recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ฝันติดไฟ หัวใจติดดิน** (อังกฤษ: Dreamers) เป็นภาพยนตร์ไทยในปี พ.ศ. 2540 นำแสดงโดย ศรราม เทพพิทักษ์, กุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา, อนันต์ บุนนาค, รวิชญ์ เทิดวงส์ ร่วมด้วย อรุณ ภาวิไล, วิทิต แลต, เกียรติศักดิ์ อุดมนาค, ปอรรัชม์ ยอดเณร, สุเทพ ประยูรพิทักษ์, ปิยะ เศวตพิกุล, พจน์ อานนท์, ดารณีนุช โพธิปิติ, ปทุมวดี เค้ามูลคดี, ปทุมรัตน์ วรมาลี, ภานุชนารถ ทองเจือ กำกับโดย องอาจ สิงห์ลำพอง

เนื้อเรื่อง
-----------

นัย (ศรราม เทพพิทักษ์) ชายหนุ่มที่รักและดูแล หนึ่ง (อนันต์ บุนนาค) พี่ชายแท้ ๆ ของตนเองที่พิการทางสมองเหมือนเด็กอายุ 10 ขวบ เพราะตอนเป็นเด็กหนึ่งได้เข้าไปช่วยนัยที่ติดอยู่ในบ้านที่กำลังไฟไหม้ นัยได้พบกับ พิม (กุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา) หญิงสาวผู้ใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักร้อง นัยและพิมเริ่มมีความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน ต่อมาฝันของพิมได้กลายเป็นความจริง เมื่อเธอเข้าประกวดร้องเพลง โดยมี ธนา (รวิชญ์ เทิดวงส์) หนุ่มนักธุรกิจคอยผลักดัน นัยรู้สึกตัวว่าไม่อาจสู้อะไรกับธนาได้ เลยพยายามห่างจากพิมไป 

ต่อมา เบิ้ม (วิทิต แลต) ถูกตำรวจจับเพราะหนึ่งเป็นเหตุ เบิ้มตามมาล้างแค้นโดยทำให้หนึ่งถึงแก่ความตาย นัยจึงหนึไปอยู่ที่อื่น และได้พบกับพิมอีก ซึ่งพิมกลายเป็นคนรักของธนาไปแล้ว ทั้งหมดได้ดำเนินชีวิตตามความฝันของตน ท้ายที่สุดชายหนุ่มธรรมดา ๆ อย่างนัยก็ได้พบกับวิถีชีวิตที่เป็นตัวของตัวเอง

คำโปรย
------

ทุกชีวิตมีฝัน ทุกความฝันมีไฟ ทุกหัวใจมีรัก

นักแสดง
-------

* ศรราม เทพพิทักษ์ รับบท นัย
* กุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา รับบท พิม
* อนันต์ บุนนาค รับบท หนึ่ง
* รวิชญ์ เทิดวงส์ รับบท ธนา
* อรุณ ภาวิไล รับบท จ้อย
* วิทิต แลต รับบท เบิ้ม
* เกียรติศักดิ์ อุดมนาค รับบท อาร์ม
* ปอรรัชม์ ยอดเณร รับบท มิ้นต์
* สุเทพ ประยูรพิทักษ์ รับบท ศักดิ์
* ปิยะ เศวตพิกุล รับบท ป๊อบ
* ปทุมวดี เค้ามูลคดี รับบท เจ๊จู

รางวัล
------

รางวัลตุ๊กตาทอง (พระสุรัสวดี) ประจำปี พ.ศ. 2540 

* ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม (วรธน กฤษณะกลิน)
* ดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (จำรัส เศวตาภรณ์)
* ผู้แสดงประกอบชายยอดเยี่ยม (อนันต์ บุนนาค)
* ผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม (กุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา)

เบื้องหลังและคำวิจารณ์
----------------------

ฝันติดไฟ หัวใจติดดิน เป็นภาพยนตร์ลำดับที่ 7 ของ บริษัท อาร์.เอส. ฟิล์ม เป็นการกำกับภาพยนตร์ครั้งแรกของ องอาจ สิงห์ลำพอง ผู้กำกับหนุ่มที่ผ่านงานการกำกับโฆษณาและมิวสิกวิดีโอในสังกัดของ อาร์.เอส. มาก่อน ภาพยนตร์ได้รับการวิจารณ์ในแง่ที่ไม่ดีนัก โดยถูกวิจารณ์ว่าเหมือนกับภาพยนตร์ดราม่าของฮ่องกง อีกทั้งการแสดงของนักแสดง โดยเฉพาะ อนันต์ บุนนาค ก็ลอกเลียนแบบบท *ฟอเรสต์ กัมป์* จากการแสดงของ ทอม แฮงค์ ที่ทำให้แฮงค์ได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมมาแล้ว อย่างเห็นได้ชัดเจน แต่ก็ทำให้อนันต์ บุนนาค ได้รับรางวัลตุ๊กตาทองสาขานักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยมไป

อ้างอิง
-------

* ฝันติดไฟหัวใจติดดิน แนว ดราม่า กำหนดฉาย พ.ศ. 2540 (1997)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ชีวประวัติ ฝันติดไฟ หัวใจติดดิน ที่ ฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย
**เท็ด แนสมิธ** (อังกฤษ: Ted Nasmith) เป็นศิลปินนักวาดภาพชาวแคนาดา มีชื่อเสียงจากการวาดภาพประกอบผลงานวรรณกรรมต่าง ๆ ของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีนในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ได้แก่ ซิลมาริลลิออน ลอร์ดออฟเดอะริงส์ และ เดอะฮอบบิท

แนสมิธเกิดในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1950 (ไม่ทราบวันเกิดแน่นอน) ที่เมืองออนตาริโอ ประเทศแคนาดา เป็นบุตรชายของนายทหารอากาศแคนาดา ดังนั้นชีวิตในช่วงแรกของแนสมิธจึงต้องโยกย้ายที่อยู่บ่อย ๆ เนื่องจากการงานอาชีพของพ่อ เขาต้องย้ายไปประเทศต่าง ๆ หลายแห่ง เช่น ฝรั่งเศส จนเมื่อแนสมิธย่างเข้าสู่วัยรุ่น จึงค่อยกลับมาอยู่ที่เมืองโตรอนโต

ครอบครัวของแนสมิธสนับสนุนให้เขาเข้าเรียนหลักสูตรด้านพาณิชย์ศิลป์ (Commercial Arts) ปี ค.ศ. 1972 แนสมิธได้ส่งภาพถ่ายผลงานวาดภาพของเขาจำนวนหนึ่งไปให้แก่โทลคีน ไม่กี่สัปดาห์ต่อมาเขาได้รับจดหมายตอบจากโทลคีนกล่าวชมเชยผลงานของเขา และให้ความเห็นเพิ่มเติมว่าบิลโบ แบ๊กกิ้นส์ ดูเด็กไปสักหน่อย การตอบจดหมายของโทลคีนครั้งนี้ทำให้หนุ่มน้อยแนสมิธในเวลานั้นมีความมั่นใจขึ้นอย่างมาก และทุ่มเทความตั้งใจในการตีความและสร้างงานศิลป์จากวรรณกรรมของโทลคีน

*"ลูธิเอน"* หนึ่งในผลงานที่มีชื่อเสียงมากของเท็ด แนสมิธ จากวรรณกรรมเรื่อง ซิลมาริลลิออน พิมพ์ในปฏิทินโทลคีนปี ค.ศ. 1990
ผลงานของแนสมิธค่อนข้างจะเป็นแนวทางแบบ Luminism และวิคตอเรียนนีโอคลาสสิค ในเวลาต่อมาผลงานของเขาก็โดดเด่นเตะตาเหล่าสำนักพิมพ์ผู้ตีพิมพ์ผลงานของโทลคีน และได้นำผลงานของเขาไปพิมพ์ใน Tolkien Calendar เมื่อปี ค.ศ. 1987 หลังจากนั้นผลงานของเขาก็ได้บรรจุอยู่ในปฏิทินโทลคีนทุกปี และมีหลายปีที่มีการพิมพ์ปฏิทินรวมภาพผลงานของเขาแต่เพียงผู้เดียว (คือ ค.ศ. 1990, 2002, 2003, 2004 และ 2009)

เดือนตุลาคม ค.ศ. 1996 แนสมิธได้รับการทาบทามจากสำนักพิมพ์ให้วาดภาพประกอบแก่หนังสือ ซิลมาริลลิออน ฉบับพิมพ์ภาพประกอบ เป็นช่วงเวลาที่แนสมิธได้ทำงานร่วมกับ คริสโตเฟอร์ โทลคีน จนสนิทสนมกัน ซิลมาริลลิออนฉบับพิมพ์ภาพประกอบวางจำหน่ายในปี ค.ศ. 1998 ต่อมาในปี 2004 ได้ออกฉบับปรับปรุงครั้งที่สองและเพิ่มเติมภาพวาดของแนสมิธอีกหลายภาพ

ต้นปี ค.ศ. 1999 ผู้แทนของปีเตอร์ แจ็คสัน และนิวไลน์ ซีนีม่า ได้เชิญให้แนสมิธเข้าร่วมงานเป็นนักออกแบบศิลป์สำหรับภาพยนตร์ไตรภาคลอร์ดออฟเดอะริงส์ ร่วมกับ อลัน ลี และ จอห์น ฮาว แนสมิธไตร่ตรองอยู่นาน ในที่สุดก็ตอบปฏิเสธไปเนื่องจากเขาต้องการคงความเป็นศิลปินอิสระและไม่ต้องการไปอยู่ไกลถึงนิวซีแลนด์เป็นเวลานาน ๆ 

แนสมิธได้รับยกย่องว่าเป็นนักวิชาการผู้เชี่ยวชาญวรรณกรรมของโทลคีนคนหนึ่ง ทั้งทางด้านประวัติศาสตร์ ตำนานปรัมปรา ศาสนา และด้านอื่น ๆ เขายังเป็นสมาชิกคนสำคัญขององค์กรที่เกี่ยวข้องกับวรรณกรรมของโทลคีนหลายแห่ง เช่น Tolkien Society, the Mythopoeic Society, และ Mensa's Beyond Bree

นอกจากนี้ แนสมิธยังเป็นนักดนตรี เขาเป็นนักกีตาร์ และนักร้องระดับเสียงเทเนอร์ ผลงานดนตรีของเขาส่วนมากก็ได้รับแรงบันดาลใจมาจากงานเขียนของโทลคีน อัลบัมแรกของเขาที่ทำออกจำหน่าย คือ *The Hidden Door: Songs in the Key of Enchantment* ออกวางแผงในปี ค.ศ. 2007 เขายังได้เข้าร่วมโครงการดนตรีที่ชื่อว่า *Beren and Lúthien: A Song Cycle* ร่วมกับเพื่อนของเขา คือ อเล็กซ์ ลิวอิส และยังเป็นเพื่อนสนิทกับนักดนตรีผู้ก่อตั้งกลุ่ม โทลคีน เอนเซมเบิล ด้วย

