recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**เจ้าหญิงมาเรีย-อนันเซียตาแห่งลีชเทินชไตน์** (อังกฤษ: Her Serene Highness Princess Maria-Anunciata of Liechtenstein, Countess of Rietberg) ประสูติเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 เป็นพระธิดาใน เจ้าชายนิคโคเลาส์แห่งลีชเทินชไตน์ และ เจ้าหญิงมาร์กาเรตาแห่งลีชเทินชไตน์ เป็นพระนัดดาใน เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ พระภาติยะใน เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ ทางพระบิดา เป็นพระนัดดาใน แกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์ก พระภาติยะใน แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก พระราชปนัดดาใน พระเจ้าเลออปอลที่ 3 แห่งเบลเยียม ผ่านทางพระมารดา ด้วยพระบิดาดำรงตำแหน่งเป็นเอกอัครราชทูตประจำประเทศเบลเยียม ทำให้ครอบครัวพระองค์สนิทสนมกับ เจ้าหญิงอัสตริดแห่งเบลเยียม อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต และครอบครัวของพระองค์ และทรงเติบโตมากับ เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต เจ้าหญิงมาเรีย ลอราแห่งเบลเยียม อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต เจ้าชายโจอาคิมแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต และ เจ้าหญิงลุยซา มาเรียแห่งเบลเยียม อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต ผู้เป็นพระญาติวงศ์ พระองค์สามารถรับสั่งภาษาเยอรมัน ฝรั่งเศส ดัตช์ และอังกฤษ ด้านชีวิตส่วนพระองค์ ทรงเข้าพิธีเสกสมรสกับ เอมานูเอเล มุสินี นักธุรกิจชาวอิตาเลียน เมื่อวันที่ 6 กันยายน 2564 โดยมีพระราชวงศ์ต่างประเทศ เสด็จพระราชดำเนิน และเสด็จไปทรงร่วมพิธี ณ วิหารสกอต กรุงเวียนนา [[สาธารณรัฐออสเตรีย]
**เจ้าหญิงมารีแห่งเนเธอร์แลนด์** (อังกฤษ: Princess Marie of the Netherlands; 5 มิถุนายน ค.ศ. 1841 – 22 มิถุนายน ค.ศ. 1910) เป็นพระธิดาในเจ้าชายเฟรเดอริกแห่งเนเธอร์แลนด์ กับเจ้าหญิงลูอีเซอแห่งปรัสเซีย และเป็นพระชายาในเจ้าชายวิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งวีท

พระประวัติ
----------

เจ้าหญิงมารีแห่งเนเธอร์แลนด์ ประสูติเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1841 ณ ประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นพระธิดาพระองค์สุดท้องใน เจ้าชายเฟรเดอริกแห่งเนเธอร์แลนด์ กับ เจ้าหญิงลูอีเซอแห่งปรัสเซีย ขณะมีพระขันษาราว 5 ปี แพทย์ได้วินิจฉัยว่าพระองค์มีปัญหาด้านการได้ยิน แต่พระอาการไม่น่าเป็นห่วง เมื่อเจริญพระชันษาขึ้น พระองค์คาดหวังว่าจะเสกสมรสกับเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ แต่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ไม่ทรงยอมรับและทรงต่อต้านเป็นอย่างมาก ในที่สุดทั้งสองไม่ได้เสกสมรสกัน

เสกสมรส
-------

หลังจากไม่ได้เป็นพระวรชายาในเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ เจ้าหญิงมารีทรงพบกับเจ้าชายวิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งวีท ก่อนเสกสมรสกันในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1871 โดยได้รับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น **เจ้าหญิงมารี เจ้าหญิงแห่งวีท พระชายา** มีพระบุตร ดังนี้

1. เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เจ้าชายแห่งวีท
2. เจ้าชายอเล็กซานเดอร์
3. เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งแอลเบเนีย
4. เจ้าชายวิกเตอร์
5. เจ้าหญิงลูอีส
6. เจ้าหญิงเอลิซาเบธ

ภายหลังเสกสมรส 36 ปี เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งวีทได้สิ้นพระชนม์ ตำแหน่ง **เจ้าชายพระประมุขแห่งวีท** จึงตกเป็นของพระโอรสพระองค์ใหญ่ คือ เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เจ้าชายแห่งวีท พระองค์จึงได้รับการสถาปนาที่ **เจ้าหญิงมารี เจ้าหญิงหม้ายแห่งวีท**

พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1910 สิริพระชันษา 69 ปี
พาวารอตติ
**ลูชาโน ปาวารอตตี** (Luciano Pavarotti) (12 ตุลาคม พ.ศ. 2478 - 6 กันยายน พ.ศ. 2550) เป็นนักร้องโอเปร่าเสียงเทเนอร์ชาวอิตาลี ที่มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่ง 

เขาเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง ในผลงานที่ชื่อว่า "Three Tenors" ซึ่งเป็นการแสดงโอเปร่า โดยนักร้องชายเสียงเทเนอร์ ที่มีชื่อเสียงที่สุดในยุคปัจจุบันสามคน ประกอบด้วย ลูชาโน ปาวารอตตี, ปลาซิโด โดมิงโก และโฮเซ คาเรราส์ การแสดงของทรีเทเนอร์ส มีขึ้นครั้งแรกในการแข่งขันฟุตบอลโลก ครั้งที่ 14 ที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี เมื่อ พ.ศ. 2533 และกลายเป็นธรรมเนียมว่าทุก 4 ปี ทั้งสามคนจะมาเปิดการแสดงร่วมกันระหว่างการแข่งขันฟุตบอลโลก ทั้งในปี พ.ศ. 2537 ที่ลอสแอนเจลิส ปี พ.ศ. 2541 ที่หอไอเฟล กรุงปารีส และปี พ.ศ. 2545 ที่โยโกฮามา

ลูชาโน ปาวารอตตี เกิดที่เมืองโมดีนา ทางตอนเหนือของอิตาลี บิดาเป็นคนทำขนมปัง และนักร้องเสียงเทเนอร์ เขาเริ่มร้องเพลงกับพ่อที่โบสถ์ตั้งแต่อายุ 9 ขวบ ในวัยเด็กเขาใฝ่ฝันจะเป็นนักฟุตบอลอาชีพ แต่แม่อยากให้เป็นครู ในขณะที่พ่ออยากให้เป็นนักร้อง เขาเริ่มหัดร้องเพลงอย่างจริงจังตั้งแต่ พ.ศ. 2497 เมื่ออายุ 19 ปี

ลูชาโน เริ่มออกแสดงโอเปร่าเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2504 เรื่อง *La bohème* การแสดงของเขามีเอกลักษณ์อยู่ที่ ทุกครั้งเขาจะถือผ้าสีขาวติดมือตลอดเวลา ซึ่งมีที่มาจากการแสดงที่ William Jewell College เมืองมิสซูรี สหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2516 ก่อนการแสดงเขาตื่นเต้นจนเหงื่อชุ่มตัว เมื่อขึ้นบนเวทีเขาได้ขอผ้าเช็ดมือจากผู้ชม และได้รับผ้าเช็ดปากสีขาว ตั้งแต่นั้นมาเขาจะถือผ้าสีขาวติดมือในการแสดงทุกครั้ง 

จากซ้าย: ปลาซิโด โดมิงโก, โฮเซ คาเรราส์, ซูบิน เมห์ทา และ ลูชาโน ปาวารอตตี
ผลงานแสดงที่เป็นที่รู้จักที่สุดของเขา คือการร้องเพลง *Nessun Dorma* จากโอเปร่าเรื่อง *Turandot* ของจาโกโม ปุชชีนี ในปี พ.ศ. 2533 ซึ่งกลายเป็นเพลงประจำของบีบีซี และการแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งที่ 14 ที่กรุงโรม

ลูชาโน ปาวารอตตี ตรวจพบว่าเป็นโรคมะเร็งที่ตับอ่อน เมื่อ พ.ศ. 2549 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2550

อ้างอิง
-------

1. ↑  A Brief History of Jewell เก็บถาวร 2007-04-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เรียกดู 6 กันยายน 2550
2. ↑  "ลูชาโน ปาวารอตตี" ตำนานโอเปร่าผู้ยิ่งใหญ่ เสียชีวิตแล้วด้วยวัย 71 ปี[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ลูชาโน ปาวารอตตี**

* เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 1999-10-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Luciano Pavarotti ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* ฟังตัวอย่างเพลงของ ปาวารอตตี

| * ด
* ค
* ก
รางวัลตำนานแกรมมี |
| --- |
| 
* แอนดรูว์ ลอยด์ เวบเบอร์ / ไลซา มินเนลลิ / วิลลี เนลสัน / สโมกีย์ โรบินสัน (1990)
* จอห์นนี แคช / อารีทา แฟรงคลิน / บิลลี โจเอล / ควินซี โจนส์ (1991)
* บาร์บรา สไตรแซนด์ (1992)
* ไมเคิล แจ็กสัน (1993)
* เคอร์ทิส เมย์ฟิลด์ / แฟรงก์ ซินาตรา (1994)
* ลูชาโน ปาวารอตตี (1998)
* เอลตัน จอห์น (1999)
* บีจีส์ (2003)

 |
**พัก คย็อง-โม** (เกาหลี: 박경모; อังกฤษ: Park Kyung-Mo; 15 สิงหาคม ค.ศ. 1975 – ) เป็นนักยิงธนูโอลิมปิกจากประเทศเกาหลีใต้ และปัจจุบันเป็นผู้ฝึกสอนยิงธนูให้แก่ทีมกงจู จังหวัดชุงช็องใต้

โอลิมปิกฤดูร้อน 2004
--------------------

พักเข้าแข่งขันให้แก่ทีมชาติเกาหลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 รายการยิงธนูบุคคลชาย โดยเขาได้ชนะในรอบแพ้คัดออกสามรอบแรกและเข้าสู่รอบควอเตอร์ไฟนอล ในรอบนี้เอง ที่เขาได้พบกับ ทิม คัดดิฮี จากประเทศออสเตรเลีย ซึ่งพักเป็นฝ่ายแพ้และพลาดรางวัลเหรียญทองแดงในท้ายที่สุดด้วยคะแนน 112-111 ของแมตช์การแข่งขันที่ 12 พักได้รับการจัดอันดับรวมที่อันดับห้าและเป็นผู้ครองสถิติยิงธนู 18 แมตช์ที่ 70 เมตร เขายิงได้ 173 คะแนน จากสถิติที่อาจเป็นได้ถึง 180 คะแนน เขายังเป็นนักกีฬาชาวเกาหลีที่ได้รับเหรียญทองจากรายการยิงธนูทีมชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ด้วยเช่นกัน

