recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**นกกระเบื้องผา** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Monticola solitarius*) เป็นนกอพยพนอกฤดูผสมพันธุ์ในประเทศไทย ตัวผู้มีแถบคาดตาสีดำ โดยชนิดย่อย *pandoo* มีสีน้ำเงินทั่วตัว ส่วนชนิดย่อย *philippensis* มีสีน้ำตาลแดงจากอกถึงใต้หาง ตัวเมียลำตัวเป็นสีน้ำตาล ด้านล่างของลำตัวมีลายสีน้ำตาลเข้ม ส่วนด้านบนเป็นสีน้ำตาลอมฟ้า แต่ในช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ ขนนกของทั้งสองเพศจะมีลายเกร็ดสีขาวดำประปรายทั่วตัว และมีมากในบริเวณใต้ท้อง ส่วน *madoci* ซึ่งเป็นชนิดย่อยประจำถิ่นภาคใต้จะมีสีเหมือนกับ *pandoo* แต่เข้มกว่า

ถิ่นอาศัยที่สามารถพบได้คือทางตอนใต้ของทวีปยุโรป, ทวีปแอฟริกา ไปจนถึงประเทศญี่ปุ่น โดยที่บางตัวอาจอพยพไปยังออสเตรเลียในช่วงฤดูหนาว และจากการวิจัยดีเอ็นเอได้มีการระบุว่า นกกระเบื้องผาที่พบในเอเชียตะวันออกนั้น อาจเป็นคนละชนิดกับที่มีอยู่ในยุโรปและตะวันออกกลาง

สมุดภาพ
-------

* M. s. philippensis เพศผู้*M. s. philippensis* เพศผู้
* เพศเมียในฤดูหนาว ที่ เกาะยะกุ ประเทศญี่ปุ่นเพศเมียในฤดูหนาว ที่ เกาะยะกุ ประเทศญี่ปุ่น
* พ่อพันธุ์ของชนิดย่อย pandoo จากภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียพ่อพันธุ์ของชนิดย่อย *pandoo* จากภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย
* Monticola solitarius solitarius*Monticola solitarius solitarius*

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2004). *Monticola solitarius*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 9 May 2006.
2. 1 2 3  นกป่าสัปดาห์ละตัว. **คมชัดลึก**. ปีที่ 11 ฉบับที่ 3795. วันอาทิตย์ที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2555. หน้า 8-9

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Monticola solitarius***

* Blue Rock Thrush videos, photos & sounds on the Internet Bird Collection
* Ageing and sexing (PDF) by Javier Blasco-Zumeta เก็บถาวร 2010-07-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Blue Rock Thrush from Turkey

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Monticola solitarius ที่วิกิสปีชีส์
**สถาบันส่งเสริมการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี** เป็นหน่วยบริการรูปแบบพิเศษ ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ จัดตั้งขึ้นตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2547 ตามประกาศ ก.พ.ร. ลงวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2548 ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 122 ตอนพิเศษที่ 26ง วันที่ 25 มีนาคม 2548 ปัจจุบันเป็นหน่วยบริการรูปแบบพิเศษ 1 ใน 2 แห่งของประเทศไทย

ประวัติ
-------

สถาบันส่งเสริมการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี จัดตั้งขึ้นเป็นหน่วยงานในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ เมื่อปี พ.ศ. 2545 ต่อมาคณะรัฐมนตรี ได้มีมติในการประชุมเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2547 เห็นชอบในหลักการและแนวทางจัดโครงสร้างองค์กรรูปแบบอื่นที่ไม่ใช่ส่วนราชการ (หน่วยบริการรูปแบบพิเศษ) โดยเริ่มทดลองปฏิบัติในสถาบันส่งเสริมการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ

จนกระทั่งมีประกาศ ก.พ.ร. ลงวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2548 ให้เปลี่ยนแปลงสภาพของสถาบันส่งเสริมการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ เป็นหน่วยบริการรูปแบบพิเศษ

บทบาทหน้าที่
------------

สถาบันส่งเสริมการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี มีบทบาทหน้าที่ในการดำเนินการ ดังนี้

* การบริการให้คำแนะนำปรึกษาด้านการบริหาร
* การบริการงานวิจัยเพื่อการพัฒนา
* การบริการฝึกอบรมและพัฒนา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประกาศ ก.พ.ร. เรื่อง การแปลงสภาพของสถาบันส่งเสริมการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี สำนักงาน ก.พ.ร. เป็น หน่วยบริการรูปแบบพิเศษ" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2015-05-04. สืบค้นเมื่อ 2015-05-26.
2. ↑  ข้อมูลพื้นฐาน หน่วยบริการรูปแบบพเศษ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ
**เติมเจ็บเต็มอารมณ์** ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์จีนเรื่อง **East Palace, West Palace** (อักษรจีนตัวเต็ม: 東宮西宮, อักษรจีนตัวย่อ: 东宫西宫, พินอิน: Dōng Gōng Xī Gōng) ฉายในปี ค.ศ. 1996 กำกับโดย จางหยวน

เนื้อเรื่อง
-----------

อาหลัน (ซือหัน) นักเขียนเกย์หนุ่มถูกตำรวจ (ฮูจุน) จับในสวนสาธารณะบริเวณรอบนอกพระราชวังต้องห้ามในข้อหามั่วสุมทางเพศในเวลาค่ำคืน อาหลันถูกตำรวจจับไปสอบปากคำที่สถานี ระหว่างนั้น เรื่องราวที่ฝั่งใจก็พรั่งพรูออกมาจากปากของอาหลัน ไม่ว่าช่วงชีวิตวัยเด็กที่เจ็บปวด ประสบการณ์ทางเพศครั้งแรก การถูกบังคับใช้แรงงานในท้องนา และ การไขว่คว้าหาความรัก ตลอดทั้งคืนนั้น ตำรวจผู้สอบสวนต้องเผชิญกับความรู้สึก ที่สับสนปนเปกันไป ระหว่างความรู้สึกขยะแขยงและความพึงพอใจ ซึ่งนั่นทำให้เขาเกิดความสับสนทางอารมณ์ของตัวเอง เพราะถึงทำอย่างไร อาหลันก็ไม่ยอมหยุดการกระทำของเขาซะที

การเข้าฉายและการวิจารณ์
-----------------------

East Palace, West Palace เป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 4 ในการกำกับของจางหยวน ที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้กำกับรุ่นใหม่ของวงการภาพยนตร์จีน ซึ่งได้มีผลงานเรื่องก่อนหน้านี้ 3 เรื่องที่เป็นที่จับตามอง สำหรับ East Palace, West Palace นั้นได้ชื่อว่า เป็นภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเกย์อย่างเปิดเผยเรื่องแรกของจีนแผ่นดินใหญ่ ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกห้ามฉายในประเทศจีน แต่ได้ฉายในต่างประเทศและได้รับรางวัลมากมาย ด้วยการคว้ารางวัล ผู้กำกับยอดเยี่ยม, บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และถ่ายภาพยอดเยี่ยม จากเทศกาลภาพยนตร์ มาเดลพลาต้า (Mar del Plata Film Festival) และ ได้รับเชิญให้เข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ สาย Un Certain Regard

สำหรับในประเทศไทยแล้ว East Palace, West Palace ได้เข้าฉายในโครงการ "The Little Big Films Project" ครั้งที่ 2 ของบริษัทสหมงคลฟิล์ม ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นโครงการการจัดฉายภาพยนตร์ในแนวนอกกระแส ทั้งหมด 5 เรื่อง เป็นเวลา 5 สัปดาห์ ในโรงภาพยนตร์ทั่วไปกลางกรุงเทพมหานครเหมือนภาพยนตร์ในเชิงพาณิชย์ทั่วไป โดยทำการฉายสลับกันไปในแต่ละโรง

East Palace, West Palace มีตัวละครเพียง 2 ตัวเท่านั้นที่ดำเนินเรื่อง และบางช่วงยังตัดสลับกับการแสดงงิ้ว ซึ่งเป็นเหมือนสัญลักษณ์บ่งบอกถึงความในใจของอาหลัน ทำให้มีทั้งผู้ที่ชอบและไม่ชอบ สำหรับผู้ที่ไม่ชอบกล่าวว่า ภาพยนตร์มีรูปแบบที่ค่อนข้างหนักหน่วง และมีผู้ได้วิจารณ์ว่า เป็นภาพยนตร์ที่วิจารณ์ถึงความเข้มงวดของระบอบคอมมิวนิสต์ในการปกครองของรัฐบาลจีนโดยตรง ซึ่งประชาชนชาวจีนก็มิได้ขัดขืน โดยให้เจ้าหน้าที่ตำรวจนั้นเป็นตัวแทนของรัฐบาลที่กระทำรุนแรง ทั้งเตะและต่อยอาหลันอย่างไรก็ตาม อาหลันก็ไม่ขัดขืน ซ้ำบางครั้งยังดูเหมือนยินดีให้กระทำด้วยอีกต่างหาก 

ซึ่งสำหรับคำว่า East Palace, West Palace นั้นเป็นศัพท์สแลงของเกย์ที่หมายถึงห้องน้ำสาธารณะ ที่ตั้งอยู่ทั้งสองด้านของพระราชวังต้องห้าม ทางด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตก กลางกรุงปักกิ่ง

อ้างอิง
-------

* East Palace, West Palace จากเว็บไซต์พันทิป
* แผ่นพับโครงการ The Little Big Films Project II

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลจาก IMDb
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

โลงหินของฟาโรห์เมเร็นพ์ทาห์
**โลงหิน** (ภาษาอังกฤษ: **Sarcophagus**) หมายถึงที่บรรจุศพที่ส่วนใหญ่แกะหรือตัดจากหิน คำว่า "sarcophagus" มาจากภาษากรีก "σαρξ sarx" ที่แปลว่า "เนี้อสด" และ "φαγειν phagein" ที่แปลว่า "กิน" เมื่อรวมกันเป็น "sarkophagus" จึงหมายถึง "กินเนื้อสด" จากวลี "lithos sarkophagos (λιθος σαρκοφάγος)" กลายมาหมายถึงหินปูนที่เชื่อว่าสามารถทำให้ศพที่บรรจุไว้เน่าสลายไปได้

