recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**โฆษา** (สันสกฤต: घोषा; Ghosha) เป็นนักปรัชญาอินเดียโบราณและโหรในยุคพระเวท เธอป่วยด้วยความผิดปกติทางผิวหนังตั้งแต่เด็ก ทำให้เธอมีรูปลักษณ์ที่ผิดแปลกไป ต่อมาอัศวินีกุมารได้รักษาเธอให้หายจากความผิดปกตินี้และช่วยฟื้นฟูความเยาว์วัยของเธอ เธอเป็นผู้สันทัดในพระเวท และนิพนธ์บทสวดรรเสริญสองบทในฤคเวท ชื่ออื่นของเธอคือ *มนตรทริกา* (mantradarika) และเธอได้รับการยกย่องเป็นพรหมวทินี

บิดาของโฆษาคือกักษิวัต ผู้สืบเชื้อสายมาจากทีรฆตมะ ทั้งคู่เป็นผู้นิพนธ์บางตอนในฤคเวท เธอป่วยด้วยโรคเรื้อนซึ่งทำให้เธอมีรูปลักษณ์ที่ผิดปกติ เธอได้ตั้งปณิธานดำรงตนเป็นพรหมจารีย์เป็นช่วงเวลายาวนาน และสวดบูชาต่อพระอัศวินเป็นประจำ พระอัศวินเป็นเทวแพทย์สององค์ผู้สันทัดในการรักษาและฟื้นฟูความเยาว์วัย พระอัศวินได้สอนมธุวิทยา วิทยาในพระเวทที่เกี่ยวกับความลับในการเรียนรู้เพื่อฟื้นฟูความเยาว์และได้รับความรู้มหาศาลเพื่อที่จะช่วยให้โฆษาหายจากโรคเรื้อน หลังการสวดภาวนาต่อเนื่องอย่างยาวนาน เธอสมความปราถนาในการหายจากโรคเรื้อน และได้แต่งงาน มีบุตรหนึ่งคนคือ สุษสตยะ (Suhstya) ซึ่งก็เป็นผู้นิพนธ์ตอนหนึ่งในฤคเวทอีกเช่นกัน

โฆษาเป็นผู้นิพนธ์บทสวดสรรเสริญอัศวินีกุมารจำนวนสองบทอยู่ในมณฑลที่สิบของฤคเวท บทแรกเป็นการสรรเสริญพระอัศวิน และบทที่สองเป็นความปราถนาส่วนตัว บอกเล่าความรู้สึกส่วนตัวและความปราถนาในขีวิตแต่งงาน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  "Ghosha". Indian Scripture.com. สืบค้นเมื่อ 7 December 2015.
2. ↑  Singh 2008, p. 27.
3. ↑  Mahendra Kulasrestha (2006). *The Golden Book of Rigveda*. Lotus Press. p. 221. ISBN 978-81-8382-010-3.
4. ↑  Vivekananda 1954, p. 161.
5. ↑  Vettam Mani (1975). *Puranic encyclopaedia*. Motilal Banarsidass. p. 291. ISBN 978-0-8426-0822-0.
6. ↑  Prabhu 1991, p. 257.
7. ↑  "Women In Ancient India". *Ghosha*. Indic Studies Foundation. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-02. สืบค้นเมื่อ 7 December 2015.
8. ↑  Pandey 2008, p. 21.

### บรรณานุกรม

* Pandey, B. K. (2008). *Encyclopaedia of Indian philosophers*. Anmol Publications. ISBN 978-81-261-3524-0.
* Prabhu, Pandharinath H. (1991). *Hindu Social Organization: A Study in Socio-psychological and Ideological Foundations*. Popular Prakashan. ISBN 978-81-7154-206-2.
* Singh, Achyut Kumar (2008). *Edu.& National Character*. APH Publishing. ISBN 978-81-313-0277-4.
* Vivekananda, Swami (1954). *Awakened India*. Swami Smaranananda.

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| นานาชาติ | 
* ISNI
* VIAF

 |
| ประจำชาติ | 
* ฝรั่งเศส
* BnF data
* เยอรมนี
* สหรัฐ
* เนเธอร์แลนด์

 |
| วิชาการ | 
* CiNii

 |
| อื่น ๆ | 
* IdRef

 |
**เนตร วิกรม จันทะ** (เนปาล: नेत्र विक्रम चन्द) หรือรู้จักในชื่อ **พิปลวะ สี** (เนปาล: विप्लव सी ) เป็นนักการเมืองลัทธิเหมาชาวเนปาล และผู้นำการกบฏ เขากับผู้นำลัทธิเหมาราม พหาทูร ฐาปา เป็นสองผู้บังคับบัญชาของประจัณฑะในสงครามกลางเมืองเนปาล (1996-2006) เขาแยกตัวออกจากพรรคซีพีเอ็นเหมา และมาเป็นประธานของพรรคคอมมิวนิสต์เนปาลในปี 2014 เขานำการรบต่อต้านรัฐบาลเรื่อยมาจนถึงปี 2020 ที่ซึ่งมีการลงนามสันติภาพ

ในปี 2017 เขานำการต่อต้านการเลือกตั้งสถานิติบัญญัติเนปาล ในปี 2018 เขาได้นำการประท้วงต่อต้านการแสดงดนตรีของซัลมาน ข่าน ในเนปาล โดยอ้างว่าเป็น "การขยายตัวของการแทรกแซงทางวัฒนธรรมบนผืนแผ่นดินเนปาล" ซึ่งการประท้วงนี้สำเร็จ ในปี 2019 เขานำการวางระเบิดเอ็นเซล รัฐบาลเนปาลประกาศให้เขาเป็นอาชญากร และสมาชิกที่มีส่วนช่วยเหลือเขาล้วนมีความผิดในฐานอาชญากรเช่นกัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "11 Years on, Has Nepal's Republic Succeeded?". *thediplomat.com*.
2. ↑  Times, Nepali. "Biplav is just following the footsteps of mentors".
3. ↑  "Nepal signs peace agreement with communist rebel group". 4 March 2021.
4. ↑  Adhikari, Deepak. "Fears of violence as Nepal cracks down on Maoist splinter group". *www.aljazeera.com*.
5. ↑  "Salman Khan's Kathmandu show cancelled due to security concerns". *Hindustan Times*. March 3, 2018.
6. ↑  "Archived copy" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2019-12-21. สืบค้นเมื่อ 2019-10-26.`{{cite web}}`: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
**อเล็กซานเดอร์ ลี ยูเซบิโอ** (เกาหลี: 알렉산더; เกิด 29 กรกฎาคม 1988) เป็นนักร้อง แร็ปเปอร์ นักแสดง และพิธีกรชาวเกาหลีใต้ เขาเป็นอดีตสมาชิกของวงบอยแบนด์ยู-คิสของเกาหลีใต้ระหว่างปี 2008 ถึง 2011

เพลง
----

### 2008–2011:ยู–คิส

อเล็กซานเดอร์เปิดตัวในฐานะสมาชิกของวงยู-คิส วงบอยแบนด์ของเกาหลีใต้ในปี 2008 ออกมินิอัลบั้ม 4 อัลบั้มและอัลบั้มเต็ม 1 อัลบั้มกับยู-คิส

ในช่วงเวลาที่เขาอยู่กับวง เขายังร้องเพลงร่วมกับนักร้องคนอื่นด้วย เช่นท่อนแร็พในเพลง "Finally" ของ Brave Brothers และ "Your Love" ของ Hye Ji

เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2011 เอ็นเอช มีเดีย ซึ่งเป็นต้นสังกัดของยู-คิส ยืนยันและออกแถลงการณ์ว่าอเล็กซานเดอร์และเพื่อนร่วมวงของเขาคือคิบอมออกจากวงแล้ว เพลงสุดท้ายของอเล็กซานเดอร์กับวงคือ "Shut Up!!" ซึ่งเป็นซิงเกิลนำจากอีพีที่ 4 ของพวกเขาคือ Break Time

เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 2020 หรือ 9 ปีหลังจากออกจากวง อเล็กซานเดอร์เปิดเผยในการให้สัมภาษณ์ว่าเขาถูกไล่ออกจากวงยู-คิส เนื่องจากเขาไม่ได้รับความนิยม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Alexander & Kim Kibum to leave U-KISS". Allkpop. (February 2011). Retrieved November 13, 2015
2. ↑  "🦊 being a foreign K-pop idol, Alexander of U-KISS, JAYKEEOUT x VWVB™ - YouTube". *www.youtube.com*. สืบค้นเมื่อ 2020-08-03.
NOR Logic Gate
ในตรรกะแบบบูล **ตรรกะ nor** หรือ **การปฏิเสธแบบร่วม** (อังกฤษ: joint denial) เป็นการดำเนินการทางตรรกะที่ผลผกผันกับตรรกะ or โดยที่ *p* nor *q* เป็นจริงได้ก็ต่อเมื่อทั้ง *p* และ *q* เป็น *เท็จ*

NOR รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งคือ **Webb-operation** หรือ **Peirce arrow** ซึ่งได้ชื่อตาม Charles Peirce ผู้พิสูจน์ว่าการดำเนินการทางตรรกะสามารถแสดงในรูปพจน์ของ NOR เหมือนกับ ตรรกะ NAND เราสามารถใช้ NOR เพียงตรรกะเดียว โดยไม่ใช้ตรรกะอื่นมาประกอบเป็นระบบตรรกะได้ (ใช้วิธี NOR functionally complete) หรือที่รู้จักกันในชื่อ Quine's dagger

นิยาม
-----

**NOR**เป็นการดำเนินการตรรกะบนค่าตรรกะสองค่า ถ้ามีตัวดำเนินการทางตรรกศาสตร์ 2 ค่า จะใด้ค่า *จริง* ก็ต่อเมื่อตัวถูกดำเนินการทั้งสองเป็นเท็จ ในกรณีอื่นๆจะให้ค่าเป็น *เท็จ* ถ้ามีตัวถูกดำเนินการค่าใดค่าหนึ่งเป็นจริงเพียงค่าเดียวหรือเป็นจริงทั้งคู่

