recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ภาพวาดมหาวิหารนักบุญเปโตรเดิมสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยเชื่อกันว่าจะเป็นภาพมหาวิหารเมื่อราว ค.ศ. 1450
**มหาวิหารนักบุญเปโตรเดิม** เป็นสิ่งก่อสร้างซึ่งเคยตั้งอยู่ ณ จุดที่เป็นที่ตั้งของมหาวิหารนักบุญเปโตรหลังปัจจุบันในกรุงโรมตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 ถึง 16 การก่อสร้างมหาวิหาร ซึ่งตั้งอยู่เหนือเซอร์คัสเนโรในอดีต เริ่มต้นขึ้นระหว่างรัชสมัยของจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 ชื่อ "มหาวิหารนักบุญเปโตรเดิม" ถูกใช้สืบมานับตั้งแต่การก่อกร้างมหาวิหารปัจจุบันเพื่อแยกสิ่งก่อสร้างทั้งสองนี้

ประวัติ
-------

การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นตามพระราชโองการของจักรพรรดิคอนแสตนตินที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมัน ระหว่าง ค.ศ. 326 และ 333 และใช้เวลาก่อสร้างราว 30 ปีจึงแล้วเสร็จ การออกแบบนั้นเป็นรูปแบบมหาวิหารตัวอย่าง ในอีกสิบสองศตวรรษต่อมา โบสถ์จะค่อย ๆ มีความสำคัญเพิ่มมากขึ้น และจะยิ่งกลายเป็นสถานที่สำหรับจาริกแสวงบุญในกรุงโรม 

พิธีสมณาภิเษกพระสันตปาปาเริ่มต้นกระทำที่นี่ และใน ค.ศ. 800 สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่พระเจ้าชาร์เลอมาญประกอบพิธีราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ใน ค.ศ. 846 พวกซาราเซนปล้นและทำลายมหาวิหารดังกล่าว

อย่างไรก็ตาม โบสถ์กำลังค่อย ๆ พังทลายลงเมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15 และการอภิปรายที่จะปฏิสังขรณ์บางส่วนของสิ่งก่อสร้างนั้นเริ่มต้นตั้งแต่สำนักพระสันตะปาปาได้ย้ายกลับมาจากอาวีญงปาปาซี สองคนที่เกี่ยวข้องในการปฏิสังขรณ์อาคาร ได้แก่ เลออน บัตติสตา อัลแบร์ตี และเบอร์นาร์โด รอสเซลลีโน ซึ่งการก่อสร้างนั้นดำเนินต่อไปเป็นระยะ ๆ จนกระทั่งเริ่มก่อสร้างมหาวิหารแห่งใหม่ ในตอนแรกสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 มีพระประสงค์ที่จะอนุรักษ์อาคารมหาวิหารหลังเก่าไว้ แต่พระประสงค์ของพระองค์ได้เปลี่ยนไปเป็นการทำลายมหาวิหารหลังเก่าเสียและก่อสร้างอาคารหลังใหม่แทน มีหลายคนในเวลานั้นที่รู้สึกตกใจกับข้อเสนอดังกล่าว เนื่องจากตัวอาคารแสดงถึงความต่อเนื่องของสมเด็จพระสันตปาปาซึ่งสืบย้อนไปถึงนักบุญเปโตร ส่วนแท่นบูชาดั้งเดิมนั้นถูกเก็บรักษาไว้ในอาคารหลังใหม่ที่จะสร้างครอบมันไว้

สุสานสมเด็จพระสันตปาปา
----------------------

นับตั้งแต่การตรึงกางเขนและการฝังศพนักบุญเปโตรเมื่อ ค.ศ. 64 จุดดังกล่าวเป็นที่คาดกันว่าจะเป็นตำแหน่งของนักบุญเปโตร ซึ่งมีแท่นบูชาเล็ก ๆ ตั้งอยู่ เมื่อศาสนสถานแห่งนี้เป็นที่เคารพนับถือมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ตัวโบสถ์ก็ได้มีการแต่งตั้งด้วยรูปปั้น ของประดับ และแชนเดอเลียร์อันประณีตเป็นจำนวนมาก ตลอดจนสุสานด้านข้างและแท่นบูชาก็ได้ถูกเพิ่มเติมอย่างต่อเนื่อง

สิ่งก่อสร้างหลังนี้เต็มไปด้วยสุสานและร่างของนักบุญและสมเด็จพระสันตปาปาทั้งหลาย โครงกระดูกยังคงถูกพบเรื่อยมาจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1544 ในตอนท้ายสุด การออกแบบของมหาวิหารหลังใหม่จึงพยายามที่จะอุทิศให้กับโครงกระดูกเหล่านี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Boorsch, Suzanne (Winter 1982–1983). "The Building of the Vatican: The Papacy and Architecture". *The Metropolitan Museum of Art Bulletin*. **40** (3): 4–8.
2. ↑  Sobocinski, Melanie Grunow (2005). *Detroit and Rome*. The Regents of the Univ of Michigan. p. 77. ISBN 0-933691-09-2.
3. ↑  Davis, Raymond, *The lives of the ninth-century popes (Liber pontificalis)* , (Liverpool University Press, 1995), 96.
4. ↑  Hersey, George L (1993). *High Renaissance Art in St. Peter's and the Vatican: An Interpretive Guide*. University of Chicago Press. pp. 73–4. ISBN 0226327825.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มหาวิหารนักบุญเปโตรเดิม**
ผู้ประท้วงเผาธงประเทศจีนในการประท้วงที่ทิเบตในปีค.ศ.2008
**การดูหมิ่นธง** (อังกฤษ: Flag desecration) เป็นการดูหมิ่น, ทำลายธง หรือการกระทำที่เป็นการทำลาย, ทำความเสียหาย หรือฉีกธงในที่สาธารณะ. ในบางประเทศมีกฎหมายห้ามทำลายธง (เช่นเผาในที่สาธารณะ) หรือห้ามการใช้งานโดยเฉพาะ (เช่นโฆษณา); บางกฎอาจให้ความแตกต่างระหว่างการดูหมิ่นธงชาติของตนเองและธงของชาติอื่น

เบี้องหลัง
----------

การกระทำที่สื่อถึงการดูหมิ่นธง ได้แก่ การเผา, ถ่ายปัสสาวะ หรืออุจจาระบนธง, ทำให้เสียโฉมด้วยสโลแกน, เหยียบบนธง, ทำลายมันด้วยหินหรือปืน, ตัด หรือฉีกธง พูดโจมตีมัน, ลากธงบนพื้น หรือแม้แต่กินธง

การดูหมิ่นธงมักมีหลายสาเหตุ. อาจเป็นเพราะมีผู้ประท้วงต่อนโยบายต่างประเทศของตนเอง, ชาตินิยม หรือโจมตีผู้คนจากประเทศนั้นด้วยธง

ในบางประเทศ การเผาหรือทำให้ธงเสียโฉมเป็นเรื่องผิดกฎหมาย ส่วนประเทศที่เรื่องนี้ไม่ผิดกฎหมาย ก็ยังคงอยู่ในข้อหาความประพฤติไม่เป็นระเบียบ (disorderly conduct), ลอบวางเพลิง, ทำเพื่อผลประโยชน์ของใครคนหนึ่ง, โจรกรรม และการก่อกวน

การใช้ธงกลับหัวหรือกลับด้านอาจจะถือเป็นการดูหมิ่น การให้ธงอยู่ที่ครึ่งเสาถือเป็นการดูหมิ่นในประเทศซาอุดีอาระเบีย ในบางประเทศ การชูธงกลับหัวเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงปัญหาหรือเหตุฉุกเฉิน หรือแสดงถึงสถานะสงคราม. ที่มากกว่านั้น ในบางธง (เช่น ธงชาติออสเตรีย, ธงชาติไทย) เมื่อชูธงกลับหัว และ/หรือกลับด้านมัน จะยังคงดูเหมือนเดิม เพราะทั้งแนวตั้งและแนวนอนนั้นสมมาตรกัน

หมายเหตุ
--------

1. **^** "Richard the Lionheart", by J. Gillingham, Weidenfeld & Nicolson, London, 1978, p. 176.
2. **^** "The RUC: A Force Under Fire", by Chris Ryder, London: Mandarin, 1992, p. 82
3. **^**  BBC: A motion calling for the Union Flag to be flown on Parliament Buildings every day the Northern Ireland Assembly meets has been defeated 6 June 2000
	* Flagging concern: the controversy over flags and emblems by Robin Wilson, Democratic Dialogue July 2000
	* ".DOC" format: Flags Regulations

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Charney, Evan (2009). Roger Chapman (บ.ก.). *Culture Wars: An Encyclopedia of Issues, Voices, and Viewpoints* (Vol 1 ed.). M.E. Sharpe. p. 180. ISBN 978-0-7656-1761-3.
2. ↑  Welch, Michael (2000). *Flag Burning: Moral Panic and the Criminalization of Protest*. Aldine Transaction. p. 6.
3. ↑  "South Korea's dramatic protesters are ready for global spotlight". 10 November 2010 – โดยทาง LA Times.
4. ↑  Goldstein, Robert Justin (2006). *Burning the Flag: The Great 1989–1990 American Flag Desecration Controversy*. Kent State University Press. p. 293. ISBN 978-0-87338-598-5.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**การดูหมิ่นธง**

วิกิคำคมมีคำคมเกี่ยวกับ ***การดูหมิ่นธง***

* Flag amendment fails by one vote
**จอห์น คลูนิส** (อังกฤษ: John Clunis) เป็นสถาปนิกชาวอังกฤษ ถือเป็นช่างหลวงชาวตะวันตกคนแรกของรัฐบาลสยาม มีบทบาทมากในการแปลงสถาปัตยกรรมไทยให้เป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมตะวันตก และเป็นผู้ออกแบบและก่อสร้างหมู่พระที่นั่งจักรีมหาปราสาทอันเป็นอาคารฝรั่งที่สำคัญที่สุดในสยามสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

จอห์น คลูนิสเป็นชาวอังกฤษ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2373 จบการศึกษาจากยอร์กไชร์ เดินทางมาสิงคโปร์ด้วยวัย 19 ปี ทำงานในตำแหน่ง Municipality Engineer ที่สิงคโปร์ มีส่วนร่วมในการสร้าง New Harbour Dock มีผลงานอีกหลายชิ้นเช่น สะพานคาวานัจ (Cavanagh Bridge) ธนาคารพาณิชย์ บ้านเอกชน ได้สร้างชื่อเสียงให้กับตนเองครั้งแรกในการสร้างตึกจวนผู้สำเร็จราชการอังกฤษ (Government House) เมื่อครั้งเดิมทางมายังสิงคโปร์อันเป็นเมืองขึ้นเก่าของอังกฤษ สร้างตึกหลังนี้เมื่อ พ.ศ. 2412 จนเมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสสิงคโปร์ครั้งแรก พ.ศ. 2414 เป็นเวลาถึง 1 สัปดาห์ พระองค์ประทับอาคารหลังนี้ทำให้ทรงประทับใจในฝีมือของนายคลูนิสอย่างมาก

