recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
"**OK**" (หรือสะกดเป็น "**Okay**", "**ok**", หรือ "**O.K.**") เป็นคำที่แสดงถึงการอนุมัติ การยอมรับ ความเห็นชอบ การตกลง และการเรียนรู้ "OK" ที่เป็นคำคุณศัพท์ สามารถใช้แสดงการยอมรับโดยไม่ต้องอนุมัติได้คำว่า "OK" ได้กลายเป็นคำยืมในภาษาต่าง ๆ อยู่บ่อยครั้ง

ในฐานะคำคุณศัพท์ "okay" หมายถึง "เพียงพอ", "ยอมรับได้" ("this is okay to send out"), หรือ "ธรรมดา" มักจะไม่ได้มีความหมายว่า "ดี" ("the food was okay") คำว่า "OK" ยังทำหน้าที่เป็นคำกริยาวิเศษณ์ในทำนองเดียวกันได้ด้วย ในฐานะคำอุทาน อาจแสดงถึงการยอมทำตาม ("Okay, I will do that") หรือข้อตกลง ("Okay, that's good") ในฐานะคำนามและคำกริยา จะหมายถึง "ตกลง หรือการตกลง" ("The boss okayed the purchase," และ "The boss gave his okay to the purchase.") ในฐานะคำเชื่อมความ อาจใช้ระดับน้ำเสียงที่เหมาะสมเพื่อแสดงความสงสัย หรือต้องการคำยืนยัน ("Okay?" or "Is that okay?")

อ้างอิง
-------

1. ↑  Beaver, David (20 February 2011). "Not OK". *Language Log*. สืบค้นเมื่อ 10 December 2014.
2. ↑  Yngve, Victor. "On getting a word in edgewise," page 568. Papers from the Sixth Regional Meeting [of the] Chicago Linguistic Society, 1970.
**พระวรคุณญาณมุณี** เป็นพระสงฆ์ไทยสังกัดมหานิกาย นามเดิม "แก้ว" โดยอุปสมบทจากวัดพระทรง หลังจาก 3 พรรษาแล้วได้ไปจำพรรษาในถ้ำเขาหลวง 1 พรรษา จึงได้ไปอยู่จำพรรษาที่วัดในปากทะเล หลังจากนั้นจึงได้ธุดงค์เลียบชายฝั่งทะเลไปภาคตะวันออก ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดเครือวัลย์ จังหวัดชลบุรี

ประวัติ
-------

### ชาติกำเนิด

**พระวรคุณญาณมุณี** นามเดิม "แก้ว" เกิด ณ บ้านบางแก้ว ตำบลบางแก้ว อำเภอบ้านแหลม แขวงเมืองเพชรบุรี (จังหวัดเพชรบุรี) เมื่อเจริญวัยได้อุปสมบท ณ พัทธสีมา วัดพระทรง ตำบลท่าราบ อำเภอคลองกระแชง (อำเภอเมืองเพชรบุรี) แขวงเมืองเพชรบุรี (จังหวัดเพชรบุรี)< ได้เป็นสหธรรมิกร่วมสมัยกับหลวงพ่อมี วัดพระทรง โดยจำพรรษาอยู่ 3 ปี ก่อนที่จะไปจำพรรษาอยู่ในถ้ำเขาหลวง ตำบลคลองกระแชง อำเภอคลองกระแชง (อำเภอเมืองเพชรบุรี) แขวงเมืองเพชรบุรี จากนั้นจึงได้ไปจำพรรษา ณ วัดในปากทะเล ตำบลปากทะเล อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี หลังจากนั้นจึงได้ร่วมกับพระภิกษุธุดงค์ออกจากวัดปากทะเลเลียบชายฝั่งไปยังภาคตะวันออก ไปจำพรรษาอยู่ ณ วัดเครือวัลย์ แขวงเมืองบางปลาสร้อย (จังหวัดชลบุรี) 

### ศาสนกิจ

หลวงพ่อแก้ว ขณะจำพรรษาอยู่วัดในปากทะเล ซึ่งเป็นช่วงที่พระภิกษุจะต้องออกกำลังก่อสร้างวัดเอง ก็ได้มีการแจกวัตถุมงคลสำหรับโยมที่ได้นำซุงมาถวายวัดเพื่อใช้ในการก่อสร้างวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑   เปิดประวัติ "หลวงพ่อแก้ว วัดเครือวัลย์" ผู้สร้างพระปิดตา, TNews, 4 กันยายน 2559
2. ↑   พระปิดตาหลวงพ่อแก้ว วัดเครือวัลย์ พิมพ์เนื้อตะกั่ว, สำนักพิมพ์คมชัดลึก, 6 มิถุนายน 2561
3. ↑   "๒๕-๓๐ ล้านบาท!"ค่านิยมล่าสุด...พระปิดตาหลวงปู่แก้ว, สำนักพิมพ์คมชัดลึก, 14 กรกฎาคม 2554
**สรรเพชญ บุญญามณี** (เกิด 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ 1 สมัย บุตรนายนิพนธ์ บุญญามณี อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย

ประวัติ
-------

สรรเพชญ บุญญามณี เกิดเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 เป็นบุตรของนายนิพนธ์ บุญญามณี กับ นางกัลยา บุญญามณี สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาธุรกิจระหว่างประเทศ จากวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล และ ปริญญาโท ด้านการวางแผนการเงินและการบริหารความมั่งคั่ง จากมหาวิทยาลัยนครแมนเชสเตอร์ (Manchester Metropolitan University) ประเทศอังกฤษ สมรสกับอภิญญา บุญญามณี มีบุตร 2 คน

การทำงาน
--------

สรรเพชญ เคยเป็นที่ปรึกษา บจก.สยามอินเตอร์เนชั่นแนล ฟู้ด ในช่วงปี พ.ศ. 2555 ถึง พ.ศ. 2566

งานการเมือง
-----------

สรรเพชญ ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2562 ก่อนที่จะได้รับเลือกตั้งในครั้งถัดมา (พ.ศ. 2566) ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกรวม 1 สมัย

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

สรรเพชญ บุญญามณี ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ

1. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จังหวัดสงขลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  ผู้แทนฯหน้าใหม่ : ‘เพชร-สรรเพชญ บุญญามณี’ ว่าที่ ส.ส.สงขลา ค่าย ปชป. ฝ่ายค้านก็ช่วยชาติได้
2. ↑  เปิดเซฟ 'ลูกชายนิพนธ์' อู้ฟู่ 236 ล้าน 'สุขสมรวย' 125 ล้าน เป็นเจ้าหนี้ 'วิฑูรย์ ' 30 ล้าน
**อดุลย์ วันไชยธนวงศ์** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดแม่ฮ่องสอน 1 สมัย สังกัดพรรคพลังประชาชน ได้รับเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2550

ประวัติ
-------

อดุลย์ วันไชยธนวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2498 เป็นบุตรของจิโรจน์ วันไชยธนวงศ์ และเป็นพี่ชายของอนันต์ วันไชยธนวงศ์ อดีต ส.ว.เชียงราย เขาสำเร็จการศึกษาจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

นอกจากนั้น นายอดุลย์ ยังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับ รังสรรค์ วันไชยธนวงศ์ ส.ส.เชียงราย และเป็นหลาน (อา) ของสมบูรณ์ วันไชยธนวงศ์ อดีต ส.ส.

การทำงาน
--------

นายอดุลย์ ประกอบอาชีพรับราชการ ในตำแหน่งวิศวกร

นายอดุลย์ ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดแม่ฮ่องสอน ในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรกในประเทศไทย ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา

ในการทำหน้าที่สมาชิกวุฒิสภา นายอดุลย์เกิดกรณีขัดแย้งกันระหว่างสมาชิก เนื่องจากกรณีการชกหน้าสมาชิกรัฐสภา ในที่ประชุมวุฒิสภา เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ระหว่างประชุมวุฒิสภา พล.ต.อ.ประทิน สันติประภพ ได้ชกต่อยเข้าที่ใบหน้าของนายอดุลย์ เนื่องจากนายอดุลย์ลุกจากที่นั่งเดินเข้ามาในระยะประชิด เพราะมีความเห็นขัดแย้งกัน กรณีการเผยแพร่เอกสารสมุดปกเหลือง เรื่อง "ความจริงที่ตากใบ" อันเป็นรายงานเกี่ยวกับความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ ของทีมงานที่นำวุฒิสภากลุ่มหนึ่ง นำโดย เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง การชกหน้าทำร้ายร่างกาย ของสมาชิกวุฒิสภาด้วยกัน ในระหว่างที่มีการประชุมกัน ซึ่งได้รับการวิจารณ์อย่างกว้างขวางว่าเป็นเรื่องเสื่อมเสียอย่างยิ่งของวงการการเมืองไทย

ต่อมานายอดุลย์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดแม่ฮ่องสอน ครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคพลังประชาชน คู่กับปัญญา จีนาคำ แต่นายอดุลย์ได้รับเลือกตั้งเพียงคนเดียว

ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 นายอดุลย์ ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้งในนามพรรคชาติไทยพัฒนา แข่งขันกับอดีต ส.ส. รวมกันถึง 4 คน คือ สมบัติ ยะสินธุ์ (ประชาธิปัตย์) ปัญญา จีนาคำ (เพื่อไทย) สมบูรณ์ ไพรวัลย์ (ภูมิใจไทย) และนายอดุลย์ แต่ผลการเลือกตั้งปรากฎว่านายสมบัติ ได้รับเลือกตั้งเป็นส.ส.แม่ฮ่องสอน

