recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดน้ำจั้น** ตั้งอยู่หมู่ที่ 2–3 ตำบลเขาสามยอด อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี สังกัดนิกายมหายาน ชาวบ้านน้ำจั้น มาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นี้ ก็มีคนมาอาศัยอยู่มากมาย สาเหตุของการมีวัดน้ำจั้น มาเกิดขึ้นก็เพราะว่าลุงคำมีซึ้งเป็นคนในหมู่บ้านนี้ อาศัยอยู่กับภรรยา พอภรรยาเสียชีวิต ท่านก็มาบวชเป็นพระภิกษุ ชาวบ้านจึงช่วยกันสร้างกุฏิ ถวายและกันเขตวัดให้ แล้วก็ให้หลวงพ่อคำมีเป็นเจ้าอาวาสวัดน้ำจั้น หัวเรี่ยวหัวแรงที่ช่วยกันสร้างวัดน้ำจั้นขึ้นก็คือปู่เหลือก พ่อทิม พ่อทวน พ่อสอน บุคคลเหล่านี้ช่วยกันทำนุบำรุงวัด และมีบรรดาลูกหลานสืบทอดดูแลต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน

อาคารเสนาสนะ
------------

โบสถ์ของวัดน้ำจั้น เป็นโบสถ์พวน อายุมากกว่า 300 ปี เมื่อก่อนนั้นหลังคาโบสถ์เป็นไม้ แต่เนื่องจากโบสถ์หลังนี้มีอายุหลายสิบปีจึงผุพังและทรุดโทรมตามกาลเวลา จึงได้เปลี่ยนหลังคาไม้เป็นหลังคากระเบื้องแต่ยังคงรูปเดิมของโบสถ์ไว้ บรรยากาศภายในร่มเย็นข้างในมีพระประธานให้เราได้กราบไหว้บูชา ส่วนด้านนอกก็มีลานโพธิ์กว้างไว้สำหรับนั่งพักผ่อน รอบๆ ลานโพธิ์ก้จะมีพระประจำวันเกิดให้สักการบูชาด้วย แต่ส่วนใหญ่จะนิยมไหว้กันในช่วงสงกรานต์ อุโบสถหลังใหม่เกิดเพลิงไหม้เมื่อ พ.ศ. 2563

วัดยังมี ศาลเจ้าปู่บ้าน ศาลเจ้าปู่บ้านนี้เชื่อว่ามีความศักดิ์สิทธิ์มาก และมีโรงเจสร้างขึ้นที่หลังวัด

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระคำมี พ.ศ. ๒๔๐๐ – ๒๔๑๕
* พระชา พ.ศ. ๒๔๑๖ – ๒๔๓๕
* พระปารมี พ.ศ. ๒๔๓๖ – ๒๔๕๖
* พระพนต์ พ.ศ. ๒๔๕๗ – ๒๔๗๔
* พระเรือน พ.ศ. ๒๔๗๕ – ๒๔๙๐
* พระลี พ.ศ. ๒๔๙๑ – ๒๕๐๗
* พระจันทร์ พ.ศ. ๒๕๐๘ – ๒๕๒๒
* พระพรมหา พ.ศ. ๒๕๒๓ – ๒๕๔๑
* พระครูนวกรรมาธิวัฒน์ ฐานกโร พ.ศ. ๒๕๕๔ - ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "โบสถ์ดิน วัดน้ำจั้น". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-21. สืบค้นเมื่อ 2021-01-18.
2. ↑  "พศจ.ลพบุรี ลงพื้นที่ตรวจสอบสาเหตุเพลิงไหม้อุโบสถวัดน้ำจั้น ต.เขาสามยอด อ.เมืองลพบุรี". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดลพบุรี.
จักรวาลนอร์สอันมีมหาพฤกษาอึกก์ดราซิลล์เป็นแกนกลาง  
มิดการ์เดอร์คือแผ่นดินที่ลอยบนทะเล รอบมิดการ์เดอร์มีร่างของพญางูยอร์มุงกันเดอร์ล้อมไว้
**มิดการ์เดอร์** (นอร์สเก่า: *Miðgarðr*) มีความหมายว่า "มัชฌิมภูมิ" เป็นชื่อเรียกอาณาเขตลงหลักปักฐานของมนุษย์ในคติจักรวาลเยอรมันช่วงต้น และเป็นชื่อเรียกดินแดนของเผ่ามนุษย์ในคติจักรวาลนอร์ส

ตามความเชื่อของเทพปกรณัมนอร์ส มิดการ์เดอร์เป็นหนึ่งในเก้าพิภพของจักรวาล และเป็นพิภพเดียวที่มนุษย์สามารถมองเห็นได้หมดด้วยตาเปล่า มีที่ตั้งอยู่บริเวณกึ่งกลางของมหาพฤกษาอึกก์ดราซิลล์ มิดการ์เดอร์จึงเป็นพิภพที่อยู่ระหว่างนิเวิลเฮย์เมอร์ (*Niflheimr*) อเวจีน้ำแข็งที่อยู่ทางเหนือ และมูสเป็ลล์สเฮย์เมอร์ (*Múspellsheimr*) พิภพแห่งไฟที่อยู่ทางใต้

มิดการ์เดอร์ถูกห้อมล้อมด้วยมวลน้ำมหาศาลที่ไม่อาจผ่านเข้าออกได้ และมีพญางูทะเลยักษ์ยอร์มุงกันเดอร์ผู้มีร่างมหึมาจนอาจรัดพันโลกไว้ได้อาศัยอยู่ มิดการ์เดอร์สามารถไปมาหาสู่กันกับอาสการ์เดอร์ซึ่งเป็นถิ่นประทับของเหล่าทวยเทพได้ผ่านทางสะพานบิฟร็อสต์ (*Bifrǫst*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Midgard | Norse mythology". *Encyclopedia Britannica* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2017-08-29.
**ชั้นไบวาลเวีย** (ชั้น: Bivalvia) เป็นมอลลัสคาชั้นหนึ่ง ที่ยังคงสืบทอดเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน โดยวิวัฒนาการให้อาศัยอยู่ได้ทั้งในทะเลและน้ำจืด มีชื่อเรียกในภาษาสามัญว่า **หอยฝาคู่** หรือ **หอยสองฝา** หรือ **หอยเปลือกคู่** หรือ **หอบกาบคู่**

ความหมาย
--------

ซึ่งคำว่า Bivalvia นั้น เป็นภาษาละติน มาจากคำว่า "bis" แปลว่า สอง สนธิกับคำว่า "valvae" ที่แปลว่า บานประตู

ลักษณะ
------

มีลักษณะทั่วไป คือ มีฝาสองข้างประกบเข้าด้วยกัน สามารถเปิดปิดได้ โดยมีโครงสร้างของจุดเชื่อมต่อคล้ายฟันสลักบานพับประตูที่ขั้วฝาทั้งสองที่ขบเกี่ยวกัน บางชนิดยึดติดเปลือกข้างหนึ่งไว้กับพื้นผิวที่แข็ง ใช้เหงือกกรองอาหารกินจากกระแสน้ำที่พัดผ่าน บางชนิดฝังตัวอยู่ใต้ทรายตลอดทั้งชีวิต โดยใช้เนื้อเท้าที่มีรูปร่างคล้ายใบขวานขุดแซะ เพื่อแทรกตัวลงไปใต้พื้นทราย โดยมีท่อน้ำดูดน้ำเข้าออกกรองอาหารกิน บางชนิดฝังตัวใต้ซากไม้ที่ผุพัง และบางชนิดก็ซุ่มซ่อนตัวเพื่อล่าเหยื่อ ขณะที่บางกลุ่มสามารถเปิดฝาปิดนี้อ้าและหุบเป็นจังหวะ เพื่อพ่นขับแรงดันน้ำจนเสมือนกับว่าได้ว่ายน้ำได้

ซึ่งมอลลัสคาที่อยู่ในชั้นนี้ที่เป็นที่รู้จักกันดี ได้แก่ หอยนางรม, หอยแมลงภู่, หอยลาย, หอยมือเสือ, หอยคราง, หอยหลอด, หอยตลับ เป็นต้น ซึ่งแบ่งออกเป็นชั้นย่อยได้อีก 6 ชั้น (ดูในตาราง)

ปัจจุบันพบแล้วกว่า 30,000 ชนิด

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
2. ↑  คอลัมน์ Aqua Pets โดย จอม ปัทมคันธิน หน้า 100-108 นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 7 ปีที่ 1 ประจำเดือนมกราคม 2011

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ชั้นไบวาลเวีย**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์หอยฝาคู่
**วัดน้ำฉ่า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 10 ในตำบลดงน้อย อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระมหากฤตพล จิตตุเปกโข

วัดน้ำฉ่า หรือทางการเรียกว่า **วัดบูรณะศรัทธาธรรม** ตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2380 เริ่มแรกตั้งเป็นสำนักสงฆ์ จนกระทั่งถึงสมัยพระอาจารย์เทียนจึงได้รับอนุญาตให้สร้างเป็นวัดขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2407 อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 ตามเอกสารประวัติวัดน้ำฉ่า ลงวันที่ 13 มิถุนายน รศ.126 (ตรงกับปี พ.ศ. 2451) พระกำพูชาชาญศึกพร้อมด้วยเจ้าอธิการและทายก ได้ปักกำหนดเขตพระอุโบสถกระทำกิจผูกพัทธสีมา ตามพระบรมราชานุญาต ได้สร้างอุโบสถหลังแรกเมื่อ พ.ศ. 2454 จนกระทั่ง พ.ศ. 2471 อุโบสถหลังแรกชำรุดเสื่อมโทรมลง จึงสร้างอุโบสถหลังใหม่ ต่อมาอุโบสถได้ทรุดโทรมลงเนื่องจากอุโบสถทรุดเอียง จึงได้รื้อถอนและสร้างอุโบสถหลังใหม่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2541

ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ *หลวงพ่อโต* ประดิษฐานในมณฑปที่สร้างขึ้นใหม่ในบริเวณของอุโบสถหลังเดิม องค์หลวงพ่อโต องค์จริงประดิษฐานด้านหลังองค์เล็กที่สร้างจำลองขึ้น เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นสร้างขึ้นในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีความเชื่อว่าเมื่อถึงเวลาการเกณฑ์ทหาร มักจะมีชายไทยมาบนบานด้วยหนังตลุง เพื่อไม่ให้ติดทหารเกณฑ์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์อ่ำ รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์โสม รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์แป๊ะ รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์เทียน
* พระอาจารย์เปรม รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์บาง รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ลอย รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาารย์อินทร์ รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์พลิ้ง รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์แดง ดิสธสร รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์อุ่ม รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ผิน รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์สูน รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ลอด รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอธิการปลื้ม ศิริสุวณฺโณ
* พระอาจารย์เถิ่ง รักษาการเจ้าอาวาส
* หลวงพอบุญถึง ปญฺญสาโร รักษาการเจ้าอาวาส
* พระอธิการลมูล นาถหตโต รักษาการเจ้าอาวาส
* พระครูกระถิน จนฺทวํโส รักษาการเจ้าอาวาส
* พระสุวรรณ สุวณฺโณ
* พระสมศักดิ์
* พระชาตรี ฐิติญาโณ
* พระมหากฤตพล จิตตุเปกโข

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดน้ำฉ่า". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดน้ำฉ่า". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "ตามรอยตำนานดวงพระเนตรและความศักดิ์สิทธิ์ หลวงพ่อโต วัดน้ำฉ่า".
สำหรับสัตว์เทพเจ้าจีน ดูที่ เต่าดำ (เทพปกรณัม)

**เต่าดำ** หรือ **เต่ากา** หรือ **เต่าแก้มขาว** (อังกฤษ: Black marsh turtle; จีน: 粗頸龜; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Siebenrockiella crassicollis*) เป็นเต่าชนิดหนึ่งที่มีขนาดเล็ก มีลักษณะ ลำตัวยาวประมาณครึ่งฟุต น้ำหนักไม่ถึงครึ่งกิโลกรัม ลำตัวแบน มีกระดองสีดำ หัว หาง และขามีสีดำมีผังผืด มีลักษณะเด่น คือ มีแต้มสีขาวเหนือตา แก้ม และตามใบหน้าอีกหลายแห่ง อันเป็นที่มาของชื่อ กระดองส่วนบนยาวเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร

พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปตามแหล่งน้ำประเภทหนองหรือบึง ในภูมิภาคเอเชียใต้จนถึงเอเชียอาคเนย์ สำหรับในประเทศไทยพบได้ทุกทั่วภาค แต่จะพบได้มากในภาคกลางและภาคใต้ กินอาหารได้ทั้งพืชและสัตว์น้ำ

มีอุปนิสัยชอบหมกตัวอยู่ใต้โคลนในน้ำ นาน ๆ ทีจึงค่อยโผล่มาหายใจบนผิวน้ำ ดังนั้นเวลาพบจึงเห็นตัวสกปรกเลอะโคลนอยู่เสมอ จะขึ้นบกเวลากลางคืน เพื่อต้องการหาทำเลวางไข่ หรือผสมพันธุ์ หรือย้ายที่อยู่ ส่วนกลางวันมักหมกตัวอยู่ในที่รก ชื้นแฉะ หรือตามโคลนใต้พื้นน้ำ 

เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 และนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลานหรือสัตว์แปลก ๆ ในเต่าที่เป็นเต่าเผือกจะมีราคาซื้อขายที่แพงมาก เพราะถือเป็นสัตว์ที่หายาก


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Siebenrockiella crassicollis***

อ้างอิง
-------

1. ↑  Buhlmann, K. Rhodin, A. & van Dijk, P.P. (Tortoise & Freshwater Turtle Red List Authority) (2000). "Siebenrockiella crassicollis". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2010.4*. สืบค้นเมื่อ 1 April 2011.`{{cite web}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  "เต่าดำ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-18. สืบค้นเมื่อ 2011-05-23.
3. ↑  ชมเต่าเผือกในงานวันปลาสวยงามฯ จากข่าวสด
**มิดเดิลเวท** (อังกฤษ: Middleweight) เป็นพิกัดน้ำหนักมวยในระดับกลาง นักมวยที่จะชกในพิกัดนี้จะต้องมีน้ำหนักมากกว่า 154 ปอนด์ (69.853 กิโลกรัม) และไม่เกิน 160 ปอนด์ (72.576 กิโลกรัม) โดยรุ่นมิดเดิลเวทนี้ ได้ถือกำเนิดขึ้นในปี ค.ศ. 1850 พร้อมกับพิกัดน้ำหนักไลท์เวท และเฮฟวีเวท ด้วย 

ในแวดวงมวยสากลนั้นมีนักมวยในพิกัดมิดเดิลเวทนี้มากมาย จัดเป็นพิกัดที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในช่วงกลางทศวรรษที่ 80 ใน ชูการ์ เรย์ เลนเนิร์ด, โธมัส เฮิร์นส์, โรเบร์โต ดูรัน และมาร์วิน แฮ็กเลอร์ ได้ชื่อว่าเป็น "สี่ทหารเสือแห่งรุ่นกลาง" โดยทั้ง 4 นั้นจะวนเวียนชกกันทั้งหมดในพิกัดนี้หรือใกล้เคียง นอกจากนั้นแล้วก็ยังมีนักมวยอีกหลายรายที่มีชื่อเสียงที่ชกในพิกัดนี้ทั้งในอดีตและปัจจุบัน ได้แก่ ร็อคกี กราเซียโน, เจ็ก ลาม็อตตา, กัง แซชุล, สมพงษ์ เวชสิทธิ์, สมเดช ยนตรกิจ, อภิเดช ศิษย์หิรัญ, รอย โจนส์ จูเนียร์, เบอร์นาร์ด ฮอปกินส์, ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, เฟลิกซ์ ตรินิดัด, เกนนาดี โกลอฟกิน, มิเกล กอตโต เป็นต้น

ในส่วนของมวยสากลสมัครเล่นของไทยนั้น ยังไม่มีใครประสบความสำเร็จถึงการคว้าเหรียญทองในระดับโอลิมปิก ที่ประสบความสำเร็จสูงสุด คือ สุริยา ปราสาทหินพิมาย ที่ได้รับเหรียญทองแดง ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ เมื่อปี ค.ศ. 2004

อ้างอิง
-------

1. ↑  ["ประวัติศาสตร์ของกีฬามวยสากล (ไทย)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2012-01-17. ประวัติศาสตร์ของกีฬามวยสากล (ไทย)]
2. ↑  *โกลเด้น บอย ออสการ์ เดอ ลา โฮยา*, นิตยสารมวยโลกฉบับพิเศษ (พ.ศ. 2540) โดย บริษัท สยามสปอร์ต ซินดิเคท จำกัด
3. ↑  ["สุริยา ปราสาทหินพิมาย (ไทย)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2012-01-17. สุริยา ปราสาทหินพิมาย (ไทย)]
***โมโนโนะเกะอัน ห้องของนักปราบปีศาจเจ้าอารมณ์*** (ญี่ปุ่น: 不機嫌なモノノケ庵; โรมาจิ:  *Fukigen na Mononokean*) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่เขียนบทและวาดโดยคิริ วาซาวะ และได้รับการนำไปทำเป็นฉบับอนิเมะออกอากาศซีซันแรกในเดือนมิถุนายน 2559 และเริ่มออกอากาศซีซันสองในเดือนมกราคม 2562

ตัวละครหลัก
-----------

ฮานาเอะ อาชิยะ (芦屋 花繪)
อาชิยะเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่ถูกภูติก้อนขนเข้าสิงตามติดร่างในวันเปิดภาคเรียนวันแรก ซึ่งทำให้เขาป่วยและเหนื่อยล้าอย่างหนัก เขาได้รับการช่วยเหลือจากอาเบโนะเพื่อจัดการภูติที่สิงอยู่ และลงเอยต้องทำงานที่ร้านของอาเบโนะเพื่อชดใช้หนี้ เขามีพลังพิเศษบางอย่างที่ทำให้ภูติเกรงกลัวโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัว
ฮารุอิตสึกิ อาเบโนะ (安倍 晴齋)
อาเบโนะเพื่อนร่วมห้องเรียนกับอาชิยะและยังเป็นเจ้าของร้านโมโนโนเกะอันคนปัจจุบัน เขาถูกพวกภูติลือในปรโลกว่าเขาฆ่าเจ้าของร้านคนเก่า เขาสามารถเปิดประตูสู่ปรโลกเพื่อทำการชำระล้างภูติได้ แต่ก็ต้องใช้พลังงานมากเช่นกัน เขาจึงมักจะหลับในชั่วโมงเรียนและมักหงุดหงิดกับเรื่องเล็กๆน้อยๆอยู่เสมอ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Morose Mononokean Supernatural Comedy Manga Gets TV Anime". *Anime News Network*. 11 February 2016. สืบค้นเมื่อ 7 March 2016.
**ตระกูลผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ทั้งห้า** (ญี่ปุ่น: 五摂家; โรมาจิ: *go-seike หรือ go-sekke*) เป็นห้าตระกูลจากตระกูลฟูจิวาระ ผู้นำจากตระกูลเหล่านั้นมีตำแหน่งผูกขาดในระบบ *เซ็กกัง* ในราชสำนักเกียวโตตั้งแต่ศตวรรษที่ 12 ถึงศตวรรษที่ 19 ตระกูลทั้งห้า ได้แก่ ตระกูลโคโนเอะ, ตระกูลทากัตสึกาซะ, ตระกูลคูโจ, ตระกูลอิจิโจ และตระกูลนิโจ

