recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดวรจันทร์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพธิ์พระยา อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 24 ไร่ 3 งาน

ตามรายงานที่ทางวัดทำส่งกรมการศาสนาระบุว่าสถาปนาเป็นวัดมาตั้งแต่ พ.ศ. 2337 และมีเขตวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2452 จากข้อความที่ปรากฏในนิราศสุพรรณ ระบุชัดว่าบริเวณที่ตั้งของวัดพร้าวก็ดี วัดวรจันทร์ก็ดียังเป็นย่านหย่อมไพรอยู่และจากสภาพที่ตั้งของวัดต่างก็อยู่ริมแม่น้ำ

วัดวรจันทร์มีเจดีย์ย่อมุม 1 องค์ เป็นเจดีย์ขนาดใหญ่ก่ออิฐฉาบปูนรูปทรงเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง มีลานประทักษิณขนาดใหญ่ซ้อนกัน 2 ชั้นที่มุมของฐานลานประทักษิณทั้งสองชั้นประดับด้วยเจดีย์ย่อมุมทั้ง 4 ทิศเจดีย์องค์นี้กล่าวกันว่า สร้างในสมัยหลวงพ่อพริ้งเป็นเจ้าอาวาส ภายในบรรจุเจดีย์พระจุฬามณี เป็นเจดีย์สสมัยรัตนโกสินทร์ อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2450 เป็นอาคารคอนกรีต ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2417 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฎิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 6 หลัง และตึก 1 หลัง และศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 16 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2434 เป็นอาคารไม้ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระดำ
* พระสา
* พระม่วง
* พระรอม
* พระเกิด
* พระฉี่
* พระบัว
* พระคิด
* พระพริ้ง
* พระพราหมณ์
* พระหนุ่ย
* พระปลัดบุญล้อม ถาวโร
* พระอธิการประสิทธิ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "โบราณสถานวัดวรจันทร์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดวรจันทร์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดวรจันทร์**
**เพนกวินมาเจลลัน** (อังกฤษ: Magellanic penguin; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Spheniscus magellanicus*) เป็นเพนกวินที่พบในทวีปอเมริกาใต้ที่แพร่พันธุ์ในบริเวณริมฝั่งทะเลชิลี, อาร์เจนตินา และหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ แถบช่องแคบมาเจลลัน อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ โดยบางกลุ่มอพยพย้ายถิ่นฐานไปยังบราซิล เพนกวินมาเจลลันเป็นเพนกวินในสกุล *Spheniscus* ที่มีจำนวนมากที่สุด ส่วนชนิดอื่น ๆ ในสกุลเดียวกันก็ได้แก่ เพนกวินแอฟริกา, เพนกวินฮัมโบลต์ และเพนกวินกาลาปาโกส

เพนกวินมาเจลลันเป็นเพนกวินขนาดกลางที่เมื่อโตเต็มที่สูงราวระหว่าง 61 ถึง 76 เซนติเมตร และหนักระหว่าง 2.7 ถึง 6.5 กิโลกรัม ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย แต่น้ำหนักนี้จะลดลงพอสมควรในฤดูที่ต้องเลี้ยงลูกนก เพนกวินมาเจลลัน เป็นเพนกวินที่อาศัยอยู่เป็นคู่ ซึ่งจะจับคู่กันเป็นระยะเวลานานหลายปี ตัวเมียจะหาตัวผู้พบจากเสียงร้อง

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Spheniscus magellanicus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Spheniscus magellanicus ที่วิกิสปีชีส์

* Video - Magellanic Penguin chicks at the San Francisco Zoo
* Video - March of the Penguin chicks at the San Francisco Zoo
* Magellanic penguins from the International Penguin Conservation Web Site
* Penguin World: Magellanic penguin
* www.pinguins.info: information about all species of penguins
* Adopt a Magellanic penguin
* A confused Magellanic penguin strays 5000km off course
* Roscoe, R. "Magellanic Penguin". Photo Volcaniaca. สืบค้นเมื่อ 13 April 2008. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` (help); ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|dateformat=` ถูกละเว้น (help)
**เพนกวินราชา** หรือ **เพนกวินกษัตริย์** (อังกฤษ: King penguin; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Aptenodytes patagonicus*) เป็นเพนกวินที่ใหญ่เป็นที่สองของเพนกวินที่ใหญ่ที่สุด มีน้ำหนักระหว่าง 11 ถึง 16 กิโลกรัม มีความสูงเกือบ 1 เมตร รองจากเพนกวินจักรพรรดิ เพนกวินราชามีสองชนิดย่อยคือ *A. p. patagonicus* ที่พบในมหาสมุทรแอตแลนติกตอนใต้ และ *A. p. halli* พบที่อื่น 

เป็นเพนกวินที่กินปลาเล็กเป็นอาหารส่วนใหญ่เป็น ปลาโคม และ ปลาหมึก และไม่ค่อยกินเคย หรือ ครัสเตเชียน เช่น สัตว์ในมหาสมุทรใต้อื่น ๆ เมื่อหาอาหารเพนกวินราชาจะดำน้ำลึกกว่า 100 เมตร บางครั้งก็กว่า 200 เมตรซึ่งลึกกว่าเพนกวินอื่น ๆ และหากินออกไปได้ไกลกว่า 3 ไมล์ นอกไปจากเพนกวินจักรพรรดิซึ่งเป็นเพนกวินสกุลเดียวกัน เพนกวินราชาที่หมู่เกาะปรินซ์เอ็ดเวิร์ดนอกจากจะตกเป็นเหยื่อของปลาฉลาม, วาฬเพชฌฆาต แล้ว ยังตกเป็นเหยื่อของแมวน้ำขนสีน้ำตาล อีกด้วย

เพนกวินราชาวางไข่เพียงใบเดียว ฟักบนแผ่นหนังที่ฝ่าตีน พ่อแม่นกจะเลี้ยงลูกเป็นระยะเวลา 10-13 เดือน ลูกนกที่โตแล้วจะมีสีขนเปลี่ยนไป จนครั้งหนึ่งทำให้นักวิทยาศาสตร์เข้าใจผิดว่าเป็นเพนกวินอีกชนิดหนึ่ง เพนกวินที่โตแล้วจะผลัดขนปีละครั้ง โดยขนใหม่จะงอกขึ้นมาทดแทนขนที่หลุดไปทันทีเพื่อป้องกันความหนาวเย็นที่ดำเนินอยู่นานหลายเดือน

มีลูกนกในบริเวณหมู่เกาะซับแอนตาร์กติก และทางตอนเหนือของทวีปแอนตาร์กติกา และเกาะเตียร์ราเดลฟวยโก, เซาธ์จอร์เจีย และเกาะอื่นๆ ในบริเวณเดียวกัน ประชากรของเพนกวินราชาประมาณกันว่ามี 2.23 ล้านคู่และยังคงเพิ่มขึ้น และมีจำนวนประชากรมากที่หมู่เกาะฟอล์กแลนด์

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Shallow Seas*, "Planet Earth". สารคดีทางบีบีซี: 2006
2. 1 2  *Wildest Islands*, สารคดีทางแอนนิมอลแพลนเน็ต ทางทรูวิชั่นส์: อาทิตย์ที่ 29 ธันวาคม 2556
3. ↑  Shirihai, Hadoram (2002). *A Complete Guide to Antarctic Wildlife*. Alula Press. ISBN 951-98947-0-5.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เพนกวินราชา
 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ *Aptenodytes patagonicus* ที่วิกิสปีชีส์

* 70South - more info on the King penguin เก็บถาวร 2006-01-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* www.pinguins.info: A lot of information about all penguin species
* King penguins from the International Penguin Conservation Web Site
* King Penguins from the Animal Diversity Web
* Penguins in the Falklands เก็บถาวร 2008-12-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* King Penguin videos, photos & sounds เก็บถาวร 2016-03-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน on the Internet Bird Collection
* Audio Recording and Photos of King Penguins
* Penguin World: King penguin
* See also the famous art-project *Penguins - Traveling the World* - Photographs by Willy Puchner
* Roscoe, R. "King Penguin". Photo Volcaniaca. สืบค้นเมื่อ 13 April 2008. `{{cite web}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|dateformat=` ถูกละเว้น (help)
**วัดวรโพธิ์** โบราณสถานประเภทวัดในสังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ ตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่ตรงข้ามกับ วัดโลกยสุธาราม และ วัดวรเชษฐาราม

ประวัติ
-------

วัดวรโพธิ์สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้นไม่ปรากฏนามผู้สร้าง มีชื่อเดิมว่า **วัดระฆัง** เป็นที่ประทับของสมเด็จพระสังฆราชในสมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อมาวัดระฆังได้ปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารว่า พระศรีศิลป์ ได้ผนวชอยู่ที่วัดระฆังแห่งนี้จนได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ *พระพิมลธรรมอนันตปรีชา* ในภายหลังได้ลาผนวชมาขึ้นครองสิริราชสมบัติเป็นสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม

ต่อมาในช่วงปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา วัดระฆังได้ปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารอีกครั้งในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ประมาณ พ.ศ. 2295–2296 เมื่อคณะสมณทูตที่เดินทางไปเผยแพร่พระพุทธศาสนาที่ลังกาได้นำต้นพระศรีมหาโพธิ์กลับมาปลูกที่วัดระฆังพร้อมกับได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็นวัดวรโพธิ์ ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2300 สมเด็จพระเจ้าอุทุมพรขณะดำรงพระราชอิสริยยศเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล พระปรางค์มหาธาตุวัดวรโพธิ์หักลง สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จกรมพระราชวังบวรสถานมงคล เป็นแม่กองในการบูรณะพระมหาธาตุ

โบราณสถาน
---------

โบราณสถานภายในวัดประกอบด้วยพระปรางค์ประธาน ซึ่งปัจจุบันเหลือเพียงแต่ซากฐาน ปรางค์ล้อมรอบด้วยระเบียงคดรูปสี่เหลี่ยม มีบันไดขึ้นสู่องค์เรือนธาตุทั้งสี่ด้าน ลักษณะการก่อบัวของฐานปรางค์มีการเล่นระดับแบบที่ปรากฏในแถบล้านนา ปรางค์องค์นี้น่าจะสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนกลาง ซึ่งเป็นระยะเวลาที่ศิลปะล้านนาได้แพร่หลายเข้ามาสู่อยุธยามากขึ้น และน่าจะเป็นเวลาเดียวกับการสร้างวิหารสมัยแรก ที่อยู่ภายใต้วิหารสมัยอยุธยาตอนปลายในปัจจุบัน

พระวิหารและพระเจดีย์เหลี่ยม ซึ่งเหลือแต่ซาก พระวิหารที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง พระพุทธรูปปางมารวิชัยกลางแจ้ง ทางด้านทิศเหนือของวัดนี้เป็นที่ตั้งของแท่นพระศรีมหาโพธิ์ ซึ่งสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าปราสาททองเพื่อทรงปลูกพระศรีมหาโพธิ์ที่นำมาจากลังกา

