recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**องค์การปกครองกรุงโตเกียว** (ญี่ปุ่น: 東京都庁) คือส่วนราชการท้องถิ่นของกรุงโตเกียว ซึ่งถือเป็นหนึ่งในสี่สิบเจ็ดจังหวัดของประเทศญี่ปุ่น องค์การปกครองกรุงโตเกียวมีฝ่ายบริหารคือผู้ว่าราชการกรุงโตเกียว และมีฝ่ายนิติบัญญัติคือสภากรุงโตเกียว ซึ่งล้วนมาจากการเลือกตั้งทางตรง ที่ทำการขององค์การฯอยู่ที่ศาลาว่าการกรุงโตเกียว

องค์การปกครองกรุงโตเกียวถือเป็นองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีงบประมาณมหาศาลในระดับสิบล้านล้านเยน ซึ่งใหญ่กว่าขนาดเศรษฐกิจของหลายประเทศ นอกจากนี้ องค์การฯยังมีเจ้าหน้าที่กว่าหนึ่งแสนหกหมื่นคน ซึ่งมากกว่าเจ้าหน้าที่รัฐของหลายประเทศ ด้วยเหตุนี้ ผู้ว่าราชการกรุงโตเกียวจึงมีอิทธิพลพอสมควรต่อเศรษฐกิจญี่ปุ่น

สภากรุงโตเกียว (東京都議会) ประกอบด้วยสมาชิก 127 คนจาก 42 เขตเลือกตั้ง สมาชิกสภามีวาระดำรงตำแหน่งคราวละสี่ปี ไม่จำกัดวาระ หนึ่งสมัยประชุมให้มีสี่ครั้ง ครั้งละสามสิบวัน สภากรุงโตเกียวมีหน้าที่ให้ความเห็นชอบร่างงบประมาณรายจ่ายประจำปี ตลอดจนแต่งตั้งข้าราชการตำแหน่งสำคัญ เช่น รองผู้ว่าราชการกรุงโตเกียว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "予算13兆円、職員16万人…東京都知事の権力と影響力（THE PAGE）". *Yahoo!ニュース*.
2. ↑  "GDP by Country - Worldometer". *www.worldometers.info*.
เขตศักดิ์สิทธิ์ด้านในของพลับพลาของศาสนายูดาห์
แบบจำลองของพลับพลาแสดงวิสุทธิสถาน ด้านหลังม่านด้านในเป็นอภิสุทธิสถาน
**อภิสุทธิสถาน** (อังกฤษ: Holy of Holies; ฮีบรู: קֹדֶשׁ הַקֳּדָשִׁים *Qōḏeš haqQŏḏāšīm* หรือ *Kodesh HaKodashim*; อาจเรียกว่า הַדְּבִיר *haDəḇīr*, 'เขตศักดิ์สิทธิ์') เป็นคำในคัมภีร์ฮีบรูที่ใช้กล่าวถึงเขตศักดิสิทธิ์ด้านในของพลับพลาที่ซึ่งพระเจ้าทรงสถิต ตามธรรมเนียมของชาวฮีบรู พื้นที่นี้ถูกกำหนดโดยเสา 4 ต้นที่ยึดม่านที่กั้นพื้นที่ไว้ ในพื้นที่นั้นมีหีบแห่งพันธสัญญาตั้งอยู่เหนือพื้น ตามความในคัมภีร์ฮีบรูหีบแห่งพันธสัญญาบรรจุบัญญัติ 10 ประการซึ่งพระเจ้าประทานแก่โมเสสบนภูเขาซีนาย กล่าวกันว่าพระวิหารในเยรูซาเล็มถูกสร้างขึ้นโดยกษัตริย์ซาโลมอนเพื่อรักษาหีบแห่งพันธสัญญา

ธรรมเนียมของศาสนายูดาห์โบราณมองว่าอภิสุทธิสถานเป็นจุดเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณระหว่างสวรรค์และโลก เรียกว่า "axis mundi"

อภิสุทธิสถานในฐานะส่วนหนึ่งของพระวิหารในเยรูซาเล็มของศาสนายูดาห์ตั้งอยู่ในที่ใดที่หนึ่งบนเนินพระวิหาร ตำแหน่งที่แน่นอนว่าเนินยังคงเป็นประเด็นถกเถียงกันอยู่ โดยแหล่งข้อมูลดั้งเดิมของศาสนายูดาห์ระบุว่าตำแหน่งของอภิสุทธิสถานคือที่ศิลาฤกษ์ซึ่งอยู่ใต้มัสยิดโดมแห่งศิลา นักวิชาการศาสนายูดาห์คนอื่น ๆ แย้งว่ารายงานร่วมสมัยระบุตำแหน่งของพระวิหารอยู่ทางเหนือหรือทางตะวันออกของโดมแห่งศิลา

ครูเสดของศาสนาคริสต์เชื่อมโยงอภิสุทธิสถานกับบ่อวิญญาณซึ่งเป็นถ้ำขนาดเล็กที่อยู่ใต้ศิลาฤกษ์ของโดมแห่งศิลา

ดูเพิ่ม
-------

* ฮนเด็ง อาคารศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของศาลเจ้าชินโต

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Yoma 54b:2". *www.sefaria.org*.
2. ↑  "Sanhedrin 26b:5". *www.sefaria.org*.
3. ↑  See article in the *World Jewish Digest*, April 2007.
4. ↑  Ritmeyer, Kathleen (1 January 2006). *Secrets of Jerusalem's Temple Mount* (ภาษาอังกฤษ). Biblical Archaeology Society. p. 104. ISBN 9781880317860.

| * ด
* ค
* ก
หีบแห่งพันธสัญญา |
| --- |
| บุคคล | 
* โมเสส
* ปุโรหิต
* มหาปุโรหิตแห่งอิสราเอล
* ชาวอิสราเอล
* ชาวเลวี
* เบซาเลล
* เผ่ายูดาห์
* โอโฮลีอับ
* โคฮาท
* เผ่าเลวี
* เยเรมีย์
* โยชูวา
* ซามูเอล
* อุสซาห์
* โซโลมอน
* จักรพรรดิเมเนลิกที่ 1

 |
| ฝาหีบ | 
* พระที่นั่งกรุณา
* เครูบ

 |
| เนื้อหา | 
* แผ่นศิลาพระโอวาท
* บัญญัติ 10 ประการ
* มานา
* ไม้เท้าอาโรน

 |
| สถานที่ | 
* ภูเขาซีนาย
	+ ภูเขาซีนายในคัมภีร์ไบเบิล
	+ ภูเขาโฮเรบ
* เยรีโค
* แม่น้ำจอร์แดน
* อภิสุทธิสถาน
* พลับพลา
* อัย
* ชิโลห์
* กิเบอาห์
* กิลกาล
* เอเบนเอเซอร์
* ฟีลิสเตีย
* เบธเชเมช
* คีริยาทเยอาริม
* เนินพระวิหาร
* โดมแห่งศิลา
* บ่อวิญญาณ
* อาสนวิหารชาทร์
* Tana Qirqos
* โบสถ์พระนางมารีแห่งไซออน

 |
| ที่เกี่ยวข้อง | 
* *The Sign and the Seal* (หนังสือปี ค.ศ. 1992)

 |
นากาจิมะ**นากาจิมะ** (ญี่ปุ่น: 中島; โรมาจิ: *Nakajima*) เป็นชื่อเรียกรวม 4 เกาะในทะเลสาบโทยะ ได้แก่ โอชิมะ (大島), เบ็นเต็นจิมะ (弁天島), คันนนจิมะ (観音島) และ มันจูจิมะ (饅頭島) ตั้งอยู่ในเมืองโซเบ็ตสึและโทยาโกะ บนเกาะฮกไกโด ก่อตัวขึ้นจากโดมลาวาที่เกิดจากการปะทุของภูเขาไฟในปล่องภูเขาไฟโทยะเมื่อประมาณ 50,000 ปีก่อน ทำให้ปรากฏเป็นแผ่นดินขึ้นเหนือผิวทะเลสาบ เกาะที่ใหญ่ที่สุดคือโอชิมะ มีขนาดเส้นรอบวง 9.6 กิโลเมตร บนเกาะปกคลุมไปด้วยป่าใบกว้างโดยทั่ว ยอดเขาที่สูงที่สุดอยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 455 เมตร

มีท่าเรือสำหรับเรือท่องเที่ยวจากริมฝั่งทะเลสาบโทยะไปยังเกาะโอชิมะ สามารถไปถึงเกาะได้ในเวลาไม่ถึง 30 นาที ที่ใกล้ท่าเรือบนเกาะมีพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "中島・洞爺湖森林博物館". *奥洞爺温泉郷*. 壮瞥町商工会. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-08-11. สืบค้นเมื่อ 2020-04-29.
2. ↑  "みどころ・あそびどころ". *洞爺湖有珠山ジオパーク*. 洞爺湖有珠山ジオパーク推進協議会. สืบค้นเมื่อ 2020-11-14.
3. ↑  "中島". *壮瞥町観光情報サイト〜北海道の奥座敷〜*. そうべつ観光協会. สืบค้นเมื่อ 2020-04-29.
4. ↑  "洞爺湖に浮かぶ島の紹介". 洞爺湖汽船. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-04-27. สืบค้นเมื่อ 2020-11-14.
**รักยังมีต่อ (Love Must Go On)** เป็นซิงเกิลในปี พ.ศ. 2557 ของ Waii (ปัญญริสา เธียรประสิทธิ์) ประพันธ์คำร้องโดย โปสการ์ด แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย อัจฉริยา ดุลยไพบูลย์ ออกจำหน่ายในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2557

เป็นเพลงที่บ่งบอกถึงเนื้อหาเพื่อปลอบใจตัวเอง หรือปลอบคนอื่น ว่าเราจะเศร้า จะไปนึกถึงคนที่ไม่สนใจเราแล้วทำไม ถึงแม้เราจะเจ็บแต่เราก็ต้องรู้ว่าเราจะต้องผ่านมันไปให้ได้ เสียใจได้แต่เราก็เดินหน้า รักยังต้องมีต่อ

มิวสิกวิดีโอ
------------

มิวสิกวิดีโอนี้ ถ่ายทำไปที่ ไพเรท สตูดิโอ ย่านสุคนธสวัสดิ์ 23 กำกับโดย พี่กู่ – เอกสิทธิ์ โดยให้ หวาย เป็นคนถ่ายทอดเรื่องราวช่วงเวลาที่มีความสุข และความเจ็บปวดของคนที่เพิ่งจะเลิกรากับแฟนด้วยตัวเอง ซึ่งผู้กำกับ และทีมงานก็คิดว่าไม่น่าจะเป็นปัญหาสำหรับ "หวาย" สักเท่าไหร่ พอถึงเวลาถ่ายทำจริง ก็เริ่มด้วยฉากที่เล่าเกี่ยวกับช่วงเวลาที่มีความสุขด้วยกันกับแฟนหนุ่ม ทั้งฉากสุดสวีทหวานโรแมนติกบนที่นอนสีขาว ที่ถือว่าเป็นฉากเด็ดเพราะ หวายจัดเต็มยอมให้ฝ่ายชายถึงเนื้อถึงตัว ชนิดที่เรียกว่าอีกนิดก็เกือบจะจูบกันจริง ๆ จนผู้กำกับฯ ถึงกับแซวว่าแอบคบกันหรือเปล่า เล่นได้เนียนเหมือนเป็นแฟนกันจริง ๆ ซึ่ง หวาย ถ่ายทอดเรื่องราวออกมาได้ดีแบบเทคเดียวผ่าน แต่พอถึงฉากที่จะต้องแสดงถึงความเจ็บปวดจนร้องไห้ออกมากับกลายเป็นงานหินสำหรับ หวาย ถ่ายเท่าไหร่ก็ไม่ผ่านสักที เพราะหวาย ร้องไห้ไม่ออกซะงั้น

