recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**รุ่งนภา แสงศิลป์** หรือ **กิ๊ก** ศิลปินนักร้องชาวไทย เป็นนักร้องลูกทุ่ง, หมอลำ มีผลงานที่มีชื่อเสียงคือเพลง **สาวเลยยังรอ**

ประวัติ
-------

**กิ๊ก (รุ่งนภา เพ็งดี** หรือ **รุ่งนภา แสงศิลป์)** เป็นสาวงามหมอลำแต่กำเนิด มีภูมิลำเนาอยู่ที่ ต.คำน้ำแซบ อ.วารินชำราบ จ.อุบลราชธานี จบการศึกษาสาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี และปัจจุบัน กิ๊ก รุ่งนภา ก็เป็นศิลปินในสังกัดท็อปไลน์ไดมอนด์เต็มตัว กิ๊ก รุ่งนภา โด่งดังจากการร้องเพลงหมอลำในจังหวัดทั่วภาคอีสาน ด้วยลีลาร้องเพลงช้าที่กินใจ เพลงเร็วที่สนุกสนาน บวกกับเครื่องแต่งกายเน้นความสวยเซ็กซี่ โชว์สรีระของสาวหุ่นเพรียวบาง แต่มีเชปสวยได้ใจ ก็ทำให้กิ๊ก รุ่งนภา เข้ามาครองใจคนหมอลำได้ไม่ยาก โดยมีเพลงดัง ๆ เช่น สาวเลยยังรอ, ลำกลอนสามช่า, รุ่งนภา วอนแฟน, ฉันไม่ใช่เซเว่น, ชมรมคนผัวเผลอ เป็นต้ นอกเหนือจากงานร้องเพลงเดี่ยวแล้ว 

**กิ๊ก รุ่งนภา** ยังมีงานร้องเพลงคู่ด้วย อาทิ คู่กับ วุธ ศราวุธ เสียงกังวาล, วิเชียร ไชยเลิศ, เด่นชัย วงศ์สามารถ และล่าสุดกับการจับคู่กันกับ สดนำชัย อินธิวงศ์ หนุ่มตี๋หน้าตาดี ที่มีเสียงลูกคอไพเราะเข้ากันกับ กิ๊ก รุ่งนภา จนทำให้หลายคนถามหา กิ๊ก รุ่งนภา และ สดนำชัย อยู่เสมอ

ผลงาน
-----

#### ผลงานค่าย : ท็อปไลน์ ไดมอนด์

* สาวเลยยังรอ
* ลำกลอนสามช่า
* รุ่งนภา วอนแฟน
* นักรบนิรนาม
* ฉันไม่ใช่เซเว่น
* ชมรมคนผัวเผลอ
* ทวงผัวคืน
* กุลสตรีหนีเที่ยว
* ตัดบัวเหลือใย ตัดใจเหลือเจ็บ
* บ่ฮักกะส่าง - กิ๊ก รุ่งนภา ร้องคู่ สด นำชัย
* เคยฮัก

#### ผลงานเดี่ยว (นักร้องอิสระ)

* ซางว่า (เวอร์ชันช้า)
* ซางว่า (เวอร์ชันเร็ว)
* หน่าลา
* อย่าว่าเถาะ
* รั้ง
* ของฮัก
* บ่มืนตาติ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

1. เฟสบุ๊ค : กิ๊ก รุ่งนภา
2. กิ๊ก รุ่งนภา ลำซิ่งศัลยกรรมฮอตสะท้านวงการศิลปินอีสาน
3. "ซางว่า" ทะลุ 100 ล้านวิว กิ๊ก รุ่งนภา หมอลำซิ่งเสียงดี หุ่นดี ยกเป็นไอดอล คนงามจากเมืองอุบล

อ้างอิง
-------

1. ↑  ตามติดชีวิตสาวหมอลำสุดแซ่บ "กิ๊ก รุ่งนภา"
2. ↑  "กิ๊ก รุ่งนภา หรือ รุ่งนภา แสงศิลป์ หมอลำไอดอล". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-04-09. สืบค้นเมื่อ 2019-04-09.
3. ↑  ซางว่า - กิ๊ก รุ่งนภา「OFFICIAL MV」
**ฝ่ายองค์การคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน** (จีน: 中国共产党中央委员会组织部; พินอิน: *Zhōngguó Gòngchǎndǎng Zhōngyāng Wěiyuánhuì Zǔzhībù*) เป็นหน่วยงานจัดการทรัพยากรมนุษย์ของคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน รับผิดชอบในการบริหารและควบคุมตำแหน่งบุคลากรภายในพรรค

ฝ่ายองค์การเป็นหนึ่งในหน่วยงานที่สำคัญที่สุดของพรรคคอมมิวนิสต์จีน เป็นหัวใจหลักของระบบพรรคการเมืองลัทธิเลนิน ควบคุมภารกิจของสมาชิกพรรคกว่า 70 ล้านคนทั่วทั้งประเทศ และจัดทํารายงานลับเกี่ยวกับรายละเอียดของผู้นําที่มีศักยภาพในอนาคตของพรรค หน่วยงานนี้ขึ้นชื่อในเรื่องของลักษณะที่เป็นความลับสูง ไชนานิวส์เซอร์วิส สื่อของรัฐ ระบุว่า "สวมผ้าคลุมหน้าลึกลับเสมอ" และในอดีตแทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์กับสาธารณะหรือสื่อมวลชนเลย

เนื่องจากสาธารณรัฐประชาชนจีนเป็นรัฐพรรคการเมืองเดียว ฝ่ายองค์การพรรคจึงมีอำนาจควบคุมบุคลากรของรัฐอย่างมหาศาล เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในอำนาจของพรรค และเป็นกุญแจสำคัญในการครอบงำบุคลากรทั่วทั้งภาครัฐและอุตสาหกรรมทุกระดับ และเป็นหนึ่งในหน่วยงานสำคัญของคณะกรรมาธิการกลางร่วมกับกรมโฆษณาชวนเชื่อกลาง และกรมประสานงานระหว่างประเทศ

1. 1 2  Gilley, Bruce; Nathan, Andrew J. (October 10, 2002). "China's New Rulers: What They Want". *The New York Review of Books* (ภาษาอังกฤษ). ISSN 0028-7504. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-06-01. สืบค้นเมื่อ 2023-08-04.
2. ↑  Shambaugh, David L. (2008). *China's Communist Party: Atrophy and Adaptation*. University of California Press. ISBN 978-0-520-25492-3.
3. ↑  "Veil lifted on the Party's personnel department" (ภาษาอังกฤษ). China News Service. 13 October 2007. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 March 2020. สืบค้นเมื่อ 13 March 2020.
4. ↑  McGregor, Richard (September 30, 2009). "The party organiser". *Financial Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 10, 2023. สืบค้นเมื่อ August 4, 2023.
**วงศ์เครย์ฟิชออสเตรเลีย** (อังกฤษ: Australian crayfish, Yabby) เป็นวงศ์ของครัสเตเชียนวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Parastacidae จัดเป็นกุ้งที่พบได้เฉพาะในแหล่งน้ำจืด เช่น แม่น้ำ, ลำธาร, บึง

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับเครย์ฟิชในวงศ์ Astacoidea mี่พบในทวีปอเมริกาเหนือ คือ มีเปลือกแข็งสีทึบหุ้มลำตัวทั้งหมด ไม่มีกรี ลักษณะที่แตกต่างกันคือ ก้ามจะไม่มีหนาม และลักษณะของก้ามจะป่องออกต่างไปจากวงศ์ Astacoidea แต่มีที่หนีบสั้นและเล็กกว่า อีกทั้ง ตัวผู้จะมีอวัยวะเป็นรูปวงรีบริเวณโคนขาคู่ที่ 3 ซึ่งตัวเมียไม่มี ใช้สำหรับผสมพันธุ์และส่งผ่านสเปิร์มไปยังตัวเมีย ใช้ระยะเวลาในการผสมพันธุ์เพียง 1-2 นาที เท่านั้น หลังจากนั้นเมื่อไข่ได้รับการปฏิสนธิแล้ว ไข่จะฟักเป็นตัวในเวลาราว 3-4 สัปดาห์ โดยตัวเมียจะอุ้มไข่ไว้ในช่องท้อง ไข่มีลักษณะวงกลมสีดำคล้ายเมล็ดพริกไทยดำ ในการผสมพันธุ์แต่ละครั้งอาจได้ลูกกุ้งมากถึง 300 ตัว ซึ่งลูกกุ้งในวัยเล็กจะยังอาศัยอยู่กับแม่ โดยกินเศษอาหารที่แม่กินเหลือ เมื่อโตขึ้นจึงค่อยแยกจากไป

เป็นเครย์ฟิชที่แพร่กระจายพันธุ์เฉพาะซีกโลกทางใต้ เช่น ทวีปอเมริกาใต้ เช่น อุรุกวัย, บราซิล, ชิลี, เกาะมาดากัสการ์, ทวีปออสเตรเลีย และอิเรียนจายา เป็นต้น

โดยสมาชิกที่สำคัญของวงศ์นี้ชนิดหนึ่ง คือ *(En:Astacopsis gouldi)* จัดเป็นกุ้งน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก พบทางตอนเหนือของเกาะแทสมาเนีย มีขนาดใหญ่ที่สุดที่เคยบักทึกไว้ยาว 80 เซนติเมตร น้ำหนักกว่า 5 กิโลกรัม มีอายุยืนยาวถึง 40 ปี แต่ปัจจุบันตัวที่มีน้ำหนักกว่า 2 กิโลกรัมหาได้ยาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  T. H. Huxley (1879). *The Crayfish: an Introduction to the Study of Zoology*. London: C. Kegan Paul & Co.
2. ↑  จาก itis.gov
3. ↑  Australian Parastacidae
4. ↑  J. W. Fetzner, Jr (2005). "The crayfish and lobster taxonomy browser: a global taxonomic resource for freshwater crayfish and their closest relatives". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-03. สืบค้นเมื่อ 27 March 2006.
5. ↑  *Astacopsis gouldi* — Tasmanian Giant Freshwater Lobster, Giant Lobster, Giant Freshwater Crayfish

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วงศ์เครย์ฟิชออสเตรเลีย**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Parastacoidea เก็บถาวร 2012-10-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Parastacoidea***
**บทความนี้มีอักษรพม่า** หากอุปกรณ์ของคุณไม่สามารถเรนเดอร์อักษรนี้ได้ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม, อักษรพิเศษ, กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่อักษรพม่า