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศานติ ภักดีคำ. *ขุนหลวงหาวัด กษัตริย์ผู้เสียสละราชย์*. กรุงเทพฯ : มติชน, 2561, หน้า 22
2. ↑  "วัดวรโพธิ์ (วัดระฆัง)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑   เที่ยว 3 วัด รับปีใหม่
ปฏิกิริยารีดอกซ์

 รีดักชัน  

 ตัวออกซิเดนต์ + e- ⟶ ผลิตภัณฑ์  

 (**ได้รับ**อิเล็กตรอน; จำนวนออกซิเดชัน**ลดลง**)  

  

 ออกซิเดชัน  

 ตัวรีดักชัน ⟶ ผลิตภัณฑ์ + e-  

 (**สูญเสีย**อิเล็กตรอน; จำนวนออกซิเดชัน**เพิ่มขึ้น**)

ปฏิกิริยารีดอกซ์แบ่งได้เป็น 2 ส่วนคือปฏิกิริยารีดักชัน (reduction) และปฏิกิริยาออกซิเดชัน (oxidation)

**ปฏิกิริยารีดอกซ์**เป็นปฏิกิริยาเกี่ยวกับการรับส่งอิเล็กตรอน แบ่งได้เป็น 2 ครึ่งปฏิกิริยาคือปฏิกิริยาออกซิเดชัน เป็นปฏิกิริยาที่เสียอิเล็กตรอน และปฏิกิริยารีดักชัน เป็นปฏิกิริยาที่รับอิเล็กตรอน

ปฏิกิริยารีดอกซ์ของสารอินทรีย์ในสิ่งมีชีวิต
-------------------------------------------

ไม่ต่างจากสารอนินทรีย์ เพียงแต่ปฏิกิริยาออกซิเดชั่นในสิ่งมีชีวิตจะเกี่ยวข้องกับปฏิกิริยาดีไฮโดรจีเนชั่น (dehydrogenation reaction) โดยสารอินทรีย์ที่เป็นตัวให้อิเล็กตรอน (reduced form) จะมีไฮโดรเจนมากกว่าออกซิเจน ส่วนสารอินทรีย์ที่เป็นตัวรับอิเล็กตรอน (oxidized form) จะมีออกซิเจนมากกว่าไฮโดรเจน ทั้งนี้การเคลื่อนย้ายอิเล็กตรอนจากสารประกอบหนึ่งไปยังสารประกอบหนึ่ง เกิดได้ 4 แบบ คือ

* เคลื่อนย้ายในรูปอิเล็กตรอนโดยตรง
* เคลื่อนย้ายในรูปอะตอมไฮโดรเจน เพราะอะตอมไฮโดรเจนประกอบด้วย H+ และ e-
* เคลื่อนย้ายในรูปไฮไดรด์ ไอออน (hydride ion, :H-) ซึ่งมีอิเล็กตรอน 2 ตัว
* เคลื่อนย้ายในรูปของออกซิเจน ในกรณีที่ออกซิเจนรวมอยู่เป็นส่วนหนึ่งของสารอินทรีย์ เช่นการเปลี่ยนไฮโดรคาร์บอนเป็นแอลกอฮอล์
**วัดโพธิ์เผือก** ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านวัดจันทร์ ตำบลบางกรวย อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี เป็นวัดดั้งเดิมของชาวสวนบางกรวย

ตามประวัติบอกเล่าสร้างขึ้นแต่ครั้งปลายกรุงศรีอยุธยา ประมาณปี พ.ศ. 2302 ได้วิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2309 บนเนื้อที่ 9 ไร่เศษ
ยังมีโบสถ์ (ปัจจุบันใช้เป็นวิหาร) และพระประธานศิลปะยุครัตนโกสินทร์ตอนต้นให้เห็น

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

อุโบสถสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2535 พระประธานมารวิชัยหน้าตัก 60 นิ้ว ใต้โบสถ์ใช้เป็นที่ปฏิบัติธรรม รวมทั้งให้ผู้ที่ศรัทธามาลอดโบสถ์สะเดาะเคราะห์

ลูกนิมิตหยกเป็นหยกโดย 8 ลูกฝังไว้ในตำแหน่งเสมาทั้ง 8 ทิศ ตามพุทธบัญญัติ ลูกที่ 9 อยู่กลางโบสถ์ ปัจจุบันได้เจาะช่องให้ชมและอธิษฐานสัมผัสรับพลังจากลูกนิมิตได้

วิหารใช้เป็นโบสถ์มาจนถึง พ.ศ. 2540 ภายในมีพระประธานศักดิ์สิทธิ์งดงามมากอายุกว่า 300 ปี แกะจากหินทรายแดงลงรักปิดทอง ปัจจุบันใช้เป็นที่ทำวัตรและปฏิบัติธรรม วิหารหลวงพ่อโสธร ประดิษฐานหลวงพ่อโสธรที่เคารพศรัทธาของผู้คนทั่วสารทิศ ในวิหารยังมีพระสังกัจจายน์ เจ้าแม่กวนอิม เสด็จพ่อ ร.5 และท้าวจตุคามรามเทพด้วย

ปูชนียวัตถุอื่นได้แก่ พระสังกัจจายน์ พระสีวลี และเจ้าแม่กวนอิม ที่มีฤทธานุภาพในด้านเสริมโชคชะตา สร้างความสำเร็จในอาชีพ การงาน การศึกษา และครอบครัว ประดิษฐานอยู่ใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ที่นำหน่อมาจากพุทธคยาโดยตรง

เจ้าอาวาส
---------

* หลวงพ่ออยู่ ดำรงตำแหน่งก่อนปีพุทธศักราช 2470–2482 เป็นเวลาโดยประมาณ 12 ปี
* หลวงพ่อเหรียญ ดำรงตำแหน่งปีพุทธศักราช 2482–2484 เป็นเวลา 2 ปี
* หลวงพ่อชื้น ดำรงตำแหน่งปีพุทธศักราช 2585–2487 เป็นเวลา 2 ปี ท่านย้ายมาจากวัดศรีประวัติ ตำบลปลายบาง อำเภอบางกรวย
* หลวงพ่อถม ชมกลิ่น ดำรงตำแหน่งปีพุทธศักราช 2487–2490 เป็นเวลา 3 ปี ท่านย้ายมาจากวัดจันทร์
* หลวงพ่อเฉื่อย ปภสฺสโร ดำรงตำแหน่งปีพุทธศักราช 2491–2535 เป็นเวลา 44 ปี
* พระครูสถิตสมณวัตร (มานิตย์ อินฺทโชโต) ดำรงตำแหน่งปีพุทธศักราช 2535–2559 เป็นเวลา 24 ปี
* พระปลัดนนท์ กิตฺติปญฺโญ (บุญแพ) ดำรงตำแหน่งปีพุทธศักราช 2559–ปัจจุบัน
**วัดโพธิ์ประทับช้าง** วัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ ตำบลโพธิ์ประทับช้าง อำเภอโพธิ์ประทับช้าง จังหวัดพิจิตร

วัดโพธิ์ประทับช้างปรากฏหลักฐานใน *พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับพระราชหัตถเลขา* สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2242–2244 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ช่วงรัชสมัย สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 หรือ สมเด็จพระเจ้าเสือ บริเวณสถานที่ประสูติของพระองค์ ต่อมาวัดได้ถูกทิ้งร้างไปจากนั้นจึงได้มีการฟื้นฟูวัดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งและพัฒนามาจนถึงปัจจุบัน

ภายในวัดมี *หลวงพ่อโต* หรือ *หลวงพ่อยิ้ม* อายุกว่า 300 ปีซึ่งชาวบ้านแถบนั้นให้ความเคารพนับถือเป็นอย่างมากเป็นพระประธานในอุโบสถ มีอุโบสถหลังเก่าของวัดที่อยู่มาตั้งแต่แรกสร้างวัด อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ตั้งอยู่บนฐานไพที มีมุขเด็จด้านหน้าและด้านหลัง ประตูตกแต่งสวยงามด้วยซุ้มยอดบุษบก นอกกำแพงแก้วด้านทิศใต้ มีเจดีย์รายอีก 1 องค์ สันนิษฐานกันว่าเป็นตำหนักพระเจ้าเสือ นอกจากนี้ยังมีศาลซึ่งประดิษฐานพระบรมรูปของสมเด็จพระเจ้าเสือ และรูปปั้นของพันท้ายนรสิงห์

ลำดับเจ้าอาวาส
--------------

* พระครูธรรมรูจีราชมุนี 2244 - ? หลังจากนั้นวัดได้ถูกทิ้งร้างไปจากนั้นจึงได้ปรากฏนามเจ้าอาวาสอีกครั้งหนึ่งคือ
* หลวงปู่จันทร์ 2491 - 2496
* พระบก 2496 - 2505
* หลวงปู่เขียว 2505 - 2505
* พระแสวง 2505 - 2514
* หลวงปู่ก่าย 2514 - 2515
* พระอธิการประสิทธิ์ 2516 - 2517
* พระอธิการน้อย 2517 - 2518
* พระครูวิบูลย์ธรรมาภรณ์ (ประยูร คุทฺตาทโร) 2518 - 2551
* พระครูวิกรมสมาธิวัตร (จรัญ จนฺทสีโล) 2552 - ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิ์ประทับช้าง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดโพธิ์ประทับช้าง ถิ่นประสูติพระเจ้าเสือ". ไทยโพสต์.
**วัดโพธิ์ประสิทธิ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านนา อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 46 ไร่ 44 ตารางวา เป็นที่ราบลุ่มน้ำท่วมถึง ปัจจุบัน พระครูโฆษิตกิตติคุณ เป็นเจ้าอาวาส

วัดโพธิ์ประสิทธิ์ เดิมชื่อ **วัดโพลาว** สร้างขึ้นราว พ.ศ. 2350 โดยชาวลาวเวียงที่อพยพมาจากเวียงจันทน์สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ไดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2458 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2531

อาคารเสนาสนะที่สำคัญได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.50 เมตร ยาว 28 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 18 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 หอสวดมนต์กว้าง 8 เมตร ยาว 20.50 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้ทรงไทย ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ปางสมาธิ ขนาดพระเพลา กว้าง 1.50 เมตร จำนวน 3 องค์ ที่หอสวดมนต์ประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย ขนาดพระเพลากว้าง 1.50 เมตร สร้างด้วยทองเหลือง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิ์ประสิทธิ์".
2. ↑  "วัดโพธิ์ประสิทธิ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดโพธิ์ประสิทธิ์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดโพธิ์เก้าต้น** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางระจัน อำเภอค่ายบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี

วัดโพธิ์เก้าต้น มีนามเรียกอีกนามหนึ่งว่า **วัดไม้แดง** เนื่องจากภายในบริเวณวัดมีต้นไม้แดงขึ้นเป็นจำนวนมาก เป็นวัดเก่าแก่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยา มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ กล่าวคือ ในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์ ราว พ.ศ. 2308 บ้านเมืองถูกข้าศึกรุกราน พวกชาวบ้านแถวนี้ได้รวบรวมรวบรวมกันประมาณ 400 คน ตั้งกองสร้างค่ายล้อบรอบบ้านบางระจัน ได้มีพระอาจารย์ธรรมโชติจำพรรษาอยู่ที่วัดโพธิ์สามต้น เดิมอยู่วัดเขานางบวช เมืองสุพรรณบุรี ได้ช่วยปลุกเสกเครื่องรางของขลังให้ความคุ้มครองทำให้ชาวบ้านต่อสู้กับข้าศึกได้อย่างเข้มแข็ง แต่ในที่สุดเมื่อถูกข้าศึกที่กำลังมากกว่าหลายเท่า ก็ต้องแตกถอยอพยพหนีกันไป วัดวาอารามถูกปล่อยทิ้งให้เป็นวัดร้างและถูกทำลายไปก็มาก จนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ประมาณ พ.ศ. 2484 ประชาชนอพยพมาตั้งถิ่นฐานมากขึ้น และริเริ่มทำการบูรณะวัดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศยกสภาพให้เป็นวัดที่มีพระสงฆ์นับตั้งแต่วันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2511 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา วันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2524 ปัจจุบันทางราชการได้สร้างค่ายจำลองขึ้นบริเวณด้านหน้าของวัดโพธิ์เก้าต้น เพื่อเป็นอนุสรณ์

เสนาสนะ ได้แก่ วิหารพระอาจารย์ธรรมโชติเป็นวิหารทรงจ้ตุรมุข มีวิหารหลังเก่า สร้างขึ้นเมือใดไม่ปรากฏหลักฐานแต่คาดว่ามีขึ้นก่อนที่ชาวบ้านจะมารวมตัวกันตั้งค่ายต่อสู้กับพม่า และเจดีย์ทรงศิลปะอยุธยาซึ่งคาดว่าสร้างขึ้นมาพร้อมกับวัด แผ่นอิฐที่ใช้ก่อเจดีย์มีลักษณะรูปดอกจัน 3 ดอกแบบเดียวกับวิหารอยุธยา และมีสระน้ำโบราณศักดิ์สิทธิ์ กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวัดโพธิ์เก้าต้นเป็นโบราณสถาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดโพธิ์เก้าต้น (วัดไม้แดง)". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดโพธิ์เก้าต้น". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดโพธิ์เก้าต้น**
**อลัน ฮิว เดล** (อังกฤษ: Alan Hugh Dale) เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1947 เป็นนักแสดงชาวนิวซีแลนด์ ตั้งแต่ยังเด็กเขามีความสนใจด้านละครเวทีและยังเป็นนักเล่นรักบี้ หลังจากเลิกราจากกีฬาไปเขาได้รับการสนับสนับจากครอบครัว ก่อนที่จะได้เป็นนักแสดงอาชีพเมื่ออายุ 27 ปี ที่ทำงานในนิวซีแลนด์ เดลย้ายไปอยู่ออสเตรเลีย ที่เขาแสดงเป็น ดร. จอห์น ฟอร์เรสต์ ในเรื่อง *The Young Doctors* ตั้งแต่ปี 1979 ถึง 1982 ต่อมาเขารับบทเป็นจิม โรบินสันใน *Neighbours* แสดงกว่า 8 ปี บทบาทการแสดงของเขาโดยมากจะอยู่ในออสเตรเลียและสหราชอาณาจักร เขาออกจากซีรีส์ไปเมื่อเขาขัดแย้งกับทางผู้สร้าง กับเงินที่จ่ายให้กับนักแสดง ทั้งตัวเขาและผู้อื่น

หลังจากออกจาก *Neighbours* เชสแสดงในบทคล้าย ๆ กับโรบินสัน ในออสเตรเลียและดิ้นรนในการหางาน งานของเขากลับมาอีกครั้งเมื่อเขาย้ายไปอยู่ในสหรัฐอเมริกา ในปี 2000 ต้งแต่รับบทในซีรีส์อเมริกันอย่าง เรื่อง *The O.C.* (รับบทคาเลป นิโคล) และ *Ugly Betty* (รับบท แบรดฟอร์ด มีด) เช่นเดียวกับแขกรับเชิญใน *Lost*, *24*, *NCIS*, *ER*, *The West Wing*, *The X-Files* และ *The Lone Gunmen* เดลยังรับบทสมทบในภาพยนตร์เช่น *Star Trek Nemesis*, *Hollywood Homicide* และ *Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull* เช่นเดียวกับละครเพลงเรื่อง *Spamalot*

ด้านชีวิตส่วนตัว เดลสมรสกับอดีตมิสออสเตรเลีย เทรซีย์ เพียร์สัน ตั้งแต่ปี 1990 และมีลูกด้วยกัน 4 คน

อ้างอิง
-------

1. ↑  อลัน เดล ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**แม่น้ำไอเดอร์** (เยอรมัน: *Die Eider*; เดนมาร์ก: *Ejderen*; ละติน: *Egdor* หรือ *Eidora*) เป็นแม่น้ำสายยาวสุดของรัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ ประเทศเยอรมนี มีจุดเริ่มต้นแม่น้ำอยู่ที่เมืองบอร์เดิสฮ็อล์มและมาถึงชานเมืองทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองคีลบนชายฝั่งทะเลบอลติก แต่ไหลไปทางทิศตะวันตกลงทะเลเหนือ ส่วนล่างของแม่น้ำไอเดอร์ใช้เป็นส่วนหนึ่งของคลองไอเดอร์จนกระทั่งคลองคีลได้มาแทนที่

ในช่วงยุคหินกลางช่วงแรก เชื่อว่าแม่น้ำแห่งนี้เป็นเขตแดนระหว่างชาวจูตกับชาวแองเกิล ที่มีเผ่าเพื่อนบ้านของแซกซันที่ข้ามทะเลเหนือในช่วงนี้ไปตั้งถิ่นฐานในอังกฤษแทน ในสมัยกลางยุครุ่งโรจน์ แม่น้ำไอเดอร์เป็นเขตแดนระหว่างชาวแซกซันกับชาวเดนมาร์ก ที่ปรากฏในรายงานของอดัมแห่งเบรเมินในปี ค.ศ. 1076 และหลายศตวรรษที่แม่น้ำแห่งนี้แบ่งแยกเดนมาร์กกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในปัจจุบันเป็นเขตแดนดัชชีชเลสวิชกับฮ็อลชไตน์ เป็นทางเหนือและทางใต้ตามลำดับ

แม่น้ำไอเดอร์ไหลผ่านเมืองต่าง ๆ ได้แก่ บอร์เดิสฮ็อล์ม, คีล, เร็นทซ์บวร์ค, ฟรีดริชชตัท และเทินนิง และไหลลงทะเลเหนือที่เทินนิง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ejderstenen Græseforeningen (Danish)
2. ↑  "The History of the City of Kiel, 1243 – 1945". *British Kiel Yacht Club*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 February 2012. สืบค้นเมื่อ 16 March 2006.
3. ↑  Lawson, M.K. (1993). *Cnut, The Danes in England in the Early Eleventh Century*. New York: Longman. ISBN 0-582-05969-0.
**กลุ่มเคลื่อนที่** (moving group) คือกระจุกดาวประเภทหนึ่งซึ่งเป็นกลุ่มของดาวฤกษ์ที่ก่อตัวขึ้นในประมาณช่วงเวลาเดียวกันจากเมฆโมเลกุลเดียวกัน

ชื่อนี้ใช้เมื่อไม่ได้สังเกตว่าเป็นกลุ่มที่เกาะกันเหนียวแน่นในเชิงพื้นที่ แต่เป็นที่รู้จักเป็นครั้งแรกว่าเป็นกลุ่มดาวฤกษ์ที่มีจุดกำเนิดร่วมกัน เนื่องจากลักษณะทั่วไป เช่น การเคลื่อนที่เฉพาะ อายุ และ องค์ประกอบทางเคมี ที่เหมาะสม

ดังที่ทราบกันอย่างกว้างขวางในขณะนี้ ดาวฤกษ์กลุ่มประชากร I ส่วนใหญ่ที่ก่อตัวในจานดาราจักรก่อตัวขึ้นภายในเมฆโมเลกุล ดาวฤกษ์เหล่านี้ซึ่งก่อตัวขึ้นในเวลาเดียวกันมักจะก่อตัวเป็นกระจุกดาวเปิดที่มีดาวนับหมื่นนับพันดวง ซึ่งค่อย ๆ สลายไปตามกาลเวลา กลุ่มของดาวฤกษ์ที่แยกออกจากแกนกลางของกระจุกเรียกว่า ชุมนุมดาว กลุ่มเคลื่อนที่คือกลุ่มของส่วนที่เหลือของกระจุกดาวนี้ซึ่งเคลื่อนที่ไปพร้อมกับดาวดวงอื่นในดาราจักร

กลุ่มเคลื่อนที่อาจมีอายุมากถึง 2 พันล้านปี เช่น กลุ่มเคลื่อนที่ HR 1614 หรือมีอายุน้อย เช่น กลุ่มเคลื่อนที่เอบีปลากระโทงแทง ซึ่งมีอายุเพียง 50 ล้านปี

ดาวฤกษ์ที่อยู่ในกลุ่มเคลื่อนที่ก่อตัวขึ้นในเวลาเดียวกันในบริเวณใกล้เคียงในเมฆก๊าซเดียวกัน ดังนั้นแม้ว่าจะถูกผลักออกจากกันในภายหลังโดย แรงน้ำขึ้นน้ำลง ดาวฤกษ์เหล่านั้นก็จะมีอายุ ความเป็นโลหะ และการเคลื่อนที่ (ความเร็วแนวเล็ง และการเคลื่อนที่เฉพาะ) ที่ใกล้เคียงกัน การศึกษาสมบัติเหล่านี้ช่วยให้นักดาราศาสตร์สามารถระบุได้ว่าดาวฤกษ์ดังใด ๆ เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเคลื่อนที่หรือโครงสร้างเกี่ยวข้องกับมันหรือไม่

แนวคิดเรื่องกลุ่มเคลื่อนที่ได้รับการแนะนำครั้งแรกโดยโอลิน เอกเกน (Olin Eggen) ในทศวรรษ 1960 รายชื่อกลุ่มเคลื่อนที่อายุน้อยที่อยู่ใกล้ที่สุดได้รับการรวบรวมโดยโลเปซ-ซันติอาโกและคณะ (López-Santiago et al.) กลุ่มเคลื่อนที่ที่ใกล้ที่สุดคือ กลุ่มเคลื่อนที่หมีใหญ่ ซึ่งรวมถึงดาวฤกษ์ส่วนใหญ่ของกลุ่มดาวจระเข้ที่เดคลิเนชัน 60° และครอบคลุมไปจนถึงกลุ่มดาวสามเหลี่ยมใต้ ที่เดคลิเนชัน -65°

