recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วงศ์มะม่วง** หรือ **Anacardiaceae** เป็นวงศ์ของพืชมีดอกที่ผลมีเมล็ดเดียวและผลิตยางที่มีความระคายเคือง มีหลายสกุลที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ เช่น มะม่วงหิมพานต์ มะม่วง มะปราง สกุล *Pistacia* รวมอยู่ในวงศ์นี้แม้ว่าบางครั้งจะแยกไปอยู่วงศ์ต่างหากคือ Pistaciaceae.

ตัวอย่างสกุล
------------

*Actinocheita*  

*Anacardium* (มะม่วงหิมพานต์)  

*Androtium*  

*Antrocaryon*  

*Apterokarpos*  

*Astronium* (=*Myracrodruon*)  

*Baronia*  

*Bonetiella*  

*Bouea*  

*Buchanania*  

*Campnosperma*  

*Cardenasiodendron*  

*Choerospondias*  

*Comocladia*  

*Cotinus*   

*Cyrtocarpa*  

*Dracontomelon*  

*Drimycarpus*  

*Ebandoua*  

*Euleria*  

*Euroschinus*  

*Faguetia*  

*Fegimanra*  

*Gluta*  

*Haematostaphis*  

*Haplorhus*  

*Harpephyllum*  

*Heeria*  

*Holigarna*  

*Koordersiodendron*  

*Lannea*  

*Laurophyllus*  

*Lithraea*  

*Loxopterigium*  

*Loxostylis*  

*Malosma*  

*Mangifera* (มะม่วง)  

*Mauria*  

*Melanochyla*  

*Metopium*  

*Micronychia*  

*Montagueia*  

*Mosquitoxylum*  

*Nothopegia*  

*Ochoterenaea*  

*Operculicarya*  

*Ozoroa*  

*Pachycormus*  

*Parishia*  

*Pegia*  

*Pentaspadon*  

*Pistacia* (พิสทาชิโอ)  

*Pleiogynium*  

*Poupartia*  

*Protorhus*  

*Pseudoprotorhus*  

*Pseudosmodingium*  

*Pseudospondias*  

*Rhodosphaera*  

*Rhus*   

*Schinopsis*  

*Schinus*   

*Sclerocarya*  

*Semecarpus*  

*Smodingium*  

*Solenocarpus*  

*Sorindeia*  

*Spondias*  

*Swintonia*  

*Tapirira*  

*Thyrsodium*  

*Toxicodendron*   

*Trichoscypha*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Tingshuang Yi, Jun Wen, Avi Golan-Goldhirsh and Dan E. Parfitt (2008). "Phylogenetics and reticulate evolution in Pistacia (Anacardiaceae)". *American Journal of Botany*. **95** (2): 241–251. doi:10.3732/ajb.95.2.241. PMID 21632348.`{{cite journal}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
ตราสัญลักษณ์ของบีซี แคนเซอร์เอเจนซี
**บีซี แคนเซอร์เอเจนซี** (อังกฤษ: BC Cancer Agency) เป็นส่วนหนึ่งของผู้มีอำนาจในการบริการสาธารณสุขส่วนภูมิภาคในรัฐบริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา หน่วยงานนี้มีภารกิจสามส่วน คือ:

* เพื่อลดอุบัติการณ์ของโรคมะเร็ง
* เพื่อลดอัตราการเสียชีวิตของผู้ป่วยโรคมะเร็ง
* เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนที่มีชีวิตอยู่กับโรคมะเร็ง

สิ่งอำนวยความสะดวก
------------------

ศูนย์การรักษามะเร็งแห่งแรกของบีซี แคนเซอร์เอเจนซี (ในภายหลังรู้จักในชื่อสถาบันมะเร็งบริติชโคลัมเบีย) ได้เปิดอย่างเป็นทางการในแวนคูเวอร์ ณ วันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1938 

บีซี แคนเซอร์เอเจนซี ได้ดำเนินการศูนย์มะเร็งในหกภูมิภาค (ในอับบอทส์ฟอร์ด, คีโลว์นา, พรินซ์จอร์จ, เซอร์เรย์, แวนคูเวอร์ และวิคทอเรีย) และศูนย์วิจัยบีซี แคนเซอร์เอเจนซี กับหน่วยงานในแวนคูเวอร์ และวิกตอเรีย

