recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*สำหรับปลาบู่จากที่เป็นปลากลับหัว ดูที่ ปลาบู่จาก*

**ปลาบู่จักรพรรดิ์** หรือ **ปลาบู่จาก** หรือ **ปลาบู่หิน** (อังกฤษ: Tank goby; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Glossogobius giuris*) ปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae)

มีลักษณะทั่วไปคล้ายปลาบู่ทราย แต่มีส่วนหัวแหลมกว่า ลำตัวทรงกระบอก ด้านท้ายของลำตัวแบนด้านข้าง ปากกว้าง ดวงตากลมโต ครีบท้องมี 2 อัน ครีบท้องเชื่อมติดกันเป็นรูปถ้วย ครีบหางปลายแหลม ลำตัวมีสีน้ำตาลอ่อน ส่วนหลังสีคล้ำ ด้านข้างลำตัวมีแถบสีคล้ำขนาดใหญ่จำนวน 4-5 แถบ ขอบเกล็ดมีสีคล้ำจึงแลดูเป็นลายคล้ายตาข่ายหรือร่างแห ครีบต่าง ๆ ใส

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 16-20 นิ้ว กระจายพันธุ์ในแถบน้ำกร่อยและน้ำจืดใกล้ชายฝั่งทะเลในแถบร้อนของทวีปเอเชียโดยทั่วไป ตั้งแต่ทะเลแดง จนถึงชายฝั่งแอฟริกาตะวันออก ตลอดจนเอเชียใต้จนถึงตอนใต้ของจีนและออสเตรเลีย พบทั้งในชายฝั่งทะเลมหาสมุทรแปซิฟิก และมหาสมุทรอินเดีย (โดยในประเทศไทยมีรายงานพบที่แม่น้ำสาละวิน ซึ่งอยู่ห่างไกลจากทะเลนับเป็นพัน ๆ กิโลเมตรด้วย) เป็นปลาที่มีพฤติกรรมนอนนิ่ง ๆ กับพื้นตลอดทั้งวัน ส่วนมากจะอาศัยอยู่ในป่าชายเลน ในส่วนที่มีพืชน้ำขึ้นหนาแน่น ที่เป็นพื้นทราย เพื่อซุ่มล่าอาหาร ซึ่งอาหารได้แก่ ปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กต่าง ๆ มีพฤติกรรมการวางไข่ จะวางไข่ยึดติดกับวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ โดยพ่อปลาและแม่ปลาจะช่วยกันดูแลไข่จนฟักเป็นตัว

เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม ซึ่งสามารถเลี้ยงเติบโตได้เป็นอย่างในสภาพน้ำจืดสนิท และยังใช้บริโภคกันในบางท้องถิ่นอีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Larson, H. & Britz, R. 2012. *Glossogobius giuris*. In: IUCN 2013. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.1. <www.iucnredlist.org>. Downloaded on 24 August 2013.
2. 1 2  "การศึกษาความหลากหลายของชนิดปลาในเขตลุมน้ำสาละวินในเขตพื้นที่ประเทศไทย" (PDF). มหาวิทยาลัยแม่โจ้. 27 September 2010. สืบค้นเมื่อ 4 March 2014.
3. 1 2  หน้า 118, *Amphidromous Story สุดยอดนักล่า ปลาสองน้ำ*, "Wild Ambition" โดย ชวิน ตันพิทยคุปต์, กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์, นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ. นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 35 ปีที่ 3: พฤษภาคม 2013
4. ↑  ดร.ชวลิต วิทยานนท์. *ปลาน้ำจืดไทย*. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์, 2544. 115 หน้า. หน้า 93. ISBN 9744726555

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Glossogobius giuris***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Glossogobius giuris ที่วิกิสปีชีส์
**ปลานโปเลียน** หรือ **ปลานกขุนทองหัวโหนก** (อังกฤษ: Napoleonfish, Humphead wrasse, Mauri wrase) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Cheilinus undulatus* จัดอยู่ในวงศ์ปลานกขุนทอง (Labridae)

ลักษณะ
------

มีรูปร่างและลักษณะคล้ายปลาในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) ซึ่งเป็นปลาน้ำจืด เมื่อยังเล็กมีลายแถบสองเส้นที่คาดผ่านตาเฉียงขึ้น เมื่อโตขึ้นลายแถบอันนี้จะหายไป สีพื้นลำตัวจะเข้มขึ้น ในปลาเพศผู้มีสีเหลือบเขียวอมน้ำเงิน มีลายสีชมพูปรากฏเป็นจุดเป็นเส้นเล็ก ๆ แทรกตามเกล็ด ซึ่งมีความแวววาวเป็นเลื่อมมัน ขณะที่ปลาเพศเมียจะมีลวดลายที่อ่อนกว่า ซึ่งปลาทั้งสองเพศจะมีจุดเด่นที่สังเกตได้ง่าย คือ ส่วนหัวที่โหนกนูนเหมือนสันหรือนอเห็นอย่างชัดเจน ซึ่งจะปรากฏเมื่อปลามีความยาวได้ 2-3 ฟุต ขอบหางมีสีเขียวอมเหลือง มีดวงตาที่สามารถกลอกกลิ้งไปมาได้

จัดเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้ โดยเต็มที่อาจยาวได้ถึงเกือบ 3 เมตร และมีน้ำหนักถึง 190 กิโลกรัม

ปลานโปเลียนกับนักดำน้ำ ที่ปาเลา

ที่อยู่
-------

เป็นปลาที่อาศัยหากินอยู่ในแนวปะการัง พบกระจายพันธุ์ในทะเลเขตร้อน เช่น มหาสมุทรแปซิฟิก และมหาสมุทรอินเดีย โดยกินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่าเป็นอาหาร

สำหรับในน่านน้ำไทย พบแพร่กระจายอยู่แถบทะเลอันดามัน พบตามบริเวณกองหิน แนวปะการังของ เกาะสุรินทร์, หมู่เกาะสิมิลัน ในความลึกประมาณ 3-30 เมตร

ชื่อเรียกอื่น
-------------

เหตุที่ได้ชื่อว่า "นโปเลียน" ด้วยเหตุที่ส่วนหัวที่โหนกนูน โดยเฉพาะในปลาเพศผู้ที่จะโหนกกว่าปลาเพศเมีย แลดูคล้ายหมวกของจักรพรรดินโปเลียน

เป็นปลาที่ได้รับความนิยมเลี้ยงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำต่าง ๆ ทั่วโลก และยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย โดยปลาที่ขายกันในตลาดปลาสวยงาม มักเป็นปลาวัยอ่อนที่มีความยาว 2-3 นิ้ว และจับมาจากฝั่งอ่าวไทยเป็นส่วนใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑   Russell, B. (Grouper & Wrasse Specialist Group) 2004. *Cheilinus undulatus*. In: IUCN 2013. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.1. <www.iucnredlist.org>. Downloaded on 02 November 2013.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-08. สืบค้นเมื่อ 2007-08-03.
3. 1 2  คอลัมน์ Blue Planet ตอน จักรพรรดิ...ใต้สมุทร *Cheilinus undulatus* หน้า 137-140 นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 13 ปีที่ 2 ประจำเดือนกรกฎาคม 2011

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Cheilinus undulatus***

ดูเพิ่ม
-------

* ปลานกแก้วหัวโหนก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
**ลัทธิเบคอน** (อังกฤษ: The United Church of Bacon) เป็นลัทธิหรือ ปรัชญาล้อเลียนเกี่ยวกับผู้ที่ไม่นับถือพระเจ้า ซึ่งมีเป้าหมายหลักคือความก้าวหน้าทางสังคมและการหาเงินบริจาคเพื่อการกุศลอื่น ๆ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2010 โดย John Whiteside และกลุ่มเพื่อน โดยทางลัทธิเสนอบริการทางศาสนาแบบดั้งเดิมทุกประเภทรวมถึงงานแต่งงาน บัพติศมาและงานศพ ทางผู้ก่อตั้งได้เลือกชื่อแปลก ๆ สำหรับลัทธิรวมถึงความเชื่อในเบคอน เป็นคำวิจารณ์ทางสังคมที่โบสถ์ทุกแห่งมีความเชื่อแปลก ๆ จากการมองจากภายนอก พวกเขาต่อต้านการมีสิทธิพิเศษสำหรับศาสนาอื่นๆบางศาสนาโดยอ้างว่าคนที่นับถือศาสนานั้นดีกว่าเพราะคิดว่าคนที่ไม่นับถือศาสนานั้นมีความเชื่อแปลก ๆ สัญลักษณ์อย่างเป็นทางการขององค์กรคือเบคอนสองแผ่นสวดมนต์พร้อมกับดวงอาทิตย์ที่อยู่ด้านหลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Las Vegas News | Breaking News & Headlines". *Las Vegas Review-Journal* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน).
2. ↑  "Six Modern Religions for Freethinkers". *HuffPost* (ภาษาอังกฤษ). 2015-04-27.
3. ↑  Raven, David (2015-04-21). "You can now get married in a Church of Bacon". *mirror* (ภาษาอังกฤษ).
**ปลาบู่รำไพ** (อังกฤษ: Queen of Siam goby, Queen Rambai's goby; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Mugilogobius rambaiae*) ปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae) มีลำตัวยาวทรงกระบอก หัวเล็ก ปากกว้างในตัวผู้ เกล็ดค่อนข้างใหญ่ ลำตัวมีสีคล้ำหรือสีน้ำตาล ขอบเกล็ดมีแต้มสีคล้ำหลังช่องเหงือกด้านบนมีดวงรีสีดำและขอบสีจาง ครีบหลังมีลายสีดำและขอบสีจาง ครีบหางมีลายเส้นสีคล้ำ

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 3-6 เซนติเมตร มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมกลุ่มกันเป็นฝูงใหญ่ใต้ท้องน้ำ พบกระจายพันธุ์อยู่ในอินเดีย, พม่า, ไทย, มาเลเซียจนถึงอินโดนีเซีย ในบริเวณปากแม่น้ำที่เป็นป่าจากหรือเป็นแหล่งน้ำกร่อย ในประเทศไทยพบได้ในพื้นที่ภาคกลางและภาคใต้ทั้งฝั่งตะวันตก ส่วนฝั่งตะวันออกพบเฉพาะจังหวัดสุราษฎร์ธานีและนครศรีธรรมราช

