การขาดการดึงดูดทางเพศกับผู้อื่น

|  |
| --- |
| บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของ |
| หัวข้อเอเซ็กชวล |
|      |
| 
หัวข้อที่เกี่ยวข้อง |
| * เอโรแมนติก
* เดมิเซ็กชวล
* ฟิกโตเซ็กชวล
* เกรย์เอเซ็กชวล
* นอน-เฮเทโรเซ็กชวล
* เควสชันนิง
* แบบจำลองการดึงดูดแบบแยกส่วน
 |
| 
ในสังคม |
| * เอเซ็กชวลและศาสนา
* การนำเสนอในบันเทิงคดี
* ในสื่อ
* ไทม์ไลน์ของประวัติศาสตร์เอเซ็กชวล
 |
| 
การศึกษา |
| * มาตราคินซีย์
* ตารางไคลน์
* ความแพร่หลายของเอเซ็กชวล
 |
| 
ทัศนคติและการเลือกปฏิบัติ |
| * การเลือกปฏิบัติต่อบุคคลที่เป็นเอเซ็กชวล
* บรรทัดฐานความรัก
* การลบเอเซ็กชวล
* การเปิดเผยอัตลักษณ์ทางเพศของตน
* บรรทัดฐานรักต่างเพศ
* การรวมอยู่ในพื้นที่กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
 |
| ชุมชนเอเซ็กชวล |
| * สัปดาห์เอซ
* เอเซ็กชวลวิซิบิลิตีแอนด์เอดูเคชันเน็ตเวิร์ก
* ซาวส์เฟกบัตโอเค
* สัญลักษณ์
 |
| 
รายชื่อ |
| * บุคคลที่เป็นเอเซ็กชวล
* ตัวละครในบันเทิงคดีที่เป็นเอเซ็กชวล
 |
| * ด
* ค
* ก
 |

**เอเซ็กชวลลิตี** (อังกฤษ: asexuality) หรือ **เอเซ็กชวล** (อังกฤษ: asexual) เป็นการขาดการดึงดูดทางเพศกับผู้อื่น มีความสนใจหรือความต้องการกิจกรรมทางเพศต่ำหรือไม่มี อาจถือว่าเป็นทั้งรสนิยมทางเพศหรือการขาดรสนิยมทางเพศ นอกจากนี้ยังมีการจัดหมวดหมู่ของเอเซ็กชวลที่กว้างขึ้น รวมไปถึงสเปกตรัมโดยกว้าง ๆ ของอัตลักษณ์ย่อยของเอเซ็กชวล

เอเซ็กชวลแตกต่างจากการงดเว้นกิจกรรมทางเพศและแตกต่างจากการอยู่เป็นโสด ซึ่งได้รับอิทธิพลโดยทั่วไปจากปัจจัยต่าง ๆ เช่น ตัวบุคคล สังคม และความเชื่อทางศาสนาของบุคคลนั้น ๆ รสนิยมทางเพศแตกต่างจากพฤติกรรมทางเพศ ที่เชื่อว่าเป็นสิ่งที่ "ถาวร" บุคคลที่เป็นเอเซ็กชวลบางคนมีกิจกรรมทางเพศ แม้ว่าจะขาดการดึงดูดทางเพศหรือความต้องการทางเพศด้วยเหตุผลหลายประการ เช่น ต้องการสร้างความสุขกับตนเองหรือคู่รัก หรือต้องการมีบุตร

การยอมรับเอเซ็กชวลในฐานะรสนิยมทางเพศและในขอบเขตของการศึกษาวิจัยทางวิทยาศาสตร์ยังเป็นเรื่องค่อนข้างใหม่ เนื่องจากการวิจัยทั้งในมุมมองด้านสังคมวิทยาและจิตวิทยากำลังอยู่ในขั้นเริ่มพัฒนา ขณะที่นักวิจัยบางคนยืนยันว่าเอเซ็กชวลเป็นรสนิยมทางเพศ แต่ก็มีนักวิจัยคนอื่น ๆ ที่ไม่เห็นด้วย บุคคลที่เป็นเอเซ็กชวลอาจมีอยู่ร้อยละ 1 ของประชากร

ชุมชนเอเซ็กชวลหลายแห่งเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่อินเทอร์เน็ตและสื่อสังคมเริ่มแพร่หลายในช่วงกลางทศวรรษ 1990 ชุมชนที่มีจำนวนสมาชิกมากและเป็นที่รู้จักมากที่สุดคือเอเซ็กชวลวิซิบิลิตีแอนด์เอดูเคชันเน็ตเวิร์กซึ่งก่อตั้งในปี ค.ศ. 2001 โดยเดวิด เจย์

คำนิยาม อัตลักษณ์ และความสัมพันธ์
---------------------------------

เนื่องจากมีความหลากหลายอย่างมีนัยสำคัญในหมู่ผู้ที่ระบุตนว่าเป็นเอเซ็กชวล คำว่า "เอเซ็กชวล" จึงสามารถครอบคลุมคำนิยามโดยกว้าง ๆ นักวิจัยโดยทั่วไปให้คำนิยามของ "เอเซ็กชวล" ว่าเป็นการขาดการดึงดูดทางเพศหรือขาดความสนใจในกิจกรรมทางเพศ แม้ว่ามีคำนิยามอื่น ๆ ที่แตกต่างกันออกไปจากนี้ คำว่า "เอเซ็กชวล" อาจใช้กล่าวถึงบุคคลที่มีพฤติกรรมทางเพศน้อยหรือไม่มีเลย หรือใช้กล่าวถึงเพิ่มเติมถึงการมีความต้องการทางเพศหรือการดึงดูดทางเพศต่ำหรือไม่มีโดยเฉพาะระหว่างคู่รักที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางเพศ

เอเซ็กชวลวิซิบิลิตีแอนด์เอดูเคชันเน็ตเวิร์ก (เอเว็น) ซึ่งเป็นฟอรัมออนไลน์ที่สร้างขึ้นสำหรับเป็นชุมชนออนไลน์ของเอเซ็กชวล ให้คำนิยามของ "เอเซ็กชวล" ว่า "ผู้ที่ไม่มีการประสบการณ์การดึงดูดทางเพศ" และยังเสริมว่าเอเซ็กชวล "โดยแก่นแท้" เป็น "เพียงคำทีผู้คนใช้เพื่อช่วยให้ค้นพบตัวเอง" และสนับสนุนให้ผู้คนใช้คำว่า *เอเซ็กชวล* เพื่อนิยามตนเอง "ตราบเท่าที่สมเหตุสมผลที่จะเรียกเช่นนั้น" เอเซ็กชวลมักเรียกโดยย่อว่า *เอซ* (*ace*) เป็นคำย่อจากการออกเสียงว่า *เอเซ็กชวล* และชุมชนของเอเซ็กชวลโดยรวมก็ถูกเรียกว่า *ชุมชนเอซ* (ace community)

### ความสัมพันธ์

ดูเพิ่ม: ความสัมพันธ์แบบเควียร์เพลโตนิก
แม้ว่าเอเซ็กชวลไม่มีการดึงดูดทางเพศ แต่เอเซ็กชวลบางคนอาจมีความสัมพันธ์ในเชิงโรแมนติกที่บริสุทธิ์ ในขณะที่บางคนอาจไม่มี บางคนที่ระบุตนว่าเป็นเอเซ็กชวลกล่าวว่าตนมีประสบการณ์ดึงดูดทางเพศ แม้ว่าจะไม่มีความต้องการที่จะมีกิจกรรมทางเพศ เอเซ็กชวลบางคนก็ขาดความต้องการที่จะมีกิจรรรมทางกายที่ไม่ใช่ทางเพศเช่นการกอดหรือการจับมือ ในขณะที่เอเซ็กชวลคนอื่น ๆ ก็อาจจะเลือกที่จะทำกิจกรรมดังกล่าว คนที่เป็นเอเซ็กชวลอาจจะแสวงหาความสัมพันธ์ที่ไม่มีความโรแมนติกและไม่มีกิจกรรมทางเพศ เรียกว่าเป็น "ความสัมพันธ์แบบเควียร์เพลโตนิก"

เอเซ็กชวลบางคนอาจจะมีกิจกรรมทางเพศเนื่องจากความอยากรู้อยากเห็น บางคนอาจจะสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองในรูปการปลดปล่อยเดี่ยว ในขณะที่บางคนอาจจะรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องกระทำเช่นนั้น ความต้องการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองและกิจกรรมทางเพศอื่น ๆ มักถูกเรียกโดยเอเซ็กชวลว่าเป็น *แรงขับดันทางเพศ* (*sex drive*) ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่แยกต่างหากจากการดึงดูดทางเพศและการเป็นเอเซ็กชวล เอเซ็กชวลที่สำเร็จความใคร่ด้วยตนเองโดยทั่วไปถือว่าเป็นการปล่อยสารคัดหลั่งจากร่างกายมนุษย์ตามปกติ มากกว่าจะถือว่าเป็นสัญญาณของเรื่องเพศแอบแฝง และเอเซ็กชวลบางคนก็ไม่เห็นว่าเป็นเรื่องน่าพึงพอใจ ชายที่เป็นเอเซ็กชวลบางคนไม่สามารถทำให้เกิดการแข็งตัวขององคชาตและไม่สามารถสอดใส่ได้ เอเซ็กชวลแต่ละคนยังมีมุมมองที่แตกต่างกันในเรื่องกิจกรรมทางเพศ บางคนอาจมีกิจกรรมทางเพศเพื่อประโยชน์ของคู่รัก ในขณะที่คนอื่นอาจจะไม่ชอบแนวคิดนี้อย่างมาก แม้ว่าเอเซ็กชวลโดยทั่วไปจะไม่ได้ต่อต้านเรื่องเพศโดยภาพรวมก็ตาม

หลายคนที่ระบุตนว่าเป็นเอเซ็กชวลก็อาจจะเลือกรับอัตลักษณ์อื่น ซึ่งมักรวมถึงอัตลักษณ์ทางสถานะเพศและรสนิยมทางโรแมนติกประเภทต่าง ๆ ด้วย เหล่านี้มักรวมเข้ากับอัตลักษณ์เอเซ็กชวลของบุคคล และเอเซ็กชวลอาจระบุตนว่าเป็นเฮเทโรเซ็กชวล เลสเบียน เกย์ หรือไบเซ็กชวลในแง่ความความโรแมนติกหรืออีกด้านหนึ่งของรสนิยมทางเพศหรืออัตลักษณ์ทางเพศนอกเหนือไปจากการระบุตนว่าเป็นเอเซ็กชวล ในแง่ที่เป็นโรแมนติกของรสนิยมทางเพศก็อาจระบุได้ด้วยอัตลักษณ์โรแมนติกที่หลากหลาย เช่น ไบโรแมนติก เฮเทโรโรแมนติก โฮโมโรแมนติก หรือแพนโรแมนติก และผู้ที่ไม่มีประสบการณ์การดึงดูดทางโรแมนติกอาจระบุตนด้วยคำว่าเอโรแมนติก การแยกจากกันระหว่างรสนิยมทางโรแมนติกและรสนิยมทางเพศนี้อธิบายได้โดยทั่วไปด้วยแบบจำลองการดึงดูดแบบแยกส่วน (split attraction model) ซึ่งระบุว่าความดึงดูดทางโรแมนติกและความดึงดูดทางเพศไม่ได้เชื่อมโยงกันอย่างเคร่งครัดสำหรับทุกผู้คน บุคคลผู้ที่เป็นทั้งเอโรแมนติกและเอเซ็กชวลบางครั้งจะรู้จักในคำเรียกว่า "*เอโร-เอซ*" ("*aro-ace*" หรือ "*aroace*")

### เกรย์เอเซ็กชวล

ดูเพิ่ม: เกรย์เอเซ็กชวล
คำว่า "*เกรย์เอเซ็กชวล*" หมายถึงสเปกตรัมระหว่างเอเซ็กชวลและที่ไม่ใช่เอเซ็กชวล (มักระบุว่าว่าเป็นอัลโลเซ็กชวล) บุคคลผู้ที่ระบุตนว่าเป็นเกรย์เอเซ็กชวลอาจมีประสบการณ์การดึงดูดทางเพศเป็นครั้งคราว หรือเพียงมีประสบการณ์ดึงดูดทางเพศในฐานะองค์ประกอบรองเมื่อมีความผูกพันทางอารมณ์ที่มั่นคงและแน่นแฟ้นกับคู่เป้าหมาย รู้จักในคำเรียกว่า *เดมิเซ็กชวล*

