recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับวัดราษฎร์บำรุงแห่งอื่น ดูที่ วัดราษฎร์บำรุง

**วัดราษฎร์บำรุง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไผ่กองดิน อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 24 ไร่ 1 งาน 28 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 5 แปลง เนื้อที่ 127 ไร่ 3 งาน 46 ตารางวา

วัดราษฎร์บำรุงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 เดิมเรียกว่า **วัดบ่อหัวกรวด** มีนายยอดกับนางดา จันทร์ตรี และนายนามกับนางอ่อน จันทร์ตรี บริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดราษฎร์บำรุง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2471 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 50 เมตร ยาว 100 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 11 เมตร ยาว 20.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2424 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 6 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น และกุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระพุฒ ทัศนสุวรรณ พ.ศ. 2459–2461
* พระช้อน ธมฺมสโร พ.ศ. 2462–2464
* พระผ่าน ธมฺมสาโร พ.ศ. 2465–2494
* พระครูกัลยาสุทธิคุณ พ.ศ. 2495–2543
* พระครูสุวรรณประภัสสร (บรรเจิด ปภสฺสโร) พ.ศ. 2543–2549
* พระครูอนุกูลสุวรรณกิจ (สมนึก กุลวฑฺฒโน) พ.ศ. 2559–2564
* พระอธิการ นันทวัฒน์ ธนปญฺโญ พ.ศ. 2564–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดราษฎร์บำรุง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดราษฎร์บำรุง". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
สำหรับวัดราษฎร์บำรุงแห่งอื่น ดูที่ วัดราษฎร์บำรุง

**วัดราษฎร์บำรุง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลำต้อยติ่ง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัด 10 ไร่ 3 งาน 70 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือติดต่อกับคลองสองหลวงแพ่ง ปัจจุบันพระครูสถิตปัญญาภรณ์ (ลำใย ฐิตปญฺโญ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดราษฎร์บำรุงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2420 โดยกำนันยกที่ถวาย หลวงปู่เต๊ะท่านเดินทางมาจากวัดลำต้อยติ่งได้มาเป็นประธานสร้างวัด แต่เดิมหมู่บ้านประชาชนมีไม่ถึง 30 หลังคาเรือน ชาวบ้านนิยมเรียกวัดนี้ว่า **วัดคลองสอง** ตามชื่อคลองสองซึ่งเป็นสถานที่ตั้งวัด ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2462 พระครูวิรุฬห์ธรรมาภรณ์ได้มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปแรก ได้บูรณะพัฒนาเสนาสนะต่าง ๆ มากมาย หมู่บ้านประชาชนก็ได้บำรุงวัดหนาแน่นขึ้นประมาณ 100 หลังคาเรือน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2445 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาใหม่เมื่อ พ.ศ. 2506 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2511 นอกจากนั้นยังได้ให้โรงเรียนประถมศึกษาสร้างในที่ดินวัด ต่อมาพลเอกม้วนและคุณนายชวนชื่น คชวงศ์ ได้มอบที่ดิน 2 ไร่ เป็นที่สร้างโรงเรียนซึ่งอยู่ติดต่อกับที่ดินวัด

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 5 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่อง หลังคามุงกระเบื้องเคลือบ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ฌาปนสถาน ศาลาบำเพ็ญกุศล

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูวิรุฬห์ธรรมาภรณ์
* พระครูสถิตปัญญาภรณ์ (ลำใย ฐิตปญฺโญ)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-02-18.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 248–249.
สำหรับวัดละมุดแห่งอื่น ดูที่ วัดละมุด

**วัดละมุด** เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกายตั้งอยู่ที่ ตำบลปากจั่น อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 31 ไร่

วัดละมุดสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2100 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2110 ในรัชสมัยของสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ

ใน *พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา* ได้มีการกล่าวถึงวัดละมุดว่า สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ได้โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอนุรักษ์มนตรี มาผนวชที่วัดละมุดแห่งนี้ ในช่วงที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศประชวรหนักใกล้สวรรคต พระภิกษุเจ้าฟ้ากรมขุนอนุรักษ์มนตรี ได้ลาผนวชและมาเฝ้าพระอาการโดยประทับที่พระตำหนักสวนกระต่ายของเจ้าฟ้ากรมขุนพรพินิต พระอนุชาร่วมพระมารดา

ต่อมาเมื่อพระองค์เสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติเป็นสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ ก็โปรดเกล้าฯ ให้บูรณะปฏิสังขรณ์วัดละมุดที่พระองค์เคยผนวชใหม่ทั้งพระอารามเมื่อปี พ.ศ. 2308

ยังมีเรื่องเล่ากันว่า ประมาณ พ.ศ. 2305 เจ้าจอมละมุด ซึ่งเป็นพระสนมของพระเจ้าเอกทัศน์ ได้มาสร้างวิหาร ขนาดใหญ่และยาว (เดิมวิหาร มีลักษณะรูปท้องสำเภาสันนิษฐานว่าเป็นรูปแบบของสถาปัตยกรรมในสมัยอยุธยาตอนกลาง) ในการนี้ได้สร้างพระพุทธรูปศิลปะสุโขทัยขึ้น 15 องค์ เป็นพระพุทธรูปหน้านาง สร้างด้วยหินทรายแดง ชาวบ้านเรียกว่า *หลวงพ่อหิน* ส่วนประตูโขลง ซึ่งเป็นประตูเข้าขนาดใหญ่ทางด้านทิศเหนือขนานไปกับแม่น้ำป่าสัก มีเรื่องเล่ากันว่า พระเจ้าเอกทัศน์ ได้มาผนวชที่วัดละมุดนี้ นัยว่า เพื่อรักษาโรคเรื้อนที่ท่านเป็นอยู่ โดยการรักษานั้น จะกระทำภายในวิหารใหญ่ของวัดละมุด พระองค์ได้ให้สืบหาหมอยาดี ๆ มาเพื่อรักษา และเพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้ความลับเรื่องที่พระองค์อาพาธด้วยโรคร้ายนี้แพร่ขยายออกไป จึงมีรับสั่งให้ประหารชีวิตหมอยาทุกคนที่มาถวายการรักษาแล้วไม่สามารถรักษาได้สำเร็จ โดยสถานที่ประหารนั้น คือ *ประตูโขลง* หมายความว่า มีคนมาตายกันเป็นโขลง ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑   ตำนานวัดละมุด.. วัดของกษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งอยุธยา น่าสะพรึงกลัว!! "อาถรรพ์ประตูวิญญาณ" คนลองดีฉี่ใส่ จน...บวมเป่ง.
2. ↑  "วัดละมุด". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดลาดบัวขาวแห่งอื่น ดูที่ วัดลาดบัวขาว

**วัดลาดบัวขาว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวไทร อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 29 ไร่ 1 งาน 44 ตารางวา

วัดลาดบัวขาวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 ผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด คือ นายครุฑ นางพุ่ม งามประยูร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 เจ้าอาวาสรูปแรก คือ พระปาน และรูปปัจจุบัน คือ พระครูสุนทรธรรมวิฑิต ทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2475

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 กว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย ศาลาการเปรียญครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ 6 หลัง และมีมณฑปจัตุรมุข 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปปางปฐมเทศนาและรอยพระพุทธบาทจำลอง พระประธานอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทอง ปางสะดุ้งมาร พุทธลักษณะงดงาม ห่มจีวรลายดอกพิกุล หน้าตักกว้าง 50 นิ้ว สูง 1.20 เมตร เป็นพระพุทธรูปศิลปะปลายอยุธยาถึงต้นรัตนโกสินทร์ และ*หลวงพ่อธรรมจักรสีห์* เป็นพระพุทธรูปยืน ปางห้ามญาติ พุทธลักษณะงดงาม สูง 8 ศอก หล่อด้วยโลหะสำริด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดลาดบัวขาว". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดลาดบัวขาว". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดศรีเกิดแห่งอื่น ดูที่ วัดศรีเกิด

**วัดศรีเกิด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยุหว่า อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ เขตที่ดินทั้งหมดมีจำนวน 9 ไร่ 52 ตารางวา ทิศเหนือ ทิศใต้ ทิศตะวันออกติดกับที่ดินของราษฏรและทิศตะวันตกติดกับถนนสาธารณะ

วัดศรีเกิดเดิมชื่อว่า **วัดหนองยางหมื่น** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2431 โดยชาวบ้านได้ไปนิมนต์ครูบาอินตา วัดบ้านกลางมาเป็นประธานในการก่อสร้าง และได้มีชาวกะเหรี่ยง มาช่วยกันสร้างวัดร่วมกับครูบาอินตาต่อมาครูบาอินตาและชาวบ้านได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดศรีเกิด" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2436 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 4 เมตร ยาว 11 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2550

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหาร พระบรมธาตุ หอสรงน้ำ หอไตร กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ ศาลาบำเพ็ญบุญ ศาลาบาตร โดยมีกำแพงล้อมรอบทั้ง 4 ด้าน และมีเจดีย์ที่มีอายุ ประมาณ 100 ปี ซึ่งมีก่อนการสร้างวัด เจดีย์องค์นี้ในอดีตได้อยู่นอกบริเวณวัด แต่ปัจจุบันได้ย้ายมาอยู่ภายในวัดแล้ว และตรงบัวคว่ำ บัวหงายของเจดีย์ประดับแก้วจืน แต่ปัจจุบันนั้นได้มีการบรูณะเองจากชาวบ้านจึงทำให้ไม่สามารถมองเห็นได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศรีเกิด". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดศรีเกิด". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดสุวรรณคีรีแห่งอื่น ดูที่ วัดสุวรรณคีรี

**วัดสุวรรณคีรี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนเนินริมทะเลสาบสงขลา ในตำบลหัวเขา อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา

ประวัติ
-------

วัดสุวรณคีรี หรือ **วัดหัวเขา** ไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้าง ซึ่งชาวบ้านจะเรียกว่า **วัดออก** ชื่อนี้เพราะอยู่ทางทิศตะวันออกของวัดบ่อทรัพย์) สร้างประมาณ พ.ศ. 2379 ในอดีตกาลเคยเป็นวัดร้างมาก่อน ต่อมาได้รับการบูรณะให้เป็นวัดสำคัญประจำเมืองสงขลาฝั่งแหลมสน โดยท่านพระยาสุวรรณคีรีสมบัติ (บุญหุ้ย) ผู้สำเร็จราชการเมืองสงขลา (พ.ศ. 2328–2354) บูรณะขึ้นเป็นวัดหลวง เป็นสถานที่ที่ถือน้ำสาบานหรือน้ำพิพัฒน์สัตยาของเหล่าข้าราชการบเมืองสงขลา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2320

เมื่อครั้งสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จตรวจการณ์คณะสงฆ์ พ.ศ. 2455 ได้กล่าวถึงวัดสุวรรณคีรีไว้ว่า "...วัดสุวรรณคีรี ตั้งอยู่บนเนินเขา มีลานขึ้นไปเป็นชั้นๆกว้างขวาง มีต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น ของก่อสร้างก็เป็นชิ้นเป็นอัน อุโบสถใหญ่และกุฏีก่ออิฐถือปูน หลังคามุงกระเบื้องทั้งนั้น เสียแต่ปล่อยให้ชำรุดทรุดโทรมและปล่อยให้รกเรี้ยว มีพระ 6 รูป ไม่พอจะรักษา ได้ทราบว่าเป็นอย่างนี้ เพราะชาวบ้านไม่นับถือพระครูญาณโมลี รังเกียจในความประพฤติของพระครู ไม่มีใครไปทำบุญและช่วยธุระ บางบ้านถึงไม่ใส่บาตรฯ..."

วัดสุวรรณคีรีเป็นวัดประจำตระกูล ณ สงขลาและสุวรรณคีรี ได้รับการดูแลบูรณะจากลูกหลานของตระกูล ณ สงขลาตลอดมาและเมื่อย้ายเมืองสงขลาจากท่าแหลมสนมายังตำบลบ่อยางเมื่อ พ.ศ. 2339 ทำให้วัดขาดการดูแลทรุดโทรมลง จน พ.ศ. 2516–2517 จึงได้มีการบูรณะใหม่อีกครั้งโดยพระครูคลิ้ง ธมฺมรกฺขิโต (พันธุอุบล) เจ้าอาวาสรูปที่ 9

อาคารเสนาสนะ
------------

หอระฆัง
วัดสุวรรณคีรีมีการทำกำแพงกันดินด้วยหินภูเขา 3 ระดับ มีทางเดินและบันไดเชื่อมต่อกันระหว่างวัดปูด้วยกระเบื้องหน้าวัวโบราณ ลวดลายบนกระเบื้องสวยงาม 

อุโบสถขนาดกว้างประมาณ 8.25 เมตร ยาว 15.90 เมตร มีภาพจิตรกรรมฝาผนังถูกน้ำฝนลบเลือนเกือบหมดแล้ว ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย เจดีย์ก่ออิฐฉาบปูนตกแต่งด้วยปูนปั้นศิลปะอิทธิพลตะวันตก เจดีย์จีนทำด้วยหินแกรนิต หอระฆัง ซุ้มเสมาประดับด้วยปูนปั้นละเอียดงดงาม เจดีย์หน้าวัดสุวรรณคีรี ชาวบ้านล่ำลือกันว่าหินที่ล้อมรอบเจดีย์องค์นี้งอกขึ้นมาเอง ต่อมาชาวบ้านได้ช่วยกันบูรณะใหม่มีการทาสีให้ดูสวยงาม รอบ ๆ ฐานพระเจดีย์ทั้ง 4 ทิศ มีรูปพระสาวกปูนปั้นนูนต่ำประนมมืออยู่ภายในวงกลม

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระปลัดนก
* พระครูญาณโมลี (เรื่อง)
* พระครูญาณโมลี (เอียด)
* พระปลัดมี ปญิญาพโล
* พระเลือน ปานงฺกโร
* พระอ่ำ จนฺทนิโก
* พระกิ้มอิ้น ติสฺสโร
* พระแสง
* พระอธิการคลิ้ง ธมฺมรกฺขิโต
* พระอาจารย์พระอธิการมงคล ปญฺญาวุโฑ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสุวรรณคีรี". ศาลากลางจังหวัดสงขลา.
2. ↑  กรมพระยาวชิรญาณวโรรส, สมเด็จพระมหาสมณเจ้า, เสด็จตรวจการณ์คณะสงฆ์ พ.ศ. 2455-2460, 30.
3. ↑  "วัดสุวรรณคีรี (Wat Suwankhiri)". ฐานข้อมูลท้องถิ่นภาคใต้-มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดสุวรรณคีรี**
สำหรับวัดเชตวันแห่งอื่น ดูที่ วัดเชตวัน (แก้ความกำกวม)

**วัดเชตวัน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 68 ตารางวา

วัดเชตวัน หรือ **วัดพระนอน** เดิมเป็นวัดร้างไม่ปรากฏผู้สร้าง บูรณะครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2380 โดยเจ้าอธิการหงส์กาวิโร (ครูบาก๋า) เดินธุดงค์มาจากวัดทุ่งฟ้าฮ่าม จังหวัดเชียงใหม่ ได้มาพบเจดีย์ ลูกนิมิตและต้นโพธิ์ใหญ่ บริเวณนี้เป็นป่ารกมากปกคลุมบริเวณวัดอยู่ ท่านตั้งใจว่าจะบูรณปฏิสังขรณ์ให้เป็นวัดให้ได้ จึงขอให้ศรัทธาสร้างกุฏิเล็ก ๆ ชั่วคราว พอถึงเวลาเข้าพรรษาไปอยู่วัดศรีเกิด ครั้งถึงออกพรรษาแล้วจึงได้ชักชวนศรัทธาประชาชนและ ญาติโยมจากเชียงใหม่มาทำไร่นาและทำสวนบริเวณนี้ ประชาชนจึงร่วมใจกันสร้างวัด และได้ตั้งชื่อวัดขึ้นว่า **วัดป่าแดด** เพราะฤดูแล้งไฟไหม้ป่าหมดแล้วก็เห็นแต่แสงแดด ต่อมามีการเรียกขานชื่อวัดเป็น "วัดเชตวัน" ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2392 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400

อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ วิหารพระนอน ศาลาการเปรียญ หอไตร หอกลาง และกุฏิสงฆ์ 3 หลัง มีการสร้างพระพุทธไสยาสน์หรือพระนอนเมื่อ พ.ศ. 2491 โดยกำหนดให้วันขึ้น 15 เดือน 6 เหนือ ของทุกปีเป็นวันประเพณีพระนอน พระนอนมีขนาด 17 วา 2 ศอก และวัดยังมีพระปัญจมหาธาตุ เป็นเจดีย์ที่มียอด 5 องค์ เป็นศิลปะล้านนา เป็นทรงสี่เหลี่ยม กว้าง 15 เมตร ยาว 15 เมตร ด้านบนประดิษฐาน เจดีย์ 5 องค์ ที่มีรูปทรงสูงใหญ่แตกต่างกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "งานศาสนา ประเพณี ศิลปะ และวัฒนธรรม" (PDF). สำนักการศึกษา เทศบาลนครเชียงราย.
2. ↑  "วัดเชตวัน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดเชตวัน". มิวเซียมไทยแลนด์.
สำหรับวัดเสาธงทองแห่งอื่น ดูที่ วัดเสาธงทอง

**วัดเสาธงทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านเสาธงทอง ตำบลเกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี และยังเป็นที่ตั้งโรงเรียนประถมศึกษาแห่งแรกของอำเภอปากเกร็ดด้วย

ประวัติ
-------

วัดเสาธงทองเดิมมีชื่อว่า **วัดสวนหมาก** เนื่องจากเมื่อได้สร้างวัดขึ้น ต้นหมากก็ถูกตัดจนหมด วัดสร้างโดยชาวมอญซึ่งได้มาอยู่ที่เกาะเกร็ดในสมัยกรุงศรีอยุธยา ชาวมอญเรียกว่า *เพี้ยะอะล้าต* แปลว่า วัดตะวันตก เพราะอยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะเกร็ด ต่อมาเจ้าจอมมารดาอัมพา ในรัชกาลที่ 2 พร้อมด้วยกรมหมื่นภูบาลบริรักษ์และกรมขุนวรจักรธรานุภาพได้ร่วมกันบูรณะวัดเมื่อช่วงปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดเสาธงทอง" เนื่องจากได้สร้างเสาหงส์หลายต้นปักเรียงรายอยู่หน้าวัด แต่ภายหลังเสาหงส์เหล่านี้ชำรุด พระอุดมญาณมุนี อดีตเจ้าอาวาสจึงให้รื้อถอนออก

พ.ศ. 2440 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินมาประทับแรมที่วัดนี้ 1 คืน และเสด็จนมัสการพระประธานในอุโบสถ จากนั้นทอดพระเนตรการปั้นโอ่งปั้นอ่างที่โรงปั้นโอ่ง หลังจากนั้นยังกลับมาถวายผ้าพระกฐินที่วัดนี้อีกครั้ง

อาคารเสนาสนะ
------------

เจดีย์มีลักษณะย่อมุมไม้สิบสองขนาดใหญ่ ถือเป็นเจดีย์ที่สูงที่สุดในเขตอำเภอปากเกร็ด มีเจดีย์บริวาร 2 องค์ ล้อมรอบอีก 2 ชั้น ด้านข้างโบสถ์มีเจดีย์องค์ใหญ่อีก 2 องค์ องค์หนึ่งเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลมอีกองค์หนึ่งมีรูปแปลกมีฐานเหลี่ยม ภายในโบสถ์มีการเขียนลายทองกรวยเชิง พระประธานเป็นพระปางมารวิชัย ปูนปั้น ในวัดมีศาลสองกุมารผมจุกและศาลเจ้าแม่ตะเคียน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเสาธงทอง". *การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย*.
2. ↑  "วัดเสาธงทอง". *กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-23. สืบค้นเมื่อ 2020-07-23.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดเสาธงทอง**
สำหรับวัดเสาธงทองแห่งอื่น ดูที่ วัดเสาธงทอง

**วัดเสาธงทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมดแดง อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน 76 ตารางวา