ปลาบู่รำไพ ถูกค้นพบครั้งแรกในคลองสายหนึ่งในพื้นที่กรุงเทพมหานคร และถูกอนุกรมวิธานโดย ดร.ฮิว แมคคอร์มิค สมิธ อธิบดีกรมประมงคนแรก และได้มีการตั้งชื่อเพื่อเป็นการถวายพระเกียรติแด่ สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระอัครมเหสีในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 ณ สยามสมาคม ปัจจุบันเป็นปลาที่แนวโน้มใกล้สูญพันธุ์ และไม่ทราบสถานะที่แน่ชัดว่าจะยังมีอยู่หรือไม่สำหรับในพื้นที่ภาคกลางของประเทศไทย แต่สำหรับในภาคใต้ ยังพบได้อยู่ และพบมากที่จังหวัดกระบี่ โดยจะพบในพื้นที่ ๆ เป็นแอ่งน้ำในป่าหรือพรุ หรือลำน้ำขนาดเล็กที่มีแร่ธาตุจำพวกคอร์บอเนตสูง จึงมีสีของน้ำออกเป็นสีฟ้า ไม่พบในลำคลอง หรือแม่น้ำสายใหญ่ ปลาจะหลบซ่อนตัวอยู่ตามรากไม้หรือกองใบไม้ที่ทับถมกัน นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งสามารถนำมาเลี้ยงได้เป็นอย่างดีในตู้ไม้น้ำน้ำจืด

อ้างอิง
-------

1. 1 2   Huckstorf, V. (2012). *Mugilogobius rambaiae*. In: IUCN 2012. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 2010-08-10.
2. ↑  หน้า 80-83, *Magilogobius rambaiae : ปลาบู่รำไพ*. "Mini Fish" โดย สุรีศา ซอมาดี. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 40: ตุลาคม 2013

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาบู่รำไพ
**รี รย็อล-รี** (เกาหลี: 리렬리; อังกฤษ: Lee Ryol-Li) เป็นนักมวยสากลอาชีพชาวญี่ปุ่นเชื้อสายเกาหลี

ประวัติ
-------

รี รย็อล-รี เกิดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1982 เกิดที่เมืองคาโดมะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น โดยครอบครัวเป็นชาวเกาหลีเหนือที่อพยพมาอยู่ญี่ปุ่นเกิดที่รี รย็อล-รีจะเกิด 

รี รย็อล-รีขึ้นชกมวยอาชีพครั้งแรก และเป็นฝ่ายแพ้น็อกในยกที่ 3 เมื่อปี ค.ศ. 2005 ต่อมาสามารถได้แชมป์เฟเธอร์เวทของญี่ปุ่น และป้องกันแชมป์เอาไว้ได้หนึ่งครั้ง ก่อนที่มาเอาชนะคะแนน พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม นักมวยชาวไทยไปได้อย่างเป็นเอกฉันท์ ด้วยคะแนน 114-115, 113-115, 110-118 เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 2010 ที่โครากูเอ็งฮอล กรุงโตเกียว ได้แชมป์โลกสมาคมมวยโลก (WBA) ในรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท ไปครอง ซึ่งตลอดการชกทั้ง 12 ยก รี รย็อล-รี ซึ่งเป็นรองแชมป์โลกอันดับที่ 14 เป็นฝ่ายหนีพูนสวัสดิ์ซึ่งป้องกันตำแหน่งแชมป์ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3 เกือบตลอดเวลา แต่เมื่อป้องกันตำแหน่งแชมป์ครั้งแรกกับ อากิฟูมิ ชิโมดะ นักมวยชาวญี่ปุ่นด้วยกันเองเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2011 ก็ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เสียแชมป์โลกไปในการป้องกันตำแหน่งครั้งแรกเท่านั้น

ปัจจุบัน รี รย็อล-รี อาศัยอยู่ที่เมืองโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ มีชื่อเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า **เร็ตสึริ ลี** (Retsuri Lee, ญี่ปุ่น: 李冽理)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ไอ้รถถัง" พูนสวัสด์ กระทิงแดงยิม พ่ายแต้มนักชกยุ่น จากเดลินิวส์
2. ↑  ไอ้รถถังเซ็งมวยยุ่นงอแงเลื่อนวันป้องแชมป์ จากสยามสปอร์ต

* สถิติการชก

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ส่วนตัว
**ริชีลเดอแห่งโพรวองซ์ สมเด็จพระราชินีแห่งแฟรงค์ตะวันตก** (ฝรั่งเศส: *Richilde de Provence* (ออกเสียง)) (ค.ศ. 845-ค.ศ. 910) เป็นพระมเหสีในพระเจ้าชาร์ลส์เศียรล้านพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรแฟรงค์ตะวันตก

ปี ค.ศ. 845 เจ้าหญิงริชีลเดอทรงกำเนิดขึ้น เป็นพระธิดาของบิวินแห่งกอร์ซีและน้องสาวโบโซแห่งโพรวองซ์ ดังนั้นพระองค์จึงทรงมีสายเลือดราชวงศ์ถึงสองดินแดนด้วยกัน คืออาร์เดนน์และโพรวองซ์ พระมาตุจฉาของพระองค์คือทูธเบอร์กาซึ่งเป็นมเหสีของลอตธาร์ที่ 2 แห่งเลอโธลิเจน ทรงอภิเษกสมรสเมื่อมีพระชนมายุได้ 25 ปีกับพระเจ้าชาร์ลส์ผู้เศียรล้านหลังจากการสิ้นพระชนม์ของสมเด็จพระราชินีเออร์เมนทูจ เป็นวัตถุประสงค์ที่จะรักษาความปลอดภัยแก่เลอโธลิเจน

มีพระโอรส ธิดาดังนี้

* เจ้าหญิงล็อตธิล
* ดรอโก
* ฟิปปิน
* พระโอรสที่สิ้นพระชนม์ในขณะประสูติ
* ชาร์ลส์

เมื่อใดก็ตามที่พระสวามีทรงทำสงคราม พระราชินีจะทรงตรวจตราดูแลทุกอย่างทรงเป็นม่ายขณะมีพระชนมายุได้ 32 ปี ในปี ค.ศ. 877 ทรงวางแผนให้โบโซ ดยุคแห่งเบอร์กันดีหลังจากหลุยส์ผู้ติดอ่างในสมเด็จพระราชินี สิ้นพระชนม์ไปในไม้ช้า ทรงยกให้โบโซเป็นดยุคแห่งโพรวองซ์ในที่สุด ทรงสิ้นพระชนม์ขณะมีพระชันษา 65 ปี
**วัดพระธาตุคีรีเขต** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะกั่วป่า อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา

วัดพระธาตุคีรีเขต หรือ **วัดคีรีเขต** หรือ **วัดธาตุคีรีเขต** สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2436 แต่เดิมนั้นสร้างขึ้นเป็นเพียงที่พำนักของพระภิกษุสงฆ์ผู้ถือการอยู่ในป่าเพื่อความสงบเท่านั้น ต่อมาจึงได้จัดสร้างให้มั่งคงจนมีฐานะเป็นวัด ชาวบ้านนิยมเรียกว่า **วัดลุ่ม** หรือ **วัดตลาดใต้** วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2462 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 ทางด้านการศึกษาวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2518 จัดตั้งโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เมื่อ พ.ศ. 2512–2513 นอกจากนี้ยังได้อนุญาตให้ทางราชการสร้างโรงเรียนมัธยมศึกษาขึ้นภายบริเวณวัด คือ โรงเรียนตะกั่วป่าคีรีเขต

องค์พระบรมธาตเจดีย์ สร้างในแบบศิลปะศรีวิชัย เจดีย์เป็นรูปทรงเจดีย์สี่เหลี่ยมย่อมุม มีประตูเข้าออกสี่ทิศ ด้านบนองค์พระบรมธาตุเจดีย์ออกแบบเป็นรูปบาตรซ้อนกัน 5 ใบ ถัดไปเป็นปล้องไฉนและยอดฉัตร ภายในองค์พระบรมธาตุเจดีย์ออกแบบเป็นห้องโถงมีเจดีย์องค์เล็ก จำลองแบบมาจากพระบรมธาตุไชยา ตั้งอยู๋กลางห้องวางปิดทับบริเวณอุโมงค์ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ

วิหารประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น และมีพระพุทธรูปไม้แกะสลักด้วยไม้จวง หรือไม้เทพาโร ปางยืนและนั่ง เพื่อแทนพระพุทธรูป "พ่อท่านแก่นรัก" ซึ่งเป็นพระพุทธรูปไม้แกะสลักจากไม้รักเขา สูงประมาณ 1 ศอก สร้างขึ้นเมื่อประมาณราว พ.ศ. 2200 แต่เกิดความชำรุดที่พระพาหา (แขน) และพระพักตร์ด้านซ้ายเมื่อ พ.ศ. 2500

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดธาตุคีรีเขต". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดพระธาตุคีรีเขต". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "ชมทะเลหมอกสวยไหว้วัดพระธาตุคีรีเขต อ.ตะกั่วป่า". สำนักงานจังหวัดพังงา. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-31. สืบค้นเมื่อ 2021-12-31.
**อนุสรณ์สถานผู้พลีกายแห่งชาติ** (อังกฤษ: National Martyrs' Memorial) หรือ **จาตีโยสมฤติสาวโธ** (เบงกอล: জাতীয় স্মৃতি সৌধ *Jatiyo Sriti Soudho*) เป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติในประเทศบังกลาเทศ ตั้งขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์แด่ผู้ที่เสียชีวิตในสงครามเอกราชบังกลาเทศเมื่อปี 1971 ซึ่งนำไปสู่การแยกประเทศบังกลาเทศออกจากปากีสถานและได้รับเอกราชของตน อนุสรณ์สถานตั้งอยู่ในเมืองสาวาร ราว 35 กิโลเมตรทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองหลวง ธากา อนุสรณ์เป็นผลงานออกแบบโดยไซเยด ไมนูล โฮสเซน ก่อสร้างโดยคองคอร์ดกรุ๊ป

อนุสรณ์มีลักษณะเป็นผนังทรงปริซึมสามเหลี่ยมเจ็ดคู่ ชิ้นนอกสุดมีฐานกว้างสุดและเตี้ยสุด และค่อย ๆ สูงขึ้นรวมถึงฐานแคบลง จนถึงชิ้นตรงกลางที่เป็นยอดสูงสุด คู่ทั้งเจ็ดคู่แทนช่วงสำคัญต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์บังกลาเทศ ได้แก่ ขบวนการภาษาเบงกอลปี 1952, ชัยชนะในการเลือกตั้งของยูไนเต็ดฟรอนต์เมื่อปี 1954, ขบวนการเรียกร้องรัฐธรรมนูญปี 1956, การเคบื่อนไหวต่อต้านคณะกรรมการศึกษาธิการปี 1962, ขบวนการหกจุด ปี 1966, การลุกฮือใหญ่ปี 1969 และ สงครามเอกราชในปี 1971