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2554 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
* พ.ศ. 2551 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประกาศคณะกรรมการการเลือกตั้ง เรื่อง ผลการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา เขตเลือกตั้งจังหวัดแม่ฮ่องสอน (นายอดุลย์ วันไชยธนวงศ์)" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-07-24. สืบค้นเมื่อ 2020-07-23.
2. ↑  วุฒิสภาไทย ชุดที่ 8
3. ↑  สภาเถื่อน!"ประทิน"ต่อย"อดุลย์"กลางที่ประชุม
4. ↑  ชทพ. เปิดตัวมนสิทธิ์ คำสร้อย-อดุลย์
5. ↑  2 อดีต ส.ส.แม่ฮ่องสอน สวมเสื้อคนละพรรคลงสนามเลือกตั้ง 54 แล้ว
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๔ เก็บถาวร 2022-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๘ ตอนที่ ๒๔ ข หน้า ๔, ๒ ธันวาคม ๒๕๕๔
7. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2022-12-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๕ ตอนที่ ๑๗ ข หน้า ๑๑, ๑๘ ธันวาคม ๒๕๕๑
เศรุบบาเบล
**เศรุบบาเบล** (ฮีบรู: זְרֻבָּבֶל) หรือ **เชชบัสซาร์** คือชาวเปอร์เซียเชื้อสายยิวซึ่งถูกกล่าวถึงในคัมภีร์ไบเบิล เป็นบุตรของเชอัลทิเอล เขาเป็นผู้ว่าราชการมณฑลเยหุตเมดินทาของจักรวรรดิอะคีเมนิด หรือก็คือพื้นที่ส่วนที่เป็นอาณาจักรยูดาห์ในอดีตแต่มีพื้นที่เล็กกว่า ในปีแรกของรัชสมัยพระเจ้าไซรัสแห่งเปอร์เซีย พระองค์ทรงอนุญาตให้พวกยิวซึ่งถูกกวาดต้อนเป็นเชลยในบาบิโลนกลับไปยังแผ่นดินของตน เศรุบบาเบลได้เป็นผู้นำของพวกยิวคณะแรกจำนวน 42,360 คนเดินทางกลับมาอิสราเอล เศรุบบาเบลยังมีส่วนสำคัญในการสร้างพระวิหารที่สองขึ้นที่เนินพระวิหารในกรุงเยรูซาเลม ตามบัญชาของพระยาเวห์

> เศรุบบาเบลบุตรเชอัลทิเอล ผู้รับใช้ของเราเอ๋ย พระยาห์เวห์ตรัสว่า เราจะทำเจ้าให้เป็นเหมือนแหวนตรา เพราะเราได้เลือกสรรเจ้าแล้ว
> 
>

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ฮักกัย 2:23 ,พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิมและใหม่ ฉบับมาตรฐาน 2011
2. ↑  เอสรา 2:64 ,พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิมและใหม่ ฉบับมาตรฐาน 2011

| * ด
* ค
* ก
หนังสือเอสรา |
| --- |
| บท | 
* เอสรา 1
* 2
* 3
* 4
* 5
* 6
* 7
* 8
* 9
* 10

 |
| สถานที่ | 
* ไซดอน
* ไทระ
* บาบิโลน
* เยรูซาเล็ม
* อาหะวา
* เอกบาทานา

 |
| บุคคล | 
* ชาวเลวี
* เชอัลทิเอล
* เซอร์ซีส
* ไซรัส
* ดาริอัส
* ดาวิด
* ทัทเธนัย
* ยูดาห์
* เยชูอา/โยชูวา
* เศคาริยาห์
* เศรุบบาเบล
* อารทาเซอร์ซีส
* อาสาฟ
* อาหสุเอรัส
* อิดโด
* เอสรา
* ฮักกัย

 |
| วลี | 
* โขส
* บ่าวไพร่ประจำพระวิหาร

 |
| การประพันธ์ | 
* ผู้เขียนหนังสือพงศาวดาร
* เอสรา–เนหะมีย์

 |
| ← 2 พงศาวดาร (บทที่ 36) ในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์    หนังสือดาเนียล (บทที่ 12) ในคัมภีร์ฮีบรูหนังสือเนหะมีย์ (บทที่ 1) → |
***ซามูไร อโยธยา*** (อังกฤษ: YAMADA) เป็นภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ของไทย โดยเป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับยามาดะ นางามาสะ ซึ่งเป็นบุคคลที่มีอยู่จริงในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช นำแสดงโดยเซกิ โอเซกิ กำกับโดยนพพร วาทิน และกำหนดฉายในประเทศไทยครั้งแรก 2 ธันวาคม พ.ศ. 2553

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

เป็นเรื่องราวของยามาดะ นางามาสะ ซึ่งเป็นชาวญี่ปุ่นที่อาศัยอยู่ในประเทศไทย แม้ว่าเขาจะเป็นชาวญี่ปุ่น แต่ก็รักเมืองไทยมาก และได้เรียนรู้วิชามวยไทย (แบบโบราณ) ทั้งยังเป็นเข้าร่วมกองอาสาออกรบให้อยุธยาหลายคราว ซึ่งต่อมาได้เป็น "ออกญาเสนาภิมุข" มีหน้าที่ในการคุมกองอาสาญี่ปุ่น ต่อมา ได้มีการกบฏเกิดขึ้นในสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง ซึ่งยามาดะได้เดินทางมาปราบกบฏได้สำเร็จ และได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้เป็นเจ้าแห่งเมืองนครศรีธรรมราชในเวลาต่อมา

การสร้าง
--------

ทางฝ่ายจัดสร้างมีความต้องการที่จะถ่ายทอดวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของชาวไทยในสมัยก่อนให้ชาวต่างชาติได้รับชม โดยมีวัตถุประสงค์ที่จะนำเสนอในต่างประเทศ ทั้งการนำเสนอศิลปะมวยไทย, ฟันดาบ, การใช้สมุนไพร ตลอดจนวัฒนธรรมไทยรวมถึงชาวญี่ปุ่นที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในหมู่บ้านของชาวญี่ปุ่นในสมัยอยุธยา โดยใช้งบประมาณในการสร้าง 100 ล้านบาท

การประชาสัมพันธ์
----------------

ทางผู้จัดสร้างได้นำนักแสดงนำอย่าง เซกิ โอเซกิ รวมทั้งธรรมรส ใจชื่น ได้มีส่วนร่วมในการเปิดตัวภาพยนตร์ โดยได้เดินทางเข้าร่วมงาน "เทศกาลนางามาสะ มิตรภาพไทย-ญี่ปุ่น ครั้งที่ 23" ที่จังหวัดชิสึโอกะ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นบ้านเกิดของยามาดะ นางามาสะ เพื่อสร้างสายสัมพันธ์อันดีต่อชาวญี่ปุ่นและชาวไทย และมีทีมข่าว NHK ทำการบันทึกภาพในการนำเสนอดังกล่าว รวมทั้งทางประเทศญี่ปุ่นได้ตกลงทำสัญญาซื้อภาพยนตร์ชุดนี้ เพื่อจัดฉายในประเทศญี่ปุ่นด้วยเช่นกัน

นักแสดงนำ
---------

* เซกิ โอเซกิ รับบทเป็น ยามาดะ นางามาสะ
* สมบัติ บัญชาเมฆ รับบทเป็น ครูเสือ
* ธรรมรส ใจชื่น รับบทเป็น จำปา
* สรพงษ์ ชาตรี รับบทเป็น พระครู
* วินัย ไกรบุตร รับบทเป็น พระนเรศวร
* ธนาวุฒิ เกสโร รับบทเป็น ขาม

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  ยามาดะ ซามูไรแห่งอโยธยา[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "ซามูไร อโยธยา เปิดตัวอลังการ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2010-12-17.
3. ↑  ซามูไรอโยธยา (2010)
4. 1 2  เรื่องย่อหนัง ซามูไร อโยธยา
5. ↑  "แม้มิใช่แผ่นดินเกิด แต่ขอเป็นแผ่นดินตาย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-12-09. สืบค้นเมื่อ 2010-12-17.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ซามูไรอโยธยา (2010)* ที่สยามโซน
* โปสเตอร์และตัวอย่างใหม่ "ซามูไร อโยธยา" เก็บถาวร 2010-11-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อิตาโกะในเทศกาลอินาโกะไทไซประจำฤดูใบไม้ร่วง บนภูเขาโอโซเระ จังหวัดอาโอโมริ
**อิตาโกะ** (ญี่ปุ่น: イタコ) บ้างเรียก **อิจิโกะ** (市子) หรือ **โองามิซามะ** (オガミサマ) คือผู้หญิงตาบอดที่ได้รับการฝึกฝน จนสามารถเป็นสื่อเพื่อติดต่อกับโลกวิญญาณตามความเชื่อญี่ปุ่น โดยก่อนที่จะได้รับการยอมรับว่าพวกเธอสามารถติดต่อกับคามิหรือวิญญาณจากผู้วายชนม์ พวกเธอต้องบำเพ็ญพรตขั้นอุกฤษฎ์เสียก่อน โดยอิตาโกะจะประกอบพิธีกรรมที่เกี่ยวข้องกับการสื่อสารกับคนตาย การทำนายทายทัก: 174 แต่ปัจจุบันการประกอบพิธีกรรมดังกล่าวเริ่มลดน้อยลงไป เพราะ พ.ศ. 2556 มีอิตาโกะทั่วประเทศญี่ปุ่นเพียง 20 คน ซึ่งแต่ละคนล้วนมีอายุมากกว่า 40 ปีเป็นต้นไป

ประเพณีการฝึกฝนอิตาโกะจะกระทำตั้งแต่อายุยังน้อย มีการฝึกแช่น้ำที่ใส่น้ำแข็งหลายร้อยถังราววันสองวัน การฝึกฝนเป็นอิตาโกะใช้ระยะเวลาสามปี มีการท่องจำบทเพลงและพระสูตรของศาสนาพุทธ กระทั่งในช่วงท้ายของการฝึกฝน จะมีพิธีสมรสระหว่างอิตาโกะกับเทวดาประจำตัว และต้องบูชาอจละ หรือฟูโดเมียวโอ 
(不動明王) ซึ่งเป็นเทพในศาสนาพุทธ

นักวิชาการให้ข้อมูลว่า ชาวญี่ปุ่นมีความเชื่อว่าคนตาบอดมีความเกี่ยวข้องกับพลังงานเหนือธรรมชาติมายาวนาน และเป็นแนวทางที่คนตาบอดจะได้พึ่งพาตนเอง ท่ามกลางข้อจำกัดที่มีอยู่มากมายในสมัยโบราณ: 190 ด้วยเหตุนี้ หลายครอบครัวจึงส่งลูกหลานที่พิการทางการมองเห็นไปฝึกฝนเป็นอิตาโกะ: 190 กระทั่งต้นยุคเมจิจึงมีการห้ามการฝึกอิตาโกะอย่างเด็ดขาด: 179

ปัจจุบันอิตาโกะจะร่วมกันประกอบพิธีกรรมที่ภูเขาโอโซเระ จังหวัดอาโอโมริ ท่ามกลางนักท่องเที่ยวหลายพันคน ในพิธีอิตาโกะทำการสื่อสารกับดวงวิญญาณของผู้เสียชีวิตเมื่อไม่นานมานี้ รวมไปถึงดวงวิญญาณของเด็กที่ถูกทำแท้ง หรือทารกตายคลอดด้วย: 198

