recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
วิดีโอเกมยิงที่ตายตัว ค.ศ. 1982

***บัซบอมเบอส์*** (อังกฤษ: *Buzz Bombers*) เป็นวิดีโอเกมแนวเกมยิงที่ตายตัวที่พัฒนาโดยบริษัทมาเทลอิเล็กทรอนิกส์สำหรับระบบอินเทลลิวิชันและวางจำหน่ายใน ค.ศ. 1982 อันเป็นปฏิกิริยาสะท้อนต่อเกม*เซนทิพีด*ที่ได้รับความนิยมของบริษัทอาตาริ[] โดยผู้เล่นควบคุมกระป๋องสเปรย์กำจัดแมลงเพื่อพยายามขจัดฝูงผึ้ง

รูปแบบการเล่น
-------------

ในเกม*บัซบอมเบอส์*ตัวละครของผู้เล่นจะอยู่ในรูปแบบของกระป๋องสเปรย์กำจัดแมลง เพื่อปกป้องสวนดอกไม้จากบรรดาผึ้ง ซึ่งสเปรย์ของผู้เล่นสามารถฉีดป้องกันผึ้งที่จะทำให้ผึ้งกลายเป็นแผ่นรวงน้ำผึ้ง ผึ้งงานมาตรฐานจะบินไปทางซ้ายและขวาเหนือสวน โดยจะกลับทิศทางเมื่อใดก็ตามที่พวกมันไปถึงขอบหน้าจอหรือแผ่นรวงน้ำผึ้ง ที่ขอบของหน้าจอนี้ ผึ้งจะเคลื่อนต่ำลงลงมาใกล้กับสวนหนึ่งระดับ ส่วนในด่านต่อ ๆ ไป ผึ้งเพชฌฆาตจะปรากฏขึ้น ซึ่งเคลื่อนที่ได้เร็วกว่าผึ้งทั่วไปมาก และไม่ได้รับผลกระทบจากรวงน้ำผึ้ง โดยผึ้งเพชฌฆาตจะกลายเป็นรวงน้ำผึ้งสีแดงเมื่อถูกฉีด หากผึ้งธรรมดาติดอยู่ระหว่างสิ่งกีดขวางสองชิ้น มันจะก่อตัวเป็นรังผึ้งซึ่งมีค่าโบนัสเมื่อผ่านด่านนั้น

หากผึ้งชนิดใดชนิดหนึ่งไปถึงด้านล่างสุดของหน้าจอ มันจะผลิตดอกไม้ออกมา บรรดาดอกไม้จะเริ่มลดจำนวนพื้นที่ว่างต่อกระป๋องสเปรย์ ซึ่งอาจถึงจุดที่ไม่สามารถขยับได้ โดยทำลายกระป๋องสเปรย์และทำให้ผู้เล่นเสียชีวิตหนึ่งชีวิต

สวนแห่งนี้ยังมีฮัมมิงเบิร์ดที่เป็นมิตรอาศัยอยู่เช่นกัน ฮัมมิงเบิร์ดดังกล่าวจะปรากฏขึ้นเป็นระยะ ๆ และจะกินรวงน้ำผึ้งบนหน้าจอตามลำดับแบบสุ่ม โดยให้คะแนนเพิ่มเติมแก่ผู้เล่น ส่วนรวงน้ำผึ้งสีแดงมีค่าคะแนนมากกว่ารวงน้ำผึ้งมาตรฐาน และแม้ว่าจะไม่ได้รับผลกระทบจากกระป๋องสเปรย์ แต่ฮัมมิงเบิร์ดจะหนีไปชั่วคราวหากโดนฉีดใส่บ่อยเกินไป ทั้งนี้ การฉีดจากกระป๋องสเปรย์จะทำลายรวงน้ำผึ้งและรังผึ้ง ทำให้ผู้เล่นต้องเล็งอย่างระมัดระวังเพื่อหลีกเลี่ยงการสูญเสียคะแนนโบนัส

คะแนนจะให้สำหรับการฉีดโดนผึ้งแต่ละตัว (ไม่ว่าจะเป็นผึ้งงานหรือผึ้งเพชฌฆาต) เช่นเดียวกับรวงน้ำผึ้งแต่ละแผ่นที่ถูกฮัมมิงเบิร์ดกิน เมื่อจบหนึ่งด่านโดยการทำลายผึ้งตามจำนวนที่กำหนด จะได้รับคะแนนโบนัสสำหรับรังผึ้งบนหน้าจอ

การพัฒนา
--------

ในระหว่างการพัฒนาเกม มีการเตรียมต้นแบบโดยกระป๋องสเปรย์มีตราของเรดด์ ซึ่งเป็นแบรนด์สารฆ่าแมลงที่ผลิตโดยบริษัทเอส ซี ยอห์นสัน ในความพยายามที่จะให้บริษัทเป็นพันธมิตรในการโปรโมตเกมนี้ ซึ่งเอส ซี ยอห์นสัน ได้ปฏิเสธข้อเสนอดังกล่าว และเมื่อเกมเข้าสู่การผลิตจำนวนมาก ข้อมูลบนกล่องระบุว่า*บัซบอมเบอส์*ให้เล่นได้ถึงสองคน ซึ่งเป็นข้อผิดพลาด ที่ได้มีการบังคับให้แก้ไขข้อมูลที่ไม่ถูกต้องด้วยมือบนกล่องเกมทุกกล่องก่อนที่จะจัดส่ง

สิ่งสืบเนื่อง
-------------

*บัซบอมเบอส์*ได้รับการเผยแพร่อีกครั้งโดยเป็นส่วนหนึ่งของ*อินเทลลิวิชันไลฟส์!* ซึ่งเป็นคอลเลกชันสำหรับคอมพิวเตอร์และเครื่องเล่นเกมอื่น ๆ ครั้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2010 *บัซบอมเบอส์*ได้มีให้ในบริการ*เกมรูม*ของบริษัทไมโครซอฟท์สำหรับเครื่องเล่นเอกซ์บอกซ์ 360 และสำหรับเกมส์ฟอร์วินโดวส์ – ไลฟ์ ที่ปัจจุบันเลิกให้บริการแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hague, James. "The Giant List of Classic Game Programmers".
2. ↑  "Buzz Bombers instructions". *IntellivisionLives.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-11-12. สืบค้นเมื่อ 2010-06-25.
3. ↑  "Buzz Bombers".

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *Buzz Bombers* at GameFAQs
ตึกที่ทำการบริษัท
**บริษัทรถไฟฟ้าฮันชิง** (ญี่ปุ่น: 阪神電気鉄道株式会社; โรมาจิ: *Hanshin Denki-tetsudō Kabushiki-gaisha*) เป็นบริษัทเอกชนของญี่ปุ่นที่ให้บริการรถไฟที่เชื่อมต่อระหว่างเมืองโอซะกะและโคเบะ เป็นบริษัทในเครือของบริษัทฮันคีวฮันชิงโฮลดิ้ง และยังเป็นเจ้าของทีมเบสบอลฮันชิง ไทเกอร์สที่มีชื่อเสียงโด่งดัง

ชื่อของบริษัท"ฮันชิง" (阪神) มาจากอักษรตัวหลังของโอซะกะ (大**阪**) กับอักษรตัวแรกของโคเบะ (**神**戸)

ประวัติ
-------

ประวัติของรถไฟฟ้าฮันชิงเริ่มต้นจากการก่อตั้ง **บริษัทรถไฟฟ้าเซะสึจำกัด** (摂津電気鉄道株式会社 *Settsu Denki-tetsudō Kabushiki-gaisha*) เมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1899 จากนั้นในวันที่ 7 มิถุนายน ปีเดียวกัน ได้เปลี่ยนชื่อเป็น**บริษัทรถไฟฟ้าฮันชิงจำกัด** และเริ่มเปิดให้บริการรับส่งผู้โดยสารระหว่างโคเบะ (สถานีซันโนะมิยะ) กับโอซะกะ (สถานีเดริบะชิ) เมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1905 ต่อมาในปี ค.ศ. 1906 มีการขยายการให้บริการจากสถานีเดริบะชิไปจนถึงสถานีอุเมะดะในโอซะกะ

ในปี 1924 บริษัทสร้างสนามโคชิเอ็งแล้วเสร็จ (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นสนามฮันชิง โคชิเอ็งในปี 1964) อันเป็นสนามเหย้าของทีมฮันชิง ไทเกอร์สในเวลาต่อมา

เมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1936 รถไฟฟ้าฮันชิงขยายการให้บริการจากสถานีซันโนะมิยะไปจนถึงโมะโตะมะชิ และเปิดให้บริการเส้นทางเชื่อมต่อเสริมอีกหลายสายนอกเหนือจากเส้นทางหลัก รวมถึงการให้บริการร่วมกับรถไฟฟ้าซันโยในปี 1968

เมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1995 เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ขึ้นที่โคเบะ ทำให้รถไฟฟ้าบางส่วนของฮันชิงไม่สามารถให้บริการได้ และใช้เวลากว่าครึ่งปีจึงกลับมาให้บริการเต็มรูปแบบอีกครั้ง

เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2006 บริษัทฮันคีวโฮลดิ้งได้เข้ามาซื้อกิจการของรถไฟฮันชิงทั้งหมดด้วยมูลค่า 2.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และได้เปลี่ยนชื่อบริษัทโฮลดิ้งเป็นบริษัทฮันคีวฮันชิงโฮลดิ้ง

ในปี ค.ศ. 2009 รถไฟฟ้าฮันชิงขยายเส้นทางการให้บริการจนถึงนัมบะของโอซะกะ และยังให้บริการร่วมกับรถไฟคินเตะสึอีกด้วย จนรถไฟฟ้าฮันชิงสายนัมบะได้รับรางวัลรถไฟดีเด่นของญี่ปุ่นหลายรายการ

เส้นทางรถไฟ
-----------

เส้นทางรถไฟ
* สายหลัก (本線): อุเมะดะ - โมะโตะมะชิ, 32.1 กิโลเมตร
* สายฮันชิงนัมบะ (阪神なんば線): อะมะงะซะกิ - นัมบะ, 10.1 กิโลเมตร
* สายมุโกะงะวะ (武庫川線): มุโกะงะวะ - ดันชิมะเอะ, 1.7 กิโลเมตร
* สายโคเบะโคะโซะกุ (神戸高速線): โมะโตะมะชิ - นิชิได, 5.1 กิโลเมตร

อ้างอิง
-------

1. 1 2  100 years from opening, A new history will be piled in the future[*ลิงก์เสีย*] ประวัติบริษัทรถไฟฟ้าฮันชินจากเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
2. ↑  "UPDATE 2-Hankyu takes over fellow railway operator Hanshin". Reuters. 2006-06-20. สืบค้นเมื่อ 2006-06-20.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ (อังกฤษ)
ในวิชาทัศนศิลป์ **ทฤษฎีสี** เป็นการแนะแนวทางปฏิบัติสำหรับผสมสีและผลทางตาของการผสมสีบางอย่าง มีนิยาม (หรือหมวดหมู่) ของสีโดยอาศัยวงล้อสี ได้แก่ แม่สี สีทุติยภูมิและสีตติยภูมิ แม้หลักการทฤษฎีสีปรากฏครั้งแรกในงานเขียนของเลออน บัตติสตา อัลแบร์ตี (ประมาณ ค.ศ. 1435) และสมุดบันทึกของเลโอนาร์โด ดา วินชี (ประมาณ ค.ศ. 1490) ประเพณี "ทฤษฎีสี" เริ่มจริง ๆ ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 เดิมเป็นการโต้เถียงแบบยึดพรรคพวกเกี่ยวกับทฤษฎีสีของไอแซก นิวตัน (Opticks, 1704) และธรรมชาติของแม่สี นับแต่นั้น มีการพัฒนาเป็นประเพณีศิลปินอิสระและมีการอ้างอย่างผิวเผินถึงการวิเคราะห์เคมีของสี (colorimetry) และทัศนวิทยาศาสตร์ (vision science)