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**จาตีโยสมฤติสาวโธ**

1. ↑  Amin, Md Shahidul; Islam, M Zakiul (2012). "National Martyrs' Memorial". ใน Islam, Sirajul; Jamal, Ahmed A. (บ.ก.). *Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh* (Second ed.). Asiatic Society of Bangladesh.
2. ↑  "Explained: What is the significance of the places on PM Modi's Bangladesh itinerary?". *The Indian Express* (ภาษาอังกฤษ). 2021-03-20. สืบค้นเมื่อ 2021-03-20.
3. ↑  "The rising spirit". *The Daily Star* (ภาษาอังกฤษ). 2016-12-13. สืบค้นเมื่อ 2021-03-20.
4. ↑  "A monument of Bangladesh and the world". *The Daily Star* (ภาษาอังกฤษ). 2016-12-21. สืบค้นเมื่อ 2021-03-20.
**เฉิน มู่เซิ่ง** หรือ Benny chan (จีนตัวย่อ: 陈木胜; จีนตัวเต็ม: 陳木勝; พินอิน: *Chén Mùshèng*; ชื่อภาษาอังกฤษ ; Benny chan) เกิดเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1961 เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ และนักเขียนบทภาพยนตร์ ชาวฮ่องกง ผู้โด่งดังจากการกำกับภาพยนตร์เรื่อง ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ (A Moment of Romance , 1990) ซึ่งเป็นผลงานกำกับเรื่องแรกของเขา หนึ่งในผู้กำกับภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จสูงสุดของเกาะฮ่องกง มีผลงานกำกับการแสดงให้กับหนังของ เฉินหลง หลายต่อหลายเรื่อง เช่น ใหญ่เต็มฟัด (Who am I , 1998) วิ่งสู้ฟัด 5 เหิรสู้ฟัด (New Police Story , 2004) วิ่งกระเตงฟัด (Rob B Hood , 2006) เป็นต้น 

ในวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2563 เขาได้เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งโพรงจมูก

ผู้กำกับภาพยนตร์
----------------

* *A Moment of Romance* (1990)
* *Son on the Run* (1991)
* *What a Hero!* (1992)
* *The Magic Crane* (1993)
* *A Moment of Romance II* (1993)
* *Happy Hour* (1995)
* *Man Wanted* (1995)
* *Fist of Fury* (1995)
* *Big Bullet* (1996)
* *Who Am I?* (1998)
* *Gen-X Cops* (1999)
* *Gen-Y Cops* (2000)
* *Heroic Duo* (2003)
* *New Police Story* (2004)
* *Divergence* (2005)
* *Rob-B-Hood* (2006)
* *Invisible Target* (2007)
* *Connected* (2008)
* *Chocolate Lovers* (2008)
* *City Under Siege* (2010)
* *Shaolin* (2011)
* *The White Storm* (2013)
* *Call of Heroes* (2016)
* *Meow* (2017)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Benny Chan". *The New York Times*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Benny Chan ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* HK Cinemagic entry
**เดอะลาสต์เลกเชอร์** (อังกฤษ: The Last Lecture) เป็นหนังสือขายดีที่ถูกจัดไว้ในรายการ New York Times Best Seller เขียนโดย แรนดี เพาช์ ซึ่งเป็นศาสตราจารย์ด้าน วิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์, human-computer ของมหาวิทยาลัยคาร์เนกีเมลลอน หนังสือเล่มนี้เรียบเรียงจากบทบรรยายของเพาช์ที่ชื่อว่า *ความฝันในวัยเด็กที่เป็นจริง* ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2550

การบรรยายครั้งสุดท้าย
---------------------

ดูบทความหลักที่: การทำความฝันในวัยเด็กของคุณให้เป็นจริงได้อย่างแท้จริง
เพาช์กล่าวในการบรรยายครั้งสุดท้ายของเขา ซึ่งมีหัวข้อว่า "ความฝันในวัยเด็กที่เป็นจริง" ที่ มหาวิทยาลัยคาร์เนกีเมลลอน ในวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2550 เขาบรรยายเกี่ยวกับแนวทางการใช้ชีวิต ซึ่งเขาได้บรรยายมาอย่างต่อเนื่องในหลายสถานที่ ในสิ่งที่นักวิชาการชั้นนำคิดอย่างลึกซึ้งว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา จากนั้นเขาได้ตั้งข้อสังเกตไว้หลายอย่าง เช่น "อะไรคือสิ่งที่คุณจะทำให้กับโลก ถ้าคุณรู้ว่าคุณเหลือโอกาสครั้งสุดท้าย"

หนึ่งเดือนก่อนการบรรยาย เพาช์ได้รับทราบว่าเขาเป็นมะเร็งตับอ่อน และคาดว่ามีชีวิตเหลือเพียงแค่หนึ่งปี ก่อนการบรรยาย เพาช์ได้รับการต้อนรับอย่างดีจากนักเรียนและอาจารย์มากกว่า 400 คน หลังจากนั้นเขาลงนั่ง แล้วกล่าวว่า "Make me earn it" จากนั้นมีผู้ฟังบรรยายด้านหลังบางคนตะโกนว่า "คุณได้สิ่งนั้น"

ระหว่างการบรรยาย เพาช์พูดอย่างมีความหวังและสนุกสนาน และยักไหล่แสดงอาการเสียดายที่ทราบว่าเขาป่วย ในระหว่างการบรรยาย เพาช์แสดงความแข็งแรงโดยการวิดพื้นด้วยมือข้างเดียว เขาสนใจอย่างยิ่งเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์และวิศวกรรม นอกจากนั้นเขายังมีลูกศิษย์และผู้ร่วมงานกับเขาเป็นจำนวนมาก เพาช์ยังเสนอให้ผู้ฟังได้แรงบันดาลใจในชีวิตจากชีวิตของเขา และสามารถนำชีวิตของเขาไปประยุกต์ใช้ในชีวิตตนเองได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hardcover Advice list, New York Times (2008-06-22).
2. ↑  University Lecture Series: Journeys. Carnegie Mellon (September 18, 2007). I like littel man called boys -Retrieved on 2007-11-18.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ เก็บถาวร 2009-03-02 ที่ Library of Congress Web Archives โดย ไฮเปอเรียน
**แซนฟอร์ด แบลลาร์ด โดล** (23 เมษายน พ.ศ. 2387 - 9 มิถุนายน พ.ศ. 2469) เป็นทนายความและนักกฎหมายในหมู่เกาะฮาวายในตอนที่เป็นราชอาณาจักร รัฐในอารักขา สาธารณรัฐ และดินแดน ศัตรูของพระบรมวงศานุวงศ์ฮาวายและเพื่อนของชนชั้นชุมชนผู้อพยพ โดลสนับสนุนความเป็นตะวันตกของรัฐบาลฮาวายและวัฒนธรรม หลังจากการล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์ เขาทำหน้าที่เป็นประธานาธิบดีฮาวายจนกระทั่งรัฐบาลของเขาประสบความสำเร็จในการผนวกฮาวายเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหรัฐอเมริกา

ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ
-------------------------

ประธานาธิบดีแซนฟอร์ด บี. โดล และคณะรัฐมนตรีของสาธารณรัฐ
ลอร์ริน เอ. เทิร์สตัน สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของสาธารณรัฐ แต่โดลได้รับเลือกให้เป็นผู้นำรัฐบาลแทน โดลได้ทำหน้าที่เป็นประธานาธิบดีคนแรกและคนเดียวจากพ.ศ. 2437 ถึงพ.ศ. 2443 โดลได้แต่งตั้งเทอร์สตันเพื่อไปพยายามวิ่งเต้นในกรุงวอชิงตันดีซีและผนวกฮาวาย โดลประสบความสำเร็จในฐานะนักการทูต ประเทศที่ได้ให้การยอมรับราชอาณาจักรฮาวายยังได้ให้การยอมรับสาธารณรัฐทุกประเทศ

รัฐบาลของโดลต้องประสบกับปัญหา หลายคนพยายามที่จะฟื้นคืนสถาบันพระมหากษัตริย์รวมถึงการกบฏติดอาวุธเมื่อวันที่ที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2438 คณะปฏิวัติ นำโดยรอเบิร์ต วิลเลียม วิลคอกซ์ และผู้สมรู้ร่วมคิดอื่น ๆ ถูกจับและถูกตัดสินประหารชีวิต ต่อมาสมเด็จพระราชินีนาถทรงสละราชสมบัติและสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อสาธารณรัฐฮาวายในเดือนกุมภาพันธ์ ในขณะที่ภายใต้การจับกุมพระองค์เขียนว่า "ข้าพเจ้าขอทำอย่างเต็มที่และยอมรับอย่างแจ่มแจ้งและประกาศว่ารัฐบาลของสาธารณรัฐฮาวายเป็นเพียงรัฐบาลเดียวที่ถูกต้องตามกฎหมายของหมู่เกาะฮาวาย และช่วงปลายสถาบันพระมหากษัตริย์มาถึงในที่สุดและสิ้นสุดลงตลอดไป และไม่ขอให้ความถูกต้องตามกฎหมายหรือที่เกิดขึ้นจริงใด ๆ ที่มีผลบังคับใช้หรือผลใด ๆ"

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Liliʻuokalani (Queen of Hawaii) (1898). *Hawaii's story by Hawaii's queen, Liliuokalani*. Lee and Shepard, reprinted by Kessinger Publishing, LLC (July 25, 2007). ISBN 978-0-548-22265-2.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  Nehemiah Cleaveland; Alpheus Spring Packard (1882). *History of Bowdoin college: With biographical sketches of its graduates, from 1806 to 1879, inclusive*. J. R. Osgood & Company. p. 487.
3. ↑  Hawaiian Mission Children's Society (1901). *Portraits of American Protestant missionaries to Hawaii*. Honolulu: Hawaiian gazette company. p. 73.
4. ↑  "Minister of finance office record" (PDF). *state archives digital collections*. state of Hawaii. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2012-04-03. สืบค้นเมื่อ September 10, 2010.
5. ↑  "Attorney General office record" (PDF). *state archives digital collections*. state of Hawaii. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2010-07-30. สืบค้นเมื่อ September 10, 2010.
6. ↑  William Adam Russ (1992). *The Hawaiian Republic (1894-98) And Its Struggle to Win Annexation*. Associated University Presses. pp. 71–72. ISBN 0-945636-52-0.
ฉันทันตหัตถี ช้างตระกูลพรหมพงศ์ ประติมากรรมสัตว์หิมพานต์ประดับพระเมรุมาศในหลวงรัชกาลที่ ๙
**ฉัททันตหัตถี** เป็นสัตว์หิมพานต์ตระกูลช้าง ลักษณะภายนอกเป็นช้างที่มีกายสีขาวเหมือนสีเงิน มีงาขาวสว่างเหมือนสีทอง มีหาง เท้า และสันหลังสีแดง  ฉัททันตหัตถี คือหนึ่งในประติมากรรมของสัตว์หิมพานต์ที่สร้างขึ้นมาพื่อประดับตกแต่งอยู่ทางด้านทิศเหนือของพระเมรุมาศในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