ในตระกูลฟูจิวาระก็มีตระกูลอื่นด้วย แต่โดยธรรมเนียมแล้ว มีแค่ 5 ตระกูลเท่านั้นที่มีสิทธิ์ในการเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ในบรรดาคูเงะ (เจ้าหน้าที่ศาล) ทั้งหมด พวกเขาเป็นตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดทางการเมือง

ดูเพิ่ม
-------

* ตระกูลญี่ปุ่น
* รายชื่อตระกูลคูเงะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Go-sekke" at p. 260.
2. ↑  Papinot, Jacques Edmond Joseph. (1906). *Dictionnaire d’histoire et de géographie du Japon*; Papinot, (2003). "Konoe," *Nobiliare du Japon*, p. 24; retrieved 2013-8-13.
3. ↑  Papinot, (2003). "Takatsukasa" at p. 58; retrieved 2013-8-13.
4. ↑  Papinot, (2003). "Kujō" at p. 25; retrieved 2013-8-13.
5. ↑  Papinot, (2003). "Ichijō" at p. 13; retrieved 2013-8-13.
6. ↑  Papinot, (2003). "Nijō" at p. 42; retrieved 2013-8-13.
7. ↑  Nussbaum, "Kuge" at p. 570.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Sekke kamon* at Harimaya.com
**ฮีตเตอร์** (heater) มีลักษณะเป็นแผ่นม้วนกลมประกอบด้วยผิวด้านในบุด้วยฉนวน ถัดเข้าไปจะมีลวดความร้อนที่พันอยู่รอบฉนวนและที่ผิวนอกจะหุ้มไว้ด้วยแผ่นโลหะที่มีสกรูสำหรับประกอบติดเอาไว้และจะต้องให้ผิวของกระบอกสะอาดปราศจากสิ่งอื่นมาคั่น ทั้งนี้เพื่อให้ความร้อนถ่ายเทไปยังกระบอกได้ดีที่สุด

นอกจากนี้ยังมีเครื่องวัดอุณหภูมิแบบใช้ thermoelement ที่สามารถใช้วัดอุณหภูมิได้ดีในช่วง 0-160 ºC อุปกรณ์วัดอุณหภูมิแบบ thermoelement จะมีสายต่อออกมาจากกระเปาะซึ่งภายในบรรจุ thermoelement (Fe-Konstantan) วัดค่าได้ถึง 900 ℃ แต่ถ้าต้องการวัดอุณหภูมิสูงกว่านี้ให้ใช้ thermoelement ที่ทำจาก Nickelchrom-Nickel หรือ Platinrhodium-Platin ขั้วสายสองสายที่ว่างอยู่นั้นจะนำไปต่อกับหน่วยวัดที่มีเข็มบอกอุณหภูมิ โดยอาศัยหลักการที่ว่า thermoelement เมื่อได้รับความร้อนจะมีแรงเคลื่อนไฟฟ้าเกิดขึ้นและแรงเคลื่อนไฟฟ้าจะวิ่งไปตามสายไฟเข้าเครื่องวัด ซึ่งลักษณะเป็นเครื่องมือวัดแรงเคลื่อนไฟฟ้าแต่สามารถแปรเทียบค่าเป็นอุณหภูมิได้

ในปัจจุบันความก้าวหน้าด้านอิเล็กทรอนิกส์รุดหน้าไปมากจึงได้มีการสร้างเครื่องควบคุมอุณหภูมิด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ออกมาหลายแบบรวมทั้งแบบใช้ Photo cell ประกอบการควบคุม ซึ่งจะศึกษาได้จากตำราและคู่มือด้านเครื่องมือวัดและควบคุมด้วยอิเล็กทรอนิกส์ทั่ว ๆ ไป
สำหรับอุปกรณ์ควบคุมอุณหภูมิที่ใช้กับเครื่องฉีดพลาสติกโดยเฉพาะก็มีหลายแบบ เช่น แบบใช้ thermoelement, photo cell แบบ induction และแบบใช้อิเล็กทรอนิกส์ ฯลฯ 
เป็นเครื่องควบคุมอุณหภูมิแบบใช้ thermoelement ซึ่งใช้หลักการเดียวกับเครื่องวัดอุณหภูมิ แต่ได้สร้างวงจรควบคุมประกอบให้ทำงานอยู่ระหว่างค่ากำหนด 2 ค่า ซึ่งเรียกเครื่องควบคุมสองจุด คือ เมื่ออุณหภูมิสูงขึ้นถึงจุดกำหนดค่าสูงจะตัดวงจรของ heater และถ้าอุณภูมิลดต่ำลงถึงจุดกำหนดค่าต่ำก็ให้ต่อวงจรและจุดกำหนดนี้สามารถจะปรับตั้งได้ด้วยมือ
**วัดป่าพิชัยวัฒนมงคล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ในตำบลบางปลา อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ปัจจุบันมีพระครูสุทธิญาณโสภณเป็นเจ้าอาวาส

วัดป่าพิชัยวัฒนมงคลตั้งวัดเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2560 ผู้ขออนุญาตสร้างวัดคือ นายอธิสันต์ วรพิชัยวัฒน์ โดยพระครูสุทธิญาณโสภณได้รับมอบหมายจากหลวงพ่ออินทร์ถวาย สนฺตุสฺสโก วัดป่านาคำน้อย จังหวัดอุดรธานี ให้ทำหน้าที่กำกับดูแลการสร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2562

อุโบสถมีรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ออกแบบโดยนิธิ สถาปิตานนท์ เริ่มต้นออกแบบเมื่อ พ.ศ. 2555 จุดเริ่มต้นของการออกแบบเริ่มต้นจากพระสงฆ์รูปหนึ่งเข้ามาที่สำนักงานบริษัทเอ 49 ได้เล่าว่า เห็นงานที่นิธิออกแบบอุโบสถวัดสุนันทวนาราม จังหวัดกาญจนบุรี จึงมีความประสงค์ให้ออกแบบเช่นเดียวกับวัดดังกล่าว เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมที่เน้นความเรียบง่าย ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา ลวดลายไทย วัสดุเรียบง่าย เป็นธรรมชาติ ใช้เวลาออกแบบเกือบ 1 ปี พระสงฆ์รูปดังกล่าวได้เข้ามาพบและขอเวลาปลีกวิเวกปฏิบัติธรรม หลังจากนั้นอีกหลายเดือนไม่มีใครติดต่อเข้ามา ท่านหายไปไม่มีใครสามารถติดต่อได้ ญาติโยมที่เข้ามาติดต่อด้วยก็ไม่ทราบว่าท่านหายไปไหน ทราบแต่ว่าคงเข้าไปในป่าลึก จากนั้นได้ทำการก่อสร้างจนแล้วเสร็จ อุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาด 69 นิ้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา [วัดป่าพิชัยวัฒนมงคล (ธ)]" (PDF).[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "ธรรมโอวาทหลวงปู่เหรียญ" (PDF).
3. ↑  "วัดป่าพิชัยวัฒนมงคล". พระสังฆาธิการ.
4. ↑  นิธิ สถาปิตานนท์. "ด้วยแรงศรัทธา". p. 58.
**ฮีโมโกลบิน** หรือ **เฮโมโกลบิน** คือส่วนหนึ่งของระบบไหลเวียนโลหิตซึ่งเป็นโปรตีนสำคัญจะอยู่ในเม็ดเลือดแดงและช่วยนำออกซิเจนไปเลี้ยงส่วนต่างๆของร่างกาย

องค์ประกอบสำคัญของเฮโมโกลบินคือ ฮีม (Heme) ซึ่งเป็นสารประกอบโคออร์ดิเนชันที่มีธาตุเหล็กเป็นส่วนประกอบ ทำหน้าที่จับและปล่อยออกซิเจน องค์ประกอบที่ 2 คือ โกลบิน ซึ่งเป็นโปรตีนเส้นยาวขดพันกันอยู่ โดยแต่ละสาย มีฮีมติดอยู่ 1 อณู เฮโมโกลบิน 1 โมเลกุล จึงประกอบด้วยฮีม 4 อณู และสายโกลบิน 4 สาย

สายโกลบิน
---------

สายโกลบินมีอย่างน้อย 4 ชนิด มีชื่อเรียกว่า 

1. แอลฟา (alpha : a)
2. บีตา (beta : b)
3. แกมมา (gamma : g)
4. และเดลตา (delta : d)

ผู้ใหญ่ปกติมีเฮโมโกลบิน 3 ชนิด โดยมีส่วนประกอบและปริมาณดังนี้ 

เฮโมโกลบิน เอ (Hb A) ประกอบด้วย สายแอลฟา 2 สาย กับ สายบีตา 2 สาย(a2b2) พบประมาณร้อยละ 96
เฮโมโกลบิน เอฟ (Hb F) ประกอบด้วย สายแอลฟา 2 สาย กับ สายแกมมา 2 สาย (a2g2) พบประมาณร้อยละ 1
เฮโมโกลบิน เอ 2 (Hb A2) ประกอบด้วย สายแอลฟา 2 สาย กับ สายเดลตา 2 สาย (a2d2) พบประมาณร้อยละ 3

การใช้ตรวจวินิจฉัย
------------------

บุคลากรทางการแพทย์กำลังตรวจวัดความเข้มข้นฮีโมโกลบินในผู้แสดงความประสงค์จะบริจาคเลือด
การตรวจวัดความเข้มข้นของฮีโมโกลบินเป็นการตรวจเลือดที่ทำกันบ่อยที่สุดอย่างหนึ่ง โดยส่วนใหญ่จะเป็นการตรวจที่เป็นส่วนหนึ่งของการตรวจนับเม็ดเลือดอย่างสมบูรณ์ และยังเป็นการตรวจแยกต่างหากที่ทำได้อย่างรวดเร็ว ณ จุดบริการ เช่น ก่อนการบริจาคเลือด เป็นต้น หน่วยของผลการตรวจมักรายงานเป็น กรัมต่อลิตร หรือ กรัมต่อเดซิลิตร หรือ โมลต่อลิตร โดยฮีโมโกลบิน 1 กรัมต่อลิตร เท่ากับประมาณ 0.6206 มิลลิโมลต่อลิตร ทั้งนี้การรายงานหน่วยเป็นโมลไม่เป็นที่นิยม เนื่องจากมีความไม่แน่นอนที่เป็นผลจากสถานะทางโพลิเมอร์ของโมเลกุล


