recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**แมรี อิซาเบล แคเทอรีน เบอร์นาเดตต์ โอ'ไบรน์, โอบีอี** (อังกฤษ: Mary Isabel Catherine Bernadette O'Brien OBE) (16 เมษายน ค.ศ. 1939 - 2 มีนาคม ค.ศ. 1999) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ **ดัสตี สปริงฟิลด์** (อังกฤษ: Dusty Springfield) เป็นนักร้องเพลงป็อป ดารา ในบรรดาศิลปินนักร้องเพลงป็อปจากสหราชอาณาจักร เธอเป็นบุคคลหนึ่งที่สร้างความประทับใจให้กับตลาดอเมริกันมากที่สุด กับน้ำเสียงอันโดดเด่นที่ให้ความรู้สึก เธอเป็นที่รู้จักมากที่สุดในฐานะศิลปินนักร้องเพลงโซลผิวขาว

เธอเกิดในครอบครัวโรมันแคทอลิกชาวไอริชที่รักในดนตรี แมรี โอ'ไบรน์เรียนด้านการร้องที่บ้าน สปริงฟิลด์เริ่มอาชีพเป็นนักร้องเดี่ยวในปี ค.ศ. 1963 กับเพลงป็อปมีจังหวะที่โด่งดังอย่าง "I Only Want To Be With You" เพลงดังต่อมาของเธออย่างเช่น "I Just Don't Know What to Do with Myself", "Wishin' and Hopin'", และ "You Don't Have to Say You Love Me" ผลงานเพลงของเธอ "The Look of Love" ที่เขียนโดย เบิร์ต แบแคแรกและฮอล เดวิด ใช้ประกอบภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ เรื่อง *Casino Royale* (1967) และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลในสาขาเพลงแห่งปี ในปี ค.ศ. 1967

จากการเปลี่ยนแปลงของวงการเพลงป็อปในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 ทำให้ศิลปินนักร้องเพลงป็อปหลายคนหลุดกระแสไป และเพื่อให้ได้มีชื่อในฐานะศิลปินโซล สปริงฟิลด์เดินทางไปเมืองเมมฟิส รัฐเทนเนสซี ทำผลงานเพลงป็อปและโซลกับทีมงานผลิตของค่ายแอตแลนติกเรเคิดส์ อัลบั้มของเธอ *Dusty in Memphis* ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ในสาขาแสดงเพลงป็อปหญิงยอดเยี่ยมในปี 1970 และเธอได้รับรางวัลแกรมมี่ฮอลออฟเฟมในปี 2001 ผู้อ่านในระดับนานาชาติและการสำนวจจากผู้ชมได้ยกอัลบั้มนี้อยู่ใน 1 ใน 100 อัลบั้มที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล อัลบั้มมีเพลงที่โดดเด่นอย่าง "Son of a Preacher Man" ติดชาร์ตท็อป 10 ในปี 1969 หลังจากอัลบั้มนี้แล้ว ความประสบความสำเร็จของเธอก็ลดลงไป จนในปี ค.ศ. 1987 เธอได้ร่วมร้องกับวงเพตช็อปบอยส์ ทำให้เธอกลับมีเพลงฮิตติดท็อป 20 ในสหราชอาณาจักรและชาร์ตอเมริกันถึง 3 ซิงเกิ้ลส์ อย่าง "What Have I Done to Deserve This?", "Nothing Has Been Proved" และ "In Private" ในปี 1995 เธอได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเต้านม

สปริงฟิลด์ได้รับการลงคะแนนเป็นอันดับ 1 ของศิลปินหญิงสหราชอาณาจักร ในแบบสำรวจของนิตยสารเอ็นเอ็มอี ในปี 1964, 1965 และ 1968 หลังจากนั้นก็เปิดที่สนใจอีกครั้งในปี 1994 หลังจากที่เพลง "Son of a Preacher Man" บรรจุในเพลงประกอบภาพยนตร์ *Pulp Fiction* เธอมีชื่ออยู่ในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟมและยูเคมิวสิกฮอลออฟเฟม สปริงฟิลด์ยังมีชื่ออยู่ใน 1 ในศิลปินร็อกหญิงที่ดีที่สุดตลอดกาลใน 25 อันดับ จากผู้อ่านระดับนานาชาติและแบบสำรวจศิลปินของนิตยสาร *โมโจ* *คิว* และวีเอชวัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  *The Harmony Illustrated Encyclopedia of Rock, Sixth Edition*. Harmony Books. 1988. p. 162.
2. ↑  "1967 Academy Awards". Infoplease.
3. ↑  "Dusty in Memphis by Dusty Springfield". BestEverAlbums.com.
4. 1 2  "Dusty Springfield". Rock and Roll Hall of Fame.
5. ↑  "The History of The NME Awards.1968. nme.com site".
6. ↑  "Inductee list". Rock and Roll Hall of Fame. สืบค้นเมื่อ 2007-12-31.
7. ↑  UK Music Hall of Fame Endemol UK
8. ↑  Mojo  Rocklist.net
9. ↑  "The lists of the Q magazine".
10. ↑  "100 Women of Rock & Roll. vh1.com site". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-01-06. สืบค้นเมื่อ 2021-10-19.
**ฮารัด** (Harad) คือชื่อดินแดนมนุษย์แห่งหนึ่งบนทวีปมิดเดิลเอิร์ธ ในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ฮารัดเป็นดินแดนกว้างใหญ่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของมอร์ดอร์และกอนดอร์ใต้ มีลักษณะอากาศที่อบอุ่นและร้อนกว่าดินแดนทางเหนือ ดินแดนนี้ไม่ได้รวมเป็นอาณาจักรเดียวกันทั้งผืน แต่มีกษัตริย์ปกครองเป็นของตนเองไม่ขึ้นแก่กัน ชื่อ **ฮารัด** เป็นคำภาษาซินดาริน แปลว่า ใต้

ชาวฮารัดมักถูกเรียกว่าชาว **ฮาราดริม (Haradrim)** หมายถึงมนุษย์แห่งดินแดนใต้ พวกนี้เป็นคนป่า มีผิวสีเข้ม ผมและตาดำ ใช้ภาษาที่เป็นของตนเอง และจัดว่าเป็นศัตรูกับชาวกอนดอร์ มาตั้งแต่อดีต ในขณะเดียวกัน พวกฮาราดริมก็เป็นมิตรกับเซารอน

นอกจากนี้ชาวฮาราดริม ยังมีพาหนะเป็นสัตว์ร้ายของกองทัพฮารัดอีกด้วย ซึ่งก็คือ มูมาคิล (Mumakil) หรือที่พวกฮอบบิทเรียกว่า โอลิฟอนต์ (Oliphaunt) มีลักษณะคล้ายช้าง แต่สูงเท่ากับตึกแปดชั้น มีงายาวสี่งา บนหลังของมูมาคิลสามารถบรรทุกพลรบได้ถึง 50 นาย ในช่วงสงครามแหวน พวกฮาราดริมได้เข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับเซารอน

อ้างอิง
-------

* เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, *ลอร์ดออฟเดอะริงส์*, ลอนดอน:สำนักพิมพ์ฮาร์เปอร์คอลลินส์
* เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, *ซิลมาริลลิออน*, ลอนดอน:สำนักพิมพ์ฮาร์เปอร์คอลลินส์

| * ด
* ค
* ก
ดินแดนในยุคที่สาม ตามตำนานของโทลคีน |
| --- |
| มนุษย์ | กอนดอร์ • ดันแลนด์ • เดล • โดลอัมร็อธ • บรี • โรฮัน • อาร์นอร์ • อุมบาร์ • ฮารัด |
| เอล์ฟ | เมิร์ควู้ด • ริเวนเดลล์ • ลอธลอริเอน • ลินดอน • มิธลอนด์ • ฮาร์ลินดอร์น • ฟอร์ลินดอร์น |
| คนแคระ | คาซัดดูม • เอเรบอร์ |
| ฮอบบิท | ไชร์ • ทุ่งแกลดเดน • บรี |
| เอนท์ | ป่าฟังกอร์น |
| ฝ่ายอธรรม | โดลกุลดัวร์ • บารัดดูร์ • มอร์ดอร์ • อังก์มาร์ • ไอเซนการ์ด |
| ดินแดนอื่นๆ | เอเรียดอร์ • โรห์วาเนียน |
**วงศ์งูแมวเซา** หรือ **วงศ์งูหางกระดิ่ง** หรือ **วงศ์งูพิษเขี้ยวพับ** (ชื่อวิทยาศาสตร์: Viperidae, อังกฤษ: Viper, Rattlesnake) เป็นวงศ์ของงูวงศ์หนึ่ง ที่มีพิษร้ายแรงมากวงศ์หนึ่ง ที่ทำอันตรายต่อมนุษย์และสัตว์ต่าง ๆ ให้ตายได้ด้วยน้ำพิษ 

มีรูปร่างโดยรวม คือ มีลำตัวป้อมและมีหัวค่อนข้างเป็นรูปสามเหลี่ยมที่มีขนาดใหญ่กว่าส่วนคอมาก เกล็ดบนหัวมีขนาดเล็กยกเว้นสกุล *Causus* ที่เป็นแผ่นใหญ่ มีแอ่งรับรู้สึกคลื่นความร้อนอินฟราเรดอยู่ระหว่างช่องเปิดจมูกกับตาหรืออยู่ทางด้านล่างของเกล็ดที่ปกคลุมหัว กระดูกพรีแมคซิลลาไม่มีฟัน กระดูกแมคซิลลาหมุนได้ และมีเขี้ยวพิษขนาดใหญ่เพียงซี่เดียวที่เป็นท่อกลวง เขี้ยวเคลื่อนไหวได้จากการปรับปรุงให้รอยต่อระหว่างกระดูกแมคซิลลากับกระดูกพรีฟรอนทัลขยับได้ ฟันเขี้ยวจะยกตั้งขึ้นเมื่ออ้าปากและเอนราบไปกับพื้นล่างของปากเมื่อหุบปาก ช่องเปิดของตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัลหรือกระดูกฟรอนทัล-กระดูกพาไรทัล-กระดูกพาราสฟีนอยด์ ขากรรไกรล่างไม่มีกระดูกโคโรนอยด์ ไม่มีกระดูกเชิงกราน ไม่มีปอดข้างซ้ายหรือมีแต่เล็กมาก มีท่อนำไข่ทั้งสองข้างและเจริญเท่ากัน