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Fackler, Martin. "As Japan's Mediums Die, Ancient Tradition Fades". *New York Times*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 April 2013. สืบค้นเมื่อ 1 February 2016.  เก็บถาวร 2023-05-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน/ Alt URL]
2. 1 2 3 4  Blacker, Carmen (1997). Earhart, Byron (บ.ก.). *Religion in the Japanese experience : sources and interpretations* (2nd ed.). Belmont, CA: Wadsworth Pub. Co. pp. 130–135. ISBN 0534524613.
3. ↑  Ivy, Marilyn (1995). *Discourses of the vanishing modernity, phantasm, Japan*. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 9780226388342.
4. ↑  Kawamura, Kunimitsu. "The Life of a Shamaness: Scenes from the Shamanism of Northeastern Japan". *Kokugakuin*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 September 2015. สืบค้นเมื่อ 1 February 2016.
5. ↑  "Itako no Kuchiyose". *UNESCO Asian-Pacific Cultural Center*. UNESCO Asian-Pacific Cultural Center. สืบค้นเมื่อ 9 March 2016.
6. 1 2  Schattschneider, Ellen (2003). *Immortal wishes : labor and transcendence on a Japanese sacred mountain*. Durham (N. C.): Duke University press. ISBN 9780822330622.
7. 1 2 3  Breen, John; Teeuwen, Mark (2013). *Shinto in History: Ways of the Kami*. Routledge. ISBN 9781136827044.
8. ↑  Josephson, Jason Ānanda (2012). *The invention of religion in Japan*. Chicago: The University of Chicago Press. ISBN 9780226412351.
ประตูทางเข้าของค่ายโกรส-โรเซินพร้อมวลี *Arbeit Macht Frei* ("การทำงานนำมาซึ่งอิสรภาพ")
**ค่ายกักกันโกรส-โรเซิน** (เยอรมัน: *Konzentrationslager Groß-Rosen*) เป็นเครือข่ายค่ายกักกันนาซีที่เยอรมนีที่สร้างขึ้นและดำเนินการในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ค่ายหลักตั้งอยู่ในหมู่บ้านโกรส-โรเซินของเยอรมนี ซึ่งปัจจุบันคือหมู่บ้านรอกอชญิตซาในจังหวัดดอลนือชล็อนสก์ ประเทศโปแลนด์ บนเส้นทางรถไฟระหว่างเมืองเยาเออร์ (ปัจจุบันคือยาวอร์) กับเมืองชตรีเกา (ปัจจุบันคือสตแชก็อม)

ขณะที่มีกิจกรรมสูงสุดใน ค.ศ. 1944 โครงสร้างอันซับซ้อนของโกรส-โรเซินมีค่ายขนาดย่อยกว่า 100 แห่งตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกของเยอรมนี เชโกสโลวาเกีย และดินแดนโปแลนด์ที่ถูกยึดครอง ประชากรทั้งหมดในค่ายโกรส-โรเซินในช่วงเวลานั้นคิดเป็นร้อยละ 11 ของจำนวนผู้ถูกกักกันทั้งหมดในระบบค่ายกักกันนาซี

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Gross-Rosen Museum in Rogoźnica. Homepage.
2. ↑  Alfred Konieczny (pl), *Encyclopaedia of the Holocaust*. NY: Macmillan 1990, vol. 2, pp. 623–626.
3. ↑  "Historia KL Gross-Rosen". Gross-Rosen Museum. 2014. สืบค้นเมื่อ 19 February 2014.
**อะปะตานี** (อักษรโรมัน: Apatani) หรือ **ตานี** (อักษรโรมัน: Tani) เป็นชนเผ่าที่อาศัยอยู่ในเทือกเขาฌีโร ในอำเภอสุพันสิริล่าง รัฐอรุณาจัลประเทศ ประเทศอินเดีย

ระบบการเก็บเกี่ยวข้าวเปียก (wet rice cultivation system) และระบบเกษตรกรรมของอะปะตานีมีขนาดใหญ่แม้จะไม่มีการใช้สัตว์หรือเครื่องจักรทุ่นแรง เช่นเดียวกับระบบป่าไม้ที่ยั่งยืนของอะปะตานี หุบเขาอันเป็นที่อาศัยของชาวอะปะตานีได้รับการเสนอเป็นแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นของยูเนสโก ด้วยวิถีในการอนุรักษ์ธรรมชาติที่ยั่งยืนและยิ่งใหญ่

เทศกาลที่สำคัญของอะปะตานีมีสองเทศกาล คือ ดรี (Dree) และ มโยโก (Myoko) โดยในเดือนกรกฎาคมมีเทศกาลดรีซึ่งเป็นเทศกาลเก็บเที่ยว ฉลองโดยการสวดภาวนาเพื่อให้มีผลผลิตมากและความเจริญรุ่งเรืองในมนุษยชาติ ในเทศกาลนี้ยังมีกิจกรรมและนาฏกรรมปากูอีตู, ดามินดา เป็นต้น ส่วนมโยโกเป็นการฉลองความสัมพันธ์ระหว่างหมู่บ้านซึ่งส่งต่อสืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่น ฉลองเป็นเวลาเกือบเดือนตั้งแต่กลางเดือนมีนาคมถึงกลางเดือนเมษายน ระหว่างเทศกาลจะมีการนำเอาอาหารและเครื่องดื่มจำนวนมากมาแจกจ่ายโดยหมู่บ้านที่เป็นผู้จัดงาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "A-11 Individual Scheduled Tribe Primary Census Abstract Data and its Appendix". *www.censusindia.gov.in*. Office of the Registrar General & Census Commissioner, India. สืบค้นเมื่อ 17 February 2021.
2. ↑  Blackburn, Stuart H. (1 January 2016). *Into the Hidden Valley: A Novel* (ภาษาอังกฤษ). ISBN 9789385288906.
3. ↑  "Unique Apatani impresses The Telegraph, 17 June 2005. URL last accessed 21 October 2006.
4. ↑  NEZCC – North East Zone Cultural Centre เก็บถาวร 12 มกราคม 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* von Fürer-Haimendorf, Christopher. (1962) *The Apa Tanis and Their Neighbors*. New York: The Free Press of Glencoe.
**หม่อมเจ้าอุษารดี สวัสดิวัตน์**  (12 เมษายน พ.ศ. 2457 – 8 มีนาคม พ.ศ. 2550) เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ ประสูติหม่อมเร่ สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา ประสูติเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2457 เป็นหม่อมเจ้า ชั้นที่ 4 ในราชสกุลสวัสดิวัตน์

พระประวัติ
----------

หม่อมเจ้าอุษารดี สวัสดิวัตน์ ประสูติเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2457 ณ บ้านเจ้าพระยาสุรศักดิ์ เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ ประสูติแต่หม่อมเร่ สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม บุนนาค) มีพระพี่น้องร่วมหม่อมมารดา 10 องค์ ได้แก่ หม่อมเจ้าศกุนตลา, หม่อมเจ้าสุเลสลัลเวง, หม่อมเจ้าอมิตตา, หม่อมเจ้ามโนหรา, หม่อมเจ้าอำณอร์สวัสดิ, หม่อมเจ้าบุญทัดสวัสดิ์, หม่อมเจ้าปุสาณ และหม่อมเจ้าเมรี ตามลำดับ

เมื่อมีชันษาได้ 7 ปี พระบิดาได้ถวายตัวแด่สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ณ วังสระปทุม สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้อยู่ในพระอุปถัมภ์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประภาพรรณพิไลย พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อมีชันษาได้ 9 ปี จึงตามเสด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประภาพรรณพิไลย ไปประทับ ณ วังสวนสุนันทา โดยเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนราชินี

หลังจากการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 เสด็จกลับมาประทับ ณ วังสระปทุม พร้อมมารดาและเจ้าน้องที่ยังไม่ออกเรือน โดยอยู่ในพระราชินูปถัมภ์ของสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ทรงทำหน้าที่รับใช้ถวายงานบนพระตำหนักใหญ่ และทำหน้าที่ตั้งเครื่องเสวยร่วมกับหม่อมราชวงศ์มาลัยพันธุ์ จักรพันธุ์ กระทั่งสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าเสด็จสวรรคตเมื่อพ.ศ. 2498 จึงอยู่ในพระราชูปถัมภ์ของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี และสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี มาโดยลำดับ

หม่อมเจ้าอุษารดี สวัสดิวัตน์ ถึงชีพิตักษัยด้วยพระอาการหทัยเต้นผิดจังหวะ เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2550 เวลาประมาณ 17.10 น. ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย สิริชันษาได้ 92 ปี 10 เดือน 24 วัน
**ปลาพีค็อกแบส** (อังกฤษ: Peacock bass, Eyetail cichlids) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดกลางจนถึงขนาดใหญ่ ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) โดยชื่อสามัญที่ว่า "Peacock bass" ที่หมายถึง "ปลากะพงนกยูง" นั้นมาจากลักษณะของลวดลายตามลำตัวและโคนครีบหางที่เป็นจุดสีทึบขนาดใหญ่คล้ายกับรำแพนหางของนกยูง โดยเฉพาะโคนครีบหางทั้ง 2 ข้าง

ใช้ชื่อสกุลว่า *Cichla* (/ซิค-คลา/) ซึ่งมาจากภาษากรีก (Kichle) หมายถึง "ปลาทะเลที่มีฟันแหลมและสีสวยแถบทะเลเขตร้อน"

มีลักษณะลำตัวทั่วไป มีส่วนหัวขนาดใหญ่ ริมฝีปากหนา ลำตัวยาว พื้นลำตัวเป็นสีเขียวอมส้ม เป็นปลาที่ดวงตาขนาดใหญ่ และสายตาดี มีพละกำลังมากมาย เป็นปลากินเนื้อที่มีขนาดกลางจนถึงขนาดใหญ่ โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุด อาจยาวได้ถึง 30 นิ้ว จัดเป็นปลากินเนื้อน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดจำพวกหนึ่งที่พบได้ในทวีปอเมริกาใต้

ขณะที่ยังเป็นลูกปลาวัยอ่อนอยู่ จะมีสีอ่อนกว่าปลาที่เต็มวัย และมีแถบสีดำขนานกับลำตัวของตั้งแต่แก้มไปจนถึงหาง เมื่อโต แถบดังกล่าวจะหายไป

กระจายพันธุ์ในแม่น้ำสายหลักต่าง ๆ ในทวีปอเมริกาใต้ เช่น แม่น้ำโอรีโนโก และแม่น้ำอเมซอน เป็นต้น

เดิมได้มีการจำแนกออกเป็นชนิดต่าง ๆ ได้ 5 ชนิด โดยใช้เกณฑ์พิจารณาจากลวดลายและโครงสร้างของร่างกาย ได้แก่

* *Cichla intermedia* Machado-Allison, 1971
* *Cichla monoculus* (Spix & Agassiz, 1831)
* *Cichla ocellaris* Bloch & Schneider, 1801
* *Cichla orinocensis* Humboldt, 1821
* *Cichla temensis* Humboldt, 1821