วัดเสาธงทอง เป็นวัดโบราณมีอายุราว 600-700 ปี แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 เดิมชื่อ **วัดพระบาท** ด้วยเหตุที่มีรอยพระพุทธบาทสร้างด้วยศิลาแลง มีเรื่องเล่ากันว่า พระพุทธบาทนี้ลอยมาตามน้ำมาวนเวียนอยู่หน้าวัดนี้ ตาปะขาว 2 คนได้ทำพิธีอัญเชิญขึ้นมาและประดิษฐานยังวิหาร ชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่าวัดพระบาท วัดเสาธงทองเคยเป็นวัดร้างระยะหนึ่ง จนในที่สุดโบราณวัตถุเสนาสนะต่าง ๆ มีอันต้องปรักหักพังลงจนหมด ต่อมาในราวพ.ศ. 2410 หลวงพ่ออยู่เป็นพระภิกษุรูปแรกได้เริ่มบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะและถาวรวัตถุขึ้นใหม่ โดยเคยสร้างกุฏิสงฆ์ขนาดเล็ก 2–3 หลัง พอเป็นที่อาศัยแก่พระสงฆ์ ท่านครองวัดเสาธงทองได้ประมาณ 10 ปี ก็มรณภาพ ต่อมาหลวงพ่อเพิ่มปกครองวัด ท่านได้บูรณปฏิสังขรณ์ต่อเป็นการใหญ่โดยจัดสร้างพระอุโบสถ กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ ราว พ.ศ. 2460 ท่านได้สร้างพระเครื่องแจกเป็นครั้งแรกก็คือพระพุทธชินราช วัดเสาธงทอง สร้างเป็นเนื้อดินเผา เนื้อละเอียด ถือเป็นพระเครื่องที่ได้รับความนิยม มีพระพุทธคุณโดดเด่นในด้านอยู่ยงและแคล้วคลาดจนเป็นที่รู้จักกันทั่วไป

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 36 เมตร ยาว 46 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2415 กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง วิหาร กว้าง 14 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2491 วัดมีโบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธบาทหินแดงประดิษฐานอยู่ในมณฑป ทางวัดจัดให้มีเทศกาลปิดทองทุกปี พระพุทธรูปศิลา และ ซากแนวกำแพงโบสถ์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอยู่
* พระเพิ่ม
* พระหรุ่น
* พระครูเกษมธรรมกิจ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเสาธงทอง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "พระพุทธชินราช วัดเสาธงทอง". ข่าวสด.
3. ↑  "วัดเสาธงทอง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดแสนสุขแห่งอื่น ดูที่ วัดแสนสุข (แก้ความกำกวม)

**วัดแสนสุข** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปลากด อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง

วัดแสนสุขตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2255 เดิมชื่อ **วัดขัดคอโค** เหตุที่ชื่อนี้เนื่องจากเมื่อถึงฤดูน้ำหลาก ชาวบ้านอีสานจะนำวัวควายมาขายและใช้สถานที่วัดเป็นที่พักให้วัวควายดื่มน้ำและขัดทำความสะอาดร่างกาย เพื่อให้ขายได้ราคา ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น **วัดบางเปิง** จนถึงสมัยพระช่วยเป็นเจ้าอาวาส ได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "วัดแสนสุข" เพื่อความเป็นสิริมงคล วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2514 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 31 เมตร ยาว 49 เมตร 

อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 กว้าง 31 เมตร ยาว 49 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก พระประธาน ปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 98 นิ้ว สูง 138 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และวิหาร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแสนสุข". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "อุโบสถวัดแสนสุข". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดแสนสุข". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับวัดโบสถ์แห่งอื่น ดูที่ วัดโบสถ์

**วัดโบสถ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองบางขลัง อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย

วัดโบสถ์ หรือเรียกกันว่า **วัดโบสถ์เมืองบางขลัง** เนื่องจากอยู่ใกล้เมืองบางขลัง เดิมเป็นวัดร้าง ต่อมาชาวบ้านได้อพยพเข้ามาบุกเบิกที่ดินทำไร่ทำนาที่บริเวณวัดประมาณ พ.ศ. 2507 แล้วได้นิมนต์หลวงพ่อหยวก สุทธจิตโต สิทธิวิหาสิก มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปแรกของสำนักสงฆ์ เมื่อ พ.ศ. 2511 จนหลวงพ่อหยวก สุทธจิตโต มรณภาพ สำนักสงฆ์ก็เริ่มทรุดโทรมจนกลายเป็นวัดร้าง ภายหลังพระพิศาลพัฒโนดม ได้มอบหมายให้พระมหาบุญมี ภูริมงคลจาโร มาดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสได้ยกฐานะวัดโบสถ์ร้างเป็นวัดตั้งแต่วันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2551

ราว พ.ศ. 2530 ชาวเมืองบางขลังฝันว่ามีพระพุทธรูปถูกฝังอยู่ใต้ดิน ติดกับพื้นที่วัดโบสถ์ จึงได้ขุดแล้วพบพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย ร่วมสมัยศิลปะสุโขทัย อายุราวพุทธศตวรรษที่ 18 ประทับนั่งบนฐานสำเภาสังฆาฏิเขี้ยวตะขาบชาวบ้านเรียกว่า *หลวงพ่อขาว* ภายหลังได้นำมาประดิษฐานที่วัดโบสถ์ ปัจจุบันอยู่ในอุโบสถหลังใหม่

อุโบสถหลังใหม่เริ่มก่อสร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2553 พระครูพิพัฒน์สุตากร เจ้าอาวาสวัดโบสถ์ ออกแบบและคุมงานก่อสร้างเอง มีลักษณะหลังคาจั่วแหลม หลังคายาวทอดตัวยื่นเลยออกมามีเสารับ (ระเบียงคต) ศิลปะผสมผสานวัฒนธรรมของ 6 ชนชาติ ทั้งลาว จีน กรีกโรมัน ขอม ไทย และอินเดีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโบสถ์ เมืองบางขลัง". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "เมืองโบราณบางขลัง". มิวเซียมไทยแลนด์.
3. ↑  "ทำเองสุดวิจิตร เจ้าอาวาสวัดดังสุโขทัยสร้างโบสถ์โชว์ประติมากรรม 6 ชาติ "ออกแบบ-คุมงานเอง" ด้วยงบบุญ 12 ล้าน". ผู้จัดการออนไลน์.
สำหรับวัดโพธารามแห่งอื่น ดูที่ วัดโพธาราม

**วัดโพธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางงาม อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 32 ไร่ อาณาเขต ทิศเหนือ จดที่ดินเอกชน ทิศใต้และทิศตะวันออก จดทางสาธารณะ ทิศตะวันตก จดแม่น้ำท่าคอย ในจังหวัดสุพรรณบุรียังมีวัดโพธารามอีกแห่ง อยู่ที่อำเภออู่ทอง

ประวัติของวัดโพธาราม ไม่ปรากฏแน่ชัด แต่เมื่อพิจารณาจากโบราณสถานภายในวัด สันนิษฐานว่า คงเป็นวัดเดิมมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ส่วนวัดในปัจจุบันนั้น หนังสือ *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร* ระบุว่า ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2345 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2487 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 54 เมตร ยาว 70 เมตร

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ วิหาร ศาลาการเปรียญ กว้าง 52 เมตร ยาว 98 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2345 หอสวดมนต์ กว้าง 34 เมตร ยาว 58 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2345 ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ อาคารที่เป็นโบราณสถาน คือ วิหารมีลักษณะเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 6.50 เมตร ยาว 14 เมตร มีโครงสร้างเป็นแบบผนังรับน้ำหนัก ด้านสกัดหน้ามีประตู 1 ช่อง สำหรับผนังด้านข้าง มีหน้าต่างด้านละ 1 บาน หลังคาของโบราณสถาน พังชำรุดเสียหายแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธาราม". องค์การบริหารส่วนตำบลบางงาม.
2. ↑  "โพธาราม". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
สำหรับวัดไก่เตี้ยแห่งอื่น ดูที่ วัดไก่เตี้ย

**วัดไก่เตี้ย** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของคลองบางกอกน้อย ในแขวงตลิ่งชัน เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร สภาพพื้นที่วัดเกือบล้อมรอบไปด้วยคลอง วัดไก่เตี้ยมีส่วนเกี่ยวข้องกับการแห่พระบรมสารีริกธาตุหรือประเพณีชักพระ ที่เริ่มแห่จากวัดนางชีโชติการาม

ประวัติ
-------

ประวัติการตั้งวัดมีสองข้อมูล สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า วัดไก่เตี้ยสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2320 ในปลายสมัยกรุงธนบุรี ขณะที่ประวัติวัดทั้งฉบับกรมการศาสนาและของวัดระบุตรงกันว่า เจ้าพระยารัตนาพิพิธ (สน) สมุหนายก ต้นสกุล *สนธิรัตน์* สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 1 บ้างระบุว่าปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ในรัชกาลที่ 1 แต่หนังสือพระประวัติและพระนิพนธ์ สมเด็จกรมพระปรมานุชิตชิโนรส กล่าวว่าผู้สร้างคือพระนรินทราราชเสนี (เผื่อน) บิดาของท่านผู้หญิงอ่อน ภริยาเจ้าพระยารัตนาพิพิธ

วัดได้รับการพัฒนาครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2511 มีการสร้างบูรณปฏิสังขรณ์อาคารเสนาสนะและได้จัดแบบแปลนของวัดใหม่ กล่าวคือ ได้รื้ออุโบสถหลังเดิมที่สร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เนื่องจากเป็นไม้และผุพังลง โดยได้ก่อสร้างขึ้นใหม่เป็นคอนกรีต มีพิธียกช่อฟ้าเมื่อ พ.ศ .2512 โดยจอมพลถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น และผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2514