อ้างอิง
-------

* เท็ด แนสมิธ (กันยายน 2002). "About Me เก็บถาวร 2009-05-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน". *TedNasmith.com*.
* เท็ด แนสมิธ (3 กุมภาพันธ์ 2004). "Interview with Ted Nasmith, Tolkien Artist". *Dreamish.com*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของเท็ด แนสมิธ
**สถาพร พานิชรักษาพงศ์** (เกิด 27 ธันวาคม พ.ศ.2510) ชื่อเล่น **ถา** เป็นผู้บริหารธุรกิจชาวไทย ของจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหารจีเอ็มเอ็มทีวี

ประวัติ
-------

สถาพรเกิดเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2510 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน (ภาพยนตร์และภาพถ่าย) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2557 ได้สำเร็จหลักสูตร Director Certification Program (DCP) จากสมาคมส่งเสริมสถาบันกรรมการบริษัทไทย

เคยดำรงตำแหน่ง รองกรรมการผู้จัดการกลุ่มงานธุรกิจเพลง ผู้กุมบังเหียนดูแลกลุ่มงานธุรกิจเพลงของอาร์เอส.ฯ 
ก่อนจะย้ายมาดำรงตำแหน่งรองกรรมการผู้จัดการดูแล จีเอ็มเอ็มทีวี
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2550 สถาพรซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งรองกรรมการผู้จัดการจีเอ็มเอ็มทีวี ได้เข้ารับตำแหน่งกรรมการผู้จัดการคนใหม่หลังจากสายทิพย์ มนตรีกุล ณ อยุธยา ลาออกเพื่อขึ้นไปรับตำแหน่งผู้บริหาร บริษัท จีเอ็มเอ็ม มีเดีย จำกัด (มหาชน)

สถาพรเข้ารับตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหารช่องจีเอ็มเอ็ม 25 เมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2561 แทนที่สายทิพย์ซึ่งขยับขึ้นไปดำรงตำแหน่งรองประธานกรรมการบริษัท จีเอ็มเอ็ม แชนแนล โฮลดิ้ง จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทที่ดูแลภาพรวมของกลุ่มธุรกิจจีเอ็มเอ็ม 25 ก่อนจะพ้นจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2563 หลังจากเดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ เข้าซื้อหุ้นสามัญจดทะเบียนของจีเอ็มเอ็ม แชนแนล โฮลดิ้ง มาเป็นบริษัทย่อยของตน และเข้ารับเป็นตัวแทนการตลาดให้แก่ช่องจีเอ็มเอ็ม 25

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "สิ่งที่ส่งมาด้วย 4.4: ประวัติของบุคคลที่ถูกเสนอชื่อแต่งตั้งเป็นกรรมการบริษัท (นายสถาพร พานิชรักษาพงศ์)" (PDF). *จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่*. 2016-04-04. สืบค้นเมื่อ 2021-12-18.
2. ↑  สุวรรณทัต, ปราณ. "เปิดกลยุทธ์ GMMTV สร้างคอนเทนต์ จัดอีเว้นท์ออนไลน์ เมื่อแฟนคลับอยู่ได้ทั่วทุกมุมโลก". *brandinside.asia*. Brand Inside. สืบค้นเมื่อ 2021-12-18.
3. ↑  "สิ่งที่ส่งมาด้วย 4.3: ประวัติของบุคคลที่ถูกเสนอชื่อแต่งตั้งเป็นกรรมการบริษัท (นางสายทิพย์ มนตรีกุล ณ อยุธยา)" (PDF). จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่. สืบค้นเมื่อ 2021-12-18.
4. ↑  "'สถาพร' ควบ 'จีเอ็มเอ็มทีวี-จีเอ็มเอ็ม25'". *komchadluek.net*. คมชัดลึก. 2018-09-27. สืบค้นเมื่อ 2021-12-18.
5. ↑  ""เล็ก-บุษบา" บัญชาการผ่าตัดใหญ่ Gmm25 "เจ๊ฉอด" วิ่งสู้ฟัด ลุยงานใหม่". *mgronline.com*. ผู้จัดการออนไลน์. 2018-05-26. สืบค้นเมื่อ 2021-12-18.
6. ↑  "แจ้งมติที่ประชุมคณะกรรมการบริษัทฯ เรื่องธุรกรรมการขายหุ้น GMMCH" (PDF). *จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่*. 2020-11-27. สืบค้นเมื่อ 2021-12-18.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สถาพร พานิชรักษาพงศ์ ที่ทวิตเตอร์
* สถาพร พานิชรักษาพงศ์ ที่อินสตาแกรม
เฮลิคอปเตอร์อาวูดอปปียา109 ส่งกลับผู้ป่วยออกจากเทิอกเขาตาตราในประเทศสโลวาเกีย
**การส่งกลับสายแพทย์** (อังกฤษ: Medical evacuation มักใช้คำที่สั้นลงคือ medevac หรือ medivac) คือการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและมีประสิทธิภาพรวมถึงการดูแลเส้นทางโดยบุคลากรทางการแพทย์ ต่อคนบาดเจ็บที่ส่งกลับออกจากสนามรบ จนถึงผู้ป่วยที่ได้รับบาดเจ็บซึ่งได้รับการอพยพออกจากที่เกิดเหตุเพื่อรับสิ่งอำนวยความสะดวกทางการแพทย์ หรือแก่ผู้ป่วยในโรงพยาบาลชนบทที่ต้องการการดูแลอย่างเร่งด่วนในสถานที่ที่มีอุปกรณ์ครบครัน โดยใช้ยานพาหนะภาคพื้นดิน (รถพยาบาล) หรืออากาศยาน (บริการทางการแพทย์ทางอากาศ)

ตัวอย่าง ได้แก่ การใช้ยานพาหนะบริการการแพทย์ฉุกเฉินฝ่ายพลเรือน, เฮลิคอปเตอร์เวชศาสตร์การบินฝ่ายพลเรือน และบริการทางการแพทย์ทางอากาศในทางทหาร คำนี้ยังครอบคลุมถึงการถ่ายโอนผู้ป่วยจากสนามรบไปยังสถานรักษา หรือจากสถานพยาบาลแห่งหนึ่งไปยังอีกสถานที่โดยบุคลากรทางการแพทย์ เช่น จากโรงพยาบาลท้องถิ่นไปยังศูนย์อุบัติเหตุ

ประวัติ
-------

เฮลิคอปเตอร์ซิกอร์สกี อาร์-5 ของกองทัพอากาศสหรัฐอพยพผู้บาดเจ็บในช่วงสงครามเกาหลี
การอพยพผู้บาดเจ็บทางอากาศโดยซี-17 จากบาอ์ลัด ประเทศอิรัก ไปยังรัมสไตน์ ประเทศเยอรมนี ในปี ค.ศ. 2007
การขนส่งทางการแพทย์ทางอากาศครั้งแรกได้รับการบันทึกในประเทศเซอร์เบีย ในฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1915 ช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง หนึ่งในทหารบาดเจ็บในการขนส่งทางการแพทย์ครั้งแรกคือมิลาน ราสติสลาฟ ชเตฟานิค ซึ่งเป็นนักบินอาสาสมัครชาวสโลวาเกียที่ได้รับการบินไปสู่ความปลอดภัยโดยนักบินชาวฝรั่งเศสชื่อหลุยส์ ปอลอ

กองทัพบกสหรัฐใช้เทคนิคการช่วยชีวิตนี้ในประเทศพม่าช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สองด้วยเฮลิคอปเตอร์ซิกอร์สกี อาร์-4บี การช่วยชีวิตทางเฮลิคอปเตอร์ครั้งแรกมีขึ้นโดยเรืออากาศตรีคาร์เตอร์ ฮาร์แมน ในประเทศพม่าที่ถูกยึดครองโดยประเทศญี่ปุ่น ที่ต้องผลุบๆ โผล่ๆ หลายครั้งเพื่อนำซิกอร์สกี วายอาร์-4บี ของเขาไปยังสนามบินลับของกองบัญชาการกองทัพอากาศที่ 1 ในดินแดนศัตรู และจากนั้นได้เดินทางสี่ครั้งจากที่นั่นระหว่างวันที่ 25 และ 26 เมษายนเพื่อนำนักบินชาวอเมริกันและทหารอังกฤษที่บาดเจ็บสี่นายกลับคืนมา ครั้งละหนึ่งคน ส่วนการส่งกลับสายแพทย์ภายใต้การไล่ยิงได้กระทำในกรุงมะนิลาเมื่อปี ค.ศ. 1945 เมื่อนักบินห้านายได้อพยพทหาร 75–80 นาย จำนวนหนึ่งหรือสองคนในเวลาเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Merriam-Webster (2012). "Medevac". สืบค้นเมื่อ 27 January 2012.
2. ↑  Serbia, RTS, Radio televizija Srbije, Radio Television of. "Veliki rat - Avijacija". *rts.rs*.
3. ↑  *L'homme-vent*, special issue of *L'Ami de Pézenas*, 2010
4. ↑  Fries, Patrick. *When I Have Your Wounded: The Dustoff Legacy (DVD)*, Arrowhead Films, 2013.
5. ↑  Conner, Roger. *Medevac From Luzon*, Air & Space Magazine, July 2010.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Association of Air Medical Services เก็บถาวร 2010-07-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Landing in Hell: Army Medevac Today เก็บถาวร 2010-06-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - slideshow by *Life magazine*
ราชนาวีไดน้ำฮ.โรยตัยลงช่วยเหลือผู้ประสบภัยในเรือ
**การกู้ภัยในทะเลทางอากาศ** (**Air-sea rescue**, **ASR** หรือ **A/SR**, รู้จักกันในชื่อ **ซี-แอร์ รียูสส์**) เป็นส่วนหนึ่งของการค้นหาและกู้ภัยสำหรับผู้รอดชีวิตจากเหตุฉุกเฉิน เช่นผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์เรืออัปปางลงสู่ทะเล โดยที่เป็นการกู้ภัยทางอากาศซึ่งใช้เครื่องบินทะเล, เฮลิคอปเตอร์, เรือดำน้ำ, เรือกู้ภัย หรือเรือ โดยมีอุปกรณ์เฉพาะทางหรือเทคโนโลยีที่มีประสิทธิภาพในการช่วย หน่วยทหารหรือพลเรือนสามารถร่วมช่วยเหลือผู้ประสบภัยในทะเลทางอากาศได้

เอเอสอาร์เป็นการช่วยเหลือที่ใช้ในสงครามโดยนักบินที่มีประสบการณ์อย่างมาก นอกจากนี้ขึ้นอยู่กับปฏิบัติการณ์, ความรู้ หรือการโจมตีของนักบินนั้นด้วย เพราะอาจจะเกิดอันตรายขึ้นได้หลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเครื่องบินผิดพลาด เกิดระบบเสียหาย เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Cutler, Deborah W.; Thomas J. Cutler; Bill Wedertz. *Dictionary of naval abbreviations, Volume 23*, pp. 36, 384. Naval Institute Press, 2005. ISBN 1-59114-152-4
2. 1 2  Marion, Forrest L. "Bombers and boats: SB-17 and SB-29 combat operations in Korea." *Air Power History*, Volume 51, Spring 2004.
**วัดก้อ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่จริม อำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 2 ไร่ 2 ตารางวา