ชาร์ต
-----

| ชาร์ต (พ.ศ. 2557) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ไอทูนส์สโตร์ไทยแลนด์ ท็อปชาร์ต | 16 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "หวาย" กลับมาทวงบัลลังก์ความแซ่บส่งเพลงช้า "รักยังมีต่อ" กระแทกหัวใจคนอกหัก[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "หวาย กามิกาเซ่ รับซีนอารมณ์ร้องไห้สุดหิน ถ่ายทอดอารมณ์คนอกหัก ผ่านเอ็มวีเพลง รักยังมีต่อ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2015-03-05.
3. ↑  Top 20 iTunes Chart Thailand (‪#‎เพลงไทย‬) 6 ธันวาคม 2014
นักบุญวาเลนตินุส หรือ เซนต์วาเลนไทน์
**นักบุญวาเลนตินุส**, **นักบุญวาเลนตินัส**, **เซนต์วาเลนไทน์** หรือ **นักบุญวาเลนไทน์** (อิตาลี: *San Valentino*, ละติน: *Valentinus*, อังกฤษ: Saint Valentine) เป็นนักบุญของศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ของกรุงโรม เซนต์วาเลนไทน์เกิดเมื่อ ค.ศ. 226 เสียชีวิตเมื่อวันที่14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 269 เรารู้จักกันดีว่า เซนต์วาเลนไทน์เป็นต้นกำเนิดของวันวาเลนไทน์

ตำนาน
-----

เซนต์วาเลนไทน์เป็นบาทหลวงอยู่ที่โบสถ์ใกล้ๆกรุงโรม ต่อมาในยุคสมัยของพระเจ้าคลอดิอุสที่2 มีการตั้งกฎหมายว่าห้ามมีการแต่งงานในเมืองของพระองค์ เพราะพระองค์ต้องการให้ผู้ชายทุกคนในเมืองต้องไปเป็นทหารในการทำสงคราม เซนต์วาเลนไทน์รู้สึกเห็นใจผู้ชายและผู้หญิงที่มีความรัก เซนต์วาเลนไทน์จึงแอบทำพิธีแต่งงานให้กับผู้ชายผู้หญิงที่มีความรักอย่างลับๆ โดยภายในงานมีเพียง เจ้าสาว เจ้าบ่าว และบาทหลวงเท่านั้น พวกเขาจึงต้องกระซิบคำสาบานและการอธิษฐานในการแต่งงาน ในที่สุด ทหารของพระเจ้าคลอดิอุสก็ได้มาเห็นพิธีพอดี แล้วเรื่องราวก็ไปถึงพระเจ้าคลอดิอุส เซนต์วาเลนไทน์จึงถูกจำคุกและถูกลงโทษอย่างหนักและแสนสาหัส แต่คนที่ถูกทำพิธีแต่งงานโดยเซนต์วาเลนไทน์มักแอบมาเยี่ยมเซนต์วาเลนไทน์ที่คุกอยู่เสมอ ต่อมาผู้คุมคุกของเซนต์วาเลนไทน์ชื่อแอสทีเรียส เขามีลูกสาวที่ตาบอด จึงขอให้เซนต์วาเลนไทน์ช่วยรักษา แล้วลูกสาวของแอสทีเรียสก็กลับมามองเห็นได้เหมือนเดิม ลูกสาวของแอสทีเรียสจึงมาเยี่ยมเซนต์วาเลนไทน์ที่คุกอยู่เสมอเช่นเดียวกัน จนกระทั่งถึงวันประหารชีวิตเซนต์วาเลนไทน์ ก่อนเขาเสียชีวิตเขาก็เขียนจดหมายถึงลูกสาวของแอสทีเรียสและลงท้ายด้วยคำว่า "From your valentine" แล้วเซนต์วาเลนไทน์ก็ถูกประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 269

หลังมรณกรรมของนักบุญวาเลนตินุส
------------------------------

กระโหลกของเซนต์วาเลนไทน์ ซึ่งบรรจุไว้เป็นเรลิก
หลังเซนต์วาเลนไทน์เสียชีวิต ก็มีการบรรจุกะโหลกของเซนต์วาเลนไทน์ไว้เป็นเรลิกที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี ต่อมาพระสันตะปาปาเกลาซิอุสได้แต่งตั้งวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ซึ่งเป็นวันที่เซนต์วาเลนไทน์ถูกประหารชีวิต เป็นวันสำคัญ คือวันวาเลนไทน์ซึ่งเป็นวันแห่งความรักนั่นเอง

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Jones, Terry. "Valentine of Terni". *Patron Saints Tom*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 1, 2010. สืบค้นเมื่อ February 14, 2007.
**บัณฑิต ศิริพันธุ์** ทนายความและนักกฎหมายที่มีชื่อเสียง เกิดเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2484 จบการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา, โรงเรียนอำนวยศิลป์พระนคร, นิติศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาธรรมศาสตร์ (ร่วมรุ่นเดียวกับ ชวน หลีกภัย และ สมัคร สุนทรเวช), เนติบัณฑิตไทย จากสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา, นิติศาสตรมหาบัณฑิต (LL.M) จากมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา

ทำงานครั้งแรกด้วยการเป็นทนายความฝึกหัดของสำนักงานกฎหมายเสนีย์ ปราโมช ของ หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช ตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษา จึงใกล้ชิดและสนิทสนมกับ หม่อมราชวงศ์เสนีย์ และบุคคลในพรรคประชาธิปัตย์ มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2508 และเป็นหัวหน้าสำนักงานกฎหมายแห่งนี้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 หลังจาก หม่อมราชวงศ์เสนีย์ เข้ารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในสมัยที่ 2 มาจนถึงปัจจุบัน

นอกจากนี้ยังเคยดำรงตำแหน่งกรรมการรัฐวิสาหกิจหลายแห่ง อาทิ บริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน), บริษัท ขนส่งจำกัด (บ.ข.ส.), องค์การค้าของคุรุสภา, องค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย (อ.ส.ม.ท.) เป็นต้น

และยังเป็นรองประธานคณะกรรมการมรรยาททนายความของสภาทนายความ 2 สมัย เป็นสมาชิกวุฒิสภาระหว่างปี พ.ศ. 2535 ถึง พ.ศ. 2539

นายบัณฑิตได้ชื่อว่าเป็นทนายความที่มีชื่อเสียงและความสามารถอย่างมากโดยเฉพาะในคดีหมิ่นประมาทและคดีแพ่ง เคยรับว่าความให้กับนักการเมืองหลายคน อาทิ คดีที่ภริยาและบุตรดำรง ลัทธพิพัฒน์ ฟ้องหมิ่นประมาท สมัคร สุนทรเวช, คดีที่ นาวาอากาศตรี ประสงค์ สุ่นศิริ ถูกฟ้องหมิ่นประมาทจาก ทักษิณ ชินวัตร, คดียุบพรรคประชาธิปัตย์และยุบพรรคไทยรักไทย หรือ คดีที่ สามารถ ราชพลสิทธิ์ ฟ้องหมิ่นประมาท สมัคร สุนทรเวช และ ดุสิต ศิริวรรณ เป็นต้น

จากความที่ใกล้ชิดกับนักการเมืองหลายคนมาตั้งแต่ต้น ทำให้มีผู้ชักชวนให้เล่นการเมือง แต่เจ้าตัวได้ปฏิเสธเนื่องจาก หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช ได้ขอไว้ 

ปัจจุบัน รับเป็นหนึ่งในทีมทนายความว่าความคดียุบพรรคประชาธิปัตย์ และเป็นที่ปรึกษาทางด้านกฎหมายของ อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2553 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
* พ.ศ. 2552 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  เสนีย์ ปราโมช, ชีวลิขิต ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช, กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช, 2540
2. ↑  ฅนปนข่าว: ทนายเทวดา จากไทยโพสต์
3. ↑  บัณฑิต ศิริพันธุ์:ทนายคู่บุญ-นักกฎหมายคู่ใจปชป.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  เก็บถาวร 2009-01-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เปิดใจ "บัณฑิต ศิริพันธุ์" ขอทำงานเพื่อความถูกต้อง จากแนวหน้า
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๓ เก็บถาวร 2011-01-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๗ ตอนที่ ๑๔ ข หน้า ๖๐, ๘ ธันวาคม ๒๕๕๓
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๒ เก็บถาวร 2011-10-11 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๖ ตอนที่ ๑๖ ข หน้า ๗๗, ๔ ธันวาคม ๒๕๕๒
**ภูมิ** (อังกฤษ: Puffers, Sunfishes, Triggerfishes, Filefishes) เป็นชื่อเรียกของปลาอันดับ Tetraodontiformes มีอยู่หลายชนิด หลายวงศ์ หลายสกุล อาศัยอยู่ทั้งในทะเล น้ำกร่อย และน้ำจืด โดยมากมีลำตัวกลม ครีบและหางเล็ก จึงว่ายน้ำได้เชื่องช้าดูน่ารัก หัวโต ฟันแหลมคมใช้สำหรับขบกัดสัตว์น้ำมีเปลือกต่าง ๆ เป็นอาหาร คนที่ลงเล่นน้ำจึงมักถูกกัดทำร้ายเป็นแผลบ่อย ๆ เมื่อตกใจหรือข่มขู่สามารถสูดน้ำหรือลมเข้าช่องท้องให้ตัวพองออกได้คล้ายลูกโป่ง ในบางชนิดมีหนามด้วย แต่การที่ปลาพองตัวออกเช่นนี้ จะมีผลกระทบต่ออวัยวะภายใน ในบางครั้ง เช่น ปลาตกใจอาจไปกระทบกับถุงลมซึ่งเป็นอวัยวะสำคัญที่ใช้ในการทรงตัวเมื่ออยู่ใต้น้ำ ให้แตกได้ ปลาปักเป้าที่เป็นเช่นนี้จะไม่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างเป็นปกติ แต่จะลอยตัวอยู่บนผิวน้ำไปอย่างนั้น จนกระทั่งตาย เนื่องจากไม่สามารถป้องกันตัวหรือหากินได้อีก

ปลาในอันดับนี้ที่รู้จักกันดี คือ ปลาปักเป้า ปักเป้าทุกชนิดเป็นปลาที่มีพิษในตัว โดยเฉพาะอวัยวะภายในและรังไข่ แม้บริโภคเพียงเล็กน้อยก็อาจถึงแก่ความตายได้ แต่บางชนิดในบางแหล่งน้ำหรือบางภูมิภาคก็มีผู้จับมาบริโภค โดยต้องรู้วิธีชำแหละเป็นพิเศษ เช่น ประเทศญี่ปุ่น นิยมบริโภคปลาปักเป้าโดยทำเป็นซูชิ จนเป็นอาหารประจำชาติญี่ปุ่นที่ขึ้นชื่อเป็นที่รู้จัก