งานวิจัย
--------

### ความแพร่หลาย

มาตราคินซีย์ของการตอบสนองทางเพศ บ่งบอกถึงระดับของรสนิยมทางเพศ มาตราดั้งเดิมมีการกำหนดให้ "เอ็กซ์" (X) บ่งบอกถึงการขาดพฤติกรรมทางเพศ
นักวิชาการส่วนใหญ่เห็นพ้องว่าบุคคลที่เป็นเอเซ็กชวลมีจำนวนน้อย โดยคิดเป็นร้อยละ 1 ของประชากรหรือน้อยกว่า เอเซ็กชวลไม่ใช่เรื่องใหม่ในเพศวิถีของมนุษย์ แต่เป็นเรื่องค่อนข้างใหม่ในวจนิพนธ์ระดับสาธารณะ เมื่อเทียบกับเพศวิถีอื่น ๆ แล้ว เอเซ็กชวลได้รับความสนใจน้อยจากชุมชนวิทยาศาสตร์ โดยมีข้อมูลเชิงปริมาณเกี่ยวกับความแพร่หลายของเอเซ็กชวลในจำนวนที่น้อย เอส. อี. สมิท (S. E. Smith) แห่งหนังสือพิมพ์*เดอะการ์เดียน*ไม่แน่ใจว่าบุคคลที่เป็นเอเซ็กชวลมีจำนวนเพิ่มขึ้นจริงหรือไม่ แต่ค่อนข้างโน้มเอียงไปในทางเชื่อว่าพบเห็นได้มากขึ้น อัลเฟรด คินซีย์ (Alfred Kinsey) จำแนกบุคคลตั้งแต่ระดับ 0 หรือ 6 ตามรสนิยมทางเพศของแต่ละบุคคลตั้งแต่เฮเทโรเซ็กชวล (ดึงดูดทางเพศต่อคนต่างเพศ) ถึงโฮโมเซ็กชวล (ดึงดูดทางเพศต่อคนเพศเดียวกัน) รู้จักในชื่อว่ามาตราคินซีย์ (Kinsey scale) เขายังรวมประเภทที่เรียกว่า "เอ็กซ์" (X) สำหรับบุคคลที่ "ไม่มีการสัมผัสหรือปฏิกิริยาทางสังคมและทางเพศ" แม้ว่าในปัจจุบัน ลักษณะนี้จัดอยู่ในประเภทตัวแทนของเอเซ็กชวล นักวิชาการจัสติน เจ. เลห์มิลเลอร์ (Justin J. Lehmiller) กล่าวว่า "ประเภทเอ็กซ์ของคินซีย์ให้ความสำคัญของการขาดพฤติกรรมทางเพศ ในขณะที่คำนิยามสมัยใหม่ของเอเซ็กชวลให้ความสำคัญกับการขาดการดึงดูดทางเพศ ด้วยเหตุนี้มาตราคินซีย์จึงอาจจะไม่เพียงพอสำหรับการจำแนกประเภทของเอเซ็กชวลอย่างถูกต้อง" คินซีย์ระบุว่าร้อยละ 1.5 ของประชากรที่เป็นผู้ใหญ่จัดอยู่ในประเภท*เอ็กซ์* ในหนังสือเล่มที่สองของคินซีย์ที่ชื่อ *เซ็กชวลบีเฮฟวิเออร์อินเดอะฮิวแมนฟีเมล* (Sexual Behavior in the Human Female; แปลว่า พฤติกรรมทางเพศในมนุษย์เพศหญิง) ได้รายงานรายละเอียดของบุคคลจัดอยู่ในประเภทเอ็กซ์ว่า: ผู้หญิงที่ไม่แต่งงาน = 14–19%, ผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว = 1–3%, ผู้หญิงที่เคยแต่งงาน = 5–8%, ผู้ชายที่ยังไม่แต่งงาน = 3–4%, ผู้ชายที่แต่งงานแล้ว = 0%, และผู้ชายที่เคยแต่งงาน = 1–2%

ข้อมูลเชิงประจักษ์เพิ่มเติมเกี่ยวกับประชากรที่เป็นเอเซ็กชวลปรากฏในปี พ.ศ. 2537 เมื่อคณะนักวิจัยในสหราชอาณาจักรได้ทำการสำรวจประชากรชาวอังกฤษจำนวน 18,876 คน โดยได้รับแรงกระตุ้นจากความต้องการข้อมูลเกี่ยวกับเพศในช่วงการระบาดของโรคเอดส์ การสำรวจใช้คำถามเกี่ยวกับการดึงดูดทางเพศ ซึ่งร้อยละ 1.05 ของผู้ตอบแบบสอบถามตอบว่าตน "ไม่เคยรู้สึกดึงดูดทางเพศกับใครเลย" การศึกษาปรากฏการณ์นี้ดำเนินต่อไปโดยแอนโทนี โบแกร์ต (Anthony Bogaert) นักวิจัยด้านเพศวิถีชาวแคนาดาในปี พ.ศ. 2547 ซึ่งสำรวจประชากรเอเซ็กชวลในชุดการศึกษา งานวิจัยของโบแกร์ตระบุว่าร้อยละ 1 ของประชากรอังกฤษไม่มีประสบการณ์การดึงดูดทางเพศ แต่เขาเชื่อว่าตัวเลขร้อยละ 1 นี้ไม่ได้สะท้อนถึงสัดส่วนประชากรที่อาจระบุได้ว่าเป็นเอเซ็กชวลที่อาจมีจำนวนมากกว่านี้ได้อย่างถูกต้อง สังเกตได้ว่าร้อยละ 30 ของผู้ที่ได้รับการติดต่อเพื่อขอสำรวจในครั้งแรกจะไม่เข้าร่วมในการสำรวจ เนื่องจากผู้ที่มีประสบการณ์ทางเพศน้อยมักจะปฏิเสธที่เข้าร่วมการศึกษาเกี่ยวกับเพศวิถี และผู้ที่เป็นเอเซ็กชวลมักมีประสบการณ์ทางเพศน้อยกว่าผู้ที่เป็นอัลโลเซ็กชวล (มีการดึงดูดทางเพศ) จึงมีแนวโน้มว่าผู้ที่เป็นเอเซ็กชวลจะมีตัวแทนประชากรน้อยเกินควรในหมู่ผู้เข้าร่วมตอบแบบสอบถาม การศึกษาเดียวกันนี้พบว่าจำนวนผู้ที่เป็นโฮโมเซ็กชวลและไบเซ็กชวลมีจำนวนรวมกันประมาณร้อยละ 1.1 ของประชากร ซึ่งน้อยกว่าที่การศึกษาอื่น ๆ ระบุไว้อย่างมาก

ในการศึกษาของไอค์เคน (Aicken) และคณะ ที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2556 ให้ข้อมูลที่แตกต่างกับตัวเลขร้อยละ 1 ของโบแกร์ต ชี้ให้เห็นว่าจากข้อมูลนัตซัล-2 (Natsal-2) ตั้งแต่ พ.ศ. 2543 ถึง พ.ศ. 2544 ความแพร่หลายของเอเซ็กชวลในอังกฤษมีเพียงร้อยละ 4 ในช่วงอายุ 16-44 ปี สัดส่วนนี้บ่งบอกว่าลดลงจากตัวเลขร้อยละ 0.9 ที่ระบุจากข้อมูตนัตซัล-1 (Natsal-1) ที่รวบรวมมาในช่วงอายุเดียวกันเมื่อสิบปีก่อน การวิเคราะห์ในปี พ.ศ. 2558 โดยโบแกร์ตยังพบการลดลงที่คล้ายคลึงกันระหว่างข้อมูลนัตซัล-1 และนัตซัล-2 ไอค์เค็น, เมอร์เซอร์ (Mercer) และคาสเซล (Cassell) พบหลักฐานบางอย่างเกี่ยวกับความแตกต่างทางชาติพันธุ์ของผู้ตอบแบบถามที่ไม่มีประสบการณ์การดึงดูดทางเพศ ทั้งผู้ชายและผู้หญิงที่มาจากอินเดียและปากีสถานมีแนวโน้มสูงที่จะรายงานว่าขาดการดึงดูดทางเพศ

ในการสำรวจที่จัดทำโดยยูกัฟ (YouGov) ในปี พ.ศ. 2558 ผู้ใหญ่ชาวอังกฤษจำนวน 1,632 คนถูกถามให้ลองจำแนกตัวเองตามมาตราคินซีย์ ร้อยละ 1 ของผู้เข้าร่วมตอบว่า "ไม่มีเพศวิถี" รายละเอียดของผู้เข้าร่วมคือผู้ชายร้อยละ 0 และผู้หญิงร้อยละ 2 และเป็นร้อยละ 1 ในทุกช่วงอายุ

### รสนิยมทางเพศ สุขภาพจิต และสาเหตุ

มีการถกเถียงกันเป็นอย่างมากว่าเอเซ็กชวลเป็นรสนิยมทางเพศหรือไม่ เอเซ็กชวลถูกเปรียบให้เทียบเท่ากับภาวะความต้องการทางเพศน้อยเกินไป (hypoactive sexual desire disorder, HSDD) ซึ่งมาจากการวินิจฉัยในคู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิตฉบับที่ 4 (DSM-4) ซึ่งทั้งสองกรณีบ่งบอกถึงการขาดการดึงดูดทางเพศกับบุคคลใด ๆ ภาวะความต้องการทางเพศน้อยเกินไปถูกนำมาใช้อ้างถึงเพื่อระบุเอเซ็กชวลให้เป็นปัญหาทางการแพทย์ แต่เอเซ็กชวลโดยทั่วไปไม่ถือว่าเป็นความผิดปกติหรือการทำหน้าที่ผิดปรกติ (เช่น การไม่บรรลุจุดสุดยอดทางเพศ, ภาวะสิ้นยินดี เป็นต้น) เนื่องจากไม่จำเป็นต้องระบุว่าบุคคลนั้นมีปัญหาทางการแพทย์หรือปัญหาที่เกี่ยวกับผู้อื่นทางสังคม บุคคลที่เป็นเอเซ็กชวลไม่เหมือนบุคคลที่มีภาวะความต้องการทางเพศน้อยเกินไป เพราะบุคคลที่เป็นเอเซ็กชวลโดยปกติไม่พบ "ความทุกข์ใจที่ชัดเจน" และ "ปัญหาระหว่างบุคคล" เกี่ยวกับความรู้สึกในเรื่องเพศวิถีหรือโดยทั่วไปขาดอารมณ์ทางเพศ เอเซ็กชวลคือเป็นการขาดหรือไม่มีการดึงดูดทางเพศเป็นลักษณะเฉพาะตลอดชีวิต การศึกษาหนึ่งพบว่าเมื่อเทียบกับอาสามัครเป็นมีภาวะความต้องการทางเพศน้อยเกินไป บุคคลที่เป็นเป็นเอเซ็กชวลมีรายงานว่าระดับของความต้องการทางเพศ, ประสบการณ์ทางเพศ, ความทุกข์เกี่ยวกับเพศ และอาการซึมเศร้าในระดับต่ำ นักวิจัยริชาดส์ (Richards) และบาร์เกอร์ (Barker) รายงานว่าเอเซ็กชวลไม่มีอัตราของภาวะการแสดงออกทางอารมณ์ช้า (alexithymia), ภาวะซึมเศร้า และความผิดปกติทางบุคลิกภาพที่ไม่สมส่วน อย่างไรก็ตาม บางบุคคลอาจระบุว่าเป็นเอเซ็กชวลแม้ว่าสภาวะที่ไม่ใช่เซ็กชวลจะอธิบายได้ด้วยความผิดปกติดังกล่าวข้างต้นอย่างน้อยหนึ่งอย่างก็ตาม

ตั้งแต่มีการจำหน่ายของคู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิตฉบับที่ 5 (DSM-5) ในปี พ.ศ. 2556 ซึ่งแบ่งภาวะความต้องการทางเพศน้อยเกินไปออกเป็นการวินิจฉัยสำหรับภาวะความผิดปกติของการตื่นตัวทางเพศในเพศหญิง (female sexual arousal disorder) และภาวะความต้องการทางเพศน้อยเกินไปในเพศชาย (male hypoactive sexual desire disorder) ความผิดปกติทั้งสองอย่างนี้ถูกวิจารณ์ว่าเป็นประเด็นปัญหาคล้ายคลึงกับภาวะความต้องการทางเพศน้อยเกินไป (HSDD) แม้ว่าคู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิตฉบับที่ 5 จะกล่าวถึงเอเซ็กชวลว่าเป็นเกณฑ์คัดออกจากความผิดปกติทั้งสองอย่างนี้ แตจำเป็นที่บุคคลต้องระบุตัวเองว่าเป็นเอเซ็กชวลเพื่อให้เข้าข่ายการวินิจฉัยแยกส่วนต่าง และข้อกำหนดนี้ถูกวิจารณ์ว่าเป็นการกำหนดบังคับการวินิจฉัยให้บุคคลที่อาจจะเป็นเอเซ็กชวล แต่ยังไม่ระบุตนเองว่าเป็นเอเซ็กชวล จากข้อมูลเมื่อปี พ.ศ. 2564 ภาวะความต้องการทางเพศน้อยเกินไปยังคงถูกนำมาใช้เพื่ออธิบายหญิงข้ามเพศ (ทรานเจนเดอร์)

