recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
นาฬิกาเวลาโลก ด้านในภาพสังเกตเห็นชื่อกรุงเทพฯ
**นาฬิกาเวลาโลก** (อังกฤษ: World Clock) หรือ **เวลท์ไซทัวร์** (เยอรมัน: *Weltzeituhr*) หรือรู้จักในชื่อ **เวลานาฬิกาโลกยูเรนัส** (เยอรมัน: *Urania-Weltzeituhr*) เป็นนาฬิกาเวลาโลกขนาดใหญ่ทรงหมุนบนแท่นตั้งอยู่บนจัตุรัสอเล็คซันเดอร์พลัทซ์ในเขตมิตเตอ เบอร์ลิน ตัวเลขซึ่งปรากฏบนโลหะรูปวงกลมของนาฬิกาบอกเวลาปัจจุบันใน 148 นครทั่วโลก นาฬิกาโลกนี้ตั้งขึ้นในปี 1969 และกลายมาเป็นจุดนัดพบและสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญนับจากนั้น นาฬิกาโลกได้รับการประกาศเป็นอนุสรณ์อันมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมในปี 2015 โดยรัฐบาลของเยอรมนี

นครในเขตเวลาที่ไม่เป็นชั่วโมงพอดีจาก UTC จะแสดงเวลาที่เลื่อนออก (offset) เป็นนาทีเขียนอยู่ข้างชื่อนคร เช่น นิวเดลี ซึ่งตั้งอยู่ในเขตเวลามาตรฐานอินเดีย (IST) ซึ่งเร็วกว่าเวลากลางเกรนิชอยู่ 5 ชั่วโมง 30 นาที บนนาฬิกาเขียนว่า "NEW DELHI +30`"

ประวัติศาสตร์
-------------

ภาถ่ายเมื่อ 3 ตุลาคม 1969 ไม่นานหลังเปิดสู่สาธารณชน
นาฬิกาโลกขนาดสิบหกตันนี้เปิดสู่สาธารณชนในวันที่ 30 กันยายน 1969 ไม่นานหลังครบรอบยี่สิบปีของสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี ควบคู่กับหอโทรทัศน์เบอร์ลิน (**Fernsehturm**) การตั้งนาฬิกานี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนแม่บทในการขยายและจัดระเบียบจัตุรัสอเล็คซันเดอร์พลัทซ์ ที่ซึ่งหลังสิ้นสุดการพัฒนาตามแผน จัตุรัสขยายขนาดขึ้นกว่าสี่เท่าเมื่อเทียบกับหลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุด

นาฬิกานี้เป็นผลงานออกแบบโดยนักออกแบบ เอริช โฌห์น ซึ่งในเวลานั้นเป็นลูกจ้างในกลุ่มวางแผนเพื่อพัฒนาอเล็คซันเดอร์พลัทซ์ ภายใต้กำกับการของวัลแทร์ โวมัคคา ก่อนจะมาออกแบบนาฬิกานี้ เขาเป็นอาจารย์อยู่ที่ วิทยาลัยศิลปะประยุกต์และบริสุทธิ์ ไวเบนเซ (Kunsthochschule Berlin-Weißensee) โดยสอนวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์ เขามีแนวคิดจะสร้างนาฬิกาขึ้นกลางจัตุรัสนี้หลังเห็นซากของนาฬิกาสาธารณะ อูรานีอาซ็อยเลอ (Uraniasäule) หรือรู้จักในชื่อ เว็ตแตร์ซ็อยเลอ (Wettersäule) ซึ่งสร้างขึ้นตั้งแต่ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง และมาค้นพบหลังการฟื้นฟูสภาพจัตุรัสเมื่อปี 1966

การก่อสร้างนาฬิกานี้ใช้วิศวกรและผู้ชำนาญการอื่นรวมแล้วมากกว่า 120 คน ซึ่งรวมถึงประติมากร ฮันส์-ฌัวอาชิม คูนช์ และมีบริษัทเกไทรเบฟาบริก โคสวิก (Getriebefabrik Coswig) ที่มีบทบาทมากในการก่อสร้างเช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Helmut Caspar: *Ärger mit der Weltzeituhr am Alex. Städtenamen sind nicht korrekt.* In: *Märkische Allgemeine Zeitung*, 24/25 December 1997.
2. ↑  Uwe Aulich: *Denkmalschutz für DDR-Häuser am Alex.* In: *Berliner Zeitung*, 14 July 2015, S. 15.
3. ↑  Auskunft des Gestalters der Weltzeituhr, *Erich John*.
4. ↑  Homepage von Weltzeituhr Berlin Alexanderplatz Kunsch Metallbau; *Referenzobjekte*, retrieved 23 July 2018.
คลองช่องนนทรี
**คลองช่องนนทรี** เป็นคลองสายหนึ่งที่เป็นเกาะกลางของถนนนราธิวาสราชนครินทร์ ยาว 4.5 กิโลเมตร เป็นคลองที่แยกมาจากแม่น้ำเจ้าพระยา ในพื้นที่เขตยานนาวา ผ่านแยกพระรามที่ 3-นราธิวาส จากนั้นลำคลองทั้ง 2 ฝั่งขนานไปกับถนนนราธิวาสราชนครินทร์ ตัดกับถนนจันทน์เก่า เข้าสู่พื้นที่เขตสาทร ลำคลองยังคงขนานไปกับถนนนราธิวาสราชนครินทร์ จากนั้นตัดกับถนนสาทร เข้าสู่เขตบางรัก คลองสายนี้จึงไปสิ้นสุดที่แยกนราธิวาส ซึ่งเป็นช่วงที่ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ตัดกับถนนสุรวงศ์ คลองช่องนนทรีมีความกว้างช่วงปากคลองประมาณ 20 เมตร ส่วนช่วงที่เลียบไปกับถนนนราธิวาสราชนครินทร์ มีความกว้างประมาณ 6–8 เมตร

ประวัติ
-------

คลองช่องนนทรีเป็นทางน้ำเดิมที่เกิดขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น จากแผนที่เมื่อ พ.ศ. 2450 แต่เดิมคลองช่องนนทรีมีจุดเริ่มต้นอยู่บริเวณคลองผดุงกรุงเกษมใกล้กับตรอกฉลองกรุง ต้นคลองมีสภาพคดเคี้ยว ภายหลังมีการขุดคลองถนนตรง (คลองที่เลียบไปกับถนนพระรามที่ 4 ในอดีต) ทำให้พื้นที่บริเวณนี้มีลักษณะไม่เป็นมุมฉาก ส่งผลต่อถนนและคลองที่ตัดในภายหลัง ทำให้ทางน้ำช่องนนทรีในช่วงนี้ถูกถม จากแผนที่เมื่อ พ.ศ. 2475 คลองช่องนนทรีในช่วงนี้ถูกถมกลายเป็นถนนในปัจจุบันคือ ตรอกฉลองกรุงและตรอกสะพานเตี้ย

คลองช่องนนทรีในปัจจุบันเริ่มต้นที่บริเวณถนนสุรวงศ์ กรุงเทพมหานคร โดยสำนักงานประชาสัมพันธ์ ระบุว่า เริ่มต้นจากถนนสี่พระยา ถึงเขตเทศบาลนครกรุงเทพฯ ระหว่างหลักเขตที่ 9–10 เป็นคลองเดิมในพื้นที่ ภายหลังมีการขุดคลองสาทรและคลองสีลมตัดกับคลองช่องนนทรี คลองช่องนนทรีในปัจจุบันมีขนาดกว้างขึ้นกว่าเดิม ในขณะที่คลองสาทรมีขนาดแคบลง ต่อมามีการตัดถนนนราธิวาสราชนครินทร์วิ่งคู่ขนานไปกับคลองช่องนนทรี และเกิดรถไฟฟ้าบีทีเอส ระบบรถไฟฟ้ายกระดับแห่งแรกของประเทศไทย เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2542 โดยมีสถานีช่องนนทรียกระดับคร่อมคลองช่องนนทรี จากข้อมูล พ.ศ. 2561 ในการตรวจค่าคุณภาพน้ำคลอง 300 จุด ที่มีความสกปรกมาก พบว่าน้ำบริเวณคลองช่องนนทรีตัดถนนสุรวงศ์ พื้นที่เขตบางรักค่าบีโอดี 90 และ คลองช่องนนทรีตัดถนนสีลม ค่าบีโอดี เขตบางรัก 72 ถือเป็นจุดที่มีความสกปรกมากที่สุดอันดับ 1 และ 2 ตามลำดับ

เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ได้เปิดสวนสาธารณะคลองช่องนนทรี ช่วงถนนสาทรถึงซอยนราธิวาสราชนครินทร์ 7 ระยะทาง 200 เมตร โดยโครงการสวนสาธารณะคลองช่องนนทรีเป็นสวนสาธารณะเลียบไปกับคลองช่องนนทรีระยะ 4.5 กิโลเมตร แบ่งช่วงการก่อสร้างเป็นสี่ช่วง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "คลองช่องนนทรี กำลังจะเปลี่ยนไป!!!". thelist.
2. ↑  ศิริวัฒน์ สาระเขตต์. "การเปลี่ยนแปลงทางน้ำที่ส่งผลต่อรูปแบบเมืองกรุงเทพฯ" (PDF). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์.
3. ↑  ""คลองช่องนนทรี" คลองกลางกรุงที่ถูกลืม". กรุงเทพมหานคร โดยสำนักงานประชาสัมพันธ์.
4. ↑  "คลองช่องนนทรีคลองเน่าเหม็นสุดในกรุง". เดลินิวส์.
5. ↑  "ส่องโครงการสวนสาธารณะคลองช่องนนทรี ต้นแบบการพลิกฟื้นระบบนิเวศคลองแห่งแรกของไทย".
**เชคเกอร์ส** (อังกฤษ: Chequers) เป็นคฤหาสน์ในบัคคิงแฮมเชียร์ และเป็นที่พำนักอย่างเป็นทางการของนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1565 โดย วิลเลียม ฮอว์เทรย์

เชคเกอร์ส

ประวัติศาสตร์
-------------

### ความเป็นมา

เชคเกอร์ส สร้างใน ค.ศ. 1565 โดย วิลเลียม ฮอว์เทรย์ เจ้าของที่ส่วนใหญ่ในบัคกิงแฮมเชียร์ในขณะนั้น ไม่มีการปรากฎว่าที่มาของชื่อมาจากที่ไหน แค่มีการสันนิษฐานว่าอาจจะมาจากผู้เข้าอาศัยกลุ่มแรก เชคเกอร์ส เคยถูกใช้เป็นที่คุมขังสำหรับเลดีแมรี เกรย์ น้องสาวของ เลดีเจน เกรย์ ในปีเดียวกันที่ฮอว์เทรย์ปรับปรุงเชคเกอร์สเสร็จ เชคเกอร์สถูกเปลี่ยนเจ้าของมาหลายคน จนกระทั้งปีค.ศ. 1921 ลอร์ดแห่งแฟร์แฮมได้มอบเชคเกอร์สให้กับนายกรัฐมนตรี เดวิด ลอยด์ จอร์จ

