recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ปลากะพงแดงป่าชายเลน** หรือ **ปลากะพงแดงปากแม่น้ำ** (อังกฤษ: mangrove jack, mangrove red snapper; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Lutjanus argentimaculatus*) ปลาน้ำเค็มชนิดหนึ่งที่สามารถอาศัยอยู่ในน้ำกร่อยหรือน้ำจืดได้ อยู่ในวงศ์ปลากะพงแดง (Lutjanidae) รูปร่างลำตัวหนาและด้านข้างแบน หัวโตแหลมยาว มีส่วนหัวและลำตัวที่ยาวกว่า มีฟันเขี้ยวแหลมคมโง้งเห็นชัดเจน 2 ซี่ในปาก ริมฝีปากหนา คอดหางมีขนาดใหญ่และแข็งแรง เกล็ดใหญ่มีขอบหยักเป็นหนามเมื่อลูบจะสากมือ เส้นข้างลำตัวติดต่อกันเป็นแถวยาวโค้งอยู่บริเวณค่อนไปทางลำตัวด้านบน ครีบหลังอันแรกมีก้านครีบเป็นหนามแข็ง ปลายแหลม อันที่สองเป็นครีบอ่อนมีขนาดใกล้เคียงกัน ครีบใหญ่ปลายกลมมน พื้นลำตัวสีแดงหรือแดงสด พบใหญ่สุดถึง 1.5 เมตร นิยมอยู่รวมกันเป็นฝูงในป่าชายเลน, ปากแม่น้ำ หรือบริเวณทะเลชายฝั่ง

ลูกปลาขนาดเล็กจะฟักตัวและเติบโตในบริเวณน้ำกร่อยแถบป่าชายเลนหรือปากแม่น้ำ ลำตัวจะเป็นสีขาวสลับลายพาดสีดำคล้ายปลานิล อาหารได้แก่ สัตว์น้ำจำพวก ปลา, กุ้ง ที่มีขนาดเล็กกว่า

เป็นปลาที่สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว เป็นปลาที่มีรสชาติดี นิยมบริโภคเป็นปลาเศรษฐกิจ และนิยมตกเป็นเกมกีฬา อีกทั้งยังเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย สามารถปรับตัวได้ดีในน้ำจืดสนิท แต่สีสันความสวยงามและขนาดของปลาจะไม่โตและสวยเท่ากับปลาที่อาศัยอยู่ในทะเลธรรมชาติ มีพฤติกรรมที่ดุร้าย ตะกละตะกลาม และมักทำร้ายปลาอื่นร่วมสถานที่เลี้ยงเดียวกันที่มีขนาดเล็กกว่าเสมอ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ชวลิต วิทยานนท์. *คู่มือปลาทะเล*. กรุงเทพฯ : สารคดี, 2551. 192 หน้า. หน้า 124. ISBN 978-974-484-261-9
2. ↑  หน้า 120, *Amphidromous Story*, "Wild Ambhition" โดย ชวิน ตันพิทยคุปต์, กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์, นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ. นิตยสาร Aqurium Biz ฉบับที่ 35 ปีที่ 3: พฤษภาคม 2013

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Lutjanus argentimaculatus***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Lutjanus argentimaculatus ที่วิกิสปีชีส์
ดุอา (บทอธิษฐานหรือบทขอพร) กุเมล เป็นดุอาบทหนึ่งซึ่งเป็นที่รู้จักแพร่หลายของนิกายชีอะฮ์ คือบทดุอาที่ท่านญิบรออีล(ทูตสวรรค์)ได้สอนให้ท่านคิฎีร(ศาสนทูตท่านหนึ่งของศาสนาอิสลาม) และท่านอะลีได้สอนดุอาบทนี้แก่ท่านกุเมล บิน ซิยาด สาวกคนสนิทของท่าน

สำหรับดุอาบทนี้ เป็นบทที่ผสมผสานด้านจิตวิญญาณได้อย่างลึกซึ้ง และรวมถึงอักขระ ความคล้องจองของวรรคตอน ตามตัวบทที่ไพเราะชวนหลงใหล ซึ่งจะทำให้ผู้อ่านมีความต้องการที่จะขออภัยโทษบาปต่างๆ ต่อพระเจ้า. ดุอากุเมลมักจะอ่านในคืนกลางเดือนชะบาน(เดือนที่แปดของอิสลาม) และในทุกๆ ค่ำคืนของวันศุกร์. โดยชาวชีอะฮ์เชื่อว่าดุอาบทนี้จะปกป้องอันตรายจากภัยตรายจากศัตรู ช่วยเพิ่มพูนริซกี(ปัยจัยดำรงชีพ) และจะได้รับการอภัยโทษจากพระเจ้า

บริบทของดุอา
------------

อุดาบทนี้เริ่มต้นด้วยการพรรณนาร้องขอจากพระเจ้า และแก่นของดุอามีดังนี้ 

و قداتیتك یا الهي بعد تقصیري و اسرافي علی نفسي، معتذراً نادماً منکسراً مستقیلاً مستغفراً منیباً مقرّاً مذعناً معترفاً
ความหมายคือ โอ้พระผู้อภิบาล ข้าฯได้เข้าหาพระองค์ภายหลังที่ข้าพระองค์ได้กระทำผิดพลาดและสร้างความหายนะแก่ตัวข้าฯเอง ข้าฯวิงวอนขอพระองค์เพื่อการอภัยโทษในขณะที่ข้าพระองค์เป็นผู้สำนึกผิด และเสียใจ.
انت اکرم من ان تضع من ربیته
พระองค์ทรงยิ่งใหญ่กว่าความโสมมทั้งหลาย
وانت تعلم ضعفي عن قلیل من بلاء الدنیا و عقوباتها
และพระองค์ทรงรอบรู้ถึงความอ่อนแอของข้าพระองค์ ที่จะต่อสู้กับความชั่วร้ายแห่งโลกนี้และการลงโทษที่จะได้รับจากมัน
یا غایة آمال العارفین
โอ้ผู้เป็นความหวังสุดท้ายของปวงบ่าว
یا حبیب قلوب الصادقین
โอ้ผู้เป็นที่รักของบ่าวผู้สัจจริงทั้งหลาย
قوّ علی خدمتك جوارحي
ขอให้เรือนร่างของข้าฯมีพลังเพื่อเป็นทาสรับใช้พระองค์ด้วยเถิด
واجعل لساني لذکرك لهجا
และทรงทำให้ลิ้นของข้าฯ เพื่อการกล่าวรำลึกพระองค์(อยู่เสมอ)
ซึ่งในตอนท้ายของบทดุอาจะกล่าวถึงการให้สลาม(ประสาทพร)แก่ท่านศาสดามุฮัมหมัด(ศ็อลฯ) และวงศ์วานของท่าน จึงเป็นการจบดุอาบทดังกล่าว.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สัยยิดมุรตะฎอ มุจตะฮิดีย์, นักแปล สถาบันอิสลามแห่งการแปล, เผยแพร่โดยอัลมาส เดือน เมะฮร์ ปี ๘๒
* อัจญีย์เชคอับบาส กุมมีย์ , มะฟาติฮุ้ลญินาน
* บะฮ์มัน ญะฮานตีฆ , ฆูรบัต เดล
**ปลากัดช้าง** หรือ **ปลากัดน้ำแดง** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Betta pi*) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae)

มีรูปร่างป้อมสั้น ครีบหลังยาว ครีบท้องเป็นเส้นยาว ครีบก้นยาว ปลายครีบเรียวยาว ครีบหางค่อนข้างใหญ่ หัวโต ปากกว้าง เกล็ดใหญ่ ส่วนหัวละลำตัวมีสีน้ำตาลอ่อนหรือสีน้ำตาลแดง มีลายใต้คางซึ่งมีลักษณะเหมือนสัญลักษณ์พาย (π) อันเป็นที่มาของชื่อวิทยาศาสตร์ ใต้ขอบตาเป็นสีส้มเข้มในตัวผู้ ครีบสีจางมีเหลือบสีเขียวอ่อน ปากสีคล้ำ มีรอยสีคล้ำเป็นรูปโค้งและมีแถบ 2 แถบติดกันที่ใต้คางและริมฝีปากล่าง 

นับเป็นหนึ่งในปลากัดอมไข่ ที่พบได้ในประเทศไทย จัดเป็นชนิดที่ใหญ่ที่สุด โดยสามารถโตเต็มที่ได้ถึง 12 เซนติเมตร แต่เฉลี่ยทั่วไป 9 เซนติเมตร ซึ่งนับว่าใหญ่ที่สุดด้วยในบรรดาปลากัดทั้งหมดที่พบในประเทศไทย พบในป่าพรุโต๊ะแดง จังหวัดนราธิวาส ของประเทศไทย โดยอาศัยในน้ำที่มีสีชาหรือสีแดง อันเกิดจากการทับถมของซากพืชเป็นเวลานาน และมีค่าความเป็นกรดเป็นด่างค่อนข้างต่ำ (ประมาณ pH 5-6) เป็นปลาที่ไม่ดุร้าย ก้าวร้าว เหมือนพวกปลากัดประเภทก่อหวอด จึงสามารถเลี้ยงรวมกันได้หลาย ๆ ตัว

สถานภาพเป็นปลาที่ถูกคุกคามทางด้านถิ่นที่อยู่อาศัยในธรรมชาติ จัดเป็นปลาเฉพาะถิ่น ปัจจุบัน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในสถานที่เลี้ยง

ปลากัดที่พบในประเทศไทย
----------------------

### กลุ่ม B. picta:

* ปลากัดอมไข่กระบี่ Betta simplex *Kottelat*, 1994

### กลุ่ม B. pugnax:

* ปลากัดปีนัง Betta pugnax *Cantor*, 1849
* ปลากัดหัวโม่งจันทบุรี Betta prima *Kottelat*, 1994
* ปลากัดอมไข่สงขลา Betta ferox *I. Schindler & J. Schmidt*, 2006

### กลุ่ม B. splendens:

* ปลากัดภาคกลาง (Siamese fighting fish) Betta splendens Regan, 1910
* ปลากัดอีสาน Betta smaragdina *Ladiges*, 1972
* ปลากัดภาคใต้ Betta imbellis *Ladiges*, 1975
* ปลากัดตะวันออก Betta siamorientalis *Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Jeenthong*, 2012
* ปลากัดมหาชัย Betta mahachaiensis *Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Sriwattanarothai*, 2012