### ตารางค่าความจริง

ตารางค่าความจริง ของ **p NOR q** (หรือเขียนตาม **p ⊥ q** หรือ **p ↓ q**) เป็นดังนี้:

| p | q | ↓ |
| --- | --- | --- |
| T | T | F |
| T | F | F |
| F | T | F |
| F | F | T |

### แผนภาพเวนน์

แผนภาพเวนน์ของ "A nor B" (ในพื้นที่สีแดงค่าเป็นจริง)

  

เราสามารถเขียนแทน *p* NOR *q* ด้วย {\displaystyle {\overline {p\lor q}}}, โดยที่สัญลักษณ์ {\displaystyle \lor } แทน OR และขีดบนแทนสัญลักษณ์นิเสธที่ตรรกะที่แสดงอยู่ภายใต้ ซึ่งเขียนโดยทั่วไปในรูป{\displaystyle \neg (p\lor q)} หรือเขียนแทน *p* NOR *q* ด้วย {\displaystyle {\overline {p+q}}}

การปฏิเสธแบบร่วม
----------------

NOR มีลักษณะที่น่าสนใจโดยตัวดำเนินการตรรกะอื่นๆสามารถแสดงในรูปแบบฟังก์ชันของ NOR

|  |  |
| --- | --- |
| "not *p*" is equivalent to "*p* NOR *p*" | {\displaystyle {\overline {p}}\equiv {\overline {p+p}}} |
| "*p* and *q*" สมมูลในรูป "(*p* NOR *p*) NOR (*q* NOR *q*)" | {\displaystyle p\cdot q\equiv {\overline {{\overline {(p+p)}}+{\overline {(q+q)}}}}} |
| "*p* or *q*" สมมูลในรูป "(*p* NOR *q*) NOR (*p* NOR *q*)" | {\displaystyle p+q\equiv {\overline {{\overline {(p+q)}}+{\overline {(p+q)}}}}} |
| "*p* implies *q*" สมมูลในรูป "((*p* NOR *q*) NOR *q*) NOR ((*p* NOR *q*) NOR *q*)" | {\displaystyle p\rightarrow q\equiv {\overline {{\overline {({\overline {(p+q)}}+q)}}+{\overline {({\overline {(p+q)}}+q)}}}}} |

ตรรกะ NAND มีความสามารถแสดงแทนได้เช่นกัน

ดูเพิ่ม
-------


|  |  |
| --- | --- |
| * Bitwise NOR
* พีชคณิตแบบบูล
* Boolean domain
* Boolean function
 | * Functional completeness
* NOR gate
* แคลคูลัสเชิงประพจน์
* Sole sufficient operator

  |

* PlanetMath entry on "Ampheck" เก็บถาวร 2008-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ หน้า

ทรงลูกบาศก์ มี 6 หน้า
การปูพื้นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส (square tiling) ประกอบด้วยจำนวนหน้าเป็นอนันต์ 
ในทางเรขาคณิต **หน้า**ของทรงหลายหน้า หมายถึงรูปหลายเหลี่ยมใดๆ ที่เป็นขอบเขตล้อมรอบทรงหลายหน้านั้น เช่นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่ล้อมรอบทรงลูกบาศก์ ก็คือหน้าของทรงลูกบาศก์ ซึ่งมีทั้งหมด 6 หน้า

ในคำปัจจัย *-hedron* ของทรงหลายหน้า *polyhedron* มาจากคำในภาษากรีก *hedra* แปลว่า *หน้า*

นิยามทั่วไป
-----------

ถึงแม้ว่ารูปหลายเหลี่ยม (สองมิติ) ที่เป็นขอบเขตล้อมรอบพอลิโทป (polytope) ในมิติที่สูงกว่า มักจะเรียกว่า *หน้า* อยู่เสมอ แต่ *หน้า* สามารถหมายถึงรูปทรงใดๆ ก็ได้ที่มีมิติต่ำกว่าพอลิโทปที่พิจารณา โดยจะเรียกว่า **หน้า *n* มิติ** (*n*-face) ดังตัวอย่างจากพอลิโครอน (polychoron) ในสี่มิติ จะประกอบด้วย

* หน้าสี่มิติ (4-face) คือตัวพอลิโครอนเอง
* หน้าสามมิติ (3-face) คือห้อง (cell) ในสามมิติ
* หน้าสองมิติ (2-face) คือรูปหลายเหลี่ยม ในสองมิติ ซึ่งเป็นความหมายทั่วไปของ *หน้า*
* หน้าหนึ่งมิติ (1-face) คือขอบ (edge) ในหนึ่งมิติ
* หน้าศูนย์มิติ (0-face) คือจุดยอด (vertex) ในศูนย์มิติ
* เซตว่าง

ถ้าพอลิโทปอันหนึ่งมี *n* มิติ หน้าที่อยู่ใน *n*−1 มิติ จะเรียกว่า ด้าน (facet หรือ side) และหน้าที่อยู่ใน *n*−2 มิติ จะเรียกว่า สัน (ridge)
**ถนนงามวงศ์วาน** (อักษรโรมัน: Thanon Ngam Wong Wan) เป็นถนนสายหนึ่งในจังหวัดนนทบุรีและกรุงเทพมหานคร มีระยะทางเริ่มจากทางแยกแครายซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนติวานนท์และถนนรัตนาธิเบศร์ ในท้องที่ตำบลบางกระสอ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มุ่งตรงไปทางทิศตะวันออก ผ่านบริเวณปากซอยงามวงศ์วาน 2 (อัคนี) เข้าเขตตำบลบางเขน ตัดกับทางพิเศษศรีรัช (ทางด่วนขั้นที่ 2) ตรงไปทางทิศเดิม ข้ามคลองประปาและตัดกับถนนประชาชื่นเข้าสู่ท้องที่แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร จากนั้นแนวเส้นทางเริ่มโค้งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ข้ามคลองบางเขนเข้าสู่ท้องที่แขวงลาดยาว เขตจตุจักร ข้ามคลองเปรมประชากร ตัดกับถนนกำแพงเพชร 6 ทางรถไฟสายเหนือ และถนนวิภาวดีรังสิตที่ทางแยกบางเขน ผ่านมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ไปสิ้นสุดที่ทางแยกเกษตรซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนพหลโยธิน โดยมีแนวถนนที่ตรงต่อเนื่องไปคือถนนประเสริฐมนูกิจ

ถนนงามวงศ์วานเป็นถนนที่กรมทางหลวงตัดขึ้นและตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่นายดำรง งามวงศ์วาน อดีตนายช่างกำกับหมวดนนทบุรี กรมทางหลวง ซึ่งเป็นผู้ควบคุมการก่อสร้างถนนสายนี้ ตามนโยบายของจอมพล ป. พิบูลสงคราม ที่ให้ตั้งชื่อถนนตามชื่อของนายช่างที่กำกับการก่อสร้างหรือผู้บังคับบัญชา ปัจจุบันถนนงามวงศ์วานเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 302 (แยกมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์–ต่างระดับบางใหญ่) อยู่ในความดูแลของแขวงทางหลวงนนทบุรีและแขวงทางหลวงกรุงเทพ กรมทางหลวง ยกเว้นช่วงตั้งแต่สะพานข้ามคลองประปาถึงหน้าเรือนจำกลางคลองเปรมซึ่งมีฐานะเป็นทางหลวงท้องถิ่นในความดูแลของสำนักการโยธา กรุงเทพมหานคร

ทางแยกสำคัญ
-----------

* ทางแยกแคราย ถนนติวานนท์
* ด่านเก็บเงินค่าผ่านทางงามวงศ์วาน ทางพิเศษศรีรัช
* ทางแยกพงษ์เพชร ถนนประชาชื่น
* ทางแยกบางเขน 2 ถนนกำแพงเพชร 6
* ทางแยกบางเขน ถนนวิภาวดีรังสิต
* ทางแยกเกษตร ถนนพหลโยธิน

สถานที่สำคัญที่ตั้งอยู่บริเวณถนน
--------------------------------

เดอะมอลล์ ไลฟ์สโตร์ งามวงศ์วาน
* พันธุ์ทิพย์พลาซ่า สาขางามวงศ์วาน
* เดอะมอลล์ ไลฟ์สโตร์ งามวงศ์วาน
* โรงพยาบาลนนทเวช
* สำนักงานใหญ่ การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
* เรือนจำกลางคลองเปรม
* โรงพยาบาลวิภาวดี
* มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
* กรมทรัพยากรน้ำบาดาล กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

ดูเพิ่ม
-------

* ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 302


1. ↑  "จากคดีสุทธิสารฯ คืนอินทามระ! เปิดที่มาชื่อถนนดัง กทม.นามนี้สำคัญไฉน?". *www.thairath.co.th*. 2017-07-27.
**พิพิธภัณฑ์หมู่บ้าน** (โรมาเนีย: *Muzeul Satului*) หรือชื่อทางการ **พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติหมู่บ้านดีมีตรีเย กุสตี** (*Muzeul Național al Satului „Dimitrie Gusti"*) เป็นพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนากลางแจ้ง ตั้งอยู่ในอุทยานพระเจ้ามีไฮที่ 1 บูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย ภายในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงวิถีชีวิตในหมู่บ้านชนบทของโรมาเนีย มีขนาดพื้นที่มากกว่า 100,000 ตารางเมตร ภายในประกอบไปด้วยนิคมชาวชนบทรวม 123 นิคม, อนุสรณ์ 363 อนุสรณ์ และวัตถุจัดแสดงมากกว่า 50,000 ชิ้นจากทั่วประเทศโรมาเนีย สิ่งปลูกสร้างในพิพิธภัณฑ์มีอายุตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ถึง 20 และเคลื่อนย้ายมาจากและแสดงถึงพื้นที่ทางวัฒนธรรมต่าง ๆ ของโรมาเนีย ซึ่งรวมถึงบานัต, ทรานซิลเวเนีย, มอลเดเวีย, มารามูเรช, ออลเตนียา, ดอบรูจา, มุนเตนียา

