) โดย กองทุนสัตว์ป่าโลก ISBN 974-87081-5-2

1. ↑  "ITIS.gov (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-01. สืบค้นเมื่อ 2021-10-15.
2. ↑  "*Manis pentadactyla*". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-04-28. สืบค้นเมื่อ 2010-10-17.
3. ↑  พรบ.สงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าฯ(ลิ่นหรือนิ่ม)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ลิ่นจีน**

| * ด
* ค
* ก
สปีชีส์ของลิ่น (Pholidota) ในปัจจุบัน |
| --- |
| อาณาจักร: Animalia **·**  ไฟลัม: Chordata **·**  ชั้น: Mammalia **·**  ชั้นฐาน: Eutheria **·**  อันดับใหญ่: Laurasiatheria |
| *Manis* | สกุลย่อย *Manis*: ลิ่นอินเดีย (*M. crassicaudata*) **·**  ลิ่นจีน (*M. pentadactyla*)สกุลย่อย *Paramanis*: ลิ่นฟิลิปปินส์ (*M. culionensis*) **·**  ลิ่นซุนดา (*M. javanica*)สกุลย่อย *Smutsia*: ลิ่นยักษ์ (*M. gigantea*) **·**  ลิ่นพื้นดิน (*M. temmincki*)สกุลย่อย *Phataginus*: ลิ่นต้นไม้ (*M. tricuspis*)สกุลย่อย *Uromanis*: ลิ่นหางยาว (*M. tetradactyla*) |
| **หมวดหมู่** |
**ศีรษะจากเมโรเอ** (อังกฤษ: Meroë Head) หรือ **ศีรษะออกัสตัสจากเมโรเอ** (อังกฤษ: Head of Augustus from Meroë) เป็นประติมากรรมบรอนซ์ขนาดใหญ่กว่าตัวคนที่แสดงศีรษะของออกัสตัส จักรพรรดิโรมันแรก ซึ่งค้นพบในแหล่งโบราณคดีเมโรเอในภูมิภาคนูเบีย (ปัจจุบันคือประเทศซูดาน) ในปี 1910 เป็นที่ชื่นชมด้วยรูปลักษณ์ที่มีความโดดเด่น และมีสัดส่วนที่สวยงาม ปัจจุบันอยู่ภายใต้ความดูแลของบริติชมิวเซียม ศีรษะนี้ได้ปล้นมาจากโรมันอียิปต์เมื่อ 24 ปีก่อนคริสต์กาล โดยกองกำลังของพระนางอะมานิเรนาสแห่งอาณาจักรกูช ก่อนที่จะนำมันกลับมายังเมโรเอที่ซึ่งถูกฝังไว้ใต้บันไดของวิหารแห่งหนึ่ง

การขุดค้นและค้นพบ
-----------------

ศีรษะนี้ค้นพบโดยนักโบราณคดีชาวอังกฤษ จอห์น การ์สทังในเดือนธันวาคม ปี 1910 ที่เมโรเอ ซึ่งเคยเป็ยเมืองหลวงของราชอาณาจักรกูชอยู่หลายศตวรรษ ศีรษะนี้ถูกค้นพบใกล้กับเนินดินที่ซึ่งเคยเป็นบันไดทางขึ้นของวิหารแห่งหนึ่ง ถือเป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่ โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาระยะห่างระหว่างกรุงโรมและเมโรเอ รูปปั้นนี้ถูกฝังโดยจงใจเมื่อ 1900 ปีก่อน และถูกรักษาสภาพไว้อย่างดีในสภาวะที่ร้อนและแห้งเช่นนี้ ศีรษะนี้ได้บริจาคให้กับบริติชมิวเซียมโดยคณะกรรมการขุดค้นซูดาน (Sudan Excavation Committee) ภายใต้การสนับสนุนของกองทุนเนชั่นนอลอาร์ทคอลเลคชั่นในปี 1911

การขุดค้นนี้เป็นส่วนหนึ่งของการขุดค้นเมืองเมโรเอทั้งเมือง และการขุดค้นพบศีรษะนี้ได้มาจากการขุดค้นเมืองในรอบที่สอง

