recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**หนูบ้าน**, **หนูนอร์เวย์**, **หนูสีน้ำตาล** หรือ **หนูท่อ** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Rattus norvegicus*) เป็นหนูชนิดที่พบเห็นได้บ่อยที่สุด เพราะเป็นหนูชนิดที่กระจายพันธุ์ไปอยู่ทั่วโลก พบได้ทุกสภาพแวดล้อม รวมถึงบ้านเรือนที่อาศัยของมนุษย์

สันนิษฐานว่าหนูบ้านกระจายพันธุ์มาจากประเทศนอร์เวย์ในภูมิภาคสแกนดิเนเวียที่เป็นแหล่งกำเนิดดั้งเดิม ไปทั่วทุกมุมโลกจากการติดไปกับเรือขนส่งสินค้าในยุควิคตอเรีย ซึ่งมันสามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมทุกรูปแบบได้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังมีอัตราการสืบพันธุ์ที่สูงและทักษะในการเอาตัวรอดที่เยี่ยมอีกด้วย

หนูบ้านจัดได้ว่าเป็นหนูชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสกุล *Rattus* มีน้ำหนักโดยเฉลี่ยเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 300-350 กรัม (ในบางตัวอาจหนักได้ถึง 400 กรัม) ขนาดลำตัวและหัวยาวประมาณ 180-250 มิลลิเมตร หางยาวประมาณ 150-220 มิลลิเมตร เท้าหลังยาวประมาณ 35-40 มิลลิเมตร หูยาวประมาณ 17-23 มิลลิเมตร ลักษณะขนหยาบมีสีน้ำตาลปนเทา ท้องสีเทา ส่วนจมูกทู่ ใบหูเล็ก ตาเล็ก หางสั้นมี 2 สี ด้านบนสีดำ ด้านล่างสีจาง มีเกล็ดหยาบ ๆ ที่หาง และด้านบนของเท้าหลังมีสีขาว มีเต้านมรวม 6 คู่ อยู่ที่อก 3 คู่ ท้อง 3 คู่ ถ้าอยู่ในชุมชนของมนุษย์ มักอยู่ตามรูท่อระบายน้ำ ใต้ถุนตึกหรือบ้านเรือน บริเวณลำคลอง กองขยะหรือตลาดสด

สามารถผสมพันธุ์และออกลูกได้ตลอดทั้งปี โดยออกลูกปีละ 4-7 ครอก ลูกหนึ่งครอกมีจำนวน 8–12 ตัว เริ่มเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 3-5 เดือน เมื่อผสมแล้วจะตั้งท้องเพียง 21-22 วัน เป็นสัตว์ที่กินอาหารได้แทบทุกอย่างและกินไม่เลือก รวมถึงมีพฤติกรรมกินซากพวกเดียวกันเองด้วย แม้จะไม่พบบ่อยมากนัก  มีอายุขัยโดยเฉลี่ยประมาณ 2 ปี ให้ลูกได้ตลอดทั้งชีวิต 6-10 ครอก

จัดเป็นสัตว์ที่สร้างความรำคาญและเป็นพาหะนำโรคระบาดร้ายแรงที่ทำให้ถึงชีวิตมาสู่มนุษย์ได้อย่างมากที่สุดชนิดหนึ่ง เช่น กาฬโรค ที่เคยระบาดอย่างรุนแรงมาแล้วในทวีปยุโรปในยุคกลาง ที่เรียกว่า ความตายสีดำ (Black Death) และโรคอื่น ๆ อีก เช่น โรคฉี่หนู หรือ เลปโตสไปโรซิส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ท่องโลกกว้าง: World's Weirdest Animal Sr.3 - Freaky Eats". ไทยพีบีเอส. 24 March 2015. สืบค้นเมื่อ 25 March 2015.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "หนู : Rodents". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-01-19. สืบค้นเมื่อ 2011-01-03.
3. ↑  หนูถีบจักร (MOUSE)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Rattus norvegicus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Rattus norvegicus ที่วิกิสปีชีส์
**หนูท้องขาว** หรือ **หนูดำ** หรือ **หนูนาท้องขาว** (อังกฤษ: Roof rat, Black rat) เป็นหนูที่มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Rattus rattus* อยู่ในวงศ์ Muridae

จัดเป็นหนูที่พบได้ในบ้านเรือนของมนุษย์หนึ่งในสามชนิด ร่วมกับ หนูบ้าน (*R. norvegicus*) และหนูจี๊ด (*R. exulans*) เป็นหนูขนาดกลาง ใบหูใหญ่ ขนตามลำตัวด้านสีน้ำตาลอ่อนหรือสีน้ำตาลแดงหรือสีดำ ขนท้องสีขาว มีลายสีดำเล็ก ๆ ที่หน้าอก หางสีดำมีความยาวพอ ๆ หรือยาวกว่าความยาวลำตัวและหัว มีเกล็ดตลอดทั้งหาง จมูกแหลมกว่าหนูบ้าน มีความยาวลำตัวและหัวประมาณ 18 เซนติเมตร ส่วนหางก็มีความยาวพอ ๆ กัน ตัวเมียมีเต้านมที่หน้าอก 2 คู่ ออกลูกปีละ 4-6 ครอก ลูกหนึ่งครอกมีจำนวน 6-8 ตัว
มีระยะทางหากิน 100-150 ฟุต

เป็นหนูที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชีย และพบกระจายพันธุ์ไปไกลจนถึงทิศตะวันออกของโรมาเนีย เป็นหนูที่ปรับตัวให้อยู่ในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี ชอบขึ้นและหากินบนต้นไม้ เพราะชอบกินเมล็ดพืชมากที่สุด จึงมักพบในพื้นที่เกษตรกรรมในประเทศไทยพบได้ทุกภาค โดยเฉพาะในสวนมะพร้าวหรือปาล์มน้ำมันในภาคใต้ จัดเป็นศัตรูพืชของพืชจำพวกนี้ เกษตรกรจึงใช้วิธีตามธรรมชาติกำจัดหนูเหล่านี้ โดยสร้างรังนกแสก (*Tyto alba*) ให้อยู่ท้ายสวน เพราะนกแสกจะกินหนูโดยเฉพาะหนูท้องขาวเป็นอาหารหลัก ถ้าอาศัยอยู่ในบ้านก็มักจะสร้างรังบนเพดานบ้าน


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**หนูท้องขาว**

อ้างอิง
-------

1. ↑  "หนู : Rodents". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-01-19. สืบค้นเมื่อ 2011-01-17.
2. ↑  "นกแสก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-01-16. สืบค้นเมื่อ 2011-01-17.
3. ↑  หนูท้องขาว

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Rattus rattus ที่วิกิสปีชีส์
**ปาล์มเจ้าเมืองตรัง** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Licuala peltata*) ไม้ยืนต้นชนิดหนึ่ง จำพวกปาล์ม จัดอยู่ในสกุลกะพ้อ

มีลักษณะคล้ายกับปาล์มจีบ (*L. grandis*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน มีความแตกต่างกันที่ก้านหลังใบเส้นที่ตรงมาจากก้าน และหนาม โดยหนามของปาล์มเจ้าเมืองตรังมีลักษณะใหญ่และห่าง ช่อดอกมีสีขาวและแทงขึ้นมาจากก้าน โดยแทงตรงยาวขึ้นไปและค่อย ๆ ย้อยลงมา มีลักษณะเด่น คือ ใบที่กลมใหญ่คล้ายกับรูปพัด ความกว้าง 1-1.5 เมตร ขอบใบเป็นหยักเล็ก ๆ ไม่แหลมเหมือนกับปาล์มชนิดอื่น 

ลักษณะใบของปาล์มเจ้าเมืองตรัง
ปาล์มเจ้าเมืองตรัง จัดเป็นปาล์มที่มีความสวยงามชนิดหนึ่ง จึงนิยมปลูกกันเป็นไม้ประดับ เป็นปาล์มที่ขึ้นในป่าดิบชื้นในภาคใต้ของไทยและพม่า จัดเป็นปาล์มที่หายากชนิดหนึ่ง เหตุที่ได้ชื่อว่า "เจ้าเมืองตรัง" เนื่องจากถูกค้นพบโดย พระยารัษฎานุประดิษฐ์ (คอซิมบี้ ณ ระนอง) ขณะดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองตรัง ขณะที่บุกเบิกตัดถนนในป่าเขตแดนจังหวัดตรัง เห็นว่ามีความสวยงาม จึงนำมาปลูกไว้ในกระถางเลี้ยง

ปัจจุบัน ปาล์มเจ้าเมิืองตรังสามารถหาดูได้รอบ ๆ สวนสาธารณะพระยารัษฎานุประดิษฐ์ ในเขตเทศบาลเมืองตรัง อำเภอเมือง จังหวัดตรัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ปาล์มเจ้าเมืองตรัง". biogang.net. สืบค้นเมื่อ 10 January 2015.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "เที่ยวตรังสักการะเจ้าเมือง "พระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี" บิดาแห่งยางพาราไทย". ผู้จัดการออนไลน์. 22 December 2013. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 10 January 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Licuala peltata***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Licuala peltata ที่วิกิสปีชีส์
ซีรีส์มังงะญี่ปุ่น

***หนุ่มแอบหวานกับสาวแอ๊บแมน*** (ญี่ปุ่น: 放浪息子; โรมาจิ: *Hōrō Musuko*) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยทากาโกะ ชิมูระ ตีพิมพ์ในนิตยสาร*คอมิกบีม*ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2545 ถึงสิงหาคม พ.ศ. 2556 และตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (*ทังโกบง*) ทั้งหมด 15 เล่มโดยสำนักพิมพ์เอ็นเตอร์เบรนตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2546 ถึงสิงหาคม พ.ศ. 2556 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เซนชู ซีรีส์อนิเมะดัดแปลง 12 ตอนผลิตโดยสตูดิโอเอไอซีคลาสสิก และกำกับโดยเอ อาโอกิ ออกอากาศในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2554 ออกอากาศทางโทรทัศน์ 11 ตอน โดยตอนที่ 10 และตอนที่ 11 ตัดต่อให้เหลือ 1 ตอน และแยกเป็น 2 ตอนในรูปแบบบลูเรย์และดีวีดี 

เรื่องราวเกี่ยวกับเด็กสาวทรานเจนเดอร์ชื่อนิโทริ ชูอิชิ นักเรียนผู้พัฒนาความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเพื่อนร่วมชั้นที่เป็นทรานเจนเดอร์อีกคนเป็นเด็กหนุ่มชื่อทาคาซึกิ โยชิโนะ ซีรีส์เกี่ยวข้องกับประเด็นต่าง ๆ เช่น การทำความเข้าใจกับการเป็นทรานเจนเดอร์ การค้นหาอัตลักษณ์ทางเพศ การเริ่มเข้าสู่วัยเริ่มเจริญพันธุ์และความทุกข์ใจในเพศสภาพ และแรงกดดันทางสังคมต่อการเป็นทรานเจนเดอร์ เดิมชิมูระตั้งใจจะเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กสาวในโรงเรียนมัธยมปลายที่ต้องการเป็นเด็กหนุ่ม แต่เธอก็ตระหนักว่าเด็กหนุ่มที่อยากเป็นเด็กสาวก่อนจะเข้าสู่วัยเริ่มเจริญพันธุ์ก็จะมีความกังวลมากมายเกี่ยวกับการเติบโต จึงเปลี่ยนเนื้อเรื่องให้เข้ากับแนวคิดนี้ 