แม่สี สีทุติยภูมิและสีตติยภูมิในแบบจำลองสี RYB

แม่สี (Primary Color)
---------------------

คือสามสีขั้นต้น ที่เมื่อผสมกันก็จะทำให้เกิดสีอื่นๆต่อไป แม่สี ได้แก่ สีแดง สีเหลือง และสีน้ำเงิน

สีขั้นที่ 2 (Secondary Color)
-----------------------------

สีที่เกิดจากแม่สีผสมกันในอัตราส่วนที่เท่ากัน จะทำให้เกิดสีใหม่ 3 สี ได้แก่   
 สีแดง ผสมกับ สีเหลือง ได้ สีส้ม (Orange)  
 สีแดง ผสมกับ สีน้ำเงิน ได้ สีม่วง (Purple)  
 สีเหลือง ผสมกับ สีน้ำเงิน ได้ สีเขียว (Green)

สีขั้นที่ 3 (Tertiary Color)
----------------------------

สีที่เกิดจาก แม่สี ผสมกับ สีขั้นที่ 2 ในอัตราส่วนที่เท่ากัน จะได้สีอื่นๆ อีก 6 สี คือ   
 สีแดง ผสมกับ สีส้ม ได้ สีส้มแดง (Vermillion)  
 สีแดง ผสมกับ สีม่วง ได้ สีม่วงแดง (Magenta)  
 สีเหลือง ผสมกับ สีเขียว ได้ สีเขียวเหลือง (Chartreuse)  
 สีน้ำเงิน ผสมกับ สีเขียว ได้ สีเขียวน้ำเงิน (Teal)  
 สีน้ำเงิน ผสมกับ สีม่วง ได้ สีม่วงน้ำเงิน (Violet)  
 สีเหลือง ผสมกับ สีส้ม ได้ สีส้มเหลือง (Amber)

สีคู่ตรงข้าม (Complementary Color)
----------------------------------

คือ สีที่อยู่ตรงข้ามกันบนวงล้อสี หรือวิธีการจับคู่ง่ายๆ ก็คือการลากเส้นจากสีหนึ่งไปตรงๆ เส้นนั้นไปบรรจบที่สีใดสองสีนั้นก็เป็นคู่ตรงข้ามกัน

สีคู่ตรงข้าม (Complementary Color)

อ้างอิง
-------
**โลมาแม่น้ำจีน** หรือ **โลมาแม่น้ำแยงซี** หรือ **โลมาครีบขาว** (อังกฤษ: Chinese river dolphin, Yangtze river dolphin, White-flag dolphin; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Lipotes vexillifer* หรือ "ไป๋จี้ถุน" จีน: 白鱀豚, พินอิน: *báijìtún*) เป็นโลมาน้ำจืด อาศัยอยู่ในแม่น้ำแยงซีตอนกลางและตอนล่างของประเทศจีน รวมทั้งแม่น้ำเฉียนถัง (钱塘江, qián táng jiāng) ที่อยู่ใกล้เคียง จัดเป็นโลมาเพียงชนิดเดียวเท่านั้น ที่อยู่ในสกุล *Lipotes* และวงศ์ Lipotidae ()

ลักษณะ
------

โลมาแม่น้ำจีน มีลำตัวสีขาว จะงอยปากแคบและยาว ครีบหลังต่ำ ตัวผู้ยาว 2.3 เมตร ตัวเมียยาว 2.5 เมตร น้ำหนักประมาณ 135-230 กิโลกรัม อายุยืนประมาณ 24 ปี

ชาวจีนเรียกโลมาแม่น้ำจีนว่า "เทพธิดาแห่งแม่น้ำแยงซี" (จีนตัวย่อ: 长江女神; จีนตัวเต็ม: 長江女神; พินอิน: Cháng Jiāng nǚshén)

การสูญพันธุ์
------------

มีผู้เห็นโลมาแม่น้ำจีนครั้งสุดท้ายเมื่อเดือนกันยายน ปี ค.ศ. 2004 ก่อนหน้านั้นโลมาแม่น้ำจีนตัวผู้ชื่อ "ฉีฉี" (淇淇, qíqí) ที่สถาบันไฮโดรไบโอโลยีแห่งอู่ฮั่น เลี้ยงไว้ตายลงเมื่อเดือนกรกฎาคม ปี ค.ศ. 2002 ซึ่งฉีฉีเป็นโลมาแม่น้ำจีนที่ชาวประมงจับได้โดยบังเอิญในเดือนมกราคม ปี ค.ศ. 1980 มีความพยายามของนักวิทยาศาสตร์แห่งสถาบันแห่งนี้ที่จะผสมพันธุ์กับโลมาแม่น้ำจีนตัวเมียหลายต่อหลายครั้ง แต่ยังไม่ประสบความสำเร็จ จนกระทั่งได้มีการเก็บรักษาเซลล์ของฉีฉีไว้เพื่อที่จะทำการโคลน

และเมื่อปี ค.ศ. 2007 มีนักสำรวจกลุ่มหนึ่งได้ล่องเรือสำรวจโลมาแม่น้ำจีน ไม่ปรากฏพบเจอหรือร่องรอยเลย จึงเชื่อว่าได้สูญพันธุ์เป็นที่เรียบร้อยแล้วจากโลกนี้

รูปภาพ
------

* ขนาดเมื่อเทียบกับมนุษย์ขนาดเมื่อเทียบกับมนุษย์
* ภาพด้านข้างลำตัวภาพด้านข้างลำตัว
* แผนที่แสดงถิ่นกระจายพันธุ์แบบชัดเจนลงไปแผนที่แสดงถิ่นกระจายพันธุ์แบบชัดเจนลงไป

ดูเพิ่ม
-------

* การสำรวจโลมาน้ำจืดแยงซี พ.ศ. 2549

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Lipotes vexillifer (Chinese river dolphin)". *Paleontological database*.
2. ↑  Smith, B.D.; Zhou, K.; Wang, D.; Reeves, R.R.; Barlow, J.; Taylor, B.L. & Pitman, R. (2008). "*Lipotes vexillifer*". *The IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN. **2008**: e.T12119A3322533. doi:10.2305/IUCN.UK.2008.RLTS.T12119A3322533.en.
3. 1 2  โลมาแม่น้ำจีน
4. 1 2 3  จาก itis.gov
5. ↑  *Out of the Blue* ทาง True Explore 1, สารคดีทรูวิชั่นส์: ศุกร์ที่ 11 มกราคม 2556
6. ↑  โลมาแม่น้ำแยงซีเกียงสูญพันธุ์แล้ว
7. ↑  Humans drive Yangtze dolphin to extinction[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โลมาแม่น้ำจีน**

* เว็บไซต์องค์กรอนุรักษ์โลมาแม่น้ำแยงซีเกียง
**การเข้ารหัสวิดีโอประสิทธิภาพสูง** (อังกฤษ: High Efficiency Video Coding หรือ HEVC) หลายครั้งเรียก *H.265* คือมาตรฐานการบีบอัดไฟล์วิดีโอ ซึ่งมาแทนมาตรฐาน H.264/MPEG-4 AVC (การเข้ารหัสวิดีโอขั้นสูง) ที่ใช้อย่างกว้างขวางในปัจจุบัน การเข้ารหัสแบบใหม่นี้อยู่ในขั้นตอนพัฒนาร่วมกันของ ISO/IEC เอ็มเพก และ ITU-T Video Coding Experts Group (VCEG) ภายใต้ชื่อ ISO/IEC 23008-2 MPEG-H Part 2 และ ITU-T H.265 โดย**การเข้ารหัสวิดีโอประสิทธิภาพสูง**นี้มีอัตราการบีบอัดดีกว่ามาตรฐานปัจจุบันคือ H.264/MPEG AVC ถึงสองเท่า นั่นหมายถึงคุณภาพวิดีโอที่ดีขึ้น และเพื่อเป็นการรองรับโทรทัศน์ความละเอียดสูงยิ่งยวด ซึ่งจะมีความละเอียดจอภาพถึง 8192x4320 พิกเซล

ประสิทธิภาพการเข้ารหัส
----------------------

มาตรฐานการบีบอัดวิดีโอต่าง ๆ ย่อมมีเป้าหมายเพื่อให้มีอัตราการบีบอัดข้อมูลสูง ๆ นั่นคือใช้อัตราบิตน้อยที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ ขณะเดียวกันก็ยังสามารถรักษาคุณภาพระดับเดิมไว้ได้ โดยวิธีการวัดประสิทธิภาพการเข้ารหัสของแต่ละมาตรฐานั้นมีอยู่สองวิธี วิธีแรกคือใช้ตัวชี้วัด เช่น peak signal-to-noise ratio (PSNR) วิธีที่สองคือประเมินจากคุณภาพของวิดีโอซึ่งเป็นวิธีที่เหมาะสมมากกว่าเนื่องจากเป็นสิ่งผู้ชมวิดีโอสัมผัสได้จริง

|  |
| --- |
| + เปรียบเทียบมาตรฐานการเข้ารหัสวีดีโอ โดยมีค่า PSNR เท่ากัน |
| มาตรฐานการเข้ารหัส | อัตราบิตลดลงโดยเฉลี่ยเมื่อเปรียบเทียบกับ |
| H.264/MPEG-4 AVC HP | MPEG-4 ASP | H.263 HLP | H.262/MPEG-2 MP |
| H.265/HEVC MP | 35.4% | 63.7% | 65.1% | 70.8% |
| H.264/MPEG-4 AVC HP | - | 44.5% | 46.6% | 55.4% |
| MPEG-4 ASP | - | - | 3.9% | 19.7% |
| H.263 HLP | - | - | - | 16.2% |

มีการเปรียบเทียบระหว่าง HEVC MP กับ H.264/MPEG-4 AVC HP ด้วยวิธีวัดคุณภาพวิดีโอก่อนการเปรียบเทียบด้วย PSNR ดังนั้นจึงใช้ตัวเข้ารหัส HEVC รุ่นแรก ๆ ซึ่งมีประสิทธิด้อยกว่าปัจจุบันเล็กน้อย ผลการจาการเปรียบเทียบโดยอาศัยค่าคะแนนเฉลี่ยจากความคิดเห็น (mean opinion score) จะได้ว่า HEVC MP มีอัตราบิตลดลงโดยเฉลี่ยเปรียบเทียบกับ H.264/MPEG AVC HP อยู่ 49.3%