1. ↑  Society for Biomedical Diabetes Research. SI Unit Conversion Calculator เก็บถาวร 2013-03-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
**วัดปางแก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 47 หมู่ที่ 3 ในตำบลปากช่อง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา ที่ดินเป็นที่ตั้งของวัด มีเนื้อที่ 17 ไร่ ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูอัครศีลวิสุทธิ์ (พรเลิศ วิสุทฺธสีโล)

วัดปางแกได้ก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2480 โดยนางดา ทุมรัตน์ และผู้มีจิตศรัทธาบริจาคที่ดินร่วมสร้างวัด เนื่องจากในอดีต วัดหรือสถานที่บำเพ็ญบุญอยู่ห่างไกลมาก จึงได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้น จนได้รับประกาศตั้งวัดเมื่ออย่างถูกต้องตามกฎหมายเมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 โดยใช้ชื่อว่า "วัดปางแก"

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด ได้แก่ หลวงพ่อองค์ดำ รูปปั้นเกจิอาจารย์ต่าง ๆ พ่อปู่ศรีสุทโธ กับ แม่ย่าศรีปทุมมา เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปางแก". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "รายงานกิจการเทศบาลเมืองปากช่อง ประจำปี 2560" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2022-01-08. สืบค้นเมื่อ 2022-01-08.
3. ↑  "วัดปางแก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "วัดปางแก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
5. ↑  "ศรัทธาบารมี! ก้อนเมฆรูปร่างคล้าย "เศียรพญานาค" "สมจิตร จงจอหอ" บวงสรวงสร้าง พ่อปู่ศรีสุทโธ กับ แม่ย่าศรีปทุมมา". ศูนย์ข่าวภูธร. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-01-08. สืบค้นเมื่อ 2022-01-08.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดปางแก**
**วัดป่าฝาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระบาท อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง มีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 60 ตารางวา 

วัดป่าฝาง หรือ **วัดศาสนโชติการาม** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2449 สร้างโดยพ่อเฒ่าอูส่วยอัตถ์และแม่เฒ่าคำหวาน สุวรรณอัตถ์ สองสามี

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์สีทองซึ่งบรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่อัญเชิญมาจากพม่าเมื่อประมาณ พ.ศ. 2449 วิหารเป็นเรือนไม้ทั้งหลังหลังคาซ้อนกันเป็นชั้น ๆ แบบพม่า อุโบสถขนาดเล็กมีหลังคาเครื่องไม้แบบพม่าประดับด้วยลวดลายเครือเถาปูนปั้นเหนือ บานประตูสวยงาม ซึ่งภายในประดิษฐานพระทับทิมพม่าซึ่งห่มจีวรประดับด้วยทับทิมสวยงาม วัดมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ และพระประธานศิลปะแบบพม่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพม่าในจังหวัดลำปาง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-15. สืบค้นเมื่อ 2022-02-15.
2. ↑  "เที่ยววัดป่าฝาง..ศิลปะพม่าโดดเด่นประจำจังหวัดลำปาง".
3. ↑  "วัดป่าฝาง หรือ วัดศาสนโชติการาม". ระบบสารสนเทศเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (STIS).
4. ↑  "วัดศาสนโชติการาม (วัดป่าฝาง)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
**วัดป่ากลางทุ่ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านบางขะแยง ตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีพื้นที่ทั้งหมดราว 32 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา

วัดป่ากลางทุ่งเป็นวัดเก่าแก่ สันนิษฐานว่าอุโบสถเก่าที่มีภาพจิตรกรรมนั้นสร้างมาตั้งแต่ราวปี พ.ศ. 2385 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมชื่อ **วัดป่าใต้** จากนั้นมีอีกวัดหนึ่งมาสร้างติดคลองเรียกว่า "วัดกลางทุ่ง" เมื่อมีการรวมสองวัดเข้าด้วยกันจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดป่ากลางทุ่ง" วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2533 หลังจากที่สร้างอุโบสถหลังใหม่เสร็จใน พ.ศ. 2530

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ทรงโถง หลังคามุงกระเบื้อง ไม่มีช่อฟ้า ใบระกามีชายคากันฝนด้านหน้า หน้าบันเป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณประกอบลายช่อดอกไม้ ติดกระเบื้องถ้วยเบญจรงค์ประดับที่ดอก อันเป็นรูปแบบที่นิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ประตูหน้าต่างเจาะเป็นช่องสี่เหลี่ยมตกแต่งอย่างเรียบง่าย ซุ้มประตูแต่งลายปูนปั้นเป็นรูปเทพนม ซุ้มหน้าต่างแต่ละบานตกแต่งลายปูนปั้นต่าง ๆ กัน สีมาเป็นปูนปั้นสลักลวดลายตั้งอยู่บนฐานบัว มีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ทาสีทองอยู่ 2 องค์เบื้องหน้าอุโบสถ สันนิษฐานว่าคงจะบรรจุอัฐิธาตุผู้สร้างอารามแห่งนี้ 

พระพุทธรูปในอุโบสถที่เก่าแก่นั้นได้ถูกโจรขโมยไปนานแล้ว ภาพจิตรกรรมฝาผนังมีเรื่องราวทศชาติชาดก เขียนด้วยสีที่สกัดจากพืชและสารตามธรรมชาติ แต่มีสภาพชำรุดทรุดโทรม บริเวณผนังด้านหลังพระประธานเป็นภาพอดีตพระพุทธเจ้าประทับนั่งในซุ้มเรือนแก้วปางมารวิชัย ฐานชุกชีประดับด้วยกระหนกใบเทศ ผ้าทิพย์ปูลาดลง ด้านหน้าประดับด้วยดอกบัวและลายประจำยาม พื้นผนังลงด้วยสีแดง บางส่วนมีการลงรักปิดทอง ระหว่างหน้าต่างด้านข้างเป็นภาพพุทธประวัติเขียนเป็นตอน ๆ สลับกันไป ส่วนฝาผนังด้านสกัดไม่ปรากฏจิตรกรรม

อุโบสถหลังใหม่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารทรงไทย หลังคามุงกระเบื้องซ้อน 2 ชั้น มีปีนกลาดลงด้านละ 2 ตับ ซุ้มประตูและหน้าต่างทรงมงกุฎ มีพระพุทธรูปปางห้ามสมุทรอยู่กลางซุ้ม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปเป็นพระประธานลักษณะเช่นเดียวกับพระพุทธชินราช หน้าตัก 40 นิ้ว สูง 50 นิ้ว ระหว่างอุโบสถเก่ากับอุโบสถใหม่เป็นที่ตั้งของศาลาการเปรียญหลังใหญ่ 2 ชั้น ก่ออิฐถือปูนทรงไทย สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2545 วัดยังมีศาลเจ้า โดยมีรูปเจ้าแม่กวนอิมอยู่เพียงรูปเดียว

วัดเป็นที่ตั้งของโรงเรียนพระปริยัติธรรม สร้างด้วยไม้ในรูปแบบของวัดมอญทั้งหลาย มีเสาหงส์อยู่ระหว่างบันไดทางขึ้นและมีอักขระรามัญที่ซุ้มประตู บนอาสน์สงฆ์ด้านในสุดมีพระพุทธรูปตั้งเป็นประธาน ด้านซ้ายเป็นภาพพระเวสสันดร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่ากลางทุ่ง". องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
2. ↑  "จิตรกรรมฝาผนังวัดป่ากลางทุ่ง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**เหตุระเบิดในอักซู พ.ศ. 2553** ในเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ สาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิต 7 คน และได้รับบาดเจ็บอีก 14 คน เจ้าหน้าที่ทางการรายงานว่า ชายชาวอุยกูร์คนหนึ่งจุดชนวนระเบิดต่อหน้าฝูงชนเมื่อเวลาประมาณ 10:30 น. เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม โดยใช้พาหนะสามล้อ เหยื่อส่วนใหญ่เป็นชาวอุยกูร์

การโจมตี
--------

สถานที่เกิดการระเบิด เมืองอักซู (อุยกูร์: ئاقسۇ, จีน: 阿克苏) อยู่ห่างจากอุรุมชีไปทางตะวันตก 650 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากชายแดนคีร์กีซสถานเพียง 60 กิโลเมตร การระเบิดเกิดขึ้นที่ทางแยกถนนคาลาตา (喀拉塔路) และวูกา (乌喀路)

เหยื่อส่วนใหญ่ของเหตุระเบิดเป็นเจ้าหน้าที่ความมั่นคงท้องถิ่น ส่วนเชื้อชาติของเหยื่อนั้นยังไม่เป็นที่ถูกกล่าวถึงในการสัมมนาข่าวของอักซู แต่โฆษกรัฐบาลซินเจียง หัว ฮันหมิน ได้กล่าวว่า "ผู้ต้องสงสัยเป็นชาวอุยกูร์ และเหยื่อส่วนใหญ่ก็เป็นชาวอุยกูร์เช่นกัน" ในเวลาเดียวกันของการสัมมนา เหตุการณ์ดังกล่าวมิได้ถูกระบุว่าเป็นการก่อการร้ายโดยขบวนการอิสลามเตอร์กิสถานตะวันออก ตำรวจจีนกล่าวว่า มันเป็นการกระทำโดยเจตนา และผู้ต้องสงสัยถูกควบคุมตัวไว้ในบริเวณสถานที่เกิดเหตุหลังจากตัวเองได้รับบาดเจ็บ

