**มาร์ลอน แบรนโด จูเนียร์** (อังกฤษ: *Marlon Brando, Jr.*, 3 เมษายน พ.ศ. 2467 - 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2547) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม 2 สมัย จากการรับบทเป็น เทอร์รี มัลลอย ในภาพยนตร์เรื่อง *กรรมกรท่าเรือ* และรับบทเป็น วีโต คอร์เลโอเน ในภาพยนตร์เรื่อง *เดอะ ก็อดฟาเธอร์* โดย มาร์ลอน แบรนโด ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งของวงการภาพยนตร์อเมริกันและเป็นนักแสดงที่มีอิทธิพลมากที่สุดต่อนักแสดงในยุคศตวรรษที่ 20 นอกจากนี้นิตยสารไทม์​ยังได้จัดให้เขาอยู่ใน 100 บุคคลแห่งศตวรรษ นอกเหนือไปจากผลงานการแสดงของเขาที่เป็นที่ยอมรับและได้รับการกล่าวถึงไปทั่วโลกแล้ว มาร์ลอน แบรนโด ยังมีบทบาททางการเคลื่อนไหวเรียกร้องเกี่ยวกับสิทธิพลเมืองและการปฏิบัติต่อกลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกันในสหรัฐ​ ในหลายโอกาส 

มาร์ลอน แบรนโด ศึกษาทางด้านการแสดงในปลายยุค 1940 จาก สเตลลา แอดเลอร์ นักแสดงละครบรอดเวย์รุ่นพี่ ซึ่งเธอเป็นลูกศิษย์ทางการแสดงของ คอนสแตนติน สตานิสลาฟสกี ครูสอนการแสดงละครเวที​ชื่อดังชาวรัสเซีย โดย แอดเลอร์ ได้สอนแบรนโดในเรื่องของเทคนิคและวิธีการแสดงที่เน้นการเข้าถึงบทบาทและความสมจริงในบุคคลิกของตัวละครให้แก่เขา และทำให้เขากลายเป็นนักแสดงชายคนแรกๆที่นำศิลปะการแสดงแบบ สตานิสลาฟสกี ออกไปสู่การรับชมของผู้ชมจำนวนมาก แบรนโด เป็นที่รู้จักในวงการภาพยนตร์อเมริกันหลัง​จากที่เขาเริ่มหันมาแสดงภาพยนตร์แทนการแสดงในละครบรอดเวย์ โดยเขาเริ่มมีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จอย่างมากในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950​ ซึ่งเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ถึง 4 สมัยติดต่อกัน ​จากการรับบทนักแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง *A Streetcar Named Desire -​ รถรางสายปรารถนา* (ค.ศ. 1951)​ ซึ่งเขาเคยแสดงเรื่องนี้ไว้จนประสบความสำเร็จมาแล้วเมื่อครั้งเป็นละครบรอดเวย์ที่ต้องเล่นต่อหน้าผู้ชมเมื่อปี ค.ศ. 1947 ต่อมาเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์อีกครั้งจากการแสดงเป็น เอมิเลียโน ซาปาตา ในภาพยนตร์เรื่อง *Viva Zapata!* ​(ค.ศ. 1952) และจากการแสดงเป็น มาร์ก แอนโทนี​ ในภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากบทประพันธ์ดั้งเดิมของ วิลเลียม เชกสเปียร์​ เรื่อง จูเลียส ซีซาร์​ (ค.ศ. 1953) แต่การเข้าชิงรางวัลออสการ์ทั้ง 3 สมัยของเขาต้องพ่ายแพ้ให้กับ ฮัมฟรีย์ โบการ์ต, แกรี คูเปอร์​ และ วิลเลียม โฮลเดน​ ก่อนที่ในช่วงปลายปี 1953 เขาจะแสดงภาพยนตร์แนวอาชญากรรมเรื่อง *The Wild One* (ค.ศ. 1953) ​ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงและทำให้ภาพลักษณ์ของเขาจากการรับบทเป็น จอห์นี สแตรบเลอร์ หัวหน้าแก็งค์มอร์เตอร์ไซค์ เดอะ แบล็ค ราเบลส์ กลายเป็นตัวละครชายที่เป็นแบบอย่างทางแฟชันการแต่งกายของวัยรุ่นทั่วโลกในยุคคริสต์ทศวรรษที่ 50 เช่น การตัดผมและไว้จอนที่ส่งผลต่อศิลปินหรือนักแสดงยุคนั้นเช่น เจมส์ ดีน และ เอลวิส เพรสลีย์ โดยเอลวิส ได้นำภาพลักษณ์ของมาร์ลอน แบรนโด ในภาพยนตร์เรื่องนี้ไปเป็นบทบาทในการถ่ายทำเพลง Jailhouse Rock  ​นอกจากนี้ยังมีแฟชันการสวมแจ็คเก็ตหนังสีดำ การสวมหมวกเอียงไปด้านข้าง และทำให้เกิดความนิยมในจักรยานยนตร์อังกฤษยี่ห้อ ไทรอัมพ์​ รุ่น Thunderbird ​เกิดขึ้นไปทั่วสหรัฐอเมริกา

