recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ม้ากระทืบโรง** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Ficus foveolata* Wall) เป็นไม้ในวงศ์ MORACEAE มีชื่อท้องถิ่นอื่นว่า เช่น เดื่อเครือ ม้าทะลายโรง ม้าคอกแตก มันฤๅษี เป็นไม้พุ่มรอเลื้อย เลื้อยเกาะไปตามพรรณไม้อื่นมีน้ำยางขาว สูงถึง 25 เมตร กิ่งอ่อน ก้านใบผิวใบด้ายล่าง และฐานรองดอกอ่อนมีขน ใบเดี่ยว เรื่องสลับ รูปใบหอก รูปไข่หรือรูปของขนานแกมวงรี กว้าง 7-9 ซม. ยาว 12-18 ซม. เปลือกสีน้ำตาล มีปุ่มขึ้นคล้ายหนาม ดอกช่อ ลักษณะทรงกลมคล้ายผลออกเดี่ยวๆ ที่ซอกใบ แยกเพศ อยู่ในช่อเดี่ยวกัน ฐานรองดอกรูปทรงกลม ผลสด รูปทรงกลม ภายในสีแดง ขยายพันธุ์ ด้วยการตัดเถาม้ากระทืบโรงยาวประมาณ 1 คืบ นำมาปักชำได้

สรรพคุณ
-------

สรรพคุณตามตำรายาไทย ใช้ เถา บำรุงกำลัง ต้น บำรุงร่างกาย บำรุงความกำหนัด ช่วยขับน้ำย่อย เนื้อไม้ แก้ปวดหลัง แก้ปวดหัว ทั้งต้น บำรุงธาตุ บำรุงกำลัง แก้ประดงเลือด ที่ทำให้เป็นจุดห้อเลือด เป็นเม็ดตุ่มตามผิวกาย แก้ประดงลม แก้น้ำเหลืองเสีย ช่วยย่อยอาหาร ทำให้อาหารมีรส ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ใช้ ลำต้น ผสมลำต้นคุย ต้มน้ำดื่ม บำรุงกำลัง เป็นยาอายุวัฒนะและยังช่วยในเรื่องระบบไหลเวียนโลหิต

```
     -เถามีรสเย็นขื่น ใช้ดองกับสุรา หรือใช้ต้มดื่มช่วยบำรุงกำลัง หรือจะใช้เถาม้ากระทืบโรงที่ตากแห้งแล้วนำมาเข้าเครื่องยา ต้มน้ำดื่มเป็นยาบำรุงกำลัง แก้อาการปวดเมื่อยตามร่างกายก็ได้เช่นกัน
     -ลำต้นม้ากระทืบโรง ใช้ผสมกับลำต้นคุย นำมาต้มดื่มใช้เป็นยาอายุวัฒนะ 
```

เถาม้ากระทืบโรง และลำต้นม้ากระทืบโรงช่วยบำรุงธาตุในร่างกาย

```
      -ต้นม้ากระทืบโรง ช่วยบำรุงร่างกาย
      -ทั้งต้นม้ากระทืบโรงช่วยทำให้เจริญอาหาร 
      -เถาม้ากระทืบโรงช่วยบำรุงโลหิต ด้วยการใช้เถาต้มกับน้ำดื่ม หรือใช้ดองกับเหล้าก็ได้
      -ต้นม้ากระทืบโรง ช่วยแก้เลือดเสีย เลือดตกค้าง ซูบซีด 
      -เนื้อไม้ม้ากระทืบโรงช่วยแก้อาการปวดศีรษะ 
      -เถาม้ากระทืบโรงมีสรรพคุณช่วยแก้อาการปวดฟัน 
      -เถาม้ากระทืบโรงช่วยในการย่อยอาหาร ช่วยขับน้ำย่อย ช่วยทำให้อาหารมีรสชาติ
      -ทั้งต้นม้ากระทืบโรงช่วยแก้ริดสีดวงทวาร 
      -เถาม้ากระทืบโรงช่วยแก้น้ำเหลืองเสีย
      -เถาม้ากระทืบโรงมีสรรพคุณชวยแก้ประดงลม  
      -เถาม้ากระทืบโรงช่วยแก้ประดงเลือดที่ทำให้เป็นจุดห้อเลือด เป็นเม็ดตุ่มตามผิวกาย
      -เถา และเนื้อไม้ของม้ากระทืบโรงช่วยแก้อาการปวดเมื่อยตามร่างกาย เช่น ปวดหลัง ปวดเอว 
      -เถา และต้นม้ากระทืบโรงช่วยบำรุงกำหนัด
   
องค์ประกอบทางเคมี:
          ลำต้นพบสารกลุ่ม eudesmane sesquiterpene ได้แก่ foveolide A,foveoeudesmenone , 4(15)-eudesmene-1β,6α-diol, 4(15)-eudesmene-1β,5α-diol 
                      สารกลุ่ม sesquiterpenoid dimer คือ foveolide B 
                      สารกลุ่ม phenolic ได้แก่ foveospirolide, ethyl rosmarinate 
                      สารกลุ่มไตรเทอร์ปีนอยด์ ได้แก่ friedelin, taraxerol และ betulin 

        สาร foveolide A จากลำต้นแสดงความเป็นพิษระดับปานกลางต่อเซลล์มะเร็งลำไส้, เซลล์มะเร็งตับ, เซลล์มะเร็งเต้านม และเซลล์มะเร็งกระเพาะอาหาร และมีฤทธิ์ต้านเชื้อวัณโรค Mycobacterium tuberculosis โดยมีค่าความเข้มข้นต่ำสุดที่สามารถยับยั้งเชื้อได้คือ 200 ไมโครโมลาร์ 
```

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ไม้ดีมีประโยชน์ - "ม้ากระทืบโรง" บำรุงความกำหนัด". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-05-10. สืบค้นเมื่อ 2007-10-06.
2. ↑
3. ↑  ม้ากระทืบโรง
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
**คืนสิทธิ์ สุวรรณวัฒกี** ชื่อเล่น **ปุ๊ย** เกิดวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2512 มีพี่น้อง 4 คน ปุ๊ยเป็นลูกคนที่ 3 เป็นคนกรุงเทพฯ ปัจจุบันสมรสแล้ว ชั้นมัธยมศึกษาจบจากโรงเรียนวัดบวรนิเวศ และในระดับมหาวิทยาลัย สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง คณะสถาปัตยกรรม ภาควิชานิเทศศิลป์ เอกภาพยนตร์

จุดเริ่มต้นเข้าสู่วงการ
-----------------------

ปุ๊ย-คืนสิทธิ์ เริ่มต้นก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการส่งผลงานเข้าประกวด ในรายการ "สี่ทุ่มสแควร์" ในการประกวดล้อเลียนโฆษณา จากการประกวดในงานนี้เอง เมื่อเขาเรียนจบในปี พ.ศ. 2535 ก็ทำให้เขาได้เข้าร่วมงานกับทางรายการโทรทัศน์สี่ทุ่มแสควร์ในทันทีในตำแหน่ง Editor (ช่างตัดต่อ) แล้วพัฒนาขึ้นเป็น คนเขียนสคริป และในปี พ.ศ. 2546 เขาก็ได้เป็นที่รู้จักในฐานะ "พีธีกร รายการตีสิบ"

ผลงาน
-----

### พิธีกร

* ตีสิบ (พ.ศ. 2546 – พ.ศ. 2559)
* Family Gang
* ดันดารา
* ตลก 8 ตลบ

### ละครโทรทัศน์

* สะใภ้กาฝาก (พ.ศ. 2548)

### ละครชุด

* The Mirror กระจกสะท้อนกรรม ตอนที่ 18 เวลาของความรัก (พ.ศ. 2561)

### ภาพยนตร์

* เฮี้ยน (พ.ศ. 2546)
* เฉิ่ม(พ.ศ. 2548)
* คนหิ้วหัว (พ.ศ. 2550)
* อีติ๋มตายแน่ (พ.ศ. 2551)
* น้ำ ผีนองสยองขวัญ (พ.ศ. 2553)

### ภาพยนตร์สั้น

* บันทึกกรรม โครงการบทจะโดน เรื่อง เวลาของความรัก (ออกอากาศ วันพุธที่ 9 , 16 กันยายน 2558)

### ผลงานเพลง

* อัลบั้มเพลงลูกทุ่ง ชื่อ วันชื่นคืนสิทธิ์ (ค่าย Smallroom)
* ร้องเพลงประกอบละครเรื่อง "ตกกระไดหัวใจพลอยโจน" ชื่อเพลง "แต๊ง กิ๊ว"

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6
2. ↑
**เทวดาแห่งภาคเหนือ** (อังกฤษ: **Angel of the North**) เป็นประติมากรรมร่วมสมัยที่สร้างโดยแอนโทนี กอร์มลีย์ (Antony Gormley) ประติมากรชาวอังกฤษที่ตั้งอยู่ที่เกตสเฮดในอังกฤษ

เทวดาแห่งภาคเหนือเป็นประติมากรรมรูปเทวดาที่สร้างด้วยเหล็กที่มีความสูง 20 เมตรและกว้าง 54 เมตรจากปลายปีกถึงปลายปีกที่ทำให้กว้างกว่าความสูงของอนุสาวรีย์เสรีภาพในสหรัฐอเมริกา ปีกของเทวดาไม่ราบแต่เป็นมุม 3.5 องศามาทางด้านหน้าที่กอร์มลีย์กล่าวว่าเพื่อทำให้มีความรู้สึกเหมือนถูกกอด ตัวประติมากรรมตั้งอยู่บนเนินทางมุมไต้ของโลว์เฟลล์ที่มองไปยังถนนสาย A1 และ A167 ไปทางไทน์ไซด์ และรถไฟสาย East Coast Main Line และทางไต้ของที่ตั้งของ Team Colliery .

การก่อสร้าง
-----------

การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1994 เป็นราคาทั้งสิ้นหนึ่งล้านปอนด์ที่มาจากกองทุนของสลากกินแบ่งของสหราชอาณาจักร เนื่องจากที่ตั้งเป็นที่โล่งประติมากรรมต้องสามารถทนแรงลมที่แรงเกินกว่า 160 ต่อหนึ่งชั่วโมงได้ ฉะนั้นการก่อสร้างฐานจึงต้องใช้คอนกรีตถึง 600 เมตริกตันที่ยึดตัวประติมากรรมกับหินลึก 20 เมตรภายใต้

ตัวประติมากรรมสร้างจากที่อื่นเป็นสามส่วนโดยใช้เหล็กคอร์เต็นเก็บถาวร 2010-01-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนที่ทนทานสภาวะอากาศที่โรงงานฮาร์เติลพูลสตีลฟาบริเคชัน - ส่วนที่เป็นลำตัวหนัก 100 ตัน และปีกสองข้างๆ ละ 50 ตัน - แ
ละนำมาประกอบที่ที่ตั้ง 

การก่อสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1998 เมื่อเริ่มติดตั้งก็เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์กันต่างๆ แต่ในที่สุดก็มาเป็นที่ยอมรับกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของทางตะวันออกเฉียงเหนือของอังกฤษand is one of the official "Icons of England".