โอลิมปิกฤดูร้อน 2008
--------------------

ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่กรุงปักกิ่ง พักจบรอบการจัดอันดับของเขาที่ 676 คะแนน โดยทำคะแนนตามหลัง ควน เรเน เซร์ราโน อยู่สามคะแนน ซึ่งเขาอยู่ในอันดับสี่ในรอบดังกล่าว และในการแข่งขันรอบน็อคเอาท์เขาได้พบกับ ลูอิส เตรนินี ซึ่งเป็นนักยิงธนูชาวบราซิลในรอบแรกและสามารถเป็นฝ่ายชนะที่ 116-99 คะแนน ในรอบที่สอง พักได้พบกับคู่แข่งที่แข็งแกร่งมากอย่าง เกา เจิ้งเหว่ย โดยทำคะแนนได้ 111-110 คะแนน และผ่านเข้าไปพบกับ ราฟัล โอโบรโวลสกี โดยทำคะแนนได้ 113-105 คะแนนในรอบที่สาม โดยพักสามารถเข้าสู่รอบควอเตอร์ไฟนอลที่ซึ่งเขาและ ควน การ์โลส สตีเบนส์ ทำคะแนนเสมอกันที่ 108 แต้มและจำเป็นต้องต่อรอบพิเศษออกไป ในรอบนี้เองที่พักทำได้ 19 คะแนนในขณะที่สตีเบนส์ทำได้ 17 คะแนน ส่งผลให้พักเข้าสู่รอบเซมิไฟนอล ที่ซึ่งเขาได้พบกับผู้ชนะในรอบจัดอันดับที่แข็งแกร่งกว่าอย่างเซร์ราโน และในรอบไฟนอลเขาเป็นฝ่ายแพ้ต่อ วิคเตอร์ รูเบน อย่างเฉียดฉิวในการชิงเหรียญทอง โดยได้รับเหรียญเงินในท้ายที่สุดจากผลการแข่งขันที่ 113-112 คะแนน

เขายังเข้าแข่งขันในรายการประเภททีมร่วมกับ อี ชังฮวาน และ อิม ดงฮยอน โดยเขาทำคะแนนในรอบจัดอันดับที่ 676 คะแนนร่วมกับ 670 คะแนนจากอิมและ 669 คะแนนจากอี ส่งผลให้ทีมเกาหลีอยู่ในอันดับแรกหลังเสร็จสิ้นรอบจัดอันดับ และสามารถฝ่าเข้าสู่รอบควอเตอร์ไฟนอล โดยทำคะแนนเฉือนทีมโปแลนด์ที่ 224-222 คะแนน และในรอบเซมิไฟนอลพวกเขาสามารถชนะทีมเจ้าภาพอย่างประเทศจีนด้วยคะแนน 221-218 และได้พบกับอิตาลีในรอบไฟนอล แต่แล้วเกาหลีก็เป็นฝ่ายครองชัยของรายการที่คะแนน 227-225

อ้างอิง
-------

1. ↑  Predictions - Usatoday - USA Today
2. ↑  양궁 대표 에이스 박경모 두마리 토끼 사냥 - 중도일보 (เกาหลี)
3. ↑  Park sets new archery record, Aussie Cuddihy through - ABC News
4. 1 2  Athlete biography: Park Kyung-Mo, beijing2008.cn, ret: Aug, 17 2008

ดูเพิ่ม
-------

* พัก ซ็อง-ฮย็อน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**พัก คย็อง-โม**

* พัก คย็อง-โม ที่เฟซบุ๊ก
**เลดีมาเรียม จง อับดุลละห์** (Lady Meriam Chong Abdullah) หรือ จง อาเหมย (Chong Ah Mei) หรือที่รู้จักกันในชื่อมาเรียม อับดุลละห์ (Mariam Abdullah) พระชายาคนแรกของตนกู อับดุล ระห์มัน นายกรัฐมนตรีคนแรกของประเทศมาเลเซีย

เลดีมาเรียมเป็นลูกสาวเจ้าของเหมืองชาวไทยเชื้อสายจีนที่มีอิทธิพลในฝั่งไทย ชื่อ จง อาหยง (Chong Ah Yong) เธอมีเชื้อสายไทย แต่เธอเปลี่ยนมานับศาสนาอิสลาม เมื่อแต่งงานกับตนกู อับดุล ระห์มัน เมื่อ ค.ศ. 1933

เลดีมาเรียมได้รับการคัดเลือกจากหม่อมเนื่อง นนทนาคร (Che Menjalara) พระมารดาของตนกู อับดุล ระห์มันให้เป็นเจ้าสาว ซึ่งพระมารดาของตนกู อับดุล ระห์มันมีเชื้อสายไทย ตามรายงานที่ปรากฏกล่าวว่า คุณเนื่อง นนทนาครบังคับให้เสกสมรสกับตนกู ซึ่งตนกูทรงปฏิเสธมาโดยตลอด อย่างไรก็ตามพวกเขาได้แต่งงานตามประเพณีหลวงที่วังหลวงของเกอดะฮ์

หลังจากที่แต่งงานกัน ก็ได้ให้กำเนิดบุตร 2 พระองค์ ได้แก่ ตนกู คอดิยะห์ และตนกู อะห์มัด-นรัง โชคร้ายในปี ค.ศ. 1935 30 วันหลังจากที่ให้กำเนิดบุตรพระองค์ที่สอง ตนกู อะห์มัด-นรัง มาเรียมได้ถึงแก่อสัญกรรมด้วยโรคมาลาเรีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Elite Malays and Mixed Marriage". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-14. สืบค้นเมื่อ 2009-03-09.

* Putera Negara, 1987, Firma Publishing, Aziz Azarina Ahmad
* 50 years of Merdeka: 'Blackmail' forced Tunku's hand
**โทมัส อเมริโก**(Thomas Americo) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย เกิดที่เมืองดิลี จังหวัดติมอร์ตะวันออก (ปัจจุบันคือประเทศติมอร์-เลสเต) สถิติการชก 10 ครั้ง ชนะ 4 (น็อค 2) เสมอ 1 แพ้ 5 เป็นนักมวยสากลชาวอินโดนีเซียคนแรกที่ได้ขึ้นชิงแชมป์โลก แต่ไม่สำเร็จ

ประวัติ
-------

อเมริโกขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 19 เมษายน พ.ศ. 2523 ชนะคะแนนเอ็ดดี้ บัตตอนที่อินโดนีเซีย จากนั้นขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวลเตอร์เวทเมื่อ 15 สิงหาคมปีเดียวกัน ชนะน็อค กู ซํงโม ยก 8 ที่จาการ์ตา ได้แชมป์มาครอง จากนั้นขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ไลท์เวท WBC เมื่อ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2524 นับเป็นนักมวยสากลชาวอินโดนีเซียคนแรกที่ได้ชิงแชมป์โลก แต่เขาทำไม่สำเร็จ เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ซาอูล แมมบี ไปในการชกที่จาการ์ตา
หลังจากชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ อเมริโกไปป้องกันแชมป์ OPBF ที่เกาหลีใต้ ในปลายปีนั้น แต่ก็แพ้คะแนน คิง ซังฮยุน เสียแชมป์ไปอีก จากนั้น ขึ้นชกอีก 3 ครั้ง เสมอ 1 แพ้ 2 จนกระทั่งมาชกชนะรวดอีกสองครั้งใน พ.ศ. 2529 – 2530 จึงขึ้นชกชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์เวลเตอร์เวทเมื่อ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2530 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน บองฆุก เคนดี จากนั้น อเมริโกจึงแขวนนวมไป ไม่เคยขึ้นชกมวยสากลอีกเลย

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์OPBF รุ่นไลท์เวลเตอร์เวท
	+ ชิง 15 สิงหาคม 2523 เดียวกัน ชนะน็อค กู ซํงโม ยก 8 ที่จาการ์ตา
	+ เสียแชมป์ 20 ธันวาคม 2524 แพ้คะแนน คิม ซังฮยุน ที่เกาหลีใต้
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ไลท์เวท WBC เมื่อ 29 สิงหาคม 2524 แพ้คะแนน ซาอูล แมมบี ที่อินโดนีเซีย

อ้างอิง
-------

สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2015-04-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**วัดลานคา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนตูม อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 26 ไร่ 1 งาน 58 ตารางวา

วัดลานคาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2470 โดยมีนายไกวกับนายรอด ถวายที่ดินสร้างวัด ได้สร้างเป็นสำนักสงฆ์ก่อนโดยมีหลวงตาพุกเป็นผู้ดูแล ต่อมาหลังหลวงตาพุกมรณภาพ พระภิกษุแผ้วเป็นผู้ดูแลต่อ โดยมีนายปาน อารมณ์ชื่น เป็นมรรคทายก จนในที่สุดได้ถมที่เพื่อทำการสร้างอุโบสถ แล้วได้เกิดน้ำหลาก น้ำท่วมจำนวนมาก มีกอหญ้าคามาติดที่โคกโบสถ์ และบริเวณใกล้วัดมีหนองน้ำใหญ่อยู่ทางทิศใต้ ชื่อ *หนองคาหญ้า* ชาวบ้านจึงเรียกชื่อวัดว่า **วัดหนองคาหญ้า** บ้าง วัดลานคา บ้าง จนในที่สุดได้ชื่อวัด "วัดลานคา" แลถือว่าหญ้าคาเป็นที่ที่พระพุทธเจ้ารองนั่งเวลาตรัสรู้

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 ได้ชำรุดทรุดโทรมมากจึงสร้างอุโบสถหลังใหม่ ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2531 วิหารหลังเล็กสร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 ประดิษฐานหลวงพ่อพระพุทธพิชิตมารา กุฏิสงฆ์เป็นทรงไทยยอดแหลม และกุฏิเจ้าอาวาสทรงไทย 2 ชั้น และศาลาการเปรียญหลังใหญ่ มีศาลาหลังเล็กต่อกัน

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการสงัด สิทฺธิลาโภ
* พระครูถาวรศีลวัตร (พรหม ถาวรสีโล)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดลานคา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 114 จังหวัดนครปฐม". p. 146–147.
**โทนี่ อัลคีเกอร์** นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 8 ครั้ง ชนะ 4 เสมอ 1 แพ้ 3

ประวัติ
-------

อัลคีเกอร์ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2495 ชนะคะแนน เฮนรี่ เดฟ ที่ ฟิลิปปินส์ อัลคีเกอร์ขึ้นชกอีก 3 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวทที่ว่าง เมื่อ 22 มีนาคม พ.ศ. 2497 แพ้น็อค ฮาชิโร ทัตสุมิ ยก 6 ที่ ญี่ปุ่น อัลคีเกอร์ขึ้นชิงแชมป์รุ่นเดิมและแก้มือกับทุตสุมิอีกครั้งที่ญี่ปุ่นเมื่อ 19 เมษายน พ.ศ. 2497 แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปอีก อัลคีเกอร์ขึ้นชกชนะคะแนน เตรุโอะ มัตสุยามา ที่ญี่ปุ่นอีกครั้งในอีกเดือนต่อมา แล้วมาชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทในไทยเมื่อ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2497 แพ้น็อค สมเดช ยนตรกิจ ยก 5 จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีก

เกียรติประวัติ
--------------

* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท 22 มีนาคม 2497 แพ้น็อค ฮาชิโร ทัตสุมิ ยก 6 ที่ โตเกียว
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท 19 เมษายน 2497 แพ้คะแนน ฮาชิโร ทัตสุมิ ที่ นาโกยา
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวท 29 มิถุนายน 2497 แพ้น็อค สมเดช ยนตรกิจ ยก 5 ที่ กทม.