วัดก้อตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2226 ตามตำนานบอกว่าชาวบ้านก้อเป็นคนที่หนีสงครามข้าศึกมาจากแคว้นสิบสองปันนา สิบสองจุไทยและมาจากเชียงใหม่ ซึ่งบางส่วนมาตั้งรกรากบริเวณนี้เพราะเห็นว่าพื้นที่อุดมสมบูรณ์ ไปด้วยพืชพันธุ์หลาย ๆ อย่าง และพอจะเป็นที่ปลอดภัยจาก ข้าศึกสงคราม บริเวณนั้นมีลำห้วยเล็ก ๆ และมีต้นไม้ชนิดหนึ่ง ชื่อต้นก้อขึ้นอยู่พื้นที่แห่งนี้มากมาย จึงตั้งชื่อหมู่บ้านว่าบ้านก้อ ต่อมาชาวบ้านได้สร้างกระท่อมโบสถ์ กระท่อมกุฏิ พอที่จะเป็นที่พักอาศัยของพระสงฆ์ จน พ.ศ. 2431 มีนายก๋า ก้อชนะ ได้ถูกคัดขึ้นมาเป็นผู้นำหมู่บ้าน เรียกว่านายบ้านหรือแสนบ้าน ได้ร่วมกับพระอธิการพุทธะ สร้างวิหารหลังเล็ก ๆ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9 เมตร ยาว 19 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง ศาลาการเปรียญ กว้าง 9 เมตร ยาว 21 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2560 หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 116 นิ้ว สูง 171 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 และพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 20 นิ้ว สูง 45 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2560

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดก้อ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ประวัติวัด ทั่วราชอาณาจักร จังหวัดน่าน" (PDF). สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดน่าน.
**พิพิธภัณฑ์ธรณีวิทยาและประวัติศาสตร์แห่งรัฐอาร์ทซัค** (อาร์มีเนีย: Արցախի Պետական Պատմաերկրաբանական Թանգարան, อังกฤษ: Artsakh State Historical Museum of Local Lore) ก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2482 ในเมืองสเตพานาแกร์ต (ฮันเกนดี) พิพิธภัณฑ์แห่งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อรักษาประวัติศาสตร์ทางวัฒนธรรมและโบราณคดีของชาวอาร์ทซัค รวบรวมสิ่งประดิษฐ์ทางวัฒนธรรมในประวัติศาสตร์กว่า 50,000 ชิ้น ซึ่งนำเสนอต้นกำเนิดและการพัฒนาของดินแดนและผู้อยู่อาศัย การขุดค้นทางโบราณคดีที่ดำเนินการในภูมิภาคเมื่อเร็ว ๆ นี้ได้เพิ่มสิ่งสะสมที่มีคุณค่าให้กับพิพิธภัณฑ์

ส่วนจัดแสดงโบราณคดี
-------------------

เมื่อเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ ห้องนิทรรศการจะเริ่มต้นด้วยแบบจำลองที่แสดงให้เห็นภูมิทัศน์ตามธรรมชาติของอาร์ทซัค ถัดลงมาคือห้องโถงทางโบราณคดีซึ่งมีแบบจำลองของการกลายเป็นหิน อุปกรณ์ในช่วงต้นของยุคหิน วัตถุที่ทำจากสำริดต่าง ๆ (เครื่องใช้ อาวุธ เครื่องประดับ) สิ่งอนุรักษ์จากสมัยของรัฐอูราร์ตู ภาชนะเครื่องเคลือบดินเผาที่ประดับประดาอย่างสวยงาม เหรียญเงินและเหรียญทองแดงจากอาร์มีเนีย โรมัน เปอร์เซีย และที่อื่น ๆ

ส่วนยุคกลาง
-----------

ส่วนยุคกลางของพิพิธภัณฑ์เริ่มต้นด้วยนิทรรศการภาพวาดและแผนที่ที่เกี่ยวข้องของนักบุญกริกอร์ ลูซาวอริช (อาร์มีเนีย: Գրիգոր Լուսավորիչ) ผู้นำศาสนาชาวอาร์มีเนียซึ่งได้ก่อตั้งโบสถ์แห่งแรกในอาร์ทซัคคืออารามอมารัส นอกจากนี้ยังมีหลักฐานจริงเกี่ยวกับการเผยแผ่ศาสนาของท่านในภูมิภาคคอเคซัสตอนใต้

สิ่งที่น่าสนใจเป็นพิเศษคือส่วนชาติพันธุ์วิทยาซึ่งนิทรรศการเริ่มต้นด้วยการจัดแสดงฉากของสังคมอำนาจฝ่ายบิดาในอาร์ทซัค

ส่วนจัดแสดงพรม
--------------

มีการจัดแสดงสาธิตการทอพรมแบบดั้งเดิม ตัวอย่างพรมแบบอาร์ทซัค และพรมในคริสต์ศตวรรษที่ 18–20 เขตชูชีในอาร์ทซัคเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมอาร์มีเนียในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งถ่ายทอดผ่านสิ่งจัดแสดงคือหนังสือพระวรสาร สิ่งพิมพ์เก่า และภาพถ่าย

ส่วนสมัยใหม่
------------

ส่วนสมัยใหม่และยุคปัจจุบันนำเสนอวัสดุสารคดีที่สมบูรณ์เกี่ยวกับการต่อสู้เพื่อการปลดปล่อยแห่งชาติของชาวอาร์ทซัคเชื้อสายอาร์มีเนีย กับกองทัพอาเซอร์ไบจาน (พ.ศ. 2461–2464) มีการจัดแสดงแผนที่ของอาร์มีเนียใน พ.ศ. 2469 ซึ่งจัดทำขึ้นตามสนธิสัญญาสหภาพเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2463 รวมถึงเอกสารที่เป็นหลักฐานถึงเหตุการณ์โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2463 ซึ่งบอกเล่าเกี่ยวกับการบังคับผนวกภูมิภาคคาราบัคเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจาน

ส่วนขบวนการชาตินิยมอาร์ทซัค
---------------------------

จัดแสดงสิ่งที่น่าสนใจของขบวนการคาราบัค ซึ่งเป็นขบวนการชาตินิยมของชาวอาร์มีเนีย, สงครามปลดปล่อยแห่งชาติคาราบัค และส่วนสุดท้ายของพิพิธภัณฑ์บอกเล่าเกี่ยวกับขบวนการในช่วงหลังสงคราม

มีร้านขายของที่ระลึกเล็ก ๆ ในพิพิธภัณฑ์ ซึ่งผู้เข้าชมสามารถซื้อจุลสาร หนังสือ และอัลบั้มภาพ พิพิธภัณฑ์เปิดทุกวันยกเว้นวันอาทิตย์

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "MUSEUMS - Karabakh Travel". *artsakh.travel* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 เมษายน 2018. สืบค้นเมื่อ 6 เมษายน 2018.
2. ↑  "Historical-Geological Museum of Artsakh". *Barev Armenia Tours* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 กุมภาพันธ์ 2022. สืบค้นเมื่อ 6 เมษายน 2018.
**วัดพรหม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองแดง อำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน มีเนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 70 ตารางวา

วัดพรหมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1707 โดยการนำของครูบาค่อม มีผู้อุปถัมภ์คือ พญาพรหม บัณฑิต ร่วมกับคณะศรัทธาบ้านพรหม เริ่มแรกได้สร้างวิหารหลังเล็กกลางทุ่งนา พร้อมกุฎิเป็นที่พำนักสงฆ์ ต่อมาไม่นานถูกไฟป่าเผาไหม้ จึงได้ย้ายมาสร้างในที่ดินใกล้หมู่บ้าน ในสมัยพระครูบาวังโส มีการบูรณะปฏิสังขรณ์วัด โดยความอุปถัมภ์ของแสนขันธะ และขยายพื้นที่โดยการซื้อที่ดินในการจัดสร้างศาลาการเปรียญ มีศาสนสถานต่าง ๆ ภายในวัดเป็นจำนวนมาก เมื่อครูบาวังโสมรณภาพ ก็มีครูบาหลวงลาวจากนครเวียงจันทร์ ได้มาก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ มีพญาอินต๊ะบุญเรือง ร่วมกับชาวบ้านเป็นผู้อุปถัมภ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 23 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 กุฏิสงฆ์ จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาการเปรียญ กว้าง 11 เมตร ยาว 21 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 40 นิ้ว สูง 55 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 1707 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 30 นิ้ว สูง 45 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพรหม (จังหวัดน่าน)". เทศบาลตำบลหนองแดง.
2. ↑  "วัดพรหม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "ประวัติวัด ทั่วราชอาณาจักร จังหวัดน่าน" (PDF). สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดน่าน.
**ชโยติเทวี** (สันสกฤต: देवी ज्योति) เป็นเทวีในศาสนาฮินดู เป็นเทพีแห่งเวลและยัญบูชา, พิธีโหมะและแสงสว่าง รวมถึงความรู้แจ้ง พระนางได้รับการยกย่องในหมู่ชนชาวทราวิฑที่นับถือไศวนิกายและในเชิงบุคลาธิษฐานพระนางเป็นพลังอำนาจแห่งเวลของพระขันธกุมาร

เทพปกรณัม
---------

ตามเทพปกรณัมการปรากฏองค์ของเทพีองค์นีันั้นที่ได้รับความนิยมมีอยู่สองปกรณัม ในปกรณัมแรก พระนางปรากฏจากฉัพพรรณรังสีของพระอิศวรรวมถึงเป็นการสำแดงเดชของเทพบิดรของพระนาง

ในปกรณัมที่สองนั้น พระนางปรากฏจากแสงเพลิงของพระนลาฎเจ้าแม่ศรีมหาอุมาเทวีเสมือนเช่นเดียวกับการสมภพพระสกันทกุมารจากของพระอิศวรเช่นเดียวกัน และนางนั้นสถิตย์ในหอกศากตยุทธของพระขันทกุมารอันใช้รณรงค์พิชัยยุทธ์กับอสูรสุระปัทม

โดยทั่วไปนั้นมักถือว่านางปรากฏทิพยรูปในสถานะไร้รูปร่าง(อรูป)ในเทวสถานของพระขันทกุมารอันมีสถานะคือเชษฐาของนาง และนางนั้นสถิตย์และปรากฏทิพยรูปเป็นไฟในหัตถ์หนึ่งของพระศิวนาฏราชอันมีสถานะเป็นเทพบิดรของนาง

การบวงสรวงเซ่นวักบัตรพลี
------------------------

พระนางนั้นถึงขนานนามไวพจน์อีกนามว่า ศราวัณภไว เนื่องจากมีสถานะเสมือนขนิษฐาของพระขันทกุมารและนางนั้นได้รับการบวงสรวงเซ่นวักบัตรพลีในรูปแบบหอกศากตยุทธของเทวสถานพระขันทกุมาร ในบางส่วนของอินเดียนับถือกันว่านางนั้นคือเทพีองค์เดียวกับเจ้าแม่รายกีเทวี (goddess Rayaki) ซึ่งเกี่ยวข้องกับพระเวทย์ (Vedic Raka) ในภูมิภาคอินเดียเหนือนั้นนับถือกันว่านางนั้นคือเทพีองค์เดียวกับเจ้าแม่ชวาลามุขี (goddess Jwalaimukhi)

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  Waghorne, Joanne Punzo (2004-09-16). *Diaspora of the Gods: Modern Hindu Temples in an Urban Middle-Class World* (ภาษาอังกฤษ). Oxford University Press, USA. p. 190. ISBN 978-0-19-515663-8.
3. ↑  "Daughters of Shiva". 9 December 2012.
4. 1 2  "Skanda's Sister Jyoti". *murugan.org*.