อ้างอิง
-------

1. ↑  "The Angel of the North > Background". Gateshead Council. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-03-29. สืบค้นเมื่อ 2007-03-09. Gormley said of the Angel: "... The effect of the piece is in the alertness, the awareness of space and the gesture of the wings - they are not flat, they're about 3.5 degrees forward and give a sense of embrace."
2. ↑  "Angel of the North". AboutBritain.com. สืบค้นเมื่อ 2007-03-09.
3. ↑  "The angel has landed". BBC. 1998-02-16. สืบค้นเมื่อ 2007-03-09.
4. ↑  Icons of England
**พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)** เป็นพงศาวดารสยาม เนื้อหาเริ่มตั้งแต่แรกสถาปนากรุงศรีอยุธยาจนสิ้นสุดรัชกาลสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ต้นฉบับเป็นสมุดไทยจำนวน 22 เล่ม ในบางเล่มมีข้อความขาดหายบางส่วน แต่ปัจจุบันพบว่าเหลือเพียง 11 เล่ม

ประวัติ
-------

บานแพนกของพระราชพงศาวดารฉบับนี้ระบุว่าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดให้ชำระเมื่อปี พ.ศ. 2338 และมีบานแพนกแทรกในข้อความหลังรัชกาลพระเจ้าเสือว่าเรื่องเดิมสิ้นสุดเพียงเท่านั้น และโปรดให้เจ้าพระยาพิพิธพิชัยเขียนเพิ่มเติมอีกเริ่มตั้งแต่รัชกาลสมเด็จพระเพทราชาเป็นต้นไป นักประวัติศาสตร์ไทยเชื่อว่าเนื้อหาบางส่วน โดยเฉพาะก่อน พ.ศ. 2320 น่าจะเขียนสมัยกรุงธนบุรี และน่าจะเป็นพงศาวดารเก่าดั้งเดิมที่ใช้เป็นต้นฉบับในการชำระพระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน และพระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา

ต่อมากรมศิลปากรได้นำเนื้อหาเฉพาะตอนกรุงศรีอยุธยามาพิมพ์ในชื่อ "*ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๔ พงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)*" แจกในงานปลงศพคุณหญิงปฏิภานพิเศษ (ลมุน อมาตยกุล) ณ วัดประยุรวงศาวาส วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2479 ส่วนตอนกรุงธนบุรี พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ โปรดให้พิมพ์ "*ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๕ พระราชพงศาวดารกรุงธนบุรี ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)*" แจกในงานพระราชทานเพลิงศพนายพันเอก พระยาสิริจุลเสวก (พัว จุลเสวก) ณ วัดมกุฏกษัตริยาราม วันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2480

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. ↑  *ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๕*, หน้า ง
2. ↑  *พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน*, หน้า (38)
3. ↑  *พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) และเอกสารอื่น*,
 หน้า 329
4. ↑  *พระราชพงศาวดารกรุงธนบุรี ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)...*, หน้า 6
5. ↑  *พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน*, หน้า (41)
6. ↑  *ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๕*, ปกใน

บรรณานุกรม

* *ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๕ พระราชพงศาวดารกรุงธนบุรี ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)*. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์เดลิเมล์, 2480. 196 หน้า. หน้า ง-ฉ. [พิมพ์แจกในงานพระราชทานเพลิงศพนายพันเอก พระยาสิริจุลเสวก (พัว จุลเสวก)]
* *พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ตรวจสอบชำระจากเอกสารตัวเขียน*. กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง, 2558. 558 หน้า. หน้า (38)-(39), (41). ISBN 978-616-92351-0-1
* *พระราชพงศาวดารกรุงธนบุรี ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม), จดหมายรายวันทัพ, อภินิหารบรรพบุรุษ และเอกสารอื่น*. กรุงเทพฯ : ศรีปัญญา, 2551. 640 หน้า. หน้า 6-9. ISBN 978-974-342-931-6
* *พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) และเอกสารอื่น*. นนทบุรี : ศรีปัญญา, 2553. 800 หน้า. ISBN 978-616-7146-08-9

ดูเพิ่ม
-------

* ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๔
* ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๕
พิกัดภูมิศาสตร์: 37°38′16.3″N 21°37′48″E﻿ / ﻿37.637861°N 21.63000°E﻿ / 37.637861; 21.63000

ภาพวาดเทวรูปซูสที่โอลิมเปีย
**เทวรูปซูสที่โอลิมเปีย** (อังกฤษ: Statue of Zeus at Olympia) เป็นเทวรูปของซูส ซึ่งเป็นประธานเทวสภาโอลิมปัส สร้างจากไม้ ประดับด้วยทองคำและงาช้าง ลักษณะประทับนั่ง อยู่บนฐานกว้าง 10 เมตรครึ่ง ตัวเทวรูปสูงประมาณ 12 เมตร (43 ฟุต) พระหัตถ์ซ้ายถือคทา พระหัตถ์ขวารองรับไนกี้ เทพีแห่งชัยชนะ มีเครื่องประดับด้วยทองคำล้วน ออกแบบก่อสร้างในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสต์ศักราช โดย ฟิดิแอส ประติมากรชาวเอเธนส์ เทวรูปนี้ประดิษฐานอยู่ในวิหารซูส ที่โอลิมเปีย ประเทศกรีซ

เทวรูปซูสที่โอลิมเปีย จัดเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ถือเป็นเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ เช่นเดียวกับ ประภาคารฟาโรส หรือวิหารอาร์เทอมีส และถือเป็นสิ่งร่วมสมัยกับวิหารพาร์เธนอน

เทวรูปนี้ถูกทำลายลงเพราะอัคคีภัยในปี ค.ศ. 475 ปัจจุบันนี้ไม่เหลือซากชิ้นส่วนใด ๆ หลงเหลืออยู่เลย

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เทวรูปซูสที่โอลิมเปีย**

1. ↑  "เทวรูปเทพเจ้าซีอุส". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-10-08. สืบค้นเมื่อ 2011-05-19.

| * ด
* ค
* ก
เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ |
| --- |
| เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ | 
* มหาพีระมิดแห่งกีซา
* สวนลอยบาบิโลน
* เทวรูปซูสที่โอลิมเปีย
* วิหารอาร์ทิมิส
* สุสานแห่งฮาลิคาร์นัสเซิส
* มหารูปแห่งโรดส์
* ประภาคารแห่งอเล็กซานเดรีย

 |
| ข้อมูลเพิ่มเติม | 
* เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก
* *Seven Wonders of the World* (ภาพยนตร์ ค.ศ. 1956)
* "Eighth Wonder of the World"
* นิว7วันเดอส์ออฟเดอะเวิลด์

 |
**คิมิ โตะ โบะกุ** (ญี่ปุ่น: 君と僕。; โรมาจิ: *Kimi to boku เธอและผม*) เป็นการ์ตูนโดย คิอิชิ ฮตตะ มังงะออกวางตลอดในปี พ.ศ. 2547 และต่อมานำมาทำเป็นอนิเมะ ออกฉายในปี พ.ศ. 2554-2555

เนื้อเรื่อง
-----------

เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของเด็กหนุ่มมัธยมปลาย 5 คน ในโรงเรียนมัธยมปลายโฮมะเระ โดยเริ่มจาก ยูตะ-ยูกิ คู่แฝด, ชุน คนหน้าหวาน และ คานาเมะ หัวหน้าห้อง ทั้งสี่คนต่างเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยอนุบาล และต่อมาจะมีชิซุรุ ลูกครึ่งญี่ปุ่น-เยอรมัน ที่เคยรู้จักกับยูตะ-ยูกิสมัยเด็กเข้ามาร่วมด้วย โดยเนื้อเรื่องจะเน้นถึงมิตรภาพของความเป็นเพื่อนของทั้ง 5 คน ทั้งในปัจจุบันและในอดีต ที่แต่ละคนมีมุมของตนเอง เช่นฝาแฝดอาซาบะ ทั้งที่ทั้งสองดูเข้ากับได้อย่างดี แต่ชีวิตส่วนตัวยูตะต้องคอยดูแลและจ้ำจี้จ้ำใชยูกิอยู่เสมอ ในขณะที่คานาเมะ เป็นพวกรักเรียน และชอบหญิงที่แก่กว่า ชุนเป็นคนใจดีที่โกรธใครไม่เป็น และชิซึรุที่เป็นตัวป่วนอยู่เสมอ

### ตัวละครหลัก

ยูตะ อาซาบะ
*ให้เสียงโดย:* โคกิ อุจิยามะ
แฝดคนพี่ของครอบครัวอาซาบะ มีจุดสังเกตที่แตกต่างจากแฝดคนน้องคือ ยูตะจะแสกผมกลางหน้าผาก และสวมเสื้อสูทของโรงเรียนตามปกติในหน้าหนาว ในขณะที่คนน้องจะสามเสื้อไหมพรมสีน้ำตาลแทน นอกจากนี้ ยูตะยังดูมีวุฒิภาวะและความรับผิดชอบมากกว่ายูกิ ชิซุรุมักจะเรียกยูตะว่า "ยูตัน"
ยูกิ อาซาบะ
*ให้เสียงโดย:* เรียวเฮ คิมุระ
แฝดคนน้องของครอบครัวอาซาบะ ยูกิจะป้ายผมไว้กลางหน้าผาก ยูกิชอบอ่านมังงะและอ่านนิตยสารมังงะอนิเมะ นอกจากนี้ยังชอบเล่นเกม นอกจากนี้แต่ยูกิยังสามารถทำอาหาร เล่นบาสเก็ตบอลและยูโด แต่เนื่องจากยูกิเป็นคนขี้เกียจเฉื่อยชา เขาจึงมักไม่ค่อยอยากทำอะไรมากนักถ้าหากไม่มีสิ่งจูงใจ ชิซุรุมักจะเรียกยูกิว่า "ยุกกิ"
ชุน มะสึโอกะ
*ให้เสียงโดย:* โทะชิยุกิ โทะโยะนะงะ
ในตอนเริ่มแรกของเรื่อง ชุนไว้ผมยาว และด้วยใบหน้าที่หวานนั้นด้วยแล้วทำให้เขาดูเหมือนผู้หญิงมาก หลายคนเคยเข้าใจผิดคิดว่าชุนเป็นผู้หญิง (หนึ่งในนั้นคือชิซุรุ) ชุนเป็นเป็นคนที่ทำให้สถานการณ์เย็นลงอยู่เสมอ ชุนมีพี่สาวอยู่สองคนและน้อยชายหนึ่งคนที่มีนิสัยแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ชิซุรุมักจะเรียกชุนว่า "ชุนจัง"
คานาเมะ สึกาฮาระ
*ให้เสียงโดย:* ยูกิ โอโนะ
คนเดียวของกลุ่มที่สวมแว่นตา เขาเป็นหัวหน้าห้องรวมถึงสมาชิกสภานักเรียน คานาเมะอยู่ห้องเดียวกันกับยูกิและชิซึรุ บ้านของคานาเมะนั้นดูจะรวยที่สุดในบรรดาเพื่อนในกลุ่ม เขามักจะถูกจี้จุดเรื่องสเปกผู้หญิงโดยยูตะและยูกิอยู่เสมอๆ ชิซุรุมักจะเรียกคานาเมะว่า "คานาเมจจิ"
ชิซุรุ ทาจิบานะ
*ให้เสียงโดย:* มิยุ อิริโนะ
ลูกครึ่งญี่ปุ่น-เยอรมัน ที่ย้ายมาจากเยอรมนี เขามีรูปร้างที่ค่อนข้างเตี้ยและมีผมสีทองแบบชาวยุโรป ชิซุรุเป็นคนที่มักส่งเสียงดัง และเริงร่าอยู่เสมอ นอกจากนี้ยังมักทำตัวงี่เง่าเล็กน้อย นี่เองทำให้ ชิซุรุมักถูกเรียกจากคานาเมะว่า "ลูกลิง" และคานาเมะก็มักจะหัวเสียกับชิซุรุอยู่บ่อยๆ ในสมัยตอนเด็กๆที่ชิซุรุมาญี่ปุ่นเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ในตอนนั้นชิซุรุไม่สามารถสื่อสารภาษาญี่ปุ่นได้เลย ถึงอย่างนั้นเขาได้เป็นเพื่อนเล่นกับยูกิและได้พบกับยูตะ แต่หลังจากที่เขาย้ายมาญี่ปุ่นในตอนม.ปลาย เขาก็พูดญี่ปุ่นได้อย่างคล่องแคล่ว แต่เขียนคันจิไม่ค่อยได้