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถหลังใหม่ สร้างแทนอุโบสถเดิมที่รื้อไปเมื่อ พ.ศ. 2511 กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร หน้าบันทำเป็นพระพุทธรูปประทับนั่ง ปางสมาธิ ด้านล่างมีรูปไก่อยู่ในวงกลม (คาดว่าทำขึ้นตามชื่อวัด) ลวดลายเดิมหน้าบันเป็นลายกนกและพรรณพฤกษา พระประธานในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย ฐานมีจารึกว่าหล่อขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1989 คาดว่าอัญเชิญลงมาจากหัวเมืองเหนือในรัชกาลที่ 1 พร้อมกับพระพุทธรูปพันกว่าองค์ที่ประดิษฐานตามพระอารามหลวงของกรุงรัตนโกสินทร์

วิหาร เชื่อว่าสร้างพร้อมอุโบสถหลังเดิม หน้าบันของวิหารเป็นไม้จำหลัก หน้าบันของมุขด้านล่างเป็นลายเครือเถากนกออกปลายเป็นเทพนม ตรงกลางเป็นครุฑ ส่วนหน้าบันด้านบน ตรงกลางสลักเป็นรูปวิมานท่ามกลางลายกนก (ปัจจุบันใช้เป็นกุฏิเจ้าอาวาส) มีพระพุทธฉาย ตั้งอยู่ระหว่างอุโบสถและวิหารภายในเขตกำแพงแก้ว

วัดมีหอระฆัง ตั้งอยู่ด้านข้างศาลาการเปรียญ เป็นหอระฆังเก่า ก่ออิฐถือปูน สูง 2 ชั้น หอพระไตรปิฎก เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น ลักษณะรูปแบบศิลปกรรมสมัยรัชกาลที่ 3 ที่เชิงชายสลักไม้เป็นลายค้างคาวแบบจีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดไก่เตี้ย". *พระสังฆาธิการ*.
2. ↑  "ชาวพุทธสองฝั่งคลองภาษีเจริญร่วมประเพณีเก่าแก่นับ 100 ปีชักพระวัดนางชี". *โพสต์ทูเดย์*. 13 พฤศจิกายน 2562.
3. ↑  วิชญดา ทองแดง และศรัณย์ ทองปาน. *ชุมทางตลิ่งชัน : ย่านเก่า[ก่อน]กรุงเทพฯ*. กรุงเทพฯ : เมืองโบราณ, 2555. หน้า 147
4. ↑  ณัฐวุฒิ สุทธิสงคราม. *พระประวัติและพระนิพนธ์ของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส*. กรุงเทพฯ : บรรณาคาร, 2515. หน้า 147
5. ↑  "วัดไก่เตี้ย". *ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย*.
6. ↑  วลัยลักษณ์ ทรงศิริ. *การศึกษาภูมิหลังและการเปลี่ยนแปลงทางสังคมวัฒนธรรมชุมชนในพื้นที่ตลิ่งชัน*. กรุงเทพฯ : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน), 2552.
สำหรับวัดไทรแห่งอื่น ดูที่ วัดไทร

**วัดไทร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านตลาดบน ตำบลท่ากระชับ อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม ปัจจุบัน พระครูวิสุทธิ์ธรรมโฆส (สายันต์ โฆสธมฺโม) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดไทรตั้งเมื่อ พ.ศ. 2382 ต่อมาใน พ.ศ. 2485 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จมาเยี่ยมที่วัดนี้และรับสั่งว่า อุโบสถของวัดไทรแปลกไปจากวัดอื่น อุโบสถหลังเก่าสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยใช้ศิลปกรรมแบบจีนด้วยการนำเครื่องถ้วยชามลายครามและเบญจรงค์มาฝังประดับไว้ ได้บูรณะซ่อมแซมหลายครั้ง และบริเวณหน้าอุโบสถมีกลองซึ่งนำมาจากจังหวัดสกลนครตั้งอยู่ พบร่องรอยว่าอุโบสถหลังนี้น่าจะสร้างซ้อนทับบนซากฐานอาคารเดิม โดยปรากฏแนวอิฐเรียงเป็นพื้นอย่างชัดเจน รอบอุโบสถมีซุ้มเสมา ใบเสมาทำด้วยหินทรายสีแดงสลักลาย ส่วนมากชำรุดและลบเลือน

เจดีย์ทรงปรางค์ เชื่อกันว่าเป็นแบบองค์พระปฐมเจดีย์เดิมที่อยู่ภายใน ก่อนที่จะถูกสร้างครอบดังปัจจุบัน ศาลาท่าน้ำทรงไทย 2 หลัง ระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 และซ่อมเมื่อ พ.ศ. 2514 ปัจจุบันอยู่ในสภาพทรุดโทรม

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อสิน
* หลวงพ่อม้วน
* พระครูวิลาศศาสนกิจ
* พระครูวิสุทธิ์ธรรมโฆส (สายันต์ โฆสธมฺโม)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พระอุโบสถ วัดไทร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  *ปกิณกศิลปวัฒนธรรม เล่ม 15 จังหวัดนครปฐม*. กรมศิลปากร. 2552. p. 99.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดไทร**
บทความนี้เกี่ยวกับตำบลในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา สำหรับตำบลในจังหวัดพิษณุโลก ดูที่ ตำบลหัวรอ (จังหวัดพิษณุโลก)
**ตำบลหัวรอ** เป็นตำบลใน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ประวัติศาสตร์
-------------

หัวรอถือเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ ที่มีผู้อยู่อาศัยมาอย่างน้อย 200 ปีตั้งแต่อยุธยาเป็นเมืองหลวงของประเทศไทย ชื่อหัวรอ มาจากคำว่า ทำนบรอ (แปลว่า "ฝายชะลอการไหลของกระแสน้ำ") เป็นฝายชนิดหนึ่งที่สร้างจากคานไม้วางอยู่ในน้ำเพื่อชะลอความเร็วของแม่น้ำเพื่อป้องกันความเสียหายต่อตลิ่ง ฝายชะลอความเร็วของน้ำตั้งอยู่ที่จุดบรรจบของแม่น้ำลพบุรีในอดีต (ปัจจุบันคือแม่น้ำเจ้าพระยา) และคูเมืองด้านหน้าหน้าป้อมมหาไชยในอดีต

ในอดีต วัดท่าเสื่อ (ปัจจุบันเป็นพื้นที่หลังพระราชวังจันทรเกษม) เป็นที่ที่หมื่นราชเสน่หา (นอกราชการ) ลอบสังหารอุปราชจัน บ้านมหาโลกน้องชายของขุนวรวงศาธิราช กษัตริย์กรุงศรีอยุธยาในขณะนั้น โดยเป็น 1 ในแผนโค่นล้มขุนวรวงศาธิราช กับท้าวศรีสุดาจันทร์ ที่นำโดยขุนพิเรนทรเทพ (ภายหลังคือสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช) สิ่งนี้เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2091

ใน การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2310 หัวรอเป็นพื้นที่ที่กองทัพพม่าบุกเข้ามาเพราะเป็นจุดป้องกันที่อ่อนแอที่สุด ป้อมมหาไชยถูกเผาพร้อมกำแพงเมืองและวัดวาอารามต่าง ๆ ทุกวันนี้ซากปรักหักพังของป้อมมหาไชยยังคงซ่อนอยู่หลังตลาดหัวรอ

ในยุคปัจจุบัน หัวรอมีชื่อเสียงในด้านการเป็นตลาด ตลาดหัวรอ เป็นตลาดดั้งเดิมที่ยังคงมนต์เสน่ห์ของโลกเก่าไว้เหมือนกับชุมชนริมน้ำที่อื่น ๆ นานมาแล้วที่ตลาดแห่งนี้ถูกไฟไหม้ แต่ได้รับการบูรณะเกือบสมบูรณ์ ปัจจุบันตลาดบริหารงานโดย สำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์

ในด้านการท่องเที่ยว หัวรอยังเป็นสถานที่ที่นักท่องเที่ยวได้นั่งเรือสำรวจเกาะเมืองอยุธยา

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "Hua Ro Market". *ROUTEYOU*.
2. ↑  "กำเนิดอาณาจักรอยุธยา โดย อ.สุเนตร ชุตินธรานนท์ & อ.วีระ ธีรภัทร" [The rise of Ayuthaya Kingdom by Sunait Chutintaranond & Weera Theerapat]. *YouTube*. 2018-03-23. สืบค้นเมื่อ 2022-04-16.
3. ↑  "วาระสุดท้ายอาณาจักรอยุธยา โดย อ.สุเนตร ชุตินธรานนท์ & อ.วีระ ธีรภัทร" [The end of Ayuthaya Kingdom by Sunait Chutintaranond & Weera Theerapat]. *YouTube*. 2018-03-26. สืบค้นเมื่อ 2022-04-16.
4. ↑  "ตลาดหัวรอ" [Hua Ro Market]. *Ayutthaya.go.th*.
**รสนิยมทางเพศ** (อังกฤษ: sexual orientation) มีความหมายถึงรูปแบบพื้นฐานของอารมณ์ ความใคร่ และ/หรือ ความสนใจทางเพศต่อชาย หญิง หรือทั้งสองเพศ หรือไม่ใช่เพศไหน หรือเพศหลากหลาย จากข้อมูลของสมาคมจิตวิทยาอเมริกัน รสนิยมทางเพศ คือความมีอยู่ และอาจหมายถึง ความรู้สึกของบุคคล เรื่อง ลักษณะเฉพาะตัวและอัตลักษณ์ทางสังคม ที่ดูจากด้านความสนใจ การปลดปล่อยพฤติกรรม และการเป็นสมาชิกของสังคมที่พวกเขาใช้ชีวิตอยู่

รสนิยมทางเพศ เป็นสิ่งที่จำแนกอัตลักษณ์ทางเพศของคนที่รับรู้เรื่องเพศของตนและเช่นเดียวกับคนอื่นที่อาจแยกแยกเรื่องเพศเหล่านี้ ส่วนใหญ่แล้วรสนิยมทางเพศจะมีการแบ่งแยกออกเป็น 3 ประเภทคือ รักต่างเพศ รักร่วมเพศและรักสองเพศ และไม่ฝักใจทางเพศ (asexuality) ก็เริ่มเป็นที่รู้จักในฐานะรสนิยมทางเพศที่ 4