การออกแบบ
---------

ดวงตาที่เป็นเอกลักษณ์ของประติมากรรมนี้
ศีรษะเมโรเอมีขนาดใหญ่กว่าตัวคนและเลียนแบบศิลปะกรีกโดยการสร้างรูปเหมือนของจักรพรรดิออกัสตัสด้วยสัดส่วนแบบคลาสสิก เป็นที่ชัดเจนว่าการออกแบบนี้ทำขึ้นเพื่อสร้างภาพอุดมคติ (idealize) และยกยอ (flatter) จักรพรรดิให้สูงส่ง เช่นเดียวกันกับงานภาพเหมือนของออกัสตัสชิ้นอื่น ๆ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสวยงามในการประดิษฐ์ประดอยภาพเหมือนของชายหนุ่มอย่างสวยงาม

ดูเพิ่ม
-------

* บลาคัสคาเมโอ
* การสร้างรูปเหมือนบุคคลแบบโรมัน

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ศีรษะจากเมโรเอ**

1. ↑  British Museum Highlights
2. ↑  British Museum Collection
3. 1 2 3  Opper, Thorsten (November 26, 2014). *The Meroë Head of Augustus (Objects in Focus)*. British Museum Press. pp. 8–17. ISBN 978-0714150918.
4. ↑
5. ↑  Image and portraiture of Augustus, the Meroë Head เก็บถาวร 2014-08-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, CityLit.ac.uk, retrieved 21 July 2014
6. 1 2  Stewart, Peter, 1971- (2010). *Roman art*. Cambridge University Press. ISBN 978-0198520818. OCLC 781059606.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)

แหล่งข้อมูล
-----------

* D. E. L. Haynes, "The Date of the Bronze Head of Augustus from Meroe", in N. Bonacasa and A. Di Vita (eds), *Alessandria e il mondo eltenistico- romano: studi in onore di Achille Adriani* (Rome, 1983), pp. 177–81 (bibl.)
* D. Boschung, 'Die Bildnisse des Augustus' (Berlin, 1993], pp. 160–61, no.122 (bibl.)
* S. Walker, *Greek and Roman Portraits* (London, The British Museum Press, 1995)
* S. Walker, *Roman art* (London, 1991)
* L. Burn, *The British Museum book of Greek and Roman Art, revised edition* (London, The British Museum Press, 1999)
**ศึกชิงขุมทรัพย์วังหลวง** (อังกฤษ: Tracing Shadow; จีน: 追影; พินอิน: Zhuī Yǐng) ภาพยนตร์กำลังภายในสัญชาติฮ่องกง นำแสดงโดย อู๋ เจิ้นหวี่, เจย์ซี ชาน, อู๋ เพ่ยฉือ กำกับโดย อู๋ เจิ้นหวี่, มาร์โก มัก

เนื้อเรื่อง
-----------

ในยุคราชวงศ์หมิง ฉางกง สุดยอดฝีมือนอกด่านได้ประลองกับเน่ยหลาน สุดยอดฝีมือชาวมองโกล ฉางกงเป็นฝ่ายยอมแพ้ จึงเข้ามาจงหยวน และได้พบกับซินเอ๋อ นินจาสาว ที่ถูกส่งตัวมาชิงลายแทงสมบัติขององค์ไท้จู่ ปฐมฮ่องเต้ของราชวงศ์หมิง ในขณะที่นางกำลังพลาดท่า ฉางกงได้ช่วยนางไว้ และพาตัวนางกลับไป 5 ปีผ่านไป ที่เมืองเปียนเฉิน ฉางกงได้มาเปิดโรงเตี๊ยมที่นี่ ในขณะที่ซินเอ๋อก็ยังตามหาลายแทงอยู่ แต่ว่าลายแทงกลับไปอยู่กับคุณชายสี่ เจ้าของที่มากมายในเมืองเปียนเฉิน คุณชายสี่แอบหลงรักเสี่ยวเหวิน ลูกสาวบุญธรรมของฉางกงและซินเอ๋อ ต่อมาวันหนึ่ง ความลับของลายแทงถูกเปิดเผย เมื่อใต้เท้ากู่ เจ้าเมืองเปียนเฉินที่แอบหลงรักซินเอ๋ออยู่ ได้ทำนกพิราบสื่อสารติดลายแทงหลุดไป ทำให้คนทั้งแผ่นดินมาตามหาสมบัติที่เมืองเปียนเฉิน รวมทั้งเน่ยหลาน ในขณะที่พวกซินเอ๋อไปหาสมบัติ ฉางเปียนกับเน่ยหลานก็ต้องมาพิสูจน์ฝีมืออีกครั้ง ก่อนที่จะพบว่าแท้ที่จริงแล้วมัน คือ จอบธรรมดา ๆ อันนึงเท่านั้นเอง