โดยใช้รังสีรักษาเป็นหลักทั้งหมดในรัฐบริติชโคลัมเบียที่ให้บริการโดยบีซี แคนเซอร์เอเจนซี เช่นเดียวกับการให้เคมีบำบัดเป็นส่วนใหญ่ หน่วยงานนี้ทำงานร่วมกับเจ้าหน้าที่สาธารณสุขในพื้นที่ข้ามมลรัฐเพื่อจัดหาคลีนิกโรคมะเร็งในพื้นที่ห่างไกลไปจากหกศูนย์มะเร็งหลักดังกล่าว เพื่อให้ครอบคลุมในพื้นที่ชนบทของรัฐบริติชโคลัมเบียและยูคอน นอกจากนี้บีซี แคนเซอร์เอเจนซี ยังให้บริการการฝังแร่กัมมันตรังสีต่อมลูกหมาก ที่รัฐซัสแคตเชวัน

โครงการ
-------

ในปี ค.ศ. 2000 หน่วยงานนี้ได้ให้ความร่วมมือกับศูนย์วิจัยโรคมะเร็งเฟร็ด ฮัทชินสัน เพื่อสร้างโครงการสุขภาพสำหรับสตรีชาวจีน โดยให้โครงการแผ่อำนาจทางวัฒนธรรมออกไป เพื่อเพิ่มอัตราการตรวจคัดกรองมะเร็งปากมดลูกในประชากรกลุ่มนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "History: BC Cancer Agency". *bccancer.bc.ca*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-02-02. สืบค้นเมื่อ 18 August 2014.
2. ↑  "Culturally Competent Outreach Programs Increase Cervical Cancer Screening Among Chinese Women". Agency for Healthcare Research and Quality. 2013-05-01. สืบค้นเมื่อ 2013-05-13.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* BC Cancer Agency website
* About BCCA เก็บถาวร 2006-12-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* About the BC Cancer Foundation, an independent charitable organization that supports research and care at BC Cancer Agency
* Tour of Courage เก็บถาวร 2008-06-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* The Underwear Affair เก็บถาวร 2013-12-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Weekend to End Breast Cancer เก็บถาวร 2018-04-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Ride to Conquer Cancer เก็บถาวร 2017-04-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

พิกัดภูมิศาสตร์: 49°15′44″N 123°07′03″W﻿ / ﻿49.26222°N 123.11750°W﻿ / 49.26222; -123.11750﻿ (BC Cancer Agency)
วิกิซอร์ซ มีงานต้นฉบับเกี่ยวกับ:
**ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๔** 

**เจ้าพระยาภักดีนุชิต** หรือ **หมื่นราชเสน่หา (นอกราชการ)** ขุนนางไทยในสมัย กรุงศรีอยุธยา เป็น 1 ใน 4 ผู้ร่วมวางแผนก่อการโค่นอำนาจของ ขุนวรวงศาธิราช และ นางพระยาแม่อยู่หัวศรีสุดาจันทร์ ร่วมกับ ขุนพิเรนทรเทพ เจ้าเมืองพิษณุโลก ขุนอินทรเทพ และ หลวงศรียศ พร้อมกับสนับสนุน พระเทียรราชา ซึ่งผนวชอยู่ขึ้นเป็นกษัตริย์ตามความใน ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๔ ว่า 

> ขุนอินทรเทพ **หมื่นราชเสน่หา** หลวงศรียศ จึงว่า ถ้าเราทำได้สำเร็จแล้วจะเห็นผู้ใดเล่า ที่จะปกป้องครองประชาราษฎรสืบไป ขุนพิเรนทรเทพจึงว่า เห็นแต่พระเทียรราชาที่บวชอยู่นั้นจะเป็นเจ้าแผ่นดินได้ ขุนอินทรเทพ **หมื่นราชเสน่หา** หลวงศรียศ จึงว่า ถ้าฉะนั้นเราจะไปเฝ้าพระเทียรราชาปรึกษาให้เธอรู้จะได้ทำด้วยกัน
> 
> 