ดูเพิ่ม
-------

* หอกศากตยุทธ
* พระขันทกุมาร
* เจ้าแม่ชวาลาจี
* เจ้าพ่อเจ้าแม่ในศาสนาฮินดู
* เทพ/ผีบรรพชนในศาสนาฮินดู

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เจ้าแม่ชโยติ
**ย่านความถี่ 2 เมตร** (อังกฤษ: 2-meter band) (คำว่า 2 เมตร เป็นความยาวคลื่นโดยประมาณของความถี่ 144.000 MHz ถึง 148.000 MHz) ย่านนี้เป็นส่วนหนึ่งของแถบความถี่สูงมาก หรือที่เรียกกันว่า VHF (Very high frequency) ซึ่งถูกจัดสรรให้กับกิจการวิทยุสมัครเล่น โดยมีความถี่ตั้งแต่ 144.000 MHz ถึง 148.000 MHz แต่สำหรับประเทศไทยอนุญาตให้พนักงานวิทยุสมัครเล่นใช้ได้ในช่วง 144.000 MHz ถึง 147.000 MHz ความถี่ย่าน 2 เมตร ใช้ในการติดต่อภายในพื้นที่ซึ่งไม่ไกลมากนัก ระยะทางโดยประมาณ 100 ไมล์ หรือ 160 กิโลเมตร

การใช้ความถี่
-------------

ความถี่ย่าน 2 เมตรเป็นความถี่ที่ใช้ติดต่อสื่อสารภายในท้องที่ การขออนุญาตไม่ยุ่งยากเหมือนกับความถี่ย่าน HF พนักงานวิทยุสมัครเล่นขั้นต้นก็สามารถใช้งานได้เลย รวมถึงขนาดของตัวเครื่องและสายอากาศยังมีขนาดเล็ก จึงทำให้ย่านความถี่นี้เป็นย่านความถี่ยอดนิยมย่านหนึ่งก็ว่าได้
สำหรับการประสานงานต่าง ๆ นิยมใช้วิทยุแบบมือถือ หรือเราอาจจะเรียกว่า handheld transceiver (HT), handie-talkie หรือ walkie-talkie

การติดต่อสื่อสารในย่าน 2 เมตรระบบ FM บ่อยครั้งที่เราไม่สามารถติดต่อสื่อสารในระยะทางไกล ๆ ได้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องนำระบบทวนสัญญาณ (repeater) เข้ามาช่วย ซึ่งระบบทวนสัญญาณโดยทั่วไปจะถูกติดตั้งไว้บนที่สูง ๆ เช่นตึก หรือภูเขา เพื่อเพิ่มระยะทางในการติดต่อสื่อสาร

สำหรับการติดต่อสื่อสารระยะไกลในย่าน 2 เมตรนิยมใช้ระบบซิงเกิลไซด์แบนด์ (SSB) และ รหัสมอร์ส (CW) รวมทั้งสายอากาศแบบทิศทางอย่างเช่น สายอากาศยากิ นอกจากนี้ยังมีรูปแบบการแพร่กระจายคลื่นแบบอื่น ๆ ที่เหมาะกับการติดต่อสื่อสารทางไกล เช่น การติดต่อสื่อสารสะท้อนฝนดาวตก (Meteor scatter) การติดต่อในช่วงเวลาที่เกิด Troposheric Ducting และ Sporadic E หรือแม้กระทั่ง การติดต่อสื่อสารสะท้อนพื้นผิวดวงจันทร์

อ้างอิง
-------

* 
* 
* เก็บถาวร 2010-10-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**กรอซา** (Krosa) เป็นชื่อพายุไต้ฝุ่นที่ก่อตัวเมื่อต้นเดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 ที่พัดจากมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ เข้าสู่เกาะไต้หวันและจีน กรอซาเป็นภาษาเขมร: ក្រសារ แปลว่า นกกระสา โดยในช่วงปลายเดือนกันยายนได้เกิดพายุใหม่ก่อตัวทางตะวันออกของฟิลิปปินส์ PAGASA ประกาศว่าเป็นพายุหมุนเขตร้อน (Ineng) ในช่วงต้นของวันที่ 1 ตุลาคมหลังจากนั้นไม่นานทาง JMA และ JTWC ก็ประกาศเช่นเดียวกัน พายุได้ทำการทวีความรุนแรงเป็นพายุโซนร้อนเมื่อต้นวันที่ 2 ตุลาคมได้ชื่อว่า กรอซา การทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วเกิดขึ้นในวันที่ 2 ตุลาคมและได้ถูกประกาศเป็นพายุไต้ฝุ่นโดย JTWC ในตอนเที่ยงของวัน จากการทวีความรุนแรงมากขึ้น ตาพายุที่กว้างขึ้นและการเคลื่อนที่ไปทางตะวันตกทำให้ JMA ประกาศเป็นพายุไต้ฝุ่นในช่วงต้นของวันที่ 3 ตุลาคม พายุยังคงทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วในวันนั้นก่อนที่จะลดอัตราเร็วลงเป็นไต้ฝุ่นประเภท 4. ความผันผวนอย่างรุนแรงตามมาทันทีเมื่อพายุกรอซา ขึ้นฝั่งที่ไต้หวันขณะที่ JMA ได้กำหนดอัตราเร็วลมเป็น 105 นอต (194 กม./ชม.) และ JTWC ประกาศให้เป็นพายุไต้ฝุ่นซูเปอร์ในต้นวันที่ 5 ตุลาคม พายุอ่อนตัวลงอย่างช้า ๆ ก่อนที่จะขึ้นฝั่งไต้หวัน มีผู้ได้รับบาดเจ็บอย่างน้อย 17 คนขณะที่พายุไต้ฝุ่นเคลื่อนที่ไปยังประเทศจีน มีคำสั่งอพยพประชาชน 730,000 คนจากมณฑลเจ้อเจียงและฝูเจี้ยนของจีนในตอนเย็นของวันที่ 7 ตุลาคม พายุหมุนนอกเขตร้อนกรอซาข้ามเขตแดนระหว่างประเทศเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม

ความเสียหาย
-----------

ไต้หวัน
ซึ่งมีผู้เสียชีวิต 5 คน จากอิทธิพลของไต้ฝุ่นกรอซาได้แก้ไขปัญหาไฟฟ้าดับเกือบทุกพื้นที่แล้ว แต่ยังยกเลิกเที่ยวบินหลายเที่ยวประเทศจีน
พัดขึ้นฝั่งใกล้กับมณฑลเจ้อเจียงและมณฑลฝูเจี้ยนเมื่อเวลา 14.30 น. 7 ตุลาคม พ.ศ. 2550

อ้างอิง
-------

1. ↑  "After Pounding Taiwan, Typhoon Krosa Approaches Coast of China". VOA News. 6 October 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 October 2007.
2. ↑  "ไต้ฝุ่นกรอซาพัดขึ้นฝั่งที่จีนแล้ว หลังจากพัดกระหน่ำไต้หวันทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 5 คน". กรมประชาสัมพันธ์. 7 October 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-12. สืบค้นเมื่อ 2007-10-08 – โดยทาง sanook.com.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* "เส้นทางเดินพายุกรอซา". *กรมอุตุนิยมวิทยา*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-08-04. สืบค้นเมื่อ 2007-10-08.
สกอตต์ ฟิตซ์เจอรัลด์ ถ่ายโดย คาร์ล แวน เวเช็น (Carl Van Vechten)
**ฟรานซีส สกอตต์ คีย์ ฟิตซ์เจอรัลด์** หรือ **เอฟ. สกอตต์ ฟิตซ์เจอรัลด์** (F.Scott Fitzgerald; ค.ศ. 1896-1940) บุตรชายคนเดียวของครอบครัวชนชั้นกลางที่ร่ำรวยแห่งมินนิโซตา ชื่อเขาตั้งชื่อตามญาติห่างๆ ซึ่งเป็นผู้เขียนเพลงชาติสหรัฐฯ เขาเขียนเรื่องสั้นตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่ออายุเพียง 15 ปี เคยเรียนที่มหาวิทยาลัยพรินซ์ตันแต่ไม่จบ จึงสมัครเข้าเป็นทหารเมื่อปี ค.ศ. 1917 แต่ตรงข้ามกับเฮมิงเวย์ ฟิตซ์เจอรัลด์ไม่เคยเดินทางไปยังสมรภูมิสงครามในยุโรปและไม่เคยเห็นการสู้รบใดๆ 

หลังจากความสำเร็จของ *This Side of Paradise* (ค.ศ. 1920) และการแต่งงานกับเซลด้า ฟิตซ์เจอรัลด์ สาวผู้เปี่ยมเสน่ห์และเป็นนักเขียนเช่นเดียวกัน ชีวิตของคู่สามีภรรยาหนุ่มสาวก็แทบไม่เคยร้างราจากงานเลี้ยง ชีวิตหรูหราฟู่ฟ่าของคนทั้งคู่จึงโด่งดังยิ่งกว่างานเขียน ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 เซลดาป่วยเป็นโรคจิตเภทและเสียชีวิตในเหตุการณ์ไฟไหม้โรงพยาบาลโรคจิตเมื่อปี ค.ศ. 1948 สกอตต์ยังคงปั่นเรื่องสั้นไปลงนิตยสารขายดีเพื่อหาเงินมาจ่ายหนี้ก้อนโต เขาป่วยเป็นโรคพิษสุราเรื้อรัง และเสียชีวิตด้วยหัวใจวายในสภาพแทบไม่มีใครเหลียวแลเมื่ออายุเพียง 44 ปี

เรื่อง *The Love of the last tycoon* ที่เขาเขียนค้างไว้แค่ครึ่งเดียวน่าจะเป็นเรื่องเอกของเขาทีเดียว อย่างไรก็ตาม นวนิยายเรื่อง *The Great Gatsby* (ค.ศ. 1925) ซึ่งสมัยออกมาขายได้ไม่ดีนัก ต่อมาถูกยกให้เป็นหนังสือแห่งยุคแจ๊ส และเป็นนวนิยายคลาสสิกของอเมริกันในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20

> "There are all kinds of love in this world, but never the same love twice"  
>  *โลกนี้มีความรักทุกประเภท แต่ไม่เคยมีความรักที่ซ้ำแบบกัน*
> 
> — สกอตต์ ฟิตซ์เจอรัลด์

ผลงาน
-----

### นิยาย

* *This Side of Paradise* (ค.ศ. 1920)
* *The Beautiful and Damned* (ค.ศ. 1922)
* *The Great Gatsby* (ค.ศ. 1925)
* *Tender is the Night* (ค.ศ. 1934)
* *The Love of the Last Tycoon* (ค.ศ. 1940)