**ซอมี่นละ** (พม่า: စောမင်းလှ, ออกเสียง: [sɔ́ mɪ́ɴ l̥a̰]) เป็นพระอัครมเหสีแห่งอาณาจักรอังวะระหว่าง ค.ศ. 1422–1425 พระโอรสของพระนางคือพระเจ้ามี่นละแง ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งอังวะเป็นเวลา 3 เดือนใน ค.ศ. 1425 ภายหลังการสวรรคตของพระสวามีพระองค์ที่ 2 พระเจ้าฝรั่งมังศรี พระสวามีองค์แรกคือพระเชษฐาของพระเจ้าฝรั่งมังศรี มังรายกะยอชวาซึ่งมีชื่อเสียงในช่วงสงครามสี่สิบปี

ประวัติ
-------

ซอมี่นละเป็นธิดาของพระเจ้าตราพระยาแห่งปะค่าน และเป็นพระเชษฐภคินีของพระเจ้าตราพระยาแห่งตองอูซึ่งปกครองตองอูในช่วง ค.ศ. 1440–1446 ในปี ค.ศ. 1406 พระนางได้อภิเษกสมรสกับเจ้าชายมังรายกะยอชวาในพิธีแต่งตั้งพระองค์เป็นพระมหาอุปราช โดยพระนางมีพระโอรส-ธิดากับมังรายกะยอชวาทั้งสิ้น 4 พระองค์ ต่อมาเมื่อมังรายกะยอชวาประชวรและสิ้นพระชนม์ระหว่างทำสงคราม พระนางได้กลายมาเป็นพระชายาของพระเจ้าฝรั่งมังศรี พระอนุชาของมังรายกะยอชวาซึ่งได้ขึ้นเป็นรัชทายาทผู้มีสิทธิ์โดยตรงสืบมา พระนางและพระเจ้าฝรั่งมังศรีมีพระโอรส-ธิดาอีก 3 พระองค์ ทำให้พระนางมีพระโอรส-ธิดารวมทั้งสิ้น 7 พระองค์

เมื่อพระเจ้าฝรั่งมังศรีองค์รัชทายาทได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง พระราชบิดาใน ค.ศ. 1422 ก็ได้สถาปนาพระองค์ขึ้นเป็นพระอัครมเหสี แต่พระนางเป็นได้แค่พระมเหสีเพียงในพระนามเท่านั้น เนื่องจากพระเจ้าฝรั่งมังศรีโปรดปรานพระมเหสีอีกพระองค์หนึ่งคือ พระนางชีนโบ่แม ทำให้พระนางซอมี่นละน้อยพระทัยออกจากพระราชวังและออกผนวชเป็นแม่ชี ได้รับฉายาทางธรรมว่า *ตานส้องชีนมิพะย่า* (တန်ဆောင်းရှင် မိဖုရား)

พระเจ้ามี่นละแง พระโอรสน้อยองค์ที่ห้าของพระนาง ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1425 หลังจากที่พระเจ้าฝรั่งมังศรี พระราชบิดาถูกลอบสังหารโดยมีพระนางชีนโบ่แมอยู่เบื้องหลัง สามเดือนต่อมา พระเจ้ามี่นละแง ยุวกษัตริย์ซึ่งมีพระชนมพรรษาเพียงแค่เจ็ดพรรษา ก็ถูกวางยาพิษโดยพระนางชีนโบ่แม เพื่อให้คนรักคือเจ้าฟ้ากะเล่เจ้ตองโญขึ้นครองบัลลังก์

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. 1 2 3 4  Hmannan Vol. 2 2003: 54
2. 1 2  Hmannan Vol. 2 2003: 84
3. ↑  Hmannan Vol. 2 2003: 53
4. ↑  Harvey 1925: 95
5. ↑  Hmannan Vol. 2 2003: 55
6. ↑  Hmannan Vol. 2 2003: 59
7. ↑  Harvey 1925: 96

บรรณานุกรม

* Harvey, G. E. (1925). *History of Burma: From the Earliest Times to 10 March 1824*. London: Frank Cass & Co. Ltd.
* Kala, U (1724). *Maha Yazawin* (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2006, 4th printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
* Royal Historical Commission of Burma (1832). *Hmannan Yazawin* (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2003 ed.). Yangon: Ministry of Information, Myanmar.
* Sandamala Linkara, Ashin (1931). *Rakhine Yazawinthit Kyan* (ภาษาพม่า). Vol. 1–2 (1997–1999 ed.). Yangon: Tetlan Sarpay.
* Sein Lwin Lay, Kahtika U (1968). *Mintaya Shwe Hti and Bayinnaung: Ketumadi Taungoo Yazawin* (ภาษาพม่า) (2006, 2nd printing ed.). Yangon: Yan Aung Sarpay.
**นายพิเชียร อำนาจวรประเสริฐ** พิธีกรรายการโทรทัศน์ และนักจัดรายการวิทยุ เป็นอดีตนายกองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2519

ประวัติ
-------

เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 เป็นบุตรของนายบ๋วยเลี้ยง และนางงิ้น แซ่อึ้ง จบการศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (2512-2517) โดยสอบได้เป็นที่ 1 ของประเทศในสายศิลป์ ปีการศึกษา 2516 จบการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิชาการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญาโทรัฐประศาสนศาสตร์ สาขาวิชาบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  เคยเป็นคนเดือนตุลามาก่อน จึงมีเพื่อนที่รู้จักมากมายที่เป็นคนเดือนตุลาเช่นเดียวกัน ทั้งฝ่ายรัฐบาล, ฝ่ายค้าน, และเอ็นจีโอ โดยตอนเรียนอยู่ปี 2 ได้รับเลือกให้เป็นอุปนายกองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (อมธ.) ฝ่ายนอก และได้เข้าไปเป็นกรรมการบริหารของศูนย์กลางประสานงานนิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (ศนท.) และเมื่อขึ้นปี 3 ได้ตัดสินใจเข้าลงแข่งขันและได้รับเลือกตั้งเป็นนายกองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ผลงานด้านสื่อ
-------------

เป็นผู้ดำเนินรายการวิทยุและโทรทัศน์ และเป็นกรรมการผู้จัดการบริษัท บางกอกมีเดีย เอเยนซี่ จำกัด ผลิตรายการสื่อขนาดเล็ก 

* รายการวิเคราะห์เศรษฐกิจทาง เนชั่นทีวี คือรายการ "ทิศทางเศรษฐกิจ" ประจำทุกวันหยุดนักขัตฤกษ์ เวลา 14:15 - 14:45 น. โดยจัดร่วมกับ บุลกิจ อำนาจวรประเสริฐ (เคยออกอากาศทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย (สทท.11))
* เคยจัดรายการวิทยุ "ข่าวเด่น ประเด็นร้อน" ประจำทุกเย็นวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 17.00 - 19.00 น. ทางคลื่นความคิด FM. 96.5 MHz ของ อสมท. โดยจัดร่วมกับ พัชระ สารพิมพา
* จัดรายการวิทยุ "2 มุมข่าว" ประจำวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 19.00 - 21.00 น. ทางคลื่นข่าว FM. 100.5 MHz ของ อสมท. โดยจัดร่วมกับ พัชระ สารพิมพา
* รายการโทรทัศน์ทาง ASTV ช่อง 5 สุวรรณภูมิ ชื่อรายการ "ข่าวร้อน เย็นนี้" เป็นประจำทุกวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 17.00 - 18.30 น.
* รายการ "โกปิ๊เตี่ยม" ทางสถานี TTV ช่อง MV2 เวลา 07.00 - 08.00 น. โดยเป็นพิธีกรในวันอาทิตย์
* งานด้านหนังสือพิมพ์ เคยเป็นคอลัมนิสต์ ทิศทางเศรษฐกิจ หนังสือพิมพ์ไทยไฟแนนเชียล สื่อธุรกิจ และข่าวหุ้น

คณะกรรมการจัดสรรคลื่นความถี่วิทยุและโทรทัศน์
--------------------------------------------

นายพิเชียร อำนาจวรประเสริฐ เคยเป็นผู้สมัคร กทช. (คณะกรรมการจัดสรรคลื่นความถี่วิทยุและโทรทัศน์) และได้รับคัดเลือกมาเป็นลำดับที่หนึ่ง ด้วยคะแนนถึง 151 คะแนน จากวุฒิสภา ก่อนที่คณะกรรมการชุดนี้จะถูกยกเลิกไปเนื่องจากเหตุรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550 และเป็นผู้ที่มีบทบาทเรียกร้องให้บรรจุพุทธศาสนาไว้เป็นศาสนาประจำชาติในรัฐธรรมนูญฉบับนี้ด้วย เสียจนต้องร้องไห้ออกมาในการประชุม

ปัจจุบันได้สมัครเป็นสมาชิกพรรคมัชฌิมาธิปไตย ลงสมัครรับเลือกตั้งในเขต 2 กรุงเทพมหานคร คู่กับ นางสาวสุภาภรณ์ แสงทอง อดีตนักแสดง กับ ดร.อายุทธ์ จิรชัยประวิตร นักวิชาการ ในการเลือกตั้งเมื่อปลายปี พ.ศ. 2550 แต่ไม่ได้รับเลือกทั้ง 3 คน

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2550 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""พิเชียร" ร่ำไห้เผยถูกกดดันหนัก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-30. สืบค้นเมื่อ 2007-07-12.
2. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ประจำปี ๒๕๕๐, เล่ม ๑๒๕ ตอนที่ ๒ ข หน้า ๒๗, ๗ มกราคม ๒๕๕๑
**บทความนี้มีอักษรพม่า** หากอุปกรณ์ของคุณไม่สามารถเรนเดอร์อักษรนี้ได้ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม, อักษรพิเศษ, กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่อักษรพม่า

**ตะละแม่ท้าว** (พม่า: တလမည်ဒေါ, ออกเสียง: [təlɑ̯ mìdɔ́]; หรือ တလမေဒေါ; ประมาณ 1368 – ประมาณ 1390) พระอัครมเหสีองค์แรกใน พระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์องค์ที่ 9 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี พระองค์เป็นพระขนิษฐาต่างพระมารดาของพระเจ้าราชาธิราชและเป็นพระราชธิดาของ พระยาอู่ กษัตริย์องค์ที่ 8 ที่ประสูติแต่ นางมหาจันทเทวี