 เมื่อถึงวันก่อการหมื่นราชเสน่หา (นอกราชการ) ได้ไปดักยิง มหาอุปราช (จัน) ตายตกคอช้างตามความใน ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๔ อีกตอนหนึ่งว่า 

> ฝ่ายหมื่นราชเสน่หานอกราชการ ถือปืนไปแอบคอยอยู่ ทำอาการ ดุจหนึ่งทะนายเลือก ครั้นเห็นมหาอุปราชขึ้นช้างจะไปพะเนียด หมื่นราชเสน่หาก็ยิงถูกมหอุปราชตกช้างลงตาย
> 
> 

เมื่อพระเทียรราชาบรมราชาภิเษกขึ้นเป็นสมเด็จพระมหาจักรพรรดิได้โปรดเกล้าฯแต่งตั้ง หมื่นราชเสน่หา (นอกราชการ) ขึ้นเป็น เจ้าพระยาภักดีนุชิต ตามความใน ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๔ อีกตอนหนึ่งว่า 

> **หมื่นราชเสน่หานอกราชการ** ที่ยิงมหาอุปราชตกช้างตายนั้น ปูนบำเหน็จให้เป็น **เจ้าพระยาภักดีนุชิต** เจียดทองซ้ายขวา กระบี่บั้งทอง เต้าน้ำทอง พระราชทานลูกพระสนมเป็นภรรยา
> 
> 

 หลังจากนั้นเจ้าพระยาภักดีนุชิตก็มิได้ปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารอีก
**วงศ์ย่อยปลาซิว** (อังกฤษ: Danionin) เป็นวงศ์ย่อยของปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ซึ่งถือเป็นวงศ์ใหญ่ มีสมาชิกต่าง ๆ ในวงศ์นี้ทั่วโลกมากกว่า 2,000 ชนิด ใช้ชื่อวงศ์ว่า Danioninae

ปลาในวงศ์ย่อยนี้ มักมีขนาดเล็ก โดยเรียกในชื่อสามัญว่า ปลาซิว หรือ ปลาแปบ มีลักษณะโดยทั่วไป คือ ส่วนใหญ่ลำตัวมีสีเงิน สันท้องกลมไม่เป็นสัน หรือบางชนิดสันท้องคม ส่วนหัวมักอยู่ในแนวเฉียงกับลำตัว ส่วนใหญ่มีปมที่ปลายของขากรรไกรล่าง หรือบางชนิดไม่มี ปากเฉียงขึ้นหรืออยู่ในตำแหน่งตรง มีฟันในหลอดคอ 1-3 แถว ก้านครีบเดี่ยวของครีบหลังไม่แข็ง ปกติมีจำนวนก้านครีบที่แตกปลาย 7 ก้าน มักอยู่ในตำแหน่งทางด้านท้ายของลำตัวหรือหลังจุดเริ่มต้นของครีบท้อง บางชนิดไม่มีหนวด บางชนิดมีหนวด มีซอกเกล็ดเฉพาะที่ฐานของครีบท้อง เส้นข้างลำตัวสมบูรณ์โค้งลงทางด้านล่างและสิ้นสุดต่ำกว่ากึ่งกลางคอดหาง

ตามข้อมูลของมหาวิทยาลัยเซนต์หลุยส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้จัดให้ปลาที่อยู่ในวงศ์ย่อยนี้มีทั้งหมด 30 สกุล (ดูในตาราง) แต่ตามข้อมูลของผู้ช่วยศาสตราจารย์ อภินันท์ สุวรรณรักษ์ แห่งคณะเทคโนโลยีการประมงและทรัพยากรทางน้ำ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ได้จัดให้มีสกุลเพิ่มเติมขึ้นมาอีก ซึ่งเป็นปลาที่สามารถพบได้ในประเทศไทย ได้แก่ *Aaptosyax, Aspidoparia, Boraras, Brachydanio, Leptobarbus, Macrochirichthys, Opsariichthys,  Oxygaster* และ*Thryssocypris*