การศึกษาแรกที่ให้ข้อมูลเชิงประจักษ์เกี่ยวกับเอเซ็กชวลตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2526 โดยพอลลา นูเรียส (Paula Nurius) เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างรสนิยมทางเพศและสุขภาพจิต อาสาสมัคร 689 คนซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในสหรัฐอเมริกาที่เรียนในชั้นเรียนวิชาจิตวิทยาหรือสังคมวิทยา ได้รับการสำรวจหลายครั้งโดยรวมถึงการใช้มาตราวัดความอยู่ดี 4 ด้าน ผลการสำรวจพบว่าเอเซ็กชวลมีแนวโน้มที่จะมีความภูมิใจแห่งตน (self-esteem) ต่ำและมีแนวโน้มจะมีภาวะซึมเศร้ามากกว่าสมาชิกที่มีรสนิยมทางเพศอื่น ๆ ร้อยละ 25.88 ของเฮเทโรเซ็กชวล, ร้อยละ 26.54 ของไบเซ็กชวล (เรียกว่า "แอมไบเซ็กชวล"), ร้อยละ 29.88 ของโฮโมเซ็กชวล และร้อยละ 33.57 ของเอเซ็กชวลมีรายงานว่ามีปัญหาเกี่ยวกับความภูมิใจแห่งตน และมีแนวโน้มคล้ายกันที่จะเป็นภาวะซึมเศร้า นูเรียสไม่เชื่อว่าผลการสำรวจนี้ให้ข้อสรุปที่ชัดเจนด้วยเหตุผลหลายประการ

ในการศึกษาปี พ.ศ. 2556 ยูล (Yule) และคณะ ตรวจสอบความแปรปรวนของสุขภาพจิตระหว่างชาวคอเคเซียนที่เป็นเฮเทโรเซ็กชวล, โฮโมเซ็กชวล, ไบเซ็กชวล และเอเซ็กชวล ผลการวิจัยรวมผู้เข้าร่วมชาย 203 คนและหญิง 603 คน ยูลและคณะพบว่าผู้เข้าร่วมชายที่เป็นเอเซ็กชวลมีแนวโน้มจะรายงานว่าความผิดปกติทางอารมณ์มากกว่าผู้ชายคนอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเปรียบเทียบกับผู้เข้าร่วมชายที่เป็นเฮเทโรเซ็กชวล กรณีเดียวกันนี้พบในผู้เข้าร่วมหญิงที่เป็นเอเซ็กชวลเมื่อเทียบกับผู้เข้าร่วมหญิงที่เป็นเฮเทโรเซ็กชวล อย่างไรก็ตาม ผู้หญิงที่ไม่ใช่เฮโทโรเซ็กชวลและไม่ใช่เอเซ็กชวลมีอัตราของความผิดปกติทางอารมณ์ที่สูงที่สุด ผู้ร่วมทั้งสองเพศที่เป็นเอเซ็กชวลมีแนวโน้มที่จะมีภาวะวิตกกังวลมากว่าผู้เข้าร่วมที่เป็นเฮเทโรเซ็กซลและที่ไม่เป็นเฮเทโรเซ็กชวลคนอื่น ๆ เนื่องจากผู้เข้าร่วมเป็นเอเซ็กชวลมีแนวโน้มที่จะมีรายงานว่ามีความรู้สึกอยากฆ่าตัวตายเมื่อเร็ว ๆ นี้ มากกว่าผู้เข้าร่วมที่เป็นเฮเทโรเซ็กชวล ยูลและคณะตั้งสมมติฐานว่าความแตกต่างบางประการอาจเกิดจากการเลือกปฏิบัติหรือปัจจัยทางสังคมอื่น ๆ

ในเรื่องเกี่ยวกับประเภทของรสนิยมทางเพศ เอเซ็กชวลอาจถูกโต้แย้งว่าไม่ใช่ประเภทที่มีความสำคัญที่จะเพิ่มไปในความต่อเนื่องของรสนิยมทางเพศ แทนที่จะถูกโต้แย้งว่าเป็นการขาดรสนิยมทางเพศหรือเพศวิถี ข้อโต้แย้งอื่น ๆ เสนอว่าเอเซ็กชวลเป็นการปฏิเสธเพศวิถีตามธรรมชาติของบุคคล และเป็นความผิดปกติที่เกิดจากความละอายในเรื่องเพศ, ความวิตกกังวล หรือการล่วงละเมิดทางเพศ บางครั้งมีการใช้ความเชื่อดังกล่าวนี้ในการอธิบายถึงเอเซ็กชวลที่สำเร็จความใคร่ด้วยตนเองหรือมีกิจกรรมทางเพศเป็นครั้งคราวเพื่อเอาใจคู่รัก ในบริบททางการเมืองของเรื่องอัตลักษณ์รสนิยมทางเพศ เอเซ็กชวลอาจช่วยเติมเต็มหน้าที่ทางการเมืองของประเภทอัตลักษณ์รสนิยมทางเพศได้ในทางปฏิบัติ

ความคิดเห็นที่ว่าเอเซ็กชวลเป็นความผิดปกติทางเพศเป็นที่ถกเถียงกันในชุมชนเอเซ็กชวล ผู้ที่ระบุตนว่าเป็นเอเซ็กชวลมักเห็นว่าควรจะถือว่าเอเซ็กชวลเป็นรสนิยมทางเพศ นักวิชาการที่โต้แย้งว่าเอเซ็กชวลเป็นรสนิยมทางเพศอาจชี้ให้เห็นถึงการมีอยู่ของรสนิยมทางเพศที่แตกต่างกันออกไป นักวิชาการเหล่านี้และบุคคลที่เป็นเอเซ็กชวลหลายคนเชื่อว่าการขาดการดึงดูดทางเพศก็ชัดเจนเพียงพอแล้วที่จะจัดให้เป็นประเภทหนึ่งของรสนิยมทางเพศ นักวิจัยโต้แย้งว่าเอเซ็กชวลไม่ได้เลือกที่จะไม่มีการต้องการทางเพศ และโดยทั่วไปจะเริ่มค้นหาความแตกต่างในพฤติกรรมทางเพศในช่วงวัยรุ่น ด้วยเหตุที่ข้อเท็จจริงเหล่านี้เป็นที่ประจักษ์ จึงเป็นเหตุผลที่ว่าเอเซ็กชวลเป็นมากกว่าทางเลือกทางพฤติกรรม และไม่ใช่สิ่งที่สามารถจะรักษาได้เหมือนความผิดปกติ นอกจากนี้ยังมีการวิเคราะห์ว่าการระบุตนว่าเอเซ็กชวลกลายเป็นที่นิยมมากขึ้นหรือไม่

การวิจัยเกี่ยวกับสมุฏฐานวิทยาของรสนิยมทางเพศเมื่อนำมาใช้กับเอเซ็กชวลก็มีปัญหาเกี่ยวกับคำนิยามของรสนิยมทางเพศที่ไม่ได้รับการนิยามอย่างสอดคล้องโดยนักวิจัยว่ารวมไปถึงเอเซ็กชวลด้วย ในขณะที่ความเป็นเฮเทโรเซ็กชวล โฮโมเซ็กชวล และไบเซ็กชวลมักระบุได้ในช่วงปีแรก ๆ ของวัยก่อนวัยรุ่น (แม้จะไม่เสมอไป) ด้านความเป็นเอเซ็กชวลไม่ทราบแน่ชัดว่าระบุได้เมื่อใด "ไม่แน่ชัดว่าลักษณะเหล่านี้ [หมายถึง "การขาดความสินใจหรือความต้องการทางเพศ"] ถูกคิดว่าสิ่งที่เป็นตลอดชีพ หรืออาจจะได้รับมา"

เกณฑ์หนึ่งที่มักใช้กำหนดรสนิยมทางเพศมักจะเสถียรขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป ในการวิเคราะห์ในปี พ.ศ. 2559 ในวารสาร *อาร์ไคฟ์ออฟเซ็กซ์บีเฮฟวิเออร์* (*Archives of Sexual Behavior*) บร็อตโต (Brotto) และคณะพบว่า "มีเพียงข้อมูลสนับสนุนที่อ่อน" สำหรับเกณฑ์นี้ที่พบในบุคคลที่เป็นเอเซ็กชวล การวิเคราะห์ข้อมูลจากการศึกษาระยะยาวระดับชาติเกี่ยวกับสุขภาพวัยรุ่นถึงวัยผู้ใหญ่ (National Longitudinal Study of Adolescent to Adult Health) โดย สตีเวน เครนเนย์ (Stephen Cranney) พบว่าบุคคล 14 คน ที่รายงานว่าไม่มีการดึงดูดทางเพศในการศึกษาระลอกที่ 3 (ซึ่งอาสาสมัครมีอายุตั้งแต่ 18 ถึง 26 ปี) มีเพียง 3 คนที่ระบุเช่นเดิมในระลอกที่ 4 หลังจากนั้น 6 ปี อย่างไรก็ตาม เครนนีย์สังเกตว่าการระบุอัตลักษณ์ของเอเซ็กชวลในระลอกที่ 3 ยังคงมีความสำคัญในฐานะตัวทำนายของการระบุอัตลักษณ์เอเซ็กชวลในระลอกถัดไป เครนนีระบุว่าการตีความข้อมูลนี้มีความซับซ้อนเนื่องจากไม่มี "มาตรฐานเชิงปริมาณใด ๆ ที่กำหนดว่าความต้องการทางเพศจะต้องคงอยู่นานแค่ไหนก่อนที่จะถือว่าเสถียรหรือมีมากเพียงพอที่จะถือว่าเป็นรสนิยม"

### กิจกรรมทางเพศและเพศวิถี

ขณะที่เอเซ็กชวลบางคนสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองในรูปการปลดปล่อยเดี่ยวหรือมีเพศสัมพันธ์เพื่อประโยชน์ของคู่รัก ส่วนเอเซ็กชวลคนอื่นไม่ทำเช่นนั้น (ดูด้านบน) ฟิสเชอร์ (Fischer) และคณะรายงานว่า "นักวิชาการที่ศึกษาสรีรวิทยาเกี่ยวกับเอเซ็กชวลให้ความเห็นว่าบุคคลที่เป็นเอเซ็กชวลสามารถกระตุ้นอวัยวะเพศให้ตื่นตัวได้ แต่อาจประสบความยากลำบากกับสิ่งที่เรียกว่าการตื่นตัวเชิงจิตวิสัย (subjective arousal)" หมายความว่า "ในขณะที่ร่างกายเกิดการตื่นตัวทางเพศ ในเชิงจิตวิสัยคือที่ระดับของจิตใจและอารมณ์แล้ว จะไม่รู้สึกถึงการตื่นตัวตามไปด้วย"

สถาบันคินซีย์สนับสนุนการสำรวจขนาดเล็กอีกครั้งในหัวข้อนี้ในปี พ.ศ. 2550 ซึ่งพบว่าผู้ระบุตนเองว่าเป็นเอเซ็กชวล "รายงานว่ามีความต้องการทางเพศกับคู่นอนน้อยลง ความสามารถในการตื่นตัวทางเพศน้อยลง และการเร้าทางเพศน้อยลงอย่างมีนัยสำคัญ แต่ก็ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญกับผู้ที่ไม่ใช่เอเซ็กชวลในเรื่องระดับความยับยั้งทางเพศหรือความต้องการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง

บทความปี พ.ศ. 2520 ชื่อเรื่องว่า *เอเซ็กชวลแอนด์ออโตเอโรติกวีเมน: ทูอินวิซิเบิลกรุปส์* (*Asexual and Autoerotic Women: Two Invisible Groups*; แปลว่า "หญิงเอเซ็กชวลและออโตเอโรติก: สองกลุ่มที่ไม่ถูกมองเห็น") โดยไมรา ที. จอห์นสัน (Myra T. Johnson) เป็นบทความที่อุทิศให้ความเป็นเอเซ็กชวลในมนุษย์อย่างชัดเจน จอห์นสันให้คำนิยามของเอเซ็กชวลเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง "ที่ดูเหมือนจะไม่*ชอบ*การมีกิจกรรมทางเพศ ไม่ว่าสภาพทางร่างกายและจิตใจ ประวัติทางเพศที่แท้จริง และสถานภาพสมรสหรือแนวทางทางอุดมการณ์จะเป็นอย่างไรก็ตาม" จอห์นสันเปรียบผู้หญิงที่เป็นออโตเอโรติก (พึงพอใจกับการหาความสุขทางเพศจากร่างกายตนเอง) กับผู้หญิงที่เป็นเอเซ็กชวลว่า "ผู้หญิงที่เป็นเอเซ็กชวล ... ไม่มีความต้องการทางเพศเลย [แต่] ผู้หญิงที่เป็นออโตเอโรติก ... ถือว่ามีความต้องการดังกล่าวแต่ชอบที่จะสนองความต้องการเพียงลำพัง" หลักฐานของจอห์นสันส่วนใหญ่เป็นจดหมายถึงบรรณาธิการซึ่งพบในนิตยสารผู้หญิงที่เขียนโดยผู้หญิงที่เป็นเอเซ็กชวล/ออโตเอโรติก จอห์นสันกล่าวว่าพวกเธอเหล่านี้คือผู้ที่ไม่ถูกมองเห็น "ถูกกดขี่โดยฉันทามติว่าพวกเธอไม่มีอยู่จริง" และถูกปล่อยทิ้งไว้ข้างหลังโดยทั้งขบวนการปฏิวัติทางเพศและขบวนการสตรีนิยม จอห์นสันแย้งว่าสังคมเพิกเฉยหรือปฏิเสธการมีตัวตนของพวกเธอและยืนกรานว่าพวกเธอจะต้องเป็นพวกผู้ถือสันโดษด้วยเหตุผลทางศาสนา เป็นโรคประสาท หรือเป็นเอเซ็กชวลด้วยเหตุผลทางการเมือง

ในการศึกษาที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2522 ในวารสาร*แอดวานซ์อินเดอะสทัดดีออฟอาฟเฟ็กต์* (*Advances in the Study of Affect*) ฉบับที่ 5 รวมถึงอีกบทความหนึ่งที่ใช้ข้อมูลเดียวกันและตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2523 ในวารสาร*เจอร์นัลออฟเพอร์ซันนาลิตีแอนด์โซเชียลไซโคโลจี* (*Journal of Personality and Social Psychology*) ไมเคิล ดี. สตอมส์ (Michael D. Storms) แห่งมหาวิทยาลัยแคนซัสสรุปมโนทัศน์ใหม่ของตนเกี่ยวกับมาตราคินซีย์ โดยที่คินซีย์วัดรสนิยมทางเพศโดยพิจารณาจากพฤติกรรมทางเพศจริงร่วมกับจินตนาการและความต้องการทางเพศ สตอร์มใช้เฉพาะจินตนาการและความต้องการทางเพศ อย่างไรก็ตาม สตอร์มวางความต้องการทางเพศแบบต่างเพศและความต้องการทางเพศแบบร่วมเพศไว้บนแกนที่แยกกันแทนที่จะอยู่ที่ปลายสองด้านของมาตราเดี่ยว ซึ่งช่วยให้สามารถแยกความแตกต่างระหว่างความเป็นไบเซ็กชวล (แสดงทั้งความต้องการทางเพศแบบต่างเพศและร่วมเพศในระดับที่เทียบได้กับเฮเทโรเซ็กชวลและโฮโมเซ็กชวลตามลำดับ) และความเป็นเอเซ็กชวล (แสดงระดับความต้องการทางเพศแบบต่างเพศเมื่อเทียบกับเฮเทโรเซ็กชวล และระดับความต้องการทางเพศแบบร่วมเพศเมื่อเทียบกับโฮโมเซ็กชวล เป็นระดับน้อยหรือไม่มีเลย) มาตรานี้มีการอธิบายถึงเอเซ็กชวลเป็นครั้งแรก สตอมส์คาดการณ์ว่านักวิจัยจำนวนมากที่ดำเนินการตามมาตราของคินซีย์อาจจัดประเภทของเอเซ็กชวลผิดเป็นไบเซ็กชวล เพราะทั้งคู่ถูกกำหนดเพียงจากการขาดความพึงพอใจในเรื่องสภาวะเพศของคู่นอน

ในการศึกษาในปี พ.ศ. 2526 โดยพอลลา นูเรียส ซึ่งรวมอาสาสมัคร 689 คน (ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในสหรัฐอเมริกาที่เรียนในชั้นเรียนวิชาจิตวิทยาหรือสังคมวิทยา) มีการใช้มาตราวัดจินตนาการและมาตราวัดความต้องการทางเพศในสองมิติเพื่อวัดรสนิยมทางเพศ จากผลการศึกษา ผู้ตอบแบบสอบถามได้รับคะแนนตั้งแต่ 0 ถึง 100 สำหรับความต้องการทางเพศแบบต่างเพศ และจาก 0 ถึง 100 สำหรับความต้องการทางเพศแบบร่วมเพศ ผู้ตอบแบบสอบถามที่ได้คะแนนน้อยกว่า 10 ทั้งคู่จะถูกระบุว่าเป็น "เอเซ็กชวล" ซึ่งมีจำนวนคิดเป็นร้อยละ 5 ของผู้ชายและร้อยละ 10 ของผู้หญิง ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าเอเซ็กชวลรายงานถึงความถี่ของกิจกรรมทางเพศและความถี่ของความต้องการกิจกรรมทางเพศหลายหลายรูปแบบที่น้อยลงมาก ซึ่งรวมไปถึงการมีคู่นอนหลายคน กิจกรรมทางเพศทางทวารหนัก การมีเพศสัมพันธ์ในสถานที่ต่าง ๆ และกิจกรรมทางเพศด้วยตนเอ

ชุมชน
-----

ประวัติศาสตร์ของชุมชนเอเซ็กชวลยังไม่มีเอกสารในงานวิชาการในปัจจุบัน แม้ว่าเว็บไซต์ส่วนตัวหลายแห่งสำหรับผู้อยู่ใต้คำนิยามของเอเซ็กชวลในภายหลังจะปรากฏออนไลน์ในช่วงทศวรรษ 1990 แต่นักวิชาการเชื่อว่าชุมชนของผู้ที่ระบุตัวเองว่าเป็นเอเซ็กชวลเริ่มต้นก่อตั้งในช่วงต้นศตวรรษที่ 21 โดยได้รับการส่งเสริมจากความนิยมของชุมชนออนไลน์ ชุมชนขนาดเล็กที่มีออนไลน์ ได้แก่ "Leather Spinsters", "Nonolibidoism Society" และ "Haven for the Human Amoeba" จากเอกสารโดย Volkmar Sigusch ในปี พ.ศ. 2544 นักเคลื่อนไหวสิทธิเดวิด เจย์ก่อตั้งเอเซ็กชวลวิซิบิลิตีแอนด์เอดูเคชันเน็ตเวิร์ก (เอเว็น) โดยมีเป้าเหมายคือ "สร้างการยอมรับและการอภิปรายเกี่ยวกับเอเซ็กชวลในระดับสาธารณะ และส่งเสริมการเติบโตของสังคมเอเซ็กชวล"

เอเซ็กชวลบางคนเชื่อว่าการมีส่วนร่วมในชุมชนเอเซ็กชวลเป็นสิ่งที่สำคัญ เนื่องจากพวกเขามักจะแสดงความรู้สึกว่าไม่ได้รับการยอมรับในสังคมวงกว้าง ชุนชนอย่างเอเซ็กชวลวิซิบิลิตีแอนด์เอดูเคชันเน็ตเวิร์กสามารถเป็นประโยชน์ต่อผู้ที่กำลังค้นหาคำตอบเมื่อยังสงสัยในรสนิยมทางเพศของตน อย่างการให้การสนับสนุนหากใครรู้สึกว่าการขาดการดึงดูดทางเพศของตนเป็นสาเหตุของโรค ชุมชนเอเซ็กชวลออนไลน์ยังสามารถทำหน้าที่ให้ข้อมูลคนอื่น ๆ เกี่ยวกับเรื่องเอเซ็กชวล. อย่างไรก็ตาม การเข้าร่วมในชุนชนออนไลน์ในหมู่คนที่เป็นเอเซ็กชวลมีความแตกต่างกันออกไปในแต่ละคน บางคนตั้งคำถามถึงวัตถุประสงค์ของชุนชนออนไลน์ ในขณะที่คนอื่น ๆ ต้องพึ่งพาความสนับสนุนจากชุมชนออนไลน์อย่างมาก จากข้อมูลของเอลิซาเบท แอบบอตต์ (Elizabeth Abbott) เอเซ็กชวลมักมีตัวตนในสังคมอยู่เสมอ แม้ว่าบุคคลที่เป็นเอเซ็กชวลจะคงสถานะด้อยกว่าก็ตาม เธอกล่าวเพิ่มเติมว่าในขณะที่ความล้มเหลวของสมรสเท่าเทียมถูกเห็นว่าเป็นการดูหมิ่นศีลสมรสในยุคกลาง และบางครั้งถูกใช้เป็นเหตุผลในการยกเลิกการสมรส แต่เอเซ็กชวลจะไม่เคยถือว่าเป็นเรื่องผิดกฎหมายต่างจากโฮโมเซ็กชวล อย่างไรก็ตาม การเติบโตของการสื่อสารออนไลน์และเครือข่ายสังคมเมื่อไม่นานมานี้เอื้อต่อการเติบโตของชุมชนที่สร้างขึ้นจากอัตลักษณ์เอเซ็กชวล

คำว่า *squish* เป็นคำที่ใช้โดยชุมชนเอเซ็กชวลเพื่อระบุถึงการหลงรักของผู้ที่ไม่ใช่เซ็กชวล (ผู้มีการดึงดูดทางเพศต่อเพศตรงข้าม)

### สัญลักษณ์

ธงไพรด์ของเอเซ็กชวลประกอบด้วยแถบแนวนอนสีสีคือสีดำ เทา ขาว และม่วง จากบนลงล่าง
แหวนสีดำอาจจะสวมที่นิ้วกลางของมือข้างขวาเพื่อแสดงตนว่าเป็นเอเซ็กชวล
ในปี พ.ศ. 2552 สมาชิกของเอเซ็กชวลวิซิบิลิตีแอนด์เอดูเคชันเน็ตเวิร์กเข้าร่วมในฐานะเอเซ็กชวลเป็นครั้งแรกในไพรด์พาเรดของอเมริกาที่ซานฟรานซิสโก ในปี พ.ศ. 2553 หลังการถกเถียงเป็นระยะเวลาหนึ่งเกี่ยวกับการมีอยู่ของธงไพรด์เพื่อแสดงออกถึงเอเซ็กชวลรวมถึงระบบในการสร้างสรรค์ธงดังกล่าว ในที่สุดก็มีการประกาศธงไพรด์ของเอเซ็กชวลอย่างเป็นทางการ แบบสุดท้ายเป็นแบบที่ได้รับความนิยมและได้รับการให้คะแนนเสียงมากที่สุดจากการลงคะแนนเสียงแบบเปิดออนไลน์ สีของธงเป็นแถบแนวนอน 4 สีได้แก่สีดำ เทา ขาว และม่วง จากบนลงล่าง มีความหมายถึงเอเซ็กชวล เกรย์เอเซ็กชวล อัลโลเซ็กชวล และชุมชนตามลำดับ ตั้งแต่นั้นมาจึงใช้ธงนี้เป็นสัญลักษณ์แทนเอเซ็กชวลทั้งหมด สมาชิกบางคนของชุมชนเอเซ็กชวลเลือกที่จะสวมแหวนสีดำเพิ่มเติมที่นิ้วกลางของมือข้างขวา รู้จักกันในชื่อว่า "แหวนเอซ" (ace ring) เพื่อใช้ระบุตัวตนว่าเป็นเอเซ็กชวล เอเซ็กชวลบางคนใช้ไพ่เอซเพื่อใช้ระบุรสนิยมทางโรแมนติกของตน เช่น เอซโพดำหมายถึงเอโรแมนติก และเอซโพแดงหมายถึงไม่ได้เป็นเอโรแมนติก

### งานอีเวนต์

ในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2557 เอเซ็กชวลวิซิบิลิตีแอนด์เอดูเคชันเน็ตเวิร์กจัดงานประชุมเอเซ็กชวลนานาชาติครั้งที่สอง ในฐานะส่วนหนึ่งของงานอีเวนต์เวิลด์ไพรด์ในนครโทรอนโต งานประชุมครั้งแรกจัดขึ้นในงานเวิร์ลไพรด์ 2012 เมื่อปี พ.ศ. 2555 ในกรุงลอนดอน ในงานประชุมครั้งที่สองมีผู้เข้าร่วมราว 250 คน เป็นการชุมนุมของเอเซ็กชวลที่ใหญ่ที่สุดในปัจจุบัน การประชุมประกอบด้วยการนำเสนอ การอภิปราย และการประชุมเชิงปฏิบัติการในหัวข้อต่าง ๆ เช่น การวิจัยเกี่ยวกับเอเซ็กชวล ความสัมพันธ์แบบเอเซ็กชวล และอัตลักษณ์ร่วม