### กลุ่ม B. waseri:

* ปลากัดช้าง Betta pi *H. H. Tan*, 1998

อ้างอิง
-------

1. ↑  คณะอนุกรรมการเฉพาะกิจจัดทำหนังสือเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในวโรกาสทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ ๖ รอบ ในปีพุทธศักราช ๒๕๔๒. *สัตว์ถิ่นเดียวของประเทศไทย*. กรุงเทพมหานคร : คณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี, 2542. 109 หน้า. หน้า 27. ISBN 974-7772-39-6
2. ↑  *Betta pi* (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Betta pi ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลปลากัดน้ำแดง
ภาพริมแม่น้ำจั๋ย ภาพพิมพ์ในผลงานของมิชชันนารีนิกายโรมันคาธอลิกลียง-ซาเวียร์ กีโรต์ (Léon-Xavier Girod) จัดพิมพ์โดย Alfred Mame & fils in Tours ในปี 1899
**แม่น้ำจั๋ย** (เวียดนาม: *Sông Chảy*; จีน: 斋河; พินอิน: *zhāi hé*) เป็นแม่น้ำแม่น้ำทางเหนือของประเทศเวียดนาม มีต้นน้ำในจังหวัดห่าซาง ไหลผ่านจังหวัดหล่าวกาย จังหวัดเอียนบ๊าย และบรรจบกับแม่น้ำโล ในจังหวัดฟู้เถาะ เป็นแม่น้ำระหว่างประเทศ ทั้งต้นน้ำและปลายน้ำอยู่ในเวียดนาม แต่ตอนกลางของแม่น้ำบางส่วนกั้นเขตแดนจีน-เวียดนาม ในทางตอนใต้ของอำเภอหม่ากฺวัน มณฑลยูนนาน ประเทศจีน แม่น้ำจั๋ยมีความยาวทั้งสิ้น 303 กิโลเมตร มีพื้นที่ลุ่มน้ำ 4,527 ตารางกิโลเมตร ช่วงที่ไหลผ่านประเทศจีนมีความยาว 9.1 กิโลเมตร และพื้นที่ลุ่มน้ำมี 1,768 ตารางกิโลเมตร แม่น้ำสาขาในประเทศจีน ได้แก่ แม่น้ำหนานเป่ย์, แม่น้ำไป๋, แม่น้ำเหอผู่ และแม่น้ำต้าเหลียงจื่อ

อ่างเก็บน้ำ
-----------

อ่างเก็บน้ำท้ากบ่ามีความยาวประมาณ 50 กิโลเมตร เป็นส่วนหนึ่งของการสร้างเขื่อนพลังงานไฟฟ้าพลังน้ำท้ากบ่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tập bản đồ hành chính Việt Nam. Nhà xuất bản Tài nguyên – Môi trường và Bản đồ Việt Nam. Hà Nội, 2013.
2. ↑  Bản đồ tỷ lệ 1:50.000 tờ F-48-A. Cục Đo đạc và Bản đồ Việt Nam, 2013.
3. ↑  越南、寮國、柬埔寨地圖[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  Quyết định số 1989/QĐ-TTg ngày 01/11/2010 của Thủ tướng Chính phủ về Danh mục lưu vực sông liên tỉnh. Thuvien Phapluat Online, 2016. Truy cập 1/04/2021.
5. ↑  แม่แบบ:Cite book zh
6. ↑  "馬關縣地圖". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2015-02-10.
**"ยังว่าง"** เป็นซิงเกิลของสุกฤษฎิ์ วิเศษแก้ว ในปี พ.ศ. 2557 ประพันธ์เนื้อร้องโดย นาโต้, แต่งทำนองโดย นราธิป ปานแร่ และเรียบเรียงโดย มงคลพัฒน์ ทองเรือง ออกจำหน่ายในวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2557

สไตล์ของเพลง
------------

สไตล์ของเพลงนั้น เป็นเพลงเร็วสนุกสนาน สไตล์ดนตรีจะเป็น Pop Dance ที่มีการผสมผสานระหว่างดนตรีสากลทันสมัยกับ Sound Design และจังหวะชวนเต้นแบบไทย ๆ มีท่อน Hook ติดปาก และยังเพิ่มท่อนจำสนุก ๆ การดีไซน์ Beat และทำให้เพลงมี Dynamic ยิ่งเพิ่มความสนุก และยังได้กิ่ง เหมือนแพรช่วยร้อง Chorus อีกด้วย

การตอบรับ
---------

เพลง "ยังว่าง" ได้อันดับสูงสุด 18 ของชาร์ต GMM Grammy Gmember Song Chart Top 100 ประประจำวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 และอันดับสูงสุด 1 GMM Grammy Gmember MV Chart Top 5 ประจำวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 จากการจัดอันดับของเว็บไซต์ Gmember.com

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2557) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ ซองชาร์ตท็อป 100 | 18 |
| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ เอ็มวีชาร์ตท็อป 5 | 1 |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 1 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บี้ สุกฤษฎิ์" จัดหนักความสนุก ใน Single ใหม่ "ยังว่าง" [*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "ชาร์ต 100 อันดับ เพลงไทยที่เพราะและฮิตที่สุด จาก GMM Grammy Gmember Chart Top 100 ประจำวันที่ 17 พฤศจิกายน 2557". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-12. สืบค้นเมื่อ 2021-09-28.
3. ↑  Gmember Chart Top 5 ประจำวันที่ 17 พฤศจิกายน 2014 [*ลิงก์เสีย*]
4. ↑
**เครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน** (อังกฤษ: Meissen porcelain) ได้เริ่มผลิตเป็นอุตสาหกรรมตั้งแต่ ค.ศ. 1710 ซึ่งถือว่าเป็นยุคเริ่มแรกของอุตสาหกรรมเซรามิกของยุโรป และปัจจุบันยังคงรักษาความเป็นผลงานหัตถกรรมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เครื่องเคลือบดินเผาไมเซินไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาชนะ หรือเครื่องประดับ แต่เป็นผลงานทางศิลปะที่ถูกออกแบบมาอย่างปราณีต ปัจจุบันนอกจากบริษัทจะดำเนินธุรกิจผลิตและจำหน่ายเครื่องเคลือบดินเผาแล้ว ยังได้จัดทำพิพิธภัณฑ์เพื่อจัดแสดงผลงานเครื่องเคลือบดินเผา อันเป็นเอกลักษณ์ และเป็นผลิตภัณฑ์อันลือชื่อ ไม่เพียงแต่สำหรับเมืองไมเซิน รัฐซัคเซิน ประเทศเยอรมนี แต่เป็นผลิตภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงอันดับโลก

ประวัติ และลำดับเหตุการณ์สำคัญ
------------------------------

  

### ประวัติ

เครื่องเคลือบดินเผาเริ่มเข้ามามีบทบาทสำคัญในทวีปยุโรปตั้งแต่ช่วงศตวรรษที่ 13 โดยมีการนำเข้าเครื่องเคลือบดินเผาหรือ กังไส จากประเทศจีน ซึ่ง ณ ขณะนั้นถือว่าเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีค่ามาก จนกระทั่งต้นศตวรรษที่ 18 จึงได้มีการเริ่มผลิตเครื่องเคลือบดินเผา เลียนแบบผลิตภัณฑ์ของนำเข้าจากประเทศจีนขึ้นที่เมืองไมเซิน ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นของอุตสาหกรรมเซรามิกในทวีปยุโรป ผู้ร่วมก่อตั้งโรงงานเครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน ประกอบด้วย โยฮานน์ ฟรีดริช บึตต์เกอร์ (Johann Friedrich Böttger) เอียเรนฟริด วาลเธอร์ แห่งเทชียร์นเฮาส์ (Ehrenfried Walther von Tschirnhaus) ก๊อตต์ฟริด พาบสต์ แห่งโอฮาอิน (Gottfried Pabst von Ohain) เจ้าพนักงานเหมืองแร่จากไฟรบูร์ก และผู้เชี่ยวชาญด้านเหมืองเหล็กอีกหลายท่าน โดยผลิตภัณฑ์โดยส่วนใหญ่ อยู่ภายใต้การสนับสนุนของ เอากุสตุส ที่ 2 ผู้เข้มแข็ง (Augustus II "the Strong") กษัตริย์ประเทศโปแลนด์ ซึ่งเป็นพระโอรสเจ้าผู้ครองรัฐซัคเซิน ณ ขณะนั้น และในปี ค.ศ. 1708 เครื่องเคลือบดินเผาของยุโรปชิ้นแรก ก้ได้ปรากฏสู่สายตาชาวโลก ภายใต้การควบคุมดูแลของโยฮานน์ ฟรีดริช บึตต์เกอร์

### ลำดับเหตุการณ์สำคัญ

* 23 มกราคม ค.ศ. 1710 ศาลแห่งรัฐซัคเซินประกาศคุ้มครองสิทธิบัตรเครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน และลงประกาศในเยอรมนี ฝรั่งเศส และเนเธอร์แลนด์
* 6 มิถุนายน ค.ศ. 1710 โรงงานผลิตเครื่องเคลือบดินเผาไมเซินได้ตั้งขึ้น ณ ปราสาทอัลเบรชท์สบูร์ก เมืองไมเซิน
* ค.ศ. 1722 บริษัทได้เริ่มใช้ กระบี่คู่ไขว้ เป็นสัญลักษณ์
* ค.ศ. 1861 - ค.ศ. 1864 บริษัทย้ายโรงงานมาอยู่ ณ ทรีบิซทาล เมืองไมเซิน และได้ทำการอยู่ที่นี่ จวบจนปัจจุบัน
* ค.ศ. 1912 - ค.ศ. 1915 บริษัทสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์ และเริ่มเปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1916
* 26 มิถุนายน ค.ศ. 1991 โรงงานได้จัดตั้งเป็นบริษัท รัฐซัคเซิน ถือหุ้นของบริษัทร้อยละ 100 โดยใช้ชื่อว่า Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH
* ค.ศ. 1991 - ค.ศ. 1992 บูรณะส่วนต่อเติมของพิพิธภัณฑ์
* 1 มิถุนายน ค.ศ. 1998 ชมรม "**เพื่อนเครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน**" ถูกจัดตั้งขึ้น
* ค.ศ. 2000 เครื่องดนตรี ออแกน เครื่องแรกของโลก ที่ใช้ท่อเสียง และตัวปิดเสียงซึ่งผลิตโดยบริษัท
* 22 มิถุนายน ค.ศ. 2005 พิพิธภัณฑ์เปิดแสดงในส่วนต่อเติมที่ทำบูรณะขึ้นใหม่
* ค.ศ. 2010 บริษัทครบรอบ 300 ปีของการก่อตั้ง