เป็นวงศ์ที่มีขนาดใหญ่ มีจำนวนสมาชิกประมาณ 221 ชนิด ประมาณ 32 สกุล และแบ่งออกเป็นวงศ์ย่อยได้อีก 3 วงศ์  แพร่กระจายไปทุกมุมโลกเช่น ทวีปเอเชีย ทวีปอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง ยุโรป แอฟริกาและอเมริกาใต้ ยกเว้นแอนตาร์กติกากับโอเชียเนีย

สำหรับในทวีปเอเชีย ชนิด *Azemiops feae* พบได้ในพม่า, จีนตอนกลาง และเวียดนาม จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์ย่อย Azemiopinae

สำหรับในประเทศไทยจัดว่าเป็นงูที่มีพิษร้ายแรง ได้แก่ งูกะปะ หรือ งูปะบุก (*Calloselasma rhodostoma*) ที่จัดอยู่ในวงศ์ย่อย Crotalinae และงูแมวเซา (*Daboia russellii*) ที่อยู่ในวงศ์ย่อย Viperinae เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  McDiarmid RW, Campbell JA, Touré T. 1999. Snake Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference, vol. 1. Herpetologists' League. ISBN 1-893777-00-6 (series). ISBN 1-893777-01-4 (volume).
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
3. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* หน้า 409-411 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Viperidae***
**ฮารุกะ มิยาชิตะ** (ญี่ปุ่น: 宮下遥; โรมาจิ: *Miyashita Haruka*; เกิด 1 กันยายน 2537 คูวานะ จังหวัดมิเอะ) เป็นนักวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น ตำแหน่งมือเซต ปัจจุบัน เธออยู่ในสังกัดโอกายามะซีกัลส์

ประวัติ
-------

มิยาชิตะสำเร็จมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนโอซากะโคกูไซไดวาดะ (Osaka kokusaidai Wada Junior High School) และมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนโอซากะอินเตอร์เนชันนัลทากี (Osaka International Takii High School) 

ระหว่างเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ได้ทำสัญญากับโอกายามะซีกัลส์ (Okayama Seagulls) ทีมวอลเลย์บอลอาชีพของญี่ปุ่น และมีตำแหน่งมือเซต ได้ลงเล่นวอลเลย์บอลเป็นนัดแรกเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2552 ด้วยอายุ 15 ปี 2 เดือน จึงเป็นผู้เล่นที่อายุน้อย ทำลายสถิติของนัตสึมิ โฮริงูจิ (Natsumi Horiguchi) ที่ลงเล่นเมื่ออายุ 15 ปี 4 เดือน ต่อมาในเดือนมีนาคม 2553 มิยาชิตะได้เป็นสมาชิกทีมชาติญี่ปุ่น

23 มีนาคม 2553 มิยาชิตะได้รับเลือกเป็นหนึ่งในผู้เล่นวอลเลย์บอลหญิง 33 คนของทีมชาติญี่ปุ่น

มิยาชิตะเป็นสมาชิกอายุน้อยที่สุดในทีมชาติญี่ปุ่น รองจากไมโกะ คะโนะ (Maiko Kano) และเป็นมือเซตอายุน้อยในรอบ 30 ปีรองจากคูมิ นางาตะ (Kumi Nagata) เธอยังอยู่ในทีมสำรอง และได้ร่วมแข่งขันเอเชียนคัพเมื่อปี 2553 ด้วย

เหตุการณ์ครั้งหนึ่งที่ได้รับการกล่าวถึง ในการแข่งขันที่โกเบสปอร์ตพาร์ก ซึ่งมิยาชิตะได้พยายามกระโดดไปรับลูกแต่เกิดอุบัติเหตุทำให้ฟันของเธอหัก โดยเธอตัดสินใจขอลงเล่นต่อแทนการพบแพทย์ ณ เวลานั้น

ฮารุกะ มิยาชิตะ ปัจจุบันได้รับการจัดให้เป็นมือเซตอันดับ 27 โดยสหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติ

รางวัล
------

### บุคคล

* ค.ศ. 2010 คุโระวะชิกิออลเจแปนวอลเลย์บอลแชมเปียนชิพ - รางวัลผู้เล่นหน้าใหม่ยอดเยี่ยม

### ทีม

* ค.ศ. 2012-13 วี.พรีเมียร์ลีก -  เหรียญทองแดงร่วมกับทีมโอกายามะซีกัลส์

### ทีมชาติ

* ค.ศ. 2013 ชิงแชมป์เอเชีย -  เหรียญเงิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Miyashita Haruka" อุบัติเหตุขณะแข่งขัน - ข่าวเด่น - Tlcthai.com". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-09-26. สืบค้นเมื่อ 2013-09-26.
2. ↑  "5 สาวป๊อปศึกลูกยางเอเชีย - โพสต์ทูเดย์ ข่าวกีฬา". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-09-25. สืบค้นเมื่อ 2021-09-01.

* 山陽新聞社 - 14歳宮下　来月デビュー - 岡山シーガルズ เก็บถาวร 2009-07-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ฮารูกะ มิยาชิตะ**

* FIVB official profile
* V.League official profile เก็บถาวร 2013-09-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Okayama Seagulls official profile เก็บถาวร 2013-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

| * ด
* ค
* ก
วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่นชุดปัจจุบัน |
| --- |
| 
1 นะงะโอะกะ • 2 นากามิชิ • 4 ฮิระอิ • 5 นะงะมัตสึ • 6 มิยะชิตะ • 7 ซะโตะ • 8 ซะยะสุ • 9 อิชิดะ • 10 อิวะซะกะ • 12 อิชิอิ • 13 ริซะ • 14 เอะบะตะ • 16 ซาโกดะ • 17 โอะอุมิ • 19 โอะตะเกะ • ผู้ฝึกสอน: ญี่ปุ่น มะซะโยะชิ มะนะเบะ |
**ดัสแอร์สเทอ** (เยอรมัน: *Das Erste*, "ช่องที่ 1") หรือ **แอร์สเทิสดอยท์เชิสแฟร์นเซเอิน** (เยอรมัน: *Erstes Deutsches Fernsehen*, "โทรทัศน์เยอรมันช่องที่ 1"') เป็นสถานีโทรทัศน์สาธารณะของประเทศเยอรมนี ผลิตร่วมกับการแพร่ภาพกระจายเสียงสาธารณะในภูมิภาคเยอรมนี และประสานงานโดยสมาคมอาแอร์เด (ARD)

ประวัติ
-------

สตูดิโอรายการข่าว ทาเกสเชา
*ดัสแอร์สเทอ* เริ่มทดลองออกอากาศเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495 ออกอากาศทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของเยอรมันแบบเป็นทางการ เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2495 ซึ่งตอนนั้นใช้ชื่อสถานีว่า NWDR และออกอากาศทั่วประเทศเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497 ภายในกรอบการทำงานของอาแอร์เด ภายใต้ชื่อ *Deutsches Fernsehen* ("โทรทัศน์เยอรมนี") ซึ่งเป็นช่องโทรทัศน์เพียงช่องเดียวของเยอรมนีตะวันตก ก่อนที่จะมีการจัดตั้งสถานีเซทเดเอฟ (ZDF) ในปี พ.ศ. 2506

ช่องรายการใหม่ประกอบด้วยการสนับสนุนร่วมกันผลิตรายการ เช่น ข่าวภาคค่ำ *ทาเกสเชา* (ออกอากาศครั้งแรกวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2495) เช่นเดียวกับการออกอากาศเป็นรายบุคคลที่ผลิตโดยสมาชิกของสถานีอาแอร์เด รายการที่ได้รับการประสานงานโดยผู้อำนวยการโครงการในมิวนิก

อาแอร์เดมีสถานีช่อง 2 ที่จัดไว้เป็นการชั่วคราว ออกอากาศเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2504 จนกระทั่งก่อตั้งสถานีโทรทัศน์เซทเดเอฟเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2506 และเป็นโทรทัศน์สีเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2510

ชื่อสถานีถูกเปลี่ยนไปเป็น *แอร์สเทิสดอยท์เชิสแฟร์นเซเอิน* ("โทรทัศน์เยอรมันช่องที่ 1") เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2527 และในปี พ.ศ. 2527 นี้เองทางสถานีได้ออกแบบโลโกใหม่เป็นรูปเลข "1" และมีอักษร ARD กำกับ ซึ่งยังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน ซึ่งก่อนหน้านี้สัญลักษณ์ประจำสถานีเป็นรูปคลื่น สถานีได้เปลี่ยนชื่อเป็น *Das Erste* ในปี พ.ศ. 2540 แต่ *Erstes Deutsches Fernsehen* ยังคงถูกนำมาใช้เพื่อวัตถุประสงค์บางอย่าง (เช่นเสียงพูดก่อนเข้ารายการทาเกสเชา) อย่างไม่เป็นทางการ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในหมู่ผู้ชมอาแอร์เด

โลโกสถานี
---------

โลโกใช้ตั้งแต่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558

* โลโกแบบเต็มโลโกแบบเต็ม
* โลโกตามหน้าจอโทรทัศน์โลโกตามหน้าจอโทรทัศน์

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (เยอรมัน)
* DasErste Mediathek (VoD Portal) (เยอรมัน)
บันทึกเสียงเพลงสรรเสริญพระบารมี
**ฮามีดีแยมาร์ชือ** (ตุรกี: *Hamidiye Marşı*) เป็นเพลงชาติของจักรวรรดิออตโตมันใน ค.ศ. 1876 ถึง ค.ศ. 1909 ซึ่งเนจิบ พาชาแต่งเพลงอุทิศแด่สุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 เพลงนี้เป็นเพลงมาร์ชสุลต่านออตโตมันเพลงแรกที่มีเนื้อร้อง

เนื้อร้อง
---------

Döşetti Hicaza demir yolları  

Kuruldu Hamidiye Alayları  

Hududlara koştu onbinlerce Can  

Serdar-ı Hakan Abdulhamid Han  

Cennet Mekan Sultan Abdulhamid Han  

Haliçte yeni bir Tersane kurdu  

Denizaltıları deryaya vurdu  

Darul aceze ve kuraba kurdu  

Serdar-ı Hakan Abdulhamid Han  

Cennet Mekan Sultan Abdulhamid Han  

Ezmedi ezdirmedi hiçbir kimseyi  

Vermedi verdirmedi bir karış yeri  

Halkının hizmetinde Hakk'ın bir eri  

Serdar-ı Hakan Abdulhamid Han  

Cennet Mekan Sultan Abdulhamid Han  

İsterdi milleti hep yüce olsun  

Osmanlı'nın Şanı dünyaya dolsun  

Huzurunda cihan selama dursun  

Serdar-ı Hakan Abdulhamid Han  

Cennet Mekan Sultan Abdulhamid Han

อ้างอิง
-------

1. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

nationalanthem.info
**ฮารี ซูฮารียาดี** (อังกฤษ: Hari Suharyadi) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 13 ครั้ง ชนะ 1 (น็อค 1) เสมอ 1 แพ้ 11