### การใช้งาน

เชคเกอร์ส เป็นสถานที่ที่เกิดเหตุการณ์สำคัญหลายอย่างด้วยกันเช่น วิกฤตรัฐบาลในช่วงปี 1940 รวมถึงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ที่วินสตัน เชอร์ชิล นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรในขณะนั้น ปฏิเสธการใช้เชคเกอร์สเป็นที่หลบภัยเนื่องจากเหตุผลในด้านความปลอดภัย จนกระทั่งเชคเกอร์ส มีมาตรการรักษาความปลอดภัยในปี 1942 เขาเขียนบทสุนทรพจน์วิทยุที่ที่โด่งดังที่สุดของเขาในห้องฮอว์เทรย์ในเชคเกอร์ส และ การที่แอนโทนี อีเดนได้รับแจ้งว่าเยอรมันนีได้โจมตีรัสเซียในปี 1941 คฤหาสน์หลังนี้ยังถูกใช้ในการต้อนรับบุคคลสำคัญ ไปถึงผู้นำประเทศต่างๆอีกด้วย ในช่วงปี 2020 บอริส จอห์นสัน นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรในขณะนั้น ตัดสินใจจะใช้เชคเกอร์ส เป็นสถานที่พักฟื้นหลังติดเชื้อโควิด-19 และภาวะแทรกซ้อนทางเดินหายใจ รวมถึงการเข้ารักษาในห้องไอซียูถึงสามคืน

วินสตัน เชอร์ชิล และแอนโทนี อีเดน ในปี 1943
ริชี ซูแน็ก นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรและ วอลอดือมือร์ แซแลนสกึย ประธานาธิบดียูเครน ที่เชคเกอร์ส

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Fox, Aine (2023-06-08). "Chequers: Where is the Prime Minister's country house and who owns it?". *Evening Standard* (ภาษาอังกฤษ).
2. ↑  "Chequers - history of Prime Minister's country mansion that Winston Churchill initially refused to use". *This Is Local London* (ภาษาอังกฤษ). 2021-01-17.
3. ↑  "Coronavirus: Boris Johnson says 'it could have gone either way'". *BBC News* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2020-04-12. สืบค้นเมื่อ 2023-07-28.
โปสเตอร์ปี 1940 จากสหรัฐอเมริกา
**หัวหน้างาน** (อังกฤษ: Supervisor) (หรือเรียกอีกอย่างว่า **โฟร์แมน**, **หัวหน้า,** **ผู้ควบคุม**, **ผู้อำนวยความสะดวก, ผู้ตรวจสอบ**, **ผู้ประสานงานพื้นที่**, **ผู้จัดการสายงาน**) คือตำแหน่งงานของการบริหารระดับล่าง ซึ่งมีอำนาจเหนือคนงานหรือสถานที่ทำงานเป็นหลัก 

หัวหน้างานยังสามารถเป็นหนึ่งในพนักงานที่อาวุโสที่สุดในสถานที่ทำงาน เช่น ศาสตราจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ในระดับปริญญาเอก ในทางกลับกัน การเป็นหัวหน้างานสามารถทำได้โดยบุคคลที่ไม่มีตำแหน่งที่เป็นทางการ เช่น ผู้ปกครอง

พนักงานจะสามารถเป็นหัวหน้างานได้ หากพวกเขามีอำนาจและสิทธิ์ในการดำเนินการต่อไปนี้ (อ้างอิงจากกระทรวงแรงงานออนแทรีโอ):

1. ให้คำสั่งหรือคำแนะนำแก่ผู้ใต้บังคับบัญชา
2. รับผิดชอบต่องานและการกระทำของพนักงานคนอื่น ๆ

ตามกฎหมาย พวกเขาอาจไม่ใช่หัวหน้างาน หากพนักงานไม่สามารถทำสิ่งข้างต้นได้ แต่จะอยู่ในประเภทอื่น เช่น หัวหน้ากลุ่มงาน (work group leader)

หัวหน้างานคือผู้ควบคุมงานอันดับแรกและสำคัญที่สุด ซึ่งมีหน้าที่หลักในการตรวจสอบให้แน่ใจว่ากลุ่มผู้ใต้บังคับบัญชาจะได้รับปริมาณการผลิตที่ได้รับมอบหมาย เมื่อพวกเขาควรจะทำ และอยู่ในระดับคุณภาพ ต้นทุน และความปลอดภัยที่ยอมรับได้ 

หัวหน้างานมีหน้าที่รับผิดชอบต่อผลผลิตและการกระทำของพนักงานกลุ่มเล็กๆ มีบทบาทความรับผิดชอบและอำนาจหลายอย่างเหมือนกับผู้จัดการ แต่มีความแตกต่างที่สำคัญสองประการระหว่างหัวหน้างานและผู้จัดการคือ:

1. หัวหน้างานมักไม่มีอำนาจว่าจ้างหรือไล่ออก
2. หัวหน้างานไม่มีอำนาจด้านงบประมาณ

หัวหน้างานไม่ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของการจัดการที่เหมาะสมขององค์กร แต่จะถูกมองว่าเป็นสมาชิกอาวุโสของพนักงาน ซึ่งแตกต่างจากผู้จัดการระดับกลาง การมีหัวหน้างานเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการปฏิบัติงาน

การขาดอำนาจจ้างและไล่ออก หมายความว่า หัวหน้างานไม่สามารถรับสมัครพนักงานที่ทำงานอยู่ในกลุ่มของหัวหน้างาน และไม่มีอำนาจในการเลิกจ้างพนักงาน 

แต่อาจจะมีส่วนร่วมในการจ้างงานโดยเป็นส่วนหนึ่งของการสัมภาษณ์และประเมินผู้สมัคร แต่อำนาจในการจ้างงานที่แท้จริงอยู่ในมือของผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคล หรือหัวหน้างานอาจแนะนำฝ่ายบริหารให้เลิกจ้างพนักงานคนใดคนหนึ่ง และอาจเป็นผู้บันทึกพฤติกรรมที่นำไปสู่การแนะนำ แต่ผู้มีอำนาจในการไล่ออกจริงอยู่ในมือของผู้จัดการ

การขาดอำนาจด้านงบประมาณหมายความว่าหัวหน้างานจะได้รับงบประมาณที่จัดทำโดยฝ่ายบริหาร ซึ่งหัวหน้างานจะต้องจัดเตรียมสภาพแวดล้อมที่มีประสิทธิผลสำหรับพนักงานในกลุ่มงานของตน 

หัวหน้างานมักจะมีอำนาจในการซื้อภายในขอบเขตที่กำหนด และยังได้รับอำนาจในการอนุมัติเวลาทำงานและเรื่องการจ่ายเงินเดือนอื่น ๆ โดยปกติแล้ว งบประมาณที่ส่งผลต่อคำขอต่างๆ เช่น การเดินทาง จะไม่เพียงต้องได้รับการอนุมัติจากหัวหน้างานเท่านั้น แต่ยังต้องได้รับการอนุมัติจากผู้บริหารอย่างน้อยหนึ่งชั้นด้วย

ในฐานะสมาชิกของฝ่ายบริหาร งานหลักของหัวหน้างานจะเกี่ยวข้องกับการจัดเตรียมและควบคุมงานมากกว่าที่จะปฏิบัติงานโดยตรง
ฮุนได เอลันตรา   
 (1990–ปัจจุบัน)ฟ็อลคส์วาเกิน กอล์ฟ   
 (1974–ปัจจุบัน)
**รถยนต์นั่งขนาดเล็ก** (อังกฤษ: Compact car) เป็นประเภทของรถยนต์ที่ใหญ่กว่าประเภทรถยนต์นั่งขนาดเล็กมากแต่เล็กกว่ารถยนต์นั่งขนาดกลาง หรือเรียกรถประเภทนี้แบบยุโรปว่าซี-เซ็กเมนต์

การจำกัดความ
------------

รถยนต์นั่งขนาดเล็กได้คำจำกัดความมาจากสำนักงานปกป้องสิ่งแวดล้อมสหรัฐ (EPA) สำหรับประเทศสหรัฐอเมริกาและทั่วโลก โดยมีความยาวประมาณ 4,100 mm (161 in) และยาว 4,450 mm (175 in) สำหรับรุ่นแฮทช์แบ็ก หรือยาว 4,400 mm (173 in) และ 4,750 mm (187 in) สำหรับรถเปิดประทุน, รถเก๋ง หรือรถเก๋งตู้ (สเตชันแวกอน) ส่วนรถยนต์อเนกประสงค์และรถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงที่มีพื้นฐานมากจากรถยนต์นั่งขนาดเล็ก (เรียกว่ารถยนต์อเนกประสงค์ขนาดเล็กและรถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดเล็ก) ก็มีขนาดที่ใกล้เคียงกัน คือยาว 4,200 mm (165 in) ถึง 4,500 mm (177 in) ในประเทศสหรัฐ และยาวจาก 4,400 mm (173 in) ถึง 4,700 mm (185 in) สำหรับรุ่นทั่วโลก

ในประเทศญี่ปุ่น รถยนต์คันไหนก็ตามที่มีความยาวมากกว่า 3,400 mm (133.9 in) กว้างมากกว่า 1,480 mm (58.3 in) สูงต่ำกว่า 2,000 mm (78.7 in) และขนาดของเครื่องยนต์มากกว่า 660 cc (40 cu in) แต่ยาวน้อยกว่า 4,700 mm (185.0 in) กว้างน้อยกว่า 1,700 mm (66.9 in) สูงน้อยกว่า 2,000 mm (78.7 in) และเครื่องยนต์มีขนาดต่ำกว่า 2,000 cc (120 cu in) นับว่าเป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Regulation (EEC) No 4064/89 - Merger Procedure" (PDF). Office for Official Publications of the European Communities L-2985 Luxembourg. 17 March 1999. สืบค้นเมื่อ 7 February 2016.
ระวังสับสนกับ ตราแผ่นดินของยูโกสลาเวีย

**ตราแผ่นดินของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร** ประกอบด้วยโล่ที่มีนกอินทรีของเซอร์เบีย (นกอินทรีสองหัวสีขาวที่รับมาจากราชวงศ์เนมันจิช) และโล่ที่มีกางเขนเซอร์เบีย (หรือกางเขนด้วยเหล็กไฟ) และสิงโตมอนเตเนโกร ตราสัญลักษณ์นี้ใช้เป็นสัญลักษณ์ประจำชาติของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร (รู้จักกันในชื่อสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียจนถึงปี 2003)

การประกาศใช้
------------

ตราอาร์มนี้ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการโดยรัฐสภาในปี 1993 แทนที่ตราอาร์มของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย ซึ่งยังคงเป็นตราแผ่นดินของสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียที่เพิ่งก่อตั้งตั้งแต่ปี 1992 ถึง 1993 ตราอาร์มนี้ถูกยกเลิกในปี 2006 หลังจากการล่มสลายของสหภาพรัฐแห่งเซอร์เบียและมอนเตเนโกร