การใช้ที่นิยมกัน
----------------

"โลงหิน" ส่วนใหญ่จะออกแบบให้วางเหนือดินฉะนั้นจึงมักจะแกะสลักอย่างสวยงาม, ตกแต่ง หรือ สร้างอย่างงดงาม บางครั้งก็จะสร้างแบบลอยตัว หรือเป็นส่วนหนึ่งของที่บรรจุศพที่หรูหรา หรือเป็นชุด หรือบางครั้งก็จะใช้ตั้งภายในคริพต์เช่นภายในสิ่งก่อสร้างทางคริสต์ศาสนา ในสมัยอียิปต์โบราณโลงหินใช้เป็นเปลือกนอกเพื่อปกป้องจุโลงอีกหลายชั้นข้างในของมัมมี่ และมักจะแกะจากอะลาบาสเตอร์

"โลงหิน" บางครั้งอาจจะทำจากโลหะหรือพลาสเตอร์หรือหินปูนใช้ในสมัยโรมันจนกระทั่งมาถึงสมัยการฝังศพใต้ดินของผู้นับถือคริสต์ศาสนา ซึ่งมักจะทำกันในที่บรรจุศพที่ทำจากหินปูน ที่ทำให้การใช้โลงหินหมดความนิยมลงไป

ความหมายอื่น
------------

โลงหินอาจจะใช้บรรยายสิ่งก่อสร้างที่เป็นคอนกรีตขนาดใหญ่ที่สร้างรอบโรงงานพลังงานนิวเคลียร์ที่เชอร์โนบิลหลังจากการเกิดอุบัติเหต

อ้างอิง
-------

1. ↑   WordInfo etymology. As a noun the Greek term was further adopted to mean "coffin" and was carried over into Latin, where it was used in the phrase *lapis sarcophagus*, referring to those same properties of limestone.
2. 1 2   เก็บถาวร 2012-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Columbia University Dept. of Archaeology

ดูเพิ่ม
-------

* ที่เก็บศพ

สมุดภาพ
-------

* โลงหินอียิปต์โลงหินอียิปต์
* โลงหินของอิทรัสกันโลงหินของอิทรัสกัน
* โลงหินโรมันโลงหินโรมัน
* โลงหินจากคริสต์ศตวรรษที่ 5โลงหินจากคริสต์ศตวรรษที่ 5
* โลงหินจากยุคกลางหลังวัดที่เมืองคองท์ส (Conques) ในฝรั่งเศสโลงหินจากยุคกลางหลังวัดที่เมืองคองท์ส (Conques) ในฝรั่งเศส
**วัดประชาระบือธรรม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 18 ไร่ 3 งาน 33 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูปลัดสุรพล​ ธ​ม​ฺ​มเช​ฏ​โฐ​ เป็นรักษา​การเจ้าอาวาส

วัดประชาระบือธรรมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2450 โดยมีบิดาของพระภิกษุคงและญาติ ๆ ได้อุทิศที่ดินถวายและสร้างวัด เรียกชื่อวัดว่า **วัดบางกระบือ** เนื่องจากบริเวณโดยรอบวัด ชาวบ้านได้นำกระบือมาเลี้ยงกันมากและเรียกคลองนี้ว่า *คลองบางกระบือ* เมื่อได้สร้างวัดจึงได้ขนานนามวัดตามชื่อคลองนี้ ต่อมาประชาชนได้ร่วมกันบูรณะวัดจนเจริญรุ่งเรืองตามลำดับ จึงได้เปลี่ยนนามวัดใหม่ให้ไพเราะยิ่งขึ้นว่า "วัดประชาระบือธรรม" และใช้มาจนทุกวันนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2490 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 21 เมตร ยาว 30 เมตร ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2501 ในด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2486 นอกจากนั้นยังได้ให้การอนุเคราะห์แก่โรงเรียนประชาระบือธรรมและจัดมูลนิธีสำหรับเด็กยากจน โดยให้สถานที่ปลูกสร้างอาคาร เนื้อที่ 2 ไร่เศษ

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.40 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 จนราว พ.ศ. 2553 ทางวัดได้ยกโบสถ์ขึ้นให้สูง 3.5 เมตร เพื่อป้องกันน้ำท่วม มีการขุดพบอุโมงค์ลึก 1 เมตร และพบพระพุทธรูปสมัยอยุธยาตอนปลายจำนวนมาก กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 5 หลัง อาคารคอนกรีต 3 หลัง หอสวดมนต์กว้าง 12 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 ศาลาการเปรียญกว้าง 17 เมตร ยาว 25 เมตร ราวปี พ.ศ.

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระภิกษุคง พ.ศ. 2460–2469
* พระภิกษุเปลี่ยน พ.ศ. 2469–2470
* พระภิกษุเทียม พ.ศ. 2470–2475
* พระภิกษุเล็ก พ.ศ. 2475–2485
* พระครูนิพัทธธรรมคุณ พ.ศ. 2486–2517
* พระครูไพโรจนาภรณ์ พ.ศ. 2518–2547​
* พระครูสกลธรรมสาธก​ พ.ศ.​ 2547-2566
* พระครู​ปลัด​สุรพล​ ​ธ​ม​ฺ​มเช​ฏ​โฐ​ รักษาการ​แทน​เจ้าอาวาส​

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดประชาระบือธรรม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 171–172. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑  "พบพระสมัยอยุธยาใต้โบสถ์วัดประชาระบือธรรม". คมชัดลึก. 4 กุมภาพันธ์ 2553. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วิลเฮ็ล์ม ไมบัค** (เยอรมัน: *Wilhelm Maybach*) เป็นผู้ออกแบบเครื่องยนต์คนแรกๆและนักอุตสาหกรรมชาวเยอรมัน เขาเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทบริษัทไมบัค-โมทอร์เรินเบา ได้รับการขนานนามว่าเป็น "ราชาแห่งนักออกแบบ"

วิลเฮ็ล์ม ไมบัค เกิดในปีค.ศ. 1846 ที่เมืองไฮล์บร็อนในราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค เป็นบุตรของช่างไม้ เมื่ออายุได้แปดขวบครอบครัวก็ย้ายไปพำนักในเมืองชตุทท์การ์ท เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนการกุศลในเมืองร็อยท์ลิงเงิน ผู้อำนวยการโรงเรียนเห็นว่าเด็กชายไมบัคมีแววด้านเทคนิคจึงส่งตัวไปฝึกงานที่โรงเรียนช่าง เมื่ออายุได้ 15 ปี ไมบัคสนใจงานออกแบบเชิงอุตสาหกรรม และเข้าศึกษาวิชาฟิสิกส์และคณิตศาสตร์เพิ่มเติมที่โรงเรียนมัธยมของรัฐในเมืองร็อยท์ลิงเงิน

ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ไมบัคร่วมกับนายก็อทลีพ ไดม์เลอร์ พัฒนาเครื่องยนต์สันดาปภายในความเร็วสูงขนาดเบาขึ้นมา ซึ่งเหมาะสมกับการติดตั้งในพาหนะบก, อากาศ และทางน้ำ เครื่องยนต์เหล่านี้ถูกติดตั้งในจักรยานยนต์และเรือยนต์แรกของโลก และภายหลังการเสียชีวิตของไดม์เลอร์ ก็มีการเปิดตัวรถยนต์ใหม่ในปีค.ศ. 1902 ชื่อว่าโมเดลเมอร์เซเดส (Model Mercedes)

ไมบัคก้าวหน้าจนได้เป็นผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคของบรรษัทไดม์เลอร์มอเตอร์ (Daimler Motoren Gesellschaft) แต่เข้ากับประธานบริษัทไม่ค่อยได้ นั่นทำให้ไมบัคลาออกจากบริษัทในปี 1907 เพื่อไปก่อตั้งบริษัทของตนเองกับลูกชายชื่อว่าบริษัทไมบัค-โมทอร์เรินเบา (Maybach-Motorenbau GmbH) เมื่อปีค.ศ. 1909 ซึ่งมีส่วนร่วมในการผลิตเครื่องยนต์ให้กับเรือเหาะเซ็พเพอลีน (Zeppelin) ต่อมาเมื่อจักรวรรดิเยอรมันพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและจำต้องลงนามในสนธิสัญญาแวร์ซาย ไมบัคปรับตัวเข้ากับสถานการณ์นี้โดยหันไปผลิตรถยนต์หรูวางจำหน่ายภายใต้แบรนด์ "Maybach" บริษัทยังมีส่วนร่วมในสงครามโลกครั้งที่สองในปีค.ศ. 1940 โดยการผลิตเครื่องยนต์ให้กับรถถังหนัก ทีเกอร์ 1 และทีเกอร์ 2

เชิงอรรถ
--------

* Niemann, Harry: Mythos Maybach, 4. Aufl. Stuttgart 2002
* Niemann, Harry: Maybach - der Vater des Mercedes, 3. Aufl. Stuttgart 2000
* Niemann, Harry: Wilhelm Maybach - König der Konstrukteure, 1. Aufl. Stuttgart 1995
* Rathke, Kurt: Wilhelm Maybach - Anbruch eines neuen Zeitalters, 1. Aufl. Friedrichshafen 1953
* Rauck, Max J.: Wilhelm Maybach: der grosse Automobilkonstrukteur. Baar 1979.
**แบนตัมเวท** (อังกฤษ: bantamweight) ชื่อเรียกรุ่นมวยรุ่นเล็กที่เคยเป็นรุ่นเล็กเป็นอันดับ 2 ของโลกมาก่อน โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักตัวมากกว่า 115 ปอนด์ (52.163 กิโลกรัม) และไม่เกิน 118 ปอนด์ (53.524 กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกชื่อนี้เหมือนกันหมด แชมป์โลกที่ทำสถิติป้องกันตำแหน่งไว้ได้มากที่สุดของรุ่นนี้คือ ออร์แลนโด แคนิซาเลส นักมวยชาวอเมริกัน โดยทำสถิติป้องกันตำแหน่งไว้ได้ทั้งหมด 15 ครั้ง

สำหรับนักมวยไทยแล้ว รุ่นแบนตัมเวทนี้ได้ชื่อว่าเป็นรุ่นอาถรรพ์ เพราะเคยมีนักมวยไทยหลายรายที่ขึ้นชิงตำแหน่งแชมป์รุ่นนี้แล้วไม่ประสบความสำเร็จ ถึงได้เป็นแชมป์ไปก็ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ไม่นาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับแชมป์ของสมาคมมวยโลก (WBA) เช่น จำเริญ ทรงกิตรัตน์ ที่เคยชิงแชมป์โลกในรุ่นนี้ถึง 3 ครั้ง แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ 