ต่อมาอีก 2 ปี นายคลูนิสก็ได้ถูกว่าจ้างในฐานะ "อากีเต็กหลวง" ให้เข้ามารับราชการกับรัฐบาลสยามตามนโยบายใหม่ของรัฐบาลที่จะเร่งสร้างความเจริญแบบตะวันตกในเมืองบางกอก โดยรัฐบาลจะก่อสร้างพระบรมมหาราชวัง เดิมทีจะออกแบบพระที่นั่งจักรีมหาปราสาทเป็นอาคารตะวันตกแท้ ๆ แต่ฝ่ายอนุรักษ์นิยมไม่ต้องการให้เป็นอาคารตะวันตกแท้ เป็นผลทำให้ปรับหลังคาเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมไทยประเพณี

*The Singapore Free Press and Mercantile Advertiser* รายงานข่าวการเสียชีวิตของคลูนิสในปี พ.ศ. 2437 ศพนายคลูนิสฝังอยู่ที่สุสานโปรเตสแตนต์ กรุงเทพมหานคร ป้ายหลุมศพระบุเสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2437

อ้างอิง
-------

1. ↑  พีรศรี โพวาทอง. *ช่างฝรั่งในกรุงสยาม : ต้นแผ่นดินพระพุทธเจ้าหลวง*. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2548.
2. ↑  Pinai Sirikiatikul. "The Reconstruction of Chakri Maha Prasat Throne Hall's Roof Spires, 1926 - 1932".
3. ↑  "ความรุ่งเรืองสถาปัตยกรรมฝรั่งในบางกอก สวนทางกับชีวิตลุ่มๆ ดอนๆ ของช่างฝรั่งผู้สร้าง". ศิลปวัฒนธรรม.
4. ↑  ภัสภรณ์ ชีพชล. "สถาปัตยกรรมอิทธิพลตะวันตกในเมืองเพชรบุรี" (PDF). ดำรงวิชาการ.
5. ↑  "John Clunis". Find a Grave.
**วัดศรีมหาราชา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีราชา อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 1 งาน 42 ตารางวา 

วัดศรีมหาราชา เดิมชื่อว่า **วัดศรีราชา** ตามชื่อตำบล ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2374 อาจจะสร้างก่อนหน้านี้แต่ปรากฏในทำเนียบวัด เมื่อปี พ.ศ. 2374 แต่เดิมวัดนี้สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีพื้นที่เพียง 7 ไร่เศษ ครั้นสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าเสด็จพระราชดำเนินมาประทับ ณ พระตำหนักศรีราชา ทรงบำเพ็ญพระราชกุศลเสด็จมาที่วัดศรีราชาเป็นเนืองนิจ และทรงมีพระราชประสงค์ให้วัดศรีราชาเป็นวัดของคณะสงฆ์ธรรมยุตและเรียกวัดนี้ว่า "วัดศรีมหาราชา" จนราว พ.ศ. 2473 หม่อมเจ้าไขศรี ปราโมช ได้ทรงซื้อที่ดินถวายวัด และคุณหญิงสงวน สุรศักดิ์ ได้บริจาคที่ดินซึ่งติดกับวัดอีก 1 ไร่เศษ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2513

อุโบสถเก่าประกอบพิธีผูกพัทธสีมา ก่อน พ.ศ. 2434 ต่อมาได้รับการบูรณะใหม่ ออกแบบผังโดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ โดยมีเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี บริจาคทรัพย์ในการก่อสร้าง แล้วเสร็จราว พ.ศ. 2473 ไม่มีช่อฟ้าใบระกาประดับ ด้านหลังมีประตู 2 บาน ตรงเฉลียงข้างด้านหน้ามี 3 บาน หน้าบันอุโบสถด้านหน้าและด้านหลังมีตัวอักษรขอมลายทอง เป็นลายพระหัตถ์ของสมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัตติวงศ์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ปางมารวิชัย ศิลปะสมัยเชียงแสน หน้าตักกว้าง 2 ศอกกำ (1.1 เมตร) นามว่า *หลวงพ่อทันใจ*

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระมหาเปรม เปมงฺกโร พ.ศ. 2469
* พระครูธรรมธร (เที่ยง ญาณอุชุโก) พ.ศ. 2470 ถึง 2482
* พระภิกษุสมบุญ พ.ศ. 2482 (เป็นผู้รักษาการเจ้าอาวาส)
* พระภิกษุบุญช่วย สุสังคโห พ.ศ. 2483–2484 (เป็นผู้รักษาการเจ้าอาวาส)
* พระครูปริยัติวราทร (พระมหาผิว ปนันโท รัตนจินดา)
* พระครูปริยัติวราทร (ธีรชัย ญาณธโร กฤตลักษณ์) พ.ศ. 2537 จนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีมหาราชา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดศรีมหาราชา จากอดีตสู่ปัจจุบัน".
**สภาเบจา** (Beja Congress) เป็นขบวนการทางการเมืองของชนกลุ่มน้อยชาวเบจา ที่อยู่ทางตะวันออกของซูดาน ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2500 โดย Taha Osman Bileya โดยมีแนวคิดแบบเดียวกับกลุ่มปัญญาชนชาวเบจา ซูดานใต้ และซูดานตะวันตกที่เรียกร้องให้มีการปกครองในระบอบรัฐรวมโดยแบ่งเป็น 4 รัฐคือ ตะวันออก ตะวันตก เหนือและใต้ กลุ่มนี้มีอิทธิพลในซูดานตะวันออก และได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2508 – 2512 แต่หยุดกิจกรรมไปในช่วงรัฐบาลเผด็จการทหารของ Gaafar Nimeiry ในช่วงดังกล่าว สภาเบจามีสมาชิกใหม่ๆ จากกลุ่มชนทางตะวันออกมาก จนกระทั่งสิ้นสุดยุคของ Gaafar Nimeiry ใน พ.ศ. 2527 หลังการยึดอำนาจของทหารเมื่อ พ.ศ. 2532 สภาเบจาและกลุ่มการเมืองอื่นๆหันมาต่อสู้ด้วยอาวุธเพื่อจุดหมายทางการเมืองของตน สภาเบจาเริ่มต่อสู้ด้วยอาวุธเมื่อ พ.ศ. 2533 และลงนามในคำแถลงการณ์อาสมาราร่วมกับพันธมิตรประชาธิปไตยแห่งชาติใน พ.ศ. 2538 ต่อมาใน พ.ศ. 2547 สภาเบจารวมเข้ากับกลุ่มกบฏแนวร่วมตะวันออก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Globalsecurity.org information on the Beja Congress
* Beja Congress official webpage (Arabic only)
* The Plight of the Beja People in Eastern Sudan By Suliman Salih Dirar (sudaneseonline.com)
* Pulitzer Center on Crisis Reporting เก็บถาวร 2007-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Another Darfur? The Beja’s Armed Struggle (Video)
**วัดศรีพุยางวนาราม** ตั้งอยู่เลขที่ 45 (บ้านเก่าพุยาง) หมู่ 6 ตำบลยางหัก อำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติ ป่าฝั่งซ้ายแม่น้ำภาชี และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน  15  ไร่ เมื่อปี  พ.ศ. 2525  พระอาจารย์จรูญ  ฐานิสฺสโร ได้ธุดงค์มาทางบ้านเก่าพุยางซึ่งเป็นป่า เป็นสถานที่สัปปายะเหนาะแก่การบำเพ็ญสมณธรรมท่านจึงได้ปักกรดอยู่  ณ บริเวณนี้  ชาวบ้านเห็นพระมาปักกรดอยู่จึงได้นิมนต์ให้ท่านช่วยสร้างวัดขึ้นเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของชาวบ้าน ท่านจึงได้สร้างที่พักสงฆ์ในบริเวณดังกล่าวตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา  โดยใช้ชื่อที่พักสงฆ์ว่า  ที่พักสงฆ์บ้านเก่าพุยาง (จรูญศรีสว่างใจ) ท่านพระอาจารย์จรูญ ฐานิสฺสโร ท่านก็ได้ดำเนินการสร้างเสนาสนะหลายอย่าง เช่น กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ พระอุโบสถ เป็นต้น

วัดศรีพุยางวนารามได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2552 จากนั้นได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัดในพระพุทธศาสนาเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ 2555 มีนามว่า วัดศรีพุยางวนาราม โดยมีอดีตพระอธิการวริทธิ์ รตนปญฺโญ เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ได้ดำเนินการขอรับพระราชทานวิสุงคามสีมา โดยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2556 เขตวิสุงคามสีมา  กว้าง  32 เมตร ยาว 32 เมตร และได้ทำการผูกพัทธสีมาปิดทองฝังลูกนิมิตเมื่อ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559

การเดินทางไปยังวัดนั้นสะดวกจากถนนสายเพชรเกษมตรงสี่แยกปากท่อ (แยกจะอยู่ตรงข้ามกับเส้นทางที่จะเข้าไปยังที่ว่าการอำเภอปากท่อ) ตามเส้นทางนี้จะขึ้นไปโป่งกระทิง ส่วนแยกเข้าวัดจะอยู่ช่วงหลักกิโลเมตรที่ 25 และจะตามถนนเส้นทางแยกนี้เข้าไปอีกประมาณ 4 กิโลเมตร

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์จรูญ  ฐานิสฺสโร (หัวหน้าที่พักสงฆ์) พ.ศ. 2525  -  2555
* พระอธิการวริทธิ์  รตนปญฺโญ (เจ้าอาวาส) พ.ศ.  2555 -  2557
* พระอธิการปติเวศ  ธมฺมวโร (เจ้าอาวาส) พ.ศ.  2557 -  ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีพุยางวนาราม". พระสังฆาธิการ.
**วัดศรีพันต้น** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน

วัดศรีพันต้นสร้างโดยพญาพันต้น เจ้าผู้ครองนครน่าน แห่งราชวงศ์ภูคา (ครองนครน่าน ระหว่าง พ.ศ. 1960–1969) จึงตั้งชื่อวัดตามนามผู้สร้างวัด บางสมัยเรียกว่า **วัดสลีพันต้น** เพราะมีต้นโพธิ์ใหญ่ (สลี) อยู่ด้านทิศเหนือและทิศใต้ของวัด ปัจจุบันถูกโค่นเพื่อตัดเป็นถนนแล้ว ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2478

อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ วิหารสีทอง ชื่อว่า *วิหารกาญจนาภิเษก* สร้างเพื่อเฉลิมฉลองการครองราชย์พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร มีจิตรกรรมปูนปั้นเช่นพญานาคเจ็ดเศียร เฝ้าบันไดหน้าวิหารวัด ปั้นโดยช่างชาวน่านชื่อ นายอนุรักษ์ สมศักดิ์ หรือ "สล่ารง" นอกวิหารมีพุทธประติมากรรม คือ เรือพญาฆึ สร้างขึ้นในเมื่อ พ.ศ. 2545 เรือเกียรติสร้างเมื่อ พ.ศ. 2546 ผู้สร้างคือสล่ารงค์เช่นกัน เรือพญาฆึเป็นเรือลำใหญ่ที่สุดของเมืองน่าน จุได้ 78 ฝีพาย ปัจจุบันใช้เพื่อเป็นเรือโชว์เปิดสนามประเพณีแข่งเรือเมืองน่านและเรืออัญเชิญถ้วยพระราชทานในนัดปิดสนามของทุกปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีพันต้น". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "วัดศรีพันต้น". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "ท่องเที่ยวภาคเหนือ วัดศรีพันต้น".
4. ↑  "วัดศรีพันต้น". องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
**สภาเด็กและเยาวชนจังหวัดอุทัยธานี (Uthaithani Youth Council)** เป็นองค์กรเครือข่ายเชื่อมโยงกลุ่มเด็กและเยาวชนในจังหวัดอุทัยธานีที่มีการดำเนิน งานในด้านต่าง ๆ เข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ เพื่อแสวงหาแนวทางในการส่งเสริมและพัฒนาเด็กและเยาวชนภายในจังหวัดอุทัยธานี ภายใต้หลักการ "เด็กนำผู้ใหญ่หนุน" ซึ่งในปัจจุบันนี้สภาเด็กและเยาวชนจังหวัดอุทัยธานีเป็นองค์กรนิติบุคคล ภายใต้พระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ พุทธศักราช 2550 โดยสภาเด็กและเยาวชนจังหวัดอุทัยธานีมีสำนักงานตั้งอยู่ที่ศาลากลางจังหวัดอุทัยธานี (สำนักงานพมจ.) อำเภอเมือง จังหวัดอุทัยธานี 

ตราสัญลักษณ์พระราชทานสภาเด็กและเยาวชนจังหวัดอุทัยธานี
สามารถเข้ามเว็บไซต์ของ สภาเด็กและเยาวชนจังหวัดอุทัยธานีได้ที่  เก็บถาวร 2021-08-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

สภาเด็กและเยาวชนอำเภอในจังหวัดอุทัยธานี
---------------------------------------

-สภาเด็กและเยาวชนอำเภอเมืองอุทัยธานี

-สภาเด็กและเยาวชนอำเภอบ้านไร่

-สภาเด็กและเยาวชนอำเภอลานสัก

-สภาเด็กและเยาวชนอำเภอทัพทัน

-สภาเด็กและเยาวชนอำเภอสว่างอารมณ์

-สภาเด็กและเยาวชนอำเภอห้วยคต

-สภาเด็กและเยาวชนอำเภอหนองฉาง

-สภาเด็กและเยาวชนอำเภอหนองขาหย่าง

นายสถาพร ฉวีกุลมหันต์
---------------------

ประธานสภาเด็กและเยาวชนจังหวัดอุทัยธานี
**นายสถาพร ฉวีกุลมหันต์ (บี)**

อดีตประธานสภาเด็กและเยาวชนจังหวัดอุทัยธานี และอดีตนายกสโมสรเยาวชนคนรุ่นใหม่ NGC

**จบการศึกษาจาก** โรงเรียนบรรหารแจ่มใสวิทยา๓ และ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

เว็บไซต์สภาเด็กและเยาวชนจังหวัดอุทัยธานี  เก็บถาวร 2021-08-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

เว็บไซต์สโมสรเยาวชนคนรุ่นใหม่

อ้างอิง
-------

 เก็บถาวร 2021-08-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดศรีธาตุประมัญชา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจำปี อำเภอศรีธาตุ จังหวัดอุดรธานี

วัดศรีธาตุประมัญชาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้กลายเป็นวัดร้าง ต่อมา พ.ศ. 2458 ราษฎรจากบ้านพันลำได้อพยพมาตั้งถิ่นฐานและหักร้างถางพงได้พบเนินดินร้างซึ่งมีพระธาตุและมีเสมาหินสลักเป็นรูปดอกบัวปักเรียงรายอยู่โดยรอบ บนใบเสมายังมีอักษรโบราณจารึกไว้ 2 แถว (สูญหาย) ต่อมา พ.ศ. 2462 มีพระภิกษุจากบ้านท่าคันโทได้ธุดงค์มาพบวัดร้างนี้จึงได้อยู่จำพรรษา ภายหลังชาวบ้านจึงช่วยกันบูรณะปฏิสังขรณ์และสร้างวัดขึ้นใหม่ ได้สร้างสิมหลังแรกขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2464 สร้างศาลาการเปรียญหลายหลัง รวมทั้งสะพานเชื่อมระหว่างวัดกับหมู่บ้าน เนื่องจากมีสระน้ำขนาดใหญ่ เช่น กุดยางทางทิศตะวันออก สระบัวใหญ่ทางทิศตะวันตก ต่อมา พ.ศ. 2539 สำนักงานโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ที่ 7 ขอนแก่น ดำเนินการขุดแต่งและบูรณะ

พระธาตุเจดีย์ก่อด้วยอิฐสอดินรูปทรงสี่เหลี่ยมตั้งบนฐานกว้างยาวด้านละ 6 เมตร ฐานล่างเป็นฐานกึ่งฐานบัว ซ้อนลดหลั่นกันขึ้นไป ถัดจากฐานบัวขึ้นไปเป็นองค์ระฆัง ลักษณะศิลปะล้านช้าง สันนิษฐานว่ารูปแบบที่สมบูรณ์ของพระธาตุน่าจะคล้ายคลึงกับพระธาตุอิงฮัง ในประเทศลาว ซึ่งมีส่วนเรือนธาตุเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส โดยมีเรือนธาตุ 3 ชั้นซ้อนลดหลั่นกัน ส่วนยอดเป็นรูปดอกบัวตูม

สิมอีสาน รูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าก่ออิฐถือปูนกว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร สูง 3 เมตร มีผนังกั้น 4 ด้าน หลังคาชั้นเดียวเจาะประตู 3 ช่อง ผนังด้านหลังพระประธานปิดทึบ มีพระพุทธรูปไม้ และพระพุทธรูปหินทรายวางไว้รอบแท่นพระประธาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีธาตุประมัญชา". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ภาพจากงานสำรวจภาคตะวันออกเฉียงเหนือโดยอาจารย์มานิต วัลลิโภดมเมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๕". มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-11-01. สืบค้นเมื่อ 2021-11-01.
3. ↑  "ประวัติวัดศรีธาตุประมัญชา".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดศรีธาตุประมัญชา**
**กระดูกไก่** ชื่อวิทยาศาสตร์:  *Chloranthus erectus* เป็นพืชในวงศ์ Chloranthaceae ในมาเลเซียเรียกเกอรัส ตูลัง ในฟิลิปปินส์เรียกบาเรา บาเรา เป็นไม้ล้มลุก ลำต้นเกลี้ยง มีกลิ่นหอม ข้อโป่งพอง หูใบขนาดเล็กเป็นบางแคบ ขอบใบมีรอยจัก ใบสีเขียวสด ผิวใบด้านบนเป็นมัน ดอกช่อ มีริ้วประดับเป็นกาบหุ้ม ดอกย่อยขนาดเล็ก เกสรตัวผู้เป็นสามพู ติดกับครึ่งบนของรังไข่ ผลเดี่ยว เมล็ดเดียวแข็ง ฉ่ำน้ำ ส่วนใหญ่สีขาวครีม เมล็ดค่อนข้างกลม

กระดูกไก่พบได้ทั่วไป ตั้งแต่เนปาล ยูนนาน หมู่เกาะอันดามัน ไปจนถึงเกาะนิวกินี ก่อนที่จะนำต้นชามาปลูก ชาวชวานำใบและเหง้าของกระดูกไก่ไปชงน้ำชาดื่ม เมื่อเนเธอร์แลนด์เข้ามาปกครองดัตช์อีสต์อินดีสได้ห้ามประชาชนปลูกกระดูกไก่เพราะจะให้ปลูกต้นชาแทน ในมาเลเซียและอินโดนีเซียใช้ทำชาสมุนไพร ใช้ขับเหงื่อเพื่อลดไข้ ในกาลีมันตันใช้กิ่งต้มน้ำดื่มเพื่อป้องกันการตั้งครรภ์ ชาวไทยภูเขาใช้ต้มเป็นยารักษามาลาเรีย ใช้ทำสีย้อมผ้าได้สีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำ ทุกส่วนของลำต้นเมื่อขยี้ มีกลิ่นคล้ายการบูร รสค่อนข้างขม ใบมีน้ำมันหอมระเหยและกรดคูมาริก คล้ายกับที่พบในพืชวงศ์พริกไทย

อ้างอิง
-------

* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 16: พืชให้สารกระตุ้น. พิมพ์ครั้งที่ 2. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 78 – 79
**เทียนร่ำห้อง** จัดอยู่ในหมวดเครื่องหอมไทยเป็นเทียนโบราณมีใช้แต่สมัยใดมิปรากฏชัด แต่เมื่อร้อยกว่าปีที่แล้วในสมัยแผ่นดินพระพุทธเจ้าหลวงรัชกาลที่ 5 มีการรื้อฟื้นการทำเครื่องหอมครั้งใหญ่ ทำให้ตำหนักน้อยใหญ่ทดลองปรุงใช้และพัฒนาให้กลิ่นและรูปลักษณ์ให้เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตน ประกอบกับน้ำหอมจากยุโรปหลั่งไหลเข้ามาในสยามและถูกใช้ในวังอย่างแพร่หลาย ดังตอนหนึ่งในหนังสือ *A physician at the court of Siam* เขียนโดย Malcolm Smith ผู้ซึ่งเคยเป็นหมอหลวงในสมเด็จพระนางเจ้าเสาวภาผ่องศรี บรรยายถึงการประทินโฉมของพระองค์ไว้ใน หน้า 78 ย่อหน้า 2-3 ซึ่งเกี่ยวข้องกับการใช้เครื่องหอม ทั้งน้ำทรงสรง แป้งร่ำ รวมทั้ง "เทียนหอม" แท่งเรียวยาว ใช้อบ ร่ำ ภูษา แพรพรรณ ซึ่งเทียนดั่งกล่าวถูกปรุงด้วยสมุนไพรกลิ่นหอม ร่วมทั้งน้ำหอมจากยุโรป