ต่อมา ในปี ค.ศ. 2006 ได้มีการศึกษาใหม่และจำแนกใหม่ เพิ่มออกเป็น 15 ชนิด ได้แก่

* *Cichla jariina* Kullander & Ferreira, 2006
* *Cichla kelberi* Kullander & Ferreira, 2006
* *Cichla melaniae* Kullander & Ferreira, 2006
* *Cichla mirianae* Kullander & Ferreira, 2006
* *Cichla nigromaculata* Jardine & Schomburgk, 1843
* *Cichla pinima* Kullander & Ferreira, 2006
* *Cichla piquiti* Kullander & Ferreira, 2006
* *Cichla pleiozona* Kullander & Ferreira, 2006
* *Cichla thyrorus* Kullander & Ferreira, 2006
* *Cichla vazzoleri* Kullander & Ferreira, 2006

ด้วยความที่เป็นปลาขนาดใหญ่ จึงเป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในท้องถิ่น จัดเป็นปลาเศรษฐกิจ และนิยมตกกันเป็นเกมกีฬา อีกทั้งยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งหลายชนิดสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว จนกลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในบางพื้นที่

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปลาแบส : เกมกีฬาที่เสี่ยงต่อการรุกรานสัตว์น้ำพื้นเมือง จากกรมประมง
2. ↑  จาก itis.gov (อังกฤษ)
3. ↑  "Peacock Bass ID Guide (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-11-12. สืบค้นเมื่อ 2013-10-21.
4. ↑  Invasive Alien Species - The Peacock Bass in Malaysia (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cichla ที่วิกิสปีชีส์
วลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีรัสเซียวลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีรัสเซีย
**สาธารณรัฐกึ่งประธานาธิบดี** (อังกฤษ: semi-presidential republic), **ระบบกึ่งประธานาธิบดี** (semi-presidential system), **ระบบบริหารคู่** (dual executive system), **ระบบกึ่งประธานาธิบดีกึ่งรัฐสภา** หรือ **ระบบกึ่งรัฐสภากึ่งประธานาธิบดี** เป็นระบอบการปกครองแบบหนึ่งที่ประธานาธิบดีเป็นประมุขของรัฐ และหัวหน้าฝ่ายบริหาร โดยมีนายกรัฐมนตรีเป็นหัวหน้ารัฐบาล ระบบกึ่งประธานาธิบดีมีต้นกำเนิดในฝรั่งเศส

ประวัติของระบบกึ่งประธานาธิบดี
------------------------------

ระบอบกึ่งประธานาธิบดีนั้นเกิดขึ้นครั้งแรก ณ ประเทศฝรั่งเศส โดยมี เป็น ทั้งนี้เพราะไม่ว่าผู้ใดจะมาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี ก็ทำให้เกิดความวุ่นวาย มีข้อขัดแย้งมากและต้องยุบสภาบ่อย รัฐบาลหรือรัฐสภาต้องออกจากตำแหน่งและมีการเลือกตั้งใหม่อยู่บ่อยครั้ง ทำให้เสียงบประมาณ ดังนั้นนักรัฐศาสตร์และนักนิติศาสตร์ของจึงได้พัฒนารูปแบบการปกครองโดยผสมผสานกันระหว่างระบอบรัฐสภาและระบอบประธานาธิบดี ทั้งนี้ได้มีการบัญญัติไว้ใน และมีการแก้ไขในปี อีกด้วย

หลักการปกครอง
-------------

### อำนาจบริหาร

**อำนาจบริหาร** ประธานาธิบดีมีอำนาจในการบริหารสูงสุด และเป็นผู้แต่งตั้งนายกรัฐมนตรี โดยที่นายกรัฐมนตรีจะต้องเสนอรายชื่อรัฐมนตรีในคณะรัฐมนตรี และประธานาธิบดีจะลงนามอนุมัติ ประธานาธิบดีจึงเป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้าอำนาจบริหาร ส่วนนายกรัฐมนตรีเป็นหัวหน้ารัฐบาล

### อำนาจนิติบัญญัติ

**อำนาจนิติบัญญัติ** รัฐสภา (สภาผู้แทนราษฎร (สภาล่าง) และวุฒิสภา (สภาสูง) เป็นผู้ใช้อำนาจและยังทำหน้าที่ควบคุมดูแลการปฏิบัติงานของรัฐบาลให้เป็นไปตามที่เสนอไว้ต่อสภา ทั้งยังมีอำนาจลงมติไม่ไว้วางใจคณะรัฐบาลด้วย แต่ขณะเดียวกันประธานาธิบดีก็มีอำนาจยุบสภาผู้แทนราษฎรได้เช่นกัน

### อำนาจตุลาการ

**อำนาจตุลาการ** ศาลมีอำนาจตุลาการและแยกเป็นอิสระจากอำนาจทุกฝ่าย

รายชื่อประเทศที่ปกครองแบบระบบกึ่งประธานาธิบดี
---------------------------------------------

### ระบบประธานาธิบดี-รัฐสภา

* อาเซอร์ไบจาน
* สาธารณรัฐคองโก
* กินี-บิสเซา
* มอริเตเนีย
* โมซัมบิก
* นามิเบีย
* ปาเลสไตน์
* เปรู
* รัสเซีย
* เซเนกัล
* ซีเรีย
* *ไต้หวัน*
* *ทรานส์นีสเตรีย*

### ระบบนายกรัฐมนตรี-ประธานาธิบดี

* แอลจีเรีย
* อาร์มีเนีย
* บูร์กินาฟาโซ
* กาบูเวร์ดี
* สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
* ติมอร์-เลสเต
* อียิปต์
* ฝรั่งเศส
* จอร์เจีย
* เฮติ
* ลิทัวเนีย
* มาดากัสการ์
* มาลี
* มองโกเลีย
* ไนเจอร์
* *นอร์เทิร์นไซปรัส*
* โปแลนด์
* โปรตุเกส
* โรมาเนีย
* เซาตูแมอีปริงซีป
* ศรีลังกา
* ตูนิเซีย
* ยูเครน

อ้างอิง
-------

  

* กฎหมายรัฐธรรมนูญฝรั่งเศส เก็บถาวร 2007-11-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**เหอ เจียจิ้ง** (อังกฤษ: Kenny Ho; จีน: 何家勁; พินอิน: Hé Jiājìng) นักแสดงชาวฮ่องกง ซึ่งมีชื่อเสียงเป็นที่นิยมของชาวไทย จากบทบาทองครักษ์วังหลวง "จั่น เจา" ในละครโทรทัศน์ชุด เปาบุ้นจิ้น ของไต้หวัน (เสนอฉายในประเทศไทย ทางไทยทีวีสีช่อง 3 เมื่อปี พ.ศ. 2537, พ.ศ. 2550 และ พ.ศ. 2558)

ประวัติ
-------

เหอ เจียจิ้ง เกิดวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2502 (ค.ศ. 1959) ที่ฮ่องกง บิดามารดาแยกทางกันตั้งแต่เขายังเด็ก คุณยายของเหอจึงเลี้ยงดูเขาต่อมา หลังจากคุณยายเสียชีวิตลง เหอเดินทางไปเรียนต่อที่วิทยาลัยนอริช ประเทศอังกฤษ พร้อมกับทำงานต่างๆ เพื่อหารายได้ระหว่างเรียน เขาเคยกล่าวเอาไว้ว่า ตัวเขาเองไม่เคยเลือกงาน ขอเพียงเป็นงานที่สุจริต ก็จะรับทำทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นงานล้างจาน หรือแม้แต่งานเก็บศพก็ตาม ระหว่างนั้นทางอังกฤษเพิ่มค่าครองชีพ เหอคำนวณว่ารายรับจากการทำงาน คงไม่เพียงพอกับค่าเล่าเรียน ดังนั้นจากเดิมที่ตั้งใจว่าจะเรียน 4 ปี จึงต้องลดลงเหลือเพียง 2 ปี จากนั้นจึงเดินทางกลับฮ่องกง

เหอชอบเล่นกีฬาฟุตบอลเป็นอย่างมาก เคยเป็นนักฟุตบอลของมหาวิทยาลัยในระหว่างศึกษา หลังจากกลับฮ่องกง จึงตั้งใจสมัครเป็นนักฟุตบอลทีมชาติ แต่ปรากฏว่าไม่ผ่านการคัดเลือก จึงไปเรียนการแสดงที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งและมีผู้แนะนำให้ลองสมัครเป็นนักแสดง ขณะนั้นเอทีวีกำลังเปิดรับสมัครอยู่ ปรากฏว่าผ่านการคัดเลือก เป็นนักแสดงในที่สุด หลังจากนั้น เหอแสดงภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์หลายเรื่อง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525 จนขึ้นเป็นพระเอกอันดับหนึ่งของทางสถานีโทรทัศน์เอทีวี และออกอัลบั้มร้องเพลงเป็นของตนเอง แต่เหอกลับมีชื่อเสียง เพียงระดับหนึ่งเท่านั้น เมื่อหมดสัญญาจากทางฮ่องกง เขาก็ออกเดินทางไปยังไต้หวัน โดยไม่ต่อสัญญา สำหรับผลงานเรื่องสุดท้ายในฝั่งฮ่องกง คือละครโทรทัศน์ชุด ขี่พายุดาบเทวดา (ซึ่งต่อมาภายหลังจึงกลับมาเป็นที่นิยม เมื่อละครชุดเปาบุ้นจิ้น ซึ่งเหอร่วมแสดง ประสบความสำเร็จอย่างสูง)

เมื่อย้ายไปรับงานแสดงที่ไต้หวัน เหอแสดงละครโทรทัศน์เรื่องแรกคือ งักฮุย เมื่อปี พ.ศ. 2533 ก่อนมาประสบความสำเร็จสูงสุด จากบทองครักษ์วังหลวงจั่น เจา ในละครชุดเปาบุ้นจิ้น ซึ่งออกฉายครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2536 ซึ่งความสำเร็จนี้ ส่งผลมายังประเทศไทย ขณะที่ละครชุดนี้ มาออกอากาศครั้งแรกทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เมื่อปี พ.ศ. 2537 ทำให้เขามีโอกาสมาแสดงคอนเสิร์ตในประเทศไทย และบันทึกเทปให้สัมภาษณ์ในรายการทไวไลท์โชว์ ของไตรภพ ลิมปพัทธ์ รวมถึงถ่ายทำภาพยนตร์โฆษณาขนมขบเคี้ยว ทางสถานีโทรทัศน์ในประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. 2538