นักมวยไทยที่เคยเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้มีทั้งหมด 7 ราย ได้แก่ เขาค้อ แกแล็คซี่, ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ, ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์, วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น, รัตนชัย ส.วรพิน, พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล)
และ ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่

และในส่วนของมวยสากลสมัครเล่น มีนักมวยไทย 3 คนที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก คือ ผจญ มูลสัน เหรียญทองแดงจากโอลิมปิก 1988 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้, วิชัย ราชานนท์ เหรียญทองแดงจากโอลิมปิก 1996 ที่นครแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา และ วรพจน์ เพชรขุ้ม เหรียญเงินจากโอลิมปิก 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ

สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงที่ชกในพิกัดนี้ นอกจาก ออร์แลนโด แคนิซาเลส แล้ว ได้แก่ จิมมี่ คาร์รัทเธอร์, รอแบร์ กอแอน, ไฟติง ฮาราดะ, เอเดร์ ฌูเฟร์, หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา, อิสราเอล กอนเตรรัส, โจอิจิโร ทัตสึโยชิ, มุน ซ็อง-กิล, นานา คอนาดู, พอลลี อยาลา, โฮซูมิ ฮาเซงาวะ, เฟร์นันโด มอนติเอล, โคกิ คาเมดะ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑   นิตยสารคนเด็ดฉบับพิเศษ 22 แชมป์โลกชาวไทย โดย สำนักพิมพ์ดวงตา (กรุงเทพ, พ.ศ. 2538)
2. ↑  "ผจญ มูลสัน". sopon.ac.th. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-10-31. สืบค้นเมื่อ 27 August 2014.
3. ↑  "วรพจน์ เพชรขุ้ม". sopon.ac.th. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-06. สืบค้นเมื่อ 27 August 2014.
4. ↑  Mullan, Harry (1996). *The Ultimate Encyclopedia of Boxing*. London, England: Carlton Books. pp. 178. ISBN 0785806415.
ในสหรัฐอเมริกา **วันรักชาติ** (อังกฤษ: Patriot Day) ตรงกับวันที่ 11 กันยายนของทุกปี กำหนดขึ้นเพื่อรำลึกถึงผู้เสียชีวิต 2,977 คนในเหตุวินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 แต่เดิมวันนี้เรียกว่า วันสวดมนต์และรำลึกถึงเหยื่อเหตุวินาศกรรมก่อการร้าย 11 กันยายน พ.ศ. 2544

มติร่วมที่ 71 ของสภาผู้แทนราษฎรแห่งสหรัฐอเมริกาได้รับความเห็นชอบด้วยคะแนนเสียง 407-0 (ไม่ลงคะแนน 25 เสียง) เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2544 ซึ่งมีใจความร้องขอให้ประธานาธิบดีกำหนดให้วันที่ 11 กันยายนของทุกปีเป็น "วันรักชาติ" ประธานาธิบดี จอร์จ ดับเบิลยู. บุช ลงนามผ่านมติเป็นกฎหมายเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544 (เป็นกฎหมายมหาชน 107-89) วันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2545 ประธานาธิบดีบุชใช้อำนาจตามมติและกำหนดให้วันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2545 เป็นวันรักชาติ

ในวันนี้ ประธานาธิบดีกำหนดว่า ธงชาติอเมริกาจะถูกลดลงครึ่งเสาที่บ้านแต่ละหลังในสหรัฐ ที่ทำเนียบขาว ตลอดจนอาคารและสถานที่ทำการของรัฐบาลสหรัฐอเมริกาทุกแห่ง และในต่างประเทศ ประธานาธิบดียังขอให้ชาวอเมริกันยืนไว้อาลัยเริ่มตั้งแต่เวลา 8.46 น. (เขตเวลาตะวันออก) อันเป็นเวลาซึ่งเครื่องบินลำแรกชนตึกเหนือของอาคารแฝดเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2544

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Final Vote Results for Roll Call 407". Office of the Clerk. สืบค้นเมื่อ 2007-05-28.
2. ↑  Public Law 107-89
บทความนี้เกี่ยวกับนครในประเทศฟิลิปปินส์ สำหรับจังหวัด ดูที่ จังหวัดตาร์ลัก สำหรับแม่น้ำ ดูที่ แม่น้ำตาร์ลัก

**นครตาร์ลัก**, (กาปัมปางัน: Lakanbalen ning Tarlac; ปังกาซีนัน: Siyudad na Tarlac; อีโลกาโน: Siudad ti Tarlac, ตากาล็อก: Lungsod ng Tarlac) เป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดตาร์ลัก ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 342,493 คน ตาร์ลักเคยถูกเสนอให้เป็น*นครที่มีประชากรอาศัยจำนวนสูง* โดยประธานาธิบดี กลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย แต่ถูกคัดค้านโดยรัฐบาลประจำจังหวัด

ภูมิศาสตร์
----------

ตาร์ลักตั้งอยู่ที่ศูนย์กลางของจังหวัด ติดกับเทศบาลกีโรนาและซันตาอิกนาเซียทางทิศเหนือ, ซันโฮเซทางทิศตะวันตก, คาปัสทางและคอนเซปซันทางทิศใต้ และเทศบาลวิกตอเรียและลาปาซทางทิศตะวันออก ตาร์ลักตั้งอยู่ริมแม่น้ำตาร์ลัก และอยู่ห่างจากมะนิลา 124 กิโลเมตร (77 ไมล์) ตาร์ลักอยู่ที่ความสูง 24 เมตร (79 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล แต่ในบางพื้นที่ทางตะวันตก อาจมีความสูงถึง 50 เมตร (160 ฟุต)

การขนส่ง
--------

ทางหลวงแม็คอาร์เทอร์
ตาร์ลักเป็นจุดจอดรถโดยสารที่จะไปยังจังหวัดในเขตอีโลโคสและเขตบริหารคอร์ดิลเยรา บริษัทรถโดยสารที่สำคัญได้แก่ ฟิลิปปินแรบบิท, วิกตอเรียไลเนอร์, ไฟว์สตาร์, ปาร์ตัส, บาลิวักแทรนสิต, ฟารินัสแทรนสิต, กีนีซิส, ซันทรานส์, เดอลีออนเอ็กซ์เพรส, จีวีฟลอริดา และอื่น ๆ สถานีขนส่งจะอยู่บนทางหลวงแม็คอาร์เทอร์

ทางหลวงแม็คอาร์เทอร์ผ่านตัวเมืองในแนวทิศใต้-เหนือ และมีถนนหลายสายที่มุ่งหน้าไปยังจังหวัดซัมบาเลส, ปังกาซีนัน (ใช้ทางหลวงโรมูโลซึ่งผ่านเมืองคามิลิง) และบาเกียว

ทางพิเศษซูบิค-คลาร์ก-ตาร์ลัก เชื่อมต่อระหว่างทางพิเศษตาร์ลัก-ปังกาซีนัน-ลาอูนีโยน (TPLEx) กับเมืองหลักของจังหวัด โดยทางพิเศษทั้ง 2 สามารถใช้เดินทางไปยังจังหวัดในเขตฮีลากังมินดาเนา อาทิ ปังกาซีนัน, ลาอูนีโยน และบาเกียว

เมืองพี่น้อง
------------

* Angeles City, ปัมปังกา
* Cabanatuan City, นูเวบาเอซีฮา
* Taguig City, เมโทรมะนิลา
* บาเกียว, เบงเก็ต
* Bauan, บาตังกัส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-05-30. สืบค้นเมื่อ 2013-05-30.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-10-12. สืบค้นเมื่อ 2018-03-07.
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-05-09. สืบค้นเมื่อ 2018-03-07.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ตาร์ลักซิตี**

วิกิท่องเที่ยว มีคำแนะนำการท่องเที่ยวสำหรับ ***ตาร์ลักซิตี***

* Tarlac Province Official Portal
* Philippine Statistics Authority[*ลิงก์เสีย*]
**สมัคร ชาลีกุล** (5 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 — ) อดีตสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 11 จากพรรคแนวร่วมสังคมนิยม เขต 1 จังหวัดชัยภูมิ เป็นหนึ่งในผู้ลี้ภัยเข้าป่าภายหลังเหตุการณ์ 6 ตุลา

ประวัติและการศึกษา
------------------

สมัคร ชาลีกุล เกิดเมื่อ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 เป็นบุตรคนที่ 6 จากทั้งหมด 7 คนของ กวี (กองมี) ชาลีกุล และนางวัน ชาลีกุล (โคบำรุง) สำเร็จการศึกษาระดับประถม (ประถม 4) จาก โรงเรียนบ้านสัมพันธ์ ตำบลบุ่งคล้า อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ ในปี พ.ศ. 2492 สำเร็จชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนชัยภูมิภักดีชุมพล (โรงเรียนชัยภูมิ) ในปี พ.ศ. 2498 สำเร็จประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงในปี พ.ศ. 2503 จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ (เทคนิคกรุงเทพฯ) ประกาศนียบัตรวิชาการบริหารโรงงานจาก University of Applied Sciences Bingen ประเทศเยอรมนี ในปี พ.ศ. 2506 และ Diploma in Heavy Duty Equipment จากโทรอนโต มลรัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา ในปี พ.ศ. 2511

การทำงาน
--------

สมัคร เข้ารับราชการเป็นครูระหว่างปี พ.ศ. 2513 ถึงปี พ.ศ. 2517 ณ ศูนย์วิศวกรรมเกษตร ไทย-เยอรมัน วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา ปทุมธานี (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี วิทยาเขตปทุมธานี) 

ในปี พ.ศ. 2518 สมัครเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งพรรคแนวร่วมสังคมนิยม และลงสมัครเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในเขต 1 จังหวัดชัยภูมิ และได้รับเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 1 จังหวัดชัยภูมิ ในขณะดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสมัครเคยเป็นแกนนำผู้เสนอร่างพระราชบัญญัติถอดยศจอมพลถนอม กิตติขจร จอมพลประภาส จารุเสถียร และ พ.อ. ณรงค์ กิตติขจร

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2518 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๙๓ ตอนที่ ๒๔ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๑๒๘๓, ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๙
**จรูญ วัฒนากร** (12 มีนาคม พ.ศ. 2462 - 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดราชบุรี 5 สมัย อดีตประธานคณะกรรมาธิการคมนาคม ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 11 อดีตผู้ร่วมก่อตั้งสหกรณ์โคนมหนองโพราชบุรี