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1383 ตะละแม่ท้าวหนีไปกับพระยาน้อย ใน ร่างกุ้ง และได้เข้าร่วมกับพระยาน้อยในการกบฏต่อพระราชบิดาซึ่งพระยาอู่ได้สวรรคตระหว่างเกิดกบฏ

ตะละแม่ท้าวขึ้นเป็นพระอัครมเหสีเมื่อพระยาน้อยได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าราชาธิราช โดยทั้งสองพระองค์มีพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวพระนามว่า พ่อลาวแก่นท้าว ต่อมาเมื่อพระเจ้าราชาธิราชได้สถาปนานางเม้ยมะนิกแม่ค้าขายดอกไม้ขึ้นเป็น พระนางปิยราชเทวี พระอัครมเหสี ทำให้ตะละแม่ท้าวเสียใจจนนำไปสู่การปลงพระชนม์ชีพพระองค์เอง

หลังจากการเสียชีวิตของตะละแม่ท้าว ใน ค.ศ. 1390 พระเจ้าราชาธิราชได้สั่งให้ประหารชีวิตพระโอรสของพระองค์ในปีเดียวกันกับที่พระมารดาของพระองค์ปลงพระชนม์ชีพ เพราะกลัวว่าพระโอรสจะหาทางแก้แค้นแทนพระมารดาเมื่ออายุมากขึ้น พ่อลาวแก่นท้าวได้มีการกล่าวคำสัตย์สาบานก่อนที่จะถูกประหารชีวิต คำสาบานที่ตามรบกวนพระทัยพระเจ้าราชาธิราชพระบิดาของพระองค์

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. ↑  Pan Hla 2005: 161
2. ↑  Harvey 1925: 114
3. ↑  Harvey 1925: 111–116
4. ↑  Htin Aung 1967: 88–93

บรรณานุกรม

* Harvey, G. E. (1925). *History of Burma: From the Earliest Times to 10 March 1824*. London: Frank Cass & Co. Ltd.
* Htin Aung, Maung (1967). *A History of Burma*. New York and London: Cambridge University Press.
* Kala, U (1724). *Maha Yazawin* (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2006, 4th printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
* Pan Hla, Nai (1968). *Razadarit Ayedawbon* (ภาษาพม่า) (8th printing, 2005 ed.). Yangon: Armanthit Sarpay.
* Royal Historical Commission of Burma (1832). *Hmannan Yazawin* (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2003 ed.). Yangon: Ministry of Information, Myanmar.
**ไมยราบไร้หนาม** หรือ **ไมยราบเลื้อย** หรือ **ไมยราบวัว** (อังกฤษ: Giant sensitive plant; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Mimosa diplotricha*) ไม้ล้มลุกกึ่งทอดเลื้อย อายุหลายปีในวงศ์ถั่ว (Fabaceae) ชนิดหนึ่ง

มีลำต้นสี่เหลี่ยม มีหนาม แหลมเป็นแง่งและขนสากปกคลุม ใบ เป็นใบประกอบแบบขนนก 2 ชั้น ยาวได้ถึง 22 เซนติเมตร ใบย่อยชั้นแรก 6-9 คู่ มีหนามแหลม ตลอดแผงก้านใบ ใบย่อยชั้นรอง 15-30 คู่ รูปขอบขนาน ดอก สีม่วงแดงแกมชมพู ออกเป็นช่อกลมที่ซอกใบ ขนาด 12-15 มิลลิเมตร มีดอกย่อยขนาดเล็กจำนวนมาก กลีบรองดอกรูประฆัง กลีบดอก เชื่อมกันที่ฐาน ปลายแยก 4 กลีบ รูปไข่ ปลายมน เกสรผู้ 8 อัน ก้านชูเกสร ยาว 6-7 มิลลิเมตร รังไข่รูปรีแบน ผล เป็นฝักแบน รูปขอบขนาน โค้งเล็กน้อย กว้าง 5 มิลลิเมตร ยาว 25-35 มิลลิเมตร ติดกันแน่น เป็นกระจุก ผิวมีหนาม ผลแก่สีน้ำตาลอ่อน มี 3-6 เมล็ด

มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาใต้ เป็นวัชพืชร้ายแรง พบทั่วไปตามที่รกร้างหรือที่เปิดโล่ง ที่ระดับความสูงได้ถึง 1,200 เมตร ออกดอกช่วงเดือน ตุลาคม-ธันวาคม

ไมยราบไร้หนาม มีประโยชน์ใช้เป็นปุ๋ยพืชสดและพืชคลุมดินได้ช่วยปรับปรุงคุณสมบัติทางเคมีของดิน เพิ่มอินทรียวัตถุในดิน เพิ่มสัดส่วนของช่องอากาศในดิน ทำให้ดินร่วนซุย และเพิ่มความสามารถในการอุ้มน้ำของดิน แต่ไม่เหมาะสมนำมาเป็นอาหารสัตว์หากไม่เข้าใจวิธีดำเนินการเนื่องจากมีสารไนเตรท-ไนโตรเจน สะสมอยู่ในลำต้นและใบในปริมาณสูงพอที่จะทำให้เกิดการเป็นพิษขึ้นได้ เมื่อสัตว์กินเข้าไปในปริมาณมาก โดยเฉพาะในช่วงต่อระหว่างฤดูแล้งกับฤดูฝน ภาวะอากาศที่เปลี่ยนแปลงด้านอุณหภูมิและความชื้น โดยเฉพาะสัตว์จำพวกโค-กระบือ หากกินเข้าไปจะเป็นพิษมากกว่าแพะและม้า นอกจากนี้ในต้นไมยราบไร้หนามยังมีสารไซยาไนด์เป็นส่วนประกอบ  

ไมยราบไร้หนาม สันนิษฐานว่าเป็นต้นเหตุของการตายของกระทิงจำนวนหลายตัวในอุทยานแห่งชาติกุยบุรีในช่วงต้นปี พ.ศ. 2557

อ้างอิง
-------

1. ↑  *ไมยราบเลื้อย*, หนังสือพรรณไม้สวนพฤกษศาสตร์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ เล่ม 7
2. ↑  "ไมยราบไร้หนาม - เรื่องน่ารู้". เดลินิวส์. 31 August 2013. สืบค้นเมื่อ 27 January 2014.
3. ↑  "ระวัง.....พิษจากไมยราบไร้หนาม". สถาบันสุขภาพสัตว์แห่งชาติ. 1 July 2013. สืบค้นเมื่อ 27 January 2014.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "แฉเหตุ'กระทิง'ตาย กินไมยราบไร้หนาม คพ.ตรวจพบสารหนู". ไทยรัฐ. 17 January 2017. สืบค้นเมื่อ 27 January 2014.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Mimosa diplotricha***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Mimosa diplotricha ที่วิกิสปีชีส์
**วัดบ่อ** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย มีชื่อภาษามอญว่า **เพี่ยบอ** (แปลว่า "วัดหวาย") ตั้งอยู่ใกล้กับท่าน้ำปากเกร็ด ในหมู่ที่ 2 บ้านบ่อ ตำบลปากเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก 

วัดบ่อสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2315 โดยชาวมอญชื่อนายสิ นางกง นางทอง และนางแพ ซึ่งมีการจารึกนามไว้ที่ซุ้มประตูวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2320 ในสมัยพระครูอมราธิบดี (ราชทินนามขณะนั้น) เป็นเจ้าอาวาสราว พ.ศ. 2435 ท่านได้พัฒนาซ่อมแซมเสนาสนะต่าง ๆ ของวัดบ่อ เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูกิตติวรานุวัตร (ประยูร ธมฺมวโร)

อาคารเสนาสนะของวัด คือ อุโบสถบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2500 ลักษณะทรงไทย 2 ชั้น หน้าบันจำหลักไม้เป็นรูปเทพทรงราชรถล้อมรอบด้วยลายไม้ ภายในอุโบสถมีพระประธาน สร้างสมัยกรุงศรีอยุธยา ก่ออิฐถือปูนปั้น หน้าตักกว้าง 1.5 เมตร นามว่า *หลวงพ่อใหญ่สมปรารถนา* นอกนั้นก็ยังมีพระพุทธรูปอีก 6 องค์ และเจดีย์ใหญ่อีก 1 องค์ กับเจดีย์เล็กเป็นบริวารอยู่ 4 องค์ ด้านหน้าพระอุโบสถ วัดมีหอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ วิหาร หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล โรงเรียนพระปริยัติธรรม ศาลาท่าน้ำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  องค์ บรรจุน. "ชุมชนมอญในประเทศไทย - มอญปากเกร็ด จ.นนทบุรี". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-06-23. สืบค้นเมื่อ 2020-08-19.
2. ↑  "วัดบ่อ". *คลังทรัพยากรการศึกษาแบบเปิด*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-27. สืบค้นเมื่อ 2020-08-19.
3. ↑  "พระสังฆราชฝ่ายรามัญองค์สุดท้าย".
4. ↑  "พระครูกิตติวรานุวัตร (ประยูร ธมฺมวโร)". *พระสังฆาธิการ*.
5. ↑  "วัดบ่อปากเกร็ด".
6. ↑  "วัดบ่อ ต.ปากเกร็ด อ.ปากเกร็ด นนทบุรี".
ระวังสับสนกับ ยางิว คิวเบ
**คิวเบ ยางิ** (ญี่ปุ่น: 八木 久兵衛やぎ きゅうべえ; โรมาจิ: *Yagi Kyūbē*, 21 เมษายน 1849 – 29 พฤศจิกายน 1923) เป็นนักการเมือง นักธุรกิจ นายธนาคาร สภาขุนนางญี่ปุ่น ในช่วงยุคเมจิถึงยุคไทโช

ชีวประวัติ
----------

ยางิดำเนินธุรกิจผลิตมิโซะและโชยุ ในปี 1884 เขาได้ดำรงตำแหน่งประธานโรงเบียร์เซนไดมิโซะ นอกจากนี้เขายังดำรงตำแหน่งประธานธนาคาร 77 ประธาน รองประธานสมาคมอุตสาหกรรมเขตการปกครองมิยางิ และสมาชิกสภาเมืองเซ็นได เขาทำงานอย่างหนักเพื่อป้องกันความล้มเหลวของพืชผล และมีส่วนร่วมในการส่งเสริมธุรกิจรถไฟเทศบาลเซ็นได

ในปี 1918 ยางิได้รับเลือกร่วมกันให้อยู่ในสภาขุนนางในฐานะผู้เสียภาษีรายใหญ่ในจังหวัดมิยางิ และดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 29 กันยายนของปีเดียวกัน ถึงวันที่ 29 สิงหาคม 1923 .

เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย
------------------

ครอบครัวยางิได้ลงทุน 700,000 เยนเพื่อพัฒนาภูเขายางิ ซึ่งยางิซื้อมาในยุคไทโชเพื่อเป็นสถานที่พักผ่อนของประชาชน และต่อมาได้บริจาคให้กับเมืองเซ็นได

อ้างอิง
-------

1. ↑  『大正人名辞典 第3版』991頁。
2. 1 2 3 4  衆議院、参議院 編 1960. sfn error: no target: CITEREF衆議院、参議院\_編1960 (help)
3. 1 2  竹内ほか 1994. sfn error: no target: CITEREF竹内ほか1994 (help)
4. 1 2  『宮城県百科事典』1047頁。
5. ↑  『官報』第1848号、大正7年9月30日。
6. ↑  『官報』第3326号、大正12年8月30日。
**บทความนี้มีอักษรพม่า** หากอุปกรณ์ของคุณไม่สามารถเรนเดอร์อักษรนี้ได้ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม, อักษรพิเศษ, กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่อักษรพม่า

ระวังสับสนกับ เจ้าลครอินทร์
**สมิงนครอินทร์** (พม่า: မဟာစော လဂွန်းအိန်, ออกเสียง: [məhà sɔ́ ləɡʊ́ɰ̃ ʔèɪ̯ɰ̃]; ? – ประมาณ มีนาคม 1413) หรือ **ละกู้นเอน** ตามพงศาวดารมอญขุนพลคนสำคัญของ พระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์องค์ที่ 9 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1380 ถึง ค.ศ. 1413 โดยมีความสามารถในการคุมทั้งกองทัพบกและกองทัพทัพเรือต้านทานการรุกรานจาก อาณาจักรอังวะ ของชาวพม่าจากตอนเหนือ ในช่วง สงครามสี่สิบปี

สมิงนครอินทร์เริ่มมีชื่อเสียงจากการโจมตีและยึดเรือของกองทัพอังวะได้ในสงครามครั้งแรกหลังจากเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นนายพลและชื่อเสียงของเขายังเลื่องลือไปถึงกองทัพอังวะด้วยความเคารพในฐานะที่สมิงนครอินทร์บัญชาการรบด้วยความกล้าหาญและองอาจ

สมิงนครอินทร์ถึงแก่กรรมระหว่างบัญชาการรบเมื่อประมาณเดือนมีนาคม ค.ศ. 1413 ทางกองทัพอังวะภายใต้การบัญชาการของ พระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง และองค์รัชทายาท มังรายกะยอชวา ได้ส่งศพของสมิงนครอินทร์กลับสู่ กรุงหงสาวดี โดยล่องลงมาตามแม่น้ำอิระวดีอย่างสมเกียรติ
**ตัวยึดกระดูกเชิงกราน**, **ตัวตรึงกระดูกเชิงกราน** หรือ **ตัวรัดกระดูกเชิงกราน** (อังกฤษ: pelvic binder) เป็นอุปกรณ์สำหรับการบีบรัดกระดูกเชิงกรานในผู้ที่มีการหักของกระดูกเชิงกรานโดยมีเป้าหมายเพื่อการหยุดเลือดref name="ATLS2018">*ATLS - Advanced Trauma Life Support - Student Course Manual* (10 ed.). American College of Surgeons. 2018. p. 96–97. ISBN 9780996826235.</ref>

การใช้งาน
---------

ตัวยึดกระดูกเชิงกรานใช้งานเพื่อลดการไหลของเลือดจากการแตกของกระดูกเชิงกราน และนำมาใช้ในกรณีผู้ป่วยที่แพทย์หรือหน่วยแพทย์ฉุกเฉินสงสัยว่ามีการหักของวงเชิงกราน (pelvic ring) เป็นส่วนใหญ่ ตัวยึดกระดูกเชิงกรานนั้นแนะนำให้ใช้ในกระดูกเชิงกรานหักแบบแยกกางออกเป็นสองส่วน (open book) และอาจไม่มีประโยชน์นักในรายที่เป็นการแตกของกระดูกเชิงกรานชนิดบีบอัดจากด้านข้าง (lateral compression)

หน่วยแพทย์ฉุกเฉินสามารถใส่ตัวยึดกระดูกเชิงกรานก่ินการขนย้ายผู้ป่วยมาถึงโรงพยาบาล หรือโดยแพทย์กับพยาบาลเมื่อมาถึงแผนกฉุกเฉินแล้ว ตัวยึดกระดูกเชิงกรานมีไว้ใช้ในระยะสั้น ไม่ควรค้างไว้ในระยะยาว

อาการแทรกซ้อน
-------------

อาการแทรกซ้อนหรือผลข้างเคียงที่ไม่พึงประสงค์จากการใส่ตัวยึดกระดูกเชิงกราน อาจรวมถึงแผลเปื่อยบนผิวหนังหากคาไว้นาน จากวรรณกรรมที่ตีพิมพ์ในปี 2016 พบว่าราว 50% ของผู้ป่วยถูกใส่ตัวรัดกระดูกเชิงกรานอย่างไม่ถูกต้ิง

เทคนิกวิธี
----------

ตัวยึดกระดูกเชิงกรานควรจะใส่เหนือต่อกระดูกฟีเมอร์ตอนบน กล่าวคือแนะนำให้ใส่ที่ระดับเกรเทอร์โทรคันเทอร์ โดยการใส่จะทำให้ได้ท่าทางที่ดีที่สุดในการลดการแยกออกของพิวบิกซิมฟัยสิส ซีทีสแกนสามารถนำมาใช้เพื่อตรวจสอบว่าใส่ตัวยึดกระดูกเชิงกรานถูกต้องหรือไม่ นอกจากนี้ ผ้าปูที่นอน ยังอาจนำมาใช้ประกอบเป็นตัวยึดหระดูกเชิงกรานได้เช่นกัน

ตัวยึดกระดูกเชิงกรานจะช่วยกดโครงสร้างของกระดูกเชิงกราน ซึ่งกระตุ้นให้เลือดที่ค้างอยู่ภายในโพรงช่องเชิงกราน (pelvic cavity) เกิดการแข็งตัว จึงช่วยลดเลือดไหลออกเพิ่มได้ It also stabilises the pelvis.

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Naseem H, Nesbitt PD, Sprott DC, Clayson A (February 2018). "An assessment of pelvic binder placement at a UK major trauma centre". *Annals of the Royal College of Surgeons of England*. **100** (2): 101–105. doi:10.1308/rcsann.2017.0159. PMC 5838689. PMID 29022794.
2. 1 2  Walls R, Hockberger R, Gausche-Hill M (2017). *Rosen's Emergency Medicine - Concepts and Clinical Practice E-Book* (ภาษาอังกฤษ). Elsevier Health Sciences. p. 577, 588. ISBN 978-0-323-39016-3.
3. 1 2 3 4
4. ↑  Vaidya R, Roth M, Zarling B, Zhang S, Walsh C, Macsuga J, Swartz J (November 2016). "Application of Circumferential Compression Device (Binder) in Pelvic Injuries: Room for Improvement". *The Western Journal of Emergency Medicine*. **17** (6): 766–774. doi:10.5811/westjem.2016.7.30057. PMC 5102606. PMID 27833687.
5. ↑  Bonner TJ, Eardley WG, Newell N, Masouros S, Matthews JJ, Gibb I, Clasper JC (November 2011). "Accurate placement of a pelvic binder improves reduction of unstable fractures of the pelvic ring". *The Journal of Bone and Joint Surgery. British Volume*. **93** (11): 1524–8. doi:10.1302/0301-620X.93B11.27023. PMID 22058306.
6. ↑  White CE, Hsu JR, Holcomb JB (October 2009). "Haemodynamically unstable pelvic fractures". *Injury*. **40** (10): 1023–30. doi:10.1016/j.injury.2008.11.023. PMID 19371871.
**เสน่ห์ เชาว์สุรินทร์** (26 มกราคม พ.ศ. 2495 – ) เป็นนักฟันดาบสากลชาวไทย ผู้ซึ่งเข้าแข่งขันทั้งประเภทบุคคลและประเภททีม ในรายการเอเป้ที่โอลิมปิกฤดูร้อน 1976 และเคยดำรงตำแหน่งที่ปรึกษา 11 ของบริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน)

ประวัติ
-------

เสน่ห์ เชาว์สุรินทร์ ได้เข้าแข่งขันฟันดาบสากลเอเป้ทั้งในประเภทบุคคลและประเภททีม ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ร่วมกับนักฟันดาบสากลทีมชาติไทย ซึ่งได้แก่ ทวีวัฒน์ หุราพันธ์ และ สุทธิพงษ์ สันติเทวกุล

ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2550 เสน่ห์ เชาว์สุรินทร์ ซึ่งดำรงตำแหน่งรองกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ (สายงานอำนวยการ) ได้เป็นหนึ่งในผู้ทำการสมัครชิงตำแหน่งกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) โดยทางเว็บไซต์*สยามธุรกิจ* กล่าวถึงเขาว่า เป็นผู้มีความใจเย็น สุขุมรอบคอม มีวิสัยทัศน์ รวมถึงเป็นนายกสโมสรการท่าอากาศยานแห่งประเทศไทยมา 2 สมัย

ส่วนในปี พ.ศ. 2552 เสน่ห์ เชาว์สุรินทร์ ได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าคณะทำงานในการศึกษาแนวทางการฟื้นฟูให้แก่ท่าอากาศยานไทย เนื่องจากความไม่สงบทางการเมือง และเดือนตุลาคม ของปีเดียวกันนี้ เขาได้มีส่วนต่อการวางแผนดำเนินงานในส่วนภูมิภาคให้แก่บริษัท ใน พ.ศ. 2553 เสน่ห์ เชาว์สุรินทร์ ได้ทำหน้าที่เป็นตัวแทนจากท่าอากาศยานไทย โดยเป็นประธานในการพิจารณาเจรจาต่อยูเอชกรุ๊ป เพื่อขอปรับแก้สัญญาว่าจ้าง ที่ซึ่งเขาได้ลาออกจากตำแหน่งกรรมการโรงแรมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