สัปดาห์เอซ (Ace Week) หรือเดิมมีชื่อว่า สัปดาห์แห่งความตระหนักรู้ของเอเซ็กชวล (Asexual Awareness Week) จัดขึ้นตลอดสัปดาห์สุดท้ายของเดือนตุลาคม เป็นช่วงเวลาแห่งการตระหนักรู้ (awareness period) ที่จัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองและสร้างความความตระหนักรู้ถึงเอเซ็กชวล (รวมถึงเกรย์เอเซ็กชวล) ก่อตั้งโดยซารา เบท บรูกส์ (Sara Beth Brooks) ในปี พ.ศ. 2553

วันเอเซ็กชวลนานาชาติ (International Asexuality Day; IAD) เป็นงานเฉลิมฉลองประจำปีของชุมชนเอเซ็กชวลซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 6 เมษายน วัตถุประสงค์ของการจัดงานในวันนี้คือ "เพื่อให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับประชาคมระหว่างประเทศ โดยก้าวข้ามขอบเขตของกลุ่มผู้พูดภาษาอังกฤษและโลกตะวันตกไปไกลเพื่อให้ครอบคลุมมากที่สุด" คณะกรรมการระหว่างประเทศใช้เวลาน้อยกว่าหนึ่งปีในการเตรียมงาน รวมไปถึงการเผยแพร่ข้อมูลทางเว็บไซต์และสื่อสิ่งพิมพ์ คณะกรรมการนี้กำหนดให้วันที่จัดงานเป็นวันที่ 6 เมษายนเพื่อหลีกเลี่ยงการไปชนกับวันสำคัญอื่น ๆ จำนวนมากทั่วโลกเท่าที่จะเป็นไปได้ แม้ว่าวันงานอาจต้องมีการทบทวนและอาจเปลี่ยนแปลงในปีถัด ๆ ไป วันเอเซ็กชวลนานาชาติครั้งแรกเฉลิมฉลองในปี พ.ศ. 2564 และมีองค์กรของเอเซ็กชวลจากอย่างน้อย 26 ประเทศเข้าร่วม กิจกรรมต่าง ๆ ในงานได้แก่ การพบปะเสมือนจริง, โปรแกรมสนับสนุนทั้งทางออนไลน์และออฟไลน์ และการแบ่งปันเรื่องราวโดยศิลปะรูปแบบต่าง ๆ

ศาสนา
-----

จากการศึกษาพบว่าไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาและเอเซ็กชวลอย่างนัยสำคัญทางสถิติ เนื่องจากการเป็นเอเซ็กชวลมีอยู่ทั้งในบุคคลที่นับถือศาสนาและบุคคลที่ไม่นับถือศาสนาด้วยสัดส่วนใกล้เคียงกัน การเป็นเอเซ็กชวลเป็นเรื่องที่ปกติมากในหมู่นักบวชที่ถือพรหมจรรย์ เนื่องจากผู้ที่ไม่เป็นเอเซ็กชวลมักถูกกีดกันโดยคำสาบานแห่งพรหมจรรย์ จากการศึกษาของไอค์เคนและอื่น ๆ ผู้ตอบแบบสอบถามชาวมุสลิมตอบว่าตนไม่มีประสบการณ์การดึงดูดทางเพศรูปแบบใด ๆ ในสัดส่วนที่สูงกว่าเมื่อเทียบกับผู้ตอบแบบสอบถามชาวคริสต์ศาสนิกชน

เนื่องจากการใช้คำว่า "เอเซ็กชวล" เพิ่งจะเกิดขึ้นในเวลาไม่นาน ศาสนาส่วนใหญ่จึงไม่มีจุดยืนชัดเจนในเรื่องนี้

ในพระวรสารนักบุญมัทธิว 19:11-12 พระเยซูตรัสว่า "ไม่ใช่ทุกคนจะรับคำสอนนี้ได้ ยกเว้นคนที่พระเจ้าประทานให้เท่านั้น เพราะคนที่เป็นขันทีตั้งแต่เกิดก็มี คนที่มนุษย์ทำให้เป็นขันทีก็มี คนที่ทำตัวเองให้เป็นขันทีเพราะเห็นแก่แผ่นดินสวรรค์ก็มี ใครรับได้ก็ให้รับเอาเถิด" อรรถกถาจารย์ของคัมภีร์ไบเบิลบางท่านตีความว่า "คนที่เป็นขันทีตั้งแต่เกิด" หมายความรวมถึงเอเซ็กชวลด้วย ในขณะที่ศาสนาคริสต์ไม่ได้กล่าวถึงเอเซ็กชวลโดยตรง แต่ก็เคารพนับถือการถือพรหมจรรย์ เปาโลอัครทูตถูกเขียนระบุว่าเป็นผู้ถือพรหมจรรย์ ก็ได้รับการระบุโดยผู้เขียนบางคนว่าเป็นเอเซ็กชวล เปาโลอัครทูตเขียนในพระธรรม 1 โครินธ์: 7:6–9 ว่า 

> ข้าพเจ้ากล่าวเช่นนี้เป็นการอนุญาต ไม่ใช่สั่ง ข้าพเจ้าต้องการให้ทุกคนเป็นเหมือนข้าพเจ้า แต่ว่าแต่ละคนก็ได้รับของประทานของตัวเองจากพระเจ้า คนหนึ่งได้รับอย่างนี้ และอีกคนหนึ่งได้รับอย่างนั้น ข้าพเจ้าขอกล่าวกับพวกที่ไม่แต่งงานและพวกแม่ม่ายว่า การที่พวกเขาจะอยู่เหมือนข้าพเจ้าก็ดีแล้ว แต่ถ้าควบคุมตัวไม่อยู่ ก็จงแต่งงานเสียเถิด เพราะว่าแต่งงานเสียก็ดีกว่ามีใจเร่าร้อนด้วยกามราคะ
> 
>

การเลือกปฏิบัติและการคุ้มครองทางกฎหมาย
--------------------------------------

บทความหลัก: การเลือกปฏิบัติต่อบุคคลที่เป็นเอเซ็กชวล
การเดินขบวนของเอเซ็กชวลในไพรด์พาเรดในกรุงลอนดอน
การศึกษาในปี พ.ศ. 2555 ที่ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการ*กรุปโพรเซสเซสแอดน์อินเทอร์กรุปรีเลชันส์* (*Group Processes & Intergroup Relations*) รายงานว่าเอเซ็กชวลถูกตีตราในทางลบในแง่ของอคติ การลดทอนความเป็นมนุษย์ และการเลือกปฏิบัติมากกว่าชนกลุ่มน้อยทางเพศอื่น ๆ อย่างเกย์ เลสเบียน และไบเซ็กชวล ทั้งบุคคลที่เป็นโฮโมเซ็กชวลและเฮเทโรเซ็กชวลไม่เพียงมองบุคคลที่เป็นเอเซ็กชวลอย่างเย็นชา แต่มองเหมือนเป็นสัตว์ที่ไม่ถูกควบคุม อย่างไรก็ตาม ในการศึกษาพบหลักฐานเพียงเล็กน้อยที่แสดงถึงการเลือกปฏิบัติอย่างรุนแรงต่อชาวเอเซ็กชวลเพราะความเป็นเอเซ็กชวล จูลี เด็กเกอร์ (Julie Decker) นักเคลื่อนไหว นักเขียน และบล็อกเกอร์ที่เป็นเอเซ็กชวลสังเกตเห็นว่าการล่วงละเมิดทางเพศและความรุนแรงต่อเอเซ็กชวลอย่างการข่มขืนเพื่อบำบัด มักทำให้ชุมชนเอเซ็กชวลกลายเป็นเหยื่อ นักสังคมวิทยา มาร์ก คาร์ริกัน (Mark Carrigan) มองอย่างเป็นกลาง โต้แย้งว่าในขณะที่เอเซ็กชวลมักประสบกับการถูกเลือกปฏิบัติ มันไม่ใช่เรื่องของการเกลียดชัง แต่ "เป็นเรื่องของการทำให้เป็นคนชายขอบมากกว่า เพราะผู้คนไม่เข้าใจเอเซ็กชวลอย่างแท้จริง"

เอเซ็กชวลยังต้องเผชิญหน้ากับอคติจากชุมชนกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ บุคคลที่เป็นกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศหลายคนนึกว่าใครก็ตามที่ไม่ใช่โฮโมเซ็กชวลหรือไบเซ็กชวลจะต้องเป็นสเตรตหรือเฮเทโรเซ็กชวล และมักแยกเอเซ็กชวลออกจากนิยามของ*เควียร์*ของพวกตน แม้ว่ามีองค์กรที่มีชื่อเสียงหลายแห่งที่อุทิศตนเพื่อช่วยเหลือชุมชนกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ แต่องค์กรเหล่านี้โดยทั่วไปก็ไม่ได้เข้าถึงเอเซ็กชวล และไม่จัดหาสื่อห้องสมุดเกี่ยวเอเซ็กชวล เมื่อนักเคลื่อนไหวสิทธิซารา เบท (Sara Beth) เปิดเผยอัตลักษณ์ทางเพศของตนว่าเอเซ็กชวลก็ได้รับการบอกจากกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศหลายคนว่าเอเซ็กชวลเข้าใจผิดในการระบุอัตลักษณ์ของตนและเรียกร้องความสนใจที่ไม่สมควรได้รับในการเคลื่อนไหวเพื่อความยุติธรรมในสังคม องค์กรกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศอื่น ๆ อย่างเดอะเทรเวอร์โพรเจก (The Trevor Project) และกองกำลังเฉพาะแอลจีบีทีคิวแห่งชาติ (National LGBTQ Task Force) รวมเอเซ็กชวลไว้ด้วยอย่างชัดเจนเพราะว่าเอเซ็กชวลไม่ใช่เฮเทโรเซ็กชวล จึงสามารถรวมอยู่ในคำนิยามของเควียร์ได้ ปัจจุบันบางองค์กรได้เพิ่มอักษร A ให้กับคำย่อของ LGBTQ เพื่อรวมเอเซ็กชวลเข้าไปด้วย อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ยังเป็นหัวข้อที่ถกเถียงกันในบางองค์กรเควียร์

ในบางเขตอำนาจตามกฎหมาย เอเซ็กชวลได้รับการคุ้มครองทางกฎหมาย ประเทศบราซิลมีคำสั่งห้ามการระบุว่าเอเซ็กชวลเป็นอาการป่วยหรือการพยายามบำบัดรสนิยมทางเพศโดยผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 ผ่านประมวลกฎหมายจริยธรรมแห่งชาติ รัฐนิวยอร์กในประเทศสหรัฐอเมริการะบุว่าเอเซ็กชวลเป็นชนชั้นที่ได้รับการคุ้มครอง อย่างไรก็ตาม โดยทั่วไปแล้วเอเซ็กชวลไม่เป็นที่สนใจในระดับสาธารณะหรือถูกรวมอยู่ในการพิจารณาครั้งสำคัญ จึงไม่เป็นประเด็นทางกฎหมายเท่ากับรสนิยมทางเพศอื่น ๆ