อ้างอิง
-------

1. ↑   Barboza, David (August 19, 2010). "Blast Kills 7 in Restive Chinese Region". The New York Times. สืบค้นเมื่อ August 19, 2010.
2. ↑   "Several dead in China explosion". Al-Jazeera. August 19, 2010. สืบค้นเมื่อ August 19, 2010.
3. ↑   Barnes, Taylor (August 19, 2010). "China blast kills seven in restive Xinjiang; Uighur suspected". Christian Science Monitor. สืบค้นเมื่อ August 19, 2010.
4. 1 2  "新疆阿克苏召开新闻发布会公布爆炸袭击案" (ภาษาจีน). 人民网 (People's Daily). 19 August 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-08-22. สืบค้นเมื่อ 19 August 2010.
5. 1 2   Foster, Peter (19 Aug 2010). "Seven killed in Chinese explosion". The Daily Telegraph. สืบค้นเมื่อ 19 Aug 2010.
6. ↑   "7 die in tricycle bomb attack in China". CNN. August 19, 2010. สืบค้นเมื่อ August 19, 2010.
ในวันที่ 30 มกราคม 2023 เวลาประมาณ 13:30 นาฬิกา PKT เกิดเหตุระเบิดฆ่าตัวตายในมัสยิดแห่งหนึ่งในย่านพอลิสไลน์ (Police Lines) เมืองเปศวาร์ แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา ประเทศปากีสถาน ผู้ก่อเหตุได้จุดระเบิดขณะในมัสยิดกำลังมีละหมาดกลางวัน ซุฮฺริ เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิต 101 ราย และบาดเจ็บมากกว่า 220 คน ในจำนวนนี้ 7 คนอาการสาหัส Omar Mukaram Khurasani เอมีร์คนปัจจุบันของ Jamaat-ul-Ahrar และสมาชิกของสภาผู้นำตอลิบานปากีสถาน ได้ออกมาอ้างความรับผิดชอบในเหตุโจมตีครั้งนี้

ภูมิหลัง
--------

ในเปศวาร์เมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของแคบาร์ปัคตูนควาในตะวันตกของปากีสถาน เป็นเป้าของเหตุโจมตีก่อการร้ายหลายครั้ง รวมถึงการโจมตีมัสยิดในปี 2013, 2015 และ 2022

การโจมตี
--------

มัสยิดที่เกิดเหตุตั้งอยู่ในเขตความปลอดภัยสูง ซึ่งในเขตนี้ยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของทั้งกองกำลังตำรวจแคว้น และหน่วยต่อต้านการก่อการร้าย ผู้ก่อเหตุระเบิดฆ่าตัวตายสามารถผ่านด่านตรวจหลายด่วนที่มีตำรวจท้องถิ่นเป็นผู้ดูแลโดยไม่ถูกจับได้ ในมัสยิดขณะเกิดเหตุมีเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ 300 ถึง 400 นาย ซึ่งในเวลานั้นกำลังมีละหมาดกลางวัน ซุฮฺริ อยู่

ผู้ก่อเหตุได้จุดระเบิดที่ติดกับตนขณะยืนอยู่ในแถวหน้าสุดของผู้มาละหมาด เหตุระเบิดครั้งนี้รุนแรงจนทำให้เพดานของมัสยิดถล่มลงมา ตำรวจนายหนึ่งที่รอดชีวิตจากเหตุนี้ระบุว่าเขาเห็น "เปลวเพลิงขนาดใหญ่ลุกลามขึ้น" ก่อนจะถูกห้อมล้อมด้วยควันฝุ่นสีดำ เบื้องต้น เหตุระเบิดเป็นผลให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 100 ราย บาดเจ็บมากกว่า 200 คน โดย 90% ของผู้เสียชีวิตเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Pakistan mosque blast: Police targeted in attack that kills 59". *BBC News*. 30 January 2023.
2. 1 2
3. ↑  Christina Goldbaum; Salman Masood; Zia ur-Rehman (31 January 2023). "'Terrorism Has Returned': Pakistan Grapples With Attack That Left 150+ Dead". The New York Times.
4. 1 2  Saifi, Sophia; Mogul, Rhea; Mehsud, Saleem (2023-01-31). "Death toll from blast in Pakistan mosque rises to at least 100 as country faces 'national security crisis'". *CNN* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-01-31.
5. ↑  Saifi, Sophia; Mehsud, Saleem; Humayun, Hira (2023-01-30). "Pakistani Taliban claims responsibility for mosque blast that killed more than 40 people". *CNN* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-01-30.
6. 1 2  "Rescue operation continues after Pakistan blast that killed 92". *Al Jazeera*. 2023-01-31.
7. 1 2  Ahmed, Jibran; Shahzad, Asif (2023-01-30). "Suicide bombing at mosque in Pakistan kills 59, targeted police". *Reuters*.
**ภาวะเสมอกันทางเพศ** (อังกฤษ: Gender parity) เป็นมาตรวัดทางสถิติที่ใช้อธิบายอัตราส่วนระหว่างชายและหญิงภายในประชากรหนึ่ง และอาจหมายถึงการแสดงสัดส่วนระหว่างชายและหญิงภายในกลุ่มหนึ่ง เรียกว่าอัตราส่วนเพศ (Human sex ratio) หรืออัตราส่วนระหว่างตัวบ่งชี้เชิงปริมาณใด ๆ ของผู้ชายต่อตัวบ่งชี้เดียวกันของผู้หญิง

คำว่าภาวะเสมอกันทางเพศกับความเท่าเทียมทางเพศบางครั้งใช้สลับกัน แต่ภาวะเสมอกันทางเพศเป็นเพียงมาตรวัดเชิงพรรณนาและไม่ใช่การตัดสินเชิงค่านิยม (value judgement) หรือการเรียกร้องความเปลี่ยนแปลงในระดับนโยบายแบบความเท่าเทียมทางเพศ อย่างไรก็ตาม ภาวะเสมอกันทางเพศเป็นมาตรวัดสำคัญซึ่งนำมาใช้ประเมินสถานะความเท่าเทียมทางเพศภายในกลุ่มหรือองค์กรหนึ่ง

ภาวะเสมอกันทางเพศเป็นที่เข้าใจโดยทั่วไปในสาขาสังคมวิทยาว่าหมายถึงการแบ่งผู้คนเป็นสองกลุ่มบนฐานของอัตลักษณ์และความแตกต่างทางเพศ แม้คำว่า *gender* จะเป็นส่วนหนึ่งของคำนี้ แต่ความหมายที่ใช้นั้นใกล้เคียงกับคำว่าเพศกำหนด (Assigned sex) มากกว่าอัตลักษณ์แห่งเพศ (Gender identity)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "gender parity". *EIGE's Gender Equality Glossary & Thesaurus*. สถาบันเพื่อความเท่าเทียมทางเพศยุโรป. 2016. ISSN 2467-3692. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 มิถุนายน 2023. สืบค้นเมื่อ 22 มิถุนายน 2023.
2. ↑  Little, William; McGivern, Ron (6 พฤศจิกายน 2014). "Chapter 12: Gender, Sex, and Sexuality". ใน OpenStax College (บ.ก.). *Introduction to Sociology*. Compass OpenEd. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 เมษายน 2023.
3. ↑  Manlosa, Aisa; Matias, Denise Margaret (2018). "From gender parity to gender equality: changing women's lived realities". *The Current Column* (ภาษาเยอรมัน). บ็อน: Deutsches Institut für Entwicklungspolitik. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 มีนาคม 2023. สืบค้นเมื่อ 27 ตุลาคม 2020 – โดยทาง www.die-gdi.de.
*ระวังสับสนกับ ปลาซิวหัวตะกั่ว*

**ปลาหัวตะกั่ว** หรือ **ปลาหัวเงิน** หรือ **ปลาหัวงอน** (อังกฤษ: Blue panchax, Whitespot panchax) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Aplocheilus panchax* อยู่ในวงศ์ปลาหัวตะกั่ว (Aplocheilidae)

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาซิวข้าวสาร (Adrianichthyidae) ซึ่งเป็นปลาต่างวงศ์กัน มีลำตัวกลมยาว หัวโตกว้าง มองด้านข้างเห็นปลายแหลม สันหัวแบน ปากซึ่งอยู่ปลายสุดเชิดขึ้น ตาโต และอยู่ชิดแนวสันหัว เกล็ดใหญ่ ครีบต่าง ๆ มีขอบกลม ครีบหลังมีขนาดเล็กอยู่ใกล้ครีบหาง พื้นลำตัวมีสีเทาอมเหลือง ครีบต่าง ๆ สีออกเหลือง โคนครีบหลังสีดำ มีจุดเด่น คือ มีจุดกลมสีเงินเหมือนสีของตะกั่วขนาดใหญ่โดดเด่นอยู่บนสันหัวระหว่างนัยน์ตา อันเป็นที่มาของชื่อเรียก

มีขนาดยาวประมาณ 8 เซนติเมตร แต่มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 3-6 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในแหล่งน้ำจืดและน้ำกร่อยตั้งแต่อนุทวีปอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงอินโดนีเซีย สำหรับในประเทศไทยพบกระจายอยู่ทุกภาค จัดเป็นปลาที่หาได้ง่าย และเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในวงศ์นี้ที่พบได้ในประเทศ

มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง กินตัวอ่อนของแมลงน้ำ เช่น ลูกน้ำและแพลงก์ตอนสัตว์เป็นอาหาร ตัวผู้มีขนาดตัวที่ใหญ่กว่าตัวเมีย ครีบใหญ่กว่าและสีสันต่าง ๆ ก็สดกว่า และมีนิสัยก้าวร้าวชอบกัดกันเองในฝูง ผู้คนในสมัยโบราณจึงนักนิยมจับมาเลี้ยงดูเพื่อการกัดกันเป็นการพนันเหมือนปลากัดหรือปลาเข็ม

หลวงมัศยจิตรการและโชติ สุวัตถิ ได้กล่าวถึงปลาหัวตะกั่วเมื่อปี พ.ศ. 2503 ไว้ว่า

> ปลาชนิดนี้รู้จักกันในชื่อ หัวตะกั่ว มากกว่าชื่ออื่น แม้ว่าจะมีชื่อ หัวเงิน และ หัวงอน ก็ตาม เป็นปลาขนาดเล็ก ชอบอยู่ตามผิวน้ำ ซึ่งอาจจะแลเห็นจุดขาวตะกั่วบนหัวได้เสมอ เนื่องจากปลาชนิดนี้ชอบกินลูกน้ำ จึงนับว่าทำประโยชน์ให้แก่มนุษย์อย่างหนึ่ง
> 
> 