การใช้เป็นตราแผ่นดินของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร
---------------------------------------------

กฎหมายที่ประกอบขึ้นจากสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียเป็นสหภาพเซอร์เบียและมอนเตเนโกรกำหนดให้มีการผ่านกฎหมายภายในสิ้นปี 2003 โดยระบุตราแผ่นดินและเพลงชาติของสหภาพ กฎหมายดังกล่าวไม่เคยถูกนำเสนอ และไม่เหมือนกับธงชาติและเพลงชาติ ไม่มีการเสนอข้อเสนอที่โดดเด่นสำหรับตราแผ่นดินใหม่ ดังนั้นสหภาพแห่งรัฐจึงยังคงใช้ตราอาร์มยูโกสลาเวียต่อไปจนกระทั่งล่มสลายในเดือนมิถุนายน 2006

ที่มาของตราแผ่นดิน
------------------

ตราอาร์มได้รับการออกแบบหลังจากการล่มสลายของอดีตสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของสหภาพใหม่ที่ประกอบด้วยเซอร์เบียและมอนเตเนโกรเท่านั้น การออกแบบจึงมีองค์ประกอบเกี่ยวกับพิธีการแบบดั้งเดิมที่เชื่อมโยงกับทั้งสองประเทศในอดีต

ตลอดประวัติศาสตร์ อาร์มของทั้งมอนเตเนโกรและเซอร์เบียมีรูปนกอินทรีสองหัวซึ่งโดยปกติจะเป็นสีเงินอยู่บนโล่ซึ่งมักเป็นสีแดง บนหน้าอกเป็นโล่สีแดง ซึ่งของมอนเตเนโกรมีสิงโตสีทองในขณะที่ไม้กางเขนของเซอร์เบีย มีเหล็กไฟสี่อัน มักจะเป็นสีเงิน ดังนั้นตราอาร์มของสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียจึงได้รับการออกแบบโดยการผสมผสานองค์ประกอบเหล่านี้: นกอินทรีเป็นสัญลักษณ์ร่วมกันของทั้งสองประเทศ เป็นสัญลักษณ์ของความสามัคคี สิงโตเป็นตัวแทนของมอนเตเนโกร และไม้กางเขนกับเหล็กไฟของเซอร์เบีย โล่สีแดงที่อยู่ตรงกลางแบ่งออกเป็น 4 ส่วน แม้ว่าสหพันธ์จะประกอบด้วย 2 หน่วยของรัฐบาลกลาง สิ่งนี้ทำด้วยความตั้งใจที่จะรองรับการขยายตัวของสหพันธ์ต่อไป

เสื้อคลุมแขนได้รับการเสนอครั้งแรกโดย Dr. A. Palavestra ในปี 1992 ฉบับสุดท้ายที่นำมาใช้นั้นใช้แบบเดียวกับข้อเสนอเดิม แต่แตกต่างกันในรูปแบบกราฟิก

ตราแผ่นดินของสาธารณรัฐในยูโกสลาเวีย/เซอร์เบียและมอนเตเนโกร
----------------------------------------------------------

* ตราอาร์มแห่งเซอร์เบีย(1947–2004)ตราอาร์มแห่งเซอร์เบีย  
(1947–2004)
* ตราอาร์มแห่งเซอร์เบีย(2004–2010)ตราอาร์มแห่งเซอร์เบีย  
(2004–2010)
* ตราอาร์มแห่งมอนเตเนโกร(1974–1993)ตราอาร์มแห่งมอนเตเนโกร  
(1974–1993)
* ตราอาร์มแห่งมอนเตเนโกร(1993–2004)ตราอาร์มแห่งมอนเตเนโกร  
(1993–2004)
* ตราอาร์มแห่งมอนเตเนโกร(ตั้งแต่ปี 2004)ตราอาร์มแห่งมอนเตเนโกร  
(ตั้งแต่ปี 2004)

ดูเพิ่ม
-------

* ธงชาติเซอร์เบียและมอนเตเนโกร
* ตราแผ่นดินของเซอร์เบีย
* ตราแผ่นดินของมอนเตเนโกร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Federal Republic of Yugoslavia - National Coat of Arms". *web.archive.org*. 1998-01-28. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1998-01-28. สืบค้นเมื่อ 2023-06-21.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
* Serbian Coat of Arms
* Arms of Yugoslavia evolution, Archives of Serbia เก็บถาวร 2014-04-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
**นวพล นครหลวงโปรโมชั่น** หรือ **นวพล ศ.รุ่งวิสัย** (ชื่อจริง: **นวพล ไขกัญหา**; ชื่อเล่น: วัฒน์; เกิดเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2534; ที่อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา) เป็นนักมวยสากลอาชีพชาวไทย เป็นน้องชายแท้ ๆ ของสุริยัน ศ.รุ่งวิสัย อดีตแชมป์โลกของสภามวยโลก (WBC) ในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (115 ปอนด์)

ประวัติ
-------

นวพลเกิดในครอบครัวที่สมาชิกของครอบครัวทั้งหมดเป็นนักมวย นวพลต้องการเป็นนักมวยตามความฝันของบิดาเนื่องจากเกรงว่าลูกจะมีพฤติกรรมไม่เหมาะสม โดยผู้เป็นบิดาได้สั่งสอนว่า *"การเป็นนักมวยที่เก่งจะสร้างชื่อเสียงให้เราและครอบครัว เป็นนักเลงคนก็รู้จักเหมือนกัน แต่คนละแบบ ลูกอยากได้แบบไหน"* 

นวพลขึ้นชกมวยครั้งแรกในแบบมวยไทยเมื่อครั้งเป็นนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 2 และขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2552 เสมอกับศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย จากนั้น ขึ้นชกชนะมาตลอด ก่อนได้รับโอกาสชิงแชมป์ชิงแชมป์สภามวยโลกเอเชีย (WBC Asia) รุ่นฟลายเวทที่ว่าง เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ชนะคะแนน อัลวี่ อัลฮับซี นักมวยชาวอินโดนิเซีย ที่ ร้านอาหารเดอะไพเรทส์ ตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี และสามารถป้องกันตำแหน่งได้หลายครั้งและชกนอกรอบชนะหลายครั้ง จนได้เป็นรองแชมป์โลก WBC อันดับ 1 รุ่นฟลายเวท

ต่อมา โรมัน กอนซาเลซ นักมวยชาวนิการากัวเจ้าของตำแหน่งเดิมได้สละตำแหน่งไปเพื่อขยับไปเป็นแชมป์โลกในรุ่น 115 ปอนด์ หลังจากที่ชิงแชมป์โลกรุ่น WBC ซูเปอร์ฟลายเวท ชนะคะแนน การ์โลส กัวดรัส นวพลจึงได้ขึ้นชิงแชมป์โลกที่ว่างของสภามวยโลก (WBC) รุ่นฟลายเวท กับ ฮวน เอร์นันเดซ นาบาเรเต รองแชมป์โลก WBC อันดับ 2 ชาวเม็กซิกัน ในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2560 ณ อาคารนิมิบุตร สนามกีฬาแห่งชาติ กรุงเทพมหานคร ในฐานะที่นวพลเป็นรองแชมป์โลกอันดับ 1 และเอร์นันเดซเป็นรองแชมป์โลกอันดับ 2 เนื่องจาก โดยการชกครั้งนี้ทางนครหลวงโปรโมชั่น ต้นสังกัด ร่วมกับบริษัท บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด (มหาชน) ได้จัดรูปแบบการแข่งขันให้มีแสงสีเสียง และจำหน่ายบัตรเข้าชมเหมือนการชกมวยโลกระดับโลก เพื่อเป็นการยกระดับการจัดมวยสากลอาชีพในประเทศไทย ซึ่งทางนวพลได้ซ้อมเข้มโดยลงนวม 299 ยก และกินไก่ดำไปกว่า 300 ตัว ผลการชกปรากฏว่า นวพลเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอไปเพียงแค่ยกที่ 3 ในช่วงปลายยก หลังจากโดนเอร์นันเดซอัพเปอร์คัตใส่จนเป๋แล้วไล่ชกอยู่ฝ่ายเดียวโดยไม่มีการตอบโต้ ซึ่งก่อนหน้านั้นนวพลก็ได้ถูกหมัดของเอร์นันเดซลงไปให้กรรมการนับ 8 มาแล้ว ทั้งที่ในยกที่ 2 นวพลใช้หมัดตัดลำตัวชกได้ดี โดยที่ซ้อมลงนวมไป 299 ยกนั้น ไม่มีประโยชน์ถึง 296 ยก

หลังจากชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ นวพลเลื่อนรุ่นขึ้นมาชกในรุ่นที่ใหญ่ขึ้น ได้ครองแชมป์ WBC เอเชียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท และรุ่นแบนตัมเวท และยังชกชนะนักมวยระดับอดีตแชมป์โลกและแชมป์ระดับภูมิภาคหลายคน เช่น อำนาจ รื่นเริง ยอดสิงห์แดง จ.ชัยจินดา และ ซอนนี บอย จาโร เป็นต้น โดยเป้าหมายต่อไปคือ แชมป์โลก WBC รุ่นแบนตัมเวท

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์สภามวยโลกเอเชีย (WBC Asia) รุ่นฟลายเวท (2554-2560)
	+ รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
	+ รุ่นแบนตัมเวท
* เ​คยชิงแชมป์​ต่อไปนี้แต​่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นฟลายเวท, 4 มีนาคม 2560 แพ้ทีเคโอ ฮวน เอร์นันเดซ (เม็กซิโก) ยก 3 ที่ อาคารกีฬานิมิบุตร กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย

ชื่อชกมวยอื่น ๆ
---------------

* นวพล ป.โชคชัย
* นวพล ศ.รุ่งวิสัย
* นวพล นครหลวงโปรโมชั่น

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก

1. ↑  "ประวัติส่วนตัว". *บีอีซีเทโร*.
2. ↑  ""นวพล"ต้านไม่ไหวแพ้น็อก"ฮวน เฮอร์นันเดซ"ยก 3 ชวดแชมป์โลก". *ข่าวสด*. 2017-03-04. สืบค้นเมื่อ 2017-03-05.
3. ↑
4. ↑
**ปูเขียว,** ปูทองโหลง (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Scylla serrata*) เป็นปูในสกุลปูทะเล มีกระดองกลมรีเป็นรูปไข่ ก้ามสีเขียวเข้มและมีลายล่างแห่ชัดเจน เมื่อโตเต็มจะมีขนาดใหญ่ที่สุดในสกุลปูทะเล