ประวัติ
-------

ซูฮารียาดีเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน ลา อามีร์ ไลลา จากนั้น เดินทางมาชกชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทที่นครราชสีมาเมื่อ 8 มีนาคม พ.ศ. 2545 แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค สมศักดิ์ สิงห์ชัชวาล ยก 3 จากนั้นขึ้นชกแก้มือกับไลล่าอีกครั้งในอีก 2 เดือนก็มาก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปอีก ซูฮารียาดีหยุดชกไป 2 ปี กลับมาชกอีกเมื่อ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 โดยเป็นการชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท คราวนี้ ซูฮารียาดีเป็นฝ่ายชนะน็อคยองกี้ อาฟรีซัด ยก 10 ได้แชมป์มาครอง 

หลังจากนั้น ซูฮารียาดีขึ้นชกอีก 4 ครั้ง ไม่ชนะใครเลยรวมทั้งมาแพ้น็อค แท่งทอง เกียรติทวีสุข ยก 2 ที่กรุงเทพฯ เมื่อ พ.ศ. 2550 ด้วย ต่อมา ซูฮารียาดีได้ขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนริชาร์ด ซาโมซีร์ไป อีก 2 ปีต่อมา ซูฮารียาดีขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นนี้กับซาโมซีร์อีกก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนอีก หลังจากนั้น ซูฮารียาดีมาชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทกับทับทิมแดง ณ ราชวัตร เมื่อ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 5 จากนั้น ซูฮารียาดีก็แขวนนวมไป

เกียรตประวัติ
-------------

* แชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (2547 – 2550)
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 8 มีนาคม 2545 แพ้น็อค สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาลย์ ยก 3 ที่ นครราชสีมา
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 21 สิงหาคม 2552 แพ้น็อค ทับทิมแดง ณ ราชวัตร ยก 5 ที่ นนทบุรี

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก
เจ้าหญิงมิลิตซาแห่งมอนเตเนโกร (อังกฤษ: Princess Milica of Montenegro) ประสูติเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1866 ณ เซติเญ ราชรัฐมอนเตเนโกร ทรงเป็นพระราชธิดาลำดับที่ 2 ใน พระเจ้านิโคลัสที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร กับ สมเด็จพระราชินีมิเลนาแห่งมเนเตเนโกร ทรงมีพระภคินี พระขนิษฐาและพระอนุชาร่วมพระอุทรถึง 11 พระองค์ โดย 1 ในนั้นคือ เอเลนาแห่งมอนเตเนโกร สมเด็จพระราชินีแห่งอิตาลี ทรงเป็นพระราชมาตุจฉา (ป้าฝ่ายแม่ใน) พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 เมื่อทรงพระเยาว์พระองค์ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจาก จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 แห่งรัสเซีย ให้ไปศึกษาที่รัสเซีย ซึ่งโรงเรียนที่พระองค์ทรงศึกษาที่รัสเซียนั้น เป็นโรงเรียนสำหรับสตรีผู้สูงศักดิ์ และที่น่าสนใจคือ จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 แห่งรัสเซีย ทรงมีความเมตตาพระองค์เป็นอย่างมาก ซึ่งค่าเล่าเรียนที่งหมด จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 ทรงออกให้ ซึ่งนั้นทำให้พระองค์ทรงพบกับ แกรนด์ดยุกปีเตอร์ มิไคโลวิชแห่งรัสเซีย พระสวามีในอนาคต ซึ่งทั้ง 2 ทรงตกหลุมรักกันเร็วมาก

เสกสมรส
-------

เป็นที่รู้กันในหมู่ประชาชนชาวมอนเตเนโกรและรัสเซียว่า เจ้าหญิงมิลิตซาแห่งมอนเตเนโกร และ แกรนด์ดยุกปีเตอร์ มิไคโลวิชแห่งรัสเซีย ทรงรักกันมาตั้งนานแล้ว และตัดสินพระทัยเสกสมรสกันในวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1889 รับพระราชทานพระอิสริยยศ **แกรนด์ดัชเชสมิลิตซา นิโคเลฟนาแห่งรัสเซีย พระชายา** มีพระบุตรคือ 

1. เจ้าหญิงมารีนา เปตรอฟนาแห่งรัสเซีย
2. เจ้าชายโรแมน เปโตรวิชแห่งรัสเซีย
3. เจ้าหญิงนาเด็จดา เปตรอฟนาแห่งรัสเซีย
4. เจ้าหญิงโซเฟีย เปตรอฟนาแห่งรัสเซีย

อ้างอิง
-------

* The Njegoskij Fund Public Project : Private family archives-based digital documentary fund focused on history and culture of Royal Montenegro.
**อนุสรณ์สถานเครซีฮอร์ส** (อังกฤษ: Crazy Horse Memorial) เป็นอนุสรณ์สถานสลักในภูเขาที่กำลังก่อสร้างอยู่ในที่ดินเอกชนภายในทิวเขาแบล็ก เทศมณฑลคัสเตอร์ รัฐเซาท์ดาโคตา สหรัฐอเมริกา อนุสรณ์สถานนี้จะแสดงภาพของ "เครซีฮอร์ส" นักรบชาวลาโคตาเผ่าย่อยโอเกอลาลา กำลังขึ่ม้าและชี้ไปยังพื้นที่ชนเผ่าของเขา เฮนรี สแตนดิง แบร์ ผู้อาวุโสชาวลาโคตา ได้มอบหมายให้กอร์ตชัก ชูว์กอฟสกี สถาปนิกชาวอเมริกันเชื้อสายโปแลนด์ เป็นผู้ออกแบบและแกะสลักอนุสาวรีย์นี้ ปัจจุบัได้รับการบริหารงานโดยมูลนิธิเครซีฮอร์สซึ่งเป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไร

แผนแม่บทของอนุสรณ์สถานประกอบด้วยอนุสาวรีย์แกะสลักที่ภูเขา พิพิธภัณฑ์อินเดียนแห่งอเมริกาเหนือ และศูนย์วัฒนธรรมพื้นเมืองอเมริกัน ภูเขาลูกที่ใช้แกะสลักคือภูเขาธันเดอร์เฮด (Thunderhead Mountain) บนพื้นที่ที่ชาวลาโคตาเผ่าโอเกอลาลานับถือกันว่าศักดิ์สิทธิ์ ตั้งอยู่ระหว่างคัสเตอร์กับฮิลล์ซิตี ห่างจากเมานต์รัชมอร์ราว 17 ไมล์ (27 กิโลเมตร) เมื่อสร้างเสร็จอนุสาวรีย์จะมีความยาว 641 ฟุต (195 เมตร) และสูง 563 ฟุต (172 เมตร) โดยส่วนแขนของเครซีฮอร์สจะมีความยาว 263 ฟุต (80 เมตร) และส่วนศีรษะจะมีความสูง 87 ฟุต (27 เมตร) ซึ่งสูงกว่าศีรษะของประธานาธิบดีบนเมานต์รัชมอร์ซึ่งสูงเพียง 60 ฟุต (18 เมตร)

การแกะสลักดำเนินมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1948 และจนถึงในปัจจุบันยังห่างไกลจากความสำเร็จ หากสร้างเสร็จสิ้นตามที่วางแผนไว้ รูปปั้นนี้จะสูงที่สุดเป็นอันดับสองของโลก รองจาก *รูปปั้นแห่งเอกภาพ* ที่รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Pictorial Timeline". *Crazy Horse Memorial* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2020-02-19.
2. ↑  Walker, Carson (June 2, 2008). "Crazy Horse Memorial turns 60 with no end in sight". *USA Today*. สืบค้นเมื่อ 2011-07-17.
3. ↑  Rand III, Martin (June 11, 2012). "A memorial for Crazy Horse 64 years in the making ... so far". *CNN*. สืบค้นเมื่อ June 11, 2012.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**อนุสรณ์สถานเครซีฮอร์ส**

* เว็บไซต์ทางการ of the Crazy Horse Memorial Foundation
* Live webcams at the official website

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* อิสราเอล
* สหรัฐ
	+ 2

 |
**เจ้าหญิงรามาซินดราซานา** (อักษรโรมัน: *Ramasindrazana*) เป็นเจ้าหญิงแห่งมาดากัสการ์ และเป็นพระมาตุจฉาในสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 พระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายของมาดากัสการ์ หลังจากมาดากัสการ์ตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส พระองค์เสด็จลี้ภัยในดินแดนของฝรั่งเศส และบั้นปลายพระชนม์ประทับในจังหวัดอาลป์-มารีตีม ประเทศฝรั่งเศส

พระประวัติ
----------

ซ้าย: สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 พร้อมด้วยเจ้าหญิงรามาซินดราซานา และเจ้าหญิงมารี-หลุยส์ ขณะเสด็จเยือนฝรั่งเศสอย่างเป็นทางการครั้งแรกใน ค.ศ. 1901   
ขวา: เจ้านายทั้งสามพระองค์ขณะประทับในแอลเจียร์ ค.ศ. 1899
เจ้าหญิงรามาซินดราซานา เป็นพระธิดาของเจ้านายพระองค์ใดไม่มีข้อมูลปรากฏ ทราบแต่เพียงว่าพระองค์มีศักดิ์เป็นพระมาตุจฉาของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 และเจ้าหญิงราเซนดรานูรู

28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 หลังระบอบกษัตริย์ของมาดากัสการ์ถูกยกเลิก และแทนที่ด้วยการปกครองของเจ้าอาณานิคมประเทศฝรั่งเศส เจ้าหญิงรามาซินดราซานาทรงลี้ภัยออกจากพระราชวังไปประทับร่วมกับสมเด็จพระราชินีนาถ ณ โตมาซีนา (*Toamasina*)