อ้างอิง
-------

1. ↑  G.J. Sullivan; J.-R. Ohm; W.-J. Han; T. Wiegand (2012-05-25). "Overview of the High Efficiency Video Coding (HEVC) Standard" (PDF). IEEE Transactions on Circuits and Systems for Video Technology. สืบค้นเมื่อ 2012-09-14.
2. ↑  "H.265 : High efficiency video coding". ITU. 2013-06-07. สืบค้นเมื่อ 2013-06-07.
3. ↑  ITU TSB (2010-05-21). "Joint Collaborative Team on Video Coding". ITU-T. สืบค้นเมื่อ 2012-08-24.
4. ↑  "ISO/IEC FDIS 23008-2". International Organization for Standardization. 2013-05-14. สืบค้นเมื่อ 2013-06-14.
5. 1 2 3 4  G.J. Sullivan; Heiko Schwarz; Thiow Keng Tan; Thomas Wiegand (2012-08-22). "Comparison of the Coding Efficiency of Video Coding Standards – Including High Efficiency Video Coding (HEVC)" (PDF). IEEE Trans. on Circuits and Systems for Video Technology. สืบค้นเมื่อ 2012-09-22.
**คุย** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Willughbeia edulis*) เป็นพืชในวงศ์ตีนเป็ด (Apocynaceae) มีถิ่นกำเนิดในอนุทวีปอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

เป็นไม้พุ่มกึ่งไม้เถา ทอดเอนเกาะเกี่ยวต้นไม้อื่นโดยมีมือเกาะ เปลือกลำต้นเรียบเกลี้ยงสีน้ำตาลเข้ม ทุกส่วนมียางขาวข้นหรือเหลืองอ่อน ๆ ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงตรงข้ามสลับตั้งฉาก รูปรีแกมรูปขอบขนาน กว้าง 2.5-4 ซม. ยาว 7-10 ซม. ปลายมนเป็นติ่งแหลมสั้น โคนมนหรือสอบ แผ่นใบหนาเป็นมัน ด้านบนสีเขียวเข้ม ด้านล่างสีเขียวอ่อน เส้นแขนงใบถี่และเกือบขนานกัน มีข้างละ 15-20 เส้น ระหว่างเส้นแขนงใบมีเส้นแขนงใบสั้น ๆ แทรกกลาง จึงทำให้ดูเหมือนเส้นแขนงใบถี่มากขึ้น เส้นเหล่านี้เห็นได้ชัดทางด้านล่าง ก้านใบเกลี้ยง ยาวไม่เกิน 1 ซม. ช่อดอกสั้น ออกตามง่ามใบและปลายกิ่ง ช่อหนึ่ง ๆ มีน้อยดอก ดอกสีขาวหรือชมพูเรื่อ ๆ เมื่อบานเต็มที่กว้างประมาณ 2.5 ซม. กลีบเลี้ยงเล็กมี 5 กลีบ ปลายกลีบมนและมีขนตามขอบ กลีบดอกรูปทรงแจกัน ปลายบานออกแยกเป็น 5 แฉก แต่ละแฉกเรียวแหลม ภายในหลอดด้านในมีขนประปราย ด้านนอกเกลี้ยง เกสรเพศผู้ติดอยู่ที่โคนหลอดกลีบดอกด้านใน รังไข่เล็ก กลม มีช่องเดียว มีออวุลจำนวนมาก ผลกลมหรือค่อนข้างกลม เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 4.5 ซม. เปลือกนอกหนา แข็ง เป็นมัน ภายในมีเยื่อนุ่ม ๆ สีเหลืองอ่อนซึ่งหุ้มเมล็ดอยู่ ผลแก่จัดสีเหลือง

ประโยชน์
--------

ผลสุกรับประทานได้ มีรสหวาน ผลดิบมีรสเปรี้ยวฝาด ผลแห้งย่างไฟ บดทาแผล เถาและรากมีรสฝาด แก้มือเท้าอ่อนเพลีย ต้มดื่มแก้บิด แก้โรคตับ แก้โรคคุดทะราด แก้เจ็บคอ เปลือกต้นมีรสฝาด ต้มดื่มแก้ปวดศีรษะ ยางมีรสฝาดร้อน ทาแผล แก้คุดทะราด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Willughbeia edulis*". *Plants of the World Online* (ภาษาอังกฤษ). Royal Botanic Gardens, Kew. สืบค้นเมื่อ 14 December 2022.
2. ↑  Roxburgh W (1820) *Plants of the Coast of Coromandel* 3: 77.
3. ↑  *Willughbeia edulis* Roxb. - Flora Fauna Web - plant detail[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  กะตังกะติ้ว *Willughbeia edulis*
5. ↑  *Willughbeia edulis* Roxb. -- สถาบันวิจัยวิทยาศาสตรและเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย
6. ↑  คุย - ฐานข้อมูลสมุนไพร คณะเภสัชศาสตร์ ม.อุบล

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Willughbeia edulis ที่วิกิสปีชีส์
* *Willughbeia edulis* - Useful Tropical Plants เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q8022505
* Wikispecies: Willughbeia edulis
* GBIF: 3615322
* GRIN: 464430
* iNaturalist: 425824
* IPNI: 1009147-1
* NCBI: 1489960
* PfaF: edulis Willughbeia edulis
* Plant List: kew-214738
* POWO: urn:lsid:ipni.org:names:1009147-1
* Tropicos: 1802920
* WCSP: 214738

 |
**แคว้นกาสี** (อังกฤษ: Kingdom of Kashi) เป็นอาณาจักรโบราณของประเทศอินเดีย มีเมืองหลวง คือ พาราณสี อาณาเขตด้านหลังล้อมรอบด้วย แม่น้ำวรุณ และแม่น้ำอาสี เป็นหนึ่งในมหาชนบท 16 แคว้น รัฐใหญ่เกิดขึ้นทางตอนเหนือของอินเดียเมื่อต้นศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตศักราช อาณาจักรกาสีใหญ่กว่าพาราณสี พรมแดนด้านตะวันออกสุดคือแม่น้ำซอน ซึ่งเป็นพรมแดนด้านตะวันตกของ แคว้นมคธ ซึ่งมีพื้นที่ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของ Eastern UP ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองพาราณสีในปัจจุบันและทางตะวันตกเฉียงใต้ของแคว้นมคธ ปัจจุบัน พาราณสีมีฐานะเป็นจังหวัด หรือเมืองใหญ่เมืองหนึ่งของรัฐอุตตรประเทศ ซึ่งมีลัคเนาว์ เป็นเมืองหลวง เป็นจุดศูนย์กลางการท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่ง มีการคมนาคมติดต่อกับเมืองอื่น ๆ ทั้งทางเครื่องบิน รถยนต์ และรถไฟ อยู่ห่างจากเดลีโดยทางรถไฟ 763 กิโลเมตร จากกัลกัตตา 678 กิโลเมตร จากบอมเบย์ 1,495 กิโลเมตร จากปัฏนา 229 กิโลเมตรและจาก คยา 220 กิโลเมตร

ใน นิทานชาดก กล่าวถึงเมืองพาราณสีว่าเป็นเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจริญรุ่งเรืองและความมั่งคั่ง เรื่องราวเหล่านี้บอกถึงการแข่งขันทางความเจริญรุ่งเรืองที่ยาวนานระหว่างอาณาจักรกาสีและอาณาจักรใกล้เคียง อาทิเช่น แคว้นโกศล และบางครั้งแคว้นกาสีเองก็เกิดความขัดแย้งกับ แคว้นอังคะ และ แคว้นมคธ ในอดีต แคว้นกาสีเคยเป็นหนึ่งในรัฐที่มีอำนาจมากที่สุดในอินเดียตอนเหนือ จนกระทั่งกษัตริย์พรหมทัตแห่งแคว้นกาสี สามารถเอาชนะแคว้นโกศลได้ ในช่วงสมัยพุทธกาล แคว้นกาสีถูกรวมเข้ากับแคว้นโกศลโดยกษัตริย์กังสะ จึงทำให้ชาวกาสี พร้อมด้วยชาวโกศล และชาววิเทหะ เป็นชนชาติที่กล่าวถึงในตำราพระเวทและดูเหมือนจะเป็นพันธมิตรกันอย่างใกล้ชิด 

พระโคตมพุทธเจ้า เริ่มประกาศพระพุทธศาสนา ที่แคว้นกาสีเป็นที่แรก โดย **ป่าอิสิปตนะมฤคทายวัน** สถานที่ทรงแสดงปฐมเทศนาของพระพุทธองค์ อยู่ที่แคว้นกาสีนี้ ปัจจุบันเรียกว่า สารนาถ เป็นเขตชานเมืองพาราณสี อยู่ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศเหนือประมาณ 10 กิโลเมตร ในสมัยโน้น ระยะทางจากพุทธคยาถึงสารนาถ (คือจากอุรุเวลาเสนานิคมถึงอิสิปตนะมฤคทายวัน) มีกล่าวไว้ในพระคัมภีร์ว่า 18 โยชน์ พระพุทธองค์ทรงแสดงปฐมเทศนาประกาศคำสอนของพระองค์เป็นครั้งแรกที่นี่ ทรงได้พระสาวกองค์แรกถึงองค์ที่ 60 ที่นี่ ทรงเริ่มงานประกาศพระศาสนาด้วย การส่งพระสาวกรุ่นแรก 60 ท่านดังกล่าว ซึ่งเป็นพระอรหันต์ทั้งหมด ให้แยกย้ายกันไปยังที่ต่าง ๆ จากที่นี่

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Singh, Upinder (2008). *A history of ancient and early medieval India: from the Stone Age to the 12th century*. Pearson Education. pp. 258–262. ISBN 9788131711200.
2. ↑

| * ด
* ค
* ก
มหาชนบท |
| --- |
| อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ของอินเดีย(600 - 300 ปีก่อนคริสตกาล) | 
* อังคะ
* อัสสกะ
* อวันตี
* เจตี
* คันธาระ
* กาสี
* กัมโพชะ
* โกศล
* กุรุ
* มคธ
* มัลละ
* มัจฉะ
* ปัญจาละ
* สุรเสนะ
* วัชชี
* วังสะ

 |

| * ด
* ค
* ก
มหาชนบท |
| --- |
| อาณาจักร | 
* อังคะ (จามปา)
* มคธ (ราชคฤห์
* ปาฏลีบุตร)
* กาสี (พาราณสี)
* โกศล (สาวัตถี)
* วัชชี (เวสาลี)
* มัลละ (ปาวา
* กุสินารา)
* เจตี (โสตถิตถิวดี)
* วังสะ (โกสัมพี)
* กุรุ (อินทรปัตถ์)
* ปัญจาละ (กัมปิละ
* กันยากุพย์
* สังกัสสะ)
* มัจฉะ (สาคละ)
* สุรเสนะ (มถุรา)
* อัสสกะ (โปตนะ)
* อวันตี (อุชเชนี)
* คันธารราฐ (ตักสิลา)
* กัมโพชะ (ทวารกะ)

 |  |
| แคว้น | 
* สักกะ (กบิลพัสดุ์)
* โกลิยะ (เทวทหะ)
* ภัคคะ (สุงสุมารคีรี)
* วิเทหะ (มิถิลา)
* อังคุตตราปะ (อาปณะ)

 |
**พงศา ชูแนม** (เกิด 9 เมษายน 2507) หรือที่รู้จักกันในนาม นายหัวพงศา หรือ สืบ นาคะเสถียร แห่งต้นน้ำพะโต๊ะ เกิดที่ ตำบลป่าเว อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี นายพงศา ชูแนม เป็นบุตร คนที่ 3 ของนางบุญเฝ้า ศรีสุวรรณ(ทองเพชร)กับนายครัน ชูแนม มีพี่น้องร่วมสายโลหิตทั้งสิ้น 6 คนพี่น้อง เป็นข้าราชการป่าไม้ หัวหน้าหน่วยอนุรักษ์และจัดการต้นน้ำ อำเภอพะโต๊ะ (จังหวัดชุมพร) ส่วนจัดการทรัพยากรต้นน้ำ สำนักอนุรักษ์และจัดการต้นน้ำ กรมอุทยานแห่งชาติสัตว์ป่าและพันธุ์พืช กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม  
พงศา ชูแนมเคยต้องต่อสู้กับอิทธิพลในท้องที่พะโต๊ะในปี 2543 เคยโดนย้ายไปจากพะโต๊ะ แต่เนื่องด้วยการทำงานในพื้นที่มานานจึงเป็นที่รู้จักในพื้นที่ ประชาชนในท้องที่และเครือข่ายอนุรักษ์จึงออกมาประท้วงเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับพงศา ชูแนม จนส่งผลให้ข้าราชการระดับสูงในจังหวัดชุมพรหลายคนถูกโยกย้าย ทำ