สำหรับผลงานการแสดงในระยะหลัง เหอมีผลงานในฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า ภาคสอง ซึ่งถ่ายทำในประเทศไทย ซึ่งออกฉายในปลายปี พ.ศ. 2552 โดยรับบทเป็น บ่เมี้ย หรือ บุรุษนิรนามชุดดำ สำหรับชีวิตส่วนตัวของเหอ ยังคงครองตัวเป็นโสดจนถึงปัจจุบัน

ผลงานที่ผ่านมา
--------------

### ภาพยนตร์

* Wolves Attack ???
* Project A II (1987)
* Eastern Condors (1987)
* Police Story 2 (1988)
* Dragon In Jail (1990)
* The Red Wolf (1995)
* The Storm Warriors (2009)
* Love Cuts (2010)
* Treasure Inn (2011)

### ละครชุด

* ศึกเทพพยากรณ์พิชิตมาร (1984)
* ขบวนการเปาเปียว (1990)
* กระบี่พิฆาตดาวเหนือ(ขี่พายุดาบเทวดา) (1990)
* งักฮุย (1990)
* เปาบุ้นจิ้น (1993)
* ฯลฯ

ผลงานเพลง
---------

* อัลบั้ม It's,Loneliness, I Think (1990)
* อัลบั้ม Summer story (1992)
* อัลบั้ม Zhong tou Zuo Qi (1994)
* อัลบั้ม Forget-Me-Not 2 Man & Woman (2011)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัติเหอเจียจิ้ง
2. ↑
3. ↑  เหอ เจียจิ้ง จั่น เจาวัย 50 กะรัต เก็บถาวร 2011-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนจากผู้จัดการออนไลน์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลใน IMDb
* เพจเฟซบุ๊คแฟนคลับในไทย
**ฌ็อง เดอกู** (ฝรั่งเศส: *Jean Decoux*; 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2427 – 21 ตุลาคม พ.ศ. 2506) นายทหารเรือแห่งกองทัพเรือฝรั่งเศสชาวเมืองบอร์โด อดีตข้าหลวงใหญ่แห่งอินโดจีนฝรั่งเศสในช่วง พ.ศ. 2483 - 2488 ภายใต้การปกครองของรัฐบาลฝรั่งเศสเขตวีชีซึ่งอยู่ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2

ภารกิจของพลเรือเอกเดอกูในอินโดจีนฝรั่งเศสในระยะแรกสวนทางกับนโยบายการเอาใจจักรวรรดิญี่ปุ่นที่กำลังเข้ามามีอิทธิพลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นนโยบายที่พลเอกฌอร์ฌ คาทรู ข้าหลวงอินโดจีนฝรั่งเศสคนก่อนได้ดำเนินการไว้ แต่สถานการณ์ทางการเมืองระยะต่อมาก็ได้บังคับให้เขาจำต้องดำเนินตามนโยบายเก่าต่อไป

ตามรายงานกล่าวว่าพลเรือเอกเดอกูได้รับคำขอจากกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นให้เคลื่อนทัพผ่านแคว้นตังเกี๋ย (เวียดนามภาคเหนือในปัจจุบัน) ในช่วงต้นเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2483 เพื่อสร้างฐานทัพอากาศและสกัดกั้นการสนับสนุนทางทหารในประเทศจีนของกองทัพสัมพันธมิตร เขาได้พยายามส่งโทรเลขไปยังรัฐบาลฝรั่งเศสเขตวีชีเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่รัฐบาลกลางไม่สามารถช่วยเหลือได้ พลเรือเอกเดอกูจึงจำต้องลงนามในสนธิสัญญากับกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นในวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2483 เพื่อเปิดเมืองท่าไฮฟองให้ญี่ปุ่นเข้ามาตั้งฐานทัพได้

ด้านการบริหารอาณานิคมอินโดจีนฝรั่งเศส พลเรือเอกเดอกูได้ทำงานเพื่อพยายามยกระดับความสัมพันธ์ระหว่างฝรั่งเศสกับแคว้นเวียดนามต่าง ๆ โดยจัดตั้งสภาบริหารซึ่งมีสมาชิกเป็นชาวฝรั่งเศสและชาวเวียดนามในจำนวนเท่า ๆ กัน และจัดให้ข้าราชการในอาณานิคมที่เป็นชาวได้รับเงินเดือนเท่ากับข้าราชการชาวฝรั่งเศส

ใน พ.ศ. 2488 กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นได้เข้ามาควบคุมอินโดจีนฝรั่งเศสโดยตรงและขับพลเรือเอกเดอกูออกจากตำแหน่งข้าหลวงใหญ่อินโดจีนฝรั่งเศส เพื่อจัดตั้งรัฐบาลหุ่นเชิดในอาณานิคมขึ้น 

หลังสิ้นสุดสงคราม พลเรือเอกเดอกูถูกจับกุมในข้อหาอาชญากรสงคราม แต่ภายหลังได้พิสูจน์ว่าตนเองไม่มีความผิด เขาจึงได้รับการคืนยศและสิทธิต่าง ๆ ใน พ.ศ. 2492

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jennings, Eric *Vichy in the Tropics: Petain's National Revolution in Madagascar, Guadeloupe, and Indochina*, 1940-44 Stanford University Press, 2004 ISBN 0804750475
**ตาซี** (รัสเซีย: Та́зы, อักษรโรมัน: *Tázy*; จีน: 塔兹; พินอิน: *Tǎzī*) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ลูกผสมระหว่างตุงกูซิกและซินิติก ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในดินแดนปรีมอร์เย ประเทศรัสเซีย ชาวตาซีเกิดจากการสมรสข้ามชาติพันธุ์ระหว่างชาวอูเดเก ชาวนาไน และชาวจีนฮั่น พวกเขาสื่อสารกันด้วยภาษารัสเซียและภาษาจีนกลางถิ่นตะวันออกเฉียงเหนือที่มีคำยืมจากภาษาอูเดเกและนาไน เรียกว่าภาษาถิ่นตาซี เดิมมีจำนวนผู้ใช้ภาษานี้ราวหนึ่งพันคนเมื่อหลายทศวรรษก่อน แต่ปัจจุบันมีเพียงผู้สูงอายุที่ยังสื่อสารด้วยภาษาถิ่นดังกล่าว ประชากรชาวตาซีรุ่นใหม่หันไปใช้ภาษารัสเซียเป็นหลักแทนภาษาดั้งเดิมของตน

ก่อนที่จักรวรรดิรัสเซียจะผนวกดินแดนปรีมอร์เย ชาวตาซีนับถือศาสนาเฉกเช่นชนเผ่าในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศจีน คือ ศาสนาพุทธ ศาสนาชาวบ้านแมนจู ศาสนาชาวบ้านจีน และลัทธิบูชาคนทรง หลัง พ.ศ. 2403 หลังจักรวรรดิรัสเซียขยายอิทธิข้ามแม่น้ำอุซซูรีใน พ.ศ. 2403 ชาวตาซีจึงเข้ารีตเป็นคริสต์ศาสนิกชนนิกายรัสเซียออร์ทอดอกซ์ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากรรัสเซีย พ.ศ. 2545 พบว่ามีชาวตาซีจำนวน 276 คน ทั้งหมดใช้ภาษารัสเซียในการสื่อสาร แบ่งเป็นตามเพศจะได้ เพศชายจำนวน 131 คน (53 คนในเมือง 78 คนในชนบท) และเพศหญิงจำนวน 145 คน (57 คนในเมือง 88 คนในชนบท) หากแบ่งตามแหล่งอาศัยจะพบว่ามีชาวตาซีจำนวน 110 คนอาศัยอยู่ในเขตเทศบาล (แบ่งเป็นชาย 53 คน หญิง 57 คน) และชาวตาซีที่อาศัยอยู่นอกเขตเทศบาลจำนวน 166 คน (แบ่งเป็นชาย 78 คน หญิง 88 คน) โดยในสาธารณรัฐบัชคอร์โตสตาน มีประชากรเพียง 4 คนเท่านั้นที่ระบุตัวตนเป็นชาวตาซี และดินแดนฮาบารอฟสค์ มีประชากรเพียง 3 คนที่ระบุตัวตนเป็นชาวตาซี เป็นเพศหญิงสองคน มีเพศชายเพียงคนเดียว และทั้งหมดอาศัยอยู่ในเขตเทศบาล

และการสำรวจสำมะโนครัวประชากรรัสเซีย พ.ศ. 2553 พบว่าชาวตาซีลดจำนวนลงเหลือ 274 คน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Национальный состав населения Российской федерации (Table). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (XLS)เมื่อ April 24, 2012 – โดยทาง perepis-2010.ru.
2. 1 2   [*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  Shilonosova, Alena [Алёна Шилоносова] (11 October 2018). «Я понимаю, а сказать не могу»: Забытый язык народа тазов. *Медиапроект «Заповедник»* (ภาษารัสเซีย). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-11-02. สืบค้นเมื่อ 2018-10-12.
4. ↑  "ТАЗЫ • Большая российская энциклопедия - электронная версия".
5. 1 2  Национальный состав населения (Table). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (XLS)เมื่อ 2006-03-31 – โดยทาง perepis2002.ru.
6. ↑  Краткие итоги всероссийской переписи населения 2002 года статистический бюллетень часть ii. *bashstat.ru* (ภาษารัสเซีย). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 16, 2005. สืบค้นเมื่อ December 21, 2006.
7. ↑  "Untitled". *khabstat.ru* (ภาษารัสเซีย). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 26, 2007.
**เช เลซีย์** (อังกฤษ: Shea Lacey, เกิด 14 เมษายน 2007) เป็นนักฟุตบอลเยาวชนชาวอังกฤษ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งปีกให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

ชีวิตในวัยเด็ก
--------------

เลซีย์เกิดที่ลิเวอร์พูล เขามีพี่ชายเป็นนักฟุตบอลชื่อแพดดีและหลุยส์ มีพี่สาวชื่อลอเรน และหลานชายชื่อแซ็ค ไม่เหมือนกับพี่ชายของเขาที่เชียร์ลิเวอร์พูลทั้งคู่ เลซีย์โตมากับการเชียร์แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เขาเริ่มเล่นฟุตบอลเมื่ออายุ 3 ขวบ และยังมีความสนใจในการชกมวยตั้งแต่ยังเป็นเด็กอีกด้วย

ระดับสโมสร
----------

หลังจากที่แพดดี พี่ชายคนโตของเขาปฏิเสธแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด และเข้าร่วมทีมลิเวอร์พูล พ่อของพวกเขาตัดสินใจว่าหลุยส์และเชจะเข้าร่วมอะคาเดมี่ของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เนื่องจากสิ่งอำนวยความสะดวกมีมาตรฐานที่ดีกว่าและมีโอกาสในการพัฒนาในความเห็นของเขา