ต่อมาเจ้านายทั้งหมดเสด็จลงเรือ "ลาปีรุส" (*La Peyrouse*) ลี้ภัยไปเกาะเรอูว์นียง เมื่อประทับอยู่โรงแรมยุโรป (*Hotel de l'Europe*) ในแซ็ง-เดอนี ระหว่างนั้นพระองค์ตามเสด็จสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 ปรากฏตัวต่อสาธารณชนเพื่อทอดพระเนตรการก่อสร้างโบสถ์คริสต์หลังใหม่ และทรงมีพระปฏิสันถารกับผู้ว่าราชการเรอูว์นียงด้วย หนึ่งเดือนต่อมาสมเด็จพระราชินีนาถพร้อมด้วยพระราชวงศ์ย้ายไปประทับ ณ เรือนของมาดามเดอวีลเลนทรัว (*Madame de Villentroy*) ใกล้สถานที่ราชการ พระองค์ดำรงพระชนม์ชีพที่นั่นได้สองปี ก็ถูกรัฐบาลฝรั่งเศสส่งไปประทับที่เมืองมาร์แซย์ ประเทศฝรั่งเศส และหลังจากนั้นไม่กี่เดือน สมเด็จพระราชินีนาถและเหล่าพระราชวงศ์ก็ถูกส่งไปประทับในวิลลาในเมืองแอลเจียร์ แอลจีเรียของฝรั่งเศส

หลังการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 เมื่อ ค.ศ. 1917 เจ้าหญิงรามาซินดราซานาทรงออกจากแอลเจียร์ ย้ายไปประทับในจังหวัดอาลป์-มารีตีม ประเทศฝรั่งเศส จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ที่นั่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ela, Mpirenireny (27 February 2014). "dadabe saina gasy par "mpirenireny ela": Barrier Marie-France Ranavalo derniére reine de Madagascar Balland 1996".
2. ↑  Mahetsaka, Par (20 January 2010). "Madagascar: Rapatriement des restes mortels royaux - Les noms des quatre princesses connus". *fr.allafrica.com*. สืบค้นเมื่อ 2019-06-29.
3. ↑  "La « Petite fille du Bon Dieu » au cimetière de Saint-Denis (2)". *Montray Kréyol*. 15 April 2019.
4. ↑  Barrier 1996, pp. 269–271.
5. ↑  Barrier 1996, p. 358.
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

ตรา "อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส"
*สหราชอาณาจักรกำหนดคุณค่าของอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์โดยจัดลำดับตามกฎเกณฑ์ของสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ และในสเปนเรียกว่าอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งสเปน*
**อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส** หรือ **มอนูว์ม็องอิสตอริก** (ฝรั่งเศส: *Monument historique*) คือกระบวนการของรัฐในประเทศฝรั่งเศสในการจัดเครือข่ายสิ่งที่ควรได้รับการพิทักษ์ในฐานะที่เป็นมรดกทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม ที่รวมทั้งสิ่งก่อสร้าง, ส่วนใดส่วนหนึ่งของสิ่งก่อสร้าง, กลุ่มสิ่งก่อสร้าง, หรืออาจจะเป็นประชาคมทั้งประชาคม, สวน, สะพาน หรือ โครงสร้างอื่น ๆ เพราะความสำคัญทางประวัติศาสตร์ และ สถาปัตยกรรม สิ่งที่ได้รับฐานะเป็น "อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์" อาจจะเป็นได้ทั้งสิ่งที่เป็นของรัฐหรือเอกชนก็ได้

ตัวอย่างของสิ่งก่อสร้างที่มีฐานะเป็น "อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์" ก็รวมทั้งหอไอเฟล, พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ และ โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย และแอบบี หรือ คริสต์ศาสนสถาน ที่รวมทั้งมหาวิหารเช่นมหาวิหารโนเทรอดามแห่งปารีส หรือพระราชวัง, วัง หรือ คฤหาสน์ เช่น ปราสาทและวังแห่งลุ่มแม่น้ำลัวร์ หลายแห่ง

สิ่งก่อสร้างบางหลังก็อาจจะได้รับฐานะเฉพาะภายนอก หรือ เฉพาะภายใน หรือทั้งภายนอกและภายใน ขณะที่สิ่งก่อสร้างบางหลังอาจจะได้รับฐานะเฉพาะการตกแต่ง, เฟอร์นิเจอร์, ห้องเพียงห้องเดียว หรือ แม้แต่เพียงบันได ว่ามีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ตัวอย่างของสิ่งก่อสร้างที่ได้รับฐานะเพราะการตกแต่งก็ได้แก่ "*Deux Garcons*" ในแอ็กซ็องพรอว็องส์ที่ผู้อุปถัมภ์รวมทั้งอาลฟงส์ เดอ ลามาร์ตีน, เอมีล ซอลา และปอล เซซาน หรือสิ่งก่อสร้างบางหลังก็อาจจะได้รับฐานะเพราะความเกี่ยวข้องกับบุคคลสำคัญ เช่น ตึก Auberge Ravoux ที่โอแวร์ซูว์รวซ เพราะเป็นสถานที่จิตรกรฟินเซนต์ ฟัน โคคใช้เวลาส่วนใหญ่ในบั้นปลายที่นั่น

การระบุความสำคัญของสิ่งก่อสร้างมีรากฐานมาจากการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อรัฐบาลแต่งตั้งให้อเล็กซองเดรอ เลอนัวร์มีความรับผิดชอบในการระบุและพิทักษ์โครงสร้างที่มีความสำคัญ การจัดแบ่งประเภทจัดทำขึ้นเป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยนักเขียนพรอสแพร์ เมอริมี ผู้เป็นผู้ตรวจการทั่วไปของอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ ในปี ค.ศ. 1851 เมอริมีก็ริเริ่มโครงการบันทึกสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์ของฝรั่งเศส (Missions Héliographiques) เพื่อทำการบันทึกสิ่งก่อสร้างที่เป็นสถาปัตยกรรมยุคกลางของฝรั่งเศส

อ้างอิง
-------

1. ↑   Rosenblum, Naomi. "Documentation: Landscape and Architecture." A World History of Photography. Ed. Walton Rawls and Nancy Grubb. 3rd ed. New York: Abbeville Press Publishers, 1997. 100.

ดูเพิ่ม
-------

* สิ่งก่อสร้าง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
**วงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า** (ชื่อวิทยาศาสตร์: Elapidae; อังกฤษ: Cobra, Sea snake, King cobra, Taipan, Mamba) เป็นวงศ์ของงูวงศ์หนึ่ง ที่มีพิษร้ายแรง สามารถทำให้มนุษย์หรือสัตว์ขนาดใหญ่ต่าง ๆ ตายได้เมื่อถูกพิษเข้าสู่กระแสเลือด

ซึ่งคำว่า Elapidae ที่ใช้เป็นชื่อทางวิทยาศาสตร์นั้นมาจากภาษากรีกคำว่า *"éllops"* หมายถึง งูทะเล

มีลักษณะโดยทั่วไป คือ กระดูกพรีแมคซิลลาไม่มีฟัน กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวตามยาวและมีฟันเขี้ยวขนาดใหญ่เห็นได้ชัดเจนอยู่ทางด้านหน้า ช่องเปิดของตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัล-กระดูกพาไรทัล-กระดูกพาราสฟีนอยด์ ขากรรไกรล่างไม่มีกระดูกโคโรนอยด์และกระดูกเดนทารีมีฟัน ไม่มีกระดูกเชิงกราน ไม่มีปอดข้างซ้ายหรือมีแต่ก็เล็กมาก มีท่อนำไข่ทั้งสองข้างและเจริญเท่ากัน

เป็นวงศ์ที่มีจำนวนสมาชิกมาก พบกระจายอยู่ในเอเชีย ทวีปออสเตรเลีย แอฟริกาและอเมริกา ไม่เว้นแม้แต่ทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย แบ่งออกเป็นวงศ์ย่อย ได้อีก 6 วงศ์ แบ่งเป็นสกุลทั้งหมด 55 สกุล แบ่งเป็น 360 ชนิดและ 170 ชนิดย่อย

เป็นวงศ์ของงูที่มีพิษร้ายแรง สมาชิกในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันดี คือ งูเห่า (*Naja kaouthia*), งูจงอาง (*Ophiophagus hannah*) ซึ่งเป็นงูที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้ โดยความยาวเต็มที่อาจยาวได้ถึง 5.5 เมตร รวมถึงงูทะเลด้วย ซึ่งถูกจัดให้อยู่ในวงศ์ย่อย Hydrophiinae ซึ่งเป็นหนึ่งในวงศ์ย่อยของวงศ์นี้เลยทีเดียว

สำหรับในประเทศไทยพบงูในวงศ์นี้ได้30ชนิด

อ้างอิง
-------

1. ↑  . Retrieved 2009-07-13
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
3. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* หน้า 412-413 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Elapidae***
**สวนสาธารณะพญาแถน** หรือ **สวนพญาแถน** เป็นสวนสาธารณะใจกลางเมืองยโสธร ถนนแจ้งสนิท ตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร ติดกับลำน้ำกว้างมีเนื้อที่ 18 ไร่ 2 งาน 57 ตารางวา

ความสำคัญ
---------

เทศบาลเมืองยโสธรได้มีมติกำหนดให้สวนสาธารณะพญาแถนเป็นสวนสาธารณะประจำเมืองยโสธร เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของชาวเมือง ตลอดจนสถานที่จัดงานบุญบั้งไฟประจำปี (พญาแถนเป็นชื่อของเทพเจ้าแห่งฝนตามความเชื่อของชาวอีสานว่า เมื่อถึงเดือนหกอันเป็นต้นฤดูฝน จะต้องทำบั้งไฟจุดขึ้นไปบนท้องฟ้า เพื่อถวายบูชาพญาแถน และจะทำให้ฝนจะได้ตกต้องตามฤดูกาล) นอกจากนี้ยังใช้เป็นสถานที่จัดงานแข่งเรือสั้นประจำปี และเทศกาลมหาสงกรานต์อีกด้วย

สภาพบริเวณโดยรอบ
----------------

สวนสาธารณะพญาแถน จะประกอบด้วยสวนไม้ดอกไม้ประดับ สังคีตศาลา (เวทีการแสดงกลางแจ้ง) สนามเด็กเล่น และสวนสุขภาพ เมื่อปี พ.ศ. 2525 สวนสาธารณะแห่งนี้ยังได้รับรางวัลสวนสาธารณะดีเด่น ประจำภาค 3 ของสภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทยอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-05-25. สืบค้นเมื่อ 2019-05-21.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-05-25. สืบค้นเมื่อ 2019-05-21.
**สวนเฉลิมพระเกียรติ 55 พรรษา** เป็น สวนอนุรักษ์พรรณไม้จัดทำโดย กรมวิชาการเกษตรและ ศูนย์เรียนรู้การผลิตพืชตามแนวพระราชดำริเกษตรทฤษฎีใหม่ เพื่อน้อมเกล้าฯ ถวายสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เนื่องในวโรกาสที่ทรงเจริญพระชนมายุ 55 พรรษาในปี พ.ศ. 2553