*หนุ่มแอบหวานกับสาวแอ๊บแมน*ได้รับเลือกให้เป็นผลงานแนะนำโดยคณะกรรมการตัดสินรางวัลของเทศกาลศิลปะสื่อญี่ปุ่นครั้งที่ 10 ในปี พ.ศ. 2549 ซีรีส์มังงะได้รับการชื่นชมจากเรื่องการสำรวจอัตลักษณ์ทางเพศและแสดงภาพตัวละครทรานเจนเดอร์ในฐานะแก่นหลักของเรื่อง แม้ว่าความสมจริงทางอารมณ์ของตัวละครวัยเยาว์จะเป็นที่สงสัย

ตัวละคร
-------

### ตัวละครหลัก

นิโทริ ชูอิชิ (二鳥 修一, *Nitori Shūichi*)
ให้เสียงโดย: โคซูเกะ ฮาตาเกยามะ
ชูอิชิ หนึ่งในสองตัวละครหลัก เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5
ทาคาซึกิ โยชิโนะ (高槻 よしの, *Takatsuki Yoshino*)
ให้เสียงโดย: อาซามิ เซโตะ
โยชิโนะ อีกหนึ่งตัวละคนหลัก เป็นเด็กหนุ่มทรานเจนเดอร่างสูง เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ในชั้นเรียนเดียวกับชูอิจิ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Shimura, Takako (2003). "Chapter 1". *Wandering Son* (ภาษาญี่ปุ่น). Vol. 1. Enterbrain. ISBN 978-4-7577-1522-6.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
* *หนุ่มแอบหวานกับสาวแอ๊บแมน* (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**มาม่าซัง** คือ ผู้หญิงที่ทำหน้าที่ควบคุมดูแลงานที่เกี่ยวข้องกับการค้าประเวณี คำนี้ส่วนใหญ่จะใช้ในเอเชียตะวันออก ในบางครั้งคำว่า "มาม่าซัง" ก็ใช้กับผู้หญิงที่ควบคุมดูแลงานในร้านเหล้าหรือบาร์ด้วย ส่วนผู้ชายที่ทำงานลักษณะนี้จะเรียกว่า **ป๊ะป๋าซัง** โดยป๊ะป๋าซังมักจะใส่สูทสีสันฉูดฉาดและเป็นเจ้าของบาร์เกย์ด้วย มาม่าซังมีตำแหน่งเทียบเท่ากับแม่เล้าหรือแมงดา แต่ส่วนแบ่งค่าธรรมเนียมบาร์ที่ให้กับผู้ขายบริการทางเพศในเอเชียนั้นต่างจากสหรัฐอเมริกาหลายเท่า

คำว่า "มาม่าซัง" มีต้นกำเนิดจากประเทศญี่ปุ่น ซึ่งใช้เรียกผู้หญิงที่เป็นหัวหน้าบาร์ สถานบันเทิงยามค่ำคืน ซ่อง หรือกิจการอื่นๆ ที่คล้ายกับสถานบันเทิง คำว่า "ซัง" เป็นคำเรียกเพื่อให้เกียรติกับบุคคลหรือชื่อนั้นๆ แต่คำว่า "มาม่าซัง" ก็เป็นคำที่กล่าวถึง "แม่" อย่างไม่สุภาพในภาษาญี่ปุ่นด้วยเช่นกัน เนื่องจากปัจจุบันเด็กญี่ปุ่นจะเรียกแม่ของตัวเองว่า "มาม่า" แต่ในผู้ที่เป็นผู้ใหญ่แล้วจะไม่เรียกแม่ของตนเช่นนั้น ซึ่งคำที่ใช้กล่าวถึง "แม่" อย่างสุภาพในภาษาญี่ปุ่นคือ "โอกาซัง"

นอกจากนี้ คำว่า มาม่าซัง ยังมีความหมายอื่นๆ เช่น ใช้เรียกสาวใช้หรือคนทำความสะอาดบ้าน และใช้เรียกหัวหน้าผู้หญิงที่ดูแลงานบริการนวดแบบเอเชียในสหรัฐอเมริกา มักใช้คำย่อว่า MMS เป็นต้น
**หยาง ช่างคุน** (จีนตัวย่อ: 杨尚昆; จีนตัวเต็ม: 楊尚昆; พินอิน: *Yáng Shàngkūn*; 3 สิงหาคม พ.ศ. 2450 – 14 กันยายน พ.ศ. 2541) เป็นผู้นำทางทหารและการเมืองของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีนระหว่างปี พ.ศ. 2531 ถึง 2536 และเป็นหนึ่งในแปดผู้อาวุโสที่ปกครองพรรคหลังจากการอสัญกรรมของเหมา เจ๋อตง

เขาเข้าศึกษามหาวิทยาลัยในเซี่ยงไฮ้ก่อนศึกษาทฤษฎีลัทธิมากซ์ในกรุงมอสโก ทำให้เขาเป็นผู้นำที่ได้รับการศึกษาดีที่สุดคนหนึ่งในพรรคคอมมิวนิสต์จีนช่วงต้น หยางกลับประเทศจีนเป็นหนึ่งใน 28 บอลเชวิค และเดิมสนับสนุนผู้นำคอมมิวนิสต์ช่วงต้น จาง กั๋วเทา แต่เปลี่ยนมาสวามิภักดิ์ต่อกลุ่มแยกของเหมาระหว่างการเดินทางไกล (Long March) เขาเป็นคอมมิสซาร์การเมืองระหว่างสงครามกลางเมืองจีนและสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง

หลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนในปี 2492 หยางดำรงตำแหน่งทางการเมืองหลายตำแหน่ง สุดท้ายกลายเป็นสมาชิกคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่ทรงอำนาจ เขาถูกกวาดล้างเมื่อเกิดการปฏิวัติทางวัฒนธรรมในปี 2509 และไม่ถูกเรียกตัวกลับจนปี 2521 หลังเติ้ง เสี่ยวผิงเถลิงอำนาจ หลังเขาคืนสู่อำนาจ หยางเป็นหนึ่งในแปดผู้อาวุโส (Eight Elders) ของจีน หยางสนับสนุนการปฏิรูปเศรษฐกิจแต่คัดค้านการเปิดเสรีทางการเมือง ซึ่งเป็นตำแหน่งที่สุดท้ายเติ้งตัดสินใจ หยางถึงจุดสูงสุดแห่งอาชีพการเมืองของเขาหลังการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมินปี 2532 แต่การคัดค้านอย่างมีระเบียบของเขาต่อการเป็นผู้นำของเจียง เจ๋อหมินทำให้เติ้งบังคับให้หยางเกษียณ



1. ↑  Yang Shangkun (Yang Shang-kun) (1907-1998) in *China at war: an Encyclopedia*, edited by Xiaobing Li, pp. 512–514, ABC-CLIO, 2012.
**พระราชพันธุประพัทธ์** (พ.ศ. 2371 - พ.ศ. 2443) นามเดิม **หม่อมราชวงศ์วอน เจษฎางกูร** เป็นพระราชาคณะชั้นราชฝ่ายมหานิกาย อดีตเจ้าอาวาสวัดสังเวชวิศยารามวรวิหาร

ประวัติ
-------

พระราชพันธุประพัทธ์ นามเดิม หม่อมราชวงศ์วอน เจษฎางกูร เกิดเมื่อ พ.ศ. 2371 เป็นโอรสในหม่อมเจ้าเถร เจษฎางกูร พระโอรสในสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงจักรเจษฎา พระราชอนุชาในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้อุปสมบทอยู่ที่วัดสังเวชวิศยารามวรวิหาร จนได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสเมื่อพ.ศ. 2405

ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงตั้งเป็นพระราชาคณะที่ *พระราชพันธุประพัทธ์* เมื่อพ.ศ. 2429 และได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสมาจนถึงแก่มรณภาพเมื่อพ.ศ. 2443 อายุ 72 ปี

สมณศักดิ์
---------

* พ.ศ. 2429 เป็นพระราชาคณะชั้นราชที่ *พระราชพันธุประพัทธ์*

ตำแหน่งทางคณะสงฆ์
-----------------

* เจ้าอาวาสวัดสังเวชวิศยารามวรวิหาร (พ.ศ. 2405 - พ.ศ. 2443)

อ้างอิง
-------

1. ↑  วัดสังเวชวิศยาราม
2. ↑  การศึกษาราชทินนามของพระราชาคณะในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์

| ก่อนหน้า |  | พระราชพันธุประพัทธ์ (หม่อมราชวงศ์วอน) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระบวรวิริยเถร (อยู่)** |  |  **เจ้าอาวาสวัดสังเวชวิศยารามวรวิหาร** (พ.ศ. 2405 - พ.ศ. 2443) |  | **พระครูธรรมจริยาภิรมย์ (โป๋ ธมฺมโชติ)** |
**ไชนาแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 611** (CI611) เป็นเที่ยวบินระหว่างประเทศในเส้นทางกรุงไทเป ประเทศไต้หวันสู่เขตการปกครองพิเศษฮ่องกง เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 แต่หลังจากขึ้นบินได้เพียง 20 นาที เครื่องบินเกิดแตกเป็นเสี่ยง ๆ ก่อนตกลงสู่ทะเล ทำให้ผู้โดยสารและลูกเรือ 225 คนเสียชีวิตยกลำ

บ่ายวันที่ 25 พฤษภาคม เวลา 15.16 น. ตามเวลาท้องถิ่นของไต้หวัน เครื่องบิน โบอิง 747-200B เที่ยวบินที่ 611 สายการบินไชนาแอร์ไลน์ ออกเดินทางจากท่าอากาศยานเจียงไคเช็ก (ปัจจุบันคือท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวน) ประเทศไต้หวัน มุ่งไปยังท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง หลังขึ้นบินได้เพียง 20 นาที เครื่องบินก็เกิดแตกเป็นเสี่ยง ๆ ก่อนชิ้นส่วนหลักจะตกลงบริเวณช่องแคบไต้หวันเมื่อเวลา 15.28 น. ตามเวลาท้องถิ่นของไต้หวัน ทั้ง 225 คนบนเครื่องเสียชีวิต เหตุการณ์นี้ถือเป็นอุบัติเหตุรุนแรงที่สุดของเครื่องในตระกูลรุ่น โบอิง 747 ในยุคปัจจุบัน

สาเหตุที่ตัวถังเครื่องกระจายตัวกลางอากาศนั้น มาจากการซ่อมบำรุงเมื่อ 22 ปีก่อน ตัวถังช่วงหางเครื่องด้านล่างมีรอยขูดขีดมากมาย อันเป็นผลจากการกระแทกขณะลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติไคตั๊ก เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 เมื่อมีรอยมากขนาดนั้น แทนที่ช่างซ่อมบำรุงจะเปลี่ยนตัวถังบริเวณนั้นทั้งหมดตามที่คู่มือการซ่อมแนะนำ แต่กลับเจียรรอยขูดให้จางลงด้วยเครื่องขัด ก่อนที่จะนำแผ่นโลหะมาปะทับตัวถังส่วนนั้นไว้ โดยแผ่นที่แปะยังเล็กกว่าส่วนที่เสียหายอีกด้วย เมื่อเวลาผ่านไป ตัวเครื่องผ่านการปรับความดันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ได้ค่อย ๆ สร้างแรงกดให้กับตัวถังส่วนนั้นจนรับไม่ไหว จึงเกิดรอยร้าวขึ้น และเมื่อรอยขยายเป็นวงกว้าง สุดท้ายจึงแตกกลางอากาศในที่สุด