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Kimi to Boku.* at GFantasy
* Official anime website (ญี่ปุ่น)
* *คิมิ โตะ โบะกุ* (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
* *คิมิ โตะ โบะกุ* (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
* *คิมิ โตะ โบะกุ* (อนิเมะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**"เรื่องจริงเรื่องสุดท้าย"** เป็นซิงเกิลของ จารุวัฒน์ เชี่ยวอร่าม หรือ โดม เดอะสตาร์ ประพันธ์เนื้อร้องโดย หทัย แสงวิจิตร แต่งทำนองโดย พณวรรธน์ พงศ์ภักดีบริบาล และเรียบเรียงโดย จู่โจม 

มิวสิกวีดิโอนี้มี โป๊ป-ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ และ แพร-พิชชาภา พันธุมจินดา ถ่ายทำกันที่รีสอร์ทหินสวยน้ำใจ จ.ระยอง ผกก.ประเดิมถ่ายช็อตหวานในอดีตที่โป๊ปกับแพรเพิ่งคบกันใหม่ๆ งานนี้ทั้งคู่เล่นหยอกล้อกันไปมาได้สวีทหวานสุดๆ ก่อนจะมาถึงช็อตดราม่า ที่โป๊ปรู้เรื่องว่าแพรแอบนอกใจ แต่แพรก็ยังแกล้งมาทำดีคอยดูแลโป๊ป ทั้งๆ ที่ในใจแพรไม่มีโป๊ปเลยสักนิด พออยู่คนเดียวโป๊ปเลยทนไม่ไหว ระเบิดอารมณ์ร้องไห้ฟูมฟายเพราะความเสียใจ โป๊ปตีบทแตกกระจุย ทำเอาโดมที่มารอถ่ายเส้นร้องดูแล้วอินตามไปด้วย

การตอบรับ
---------

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2556) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซอง ชาร์ตท็อป 100 | 45 |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก เอ็มวีชาร์ตท็อป 5 | 4 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Gmember Chart Top 5 ประจำวันที่ 8 กรกฎาคม 2013". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2015-03-28.
**รินโปเช** (ทิเบต: རིན་པོ་ཆེ་, ไวลี: *rin po che*, THL: *Rinpoché*, พินอินทิเบต: *Rinboqê*, อักษรโรมัน: Rinpoche, Rimboche, Rinboku) เป็นคำยกย่องในภาษาทิเบต มีความหมายตรงตัวว่า "รัตนะ" หรือ "สิ่งอันมีค่า" ใช้เรียกบุคคลหรือวัตถุที่ได้รับการยกย่องอย่างสูง ที่มาของคำประกอบด้วย *rin* (คุณค่า), *po* (คำเชื่อม) และ *chen* (ใหญ่)

ในบริบทของศาสนาพุทธแบบทิเบต ใช้คำว่ารินโปเชเพื่อแสดงความเคารพยิ่งในการเรียกผู้ที่เชื่อว่าอวตารมาเกิด, อาวุโส, เป็นที่เคารพ, เป็นที่รู้จัก, เป็นผู้แก่วิชา, เป็นภิกษุผู้สำเร็จในการศึกษาธรรม, เป็นผู้เผยแผ่คำสอนของพระพุทธเจ้า นอกจากนี้ยังใช้เป็นคำยกย่องสำหรับเรียกเจ้าอาวาสในพุทธารามแบบทิเบตด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Shakspo, Nawang Tsering (1999). "The Role of Incarnate Lamas in Buddhist Tradition: A Brief Survey of Bakula Rinpoche's Previous Incarnations". *The Tibet Journal*. **24** (3): 38–47. ISSN 0970-5368. JSTOR 43300761.
2. ↑  Yu, Chun-Fang (March 2000). "The Reincarnation of Khensur Rinpoche: The Trials of Telo Rinpoche: A Stranger in My Native Land:The Reincarnation of Khensur Rinpoche.;The Trials of Telo Rinpoche.;A Stranger in My Native Land". *American Anthropologist* (ภาษาอังกฤษ). **102** (1): 158–159. doi:10.1525/aa.2000.102.1.158. ISSN 0002-7294.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Rinpoche* entry in Rangjung Yeshe wiki.
ปรากฏการณ์ทินดอลล์ซึ่งเกิดจากการกระเจิงแบบมีเป็นหลัก
**การกระเจิงแบบมี** (เยอรมัน: *Mie-Streuung*) เป็นปรากฏการณ์การกระเจิงของแสงโดยอนุภาคทรง กลมที่ใหญ่กว่าความยาวคลื่นของแสง เมื่อขนาดอนุภาคมีขนาดใหญ่มาก ผลลัพธ์การคำนวณของทั้งสองวิธี ได้แก่ การกระเจิงแบบมีและทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิตจะคล้ายกัน นอกจากนี้ การกระเจิงแบบเลี้ยวเบนจะใช้เมื่ออนุภาค (ตัวทำกระเจิง) มีขนาดใหญ่ตามความยาวคลื่น และ การกระเจิงแบบเรย์ลี จะใช้เมื่ออนุภาคมีขนาด 1/10 เท่าของความยาวคลื่นของแสงลงมา

ปรากฏการณ์นี้ได้รับการอธิบายอย่างละเอียดโดยกุสทัฟ มี ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ และในช่วงเวลาใกล้กันนั้นก็ยังได้ถูกอธิบายโดยลูทวิช โลเร็นทซ์ และเปเตอร์ เดอแบย์เอออีกด้วย ยิ่งอนุภาคมีขนาดใหญ่มากก็ยิ่งทำให้แสงมีการกระเจิงลดน้อยลง

การกระเจิงแบบนี้เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เมฆปรากฏเป็นสีขาว อนุภาคที่ประกอบขึ้นเป็นเมฆนั้นมีขนาดรัศมีประมาณระดับ 1 µm ถึง 10 µm ซึ่งทำให้สำหรับความยาวคลื่นของแสงที่ตามองเห็นได้ของแสงอาทิตย์อยู่ในช่วงการกระเจิงแบบมี ทำให้รังสีจากดวงอาทิตย์ ในช่วงที่มองเห็นได้จะกระจายไปเกือบเท่า ๆ กันในทุกช่วงความยาวคลื่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  鶴田, 匡夫 (1993-10-01). "ブロッケンの妖怪". *第3・光の鉛筆：光技術者のための応用光学*. 新技術コミュニケーションズ. ISBN 4915851109. OCLC 47490537.
**เนอร์วัส อินเทอร์มีเดียส** (ละติน: *Nervus intermedius*) หรือ **เส้นประสาทอินเทอร์มีเดียท** (อังกฤษ: Intermediate nerve) เป็นส่วนหนึ่งของเส้นประสาทเฟเชียล (เส้นประสาทสมองเส้นที่ 7) อยู่ระหว่างใยประสาทสั่งการของเส้นประสาทเฟเชียลและเส้นประสาทหู (vestibulocochlear nerve; เส้นประสาทสมองเส้นที่ 8) เส้นประสาทนี้นำพากระแสประสาทรับความรู้สึกและใยประสาทพาราซิมพาเทติกของเส้นประสาทเฟเชียล เส้นประสาทนี้เชื่อมกับรากประสาทสั่งการของเส้นประสาทเฟเชียลบริเวณปมประสาทเจนิคิวเลตก่อนถึงคลองประสาทเฟเชียล (facial canal)

ใยประสาทพาราซิมพาเทติก
----------------------

ซุพีเรียร์ แซลิเวรี นิวเคลียส (Superior salivary nucleus) เป็นที่อยู่ของตัวเซลล์ของแอกซอนใยประสาทพาราซิมพาเทติกภายในเนอร์วัส อินเทอร์มีเดียส ใยประสาทเหล่านี้จะไปถึงปมประสาทเจนิคิวเลตแต่ยังไม่ไซแนปส์ ใยประสาทก่อนไซแนปส์ของพาราซิมพาเทติก (preganglionic parasympathetic fibers) บางส่วนจะอยู่ในเส้นประสาทเกรทเทอร์ พีโทรซัล (greater petrosal nerve) และออกจากปมประสาทเจนิคิวเลต แล้วต่อจากนั้นจึงไปไซแนปส์กับปมประสาทเทอริโกแพลาทีน (pterygopalatine ganglion) เซลล์ประสาทหลังไซแนปส์จะส่งแอกซอนพาราซิมพาเทติกไปเลี้ยงต่อมน้ำตา

ใยประสาทก่อนไซแนปส์ที่เหลือจะต่อเนื่องเป็นเส้นประสาทเฟเชียลไปตามคลองประสาทเฟเชียล (facial canal) หลังจากเส้นประสาทเฟเชียลแตกแขนงให้เส้นประสาทเลี้ยงกล้ามเนื้อสเตปีเดียส (nerve to the stapedius muscle) เส้นประสาทเฟเชียลจะให้แขนงเป็นเส้นประสาทคอร์ดา ทิมพานี (chorda tympani nerve) ก่อนจะออกจากกะโหลกศีรษะผ่านทางช่องสไตโลมาสตอยด์ (stylomastoid foramen) เส้นประสาทคอร์ดา ทิมพานีจะออกจากกะโหลกศีรษะทางรูเปิดพีโทรทิมพานิก (petrotympanic fissure) แล้วรวมกับเส้นประสาทลิ้น (lingual nerve) หลังจากนั้นจึงไปไซแนปส์กับเซลล์ประสาทในปมประสาทซับแมนดิบูลาร์ (submandibular ganglion) เซลล์ประสาทหลังไซแนปส์จะส่งแอกซอนไปยังต่อมน้ำลายใต้ขากรรไกรล่างและต่อมน้ำลายใต้ลิ้น

ใยประสาทรับความรู้สึก
---------------------

ใยประสาทรับความรู้สึกของเนอร์วัส อินเทอร์มีเดียสจะนำสัญญาณความรู้สึกจากผิวหนังของปากรูหู (external auditory meatus) เยื่อเมือกของจมูกและคอหอยส่วนจมูก และรสชาติจากด้านหน้าสองในสามของลิ้น ฐานช่องปาก และเพดานปาก โดยความรู้สึกจากเยื่อเมือกของเพดานปากและคอหอยส่วนจมูกจะมาตามเส้นประสาทเกรทเทอร์ พีโทรซัล (greater petrosal nerve) ส่วนเส้นประสาทคอร์ดา ทิมพานี (และเส้นประสาทลิ้น) นำความรู้สึกรสชาติจากด้านหน้าสองในสามของลิ้น ฐานช่องปาก และเพดานปาก