วงศ์ปลาปักเป้ามีอยู่ด้วยกันทั้งหมด 3 วงศ์ คือ Diodontidae ปลาในวงศ์นี้มีฟัน 2 ซี่ Tetraodontidae ปลาในวงศ์นี้มีฟัน 4 ซี่ และ Triodontidae ปลาในวงศ์นี้ลักษณะลำตัวแบนข้าง สำหรับในประเทศไทยพบปลาทั้ง 3 วงศ์นี้ ทั้งหมด 42 ชนิด เป็นชนิดในน้ำจืด 9 ชนิด อีก 33 ชนิด เป็นชนิดในน้ำกร่อยรวมถึงทะเล

ในประเทศไทย มีการนำปลาปักเป้ามาจำหน่ายในท้องตลาดในชื่อปลาเนื้อไก่ ซึ่งผู้บริโภคอาจได้รับพิษทำให้รู้สึกชาที่ริมฝีปาก ลิ้น ปลายนิ้วมือ คลื่นไส้วิงเวียน แขนขาไม่มีแรง ยืนและเดินไม่ได้ หายใจลำบาก หมดสติ และอาจจะอันตรายถึงขั้นเสียชีวิตในเวลาอันรวดเร็วได้ เนื่องจากสารพิษชื่อว่า เตโตรโดท็อกซิน (Tetrodotoxin) ในหนังปลา ไข่ปลา เนื้อปลา ตับ และลำไส้ มีความทนต่อความร้อนสูง ความร้อนในการปรุงอาหาร การหุงต้ม การแปรรูป ไม่สามารถทำลายสารพิษดังกล่าวได้

ส่วนปลาในวงศ์อื่นแต่อยู่ในอันดับนี้ คือ ปลาแสงอาทิตย์ (*Mola mola*) ซึ่งเป็นปลาที่ใหญ่ที่สุดในอันดับนี้ด้วย รวมทั้งปลาวัว (Balistidae) เป็นต้น

วงศ์
----

* Aracanidae
* Balistidae — ปลาวัว
* Diodontidae — ปลาปักเป้าหนาม
* Molidae — ปลาแสงอาทิตย์
* Monacanthidae — ปลาตะไบ
* Ostraciidae — ปลาปักเป้ากล่อง
* Tetraodontidae — ปลาปักเป้าฟัน 4 ซี่
* Triacanthidae — ปลาวัวจมูกสั้น
* Triacanthodidae — spikefishes
* Triodontidae — ปลาปักเป้าฟัน 3 ซี่

อ้างอิง
-------

1. ↑   *ความหวัง*, "มหัศจรรย์พันธุ์ลึก" .สารคดีทางไทยพีบีเอส: ศุกร์ที่ 22 มีนาคม 2556
2. 1 2  "ปลาปักเป้ามรณะ น้ำจืดมี 4 สายพันธุ์". *ไทยรัฐ*. August 10, 2016. สืบค้นเมื่อ August 9, 2016.
3. ↑  "อย. เตือนผู้บริโภค ผู้จำหน่ายอาหาร ระวังปลาปักเป้า". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-13. สืบค้นเมื่อ 2007-08-17.

ปลาปักเป้าที่ชาวประมงจับได้จากชายฝั่งบางแก้ว จังหวัดเพชรบุรี

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลและรูปปักเป้าน้ำจืดทุกชนิดที่พบในประเทศไทย
* พิษวิทยาปลาปักเป้า[*ลิงก์เสีย*]
วูวูเซลา ทำด้วยพลาสติก 
กองเชียร์ทีมแอฟริกาใต้ กำลังเป่าวูวูเซลา ระหว่างการแข่งขันฟุตบอลโลก 2010 
เสียงของวูวูเซลา
**วูวูเซลา** (อังกฤษ: vuvuzela, เป็นภาษาซูลู แปลว่า *ทำให้เกิดเสียงดัง*) หรือในบางครั้งเรียก **เลปาตาตา** (Lepatata ในภาษาสวานา) เป็นเครื่องดนตรีประเภทเป่าคล้ายทรัมเป็ต เป็นเครื่องดนตรีและวัฒนธรรมของชนพื้นเมืองแอฟริกาใต้ มีความยาวประมาณ 1 เมตร นอกจากนี้ ยังใช้ในการเชียร์กีฬา เช่น ฟุตบอลอีกด้วย ปัจจุบัน วูวูเซลานิยมทำจากพลาสติก

เสียงของวูวูเซลา เป็นไปในลักษณะดังกึกก้อง คล้ายเสียงร้องของช้าง วูวูเซลาใช้ในการเชียร์กีฬาครั้งแรก ในคริสต์ทศวรรษ 1990 โดยกลุ่มกองเชียร์ สโมสรฟุตบอลไกเซอร์ ชีฟส์ เอฟซี ในลีกแอฟริกาใต้ เริ่มนำมาใช้เป็น อุปกรณ์การเชียร์ทีมรักของตน ในสนามฟุตบอล แต่ยังเป็นที่รู้จักเฉพาะภายในแอฟริกาใต้เท่านั้น

จากนั้น วูวูเซลา นำมาใช้อีกครั้ง ในการแข่งขันคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2009 ที่แอฟริกาใต้เป็นเจ้าภาพ และได้รับการกล่าวถึง ในแง่ที่เป็นอุปกรณ์เชียร์ ที่สามารถข่มขวัญทีมคู่แข่ง และกองเชียร์คู่แข่งได้เป็นอย่างดี ด้วยเสียงอันกึกก้อง รวมถึงทำลายสมาธิของนักฟุตบอลคู่แข่ง จึงเกิดกระแสวิจารณ์ไปทั่ว และทำให้ชาติตะวันตกบางชาติ ถึงกับเรียกร้องให้ สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่า) สั่งห้ามใช้อุปกรณ์ชิ้นนี้ระหว่างแข่งขัน แต่ประธานฟีฟ่า เซ็พ บลัทเทอร์ มีความเห็นคัดค้าน โดยให้เหตุผลว่า เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมแอฟริกัน

ในฟุตบอลโลก 2010 ที่แอฟริกาใต้เป็นเจ้าภาพ กองเชียร์ก็นำวูวูเซลามาใช้ และกลายเป็นที่วิจารณ์กันอย่างกว้างขวางอีกครั้ง เช่นกล่าวว่า เสียงเป่ากลบเสียงผู้พากษ์ และผู้ฝึกสอน หรือสร้างความรำคาญ บ้างก็บอกว่า เสียงดังคล้ายเสียงแมลงวัน หรือแมลงหวี่บินตอม เป็นต้น

อย่างไรก็ดี งานวิจัยของคณะแพทย์ชาวเยอรมันกลุ่มหนึ่ง สนับสนุนการห้ามใช้วูวูเซลาอย่างถาวร โดยเตือนว่า ผู้ที่ได้รับผลกระทบจากเสียง ที่ดังเกินพอดีของวูวูเซลา ควรรีบมาพบแพทย์ ภายใน 24 ชั่วโมง เพื่อตรวจเช็คระบบการได้ยินเป็นการด่วน ก่อนที่อาจหูหนวกไปตลอดชีวิต

นอกจากนี้แล้ว ยังมีแพทย์ชาวอังกฤษระบุว่า วูวูเซลาเป็นพาหะแพร่เชื้อโรคต่างๆ ได้ โดยรายงานว่า มีการทดสอบเป่า โดยอาสาสมัคร 8 ราย พบว่าในวูวูเซลา ชุ่มไปด้วยละอองน้ำลาย ซึ่งเป็นพาหะต่อเชื้อโรคต่างๆ และเชื้อโรคเหล่านี้ สามารถอยู่ในอากาศได้นานนับชั่วโมง ทำให้มีความเป็นไปได้อย่างมาก ที่จะมีการติดเชื้อต่อๆ กันไป และหากใช้วูวูเซลาอันเดียวกัน เป่าต่อๆ กันไป มากเท่าไร ก็ยิ่งมีโอกาสติดเชื้อได้ง่ายขึ้นอีก เป็นต้น


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วูวูเซลา**

อ้างอิง
-------

1. ↑  ข้อมูลจากกระปุกดอตคอม
2. ↑  วูวูเซลา : อาวุธลับของเจ้าภาพในเวิลด์ คัพ 2010 ???จากไทยรัฐ
3. ↑  สปอร์ตไลน์ วันที่ 11 มิถุนายน 2553จากเดลินิวส์
**วัดปากคาน** (ลาว: ວັດປາກຄານ) เป็นวัดตั้งอยู่บริเวณที่แม่น้ำคานมาบรรจบกับแม่น้ำโขง ในแขวงหลวงพระบาง หลวงพระบาง ประเทศลาว อยู่ใกล้กับวัดเชียงทอง สร้างขึ้นราว พ.ศ. 2280 ในสมัยเจ้าอินทโฉม ต่อมาถูกทิ้งร้างไป จนชาวไทลื้อเข้ามาบูรณะ

สิม
---

จุดเด่นของวัด คือ สิมที่ถือเป็นตัวอย่างของสิมแบบไทลื้อที่ดีที่สุดในเมืองหลวงพระบาง คือ มีลักษณะอาคารที่มีคอสองกว้าง และมีความสูงของหลังคาทางด้านหน้าและด้านยาวเท่ากัน โดยมากแล้วสิมแบบไทลื้อจะพบมากในแคว้นสิบสองปันนา การปรากฏสิมแบบไทลื้อที่พลวงพระบาง แสดงให้เห็นการอพยพเคลื่อนย้ายของคนไทลื้อจากสิบสองปันนาลงมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เมืองหลวงพระบาง สิมของวัดปากคานมีผังพื้นเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ห้อง ยาว 6 ห้อง หลังคามี 2 ชั้น ชั้นบนเป็นทรงจั่ว ชั้นล่างแยกเป็นหลังคาปีกนก คลุมรอบสิมทั้งสี่ด้าน สันหลังคาปีกนกมีพญานาคทอดตัวลงมาทั้งสี่มุม ตัวอาคารมีทางเข้าทุกทิศทาง ทางขึ้นด้านหน้าเป็นบันไดกว้าง มีประตูหน้า 3 ประตู ตกแต่งด้วยซุ้มโขงแบบเรียบง่าย ภายในซุ้มประดับปูนปั้นรูปหงส์ ด้านทิศใต้มีทางเข้า 1 ประตู มีเจดีย์ทรงบัวเหลี่ยมตั้งชิดกับฐานของสิม หลักสีมามีรูปทรงเตี้ยมาก ทำเป็นรูปดอกบัว

ภายในมีฐานชุกชีแบบลอยตัวไม่ติดผนังด้านหลัง ซึ่งสามารถเดินประทักษิณรอบพระประธานได้ ส่วนผนังมีการติดลายพอกคำเป็นรูปต่าง ๆ เช่น ดอกไม้ พระธาตุเจดีย์ และรูปพระพุทธเจ้าปางประทับนั่งสมาธิในซุ้มเรือนแก้ว วัดไม่มีฮูปฝาผนัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สิมวัดปากคาน". ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-01. สืบค้นเมื่อ 2021-10-01.
2. ↑  "ไทยทัศนา : (47) สิมทรงไทลื้อ หลวงพระบาง (ตอนที่หนึ่ง-วัดปากคาน)". วอยซ์.
3. ↑  คำภูเพชร วานิวงศ์. "การศึกษาศิลปะ "ฮูป" ฝาผนังในเขตพื้นที่แขวงหลวงพระบาง สปป.ลาว เพื่อประยุกต์ใช้ในการออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ประเภทของที่ระลึก" (PDF). คณะศิลปประยุกต์และการออกแบบ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2022-12-01. สืบค้นเมื่อ 2021-03-06.
**ธีรชา ไรวา** ชื่อเล่น **เกี้ยมอี๋** เกิดวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2540 เป็นนักร้อง และนักแสดงหญิงชาวไทย เป็นที่รู้จักจากผลงานเพลง **"พ่อกลับบ้าน"** ในอัลบั้ม **"The Family"** ในปี พ.ศ. 2547 ปัจจุบันกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้งกับการแสดงละครซีรีส์เรื่อง ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น