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com[*ลิงก์เสีย*] (อังกฤษ)
**ADO** (ActiveX Data Objects) คือชุดส่วนประกอบของ Component Object Model สำหรับการเชื่อมต่อแหล่งข้อมูลต่างๆ ซึ่งเป็นขั้นระหว่าง OLE DB และภาษาโปรแกรม โดยมีบทบาทเพื่อให้ผู้พัฒนาสามารถเขียนโปรแกรมเชื่อมต่อกับแหล่งข้อมูลต่างๆ โดยไม่จำเป็นที่จะต้องรู้ว่าฐานข้อมูลถูกจัดเก็บรูปแบบอย่างใด

มีบทบาทใกล้เคียง RDO ในการทำงานกับ API ของ ODBC
ในขณะที่ OLE DB คล้ายกับ API ของ ODBC ที่เป็นการติดต่อระดับล่างที่ไม่สามารถเข้าถึงได้ง่ายจากภาษาระดับสูง เช่น Visual Basic
เป็นต้น ADO สร้างบน OLE DB เพื่อให้การทำงานที่ไม่ให้ติดต่อโดยตรง ODBC หรือทำให้ผู้ใช้เขียนคำสั่งที่มีความสามารถ ADO สามารถเปรียบเทียบความสามารถกับ ADO คือ ทั้งคู่สามารถสร้างคิวรี่แบบ asychronous และการติดต่อ ADO เพิ่มส่วนใหญ่จำนวนมาก

ActiveX Data Objects (ADO) เป็นอินเตอร์เฟซโปรแกรมประยุกต์ (application program interface) จากไมโครซอฟท์ที่ให้ผู้พัฒนาโปรแกรมเขียนโปรแกรมประยุกต์ window เข้าถึงฐานข้อมูลแบบ relational และ non-relational จากทั้ง provider ของไมโครซอฟท์หรืออื่นๆ ตัวอย่างเช่น ถ้าต้องการเขียนโปรแกรมที่ให้ผู้ใช้ web site ด้วยข้อมูลจากฐานข้อมูล DB2 ของ IBM หรือฐานข้อมูล Oracle ซึ่งสามารถรวมคำสั่งโปรแกรม ADO ในไฟล์ HTML ที่ระบุในฐานะ ActiveX Server Page จากนั้น เมื่อผู้ใช้ขอเพจจาก web site เพจจะได้รับการส่งกลับด้วยข้อมูลตามต้องการจากฐานข้อมูล ที่ให้โดยคำสั่ง ADO

เหมือนกับระบบอินเตอร์เฟซอื่นๆของไมโครซอฟท์ ADO เป็นอินเตอร์เฟซแบบ object-oriented programming ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของยุทธศาสตร์การเข้าถึงข้อมูลของไมโครซอฟท์ที่เรียกว่า Universal Data Access ไมโครซอฟท์กล่าวว่านอกจากความพยายามสร้างฐานข้อมูลสากล (universal database) เหมือน IBM และ Oracle แล้วกำลังหาทางให้มีการเข้าถึงที่หลากหลาย สำหรับฐานข้อมูลที่มีอยู่และในอนาคตให้เป็นคำตอบที่มีผลในทางปฏิบัติ สำหรับงานนี้ ไมโครซอฟท์และบริษัทฐานข้อมูลอื่นๆ ให้โปรแกรม "bridge" (สะพาน) ระหว่างฐานข้อมูลกับ OLE DB ของไมโครซอฟท์ ที่เป็นการอินเตอร์เฟซระดับต่ำ

OLE DB เป็นระบบการให้บริการที่ผู้พัฒนาโปรแกรมใช้ ADO โดยส่วนการทำงานของ ADO คือ Remote Data Services สนับสนุน ActiveX control แบบ "data-aware" ในเว็บเพจ และมีประสิทธิภาพกับ cache ด้านลูกข่าย ในฐานะส่วนหนึ่งของ ActiveX แล้ว ADO เป็นส่วนหนึ่งของ Component Object Model (COM) ซึ่งเป็นกรอบการทำงานแบบ component-oriented สำหรับการดึงโปรแกรมเข้าด้วยกัน

ADO ปรับปรุงมาจากการอินเตอร์เฟซก่อนหน้านี้ของไมโครซอฟท์ คือ Remote Data Object (RDO) โดย RDO ทำงานกับ ODBC ในการเข้าถึงฐานข้อมูลแบบ relational แต่ไม่สามารถเข้าถึงฐานข้อมูลแบบ non-relational ได้เหมือนกับ ISAM หรือ VSAM ของ IBM ที่สามารถเข้าถึงได้

อ้างอิง
-------

* รายละเอียด ADO
**วัดลำดวน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย

วัดลำดวนสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2092 เดิมชื่อว่า **วัดดำดวน** หลักฐานที่ได้มาจากประวัติวัดศรีเมือง ซึ่งเขียนโดย พระธามไตรโลกาจารย์ (รักษ์ เรวโต) อดีตเจ้าอาวาสวัดศรีเมือง ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อจากวัดดำดวนเป็น "วัดลำดวน" เพราะมีต้นลำดวนขนาดใหญ่อยู่บริเวณวัดด้านทิศใต้ของวัด (ปัจจุบันล้มต้นไปแล้ว) วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2549

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ *หลวงพ่อพระบุญคุ้ม* เป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หน้าตักขนาด 9 เมตร มีความสูงจากพื้นดิน 13 เมตร หันหน้าไปยังฝั่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ประดิษฐานอยู่บนวิหารชั้นสอง ชั้นแรกของวิหารเป็นส่วนของวิหารประดิษฐาน *หลวงพ่อศิลาคำ* ชั้นที่สองบริเวณหลังคาวิหารเป็นที่ประดิษฐานขององค์หลวงพ่อพระบุญคุ้ม โดยบริเวณชั้นสองเป็นจุดชมวิว

วัดยังมี *เจดีย์ศรีสารพัดนึก* สร้างด้วยอิฐถือปูน ฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง ลักษณะทรงระฆังคว่ำ ประเมินกันว่าน่าจะมีอายุไม่น้อยกว่า 200 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดลำดวน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  ""วัดลำดวน" มรดกงดงามคู่ริมโขงจังหวัดหนองคาย".
3. ↑  "ต้องพิสูจน์!! ศรัทธาแก้วสารพัดนึก วัดลำดวน จ.หนองคาย". ไทยรัฐ.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดลำดวน**
**อนุสาวรีย์ปากีสถาน** (อังกฤษ: Pakistan Monument; อูรดู: **یادبود پاکستان**) เป็นอนุสาวรีย์แห่งชาติ และพิพิธภัณฑ์มรดกที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของ Shakarparian Hills ใน อิสลามาบาด, ประเทศปากีสถาน อนุสาวรีย์นี้สร้างขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์ถึงความสามัคคีของชาวปากีสถาน เพื่อเชิดชูวีรกรรมของวีรุบุรุษชาวปากีสถานผู้พลีชีพ "วันนี้" ของพวกเขาเพื่อ "พรุ่งนี้" ที่ดีกว่า ด้วยระดับความสูงที่ตั้งของอนุสาวรีย์นี้ทำให้สามารถมองเห็นอนุสาวรีย์ได้จากทั่วทั้ง Islamabad-Rawalpindi metropolitan area และเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของอิสลามาบาด

แนวคิดการออกแบบ
---------------

อนุสาวรีย์ปากีสถานครอบคุลมพื้นที่กว่า 2.8 เฮกตาร์ (6.9 เอเคอร์) การออกแบบนี้มีรากมาจากสถาปัตยกรรมโมกุลอันรุ่มรวยของอนุทวีปนี้ รูปทรงคล้ายกลีบดอกไม้นั้นมาจากองค์ประกอบดั้งเดิมในสถาปัตยกรรมโมกุลที่เรียกว่า muqarna สถาปนิกผู้ออกแบบอนุสาวรีย์ปากีสถานได้กล่าวไว้ว่า "เราควรเรียนรู้จากอดีต ไม่ใช่จมปลักอยู่ในนั้น" ("We should learn from history but not remain in it.") โครงสร้างต่าง ๆ นี้เป็นสัญลักษณ์ถึงความสามัคคีและความกลมเกลียวกันของประชาชนปากีสถาน โครงสร้างทรงกลีบดอกไม้สี่กลีบนั้นมักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นสัญลักษณ์ถึงแคว้นทั้งสี่ของประเทศปากีสถาน แต่ในความเป็นจริงนั้นสื่อถึงวัฒนธรรมสี่กลุ่มที่ต่างกันชาวปากีสถาน คือ ปัญจาบ, บาโลจ, สินธ์ และ Pakhtun ส่วนกลีบดอกไม้ขนาดเล็กกว่าภายในจำนวนสามกลีบสื่อถึง Azad Kashmir, Gilgit Baltistan และชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ทั้งเจ็ดกลีบดอกไม้นี้ ถึงจะตั้งอยู่เป็นอิสระต่อกัน แต่ก็ล้วนรวมกันเพื่อสร้างประเทศปากีสถานหนึ่งเดียว ดวงดาวในธงชาติปากีสถานในอนุสาวรีย์สร้างด้วยหินแกรนิตดำเงาพร้อมด้วยดวงดาวสีทอง เป็นสัญลักษณ์ถึงผู้ที่สละชีพเพื่อประเทศปากีสถาน ส่วนจันทร์เสี้ยวนั้นสร้างด้วยโลหะสเตนเลส ประกอบด้วยงานเขียนบันดาลใจของ Quaid-e-Azam Mohammed Ali Jinnah และ Allama Iqbal ผนังด้านในของกลีบดอกไม้ทั้งเจ็ดแกะสลักเป็นภาพนูนต่ำของสถานที่สำคัญในประเทศปากีสถาน ป้อมลาฮอร์, มัสยิดบาดชาฮี, Khyber Pass และ มีนาร์-อี-ปากีสถาน นอกจากนี้ยังมีส่วนของพิพิภัณฑ์ซึ่งบอกเล่าประวัติความเป็นมาของการก่อตั้งชาติปากีสถาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "National Monument: Structure reflects history of Pakistan - The Express Tribune". *The Express Tribune* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2013-08-29. สืบค้นเมื่อ 2016-06-13.
2. ↑  InpaperMagazine, From (2011-02-26). "Pakistan National Monument: Reliving history". *www.dawn.com*. สืบค้นเมื่อ 2016-06-13.
3. ↑  Planet, Lonely. "Attractions in Islamabad & Rawalpindi". *Lonely Planet* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-08-20. สืบค้นเมื่อ 2019-08-20.