ปมประสาทเจนิคิวเลตเป็นที่อยู่ของตัวเซลล์ประสาทรับความรู้สึกของเนอร์วัส อินเทอร์มีเดียส อาการปวดประสาทเจนิวคิวเลต (Geniculate neuralgia) เป็นกลุ่มอาการปวดที่เกี่ยวข้องกับเส้นประสาทเนอร์วัส อินเทอร์มีเดียส

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* SUNY Figs *25:03-13*
* เก็บถาวร 2008-02-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สัญลักษณ์สมาคมสถาปนิกสยาม
**สมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์** (อังกฤษ: The Association of Siamese Architects under the Royal Patronage) หรือ **อาษา** (ASA) เป็นสมาคมของบุคคลในวิชาชีพสถาปนิกและผู้ที่สนใจในงานสถาปัตยกรรมของประเทศไทย โดยเป็นหนึ่งในสี่สมาคมวิชาชีพออกแบบสถาปัตยกรรม

สมาคมสถาปนิกสยาม เป็นสมาคมที่มีลักษณะเป็นนิติบุคคล

วัตถุประสงค์
------------

สมาคมเป็นศูนย์รวมของผู้ประกอบวิชาชีพสถาปัตยกรรม และผู้ที่มีความสนใจในวิชาชีพสถาปัตยกรรม มีวัตถุประสงค์ดังนี้

1. มุ่งบำเพ็ญประโยชน์ในการสร้างสรรค์ความเจริญงดงามทางสถาปัตยกรรมและสิ่งแวดล้อม และรักษาอารยธรรมของชาติ ในฐานะองค์กรทางวิชาชีพอิสระ
2. เสริมสร้างความสมัครสมานสามัคคีในหมู่มวลสมาชิก เพื่อดำรงไว้ซึ่งเกียรติและศักดิ์ศรี รวมทั้งเสริมสร้างความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ในกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ต่อการประกอบวิชาชีพของสมาชิกและต่อสังคม
3. ให้ความรู้ คำปรึกษาทางวิชาชีพ วิชาการ และสิทธิประโยชน์ แก่สมาชิกและสังคม
4. ส่งเสริม สนับสนุน และเผยแพร่ การศึกษา ค้นคว้า การวิจัย และการพัฒนา เพื่อความก้าวหน้าในการประกอบวิชาชีพสถาปัตยกรรม
5. ให้ความร่วมมือกับหน่วยงานของรัฐ องค์กร และสถาบัน ทั้งภายในประเทศและภายนอกประเทศ เพื่อพัฒนาและเผยแพร่ อุดมการณ์ บทบาท และหน้าที่ของสถาปนิก
6. ส่งเสริม พัฒนาและติดตามการปฏิบัติตามพันธะกรณีว่าด้วยการให้บริการและจรรยาบรรณแห่งวิชาชีพสถาปัตยกรรม
7. กำหนดและรับรองมาตรฐาน กฎ ระเบียบ เกี่ยวกับวิชาชีพสถาปัตยกรรม
8. สนับสนุนให้มีกองทุนสวัสดิการสมาชิก เพื่อให้สมาชิกมีสิทธิได้รับสวัสดิการต่าง ๆ ที่สมาคม และสมาชิก ร่วมกันกำหนดขึ้นอย่างเที่ยงธรรม

หน้าที่
-------

สมาคมสถาปนิกสยามมีบทบาทอย่างมากในการพัฒนาวงการวิชาชีพสถาปัตยกรรม ที่ทางด้านวิชาชีพและทางด้านวิชาการ โดยจะมีการทำงานใกล้ชิดกับ สภาสถาปนิก (Council of Thai Architects) ในเชิงของกฎหมายและกรอบการปฏิบัติวิชาชีพ ส่วนในด้านวิชาการก็จะมีการจัดพิมพ์เอกสารวิชาการและการจัดสัมนาวิชาการอยู่เสมอ นอกจากนี้ยังมีเว็บบอร์ดที่ใช้เป็นที่แลกเปลี่ยนความเห็นและความรู้โดยสมาชิก

งานอาษา
-------

สิ่งที่ประชาชนไทยรู้จักดีที่สุดที่เกี่ยวข้องกับสมาคมสถาปนิกสยาม ได้แก่งานสถาปนิกประจำปี หรือ "งานอาษา" โดยจะจัดขึ้นเป็นประจำทุก ๆ ปี ในช่วงประมาณต้นเดือนพฤษภาคม ภายในงานจะมีกลุ่มสถาปนิกอาสาที่เรียกกันว่า "หมอบ้าน" ซึ่งจะให้คำปรึกษาปัญหาการก่อสร้างฟรี มีงานแสดงผลงานของนิสิตนักศึกษาสถาปัตยกรรมศาสตร์จากทุกสถาบัน และผลงานของสำนักงานสถาปนิกชั้นนำของประเทศ มีการสัมนาเกี่ยวกับวิชาชีพโดยบุคคลสำคัญทั้งในและนอกวงการสถาปัตยกรรม ทั้งจากภายในและต่างประเทศ และสิ่งที่ได้รับความสนใจที่สุดคือ งานแสดงวัสดุก่อสร้าง โดยบริษัทผลิตและจำหน่ายวัสดุก่อสร้างชั้นนำของประเทศมารวมตัวกัน 

งานสถาปนิกประจำปีดังกล่าว จะเรียกแตกต่างกันออกไปในแต่ละปี โดยใช้ปีพุทธศักราชในชื่อภาษาไทย (เช่น *งานสถาปนิก ๔๙*) และใช้คริสต์ศักราชในชื่อภาษาอังกฤษ (เช่น *Architect'06*)

สมาชิก
------

การเข้าเป็นสมาชิกของสมาคมสถาปนิกสยาม ไม่จำเป็นต้องเป็นผู้ที่ทำงานในวงการสถาปัตยกรรม ประชาชนทั่วไปที่มีความสนใจในงานสถาปัตยกรรมสามารถเป็นสมาชิกได้

ดูเพิ่ม
-------

* อาคารอนุรักษ์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์
* เว็บบอร์ดอาษา เก็บถาวร 2006-05-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รูปแสดงความกลุ่มความซับซ้อนในกรณี **P** ≠ **NP**. ถ้า **P** = **NP**, P, NP, NP-complete ก็จะกลายเป็นกลุ่มปัญหาเดียวกันนั่นเอง
**กลุ่มความซับซ้อน พี และ เอ็นพี** ทฤษฎีความซับซ้อนในการคำนวณเป็นส่วนหนึ่งของทฤษฎีการคำนวณที่ศึกษาเกี่ยวกับทรัพยากรที่ต้องการ สำหรับการแก้ปัญหาหนึ่งๆ ทรัพยากรที่สนใจโดยทั่วไปคือเวลา (ต้องใช้การทำงานกี่ขั้นตอนก่อนจะแก้ปัญหาได้) และเนื้อที่ (ต้องใช้เนื้อที่เท่าใดในการแก้ปัญหา)

ในทฤษฎีดังกล่าว กลุ่ม **พี** (**P**) คือประกอบไปด้วยปัญหาการตัดสินใจที่สามารถหาคำตอบได้โดยเครื่องจักรเชิงลำดับแบบกำหนด (deterministic sequential machine) ในเวลาที่เป็นพหุนามของขนาดของข้อมูลป้อนเข้า กลุ่มปัญหา **เอ็นพี** (**NP**) ประกอบไปด้วยปัญหาการตัดสินใจที่ในกรณีที่คำตอบคือ 'ใช่' สามารถตรวจสอบได้ถ้าให้ข้อมูลที่เหมาะสม หรือพูดในอีกทางหนึ่งที่เหมือนกันว่า เป็นกลุ่มของปัญหาที่สามารถหาคำตอบได้ในเวลาพหุนามบนเครื่องจักรเชิงไม่กำหนด อาจกล่าวได้ว่าปัญหาเปิดที่สำคัญที่สุดในวิทยาการคอมพิวเตอร์เชิงทฤษฎีนั้น เกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ของกลุ่มปัญหาทั้งสองนี้:

**P** เท่ากับ **NP** หรือไม่ ?
ในปี 2545 มีการสำรวจความเชื่อของนักวิจัย 100 คน 61 คนเชื่อว่าพีไม่เท่ากับเอ็นพี 9 คนเชื่อว่าเท่ากัน 22 คนตอบว่าไม่แน่ใจ ส่วนที่เหลือเชื่อว่าจะไม่สามารถหาบทพิสูจน์ได้

กลุ่มของปัญหาที่อยู่ในเอ็นพีที่มีความสำคัญและได้รับความสนใจมากที่สุดก็คือกลุ่มของ เอ็นพีบริบูรณ์ ซึ่งเป็นกลุ่มของปัญหาที่ไม่น่าจะอยู่ใน พี มากที่สุด ความสัมพันธ์ของ **พี** **เอ็นพี** และ **เอ็นพีบริบูรณ์** ที่นักวิจัยเชื่อกันเป็นไปตามรูป ซึ่งจะเห็นได้ว่า ทั้งพีและเอ็นพีบริบูรณ์อยู่ภายใน เอ็นพี แต่ว่าเอ็นพีบริบูรณ์กับพีไม่มีส่วนที่ซ้อนทับกันเลย อีกทั้งยังมีเซ็ตบางเซ็ตที่อยู่ในเอ็นพีแต่อยู่นอกพีและเอ็นพีบริบูรณ์

ปัญหาพีและเอ็นพีสามารถถามได้อีกแบบคือ "ถ้าเรามีปัญหาที่สามารถตรวจคำตอบ (ใช่/ ไม่ใช่) ได้อย่างรวดเร็ว เราจะสามารถหาคำตอบได้อย่างรวดเร็วหรือไม่?" ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเราอยากตรวจสอบว่าจำนวนๆหนึ่งเป็นจำนวนประกอบหรือไม่ หากเรามีจำนวน 53308290611 อยู่ แล้วต้องการตรวจสอบ วิธีที่ทำได้วิธีหนึ่งก็คือทดลองจำนวนทุกจำนวนว่าหารจำนวนนี้ลงตัวหรือไม่ แต่วิธีนี้ใช้เวลาการทำงานเป็น exponential เมื่อเทียบกับขนาดของอินพุต (ขนาดของอินพุตในที่นี้ไม่ใช่ค่าของจำนวน แต่เป็นจำนวนของบิตที่ใช้ในการแทนค่าจำนวนนั้น ยกตัวอย่างเช่น จำนวน 128 มีขนาดของอินพุตเท่ากับ 8 เพราะว่า {\displaystyle 128={10000000}\_{2}})
**โอเฟอไรส์เซิล** (ดัตช์: *Overijssel, Overissel*) เป็นจังหวัดในประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งอยู่ตอนกลาง-ตะวันออกของประเทศ ความหมายของชื่อคือ "พื้นที่แนวแม่น้ำไอส์เซิล" ซึ่งเป็นมุมมองจากราชรัฐมุขนายกยูเทรกต์ผู้ปกครองในสมัยกลาง เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองซโวลเลอ และเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือเมืองเอ็นสเคอเด ณ ปี ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 1,162,215 คน