ตระกูล
------

ฉัททันตหัตถีเป็นหนึ่งในช้างตระกูลพรหมพงศ์ 10 หมู่ ที่พระพรหมได้สร้างขึ้น ประกอบด้วย ฉัททันตหัตถี อุโบสถหัตถี เหมหัตถี มงคลหัตถี คันธหัตถี ปิงคัลหัตถี ดามพหัตถี บัณฑรหัตถี คังไคยหัตถี และกาลวกหัตถี

ข้อมูลจากพระไตรปิฎก
-------------------

ฉัททันต์ คำนี้มีคำแปลตามรากศัพท์ว่า ฟันทั้ง๖ ตระกูลฉัททันต์จึงเป็นช้างที่มีทั้งสิ้น ๖ งา จากมิลินทปัญหา ระบุว่า มีการกล่าวถึงพญาช้างโพธิสัตว์ทั้งสิ้น ๓ พระชาติ อันปรากฏอย่ในหมวดชาดกหลักๆ ๓ เรื่อง ได้แก่ สีลวนาคชาดก กาสาวชาดก ฉัททันตชาดก และยังปรากฏอยู่ในพระไตรปิฎกหมวดอื่นๆอีกประปราย

พญาช้างฉัททันต์ ประกอบด้วยลักษณะต่างๆ ได้แก่ สีกายเผือกผ่องดั่งเงินยวง ปากมีสีแดงเหมือนผ้ากัมพล เท้าทั้ง ๔ มีสีแดงดุจน้ำครั่ง นัยน์ตาทั้งคู่ดุจแก้วมณี พญาช้างฉัททันต์มีส่วนสูง ๘๘ ศอก ยาว ๑๒๐ ศอก งวงมีลักษณะคล้ายกับพวงเงินยาวได้ ๕๘ ศอก ส่วนงานั้นวัดโดยรอบได้ ๑๕ ศอก ส่วนยาว ๓๐ ศอก มีทั้งสิ้น ๖ งา งาทั้งหมดส่องรัศมีดุจสีทอง(สุวณฺณราชีหิ)

ลักษณะพิเศษ
-----------

ฉัททันตหัตถีถือเป็นพญาช้าง เพราะมีกำลังสูงสุดเหาะไปในอากาศได้รวดเร็วมาก โดยเดินทางรอบจักรวาล ออกจากพระราชวังแต่เวลาพอรุ่ง พอพระอาทิตย์ขึ้นก็กลับมาถึงวัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  ตระกูลช้าง[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  "เอกสารประกอบ:พระราชบัญญัติว่าด้วยแบบอย่างธงสยามร.ศ.110". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-08-24. สืบค้นเมื่อ 2018-06-07.
3. ↑  "ฐานข้อมูลพระเมรุมาศและเครื่องประกอบพระเมรุมาศ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-09-27. สืบค้นเมื่อ 2022-06-28.
อรรถกถา ฉัททันตชาดก

อรรถกถา สีลวนาคชาดก

อรรถกถา กาสาวชาดก

มิลืนทปัญหา ฉัททันตโชติปาลอารัพภปัญหา ที่ ๕
**แซนดี้ ธอม** (อังกฤษ: Sandi Thom หรือมีชื่อจริงว่า Alexandria "Sandi" Thom) เกิดเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1981 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงชาวสก็อต เจ้าของเพลงดังอันดับ 1 ในอังกฤษอย่าง **"I Wish I Was a Punk Rocker (With Flowers in My Hair)"**

ประวัติ
-------

นักร้องนักแต่งเพลงวัย 24 ชาวสก็อต อย่างแซนดี้ ธอม เธอมีเงินไม่มากพอที่จะออกทัวร์คอนเสิร์ต จึงตัดสินใจติด เว็บแคม ในแฟลตของเธอในเซาธ์ลอนดอน และเล่นสดในชั้นใต้ดินถ่ายทอดเป็น เว็บคาสต์ ทางอินเทอร์เน็ต เหมือนอย่างศิลปินที่ใช้วิธีนี้ได้ผลมาแล้วเช่น Arctic Monkeys, Gnarls Barkley และ Clap You Hands Say Yeah

แซนดี้ ธอม เรียกโชว์ของเธอว่า ’21 Nights from Tooting’ ถ่ายทอดผ่านทาง myspace.com และเว็บไซต์ของเธอเอง sandithom.com เชิญชวนในแฟนๆ ติดตามดูเธอเล่นสดทางอินเทอร์เน็ตหรือจะมาดูกันที่ชั้นใต้ดินที่แฟลตของเธอก็ได้ (รับคนได้มากสุด10 คนและช่วยเอาเครื่องดื่มและถุงนอนมาเอง) จากคนดู 70 คนในคืนแรก ข่าว webcast gig แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว จนในตอนท้ายของทัวร์ (ทางเน็ต) มีคนดูการแสดงของเธอมากถึง 70,000 คน รวมทั้งคนในอเมริกา รัสเซีย และ นิวซีแลนด์

ในอังกฤษ ฝ่ายคัดสรรศิลปินของ RCA Label Group ได้ให้สัมภาษณ์นักเรียนสำหรับหนังสือพิมพ์ของโรงเรียนเกี่ยวกับอิทธิพลของาสื่ออินเทอร์เน็ตว่าเป็นสื่อสำคัญแค่ไหนในโลกธุรกิจปัจจุบัน และนักเรียนคนนั้นเอ่ยถึง webcast ‘world’ tour ของ แซนดี้ ธอม

สองอาทิตย์ต่อจากนั้นแซนดี้ ธอม ได้เซ็นสัญญาสำหรับ 5 อัลบั้มกับ RCA Label Group พิธีการเซ็นสัญญาถูกถ่ายทอดจากชั้นใต้ดินที่เธอเคยใช้เล่นสด เป็นการเซ็นสัญญาถ่ายทอดเว็บคาสต์ครั้งแรกในประวัติศาสตร์ค่ายเทปเมเจอร์เลยทีเดียว

ซิงเกิลแรกของอัลบั้มคือ ‘I Wish I Was A Punk Rocker’ สามารถเข้าอันดับ 1 ใน UK Singles Chart ทันทีที่ออกวางขาย สามารถโค่นเพลง ‘Crazy’ ของ Gnarls Barkley ที่อยู่ในชาร์ตมาหลายเดือนได้สำเร็จ
เนื้อหาของเพลง ‘I Wish I Was A Punk Rocker’ เสียดสีเทคโนโลยีสมัยใหม่ด้วยอารมณ์ขันว่า ‘When music really mattered and radio was king…And computers were still scary and we didn’t know everything’ ทั้งที่ตัวเธอแจ้งเกิดได้เพราะเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตและคอมพิวเตอร์

ผลงาน
-----

### อัลบั้ม

* Smile... It Confuses People

### ซิงเกิล

* I Wish I Was a Punk Rocker (With Flowers in My Hair) อันดับ 1 ในอังกฤษ
* What If I'm Right อันดับ 22 ในอังกฤษ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
**ยุทธการที่แม่น้ำสินธุ** (อังกฤษ: Battle of Indus) เป็นการสู้รบระหว่างกองทัพมองโกลของเจงกีสข่านกับกองทัพควาเรซม์ของสุลต่านจาลัล อัดดิน มิงบูร์นู (Jalal ad-Din Mingburnu) เกิดขึ้นในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1221 ที่ใกล้แม่น้ำสินธุในประเทศปากีสถานปัจจุบัน ยุทธการครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของการบุกครองเอเชียกลางของมองโกล (Mongol invasion of Central Asia)

กองทัพมองโกลของเจงกีสข่านทำลายเมืองสำคัญหลายเมืองของจักรวรรดิควาเรซม์ รวมถึงเมืองหลวงคือซามาร์กันต์ ถึงแม้ทัพควาเรซม์จะเอาชนะทัพมองโกลได้ในยุทธการที่ปาร์วัน (Battle of Parwan; ปัจจุบันอยู่ในประเทศอัฟกานิสถาน) แต่ด้วยกำลังทหารและเสบียงที่ลดน้อยลง ทำให้สุลต่านจาลัล อัดดิน มิงบูร์นูต้องล่าถอยเข้ามาในอินเดียเพื่อขอความช่วยเหลือจากสุลต่านอิลทัตมิช (Iltutmish) แห่งรัฐสุลต่านเดลี ขณะกำลังข้ามแม่น้ำสินธุ ทัพควาเรซม์ได้พบกับทัพมองโกลที่ตามมา สุลต่านจาลัล อัดดินที่มีกำลังทหาร 50,000 นายได้แบ่งออกเป็นสองทัพ ทัพหนึ่งตั้งเป็นแนวกับภูเขา ส่วนอีกทัพตั้งเป็นแนวกับแม่น้ำ ในการบุกครั้งแรกทัพมองโกลโดนตีโต้กลับไปและเกือบถูกทัพควาเรซม์ตีแตก แต่เจงกีสข่านส่งกองทัพออกไปตีทัพควาเรซม์จากสองทางจนทัพควาเรซม์แตกพ่ายในที่สุด

หลังการสู้รบ สุลต่านจาลัล อัดดินข้ามแม่น้ำสินธุและหนีไปได้ พระองค์ทรงขอความช่วยเหลือจากสุลต่านอิลทัตมิชแห่งรัฐสุลต่านแห่งเดลี แต่สุลต่านอิลทัตมิชทรงปฏิเสธ สุลต่านจาลัลพยายามกอบกู้ดินแดนคืนแต่ไม่สำเร็จ พระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์ในปี ค.ศ. 1231 ที่เมืองดิยาร์บากีร์ (Diyarbakir; ปัจจุบันอยู่ในประเทศตุรกี) โดยมือสังหารชาวเคิร์ด

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Trevor N. Dupuy and R. Ernest Dupuy, *The Harper Encyclopedia of Military History*, (Harper Collins Publishers, 1993), 366.
2. 1 2 3 4  **A Global Chronology of Conflict: From the Ancient World to the Modern Middle**, Vol. I, ed. Spencer C. Tucker, (ABC-CLIO, 2010), 273.
3. ↑   เก็บถาวร 2016-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, PHI, Persian Literature in Translation
4. ↑  , Encyclopedia Iranica

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Mongol conquest of Central Asia, 1221 | Battle 100: The Stories Behind History's Most Influential Battles by Michael Lee Lanning
บทความนี้เกี่ยวกับยุทธการในสงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น สำหรับยุทธนาวีใน ค.ศ. 1894 ดูที่ ยุทธนาวีที่แม่น้ำยาลู่