นอกจากนั้นทางคณะสืบสวนยังพบด้วยว่า รอบ ๆ ตัวถังบริเวณนั้นมีคราบนิโคตินอยู่มากมาย เป็นสัญญาณว่าตัวถังส่วนนั้นมีรอยร้าว ซึ่งคราบนิโคตินเหล่านี้สะสมมาจากบุหรี่ที่ผู้โดยสารสูบบนเครื่องแล้วไหลย้อยออกมาตามรอยเมื่อความกดอากาศในเครื่องเปลี่ยน ก่อนเกิดอุบัติเหตุ สายการบินได้ออกกฎห้ามสูบบุหรี่ในเครื่องมาแล้วถึง 7 ปี จึงเป็นเรื่องน่าเศร้าที่ว่า ในตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ไม่มีใครสังเกตเห็นรอยร้าวที่ชัดเจนขนาดนั้นมาก่อน เพราะถ้าเห็นคราบนิโคตินก็จะรู้ได้ทันทีว่า มีรอยร้าวเกิดขึ้น และคงไม่เหตุการณ์น่าเศร้าเช่นนี้
ความจริงแล้ว เครื่องบินลำดังกล่าวมีกำหนดจะถูกขายต่อให้กับสายการบินโอเรียนท์ ไทย แอร์ไลน์ของไทย แต่ก็มาเกิดอุบัติเหตุขึ้นเสียก่อน

ดูเพิ่ม
-------

* โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 007
**บู่ย เตื่อง ฟ็อง** (เวียดนาม: *Bùi Tường Phong*, 裴祥風, 14 ธันวาคม 1942 – กรกฎาคม 1975) เป็นนักวิจัยชั้นนำและเป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกในอุตสาหกรรมคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ ชาวเวียดนาม ในปี 1973 ในวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอก ของเขาที่มหาวิทยาลัยยูทาห์ เรื่อง "*การให้แสงสำหรับรูปภาพที่สร้างจากคอมพิวเตอร์* "(*Illumination for Computer-Generated Images*) เขาได้เสนอวิธีการให้แสงเงาที่ใช้กับวัสดุที่เกิดการสะท้อนแสงจัดจ้า ตั้งแต่นั้นมาวิธีนี้จึงเป็นที่รู้จักกันทั่วไปว่าการให้แสงเงาแบบฟ็อง การให้แสงเงาแบบฟ็องกลายเป็นวิธีการที่ได้รับความนิยมอย่างมากและยังคงใช้กันอย่างแพร่หลายในปัจจุบัน

ชีวประวัติ
----------

ฟ็องเกิดเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม 1942 ที่ฮานอย ประเทศเวียดนาม เขาและครอบครัวก็ย้ายไปอยู่ไซง่อนในปี 1954

เขาย้ายไปฝรั่งเศส ในปี 1964 และศึกษาที่สถาบันวิศวกรรมแห่งเกรอน็อบล์ (ENSEHRMAG) เขาได้ปริญญาวิทยาศาสตร์จากเกรอน็อบล์ ในปี 1966 และได้ปริญญาวิศวกรรมศาสตร์จากสถาบัน ENSEEHT ในเมืองตูลูส ในปี 1968 และในปีเดียวกันนั้นเขาเริ่มทำงานที่สถาบันวิจัยวิศวกรรมและระบบอัตโนมัติ (Institut de Recherche d'Ingenieur et d'Automatique, IRIA) เพื่อค้นคว้าเกี่ยวกับการพัฒนาระบบปฏิบัติการสำหรับคอมพิวเตอร์ดิจิทัล

ในปี 1969 ที่กรุงปารีส เขาได้แต่งงานกับบู่ย ถิ หง็อก บิ๊ก (Bùi Thị Ngọc Bích, ชาวญาจาง) และมีบุตรสาวหนึ่งคน

เขาย้ายไปยูทาห์ สหรัฐอเมริกาในปี 1971 เพื่อทำงานเป็นผู้ช่วยวิจัยในแผนกวิทยาการคอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัย และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยยูทาห์ในปี 1973

ฟ็องเป็นหนึ่งผู้เชี่ยวชาญในสาขาคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ เขาได้คิดค้นแบบจำลองการสะท้อนแบบฟ็อง และ การให้แสงเงาแบบฟ็อง เทคนิคเหล่านี้ปัจจุบันนิยมใช้อย่างกว้างขวางในสาขาคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ เขาได้เขียนบทความทางวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงในปี 1973 และ 1975

เขาเสียชีวิตในปี 1975 ด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวระยะสุดท้าย โดยเขารู้ว่าเขาเป็นโรคนี้ตั้งแต่ตอนที่ยังเรียนอยู่แล้ว

ผลงาน
-----

* Phong, Bui Tuong: *Illumination of Computer-Generated Images*, Department of Computer Science, University of Utah, UTEC-CSs-73-129, tháng 7 năm 1973
* Phong, Bui Tuong: *Illumination for Computer Generated Images*, Comm. ACM, Vol 18(6):311-317, tháng 6 năm 1975

อ้างอิง
-------

1. ↑  "University of Utah - History of the School of Computing". University of Utah. 2007-07-06. สืบค้นเมื่อ 2007-08-26.
**รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐอเมริกา ด้านการจัดการทรัพยากร** (รัฐมนตรีช่วยฯ ด้านการจัดการทรัพยากร) เป็นตำแหน่งที่ 3 ทำหน้าที่ร่วมกันกับ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ รัฐมนตรีช่วยฯด้านการจัดการทรัพยากร ถือเป็นตำแหน่งที่ปรึกษาระดับสูงของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและมีส่วนร่วมในความรับผิดชอบทั่วโลกสำหรับนโยบายต่างประเทศของสหรัฐฯ อีกทั้งยังมีหน้าที่ในการกำกับและประสานงานด้านความช่วยเหลือจากต่างประเทศของสหรัฐฯและการดำเนินการด้านการทูตในต่างประเทศ

ตำแหน่งนี้ตราขึ้นโดยสภาคองเกรสในปีพุทธศักราช 2543 ในหมวด 4 มาตรา 404 ของกฎหมายมหาชน 106-553 อย่างไรก็ตามก็ยังไม่มีการแต่งตั้งผู้ใดให้ดำรงตำแหน่ง จนกระทั่งปีพุทธศักราช 2552 เมื่อประธานาธิบดี บารัค โอบามาได้แต่งตั้ง แจ็ค หลิว อดีตผู้อำนวยการสำนักงบประมาณทำเนียบขาว สมัยของประธานาธิบดีบิล คลินตัน ให้เข้าดำรงตำแหน่งเป็นคนแรก

รายนามรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศฯ ด้านการจัดการทรัพยากร
-------------------------------------------------------------------

| ชื่อ | วันที่เข้าดำรงตำแหน่ง | วันที่พ้นจากตำแหน่ง | ประธานาธิบดี |
| --- | --- | --- | --- |
| แจ็ค หลิว | 28 มกราคม 2552 | 18 พฤศจิกายน 2553 | บารัค โอบามา |
| โธมัส อาร์ นิดส์ | 03 มกราคม 2554 | กุมภาพันธ์ 2556 |
| ฮีทเทอร์ ฮิกกิ้นบ็อทท่อม | 13 ธันวาคม 2556 | 20 มกราคม 2560 |
| จอห์น ซัลลิแวน | 24 พฤษภาคม2560 | \*\*\*ยังดำรงตำแหน่ง\*\*\* | โดนัลด์ ทรัมป์ |

อ้างอิง / เว็บไซต์ภายนอก
------------------------

* เว็บไซต์ทางการ
**หยวน เย่** (元曄) (509 – 532) หรือรู้จักในพระนาม **เจ้าชายแห่งฉางกวง** เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เว่ย์เหนือของจีน พระองค์ได้รับการประกาศให้เป็นจักรพรรดิโดยสมาชิกของตระกูลของนายพลเอ้อจู หรงในปี 530 หลังจากที่จักรพรรดิเว่ย์เสี้ยวจวงสังหารเอ้อจู หรง และพระองค์ได้รับตำแหน่งจักรพรรดิเป็นเวลาหลายเดือน อย่างไรก็ตามในฐานะสมาชิกของราชวงศ์ซึ่งอยู่ห่างไกลจากเชื้อสายของจักรพรรดิพระองค์ล่าสุด (ในฐานะทายาทของพระอนุชาในจักรพรรดิเว่ย์เหวินเฉิง หยวน เจิน (元楨) เจ้าชายแห่งหนานอัน พระองค์ไม่ใช่จักรพรรดิที่น่าเชื่อถือ และในปี 531 หลังจากที่ตระกูลเอ้อจู ชนะจักรพรรดิเว่ย์เสี้ยวจวงและปลงพระชนม์พระองค์ พวกเขาบังคับให้หยวน เย่ ยอมจำนนต่อบัลลังก์ของหยวน กง เจ้าชายแห่งกวางหลิง ผู้ซึ่งขึ้นครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดิเจี๋ยหมิ่น จักรพรรดิเจี๋ยหมิ่นปฏิบัติต่อหยวน เย่ด้วยความเคารพและแต่งตั้งให้เขาเป็นเจ้าชายแห่งตงไห่ ตำแหน่งที่สูงกว่าตำแหน่งเจ้าชายแห่งฉางกวงก่อนหน้า แต่หลังจากจักรพรรดิเจี๋ยหมิ่นและตระกูลเอ้อจูถูกโค่นล้มโดยนายพลเกา ฮวนและถูกแทนที่ด้วยจักรพรรดิเว่ย์เสี้ยวอู่ จักรพรรดิเสี้ยวอู่บังคับให้หยวน เย่ฆ่าตัวตาย

| * ด
* ค
* ก
ลำดับจักรพรรดิจีนในราชวงศ์เหนือ |
| --- |
| ราชวงศ์เว่ย์เหนือ | 
* เต้าอู่
* หมิงหยวน
* ไท่อู่
* เจ้าชายแห่งหนานอัน
* เหวินเฉิง
* เซี่ยนเหวิน
* เสี้ยวเหวิน
* เซฺวียนอู่
* เสี้ยวหมิง
* พระราชธิดาในเสี้ยวหมิง
* โย่วจู่
* เสี้ยวจวง
* เจ้าชายแห่งฉางกวง
* เจี๋ยหมิ่น
* โฮ่วเฝย์
* เสี้ยวอู่

 |
| ราชวงศ์เว่ย์ตะวันออก | 
* เสี้ยวจิง

 |
| ราชวงศ์เว่ย์ตะวันตก | 
* เหวิน
* เฟ่ย์
* กง

 |
| ราชวงศ์ฉีเหนือ | 
* เหวินเสวียน
* เฟ่ย์
* เสี้ยวเจา
* อู่เฉิง
* โฮ่วจู่
* โย่วจู่

 |
| ราชวงศ์โจวเหนือ | 
* เสี้ยวหมิน
* หมิง
* อู่
* เสวียน
* จิ้ง

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
หยวนเสี่ยวชี วาดโดย อุตะงาวะ คุนิโยชิ
หยวนเสี่ยวชี (จีนตัวเต็ม : 阮小七 / อังกฤษ : Ruan Xiaoqi) สำเนียงแต้จิ๋วคือ อวนเซียวชิด เป็นตัวละครสมมุติจากซ้องกั๋ง และเป็นผู้กล้าอันดับที่ 31 ของเหลียงซาน มีฉายาคือ **พญายม** (จีน : 活閻羅 / อังกฤษ : Living King Yama)