นักแสดง
-------

* อู๋ เจิ้นหวี่ รับบทเป็น ฉางกง
* เจย์ซี ชาน รับบทเป็น คุณชายสี่
* อู๋ เพ่ยฉือ รับบทเป็น ซินเอ๋อ
* เซี่ย นา รับบทเป็น เสี่ยวเหวิน

เบื้องหลัง
----------

*ศึกชิงขุมทรัพย์วังหลวง* เป็นภาพยนตร์กำลังภายในปนตลกแบบล้อเลียน ที่ร่วมกำกับฯและนำแสดงโดย อู๋ เจิ้นหวี่ นักแสดงที่มีชื่อเสียงชาวฮ่องกง โดยเป็นภาพยนตร์ตลกแบบล้อเลียนบุคคลในแวดวงบันเทิงของฮ่องกงต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น เฉินหลง, หลิว เต๋อหัว, เจ็ท ลี, เซียะ ถิงฟง, เจย์ โชว หรือเยิ่น เสียนฉี

ภาพยนตร์ไม่ได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศไทย แต่ออกจำหน่ายเป็นดีวีดีและวีซีดี และฉายทางโทรทัศน์เป็นครั้งแรกทางช่อง 7 ในวันพุธที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2555 เวลา 08.25 น.

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tracing Shadow (อังกฤษ)
2. ↑  ภ. จีน "ศึกชิงขุมทรัพย์วังหลวง" (TRACING SHADOW) จากช่อง 7

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Tracing Shadow* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**วงจรปาเปซ** (อังกฤษ: Papez circuit) เป็นวิถีประสาทในสมองที่เจมส์ ปาเปซ (James Papez) นักประสาทกายวิภาคศาสตร์ชาวอเมริกัน อธิบายเป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1937 ปาเปซเชื่อว่าวงจรนี้เกี่ยวข้องกับอารมณ์ นับแต่การค้นพบวงจรดังกล่าว มีการทดลองจำนวนมากเพื่อสำรวจระบบนี้และวิธีที่โครงสร้างของมันทำงานร่วมกัน ภายหลัง วงจรปาเปซถูกดัดแปลงโดย พอล ดี. แม็กลีน (Paul D. MacLean) นักประสาทวิทยาศาสตร์และแพทย์ชาวอเมริกัน ปัจจุบัน วงจรนี้เรียก วงจรลิมบิกกลาง (medial limbic circuit) ความเสียหายต่อบางส่วนของวงจรปาเปซให้ความรู้ไม่เพียงแต่หน้าที่ของมัน แต่ยังการวินิจฉัยความผิดปกติต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับความจำด้วย

กายวิภาคศาสตร์
--------------

วงจรปาเปซเกี่ยวข้องกับหลายโครงสร้างของสมอง เริ่มและสิ้นสุดด้วยฮิปโปแคมปัส (หรือฮิปโปแคมปอลฟอร์เมชัน) การตัดเส้นใยชี้ว่า วงจรนี้มีขนาดเฉลี่ย 350 มิลลิเมตร วงจรปาเปซผ่านวิถีประสาทดังนี้

ฮิปโปแคมปอลฟอร์เมชัน (ซูบิคูลัม) → ส่วนโค้ง → แมมิลารีบอดี → ลำเส้นใยแมมิโลทาลามิก → นิวเคลียสทาลามัสหน้า → ซิงกูลัม → เปลือกเอ็นโตไรนอล → ฮิปโปแคมปอลฟอร์เมชัน

ภาพถ่ายมุมกลางล่างของสมองเมื่อผ่าแสดงผังของวงจรปาเปซอย่างชัดเจน เนื่องจากที่ตั้งและโครงสร้างในวงจร รูปทรงที่ได้จึงเป็นลิมบัส (limbus) อันเป็นสิ่งที่ทำให้แม็กลีนเรียกวงจรนี้ว่าระบบลิมบิกเมื่อต่อมาเขาแก้ไขวงจรนี้

