recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เตมูจิน
**นายชนาพัทธ์ ณ นคร** หรือ "เตมูจิน" อดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม สมัยรัฐบาล พล.อ. ชวลิต ยงใจยุทธ

นายชนาพัทธ์ เกิดเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2514 ที่จังหวัดนครศรีธรรมราช มีชื่อเสียงขึ้นมาจากการเป็นผู้ที่ตอบกระทู้ต่าง ๆ ในเว็บไซต์พันทิปดอตคอม โดยเฉพาะประเด็นที่เกี่ยวกับการเมือง โดยใช้นามแฝงว่า **เตมูจิน**

ต่อมานายชนาพัทธ์ เป็นผู้นำของขบวนการภาคประชาชนที่ใช้ชื่อว่า **กลุ่มประชาชนผู้รักประชาธิปไตย** ที่มีการเคลื่อนไหวในลักษณะที่สนับสนุน พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร และพรรคไทยรักไทย และต่อต้านผู้ที่ต่อต้าน พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร

ภายหลังการรัฐประหารในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 นายชนาพัทธ์เริ่มมีท่าทีที่เปลี่ยนไป โดยเริ่มเป็นผู้เปิดประเด็นเปิดโปงขบวนการต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวของฝ่ายรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ที่ต่อต้านฝ่ายที่กระทำการรัฐประหาร เช่น เป็นผู้ออกมาเปิดโปงว่า นายเนวิน ชิดชอบ เป็นผู้จ้างวานให้มีการชุมนุมเพื่อต่อต้านรัฐบาลหลังการรัฐประหารและคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ (คมช.) หรือกล่าวหากลุ่มเครือข่าย 19 กันยา ต้านรัฐประหาร เป็นต้น

วันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 ศาลอาญาพิพากษาคดีที่นายชนาพัทธ์ ให้สัมภาษณ์สื่อมวลชน เมื่อวันที่ 1 ธ.ค. 2549 ว่า นายเนวิน ชิดชอบ อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ว่า สนับสนุนเงินจำนวน 10 ล้านบาท ให้กับ นายสุดชาย บุญไชย ในการเคลื่อนไหวทางการเมืองเพื่อต่อต้านรัฐบาลพลเอกสุรยุทธ จุลานนท์ รวมถึงคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ (คมช.) ว่าไม่มีมูลความจริง และทำให้นายเนวินได้รับความเสียหาย ศาลพิพากษาลงโทษจำคุกนายชนาพัทธ์ 6 เดือน พร้อมทั้งปรับ 10,000 บาท ความผิดฐานหมิ่นประมาทด้วยการโฆษณา แต่ให้รอลงอาญา 2 ปี และล่าสุดถูกตัดสินจำคุก 2 เดือน ฐานหมิ่นประมาทนายนพดล

อ้างอิง
-------

* ฉีกหน้ากากแกนนำสนามหลวง "เตมูจิน" ที่แท้เด็กในคาถา ทรท. เก็บถาวร 2012-11-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* คำชี้แจง - กรณีการให้สัมภาษณ์ของนายชนาพัทธ์ ณ นคร หรือ เตมูจิน เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* สั่งจำคุก'เตมูจิน'6เดือน หมิ่น'เนวิน'หนุนเงินต้านคมช.
**พระเทพโมฬี (ผึ้ง)** บ้างเขียน **พระเทพย์โมฬี (ผึ้ง)** เกิดเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2365 เป็นพระภิกษุจำพรรษาอยู่วัดราชบูรณะ จากอธิบายของกรมศิลปากรในหนังสือ *ประถมมาลา* ที่พระเทพโมฬีแต่ง กล่าวว่า พระเทพโมฬีคงจะเป็น "กวีผู้มีภูมิชั้นสูงและแต่งบทกลอนได้เป็นเยี่ยม"

ประวัติ
-------

เดิมมีนามว่า ผึ้ง หรือ พึ่ง มีบิดา คือ พระมหาวิชาธรรม อธิบดีแม่กองสอบไล่หนังสือขอมปริยัติธรรม พระคัมภีร์ พระไตรปิฎก แผนกสอบไล่ฝ่ายในพระราชวังบวรสถานมงคล มารดา ชื่อนางผ่อง เป็น​ธิดาหลวงธรรมรักษา (บุญเกิด) เมื่อเจริญวัย ได้ไปเล่าเรียนอ่านหนังสือไทยและขอมกับพระญาณสมโภช ณ วัดมหาธาตุ ขณะเป็นสามเณรสอบไล่ได้ 5 ประโยค ครั้นอายุครบบวชเป็นพระ สอบไล่ได้อีก 3 ประโยครวมเป็นเปรียญ 8 ประโยค ได้รับพระราชทานนิตย-ภัตและตาลปัตรเลื่อนตามตำแหน่งยศเปรียญเอก

ในสมัยรัชกาลที่ 3 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งพระมหาผึ้งเปรียญเอกเป็นที่พระเทพโมฬี พระราชาคณะสามัญวัดราชบูรณะในพระนคร หลังจากที่ได้แต่ง *ประถมมาลา* ซึ่งเป็นตำราสั่งสอนวิชาหนังสือไทยให้ใช้อย่างถูกต้อง พระเทพโมฬีมีพรสวรรค์เป็นพิเศษในการเทศนา เป็นที่ถูกพระราชหฤทัยในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวยิ่งนัก

ต่อมามีพระอมรโมฬี (สา) วัดบวรนิเวศ อีกรูปหนึ่ง ซึ่งโปรดฯ ฝีปากเทศน์พอ ๆ กัน (ต่อมาพระอมรโมฬี (สา) เป็นสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (สา ปุสฺสเทโว)) จนเมื่อจะถึงกำหนดมหกรรมสมโภชพระอารามหลวง วัดพระเชตุพน รัชกาลที่ 3 ทรงจัดสรรเครื่องไทยทานสำหรับพระราชทานพระราชาคณะ รูปหนึ่งราคาไม่ต่ำกว่า 10 ชั่ง พระเทพโมฬีคิดจะลาสึกเกิดปมทางใจ ถ้าเทศน์ถวายในหลวง รับไทยทาน 10 ชั่ง แล้วก็ลาสึก เกรงจะมีข้อครหาเอาเงินไทยทานมาทำทุนในเพศฆราวาส จึงรีบเข้าเฝ้าฯ ถวายพระพรลาสึก รัชกาลที่ 3 ทรงพระพิโรธ ตัดพ้อ "เมื่อชีต้นจะสึก ไม่เทศน์ให้โยมฟัง ก็ตามแต่ใจเถิด" แล้วให้พระอมรโมฬี (สา) มาเทศน์แทน

แต่ก็มีปัญหาพระอมรโมฬี (สา) มีปัญหาเดียวกับพระเทพโมฬี (ผึ้ง) เข้าถวายพระพรขอลาสึก เป็นรูปที่สอง รัชกาลที่ 3 ทรงพิโรธเพิ่มเป็นสองเท่า จึงได้นิมนต์ท่านเจ้าถึก พระธรรมวโรดม วัดโพธิ์ มาเทศน์แทน

หลังจากสึกแล้วได้เข้าถวายตัวเป็นข้าในพระเจ้าลูกยาเธอ กรมหมื่นอมเรนทรบดินทร์ ไม่นานถูกฟ้องว่าเมื่อครั้งยังผนวชอยู่ในเพศบรรพชิตนั้น ได้ทำปาราชิกกับเจ้าจอมมารดาม่วงแจ้ พระสนมเอกในกรมพระราชวังบวร จึงโปรดเกล้าฯ ให้พระพิเรนทรเทพ (กระต่าย) เป็นตุลาการชำระความ นายผึ้งรับสารภาพตามข้อกล่าวหา จึงโปรดฯ ให้เจ้าพนักงานนำตัวนายผึ้งไปสักหน้าผาก แล้วส่งไปเป็นตะพุ่นหญ้าช้างตามโทษานุโทษ

เมื่อถึงวันฉลองวัดโพธิ์ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดฯ ให้ช่างวาดรูปนายผึ้งขนาดเท่าตัวจริงบนกระดาษแผ่นใหญ่ เป็นรูปนายผึ้งนุ่งผ้าเขียวยืนหาบหญ้า หน้าผากมีรอยสัก มือถือเคียว มีอักษรบรรยายภาพไว้ว่า "นายผึ้ง เทพย์โมฬีหาบหญ้า" คนเที่ยวงาน หลายคนเป็นศิษย์เรียนหนังสือ *ประถมมาลา* มุงดูรูปนั้นก็ซุบซิบกันว่า นี่เป็นการประจานกันกลางเมือง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระเทพโมฬี (ผึ้ง, พึ่ง), พระเทพโมลี". นามานุกรมวรรณคดีไทย.
2. ↑  "พระเทพย์โมฬี (ผึ้ง)". วัชรญาณ.
3. ↑  โรม บุนนาค. "พระราชาคณะมีพรสวรรค์ในการเทศ แต่งตำราภาษาเป็นอมตะ จบลงเป็นตะพุ่นหญ้าช้าง! ฐานเป็นชู้กับเจ้าจอมมารดา!!". ผู้จัดการออนไลน์.
4. ↑  "พระเทพย์โมฬี (ผึ้ง)". ไทยรัฐ.
สำหรับวัดสนามไชยแห่งอื่น ดูที่ วัดสนามไชย

**วัดสนามไชย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสนามชัย อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ที่ตั้งวัดอยู่บริเวณแม่น้ำน้อยบรรจบกับแม่น้ำเจ้าพระยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่

วัดสนามไชย เดิมเรียกว่า **วัดขี้ไก่** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2144 ต่อมาได้เปลี่ยนนามวัดเสียใหม่ให้มีความหมายไพเราะยิ่งขึ้นเป็น "วัดสนามไชย" ตามชื่อตำบลที่ตั้งวัด พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2147 ที่วัดนี้มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ด้วย 

อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มีอุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 17 เมตร บูรณะพ.ศ. 2520 ก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างด้วยไม้ บูรณะ พ.ศ. 2507 มีศาลาคู่การเปรียญด้วย กุฎิสงฆ์จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ หอระฆัง ศาลาท่าน้ำ หอสวดมนต์ และฌาปนสถาน ปูชนียวัตถุมีประธานในอุโบสถมี 7 องค์ นอกจากนั้นบริเวณหน้าวัดมีเจดีย์ตั้งอยู่กลางสวนบริเวณสามแยกบางไทร เป็นเจดีย์ทรงสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง ฐานเจดีย์เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ยาวด้านละ 8 วา ความสูงเจดีย์ประมาณ 15 วาเศษ มีบันไดขึ้น 3 ทางคือ ทางทิศเหนือ ทิศใต้ และทิศตะวันตก กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของจังหวัดพระนครศรีอยุธยาและได้รับการบูรณะจากสำนักโบราณคดีที่ 3 กรมศิลปากร เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสนามไชย (เจดีย์หน้าวัด)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดสนามไชย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดสนามไชย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดหัวข่วงแห่งอื่น ดูที่ วัดหัวข่วง

**วัดหัวข่วง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสองแคว อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัด มีเนื้อที่ 1 ไร่ 1 งาน 86 ตารางวา ทิศเหนือยาว 1 เส้น 2 ศอก จดทางสาธารณประโยชน์ ทิศใต้ยาว 1 เส้น 2 วา จดทางสาธารณประโยชน์ ทิศตะวันออกยาว 1 สัน 10 วา จดทางสาธารณประโยชน์

วัดหัวข่วงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2425 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2552 เดิมทีมีพระภิกษุรูปหนึ่งไม่ทราบนามมาจากวัดแสนเมืองมาหลวง อำเภอเมืองเชียงใหม่ (ซึ่งอีกนามหนึ่งเรียกว่าวัดหัวข่วง) ได้ธุดงค์จาริกมาที่หมู่บ้านนี้ที่เดิมมีชื่อว่า *บ้านท่าปี้* อันมีความหมายว่าหมู่บ้านที่มีลานกว้าง (ภาษาล้านนาเรียกว่า ข่วง) จากนั้นชาวบ้านมีความเลื่อมใสในตัวท่านจึงได้ยกลานท่าน้ำเป็นที่สร้างวัด ขนานนามว่า "วัดหัวข่วง" ตามวัดเดิมที่พระภิกษุมา รวมถึงที่ตั้งวัดที่เป็น "หัวข่วง"

เสนาสนะสิ่งก่อสร้างประกอบด้วย กุฏิ วิหาร เจดีย์ และถังน้ำประปา

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* ครูบาตา ถาวโร พ.ศ. 2470–2485
* พระกุย พ.ศ. 2485–2490
* พระสุนทร พ.ศ. 2490–2499
* พระบาคำ พ.ศ. 2492–2502
* พระอธิการบุญทา ยติกาโร พ.ศ. 2502–2517
* พระอธิการบุญศรี ชวนปญโญ พ.ศ. 2517–2527
* พระครูวรกิตติภิมณฑ์ พ.ศ. 2527–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหัวข่วง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ประวัติวัดหัวข่วง". เทศบาลตำบลสองแคว.
3. ↑  "วัดหัวข่วง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดหัวข่วงแห่งอื่น ดูที่ วัดหัวข่วง

**วัดหัวข่วง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่

วัดหัวข่วง เชื่อกันว่าสร้างในสมัยเดียวกันกับพระธาตุช่อแฮ (พ.ศ. 1387) และวัดพระหลวงธาตุเนิ้ง คาดว่าสร้างขึ้นในสมัยท้าวพหุสิงห์ พระโอรสพ่อขุนหลวงพล เจ้าผู้ครองนครแพร่คนแรก เมื่อพ่อขุนหลวงพลอพยพมาจากเมืองสิบสองปันนา ทางตอนใต้ของจีน ท่านลงมาตั้งที่บริเวณอำเภอร้องกวาง แต่พบว่ามีผู้ปกครองอยู่แล้ว คือ เจ้าวงพระถางเฒ่า จึงย้ายมาบริเวณอำเภอเมืองแพร่ มาสร้างชุมชน ได้สร้างวัดแห่งหนึ่งขึ้นนั่นก็คือ วัดหลวง หลังจากปกครองเมืองแพร่มาเป็นเวลานานและอายุมากขึ้น จึงได้ยกเมืองให้แก่โอรสนามว่าท้าวพหุสิงห์ หลังจากขึ้นครองเมืองแล้ว ท้าวพหุสิงห์ได้บูรณะวัด โดยว่าจ้างช่างชาวเมืองเวียงพางคำเชียงแสน มาซ่อมแซมบูรณะวัดหลวง จากนั้นแม่เฒ่าจันคำวงศ์ ย่าของท้าวพหุสิงห์ได้เห็นฝีมือที่สวยงามของช่าง จึงคิดจะสร้างวัดขึ้นใหม่อีกแห่งหนึ่ง จึงเลือกเอาที่ดินว่างเป็นลานกว้างขวางกว่าเดิมใช้เป็น ข่วงเล่นกีฬาประจำเมือง เป็นที่สร้างวัด และใช้ช่างคนเดิมที่เคยมาบูรณะวัดหลวง วัดที่สร้างขึ้นใหม่ได้ชื่อว่า **วัดหัวข่วงสิงห์ชัย**

พระธาตุเจดีย์มีลักษณะเป็นแบบศิลปะล้านนา และมีขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองแพร่ มีตำนานเล่าถึงการปรากฏของดวงแก้วออกมาจากยอดพระธาตุ มีขนาดเป็นรูปทรงกลมเท่าผมส้ม เปล่งรัศมีสุกใสสีส้มแกมสีเขียวมรกตดังสีพระจันทร์ ทรงกรด แสงสุกใสดังกล่าวมักจะมีปรากฏให้เห็นช่วงเวลาใกล้วันสำคัญของพระพุทธศาสนา พระธาตุเจดีย์มีฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยม กว้างด้านละ 13.50 เมตร สูง 25.60 เมตร ภายใต้ฐานเจดีย์มีสำเภาเงิน สำเภาทอง บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า 

วิหารตกแต่งฐานพระประธานประดับด้วยมุก ประตูด้านหน้าแกะสลักเป็นภาพพุทธประวัติ ทำฉัตรเก้าชั้นด้วยเงินจากเมืองตะโก้ง หงสาวดีไว้ในวิหาร และภายหลังกรมศิลปากรได้เข้ามาบูรณะพระธาตุเจดีย์และอุโบสถซึ่งเป็นอุโบสถทรงล้านนา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหัวข่วง". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดหัวข่วง". มิวเซียมไทยแลนด์.
สำหรับวัดอัมพวันแห่งอื่น ดูที่ วัดอัมพวัน

**วัดอัมพวัน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางอ้อ อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก

ประวัติ
-------

วัดอัมพวันสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย และเป็นวัดร้างอยู่ช่วงหนึ่งระหว่างเสียกรุงครั้งที่ 2 ในสมัยรัตนโกสินทร์เริ่มมีพระมาจำพรรษาอยู่ เท่าที่ปรากฎหลักฐานว่าหลวงปู่จันทร์ (พระครูวิสุทธิธรรมธาดา) ได้มาทำการบูรณะร่วมกับชาวบ้านบางอ้อ และหม่อมราชวงศ์จำรัศ อิศรางกูร ณ อยุธยา ได้ล่องเรือแพมาและได้ถวายให้แก่วัดอัมพวันเมื่อ พ.ศ. 2451 และได้ร่วมกับชาวบางอ้อ และหลวงปู่จันทร์วางศิลาฤกษ์อุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2458 แต่มาเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2466 ที่ประตูไม้แกะสลักด้านหลังหรือด้านทิศตะวันตกของอุโบสถ มีชื่อของผู้สร้างสลักอยู่คือ นายวอน นางแม้น เป็นบุตรเขยและบุตรสาวของผู้เริ่มก่อสร้างอุโบสถ รวมทั้งหลวงนาและขุนวารี ซึ่งหลวงนาเป็นพ่อของขุนวารีผู้ชึ่งอุทิศที่ดินสร้างโบสถ์และเป็นธุระจัดช่างมาจากวัดระฆังโฆสิตารามวรมหาวิหาร

ระหว่าง พ.ศ. 2461 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จมาทางชลมารค และสร้างพลับพลาที่หน้าโบสถ์แต่ทรงประทับอยู่ในเรือ และทรงพระราชทานพระบรมฉายาลักษณ์ไว้และด้านล่างภาพเขียนว่า *พระองค์ผู้ทรงพระราชทานสันติสุขและสันติภาพให้แก่สยามประเทศ* นอกจากนี้สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เคยเสด็จวัดอัมพวันและพระราชทานพระฉายาลักษณ์ ซึ่งในภาพลงวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2465 จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าวัดอัมพวันตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2456 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2521

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน ยาว 20.50 เมตร กว้าง 9 เมตร ขนาดห้าห้อง หลังคาเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้อง อยู่ภายในกำแพงแก้วสูง 50 เซนติเมตร มีมุขด้านหน้าหรือด้านตะวันออกและด้านหลังหรือด้านตะวันตก มุขทั้งสองมีเสาขนาดใหญ่รองรับมุขละสี่ต้น เป็นเสาย่อมุม ผนังด้านข้างรับน้ำหนักหลังคาโบสถ์ ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะรัตนโกสินทร์ เจดีย์รายเป็นเจดีย์ทรงระฆัง ก่ออิฐถือปูน ส่วนยอดชำรุด ฐานกว้างประมาณ 2 เมตร สูง 3 เมตร

หอระฆัง (เก่า) เป็นเครื่องไม้ สูง 6 เมตร กว้างด้านละประมาณ 2 เมตร เครื่องบนหลังคามุงกระเบื้อง หางหงส์ หน้าบันแกะสลักเป็นรูปพานรัฐธรรมนูญ ศาลาการเปรียญเป็นอาคารเครื่องไม้ มุงกระเบื้องขนาดกว้างประมาณ 16 เมตร ยาวประมาณ 18 เมตร สูงประมาณ 12 เมตร อาคารยกพื้นสูงหนึ่งชั้น ประกอบด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ เป็นเครื่องไม้หน้าบันแกะสลักรูปพระพุทธรูป