ประวัติศาสตร์
-------------

ในอดีต โอเฟอไรส์เซิล เป็นที่รู้จักในชื่อ **โอเฟอสติชท์** (Oversticht) ซึ่งรวมดินแดนบางส่วนของจังหวัดเดรนเทอในปัจจุบันด้วย ต่อมาในปี ค.ศ. 1336 ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของดัชชีแห่งเกลเดอร์ส แต่ไม่นานนักก็ถูกยึดโดยราชรัฐมุขนายกยูเทรกต์ในปี ค.ศ. 1347

อย่างไรก็ตาม ราชรัฐตกอยู่ภายใต้อำนาจของจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1528 ซึ่งได้สถาปนาตนขึ้นเป็นขุนนางแห่ง**โอเฟอไรส์เซิล** อันเป็นชื่อในภาษาละตินของโอเฟอสติชท์ ต่อมา ชาวดัตช์รวมตัวกันต่อต้านการปกครองของสเปนที่มีพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 เป็นผู้สืบทอดราชสมบัติต่อจากพระราชบิดา และชาวโอเฟอไรส์เซิลได้เข้าร่วมกับสาธารณรัฐดัตช์ในช่วงสงคราม 80 ปีที่มีเป้าหมายเพื่อประกาศเอกราชจากสเปนในครั้งนี้ด้วย และได้รับเอกราชในปี ค.ศ. 1648

หลังจากนั้น เนเธอร์แลนด์ถูกฝรั่งเศสยึดครองในปี ค.ศ. 1795 และโอเฟอไรส์เซิลได้กลายเป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศฝรั่งเศส (départements) โดยรวมเข้ากับเดรนเทอกลายเป็นจังหวัดโอเฟอไรเซิลอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1801

ต่อมาเมื่อจักรพรรดินโปเลียนพ่ายแพ้ในสงครามเมื่อปี ค.ศ. 1814 เนเธอร์แลนด์ได้รับเอกราชอีกครั้งและได้สถาปนาราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ขึ้น และจังหวัดโอเฟอไรส์เซิลก็ถูกผนวกเป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอีกครั้ง ก่อนจะโดยกองทัพนาซี เยอรมนีเข้ายึดครองในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1940 และได้รับการปลดปล่อยในเดือนเมษายน ค.ศ. 1945

ภูมิศาสตร์
----------

จังหวัดโอเฟอไรส์เซิลมีอาณาเขตทางตะวันออกติดกับรัฐนีเดอร์ซัคเซินและรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินของประเทศเยอรมนี ทางใต้ติดกับจังหวัดเกลเดอร์ลันด์ ทางตะวันตกติดกับจังหวัดเฟลโฟลันด์และฟรีสลันด์ ส่วนทางเหนือติดกับจังหวัดเดรนเทอ สามารถแบ่งพื้นที่จังหวัดออกเป็น 3 ภูมิภาคหลักๆ ได้แก่ ภูมิภาคโคปฟอนโอเฟอไรส์เซิล(ทางตะวันตกเฉียงเหนือ) ภูมิภาคซัลลันด์(ตอนกลาง) และภูมิภาคทเว็นเตอ(ทางตะวันออก) มีเมืองหลวงคือ ซโวลเลอ และมีเมืองใหญ่เมืองอื่นได้แก่ อัลเมโล เดเวนเตอร์ เฮงเงโล และเอ็นสเคอเด

พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศมีลักษณะเป็นดินทรายและมีแม่น้ำไหลทั่วบริเวณ เช่นแม่น้ำเรกเกอ แม่น้ำดิงเกล และสายอื่นๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนืออุดมไปด้วยตะกอนและโคลนของแม่น้ำ ในอดีตเคยเป็นป่าพรุมาก่อน (ปัจจุบันหลงเหลืออยู่ไม่มาก) จุดสูงสุดของจังหวัดอยู่ที่เขาทันเคนเบิร์ก สูงจากระดับน้ำทะเลเพียง 85 เมตร

การคมนาคม
---------

มีทางด่วนตัดผ่านจังหวัดโอเฟอไรส์เซิลทั้งสิ้น 3 เส้นหลักได้แก่ A1, A28 และ A35 ส่วนระบบรถไฟนั้น มีสถานีหลักอยู่ที่สถานีซโวลเลอในเมืองซโวลเลอ สถานีเฮงเงโลและสถานีเอ็นสเคอเดที่เป็นจุดเชื่อมต่อรถไฟระหว่างประเทศกับประเทศเยอรมนี

ในอดีตเคยมีท่าอากาศยานเอ็นสเคอเด ทเวนเตอด้วย แต่ได้มีการยกเลิกไป

| * ด
* ค
* ก
จังหวัดในประเทศเนเธอร์แลนด์ |
| --- |
| 
* เกลเดอร์ลันด์
* โกรนิงเงิน
* เซลันด์
* เซาท์ฮอลแลนด์
* เดรนเทอ
* นอร์ทบราแบนต์
* นอร์ทฮอลแลนด์
* ฟรีสลันด์
* เฟลโฟลันด์
* ยูเทรกต์
* ลิมบูร์ก
* โอเฟอไรส์เซิล

 | เนเธอร์แลนด์ |
ตราสัญลักษณ์สมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย
**สมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย** หรือ Thai Association of Landscape Architects (เรียกย่อๆว่า TALA) เป็นสมาคมวิชาชีพ 1 ใน 4 สาขาหลักของสภาสถาปนิก ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2530 โดยมีนายกสมาคมฯคนแรก คือ นายอภัย ผะเดิมชิต และศาตราจารย์กิตติคุณ เดชา บุญค้ำ ศิลปินแห่งชาติดำรงตำแหน่งเป็นนายกรับเลือก (อุปนายก) มีวัตถุประสงค์เพื่อจรรโลงวิชาชีพ เผยแพร่วิชาชีพต่อสังคม สร้างเครือข่ายภายในองค์กร ประสานงานองค์กรภายนอกที่เกี่ยวกับวิชาชีพ จรรยาบรรณ วิชาการที่เป็นประโยชน์ ต่อสังคม สิ่งแวดล้อม โดยรวมและต่อภูมิสถาปนิก

ตราสัญลักษณ์ของสมาคมฯ มีความหมายถึง แผ่นดิน ผื่นน้ำ พืชพันธุ์ และสิ่งก่อสร้าง ซึ่งเป็นสิ่งที่ภูมิสถาปนิกใช้เป็นหลักในการออกแบบ

ในปี พ.ศ. 2538 สมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย ได้มีโอกาสเสนอตัวจัดการประชุมสมาพันธ์ภูมิสถาปนิกนานาชาติ (International Federation of Landscape Architects - IFLA World Congress)และ พ.ศ. 2554 จัดการประชุมสมาพันธ์ภูมิสถาปนิกนานาชาติ ภาคพื้นเอเซียแปซิฟิค (2011 IFLA - APR Congress)

งานประจำปีของสมาคมฯ ได้แก่ งาน TALA Expo เป็นการจัดแสดงความก้าวหน้าของวิชาชีพ มีการออกบูธของสถาบันการศึกษา องค์กรวิชาชีพในสาขาใกล้เคียง สำนักงานออกแบบ และผลิตภัณฑ์ก่อสร้างทางภูมิสถาปัตยกรรม

รายชื่อนายกสมาคมฯ
-----------------

| ทำเนียบนายกสมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย |
| --- |
| รายชื่อ | ระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่ง |
| นายอภัย ผะเดิมชิต | พ.ศ. 2532 – 2534 |
| รศ.เดชา บุญค้ำ | พ.ศ. 2534 – 2536 |
| ผ.ศ.จามรี อาระยานิมิตสกุล | พ.ศ. 2536 – 2538 |
| นายวีระพันธ์ ไพศาลนันท์ | พ.ศ. 2538 – 2540 |
| ดร.รุจิโรจน์ อนามบุตร | พ.ศ. 2540 – 2542 |
| ดร.พงศ์ศักดิ์ วัฒนสินธุ์ | พ.ศ. 2542 – 2544 |
| นายสมพร ภัทราดูลย์ | พ.ศ. 2544 – 2546 |
| นางสาวรัชฎา ฉันทวิริยะวิทย์ | พ.ศ. 2546 – 2548 |
| นายสมหวัง ลีวาณิชยกูล | พ.ศ. 2548 – 2550 |
| นายชัยรัตน์ สุระจรัส | พ.ศ. 2550 – 2552 |
| นายชัยยุทธ เทียนวุฒิชัย | พ.ศ. 2552 - 2554 |
| นายชญา ปัญญาสุข | พ.ศ. 2554 - 2556 |
| นายเลิศฤทธิ์ นิธิไชโย | พ.ศ. 2556 - 2558 |
| ดร. วิภากร ธรรมวิมล | พ.ศ. 2558 - 2560 |
| นายนำชัย แสนสุภา | พ.ศ. 2560 - ปัจจุบัน |

สมาชิกภาพ
---------

สมาคมมีสมาชิก 5 ประเภท คือ

1. สมาชิกกิตติมศักดิ์
2. สมาชิกสามัญ
3. สมาชิกวิสามัญ
4. สมาชิกสมทบ
5. สมาชิกนิติบุคคล

กิจกรรมของสมาคม
---------------

### TALA Awards Night

เป็นงานมอบรางวัลประจำปีที่จัดโดยสมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย เริ่มจัดมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2561 โดยรางวัลมีชื่อว่า "TALA Awards" เป็นการประกวดผลงานในวิชาชีพภูมิสถาปัตยกรรม รางวัลดังกล่าวแบ่งเป็นหลายสาขา เช่น Private Residences, General Design : Hospitality, Public Space : Large Area ฯลฯ

อ้างอิง
-------

1. ↑  เว็บไซต์การประชุม IFLA APR 2011 ซึ่งไทยเป็นเจ้าภาพ เก็บถาวร 2018-04-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนเปิดดู 2553
2. ↑  "สมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย, รายชื่อกรรมการบริหาร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-09-28. สืบค้นเมื่อ 2020-05-17.
3. ↑  ประกาศสมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย เรื่องผลการตัดสินการประกวดผลงานวิชาชีพภูมิสถาปัตยกรรม "TALA Professional Awards 2019"[*ลิงก์เสีย*]

ดูเพิ่ม
-------

* สภาสถาปนิก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์สมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย
* International Federation of Landscape Architects (IFLA) เก็บถาวร 2012-11-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Asia-Pacific IFLA เก็บถาวร 2010-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* American Society of Landscape Architects (ASLA)
หินแห่งความหิวโหยในแม่น้ำเอ็ลเบอใกล้เมืองแจชีน ประเทศเช็กเกีย จารึกข้อความไว้ว่า "ไม่ต้องร้องหรอกเจ้าหนู ไม่ต้องคร่ำครวญ ถ้าน้ำมันแห้ง ก็รดน้ำในทุ่งเสียเถอะ" (เช็ก: *Neplač holka, nenaříkej, když je sucho, pole stříkej*)
**หินแห่งความหิวโหย** (เยอรมัน: *Hungerstein*) เป็นเครื่องหมายเด่นในน้ำประเภทหนึ่งที่พบได้ทั่วไปในยุโรปกลาง หินแห่งความหิวโหยทำหน้าที่เป็นอนุสรณ์และคำเตือนทุพภิกขภัย ทำขึ้นในเยอรมนีและบริเวณที่ตั้งถิ่นฐานของชาติพันธุ์เยอรมันทั่วยุโรปนับตั้งแต่ศตวรรษที่ 15 ถึง 19