อ้างอิง
-------

1. ↑  Johnston, Kathryn V. (1995). "Fossil Signatures of Ancient Accretion Events in the Halo". *Bulletin of the American Astronomical Society*. **27**: 1370. สืบค้นเมื่อ 2008-08-10.
2. ↑  Eggen, O.J. *Moving Groups of Stars.* Galactic structure, ed. Adriaan Blaauw and Maarten Schmidt. University of Chicago Press, Chicago, p.111 (1965). (ADS entry )
3. ↑  López-Santiago, J; Montes, D; Crespo-Chacón, I; Fernández-Figueroa, MJ (2006). "รายชื่อกลุ่มเคลื่อนที่อายุน้อยที่อยู่ใกล้". *The Astrophysical Journal*. **643** (2): 1160–1165.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์) (ADS entry)

| * ด
* ค
* ก
ระบบดาวฤกษ์ |
| --- |
| มีขอบเขต | 
* ดาราจักร
* ดาราจักรแคระ
* กระจุกดาวทรงกลม
* กระจุกดาวเปิด
* ระบบดาวคู่
* ระบบดาวหลายดวง

 |
| ไม่มีขอบเขต | 
* ธารดาวฤกษ์
* ชุมนุมดาว
* กลุ่มเคลื่อนที่
* ดาวกระเด็น

 |
| กลุ่มสังเกต | 
* ดาวคู่
* ดาวหลายดวง
* กลุ่มดาว
* ดาวเรียงเด่น
* เมฆดาวฤกษ์

 |
| 
* หมวดหมู่ หมวดหมู่:ระบบดาวฤกษ์

 |
**ปลาซันฟิชหูยาว** (อังกฤษ: Sunfish, Long-eared sunfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Lepomis megalotis*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากะพงปากกว้าง (Centrarchidae)

มีรูปร่างและลักษณะคล้ายกับปลาหมอสี (Cichlidae) ซึ่งเป็นปลาคนละวงศ์กัน โดยที่ชื่อวิทยาศาสตร์นั้น คำว่า *Lepomis* มาจากภาษากรีก หมายถึง "แผ่นเหงือกที่ลดรูปลงมา" และคำว่า *megalotis* หมายถึง "หูขนาดใหญ่" ซึ่งหมายถึงแผ่นปิดเหงือกที่ยื่นออกมา และมีจุดสีดำแต้มอยู่ มีลักษณะลำตัวแบนข้างไม่มาก ลำตัวมีสีออกน้ำตาลอมเหลือง มีจุดสีน้ำตาลอมแดงกระจายเป็นลวดลายอยู่ทั่วตัว บริเวณแก้ม จุดดังกล่าวจะเชื่อมต่อกันดูเหมือนลายเส้น ครีบต่าง ๆ มีลวดลายสีแดงกระจายอยู่ ข้อหางยาว 

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำตื้น เช่น ลำธาร หรือตลิ่งอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ หรือแม่น้ำ ของภาคตะวันออกของเทือกเขาร็อกกี้ จากชายฝั่งรัฐเวอร์จิเนียจรดรัฐฟลอริดา, ทางทิศตะวันตกของรัฐเท็กซัส จนถึงทางตอนเหนือของเม็กซิโก โดยมักจะอาศัยหากินโดยว่ายลัดเลาะไปตามกอพืชน้ำ หรือวัสดุใต้น้ำต่าง ๆ ในที่ ๆ ท้องน้ำเป็นหินกรวดและหินหลาย ๆ ขนาดคละเคล้ากันไป กินอาหารได้หลากหลาย ทั้ง กุ้ง, สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง, หอย หรือตัวอ่อนของแมลง เป็นต้น

การแยกเพศสามารถทำได้จาก ปลาตัวผู้จะมีสีสดสวยและขนาดตัวใหญ่กว่า โดยเฉพาะในฤดูผสมพันธุ์ มีขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคม-มิถุนายน ซึ่งเป็นช่วงที่อุณหภูมิของน้ำอุ่นขึ้น ปลาตัวเมียจะเลือกตัวผู้จากขนาด และจุดสีดำบริเวณแผ่นปิดเหงือก โดยปลาตัวเมียจะใช้เวลาและความพิถีพิถันในการเลือก ขณะที่ปลาตัวผู้จะเป็นฝ่ายขุดหลุมสร้างรัง ขนาดกว้างประมาณ 6-12 นิ้วในบริเวณน้ำตื้น ปลาตัวผู้จะเกี้ยวพาราสีโดยการว่ายน้ำตีคู่พร้อมทำตัวสั่น ๆ ขณะที่ปลาตัวเมียปล่อยไข่ ปลาตัวผู้จะปล่อยน้ำเชื้อเข้าผสมทันที จากนั้นเมื่อไข่ได้รับการปฏิสนธิหมดแล้ว ปลาตัวผู้จะไล่ปลาตัวเมียออกไป และดูแลไข่จนกระทั่งฟักเป็นตัว จนกว่าลูกปลาจะเริ่มหากินเองได้ จึงจะแยกทางไป ซึ่งการวางไข่ครั้งหนึ่งจะมีปริมาณราว 1,000-100,000 ฟอง โดยลูกปลาจะเจริญเติบโตไวมากในช่วงขวบปีแรก จากนั้นจะค่อย ๆ ลดลง เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุ 1 ปี มีอายุขัยโดยเฉลี่ย 5-8 ปี พบมากที่สุดถึง 11 ปี

ปลาซันฟิชหูยาว เป็นปลาที่นิยมตกกันเป็นเกมกีฬา และนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม ปัจจุบัน ได้มีการนำไปปล่อยในแหล่งน้ำธรรมชาติของหลายประเทศ ที่ไม่ใช่ต้นกำเนิด เช่น ญี่ปุ่น, เยอรมนี, หลายประเทศในทวีปยุโรป, แอฟริกาใต้ และเอเชีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Sunfish ก็ผมไม่ใช่ปลาหมอ*, โดย ป.ปลาระเบิด (เกร็ดกระจาย) หน้า 74-79 คอลัมน์ Miscellaneous. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 2 ฉบับที่ 16: ตุลาคม 2011

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Lepomis megalotis***

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Lepomis megalotis ที่วิกิสปีชีส์

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ปลาซิวข้าวสารแม่น้ำสงคราม** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Oryzias songkhramensis*) เป็นปลาสายพันธุ์ใหม่ล่าสุดที่เพิ่งค้นพบได้ของโลก โดยนักมีนวิทยาชาวไทย

ปลาซิวข้าวสารแม่น้ำสงคราม ได้รับการเปิดเผยจาก รองศาสตราจารย์ ดร.วิเชียร มากตุ่น คณบดีคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (มศว.) เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ว่าเป็นปลาที่เพิ่งค้นพบ โดยพบในเขตลุ่มแม่น้ำโขง ซึ่งอยู่ในเขตอำเภอรัตนวาปี จังหวัดหนองคาย นอกจากนี้แล้วยังพบในเขตประเทศลาว หรือบริเวณพื้นที่ลาวตอนกลาง

โดยเป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวประมาณ 1 เซนติเมตร มีสีลำตัวสีทองแวววาว อาศัยอยู่เป็นฝูงในนาข้าว โดยจะหากินตัวอ่อนของยุงและตัวอ่อนของแมลงศัตรูพืชเป็นอาหาร นับเป็นปลาที่ควบคุมความสมดุลของธรรมชาติได้ดีเป็นอย่างยิ่ง

ซึ่งทั่วโลกได้ค้นพบปลาในนาข้าวแล้วทั้งสิ้น 24 สายพันธุ์ และปลาซิวข้าวสารแม่น้ำสงครามจัดเป็นสายพันธุ์ที่ 25 โดยพบในประเทศไทย 4 สายพันธุ์ และรวมสายพันธุ์ใหม่นี้เป็น 5 สายพันธุ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  รศ.ดร.วิเชียร มากตุ่น (29 กรกฎาคม 2553). "นักวิจัย มศว ค้นพบปลาพันธุ์ใหม่ในนาข้าว เผยเป็นสปีชี่ที่ 25 ของโลก". ASTVผู้จัดการออนไลน์. สืบค้นเมื่อ 14 เมษายน 2011. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลจาก Fishbase.org
**ปลาช่อนออแรนติ** หรือ **ปลาช่อนทองลายบั้ง** หรือ **ปลาช่อนเจ็ดสียักษ์** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Channa aurantimaculata*; อังกฤษ: Orange-spotted snakehead) เป็นปลาช่อนในสกุล *Channa* ชนิดหนึ่ง มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาช่อนบาร์กา (*C. barca*) แต่มีส่วนหัวโตและแบนกว่า สีพื้นของลำตัวและหัวเป็นสีเหลืองทอง แต่เกล็ดทั้งส่วนหัวและลำตัวมีจุดสีน้ำตาลเข้มขนาดใหญ่เกือบเต็มเม็ด ยกเว้นบริเวณข้างลำตัวที่เป็นลายแถบแนวขวางไม่เป็นระเบียบหรือเป็นแต้มกลมขนาดใหญ่ มีสีเหลืองทองเรียงกันในแนวยาว เกล็ดข้างลำตัวประมาณ 51-54 เกล็ด ใต้คางและท้องมีสีขาว มีจุดสีน้ำตาลเข้มกระจายอยู่ทั่ว ครีบหลังและครีบก้นมีสีเหลืองอ่อน ครีบหลังมีก้านครีบทั้งหมด 45-47 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบ 28-30 ก้าน ครีบอกสีส้มมีสีเหลืองทองมีลายเส้นขวาง 6-7 แถบ ปลาตัวผู้วัยโตเต็มที่จะมีครีบหลัง และครีบก้นขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย มีสีสันสดใสมากกว่ามากโดยเฉพาะสีเหลือบม่วงอมน้ำเงินบนหัวและครีบหลัง ขณะที่ปลาตัวเมียจะมีบั้งสีเหลืองเป็นหลัก เหลือบสีอื่น ๆ ไม่สดเท่าตัวผู้ เมื่อมองจากด้านบนตัวผู้จะมีลำตัวเพรียวยาว และส่วนหัวที่กว้างกว่าตัวเมีย สามารถเพาะขยายพันธุ์ในตู้กระจกได้แล้ว โดยปลาตัวผู้จะเป็นฝ่ายอมและฟักไข่ 

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 45 เซนติเมตร โตเต็มที่ได้ถึง 60 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในแม่น้ำรามบุตรา ซึ่งเป็นแควสาขาของแม่น้ำพรหมบุตร ในตอนเหนือรัฐอัสสัมและรัฐอรุณาจัลประเทศของประเทศอินเดีย โดยในตอนแรกมักถูกสับสนกับปลาช่อนบาร์กาเนื่องจากมีลักษณะใกล้เคียงกันมากและพบในแหล่งน้ำเดียวกัน แต่ได้ถูกอนุกรมวิธานจาก ดร.ปรัชญา มุสิกสินธร นักมีนวิทยาชาวไทย ที่ได้เข้าไปศึกษาปลาในประเทศอินเดียเมื่อปี ค.ศ. 2000

ในธรรมชาติจะอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำในเขตป่าดิบชื้นที่มีความชื้นสูง และมีอุณหภูมิสูงในช่วงฤดูร้อน โดยจะขุดโพรงตามโคนรากไม้ได้ลึกถึง 2 เมตร เพื่อหนีความแห้งแล้ง และความหนาวเย็นในช่วงฤดูหนาว ก่อนและกลับขึ้นมาหากินอีกครั้งและสืบพันธุ์ดังเดิมในช่วงฤดูมรสุมและช่วงน้ำท่วมแหล่งที่อาศัยดังเดิม