สวนเฉลิมพระเกียรติ 55 พรรษา อยู่ที่ เกษตรกลางบางเขน ภายใน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ภายในสวน มีพื้นที่ 17 ไร่ ประกอบด้วยพื้นที่ 2 ส่วน คือ ศูนย์เรียนรู้ การผลิตพืชตามแนวพระราชดำริเกษตร ทฤษฎีใหม่ ศูนย์เรียนรู้นี้มีพื้นที่ 10 ไร่ และอีก 7 ไร่ เป็น ศูนย์รวมพรรณไม้ หายาก รวบรวมพันธุ์ไม้ไว้กว่า 600 ชนิด แยกเป็นหมวดหมู่ ประกอบด้วย กลุ่มผักพื้นบ้าน กลุ่มไม้หอม กลุ่มปาล์มไทย กลุ่มไม้พื้นเมือง กลุ่มไม้เศรษฐกิจ กลุ่มพืชสมุนไพร และกลุ่มไผ่

พันธุ์ไม้หายากในสวนเฉลิมพระเกียรติ 55 พรรษา
-------------------------------------------

* กลุ่มผักพืชบ้าน 4 ชนิด ได้แก่ ดีปลากั้ง ผักเฮือด มะแขว่น สะแล
* กลุ่มไม้หอมหายาก 7 ชนิด ได้แก่ ข้าวหลาม จันอิน จำปูน มณฑาดอย มะป่วน โมกหลวง อรพิม
* กลุ่มปาล์มยาก 10 ชนิด ได้แก่ กะพ้อ ค้อ ปาล์มเจ้าเมืองถลาง ปาล์มเจ้าเมืองตรัง ปาล์มนเรศวร ปาล์มบังสูรย์ มะพร้าวซอ ลาน ศรีสยาม หมากเตี้ย
* กลุ่มพืชพื้นเมืองหายาก 26 ชนิด ได้แก่ กล้วยน้อย (นมแมว) กล้วยลิง กลึงกล่อม กันภัยมหิดล กาญจนิกา ขมิ้นเครือ คำมอกหลวง จำปีสิรินธร ช้างน้าว ตาว ตาหมัด ทองกวาวเหลือง นมช้าง นิ้วมือพระนารายณ์ เบญ (ตะขบป่า) ประคำไก่ พระเจ้าห้าพระองค์ พี้จั่น มะค่าแต้ มะตาด แฟบ มะยางต้น มะเลื่อม มะสัง ยางเครือ (คุย) ยางบง พืชเศรษฐกิจ 2 ชนิด ได้แก่ เทพธาโร ยายถีบหลาน และพืชสมุนไพร 6 ชนิด ได้แก่ การบูร เปล้าน้อย พลังเลือดม้า มะหลอด สีฟันคนฑา และอบเชย

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ชะมด (แก้ความกำกวม)

**กวางชะมด** (อังกฤษ: Musk deer) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกสัตว์เคี้ยวเอื้องในวงศ์ Moschidae และสกุล *Moschus*

ชื่อ
----

โดยคำว่า "Musk" ที่ใช้เป็นชื่อสามัญในภาษาอังกฤษ สันนิษฐานว่ามาจากภาษาสันสกฤตคำว่า "มุษกะ" ขณะที่แถบป่าหิมพานต์เรียก "กาสตุริ" โดยกวางชะมดถูกใช้เป็นเครื่องสำหรับผลิตเครื่องหอมมาแต่โบราณ โดยมีสูตรว่า ให้ทุบกวางชะมดตัวผู้ให้ตาย โดยอย่าให้เลือดออก แล้วเลาะกระดูกออก และนำเนื้อไปตากแดดให้แห้งแล้วป่นทำเป็นผงหอม หรือให้ผ่าท้องตัวผู้แล้วนำไข่ดันออกมาป่นให้เป็นผง แล้วนำใส่ถุง จะเป็นเครื่องหอมที่ดีที่สุด

ชนิด
----

กวางชะมดมีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับกวาง (Cervidae) แต่ไม่จัดว่าเป็นกวาง กวางชะมดไม่มีเขาและมีขนาดเล็กกว่า มีทั้งสิ้น 7 ชนิด คือ

* *Moschus moschiferus* (กวางชะมดไซบีเรีย)
* *Moschus chrysogaster* (กวางชะมดเขาสูง)
* *Moschus fuscus* (กวางชะมดดำ)
* *Moschus berezovskii* (กวางชะมดป่า)
* *Moschus anhuiensis* (กวางชะมดอันฮุย)
* *Moschus cupreus* (กวางชะมดแคชเมียร์)
* *Moschus leucogaster* (กวางชะมดหิมาลัย)

ลักษณะ
------

กวางชะมดโดยรวมแล้ว มีขนหยาบและมีสีสันที่หลากหลาย มีความยาวประมาณ 1 เมตร มีความสูงถึงหัวไหล่ประมาณ 50-60 เซนติเมตร แต่บริเวณสะโพกจะสูงกว่าหัวไหล่อีกประมาณ 5 เซนติเมตร น้ำหนักเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 9-11 กิโลกรัม มีจุดเด่น คือ มีเขี้ยวออกมาจากริมฝีปากประมาณ 7.5 เซนติเมตร ซึ่งตัวเมียจะมีขนาดสั้นกว่า ตัวผู้มีต่อมผลิตสารคล้ายขี้ผึ้งที่มีกลิ่นคล้ายกับกลิ่นของชะมด (Viverridae) ซึ่งมีไว้เพื่อใช้ในการติดต่อสื่อสารกับตัวเมียและประกาศอาณาเขต ที่บริเวณระหว่างสะดือกับอวัยวะสืบพันธุ์ และยังมีถุงน้ำดีอีกด้วย

ถิ่นที่อยู่
-----------

กวางชะมด อาศัยอยู่ลำพังตัวเดียวในป่าที่ราบสูงในระดับ 2,600-3,600 เมตร จากระดับน้ำทะเล ในทวีปเอเชียตอนกลางและเอเชียตะวันออก ออกหากินในเวลาเช้าและเย็น นอนหลับพักผ่อนในเวลากลางวัน ตกลูกครั้งละ 1 ตัว เมื่อสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 1 ปี

ประโยชน์ต่อมนุษย์
-----------------

กวางชะมด เป็นสัตว์ที่มนุษย์ใช้กลิ่นจากการผลิตของตัวผู้เช่นเดียวกับชะมด เรียกว่า "ชะมดเชียง" ในเชิงสมุนไพรและผลิตเครื่องหอม บางชนิดมีการเลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจ ซึ่งตัวผู้จะผลิตสารนี้ได้ตัวประมาณ 28 กรัม และจะผลิตได้เมื่อมีอายุ 3 ปี หรือมากกว่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
2. ↑  หน้า 3, *ของหอม*. "ชักธงรบ" โดย กิเลน ประลองเชิง. **ไทยรัฐ**ปีที่ 67 ฉบับที่ 21260: วันอังคารที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2559: ขึ้น 6 ค่ำ เดือน 5 ปีวอก
3. ↑  จารุจินต์ นภีตะภัฏ, *กวางชะมด*[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Moschidae***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Moschus ที่วิกิสปีชีส์
มีความเชื่อที่ได้รับความนิยมทั่วไปในประเทศญี่ปุ่นและประเทศเอเชียตะวันออกอื่นว่า**หมู่โลหิตเอบีโอของบุคคล** (**เค็ทซุเอะกิงะตะ**; ญี่ปุ่น: 血液型) **สามารถทำนาย**บุคลิกภาพ พื้นอารมณ์แต่กำเนิดและความเข้ากันได้กับผู้อื่นของบุคคลนั้นได้ ความเชื่อนี้คล้ายกับการมองว่าสัญลักษณ์ทางโหราศาสตร์เป็นปัจจัยส่งผลในชีวิตของบุคคลในประเทศอื่นทั่วโลก ทว่า หมู่โลหิตมีบทบาทเด่นกว่าโหราศาสตร์ในประเทศญี่ปุ่นและประเทศเอเชียตะวันออกอื่นเมื่อเทียบกับในประเทศอื่น

ความเชื่อนี้รับมาจากมโนภาพคตินิยมเชื้อชาติทางวิทยาศาสตร์ในอดีต กำเนิดขึ้นจากสิ่งพิมพ์เผยแพร่โดยมะซะฮิโกะ โนะมิในคริสต์ทศวรรษ 1970 ประชาคมวิทยาศาสตร์และวิชาการไม่สนใจความเชื่อดังกล่าวโดยมองว่าเป็นสิ่งงมงายหรือวิทยาศาสตร์เทียมเนื่องจากขาดพื้นฐานหลักฐานที่พิสูจน์ได้หรือการอ้างอิงเกณฑ์ที่ทดสอบได้ แม้การวิจัยความเชื่อมโยงเหตุกรรมระหว่างหมู่โลหิตและบุคลิกภาพมีจำกัด แต่การวิจัยได้แสดงเป็นที่ยุติว่าไม่มีความเชื่อมโยงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Yamaguchi, Mari (6 May 2005). "Myth about Japan blood types under attack". MediResource Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-12-28. สืบค้นเมื่อ 29 December 2007.
2. ↑  Dating by blood type in Japan
3. ↑  Nuwer, Rachel. "You are what you bleed: In Japan and other east Asian countries some believe blood type dictates personality". Scientific American. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-18. สืบค้นเมื่อ 16 Feb 2011.
4. ↑  Cramer, K. M. & Imaike, E. (2002). Personality, blood type, and the five-factor model. Personality and individual differences, 32(4), 621-626.
5. ↑  Rogers, M. & Glendon, A. I. (2003). Blood type and personality. Personality and individual differences, 34(7), 1099-1112.
6. ↑  Wu, K. Lindsted, K. D. & Lee, J. W. (2005). Blood type and the five factors of personality in Asia. Personality and individual differences, 38(4), 797-808.
**วงศ์กิล่ามอนสเตอร์** (อังกฤษ: Gila monster, Venomous lizard) เป็นสัตว์เลื้อยคลานวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Helodermatidae อยู่ในอันดับย่อยกิ้งก่า