ดูเพิ่ม
-------

* ไมเซิน
* เซรามิก

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน**

1. เว็บไซด์หลักของบริษัท
2. เว็บไซด์หลักของบริษัท
**อมาตยาธิปไตย** **อำมาตยาธิปไตย** หรือ **ระบบข้าราชการประจำ** (อังกฤษ: bureaucracy; bureaucratic polity) เป็นการปกครองซึ่งมีขุนนางหรือข้าราชการเป็นใหญ่ ราชบัณฑิตยสถาน ให้ความเห็นเพิ่มเติมว่า คนไทยบางกลุ่มแปลความหมายของคำนี้ผิดไปจากความหมายโดยตรงว่า เป็นการปกครองที่อำมาตย์มีอำนาจในการบริหารประเทศ

คำภาษาอังกฤษ *bureaucratic polity* บัญญัติขึ้นโดย Fred W. Riggs อดีตอาจารย์มหาวิทยาลัยแห่งรัฐฮาวาย ในหนังสือที่พิมพ์เผยแพร่ในปี พ.ศ. 2509 เป็นคำใหม่ที่ใช้แก่ประเทศไทยโดยเฉพาะ  แต่ภายหลังคำนี้มีใช้แก่ประเทศอื่นด้วย เช่น อินโดนีเซีย

นักวิชาการ นักประวัติศาสตร์ เช่น ดร. ชาญวิทย์ เกษตรศิริ เคยเรียกรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม ว่าเป็นอำมาตยาธิปไตย [] หรือรัฐบาลอำนาจนิยม (authoritarianism) อย่างไรก็ตาม นักวิชาการและกลุ่มต่าง ๆ เคยยกคำนี้มาใช้แก่รัฐบาลไทยสมัยต่าง ๆ ตั้งแต่สมัยจอมพล ป. เป็นต้นมาหลายชุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ศัพท์บัญญัติ ราชบัณฑิตยสถาน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-07-15. สืบค้นเมื่อ 2012-05-23.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-03-30. สืบค้นเมื่อ 2010-03-30.
3. ↑  อำมาตยาธิปไตย, ราชบัณฑิตยสถาน
4. ↑  Fred W Riggs. 1966. **Thailand: The Modernization of a Bureaucratic Polity**. Honolulu: East-West Center Press. 470 pages.
5. ↑  James Ockey. 2004. State, **Bureaucracy and Polity in Modern Thai Politics**, *Journal of Contemporary Asia*, Vol. 34, 2004.
6. ↑  Erik Martinez Kuhonta, Dan Slater, Tuong Vu. Southeast Asia in political science: theory, region, and qualitative analysis. *Stanford University Press*. p. 36
**พันตำรวจเอก (พิเศษ) ปกรณ์ ปิ่นเฉลียว** (18 พฤษภาคม พ.ศ. 2468 - 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2543) นักเขียนชาวไทย

ประวัติ
-------

ปกรณ์ ปิ่นเฉลียว เป็นบุตรชายคนโตของ นายวิวัธน์ และนางพวง ปิ่นเฉลียว มีพี่สาวชื่อ มาลัย มีน้องชายคือ วาทิน ปิ่นเฉลียว (ต่วย) และน้องสาว คือ จินตนา ปิ่นเฉลียว (ภักดีชายแดน) (นามปากกา จินตวีร์ วิวัธน์)  ปกรณ์เกิดที่บ้านตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เดิมมีชื่อว่าไมรา ปิ่นเฉลียว ซึ่งบิดาตั้งให้คล้องจองกับชื่อพี่สาวว่า มาลัย-ไมรา 

ไมราติดตามบิดามาอยู่กรุงเทพตั้งแต่อายุ 2 ขวบ เข้าเรียนที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ได้สมัครเป็นสารวัตรทหาร เพื่อทำงานร่วมกับขบวนการเสรีไทย เพื่อต่อต้านกองทัพญี่ปุ่น จากนั้นได้สมัครเข้ารับราชการตำรวจ รับราชการอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดแพร่ จังหวัดชัยภูมิ จนกระทั่งเกษียณอายุราชการเมื่อ พ.ศ. 2528 ในตำแหน่งรองผู้บังคับการตำรวจสันติบาล

ปกรณ์เปลี่ยนชื่อจากไมราเป็นปกรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2494 ขณะใช้ชีวิตอยู่ที่จังหวัดแพร่ ตามชื่อของปกรณ์ อังศุสิงห์ อธิบดีกรมประชาสงเคราะห์ในขณะนั้น  เนื่องจากมีพระสงฆ์ทักว่าชื่อไมราเป็นกาลกิณีกับตัวเอง  สมรสกับสายสมร เทียนประภาสิทธิ์ ครูชาวจังหวัดแพร่ เมื่อ พ.ศ. 2498 มีบุตร 3 คน

ปกรณ์ ปิ่นเฉลียว ได้รับรางวัลช่อการะเกดเกียรติยศ เมื่อปี พ.ศ. 2539

อ้างอิง
-------

1. 1 2  ประทีป เหมือนนิล. *100 นักประพันธ์ไทย*. กรุงเทพ : สุวีริยาสาส์น, 2542. หน้า 479. ISBN 974-8267-78-4
2. 1 2  คริส สารคาม. *นักเขียนในอดีต 2*. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แสงดาว, พ.ศ. 2542. 263 หน้า. หน้า หน้าที่. ISBN 974-7343-81-9
3. ↑  ณรงค์ จันทร์เรือง, มติชนสุดสัปดาห์ 16,810 (27 ก.พ.39) หน้า 71-72

* ประวัติ ปกรณ์ ปิ่นเฉลียว[*ลิงก์เสีย*]
**ตัวฉันกับวันสิ้นโลก** หรือ **จินรุอิ วะ ซุอิไตชิมะชิตะ** (ญี่ปุ่น: 人類は衰退しました; โรมาจิ: *Jinrui wa Suitaishimashita*, อังกฤษ: Humanity Has Declined แปลเป็นภาษาไทยว่า *การเสื่อมโทรมของมนุษยชาติ*) หรือเรียกโดยย่อว่า **จินไต** (ญี่ปุ่น: 人退; โรมาจิ: *Jintai*) เป็นนวนิยายญี่ปุ่นแนวเสียดสีสังคม ประพันธ์โดยโรมิโอะ ทะนะกะ โดยมีเรื่องราวเกี่ยวกับมนุษยชาติในยุคที่เสื่อมถอย กับการใช้ชีวิตร่วมกับมนุษย์กลุ่มใหม่ผู้ปกครองดินแดนในยุคนั้นที่เรียกกันว่า "เหล่าภูต" ปัจจุบันตีพิมพ์ออกมาแล้ว 11 เล่ม

แต่เดิม นวนิยายเรื่องนี้วาดภาพประกอบโดยโทะรุ ยะมะซะกิสำหรับ 6 เล่มแรก แต่ในปี พ.ศ. 2554 ซุนะโฮะ โทะเบะ ได้มารับหน้าที่วาดภาพประกอบแทน และมีการตีพิมพ์ 6 เล่มแรกที่ใช้ภาพประกอบของสุนะโฮะใหม่ทั้งหมด นอกจากนี้ยังมีมังงะอีก 2 ภาค และภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์อีกด้วย

ในประเทศไทย นวนิยายตัวฉันกับวันสิ้นโลกถือลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์เซนชู พับลิชชิ่ง และได้วางจำหน่ายแล้ว 6 เล่ม ส่วนภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ถือลิขสิทธิ์โดยบริษัททีไอจีเอ วางจำหน่ายในรูปแบบดีวีดี

เนื้อเรื่องย่อ
--------------

โลกในยุคอนาคตอีกหลายศควรรษข้างหน้า ที่มนุษยชาตินั้นอยู่ในภาวะเสื่อมถอย ตัวเอก สาวน้อยผู้ทำงานเป็นอนุญาโตตุลาการระดับชาติ หรือ คนกลาง ให้กับองค์การสหประชาชาติ ผู้มีหน้าที่ไกล่เกลี่ยระหว่าง มนุษย์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิด กับ มนุษยชาติกลุ่มใหม่ที่ขึ้นมาปกครองโลก "เหล่าภูต" สิ่งมีชีวิตที่มีความสูงเพียง 10 เซนติเมตร ที่เธอเลือกมาทำงานด้านนี้เพราะคิดว่าเป็นงานที่ไม่ลำบากมาก ใคร ๆ ก็สามารถทำได้เพราะเป็นงานง่าย ๆ แม้แต่จะเป็นปู่ของเธอที่อายุมากแล้วก็ตาม แต่เมื่อเธอได้มาเจอกับเหล่าภูตตัวเป็น ๆ เธอก็พบว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเอาเสียเลยที่จะรับหน้าที่นี่

ตัวละครหลัก
-----------

ดูบทความหลักที่: รายชื่อตัวละครในตัวฉันกับวันสิ้นโลก
 (จากซ้าย) ตัวเอก วาย คุณผู้ช่วย และคุณปู่ รายล้อมไปด้วยเหล่าภูต
**ตัวเอก** (ญี่ปุ่น: 主人公; โรมาจิ: *Shujinkō*)
*ให้เสียงโดย:* ไม นะกะฮะระ
ตัวละครเอกของเรื่อง เรียกแทนตัวว่า "ฉัน" เป็นอนุญาโตตุลาการประจำหมู่บ้านคุสุโนกิ ผู้มีหน้าที่ในการเกลี่ยไกล่และเป็นสื่อกลางระหว่างมนุษย์และเหล่าคุณภูต
**คุณปู่** (ญี่ปุ่น: 祖父; โรมาจิ: *Sofu*)
*ให้เสียงโดย:* อุนโช อิชิสึกะ
ปู่ของตัวเอก หัวหน้าสำนักงานคณะอนุญาโตตุลาการประจำหมู่บ้านคุสุโนกิ
**ผู้ช่วย** (ญี่ปุ่น: 助手さん; โรมาจิ: *Joshu-san*)
เด็กชายที่แทบไม่เคยพูด ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยของตัวเอก
**คุณภูต** (ญี่ปุ่น: 妖精さん; โรมาจิ: *Yōsei-san*)
*ให้เสียงโดย:* ยูมิโกะ โคบายาชิ, ซายากะ อาโอกิ, ซาโตมิ อาเคะซากะ, โนโซมิ ซาซากิ, ฮิซาโกะ คาเนะโมโตะ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Anime official website ที่ เวย์แบ็กแมชชีน  (*archived กันยายน 17, 2012*). (ญี่ปุ่น)

รายการอ้างอิง
-------------

1. ↑   English Name of Jinrui wa Suitaishimashita
**การแข่งขันจักรยาน** เป็นการแข่งขันกีฬาโดยใช้จักรยาน มีการแข่งขันหลายประเภท และหลายรายการ การแข่งขันจักรยานเป็นหนึ่งในการแข่งขันประเภทสำคัญ ในมหกรรมกีฬาโอลิมปิก