เทียนร่ำห้อง
จึงอาจเป็นไปได้ว่า "เทียนหอม" ดังกล่าวถูกพัฒนาต่อมาใช้เพื่อ อบ ร่ำ ห้อง แล้วขนานนานใหม่ว่า "เทียนร่ำห้อง" ใช้แต่ในฝ่ายใน โดยใช้จุดเอาควันอบห้องเจ้านายเพื่อไล่แมลง ปรับสภาพอากาศและสร้างความผ่อนคลาย ทำให้หลับสบาย

กลิ่นของเทียนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวไม่เหมือนธูปหรือกำยาน และตัวควันยังระคายเคืองตาน้อยกว่าด้วย ถือเป็นภูมิปัญญาของบรรพชนคนรุ่นก่อน

ด้วยเหตุที่ช่วยให้ผ่อนคลายและหลับสบายจึงมักนำไปใช้จุด เมื่อเจ้านายต้องเสด็จประทับต่างที่ เพื่อให้เกิดความคุ้นเคยเสมือนประทับอยู่ที่พระตำหนัก ทำให้คลายความกังวล ไม่แปลกที่แปลกทาง นอนหลับสบาย (เหมือนทารกที่ติดผ้าอ้อม หรือตุ๊กตา เมื่อได้สัมผัสหรือได้กลิ่นจะอุ่นใจ คลายกังวล และนอนหลับสบาย)

อีกเรื่องหนึ่งเล่าว่า นางที่ต้องถวายตัวแก่เจ้านายสมัยก่อนนั้นจะต้องร่ำตัว ด้วยเทียนร่ำ หรือ กำยาน เพื่อฆ่าเชื้อ (ซึ่งอาจติดต่อทางผิวหนัง) โดยให้นางนั้นเปลื้องผ้า แล้วไปอยู่ในตู้ไม้หรือห้องแคบ ๆ แล้วร่ำก่อนที่จะประทินโฉมด้วยเครื่องหอมอื่น ๆ
**วัดศรีมงคลใต้** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมุกดาหาร อำเภอเมืองมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร

วัดศรีมงคลใต้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2285 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2331 เล่ากันว่าท้าวกินรีได้เป็นเจ้าเมืองโพนสิม (คันธะบุรีบริเวณพระธาตุอิงฮัง ประเทศลาวในปัจจุบัน) ได้อพยพผู้คนจากบ้านโพนสิมเพื่อมาตั้งเมืองใหม่ มีนายพรานได้พบต้นตาลต้นหนึ่งมี 7 ยอด และกองอิฐปรักหักพังอยู่บริเวณนั้น ซึ่งสันนิษฐานว่าคงเป็นเมืองสมัยโบราณมาก่อน นายพรานจึงนำไปเล่าให้เท้ากินรีฟัง และเห็นว่าบริเวณนั้นเหมาะสมในการตั้งบ้านเรือนจึงตั้งบ้านเรือน เมื่อมีการไพร่ถางป่าใกล้ต้นตาล 7 ยอด พบพระพุทธรูป 2 องค์ มีองค์หนึ่งเป็นองค์ใหญ่ อีกองค์เป็นพระพุทธรูปขนาดเล็กทำด้วยเหล็กอยู่ใต้ต้นโพธิ์ ท้าวกินรีจึงได้สร้างวิหารครอบพระพุทธรูปองค์ใหญ่ และตั้งชื่อวัดว่า **วัดศรีมงคล** ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดศรีมงคลใต้" เนื่องจากมีวัดศรีมงคลอีกแห่งในเขตตำบล คือ วัดศรีมงคลเหนือ

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหรือสิมโถงก่อผนังยกพื้นสูง ก่ออิฐถือปูนทรงเตี้ยแจ้ หลังคา 2 ชั้น ประกอบด้วย ช่อฟ้า (โหง่) หางหงส์ ใบระกา ใช้สีฉูดฉาดตกแต่งให้สวยงาม มีประตู หน้าต่าง มีชานมุขยื่นออกมาด้านหน้าโบสถ์ มีบันไดขึ้นด้านข้าง 2 ข้าง ภายสิมในประดิษฐาน *พระเจ้าองค์หลวง* ซึ่งเป็นพระพุทธรูปองค์ใหญ่และองค์เล็กนามว่า *พระหลุบเหล็ก*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีมงคลใต้". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดมุกดาหาร. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-02. สืบค้นเมื่อ 2021-12-02.
2. ↑  "วัดศรีมงคลใต้". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**เยื่อหุ้มสมองชั้นกลาง** หรือ **เยื่ออะแร็กนอยด์** (อังกฤษ: Arachnoid mater) เป็นหนึ่งในชั้นของเยื่อหุ้มสมองและไขสันหลัง อยู่ระหว่างชั้นเยื่อดูรา (dura mater) ที่อยู่ด้านบนและเยื่อเพีย (pia mater) ที่อยู่ด้านล่างลึกลงไป โดยมีช่องว่างระหว่างเยื่อเพียและเยื่ออะแร็กนอยด์เรียกว่า ช่องว่างใต้เยื่ออะแร็กนอยด์ (subarachnoid space)

เยื่ออะแร็กนอยด์มีลักษณะบาง คล้ายกับใยแมงมุม ยึดติดกับด้านในของเยื่อดูรา หุ้มรอบสมองและไขสันหลังแต่ไม่ได้แนบไปกับร่องหรือรอยพับของสมอง ข้างใต้เยื่อนี้ลงไปจะมีน้ำหล่อสมองไขสันหลัง (cerebrospinal fluid) อยู่ภายในช่องว่างใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลาง (subarachnoid space) ซึ่งเต็มไปด้วยเส้นใยละเอียดของเยื่ออะแร็กนอยด์ยื่นลงไปยึดกับเยื่อเพีย

ส่วนของเยื่ออะแร็กนอยด์ที่คลุมรอบสมองและไขสันหลังเรียกอย่างเฉพาะเจาะจงว่า *arachnoidea encephali* และ *arachnoidea spinalis* ตามลำดับ

ในบางครั้งเราอาจเรียกเยื่ออะแร็กนอยด์และเยื่อเพียรวมเป็นโครงสร้างเดียวกัน เรียกว่า "เลปโตเมนิงซ์" (leptomeninges; มาจากรากศัพท์ภาษากรีก *Lepto-* แปลว่า บาง) และเรียกชั้นเยื่อดูราว่า "แพคีเมนิงซ์" (pachymeninx)

ภาพอื่นๆ
--------

* เยื่อหุ้มสมองของระบบประสาทกลางเยื่อหุ้มสมองของระบบประสาทกลาง
* ภาพตัดผ่านหนังศีรษะภาพตัดผ่านหนังศีรษะ

อ้างอิง
-------

* Orlando Regional Healthcare, Education and Development. 2004. "Overview of Adult Traumatic Brain Injuries." เก็บถาวร 2008-02-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เข้าชมเมื่อ 16 มกราคม พ.ศ. 2551

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* SUNY Figs เก็บถาวร 2008-02-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Slide เก็บถาวร 2007-03-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
เยเลนา โอซีโปวา ขณะประท้วงเมื่อปี 2019
**เยเลนา โอซีโปวา** (รัสเซีย: Елена Осипова; Yelena Osipova; เกิดปี 1945) เป็นศิลปินและนักกิจกรรมทางสังคมจากเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก พ่อแม่ของเธอเป็นผู้รอดชีวิตจากการล้อมเลนินกราด

โอซีโปวาเป็นที่รู้จักจากการเข้าร่วมการประท้วงที่เธอมีป้ายประท้วงของตัวเองไปด้วยเสมอ ภาพวาดบนป้ยประท้วงและงานศิลปะของเธอมีรูปแบบทางศิลปะที่เป็นเอกลักษณ์ นุ่มนวล และไหล (gentle and fluid) แต่ยังแข็งแกร่ง (bold) และบางครั้งดูเหมือนการ์ตูน เธอมักวาดภาพแสดงความน่ากลัวดุจผี (ghostly horrors) จากความรุนแรงที่รัฐกาอ หนึ่งในงานจัดแสดงของเธอมีคำอธิบายไว้ว่า "ห้องใน้ดินแสดนสบายที่มีแต่ภาพที่ไม่เป็นที่น่าอภิรมย์" (cozy basement with uncomfortable images) หนึ่งในผลงานที่จัดแสดงของเธอเป็นโปสเตอร์แสดงภาพมารดาอุ้มทารกที่เสียชีวิต ภาพเขียนดังกล่าวเกี่ยวกับเด็กชายชาวทาจิกชื่อยูมาลารี นาซารอฟ (Umarali Nazarov) ผู้เสียชีวิตในเมืองเซนต์ปีเตอส์เบิร์กหลังถูกบังคับให้แยกออกมาจากมารดา นอกจากนี้ยังมีผลงานที่แสดงภาพเกี่ยวกับการบุกยึดโรงเรียนเบสลัน

ในวันที่ 2 มีนาคม 2022 โอซีโปวาเป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกจับกุมในเซนต์ปีเตอส์เบิร์กจากการประท้วงต่อต้ายการรุกรานบูเครนโดยรัสเซีย ฟุตเทจแสดงการจับกุมของเธอถูกส่งต่อไปทั่วในโลกออนไลน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Voltskaya, Tatyana (23 November 2015). "Yelena Osipova: "Russia Is a Bird, Not a Bear"". *The Russian Reader* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 3 March 2022.
2. ↑  Echo of Moscow: Художницу-пенсионера с антивоенными плакатами обругали в день Победы в Петербурге. 11 May 2017
3. ↑  Kotsyubinsky, Daniil (2021-02-11). "Ну, город жив!.. Петербург Елены Осиповой в Фонтанном Доме" [Well, the city is alive! Elena Osipova's Petersburg at the Fountain House]. *gorod-812.ru* (ภาษารัสเซีย). สืบค้นเมื่อ 2022-03-03.
4. ↑
5. ↑  "Russian pensioner 'who survived siege of Leningrad' arrested for protest against Ukraine war – video". *The Guardian*. 3 March 2022. สืบค้นเมื่อ 3 March 2022.
6. ↑  Ella Kipling (3 March 2022). "Yelena Osipova gains roaring support as Leningrad survivor arrested". *HITC*. สืบค้นเมื่อ 4 March 2022.
ระบบย่อยอาหารของสัตว์เคี้ยวเอื้อง – กระเพาะรูเมนมีขนาดใหญ่สุดและติดต่อกับส่วนของเรติคิวลัม
**รูเมน** หรือ **กระเพาะผ้าขี้ริ้ว** เป็นกระเพาะอาหารลำดับแรกของสัตว์เคี้ยวเอื้อง ทางเดินอาหารของสัตว์เคี้ยวเอื้อง มีลักษณะต่างจากสัตว์กินพืชอื่นๆ คือ ส่วนกระเพาะอาหารแบ่งออกเป็น 4 ส่วน บางครั้งจึงเรียกสัตว์จำพวกนี้ว่า *สัตว์สี่กระเพาะ* โดยเรียงตามลำดับดังนี้ รูเมน (rumen) เรติคิวลัม (reticulum) โอมาซัม (omasum) และ อะโบมาซัม (abomasum)