ประวัติ
-------

จรูญ วัฒนากร เกิดเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2462 สำเร็จการศึกษาระดับอนุปริญญา ทางนิติศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง

จรูญ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดราชบุรีครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 ในสังกัดพรรคสหประชาไทย ซึ่งมีจอมพลถนอม กิตติขจร เป็นหัวหน้าพรรค และได้รับเลือกตั้งครั้งที่ 2 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคธรรมสังคม โดยนายจรูญ ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการคมนาคม ในสภาผู้แทนราษฎรชุดดังกล่าว

ต่อมาได้รับเลือกตั้งสมัยต่อมา คือ การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 สังกัดพรรคชาติไทย การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 สังกัดพรรคสยามประชาธิปไตย (ในขณะนั้นยังไม่ได้จดทะเบียนพรรคการเมืองเนื่องจากยังไม่มีกฎหมายว่าด้วยพรรคการเมือง) ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2526 ได้มีการจดทะเบียนพรรคสยามประชาธิปไตยขึ้นตามกฎหมายว่าด้วยพรรคการเมือง และนายจรูญ ได้รับตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าพรรค แต่ต่อมานายจรูญได้ลงออกจาพรรคและลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 สังกัดพรรคชาติไทย 

นายจรูญ วัฒนากร เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสหกรณ์โคนมหนองโพ โดยมีนายทวิช กลิ่นประทุม ส.ส.ราชบุรี เป็นจัดซื้อที่ดินทูลเกล้าฯ ถวายเพื่อเป็นสถานที่ก่อสร้างสหกรณ์โคนม และนายจรูญเป็นผู้ติดต่อหาผู้รับซื้อนมให้กับเกษตรกร

ถึงแก่อนิจกรรม
--------------

จรูญ ถึงแก่อนิจกรรมในตำแหน่ง ส.ส.ราชบุรี เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 สิริอายุรวม 62 ปี และมีงานพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุวัดธาตุทอง เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2530

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2524 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
* พ.ศ. 2522 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)
* พ.ศ. 2479 –  เหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ (พ.ร.ธ.)
* พ.ศ. 2511 –  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 4 (ภ.ป.ร.4)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ภาพและประวัติสมาชิกรัฐสภา พ.ศ. 2528. สำนักงานเลขารัฐสภา. 2528
2. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจดทะเบียนพรรคการเมือง (สยามประชาธิปไตย)
3. ↑  "สหกรณ์โคนมหนองโพราชบุรี จำกัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2018-10-08. สืบค้นเมื่อ 2020-05-13.
4. ↑  พระราชกฤษฎีกาให้เลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดราชบุรี ขึ้นแทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. ๒๕๒๙ (นายจรูญ วัฒนากร ถึงแก่กรรม จึงกำหนดวันเลือกตั้งขึ้นแทนตำแหน่งที่ว่าง ในวันที่ ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๒๙)
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำตักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๙๘ ตอนที่ ๒๐๖ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๔๖, ๑๗ ธันวาคม ๒๕๒๔
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๙๗ ตอนที่ ๖๓ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๔๑, ๑๘ เมษายน ๒๕๒๓
7. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, บัญชีรายนาม ผู้ที่ได้รับพระราชทานเหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ, เล่ม ๕๓ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๒๓๗๘, ๖ ธันวาคม ๒๔๗๙
8. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์, เล่ม ๘๕ ตอนที่ ๒๕ ง หน้า ๘๘๙, ๑๙ มีนาคม ๒๕๑๑
**นักบุญโจวันนี บอสโก** (อิตาลี: *San Giovanni Bosco*) ชาวโรมันคาทอลิกในประเทศไทยเรียกว่า**นักบุญยอห์น บอสโก** เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวอิตาลี ผู้มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของเด็กยากไร้ให้ได้รับการศึกษาและมีทักษะในการประกอบอาชีพ ท่านได้ตั้งคณะนักบวชคาทอลิก ฝ่ายชายคือคณะนักบุญฟรังซิส เดอ ซาลส์ และฝ่ายหญิงคือคณะธิดาแม่พระองค์อุปถัมภ์ ซึ่งเป็นนักบวชที่ได้รับการฝึกเพื่อเน้นทำพันธกิจด้านสังคมสงเคราะห์กับเยาวชนโดยเฉพาะ

ในปี ค.ศ. 1934 บาทหลวงโจวันนีได้รับการประกาศเป็นนักบุญและการยกย่องจากสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 ว่าเป็นบิดาและอาจารย์ของเหล่าเยาวชน

ประวัติ
-------

**โจวันนี เมลกีออร์เร บอสโก** (Giovanni Melchiorre Bosco) เป็นบุตรชายคนเล็กของฟรันเชสโก บอสโก กับมาร์เกรีตา ออกกีเอนา เกิดเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1815 ในครอบครัวชาวนาที่ยากจน ในเมืองกัสเตลนูโอโวดัสเต แคว้นปีเยมอนเต ประเทศอิตาลี บิดาของโจวันนีเสียชีวิตตั้งแต่เขาอายุได้ 2 ปี มารดาของเขาจึงต้องเลี้ยงดูบุตรตามลำพัง

เมื่อายุได้ 20 ปี โจวันนีก็เข้าเรียนที่เซมินารีที่กีเอรี และได้รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวงที่เมืองตูรินในอีก 6 ปีต่อมา (5 มิถุนายน ค.ศ. 1841) ในขณะนั้นเมืองตูรินเต็มไปด้วยแรงงานอพยพ เด็กเยาวชนถูกมอมเมาด้วยอบายมุข และใช้ชีวิตเหลวแหลก คุณพ่อบอสโกจึงตั้งศูนย์เยาวชนขึ้นเพื่อช่วยเหลือเด็กผู้ยากไร้เหล่านี้ให้ได้รับการศึกษา มีศีลธรรม ห่างจากอบายมุข และมีศาสนาเป็นที่พึ่ง

การทำงานของท่านประสบความสำเร็จอย่างมากจนขยายออกไปยังเมืองอื่น ๆ คุณพ่อบอสโกจึงตั้งคณะนักบวชชายชื่อ "คณะนักบุญฟรังซิส เดอ ซาลส์ "และร่วมกับซิสเตอร์มาเรีย โดเมนีกา มัซซาเรลโล ก่อตั้งคณะนักบวชหญิงชื่อ "คณะธิดาแม่พระองค์อุปถัมภ์" เพื่อฝึกอบรมกุลบุตรกุลธิดามาเป็นนักบวชที่เน้นทำงานช่วยเหลือเยาวชนตามแนวทางที่คุณพ่อบอสโกวางไว้ กิจการของคณะก้าวหน้าเป็นอย่างดีจนขยายไปยังต่างประเทศและทั่วโลก

บาทหลวงโจวันนี บอสโก ถึงแก่มรณกรรมเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1888 ที่เมืองตูริน ประเทศอิตาลี ขณะอายุได้ 72 ปี

เกียรติยศหลังมรณกรรม
--------------------

บาทหลวงโจวันนี บอสโก ได้รับการประกาศเป็นบุญราศีในวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1929 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1934 ในสมณสมัยเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "คณะซาเลเซียน". หอจดหมายเหตุ เขตมิสซังกรุงเทพ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-09-21. สืบค้นเมื่อ 4 มิถุนายน 2556. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
2. ↑  Matz, Terry (2000). "St. John Bosco". *Catholic Online*. สืบค้นเมื่อ 9 March 2012.
3. ↑  Lemoyne, Amadei & Ceria 1965–1988, Volume I, 1815 – 1840, p. 26 harvnb error: no target: CITEREFLemoyneAmadeiCeria1965–1988 (help)
4. ↑  "เกี่ยวกับคุณพ่อบอสโก". คณะซาเลเซียนของคุณพ่อบอสโกแห่งประเทศไทย. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-12-21. สืบค้นเมื่อ 4 มิถุนายน 2556. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help)
5. ↑  Saint of the Day, 31 January: *John Bosco* เก็บถาวร 2017-08-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *SaintPatrickDC.org.* Retrieved 2012-03-09.
**อ** เป็นอักษรไทย จำพวกพยัญชนะ อยู่ในลำดับ ที่ 43 ถัดจาก ฬ และก่อนถึง ฮ มักจะเรียกกันว่า อ อ่าง ในการจัดหมู่อักษร นับเป็นอักษรกลาง ในไตรยางศ์ ผันได้ครบ 5 เสียง และเติม วรรณยุกต์ได้ทั้ง 4 รูป

ในภาษาไทยกลางทุกถิ่น อักษร อ เป็นพยัญชนะต้น ให้เสียง /ʔ/ แต่ไม่ใช้เป็นพยัญชนะสะกด โดยทั่วไปมักจัดให้ อ เป็นเสียงนำสระ

รูปสระ **ตัวออ** (อ) ยังสามารถใช้เป็นสระ ออ เมื่ออยู่หลังพยัญชนะต้น ใช้ถัดจากสระ อือ เมื่อไม่มีพยัญชนะสะกด เช่น ถือ และใช้ประสมสระ เอือะ เอือ เออะ และ เออ

การประสมรูป
-----------

| การประสมรูป | ปรากฏ | ใช้เป็นสระ | สัทอักษรสากล |
| --- | --- | --- | --- |
| (พยัญชนะต้น) + ตัวออ | –อ | ออ | /ɔː/ |
| (พยัญชนะต้น) + ไม้ไต่คู้ + ตัวออ + (พยัญชนะสะกด) | –็อ– | เอาะ (มีตัวสะกด) | /ɔ/ |
| (พยัญชนะต้น) + สระอือ + ตัวออ | –ือ | อือ (ไม่มีตัวสะกด) | /ɯː/ |
| ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + ตัวออ | เ–อ | เออ (ไม่มีตัวสะกด) | /ɤː/ |
| ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + ตัวออ + วิสรรชนีย์ | เ–อะ | เออะ (ไม่มีตัวสะกด) | /ɤʔ/ |
| ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + สระอือ + ตัวออ | เ–ือ | เอือ | /ɯaː/ |
| ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + สระอือ + ตัวออ + วิสรรชนีย์ | เ–ือะ | เอือะ | /ɯaʔ/ |