การขี่จักรยานภูเขาเพื่อการแข่งขัน

ประวัติ
-------

ครั้งแรกเป็นการแข่งขันจากนครปารีสไปเมืองรูออง ประเทศผรั่งเศส เมื่อปี พ.ศ. 2412 โดยมีนักจักรยาน ชื่อ James Moore ชาวอังกฤษเป็นผู้ชนะเลิศ สหพันธ์จักรยานนานาชาติ (International Cycling Union หรือ Union Cycling International, U.C.I) ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2443 ณ นครปารีส ประเทศฝรั่งเศสเป็นประธานสหพันธ์คนแรก

ในปี พ.ศ. 2507 ระหว่างที่มีการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ครั้งที่ 18 ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น คณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้ขอร้องให้สหพันธ์จักรยานนานาชาติ (U.C.I.) ได้แยกนักกีฬาจักรยานอาชีพกับนักกีฬาจักรยานสมัครเล่นออกจากกัน โดยมีการบริหารแยกออกจากกันอย่างเด็ดขาด ดังนั้น การแข่งขันจักรยานสมัครเล่นครั้งแรกได้เกิดขึ้นในกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 19 ปี พ.ศ. 2511 ณ กรุงเม็กซิโก ประเทศเม็กซิโก เป็นต้นมา

วันที่ 1-3 กันยายน พ.ศ. 2508 ณ เมืองซานซีบาสเตีย ประเทศสเปนได้มีการประชุมสหพันธจักรยานนานาชาติ และได้แยกผู้รับผิดชอบจักรยานออกเป็น 2 ส่วนคือ

* สหพันธ์จักรยานสมัครเล่นนานาชาติ (Federation International Amateur de Cyclisme หรือ มีชื่อย่อว่า (F.I.A.C.)
* สหพันธ์จักรยานอาชีพ (Federation International de Cyclisme Professional หรือ F.I.C.P.)

ประธานสหพันธ์จักรยานสมัครเล่นนานาชาติ (F.I.A.C.) ได้แก่ Adriano Rodoni ชาวเมืองมิลาน ประเทศอิตาลี ปัจจุบันมีประเทศต่างๆ ที่เมืองสมาชิกของ F.I.A.C. จำนวน 130 ประเทศ

### รายการการแข่งขัน

* จิโร เดอ อิตาเลีย
* การแข่งขันจักรยานชิงแชมป์โลก
* ทัวร์ ออฟ สยาม
* ทัวร์ ออฟ ไทยแลนด์
* ทูร์ เดอ ฟรองซ์
* วูเอลตา อา เอสปันญา
* MTB

| * ด
* ค
* ก
กีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน |
| --- |
| กีฬาหลัก | 
* ยิงธนู
* กรีฑา
* แบดมินตัน
* บาสเกตบอล
* มวยสากล
* เรือแคนู
	+ สลาลม
	+ แฟล็ตวอเตอร์
* จักรยาน
	+ BMX
	+ จักรยานภูเขา
	+ ถนน
	+ แทร็ก
* กระโดดน้ำ
* ขี่ม้า
	+ Dressage
	+ Eventing
	+ Show jumping
* ฟันดาบ
* ฮอกกี้
* ฟุตบอล
* กอล์ฟ
* ยิมนาสติก
	+ Artistic gymnastics
	+ Rhythmic gymnastics
	+ Trampolining
* แฮนด์บอล
* ยูโด
* ปัญจกีฬาสมัยใหม่
* เรือพาย
* รักบี้ 7 คน
* เรือใบ
* ยิงปืน
* ว่ายน้ำ
* ระบำใต้น้ำ
* เทเบิลเทนนิส
* เทควันโด
* เทนนิส
* ไตรกีฬา
* วอลเลย์บอล
	+ วอลเลย์บอลชายหาด
* โปโลน้ำ
* ยกน้ำหนัก
* มวยปล้ำ
	+ Freestyle wrestling
	+ Greco-Roman wrestling
* สเกตบอร์ด
* ปีนหน้าผา
* โต้คลื่น

 |  |
| เพิ่มในปี 2024 | 
* เบรกแดนซ์

 |
| 
* *ดูเพิ่ม:* กีฬาในพาราลิมปิก และ กีฬาในโอลิมปิกฤดูหนาว

 |
**ฟุยุซุกิ** เป็นเรือพิฆาตชั้นอะกิซุกิ (Akizuki) ของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ชื่อมีความหมายว่า "จันทร์ฤดูหนาว"

ในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1944 ขณะทำการคุ้มกันเรือลาดตระเวนเบา โอโยะโดะ จากเมืองโยะโกะซุกะ (Yokosuka) ไปทะเลใน (อยู่ระหว่าง เกาะฮนชู เกาะชิโกะกุ และ เกาะคีวชู) เรือโดนยิงด้วยตอร์ปิโดที่หัวเรือโดยเรือดำน้ำ ยูเอสเอส ทรีปัง (USS Trepang) เรือได้แล่นกลับอู่คุเระเพื่อทำการซ่อมแซม

ในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1945 เรือได้แล่นเกยตื้นบนสันดอนทรายใกล้กับเมืองโออิตะ (Ōita) ระหว่างการฝึกซ้อมในทะเลใน

เรือได้เข้าร่วมในภารกิจสุดท้ายของเรือประจัญบานยามาโตะ (6-7 เมษายน ค.ศ. 1945) เรือได้ช่วยจมเรือพิฆาตคะซุมิที่หมดความสามารถในการรบไปแล้ว ด้วยการยิงตอร์ปิโด 2 ลูกหลังจากได้เข้าช่วยเหลือลูกเรือเป็นที่เรียบร้อย เรือฟุยุซุกิเป็นหนึ่งในเรือที่รอดมาจากภารกิจนั้นได้ เสียหายเพียงเล็กน้อยจากจรวด 127 มม.และระเบิด ลูกเรือเสียชีวิต 12 นายบาดเจ็บ 12 นาย

ในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1945 *ฟุยุซุกิ* ได้แล่นชนทุ่นระเบิดที่เขตโมะจิ (Moji) เกาะคีวชู ท้ายเรือเสียหายหนัก เรือจึงไม่ได้รับการซ่อมแซม

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  "ตัน" ในบทความนี้ไม่ใช่เมตริกตันแต่เป็นตันที่มีขนาดเท่ากับ 2,240 ปอนด์ (1,016 กก.)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* CombinedFleet.com: *Akizuki*-class destroyers
* CombinedFleet.com: *Fuyuzuki* history
**การแข่งขันจักรยานประเภทถนน** (Road bicycle racing) เป็นการแข่งขันจักรยานบนถนน ส่วนใหญ่จะเป็นถนนลาดยาง ถือเป็นการแข่งขันที่มีนักแข่งขันอาชีพจำนวนมากที่สุดในแง่จำนวนผู้เข้าแข่งขัน รวมถึงงานแข่งขันและจำนวนผู้ชม การแข่งขันที่นิยมมากที่สุดสองรูปแบบคือ การแข่งขันแบบปล่อยตัวเป็นกลุ่ม (Mass start) ที่ปล่อยตัวผู้แข่งขันพร้อมกัน (บางครั้งก็ปล่อยพร้อมผู้พิการด้วย) เป็นการแข่งขันเพื่อเข้าเส้นชัยและมีการจับเวลา ที่ผู้แข่งขันแต่ละคนหรือเป็นทีม จะทำการแข่งขันกับเวลา อีกรูปแบบคือการแข่งขันแบบหลายวัน (stage races หรือ tours) จะปล่อยตัวเป็นกลุ่มหลายครั้งหรือมีการจับเวลาแข่งขันหลายครั้งอย่างต่อเนื่องกัน

การแข่งขันในรูปแบบอาชีพเริ่มต้นในยุโรปตะวันตก โดยเฉพาะในฝรั่งเศส สเปน อิตาลี และกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ นับแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 กีฬาประเภทนี้มีความหลากหลายมากขึ้น ทั้งการแข่งขันระดับอาชีพ กึ่งอาชีพ และระดับสมัครเล่น มีองค์กรผู้ดูแลคือ สหภาพจักรยานระหว่างประเทศ (Union Cycliste Internationale ย่อว่า UCI) ที่มีการแข่งขันประจำปีที่เรียกว่า การแข่งขันจักรยานประเภทถนนชิงแชมป์โลก (UCI Road World Championships) ทั้งประเภทชายและหญิง งานที่ใหญ่ที่สุดคือ ตูร์เดอฟร็องส์ ซึ่งจัดแข่งเป็นระยะเวลา 3 อาทิตย์ มีผู้เข้าร่วมชมบนท้องถนนร่วม 500,000 คนต่อวัน
ภาพจากการ์ตูนเรื่องนี้
ดูบทความหลักที่: ตัวต่อนินจา แสบซ่าส์มหากาฬ
**ตัวต่อนินจา แสบซ่าส์สะท้านเมือง** (อังกฤษ:LEGO Ninjago:Way of Ninja) เป็นละครแอนิเมชัน ที่กล่าวถึงเรื่องราวของนินจาเลโก้ที่ต้องออกปราบปรามเหล่ามารร้าย ออกอากาศทางช่อง การ์ตูนเน็ทเวิร์ค ในต่างประเทศ ในประเทศไทย ละครเรื่องนี้ออกอากาศทางช่อง โมโน 29 ต่อจากเรื่อง มหัศจรรย์อัศวินเลโก้ ละครเรื่องนี้เป็นตอนปฐมบทของเรื่อง *ตัวต่อนินจา แสบซ่าส์มหากาฬ*

เนื้อเรื่อง
-----------

ปฐมบทครึ่งแรกของ LEGO Ninjago บอกเล่าเรื่องราวของ ไค ลูกชายช่างตีเหล็ก อาศัยอยู่ในหมู่บ้านอันแสนสงบ กระทั่งวันหนึ่ง กองทัพของนักรบโครงกระดูกบุกเข้ามาในหมู่บ้าน และลักพาตัว นียา น้องสาวของเขา ความหวังเดียวในการช่วยน้องสาวของเขาขึ้นอยู่กับอาจารย์วู ชายชราลึกลับที่สัญญาว่าจะสอนวิชานินจาแก่ไค เพื่อที่จะช่วยนียากลับมาให้ได้

นักแสดง
-------

* วินเซนต์ ถง รับบท ไค
* ไมเคิล อดัมทิเวทท์ รับบท เจย์ วอล์คเกอร์
* เบรนท์ มิลเลอร์ รับบท เซน
* เคียร์บี้ มอร์โรว์ รับบท โคล
* เคลลี เมตซ์เจอร์ รับบท นีอา
* พอล ดอบสัน รับบท อาจารย์หวู
* แคทลีน บาร์ รับบท มิซาโกะ
* จูเลียน ไมเคิล รับบท ลอยด์ กอร์มาดอน