ลักษณะโครงสร้าง
---------------

รูเมน เป็นส่วนที่มีขนาดใหญ่ที่สุด มีความจุประมาณ 80% ของความจุกระเพาะทั้งหมด เป็นที่พักและหมักอาหารพวกที่มีเส้นใยสูง เช่น หญ้า ฟางข้าว เป็นต้น ตัวกระเพาะแบ่งออกเป็นหลายตอน ผิวด้านนอกของกระเพาะรูเมน ถูกแบ่งออกโดยร่องลึกเป็นส่วนที่เห็นได้ชัดเจน คือ ส่วนบน และส่วนล่าง 

นอกจากนี้มีร่องที่แบ่งผนังด้านนอกออกเป็นส่วนหน้า ส่วนกลาง และส่วนหลัง ส่วนต่าง ๆ เหล่านี้ทำหน้าที่บีบและขยายตัวทำให้เกิดการไหลเวียนของอาหารที่อยู่ในกระเพาะ ผนังด้านในของกระเพาะรูเมนจะประกอบด้วย papillae คือส่วนที่มีลักษณะคล้ายนิ้วยื่นออกมาจำนวนมาก อวัยวะส่วนนี้จะกระจายอยู่ทั่วไปในกระเพาะรูเมน ทำหน้าที่เพิ่มพื้นที่ผิวเพื่อการย่อยอาหาร การเคลื่อนบีบตัวของกระเพาะผนังด้านใน จะถูกแบ่งออกเป็นส่วนต่าง ๆ โดย pillars ซึ่งเป็นเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ

ตำแหน่ง
-------

รูเมน อยู่ติดกับผนังด้านซ้ายของช่องท้อง  และติดต่อกับส่วนของเรติคิวลัม

ระบบย่อยอาหารของสัตว์เคี้ยวเอื้อง – กระเพาะรูเมน อยู่ติดกับผนังด้านซ้ายของช่องท้องและติดต่อกับส่วนของเรติคิวลัม

หน้าที่
-------

รูเมน มีหน้าที่รับอาหารจากการผ่านขบวนการเคี้ยว ที่มีอาหารในรูปของแข็ง และปนกับน้ำลายปริมาณมาก ( ในน้ำลายจะเป็นแหล่งไนโตรเจน คือ ยูเรีย และมิวโคโปรตีน มีฟอสฟอรัสและโซเดียม ซึ่งจุลินทรีย์จะนำไปใช้ และน้ำลายทำหน้าที่รักษาระดับความเป็นกรดด่าง ( pH ) ในรูเมน และกระเพาะอื่นๆ ) อาหารจะถูกแยก ส่วนบนจะเป็นอาหารในรูปของแข็ง ส่วนล่างเป็นรูปของเหลวและอาหารแข็งที่ย่อยมีขนาดเล็กแล้ว โดยการหดตัวของผนังรูเมน อาหารชิ้นใหญ่จะถูกดันให้อยู่ด้านบนส่วนหน้า เมื่อสัตว์ต้องการเคี้ยวเอื้อง กระเพาะส่วนเรติคิวลัมและรูเมน จะหดตัวมีแรงดันอาหารขยอกออกมาที่ปาก อาหารก้อนที่ถูกนำมาเคี้ยวเอื้องเรียกว่า Bolus มีจุลินทรีย์ติดมาเป็นจำนวนมาก เมื่อเคี้ยวเอื้องแล้วจะกลืนกลับไปที่รูเมน ทำการคลุกเคล้าใหม่อาหารขนาดใหญ่ก็ขยอกออกมาเคี้ยวเอื้อง อาหารขนาดเล็กก็ส่งไปยังเรติคิวลัม ส่วนที่เป็นแก๊สก็เรอออกมา ส่วนที่เป็นสารละลายจะถูกดูดซึมผ่านผนังของรูเมน เข้าสู่กระแสเลือดโดยทันที

อ้างอิง
-------

1. 1 2  กระเพาะรูเมน
2. ↑  กระบวนการย่อยอาหารของสัตว์กระเพาะรวม
**จอห์น โจเซฟ ซัลลิแวน** (อังกฤษ: John Joseph Sullivan, เกิด 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2502) เป็นนักกฎหมาย และเจ้าพนักงานรัฐบาลกลางชาวอเมริกัน ผู้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศคนที่ 19 และรัฐมนตรีช่วยว่ากระทรวงพาณิชย์สหรัฐ คนที่ 14 ปัจจุบันเขาดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตสหรัฐประจำรัสเซีย คนที่ 10

ก่อนหน้านั้นทำหน้าที่รักษาการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศตั้งแต่วันที่ 13 มีนาคม 2018 (โดยพฤตินัย) และอย่างเป็นทางการในวันที่ 1 เมษายน 2018 – 26 เมษายน 2018 หลังประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ ไล่นายเร็กส์ ทิลเลอร์สัน ออก

ประวัติ
-------

จอห์น ซัลลิแวนเกิดและเติบโตที่บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมจากโรงเรียนมัธยมซาเวเรียนเมื่อ พ.ศ. 2520 ได้รับปริญญาศิลปศาสตร์ด้านประวัติศาสตร์และรัฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยบราวน์ในปี พ.ศ. 2524 และปริญญาเอกด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย พ.ศ. 2529 จากนั้นทำหน้าที่บรรณาธิการวิชาการ ในหนังสือ "*Columbia Law Review"* เขาเคยเป็นเสมียนประจำตัวจอห์น ไมเนอร์ วิซดอม อดีตผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์สหรัฐเขตที่ 5 และเดวิด เซาเทอร์ อดีตผู้พิพากษาศาลฎีกาสหรัฐมาก่อน 

เขาแต่งงานกับเกรซ โรดิเกรซ มีบุตรด้วยกัน 3 คนและอาศัยอยู่ที่รัฐแมรีแลนด์ ซัลลิแวนเป็นหลานชายของวิลเลียม เอช. ซัลลิแวน เอกอัครราชทูตสหรัฐประจำสาธารณรัฐอิสลามอิหร่านคนสุดท้าย

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 ถึง พ.ศ. 2551 ซัลลิแวนเป็นผู้สนับสนุนโครงการหาเสียงของชัค ฟอร์ด (ลงชิงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรรัฐแมรีแลนด์ เขตที่ 8) และแจ็ค ไรอัน (ลงชิงตำแหน่งวุฒิสมาชิกจากรัฐอิลลินอย)

การดำรงรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ
--------------------------------------------------

จอห์น ซัลลิแวนสาบานตนเข้ารับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยฯ ซึ่งจอห์น โรเบิร์ต ผู้พิพากษาศาลฎีกาสหรัฐประกอบพิธีให้ ประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ได้เสนอชื่อของเขาให้เข้าดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ด้านการจัดการทรัพยากร เมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2560

และได้รับการรับรองจากวุฒิสภาสหรัฐด้วยคะแนนเสียง 94-6 เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ที่ผ่านมา
กำแพงป้อมป้องปัจจามิตร ด้านฝั่งตรงข้ามอาคารสถานีตำรวจนครบาลสมเด็จเจ้าพระยาและสถานีตำรวจนครบาลปากคลองสาน
ทางเข้าป้อมป้องปัจจามิตรส่วนที่เหลืออยู่ในปัจจุบัน
**ป้อมป้องปัจจามิตร** เป็นป้อมสำคัญที่ใช้ป้องกันข้าศึกตามริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาด้านตะวันตกริมปากคลองสาน ตรงข้ามกับป้อมปิดปัจจนึกบริเวณปากคลองผดุงกรุงเกษม ปัจจุบันอยู่บริเวณบ้านพักข้าราชการกรมเจ้าท่า ใกล้กับสำนักงานเขตคลองสาน

ป้อมป้องปัจจามิตรสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ควบคู่กับการขุดคลองผดุงกรุงเกษมต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ใช้ป้อมดังกล่าวเป็นสถานที่ตั้งเสาธงสัญญาณแจ้งข่าวเรือสินค้าเข้าของบริษัทใด ออกพระนคร ที่บริเวณปากคลองสาน ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการย้ายเสาธงเหล็กจากป้อมเผด็จดัสกรภายในพระบรมมหาราชวัง มาตั้งที่ป้อมแห่งนี้ คือที่ตั้งในปัจจุบัน บริเวณสำนักงานเขตคลองสาน เมื่อกรมเจ้าท่าเลิกใช้เสาธงสัญญาณนี้แล้วได้แจ้งความจำนงต่อกรมศิลปากรว่าจะรื้อออก แต่กรมศิลปากรเห็นว่าควรอนุรักษ์ไว้เป็นหลักสำคัญทางประวัติศาสตร์

ในปี พ.ศ. 2492 ป้อมป้องปัจจามิตรมีสภาพทรุดโทรมมาก เทศบาลนครธนบุรีในสมัยนั้นจึงดำริจะรื้อป้อมทิ้งเพื่อปรับสถานที่ และจะนำเศษอิฐเศษปูนไปถมถนนต่าง ๆ กรมศิลปากรจึงประกาศขึ้นทะเบียนป้อมป้องปัจจามิตรเป็นโบราณสถานตั้งแต่ปี พ.ศ. 2492

อ้างอิง
-------

1. ↑  ตำนานเสาธงแรกบนผืนแผ่นดินสยาม
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-30. สืบค้นเมื่อ 2007-10-28.
3. ↑  ซุงโบราณฐานป้อมป้องปัจจามิตร[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ป้อมป้องปัจจามิตร
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 13°43′51″N 100°30′34″E﻿ / ﻿13.7309°N 100.5095°E﻿ / 13.7309; 100.5095
**วัดศรีบุญยืน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีดอนมูล อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย มีเนื้อที่ทั้งหมด 5 ไร่ 1 งาน 5 ตารางวา