ประวัติ
-------

ธีรชา ไรวา ชื่อเล่น เกี้ยมอี๋ ธีรชามีความสนใจในการร้องเพลงตั้งแต่เด็ก จึงได้มีผลงานเพลงภายใต้สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ โดยออกอัลบั้มขณะมีอายุเพียง 7 ขวบ อัลบั้ม **"The Family"** ในปี พ.ศ. 2547 ร่วมกับศิลปินในค่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ อาทิ ปั่น - ไพบูลย์เกียรติ เขียวแก้ว, แอม - เสาวลักษณ์ ลีละบุตร, ดาจิม, พลอย - ณัฐชา สวัสดิ์รักเกียรติ, พลพล พลกองเส็ง และ น้องพลับ - จุฑาภัทร เหล่าธรรมทัศน์ เป็นต้น โดยธีรชาได้ขับร้องเพลง **"พ่อกลับบ้าน"** ในขณะนั้นทำให้ธีรชาโด่งดังกับเพลงเป็นอย่างมาก

ในปี พ.ศ. 2556 ธีรชากลับมามีชื่อเสียงอีกครั้ง กับการแสดงละครซีรีส์เรื่อง **"ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น"** ในบทบาท กานต์ ซึ่งได้เล่นในฤดูกาลที่ 1 แล 2 หลังจากนั้นก็มีผลงานละครมากมาย ไม่ว่าจะเป็นละครซีรีส์เรื่อง **"เพื่อนเฮี้ยน..โรงเรียนหลอน"** ตอน คืนแหกกฏ และ **"girl-friend เกิลเฟรนด์"** ตอน หนีไปตามรัก เป็นต้น

ด้านการศึกษา ปัจจุบันกำลังศึกษาอยู่ที่วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล

ผลงาน
-----

### ละครโทรทัศน์ / ซีรีส์

| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2548 | เพื่อนรัก | เกี้ยมอี๋ |
| 2556 | ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น | ธีรัชา (กานต์) |
| 2557 | ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น ซีซั่น 2 |
| Girl-friend เกิลเฟรนด์ | ริโกะ |
| เพื่อนเฮี้ยน..โรงเรียนหลอน
ตอน คืนแหกกฏ | เข็ม |

### ผลงานเพลง

* อัลบั้ม **"The Family"** (2547)

1. ขอโทษนะคนดี
2. เข้าใจแล้วครับพ่อ
3. คุณย่ายาหม่อง
4. รู้แล่วค่ะแม่
5. สมาคมเบี้ยล่าง
6. พ่อแง่ แม่งอน ลูกงง
7. ฝากให้เธอช่วยดูแล
8. พ่อกลับบ้าน
9. เจ้าตัวร้าย
10. บ้านเรา

* อัลบั้ม **"เพื่อนรัก"** (2548)

1. นายยังมีเรา
2. ลมพัดลมเพ
3. ไม่มีใครรักฉันเลย
4. แล้วจะรู้มั้ยเนี่ย
5. ตาวิเศษ
6. ป๊อกแช่ป๊อก
7. เธออยู่ที่ไหน
8. อย่าบอกนะว่ารัก
9. ฉันเสียใจ
10. เพื่อนใจ

อ้างอิง
-------

* จำได้ไหม น้องเกี้ยมอี๋ ธีรชา เจ้าของเพลง พ่อกลับบ้าน เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* อัลบั้ม The Family (พ.ศ. 2547)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ธีรชา ไรวา ที่อินสตาแกรม
**วัดจินดิตวิหาร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงทรายกองดิน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร อาณาเขตทางทิศตะวันออกจรดลำรางบ่อหินแก้ว

ในปี พ.ศ. 2517 หม่อมหลวงจินดิต สนิทวงศ์ ณ อยุยา ได้มอบที่ดิน 5 ไร่ 3 งาน ผ่านทนายความน่วม นันทวิชัย ให้เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด ต่อมาทนายความน่วมมีจิตศรัทธาถวายที่ดินเพิ่มขึ้นอีก 7 ไร่ 23 ตารางวา รวมทั้งหมดเป็น 12 ไร่ 3 งาน 23 ตารางวา กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งขึ้นเป็นวัดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2539

พระครูสังฆรักษ์สมบุญ จันทสาโร เข้ามาดูแลวัดอย่างไม่เป็นทางการเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2547 วัดในช่วงนั้นมีสภาพทรุดโทรม โบสถ์มีแต่เสา หญ้ารกร้าง ท่านจึงดำเนินการบูรณะวัดและได้รับตำแหน่งรักษาการเจ้าอาวาสอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2551

อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นศาลาการเปรียญและหอสวดมนต์ ศาลาเฉลิมพระเกียรติ 60 พรรษา วิหารหลวงพ่อขาว หอระฆัง ภายในวัดยังมีโรงเรียนปริยัติธรรมและสถานีอนามัยประจำหมู่บ้าน

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์สุวิทย์ กตปุญโญ
* พระครูสังฆรักษ์สมบุญ จันทสาโร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา (วัดจินดิตวิหาร)" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
2. ↑  "ประวัติวัดจินดิตวิหาร". กศน.แขวงทรายกองดิน.
**ชิน ซาอิมดัง** (เกาหลี: 신사임당; ฮันจา: 申師任堂; 29 ตุลาคม 1504 - 17 พฤษภาคม 1551) เป็นจิตรกร นักเขียน นักอักษรวิจิตร และกวีหญิงชาวเกาหลี ซึ่งมีชีวิตอยู่ในยุคโชซ็อน เธอเกิดที่คังนึง จังหวัดคังวอน บ้านเกิดของเธอที่โอจูคอน ซึ่งเป็นบ้านของครอบครัวฝั่งแม่ของเธอนั้นได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีมาจนถึงทุกวันนี้ เธอเป็นมารดาของ อี อี ปราชญ์ลัทธิขงจื๊อคนสำคัญของเกาหลี ฉายาของเธอคือ ออจิน โอโมนี (เกาหลี: 어진 어머니) ชื่อจริงของเธอคือ ชิน อินซอน (เกาหลี: 신인선; ฮันจา: 申仁善) นามปากกาของเธอคือ ซาอิม, ซาอิมดัง, อินอิมดัง และ อิมซาแจ เธอเป็นกวีหญิงร่วมสมัยกับ ฮอ นันซอลฮอน กวีหญิงอีกคนหนึ่ง และหญิงทั้งสองถือเป็นคู่แข่งกัน

ชีวิต
-----

### วัยเด็กและการศึกษา

ชิน ซาอิมดัง เกิดและเติบโตที่บ้านของตายายของเธอในคังนึง พ่อของเธอคือ ชิน มย็อง-ฮวา จากตระกูลชินแห่งพย็องซาน เป็นขุนนางและเพื่อนของนักวิชาการและขุนนางคนสำคัญของเกาหลี โช กวัง-โจ แต่เขาไม่มีความสนใจทางการเมือง แม่ของเธอคือ นายหญิงอี จากตระกูลอีแห่งยงอิน ซาอิมดังเป็นลูกสาวคนที่ 2 ในบรรดาลูกสาว 5 คน พ่อของเธออาศัยอยู่ในฮันซ็อง (ปัจจุบันคือกรุงโซล) และอาศัยอยู่โดยแยกจากครอบครัวมาเป็นเวลา 16 ปี เขายังคงเตรียมตัวสอบเป็นขุนนางต่อไปด้วยความช่วยเหลือจากครอบครัวของภรรยา และกลับไปเยี่ยมบ้านปีละหลายครั้ง แม่ของซาอิมดังช่วยในการศึกษาของสามี อย่างไรก็ตาม ชิน มย็อง-ฮวา ไปไม่ได้ไกลกว่าการทดสอบจินซาซึ่งเป็นการทดสอบเบื้องต้นสำหรับยังบัน และยกเลิกการทดสอบแดกวา เนื่องจาก เหตุการณ์สังหารหมู่ปราชญ์ปีคิมโย ในปี ค.ศ. 1519 เขาย้ายไป คังนึง

นายหญิงอี ยังอาศัยอยู่กับพ่อแม่ของเธอต่อไปหลังจากแต่งงาน ซึ่งทำให้เธอมีอิสระมากขึ้นในการเลือกที่จะให้การศึกษา ซาอิมดัง และลูกสาวคนอื่นๆ ความเชื่อของตาของ ซาอิมดัง ก็มีอิทธิพลอย่างมากต่อ ซาอิมดัง เช่นกัน ตาของเธอสอนเธอเหมือนที่เขาจะสอนหลานชาย

แม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิง แต่ ซาอิมดัง ก็ได้เรียนรู้มากมายเกี่ยวกับ ลัทธิขงจื๊อใหม่ ประวัติศาสตร์ และวรรณกรรม ซึ่งทำให้แขกของพ่อของเธอประหลาดใจ ซาอิมดัง และพี่สาว/น้องสาวของเธอได้เรียนรู้ Thousand Character Classic, Dongmongseonsup และ Mingxin baojian จาก ชิน มย็อง-ฮวา พ่อของเธอ

อ้างอิง
-------

1. ↑  (ในภาษาเกาหลี) Sin Saimdang at Doosan Encyclopedia
2. ↑  (ในภาษาเกาหลี) Sin Saimdang เก็บถาวร 2012-02-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at The Academy of Korean Studies
3. ↑  Kim-Renaud, Young-Key (2015-02-24). *Creative Women of Korea: The Fifteenth Through the Twentieth Centuries*. Taylor & Francis Group. p. 59. ISBN 9781315705378.
**วัดแม่ปะดอย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ปะ อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง มีป่าล้อมรอบ พื้นที่ 25 ไร่ เป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดลำปาง แห่งที่ 7 ปัจจุบันมีพระครูพิศาลบวรกิจ (สุพร อภิปุณฺโณ) เป็นเจ้าอาวาส

วัดแม่ปะดอยสร้างในปี พ.ศ. 2431 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2504 วิหารได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ไปแล้ว คงเหลือแต่เพียงเจดีย์ทรงระฆังในศิลปะพม่าที่สร้างใน พ.ศ. 2496 โดยเจดีย์ได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2538