พยัญชนะต้น
----------

เมื่อเป็นพยัญชนะต้น "อ" จะถูกใช้เป็นทุ่นเกาะสำหรับสระ เช่น อาหาร, อีก อุ่น ฯลฯ ในทางภาษาศาสตร์ ถือว่า อ เป็นพยัญชนะ ที่ประสมด้วย สระ (ในที่นี้ คือ สระอา และสระอี ตามลำดับ)

ในตำแหน่งพยัญชนะต้น เสียง อ ที่เป็นพยัญชนะหยุด อาจหายไป เหลือแต่เสียงสระ ก็ได้ นั่นคือ /ʔaː.haːn/ /aː.haːn/ ซึ่งในตัวอย่างที่ยกมาจะสังเกตได้ยาก แต่จะฟังได้ชัดเจน เมื่อมีพยางค์อื่นนำหน้าเสียง อ เช่น "คุณอา" (/khun.ʔaː/ ไม่ใช่ /khunaː/) เสียงพยัญชนะ "น" ของพยางค์หน้า ไม่ถูกกลมกลืนเสียง (assimilate) ด้วยสระอา ในพยางค์หลัง เพราะมีเสียง "อ" คั่นอยู่ แต่ในภาษาอื่น อาจกลืนเสียงเป็น "คุณนา" ได้ เช่น ในคำว่า บางปะอิน เมื่อเขียนด้วยอักษรโรมันจึงมักจะมีขีดแยกคำ Bang Pa-in เพื่อไม่ให้เสียง อะ กับ อิ กลมกลืนเป็นสระประสมตามลักษณะการประสมคำในภาษาอื่นที่เขียนด้วยอักษรโรมัน

ตัวสะกด
-------

เมื่อเป็นพยัญชนะตัวสะกด จะไม่ปรากฏรูป อ ให้เห็น แต่สังเกตได้จากพยางค์ที่ประสมด้วยสระเสียงสั้น ไม่มีรูปพยัญชนะตัวสะกด เช่น กะ จะ ปะ บิ เกาะ จุ เมื่อต้องทับศัพท์เสียงเหล่านี้ด้วยอักษรแบบอื่น ที่ไม่มีเสียง "อ" จึงมักจะใช้เสียง ห (ซึ่งมีคุณลักษณะของเสียงที่ใกล้เคียงกัน) ปิดท้ายแทน เช่น เมื่อเขียนด้วยอักษรโรมัน kah, pah

อย่างไรก็ตาม ในคำที่มีหลายพยางค์ เสียง "อ" ที่เป็นพยัญชนะตัวสะกด อาจหายไป เมื่อพยางค์นั้นไม่เน้น เช่น

กุมารี อาจออกเสียงเป็น /kuʔ.maː.riː/ หรือ /ku.maː.riː/,

อารยธรรม อาจปรากฏเสียง อ สะกด ที่ ยะ แต่ไม่ปรากฏที่ ระ เพราะคำนี้เมื่อออกเสียงมักจะเน้นเสียงที่ ยะ ขณะที่ ระ นั้นออกเสียงเบากว่า ส่วนคำว่า พลังงาน เสียง "พะ" เบาจนเป็นเสียงสามัญ (ไม่ใช่เสียงตรี อย่างรูปปรากฏ) มักจะไม่ออกเสียง "อ" ที่เป็นตัวสะกด

สำหรับในตำแหน่ง อ ท้ายคำ มักจะปรากฏเสียงหยุดชัดเจน เช่น สาธุ, กุฏิ, ธรรมะ, กะปิ, กระทะ, ชนะ

เสียง อ นี้นับเป็นเสียงพิเศษ ที่พบได้ในบางภาษาเท่านั้น เช่น ภาษามัลดีฟส์ (อักษรทานะ) เมื่อเทียบเสียงกับภาษาอื่น มักจะเทียบเป็นเสียงสระบ้าง เสียง /ห/ บ้าง ซึ่งมีความใกล้เคียง แต่ไม่ตรงกันเสียทีเดียว
**ชยาภา วงศ์สวัสดิ์** (ชื่อเล่น: เชอรี่) อดีตข้าราชการอัยการชาวไทย มีชื่อเสียงจากการเป็นนักร้อง ในสังกัดเมกเกอร์เฮด เครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่

ประวัติ
-------

ชยาภาเกิดเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 เป็นธิดาคนสุดท้อง ของสมชาย (บิดา) นายกรัฐมนตรีไทย คนที่ 26 กับเยาวภา (มารดา; นามสกุลเดิม: ชินวัตร) จึงเป็นหลานสาวของ พ.ต.ท.ดร. ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีไทย คนที่ 23 ด้วย ชยาภามีพี่ชาย 1 คนคือ ยศชนัน (เชน) และพี่สาว 1 คนคือ ชินณิชา (เชียร์)

ชยาภาสนใจการร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก และใฝ่ฝันว่าจะได้ออกอัลบั้มของตนเอง ซึ่งเยาวภาสนับสนุนให้เข้าเรียนร้องเพลง กับครูอ้วน-มณีนุช เสมรสุต และตั้งวงดนตรีกับเพื่อนๆ ที่โรงเรียนสตรีวิทยา ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 ชยาภาเข้าทดสอบเสียง กับจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ แต่ไม่ผ่าน เยาวภาจึงเปิดบริษัท สตรอง พอยต์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ จำกัด (Strong Point Entertainment) เพื่อผลิตและจัดจำหน่าย อัลบั้มชุดแรกของชยาภา *เชอรี่ ซีเครท ซี* (Cherry - SECRET C) ซึ่งเพลงส่วนมากใช้แนวอิเล็กทรอนิกส์ป๊อป ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 ค่ายเพลงเมกเกอร์เฮด ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ทำสัญญากับชยาภา ให้เข้าเป็นนักร้องในสังกัด และออกอัลบั้มที่สอง *เชอร์รี่ ชยาภา*  ขณะที่กำลังศึกษาชั้นปีที่ 2 คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

เมื่อจบการศึกษา ชยาภาก็ยุติผลงานวงการบันเทิง แล้วเข้าศึกษาต่อจนสำเร็จเป็นเนติบัณฑิตไทย จากนั้นไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา แล้วกลับมารับราชการ เป็นอัยการในประเทศไทย ต่อมาเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 ชยาภาเข้าพิธีหมั้น และพิธีมงคลสมรสกับ นัม ลีนาล (Lynal Nam) ชาวกัมพูชา บุตรชายของ เซียง นัม นักการเมืองระดับนำของกัมพูชา กับมาดามอ้วน วันลี ที่โรงแรมพลาซาแอทธินี รอยัลเมอริเดียน กรุงเทพมหานคร และในปลายเดือนเดียวกัน มีพิธีฉลองสมรส ที่โรงแรมซิตีอังกอร์ จังหวัดเสียมราฐ ประเทศกัมพูชา โดยมารดาของชยาภาและนัม แนะนำให้รู้จักกัน และติดต่อกันเรื่อยมา จนกระทั่งตกลงคบหากัน นอกจากนั้น เขายังเป็นผู้ถือหุ้น บริษัท แอสคอน คอนสตรัคชั่น จำกัด (มหาชน)

สตูดิโออัลบั้ม
--------------

### อัลบั้ม Secret C (พ.ศ. 2543)

1. มาม่วน
2. ไม่อยากมอง
3. มนต์วิเศษ
4. โทรกระหน่ำ
5. อย่าโกรธ
6. สบตา
7. เปลี่ยน
8. โลกใบใหม่
9. มารักหน่อย
10. ความทรงจำ
11. มาม่วน (Backing Track)
12. โลกใบใหม่ (Backing Track)

### อัลบั้ม Cherry Chayapa (พ.ศ. 2545)

1. คนโปรดคนแปลก
2. นึกว่าชอบ
3. อยากอยู่ใกล้บ้านเธอ
4. อันนี้ก็ใช่อยู่
5. ชอบก็ไปกับเขา
6. เหนื่อยพอแล้ว
7. ไม่กล้าพอ
8. หวง
9. เพื่อนกันไม่มีวันหยุด
10. Dogo

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ปอกเปลือก เชอร์รี่ ลูกสาวนายกฯทักษิณ กับบทบาทนักร้องแกรมมี่". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-06-07. สืบค้นเมื่อ 2014-03-02.
2. ↑  เปิดชัด ๆ บ.แอสคอนฯ ก่อน‘เกษม’รวยผิดปกติ 186.6 ล. กลุ่ม‘วงศ์สวัสดิ์’ หุ้นใหญ่

* wannapong.com เชอร์รี่ ชยาภา ลูกสาวสุดน่ารักของนายกฯคนที่ 26 ของไทย สมชาย วงศ์สวัสดิ์ เก็บถาวร 2011-11-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. สืบค้นเมื่อ 15 ตุลาคม 2556
* kapook.com ประวัติ ชยาภา วงศ์สวัสดิ์ - นัม ลีนาล บ่าวสาวคนดังแห่งตระกูลการเมือง. สืบค้นเมื่อ 15 ตุลาคม 2556
**ไลต์โนเวล** (ญี่ปุ่น: ライトノベル; โรมาจิ: *raito noberu*) ย่อว่า **LN** หมายถึงนิยายประเภทหนึ่งจากประเทศญี่ปุ่น เป็นนิยายสำหรับวัยรุ่นโดยเฉพาะกลุ่มนักเรียนมัธยมปลาย ไลต์โนเวลหนึ่งเล่มมีความยาว 50,000 คำ ซึ่งถือว่าใกล้เคียงกับเกณฑ์ขั้นต่ำของนวนิยายตะวันตก ไลต์โนเวลนิยมตีพิมพ์ด้วยรูปเล่มขนาด A5

รูปแบบในการเขียน
----------------

ในประเทศญี่ปุ่น ไลต์โนเวล แบบ "ต้นตำรับ" นั้นได้มีการนำการใช้ฟุริงะนะเข้ามาใช้เป็นอย่างมากด้วยสองเหตุผล หนึ่งคือสำหรับนักอ่านวัยเยาว์ที่ยังไม่ชำนาญในตัวอักษรคันจิให้สามารถเข้าใจในเนื้อหาได้ สองคือในหลาย ๆ เรื่องของ ไลต์โนเวล ผู้เขียนมักจะสร้างคำอ่านฟุริงะนะขึ้นมาใหม่ ซึ่งไม่สามารถพบเห็นได้ในการใช้ภาษาญี่ปุ่นทั่ว ๆ ไป