ลักษณะ
------

ลักษณะโดยทั่วไปเหมือนปูทะเล แตกต่างตรงที่ขอบระหว่างนัยน์ตาปูเขียวมีหนาม 4 อัน สูงยาวแต่ปลายทู่เมื่อเทียบกับปูชนิดอื่น ฐานหนามแคบกว่าปูขาว ส่วนด้านข้างนัยน์ตาแต่ละข้างมีหนามข้างละ 8-9 อัน ปล้องกลางของกล้ามมีหนามแหลมชัดเจนทั้งด้านในและด้านนอก ทั้งขาและก้ามมีสีเขี้ยวเข้มหรือเขียวเหลือบม่วง มีจุดขาวเล็ก ๆ ประปราย และมีลายล่างแห่ชัดเจน ตัวผู้จะมีก้ามขนาดใหญ่แข็งแรงกว่าตัวเมียอย่างเห็นได้ชัด เมื่อโตเต็มจะมีขนาดใหญ่ที่สุดในสกุลปูทะเล มักสับสนกับปูขาวเนื่องจากมีลักษณะใกล้เคียงกัน

ลายร่างแหบนก้ามปูเขียว

การกระจายพันธุ์
---------------

พบกระจายพันธุ์อยู่ตามแถบชายฝั่งตอนใต้ของญี่ปุ่น เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นิวซีแลนด์ ไปจนถึงออสเตรเลีย โดยอาศัยอยู่ในโคลนตมตามป่าชายเลนหรือปากแม่น้ำที่น้ำท่วมถึง กินอาหารจำพวกสัตว์น้ำขนาดเล็ก ซากพืช ซากสัตว์ต่าง ๆ สำหรับในประเทศไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและฝั่งอันดามัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ฟาร์มปูทะเลมหาชัย. "ปูทะเล" สืบค้นเมื่อ 2023-07-27
2. ↑  สำนักงานวิจัยและพัฒนาประมงชายฝั่ง. "การเพาะเลี้ยงปูทะเล" เกษตรปราดเปรื่อง (Smart farmer) สืบค้นเมื่อ 2023-07-27

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Scylla serrata***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Scylla serrata ที่วิกิสปีชีส์
"**เดอะทูว์มิสซิสนหสมีปเตติโลนส์**" (The Two Mrs. Nahasapeemapetilons; คุณนายสกุลนหสปีมเปติโลนทั้งสอง) เป็นตอนที่เจ็ดของ*เดอะซิมป์สันส์*' ซีซันที่เก้า ออกอากาศครั้งแรกบนช่องฟอกซ์ในสหรัฐอเมริกาเมื่อ 16 พฤษจิกายน 1997 เขียนโดยริชาร์ด แอพเพล กำกับโดยสตีเวน ดีน มัวร์ เนื้อหาสำคัญของตอนนั้นเป็นตอนที่อาปู นหสปีมเปเตติโลน (Apu Nahasapeemapetilon) แต่งงานกับมนชุลา (Manjula) และประกอบด้วยด้านมุมต่าง ๆ ของงานแต่งงานแบบฮินดู ซึ่งทีมผลิตได้ค้นคว้ามาในขณะการผลิต แอพเพลเสนอแนวคิดของตอน (pitched the episode) เป็นเวลาหลายปีก่อนซีซันที่เก้า แต่ไม่ถูกนำไปใช้จนกระทั่งไมก์ สกูลลีได้ขึ้นมาดูแลตำแหน่งโชว์รันเนอร์ พล็อตย่อยของตอนประกอบด้วยตอนที่โฮเมอร์เข้ามาอยู่อาศัยที่บ้านพักคนชราสปริงฟีลด์รีไทร์เมนท์แคสเซิล (Springfield Retirement Castle) ที่ซึ่งพ่อของเขา แกรมปา อาศัยอยู่ เดิมทีแล้วพล็อตย่อยนี้ถูกคิดเพื่อนำไปสร้างเป็นอีกตอนแยก แต่ไม่สามารถลงเนื้อหาได้มากพอ 

ตอนนี้ได้รับคำวิจารณ์ออกไปทางบวก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Warren Martyn; Adrian Wood (2000). ""The Two Mrs Nahasapeemapetilons"". BBC. สืบค้นเมื่อ 2007-10-27.`{{cite web}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  Gimple, Scott (1999). *The Simpsons Forever!: A Complete Guide to Our Favorite Family ...Continued*. Harper Collins Publishers. p. 16. ISBN 0-06-098763-4.
แมวกวัก
**แมวกวัก** (ญี่ปุ่น: 招き猫; โรมาจิ: *maneki-neko*) เป็นรูปปั้นแมวตามความเชื่อของชาวญี่ปุ่นว่าจะนำโชคลาภให้แก่เจ้าของ สำหรับร้านค้าก็จะดึงดูดลูกค้าให้เข้าร้านเช่นเดียวกับนางกวักของไทย หน้าตาของแมวกวักคล้ายคลึงกับแมวพันธุ์พื้นเมืองของญี่ปุ่นชนิดหนึ่งที่ไม่มีหางที่เรียกว่า เจแปนิสบ๊อบเทล (Japanese Bobtail)

ตำนานของแมวกวักมีหลายเรื่อง เรื่องที่ขึ้นชื่อ คือ เรื่องที่เล่ากันว่าเกิดขึ้นในยุคเอโดะ มีหญิงชราคนหนึ่ง ยากจนมาก แต่นางมีแมวเลี้ยงอยู่ตัวหนึ่งและรักแมวมาก มีกินก็กินร่วมกับแมว อดก็อดพร้อมกับแมว จนในที่สุดก็ไม่สามารถเลี้ยงไหว จึงนำไปปล่อย ในคืนนั้นเอง นางก็นอนเสียใจร้องไห้ทั้งคืน กระทั่งฝันว่าแมวมาบอกกับนางว่า ให้ปั้นรูปแมวจากดินเหนียวแล้วนางจะโชคดี เช้าวันรุ่งขึ้น หญิงชราจึงตื่นขึ้นมาปั้นแมวจากดินเหนียว ไม่ทันไรก็มีคนแปลกหน้าเดินผ่านหน้าบ้านขอซื้อตุ๊กตาแมวตัวนั้นจากนางไป จากนั้นนางก็เพียรปั้นแมวขึ้นมาอีกตัวแล้วตัวเล่า ตุ๊กตาแมวจากการปั้นของนางก็มีผู้มาขอซื้อไปตลอดเวลา นางจึงเริ่มมีเงินทองจากการขายตุ๊กตาแมว และสามารถนำแมวเลี้ยงสุดที่รักของนางกลับมาเลี้ยงได้อีกครั้งหนึ่ง ตั้งแต่นั้นมา จึงเป็นที่ร่ำลือว่า แมวเป็นสัตว์นำโชค และมีการปั้นและวางแมวกวักไว้ตามที่ต่าง ๆ

ปัจจุบัน ในประเทศญี่ปุ่นหรือแม้แต่ในประเทศไทยเองก็ตาม สามารถพบเห็นแมวกวักอยู่ทั่วไป มีหลากหลายขนาดและสีสัน บางส่วนก็ทำกลไกให้มือซ้ายสามารถขยับในลักษณะกวักเข้าหาตัวได้ด้วย ในขณะที่มืออีกข้างนึงก็ถือเหรียญไว้ เพราะมีความเชื่อว่า ถ้าแมวที่เลี้ยงไว้ยกขาหน้าขึ้นเสมอหูข้างซ้ายแล้ว จะมีคนมาหา ถ้าเป็นร้านค้าก็จะมีลูกค้าเข้าร้าน

ดูเพิ่ม
-------

* เนโกมาตะ
* นางกวัก


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มาเนกิเนโกะ**
**วัดถ้ำสุมะโน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านนา อำเภอศรีนครินทร์ จังหวัดพัทลุง นอกจากนั้นยังเป็นสำนักปฏิบัติธรรมแห่งที่ 2 ของจังหวัดพัทลุง

วัดถ้ำสุมะโนตั้งชื่อตามพระอาจารย์เดช สุมโน ที่ค้นพบถ้ำเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2530 ท่านมีภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา ได้ตั้งจิตอธิษฐานขณะเจริญภาวนาในพระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดารามว่าขอพบถ้ำที่ถูกใจ เป็นที่รวมญาติธรรม แล้วภาพถ้ำก็ได้ปรากฏในนิมิต หลังจากนั้นท่านก็ได้ออกธุดงค์ไปในภาคอีสาน ภาคกลาง ภาคเหนือ จนได้พบถ้ำที่มีลักษณะตรงกับที่ปรากฏในนิมิตเมื่อ 5 ปีก่อน
ต่อมาในวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2530 พระอาจารย์เดช สุมโน และคณะคุณณรงค์ นพดารา รวมทั้งพุทธศาสนิกชนชาวภูเก็ต ได้เริ่มพัฒนาถ้ำเป็นครั้งแรก ภายในถ้ำจุคนได้หลายร้อยคน โถงถ้ำแห่งนี้ถูกตั้งชื่อว่าปราสาทนพดาราตามชื่อของโยมที่บริจาคในการพัฒนาถ้ำครั้งแรกเพื่อเป็นเกียรติแก่เจ้าภาพ

ต่อมาผู้มีจิตศรัทธาได้รวบรวมปัจจัยซื้อที่ดินรอบภูเขาถวายและได้รับการแต่งตั้งเป็นวัดถ้ำสุมะโน ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2535 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2558 วัดถ้ำสุมะโนได้รับการพัฒนาขึ้นโดยลำดับ ไม่ว่าจะเป็นถ้ำต่าง ๆ สถานที่เสนาสนะกุฏิที่พักพระสงฆ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ถ้ำสุมะโน". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดถ้ำสุมะโน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดถ้ำสุมะโน". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดพัทลุง.
**กุ้งแดง** หรือ **กุ้งญี่ปุ่น** (อังกฤษ: red swamp crawfish, Louisiana crayfish) เป็นกุ้งน้ำจืดจำพวกเครย์ฟิชชนิดหนึ่ง มีรูปร่างบึกบึน ก้ามใหญ่โตแข็งแรง มีหนามเป็นตุ่มทั้งที่ก้ามทั้ง 2 ข้าง และบริเวณส่วนหัว มีขนาดยาวเต็มที่ได้ถึง 5.5–12 เซนติเมตร (2.2–4.7 นิ้ว) น้ำหนัก 50 กรัม เป็นกุ้งน้ำจืดที่กระจายพันธุ์อยู่ในแหล่งน้ำจืดต่าง ๆ ของรัฐลุยเซียนา ทางตอนใต้ของสหรัฐอเมริกา