เจดีย์ศิลปะพม่า สร้างบนฐานยกสูงซึ่งสามารถใช้ประโยชน์เป็น ลานประทักษิณ โดยลานประทักษิณมีกำแพงล้อมรอบ มีซุ้มประดับลายใบอะแคนตัสทั้งสี่ด้าน ที่มุมประดับหลังคาซ้อนชั้นทรงปยาธาตุ ส่วนฐานเจดีย์ประกอบด้วยฐานปัทม์ (ฐานบัวคว่ำ-บัวหงาย) ที่ท้องไม้คาดบัวลูกฟักในผังสี่เหลี่ยมจัตุรัส 1 ชั้น ที่มุมประดับเจดีย์จำลอง ถัดขึ้นมาเป็นฐานปัทม์ที่ท้องไม้คาดลูกแก้วอกไก่ในผังสี่เหลี่ยมยกเก็จ 2 ชั้น ที่มุมของฐานชั้นบนประดับหม้อบูรณฆฏะ ส่วนรองรับองค์ระฆังประกอบไปด้วยฐานปัทม์ที่ท้องไม้คาดลูกแก้วอกไก่ในผังแปดเหลี่ยม กลีบบัวคว่ำ กลีบบัวหงาย รองรับองค์ระฆังขนาดใหญ่ที่ปากผายออก องค์ระฆังประดับปูนปั้นรูปยักษ์ รัดอกและบัวคอเสื้อ รองรับปล้องไฉนขนาดใหญ่ ปัทมบาท ปลียอดและฉัตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแม่ปะดอย". ศูนย์ประสานงานสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดแห่งประเทศไทย (ศปท.).
2. ↑  "วัดแม่ปะดอย". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "วัดแม่ปะดอย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  กรมศิลปากร. "วัดแม่ปะดอย" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ 2566. เข้าถึงจาก
**วัดโขงเจียม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขงและแม่น้ำมูลบรรจบกัน ใกล้กับจุดชมวิวแม่น้ำสองสี ในตำบลโขงเจียม อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 21 ไร่

วัดโขงเจียมตั้งเมื่อ พ.ศ. 2392 เดิมชาวบ้านเรียกว่า **วัดบ้านด่านเก่า** ตามชื่อหมู่บ้าน ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น **วัดด่านปากมูล** โดยนำชื่อบ้านและชื่อแม่น้ำมูลมารวมกัน จนเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดโขงเจียม" ตามชื่ออำเภอเมื่อ พ.ศ. 2482 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร

พื้นที่ของวัดด้านทิศตะวันออกจดริมฝั่งแม่น้ำโขงและแม่น้ำมูล เห็นเป็นแม่น้ำสองสีมาบรรจบกัน โดยแม่น้ำโขงจะเห็นเป็นสีขาวขุ่น ส่วนแม่น้ำมูลเห็นเป็นสีเขียวอมฟ้า โดยในเดือนเมษายนจะเป็นเดือนที่เห็นความแตกต่างของสีน้ำได้ชัดเจนที่สุด

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 วิหาร กว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 และศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 ปูชนียวัตถุที่สำคํญ ได้แก่ พระพุทธชินราชจำลองปางมารวิชัยปิดทอง มีพระนามว่า *พระพุทธโลเกศวรชินราชบรมศาสดาอุดมมงคลอุบลราชธานีสุภสิริสถิต* หน้าตักกว้าง 4 ศอก 1 คืบ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 พระพุทธรูปทองสำริดปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 40 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 และพระพุทธรูปทองเหลืองปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 27 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2465

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูโพธิญาณ ญาณจาโร พ.ศ. 2392–2409
* พระเสือ สุชาโต พ.ศ. 2410–2429
* พระเครือคุณวโร พ.ศ. 2430–2437
* พระลาสา อาสโภ พ.ศ. 2438–2450
* พระภูธร ภูริปญฺโญ พ.ศ. 2451–2464
* พระเมือง มหพพโล พ.ศ. 2465–2471
* พระครูท้าวธมฺมทินโน พ.ศ. 2472–2481
* พระครูสุวรรณ วารีคณารักษ์ พ.ศ. 2482–2492
* พระครูปัญญาวุฒิวิบูลย์ พ.ศ. 2493–2414
* พระครูรัตนวารีสมานคุณ พ.ศ. 2515–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "จุดชมวิวแม่น้ำสองสี". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดโขงเจียม อาคารสถาปัตยกรรมท้องถิ่น จุดชมวิวแม่น้ำสองสี". สารสนเทศท้องถิ่นอีสาน ณ อุบลราชธานี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-31. สืบค้นเมื่อ 2021-08-31.
**โทริโกะ** (ญี่ปุ่น: トリコ; โรมาจิ: *ในชื่ออังกฤษ Toriko*) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนโดย มิตสึโทชิ ชิมาบุคุโระ เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็นจัมป์ ของสำนักพิมพ์ชูเอฉะ ตั้งแต่วันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 และลงตีพิมพ์อย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน ได้รับการจัดพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนมาแล้ว

"โทริโกะ" เป็นเรื่องราวการผจญภัยของนักล่าอาหาร ในการค้นหาเหล่าอาหารที่หายากและมีความหลากหลาย เพื่อหาเก็บเมนูอาหารให้ครบทุกแบบ โดยการผจญภัยไปพร้อมกับเซฟโคมัตซึที่ต้องการปรับปรุงทักษะของเขา

ในประเทศไทย โทริโกะได้รับลิขสิทธิ์หนังสือการ์ตูนโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ตีพิมพ์รายสัปดาห์ในนิตยสารการ์ตูนซีคิดส์ และตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่มอย่างต่อเนื่อง

เนื้อเรื่อง
-----------

### เปิดเรื่อง

โลกสีฟ้า มีอาหารมากมาย ทั้งบนฟ้าและในน้ำ วัตถุดิบประหลาดและความมหัศจรรย์ของอาหารจนเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามเมือ 600 ปีก่อน แต่แล้วสงครามอันยาวนานได้จบลงด้วยชุดอาหารมายาของนักล่าอาหารอาคาเชีย ของหวานมายา ที่ทำให้สงครามจบลง และเข้าสู่ยุครุ่งเรื่องของอาหาร และการค้นพบ แมงกระพรุนมายา ที่สามารถสร้างเซลล์ใหม่ได้ ไม่มีวันตายและสัตว์ที่กินมันเข้าไปสามารถวิวัฒนการได้ จนไปสู่การปลูกถ่ายเซลล์ของอาคาเซีย

### นักล่าอาหาร

ยุคปัจจุบันนักล่าอาหาร 4 จตุรเทพผู้มีพลัง จากเซลล์กรุเมท ได้ต่อกรกับ สมาคมนักล่าอาหาร ที่กำลังทยานไปสู้โลกใหม่ ได้แย่งชิงตัวเซฟและวัตถุดิบในการทำอาหารให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้น จนทำให้ ราชาจอมตะกละ ส่งนักล่าเข้ามาในเขตเมือง ทำให้เข้าสู้ยุคตกต่ำ อาหารขาดแคลน โดยสมาคมปกป้องอาหาร IGO

### โลกกรูเมต์

โทริโกะกับโคมัตสึใช้ชีวิตร่วมกันในโลกกรูเมต์ร่วม 1 ปีครึ่ง เพื่อรวบรวมวัตถุดิบ แล้วกลับโลกมนุษย์ที่เหลือวัตถุดิบที่เหลือน้อยนิด พวกโทริโกะต้องเข้าไปเก็บสมบัติ ของประทาน IGO ฟื้นฟูโลกมนุษย์สำเร็จ โทริโกะกับโคมัตึรวมกับจตุเทพนักล่าอาหารทุกคนไปผจญภัยในโลกกรูเมต์เพื่อรวบีวม ฟูลคอร์สของอาคาเชียเพื่อฟื้นฟูโลกมนุษย์กับกรูเมต์อย่างแท้จริง ต่อสู้กับกับสมาคมอาหารโลกใหม่ NEO กับรู้ถึงตัวการแท้จริงคือเหล่าบลูไนโตรที่หมายผนึกนีโอ(ปีศาจเซลล์กรูเมต์ในตัวอาคาเชีย)

ตัวละคร
=======

ดูเพิ่ม: รายชื่อตัวละครในเรื่องโทริโกะ

ภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์
=======================

ผลิตโดยโตเออะนิเมเชัน ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันที่ 3 เมษายน 2554 ถึงวันที่ 3 มีนาคม 2557 ทุกวันอาทิตย์เวลา 9:00 น.ทางช่อง ฟูจิทีวี มีจำนวนตอนทั้งหมด 147 ตอน

ในประเทศไทย ออกอากาศครั้งแรก เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2556 และ ออกอากาศทุกวัน เสาร์ - อาทิตย์ เวลา 09.30 - 10.00 ในรายการ โมเดิร์นไนน์การ์ตูน ทาง สถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ ถูกฉายแบ่งเป็น 3 ช่วงด้วยกัน

==รายชื่อตอนในโทริโกะ (อนิเมะ)

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ *โทริโกะ* (ญี่ปุ่น)
* *โทริโกะ* (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ (อังกฤษ)
* ดูการ์ตูนเรื่อง โทริโกะ ทุกตอน เก็บถาวร 2019-01-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน(ดูโทริโกะ)

| * ด
* ค
* ก
การ์ตูนซีรีส์ในปัจจุบันที่ตีพิมพ์ใน *สยามอินเตอร์คอมิกส์* |
| --- |
| การ์ตูนญี่ปุ่น | วันพีซ • กินทามะ • โทริโกะ • รักลวงป่วนใจ • ยอดนักปรุงโซมะ • มายฮีโร่ อคาเดเมีย • ไฮคิว!! คู่ตบฟ้าประทาน • สปาย × แฟมิลี |
| การ์ตูนไทย | แว่วกริ่งกังสดาล • เจ้าหนูข้าวจี่ • สาวนักวาดxนายพ่อครัว |
***ไท่ฉื่อกงชู*** (จีน: 太史公書; พินอิน: *Tàishǐgōng Shū*; "เอกสารของไท่ฉื่อกง") ปัจจุบันเรียกกันว่า ***ฉื่อจี้*** (จีนตัวย่อ: 史记; จีนตัวเต็ม: 史記; พินอิน: *Shǐjì*; "บันทึกของฉื่อ") เป็นเอกสารที่ซือหม่า ถัน (司馬談) ขุนนางฝ่ายอาลักษณ์ตำแหน่งไท่ฉื่อลิ่ง (太史令) แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (西漢) เริ่มเขียน และบุตรชาย คือ ซือหม่า เชียน (司馬遷) ขุนนางฝ่ายอาลักษณ์ตำแหน่งไท่ฉื่อกงแห่งราชวงศ์เดียวกัน เขียนต่อจนจบในราว 94 ปีก่อนคริสตกาล เนื้อหาว่าด้วยความเป็นมาของโลกดังที่ชาวจีนรับรู้ในยุคสมัยนั้น กินเวลา 2,500 ปีตั้งแต่รัชกาลจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) ไปจนถึงรัชกาลจักรพรรดิฮั่นอู่ (漢武帝) ซึ่งเป็นช่วงเวลาของผู้เขียนเอง

เอกสารนี้ถือกันว่า เป็นตำราพื้นฐานในอารยธรรมจีน และทำให้ซือหม่า เชียน ได้รับยกย่องถัดจากขงจื่อ (孔子) และฉินฉื่อหฺวังตี้ (秦始皇帝) ว่า เป็นหนึ่งในผู้รังสรรค์จักรวรรดิจีน โดยมิใช่เพียงเพราะเขียนชีวประวัติของบุคคลต่าง ๆ ให้เป็นที่ยุติ แต่ยังเพราะได้ทำให้ทั้งขงจื่อและฉินฉื่อหฺวังตี้เกิดขึ้นได้อย่างแท้จริง เอกสารนี้เป็นต้นแบบของเอกสาร *เอ้อร์ฉือซื่อฉื่อ* (二十四史) ในสมัยหลัง เอกสารนี้ต่างจากงานเขียนประวัติศาสตร์ในโลกตะวันตกตรงที่เอกสารนี้มิได้ดำเนินเรื่องแบบต่อเนื่อง แต่แบ่งเรื่องออกเป็นส่วนย่อยมากมายที่เหลื่อมซ้อนกัน แต่ละส่วนว่าด้วยผู้นำและปัจเจกบุคคลคนสำคัญตลอดจนหัวเรื่องต่าง ๆ ที่สำคัญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nienhauser (2011), pp. 463-464.
2. ↑  Hardy (1999), p. xiii.
3. ↑  Hardy (1999), pp. xiii, 3.
4. ↑  Durrant (1986), p. 689.