ผลงานที่น่าประทับใจของเลซีย์ในระดับเยาวชนทำให้เขาถูกเรียกตัวไปเล่นให้กับทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี โดยประเดิมสนามเมื่ออายุ 15 ปี เขายังลงแข่งในรายการ REWE Junior Cup ที่เกิททิงเงิน ประเทศเยอรมนี รวมถึงการแข่งขันฟุตบอลเยาวชนระดับนานาชาติอีกหลายรายการ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  Railston, Steven (4 March 2023). "'I rejected Manchester United Class of 2011 for Liverpool ... went to prison and became a professional boxer'". *manchestereveningnews.co.uk*. สืบค้นเมื่อ 18 March 2023.
2. ↑  Flintham, Jack (7 January 2023). "'Natural baller' - Manchester United fans go wild for academy youngster Shea Lacey's stunning solo goal". *manchestereveningnews.co.uk*. สืบค้นเมื่อ 18 March 2023.
3. ↑  Gordon, Charlie (8 January 2023). "Man Utd have 'scouse Lionel Messi' on their books who is younger brother of pro boxer". *express.co.uk*. สืบค้นเมื่อ 18 March 2023.
สถานีรถไฟโทราซัน
**สถานีรถไฟโทราซัน** (เกาหลี: 도라산역) เป็นสถานีรถไฟที่ตั้งอยู่บนทางรถไฟสายคย็องอึยซึ่งครั้งหนึ่งเคยเชื่อมต่อระหว่างเกาหลีเหนือกับเกาหลีใต้ สถานีรถไฟนี้เป็นสถานีสุดท้ายบริเวณชายแดนเกาหลีใต้ก่อนที่จะเข้าสู่เขตเกาหลีเหนือ และเคยทำหน้าที่เป็นที่หยุดรถทางเหนือสุดของสายคย็องอึยอยู่หลายปี

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2007 เริ่มมีการเดินขบวนรถไฟสินค้าผ่านสถานีโทราซันเข้าไปในเขตเกาหลีเหนือ โดยนำสินค้าไปส่งในเขตอุตสาหกรรมแคซ็องและนำสินค้าสำเร็จรูปกลับเข้ามาในเกาหลีใต้ เคยมีการกำหนดให้รถไฟนี้เดินทางเป็นระยะทาง 16 กิโลเมตร (9.9 ไมล์) ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์

อย่างไรก็ตาม ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2008 รัฐบาลเกาหลีเหนือได้ปิดการเดินทางข้ามพรมแดนลง หลังจากที่กล่าวหาว่าเกาหลีใต้ใช้นโยบายการเผชิญหน้ากับเกาหลีเหนือ เหตุการณ์นี้เกิดในช่วงเดียวกับการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเกาหลีใต้และการเปลี่ยนแปลงอำนาจไปสู่รัฐบาลอนุรักษนิยม

ปัจจุบันสถานีรถไฟแห่งนี้มีรถไฟบริการนักท่องเที่ยวจากโซล 4 ขบวนต่อวัน

ระเบียงภาพ
----------

* ภายนอกสถานีภายนอกสถานี
* ป้ายสถานีป้ายสถานี
* ภาพมองจากที่จอดรถภาพมองจากที่จอดรถ
* ภายในสถานีภายในสถานี
* ประตูไปยังชานชาลาประตูไปยังชานชาลา
* ทางรถไฟสายพย็องบูทางรถไฟสายพย็องบู
* ป้ายบอกเส้นทางไปยังกรุงเปียงยางป้ายบอกเส้นทางไปยังกรุงเปียงยาง
* ขบวนรถไฟชานเมืองขบวนรถไฟชานเมือง

ดูเพิ่ม
-------

* เขตปลอดทหารเกาหลี
* โคเรล

|  |  |
| --- | --- |
| **ก่อนหน้า** | **ถัดไป** |
| สถานีรถไฟพันมุน (เกาหลีเหนือ) | สถานีรถไฟอิมจิงกัง |
| *สายพย็องบู -> เปียงยาง -> ชินอึยจู* | *สายคย็องอึย -> มุ่งหน้าไปยัง โซล* |

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kwang-Tae Kim (11 December 2007). "Cargo trains begin service in Koreas". The Associated Press. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-12-13. สืบค้นเมื่อ 2007-12-13.
2. ↑  "Inter-Korean rail link cut.(News)". *International Railway Journal*. 1 มกราคม 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 พฤศจิกายน 2012. สืบค้นเมื่อ 24 สิงหาคม 2013.
3. ↑  기차역검색 > 도라산 역. *Korea Railroad*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 เมษายน 2013. สืบค้นเมื่อ 24 สิงหาคม 2013.
**ตระกูลหวั่งหลี** เป็นตระกูลนักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายจีนจากซัวเถา ประเทศจีนเริ่มต้นธุรกิจตั้งแต่ธุรกิจผลิตวุ้นเส้น การค้าฝ้าย ค้าปอ เรื่อยมาจนถึงธุรกิจตลาดสด มายังธุรกิจศูนย์การค้าและพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ รวมทั้งธุรกิจประกันภัย ธนาคาร ฯลฯ ก่อตั้งบริษัทอย่างนวกิจประกันภัย พูนผล พูลพิพัฒน์ ฯลฯ

ประวัติ
-------

บ้านหวั่งหลี
ล้ง 1919
ต้นตระกูลคือ ตันฉื่อฮ้วง แซ่ตั้ง เป็นพ่อค้าที่ล่องเรือไปมาระหว่างซัวเถากับกรุงเทพ เพื่อนำข้าวไทยไปค้าขายในที่อื่น พร้อมทั้งนำผ้าไหมจากจีนกลับมาขายในไทย เมื่ออายุ 27 ปี จึงได้ตัดสินใจตั้งรกรากที่ไทย เมื่อ พ.ศ. 2414 อันเป็นปีที่ 3 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตันฉื่อฮ้วง มีภรรยาอยู่ที่เมืองจีนแล้วหนึ่งคน และมีภรรยาชาวไทยนามว่า หนู ตระกูลโปษยานนท์ มีลูกด้วยกัน 4 คน เป็นชาย 2 หญิง 2 หลังจากตันฉื่อฮ้วงสร้างบ้านหวั่งหลี ขยายธุรกิจค้าข้าวจนเจริญรุ่งเรือง และได้ริเริ่มกิจการโรงสีขึ้นอีก 2 โรง จน พ.ศ. 2447 ตันฉื่อฮ้วง ตัดสินใจเดินทางกลับไปใช้ชีวิตกับภรรยาชาวจีนที่หมู่บ้านโจ่ยโคย ตำบลซัวเถา โดยให้บุตรชาย ตันลิบบ๊วย มาเป็นผู้สานต่อกิจการแทน

ตันลิบบ๊วยได้ขยายกิจการทำท่าเรือและโกดังเก็บสินค้า พร้อมกับตั้งบริษัทหวั่งหลีขึ้น มีการตั้งฝ่ายการเงิน เพื่อความคล่องตัวในด้านการแลกเปลี่ยนเงินในกิจการของบริษัท และตั้งแผนกประกันเรือรวมทั้งสินค้า เพื่อป้องกันความเสียหายในการเดินเรือบรรทุกสินค้า หลังสงครามโลกครั้งที่สองได้ตั้งห้างฮ่วงหลีจั่น เพื่อทำหน้าที่แลกเปลี่ยนและส่งเงินตราต่างประเทศ ภายหลังห้างฮ่วงหลีจั่นต่อมาได้กลายเป็นบริษัทธนาคารหวั่งหลีจั่น และธนาคารหวั่งหลี ตามลำดับ ก่อนที่จะเป็นธนาคารนครธนซึ่งได้ร่วมธุรกิจกับธนาคารซิตี้แบงก์ ก่อนที่ธนาคารสแตนดาร์ดชาร์เตอร์ดจะมาร่วมกิจการในระยะหลัง ส่วนแผนกประกันภัยได้เปลี่ยนเป็นบริษัท หล่วงหลีประกันภัย และเป็นบริษัท นวกิจประกันภัย ในปัจจุบัน

รุ่นที่ 3 บุตรชายของตันลิบบ๊วย ที่ชื่อ ตันซิวเม้ง เข้ามาทำธุรกิจให้เจริญก้าวหน้ามากยิ่งขึ้น ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งนายกสมาคมพาณิชย์จีนในประเทศไทยระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนจะเสียชีวิตจากเหตุลอบสังหาร ทำให้ตันซิวติ่งต้องเข้ามาพัฒนากิจการ ในขณะเดียวกันที่ทองพูล ผู้เป็นภรรยา ผันตัวมาเป็นนักธุรกิจหญิง เป็นผู้ก่อตั้งบริษัทพูนผล บริษัทพูลพิพัฒน์ ฯลฯ รวมถึงขยายธุรกิจไปสู่การผลิตวุ้นเส้น โกดังสินค้า การค้าฝ้าย ค้าปอ การจัดการตลาด และพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ฯลฯ และบริการบริหารจัดการศูนย์การค้าต่าง ๆ

พ.ศ. 2531 วุฒิชัย หวั่งหลี รุ่นที่ 4 ตัดสินใจนำกิจการค้าข้าวออกจาก ธุรกิจกงสีของตระกูลมาบริหารจัดการด้วยตนเอง ตั้งเป็นบริษัท ชัยทิพย์ จำกัด ทำการตลาดตราสินค้าพนมรุ้งสำหรับตลาดในประเทศ และตรา Qing Ling Zhi สำหรับตลาดฮ่องกง

บริษัท ซิโน พอร์ท จำกัด ซึ่งมี บริษัท หวั่งหลี จำกัด ถือหุ้น 30% และอีก 70% เป็นการถือในนามบุคคลของลูกหลานตระกูลหวั่งหลีเฉพาะกลุ่มที่ยังคงอาศัยอยู่ในประเทศไทยและผู้ถือหุ้นรายอื่น ๆ ได้บูรณะล้ง 1919 แต่เดิมคือ ฮวยจุ่งล้ง ที่ดินตกทอดในตระกูลของพระยาพิศาลศุภผล (ชื่น) ต้นตระกูลพิศาลบุตร จนกระทั่งตันลิบบ๊วย รุ่น 2 ของตระกูลหวั่งหลีซึ่งมีบ้านในที่ดินติดกันได้ซื้อที่ดินมาเมื่อ พ.ศ. 2462