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Sexuality, What is sexual orientation?", *American Psychological Association*, สืบค้นเมื่อ 2008-08-12
2. ↑  Case No. S147999 in the Supreme Court of the State of California, In re Marriage Cases Judicial Council Coordination Proceeding No. 4365, Application for leave to file brief amici curiae in support of the parties challenging the marriage exclusion, and brief amici curiae of the American Psychological Association, California Psychological Association, American Psychiatric Association, National Association of Social Workers, and National Association of Social Workers, California Chapter in support of the parties challenging the marriage exclusion (California amicus brief of APA, APA, & NASW).
จอร์จ เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสที่ 4 แห่งมิลฟอร์ด ฮาเวน (อังกฤษ: George Mountbatten, 4th Marquess of Milford Haven) เกิดเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2504 เป็นบุตรชายของเดวิด เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสที่ 3 แห่งมิลฟอร์ด ฮาเวน กับเจนเน็ต เมอร์เซเดซ เขาเป็นปนัดดาในเจ้าชายลูทวิชแห่งบัทเทินแบร์ค เขาสืบเชื้อสายมาจากสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร จึงมีสิทธิ์ในการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ นอกจากนี้เขาถือเป็นทายาทสายตรงของเยกาเจรีนามหาราชินี หลังจากบิดาของเขาเสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2513 เขาดำรงบรรดาศักดิ์เป็น **มาร์ควิสที่ 4 แห่งมิลฟอร์ด ฮาเวน** และยังเป็นประมุขแห่งราชสกุล เมานต์แบ็ตเทน

สมรส
----

จอร์จ เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสที่ 4 แห่งมิลฟอร์ด ฮาเวน สมรสครั้งแรกกับ ซาราห์ จอร์จีนา วาลเกอร์ เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2532 ในลอนดอน และหย่ากันเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 มีบุตร 2 คน คือ

1. เลดีตาเตียนา เมานต์แบ็ตเทน
2. เฮนรี เมานต์แบ็ตเทน เอิร์ลแห่งเมดินา

ต่อมาใน พ.ศ. 2540 เขาสมรสครั้งทั้งสองกับ แคร์ล ฮูเตช สตีลล์ ไม่มีบุตรด้วยกัน

ใน พ.ศ. 2543 เขาได้ก่อตั้งบริษัท uSwitch ซึ่งเป็นบริษัทเพื่อช่วยผู้บริโภคในเรื่องของการซื้อสินค้า โดยรายได้ของเขาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2549 เขามีรายได้สุทธิ 210 ล้านปอนด์

อ้างอิง
-------





1. ↑   Cope, Rebecca. "Lady Tatiana Mountbatten is announced as Crofton & Hall's new ambassador". Tatler.
2. ↑   Martin, Arthur (24 December 2012). "Spared a driving ban for speeding, £90m Mountbatten heir who 'can't afford taxis'". London: Daily Mail.
3. ↑   Yolanda Carslaw, 'Who’s who among polo’s star attractions', in The Financial Times, 23 July 2010 [1]
ซูซอนีจากบูฆอรอ อุซเบกิสถาน อายุราวต้นศตวรรษที่ 19 ขนาด 1.5x2.3 เมตร
**ซูซอนี** (อักษรโรมัน: Suzani) เป็นรูปแบบหนึ่งของสิ่งทอชนเผ่าที่เป็นงานเย็บปักถักร้อยและตกแต่ง พบได้ในทาจิกิสถาน, อุซเบกิสถาน, คาซักสถาน และประเทศอื่นในเอเชียกลาง ซูซอนีมาจากภาษาเปอร์เซีย سوزن (ซูซอน; *Suzan*) แปลว่าเส้นด้าย งานสิ่งทอแบบนี้ในอิหร่านเรียกว่า *ซูซอนโดซี* (Suzandozi; سوزن‌دوزی) ซึ่งแปลตรงตัวว่างานจากเข็มเย็บผ้า ซูซอนีมีลักษณะวิจิตรและทำขึ้นอย่างละเอียด มีตัวอย่างหลงเหลือเพียงไม่กี่ชิ้นจากก่อนศตวรรษที่ 18 ถึง 19 ในต้นศตวรรษที่ 15 รูย กอนซาเลซ เด กลาวีโฌ ทูตแห่งกัสตีญาไปยังราชสำนักของจักรพรรดิตีมูร์ (ทาเมอร์เลน) ได้บรรยายอย่าละเอียดถึบงานเย็บปักถักร้อยที่ต่อมาน่าจะพัฒนามาเป็นซูซอนี

ตามธรรมเนียม เจ้าสาวในเชียกลางจะทำซูซอนีขึ้นเพื่อใช้เป็นสินสอดมอบแก่เจ้าบ่าวในวันแต่งงาน ลวดลายบนซูซอนีแต่ละชิ้นมักบอกเรื่องราวต่าง ๆ

ซูซอนีชนิดที่เป็นที่รู้จัก เช่น แบบบูฆอรอ, โฆดเจนด์, ลากาอี, นูราตา, ปิสเกนต์, ซามาร์กันด์, ชาฆรีซับซ์, ตอชกานต์ และ อูราตูเบ จาก อีสตารัฟชาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Splendid Suzanis เก็บถาวร 2013-01-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, 2003, Saudi Aramco World
2. ↑  Article on suzanis
3. ↑  Suzanis are one of the most popular folk arts in Uzbekistan
**แก้งขี้พระร่วง**  (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Celtis timorensis*; ตั้งชื่อตามสถานที่ค้นพบที่แรก คือ ติมอร์) เป็นพืชในวงศ์ Cannabaceae หรือวงศ์กัญชา เป็นไม้ยืนต้นที่เนื้อไม้มีกลิ่นเหม็นคล้ายกลิ่นอุจจาระ มีตำนานเล่าไว้ว่าเมื่อพระร่วงหนีขอมจากละโว้ไปสุโขทัยนั้น เมื่อลงพระบังคนหนักแล้วหักกิ่งไม้มาชำระ เสร็จแล้วได้สั่งให้ไม้เป็นขึ้น ไม้นั้นได้แตกกิ่งใบกลายเป็นต้นแก้งขี้พระร่วงนี้

มีชื่อเรียกอื่น ๆ ตามถิ่นว่า ตะคาย, มะหาดน้ำ, เยื้อง, หมอนดง ในภาคกลาง ภาคใต้เรียกว่า ตายไม่ทันเฒ่า จังหวัดนครราชสีมาเรียก ขี้พระร่วง, มันปลาไหล จังหวัดน่านเรียก เช็ดก้นพระเจ้า จังหวัดเชียงใหม่เรียก เช็ดขี้พระเจ้า จังหวัดลำปางเรียก แก้งขี้พระร่วง ที่จังหวัดสุโขทัยเรียก ไม้เช็ดตูดพระร่วง ทั้งนี้เนื่องจากมีกลิ่นเหม็นคล้ายอุจจาระ

ต้นแก้งขี้พระร่วงที่เวียดนาม
แก้งขี้พระร่วง พบในป่าเบญจพรรณ ป่าดิบทางภาคเหนือ ภาคตะวันออก ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคใต้ ของไทย ที่ความสูงจากระดับทะเลปานกลาง 150–600 เมตร ในต่างประเทศพบได้ที่อินเดีย, ศรีลังกา, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, ฟิลิปปินส์ จนถึงเกาะคริสต์มาส และออสเตรเลียทางตอนเหนือ ปัจจุบันเป็นไม้หายาก พบได้ในป่าดิบแล้งใกล้ลำธาร ในอุทยานแห่งชาติรามคำแหง ในกลางปี พ.ศ. 2559 สำรวจพบเพียงต้นเดียว จัดเป็นไม้มีเปลือกบาง รากแข็ง ดูแลยาก หากนำไปปลูกมักไม่ค่อยรอด เนื้อไม้แก้งขี้พระร่วงไม่ได้นำมาใช้ประโยชน์ในการก่อสร้าง แต่มักนำมาปรุงเป็นยาขับพยาธิไส้เดือนในเด็ก ใบฝนคั้นน้ำเป็นยาแก้โรคอหิวา รวมถึงใช้ขับพยาธิในไก่ชน และยังมีความเชื่อแต่โบราณว่า มีความศักดิ์สิทธิ์หากพกติดตัวจะสามารถขับไล่ภูติผีปีศาจได้

อ้างอิง
-------

### รายการอ้างอิง

* กรมศิลปากร. นิทานเรื่องพระร่วง. กทม. แสงดาว. 2555.
* หายาก!"ต้นแก้งขี้พระร่วง"พันธุ์ไม้ในตำนานใกล้สูญพันธุ์ บุกป่าพิสูจน์ เจอแค่ต้นเดียว มติชน

1. ↑  Spanoghe (1841).
2. ↑  "The Plant List: A Working List of All Plant Species". สืบค้นเมื่อ 1 September 2014.
3. ↑  Flora of Australia Online.