ในการเขียนไลต์โนเวลนั้น จะใช้เพียงแค่ประโยคสั้น ๆ ในหนึ่งย่อหน้ามีเพียงแค่ 1 หรือ 2 ประโยคเท่านั้น ซึ่งทำให้การอ่านเป็นไปได้อย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น โดยจะมีลักษณะโดยรวมดังนี้

1. พล็อตเรื่อง มีการวางพล๊อตที่มีส่วนคล้ายเกมส์หรือการ์ตูนอยู่มาก และมักมีกลิ่นของแฟนตาซีปะปนอยู่เสมอ
2. ภาษาเข้าใจง่าย ดำเนินเรื่องไว มีตัวหนังสือน้อย กระชับฉับไว ไม่เน้นบรรยายหรือประโยคยืดยาวให้น่ารำคาญ
3. ภายในรูปเล่มมีภาพประกอบแบบการ์ตูน-คอมมิคแทรกเป็นระยะ ๆ

ความสัมพันธ์กับภาพยนตร์อนิเมะ
-----------------------------

ด้วยความสามารถของหนังสือประเภท "ไลต์โนเวล" ที่โด่งดังในกลุ่มนั้นมีบ้างเรื่องที่สามารถ สร้างกระแสจนกลายเป็น อนิเมะหรือมังงะ เช่น*เก็คคัง ดรากอน แมกกาซีน*  และ *เดอะ สนีคเกอร์*, *เด็งเกคิ hp* หรือแม้แต่นิตยสารในเครือ มีเดียมิกซ์ เช่น *คอมพ์ทีค* และ *เด็งเกคิ G’s แมกกาซีน* โดยเรื่องที่ได้ตีพิมพ์ได้แก่เรื่อง *สเลเยอร์ส* ฉบับนิยายซึ่งเป็นผลงานของ คันซากะ ฮาจิเมะ ซึ่งเรื่อง *สเลเยอส์* นี้เองก็ได้เคยสร้างเป็นอนิเมะหรือมังงะในชื่อเดียวกัน

ในประเทศญี่ปุ่น ไลต์โนเวลเป็นที่นิยมมาก และสำนักพิมพ์ต่าง ๆ ก็ได้มีการจัดการประกวดไลต์โนเวล เพื่อค้นหาไลต์โนเวลที่เป็นที่น่าสนใจ ซึ่งถ้าหากเรื่องใดได้รับรางวัลชนะเลิศ ก็จะมีรางวัลสำหรับผู้จัดทำไลต์โนเวลเรื่องนั้น ๆ และผลงานของพวกเขายังได้รับการตีพิมพ์จัดจำหน่ายภายหลังการประกวด เช่น รางวัล เด็งเกคิ โนเวล ไพร์ซ ซึ่งเป็นรางวัลใหญ่ที่สุดซึ่งในแต่ละปีจะมีผู้ร่วมส่งผลงานกันเข้ามามากกว่า 2000 ชิ้น และเป็นแหล่งสร้าง **ไลต์โนเวล** ให้แก่วงการที่มีชื่อเสียง

สำนักพิมพ์ที่ตีพิมพ์ไลต์โนเวลในเมืองไทย
---------------------------------------

* บลิส พับลิชชิ่ง (ตีพิมพ์ใช้ชื่อ J-book light) เป็นสำนักพิมพ์ที่ตีพิมพ์เจ้าแรกในประเทศไทย
* อนิแม็กบุ๊คส์ (ตีพิมพ์ใช้ชื่อ A-plus)
* อมรินทร์บุ๊คส์ (ตีพิมพ์ใช้ชื่อ Phoenix Next)

ดูเพิ่ม
-------

* วรรณกรรมเยาวชน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Lightnovel Wiki (ญี่ปุ่น)



1. ↑  "How 'not' to write a Light Novel". *The Ranobe Cafe*. 3 September 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 April 2012. สืบค้นเมื่อ 5 March 2017.
2. ↑  "SFWA Novel Categories". *Science Fiction and Fantasy Writers of America*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 March 2009. สืบค้นเมื่อ 5 March 2017.
ถนนท่าแพหน้าวัดมหาวัน
**ถนนท่าแพ** หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า **ถนนต้าแป** เป็นถนนในจังหวัดเชียงใหม่ เริ่มต้นจากแม่น้ำปิงบริเวณสะพานนวรัฐ ผ่านวัดอุปคุต ไปจนถึงประตูท่าแพ มีความยาวประมาณ 1 กิโลเมตร เป็นเส้นทางหลักในการเดินทางเข้าสู่กำแพงเมืองเชียงใหม่ ในปัจจุบันยังใช้เป็นเส้นทางในการประกอบพิธีกรรมสำคัญต่าง ๆ เช่น การต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองสำคัญ ประเพณีลอยกระทง ประเพณีสงกรานต์ เป็นต้น

ประวัติ
-------

ถนนท่าแพ พ.ศ. 2508 บริเวณประตูท่าแพ
ถนนท่าแพสร้างตามแนวแกนหลักตามความเชื่อในการสร้างเมืองของพญามังราย เมื่อ พ.ศ. 1839 เมื่อแรกสร้างเมืองมีหมู่บ้านคือ *หมู่บ้านเชียงเรือก* เป็นย่านการค้าถนนท่าแพ

มีการตั้งถิ่นฐานของชุมชนไทยวนซึ่งถูกเทครัวมาจากเมืองเชียงแสน สมัยพระเจ้ากาวิละ ราว พ.ศ. 2347 คือชุมชมบ้านฮ่อม เชื่อมโยงการค้าบริเวณริมแม่น้ำปิงมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง ในช่วงสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีชาวจีนและชาวตะวันตกเข้ามาอยู่อาศัยเพราะแม่น้ำปิงเป็นเส้นทางสำคัญในการส่งสินค้ามายังกรุงเทพ ในยุคพัฒนาประเทศในช่วงพุทธทศวรรษ 2500 เป็นถนนศูนย์กลางเศรษฐกิจ ตามนโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยว

อาคาร
-----

วัดที่เก่าแก่ที่สุดบนถนนท่าแพคือ วัดแสนฝาง แต่สถาปัตยกรรมเก่าแก่ที่สุดบนเส้นถนนท่าแพคือ วิหารเล็กวัดบุพพาราม และยังมีวิหารหลวงวัดมหาวันที่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2410

จากภาพถ่ายเก่าที่ถ่ายเมื่อ พ.ศ. 2420 ถ่ายโดยมิชชันนารีชาวอเมริกัน ภาพแสดงให้เห็นบ้านเรือนในลักษณะ *เฮือนแป* คือเรือนที่สร้างในลักษณะผูกติดกันยาวคล้ายการผูกแพในน้ำ ปัจจุบันหลงเหลืออยู่เพียงหลังเดียวบนนถนนท่าแพ (ข้อมูล พ.ศ. 2544) ในช่วง พ.ศ. 2432–2433 ชาวจีนที่เคยอาศัยอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำปิงช่วงวัดเกตุ ได้ย้ายข้ามฝั่งแม่น้ำมาบริเวณถนนท่าแพ ซึ่งแต่เดิมมีชาวพม่าและชาวต่องซู่อาศัยอยู่ ได้สร้างบ้านเรือนด้วยปูนที่เรียกว่า *บ้านตึก* ยังมีการก่อสร้างอาคารแบบตะวันตกเนื่องจากมีชาวตะวันตกเข้ามาอยู่อาศัย เช่นมีลักษณะเป็นช่องประตูทรงโค้ง (arch) หลัง พ.ศ. 2505 ที่เริ่มใช้แผนพัฒนาสังคมและเศรษฐกิจแห่งชาติฉบับที่ 1 เริ่มมีการสร้างอาคารพาณิชย์ มีความสูงอาคารแตกต่างกันไป

เมื่อ พ.ศ. 2503 เทศบาลนครเชียงใหม่ได้รื้อทำลายประตูท่าแพแล้วสร้างประตูใหม่ ปัจจุบันบริเวณประตูท่าแพรวมถึงถนนท่าแพยังคงเป็นศูนย์รวมของธุรกิจร้านค้าด้านการท่องเที่ยว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ย่านการค้า ถนนท่าแพ". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "ถนนท่าแพ". หอจดหมายเหตุแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าฯ เชียงใหม่.
3. ↑  ปวรรธน์ ตันตยานุสรณ์. "แนวทางการออกแบบอาคารใหม่ในพื้นที่ประวัติศาสตร์ : กรณีศึกษา อาคารบนถนนท่าแพ จังหวัดเชียงใหม่" (PDF). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์.
4. ↑  นิธิ เอียวศรีวงศ์. "ประตูท่าแพ และ ดอยสุเทพ". ศิลปวัฒนธรรม.
**ปลาฉลามหลังหนามหนามสั้น** (อังกฤษ: Shortspine spurdog, Green-eye spurdog; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Squalus mitsukurii*) เป็นปลากระดูกอ่อนจำพวกปลาฉลามชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลาฉลามน้ำลึก (Squalidae)

ปลาฉลามหลังหนามหนามสั้นเป็นปลาฉลามที่มีขนาดเล็ก ขนาดโตเต็มที่มีขนาดไม่เกิน 1 เมตร มีลักษณะเด่น คือ ครีบหลังมีก้านครีบที่เป็นหนามแหลม อันเป็นที่มาของชื่อ

ปลาฉลามหลังหนามหนามสั้น เป็นปลาที่หาอาศัยและหากินบริเวณหน้าดินที่เป็นโขดหินในจุดที่ลึกมากถึง 950 เมตร แต่ส่วนใหญ่จะพบในความลึกประมาณ 100-700 เมตร เช่น ไหล่ทวีป แต่บางครั้งอาจพบได้ที่บริเวณชายฝั่ง แพร่กระจายพันธุ์ทั่วไปในมหาสมุทรแปซิฟิก, มหาสมุทรแอตแลนติก, มหาสมุทรอินเดีย จนถึงตอนใต้ของออสเตรเลีย ในเขตน่านน้ำไทยจะพบได้ในทะเลอันดามัน ในบริเวณไหล่ทวีปที่ลึกประมาณ 90 เมตร

เป็นปลาที่ใช้บริโภคเป็นอาหาร สามารถจับได้ด้วยอุปกรณ์ประมงแบบน้ำลึก และใช้ประโยชน์ต่าง ๆ ได้ เช่น ทำน้ำมันปลา และผิวหนังนำไปทำเป็นกระดาษทราย