**ยุทธการที่แม่น้ำยาลู่** (ญี่ปุ่น: 鴨緑江会戦; โรมาจิ: *โอเริยะกุ โคไกเซ็ง*, รัสเซีย: Бой на реке Ялу) เป็นการปะทะระหว่างกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นกับกองทัพจักรวรรดิรัสเซียในระหว่างสงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น ค.ศ. 1904 การปะทะเกิดขึ้นที่บริเวณแม่น้ำยาลู่ ใกล้กับหมู่บ้านอุยจู (ในเกาหลีเหนือในปัจจุบัน) ซึ่งขณะนั้นเป็นชายแดนระหว่างเกาหลีกับแมนจูเรีย (เกาหลี-จีน)

ยุทธการเริ่มขึ้นเมื่อเวลา 21:45น. ของคืนวันที่ 25 เมษายน 1904 เมื่อสองกองพันทหารของกองพลทหารราบที่ 2 ของญี่ปุ่น ได้เข้ายึดเกาะสองแห่งกลางแม่น้ำยาลู่ไว้โดยไม่มีการปะทะ และมีทหารกองหนุนมาเสริมอีกเวลาตีสี่ของวันที่ 26 ในรุ่งเช้าฝ่ายญี่ปุ่นเริ่มการต่อสะพานข้ามแม่น้ำความยาว 1.49 กิโลเมตร ซึ่งหนึ่งในสามประกอบขึ้นจากทุ่นลอยเหล็กซึ่งสร้างไว้ล่วงหน้าและส่วนที่เหลือใช้ไม้ที่หาได้จากแถวนั้น เมื่อฝ่ายญี่ปุ่นต่อสะพานถึงกลางแม่น้ำแล้ว พลตรีคุโระกิก็ได้มีแผนลวงฝ่ายรัสเซีย โดยการให้เรือปืนญี่ปุ่นโจมตีพวกคอสแซคของรัสเซียที่ปากแม่น้ำ ซึ่งทำให้พลโทซาซูลิชเชื่อว่า ญี่ปุ่นจะเข้าโจมตีแถวนั้นและทำให้เขาไปตั้งมั่นอยู่ที่นั่น (บริเวณเมืองอันตง) ขณะเดียวกัน พลตรีคุโระกิได้ฝึกซ้อมกองทหารกองใหม่ขึ้นและส่งไปตั้งค่ายในจุดยุทธศาสตร์ พลโทคาชตาลินสกีทราบเรื่องนี้เข้าจึงได้เขียนจดหมายไปเตือนซาซูลิชว่า ที่ตั้งของซาซูลิชกำลังอยู่ในอันตรายที่จะถูกตีขนาบข้าง แต่จดหมายฉบับนั้นก็ถูกเมินเฉย เขายังคงตั้งมั่นอยู่ที่อันตง


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| พลโทซาซูลิช (ซ้าย) และพลตรีคุโระกิ (ขวา) |  | พลโทซาซูลิช (ซ้าย) และพลตรีคุโระกิ (ขวา) |
| พลโทซาซูลิช (ซ้าย) และพลตรีคุโระกิ (ขวา) |

ในที่สุดการโจมตีก็เริ่มขึ้น การวางแผนผิดพลาดของรัสเซียประกอบกับการที่ญี่ปุ่นมีปืนใหญ่ *ฮาวอิสเซอร์* 4.7 นิ้วจากเยอรมัน ก็ทำให้รัสเซียตกอยู่ในสถานะเพลี่ยงพล้ำ อย่างไรก็ตาม นายพลรัสเซียก็ไม่คิดยอมแพ้ ถึงขนาดมีโทรเลขไปถวายพระเจ้าซาร์ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กว่า ใกล้จะได้รับชัยชนะในเร็วๆนี้ และนายพลซาซูลิชยังเมินต่อคำสั่งให้ถอนกำลังทหารของพลเอก อะเลคเซย์ กูโรแพทกิน รัฐมนตรีการสงคราม ท้ายที่สุด เมื่อหองทหารของเขาเริ่มถูกญี่ปุ่นตีวงล้อมเรื่อยๆ ซาซูลิชไม่เหลือทางเลือกจึงนำทหารส่วนหนึ่งล่าถอยขึ้นเหนือไป ปล่อยให้ทหารรัสเซียที่เหลือถูกตีขนาบและพ่ายแพ้

ยุทธการที่แม่น้ำยาลู่ถือเป็นการปะทะทางบกที่สำคัญ การที่ญี่ปุ่นได้รับชัยชนะในศึกครั้งนี้ได้ทำลายความคิดของกองพลประจำภาคตะวันออกของรัสเซียที่ว่า *ญี่ปุ่นเป็นศัตรูที่เอาชนะได้ง่าย*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Russian Main Military Medical Directorate (*Glavnoe Voenno-Sanitarnoe Upravlenie*) statistical report. 1914.
2. ↑  Connaughton, p.56

* Connaughton, Richard (2003). *Rising Sun and Tumbling Bear*. Cassell. ISBN 0-304-36657-9
* Kowner, Rotem (2006). *Historical Dictionary of the Russo-Japanese War*. Scarecrow. ISBN 0-8108-4927-5
* Nish, Ian (1985). *The Origins of the Russo-Japanese War*. Longman. ISBN 0-582-49114-2
**"ฉันจะกอด (Hug) "** เป็นซิงเกิลของลุลา ในปี พ.ศ. 2555 ในอัลบั้ม *Spring* ประพันธ์เนื้อร้อง-แต่งทำนอง และเรียบเรียงโดย โตน โซฟา มิวสิกวิดีโอนี้เผยแพร่ครั้งแรกในยูทูบวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2555

มิวสิกวิดีโอกำกับโดย Tanistroe ผู้กำกับโฆษณาดีกรีนิวยอร์ก ที่ฝากผลงานเท่ ๆ อย่างมิวสิกวีดีโอเพลง ความรักฉันหายไป (Lost Love) ของพิจิกา และอีกมากมาย นำเสนอเรื่องราวความรัก ระหว่างชายจากต่างถิ่นที่กำลังนึกคิดถึงวั­นที่เขาตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่ง และนี่คือเรื่องราวของวินาทีของรักแท้แรกพ­บ วินาทีที่พวกเขารู้ว่า นี่แหละคือสิ่งที่ชีวิตพวกเขาต้องการ ชายคนนี้ตัดสินใจออกเดินทาง วิ่งกลับไปเพื่อพบเธออีกครั้ง เขาวิ่งกลับไปเพื่อจะไปแสดงความรักกับเธอผ­ู้นั้น ด้วยภาษากาย คือการกอดเพื่อสื่อสารกับเธอ ในขณะเดียวกันนั้นเอง เธอคนนั้นก็กำลังย้อนเวลาตัวเองกลับไปเพื่­อเจอเขาอีกครั้ง ภาพสิ่งที่เกิดขึ้นวิ่งย้อนกลับหลัง Revert กลับในช่วงเวลาที่เธอเจอเค้า สิ่งที่เธอต้องการคือ"กอด" และได้ถ่ายทำกันตั้งแต่เช้าตร­ู่ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ที่เหมืองหินอ่อน จังหวัดสระบุรี ซึ่งเป็นบรรยากาศที่สวยแปลกตา ทั้งภูเขาหินตัดเป็นทรงเลขาคณิต น้ำสีเขียวอ่อน เขาสีเทา

การตอบรับ
---------

เพลง "ฉันจะกอด (Hug) "ได้อันดับสูงสุดที่ 35 จากการจัดอันดับของเวอร์จิ้นฮิตซ์ ในชาร์ตของ 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 ประจำวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2555) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 17 |
| 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 | 35 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  Seed Chart Top 20 (97.5 FM) วันอาทิตย์ 2 กันยายน 2555
2. ↑  "95.5 FM Virgin Hitz CHART TOP 40 วันอาทิตย์ที่ 18 พฤศจิกายน 2555". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-11-22. สืบค้นเมื่อ 2015-03-15.
**ติณฏุกกัล** [ติน-ตุก-กัน] (ทมิฬ: திண்டுக்கல்) หรือ **ฑิงฑิคุล** (ฮินดี: डिंडिगुल) เป็นนครในรัฐทมิฬนาฑู ทางตอนใต้ของประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ราว 420 กม. ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองหลวงรัฐ เมืองเจนไน นครที่อยู่ใกล้สุดคือมตุไร อยู่ห่าง 66 กม.

เชื่อว่าเมืองติณฏุกกัลเป็นที่ตั้งถิ่นฐานโบราณ มีผู้ปกครองในหลายยุคหลายสมัยอย่าง อาณาจักรพันด์ยันช่วงต้น, ยุคกลางของราชวงศ์โจฬะ, ราชวงศ์ปัลลวะ, ปัณฑยะช่วงปลาย, รัฐสุลต่านมตุไร, รัฐสุลต่านติณฏุกกัล, จักรวรรดิวิชัยนคร, ราชวงศ์มตุไรนายาก, จันทาซาฮิบ (Chanda Sahib), ราชอาณาจักรคาร์นาทิก และอังกฤษ เมืองติณฏุกกัลยังมีอนุสรณ์ทางประวัติศาสตร์เป็นจำนวนมาก

อุตสาหกรรมของเมือง เช่น ทำกุญแจ เครื่องหนัง ปั่นสิ่งทอ บริการด้านการบริหาร การค้าพืชผลทางเกษตร การธนาคาร เครื่องมือการเกษตร และการบริการด้านการศึกษา เมืองมีพื้นที่ 14.01 ตร.กม. มีประชากร 207,327 คน ในปี ค.ศ. 2011 เมืองติณฏุกกัลมีถนนและทางรถไฟที่เชื่อมต่อกับส่วนที่เหลือของรัฐทมิฬนาฑูได้ดี เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 12 ของรัฐ จากการสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2011 เมืองมีพื้นที่เพาะปลูก 200,000 เอเคอร์ และเกษตรกรรมยังคงเป็นอาชีพหลักของประชากร ติณฏุกกัลมีพื้นที่ป่าสงวน 85 เอเคอร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Tamil Nadu News : Dindigul District – A Profile". The Hindu. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-02-18. สืบค้นเมื่อ 2013-03-03.
2. ↑  "Tamil Nadu News : A heady mix of all, for all". The Hindu. 2008-05-31. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-23. สืบค้นเมื่อ 2013-03-03.
**พระเจ้าราดามาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์** (23 กันยายน พ.ศ. 2372 - 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2406) ทรงเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรเมรีนาที่ซึ่งครอบคลุมเกาะมาดากัสการ์ พระองค์ทรงครองราชย์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2404 กระทั่งถูกลอบปลงพระชนม์ในปี พ.ศ. 2406