เขาเป็นน้องชายของหยวนเสี่ยวเอ้อกับหยวนเสี่ยวอู่ เขากับพี่ชายอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านสื่อเจี๋ย (石碣村 ท.เจียกัด ; ปัจจุบันคือเขตเหลียงซาน มณฑลซานตง) และทำอาชีพเป็นชาวประมง ต่อมาได้ร่วมมือกับเฉาไก้ ไปปล้นของขวัญวันเกิดราชครูไช่จิง และได้ขึ้นเขาเหลียงซาน ต่อมาเขาได้รับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการกองเรือรบพร้อมกับพี่ชาย มีช่วงหนึ่งที่เขากับจางเหิงเสียทีให้กับกลยุทธ์ของกวนเซิ่งจนถูกจับ แต่ก็ได้เป็นอิสระ หลังจากที่กวนเซิ่งขอยอมแพ้และเข้าร่วมกับเหลียงซาน

เขาเป็นหนึ่งในผู้กล้าที่รอดตายในช่วงศึกฟางล่า แต่ไม่ได้รับการแต่งตั้งจากทางการ เนื่องจากมีกรณีที่เขาไปใส่ชุดของฟางล่า เขาจึงตัดสินใจกลับไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขที่บ้านเกิด

อ้างอิง
-------

* Keffer, David. "Outlaws of the Marsh: A Somewhat Less Than Critical Commentary". *Poison Pie Publishing House*. Retrieved 19 December 2016.
* Miyamoto, Yoko (2011). "Water Margin: Chinese Robin Hood and His Bandits" เก็บถาวร 2020-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *Demystifying Confucianism*. Retrieved 19 December 2016.
ระวังสับสนกับ การกระจาย
แผนภาพไฟน์แมน แสดงการกระเจิงระหว่างอิเล็กตรอนสองตัวโดยการปลดปล่อยโฟตอนเสมือนออกมาหนึ่งตัว
**การกระเจิง** (อังกฤษ: scattering) เป็นกระบวนการทางฟิสิกส์ทั่วไปอย่างหนึ่งที่บางรูปแบบของการฉายรังสี เช่น แสง เสียง หรืออนุภาคที่เคลื่อนที่ได้ ถูกบังคับให้เบี่ยงเบนไปจากวิถีทางตรงไปหนึ่งเส้นทางหรือมากกว่าหนึ่งเส้นทางเนื่องจากการไม่สม่ำเสมอ (*non-uniformities*) ในตัวกลางที่พวกมันเดินทางผ่านไป ในการใช้งานทั่วไป การกระเจิงนี้รวมถึงการเบี่ยงเบนของรังสีที่สะท้อนจากมุมที่คาดการณ์ไว้ตามกฎของการสะท้อน การสะท้อนที่มีการกระเจิงมักจะถูกเรียกว่า การสะท้อนแสงพร่า และการสะท้อนที่ไม่กระเจิงจะถูกเรียกว่า การสะท้อนแสงจัดจ้า

การกระเจิงอาจเกิดจากการชนกันของอนุภาคกับอนุภาคอีกด้วย เช่น ระหว่างโมเลกุลด้วยกัน ระหว่างอะตอมด้วยกัน อิเล็กตรอนด้วยกัน โฟตอนด้วยกัน หรืออนุภาคอื่น ๆ ตัวอย่างเช่น การกระเจิงของรังสีคอสมิกโดยบรรยากาศชั้นบนของโลก การชนกันของอนุภาคภายในเครื่องเร่งอนุภาค การกระเจิงของอิเล็กตรอนโดยอะตอมของก๊าซในหลอดเรืองแสง การกระเจิงของนิวตรอนภายในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ เป็นต้น

มีหลายชนิดของการไม่สม่ำเสมอสามารถทำให้เกิดการกระเจิงได้ บางครั้งเราเรียกพวกมันว่าตัวทำให้กระเจิงหรือศูนย์การกระเจิง ซี่งมีจำนวนมากเกินกว่าจะทำรายการออกมา แต่ตัวอย่างเล็ก ๆ จะรวมถึงอนุภาคต่าง ๆ ฟองของน้ำ หยดน้ำ ความผันผวนของความหนาแน่นในของเหลว ความเป็นผลึกในของแข็งที่เป็นพหุผลึก (polycrystalline) ข้อบกพร่องในของแข็งที่เป็นผลึกเดี่ยว (monocrystalline) พื้นผิวที่ขรุขระ เซลล์ในสิ่งมีชีวิต และเส้นใยสิ่งทอในเสื้อผ้า ผลกระทบทั้งหลายของคุณสมบัติดังกล่าวบนเส้นทางของเกือบทุกชนิดของคลื่นหรืออนุภาคที่เคลื่อนที่ได้สามารถอธิบายได้ในกรอบของทฤษฎีการกระเจิง

บางสาขาวิชาที่การกระเจิงและทฤษฎีการกระเจิงมีความสำคัญ ได้แก่ การตรวจจับเรดาร์ การใช้คลื่นเสียงความถี่สูง (ultrasound) ทางการแพทย์ การตรวจสอบเวเฟอร์เซมิคอนดักเตอร์ การตรวจสอบกระบวนการพอลิเมอร์ การปูกระเบื้องอะคูสติก การสื่อสารในพื้นที่อิสระ และการสร้างภาพด้วยคอมพิวเตอร์ ทฤษฎีการกระเจิงของอนุภาคต่ออนุภาคก็มีความสำคัญในสาขาฟิสิกส์ของอนุภาค, ฟิสิกส์อะตอม โมเลกุล และทัศนศาสตร์, ฟิสิกส์นิวเคลียร์ และดาราศาสตร์ฟิสิกส์

อ้างอิง
-------
**บ็อนเนอร์ดวร์ชมุสเทอรุง** (เยอรมัน: *Bonner Durchmusterung*) เป็นสารบัญแฟ้มดาวฤกษ์จากการกวาดสำรวจท้องฟ้า สร้างขึ้นระหว่าง ปี 1859 ถึง 1903 ที่หอดูดาวบ็อน มีลักษณะเด่นคือการสำรวจในสเปกตรัมแม่เหล็กไฟฟ้า ซึ่งได้รับการเปรียบเทียบกับแสงที่ตามองเห็น

ชื่อ Durchmusterung นั้นมาจากภาษาเยอรมัน และถูกใช้ในภาษาอังกฤษเช่นกัน มีความหมายว่า "การตรวจสอบวัตถุและข้อมูลอย่างเป็นระบบ" ส่วน Bonner หมายถึงเมืองบ็อนซึ่งเป็นที่ตั้งของหอดูดาวบ็อนในเยอรมนี ที่เป็นศูนย์กลางในการจัดทำสารบัญแฟ้มนี้

สารบัญแฟ้มนี้ได้จากการสำรวจสังเกตการณ์ยาวนานเป็นเวลา 44 ปี และได้สรุปตำแหน่งและขนาดของดาวประมาณ 325,000 ดวงที่มีโชติมาตรปรากฏตั้งแต่อันดับ 9 ถึง 10 ถือเป็นพื้นฐานของสารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ต่าง ๆ ในศตวรรษที่ 20 เช่น สารบัญแฟ้มสมาคมดาราศาสตร์ และสารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ของหอดูดาวสมิธโซเนียน เป็นต้น

ความเป็นมา
----------

บ็อนเนอร์ดวร์ชมุสเทอรุงเริ่มจัดพิมพ์โดย ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม อาร์เกลันเดอร์, อาดัลแบร์ท ครือเกอร์ และเอดูอาร์ท เชินเฟ็ลท์ จาก เยอรมนี ครอบคลุมดาวฤกษ์ 320,000 ดวงที่วิษุวัตต้นยุคอ้างอิง 1855.0 ได้รับการยอมรับว่าเป็นตัวบุกเบิกสารบัญแฟ้มดาวสมัยใหม่

**ซืทลิชเชอดวร์ชมุสเทอรุง** (Südliche Durchmusterung) ซึ่งแสดงดาวฤกษ์ในซีกท้องฟ้าใต้ได้ถูกเพิ่มเข้ามาในปี 1886 จากที่เดิมทีบ็อนเนอร์ดวร์ชมุสเทอรุงนั้นขึ้นอยู่กับการสังเกตการณ์ที่หอดูดาวบ็อน และครอบคลุมเฉพาะซีกท้องฟ้าเหนือเป็นหลักและซีกท้องฟ้าใต้บางส่วนเท่านั้น ดังนั้นเมื่อรวมเข้าไปแล้วจึงเพิ่มจำนวนดาวฤกษ์ไปอีก 120,000 ดวงที่มีเดคลิเนชันตั้งแต่ -1° ถึง -23°

ส่วนต่อขยาย
-----------

การแสวงหาความรู้ทางดาราศาสตร์หลายอย่าง เช่น สาขาวิชาฟิสิกส์ดาราศาสตร์ กลศาสตร์ท้องฟ้า และการศึกษาระบบสุริยะในช่วงยุคแรก ๆ ได้อาศัยบ็อนเนอร์ดวร์ชมุสเทอรุงเป็นพื้นฐาน แต่ต่อมาความแม่นยำของตำแหน่งเริ่มเป็นปัญหาเมื่อต้องการศึกษาอย่างเข้มงวด นอกจากนี้เดิมทีบ็อนเนอร์ดวร์ชมุสเทอรุงไม่ได้บันทึกดาวฤกษ์ในท้องฟ้าทางตอนใต้ซึ่งไม่สามารถมองเห็นได้จากเยอรมนี ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถอธิบายท้องฟ้าทั้งหมดได้

ด้วยเหตุนี้ ชุมชนวิทยาศาสตร์จึงตัดสินใจที่จะเสริมข้อมูลท้องฟ้าทางตอนใต้ด้วยการสังเกตการณ์เพิ่มเติมอีก 2 ครั้ง การสังเกตการณ์ได้ทำขึ้นที่หอดูดาวของเมืองกอร์โดบา ประเทศอาร์เจนตินา และ เมืองเคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้ ซึ่งอยู่ในซีกโลกใต้ และได้ทำการเผยแพร่ **กอร์โดบาดวร์ชมุสเทอรุง** (Córdoba Durchmusterung, CoD) ซึ่งมีดาวจำนวน 580,000 ตีพิมพ์ในปี 1892 จากความคิดริเริ่มของจอห์น เอ็ม โทมี และใน ปี 1896 ได้เผยแพร่ **เคปโฟโตกราฟิกดวร์ชมุสเทอรุง** (Cape Photographic Durchmusterung, CPD) โดยกอร์โดบาดวร์ชมุสเทอรุงนั้นได้ถูกทำขึ้นจากการสังเกตด้วยตาเปล่าเท่านั้น และจัดทำขึ้นในลักษณะเดียวกับบ็อนเนอร์ดวร์ชมุสเทอรุง ในขณะที่ แคตตาล็อกเคปโฟโตกราฟิกดวร์ชมุสเทอรุง ได้รับการประมวลผลโดยใช้ภาพถ่ายที่ได้รับการยืนยันว่ามีความแม่นยำเพียงพอในสำหรับเทคโนโลยีใหม่