หินเหล่านี้ถูกฝังไว้ตามลำน้ำในช่วงภัยแล้งเพื่อให้เป็นเครื่องหมายบอกระดับน้ำและเพื่อเตือนชนรุ่นหลังว่าจะต้องเผชิญกับความยากลำบากจากทุพภิกขภัยหากน้ำในลำน้ำลดลงถึงระดับนี้อีกครั้ง ตัวอย่างหินแห่งความหิวโหยที่มีชื่อเสียงอยู่ในแม่น้ำเอ็ลเบอที่เมืองแจชีน ประเทศเช็กเกีย ซึ่งจารึกข้อความว่า "ถ้าเจ้าเห็นเรา เจ้าจงร่ำไห้" (เยอรมัน: *Wenn du mich siehst, dann weine*) ไว้เป็นคำเตือน

หินเหล่านี้หลายก้อนสลักขึ้นหลังเกิดทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ปี 1816–1817 ซึ่งเกิดจากการปะทุของเขาตัมโบราในอินโดนีเซีย

ในปี 1918 หินแห่งความหิวโหยก้อนหนึ่งที่ท้องน้ำเอ็ลเบอใกล้กับเมืองแจชีนผุดขึ้นในช่วงน้ำลดซึ่งตรงกับช่วงทุพภิกขภัยใหญ่เนื่องจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง หินแห่งความหิวโหยที่คล้ายกันยังผุดให้เห็นอีกในช่วงภัยแล้งในปี 2018 และในปี 2022

อ้างอิง
-------

1. ↑  Damonoske, Camila (2018-08-24). "Drought In Central Europe Reveals Cautionary 'Hunger Stones' In Czech River". *NPR.org* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-08-28.
2. ↑  Lederer, David. *German History in Global and Transnational Perspective*, Springer. Aug. 8, 2017. pp. 24
3. ↑  Associated Press. "'Hunger Stone' appears," The New York Times. Aug. 1, 1918. pp. 1
4. ↑  Dockrill, Peter. "Sinister 'Hunger Stones' With Dire Warnings Have Been Surfacing in Europe". Science Alert. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 August 2018. สืบค้นเมื่อ 28 August 2018.
5. ↑  James, Liam (16 August 2022). "'If you see me, cry': Drought reveals 'hunger stones' in River Elbe historically used to forecast famine". *The Independent* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-08-18.
**โลเป ซาเรียล** (อังกฤษ: Lope Sarreal) อดีตโปรโมเตอร์และผู้จัดการมวยสากลอาชีพชาวฟิลิปปินส์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในอดีต ซาเรียลเกิดเมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1905 ที่อีมัส คาวิท ประเทศฟิลิปปินส์

ได้ชื่อว่าเป็นโปรโมเตอร์ที่ทรงอิทธิพลอย่างมากโดยเฉพาะในแวดวงมวยสากลอาชีพในทวีปเอเชียในยุคทศวรรษที่ 50 จนถึงต้นทศวรรษที่ 70 ทั้งในประเทศฟิลิปปินส์เอง, ประเทศไทย, ประเทศเกาหลีใต้, ประเทศญี่ปุ่น มีนักมวยที่ได้รับการปลุกปั้นสนับสนุนให้เป็นแชมป์โลกมากถึง 22 คน ทั้งนักมวยฟิลิปปินส์และนักมวยต่างชาติ เช่น แฟลช อีลอร์เด้, แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์, ริคาร์โด อาร์เรรอนโด, มาซาโอะ โอบะ เป็นต้น โดยเฉพาะกับ แฟลช อีลอร์เด้ ซาเรียลยังมีศักดิ์เป็นบิดาบุญธรรมและเป็นพ่อตาอีกด้วย

ด้วยความที่เป็นบุคคลทรงอิทธิพลในวงการมวย จึงได้รับการกล่าวขานว่าเป็น "The Grand Old Man of Philippine Boxing" โดยที่ชาวฟิลิปิปินส์เรียกขานในชื่อเล่นว่า "ป๊ะป๋า" (Papa) แต่สำหรับในแวดวงมวยของไทยแล้ว แฟนมวยชาวไทยและสื่อมวลชนให้ฉายาว่า "เฒ่าปีศาจ" หรือ "ปีศาจผมขาว" จากเล่ห์เหลี่ยมและความจัดจ้านในการทำธุรกิจมวย

โลเป ซาเรียล ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1995

อ้างอิง
-------


* Lope Sarreal
"**Clearing the neighbourhood** around its orbit" เป็นหนึ่งในสามเกณฑ์จำเป็นสำหรับวัตถุท้องฟ้าที่จะพิจารณาให้เป็นดาวเคราะห์ในระบบสุริยะตามนิยามปี พ.ศ. 2549 ที่นำมาใช้โดยสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล (ไอเอยู) ภายหลังในปี พ.ศ. 2558 มีการเสนอให้ขยายนิยามนี้ไปใช้กับดาวเคราะห์นอกระบบด้วย

ในระยะสุดท้ายของการก่อตัวของดาวเคราะห์ ดาวเคราะห์ (ตามนิยาม) จะต้อง "Clearing the neighbourhood" ในบริเวณวงโคจรของตัวเอง นั่นหมายความว่าดาวเคราะห์ดวงนั้นจะต้องมีความโน้มถ่วงที่เด่น และไม่มีวัตถุขนาดใกล้เคียงอื่นนอกจากดาวบริวารของตัวมันเองหรือวัตถุอื่นใดที่อยู่ภายใต้อิทธิพลความโน้มถ่วงของดาวเคราะห์ดวงนั้น วัตถุขนาดใหญ่ที่ตรงกับนิยามข้ออื่นยกเว้นข้อนี้จะจัดประเภทให้เป็นดาวเคราะห์แคระ รวมถึงดาวพลูโตที่ถูกจำกัดในวงโคจรด้วยความโน้มถ่วงจากดาวเนปจูน และมีวัตถุแถบไคเปอร์อื่นร่วมในวงโคจรด้วย นิยามของไอเอยูข้อนี้ไม่ผูกมัดกับตัวเลขหรือสมการเฉพาะ ใด แต่ทุกดาวเคราะห์ที่ไอเอยูรับรองจะต้องกวาดวัตถุอื่นในละแวกเดียวกันออกไปให้ได้มากกว่าดาวเคราะห์แคระดวงอื่น หรือวัตถุอื่นที่อาจเป็นดาวเคราะห์แคระ

วลีนี้เกิดขึ้นจากรายงานที่เสนอให้กับการประชุมสามัญของไอเอยูปี พ.ศ. 2543 โดยแอลัน สเทิร์นและแฮโรลด์ เอฟ. เลวิสัน นักวิทยาศาสตร์ดาวเคราะห์ ผู้จัดทำรายงานนี้ใช้วลีหลายวลีที่คล้ายคลึงกันขณะที่กำลังพัฒนาหลักการพื้นฐานตามทฤษฎีสำหรับชี้ว่าวัตถุหนึ่งที่โคจรรอบดาวฤกษ์นั้นจะมีละแวกเดียวกันที่ปลอดโล่งจากเศษดาวเคราะห์ บนพื้นฐานของมวลและคาบดาราคติของวัตถุนั้น สตีเวน โซเทอร์เลือกที่จะใช้คำว่า "ความเด่นทางกลศาสตร์" (dynamical dominance) แทน และฌ็อง-ลุก มาร์โกระบุว่าภาษาเช่นนั้น "ดูยากต่อการตีความผิด"

ก่อนถึงปี พ.ศ. 2549 ไอเอยูไม่มีกฏเฉพาะในการตั้งชื่อดาวเคราะห์ เนื่องด้วยไม่มีการค้นพบดาวเคราะห์ดวงใหม่มานานนับทศวรรษแล้ว ขณะที่ไอเอยูมีกฏที่แน่นอนสำหรับการตั้งชื่อวัตถุขนาดเล็กอื่นที่ค้นพบใหม่ เช่น ดาวเคราะห์น้อย ดาวหาง กระบวนการตั้งชื่อแก่ดาวเอริสนั้นหยุดชะงักลงไปหลังการค้นพบในปี พ.ศ. 2548 ด้วยเหตุที่ขนาดของเอริสนั้นใกล้เคียงกับขนาดของดาวพลูโต ดังนั้นไอเอยูจึงสรรหาวิธีแก้ปัญหาการตั้งชื่อดาวเอริสด้วยการหานิยามที่เป็นระบบเพื่อจำแนกดาวเคราะห์ออกจากดาวเคราะห์น้อย

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อวัตถุในระบบสุริยะ
* รายชื่อวัตถุที่เป็นทรงกลมด้วยความโน้มถ่วงในระบบสุริยะ
* รายชื่อวัตถุในระบบสุริยะตามขนาด
* รายชื่อดาวเคราะห์น้อยที่โดดเด่น
* เมโซแพลเนต

อ้างอิง
-------

1. ↑  "IAU 2006 General Assembly: Result of the IAU Resolution votes". IAU. 24 August 2006. สืบค้นเมื่อ 2009-10-23.
2. 1 2  Margot, Jean-Luc (2015-10-15). "A Quantitative Criterion for Defining Planets". *The Astronomical Journal*. **150** (6): 185–191. arXiv:1507.06300. Bibcode:2015AJ....150..185M. doi:10.1088/0004-6256/150/6/185.
3. ↑  Stern, S. Alan; Levison, Harold F. (2002). "Regarding the criteria for planethood and proposed planetary classification schemes" (PDF). *Highlights of Astronomy*. **12**: 205–213, as presented at the XXIVth General Assembly of the IAU–2000 [Manchester, UK, 7–18 August 2000]. Bibcode:2002HiA....12..205S. doi:10.1017/S1539299600013289.
4. ↑  Soter, Steven (2006-08-16). "What Is a Planet?". *The Astronomical Journal*. **132** (6): 2513–2519. arXiv:astro-ph/0608359. Bibcode:2006AJ....132.2513S. doi:10.1086/508861.
***Clione limacine*** หรือในชื่อสามัญว่า **นางฟ้าทะเล** (อังกฤษ: Sea angel) เป็นหอยฝาเดี่ยวที่ไม่มีเปลือกจำพวกหนึ่ง พบในความลึกระดับ 500 เมตรในมหาสมุทรทางแถบขั้วโลกเหนือ คือ มหาสมุทรอาร์กติก และแถบหนาวเย็นของมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือและแอตแลนติกเหนือ 

จำแนกออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย คือ

* *Clione limacina australis* (Bruguière, 1792)
* *Clione limacina limacina* (Phipps, 1774)

นางฟ้าทะเลมีความยาวโดยเฉลี่ย 1-2.5 เซนติเมตร มีลักษณะโดยทั่วไปใกล้เคียงกับ *Clione antarctica* ซึ่งพบในมหาสมุทรใต้ ที่มีขนาดใหญ่กว่า