การอบรมเลี้ยงดู
---------------

พระเจ้าราดามาที่ 2 มีพระนามเดิมว่า **เจ้าชายราโกโต**หรือ"ราโกโตเซเฮนอนดราดามา" เป็นพระโอรสตามกฎหมายของสมเด็จพระเจ้าราดามาที่ 1 มหาราชแห่งมาดากัสการ์ เนื่องจากประสูติหลังจากพระองค์สวรรคตไปแล้วมากกว่า 9 เดือน พระมารดาของพระองค์คือสมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 1 แห่งมาดากัสการ์ พระองค์ทรงยอมรับว่าอันเดรียนมิฮาจา นายทหารหนุ่มแห่งกองทัพเมรีนา ผู้เป็นคนรักของพระมารดาเป็นพระบิดาของพระองค์ เมื่อพระมารดาของพระองค์ทรงครองราชสมบัติต่อจากพระเจ้าราดามาที่ 1 พระนางมีพระดำริอนุรักษนิยม พระนางทรงพยายามฟื้นฟูวัฒนธรรมดั้งเดิมของมาดากัสการ์และพยายามขจัดวัฒนธรรมตะวันตก แต่เจ้าชายมีพระดำริสมัยใหม่และทรงต้องการที่จะปฏิรูป ในปีพ.ศ. 2400 เกิดการพยายามปฏิวัติล้มราชบัลลังก์พระราชินีนาถรานาวาโลนาโดยฌอง ลาบอร์ด ชาวฝรั่งเศสเพื่อต้องการให้เจ้าชายครองราชสมบัติแต่แผนการปฏิวัติล้มเหลว แต่อย่างไรก็ตามพระองค์ก็ได้ครองราชย์สืบต่อจากหลังจากการเสด็จสวรรคตของพระมารดาในปี พ.ศ. 2404

กฎหมาย
------

พระเจ้าราดามาที่ 2 ทรงเปิดประเทศอีกครั้งเพื่อสร้างสัมพันธไมตรีกับอังกฤษและฝรั่งเศส สนธิสัญญาลาบอร์ดได้ถูกประกาศขึ้นเพื่อเปิดความเป็นไปได้ทรงธุรกิจที่นักลงทุนฝรั่งเศสจะเข้ามาลงทุน เป็นเหตุให้การสังหารเหล่าคริสเตียนในรัชสมัยพระนางรานาวาโลนาต้องสิ้นสุดลงและเหล่ามิชชันนารีได้กลับเข้ามาในประเทศ พระองค์ทรงเร่งความเร็วที่จะรวมวัฒนธรรมตะวันตกและการถอนสิทธิที่จัดตั้งกำลังในเมรีนาได้ถูกพระองค์ยกเลิกหลังจากกฎหมาย 2 ปี

การลอบปลงพระชนม์
----------------

บางฝ่ายไม่พอใจในการปฏิรูปวัฒนธรรมเมรีนา พระเจ้าราดามาทรงถูกลอบปลงพระชนม์ด้วยการรัดพระศอด้วยผ้าไหม สิ่งที่ตามมาหลังจากสิ้นพระชนม์ มีข่าวลือแพร่ออกไปว่าพระองค์ทรงถูกสังหารโดยทรงพระบรรทม และได้ถูกผู้สังหารนำพระศพไปทิ้ง ด้วยการเสด็จสวรรคตของพระเจ้าราดามาทำให้ต่อจากนี้ราชบัลลังก์เมรีนาขาดเสถียรภาพและไม่มั่งคง ซึ่งตามด้วยการที่บัลลังก์ต้องถูกควบคุมโดยเหล่าขุนนาง โดยเฉพาะไรนิไลอาริโวนี นายกรัฐมนตรีผู้ซึ่งสมรสกับพระราชินีนาถทั้ง 3 พระองค์ต่อจากนี้ ผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าราดามาคือ สมเด็จพระราชินีนาถราซอเฮอรินาแห่งมาดากัสการ์พระอัครมเหสี และต่อจากนี้คือ สมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์ผู้เป็นหนึ่งในพระมเหสีของพระองค์

อ้างอิง
-------

* 
* *A History of Madagascar, by Mervyn Brown*


| ก่อนหน้า |  | พระเจ้าราดามาที่ 2 |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **สมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 1 แห่งมาดากัสการ์** |  |  **พระมหากษัตริย์แห่งมาดากัสการ์ (ราชวงศ์เมรีนา)** (16 สิงหาคม พ.ศ. 2404 – 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2406) |  | **สมเด็จพระราชินีนาถราซอเฮอรินาแห่งมาดากัสการ์** |

| * ด
* ค
* ก
พระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์เมรีนา |
| --- |
| 
* สมเด็จพระเจ้าอันเดรียนนามโบอินีเมรีนาแห่งมาดากัสการ์
* สมเด็จพระเจ้าราดามาที่ 1 แห่งมาดากัสการ์
* สมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 1 แห่งมาดากัสการ์
* สมเด็จพระเจ้าราดามาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์
* สมเด็จพระราชินีนาถราซอเฮอรินาแห่งมาดากัสการ์
* สมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์
* สมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 3 แห่งมาดากัสการ์

 |
ติงเต๋อซุน วาดโดย อุตะงาวะ คุนิโยชิ
**ติงเต๋อซุน** (จีนตัวเต็ม : 丁得孫 / อังกฤษ : Ding Desun) สำเนียงแต้จิ๋วคือ เต็งติดซุน เป็นตัวละครสมมุติจากซ้องกั๋ง มีฉายาว่า **เสือต้องธนู** (จีน : 中箭虎 / อังกฤษ : Arrow-hit Tiger) เป็นผู้กล้าอันดับที่ 79 ของเขาเหลียงซาน และเป็นคนที่ 43 ในตำแหน่ง 72 สหายดิน ใช้หอกง่ามเป็นอาวุธ

เมื่อตอนที่เหล่ากองทัพเหลียงซานเข้าโจมตีเมืองตงชัง (東昌府 ท.ตังเซียงฮู้) จางชิงสามารถใช้ก้อนหินปราบเหล่าขุนพลของเหลียงซานไปได้ถึง 15 คน ในขณะที่จางชิงเข้ารบกับต่งผิงนั้น เขากับกงว่างก็ขับม้าเพื่อจะมาช่วยจางชิง เขาเข้ารบกับหลวี่ฟางและกัวเซิ่ง แต่ถูกเยี่ยนชิงยิงธนูไปถูกเท้าม้าของเขาล้มลง และถูกจับกุม ภายหลังจึงยอมเข้าร่วมกับเหลียงซาน

ต่อมา เขาได้เป็นหนึ่งในแม่ทัพทหารราบ ในช่วงการรบกับฟางล่า เขาเป็นหนึ่งในนายกองในสังกัดหลูจุ้นอี้ แต่ระหว่างทาง เขาถูกงูกัดและเสียชีวิตจากพิษงู

อ้างอิง
-------

* Keffer, David. "Outlaws of the Marsh: A Somewhat Less Than Critical Commentary". *Poison Pie Publishing House*. Retrieved 19 December 2016.
* Miyamoto, Yoko (2011). "Water Margin: Chinese Robin Hood and His Bandits" เก็บถาวร 2020-11-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. *Demystifying Confucianism*. Retrieved 19 December 2016.
**กุ้งม้าลาย** หรือ **กุ้งซีบร้า** (อังกฤษ: Zebra crayfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Cherax peknyi*) เป็นครัสเตเชียนน้ำจืดจำพวกเครย์ฟิชชนิดหนึ่ง 

เป็นกุ้งที่มีลักษณะเด่น คือ มีจุดเด่นบริเวณปล้องจะมีขีดสีขาวคล้ายม้าลายอันเป็นที่มาของชื่อเรียก และมีลายพาดตามลำตัวสีส้มเหมือนลายเสือ มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 15–20 เซนติเมตร (6–8 นิ้ว) เป็นกุ้งพื้นเมืองของแถบอีเรียนจายาและปาปัวนิวกินี เริ่มเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่อมีขนาด 2 นิ้วขึ้นไป โดยตัวเมียจะใช้เวลาฟักไข่จนออกเป็นตัวประมาณ 30 วัน

นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์น้ำสวยงามเหมือนเครย์ฟิชชนิดอื่น ๆ โดยในประเทศไทยถือว่าเป็นกุ้งสาย C หรือกุ้งในสกุล  *Cherax*  ชนิดแรก ๆ ที่ถูกนำเข้า โดยมากจะนำเข้ามาจากอินโดนีเซีย โดยการเพาะขยายพันธุ์ยังทำได้น้อย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Austin, C.M. *Cherax peknyi*
*. In: IUCN 2012. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.2. <www.iucnredlist.org>. Downloaded on 20 April 2013.*
2. ↑  "ชื่อไทย : กุ้งม้าลาย". Maenam Shop. July 22, 2016. สืบค้นเมื่อ July 23, 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Cherax peknyi ที่วิกิสปีชีส์
**กุ้งมังกรประขาว** หรือ **กุ้งหัวโขนประขาว** หรือ **กุ้งมังกรแดง** (อังกฤษ: Longlegged spiny lobster, Purplish brown spiny lobster; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Panulirus longipes*) เป็นกุ้งมังกรชนิดหนึ่ง

จัดเป็นกุ้งมังกรที่มีขนาดใหญ่ มีสีสันสวยงาม สีบริเวณลำตัวมีสีเทาหม่นอมน้ำตาล มีแถบขาวขวางตามปล้องลำตัวและขาเดิน หนวดคู่ยาวจะมีความยาวเป็น 2 เท่าของลำตัว บริเวณหัวจะมีหนามแหลม ๆ เต็มไปหมด หนามคู่ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดอยู่หลังตา ในน่านน้ำไทยพบอาศัยอยู่บริเวณชายฝั่งทะเลอันดามัน ซึ่งจะอาศัยอยู่ที่พื้นหน้าดินเป็นโคลน หรือโคลนปนเปลือกหอย มักจะชอบซ่อนตัวตามซอกหินกินอาหารพวกสัตว์น้ำเล็ก ๆ เกาะอยู่ตามตะไคร่น้ำ มีความยาวประมาณ 18-30 เซนติเมตร

แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย เป็นกุ้งมังกรอีกชนิดหนึ่งที่นิยมรับประทานกัน ในประเทศไทยมีราคาซื้อขายจากชาวประมงที่ลงอวนจับกิโลกรัมละ 1,500 บาท นอกจากนี้แล้วยังเลี้ยงเป็นสัตว์สวยงามและสตั๊ฟฟ์แขวนทำเป็นเครื่องประดับได้ด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  จาก IUCN
2. ↑  "กุ้งมังกร จากกรมประมง". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-05-04. สืบค้นเมื่อ 2013-01-07.
3. ↑  *กุ้งมังกร* "กบนอกกะลา" สารคดีทางช่อง 9: อาทิตย์ที่ 16 ธันวาคม 2555
4. ↑  กุ้งมังกรประขาว จากสนุกดอตคอม