ในสื่อ
------

เซอร์อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ตั้งใจเสนอภาพเชอร์ล็อก โฮมส์ที่เป็นตัวละครของตนให้เป็นผู้ที่ในปัจจุบันจัดว่าเป็นเอเซ็กชวล
การแสดงภาพเอเซ็กชวลในสื่อมีจำกัดและไม่ได้ค่อยมีการเปิดเผยหรือยืนยันโดยผู้สร้างหรือนักเขียน ในผลงานที่สร้างขึ้นก่อนต้นศตวรรษที่ 21 ตัวละครมักถูกสันนิษฐานโดยอัตโนมัติว่าเป็นเซ็กชวล (ผู้ที่มีการดึงดูดทางเพศ) และการมีอยู่ของเพศวิถีของตัวละครไม่เคยถูกตั้งคำถาม เซอร์อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์เสนอภาพเชอร์ล็อก โฮมส์ที่เป็นตัวละครของตนให้เป็นผู้ที่ในปัจจุบันจัดว่าเป็นเอเซ็กชวล ด้วยความตั้งใจจะบรรยายลักษณะนิสัยของตัวละครว่าสิ่งที่เป็นแรงผลักดันมีเพียงสติปัญญา และมีภูมิคุ้มกันต่อความปรารถนาทางเนื้อหนังมังสา จักเฮด โจนส์ ตัวละครของอาร์ชีคอมิกส์ก็มีแนวโน้มว่าจะถูกสร้างให้เป็นเอเซ็กชวลโดยผู้สร้างเพื่อให้เป็นขั้วตรงข้ามกับอาร์ชี แอนดรูว์ซึ่งเป็นเฮเทโรเซ็กชวล อย่างมาก แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายปี การแสดงภาพได้เปลี่ยนแปลง มีการทำซ้ำและรีบูตหลายชุดของซีรีส์ที่บอกโดยนัยว่าจักเฮดอาจเป็นเกย์หรืออาจเป็นเฮเทโรเซ็กชวล ในปี พ.ศ. 2559 จักเฮดได้รับการยืนยันว่าเป็นเอเซ็กชวลในคอมิกของจักเฮดชุด *นิวริเวอร์เดล* ผู้เขียนบทของรายการโทรทัศน์ *ริเวอร์เดล*ในปี พ.ศ. 2560 ซึ่งสร้างจากคอมิกของอาชี เลือกจะแสดงภาพของจักเฮดว่าเป็นเฮเทโรเซ็กชวล แม้ว่าจะได้รับการเรียกร้องจะแฟน ๆ รวมถึงโคล สเพราส์นักแสดงผู้รับบทจักเฮดให้คงความเป็นเอเซ็กชวลของจักเฮด และให้ชุมชนของเอเซ็กชวลร่วมแสดงตัวตนร่วมกับชุมชนเกย์และไบเซ็กชวล ซึ่งทั้งเกย์และไบเซ็กชวลมีการนำเสนอในรายการทั้งคู่ การตัดสินใจนี้จุดชนวนให้การการสนทนาวิพากย์วิจารณ์เกี่ยวกับการลบเอเซ็กชวลในสื่อออกโดยเจตนารวมถึงผลที่ตามมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในผู้ชมอายุน้อย

แอนโทนี โบแกร์ตจำแนกให้กิลลิกันซึ่งเป็นตัวละครในซีรีส์โทรทัศน์ในทศวรรษ 1960 เรือง *กิลลิกันส์ไอส์แลนด์* (*Gilligan's Island*) ว่าเป็นเอเซ็กชวล โบแกร์ตให้ความเห็นว่าผู้ผลิตของรายการน่าจะเสนอภาพให้กิลลิกันเป็นเอเซ็กชวลเพื่อให้เข้าถึงผู้ชมรายการที่เป็นเด็กหนุ่มที่ยังไม่เข้าสู่วัยเริ่มเจริญพันธุ์และคาดว่ายังไม่มีความต้องการทางเพศ ความเป็นเอเซ็กชวลของกิลลิกันยังเปิดโอกาสให้ผู้ผลิตจงใจสร้างสถานการณ์ที่ตลกขบขันที่กิลลิกันปฏิเสธการเข้ามาตีสนิทกับหญิงที่มีเสน่ห์ ภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์ต่าง ๆ มักมีตัวละครหญิงที่มีเสน่ห์แต่ดูเหมือนจะเป็นเอเซ็กชวล ซึ่งถูกตัวละครเอกชายทำให้ "กลับใจ" เป็นเฮเทโรเซ็กชวลในตอนจบของรายการ การแสดงภาพที่ไม่สมจริงเหล่านี้สะท้อนความเชื่อของชายที่เป็นเฮเทโรเซ็กชวลว่าผู้หญิงที่เป็นเอเซ็กชวลทุกคนแอบต้องการผู้ชาย

เอเซ็กชวลในฐานะอัตลักษณ์ทางเพศแทนที่ในฐานะตัวตนทางชีววิทยากลายเป็นที่อภิปรายอย่างกว้างขวางในสื่อในช่วงต้นของศตวรรษที่ 21 ซีรีส์ของเครือข่ายฟ็อกซ์เรื่อง *หมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย* (*House* หรือ *House, M.D.*) นำเสนอคู่รัก "เอเซ็กชวล" ในตอน "ครึ่งที่ดีกว่า" (*Better Half*; พ.ศ. 2555) อย่างไรก็ตาม การนำเสนอนี้ถูกตั้งคำถามโดยสมาชิกของชุมชนเอเซ็กชวล เนื่องจากในตอนเผยว่าฝ่ายชายมีเนื้องอกต่อมของต่อมใต้สมองทำให้ความต้องการทางเพศลดลง และฝ่ายหญิงแสร้งทำเป็นเอเซ็กชวลเพื่อเอาใจเขา นำไปสู่การโต้แย้งเกี่ยวกับนำเสนอนี้และมีคำร้องทางเชนจ์.โออาร์จีเพื่อให้เครือข่ายฟ็อกซ์พิจาณาใหม่เกี่ยวกับการนำเสนอตัวละครเอเซ็กชวลในอนาคต โดยกล่าวว่า "นำเสนอเอเซ็กชวลได้แย่มากที่ระบุว่าเป็นทั้งอาการป่วยทางการแพทย์และการหลอกลวง" ตัวละครในบันเทิงคดีที่เป็นเอเซ็กชวลอื่น ๆ ได้แก่ สพันจ์บ็อบและแพทริคเพื่อนสนิท จาก *สพันจ์บ็อบ สแควร์แพนส์* และท็อดด์ ชาเวส จาก*โบแจ๊ค ฮอร์สแมน* (เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปเป็นอย่างดีจากชุมชนเอเซ็กชวลว่าเป็นการนำเสนอในเชิงบวก)

ดูเพิ่ม
-------

* การขาดสังคมภาพ (asociality) – การขาดความสนใจในความสัมพันธ์ทางสังคมโดยทั่วไป
* การต่อต้านเพศ (antisexualism) – ทัศนคติของบุคคลที่ต่อต้านเพศวิถี
* รายนามบุคคลที่อยู่ในสเปกตรัมเอเซ็กชวล
* รักบริสุทธิ์ (platonic love) – ความรักใครที่ไม่มีความโรแมนติกและไม่มีเรื่องเพศมาเกี่ยวข้อง
* สมรสไร้เพศ (sexless marriage) – การแต่งงานที่ไม่มีเพศสัมพันธ์หรือมีแต่น้อย
* ภาวะเบื่อทางเพศ (sexual anorexia) – ภาวะที่สูญเสีย "ความอยาก" ปฏิสัมพันธ์ทางโรแมนติกและทางเพศ
* สิ่งเร้าเหนือปรกติ (supernormal stimulus) – รูปแบบของสิ่งเร้าที่ไม่ใช่เรื่องเพศ ตรงกันข้ามกับความรู้สึกทางเพศ
* ไทม์ไลน์ของประวัติศาสตร์เอเซ็กชวล