พิพิธภัณฑ์หมู่บ้านนี้สร้างสรรค์ขึ้นโดยดีมีตรีเย กุสตี นักคติชนวิทยาและนักสังคมศาสตร์ แปลนแรกเริ่มของหมู่บ้านเป็นผลงานออกแบบโดยวิกทอร์ โยน โปปา นักเขียนบทละครและผู้กำกับ และอองรี เอช สตาล นักออกแบบเซ็ต เงินทุนในการก่อสร้างได้รับมาจากมูลนิธิวัฒนธรรมหลวง พิพิธภัณฑ์ประกอบพิธีเปิดในปี 1936 โดยมีพระเจ้าการอลที่ 2 แห่งโรมาเนียเสด็จพระราชดำเนินมาทรงเข้าร่วมในพิธี ในเวลานั้น พิพิธภัณฑ์เป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งแห่งที่สี่ของยุโรป ถัดจากสกันเซิน (สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน), นอร์สก์โฟลเคอมูเซอุมที่ Bygdøy (ออสโล ประเทศนอร์เวย์) และพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนาทรานซิลเวเนียที่สวนโฮยา ในนครกลุฌ-นาปอกา พิพิธภัณฑ์หมู่บ้านนี้มีขนาดเริ่มแรกที่ 4.5 เฮกตาร์ และมีนิคมชนบท 33 แห่งซึ่งเคลื่อนย้ายมาจากหมู่บ้านที่ผ่านการค้นคว้าแล้ว ในบรรดาสิ่งปลูกสร้างแรกของพิพิธภัณฑ์รวมถึงโบสถ์ไม้แบบมารามูเรช ซึ่งขนย้ายมาจากดรากอมีเรชต์ เทศมณฑลมารามูเรช อาคารหลังนี้ยังคงเป็นอาคารสำคัญชิ้นเด่นของพิพิธภัณฑ์ รวมถึงยังเป็นตราสัญลักษณ์ของพิพิธภัณฑ์จนถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Village Museum". *Civitalis Bucharest*. สืบค้นเมื่อ 2023-10-31.
2. 1 2  "The National Museum of the Village "Dimitrie Gusti"". *Visit Bucharest*. สืบค้นเมื่อ 2023-10-31.
3. 1 2 3  "HISTORICAL BRIEF OF THE NATIONAL VILLAGE MUSEUM "Dimitrie Gusti"". *"DIMTRIE GUSTI" NATIONAL VILLAGE MUSEUM*. สืบค้นเมื่อ 2023-10-31.

| ฐานข้อมูลการควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| นานาชาติ | 
* ISNI
* VIAF

 |
| ประจำชาติ | 
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* เช็กเกีย
	+ 2

 |
นักดนตรี
**ริชาร์ด แอริน อิเลไฮ** (อังกฤษ: Richard Arin Ilejay) เกิดเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988 เป็นนักดนตรีชาวอเมริกันและเป็นอดีตมือกลองของวงดนตรีเฮฟวีเมทัลอเมริกัน อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ ระหว่าง ค.ศ. 2011–2015 เดิมเขาเป็นมือกลองในวงเมทัลคอร์อเมริกัน คอนไฟด์

ประวัติ
-------

### ชีวิตช่วงแรก

ริชาร์ด แอริน อิเลไฮ เกิดในเมืองเวนทูรา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา มีเชื้อสายอเมริกัน ฟิลิปปินส์ เม็กซิกัน ดัตช์ และเยอรมัน พ่อแม่ของเขามีเบื้องหลังทางด้านดนตรี โดยพ่อของเขาเป็นนักกีตาร์มืออาชีพ และแม่ของเขาก็เป็นนักร้องแนวกอสเปล แอรินเริ่มเล่นกลองเมื่ออายุ 9 ปี รวมทั้งเรียนรู้ดนตรีฟังก์ แจ๊ส ร็อก และละตินแจ๊สเมื่อวัยเด็ก โดยมีพ่อของเขาเป็นคนสอน

### เข้าร่วมวงอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์

แอริน อิเลไฮ กำลังทำการแสดงที่งานโนวาร็อกเฟสติวัลปี ค.ศ. 2014
แอรินได้เป็นสมาชิกของวง (ยังไม่เป็นทางการ) เมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 2011 เขาได้เข้ามาแทนที่ไมค์ พอร์ตนอย อดีตมือกลองวงดรีมเธียร์เตอร์ ที่ทำหน้าที่ชั่วคราวแทนเดอะเรฟที่เสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 2009 ที่ผ่านมา ต่อมาวงอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ก็ได้ออกจำหน่ายซิงเกิลแรกที่มีแอรินเป็นมือกลองคนใหม่ของวง ชื่อว่า "Not Ready to Die" ซาวด์แทร็กประกอบเกม Call of Duty:Black Ops ในซอมบี้แม็ป "Call of the Dead" และ "Carry On" เพลงประกอบเกม Call of Duty:Black Ops II

ในปี ค.ศ. 2013 เขาก็ได้เป็นสมาชิกของวงอย่างเป็นทางการ และเขาก็ได้ปล่อยอัลบั้มแรกกับวงชื่อว่า "เฮลทูเดอะคิง" ซึ่งได้ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 2013

ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2015 ทางวงได้ประกาศแยกทางกับแอรินเนื่องจากความคิดเห็นไม่ตรงกัน

ผลงาน
-----

### คอนไฟด์

* *Shout the Truth* (2008)
* *Shout the Truth* (ออกจำหน่ายใหม่) (2009)

### อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์

* *Not Ready to Die*
* *Carry On*
* *Hail to the King* (2013)

อ้างอิง
-------

1. ↑

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **แอริน อิเลไฮ**

* 

| * ด
* ค
* ก
อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ |
| --- |
| 
* **เอ็ม. แชโดวส์**
* **แซกกี เวนเจนซ์**
* **ซินนิสเตอร์ เกตส์**
* **จอห์นนี ไครสต์**
* **บรุกส์ แวกเกอร์แมน**

* แอริน อิเลไฮ
* เดอะเรฟ
* แมตต์ เวนดต์
* จัสติน เซน
* เดเมียน แอช

 |
| สตูดิโออัลบั้ม | 
* *ซาวน์ดิงเดอะเซเวนท์ทรัมเปต*
* *เวกกิงเดอะฟอลเลน*
* *ซิตีออฟอีวิล*
* *อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์*
* *ไนต์แมร์*
* *เฮลทูเดอะคิง*
* *เดอะสเตจ*
* *ไลฟ์อิสบัตอะดรีม...*

 |
| วิดีโอ | 
* *ออลเอ็กเซส*
* *ไลฟ์อินดิแอลบีซีแอนด์ไดมอนส์อินเดอะรัฟ*

 |
| อีพี | 
* *วอร์มเนสออนเดอะโซล*
* *เวลคัมทูเดอะแฟมิลี*

 |
| ซิงเกิล | 
* "วอร์มเนสออนเดอะโซล"
* "อันโฮลีคอนเฟสชันส์"
* "เบิร์นอิตดาวน์"
* "แบตคันทรี"
* "บีสต์แอนด์เดอะฮาร์ลอต"
* "ซีซเดอะเดย์"
* "วอล์ก"
* "คริทิคัลอักเคลม"
* "ออลโมสต์อีซี"
* "แอฟเตอร์ไลฟ์"
* "เดียร์ก็อด"
* "สกรีม"
* "ไนต์แมร์"
* "เวลคัมทูเดอะแฟมิลี"
* "โซฟาร์อะเวย์"
* "นอตเรดีทูดาย"
* "เบรีด์อะไลฟ์"
* "แคร์รีออน"
* "เฮลทูเดอะคิง"
* "เชเพิร์ดออฟไฟเออร์"
* "ดิสมีนส์วอร์"
* "เดอะสเตจ"

 |
| บทความที่เกี่ยวข้อง | 
* ผลงาน
* วอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์
* โฮปเลสเรเคิดส์
* กูดไลฟ์เรเคิดดิงส์
* แคปิตอลเรเคิดส์

 |
| 
* **หมวดหมู่ หมวดหมู่:อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์**

 |
นวนิยายในปี พ.ศ. 2551 โดยออร์ฮัน พามุค

บทความนี้เกี่ยวกับหนังสือ สำหรับพิพิธภัณฑ์ ดูที่ พิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา (พิพิธภัณฑ์)

***พิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา*** (ตุรกี: *Masumiyet Müzesi*; อังกฤษ: The Museum of Innocence) เป็นนวนิยายที่เขียนโดยออร์ฮัน พามุค นักเขียนนวนิยายชาวตุรกีผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม หนังสือตีพิมพ์เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2560 หนังสือเป็นเรื่องราวในเมืองอิสตันบูลระหว่างปี ค.ศ. 1975 ถึง ค.ศ. 1984 เกี่ยวกับเรื่องราวความรักระหว่างเคมาลนักธุรกิจผู้มั่งคั่ง และฟูซุนญาติห่าง ๆ ที่ยากจน พามุคกล่าวว่าตนใช้ยูทูบในการค้นคว้าเพลงและภาพยนตร์ตุรกีระหว่างเตรียมเขียนนวนิยาย

นวนิยายมีการแปลเป็นภาษาไทยโดยนพมาส แววหงส์ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์มติชนเมื่อปี พ.ศ. 2560