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
2. ↑  โครงสร้างทางสังคมบางประการของปลาฉลามหลังหนาม ดาวน์โหลด

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Squalus mitsukurii***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**มอตลีย์ครู** (อังกฤษ: Mötley Crüe) เป็นวงฮาร์ดร็อกอเมริกัน ก่อตั้งวงในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนียในปี ค.ศ. 1981 วงก่อตั้งโดยนิกกี ซิกซ์ มือกีตาร์เบส และ ทอมมี ลี มือกลอง โดยต่อมามือกีตาร์ลีด มิก มาร์ส และนักร้องนำ วินซ์ นีล ได้เข้ามาร่วมวงภายหลัง มอตลีย์ครูมียอดขายอัลบั้มมากกว่า 80 ล้านชุดทั่วโลก รวมถึงขายได้ 23.5 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกา

สมาชิกแต่ละคนของวงถูกเอ่ยถึงในเรื่องการใช้ชีวิตอย่างแสนสาหัส สมาชิกทุกคนมีข้อหาคดีความ ใช้ชีวิตอยู่ในคุก ประสบปัญหากับการติดสุราและยาเสพติด ผ่านผู้หญิงมากหน้าหลายตา และมีรอยสักตามตัวมากมาย พวกเขามีผลงานอัลบั้มออกมาแล้ว 9 ชุด ช่วงปี ค.ศ.1993 วินซ์ นีล นักร้องนำได้ออกจากวงไปมีผลงานเดี่ยวของตนเอง ส่วนทางวงก็ได้หานักร้องนำคนใหม่นั่นก็คือ จอห์น โคราบี (นักร้องนำวง The Scream, มือกีตาร์วง Ratt) ได้ออกผลงานอัลบั้มชุดที่ 7 หรือ *Motley Crue* ชื่อเดียวกับวงเหมือนเจตนาให้เป็นการกำเนิดวงใหม่ที่แนวดนตรี ซาวนด์ต่างจากวงเดิมโดยสิ้นเชิงและออกทัวร์แต่ไม่ได้รับความนิยมมากนักจากแฟน มีเพียงแฟนพันธุ์แท้กลุ่มเล็กและได้แฟนกลุ่มใหม่แต่ก็ไม่มากนัก และตามมาด้วยออกอีพีอีก 1 อัลบั้ม ต่อมาทั้งหมดก็กลับมารวมวงกันเช่นเดิม โคราบีกลับไปทำงานเดี่ยวของตน ส่วนงานชุดที่ 9 *Saints of Los Angeles* ออกขายวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2008 หนังสืออัตชีวประวัติที่สมาชิกวงได้ร่วมกันเขียนออกมาในปี 2001 และยังมีภาพยนตร์ที่เน็ตฟลิกซ์ดัดแปลงจากอัตชีวประวัติของพวกเขาที่ชื่อ *The Dirt* ออกฉายปี 2019

มอตลีย์ครูประกาศยุบวงในปี ค.ศ. 2015 หลังเสร็จสิ้นการทัวร์ The Final Tour ที่ลอสแอนเจลิส ต่อมาในปี ค.ศ. 2018 พวกเขาประกาศรวมวงอีกครั้ง

ผลงานอัลบั้ม
------------

* *Too Fast for Love* (1981)
* *Shout at the Devil* (1983)
* *Theatre of Pain* (1985)
* *Girls, Girls, Girls* (1987)
* *Dr. Feelgood* (1989)
* *Decade of Decadence* (1991)
* *Mötley Crüe* (1994)
* *Generation Swine* (1997)
* *New Tattoo* (2000)
* *Saints of Los Angeles* (2008)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-09-09. สืบค้นเมื่อ 2009-10-23.
2. ↑
3. ↑  Lee, Tommy; Mars, Mick; McGhee, Doc; Sixx, Nikki (2001-06-29). "The Dirt: the confessions of Mötley Crüe". *the Guardian* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-02-13.
4. ↑  Snierson, Day (2019-02-19). "See the debauched trailer for Netflix's Mötley Crüe movie The Dirt". *Entertainment Weekly* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2019-02-20.
5. ↑  Daniel Kreps (January 20, 2015). "Motley Crue Announce Final Tour Dates, Last Ever Concert in Los Angeles". *Rolling Stone*. สืบค้นเมื่อ September 16, 2018.
6. ↑  Sara M. Moniuszko (September 14, 2018). "Motley Crue confirms reunion, promises four new songs". *USA TODAY*. สืบค้นเมื่อ September 16, 2018.
เอลในแก้ว สีของเอลจะมีสีที่เข้มแตกต่างจากเบียร์ชนิดอื่น
**เอล** (อังกฤษ: ale) เป็นคำที่มีมาแต่โบราณใช้หมายถึงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ที่ทำจากมอลต์จากข้าวบาเลย์ เครื่องดื่มที่ใกล้เคียงกับเครื่องดื่มเอลดั้งเดิมนี้คือ real ale ในประเทศอังกฤษ เอลในปัจจุบันนี้ใช้หมายถึงเบียร์ ซึ่งเมื่อประมาณมากกว่า 400 ปีก่อนนี้ เอลนั้นหมักโดยไม่การผสมฮอปส์

เอล เป็นเบียร์ที่หมักโดยใช้ยีสต์ประเภท หมักลอยผิว (top-fermenting yeast) ที่อุณหภูมิปกติของห้องใต้ดินประมาณ 15-20 องศาเซลเซียส ซึ่งเป็นอุณหภูมิที่สูงกว่าที่ใช้ในการหมักลาเกอร์ และมักจะเสิร์ฟที่อุณหภูมิสูงกว่าด้วยเช่นกัน โดยปกติแล้วจะมีแอลกอฮอล์ที่สูงกว่า และน้ำเบียร์จะเข้มข้นกว่าลาเกอร์ 

ในยุคที่ก่อนจะมีการนำฮอปส์จากประเทศเนเธอร์แลนด์ เข้าสู่ประเทศอังกฤษ ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 นั้น คำว่า "เอล" หมายถึงเฉพาะเครื่องดื่มที่หมักโดยไม่มีฮอปส์ และต่อมาคำว่า "เบียร์" ใช้หมายถึงเครื่องดื่มจากการหมักที่ผสมฮอปส์
ในปัจจุบันนี้ความแตกต่างในลักษณะนี้ได้ถูกเลิกใช้ไปแล้ว ในหลายรัฐของสหรัฐอเมริกานั้น กฎหมายรัฐได้ระบุให้คำ "เอล" นั้นหมายถึง เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ใด ๆ จากการหมักธัญพืช ที่มีระดับแอลกอฮอล์สูงเกินกว่าระดับแอลกอฮอล์ของเครื่องดื่มที่จะเรียกว่า "เบียร์" ได้ตามกฎหมาย โดยไม่คำนึงถึงลักษณะของการหมักและประเภทของยีสต์ที่ใช้ การใช้คำในลักษณะนี้เป็นการใช้คำที่เรียกได้ว่าก่อให้เกิดความสับสน

ในอดีต ชาวเวลส์และชาวสก็อต มีเอลที่แตกต่างกัน 2 ประเภท คือ คอมมอนเอล และ สไปซ์เอล

อ้างอิง
-------

* เก็บถาวร 2008-07-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

| * ด
* ค
* ก
เบียร์ |
| --- |
| ลาเกอร์ | 
* Bock
* Dortmunder Export
* Dunkel
* Helles
* Kellerbier
* Märzen
* Pale lager
* Pilsner
* Schwarzbier
* Zoigl

 |
| เอล | 
* Altbier
* Amber ale
* American pale ale
* Barley wine
* Bitter
* Brown ale
* Burton ale
* Copper ale
* Cream ale
* Dubbel
* Farmhouse ale
	+ Bière de Garde
	+ Grisette
	+ Saison
* India pale ale
* Irish red ale
* Gose
* Grodziskie
* Kentucky common beer
* Kölsch
* Mild ale
* Old ale
* Pale ale
* Porter
	+ Baltic porter
* Pumpkin ale
* Quadrupel
* Sahti
* Scotch ale
* Stout
* Strong ale
* Tripel
* Wheat beer

 |
| เบียร์แบบอื่นๆ | 

|  |  |
| --- | --- |
| Sour beer | 
* American wild ale
* Berliner Weisse
* Flanders red ale
* Lambic
	+ Framboise
	+ Gueuze
	+ Kriek
* Oud bruin

 |
| 
* Corn beer
* Fruit beer
	+ Banana beer
* Hard soda
* Ice beer
* Kvass
	+ Podpiwek
* Light beer
* Malt beer
* Millet beer
	+ Pito
* Rye beer
* Small beer
* Smoked beer
	+ Rauchbier
* Spruce beer
* Steam beer / California Common
* Tella

 |

 |
| ดูเพิ่ม | 
* คราฟต์เบียร์
* เบียร์สด

 |
| 

 |
ตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
หน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ *เป้า (鮑)*

**เป้า ซานเหนียง**  (จีนตัวย่อ: 鲍三娘; จีนตัวเต็ม: 鮑三娘; พินอิน: *Bào Sānniáng*) เป็นตัวละครสมมติในยุคสามก๊กของจีน ปรากฏในนิยายสมัยราชวงศ์หมิงเรื่อง*ฮฺวากวานสั่วจฺว้าน* (花關索傳) รวมถึงปรากฏในงิ้วและละครจีนต่าง ๆ เป้า ซานเหนียงมีบทบาทเป็นนักรบหญิงผู้กล้าหาญและเป็นภรรยาของกวนสกบุตรชายของกวนอู เป้า ซานเหนียงภาคภูมิใจในการฝึกฝนเป็นนักรบของตน และไม่ยอมแต่งงานจนกว่าจะมีผู้ที่เอาชนะตนได้ในการต่อสู้ตัวต่อตัว สุสานในนครกว่างยฺเหวียน มณฑลเสฉวนสร้างขึ้นเพื่ออุทิศแก่เป้า ซานเหนียง