หมายเหตุ
--------

1. ↑  เลขตัวหารนี้เขียนผิดเป็น 25 คนในบทคัดย่อของการศึกษาระยะต้นของเครนนีย์ จำนวนบุคคลที่รายงานว่าไม่มีการดึงดูดทางเพศในระลอกที่ 3 คือ 14 คน ตามตารางที่ 2 ย่อหน้าแรกของหัวข้อ "การวิเคราะห์หลายตัวแปร" (Multivariate Analysis) และตามคำอธิบายที่ตามมาของเครนนีย์ว่า "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จาก 14 คนที่ระบุว่า 'ไม่มีการดึงดูดทางเพศ' ในระลอกที่ 3 มีเพียง 3 คนที่ระบุเช่นเดิมในระลอกที่ 4 (ตารางที่ 2)"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Robert L. Crooks; Karla Baur (2016). *Our Sexuality*. Cengage Learning. p. 300. ISBN 978-1305887428. สืบค้นเมื่อ January 4, 2017.
2. 1 2 3  Katherine M. Helm (2015). *Hooking Up: The Psychology of Sex and Dating*. ABC-CLIO. p. 32. ISBN 978-1610699518. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 22, 2020. สืบค้นเมื่อ January 4, 2017.
3. ↑  Kelly, Gary F. (2004). "Chapter 12". *Sexuality Today: The Human Perspective* (7th ed.). McGraw-Hill. p. 401 (sidebar). ISBN 978-0-07-255835-7. Asexuality is a condition characterized by a low interest in sex.
4. 1 2 3 4 5 6 7 8  Marshall Cavendish, บ.ก. (2010). "Asexuality". *Sex and Society*. Vol. 2. Marshall Cavendish. pp. 82–83. ISBN 978-0-7614-7906-2. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 16, 2015. สืบค้นเมื่อ July 27, 2013.
5. 1 2 3 4 5 6  Bogaert, AF (April 2015). "Asexuality: What It Is and Why It Matters". *The Journal of Sex Research*. **52** (4): 362–379. doi:10.1080/00224499.2015.1015713. PMID 25897566. S2CID 23720993.
6. ↑  Bella DePaulo (September 5, 2016). "Sexual Orientation, Not a Sexual Dysfunction".
7. ↑  Scherrer, Kristin (2008). "Coming to an Asexual Identity: Negotiating Identity, Negotiating Desire". *Sexualities*. **11** (5): 621–641. doi:10.1177/1363460708094269. PMC 2893352. PMID 20593009.
8. 1 2 3 4  Margaret Jordan Halter; Elizabeth M. Varcarolis (2013). *Varcarolis' Foundations of Psychiatric Mental Health Nursing*. Elsevier Health Sciences. p. 382. ISBN 978-1-4557-5358-1. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 26, 2020. สืบค้นเมื่อ May 7, 2014.
9. 1 2 3  DePaulo, Bella (September 26, 2011). "ASEXUALS: Who Are They and Why Are They Important?". *Psychology Today*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 1, 2015. สืบค้นเมื่อ December 13, 2011.
10. ↑  *The American Heritage Dictionary of the English Language* (3d ed. 1992), entries for *celibacy* and thence *abstinence*.
11. ↑  "Sexual orientation, homosexuality and bisexuality". American Psychological Association. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 8, 2013. สืบค้นเมื่อ March 30, 2013.
12. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12  Prause, Nicole; Cynthia A. Graham (2007). "Asexuality: Classification and Characterization" (PDF). *Archives of Sexual Behavior*. **36** (3): 341–356. doi:10.1007/s10508-006-9142-3. PMID 17345167. S2CID 12034925. สืบค้นเมื่อ April 4, 2022.
13. 1 2  Swash, Rosie (February 25, 2012). "Among the asexuals". *The Guardian*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 11, 2021. สืบค้นเมื่อ February 2, 2013.
14. 1 2 3 4 5 6 7  Karli June Cerankowski; Megan Milks (2014). *Asexualities: Feminist and Queer Perspectives*. Routledge. pp. 89–93. ISBN 978-1-134-69253-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 16, 2014. สืบค้นเมื่อ July 3, 2014.
15. 1 2 3  Bogaert, Anthony F. (2006). "Toward a conceptual understanding of asexuality". *Review of General Psychology*. **10** (3): 241–250. doi:10.1037/1089-2680.10.3.241. S2CID 143968129. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 14, 2012. สืบค้นเมื่อ August 31, 2007.
16. 1 2 3  Nancy L. Fischer; Steven Seidman (2016). *Introducing the New Sexuality Studies*. Routledge. p. 183. ISBN 978-1317449188. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 26, 2020. สืบค้นเมื่อ January 4, 2017.
17. ↑  "Overview". The Asexual Visibility and Education Network. 2008. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 19, 2016. สืบค้นเมื่อ January 6, 2016.
18. 1 2 3 4  Decker, Julie S. (2015). *The Invisible Orientation: An Introduction to Asexuality*. Simon and Schuster. ISBN 9781510700642. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 12, 2021. สืบค้นเมื่อ 20 April 2019.แม่แบบ:Page number needed
19. ↑  Meg Barker (2012). *Rewriting the Rules: An Integrative Guide to Love, Sex and Relationships*. Routledge. p. 69. ISBN 978-0415517621. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 26, 2020. สืบค้นเมื่อ February 8, 2016.
20. ↑  Shira Tarrant (2015). *Gender, Sex, and Politics: In the Streets and Between the Sheets in the 21st Century*. Routledge. pp. 254–256. ISBN 978-1317814764. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 24, 2021. สืบค้นเมื่อ February 8, 2016.
21. 1 2 3 4 5 6  Christina Richards; Meg Barker (2013). *Sexuality and Gender for Mental Health Professionals: A Practical Guide*. SAGE. pp. 124–127. ISBN 978-1-4462-9313-3. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 28, 2014. สืบค้นเมื่อ July 3, 2014.
22. 1 2  Westphal, Sylvia Pagan. "Feature: Glad to be asexual". *New Scientist*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 19, 2007. สืบค้นเมื่อ 11 November 2007.
23. 1 2 3  Bridgeman, Shelley (5 August 2007). "No sex please, we're asexual". *The New Zealand Herald*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 3, 2018. สืบค้นเมื่อ September 16, 2011.
24. ↑  Yule, Morag A.; Brotto, Lori A.; Gorzalka, Boris B. (2014). "Sexual fantasy and masturbation among asexual individuals". *The Canadian Journal of Human Sexuality*. **23** (2): 89–95. doi:10.3138/cjhs.2409. S2CID 4091448.
25. 1 2 3 4  Carrigan, Mark (August 2011). "There's More to Life Than Just Sex? Difference and Commonality Within the Asexual Community". *Sexualities*. **14** (4): 462–478. doi:10.1177/1363460711406462. S2CID 146445274.
26. 1 2  MacNeela, Pádraig; Murphy, Aisling (December 30, 2014). "Freedom, Invisibility, and Community: A Qualitative Study of Self-Identification with Asexuality". *Archives of Sexual Behavior*. **44** (3): 799–812. doi:10.1007/s10508-014-0458-0. ISSN 0004-0002. PMID 25548065. S2CID 23757013.
27. ↑  Kliegman, Julie (2021-10-29). "What Does AroAce Mean? Not Everyone Who's Aromantic Is Asexual". *Bustle* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-08-04.
28. 1 2  Chasin, CJ DeLuzio (2015). "Making Sense in and of the Asexual Community: Navigating Relationships and Identities in a Context of Resistance". *Journal of Community & Applied Social Psychology*. **25** (2): 167–180. doi:10.1002/casp.2203. ISSN 1099-1298.
29. ↑  Adler, Melissa (2010). "Meeting the Needs of LGBTIQ Library Users and Their Librarians: A Study of User Satisfaction and LGBTIQ Collection Development in Academic Libraries". ใน Greenblatt, Ellen (บ.ก.). *Serving LGBTIQ Library and Archives Users*. North Carolina: McFarland & Company. ISBN 978-0-7864-4894-4.
30. 1 2  Justin J. Lehmiller (2017). *The Psychology of Human Sexuality*. John Wiley & Sons. p. 250. ISBN 978-1119164708. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 20, 2021. สืบค้นเมื่อ November 29, 2017.
31. ↑  Etaugh, Claire A.; Bridges, Judith S. (2017-10-16). *Women's Lives: A Psychological Exploration, Fourth Edition* (ภาษาอังกฤษ). Taylor & Francis. ISBN 978-1-315-44938-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 9, 2022. สืบค้นเมื่อ June 25, 2021.
32. 1 2  Smith, S. E. (August 21, 2012). "Asexuality always existed, you just didn't notice it". *The Guardian*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 8, 2015. สืบค้นเมื่อ March 11, 2013.
33. ↑  LeBreton, Marianne E. (2014). Bogaert, Anthony F. (บ.ก.). "Understanding Asexuality". *QED: A Journal in GLBTQ Worldmaking*. **1** (3): 175–177. doi:10.14321/qed.1.3.0175. ISSN 2327-1574. JSTOR 10.14321/qed.1.3.0175.
34. ↑  Poston, Dudley L.; Baumle, Amanda K. (2010). "Patterns of asexuality in the United States". *Demographic Research*. **23**: 509–530. doi:10.4054/DemRes.2010.23.18. ISSN 1435-9871. JSTOR 26349603.
35. 1 2  Kinsey, Alfred C. (1948). *Sexual Behavior in the Human Male*. W.B. Saunders. ISBN 978-0-253-33412-1.
36. 1 2 3  Kinsey, Alfred C. (1953). *Sexual Behavior in the Human Female*. W.B. Saunders. ISBN 978-0-253-33411-4.
37. ↑  Mary Zeiss Stange; Carol K. Oyster; Jane E. Sloan (February 23, 2011). *Encyclopedia of Women in Today's World*. SAGE Publications. p. 158. ISBN 978-1-4129-7685-5. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 14, 2020. สืบค้นเมื่อ July 27, 2013.
38. ↑  Wellings, K. (1994). *Sexual Behaviour in Britain: The National Survey of Sexual Attitudes and Lifestyles.* Penguin Books.
39. 1 2 3  Bogaert, Anthony F. (2004). "Asexuality: prevalence and associated factors in a national probability sample". *Journal of Sex Research*. **41** (3): 279–87. doi:10.1080/00224490409552235. PMID 15497056. S2CID 41057104.
40. 1 2 3  Aicken, Catherine R. H.; Mercer, Catherine H.; Cassell, Jackie A. (2013-05-01). "Who reports absence of sexual attraction in Britain? Evidence from national probability surveys". *Psychology & Sexuality*. **4** (2): 121–135. doi:10.1080/19419899.2013.774161. ISSN 1941-9899. S2CID 62275856. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 23, 2019. สืบค้นเมื่อ October 14, 2018.
41. ↑  Bogaert, A. F. (2015). "Asexuality: What It Is and Why It Matters". *Journal of Sex Research*. **52** (4): 362–379. doi:10.1080/00224499.2015.1015713. PMID 25897566. S2CID 23720993.
42. ↑  "1 in 2 young people say they are not 100% heterosexual" (PDF). 2015-08-16. See the full poll results. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 9, 2021. สืบค้นเมื่อ 2018-12-31.
43. ↑  Chasin, CJ DeLuzio (2013). "Reconsidering Asexuality and Its Radical Potential" (PDF). *Feminist Studies*. **39** (2): 405. doi:10.1353/fem.2013.0054. S2CID 147025548. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ March 3, 2014. สืบค้นเมื่อ April 29, 2014.
44. ↑  Brotto, L. A.; Yule, M. A.; Gorzalka, B..B. (2015). "Asexuality: An Extreme Variant of Sexual Desire Disorder?". *The Journal of Sexual Medicine*. **12** (3): 646–660. doi:10.1111/jsm.12806. PMID 25545124. S2CID 30504509.
45. ↑  Karli June Cerankowski; Megan Milks (2014). *Asexualities: Feminist and Queer Perspectives*. Routledge. p. 246. ISBN 978-1-134-69253-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 12, 2015. สืบค้นเมื่อ July 3, 2014.
46. ↑  Conley-Fonda, Brenna; Leisher, Taylor (2018-01-02). "Asexuality: Sexual Health Does Not Require Sex". *Sexual Addiction & Compulsivity*. **25** (1): 6–11. doi:10.1080/10720162.2018.1475699. ISSN 1072-0162. S2CID 149652679.
47. ↑  Van Houdenhove, Ellen; Enzlin, Paul; Gijs, Luk (2017-04-01). "A Positive Approach Toward Asexuality: Some First Steps, But Still a Long Way to Go". *Archives of Sexual Behavior* (ภาษาอังกฤษ). **46** (3): 647–651. doi:10.1007/s10508-016-0921-1. ISSN 1573-2800. PMID 28091869. S2CID 20911875.
48. ↑  Cocchetti, Carlotta; Ristori, Jiska; Mazzoli, Francesca; Vignozzi, Linda; Maggi, Mario; Fisher, Alessandra Daphne (November 2021). "Management of hypoactive sexual desire disorder in transgender women: a guide for clinicians". *International Journal of Impotence Research* (ภาษาอังกฤษ). **33** (7): 703–709. doi:10.1038/s41443-021-00409-8. ISSN 1476-5489. PMID 33558671. S2CID 231850308.
49. 1 2 3  Elisabetta Ruspini; Megan Milks (2013). *Diversity in family life*. Policy Press. pp. 35–36. ISBN 978-1447300939. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 26, 2020. สืบค้นเมื่อ January 4, 2017.
50. 1 2  Nurius, Paula (1983). "Mental Health Implications of Sexual Orientation". *The Journal of Sex Research*. **19** (2): 119–136. doi:10.1080/00224498309551174.
51. ↑  Yule, Morag A.; Brotto, Lori A.; Gorzalka, Boris B. (2013). "Mental Health and Interpersonal Functioning in Self-Identified Asexual Men and Women". *Psychology & Sexuality*. **4** (2): 136–151. doi:10.1080/19419899.2013.774162. S2CID 147120909.
52. 1 2 3 4 5 6 7  Decker, Julie Sondra (2015). *The Invisible Orientation: An Introduction to Asexuality*. New York City, New York: Skyhorse Publishing. ISBN 978-1-5107-0064-2. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 26, 2020. สืบค้นเมื่อ January 10, 2018.
53. ↑  Over, Ray; Koukounas, Eric (1995). "Habituation of Sexual Arousal: Product and Process". *Annual Review of Sex Research*. **6** (1): 187–223. doi:10.1016/S0301-0511(01)00096-5. PMID 11473795. S2CID 35865728. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 23, 2019. สืบค้นเมื่อ January 20, 2013.  
Cited from: Kelly, Gary F. (2004). *Sexuality Today: The Human Perspective* (7th ed.). McGraw-Hill. p. 401. ISBN 978-0-07-255835-7.
54. ↑  Meyer, Doug (2017). "The Disregarding of Heteronormativity: Emphasizing a Happy Queer Adulthood and Localizing Anti-Queer Violence to Adolescent Schools". *Sexuality Research & Social Policy*. **14** (3): 331–344. doi:10.1007/s13178-016-0272-7. S2CID 151482192.
55. ↑  Garcia-Falgueras, A; Swaab, DF (2010). *Sexual hormones and the brain: an essential alliance for sexual identity and sexual orientation*. *Endocr Dev*. Endocrine Development. Vol. 17. pp. 22–35. doi:10.1159/000262525. ISBN 978-3-8055-9302-1. PMID 19955753.
56. ↑  Brotto, L. A.; Yule, M. (2016). "Asexuality: Sexual Orientation, Paraphilia, Sexual Dysfunction, or None of the Above?". *Archives of Sexual Behavior*. **46** (3): 619–627. doi:10.1007/s10508-016-0802-7. PMID 27542079. S2CID 207092428.
57. 1 2  Cranney, Stephen (2016). "Does Asexuality Meet the Stability Criterion for a Sexual Orientation?". *Archives of Sexual Behavior*. **46** (3): 637–638. doi:10.1007/s10508-016-0887-z. PMID 27815642. S2CID 40119928.
58. ↑  Cranney, Stephen (2016). "The Temporal Stability of Lack of Sexual Attraction across Young Adulthood". *Archives of Sexual Behavior*. **45** (3): 743–749. doi:10.1007/s10508-015-0583-4. PMC 5443108. PMID 26228992.
59. 1 2  Karli June Cerankowski; Megan Milks (2014). *Asexualities: Feminist and Queer Perspectives*. Routledge. p. 244. ISBN 978-1-134-69253-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 26, 2020. สืบค้นเมื่อ January 4, 2017.
60. ↑  "Asexual and Autoerotic Women: Two Invisible Groups" found in ed. Gochros, H. L.; J. S. Gochros (1977). *The Sexually Oppressed*. Associated Press. ISBN 978-0-8096-1915-3
61. ↑  Karli June Cerankowski; Megan Milks (2014). *Asexualities: Feminist and Queer Perspectives*. Routledge. p. 113. ISBN 978-1-134-69253-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 26, 2020. สืบค้นเมื่อ January 4, 2017.
62. ↑  Storms, Michael D. (1980). "Theories of Sexual Orientation" (PDF). *Journal of Personality and Social Psychology*. **38** (5): 783–792. doi:10.1037/0022-3514.38.5.783. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ September 23, 2019. สืบค้นเมื่อ February 2, 2013.
63. ↑  Storms, M. D. (1979). Sexual orientation and self-perception. ed. Pliner, Patricia et al. *Advances in the Study of Communication and Affect. Volume 5: Perception of Emotion in Self and Others* Plenum Press
64. ↑  Carrigan, Mark; Gupta, Kristina; Morrison, Todd G. (2015). *Asexuality and Sexual Normativity: An Anthology*. Routledge. ISBN 978-0-415-73132-4. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 26, 2020. สืบค้นเมื่อ August 20, 2019.
65. 1 2  Volkmar Sigusch. "Sexualitäten: Eine kritische Theorie in 99 Fragmenten". 2013. Campus Verlag[de].
66. ↑  Abbie E. Goldberg (2016). *The SAGE Encyclopedia of LGBTQ Studies*. SAGE Publications. p. 92. ISBN 978-1483371290. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 26, 2020. สืบค้นเมื่อ October 5, 2017. [...] The sociological literature has stressed the novelty of asexuality as a distinctive form of social identification that emerged in the early 21st century.
67. ↑  Carrigan, Mark (2011). "There's more to life than sex? Differences and commonality within the asexual community". *Sexualities*. **14** (4): 462–478. doi:10.1177/1363460711406462. S2CID 146445274.
68. ↑  Duenwald, Mary (July 9, 2005). "For Them, Just Saying No Is Easy". *The New York Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 20, 2014. สืบค้นเมื่อ 17 September 2007.
69. ↑  Anneli, Rufus (June 22, 2009). "Stuck. Asexuals at the Pride Parade". *Psychology Today*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 9, 2022. สืบค้นเมื่อ July 15, 2013.
70. 1 2  "Asexuality – Redefining Love and Sexuality". recultured. 9 January 2012. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 17, 2018. สืบค้นเมื่อ 7 August 2012.
71. ↑  Bilić, Bojan; Kajinić, Sanja (2016). *Intersectionality and LGBT Activist Politics: Multiple Others in Croatia and Serbia*. Springer. pp. 95–96.
72. ↑  Decker, Julie. *The Invisible Orientation: An Introduction to Asexuality*. Skyhorse.
73. ↑  "Asexual". UCLA Lesbian Gay Bisexual Transgender Resource center. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 4, 2017. สืบค้นเมื่อ June 25, 2018.
74. ↑  Chasin, CJ DeLuzio (2013). "Reconsidering Asexuality and Its Radical Potential". *Feminist Studies*. **39** (2): 405–426. doi:10.1353/fem.2013.0054. S2CID 147025548.
75. ↑  Shira Tarrant (June 19, 2015). *Gender, Sex, and Politics: In the Streets and Between the Sheets in the 21st Century*. Taylor & Francis. pp. 278–. ISBN 978-1-317-81475-7. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 13, 2021. สืบค้นเมื่อ September 4, 2017.
76. ↑  "World Pride Toronto: Asexuals march in biggest numbers yet". *Toronto Star*. June 23, 2014. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 18, 2021. สืบค้นเมื่อ 6 October 2014.
77. ↑  Kumar, Shikha (2017-03-18). "Meet India's newest sexual minority: The asexuals". *Hindustan Times*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 29, 2018. สืบค้นเมื่อ 2017-09-08.
78. ↑  "AAW – About Us". *asexualawarenessweek.com*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 7, 2016. สืบค้นเมื่อ 2016-01-03.
79. ↑  Exton, Robyn (2016-11-14). "Aces Show Their Hand – What Is Asexuality And Why You Should Know About It". *HuffPost*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 29, 2018. สืบค้นเมื่อ 2017-09-08.
80. ↑  "About [prerelease]". *asexualawarenessweek.com*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 4, 2017. สืบค้นเมื่อ 2017-09-04.
81. 1 2  "International Asexuality Day". *International Asexuality Day (IAD)* (ภาษาอังกฤษ). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 7, 2021. สืบค้นเมื่อ April 8, 2021.
82. 1 2  "FAQ". *International Asexuality Day (IAD)* (ภาษาอังกฤษ). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 7, 2021. สืบค้นเมื่อ April 8, 2021.
83. ↑  "Redefining Perceptions Of Asexuality With Yasmin Benoit". *noctismag.com* (ภาษาอังกฤษ). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 6, 2021. สืบค้นเมื่อ April 8, 2021.
84. ↑  Flood, Rebecca (April 6, 2021). "Asexual Meaning as First International Asexuality Day Celebrated Around the World". *Newsweek*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 6, 2021. สืบค้นเมื่อ April 7, 2021.
85. ↑  Waters, Jamie (March 21, 2021). "'I don't want sex with anyone': the growing asexuality movement". *The Guardian*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 1, 2021. สืบค้นเมื่อ April 7, 2021.
86. ↑  O'Dell, Liam (April 6, 2021). "What is International Asexuality Day?". *The Independent*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 6, 2021. สืบค้นเมื่อ April 7, 2021.
87. ↑  "In Nepal's growing queer movement, here's how asexuals are trying to amplify their voice". *kathmandupost.com* (ภาษาอังกฤษ). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 9, 2021. สืบค้นเมื่อ 2021-04-07.
88. 1 2 3  Aicken, Catherine R. H.; Mercer, Catherine H.; Cassell, Jackie A. (2015-09-07). "Who reports absence of sexual attraction in Britain? Evidence from national probability surveys". ใน Carrigan, Mark; Gupta, Kristina; Morrison, Todd G. (บ.ก.). *Asexuality and Sexual Normativity: An Anthology*. New York City, New York and London, England: Routledge. pp. 22–27. ISBN 978-0-415-73132-4. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 26, 2020. สืบค้นเมื่อ January 10, 2018.
89. ↑  "Asexuality and Christianity" (PDF). *Asexual Awareness Week*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ October 29, 2013. สืบค้นเมื่อ January 10, 2018.
90. 1 2  Kaoma, Kapya (2018). *Christianity, Globalization, and Protective Homophobia: Democratic Contestation of Sexuality in Sub-Saharan Africa*. Boston, Massachusetts: Palgrave Macmillan. pp. 159–160. ISBN 978-3-319-66341-8. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 23, 2019. สืบค้นเมื่อ January 10, 2018.
91. ↑  Cole, William Graham (2015) [1955]. *Sex in Christianity and Psychoanalysis*. Routledge Library Editions: Psychoanalysis. New York City, New York and London, England: Routledge. p. 177. ISBN 978-1138951792. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 23, 2019. สืบค้นเมื่อ January 10, 2018.
92. ↑  Zuckerman, Phil (2003). *An Invitation to Sociology of Religion*. New York City, New York and London, England: Routledge. p. 111. ISBN 978-0-415-94125-9. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 23, 2019. สืบค้นเมื่อ January 11, 2018.
93. ↑  MacInnis, Cara C.; Hodson, Gordon (2012). "Intergroup bias toward 'Group X': Evidence of prejudice, dehumanization, avoidance, and discrimination against asexuals". *Group Processes & Intergroup Relations*. **15** (6): 725–743. doi:10.1177/1368430212442419. S2CID 3056711.
94. ↑  Gazzola, Stephanie B, and Melanie A. Morrison. "Asexuality: An emergent sexual orientation". *Sexual Minority Research in the New Millennium*.
95. 1 2 3  Mosbergen, Dominique (June 20, 2013). "Battling Asexual Discrimination, Sexual Violence, and Corrective Rape". *HuffPost*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 18, 2013. สืบค้นเมื่อ August 2, 2013.
96. ↑  Wallis, Lucy (January 17, 2012). "What is it like to be asexual?". *BBC News*. BBC. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 6, 2019. สืบค้นเมื่อ January 1, 2014.
97. ↑  The Trevor Project - FAQ about asexuality เก็บถาวร เมษายน 6, 2021 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, The Trevor Project website. Retrieved April 4, 2018.
98. ↑  "The a is Here to Stay". April 30, 2013. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 10, 2018. สืบค้นเมื่อ April 4, 2018.
99. ↑  Mosbergen, Dominique (June 21, 2013). "LGBT, Asexual Communities Clash over Ace Inclusion". *HuffPost*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 5, 2018. สืบค้นเมื่อ April 4, 2018.
100. ↑  Psychiatrist Jairo Bouer talks about the "collateral effects" of "gay cure" bill เก็บถาวร มกราคม 15, 2014 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาโปรตุเกส)
101. ↑  *The Sexual Orientation Non-Discrimination Act ("SONDA")* (State of New York, Office of the Attorney General, Civil Rights Bureau)
102. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Bogaert, Anthony (2012). *Understanding Asexuality*. Lanham, Maryland: Rowman and Littlefield Publishers, Inc. pp. 36–39. ISBN 978-1-4422-0099-9. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 26, 2020. สืบค้นเมื่อ January 10, 2018.
103. 1 2  Kelemen, Erick. "Asexuality". *Encyclopedia of Sex and Gender*. Ed. Fedwa Malti-Douglas. Vol. 1. Detroit: Macmillan Reference USA, 2007. 103. Gale Virtual Reference Library. Web. May 2, 2016.
104. 1 2  Jackson, Stevi, and Sue Scott. Theorizing Sexuality. Maidenhead: Open UP, 2010. Web. May 2, 2016.
105. 1 2  "Archie Comic Reveals Jughead Is Asexual". *Vulture*. February 8, 2016. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 7, 2017. สืบค้นเมื่อ December 14, 2017.
106. ↑  "Cole Sprouse Is Bummed That RIVERDALE's Jughead Isn't Asexual | Nerdist". *Nerdist*. 2017-01-27. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 26, 2018. สืบค้นเมื่อ 2018-09-09.
107. ↑  Revanche, Jonno. "'Riverdale's' Asexual Erasure Can Be More Harmful Than You Think". *Teen Vogue*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 4, 2021. สืบค้นเมื่อ 2018-09-09.
108. 1 2  Clark-Flory, Tracy (January 31, 2012). ""House" gets asexuality wrong". *Salon*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 21, 2017. สืบค้นเมื่อ September 8, 2017.
109. ↑  "Camp cartoon star 'is not gay'". 2002-10-09. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 29, 2019. สืบค้นเมื่อ 2019-11-25.
110. ↑  "SpongeBob Asexual, Not Gay: Creator". *People*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 25, 2021. สืบค้นเมื่อ 2019-11-25.
111. ↑  "SpongeBob is asexual, says creator". *Asexual Visibility and Education Network*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 26, 2020. สืบค้นเมื่อ 2019-11-25.
112. ↑  Kliegman, Julie. "Todd's Asexuality on 'BoJack' Isn't a Perfect Depiction, But It's Made Me Feel Understood". *Bustle*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 26, 2021. สืบค้นเมื่อ 2019-04-30.