จนกระทั่งในปี 1954 แบรนโด ก็มาประสบความสำเร็จในการเข้าชิงรางวัลออสการ์เป็นครั้งที่ 4 โดยเขาได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมเป็นครั้งแรกจากการรับบท เทอร์รี มัลลอย ในภาพยนตร์เรื่อง *On the Waterfront -​ กรรมกรท่าเรือ* ซึ่งจากบทบาทดังกล่าวนอกจากจะทำให้เขาได้รับรางวัลที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดอย่างออสการ์แล้ว การยังทำให้เขาสามารถคว้ารางวัลลูกโลกทองคำ​ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมประเภทภาพยนตร์ดราม่า และรางวัลแบฟตา สาขานักแสดงนำชายชาวต่างชาติยอดเยี่ยม อีกด้วย

ในช่วงเวลาดังกล่าวแม้ มาร์ลอน แบรนโด จะเป็นนักแสดงชายที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง แต่ในช่วงยุคคริสต์ทศวรรษ 1960 กลับเป็นช่วงเวลาที่ชื่อเสียงในวงการภาพยนตร์ของเขาเริ่มเสื่อมถอยและไม่ประสบความสำเร็จในวงการภาพยนตร์เท่าที่ควร เริ่มจากการแสดงในภาพยนตร์แนวคาวบอยตะวันตกเรื่อง *One-Eyed Jack* (ค.ศ. 1961)​ ที่นอกจากเขาจะต้องแสดงนำแล้วยังต้องกำกับภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วยตนเองแทนที่ สแตนลีย์ คูบริก​ ที่ถูกปลดออกไป แม้ทางค่ายจะลงทุนสูงด้วยการถ่ายทำให้เป็นภาพสีแต่หลังจากภาพยนตร์ออกฉายกลับไม่สามารถทำเงินได้และถึงขั้นต้องขาดทุนย่อยยับ ส่งผลให้แบรนโด ไม่รับงานกำกับภาพยนตร์เรื่องใดอีกเลย ก่อนที่ชื่อเสียงด้านลบเรื่องความเอาแต่ใจและบุคลิกที่ปกครองยากของเขาจะเป็นที่เลื่องลือในวงการมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งในปี 1962 เขาได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง *Mutiny on the Bounty -​ กัปตันทมิฬ* แต่ถูกต่อต้านอย่างหนักจากบรรดาสื่อมวลชนจากพฤติกรรมเอาแต่ใจของเขาขณะถ่ายทำอันเป็นที่รับรู้อย่างกว้างขวาง ตลอดจนการที่เขามักจะไม่ให้ความร่วมมือกับกองถ่ายหากเป็นเรื่องที่ไม่ถูกใจ ส่งผลให้เกิดความล่าช้าในการถ่ายทำและงบประมาณที่บานปลาย โดยถึงแม้ตัวภาพยนตร์จะได้รับคำวิจารณ์ที่หลากหลายและได้รับการเสนอให้เข้าชิงรางวัลออสการ์มากถึง 7 สาขา แต่ด้วยกระแสโจมตีจากสื่อมวลชนที่ล้วนมุ่งไปที่พฤติกรรมความร้ายกาจในกองถ่ายของ มาร์ลอน แบรนโด ซึ่งเป็นนักแสดงนำของเรื่องโดยตรง ทำให้ภาพยนตร์ขาดทุนทางรายได้อย่างมหาศาล  และทำให้ผลงานการแสดงภาพยนตร์เรื่องต่อๆมาของเขาในยุคนั้นไม่ได้รับการกล่าวถึงจากสื่อต่างๆ มากเท่าที่ควร 