อ้างอิง
-------

1. ↑  LEGO Ninjago: Way Of The Ninja ตัวต่อนินจา แสบซ่าส์สะท้านเมือง เก็บถาวร 2019-04-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนที่ เว็บไซต์ช่องโมโน 29

ลำดับรายการโทรทัศน์
-------------------

| โมโน 29: ภาพยนตร์แอนิเมชัน วันจันทร์- วันศุกร์ เวลา 17:25 - 17:55 น. |
| --- |
| ก่อนหน้า | ตัวต่อนินจา แสบซ่าส์สะท้านเมือง | ถัดไป |
| **มหัศจรรย์อัศวินเลโก้** | **ตัวต่อนินจา แสบซ่าส์สะท้านเงา** |
***สไตกิโมล็อก*** (อังกฤษ: Stygimoloch) เป็นสกุลหนึ่งในตระกูล pachycephalosaurid ในยุคครีเทเชียส ประมาณ 66 ล้านปีก่อน มันเป็นที่รู้จักจาก Hell Creek Formation, Ferris Formation, และ Lance Formation โดยมีชีวิตอยู่ร่วมกับที-เร็กซ์ และไทรเซอราทอปส์

รายละเอียด
----------

ขนาดของสไตกิโมล็อก(สีม่วง) กับมนุษย์
*สไตกิโมล็อก*เป็นแพคีเซอฟาโลซอรัสขนาดใหญ่ หัวกระโหลกยาวประมาณ 46 เซนติเมตร (18 นิ้ว) ไม่เหมือนกับแพคีเซฟาโลซอร์ตัวอื่น ๆ โดมบนหัวนั้นเล็กมาก มีนอทรงกรวยบนจมูก และส่วนหลังของหัว โดยยาวประมาณ 5 เซนติเมตร (2 นิ้ว) และ 15 เซนติเมตร (6 นิ้ว) และยังมีนอเล็ก ๆ อีก 2-3 นอ

ประวัติศาสตร์ของการค้นพบ
------------------------

ตัวอย่างนอ และโดม
ชนิดต้นแบบ *S. spinifer* ตั้งชื่อโดยนักชีววิทยาชาวอังกฤษ และเยอรมัน Peter Galton และ Hans-Dieter Sues ใน ค.ศ. 1983 *สไตกิโมล็อก* เป็นไดโนเสาร์ที่มีเขาที่ด้านหลังของหัวกระโหลก มีนอยาวตรงกลางมีนอเล็ก ๆ อีก 2-3 นอ *Dracorex* มีลักษณะคล้ายกันทว่ามีนอที่เล็กกว่า แต่ปัจจุบันทั้งDracorex และ สไตกิโมล็อกเป็นแค่แพคิเซอฟาโลซอรัสวัยเด็กวัยรุ่น

ชื่อ *สไตกิโมล็อก* มาจากแม่น้ำสติกซ์ที่มีตำนานว่าได้ผ่านยมโลกในตำนานกรีก ส่วน Moloch เป็นชื่อของเทพเจ้าชาวคะนาอันมีหัวหนาทีมีไว้เพื่อดึงดูดคู่ 

หุ่นจำลองของ *Stygimoloch spinifer*

การปรากฏตัวในภาพยนตร์
---------------------

ปรากฏในภาพยนตร์ จูราสสิค เวิลด์ อาณาจักรล่มสลาย ช่วยตัวเอกออกจากกรงใต้ดินและไปป่วนงานประมูลไดโนเสาร์ของตัวร้าย

ภาพวาดของ สไตกิโมล็อก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* TEDx talk by Jack Horner on shape-shifting dinosaur skulls and dinosaur misclassification.

อ้างอิง
-------

1. ↑  Switek, Brian (December 7, 2007). "Lumping Dinosaurs: Stygimoloch a juvenile Pachycephalosaurus?". *scienceblogs.com*. `{{cite web}}`: `|access-date=` ต้องการ `|url=` (help); `|url=` ไม่มีหรือว่างเปล่า (help)
2. ↑  "Quién es el Stygimoloch?". Dinosaurios.org. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-15. สืบค้นเมื่อ 9 December 2013.
3. ↑  Galton, P. M. and H. D. Sues (1983). "New data on pachycephalosaurid dinosaurs (Reptilia: Ornithischia) from North America." Canadian Journal of Earth Sciences 20: 462-472.
4. ↑  Goodwin, M. B. E. A. Buchholtz, et al. (1998). "Cranial anatomy and diagnosis of Stygimoloch spinifer." Journal of Vertebrate Paleontology 18(2): 363-375.
5. ↑  Sues, H. D. & Galton, P. M. (1987). *Anatomy and classification of the North American Pachycephalosauria (Dinosauria: Ornithischian).* *Palaeontographica Abt. A.*, **198**: 1-40.
**ตัวถูกเปลี่ยน** หรือ **ซับสเตรต** (อังกฤษ: substrate) ในทางชีววิทยาและวิทยาเอนไซม์ หมายถึง โมเลกุลที่เอนไซม์จับ เอนไซม์เร่งปฏิกิริยาเคมีที่มีตัวถูกเปลี่ยนมาเกี่ยวข้อง ในกรณีตัวถูกเปลี่ยนตัวเดียว ตัวถูกเปลี่ยนจะยึดกับบริเวณกัมมันต์ (active site) ของเอนไซม์ และเกิดเป็นสารประกอบเชิงซ้อนเอนไซม์กับตัวถูกเปลี่ยน (enzyme-substrate complex) เมื่อสิ้นสุดปฏิกิริยา จะได้ผลิตภัณฑ์ออกมาหนึ่งชนิดหรือมากกว่า ซึ่งจะถูกปล่อยจากบริเวณเร่ง บริเวณเร่งของเอนไซม์ก็จะสามารถรับโมเลกุลตัวถูกเปลี่ยนตัวใหม่ได้อีก ในกรณีที่มีตัวถูกเปลี่ยนมากกว่าหนึ่งตัว ตัวถูกเปลี่ยนอาจจับกับบริเวณเร่งตามลำดับที่เจาะจง ก่อนที่จะทำปฏิกิริยากันเกิดเป็นผลิตภัณฑ์

ปฏิกิริยาระหว่างเอนไซม์กับตัวถูกเปลี่ยน เขียนเป็นสมการได้ดังนี้

E + S ⇌ ES → EP ⇌ E + P 

โดยที่ E คือ เอนไซม์ S คือ ตัวถูกเปลี่ยน และ P คือ ผลิตภัณฑ์

ขณะที่ขั้นแรก (ขั้นจับ) และขั้นที่สาม (ขั้นปล่อย) โดยทั่วไปสามารถผันกลับได้ แต่ขั้นที่สองอาจผันกลับไม่ได้หรือผันกลับได้ก็ได้ 

การเพิ่มความเข้มข้นของตัวถูกเปลี่ยน จะเพิ่มอัตราการเกิดปฏิกิริยาเนื่องจากโอกาสเกิดสารประกอบเชิงซ้อนระหว่างเอนไซม์กับตัวถูกเปลี่ยนเพิ่มขึ้น ยกเว้นความเข้มข้นของเอนไซม์จะเป็นปัจจัยจำกัด คือ เมื่อเพิ่มความเข้มข้นของตัวถูกเปลี่ยนไปถึงจุดหนึ่งแล้ว อัตราการเกิดปฏิกิริยาจะไม่เพิ่มขึ้นอีก เพราะเอนไซม์อิ่มตัวด้วยตัวถูกเปลี่ยน
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ กระจอก

**นกกระจอก** (อังกฤษ: Sparrow) เป็นวงศ์ที่จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์ปีก (Aves) จัดเป็นนกจับคอนขนาดเล็ก ใช้ชื่อวงศ์ว่า Passeridae เป็นนกที่มนุษย์รู้จักคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะอาศัยกระจายอยู่ทั่วไปตามชุมชนเมืองใหญ่ ๆ ทั่วโลก

มักพบมากในเมืองแมนเชสเตอร์ นกในวงศ์นี้มีขนาดเล็กมากจนถึงขนาดเล็ก ลักษณะภายนอกค่อนข้างแตกต่างกัน ทั้งจะงอยปากยาวปานกลาง, ปลายปากแหลม หรือ ปากสั้นเป็นปากกรวย, หางยาวปานกลางหรือปลายหางแหลม, มน, ตัด หรือ เว้าตื้น อาศัยและหากินตามทุ่งโล่ง, หมู่บ้าน หรือชายแหล่งน้ำ มีทั้งที่หากินตามกิ่งไม้ และบนพื้นดิน กินแมลง, ธัญพืช และเมล็ดของไม้ต้น ลักษณะของรังมีรูปร่างแตกต่างกัน ตั้งแต่แบบง่าย ๆ จนถึงแบบรังแขวน มีการสานวัสดุอย่างละเอียดละออ 

นกในวงศ์นี้ กำเนิดมาตั้งแต่สมัยไมโอซีน ในยุคเทอร์เชียรี่ หรือประมาณ 25-13 ล้านปีมาแล้ว กระจายพันธุ์ทั่วโลก มีทั้งหมด 5 สกุล (ดูในตาราง-บางข้อมูลแบ่งให้มี 8) ประมาณ 41 ชนิด 

ในประเทศไทยพบได้ 4 ชนิด ล้วนแต่อยู่ในสกุล *Passer* คือ นกกระจอกใหญ่ (*P. domesticus*), นกกระจอกป่าท้องเหลือง (*P. rutilans*), นกกระจอกตาล (*P. flaveolus*) และนกกระจอกบ้าน (*P. montanus*)

ระเบียงภาพ
----------

* P. domesticus*P. domesticus*
* P. montanus*P. montanus*
* P. rutilans*P. rutilans*

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  นกกระจอกป่าท้องเหลือง
2. ↑  Summers-Smith, J. Denis (2009). "Family Passeridae (Old World Sparrows)". In del Hoyo, Josep; Elliott, Andrew; Christie, David. *Handbook of the Birds of the World.* Volume 14: Bush-shrikes to Old World Sparrows. Barcelona: Lynx Edicions. ISBN 978-84-96553-50-7.
3. ↑  จาก itis.gov
4. 1 2  Clement, Peter; Harris, Alan; Davis, John (1999). *Finches and Sparrows: An Identification Guide (Helm Identification Guides).* Christopher Helm Publishers Ltd. ISBN 0713652039.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ  ***Passeridae***
**วัดแสงสว่าง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกไทย อำเภอศรีมโหสถ จังหวัดปราจีนบุรี