ทั้งนี้เนื่องจากจำนวนวงศ์ย่อยของปลาในวงศ์ปลาตะเพียนนี้ ยังไม่มีข้อยุติแน่นอน โดยนักมีนวิทยาและนักอนุกรมวิธานในแต่ละท่าน ก็จะจัดแตกต่างกันออกไป เช่น วอลเตอร์ เรนโบธ ได้แบ่งวงศ์ย่อยออกเป็นทั้งสิ้น 4 วงศ์ย่อย เมื่อปี ค.ศ. 1996 ได้แก่ Alburninnae, Danioninae, Leuciscinae และCyprininae เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Systematics of the subfamily Danioninae (Teleostei: Cypriniformes: Cyprinidae) (อังกฤษ)
2. ↑  ปลาซิว จากมหาวิทยาลัยแม่โจ้
3. ↑  หน้า 32, *สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑* โดย สมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-00-8701-9

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาซิว
* ปลาแปบ
**แก๊สเชื้อเพลิง** เป็นเชื้อเพลิงแบบหนึ่งที่ในสภาวะปกติอยู่ในรูปของแก๊ส ประกอบด้วยสารไฮโดรคาร์บอน (เช่น มีเทน หรือ โพรเพน) บวกกับไฮโดรเจน, คาร์บอนมอนอกไซด์ หรือสารประกอบอื่นๆ เป็นสารทีใช้สร้างพลังงานความร้อนหรือพลังงานแสงสว่างและสามารถส่งตามท่อออกจากแหล่งผลิตได้ แก๊สเชื้อเพลิงจะต้องถูกเติมกลิ่นเข้าไป เพื่อเตือนผู้ใช้หากเกิดการรั่วไหลเกิดขึ้น ในปัจจุบัน แก๊สที่ใช้ส่วนใหญ่คือ แก๊สธรรมชาติ

ชนิดของเชื้อเพลิง
-----------------

แบ่งเป็น 2 ประเภทคือ แก๊สที่มนุษย์ผลิตขึ้น กับ แก๊สที่เกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติ

### แก๊สที่มนุษย์ผลิตขึ้น

ส่วนใหญ่ผลิตโดยขบวนการ gasification ได้แก่

* แก๊สถ่านหิน หรือ Coal gas
* แก๊สน้ำ หรือ Water gas
* แก๊สผู้ผลิต หรือ Producer gas
* ซินแก๊ส หรือ Syngas
* แก๊สไม้ หรือ Wood gas
* แก๊สไฮโดรเจนทั้งแบบอัดแรงดันสูงและไม่อัด
* ก๊าซชีวภาพ หรือ Biogas

### แก๊สที่เกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติ

* โพรเพน หรือ Propane
* บิวเทนหรือ Butane
* แก๊สปิโตรเลียมเหลว
* แก๊สหุงต้ม หรือ Regasified liquefied petroleum gas

การนำมาใช้งาน
-------------

ส่วนใหญ่ใช้ผลิตไฟฟ้า ผลิตความร้อน และหุงต้มในครัวเรือน

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**แก๊สเชื้อเพลิง**
ภาพวาดโถงวัลฮ็อลล์ที่เต็มไปด้วยเหล่าเอย์นเฮริยาร์
ในตำนานนอร์ส **เอย์นเฮริยาร์** (นอร์สเก่า: *Einherjar*) มีความหมายว่า "กองทัพหนึ่งบุรุษ" คือเหล่านักรบที่สิ้นชีพในสงครามและถูกนำพามาที่วัลฮ็อลล์โดยเหล่าวัลกือริยา ในโถงวัลฮ็อลล์ เหล่าเอย์นเฮริยาร์จะรับประทานเนื้อของสัตว์อสูรแซรีมนีร์ (Sæhrímnir) ซึ่งจะฟื้นคืนชีพในทุก ๆ คืน เนื้อนี้ปรุงโดยเอย์นเฮริยาร์ที่เป็นพ่อครัวนามว่าอันดรีมนีร์ (Andhrímnir) ขณะที่เหล่าวัลกือริยาเป็นผู้เตรียมเหล้าน้ำผึ้ง (ที่ได้มาจากเต้าของแพะเฮย์ดรูน) เหล่าเอย์นเฮริยาร์ถูกเลือกโดยโอดินน์ให้มารวมตัวกันที่วัลฮ็อลล์เพื่อรอสู้ในศึกรักนาร็อกซึ่งจะเกิดขึ้นที่สนามวีกรีเดอร์ (Vígríðr) 