แบรนโด กลับมาสร้างชื่ออย่างยิ่งใหญ่อีกครั้งจากการรับบทเป็น วีโต คอร์เลโอเน ในภาพยนตร์ที่สร้างจากบทประพันธ์ของ มาริโอ พูโซ เรื่อง เดอะ ก็อดฟาเธอร์​ (ค.ศ. 1972) โดย พูโซ เจ้าของประพันธ์ต้องการให้ มาร์ลอน แบรนโด แสดงในบทบาทนี้ แต่ถูกหลายฝ่ายคัดค้านโดยเฉพาะจากทางค่ายภาพยนตร์อย่างพาราเมาต์พิกเจอส์​ เนื่องจากกิตติศัพท์ของเขาในกองถ่ายและอารมณ์ที่คาดเดาได้ยาก ส่วนฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา​ผู้กำกับภาพยนตร์ก็อยากได้ ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์​ มารับบทนี้มากกว่าแต่ก็ถูกตัวแทนของ โอลิวีเอร์ ปฏิเสธ จนทำให้ทีมงานต้องคัดเลือกผู้รับบทจากนักแสดงชายหลายคนทั้ง แอนโทนี ควินน์, จอร์จ ซี. สกอตต์, ​ริชาร์ด คอนเต และ ออร์สัน เวลส์ ​แต่ก็พบว่ายังไม่ใช่นักแสดงที่มีบุคลิกเหมาะสมกับบทบาทดังกล่าว สุดท้ายตัวเลือกจึงเหลือแค่เพียง ​เออร์เนสต์ บอร์กไนน์​ และ มาร์ลอน แบรนโด ซึ่งหลังจากที่ แบรนโด เข้ารับการทดสอบบทและแสดงให้ทุกคนเห็นถึงความสมจริงอย่างยิ่งกับการเป็นตัวละคร วีโต คอร์เลโอเน ก็ทำให้ทุกคนเปลี่ยนใจมอบบทบาทดังกล่าวให้เขาอย่างไร้ข้อกังขาแม้จะถูกคัดค้านอย่างหนักในตอนแรก ก่อนที่ความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ของภาพยนตร์เรื่องนี้จะทำให้สื่อทั่วโลกหันมาชื่นชมฝีมือในการแสดงของเขาอีกครั้ง โดยเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงทั้งรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม​, รางวัลลูกโลกทองคำ​ และ รางวัลแบฟตา​ โดยถึงแม้ว่าในที่สุดเขาจะได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมเป็นสมัยที่ 2 ของตนเองและกลับมามีชื่อเสียงอย่างยิ่งใหญ่ในโลกภาพยนตร์อีกครั้ง แต่เขาก็กลับสร้างความตื่นตะลึงในวงการเมื่อปฏิเสธที่จะขึ้นไปรับรางวัลออสการ์ โดยเขาได้มอบหมายให้ ซาชีน ลิตเติลเฟเธอร์ นักแสดงหญิงที่มีเชื้อสายเผ่าอาเปเช เป็นตัวแทนขึ้นไปบนเวทีออสการ์เพื่อแสดงการประท้วงวงการภาพยนตร์อเมริกันในการปฏิบัติต่อกลุ่มชนพื้นเมืองสหรัฐ ก่อนที่เขาจะมีผลงานอันเป็นที่น่าจดจำในภาพยนตร์ที่กำกับโดย แบร์นาโด แบร์โตลุชชี​เรื่อง *รักลวงในปารีส* ที่ประสบความสำเร็จอย่างงดงามเมื่อทำรายได้มากกว่าทุนสร้างถึง 90 เท่า และทำให้เขาถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์อีกครั้งแม้ว่าในครั้งก่อนเขาจะปฏิเสธที่จะขึ้นเวทีก็ตาม ​

ที่นอกจากผลงานการแสดงภาพยนตร์แล้ว มาร์ลอน แบรนโด ยังมีผลงานการแสดงละครโทรทัศน์​ทางช่องเอบีซี​เรื่อง *รูตส์: เดอะเน็กซ์เจเนเรชันส์* (ในประเทศไทยออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 3​)​ โดยเขาได้รับรางวัลไพรม์ไทม์เอมมี​ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ประเภทละครโทรทัศน์

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Burton I. Kaufman & Diane Kaufman (2009), *The A to Z of the Eisenhower Era*, Scarecrow Press, ISBN 0-8108-7150-5, p.38.
4. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-30. สืบค้นเมื่อ 2021-05-25.

แหล่งข้อมูล
-----------

* มาร์ลอน แบรนโด ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* Official Website of Marlon Brando เก็บถาวร 2008-03-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Marlon Brando: The Actor's Actor เก็บถาวร 2008-09-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Quotes from an interview with Newsweek March 13,1972 เก็บถาวร 2009-06-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Court TV: Christian Brando: A Hollywood Family Tragedy เก็บถาวร 2004-12-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Premiere: Remembering Brando เก็บถาวร 2008-11-19 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Another article found about Brando relating his Godfather[*ลิงก์เสีย*]


