**มินซ์พาย** (อังกฤษ: mince pie) หรือชื่ออื่น ๆ ได้แก่ **มินซ์มีตพาย** (อังกฤษ: mincemeat pie) ในบริเวณนิวอิงแลนด์ของสหรัฐ และ **ฟรุตมินซ์พาย** (อังกฤษ: fruit mince pie) ในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ เป็นพายไส้หวานที่มีที่มาจากประเทศอังกฤษ โดยไส้ในทำจากผลไม้แห้งผสมกับเครื่องเทศที่เรียกว่า "มินซ์มีต" และนิยมรับประทานในช่วงเทศกาลคริสต์มาสในกลุ่มประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษ ในอดีตมินซ์พายเคยมีเนื้อสัตว์เป็นส่วนผสมในไส้ แต่ในปัจจุบันไม่มีเนื้อสัตว์แล้ว แม้ว่าชื่อเรียกจะคงเป็น "มินซ์พาย" หรือพายเนื้อบดก็ตาม

ประวัติ
-------

มินซ์พายที่ทำในครัวเรือน
ส่วนผสมของมินซ์พายสามารถสืบย้อนไปตั้งแต่สมัยที่ทหารชาวยุโรปที่รบในสงครามครูเสดเดินทางกลับจากแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ ในสมัยนั้นอาหารบางสูตรของชาวตะวันออกกลางจะผสมเนื้อสัตว์ ผลไม้ และเครื่องเทศเข้าด้วยกัน มินซ์พายในสมัยนั้นจึงมีไส้ที่มีทั้งของคาวและของหวานผสมกัน มินซ์พายในสมัยทิวดอร์หรือชื่อในสมัยนั้นว่า *ชริดพาย* (อังกฤษ: shrid pie) มีไส้ที่ทำจากเนื้อสัตว์ที่ยีให้เป็นฝอย มันสัตว์ (suet) และผลไม้แห้ง ส่วนผสมสามชนิดสื่อถึงของขวัญสามอย่างที่โหราจารย์สามคนนำมานมัสการพระเยซูหลังประสูติ ในขณะที่เครื่องเทศได้แก่อบเชย กานพลู และจันทน์เทศนั้นเพิ่มเข้ามาภายหลัง จอห์น ทิมส์ นักสะสมและศึกษาของเก่าชาวอังกฤษให้ความเห็นว่าเครื่องเทศเพิ่มเข้ามาเพื่อระลึกถึงของขวัญจากโหราจารย์แห่งตะวันออก ทิมส์มองว่ามินซ์พายมีที่มาจากธรรมเนียมของชาวโรมันในช่วงเทศกาลแซตเทอร์นาเลีย พายในสมัยนั้นจะมีขนาดใหญ่กว่าในปัจจุบัน และมีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า จอห์น เซลเดน นักกฎหมายชาวอังกฤษสันนิษฐานว่ารูปร่างยาวคล้ายโลงศพนั้นน่าจะมาจากรางหญ้าที่พระเยซูประสูติ แม้ว่าโทมัส เฟอร์มิงเงอร์ ทิสเซิลตัน-ดายเออร์ นักเขียนชาวอังกฤษจะไม่เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานของเซลเดนก็ตาม โดยให้เหตุผลว่าส่วนที่เป็นแป้งด้านนอกของพายในตำราอาหารของอังกฤษสมัยก่อนเรียกว่า coffin ซึ่งเป็นคำเดียวกับคำว่าโลงศพ

*คริสต์มาสพาย* วาดโดยวิลเลียม เฮนรี ฮันต์ จิตรกรชาวอังกฤษ
ในอดีตมินซ์พายมีชื่อเรียกหลายอย่าง จอห์น แบรนด์ นักสะสมและศึกษาของเก่าชาวอังกฤษอ้างว่าชาวอังกฤษสมัยเอลิซาเบธและสมัยจาโคเบียนเรียกพายชนิดนี้ว่ามินชต์พาย (อังกฤษ: minched pie) มัตตันพาย (อังกฤษ: mutton pie) หรือพายเนื้อแกะ และคริสต์มาสพาย ซึ่งเริ่มเรียกในศตวรรษถัดมา ในตำราอาหารของเจอร์วาส มาร์คัม จาก ค.ศ. 1615 ระบุว่าให้ใช้เนื้อส่วนที่ดีที่สุดจากขาแกะ แล้วผสมมันแกะ พริกไทย เกลือ กานพลู ดอกจันทน์เทศ เคอร์แรนต์ (คล้ายลูกเกดแต่ทำจากผลไม้อีกชนิดหนึ่ง) ลูกเกด ลูกพรุน อินทผลัม และเปลือกส้ม และระบุว่าสามารถใช้เนื้อวัวหรือเนื้อลูกวัวแทนได้ ทางภาคเหนือของอังกฤษนิยมใช้ห่านเป็นส่วนผสมไส้พาย

มินซ์พายกลายเป็นสิ่งต้องห้ามในช่วงสงครามกลางเมืองอังกฤษเช่นเดียวกับสิ่งอื่นที่เกี่ยวข้องกับนิกายโรมันคาทอลิก กลุ่มพิวริตันหรือกลุ่มเคร่งศาสนาในอังกฤษสมัยนั้นปฏิเสธมินซ์พาย เนื่องจากพวกเขามองว่าคริสต์มาสพายหรือมินซ์พายเกี่ยวข้องกับนิกายโรมันคาทอลิก

มินซ์มีตที่ทำในครัวเรือน
หลังการปฏิรูปศาสนาในอังกฤษ มินซ์พายยังคงได้รับความนิยมในช่วงเทศกาลคริสต์มาส แม้ว่าขนาดจะเล็กลงและมีรสหวานขึ้นก็ตาม มินซ์พายยุคหลังการปฏิรูปนั้นไม่มีสัญลักษณ์ที่เกี่ยวข้องกับโรมันคาทอลิกแล้ว ผู้คนเริ่มเตรียมไส้ผลไม้และเครื่องเทศใส่กระปุกไว้ล่วงหน้าก่อนเทศกาลเพื่อความสะดวก เมื่อเข้าสู่สมัยวิกตอเรีย มินซ์พายแทบไม่มีส่วนผสมของเนื้อสัตว์แล้ว แม้ว่าจะยังคงใช้มันสัตว์อยู่ และนักเขียนในช่วงศตวรรษที่ 20 จะยังรณรงค์ให้ใช้เนื้อในมินซ์พายก็ตาม ซึ่งรสชาติของมินซ์พายในสมัยวิกตอเรียจะใกล้เคียงกับมินซ์พายในปัจจุบัน

มินซ์พายยังคงได้รับความนิยมในปัจจุบัน แม้ว่าส่วนผสมจะเปลี่ยนไปจากเดิมแล้วก็ตาม ในช่วงเทศกาลคริสต์มาส ค.ศ. 2011 เกร็กส์ซึ่งเป็นเครือร้านเบเกอรีที่ใหญ่ที่สุดในสหราชอาณาจักรรายงานว่าขายมินซ์พายได้ 7.5 ล้านชิ้น ในขณะที่ยอดขายมินซ์พายของซูเปอร์มาร์เกตและร้านค้าในเกรตบริเตนในช่วง 12 สัปดาห์สุดท้ายของ ค.ศ. 2017 มีมูลค่ารวม 28,872 ล้านปอนด์

ดูเพิ่ม
-------

* ชต็อลเลิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Crump, William D. (2013). *The Christmas Encyclopedia, 3d ed* (ภาษาอังกฤษ). McFarland. p. 120. ISBN 978-1-4766-0573-9. It was fashionable at Christmastime to bake a mince pie in the form of a manger topped with an image of the Christ Child fashioned from dough, for the spices and sweetmeats were held as symbols of the Magi's gifts.
2. 1 2 3  Timbs 1866, p. 149
3. 1 2  John 2005, p. 78
4. ↑  Selden 1856, p. 27
5. ↑  Dyer 2007, pp. 458–459
6. ↑  Brand 1849, pp. 527–528
7. ↑  Ayto 1990, pp. 184–185
8. ↑  Markham & Best 1994, p. 104
9. ↑  Brand 1849, p. 530
10. ↑  Quote taken from Lewis, Thomas (1720), *English Presbyterian eloquence*, printed for T. Bickerton อ้างใน Brand 1849, pp. 527–528
11. ↑  Baker 1992, pp. 32–33
12. ↑  Stavely & Fitzgerald 2004, p. 220
13. ↑  Hirst, Christopher (4 ธันวาคม 2011), "Sweet Delight: A Brief History of the Mince Pie", *independent.co.uk*, The Independent, สืบค้นเมื่อ 7 ธันวาคม 2011
14. ↑  George, Colin (11 มกราคม 2012), *Booming Mince Pie and Coffee Sales Boost Greggs*, nebusiness.co.uk, สืบค้นเมื่อ 14 พฤศจิกายน 2012
15. ↑  Bamford, Vince (9 มกราคม 2018), *Mince pie sales soar as festive spend rises £1bn*, British Baker, สืบค้นเมื่อ 25 ธันวาคม 2019

### บรรณานุกรม

* Ayto, John (1990), *The Glutton's Glossary: a Dictionary of Food and Drink Terms*, Routledge, ISBN 0-415-02647-4
* Baker, Margaret (1992), *Discovering Christmas Customs and Folklore* (third ed.), Osprey Publishing, ISBN 0-7478-0175-4
* Brand, John (1849), *Observations on the popular antiquities of Great Britain*, Bohn, ISBN 978-7-27-000726-7
* Dyer, T. F. (2007), *British Popular Customs – Present and Past – Illustrating the Social and Domestic Manners of the People*, Read Books, ISBN 978-1-4067-7899-1
* John, J (2005), *A Christmas Compendium*, Continuum International Publishing Group, ISBN 0-8264-8749-1
* Markham, Gervase; Best, Michael R. (1994), Michael R. Best (บ.ก.), *The English Housewife*, McGill-Queen's Press – MQUP, ISBN 0-7735-1103-2
* Selden, John (1856), *The Table-Talk of John Selden*, London: J. R. Smith
* Stavely, Keith W. F.; Fitzgerald, Kathleen (2004), *America's founding food: the story of New England cooking*, UNC Press Books, ISBN 0-8078-2894-7
* Timbs, John (1866), *Something for Everybody (and a Garland for the Year)*, London: Lockwood and Co.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิธีทำมินซ์พาย, *bbcgoodfood.com*