สารบัญแฟ้มทั้งสองนี้ได้ทำให้สามารถสร้างแบบจำลองที่เข้มงวดมากขึ้น และในศตวรรษที่ 19 นักดาราศาสตร์และนักภูมิมาตรศาสตร์ได้ใช้ระบบพิกัดร่วมทางดาราศาสตร์อย่างกว้างขวางโดยอิงตามแกนหมุนของโลก วันวสันตวิษุวัต และระนาบสุริยวิถี ระบบนี้กลายเป็นพื้นฐานของการทำสารบัญแฟ้มพื้นฐานของหอดูดาวเบอร์ลิน และถูกนำมาใช้ในระบบพิกัดที่แน่นอนของบ็อนเนอร์ดวร์ชมุสเทอรุงและสารบัญแฟ้มสมาคมดาราศาสตร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  *天文学大事典* (初版 ed.). 地人書館. pp. 206-207、254、391、639頁. ISBN 978-4-80-520787-1.
**พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับหอพระสมุดวชิรญาณ** หรือเรียกกันทั่วไปว่า **พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับปลีก**‎ เป็นพระราชพงศาวดารไทยซึ่งเชื่อว่าเขียนขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาโดยมิได้ผ่านการชำระในสมัยกรุงธนบุรีและกรุงรัตนโกสินทร์ ประกอบด้วยเนื้อเรื่องสองส่วนที่คาดว่าเป็นฉบับเดียวกันแต่ขาดออกจากกัน ซึ่งค้นพบในเวลาที่ต่างกัน ต้นฉบับเป็นสมุดไทยดำเขียนด้วยอักษรไทยเส้นรงและเส้นดินสอขาว

ส่วนแรกกล่าวถึงเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ระหว่าง พ.ศ. 1982–1984 ตรงกับสมัยสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 (เจ้าสามพระยา) ซึ่งอุบลศรี อรรถพันธุ์ เป็นผู้ค้นพบพระราชพงศาวดารฉบับหมายเลข 223, 2/ก 125 จ.ศ. 845-846 ที่หอพระสมุดวชิรญาณ เมื่อ พ.ศ. 2521 มี 28 หน้า ส่วนที่สองกล่าวถึงเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ระหว่าง พ.ศ. 1986–1987 ตรงกับสมัยสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 ซึ่งไมเคิล วิกเคอรี (Michael Vickery) ค้นพบที่หอสมุดแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2514 มี 68 หน้า นายไมเคิล วิกเคอรี สันนิษฐานว่าฉบับที่ตนค้นพบนั้นเขียนขึ้นในสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถเป็นอย่างน้อย ก่อนที่จะมีการปฏิรูปการปกครอง โดยให้เหตุผลเกี่ยวกับการเปรียบเทียบยศขุนนางก่อนและหลังการปฏิรุปการปกครองในรัชสมัยนั้น นายไมเคิล วิกเคอรี ตีพิมพ์เผยแพร่ในบทความเรื่อง "The 2/K.125 Fragment, A Lost Chronicle of Ayutthaya" ของวารสารสยามสมาคม เมื่อปี พ.ศ. 2520 จึงเป็นที่รู้จักกันในนามของ *พระราชพงศาวดาร ฉบับไมเคิล วิคเคอรี* ต่อมาอุบลศรี อรรถพันธุ์ได้พบฉบับเลขที่ 222, 2/ก 104 จ.ศ.845-846 จ.ศ. 801-803 เพิ่มเติมอีกฉบับหนึ่งระหว่างการทำวิทยานิพนธ์เรื่อง "การชำระพระราชพงศาวดารในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก"

แม้เนื้อหาจะอยู่ในช่วงเวลาระยะสั้น ๆ แต่ก็ให้ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่แตกต่างจากฉบับอื่น เช่น เรื่องการส่งเจ้านายชั้นสูงไปปกครองเขมร กล่าวคือหลังจากที่สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 เสด็จไปตีเขมรได้เมื่อ พ.ศ. 1974 พระองค์โปรดให้สมเด็จพระนครอินทร์ซึ่งเป็นพระราชโอรสไปปกครอง แต่ภายหลังพระราชโอรสประชวรและสวรรคต จึงโปรดให้พญาแพรกไปปกครองเขมรแทน เนื้อหาในส่วนนี้พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐ ไม่ได้กล่าวถึงพญาแพรก กล่าวถึงเรื่องราวในรัชกาลสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 เหตุการณ์ก่อนที่จะมีพระราชพิธีโสกันต์สมเด็จพระราเมศวร ในศักราช 801 ปีมะแม ยังกล่าวถึงการรปกครองแผ่อำนาจของกรุงศรีอยุธยาไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ กล่าวถึงสงครามกับเขมร และการขยายอำนาจไปทางตะวันตก คือ เมืองทวาย มะริด และตะนาวศรี ซึ่งไม่พบรายละเอียดเช่นนี้ในพระราชพงศาวดารฉบับอื่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Michael Vickery. "The 2/K.125 Fragment, A Lost Chronicle of Ayutthaya" (PDF). วารสารสยามสมาคม.
2. ↑  อุบลศรี อรรถพันธุ์. "พระราชพงศาวดารฉบับตัวเขียน เอกสารห้องพระสมุดวชิรญาณ".
3. ↑  ปกรณ์ ทรงม่วง. "การวิเคราะห์พงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับหอพระสมุดวชิรญาณ" (PDF). มหาวิทยาลัยศรนครินทรวิโรฒ.
4. ↑  อภิรักษ์ กาญจนคงคา. "บทนำ: อาณาจักรกรุงศรีอยุธยา".
**เจ้าหญิงอเล็คซันดรา วิคโทรีอาแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-กลึคส์บวร์ค** (อังกฤษ: Princess Alexandra Victoria of Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg) ประสูติเมื่อวันที่ 21 เมษายน 2430 เป็นพระธิดาพระองค์รองใน ฟรีดริช เฟอร์ดินานด์ ดยุกแห่งแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ และ เจ้าหญิงกาโรลีน มาทิลด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-ออกัสเทนเบิร์ก โดยพระองค์ทรงสืบเชื้อสายมาจาก พระเจ้าคริสเตียนที่ 5 แห่งเดนมาร์ก โดยพระองค์ทรงเป็นพระขนิษฐาใน เจ้าหญิงวิคโทรีอา อเดลไฮด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ เป็นพระมาตุลา (น้าหญิง) ใน เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา และทรงมีศักดิ์เป็นพระอัยยิกา (ยาย) ใน สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน และ อันเดรียส เจ้าชายแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา

พระสวามีพระองค์แรกของพระนางคือ เจ้าชายอเล็กซานเดอร์ เฟอร์ดินานด์แห่งปรัสเซีย พระราชโอรสใน จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี และ เอากุสเทอ วิคโทรีอา แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ พระพี่นางในพระมารดาของพระองค์เอง ทั้งคู่เสกสมรสกันเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2451 โดยงานแต่งงานถูกจัดโดยสมเด็จพระจักรพรรดิและสมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งเยอรมัน ซึ่งทั้ง 2 พระองค์ ทรงมีความสุขอย่างมากในงานเสกสมรสของพระราชโอรส โดยตัวพระนางเองเป็นที่ชอบพอของสมเด็จพระจักรพรรดินีเอากุสเทอ พระสัสสุ (แม่สามี) พอสมควร ด้วยพระนางเองเป็นพระภาคิไนย (หลานสาวที่เป็นลูกของน้องสาว) ของสมเด็จพระจักรพรรดินีเอากุสเทอ โดยหลังจากงานเสกสมรส ทั้งคู่วางแผนที่จะประทับในพระราชวังเชินเฮาเซินในกรุงเบอร์ลิน ทั้ง 2 ให้กำเนิดพระโอรสเพียงพระองค์เดียวคือ เจ้าชายอเล็กซานเดอร์ เฟอร์ดินานด์แห่งปรัสเซีย

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พระสวามีได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้บริหารเขตทรัพพิน โดยพระสวามีมีผู้ช่วยส่วนพระองค์ คือ ฮันส์ จอร์จ ฟอน มัคเคินเซิน ซึ่งเป็นพระสหายสนิทกันมาตั้งแต่พระสวามีทรงพระเยาว์ และมีบทบาทสำคัญในชีวิตรักของพระสวามีและพระนางด้วย เพราะเกิดคำกลอนของกวีสมัยนั้นว่า "แนวโน้มรักร่วมเพศที่เด่นชัด" ซึ่งทำให้ชีวิตคู่ของเจ้าหญิงอเล็คซันดรา วิคโทรีอา ล้มเหลว พระนางและพระสวามีแยกกันอยู่และไม่เคยหย่าร้างกัน เนื่องจาก จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี ไม่ทรงพอพระราชหฤทัย และ ด้วยทรงทำหน้าที่ พระบิดาและพระมารดาของพระโอรสเพียงพระองค์เดียวอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด แต่หลังจากการล่มสลายของสถาบันพระมหากษัตริย์เยอรมันในปี 2461 ทั้ง 2 พระองค์ ทรงหย่าร้างกันในวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2463 ต่อมา พระนางได้เสกสมรสกับ อาร์โนลด์ รูมานน์ เมื่อวันที่ 7 มกราคม 2465 และพระนางได้ย้ายไปประทับ ณ มหานครนิวยอร์ก ตามพระสวามี ซึ่งพระโอรสของพระองค์ที่ประสูติแด่พระสวามีพระองค์ก่อน ถูกอบรมและดูแลในเยอรมันจากพระบิดา ซึ่งพระนางได้ผัวตัวเป็นจิตรกร และได้หย่าร้างกับพระสวามีคนที่ 2 ในปี 2467

หลังสงครามโลกครั้งที่สอง พระนางประทับในพระตำหนักเทรลเลอร์ใกล้เมืองวีสบาเดิน โดยทรงหาเลี้ยงพระชนม์ชีพด้วยเป็นจิตรกร และสิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 15 เมษายน 2500 สิริพระชันษาได้ 69 ปี

อ้างอิง
-------

* Radziwill, Catherine (1915). The Royal Marriage Market of Europe. New York: Funk and Wagnalls Company. ISBN 1-112-56551-5.
* Schwering, Axel von (1915). The Berlin Court Under William II. London: Cassell and Company, Ltd. ISBN 1-112-10547-6.
**นักบุญอันดรูว์ คิม แท-ก็อน** (เกาหลี: 김대건 안드레아 *Gim Dae-geon Andeurea*) เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวเกาหลีองค์แรก ได้พลีชีพเป็นมรณสักขี และได้รับการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1984 และได้รับการยกย่องเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์บาทหลวงชาวเกาหลี