หลายการศึกษาชี้ว่า วงจรปาเปซได้รับอิทธิพลอย่างมากจากสมองน้อย และบางทีฮิปโปแคมปัสอาจมิใช่จุดเริ่มต้นของวงจร ในทางกายวิภาคศาสตร์ จะสมเหตุสมผลเพราะสมองน้อยเชื่อมต่อกับวงจรดังกล่าวด้วยเส้นใยละเอียดและมัดเส้นใยจำนวนมาก รอยโรคเคมีต่อสมองน้อยดูเหมือนมีผลยับยั้งต่อวงจร การศึกษาพฤติกรรมสัตว์แสดงว่า การกระตุ้นสมองน้อยหน้าด้วยไฟฟ้าสามารถให้เกิดการเร้า การโจมตีล่าเหยื่อและการสนองการกิน ซึ่งทั้งหมดเชื่อว่าเป็นการแสดงอารมณ์ โดยรวมแล้ว การศึกษาเหล่านี้ให้หลักฐานว่าสมองน้อยอาจรวมอยู่ในระบบอารมณ์ของสมองด้วย
**ชิเซโด** (ญี่ปุ่น: 資生堂) เป็นบริษัทเครื่องสำอางข้ามชาติของญี่ปุ่นที่ก่อตั้งขึ้นในโตเกียวใน ค.ศ. 1872 ประเภทผลิตภัณฑ์ประกอบด้วย: ผลิตภัณฑ์บำรุงผิว เครื่องสำอาง ผลิตภัณฑ์ดูแลผิวกาย ผลิตภัณฑ์ดูแลเส้นผม และน้ำหอม บริษัทเป็นหนึ่งในบริษัทเครื่องสำอางที่เก่าแก่ที่สุดในโลกและฉลองครบรอบ 150 ปีใน ค.ศ. 2022 เป็นบริษัทเครื่องสำอางที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น และเป็นบริษัทเครื่องสำอางที่ใหญ่เป็นอันดับ 5 ของโลก ในประเทศญี่ปุ่น ชิเซโดมีจำหน่ายที่เคาน์เตอร์เครื่องสำอางในห้างสรรพสินค้าบางแห่งและร้านขายยาส่วนใหญ่ บริษัทเป็นเจ้าของแบรนด์และบริษัทในเครือมากมายทั่วโลก นอกเหนือไปจากแบรนด์ผู้ก่อตั้ง บริษัทมีสำนักงานใหญ่ในโตเกียว และซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์โตเกียว

ประวัติบริษัท
-------------

### ก่อตั้ง

อาริโนบุ ฟูกูฮาระอดีตหัวหน้าเภสัชกรของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ก่อตั้ง Shiseidō Pharmacy ใน ค.ศ. 1872 หลังจากการเยือนสหรัฐอเมริกาและยุโรป อาริโนบุได้เพิ่มน้ำพุโซดาเข้าไปในร้าน ต่อมาได้เติบโตเป็นธุรกิจร้านอาหาร Shiseidō Parlor และนำไปสู่การเปิดตัวไอศกรีมในญี่ปุ่นในที่สุด ชื่อ *ชิเซโด* มาจากสำนวนจีนที่มีความหมายว่า "สรรเสริญคุณงามความดีของแผ่นดินซึ่งหล่อเลี้ยงชีวิตใหม่และนำมาซึ่งคุณค่าอันสำคัญยิ่ง"

อาริโนบุส่งต่อบริษัทของเขาให้กับ ชินโซ ฟูกูฮาระ ลูกชายของเขา ซึ่งกลายเป็นประธานคนที่ 2 ของบริษัทใน ค.ศ. 1913 หลังจากประสบการณ์ของชินโซ ที่เดินทางไปยุโรปและสหรัฐอเมริกา เขาเริ่มสนใจโฆษณาที่เป็นจุดขายขนาดใหญ่สำหรับชิเซโดซึ่งทำให้เขาทุ่มเททรัพยากรมากมายให้กับการออกแบบของบริษัท ซึ่งส่วนใหญ่สามารถเห็นได้จากบรรจุภัณฑ์ของผลิตภัณฑ์และนิตยสารในยุคนั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Weil, Jennifer (24 December 2013). "Shiseido Names New President and CEO". WWD. สืบค้นเมื่อ 26 December 2013.
2. ↑  "Integrated Report 2020 | Shiseido Company".
3. ↑  SHISEIDO Frequently Asked Questions - SHISEIDO USA - FAQ 1.
4. ↑  Five Good-Looking Cosmetic Stocks - Seeking Alpha
5. ↑  Japan's Shiseido Agrees to Acquire Bare Escentuals - WSJ.com
6. ↑  "Shiseido Company, Limited - Company Profile, Information, Business Description, History, Background Information on Shiseido Company, Limited". *www.referenceforbusiness.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-09-29.
7. ↑  Ltd. Shiseido Co. "The origin of the name "Shiseido" | History of Shiseido | About Us | Shiseido group website". *www.shiseidogroup.com* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-01-15. สืบค้นเมื่อ 2018-09-29.
8. ↑  COSMETICS - Shiseido - VEPA GROUP เก็บถาวร 2009-04-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ดัชเชสเอลีซาเบ็ทแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
**ดัชเชสเอลีซาเบ็ทแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค** (เยอรมัน: *Herzogin Elisabeth von Württemberg*; พระนามเต็ม: **เอลีซาเบ็ท วิลเฮ็ลมีเนอ ลูอีเซอ**, *Elisabeth Wilhelmine Louise von Württemberg*) ทรงเป็นดัชเชสแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค และเป็นพระชายาพระองค์แรกในจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งขณะนั้นทรงดำรงตำแหน่งอาร์ชดยุคแห่งออสเตรียอยู่ หลังจากอภิเษกสมรสแล้ว พระองค์ก็ทรงได้รับการสถาปนาเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย (Her Royal Highness Archduchess Elisabeth of Austria)