เสน่ห์ เชาว์สุรินทร์ เกษียณอายุราชการใน พ.ศ. 2555 โดยมีงาน​เลี้ยง​เกษียณอายุราช​การ​ที่จังหวัดเชียงใหม่ ตำแหน่งสุดท้ายที่เขาดำรงก่อนเกษียณคือ ที่ปรึกษาระดับ 11 ซึ่งมี ม.ล.ปนัดดา ดิศกุล ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่เป็นประธาน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "Sneh Chousurin Olympic Results". *sports-reference.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-09-10. สืบค้นเมื่อ 2011-04-16.
2. 1 2  แลหลัง 3 ครั้งแรกในกีฬาโอลิมปิก เกมส์ (ปี 2519) ของฟันดาบไทย
3. ↑  "เจ้าพระยา". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2021-10-09.
4. ↑  บันทึกนักสู้ไทยในโอลิมปิก ตอนที่ 8[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  "ประวัติกีฬาโอลิมปิก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-08-12. สืบค้นเมื่อ 2012-09-03.
6. ↑  10 ยอดฝีมือชิงเจ้าพ่อทอท.คนในเชียร์'เสน่ห์'สุดใจขาด
7. ↑  ทอท.เร่งฟื้นฟูภาพลักษณ์หลังเหตุการณ์ความไม่สงบทางการเมือง[*ลิงก์เสีย*]
8. ↑  ครบรอบ 11 ปีสนามบินเชียงราย/ลุ้นเชื่อมเชียงรุ่ง-คุนหมิง[*ลิงก์เสีย*]
9. ↑  บีบรื้อสัญญา-ลดค่าจ้าง'โนโวเทลสุวรรณภูมิ'[*ลิงก์เสีย*]
10. ↑  "ทอท.โยนบอร์ดรทส.ชี้ขาดเลิกสัญญายูเอชฯ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-12-28. สืบค้นเมื่อ 2012-09-03.
11. ↑  เลขที่ ๑ ซอยปลื้มมณี: เลี้ยงเกษียณ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* กีฬาและสถิติ - Welcome to Olympic Committee Of Thailand เก็บถาวร 2012-09-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* คาดเที่ยวบินตปท.สู่เชียงใหม่กลับมาคึกคักช่วงไฮซีซั่น เก็บถาวร 2013-05-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ภาพนักดาบไทยที่อิหร่านเมื่อ 35 ปีมาแล้ว
* คณะผู้บริหาร ทอท.[*ลิงก์เสีย*]
**บทความนี้มีอักษรพม่า** หากอุปกรณ์ของคุณไม่สามารถเรนเดอร์อักษรนี้ได้ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม, อักษรพิเศษ, กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่อักษรพม่า

**แม่นางสร้อยดาว** (มอญ: မေဏင်သောဲဍာ; พม่า: မေနှင်းသွယ်တာ, เสียงอ่านภาษาพม่า: [mè n̥ɪ́ɴ θwɛ̀dà] *เหม่นิงเสว่ด่า*; หรือ "မည်နှင်းသွယ်ဒါ", "Mi Hnin Thwe-Da") ในวรรณคดีเรื่อง "ราชาธิราช" เรียกว่า**นางเทพสุดาสร้อยดาว** ส่วนคำให้การชาวกรุงเก่าเรียก**นางสุวรรณเทวี** เป็นพระราชธิดาของพ่อขุนรามคำแหงมหาราชแห่งกรุงสุโขทัย ต่อมาได้เป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้าฟ้ารั่ว ปฐมกษัตริย์แห่งเมืองเมาะตมะ

ในระหว่างที่พระเจ้าฟ้ารั่ว (พระนามเดิม *มะกะโท*) รับราชการเป็นขุนวังที่สุโขทัย พระองค์ได้พาแม่นางเทพสุดาสร้อยดาวหนีออกจากสุโขทัยไปยังเมาะตะมะ เมื่อมะกะโทสามารถสังหารอลิมามาง เจ้าเมืองเมาะตะ พร้อมกับสถาปนาตนเป็นพระเจ้าฟ้ารั่ว ได้ตั้งนางเทพสุดาสร้อยดาวขึ้นเป็นพระอัครมเหสี และได้ประกาศอิรภาพจากอาณาจักรพุกามของชาวพม่า โดยได้รับการสนับสนุนจากพ่อขุนรามคำแหง การปฏิวัติประสบความสำเร็จ พระเจ้าฟ้ารั่วสามารถรวบรวมดินแดนของผู้ที่พูดภาษามอญและตั้งเป็นอาณาจักรหงสาวดี เมื่อประมาณ พ.ศ. 1830

พระเจ้าฟ้ารั่วและแม่นางสร้อยดาวมีพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวคือแม่นางสินทยา ซึ่งต่อมาได้อภิเษกสมรสกับพระเจ้าตราพระยาแห่งหงสาวดี

พงศาวลี
-------

| พงศาวลีของแม่นางเทพสุดาสร้อยดาว |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 4. พ่อขุนศรีอินทราทิตย์ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 2. พ่อขุนรามคำแหงมหาราช |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 5. นางเสือง |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 1. **แม่นางเทพสุดาสร้อยดาว** |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. ↑  *ราชาธิราช*, หน้า 21
2. ↑  คำให้การชาวกรุงเก่า, *พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) และเอกสารอื่น*. นนทบุรี : ศรีปัญญา, 2553, หน้า 475
3. ↑  *ราชาธิราช*, หน้า 22
4. ↑  Pan Hla 2005: 24–25
5. ↑  Pan Hla 2005: 33–34
6. ↑  *ราชาธิราช*, หน้า 38

บรรณานุกรม

* เจ้าพระยาพระคลัง (หน). *วรรณกรรมสมัยรัตนโกสินทร์ หมวดบันเทิงคดี เรื่อง **ราชาธิราช***. กรุงเทพฯ : สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์, 2546. 500 หน้า. หน้า 21-38.
* Pan Hla, Nai (1968). *Razadarit Ayedawbon* (ภาษาพม่า) (8th printing, 2005 ed.). Yangon: Armanthit Sarpay.
**วัดป่าเลไลยก์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านแหลมเหนือ ตำบลบางตะไนย์ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

วัดป่าเลไลยก์เป็นวัดที่สร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย เป็นวัดที่มีความเจริญมากและมีพระพุทธบาทประดิษฐานอยู่ในมณฑป เมื่อสร้างวัดบริเวณใกล้เคียงยังคงเป็นป่า จึงเรียกว่า **วัดป่า** และน่าจะเป็นวัดของพระสงฆ์ฝ่ายวิปัสสนาธุระ คลองที่เข้าถึงวัดเดิมเรียกว่า "คลองคูวัด" เมื่อเกิดสงครามพม่าเข้ายึดเมืองนนทบุรีและปากเกร็ดจึงกลายเป็นวัดร้าง เมื่อมีผู้คนมาตั้งชุมชนในสมัยธนบุรีและรัตนโกสินทร์ตอนต้นจึงมีพระสงฆ์มาจำพรรษาอยู่ จากทำเนียบสงฆ์ใน พ.ศ. 2448 ยังปรากฏชื่อวัดป่า มีพระอ่อนเป็นเจ้าอาวาส ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านซึ่งมีวัดอินทารามเป็นวัดใหญ่ในชุมชน แต่คงมีชาวบ้านอยู่ใกล้วัดป่าจำนวนน้อย ขาดการอุปถัมภ์ จึงกลายเป็นวัดร้างอีกครั้ง

ต่อมาเมื่อราว พ.ศ. 2526–2527 หลวงพ่อสร้อย ธมฺมรโส ได้นำคณะลูกศิษย์และชาวบ้านแหลมเหนือช่วยกันบูรณปฏิสังขรณ์จากวัดร้าง และได้ตั้งเป็นวัดที่มีพระสงฆ์จำพรรษาอีกครั้งเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 จนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2539 มีอาคารเสนาสนะประกอบไปด้วยอุโบสถ หอสวดมนต์ และกุฏิสงฆ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดป่าเลไลยก์". คลังทรัพยากรการศึกษาแบบเปิด.
2. ↑  "วัดป่าเลไลยก์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.[*ลิงก์เสีย*]
**สัตว์ประหลาดทะเลสาบ** (อังกฤษ: lake monster) เป็นสัตว์ประหลาดที่ปรากฏในแหล่งน้ำจืดต่าง ๆ ทั่วโลก เช่น หนอง, บึง, ทะเลสาบ, แม่น้ำ ตามคติชนวิทยาของแต่ละชนชาติ โดยที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ สัตว์ประหลาดล็อกเนสส์ หรือเนสซี ในทะเลสาบเนสส์ ของสกอตแลนด์ อย่างไรก็ดีสัตว์ประหลาดทะเลสาบมักมีความเกี่ยวข้องกับสัตว์ประหลาดทะเล 

มีคำอธิบายในเชิงเหตุผลโดย เบน เรดฟอร์ด และโจ นิกเกิล นักสัตว์ประหลาดวิทยาว่า การที่พบเห็นสิ่งที่ทำให้เข้าใจว่าเป็นสัตว์ประหลาดทะเลสาบ เป็นการมองเห็นหรือตีความภาพผิดพลาดไป อาจจะเป็น นาก หรือวัตถุอย่างอื่นในน้ำ หรือตามคำอธิบายของนักวิทยาศาสตร์แห่งคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อธิบายว่าเป็นเพียงคลื่นนิ่งที่ปรากฏขึ้นบนผิวน้ำ

นักธรรมชาติวิทยาและนักเขียนชาวสวีเดน เบนจต์ สโตเกรน อธิบายในปี ค.ศ. 1980 ว่า ความเชื่อเรื่องสัตว์ประหลาดทะเลสาบมีการเปลี่ยนแปลงไปตามช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ รายงานที่เก่าเก่ามักรายงานถึงการปรากฏตัวของเคลพี ปิศาจที่คล้ายม้า แต่รายงานที่ทันสมัยกว่ามักปรากฏว่าเป็น สัตว์เลื้อยคลานหรือไดโนเสาร์หรือหมึกยักษ์ และสโตเกรนสรุปว่าเคลพีได้กลายเป็นทะเลสาบสัตว์ประหลาดที่มีรูปลักษณ์คล้ายสัตว์เลื้อยคลานนับตั้งแต่มีการค้นพบไดโนเสาร์ ทั้งในวัฒนธรรมร่วมสมัยในเชิงวิทยาศาสตร์และวรรณกรรม