ปลาหัวตะกั่วมีชื่อเรียกในภาษาใต้ว่า "หัวกั่ว" ปัจจุบันมีการเพาะขยายพันธุ์กันเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  เก็บถาวร 2012-07-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน หัวตะกั่ว ๑ น.ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
2. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 257 หน้า. หน้า 107. ISBN 974-00-8738-8

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
**วัดบางขุนเทียนใน** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงจอมทอง เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร วัดสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ประมาณ พ.ศ. 2300 เดิมชื่อว่า **วัดขนุน** น่าจะได้รับการปฏิสังขรณ์ในสมัยรัชกาลที่ 3 และรัชกาลที่ 4

อาคารเสนาสนะและจิตรกรรมฝาผนัง
-----------------------------

### อาคารเสนาสนะ

ซุ้มประตูลงรักปิดทอง
พระอุโบสถเป็นทรงไทย หลังคาลดหนึ่งชั้น แต่ละชั้นมีผืนหลังคา 3 ตับ มีเสาพาไลรองรับชายคา เสาพาไลเป็นเสาสี่เหลี่ยมเรียบ ดูค่อนข้างแบบบาง ไม่ประดับบัวหัวเสา เป็นเสาแบบที่นิยมในสมัยรัชกาลที่ 3 กรอบหน้าบันประกอบด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันปั้นปูนประดับด้วยกระเบื้องสี เป็นลวดลายพรรณพฤกษา พระประธานในโบสถ์ ปางปาลิไลยก์

หน้าอุโบสถมีกำแพงแก้ว มีเจดีย์ทรงเครื่อง 2 องค์ มีเจดีย์ประจำมุมทั้งสี่และซุ้มประตูกำแพงเป็นทรงนาฬิกาฝรั่ง ลักษณะคล้ายกับที่วัดโพธิ์ ประดับลวดลายปูนปั้นลายไม้แบบตะวันตกที่เพี้ยนออกไปทางจีน หอระฆังก่ออิฐถือปูน มีลวดลายปูนปั้นประดับ ส่วนยอดเป็นชั้นรูปดอกบัวตูมลดหลั่นกัน หน้าซุ้มประตูกำแพงแก้วทางด้านข้างของพระอุโบสถมีเจดีย์ทรงเครื่อง

### จิตรกรรมฝาผนัง

สันนิษฐานว่าเขียนในสมัยรัชกาลที่ 4 ตอนต้น โดยฝีมือช่างชั้นครู เป็นช่วงสุดท้ายของจิตรกรรมแบบดั้งเดิม ก่อนที่จะได้รับอิทธิพลการเขียนภาพแบบตะวันตก

ภาพจิตรกรรมฝาผนังหน้าพระประธานแสดงเรื่องพุทธประวัติ ตอนมารผจญ มารหลายตนมีใบหน้าเหมือนชนชาติต่าง ๆ ทั้งฝรั่งตะวันตก จีน อาหรับ ผนังเบื้องหลังพระประธาน เขียนภาพพุทธประวัติ ตอนแสดงธรรมโปรดพุทธมารดา และตอนเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ผนังด้านซ้ายพระประธาน เขียนภาพตอนพิธีอภิเษกสมรส พระเจ้าสุทโธทนะกับพระนางสิริมหามายา ด้านบนเป็นตอนพระนางสิริมหามายาประสูติพระโอรสและต่อเนื่องภาพเป็นพระราชพิธีอภิเษกสมรส เจ้าชายสิทธัตถะกับพระนางยโสธราพิมพา

ถัดมาเป็นภาพตอนออกมหาภิเนษกรมณ์ (ออกบวช) ตอนหลังออกบวช พระสิทธัตถะบำเพ็ญเพียรเพื่อความหลุดพ้น ผนังด้านขวาพระประธาน เป็นเรื่องตอนพระพุทธเจ้าเสวยวิมุติสุขภายหลังการตรัสรู้ในสถานที่ 7 แห่ง แห่งละสัปดาห์ แต่ช่างเขียนได้ย่นย่อเรื่อง ผนังระหว่างช่องหน้าต่างแสดงเรื่องชาดกต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "ไทยทัศนา : (10) ชมจิตรกรรม 'วัดบางขุนเทียนใน'". *วอยซ์ออนไลน์*. 19 ธันวาคม 2558. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  ประยูร อุลุชาฎะ. *วัดบางขุนเทียนใน*. กรุงเทพฯ : เมืองโบราณ, 2540

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดบางขุนเทียนใน**
**ปลาหางบ่วง** (อังกฤษ: Golden carp, Sucker carp) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Barbichthys laevis* อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างเพรียวยาว ส่วนหัวเล็ก ด้านหลังค่อนข้างลึก ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย จะงอยปากยื่น มีริมฝีปากหนาอยู่ด้านล่าง มีหนวดสั้น 2 คู่ ตาเล็ก ครีบหลังและครีบหางใหญ่ เกล็ดเล็ก ลำตัวสีเงินอมเทาหรือเหลืองอ่อน ที่ด้านข้างลำตัวใกล้ครีบอกมีแต้มเล็ก ๆ สีคล้ำ ครีบมีสีเหลืองอ่อนหรือชมพูเรื่อ ขอบบนและขอบล่างของครีบหางมีแถบสีคล้ำ มีขนาดประมาณ 35 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 40 เซนติเมตร

นับเป็นปลาเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล *Barbichthys*

อาศัยอยู่ในแม่น้ำที่ไหลแรงและลำธารในป่า พบตั้งแต่แม่น้ำแม่กลองถึงแม่น้ำโขง มีพฤติกรรมอพยพย้ายถิ่นเป็นครั้งคราวในฤดูน้ำหลาก โดยอาหารได้แก่ อินทรียสารและตะไคร่น้ำ พบขายเป็นครั้งคราวในตลาดสด นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

ปัจจุบัน พบได้เฉพาะลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาที่เดียวเท่านั้น และเป็นปลาที่ใกล้จะสูญพันธุ์แล้ว ซึ่งในอดีตจะพบชุกชุมที่แม่น้ำสะแกกรัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
2. ↑  จาก Fishbase.org (อังกฤษ)
3. ↑  พิษณุโลกพบปลาพันธุ์ใหม่4ชนิดในคลองชมพูอ.เนินมะปราง[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Barbichthys laevis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาหางบ่วง
**วัดบางนางลี่ใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลสวนหลวง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระมหาวิรัช มหาวีโร เป็นเจ้าอาวาส

วัดบางนางลี่ใหญ่ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 1823 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2508 เดิมมีอยู่ 2 วัดมีชื่อเรียกตามตำบลบางนางลี่ที่ตั้งอยู่ คือ วัดบางนางลี่ใหญ่และวัดบางนางลี่น้อย ตั้งอยู่ไม่ห่างกันนัก วัดบางนางลี่น้อยอยู่ปากคลองบางนางลี่ด้านบนหรือด้านเหนือ ส่วนวัดบางนางลี่ใหญ่ตั้งอยู่ปากคลองบางนางลี่ล่างหรือด้านใต้ หลังวัดบางนางลี่น้อย ต่อมาวัดบางนางลี่น้อยได้พังลงน้ำหมดไปแล้ว และได้ย้ายสิ่งสำคัญของวัดบางนางลี่น้อยไปรวมกับวัดภุมรินทร์กุฎีทอง เช่น กุฏีทอง เป็นต้น

อุโบสถสร้างมาแต่ครั้งสุโขทัย อุโบสถสร้างแบบสำเภา ซึ่งต่อมาสมัยอยุธยานิยมสร้างเลียนแบบสุโขทัย เป็นโบสถ์มหาอุด บานหน้าต่างทำเป็นช่องเล็ก ๆ ด้านละ 3 ช่อง พัทธสีมา 2 ใบซ้อนแสดงว่าได้ผูกอีกครั้งหนึ่ง สมัยลังกาวงศ์ ปัจจุบันได้สร้างอุโบสถใหม่แล้ว

โบราณวัตถุของวัด ได้แก่ พระพุทธรูปยืนอุ้มบาตร แกะสลักด้วยไม้ตะเคียน สูงประมาณ 193 เซนติเมตร นามว่า *หลวงพ่อตะเคียน* หลวงพ่อตะเคียน" ลงรักปิดทอง เล่ากันว่าเป็นพระพุทธรูปลอยน้ำมา มีงานสมโภชปิดทองในแรม 3 ค่ำ เดือน 12 ทุกปีมาแต่โบราณ พระประธานในอุโบสถ เป็นของเก่าอยู่ในอุโบสถเดิม พระพุทธรูปสานสานด้วยหวายลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย
หน้าตักกว้างประมาณ 2 ศอกเศษ นามว่า *หลวงพ่อสาน* เป็นพระเก่า ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ และดินสังเวชนียสถาน และธรรมาสน์ สวดพระอภิธรรมของหลวง พระนั่งสวด 4 รูป และบุษบกสำหรับสวดพระอภิธรรมของเก่า ปัจจุบันฝากไว้ที่วัดเพชรสมุทรวรวิหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางนางลี่ใหญ่". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดบางนางลี่ใหญ่". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**ปลาอินซีเน็ต** หรือ **ปลาอินซิกนิส** (อังกฤษ: Flagtail characins, Flannel-mouth characins; โปรตุเกส: *Jaraqui*) เป็นปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง จัดอยู่ในสกุล *Semaprochilodus* (/ซี-มา-โพร-ชิ-โล-ดัส/) ในวงศ์ปลาอินซีเน็ต (Prochilodontidae) ในอันดับปลาคาราซิน (Characiformes)