บรรณานุกรม
----------

* Durrant, Stephen (1986). "*Shih-chi* 史記". ใน William H. Nienhauser Jr. (บ.ก.). *The Indiana Companion to Traditional Chinese Literature, Vol. 1*. Bloomington: Indiana University Press. ISBN 978-0-253-32983-7. OCLC 11841260.
* Hardy, Grant (1999). *Worlds of Bronze and Bamboo: Sima Qian's Conquest of History*. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-11304-5.
* Nienhauser, William (2011). "Sima Qian and the Shiji". ใน Feldherr, Andrew; Hardy, Grant (บ.ก.). *The Oxford History of Historical Writing: Volume 1: Beginnings to AD 600*. Oxford University Press. pp. 463–484. ISBN 978-0-19-103678-1.
**วันรัฐธรรมนูญ** (제헌절) ในประเทศเกาหลีใต้ตรงกับวันที่ 17 กรกฎาคมของทุกปี ซึ่งตรงกับวันที่ประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐเกาหลี ในปี พ.ศ. 2491 และยังตรงกับวันก่อตั้งราชวงศ์โชซ็อนอีกด้วย

ภูมิหลัง
--------

ตามท้องถนนในกรุงโซลจะมีการประดับประดาธงชาติและแสงสีตลอดวันรัฐธรรมนูญ
ถึงแม้ว่าเกาหลีจะเป็นเอกราชจากญี่ปุ่นภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองในวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2488 คาบสมุทรเกาหลีก็ตกอยู่ภายใต้ความตึงเครียดของสงครามเย็นระหว่างรัสเซียและสหรัฐอเมริกา ในปี 2491 ก็ได้มีการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาในฝั่งของเกาหลีใต้เพียงฝั่งเดียว การเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภานั้นมีจุดมุ่งหมายเพื่อที่จะสร้างรัฐธรรมนูญและมีการตัดสินใจที่จะใช้ระบบประธานาธิบดีโดยระบบสภาเดี่ยว รัฐธรรมนูญก็ได้มีการลงมติและประกาศใช้โดยประธานาธิบดีอี ซึงมัน

วันหยุด
-------

*วันรัฐธรรมนูญ* ได้ประกาศให้เป็นวันหยุดประจำชาติในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2492 โดยอาศัยอำนาจแห่ง *กฎหมายวันหยุดประจำชาติ* การเฉลิมฉลองอย่างเป็นทางการจะมีประธานาธิบดี ประธานรัฐสภา ประธานศาลสูงสุด และสมาชิกรัฐสภาเข้าร่วมและประชาชนก็จะแขวนธงชาติไว้เพื่อร่วมในการเฉลิมฉลอง โดยในวันนี้จะมีกิจกรรมพิเศษคือ มาราธอน ที่มักจะจัดขึ้นเป็นประจำ

ตั้งแต่ปี 2551 วันรัฐธรรมนูญในประเทศเกาหลีใต้นั้นไม่ถือว่าเป็น"วันที่ไม่มีการทำงาน"ในหยุดนักขัตฤกษ์อีกต่อไป ตามการปรับโครงสร้างของกฎหมายในเรื่องชั่วโมงการทำงานของภาครัฐที่กำหนดการทำงาน 40 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ แต่ในวันหยุดประจำชาตินี้ก็ยังคงมีการจัดงานเฉลิมฉลองกันอยู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  (เกาหลี) Constitution Day (제헌절) เก็บถาวร 2011-06-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Encyclopedia of Korean Culture
2. 1 2  (เกาหลี) Constitution Day (제헌절)[*ลิงก์เสีย*] at Doosan Encyclopedia
3. ↑  (เกาหลี) Constitution Day (제헌절 เก็บถาวร 2011-06-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Britannica Korea
4. ↑  (เกาหลี) A million walking together, Nanum News, 2009-09-03. Retrieved 2010-07-10.
**หนังสือพระราชกิจของซาโลมอน** (อังกฤษ: [Book of the] Acts of Solomon) เป็นคัมภีร์ที่สูญหายซึ่งกล่าวถึงใน 1 พงศ์กษัตริย์ 11:41 ที่มีความว่า:

*ส่วนพระราชกิจนอกนั้นของซาโลมอน และทุกสิ่งที่พระองค์ทรงทำ และพระสติปัญญาของพระองค์ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพระราชกิจของซาโลมอนไม่ใช่หรือ?*
ใน 2 พงศาวดาร 9:29-31 ระบุชื่อของผู้เขียนบันทึกราชวงศ์ไว้ดังนี้:

*ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของซาโลมอน ตั้งแต่ต้นจนจบได้บันทึกไว้ในหนังสือประวัติศาสตร์ของนาธันผู้เผยพระวจนะ และในคำเผยพระวจนะของอาหิยาห์ชาวชีโลห์ รวมทั้งในนิมิตของอิดโดผู้ทำนายเกี่ยวกับเยโรโบอัมบุตรเนบัทไม่ใช่หรือ?*
ผู้เผยพระวจนะอาหิยาห์ผู้มีบทบาทเป็นเลขานุการของสำนักบริหารของกษัตริย์ซาโลมอนเป็นผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ เล่มนี้กล่าวถึงอาหิยาห์ว่า "...คำเผยพระวจนะของอาหิยาห์ชาวชีโลห์"

คณะบรรณาธิการของคัมภีร์ไบเบิลฉบับเจนีวาสันนิษฐานว่าหนังสือพระราชกิจของซาโลมอนสูญหายไประหว่างการไปเป็นเชลยในบาบิโลน

หนังสือพระราชกิจของซาโลมอนยังมีการเรียกด้วยชื่อว่า**จดหมายเหตุของโซโลมอน** (Book of the Annals of Solomon)

อ้างอิง
-------

1. ↑  2 พงศ์กษัตริย์ 9:29
2. ↑  1 Kings 11 Commentary, accessed 14 October 2017
3. ↑  1 พงศ์กษัตริย์ 11:41 - พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย
4. ↑  1 พงศ์กษัตริย์ 11:41 - New International Version
ในคัมภีร์ไบเบิล **ปฐมบรรพบุรุษ** (ฮีบรู: אבות *Avot* or *Abot*, singular ฮีบรู: אב *Ab* หรือ แอราเมอิก: אבא *Abba*) หมายถึง อับราฮัม อิสอัค และยาโคบ ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของวงศ์วานอิสราเอล ศาสนายูดาห์ถือว่าทั้งสามคนนี้เป็นอัครบิดรและเรียกยุคที่พวกเขามีชีวิตอยู่ว่าสมัยปฐมบรรพบุรุษ เชื่อว่าทั้งสามเป็นผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเลือกให้เป็นตัวแทนมนุษยชาติรับการเผยแสดงและทำพันธสัญญากับพระองค์ พวกเขาจึงถือเป็นแบบอย่างให้กับประชาชนทั้งในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่และแม้เมื่อล่วงลับไปแล้ว ศาสนาที่ได้รับอิทธิพลจากพวกเขาเรียกว่าศาสนาอับราฮัม (คือศาสนายูดาห์ ศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม) ในบางกรณีคำว่าปฐมบรรพบุรุษยังหมายรวมถึงบรรพบุรุษทั้งยี่สิบคนตั้งแต่อาดัมถึงอับราฮัมด้วย

นอกจากนี้ชาวยิวและชาวมุสลิมยังนับถือภรรยาเอกของทั้งสามคนคือ ซาราห์ (ภรรยาของอับราฮัม) เรเบคาห์ (ภรรยาของอิสอัค) และเลอาห์ (ภรรยาของยาโคบ) ว่าเป็นปฐมบรรพสตรี และเชื่อว่าร่างของพวกเขาทั้งหมดถูกเก็บไว้ในถ้ำเดียวกันในเมืองฮีบรอน ที่แห่งนี้จึงเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของทั้งสามศาสนา

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. ↑  *พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล ฉบับราชบัณฑิตยสถาน*, หน้า 417
2. ↑  อพยพ 3:6
3. ↑  เลวีนิติ 26:42

บรรณานุกรม

* ราชบัณฑิตยสถาน. *พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล ฉบับราชบัณฑิตยสถาน*. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2552. 734 หน้า. ISBN 978-616-7073-03-3
* *พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน 2011*. กรุงเทพฯ : สมาคมพระคริสตธรรมไทย, 2011. 2,695 หน้า. ISBN 978-616-721-871-7
ซาดาโกะ เมื่ออายุ 12 ปี
**ซาดาโกะ ซาซากิ** (ญี่ปุ่น: 佐々木 禎子; โรมาจิ: *Sasaki Sadako*; 7 มกราคม 2486 – 25 ตุลาคม 2498) เป็นเด็กหญิงชาวญี่ปุ่นที่อาศัยอยู่ใกล้กับสะพานมิซาสะในจังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ในขณะที่ระเบิดนิวเคลียร์ถูกทิ้งลงที่ฮิโรชิมะ เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2488 เธอมีอายุเพียงสองปีเท่านั้น จากเหตุการณ์นี้ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตมากมาย แต่ตัวเธอนั้น "รอดชีวิต" ซาดาโกะเป็นเด็กแข็งแรงอีกทั้งเป็นนักกีฬา อย่างไรก็ดีในปี พ.ศ. 2497 เมื่อมีอายุได้ 11 ปี ขณะกำลังซ้อมวิ่ง เธอรู้สึกมึนหัวแล้วล้มลง แพทย์ตรวจพบว่าเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว ซึ่งเป็นหนึ่งในผลสืบเนื่องจากระเบิดนิวเคลียร์

เพื่อนของซาดาโกะได้เล่าให้เธอฟังเกี่ยวกับตำนานที่ว่า ถ้าใครพับนกกระดาษได้ครบหนึ่งพันตัว จะได้สิ่งที่ตนต้องการ ซาดาโกะหวังว่านี่อาจช่วยให้เธอหายป่วยและกับมาวิ่งได้อีกครั้ง เธอใช้เวลา 14 เดือนในโรงพยาบาล และพับนกมากกว่า 1,300 ตัว ก่อนที่จะเสียชีวิตลงด้วยอายุเพียง 12 ปี (ในเรื่องเล่าที่ค่อนข้างแพร่หลายกล่าวว่าเธอพับนกได้แค่ 644 ตัวก่อนจะเสียชีวิต และเพื่อนของเธอพับนกให้เธอจนครบหนึ่งพันตัว และฝังนกเหล่านั้นพร้อมกับร่างของเธอ) ปัจจุบันที่ฐานอนุสาวรีย์ของเธอในบริเวณอนุสรณ์สถานสันติภาพ ฮิโรชิมะ ผู้คนจากทั่วโลกยังคงแวะเวียน นำพวงมาลัยนกกระเรียนกระดาษมาวางเพื่อระลึกถึงเธอ ผู้ซึ่งเป็นหนึ่งในความสูญเสียที่เกิดขึ้นจากสงคราม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ซาดาโกะกับนกกระเรียนพันตัว : ตำนานนกกระเรียนพันตัว เก็บถาวร 2006-01-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ตำนานพับนกที่โลกร่ำไห้ ซาดาโกะ กระเรียนพันตัว เก็บถาวร 2007-05-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Japankiku
**เนาวรัตน์ ซื่อสัตย์** (ชื่อเล่น : แหม่ม) เป็นนักแสดงชาวไทย ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น **สิทธิรัตน์ ซื่อสัตย์**