วัดแสงสว่างมีเจดีย์ที่สันนิษฐานว่า สร้างในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เนื่องจากพระองค์ทรงทราบข่าวว่า ที่ดงศรีมหาโพธิมีช้างเผือกอยู่หนึ่งเชือก จึงโปรดเกล้าฯ ให้ขุนอินทร์เป็นผู้ดำเนินการจับช้างเชือกนี้ ขุนอินทร์จับช้างได้ที่บ้านโคกไทย จึงได้สร้างเจดีย์ขึ้นเป็นอนุสรณ์ ต่อมา พ.ศ. 2467 เจดีย์มีสภาพทรุดโทรม ชาวบ้านจึงร่วมกันบูรณะซ่อมแซม แล้วฉาบด้วยปูนขาวขัดมัน ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2496 ชาวบ้านได้พร้อมใจกันปฏิสังขรณ์อีกครั้งหนึ่ง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อทำการบรรจุเนื้อดินจากสังเวชนียสถานสี่แห่ง จากประเทศอินเดีย ซึ่งทางอาศรมวัฒนธรรมไทย-ภารต มอบให้ และทางกรมศิลปากรได้มอบดวงพระชาดาของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ให้บรรจุในเจดีย์พระธาตุมงคล เมื่อ พ.ศ. 2496 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 วัดแสงสว่างได้ขึ้นบัญชีเป็นโบราณสถานแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2497 

เจดีย์รูปแบบศิลปะลาวแบบเชียงขวาง เป็นเจดีย์ทรงระฆัง ฐานบัว 1 ฐาน ถัดขึ้นไปเป็นของชุดฐานบัวคว่ำที่ซ้อนกัน 2 ชั้น ที่เชื่อมด้วยฐานบัวลูกแก้ว 2 ฐานด้านบน โดยตั้งแต่ส่วนฐานล่างจนถึงส่วนฐานบัวลูกแก้วนี้อยู่ในผังย่อมุมไม้ยี่สิบ ส่วนหน้ากระดานในผังแปดเหลี่ยมที่มีซุ้มจระนำขนาดเล็ก ฐานเขียงแปดเหลี่ยมสลักลายดอกไม้ บัวคลุ่มเป็นบัวปากระฆังรองรับองค์ระฆังขนาดเล็กไม่มีบัลลังก์ ยอดเป็นปล้องไฉน ปลียอด มีการประดับเครื่องถ้วยจีนบริเวณข้างซุ้มจระนำและบริเวณใต้บัวปากระฆังโดยรอบ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 หลังคาเป็นเครื่องไม้ มีเครื่องลำยอง หน้าบันมีรูปปั้นครุฑ เดิมมีภาพเขียนสีทั้งภายในและภายนอกแต่ปัจจุบันลบเลือนไปมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแสงสว่าง อ.ศรีมโหสถ จ.ปราจีนบุรี". ศูนย์ศิลปกรรมโบราณในเอเซียอาคเนย์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-06. สืบค้นเมื่อ 2021-10-06.
2. ↑  อรวรรณ เชื้อน้อย. "เจดีย์ที่ปรากฏในชุมชนชาวพวน : กรณีศึกษาวัดมหาเจดีย์ อ.พนมสารคาม จ.ฉะเชิงเทรา และวัดแสงสว่าง อ.ศรีมโหสถ จ.ปราจีนบุรี" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
หลิงเจิ้น วาดโดย อุตะงาวะ คุนิโยชิ
**หลิงเจิ้น** (จีนตัวเต็ม : 凌振 / อังกฤษ : Ling Zhen) สำเนียงแต้จิ๋วคือ เลงจิ้น เป็นตัวละครสมมุติจากซ้องกั๋ง มีฉายาว่า **พสุธากัมปนาท** (จีน : 轟天雷 / อังกฤษ : Heaven Shaking Thunder) เป็นผู้กล้าอันดับที่ 52 ของเขาเหลียงซาน และเป็นคนที่ 16 ในตำแหน่ง 72 สหายดิน ใช้ปืนใหญ่เป็นอาวุธ เป็นทหารใต้สังกัดของฮูเหยียนจั๋ว เขาได้ใช้ปืนใหญ่สร้างความเสียหายให้แก่ฝ่ายเหลียงซานไปหลายครั้ง วันหนึ่งเขาได้เอาปืนใหญ่ลงเรือเพื่อหวังจะโจมตีเขาเหลียงซานทางอ้อม อู๋ย่งได้วางอุบายให้หยวนเสี่ยวเอ้อกับหยวนเสี่ยวอู่ไปผลักเรือของเขาให้โคลงเคลงไปมา จนทำให้เขาพลัดจมน้ำ เขายอมเข้าร่วมกับเหลียงซานหลังจากการเชิญชวนของซ่งเจียง

หลังการประชุมใหญ่ของผู้กล้า 108 ดาวแห่งโชคชะตา เขาได้เป็นหัวหน้าหน่วยปืนใหญ่ของเหลียงซาน และได้สร้างความเสียหายให้แก่ฝ่ายศัตรูในช่วงการปราบฟางล่า เขาเป็นหนึ่งในผู้กล้าเหลียงซานที่รอดตายมาได้ทุกสมรภูมิ จากนั้น เขาก็ได้รับตำแหน่งอย่างเป็นทางการจากจักรพรรดิ ให้เป็นเจ้าหน้าที่หน่วยปืนใหญ่ประจำราชสำนัก

อ้างอิง
-------

* Keffer, David. "Outlaws of the Marsh: A Somewhat Less Than Critical Commentary". *Poison Pie Publishing House*. Retrieved 19 December 2016.
* Miyamoto, Yoko (2011). "Water Margin: Chinese Robin Hood and His Bandits" เก็บถาวร 2020-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *Demystifying Confucianism*. Retrieved 19 December 2016.
**วัดแหลมพ้อ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะยอ อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา

ประวัติ
-------

วัดแหลมพ้อ หรือ **วัดพระนอนแหลมพ้อ** สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นโดยมีพระครูทิพวาสี (พรหมแก้ว) จากวัดท้ายยอมาดำเนินการก่อสร้าง เนื่องจากในพื้นที่ดังกล่าวเป็นแหลมยื่นออกไปและมีต้นพ้ออยู่จำนวนมากจึงเรียกชื่อวัดกันต่อมาว่า "วัดแหลมพ้อ" 

ในพระนิพนธ์เรื่อง *ชีวิวัฒน์เที่ยวที่ต่าง ๆ ภาคที่ 7* โดยสมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช ทรงเรียกชื่อวัดแห่งนี้ในพระนิพนธ์ว่า **วัดแหลมภอ** และได้กล่าวถึงวัดว่า "วัดแหลมภอนั้นตั้งอยู่ที่แหลมภอมีโบสถ์เสาเฉลียงก่อเป็นคูหาและมีศาลาการเปรียญราษฎรสร้างใหม่ก่ออิฐสงขลาไว้ฝีมืออย่างดีไม่ถือปูนก่อเป็นคูหามีศาลาริมน้ำเป็นที่พักแห่งหนึ่งพื้นวัดเตียนสะอาดร่มรื่นด้วยต้นไม้"

วัดแหลมพ้อได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2431 กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานวัดแหลมพ้อ ในหนังสือราชกิจจานุเบกษาเล่ม 114 ตอนพิเศษ 8ง เมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2545 หน้า 6 ว่าพื้นที่โบราณสถานประมาณ 2 ไร่ 1 งาน 15 ตารางวา

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถตามพระราชนิยมรัชกาลที่ 3
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ตั้งอยู่บริเวณกลางลานวัดริมทะเลสาบสงขลา อุโบสถหันหน้าไปทางทิศตะวันตก เป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูนอยู่ในกำแพงแก้ว อุโบสถมีกว้างประมาณ 12 เมตร ยาวประมาณ 18 เมตร มีบันไดอยู่ทางทิศเหนือ ทิศใต้และทิศตะวันตก ราวบันไดประดับด้วยลูกกรงเซรามิค อุโบสถมีระเบียงโดยรอบ หลังคาชั้นเดียวต่อด้วยปีกนก หลังคามุงกระเบื้องดินเผาเกาะยอ ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันหลังคาทางด้านหน้าประดับปูนปั้นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ หน้าบันด้านหลังประดับปูนปั้นรูปพระนารายณ์ทรงครุฑ ส่วนหน้าบันช่องหน้าต่างและประตูมีปูนปั้นรูปเทพพนมอยู่ท่ามกลางลายพันธุ์พฤกษา ใบเสมารอบอุโบสถลักษณะก่ออิฐถือปูน ฐานรูปกรวยเป็นชั้น ๆ อุโบสถมีรูปแบบศิลปกรรมตามพระราชนิยมในสมัยรัชกาลที่ 3 

หอระฆัง ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอุโบสถ เป็นหอระฆังก่ออิฐถือปูน แผนผังของฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดประมาณ 4 x 4 เมตร ตัวหอเป็นทรงสี่เหลี่ยมยอดปิรามิด ซ้อนลดหลั่นกันขึ้นไป มีบันไดทางขึ้นด้านข้าง 2 ทาง ขอบบนเจาะเป็นช่องลูกกรง ประดับตกแต่งด้วยกระเบื้องกรุสีเขียวอยู่โดยรอบ ส่วนยอดหอระฆังประดับตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้น ลายพรรณพฤกษา ส่วนเจดีย์ ตั้งอยู่ทิศเหนือของอุโบสถ เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูน ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมขนาด 9x9 เมตร มุมขอบประดับด้วยเจดีย์องค์เล็ก ๆ 4 องค์ องค์ระฆังของเจดีย์ประธานตั้งอยู่ฐานปัทม์ต่อกันเป็นชั้น ๆ ด้านล่างฐานเจดีย์มีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้น

ปูชนียวัตถุ
-----------

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ *พระนอนแหลมพ้อ* เป็นพระพุทธรูปปางปรินิพพานที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2537 มีพระพุทธรูปลักษณะบรรทม (นอน) ตะแคงเบื้องขวา หลับพระเนตร พระเศียรหนุนพระเขนย (หมอน) พระหัตถ์ซ้ายทอดทาบไปตามพระวรกาย พระหัตถ์ขวาวางหงายอยู่ข้างพระเขนย พระบาทซ้ายทับซ้อนพระบาทขวา ส่วนของพระบาทจะมีลวดลายภาพศิลปะของภาพมงคล 108 ประการ และมีพระสมเด็จเจ้าเกาะยอ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอเจ้าฟ้าภาณุรังสีสว่างวงศ์กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช ชีวิวัฒน์ เที่ยวที่ต่าง ๆ ภาคที่ 7 (.ม.ป.ท. โรงพิมพ์คุรุสภาพระสุเมรุ, 2511),49.
2. ↑  "วัดพระนอนแหลมพ้อ". ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะยอ.
3. ↑  "วัดแหลมพ้อ (Wat Laempho)". ฐานข้อมูลท้องถิ่นภาคใต้-มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดแหลมพ้อ**
**วัดแลง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านแลง อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง

วัดแลง หรือ **วัดบ้านแลง** เดิมเป็นสำนักสงฆ์ สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา เมื่อ พ.ศ. 2285 โดยนายจันทร์เป็นผู้ยกที่ดินไร่อ้อยถวายให้ ได้ตั้งชื่อวัดตามชื่อผู้ถวายที่ดินว่า **วัดจันทร์สุวรรณโพธิธาราม** ต่อมานิยมเรียกกันว่า "วัดแลง" สันนิษฐานว่ามาจากบริเวณวัดเป็นพื้นที่ที่มักพบหินแลง จึงใช้เป็นชื่อวัด และเป็น "วัดบ้านแลง" ตามชื่อของตำบลที่ตั้ง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2305 และผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2306 วัดเปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2465

อาคารเสนาสนะที่สำคัย ได้แก่ อุโบสถหลังเก่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2305 พระปรางค์รูปทรงคล้ายแบบขอมหรือศิลปะลพบุรี หอไตรซึ่งสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2400 สร้างด้วยไม้ทั้งหลัง หลังคาทรงไทยซ้อน 2 ชั้น มีเฉลียงรอบทั้ง 4 ด้าน เจดีย์ 2 องค์ องค์ใหญ่สูง 6 เมตร องค์เล็กสูง 4.8 เมตร นอกจากนี้มีหอสมุดซึ่งรวบรวมหนังสืออันมีค่า ตำราอ้างอิงต่าง ๆ ของ พระมหาวน สิริปญฺโญ อดีตเจ้าอาวาส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแลง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "Rayong". p. 2.
**นน บุญจำนงค์** เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทย ติดทีมชาติครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2539 และเป็นน้องชายร่วมสายโลหิตของ มนัส บุญจำนงค์ และถือว่าเป็นลูกหม้อของมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยคนหนึ่ง มีจุดเริ่มในการเข้าสู่ทีมชาติคล้ายพี่ชายคือเข้ามาอยู่ในแคมป์ทีมชาติตั้งแต่เด็ก ก่อนจะพัฒนาฝีมือจนกระทั่งติดทีมชาติชุดใหญ่ นน เป็นมวยที่มีหน่วยก้าน และลำหักลำโค่นที่ดี อาวุธครบเครื่องทั้งความรวดเร็วและหนักหน่วง อย่างไรก็ตาม บางครั้ง นน ก็มักเจอปัญหาในเวลาที่เจอคู่ต่อสู้ที่มีความหนักหน่วงและปักหลักแลกหมัดด้วยเหมือนกัน เพราะในเรื่องความทนทานนั้นนนยังดูจะไม่เต็มที่เท่าที่ควร

ประวัติ
-------

นน บุญจำนงค์ มีชื่อเล่นว่า "เต้ย" เกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2525 ที่อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี เป็นบุตรของนายมโนและนางมาลี บุญจำนงค์ มีพี่ชายและน้องชายอีก 2 คนคือ มนัส และ พันธนินทร์ ทั้งสามพี่น้องหัดชกมวยมาตั้งแต่สมัยเด็ก นน มีชื่อเดิมว่า "มานนท์" และได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น นน โดยตัดพยางค์หน้าออก

โอลิมปิก 2008
-------------

โอลิมปิก 2008 ที่ปักกิ่ง ประเทศจีน เป็นโอลิมปิกครั้งแรกของนน ในรอบแรกนนจับสลากได้ผ่าน แต่ในรอบสอง นน แพ้ให้กับ โฮซัม อับดิน นักมวยชาวอียิปต์ไป 10-11 หมัด ตกรอบไปอย่างน่าเสียดาย เพราะเดิมเคยคาดว่านนจะสามารถเอาชนะไปได้อย่างง่ายดาย หลังการชกมีการวิจารณ์ว่าการชกครั้งนี้นนชกไม่เหมือนเดิม โดยเฉพาะไม่มีหมัดหน้าทำคะแนนเลย

มวยสากลอาชีพ
------------

นนขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อวันที่ 28 ตุลาคมพ.ศ. 2553 ที่โรงแรมมารีออต์ เมืองเออร์วิน รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา โดยชกในรุ่น ซูเปอร์เวลเตอร์เวท โดยชนะคะแนน ลอเรนซ์ เลตตูลี นักมวยชาวอเมริกันไปได้ ในการชก กำหนด 4 ยก

ผลงานระดับระหว่างประเทศ
-----------------------

* เหรียญทอง โคเปนเฮเกน คัพ พ.ศ. 2544 (เดนมาร์ก)
* เหรียญทอง ซีเกมส์ พ.ศ. 2544 (มาเลเซีย)
* เหรียญทองแดง เวิลด์คัพ พ.ศ. 2545 (คาซัคสถาน)
* เหรียญทอง ชิงแชมป์เอเซีย พ.ศ. 2545 (มาเลเซีย)
* เหรียญทองแดง เอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2545 (เกาหลีใต้)
* เหรียญทอง คิงส์คัพ พ.ศ. 2544 (ไทย)
* เหรียญทอง คิงส์คัพ พ.ศ. 2545 (ไทย)
* เหรียญเงินเวิลด์แชมเปี้ยนชิพ 2007 (สหรัฐอเมริกา)
* เหรียญทองซีเกมส์ พ.ศ. 2550 (ไทย)

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 4 จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ (จ.ภ.)

ดูเพิ่ม
-------

* มนัส บุญจำนงค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ประจำปี ๒๕๔๘ เพิ่มเติม เก็บถาวร 2022-05-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๒ ตอนที่ ๒๔ ข หน้า ๒, ๒๑ ธันวาคม ๒๕๔๘

* ประวัติจากเว็บไซต์สยามสปอร์ต เก็บถาวร 2011-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* สถิติการชกมวยสากลอาชีพ
**วัดแสนสุข** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 21 ไร่ 1 งาน 98 ตารางวา

วัดแสนสุขเป็นวัดโบราณ สร้างในสมัยกรุงธนบุรีประมาณ พ.ศ. 2315 โดยชาวบ้านร่วมใจกันสร้างขึ้นและตั้งชื่อว่า **วัดแสนแสบ** ตามนามท้องที่ตั้งวัดซึ่งติดกับคลองแสนแสบ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2487 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดแสนสุข" และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2459 ได้เริ่มก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่จากหลังเดิมขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2523 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2527 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2557 ได้รับการยกสถานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 13 เมตร ยาว 26.50 เมตร สร้างใหม่เมื่อ พ.ศ. 2523 กุฏิสงฆ์จำนวน 16 หลัง สร้างเป็นอาคารไม้ชั้นเดียวจำนวน 11 หลัง อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น 5 หลัง ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ศาลาบำเพ็ญบุญ และฌาปนสถาน ปูชนียวัตถุในพระอุโบสถมีพระพุทธชินราชจำลอง ขนาดหน้าตัก กว้าง 53 นิ้ว สูง 83 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 ภายในอุโบสถมีภาพเขียนสีน้ำมันพุทธประวัติ และมีมณฑปพระพุทธบาทจำลองอยู่หน้าพระอุโบสถ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูมีนนครธรรมภาณ (ปั่น)
* พระอาจารย์เป้า
* พระครูมีนนครธรรมภาณ (โหง)
* พระภิกษุฉุย เขมทสฺสี รักษาการแทนเจ้าอาวาส
* พระครูมีนธรรมภาณ (ฉุย)
* พระครูพิศิษฐ์ธรรมวาที รักษาการแทนเจ้าอาวาส
* พระมงคลปริยัติกิจ (อำพล อมฺพโล)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดในพื้นที่เขตมีนบุรี". สำนักงานเขตมีนบุรี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-10. สืบค้นเมื่อ 2021-03-02.
2. ↑  "ประวัติวัดแสนสุข มีนบุรี".[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "มหาเถรสมาคม เพิ่ม 'พระอารามหลวง' 9 วัด รวม 21 วัด และมีมติถอนวัดอโศการาม". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-25. สืบค้นเมื่อ 2021-08-25.
4. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 332–333. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
5. ↑  "วัดแสนสุข (สำนักเรียนพระบาลี) ถนนสุวินทวงศ์ เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร". ทัวร์วัดไทย.
**ทนายความที่ปรึกษา** (อังกฤษ: solicitor) เป็นผู้ประกอบวิชาชีพกฎหมาย (legal practitioner) ในบางเขตอำนาจ ซึ่งโดยประเพณีแล้วมีบทบาทข้องเกี่ยวกับกิจการกฎหมายส่วนใหญ่ บุคคลที่จะเป็นทนายความที่ปรึกษาต้องมีคุณสมบัติตามที่กฎหมายกำหนด ซึ่งแตกต่างกันไปในแต่ละท้องที่ เช่น ในอังกฤษและเวลส์ ทนายความที่ปรึกษาจะได้รับอนุญาตให้ประกอบวิชาชีพตามบทบัญญัติของพระราชบัญญัติทนายความที่ปรึกษา ค.ศ. 1974 (Solicitors Act 1974) อนึ่ง ทนายความที่ปรึกษายังต้องมีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ เว้นแต่กรณียกเว้นบางประการ และในอังกฤษ ยังมีทนายความที่ปรึกษามากกว่าเนติบัณฑิต (barrister) เพื่อทำหน้าที่ทั่วไปในการให้คำปรึกษาทางกฎหมาย และดำเนินกระบวนพิจารณาทางกฎหมาย

ในสหราชอาณาจักร, รัฐบางรัฐของออสเตรเลีย, ฮ่องกง, แอฟริกาใต้ ที่ซึ่งเรียก ทนายความที่ปรึกษา ว่า อัตเทอร์นีย์ (attorney), และไอร์แลนด์ วิชาชีพกฎหมายแบ่งออกเป็นสองอย่างต่างกัน คือ ทนายความที่ปรึกษา อย่างหนึ่ง กับ เนติบัณฑิต หรือบางแห่งเรียก ทนายแก้ต่าง (advocate) อีกอย่างหนึ่ง โดยนักกฎหมายมักเป็นได้เพียงอย่างใดอย่างหนึ่งในสองอย่างนี้เท่านั้น ทว่า ในแคนาดา มาเลเซีย นิวซีแลนด์ สิงคโปร์ และรัฐส่วนใหญ่ในออสเตรเลีย วิชาชีพกฎหมายในปัจจุบันเป็นไปในทางผสมผสาน โดยอนุญาตให้นักกฎหมายเป็นได้ทั้งเนติบัณฑิตและทนายความที่ปรึกษา ดังนั้น ผู้สำเร็จการศึกษากฎหมายอาจเริ่มอาชีพอย่างหนึ่งแล้วจึงมีคุณสมบัติสำหรับอีกอย่างหนึ่งได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  A Dictionary of Law (7 ed.), J Law and EA Martin, Oxford University Press, 2009, ISBN 9780191726729
2. ↑  "Converting From Barrister To Solicitor". *Aspiring Solicitors*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-27. สืบค้นเมื่อ 17 August 2015.
3. ↑  "Ex-Freshfields solicitor switches to the Bar". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-04-02. สืบค้นเมื่อ 17 August 2015.