พิพิธภัณฑ์
----------

บทความหลัก: พิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา (พิพิธภัณฑ์)
อาคารซึ่งเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา
พามุคก่อตั้ง "พิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา" ของจริงโดยอิงจากพิพิพิธภัณฑ์ที่ระบุในหนังสือ ตั้งอยู่ในอาคารของย่าน Çukurcuma ในเมืองอิสตันบูล และจัดแสดงสิ่งสะสมที่ระลึกถึงชีวิตประจำวันและวัฒนธรรมของอิสตันบูลตามช่วงเวลาในนวนิยาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rich, Motoko (2008-10-16). "Turkish Novelist Denounces Government at Book Fair". *New York Times*. สืบค้นเมื่อ 2008-10-16.
2. ↑  "Nobel laureate Pamuk's "Museum of Innocence" to be opened in Istanbul". TurkNet. June 2, 2009. สืบค้นเมื่อ July 9, 2010.[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของพิพิธภัณฑ์ (ภาษาตุรกี)
* เว็บไซต์ทางการของพิพิธภัณฑ์ (ภาษาอังกฤษ)
* Review site for The Museum of Innocence
* Interview with Orhan Pamuk, *The Museum of Innocence*: A Declaration of Love to the City of Istanbul
* Observer review of novel
**น็อยเอิสมูเซอุม** (เยอรมัน: *Neues Museum*; แปลว่า พิพิธภัณฑ์ใหม่) เป็นอาคารอนุรักษ์และพิพิธภัณฑ์บนเกาะพิพิธภัณฑ์ในย่านมิทเทอในกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี สร้างขึ้นระหว่างปี 1843 ถึงปี 1855 ตามพระราชโองการของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 แห่งปรัสเซีย และตามแบบสถาปัตยกรรมนีโอคลาสสิกและฟื้นฟูเรอแนซ็องส์ รวมถึงได้รับการยอมรับว่าผลงานชิ้นสำคัญหนึ่งของสถาปนิกฟรีดริช เอากุสท์ ชตือเลอร์ พิพิธภัณฑ์ได้รับความเสียหายจากการทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตรในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองและถูกทิ้งให้ทรุดโทรมลงในสมัยเยอรมนีตะวันออก ก่อนจะได้รับการฟื้นฟูขึ้นใหม่ในปี 1999 และเปิดให้บริการอีกครั้งในปี 2009 นำโดยเดวิด ชิปเพอร์ฟีลด์ ปัจจุบัน น็อยเอิสมูเซอุมเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ไอยคุปต์วิทยา (*Ägyptisches Museum*), ของสะสมพาไพรัส (*Papyrussammlung Berlin*), พิพิธภัณฑ์ยุคก่อนประวัติศาสตร์และยุคกึ่งก่อนประวัติศาสตร์ (*Museum für Vor- und Frühgeschichte*) และบางส่วนของของสะสมโบราณ (*Antikensammlung*) ในปี 1999 พิพิธภัณฑ์ในฐานะส่วนหนึ่งของเกาะพิพิธภัณฑ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกด้วยลักษณะทางสถาปัตยกรรมอันโดดเด่น และในฐานะมรดกของการพัฒนาพิพิธภัณฑ์ขึ้นเป็นปรากฏการณ์ทางสังคมในปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20

อ้างอิง
-------

1. ↑  Neues Museum เก็บถาวร 2020-08-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (in German) Landesdenkmalamt Berlin
2. ↑  "Staatliche Museen zu Berlin: Home". *Staatliche Museen zu Berlin* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 29 January 2023.
3. ↑  "Museumsinsel (Museum Island), Berlin". *UNESCO World Heritage Centre*. United Nations Educational Scientific and Cultural Organization. สืบค้นเมื่อ 30 July 2022.
ฝั่งตะวันออกของอนุสรณ์สถาน
**เกอเด็งค์ชเต็ทเทอแบร์ลีเนอร์เมาเออร์** หรือ **อนุสรณ์สถานกำแพงเบอร์ลิน** (เยอรมัน: *Gedenkstätte Berliner Mauer*) เป็นอนุสรณ์สถานที่ระลึกถึงการแบ่งเบอร์ลินด้วยกำแพงเบอร์ลินและถึงการเสียชีวิตที่เกิดขึ้นที่นั่น อนุสรณ์สถานตั้งขึ้นในปี 1998 โดยรัฐบาลเยอรมนีและรัฐบาลรัฐเบอร์ลิน อนุสรณ์สถานตั้งอยูบนถนนแบร์เนาตรงจุดที่ตัดกับอัคเคอร์ชตราเซอ อนุสรณ์สถานประกอบไปด้วยโบสถ์น้อยแห่งการปรองดอง, ศูนย์ข้อมูลกำแพงเบอร์ลิน (*Dokumentationszentrum Berliner Mauer*), กำแพงเบอร์ลินเดิมความยาว 60 เมตร (200 ฟุต), หน้าต่างแห่งการจดจำ และศูนย์ข้อมูล

แนวคิดของอนุสรณ์สถานนี้เสนอโดยด็อยท์เชิสฮิสโทริชเชิสมูเซอุม (พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์เยอรมนี) ในฐานะผู้แทนของรัฐบาลรัฐเบอร์ลิน โดยว่าจ้างให้สถาปนิกโคลฮ็อฟและโคลฮ็อฟ (*Kohlhoff & Kohlhoff*) เป็นผู้ออกแบบ มูลค่าการก่อสร้างอยู่ที่ 2.2 ล้านมาร์ค รัฐบาลกลางเป็นผู้ดูแลค่าก่อสร้าง ส่วนรัฐบาลรัฐเป็นผู้ดูแลค่าทำนุบำรุง ในวันที่ 11 กันยายน 2008 สภาผู้แทนราษฎรเบอร์ลินอนุมัติการเปิดอนุสรณ์สถานเนื่องในโอกาสครบรอบวันที่กำแพงเบอร์ลินถูกทำลายลง

ตรงหัวมุมถนนแบร์เนากับการ์เทินชตราเซอเป็นที่ตั้งของศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยว พื้นที่กลางแจ้งของอนุสรณ์สถาน ทางตะวันตกของสถานีแบร์ลีนนอร์ทบานโฮฟได้แปรสภาพเป็นแอร์อินเนอรุงซ์ลันท์ชัฟท์ (*Erinnerungslandschaft*; แปลว่า ภูมิทัศน์แห่งการระลึก) นอกจากนี้ยังมีอนุสรณ์อีกบางส่วนที่อยู่บนอัคเคอร์ชตราเซอ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Drucksache 14/1569" (PDF). Bundestag.de. 27 July 1999. p. 24. สืบค้นเมื่อ 21 July 2012.
2. 1 2  "The New Memorial SIte". Berlin Wall Memorial Site. สืบค้นเมื่อ 21 July 2012.
3. ↑  Holly Hughes; Julie Duchaine (26 October 2011). *Frommer's 500 Places to See Before They Disappear*. John Wiley & Sons. pp. 460–. ISBN 978-1-118-15981-1.
4. ↑  James Stewart; Neville Walker; Christian Williams (1 May 2009). *The Rough Guide to Germany*. Rough Guides. pp. 102–. ISBN 978-1-84836-016-7.
**เกาะแรต** หรือ **เกาะแรด** เป็นเกาะตั้งอยู่ในตำบลดอนสัก อำเภอดอนสัก จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่ที่ละติจูด 9° 19'.8 เหนือ ลองจิจูด 99° 42'.2 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 200 เมตร ยาว 370 เมตร มีเนื้อที่ 58,312 ตารางเมตร สูง 20 เมตร อยู่ทางทิศเหนือของบ้านแหลมลื่น ระยะห่าง 540 เมตร มีสะพานเฉลิมสิริราช เป็นสะพานที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ รับไว้เป็นโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ โดยมีกรมทางหลวงชนบทเป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง มีระยะทางประมาณ 500 เมตร เชื่อมระหว่างบ้านแหลมลื่น ตำบลดอนสักเข้าไปยังเกาะแรต

ชื่อของเกาะะเรียกตามชื่อต้นไม้ท้องถิ่นที่อยู่บนเกาะที่ชื่อว่า ต้นขี้แรด ชาวจีนได้ขนานนามเกาะแห่งนี้ว่า "ฮีเด้ง"

แต่เดิมเกาะนี้ไม่มีผู้คนอยู่อาศัย จนเมื่อหลายร้อยปีก่อนมีชาวจีนอพยพมาจากเกาะไหหลำมาแวะพักที่เกาะแห่งนี้ แล้วตั้งรกรากอยู่อาศัย ปัจจุบันประชากรทั้งหมดบนเกาะร้อยละ 85 เป็นชาวไทยเชื้อสายจีน บนเกาะมีศาลเจ้าพ่อกวนอูและศาลเจ้าแม่ทับทิม อาชีพส่วนใหญ่ของชาวบ้านทำอาชีพประมงพื้นบ้าน มีบางส่วนที่ปรับเปลี่ยนบ้านเรือนให้เป็นโฮมสเตย์ เพื่อรองรับนักท่องเที่ยว

อ้างอิง
-------

1. ↑  สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. *อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย เล่ม ๔ (อักษร ย-ฮ) ฉบับราชบัณฑิตยสภา*. พิมพ์ครั้งที่ ๔. กรุงเทพมหานคร : สหมิตรพริ้นติ้งแอนด์พับลิสชิ่ง, ๒๕๖๑. (แก้ไขปรับปรุงข้อมูลเมื่อ พ.ศ. ๒๕๖๓)
2. ↑  "ชุมชนบ้านเกาะแรต". องค์การบริหารส่วนจังหวัด สุราษฎร์ธานี.
3. ↑  "ชวนเที่ยวเกาะแรต สุราษฎร์ธานี เกาะจิ๋วแต่แจ๋ว แหล่งวิถีชีวิตชาวเล". กะปุก.
**กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง** (อังกฤษ: International Covenant on Civil and Political Rights) หรือ **ICCPR** เป็นสนธิสัญญาพหุภาคี ซึ่งสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติรับรองเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2509 และมีผลใช้บังคับเมื่อ 23 มีนาคม พ.ศ. 2519 สนธิสัญญานี้ให้คำมั่นสัญญาว่าภาคีจะเคารพสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมืองของบุคคล ซึ่งรวมถึงสิทธิในชีวิต เสรีภาพในศาสนา เสรีภาพในการพูด เสรีภาพในการชุมนุม สิทธิเลือกตั้ง และสิทธิในการได้รับการพิจารณาความอย่างยุติธรรม จนถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2552 กติการะหว่างประเทศนี้มีประเทศลงนาม 72 แห่งและภาคี 165 แห่ง

ICCPR เป็นส่วนหนึ่งของ "ร่างกฎหมายสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ" ร่วมกับปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน (Universal Declaration of Human Rights หรือ UDHR) และกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม (International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights หรือ ICESCR)

กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมืองนี้ติดตามตรวจสอบโดยคณะกรรมาธิการสิทธิมนุษยชน (Human Rights Committee) (หน่วยงานต่างหากจากคณะมนตรีสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ (United Nations Human Rights Council) ซึ่งได้แทนที่ คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ (United Nations Commission on Human Rights) ภายใต้กฎบัตรสหประชาชาติใน พ.ศ. 2549) ซึ่งตั้งขึ้นอย่างถาวร เพื่อพิจารณารายงานตามกำหนดเวลา ที่ส่งเข้ามาโดยรัฐสมาชิกตามข้อตกลงในสนธิสัญญา สมาชิกของคณะกรรมาธิการสิทธิมนุษยชนนั้นจะคัดเลือกโดยรัฐสมาชิก แต่ไม่ได้เป็นตัวแทนของรัฐใด ๆ

ประเทศไทยเข้าเป็นภาคีของสนธิสัญญานี้โดยการภาคยานุวัติเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2539 และมีผลบังคับใช้กับไทยเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2540

อ้างอิง
-------

  

1. 1 2 3 4 5  "UN Treaty Collection: International Covenant on Civil and Political Rights". UN. 2009-02-24. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-09-01. สืบค้นเมื่อ 2009-10-12.
2. ↑  Article 53 of the ICCPR
3. ↑  "Fact Sheet No.2 (Rev.1), The International Bill of Human Rights". UN OHCHR. June 1996. สืบค้นเมื่อ 2008-06-02.
4. ↑  ศัพท์นักการทูต เก็บถาวร 2007-10-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เว็บไซต์ศูนย์บริการข้อมูลเศรษฐกิจระหว่างประเทศ กรมเศรษฐกิจระหว่างประเทศ กระทรวงการต่างประเทศ รัฐบาลไทย

ดูเพิ่ม
-------

* สิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เอกสารกติกาฉบับสมบูรณ์ เก็บถาวร 2013-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
* สุภัตรา ภูมิประภาส และกองบรรณาธิการมหาวิทยาลัยเที่ยงคืน, *กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง*, มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน
**ค็อมพยูเทอร์ชปีเลอมูเซอุม** (เยอรมัน: *Computerspielemuseum*; พิพิธภัณฑ์เกมคอมพิวเตอร์) เป็นพิพิธภัณฑ์วิดีโอเกม ตั้งขึ้นที่เบอร์ลินในปี 1997 ก่อนจะปิดให้บริการงานจัดแสดงถาวรในปี 2000 และกลายมาเป็นพิพิธภัณฑ์ออนไลน์โดยสมบูรณ์ กระทั่งปี 2011 ได้เปิดตัวนิทรรศการถาวรอีกครั้งในเขตฟรีดริชส์ไฮน์ของเบอร์ลิน ตั้งอยู่ริมถนนคาร์ล มาคส์

นับตั้งแต่เปิดตัวในปี 1997 พิพิธภัณฑ์ได้จัดแสดงนิทรรศการในระดับชาติและนานาชาติถึง 30 ครั้ง ซึ่งรวมถึงโครงการ "pong.mythos" ที่ได้รับการสนับสนุนโดยมูลนิธิวัฒนธรรมสหพันธ์เยอรมัน และถือเป็นนิทรรศการเคลื่อนที่ที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในประวัติศาสตร์เกมคอมพิวเตอร์ ในระยะเวลา 5 ปี มียอดผู้เข้าชมนิทรรศการดังกล่าว 470,000 คน ของสะสมของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยอุปกรณ์สำรองข้อมูลจำนวน 25,000 ชิ้นที่มีเกม, นิตยสารเทคนิค 12,000 ชิ้น และเครื่องเล่นเกมต่าง ๆ ทั้งเกมอาเขต, คอมพิวเตอร์ครัวเรือน, ระบบคอนโซล ไปจนถึงเอกสารต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องจำนวนมาก ซึ่งรวมถึงวิดีโอ โปสเตอร์ คู่มือ พิพิธภัณฑ์ถือว่ามีของสะสมซอฟต์แวร์และฮาร์ดแวร์เพื่อความบันเทิงมากที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรป ของสะสมทั้งหมดเป็นของสมาคมเสริมกำลังเพื่อกิจการเยาวชนและสังคม ตัวพิพิธภัณฑ์ดำเนินงานโดยบริษัท เกมส์เฮาส์ จำกัด อาคารนิทรรศการถาวรหลังใหม่ริมถนนคาร์ล มาคส์ ก่อสร้างด้วยเงินทุนจากกองทุนหวยเยอรมันและจากโครงการลงทุนทางวัฒนธรรมของกรมกิจการวัฒนธรรม

พิพิธภัณฑ์จัดแสดงงานจัดแสดงแบบโต้ตอบมากกว่า 300 ชิ้น ที่บอกเล่าประวัติศาสตร์วัฒนธรรมของการเล่นเกมคอมพิวเตอร์ หนึ่งในส่วนสำคัญของงานจัดแสดงคือวิดีโอเกมอาเขตของจริงจากคริสต์ทศวรรษ 1980 ระบบคอนโซลเกมต่าง ๆ ที่จัดแสดงมีตั้งแต่แม็กนาว็อกซ์ออดิสซีย์ฉบับดั้งเดิมจากปี 1972 ไปจนถึงของใช้ในบ้านอย่างเกมของนินเทนโดและเครื่องเล่นทุกรุ่นจากกลุ่มเพลย์สเตชัน ส่วนจัดแสดงหนึ่งของพิพิธภัณฑ์มีชื่อว่า "เพนสเตชัน" (PainStation; เป็นคำล้อของเพลย์สเตชัน รวมกับคำว่า *pain* ซึ่งแปลว่าความเจ็บปวด) ที่ซึ่งผู้แพ้ในเกมจะต้องถูกลงโทษทางกาย เช่นด้วยความร้อนหรือด้วยไฟฟ้าช็อตเบา ๆ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Ungerleider, Neal (28 January 2011). "World's Largest Video Game Exhibition Opens in Berlin". *Fast Company* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 14 August 2021.
2. ↑  amusingplanet.com 15 May 2011 Worlds's Largest Video Game Museum

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ค็อมพยูเทอร์ชปีเลอมูเซอุม เบอร์ลิน**

* เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาเยอรมัน อังกฤษ และโปแลนด์)
**ลาสโล โยแชฟ บีโร** (ฮังการี: *Bíró László József*; 29 กันยายน ค.ศ. 1899 – 24 ตุลาคม ค.ศ. 1985) เป็นนักประดิษฐ์ชาวฮังการี ผู้ประดิษฐ์ปากกาลูกลื่น

ประวัติ
-------

ลาสโล โยแชฟ บีโร เกิดที่กรุงบูดาเปสต์ในครอบครัวชาวยิว ขณะทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์ บีโรพบว่าน้ำหมึกที่ใช้พิมพ์หนังสือพิมพ์นั้นทำให้กระดาษแห้งและไม่เป็นรอยเปื้อน เขาจึงลองใช้มันกับปากกาหมึกซึม แต่พบว่าเขียนไม่ติดเพราะน้ำหมึกหนืดเกินไป บีโรจึงร่วมกับเจิร์จ (György) น้องชายผู้เป็นนักเคมี พัฒนาปากกาชนิดใหม่ที่มีส่วนปลายคือลูกลื่นที่หมุนได้รอบทิศ และมีขอบเบ้าที่กันไม่ให้ลูกลื่นหลุดออกมา โดยน้ำหมึกจะไหลผ่านท่อแคบ ๆ ส่วนลูกลื่นที่หมุนไปบนผิวกระดาษ สันที่อยู่ในเบ้าโลหะจะจ่ายน้ำหมึกไปหล่อเลี้ยงลูกลื่น จนเกิดเป็นเส้นหมึก บีโรได้นำเสนอปากกาชนิดนี้เป็นครั้งแรกที่งานออกร้านนานาชาติบูดาเปสต์ (Budapest International Fair) ในปี ค.ศ. 1931 และจดสิทธิบัตรที่กรุงปารีสในอีกเจ็ดปีต่อมา ต่อมาในปี ค.ศ. 1943 พี่น้องตระกูลบีโรได้ย้ายไปอยู่ที่อาร์เจนตินา และก่อตั้งบริษัท Biro Pens ขึ้น ปากกาของบีโรได้รับความสนใจจากกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร เพราะมันใช้เขียนได้ดีกว่าปากกาหมึกซึมที่เขียนไม่ติดเมื่ออยู่บนความกดอากาศสูง ต่อมาบริษัทของบีโรก็ถูกมาร์แซล บิก (Marcel Bich) เข้าซื้อกิจการ และกลายเป็นบริษัทเครื่องเขียน "บิค" (Bic) ในปัจจุบัน ลาสโล บีโร เสียชีวิตที่กรุงบัวโนสไอเรสในปี ค.ศ. 1985 ต่อมาประเทศอาร์เจนตินาได้ประกาศให้วันเกิดของบีโรเป็นวันนักประดิษฐ์ของอาร์เจนตินา