อย่างไรก็ตาม ทะเลสาบหลายแห่งที่เป็นที่พบสัตว์ประหลาดทะเลสาบ ได้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญ สร้างเงินให้กับชุมชนได้เป็นจำนวนมาก เช่น ทะเลสาบล็อกเนสส์, ทะเลสาบโอคานากัน ในแคนาดา, ทะเลสาบคานาส ในเขตปกครองตนเองซินเจียง ของจีน หรือป่าคำชะโนด หรือบึงโขงหลง ของไทย

ตัวอย่างสัตว์ประหลาดทะเลสาบ
---------------------------


|  |  |
| --- | --- |
| * สัตว์ประหลาดล็อกเนสส์, ทะเลสาบเนสส์, สกอตแลนด์
* โอโกโปโก, ทะเลสาบโอคานากัน, แคนาดา
* เชสซี, อ่าวเชสปิก, สหรัฐอเมริกา
* แชมป์, ทะเลสาบแชมเพลน, สหรัฐอเมริกา
 | * แคดโบโรซอรัส, อ่าวแคดโบโร, แคนาดา
* สัตว์ประหลาดทะเลสาบเทียนฉือ, ทะเลสาบเทียนฉือ, จีน
* โมแกเล-อึมแบมเบ, แม่น้ำคองโก, ใจกลางทวีปแอฟริกา
* พญานาค, แม่น้ำโขง, บึงโขงหลง, ไทย

  |

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sue Hamilton, *Monsters*, page 24 (ABDO Publishing Company, 2007). ISBN 978-1-59928-771-3
2. ↑  Radford, Ben; Nickell, Joe (May 2006). *Lake Monster Mysteries: Investigating the World's Most Elusive Creatures*. University Press of Kentucky. ASIN B0078XFQKQ.
3. ↑  Grabianowski, Ed (August 12, 2011). "Paranormal Investigator Joe Nickell Reveals the Truth Behind Modern Cryptozoological Myths". *io9*.
4. 1 2  "มอง "พญานาคเล่นน้ำ" ที่บึงโขงหลงในมุมนักวิทยาศาสตร์". *ผู้จัดการออนไลน์*. 2011-08-30. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-04-05. สืบค้นเมื่อ 2017-06-06.
5. ↑  "The Mysterious Loch Ness: Is There Really A Monster In The Loch?". *Scotland Welcomes You*. 2017-03-03. สืบค้นเมื่อ 2017-06-06.
6. ↑  "คานาสือ". *โอเชี่ยนสไมล์ทัวร์ดอตคอม*.
**กระต่ายขูดมะพร้าว** เป็นเครื่องมือสำหรับขูดมะพร้าวที่ยังไม่ได้กะเทาะเปลือกออก เดิมทีการขูดเนื้อมะพร้าวคั้นกะทิ จะใช้ช้อนทำจากกะลามะพร้าวขูดให้เป็นฝอย ต่อมาทำเป็นฟันซี่โดยรอบ บางแห่งใช้ซีกไม้ไผ่บากรอยเป็นซี่สำหรับขูดมะพร้าว จนกระทั่งเมื่อมีการใช้เหล็กมาทำของใช้ในครัวเรือน จึงได้ตีเหล็กแผ่นบาง ๆ ตัดรูปโค้งมน ใช้ตะไบถู ทำซี่ละเอียดปลายเหล็กคมเรียกว่า "ฟันกระต่าย" นำส่วนเหล็กขูดฟันกระต่ายนี้ไปประกบหรือเข้าเดือยกับรูปตัวสัตว์ที่เตรียมไว้จนเป็นกระต่ายขูดมะพร้าว

ศัพทมูล
-------

การเรียกชื่อ "กระต่ายขูดมะพร้าว" อาจเนื่องมาจาก ฟันที่ใช้ขูดเนื้อมะพร้าวมีลักษณะเป็นซี่ยาวเหมือนฟันกระต่าย ประกอบกับการทำโครงไม้ซึ่งใช้เสียบฟันขูดและนั่งเวลาขูดมะพร้าว มักทำเป็นตัวกระต่ายมากกว่าสัตว์ประเภทอื่น แม้ว่าจะมีการประดิดประดอยโครงไม้เป็นตัวแมว สุนัข และนก เป็นต้น

นอกจากคำว่า "กระต่ายขูดมะพร้าว" ยังมีคำอื่นอีก เช่น คำว่า "เหล็กขูด" ที่พูดกันมากในภาคใต้ของประเทศไทย และคำว่า "แมว" ที่พูดกันมากในภาคเหนือของประเทศไทย เป็นต้น โดยเมื่อดูความนิยมใช้คำศัพท์เมื่อคิดเป็นร้อยละ ยกเว้นคำว่า "กระต่ายขูดมะพร้าว" ที่นิยมกันมาก ยังมีคำว่า "เหล็กขูด" คิดเป็นร้อยละ 15.64 รองลงมา และนิยมพูดกันมากกว่า 2 คำศัพท์ คิดเป็นร้อยละ 8.96

ลักษณะ
------

ลักษณะของกระต่ายขูดมะพร้าว มักทำเป็นรูปสัตว์ชนิดต่าง ๆ เช่น แมว สุนัข นก หนู สิงห์ เต่า และตะกวด แต่ชาวบ้านก็ยังเรียกว่า กระต่ายขูดมะพร้าวอยู่ดี ส่วนลำตัวทำมาจากไม้เนื้อแข็งรูปสัตว์ชนิดต่าง ๆ ส่วนหัวเหมือนรูปกระต่าย หรือส่วนเหล็กขูดฟันกระต่ายนี้ไปประกบหรือเข้าเดือยกับรูปตัวสัตว์ที่เตรียมไว้ มีขากระต่าย 4 ขา หรือ 2 ขา

อ้างอิง
-------

1. ↑  กระต่ายขูดมะพร้าว[*ลิงก์เสีย*]. 30 พฤศจิกายน 2542. ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม
2. ↑  กระต่ายขูดมะพร้าว[*ลิงก์เสีย*]. โครงการภูมิศาสตร์ภาษาของประเทศไทยบนระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
3. ↑  กระต่ายขูดมะพร้าว[*ลิงก์เสีย*]. 12 พฤศจิกายน 2555. ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม
**สุพันธุ์ มงคลสุธี** เป็นนักธุรกิจ และนักการเมืองชาวไทย ตำแหน่งรองหัวหน้าพรรค และประธานคณะกรรมการด้านเศรษฐกิจของพรรคไทยสร้างไทย อดีตประธานสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย

ประวัติ
-------

สุพันธุ์ มงคลสุธี เกิดเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2501 บุตรนายเกรียง และ นางสุชาดา เข้ารับการศึกษา ปริญญาตรี วิทยาการจัดการบัณฑิต (วิทยาการจัดการ) มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และจบการศึกษาสูงสุด ปริญญาโท บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต City University of Seattle, สหรัฐอเมริกาและ ปริญญาโท คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขารัฐประศาสนศาสตร์​

วุฒิการศึกษาที่ได้รับ
---------------------

* ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ปีที่สำเร็จการศึกษา 2546
* รัฐประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปีที่สำเร็จการศึกษา 2543
* บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยซิตี้ประเทศสหรัฐอเมริกา ปีที่สำเร็จการศึกษา 2540
* วิทยาการจัดการบัณฑิต มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ปีที่สำเร็จการศึกษา 2533

สุพันธ์เป็นผู้ปลุกปั้น SMEs โดยเริ่มจากร้านเครื่องเขียนเล็กๆ ของครอบครัว นำสิ่งที่ตนเองถนัดพัฒนาต่อยอดธุรกิจกล้าที่จะเริ่มนำคอมพิวเตอร์เข้ามาทดลองใช้เป็นเจ้าแรกๆ อยู่ในวงการคอมพิวเตอร์มายาวนานกว่า 30 ปี จนวันนี้ธุรกิจประสบความสำเร็จสร้างบริษัทเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์หลายบริษัท

ได้รับเลือกเป็นประธานสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย 3 สมัย มีผลงานในระหว่างดำรงตำแหน่ง อาทิการผลักดันให้ธุรกิจขนาดเล็ก และขนาดกลางเป็นวาระแห่งชาติการจัดทำโครงการรับรองสินค้า (Made in Thailand) ก่อตั้งสถาบันเกษตรเพื่ออุตสาหกรรมในช่วงวิกฤต โควิด-19 จัดตั้งกองทุนระดมทุนจัดหาวัคซีนทางเลือก และโรงพยาบาลสนามร่วมกับสภาอุตสาหกรรมจังหวัดสมุทรสาคร วันนี้ อาสามาเป็น "มิสเตอร์ SMEs" มาแก้หนี้ และแก้ปัญหาปากท้องให้กับพี่น้องประชาชนคนตัวเล็กให้พ้นวิกฤตเศรษฐกิจร่วมกับพรรคไทยสร้างไทย

ตำแหน่ง
-------

สุพันธุ์ มงคลสุธี
* รองหัวหน้าพรรค และประธานคณะกรรมการด้านเศรษฐกิจ พรรคไทยสร้างไทย
* ประธานกิตติมศักดิ์สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (ส.อ.ท.)
* ประธานกรรมการส่งเสริมกิจการโรงเรียนนายร้อยตำรวจ
* กรรมการบริหารสถาบันคลังสมองของชาติ
* กรรมการสภาการศึกษาโรงเรียนนายร้อยตำรวจ
* กรรมการสภามหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต
* ประธานกรรมการบริษัท ซินเน็ค (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน)
* กรรมการบริษัท พลัส เทค อินโนเวชั่น จำกัด (มหาชน)
* กรรมการโรงเรียนสถานศึกษานานาชาติ(ISB)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัติ สุพันธุ์ มงคลสุธี[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Website: www.Supant.in.th เก็บถาวร 2023-02-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Facebook: สุพันธุ์ มงคลสุธี
* Line: @supant
* Tiktok : supantmongkolsuthree
* Youtube : สุพันธุ์ มงคลสุธี Supant Mongkolsuthree
* Twitter: สุพันธุ์ มงคลสุธี
**โอเยซ** หรือ **โอเย** (อังกฤษ: oyez) เป็นคำอุทานที่จะร้องขึ้นสามครั้งตามประเพณี เมื่อเปิดศาลในสหรัฐอเมริกา และหลาย ๆ ประเทศทางยุโรป

ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 18 ในศาลอังกฤษไม่จำต้องใช้ภาษาอังกฤษในกระบวนพิจารณา แต่จะใช้ภาษาฝรั่งเศสทางกฎหมายแทนก็ได้ และภาษาฝรั่งเศสทางกฎหมายนี้เป็นรูปแบบหนึ่งของภาษาฝรั่งเศสที่ค่อย ๆ พัฒนาหลังจากเหตุการณ์ชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออังกฤษ ที่ยังผลให้ ภาษาแองโกล-นอร์มันได้เป็นภาษาชั้นสูงในประเทศอังกฤษไป

คำว่า "โอเยซ" มีรากมาแต่คำภาษาแองโกล-นอร์มันว่า "โอเยซ" (oyez) อันเป็นพหูพจน์ของคำเชิงสั่งว่า "โอเยอร์" (oyer) ซึ่งมาจากคำภาษาฝรั่งเศส "อูยีร์" (ouïr) หมายความว่า "ไต่สวน" (hear) เพราะฉะนั้น "โอเยซ" จึงหมายความว่า "จะไต่สวนเจ้า" (hear ye) และเดิมใช้เป็นคำตวาดให้หุบปากหรือเรียกความสนใจ การใช้เช่นนี้เป็นเรื่องปรกติสามัญมากสำหรับบริเตนในมัชฌิมยุค

ปัจจุบัน คำ "โอเยซ" ยังใช้อยู่ในศาลสูงสุดแห่งสหรัฐอเมริกา โดยเมื่อเริ่มกระบวนพิจารณาแต่ละคราว จ่าศาล (marshal of the Court หรือ Court Crier) จะร้อง "โอเยซ! โอเยซ! โอเยซ! บรรดาผู้มีกิจธุระในศาลสูงสุดแห่งสหรัฐอเมริกาอันทรงเกียรตินี้ จงเข้ามาใกล้ และจงมนสิการ ด้วยว่าบัดนี้ศาลจะนั่งพิจารณาแล้ว พระผู้เป็นเจ้าโปรดปกปักสหรัฐและศาลอันทรงเกียรตินี้ด้วยเทอญ" ("Oyez! Oyez! Oyez! All persons having business before the Honorable, the Supreme Court of the United States, are admonished to draw near and give their attention, for the Court is now sitting. God save the United States and this Honorable Court!") แล้วศาลจะตบโต๊ะครั้งหนึ่ง

นอกจากในศาลสูงสุดแห่งสหรัฐอเมริกาแล้ว ศาลอื่น ๆ ระดับสหรัฐก็ใช้ถ้อยคำดุจเดียวกัน เช่น ศาลอุทธรณ์ภาคเจ็ดแห่งสหรัฐ (United States Court of Appeals for the Seventh Circuit) รวมถึงศาลทั้งหลายในรัฐเวอร์จิเนีย

คำอุทาน "โอเยซ" นี้ โฆษกเมือง (town crier) ยังใช้ร้องเพื่อเรียกความสนใจของชาวเมืองเมื่อป่าวประกาศเนื้อความต่าง ๆ ด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Oyez". *Dictionary.com* (ภาษาอังกฤษ). 2011. สืบค้นเมื่อ July 12, 2011.
2. ↑  "Court Terms & Traditions, PBS". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-26. สืบค้นเมื่อ 2011-07-12.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เสียงจ่าศาลร้อง "โอเยซ! โอเยซ! โอเยซ!"
* เสียงเจ้าพนักงานศาลในอเมริกาเหนือร้อง "โอเยซ! โอเยซ! โอเยซ!"
**วัดเจดีย์แม่ครัว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่แฝกใหม่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่

ที่ตั้งวัดและหมู่บ้านนั้นแต่เดิมเป็นป่าลึกไม่มีผู้คนอาศัยอยู่มีประชาชนอาศัย อยู่บริเวณแม่น้ำปิงห่างจากวัดเจดีย์แม่ครัวไปทางทิศตะวันตกประมาณ 3 กิโลเมตร ต่อมาได้มีผู้คนเข้ามาบุกเบิกป่าเป็นที่อยู่อาศัยและที่ทํากิน และได้พบซากสิ่งของต่าง ๆ เช่น ฐานวิหาร และองค์เจดีย์เป็นต้น เป็นที่ธรณีสงฆ์ในปัจจุบัน ห่างจากวัดไปทางทิศตะวันออกประมาณ 500 เมตร ต่อมามีการขุดฐานเจดีย์ ได้พบพระพุทธรูปและพระเครื่องต่าง ๆ จํานวนมาก (ได้หายไประหว่างปฏิสังขรณ์) ชาวบ้านได้ช่วยกัน บูรณะปฏิสังขรณ์องค์เจดีย์ และได้สร้างกุฏิ และศาลาบําเพ็ญบุญ โดยได้นิมนต์พระมาจําพรรษาเมื่อ พ.ศ. 2477 โดยเรียกชื่อวัดว่า **วัดตึงงาม** ตามชื่อของต้นไม้ต้นหนึ่ง ซึ่งมีลําต้นและกิ่งก้านสาขา ตลอดถึงใบขึ้นอย่างเป็้นระเบียบ แต่ภายหลังต้นตึงต้นนั้นก็ตายไป รอบวัดยังพบก้อนอิฐดินเผาขนาดใหญ่ก่อเป็นรูปคล้ายโกฏิอัฐิเรียกว่า "กู่เบี้ย"

เหตุที่ชื่อว่า "วัดเจดีย์แม่ครัว" เพราะเป็นสถานที่พักของแม่ครัวที่ทําอาหารเลี้ยงผู้ที่มาขุดคลองในสมัยนั้นซึ่งห่างจากองค์เจดีย์มาทางทิศตะวันตก 200 เมตร ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2491 ชาวบ้านเห็นว่าที่ตั้งของวัดเดิมนั้น การเดินทางไปทําบุญลําบาก จึงได้ย้ายวัดมาสร้างในที่ดินของสหกรณ์ซึ่งอยู่ติดกับเขตทางหลวง ย้ายมาทางทิศตะวันตก 500 เมตร มีการรื้อสิ่งก่อสร้างมาสร้างวัดใหม่ และคงค้างแต่องค์เจดีย์ไว้ ซึ่งเป็นที่ธรณีสงฆ์ในปัจจุบัน

วัดเจดีย์แม่ครัวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2477 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2552

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเจดีย์แม่ครัว". คลังทรัพยากรการศึกษาแบบเปิด.
2. ↑  "วัดเจดีย์แม่ครัว". จดหมายเหตุมหาวิทยาลัยแม่โจ้.
3. ↑  "วัดเจดีย์แม่ครัว". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**สปริงบ็อก** (อังกฤษ: Springbok; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Antidorcas marsupialis*) สัตว์กีบคู่ชนิดหนึ่ง จำพวกแอนทิโลป จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Antidorcas* ที่ยังดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบันเพราะชนิดอื่น ๆ สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว

ศัพทมูลวิทยา
------------

คำว่า "สปริงบ็อก" มาจากภาษาแอฟริคานส์และภาษาดัตช์คำว่า "สปริง" หมายถึง "กระโดด" และ "บ็อก" หมายถึง "แอนทิโลปตัวผู้" หรือ "แพะ"
ส่วนชื่อวิทยาศาสตร์ *marsupialis* มาจากภาษาละตินคำว่า "marsupium" หมายถึง "กระเป๋า" หมายถึง แผ่นผิวหนังที่เหมือนกระเป๋าที่ตั้งอยู่ตรงกลางหลังไปจนถึงโคนหาง เมื่อตัวผู้ต้องการแสดงออกเพื่อดึงดูดตัวเมียหรือข่มขู่ศัตรู จะย่ำเท้าแล้วกระโดดขึ้นไปในอากาศ และชูแผ่นหนังนั้นพับขึ้น เผยให้เห็นขนสีขาวใต้หางชูขึ้นเหมือนพัดและปล่อยกลิ่นออกมา ซึ่งพฤติกรรมนี้เรียกว่า "สต็อตติง"

ลักษณะและพฤติกรรม
-----------------

สปริงบ็อกจัดเป็นแอนทิโลปขนาดกลางจำพวกกาเซลล์ พบกระจายพันธุ์เฉพาะแอฟริกาตอนใต้แถบลุ่มแม่น้ำแซมเบซีเท่านั้น ตัวผู้มีเขาโค้งเป็นรูปตัววี ตัวเมียมีเขาเช่นกัน แต่มีขนาดเล็กและสั้นกว่าตัวผู้ มีขนาดความสูงจากหัวไหล่ถึงปลายเท้าประมาณ 78–84 เซนติเมตร น้ำหนักตัวประมาณ 31–36 กิโลกรัม อายุขัยโดยเฉลี่ย 10 ปี

สปริงบ็อกรวมตัวกันหากินเป็นฝูงในทุ่งหญ้าและกินหญ้าเป็นอาหาร การที่ได้เชื่อว่าเป็นสปริงบ็อก มาจากพฤติกรรมที่สามารถกระโดดลอยตัวได้สูงและไกลมากยามตกใจหรือหลบหนีศัตรู โดยกระโดดได้สูงกว่า 8–10 ฟุต หรือ 4 เมตร และกระโดดได้ไกลถึง 15 เมตร สามารถวิ่งได้เร็วถึง 97 กิโลเมตร/ชั่วโมง สปริงบ็อกมีหลากหลายสีตามลักษณะทางพันธุกรรม

* สีตามปกติสีตามปกติ
* สปริงบ็อกสีดำสปริงบ็อกสีดำ
* สปริงบ็อกสีขาวสปริงบ็อกสีขาว

จากพฤติกรรมเช่นนี้ ทำให้สปริงบ็อกได้รับการยกย่องให้เป็นสัตว์ประจำชาติและสัญลักษณ์ทางการกีฬาของแอฟริกาใต้

ตราแผ่นดินของแอฟริกาใต้ (ค.ศ. 1932–ค.ศ. 2000) ซึ่งมีรูปสปริงบ็อกอยู่ด้านซ้าย

การจำแนก
--------

จำแนกออกเป็นชนิดย่อยได้ 3 ชนิด คือ

* *Antidorcas marsupialis marsupialis* – แอฟริกาใต้
* *Antidorcas marsupialis angolensis* – ตอนเหนือของนามิเบีย, พื้นที่ชายฝั่งทะเลทางตอนใต้ของแองโกลา
* *Antidorcas marsupialis hofmeyri* – ตอนใต้และตอนกลางของนามิเบีย, บอตสวานา