การศึกษา
--------

* จบการศึกษาจากโรงเรียนป่าไม้จังหวัดแพร่ รุ่นที่ 27
* ปริญญาตรี สาขาการพัฒนาชุมชน สถาบันราชภัฎสุราษฎร์ธานี
* ได้รับ ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม (มิถุนายน 2556)

รางวัล
------

* ปี 2553 ได้รับรางวัลจากองค์กรโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (UNDP
* ปี 2542 ได้รับรางวัลลูกโลกสีเขียว ในฐานะบุคคลดีเด่นด้านการอนุรักษ์ เนื่องจากสามารถดำเนินคดีกับผู้ลักลอบบุกรุกทำลายป่าได้ถึง 57 คน ในปี 2542
* เป็นผู้จัดตั้ง และ ผู้จัดการใหญ่ธนาคารต้นไม้
* ปี 2550 ได้รับ รางวัลค้นฅนดี จากรายการคนค้นฅน
* ปี 2557 (6 มกราคม) ได้รับรางวัล เพชรจรัสแสง (รางวัลข้าราชการตัวอย่าง)

การเมือง
--------

พงศา ชูแนม จัดตั้งพรรคการเมืองขึ้นโดยใช้ชื่อว่า "พรรคกรีน" เมื่อปี พ.ศ. 2561 และเขาเป็นบุคคลที่มีรายชื่อที่พรรคการเมืองจะเสนอให้รัฐสภาพิจารณาแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562  แต่เนื่องจากพรรคกรีน ไม่ได้รับเลือกตั้ง ส.ส.ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25 จึงไม่ได้รับการเสนอชื่อต่อรัฐสภา

ในปี 2565 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2565

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8   ศณีรา Oknation.net,"สืบ นาคะเสถียร แห่งต้นน้ำพะโต๊ะ" พงศา ชูแนม, Retrieved 11 January 2014
2. 1 2   มหาวิทยาลัยราชภัฎเขตภาคใต้, ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยราชภัฎเขตภาคใต้ ประจำปี 2556,Retrieved 11 January 2014
3. ↑  รางวัลลูกโลกสีเขียว,รางวัลลูกโลกสีเขียว เก็บถาวร 2011-08-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน,Retrieved 12 January 2014
4. ↑   Treebankthai.com,ธนาคารต้นไม้,Retrieved 11 January 2014
5. ↑   พงศา ชูแนม, พงศา ชูแนม ข้าราชการหัวใจประชาชน,Retrieved 11 January 2014
6. ↑  เลือกตั้ง 2562 : ใครเป็นใคร "นายกฯ ในบัญชี" พรรคการเมือง ที่ผ่านการประกาศของ กกต. บีบีซีไทย.
ชาวโรมาเนียในเทศมณฑลมารามูเรชในเครื่องแต่งกายแบบมารามูเรชพื้นถิ่น ที่โบสถ์ในซัต-ชูกาตัก (*Sat-Șugatag*)
**มารามูเรช** (โรมาเนีย: *Maramureș* ออกเสียง: [maraˈmureʃ] ( ฟังเสียง); ยูเครน: Мармаро́щина, อักษรโรมัน: *Marmaroshchyna*; ฮังการี: *Máramaros*) เป็นภูมิภาคทางวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และภูมิศาสตร์ในโรมาเนียเหนือและยูเครนตะวันตก ภูมิภาคนี้ตั้งอยู่ที่เทือกเขาคาร์เพเทียนตะวันออกเฉียงเหนือตามลุ่มน้ำติซอตอนบน ในประเทศโรมาเนีย ศัพท์ *มารามูเรช* อาจใช้เรียกเทศมณฑลชื่อเดียวกันเป็นพิเศษ เทศมณฑลมารามูเรชของโรมาเนียเป็นพื้นที่ส่วนใต้ของภูมิภาคมารามูเรช

ตอนใต้ของมารามูเรชมีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวโรมาเนีย และยังมีชาวฮังการี ชาวรูซิน ชาวยูเครน ชาวเยอรมันซิพส์ ชาวยิว และชาวโรมานี ส่วนตอนเหนือมีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวยูเครน ผู้คนในตอนเหนือพูดภาษาถิ่นฮุตซุลของภาษายูเครน ส่วนผู้คนในตอนใต้พูดภาษาโรมาเนีย ภูมิภาคมารามูเรชจึงอาจแบ่งเป็นตอนเหนือกับตอนใต้ซึ่งมีความแตกต่างทางชาติพันธุ์กัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Maramureș region". *Internet Encyclopedia of Ukraine*. Mykola Pavliuk, Arkadii Zhukovsky. สืบค้นเมื่อ 11 February 2017.
**เฮดจ์ฮอกสี่นิ้ว** หรือ **เฮดจ์ฮอกแคระแอฟริกา** (อังกฤษ: Four-toed hedgehog, African pygmy hedgehog, ชื่อวิทยาศาสตร์: *Atelerix albiventris*) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกเฮดจ์ฮอก (Erinaceinae)

เป็นเฮดจ์ฮอกขนาดเล็ก มีขนาดความยาวลำตัวประมาณ 15 เซนติเมตร หางมีความยาว 2.5 เซนติเมตร น้ำหนัก 500-700 กรัม มีนิ้วที่เท้าหน้า 5 นิ้ว นิ้วเท้าหลัง 4 นิ้ว ขนปกคลุมลำตัวมีความยาวประมาณ 2.5 เซนติเมตร เป็นสีขาวและเทา ส่วนท้องและขาเป็นสีขาว 

กระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกาแถบแอฟริกากลางและแอฟริกาตะวันออก เช่น แกมเบีย, โซมาเลีย, โมซัมบิก อาศัยในถิ่นที่มีอากาศแห้ง แบบซาวันน่า มีต้นไม้เพียงเล็กน้อย

เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน กินอาหารเช่น แมงมุม, แมลง, พืชบางชนิด, หอยทาก บางครั้งอาจกินแมงป่องหรืองูพิษได้ด้วย เนื่องจากมีรายงานว่ามีความทนทานต่อพิษของสัตว์เหล่านี้ แต่เฮดจ์ฮอกสี่นิ้วก็ตกเป็นอาหารของสัตว์ใหญ่กว่า เช่น ไฮยีน่า, หมาจิ้งจอก รวมทั้งนกเค้าแมวด้วย

เฮดจ์ฮอกสี่นิ้วได้รับความนิยมในฐานะเป็นสัตว์เลี้ยงอย่างแพร่หลาย และเป็นชนิดที่ได้รับความนิยมในประเทศไทย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hutterer, R. (2008). *Atelerix albiventris*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 30 August 2009. Database entry includes a brief justification of why this species is of least concern.
2. ↑  Santana, E.M. et al. (2010). "*Atelerix albiventris* (Erinaceomorpha: Erinaceidae)". Mammalian Species 42 (1): 99–110. doi:10.1644/857.1.  เก็บถาวร 2013-01-12 ที่ archive.today.
3. ↑  "ลํกษณะ และประวัติ เม่นแคระ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-25. สืบค้นเมื่อ 2012-04-08.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Atelerix albiventris***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Atelerix albiventris ที่วิกิสปีชีส์
อุปกรณ์ต่อพ่วงแบบสายโซ่เดซี Hexbus
Texas Instruments **Hexbus** ออกแบบในปี 1982 และมีแผนจะวางจำหน่ายในปลายปี 1983 เพื่อใช้เชื่อมต่ออุปกรณ์ต่อพ่วงกับคอมพิวเตอร์คอนโซลผ่านสายเชื่อมต่ออนุกรมความเร็วสูง แม้จะเป็นต้นแบบของยูเอสบีในปัจจุบัน (เสียบแล้วใช้ได้เลย, ถอดออกได้ทันที เป็นต้น) แต่ไม่เคยวางจำหน่ายจริง มีเพียงอุปกรณ์ต้นแบบของ Texas Instruments ที่เลหลังจากตลาดจำนวนน้อยในหมู่นักสะสมเท่านั้น แม้จะมีอุปกรณ์ต่อพ่วง Hexbus บางตัวมีแผนจะวางจำหน่าย เช่น WaferTape แต่กลับไม่ผ่านขั้นสร้างต้นแบบได้เนื่องจากปัญหาความน่าเชื่อถือของเทป เครื่องขับแผ่นฟลอปปีดิสก์ขนาด 5.25 นิ้ว ก็เช่นกัน แม้จะสามารถใช้การได้ รวมไปถึงต้นแบบเครื่อควบคุมแผ่นดิสก์ DSDD และเครื่องควบคุมวิดิโอ อย่างไรก็ตาม อุปกรณ์ต่อพ่วงบางตัว เช่นเครื่องพล็อตเอกสารสีขนาด A4 โมเดม 300-Baud อุปกรณ์เชื่อต่อพอร์ตอนุกรม RS-232 เครื่องพิมพ์เอกสารด้วยหมึก/ความร้อนขนาด 80 สดมภ์ และเครื่องขับแผ่นดิสก์ "Quick Disk" ขนาด 2.8 นิ้วก็ยังถูกวางจำหน่ายในปริมาณน้อยเพื่อใช้กับเครื่อง TI CC-40 ทั้งนี้ อุปกรณ์ต่อพ่วง Hexbus ทุกชนิดสามารถเชื่อมต่อกับ TI-99/4A เมื่อเชื่อมต่อผ่านช่องต่อ Hexbus ได้ทั้งต่อกับ TI-99/8หรือเชื่อมต่อโดยตรงกับ Texas Instruments Compact Computer 40.