ในปี ค.ศ. 2016 กูเกิล ดูเดิลฉลองวันเกิดครบรอบ 117 ปีให้แก่บีโร

เชิงอรรถและอ้างอิง
------------------

1. ↑  ภาษาฮังการีเขียนชื่อสกุลก่อนแล้วตามด้วยชื่อตัว
2. ↑  WHO INVENTED THE BALLPOINT PEN? – OF COURSE HUNGARIAN: LASZLO JOZSEF BIRO
3. ↑  "Laszlo Biro Biography -- Invention Showcase". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-04-22. สืบค้นเมื่อ 2015-03-11.
4. ↑  Quick Facts : Inventors Day -- Calendarlabs
5. ↑  "Ladislao José Biro's 117th birthday". Google.com. สืบค้นเมื่อ 2016-09-29.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ลาสโล โยแชฟ บีโร
**เน็ตบีนส์** (NetBeans) เป็นเครื่องมือสำหรับนักโปรแกรมเมอร์ที่จะใช้พัฒนา Application ด้วยภาษาจาวา ในปี ค.ศ. 1998 ได้มีกลุ่มนักศึกษา "rock solid software" ได้พัฒนาซอฟต์แวร์ขึ้นมาตัวหนึ่ง ที่จะใช้ในการพัฒนา Application ด้วยภาษาจาวา เป็นโปรเจกต์นักศึกษา โดยตั้งชื่อว่า NetBeans และได้เผยแพร่ให้โปรแกรมเมอร์และบุคคลทั่วไปนำไปใช้งานได้ฟรีในรูปแบบ Opensource software ต่อมาในปี ค.ศ. 2000 บริษัทซัน ไมโครซิสเต็มส์ ผู้พัฒนาภาษาจาวา ได้เข้ามาเป็นผู้สนับสนุนหลักในการพัฒนา NetBeans และได้ทำออกมาในรูปของ Opensource software โดยผู้ใช้งานไม่จำเป็นที่จะต้องเสียเงิน เพื่อซื้อมาใช้งาน และยังได้เปิดเผย Soure code ให้ผู้สนใจและนักพัฒนานำไปดัดแปลง แก้ไข ตามกฎของ Opensource ปัจจุบันมีนักโปรแกรมเมอร์ทั่วโลกต่างช่วยกันพัฒนา NetBeans ให้มีความสามารถสูงยิ่งขึ้น

ปัจจุบัน NetBeans IDE ได้รับความนิยมมากยิ่งขึ้น และได้รับการพัฒนาให้มีความสามารถสูงยิ่งขึ้นเรื่อยๆ นอกจากจะใช้ในการพัฒนา Application ด้วยภาษาจาวาแล้ว ยังสามารถพัฒนาอื่นๆได้อีกหลากหลายโดยติดตั้งโปรแกรมเสริม (Add-on) ได้จากเว็บไซต์ หรือผ่านตัวอัปเดตเซนเตอร์ (Update Center) ของ NetBeans เช่น ภาษาซี/ซีพลัสพลัส (C/C++), Ruby, UML, SOA, Web Application, Java EE, Mobility(Java ME), Java FX, Java Script, PHP เป็นต้น ในเวอร์ชัน 6.0 เป็นต้นไปมีการรวมโปรแกรมเสริมต่างๆที่สำคัญเข้าในตัวติดตั้งของ NetBeans โดยสามารถเลือกติดตั้งได้ภายหลัง

อ้างอิง
-------

* ประวัติเน็ตบีนส์ เก็บถาวร 2012-01-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **เน็ตบีนส์**

* www.netbeans.org
**วิสิษฐ์ เตชะธีราวัฒน์** เป็นนักการเมืองชาวไทย เคยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดเชียงราย 1 สมัย อดีตรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย ปัจจุบันเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงราย สังกัดพรรคเพื่อไทย และเป็นน้องชายของ วิสาร เตชะธีราวัฒน์ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย

ประวัติ
-------

วิสิษฐ์ เตชะธีราวัฒน์ เกิดเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2501 เป็นชาวจังหวัดเชียงราย เป็นบุตรของนายวันชัย กับนางสมรวย เตชะธีราวัฒน์ และเป็นน้องชายของนายวิสาร เตชะธีราวัฒน์ นายวิสิษฐ์ สำเร็จการศึกษา นิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (พัฒนาสังคม) จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์

การทำงาน
--------

วิสิษฐ์ เตชะธีราวัฒน์ สมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดเชียงราย ในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาโดยตรงครั้งแรกในประเทศไทย โดยเขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาสมัยแรก จนหมดวาระในปี 2549 ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย

วิสิษฐ์ ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 สังกัดพรรคเพื่อไทย และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรองประธานคณะกรรมาธิการ (กมธ.) การพัฒนาการเมือง การสื่อสารมวลชน และการมีส่วนร่วมของประชาชน สภาผู้แทนราษฎร และเป็นรองหัวหน้าพรรคเพื่อไทย

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
* พ.ศ. 2547 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  สภาผู้แทนราษฎร
2. ↑  กางชื่อ 250 ผู้สมัครพท. อดีต สส.เก่าพรึ่บ
3. ↑  รับสมัคร ส.ส.เชียงรายวันแรก กองเชียร์ให้กำลังใจคึกคัก
4. ↑  ผลคะแนนเลือกตั้ง2562 อย่างไม่เป็นทางการ(ภาคเหนือ)
5. ↑  คาดเลือกตั้งท้องถิ่น ก.ค. 63 บอกทุกฝ่ายพร้อม เตรียมเดินหน้า
6. ↑  พรรคทักษิณ ส่ง "เจ๊หน่อย" แบ็ก สมพงษ์ คุมฝ่ายค้านในรอบ 21 ปี
7. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๖๓ เก็บถาวร 2022-10-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๘ ตอนพิเศษ ๑ ข หน้า ๗, ๒๒ มกราคม ๒๕๖๔
8. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2022-06-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๑ ตอนที่ ๒๓ ข หน้า ๓๕, ๒๖ พฤศจิกายน ๒๕๔๗
ระวังสับสนกับ วัดหงส์ (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

**วัดหงษ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหันสัง อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่ริมฝั่งซ้ายของคลองหันสัง บนพื้นที่ดิน 35 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูเกษมวัฒนาภรณ์ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดหงษ์เป็นวัดเก่าแก่มาตั้งแต่สมัยอยุธยา ต่อมาเป็นวัดร้างอยู่นานพอสมควร แล้วก่อสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2468 โดยพระอธิการแว่ว เป็นผู้นำ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในครั้งหลังเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 มีพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2520 วัดหงษ์มีเสาหงส์อยู่หน้าวัด จึงเชื่อว่า ชาวบ้านคงมีเชื้อสายมอญได้ช่วยกันบำรุงวัด

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว พร้อมพระอัครสาวกซ้ายขวา และพระพุทธรูปเก่าแก่ที่นำมาจากวัดร้างจำนวนหนึ่ง และมี *หลวงพ่อขาว* พระพุทธรูปเก่าแก่ที่มีการซ่อมแซมใหม่

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอธิการแว่ว
* พระอธิการหว่าง
* พระอธิการหวัง
* พระอธิการผิว ปสนฺโน
* พระอธิการสำเนียง ปโยโค พ.ศ. 2516–2542
* พระครูเกษมวัฒนาภรณ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหงษ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดหงษ์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองเซี่ยงไฮ้** หรือ **เฉิงหวงเมี่ยว** (จีนตัวย่อ: 上海城隍庙; จีนตัวเต็ม: 上海城隍廟; พินอิน: *Shànghǎi Chénghuángmiào*; เซี่ยงไฮ้: *Zånhae Zenwånmio*) เป็นศาลเจ้าพ่อหลักเมืองในศาสนาพื้นถิ่นจีนตั้งอยู่ในย่านเมืองเก่าของเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองการได้รับยกสถานะเป็นเทศบาลนครของเซี่ยงไฮ้ ภายในบูชาเทพเจ้าจีนสามองค์ที่บูชาในฐานะเจ้าพ่อหลักเมือง ในภาษาจีน ชื่อ "เฉิงหวงเมี่ยว" ยังคงใช้งานเป็นชื่อเรียกเขตการค้าบริเวณโดยรอบของศาลเจ้า

ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองมีที่มาจากการเป็นศาลเจ้าพ่อหลักเมืองจินชานแห่ง "จินชาน" หรือภูเขาทอง ซึ่งเป็นเกาะนอกชายฝั่งเซี่ยงไฮ้ ต่อมาในปี 1403 ในรัชสมัยของจักรพรรดิหยงเหลอได้แปรสภาพมาเป็นศาลเจ้าพ่อหลักเมือง ในระหว่างสมัยการปฏิวัติวัฒนธรรม ศาลเจ้าถูกแปรสภาพไปใช้งานทางการค้า และมีร้านอัญมณีเปิดอยู่ภายในแทน กระทั่งปี 1994 ได้มีนักบวชเต๋ากลับมาดูแลและแปรสภาพศาลเจ้านี้กลับมาสู่การใช้งานทางศาสนาดังเดิม การก่อสร้างบูรณะครั้งใหญ่มีขึ้นในปี 2005 - 2006 โดยมีพิธีเปิดในเดือนตุลาคม 2006 และมีการประกอบพิธีเสกโดยนักบวชอีกครั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เหล่าเฉิงหวงเมี่ยว ณ นครเซี่ยงไฮ้". *สถานีวิทยุซีอาร์ไอ ภาษาไทย*. 2012-06-13. สืบค้นเมื่อ 2023-11-18.
2. ↑  City God Temple (15th century onward). Asian Historical Architecture
3. ↑  "City God's Temple in Shanghai reopens to public". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-11-01. สืบค้นเมื่อ 2007-11-29.