มีสีดั้งเดิมเป็นสีแดงเข้มทั้งตัว ใต้ท้องจะเป็นสีเหลืองอ่อน เดิมใช้เป็นกุ้งเพื่อการบริโภคในท้องถิ่น และได้รับความนิยมแพร่หลายออกไปในหลายพื้นที่ รวมถึงนอกสหรัฐอเมริกา จนกลายเป็นปัญหาสิ่งแวดล้อมในฐานะที่เป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่น เช่น ประเทศญี่ปุ่น และเป็นที่นิยมในการเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงในตู้ปลา ซึ่งมีการเพาะเลี้ยงกันมาอย่างยาวนานกว่า 30 ปีแล้ว โดยการขยายพันธุ์ทำได้ง่าย กุ้งจะเริ่มผสมพันธุ์ได้ตั้งแต่มีขนาด 2 นิ้วขึ้นไป แต่ละครั้งจะวางไข่ได้ 300 ฟอง โดยตัวเมียจะใช้เวลาฟักไข่จนออกเป็นตัวประมาณ 30 วัน ลูกกุ้งวัยอ่อนมีขนาดประมาณ 2–3 มิลลิเมตร ซึ่งในปัจจุบันได้มีการกลายพันธุ์ออกเป็นกุ้งสีสันต่าง ๆ สวยงามกว่าสีดั้งเดิมในธรรมชาติ เช่น สีฟ้า, สีส้มสด, สีขาวปลอด โดยมีชื่อเรียกต่าง ๆ กันออกไปในเชิงการค้า เช่น "White spot", "Blue spot" เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Procambarus clarkii*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 3.1*. 2010. สืบค้นเมื่อ April 13, 2011.
2. ↑  จาก itis.gov
3. ↑  "*Procambarus clarkii* (crustacean)". Global Invasive Species Database. March 31, 2006. Retrieved January 31, 2010". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-11. สืบค้นเมื่อ 2012-10-30.
4. ↑  Larry W. de la Bretonne, Jr. and Robert P. Romaire (1990). "Crawfish production: harvesting, marketing and economics" (PDF). *SRAC Publication*. Southern Regional Aquaculture Center. **42**. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2010-12-12. สืบค้นเมื่อ 2012-10-30.
5. ↑  "*Procambarus clarkii*". nies.go.jp. `{{cite journal}}`: Cite journal ต้องการ `|journal=` (help)
6. ↑  หน้า 88, Crayfish คืออะไร???? โดย นณณ์ ผาณิตวงศ์ นิตยสาร AQUA ฉบับเดือนกันยายน พ.ศ. 2548

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Procambarus clarkii***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Procambarus clarkii* เก็บถาวร 2012-12-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Procambarus clarkii ที่วิกิสปีชีส์
**วัดราชบุรณะ** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่ามะพลา อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 87 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา

วัดราชบุรณะ หรือ **วัดนอก** เดิมชื่อ **วัดเขาห่อ** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2296 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2365 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทั้งยังพระราชทานพระประธาน สำหรับประดิษฐานในโรงอุโบสถ *พระพุทธสิหิงห์ฯ* และทรงพระราชทานนามวัดเสียใหม่ว่า "วัดราชบุรณะ" โดยมรหลวงพ่อทองคำ (ไม่ปรากฎฉายา) ดำรงตำแหน่ง เจ้าอาวาส ท่านได้ดำเนินการบูรณะพัฒนาวัด เจริญมั่นคงมาตามลำดับ ต่อมาในสมัยเจ้าคุณภัทรธรรมธาดา เจ้าคณะจังหวัดชุมพร (ธ) วัดสามแก้ว ได้ดำเนินการเปลี่ยนชื่อวัดราชบูรณะโดยอ้างเหตุผลว่า นามนี้เป็นราชทินนาม เป้นการไม่เหมาะสมกับสภาพวัดที่อยู่ในชนบทห่างไกล จึงเปลี่ยนชื่อเป็น **วัดราษฎรบูรณาราม**

วัดได้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 โดยประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ และเมื่อวันที่ 20 มกราคม 2553 มหาเถรสมาคมมีมติให้เปลี่ยนกลับไปใช้ชื่อเดิม โดยประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2553

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ พระอุโบสถหลังเก่ามีสภาพทรุดโทรมต่อมาจึงได้สร้างพระอุโบสถขึ้นใหม่ ตามแนวพระอุโบสถวัดพระราม 9 ขนาดกว่้าง 14 เมตร ยาว 22 เมตร พระประธานในอุโบสถหลังใหม่ เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยทองเหลือง นามว่า *พระพุทธสิงห์* ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 62 นิ้ว สูง 88 นิ้ว เจดีย์รัตนตรัย ลักษณะก่ออิฐถือปูน ทรงระฆังคว่ำ ย่อมุมไม้สิบสอง ภายในประดิษฐานพระพุทธสิหิงห์จำลอง

รายนามเจเ้าอาวาส
----------------

* หลวงพ่อทองคำ
* หลวงพ่อนิล
* หลวงพ่อธร ดำรงตำแหน่ง ตั้งแต่ พ.ศ. 2460 – 2465
* พระอธิการฝึก (ทับเคลียว) ดำรงตำแหน่ง ตั้งแต่ พ.ศ. 2466 – 2472
* พระวินัยธรหีต ธมฺมนนฺโท ดำรงตำแหน่ง ตั้งแต่ พ.ศ. 2473 – 2504
* พระครูสมุห์ป้วน ถาวโร ดำรงตำแหน่ง ตั้งแต่ พ.ศ. 2505 – 2509
* พระมหาบุญสร้าง สุทฺธจาโร ดำรงตำแหน่ง ตั้งแต่ พ.ศ. 2512 – 2514
* พระอธิการเจริญ กิตฺติปาโล ดำรงตำแหน่ง ตั้งแต่ พ.ศ. 2517 – 2523
* พระเทพวชิรปฎิภาณ (ดำเนิน อตฺถจารี) ดำรงตำแหน่ง ตั้งแต่ พ.ศ. 2524 ถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดราชบุรณะ". ระบบฐานข้อมูลพระกฐินพระราชทาน.
2. ↑  "วัดราชบุรณะ". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดชุมพร.
**ปูเสฉวนบกก้ามแถวฟัน** (อังกฤษ: tawny hermit crab; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Coenobita rugosus*) เป็นปูเสฉวนชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปูเสฉวนบก (Coenobitidae)

มีขาเดิน 4 ขา มีก้านปากขนาดเล็กและขนาดใหญ่ ก้านตามีขนาดใหญ่และยาวมีแถบสีน้ำตาลหรือส้ม ก้ามมีขนาดใหญ่ มีขนที่ขาเดินคู่ที่อยู่ถัดจากก้าม และสามารถส่งเสียงได้เมื่อถูกรบกวนเพื่อข่มขู่ผู้รุกรานด้วยการใช้ก้านปากขนาดใหญ่ขูดกับเปลือกหอยที่อาศัยอยู่ ทำให้เกิดเสียง มีสีสันที่แตกต่างหลากหลายออกไปตามแต่สภาพแวดล้อมที่อยู่และอาหารที่กิน เช่น สีเขียว, สีน้ำตาลและสีเทา, สีดำ, สีขาว, สีชมพู, สีฟ้า เป็นต้น

มีความยาวเต็มที่ได้ 15 มิลลิเมตร (0.59 นิ้ว) กระจายอยู่ทั่วไปตามหาดทรายของชายฝั่งทะเลอินโด-แปซิฟิก กินอาหารจำพวกอินทรียสาร, ซากปลา และผลไม้ทั่วไป ในประเทศไทยพบชุกชุมที่อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์ หากินในเวลากลางคืน โดยที่กลางวันและซ่อนตัวอยู่ใต้ใบไม้

อ้างอิง
-------

1. ↑  ของฝากจากเกาะสุรินทร์
2. ↑  All the colors of the rainbow!
3. ↑  "ความหลากหลายทางชีวภาพของปูบริเวณอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์" (PDF). kucon. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2012-07-24.
4. ↑  ["*Coenobita rugosus* (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-16. สืบค้นเมื่อ 2012-07-24. *Coenobita rugosus* (อังกฤษ)]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปูเสฉวนบกก้ามแถวฟัน**

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Coenobita rugosus ที่วิกิสปีชีส์
ประวัติ
-------

หลวงพ่อพูล อดีตเจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อมเกิดในนามสกุล "ปิ่นทอง" เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2455 ในรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นบุตรคนที่ 6 ใน นายจู และนางนำเนียง ปิ่นทอง ท่านจบการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่โรงเรียนวัดห้วยจระเข้ นครปฐม เมื่อปี พ.ศ. 2471 จากนั้นได้ฝึกอ่านเขียนอักษรขอมและแพทย์แผนโบราณจาก "ปู่แย้ม ปิ่นทอง" ผู้ซึ่งมีศักดิ์เป็นปู่แท้ ๆ ของท่าน และได้รับการถ่ายทอดวิชา คาถาอาคมจาก หลวงพ่อจ้อย วัดบางช้างเหนือ หลวงพ่อแช่ม วัดตาก้อง หลวงปู่กลั่น หลวงพ่อเงิน วัดดอนยายหอม ในวัยหนุ่มหลวงพ่อพูลชอบฝึกและศึกษาวิชามวยไทยจนเป็นนักมวยฝีมือดีคนหนึ่ง จนมีอายุครบเกณฑ์ทหาร หลวงพ่อพูลได้ถูกเกณฑ์ไปสังกัดทหารม้า เป็นทหารรักษาพระองค์ที่สะพานมัฆวาน โดยต่อมาท่านได้รับยศเป็นนายสิบตรี

อุปสมบท
-------

หลังจากท่านปลดประจำการ ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2480 โดยมี พระครูอุตตการบดี (หลวงปู่สุข ปทฺวณฺโณ) เป็นพระอุปัชฌาย์ หลังท่านบวช ได้พำนักอยู่ที่วัดพระงาม ศึกษาเล่าเรียนจนสอบไล่ได้นักธรรมชั้นตรี เมื่อ พ.ศ. 2482ในระหว่างนี้เองท่านได้ให้ความสนใจศึกษาด้านการเจริญสมาธิจิตฝึกฝนวิปัสสนากรรมฐาน ตามคำสอนควบคู่กับการศึกษาวิชาอาคม ซึ่งได้รับมอบหมายจาก "ปู่แย้ม ปิ่นทอง" ที่วัดพระงามนี้ท่านจึงได้มีโอกาสได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของ หลวงพ่อพร้อม วัดพระงาม พระเกจิที่ท่านเคราพมากที่สุดคือ หลวงพ่อเงิน วัดดอนยายหอม ได้รับคำแนะนำในการเจริญสมาธิภาวนา การเขียนอักขระเลขยันต์ ปลุกเสกวัตถุมงคล วิชาอาคมต่าง ๆ หลวงพ่อเงินเมตตาเป็นคนถ่ายทอดอย่างไม่ปิดบัง

เป็นเจ้าอาวาส
-------------

ต่อมาท่านได้ย้ายมาธุดงค์ที่ป่าเขาลำเนาไพรฝึกฝนสมาธิจิต และในปี พ.ศ. 2490 วัดไผ่ล้อมขาดเจ้าอาวาสในการปกครองเนื่องจากเจ้าอาวาสแต่ละรูปอยู่ปกครองวัดได้ไม่นานต้องลาสิกขาบทออกไป หลวงพ่อพูลจึงได้ย้ายมาจำพรรษาประจำอยู่ที่วัดไผ่ล้อม พร้อมกับทำการก่อสร้าง พัฒนาวัดเรื่อยตลอดเวลา