ประวัติ
-------

**เนาวรัตน์ ซื่อสัตย์** เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2503 ที่จังหวัดกรุงเทพมหานคร จบการศึกษาจากโรงเรียนนักบุญโยนออฟอาร์ต (ภายหลังศึกษาต่อเพิ่มเติมจนจบปริญญาตรีจากคณะรัฐศาสตร์ หลักสูตรพิเศษ รุ่นที่สอง มหาวิทยาลัยรามคำแหง) แล้วเข้าทำงานที่หนังสือพิมพ์สยามิศร์ ก่อนจะออกมาเดินแบบให้ร้านเสริมสวยเพ็ญ ต่อมาพิชัย น้อยรอด หรือ *เฮียหลอ* ชักนำให้มาแสดงภาพยนตร์เรื่อง *ไอ้ติงต๊อง* ร่วมกับ สมบัติ เมทะนี, กรุง ศรีวิไล และยอดชาย เมฆสุวรรณ แต่ภายหลังเกิดไอเดียทำภาพยนตร์เรื่อง *อีโล้นซ่าส์* ซึ่งต่อถูกเปลี่ยนชื่อเป็น *โล้นซ่าส์* ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2521 โดยเธอรับบทเป็นเด็กสาวซึ่งถูกกล้อนผมและยอมขายตัวเพื่อผู้มีพระคุณ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ออกฉายก่อนเรื่องไอ้ติงต๊องและสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเธอเป็นอย่างมาก เธอมีผลงานทางภาพยนตร์ต่อมาบ้างแต่ไม่มากนัก หนึ่งในนั้นคือ *จิ๊กกี๋ก็มีหัวใจ* ร่วมกับนางเอกชื่อเหมือนกัน คือ เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์

ภายหลังจึงได้เข้าสู่วงการละคร และออกจากวงการบันเทิงไปมีครอบครัว มีลูกสาวสองคน ล่าสุดทำงานเป็นผู้จัดการฝ่ายพัฒนาธุรกิจให้กับเตือนใจ เตชะรัตนประเสริฐ แห่งสหมงคลฟิล์ม  แต่ก็ยังเป็นนักแสดงรับเชิญอยู่บ้าง เช่น ภาพยนตร์เรื่อง *จันดารา* เมื่อปี พ.ศ. 2555

ผลงานการแสดง
------------

### ละครโทรทัศน์

* 2522 นางสาวทองสร้อย (ช่อง 9)
* 2522 ชื่นจิตพเนจร (ช่อง 9)
* 2524 มายา (ช่อง 9)
* 2540 ทะเลแปร (ช่อง 3)
* 2541 ความรักกับเงินตรา (ช่อง 3)
* 2553 ไฟอมตะ (ช่อง 9)
* 2556 ลิเกเงินร้อย (ช่อง 7)
* 2558 บุษบาท่าเรือ (ช่อง 7)
* 2558 เจ้าสาวของอานนท์ (พีพีทีวี)
* 2559 มิติสยอง ตอน เชื่อ (ช่อง GMM25)
* 2559 ขุนกระทิง (ช่อง 7)
* 2559 บัวแล้งน้ำ (พีพีทีวี)
* 2561 คุณย่าดอตคอม (ช่อง ทรูโฟร์ยู)
* 2566 แม่โขง (ช่อง 7)รับบท สุดใจ (รับเชิญ)

### ภาพยนตร์

* 2521 อีโล้นซ่าส์
* 2521 หัวใจห้องที่ 5
* 2522 ไอ้ติงต๊อง คู่กับ สมบัติ-กรุง-ยอดชาย-เกชา-ดอน-เศรษฐา-ล้อต๊อก-พิภพ
* 2522 จิ๊กกี๋ ก็มีหัวใจ
* 2522 รักริษยา
* 2522 ฝนหลงฤดู
* 2549 ข้าวเหนียวหมูปิ้ง
* 2555 จันดารา ปัจฉิมบท *(รับเชิญ)*
* 2560 นายไข่เจียวเสี่ยวตอร์ปิโด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติ เนาวรัตน์ ซื่อสัตย์ จาก มนัส กิ่งจันทร์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2013-10-19.
2. ↑  เนาวรัตน์ ซื่อสัตย์ จากเว็บหนังดี
3. ↑  "เนาวรัตน์ ซื่อสัตย์ ดาราดังในอดีต". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-01. สืบค้นเมื่อ 2013-10-19.
เครื่องใช้ที่ระบุถึงในคัมภีร์ฮีบรู
ภาพโดยการตีความของศิลปินของอ่างสาคร
**อ่างสาคร** หรือ **ขันสาคร** (อังกฤษ: Molten Sea หรือ Brazen Sea; ים מוצק *yām mūṣāq* "ทะเลโลหะหลอม") เป็นอ่างขนาดใหญ่ในพระวิหารในเยรูซาเล็มที่โปรดให้สร้างโดยซาโลมอนเพื่อใช้ในการชำระกายของปุโรหิต ถูกกล่าวถึงใน 1 พงศ์กษัตริย์ 7:23-26 และ 2 พงศาวดาร 4:2-5 ตั้งอยู่มุมด้านตะวันออกเฉียงใต้ของลานชั้นใน ในคัมภีร์ไบเบิลระบุว่าอ่างสาครมีความสูง 5 ศอก (หน่วยวัด) (2.25 เมตร) มีเส้นผ่านศูนย์กลางยาว 10 ศอก (4.5 เมตร) จากขอบหนึ่งไปอีกขอบหนึ่ง และมีเส้นรอบวงยาว 30 ศอก (13.5 เมตร) ขอบของอ่างทำเหมือนขอบถ้วยหรือเหมือนกับดอกพลับพลึงบาน และมีความหนา 1 คืบ (7.5 เซนติเมตร) ตัวอ่างสาครวางอยู่บนหลังของรูปวัว 12 ตัวที่ยืนหันหน้าออกไปด้านนอก อ่างสาครสามารถบรรจุน้ำได้ 2,000 หรือ 3,000 บัท (ประมาณ 40,000 ลิตรหรือ 60,000 ลิตร) (1 พงศ์กษัตริย์ 7:26 และ 2 พงศาวดาร 4:5) ความจริงที่ว่าอ่างชำระนั้นมีขนาดใหญ่เกินกว่าจะเข้าใช้จากด้านบนทำให้มีแนวคิดว่าว่าน้ำน่าจะไหลจากอ่างลงในสู่ภาชนะย่อยด้านล่าง เดิมน้ำในอ่างสาครจัดหามาให้โดยชาวกิเบโอน แต่ภายหลังน้ำนำมาโดยรางน้ำจากสระของซาโลมอน อ่างสาครสร้างจากทองเหลืองหรือสัมฤทธิ์ซึ่งซาโลมอนนำมาจากเมืองที่ยึดมาจากฮาดัดเอเซอร์กษัตริย์แห่งโศบาห์ (1 พงศาวดาร 18:8) ภายหลังอาหัสทรงย้ายตัวอ่างลงจากรูปวัววางไว้บนพื้นหิน (2 พงศ์กษัตริย์ 16:17) ท้ายที่สุดอ่างสาครถูกทำลายโดยชาวเคลเดีย (2 พงศ์กษัตริย์ 25:13})

อ้างอิง
-------

1. ↑  2 พงศาวดาร 4:5: พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน
***ประถม ก กา*** เป็นแบบเรียนไทย ไม่มีหลักฐานว่าใครเป็นผู้แต่งและแต่งเมื่อใด แต่สันนิษฐานว่าคงไม่เก่าไปกว่าหนังสือ *ประถมมาลา* ของพระเทพโมฬี (ผึ้ง) และเรื่องกาพย์พระไชยสุริยาของสุนทรภู่ คงอยู่ในช่วงสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวเพราะชื่อของแบบเรียนในช่วงเวลานี้นิยมขึ้นต้นคําว่าประถม แบบเรียนนี้ใช้จนถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ก่อนจะมีมูลบทบรรพกิจ ขณะที่พระวรเวทย์พิสิฐสันนิษฐานว่า *ประถม ก กา* คงมีมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย

การเรียบเรียงเป็นแบบร้อยแก้วแต่มีแทรกกาพย์ยานีและสุรางคนางค์เล็กน้อย การแต่งแบบเรียนในช่วงแรก เริ่มจากการแจกรูปพยัญชนะสระเป็นตอนและตามมาตราตัวสะกด แต่ละตอนจะมีแบบฝึกเป็นกาพย์ยานีใช้คําสามัญง่าย มาผูกเป็นคําประพันธ์ที่สนุกสนาน เนื้อหาของคําประพันธ์พรรณนาถึงธรรมชาติรอบ ๆ ตัวผู้เรียน คงเป็นแบบเรียนที่ปรับปรุงให้ง่ายกว่าจินดามณี และเหมาะที่จะใช้เป็นแบบเรียนสําหรับเด็กเริ่มหัดอ่านเขียน เป็นแบบเรียนขั้นมูลฐาน เพื่อให้เด็กนักเรียนจดจําตัวอักษร และอักขรวิธี ผู้เรียบเรียงพยายามที่จะให้รายละเอียดในการฝึกหัดอ่านอย่างมาก โดยเน้นเน้นส่วนที่ผันอักษร (แจกลูกตัวสะกด) และวรรณยุกต์ เพื่อที่จะให้เด็กได้มีโอกาสฝึกทักษะในการฝึกอ่านออกเสียง

ในภายหลังหนังสือประถม ก กา พบหลักฐานว่ามีผู้แต่งขึ้นหลายฉบับ หนึ่งในนั้นก็คือ *หนังสือประถม ก กา ฉบับรวบรวมโดยเจ้าหมื่นศรีสรรักษ์(หม่อมราชวงศ์จิตรสุทัศน์)* แต่งเมื่อ ร.ศ. 125 (พ.ศ. 2449)

อ้างอิง
-------

1. ↑  พระเทพโมฬี และพระอมราภิลักขิต. "ประถม ก กา ประถม ก กาหัดอ่าน ปฐมมาลา อักษรนิติแบบเรียนหนังสือไทย". โอเดียนการพิมพ์. p. 24.
2. ↑  พระวรเวทย์พิสิฐ. *วรรณคดีไทย*, (โรงพิมพ์มหาดไทย 2502). หน้า 120–121.
3. ↑  "แบบเรียนสมัยธนบุรีและรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 1 - รัชกาลที่ 4" (PDF).
4. ↑  ภาสพงศ์ ผิวพอใช้และ ธันยาการต์ บุ้งทอง (พฤศจิกายน 2564). "การวิเคราะห์แบบเรียนประถม ก กา ฉบับเจ้าหมื่นศรีสรรักษ์ (หม่อมราชวงศ์จิตรสุทัศน์) รวบรวม". *Journal of Roi Kaensarn Academi*. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. **6** (11).
**ศาลากางเขนมาเจลลัน** (อังกฤษ: Magellan's Cross Pavilion) เป็นสักการสถานในนครเซบู ประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่บนจัตุรัสซูกโบ (Plaza Sugbo) ด้านหลังของบาซิลิกานักบุญนีโญ ภายในประดิษฐานกางเขนคริสต์ที่ปักไว้โดยคณะนักเดินทางของคณะสเปนของมาเจลลันที่เดินทางถึงเซบูเมื่อปี 1521