ดูเพิ่ม
-------

* ทนายแก้ต่าง
แม่น้ำชเปรในเบอร์ลิน-เทรปโทว มองตามกระแสน้ำ
แผนที่เยอรมนี เน้นแม่น้ำชเปร (ขวาสุด สีฟ้า)
**ชเปร** (เยอรมัน: *Spree*; ซอร์บ: Sprowja หรือ Sprewja) เป็นแม่น้ำในรัฐแซกโซนี รัฐบรันเดินบวร์ค และรัฐเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ชเปรเป็นสาขาด้านซ้ายของแม่น้ำฮาเฟิล มีความยาวประมาณ 400 ก.ม.

ต้นน้ำของมันตั้งอยู่ในเนินเขาเลาซิทเซอร์แบร์กลันด์ (Lausitzer Bergland) บนพรมแดนประเทศเช็กเกีย
ต่อขึ้นไปทางเหนือ มันไหลเข้าสู่ป่าชเปรวัลด์ (Spreewald) ซึ่งเป็นพื้นที่ชายเลนขนาดใหญ่ และเป็นเขตชุมชนหลายแห่งของชาวซอร์บ
ส่วนสุดท้ายของแม่น้ำไหลตัดผ่านใจกลางกรุงเบอร์ลิน ไปเชื่อมกับแม่น้ำฮาเฟิลในเขตตะวันตกของเบอร์ลิน 

ชาวบ้านและนักท่องเที่ยวมักจะไปร่วมงานสำคัญที่บาเดชิฟฟ์ (เรืออาบน้ำ) สระว่ายน้ำที่ตั้งอยู่ในแม่น้ำชเปร

เมืองที่ตั้งอยู่บนเส้นทางแม่น้ำ เช่น เบาท์เซิน ชเปรมแบร์ก คอทท์บุส ลึบเบเนา ลึบเบิน เฟือร์สเทนวัลเดอ และเบอร์ลิน

แม่น้ำชเปรถูกนำไปใช้เป็นชื่อเขตจำนวนหนึ่งในประเทศเยอรมนี:

* ชเปร-ไนส์เซอ (Spree-Neiße)
* โอเดอร์-ชเปร (Oder-Spree)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**แม่น้ำชเปร**

* Panorama Spree - ทิวทัศน์แบบพานอรามาของแม่น้ำชเปรในเบอร์ลิน

พิกัดภูมิศาสตร์: 52°31′10″N 13°21′48″E﻿ / ﻿52.51944°N 13.36333°E﻿ / 52.51944; 13.36333
**วัดแสมขาวเจริญราษฏร์ศรัทธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสองคลอง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 23 ไร่ 49 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูวัฒนธรรมคุณ (ชื้น) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดแสมขาวเจริญราษฏร์ศรัทธารามตั้งอยู่บ้านแสมขาว โดยชาวบ้านในละแวกนั้นได้ริเริ่มสร้างวัดโดยปลูกเป็นศาลามุงจาก แล้วนิมนต์พระสงฆ์จากวัดใกล้เคียงมาทำบุญในทุกวันพระ 8 ค่ำ 15 ค่ำ แล้วนิมนต์กลับวัด ทำเช่นนี้นานหลายปี ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2491 ประชาชนเริ่มมีมากขึ้น ไม่สะดวกที่จะนิมนต์พระ ชาวบ้านจึงคิดที่จะสร้างวัดให้พระมาอยู่จำพรรษา จึงได้รื้อศาลามุงจากหลังเดิมและถอยมาที่ชลประทาน ปลูกเป็นศาลาสังกะสี 1 หลัง กุฏิอีก 1 หลัง นิมนต์พระมาจำพรรษาอยู่ 1 รูป ต่อมา พ.ศ. 2495 ชาวบ้านได้ถวายที่ดินเพื่อสร้างวัด จึงได้ย้ายวัดมาที่ดินผืนนี้โดยปลูกศาลาสังกะสีและกุฏิเหมือนเดิม ต่อมา พ.ศ. 2499–2500 ก่อสร้างศาลาการเปรียญ 1 หลัง กว้าง 4 วา ยาว 12 วา เพื่อใช้เป็นที่บำเพ็ญกุศล

จนได้ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2501 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2505 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแสมขาวเจริญราษฏร์ศรัทธาราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "Chachoengsao". pp. 121–122.
3. ↑  "วัดแสมขาวเจริญราษฏร์ศรัทธาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
**วัดแสนสุข** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองน้ำใส อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 26 ไร่ ที่ตั้งวัดอยู่ใกล้ชายแดนไทยกัมพูชา ชาวบ้านบริเวณนั้นเป็นชาวไทยญ้อที่เชื่อกันว่าอพยพมาจากลาวผ่านกัมพูชาเข้ามาอยู่ในอรัญประเทศมานานแล้ว

วัดแสนสุขตั้งวัด เมื่อ พ.ศ. 2468 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2542 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 25 เมตร ยาว 40 เมตร ปัจจุบันมี พระครูปัจจันตธรรมโสภณ (เย็น กวิวํโส) เป็นเจ้าอาวาสวัด

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 5.50 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 และกุฏิหลังใหม่สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก จำนวน 1 หลัง และศาลาการเปรียญ 1 หลัง กว้าง 11 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอ่อน
* พระเพย
* พระกอง
* พระบุญมี
* พระเหล็ก
* พระวัน
* พระบุญล้าน อตฺตมโน
* พระใบฎีกาเย็น กวิธํโธ พ.ศ. 2528–
* พระครูปัจจันตธรรมโสภณ (เย็น กวิวํโส)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแสนสุข". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดแสนสุข". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**เรือมอันเร** หรือ **ลูดอันเร** เป็นศิลปะการแสดงอย่างหนึ่งในหมู่ชาวไทยเชื้อสายเขมร ในบริเวณอีสานใต้ มีลักษณะคล้ายการละเล่นลาวกระทบไม้ของไทย

ประวัติคำ
---------

เดิมนั้นนิยมเรียกว่า "ลูดอันเร" ซึ่ง คำว่า "ลูด" หมายถึง การเต้น หรือกระโดด ส่วนคำว่า "อันเร" หมายถึง "สาก" ซึ่งก็คือ สากตำข้าว นั่นเอง ลูดอันเร จึงหมายถึง การเต้นสาก หรือระบำสาก

ในภายหลังมีการเปลี่ยนแปลงการละเล่น และเรียกว่า "เรือมอันเร" โดยคำว่า เรือม หมายถึง การรำ ดังนั้น เรือมอันเร จึงหมายถึง รำสาก มีนัยบ่งบอกถึงความอ่อนโอนและนุ่มนวลกว่าเดิม

การละเล่น
---------

การเล่นเรือมอันเรนั้น นิยมเล่นหลังเสร็จฤดูเก็บเกี่ยว คือประมาณเดือนสี่ถึงเดือนห้า (ราวเดือนมีนาคม - เมษายน) อันเป็นช่วงเทศกาลปีใหม่ (สงกรานต์) ของชาวไทยเชื้อสายเขมรด้วย 

การละเล่นมักจะมีขึ้นในตอนค่ำ หลังตำข้าวหรือขณะตำข้าว เสียงกระทบของสากจะมีจังหวะสนุกสนาน ทำให้หนุ่มสาวร้องเพลงและรำด้วยกันอย่างสนุกสนาน อันเป็นการเกี้ยวพาราสีไปด้วย 

ในภายหลังได้มีการดัดแปลงลักษณะการเต้น และการเคาะจังหวะให้มีแบบแผนมากขึ้น โดยใช้ไม้ยาววางกับพื้นแทนสาก และมีการเต้นข้ามไม้ไปมา พร้อมกับมีเพลงและทำนองเฉพาะสำหรับการละเล่นเรือมอันเรโดยเฉพาะ แต่ก็ยังมีลักษณะการละเล่นคล้ายรำวงด้วย

ปัจจุบันการละเล่นเรือมอันเรในท้องถิ่นในปัจจุบันพบได้น้อย ส่วนใหญ่เป็นการเตรียมเพื่อจัดแสดงต้อนรับนักท่องเที่ยว หรือต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง อย่างไรก็ตาม ยังมีการเรียนการสอนในสถาบันการศึกษาด้านศิลปวัฒนธรรมหลายแห่ง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เพลงและภาพการเล่นเรือมอันเร เก็บถาวร 2006-06-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ปลากดหัวลิง** หรือ **ปลากดหัวโต** (อังกฤษ: Bigmouth sea-catfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Ketengus typus*) เป็นปลาหนังขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากดทะเล (Ariidae)

จัดเป็นปลาขนาดเล็กในวงศ์นี้ชนิดหนึ่ง และเป็นเพียงชนิดเดียวในสกุล *Ketengus* มีส่วนหัวที่ใหญ่และปากที่กว้าง มีขนาดโตเต็มที่ไม่เกิน 25 เซนติเมตร

พบกระจายพันธุ์บริเวณปากแม่น้ำหรือใกล้ชายฝั่งที่เป็นน้ำกร่อยในภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น อินเดีย, หมู่เกาะอันดามัน, มาเลเซีย, อินโดนีเซีย และไทย

เป็นปลาที่กินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังและปลาขนาดเล็ก รวมถึงเกล็ดปลาชนิดอื่นเป็นอาหารอีกด้วย ในประเทศไทยถือว่าเป็นปลาที่หายาก อยู่ในเครือข่ายใกล้สูญพันธุ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Ketengus*". ระบบข้อมูลการจำแนกพันธุ์แบบบูรณาการ. สืบค้นเมื่อ 2016-10-20.
2. ↑  "*Ketengus typus* (อังกฤษ)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-10. สืบค้นเมื่อ 2012-07-27.
3. ↑  นับหนึ่งใหม่กับการเลี้ยงปลาอย่างถูกวิธี โดย พิชิต ไทยยืนวงศ์
4. ↑  "รายชื่อปลาที่มีในห้องเก็บตัวอย่างอ้างอิง กรมประมง (24 กรกฎาคม 2552)" (PDF). *กรมประมง*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)