### บรรณานุกรม

* Spanoghe, J.B. (1841). *Linnaea*. **15**: 343–344. `{{cite journal}}`: `|title=` ไม่มีหรือว่างเปล่า (help)
* "*Celtis timorensis* Span". *Flora of Australia Online*. Australian Biological Resources Study. 1993. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-28. สืบค้นเมื่อ 2010-12-02.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Celtis timorensis***
***อัจฉริยะการตลาด*** (2556) เป็นหนังสือพ็อคเก็ตบุ๊คการตลาดที่เขียนโดย *เอกก์ ภทรธนกุล* อาจารย์ประจำภาควิชาการตลาด คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หนังสือเล่มนี้ได้รับการจัดอันดับเป็นที่หนึ่งของศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยทั่วประเทศติดต่อกันกว่าครึ่งปีระหว่างเดือนกันยายน พ.ศ. 2556 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557

ประมวลเรื่อง
------------

หนังสืออัจฉริยะการตลาดนั้นได้รวบรวมผลงานวิจัย และบทความทางวิชาการทางการตลาดระดับโลกมาเล่าเป็นเรื่องราว ผ่านสำนวนของ อ.เอกก์ ภทรธนกุล แห่งภาควิชาการตลาด คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาฯ นักวิชาการการตลาด นักจัดรายการวิทยุ และคอลัมนิสต์ โดยหนังสือเล่มนี้กล่าวถึงแนวทางการตลาดที่ใช้ควบคุมลูกค้าโดยไม่รู้ตัว ตัวอย่างแคมเปญการตลาดสุดป่วยของนักการตลาดอัจฉริยะในอดีต และการประยุกต์ใช้ความรู้ทางการตลาดเพื่อพัฒนาชีวิต 

  

หนังสือประกอบด้วย 17 บทย่อย ที่กล่าวถึงกลยุทธ์การควบคุมลูกค้าเพื่อการดำเนินธุรกิจให้สำเร็จ ตัวอย่างเช่น "กับดักการตลาดบริการ" ที่กล่าวถึงกลยุทธ์การบริการที่ดูเหมือนจะดี แต่กลับมีอันตรายร้ายแรงต่อธุรกิจ "เหยียบให้แซ่ด" แคมเปญการตลาดสุดอัจฉริยะที่ผิดพลาดร้ายแรง ไปกระทั่งความรู้การตลาดเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิต "การตลาดลดพุง" ซึ่งเกี่ยวการปรับสภาพแวดล้อมในการรับประทานอาหารเพื่อปรับพฤติกรรมคนให้ทานน้อยลงแต่อิ่มเท่าเดิมเป็นต้น

หนังสือเล่มนี้มีสองปกคือ ขาวและดำ โดยหนังสือเล่มนี้นำผลกำไรทั้งหมดขึ้นบำรุงสภากาชาดไทย

การยอมรับ
---------

หนังสือขายดีอันดับที่ 1 ศูนย์หนังสือจุฬาฯ (กันยายน 2556 ถึง เมษายน 2557) 

หนังสือแนะนำของสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "10 อันดับหนังสือขายดีศูนย์หนังสือจุฬาฯ" เก็บถาวร 2013-11-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *ศูนย์หนังสือจุฬาฯ, accessed November 15, 2013.*
2. ↑  "อัจฉริยะการตลาดในหนังสือพิมพ์ กรุงเทพธุรกิจ" เก็บถาวร 2013-10-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *ศูนย์หนังสือจุฬาฯ, accessed November 22, 2013.*
3. ↑  "หนังสือแนะนำ", *กพร. accessed November 21, 2013.*
นายแพทย์ **เจริญ สืบแสง** หรือ **ขุนเจริญวรเวช** (11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2445 - 27 ธันวาคม พ.ศ. 2512) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี 3 สมัย

ประวัติ
-------

นายแพทย์เจริญ สืบแสง เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2445  เป็นบุตรคนที่ 2 ของ ขุนวรเวชวิชกิจ (ซุ้ย สืบแสง) กับนางอุ่น สืบแสง และเป็นพี่ชายของ นายจรูญ สืบแสง สำเร็จการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิต จาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ใน พ.ศ. 2466 (คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล ในปัจจุบัน)

นายแพทย์เจริญ สืบแสง เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในช่องจมูก เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2512 สิริอายุรวม 67 ปี

นายแพทย์เจริญ สืบแสง มิได้เป็นเครือญาติกับ กัณวีร์ สืบแสง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคเป็นธรรม แต่อย่างใด

การทำงาน
--------

นายแพทย์เจริญ เข้ารับราชการในกรมสาธาณสุข เป็นแพทย์สำรองอยู่ปีกว่า จึงได้บรรจุเป็นแพทย์หลวงประจำจังหวัดปัตตานี เมื่อ พ.ศ. 2468 จนถึง พ.ศ. 2473 ก็ได้ย้ายไปรับตำแหน่งสาธารณสุขจังหวัดนราธิวาส และในปีเดียวกันนี้เองก็ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น "ขุนเจริญวรเวช"

ใน พ.ศ. 2477 ย้ายไปประจำกรมสาธารณสุข และได้ย้ายกลับปัตตานี เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2479

งานการเมือง
-----------

นายแพทย์เจริญ ได้เข้าสู่วงการการเมืองในปี พ.ศ. 2479 โดยได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาเทศบาลเมืองปัตตานี และใน พ.ศ. 2483 ถึง พ.ศ. 2489 ได้รับเลือกตั้งให้เป็นนายกเทศมนตรีเมืองปัตตานี หลังจากนั้นได้ลงสมัครรับเลือกตั้งและได้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานีครั้งแรกเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2489 (ต่อมาเข้าร่วมกับพรรคสหชีพ) และได้รับเลือกตั้งรวม 3 สมัย 

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

นายแพทยเจริญ สืบแสง ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 3 สมัย คือ

1. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มกราคม พ.ศ. 2489 จังหวัดปัตตานี
2. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2491 จังหวัดปัตตานี
3. การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 จังหวัดปัตตานี ไม่สังกัดพรรคการเมือง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ขุนเจริญวรเวช (เจริญ สืบแสง) ผู้แทนฯ ของชาวปัตตานี". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-04-29. สืบค้นเมื่อ 2015-08-26.
2. ↑  แอบอ้างตระกูลสืบแสงหรือไม่ "ศรีสุวรรณ" ยื่น กกต. ตรวจสอบ "กัณวีร์"
3. ↑  ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาเทศบาลเมืองปัตตานี[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  ๖๗ ปี สมาชิกรัฐสภาไทย. สำนักงานเลขารัฐสภา. 2542
5. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั่วไป พ.ศ. ๒๕๐๐ ครั้งที่ ๒
**วัดโล่ห์สุทธาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดหลวง อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง

วัดโล่ห์สุทธาวาสสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2410 โดยมีนางโล่ห์เป็นผู้สร้าง ชาวบ้านนิยมเรียกว่า **วัดยายโล่ห์** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2427 การบูรณะพัฒนาวัดได้เริ่มมาตั้งแต่สมัยที่พระครูวิบูลวิหารกิจเป็นเจ้าอาวาส ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550

อาคารเสนาสนะมีอุโบสถ ซึ่งภายในอุโบสถชั้นล่างสามารถเดินลอดอุโบสถสวรรค์เพื่อเป็นสิริมงคล และยังเป็นที่ประดิษฐานพระแก้วมรกตและพระบรมสารีริกธาตุ ส่วนอุโบสถชั้นบนประดิษฐานพระพุทธอนันตชินเป็นพระประธาน และมีภาพจิตรกรรมฝาผนังพระพุทธประวัติ มีรูปหล่อของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) จับยามสามตา บริเวณเดียวกันยังจัดแสดงหุ่นขี้ผึ้งของเกจิอาจารย์ชื่อดังต่าง ๆ และมีพระพุทธไสยาสน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  กรมศิลปากร. "วัดโล่ห์สุทธาวาส" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 17 พฤศจิกายน 2566. เข้าถึงจาก
2. ↑  "วัดโล่ห์สุทธาวาส". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "เปิดกรุ 9 วัดเก่าโบราณอ่างทองสุดยอดด้านความศักดิ์สิทธิ์ที่ นทท.นิยมไปขอพร". แนวหน้า.
**พิพิธภัณฑ์เอเรบูนี** (อาร์มีเนีย: Էրեբունի թանգարան, *Ērebunu t'angaran*; Erebuni Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย สถาปนาขึ้นในปี 1968 ตรงกับโอกาสการเฉลิมฉลองการสถาปนานครเยเรวานครบ 2750 ปี พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่เชิงเขาอารีน แบร์ด (Arin Berd hill) ที่ซึ่งบนยอดเขาเป็นที่ตั้งของป้อมปราการเอเรบูนีซึ่งได้รับการขุดค้น ฟื้นฟูสภาพ และแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์

ป้อมปราการเอเรบูนีสร้างขึ้นจากอิฐเปลือยเป็นหลัก ภายในเป็นที่ตั้งของวิหารเทพเจ้าฆาลดี (Khaldi) กำแพงภายในของวิหารประดับด้วยภาพเขียนปูนเปียกที่สวยงาม นักโบราณคดีได้ค้นพบคาราส (karasses) หรือเหยือกบรรจุไวน์ขนาดใหญ่ฝังอยู่ภายในพื้นดิน ในระหว่างการขุดค้นยังค้นพบฐานสำหรับใช้ปั้นเครื่องปั้นดินเผา เครื่องเซรามิกส์ และวัตถุอื่นสำหรับชีวิตประจำวัน ของสะสมโบราณวัตถุจำนวนมากช่วยให้เข้าใจวิถีชีวิตในป้อมปราการและวิถีชีวิตของผู้คนภายใน พิพิธภัณฑ์จัดแสดงวัตถุรวม 12,235 ชิ้น ก่อสร้างขึ้นโดยแบบที่ออกแบบโดยสถาปนิก บาฆดาซาร์ อาร์โซว์มานียัน (Baghdasar Arzoumanian) และ ชมาวอน อาเซตียัน (Shmavon Azatian) ร่วมกับประติมากร อารา ฮารูตีอูนียัน (Ara Harutiunian) พิพิธภัณฑ์ยังมีสาขาอยู่ที่เชงงาวีท (Shengavit) และ คามีร์บลูร์ (Karmir Blur) ซึ่งมีวัตถุจักแสดง 5,288 และ 1,620 ชิ้นตามลำดับ ประติมากรรมของพิพิธภัณฑ์แสดงให้เห็นถึงประวัติศาสตร์ของรัฐโบราณอูราร์ตู (Urartu) โดยแสดงออกในรูปของการแสดงออกที่ยืดหยุ่น อารา ฮารูตีอูนียันยังได้รับวุฒิบัตรจากสภาสถาปนิกแห่งสหภาพโซเวียตจากผลงานประติมากรรมที่ประดับพิพิธภัณฑ์นี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "2022 թվականին գրանցել ենք այցելուների ամենամեծ թիվը.ՄԻՔԱՅԵԼ ԲԱԴԱԼՅԱՆ". *iravunk.com* (ภาษาอาร์เมเนีย). 11 January 2023. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 February 2023. Անկախ Հայաստանի պատմության մեջ 2022 թվականին գրանցել ենք ամենաշատ այցելուների թիվը: Միայն «Էրեբունի» թանգարանը ներկա դրությամբ ունի 37 հազար 500 այցելու:
2. ↑  *Կոմիտասի թանգարան-ինստիտուտի տարեգիրք*. Fundamental Library of the National Academy of Sciences of RA.
3. ↑  Филиппова, Ольга Николаевна (2021), "С.Д. СКАЗКИН – УЧЕНЫЙ И ХУДОЖНИК", *С.Д. СКАЗКИН – УЧЕНЫЙ И ХУДОЖНИК*, ICSP «NEW SCIENCE», สืบค้นเมื่อ 2022-06-10