### ชุดเรื่องสั้น

* *Flappers and Philosophers* (ค.ศ. 1920)
* *Tales of the Jazz Age* (ค.ศ. 1922)
* *All the Sad Young Men* (ค.ศ. 1926)
* *Taps at Reveille* (ค.ศ. 1935)
* *The Short Stories of F. Scott Fitzgerald* (ค.ศ. 1989)

### ผลงานอื่นๆ

* *The Vegetable* (บทละคร, ค.ศ. 1923)
* *The Crack-Up* (ความเรียงและเรื่องราวต่างๆ ค.ศ. 1945)

### ผลงานที่แปลเป็นภาษาไทย

* **เรื่องประหลาดของเบนจามิน บัตทอน** (The curious case of Benjamin Button) เก็บถาวร 2005-02-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* **โจรสลัด** (The offshore pirate ) เก็บถาวร 2006-12-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ผลงานที่ Project Gutenberg (ภาษาอังกฤษ)

---

บทความนี้ นำข้อความบางส่วนหรือทั้งหมด มาจากเว็บไซต์ วรรณกรรมดอตคอม เก็บถาวร 2005-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ซึ่งเจ้าของเว็บไซต์ดังกล่าว อนุญาตให้เผยแพร่ต่อได้ โดยไม่สงวนลิขสิทธิ์
***เอเชียไทมส์ออนไลน์*** (ย่อว่า ***ATol***, chines. 亞洲時報在線) คือหนังสือพิมพ์ออนไลน์ ที่ใช้ทั้งภาษาจีนและภาษาอังกฤษ และมีฐานอยู่ที่ประเทศฮ่องกงและประเทศไทย มีเนื้อหาครอบคลุม ภูมิศาสตร์การเมือง การเมือง เศรษฐศาสตร์ และธุรกิจ "จากมุมมองของชาวเอเชีย"  เอเชียไทมส์ออนไลน์ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1999 และเป็นตัวแทนของ*เอเชียไทมส์* ซึ่งก่อตั้งโดยสนธิ ลิ้มทองกุลและปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1997 เอเชียไทมส์ออนไลน์ได้อยู่ภายใต้สิทธิการครอบครองและการบริหารชุดใหม่เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2015 และยังถูกเรียกว่า "เอเชียไทมส์" หรือ "เอที (AT)" โดยตอนนี้ได้นำคำว่าออนไลน์ออกจากชื่อ

ผู้จัดพิมพ์ใหม่คือ เอเชียไทมส์โฮลดิงส์ จำกัด ก่อตั้งและจดทะเบียนในประเทศฮ่องกง รายได้บางส่วนมาจากการโฆษณา และจากการจำหน่ายต้นฉบับข่าวต่อสู่สำนักพิมพ์ และสำนักข่าวอื่น เว็ปไซต์ให้ข่าวสารและคำวิจารณ์ ซึ่งครอบคลุมประเด็นในเอเชียทั้งหมด รวมไปถึงประเด็นของโลกที่เกี่ยวเนื่องกัน โดยนักข่าวและนักวิเคราะห์

การก่อตั้ง
----------

เอเชียไทมส์ออนไลน์ถูกก่อตั้งเมื่อต้นปี ค.ศ. 1999 เพื่อสืบต่อทางด้าน "นโยบายทางการตีพิมพ์ และทัศนะทางบรรณาธิการ" สำหรับหนังสือพิมพ์รายวันที่เอเชียไทมส์บนฐานของประเทศฮ่องกงและเมืองกรุงเทพ ครอบครองโดยเจ้าพ่อสื่อของประเทศไทย และหัวหน้าของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยอย่างสนธิ ลิ้มทองกุล หนังสือพิมพ์ได้ปิดตัวลงในกลางปี ค.ศ. 1997 ไม่นานหลังการตกลงของค่าเงินบาทได้ก่อให้เกิดวิกฤติทางการเงินในทวีปเอเชีย [1]

จำนวนผู้อ่าน
------------

เอเชียไทมส์ (atimes.com) มีคนอ่านเฉลี่ย 90,000 คนต่อวัน และยังเป็นหนึ่งในเว็ปไซต์ข่าวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในทวีปเอเชีย *เดอะนิวยอร์กไทมส์*ได้บรรยายเกี่ยวกับเอเชียไทมส์ออนไลน์ว่าเป็น "หนึ่งในสำนักพิมพ์ในพื้นที่ซึ่งสะดุดตาที่สุด" ครอบคลุมทวีปเอเชีย

ดูเพิ่ม
-------

* David P. Goldman (pen name, "Spengler")
* Kosuke Takahashi
* Pepe Escobar

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "About us — Bridging East and West". Asia Times Online. 2011. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-04-03. สืบค้นเมื่อ 2011-04-03.
2. ↑  England, Vaudine (2006-05-28). "Asia's English readers miss in-depth media — Business — International Herald Tribune". *The New York Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-04-03. สืบค้นเมื่อ 2011-04-03.

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
***อยากตาย อย่าตาย มรณาคาเฟ่*** (อังกฤษ: Death is All Around) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโรแมนติก แฟนตาซีที่ออกฉายในปี 2566 จากค่าย Film Guru ของพชร์ อานนท์ ร่วมมือกับ โพซิทีฟ ติ้งกิ้ง (POSITIVE THINKING CO.LTD.) และ มรณานุสติ คาเฟ่ (Kid Mai Death Awareness Café) โดยเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับ เฮลเปอร์ (Helper) เหล่ายมทูตที่ทำหน้าที่ในการนำทางและเตือนสติเหล่ามนุษย์ที่ทำอัตวินิบาตกรรม ซึ่งต้องมารับโทษเป็นพนักงานร้านอยู่ภายในมรณานุสติคาเฟ่ (Kid Mai Death Awareness Café) จุดเชื่อมระหว่างโลกมนุษย์และโลกของวิญญาณ กำกับการแสดงโดยธนณัฐ สุขเจริญ และนำแสดงโดยศุภพงษ์ อุดมแก้วกาญจนา และศนันธฉัตร ธนพัฒน์พิศาล

โครงเรื่อง
----------

มรณานุสติคาเฟ่ (Kid Mai Death Awareness Café) ร้านคาเฟ่ที่มีพนักงานร้านเป็นเหล่าวิญญาณที่ฆ่าตัวตาย โดยมี "เฮลเปอร์แต๊งค์" ยมทูตที่ทำหน้าที่ดูแลและคอยชี้แนะเพื่อให้วิญญาณเหล่านั้นตระหนักรู้ถึงกรรมที่ตนเองได้กระทำไว้ก่อนที่จะต้องเดินทางต่อไปตามวัฏสงสารของตน แต่แล้วเรื่องราววุ่นวายก็ได้เกิดขึ้นเมื่อ "เดียร์" ลูกค้าประจำของร้านได้ฆ่าตัวตายแล้วกลายมาเป็นพนักงานที่ร้าน ด้วยความรู้สึกพิเศษที่แต็งค์มีให้กับเดียร์ทำให้เค้าต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับอดีตของเดียร์ จนทำให้บอสใหญ่ของศูนย์ Dear to death คาดโทษแต็งค์หากไม่สามารถช่วยนำทางวิญญาณของเดียร์ได้ทันเวลาก่อนที่เดียร์จะต้องเดินทางต่อไปตามวัฏสงสาร จน "เฮลเปอร์นิว" และ "เฮลเปอร์เบลล์" ต้องเข้ามาช่วยเหลือเพื่อนเพื่อให้เรื่องราววุ่นวายนี้จบลง

รายชื่อนักแสดง
--------------

* ศุภพงษ์ อุดมแก้วกาญจนา ... เฮลเปอร์แต๊งค์
* ศนันธฉัตร ธนพัฒน์พิศาล ... เดียร์
* ณิชาภัทร ฉัตรชัยพลรัตน์ ... เฮลเปอร์นิว
* สุรเดช พินิวัตร์ ... เฮลเปอร์เบลล์
* ดุล ร่มจำปา ...
* ภัทรดนัย เสตสุวรรณ ... ตัวเล็ก
* คาริญญ์ยวัฒ ดุรงค์จิรกานต์ ... บอส
* วิชัย แซ่ฟ่าน ...
* สุนิล พล ... หมอสุนิล

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เปิด 10 ใบปิดคาแรคเตอร์ "อยากตาย อย่าตาย มรณาคาเฟ่"". *true4u*. 2023-08-29.
**มะนาวไม่รู้โห่** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Carissa carandas* L.; ชื่อสามัญ: Karanda; Carunda; Christ's thorn) หรือชื่อพื้นเมืองอื่นเช่น มะนาวโห่, หนามแดง, หนามขี้แฮด (เชียงใหม่) เป็นพืชที่มีลักษณะเป็นไม้พุ่มยืนต้นขนาดย่อม สูง 2-3 เมตร ตามกิ่งก้านมีหนามค่อนข้างยาวและแหลม ลักษณะใบ เป็นใบเดี่ยวรูปไข่รี ปลายและโคนมน ขอบเรียบ ดอกมีขนาดเล็กมีสีขาวเป็นช่อ หอมกลีบดอกเป็นรูปหอก ผลขนาดเท่าหัวแม่มือ เป็นพวงสีแดงสดแก่สีดำรับประทานได้ 

ชื่อ "มะนาวไม่รู้โห่" นั้นเป็นชื่อพืชที่มีปรากฏเรียกกันมาแต่โบราณ ซึ่งเห็นได้จากที่ปรากฏอยู่ในวรรณคดีเช่นในเรื่อง พระรถเมรี 

นิเวศวิทยาและการแพร่กระจายเป็นพรรณไม้กลางแจ้ง ที่ขึ้นได้ดีในดินเกือบทุกชนิด

ประโยชน์
--------

* ใบ รสปร่าขื่น ต้มดื่ม แก้ท้องร่วง แก้เจ็บคอ แก้ปวดหู ผลสุก รสเปรี้ยว แก้โรคลักปิดลักเปิด ผลดิบ รสฝาด สมานแผล เนื้อไม้ รสเฝื่อน บำรุงร่างกาย ราก รสเฝื่อนเมา ขับพยาธิ บำรุงธาตุ เจริญอาหาร

* มะม่วงหาวมะนาวโห่ สามารถนำมาใช้ประกอบอาหารหรือทำขนมได้หลากหลายเมนู เช่น ผัดไทยเต้าหู้มะนาวโห่ น้ำพริกเผามะนาวโห่ ฟรุ๊ตตี้ลืมหาว เป็นต้น

ประโยชน์ของมะม่วงหาวมะนาวโห่
อย่างที่ได้กล่าวมาแล้วข้างต้นว่ามะม่วงหาวมะนาวโห่สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้แทบทุกส่วนของต้น ทั้งการรับประทานผลสด การนำผลไปประกอบอาหาร การใช้ประโยชน์จากใบและยอดอ่อน รวมถึงราก ลำต้นและยาง โดยสามารถแยกแยะได้ดังนี้