นางฟ้าทะเลมีลำตัวใส มองเห็นจุดสีส้มอยู่ทั้งหมดสามจุด โดยสองจุดแรกจะแยกออกจากกันไม่ชัดเจน เนื่องจากอยู่บริเวณหัวที่มีหนวดสั้น ๆ สองข้างด้านบน ซึ่งจุดดังกล่าวเป็นอวัยวะที่เรียกว่า "ถุงตะขอ" (Hook sac) และ "หลอดบุคคัล" (Buccal bulb) ซึ่งเป็นส่วนที่เปรียบได้กับปาก มีส่วนที่เป็นฟันอยู่ในนั้น จุดที่สามของลำตัว มีขนาดใหญ่กว่า เป็นส่วนที่ใช้สำหรับย่อยอาหาร และส่วนที่เป็นจุดเด่น คือ อวัยวะที่เป็นระยางค์เล็ก ๆ คล้ายปีก ที่ชื่อชื่อเรียกว่า "พาราโพเดีย" (Parapodia) อยู่สองข้าง ใช้สำหรับกระพือขึ้นลงเคลื่อนไหวในน้ำเป็นจังหวะ ดูแล้วคล้ายกับนางฟ้าในนิทาน อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ

กินอาหารจำพวกหอยเปลือกเดี่ยวที่ว่ายน้ำได้ ในสกุล *Limacina* ได้แก่ชนิด *Limacina helicina* และ *Limacina retroversa* โดยล่าเหยื่อด้วยความรวดเร็ว เมื่อเหยื่อเข้ามาใกล้จะจับเหยื่อไว้ด้วยอวัยวะคล้ายหนวด (Buccal cones) ซึ่งมีหกเส้น และเมื่อจับได้จะใช้ฟันครูดและตะขอในการเซาะเปลือกของเหยื่อ เนื่องจากเหยื่อของนางฟ้าทะเลนั้นเป็นหอยที่มีเปลือก

นางฟ้าทะเลดำรงชีวิตเป็นแพลงค์ตอนในมวลน้ำจึงเป็นอาหารที่สำคัญของสัตว์ที่กินแพลงค์ตอนเป็นอาหาร เช่น วาฬบาลีน ซึ่งในอดีตจึงเคยได้ชื่อว่าเป็นอาหารของวาฬ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Phipps, C.J. 1774. *A voyage towards the North Pole undertaken by His Majesty's Command 1773* : i-viii, 1-253
2. 1 2 3  Gofas, S. (2012). Clione limacina. Accessed through: World Register of Marine Species at  on 2012-07-23
3. ↑  "Clione limacina (Phipps, 1774)". itis.gov. 4 March 2014. สืบค้นเมื่อ 4 March 2014.
4. 1 2  หน้า 142-143, *นางฟ้าทะเล (Sea Angel)* โดย ดร.วรเทพ มุธุวรรณ. "คลินิกสัตว์ทะเล" นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 35 ปีที่ 3 พฤษภาคม 2013
5. ↑  Lalli C. M. & Gilmer R. W. (1989). *Pelagic Snails. The biology of holoplanktonic gastropod molluscs.* Stanford University Press: Stanford, California. page 188.
6. ↑  Böer M. Gannefors C. Kattner G. Graeve M. Hop H. & Falk-Petersen S. (2005). "The Arctic pteropod *Clione limacina*: seasonal lipid dynamics and life-strategy". *Marine Biology* **147**(3): 707-717. doi:10.1007/s00227-005-1607-8.
7. ↑  Gosse, Philip Henry (1854). *Mollusca*. Natural History. Society for Promoting Christian Knowledge. p. 72.


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Clione limacina***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Clione limacina ที่วิกิสปีชีส์
**จีเอฟเอเจ-1** (GFAJ ย่อมาจาก "Give Felisa a Job") เป็นสายพันธุ์ของแบคทีเรียทรงแท่งในวงศ์ Halomonadaceae แบคทีเรียเอ็กซ์ทรีมโมไฟล์ชนิดนี้อาศัยแยกตัวออกจากทะเลสาบมอนอ อันเป็นทะเลสาบน้ำเค็มจัดและมีสภาพด่าง ทางตะวันออกของรัฐแคลิฟอร์เนีย นักวิทยาศาสตร์โดยทีมวิจัย นำโดยนักชีววิทยาดาราศาสตร์ของนาซา เฟลิซา วอล์ฟ-ไซมอน ในวารสารไซแอนซ์ในปี พ.ศ. 2553 ตามข้อมูลของผู้เขียน จุลชีพชนิดนี้เมื่อขาดแคลนธาตุฟอสฟอรัส จะสามารถรวมเอาสารหนูเข้าไปไว้ในโปรตีน ลิพิด และผลผลิตจากกระบวนการสร้างและสลาย อย่างเช่น เอทีพี เช่นเดียวกับดีเอ็นเอและอาร์เอ็นเอ แต่ยังไม่มีหลักฐานยืนยันโดยตรง กลไกของการนำสารหนูเข้าไปไว้ในโครงสร้างที่เป็นสารชีวโมเลกุลของเซลล์ยังไม่เป็นที่ทราบกัน และผลของการค้นพบดังกล่าวยังไม่อาจตอบข้อสงสัยของนักวิทยาศาสตร์บางคนได้ การค้นพบจีเอฟเอเจ-1 ได้ให้น้ำหนักแก่แนวคิดที่มีมานานแล้วว่าชีวิตนอกโลกอาจประกอบขึ้นจากธาตุพื้นฐานที่แตกต่างจากสิ่งมีชีวิตบนโลก

การค้นพบ
--------

แบคทีเรียจีเอฟเอเจ-1 ได้รับการค้นพบโดยนักธรณีจุลชีววิทยา เฟลิซา วอล์ฟ-ไซมอน นักวิจัยสาขาชีววิทยาดาราศาสตร์ในงานสำรวจธรณีสหรัฐอเมริกาในเมนโลพาร์ก รัฐแคลิฟอร์เนีย สิ่งมีชีวิตดังกล่าวถูกแยกออกมาและได้รับการเพาะเริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2552 จากตัวอย่างที่ไซมอนและเพื่อนร่วมงานได้เก็บรวบรวมมาจากตะกอนที่อยู่ก้นทะเลสาบมอนอ อันเป็นทะเลสาบน้ำเค็มจัดและมีสภาพด่างสูงมาก ทั้งยังเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีความเข้มข้นของสารหนูในธรรมชาติมากที่สุดแห่งหนึ่งในโลก (200 ไมโครโมลาร์) การค้นพบดังกล่าวได้รับการตีพิมพ์อย่างกว้างขวางเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2553

อ้างอิง
-------

1. ↑  Davies, Paul (4 December 2010). "The 'Give Me a Job' Microbe". *Wall Street Journal*. สืบค้นเมื่อ 2010-12-05.
2. 1 2  Katsnelson, Alla (2 December 2010). "Arsenic-eating microbe may redefine chemistry of life". *Nature News*. doi:10.1038/news.2010.645. สืบค้นเมื่อ 2010-12-02.
3. 1 2  Palmer, Jason (2 December 2010). "Arsenic-loving bacteria may help in hunt for alien life". *BBC News*. doi:10.1038/news.2010.645. สืบค้นเมื่อ 2010-12-02.
4. 1 2
5. ↑  Bortman, Henry (5 October 2009). "Searching for Alien Life, on Earth". Astrobiology Magazine (NASA). สืบค้นเมื่อ 2010-12-02.
6. ↑
**กุหลาบแดง** หรือ **กุหลาบดอย** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Rhododendron simsii*) เป็นไม้ดอกประเภทกุหลาบพันปีชนิดหนึ่ง ในวงศ์กุหลาบป่า (Ericaceae)

จัดเป็นกุหลาบพันปีอีกชนิดหนึ่งที่พบได้ในประเทศไทย มีถิ่นแพร่กระจายพันธุ์ตั้งแต่จีนตอนใต้, ญี่ปุ่น และภูมิภาคอินโดจีน สำหรับในประเทศไทยพบทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตามที่โล่งบริเวณป่าดิบเขา ที่ระดับความสูง 800-1,500 เมตร จากระดับน้ำทะเล 

ลำต้นเป็นไม้พุ่ม มีความสูงตั้งแต่ 1-3 เมตร ลำต้นและกิ่ง มีขนสีน้ำตาลแดง ใบเดี่ยว เรียงเวียนสลับเป็นกลุ่มที่ปลายกิ่ง รูปรี รูปไข่ รูปไข่แกมขอบขนาน รูปไข่กลับ หรือรูปใบหอกกลับ ปลายแหลมหรือมน โคนสอบแคบ มีขนสีน้ำตาล ดอก สีแดงอมส้ม มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ออกเป็นช่อตามซอกใบและปลายกิ่ง กลีบเลี้ยงขนาดเล็กโคนเชื่อมกัน ปลายแยกเป็น 5 แฉก มีขนสีขาวหรือแดง กลีบดอก 5 กลีบ เชื่อมกันคล้ายรูปแตร ภายในมีจุดประสีแดงเข้ม ปลายแยกเป็นแฉกค่อนข้างกลม ผล มีทรงรูปไข่ มีขนสีน้ำตาลแดง เมื่อแก่แตกได้ เมล็ดมีจำนวนมาก ขนาดเล็ก มีปีกบาน

กุหลาบแดง นิยมปลูกเป็นไม้ประดับทั่วไปในที่สูง ให้ดอกสวยงาม โดยจะออกดอกในช่วงฤดูร้อน ระหว่างเดือนมีนาคม-พฤษภาคม

อ้างอิง
-------

1. ↑  กุหลาบ น. จากพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
2. ↑  กุหลาบแดง จากฐานข้อมูลพรรณไม้ องค์การสวนพฤกษศาสตร์

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Rhododendron simsii***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Rhododendron simsii ที่วิกิสปีชีส์
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ นิรโทษกรรม
**นิรโทษกรรม** (อังกฤษ: amnesty) ในกฎหมายอาญา หมายถึง "การลบล้างการกระทำความผิดอาญาที่บุคคลได้กระทำมาแล้ว โดยมีกฎหมายที่ออกภายหลังการกระทำผิดกำหนดให้การกระทำนั้นไม่เป็นความผิด และให้ผู้ที่ได้กระทำการนั้นพ้นจากการเป็นผู้กระทำความผิด" นิรโทษกรรมเป็นยิ่งกว่าการอภัยโทษ เพราะกฎหมายถือว่าผู้นั้นไม่เคยกระทำผิดมาก่อน 

ทางการอาจประกาศนิรโทษกรรมให้เมื่อตัดสินใจว่า การนำพลเมืองมาอยู่ใต้กฎหมายสำคัญกว่าลงโทษจากการละเมิดในอดีต นิรโทษกรรมหลังสงครามช่วยยุติความขัดแย้ง ขณะที่กฎหมายต่อต้านกบฏ การปลุกปั่นให้ขัดขืนอำนาจปกครอง ฯลฯ ยังคงไว้เพื่อขัดขวางผู้ทรยศในอนาคตระหว่างความขัดแย้งในอนาคต แต่นิรโทษกรรมสร้างสำนึกให้อภัยผู้ละเมิดในอดีต หลังข้าศึกไม่หลงเหลือแล้วซึ่งได้ดึงดูดการสนับสนุนของพวกเขา แต่อีกจำนวนมากยังหลบหนีจากทางการ ข้อดีของการใช้นิรโทษกรรมยังอาจรวมการหลีกเลี่ยงการฟ้องคดีอาญาราคาแพง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีผู้ละเมิดจำนวนมากเข้ามาเกี่ยวข้อง กระตุ้นให้ผู้ที่หลบหนีทางการกลับมาปรากฏตัว และกระตุ้นการปรองดองระหว่างผู้ละเมิดกับสังคม