มรณภาพ
------

หลวงพ่อพูลมรณภาพในวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 สิริอายุได้ 92 ปี นับพรรษาได้ 67 พรรษา

อ้างอิง
-------

* หนังสือ 108 ศาลศักดิ์สิทธิ์
* ประวัติหลวงพ่อพูล วัดไผ่ล้อม[*ลิงก์เสีย*]
* พระเครื่องหลวงพ่อพูล วัดไผ่ล้อม เก็บถาวร 2011-08-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* หลวงพ่อพูล วัดไผ่ล้อม เก็บถาวร 2016-03-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน




1. ↑  ลำดับสมณศักดิ์
โอะนิในชุดผู้แสวงบุญ ยุคโทะกุงะวะ วาดด้วยหมึกและสีบนกระดาษ 59.2 x 22.1 ซม.
**โอะนิ** (ญี่ปุ่น: 鬼 oni) คือ โยไกในความเชื่อของลัทธิชินโต ในประเทศญี่ปุ่น อาจเทียบได้กับโอเกอร์ในความเชื่อของตะวันตก คือ เป็นยักษ์สูงใหญ่ที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีบางส่วนในร่างกายที่ไม่เหมือนมนุษย์ธรรมดาทั่วไป เช่น มี 3 ตา มี 2 เขา มีเขี้ยวและเล็บคมกริบ มีผิวหนังสีแดงหรือสีส้ม มีนิ้วมือนิ้วเท้ามากกว่าข้างละ 5 นิ้ว นุ่งห่มหนังเสือ และในมือถือกระบองอันใหญ่ที่มีหนามที่เรียกว่า คะนะบุ (金棒)
เป็นอาวุธ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์หมายถึง ความแข็งแกร่งที่ไม่อาจเอาชนะได้ เชื่อกันว่าโอะนิจะนำพามาซึ่งโรคร้าย โรคระบาด ความโชคร้าย และความหายนะ โอะนิสามารถเหาะเหินเดินในอากาศได้ และจะคอยจับเอาดวงวิญญาณของคนชั่วที่กำลังจะตาย โอะนิมักชอบหลบซ่อนตัวอยู่ห่างไกลจากสังคม หรือหลบซ่อนตัวอยู่ตามภูเขาหรือป่าทึบ อายุขัยของโอนิยังไม่แน่ชัดเพราะเป็นสัตว์ในตำนาน

ความเชื่อเรื่อง โอะนิ ได้รับอิทธิพลมาจากจีนและผสมกับพุทธศาสนาในเรื่องของยักษ์และความเชื่อที่ว่าทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ที่เรียกว่า *คิม่อน* เป็นทิศของปีศาจ เป็นทิศทางที่ไม่เป็นมงคลเนื่องจากเป็นเส้นทางเดินของภูตผีปีศาจ ปัจจุบันในหมู่บ้านบางแห่งในประเทศญี่ปุ่น มีเทศกาลประจำปี คือ *เซะสึบัง* เป็นเทศกาลที่จัดขึ้นมาเพื่อขับไล่โอะนิ เริ่มต้นในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ โดยชาวบ้านจะขว้างปาถั่วเหลืองออกนอกบ้าน พร้อมตะโกนขับไล่โอะนิ และกล่าววาจาเชื้อเชิญสิ่งที่เป็นมงคลเข้ามาในบ้าน นอกจากนี้แล้วยังเชื่อว่าลิงสามารถป้องกันโอะนิได้ เนื่องจากคำว่าลิงในภาษาปุ่นออกเสียงว่า "ซะรุ" (猿) ซึ่งยังสามารถแปลได้อีกหลายความหมาย จึงมีการปั้นรูปปั้นลิงไว้ตามหน้าบ้าน และยังเชื่อว่าต้นโฮลลี่ก็ยังช่วยป้องกันโอะนิได้ด้วย

ในบางครั้งผู้คนมักสับสนโอนิกับฮันเนีย เนื่องจากหน้าตาที่มีความใกล้เคียงกัน

ปัจจุบัน โอะนิได้ถูกแปรความเชื่อไป กลายเป็นสิ่งที่พิทักษ์ความดีและป้องกันความชั่ว มีการผลิตกระเบื้องหลังคาเป็นรูปโอะนิ ด้วยคติที่คล้ายคลึงกับการ์กอยล์ของตะวันตก

อ้างอิง
-------

1. ↑  อ๊อกร์ ยักษ์ประหลาดจากเทพนิยาย โดยทีมงานต่วย'ตูน จากไทยรัฐ
2. ↑  Article on Oni at The Obakemono Project

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โอะนิ**


| * ด
* ค
* ก
สิ่งมีชีวิตในตำนานของญี่ปุ่น |
| --- |
| มังกร • โกะเรียว • คัปปะ • คิริง • คิสึเนะ • นุเอะ • โอะบะเกะ • โอะนิ • ชะชิโฮะโกะ • โชโจ • ทะนุกิ • เท็งงุ • สึกุโมะงะมิ • ยะมะอุบะ • โยไก • ยูเร |
**ปลาสเตอร์เจียน** (อังกฤษ: Sturgeon, รัสเซีย: Oсетр, จีน: 鱘) ปลากระดูกแข็งขนาดใหญ่ในวงศ์ Acipenseridae ในอันดับ Acipenseriformes อาศัยได้อยู่ทั้งน้ำจืด, น้ำกร่อย และทะเล เมื่อยังเล็กจะอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำจืด ทะเลสาบหรือตามปากแม่น้ำ แต่เมื่อโตขึ้นจะว่ายอพยพสลงสู่ทะเลใหญ่ และเมื่อถึงฤดูวางไข่ก็จะว่ายกลับมาวางไข่ในแหล่งน้ำจืด 

ปลาสเตอร์เจียน เป็นปลาที่มนุษย์ใช้เป็นอาหารมานานแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งไข่ปลา ที่เรียกว่า คาเวียร์ ซึ่งนับเป็นอาหารราคาแพงที่สุดชนิดหนึ่งของโลก 

ปลาสเตอร์เจียน มีรูปร่างคล้ายปลาฉลาม มีหนามแหลมสั้น ๆ บริเวณหลัง หัว และเส้นข้างลำตัวไว้เพื่อป้องกันตัว มีหนวดทั้งหมด 2 คู่อยู่บริเวณปลายจมูก ปลายหัวแหลม ปากอยู่ใต้ลำตัว ลำตัวไม่มีเกล็ด ภายในปากไม่มีฟัน ตามีขนาดเล็ก ซึ่งหนวดของปลาสเตอร์เจียนนี้มีหน้าที่สัมผัสและรับคลื่นกระแสไฟฟ้าขณะที่ว่ายน้ำ เนื่องจากไม่สามารถมองเห็นวัตถุที่อยู่ด้านใต้ของลำตัว เพราะฉะนั้นหนวดเหล่านี้มีหน้าที่เหมือนมือที่คอยสัมผัสกับสิ่งของที่อยู่ข้างใต้ของตัวเอง หากินตามพื้นน้ำโดยอาหารได้แก่ สัตว์น้ำขนาดเล็กต่าง ๆ สเตอร์เจียนจะพบแต่เฉพาะซีกโลกทางเหนือซึ่งเป็นเขตหนาวเท่านั้น ได้แก่ ทวีปเอเชียตอนเหนือและตะวันออก, ทวีปยุโรปตอนเหนือ และทวีปอเมริกาเหนือตอนบน เช่น อะแลสกา, แคนาดา และบางส่วนในสหรัฐอเมริกา สถานะปัจจุบันของปลาชนิดนี้ในธรรมชาติใกล้สูญพันธุ์เต็มที แต่ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในบางชนิด

ปลาสเตอร์เจียน มีทั้งหมด 27 ชนิด ใน 3 สกุล โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุดคือ ปลาฮูโซ่ (*Huso huso*) พบในรัสเซีย สามารถโตเต็มที่ได้ถึง 5 เมตร หนักกว่า 900 กิโลกรัม และมีอายุยืนยาวถึง 210 ปี นับเป็นปลาที่มีอายุยืนยาวที่สุดในโลก เท่าที่มีการบันทึกมา และเป็นชนิดที่ให้ไข่รสชาติดีที่สุดและแพงที่สุดด้วย ส่วนชนิดที่เล็กที่สุดคือ ปลาสเตอร์เจียนแคระ (*Pseudoscaphirhynchus hermanni*) ที่โตเต็มที่มีขนาดไม่ถึง 1 ฟุตเสียด้วยซ้ำ 

นอกจากนี้แล้ว ปลาสเตอร์เจียนยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย 

ในประเทศไทย ปลาสเตอร์เจียนชนิด ปลาสเตอร์เจียนไซบีเรีย (*Acipenser baerii*) ได้มีการทดลองเลี้ยงในโครงการบ้านเล็กในป่าใหญ่ดอยคำ อันเป็นโครงการในพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่อำเภอเวียงแหง ที่หน่วยวิจัยประมงบนพื้นที่สูงดอยอินทนนท์ อำเภอจอมทอง และศูนย์วิจัยและพัฒนาประมงน้ำจืดเชียงใหม่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งผลการทดลองเป็นไปได้อย่างดี

รูปภาพ
------

* ปลาสเตอร์เจียนขาว ขนาดเล็กปลาสเตอร์เจียนขาว ขนาดเล็ก
* ปลาสเตอร์เจียนไซบีเรีย (Acipenser baerii)ปลาสเตอร์เจียนไซบีเรีย (*Acipenser baerii*)

ดูเพิ่ม
-------

* คาเวียร์
* ปลาฉลามปากเป็ด

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
2. ↑  Home > ฐานข้อมูล > Acipenseriformes > Acipenseridae > (ไทย)
3. ↑  นำ "สเตอร์เจียน" จากรัสเซีย เลี้ยงเติบโตได้ดีที่อินทนนท์ (ไทย)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาสเตอร์เจียน**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* FishBase info on Acipenser
* Man-made sturgeon spawning reef created by American/Canadian partnership เก็บถาวร 2008-05-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Official Website of the World Sturgeon Conservation Society
* Sturgeon Face
อาสนวิหารเบอร์ลินในปัจจุบัน
อาสนวิหารเบอร์ลินหลังเดิมในปี 1538
**อาสนวิหารเบอร์ลิน** หรือ **แบร์ลิแนร์โดม** (เยอรมัน: *Berliner Dom*) เป็นโบสถ์คริสต์นิกายโปรเตสแตนต์และเป็นสุสานหลวงของราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น ตั้งอยู่ในเขตมิทเทอ กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี 