ประโยชน์ของมะม่วงหาวมะนาวโห่ – ผล
- ผลสุกสามารถนำมารับประทานเป็นผลไม้
- สามารถนำไปประกอบอาหารได้หลายชนิด
- มีสารต่อต้านอนุมูลอิสระ ช่วยต้านมะเร็งและชะลอความแก่
- มีประโยชน์ช่วยให้ร่างกายสดชื่นและกระชุ่มกระชวย
- ผลของมะม่วงหาวมะนาวโห่มีธาตุเหล็กสูง ช่วยบำรุงเลือด
- ช่วยรักษาและบรรเทาอาการของโรคถุงลมโป่งพอง
- ช่วยรักษาและบรรเทาอาการของโรคตับ
- ช่วยบรรเทาอาการของโรคเกาต์และไทรอยด์
- ช่วยบรรเทาอาการมือเท้าชา
- ช่วยบรรเทาอาการของโรคอัมพฤกษ์ อัมพาต
- ผลของมะม่วงหาวมะนาวโห่มีประโยชน์ช่วยลดอาการไอ
- มีส่วนช่วยลดอาการภูมิแพ้
- ผลสุกมีวิตามินซีสูง ช่วยลดอาการเลือดออกตามไรฟัน
- ผลมีสรรพคุณช่วยขับปัสสาวะ
- สามารถช่วยฆ่าเชื้อและสมานแผล
- ช่วยลดอาการปวดเมื่อยตามร่างกายและข้อ

ประโยชน์ของมะม่วงหาวมะนาวโห่ – ใบและยอดอ่อน
- แก้อาการเจ็บคอ รักษาแผลในปากเจ็บในปาก
- ช่วยลดอาการไข้
- มีสรรพคุณแก้อาการท้องเสีย
- มะม่วงหาวมะนาวโห่มีประโยชน์ช่วยรักษาโรคลมชัก
- มีประโยชน์ช่วยรักษาโรคบิด
- สามารถช่วยไข้มาลาเลีย
- แก้อาการปวดในช่องหู
- มีสรรพคุณช่วยรักษาริดสีดวงทวาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  มะม่วงหาวมะนาวโห่ สรรพคุณ 53 ประการ !! (ต้นหนามแดง , มะนาวไม่รู้โห่) กรีนเนอรัลด์ ดอตคอม

วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***มะนาวไม่รู้โห่***

* มะนาวไม่รู้โห่ เก็บถาวร 2006-12-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สมุนไพร.คอม

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q1036374
* Wikispecies: Carissa carandas
* EoL: 581122
* EPPO: CISCA
* FoC: 200018362
* GBIF: 5414419
* GRIN: 9159
* iNaturalist: 430784
* IPNI: 77691-1
* IRMNG: 10200741
* ITIS: 30164
* NCBI: 141541
* Plant List: kew-34145
* PLANTS: CACA74
* POWO: urn:lsid:ipni.org:names:77691-1
* Tropicos: 1800025
* WCSP: 34145

 |
**พิพิธภัณฑ์ชาซีลอน** (อังกฤษ: Ceylon Tea Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ชาที่ตั้งอยู่ในอดีตโรงงานผลิตชาหันตานะ ซึ่งสร้างขึ้นในปี 1925 ตั้งอยู่ห่างไป 3 km (1.9 mi) ทางตอนใต้ของนครกัณฏิ

เทือกเขาหันตานะเป็นหนึ่งในพื้นที่แรก ๆ ที่การเพาะปลูกชาเป็นไปสำเร็จหลังความพยายามเพาะปลูกกาแฟไม่ประสบผลเท่าที่ควรในศรีลังกา ในปี 1959 สถาบันวิจัยชาแห่งซีลอนได้จัดตั้งสถานีย่อยบนที่ดินในหันตานะ

พิพิธภัณฑ์ชาซีลอนตั้งขึ้นในวันที่ 9 มกราคม 1998 ภายใต้การนำของคลิฟเฟิร์ด รัตวัตเต ประธานคณะกรรมการชาแห่งศรีลังกา และเปิดให้บริการสู่สาธารณะในวันที่ 1 ธันวาคม 2001

อาคารที่ตั้งพิพิธภัณฑ์เดิมทีเป็นโรงงานชาความสูงสี่ชั้นซึ่งถูกทิ้งร้างมานานกว่าสิบปี การดำเนินงานตกแต่งภายในใหม่ในปี 2001 เป็นผลงานของสมาคมผู้เพาะปลูกชาและคณะกรรมการชาศรีลังกา ภายในมีนิทรรศการซึ่งบรรยายเรื่องราว.ึ่งรวมถึงผู้ริเริ่มการปลูกชาในศรีลังกา เช่น เจมส์ เทย์เลอร์ และ ธอมัส ลิปตัน ชั้นแรกของอาคารยังมีจัดแสดงเครื่องมือ เครื่องจักร และอุปกรณ์จากศตวรรษที่ 19 ชั้นสองเป็นหอสมุดและพิพิธภัณฑ์ ชั้นสามเป็นร้านค้า ส่วนชั้นบนสุดเป็นร้านอาหารและร้านน้ำชา

อ้างอิง
-------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **พิพิธภัณฑ์ชาซีลอน**

1. ↑  Weerasuriya, Sanath (26 August 2012). "Mount Royal Hantane". *Sunday Times*. สืบค้นเมื่อ 30 May 2015.
2. 1 2  "Ceylon Tea Museum". *The Island*. 2 May 2004. สืบค้นเมื่อ 12 May 2017.
3. ↑  Heiss, Mary Lou; Heiss, Robert J. (2011). *The Story of Tea: A Cultural History and Drinking Guide*. Potter/TenSpeed/Harmony. ISBN 9781607741725.
4. ↑  "The tale of Ceylon Tea". *Sunday Times*. 13 May 2007. สืบค้นเมื่อ 30 May 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บทางการ
**โคตรไอ้เข้เงินล้าน** (อังกฤษ: Million Dollar Crocodile, Croczilla; จีน: 百万巨鳄; พินอิน: *Bǎi wàn jù è*–คำแปล;*จระเข้ยักษ์เงินล้าน*) ภาพยนตร์สัตว์ประหลาดตลกสัญชาติจีน ออกฉายในปี ค.ศ. 2012

เนื้อเรื่อง
-----------

ที่หมู่บ้านหวังเจี๋ย เมืองหางโจว จระเข้ยักษ์เพศเมียตัวหนึ่งความยาว 8 เมตร ชื่อ "อาเหมา" ที่ถูกจับมาจากป่าจังหวัดลำปางในประเทศไทย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 ถูกขายออกจากฟาร์มจระเข้ที่กำลังเลิกกิจการของอาหลิว (ฉี เจ้าควี) ไปยังร้านขายเนื้อสัตว์ป่าของอาเจา (หลิน เซียะ) ที่กวางตง เกิดหลุดออกมา และกินกระเป๋าหนังที่ข้างในเงินจำนวนกว่า 8 แสนยูโร ของ อาหยัน (ต้าเอส) สาวชาวกรุง ที่เพิ่งเลิกกับแฟนหนุ่มเจ้าชู้ (ผู่ ปาเจีย) มา ทั้งที่กำลังอกหัก แต่เธอไล่ล่ามันไม่ลดละ จึงไปแจ้งความกับ อาหว่อง ขี้แพ้ (กัว เถา) นายตำรวจท้องถิ่น ทั้งหมดจึงออกตามล่า ท่ามกลางความเสียใจของเสี่ยวซิง ลูกชายของอาหว่องที่ผูกพันกับอาเหมาเหมือนเพื่อน

การออกฉาย
---------

*Million Dollar Crocodile* หรือชื่อสำหรับฉายในต่างประเทศคือ *Croczilla* นับเป็นภาพยนตร์แนวสัตว์ประหลาดผสมด้วยความตลกเรื่องแรกของจีน ด้วยทุนสร้าง 4.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเปิดฉายที่งานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติคานส์ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2012 และฉายทั่วไปในจีนเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ปีเดียวกัน และเข้าฉายในงานเปิดเทศกาลภาพยนตร์โลกมอนทรีออลครั้งที่ 36

สำหรับในประเทศไทยมิได้มีการฉายในโรงภาพยนตร์ แต่ออกอากาศทางช่อง 7 ในช่วงยอดภาพยนตร์นานาชาติ ในเช้าวันเสาร์ที่ 28 มกราคม ค.ศ. 2017 เวลา 09:45 น. รับเทศกาลตรุษจีน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Elley, Derek (June 20, 2012). "Million Dollar Crocodile". *Film Business Asia*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 2, 2016. สืบค้นเมื่อ June 20, 2012. `{{cite web}}`: Cite ไม่รู้จักพารามิเตอร์ว่างเปล่า : `|1=` (help)
2. ↑   *Croczilla* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
3. ↑  Cremin, Stephen (August 9, 2012). "Crocodile has first bite of Montreal". *Film Business Asia*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 3, 2016. สืบค้นเมื่อ August 9, 2012.
4. ↑  ""ภ.จีน "โคตรไอ้เข้เงินล้าน" (MILLION DOLLAR CROCODILE)"". *ช่อง 7*. สืบค้นเมื่อ 2017-01-29.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Million Dollar Crocodile* ที่ รอตเทนโทมาโทส์
**สาริกา กิ่งทอง** ( **สาลิกา** ก็เรียก )( เมษายน พ.ศ. 2492 - พ.ศ. 2540) เป็นนักร้องลูกทุ่งหญิงชื่อดังคนหนึ่งของประเทศไทย และถือกันว่าเป็นขุนพลเพลงลูกทุ่งหญิงจากแดนใต้คนแรกๆของประเทศ เธอเป็นบุตรสาวของนายจูเลี่ยม กิ่งทอง ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง (หนังตะลุง) ปี 2535 และนายหนังตะลุงชื่อดังของจังหวัดชุมพร (ปัจจุบันได้รับยกย่องว่าเป็นศิลปินเมืองสุราษฎร์ธานี เพราะถิ่นฐานที่ตั้งของท่านอยู่ที่ อ.บ้านส่องจังหวัดสุราษฎร์ธานี) โดยสาริกามีผลงานเพลงดังติดหูคนไทยมากมายหลายเพลง และโด่งดังมาจากเพลง "แต๋วจ๋า"

ประวัติ
-------

สาลิกา กิ่งทอง ชื่อจริงว่า **สาลิกา ล้ำเลิศสกุล** [กิ่งทอง]นามสกุลเดิม เกิดเมื่อวันศุกร์ เดือนเมษายน พ.ศ. 2492 ที่ตำบลบ้านควน อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร มีชื่อเล่นว่า **ติ๋ว**  มีพี่น้อง 10 คน จากภรรยา 5 คนของครูจูเลี่ยม กิ่งทอง เธอสร้างความตื่นตะลึงขนานใหญ่ให้กับวงการเพลงลูกทุ่งเมืองไทยเมื่อประมาณ 30 ปีก่อน เมื่อผู้เป็นบิดาจัดตั้งวงดนตรีลูกทุ่งชื่อคณะ สาริกา กิ่งทอง และเปิดทำการแสดงทั่วไป สาริกาได้รับความสนใจจากแฟนเพลงมากมาย โดยสาเหตุส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอเป็นที่จับตามองนั้น นอกจากผลงานเพลงชื่อ "แต๋วจ๋า" และอื่นๆ จะเป็นที่ติดอกติดใจแฟนเพลงไม่น้อยแล้ว ก็เป็นเพราะความสงสัยของแฟนเพลงทั่วประเทศว่า สาริกาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่ เพราะแม้เนื้อหาเพลง "แต๋วจ๋า "และ เพลงอื่นๆของสาริกา จะเป็นบทเพลงสำหรับนักร้องชาย และหลายเพลงก็เป็นการร้องในทำนองเกี้ยวพาราสีผู้หญิง ตัวสาริกาเองก็อยู่ในเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายแบบนักร้องชาย ทว่าน้ำเสียง และหน้าตาท่าทางของเธอออกไปผู้หญิงมากกว่า จนในที่สุด หลังจากที่สงสัยกันมานาน ก็มีการเปิดเผยออกมาว่า สาริกาเป็นผู้หญิง และในการเปิดการแสดง ต้องมีการใช้ผ้าพันทรวงอก เพื่อปิดบังสัญลักษณ์ความเป็นสตรีของเธอ