หมู่กุฎิเรือนไทย เป็นเรือนไทยขนาดสามห้อง หลังคามุงกระเบื้องว่าว ปั้นลมเป็นไม้ หน้าบันแบบใบปรือ ตัวเรือนยกพื้นสูง กุฎิเรือนแพ เดิมเป็นเรือนแพอยู่ในกรุงเก่า ได้ถวายแก่วัดอัมพวัน เมื่อ พ.ศ. 2451 เพื่อทำเป็นกุฎิ โดยปล่อยส่วนที่รับน้ำหนักแพให้จมลง และใช้อิฐก่อเป็นเสาตั้งรับบแทน เป็นเรือนแพแฝด หน้าบันแบบใบปรือเช่นเดียวกับหมู่กุฎิเรือนไทย ฝาผนังแพด้านนอกเป็นแบบฝาถัง วางตามขวาง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระสมเด็จพิมพ์เล็บมือ กรุวัดอัมพวัน". ข่าวสด.
2. ↑  "วัดอัมพวัน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "อุโบสถวัดอัมพวัน อ.บ้านนา จ.นครนายก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-01-21. สืบค้นเมื่อ 2022-01-21.
4. ↑  "มรดกทางพระพุทธศาสนา".
สำหรับวัดอินทารามแห่งอื่น ดูที่ วัดอินทาราม

**วัดอินทาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ใน ตำบลหนองขาว อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี

วัดอินทาราม หรือ **วัดหนองขาว** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2320 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2520

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารพระป่าเลไลยก์ สันนิษฐานว่าอาจปฏิสังขรณ์ขึ้นมาจากซากวิหารเดิม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์ องค์ใหญ่ ชาวบ้านเรียกว่า *หลวงปู่เลไลยก์* หน้าตักกว้าง 2 เมตร สูง 7.5 เมตร สร้างด้วยปูนปั้นแบบโบราณเป็นแกนไม้รวก รอบวิหารประดิษฐานรูปปั้นอดีตเจ้าอาวาส เบื้องซ้าย-ขวาด้านหน้าวิหารมีหอระฆังก่ออิฐถือปูนอยู่ด้านละ 1 หอ ลักษณะเป็นอาคารมณฑปขนาดเล็ก ด้านล่างมีช่องประตูทั้ง 4 ทิศ ส่วนบนทำเป็นเจดีย์สี่เหลี่ยมย่อมุม มีเจดีย์จำนวน 3 องค์ อยู่ด้านทิศตะวันออกของอุโบสถ 2 องค์ ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 ภายในประดิษฐาน หมู่กุฏิก่ออิฐฉาบปูน และพระปรางค์องค์สีขาว ศิลปะอยุธยาตอนปลาย รัตนโกสินตอนต้น ทรงฝักข้าวโพด ฐานเป็นฐานเขียง 3 ชั้น มีบันไดทางขึ้นสู่ฐานเขียงชั้นที่ 2 ที่ด้านทิศเหนือและใต้ เหนือขึ้นเป็นชุดฐานปัทม์ (ฐานบัว 4 ชั้น) เรือนธาตุที่มีซุ้มจระนำทั้ง 4 ทิศ กรอบซุ้มปั้นปูนเป็นลวดลายพญานาค ยอดปรางค์ซ้อน 7 ชั้น เหนือสุดเป็นรูปบัวคลุ่มที่เป็นทรงโดมสูงและนภศูลโลหะ

วันที่ 1 มกราคม 2563 พระสมุห์สมโภชน์ อินฺทวิริโย ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดอินทาราม หนองขาว ได้เข้ามาบูรณปฏิสังขรณ์ตั้งแต่ อุโบสถ, ศาลาการเปรียญ, ศาลาธรรมสังเวช, และปรับภูมิทัศน์บริเวณในวัดให้เป็นหมวดหมู่ สะสางเรื่องบัญชีวัดให้โปร่งใส สนับสนุนพระภิกษุภายในวัดได้รับการศึกษา ทั้งเรียนนักธรรมบาลีและเรียนวิทยาลัยสงฆ์ โดยมีพระสมุห์สมโภชน์ เจ้าอาวาสให้การสนับสนุนด้านการศึกษาทั้งหมด 

ในปี 2564 ได้รับเลือกวัดอินทาราม เป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง ประจำปี 2564 และได้รับการแต่งตั้ง เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดกาญจนบุรี แห่งที่ 39 

ในปี 2565 ได้จัดพิธียกช่อฟ้าศาลาการเปรียญ ในวันที่ 15 เมษายน 2565 และได้รับการคัดเลือกจากคณะสงฆ์จังหวัดกาญจนบุรี ให้จัดงาน หมู่บ้านรักษาศีล 5 เพื่อรับการตรวจประเมินจากคณะกรรมการ ของคณะสงฆ์หนกลาง ในวันที่ 24 สิงหาคม 2565 ในวันที่ ได้รับเลือกจากคณะสงฆ์ภาค 14 ให้วัดอินทาราม สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดกาญจนบุรี แห่งที่ 39 ได้เป็นสำนักปฏิบัติธรรม ที่มีผลงานดีเด่น ประจำหนกลาง รับ ณ วัดไร่ขิง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการกลม พ.ศ. 2320–2325
* พระอธิการเถื่อน พ.ศ. 2325–2347
* พระอธิการภู่ พ.ศ. 2347–2397
* พระอธิการชุบ พ.ศ. 2397–2422
* พระอธิการหมอน พ.ศ. 2422–2431
* พระอธิการเอี้ยง พ.ศ. 2431–2436
* พระอธิการพัด พ.ศ. 2436–2440
* พระอธิการชุ่ม พ.ศ. 2440–2444
* พระครูวัตตสารโสภณ (หลวงพ่อดอกไม้ ปทุมรัตโน) พ.ศ. 2444–2447
* พระครูจริยาภิรัต (หลวงพ่อยันต์) พ.ศ. 2447–2467
* พระครูโกวิทสุตคุณ (หลวงพ่อพยอม โกวิทโท) พ.ศ. 2467–2526
* พระครูปลัดแน่น ปุสฺโส พ.ศ. 2526–2528
* พระครูอินทคุณากร (หลวงพ่อฮับ เซี่ยงฉี่) พ.ศ. 2528–2533
* พระครูสมุธเนศ (รักษาการ) พ.ศ. 2533–2535
* พระครูกาญจนวิธาน (หลวงพ่อจอก สุชาโต) (รักษาการ) พ.ศ. 2535–2537
* พระครูถาวรกาญจนนิมิต (หลวงพ่อจีรศักดิ์ ถาวโร) พ.ศ. 2537–2553
* พระครูสังฆรักษ์วินัย อินฺทวินโย พ.ศ. 2553–2562 (ลาสิกขา)
* พระสมุห์สมโภชน์ อินฺทวิริโย วันที่ 30 ตุลาคม 2562(รักษาการ) วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2563-แต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดอินทาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดอินทาราม". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.
สำหรับวัดอินทารามแห่งอื่น ดูที่ วัดอินทาราม

**วัดอินทาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบ้านแหลมเหนือซึ่งเป็นคลองแยกจากแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 1 บ้านวัดบางจาก ตำบลคลองพระอุดม อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 2 งาน และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 40 ไร่ 2 งาน 24 ตารางวา

วัดอินทารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2420 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เดิมเรียกว่า **วัดบ้านแหลมเหนือ** ตามนามท้องที่ตั้งวัด ต่อมาพระอธิการแอ๋ว กสฺสโป นางเงิน นางคง พร้อมด้วยอุบาสกอุบาสิการ่วมกันออกปัจจัยเพื่อบูรณปฏิสังขรณ์อุโบสถ เริ่มเมื่อ พ.ศ. 2479 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2482 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2490 ในสมัยที่พระอธิการผัน คนฺธโก เป็นเจ้าอาวาส ได้มีการย้ายเสนาสนะจากทิศเหนือมาทางทิศใต้และมีการบูรณะพัฒนาวัดมาโดยตลอด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2420

ที่ตั้งวัดเมื่อแรกสร้างคงไม่ไกลจากปากคลองบ้านแหลมเหนือและแม่น้ำเจ้าพระยานัก แต่เนื่องจากกระแสน้ำในแม่น้ำได้พัดพาโคลนตมมาทับถมบริเวณปากคลอง ที่ดินริมฝั่งแม่น้ำจึงงอกออกไปและทำให้วัดอยู่ไกลจากแม่น้ำมากขึ้น สุนทรภู่ได้กล่าวถึงบริเวณปากคลองบ้านแหลมเหนือไว้ใน *นิราศวัดเจ้าฟ้า* ว่า เป็นที่ชายเลน มีแต่กอบัวและฝูงนก

อาคารเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9 เมตร ยาว 25 เมตร มีช่อฟ้าใบระกา ติดกระจก ลงรักปิดทอง มีกำแพงแก้วล้อมรอบ กุฏิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารเรือนไม้สักทรงไทย ตัวเรือนและหอนั่งติดกัน ฝาสายบัวและฝาลูกหีบ หอสวดมนต์ทรงปั้นหยาชั้นเดียว เป็นอาคารไม้ ศาลาการเปรียญ 2 ชั้น พื้นชั้นล่างเป็นหินขัด มีช่อฟ้าใบระกา ศาลาท่าน้ำ ศาลาบำเพ็ญกุศล หอระฆัง และหอปริยัติธรรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ.
สำหรับวัดเชตวันแห่งอื่น ดูที่ วัดเชตวัน (แก้ความกำกวม)

**วัดเชตวัน** หรือ **วัดพุทธไทยเชตวัน** เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในเปอตาลิงจายา รัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย

เมื่อ พ.ศ. 2493 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์เป็นทุนก่อสร้างวัดเชตวัน ซึ่งเสด็จฯมาทรงประกอบพิธียกช่อฟ้าของวัดแห่งนี้ด้วยพระองค์เอง เมื่อ พ.ศ. 2505 โดยเป็นหนึ่งในพระราชกรณียกิจระหว่างการเสด็จฯเยือนมาเลเซียอย่างเป็นทางการ พร้อมสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ถือเป็นวัดไทยแห่งเดียวในประเทศมาเลเซียที่ที่ได้รับพระบรมราชานุญาตให้ประดับตราสัญลักษณ์ประจำพระองค์ซึ่งเป็นพระปรมาภิไธยย่อ ภ.ป.ร. ไว้ที่บนช่อฟ้าของวัด ปัจจุบันวัดเชตวันมีขนาดใหญ่กว่าเดิม 3 เท่าจากเมื่อแรกสร้าง โดยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาในการต่อเติมวัด