### บรรณานุกรม

* Shanghai Local History Office. 老城隍庙 (Old City God Temple). Shanghai Tong. Accessed 13 May 2007.
แพทยหญิง **เพชรดาว โต๊ะมีนา** (ชื่อเล่น : จอย) เป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคภูมิใจไทย และเป็นบุตรสาวของ เด่น โต๊ะมีนา อดีตรัฐมนตรีและแกนนำกลุ่มวาดะห์ และเป็นทายาทรุ่นที่สามของหะยีสุหลง ผู้นำของชาวไทยเชื้อสายมลายูมุสลิมโดยเฉพาะในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้

ประวัติ
-------

พ.ญ.เพชรดาว โต๊ะมีนา เกิดเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2508 เป็นบุตรสาวของนายเด่น โต๊ะมีนา อดีต ส.ส.ปัตตานี แกนนำกลุ่มวาดะห์ กับนางพัชราภรณ์โต๊ะมีนา สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี วิทยาศาสตรบัณฑิต และ แพทยศาสตรบัณฑิต จาก National University of Malaysia ประเทศมาเลเซีย และ ปริญญาโท รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการเมืองการปกครอง จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

การทำงาน
--------

พ.ญ.เพชรดาว โต๊ะมีนา เคยรับราชการในกระทรวงสาธารณสุข เป็นอดีตผู้อำนวยการศูนย์สุขภาพจิตที่ 15 รับผิดชอบพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ต่อมาเข้าสู่งานการเมืองโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคความหวังใหม่ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาจึงได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ชำนาญการประจำคณะกรรมาธิการการสาธารณสุข วุฒิสภา ในปี พ.ศ. 2545 - 2549

พ.ญ.เพชรดาว เคยลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา 2 ครั้ง แต่ไม่ได้รับเลือก คือ การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2549 และการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557

พ.ญ.เพชรดาว โต๊ะมีนา ได้รับการแต่งตั้งเป็นคณะกรรมการอิสระเพื่อความสมานฉันท์แห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2548 และได้รับแต่งตั้งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการให้คำปรึกษาทางจิตวิทยาและการฟื้นฟูเหยื่อจากการก่อการร้ายองค์การสหประชาชาติ UNCCT United Nation Counter - Terrorism Center ตั้งแต่ปี 2558 ถึงปัจจุบัน

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 พ.ญ.เพชรดาว ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสมัยแรก ในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคภูมิใจไทย ต่อมาในปี 2566 ได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
* พ.ศ. 2558 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  พญ.เพชรดาว โต๊ะมีนา ลงช่วยผู้สมัคร ส.ส.พรรคภูมิใจไทยหาเสียง ชูนโยบายแก้ปัญหาปากท้อง
2. ↑  หะยีสุหลง อับดุลกอเดร์ โต๊ะมีนา : 66 ปี บังคับสูญหายผู้นำทางศาสนาและการเมืองคนสำคัญของปาตานี
3. 1 2  ส.ส.มุสลิมเข้าสภา "เพชรดาว โต๊ะมีนา" จากงานเยียวยาสู่ถนนการเมือง
4. ↑  ครม.เศรษฐา เห็นชอบตั้ง ขรก.การเมือง 34 ตำแหน่ง - ชัย วัชรงค์ โฆษกป้ายแดง
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๖๓, เล่ม ๑๓๘ ตอนพิเศษ ๑ ข หน้า ๘, ๒๒ มกราคม ๒๕๖๔
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๘, เล่ม ๑๓๒ ตอนที่ ๓๑ ข หน้า ๑๕๗, ๔ ธันวาคม ๒๕๕๘

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร
**ยุทธการที่เมมโหย่** ต่อสู้ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2311 เป็นสงครามครั้งสุดท้ายและสิ้นสุดการบุกพม่าครั้งที่สามของจีนระหว่าง สงครามจีน–พม่า ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2310 จักรพรรดิเฉียนหลงสั่งการบุกรุกครั้งที่สามภายใต้คำสั่งของ หมิงรุ่ย พระราชบุตรเขยของพระองค์ด้วยกองกำลังจู่โจมที่แข็งแกร่ง 50,000 คน นำโดยทัพแปดกองธงหลังจากความล้มเหลวของกองธงเขียวและกองทหารชายแดนยูนนาน ทัพจีนประสบความสำเร็จจากการรุกรานที่เจาะลึกเข้าไปยังตอนกลางของพม่าและเอาชนะกองทัพหลักของพม่าที่ ยุทธการที่โกรกธารโกะเทะ อย่างไรก็ตามทัพของหมิงรุ่ยสายเกินไปที่จะเข้าถึงอังวะ เนื่องจากกองกำลังเสริมของพม่าซึ่งกลับจากสยามได้เริ่มตีตัดเส้นทางเสบียงอาหารของชิง กองทัพจีนต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคเขตร้อนและผลกระทบของการสู้รบแบบกองโจร ทัพของหมิงรุ่ยถูกบังคับให้ต้องล่าถอย กองทัพพม่าภายใต้การนำของ อะแซหวุ่นกี้ ตามมาจับเขาได้ทันที่เมมโหย่หรือปัจจุบันคือ ปยีนอู้ลวีน และกำจัดกองกำลังเกือบทั้งหมดยกเว้นผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่คน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hall, Daniel George Edward. ((1960)). *Burma* (3rd ed.). London: Hutchinson Univ. Libr. ISBN 9781406735031. OCLC 251477020. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  Harvey, G. E. (1925). *History of Burma: From the Earliest Times to 10 March 1824*. London:: Frank Cass & Co. Ltd. pp. 255–257.`{{cite book}}`: CS1 maint: extra punctuation (ลิงก์)
**สาธารณสมบัติ**อันหมายถึง สิ่งอื่นฯ ซึ่งไม่ได้หมายถึง สมบัติที่อันซึ่งหมายถึง สิ่งที่มีค่าและไม่สามารถนำมาใช้หรือ ถือเป็น สาธารณสมบัติ ที่จะนำมาใช้ได้โดยที่ไม่ได้รับอนุญาติอย่างถูกต้องจาก(เจ้าของผสมบัติ)(ที่หมายถึงสิ่งมีค่าที่เราเรียกกันว่า(ทรัพย์)(และทรัพย์นี้ไม่สามารถใช้ร่วมกันได้เพราะเป็นสิ่งเฉพาะ บุคคลเจาะจงหมายถึง (ทรัพย์สมบัติที่มาจากปัญญา)ที่เรียกว่า(ทรัพย์สินทางบัญญา)ซึ่งไม่มีความหมายว่า""สาธารณศมบัติ""แต่อย่างได (public domain) หมายถึง องค์ความรู้หรือนวัตกรรม (เช่น งานเขียน ศิลปะ ดนตรี สิ่งประดิษฐ์) ที่ไม่มีใครสามารถถือตัวเป็นเจ้าของได้นอกจากเจ้าของ(ทางปัญญาสิ่งเหล่านั้น)

การมีข้อกำหนดในการใช้งาน
------------------------

ผลงานสร้างสรรค์ต่าง ๆ ที่ผ่านกระบวนการคิด การเขียน หรือรูปแบบใด ๆ ออกมาถือว่าอยู่ภายใต้กฎหมายลิขสิทธิ์ ถ้าไม่มีลิขสิทธิ์ชนิดอื่นกำหนดไว้ ผลงานต่าง ๆ ที่มีการสร้างก่อนกฎหมายลิขสิทธิ์ ถือว่าเป็นสมบัติ ได้แก่ คัมภีร์ไบเบิล อัลกุรอาน ผลงานของวิลเลียม เชกสเปียร์ ลุดวิจ ฟาน เบโทเฟิน หรือ อาร์คิมิดีส อย่างไรก็ตามการแปลผลงานเหล่านี้สามารถอยู่ภายใต้กฎหมายลิขสิทธิ์

การรวบรวมหรือทำรายชื่อของผลงานลิขสิทธิ์ในบางครั้งถือว่าเป็นงานลิขสิทธิ์ถ้ามีการเรียบเรียงและจัดหมวดหมู่ข้อมูล ในขณะเดียวกันการรวบรวมข้อมูลเรียงตามตัวอักษร เช่น สมุดโทรศัพท์ถือว่าไม่อยู่ภายใต้กฎหมายลิขสิทธิ์ ผลงานของผู้ค้นคิดและคิดค้นคนแรกถือว่าเป็นสาธารณสมบัติและไม่อยู่ภายใต้กฎหมายลิขสิทธิ์

ดูเพิ่ม
-------

คอมมอนส์ ไม่ใช่องค์กรสาธารณะที่สนับสนุนการใช้งานสู่สาธารณะ จากผลงานลิขสิทธิ์
**กองกำลังตำรวจติดอาวุธประชาชนจีน** (**PAP** ; จีน: 中国人民武装警察部队; พินอิน: *Zhōngguó Rénmín Wǔzhuāng Jǐngchá Bùduì*) เป็นองค์กรกองกำลังกึ่งทหารของจีน :121 มีหน้าที่รับผิดชอบในด้านความมั่นคงภายใน การปราบจลาจล การต่อต้านการก่อการร้าย การบรรเทาสาธารณภัย การบังคับใช้กฎหมาย และการคุ้มครองสิทธิทางทะเลเป็นหลัก รวมถึงการให้การสนับสนุนกองทัพบกกองทัพปลดปล่อยประชาชนในยามเกิดสงคราม:87

ต่างจากตำรวจประชาชน (จีน: 人民警察; พินอิน: *Rénmín Jǐngchá*) ตำรวจติดอาวุธประชาชนเป็นกองกำลังกึ่งทหารพิเศษที่ขึ้นตรงต่อคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลาง เจ้าหน้าที่และทหารขององค์กรจะสวมเครื่องแบบสีเขียวมะกอกเข้ม ซึ่งแตกต่างจากเครื่องแบบสีเขียวต้นสนของกองทัพปลดปล่อยประชาชน หรือเครื่องแบบสีน้ำเงินและสีดำของตำรวจประชาชน

1. ↑  Sun, Ivan Y.; Wu, Yuning (December 2009). "The Role of the People's Armed Police in Chinese Policing". *Asian Journal of Criminology* (ภาษาอังกฤษ). **4** (2): 107–128. doi:10.1007/s11417-008-9059-y. ISSN 1871-0131.
2. ↑  "Top legislature passes armed police law". *China Daily*. 2009-08-27. สืบค้นเมื่อ 2019-10-04.
3. ↑  Blasko, Dennis J. (2006). *The Chinese Army today : tradition and transformation for the 21st century* (2nd ed.). London: Routledge. ISBN 0415770025. OCLC 68694731.
นักรบมัมลูกชาวอียิปต์
**มัมลูก** (อาหรับ: مملوك, "ทรัพย์สิน") เป็นสมาชิกของกลุ่มทหารที่เป็นอดีตทาสที่ได้รับอิสระ โดยมีบทบาทรับใช้ผู้ปกครองมุสลิมมาหลายยุคหลายสมัย

เหตุการณ์สำคัญที่นำไปสู่การก้าวขึ้นมามีอำนาจของมัมลูก คือ การเกิดขึ้นของชนชั้นทหารอัศวินมัมลูกในอียิปต์สมัยยุคกลาง ซึ่งพัฒนามาจากกลุ่มทหารทาส อัศวินมัมลูกเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นทาสชาวตุรกี, ชาวคอปต์จากอียิปต์, ชาวเซอร์แคชเชีย (Circassians), ชาวอับคาเซีย (Abkhazians) และชาวจอร์เจีย นอกจากนี้ มัมลูกจำนวนมากมีแหล่งต้นกำเนิดจากบอลข่าน (แอลเบเนีย, กรีก และยูโกสลาฟ) "ปรากฏการณ์มัมลูก" หรือการเกิดขึ้นของชนชั้นนักรบมุสลิมนี้มีความสำคัญทางการเมืองมาก ในช่วง 1,000 ปี นับจากคริสต์ศตวรรษที่ 9 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19