วัดศรีบุญยืน เดิมชื่อ **วัดน้อย** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

โบราณสถานที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ โบราณวัตถุ มีพระพุทธรูปเก่าหลายองค์ มีพระสิงห์ศิลปะเชียงแสน อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถในปัจจุบัน เป็นอุโบสถที่สร้างขึ้นแทนหลังเก่าซึ่งชำรุดทรุดโทรมไปมากพน้อมกันนั้นยังได้สร้างศาลาการเปรียญ อันเป็นที่ทำการเรียนการสอบความรู้แผนกธรรม แก่ภิกษุ สามเณร ในสมัยนั้นซึ่งมีความสนใจในการศึกษาพระธรรมวินัยเป็นจำนวนมาก สำนักเรียนวัดศรีบุญยืนเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในเขตอำเภอเชียงแสนและอำเภอใกล้เคียง ซึ่งโดยการนำของครูบาเจ้าจันทร์ กาวิโล อีกจุดเด่นคือ วิหารหลังใหญ่

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* เจ้าอธิการจันทร์ กาวิโล
* พระคำอ้าย
* พระจรัญ รตตณวณโณ
* พระไพโรจน์ นาควโน
* พระสนิท โสภโณ
* พระอินตุ้ม ฐิตสทโท
* พระอินตา อติธมโม
* พระอินจันทร์ กิตติสาโร
* พระคงเดช ปุณณฉนโท
* พระอธิการสงกรานต์ ฐิตวีโร
* พระครูสันติสมณคุณ
* พระครูจิรอินโทภาส (ณัฐภูมินท์)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีบุญยืน". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดศรีบุญยืน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดศรีบุญยืน**
**วัดศรีบูรณาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกขาม อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 81 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 18 ไร่ 4 งาน 36 ตารางวา

วัดศรีบูรณาวาสสร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 โดยชาวไทยเชื้อสายมอญ เดิมชื่อว่า **วัดกระเจดมอญ** ต่อมาพระเทพราชมุนี เจ้าคณะจังหวัดสมุทรสาคร ได้เปลี่ยนชือวัดมาเป็น "วัดศรีบูรณาวาส" หรือชาวบ้านเรียก **วัดโคก** เมื่อ พ.ศ. 2542 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 24 เมตร ยาว 40 เมตร ด้านการศึกษา วัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2510 และโรงเรียนผู้ใหญ่วัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2545

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระประธานสร้างด้วยศิลาแลง ขนาดหน้าตักกว้าง 1 เมตร สูง 1.50 เมตร นามว่า *หลวงพ่อดินแดง* ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 เป็นอาคารไม้ ทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทยประยุกต์ กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และเจดีย์เก่าทรงรามัญ ปัจจุบันได้บูรณะรูปทรงใหม่คล้ายเจดีย์หงสาวดี นอกจากนี้มี หงส์ทองกาญจนาภิเษก 1 คู่ ประดิษฐานหน้าพระอุโบสถ เหนือหงส์มีฉัตร 9 ชั้น

วัดยังมีการจัดงานประเพณีแบบชาวมอญ เช่น งานตักบาตรเทโว ซึ่งจะจัดช้ากว่าประเพณีไทยหนึ่งวัน

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระโอ๊ด
* พระมหาจำนง
* พระสัมฤทธิ์
* พระสมนึก
* พระชา
* พระบรรจบ พ.ศ. 2519–2528
* พระศรีธีรพงศ์ (เจ้าคณะจังหวัดสมุทรสาคร) พ.ศ. 2540–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีบูรณาวาส". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  เรณู เหมือนจันทร์เชย. "เรื่องเล่าภาคสนาม กรณีงานตักบาตรเทโวโรหณะของชาวมอญ ณ วัดศรีบูรณาวาส" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2022-01-06. สืบค้นเมื่อ 2021-03-26.
**วัดศรีประชาวัฒนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปลา อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม พื้นที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 2 งาน 74 ตารางวา

วัดศรีประชาวัฒนาราม เดิมชื่อ **สำนักสงฆ์วัดดอนอรัญ** แต่เดิมพระอธิการเพ็ง วชิรญาณวโร ได้เดินทางมาปักกลดอยู่ในที่สาธารณประโยชน์ ในระยะนั้นเวลาทำบุญชาวบ้านต้องเดินทางไปวัดดอนยอกับวัดเกาะแรต ซึ่งทางคมนาคมไม่สะดวก นายผดดอนเจียงได้ทำการถวายที่ดินให้เพื่อสร้างวัดและได้ดำเนินเรื่องการขออนุญาตสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2514 เริ่มแรกได้ก่อสร้างกุฏิสงฆ์ 2 หลัง และศาลาการเปรียญ 1 หลัง จนตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2515 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2528 มีพระอธิการเพ่ง เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมาพระอธิการเพ่งได้เดินธุดงค์ไปเรื่อย หลังจากนั้นชาวบ้าน ได้ไปนิมนต์พระอาจารย์ลับ จิตตสํวโร วัดเกาะแรตมาดูแลวัดและหาทุนสร้างศาลาการเปรียญที่ยังไม่แล้ว เสร็จโดยลดจากสองชั้นให้เหลือชั้นเดียว และทำการยกช่อฟ้าศาลาการเปรียญฉลองเมื่อ พ.ศ. 2525 แต่ พระอาจารย์ลับ ไม่ได้รับเป็นเจ้าอาวาส พระอาจารย์ลับได้ยกตำแหน่งเจ้าอาวาสให้กับพระเลียบ ธีติโก ซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานของพระอาจารย์ลับ จิตตสวโร ให้เป็นเจ้าอาวาส

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถทรงไทยประยุกต์ชั้นเดียว โครงสร้างส่วนใหญ่สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องกาบกล้วย ก่อสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2530 อุโบสถขนาดกว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร ศาลาการเปรียญทรงไทยประยุกต์ชั้นเดียว กว้าง 14 เมตร ยาว 34 เมตร ศาลาฌาปนสถานทรงไทยประยุกต์ชั้นเดียวสร้างครอบตัวเมรุ และวิหารทรงไทยประยุกต์ชั้นเดียว โครงสร้างส่วนใหญ่เป็นไม้เนื้อแข็งใช้ทำเสาและโครงหลังคา หลังคามุง กระเบื้อง ก่อสร้างแล้วเสร็จ พ.ศ. 2562

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการเพ็ง วชิรญาณวโร วิทยฐานะ น.ธ.โท พ.ศ. 2514–2519
* พระครูวัฒนาประชานุกูล พ.ศ. 2519–2553
* พระครูปลัดชัยณรงค์ อทินโน พ.ศ. 2554–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีประชาวัฒนาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดศรีประชาวัฒนาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดศรีประชาวัฒนาราม". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
**ป้อมเพชร** เป็นป้อมที่ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะเมืองอยุธยา ในตำบลหอรัตนไชย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อยู่บริเวณบางกะจะ จุดบรรจบของแม่น้ำ 3 สายคือ แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำป่าสัก และแม่น้ำลพบุรี (ปัจจุบัน คือ แม่น้ำเจ้าพระยา) ป้อมเพชร เป็นป้อมสำคัญที่สุดในบรรดา 29 ป้อม ที่ในปัจจุบันหลงเหลืออยู่ 2 ป้อม ทำหน้าที่ป้องกันข้าศึก ที่มาทางน้ำตรงมุมพระนคร สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระมหาธรรมราชา พ.ศ. 2123

กรุงศรีอยุธยา สถาปนาเป็นราชธานีเมื่อ พ.ศ. 1893 กำแพงเมืองและป้อมเมื่อเริ่มสร้างนั้นทำจากไม้ ต่อมาในรัชสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิได้ขยายขอบเขตราชธานีไปถึงตลิ่งแม่น้ำ จึงได้มีการสร้างกำแพงด้วยอิฐและศิลาแลงขึ้น โดยใช้อิฐก่ออยู่บนคานไม้ ที่ทำหน้าที่เป็นฐานรองรับอยู่ด้านล่าง ป้อมเพชรก่อด้วยอิฐและศิลาแลง หนา 14 เมตร มีเชิงเทินใบเสมารวม 6.50 เมตร มีช่องปืนใหญ่ 8 ช่อง ที่ก่อเป็นรูปโค้งมนครึ่งวงกลม ลักษณะรูปทรงป้อม เป็นแบบ 6 เหลี่ยม ยื่นออกไปจากแนวกำแพงเมือง

คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม บรรยายถึงป้อมเพชรไว้ว่า "ป้อมปืนใหญ่ก่อด้วยศิลาแลงมั่งคงแข็งแรง สูง 3 วา 2 ศอก ป้อมนี้สูงกว่ากำแพงกรุง 2 ศอก มีชานชาลารอบป้อมกว้าง 3 วา มีกำแพงแก้วล้อมรอบชานป้อม มีประตูช่องกุฎข้างซ้ายป้อมประตู 1 ข้างขวาป้อมประตู 1 ประตูทั้งสองนั้นเดินออกตามชานป้อมใหญ่ได้รอบป้อม มีปืนแซกตามช่อง 8 กระบอก ชั้นล่างปืนใหญ่รางเกวียนบันจุทุกช่อง 16 กระบอก ป้อมใหญ่นี้มีชื่อ ป้อมเพชร ตั้งอยู่ตรงแม่น้ำตะลาดบางกระจะ" ป้อมเพชรมีรูปร่างเหมือนหัวสำเภา คนแต่ก่อนเรียกย่านหัวสาระภา บริเวณนี้ยังเป็นย่านการค้าของชาวจีนตั้งแต่ป้อมเพชร มีตลาดใหญ่ (ย่านในไก่) ต่อเนื่องตลาดน้อย จนถึงวัดสุวรรณดาราราม (วัดทอง) ยังเป็นที่ตั้งหลักแหล่งเดิมของรัชกาลที่ 1 มีบรรพชนชื่อทอง

หลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง ป้อมเพชรยังคงเป็นด่านปราการสำคัญของเมือง พอถึงสมัยรัชกาลที่ 1 สร้างราชธานีแห่งใหม่ที่กรุงรัตนโกสินทร์ โปรดให้รื้อป้อม กำแพง นำอิฐเหล่านั้นมาสร้างเมืองใหม่ แต่ยังคงเหลือป้อมเพชรไว้ เพราะป้อมเพชรสร้างด้วยศิลาแลง จึงรื้อถอนลำบาก พระยาโบราณราชธานินทร์อธิบายไว้ว่า "จึงยังคงเหลืออยู่แต่ป้อมเพชร์กับป้อมประตูข้าวเปลือกข้างวัดท่าทราย แลเศษกำแพงที่หน้าวัดญาณเสนแห่งหนึ่ง เศษกำแพงมีประตูช่องกุฏิ์ที่ข้างวัดจีนตรงวัดพนัญเชิงข้ามแห่งหนึ่งเท่านั้น ตามสันเชิงเทินรากกำแพงที่รื้ออิฐไปราษฎรที่ตั้งบ้านเรือนอยู่ริมน้ำก็ถือเอาเป็นที่หลังบ้านของตนทั่วกัน"

ในสมัยรัชกาลที่ 6 ทรงโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามสกุล ณ ป้อมเพชร์ ให้แก่ พระสมุทบุรานุรักษ์ (ขำ) ขณะประทับแรมที่อ่างศิลา พ.ศ. 2456 ด้วยบรรพบุรุษของพระสมุทบุรานุรักษ์ มีถิ่นฐานอยู่บริเวณป้อมเพชร

อ้างอิง
-------

1. ↑  เมื่อบุพเพอาละวาด ประวัติศาสตร์จึงมีชีวิต
2. ↑  ออกแบบสุดอลัง! ป้อมเพชร บุพเพสันนิวาส บ้านเดิม ร.1 ต้นกำเนิดสกุลดัง
3. ↑  สุจิตต์ วงษ์เทศ : ท่าเรือนานาชาติ ย่านการค้า ยุคอยุธยา
4. ↑  ป้อมเพชร ปราการปกป้องชาวอยุธยาที่ยังเหลืออยู่
5. ↑  "ป้อมเพชร"ปราการป้องศึกเข้า"พระนคร"สมัยกรุงศรีอยุธยา ต้นกำเนิด "สกุล"ดัง[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ป้อมเพชร**
**แอร์คาร์ด** (อังกฤษ: AirCard) คือ อุปกรณ์โมเด็มอย่างหนึ่งที่ใช้เพื่อเชื่อมต่อเครื่องคอมพิวเตอร์ (Desktop หรือ Laptop) ของเราเข้าสู่โลกอินเทอร์เน็ตแบบไร้สายความเร็วสูงโดยผ่านโครงข่ายสัญญาณโทรศัพท์มือถือ ซึ่งในขณะที่เราเชื่อมต่อเข้าสู่โลกอินเทอร์เน็ตไปแล้วยังสามารถใช้โทรศัพท์โทร.เข้า-ออกได้ในเวลาเดียวกัน เพราะระบบมีการใช้ช่องสัญญาณคนละช่องสัญญาณกัน แต่ใช้ Cellsite เดียวกัน หรือทำหน้าที่เป็นแฟ็กซ์ไร้สายได้ด้วย ดังนั้นไม่ว่าเราจะนั่งรถ ลงเรือ หรืออยู่ที่ไหนขอมีเพียงสัญญาณโทรศัพท์มือถือก็ใช้งานได้ทั้งนั้น เหมาะสำหรับใช้งานร่วมกับคอมพิวเตอร์ทั้ง PC Notebook Laptop เพื่อเข้าสู่โลกอินเทอร์เน็ตแบบไร้สายความเร็วสูง โดยผ่านโครงข่ายสัญญาโทรศัพทืมือถือที่ใช้เทคโนโลยีที่เรียกว่า GPRSและEDGE ในปัจจุบัน

ความแตกต่างระหว่าง AirCard กับ ระบบ Wi-Fi
-----------------------------------------

**Wi-Fi** คือคุณสมบัติอันหนึ่งที่ทำให้เราเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตใดๆ ก็ได้แบบไร้สาย (Wireless LAN) ในระยะห่างไม่เกิน 100 เมตรจากตัวแม่ข่ายของ Wi-Fi นั้นๆ หากไม่มีตัวแม่ข่ายการสื่อสารข้อมูลก็จะทำไม่ได้ 

**AirCard** คือ โมเด็มอย่างหนึ่งที่ใช้เพื่อเชื่อมต่อเครื่องคอมพิวเตอร์เข้าสู่โลกอินเทอร์เน็ตแบบไร้สาย โดยใช้สัญญาณโทรศัพท์มือถือ ซึ่งมีการเชื่อมสัญญาณเข้ากับ Cellsite ของเสาสัญญาณโทรศัพท์มือถือ ทำให้เล่นเน็ตที่ไหนก็ได้ที่มีสัญญาณโทรศัพท์มือถือ

คุณสมบัติที่ควรมีใน AirCard
---------------------------

* สามารถรองรับระบบปฏิบัติการได้หลากหลายระบบ เช่น Windows 8,Windows 7,Windows Vista, Windows XP, Windows ME, Windows 2000 หรือ Mac OS X ใช้งานโดยเสียบเข้ากับ Port ยูเอสบี ได้ หรือไม่ก็ใช้ช่อง Slot PCMCIA ของ Laptop
* สามารถอัพเกรดเฟิร์มแวร์ได้ โดยใช้งานได้ทั้งกับเครือข่าย UMTS/ EDGE/ GSM
* สามารถรองรับซิมของระบบโทรศัพท์มือถือบ้านเราได้ทุกค่าย รองรับระบบ 3G และ EDGE Class 12/ GPRS Class 12
* รองรับการใช้งาน Voice หรือส่ง SMS
* รองรับการใช้งานด้านโทรศัพท์และการใช้งานแฟ็กซ์
* ควรเลือก AirCard ที่กินไฟน้อย เพราะเหมาะสำหรับการใช้งานกับเครื่องโน้ตบุ๊ค หากเราใช้ Aircard ที่กินไฟมากๆ พลังงานในแบตเตอรี่ของเครื่องก็จะหมดเร็วไปด้วย

Class ของ AirCard คืออะไร
-------------------------

**Class** ของ Aircard ถ้าเปรียบเทียบกับคอมพิวเตอร์ก็คือ ความเร็ว CPU ที่สูงกว่า ซึ่งเราจะต้องดูว่า Aircard นั้นเขาให้ Class ที่เท่าไร ในปัจจุบันนี้เป็น Class 12

วิธีการใช้และติดตั้ง
--------------------

ก็เพียงแค่นำซิมโทรศัพท์มือถือที่ได้เปิดบริการ GPRS แล้วมาเสียบเข้าไปในตัวแอร์การ์ดจากนั้นก็ทำการลงโปรแกรม Driver ของแอร์การ์ด ซึ่งปัจจุบันแอร์การ์ดรุ่นใหม่ๆจะมีไดท์เวอร์ที่ทำงานให้อย่างอัตโนมัติขึ้นมาเอง โดยไม่ต้องมีแผ่น Driver เหมือนดังแต่ก่อน เมื่อต้องการใช้งานหรือเข้าสู่ระบบอินเตอร์ก็แค่นำแอร์การ์ดเสียบเข้าไปในช่อง pcmcia หรือช่อง USB interface ของ Notebook จากนั้นก็คลิกโปรแกรม Connect เพื่อให้แอร์การ์ดทำการเชื่อมต่อให้เราสามารถใช้ Internet ได้ทันทีอย่างสะดวกสบาย

อ้างอิง
-------

* หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ ฉบับวันพฤหัสบดีที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2550
* เก็บถาวร 2016-02-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
อิสเตอร์ลิงจาก ภาพยนตร์เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์
กองทัพอิสเตอร์ลิงจาก ภาพยนตร์เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์
**รูห์น** (Rhûn) คือชื่อดินแดนมนุษย์แห่งหนึ่งบนทวีปมิดเดิลเอิร์ธ ในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน คำว่า Rhûn ในภาษาซินดารินแปลว่า ตะวันออก 

**รูห์น (Rhûn)** เป็นดินแดนที่ห่างไกลออกไป ทางตะวันออกของมิดเดิลเอิร์ธ มีเพียงทางตะวันตกของดินแดนรูห์นเท่านั้น ที่ปรากฏในแผนที่ เป็นดินแดนของมนุษย์ที่เรียกตนเองว่า อีสเตอร์ลิง (Easterlings) ชาวอิสเตอร์ลิงอยู่ภายใต้อาณัติของมอร์กอธจนกระทั่งถึงเซารอนมาโดยตลอด และพวกเขาก็เป็นศัตรูของมนุษย์ทางตะวันตกมาทุกยุคทุกสมัย สภาพและความเป็นไปในดินแดนรูห์นมีข้อมูลน้อยมาก ทางตะวันตกติดกับมอร์ดอร์ และดินแดนตะวันตก (Wilderland) ซึ่งหมายถึงดินแดนทางตะวันออกของเทือกเขามิสตี้นั่นเอง และมี **ทะเลสาบรูห์น** (Sea of Rhun) เป็นพรมแดนกั้นอยู่ ทิศใต้ติดกับดินแดนคานด์ (Khand) และไกลออกไปคือ ดินแดนฮารัด (Harad) 

ในยุคที่สอง เมื่อครั้งเซารอนมอบแหวนทั้งเก้าให้แด่พวกมนุษย์นั้น เขาได้มอบให้กับกษัตริย์แห่งอีสเตอร์ลิง ซึ่งรู้จักกันในนาม คามูล (Khamul the Easterling) และคามูลผู้นี้ ในภายหลังได้กลายเป็นภูติแหวนหนึ่งในเก้า เป็นคนที่สองต่อจาก วิชคิง แห่งอังก์มาร์ และในช่วงที่เซารอนพ่ายแพ้ใน สงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย วิญญาณของเขาก็มุ่งสู่ดินแดนรูห์น เพื่อฟื้นอำนาจก่อนจะย้ายไป โดลกุลดัวร์ 

พวกอิสเตอร์ลิงนั้นเข้าร่วมสงครามกับฝ่ายเซารอนมาโดยตลอด ถึงแม้ว่าจะเข้าสู่ยุคที่สี่ก็ตาม ชาวอิสเตอร์ลิงบางส่วน ก็ยังคงเป็นปรปักษ์กับมนุษย์ตะวันตกอยู่

อ้างอิง
-------

* เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, *ลอร์ดออฟเดอะริงส์*, ลอนดอน: ฮาร์เปอร์คอลลินส์.
* เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, *Unfinished Tales*, ลอนดอน: ฮาร์เปอร์คอลลินส์.