สถาปัตยกรรมในวัดมีลักษณะเป็นศิลปะไทย มีการสร้างเจดีย์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2552 สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2555 มีพระพุทธรูปต่าง ๆ มีเจ้าแม่กวนอิม มีการจัดตั้งศูนย์พระพุทธศาสนาภายในวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "การเชิญผ้าพระกฐินพระราชทานไปทอดถวาย ณ วัดพุทธไทยเชตวัน รัฐสลังงอร์ ประเทศมาเลเซีย". กระทรวงต่างประเทศ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-06. สืบค้นเมื่อ 2021-08-06.
2. ↑  ""วัดเชตวัน" พระมหากรุณาธิคุณของในหลวงร.9 ต่อมาเลเซีย". เดลินิวส์.
3. ↑  "วัดเชตวัน สถานที่รวมใจชาวพุทธไทย-มาเลเซีย ด้วยพระกรุณาจากในหลวง". โพสต์ทูเดย์.
4. ↑  "PJ's Thai Buddhist temple gets new stupa". *The Star*. 21 July 2012. สืบค้นเมื่อ 21 March 2019.[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  ""วัดเชตวัน" ศูนย์รวมจิตใจชาวพุทธในมาเลเซีย". ข่าวเช้า Good Morning Thailand.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดเชตวัน**
สำหรับวัดเวฬุวันแห่งอื่น ดูที่ วัดเวฬุวัน

**วัดเวฬุวัน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพูน อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัดจำนวน 15 ไร่ ด้านทิศตะวันออกติดต่อกับทางรถไฟสายเหนือ ทิศตะวันตกติดต่อกับคลองเปรมประชากร

วัดเวฬุวันสร้างเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2465 โดยมีพระภิกษุ 2 รูป คือ พระผึ่งและพระจอกเป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด และได้ขนานนามว่า **วัดเวฬุวันราษฎร์บำรุงอาราม** ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเวฬุวัน" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2481 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2492 ทางวัดได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนที่ดินของวัด คือ โรงเรียนวัดเวฬุวัน

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.30 เมตร ยาว 19.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ หน้าตักกว้าง 1.30 เมตร นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปปางสมาธิอีกจำนวน 2 องค์ อยู่ที่ศาลาการเปรียญและหอสวดมนต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ตำบลบางพูด". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 687–688.
สำหรับวัดแจ้งแห่งอื่น ดูที่ วัดแจ้ง

**วัดแจ้ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 40 ไร่

วัดแจ้งตั้งเมื่อ พ.ศ. 2391 ที่มาของชื่อวัดสืบเนื่องจากเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) นำทัพเดินทางกลับจาราชการสงครามที่ประเทศกัมพูชา เมื่อเดินทางถึงบริเวณที่วัดแจ้งก็สว่างดี จึงให้ทหารพักผ่อนที่บริเวณนี้ ต่อมาได้ทำการสร้างวัดขึ้นและได้อัญเชิญพระพุทธรูปที่นำมาจากประเทศกัมพูชา ซึ่งพบ ณ เจดีย์เก่าแก่พุพัง มีต้นโพธิ์ ขนาดใหญ่ขึ้นปกคลุม มาประดิษฐานไว้ในอุโบสถ นามว่า *หลวงพ่อเพชร* ได้สร้างกุฏิให้อาจารย์เป็นพระภิกษุเขมรที่ติดตามกองทัพมา ให้อาจารย์เป็นผู้ดูแลรักษาวัดในตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2499 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 11 เมตร ยาว 29 เมตร

พุทธลักษณะของ *หลวงพ่อเพชร* เป็นพระพุทธรูปที่หล่อด้วยโลหะ เกศเป็นเกศบัวตูม นั่งขัดสมาธิเพชร คือ พระบาท (เท้า) ทั้งสองไขว้กัน ฝ่าพระบาทเกี่ยวกระหวัดมองเห็นชัดทั้งสองข้าง พระหัตถ์ (มือ) ขวา ห้อยบนพระชานุ (เข่า) ด้านขวา พระหัตถ์ซ้ายวางอยู่บนหน้าตัก เป็นพระพุทธรูปปางสดุ้งมารหรือปางมารวิชัย สันนิษฐานว่าเป็นพระสร้างสมัยเชียงแสน ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ในวิหารแบบล้านนา​

พระธาตุวัดแจ้งปราจีนบุรี รูปทรงคล้ายพระธาตุพนม จังหวัดนครพนม และศาลาวิปัสสนา ภายในศาลาประดิษฐานสรีระอดีตเจ้าอาวาส (หลงปู่ทัต) ตั้งอยู่กลางสระน้ำ อุโบสถมีขนาดกว้าง 11 เมตร ยาว 29 เมตร สร้างเมื่อพ.ศ. 2494 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแจ้ง จ.ปราจีนบุรี".
2. ↑  "วัดแจ้งปราจีนบุรี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "พระธาตุวัดแจ้งปราจีนบุรี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดแจ้ง**
สำหรับวัดโบสถ์แห่งอื่น ดูที่ วัดโบสถ์

**วัดโบสถ์** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลอินทร์บุรี อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี

วัดโบสถ์เป็นวัดที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อมากลายเป็นวัดร้าง จนเมื่อ พ.ศ. 2416 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระภิกษุ 3 รูป คือ พระอาจารย์คง พระอาจารย์แผน และพระอาจารย์ต่าย แห่งวัดประยูรวงศาวาส ได้มาถากถางปลูกเป็นกระท่อมผักอยู่บริเวณวัดโบสถ์ ต่อมาชาวบ้านที่อยู่ใกล้วัด คือ ขุนจ่าเมือง (นิล) และอุบาสกคำ เป็นหัวหน้าช่วยกันสร้างกุฏิและศาลาให้เป็นที่พำนักอาศัย ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2416 มีพระอาจารย์คง ปกครองวัดอยู่ได้นาน 4 ปี จึงลาสิกขา เจ้าอาวาสรูปต่อมาคือ พระฉ่ำ โดยขุนจ่าเมืองอินทร์เป็นหัวหน้าบำรุงอุปถัมภ์วัดให้เจริญในด้านการก่อสร้างขึ้นมาระยะหนึ่ง ต่อมาพระอาจารย์เอม ได้ซ่อมแซมเสนาสนะหลายอยาง เช่น กุฏิ ศาลา และอุโบสถ โดยมีพระศักดิ์บุรีนทร์เป็นหัวหน้าในการสร้างพระอุโบสถ แต่เดิมวัดโบสถ์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกายภายหลังเปลี่ยนเป็นวัดธรรมยุต

วัดโบสถ์ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ยกขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2525 เป็นพระอารามหลวงวัดแรกในจังหวัดสิงห์บุรี 

อุโบสถมีงานแกะสลักฝีมือ "ช่างชื่น หัตถโกศล" ภายในประดิษฐาน *พระพุทธมงคลนิมิต* เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยบนฐานชุกชี 4 ชั้นสลับฐานสิงห์ เบื้องหน้ามีผ้าทิพย์ปูทอดลงมา ภายในวัดยังมีโรงเรียนวัดโบสถ์ เปิดสอนระดับประถมศึกษา พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติอินทร์บุรี หอสมุดแห่งชาติ และโรงเรียนพระปริยัติธรรม (โรงเรียนพระภิกษุ สามเณร) เป็นโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาตั้งแต่มัธยมศึกษาชั้นที่ 1–6 เป็นสถานศึกษาของสามเณรทั้งทางโลกและทางธรรม

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์คง พ.ศ. 2416
* พระฉ่ำ รักษาการ
* พระอาจารย์เอม ลาสิขาเมื่อ พ.ศ. 2473
* พระครูสังฆบริบาล (อิน) เป็นพระธรรมยุตรูปแรกที่ปกครองวัดมาตั้งแต่ พ.ศ. 2438
* พระสิงหบุราจารย์ (ลบ ฐิตาโภ) ปกครองวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2447–2497
* พระครูธรรมวรานุยุตติ์ (ฟู อาภาคโม) ปกครองวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2497–2500
* พระเทพสุทธิโมลี (ผึ่ง โรจโน) ปกครองวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2500–2525
* พระเทพสารเวที (ประยงค์ ปภาโส)
* พระครูพิศาลธรรมสิริ (สมภพ จันทรํสี)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโบสถ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดโบสถ์". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "วัดโบสถ์อินทร์บุรี จ.สิงห์บุรี". องค์การบริหารส่วนตำบลอินทร์บุรี.
สำหรับวัดโพธารามแห่งอื่น ดูที่ วัดโพธาราม

**วัดโพธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสนางคนิคม อำเภอเสนางคนิคม จังหวัดอำนาจเจริญ

วัดโพธาราม หรือ **วัดบ้านตำแย** เดิมชื่อ **วัดศรีโพธิ์ไชย** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2364 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2514 ขึ้นทะเบียนโบราณสถานเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2548 เล่ม 122 ตอนพิเศษ 126ง สิ่งสำคัญได้แก่ ศาลาการเปรียญ หรือหอแจก

หอแจกเป็นอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีขนาดกว้าง 12.68 เมตร ยาว 15.40 เมตร สูงประมาณ 8.90 เมตร พื้นยกต่างระดับสูงประมาณ 0.90 เมตร มีมุขยื่นคลุมบันไดด้านหน้า (ทิศใต้) ซึ่งเป็นทางขึ้น  มีบันไดสร้างต่อเติมขึ้นอีก ทางด้านทิศตะวันตก และทิศตะวันออก โครงสร้างส่วนใหญ่เป็นไม้เนื้อแข็ง เช่น เสาไม้ตะเคียนทองถากให้กลมเรียว คาน ตง พื้น และฝาเป็นไม้เนื้อแข็ง หลังคาปีกนกคลุมทั้ง 4 ด้าน ส่วนบนเป็นทรงมะนิลา วัสดุมุงหลังคาเป็นสังกะสี หน้าบันเป็นปิดด้วยไม้กระดานเรียงตามแนวนอน ผนังด้านข้าง (ทิศตะวันออกและทิศตะวันตก) ช่วงยกพื้นต่างระดับมีฝากั้นเว้นช่องหน้าต่างขนาดเล็ก ๆ (ป่องเอี่ยม) ข้างละช่อง ส่วนผนังด้านหลัง (ทิศเหนือ) มีฝาไม้กั้นตลอดแนว เว้นช่องหน้าต่าง (ป่องเอี่ยม) 5 ช่อง ฝากั้นมีลักษณะเด่นคือเป็นฝาสายบัวประกอบร่องตีนช้าง คือ เชิงล่างของฝาไม้เป็นลูกฟักแนวนอน ถัดจากลูกฟักขึ้นไปเป็นฝาไม้ลูกตั้ง นอกจากนี้ไม้ปั้นลมหรือตัวลำยองแกะสลักเป็นหนามเตย หรือลายวันแล่น (ใบระกา) มีขนาดอ้วนเตี้ยหรือสั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธาราม". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดโพธาราม". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
สำหรับวัดโพธิ์ทองแห่งอื่น ดูที่ วัดโพธิ์ทอง