เมื่อเวลาผ่านไปมัมลูกก็กลายเป็นชนชั้นทหารอัศวินที่มีอิทธิพลทางการทหารในหลาย ๆ ประเทศที่ถูกปกครองโดยผู้ปกครองชาวมุสลิม โดยเฉพาะในอียิปต์ แต่ในแถบตะวันออกกลาง เมโสโปเตเมีย และอินเดีย พวกมัมลูกถืออำนาจทั้งในทางการเมืองและการทหาร และในบางกรณีพวกเขาบรรลุถึงระดับได้ครองตำแหน่งสุลต่าน หรือได้ถืออำนาจในระดับภูมิภาคเป็นอะมีร (emir) หรือเบย์ (beys) ที่โดดเด่นที่สุด คือ การที่กลุ่มมัมลูกสามารถครองตำแหน่งสุลต่านโดยมีศูนย์กลางที่อียิปต์และซีเรีย และปกครองดินแดนเหล่านั้นภายใต้ระบอบสุลต่านมัมลูก (ค.ศ. 1250–1517) รัฐบาลสุลต่านมัมลูกมีชัยชนะเหนือจักรวรรดิข่านอิลในยุทธการที่อัยน์ญาลูต ก่อนหน้านี้พวกเขาต่อสู้กับนักรบครูเสดคริสเตียนจากยุโรปตะวันตกในปี ค.ศ. 1154–1712 และ ค.ศ. 1213–1221 ซึ่งทำให้พวกมัมลูกต้องถูกขับออกจากอียิปต์และตะวันออกกลาง ใน ค.ศ. 1302 พวกมัมลูกสามารถการขับไล่พวกครูเสดกลุ่มสุดท้ายออกจากลิแวนต์ได้อย่างเป็นทางการ และนำไปสู่การสิ้นสุดยุคสงครามครูเสด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ayalon, David (1979). *The Mamlūk military society*. Variorum Reprints. ISBN 978-0-86078-049-6.
2. ↑  Asbridge, Thomas. "The Crusades Episode 3". BBC. สืบค้นเมื่อ 5 February 2012.
พิพิธภัณฑ์ในฮาร์บิน ประเทศจีน

**พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชาวยิวฮาร์บิน** (จีน: 哈尔滨犹太历史文化博物馆; พินอิน: *Hā'ěrbīn yóutài lìshǐ wénhuà bówùguǎn*) ตั้งอยู่ที่ถนนจิงเหว่ย์ (经纬街) เขตเต้าหลี่ (道里区) เมืองฮาร์บิน มณฑลเฮยหลงเจียง ในสถานที่เดิมของโบสถ์ยิวใหม่ฮาร์บิน (哈尔滨犹太新会堂, בית הכנסת החדש בחרבין) ได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นหน่วยพิทักษ์โบราณวัตถุสำคัญทางวัฒนธรรมแห่งชาติ (全国重点文物保护单位) ชุดที่ 7 ใน พ.ศ. 2556

ประวัติ
-------

โบสถ์ยิวใหม่ฮาร์บิน เป็นศาสนสถานในศาสนายูดาห์นิกายฮาซิด ก่อตั้งเป็นสถานที่ประกอบศาสนกิจในเมืองฮาร์บินใน พ.ศ. 2451 เริ่มก่อสร้างเป็นโบสถ์ยิวแห่งที่สองในเมืองฮาร์บินเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2461 (ต่อจากโบสถ์ยิวฮาร์บิน ซึ่งปัจจุบันคือหอแสดงดนตรีโบสถ์ยิวเก่าฮาร์บิน) โดยเป็นโบสถ์ยิวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในจีน การก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2464 อาคารหลังนี้ออกแบบโดยสถาปนิกชาวยิว โจเซฟ ยูเรวิช เลฟคิน (Joseph Yurievich Lievkin) สามารถรองรับศาสนิกได้ 500 คน อาคารสูง 2 ชั้น ด้านหน้าอาคารก่อด้วยอิฐและหินสลับกัน สีแดงและสีขาว พะไลยอดแหลมและหน้าต่างไม้ที่ทางเข้ามีรูปแบบสถาปัตยกรรมตะวันออกกลางที่แข็งแกร่ง โดมและหน้าต่างไม้ตกแต่งด้วยดาราแห่งดาวิด ประมาณ พ.ศ. 2493 ชาวยิวอพยพในจีนเริ่มเดินทางออกจากจีนทีละน้อย โดยมุ่งหน้าไปยังประเทศอิสราเอล สหรัฐอเมริกา และออสเตรเลีย โบสถ์ยิวใหม่ปิดตัวลงในปี พ.ศ. 2499 และที่ตั้งเดิมได้เปลี่ยนเป็นอาคารรับรองของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะประจำเทศบาล

สิ่งจัดแสดง
-----------

ในปี 2547 เทศบาลเมืองฮาร์บินได้บูรณะรูปแบบสถาปัตยกรรมดั้งเดิมของโบสถ์ยิว และเปลี่ยนให้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชาวยิวฮาร์บิน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้มุ่งเน้นไปที่ประวัติของชาวยิวในฮาร์บินตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1950 โดยจัดแสดงเอกสาร ภาพถ่าย ภาพยนตร์ และของใช้ส่วนตัวของชาวยิวในเมืองฮาร์บิน ซึ่งมีมากกว่า 20,000 คนในช่วงเวลานั้น ชั้นหนึ่งของพิพิธภัณฑ์จัดแสดงภาพถ่ายและภาพวาดของอาคารหลายหลังที่สร้างโดยชาวยิวในฮาร์บินในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชั้นสองและสามจัดแสดงเรื่องการศึกษา อุตสาหกรรม ศิลปะ และดนตรีของชาวยิวในเมืองฮาร์บิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  第七批全国重点文物保护单位名单 [The seventh batch of national key cultural relics protection units list] (PDF). 国务院 (ภาษาจีน). 5 มีนาคม 2013. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2 พฤศจิกายน 2014. สืบค้นเมื่อ 31 ตุลาคม 2013.
2. ↑  犹太新会堂 [new synagogue]. *mafengwo.cn*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 กันยายน 2022. สืบค้นเมื่อ 4 เมษายน 2019.
3. 1 2  忆哈尔滨犹太新会堂往昔(组图) [Reminiscing about the past of the Harbin New Synagogue (Photos)]. *sina.com*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 กันยายน 2022. สืบค้นเมื่อ 4 เมษายน 2019.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ โบสถ์ยิวใหม่ฮาร์บิน
**มุกตินาถ** (เนปาล: मुक्तिनाथ; Muktinath) เป็นโบสถ์พราหมณ์พระวิษณุที่เป็นที่สักการะบูชาทั้งโดยชาวฮินดูและพุทธศาสนิกชน ตั้งอยู่ในเทือกเขามุกตินาถ เชิงเขาโตโรงลา ในอำเภอมุสตาง ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ที่ความสูง 3,800 เมตรจากระดับน้ำทะเล ตามธรรมเนียมฮินดู ที่นี่เป็นหนึ่งใน 108 ทิพยเทสัม โดยเป็นทิพยเทสัมแห่งเดียวที่ไม่ได้ตั้งอยู่นประเทศอินเดีย ในศาสนาพุทธแบบทิเบตเรียกที่นี่ว่า ชูมิกกัตซา (Chumig Gyatsa) อันแปลว่า "หนึ่งร้อยน้ำ" ตามคติพุทธแบบทิเบตเชื่อว่า *ฑากินี* มีความสัมพันธ์กับมุกตินาถอย่างมาก และที่นีาเป็นหนึ่งในศาสสถาน 24 แห่งในคติตตันตระ และเชื่อว่ามูรติภายในเป็นของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์

มุกตินาถเป็นที่สักการะเป็นพิเศษในนิกายศรีไวษณวะ ติรุมังคาอี อัลวาร์ (Thirumangai Alvar) เขียนสรรเสริญที่นี่ไว้ในนาลยิรา ทิพยะ ประพันธัม ติดกันกับมนเทียรนี้มีแม่น้ำคัณฑกีไหลผ่าน และมีหินศลิครามอยู่ภ่ยในแม่น้ำ หินรูปแบบต่าง ๆ เหล่านี้ได้รับการเคารพบูชาเป็นปางต่าง ๆ ของพระวิษณุ หินสีขาวเชื่อว่าเป็นพระวาสุเทพ, หินสีดำเป็นพระวิษณุ, หินสีเขียวเป็นพระนารายณ์, สีน้ำเงินเป็นพระกฤษณะ, สีเหลืองทองหรือเหลืองแดงเป็นพระนรสิงห์ และสีเหลืองเป็นพระวามนะ นอกจากนี้ยังมีหินที่เป็นรูปของปัญจชันยะ และ สุทรรศนจักร อันเป็นเครื่องสัญลักษณืของพระวิษณุ

อ้างอิง
-------

1. ↑  BANSAL, SUNITA PANT (2012-11-15). *Hindu Pilgrimage* (ภาษาอังกฤษ). V&S Publishers. p. 96. ISBN 978-93-5057-251-1.
2. ↑  "Nepal's Top Pilgrimage and Holy Sites – The Abode of Spirituality". *Nepali Sansar* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2019-03-30. สืบค้นเมื่อ 2020-12-14.
3. ↑  Zurick, David (2006). *Illustrated Atlas of the Himalayas*. Lexington: University Press of Kentucky. p. 153.
4. ↑  R. Dr. Vijayalakshmy (2001). *An introduction to religion and Philosophy - Tévarám and Tivviyappirapantam* (1st ed.). Chennai: International Institute of Tamil Studies. pp. 489–90.