รูปร่างโดยรวมของสัตว์ในวงศ์นี้ คือ มีลำตัวป้อม หางป้อมและส่วนปลายมนกลม ซึ่งเป็นอวัยวะเก็บสำรองไขมัน มีต่อมน้ำพิษอยู่ในเนื้อเยื่อตามความยาวของขากรรไกรล่าง ผิวหนังลำตัวหนา เกล็ดปกคลุมลำตัวด้านหลังและด้านข้างเป็นตุ่มกลมและไม่มีกระดูกในชั้นหนังรองรับ แต่เกล็ดด้านท้องเป็นรูปเหลี่ยมและมีขนาดใหญ่กว่าเกล็ดด้านหลังรวมทั้งมีกระดูกในชั้นหนังรองรับ กระดูกหัวไหล่มีกระดูกอินเตอร์คลาวิเคิลเป็นรูปตัวอักษรที (T) ในภาษาอังกฤษ หรือเป็นรูปโค้งและกระดูกไหปลาร้าเป็นรูปหักมุม ปล่อยหางหลุดจากลำตัวไม่ได้ พื้นผิวด้านบนของลิ้นเป็นตุ่มยาว ฟันที่ขากรรไกรเกาะติดกับร่องที่ขอบด้านในของกระดูกขากรรไกร กระดูกพเทอรีกอยด์มีฟัน

มีลำตัวขนาดใหญ่ มีความยาวของลำตัวประมาณ 30-50 เซนติเมตร มีอยู่เพียงสกุลเดียว คือ *Heloderma* โดยมีความหมายว่า "ผิวที่เป็นปุ่ม" อันหมายถึงลักษณะผิวหนังของกิ่งก่าในวงศ์นี้ มีที่มาจากภาษากรีกโบราณคำว่า "hêlos" (ἧλος) หมายถึง "หัว" หรือ "เล็บ" หรือ "ปุ่ม" และ "Derma" (δέρμα) หมายถึง "ผิว"

เดิมถูกแบ่งออกเป็น 2 ชนิด คือ กิล่ามอนสเตอร์ (*H. suspectum*) และกิ้งก่าลูกปัด (*H. horridum*) แพร่กระจายพันธุ์ในทะเลทรายที่แห้งแล้งของสหรัฐอเมริกาจนถึงเม็กซิโกและกัวเตมาลา อาศัยอยู่บนพื้นดินโดยการขุดโพรง แต่สามารถปีนป่ายต้นไม้หรือโขดหินได้เป็นอย่างดี หากินในเวลากลางวันโดยอาศัยการฟังเสียงและรับภาพ มีอุปนิสัยหากินตามลำพัง โดยที่ กิล่ามอนสเตอร์จะกินสัตว์ขนาดใหญ่อย่าง กระต่ายหรือสัตว์ฟันแทะขนาดเล็กด้วย ส่วนกิ้งก่าลูกปัดจะหากินเพียงไข่นกและกิ้งก่าเท่านั้น ทั้ง 2 ชนิดขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่

แต่ปัจจุบันได้แบ่งออกอีกเป็น 3 ชนิด รวมเป็น 5 ชนิด คือ กิ้งก่าลูกปัดเชียปัน (*H. alvarezi*), กิ้งก่าลูกปัดริโอเฟอเต (*H. exasperatum*) และกิ้งก่าลูกปัดกัวเตมาลัน (*H. charlesbogerti*)

อ้างอิง
-------

1. ↑  วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, *วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก* หน้า 396 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0
2. ↑   เก็บถาวร 2013-10-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Reiserer & al. 2013, *Taxonomic reassessment and conservation status* 
of the beaded lizard, *Heloderma horridum* 
(Squamata: Helodermatidae)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Helodermatidae***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Heloderma ที่วิกิสปีชีส์
ภาพลิมโฟไซต์จากฟิล์มเลือดจากการย้อมแบบ Wright's stain ซึ่งสามารถเห็นเม็ดเลือดแดง และเกล็ดเลือดด้วย
**ฟิล์มเลือด** หรือ **สเมียร์เลือด** (อังกฤษ: Blood film หรือ Blood smear) คือ การหยดเลือดลงบนสไลด์แล้วทำการไถสไลด์เพื่อให้เซลล์เม็ดเลือดต่าง ๆ กระจายตัวไปบนแผ่นสไลด์ หลังจากนั้น จึงนำแผ่นสไลด์ไปทำการย้อมสี และนำไปวินิจฉัยทางโลหิตวิทยาต่อไป ฟิล์มเลือดนั้นสามารถบอกถึงลักษณะและจำนวนของเม็ดเลือดแดง เม็ดเลือดขาว เกล็ดเลือด และสามารถใช้ประเมินปริมาณฮีโมโกลบินได้อย่างคร่าว ๆ นอกจากนี้ ยังมีประโยชน์ในการวินิจฉัยปรสิตบางชนิดที่อาศัยอยู่ในเลือด อาทิเช่น เชื้อมาลาเรีย และ เชื้อที่ก่อให้เกิดโรคเท้าช้าง เป็นต้น

การเตรียมฟิล์มเลือด
-------------------

การเตรียมฟิล์มเลือด เริ่มจากการหยดเลือดลงบนแผ่นสไลด์ที่ด้านใดด้านหนึ่งของสไลด์ แล้วใช้ตัวไถมาแตะที่ด้านหน้าของหยดเลือด โดยให้ตัวไถทำมุม 30-45 องศากับแผ่นสไลด์ แล้วไถตัวไถไปข้างหน้าด้วยความเร็วสม่ำเสมอ จะเกิดเป็นฟิล์มเลือด โดยฟิล์มเลือดที่ดีนั้นควรจะมีความยาวประมาณ 3-4 เซนติเมตร และปลายฟิล์มมน (ปลายลิ้นหมา) หลังจากนั้น จึงนำไปย้อมสี

การย้อมสีฟิล์มเลือด
-------------------

สีที่ใช้ในการย้อมนั้น คือ Romanowsky dyes ซึ่งสามารถแบ่งออกได้หลายประเภท แต่ที่นิยมนำมาใช้มากทางโลหิตวิทยา ได้แก่

1. Giemsa stain
2. Wright's stain ส่วนมากใช้สำหรับการดูเซลล์เม็ดเลือดชนิดต่าง ๆ ใช้เวลาในการเตรียมไม่นานนัก

ประโยชน์ของฟิล์มเลือด
---------------------

ฟิล์มเลือดนั้นสามารถนำมาใช้เป็นเครื่องมือในการช่วยวินิจฉัยโรคทางโลหิตวิทยาได้ โดยปกติแล้วเราใช้ฟิล์มเลือดเพื่อการตรวจความสมบูรณ์ของเลือด (CBC:Complete blood count) อย่างไรก็ตาม เราสามารถใช้ฟิล์มเลือดเพื่อวินิจฉัยเบื้องต้นของโรคทางโลหิตวิทยาได้ อาทิเช่น มะเร็งเม็ดเลือดขาว โลหิตจาง รวมทั้ง ดูความผิดปกติของรูปร่างและจำนวนของเม็ดเลือดต่าง ๆ ภายในร่างกายได้ด้วย

นอกจากนี้ ฟิล์มเลือดยังมีประโยชน์ในการวินิจฉัยโรคที่เกิดจากปรสิตบางชนิดได้ อาทิเช่น มาลาเรีย หรือโรคไข้จับสั่น ซึ่งบางระยะของปรสิตที่ก่อโรคนี้จะอาศัยอยู่ในเม็ดเลือดแดง ดังนั้น เราจึงสามารถใช้ฟิล์มเลือดในการดูลักษณะความแตกต่างของเชื้อเพื่อจำแนกสปีชีส์ของเชื้อในเบื้องต้นได้ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

* สุภินันท์ สเป็ค-สายเชื้อ ,โลหิตวิทยา,2534
โดบุตสึโชงิ
มาโดกะ คิตาโอะ
**โดบุตสึโชงิ** (ญี่ปุ่น: どうぶつしょうぎ; อังกฤษ: Dōbutsu shōgi) เป็นสายพันธุ์หมากรุกญี่ปุ่นสำหรับเด็กเล็ก ซึ่งคิดค้นโดยผู้เล่นมืออาชีพหญิงที่ชื่อมาโดกะ คิตาโอะ และยังสามารถดึงดูดสาว ๆ บางส่วนมาเล่นเกมนี้ เกมนี้เล่นในกระดานขนาด 3×4 ช่อง และใช้กติกาโดยทั่วไปจากหมากรุกญี่ปุ่นแบบมาตรฐาน ซึ่งประกอบด้วยการเติมหมาก โดยยกเว้นว่าหมากตัวนั้นสามารถเคลื่อนไหวได้ครั้งละหนึ่งช่องเท่านั้น และขุนก็มาถึงค่ายศัตรูในฐานะวิธีเพิ่มเติมในการชนะเกม

ตัวหมากเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส เหมือนบล็อกของเด็ก ๆ โดยมีรูปการ์ตูนของสัตว์ที่เกี่ยวข้องมากกว่าตัวอักษรคันจิเพื่อระบุ และมักมีจุดอยู่ด้านข้าง รวมทั้งมุมของทิศที่ตัวหมากสามารถเคลื่อนที่ได้ เกมดังกล่าววางตลาดในต่างประเทศในชื่อ "**เล็ตส์แคชเดอะไลออน!**" (Let's Catch the Lion!)