ประวัติ
-------

**นักบุญคิม แท-ก็อน** เกิดเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1821 ในชนชั้นยังบัน บิดามารดาของท่านเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์แล้ว และให้ท่านรับศีลล้างบาปเมื่ออายุได้ 15 ปี ได้รับศาสนนามว่า อันดรูว์ ต่อมาถูกส่งไปเรียนที่เซมินารีของคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีสในมาเก๊าและประเทศฟิลิปปินส์ และได้รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวงที่เซี่ยงไฮ้ในปี ค.ศ. 1844 โดยมีมุขนายกฌ็อง-โฌแซ็ฟ-ฌ็อง-บาติสต์ แฟเรออล ผู้แทนพระสันตะปาปาประมุขมิสซังเกาหลีในขณะนั้น เป็นผู้โปรดศีล เมื่อบวชแล้วจึงเดินทางกลับเกาหลีเพื่อทำการประกาศข่าวดี แต่เกาหลีในสมัยนั้น (ราชวงศ์โชซ็อน) มีการเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนอย่างหนัก คริสต์ศาสนิกชนคาทอลิกจำนวนมากถูกจับและตัดสินประหารชีวิต

บาทหลวงคิมถูกประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1846 ขณะมีอายุได้เพียง 25 ปี

การยกย่อง
---------

บาทหลวงอันดรูว์ คิม แท-ก็อน ได้รับการประกาศเป็นบุญราศีในปี ค.ศ. 1925 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญพร้อมกับเพื่อนมรณสักขีแห่งเกาหลีอีก 102 คนเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1984 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 กำหนดวันฉลองตรงกับวันที่ 20 กันยายนของทุกปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  ประวัตินักบุญตลอดปี: นักบุญ กิมเตก๊อน, เขตมิสซังกรุงเทพฯ, เรียกข้อมูลวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
2. ↑  *The Lives of the 103 Korean Martyr Saints (2): St. Kim Tae-gon Andrew* เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Catholic Bishops' Conference of Korea Newsletter No. 27 (Summer 1999)]
ทีมชาติเนเธอร์แลนด์พบทีมชาติญี่ปุ่นในการแข่งขันหญิง ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่กรุงลอนดอน
**วอลเลย์บอลนั่ง** (อังกฤษ: Sitting volleyball) บางครั้งเรียกในชื่อ **วอลเลย์บอลพาราลิมปิก** (Paralympic volleyball) เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลสำหรับนักกีฬาคนพิการที่ได้รับการเปิดตัวในกีฬาพาราลิมปิก ในฐานะกีฬาสาธิตสำหรับคนพิการใน ค.ศ. 1976 ที่โทรอนโต ประเทศแคนาดา และได้มาเป็นกีฬาชิงเหรียญรางวัลหลังจากนั้น

กติกา
-----

ในกีฬาวอลเลย์บอลนั่ง จะมีตาข่ายกว้าง 0.8 เมตร ซึ่งกำหนดระดับความสูงไว้ที่ 1.15 เมตรสำหรับการแข่งขันชาย และ 1.05 เมตรสำหรับการแข่งขันหญิง ส่วนสนามจะมีขนาดที่ 10 x 6 เมตร กับเขตรุกที่ระยะ 2 เมตร ผู้เล่นต้องมีสะโพกสัมผัสกับพื้นเป็นอย่างน้อยเมื่อใดก็ตามที่พวกเขาได้สัมผัสกับลูก ซึ่งรวมถึงการบล็อก การเสิร์ฟ และการแข่งขันจะมีการเล่นใหม่แบบทั่วไป นักกีฬาต่อไปนี้มีสิทธิ์ที่จะแข่งขันวอลเลย์บอลนั่ง: คนที่ถูดตัดแขนหรือขา, ผู้บาดเจ็บที่เส้นประสาทไขสันหลัง, สมองพิการ, สมองได้รับความเสียหาย และผู้มีอาการโรคหลอดเลือดสมอง ซึ่งจะไม่มีการแบ่งประเภทของนักกีฬาโดยความพิการ

การแข่งขันชิงแชมป์
------------------

ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012 ของการแข่งขันชาย ชนะโดยทีมชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา และได้รับรางวัลเหรียญทอง ส่วนการแข่งขันหญิงตกเป็นของทีมชาติจีน นอกจากนี้ยังมีการแข่งขันวอลเลย์บอลนั่งชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี ใน ค.ศ. 2014

ดูเพิ่ม
-------

การแข่งขันวอลเลย์บอลนั่งชายระหว่างทีมกองทัพเรือสหรัฐ-หน่วยยามฝั่ง และกองทัพบกสหรัฐ
* ปีเตอร์ โยน
* รูปแบบวอลเลย์บอล
* กีฬาวอลเลย์บอลในพาราลิมปิก
* การจำแนกประเภทวอลเลย์บอลนั่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ng, Kwok (2012). *When Sitting is Not Resting: Sitting Volleyball*. Bloomington, IL: Authorhouse. p. 152. ISBN 978-1-4772-1789-4.
2. ↑  "*Medal Quest (PBS): Sitting Volleyball* (2008)". สืบค้นเมื่อ 2012-06-12.
3. ↑  "Sitting Volleyball - Medals". london2012.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-04-06. สืบค้นเมื่อ 9 September 2012.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วอลเลย์บอลนั่ง**

* London 2012 Photographer for WOVD เก็บถาวร 2014-12-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* World Organisation Volleyball for disabled
* Sitting volleyball on International Paralympic Committee website
* Beijing 2008 Paralympic Sitting Volleyball Information with an Australian slant from accessibility.com.au เก็บถาวร 2008-07-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - includes nomination criteria for the 2008 Australian Paralympic Volleyball squad.
เส้นทแยงมุมในทรงสี่เหลี่ยมมุมฉาก 
**เส้นทแยงมุม** หมายถึงเส้นตรงที่ลากผ่านจุดยอดสองจุดที่ไม่อยู่ติดกันบนรูปหลายเหลี่ยมหรือทรงหลายหน้า หรือในบริบทอื่นจะหมายถึงเส้นตรงที่เฉียงขึ้นหรือเฉียงลง คำว่า *diagonal* ในภาษาอังกฤษ มีที่มาจากภาษากรีก *διαγωνιος (diagonios)*  ประกอบด้วย *dia-* แปลว่า "ทะลุหรือข้าม" และ *gonia* แปลว่า "มุม" จากนั้นจึงมีการยืมไปใช้ไปเป็นภาษาละติน *diagonus* แปลว่า "เส้นเอียง"

ในทางคณิตศาสตร์ คำว่าเส้นทแยงมุมมีการใช้ในเมทริกซ์ แทนกลุ่มของสมาชิกที่อยู่บนเส้นทแยงมุมสมมติของเมทริกซ์ และเพื่อให้ความหมายของเมทริกซ์ทแยงมุม

เมทริกซ์
--------

ในกรณีของเมทริกซ์จัตุรัส *เส้นทแยงมุมหลัก* คือเส้นที่ลากผ่านสมาชิกที่มุมบนซ้ายไปยังมุมล่างขวา เช่น เมทริกซ์เอกลักษณ์สามารถนิยามได้ว่าสมาชิกทุกตัวบนเส้นทแยงมุมหลักจะเท่ากับ 1 นอกเหนือจากนั้นจะเท่ากับ 0 ทั้งหมด (ดังตัวอย่างด้านล่าง) และเมทริกซ์ทแยงมุม คือเมทริกซ์ซึ่งสมาชิกที่ไม่อยู่บนเส้นทแยงมุมหลักจะเท่ากับ 0 ทั้งหมด ส่วน *เส้นทแยงมุมรอง* หมายถึงเส้นที่ลากผ่านสมาชิกที่มุมล่างซ้ายไปยังมุมบนขวา

{\displaystyle I\_{3}={\begin{bmatrix}1&0&0\\0&1&0\\0&0&1\end{bmatrix}}}

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Diagonals of a polygon with interactive animation
* Polygon diagonal from MathWorld
* Diagonal of a matrix from MathWorld
**หิรัญญิการ์** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Beaumontia grandiflora* Wall. ชื่อสามัญอื่น: Herald's Trumpet, Easter Lily Vine) เป็นไม้เถาขนาดใหญ่เนื้อแข็ง ทุกส่วนของต้นเมื่อรับประทานทำให้หัวใจถูกกระตุ้น เร่งการทำงานของหัวใจ ทำให้หัวใจวายได้

ลักษณะ
------

ทุกส่วนของลำต้นหรือเถาจะมียางสีขาว ส่วนยอดหรือส่วนอื่น ๆ ที่ยังอ่อนอยู่มีขนสีน้ำตาลอมแดงขึ้นปกคลุม มักเลื้อยเกาะพันต้นไม้อื่นและสามารถเลื้อยไปได้ไกล แตกกิ่งก้านสาขาแผ่เป็นพุ่มแน่นเฉพาะส่วนยอดหรือบริเวณที่ได้รับแสงแดดอย่างเต็มที่ ใบเป็นใบเดี่ยว ออกใบเป็นคู่ตรงข้ามกันตามข้อต้นลักษณะใบหยาบยาวหนา รูปใบมน ปลายใบแหลมเป็นติ่ง ขอบใบเรียบ เกลี้ยง ไม่มีจัก ใบด้านบนเป็นมัน 

ดอกของหิรัญญิการ์เป็นดอกขนาดใหญ่ สีขาว ดอกมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ออกดอกเป็นช่อตามซอกใบและปลายกิ่ง ดอกมีลักษณะคล้ายถ้วย ตอนปลายของดอกจะบานกว้างมี 5 กลีบ มีเกสรตัวผู้ติดอยู่กับเนื้อบริเวณโคนกลีบ มีลักษณะเป็นเส้นยาว แยกออกจากกัน คือจะมีเกสรติดอยู่กลีบละ 1 อัน ในแต่ละดอกมีเกสรตัวผู้อยู่ 5 อัน ส่วนเกสรตัวเมียจะมีลักษณะเป็นแท่งขนาดเล็กซ่อนอยู่ข้างในดอก ช่อดอกหนึ่ง ๆ จะมีดอกตั้งแต่ 6-15 ดอก ดอกจะผลัดกันบานครั้งละประมาณ 4 ดอก

ระเบียงภาพ
----------

* ลักษณะดอกในมุมต่างๆลักษณะดอกในมุมต่างๆ
* หิรัญญิการ์หิรัญญิการ์
* หิรัญญิการ์หิรัญญิการ์
* หิรัญญิการ์หิรัญญิการ์

อ้างอิง
-------

* เศรษฐมนตร์ กาญจนกุล. ไม้มีพิษ. กทม. เศรษฐศิลป์. 2552
**เดอะ พระราม 9 ซุปเปอร์ ทาวเวอร์ แอท เดอะ แกรนด์ พระราม 9** (อังกฤษ: The Rama IX Super Tower at The Grand Rama 9) เป็นตึกระฟ้าในประเทศไทย สร้างในพื้นที่โครงการเดอะ แกรนด์ พระราม 9 โดยบริษัท แกรนด์ คาแนล แลนด์ จำกัด (มหาชน) หรือ จีแลนด์ เป็นเจ้าของโครงการ ตัวอาคารมีความสูง 615 เมตร และมีจำนวนชั้น 125 ชั้น แบ่งออกเป็น 4 ส่วนหลัก คือ ศูนย์ประชุม อาคารสำนักงานระดับสูง พื้นที่ค้าปลีก และโรงแรม เมื่อสร้างเสร็จจะเป็นอาคารที่สูงที่สุดในประเทศไทย และจะแซงตึกแฝดที่สูงที่สุดในโลกอย่างเปโตรนาสทาวเวอร์ขึ้นเป็นอาคารที่สูงที่สุดในอาเซียน อีกทั้งเป็นอาคารแรกในประเทศไทยที่มีความสูงมากกว่า 100 ชั้น โดยบริษัทใช้เงินลงทุนเฉพาะอาคารดังกล่าว 18,000 ล้านบาท 