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม มีราคาถูกกว่าปลาช่อนบาร์กามาก ซึ่งในประเทศญี่ปุ่นบางครั้งยังคงอ้างอิงสับสนกับปลาช่อนบาร์กาอยู่

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  หน้า 109, *CHANNA CRAZY คนคลั่งช่อน*, "Wild Ambition" โดย ชวิน ตันพิทยคุปต์ และชัยพัทธ์ งามบุษบงโสภิน. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 42: ธันวาคม 2013
2. ↑  หน้า 49 นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 5 ปีที่ 1 โดย ชัยวุฒิ กรุดพันธุ์ ISSN 19069243

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาช่อนออแรนติ
**ปลาช่อนพัลชรา** หรือ **ปลาช่อนพม่าจุดส้ม** หรือ **ปลาช่อนพม่าจุดแดง** (อังกฤษ: Burmese peacock snakehead; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Channa pulchra*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae)

เป็นปลาช่อนที่มีความสวยงามมากอีกชนิดหนึ่ง มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร พบในต้นน้ำของรัฐยะไข่ ประเทศพม่า เป็นปลาช่อนที่ถูกบรรยายลักษณะทางวิทยาศาสตร์หรืออนุกรมวิธานพร้อม ๆ กับปลาช่อนออนาติพินนิส (*C. ornatipinnis*) ซึ่งพบในพม่าและมีลักษณะคล้ายคลึงกัน แต่ทว่า ปลาช่อนพัลชราไม่มีจุดสีดำขนาดใหญ่กระจายทั่วตัวเหมือนปลาช่อนออนาติพินนิส โดยมีเพียงจุดประสีดำเล็ก ๆ จาง ๆ กระจายอยู่เพียงเล็กน้อย ครีบอกมีลายสีจางไม่ชัดเจน จุดสีดำบนครีบหลังสีจาง และมีจำนวนน้อยกว่าปลาช่อนออนาติพินนิส

ด้วยความสวยงาม จึงทำให้นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม เป็นปลาช่อนที่ไม่มีนิสัยดุร้ายก้าวร้าว เป็นปลาที่เลี้ยงง่าย สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ในตู้กระจก หรือในบ่อคอนกรีต วางไข่แบบไข่ลอย พ่อปลาและแม่ปลาช่วยกันเลี้ยงดูแลลูก กินอาหารได้หลากหลาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Britz, R. (2010). "*Channa pulchra*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2010**: e.T168502A6503987. doi:10.2305/IUCN.UK.2010-4.RLTS.T168502A6503987.en. สืบค้นเมื่อ 24 December 2019.
2. ↑  หน้า 106, *CHANNA CRAZY คนคลั่งช่อน*, "Wild Ambition" โดย ชวิน ตันพิทยคุปต์ และชัยพัทธ์ งามบุษบงโสภิน. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 42: ธันวาคม 2013
สำหรับปลาซักเกอร์ในสกุล Pterygoplichthys ดูที่ ปลาซักเกอร์

**ปลาซักเกอร์ธรรมดา** หรือ **ปลาเทศบาล** (อังกฤษ: common sucker, common pleco; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Hypostomus plecostomus*) เป็นปลาชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาซักเกอร์ (Loricariidae) 

เป็นปลาตู้ชนิดหนึ่งที่รู้จักคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี มีส่วนหัวโต ตามีขนาดเล็ก ปากอยู่ด้านล่างมีขนาดใหญ่และมีกล้ามเนื้อแข็งแรงสามารถใช้ดูดเกาะติดเป็นสุญญากาศกับตู้กระจกหรือวัสดุต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี มีลำตัวสีดำหรือสีน้ำตาลเข้ม ลำตัวสากและหยาบกร้านมาก หนังมีลักษณะแข็งจนดูเหมือนเกราะ มีลวดลายสีเขียวตามครีบหลังและครีบหาง ตัวผู้มีเงี่ยงแหลมบริเวณครีบอกและข้างหัว

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 2 ฟุต มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกากลางจนถึงอเมริกาใต้

ปลาซักเกอร์ธรรมดาถูกนำไปยังประเทศต่าง ๆ ที่มิใช่ถิ่นกำเนิดในฐานะเป็นปลาสวยงามที่ใช้ทำความสะอาดเศษอาหารหรือคราบตะไคร่ภายในตู้ ซึ่งในบางครั้งพฤติกรรมของปลาซักเกอร์ธรรมดา ถ้าหากอาหารไม่เพียงพอก็จะก้าวร้าวไล่ดูดเมือกของปลาอื่น จนถึงแก่ความตายก็มี และเนื่องจากเป็นปลาที่มีความสามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี แม้ในภาวะที่เป็นพิษ หรือแหล่งน้ำที่มีออกซิเจนละลายในน้ำต่ำกว่ามาตรฐานปกติที่ปลาทั่วไปจะอาศัยอยู่ได้ จึงทำให้กลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นที่ก่อให้เกิดปัญหาสิ่งแวดล้อมในหลายประเทศ ในแม่น้ำแซนแอนโทนีโอ ในรัฐเท็กซัส ของสหรัฐอเมริกา พบได้เพิ่มปริมาณขึ้นเป็นจำนวนมากจนไปกินและทำลายไข่ของปลาเซนทรัลสโตนโรลเลอร์ (*Campostoma anomalum*) ซึ่งเป็นปลาพื้นเมือง ในส่วนประเทศไทย ขณะนี้กรมประมงได้มีประกาศให้กลายเป็นปลาต้องห้ามสำหรับเลี้ยงและจำหน่ายแล้ว โดยรณรงค์ให้นำไปปรุงเป็นอาหารแทนถ้าหากเจอ แต่ในปัจจุบันได้มีผู้นำไปหลอกขายเป็นปลาปล่อย โดยเรียกว่า "ปลาราหู"

สำหรับชื่ออื่น ๆ ที่เรียกกันในภาษาไทย เช่น "ปลากดเกราะ", "ปลากดควาย" หรือ "ปลาดูด" เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hoover, J.J.C.E. Murphy, and J. Killgore. 2014. Ecological
impacts of Suckermouth catfishes (Loricariidae)
in North America: A conceptual model. Aquatic
Nuisance Species Research Program Bulletin: 1- 13.
2. ↑  ประมงห้ามเลี้ยง ปลาซักเกอร์ แฉสุดอันตราย!
3. ↑  "เตือนทำบุญได้บาป! ผู้ค้าจับปลาซัคเกอร์ ตั้งชื่อเป็นปลาดำราหู หลอกสะเดาะเคราะห์". *ช่อง 7*. July 17, 2016. สืบค้นเมื่อ July 18, 2016.
4. ↑  "ชนิดพันธุ์ต่างถิ่น" (PDF).
5. ↑  กลไกการเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารของประเทศไทย

* รณรงค์ปรุงรสปลากดเกราะ ลดระบาดในระบบนิเวศ[*ลิงก์เสีย*]


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Hypostomus plecostomus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาซักเกอร์ธรรมดา (อังกฤษ) เก็บถาวร 2009-01-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เอกรงค์ (แก้ความกำกวม)
 โทรทัศน์เอกรงค์สีขาวดำยุคทศวรรษ 1950
**เอกรงค์** หรือ **โมโนโครม** (monochrome) หมายถึงรูปภาพ วัตถุ หรือรูปแบบการใช้สี ที่มีอยู่เพียงสีเดียว คำนี้เดิมใช้ในสาขาศิลปะ แต่ได้ถูกนำมาใช้ในด้านต่าง ๆ เช่น การพิมพ์ การถ่ายภาพ ภาพยนตร์ และ โทรทัศน์ แสดงถึงสิ่งต่าง ๆ ที่แสดงออกด้วยสีเดียวเป็นหลัก

ในทางฟิสิกส์มีการใช้คำว่าแสงเอกรงค์เพื่อเรียกรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีความยาวคลื่นค่าเดียว (นั่นคือมีสีเดียว) แต่ว่านั่นเป็นแนวคิดที่มีความแตกต่างจากเอกรงค์ในความหมายเดิม

ภาพรวม
------

### ในเทคโนโลยีการถ่ายภาพ

 ภาพถ่ายภาพแรกของโลกโดยนีเซฟอร์ เนียปส์ (ปี 1827)
เทคโนโลยีการถ่ายภาพในยุคแรกเช่นในกล้องทาบเงานั้น ภาพที่ฉายภายในอุปกรณ์จะเป็นภาพสี แต่ถ้าคัดลอกด้วยหมึกดำหรือดินสอจะกลายเป็นภาพเอกรงค์ จากนั้นในยุคต่อมา มือของจิตรกรได้ถูกแทนที่ด้วยจานถ่ายภาพ ซึ่งบันทึกภาพเพียงแต่ข้อมูลความเข้มของรังสีแสงที่มาตกกระทบ ภาพที่ได้จึงเป็นภาพเอกรงค์

เทคโนโลยีการถ่ายภาพที่จับภาพโดยอัตโนมัติจากรังสีแสงมาเป็นภาพเอกรงค์ในลักษณะนี้ได้ถูกใช้ต่อมาจนแม้ถึงยุคที่เปลี่ยนมาใช้ฟิล์มถ่ายภาพ รวมถึงใช้ในการสร้างภาพยนตร์ซึ่งแสดงภาพเคลื่อนไหวด้วย

ทุกวันนี้เนื่องจากการพัฒนาของฟิล์มสี ภาพถ่ายแบบเอกรงค์จึงแทบไม่มีให้เห็นแล้วนอกจากภาพในอดีต อีกทั้งยังมีความพยายามที่จะเพิ่มสีสันให้กับภาพด้วยการนำเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ที่สร้างภาพโดยใช้คอมพิวเตอร์ ที่มีความเร็วในการประมวลผลเพิ่มขึ้นอย่างมากตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 20 อย่างไรก็ตาม ในช่วงแรกของการพัฒนาภาพสี ภาพเอกรงค์ยังเหนือกว่าฟิล์มสีในแง่ของความละเอียด และความไวต่อแสง งานวิดีโอจำนวนมากที่ผลิตออกมาถ่ายด้วยภาพเอกรงค์ นอกจากนี้ เนื่องจากบรรยากาศที่เป็นเอกลักษณ์ของภาพเอกรงค์ซึ่งให้ความประทับใจที่แตกต่างจากโลกที่มีสีสันที่ตามนุษย์เห็น จึงมีงานศิลปะที่จงใจใช้ภาพเอกรงค์ รวมถึงในกล้องดิจิทัล และอุปกรณ์สร้างภาพที่ทันสมัยบางผลิตภัณฑ์ก็ยังมีโหมดถ่ายภาพเอกรงค์