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เรื่องเล่า…เจ้าสัว "หวั่งหลี" การค้าจีน-ไทย 150 ปีก่อน". ประชาชาติธุรกิจ.
2. ↑  สุวิชา พุทซาคำ. "บ้านหวั่งหลี". เดอะคลาวด์.
3. ↑  ""วุฒิพล หวั่งหลี" ผู้พลิกฟื้นและสานต่ออาณาจักรค้าข้าว ระดับท็อปของประเทศ". ทิสโก้.
4. ↑  พัฐรัศมิ์ ว่องไชยกุล. "ตระกูล 'หวั่งหลี' ชุบชีวิต 'ล้ง 1919' ตำนานท่าเรือกลไฟ 167 ปีแห่งคลองสาน". ฟอบส์ประเทศไทย.
**มาซาฮิโระ โคอิชิกาวะ** (ญี่ปุ่น: 小石川 正弘こいしかわ まさひろ; โรมาจิ: *Koishikawa Masahiro*, 1952 – 26 สิงหาคม 2020) เป็นนักดาราศาสตร์ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดมิยางิ

ชีวประวัติ
----------

เขาเกิดที่ย่านอายาชิในหมู่บ้านฮิโรเสะซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเขตอาโอบะ เมืองเซ็นได

หลังจากสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมเกษตรกรรมประจำจังหวัดมิยางิ เขาทำงานที่สถาบันวิจัยทัศนศาสตร์โกโต และตั้งแต่ปี 1972 ก็รับหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ด้านเทคนิคที่หอดูดาวเมืองเซ็นได และยังได้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกหอดูดาว เขาเกษียณในปี 2013 และตั้งแต่นั้นมาก็มีส่วนร่วมในกิจกรรมด้านการศึกษาในฐานะพนักงานสัญญาจ้างของเซ็นไดมีเดียธีก

เขาได้ทำการค้นพบดาวเคราะห์น้อยจำนวนมาก โดยเริ่มจาก 3994 อายาชิ ในเดือนธันวาคม 1988 จำนวนดาวเคราะห์น้อยที่เขาค้นพบมีถึง 19 ดวงระหว่างปี 1987 ถึง 1995 โดยเขาได้ตั้งชื่อดาวเคราะห์น้อยที่ค้นพบตามชื่อสถานที่ของเมืองเซ็นได และผู้คนที่เกี่ยวข้องกับดาวเคราะห์น้อย รวมไปถึงเมืองพี่น้องของเซ็นได นอกจากนี้ ในปี 2010 เขายังได้ค้นพบนวดาราในดาราจักรแอนดรอเมดา และมหานวดาราในปี 2010 และ 2012 ด้วย

เขาถึงแก่กรรมที่บ้านของเขาในเมืองเซ็นไดเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2020

ดาวเคราะห์น้อย 6097 โคอิชิกาวะ ซึ่งค้นพบโดย คาซึโอะ วาตานาเบะ และ คิง เอ็นดาเตะ ในเดือนตุลาคม 1991 ได้รับการตั้งชื่อตามเขา

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  小石川正弘さん死去　仙台市天文台元職員　星空の魅力伝える เก็บถาวร 2020-08-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - 河北新報
2. ↑  "「伊達政宗がかわいそうで…」つけた天体の名前とは". *週刊朝日 2013年4月19日号*. สืบค้นเมื่อ 2017-02-05.
3. ↑  Schmadel, Lutz D. Dictionary of Minor Planet Names. New York: Springer, 2003.
4. ↑  「宇宙を身近に」感じる新たな空間 新・仙台市天文台オープン[*ลิงก์เสีย*]、仙台市広報「仙台NEW」第13号（2008年8月）
5. ↑  泉図書館 小石川正弘氏による秋の天文講座 เก็บถาวร 2017-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - 仙台市図書館
6. ↑  Minor Planet Discoverers
7. ↑  "日本人が発見した天の川銀河外の新星一覧". 国立天文台. สืบค้นเมื่อ 2021-06-27.
8. ↑  "日本人が発見した超新星一覧". 国立天文台. สืบค้นเมื่อ 2021-06-27.
9. ↑  "(6097) Koishikawa = 1942 VV = 1986 GX1 = 1991 UK2". MPC. สืบค้นเมื่อ 2021-07-13.
**เกาะเหลาตรง** ตั้งอยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง อยู่ในเขตน่านน้ำทะเลตรัง-สตูล เป็นแหล่งโบราณคดีทั้งที่ขุดค้นแล้ว และยังไม่ได้ขุดค้นโบราณวัตถุ

เกาะเหลาตรงเดิมชื่อ **เกาะปูเลา-ตะฮง** เป็นภาษามลายู แปลว่า "เกาะมะเขือ" ในสมัยอยุธยาตอนปลาย เกาะเหลาตรงยังไม่มีคนอยู่อาศัย ชาวประมงใช้เป็นที่หลบลมพายุ แวะจอดเรือหาน้ำจืดจากบ้านหยงสตาร์และแวะนำเรือที่ชำรุดขึ้นซ่อมบริเวณเกาะเหลาตรง ประมาณ พ.ศ. 2430 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการทำไม้ฟืนจากต้นแสม ตัดเป็นท่อนสั้น ๆ ผ่าเป็นดุ้น มัดบรรทุกเรือสำเภาไปขายที่ปีนัง และสิงคโปร์ เกาะมีป่าชายเลนที่มีต้นแสมและโกงกางเป็นจำนวนมาก ชาวจีนจึงเข้ามาทำงานและปลูกบ้านเรือนพักอาศัยอยู่บนเกาะ แต่เมื่อมีคนอยู่อาศัยมากขึ้นจึงมีปัญหาเรื่องน้ำจืดจึงได้อพยพออกจากเกาะไปปลูกสร้างบ้านเรือนพักอาศัยบริเวณหน้าที่ทำการด่านศุลกากรหยงสตาร์ ทำให้เกาะเหลาตรงมีสภาพเป็นเกาะร้างนับแต่นั้นถึงปัจจุบัน

จากหลักฐานทางโบราณคดีเกี่ยวกับเครื่องถ้วยที่เกาะเหลาตรง พบว่ามีทั้งเครื่องถ้วยที่ผลิตในประเทศไทย เช่น โอ่ง ไห และเครื่องถ้วยที่ผลิตจากต่างประเทศ ได้แก่ เครื่องถ้วยยุโรป และเครื่องถ้วยจีน สำหรับเครื่องถ้วยยุโรปเป็นเครื่องถ้วยที่พบทั่วไปตามท่าเรือเก่าในจังหวัดสงขลา พัทลุง ปัตตานี และนราธิวาส นอกจากนี้ยังมีรายงานว่าพบเครื่องถ้วยยุโรปแบบเดียวกันในแหล่งโบราณคดีหลายแห่งในประเทศอินโดนีเชีย สิงคโปร์ และมาเลเซีย สันนิษฐานว่าเครื่องถ้วยยุโรปที่พบ ผลิตในราว พ.ศ. 2343–2437 โดยมีตัวแทนนำเข้าคือ บริษัทดัตซ์ อีสต์ อินเดีย คอร์ปอเรชันของฮอลแลนด์ (Dutch East India Corporation) บนเกาะยังมีซากปรักหักพังของศาลเจ้าจีนโบราณตั้งอยู่ใกล้เคียงกันอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "แหล่งโบราณคดีแหล่งโบราณคดีเกาะเหลาตรง". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  กรมศิลปากร. "เกาะเหลาตรง" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 22 กุมภาพันธ์ 2566. เข้าถึงจาก
3. ↑  "เกาะเหลาตง". องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
**มูลนิธิราชประชานุเคราะห์ ในพระบรมราชูปถัมภ์** เป็นมูลนิธิที่จัดตั้งขึ้นตามพระราชประสงค์ของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม 2506 เพื่อให้การสงเคราะห์ช่วยเหลือผู้ประสบสาธารณภัยที่เกิดขึ้นทั่วประเทศ และประชาชนที่ได้รับความทุกข์ยากเดือดร้อน ตลอดจนสงเคราะห์ด้านการศึกษา

ประวัติ
-------

พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดตั้งมูลนิธินี้ขึ้นเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2506 โดยมีทุนประเดิมจำนวน 3 ล้านบาท ซึ่งเป็นเงินส่วนที่เหลือจากการบริจาคจากประชาชนเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากพายุโซนร้อนแฮเรียตเมื่อปีก่อนหน้านั้น

ผู้บริหาร
---------

ในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2567 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ นายกมูลนิธิ และคณะกรรมการบริหารมูลนิธิชุดใหม่จำนวน 36 คน โดยมีนายพลากร สุวรรณรัฐ องคมนตรีเป็นนายกมูลนิธิ และพลเรือเอกพงษ์เทพ หนูเทพ องคมนตรีเป็นประธานกรรมการบริหารมูลนิธิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  แจ้งความกระทรวงมหาดไทย เรื่อง ให้อำนาจจัดตั้งมูลนิธิ "ราชประชานุเคราะห์" เป็นนิติบุคคล
2. ↑  หลัง "แฮร์เรียต" เข้าแหลมตะลุมพุก เกิดมูลนิธิ,โรงเรียน "ราชประชานุเคราะห์"
3. ↑  โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งที่ปรึกษาฯ นายกฯ กรรมการบริหาร มูลนิธิราชประชานุเคราะห์ชุดใหม่ 36 คน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
**มูลนิธิอนุรักษ์ป่ารอยต่อ 5 จังหวัด** เป็นมูลนิธิที่กองทัพบกจัดตั้งขึ้นเพื่อสนองพระราชเสาวนีย์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ซึ่งเกี่ยวเนื่องกับการอนุรักษ์ป่าในพื้นที่ 5 จังหวัดภาคตะวันออกของประเทศ ครอบคลุมพื้นที่ 1.2 ล้านไร่ มีการจดทะเบียนเป็นมูลนิธิเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2549 ด้านสำนักข่าวเวิร์กพอยท์ลงว่า มูลนิธิป่ารอยต่อเป็น "บ้านใหญ่" หมายถึง ครอบครัวที่มีอำนาจในแต่ละจังหวัด ทั้งนี้เพราะกรรมการและมูลนิธิล้วนแต่เป็นผู้มากบารมี เช่น พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา, พลเอกประวิตร วงษ์สุวรรณ ตลอดจนนายทหารอาวุโสยศนายพลหลายคน ทั้งยังมีนักธุรกิจรายใหญ่ เช่น เจริญ สิริวัฒนภักดี เป็นที่ปรึกษาด้วย