ดูเพิ่ม
-------

* มีนาร์-อี-ปากีสถาน
**วัดวรภูมิราษฎร์บำรุง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนหลวง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดวรภูมิราษฎร์บำรุงเป็นวัดโบราณในคลองบางลี่ ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2405 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2449 โดยมีบาสิกาพุ่ม เป็นผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด เนื้อที่ 8 ไร่ 56 วา ต่อมาทางวัดได้ซื้อเพิ่มเติม และมีผู้มีจิตศรัทธาบริจาคให้อีก หมื่นบริบูรณคุณสาร หรือกำนันวร ได้ดำเนินการขอวิสุงคามสีมา และแสวงหาเจ้าอาวาสมาเริ่มบริหารวัด เมื่อสร้างวัดได้มีผู้มีจิตศรัทธาบริจาคเรือนฝากระดานถวายวัดมากกว่า 10 หลัง เป็นเรือนไม้สักทั้งหลัง อุโบสถ และศาลาการเปรียญของวัด ประชาชนร่วมกัน สร้างจากเรือนบริจาควัสดุในการก่อสร้างใช้ไม้สักทั้งหมด วัดนี้จึงมีสิ่งก่อสร้างเป็นไม้สักทั้งหลัง

อุโบสถเก่าไก้ผุพังไป จึงได้สร้างอุโบสถใหม่ ก่ออิฐถือปนเป็นตึกทั้งหลัง กุฏิสงฆ์ และศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ และหอฉัน เป็นเรือนไม่สักทั้งหลัง นอกนั้นยังอนุรักษ์เป็นเรือนไม้สักทรงไทยไว้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานประจำอุโบสถ พระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัย ของเก่าคู่มากับวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดวรภูมิราษฎร์บำรุง". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดวรภูมิราษฎร์บำรุง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
อนุสาวรีย์แห่งชาติ วิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2
อนุสาวรีย์พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2
**อนุสาวรีย์แห่งชาติ วิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2** (อิตาลี: *Monumento Nazionale a Vittorio Emanuele II*) เรียกอย่างสั้นว่า **วิตโตรีอาโน** (อิตาลี: *Vittoriano*) อนุสาวรีย์แห่งชาติในกรุงโรม ประเทศอิตาลี เพื่อถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 กษัตริย์องค์แรกที่ผนวกรวมแว่นแคว้นน้อยใหญ่เข้าด้วยกันจนเป็นประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 19 อนุสาวรีย์นี้ได้รับการยอมรับเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของชาติอิตาลี บางคนเรียกอนุสาวรีย์แห่งนี้ว่า **แท่นบูชาปิตุภูมิ** (อิตาลี: *Altare della Patria*) เพื่อสื่อถึงแท่นบูชาแรกของเทพีโรมา ซึ่งเป็นเพียงส่วนหนึ่งในอนุสาวรีย์

อนุสาวรีย์นี้ใช้เวลาก่อสร้างกว่า 50 ปี เริ่มสร้างในปีค.ศ. 1885 และสร้างแล้วเสร็จในปีค.ศ. 1935 ใช้สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก ออกแบบโดยจำลองถึงสภาพดั้งเดิมของจัตุรัสโรมันที่อยู่ใกล้เคียง อนุสาวรีย์แห่งชาติมีความกว้าง 135 เมตร ความลึก 130 เมตร ความสูง 70 เมตร มีพื้นที่ภายในมโหฬารถึง 717,000 ตารางเมตร ระเบียงด้านบนสุดของอนุสาวรีย์สามารถมองเห็นกรุงโรมได้รอบทิศ สามารถขึ้นไปได้โดยลิฟท์หรือบันได 196 ขั้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Maria Rosaria Coppola, Adriano Morabito e Marco Placidi, *Il Vittoriano nascosto*, Ministero per i beni e le attività culturali, 2005, ISBN 978-88-240-1418-2.
2. ↑  Tobia, Bruno (2011). *L'altare della patria* (2nd ed.). Bologna: Il mulino. ISBN 978-8-81523-341-7. OCLC 742504798.
3. ↑  "Panorama mozzafiato dalle terrazze del Vittoriano" (ภาษาอิตาลี). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 February 2018. สืบค้นเมื่อ 4 February 2018.
**วันน้ำโลก** (อังกฤษ: World Day for Water หรือชื่อที่ไม่เป็นทางการคือ "World Water Day") ตรงกับวันที่ 22 มีนาคม ของทุกปี เนื่องจากองค์การสหประชาชาติ ได้ตระหนักถึงปัญหาการขาดแคลนน้ำที่ทวีความรุนแรงมากขึ้น และอาจก่อให้เกิดปัญหาการแย่งชิงน้ำขึ้นได้ในอนาคต ดังนั้น ในปี ค.ศ.1992 สมัชชาสหประชาชาติ ได้ประกาศให้วันที่ 22 มีนาคม ของทุกปีเป็น "วันน้ำโลก "หรือ "World Day for Water "เพื่อระลึกถึงความสำคัญของน้ำ ซึ่งเป็นความต้องการขั้นพื้นฐาน ของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในโลก อีกทั้งยังเป็นการกระตุ้นให้เกิดการตื่นตัวในหมู่มวลมนุษยชาติ ในเรื่องการอนุรักษ์น้ำ และการพัฒนาแหล่งน้ำ ตลอดจนดำเนินการตามข้อเสนอแนะของที่ประชุมสหประชาชาติปี 1992 ว่าด้วยสิ่งแวดล้อมและการพัฒนา หรือที่เรียกกันว่า Agenda 21 จัดโดยองค์การน้ำแห่งสหประชาชาติ (UN Water) ซึ่งในแต่ละปีจะมีหน่วยงาน ในสังกัดองค์การสหประชาชาติรับผิดชอบในการร่วมจัดงาน ซึ่งในปี 2007 นี้ องค์การอาหารและการเกษตรโลก (FAO) และองค์การสหประชาชาติ (UN) (ในนามโครงการน้ำเพื่อชีวิต) (Water for life) เป็นผู้จัดร่วม ในหัวข้องาน(ธีม) ว่า Coping with Water Scarcity

อ้างอิง
-------

* เก็บถาวร 2007-03-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**"เพลงรักของคนแพ้"** เป็นซิงเกิลของบิ๊กแอส จากอัลบั้ม THE LION ประพันธ์เนื้อร้องโดย ขจรเดช พรมรักษา ,โป โปษยะนุกูล แต่งทำนองโดย พูนศักดิ์ จตุระบุล เรียบเรียงโดย บิ๊กแอส ออกจำหน่ายในวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2558 สังกัดจีนี่เรคอร์ดส ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เป็นเพลงจังหวะกลางๆ ที่ต้องการฉุดทุกคนที่กำลังคิดว่าตัวเองพ่ายแพ้ให้ลุกขึ้นสู้ เพราะทุกการพ่ายแพ้ มันอาจจะหมายถึงการเริ่มต้นใหม่

ส่วนมิวสิกวีดิโอนี้ กำกับโดย พี่ต๋อม ณัฐพล ผู้กำกับอีกครั้ง เป็นเรื่องราวของคนที่เคยผ่านความพ่ายแพ้มาแล้วแต่ยังสู้และก้าวผ่านมามันได้ เช่น รัตนพล ส.วรพิน จากนักชกฉายาแรมโบ้ที่ครองใจคนทั้งประเทศ มาตอนนี้มาขายบะหมี่ ขายแผ่นซีดี คนอื่นอาจจะมองเค้าพ่ายแพ้แต่สำหรับตัวเค้า เค้ายังสู้และก็มีความสุขอยู่ได้ และยังมีสัญลักษณ์ของคนสู้ชีวิตอีกหลายท่าน ทุกคนไม่ยอมแพ้ในโชคชะตาและมีวิธีจัดการกับชีวิตของตัวเอง

การตอบรับ
---------

เพลง **"เพลงรักของคนแพ้"** ติดอันดับสูงสุดที่ 9 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2558) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 9 |
| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ | 71 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "BIG ASS คัมแบ็ค ประเดิมปล่อย "เพลงรักของคนแพ้"". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-09-22. สืบค้นเมื่อ 2016-01-18.
2. ↑  ชาร์ตเพลงฮิตจากคลื่น 97.5 FM SEED CHART TOP 20 วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  EFM 94 เพลงฮิต 94 เพลง วันที่ 24-10-58
**ปฏิญญาร่วมจีน-อังกฤษ** หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า **ปฏิญญาร่วมของรัฐบาลสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือและรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีนว่าด้วยปัญหาฮ่องกง** ลงนามโดยนายกรัฐมนตรีจ้าว จื่อหยางและมาร์กาเรต แทตเชอร์ แห่งรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีนและสหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2527 ในกรุงปักกิ่ง

ปฏิญญาดังกล่าวมีผลใช้บังคับด้วยการแลกเปลี่ยนตราสารให้สัตยาบันเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 และจดทะเบียนจากทั้งจีนและอังกฤษที่สหประชาชาติเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2528 ในปฏิญญาร่วม รัฐบาลจีนแถลงว่า จีนได้ตัดสินใจคงการใช้อธิปไตยเหนือฮ่องกง (รวมทั้งเกาะฮ่องกง เกาลูน และดินแดนใหม่) ซึ่งมีผลตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 และรัฐบาลอังกฤษแถลงว่า จะส่งมอบฮ่องกงคืนให้แก่จีนโดยมีผลตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 รัฐบาลจีนยังได้แถลงนโยบายพื้นฐานเกี่ยวกับฮ่องกงในตราสารด้วย