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Panulirus longipes***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Panulirus longipes ที่วิกิสปีชีส์
**กุ้งมดแดง** (อังกฤษ: Dancing shrimp, Hinge-beak shrimp, Camel shrimp; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Rhynchocinetes durbanensis*) เป็นกุ้งขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์กุ้งมดแดง (Rhynchocinetidae)

เป็นกุ้งขนาดเล็กที่มีสีสันสวยงาม โดยมีสีแดงสลับสีขาวเป็นตารางทั้งลำตัว หลังมีสันนูนไม่โค้งมน ส่วนหัวและอกรวมมีปล้องหนึ่งคู่ สันกรีสูงและปลายคม ส่วนของกรีมีลักษณะเป็นสามเหลี่ยมมีสีแดงอยู่ด้านล่าง ด้านบนเป็นสีขาวมีหนวดสองคู่ หนวดคู่แรกมีขนาดเล็กอยู่บนสันกรี หนวดคู่ที่สองมีความยาวประมาณสองเท่าของลำตัว ส่วนระยางค์อก แม็กซิลลิเพด เปลี่ยนเป็นลักษณะแหลมยาวเรียว ขาเดินมีสีขาวสลับแดงห้าคู่ ขาเดินคู่แรกเปลี่ยนไปเป็นก้ามเพื่อใช้สำหรับหยิบจับอาหาร ลำตัวมีขาสำหับว่ายน้ำห้าคู่ มีทั้งหมดหกปล้อง หางมีหนึ่งปล้อง ปลายหางเรียว แพนหางมีสี่ใบ

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 1.4 นิ้ว เป็นกุ้งที่พบได้ง่ายในแนวปะการังของเขตร้อนทั่วโลก พฤติกรรมชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง หลบซ่อนอยู่ตามโพรงหินหรือปะการัง หากินในเวลากลางคืน โดยกินแพลงก์ตอนพืชและสัตว์ สัตว์น้ำขนาดเล็ก รวมถึงตัวอ่อนของปะการังบางชนิดเป็นอาหาร และซากพืชซากสัตว์ต่าง ๆ ด้วย

กุ้งมดแดงหากตกใจ สีจะซีดลง

ตัวผู้เมื่อโตเต็มวัยจะมีลักษณะลำตัวที่ผอมเพรียวกว่าตัวเมีย หัวเชิดขึ้นเล็กน้อย โคนหางและระยางค์ที่หางเล็กกว่า ขณะที่ตัวเมียจะมีลำตัวที่อวบกว่าเพื่อใช้ในการเก็บไข่บริเวณท้อง

จัดเป็นกุ้งชนิดหนึ่งที่มีความไวต่อการเปลี่ยนแปลงของคุณน้ำเป็นอย่างมาก เพื่อแหล่งน้ำที่อยู่อาศัยเกิดการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่เลวลง กุ้งจะย้ายที่อยู่หรือปรับตัวให้เข้ากับสภาพที่เปลี่ยนไป ซึ่งหากปรับตัวไม่สำเร็จก็จะตาย

กุ้งมดแดง ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วโดยหน่วยงานของกรมประมง และด้วยความที่เป็นกุ้งที่มีสีสันสวยงาม มีขนาดเล็ก เลี้ยงง่าย จึงเป็นที่นิยมเลี้ยงกันในตู้ปลา โดยเฉพาะตู้ที่มีการเลี้ยงปะการัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  คอลัมน์ Aqua Pets ตอน ไอ้ (กุ้ง) มดแดง โดย ชมพูนุช หลักดี, AwayG, นัสเราะ บิลหลี, ช. ช้างน้ำ หน้า 109-119 นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 13 ปีที่ 2 ประจำเดือนกรกฎาคม 2011
2. ↑  กุ้งมดแดง จากช่อง 7

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**กุ้งมดแดง**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เพื่อนเกษตร:เพาะเลี้ยงกุ้งมดแดง จากช่อง 7
**วัดครุใน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 11 ตำบลบางครุ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ มีเนื้อที่ตั้งวัด 22 ไร่ 2 งาน 4 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ประมาณ 18 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา 

วัดครุในได้รับอนุญาตประกาศตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2436 ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา 3 ครั้ง แต่ครั้งหลังสุดเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2501 วัดตั้งชื่อตามชื่อตำบลที่ตั้งวัด คือตำบลบางครุ รวมถึงมีคลองบางครุผ่านหน้าวัด และวัดนี้สร้างอยู่ด้านในของบางครุ ซึ่งถือเป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญในสมัยนั้น ส่วนด้านนอกหรือด้านติดกับแม่น้ำเจ้าพระยานั้นเรียกว่าวัดครุนอก เพราะตั้งอยู่ด้านนอกคือปากคลองบางครุ แต่เดิมวัดตั้งอยู่ลึกเข้าไปในสวน ห่างจากที่ตั้งวัดปัจจุบันประมาณ 500 เมตร ติดกับคลองบางครุ

วัดครุในมีพระพุทธรูป 2 องค์ คือ พระพุทธโสธรจำลองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2486 และพระพุทธเมตตาสร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 และมีพระพุทธบาทจำลอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดครุใน". *หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ*.
2. ↑  "ประวัติวัดครุใน". *สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดสมุทรปราการ*.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  "วัดครุใน ต.บางครุ อ.พระประแดง สมุทรปราการ". *ทัวร์วัดไทย*.
**วัดครุฑธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองสระบัว อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดครุฑธารามมีจารึกที่อุโบสถระบุว่าเป็นวัดที่ได้รับการสร้างขึ้นในรัชกาลสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ (พระเจ้าเอกทัศน์) ในปี พ.ศ. 2302 พร้อมกับการสร้างพระประธานในอุโบสถ จากหินทรายขาว ประทับนั่งปางมารวิชัย สูง 3 ศอก 1 นิ้ว หน้าตักกว้าง 5 ศอก สูงตลอดพระรัศมี 6 ศอก 1 คืบ 1 นิ้ว ใน *คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม* ระบุว่าโปรดเกล้าสร้างขึ้นพร้อมวัดละมุด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2306 หลังจากเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 กลายเป็นวัดร้าง ก่อนจะมีการกลับมาบูรณะและเป็นที่จำพรรษาของพระภิกษุอีกครั้ง และในช่วงเวลาหนึ่ง เศียรของพระประธานได้ถูกโจรลักลอบเข้ามาตัดเศียรไปขาย และเมื่อชาวบ้านทราบเรื่องก็ต้องการที่จะซ่อมแซม จึงได้ออกค้นหาเศียรพระที่จะมาทดแทน และด้วยความบังเอิญ มีการค้นพบเศียรพระหนึ่งเศียร ที่สามารถนำมาประกอบเข้ากับองค์พระประธานได้พอดี ที่สำคัญพระโอษฐ์ของเศียรพระที่ได้มา มีลักษณะที่เรียกว่า ปากครุฑ พ้องกับชื่อวัด จึงมีการเรียกชื่อพระประธานองค์นี้ว่า *หลวงพ่อครุฑ*

ภายในวัดมีอุโบสถแบบสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย มีลักษณะเป็นอาคารขนาดย่อมฐานอาคารแอ่นโค้ง กรอบหน้าจั่วประดับช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ ด้านหน้าต่อมุขยื่นและมีหลังคาจั่นหับคลุม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดครุฑ (วัดครุธาราม)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "พาเที่ยว 'วัดครุฑาธาราม' วัดของพระเจ้าเอกทัศน์".
3. ↑  "อุโบสถวัดครุฑธาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ติเอร์ราเดลฟูเอโก (แก้ความกำกวม)
แผนที่แสดงกลุ่มเกาะติเอร์ราเดลฟูเอโก
**ติเอร์ราเดลฟูเอโก** (สเปน: *Tierra del Fuego*; อังกฤษ: Land of Fire) เป็นกลุ่มเกาะทางตอนใต้สุด นอกฝั่งของทวีปอเมริกาใต้ ทางตอนใต้ของช่องแคบมาเจลลัน แยกออกจากกลุ่มเกาะแอนตาร์กติกที่อยู่ทางตอนใต้โดยช่องแคบเดรก เกาะขนาดใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะนี้ได้แก่ เกาะติเอร์ราเดลฟูเอโก ซึ่งซีกตะวันตกเป็นของประเทศชิลี ส่วนซีกตะวันออกเป็นของประเทศอาร์เจนตินา มีเนื้อที่ 48,100 ตร.กม.(18,572 ตร.ไมล์) รวมถึงเกาะขนาดเล็กอื่น ๆ ที่อยู่ทิศตะวันออก รวมทั้งเกาะอิสลาเดโลสเอสตาโดส เป็นของอาร์เจนตินา ส่วนที่อยู่ทางทิศใต้ เช่น เกาะโอสเต เกาะนาบาริโน หมู่เกาะวอลลัสตัน และหมู่เกาะดิเอโกรามิเรส และที่อยู่ทางตะวันตก เช่น เกาะเดโซลาซิออน เกาะซานตาอิเนส เกาะกลาเรนซ์ และเกาะดอว์สันของประเทศชิลี

กลุ่มเกาะนี้ค้นพบโดยเฟอร์ดินานด์ มาเจลลัน ในปี ค.ศ. 1520 แต่ไม่มีชาวยุโรปมาตั้งถิ่นฐานจนกระทั่งในครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19 ในยุคที่มีการทำฟาร์มแกะและยุคตื่นทอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Bridges, Lucas. 1948. *Uttermost Part of the Earth*. Reprint with introduction by Gavin Young, Century Hutchinson, 1987. ISBN 0-7126-1493-1
2. ↑  Keynes, Richard. 2002. Fossils, Finches and Fuegians: *Charles Darwin's Adventures and Discoveries on the* Beagle, 1832–1836. HarperCollins Publishers, London. Reprint: 2003.
3. ↑  Bollen, Patrick. 2000. "Tierra del Fuego" B/W Photobook. Lannoo Publishers, Tielt, Belgium. ISBN 90-209-4040-6

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ติเอร์ราเดลฟูเอโก**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