อุปกรณ์
-------

* พอร์ตอนุกรม RS232
* Printer 80
* Quick Disk QD-02
* HX-1000 Printer/Plotter

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑

* Technical documentation[*ลิงก์เสีย*]
*
**ลีโอนอรา เคาน์เตสแห่งลิชฟิลด์** (สกุลเดิม:กรอสเวอร์เนอร์) (อังกฤษ: Leonora, Countess of Lichfield) เกิดเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2492 เป็นธิดาใน รอเบิร์ต กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 5 แห่งเวสต์มินสเตอร์ และ วิโอลา กรอสเวอร์เนอร์ ดัชเชสแห่งเวสต์มินสเตอร์ โดยมีพี่น้อง 2 ท่าน คือ

1. เกราล์ด กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 6 แห่งเวสต์มินสเตอร์
2. เลดีเจน กรอสเวอร์เนอร์

ในปี พ.ศ. 2540 เธอได้รับแต่งตั้งให้เป็นนาวาตรีแห่งราชรัฐวิกตอเรีย ต่อมาเธอได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการในวันเกิดของเธอในปี 2563 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 เธอได้รับเลือกเป็นนางปรึกษาใน เจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารี ในปี 2510 เธอได้รับเลือกให้เป็นผู้เปิดตัวแห่งปี ระหว่างฤดูกาล เธอได้พบกับช่างภาพ แพทริก แอนสัน เอิร์ลที่ 5 แห่งลิชฟิลด์ เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2518 ทั้งคู่แต่งงานกันที่อาสนวิหารเชสเตอร์ โดยมีผู้มาร่วมงานอาทิ อดีตกษัตริย์กอนสตันตีโนสที่ 2 เอลิซาเบธที่ 2  เจ้าฟ้าหญิงเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์ อดีตราชินีอันเนอ-มารีแห่งกรีซ เอลิซาเบธ พระราชนนี เจ้าหญิงเบเนดิกเทอแห่งเดนมาร์ก ทั้งคู่ มีบุตรดังนี้

| นาม | วันเกิด | วันเสียชีวิต |
| --- | --- | --- |
| เลดีโรส แอนสัน | 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 (47 ปี) | ยังมีชีวิตอยู่ |
| โทมัส แอนสัน เอิร์ลที่ 6 แห่งลิชฟิลด์ | 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 (45 ปี) | ยังมีชีวิตอยู่ |
| เลดีอิโลอิส เวย์เมานต์ | ปี พ.ศ. 2524 | ยังมีชีวิตอยู่ |

ต่อมาทั้งคู่หย่าขาดจากกันในปี 2529 และเนื่องจากเธอยังไม่ได้แต่งงานใหม่ เคาน์เตสจึงรักษาตำแหน่งของเธอไว้ได้ เอิร์ลที่ 5 แห่งลิชฟิลด์เสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548

อ้างอิง
-------

* "The London Gazette". Retrieved 20 November 2019.
* "The London Gazette". Retrieved 10 October 2020.
* "Lord Lichfield Focuses on Two Loves—wife Leonora and His Photography". People Magazine.
* "Royal weddings in history". Vogue.
* "No. 63135". The London Gazette (Supplement). 10 October 2020. p. B4.
**วัดท่ามะปราง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านในตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

วัดท่ามะปรางอาจจะกร่อนมาจาก "ท่าพระปรางค์" จากจารึกหรือการเขียนชื่อวัดลงในภาชนะหรือของใช้ เช่น โอ่งดินเผาสีแดงที่สมบูรณ์จารึกชื่อบนขอบโอ่ง ว่า "…ปี พ.ศ. 2496 วัดท่าพระปรางค์" อีกทั้งป้ายไม้สักทองก็แกะสลักว่าชื่อวัดท่าพระปรางค์ รวมถึงวัดพระปรางค์โบราณที่อยู่คู่มาแต่ดั้งเดิม 

วัดน่าจะสร้างในสมัยสุโขทัย บริเวณอุโบสถ์เดิมน่าจะมีความเก่าสมัยสุโขทัยตอนปลาย มีการขุดใต้อุโบสถ พบอิฐครึ่งวงกลมหนา 3 นิ้ว กว้าง 14 นิ้ว น่าจะเป็นอิฐของเสายุคเดิมและบริเวณกำแพงแก้วพบกระเบื้องเคลือบที่มีการเคลือบที่ไม่เหมือน สมัยสุโขทัยน่าจะเก่ากว่า อย่างไรก็ดีจากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2120 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระปรางค์ขนาดย่อมคล้ายวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ประดับกระเบื้องเบญจรงค์และได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุจากวัดบวรนิเวศวิหาร อุโบสถสร้างหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 โดยสร้างทับอุโบสถหลังเก่า ในบริเวณวัดยังมีใบเสมาและซากศิลาแลงโดยทั่วไป *อาคารอนุสรณ์ 72 ปี* เจดีย์เก่า ศาลาการเปรียญ อาคารผลิตเครื่องเบญจรงค์และในบริเวณวัดเป็นที่ตั้งของโรงเรียนเทศบาล 3 วัดท่ามะปราง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท่ามะปรางค์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดท่ามะปราง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดท่ามะปราง".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดท่ามะปราง**
ตัวอักษรเอเญที่อยู่ถัดจากตัวอักษรเอเลบนแป้นพิมพ์ภาษาสเปน
**Ñ** (ตัวใหญ่: Ñ, ตัวเล็ก: ñ) เป็นตัวอักษรละตินยุคใหม่ซึ่งเกิดจากการใส่เครื่องหมายทิลเดบนตัวอักษร N ตัว Ñ ได้รับการจัดให้เป็นส่วนหนึ่งของชุดตัวอักษรภาษาสเปนอย่างเป็นทางการในพุทธศตวรรษที่ 23 แต่ก็มีการใช้ในภาษากาลิเซีย, ภาษาอัสตูเรียส, ภาษาบาสก์, ภาษาอารากอน, ภาษาชาบากาโน, ภาษาฟิลิปีโน, ภาษาเกชัว และภาษาเตตุน รวมไปถึงในการถอดอักษรกลุ่มภาษาโตคาเรียนและภาษาสันสกฤตเป็นอักษรละติน โดยแทนเสียงนาสิก เพดานแข็ง /ɲ/ แต่ในภาษาตาตาร์ไครเมียใช้แทนเสียงนาสิก เพดานอ่อน /ŋ/ ส่วนในภาษาเบรอตาญและภาษาโรฮีนจา ตัวอักษรนี้เป็นตัวบ่งชี้ว่าสระที่อยู่ข้างหน้าออกเสียงเป็นสระนาสิก

Ñ แตกต่างกับตัวอักษรอื่น ๆ ที่มีเครื่องหมายเสริมสัทอักษรกำกับ (เช่น Ü ในภาษาสเปน, ภาษากาลิเซีย, ภาษาอัสตูเรียส และภาษาเลออน) ตรงที่มันมีฐานะเป็นตัวอักษรต่างหากตัวหนึ่งในภาษาเหล่านั้น (ยกเว้นภาษาเบรอตาญ) โดยมีชื่อเรียกเป็นของตัวเอง (ภาษาสเปนเรียก "เอเญ", *eñe*) และมีตำแหน่งเป็นของตัวเองในชุดตัวอักษร (ต่อจาก N) จากมุมมองนี้ ความเป็นเอกเทศของตัว Ñ จึงคล้ายคลึงกับตัว W ในภาษาอังกฤษ (ซึ่งมาจากการเขียนตัว V ติดกันในอดีต เหมือนกับตัว Ñ ซึ่งมาจากการเขียนตัว N ติดกัน)

ความสำคัญทางวัฒนธรรม
--------------------

ตัวอักษร Ñ กลายเป็นสิ่งแสดงอัตลักษณ์ของภาษาสเปน กองทัพอากาศแห่งสาธารณรัฐสเปนที่ 2 เคยใช้ตัวอักษรนี้ในการระบุอากาศยานของตนเอง

ตัวอักษรเอเญบนเครื่องบิน Potez 540 ของกองทัพอากาศแห่งสาธารณรัฐสเปนที่ 2

การใช้ในคอมพิวเตอร์
-------------------

| ตัวอักษร | Ñ | ñ |
| --- | --- | --- |
| **ชื่อในยูนิโคด** | latin capital letter n with tilde | latin small letter n with tilde |
| การเข้ารหัส | ฐานสิบ | ฐานสิบหก | ฐานสิบ | ฐานสิบหก |
| ยูนิโคด | 209 | U+00D1 | 241 | U+00F1 |
| UTF-8 | 195 145 | C3 91 | 195 177 | C3 B1 |
| Numeric character reference | Ñ | Ñ | ñ | ñ |
| Named character reference | Ñ | ñ |
**กวีญามันน์** (เบรอตาญ: *kouign-amann*) เป็นขนมชนิดหนึ่งของชาวเบรอตาญในประเทศฝรั่งเศส มีลักษณะเป็นเค้กรูปร่างกลมแบน ผิวกรอบ ทำจากแป้งโดที่นวดแล้วรีดให้เป็นแผ่น วางเนยและโรยน้ำตาลสลับกันเป็นชั้น ๆ แล้วม้วนพับเข้าไปในลักษณะคล้ายกับแป้งพายชั้น (puff pastry) แต่มีจำนวนชั้นน้อยกว่า จากนั้นนำไปอบอย่างช้า ๆ จนกระทั่งเนยดันแป้งออกมา (ทำให้ขนมมีลักษณะเป็นชั้น) และน้ำตาลกลายเป็นน้ำเชื่อมเหนียวข้น

ประวัติ
-------

ชื่อกวีญามันน์แผลงมาจากคำในภาษาเบรอตาญว่า *กวิญ* (*kouign*) แปลว่า "เค้ก" และ *อามันน์* (*amann*) แปลว่า "เนย" ขนมชนิดนี้ขนมที่มีชื่อเสียงของเมืองดัวร์เนอเน (Douarnenez) ในจังหวัดฟีนิสแตร์ แคว้นเบรอตาญ ที่ซึ่งขนมชนิดนี้เชื่อกันว่าถือกำเนิดขึ้นโดย อีฟ-เรอเน สกอร์เดีย (Yves-René Scordia) เมื่อราวปี ค.ศ. 1860 โดยในเวลานั้นเป็นช่วงที่แป้งขาดแคลน ในขณะที่เนยมีมากมาย จึงมีการใช้ส่วนผสมในสัดส่วนที่ผิดปกติคือใช้ แป้งสี่ร้อยกรัม กับเนยสามร้อยกรัม และน้ำตาลสามร้อยกรัม โดยผลรวมของส่วนผสมนี้ไม่สามารถหมักเป็นขนมปังโดได้ เพื่อหลีกเลี่ยงการต้องทิ้งวัตถุดิบจึงนำไปทำการอบ และผลที่ได้เป็นขนมที่มีเนื้อแน่นแต่มีความชุ่มฉ่ำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gunther, Caitlin Raux. "The Story of France's Most Extraordinary Pastry". *Food52.com*. สืบค้นเมื่อ 2019-12-29.
2. ↑  Lucie Kerfourn (March 2011). "Pur beurre... Le Kouign Amann...". *Le Buzhug. Le mensuel étonnant de la Presqu'île* (ภาษาฝรั่งเศส). No. 34. pp. 4–5.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