**วัดโพธิ์ทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดน้อย อำเภอบ้านหมอ จังหวัดสระบุรี ที่ดินที่ตั้งมีเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน 92 ตารางวา

วัดโพธิ์ทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 เดิมที่ตั้งวัดเป็นที่ลุ่มมีลำธารเป็นวังน้ำวนบนฝั่งมีต้นโพธิ์เป็นสัญลักษณ์ ชาวบ้านเรียกว่า "วังโพธิ์" และได้เรียกนามวัดว่า **วัดวังโพธิ์** ด้วย ผู้สร้างวัดคือ นายเป๋ พงษ์สิงห์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2472

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 21.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2488 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร กว้าง 9 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 22 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน 1 หลัง โรงครัว 2 หลัง หอระฆัง 1 หลัง และเรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหนาตักกว้าง 83 ยาว 111 นิ้ว พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย 1 องค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิ์ทอง". เทศบาลตำบลตลาดน้อย.
2. ↑  "วัดโพธิ์ทอง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "ประวัติวัดโพธิ์ทอง". สำนักงานเจ้าคณะตำบลตลาดน้อย.
สำหรับวัดโพธิ์ทองแห่งอื่น ดูที่ วัดโพธิ์ทอง

**วัดโพธิ์ทอง** เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลคำหยาด อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง

วัดโพธิ์ทองสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาแต่ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2231 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2241 
ซึ่งวัดโพธิ์ทองได้ปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารช่วงรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์ ว่าวัดแห่งนี้เป็นที่ประทับของพระภิกษุ สมเด็จพระเจ้าอุทุมพร อยู่ระยะหนึ่งก่อนจะเสด็จไปประทับต่อที่วัดประดู่ทรงธรรมและวัดราชประดิษฐาน ตามลำดับ พระองค์ยังทรงสร้างพระตำหนักคำหยาดไว้เป็นที่ประทับด้วยวัดโพธิ์ทองนี้ตรงข้ามทางเข้าบ้านบางเจ้าฉ่า ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เคยเสด็จมาประทับร้อนเมื่อคราวเสด็จประพาสลำน้ำน้อย ลำน้ำใหญ่ มณฑลกรุงเก่า เมื่อ พ.ศ. 2459

วัดโพธิ์ทองมีพระเกจิอาจารย์ชื่อดังของเมืองอ่างทอง คือ หลวงพ่อสม สุชีโว หรือ พระครูโสภณสิริธรรม ท่านยังเป็นแพทย์แผนโบราณ มีชื่อเสียงเกียรติคุณในด้านการจัดสร้างพระผงตามแบบโบราณ จนได้รับความนิยมจากบรรดานักนิยมสะสมวัตถุมงคล

อ้างอิง
-------

1. ↑   วัดโพธิ์ทอง การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
2. ↑  "วัดโพธิ์ทอง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดโพธิ์ทอง". เทศบาลตำบลคำหยาด. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-18. สืบค้นเมื่อ 2021-05-18.
4. ↑  "หลวงพ่อสม สุชีโว วัดโพธิ์ทอง จ.อ่างทอง". ข่าวสด.
**พอล อาร์. อับรามสัน**  (Paul R. Abramson) (28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2480 - 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561) เป็นนักรัฐศาสตร์ชาวอเมริกันและนักเขียน เป็นที่รู้จักจากงานวิจัยและงานเขียนเกี่ยวกับการเลือกตั้งในอเมริกัน ยุโรปและอิสราเอล และเป็นศาสตราจารย์ด้านรัฐศาสตร์ในมหาวิทยาลัยมิชิแกนสเตต

อับรามสันสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยวอชิงตันในเซนต์หลุยส์เมื่อ พ.ศ. 2502 และเข้าร่วมงานกับมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียระหว่าง พ.ศ. 2502 - 2503 เขาเข้าร่วมในกองทัพสหรัฐระหว่าง พ.ศ. 2503 - 2505 จากนั้นสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท MA จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียร์ใน พ.ศ. 2504 และปริญญาเอกใน พ.ศ. 2510 จากนั้นจึงทำงานกับมหาวิทยาลัยมิชิแกนสเตตในภาควิชารัฐศาสตร์ในตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์เมื่อ พ.ศ. 2510 ได้เลื่อนเป็นรองศาสตราจารย์ใน พ.ศ. 2514 และศาสตราจารย์ใน พ.ศ. 2520

ใน พ.ศ. 2539 เขาเป็นหนึ่งในนักรัฐศาสตร์ 12 คนที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศของวารสาร American Political Science Review จากผลงานที่เขาตีพิมพ์เป็นจำนวนมากระหว่าง พ.ศ. 2497 - 2537

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑

ผลงาน
-----

หนังสือที่เขียนโดยคนเดียว:

* *Generational Change in American Politics*. 1975. Lexington Press. ISBN 06699774110669977411. (*การเปลี่ยนแปลงในแต่ละเจนเนอเรชันของการเมืองอเมริกัน*)
* *The Political Socialization of Black Americans*. 1977. The Free Press. ISBN 97800290017079780029001707. (*การเมืองเชิงสังคมของอเมริกันผิวดำ*)
* *Political Attitudes in America*. 1983. W.H. Freeman & Co. ISBN 07167142050716714205. (*แรงจูงใจทางการเมืองในสหรัฐอเมริกา*)
* *Politics in the Bible*. 2012. Transaction Publishers. ISBN 14128431031412843103. (*การเมืองในไบเบิล*)
* *David's Politics*. 2016. Lexington Books. ISBN 14985455131498545513. (*การเมืองของเดวิด*)

หนังสือที่ร่วมกันเขียน:

* *Value Change in Global Perspective*. Coauthored with Ronald Inglehart. 1995. University of Michigan Press. ISBN 04720659120472065912.
* A series of eighteen U.S. presidential and congressional elections, the most recent of which is *Change and Continuity in the 2012 and 2014 Elections*. Coauthored with John H. Aldrich, Brad T. Gomez, and David Rohde. 2016. CQ Press. ISBN 15063058731506305873.

อับรามสันได้เขียนหรือร่วมเขียนหนังสือทั้งสิ้น 13 บท และบทความในวารสาร 77 เรื่อง โดยตีพิมพ์ใน American Political Science Review13เรื่อง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official website เก็บถาวร 2017-12-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เลดี**ซาราห์ ฟรานเซส เอลิซาเบธ แชตโท** (อังกฤษ: Sarah Frances Elizabeth Chatto) พระธิดาคนเล็กในเจ้าหญิงมาร์กาเรต เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน กับ อันโทนี อาร์มสตรอง-โจนส์, เอิร์ลที่ 1 แห่งสโนว์ดอน เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2507 เธอเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร เป็นพระภาคิไนยคนเล็กใน สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร และอยู่ในลำดับโปเจียมพระราชวงศ์ฝ่ายในเป็นคนที่ 14 ทั้งนี้เธออยู่ในอันดับที่ 28 ในการสืบราชบัลลังก์ ทั้งนี้เธอยังเป็นพระมารดาทูลหัวให้กับ เจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งซัสเซกซ์ เลดีโรส กิลแมน และ เลดีลูอีส วินด์เซอร์

เลดีซาราห์ เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2507 ที่ พระราชวังเคนซิงตัน ใน ลอนดอน เป็นพระธิดาคนเล็กใน เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน กับ อันโทนี อาร์มสตรอง-โจนส์เ ธอรับบัพติศมาในโบสถ์ส่วนตัวที่ พระราชวังบักกิงแฮม เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2507 เลดีซาราห์และเดวิด พี่ชายของเธอ ซึ่งขณะนั้นเป็นไวเคานต์ลินลีย์ เติบโตในเรือนเพาะชำของ พระราชวังเคนซิงตัน อพาร์ทเมนท์ พวกเขาได้รับการเลี้ยงดูโดยมีพี่เลี้ยงเด็กชื่อเวโรนา ซัมเนอร์ การอภิเษกสมรสของพระมารดาและบิดา เป็นไปอย่างไม่แน่นอน ทั้งคู่แยกทางกันอย่างเป็นทางการเมื่อซาราห์อายุ 12 ปี และหย่ากันเมื่ออายุ 14 ปี เธอกับพี่ชายของเธอใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ที่ Nymans หรือ Royal Lodge เลดีซาราห์เป็นเพื่อนเจ้าสาวในงานแต่งงานของลูกพี่ลูกน้องของเธอ เจ้าฟ้าชายชาลส์ และ เลดีไดอานา เธอเดินทางร่วมกับพระมารดาและพี่ชายของเธอในการเยือนจีนและฮ่องกงอย่างเป็นทางการในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2530

เธอเข้าเรียนที่โรงเรียน Bedales ซึ่งเธอเหลือเพียง A ระดับเดียวในสาขาศิลปะ เธอลงทะเบียนเรียนที่ โรงเรียนศิลปะแคมเบอร์เวลล์ เธอยังเรียนศิลปะที่ Royal Academy Schools ด้วย จากนั้นเธอก็ใช้เวลาสองปีในอินเดีย กับพ่อของเธอ ซึ่งเขาทำงานให้กับการถ่ายภาพการผลิต A Passage to India โดยเป็นเด็กฝึกงานโดยช่วยเหลือแผนกตู้เสื้อผ้าและศึกษาการปิดทองไม้ภายใต้ โทมัส มัสเซลล์ ลูกพี่ลูกน้องของบิดาของเธอ เมื่อกลับมาอังกฤษ เธอลงทะเบียนเรียนหลักสูตรสองปีด้านการออกแบบสิ่งทอและผ้าที่ Middlesex Polytechnic (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น Middlesex University)


| ก่อนหน้า |  | เลดีซาราห์ แชตโท |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **เจ้าหญิงไมเคิลแห่งเคนต์** |  |  **ลำดับโปเจียม (ฝ่ายใน)แห่งสหราชอาณาจักร**  |  | **เจ้าหญิงอเล็กซานดรา เลดีโอกิลวี** |
**เนชันแนลฟุตบอลลีก** (อังกฤษ: National Football League; ย่อ: NFL) เป็นลีกกีฬาอเมริกันฟุตบอลระดับอาชีพในสหรัฐอเมริกา ประกอบด้วย 32 ทีมจากเมืองต่าง ๆ ลีกนี้ตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1920 ในชื่อ "American Professional Football Association" และเปลี่ยนมาใช้ชื่อ "เนชันแนลฟุตบอลลีก" ในปี ค.ศ. 1922