เดอะ ซุปเปอร์ ทาวเวอร์ แอท เดอะ แกรนด์ พระราม 9 ออกแบบโดยบริษัท สถาปนิก 49 จำกัด (A49) โดยมีบริษัท สกิดมอร์, โอวิงส์ และเมอร์ริล ที่เป็นผู้ออกแบบอาคารวิลลิสทาวเวอร์ วันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ และบุรจญ์เคาะลีฟะฮ์ เป็นที่ปรึกษาโครงการ ตัวอาคารใช้แนวคิดอนุรักษ์พลังงาน ตามมาตรฐาน LEED ตัวอาคารมีกระจกฉนวนกันความร้อนหุ้มภายนอก ส่วนภายในมีระบบส่งจ่ายอากาศแบบ VAV นอกจากนี้ตัวอาคารยังสามารถรองรับแรงแผ่นดินไหวและมีระบบแจ้งเหตุฉุกเฉินอีกด้วย

อย่างไรก็ตามโครงการกลับไม่คืบหน้าตามแผนที่วางไว้ จนเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2561 บริษัท เซ็นทรัลพัฒนา จำกัด (มหาชน) ได้มีประกาศซื้อหุ้นสามัญของบริษัท แกรนด์ คาแนล แลนด์ จำกัด (มหาชน) ผู้พัฒนาโครงการ ด้วยวิธีการทำข้อเสนอขอซื้อหุ้นคืนทั้งหมด (Tender Offer) เพื่อแปลงสภาพบริษัทกลับเป็นบริษัทจำกัด และถอนบริษัทออกจากตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย โดยจุดประสงค์เพื่อต้องการกรรมสิทธิ์ในโครงการ ที่ดิน และอสังหาริมทรัพย์ที่กลุ่มแกรนด์ คาแนล แลนด์ ถือครองอยู่ทั้งหมด รวมถึงโครงการเดอะ ซุปเปอร์ ทาวเวอร์ แอท เดอะ แกรนด์ พระราม 9 จนกระทั่งใน พ.ศ. 2563 เซ็นทรัลพัฒนาได้ตัดสินใจยกเลิกโครงการลงในที่สุด และนำที่ดินมาสร้างเป็นส่วนต่อขยายของศูนย์การค้าเซ็นทรัลพลาซา แกรนด์ พระราม 9 และพัฒนาให้กลายเป็นโครงการ **เซ็นทรัลแกรนด์** ต่อไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Grand Rama 9 Tower - The Skyscraper Center". *www.skyscrapercenter.com*. สืบค้นเมื่อ 2021-03-05.
2. ↑  "THE SUPER TOWER". *a49.co.th*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-10-28. สืบค้นเมื่อ 9 April 2017.
3. ↑  "G LAND ผุดตึกศูนย์กลางศก.ระฟ้า สูงติด 1ใน10 โลก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-10-15. สืบค้นเมื่อ 2014-10-14.
4. ↑  'จีแลนด์'ผงาด'เดอะ ซุปเปอร์ ทาวเวอร์' ตึกสูงติดท็อปเท็นของโลก[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลโครงการ
**เส้นพุ่ง** หรือ **ด้ายพุ่ง** (ในการทอผ้า) หมายถึง เส้นด้ายที่ใช้สำหรับพุ่งไปมา สลับกับเส้นยืน เพื่อให้ขัดกันเป็นผืนผ้า ด้ายเส้นพุ่งนี้มักพันหรือม้วนอยู่ในหลอด บรรจุในกระสวย เพื่อความสะดวกในการสอด หรือพุ่งด้าย 

ด้ายเส้นพุ่งจะพุ่งไปมา ในแนวขนานกับหน้าผ้า นั่นคือ สลับซ้ายขวาของผู้ทอ โดยอาจพุ่งด้วยมือ (ในกรณีของกี่กระทบ หรือกี่พื้นบ้าน) หรือพุ่งด้วยการกระตุกเชือก (ในกรณีของกี่กระตุก) หรือด้วยการสอดตามปกติ โดยไม่ต้องออกแรงพุ่ง (ในกรณีที่ใช้กี่เอว) ก็ได้

เหตุที่ต้องพุ่งด้ายนั้น ก็เพราะต้องการความรวดเร็วอย่างหนึ่ง และเพื่อให้ผ่านพ้นหน้ากว้างของผ้าอีกอย่างหนึ่ง (หน้าผ้าโดยทั่วไปกว้างราว 1 หลา หรือ 1 เมตร) หากสอดด้วยแรงน้อยๆ กระสวยบรรจุด้ายพุ่งจะไม่ผ่านไปสุดขอบแต่ละด้าน

ด้ายเส้นพุ่งมีความสำคัญในการทอผ้าเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะการทอผ้ามัดหมี่ ผ้าจก และลวดลายอื่นๆ เนื่องจากเส้นพุ่งจะเป็นตัวกำหนดลักษณะลวดลาย ความสวยงาม ความแน่น และความประณีตของเนื้อผ้า หากการจัดเส้นพุ่งไม่ถูกต้อง ลวดลายของผ้ามัดหมี่อาจจะไม่ปรากฏเลยก็ได้

ส่วนผ้าจก และผ้าขิด หรือผ้าลวดลายอื่นๆ จะต้องใช้เส้นด้ายพุ่งพิเศษเพิ่ม นอกเหนือจากด้ายพุ่งปกติ

ในการทอผ้าบางลวดลาย อาจใช้ด้ายเส้นพุ่งมากกว่า 1 เส้น อาจใช้มากหลายๆ เส้น ตามจำนวนสีที่ต้องการ หรืออาจควบสองหรือสามเส้น ฟั่นเป็นเส้นเดียว เพื่อให้เกิดลวดลายสวยงามก็ได้ ช่างทอที่มีฝีมือจะสามารถเลือกสีสันและลักษณะของเส้นพุ่งให้เหมาะสมกับชนิดของผ้าที่ต้องการได้

  


| * ด
* ค
* ก
การทอผ้า |
| --- |
| องค์ประกอบ: | ผ้า **·**  เส้นพุ่ง **·**  เส้นยืน **·**  ด้าย **·**  ดิ้น |  |
| เทคนิค: | ขิด **·**  ยก **·**  จก **·**  มุก **·**  มัดหมี่ **·**  บาติก |
| เครื่องมือ: | กี่ **·**  กระสวย **·**  ตะกอ **·**  ฟืม **·**  กระสม |
| ชนิดของกี่: | กี่กระตุก **·**  กี่กระทบ **·**  กี่ม้ง **·**  กี่เอว |
กองกำลังฝ่ายผู้รักชาติ เมื่อ 18 มกราคม ค.ศ. 1795
**การปฏิวัติบาตาเวีย** (อังกฤษ: Batavian Revolution, ดัตช์: *De Bataafse Revolutie*, ฝรั่งเศส: *Révolution batave*) เป็นเหตุการณ์ความไม่สงบทางการเมือง สังคม และวัฒนธรรมในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่เป็นจุดจบของสาธารณรัฐดัตช์ และการก่อตั้งของสาธารณรัฐบาตาเวีย ในประวัติศาสตร์เนเธอร์แลนด์ได้เรียกยุคสมัยภายหลังการปฏิวัติในครั้งนี้ว่า "ยุคบาตาเวีย-ฝรั่งเศส" (ค.ศ. 1795-1813) ซึ่งกินเวลายาวนานเพียง 20 ปี รวมระยะเวลาสามปีภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสในยุคของจักรพรรดินโปเลียน

การปฏิวัติบาตาเวียยุติลงภายหลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐบาตาเวียในปีค.ศ. 1795 เจ้าชายวิลเลิมที่ 5 แห่งออเรนจ์ ได้เสด็จลี้ภัยไปอังกฤษ และได้เขียนเอกสารให้ดินแดนในอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ทั้งหมดตกไปอยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษ ซึ่งได้ประกาศสงครามต่อสาธารณรัฐบาตาเวียในที่สุด ต่อมาได้มีการปฏิวัติตามมาในปีค.ศ. 1798, 1801 และ 1805 ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงศูนย์อำนาจในกลุ่มผู้รักชาติ ถึงแม้ว่าฝั่งฝรั่งเศสนั้นมีท่าทีเหมือนผู้ช่วยปลดปล่อย แต่หลายฝ่ายก็มิได้เชื่อตามนั้น สาธารณรัฐบาตาเวียสิ้นสุดลงในปีค.ศ. 1806 ภายหลังจากการก่อตั้งราชอาณาจักรฮอลแลนด์โดยมีพระอนุชาของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 หลุยส์ โบนาปาร์ตเสวยราชสมบัติเป็นปฐมกษัตริย์แห่งฮอลแลนด์ ต่อมาในปีค.ศ. 1810 ได้ถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1 ในปีค.ศ. 1813 เนเธอร์แลนด์ก็ได้รับเอกราชอีกครั้งหนึ่ง โดยเจ้าชายวิลเลิม เฟรเดอริกโอรสในเจ้าชายวิลเลิมที่ 5 แห่งออเรนจ์ ขึ้นครองราชสมบัติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Schama, p. 191
2. ↑  Schama, p. 195

อ่านเพิ่มเติม
-------------

* Klein, S.R.E. (1995) Patriots Republikanisme. Politieke cultuur in Nederland (1766-1787).
* Leeb, I.L. (1973) The Ideological Origins of the Batavian Revolution.
* Verweij, G. (1996) Geschiedenis van Nederland. Levensverhaal van zijn bevolking.
คุกกี้โดรสช็อกโกแลตชิป
**คุกกี้โด** (อังกฤษ: Cookie dough) หมายถึง ส่วนผสมของคุกกี้ซึ่งผ่านการคลุกเคล้าเข้าด้วยกันจนสามารถทำเป็นรูปร่างต่าง ๆ ได้ แต่ยังไม่ได้ผ่านการอบร้อนเพื่อให้ตัวแป้งสุกและแข็งตัว ส่วนผสมคุกกี้โดนี้มักจะถูกแบ่งออกเป็นส่วน และนำไปอบเป็นชิ้น หรือรับประทานทั้งที่ยังดิบ คุกกี้โดเป็นขนมชนิดหนึ่งที่สามารถทำเองได้ที่บ้าน และหาซื้อชนิดสำเร็จรูปแช่แข็งที่มีขายโดยทั่วไปได้ (มักมาในรูปแบบก้อนหรือบรรจุกระป๋อง) 
ขณะเดียวกันของหวานต่าง ๆ ที่มีส่วนผสมของคุกกี้โด เช่น ไอศกรีม ลูกกวาด หรือ มิลก์เชก เองก็มีให้เห็นตามท้องตลาดอยู่บ่อยครั้ง โดยคุกกี้โดสำเร็จรูปที่วางขายมักจะมาในรสชาติซึ่งเป็นที่นิยมโดยทั่วไป เช่น รส ช็อกโกแลตชิป รสโอ๊ตมีล ลูกเกด รสเนยถั่ว รสน้ำตาล รสสนิกเกอร์ดูดเดิล และรสไวต์ช็อกโกแลตแมคาเดเมีย 
ไอศกรีมที่มีคุกกี้โดเป็นส่วนประกอบเริ่มมาได้รับความนิยมเป็นครั้งแรกจากไอศกรีมชั้นเลิศของฟิลล์ ซึ่งทำจากโฮมเมดคุกกี้โดและไอศกรีมยี่ห้อ เบนแอนด์เจอร์รีส์ (Ben & Jerry's) และช็อกโกแลตชิปคุกกี้โดซึ่งได้จากผู้แทนจำหน่ายอาหาร ไรโน ฟู๊ดส์