วิกิพจนานุกรมวิกิพจนานุกรม
วิกิพจนานุกรม มีความหมายของคำว่า:   
**kouign-amann**

* กวีญามันน์ : ความเป็นมา (ภาษาฝรั่งเศส)
* สูตรกวีญามันน์
**ลาลับ** (Lalab,lalap) เป็นอาหารซุนดา ที่ประกอบด้วยผักดิบหลายชนิดกินกับน้ำพริกกะปิแบบพื้นบ้านหรือซัมบัลเตอราซี มีจุดกำเนิดที่ชวาตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย แต่ดั้งเดิม อาหารชนิดนี้ปรุงจากผักที่รับประทานได้ในท้องถิ่นของซุนดา ในปัจจุบันลาลับจะประกอบด้วย กะหล่ำปลี แตงกวา ผักกาดหอม, ถั่วแขก ถั่วฝักยาว มะเขือเทศ มะเขือ, แมงลัก, ผักโขม, ผักบุ้ง, ใบมันสำปะหลัง ใบมะละกอ ฟักแม้วและมะเขือพวง ในบางครั้งจะใส่ สะตอ และลูกเนียง ผักส่วนใหญ่ที่รับประทานในลาลับจะเตรียมด้วยการล้างในน้ำสะอาดแล้วรับประทานดิบ แต่บางชนิดก็นำไปต้ม นึ่งหรือผัดก่อน เช่น สะตอ อาจจะรับประทานดิบหรือผัด ส่วนฟักแม้ว ผักบุ้ง และใบมันสำปะหลัง มักจะต้มก่อน รับประทานกับซัมบัลเตอราซี ซึ่งมีรสเผ็ด 

ในปัจจุบัน ลาลับเป็น อาหารอินโดนีเซียที่ได้รับความนิยมทั่วประเทศ โดยรับประทานถัดจากอาหารจานหลัก เช่น ไก่ย่างหรือไก่ทอด ปลาดุกทอด ปลากระดี่ทอด หรือปลาย่าง อาหารจานนี้ใกล้เคียงกับอูลัมในมาเลเซีย

สารอาหาร
--------

ลาลับเป็นอาหารที่มีวิตามิน ธาตุอาหารและเส้นใยสูง ผักที่รับประทานในลาลับมักมีสารต้านอนุมูลอิสระสูง มีฤทธิ์ต้านมะเร็ง ผักบางชนิดเป็นพืชสมุนไพร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Lalab dalam Kehidupan Masyarakat Sunda". 20 Oct 2008.
2. ↑  "Khasiat Lalapan (in Indonesian)". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-16. สืบค้นเมื่อ 2012-07-16.
รถบรรทุกเบาของกองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่นพร้อมทหารถืออาวุธปืนกลหนักสำหรับปฏิบัติการป้องกันการโจมตีของกำลังพล
**ยุทธวิธีชนแล้วหนี** เป็นยุทธวิธีที่เชื่อกันว่า เป็นการจู่โจมแบบเสนอในระยะสั้น โดยจะพึงถอนตัวกลับทันทีที่ไปยังที่ตั้งก่อนที่จะถูกศัตรูตอบสนองมา เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงการปะทะกับศัตรูอย่างซึ่งหน้า วัตถุประสงค์ของยุทธวิธีไม่ได้เป็นไปเพื่อการบุกยึดอาณาเขตหรือชนะศัตรู แต่จะเป็นไปในเชิงลดจำนวนกำลังพลของศัตรูลงเมื่อเวลาผ่านไปจากการถูกโจมตีโดยยุทธวิธีนี้ และเป็นการลดอัตราความเสี่ยงในการปะทะซึ่งหน้ากับกองกำลังของตน ยุทธวิธีดังกล่าวยังถือว่าเป็นการเผยจุดอ่อนของกองกำลังศัตรู และเป็นผลต่อขวัญกับกำลังใจของกองกำลังศัตรูในเชิงจิตวิทยา

ยุทธวิธีชนแล้วหนีได้รับความนิยมในการชนะกับศัตรูโดยมักปรากฏภายใต้สงครามที่มักจะยั่งยืนมีรูปแบบ อาทิ การสงครามกองโจร, ขบวนการต่อต้าน, และการก่อการร้าย อย่างไรก็ดี ยุทธวิธีชนแล้วหนีก็เป็นที่นิยมเช่นเดียวกับกองกำลังทหาร โดยมักใช้กับการรบที่เตรียมพร้อมจะเต็มรูปแบบในภายหลังกับศัตรู ตัวอย่างเช่น การโจมตีของหน่วนคอมมานโดหรือหน่วยรบพิเศษ การลาดตระเวนของกองกำลัง หรือการปะทะภายในป้อมปราการหรือจุดแข็งของที่นั้น ยุทธวิธีชนแล้วหนีได้ถูกนำไปใช้กับพลธนูเบาของชาวยูเรนเซียนซึ่งถือว่าเป็นผู้ที่มีความสามารถเยี่ยม สามารถเห็นได้ตามกำลังที่ไม่ใช่ของกองทัพ (เช่น หน่วยสอดแนม) ซึ่งก็ถือว่าเป็นการใช้ยุทธวิธีชนแล้วหนีในกองกำลังใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  David Brunnstrom (2011-04-12). "NATO expects hit and run tactics by Gaddafi". Reuters. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-06-14. สืบค้นเมื่อ 2013-06-15.
2. ↑  Aweys Cadde (2012-02-09). "Renewed Fighting in Hosingow". Somalia Report. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-06-14. สืบค้นเมื่อ 2013-06-15.
3. ↑  Abdifitah Ibrahim (2011-04-26). "Hit-And-Run Tactics Shows Insurgent Weakness". Somalia Report. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-06-16. สืบค้นเมื่อ 2013-06-15.
***เอกเซมพลาส์ออฟอีวิล*** (อังกฤษ: *Exemplars of Evil*) เป็นภาคผนวกของ*ดันเจียนส์แอนด์ดรากอนส์* เกมเล่นตามบทบาทรุ่น 3.5 ที่เขียนโดยโรเบิร์ต เจ. ชวอล์บ

เนื้อหา
-------

*เอกเซมพลาส์ออฟอีวิล* เป็นส่วนประกอบเพิ่มเติมที่แสดงวิธีการสร้างวายร้ายที่น่าจดจำสำหรับ*ดันเจียนส์แอนด์ดรากอนส์* และนำเสนอกลุ่มคนร้ายแปดกลุ่มที่พร้อมเล่นของด่านต่าง ๆ วายร้ายแต่ละตัวมาพร้อมกับสถิติเกมที่สมบูรณ์ เช่นเดียวกับเมล็ดพันธุ์ผจญภัย, การทัพเกี่ยวติด, สถิติสำหรับสมุน และถ้ำที่ซ่อนซึ่งอธิบายไว้อย่างสมบูรณ์

ประวัติการตีพิมพ์
-----------------

*เอกเซมพลาส์ออฟอีวิล* เขียนโดยโรเบิร์ต เจ. ชวอล์บ และเผยแพร่ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2007

ภาพปกเขียนโดยรอน สเปียส์ ร่วมกับกับงานศิลปะการตกแต่งภายในโดยเจสัน ชาน, อีริก เดช็อง, แรนดี กาเยกอส, โตมัส โจเรลโล, รอน ฮอดจ์สัน, ราล์ฟ ฮอร์สลีย์, วาร์เรน มาฮี, ไมเคิล ฟิลลิปปี, เอฟา วีแดร์มัน, คีแรน แยนเนอร์ และเจมส์ จาง

บทสรุปที่ชวอล์บได้รับสำหรับโครงการนี้รวมถึงการคัดเลือกวายร้ายตามแบบฉบับเก้าคน ซึ่งเขา, อีแทน เบิร์นชไตน์, เครตัน บรอดเฮิร์สท์, สตีฟ เคนสัน, โคลยา เรเวน ลิเควตเต และอัลเลน เราช์ ได้รับมอบหมายให้พัฒนาเหล่าวายร้ายให้เป็นที่น่าสนใจและน่าดึงดูดยิ่งขึ้น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Exemplars of Evil Spotlight Interview". *Wizards of the Coast*. September 14, 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-04-29. สืบค้นเมื่อ 2019-01-14.
**ยีซุนชิน** **ขุนพลคลื่นคำราม** (เกาหลี: 명량; อาร์อาร์: *Myeongryang*; อังกฤษ: The Admiral: Roaring Currents, Roaring Currents) ภาพยนตร์สัญชาติเกาหลีใต้ ออกฉายในปี ค.ศ. 2014

เรื่องย่อ
---------

สร้างจากเหตุการณ์จริงในประวัติศาสตร์ของเกาหลีใต้ที่ถูกจารึกไว้ เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1597 พลเรือเอก ยีซุนชิน นำกองทัพเรือโชซอนที่มีเพียงแค่ 13 ลำ สามารคถเอาชนะ พลเรือเอกโทโดะ และกองทัพเรือญี่ปุ่นที่มีแสนยานุภาพกว่า 300 ลำ ด้วยการอ่านทิศทางลม จนกลายเป็นกลยุทธ์ที่ใช้เพื่อศึกษาถึงปัจจุบัน

นักแสดง
-------

* ชอย มิน-ซิก...ยีซุนชิน
* ลี จุง-ฮุน
* ริว ชง-ยอน...คุรุชิมะ มิชิฟุซะ

ความสำเร็จ
----------

*The Admiral: Roaring Currents* หรือ *Roaring Currents* เป็นภาพยนตร์สงครามอิงประวัติศาสตร์จากเหตุการณ์จริงในประวัติศาสตร์ ที่เกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1597 ในเหตุการณ์ยุทธนาวีที่ช่องแคบมลองยอง ที่ ยีซุนชิน แม่ทัพเรือฝ่ายเกาหลีใช้กองเรือหุ้มเกราะที่มีเพียง 13 ลำ เอาชนะกองเรือของญี่ปุ่นไปได้อย่างเด็ดขาด จนเป็นที่เลื่องลือ ซึ่งเป็นเหตุการณ์ส่วนหนึ่งของการบุกครองเกาหลีของญี่ปุ่น

เมื่อเข้าฉายเพียง 12 วันก็สร้างปรากฏการณ์ เป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้ที่ทำยอดขายตั๋วเข้าชมได้มากถึง 10 ล้านใบ เฉพาะการเข้าฉายวันแรกก็สามารถทำยอดขายตั๋วได้ถึง 683,000 ใบ ด้วยรายได้ 4,710 ล้านวอน และทำให้กลายเป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้ที่ทำรายได้ในวันแรกสูงสุดตลอดกาล ลบสถิติเก่าที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนของภาพยนตร์แอ็กชั่นเรื่อง *Kundo: Age of the Rampant* ที่ทำรายได้ไป 4,090 ล้านวอน จากตั๋ว 551,000 ใบลงได้อย่างสิ้นเชิง

และหลังจากเข้าฉายมาได้ 18 วัน ก็ทำรายได้เป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้เรื่องแรกที่ทำรายได้เกิน 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ด้วย 13.62 ล้านใบแล้ว และถือว่าเป็นการทำลายสถิติภาพยนตร์ที่มีผู้ชมมากที่สุดในเกาหลีใต้ของ *Avatar* ภาพยนตร์ไซไฟแฟนตาซีสัญชาติอเมริกัน ที่ทำยอดเอาไว้ 13.61 ล้านใบ จากการฉายถึง 4 เดือนเต็ม