การเล่น
-------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ร | ส | ช |
|  | ก |  |
|  | ไก่ |  |
| ช้าง | สิง | ราฟ |

ผู้เล่นแต่ละคนเริ่มเกมด้วยตัวหมากสี่ตัว:

* สิงโต (ขุน) อยู่ตรงกลางแถวบ้าน ("ป่า")
* ยีราฟ (เรือ) อยู่ทางขวาของขุน
* ช้าง (บิชอป) อยู่ทางซ้ายของขุน
* ลูกไก่ (เบี้ย) อยู่ด้านหน้าขุน

ดูเพิ่ม
-------

* หมากรุกญี่ปุ่น

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* Rules page
* どうぶつしょうぎ – Let's Catch the Lion! at BoardGameGeek
**วัดไพศาลี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกเดื่อ อำเภอไพศาลี จังหวัดนครสวรรค์ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน โฉนดที่ดิน เลขที่ 9126 ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 5 แปลง เนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน โฉนดที่ดิน เลขที่ 9138, 14788, 9133, 9472 ปัจจุบันมีพระครูนิทัศน์ปัญญาวุธ เป็นเจ้าอาวาส

วัดไพศาลีตั้งวัดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2527 ผู้ร่วมสร้างวัดประกอบด้วย พ่อกอบกับแม่ผัน นามโสวรรณ พ่อคงบัวรอด พ่อใหญ่ตรีจันทร์ พ่อเกริกกับแม่เงิน บัวจันทร์ แม่พรมบัวรอด พ่อเลียบกับแม่ขาว พลอยสวรรค์ พ่อเหลือบ แม่สายมิ่งขวัญ นายบุญชูกับนางเชิญ นามโสวรรณ และผู้ใหญ่กองรุ่งเรืองศรี ได้ร่วมกันปรึกษาหารือร่วมกันดำเนินการก่อสร้างวัดโดยการซื้อที่ดินของ นายปล้อง ขวัญพุทโธ 5 ไร่ และนายปล้อง บริจาคให้อีก 1 ไร่ รวมเป็น 6 ไร่ ได้สร้างเสนาสนะจนพระภิกษุ สามเณร สามารถอยู่จำพรรษาได้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2541 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 5 เมตร ยาว 20 เมตร 

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร กว้าง 6. 10 เมตร ยาว 6.10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2552 ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร คอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 4 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 9 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548 หอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง และเรือนรับรอง 2 หลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไพศาลี". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "ประวัติ วัดไพศาลี". สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดไพศาลี**
**วัดไทรทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขุนไทร อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี

วัดไทรทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2441 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2541 ไม่ทราบแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่จากโบราณวัตถุ เช่น เสมาน่าจะเก่าถึงสมัยอยุธยา ส่วนเจดีย์มีลักษณะแบบที่นิยมในสมัยอยุธยาตอนปลายถึงสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่าตั้งหันหน้าไปทางทิศตะวันออกได้รับการบูรณะแล้ว เสมาเป็นเสมาทำจากหินทรายแดงเรียบไม่มีลวดลาย ตรงกลางทำเป็นเส้นนูน อุโบสถหลังใหม่ กว้าง 33 เมตร ยาว 12.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 ศาลาการเปรียญ กว้าง 36 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 เป็นอาคารไม้ยกพื้น หอสวดมนต์ กว้าง 5.5 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 14 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์รายตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถเป็นเจดีย์ทรงเครื่องย่อมุมไม้สิบสองฐานสิงห์จำนวน 5 องค์ พระพุทธรูปเชียงแสนทองคำ หน้าตักกว้าง 5 นิ้ว เทพนรสิงห์ทองคำเป็นสิงห์จีนโบราณ 4 ตัว เนื้อทองคำผสม พระพุทธรูปสมัยต่าง ๆ รูปหล่อหลวงพ่อปู่ เป็นรูปลักษณะบวชชีพราหมณ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไทรทอง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดไทรทอง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดไผ่ตัน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงพญาไท เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร ถือเป็นวัดแห่งเดียวในเขตพญาไท วัดมีเนื้อที่ 13 ไร่เศษ เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูสถิตสารสุนทร (ทะเล) 

วัดไผ่ตันเดิมมีชื่อว่า **วัดไส้ตัน** สร้างเมื่อ พ.ศ. 2313 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2506

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปหลวงพ่อโสธรจำลองที่หล่อขึ้นในปี พ.ศ. 2496 ซึ่งเป็นประธานอยู่ในวิหารจตุรมุข ภายในยังมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง โบสถ์ วิหาร หอระฆัง ของเดิมเก่าแก่ชำรุดทรุดโทรมได้ถูกรื้อและสร้างขึ้นใหม่เมื่อปี พ.ศ. 2504 พร้อมพระประธานปางสะดุ้งมาร บานประตู หน้าต่าง ลงรักปิดทองภาพเรื่องราวพุทธประวัติ

วัดมีการจัดงานประเพณี เช่น งานปิดทองหลวงพ่อโสธรจำลองวันที่ 1–7 เมษายน, พิธีแห่และถวายเทียนพรรษา ก่อนวันขึ้น 15 ค่ำเดือน 8, พิธีตักบาตรเทโว วันแรม 1 ค่ำเดือน 8 เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไผ่ตัน". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "ไหว้พระ 9 วัด ใกล้รถไฟฟ้า BTS และ MRT กรุงเทพฯ รับบุญปีใหม่ 2563". *เอ็มไทย*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-01. สืบค้นเมื่อ 2020-09-22.
3. ↑  "ข้อมูลประกอบการพิจารณาความเหมาะสมในการกำหนดกิจกรรมเพื่อพัฒนาพื้นที่เขตพญาไท" (PDF). p. 31. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-08-06. สืบค้นเมื่อ 2020-09-22.
4. ↑  "สถานที่ท่องเที่ยว". *สำนักงานเขตพญาไท*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-01. สืบค้นเมื่อ 2020-09-22.
**วัดไทรย้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลย่านยาว อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่ 3 งำน 53 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบอยู่ริมแม่น้ำยม

วัดไทรย้อย เดิมชาวบ้านเรียกว่า **วัดป่าแดด** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 เป็นวัดร้างอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมาได้รับการบูรณะและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2505 มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระปลัดแก้ว วัดมีพระพุทธรูปคู่วัดมายาวนาน คือ *หลวงพ่อต้นมะปราง* โดยชาวบ้านขุดพบเจออยู่ในซากสถูปเจดีย์โบราณ บริเวณใต้ต้นมะปรางขนาดใหญ่ภายในวัด จึงเรียกขานนามพระพุทธรูปองค์นี้ตามชื่อต้นไม้ กระทั่งมีการซ่อมแซมสถูปเจดีย์ใหม่ จึงได้อัญเชิญขึ้นมาประดิษฐาน

อุโบสถมีลักษณะสถาปัตยกรรมไทยประเพณี ก่อสร้างระหว่าง พ.ศ. 2548–2551 ผู้ออกแบบคือ ศุภวัฒน์ หิรัญธนวิวัฒน์ โดยสร้างทดแทนอุโบสถหลังเก่าที่ค่อนข้างเล็กและทรุดโทรม มีรูปแบบสถาปัตยกรรมสุโขทัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย" (PDF). สำนักงานพื้นที่พิเศษ 4 (อพท.4.
2. ↑  "เปิดตำนานศักดิ์สิทธิ์'หลวงพ่อต้นมะปราง' พระพุทธรูปคู่วัดนานกว่า200ปี (ชมคลิป)". แนวหน้า.
3. ↑  ณัฐศิษฏ์ จุลินรักษ์. "การจัดการสถาปัตยกรรมไทย : กรณีศึกษา สถาปัตยกรรมพุทธศาสนาในวัด พ.ศ.2538 - ปัจจุบัน (พ.ศ.2557)" (PDF). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. p. 33.
**วัดไม้ขาว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไม้ขาว อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต อยู่ใกล้สนามบินนานาชาติภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน 2 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ สภาพแวดล้อมเป็นที่สวนของเอกชนโดยรอบ เป็นวัดเพื่อพระสงฆ์ฝ่ายวิปัสสนาธุระศึกษา 

วัดไม้ขาวเป็นวัดหนึ่งในสองวัดที่หลวงปู่เทสก์ ได้สร้างไว้ (อีกวัดหนึ่งคือวัดหลังศาล ซึ่งอยู่ในตัวเมือง) ได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2498 โดยมีนางบี๋ แปลกฤทธิ์ เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัดในที่ดินของตนเอง กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2500 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2501 ทุกวันจะมีการสวดมนต์ นั่งสมาธิ ทำวัตรเย็นทุกวัน

อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถมีพระธาตุของพ่อแม่ครูบาอาจารย์ ประดิษฐานอยู่ ศาลาการเปรียญ ส่วนศาลาที่องค์พระพุทธรูปอยู่ภายในห้องกระจก และกุฏิสงฆ์ ที่วัดไม้ขาวนั้นมีบ่อน้ำขนาดใหญ่สำหรับปลาเล็กปลาใหญ่ และสัตว์ต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไม้ขาว". องค์การบริหารส่วนตำบลไม้ขาว.
2. ↑  "วัดไม้ขาว". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดไม้ขาว**
**คันเร** (ญี่ปุ่น: 管領; โรมาจิ: *Kanrei*) หรือ **คันเรียว** (*Kanryō*) คือ ตำแหน่งการเมืองชั้นสูงในญี่ปุ่นสมัยเจ้าขุนมูลนาย มักถือกันว่า เป็นผู้ช่วยของโชกุน และนับแต่ ค.ศ. 1349 มักมีคันเรสองคน คนหนึ่งประจำอยู่เคียวโตะ อีกคนอยู่คันโต

เดิมที ในช่วง ค.ศ. 1219 ถึง 1333 ตำแหน่งนี้เป็นอันเดียวกับโรกูฮาระทันได และผู้ดำรงตำแหน่งต้องประจำอยู่ในเคียวโตะ โดยตระกูลโฮโจครองตำแหน่งนี้แต่ฝ่ายเดียวเรื่อยมา จนกระทั่งมีการตั้งผู้ดำรงตำแหน่งนี้สองคน ให้ประจำทางเหนือคนหนึ่ง ทางใต้คนหนึ่ง ต่อมาในช่วง ค.ศ. 1336 ถึง 1367 ผู้ดำรงตำแหน่งดังกล่าวเรียก ชิตสึจิ (執事) คนแรกที่ได้ตำแหน่งนี้ คือ โค โนะ โมรานาโอะ

ครั้น ค.ศ. 1367 ซามูไรโฮโซกาวะ โยริยูกิ ได้รับแต่งตั้งเป็นคันเรประจำเคียวโตะ และเพื่อให้มั่นใจว่า เพื่อนร่วมงานของเขา โดยเฉพาะตระกูลฮาตาเกยามะและตระกูลชิบะ จะภักดีต่อเขา เขาจึงเสนอให้สมาชิกตระกูลทั้งสาม คือ โฮโซกาวะ ฮาตาเกยามะ และชิบะ ดำรงตำแหน่งคันเรร่วมกัน จึงเกิดคันเรสามคน แต่ใน ค.ศ. 1379 ขุนนางที่ทรงอำนาจเริ่มไม่พอใจวิธีการดังกล่าว จึงบีบให้เขาลาออก จากนั้น คันเรประจำเคียวโตก็ไม่ได้รับผิดชอบงานในฐานะผู้ช่วยโชกุนอีก เป็นแต่ทำตามคำสั่งของโชกุนในฐานะที่ปรึกษาและเจ้าหน้าที่บริหาร