ส่วนผสม
-------

* เนย หรือ มาการีน
* น้ำตาล
* เบคกิ้งโซดา
* เกลือ
* วานิลลา
* แป้ง
* ผงฟู
* ไข่ไก่

ข้อกังวลเกี่ยวกับสุขภาพ
-----------------------

เนื่องจากคุกกี้โดมีไข่ดิบเป็นส่วนประกอบสำคัญ การบริโภคคุกกี้โดจึงเพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิด โรคซัมโมเนลโลซิส ซึ่งเป็นโรคที่เกิดจากอาหารเป็นพิษ ด้วยเหตุนี้ องค์การอาหารและยาในสหรัฐอเมริกาจึงไม่เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งต่อการบริโภคอาหารชนิดใดก็ตามที่มีส่วนผสมของไข่ดิบ คุกกี้โดที่ถูกคิดค้นมาเพื่อรับประทานโดยเฉพาะ อย่างเช่นคุกกี้โดที่เป็นส่วนประกอบในไอศกรีม จึงจำเป็นต้องทำโดยปราศจากไข่ดิบ หรือ ทำจากไข่ไก่ที่ผ่านการฆ่าเชื้อโรคด้วยความร้อนสูงเท่านั้น ทั้งนี้เพื่อให้มั่นใจว่าปลอดภัยสำหรับการบริโภค 
ในเดือนมิถุนายน ปี 2009 องค์การอาหารและยาของสหรัฐอเมริกาได้ทำการประกาศเรียกคืน ผลิตภัณฑ์คุกกี้โด ซึ่งผลิตโดยบริษัท เนสท์เล่ เนื่องจากปริมาณเชื้ออีโคไลที่เจือปนในผลิตภัณฑ์ดังกล่าวอาจก่อให้เกิดอันตรายได้ ซึ่งได้มีการพบว่าผู้ป่วยจากเชื้ออีโคไลกว่า 7,000 ราย มีความเชื่อมโยงกับคุกกี้โดดังกล่าว หากแต่ไม่พบกรณีใดที่ส่งผลถึงทารกในครรภ์ ต่อมาในปี 2010 บริษัทเนสท์เล่ จึงได้ตัดสินใจหันมาใช้ความร้อนในกระบวนการที่เกี่ยวข้องกับการผลิตแป้งทั้งหมดที่ใช้ในการทำคุกกี้โด เพื่อให้ถูกสุขลักษณะ
| เส้นประสาทสมอง |
| --- |
| * CN 0 – ปลาย
* CN I – รับกลิ่น
* CN II – ตา
* CN III – กล้ามเนื้อตา
* CN IV – ทรอเคลียร์
* CN V – ไทรเจมินัล
* CN VI – แอบดูเซนส์
* CN VII – เฟเชียล
* CN VIII – หู
* CN IX – ลิ้นคอหอย
* CN X – เวกัส
* CN XI – แอกเซสซอรี
* CN XII – กล้ามเนื้อลิ้น
 |
| ตาราง |
| * ด
* ค
* ก
 |

**เส้นประสาทไทรเจมินัล** (อังกฤษ: trigeminal nerve) หรือ **ประสาทสมองเส้นที่ 5** เป็น เส้นประสาทสมองคู่ที่ 5 จากทั้งหมด 12 คู่ โดยมีหน้าที่รับความรู้สึกบนหน้าและควบคุมการเคลื่อนไหว เช่น การกัด และการเคี้ยว เป็นเส้นประสาทสมองที่ใหญ่ที่สุด ชื่อของเส้นประสาท ("ไทรเจมินัล (trigeminal)" = *tri-* หรือ สาม และ *-geminus* หรือ คู่ รวมกันเป็นสามคู่) มาจากการที่เส้นประสาททั้งสอง (ในพอนส์แต่ละข้าง) ต่างแยกออกเป็นสามแขนงหลัก เส้นประสาทออปทัลมิก (V1), เส้นประสาทแมกซิลลารีย์ (V2), และเส้นประสาทแมนดิบูลาร์ (V3) เส้นประสาทออปทัลมิกและแมกซิลลารีย์ทำหน้าที่รับความรู้สึกเพียงอย่างเดียว ขณะที่เส้นประสาทแมนดิบูลาร์ทำหน้าที่ทั้งรับความรู้สึกและควบคุมการเคลื่อนไหว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "trigeminal nerve". *TeachMeAnatomy.info*.
**โลเคิลโฮสต์** (อังกฤษ: localhost แปลตามศัพท์ว่า *แม่ข่ายเฉพาะที่*) ในเรื่องเครือข่ายคอมพิวเตอร์ หมายถึงชื่อแม่ข่ายมาตรฐานที่กำหนดให้กับตำแหน่งของส่วนต่อประสานเครือข่ายวงย้อนกลับ (loopback) เมื่อผู้ใช้ส่งข้อมูลไปยังโลเคิลโฮสต์ พวกเขาจะได้รับข้อมูลของตัวเองกลับมา หรือพูดอีกนัยหนึ่งคือ เครื่องคอมพิวเตอร์ตัวมันเอง กลไกนี้มีประโยชน์สำหรับโปรแกรมเมอร์เพื่อทดสอบระหว่างการพัฒนาซอฟต์แวร์ นอกจากนี้โลเคิลโฮสต์ก็เป็นชื่อที่สงวนไว้สำหรับโดเมนระดับบนสุด (.localhost) ซึ่งสำรองไว้เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนกับการนิยามที่แคบกว่าของชื่อแม่ข่าย 

โลเคิลโฮสต์ที่เป็นชื่อแม่ข่ายในระบบคอมพิวเตอร์สมัยใหม่ สามารถแปลงเป็นเลขที่อยู่ไอพีรุ่น 4 ในรูปของบล็อกเลขที่อยู่ 127.0.0.0/8 หรือตามปกติใช้ 127.0.0.1 และเลขที่อยู่ไอพีรุ่น 6 ก็คือ ::1 

โลเคิลโฮสต์ถูกระบุให้ใช้เป็นชื่อแม่ข่ายของคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง ๆ ถ้ามิได้กำหนดไว้ให้เป็นอย่างอื่น ตัวอย่างเช่น ระบบหนึ่งกำลังทำงานเป็นเครื่องแม่ข่ายเอชทีทีพีและมีเว็บเบราว์เซอร์ติดตั้งอยู่ในระบบนั้นด้วย ถ้าระบุยูอาร์แอล http://localhost ให้กับเว็บเบราว์เซอร์ เว็บเบราว์เซอร์จะแสดงโฮมเพจของเว็บไซต์ที่ได้ติดตั้งลงในเครื่องนั้น ๆ เอง แสดงว่าเครื่องแม่ข่ายได้ถูกกำหนดค่าเพื่อให้บริการส่วนต่อประสานวงย้อนกลับด้วย การใช้ส่วนต่อประสานวงย้อนกลับก็ยังเลี่ยงการใช้งานฮาร์ดแวร์เครือข่าย การเชื่อมต่อบริการเครือข่ายที่ให้บริการบนเครื่องตัวมันเองเช่นเซิร์ฟเวอร์เกมคอมพิวเตอร์ โดยใช้ที่อยู่วงย้อนกลับ จะเป็นภาระให้แก่ทรัพยากรเครือข่ายน้อยกว่า

เอกสารมาตรฐานอินเทอร์เน็ตชุด STD-2 (เช่น RFC 1700) ที่กำหนดโดยคณะทำงานเฉพาะกิจด้านวิศวกรรมอินเทอร์เน็ต (ไออีทีเอฟ) ได้สงวนบล็อกเลขที่อยู่ 127.0.0.0/8 ไว้สำหรับใช้งานวงย้อนกลับ นั่นคือตั้งแต่ 127.0.0.0 จนถึง 127.255.255.255  จนกระทั่งข้อกำหนดนี้ถูกปรับปรุงแยกออกมาโดยองค์การกำหนดหมายเลขอินเทอร์เน็ต (ไอเอเอ็นเอ) ผ่านทางเว็บไซต์ขององค์การ  เอกสารของไออีทีเอฟซึ่งออกมาภายหลังว่าด้วย *การใช้งานพิเศษของเลขที่อยู่ไอพีรุ่น 4* (RFC 3330) ก็ได้อธิบายถึงวิธีใช้บล็อกเลขที่อยู่ 127.0.0.0/8 สำหรับวงย้อนกลับ  เอกสารดังกล่าวจึงทำให้ข้อกำหนดของนายทะเบียนอินเทอร์เน็ตประจำภูมิภาค (อาร์ไออาร์) หรือไอเอเอ็นเอตกไป และในท้ายที่สุด RFC 3330 ก็ถูกแทนที่ด้วยข้อกำหนดใหม่ RFC 5735

สำหรับการสื่อสารแบบไอพีรุ่น 4 ส่วนต่อประสานวงย้อนกลับเสมือนของระบบคอมพิวเตอร์ตามปกติถูกกำหนดให้กับเลขที่อยู่ 127.0.0.1 ด้วยตัวพรางเครือข่ายย่อย 255.0.0.0 สิ่งนี้บรรจุอยู่ในตารางการจัดเส้นทางของระบบเฉพาะที่ด้วยรายการที่ทำให้กลุ่มข้อมูลที่ส่งมาจากเลขที่อยู่ใด ๆ ในบล็อก 127.0.0.0/8 จะถูกจัดเส้นทางภายในไปยังอุปกรณ์เครือข่ายวงย้อนกลับ โดยขึ้นอยู่กับระบบปฏิบัติการที่ใช้ (เช่นลินุกซ์หรือวินโดวส์) และกลไกการจัดเส้นทางที่ได้ติดตั้ง

ในทางตรงข้าม ส่วนเติมหน้าของการจัดเส้นทางวงย้อนกลับ ::1/128 ของการสื่อสารแบบไอพีรุ่น 6 ประกอบด้วยเลขที่อยู่ ::1 เพียงเลขเดียว (รูปเต็มคือ 0:0:0:0:0:0:0:1 ซึ่งบิตนัยสำคัญน้อยสุดเป็นหนึ่ง และบิตที่เหลือทั้งหมดเป็นศูนย์) ซึ่งถูกกำหนดไว้ให้เป็นเลขที่อยู่วงย้อนกลับโดยชัดแจ้ง  แต่ถึงกระนั้นผู้ดูแลแม่ข่ายอาจกำหนดเลขที่อยู่เพิ่มเติมให้กับส่วนต่อประสานวงย้อนกลับตามความจำเป็นได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  RFC 2606
2. ↑  DSL Reports FAQ
3. ↑  RFC 1700, *Assigned Numbers*, J. Reynolds, J. Postel, The Internet Society (October 1994)
4. ↑  IANA website
5. ↑  RFC 3330, *Special-Use IPv4 Addresses*, IANA, The Internet Society (September 2002)
6. ↑  RFC 4291, *IP Version 6 Addressing Architecture*, R. Hinden, S. Deering, The Internet Society (February 2006)