ดัชเชสเอลีซาเบ็ททรงประสูติเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2310 ณ เมืองเทรพโทอันแดร์เรกา พอเมอเรเนีย (ปัจจุบันคือเมืองตแชเบียตุฟในประเทศโปแลนด์) พระองค์เป็นพระราชธิดาองค์ที่ 3 และเป็นพระราชบุตรองค์ที่ 8 ในดยุคฟรีดริชที่ 3 อ็อยเกนแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค และเจ้าหญิงฟรีเดอรีเคอแห่งบรันเดินบวร์ค-ชเวท พระองค์ทรงได้รับการศึกษาในกรุงเวียนนา นครหลวงของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อมีพระชนมายุเพียง 15 พรรษา โดยได้รับการเป็นพระอุปถัมภ์ของจักรพรรดิโยเซ็ฟที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ โดยหลังจากจบการศึกษาแล้ว พระองค์ก็มีพระบรมราชานุญาตให้จัดงานอภิเษกสมรสระหว่างดัชเชสเอลีซาเบ็ทกับพระนัดดาของพระองค์ อาร์ชดยุคฟรันทซ์แห่งออสเตรีย (ภายหลังทรงครองราชย์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์) งานอภิเษกสมรสได้รับการจัดขึ้นเมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2331 ในกรุงเวียนนา โดยสมเด็จพระราชปิตุลา จักรพรรดิโยเซ็ฟทรงจัดขึ้นทั้งหมด หลังจากเมื่อทั้ง 2 พระองค์อภิเษกสมรสแล้ว ดัชเชสเอลีซาเบ็ทก็ทรงได้รับการสถาปนาเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย

เมื่อปลายปี พ.ศ. 2332 อาร์ชดัชเชสเอลีซาเบ็ทก็ทรงตั้งพระครรภ์ โดยขณะนั้น จักรพรรดิโยเซ็ฟมีพระอาการประชวรพอดี โดยพระอาการประชวรของพระองค์ทรงทรุดฮวบลงทุกที หลังจากนั้นไม่นาน อาร์ชดัชเชสเอลีซาเบ็ทก็ทรงให้ประสูติกาลพระธิดา 1 พระองค์เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2333 จักรพรรดิโยเซ็ฟทรงพระราชทานพระนามว่า ลูโดวีคา เอลีซาเบ็ท (Archduchess Ludovika Elisabeth of Austria)

อาร์ชดัชเชสเอลีซาเบ็ทสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2333 ซึ่งเมื่อทรงให้ประสูติกาลพระธิดาแล้ว พระองค์ทรงเสียพระโลหิตมาก และสิ้นพระชนม์ในเวลาต่อมา โดยพระองค์ทรงสิ้นพระชนม์ก่อนจักรพรรดิโยเซ็ฟเพียง 2 วัน ซึ่งเป็นที่น่าเสียดายอย่างยิ่งที่พระองค์ทรงไม่มีโอกาสที่จะได้เป็นจักรพรรดินีเลย โดยรวมพระชันษาของพระองค์เพียง 23 ชันษาเท่านั้น

จากนั้น 1 ปีต่อมา เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2334 อาร์ชดัชเชสลูโดวีคา เอลซาเบธก็ประชวรหนักและสิ้นพระชนม์ในเวลาต่อมา ด้วยพระชันษาเพียง 1 ชันษากว่า ๆ เท่านั้น

พระศพของอาร์ชดัชเชสเอลีซาเบ็ทและพระธิดาทรงถูกฝังไว้ที่วิหารฮาพส์บวร์ค กรุงเวียนนา

อ้างอิง
-------

* Brigitte Hamann: *Die Habsburger, ein biographisches Lexikon*. Verlag Carl Ueberreuter, Wien, 1988, ISBN 3-85002-445-8