โบสถ์แห่งนี้เดิมเป็นเพียงโบสถ์น้อยของนิกายโรมันคาทอลิก ถูกสร้างเมื่อปี 1451 ตามบัญชาของฟรีดริชที่ 2 เจ้าผู้ครองบรันเดินบวร์ค เพื่อใช้เป็นโบสถ์ประจำวังแห่งใหม่ของพระองค์ ซึ่งในปีดังกล่าว พระองค์ย้ายวังที่ประทับมายังบริเวณแห่งนี้ โบสถ์แห่งนี้ได้รับการต่อเติมเรื่อยมาจนกระทั่งถูกรื้อทิ้งในปี 1893 เพื่อสร้างอาคารหลังใหม่ อาคารหลังปัจจุบันถูกก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1905 ในสมัยของจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2

อาสนวิหารเบอร์ลินหลังปัจจุบัน เป็นโบสต์คริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ขนาดใหญ่ที่สุดในเยอรมนี มีความกว้าง 74 เมตร ความยาว 114 เมตร และความสูงถึงยอดโดม 115 เมตร โดมของโบสถ์แห่งนี้ถูกทิ้งระเบิดเพลิงจนได้รับความเสียหายในสงครามโลกครั้งที่สอง และมีการสร้างหลังคาชั่วคราวปิดเอาไว้ ต่อมาในปี 1967 สหภาพคริสตจักรจึงตัดสินใจทำการบูรณะ ซึ่งแล้วเสร็จในปี 1993

อ้างอิง
-------

1. ↑  Pohl, Michael, Johann S. Bach, Felix Mendelssohn-Bartholdy, Josef Rheinberger, Max Reger, Max Reger, Max Reger, Max Reger, and Max Reger (1993). *Die Grosse Sauer-Orgel Im Berliner Dom* (Sound recording). Düsseldorf, Germany: Motette. OCLC 33188606.
2. ↑  "Religious artwork, ritual items retrieved from charred remains of Trinity church". *Milwaukee Journal Sentinel* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-09-15.
**วัดธาตุน้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหลักช้าง อำเภอช้างกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช

วัดธาตุน้อย หรือ **วัดพระธาตุน้อย** ตั้งขึ้นโดยความประสงค์ของพ่อท่านคล้าย (พระครูพิศิษฐ์อรรถการ) ซึ่งท่านมาเป็นเจ้าอาวาสวัดธาตุน้อยเมื่อ พ.ศ. 2500 หลังจากที่มีการสร้างถนนผ่านกลางวัดจันดี ทำให้วัดถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ประชาชนได้ประชุมตกลงสร้างวัดใหม่ในเนื้อที่ที่แยกออกไป เรียกว่า "วัดธาตุน้อย" โดยพ่อท่านคล้ายได้มาเป็นเจ้าอาวาสและพัฒนาวัดให้เจริญงอกงามสืบต่อมา ช่วงบั้นปลายชีวิตของพ่อท่านคล้ายเมื่อ พ.ศ. 2505 ท่านได้วางศิลาฤกษ์สร้างพระเจดีย์วัดธาตุน้อยเพื่อบรรจุพระธาตุที่ได้จากกว๊านพะเยาเพื่อเป็นพุทธบูชาและเป็นที่กราบไหว้บูชาของชาวนครศรีธรรมราช วัดธาตุน้อยมีเนื้อที่ 46 ไร่ สร้างขึ้นบนที่ดินซึ่งนายกลับ งามพร้อม ถวายแด่พ่อท่านคล้าย

วัดตั้งเมื่อเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2520 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2522

พ่อท่านคล้าย (พระครูพิศิษฐ์อรรถการ) เป็นเกจิอาจารย์ที่ชาวใต้เลื่อมใสศรัทธาอย่างสูงยิ่งรูปหนึ่ง พ่อท่านคล้ายได้เชื่อถือถึงความศักดิ์สิทธิ์ของวาจา พูดอย่างไรเป็นอย่างนั้น ท่านมักจะให้พรกับทุกคน ขอให้ เป็นสุข เป็นสุข สรีระสังขารพ่อท่านคล้าย บรรจุอยู่ในโลงแก้วประดิษฐานอยู่ในองค์พระเจดีย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "กราบ "พ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์" แห่งวัดธาตุน้อย เมืองนครฯ". ผู้จัดการออนไลน์.
2. ↑  "วัดธาตุน้อย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดธาตุน้อย". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
4. ↑  "วัดธาตุน้อย". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดนครศรีธรรมราช. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-11-30. สืบค้นเมื่อ 2022-11-30. `{{cite web}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|rl-status=` ถูกละเว้น (help)
อาร์ชดยุกเลโอพ็อลท์ ฟรันทซ์แห่งออสเตรีย (อังกฤษ: Archduke Leopold Franz of Austria)

พระประวัติ
----------

อาร์ชดยุกเลโอพ็อลท์ ฟรันทซ์แห่งออสเตรีย ประสูติเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2485 เป็นพระโอรสที่ 3 และพระองค์เดียวใน อาร์ชดยุกก็อทฟรีทแห่งออสเตรีย กับ อาร์ชดัชเชสโดโรเธียแห่งออสเตรีย โดยพระองค์ทรงเป็น **แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา** ตั้งแต่วันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2527 - 18 มิถุนายน พ.ศ. 2536

เสกสมรส
-------

อาร์ชดยุกเลโอพ็อลท์ ฟรันทซ์แห่งออสเตรีย ทรงเสกสมรสครั้งแรกกับ แลทิเทีย เด เอิร์นเบิร์ก เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2508 โดยนางสาวแลทีเทีย ได้รับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น **อาร์ชดัชเชสแลทีเทีย แกรนด์ดัชเชสแห่งตอสคานา** โดยมีพระบุตรร่วมกัน 2 พระองค์ดังนี้

1. อาร์ชดยุกซีกิสมุนด์ แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา
2. อาร์ชดยุกกอตทัม

ทั้ง 2 ทรงหย่ากันเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 โดยแลทิเทียต้องสละพระอิสริยศและกลับไปเป็นสามัญชนตามเดิมทุกประการ

ต่อมา อาร์ชดยุกเลโอพ็อลท์ ฟรันทซ์แห่งออสเตรีย ได้เสกสมรสกับพระชายาคนที่ 2 คือ นางสาว Mār̒tā เปเรซ หุบเขาสีเขียว (Marta Pérez Valverde) 18 เมษายนทพ.ศ. 2536 โดยการเสกสมรสดังกล่าวทำให้พระองค์ค้องสละพระอิสริยยศ **แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา** และกลับไปใช้พระอิสริยศ **อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย** ตามเดิม โดยนางสาวมาร์ธาได้รับการสถาปนาเป็น **อาร์ชดัชเชสมาร์ธาแห่งออสเตรีย** ในขณะที่พระอิสริยยศแกรนด์ดยุกแห่งตอสคานาตกไปเป็นของพระโอรสพระองค์ใหญ่ของพระองค์ คือ อาร์ชดยุกซีกิสมุนด์ แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา

หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2541 พระองค์และพระชายาพระองค์ที่ 2 ก็หย่าขาดจากกัน มาร์ธากลับไปเป็นสามัญชนธรรมดาตามเดิม
**วัดครุนอก** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านวัดครุนอก ตำบลบางครุ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดเนื้อที่ประมาณ 16 ไร่ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูโสภณวัชรปราการ (สุรพล กนฺตจารี)

ประวัติ
-------

วัดครุนอก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2359 โดยมีพระยาไม่ปรากฏนามท่านหนึ่งเป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ตั้งชื่อวัดว่า วัดครุนอก เพราะวัดตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาตรงปากคลองบางครุ แต่ยังมีวัดอีกแห่งชื่อ วัดครุใน เพราะตั้งอยู่ในคลอง วัดครุนอกได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508 ภายในบริเวณวัดมีพระอุโบสถ ศาลาการเปรียญ และโรงเรียนวัดครุนอก ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2491 นอกจากนี้ยังจัดสอนและเลี้ยงเด็กก่อนเกณฑ์ ตั้งหน่วย อ.ป.ต. และอุปถัมภ์โรงเรียนประชาบาลที่ตั้งอยู่ในวัดด้วย

พ.ศ. 2555 พื้นวิหารชำรุด เสาพัง โครงหลังคาใบระกาแตกหักลงมา ได้มีการพระพุทธ 5 องค์ ที่ประดิษฐานในวิหารออก ขณะที่ยกพระหลวงพ่อโตกับพระศรีอริยเมตไตรย ได้พบพระสมเด็จไหลออกมาจากตัวองค์พระ เชื่อว่าเป็นพระสมเด็จที่พระครูพิสณฑ์นวการ หรือ หลวงพ่อคลี่ เจ้าอาวาสปี พ.ศ. 2500 เก็บเอาไว้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดครุนอก". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "วัดครุนอก". *หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ*.
3. ↑  "วัดครุนอก ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ต.บางครุ อ.พระประแดง สมุทรปราการ". *ทัวร์วัดไทย*.
4. ↑  "วัดครุนอก จ.สมุทรปราการ ทำบุญทอดผ้าป่าสามัคคีและอัญเชิญพระประธานองค์ใหญ่(พระพุทธชินราช)ประดิษฐานบนวิหารพุทธาคตา". *สำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์*. 14 มิถุนายน 2561. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  ก้อง กังฟู (23 ธันวาคม 2555). "เปิดกรุ...สมเด็จอินโดจีน ครึ่งศตวรรษ..บรรจุวัดครุนอก". *ไทยรัฐ*. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม** (อังกฤษ: Department of Environmental Quality Promotion) เป็นหน่วยงานระดับกรม ในสังกัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม จัดตั้งขึ้นตาม พ.ร.บ.ปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545

ประวัติ
-------

กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม สถาปนาขึ้นเมื่อ 4 เมษายน 2535 สืบเนื่องมาจากประกาศใช้พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535 และยกเลิกพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2518 พร้อมทั้งยุบสำนักงานคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ และปรับปรุงส่วนราชการใหม่เป็น 3 กรม ได้แก่ กรมควบคุมมลพิษ สำนักงานนโยบายและแผนสิ่งแวดล้อม และ**กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม**

กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อมได้โอนอำนาจหน้าที่และกิจการบริหารส่วนราชการเดิม คือ กองสนเทศและส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม ฝ่ายวิเคราะห์สิ่งแวดล้อมจากภาพถ่าย สังกัดกองนโยบายและแผนสิ่งแวดล้อม และศูนย์วิจัยและฝึกอบรมด้านสิ่งแวดล้อม สังกัดกองมาตรฐานคุณภาพสิ่งแวดล้อม ตามพระราชกฤษฎีกาการแบ่งส่วนราชการใหม่ ของกรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม กระทรวงวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม พ.ศ. 2535

ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 ได้มีการปรับปรุงแบ่งส่วนราชการใหม่อีกครั้งหนึ่ง ทำให้กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อมถูกโอนย้ายไปสังกัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

กิจกรรมสำคัญ
------------

ในทุกปี กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม จัดกิจกรรมสำคัญ ได้แก่