พิกัดภูมิศาสตร์: 40°08′28″N 44°32′07″E﻿ / ﻿40.14111°N 44.53528°E﻿ / 40.14111; 44.53528
แม่แบบ:Yerevan landmarks
**สิรปุระ** (อักษรโรมัน: Sirpur) เป็นหมู่บ้านในอำเภอมหาสมุนท์ รัฐฉัตตีสครห์ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไป 35 กิโลเมตรจากนครมหาสมุนท์ และ 78 กิโลเมตรจากรายปุระ ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำมหานที สิรปุระเป็นราชธานีของจักรวรรดิปาณฑุวงศ์ในสมัยโบราณ และเป็นที่ตั้งของหมู่อนุสรณ์สิรปุระซึ่งประกอบด้วยเทวสถานในศาสนาพุทธ ฮินดู และไชนะ อายุระหว่างศตวรรษที่ 5-12 ชื่ออื่นที่ปรากฏของสิรปุระในเอกสารโบราณคือ ศรีปุระ 

หมู่อนุสรณ์สิรปุระเป็นแหล่งโบราณคดีที่สำคัญบนฝั่งแม่น้ำมหานที ซากเทวาลัยที่สำคัญได้แก่มนเทียรพระรามและพระลักษมณ์ จากการขุดค้นหลังปี 1950 โดยเฉพาะในปี 2003 สรุปจำนวนเทวสถานในหมู่อนุสรณ์ได้ดังนี้ เทวาลัยพระศิวะ 22 แห่ง, พระวิษณุ 5 แห่ง, พุทธวิหาร 10 แห่ง, ไชนวิหาร 3 แห่ง และตลาด กับโรงอาบน้ำ อย่างละแห่ง รูปเคารพของแต่ละศาสนาปรากฏพบอยู่ร่วมกันในเทวาลัยเหล่านี้ สิรปุระยังเป็นแหล่งโราณคดีที่สำคัญของ "ประติมากรรมทองสัมฤทธิ์จากยุคกลางตอนต้น" และเป็นสถานที่ผลิตประติมากรรมบรอนซ์ที่สำคัญในอินเดียโบราณ พระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์จากสิรปุระโบราณที่ขุดค้นพบเป็นหนึ่งใน "ประติมากรรมทองสัมฤทธิ์ชิ้นดีที่สุด" ของช่วงสมัยนั้น

ใกล้กับสิรปุระยังเป็นที่ตั้งของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า พรรณวประ (Barnawapara) ซึ่งสามารถพบกระทิง, กวางจีตัล, กวางซัมบาร์, นีลไก และหมูป่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Census of India: Search Details". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 September 2015. สืบค้นเมื่อ 7 August 2014.
2. ↑  Sirpur raipur.gov.in
3. ↑  SIRPUR : A Goldmine of History  Prasar Bharti
4. 1 2  Atula Kumar Pradhan and Shambhoonath Yadav (2013), Sirpur - A unique township of early medieval India, Proceedings of the Indian History Congress, Vol. 74 (2013), pp. 854-864
5. ↑  Geri Hockfield Malandra (1993). *Unfolding A Mandala: The Buddhist Cave Temples at Ellora*. State University of New York Press. pp. 112–113. ISBN 978-0-7914-1355-5.
6. ↑  "Archived copy" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2014-08-01. สืบค้นเมื่อ 2014-08-06.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
**ธรรมนูญผู้ใช้แรงงาน ค.ศ. 1351** (อังกฤษ: Statute of Labourers 1351) เป็นกฎหมายที่รัฐสภาอังกฤษตราขึ้นเมื่อปี 1351 ในรัชสมัยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ เพื่อตอบสนองต่อปัญหาการขาดแคลนแรงงานในอังกฤษ

มูลเหตุ
-------

กาฬโรคซึ่งส่งผลให้ประชาการยุโรปมากกว่าหนึ่งในสามต้องเสียชีวิต และส่งผลให้ประชากรอังกฤษราวร้อยละ 30–50 ต้องล้มตายนั้น ทำให้การจัดหาแรงงานลดลงอย่างยิ่ง เหล่าขุนนางต้องแข่งขันกันจูงใจให้คนงานเข้าทำงานกับพวกตนมากขึ้น ผู้ใช้แรงงานจึงมีอำนาจต่อรองและเรียกสินจ้างมากขึ้นตามไปด้วย สินจ้างที่เพิ่มขึ้นยังก่อเงินเฟ้อทั่วทั้งระบบเศรษฐกิจ บรรดาผู้ดีมีสกุลประสบความทุกข์ยากเพราะอำนาจทางเศรษฐกิจถูกเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน ด้วยพระราชประสงค์จะควบคุมค่าใช้จ่ายด้านแรงงานและอัตราราคาสินค้า พระเจ้าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 จึงทรงตราพระราชกำหนดผู้ใช้แรงงาน ค.ศ. 1349 ขึ้น ขณะที่ฝ่ายรัฐสภาก็พยายามจะสนับสนุนพระราชกำหนดนั้นด้วยธรรมนูญผู้ใช้แรงงาน

เนื้อหา
-------

ธรรมนูญนี้กำหนดสินจ้างสูงสุดสำหรับผู้ใช้แรงงานโดยสอดคล้องกับสินจ้างที่จ่ายกันก่อนเกิดกาฬโรค โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ที่จ่ายกันในปี 1346 ธรรมนูญยังกำหนดให้ชายหญิงที่มีร่างกายสมบูรณ์แข็งแรงต้องทำงาน และวางโทษหนักไว้สำหรับผู้เกียจคร้าน ธรรมนูญระบุไว้ดังนี้

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| ว่า บุคคลทุกคนซึ่งมีร่างกายใช้การได้ และอายุต่ำกว่าหกสิบปี ทั้งไม่มีทรัพย์สินพอจะเลี้ยงตน เมื่อได้รับคำร้องขอ ก็มีหน้าที่ต้องใช้แรงงานให้แก่บุคคลผู้ร้องขอนั้น หรือมิฉะนั้น ต้องระวางโทษจำคุกจนกว่าจะจัดหาประกันมารับรองว่าจะใช้แรงงานให้ และว่า ให้ใช้สินจ้างตามเดิมและห้ามเพิ่มเติมอีก | "|

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Full text of the statute from Yale Law School
* เก็บถาวร 2007-06-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Full text of the statute from Fordham University
**วยาคติ** หรือ **อาวุโสนิยม** (อังกฤษ: ageism, agism) คือการเหมารวมหรือการเลือกปฏิบัติต่อบุคคลหรือกลุ่มบุคคลด้วยเหตุแห่งอายุหรือวัยซึ่งอาจเกิดขึ้นอย่างลำลองหรืออย่างเป็นระบบ ศัพท์ *ageism* ได้รับการบัญญัติขึ้นในปี พ.ศ. 2512 โดยรอเบิร์ต นีล บัตเลอร์ แพทย์และนักพฤฒาวิทยาชาวอเมริกัน เพื่ออธิบายการเลือกปฏิบัติต่อผู้อาวุโสในทำนองเดียวกันกับลัทธิกีดกันทางเพศและอคติทางเชื้อชาติ บัตเลอร์นิยามว่า "วยาคติ" เป็นการรวมกันขององค์ประกอบที่เชื่อมโยงกันสามองค์ประกอบ ได้แก่ ทัศนคติเดียดฉันท์ผู้สูงอายุ วัยสูงอายุ และกระบวนการเปลี่ยนตามวัย, การเลือกปฏิบัติต่อผู้สูงอายุ, แนวปฏิบัติและนโยบายเชิงสถาบันที่ทำให้การเหมารวมผู้สูงอายุดำเนินไปอย่างไม่จบสิ้น

ศัพท์นี้ยังใช้กล่าวถึงความเดียดฉันท์และการเลือกปฏิบัติต่อวัยรุ่นและเด็ก เช่น การปฏิเสธสิทธิ์บางประการที่มักสงวนไว้สำหรับผู้ใหญ่ (อย่างสิทธิ์ในการออกเสียงลงคะแนน สิทธิ์ในการดำรงตำแหน่งทางการเมือง สิทธิ์ในการซื้อและการดื่มแอลกอฮอล์ สิทธิ์ในการซื้อและสูบบุหรี่หรือกัญชา สิทธิ์ในการแต่งงาน สิทธิ์ในการเป็นเจ้าของปืน สิทธิ์ในการพนัน สิทธิ์ในการยินยอมหรือปฏิเสธการรักษาพยาบาล สิทธิ์ในการลงนามในสัญญา ฯลฯ) การเพิกเฉยต่อความคิดเห็นของพวกเขาเนื่องจากถือว่า "ยังเด็กเกินไป" หรือการทึกทักว่าพวกเขาควรประพฤติตนในลักษณะบางอย่างให้สมกับอายุ อย่างไรก็ตาม ศัพท์นี้ส่วนใหญ่มักใช้ในสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติต่อผู้สูงอายุ ผู้สูงอายุเองก็อาจมีวยาคติได้อย่างลึกซึ้งจากการซึมซับภาพเหมารวมในแง่ลบเกี่ยวกับความสูงวัยมาทั้งชีวิต ความกลัวตาย ความกลัวความพิการ และการพึ่งพิงผู้อื่นเป็นสาเหตุหลักของวยาคติ โดยการหลีกเลี่ยง การแบ่งแยก และการปฏิเสธผู้สูงอายุเป็นกลไกการรับมือที่ช่วยให้ผู้คนเลี่ยงการคิดถึงความตายของตนเอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nelson, T.D. บ.ก. (2002). *Ageism: Stereotyping and Prejudice against Older Persons*. MIT Press. ISBN 978-0-262-64057-2.
2. ↑  Quadagno, J. (2008). The field of social gerontology. In E. Barrosse (Ed.), Aging & the life course: An introduction to social gerontology (pp. 2–23). New York: McGraw-Hill.
3. ↑  Butler, R. N. (1969). "Age-ism: Another form of bigotry". *The Gerontologist*. **9** (4): 243–246. doi:10.1093/geront/9.4\_part\_1.243. PMID 5366225. S2CID 42442342.
4. ↑  Wilkinson J and Ferraro K, Thirty Years of Ageism Research. In Nelson T (ed). Ageism: Stereotyping and Prejudice Against Older Persons. Massachusetts Institute of Technology, 2002
5. ↑  "Discrimination Against Youth Voice". *freechild.org*. 7 January 2016.
6. ↑  "Young and Oppressed" เก็บถาวร 28 กรกฎาคม 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. youthrights.org. Retrieved on 11 April 2012.
7. ↑  "Youthful Indiscretions" เก็บถาวร 27 มกราคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. kingsreview.co.uk. Retrieved on 11 September 2015.
8. ↑  Friend, Tad (13 พฤศจิกายน 2017). "Why Ageism Never Gets Old". *The New Yorker*. ISSN 0028-792X. สืบค้นเมื่อ 2017-11-28.
**สุคนธ์เพชร ผลประดิษฐานนท์** ชื่อเล่น **เพชรหอม** (เกิดเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ 2532)เป็นผู้ประกาศข่าวและพิธีกรชาวไทยในสังกัดช่อง 7 สี เกิดที่จังหวัดพิจิตรเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงจากการถ่ายโฆษณาสู่ผู้ประกาศข่าวในโครงการสรรหาผู้ประกาศข่าวหน้าใหม่และผ่านการคัดเลือกเป็น 1 ใน 10 คนสุดท้าย จากที่มีคนสมัครมากถึง 3,000 คน ปัจจุบันเธอเป็นผู้ประกาศข่าวในสังกัดช่อง 7 สี มีผลงานล่าสุด "เช้าข่าว 7 สี" "สะเก็ดข่าว" และคอลัมน์ "เพชรหอมพร้อมลุย" เป็นต้น