เมื่อรัฐบาลโชกุนคามากูระล่มสลายลง ตำแหน่งโรกูฮาระทันไดก็ล้มเลิกไปด้วย อาชิกางะ ทากาอูจิ โชกุนที่ขึ้นมาใหม่ ได้จัดตั้งตำแหน่งคันเรประจำคันโตขึ้น จึงเกิดมีคันเรสำหรับเคียวโตะ และสำหรับคันโต นับแต่นั้น

หมายเหตุ
--------

1. ↑  รัฐบาลโชกุนคามากูระสงวนพื้นที่ส่วนหนึ่งในเคียวโตะไว้ให้ตนเอง เรียกว่า "โรกูฮาระ" พื้นที่นี้ยกให้ผู้แทนของรัฐบาลอยู่อาศัย โดยคาดหมายว่า ผู้แทนเหล่านี้จะช่วยปกปักรักษาผลประโยชน์ของรัฐบาล

บรรณานุกรม
----------

* Kokushi Daijiten Iinkai. *Kokushi Daijiten* (ภาษาญี่ปุ่น). Vol. 3 (1983 ed.).
* Jansen, Marius (1995). *Warrior Rule in Japan*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9780521482394;ISBN 9780521484046; OCLC 31515317
* Sansom, George Bailey. (1961). *A History of Japan: 1334-1615.* Stanford: Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-0523-3; OCLC 224793047
**สถาบันศิลปะและวิทยาการภาพยนตร์** (อังกฤษ: Academy of Motion Picture Arts and Sciences) หรือมักเรียกแบบสั้น ๆ ว่า **ดิอะแคเดมี** (the Academy) เป็นองค์การวิชาชีพกิตติมศักดิ์โดยมีเป้าหมายเพื่อความก้าวหน้าทางศิลปะและวิทยาการของภาพยนตร์ การบริหารจัดการองค์การและนโยบายทั่วไปนั้น ดูแลโดยคณะกรรมการผู้ว่าการซึ่งรวมถึงตัวแทนจากสาขางานแต่ละสาขา 

คาดการณ์ว่า ณ เดือนเมษายน 2020 องค์การจะมีด้วยผู้เชี่ยวชาญด้านภาพยนตร์ประมาณ 9,921 คน ดิอะแคเดมีเป็นองค์การระดับนานาชาติที่เปิดรับสมาชิกสำหรับผู้สร้างภาพยนตร์ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมจากทั่วโลก

ดิอะแคเดมีเป็นที่รู้จักทั่วโลกในฐานะผู้จัดรางวัลประจำปีอย่าง อะแคเดมีอะวอดส์ หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "รางวัลออสการ์"

นอกจากนี้ ดิอะแคเดมียังจัดงาน กอเวิร์นเนอส์อะวอดส์ทุกปี เป็นรางวัลความสำเร็จตลอดกาลในอาชีพภาพยนตร์ มอบรางวัลทางวิทยาศาสตร์และเทคนิคทุกปี มอบรางวัล สติวเดนต์อะแคเดมีอะวอดส์ ให้กับผู้สร้างภาพยนตร์ในระดับปริญญาตรีและระดับบัณฑิตศึกษาทุกปี มอบรางวัล นิโคลล์เฟลโลวชิปส์ สูงสุดห้าทุนในการเขียนบทเป็นประจำทุกปี และดำเนินงานห้องสมุด มาร์กาเร็ต เฮอร์ริก (ที่ ศูนย์การศึกษาภาพยนตร์แฟร์แบงก์) ในเบเวอร์ลีฮิลส์ แคลิฟอร์เนีย และ ศูนย์การศึกษาภาพยนตร์พิกฟอร์ด ในฮอลลีวูด ลอสแองเจลิส รวมถึง พิพิธภัณฑ์ภาพยนตร์อะแคเดมีในลอสแองเจลิสเมื่อปี 2021

อ้างอิง
-------

1. ↑  ^ Pond, Steve (February 19, 2013). "AMPAS Drops '85th Academy Awards' – Now It's Just 'The Oscars'" เก็บถาวร กุมภาพันธ์ 22, 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *The Wrap*. Retrieved February 22, 2013.
2. ↑  "Museum". *oscars.org*. June 15, 2020. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 12, 2017. สืบค้นเมื่อ August 12, 2017.
3. ↑  Cieply, Michael (February 15, 2017). "Delayed Again, The Academy Movie Museum Tip-Toes Into 2019". *Deadline.com*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 9, 2020. สืบค้นเมื่อ April 17, 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* Academy of Motion Picture Arts and Sciences ที่ทวิตเตอร์
* Academy of Motion Picture Arts and Sciences ที่ยูทูบ
* Hollywood is a Union Town, *The Nation* (April 2, 1938) History of the Academy and Screen Actors Guild
**ซูกวากิฟ** (อาหรับ: سوق واقف; แปลว่า ตลาดยืน) เป็นตลาดปสาน (ซูก) ในโดฮา ประเทศกาตาร์ ที่วางจำหน่ายเครื่องแต่งกายแบบท้องถิ่น เครื่องเทศ งานหัตถกรรม และของฝาก รวมถึงเป็นที่ตั้งของร้านอาหารและร้านนั่งสูบชีชะฮ์จำนวนมาก อาคารดั้งเดิมของซุกวากิฟมีอายุย้อนไปได้ถึงปลายศตวรรษที่ 19 – ต้นศตวรรษที่ 20 สร้างตามสถาปัตยกรรมแบบพื้นถิ่นของกาตาร์ และได้รับการบูรณะใหญ่ในปี 2006

ซุกวากิฟตั้งอยู่ในเขตอัลซูกในใจกลางกรุงโดฮา ซุกตั้งอยู่บนท้องลำน้ำที่แห้งเหือดไปแล้ว เรียกว่า "วาดีมุชัยริบ" (وادي مشيرب) ในอดีตเป็นพื้นที่พบปะของชาวเบดูอิน และเป็นสถานที่ที่คนท้องถิ่นนำสินค้ามาซื้อขายแลกเปลี่ยนกัน โดยเฉพาะสินค้าปศุสัตว์ ในปี 2003 ส่วนใหญ่ของซูกถูกทำลายจากเพลิงไหม้ ทำให้รัฐบาลจัดโครงการบูรณะซูกครั้งใหญ่ในปี 2006 ช่วงแรกของโครงการได้รับเงินทุนสนับสนุนจากเชคฮะมัด บิน เคาะลีฟะฮ์ อัษษานี และชัยเคาะฮ์มูซา บินต์ นาศิร พระชายา อาคารที่ก่อสร้างหลังทศวรรษ 1950 ถูกทุบทำลายทั้งหมด ในขณะที่อาคารที่เก่าแก่กว่านั้นจะได้รับการทำนุบำรุงและตกแต่งใหม่ โครงการซ่อมแซมนี้เสร็จสิ้นในปี 2008 กระบวนการลดความร้อนภายในซูกแบบดั้งเดิมนั้นได้ใช้ไม้และไม้ไผ่ที่นำเข้ามาจากพื้นที่หลายแห่งในเอเชีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Traditional shopping and back street bargains in Doha". Time Out Doha. 30 April 2012. สืบค้นเมื่อ 6 July 2015.
2. ↑  Victoria Scott. "Souq Waqif, Doha". Qulture. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 23 October 2014. สืบค้นเมื่อ 10 August 2015.
3. 1 2  Rachel Morris (3 August 2011). "Souq Waqif, Doha's resilient, labyrinthine market". BBC. สืบค้นเมื่อ 15 May 2015.
4. ↑  Morris, Rachel. "Souq Waqif, Doha's resilient, labyrinthine market". สืบค้นเมื่อ 2017-11-13.
5. ↑  Exell, Karen; Rico, Trinidad (2014). *Cultural Heritage in the Arabian Peninsula: Debates, Discourses and Practices*. Ashgate. p. 199. ISBN 978-1-4094-7009-0.
ซูซาน แบร์แรนเตส (อังกฤษ: Susan Barrantes) เกิดเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน 2480 ณ อังกฤษ เป็นบุตรสาวของ ฟิตเฮอร์เบิร์ต ไรท์ และ ดอรีน วิงฟัลด์ เธอจบการศึกษาจากโรงเรียนและเข้าเรียนที่วิทยาลัยเลขานุการ ในช่วงเปิดตัวฤดูกาล 2488 เธอได้รับการเสนอตัวเป็นนางสนองพระโอษฐ์แก่ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร แต่เธอไม่รับคำตกลง ด้านชีวิตส่วนตัว เธอสมรสครั้งแรกกับ โรนัลด์ เฟอร์กูสัน เมื่อวันที่ มื่อวันที่ 17 มกราคม 2499 มีบุตรสาว 2 คนคือ 

1. เจนิเฟอร์ เฟอร์กูสัน
2. ซาราห์ ดัชเชสแห่งยอร์ก

พวกเขาหย่าร้างกันในปี พ.ศ. 2517 และในปี 2518 เขาแต่งงานใหม่กับ เอกเตอร์ แบร์แรนเตส ไม่มีบุตร-ธิดา

เสียชีวิต
---------

เมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2541 ขณะออกจากฟาร์มปศุสัตว์ที่ซึ่งเธอเลี้ยงม้าโรเวอร์ 400 ตัว เธอขับรถชนกับรถบรรทุกอาหารเรโนลท์บนถนนสองเลนในชนบทที่ราบสูง คนขับรถเสียข้อเท้าหัก แต่เธอเสียชีวิตทันที สิริอายุ 61 ปี ซึ่งการตายของเธอนั้น เป็นระยะเวลาหลังการสิ้นพระชนม์ของ ไดอานา เจ้าหญิงแห่งเวลส์ พระวรชายาใน เจ้าชายชาลส์ เจ้าชายแห่งเวลส์ ผู้เป็นพระเชษฐาใน เจ้าชายแอนดรูว์ ดยุกแห่งยอร์ก อดีตพระชามาดาของเธอ และเธอยังเป็นพระสหายของ เจ้าชายชาลส์ เจ้าชายแห่งเวลส์ อีกด้วย

อ้างอิง
-------




1. ↑   "UK Horsewoman at home on the ranch". BBC News. 21 September 1998. Retrieved 5 October 2017.
2. ↑   "Fergie mourns mum". BBC News. 22 September 1998. Retrieved 6 January 2017.
3. ↑   "Press pursue Duchess before mother's funeral". BBC News. 22 September 1998. Retrieved 6 January 2017.