พิกัดภูมิศาสตร์: 54°S 70°W﻿ / ﻿54°S 70°W﻿ / -54; -70

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ขลุ่ยรีคอร์เดอร์ (รูปขลุ่ยอันที่ 2 จากล่าง เป็นการแยกส่วน 3 ชิ้นของรีคอร์เดอร์
**รีคอร์เดอร์** (Recorder) เป็นเครื่องดนตรีสากล ประเภทเครื่องเป่าลมไม้ รีคอร์เดอร์สร้างขึ้นในปลายศตวรรษที่ 14 ถือกำเนิดในประเทศอังกฤษ นิยมเล่นในสมัยยุคกลาง และมีความเจริญสูงสุดในยุคบาโรค เป็นเครื่องเป่าที่มีลักษณะการเป่าแบบด้านตรง มีรูปแบบการเกิดเสียงแบบเดียวกันกับนกหวีด คือ บริเวณปากเป่านั้นจะทำเป็นช่องลม (Wind Way) เพื่อที่จะพุ่งเข้าไปกระทบกับปากนกแก้ว ทำให้อากาศเกิดการสั่นสะเทือน เกิดเป็นคลื่นเสียงภายในท่อ เกิดเป็นระดับเสียงต่างๆ ท่อของรีคอร์เดอร์มีรูปทรงกรวย คือ จากส่วนปลายของปากเป่าลงมายังส่วนปลายท่อจะค่อย ๆ สอบลง และแคบสุดบริเวณปลายของรีคอร์เดอร์ ในปัจจุบันรีคอร์เดอร์เป็นเครื่องดนตรีสำหรับหัดเรียนดนตรีขั้นเบื้องต้น โดยเฉพาะในระดับชั้นมัธยมศึกษา

ประเภทของรีคอร์เดอร์
--------------------

|  |
| --- |
| **RECORDER FAMILY** |
| Instruments in C | Range | Instruments in F | Range |
| garklein |  | sopranino |  |
| soprano (descant)Listen to it |  | alto (treble) |  |
| tenor |  | bass(bass in F) |  |
| great bass(bass in C) |  | contrabass |  |
| sub-great bass |  | sub-contrabass(octocontrabass) |  |

รีคอร์เดอร์มีทั้งหมด 10 ประเภท แต่ที่นิยมในปัจจุบันมี 6 ประเภทเท่านั้น ได้แก่

* 1.โซปรานิโน (Sopranino) มีขนาดความยาวประมาณ 24 เซนติเมตร มีขนาดเล็ก ลักษณะเสียงสูงแหลมมาก ถ้าใช้นิ้วปิดทั้ง 7 รูจะได้เสียง "ฟา"
* 2.โซปราโน (Soprano) หรือเดสแคนท์ (Descant) มีความยาวประมาณ 31 เซนติเมตร เป็นประเภทที่ได้รับความนิยมเล่นมากที่สุด ถ้าใช้นิ้วปิดทั้งหมด 7 รูจะได้เสียง Middle C หรือโดกลางเมื่อเทียบกับเสียงเปียโน
* 3.อัลโต (Alto) หรือ เทร็บเบิล (Treble) มีความยาวประมาณ 47 เซนติเมตร
* 4.เทนเนอร์ (Tenor) มีความยาวประมาณ 64 เซนติเมตร
* 5.เบส (Bass) มีความยาวประมาณ 94 เซนติเมตร
* 6.คอนทราเบส (Contra bass)

โดยแต่ละประเภทจะแตกต่างกันที่ขนาดและระดับเสียงต่างกัน รีคอร์เดอร์ที่มีระดับเสียงต่ำขนาดก็จะใหญ่กว่ารีคอร์เดอร์ที่มีระดับเสียงสูง 

  

**(ระดับเสียงของโน้ตในตารางภาพมีระดับเสียงสูงกว่าระดับเสียงรีคอร์เดอร์จริง 1 ออคเทฟ)**
**การวางนัยทั่วไปเร็วเกินไป** (อังกฤษ: Hasty generalization) เป็นเหตุผลวิบัติอรูปนัย (informal fallacy) ที่มีการวางนัยทั่วไปอย่างผิดพลาด คือมีการวางนัยทั่วไปโดยอุปนัยอาศัยหลักฐานที่ไม่เพียงพอ
กล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คือ เป็นการสรุปประเด็นเร็วเกินไปโดยที่ไม่ได้พิจารณาองค์ประกอบทั้งหมด
ในสถิติศาสตร์ นี้อาจหมายถึงการทำการสรุปโดยทั่วไปโดยใช้สถิติที่มาจากการสำรวจด้วยตัวอย่างที่ไม่สามารถเป็นตัวแทนของประชากรทั้งสิ้น 
เหตุผลวิบัติชนิดนี้เป็นประเภทตรงกันข้ามกับเหตุผลวิบัติที่มีชื่อว่า slothful induction ซึ่งเป็นการปฏิเสธผลสรุปที่สมควรตามเหตุผลโดยอุปนัย เช่นโดยอ้างว่า "เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ"

ตัวอย่าง
--------

การวางนัยทั่วไปเร็วเกินไปมักจะมีรูปแบบดังต่อไปนี้

1. ห เป็นจริงสำหรับ ก
2. ห เป็นจริงสำหรับ ข
3. ห เป็นจริงสำหรับ ค
4. ห เป็นจริงสำหรับ ง
5. และดังนั้น ห จึงเป็นจริงด้วยสำหรับ จ, ฉ, ช, ฯลฯ

ยกตัวอย่างเช่น ถ้าบุคคลหนึ่งเดินเข้าไปในหมู่บ้านเป็นครั้งแรกแล้วเห็นคน 10 คน ล้วนแต่เป็นเด็กทั้งสิ้น
เขาอาจจะสรุปอย่างผิด ๆ ว่าไม่มีผู้ใหญ่ในหมู่บ้านนี้

หรืออีกตัวอย่างหนึ่งคือ ถ้าคนหนึ่งกำลังดูเลขชุดหนึ่ง
เลข 1 เป็นเลขยกกำลังสอง 3 เป็นจำนวนเฉพาะ 5 เป็นจำนวนเฉพาะ 7 เป็นจำนวนเฉพาะ
9 เป็นเลขยกกำลังสอง 11 เป็นจำนวนเฉพาะ และ 13 เป็นจำนวนเฉพาะ
ดังนั้น บุคคลนั้นจึงกล่าวว่า เลขคี่ถ้าไม่เป็นเลขจำนวนเฉพาะก็จะเป็นเป็นเลขยกกำลังสอง

ชื่ออื่น ๆ
----------

เหตุผลวิบัตินี้มีชื่ออื่น ๆ ว่า

* Fallacy of insufficient statistics (เหตุผลวิบัติโดยมีสถิติไม่เพียงพอ)
* Fallacy of insufficient sample (เหตุผลวิบัติโดยมีตัวอย่างไม่พอ)
* Generalization from the particular (การวางนัยทั่วไปจากข้อมูลเฉพาะ)
* Leaping to a conclusion (การกระโดดสรุป)
* Hasty induction (การสรุปเชิงอุปนัยเร็วเกินไป)
* Law of small numbers (กฎการมีตัวอย่างน้อย)
* Unrepresentative sample (ตัวอย่างที่ไม่เป็นตัวแทน)
* *Secundum quid*

เชิงอรรถและอ้างอิง
------------------

1. ↑  "ศัพท์บัญญัติอังกฤษ-ไทย, ไทย-อังกฤษ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (คอมพิวเตอร์) รุ่น ๑.๑", ให้ความหมายของ generalization ว่า "การวางนัยทั่วไป"
2. ↑  "Fallacy: Hasty Generalization (Nizkor Project)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-12-17. สืบค้นเมื่อ 2008-10-01.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Common Logical Fallacies in Propaganda and Debate เก็บถาวร 2009-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Fallacy: Hasty Generalization เก็บถาวร 2008-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Michael C. Labossiere's Fallacy Tutorial Pro
* Hasty Generalization, The Fallacy Files
**การวางแผน**เป็นกระบวนการคิดเกี่ยวกับการปฏิบัติต่าง ๆ ในการบรรลุเป้าหมาย เป็นสิ่งแรกที่ต้องทำเพื่อให้เกิดผลที่ต้องการ เป็นกระบวนการที่อาศัยการสร้างและรักษาแผนการ เป็นการเตรียมขั้นตอนการปฏิบัติเพื่อบรรลุเป้าหมาย และเป็นเทคนิคหนึ่งที่มีความสำคัญที่สุดต่อการจัดการโครงการและเวลา ดังนั้น คนวางแผนดีจะสามารถลดเวลาและพลังงานในการบรรลุเป้าหมาย ในจิตวิทยา การวางแผนถือเป็นคุณสมบัติพื้นฐานของพฤติกรรมอัจฉริยะ เป็นกระบวนการที่อาศัยทักษะเชิงมโนทัศน์ (ทักษะในการเข้าใจและการใช้มโนทัศน์หรือแนวคิด) โดยความสามารถในการวางแผนดีสามารถประเมินได้โดยแบบทดสอบต่าง ๆ

การวางแผนมีกระบวนการเฉพาะและเป็นกระบวนการที่จำเป็นในหลายอาชีพ โดยเฉพาะในอาชีพการจัดการและธุรกิจ โดยแต่ละอาชีพจะใช้แผนการต่างชนิดเพื่อให้บริษัทมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลสูงขึ้น

คุณสมบัติสำคัญหนึ่งของการวางแผน ที่มักถูกมองข้าม คือความสัมพันธ์ระหว่างการวางแผนและการพยากรณ์ (forecasting) การพยากรณ์คือการทำนายว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่การวางแผนคือการทำนายว่าอนาคตควรเป็นอย่างไรในสถานการณ์ต่าง ๆ การพยากรณ์จึงเป็นส่วนหนึ่งของการวางแผน แต่การวางแผนจะอาศัยการเตรียมพร้อมในสถานการณ์ต่าง ๆ และอาศัยการกำหนดว่าจะตอบรับกับสถานการณ์เหล่านั้นอย่างไร

กระบวนการของการวางแผน
---------------------

ตัวอย่างกรอบความคิดของกระบวนการของการวางแผน
แพทริก มอนแทนากับบรูส ชาร์นอฟแบ่งกระบวนการของการวางแผนเป็น 3 ขั้น ได้แก่

1. เลือกเป้าหมาย
2. ประเมินวิธีต่าง ๆ ในการบรรลุเป้าหมาย
3. ตัดสินว่าแนวทางปฏิบัติในแผนการควรเป็นอย่างไร

การวางแผนในองค์การต่าง ๆ อาจเป็นกระบวนการของการจัดการ ซึ่งกำหนดเป้าหมายเพื่อชี้ทางในอนาคตและกำหนดภาระหน้าที่และทรัพยากรที่ต้องใช้ต่าง ๆ เพื่อบรรลุเป้าหมายนั้น ในการบรรลุเป้าหมายนี้ ผู้จัดการอาจพัฒนาแผนการ เช่น แผนธุรกิจ หรือแผนการตลาด เพื่อนำมาใช้

การวางแผนย่อมมีวัตถุประสงค์ ซึ่งอาศัยการบรรลุเป้าหมาย

คุณสมบัติหลักของการวางแผนในองค์การได้แก่

* เพิ่มประสิทธิภาพขององค์การ
* ลดความเสี่ยง
* ใช้เวลาและทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  Barron's Management book fourth edition, Authors: Patrick J. Montana and Bruce H. Charnov