บทกลอน *Poetic Edda* ซึ่งเรียบเรียงในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ระบุว่า โอดินน์ได้ประลองเชาวน์กับยักษ์ฉลาดนามวัฟซรูดนีร์ (Vafþrúðnir) โอดินน์ถามว่า "คนพวกไหนที่สู้กันในวิหารทุกวัน" ยักษ์ฉลาดตอบว่า "ปวงเอย์นเฮริยาร์ที่สู้ในวิหารโอดินน์ ทุกวันฆ่าฟันแล้วจบประจัญ แล้วจึงนั่งสงบพร้อมหน้า"

อ้างอิง
-------

1. ↑  Simek, Rudolf. 1993. Dictionary of Northern Mythology. Translated by Angela Hall. p. 71
2. ↑  Orchard (1997:36) and Lindow (2001:104).
3. ↑  Larrington (1999:46).
**เอมิล เฮสกี้ย์** (อังกฤษ: Emile Heskey) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษเชื้อสายแอนทีกาและบาร์บิวดา ตำแหน่งกองหน้า เคยเล่นให้กับทีมชาติอังกฤษและผ่านการเล่นในระดับพรีเมียร์ลีกกับสโมสรเลสเตอร์ซิตี, ลิเวอร์พูล, เบอร์มิงแฮม ซิตี, วีแกน แอทเลติก, แอสตันวิลลา ก่อนจะไปเล่นฟุตบอลที่ประเทศออสเตรเลียกับสโมสรนิวคาสเซิล เจ็ทส์ 

ปัจจุบันเฮสกี้ย์ ในวัย 37 ปี กลับมาเล่นฟุตบอลที่ประเทศอังกฤษกับสโมสร โบลตัน วันเดอเร่อส์ ในระดับ เดอะแชมเปี้ยนชิพ

ประวัติ
-------

เอมิล เฮสกี้ย์ มีชื่อเต็มว่า **เอมิล วิลเลี่ยม อีวานโฮ เฮสกี้ย์** (Emile William Ivanhoe Heskey) เกิดเมื่อวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1978 ที่เมืองเลสเตอร์ ครอบครัวของเขาเป็นชาวแอนทีกาและบาร์บิวดา และเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมากับ เลสเตอร์ซิตี ในสมัยที่ยังคงเล่นในพรีเมียร์ลีก ก่อนจะย้ายมายังสโมสรที่ใหญ่กว่า คือ ลิเวอร์พูล โดยลงเล่นให้กับลิเวอร์พูลเป็นระยะเวลา 4 ปี ลงเล่นไปทั้งสิ้น 150 นัด ยิงประตูได้ 39 ลูก ก่อนจะย้ายไปอีกหลายสโมสร

ในระดับทีมชาติเฮสกี เคยติดทีมชาติอังกฤษ 62 นัด ยิงประตูได้ 7 ประตู ได้ลงเล่นในรายการสำคัญทั้งฟุตบอลโลก 2002, ฟุตบอลยูโร 2004, ฟุตบอลยูโร 2008 และฟุตบอลโลก 2010

เฮสกี้ย์ ได้ย้ายไปเล่นกับ นิวคาสเซิลเจตส์ ในเอ-ลีกของออสเตรเลีย โดยเล่นเป็นระยะเวลา 2 ปี และหมดสัญญาในปี ค.ศ. 2014 ทำให้เฮสกี้ย์กลายเป็นนักฟุตบอลอิสระอยู่ช่วงหนึ่ง ก่อนที่จะเซ็นสัญญากับ โบลตัน วันเดอเร่อส์ ในระดับ เดอะแชมเปี้ยนชิพ ด้วยสัญญาระยะสั้นจนกว่าจะสิ้นสุดฤดูกาล ในปลายปีเดียวกัน