ผลงาน
-----

ผลงานเพลงของสาริกานั้น มากมายหลายเพลงเกิดจากการประพันธ์ของผู้เป็นบิดา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เพลงที่ได้รับความนิยมจากแฟนเพลงมากที่สุด ไม่ว่าจะเป็น "แต๋วจ๋า ", "แสนหวังเหวิด ", "ทำพรือมันเล่า "," หนุ่มล่องซุง" และ "นิราศรักพุมเรียง" นอกจากนั้น ครูจูเลี่ยม ยังทำหน้าที่ควบคุมการร้องของลูกสาวหัวใจชายคนนี้เองด้วย สำหรับเพลง"แสนหวังเหวิด" ที่ประพันธ์ทั้งคำร้องและทำนองโดยครูจูเลี่ยมนั้น ได้รับการยกย่องให้เป็นเพลงลูกทุ่งดีเด่นในงานกึ่งศตวรรษเพลงลูกทุ่งไทยด้วย

ในส่วนของเพลง "แต๋วจ๋า" ที่ถือว่าเป็นผลงานที่ฮิตที่สุดของสาริกานั้น ในช่วงที่เพลงกำลังดัง ก็เคยมีคนนำเพลงนี้ไปปรับเนื้อร้องใหม่ พร้อมกับให้ชื่อใหม่ว่า "ตุ๊จ๋า" (ตุ๊ เป็นนามเดิมของ จอมพลประภาส จารุเสถียร) เพื่อใช้ขับร้องในการชุมนุมขับไล่เผด็จการของขบวนการนักศึกษาและประชาชนยุคเมื่อกว่า 30 ปีที่ผ่านมา

**ผลงานที่เป็นที่รู้จัก**

* แต๋วจ๋า
* แสนหวังเหวิด
* ทำพรือมันเล่า
* รินดาที่รัก
* นิราศรักพุมเรียง
* หนุ่มล่องซุง
* สุราษฎร์แห่งความหลัง
* ตัวอย่างเลว
* หัวใจจัดสรร
* หมอนข้าง
* ผ้าขาวม้า
* ชีวิตสาริกา
* คิดเสียว่าตายจากกัน

ตำนานถูกสานต่อ
--------------

สาลิกา กิ่งทอง เสียชีวิตเมื่อปี 2540 ด้วยโรคมะเร็งเต้านม และหลายปีหลังจากที่เธอจากโลกนี้ไป เพลง
"นิราศรักพุมเรียง "ที่ร้องไว้ ก็เพิ่งได้รับการร้องแก้ โดยเมื่อปี 2549 รัชนก ศรีโลพันธุ์ นักร้องลูก
ทุ่งชาวใต้รุ่นใหม่ได้ร้อง"เพลงรอที่พุมเรียง "เพื่อแก้เพลงของสาริกา เพราะตอนที่ครูสลา คุณวุฒิ 
วางแผนสร้างนักร้อง ได้ติดต่อขอให้ครูจูเลี่ยม ช่วยแต่งเพลงแก้"นิราศรักพุมเรียง" ให้

อ้างอิง
-------

1. ↑  เจนภพ จบกระบวนวรรณ. *เพลงลูกทุ่ง, TK Park Music Library ชุดดนตรีไทย*. กรุงเทพ : สำนักงานอุทยานการเรียนรู้, พ.ศ. 2550. 176 หน้า. หน้า หน้าที่. ISBN 978-974-8218-83-0
|  |
| --- |
| 1 |
| แผนที่ในจดหมายเหตุลาลูแบร์

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| 1 | ตำแหน่งคลองตะเคียน |

 |

 |

**คลองตะเคียน** หรือ **คลองขุนศรีไชย** ในเอกสารเก่าเรียก **คลองขุนละครไชย** (เพราะเป็นสถานที่ประหารขุนละคอนไชย) ส่วนฝรั่งในสมัยกรุงศรีอยุธยาเรียกว่า **คลองน้ำยา** บางทีก็เรียก **คลองเห็ด** แผนที่กรุงศรีอยุธยาสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ทำโดยช่างแผนที่ฝรั่งเศสที่ชื่อ ฌาคส์ นิโกลาส์ เบแล็ง ระบุตำแหน่งคลองตะเคียนว่า **คูจามใหญ่** เนื่องจากเป็นชุมชนของชาวมลายูจากปัตตานีกับชาวจามจากเวียดนาม

คลองตะเคียนเป็นคลองทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะเมืองอยุธยา เป็นคลองลัดแม่น้ำเจ้าพระยา จากริมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งใต้นอกเกาะเมือง อยู่ถัดทางตะวันตกใกล้วัดนักบุญยอแซฟ อยุธยา ไหลเป็นเส้นตรงลงไปทางทิศใต้ แล้ววกหักข้อศอกไปทางทิศตะวันออก เชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณเหนือเกาะเรียน (ฝั่งตรงข้ามหมู่บ้านญี่ปุ่น เยื้องทางใต้) ตัวคลองกว้างประมาณ 15–20 เมตร สามารถใช้เป็นเส้นทางการสัญจรไปมาได้ คลองมีความยาวประมาณ 4 กิโลเมตร

ประวัติ
-------

คลองตะเคียนน่าจะขุดขึ้นในสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ขุดเพื่อให้เรือผ่านเข้าออกเป็นคลองลัดแม่น้ำเจ้าพระยา เนื่องจากตรงบริเวณป้อมเพชรน้ำจะไหลแรงมากเพราะมีแม่น้ำป่าสักใหลมาชนกับแม่น้ำเจ้าพระยา ทำให้เรือมักจะล่มประจำ จึงเรียกบริเวณตรงนี้ว่า *สำเภาล่ม* มานิต วัลลิโภดม ระบุว่าคลองขุดในสมัยพระยาธรรมิกราชแห่งอโยธยา จุลศักราช 458 พ.ศ. 1639

ปลายสมัยอยุธยาบริเวณปากคลองมีตลาดบ้านจีน มีศาลเจ้าจีน และมีซ่องโสเภณี 4 โรง "รับจ้างทำชำเราแก่บุรุษ" เป็นหลักฐานสำคัญว่าเป็นที่ชุมนุมจอดเรือแพจากนานาชาติ ได้แก่สำเภาสลุบกำปั่น

ในคำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรมกล่าวถึงย่านที่อยู่ตามแนวคลองและท้ายคลองว่า "ครั้นถึงฤดูลมสําเภาพัดเข้ามาในกรุง เป็นมรสุมเทศกาลพวกลูกค้าพานิชสําเภาจีนและลูกค้าแขกสลุป ลูกค้าฝรั่งกําปั่น ลูกค้าแขกกุศราชและพวกลูกค้าแขกสุรัด แขกชวามาลายู แขกฝรั่งเศส โปรตุเกส วิลันดาอิสปันยอนอังกฤษและฝรั่งดํา ฝรั่งลังกุนีและแขกเกาะ เป้นลูกค้าพานิชคุมสําเภาสลุปกําปั่นแล่นเข้ามาทอดสมอออยู่ท้ายคู"

คลองตะเคียนเป็นที่อยู่ของชุมชนชาวมุสลิมเช่นเดียวกับคลองปทาคูจาม (คลองคูจาม) สถานที่ตั้งบริเวณคลองตะเคียนได้แก่ วัดกลางคลองตะเคียน มัสยิดกุฎีช่อฟ้า มัสยิดตะเกี่ยโยคินราชมิสจินจาสยามซึ่งมีอายุ 400 กว่าปี สร้างขึ้นในสมัยสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม ตั้งอยู่แถวปากคลอง วัดโคกจินดาราม มัสยิดนูรุ้ลยะมาล และวัดสำเภาล่ม

อ้างอิง
-------

1. ↑  สุจิตต์ วงษ์เทศ. "หลักฐานใหม่ "คูจาม"คือคลองตะเคียน เป็นคลองเมือง "เวียงเหล็ก"ของพระเจ้าอู่ทอง". มติชน.
2. ↑  "คลองตะเคียน". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
3. ↑  เศรษฐเนตร มั่นใจจริง. "ย่านโบราณ กลางกรุงศรีฯ". อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา.
4. ↑  วนิช สุธารัตน์. "ภูมินามวิทยา พระนครศรีอยุธยา ชุมชนแขกสมัยกรุงศรีอยุธยา : แขกมัวร์ ถนนมัวร์".
5. ↑  "เวียงเหล็ก พระเจ้าอู่ทอง ย่าน "คูจาม" คลองตะเคียน อยุธยา ขุมกำลังกลุ่มสยาม รัฐสุพรรณภูมิ". ศิลปวัฒนธรรม.
6. ↑  "มุสลิมชุมชนคลองตะเคียนและชุมชนสำเภาล่ม อำเภอพระนครศรีอยุธยา : การสำรวจเบื้องต้น". คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
7. ↑  "เที่ยวชุมชนคลองตะเคียน อายุ1,000ปีที่จ.อยุธยา". เดลินิวส์.
**เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย (บุญมี)** เป็นอดีตเจ้าเมืองสวรรคโลก และเป็นบิดาของเจ้าพระยาพระคลัง (หน) กวีเอกคนหนึ่งในสมัยต้นรัตนโกสินทร์

ประวัติ
-------

เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย มีนามเดิมว่า บุญมี เป็นบุตรของพระยาเพชรบุรี (เรือง) เจ้าเมืองเพชรบุรีคนสุดท้ายในสมัยกรุงศรีอยุธยา พระญาติในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีและเจ้าขรัวเงิน พระบิดาของสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี สมเด็จพระอัครมเหสีในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย

ต่อมาได้เข้ารับราชการมีบรรดาศักดิ์ที่ *หลวงพิไชยราชา* ในช่วงการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง หลวงพิไชยราชาได้ร่วมกับพระยาตากตีฝ่ากองทัพพม่าหนีพระราชอาญาออกไปทางทิศตะวันออก และได้กลายเป็นแม่ทัพสำคัญของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ได้รับการพระราชทานยศขึ้นเป็น *เจ้าพระยาพิไชยราชา รามราชแสนญาธิบดีศรีสัชนาไลย อภัยพิริยบรากรมพาหุ* เป็นเจ้าเมืองสวรรคโลก และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์สุดท้ายที่ *เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย*

เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย สมรสกับท่านผู้หญิงเจริญ มีบุตรคือเจ้าพระยาพระคลัง (หน) เสนาบดีจตุสดมภ์กรมท่าในสมัยรัชกาลที่ 1 และกวีเอกในสมัยต้นรัตนโกสินทร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  นิธิ เอี่ยวศรีวงศ์. *การเมืองไทยสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี*. กรุงเทพ : มติชน, พ.ศ. 2559. 623 หน้า. หน้า หน้าที่ 68. ISBN 9789743230561
2. ↑  บทที่ 13 พระราชกรณียกิจด้านศิลปวัฒนธรรม
**ช่างไฟฟ้า** (อังกฤษ: electrician) เป็นคนที่มีอาชีพที่ต้องใช้ฝีมือที่เชี่ยวชาญในการเดินสายไฟฟ้าของอาคาร, สายส่ง, เครื่องจักรที่อยู่กับที่ และอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง ช่างไฟฟ้าอาจได้รับการว่าจ้างในการติดตั้งอุปกรณ์ไฟฟ้าใหม่ หรือการบำรุงรักษาและการซ่อมแซมโครงสร้างพื้นฐานไฟฟ้าที่มีอยู่ ช่างไฟฟ้าอาจเชี่ยวชาญในการเดินสายไฟเรือ, เครื่องบิน และแพลตฟอร์มมือถืออื่น ๆ รวมถึงสายข้อมูลและสายเคเบิล

คำศัพท์
-------

*ช่างไฟฟ้า*เป็นคนที่แสดงให้เห็นหรือศึกษาหลักการของไฟฟ้า ซึ่งมักจะเป็นเครื่องกำเนิดไฟฟ้าสถิตในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง

ในสหรัฐ ช่างไฟฟ้าแบ่งออกเป็นสองประเภทหลัก ๆ ได้แก่ ช่างติดตั้งสายไฟ (linemen) ผู้ทำงานเกี่ยวกับระบบการจำหน่ายของบริษัทสาธารณูปโภคที่แรงดันไฟฟ้าสูงกว่า และช่างสายไฟ (wiremen) ผู้ทำงานกับแรงดันไฟฟ้าที่ต่ำกว่าซึ่งใช้ภายในอาคาร โดยทั่วไปแล้ว ช่างสายไฟได้รับการฝึกฝนในหนึ่งในห้าความเชี่ยวชาญหลัก ได้แก่ การเดินสายไฟเชิงพาณิชย์, ที่อยู่อาศัย, อุตสาหกรรมเบา, อุตสาหกรรม และไฟฟ้าแรงดันต่ำ หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า วอยซ์-เดทา-วิดีโอ (Voice-Data-Video) หรือวีดีวี (VDV) ความเชี่ยวชาญพิเศษอื่น ๆ เช่น การเดินสายไฟควบคุมและสัญญาณเตือนไฟไหม้ ซึ่งอาจทำได้โดยผู้เชี่ยวชาญที่ได้รับการฝึกฝนในอุปกรณ์ที่กำลังติดตั้ง หรือโดยช่างสายไฟภายใน

ช่างไฟฟ้าได้รับการฝึกฝนถึงหนึ่งในสามระดับ ได้แก่ ลูกมือฝึกหัด (Apprentice), นายช่าง (Journeyman) และช่างไฟฟ้าชำนาญ (Master Electrician) ในสหรัฐและแคนาดา ลูกมือฝึกหัดทำงานและได้รับค่าตอบแทนที่ลดลงขณะเรียนรู้อาชีพของพวกเขา โดยทั่วไปพวกเขาใช้เวลาหลายร้อยชั่วโมงในการเรียนการสอนในชั้นเรียน และมีสัญญาให้ปฏิบัติตามมาตรฐานการฝึกงานเป็นระยะเวลาระหว่างสามถึงหกปี ในช่วงเวลานั้นพวกเขาจะได้รับค่าตอบแทนเป็นเปอร์เซ็นต์ของค่าตอบแทนของนายช่าง ส่วนนายช่างคือช่างไฟฟ้าที่สำเร็จการฝึกงานและได้รับการค้นพบโดยหน่วยงานออกใบอนุญาตในท้องถิ่น, รัฐ หรือระดับชาติเพื่อให้มีความสามารถในอาชีพไฟฟ้า และช่างไฟฟ้าชำนาญที่ทำผลงานได้ดีในอาชีพเป็นเวลาเจ็ดถึงสิบปีและผ่านการสอบเพื่อแสดงให้เห็นถึงความรู้ที่เหนือกว่าของมาตรฐานเนชันแนลอิเล็กตริกัลโค้ด (National Electrical Code) หรือเอ็นอีซี (NEC)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Roger Jones (2004). *Electrician*. Trotman Publishing. ISBN 0-85660-997-8.
2. ↑  Shock and Awe: The Story of Electricity- Jim Al-Khalili

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ช่างไฟฟ้า**

* Occupational Outlook Handbook
**อัลสตอม** (ฝรั่งเศส: *Alstom*) เป็นบริษัทผู้ผลิตระบบรถไฟข้ามชาติสัญชาติฝรั่งเศส โดยมีขอบเขตดำเนินการทั่วโลกในตลาดการขนส่งทางราง และมีบทบาทในสาขาการรับส่งผู้โดยสาร การส่งสัญญาณและรถจักร มีผลิตภัณฑ์อย่างเช่น รถไฟความเร็วสูง AGV, TGV, Eurostar, Avelia และ New Pendolino นอกเหนือไปจากรถไฟส่วนชานเมือง ส่วนภูมิภาคและมหานคร และรถราง Citadis

บริษัทฯ เกิดจากการรวมบริษัทระหว่างบริษัททอมสัน-ฮิวส์ตันอิเล็กทริก และส่วนวิศวกรรมไฟฟ้าของ Société Alsacienne de Constructions Mécaniques ใน ค.ศ. 1928 การเข้าซื้อกิจการในภายหลัง เช่น Constructions Electriques de France (ค.ศ. 1932), บริษัทต่อเรือ Chantiers de l'Atlantique (1976), และบางส่วนของ ACEC (ปลายคริสต์ทศวรรษ 1980) การรวมบริษัทกับบางส่วนของบริษัทเจเนอรัลอิเล็กทริก ทำให้เกิด จีอีซีอัลสตอมใน ค.ศ. 1989 ในปีเดียวกัน ยังได้เข้าซื้อบริษัทระบบรถไฟสัญชาติเยอรมัน Linke-Hofmann-Busch และบริษัทที่มีความชำนาญด้านการส่งสัญญาณทางรางสัญชาติอิตาลี Sasib Railways ใน ค.ศ. 1998 ยังได้จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ปารีส

ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 บริษัท อัลสตอม ได้ลงนามในหนังสือสัญญาเพื่อซื้อธุรกิจรถไฟของบริษัท บอมบาร์ดิเอร์ โดยการควบรวมแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2564

อัลสตอมกับประเทศไทย
-------------------

อัลสตอมเข้ามาดำเนินธุรกิจในประเทศไทยกว่า 40 ปี โดยได้นำโซลูชันระบบปฏิบัติการเดินรถ ระบบอาณัติสัญญาณ SCADA และขบวนรถของอัลสตอมมาใช้งานร่วมกับระบบรถไฟในประเทศไทยหลายโครงการ ปัจจุบันบริษัทได้ควบรวมหน่วยธุรกิจระบบรางในประเทศไทยของ บริษัท บอมบาร์ดิเอร์ ทรานสปอร์เทชั่น โฮลดิ้งส์ (ประเทศไทย) จำกัด เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทตามแผนควบรวมธุรกิจ และได้เปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น บริษัท อัลสตอม (ประเทศไทย) จำกัด จนถึงปัจจุบัน โดยสำนักงานใหญ่ของบริษัทตั้งอยู่บริเวณถนนพระราม 4 เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร

ในประเทศไทยมีโครงการที่ใช้โซลูชันอัลสตอมหลายโครงการ ดังต่อไปนี้

* อินโนเวีย โมโนเรล 300 : ใช้ใน รถไฟฟ้ามหานคร สายสีชมพู และ รถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง (ตัวรถประกอบที่โรงงานซีอาร์อาร์ซี อัลสตอม ประเทศจีน) โดยใช้ร่วมกับระบบการเดินรถ ซิตี้โฟล 650 จีโอเอ 04 ซึ่งเป็นระบบการเดินรถแบบไร้คนขับสมบูรณ์ และอัลสตอมยังเป็นผู้รับผิดชอบในการบำรุงรักษาโครงการนับจากวันเปิดให้บริการไปอีก 20 ปีด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ALSTOM Shareholders". *www.marketscreener.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ April 5, 2021.
2. ↑  อัลสตอม เสนอซื้อธุรกิจรถไฟ บอมบาร์ดิเอร์ หวังต่อกรจีน
3. ↑  A transformational step for Alstom: completion of the acquisition of Bombardier Transportation
La doncella มัมมี่ (หญิงสาว) เก่าแก่ที่ถูกพบในประเทศอาร์เจนตินา ปี 1999
**มัมมี่** (อังกฤษ: Mummy) คือศพที่ดองหรือแช่ในน้ำยาพิเศษในประเทศอียิปต์ พันทั่วทั้งร่างกายด้วยผ้าลินินสีขาว เพื่อเป็นการรักษาสภาพของศพเพื่อรอการกลับคืนร่างของวิญญาณผู้ตาย ตามความเชื่อของชาวอียิปต์โบราณ คำว่า "มัมมี่" มาจากคำว่า "มัมมียะ" *(Mummiya)* ซึ่งเป็นคำในภาษาเปอร์เซีย มีความหมายถึงร่างของซากศพที่ถูกดองจนกลายเป็นสีดำ โดยชาวอียิปต์โบราณจะทำมัมมี่ของฟาโรห์และเชื้อพระวงศ์ทุกพระองค์ และนำไปฝังในลักษณะแนวนอนภายใต้พื้นแผ่นทรายของอียิปต์ อาศัยแรงลมที่พัดผ่านในแถบทะเลทรายอาระเบียและทะเลทรายในพื้นที่รอบบริเวณของอียิปต์ เพื่อป้องกันการเน่าเปื่อยของซากศพที่อาบด้วยน้ำยาบอสตอกธัน

ในอียิปต์โบราณมีความเชื่อเกี่ยวกับเรื่องของชีวิตหลังความตาย เกี่ยวกับการหวนกลับคืนร่างของวิญญาณ โดยมีความเชื่อว่าเมื่อวิญญาณออกจากร่างไปชั่วระยะเวลาหนึ่งจะหวนกลับคืนสู่ร่างเดิมของผู้เป็นเจ้าของ จึงต้องมีการถนอมและรักษาสภาพของร่างเดิม โดยการแช่และดองด้วยน้ำยาบีทูมิน ซึ่งจะช่วยรักษาและป้องกันไม่ให้ซากศพเน่าเปื่อยผุผังไปตามกาลเวลา

อ้างอิง
-------


* กว่าจะได้เป็น "มัมมี่"  เก็บถาวร 2005-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
*

ดูเพิ่ม
-------

* สุสานมัมมีแห่งพาเลอร์โม