### ในการตรวจจับภาพ

 ภาพเอกรงค์จากการมองเห็นในตอนกลางคืนของทหาร
นอกจากนี้ ในช่วงทศวรรษที่ 2000 เซนเซอร์รูปภาพยังต้องใช้แสงมากในปริมาณหนึ่งเพื่อตรวจจับสีในกระบวนการแปลงลำแสงเป็นสัญญาณไฟฟ้าด้วย เซนเซอร์รูปภาพ ดังนั้นภาพเอกรงค์จึงยังคงเป็นกระแสหลักสำหรับกล้องมองกลางคืน นอกจากนี้ เนื่องจากเซนเซอร์รูปภาพเอกรงค์สามารถผลิตด้วยเทคโนโลยีระดับต่ำกว่า ในแง่ของเทคโนโลยีการผลิตผลิตภัณฑ์ที่มีราคาไม่แพงบางประเภทจะถ่ายภาพเอกรงค์นี้ในช่วงยุคที่เซนเซอร์รูปภาพเริ่มเป็นที่นิยม มีผลิตภัณฑ์ และในบรรดาชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ ก็ยังมีอุปกรณ์ถ่ายภาพเอกรงค์ราคาต่ำจำนวนมากหมุนเวียนอยู่ แม้แต่ในกล้องวงจรปิดแบบราคาถูกที่ใช้งานได้ในพื้นที่ที่มีแสงน้อยก็มีผลิตภัณฑ์ที่ใช้เซนเซอร์รูปภาพเอกรงค์ 

### ในจอแสดงผล

 แล็ปท็อปเครื่องแรกของโลก พร้อมกับจอแสดงผลเมทริกซ์ LCD
ในช่วงยุคแรกที่คอมพิวเตอร์ถูกพัฒนาขึ้นมา จอภาพที่ใช้แสดงผลคอมพิวเตอร์เป็นภาพเอกรงค์ นั่นเป็นเพราะข้อจำกัดของอุปกรณ์แสดงผล เช่น จอภาพผลึกเหลว และ จอภาพผลพลาส ม่าในยุคแรก ๆ สามารถแสดงผลของจุดบนจอได้เฉพาะในสถานะ "เปิดไฟ-ปิดไฟ" เท่านั้น นอกจากนี้ ยังมีปัญหาเรื่องความลึกสี ความจุพิกเซล ที่เก็บเนื้อหาที่จะแสดงบนจอแสดงผลนี้ แต่ต่อมาเมื่อสามารถติดตั้งหน่วยความจำได้มากมาย จอแสดงผลแบบเอกรงค์ก็ค่อย ๆ ล้าสมัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "monochrome". *Merriam-Webster Dictionary*.
2. ↑  "モノクローム". *コトバンク*. สืบค้นเมื่อ 2021-07-20.
**พระครูวรเวทมุนี** หรือ **หลวงพ่ออี๋** ฉายา **พุทฺธสโร** เป็นพระเกจิอาจารย์ อดีตเจ้าอาวาสวัดสัตหีบ จังหวัดชลบุรี

ประวัติ
-------

**พระครูวรเวทมุนี** มีนามเดิมว่า **อี๋ ทองขำ**  เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2408 ตรงกับวันอาทิตย์ขึ้น 11 ค่ำ เดือน 11 ปีฉลู ตรงกับปลายรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นบุตรของ**นายขำ** และ**นางเอียง ทองขำ** ที่บ้านตำบลสัตหีบ กิ่งอำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี

อุปสมบท
-------

เมื่ออายุได้ 25 ปี ท่านได้อุปสมบท ณ วัดอ่างศิลานอก (ซึ่งปัจจุบันได้ยุบรวมเป็นวัดอ่างศิลาเดียววัดเดียว) โดยมีพระอุปัชฌาย์คือพระอธิการจั่น จนฺทสโร วัดเสม็ด พระอาจารย์ทิมเป็นพระกรรมวาจารจารย์
และพระอาจารย์แดงเป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้ฉายาให้ว่า **พุทฺธสโร**

ได้อยู่ศึกษาธรรมมะและเวทมนตร์ต่าง ๆ กับพระอาจารย์แดงถึง 6 พรรษา กอ่นไปฝากตัวเป็นศิษย์พระครูพิพัฒนิโรธกิจ (ปาน) วัดคลองด่าน ซึ่งช่วงนั้นมีชื่อเสียงมาก และท่านยังได้ออกธุดงควัตรไปทั่วทุกภาคของประเทศไทย เมื่อบังเกิดความกล้าแข็งทางจิต สัมฤทธิ์ในธรรมแล้ว จึงเดินทางกับมาสร้างวัดสัตหับขึ้น ใช้เวลาเพียง 5 ปีจึงสมบูรณ์ ท่านได้ใช้วิชาอาคมอันแก่กล้ามาสร้างและปลุกเสกเครื่องรางของขลังต่าง ๆ มาแจกกับศิษยานุศิษย์

ลูกศิษย์ที่มีชื่อเสียง
----------------------

ผู้ที่ทำหน้าที่ช่วยหลวงพ่ออี๋ ลงอักขระ และสืบทอดวิชาทำปลัดขิกได้แก่ อาจารย์บรรจบ (น้องชายแท้ๆ หลวงพ่ออี๋), หลวงตาจำเนียร สุขรุ่ง วัดสัตหีบ, หลวงพ่อหงุ่น วัดสัตหีบ, อาจารย์มั่น กิโล 10 นั้นคือรายนามศิษย์ที่อาศัยอยู่ภายในอารามเดียวกับหลวงพ่ออี๋

สำหรับศิษย์ที่มาขอเรียนวิชากับท่าน และออกไปทำปลัดขิกจนมีชื่อเสียงในเวลาต่อมา คือ หลวงพ่อทองอยู่ จนฺทสาโร วัดบางเสร่คงคาราม จ.ชลบุรี หลวงพ่อลั้ง วัดอัมพาราม จ.ชลบุรี, หลวงพ่อสัมฤทธิ์ วัดอู่ทอง จ.สุพรรณบุรี, หลวงพ่อกี๋ วัดหูช้าง จ.นนทบุรี, หลวงพ่อเปี่ยม วัดทุ่งเหียง จ.ชลบุรี, หลวงปู่ทิม วัดละหารไร่, หลวงพ่อเริ่ม วัดจุกกะเฌอ จ.ชลบุรี, หลวงพ่อหันต์ วัดปากน้ำพังราช จ.ระยองและรูปสุดท้ายที่ได้วิชาในช่วงท้ายของอายุของของหลวงพ่ออี๋ คือ หลวงพ่อชม วัดโป่ง จ.ชลบุรี

งานปกครอง
---------

* พ.ศ. 2467 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะตำบลสัตหีบ
* พ.ศ. 2467 เป็นพระอุปัชฌาย์
* พ.ศ. 2484 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะแขวงกิ่งอำเภอสัตหีบ

สมณศักดิ์
---------

* เป็นพระครูประทวนสมณศักดิ์
* พ.ศ. 2484 เป็นพระครูสัญญาบัตรที่ **พระครูวรเวทมุนี**

มรณภาพ
------

หลวงพ่ออี๋มรณภาพในท่านั่งสมาธิเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2489 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร สิริอายุได้ 80 ปี 354 วัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์" (PDF). *ราชกิจจานุเบกษา*. **58** (0 ง): 504. 11 มีนาคม 2484. สืบค้นเมื่อ 7 มิถุนายน 2563. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)

* หนังสือรวมสุดยอดพระคณาจารย์ทั้งหมด 180 พระองค์
* ประวัติหลวงพ่ออี๋ วัดสัตหีบ เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* หลวงพ่ออี๋ วัดสัตหับ[*ลิงก์เสีย*]
* ลำดับเจ้าอาวาสวัดสัตหีบ เก็บถาวร 2011-09-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน


| ก่อนหน้า |  | พระครูวรเวทมุนี (อี๋ พุทฺธสโร) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **—** |  | **เจ้าอาวาสวัดสัตหีบ** (พ.ศ. 2442 — พ.ศ. 2489) |  | **พระครูศรีสัตตคุณ (เกษม สนตุสฺสโก)** |
**พิกเซลต่อนิ้ว** (pixels per inch) นิยมย่อเป็น **ppi** (มักใช้อักษรตัวพิมพ์เล็ก) และเป็นหน่วยที่ระบุความละเอียดภาพของจอภาพหรือภาพบิตแมป เรียกอีกอย่างว่า **ความหนาแน่นพิกเซล** (pixel density)

ความละเอียดภาพคือความละเอียดของเส้นตาราง ที่แสดงรูปภาพ โดยทั่วไปจะแสดงเป็นพิกเซลต่อนิ้ว (ไม่ใช่ต่อตารางนิ้ว) คำว่า ppi ยังใช้เรียกค่าความหนาแน่นของพิกเซลที่แสดงเป็นหน่วย ppi (ไม่ใช่แค่ใช้เรียกหน่วย แต่ใช้เรียกตัวค่านั้นเลย)

พิกเซลต่อนิ้วมีมิติเหมือนกันกับหน่วยของจำนวนเส้นหน้าจอ เส้นต่อนิ้ว (lpi) และหน่วยของ ความหนาแน่นจุด จุดต่อนิ้ว (dpi) แต่ว่าปริมาณที่แสดงต่างกัน ดังนั้นจึงไม่สามารถแปลงค่าไปมาได้โดยไม่บอกข้อมูลจำเพาะเพิ่มเติม

มักจะใช้สำหรับการพิมพ์ ในการพิมพ์ หนึ่งพิกเซลจะแสดงด้วยจุดหลายจุด ดังนั้น dpi จึงมีค่ามากกว่า ppi (เช่น โดยทั่วไปคือ 16 เท่า เป็นต้น) ในการแสดงผล ppi มักจะเท่ากับ dpi เนื่องจากมีความสอดคล้องแบบหนึ่งต่อหนึ่งระหว่างพิกเซลและจุด ดังนั้น ppi และ dpi จึงใช้แทนกันได้

การคำนวณ ppi ในจอภาพ
--------------------

ค่า "อัตราส่วน" ของจอภาพคืออัตราส่วนของจำนวนพิกเซลในแนวตั้งและนอน ซึ่งจะเท่ากับ อัตราส่วนลักษณะ หากพิกเซลเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส แต่บางมาตรฐาน (โดยมากมักเป็นมาตรฐานเก่า) ไม่เป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส ดังนั้นจึงต่างกัน

หากพิกเซลเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส สามารถคำนวณค่าความละเอียดภาพได้โดย

ppi (ความหนาแน่นพิกเซล) = √(แนวนอน2 + แนวตั้ง2) ÷ ความยาวในหน่วยนิ้ว
บทความนี้เกี่ยวกับอาหารที่ประกอบด้วยไส้กรอกในแป้งพาย สำหรับอาหารที่ประกอบด้วยไส้กรอกห่อในเบคอน ดูที่ พิกส์อินแบลงเคตส์ สำหรับอาหารที่มีส่วนประกอบหลักเป็นกะหล่ำปลี ดูที่ กะหล่ำปลียัดไส้

**พิกส์อินอะแบลงเคต** (อังกฤษ: pigs in a blanket) เป็นอาหารที่ประกอบด้วยไส้กรอกขนาดเล็กห่อในแป้งพายที่นิยมเสิร์ฟเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยในสหรัฐ พิกส์อินอะแบลงเคตมักจะสับสนกันกับพิกส์อินแบลงเคตส์ในสหราชอาณาจักรซึ่งประกอบด้วยไส้กรอกเช่นกันแต่ห่อในเบคอน