ตามหลัก "หนึ่งประเทศ สองระบบ" ที่ตกลงกันระหว่างอังกฤษกับจีน เขตบริหารพิเศษฮ่องกงจะไม่ใช่ระบบสังคมนิยมของจีน และระบบทุนนิยมแต่เดิมและวิถีชีวิตของฮ่องกงจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงเป็นเวลา 50 ปี จนถึง พ.ศ. 2590 ปฏิญญาร่วมยังกำหนดให้นโยบายพื้นฐานควรระบุไว้ในกฎหมายพื้นฐานฮ่องกง และระบบสังคมนิยมและนโยบายสังคมนิยมไม่ควรใช้ในเขตบริหารพิเศษฮ่องกง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Constitutional and Mainland Affairs Bureau, The Government of the HKSAR. "The Joint Declaration" and following pages, 1 July 2007.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Text of the Sino-British Joint Declaration
**เพลงยาวบัตรสนเท่ห์** หรือ **เพลงยาวบัตรสนเท่ห์แต่งว่าจมื่นราชามาตย์** เป็นเพลงยาว ที่ พระมหามนตรี (ทรัพย์) แต่งขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 (ระหว่าง พ.ศ. 2367 - พ.ศ. 2394) เพื่อเสียดสีและเปิดโปง **จมื่นราชามาตย์** หรือ **พระยามหาเทพ** (เดิมชื่อ**นายทองปาน**) เพลงยาวฉบับนี้ไม่มีชื่อ จึงเรียกตามเนื้อหาและลักษณะของกลอน นั่นคือแต่งเป็นบัตรสนเท่ห์แล้วไปทิ้งไว้ให้ผู้คนอื่นทั่วไปได้อ่าน เพื่อเป็นการประจานหรือเปิดโปงผู้ที่ถูกกล่าวไว้ในกลอน แต่เนื้อหาไม่หยาบคาย จึงเป็นที่กล่าวถึงและท่องจำกันได้ในหมู่ผู้นิยมกาพย์กลอน

ประวัติ
-------

แม้เพลงยาวฉบับนี้จะเป็นบัตรสนเท่ห์ ซึ่งไม่ระบุชื่อผู้แต่ง แต่ผู้คนในเวลานั้นย่อมรู้ดีว่าเป็นฝีปาก หรือสำนวนของใคร ด้วยในสมัยนั้น การพิมพ์ยังไม่แพร่หลาย ผู้คนมีจำนวนไม่มาก พอจะรู้และคุ้นสำนวนกันอยู่ ว่ากลอนของใคร อีกอย่างหนึ่ง พระมหามนตรีก็เป็นกวีที่มีชื่อเสียงอยู่ในเวลานั้น (ท่านยังมีชื่อเสียงจากบทละครล้อเลียนเรื่อง ระเด่นลันได ด้วย) จึงโจษจันกันว่าผู้แต่งคือพระมหามนตรีนั่นเอง ทว่ามิได้มีการแจ้งความฟ้องร้องแต่อย่างใด

บัตรสนเท่ห์ฉบับนี้ แต่งแล้วได้นำไปปิดไว้ที่ระเบียงโรงตำรวจในวัง อันเป็นที่ทำการของจมื่นราชามาตย์นั่นเอง จมื่นราชามาตย์ผู้นี้ มีตำแหน่งเป็นปลัดกรมพระตำรวจในซ้าย ถือศักดินา 800 ภายหลังได้เลื่อนยศเป็น**พระยามหาเทพเสพกษัตริย์** ตำแหน่งเจ้ากรมพระตำรวจในซ้าย ถือศักดินา 2,000

สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงเล่าไว้ว่า ในครั้งนั้น น่าจะมีคนชังพระยามหาเทพ (ทองปาน) ผู้นั้นอยู่มาก เมื่อได้อ่านเพลงยาวบัตรสนเท่ห์ฉบับนี้ก็มิได้ฟ้องร้องแต่อย่างใด

เนื้อหาและคำประพันธ์
--------------------

คำประพันธ์ในเรื่องเป็นกลอนเพลงยาว หรือกลอนแปด ขึ้นต้นด้วยวรรครับ มีความยาวเพียง 54 คำกลอน (27 บทกลอน) มีการใช้ภาษาที่ไพเราะ และรัดกุม เจาะจงเล่าเหตุการณ์และความรู้สึกที่ผู้คนมีต่อจมื่นราชามาตย์ เสียดสีและเยาะเย้ย ความหยิ่งยโส อวดดี การวางอำนาจ และยังเอ่ยชื่อโดยตรงทั้ง "ราชามาตย์" และ "นายทองปาน" นอกจากนี้ยังเอ่ยถึงบริวารอีกสามคน คือ "ไชยภักดี", "ศรีสังหาร" และ "แสนใจรบ" เมื่อเอ่ยถึงอย่างชัดเจนเช่นนี้ ผู้คนย่อมจะนึกออกได้ทันที ว่าหมายถึงผู้ใด ขณะเดียวกัน ก็ได้พรรณนาพฤติกรรมต่างๆ อย่างชัดเจนเช่นกัน
**เพลงเดี่ยว**ในทางดนตรีไทยหมายถึงเพลงที่ใช้เพื่อการอวดฝีมือของนักดนตรีโดยเฉพาะ โดยในแต่เพลงนั้นจะมีเครื่องมือสำหรับการเดี่ยวเพลงๆนั้น

เพลงที่ใช้ในการเดี่ยว
---------------------

เพลงเดี่ยวมีหลายที่มาดังนี้

* เพลงที่นำมาจากเพลงสามชั้น ได้แก่ แขกมอญ สุดสงวน สารถี สุรินทราหู นกขมิ้น พญาโศก พญาครวญ ฯลฯ
* เพลงที่นำมาจากเพลงสองชั้น ได้แก่ ลาวแพน จีนขิมใหญ่
* เพลงที่นำมาจากเพลงหน้าพาทย์ ได้แก่ กราวใน เชิดนอก
* เพลงที่นำมาจากโหมโรงเสภา ได้แก่ เชิดใน
* เพลงเบ็ดเตล็ด เช่นเดี่ยวเพลงแขกบรเทศชั้นเดียว เชิดจีน เพลงหางเครื่อง

ลักษณะทั่วไปของเพลงเดี่ยว
-------------------------

ในเพลงเดี่ยวนั้นผู้ประดิษฐ์มักจะประดิษฐ์ทางมา 2 ทางคือ "ทางหวาน" หรือ "ทางโอด" กับ "ทางเก็บ" โดยทางหวานหรือทางโอดจะยึดตามเสียงร้องเป็นหลัก ทำให้เพลงเดี่ยวทางนี้มีทำนองที่เยือกเย็น ส่วนทางเก็บนั้นเป็นการแสดงความสามารถอีกอย่างหนึ่ง

การบรรเลง
---------

การบรรเลงเพลงเดี่ยวนั้นก็ต้องดูความเหมาะสมของเครื่องดนตรีว่าเล่นแล้วไพเราะหรือไม่ เช่น พญาโศก หากนำมาบรรเลงกับซอ ขลุ่ยหรือปี่ก็จะให้ความรู้สึกเศร้าโศกได้ แต่หากนำมาบรรเลงในทางระนาดเอกก็จะได้อารมณ์อีกแบบหนึ่ง

| * ด
* ค
* ก
ประเภทเพลงไทยเดิม |
| --- |
| เพลงหน้าพาทย์ เพลงโหมโรง เพลงเถา เพลงเรื่อง เพลงภาษา เพลงเดี่ยว เพลงตับ เพลงใหญ่ เพลงหางเครื่อง เพลงลา |
**ทางหลวงเอเชียสาย 13 (AH13)** เป็นถนนเครือข่ายทางหลวงสายเอเชียประเภทสายรอง ระยะทางรวม 760 กิโลเมตร เส้นทางแยกมาจากทางหลวงเอเชียสาย 12 ในประเทศลาว เชื่อมต่อกับทางหลวงเอเชียสาย 2 ในประเทศไทย

รายละเอียดของเส้นทาง
--------------------

เริ่มต้นจากเมืองไชย แขวงอุดมไซ ประเทศลาว ผ่านทางหลวง 2W ผ่านพรมแดนลาวที่จุดผ่านแดนถาวรบ้านห้วยโก๋น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดน่าน ถึงสามแยกแม่จั๊ว อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ เลี้ยวซ้าย ผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 ช่วงถนนพิษณุโลก - เด่นชัย ผ่านอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ อำเภอตรอน อำเภอพิชัย จังหวัดอุตรดิตถ์ อำเภอพรหมพิราม อำเภอวัดโบสถ์ อำเภอเมืองพิษณุโลก ถึงสี่แยกอินโดจีน เลี้ยวขวาผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 ช่วงถนนมิตรภาพ เลี้ยวซ้ายเข้าทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 117 ช่วงถนนนครสวรรค์ - พิษณุโลก ผ่านอำเภอเมืองพิษณุโลก อำเภอบางระกำ จังหวัดพิษณุโลก ผ่านอำเภอวชิรบารมี อำเภอสามง่าม อำเภอโพธิ์ประทับช้าง อำเภอบึงนาราง อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร ผ่านอำเภอบรรพตพิสัย อำเภอเก้าเลี้ยว อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ บรรจบกับทางหลวงเอเชียสาย 1 และ ทางหลวงเอเชียสาย 2 ถนนพหลโยธิน ที่จังหวัดนครสวรรค์ รวมระยะทางที่ผ่านในประเทศลาว 203 กิโลเมตร และประเทศไทย 557 กิโลเมตร