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มาร์ลอน แบรนโด**

| * ด
* ค
* ก
รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม |
| --- |
| 1928–1940 | 
* เอมีล ยันนิงส์ (1928)
* วอร์เนอร์ แบ็กซ์เตอร์ (1929)
* จอร์จ อาร์ลิสส์ (1930)
* ลิโอเนล แบร์รีมัวร์ (1931)
* เฟรดริก มาร์ช/วอลเลซ บีรี (1932)
* ชาลส์ ลาฟตัน (1933)
* คลาร์ก เกเบิล (1934)
* วิกเตอร์ แม็กลาเกล็น (1935)
* พอล มุนี (1936)
* สเปนเซอร์ เทรซี (1937)
* สเปนเซอร์ เทรซี (1938)
* รอเบิร์ต ดอแนต (1939)
* เจมส์ สจวร์ต (1940)

 |
| 1941–1960 | 
* แกรี คูเปอร์ (1941)
* เจมส์ แคกนีย์ (1942)
* พอล ลูคัส (1943)
* บิง ครอสบี (1944)
* เรย์ มิลแลนด์ (1945)
* เฟรดริก มาร์ช (1946)
* โรนัลด์ คอลแมน (1947)
* ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ (1948)
* บรอเดริก ครอว์ฟอร์ด (1949)
* โฮเซ เฟร์เรร์ (1950)
* ฮัมฟรีย์ โบการ์ต (1951)
* แกรี คูเปอร์ (1952)
* วิลเลียม โฮลเดน (1953)
* มาร์ลอน แบรนโด (1954)
* เออร์เนสต์ บอร์กไนน์ (1955)
* ยูล บรีนเนอร์ (1956)
* อเล็ก กินเนสส์ (1957)
* เดวิด นิเวน (1958)
* ชาร์ลตัน เฮสตัน (1959)
* เบิร์ต แลนแคสเตอร์ (1960)

 |
| 1961–1980 | 
* มักซีมีเลียน เชลล์ (1961)
* เกรกอรี เพก (1962)
* ซิดนีย์ พอยเทียร์ (1963)
* เรกซ์ แฮร์ริสัน (1964)
* ลี มาร์วิน (1965)
* พอล สโกฟีลด์ (1966)
* ร็อด ชไตเกอร์ (1967)
* คลิฟฟ์ รอเบิร์ตสัน (1968)
* จอห์น เวย์น (1969)
* จอร์จ ซี. สกอตต์ (1970)
* จีน แฮกแมน (1971)
* มาร์ลอน แบรนโด (1972)
* แจ็ก เลมมอน (1973)
* อาร์ต คาร์นีย์ (1974)
* แจ็ก นิโคลสัน (1975)
* ปีเตอร์ ฟินช์ (1976)
* ริชาร์ด เดรย์ฟัส (1977)
* จอน วอยต์ (1978)
* ดัสติน ฮอฟแมน (1979)
* โรเบิร์ต เดอ นิโร (1980)

 |
| 1981–2000 | 
* เฮนรี ฟอนดา (1981)
* เบน คิงสลีย์ (1982)
* โรเบิร์ต ดูวัล (1983)
* เอฟ. เมอร์รีย์ เอบราฮัม (1984)
* วิลเลียม เฮิร์ต (1985)
* พอล นิวแมน (1986)
* ไมเคิล ดักลาส (1987)
* ดัสติน ฮอฟแมน (1988)
* แดเนียล เดย์-ลูวิส (1989)
* เจเรมี ไอเอินส์ (1990)
* แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (1991)
* อัล ปาชิโน (1992)
* ทอม แฮงส์ (1993)
* ทอม แฮงส์ (1994)
* นิโคลัส เคจ (1995)
* เจฟฟรีย์ รัช (1996)
* แจ็ก นิโคลสัน (1997)
* โรแบร์โต เบนิญญี (1998)
* เควิน สเปซีย์ (1999)
* รัสเซล โครว์ (2000)

 |
| 2001–ปัจจุบัน | 
* เดนเซล วอชิงตัน (2001)
* เอเดรียน โบรดี (2002)
* ฌอน เพนน์ (2003)
* เจมี ฟ็อกซ์ (2004)
* ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน (2005)
* ฟอเรสต์ วิตเทกเกอร์ (2006)
* แดเนียล เดย์-ลูวิส (2007)
* ฌอน เพนน์ (2008)
* เจฟฟ์ บริดเจส (2009)
* โคลิน เฟิร์ธ (2010)
* ฌ็อง ดูว์ฌาร์แด็ง (2011)
* แดเนียล เดย์-ลูวิส (2012)
* แมทธิว แม็คคอนาเฮย์ (2013)
* เอดดี เรดเมน (2014)
* ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ (2015)
* เคซีย์ แอฟเฟล็ก (2016)
* แกรี โอลด์แมน (2017)
* รามี แมลิก (2018)
* วาคีน ฟินิกซ์ (2019)
* แอนโทนี ฮ็อปกินส์ (2020)
* วิลล์ สมิธ (2021)

 |