พิกส์อินอะแบลงเคตในจาน
วลี "พิกส์อินอะแบลงเคต" โดยทั่วไปจะหมายถึงไส้กรอกฮอตดอกในแป้งสำหรับครัวซ็อง แต่บางครั้งก็อาจจะดัดแปลงไปใช้ไส้กรอกเวียนนาหรือไส้กรอกค็อกเทลแทน หรืออาจจะเปลี่ยนจากแป้งครัวซ็องเป็นแป้งสำหรับบิสกิตแทน ตำราอาหารอเมริกันในช่วงศตวรรษที่ 19 ปรากฏสูตรการทำ "ลิตเทิลพิกส์อินแบลงเคตส์" แต่เมนูดังกล่าวเป็นหอยนางรมห่อในเบคอนซึ่งคล้ายกับเอนเจิลส์ออนฮอร์สแบ็ก เมนูที่ประกอบด้วยไส้กรอกแบบในปัจจุบันนั้นสามารถสืบย้อนไปได้ถึง ค.ศ. 1940 ในตำราอาหารของกองทัพบกสหรัฐซึ่งระบุชื่อเมนูว่า "พอร์กซอซิจลิงส์ (พิกส์) อินแบลงเคตส์"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lewis, Anna (2020-01-30). "This American Magazine Got Pigs In Blankets Confused With Sausage Rolls". *Delish* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2022-10-21.
2. ↑  Strohm, Gertrude (1887). "The Universal Cookery Book: Practical Recipes for Household Use, by Gertrude Strohm". *Google Books*. สืบค้นเมื่อ 25 December 2021.
3. ↑  *War Department Technical Manual*, vol. 10 (412 ed.), 1940, สืบค้นเมื่อ 25 December 2021 – โดยทาง Google Books
**พระเจ้ารอเบิร์ตที่ 2 แห่งสกอตแลนด์** (อังกฤษ: Robert II of Scotland) ทรงเป็นกษัตริย์สกอตแลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 1371 จนเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1390 พระองค์ทรงเป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์สจวต ทรงเป็นโอรสของวอลเทอร์ สทิวเวิร์ต สทิวเวิร์ตใหญ่ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ กับเจ้าหญิงมาร์โจรี บรูซ พระราชธิดาในพระเจ้ารอเบิร์ตที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ ซึ่งสิ้นพระชนม์ไม่นานหลังทรงให้กำเนิดรอเบิร์ต ใน ค.ศ. 1318 รัฐสภาสกอตแลนด์ก็ได้ประกาศให้รอเบิร์ตเป็นผู้สืบราชบัลลังก์สกอตแลนด์หากพระเจ้ารอเบิร์ตที่ 1 ผู้เป็นพระอัยกาเสด็จสวรรคต 

อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 1324 พระเจ้ารอเบิร์ตที่ 1 ได้มีพระราชโอรสนามว่าเจ้าชายเดวิด ทำให้ตำแหน่งรัชทายาทตกไปอยู่กับเจ้าชายเดวิดผู้มีศักดิ์เป็นพระมาตุลา ใน ค.ศ. 1326 บิดาของรอเบิร์ตก็ถึงแก่กรรม ทำให้รอเบิร์ตขึ้นสืบตำแหน่งเป็นสทิวเวิร์ตใหญ่แห่งสกอตแลนด์ขณะมีอายุเพียงสิบปี พระเจ้ารอเบิร์ตที่ 1 เสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1329 เจ้าชายเดวิดในวัยเพียง 5 ปีได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าเดวิดที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ ใน ค.ศ. 1363 พระเจ้าเดวิดพยายามผลักดันให้สิทธิในการสืบราชสมบัติตกไปอยู่กับสายแพลนแทเจอนิต แต่ถูกปฏิเสธจากรัฐสภา ใน ค.ศ. 1371 พระเจ้าเดวิดที่ 2 เสด็จสวรรคตโดยไม่มีทายาท ทำให้รอเบิร์ตขึ้นสืบราชสมบัติเป็นพระเจ้ารอเบิร์ตที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ในวัย 54 ชันษา 

ยามที่ทรงขึ้นครองราชย์นั้นมีพระพลานามัยย่ำแย่ และแทบไม่สามารถทอดพระเนตรสิ่งต่าง ๆ ได้ ขณะนั้นอังกฤษได้ควบคุมดินแดนขนาดใหญ่ทางตอนใต้ของสกอตแลนด์ พระองค์เปิดทางให้ขุนนางทางภาคใต้ของสกอตแลนด์เข้าต่อสู้กับอังกฤษเพื่อทวงคืนผืนแผ่นดินสกอตแลนด์กลับคืนมา ทรงยุติการค้าขายกับอังกฤษและเริ่มความสัมพันธ์กับฝรั่งเศส ก่อน ค.ศ. 1384 สกอตแลนด์สามารถทวงคืนดินแดนมาได้เกือบทั้งหมด อย่างไรก็ตาม พระองค์ทรงถูกรัฐประหารเงียบใน ค.ศ. 1384 อำนาจทั้งหมดตกไปอยู่กับพระราชโอรสองค์โต จอห์น เอิร์ลแห่งแคร์ริก (พระเจ้ารอเบิร์ตที่ 3 ในอนาคต) พระองค์สวรรคตใน ค.ศ. 1390 ที่ปราสาทดันโดนัลด์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  森、p. 150
2. ↑  Barrell, *Medieval Scotland*, p. 141–2

| * ด
* ค
* ก
กษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ |
| --- |
| 
* เคนเนธที่ 1 แม็กอัลปิน
* ดอนัลด์ที 1
* คอนสแตนตินที่ 1
* Áed
* Giric
* Eochaid (uncertain)
* ดอนัลด์ที่ 2
* คอนสแตนตินที่ 2
* มัลคอล์มที่ 1
* อินดัลฟ์
* ดับ
* Cuilén
* Amlaíb
* เคนเนธที่ 2
* คอนสแตนตินที่ 3
* เคนเนธที่ 3
* มัลคอล์มที่ 2
* ดันแคนที่ 1
* แม็กเบธ
* ลิวลัค
* มัลคอล์มที่ 3
* ดอนัลด์ที่ 3
* ดันแคนที่ 2
* ดอนัลด์ที่ 3
* เอดการ์
* อเล็กซานเดอร์ที่ 1
* เดวิดที่ 1
* มัลคอล์มที่ 4
* วิลเลียมที่ 1
* อเล็กซานเดอร์ที่ 2
* อเล็กซานเดอร์ที่ 3
* มาร์กาเร็ต
* *ราชบัลลังก์เว้นว่างครั้งที่หนึ่ง*
* จอห์น
* *ราชบัลลังก์เว้นว่างครั้งที่สอง*
* รอเบิร์ตที่ 1
* เดวิดที่ 2
* รอเบิร์ตที่ 2
* รอเบิร์ตที่ 3
* เจมส์ที่ 1
* เจมส์ที่ 2
* เจมส์ที่ 3
* เจมส์ที่ 4
* เจมส์ที่ 5
* แมรีที่ 1
* เจมส์ที่ 61
* ชาลส์ที่ 11
* ชาลส์ที่ 21
* เจมส์ที่ 71
* แมรีที่ 21
* วิลเลียมที่ 31
* แอนน์1

 | ธงแห่งราชอาณาจักรสกอตแลนด์ธงแห่งราชอาณาจักรสกอตแลนด์ |
| 1 องค์ที่เป็นทั้งกษัตริย์แห่งอังกฤษและกษัตริย์แห่งไอร์แลนด์ |
**ตำบลบางหญ้าแพรก** เป็นหน่วยการปกครองระดับตำบลสังกัดอำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร เดิมเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของตำบลท่าฉลอมก่อนการตั้งสุขาภิบาลท่าฉลอม ต่อมาเมื่อมีการจัดตั้งเป็นสุขาภิบาลหัวเมืองแห่งแรกในปี พ.ศ. 2448  จึงทำให้บ้านบางหญ้าแพรกแต่เดิม กลายเป็นส่วนหนึ่งของสุขาภิบาลท่าฉลอมไปโดยปริยาย ประชากรของบ้านบางหญ้าแพรกมีการกระจายตัวของชุมชนจากริมฝั่งแม่น้ำกระจายเข้าไปในแผ่นดินด้านใน โดยมีวัดบางหญ้าแพรกเป็นศูนย์กลางของชุมชน เป็นชุมชนประมงชายฝั่งทะเล ชุมชนมีความหนาแน่นและกระจุกตัวที่บริเวณริมแม่น้ำท่าจีนและปากคลองบางหญ้าแพรก ประชาชนประกอบอาชีพประมง การต่อเรือประมง  และการแปรรูปอาหารทะเล เช่น การทำปลาเค็ม เป้นต้น 

ในปีพ.ศ. 2478 ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาครขึ้น ได้ยกพื้นที่ในเขตสุขาภิบาลท่าฉลอมเดิมและสุขาภิบาลเมืองสมุทรสาครตั้งเป็นเทศบาลเมืองขึ้นใหม่ รวมทั้งการกำหนดอาณาเขตเทศบาลเมืองสมุทรสาครขึ้นใหม่ด้วย ซึ่งมีพื้นที่ของบางหญ้าแพรกตั้งแต่วัดนักบุญอันนาลัยทางด้านเหนือจนถึงด้านท้ายวัดบางหญ้าแพรก และพื้นที่ฝั่งวัดกำพร้าในตำบลบางหญ้าแพรกเดิม 

ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองสมุทรสาคร พ.ศ. 2495 โดยการปรับปรุงเขตการปกครองของเทศบาลเมืองสมุทรสาครเสียใหม่ โดยการตัดเขตพื้นที่ของท่าจีนและบางหญ้าแพรกในเขตเทศบาลออกมาตั้งเป็นตำบลใหม่ ได้จำนวน 8 หมู่บ้าน และโอนหมู่บ้านในพื้นที่ตำบลโคกขามและตำบลบางเจ้า ได้จำนวน 4 หมู่บ้าน และแบ่งออกเป็น 2 ตำบล คือ ตำบลท่าจีน และตำบลบางหญ้าแพรก  มีหมู่บ้านในเขตปกครองตำบลละ 6 หมู่บ้าน  และให้ขึ้นกับอำเภอเมืองสมุทรสาคร

| * ด
* ค
* ก
ตำบลในจังหวัดสมุทรสาคร |
| --- |
| อำเภอกระทุ่มแบน | 
* กระทุ่มแบน
* คลองมะเดื่อ
* แคราย
* ดอนไก่ดี
* ท่าไม้
* ท่าเสา
* บางยาง
* สวนหลวง
* หนองนกไข่
* อ้อมน้อย

 | ตราประจำจังหวัดสมุทรสาคร |
| อำเภอบ้านแพ้ว | 
* เกษตรพัฒนา
* คลองตัน
* เจ็ดริ้ว
* บ้านแพ้ว
* ยกกระบัตร
* โรงเข้
* สวนส้ม
* หนองบัว
* หนองสองห้อง
* หลักสอง
* หลักสาม
* อำแพง

 |
| อำเภอเมืองสมุทรสาคร | 
* กาหลง
* โกรกกราก
* คอกกระบือ
* โคกขาม
* ชัยมงคล
* ท่าจีน
* ท่าฉลอม
* ท่าทราย
* นาโคก
* นาดี
* บางกระเจ้า
* บางโทรัด
* บางน้ำจืด
* บางหญ้าแพรก
* บ้านเกาะ
* บ้านบ่อ
* พ้นท้ายนรสิงห์
* มหาชัย

 |
**พระเจ้ามุนจามย็องแห่งโคกูรยอ** (เกาหลี: 문자명왕; อังกฤษ: Munjamyong) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 21 แห่ง อาณาจักรโคกูรยอ หนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 491-ค.ศ. 519