ในช่วงก่อนปี ค.ศ. 1960 นั้น อเมริกันฟุตบอลเป็นที่นิยมในการเล่นระดับมหาวิทยาลัยเท่านั้น เอ็นเอฟแอลนั้นเริ่มได้รับความนิยมในช่วงปี ค.ศ. 1960 และ 1970 ซึ่งได้รับการกระตุ้นจากเกมการแข่งขันชิงแชมป์เอ็นเอฟแอลในปี ค.ศ. 1958 ซึ่งเป็นการแข่งขันที่ต้องเล่นตัดสินในช่วงต่อเวลา

ในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมานั้น เอ็นเอฟแอลเริ่มการแข่งขันในฤดูกาลปกติในวันหยุดวันแรงงาน ไปจนถึงช่วงคริสต์มาส แต่เนื่องจากความนิยมตกต่ำของรายการโทรทัศน์ในวันหยุดวันแรงงานทำให้ เอ็นเอฟแอลเลื่อนการเปิดฤดูกาลเร็วขึ้น 1 สัปดาห์ ยกเว้นในช่วง 2 ปีที่ผ่านมานั้น ฤดูกาลปกติเริ่มขึ้นในวันพฤหัสบดีหลังจากวันแรงงาน

หลังฤดูกาลแข่งขันปกติ ก็จะเป็นช่วงการแข่งชิงแชมป์หลังฤดูกาล หรือ เพลย์ออฟ ซึ่งทีมชนะเลิศจาก 2 คอนเฟอเรนซ์ คือ เอ็นเอฟซี (National Football Conference) และ เอเอฟซี (American Football Conference) จะแข่งขันชิงแชมป์ที่เรียกว่า ซุปเปอร์โบวล์ (Super Bowl) ก่อนหน้านั้น 1 สัปดาห์ผู้เล่นรวมดาวจาก 2 คอนเฟอเรนซ์นี้จะแข่งขันรวมดาวที่เรียกว่า โปรโบวล์ (Pro Bowl) ซึ่งในปัจจุบันนี้จัดขึ้นที่ ฮาวาย

ทีมในเอ็นเอฟแอล
---------------

The Jets' last championship appearance was their victory over the Colts in Super Bowl III.

Bills
Dolphins
Patriots
Jets
Ravens
Bengals
Browns
Steelers
Texans
Colts
Titans
Broncos
Chiefs
Chargers
Raiders
Cowboys
Giants
Eagles
Redskins
Bears
Lions
Packers
Vikings
Falcons
Panthers
Saints
Buccaneers
Jaguars
Cardinals
Rams
49ers
Seahawks

  


|  |
| --- |
| เอ็นเอฟแอล (NFL) *(ฤดูกาลปัจจุบัน)* |
| AFC | **East** | บัฟฟาโล บิลส์ | ไมอามี ดอลฟินส์ | นิวอิงแลนด์ เพทรีออตส์ | นิวยอร์ก เจ็ตส์ |
| **North** | บัลติมอร์ เรเวนส์ | ซินซินเนติ เบงกอลส์ | คลีฟแลนด์ บราวนส์ | พิตส์เบิร์ก สตีลเลอร์ส |
| **South** | ฮิวสตัน เท็กซานส์ | อินดีแอนาโพลิส โคลทส์ | แจ๊คสันวิลล์ แจกัวส์ | เทนเนสซี ไตตันส์ |
| **West** | เด็นเวอร์ บรองโกส์ | แคนซัสซิตี ชีฟส์ | โอคแลนด์ เรดเดอร์ส | ซานดีเอโก ชาร์จเจอร์ส |
| 

---

 |
| NFC | **East** | ดัลลัส คาวบอยส์ | นิวยอร์ก ไจแอนตส์ | ฟิลาเดลเฟีย อีเกิลส์ | วอชิงตัน เรดสกินส์ |
| **North** | ชิคาโก แบร์ส | ดีทรอยต์ ไลออนส์ | กรีนเบย์ แพคเกอร์ส | มินเนโซตา ไวกิงส์ |
| **South** | แอตแลนตา ฟัลคอนส์ | คาโรไลนา แพนเทอร์ส | นิวออลีนส์ เซนตส์ | แทมปาเบย์ บัคคาเนียส์ |
| **West** | อริโซนา คาร์ดินัลส์ | เซนต์หลุยส์ แรมส์ | ซานฟรานซิสโก โฟร์ตีไนเนอร์ส | ซีแอตเติล ซีฮอกส์ |
| ซูเปอร์โบวล์ |

ดูเพิ่ม
-------

* เอกซ์-ลีก

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Official NFL Record and Fact Book*. Workman Publishing Company. 2002. p. 387. สืบค้นเมื่อ January 30, 2013.
2. 1 2  "History: NFL Champions". Pro Football Hall of Fame. สืบค้นเมื่อ January 30, 2013.

* 2006 NFL Record and Fact Book. Time Inc. Home Entertainment. ISBN 1-933405-32-5. 22

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Pro Football Reference – historical stats of teams, players and coaches in the NFL

* 

  


| * ด
* ค
* ก
ลีกกีฬาในสหรัฐและแคนาดา |
| --- |
| คะเนเดียนฟุตบอลลีก · คะเนเดียนพรีเมียร์ลีก · เมเจอร์ลีกเบสบอล · เมเจอร์ลีกซอกเกอร์ · สมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติ · เนชันแนลฟุตบอลลีก · แนชันแนลฮอกกีลีก | 
 |
สำหรับวัดไก่เตี้ยแห่งอื่น ดูที่ วัดไก่เตี้ย

**วัดไก่เตี้ย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านลุ่ม ตำบลกระแชง อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี แม่น้ำเจ้าพระยาตรงหน้าวัดนี้เป็นจุดเริ่มขุดคลองลัดเตร็ดใหญ่ลัดแม่น้ำเจ้าพระยา (สายเดิม) มีเนื้อที่ตั้งวัด 14 ไร่ 1 งาน 21 ตารางวา

ประวัติ
-------

วัดไก่เตี้ยสร้างขึ้นเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน แต่มีคำบอกเล่าว่า ระหว่างที่มีการขุดคลองลัดเตร็ดใหญ่ในสมัยอยุธยานั้นมีวัดไก่เตี้ยอยู่ก่อนแล้ว ข้อมูลจากกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2100 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2115

เดิมวัดไก่เตี้ยมีชื่อว่า **วัดดอนไก่เตี้ย** เล่ากันว่า มีพระอรหันต์ไม่ทราบชื่อได้ออกธุดงค์มาถึงบริเวณที่ตั้งวัดนี้ เป็นป่าร่มรื่นและไม่ห่างไกลจากหมู่บ้านซึ่งมีชาวบ้านสัญจรไปมา ขณะที่ท่านพักแรมอยู่นั้นมีไก่เตี้ยสองตัวสีสันสวยงามมากปรากฏออกมาให้เห็นเป็นอัศจรรย์ ต่อมาพระเจ้าแผ่นดินในสมัยนั้นได้ทรงเป็นผู้อุปถัมภ์ยกขึ้นเป็นวัดหลวงและได้พระราชทานนามว่า "วัดดอนไก่เตี้ย" โดยถือเอาไก่สีสันสวยงามที่ปรากฏนั้นเป็นนิมิตหมาย แต่คำว่า "ดอน" หายไปเมื่อใดไม่ปรากฏ

เข้าใจกันว่าวัดไก่เตี้ยเป็นวัดหลวงในสมัยอยุธยา โดยสันนิษฐานจากการที่อุโบสถหลังเก่ามีประตูเข้าอุโบสถ 3 ทาง เฉพาะประตูกลางนั้นได้สร้างไว้อย่างวิจิตรพิสดาร เขียนเป็นรูปนารายณ์ลงรักปิดทอง เข้าใจว่าได้สร้างไว้สำหรับพระเจ้าแผ่นดินเสด็จผ่านเท่านั้น ส่วนประตูข้างทั้งสองบานนั้นสร้างไว้ให้ประชาชนใช้ แต่เดิมนั้นทางหลังอุโบสถยังมีอาคารพระฉายอีกหนึ่งหลัง ทางขึ้นพระฉายมีบันได 10 กว่าขั้น สร้างด้วยคอนกรีตขึ้นไปถึงข้างบน มียักษ์หิน 2 ตน สูงประมาณ 6 ศอก ยืนเฝ้าบันไดทั้งสองข้าง ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นรูปพระพุทธเจ้าประทับนั่งอยู่ใต้ต้นศรีมหาโพธิ์ ด้านข้างเป็นรูปสาวกข้างละ 10 กว่าองค์ ด้านบนของหลังคาสร้างไว้คล้ายยอดปราสาทมีซุ้มเล็ก ๆ หลายซุ้มแต่ละซุ้มเป็นรูปยักษ์รูปเทวดารูปพระนารายณ์ทุกซุ้ม ด้านหลังของอุโบสถมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ยาวประมาณ 10 วา หันพระเศียรไปทางทิศตะวันออก มีรูปสาวกปั้นด้วยปูนนั่งพนมมือตั้งแต่พระเศียรถึงปลายพระบาทประมาณ 25 องค์ และบัดนี้ได้พังสลายไปแล้ว

ในสมัยที่พระครูอรรถสุนทรดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสและเจ้าคณะตำบลสามโคก ท่านได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ วิหารหลวงพ่อโสธร หอสวดมนต์ และกำแพงแก้วล้อมอุโบสถ และกุฏิ ต่อมาในสมัยพระครูสมุห์วิเชียร ท่านได้สร้างเจดีย์ขึ้นที่หน้าวัด สร้างกุฏิสงฆ์สองชั้น ศาลาท่าน้ำ และศาลาการเปรียญ