มีรูปร่างทั่วไปคล้ายปลาในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มาก ดวงตากลมโต ริมฝีปากหนาและใหญ่ และปากขยับไปมาตลอดเวลา เกล็ดมีขนาดเล็กมีสีเงินแวววาว เมื่อยังเล็กจะมีลายแถบและจุดสีดำกระจายอยู่บริเวณลำตัวค่อนไปทางโคนหาง โคนหางคอดเล็ก ครีบหลังมีขนาดใหญ่และตั้งชี้ขึ้น ครีบหางเป็น 2 แฉก 

เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในท้องถิ่น และมีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยจะนิยมเลี้ยงไว้เพื่อทำความสะอาดภายในตู้เลี้ยง เพราะเป็นปลาที่เก็บเศษอาหารกินทำให้ตู้เลี้ยงสะอาดได้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังมีความเชื่ออีกว่า เมื่อเลี้ยงคู่กับปลาอะโรวาน่าหรือปลามังกรด้วยแล้ว จะถือเป็นมงคล เหมือนหงส์คู่มังกร เพราะปลาสกุลนี้มีชื่อสามัญเรียกในภาษาจีนว่า "เฟยหง" (จีนตัวเต็ม: 飛鳳) แปลว่า "ปลาหงส์"

การจำแนก
--------

* *Semaprochilodus brama* (Valenciennes, 1850)
* *Semaprochilodus insignis* (Jardine, 1841)
* *Semaprochilodus kneri* (Pellegrin, 1909)
* *Semaprochilodus laticeps* (Steindachner, 1879)
* *Semaprochilodus taeniurus* (Valenciennes, 1821)
* *Semaprochilodus varii* Castro, 1988

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Fowler, H.W. 1941: A collection of fresh-water fishes obtained in eastern Brazil by Dr. Rodolpho von Ihering. *Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia* **93**: 123-199.
2. ↑  "Varieties". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-17. สืบค้นเมื่อ 2011-03-09.
3. ↑  หนังสือ (แอบ) คุยเรื่องปลาตู้ โครงการ 2 ปลาอโร ตัวเป็นวา น่าเลี้ยง โดย Nanconnection: สำนักพิมพ์ซีเอ็ดยูเคชั่น พ.ศ. 2546 ISBN 9745348651
4. ↑  "*Semaprochilodus*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. สืบค้นเมื่อ 18 September 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Semaprochilodus***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Semaprochilodus ที่วิกิสปีชีส์
สำหรับวัดบางชันในกรุงเทพมหานคร ดูที่ วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม (เขตคันนายาว)

**วัดบางชัน** หรือ **วัดอรัญสมุทธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางชัน อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำเวฬุซึ่งอยู่ในเขตป่าสงวน ปัจจุบันมีพระครูรังสรรค์ วิหารคุณ เป็นเจ้าอาวาส

วัดบางชัน เดิมทีตั้งเป็นสำนักสงฆ์แรกในปี พ.ศ. 2412 จัดตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2441 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479 ผู้ทูลขอพระราชทานใบวิสุงคามสีมาเป็นชาวจีนที่มีนามว่า เจ๊กลี่เหม็ง ใช้ชื่อวัดว่า "วัดอรัญสมุทธาราม" ซึ่ง อรัญ แปลว่า ป่าและน้ำ ธาราม แปลว่า ที่อยู่สบาย ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อเป็นวัดบางชันเพราะต้องการให้ตรงกับชื่อหมู่บ้านและตำบลบางชัน ต่อมาในปี พ.ศ 2505 ได้มีการออกประกาศเป็นเขตป่าสงวน จึงเป็นที่มาของปัญหาการบุกรุกพื้นที่ป่าสืบเนื่องมาจนทุกวันนี้

บริเวณวัดบางชันมีพิพิธภัณฑ์ของโบราณ เรือเก่า (เรือขุด) มีซากสัตว์ที่เคยพบได้ในบริเวณลุ่มน้ำเวฬุ เช่น โครงกระดูกจระเข้ ปลาโลมา กระดูกวาฬ เขากวาง หอยต่างๆ จัดแสดงไว้ในตู้กระจก นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดบางชัน หรือ โรงเรียนประภากรราษฎร์รังสฤษฏ์ ซึ่งเปิดสอนในระดับอนุบาลจนถึงประถมศึกษาปีที่ 6

อ้างอิง
-------

1. ↑  "'บางชัน' เมื่อกฎหมายบีบชุมชน รอยร้าวรอประสานรัฐกับชาวบ้าน". เดลินิวส์.
2. ↑  "รายงาน: บางชัน จันทบุรี คนไทยที่อยู่อย่างไร้แผ่นดิน(ชั่วคราว)". ประชาไท.
3. ↑  "บ้านปากน้ำเวฬุ หมู่ ๒ ตำบลบางชัน อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี "ล่องแพเปียก กินปู ดูเหยี่ยว เที่ยวหมู่บ้านไร้แผ่นดิน"".
**ปลาหางแข็งบั้ง** หรือ **ปลาสีกุนกบ** (อังกฤษ: Yellowtail scad, Banded crevalle, Deep trevally; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Atule mate*) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหางแข็ง (Carangidae)

จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Atule* 

มีลำตัวยาว แบนข้าง หัวโต จะงอยปากยาวและแหลม นัยน์ตาโตมีเยื่อไขมันหุ้มอยู่ ปากกว้างและเฉียงขึ้นเล็กน้อย มีฟันเล็ก บนขากรรไกร เกล็ดบริเวณเส้นข้างลำตัวแข็ง โดยเฉพาะส่วนหางดูเป็นสันแข็งกว่าส่วนอื่น ๆ ครีบหลังมีสองอัน แยกเป็นอิสระจากกัน อันแรกเป็นรูปสามเหลี่ยม อันที่สองตอนหน้าสูงแหลม ตอนท้ายสุดจรดโคนหาง ครีบก้นยาวปลายจรดโคนหาง เช่นกัน ลำตัวด้านบนสีน้ำเงินแกมเขียว ช่วงท้องสีขาว มีแถบสีเทาจาง ๆ พาดตัวลายใหญ่บ้างเล็กบ้างสลับกัน ครีบต่าง ๆ มีสีเหลือง

มีความยาวเต็มที่ 30 เซนติเมตร ขนาดโดยเฉลี่ยที่พบ คือ 15-26 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในชายฝั่งและน้ำกร่อยอย่างกว้างขวาง ตั้งแต่ทะเลแดง, หมู่เกาะฮาวาย, แอฟริกา, ซามัว, ตอนเหนือของญี่ปุ่น และออสเตรเลีย

เป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญชนิดหนึ่ง เนื้อมีรสชาติดี จึงนิยมแปรรูปเป็นปลาเค็ม, ปลากระป๋อง เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ปลาที่พบในจังหวัดสงขลา". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2013-05-21.
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
3. ↑  ปลาหางแข็งบั้ง[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาหางแข็งบั้ง (เพิ่มเติม) (อังกฤษ)


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาหางแข็งบั้ง**
**วัดบางซ้ายนอก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเต่าเล่า อำเภอบางซ้าย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินเนื้อที่ตั้งวัด 11 ไร่ 1 งาน 14 ตารางวา ปัจจุบัน พระครูวิจิตรธรรมานุรักษ์ (สมจิตร ยสปาโล) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดบางซ้ายนอกตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2425 ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัดมีนามว่าฉิม ชาวบ้านจึงมักเรียกว่า **วัดตาฉิม** บางคนเรียก **วัดปลายบาง** เพราะวัดนี้ตั้งอยู่สุดเขตของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ติดต่อกับจังหวัดสุพรรณบุรี ใกล้ ๆ กันเป็นที่ตั้งของวัดบางซ้ายใน วัดนี้อยู่ด้านนอกไกลออกไปจึงได้นามว่า "วัดบางซ้ายนอก" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2467 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร 

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 เป็นอาคารไม้ ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 สร้างด้วยไม้และคอนกรีต กุฏิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาธรรมสังเวชและมีศาลากลางน้ำ ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระประธานในอุโบสถ เจดีย์บรรจุพระธรรม 1 องค์ ฐานกว้างด้านละ 6 เมตร สูง 10 เมตร และรูปปั้นหลวงปู่รอด (พระครูอดุลวุฒิกร)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระครูวิจิตรธรรมานุรักษ์ (สมจิตร ยสปาโล)". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดบางซ้ายนอก". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดบางซ้ายนอก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**ปลาอีกอง** หรือ **ปลาที-บาร์บ** หรือ **ปลาโสร่ง** (อังกฤษ: T-barb, Spanner barb; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Barbodes lateristriga*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างคล้ายปลาเสือข้างลาย (*Puntigrus partipentazona*) และปลาเสือสุมาตรา (*P. tetrazona*) ซึ่งเป็นปลาในวงศ์เดียวกัน แต่ปลาอีกองมีรูปร่างป้อมสั้นกว่า มีสีลำตัวขาวอมเหลืองหรือชมพู มีแถบสีดำในแนวตั้ง 2 แถบดูแลคล้ายตัวที (T) ในภาษาอังกฤษ แถบแรกอยู่ใกล้ช่องเปิดเหงือกและอีกแถบอยู่บริเวณฐานครีบหลัง ลำตัวตอนท้ายจะมีแถบสีดำในแนวนอนยาวไปถึงโคนครีบหาง มีจุดสีดำเป็นวงกลมขนาด 2 จุดอยู่บริเวณเหนือฐานครีบก้น ครีบทุกครีบมีสีส้มปนแดง ยกเว้นครีบอกมีสีเหลือง

ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร แต่พบใหญ่ที่สุดถึง 20 เซนติเมตร แต่ที่พบโดยเฉลี่ยยาวประมาณ 5 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในเขตต้นน้ำลำธารหรือน้ำตกบนภูเขา ในประเทศไทยพบได้ในภาคใต้ตั้งแต่ จังหวัดตรัง เป็นต้นไป และพบเรื่อยไปจนถึงมาเลเซีย, สิงคโปร์และอินโดนีเซีย

นิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม ร่วมกับปลาชนิดอื่นที่มีความใกล้เคียงกัน เช่น ปลาเสือข้างลาย และปลาเสือสุมาตรา หรือปลามะไฟ (*Pethia stoliczkana*) เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Vidthayanon, C. 2012. *Puntius lateristriga*. In: IUCN 2013. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2. <www.iucnredlist.org>. Downloaded on 27 November 2013.
2. ↑  สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์. *สาระน่ารู้ ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑*. กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2547. 264 หน้า. หน้า 150. ISBN 974-00-8701-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาอีกอง[*ลิงก์เสีย*]


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Barbodes lateristriga***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Barbodes lateristriga ที่วิกิสปีชีส์
**วัดบางด้วนนอก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 6 บ้านบางหมู ตำบลบางด้วน อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ

ประวัติ
-------

วัดบางด้วนนอกตั้งเป็นวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2380 เป็นวัดที่ประชาชนชาวตำบลบางด้วนได้ร่วมกันสร้างเพื่อเป็นที่บำเพ็ญกุศลประจำตำบล ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2385 ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาประมาณ พ.ศ. 2400 เดิมชื่อว่า **วัดสุจิตดาราม** ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสเสด็จมาวัดนี้ พระองค์ได้ทราบว่าประชาชนแถบนี้ เรียกท้องถิ่นนี้ว่า *บางด้วน* จึงได้ขนานนามวัดใหม่ว่า *วัดบางด้วน* แต่เนื่องจากในตำบลบางด้วนอีกวัดอีกแห่งหนึ่ง จึงเติมคำว่า *นอก* ต่อท้ายด้วย โดยถือเอาแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นหลัก ส่วนวัดบางด้วนในอยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดิน

ชาวบ้านเล่าว่า สมัยก่อนมีศาลาดิน มีพระกระดานฝังอยู่ตามขอบชายด้านบนในศาล เมื่อก่อนพื้นวัดเป็นดินไม่ราดคอนกรีต ที่ศาลาริมน้ำมีเสาหงส์ซึ่งแสดงให้เราเห็นถึงร่องรอยของชาวมอญ แต่ก็ถูกรื้อออกไปหมดแล้ว

โบราณสถาน
---------

คาดว่าพระอุโบสถสร้างขึ้นสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ในปี พ.ศ. 2563 มีการบูรณะแต่เกิดข่าวในลักษณะไม่รู้คุณค่าของศิลปกรรม ภายในประดิษฐาน *หลวงพ่อดำ* เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ภายในอุโบสถหลังเก่ามีพระพุทธรูป พระสารีบุตร และพระโมคคัลลานะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางด้วนนอก". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "วัดบางด้วนนอก". *หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ*.
3. ↑  "แฉทุบโบสถ์เก่าสมัยอยุธยา เปลี่ยนเป็นโบสถ์กระเบื้อง ข้องใจปมทุบพระหาสมบัติ!". *ข่าวสด*. 23 มิถุนายน 2563. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
4. ↑  "วัดบางด้วนนอก". *กรมการพัฒนาชุมชน กระทรวงมหาดไทย*.[*ลิงก์เสีย*]
**ปลาหางแข็ง** หรือ **ปลาแข้งไก่** (อังกฤษ: Torpedo scad, Hardtail scad, Finny scad, Finletted mackerel scad, Cordyla scad; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Megalaspis cordyla*) เป็นปลาทะเลกระดูกแข็งชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหางแข็ง (Carangidae)

จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Megalaspis*

มีลำตัวเรียวยาวคล้ายกระสวย หัวค่อนข้างแหลมตากลมโต ปากกว้าง หางยาวเรียวและคอด บริเวณโคนหางมีเกล็ดแข็งที่มีลักษณะคล้ายขาไก่ หรือแข้งไก่ อันเป็นที่มาของชื่อเรียก ครีบหลังและครีบก้นมีครีบฝอย ครีบหูเรียวโค้งคล้ายเคียว ลำตัวสีน้ำเงินปนเขียว ด้านหลังมีสีเขียวเข้ม 

มีความยาวเต็มที่ได้ถึง 80 เซนติเมตร และหนักได้ถึง 40 [กิโลกรัม แต่ขนาดโดยเฉลี่ยจะอยู่ที่ 20-30 เซนติเมตร มีพฤติกรรมอยู่รวมตัวกันเป็นฝูง หากินทั้งบริเวณกลางน้ำและผิวน้ำ โดยกินปลาขนาดเล็กและสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ เป็นอาหาร

มีการกระจายพันธุ์ในเขตร้อนและเขตอบอุ่นของมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย ตั้งแต่ชายฝั่งแอฟริกาตะวันออก, อ่าวเปอร์เซีย, ทะเลแดง, อ่าวเอเดน, หมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์, ทะเลอันดามัน, อ่าวไทย, ทะเลจีนใต้, ทะเลญี่ปุ่น, ทะเลตะวันออก จนถึงออสเตรเลีย

จัดเป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญมากชนิดหนึ่ง โดยนิยมนำไปแปรรูปเป็นปลาแห้งและปลากระป๋อง

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
2. ↑  *Megalaspis cordyla* จากสนุกดอตคอม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาหางแข็ง**
**วัดบางคณฑีนอก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลกระดังงา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม ฝั่งตรงข้ามเป็นวัดเกตการาม

วัดบางคณฑีนอกสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2406 โดยสมเด็จพระวันรัตน์ (ทับ พุทฺธสิริ) วัดโสมนัสราชวรวิหาร เป็นผู้สร้าง ซึ่งได้รับการถวายที่ดินจากนายพู่ และคุณหญิงอิ่ม จึงมีบัญชาให้หลวงปู่ปาน โสปาโก ซึ่งขณะนั้นบวชอยู่ที่วัดโสมนัสราชวรวิหาร ออกมาดูแลการก่อสร้างจนแล้วเสร็จ แล้วให้ชื่อว่า **วัดธรรมยุตติการาม** แต่ชาวบ้านโดยทั่วไปเรียกว่า **วัดปากคลอง** ต่อมาในปี พ.ศ. 2458 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสร็จมาตรวจราชการคณะสงฆ์ในจังหวัดสมุทรสงคราม ทรงเห็นว่าวัดสายธรรมยุตไม่ได้มีแค่วัดเดียวในจังหวัด จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดเสียใหม่ให้สอดคล้องกับพื้นที่ว่า "วัดบางคณฑีนอก" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2506

สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัย เนื้อทองเหลืองขัดหล่อ ลงรักปิดทอง จีวรลายดอกพิกุล ประดิษฐานเป็นพระประธานในอุโบสถ และหอไตรปัจจุบันทำเป็นหอสวดมนต์

หลวงปู่ปาน ท่านถือเป็นพระเกจิรูปสำคัญของ พระสายธรรมยุตในจังหวัดสมุทรสงคราม มีการสร้างเหรียญหลวงปู่ปาน หลังปี พ.ศ. 2500 ในสมัยที่หลวงพ่อแทน เป็นเจ้าอาวาส ลักษณะเป็นเหรียญรูปไข่แบบมีหูในตัว สร้างขึ้นด้วยเนื้ออัลปาก้า เนิ้อทองแดงรมดำ และเนื้อทองแดงกระไหล่ทอง จำนวนการสร้างไม่ได้มีการจดบันทึกไว้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางคณฑีนอก". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดบางคณฑีนอก". เทศบาลตำบลกระดังงา จังหวัดสมุทรสงคราม.
3. ↑  "ประวัติและวัตถุมงคลหลวงปู่ปาน วัดบางคนทีนอก สมุทรสงคราม พระเกจิอาจารย์สายธรรมยุติกนิกายยุคเก่าของเมืองแม่กลอง".
"**คิลเลอร์ควีน**" (อังกฤษ: Killer Queen) เป็นเพลงของวงดนตรีร็อกสัญชาติอังกฤษ ควีน เขียนโดยนักร้องนำและมือเปียโน เฟรดดี เมอร์คิวรี เพลงถูกบรรจุในอัลบั้ม*เชียร์ฮาร์ตแอ็ตแท็ก* (1974) และในอัลบั้มรวมเพลง *เกรตเทสต์ฮิตส์* ของวงด้วย เมื่อออกเพลงเป็นซิงเกิล "คิลเลอร์ควีน" เป็นเพลงแจ้งเกิดของวง ขึ้นอันดับที่สองในสหราชอาณาจักร และอันดับที่ 12 ในสหรัฐอเมริกา เพลงออกเป็นซิงเกิลหน้าเอคู่ (Double-A side) ในสหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา และแคนาดา (ติดอันดับ 15 ในชาร์ตซิงเกิล อาร์พีเอ็ม 100) คู่กับเพลง "ฟลิกออกเดอะริสต์" ใน ค.ศ. 1986 เพลงปรากฏในหน้าบีของซิงเกิล "ฮูวอนส์ทูลิฟฟอร์เอฟเวอร์" เพลงแยกตัวออกจากแนวเพลงเมทัลดนตรีหนักแน่นจากสองอัลบั้มแรกของวง และยังเป็นการเริ่มต้นการเขียนเพลงที่มีรูปแบบหลากหลายมากขึ้น ขณะเดียวกัน "คิลเลอร์ควีน" ยังมีแก่นของเสียงที่เป็นจุดขายของวงควีน โดยเฉพาะในเสียงร้องที่พิถีพิถัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Queen: Greatest Hits Allmusic. Retrieved 31 August 2011
2. ↑  Whitburn, Joel (2006). The Billboard Book of Top 40 Hits. Billboard Books
3. ↑  Roberts, David (2006). British Hit Singles & Albums. London: Guinness World Records Limited
4. ↑  Top Singles - Volume 23, No. 14, 31 May 1975 เก็บถาวร 2014-12-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Library and Archives Canada
5. ↑  Who Wants To Live Forever Ultimate Queen. Retrieved 4 September 2011