อ้างอิง
-------

1. ↑  IUCN SSC Antelope Specialist Group (2008). *Antidorcas marsupialis*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 29 March 2009. Database entry includes a brief justification of why this species is of least concern
2. ↑  Geoffrey Haresnape (1974). *The Great Hunters*. Purnell. ISBN 0-360-00232-3.
3. ↑  "Largest Herds (Mammals)". 4to40.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-27. สืบค้นเมื่อ 2013-12-27.
4. ↑  หน้า 54, *สัตว์สวยป่างาม* โดย ชมรมอนุรักษ์ธรรมชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล (พิมพ์ครั้งที่ 2; สิงหาคม, 2518)
5. ↑  The Springbok. J. D. Skinner & G. N. Louw (1996)
6. ↑  ปองพล อดิเรกสาร. *สัตว์ป่าแอฟริกา*. กรุงเทพฯ : เอเรียสบุ๊คส์, 2553. 272 หน้า. หน้า 46-47. ISBN 978-616-90508-0-3
7. ↑  Zoo Hannover – Springbok

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Antidorcas marsupialis***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Antidorcas marsupialis ที่วิกิสปีชีส์
กาฝาก (อังกฤษ: parasites) เป็นพืชใบเลี้ยงคู่ในวงศ์ Loranthaceae อันดับ Santalales สกุล Loranthaceae ชื่อไทยว่า "กาฝากของส้มโอ" ชื่อท้องถิ่น เดี้ยงแปงซ่าง(เมี่ยน)มักอาศัยเกาะขึ้นกับพืชอื่น และแย่งอาหารจากพืชที่เกาะอยู่และ บางชนิดก็แย่งอาหารจากพวกกาฝากด้วยกันพืช กาฝากต้องพึ่งพาต้นไม้อื่นในการดำรงชีวิต เพราะมันไม่สามารถเกาะอยู่บนต้นไม้อื่นเฉยๆแบบกล้วยไม้ ว่านไก่แดง หรือนมตำเรีย ซึ่งเป็นพืชอิงอาศัย (epiphyte) แต่มันจะต้องแทงรากเข้าไปในท่อลำเลียงน้ำและแร่ธาตุของต้นไม้อื่นนั้น เพื่อแย่งเอามาเป็นอาหารของมัน เพราะกาฝากเป็นพืชเบียน (parasite) บนคาคบไม้ จึงแตกต่างจากกล้วยไม้และพืชอิงอาศัยอื่น ๆ

ลักษณะต้น
---------

กาฝากเป็นพืชที่มีเนื้อไม้แข็ง มีใบเขียวชอุ่ม และผลัดใบตามฤดูกาล จากลักษณะของลำต้น กาฝากเป็นไม้พุ่มที่มีกิ่งก้านสาขามากมาย มีใบเป็นใบเดี่ยวที่ติดเรียงแบบตรงกันข้าม (opposite)ขอบใบเรียบ เนื้อใบเหนียวหนา บางชนิดมีใบกว้าง แต่บางชนิดมีใบแคบ พวกกาฝากจะมีรากชนิดหนึ่ง เรียกว่า รากเบียน (haustoria) ที่แทงทะลุเปลือกไม้เข้าไปถึงขั้นเยื่อสร้างความเจริญเติบโต (Cambium) ของพืชที่เกาะอาศัยอยู่ พืชกาฝากแบ่งออกเป็น

กาฝากเป็นพืชในวงศ์ลอแรนทาซิอี (Loranthaceae) ซึ่งมีหลายสกุล และมากมายหลายชนิด พบขึ้นทั่วไปตามต้นไม้ต่างๆ และมักเรียกชื่อตามต้นไม้ที่เกาะเบียนอยู่ เช่น กาฝาก มะม่วง กาฝากก่อตาหมู เป็นต้น

ลักษณะดอก
---------

ดอกกาฝากมีทั้งที่เป็นดอกเดี่ยวและดอกช่อที่ติดกันเป็นกลุ่ม(dichasium) ขึ้นอยู่กับชนิดของกาฝาก เมื่อนำดอกกาฝากมาพิจารณาดู จะเห็นว่า ดอกกาฝากมีกลีบเรียงเป็น 2 วงชั้น กลีบใน (petal) มี 2-3 กลีบ กลีบนอก (sepal) มี 2-3 กลีบเช่นกัน

ไฟล์:ดอกของต้นกาฝาก24.jpgลักษณะดอกของต้นกาฝาก

ลักษณะผล
--------

ผลของกาฝากมักมีสีขาว มีเปลือกเหนียว หรือแข็ง ภายในมีเมล็ดเพียงเมล็ดเดียว ซึ่งมีเมือกเหนียวๆห่อหุ้มไว้ เมือกเหนียวๆ นี้เองที่ทำให้เมล็ดกาฝากเกาะติดอยู่บนกิ่งไม้ได้นานๆและเหนียวแน่น จนกว่าจะงอกเป็นต้นกาฝากเล็กๆ มีรากเจาะดูด (haustoria) แทงเข้าไปในท่อลำเลียงน้ำและแร่ธาตุของต้นไม้ได้

การแพร่พันธุ์
-------------

เมล็ดกาฝากไม่สามารถแพร่พันธุ์ได้เอง ถ้าหากผลสุกจนแก่จัด จะร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน ถึงจะร่วงหล่นลงบนกิ่งไม้บ้าง แต่ผลนั้นยังมีเนื้อผลไม้หุ้มเมล็ดอยู่ จึงไม่มีวันที่เมล็ดกาฝากจะไปติดอยู่ตามกิ่งไม้ต่างๆได้เลย นอกจากจะอาศัยนกเท่านั้น เพราะนกจะกินผลกาฝากเข้าไปเป็นอาหาร แล้วถ่ายเมล็ดกาฝากออกมาพร้อมกับมูลของมัน นกที่ช่วยแพร่พันธุ์ให้กับต้นกาฝาก คือ นกกาฝาก (Flowerpeckers) เนื่องจากเมล็ดกาฝากมียางเหนียวๆหุ้มอยู่ จึงติดอยู่ที่ปากของนก ทำให้นกเกิดความรำคาญ ต้องเอาปากไปเช็ดกับกิ่งไม้ที่มันเกาะ จนเมล็ดกาฝากติดอยู่กับกิ่งไม้ แล้วงอกงามเป็นต้นกาฝากเกาะกินต้นไม้นั้นในเวลาต่อมา ในขณะที่นกเหล่านี้สอดจะงอยปากเข้าไปดูดกินน้ำหวานในกรวยดอกกาฝาก ละอองเกสรตัวผู้จะติดตามปากและขนบริเวณหน้าผากของนก เมื่อนกเหล่านี้สอดจะงอยปากเข้าไปดูดกินน้ำหวานในดอกกาฝากดอกอื่น ละอองเกสรตัวผู้จึงร่วงหล่นและผสมกับเกสรตัวเมียในดอกกาฝากดอกนั้น ทำให้กาฝากต้นนั้นติดผลได้ ในทางชีววิทยาถือว่าเป็นการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันระหว่างนกกับต้นกาฝากแบบชั่วคราว

อ้างอิง
-------

1. ↑
**บทความนี้มีอักษรพม่า** หากอุปกรณ์ของคุณไม่สามารถเรนเดอร์อักษรนี้ได้ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม, อักษรพิเศษ, กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่อักษรพม่า

**วัดที่โลมี่นโล** (พม่า: ထီးလိုမင်းလိုဘုရား, ออกเสียง: [tʰí.lò.mɪ́ɰ̃.lò pʰə.já]) หรือบางครั้งคนไทยเรียกว่า **วัดฉัตรตั้ง** เป็นวัดพระเจดีย์ในพุกาม ประเทศพม่า สร้างขึ้นโดยพระเจ้าไชยสิงขะในราว ค.ศ. 1211–1231:183 พระเจดีย์แห่งนี้สูง 3 ชั้น 46 เมตร และสร้างด้วยอิฐ วัดนี้เป็นที่รู้จักสำหรับประติมากรรมปูนพลาสเทอร์ที่โดดเด่นและบนชั้นหนึ่งประดิษฐานพระพุทธรูป 4 พระองค์ พระเจดีย์ได้รับความเสียหายเนื่องจากเหตุแผ่นดินไหวพุกามใน ค.ศ. 1975

พระเจ้านรปติสี่ตู่ทรงมีราชบุตรหลายพระองค์ ทั้งที่เกิดแต่อัครมเหสีและพระชายา เมื่อทรงตัดสินใจแต่งตั้งกษัตริย์พระองค์ต่อไป ตามธรรมเนียมพระองค์จะต้องตั้งบุตรในอัครมเหสี แต่พระองค์ทรงเคยรับปากพระชายาองค์หนึ่งว่าจะทรงพิจารณาราชบุตรจากชายาองค์นี้ให้ขึ้นครองราชย์ด้วย ดังนั้นพระองค์จึงตัดสินใจใช้ "ฉัตรเสี่ยงทาย" โดยทรงตั้งฉัตรอันเป็นสัญลักษณ์ของกษัตริย์ไว้ตรงกลาง แล้วให้ราชบุตรแต่ละพระองค์มานั่งล้องวงกัน หากฉัตรล้มลงแล้วปลายฉัตรชี้ไปที่ราชบุตรองค์ใดนั้น ก็จะทรงแต่งตั้งเป็นกษัตริย์สืบต่อไปจากพระองค์ ซึ่งปรากฏว่าปลายฉัตรชี้ไปที่เจ้าชายชัยสิงห์ ซึ่งเป็นราชบุตรอันเกิดแต่ชายา ชาวพม่าจึงเรียกพระเจ้าไชยสิงขะว่า "กษัตริย์ฉัตรตั้ง" และเมื่อทรงขึ้นครองราชย์จึงทรงสร้างเจดีย์ขึ้นเป็นอนุสรณ์ ณ บริเวณที่พระราชบิดาเอาฉัตรเสี่ยงทาย และเรียกว่า "เจดีย์ที่โลมี่นโล"

อ้างอิง
-------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วัดที่โลมี่นโล

1. ↑  Coedès, George (1968). Walter F. Vella (บ.ก.). *The Indianized States of Southeast Asia*. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.
2. 1 2 3  Fiala, Robert D. "Htilominlo Temple". *Asian Historical Architecture*. สืบค้นเมื่อ 10 July 2015.
3. ↑