เมื่อครั้งยังโด่งดังมีชื่อเสียง เฮสกี้ย์ถูกเปรียบเทียบว่ามีใบหน้าคล้ายคลึงกับ แฟร้งค์ บรูโน่ นักมวยสากลอาชีพรุ่นเฮฟวี่เวตชาวอังกฤษ ที่เคยเป็นแชมป์โลก

ชีวิตส่วนตัว
------------

เอมิล เฮสกี้ย์ เคยคบหากับ ไคลี พินเซนต์ โดยทั้งคู่มีลูกด้วยกัน 3 คน ก่อนจะเลิกรากันไป และในปัจจุบันเขาสมรสกับแชนเทลล์ ทาโก สตรีชาวกานา และมีลูกชายกับแชนเทลล์ 2 คน คือ เรย์แกน และ จาเดน เฮสกี้ย์

เกียรติยศ
---------

**เลสเตอร์ซิตี**

* ฟุตบอลลีกดิวิชันแรกเพลย์-ออฟส์: 1995–96
* ฟุตบอลลีกคัพ: 1996–97, 1999–2000

**ลิเวอร์พูล**

* เอฟเอคัพ: 2000–01
* ฟุตบอลลีกคัพ: 2000–01, 2002–03
* เอฟเอ แชร์ริตี้ชิลด์: 2001
* ยูโรป้า ลีก: 2000–01
* ยูฟ่าซูเปอร์คัพ: 2001

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Hugman, Barry J. บ.ก. (2010). *The PFA Footballers' Who's Who 2010–11*. Mainstream Publishing. p. 196. ISBN 978-1-84596-601-0.
2. ↑  "'โบลตัน' จับ 'เฮสกีย์' เซ็นสัญญาระยะสั้น". ไทยรัฐ. 25 December 2014. สืบค้นเมื่อ 29 December 2014.
3. ↑  "Emile Heskey: England striker at World Cup 2010". telegraph.co.uk. 10 May 2010. สืบค้นเมื่อ 29 August 2014.
4. ↑  "ทีมไหนสนบ้าง! เฮสกี้ย์บินมาไทยสนเล่นไทยลีก". สนุกดอตคอม. 27 May 2014. สืบค้นเมื่อ 29 August 2014.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เอมีล เฮสกีย์**
***ครัชเดอะคาสเซิล*** (อังกฤษ: Crush the Castle) เป็นเกมฟิสิกส์ในแฟลชที่พัฒนาโดยอาร์เมอร์เกมส์ โดยรุ่นแฟลชเผยแพร่ในวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 2009 และรุ่นสำหรับไอโฟนและไอพอด ทัชเผยแพร่ในวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 2010 เกมนี้โดดเด่นในเรื่องกลไก "เหวี่ยง" ซึ่งมีอิทธิพลต่อเกมโทรศัพท์ *แอ็งกรีเบิดส์* เป้าหมายของ *ครัชเดอะคาสเซิล* คือฆ่าผู้อยู่อาศัยในปราสาทหลายแบบด้วยการใช้เทรบูเชตเหวี่ยงหินขนาดใหญ่หรือระเบิด ส่วนเกมภาคต่อชื่อ ***ครัชเดอะคาสเซิล 2*** มีวิธีเล่นคล้ายกัน แต่มีแผนที่และพาเวอร์อัปใหม่

วิธีเล่น
--------

เป้าหมายของเกมนี้คือฆ่าผู้อยู่อาศัยในปราสาทหลายแบบด้วยการใช้เทรบูเชตเหวี่ยงหินขนาดใหญ่หรือระเบิด ผู้เล่นสามารถสร้างและทำลายปราสาทของตนเองได้ด้วย

### *ครัชเดอะคาสเซิล 2*

**ครัชเดอะคาสเซิล 2** มีวิธีเล่นคล้ายกัน แต่มีแผนที่ใหม่ พาวเวอร์อัปใหม่ และตัวสร้างด่านที่ปรับปรุงใหม่ สิ่งขิงใหม่ที่ใช้เหวี่ยงในเทรบูเชตได้แก่ไฟกรีก, ระเบิดมือน้ำแข็ง, ไหที่เต็มไปด้วยปลาไหลไฟฟ้า และขวดสีม่วงลึกลับที่สร้างหลุมดำขนาดเล็ก นอกจากนี้ ส่วนประกอบโครงสร้างสามารถพังทลายได้