อ้างอิง
-------

1. 1 2  หน้า 31 บันเทิง, *อัปเดตหนังใหม่*. **เดลินิวส์** ฉบับที่ 23,736: วันพุธที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11 ปีมะเมีย
2. ↑  "อี ซุน-ชิน", *วิกิพีเดีย*, 2021-07-25, สืบค้นเมื่อ 2021-07-25
3. ↑  "หนังอิงประวัติศาสตร์ Roaring Currents ทำเงินทุบสถิติวงการหนังเกาหลี". ผู้จัดการออนไลน์. 13 August 2014. สืบค้นเมื่อ 8 October 2014.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  "Roaring Currents ทุบสถิติ Avatar ในเกาหลีใต้". ผู้จัดการออนไลน์. 18 August 2014. สืบค้นเมื่อ 8 October 2014.[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ (เกาหลี)
* *The Admiral: Roaring Currents* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* *Roaring Currents* ที่สยามโซน
**วีเอฟเอส โกลบอล** (อังกฤษ: VFS Global) หรืออีกชื่อคือ **วีซาฟาซีลิเทชันเซอร์วิสซิสโกลบอล** (อังกฤษ: Visa Facilitation Services Global; บริการอำนวยการช่วยเหลือการตรวจลงตรา นานาชาติ) เป็นบริษัทให้บริการเทคโนโลยีและเอาต์ซอร์ซแก่รัฐบาลและคณะผู้แทนทางการทูตทั่วโลก บริษัทบริหารจัดการการดูแลที่เกี่ยวกับการออกหนังสือเดินทางและการตรวจลงตรา และภารกิจที่ไม่เกี่ยวเนื่องกับการตัดสินใจให้แก่ลูกค้าที่เป็นรัฐบาลจากทั่วโลก บริษัทเริ่มต้นด้วยการเป็น "โครงการเคียง" ที่กลุ่มท่องเที่ยวหรูหราสัญชาติสวิส คูโอนี ในปี 2001 โดยประธานคณะกรรมการ Zubin Karkaria ในปี 2016 คูโอนีถูกเข้าซื้อโดยอีคิวทีพาร์ตเนอส์ บริษัทหุ้นเอกชนนานาชาติที่มีสำนักงานใหญ่ในสต็อกโฮล์ม ในตอนนั้น คูโอนีมีหน่วยธุรกิจสามหน่วย ได้แก่ หน่วยจำหน่ายการท่องเที่ยวนานาชาติ, หน่วยบริการการท่องเที่ยวนานาชาติ และวีเอฟเอส โกลบอล ซึ่งมีอัตราการเติบโตสูงสุดในทั้งสามหน่วย แรกเริ่ม บริษัทมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ประเทศอินเดีย ในปัจจุบันสำนักงานใหญ่ของบริษัทอยู่ที่ดูไบ และมีสำนักงานใน 147 ประเทศทั่วโลก ในปี 2018 บริษัทมีรายงานการดำนเนินงานเอกสารสมัครรับการการตรวจลงตรามากกว่า 25 ล้านฉบับ ซึ่งมักมีทั้งข้อมูลส่วนบุคคล ข้อมูลหนังสือเดินทาง และประวัติการเงินส่วนบุคคล ในนามของกระทรวงกลาโหมอังกฤษ และรัฐบาลอีก 61 ประเทศทั่วโลก

ในประเทศไทย วีเอฟเอสโกลบอลบริการการตรวจลงตราในนามของรัฐบาลรวม 23 ประเทศ ซึ่งรวมถึงสหราชอาณาจักร, รัฐในเขตเชงเกน, ญี่ปุ่น, สิงคโปร์, ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  "Executive Board Members". *www.vfsglobal.com*. สืบค้นเมื่อ 10 March 2023.
2. ↑  "Milestones". *www.vfsglobal.com*. สืบค้นเมื่อ 16 November 2022.
3. ↑  "We Serve Sovereign Governments in a Sensitive Manner". *Africa Executive*. 9 March 2020. สืบค้นเมื่อ 2 November 2022.
4. 1 2  VFS Global Website 2015. sfn error: no target: CITEREFVFS\_Global\_Website2015 (help)
5. 1 2 3  Gibbs 2019a. sfn error: no target: CITEREFGibbs2019a (help)
6. ↑  "Kuoni Group / VFS Global". *eqtgroup.com* (ภาษาอังกฤษ). EQT Partners. สืบค้นเมื่อ 14 September 2022.
7. ↑  Reeba Zachariah (Jan 15, 2015). "Kuoni exits India tour operating business". *The Times of India* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 27 September 2022.
8. ↑  "Dubai: Latvia Opens New External Visa Centres in UAE in Partnership with VFS Global". Dubai, United Arab Emirates: BelleVision Media Network. 5 February 2018. สืบค้นเมื่อ 14 February 2018.
9. ↑  Tangsiri (2023-02-27). "วีเอฟเอส โกลบอล เผย ปี 2565 ประเทศไทยยื่นคำร้องขอวีซ่าเพิ่มขึ้น 576% เมื่อเทียบกับปี 2564". Brand Inside. สืบค้นเมื่อ 2023-09-12.
**ส่วนขยายมีเดียวิกิ** (อังกฤษ: MediaWiki extension) ทำให้มีเดียวิกิก้าวหน้ายิ่งขึ้นและมีประโยชน์สำหรับวัตถุประสงค์ต่าง ๆ ส่วนขยายเหล่านี้มีความซับซ้อนแตกต่างกันไปมาก มูลนิธิวิกิมีเดียดำเนินการเซิร์ฟเวอร์กิตที่โฮสต์ส่วนขยายจำนวนมาก และไดเรกทอรีเหล่านั้นสามารถพบได้ในเว็บไซต์มีเดียวิกิ บางเว็บไซต์อื่น ๆ เป็นที่รู้จักสำหรับการพัฒนา—หรือการสนับสนุนสำหรับ—ส่วนขยายคือ MediaWiki.org ซึ่งรักษาเมทริกซ์ส่วนขยาย และกูเกิลโค้ด การตรวจสอบโค้ดมีเดียวิกินั้นอำนวยความสะดวกผ่านกรณีตัวอย่างของเกอร์ริต ตั้งแต่เวอร์ชัน 1.16 มีเดียวิกิยังใช้ไลบรารีเจเควียรี

การใช้
------

บุคคลที่มีการดูแลระบบเอฟทีพีหรือการเข้าถึงระบบไฟล์สู่ไดเรกทอรีวิกิสามารถติดตั้งส่วนขยายได้ด้วยตนเองโดยการดาวน์โหลดไปยังไดเรกทอรีที่เหมาะสม และการใช้โปรแกรมแก้ไขข้อความเพื่อเพิ่มบรรทัด require once ในไฟล์ LocalSettings.php เพื่อทำให้รหัสส่วนขยายถูกรวมและประเมินผล ส่วนขยายบางรายการยังมีการตั้งค่าที่ตั้งค่าและเปลี่ยนแปลงโดยแก้ไขไฟล์นี้ นอกจากนี้ยังมีส่วนขยาย, กำหนดค่า ที่ช่วยให้ส่วนขยายอื่น ๆ สามารถจัดการได้ง่ายขึ้น ส่วนแพลตฟอร์มการจัดการส่วนขยายที่ดีกว่าอยู่ระหว่างการพัฒนา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Extension Matrix". MediaWiki. สืบค้นเมื่อ 2010-05-30.
2. ↑  MediaWiki Extensions เก็บถาวร 2012-07-11 ที่ archive.today, Google Code
3. ↑  jQuery on MediaWiki
4. ↑  "Manual:Extensions". MediaWiki. 2016-02-25. สืบค้นเมื่อ 2016-05-04.
5. ↑  "Extension:Configure". MediaWiki. สืบค้นเมื่อ 2016-05-04.
6. ↑  "Deployment". MediaWiki. สืบค้นเมื่อ 2016-05-04.
**วัดตำหนักใต้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกายในตำบลท่าทราย อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

ก่อนที่จะสร้างวัด สถานที่ตั้งเคยเป็นที่สร้างพลับพลาที่ประทับชั่วคราวของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี และสันนิษฐานว่าวิหารและหอระฆังสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2367 (รัชกาลที่ 3) เดิมวัดนี้เรียกกันว่า **วัดตำหนัก** ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จตรวจราชการคณะสงฆ์เมื่อปี พ.ศ. 2464 ทรงเห็นว่ามีชื่อวัดซ้ำ จึงได้ต่อคำว่า ใต้ท้ายชื่อ จากทิศที่ตั้ง

พระอุโบสถหลังใหม่ สร้างขึ้นจากนำบานประตูหน้าต่าง เพดานของอุโบสถหลังเก่ามาใช้ ซึ่งหน้าบันนั้นเป็นไม้สักแกะสลักเป็นรูปนกประดับด้วยพุดตานเทศ มีรูปช้างทรงเครื่อง ยืนอยู่เหนือเมฆตรงกลางลายกระหนก พระประธานเป็นปางมารวิชัยสมัยสุโขทัย วิหารเก่าแก่ซึ่งมีหน้าบันเป็นไม้สักแกะสลักเป็นรูปกระหนกดอกจอก มีรูปม้าทรงเครื่องอยู่ภายในกระหนก ซุ้มบานประตู ซุ้มหน้าต่าง เป็นลายดอกไม้ปูนปั้นยังคงเหลืออยู่บ้าง บานประตูหน้าต่าง เขียนลายทองรดน้ำ หอระฆัง 2 ชั้นที่หลังคาทำเป็นรูปปรางค์ลึกเข้าไป และมีต้นโพธิ์พุทธคยาจากอินเดียมาปลูกโดยอดีตเจ้าอาวาสวัดตำหนักใต้ เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2514

มีบันทึกว่า วัดตำหนักใต้เป็นจุดที่พระเจ้าตากสินเสด็จพระราชดำเนินมารับพระแก้วมรกตเข้าสู่พระนคร เพื่อประดิษฐานที่วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดตำหนักใต้". *กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา*.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "ประวัติศาสตร์เมืองกำแพงเพชร ยุคหิน-ปัจจุบัน". *กองทุนส่งเสริมงานวัฒนธรรมจังหวัดกำแพงเพชร*. 2557.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดตำหนักใต้**
บทความนี้เกี่ยวกับวงศ์ปลาน้ำจืด สำหรับวงศ์ปลาทะเล ดูที่ วงศ์ปลาแพะ (ปลาทะเล)

**วงศ์ปลาแพะ** (อังกฤษ: Armored catfish, Cory catfish) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) วงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Callichthyidae 

เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็ก ขนาดโดยทั่วไปแล้วมีขนาดประมาณ 3-5 นิ้ว โดยพัฒนาผิวหนังลำตัวให้แข็งเหมือนเกราะเพื่อป้องกันตัวจากศัตรู มีลักษณะโดยรวม คือ ลำตัวป้อมกลม ส่วนหัวค่อนข้างโตกว่าส่วนอื่น ๆ มีหนวดยื่นออกมาริมปากซึ่งงุ้มลงด้านล่างเพื่อเป็นประสาทสัมผัสในการหาอาหาร ซึ่งหนวดที่ว่านี้มีลักษณะคล้ายกับหนวดเคราของแพะ อันเป็นที่มาของชื่อเรียก

เป็นปลาที่หากินตามพื้นท้องน้ำ มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง โดยกินอาหารจำพวกสัตว์น้ำขนาดเล็ก และเศษซากพืช ซากสัตว์ พบกระจายพันธุ์ในหลายแม่น้ำในทวีปอเมริกาใต้

จัดเป็นวงศ์ปลาที่มีสมาชิกจำนวนมาก สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 วงศ์ย่อย 9 สกุล (ดูในตาราง) ประมาณ 177 ชนิด โดยมีความสำคัญในแง่ของการเป็นปลาเศรษฐกิจในทวีปอเมริกาใต้ ในบางชนิด และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามกัน ด้วยว่าเป็นปลาที่มีนิสัยเรียบร้อย ไม่ดุร้ายก้าวร้าว จึงทำให้เป็นที่นิยมมาก โดยชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุด คือ ปลากดเกราะ (*Hoplosternum littorale*) ที่มีขนาดยาวเต็มที่ 24 เซนติเมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปลาแพะ
2. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
3. ↑  ผศ.สมหมาย เจนกิจการ, RoF, หน้า 61 คอลัมน์ *บุก Rio Amazonras ตลุยตลาดปลา เมืองมาเนาส์ ประเทศบราซิล* นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 12 ปีที่ 1 ประจำเดือนมิถุนายน 2011

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลจาก Fishbase.org (อังกฤษ)
* The Catfish Family Callichthyidae (อังกฤษ) เก็บถาวร 2012-02-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
รูปปั้นคลอดลูกดัมบาร์ตันโอกส์
**รูปปั้นคลอดลูกดัมบาร์ตันโอกส์** (อังกฤษ: Dumbarton Oaks birthing figure) เป็นรูปปั้นหินสกัพพอไลต์รูปสตรีคลอดลูกในท่านั่งยอง ซึ่งเป็นไปได้ว่าเป็นของแอซเท็ก จัดแสดงอยู่ในฐานะส่วนหนึ่งของของสะสมของดัมเบอร์ตันโอกส์ สหรัฐ นักวิชาการจำนวนมากเชื่อว่าเป็นชิ้นงานยุคก่อนโคลัมเบีย ในขณะที่บางส่วนเชื่อว่าสร้างขึ้นมาในภายหลัง เป็นไปได้ว่าในศตวรรษที่ 19 รูปปั้นนี้มีความสูง 20.2 เซนติเมตร

การกล่าวถึงแรก ๆ ถึงรูปปั้นนี้มาจาก Ernest-Théodore Hamy ซึ่งเห็นรูปปั้นนี้ครั้งแรกในร้านขายของเก่าแห่งหนึ่งในปารีส ต่อมารูปปั้นนี้ถูกซื้อโดยสูตินรีแพทย์และนักสะสมชาวฝรั่งเศส Alban Ribemont-Dessaignes ในปี 1947 รูปปั้นนี้ได้กลายมาเป็นของรอเบิร์จ วูดส์ บลิสส์ ผู้ก่อตั้งดัมบาร์ตันโอกส์

บทความทางวิชาการชิ้นที่เก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับรูปปั้นนี้เป็นผลงานเขียนโดย Ernest-Théodore Hamy ในปี 1899 โดยเรียกรูปปั้นนี้ว่า "โดดเด่นเป็นพิเศษสุด ๆ ในประวัติศาสตร์ศิลปะเม็กซิกัน" ("absolutely unique in the history of Mexican art") ในปี 1906 เขาตีพิมพ์บทความหนึ่งในวารสาร *Journal de la Société des Américanistes* ระบุว่ารูปปั้นนี้มีที่มาจากเม็กซิโกยุคก่อนโคลัมเบีย และเป็นรูปของเทพีแอซเท็กนามว่า Ixcuina หรือ Tlazolteotl นักวิชาการ เช่น พาล เคเลเมน, มิกูเอลอโควาร์รูบีอัส, จอห์น แอลเดิน เมสัน, ไมเคิล ดี โค และ เจฟฟรีย์ คิล์ทเทอร์ เชื่อว่ารูปปั้นนี้เป็นของแท้ คนอื่น ๆ เช่น Claude-François Baudez และ Esther Pasztory ตั้งคำถามเกี่ยวกับลักษณะเชิงรูปแบบของรูปปั้น มีการตั้งคำถามถึงความแท้จริงของรูปปั้นนี้บนพื้นฐานของความสามารถทางหัตถกรรมเชิงเทคนิกเมื่อเปรียบเทียบกับข้อจำกัดของศิลปะในยุคก่อนโคลัมเบีย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Jane MacLaren Walsh (2008). "The Dumbarton Oaks Tlazolteotl: looking beneath the surface". *Journal de la Société des Américanistes*. สืบค้นเมื่อ Aug 12, 2015.
2. 1 2 3  John Kelly (Jan 13, 2014). "Local Intriguing story behind a stone figure at Dumbarton Oaks". *The Washington Post*. สืบค้นเมื่อ Aug 12, 2015.
**คนปีศาจ** (ญี่ปุ่น: モンスター) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนโดย นาโอกิ อุราซาว่า เรื่องราวแนวสืบสวนลึกลับสยองขวัญ (ผู้เขียนเดียวกับเรื่อง 20th Century Boys และ ตามล่านักฆ่าแอนดรอยด์) ได้รับรางวัลชนะเลิศในงาน Media Arts ครั้งที่ 1 ของทบวงวัฒนธรรมญี่ปุ่น

เนื้อเรื่อง
-----------

ณ เมืองดึสเซิลดอร์ฟ เยอรมนีตะวันตก วันหนึ่งในปีค.ศ. 1986 เคนโซ เทมมะ หมอชาวญี่ปุ่นซึ่งทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลไอซเลอร์ ได้ขัดคำสั่งของผู้อำนวยการโรงพยาบาลโดยปฏิเสธการรักษานายกเทศมนตรี เพื่อช่วยชีวิต โยฮัน ลีแบร์ท เด็กชายฝาแฝดคนหนึ่ง เนื่องจากถูกส่งตัวมาโรงพยาบาลก่อน จึงทำให้เขาตกที่นั่งลำบากในหน้าที่การงานและถูกลูกสาวผู้อำนวยการถอนหมั้น แต่ทว่าต่อมาเกิดการตายอย่างผิดปกติของผู้อำนวยการโรงพยาบาลและแพทย์ที่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งแทนเขา จนทำให้เขาได้ขึ้นเป็นหัวหน้าแผนกศัลยแพทย์ในที่สุด แม้เขาจะตกเป็นผู้ต้องสงสัยแต่ก็ไม่มีหลักฐานใดๆว่าเขาเป็นคนร้าย

9 ปีต่อมา โยฮัน ที่หายตัวไปจากรพ.ในวันนั้น ได้ออกมาสารภาพว่า ตนเป็นผู้ฆ่าผู้อำนวยการ เทมมะ จึงได้ตามไล่ล่าโยฮันด้วยตนเอง ในขณะที่ตนเองนั้นได้ถูกตำรวจตามจับ เพราะต้องสงสัยว่าเป็นคนร้ายในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเสียเอง

ตัวละคร
-------

### ตัวละครหลัก

เคนโซ เทมมะศัลยแพทย์สมองชาวญี่ปุ่น ออกเดินทางเพื่อกำจัดปีศาจที่ตนเองช่วยชีวิตเอาไว้
โยฮัน ลีแบร์ทฝาแฝดคนพี่ มีมันสมองฉลาดเป็นเลิศ มีจิตใจที่ชั่วร้ายดั่ง"ปีศาจ" ในอดีตเคยอยู่ใน 511 คินเดอร์ไฮม์
นีน่า ฟอลต์เนอร์ (อันนา ลีแบร์ท)น้องสาวฝาแฝดของโยฮัน ละทิ้งมหาวิทยาลัยเพื่อออกเดินทางกำจัดพี่ชาย
สารวัตรลุงเงอนักสืบมือดีของรัฐบาลกลางเยอรมนี ไล่ล่าตามจับเทมมะ
เอฟา ไฮเนอมันลูกสาวผู้อำนวยการโรงพยาบาล และอดีตคู่หมั้นของเทมมะ
ดีเธอร์เด็กที่เทมมะได้ช่วยไว้
ดร.ไรน์ไวน์จิตแพทย์ที่พยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเทมมะ
วอล์ฟ์กัง กริมเมอร์นักข่าวอิสระ เคยอยู่ใน 511 คินเดอร์ไฮม์
โรเบโต้ชายผู้ศรัทธาโยฮัน
ฟรานซ์ โบนาพัลต้าชายปริศนาผู้มีหลายชื่อ เคยเขียนนิทานภาพมากมาย และกุมปริศนาการกำเนิดปีศาจเอาไว้

รายชื่อตอน
----------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Monster Graph เก็บถาวร 2016-01-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* AnimeNfo.Com : Monster
* Monster: Volume 1
* Monster วาดโดย Naoki Urasawa และ เรื่องอื่นๆ
* อนิเมะ *คนปีศาจ* ที่เน็ตฟลิกซ์
**วัดห้วยพลู** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำนครชัยศรี ในตำบลห้วยพลู อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม บริเวณวัดอยู่ติดกับตลาดห้วยพลู บริเวณหน้าวัดมีท่าน้ำให้อาหารปลา

วัดห้วยพลูเป็นวัดที่สร้างในสมัยอยุธยาโดยสันนิษฐานจากโบราณวัตถุ อุโบสถมีหลังคาทรงโรง หลังโบสถ์ไม่มีประตู หน้าบันประดับด้วยถ้วยชามกระเบื้องเคลือบ กำแพงเตี้ยประมาณ 1 เมตร มีซุ้มประตูทั้ง 4 ด้าน ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นสมัยอยุธยา จำนวน 14 องค์ มณฑปประดิษฐานรอยพระพุทธบาท มีลักษณะเป็น 4 มุข เครื่องยอดเป็นแบบปราสาททรงมงกุฎ บุแผ่นทองแดง ย่อมุมไม้สิบสอง หุ้มด้วยทองแดงมีบันไดช่องทางขึ้นไปยังมณฑปทั้ง 4 ด้าน ฐานมณฑปเป็นอุโมงค์มีช่องทางเข้าก่อสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2460 แต่เดิมหน้าบันมีลวดลายแบบจีนทั้งหมด วิหารไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อใดจากแต่สร้างมาก่อนมณฑป หอไตรเป็นอาคาร 2 ชั้น ขนาดใหญ่ก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญมีรูปทรงที่พบได้โดยทั่วไป ภายในวัดยังมีเรือสำเภาโบราณที่คาดว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย

อย่างไรก็ดีกรมการศาสนาระบุว่าวัดห้วยพลูตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2329 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2334

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงปู่ขำ
* หลวงปู่กลืน
* หลวงพ่อผล
* หลวงพ่อปลัง
* พระครูโชติ
* พระมหาฟัก
* พระครูโฆสีตวรคุณ
* พระครูมงคลสุทธิกิจ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "อุทยานปลา (วัดห้วยพลู)". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "วัดห้วยพลู". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
3. ↑  "สำเภาโบราณ วัดห้วยพลู". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "นครปฐม - รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-03-25.