หลังพลเอกประวิตร วงศ์สุววรณ เข้าบริหารมูลนิธิ มูลนิธิดังกล่าวเป็นแหล่งเงิน อำนาจ และกำลังคน โดยมีพลเอกประวิตร เป็นศูนย์กลาง ได้สร้างความสัมพันธ์กับบุคคลทาการเมือง ทหาร และธุรกิจจนมีสถานะมั่นคงในรัฐบาล มูลนิธิดังกล่าวเป็นสถานที่เกิดเหตุการณ์สำคัญในการเมืองไทยหลายครั้ง เช่น การประชุมเมื่อครั้งที่สมชาย วงศ์สวัสดิ์พ้นจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี การทำบัญชีรายชื่อนายทหารในช่วงปีหลัง หรือการประชุมหน่วยงานความมั่นคง

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  ตามมาตรา 47 (7) (ข) แห่งประมวลรัษฎากร และมาตรา 3 (4) (ข) แห่งพระราชกฤษฎีกา ออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการยกเว้นภาษีมูลค่าเพิ่ม (ฉบับที่ 239) พ.ศ. 2534 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการยกเว้นภาษีมูลค่าเพิ่ม (ฉบับที่ 254) พ.ศ. 2535

อ้างอิง
-------

1. ↑  ติดต่อกับเรา
2. ↑  ‘มูลนิธิป่ารอยต่อ 5 จังหวัด’ ฐานบัญชาการการเมือง ‘ประวิตร’
3. 1 2  มูลนิธิป่ารอยต่อ 5 จังหวัด "บ้านใหญ่" ตัวจริง-เสียงจริง[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
ในจิตวิทยาสังคม **สัมพันธภาพระหว่างบุคคล** (อังกฤษ: interpersonal relationship) หรือ **มนุษยสัมพันธ์** หมายถึงการรวมตัวกัน ความสัมพันธ์ และความผูกพันระหว่างบุคคลตั้งแต่สองคนขึ้นไป ซึ่งมีหลายแง่มุมที่ซ้อนทับกับแนวคิดของความสัมพันธ์ทางสังคม ซึ่งเป็นหน่วยพื้นฐานที่สุดของการวิเคราะห์ทางสังคมศาสตร์ โดยสัมพันธภาพระหว่างบุคคลจะแตกต่างกันไปตามความใกล้ชิด การเปิดเผยตนเอง ช่วงเวลา การพึ่งพาอาศัยกัน และการกระจายอำนาจ โดยมีหัวข้อหรือแนวโน้มหลักที่เกี่ยวข้องซึ่งได้แก่ ครอบครัว ความเป็นญาติ มิตรภาพ ความรัก การสมรส การดำเนินธุรกิจ การจ้างงาน ความเป็นเพื่อนบ้าน ค่านิยม การค้ำจุน ความเป็นปึกแผ่น และอาจอยู่ภายใต้กฎหมาย บรรทัดฐาน หรือข้อตกลงร่วมกันระหว่างบุคคล และเกิดเป็นรากฐานของสังคมและกลุ่มทางสังคม และเกิดขึ้นเมื่อบุคคลติดต่อสื่อสารหรือมีปฏิสัมพันธ์ซึ่งกันและกันภายในบริบททางสังคมที่เฉพาะเจาะจง และเติบโตได้ด้วยการประนีประนอมอย่างยุติธรรมกันทุกฝ่าย

การวิเคราะห์สัมพันธภาพระหว่างบุคคลแบบสหวิทยาการจะเกี่ยวข้องกับวิชาต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงมานุษยวิทยา ภาษาศาสตร์ สังคมวิทยา เศรษฐศาสตร์ รัฐศาสตร์ การสื่อสาร คณิตศาสตร์ สังคมสงเคราะห์ และวัฒนธรรมศึกษา และไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่วิชาเหล่านั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ye, Jinhui; Ye, Xiaoting (4 November 2020). "Adolescents' interpersonal relationships, self-consistency, and congruence: Life meaning as a mediator". *Social Behavior and Personality*. **48** (11): 1–11. doi:10.2224/sbp.9428. S2CID 226526839.
2. ↑  Molm, Linda D.; Schaefer, David R.; Collett, Jessica L. (2007). "The Value of Reciprocity". *Social Psychology Quarterly*. **70** (2): 199–217. doi:10.1177/019027250707000208. JSTOR 20141780. S2CID 146252068.
**วัดกู-บเยาะจี้** เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ในหมู่บ้านมยี่นกะบา ตอนใต้ของพุกาม ประเทศพม่า สร้างเมื่อ ค.ศ. 1113 โดยเจ้าชายยาซะโกนมา ไม่นานหลังการสวรรคตของพระราชบิดา พระเจ้าจานซิต้าแห่งราชวงศ์พุกาม วัดมีความโดดเด่นด้วยเหตุผลสองประการ ประการแรกมีจิตรกรรมฝาผนังจำนวนมากที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดีบนผนังภายใน ซึ่งเป็นภาพวาดต้นฉบับเก่าแก่ที่สุดที่พบในพุกาม จิตรกรรมฝาผนังทั้งหมดมีคำบรรยายด้วยหมึกที่เขียนด้วยภาษามอญโบราณ ซึ่งถือเป็นตัวอย่างแรกสุดของการใช้ภาษาในพม่า ประการที่สอง วัดนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเมียเซดี ซึ่งพบจารึกเมียเซดี จารึกหินสองหลักที่จารึกด้วยภาษาโบราณของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้สี่ภาษาได้แก่ ภาษาบาลี, ภาษามอญโบราณ, ภาษาพม่าโบราณ, และภาษาปยู จึงมักถูกเปรียบเปรยว่าเป็นศิลาโรเซตตาแห่งพม่า ซึ่งมีความสำคัญทั้งในด้านประวัติศาสตร์และภาษาศาสตร์ เป็นกุญแจสำคัญในการถอดรหัสภาษาปยู

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Gubyaukgyi Temple (Myinkaba)". 2012. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-11-01. สืบค้นเมื่อ 2023-12-20.
2. 1 2  "Gubyaukgyi Temple (Myinkaba)". 2001. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-01-12. สืบค้นเมื่อ 2023-12-20.
3. ↑  "Gubyaukgyi". Lonely Planet. สืบค้นเมื่อ 6 March 2015.

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วัดกู-บเยาะจี้
ชุดไทยเดิมที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
**ชุดไทยเดิม** เป็นเครื่องแต่งกายประจำชาติไทย มีประวัติความเป็นมาและเอกลักษณ์อันยาวนาน โดยสามารถแต่งกายได้ทุกเพศทุกวัย โดยผู้ชายจะสวมเสื้อราชปะแตนหรือเสื้อพระราชทาน นุ่งโจงกระเบน และสวมรองเท้า ส่วนการแต่งกายของผู้หญิงจะห่มสไบหรือสวมเสื้อปัด และนุ่งผ้าถุงหรือโจงกระเบน

เครื่องแต่งกายแบ่งตามส่วนประกอบ
-------------------------------

* ผู้หญิงไทยนุ่งผ้าถุงและห่มสไบที่บ้านจิม ทอมป์สัน ราชาแห่งไหมไทยผู้หญิงไทยนุ่งผ้าถุงและห่มสไบที่บ้านจิม ทอมป์สัน ราชาแห่งไหมไทย
* การนุ่งผ้าซิ่นของเด็กหญิงในจังหวัดเชียงใหม่การนุ่งผ้าซิ่นของเด็กหญิงในจังหวัดเชียงใหม่
* นางสังขารลาวหลวงพระบางใส่เสื้อปัดโดยมีผ้าเบี่ยงอยู่ชั้นนอกนางสังขารลาวหลวงพระบางใส่เสื้อปัดโดยมีผ้าเบี่ยงอยู่ชั้นนอก
* แบบผ้าโจงกระเบนซึ่งจัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์เสื้อผ้า Bunka Gakuen ประเทศกัมพูชาแบบผ้าโจงกระเบนซึ่งจัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์เสื้อผ้า Bunka Gakuen ประเทศกัมพูชา

### สไบ

เป็นผ้าที่มีความกว้างและบาง ใช้สำหรับพาดจากไหล่ซ้ายเฉียงลงทางขวาเพื่อปกปิดส่วนบนของร่างกาย มักจะนิยมใช้ในหมู่ผู้หญิงไทย และยังมีให้พบเห็นในผู้หญิงลาวและกัมพูชา

### ซิ่น

**ซิ่น** เป็นผ้านุ่งของผู้หญิง มีลักษณะที่แตกต่างกันไปตามท้องถิ่น ทั้งขนาด การนุ่ง และลวดลายบนผืนผ้า โดยมีการสวมใส่ในประเทศลาวและประเทศไทย โดยเฉพาะทางภาคเหนือและภาคอีสานของไทย

### ผ้านุ่ง

เป็นเครื่องแต่งกายของเพศหญิง มีลักษณะคล้ายกระโปรงยาว ใช้ปกปิดส่วนล่างของร่างกาย ใช้ทั้งหญิงไทยและหญิง

### เสื้อปัด

เป็นเสื้อที่นิยมสวมใส่โดยสตรีในภาคเหนือของประเทศไทย ประเทศลาว และประเทศอื่นๆ ในทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งโดยมากมักนุ่งโดยผู้หญิงไทยวนล้านนา ไทลื้อ ลาวหลวงพระบาง และ ลาวเวียงจันทน์ เป็นต้น

### โจงกระเบน

เป็นผ้านุ่งที่ใช้ได้ทั้งเพศชายและเพศหญิง ซึ่งใช้สวมใส่ในประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้านเป็นจำนวนมาก วิธีการใส่คือ พาดชายผ้าแล้วตะเข็บไว้ที่ด้านข้าง เหนือน่องขาประมาณ 3 เมตร

### ราชปะแตน

เป็นเครื่องแต่งกายชายไทย ประกอบด้วยเสื้อสูทสีขาว คอตั้งสูง และมีกระดุมห้าเม็ด โจงกระเบน สวมถุงเท้ายาวถึงเข่า และรองเท้าหุ้มส้น ถูกนำมาใช้ครั้งแรกในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

ดูเพิ่ม
-------

* ชุดไทยพระราชนิยม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Robyn J. Maxwell, Mattiebelle Gittinger, *Textiles of Southeast Asia: Tradition, Trade and Transformation*
2. ↑  Dolly Brittan (1997). *The People of Laos.* New York: PowerKids Press. ISBN 082-3951-24-3.
3. ↑  Edeltraud Tagwerker (2009). *Siho and Naga--Lao Textiles: Reflecting a People's Tradition and Change.* Frankfurt am Main: Peter Lang. ISBN 363-1586-89-2.
4. ↑  ການນຸ່ງຖືຂອງແມ່ຍິງລາວກັບງານປະເພນີ[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑
6. ↑  พจนานุกรมไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525
7. ↑  พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554