พระราชประวัติ
-------------

เป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าชังซู และเป็นพระราชปนัดดาในพระเจ้าควังแกโทมหาราช โดยทรงขึ้นเป็นรัชทายาทแทนพระราชบิดาที่สิ้นพระชนม์ไปก่อนหน้านั้นเสด็จขึ้นครองราชย์แทนพระอัยกาในปี ค.ศ. 491 (พ.ศ. 1034) ทรงพระนามว่า พระเจ้า*มุนจามย็อง* (ค.ศ. 491-519) โปรดให้ย้ายเมืองหลวงขึ้นไปอยู่ที่ตอนเหนือของแม่น้ำยาลู ที่ เปียงยาง และโปรดให้สร้างวัดขึ้นวัดหนึ่ง มีชื่อว่า *วัดกึมกังซา*

สิทธิ์ในการสืบราชสมบัติ
-----------------------

พระเจ้ามุนจามยองสวรรคตในปี ค.ศ. 519 (พ.ศ. 1062) พระราชโอรสองค์โตคือ *องค์ชายฮึงอัน* จึงเสด็จขึ้นครองราชย์
ทรงพระนามว่า พระเจ้าอันจัง


| ก่อนหน้า |  | พระเจ้ามุนจามย็อง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระเจ้าชังซู** |  | **จักรพรรดิแห่งโคกูรยอ** (พ.ศ. 1034 - พ.ศ. 1062) |  | **พระเจ้าอันจัง** |

| * ด
* ค
* ก
ลำดับพระมหากษัตริย์เกาหลีสมัยอาณาจักรโคกูรยอ |
| --- |
| 
* ทงมย็องซ็อง
* ยูรี
* แทมูชิน
* มินจุง
* โมบน
* แทโจ
* ชาแด
* ชินแด
* โคกุกช็อน
* ซันซัง
* ทงช็อน
* ชุงช็อน
* ซอช็อน
* พงซัง
* มีช็อน
* โคกุกว็อน
* โซซูริม
* โคกุกยัง
* ควังแกโท
* ชังซู
* มุนจามย็อง
* อันจัง
* อันว็อน
* ยังว็อน
* พย็องว็อน
* ย็องยัง
* ย็องนยู
* โพจัง

 |
| **ดูเพิ่ม: โชซ็อนโบราณ • พูยอ • โคกูรยอ • แพ็กเจ • ชิลลา • พัลแฮ • โครยอ • โชซ็อน • จักรวรรดิเกาหลี** |
**เลดีอเล็กซานดรา อีเธอริงตัน** (อังกฤษ: Lady Alexandra Etherington)

ประวัติ
-------

เลดีอเล็กซานดรา อีเธอริงตัน (สกุลเดิม: คาร์เนกี) เกิดเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2502 ณ ลอนดอน สหราชอาณาจักร เป็นธิดาคนใหญ่และคนเดียวในเจมส์ คาร์เนกี ดยุกที่ 3 แห่งไฟฟ์ และเลดีแคโรไลน์ เวอร์สลีย์ เธอเป็นพระนัดดาในเจ้าหญิงม็อด เคาน์เตสแห่งโซเทร็ค เป็นพระปนัดดาในเจ้าหญิงลูอีส พระราชกุมารี โดยเธอสืบเชื้อสายมาจากสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักรผ่านทางสายบิดา ต่อมาเธอสมรสกับมาร์ค เฟล์มมิง อีเธอริงตัน และได้เปลี่ยนมาใช้นามสกุลของสามีคืออีริงตัน โดยมีลูกสาวด้วยกัน 1 คน คือ อมีเลีย แมรี คาร์เนกี อีเธอริงตัน

ชื่ออเล็กซานดราของเธอนั้นทำให้มีผู้สับสนกับเจ้าหญิงอเล็กซานดรา เลดีโอกิลวี ผู้เป็นพระญาติ ต่อมา เจมส์ คาร์เนกี ผู้เป็นบิดาได้ออกมาแถลงการณ์ว่า *ขอให้เรียกอเล็กซานดราว่า เลดีอเล็กซานดรา เพื่อไม่ให้สับสนกับพระนามของเจ้าหญิงอเล็กซานดรา* เลดีอเล็กซานดราปรากฏตัวในงานสำคัญต่าง ๆ ของพระราชวงศ์ ซึงเลดีอเล็กซานดราผู้นี้เคยได้รับการสั่งสอนจากสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ในเรื่องการเดินและการวางตัวในวงสังคม ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2546 โซฟี เคาน์เตสแห่งเวสเซกซ์ พระชายาในเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เอิร์ลแห่งเวสเซกซ์ ได้มีพระประสูติกาลพระธิดาคือเลดีลูอีส วินด์เซอร์ เธอจึงได้รับบทบาทเป็นมารดาทูลหัวอีกด้วย
**เกมจำลองการปกครอง**, **เกมจำลองรัฐบาล** หรือ**เกมจำลองการเมือง** คือ เกมที่พยายามจำลองการเมืองการปกครองบางส่วนหรือทั้งหมดของประเทศหนึ่ง เกมเหล่านี้อาจร่วมสถานการณ์ทางภูมิรัฐศาสตร์ (เกี่ยวข้องกับการสร้างและดำเนินนโยบายต่างประเทศ) การสร้างนโยบายการเมืองในประเทศ หรือการจำลองการรณรงค์ทางการเมือง เกมเหล่านี้แตกต่างจากประเภทเกมสงคราม (war game) คลาสสิก เนื่องจากไม่สนับสนุนหรือขาดส่วนทหารหรือการปฏิบัติ

เบื้องหลัง
----------

เกมที่อิงภูมิรัฐศาสตร์และการเลือกตั้งมีมานานก่อนคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลกำเนิดและความสามารถของคอมพิวเตอร์ในการประมวลข้อมูลสถิติขนาดใหญ่อย่างรวดเร็ว มีเกมแนวนี้เกมแรก ๆ หนึ่งชื่อ *เดอะเกมออฟพอลลิทิกส์* (*The Game of Politics*) สร้างโดย ออสวัลด์ ลอร์ด (Oswald Lord) ใน ค.ศ. 1935 ซึ่งยังมีพิมพ์จน ค.ศ. 1960 ใน ค.ศ. 1954 มีการสร้างเกมกระดาน *ดิพโพลมะซี* (*Diplomacy*) ซึ่งต่างจากเกมสงครามอื่นตรงที่มีระยะ "เจรจา" ซึ่งผู้เล่นบรรลุความตกลงกับผู้เล่นอื่น แล้วค่อยดำเนินการเคลื่อนไหวทางทหารไปพร้อมกัน การเมืองระดับชาติยังเป็นพื้นที่สำคัญของเกมกระดาน ซึ่งผลิตภัณฑ์อย่างเกมกระดาน *ดีมาแชร์* (*Die Macher*) ใน ค.ศ. 1986 ซึ่งเน้นการเลือกตั้งในประเทศเยอรมนี และ*เรกออฟเนชัน* (*Wreck the Nation*) ซึ่งเสียดสีการเมืองของสหรัฐอเมริกาภายใต้รัฐบาลบุช *เนชันสเตดซ์* (*Nationstates*) เป็นเกมจำลองบนเว็บไซต์ซึ่งให้สร้างและปรับแต่ง "ชาติ" ผู้เล่นสามารถกำหนดนโยบายของชาติตนผ่านประเด็นซึ่งผู้เล่นได้รับตามเวลาที่ปรับได้

หลัง *ดิพโพลมะซี* ประสบความสำเร็จหลายปีในฐานะเกมเล่นทางจดหมาย เกมนี้เป็นเกมแรก ๆ ที่เปลี่ยนไปใช้ประโยชน์จากอีเมล และยังเป็นเกมอีเมลที่ได้รับความนิยมใน ค.ศ. 2007
French song
ปงดาวีญงตอนพลบค่ำ
**"ซูร์เลอปงดาวีญง"** (ฝรั่งเศส: *Sur le Pont d'Avignon*, ออกเสียง: [syʁ lə pɔ̃ daviɲɔ̃]; แปลว่า บนสะพานอาวีญง) เป็นเพลงภาษาฝรั่งเศสเกี่ยวกับการเต้นรำที่แสดงบนปงดาวีญง (ชื่อทางการคือปงแซ็ง-เบเนแซ) ที่สืบต้นตอได้ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15
อันที่จริง การเต้นรำเกิดขึ้นที่ใต้สะพาน ไม่ใช่บนสะพาน (*sous le Pont d'Avignon* ไม่ใช่ *sur*)

เนื้อร้อง
---------



ซูร์เลอปงดาวีญง

---

*หากมีปัญหาในการเล่นไฟล์นี้ ดูที่ วิธีใช้สื่อ*

### ร้องประสานเสียง

ปงดาวีญงกับเพลง
*Sur le Pont d'Avignon*  

*L'on y danse, l'on y danse*  

*Sur le Pont d'Avignon*  

*L'on y danse tous en rond.*  

On the bridge in Avignon  

They are dancing there, They are dancing there

On the bridge in Avignon  

They all dance in circles there

### บทแรก

*Les beaux messieurs font comme ça*  

*Et puis encore comme ça.*

The fine gentlemen go like this *(โค้งคำนับ)*  
 And then again like this.

### บทที่สอง

*Les belles dames font comme ça*  

*Et puis encore comme ça.*

The beautiful ladies go like this *(ถอนสายบัว)*  

And then again like that.

### บทที่สาม

*Les filles font comme ça*  

*Et puis encore comme ça.*

The young girls go like this *(คำนับ)*  

And then like that.

### บทที่สี่

*Les musiciens font comme ça*  

*Et puis encore comme ça.*

The musicians go like this *(ทั้งหมดโค้งคำนับแก่ผู้หญิง)*  

And then like that.

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Historical articles and illustrations » Blog Archive Sous le Pont d'Avignon – Historical articles and illustrations". *www.lookandlearn.com*. 25 May 2011. สืบค้นเมื่อ 23 December 2018.
2. ↑  "Sur, or is it Sous, le Pont d'Avignon". 13 April 2015. สืบค้นเมื่อ 23 December 2018.
3. ↑  "Rvcampingeurope.com". *www.rvcampingeurope.com*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Sur le pont d'Avignon

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี

 |
| อื่น ๆ | 
* มิวสิกเบรนซ์ ผลงาน
	+ 2

 |