ดูเพิ่ม
-------

* Bogaert, Anthony F. (August 9, 2012). *Understanding Asexuality*. Rowman & Littlefield Publishers. ISBN 978-1-4422-0101-9. สืบค้นเมื่อ July 27, 2013.
* Decker, Julie (September 2, 2014). *The Invisible Orientation: An Introduction to Asexuality*. Carrel Books. ISBN 978-1631440021. สืบค้นเมื่อ September 28, 2014.
* "We're married, we just don't have sex", *The Guardian* (UK), September 8, 2008
* "Asexuals leave the closet, find community" – SFGate.com
* "Asexuality", article by Mark Carrigan, in: *The SAGE Encyclopedia of LGBTQ Studies* Vol. 1 (A–G).
* Rle Eng. *Leather Spinsters and Their Degrees of Asexuality* St. Mary Pub. Co. of Houston, 1998.
* Geraldine Levi Joosten-van Vilsteren, Edmund Fortuin, David Walker, and Christine Stone, *Nonlibidoism: The Short Facts*. United Kingdom. ISBN 1447575555.
* Chen, Angela (September 15, 2020). *Ace: What Asexuality Reveals About Desire, Society, and the Meaning of Sex*. Beacon Press. ISBN 9780807013793.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Human asexuality

| * ด
* ค
* ก
เอเซ็กชวล |
| --- |
| 
* ส่วนหนึ่งของชุดหัวข้อกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ

 |
| ทั่วไป | 
* เอเซ็กชวลอัมเบรลลา
	+ เดมิเซ็กชวล
	+ เกรย์เอเซ็กชวล
	+ ฟิกโตเซ็กชวล
* การเปิดเผยอัตลักษณ์ทางเพศของตน
* การเลือกปฏิบัติ
	+ การรวมอยู่ในพื้นที่กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
* ในสื่อ
* มาตราคินซีย์
* ตารางไคลน์
* การเสนอภาพในสื่อ
* แบบจำลองการดึงดูดแบบแยกส่วน

 |  |
| ชุมชน | 
* สัปดาห์เอซ
* เอเซ็กชวลและเอโรแมนติก
* เอเซ็กชวลและศาสนา
* เอเซ็กชวลวิซิบิลิตีแอนด์เอดูเคชันเน็ตเวิร์ก
* สถิติประชากร
* ซาวส์เฟกบัตโอเค
* สัญลักษณ์
	+ ไพ่
	+ ธง
	+ แหวน

 |
| ประวัติศาสตร์ | 
* **ไทม์ไลน์**
	+ ศตวรรษที่ 19
	+ ศตวรรษที่ 20
	+ ศตวรรษที่ 21
* ในฐานะความผิดปกติทางเพศ
	+ FSAD
	+ HSDD
	+ ความผิดปกติของการตื่นตัวทางเพศ
* หญิงโสด

 |
| ผู้ที่เป็นเอเซ็กชวล | 

|  |  |
| --- | --- |
| บุคคล | 
* Morgan Bell
* Yasmin Benoit
* Sarah Costello
* Bradford Cox
* Julie Sondra Decker
* Evan Edinger
* Edward Gorey
* Keri Hulme
* เดวิด เจย์
* Caitlyn Jenner
* Kayla Kaszyca
* Niki Massey
* Mikey Neumann
* Paula Poundstone
* Pragati Singh

 |
| ในบันเทิงคดี | 
* Sue Bridehead
* Owen Burnett
* Todd Chavez
* Daryl Dixon
* Valentina Dunacci
* Liv Flaherty
* Parvati Holcomb
* Jughead Jones
* Mike Smash
* สพันจ์บ็อบ สแควร์แพนส์
* Varys
* *อื่น ๆ*

 |

 |
| 
* หมวดหมู่ หมวดหมู่

 |