รายชื่อทางหลวงที่ผ่าน
---------------------

ลาว
* ทางหลวง 2W : เมืองไชย - น้ำเงิน

ไทย
* ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101: ห้วยโก๋น - เด่นชัย
* ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 129 : เลี่ยงเมืองแพร่
* ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11: เด่นชัย - อุตรดิตถ์ - พิษณุโลก
* ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 : แยกอินโดจีน - แยกบ้านคลอง
* ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 117: พิษณุโลก - นครสวรรค์
* ถนนพหลโยธิน : แยกอุทยานสวรรค์ - ต่างระดับนครสวรรค์

| * ด
* ค
* ก
ทางหลวงสายเอเชีย |
| --- |
| สายหลัก | 
* AH1
* AH2
* AH3
* AH4
* AH5
* AH6
* AH7
* AH8

 |  |
| เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ | 
* AH11
* AH12
* AH13
* AH14
* AH15
* AH16
* AH17
* AH18
* AH19
* AH25
* AH26
* AH111
* AH112
* AH121
* AH123
* AH131
* AH132
* AH140
* AH141
* AH142
* AH143
* AH150

 |
| เอเชียตะวันออก | 
* AH30
* AH33
* AH34

 |
| เอเชียใต้ | 
* AH42
* AH43
* AH45
* AH46
* AH47
* AH48

 |
| สายเอเชียเหนือ เอเชียกลาง และเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ | 
* AH63
* AH64
* AH65
* AH66
* AH67
* AH68
* AH70
* AH71
* AH72
* AH75
* AH76
* AH77
* AH78
* AH81
* AH82
* AH83
* AH84
* AH85
* AH86
* AH87

 |
**ออแตลเดอวีล** (ฝรั่งเศส: *Hôtel de Ville*) เป็นสถานที่สำคัญในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ในเขตที่ 4 โดยเป็นศาลาว่าการกรุงปารีส มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1357 และยังใช้เป็นจวนผู้ว่าราชการกรุงปารีส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1977 เป็นต้นมา รวมถึงห้องจัดงานต่าง ๆ ด้วย

ราวปี ค.ศ. 1533 พระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศสเป็นผู้ริเริ่มให้มีการก่อสร้างอาคารหลังใหม่ทดแทนอาคารหลังเดิม (Maison aux Piliers - House of Pillars) ที่ใช้มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1357 เพื่อแสดงถึงความยิ่งใหญ่ของกรุงปารีส โดยในสมัยนั้นตรงกับช่วงที่เจริญสูงสุดของยุคเรอแนซ็องส์ โดยว่าจ้างสถาปนิกเลื่องชื่อชาวอิตาลี โดเมนีโก ดา กอร์โตนา (หรือ "บอกกาดอร์") กับสถาปนิกชาวฝรั่งเศส ปีแยร์ ช็องบีฌ ได้รื้ออาคารหลังเก่าและสร้างใหม่ในรูปแบบที่ทันสมัยในขณะนั้น คือ เรอแนซ็องส์ อันประกอบไปด้วยหอคอย หน้าต่างอันวิจิตร ห้องโถงที่โปร่งตกแต่งอย่างงดงาม และงานตกแต่งด้านนอกอย่างพิถีพิถัน ตัวอาคารได้เสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 1628 ในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส

อีกในช่วง 2 ศตวรรษต่อมา เป็นช่วงที่มีความวุ่นวายเกิดขึ้นในกรุงปารีส เช่น การปฏิวัติฝรั่งเศส เป็นต้น ออแตลเดอวีลได้ถูกใช้เป็นฐานของกองกำลังปฏิวัติปารีส หรือ *Paris Commune* ในปี ค.ศ. 1871 และได้ถูกทำลายลงในระหว่างการสู้รบระหว่างกองกำลังของทั้งสองฝ่าย จนเหลือแต่โครงหินเป็นซากปรักหักพังในที่สุด

อาคารศาลาว่าการในปัจจุบันได้ถูกบูรณะครั้งใหญ่ช่วงปีค.ศ. 1873 - ค.ศ. 1882 โดยสถาปนิกชาวฝรั่งเศส 2 คน ผู้ชนะการแข่งขันประกวด คือเตโอดอร์ บาลูว์ และเอดัวร์ เดอแปร์ต โดยสร้างจากโครงหินที่เหลือรอดจากไฟไหม้ครั้งใหญ่ สร้างใหม่ในสถาปัตยกรรมเรอแนซ็องส์แบบฝรั่งเศส โดยผนังด้านนอกเลียนแบบงานยุคคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในขณะที่งานตกแต่งภายในเป็นงานอย่างคริสต์ศตวรรษที่ 18 ราวปี ค.ศ. 1880

ออแตลเดอวีลยามค่ำคืน
ออแตลเดอวีลถูกไฟไหม้เหลือแต่โครงหลังจากเหตุการณ์ Paris Commune
ตัวอาคารถูกสร้างและตกแต่งใหม่ราวช่วงปี ค.ศ. 1870 โดยแรงบันดาลใจจากกลุ่มปราสาทแห่งลุ่มแม่น้ำลัวร์
พิกัดภูมิศาสตร์: 48°51′23″N 2°21′08″E﻿ / ﻿48.85639°N 2.35222°E﻿ / 48.85639; 2.35222


|  |  |
| --- | --- |
|   | **สถานีย่อยประเทศฝรั่งเศส** |


| * ด
* ค
* ก
สถานที่ท่องเที่ยวในกรุงปารีส |
| --- |
| ฝั่งขวาของแม่น้ำ | 
* ประตูชัย
* ประตูชัยแห่งการูแซล
* โบสถ์ซาเคร-เกอร์
* ศูนย์ฌอร์ฌ ปงปีดู
* ศาลาว่าการนครปารีส
* ถนนช็องเซลีเซ
* ทำเนียบประธานาธิบดี (พระราชวังเอลีเซ)
* โบสถ์ลามาดแลน
* จัตุรัสเดอลากงกอร์ด
* จัตุรัสว็องโดม
* พระราชวังหลวง (เลอปาแลรัวยาล)
* เลอกร็องปาแล
* พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
* โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย
* สุสานแปร์-ลาแชซ
* สวนตุยเลอรี
* ทรอกาเดโร

 |  |
| ฝั่งซ้ายของแม่น้ำ | 
* เลแซ็งวาลีด
* พิพิธภัณฑ์ออร์แซ
* อนุสรณ์สถานป็องเตอง
* สวนและพระราชวังลุกซ็องบูร์
* หอไอเฟล
* ทำเนียบรัฐบาล

 |
| อีลเดอลาซีเต, อีลแซ็ง-หลุยส์ และแม่น้ำแซน | 
* บาโตมุช
* กงซีแยร์เฌอรี
* อาสนวิหารน็อทร์-ดาม
* แซ็งต์-ชาแปล
* สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3
* ปงเนิฟ
* ปงดีเยนา

 |
| สะพาน ถนน และจัตุรัส | 
* สะพานเนิฟ
* สะพานเดซาร์
* สะพานอะเลคซันดร์ที่ 3
* ถนนช็องเซลีเซ
* ช็องเดอมาร์ส
* จัตุรัสเดอลากงกอร์ด
* จัตุรัสบัสตีย์

 |
**เนโอมี เอลเลน วอตส์** (อังกฤษ: Naomi Ellen Watts) เกิดวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 1968 เป็นนักแสดงและโปรดิวเซอร์ชาวอังกฤษ เธอปรากฏตัวครั้งแรกในภาพยนตร์ออสเตรเลียในเรื่อง *For Love Alone* (1986) และปรากฏตัวในซีรีส์ *Hey Dad..!* (1990), *Brides of Christ* (1991) และ *Home and Away* (1991) และแสดงร่วมกับนิโคล คิดแมน และแธนดี นิวตัน ในภาพยนตร์รักตลกดรามา เรื่อง *Flirting* (1991) หลังจากย้ายไปสหรัฐอเมริกา วอตส์ปรากฏตัวในภาพยนตร์ *Tank Girl* (1995), *Children of the Corn IV: The Gathering* (1996) และ *Dangerous Beauty* (1998) และมีบทบาทนำในซีรีส์ละครโทรทัศน์ เรื่อง *Sleepwalkers* (1997-1998)

ชีวิตส่วนตัว
------------

ในปีค.ศ. 1988 วอตส์ตกเป็นข่าวว่าเธอเคยคบหาดูใจกับนักแสดงชายรุ่นใหญ่อย่าง อเล็กซ์ วินเทอร์ จนถึง ค.ศ. 1991 ก็จบลงต่อมาในปีค.ศ. 2005 เธอคบหาดูใจกับนักแสดงหนุ่มชาวออสเตรียอย่าง ลีฟ แชคเรย์เบอร์ จนถึง ค.ศ. 2016 ก็เลิกรา วอตต์มีลูกด้วยกัน 2 คนพร้อมกับแฟนหนุ่มของเธอ

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  Pringle, Gill (30 March 2015). "Naomi Watts on 'While We're Young', her roots and being a mum". *The Independent*. สืบค้นเมื่อ 30 April 2015. The truth is that I've spent more time in America out of all three countries. I spent the first 14 years in England, just under 10 in Australia and then the rest in America. I've still got only one passport and that's British and my mum still lives between there and Australia. I feel very much a part of both countries.
สำหรับสวนในศรีนคร ดูที่ ชาลีมาร์บาฆ (ศรีนคร)
พิกัดภูมิศาสตร์: 31°35′09″N 74°22′55″E﻿ / ﻿31.58583°N 74.38194°E﻿ / 31.58583; 74.38194

**สวนชาลิมาร์** (ปัญจาบ, อูรดู: شالیمار باغ, อังกฤษ: Shalimar Gardens) หรือ **สวนชาลามาร์** (Shalamar Gardens) เป็นกลุ่มสวนเปอร์เซีย ตั้งอยู่ที่เมืองลาฮอร์ แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน เริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1637 และสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1641 ควบคุมการสร้างโดยคาลิลุเลาะห์ ข่าน ขุนนางในราชสำนักจักรพรรดิชาห์ชะฮันแห่งจักรวรรดิโมกุล ร่วมกับอาลี มาร์ดาน ข่านและมุลละ อะลอล มอล์ก ตูนี แต่เดิมที่ดินที่สร้างสวนเป็นของตระกูลเมียนแห่งเมืองบักบันปุระ ภายหลังจักรพรรดิชาห์ชะฮันพระราชทานพระราชานุญาตให้ตระกูลนี้เป็นผู้ดูแลสวนเป็นการตอบแทนที่ถวายที่ดิน สวนชาลิมาร์อยู่ในการดูแลของตระกูลเมียนนานกว่า 350 ปี จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1962 โมฮัมหมัด อัยยุบข่าน อดีตประธานาธิบดีปากีสถานประกาศให้สวนชาลิมาร์อยู่ในการดูแลของรัฐ