ดูเพิ่ม
-------

* องค์การนิรโทษกรรมสากล
* กฎหมายนิรโทษกรรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
**กลุ่มคนเสื้อน้ำเงิน** เป็นกลุ่มคนที่สวมเสื้อสีน้ำเงินเป็นสัญลักษณ์ เป็นกลุ่มที่เคลื่อนไหวทางการเมืองในช่วงต้นปี พ.ศ. 2552 มีลักษณะการเคลื่อนไหวเป็นการต่อต้านกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) หรือ *กลุ่มคนเสื้อแดง*

กลุ่มคนเสื้อน้ำเงิน ปรากฏบทบาทครั้งแรกที่จังหวัดบุรีรัมย์ โดยทำการสกัดกั้นการเคลื่อนไหวของกลุ่ม นปช. และมีข้อความที่หน้าอกเสื้อว่า *"ปกป้องสถาบัน"* ส่วนด้านหลัง *"สงบ สันติ สามัคคี"* ที่ผ่านการฝึก อบรมในโครงการอาสาสมัครพิทักษ์สถาบัน *"รุ่นผู้นำทางความคิด"* ได้ ออกมารวมพลังประกาศเจตนารมณ์ปกป้องสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ จากนั้น เดินทางมาที่ศาลากลางจังหวัดบุรีรัมย์ เพื่อร่วมดูแลรักษาความปลอดภัยสถานที่ราชการ และคัดค้านการกระทำของกลุ่มคนเสื้อแดง ซึ่งมีพฤติกรรมส่อไปในทางลบหลู่สถาบันพระมหากษัตริย์ และองคมนตรี โดยจัดกำลังเฝ้าระวังประตูทุกจุดรอบศาลากลาง เพื่อตรวจตราคนเข้าออก บุคคลแปลกหน้า หรือผู้ต้องสงสัย ที่จะเข้าไปก่อเหตุรุนแรง หรือก่อความไม่สงบภายในศาลากลางจังหวัด 

จากนั้นกลุ่มคนเสื้อน้ำเงินได้ปะทะกับกลุ่ม นปช. หลายต่อหลายครั้ง โดยเฉพาะครั้งที่หนักที่สุดคือ เมื่อเช้าวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2552 ในเหตุการณ์ก่อความไม่สงบของกลุ่ม นปช. เมื่อนายอริสมันต์ พงศ์เรืองรองได้นำพากลุ่มแนวร่วม นปช. บุกขึ้นไปเพื่อล้มการประชุมสุดยอดอาเชียนที่โรงแรมรอยัล คลิฟ บีช รีสอร์ท พัทยา ทั้งสองกลุ่มนี้ได้ปะทะกันด้วยอาวุธต่าง ๆ มากมาย ทั้ง ระเบิดและปืน

จากเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ทำให้ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร และนายจตุพร พรหมพันธุ์ ได้ออกมากล่าวหาว่า กลุ่มคนเสื้อน้ำเงินนี้เป็นการจัดตั้งขึ้นมาโดย นายเนวิน ชิดชอบ และนายสุเทพ เทือกสุบรรณ แต่ทั้งสองได้ปฏิเสธ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ม็อบเสื้อน้ำเงินบุรีรัมย์เคลื่อนไหวปกป้องสถาบัน[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  เสื้อแดงปะทะเสื้อน้ำเงินบาดเจ็บ 2
3. ↑  เสื้อแดงแฉเนวินอยู่เบื้องหลังเสื้อน้ำเงิน
4. ↑  "ภาพอารมณ์ห้ำหั่น"เนวิน"บัญชาการ "เสื้อน้ำเงิน" เป็นทัพหน้าและทัพหนุน ต้านม็อบเสื้อแดง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-04-25. สืบค้นเมื่อ 2009-04-20.
ส่วนของสายท่อที่มีระดับชั้นต่างๆที่เผยออกมาให้เห็น
**ปฏิบัติการพลูโต(สายท่อใต้มหาสมุทร)** เป็นปฏิบัติการในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองโดยวิศวกรบริติซ บริษัทน้ำมัน และกองทัพบริติซ เพื่อสร้างท่อส่งน้ำมันใต้ทะเลภายใต้ช่องแคบอังกฤษระหว่างอังกฤษและฝรั่งเศสในการสนับสนุนปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ด ฝ่ายสัมพันธมิตรบุกครองนอร์ม็องดีในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 ตามที่ประวัติอย่างเป็นทางการ แต่เดิม พลูโต(Pluto) เป็นคำย่อมาจาก "Pipe-Line Underwater Transportation of Oil" 

โครงการดังกล่าวนี้ได้รับการพัฒนาโดย Arthur Hartley หัวหน้าวิศวกรของบริษัทน้ำมันอังกฤษ-อิหร่าน กองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรในทวีปยุโรปมีความต้องการน้ำมันเชื้อเพลิงจำนวนมหาศาล สายท่อนี้ถือเป็นสิ่งที่จำเป็นเพื่อบรรเทาการพึ่งพาเรือบรรทุกน้ำมันซึ่งอาจจะล่าช้าจากสภาพอากาศที่เลวร้าย เสี่ยงภัยต่อเรือดำน้ำเยอรมัน และเป็นที่ต้องการในสงครามแปซิฟิก Geoffrey William Lloyd, เลขานุการสำหรับปริโตรเลียม ในปี ค.ศ. 1942 ได้เข้าพบพลเรือเอก Mountbatten หัวหน้าปฏิบัติการผสม ซึ่งพื้นที่แห่งนี้ และจากนั้นก็เป็็นประธานของอังกฤษ-อิหร่าน แนวคิดของ Hartley ในการนำสายเคเบิลโทรศัทพ์ใต้น้ำมาดัดแปลงใช้

ยุทธการที่นอร์ม็องดีเป็นการได้รับชัยชนะโดยไม่ต้องส่งน้ำมันเชื้อเพลิงผ่านทางสายท่อข้ามช่องแคบพลูโต มีเพียง 8 เปอร์เซ็นต์ของน้ำมันเพลิงที่ถูกส่งไปยังกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรในทวีปยุโรปเหนือ-ตะวันตกในช่วงระหว่างดีเดย์และวีอีเดย์เป็นการส่งผ่านท่อเหล่านั้น ส่วนที่เหลือเป็นการขนส่งโดยเรือบรรทุกน้ำมัน ซึ่งอาจจะมีปริมาณมากหรือบรรจุอยู่ในถัง หรือโดยขนส่งทางอากาศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Pipeline Under the Ocean". *Combined Operations*. สืบค้นเมื่อ 20 February 2012.
2. ↑  Tim Whittle: Fueling the Wars - PLUTO and the Secret Pipeline Network p1 and p84 2017. ISBN 9780992855468
**ปฏิบัติการบอดีการ์ด** ซึ่งดำเนินการในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นแผนการลวงทางยุทธศาสตร์โดยรวมของฝ่ายสัมพันธมิตรในทวีปยุโรป ระหว่างปี ค.ศ. 1944 โดยเป็นส่วนหนึ่งของการเตรียมการการรุกรานนอร์ม็องดี จุดประสงค์หลักของแผนการดังกล่าวคือการชักจูงให้ฝ่ายเยอรมันเชื่อว่าการรุกรานทวีปยุโรปตะวันตกเฉียงเหนือจะเกิดขึ้นช้าว่าที่วางแผนไว้จริง และคุกคามจะโจมตีในสถานที่อื่นนอกเหนือไปจากเป้าหมายที่แท้จริง รวมทั้งจังหวัดปาดกาแล, คาบสมุทรบอลข่าน, ประเทศฝรั่งเศสตอนใต้, นอร์เวย์ และการโจมตีของโซเวียตในบัลแกเรียและตอนเหนือของนอร์เวย์

ส่วนหลักของปฏิบัติการบอดีการ์ดคือการใช้อุบายหลอกลวงข้าศึกเกี่ยวกับการกะเวลา น้ำหนัก และทิศทางของการรุกรานอร์ม็องดี โรเจอร์ เฮสเต็ธ ผู้ซึ่งช่วยวางแผนและดำเนินการตามปฏิบัติการในขณะที่ทำงานอยู่ใน "อ็อบส์บี" ภาคการหลอกลวงของกองบัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลังรบนอกประเทศสัมพันธมิตร ได้บันทึกในหนังสือของเขาถึงเป้าหมายสามประการของปฏิบัติการบอดีการ์ด ซึ่งทั้งหมดนี้ได้ละไว้ในภาคผนวกวายของคอสแซค (COSSAC) แผนการหลอกลวงก่อนหน้า เป้าหมายดังกล่าวประกอบด้วย:

1. เพื่อชักชวนกองบัญชาการทหารเยอรมันให้เชื่อว่าการโจมตีหลักและการโจมตีที่ตามมาจะเกิดขึ้นในหรือทางตะวันออกของจังหวัดปาส์-เดอ-กาเลส์ อันจะเป็นการกระตุ้นให้ข้าศึกคงกำลังหรือเสริมกำลังทางบกและทางอากาศ รวมไปถึงเครื่องป้องกันข้าศึกที่นั่น ซึ่งจะทำให้การป้องกันบริเวณอื่นอ่อนแอลง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พื้นที่เมืองค็อง
2. เพื่อสร้างความสงสัยให้กับข้าศึกถึงวันที่และเวลาของการโจมตีที่แท้จริง
3. ระหว่างและหลังจากการโจมตีหลัก เพื่อจำกัดวงของกองกำลังทางบกและทางอากาศของเยอรมนีให้อยู่ในหรือทางตะวันออกของจังหวัดปาส์-เดอ-กาเลส์จำนวนมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เป็นเวลาอย่างน้อย 14 วัน

แผนบอดีการ์ดถูกสร้างขึ้นโดยส่วนควบคุมลอนดอน อันเป็นผลสืบเนื่องมาจากการประชุมเตหะรานในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1943 ปฏิบัติการดังกล่าวถูกแบ่งออกเป็นสามปฏิบัติการย่อย: ปฏิบัติการความทรหด ซึ่งประกอบด้วยส่วนทางเหนือ (ถูกออกแบบมาเพื่อลวงฝ่ายเยอรมันว่าจะมีการรุกรานนอร์เวย์) และส่วนทางใต้ (ซึ่งลวงฝ่ายเยอรมันว่าจะมีการรุกรานที่ปาส์-เดอ-กาเลส์) อีกปฏิบัติการหนึ่ง คือ ปฏิบัติการเซเพลิน เพื่อแสดงความต้องการว่าจะมีการยกพลขึ้นบกบนเกาะครีตหรือในโรมาเนีย นอกจากนี้ยังมีอีก 36 ปฏิบัติการย่อยซึ่งไม่ขึ้นกับส่วนควบคุมลอนดอน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hesketh, Roger (2000). *Fortitude: The D-Day Deception Campaign*. Woodstock, NY: The Overlook Press. p. 12. ISBN 1585670758.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Anthony Cave Brown, Bodyguard of Lies: The Extraordinary True Story Behind D-Day เก็บถาวร 2009-05-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 1975.
* Jon Latimer, *Deception in War,* New York: Overlook Press, 2001. ISBN 978-1585673810.