ประวัติ
-------

สุคนธ์เพชร ผลประดิษฐานนท์ (ชื่อเล่น เพชรหอม) เกิดเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2532 เป็นผู้ประกาศข่าวและพิธีกรชาวไทยในสังกัดช่อง 7 HDเกิดที่จังหวัดพิจิตร จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะจิตวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นบุตรสาวคนโตของ "นายธเนศวร ผลประดิษฐานนท์" และ "พันตำรวจโท (หญิง) เสาวนิด ผลประดิษฐานนท์" สุคนธ์เพชรเป็นบุตรคนโต มีพี่น้องร่วมกัน 2 คน ครอบครัวของสุคนธ์เพชรมีธุรกิจส่วนตัว เป็นต้น

เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิง
------------------------

ในวัยเด็กสุคนธ์เพชรเกิดที่จังหวัดพิจิตรตั้งแต่แรกเกิดจึงย้ายมาอยู่กับครอบครัวที่จังหวัดพิษณุโลกและมีธุรกิจส่วนตัว
ในสมัยมัธยมเธอเริ่มสนใจในการอ่านข่าวและประกวดทักษะในการพูดและเป็นตัวแทนของโรงเรียน

สุคนธ์เพชรเธอเริ่มเข้าสู่ในวงการบันเทิงจากถ่ายโฆษณาสู่ผู้ประกาศข่าวในโครงการค้นหาผู้ประกาศข่าวหน้าใหม่และผู้ผ่านรอบคัดเลือก1 ใน 10 คนสุดท้าย จากที่มีคนสมัครมากถึง 3,000 คนปัจจุบันเธอเป็นผู้ประกาศข่าวในสังกัดช่อง 7 HD มีผลงานล่าสุด "ห้องข่าวภาคเที่ยง" และ "สะเก็ดข่าว" เป็นต้น และผลงานรางวัลรางเพชรกนก สาขาผู้ประกาศข่าว เป็นต้น

ผลงานผู้ประกาศข่าว
------------------

* สะเก็ดข่าว special (2566 - ปัจจุบัน)
* สะเก็ดข่าววันหยุด
* สะเก็ดข่าว
* เช้าข่าว 7 สี (2557-2559, 2565-ปัจจุบัน)
* คอลัมน์ เพชรหอมพร้อมลุย
* คอลัมน์ เพื่อนเกษตร
* คอลัมน์ เพชรหอมสงสัย
* เจาะประเด็นข่าว 7HD (2561)
* อาทิตย์ติดข่าว (2563-2565)
* ห้องข่าวภาคเที่ยง
* เช้านี้...ที่หมอชิต
* สนามข่าว 7 สี
* ข่าวเด็ด 7 สี
* ข่าววิทยุ Goodtime Radio FM 88.5

ผลงานรางวัล
-----------

* (2559) รางวัลคนไทยตัวอย่าง
* (2560) รางวัลเพชรกนก สาขาผู้ประกาศข่าว
* (2561) รางวัลเณศไอยรา สาขาพิทักษ์ธรรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  เพชรหอม สุคนธ์เพชร เริ่มเข้าวงการบันเทิงเป็นผู้ประกาศข่าวช่อง 3
2. ↑  ติ่งคอมพลีท "เพชรหอม" ผู้ประกาศข่าวช่อง 3 ปลื้ม "แบมแบม" ตอบข้อความรัวๆ
3. ↑  ประวัติ เพชรหอม สุคนธ์เพชร นักข่าวช่อง 7 HD
4. ↑  ประวัติ เพชรหอม สุคนธ์เพชร ผลประดิษฐานนท์
5. ↑  จุดเริ่มต้นการเปลี่ยนแปลงเป็นของ เพชรหอม สุคนธ์เพชรเป็นผู้ประกาศข่าว ช่อง 7 เอชดี
6. ↑  ทุกวันเสาร์ เวลา 14.00 น. เริ่ม 4 กุมภาพันธ์ 2566
7. ↑  ช่อง 7HD เพิ่มเวลาความสนุก ส่ง "ศรสวรรค์-กฤษดา-สุคนธ์เพชร" เรียกรอยยิ้มใน "สะเก็ดข่าว Special"
8. ↑  ช่อง 7HD ส่ง "อาทิตย์ติดข่าว พบกับ เพชรหอม-บัวบูชา "เสิร์ฟข่าวเข้มข้น-ดูสบายแนว "นิวส์ วาไรตี้ ทอล์ค" ลงจอทุกวันอาทิตย์ เวลา 17.00 น.
9. ↑  รางวัลแรกในชีวิตผู้ประกาศข่าวรางวัล#คนไทยตัวอย่างสำหรับผู้ทำผลงานอันเป็นสาธารณประโยชน์ต่อชุมชนและสังคม

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สุคนธ์เพชร ผลประดิษฐานนท์ ที่อินสตาแกรม
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สตาร์เกเซอร์ (แก้ความกำกวม)
GSX-401FW สตาร์เกเซอร์
**GSX-401FW สตาร์เกเซอร์** เป็นโมบิลสูทในการ์ตูนซีรีส์กันดั้มซี้ด C.E.73 สตาร์เกเซอร์ ที่พัฒนาโดย DSSD (Deep Space Survey and Development Organization) ซึ่งสร้างโดยคาดว่ามีจุดมุ่งหมายในการพัฒนาพื้นที่อวกาศที่ไกลโพ้น ปรากฏตัวครั้งแรกในตอนท้ายของตอนที่ 1

บทบาท
-----

สตาร์เกเซอร์ถูกสร้างขึ้นเป็นเครื่องทดสอบในการสำรวจอวกาศของ DSSD ซึ่งในระหว่างทดสอบขั้นสุดท้าย กองกำลังแฟนทอมเพนของกองทัพโลกก็ได้เข้าโจมตีเสียก่อน โดยมีจุดมุ่งหมายในการชิงเอาระบบ A.I. ที่ DSSD พัฒนาอยู่ สตาร์เกเซอร์ซึ่งขับโดย เซเลเน่ แม็กกริฟ และ โซล รูจ แลงได้เข้าต่อกรกับกองกำลังของแฟมทอมเพน และด้วยความสามารถของสตาร์เกเซอร์ก็ทำให้กองกำลังของแฟมทอมเพนถูกกำจัดไปเรื่อยๆ โดยในช่วงสุดท้ายสตาร์เกเซอร์ได้เข้าต่อกรกับสไตรค์นัวร์อย่างดุเดือด และทั้งสองฝ่ายก็ถูกปืนลำแสงจากกระสวยอวกาศของ DSSD ยิงจนกระเด็นไปไกลถึงบริเวณเส้นทางระหว่างโลกถึงดาวศุกร์ แต่สตาร์เกเซอร์ก็ยังมีระบบที่สามารถทำงานได้โดยอาศัยพลังของลมสุริยะเพื่อการเดินทางกลับต่อได้

ความสามารถ
----------

แม้ว่าสตาร์เกเซอร์จะเป็นโมบิลสูทที่สร้างขึ้นเพื่อการพัฒนาอวกาศ ไม่ใช่การรบโดยตรง แต่ก็เป็นโมบิลสูทที่มีความสามารถในการรบที่สูงในระดับหนึ่ง วงแหวนของสตาร์เกเซอร์มีคุณสมบัติในการเพิ่มความเร็วของตัวเครื่องให้สูงกว่าปกติได้ นอกจากนี้ยังสร้างลำแสงเพื่อสะท้อนบีมของอีกฝ่ายกลับไปได้ และสามารถเปลี่ยนลำแสงที่ถูกยิงใส่ให้กลายเป็นวงแหวนลำแสงที่มีคุณสมบัติตัดวัตถุที่เคลื่อนผ่านได้ และมีระบบ "Voiture Lumiere" ที่สามารถเปลี่ยนลมสุริยะให้กลายเป็นพลังงานให้กับตัวเครื่องได้ยามฉุกเฉิน นอกจากนี้สตาร์เกเซอร์ยังมีโครงการที่จะพัฒนาให้ใช้ระบบ A.I.(Artificial Intelligence) ในการควบคุมอีกด้วย หากแต่จะต้องใช้เวลาในการทดสอบการบินมากกว่าหมื่นชั่วโมงกว่าระบบ A.I. จะมีประสิทธิภาพสูงพอที่จะสามารถตัดสินใจด้วยตนเองได้

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลของสตาร์เกเซอร์ที่ Mecha and Anime HQ