ปูชนียวัตถุ
-----------

พระประธานในอุโบสถและพระพุทธรูปอีก 1 องค์ มีหน้าตักกว้างประมาณ 4 ศอก ทำด้วยหินสีขาวทั้งสององค์ ปัจจุบันได้ลงรักปิดทอง เข้าใจว่าเป็นพระพุทธรูปสมัยอู่ทองตอนต้น พระพุทธรูปปางห้างสมุทร 1 องค์ สร้างด้วยไม้โพธิ์ สูงประมาณ 3 ศอก ประจำอยู่ช่องหน้าบันโบสถ์ หลวงพ่อพุทธโสธร รอยพระพุทธบาทจำลอง และพระอุ้มบาตร สูงประมาณ 3 ศอก ประดิษฐานอยู่ที่หอสวดมนต์ เป็นพระที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยา วัดยังมีใบเสมาศิลาทรายแดงสมัยอยุธยาและบุษบกธรรมาสน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไก่เตี้ย". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 570.
3. ↑  "วัดไก่เตี้ย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดไก่เตี้ย".
**พิธีย่ำพระสุริย์ศรี** เป็นพิธีการของทหารเรือไทยพิธีหนึ่ง คล้ายกับการสวนสนามเพื่ออำลาชีวิตราชการของผู้บังคับบัญชาระดับสูง เช่น ผู้บัญชาการทหารเรือ, ผู้บัญชาการทหารสูงสุด, ผู้บัญชาการหน่วยนาวิกโยธิน เป็นต้น กระทำในเวลาโพล้เพล้ใกล้ค่ำ มีความสวยงามจากดวงไฟที่ประดับและลำแสงสุดท้ายของพระอาทิตย์ก่อนที่จะลับขอบฟ้า

พิธีย่ำพระสุริย์ศรี มีขึ้นครั้งแรกที่บริเวณที่บริเวณสนามหน้ากองบัญชาการหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน ค่ายกรมหลวงชุมพร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2522 ในโอกาสที่หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน ฉลองพระเกียรติ เรือโทหญิง สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี และได้จัดให้มีพิธีเช่นเดียวกันนี้ต่อเนื่องอีกหลายครั้งจนถึงปัจจุบัน

ซึ่งพิธีนี้นั้นจะเริ่มกระทำในเวลาที่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าพอดี (ประมาณ 18.00 น.) ถือเป็นขนบธรรมเนียมของทหารหน่วยนาวิกโยธิน โดยมีการอัญเชิญธงราชนาวีลงจากยอดเสา โดยทั่วไปที่ถือเอาเวลาพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าเป็นหลัก จึงได้ชื่อว่า "พิธีย่ำพระสุริย์ศรี" ซึ่งเรียกตามชื่อ *"เพลงพระสุริย์ศรี"* ซึ่งเป็นเพลงที่เกิดจากภูมิปัญญาทหารเรือไทยที่พัฒนาจากจังหวะเพลงย่ำค่ำ มาเป็นเพลงบรรเลงรูปจบกระบวนของการแสดงดนตรีสยาม หรือเพลง ฟีนาเล่ และด้วยเหตุผลที่ว่าขนบธรรมเนียมประเพณีทหารเรือ เมื่อเชิญธงราชนาวีลงจากยอดเสา พลแตรเดี่ยวจะเป่าเพลง ย่ำค่ำ อันเป็นตำนานเก่าแก่สืบมาช้านาน จึงน่าอนุโลมใช้คำ ย่ำพระสุริย์ศรี กับพิธีการเช่นนี้ได้ ถึงแม้ว่าจะไม่ตรงกับความหมายในภาษาอังกฤษนัก แต่มีความหมายในภาษาไทยว่า การจบ สิ้นสุด หรือยุติลงอย่างสง่างาม ซึ่งสอดรับกับพิธีการของการอำลาชีวิตราชการอย่างกลมกลืน ดังนั้น พิธีย่ำพระสุริย์ศรี จึงมีความเป็นมาด้วยประการเช่นนี้ โดยพิธีการนี้ หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน มิได้ลอกเลียนแบบมาจากหน่วยทหารสวนสนามของนาวิกโยธินสหรัฐอเมริกาแต่อย่างใดเพียงแต่อาศัยเค้าโครงมาสอดแทรกการแสดงทางทหารประกอบวงโยธวาทิต ซึ่งทั้งสิ้นจะกระทำอยู่ท่ามกลางความสว่างจากดวงไฟที่จัดไว้อย่างเหมาะสม โดยมีลำแสงของพระอาทิตย์ที่ทาบทาท้องฟ้ายามเย็นย่ำเป็นฉากหลังที่สวยงามตามธรรมชาติ และปิดท้ายด้วยการจุดพลุดอกไม้ไฟอันงดงามตระการตา หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน จะจัดพิธีเช่นนี้ขึ้นเพื่อเป็นการเทิดพระเกียรติ หรือเทิดเกียรติ หรือเทิดเกียรติบุคคลสำคัญของกองทัพเรือเท่านั้น พิธีดังกล่าว จะใช้เวลาไม่เกิน 1 ชั่วโมง ซึ่งเป็นเวลาที่ลำแสงสุดท้ายของพระอาทิตย์จะค่อย ๆ เลือนลับไปกับความมืด และเหมาะสมสำหรับการต่อด้วยงานเลี้ยงรับรองอย่างเป็นพิธีการ ที่สามารถจัดขึ้นในเวลาถัดไปในสถานที่ที่อยู่ใกล้เคียงกัน

อ้างอิง
-------

* กองทัพเรือจัดพิธีย่ำพระสุริย์ศรี และงานเลี้ยงอำลาเกษียณอายุราชการ เก็บถาวร 2010-01-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* พิธีิี๊ย่ำพระสุริย์ศรี (Sunset parade)
พิกัดภูมิศาสตร์: 28°31′24.43836″N 77°10′56.13″E﻿ / ﻿28.5234551000°N 77.1822583°E﻿ / 28.5234551000; 77.1822583

อาธม ข่าน กา มักบะรา
**อาธม ข่าน กา มักบะรา** (ฮินดี: आधम खान का मकबरा, อูรดู: ادھم خان کا مزار, เบงกอล: আধম খানের সমাধি) หรือ **ที่ไว้ศพอาธม ข่าน** (Adham Khan's Tomb) เป็นสุสานที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 16 ไว้สำหรับไว้ศพของอาธม ข่าน นายพลของจักรพรรดิอักบาร์ แห่งจักรวรรดิโมกุล อาธม ข่าน เป็นบุตรชายของมหัม อังคะ ซึ่งเป็นแม่นมของจักรพรรดิอักบาร์ อาธม ข่าน ถูกประหารชีวิตที่ป้อมอาคราหลังเขาไปฆาตกรรมอตคะ ข่าน นายพลคนโปรดของจักรพรรดิอักบาร์ในปี 1561

ที่ไว้ศพ ("มักบะรา") นี้สร้างขึ้นในปี 1562 ตั้งอยู่ทางเหนือของกุตุบมินาร์ ในเมหราวลี นครเดลี ปัจจุบันอยู่ภายใต้การดูแลของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Adham Khan Tomb เก็บถาวร 2010-06-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *archnet.org*.
2. ↑  List of Monuments - Delhi- Delhi Circle (N.C.T. of Delhi) *Archaeological Survey of India*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **อาธม ข่าน กา มักบะรา**

* Adam Khan's Tomb
* The Qutub Complex in Delhi - Adham Khan's Tomb
* Images of Adham Khan's Tomb *Indira Gandhi National Centre for the Arts* (IGNCA)
* Adham Khan's Tomb *wikimapia*.
* The tomb of Adham Khan near the Qutb Minar in Sir Thomas Metcalfe's Diary, 1843 British Library
สำหรับวัดแคแห่งอื่น ดูที่ วัดแค

**วัดแค** เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดมอญตั้งอยู่บริเวณทิศเหนือของเกาะลอยติดกับแม่น้ำป่าสักใกล้กับเกาะช่องลม ในตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันมีพระอธิกาล ชัชวาล กัลยาโณ เป็นเจ้าอาวาส

วัดแค หรือตามป้ายหน้าวัดเขียนว่า **วัดแค (ราชานุวาส)** เป็นวัดในสมัยอยุธยาตอนกลาง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2130 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2538 เป็นวัดเก่าแก่สมัยอยุธยาที่มีชื่อเสียงจากประวัติของพระเกจิชื่อดัง หลวงปู่ทวด ที่เคยมาจำวัดอยู่ที่วัดแคเป็นวัดแรกในสมัยของสมเด็จพระเอกาทศรถ (ท่านเป็นคนอำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา เกิดเมื่อวันศุกร์ เดือนสี่ ปีมะโรง พ.ศ. 2125) เคยมาจำพรรษาอยู่ที่วัดนี้ (ราว 9 ปี ระหว่างปี พ.ศ. 2148–2157) ขณะนั้นหลวงปู่ทวดมีอายุราว 32 ปี

ทางวัดได้สร้างหุ่นหลวงปู่ทวดขนาดใหญ่ตั้งอยู่บริเวณริมน้ำหน้าวัด เป็นปางธุดงค์ วิหารหลวงปู่ทวด ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งกุฏิเดิมของหลวงปู่ทวด มีโบราณสถานร่วมสมัยหลงเหลือน้อยมาก

พระกรุวัดแคเป็นพระเนื้อดินเผา พระเนื้อชินก็มี แต่พบเห็นเป็นส่วนน้อย เป็นพระที่อยู่ในความนิยมมาโดยตลอด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแค". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดแค (ราชานุวาส) Wat Khae Rajanuvas อยุธยา". ทัวร์วัดไทย.
3. ↑  "อยุธยาเพิ่มพื้นที่สีเขียวปลูกต้นไม้ในวัดแค". เดลินิวส์.
4. ↑  มโนมัย อัศวธีระนันท์. "พระกรุวัดแคอยุธยา : พระกรุอยุธยา". คมชัดลึก.
สแตมป์ปันส่วนน้ำมันเบนซินซึ่งถูกพิมพ์ออกมา แต่ไม่ได้ใช้ ในช่วงวิกฤตน้ำมัน ค.ศ. 1973
**การปันส่วน** (อังกฤษ: rationing) คือการกระจายทรัพยากร สินค้า และบริการที่อยู่ในภาวะขาดแคลนโดยมีนโยบายกำกับเพื่อจำกัดหรือควบคุมปริมาณในแต่ละช่วงเวลา ซึ่งมักมีวัตถุประสงค์เพื่อประหยัดทรัพยากรให้มีเหลือเพียงพอในยามที่มีสงครามหรือภัยพิบัติจากธรรมชาติ หรือบางครั้งก็อาจเป็นไปเพื่อควบคุมหรือตรึงราคาของสินค้าหรือบริการในท้องตลาดเพื่อให้อยู่ในราคาที่บุคคลทั่วไปสามารถหาซื้อได้