สวนชาลิมาร์มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมด้านขนาน มีกำแพงสูงที่มีลวดลายวิจิตรล้อมรอบ จากด้านทิศเหนือถึงทิศใต้ยาว 658 เมตรและจากด้านทิศตะวันออกถึงทิศตะวันตกยาว 258 เมตร มีสามชั้น แต่ละชั้นสูง 4-5 เมตร ชั้นล่างสุดมีชื่อว่า "ผู้มอบชีวิต" (*Hayat Baksh*), ชั้นกลางชื่อว่า "ผู้มอบความดีงาม" (*Faiz Baksh*) และชั้นบนสุดมีชื่อว่า "ผู้มอบความพึงใจ" (*Farah Baksh*) ภายในสวนมีน้ำพุทั้งหมด 410 แห่ง (ชั้นล่าง 153 แห่ง, ชั้นกลาง 152 แห่งและชั้นบนสุด 105 แห่ง) นอกจากนี้ยังมีพื้นที่ใช้สอยอื่น ๆ เช่น ศาลา, สระน้ำ, โถง, หอสูงและหลุมฝังศพ

ในปี ค.ศ. 1981 สวนชาลิมาร์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมร่วมกับป้อมลาฮอร์

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศปากีสถาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Google maps. "Location of Shalimar Gardens". Google maps. สืบค้นเมื่อ 23 September 2013. `{{cite web}}`: `|last=` มีชื่อเรียกทั่วไป (help)
2. ↑  Shalamar Gardens Gardens of the Mughal Empire. Retrieved 20 June 2012
3. ↑  "Shalimar Gardens, Lahore". *The History Hub*. สืบค้นเมื่อ 7 November 2016.
4. ↑  "Fort and Shalamar Gardens in Lahore". *UNESCO World Heritage Centre*. สืบค้นเมื่อ 7 November 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สวนชาลิมาร์ (ลาฮอร์)

  


| * ด
* ค
* ก
แหล่งมรดกโลกในประเทศปากีสถาน |
| --- |
| ทางวัฒนธรรม | ซากโบราณคดีที่โมเฮนโจ-ดาโร • ตักศิลา • ซากพุทธสถานแห่งตัขต์ภาอีและซากนครใกล้เคียงที่ซาห์รีบาห์ลอล • ป้อมและสวนชาลามาร์ในลาฮอร์ • โบราณสถานที่มกลี ฐัฏฏา • ป้อมโรห์ตาส | ตราสัญลักษณ์มรดกโลก |
| ทางธรรมชาติ | *ไม่มี* |
| *หมายเหตุ:* ใช้ชื่อตามที่ได้เสนอขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก |
พิกัดภูมิศาสตร์: 48°10′37″N 11°33′36″E﻿ / ﻿48.17694°N 11.56000°E﻿ / 48.17694; 11.56000

**สำนักงานใหญ่บีเอ็มดับเบิลยู** (อังกฤษ: BMW Headquarters, เยอรมัน: *BMW-Vierzylinder; สี่สูบ BMW*) ตั้งอยู่ที่เมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี ซึ่งให้บริการในฐานะสำนักงานใหญ่และตลาดรถยนต์บีเอ็มดับเบิลยูของรัฐบาวาเรียเป็นเวลาเกือบ 40 ปี อาคารแห่งนี้ได้รับการประกาศเป็นอาคารทางประวัติศาสตร์ใน ค.ศ. 1999 ได้รับการบูรณะใหม่ใน ค.ศ. 2004 และเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 2006

แนวคิดและการก่อสร้าง
--------------------

อาคารสร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1968 ถึง 1972 เพื่อใช้สำหรับงานโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 โดยเปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1973 มีความสูง 101 เมตร (331 ฟุต) อาคารตั้งอยู่ใกล้หมู่บ้านโอลิมปิก และได้รับการอ้างถึงบ่อยครั้งว่าเป็นหนึ่งในตัวอย่างงานสถาปัตยกรรมที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองมิวนิก ซึ่งมีการออกแบบเป็นรูปยางรถแข่ง (อาคารเล็ก) และอาคารจอดรถเป็นรูปทรงกระบอกสูบ (อาคารใหญ่) ทั้งสองอาคารได้รับการออกแบบโดยคาร์ล ชวันเซอร์ สถาปนิกชาวออสเตรีย อาคารหลักประกอบด้วยทรงกระบอกแนวตั้ง 4 มุมเรียงติดกัน โดยแต่ละทรงกระบอกแบ่งในแนวนอน ในรูปแบบเดียวกัน อาคารนี้ยังความโดดเด่นคือ รูปทรงกระบอกเหล่านี้ไม่ได้ตั้งอยู่บนฐาน แต่แขวนอยู่บนแกนกลางของตัวอาคาร ระหว่างการก่อสร้างพื้นอิสระแต่ละชั้นประกอบบนพื้นและยกขึ้นไปต่อเป็นอาคาร อาคารนี้มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 52.30 ฟุต มี 22 ชั้น โดยมี 2 ชั้น เป็นชั้นใต้ดิน และอีก 18 ชั้นใช้เป็นสำนักงาน

พิพิธภัณฑ์บีเอ็มดับเบิลยู
-------------------------

พิพิธภัณฑ์บีเอ็มดับเบิลยู ซึ่งจัดแสดงรถยนต์ในหลายยุคสมัยและประวัติการทำหน้าที่ในฐานะศูนย์กลางการจัดจำหน่าย ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน มีการเปิดตัวในวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 2007 พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นการสะท้อนให้เห็นถึงชีวิตและวัฒนธรรมผ่านทางนิทรรศการที่นำมาแสดงให้ชม ซึ่งมีทั้งประวัติศาสตร์ของยวดยานบีเอ็มดับเบิลยู รถแข่ง รถสปอร์ต รถมอเตอร์ไซค์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1923 ถึงปัจจุบัน

สมุดภาพ
-------

* ความสูงเด่นของอาคารสำนักงานใหญ่และพิพิธภัณฑ์ความสูงเด่นของอาคารสำนักงานใหญ่และพิพิธภัณฑ์
* มุมมองจากหอคอยโอลิมปิกมุมมองจากหอคอยโอลิมปิก
* อาคารบีเอ็มดับเบิลยูและหอคอยโอลิมปิกอาคารบีเอ็มดับเบิลยูและหอคอยโอลิมปิก
* สำนักงานใหญ่และโรงงานบีเอ็มดับเบิลยู และพิพิธภัณฑ์อยู่อีกฝั่งของถนนสำนักงานใหญ่และโรงงานบีเอ็มดับเบิลยู และพิพิธภัณฑ์อยู่อีกฝั่งของถนน

อ้างอิง
-------

1. ↑  BMW Headquarters ที่ Emporis
2. ↑  BMW Headquarters ที่ SkyscraperPage
3. ↑  สำนักงานใหญ่บีเอ็มดับเบิลยู ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae)
4. ↑  Karl Schwanzer www.archinform.net
5. ↑  Der BMW „Vierzylinder" www.7-forum.com
6. ↑  พิพิธภัณฑ์ BMW (BMW Museum - Munich, Germany) เก็บถาวร 2009-02-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สำนักงานใหญ่บีเอ็มดับเบิลยู**
**ปิออตร์ อาร์คาเดียวิช สโตลืยปิน** (รัสเซีย: Пётр Арка́дьевич Столы́пин, อักษรโรมัน: *Pyotr Arkadyevich Stolypin*, สัทอักษรสากล: [pʲɵtr ɐˈrkadʲjɪvʲɪtɕ stɐˈlɨpʲɪn]; 14 เมษายน [ตามปฎิทินเก่า: 2 เมษายน] ค.ศ. 1862 – 18 กันยายน [ตามปฎิทินเก่า: 5 กันยายน] ค.ศ. 1911) เป็นนักการเมืองชาวรัสเซีย ท่านเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 3 และรัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทยของจักรวรรดิรัสเซีย ในช่วงปี 1906 ไปจนท่านถูกลอบสังหารในปี 1911

ปิออตร์ สโตลืยปิน เกิดในเมืองเดรสเดินจักรวรรดิเยอรมัน โดยเขาเป็นคนที่เกิดในตระกูลขุนนางชั้นสูงที่มีชื่อเสียงตระกูลหนึ่งของรัสเซีย ซึ่งสโตลืยปินได้เข้ามาในตำแหน่งขั้นสูงทางการเมืองของรัสเซียในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ซึ่งเขาได้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากในงานทำงานด้านสาธารณชนจนสามารถไต่เต้าเป็นรัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทยได้ในปี 1906 และในที่สุดเขาก็ก้าวขึ้นมาเป็นนายกรัฐมนตรีหลังการลาออกจากตำแหน่งของ อีวาน โกลีมอเกน

ในสมัยที่เขาเป็นนายกรัฐมนตรี สโตลืยปินได้ทำการปฏิรูปครั้งใหญ่ โดยริเริ่มและปรับเปลี่ยนให้ชาวนารัสเซียที่ยากจนได้มีเอกสิทธิ์ที่จะได้ถือครองพื้นที่ของชาวนา แต่กระนั้นก็ไม่ได้ทำให้ความไม่สงบหลังเหตุการณ์วันอาทิตย์นองเลือดของประชาชนชาวรัสเซียได้น้อยลงเลย ทำให้สโตลืยปินต้องประกาศกฎอัยการศึกในหลายพื้นที่ รวมทั้งยังจับกุมและดำเนินการพิจารณาคดีอย่างรวดเร็วกับผู้ก่อการร้ายต่อระบบซาร์และรัฐบาลดูมาของรัสเซีย การบริหารงานของสโตลืยปิน และการเอาผิดโดยการประหารชีวิตสถานเดียวของสโตลืยปินทำให้เขาถูกเพ่งเลงจากเหล่าคณะปฏิวัติบ่อยครั้ง จนเขานั้นถูกลอบสังหารหลายต่อหลายครั้งและในที่สุดในปี 1911 สโตลืยปินก็ต้องมาจบชีวิตลงด้วยกระสุนปืนของหนึ่งในคณะปฏิวัติอย่าง ดิมิตรี บอครอฟ ในเมืองเคียฟในที่สุด
***ไฟนอลเฟอร์ลอง*** (อังกฤษ: *Final Furlong*) เป็นวิดีโอเกมการแข่งความเร็วม้าที่พัฒนาโดยบริษัทนัมโค และวางจำหน่ายในระบบอาร์เคดเมื่อ ค.ศ. 1997 เกมดังกล่าวเป็นหนึ่งในสองเกมที่รู้จักที่เดินเครื่องบนฮาร์ดแวร์นัมโคซิสเตม 22.5 กอร์กอน ซึ่งเป็นการปรับปรุงฮาร์ดแวร์นัมโคซิสเตม 23 ก่อนกำหนด