อาคารศาลาสร้างขึ้นเพื่อคลุมกางเขนมาเจลลันในช่วงปี 1800s โดยเป็นศาลาเปิดรูปแปดเหลี่ยมทำจากหินปะการัง

ศาลาและกางเขนภายในมีรอยแตกจากแผ่นดินไหวปี 2013 รวมถึงกางเขนอันเดิมยังพบว่าถูกปลวกขึ้นในปี 2015 มีการปิดศาลาปรับปรุงก่อนจะเปิดอีกครั้งในปี 2016

บนเพดานภายในของศาลาเป็นภาพจิตรกรรมฝาหนังที่บอกเล่าเรื่องราวของการประกอบพิธีศีลจุ่มแก่ราชาฮูมาบนและครอบครัว โดยบาทหลวงเปโดร วัลเดอร์รามา (Pedro Valderrama) และภาพการปักกางเขนไม้โดยเฟร์ดีนันด์ มาเจลลัน ผลงานภาพเขียนโดยเจส โรวา (Jess Roa) และ เซอรี เอ็ม โจซล (Serry M. Josol)

กางเขนมาเจลลันอันเดิมถูกห่อหุ้มด้วยกางเขนไม้อีกอันซึ่งทำมาจากไม้ตินดาโลในปี 1835 เพื่อป้อมกันไม่ให้ผู้คนมาแคะเอาเศษไม้จากกางเขนมาเจบลันกลับไปเนื่องจากเชื่อว่ามีพลังปาฏิหารย์อยู่ ในขณะที่บางส่วนเชื่อว่ากางเขนอันเดิมได้ถูกทำลายไปหมดแล้ว

อ้างอิง
-------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ศาลากางเขนมาเจลลัน**

1. 1 2  "President Aquino joins turnover rites for newly restored Basilica Minore Del Santo Niño". Presidential Communications Operations Office. 4 March 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-09. สืบค้นเมื่อ 9 July 2021.
2. 1 2 3 4  Bering, John Branzuela (20 March 2016). "Visiting Magellan's Cross in Cebu, after heritage sites restored". *Rappler* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 9 July 2021.
3. ↑  Miasco, May (13 April 2015). "Magellan's Cross kiosk closed for 'treatment'". *The Freeman* (ภาษาอังกฤษ). The Philippine Star. สืบค้นเมื่อ 9 July 2021.
4. ↑  Katigbak-Lacuesta, Mookie (4 April 2019). "The half-day tour: Cebu for beginners". *ANCX* (ภาษาอังกฤษ). ABS-CBN. สืบค้นเมื่อ 9 July 2021.
5. ↑  Paredes, Joel (21 March 2021). "A second look at the 'discovery' of the Philippines in 1521". *BusinessMirror*. สืบค้นเมื่อ 9 July 2021.
6. 1 2  "Magellan's Cross, on the Island of Cebu". University of Hawaii. สืบค้นเมื่อ 9 July 2021.

พิกัดภูมิศาสตร์: 10°17′35.9″N 123°54′6.5″E﻿ / ﻿10.293306°N 123.901806°E﻿ / 10.293306; 123.901806
**วัดมหาพรหมโพธิราช** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดงชน อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร

วัดมหาพรหมโพธิราช ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2497 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 ก่อนหน้าการตั้งวัดในสมัยพระเจ้าพรหมเทโวโพธิสัตว์ได้สร้างวัดที่สำคัญ 3 วัด ได้แก่ วัดเหนือชาวขอมสร้าง วัดกลางชาวมอญสร้าง วัดใต้ชาวลาวสร้าง เมื่อเมืองถูกตีแตก เมืองเป็นเมืองร้าง ต่อมาราษฎรที่ได้กลับมารวมตัวกันใหม่ได้สร้างวัดขึ้นใหม่ คือ **วัดแจ้งสมสะอาด** ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นวัดมหาพรหมโพธิราช ตามนามเจ้าเมือง

สถาปัตยกรรมมีซากฐานอาคาร ปรากฏเป็นแนวศิลาแลงและเนินอิฐ ยาวประมาณ 25 เมตร กว้าง 10 เมตร สันนิษฐานว่าเป็นที่ตั้งของอุโบสถหรือสิมร้าง โบราณวัตถุที่เก็บรักษา ได้แก่ พระพุทธรูปหินทราย สมัยทวารวดี ขนาด หน้าตักกว้าง ประมาณ 60 เซนติเมตร สูงประมาณ 120 เซนติเมตร ลักษณะพระเศียรหัก ปัจจุบันได้นำมาวางต่อกันโดยไม่ได้นำวัสดุใดมาเชื่อม พระพุทธรูปหินทราย ศิลปะลพบุรี ขนาด หน้าตักกว้าง ประมาณ 40 เซนติเมตร สูงประมาณ 60 เซนติเมตร ลักษณะ เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องน้อย ประทับนั่งขัดสมาธิราบอยู่บนฐานบัวหงาย องค์พระพุทธรูปมีแผ่นหินทรายยึดติดเป็นแผ่นหลัง สภาพค่อนข้างสมบูรณ์ ยังพบเศษชิ้นส่วนประติมากรรมหินทรายอีกจำนวนหนึ่ง ก้อนศิลาแลงตกกระจายอยู่จำนวนหนึ่ง ซึ่งโบราณวัตถุต่าง ๆ นี้ได้เก็บไว้ในอาคารพิพิธภัณฑ์วัดมหาพรหมโพธิราชซึ่งตั้งอยู่ถัดจากอุโบสถไปทางทิศเหนือ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดมหาพรหมโพธิราช". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "บ้านท่าวัด". ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
3. ↑  "วัดท่าวัดเหนือ (วัดมหาพรหมโพธิราช)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**ราชบัณฑิต** คือ "*นักปราชญ์หลวง*" ที่เป็นสมาชิกขององค์การวิทยาการของรัฐคือ ราชบัณฑิตยสภาโดยต้องเป็นผู้ที่มีเกียรติประวัติดีงาม ได้รับการยอมรับและการยกย่องจากผู้รู้ในศาสตร์สาขาเดียวแห่งตนและจากคนทั่วไป มีสัญชาติไทย อายุไม่ต่ำกว่า 35 ปี ได้รับการคัดเลือกจากสภาราชบัณฑิตว่าเป็นผู้รู้ในสาขาวิชาใดสาขาหนึ่งที่มีกำหนดไว้ในราชบัณฑิตยสถาน เมื่อได้รับการคัดเลือกแล้ว พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจึงจะทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นราชบัณฑิตและจะได้รับค่าสมนาคุณเป็นรายเดือน

หน้าที่ของราชบัณฑิต
-------------------

ราชบัณฑิตมีหน้าที่ค้นคว้าและบำรุงสรรพวิชาการให้เป็นคุณประโยชน์ต่อประเทศชาติ แลกเปลี่ยนความรู้กับองค์กรอื่นๆ เป็นที่ปรึกษาของรัฐ งานหลักที่สำคัญเป็นที่รู้จักแพร่หลายคือการแต่งหนังสือตำราประเภทอ้างอิงและหลักเกณฑ์ในวิทยาการสาขาต่างๆ รวมทั้งการสร้างแหล่งรวบรวมความรู้ในหลายสาขาวิชา ในชื่อ "คลังความรู้" เพื่อเผยแพร่แก่ประชาชนทั่วไป

ผู้เข้าข่ายได้รับการคัดเลือกเป็นราชบัณฑิตจะต้องเป็นภาคีสมาชิกของราชบัณฑิตยสภามาเป็นระยะเวลาหนึ่งไม่น้อยกว่า 1 ปีและได้แสดงผลงานการค้นคว้าวิจัยหรือส่งเสริมความก้าวหน้าในวิทยาการสาขาตนเป็นที่ประจักษ์อย่างสม่ำเสมอจึงจะได้รับการเสนอชื่อจากที่ประชุมของสำนักตน ให้สภาราชบัณฑิตเห็นชอบ

ราชบัณฑิตจะอยู่ในตำแหน่งไปจนเสียชีวิตหรือลาออกหรือที่ประชุมสภาราชบัณฑิตเห็นควรให้พ้นจากตำแหน่งเพราะเหตุกระทำความเสื่อมเสียร้ายแรง

ปัจจบันราชบัณฑิตยสถานมีราชบัณฑิตในสาขาวิชาต่างๆ รวม 110 คน

ราชบัณฑิตในประเทศอื่น
---------------------

คำว่า "ราช-" นำหน้าหมายถึงความเกี่ยวข้องกับพระมหากษัตริย์ ราชบัณฑิตจึงหมายเฉพาะของประเทศที่มีพระมหากษัตริย์เป็นองค์ประมุข องค์การวิทยาการของราชอาณาจักรที่อาจนับว่าเก่าแก่ที่สุดของโลกได้แก่ "ราชสมาคมแห่งลอนดอน" (Royal Society of London) ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2205 "เพื่อยกระดับความรู้ด้านธรรมชาติ" โดยบรมราชานุญาตของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ (ตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช) จำกัดสมาชิกเฉพาะสาขาด้านวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ แรกเริ่มมีสมาชิก 150 คนในจำนวนนี้ได้รับเลือกในปีถัดมาให้เป็น "Fellows" ที่อาจเรียกได้ว่า "ราชบัณฑิต" 10 คน ไอแซก นิวตันนับเป็นสมาชิกลำดับที่ 15 ที่ได้รับเลือก ในเวลา 9 ปีต่อมา ในช่วงเวลา 336 ปี (พ.ศ. 2206-2542) ราชสมาคมแห่งลอนดอนมีผู้ได้รับเลือกเป็นราชบัณฑิต 381 คน หรือเฉลี่ยปีละ 1.134 คน 

ข้อแตกต่างระหว่างราชสมาคมแห่งลอนดอน และราชบัณฑิตยสภาได้แก่การเน้นสาขาวิทยาการ ราชสมาคมแห่งลอนดอนจำกัดสมาชิกเฉพาะด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ในขณะที่ราชบัณฑิตยสภาของประเทศไทยเป็นสถาบันสหวิทยาการ

อ้างอิง
-------

1. ↑  รายชื่อราชบัณฑิตและภาคีสมาชิกปัจจุบัน
2. ↑  "รายชื่อสมาชิกในราชสมาคมแห่งลอนดอน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-09-28. สืบค้นเมื่อ 2006-09-03.

ดูเพิ่ม
-------

* ราชบัณฑิตยสภา

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ราชบัณฑิตยสถาน
* รายชื่อราชบัณฑิตที่อยู่ในตำแหน่ง
* "คลังความรู้" จากราชบัณฑิต
* เว็บไซต์ราชสมาคมแห่งลอนดอน  เก็บถาวร 2005-06-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน