recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ภาพ *ซ็อง-กูว์ล็อต* โดยหลุยส์-เลออปอล บัวยี

|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**ซ็อง-กูว์ล็อต** (ฝรั่งเศส: *sans-culottes*) หมายถึงสามัญชนที่เป็นชนชั้นล่างในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ของฝรั่งเศส เกิดจากการรวมกลุ่มของผู้ได้รับผลกระทบจากวิกฤตเศรษฐกิจและการคลังในช่วงนั้นมากที่สุด โดยมากเป็นพวกช่างฝีมือและเจ้าของกิจการขนาดเล็กในตัวเมือง 

หลักการพื้นฐานของซ็อง-กูว์ล็อตมีสามข้อ ได้แก่ ความเสมอภาคทางสังคม ความเสมอภาคทางเศรษฐกิจ และประชาธิปไตยทางตรง พวกเขาเรียกร้องให้ล้มเลิกอำนาจและอภิสิทธิ์ทั้งหมดของราชวงศ์ ขุนนาง และพระสงฆ์ นอกจากนี้ยังเรียกร้องให้มีการกำหนดอัตราค่าแรงแบบคงที่และการตรึงราคาสินค้า พวกเขามักเดินขบวนหรือชุมนุมกดดันให้บรรดาผู้แทนในสภาซึ่งส่วนมากเป็นชนชั้นกระฎุมพี (*bourgeoisie*) นำคำเรียกร้องของพวกเขาไปอภิปรายในสภา พวกเขาเป็นแรงกดดันสำคัญที่ให้พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ยอมลงพระนามในประกาศสิทธิมนุษยชนและพลเมืองในปี 1789

นอกจากข้อเรียกร้องทางการเมืองและเศรษฐกิจ พวกซ็อง-กูว์ล็อตยังทำหน้าที่เป็นผู้ระแวดระวังภัยจากฝ่ายต่อต้านการปฏิวัติ ในปี 1972 ซ็อง-กูว์ล็อตกลายเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการต่อต้านพวกกระฎุมพีสายประนีประนอม พวกเขาต้องการให้การปฏิวัติเดินหน้าต่อไป ในขณะที่ฝ่ายฌีรงแด็งต้องการประนีประนอมกับกลุ่มระบอบเก่า ท้ายที่สุดพวกซ็อง-กูว์ล็อตร่วมกับสมาชิกสภากลุ่มฌากอแบ็งก็สามารถผลักดันการจัดตั้งสาธารณรัฐได้สำเร็จในวันที่ 22 กันยายน 1972

ภายหลังจัดตั้งสาธารณรัฐ พวกซ็อง-กูว์ล็อตมักยกฝูงชนติดอาวุธไปล้อมที่ประชุมสภาเพื่อเรียกร้องในเรื่องต่าง ๆ พวกเขาร่วมมือกับสมาชิกสภาฝ่ายลามงตาญซึ่งมีความเห็นอกเห็นใจชนชั้นแรงงาน ในการโน้มน้าวเสียงส่วนใหญ่ในสภาลงมติประหารพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 โดยไม่ต้องผ่านการพิจารณาคดีได้สำเร็จ พระเจ้าหลุยส์ถูกประหารเมื่อ 21 มกราคม 1793 แต่ความต้องการของซ็อง-กูว์ล็อตไม่ได้จบลงบนความตายของพระเจ้าหลุยส์ พวกเขามีข้อเรียกร้องมากมายที่ฝ่ายลามงตาญต้องรับไปผลักดันต่อไป และนั่นทำให้รอยร้าวทางความคิดระหว่างขั้วลามงตาญกับฌีรงแด็งขยายตัวเพิ่มขึ้น จนนำไปสู่ความตึงเครียดในสภา

ซ็อง-กูว์ล็อตชาวปารีส เข้าล้อมพระราชวังตุยเลอรีระหว่างวันที่ 31 พฤษภาคม ถึง 2 มิถุนายน 1793 เพื่อกดดันให้จับกุมสมาชิกสภาฝ่ายฌีรงแด็ง
28 พฤษภาคม 1793 คอมมูนปารีสก็อนุมัติให้จัดตั้ง "กองทัพปฏิวัติ" (*armée révolutionnaire*) ประกอบด้วยซ็อง-กูว์ล็อตหลายหมื่นคนในปารีส เพื่อปกป้องระบบกฎหมายการปฏิวัติ พวกเขามีส่วนสำคัญในการล้มล้างอำนาจของกลุ่มฌีรงแด็งซึ่งครองตำแหน่งสำคัญในสภา และทำให้ฝ่ายลามงตาญได้เรืองอำนาจ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Soboul, Albert (1972). *The Sans-Culottes: The Popular Movement and Revolutionary Government, 1793–1794*. New York: Doubleday. ISBN 0-691-00782-9. สืบค้นเมื่อ 2011-02-17.
2. ↑  Darline Levy (1981) Women in Revolutionary Paris 1789–1795 (University of Illinois Press, August 1, 1981). Translated by Harriet Applewhite, Mary Johnson. Pg 144. Quotation
3. ↑  Popkin, *A Short History*, 66.
4. ↑  Schama 1989, p. 722. sfn error: no target: CITEREFSchama1989 (help)
**สนธิสัญญาสันติภาพจีน-ญี่ปุ่น** (จีน: 中日和平條約, ญี่ปุ่น: 日華平和条約) หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า **สนธิสัญญากรุงไทเป** เป็นสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างญี่ปุ่นกับสาธารณรัฐจีน ลงนามในกรุงไทเปบนเกาะไต้หวันเมื่อวันที่ 28 เมษายน 2495 เป็นการยุติสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง (2480–2488) อย่างเป็นทางการ สถานะสงครามเริ่มขึ้นเมื่อญี่ปุ่นละเมิดสนธิสัญญาเก้าชาติ

สนธิสัญญานี้จำเป็นเพราะทั้งสาธารณรัฐจีนและสาธารณรัฐประชาชนจีนต่างมิได้รับเชิญให้ลงนามสนธิสัญญาซานฟรานซิสโกเนื่องจากความไม่ลงรอยกับประเทศอื่นว่ารัฐบาลใดเป็นรัฐบาลโดยชอบของจีนระหว่างและหลังสงครามกลางเมืองจีน ภายใต้แรงกดดันจากสหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่นจึงลงนามสนธิสัญญาสันติภาพต่างหากกับสาธารณรัฐจีนเพื่อยุติสงครามระหว่างรัฐทั้งสองอย่างเป็นทางการด้วยชัยชนะของสาธารณรัฐจีน แม้สาธารณรัฐจีนเองจะมิได้เข้าร่วมการประชุมสันติภาพซานฟรานซิสโกเนื่องจากสงครามกลางเมืองจีนกลับมาปะทุอีกครั้งหลังปี 2488 

สนธิสัญญานี้ส่วนใหญ่ตรงกับสนธิสัญญาซานฟรานซิสโก ซึ่งยอมรับว่าญี่ปุ่นสละสิทธิ กรรมสิทธิ์ และการอ้างสิทธิ์ใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับไต้หวัน เผิงหู หมู่เกาะสแปรตลี และหมู่เกาะแพราเซล โดยเจาะจง สาธารณรัฐจีนสละค่าชดเชยบริการแก่ญี่ปุ่นในสนธิสัญญานี้ตามข้อ 14(ก).1 แห่งสนธิสัญญาซานฟรานซิสโก

สนธิสัญญากรุงไทเปถูกรัฐบาลญี่ปุ่นบอกเลิกเมื่อวันที่ 29 กันยายน 2515 เมื่อสถาปนาความสัมพันธ์ทางทูตอย่างเป็นทางการกับสาธารณรัฐประชาชนจีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Treaty of Peace between the Republic of China and Japan". Taipei: Academia Historica Digital Archives Program. 1952. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-02-26. สืบค้นเมื่อ 19 August 2012.
2. ↑  *DESIGNATION OF THE CASE, TOKYO HIGH COURT, JUNE 12, 1980*, Taiwan documents.
ประวัติ
-------

**หลวงพ่อชิต ชิตจิตฺโต** ท่านเกิดเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2442 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ บ้านน้ำทรง ตำบลน้ำทรง อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ อุปสมบทเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2462ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฏิ์ โดยมี สมเด็จพระวันรัต (ฑิฒ) เป็นผู้อุปัชฌาย์ หลังจากอุปสมบทท่านก็ได้ดำรงตำแหน่งมากมายจนในปี พ.ศ. 2477 ท่านเป็นพระครูสัญญาบัตรเจ้าอาวาสวัดราษฎร์ ที่ พระครูพยุหานุศาสก์ และจนในปี พ.ศ. 2477 ท่านได้รับตำแหน่งมากมายถึง 3 ตำแหน่งคือ

1. เป็นเจ้าอาวาสวัดยางขาว รูปที่ ๒ อำเภอพยุหะคีรี
2. ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะอำเภอพยุหะคีรี รูปที่ 4 สืบต่อจาก พระครูนิวาสธรรมขันธ์ (เดิม พุทธสโร)
3. ได้รับแต่งตั้งเป็นพระอุปัชฌาย์

ในชั่วชีวิตของท่าน อุทิศตนให้แก่พระพุทธศาสนาจนท่านได้ถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2501 รวมอายุได้ 59 ปี

อ้างอิง
-------

* เจ้าคณะแขวงอำเภอพยุหคีรี[*ลิงก์เสีย*]


| ก่อนหน้า |  | พระครูพยุหานุศาสก์ (ชิต ชิตจิตฺโต) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระครูนิวาสธรรมขันธ์ 
(เดิม พุทธสโร)** |  | **เจ้าคณะอำเภอพยุหะคีรี** (พ.ศ. 2477 - พ.ศ. 2501) |  | **พระครูนิยุตต์ธรรมกิจ 
(บุญธรรม ธมฺมปฺปสาโท)** |
ในกลศาสตร์ควอนตัมและทฤษฎีการกระเจิง **ศักย์แบบขั้นบันได** (อังกฤษ: step potential) แบบ 1 มิติ เป็นระบบในอุดมคติที่ใช้ในการอธิบายคลื่นอนุภาคที่มีการตกกระทบ การสะท้อน และการทะลุผ่าน ในหัวข้อนี้ จะใช้สมการชเรอดิงเงอร์ที่ไม่ขึ้นกับเวลาแก้ปัญหาการเคลื่อนที่ของอนุภาคในศักย์ แบบ 1 มิติ

การคำนวณ
--------

### สมการชเรอดิงเงอร์และฟังก์ชันของศักย์

Scattering at a finite potential step of height *V*0, shown in green. The amplitudes and direction of left and right moving waves are indicated. Yellow is the incident wave, blue are reflected and transmitted, red does not occur. *E* > *V*0 for this figure.
**สมการชเรอดิงเงอร์ที่ไม่ขึ้นกับเวลาสำหรับฟังก์ชันคลื่น**  คือ

{\displaystyle H\psi (x)=\left[-{\frac {\hbar ^{2}}{2m}}{\frac {d^{2}}{dx^{2}}}+V(x)\right]\psi (x)=E\psi (x),}
โดยที่ 

*H* คือ ฮามิลโทเนียน

*ħ* คือ ค่าคงตัวของพลังค์แบบลดค่า

*m* คือ มวล 

*E* คือ พลังงานของอนุภาค

**ศักย์แบบขั้นบันได มีสมการเป็น**

{\displaystyle V(x)={\begin{cases}0,&x<0\\V\_{0},&x\geq 0\end{cases}}}
โดยสิ่งกีดขวางจะอยู่ที่ตำแหน่ง *x* = 0 ศักย์แบบขั้นบันได จะแบ่งพื้นที่เป็น 2 ส่วน คือ *x* < 0 และ *x* > 0 ซึ่งทั้ง 2 ส่วนนี้จะมีศักย์เป็นค่าคงที่

การแก้ปัญหาสมการชเรอดิงเงอร์สามารถเขียนเป็นการซ้อนทับ (Superposition) ของคลื่นที่เคลื่อนที่ไปทางซ้ายและทางขวา โดยที่

{\displaystyle k\_{1}={\sqrt {2mE/\hbar ^{2}}}},
{\displaystyle k\_{2}={\sqrt {2m(E-V\_{0})/\hbar ^{2}}}}
ซึ่งทั้ง 2 สมการมีรูปแบบเดียวกับความสัมพันธ์ของเดอบรอย์

{\displaystyle p=\hbar k}
### เงื่อนไขขอบเขต

ฟังก์ชันคลื่นในทั้งสองบริเวณจะต้องมีความต่อเนื่องของฟังก์ชันคลื่นและอนุพันธ์ที่บริเวณรอยต่อ *x* = 0 ดังสมการ 

{\displaystyle \psi \_{1}(0)=\psi \_{2}(0)},
{\displaystyle {\frac {d}{dx}}\psi \_{1}(0)={\frac {d}{dx}}\psi \_{2}(0)}

วิเคราะห์ผลการคำนวณ
-------------------

ให้อนุภาคแต่ละตัวมีพลังงาน  ตกลงบนศักย์จากด้านซ้านมือของศักย์แบบขั้น โดยแบ่งพิจารณาเป็น 2 กรณี ดังนี้

### เมื่อ *E* < *V*0

ในกรณีนี้ตามกลศาสตร์ดั้งเดิม อนุภาคจะผ่านศักย์แบบขั้นไปได้เสมอ แต่สำหรับกลศาสตร์ควอนตัมจะมีโอกาสข้ามศักย์แบบขั้นได้จำกัด บางครั้งอนุภาคจะสะท้อนกลับ จะพบว่าในบริเวณ *x* < 0 จะมีทั้งคลื่นที่ตกกระทบและคลื่นสะท้อน ส่วนในบริเวณ *x* > 0 จะมีแต่คลื่นที่ทะลุผ่านอย่างเดียว โดยมีสัมประสิทธิ์การทะลุผ่านและการสะท้อน ดังนี้

{\displaystyle T=|T'|={\frac {4k\_{1}\*k\_{2}}{(k\_{1}+k\_{2})^{2}}}}
{\displaystyle R=|R'|=1-T={\frac {(k\_{1}-k\_{2})^{2}}{(k\_{1}+k\_{2})^{2}}}}
### เมื่อ *E* > *V*0

ฟังก์ชันคลื่นในบริเวณ *x* < 0 ยังมีลักษณะเหมือนเดิม ส่วนบริเวณ *x* > 0 มีความน่าจะเป็นของการพบอนุภาคอยู่บ้าง ซึ่งตามกลศาสตร์ดั้งเดิมไม่มีโอกาสพบอนุภาคเลย

อ้างอิง
-------

 เก็บถาวร 2016-10-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
โยเซ็ฟ ชเต็ฟฟัน
**โยเซ็ฟ ชเต็ฟฟัน** (เยอรมัน: *Joseph Stefan*; สโลวีเนีย: *Jožef Štefan*; 24 มีนาคม 1835 – 7 มกราคม 1893) เป็นนักฟิสิกส์ นักคณิตศาสตร์ และกวีชาวออสเตรียเชื้อสายสโลวีเนีย

ชเต็ฟฟันเกิดในเมืองซังคท์เพเทอร์ไบเอเบินทาล (St. Peter bei Ebenthal) ในรัฐคารินเทียของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเมืองคลาเกินฟวร์ท แม้ว่าเขาจะไม่ได้เกิดในครอบครัวที่ร่ำรวย แต่ผลการเรียนที่ยอดเยี่ยมของเขาทำให้เขาได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัย เขาได้เรียนคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยเวียนนา ในปี 1853 เขาได้ใช้ชีวิตในวัยหนุ่มในช่วงการปฏิวัติเวียนนาในปี 1848 และเขียนและตีพิมพ์บทกวีเป็นภาษาสโลวีเนีย ในฐานะนักเรียน เขาสอนวิชาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยเวียนนา และในปี 1866 ได้เป็นคณบดีภาควิชาฟิสิกส์ของมหาวิทยาลัยเวียนนา และเป็นรองประธานของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งเวียนนา

ชเต็ฟฟันตีพิมพ์เอกสารประมาณ 80 ฉบับในกระดานข่าวของสถาบันวิทยาศาสตร์เวียนนา และสิ่งพิมพ์อื่น ๆ แต่ผลงานที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของเขาคือ กฎการแผ่รังสีจากวัตถุดำซึ่งตีพิมพ์ในปี 1879 โดยได้อธิบายว่าปริมาณรังสีจากวัตถุสีดำ *j*\* เป็นสัดส่วนกับอุณหภูมิ *T* ยกกำลังสี่:

{\displaystyle j^{\star }=\sigma T^{4}}

ในที่นี้ {\displaystyle \sigma } เป็นค่าคงตัว เรียกว่าค่าคงตัวของชเต็ฟฟัน–บ็อลทซ์มัน และกฎนี้มีชื่อเรียกว่ากฎของชเต็ฟฟัน–บ็อลทซ์มันเนื่องจากลูทวิช บ็อลทซ์มัน ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของเขาได้ทำการวิเคราะห์ทางทฤษฎีเกี่ยวข้อง จากความสัมพันธ์นี้ มีการวัดอุณหภูมิพื้นผิวของดวงอาทิตย์เป็นครั้งแรกและได้ค่าเป็น 5430 ºซ.

นอกจากนี้แล้ว ชเต็ฟฟันยังมีผลงานในด้านการนำความร้อนของก๊าซ การระเหย และการแพร่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Josef Stefan | Biography & Facts | Britannica". *www.britannica.com* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-12-11.
**สารานุกรมดาวเคราะห์นอกระบบ** (อังกฤษ: The Extrasolar Planets Encyclopaedia) เป็นเว็บไซต์ทางดาราศาสตร์ที่มีข้อมูลเกี่ยวกับดาวเคราะห์นอกระบบ

ภาพรวม
------

เนื้อหาหลักของสารานุกรมดาวเคราะห์นอกระบบคือสรุปรวมรวมข้อมูลพื้นฐาน เช่น มวล รัศมี กึ่งแกนเอกวงโคจร คาบการโคจร ความเอียงของวงโคจร อุณหภูมิพื้นผิว องค์ประกอบของชั้นบรรยากาศ ปีที่ค้นพบ และวันที่ค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบ นอกจากแค็ตตาล็อกที่มีดาวเคราะห์ทั้งหมดแล้ว ยังมีแค็ตตาล็อกที่จัดแบ่งโดยวิธีการสังเกต และแค็ตตาล็อกของดาวเคราะห์ที่ยังไม่ได้รับการยืนยันหรือถูกถอนออกไปแล้ว นอกจากนี้ยังมีหน้าแต่ละหน้าสำหรับดาวเคราะห์และดาวฤกษ์ ซึ่งสามารถเรียกดูข้อมูลโดยละเอียดและเอกสารอ้างอิงข้อมูลและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องได้ นอกจากนี้ยังมีรวบรวมลิงก์ไปยังวรรณกรรมเกี่ยวกับดาวเคราะห์นอกระบบ หน้าเหล่านี้ได้รับการปรับปรุงเป็นครั้งคราวตามเอกสารและการนำเสนอในงานประชุมวิชาการ

เว็บไซต์นี้เปิดในเดือนกุมภาพันธ์ 1995 โดยฌ็อง ชไนเดอร์ แห่งหอดูดาวปารีส นอกจากภาษาอังกฤษแล้ว ยังรองรับ ภาษาฝรั่งเศส สเปน โปรตุเกส เยอรมัน โปแลนด์ อิตาลี เปอร์เซีย อาหรับ รัสเซีย และ ญี่ปุ่น

สารานุกรมดาวเคราะห์นอกระบบมักได้รับการนำเสนอในเอกสาร และสื่อ ฐานข้อมูลดาราศาสตร์ SIMBAD ก็มีการลิงก์มายังสารานุกรมดาวเคราะห์นอกระบบด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Patzold, M. & Rauer, H. (2002), Ida,S & Lin, D. N. C. (2004), Schnupp, C *et al.* (2010) など
2. ↑  "特集：第2の地球を探せ". ナショナルジオグラフィック. สืบค้นเมื่อ 2010-07-06.
**โยเกิร์ตบัลแกเรีย** (บัลแกเรีย: кисело мляко, *kiselo mlyako*; อังกฤษ: Bulgarian yogurt) เป็นผลิตภัณฑ์นมเปรี้ยวชนิดหนึ่ง เดิมเป็นโยเกิร์ตประกอบด้วยนมล้วน แต่โยเกิร์ตบัลแกเรียได้ผ่านกรรมวิธีการทำนมเปรี้ยวด้วยแบคทีเรียที่ยังมีชีวิต ชื่อว่า *Lactobacillus bulgaricus* และ *Streptococcus thermophiles* กระบวนการหมักนมเปรี้ยวจะเสร็จสิ้นเมื่อโยเกิร์ตถูกทำให้เย็นลง และให้คงอุณหภูมิคงที่ไว้จะทำให้โยเกิร์ตเก็บไว้ได้นาน และจะเริ่มมีรสชาติที่เปรี้ยวยิ่งขึ้น

จุดเด่น
-------

โยเกิร์ตบัลแกเรียคล้ายกับโยเกิร์ตทั่ว ๆ ไปที่ผลิตในคาบสมุทรบอลข่าน แต่สิ่งที่แตกต่างจากโยเกิร์ตทั่วไป นั่นคือ รสชาติ

แหล่งกำเนิด
-----------

แหล่งกำเนิดของโยเกิร์ตบัลแกเรีย ยากที่จะพิสูจน์อย่างชัดเจน ซึ่งแท้จริงแล้ว ประเพณีของบัลแกเรียนิยมทำโยเกิร์ต ชาวบัลแกเรียดั้งเดิมนิยมบริโภคโยเกิร์ตปริมาณมากต่อหนึ่งคน และมีการบันทึกในประวัติศาสตร์ว่า มีการผลิตโยเกิร์ตคุณภาพดี รวมถึงการใช้ความหลากหลายที่เป็นเอกลักษณ์ของจุลินทรีย์ที่ใช้ในกระบวนการผลิต ที่เรียกว่า *Lactobacillus bulgaricus* บางกระแสกล่าวกันว่า โยเกิร์ตมีต้นกำเนิดมาจากบัลแกเรีย แม้ยังไม่มีข้อพิสูจน์ แต่บางส่วนของภูมิภาคบังแกเรียก็เป็นแหล่งเพาะปลูกและบริโภคโยเกิร์ต มายาวนานตั้งแต่ก่อนปีคริสต์ศักราช 3000 นักประวัติศาสตร์บางท่านก็มองว่า บริเวณคามสมุทรบอลข่านก็เปรียบเสมือนถิ่นกำเนิดของโยเกิร์ตเช่นกัน

อ้างอิง
-------

ดูเพิ่ม
-------

* เก็บถาวร 2014-09-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน *The official Bulgarian travel portal*
* *Bulgarian Yogurt Facts. The Unique Bulgarian Yogurt*
* *Bulgaria Yogurt Dominates 60% of Japanese Market*
* *870 Bulgarian yogurt shops to open in China*
ดาว้องก์ สาขาสยามสแควร์
**ดาว้องก์** (Da’vance) คือสถาบันกวดวิชาในประเทศไทย สอนวิชาภาษาไทยและสังคมศึกษา สำนักงานใหญ่ (สาขาเยาวราช) ตั้งอยู่เลขที่ 28 - 34 ถนนลำพูนไชย แขวงตลาดน้อย เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร ก่อตั้งโดย ปิง เจริญศิริวัฒน์

ประวัติ
-------

ดาว้องก์ก่อตั้งโดย ปิง เจริญศิริวัฒน์ หรือ "อาจารย์ปิง" โดยเริ่มสอนหนังสือรุ่นแรกจากโต๊ะปิงปอง รุ่นแรกที่สอนสอนทั้งภาษาไทย สังคมศึกษา ภาษาอังกฤษ และคณิตศาสตร์ ต่อมาจึงสอนแค่เพียงภาษาไทยกับสังคมศึกษา เพราะผู้ก่อตั้งเห็นว่าเป็นวิชาที่มีคนสอนและเอาใจใส่น้อย

ด้วยความนิยมจากนักเรียน ทำให้อาจารย์ต้องขยายมาเปิดเป็นห้องเล็ก ๆ ขนาด 25–30 คน ต่อมาขยายเป็นห้องละ 70–80 คน และเป็นห้องละ 100 คนตามลำดับ แต่ก็ยังไม่เพียงพอกับความต้องการของนักเรียนที่มาสมัครเรียน จึงเกิดห้องถ่ายทอดซึ่งส่งตรงจากห้องสด แต่ก็ยังไม่เพียงพอกับความต้องการของนักเรียน และเพื่อแก้ปัญหาที่ผู้ปกครองขอร้องกันมาเป็นจำนวนมากว่าลูกหลานของตนยังไม่มีที่เรียน ดาว้องก์จึงขยายจากฝั่งเดียวมาเป็นสองฝั่งและกระจายสาขาออกไป

ชื่อและสัญลักษณ์
----------------

ชื่อดาว้องก์ มาจากภาษาฝรั่งเศส d’avance *ก้าวหน้า* และเพื่อให้สามารถอ่านได้ง่ายจึงเปลี่ยนเป็น Da’vance

สัญลักษณ์ดาว้องก์ คืออิฐ 9 ก้อนที่มีก้อนหนึ่งเอียงอยู่ หมายถึงการก่อสร้างความรู้ให้ก้าวหน้า (ก้อนอิฐจึงมี 9 ก้อน) 8 ก้อนที่ตั้งตรงคือความรู้ที่อาจารย์ปิงสอนแก่นักเรียน ส่วนก้อนที่เอียง คือการรู้จักพลิกแพลงของนักเรียน ซึ่งถ้านักเรียนรู้จักพลิกแพลงความรู้ที่อาจารย์ให้มาทั้งหมด อิฐ 9 ก้อนจะตั้งตรง ไม่ล้มครืน นั้นคือการรู้จักคิดพลิกแพลงจะทำให้นักเรียนก้าวหน้านั่นเอง

โดยทังนี้ ครูลิลลี่ ก็ได้เคยเป็นศิษย์เก่า **ดาว้องก์** (Da’vance) รุ่นก่อตั้งอีกด้วย

คอร์สการเรียนที่เปิดสอน
-----------------------

* ม.4 SEM 1
* ม.4 SEM 2
* ม.5 SEM 1
* ม.5 SEM 2
* ประวัติศาสตร์
* คอร์สสรุปเนื้อหา ม.4-ม.6 (Intensive)
* คอร์สตะลุยโจทย์ (Turbo)
* คอร์ส Thai Go Gat

สาขาของดาว้องก์
---------------

ปัจจุบัน (พ.ศ. 2564) ดาว้องก์มีทั้งหมด 34 สาขาได้แก่


|  |  |
| --- | --- |
| * สาขาเยาวราช (สำนักงานใหญ่)
* สาขาศรีนครินทร์
* สาขาสยาม (เอ็มบีเคเซ็นเตอร์ ย้ายมาจาก สยามสแควร์)
* สาขาบางกะปิ
* สาขาเซ็นจูรี่
* สาขาพญาไท
* สาขาสามเสน
* สาขาปิ่นเกล้า
* สาขาวงเวียนใหญ่
* สาขางามวงศ์วาน
* สาขารังสิต
* สาขาราชบุรี
* สาขาสุพรรณบุรี
* สาขาชลบุรี
* สาขาสระบุรี
* สาขาระยอง
* สาขาอุดรธานี
 | * สาขาสกลนคร
* สาขาขอนแก่น
* สาขาร้อยเอ็ด
* สาขานครราชสีมา
* สาขาบุรีรัมย์
* สาขาอุบลราชธานี
* สาขาเชียงใหม่
* สาขาเชียงราย
* สาขาลำปาง
* สาขาพิษณุโลก
* สาขานครสวรรค์
* สาขาหาดใหญ่
* สาขาพัทลุง
* สาขาตรัง
* สาขานครศรีธรรมราช
* สาขาภูเก็ต
* สาขาสุราษฎร์ธานี

  |

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บทสัมภาษณ์พิเศษ คนดังในแวดวง: อาจารย์ปิง ดาว้องก์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2011-06-05.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของดาว้องก์
* สุดยอดนักกวดวิชาเมืองไทย เก็บถาวร 2008-04-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
แผงขายแอปเปิลคาราเมลและผลไม้เคลือบช็อกโกแลตที่ Christkindlmarkt ในซัลทซ์บวร์ค ประเทศออสเตรีย
**ผลไม้เคลือบช็อกโกแลต** (chocolate-covered fruits) เป็นขนมหวานทำจากผลไม้ ได้แก่ บลูเบอร์รี ทับทิม สตรอว์เบอร์รี ส้ม เอพริคอตอบแห้ง และผลไม้เชื่อมอื่น ๆ รวมถึงเปลือกผลไม้ตระกูลส้ม เคลือบด้วยช็อกโกแลต ซึ่งอาจใช้ดาร์กช็อกโกแลต ช็อกโกแลตนม หรือไวต์ช็อกโกแลต อาจเพิ่มถั่ว มะพร้าว ช็อกโกแลตชิป น้ำตาลตกแต่งขนม (sprinkle) และสิ่งแต่งหน้าอื่น ๆ ในช่วงเทศกาลคริสต์มาส ผลไม้เคลือบช็อกโกแลตจะจำหน่ายในท้องตลาดของทวีปยุโรป

คอร์เดียล (cordial) เป็นขนมใส่ใส้เชอร์รีและมักใส่เหล้าหวานด้วย

สตรอว์เบอร์รีมักถูกจุ่มลงในช็อกโกแลต เป็นของขวัญทั่วไปสำหรับวันวาเลนไทน์ในสหรัฐอเมริกา  สตรอว์เบอร์รียังเสิร์ฟพร้อมกับน้ำพุช็อกโกแลต สำหรับจุ่มซึ่งโดยมักใช้ไม้เสียบ ช็อกโกแลตฟงดูว์กับผลไม้นานาชนิดรับประทานเป็นของหวาน

ตัวอย่าง
--------

* เชอร์รีเคลือบช็อคโกแลต
* ลูกพรุนเคลือบช็อกโกแลต
* ลูกเกดเคลือบช็อกโกแลต

คลังภาพ
-------

* "ช็อกโกบานานา" จาก ประเทศญี่ปุ่น"ช็อกโกบานานา" จาก ประเทศญี่ปุ่น
* สตรอว์เบอร์รีเคลือบช็อกโกแลตสตรอว์เบอร์รีเคลือบช็อกโกแลต
* เปลือกผลไม้ตระกูลส้มเคลือบช๋็อกโกแลตเปลือกผลไม้ตระกูลส้มเคลือบช๋็อกโกแลต
* เอพริคอตอบแห้งและลูกพรุนเคลือบช็อกโกแลตเอพริคอตอบแห้งและลูกพรุนเคลือบช็อกโกแลต
* คอร์เดียลเชอร์รีคอร์เดียลเชอร์รี
* เชอร์รีกับนูกาสีชมพูและสีขาวเคลือบช็อกโกแลตเชอร์รีกับนูกาสีชมพูและสีขาวเคลือบช็อกโกแลต
* แรสเบอร์รีจุ่มช็อกโกแลตแรสเบอร์รีจุ่มช็อกโกแลต
* ช็อกโกแลตฟงดูว์ช็อกโกแลตฟงดูว์
* ผลไม้เสียบไม้กับช็อกโกแลตอุ่นผลไม้เสียบไม้กับช็อกโกแลตอุ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  At Home with the French Classics – Richard Grausman pp. 339-340.
2. ↑  *Kiplinger's Personal Finance*. Kiplinger Washington Editors, Inc. February 2006. p. 22. สืบค้นเมื่อ November 8, 2019.
3. ↑  Alexander, Susan (February 6, 2019). "How much chocolate does Knoxville Chocolate Co. need for Valentine's Day? Try 2K pounds". *knoxnews*. สืบค้นเมื่อ November 8, 2019.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ผลไม้เคลือบช็อกโกแลต
**โยฮัน เอเลิร์ท โบเดอ** (เยอรมัน: *Johann Elert Bode*; 19 มกราคม 1747 – 23 พฤศจิกายน 1826) เป็นนักดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน เป็นที่รู้จักจากการแนะนำให้โลกรู้จักกฎที่ควบคุมวงโคจรของดาวเคราะห์ในระบบสุริยะที่โยฮัน ดานีเอล ทีทซีอุส ค้นพบ และสำหรับการเสนอชื่อ *ยูเรนัส* ให้แก่ดาวเคราะห์ดวงใหม่ (ดาวยูเรนัส) ที่วิลเลียม เฮอร์เชล ค้นพบ นอกจากนี้เขายังค้นพบวัตถุมากมายที่จะนับเป็นวัตถุเมซีเยในภายหลัง

ชีวประวัติ
----------

โบเดอเกิดเมื่อวันที่ 19 มกราคม 1747 ในฮัมบวร์ค ในปี 1772 เขาทำงานเป็นนักคำนวณที่หอดูดาวของสถาบันเบอร์ลิน และใน ปี 1774 เขาได้ตีพิมพ์ปฏิทินดาราศาสตร์เบอร์ลินร่วมกับโยฮัน ไฮน์ริช ลัมแบร์ท และยังพิมพ์ต่อไปทุกปีจนกระทั่งเสียชีวิตในปี 1826 ในปี 1786 เขาได้รับเลือกเป็นสมาชิกของสถาบันวิทยาศาสตร์หลวง ในปี 1787 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการหอดูดาวเบอร์ลินซึ่งเขาดำรงตำแหน่งจนถึงปี 1825 หลังจากนั้นโยฮัน ฟรันซ์ เอ็งเกอ จึงเข้ามารับตำแหน่งต่อ เขาเสียชีวิตในกรุงเบอร์ลินเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 1826 ขณะอายุได้ 76 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "367日誕生日大事典の解説". コトバンク. สืบค้นเมื่อ 2018-02-11.
2. 1 2 3 4  中山茂, บ.ก. (มีนาคม 1983). *天文学人名辞典*. 現代天文学講座. 恒星社厚生閣. p. 169. ISBN 9784769900733.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8  Hartmut Frommert, Christine Kronberg (2005-10-21). "Johann Elert Bode (1747 - 1826)". SEDS. สืบค้นเมื่อ 2017-06-23.
**เรือหางแมงป่อง** เป็นเรือของจังหวัดเชียงใหม่ สันนิษฐานว่าเรือหางแมงป่องมีใช้ในสมัยพระนางจามเทวี แห่งนครหริภุญชัย มีเรื่องเล่าว่าเกิดขึ้นจากจินตนาการของสล่าทำเรือในสมัยก่อน ที่บังเอิญไปเจอกาบมะพร้าวลอยอยู่เหนือน้ำในฤดูน้ำหลาก และบนกาบมะพร้าวมีพวก มด หนอน แมลง และแมงป่อง อาศัยอยู่ แล้วแมงป่องชี้หางไปบนฟ้า ซึ่งดูแล้วเหมือนโครงสร้างของเรือ

เรือหางแมงป่องเหมาะสมกับสภาพพื้นที่ของเชียงใหม่ เพราะแม่น้ำปิงมีเกาะแก่งมากในหน้าแล้งเนื่องจากเรือหางแมงป่องทำจากไม้สักและสามารถลอยน้ำได้ดีกว่าเรือบางอื่น นอกจากนั้นยังแข็งแรง เวลาที่ถูกเกาะแก่งเรือก็ไม่แตก

ไม้สักที่ใช้ในการทำเรือหางแมงป่องนั้นจะต้องมีขนาด 20 คนโอบ ซี่งขนาดใหญ่ เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 4 ถึง 8 เมตร เพราะในพื้นที่ภาคเหนืออุดมสมบูรณ์ไปด้วยไม้สักซี่งไม้ประเภทนี้มีน้ำหนักเบา และสามารถลอยน้ำได้ดีกว่าไม้ชนิดอื่น ๆ ไม่บิดไม่งอ จึงทำให้การใช้ไม้สักขุดทำเรือนิยมแพร่หลายในสมัยนั้น อีกทั้งไม้สักยังใช้ในการขุดทำเรืออื่น ๆ ด้วย

ในยุคต้น เรือหางแมงป่องใช้เป็นเรือที่เจ้านายฝ่ายเหนือใช้ ยุคทองของเรือหางแมงป่องอยู่ในสมัยของเจ้าอินทรวิชยานนท์ เจ้าผู้ครองเมืองเชียงใหม่ลำดับที่ 7 ซึ่งเป็นพระบิดาของ เจ้าดารารัศมีพระวรชายาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 พระองค์ทรงสร้างเรือหางแมงป่องขึ้นเพื่อให้เจ้าดารารัศมีเสด็จไปยังพระนคร แต่ยุคหลังเรือหางแมงป่องใช้ในการขนส่งสินค้าระหว่าง กรุงเทพฯ – เชียงใหม่ ใช้เวลาเดินทางประมาณ 6 เดือน ถึง 9 เดือน

การสร้างเรือหางแมงป่องยุคหลังต้องหยุดชะงักลง เพราะไม้สักขนาดใหญ่หาได้ยาก เนื่องจากมีการตัดไม้ ค้าไม้ เพื่อนำไปขายยังกรุงเทพฯ และตั้งแต่มีการสร้างทางรถไฟเข้าสู่เมืองเชียงใหม่และการทำเขื่อนภูมิพลที่จังหวัดตาก จึงทำให้เรือหางแมงป่องหายจากน่านน้ำแม่ปิง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เรือหางแมงป่อง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 เมษายน 2009. สืบค้นเมื่อ 31 พฤษภาคม 2011.

* "ล่อง"เรือหางแมงป่อง"ย้อนรอยแม่ปิง". วาไรตี้ท่องเที่ยว. *ผู้จัดการรายวัน*. 28 เมษายน 2009. p. 38.
* "มุมมองใหม่ (ใน) ดินแดนเก่า เรื่องเล่าและมนต์แม่ปิง". ท่องเที่ยวไทย. *สกุลไทย*. 14 ตุลาคม 2008. p. 36. ISSN 0125-068X.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* นั่งเรือหางแมงป่อง...ล่องแม่ปิง; 13 มีนาคม 2008.
**เยนส์ คือห์เน** (เยอรมัน: *Jens Kühne*) เป็นนักมีนวิทยาและนักสำรวจธรรมชาติชาวเยอรมัน เกิดเมื่อ ค.ศ. 1970 จบการศึกษาด้านสูทกรรม และทำงานเป็นเชฟมากว่า 25 ปี ทั้งในเยอรมนีและสวิตเซอร์แลนด์ โดยมีตำแหน่งสุดท้ายเป็นหัวหน้าที่ปรึกษาอาวุโสให้กับโรงแรมดอยช์ในเยอรมนี

คือห์เน เริ่มต้นทำงานด้านมีนวิทยาจากความชอบที่จะเลี้ยงปลาในวัยเด็ก โดยปลาชนิดแรกที่เลี้ยง คือ ปลาพาราไดซ์ (*Macropodus opercularis*) เริ่มต้นจากการรวบรวมเงินที่สะสมมาตลอดการทำงาน 25 ปี เดินทางมาที่กลุ่มประเทศเอเชียอาคเนย์ เพื่อสำรวจปลาในแหล่งธรรมชาติ โดยเริ่มจากอินโดนีเซียใน ค.ศ. 1994 จากนั้นได้ตระเวนไปทั่วทั้งมาเลเซีย, ลาว, กัมพูชา และได้เดินทางมาสู่ประเทศไทยใน ค.ศ. 2000 จนได้ปักหลักถาวรจนถึงปัจจุบันที่จังหวัดนครศรีธรรมราชพร้อมกับภรรยาชาวไทย ในบ้านพักมีตู้ปลาที่เลี้ยงไว้จำนวนมาก รวมทั้งเพาะสัตว์ที่เป็นอาหารปลาเองด้วย เช่น ลูกน้ำ, ไรแดง, ไรทะเล, โรติเฟอร์ เป็นต้น

เยนส์ คือห์เน มีผลงานสำรวจพบปลาชนิดใหม่ของโลก 2 ชนิด คือ ปลากัดชนิด *Betta kuehnei* ที่ค้นพบในมาเลเซีย และอีกชนิดหนึ่งกำลังขอดำเนินการตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นปลาในสกุลปลากริม (*Trichopsis* spp.) ค้นพบที่จังหวัดเพชรบุรี

นอกจากนี้แล้ว ยังทำงานพิเศษให้กับสถาบันอุดมศึกษาที่เช็กเกียเกี่ยวกับการสำรวจปลาในวงศ์ปลาค้อ (Balitoridae) ในทวีปเอเชีย, เขียนบทความให้กับนิตยสารปลาสวยงามของยุโรปหลายฉบับ เช่น *Amazonas*, *DATZ*, *Aquarium live*, *Aquaristik*, *Fachmagazin* เป็นต้น, เขียนบทความเกี่ยวกับปลาในกลุ่มปลากัดให้แก่สมาคมปลากัดระหว่างประเทศ (*Internationale Gemeinschaft für Labyrinthfische*) ที่ตั้งอยู่ในประเทศเยอรมนี รวมทั้งเขียนบทความเรื่องกล้วยไม้และแมลงให้แก่นิตยสารกล้วยไม้และสัตว์เลี้ยงในประเทศเยอรมนีด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Mr. Jens Kühne นักสำรวจปลา ตัวจริง !!!*, หน้า 44-49 นิตยสาร Aquarium Biz โดย ช้างน้ำ: ปีที่ 2 ฉบับที่ 22 เดือนเมษายน 2012
**เรือเอกไชยเหินหาว**เป็นเรือประเภทเรือเอกไชยในลำดับชั้นของเรือพระที่นั่งในกระบวนพยุหยาตราชลมารค ซึ่งเกือบเทียบเท่าเรือพระที่นั่งกิ่ง ทำหน้าที่เป็นเรือคู่ชักใช้นำหน้าหรือชักลากเรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ คู่กับเรือเอกไชยหลาวทองหรือสำหรับชักลากเรือพระที่นั่ง ในกรณีที่ฝีพายไม่เพียงพอ ปัจจุบันเก็บรักษาที่ พิพิธภัณฑสถานเรือพระราชพิธี คลองบางกอกน้อย

ประวัติ
-------

เรือเอกไชยเหินหาวสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 1 เรือลำนี้ได้ถูกระเบิดได้รับความเสียหายใน สงครามโลกครั้งที่ 2 พ.ศ. 2487 ต่อมากรมศิลปากรได้ตัดหัวเรือและท้ายเรือเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ เมื่อปี 2491

ลำปัจจุบัน สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2508 จากหัวและท้ายเรือเดิม โดยกรมอู่ทหารเรือ วางกระดูกงูเรือเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2508 เริ่มสร้างเมื่อ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2508 ลงน้ำเมื่อ 18 กันยายน พ.ศ. 2510 จากนั้นจึงทำการตกแต่งตัวเรือโดยช่างแกะสลักทำงานประมาณ 14 เดือนช่างรักปิดทองทำงาน 6 เดือน ช่างเขียนลายรดน้ำทำงานประมาณ 6 เดือน ช่างปิดทองและประดับกระจกทำงานประมาณ 4 เดือน
ในปี พ.ศ. 2524 ได้ทำการซ่อมใหญ่ เปลี่ยนไม้ตัวเรือที่ผุซึ่งชำรุดบางส่วน ลงรักปิดทอง ทาสีตัวเรือใหม่และอื่น ๆ เพื่อให้ทันใช้ในงานสมโภชน์กรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี ในวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2525 เริ่มซ่อมทำตั้งแต่ 4 กันยายน พ.ศ. 2524 จนถึงวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2525 โดยมี บริษัท สหายสันต์ จำกัด เป็นผู้รับเหมาซ่อมทำ

ลักษณะเรือ
----------

* **โขนเรือ** เป็นไม้รูปดั้งเชิดสูง เขึยนลายรดน้ำรูปเหราหรือ จระเข้ ปิดทอง
* **ขนาด** : ความยาว 29.76 เมตร กว้าง 2.06 เมตร กินน้ำลึก 0.60 เมตร
* **กำลัง** : 3.00 เมตร
* **เจ้าพนักงานประจำเรือ** : ฝีพาย 38 นาย นายท้าย 2 นาย

| * ด
* ค
* ก
รายชื่อเรือพระราชพิธีในกระบวนพยุหยาตราชลมารค |
| --- |
| เรือพระที่นั่ง | สุพรรณหงส์  **·**  นารายณ์ทรงสุบรรณ  **·**  อนันตนาคราช  **·**  อเนกชาติภุชงค์ |
| เรือคู่ชัก / เรือเอกไชย | เอกไชยเหินหาว  **·**  เอกไชยหลาวทอง |
| เรือรูปสัตว์ | พาลีรั้งทวีป  **·**  สุครีพครองเมือง  **·**  อสุรวายุภักษ์  **·**  อสุรปักษี  **·**  กระบี่ปราบเมืองมาร  **·**  กระบี่ราญรอนราพณ์  **·**  ครุฑเหินเห็จ  **·**  ครุฑเตร็จไตรจักร |
| เรือประตูหน้า | เสือทยานชล  **·**  เสือคำรณสินธุ์  **·**  ทองขวานฟ้า  **·**  ทองบ้าบิ่น |
| เรือกลอง | อีเหลือง  **·**  แตงโม |
| เรือพระราชพิธีอื่น | เรือดั้ง  **·**  เรือแซง  **·**  เรือตำรวจ |
**หลวงพ่อเขียน ขนฺธสโร** (18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2473 — 28 เมษายน พ.ศ. 2555) พระเกจิอาจารย์อีกท่านหนึ่งแห่ง จันทบุรี อดีตเจ้าอาวาสวัดกระทิงท่านเป็นผู้มีอิทธิฤทธิ์และมีอิทธิปาฏิหาริย์ มีวิชาอาคมอันแก่กล้า  โดยเฉพาะ ท่านสามารถใช้เวทมนตร์ สะกดพวกสัตว์ป่า ไม่ให้ออกมาเพ่นพ่าน ในตอนที่ เขาคิชฌกูฎ ได้เปิดให้ผู้คนขึ้นมาสักการะพระพุทธรูป ไหว้พระ และมากราบนมัสการท่าน

ประวัติ
-------

ท่านเกิดเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2473 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 ณ บ้านกะทิง ตำบลพลวง อำเภอเขาคิชฌกูฏ (ขณะนั้นเป็นอำเภอมะขาม) จังหวัดจันทบุรี เป็นบุตรของนายอยู่ และ นางมุ้ง ทองคำ ในครอบครัวของท่านประกอบอาชีพพวกเกษตรกรรม และการหาของป่าสมุนไพร ดังนั้น ท่านจึงได้รับการถ่ายทอดวิชาพืชสมุนไพรและของป่าบนเขาคิชฌกูฏ จนมีความชำนาญ ในช่วงวัยเรียน ท่านเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่โรงเรียนวัดกะทิง ตำบลพลวง กิ่ง อำเภอเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทบุรี จนกระทั่งพอท่านมีอายุครบบวช ท่านจึงได้อุปสมบทเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 โดยมีพระครูนิเทศคณานุสิฏฐ์ วัดหนองอ้อ ตำบลมะขาม อำเภอมะขาม จังหวัดจันทบุรี เป็นพระอุปัชฌาย์ และพระครูพุทธบทบริบาล วัดพลวง ตำบลพลวง กิ่ง อำเภอเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทบุรี เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ได้รับนามฉายาว่า "ขนฺธสโร" หลังจากนั้น ท่านได้สอบไล่นักธรรมชั้นตรี และได้รับภาระตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดกระทิง สืบต่อจาก หลวงพ่อรุ่ง อดีตเจ้าอาวาสวัดกระทิง ที่ได้มรณภาพลงในปี พ.ศ. 2499 และในปี พ.ศ. 2516 ได้รับสมณศักดิ์เป็น **พระครูธรรมสรคุณ** และในปี พ.ศ. 2538 ท่านก็ได้ริเริ่มโครงการ นำวัดเข้าสู่โรงเรียน แล้วนำโดยการปฏิบัติจริง จากนั้นอีก 3 ปีต่อมา ท่านได้พิมพ์หนังสือเรื่อง **นำวัดเข้าสู่โรงเรียน** เพื่อให้เด็กวัดรู้จักอารยธรรมของชาวจันทบุรี และ วิถีชีวิตของคนจันทบุรีในสมัยก่อน จากผลงานของท่าน ที่ได้ปฏิบัติมา สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก ได้พระราชทานปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ แด่พระครูธรรมสรคุณ ในวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 รวมทั้ง ได้รับโล่เกียรติคุณผู้ทำคุณประโยชน์ด้านการแนะแนวชีวิตและสังคม ประจำปี พ.ศ. 2546 จากกระทรวงศึกษาธิการ ท่านเป็นคนมีน้ำใจ ทุกครั้งที่เวลา หน่วยงานราชการ องการกุศล โรงเรียน ได้ขอความอนุเคราะห์จากท่าน ท่านไม่เคยปฏิเสธ ท่านจะช่วยเหลือพวกเขาเหล่านั้นอย่างเต็มที่ หลวงพ่อเขียน ท่านเป็นคนที่สามารถหยั่งรู้ฟ้าดิน อย่างเช่นเหตุการณ์ที่น้ำท่วมในจันทบุรีในปี พ.ศ. 2542 และเวลาผู้คนเดินทางขึ้นมาบน เขาคิชฌกูฏ มานมัสการกราบท่าน ท่านก็จะให้โชคให้ลาภ ให้เงินทอง ให้ความสุขกับผู้คนที่มีจิตใจเคราพท่าน และเวลามีเรื่องร้ายใด ๆ ท่านก็จะช่วยเหลืออย่างเต็มที่ 

หลวงพ่อเขียน ถึงแก่มรณภาพเมื่อเวลา 12.00 น. ของวันเสาร์ที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2555 ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ด้วยอาการไตวาย โดยท่านได้เข้ารับการรักษาอาการอาพาธโรคไตและโรคแทรกซ้อนต่าง ๆ ที่นี่มาตั้งแต่ปลายเดือนมกราคม ของปีเดียวกัน สิริอายุได้ 82 ปี 62 พรรษา

อ้างอิง
-------

* 
* 

1. ↑   ประวัติท่านพ่อเขียน วัดกะทิง
2. ↑  หลวงพ่อเขียน วัดกระทิงเขาคิชฌกูฏละสังขาร จากฐานเศรษฐกิจ

| ก่อนหน้า |  | พระครูธรรมสรคุณ (เขียน ขนฺธสโร) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **หลวงพ่อรุ่ง** |  | **เจ้าอาวาสวัดกระทิง** (พ.ศ. 2499 - พ.ศ. 2555) |  | **พระครูวิโรจน์ธรรมานุกูล** |

แม่แบบ:พระสังฆาธิการเจ้าอาวาส
**อ็องตวน หลุยส์** (ฝรั่งเศส: *Antoine Louis*; 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1723 – 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1792) เกิดที่เมืองแม็ส เป็นศัลยแพทย์และนักสรีรวิทยาชาวฝรั่งเศส

*Memoire contre la legitimite des naissances pretendues tardives*, 1764
หลุยส์ได้รับการอบรมด้านวิชาการแพทย์จากพ่อของเขาซึ่งเป็นศัลยแพทย์ ณ โรงพยาบาลทหารในท้องถิ่น ในขณะเป็นหนุ่มเขาได้ย้ายไปอยู่ที่กรุงปารีสโดยรับหน้าที่เป็น *gagnant-maîtrise* ณ โรงพยาบาลซาลแปเทรียร์ (*Salpêtrière*) ใน ค.ศ. 1750 เขาได้รับตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ด้านสรีรวิทยาซึ่งเขาได้ดำรงตำแหน่งนี้เป็นเวลา 40 ปี หลังจากนั้นก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเลขาธิการของราชบัณฑิตยสถานศัลยศาสตร์ (*Académie Royale de Chirurgie*) โดยมีวาระตลอดชีพ

หลุยส์ตีพิมพ์บทความจำนวนมากในด้านการผ่าตัดรวมถึงชีวประวัติของแพทย์ผ่าตัดที่เสียชีวิตในช่วงที่หลุยส์ยังมีชีวิตอยู่ นอกจากนี้เขายังตีพิมพ์ถ้อยคำเกี่ยวกับศัลยกรรมที่แฮร์มันน์ บูร์ฮาเฟอ (ค.ศ. 1668–1738) แพทย์ชาวดัตช์ได้เคยกล่าวไว้ด้วย

หลุยส์ได้ชื่อว่าเป็นผู้สร้างต้นแบบของกิโยตีน อุปกรณ์นี้มีชื่อเรียกว่า "ลูยแซ็ต" (*louisette*) อยู่ช่วงหนึ่งหลังจากที่เขาออกแบบมันขึ้นมา อย่างไรก็ตาม ภายหลังอุปกรณ์ดังกล่าวถูกเปลี่ยนชื่อตามชื่อของโฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง (ค.ศ. 1738–1814) แพทย์ชาวฝรั่งเศสผู้เสนอให้สร้างเครื่องประหารที่ถูกหลักมนุษยธรรมมากขึ้นกว่าเดิม

"มุมกระดูกหลุยส์" (angle of Louis) เป็นอีกชื่อหนึ่งของมุมกระดูกสันอกซึ่งเชื่อมส่วนบนกับส่วนกลางของกระดูกสันอกเข้าด้วยกัน

อ้างอิง
-------

* *Antoine Louis* @ Who Named It

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* นอร์เวย์
* สเปน
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* เช็กเกีย
* กรีซ
* เนเธอร์แลนด์
* นครรัฐวาติกัน

 |
| พจนานุกรมชีวประวัติ | 
* เยอรมนี

 |
| ฐานข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ | 
* CiNii (Japan)
* Mathematics Genealogy Project

 |
| อื่น ๆ | 
* Faceted Application of Subject Terminology
* RERO (Switzerland)
	+ 1
* Social Networks and Archival Context
* SUDOC (France)
	+ 1

 |

| [[วิกิพีเดีย:|ข้อมูลบุคคล]] |
| --- |
| ชื่อ | Louis, Antoine} |
| ชื่ออื่น |  |
| รายละเอียดโดยย่อ | French surgeon and physiologist |
| วันเกิด | February 13, 1723 |
| สถานที่เกิด | Metz |
| วันตาย | May 20, 1792 |
| สถานที่ตาย | Paris |
**ซันลูการ์เดบาร์ราเมดา** (สเปน: *Sanlúcar de Barrameda*) เป็นเมืองทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดกาดิซ ในแคว้นอันดาลูซิอา ทางตอนใต้ของประเทศสเปน ซานลูการ์ต้งอยู่บนฝั่งซ้ายของปากแม่น้ำกัวดัลกิบีร์ ตรงข้ามกับอุทยานแห่งชาติดอญญานา อยู่ห่างจากเมืองกาดิซ 52 กม. และห่างจากเซบิยา 119 กม. เมืองมีประชากร 65,805 คน (ค.ศ. 2009) เมืองมีการตั้งถิ่นฐานตั้งแต่ยุคโบราณ ประกาศตั้งเป็นเมืองในปี ค.ศ. 1297 โดยอาลอนโซ เปเรซ เด กุซมัน

เนื่องจากมีที่ตั้งเป็นจุดยุทธศาสตร์ เมืองจึงเป็นจุดเริ่มต้นในการเดินทาง ในยุคล่าอาณานิคมและบุกเบิกอเมริการะหว่างศตวรรษที่ 15-17 เป็นเมืองจุดเริ่มต้นของการเดินทางสำรวจทางเรือครั้งที่ 3 ของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสในปี ค.ศ. 1498 และการเดินทางรอบโลกของเฟอร์ดินันด์ มาเจลลัน นักเดินเรือชาวโปรตุเกสในปี ค.ศ. 1519 เมืองถูกลดความสำคัญหลังจากปี ค.ศ. 1645 หลังเกิดเรื่องน่าอับอายของดยุกเมดีนาซีโดเนีย

ในศตวรรษที่ 19 เศรษฐกิจของเมืองขึ้นอยู่กับการปลูกองุ่นและการท่องเที่ยวในฤดูร้อน ในศตวรรษที่ 20 ถูกทำลายเนื่องจากสงครามกลางเมืองสเปน เช่นเดียวกับเมืองอื่น ปัจจุบัน เป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวที่สำคัญ ในด้านอาหาร โดยเฉพาะไวน์มันซานิยา และกุ้ง มีชายหาดที่มีชื่อเสียง มีการแข่งม้าและดนตรีฟลาเมงโก มีพระราชวังของดยุกเมดีนาซีโดเนีย
ซุ้มโขลนทวารหน้าวิหารวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร
**โขลนทวาร** คือ ประตูที่สร้างขึ้นชั่วคราวสำหรับใช้ในพิธีกรรมที่เป็นสิริมงคลและขจัดความอัปมงคล การประกอบพิธีเรียกว่า *พิธีโขลนทวาร* หรือ *พิธีเบิกโขลนทวาร* ซึ่งปรากฏอยู่ในตำราพิชัยสงคราม

พิธี
----

โขลนทวารมีทั้งพิธีหลวงและพิธีราษฎร์ โดยพิธีหลวงจัดครั้งใน 3 วาระ คือ ในการยกทัพออกจากเมืองเพื่อไปทำศึกสงคราม ทำให้เกิดขวัญและกำลังใจในการรบเอาชนะข้าศึกศัตรู ในการรับกองทัพที่ได้ชัยชนะกลับมา และในการรับช้างสำคัญเข้าเมือง ก่อนจะประกอบพิธีสมโภชขึ้นระวางในเมืองหลวง

พิธีตั้งโขลนทวารในการยกทัพออกจากเมืองต้องประกอบร่วมกับ *พิธีตัดไม้ข่มนาม* การประกอบพิธีจะมีพระสงฆ์สวดพระพุทธมนต์และสวดชยันโต ตั้งพระพุทธรูปพร้อมเครื่องบูชา บาตรน้ำพระพุทธมนต์ จับสายสิญจน์วงรอบโขลนทวารพอให้พระสงฆ์ถือสวดได้ พราหมณ์หมอเฒ่า 2 คน พราหมณ์พิธี 2 คน ทำหน้าที่ประพรมน้ำเทพมนตร์และเป่าสังข์ มีเกยหอ 2 เกย เพื่อให้พระสงฆ์ประพรมน้ำพระพุทธมนต์และพราหมณ์ประพรมน้ำเทพมนตร์เมื่อเวลาทหารช้างม้าผ่านโขลนทวาร ส่วนการตัดไม้ข่มนาม จะใช้ต้นไม้ที่มีชื่อร่วมตัวอักษรกับชื่อข้าศึกมาสมมติว่าเป็นตัวข้าศึก เอาพระแสงอาชญาสิทธิ์ฟันต้นไม้นั้นแล้วให้ทหารเดินข้ามไปเป็นการข่มนามข้าศึก

สำหรับพิธีราษฎร์จะเกี่ยวข้องกับการตาย มีการสร้างประตูป่าสำหรับชักศพลอดผ่านจากบ้านไปยังวัด เพื่อทำพิธีเผาหรือฝังหรือเก็บไว้รอทำพิธี ต้องตั้งประตูป่าตรงประตูที่จะนำศพออก โดยการนำกิ่งไม้ 2 กิ่งมาปักตั้งปลายขึ้น จับเป็นวงโค้งผูกประกบกัน เอาปลายเท้าศพหันเข้าประตูป่าก่อน เพื่อไม่ให้วิญญาณผู้ตายมองเห็นบ้าน ทำให้เกิดอาลัยหวนกลับบ้าน เสร็จแล้วก็รื้อประตูป่าทิ้งทันทีเพื่อทำลายเส้นทางไม่ให้วิญญาณจำทางเข้าบ้านได้

ประวัติ
-------

เนื่องจากพิธีโขลนทวารปรากฏอยู่ในตำราพิชัยสงคราม ที่ได้ถูกรวบรวมไว้ตั้งแต่รัชสมัยสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 แห่งกรุงศรีอยุธยาเป็นอย่างน้อย พิธีนี้จึงเป็นพิธีโบราณที่มีมาก่อนหน้านี้ ยังใช้ต่อมาจนถึงครั้งกรุงรัตนโกสินทร์ เช่นที่ปรากฏใน *นิราศท่าดินแดง* พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้ทรงกระทำพิธีเบิกโขลนทวารบริเวณวัดไทร และในคราวที่พระเจ้าลูกยาเธอกรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ (รัชกาลที่ 3) ทรงยาตราทัพไปตั้งรับทัพพม่าที่ตำบลปากแพรก เมืองกาญจนบุรี เมื่อ พ.ศ. 2363 ครั้งนี้ได้ทรงกระทำพิธีเบิกโขลนทวารที่วัดจอมทอง หรือวัดราชโอรสารามราชวรวิหารในปัจจุบัน ส่วนใน *นิราศเมืองเพชร* ประพันธ์โดยสุนทรภู่ ได้กล่าวว่า บริเวณวัดกกเคยเป็นที่ตั้งของโขลนทวาร

สุจิตต์ วงษ์เทศระบุว่าพิธีเบิกโขลนทวารมีที่ทุ่งหันตรา (เดิมเรียกทุ่งอุทัย) พระเจ้าแผ่นดินอยุธยาจะตัดไม้ข่มนามก่อนยกทัพทำสงคราม

นอกจากนั้นยังพบโขลนทวารในลักษณะรูปแบบซุ้มประตูจีนในพระอารามหลวงสองแห่งของกรุงเทพมหานคร คือ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหารและวัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดราชโอรสารามราชวรวิหาร". ศูนย์ข้อมูล COVID-19. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-24. สืบค้นเมื่อ 2022-03-29.
2. ↑  "โขลนทวาร (๑๔ สิงหาคม ๒๕๕๒)". สำนักงานราชบัณฑิตยสภา.
3. ↑  สุเนตร ชุตินธรานนท์. *พม่ารบไทย*. p. 276.
4. ↑  สุกิจ สุวานิช. *ผลัดแผ่นดิน*. p. 197.
5. ↑  ประภัสสร์ ชูวิเชียร. *วัดร้างในบางกอก*. p. 180.
6. ↑  "เที่ยวทุ่งหันตรา อยุธยา นาหลวงของพระเจ้าแผ่นดิน". มติชน.
7. ↑  สุพัฒน์ เจริญสรรพพืช. "'ขอมสบาดโขลญลำพง โขลนทวาร โขงประตู' (ฉบับปรับปรุง)".
**อ็องตวน ก็องแต็ง ฟูกีเย เดอ แต็งวีล** (ฝรั่งเศส: *Antoine Quentin Fouquier de Tinville*) หรือนิยมเรียก **ฟูกีเย-แต็งวีล** เป็นพนักงานอัยการในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสและสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว เขาเป็นญาติกับกามีย์ เดมูแล็ง ซึ่งมีส่วนช่วยให้เขากลายเป็นหัวหอกในการร้องทุกข์กล่าวโทษระบอบกษัตริย์

เมื่อที่ประชุมใหญ่แห่งชาติจัดตั้งศาลปฏิวัติขึ้นในวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1793 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นพนักงานอัยการ ความกระตือรือร้นของเขาทำให้ได้รับฉายาว่า *"ผู้ส่งตัวขึ้นกิโยตีน"* การทำหน้าที่อย่างแข็งขันในตำแหน่งนี้ทำให้เขากลายเป็นหนึ่งในบุคคลชื่อเสียที่สุดในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส เขาถูกมองว่าใช้ตำแหน่งอัยการสนองความต้องการของฝ่ายการเมืองโดยอ้างหลักกฎหมายโดยไม่สนใจว่าจำเลยจะกระทำผิดจริงหรือไม่ เป็นที่ทราบกันว่าเขาเป็นพวกสุดโต่งเช่นเดียวกับมักซีมีเลียง รอแบ็สปีแยร์ ผู้มีอำนาจล้นฟ้าในฝรั่งเศสขณะนั้น

แม้ว่าฟูกีเย-แต็งวีลจะมีส่วนช่วยในการจับกุมรอแบ็สปีแยร์, หลุยส์ อ็องตวน เดอ แซ็ง-ฌุสต์ และฌอร์ฌ กูตง โดยมีพยานช่วยยืนยันต่อสภา อย่างไรก็ตาม เขาถูกจับกุมภายหลังถูกถอดถอนโดยสมาชิกสภา หลุยส์-มารี สตานิสลัส เฟรรง และถูกนำตัวขึ้นพิจารณาต่อสภา เขาพยายามแก้ต่างว่าเขาเพียงแต่ทำตามคำสั่งของคณะกรรมาธิการความปลอดภัยส่วนรวมเท่านั้น การพิจารณาความผิดกินเวลากว่า 41 วัน และในที่สุด เขาก็ได้รับโทษประหารชีวิตโดยกิโยตีนพร้อมกับอดีตบุคลากรในศาลอาญาปฏิวัติเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1795

เหยื่อของฟูกีเย-แต็งวีล
-----------------------

* เหล่ามรณสักขีแห่งกงเปียญ
* ชาร์ล็อต กอร์แด
* พระนางมารี อ็องตัวแน็ต
* อาด็อง ฟีลิป เดอ กุสตีน และบุตรชาย
* ผู้นำฌีรงแด็ง

* ฌัก ปีแยร์ บรีโซ
* ฌ็อง-มารี รอล็อง เดอ ลา ปลาเตียร์ และมาดามรอล็อง

* กลุ่มด็องตง

* ฌอร์ฌ ด็องตง
* มารี ฌ็อง เอโร เดอ เซแชล
* นีกอลา เดอ กงดอร์แซ
* ปีแยร์ ฟีลีโป
* กามีย์ เดมูแล็ง

* อ็องตวน บาร์นาฟว์
* ฌัก เอแบร์ พร้อมบรรดาผู้สนับสนุน

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Paul R. Hanson, *The A-Z of the French Revolution: Fouquier-Tinville*, Scarecrow Press, 2007, pp. 134–134.
2. ↑  Edwin Bannon, *Refractory Men, Fanatical Women: Fidelity to Conscience During the French Revolution.* Gracewing Publishing, 1992, pp. 101–104.
3. ↑  de Gramont, Sanche, *The French, Portrait of a People*, Putnam's, New York, 1969, p. 122
4. ↑  Pièces original du procès du Fouquier-Tinville et de ses complices, 1795. p. 94
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

ภายในโบสถ์
**โบสถ์ซันซักกาเรีย เวนิส** (อังกฤษ: San Zaccaria) เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ที่เมืองเวนิสในประเทศอิตาลี เป็นโบสถ์ที่อุทิศแก่นักบุญเศคาริยาห์ผู้เป็นบิดาของนักบุญยอห์นผู้ให้รับบัพติสมาและเชื่อกันว่าเป็นที่ฝังศพของนักบุญเศคาริยาห์องด้วย สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบผสมระหว่างกอธิค และ ฟื้นฟูศิลปวิทยาที่สร้างระหว่าง ค.ศ. 1444 ถึง ค.ศ. 1515 โดยมีอันโตนิโอ กัมเบลโลเป็นสถาปนิกเอกแต่ด้านหน้าสร้างโดยมอโร โคดุซซิ โบสถ์เดิมสร้างโดยดยุกจุสตินาโน พาร์ติชิอาโนในคริสต์ศตวรรษที่ 9

โบสถ์ซันซักกาเรียเป็นที่ฝังศพของดยุกแห่งเวนิส 8 องค์ วัดโรมาเนสก์เดิมมาได้รับการสร้างใหม่เมื่อราวคริสต์ทศวรรษ 1170 เมื่อมีการสร้างหอระฆังที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบัน และมาสร้างเป็นแบบกอธิคในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ตัววัดตั้งติดกับอารามของคณะเบเนดิกตินที่ดยุกแห่งเวนิสมาทำพิธีเทศกาลอีสเตอร์ประจำปีทุกปีที่รวมทั้งพิธีการมอบหมวกดยุก (cornu) ด้วย ซึ่งเป็นพิธีที่เริ่มขึ้นหลังจากนักบวชจากโบสถ์มอบที่ดินสำหรับการขยายจตุรัสซันมาร์โกในคริสต์ศตวรรษที่ 12

ภายในตัวโบสถ์เป็นมุขโค้งด้านสกัดที่ล้อมด้วยจรมุขประดับด้วยหน้าต่างกอธิคสูง ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมแบบตอนเหนือของยุโรปโดยทั่วไป ซึ่งกลายมาเป็นเอกลักษณ์ของโบสถ์นี้ใน เวนิส ผนังทางด้านทางเดินประดับด้วยภาพเขียนโดยทินโทเรตโต อันเจโล เทรวิซานี จุยเซปเป ซาลวิอาติ โจวันนี เบลลินี อันโตนีโอ บาเลสตรา, โจวันนี โดเมนนิโก ตีเอโพโล, พาลมาผู้อาวุโส และ แอนโทนี แวน ไดค์

ดูเพิ่ม
-------

* คริสต์ศาสนสถาน
* สถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในยุโรปตะวันตก
* ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
* แผนผังมหาวิหาร (ผังแสดงส่วนประกอบต่างๆ ของโบสถ์)
* มหาวิหาร
* สถาปัตยกรรมกอธิค
* สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
* สถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Satellite image from Google Maps
* Adrian Fletcher's Paradoxplace Venice Pages – San Zaccaria (photos) เก็บถาวร 2006-08-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บุคคลยืนอยู่ในระยะทางต่างๆ กัน
**ระยะทาง** หมายถึงตัวเลขที่อธิบายว่า วัตถุแต่ละอย่างอยู่ห่างกันเท่าไรในช่วงเวลาหนึ่ง ในทางฟิสิกส์ ระยะทางอาจหมายถึงความยาวทางกายภาพ ระยะเวลา หรือการประมาณค่าบนสิ่งที่พิจารณาสองอย่าง ส่วนทางคณิตศาสตร์จะพิจารณาอย่างเฉพาะเจาะจงมากกว่า โดยทั่วไปแล้ว "ระยะทางจาก A ไป B" มีความหมายเหมือนกับ "ระยะทางระหว่าง A กับ B" ระยะทางมีปริมาณเป็นขนาดเพียงอย่างเดียว เพราะเป็น ปริมาณสเกลาร์

คณิตศาสตร์
----------

### เรขาคณิต

ในเรขาคณิตสัมบูรณ์ (absolute geometry) ระยะทางที่น้อยที่สุดระหว่างจุดสองจุด คือความยาวของส่วนของเส้นตรงที่เชื่อมระหว่างจุดเหล่านั้น

ในเรขาคณิตเชิงพีชคณิต (algebraic geometry) เราสามารถหาระยะทางระหว่างจุดสองจุดบนระนาบ *xy* โดยใช้สูตรต่อไปนี้ ระยะทางจาก (*x*1, *y*1) ไปยัง (*x*2, *y*2) คำนวณได้จาก

{\displaystyle d={\sqrt {(\Delta x)^{2}+(\Delta y)^{2}}}={\sqrt {(x\_{2}-x\_{1})^{2}+(y\_{2}-y\_{1})^{2}}}\,}
และในกรณีเดียวกัน ระยะทางจาก (*x*1, *y*1, *z*1) ไปยัง (*x*2, *y*2, *z*2) บนปริภูมิสามมิติ คำนวณได้จาก

{\displaystyle d={\sqrt {(\Delta x)^{2}+(\Delta y)^{2}+(\Delta z)^{2}}}={\sqrt {(x\_{1}-x\_{2})^{2}+(y\_{1}-y\_{2})^{2}+(z\_{1}-z\_{2})^{2}}}}
ซึ่งสามารถพิสูจน์ได้ง่ายโดยการสร้างรูปสามเหลี่ยมมุมฉาก แล้วคำนวณหาความยาวของด้านตรงข้ามมุมฉาก (hypotenuse) โดยใช้ทฤษฎีบทพีทาโกรัส

ในการศึกษาเรขาคณิตในระดับที่ซับซ้อน เราจะเรียกการหาระยะทางแบบนี้ว่าเป็น ระยะทางแบบยุคลิด (Euclidean distance) ซึ่งขยายผลมาจากทฤษฎีบทพีทาโกรัส แต่จะไม่ครอบคลุมถึงเรขาคณิตนอกแบบยุคลิด (non-Euclidean geometry) สูตรการหาระยะทางข้างต้นสามารถนำไปประยุกต์ใช้กับความยาวส่วนโค้ง (arc length) ได้ด้วย

### กรณีทั่วไป

ฟังก์ชันระยะทาง *d* บนเซต *M* ที่เป็นเซตของจุด กำหนดขึ้นโดยที่ *d* : *M*×*M* → ℝ จะทำให้เงื่อนไขต่อไปนี้เป็นจริง

* *d*(*x*, *y*) ≥ 0 และ d(*x*, *y*) = 0 ก็ต่อเมื่อ *x* = *y* (ระยะทางระหว่างจุดสองจะเป็นจำนวนบวก และจะเป็นศูนย์ก็ต่อเมื่ออยู่ที่จุดเดียวกัน)
* *d*(*x*, *y*) = *d*(*y*, *x*) (ระยะทางระหว่างจุดสองจุดจะเท่ากันโดยไม่คิดทิศทาง)
* *d*(*x*, *z*) ≤ *d*(*x*, *y*) + *d*(*y*, *z*) (ระยะทางระหว่างจุดสองจุด จะสั้นกว่าหรือเท่ากับระยะทางรวมที่ผ่านจุดอื่น)

ซึ่งฟังก์ชันระยะทางจะก่อให้เกิดปริภูมิอิงระยะทาง (metric space) ที่ประกอบด้วยคู่อันดับ (*M*, *d*)

ระยะทางกับระยะกระจัด
--------------------

การเปรียบเทียบระหว่างระยะทาง (สีม่วง) กับระยะกระจัด (สีเขียว)
ระยะทางเป็นปริมาณสเกลาร์ที่ไม่สามารถเป็นจำนวนลบ และมีเพียงขนาด (magnitude) ในขณะที่ระยะกระจัด (displacement) จะเทียบเท่ากับปริมาณเวกเตอร์ที่มีทั้งขนาดและทิศทาง

ระยะทางที่นับโดยยานพาหนะ (ด้วยมาตรระยะทาง) หรือโดยคน สัตว์ สิ่งของ ฯลฯ ควรแยกแยะออกจากระยะกระจัดระหว่างจุดเริ่มต้นถึงจุดสิ้นสุด ถึงแม้ว่าจะหมายถึงระยะทางที่สั้นที่สุดก็ตาม เนื่องจากเส้นทางอาจมีการวนรอบ ซึ่งจุดสิ้นสุดสามารถเป็นจุดเดียวกับจุดเริ่มต้นก็ได้

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ระยะทางระหว่างพิกัดภูมิศาสตร์ สำหรับดาวเคราะห์ในระบบสุริยะ
**นางระพิพรรณ พงศ์เรืองรอง** อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย และเป็นภรรยาของนายอริสมันต์ พงศ์เรืองรอง อดีตแกนนำ นปช.

ประวัติ
-------

ระพิพรรณ พงศ์เรืองรอง (สกุลเดิม มีบุญเปี่ยม) เกิดเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2515 ที่จังหวัดขอนแก่น เป็นบุตรของนายประยูร กับนางจำลอง มีบุญเปี่ยม สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขารัฐศาสตร์ จากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ด้านครอบครัวสมรสกับนายอริสมันต์ พงศ์เรืองรอง ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันทั้งหมด 3 คน

การทำงาน
--------

ระพิพรรณ พงศ์เรืองรอง ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 27 และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก

  

ในปี 2562 ระพิพรรณ พงศ์เรืองรอง ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคไทยรักษาชาติ ลำดับที่ 40 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้งเนื่องจากพรรคไทยรักษาชาติถูกยุบพรรคก่อนจะมีการเลือกตั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  บัญชีแสดงรายการทรัพย์สินและหนี้สินของนางระพิพรรณ พงศ์เรืองรอง[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "สภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 24". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-08-05. สืบค้นเมื่อ 2013-12-04.
3. ↑  "แดงลุยเหนือต่อ ลูกพี่กี้ร์กัดหูเพื่อน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2013-12-04.
4. ↑  "ประกาศคณะกรรมการการเลือกตั้ง เรื่อง ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2012-06-12. สืบค้นเมื่อ 2013-12-04.
5. ↑  ถึงคราวเสื้อแดงสูญพันธุ์
ในทางคณิตศาสตร์ (หรือกล่าวให้ตรงคือในสาขาเรขาคณิตและตรีโกณมิติ) รวมถึงวิทยาศาสตร์ธรรมชาติทั้งหมด (รวมถึงดาราศาสตร์, ธรณีฟิสิกส์, ฯลฯ) **ระยะเชิงมุม** (อังกฤษ: Angular distance) ระหว่างจุดสองจุดซึ่งสังเกตได้จากตำแหน่งที่แตกต่างกัน หมายถึง ขนาดของมุมระหว่างทิศทาง 2 ทิศทางซึ่งเกิดจากผู้สังเกตมุ่งไปยังวัตถุทั้งสองนั้น คำว่า ระยะเชิงมุม จึงมีความหมายจริงในลักษณะของ "มุม" แต่ใช้ในการอธิบายความหมายถึง "ระยะทาง" เชิงเส้นระหว่างวัตถุ (ตัวอย่างเช่น การพิจารณาระยะห่างของดาวฤกษ์ เมื่อสังเกตจากบนโลก)

การวัด
------

เนื่องจากระยะเชิงมุมมีความหมายจริงในลักษณะของมุม ดังนั้นการตรวจวัดจะได้หน่วยเป็นมุม เช่น องศา หรือ เรเดียน โดยใช้เครื่องมือวัดเช่น goniometer หรือทัศนูปกรณ์อื่นที่ออกแบบมาสำหรับวัดและบันทึกทิศทางโดยตรงและอ่านค่ามุมเปรียบเทียบกัน (เช่น กล้องโทรทรรศน์)

สมการ
-----

ในการคำนวณระยะเชิงมุมในหน่วย พิลิปดา สำหรับระบบดาวคู่ ดาวเคราะห์นอกระบบ วัตถุในระบบสุริยะ และวัตถุท้องฟ้าอื่นๆ เราจะใช้ระยะทางโคจร (กึ่งแกนเอก) ในหน่วยดาราศาสตร์ หารด้วย ระยะห่างดาวฤกษ์ ในหน่วยพาร์เซก สมการดังนี้

{\displaystyle \theta ={\frac {a}{D}}}

ดูเพิ่ม
-------

* Angular mil
* Grad (angle)
* Hour angle
* Central angle
**ปลาสลิดทะเลเหลืองทอง** (อังกฤษ: Blue-spotted spinefoot, Coral rabbitfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Siganus corallinus*) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสลิดทะเล (Siganidae)

มีลำตัวป้อม จะงอยปากแหลม ก้านครีบแข็งของครีบหลังมีขนาดใหญ่ แข็งแรง ก้านครีบแข็งอันแรกของครีบหลังสั้นกว่าก้านครีบแข็งอันสุดท้าย เยื่อยึดระหว่างก้านครีบเว้าเล็กน้อย ปลายของครีบหลังและครีบก้นโค้งมน ครีบหางเว้าชัดเจน ปลายครีบหางแหลม ครีบอกขนาดค่อนข้างใหญ่ มีสันบริเวณหน้าตา ลำตัวและครีบทุกครีบสีเหลืองสด อาจมีแถบหรือแต้มสีเข้มเล็กน้อย มีจุดสีน้ำเงินขนาดเล็กกระจายอยู่ทั่วตัว ตั้งแต่หัวถึงโคนครีบหาง ในตัวที่ยังไม่โตเต็มที่ มีลำตัวสีเหลืองแต่ไม่มีจุดสีน้ำเงิน

มีขนาดโตเต็มที่ได้ 11 นิ้ว พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในแนวปะการัง ในเขตอินโด-แปซิฟิก

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Coral Rabbitfish (อังกฤษ)
2. ↑  Yellow Foxface Rabbitfish - *Siganus corallinus* - *Siganus tetrazonus* - Blue Spotted Fox face Rabbit Fish (อังกฤษ)

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Siganus corallinus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)
**ปลาสลิดหินท้องเหลือง** หรือ **ปลาแดมเซลท้องเหลือง** (อังกฤษ: Goldbelly damsel, ชื่อวิทยาศาสตร์: *Pomacentrus auriventris*) เป็นปลาทะเลขนาดเล็กในวงศ์ปลาสลิดหิน (Pomacentridae)

มีสีสันของเกล็ดที่สะท้อนกับแสงแวววาว โดยที่ลำตัวเป็นสีน้ำเงินเข้ม ด้านล่างของลำตัวจนถึงครีบหางเป็นสีเหลือง มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 5.5 เซนติเมตร

พบกระจายพันธุ์บริเวณทะเลอินโดนีเซียจนถึงไมโครนีเซีย แต่ไม่พบในน่านน้ำไทย เป็นปลาที่มีความสวยงามชนิดหนึ่ง นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม เป็นปลาทะเลชนิดที่หาง่าย และเลี้ยงง่าย เนื่องจากไม่ดุร้ายก้าวร้าว และสามารถปรับตัวให้เข้ากับสถานที่เลี้ยงได้เป็นอย่างดี ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว แต่ปลาที่มีการซื้อขายกันในตลาดค้าปลาสวยงามเป็นปลาที่ถูกจับจากอินโดนีเซีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  *ปลาทะเลที่เพาะพันธุ์ได้ในประเทศไทย ตอนจบ*, นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ หน้า 141 คอลัมน์ Blue Planet นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 22 ปีที่ 2: เมษายน 2012

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Pomacentrus auriventris***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลเพิ่มเติม (อังกฤษ)

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Pomacentrus auriventris ที่วิกิสปีชีส์
**ปลาสายยู** (อังกฤษ: Club-barbel sheatfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Ceratoglanis pachynema*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) เป็นปลาไม่มีเกล็ด หัวเล็กมีสีแดงเรื่อ ๆ ปากเล็กอยู่ด้านล่าง มีหนวดสั้นเป็นติ่งขอใกล้จมูก คล้ายสายยูแม่กุญแจ อันเป็นที่มาของชื่อ ตาเล็กมาก ลำตัวแบนข้างมีสีชมพูหรือสีนวล ครีบมีขอบสีคล้ำ ครีบก้นยาวมาก มีลำตัวประมาณ 25 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 40 เซนติเมตร

มีพฤติกรรมกระดิกหนวดอย่างรวดเร็วขณะว่ายน้ำ โดยภายในเวลา 1 นาที สามารถกระดิกหนวดได้ถึง 125 ครั้ง สันนิษฐานว่าเป็นการส่งสัญญาณหาอาหารตามท้องน้ำ โดยอาหารได้แก่ สัตว์หน้าดินต่าง ๆ กุ้ง, แมลงน้ำ เป็นต้น

พบเพียงที่เดียวในโลกเท่านั้น คือ บริเวณลุ่มแม่น้ำบางปะกง ปัจจุบันมีสถานะเป็นปลาใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤตในธรรมชาติ แต่ก็เป็นที่เสาะแสวงหาของนักเลี้ยงปลาด้วย โดยเป็นปลาที่มีราคาสูงมาก 

มีชื่อเรียกอื่นว่า "เกด" 

อนึ่ง ชื่อสายยู นี้เป็นชื่อที่เรียกซ้ำซ้อนกับปลาในหลายชนิด หลายสกุล เช่น ปลาในสกุล (*Pangasius* spp.) ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) หรือปลาหวีเกศ (*Platytropius siamensis*) ในวงศ์ปลาหวีเกศ (Schilbedae) เป็นต้น

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาดังแดง

อ้างอิง
-------

1. ↑  จาก IUCN (อังกฤษ)
2. ↑  ชวลิต วิทยานนท์. *คู่มือปลาน้ำจืด*. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์สารคดี, 2547. 323 หน้า. ISBN 9744841486
3. ↑  "สายยู ๒ เกด ๑". พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒. 16 April 2014. สืบค้นเมื่อ 16 April 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาสายยู
**สุวัณณเมฆะหมาขนคำ** เป็นวรรณกรรมพื้นบ้านที่แพร่หลายในกลุ่มชนชาติไท เป็นวรรณกรรมที่รู้จักทั้งในรูปแบบวรรณกรรมมุขปาฐะและเป็นวรรณกรรมลายลักษณ์อักษร มีชื่อเรียกที่แตกต่างกันไปในแต่ละท้องถิ่น เช่นวรรณกรรมล้านนาที่พบจารลงในใบลานเรียก "สุวัณณเมฆะหมาขนคำ" ในภาคอีสานของไทยและลาวที่พบจารลงในใบลานเรียก *หมาหยุย* หรือ *ท้าวหมาหยุย* ในกลุ่มวัฒนธรรมไทเขินที่พบจารลงในใบลาน เรียก *สุวัณณเมฆ หมาขนคำและหมาฮุย* ในกลุ่มวัฒนธรรมไทลื้อเป็นนิทานมุขปาฐะเรียก *หมาฮุย* หรือ *หมาลุย* หรือ *หมาขนคำ*

โครงเรื่องในแต่ละท้องที่คล้ายคลึงกันคือกล่าวถึงพี่น้องกำพร้าและพี่ชายเป็นสุนัข มีเพียงกลุ่มไทลื้อที่เนื้อเรื่องต่างไปอย่างชัดเจนแต่ชื่อเรื่องยังคล้ายกันอยู่ วรรณกรรมเรื่องนี้แต่งเป็นชาดกนอกนิบาตซึ่งเป็นการแต่งเลียนแบบนิบาตชาดกในพระไตรปิฎก

เรื่องราวของเรื่องมีตัวเอกสองพี่น้อง ผู้พี่คือหมาขนคำ ผู้น้องคือสุวัณณเมฆะเป็นผู้มีบุญญาธิการที่ลงมาเกิดเพื่อช่วยเหลือดับทุกข์เข็ญให้กับประชาราษฎร์ เป็นผู้มีคุณธรรมและกตัญญู ทั้งสองใช้คุณธรรมในการผ่านพ้นอุปสรรคทั้งมวล

ต้นฉบับที่พบ จากการศึกษาของธัญญพัทธ์ มิตรศรัณย์ภัทร เมื่อ พ.ศ. 2550 พบต้นฉบับในภาคเหนือของไทย 14 ฉบับ ส่วนวรรณกรรมเรื่อง *หมาหยุย* พบต้นฉบับในภาคอีสานของไทย 46 ฉบับ พบภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่อง *สุวัณณเมฆะหมาขนคำ* ที่ศาลารายวัดพระธาตุสุโทนมงคลคีรีสามัคคีธรรม จังหวัดแพร่ และมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่วัดพระธาตุม่วงคำ จังหวัดลำปาง ที่ฐานเจดีย์เก่าวัดนี้มีเรื่องสอดคล้องกันตำนาน และมีรูปปั้นจำลองตัวละครในตำนาน โดยในจังหวัดลำปางมีพื้นที่สำคัญ 3 แหล่งที่เกี่ยวข้องกับหมาขนคำในตำนานนี้คือ ผาสามเส้าที่ริมดอยม่วงคำ โทกหัวช้าง และเวียงนางตอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  ธัญญพัทธ์ มิตรศรัณย์ภัทร. "การศึกษาเปรียบเทียบวรรณกรรมล้านนาเรื่องสุวัณณเมฆะหมาขนดำและวรรณกรรมลาวเรื่อง หมาหยุย" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
2. ↑  "คิดถึง ณ ลำปาง ตำนาน "หมาขนคำ" ในประเพณีสรงน้ำ "พระธาตุดอยม่วงคำ".
3. ↑  "สืบสานวัฒนธรรมประเพณีท้องถิ่น "งานประเพณีสรงน้ำพระธาตุวัดดอยม่วงคำ"". สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดลำปาง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-12-25. สืบค้นเมื่อ 2022-12-25.
4. ↑  ""หมาขนคำ" ตำนานเมืองลำปาง วิเคราะห์เบื้องหลังเรื่องเล่าท้องถิ่นกับอิทธิพลจากพื้นที่". ศิลปวัฒนธรรม.