* วันสิ่งแวดล้อมโลก 5 มิถุนายน
* วันสิ่งแวดล้อมไทย 4 ธันวาคม

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, พระราชบัญญัติงบประมาณรายจ่ายประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2559 เล่ม 132 ตอนที่ 91ก วันที่ 25 กันยายน 2558
2. ↑   "ครม." ตั้ง "กีรติ" นั่งปลัดพณ. ไฟเขียว 5 อธิบดี "ทส." ต่ออายุ ผู้ว่าฯ สุราษฎร์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม

| * ด
* ค
* ก
หน่วยงานในสังกัดและหน่วยงานภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม |
| --- |
| กรม | 
* สำนักงานรัฐมนตรี
* สำนักงานปลัดกระทรวง
* กรมป่าไม้
* กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม
* กรมควบคุมมลพิษ
* กรมทรัพยากรธรณี
* กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
* กรมทรัพยากรน้ำบาดาล
* กรมทรัพยากรน้ำ
* กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง
* สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

 |  |
| รัฐวิสาหกิจ | 
* องค์การอุตสาหกรรมป่าไม้
* องค์การสวนสัตว์
* องค์การสวนพฤกษศาสตร์

 |
| องค์การมหาชน | 
* สำนักงานพัฒนาเศรษฐกิจจากฐานชีวภาพ (องค์การมหาชน)
* องค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก (องค์การมหาชน)

 |
| 
* หมวดหมู่ หมวดหมู่

 |
**วัดคมนียเขต** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคึกคัก อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา มีพระครูพิพัฒนคมนียเขต (ภราดร สนฺติกโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสในปัจจุบัน 

วัดคมนียเขต หรือ **วัดคึกคัก** สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2452 โดยมีพระครูประสาทประกฤตพรต เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการสร้าง เดิมเรียกกันว่า "วัดคุกคัก" มาจากการฟังเสียงของน้ำที่ไหลมากระทบกับโขดหินในลำคลอง ก่อนที่นายร่วง บัวแก้ว ครูใหญ่โรงเรียนวัดคุกคักคนที่ 7 ได้เสนอขอเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นตำบลคึกคัก และเป็น "วัดคึกคัก" ตามชื่อหมู่บ้าน ตำบล ตั้งแต่นั้นมาก่อนจะเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า "วัดคมนียเขต" หมายถึง ภูมิประเทศสวยงามมีสายน้ำล้อมรอบเป็นขอบเขต วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2471 โดยภายในอุโบสถหลังใหม่มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องประวัติความเป็นมาของตำบลคึกคัก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

วัดมีเกจิอาจารย์คือ หลวงพ่อแหวง อาภากโร อดีตเจ้าอาวาส ซึ่งเป็นที่ศรัทธาของชาวบ้านในเขตจังหวัดพังงา ภูเก็ต และใกล้เคียง ประชาชนนับถือท่านด้านจริยาวัตรท่านเป็นพระที่อยู่อย่างเรียบง่าย มีความเมตตาต่อทุกคน นอกจากนี้ ท่านยังพูดเป็นไปตามปากหรือวาจาสิทธิ์ วัดได้จัดแสดงสังขารของท่านที่ยังไม่เน่าเปื่อย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ท่องเที่ยวชมวัดคมนียเขต (วัดคึกคัก) เป็นที่ศรัทธาของชาวบ้าน จ.พังงา-ภูเก็ต". บ้านเมือง.
2. ↑  "วัดคมนียเขต". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดคมนียเขต". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดพังงา.
**วัดข่อย** เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลโพธิ์รังนก อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง

วัดข่อยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2404 บริเวณที่ตั้งวัดแต่เดิมนั้นมีต้นข่อยมากมาย ได้มีแม่ค้าเป็นชาวมอญมาจับจองที่ดินทำการค้าขายจนร่ำรวยและได้จัดสร้างวัดขึ้น และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2435 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 18 เมตร ยาว 30 เมตร 

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้ทรงไทยโบราณ ส่วนมากสร้างจากไม้สัก เป็นเสาเหลี่ยม 8 เหลี่ยม มณฑป วิหาร เจดีย์ อุโบสถ กุฏิ หอสวดมนต์ บริเวณวัดยังมีวังปลา ห้ปัจจุบันมีปลาอยู่รวมกันไม่ต่ำกว่า 50,000 ตัว เช่น ปลาสวาย ปลาตะเพียน ปลาเทโพ ปลาแรด ปลาบึก ฯลฯ

โบราณวัตถุภายในวัดได้แก่ ตะเกียงจากกรุงวอชิงตัน เป็นตะเกียงโบราณ นาฬิกาโบราณจากปารีส และตู้พระไตรปิฎกทำด้วยไม้สักจากประเทศจีนซึ่งมีในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เรือซึ่งเป็นพาหนะที่ใช้ในการเดินทางมีแทบทุกชนิดได้แก่ เรือบด เรือแจว เรือสำปั้น และเรือประทุน เปลกล่อมลูกในสมัยโบราณ มรดกชาวนาซึ่งได้รวบรวมเครื่องมือ เครื่องใช้ อุปกรณ์ในการทำนา ได้แก่ เกวียน ล้อ คันไถ อุปกรณ์เครื่องมือการจับสัตว์น้ำ ไซดักปลา เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดข่อย (วังปลา)". สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬา จังหวัดอ่างทอง.
2. ↑  "วัดข่อย". กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-16. สืบค้นเมื่อ 2021-12-16.
**โทกูงาวะ อิเอ็ตสึนะ** (ญี่ปุ่น: 徳川 家綱; โรมาจิ: *Tokugawa Ietsuna*; ทับศัพท์: 7 กันยายน ค.ศ. 1641 - 4 มิถุนายน ค.ศ. 1680) เป็นโชกุนคนที่ 4 ของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ซึ่งดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1651 ถึง 1680 เขาถือเป็นบุตรชายคนโตของโทกูงาวะ อิเอมิตสึ โชกุนคนที่ 3 ซึ่งทำให้เขาเป็นหลานชายของโทกูงาวะ ฮิเดตาดะ โชกุนคนที่ 2 และเป็นเหลนของโทกูงาวะ อิเอยาซุ

ในยุคสมัยของเขานี้เอง ค.ศ. 1657 เกิดไฟไหม้ครั้งร้ายแรงที่เมืองเอโดะ เป็นครั้งที่ร้ายแรงที่สุดในสมัยเอโดะ เมืองเอโดะเสียหายไปเกือบทั้งหมด รวมถึงปราสาทเอโดะ เรียกว่า เหตุการณ์ไฟไหม้ปีเมเรกิ (明暦の大火) มีผู้เสียชีวิตร่วมแสนกว่าคน

ประวัติ
-------

โทะกุงะวะ อิเอะสึนะ เกิดเมื่อปีค.ศ. 1641 เป็นบุตรชายคนแรกของโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะมิสึ กับนางโฮจูอิน (Hōju-in, 宝樹院) ภรรยาน้อยของโชกุนอิเอะสึนะ เมื่อโชกุนอิเอะมิสึเสียชีวิตในค.ศ. 1651 อิเอะสึนะจึงได้สืบทอดตำแหน่งโชกุนต่อจากบิดาเมื่ออายุเพียงเก้าขวบ โดยมีขุนนางใน*บะกุฟุ*โดยเฉพาะ*โรจู*ซะกะอิ ทะดะกิโยะ (Sakai Tadakiyo, 酒井忠清) ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นขุนนางที่ทุจริต เป็นผู้สำเร็จราชการแทน

เหตุการณ์กบฏ
------------

ในปี ค.ศ. 1651 เมื่อโชกุนอิเอะมิสึบิดาเสียชีวิต กลุ่มโรนินนำโดยมะรุบะชิ ชูยะ (ญี่ปุ่น: 丸橋忠弥; โรมาจิ: *Marubashi Chūya*) บุตรชายของอดีตไดเมียวแห่งเกาะชิโกะกุ และยุอิ โชเซะสึ (ญี่ปุ่น: 由井正雪; โรมาจิ: *Yui Shōsetsu*) ผู้คลั่งไคล้โทะโยะโตะมิ ฮิเดะโยะชิ ได้วางแผนก่อการกบฏต่อเอะโดะบะกุฟุ โดยการเผาเมืองเอะโดะ รวมทั้งก่อการยึดอำนาจที่เมืองเกียวโตและโอซะกะ แต่กลับถูกบะกุฟุจับได้เสียก่อน ยุอิ โชเซะสึ กระทำการ*เซ็ปปุกุ*หนีความผิด และมะรุบะชิ ชูยะถูกตัดสินประหารชีวิต เรียกว่า **เหตุการณ์ปีเคอัง** (ญี่ปุ่น: 慶安事件; โรมาจิ: *Keian jiken*)

ในค.ศ. 1669 เกิดกบฏของชาวเอโซะ (ชาวไอนุ) ในแคว้นมะซึมะเอะบนเกาะฮอกไกโด นำโดยซัคเซย์น (Saksaynu) หรือชาคุเชน (Shakushain)

การสืบอำนาจ
-----------

โชกุนอิเอะสึนะสุขภาพไม่ค่อยสู้ดีนักตลอดเวลาที่ดำรงตำแหน่งโชกุน และไม่มีทายาท เมื่อโชกุนอิเอะสึนะเสียชีวิตใน ค.ศ. 1680 *ไทโร*ซะกะอิ ทะดะกิโยะ เสนอให้ยกตำแหน่งโชกุนให้แก่เชื้อพระวงศ์อย่างที่เคยเป็นในสมัยคะมะกุระ ซึ่งเป็นความคิดที่ถูกต่อต้านอย่างหนักในบะกุฟุ *โรจู*ฮอตตะ มะสะโตะชิ (Hotta Masatoshi, 堀田正俊) ได้เสนอให้น้องชายต่างมารดาของโชกุนอิเอะสึนะคือ โทะกุงะวะ สึนะโยะชิ สืบทอดตำแหน่งโชกุนต่อ และขับซะกะอิ ทะดะกิโยะออกจาอำนาจไป


| ก่อนหน้า |  | โทกูงาวะ อิเอ็ตสึนะ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **โทะกุงะวะ อิเอะมิสึ** |  |  **โชกุนแห่งเอะโดะบะกุฟุ** (ค.ศ. 1651 – 1680) |  | **โทะกุงะวะ สึนะโยะชิ** |



| * ด
* ค
* ก
Tokugawa family crest โชกุนแห่งรัฐบาลเอโดะ |
| --- |
| อิเอยาซุ  **·**  ฮิเดตาดะ  **·**  อิเอมิตสึ  **·**  อิเอสึนะ  **·**  สึนาโยชิ  **·**  อิเอโนบุ  **·**  อิเอ็ตสึงุ  **·**  โยชิมุเนะ  **·**  อิเอชิเงะ  **·**  อิเอฮารุ  **·**  อิเอนาริ  **·**  อิเอโยชิ  **·**  อิเอซาดะ  **·**  อิเอโมจิ  **·**  โยชิโนบุ |