รูปแบบการเล่น
-------------

เกมนี้มีสามลู่ให้เลือก ได้แก่: 6 1/2 เฟอร์ลอง, 1 ไมล์ และ 1 1/2 ไมล์ ส่วนม้าได้รับการจัดประเภทตามฝีเท้าที่ดีที่สุด ได้แก่: ผู้นำ (รักษาความเร็วสูงสุดเมื่ออยู่ในอันดับที่หนึ่ง), ตัวเต็ง (ฝีตีนที่ดีที่สุดระหว่างอันดับที่สองและสี่), อันดับกลาง (ฝีตีนที่ดีที่สุดคือระหว่างอันดับที่ห้าและเจ็ด), จบสวย (ม้าที่เร็วที่สุดเมื่อสิ้นสุดการแข่ง) และสองม้าผู้ทรงอำนาจ (รักษาฝีตีนในทุกตำแหน่ง)

ผู้เล่นนั่งบน "อานม้า" จากนั้นต้องโยกม้าของตู้ไปมา เพื่อกระตุ้นม้าไปข้างหน้า รวมถึงกดปุ่ม "แส้ตีม้า" เพื่อเร่งความเร็ว และดึง "สายบังเหียน" เพื่อป้องกันไม่ให้ม้าชนกับรั้ว หรือม้าตัวอื่น

การตอบรับ
---------

เจอรัลด์ ลินช์ นักเขียนของเว็บไซต์*เทคเรดาร์*ได้จัดให้เกมนี้อยู่ในรายชื่อ "50 เกมอาร์เคดที่ดีที่สุดตลอดกาล" โดยกล่าวว่า "เครื่องนี้โหดนะ - ที่ให้คุณกระโดดขึ้นคร่อมม้าพลาสติกขนาดยักษ์ คุณจะขับเคลื่อนตัวเองไปข้างหน้าด้วย "การขึ้น" ม้าของคุณ โยกไปข้างหน้าและข้างหลังอย่างบ้าคลั่งเพื่อเร่งความเร็วของสัตว์ดังกล่าว เกมนี้เล่นได้ดีที่สุดด้วยผู้เล่นสองคน กิจกรรมที่เหมือนการวิ่งมาราธอนนี้จะกินเวลานานจนคุณเดินไม่ได้เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์"

นอกจากนี้ *ไฟนอลเฟอร์ลอง*ได้รับการระบุไว้ในหนังสือ *1001 วิดีโอเกมส์ยูมัสต์เพลย์บีฟอร์ยูได*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Final Furlong - Videogame by Namco". *www.arcade-museum.com*.
2. ↑  "Pacific Friend". Jiji Gaho Sha, Incorporated. November 15, 2000 – โดยทาง Google Books.
3. ↑  Wolf, Mark J. P. (July 22, 2010). *The Medium of the Video Game*. University of Texas Press. ISBN 9780292786646 – โดยทาง Google Books.
4. ↑  "Final Furlong Operators Manual" (PDF). Namco. August 10, 1997. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-06-29. สืบค้นเมื่อ 29 June 2021.
5. ↑  *Entertainment Computing: Technologies and Applications : IFIP ... International Workshop on Entertainment Computing (IWEC ...)*. Kluwer Academic Publishers. November 15, 2002. ISBN 9781402073601 – โดยทาง Google Books.
6. ↑  "Funworld". IAAPA. November 15, 1998 – โดยทาง Google Books.
7. ↑  Wolf, Mark J. P. (November 15, 2008). *The Video Game Explosion: A History from PONG to Playstation and Beyond*. ABC-CLIO. ISBN 9780313338687 – โดยทาง Google Books.
8. ↑  "The 50 best arcade games of all time, ever". 7 March 2017.
9. ↑  Mott, Tony (December 5, 2011). *1001 Video Games You Must Play Before You Die: You Must Play Before You Die*. Octopus. ISBN 9781844037155 – โดยทาง Google Books.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ไฟนอลเฟอร์ลอง* ที่ Killer List of Videogames
**นายอารีย์ วีระพันธุ์** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ 2 สมัย สังกัดพรรคประชาธิปัตย์

ประวัติ
-------

อารีย์ วีรพันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2476 เป็นชาวไทยเชื้อสายอินเดีย บิดาเป็นชาวอินเดียที่อพยพเข้ามาทำกิจการค้าไม้ และเครื่องเทศ อารีย์ วีระพันธุ์ จบการศึกษาจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากวิทยาลัยครูเชียงใหม่

อารีย์ วีระพันธุ์ มีบุตรเป็นนักการเมืองคนหนึ่ง คือ ราชันย์ วีระพันธุ์ คณะกรรมการนโยบายพรรคประชาธิปัตย์ และประธานศูนย์ประสานพรรคประชาธิปัตย์จังหวัดเชียงใหม่ อดีตผู้อำนวยการเลือกตั้งพรรคประชาธิปัตย์จังหวัดเชียงใหม่

อารีย์ วีระพันธุ์ เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2539

การทำงาน
--------

อารีย์ วีระพันธุ์ เข้าทำงานเป็นครูโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย อยู่ 20 ปี จึงลาออกมาทำงานกับบริษัทประกันชีวิตไทยสมุทร และโรงงานสับปะรดกระป๋องของบริษัท ยู เอฟ ซี จำกัด ต่อมาภายหลังเหตุการณ์ 14 ตุลา จึงลาออกมาลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในนามพรรคประชาธิปัตย์ โดยการชักชวนของนายไกรสร ตันติพงศ์ เพื่อนสนิทเมื่อครั้งทำงานกับหนังสือพิมพ์แผ่นดินไทย และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในปี พ.ศ. 2518 และ พ.ศ. 2519

อ.อารีย์ เริ่มทำงานเป็นผู้จัดการคนแรกของโรงเรียนสันติศึกษา ในปี 2527 จนถึงปี 2538

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2518 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ภาพและประวัติสมาชิกวุฒิสภา พ.ศ. 2519. สำนักงานเลขารัฐสภา. 2519
2. ↑  ปชป.เปิดตัวว่าที่ผู้สมัคร ส.ส.เขต 1 เชียงใหม่ ยัน"กิ่งกาญจน์"ย้ายพรรคไม่กระทบ
3. ↑  สถาบันพระปกเกล้า. *นักการเมืองถิ่นจังหวัดเชียงใหม่*. กรุงเทพฯ : สถาบันพระปกเกล้า. 2551
4. ↑
5. ↑  "โรงเรียนสันติศึกษา". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-04-19. สืบค้นเมื่อ 2021-04-19.
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-11-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๙๓ ตอนที่ ๒๔ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๑๒๘๓, ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๙
จอห์นนี่ คียส์
จอห์นนี่ คียส์: imagoจอห์นนี่ คียส์: imago

*เกิด*: 21 กุมภาพันธ์ 1940; คลีฟแลนด์  
*เสียชีวิต*: 3 มิถุนายน 2018; ซีแอตเทิล  
*ประเทศ*: สหรัฐ  
*ชื่อเกิด*: Johnnie Keyes
**ข้อมูลอย่างเป็นทางการ**

*อาชีพ*: นักมวยสากล, นักแสดง, pornographic actor, stage actor, jazz musician  

**ความทรงจำ**

*รางวัล*: AVN Hall of Fame, XRCO Hall of Fame  

**จอห์นนี่ คียส์** (21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 – 3 มิถุนายน ค.ศ. 2018) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ลามก ลูกครึ่งแอฟริกา-อเมริกัน เมื่อปี ค.ศ. 1972 จอห์นนี่ คียส์ เคยแสดงภาพยนตร์เรื่องเบื้องหลังประตูเขียว (*Behind the Green Door*) คียส์ยังดำเนินการในภาพยนตร์ นอกเหนือจากแสดงผลงานภาพยนตร์ผู้ใหญ่แล้ว เขายังแสดงในละครเวทีและโรงละคร เป็นนักมวย นักร้อง และตัวแทนเพศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Johnnie Keyes". *The New York Times*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 26, 2015.
2. ↑  "Golden Age Icon Johnnie Keyes Dies". *Adult Video News*. June 4, 2018. สืบค้นเมื่อ June 4, 2018.
3. ↑  "Johnnie Keyes: The Man Behind The Green Door Podcast 59 - The Rialto Report". *The Rialto Report* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2016-03-13. สืบค้นเมื่อ 2018-06-11.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Johnnie Keyes ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**ปลาการ์ตูนลายปล้องหางเหลือง** (อังกฤษ: Sebae clownfish, Sebae anemonefish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Amphiprion sebae*) ปลาการ์ตูนชนิดหนึ่ง 

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาการ์ตูนลายปล้อง (*A. clarkii*) แต่มีครีบหางและครีบก้นสีเหลืองเข้มกว่า อันเป็นที่มาของชื่อเรียก มีขนาดโตเต็มที่ 14 เซนติเมตร ในธรรมชาติจะกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรอินเดีย, อินเดีย, ศรีลังกา และมัลดีฟส์ โดยปกติแล้วจะอาศัยอยู่กับดอกไม้ทะเลชนิด พรมทะเล (*Stichodactyla haddoni*)

เป็นปลาที่มีความหลากหลายทางสีสันมากในธรรมชาติ โดยปล่าที่พบในแต่ละแหล่งจะมีสีสันและลวดลายที่ไม่เหมือนกัน โดยปลาที่พบในน่านน้ำไทยเมื่อโตเต็มที่ มักมีลำตัวสีดำสนิท มีเพียงส่วนปาก, หาง, ครีบอก, ครีบท้อง และบริเวณส่วนท้องตั้งแต่โคนครีบไปจนถึงปลายปากล่างเป็นสีส้มสด

เป็นปลาการ์ตูนอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม และเพาะขยายพันธุ์ในสถานที่เลี้ยงได้แล้ว แต่ได้รับความนิยมน้อยกว่าปลาการ์ตูนลายปล้อง เนื่องจากมีความสวยน้อยกว่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ, *ปลาทะเลสวยงาม ที่เพาะพันธุ์ได้ ในประเทศไทย* คอลัมน์ Blue Planet หน้า 126 นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 2 ฉบับที่ 21: มีนาคม 2012

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาการ์ตูนลายปล้องหางเหลือง**

วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Amphiprion sebae***

* "Amphiprion sebae". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. สืบค้นเมื่อ 15 February 2006.
* แม่แบบ:WRMS species

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q1073281
* Wikispecies: Amphiprion sebae
* ADW: Amphiprion\_sebae
* BOLD: 64354
* FishBase: 11846
* GBIF: 5212118
* iNaturalist: 180382
* IRMNG: 10152176
* ITIS: 170147
* IUCN: 188411
* NCBI: 229075
* Plazi: 956FFAC7-4614-D98C-8332-4732290B64C1
* WoRMS: 212772
* ZooBank: 8B588E66-D137-4C53-8B32-18987AC3700E

 |