อย่างไรก็ตาม บ่อยครั้งในสถานการณ์ที่มีการบังคับใช้มาตรการปันส่วน ก็ยังพบว่ามีการนำสินค้าต่าง ๆ ซึ่งอยู่ภายใต้นโยบายปันส่วนออกมาขยายตามตลาดมืดอย่างผิดกฎหมายอยู่ ซึ่งส่งผลให้เจ้าหน้าที่มักจะต้องรับมือกับเรื่องนี้อยู่เป็นประจำ และถึงแม้ว่าในความเป็นจริงแล้ว ระบบการปันส่วนจะจำเป็นสำหรับสังคมที่ขาดแคลนสินค้าอุปโภคบริโภคอย่างรุนแรง แต่ก็ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ประชาชนทั่วไป เนื่องจากเป็นการจำกัดทรัพยากรที่ใช้ในการอุปโภคบริโภคของหมู่ประชาชน

1. ↑  "Rationing". *The New Encyclopaedia Britannica* (15th ed.). 1994. government policy consisting of the planned and restrictive allocation of scarce resources and consumer goods, usually practiced during times of war, famine or some other national emergency.
2. ↑  "Life on the Home Front; Rationing: A Necessary But Hated Sacrifice". *Oregon Secretary of State*. สืบค้นเมื่อ 2019-09-22.
3. ↑  Charman, Terry (22 March 2018). "How the Ministry of Food managed food rationing in World War Two". *Museum Crush*. สืบค้นเมื่อ 3 July 2021.
4. ↑  Williams, Zoe (2013-12-24). "Could rationing hold the key to today's food crises?". *The Guardian*. ISSN 0261-3077. สืบค้นเมื่อ 2019-09-22.
***เอสทาบไลฟ์*** (ญี่ปุ่น: エスタブライフ; โรมาจิ: *Esutabu Raifu*) เป็นโครงการสื่อผสมญี่ปุ่น สร้างสรรค์โดยโกโร ทานิงูจิ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ผลิตโดยสตูดิโอโพลีกอนพิกเชอส์ ชื่อเรื่องว่า *เอสทาบไลฟ์: เกรตเอสเคป* (Estab Life: Great Escape) ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2565 ทางผังรายการ +อัลตรา ทางช่องฟูจิทีวี ภาพยนตร์อนิเมะที่ผลิตโดยสตูดิโอโพลีกอนพิกเชอส์ชื่อเรื่องว่า *เองะ เอสทาบไลฟ์: รีเวนเจอร์สโรด* (Eiga Estab Life: Revengers' Road) มีกำหนดออกฉายในปี พ.ศ. 2566 เกมมือถือพัฒนาโดยบริษัทสแควร์เอนิกซ์ชื่อว่า *เอสทาบไลฟ์: ยูนิตีเมโมรีส์* (Estab Life: Unity Memories) ได้ประกาศสร้าง

ตัวละคร
-------

### *เอสทาบไลฟ์: เกรตเอสเคป*

เอควา (エクア, *Ekua*)
ให้เสียงโดย: โทโมมิ มิเนอุจิ
เฟเลส (フェレス, *Feresu*)
ให้เสียงโดย: ริเอะ ทากาฮาชิ
มาเร์เทส (マルテース, *Marutēsu*)
ให้เสียงโดย: มาริอะ นางานาวะ
อัลกา (アルガ, *Aruga*)
ให้เสียงโดย: โช ฮายามิ
อูลูลา (ウルラ)
ให้เสียงโดย: ชินอิจิโร มิกิ
### *เอสทาบไลฟ์: ยูนิตีเมโมรีส์*

Ashley (アッシュ, *Asshu*)
ให้เสียงโดย: Gakuto Kajiwara
Herbert (ハーバート, *Hābāto*)
ให้เสียงโดย: Toshiyuki Toyonaga
Charles (チャールズ, *Chāruzu*)
ให้เสียงโดย: Hiro Shimono
Occa (オウカ, *Ōka*)
ให้เสียงโดย: Kanon Takao
Kokuto (コクトウ, *Kokutou*)
ให้เสียงโดย: Satsumi Matsuda
Mithril (ミスリル, *Misuriru*)
ให้เสียงโดย: Yūki Kuwahara
Fel (フェル, *Feru*)
ให้เสียงโดย: Minami Takahashi
Sidden (シデン, *Shiden*)
ให้เสียงโดย: Makoto Furukawa
Hajun Shogun (波旬将軍, *Hajun Shōgun*)
ให้เสียงโดย: Kenjiro Tsuda
Prime Minister Akimori (秋森首相, *Akimori Shushō*)
ให้เสียงโดย: Toshiyuki Morikawa
### *เอสทาบไลฟ์: รีเวนเจอร์สโรด*

Kelvin (キサラギ, *Kisaragi*)
ให้เสียงโดย: TBA
Morris (モリス, *Morisu*)
ให้เสียงโดย: Akira Ishida
Michael (マイケル, *Maikuru*)
ให้เสียงโดย: Ayumu Murase
Danny (ダニー, *Danī*)
ให้เสียงโดย: Soma Saito

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  Loo, Egan (February 3, 2022). "Goro Taniguchi's Estab-Life TV Anime Reveals Main Cast in Teaser". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ February 3, 2022.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Chihiro (February 3, 2022). "新作アプリ「エスタブライフ ユニティメモリーズ」はアクションMORPGとして開発中。ティザーサイトとTwitterも開設". *4Gamer.net* (ภาษาญี่ปุ่น). Aetus. สืบค้นเมื่อ April 20, 2022.
3. 1 2 3 4  Mateo, Alex (June 22, 2022). "Estab-Life: Revengers' Road Anime Film Reveals Trailer, 2023 Debut". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ June 22, 2022.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของโครงการ (ญี่ปุ่น)
* อนิเมะ *เอสทาบไลฟ์: เกรตเอสเคป* ที่ปีลีปีลี
* *เอสทาบไลฟ์: เกรตเอสเคป* (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
* *เองะ เอสทาบไลฟ์: รีเวนเจอร์สโรด* (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**แฝง** เป็นอดีตพระอนุวงศ์ชั้นหม่อมเจ้าในราชวงศ์จักรี พระธิดาในพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเริงคนอง เธอพบรักกับไพร่ชื่อจัน และขายตัวเป็นทาสตามสามี แต่ภายหลังได้หลบหนีจากสังกัดจนเป็นคดีความ และถูกลงโทษด้วยการถอดจากฐานันดรศักดิ์จากหม่อมเจ้าไปเป็นไพร่ เพราะไม่รักษาเกียรติยศแห่งราชตระกูล

ประวัติ
-------

แฝง มียศเดิมว่า**หม่อมเจ้าแฝง** เป็นพระธิดาในพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเริงคนอง หรือพระองค์เจ้าป๊อก (พ.ศ. 2375–2425) ไม่ปรากฏนามหม่อมมารดา พระบิดาเป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพกับเจ้าจอมมารดาเอม และเป็นต้นราชสกุลนันทิศักดิ์

แฝงสมัครรักใคร่กับไพร่ชื่อจัน ต่อมาเธอได้ขายตัวเป็นทาสของพระยาอภัยพลภักดิ์ตามสามี แต่ปรากฏว่าแฝงหนีออกไป แล้วถูกพลตระเวนจับตัว และจำตรวนเพื่อส่งยังศาลราชตระกูล ทว่าระหว่างนั้นแฝงให้กำเนิดบุตรที่เกิดกับจันสามีไพร่ แฝงจึงส่งจดหมายร้องทุกข์ทางไปรษณีย์ เมื่อเรื่องราวถึงพระเนตรพระกรรณพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ก็ทรงวินิจฉัยว่าแฝงเป็นหม่อมเจ้าและได้รับการชุบเลี้ยงตามสมควร หากมีปัญหาใดก็ควรกราบทูลเจ้านายผู้ใหญ่ในราชตระกูลให้ทรงทราบ แต่การกระทำของแฝงไม่สมกับบรรดาศักดิ์ เพราะไปได้สามีต่ำศักดิ์ และขายตัวเป็นทาส ด้วยความผิดเหล่านี้จึงรับสั่งให้ถอดออกจากฐานันดรศักดิ์ชั้นหม่อมเจ้าไปเป็นไพร่ แล้วให้จองจำอยู่ในพระบรมมหาราชวัง ส่วนจัน ไพร่ผู้ริอ่านรักใคร่หม่อมเจ้าหญิง ให้ทำการสอบสวน พบว่ามีความผิด จึงให้เฆี่ยน 30 ที แล้วส่งให้มูลนายในสังกัดมารับตัวไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศุภวัฒย์ เกษมศรี, พลตรี หม่อมราชวงศ์, และรัชนี ทรัพย์วิจิตร. *พระอนุวงศ์ชั้นหม่อมเจ้าในพระราชวงศ์จักรี*. กรุงเทพ : สำนักพิมพ์บรรณกิจ, พิมพ์ครั้งที่ 3 พ.ศ. 2549. 360 หน้า. หน้า 154. ISBN 974-221-818-8
2. 1 2 3  วีระยุทธ ปีสาลี (8 มิถุนายน 2559). "บันทึกรักท่านหญิง : ความรักและการแต่งงานของเจ้านายสตรีหลัง พ.ศ. 2475". *ศิลปวัฒนธรรม* (37:8), หน้า 78
3. ↑  สมประสงค์ ทรัพย์พาลี. *สายใยในราชวงศ์จักรี*. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2560, หน้า 168
4. 1 2 3  "หม่อมเจ้าหญิงที่รักกับไพร่และสามัญชนจนขายตัวเป็นทาส สุดท้ายต้องถูกถอดยศ". *ศิลปวัฒนธรรม*. 20 มีนาคม 2562. สืบค้นเมื่อ 8 เมษายน 2563. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)