ใน*ฮฺวากวานสั่วจฺว้าน*
----------------------

ในนิยาย*ฮฺวากวานสั่วจฺว้าน* เป้า ซานเหนียงเป็นบุตรสาวคนที่ 3 ของเป้า ข่าย (鮑凱) หรือเป้า ยฺเหวียนไว่ (鮑員外) หัวหน้ากลุ่มโจรแห่งหมู่บ้านเปาแก๋ (鮑家莊 *เป้าเจียจฺวาง*) หรือหมู่บ้านตระกูลเป้า เป้า ซานเหนียงมีพี่ชาย 2 คนคือเป้า หลี่ (鮑禮) และเป้า อี้ (鮑義) 

กวนสกพลัดพรากจากกวนอูผู้บิดาตั้งแต่วัยเด็ก จึงได้รับการอุปการะโดยตระกูลสั่ว (索) เมื่ออายุได้ 9 ปีได้ฝึกฝนวิชาการต่อสู้กับฮฺวา เยฺว่ (花岳) จนมีฝีมือที่ดีเยี่ยม ระหว่างที่กวนสกเดินทางตามหาบิดา ได้ชิงเอาสมบัติสามอย่างจากซ่ง จินกาง (宋金剛) สมบัติชิ้นหนึ่งเป็นชุดเกราะซึ่งไม่รู้ว่าจะมอบให้ใครเป็นผู้สวม กวนสกได้ยินจากนายกองจาง ฉินหลง (張擒龍) ว่าเป้า ซานเหนียงสามารถสวมได้และนางก็คู่ควรกับกวนสก กวนสกจึงเดินทางไปหมู่บ้านเปาแก๋เพื่อขอแต่งงานกับเป้า ซานเหนียง กวนสกมาถึงศาลาของหมู่บ้าน เห็นศิลาจารึกสลักว่าหากใครต่อสู้กับชนะเป้า ซานเหนียงได้ เป้า ซานเหนียงจะแต่งงานกับผู้นั้น กวนสกจึงเข้าต่อสู้ตัวต่อตัวกับเป้า ซานเหนียงได้ร้อยกว่าเพลงก็เอาชนะเป้า ซานเหนียงได้ เป้า ซานเหนียงประทับใจในความสามารถในการรบของกวนสกจึงยินดีแต่งงานกับกวนสก หลังจากนั้นกวนสกยังได้แต่งงานกับสองพี่น้องหวาง เถา (王桃) และหวาง เยฺว่ (王悅) นอจากนี้ในงิ้วปักกิ่งเรื่อง*ฮฺว่าไว่ฉียฺเหวียน* (化外奇緣) กวนสกยังได้แต่งงานกับฮฺวาหมาน (花鬘) บุตรสาวของเบ้งเฮ็กและจกหยง

ในวัฒนธรรมประชานิยม
-------------------

เป้า ซานเหนียงปรากฏในเกมภาคที่ 11 ในซีรีส์วิดีโอเกม*โรแมนซ์ออฟเดอะทรีคิงดัมส์*ของโคเอ และยังเปิดตัวในฐานะตัวละครที่เล่นได้คนใหม่ในภาคที่ 7ในซีรีส์*ไดนาสตีวอริเออร์*ของโคเอ รวมถึงในเกมภาคแยก*วอริเออร์โอโรจิ 3*

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
* รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  (ในภาษาจีน) 鲍三娘墓 (Bao Sanniang Tomb)
2. ↑  沈伯俊、譚良嘯 (1989). *三國演義辭典* (初版 ed.). 巴蜀書社. ISBN 7-80523-152-4. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-02-02. สืบค้นเมื่อ 2016-05-26. `{{cite book}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|dead-url=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|url-status=`) (help)
3. ↑  Oman, Gail Kathryn (1982). *A study of Hua Guan suo zhuan: a prosimetric narrative printed in 1478* (ภาษาจีน). University of Chicago, Department of Far Eastern Languages and Civilizations.
**สภาสถาปนิก** (อังกฤษ: Architect Council of Thailand; อักษรย่อ ACT) เป็นองค์กรควบคุมวิชาชีพสถาปัตยกรรมที่จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติสถาปนิก พ.ศ. 2543 มีหน้าที่และบทบาทในการเผยแพร่และให้บริการด้านวิชาการต่าง ๆ แก่ประชาชนและองค์กรอื่นที่เกี่ยวกับวิทยาการและเทคโนโลยีทางสถาปัตยกรรม
ได้ดำเนินงานภายใต้การบริหารของคณะกรรมการสภาสถาปนิกซึ่งมาจากการเลือกตั้ง 15 ท่าน และแต่งตั้งจากกระทรวงมหาดไทย 5 ท่าน มีวาระชุดละ 3 ปี มีนายกสภาสถาปนิกเป็นผู้บริหารสูงสุดภายใต้การกำกับของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ในฐานะสภานายกพิเศษแห่งสภาสถาปนิก และมีอำนาจหน้าที่ตามที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัตินี้

สภาสถาปนิกมีอำนาจหน้าที่รับรองหลักสูตรการศึกษา รับรองความรู้ความชำนาญ เพื่อออกใบอนุญาตประกอบวิชาชีพสถาปัตยกรรมควบคุมให้แก่สถาปนิกวิชาชีพใน 4 สาขา ได้แก่ สาขาสถาปัตยกรรมหลัก สาขาสถาปัตยกรรมผังเมือง สาขาภูมิสถาปัตยกรรม และสาขาสถาปัตยกรรมภายในและมัณฑนศิลป์ โดยสภาสถาปนิกมีการบริหารงานภายในองค์กร แต่มิได้ยุ่งเกี่ยวกับสถาบันการศึกษา การเรียนการสอน และหลักสูตรที่เกี่ยวข้อง ในลักษณะเลือกปฏิบัติหรือก้าวก่ายสถาบันการศึกษา ตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 40 และ พ.ร.บ.การอุดมศึกษา พ.ศ. 2562 มาตรา 16

ผลงานของสภาสถาปนิก เช่น ผลักดันให้มีการแก้ไขอัตราค่าธรรมเนียมของสถาปนิกภายในประเทศให้สูงขึ้นกว่าที่เป็นอยู่คือประมาณ 1-3% มีส่วนร่วมในการผลักดันแก้ไขกฎหมายต่าง ๆ ที่ไม่เป็นธรรม เช่น ข้อบัญญัติ หรือข้อกำหนดผังเมืองที่ว่าด้วยการจัดโซนนิง หรือข้อบัญญัติกรุงเทพมหานคร เกี่ยวกับการกำหนดประเภทบ้านจัดสรร รวมถึงกฎหมายควบคุมอาคารที่ยังมีช่องโหว่อีกมากมาย

นายกสภาสถาปนิก
--------------

**ทำเนียบนายกสภาสถาปนิก**| รายชื่อนายกสภาสถาปนิก | วาระดำรงตำแหน่ง | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- |
| นายปรีดิ์ บุรณศิริ | พ.ศ. 2543-2547 |  |
| นายมติ ตั้งพานิช | พ.ศ. 2547-2550 |  |
| พลเรือเอกฐนิธ กิตติอำพน | พ.ศ. 2550-2553 |  |
| รองศาสตราจารย์ยุพยง เหมะศิลปิน | พ.ศ. 2553-2558 |  |
| นายเจตกำจร พรหมโยธี | พ.ศ. 2558-2561 |  |
| พลเรือเอกฐนิธ กิตติอำพน | 12 กรกฎาคม 2561-2 พฤษภาคม 2562 |  |
| พลอากาศตรี หม่อมหลวงประกิตติ เกษมสันต์ | พ.ศ. 2562-2565 |  |
| นายประภากร วทานยกุล | พ.ศ. 2565-2568 |  |

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สภาสถาปนิก". *สำนักงานคณะกรรมการข้อมูลข่าวสารของราชการ*. สืบค้นเมื่อ 7 ตุลาคม 2562. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` (help)[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "สภาสถาปนิก เดินหน้าเตรียมจัดงานสภาสถาปนิก'19 (ACT FORUM'19) เพื่อสถาปนิกทุกสาขา พร้อมให้ความรู้สู่สาธารณชน". *ออโต้ พรีวิว*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-09-29. สืบค้นเมื่อ 7 ตุลาคม 2562. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` (help)
3. ↑  ""สภาสถาปนิก ความมุ่งหมายของ "หัวหมู่ทะลวงฟัน"". *ผู้จัดการ*. พฤษภาคม 2537. สืบค้นเมื่อ 7 ตุลาคม 2562. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|access-date=` และ `|date=` (help)
4. ↑

ดูเพิ่ม
-------

* สถาบันสถาปนิกอเมริกัน หน่วยงานวิชาชีพสถาปนิกของสหรัฐ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์สภาสถาปนิก
**กฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ** เป็นส่วนของกฎหมายระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับหลักการแห่งจารีตประเพณี ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ นักนิติศาสตร์ สหประชาชาติและรัฐสมาชิกถือว่าเป็นบ่อเกิดหลักของกฎหมายระหว่างประเทศ ร่วมกับสนธิสัญญาและหลักกฎหมายทั่วไป

ใน ค.ศ. 1950 คณะกรรมาธิการกฎหมายระหว่างประเทศระบุว่ารูปแบบของหลักฐานของกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ ได้แก่ สนธิสัญญา คำวินิจฉัยของศาลระดับชาติและนานาชาติ กฎหมายระดับชาติ ความเห็นของที่ปรึกษากฎหมายระดับชาติ หนังสือโต้ตอบทางูต และการปฏิบัติขององค์การระหว่างประเทศ ใน ค.ศ. 2018 คณะกรรมาธิการฯ รับบทสรุปและข้อสังเกตว่าด้วยเกณฑ์บ่งชี้ความเป็นหลักกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ และต่อมาสมัชชาสหประชาชาติรับบทสรุปฯ และส่งสเสริมให้แพร่หลายให้กว้างขวางที่สุดเท่าที่เป็นไปได้

ดูเพิ่ม
-------

* อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ
* การล้างเผ่าพันธุ์
* สิทธิมนุษยชน
* กฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศ
* อนุสัญญากรุงเวียนนาว่าด้วยกฎหมายสนธิสัญญา
* กฎหมายจารีตประเพณี

อ้างอิง
-------

1. ↑  See Evidence of State practice เก็บถาวร 2008-12-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
2. ↑  *Report of the International Law Commission. Seventieth session (30 April-1 June and 2 July-10 August 2018)*. A/73/10. New York: United Nations. 2018. pp. 12–116.
3. ↑  *Resolution adopted by the General Assembly. Identification of customary international law*. A/RES/73/203. United Nations. 2018-12-20. สืบค้นเมื่อ 2020-01-27.