| * ด
* ค
* ก
ดินแดนในยุคที่สาม ตามตำนานของโทลคีน |
| --- |
| มนุษย์ | กอนดอร์ • ดันแลนด์ • เดล • โดลอัมร็อธ • บรี • โรฮัน • อาร์นอร์ • อุมบาร์ • ฮารัด |
| เอล์ฟ | เมิร์ควู้ด • ริเวนเดลล์ • ลอธลอริเอน • ลินดอน • มิธลอนด์ • ฮาร์ลินดอร์น • ฟอร์ลินดอร์น |
| คนแคระ | คาซัดดูม • เอเรบอร์ |
| ฮอบบิท | ไชร์ • ทุ่งแกลดเดน • บรี |
| เอนท์ | ป่าฟังกอร์น |
| ฝ่ายอธรรม | โดลกุลดัวร์ • บารัดดูร์ • มอร์ดอร์ • อังก์มาร์ • ไอเซนการ์ด |
| ดินแดนอื่นๆ | เอเรียดอร์ • โรห์วาเนียน |
**ยุทธการโอลด์เชิร์ช**  (อังกฤษ: Battle of Old Church) หรือ**ยุทธการมาตาเดควินครีก** (Battle of Matadequin Creek) คือการรบในยุทธนาการโอเวอร์แลนด์ของนายพลฝ่ายสหรัฐพลเอกยูลิซิส แกรนท์ ที่รบกับกองทัพแห่งเวอร์จิเนียตอนเหนือของนายพลฝ่ายสหพันธ์ พลเอกโรเบิร์ต ลี

ในขณะนั้นกองทัพฝ่ายสหรัฐกำลังรุกคืบเข้าไปในแนวรบโตโตโปโตมอยครีก, ในขณะเดียวกันกองทหารม้าของนายพลฝ่ายสหรัฐ พลตรีฟิลลิป เชอริแดนเริ่มที่จะสำรวจไปทางทิศตะวันออกและทิศใต้ ต่อมากองพันทหารม้าเพนซิลวาเนียหน่วยที่ 17, ภายใต้การควบคุมของนายพลฝ่ายสหพันธรัฐ พันเอกโทมัส ซี. เดวิน เคลื่อนกำลังจากตัวเมืองโอลด์ เชิร์ชเพื่อสำรวจตำแหน่งทางยุทธศาสตร์ตามแนวรบบึงมาตาเดควิน ซึ่งให้ความสามารถในการป้องกันการโจมตีได้ดีกว่า เนื่องจากเขาเห็นความสำคัญทางยุทธศาสตร์ของถนนที่ตัดผ่านเมืองโอลด์ โคลด์ ฮาร์เบอร์ ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองริชมอนด์เพียงหกไมล์ (9.6 กิโลเมตร) , ในขณะเดียวกัน นายพลฝ่ายสหพันธ์ พลเอกลีส่งสาส์นไปยังกองพลน้อยซึ่งประกอบไปด้วยทหารจำนวน 2,000 นายของพลจัตวาแมทธิว ซี. บัทเลอร์ที่อยู่ทางเหนือของเมืองโคลด์ ฮาร์เบอร์โดยในสาส์นได้แจ้งกำหนดการโจมตีถนนตัดตัวเมือง

และในวันที่ 30 พฤษภาคม, กองพลน้อยของบัทเลอร์ก็เคลื่อนทัพมาจนถึงถนนตัดผ่านเมือง และทำการดันกองพันทหารม้าเพนซิลวาเนียให้ถอยหนี แม้ว่าจะมีกองพันทหารม้าฝ่ายสหรัฐอีกสองกองพันถูกส่งเข้ามาเพื่อยึดจุดถนนตัดผ่านเมืองคืน, จนกระทั่งกองพลน้อยขนาดใหญ่ของฝ่ายสหพันธ์มาถึงตำแหน่งการรบ, ฝ่ายสหพันธ์จึงสามารถตีทหารฝ่ายสหรัฐให้ถอยทัพได้ ซึ่งหลังจากนั้นนายพลเดวินของฝ่ายสหพันธ์จึงสั่งให้กองพลน้อยของเขาทั้งหมด รวมทั้งกองพลสำรองที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของพลจัตวาเวสลีย์ เมอร์ริตต์และอีกสองกองพลเพิ่มเติมที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของพลจัตวาจอร์จ อาร์มสตรอง คัสเตอร์ด้วย ซึ่งทำให้ผู้บังคับบัญชากองพลใหญ่ พลจัตวาอัลเฟร็ด ทอร์เบิร์ต ของฝ่ายสหรัฐสั่งให้ทั้งกองพลของเขาทำเช่นเดียวกันกับฝ่ายตรงข้าม ทำให้การรบครั้งนี้ปราศจากกลยุทธ์ใดๆ นอกจากการประจัญหน้าเข้าหากัน, แต่ฝ่ายสหรัฐมีความได้เปรียบจากการที่มีปืนยาวแบบบรรจุได้หลายนัดอยู่ ในขณะที่ฝ่ายสหพันธ์ไม่มี อีกทั้งยังมีจำนวนมากกว่า จึงทำให้กองพันทหารม้าของฝ่ายสหพันธ์แตกพ่ายและถอยทัพไปยังเมืองโคลด์ ฮาร์เบอร์ โดยที่ยังมีทหารฝ่ายสหรัฐไล่ตามมาถึงเมือง โดยค้างแรมอยู่ห่างจากเมืองอยู่ 1.5 ไมล์ (2.4 กิโลเมตร)

การรบครั้งนี้ทำให้นายพลเชอริแดนสามารถยึดถนนสายสำคัญได้ในวันถัดมา, และทำให้เกิดการรบนองเลือดขึ้น ซึ่งก็คือยุทธการโคลด์ฮาร์เบอร์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* cr.nps.gov: Battle of Old Church เก็บถาวร 2005-04-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดเขานกกระจิบ** ตั้งอยู่เลขที่ 1 บ้านเขานกกระจิบ ถนน ร.พ.ช. หมู่ที่ 8 ตำบลทับใต้ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา

ประวัติ
-------

**วัดเขานกกระจิบ** ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2531 ชื่อวัดตั้งตามชื่อหมู่บ้าน โดยผู้ขออนุญาตสร้างวัด คือ นายซิว เทียนอิ่ม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2541 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 4 เมตร ยาว 20 เมตร

อาคาร/เสนาสนะ
-------------

อุโบสถ สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กเมื่อ พ.ศ. 2537 กว้าง 4 เมตร ยาว 20 เมตร ศาลาการเปรียญ สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก เมื่อ พ.ศ. 2530 กว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร
หอสวดมนต์ สร้างด้วยไม้เมื่อ พ.ศ. 2530 กว้าง 7.5 เมตร ยาว 16 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยไม้เมื่อ พ.ศ. 2530 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

รายนามลำดับเจ้าอาวาส
--------------------

* พระเจียน จิรธมฺโม ตั้งแต่ พ.ศ. 2531 - 2541
* พระเสถียร อตฺถปญฺโญ ตั้งแต่ พ.ศ. 2542-ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขานกกระจิบ ตำบลทับใต้ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ | พระสังฆาธิการ". *www.sangkhatikan.com* (ภาษาอังกฤษ).
2. ↑  "วัดเขานกกระจิบ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดเขาปูน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพรหมโลก อำเภอพรหมคีรี จังหวัดนครศรีธรรมราช

วัดเขาปูนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2320 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2508 ผู้สร้างวัดคือ พระแก้ว บนยอดเขามี *เจดีย์พระธาตุชัยมณีศรีฆะโลก* (เขาปูน) ภายในมีภาพเขียนเล่าประวัติการสร้างวัด ภายในเจดีย์ยังมีรูปปั้นพระแก้วประดิษฐาน

ด้านบนมีสำนักปฏิบัติธรรมและพระบรมราชานุสาวรีย์ของสมเด็จพระเจ้าตากสินและหอระฆัง และรูปของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)

โบราณวัตถุที่พบบนยอดเขาปูน ได้แก่ เศษภาชนะดินเผาเนื้อหยาบตกแต่งผิวด้วยลายกดประทับลายเชือกทาบเป็นชิ้นส่วนขาของภาชนะที่มีลักษณะคล้ายเป็นหม้อสามขา เศษภาชนะดินเผาเคลือบเขียนลายสีน้ำเงินบนพื้นขาวและเขียนสีหลายสีบนพื้นขาวเป็นลักษณะของชาม (เครื่องถ้วยอันนัม) โบราณวัตถุที่ทำด้วยหินมีลักษณะคล้ายเป็นหินลับ 6 เหลี่ยมทำจากหินทราย โบราณวัตถุที่พบในถ้ำถ้วย ได้แก่ เศษภาชนะดินเผาเคลือบเขียนลายสีน้ำเงินบนพื้นขาวมีลักษณะเป็นจานเชิงและชาม สันนิษฐานว่าเป็นภาชนะเคลือบของอันนัม (เครื่องถ้วยเวียดนาม) และเครื่องถ้วยจีนสมัยราชวงศ์ชิง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเขาปูน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดเขาปูน".
3. ↑  "วัดเขาปูน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**รูเบน เด ลา กรุซ** (Ruben De La Cruz) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 53 ครั้ง ชนะ 27 (น็อค 8) เสมอ 2 แพ้ 24

ประวัติ
-------

เด ลา กรุซขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 19 มีนาคม พ.ศ. 2526 ชนะคะแนน เออร์นี ซูมาเลส ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวตเมื่อ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2527 ชนะคะแนน เดียโก เดอวีญา และป้องกันแชมป์ไว้ได้ถึง 3 ครั้ง ในระหว่างนั้น เขาเดินทางมาชกในไทย แพ้คะแนน ก้องธรณี พยัคฆ์อรุณ เมื่อ พ.ศ. 2528 และมาชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์ฟลายเวตที่ว่างเมื่อ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2528 แพ้คะแนน เพชรงาม ชูวัฒนะ เด ลา กรุซเสียแชมป์ฟิลิปปินส์เมื่อ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2529 แพ้คะแนน คอนสแตนติโน ดังกลา หลังจากนั้น เด ลา กรุซยังคงขึ้นชกต่อมาจนถึง พ.ศ. 2537 โดยไม่ได้ชิงแชมป์ใดๆอีก เขาชกแพ้น็อค แต อิล ชาง ยก 7 ที่เกาหลีใต้เมื่อ พ.ศ. 2529 แพ้น็อค หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา ยก 9 เมื่อ พ.ศ. 2530 เขาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2537 แพ้น็อค ริกกี้ ปีเตอร์ ดีโอนีโอ ยก 6 จากนั้นก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวต (2527 - 2529)
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวตเมื่อ 3 ตุลาคม 2528 แพ้คะแนน เพชรงาม ชูวัฒนะ ที่ กทม.

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2014-08-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)