การพัฒนา
--------

บรรดาผู้พัฒนาอ้างถึงเกม *Castle Clout* โดย Liam Bowmers ที่เผยแพร่ในวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 2008 เป็นแรงบันดาลใจ ทางอาร์เมอร์เกมส์ได้ร้องขอและได้รับอนุญาตจาก Bowmers ให้ใช้แนวคิดของเขาในการพัฒนาเกม *ครัชเดอะคาสเซิล*

คำตอบรับ
--------

Jeffrey Haynes จาก IGN เรียกเกมนี้ว่า "ลึกซึ้งและสนุกอย่างน่าประหลาดใจสำหรับเกมที่เรียบง่ายเช่นนี้" Justin McElroy จาก Joystiq ระบุว่า "เป็นกลไกที่เรียบง่าย แต่ก็ยากที่จะปฏิเสธว่าน่าพอใจ" Stephen Greenwell จาก GameZebo ให้ดาวไป 2/5 ดาว แล้วระบุว่าเกมนี้ "ง่ายต่อการเล่น" แต่มี "รูปแบบการเล่นที่ซ้ำซาก" และ "ภาพและเสียงน่าเบื่อ" Levi Buchanan จาก IGN ให้คะแนนไป 7/10 โดยระบุว่า "ถ้าคุณชอบเกมปริศนาอิงฟิสิกส์ เกมนี้ถือเป็นหนึ่งในเกมที่ดีที่สุด" Brian Crecente จาก Kotaku กล่าวว่า "ผมเริ่มชอบครัชเดอะคาสเซิลจริง ๆ" Christopher Hyde จากGamasutra จัดให้เกมนี้อยู่ในรายการ "99 เกมฟรีดีเด่นประจำปี 2009"

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  Joey Betz (2009-04-28). "Production Notes: Crush the Castle". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-11-19. สืบค้นเมื่อ 2011-03-06.
2. ↑  "Threes, clones and cornflakes: A view on 'casual games'". *Gamasutra*. 31 March 2014. สืบค้นเมื่อ 17 April 2015.
3. ↑  "Another 101 Free Games 2010 from". 1UP. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-29. สืบค้นเมื่อ 2011-02-23.
4. ↑  Liam Bowmers (2008-10-04). "New Game - Feedback Requested". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-12-17. สืบค้นเมื่อ 2011-03-06.
5. ↑  Jeffrey Haynes (2009-08-11). "Jeff's Take on Crush the Castle - Web Games Feature at IGN". IGN. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-29. สืบค้นเมื่อ 2011-02-23.
6. ↑  McElroy, Justin (2010-01-28). "iPhone It In: Crush the Castle". Joystiq. สืบค้นเมื่อ 2011-02-23.
7. ↑  "Crush the Castle Review". Gamezebo. 2009-12-31. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-07-01. สืบค้นเมื่อ 2011-02-23.
8. ↑  Levi Buchanan (2010-09-28). "Crush the Castle Android Review - Android Review at IGN". IGN. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-13. สืบค้นเมื่อ 2011-02-23.
9. ↑  Brian Crecente (Feb 4, 2010). "Crush The Castle Micro-Review: Fun With Trebuchets". Kotaku. สืบค้นเมื่อ 2011-02-23.
10. ↑  "News - Opinion: The 99 Best Free Games Of 2009". Gamasutra. สืบค้นเมื่อ 2011-02-23.
**ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม เอากุสท์ อาร์เกลันเดอร์** (เยอรมัน: *Friedrich Wilhelm August Argelander*; 22 มีนาคม 1799 – 17 กุมภาพันธ์ 1875) เป็นนักดาราศาสตร์ ชาวเยอรมัน เป็นที่รู้จักในฐานะผู้สร้างสารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ *บ็อนเนอร์ดวร์ชมุสเทอรุง* เขาเป็นผู้สังเกตการณ์คนแรกที่ทำการสังเกตการณ์ดาวแปรแสงได้อย่างแม่นยำและได้ก่อตั้งระบบการตั้งชื่อดาวแปรแสงขึ้นมา

ชีวประวัติ
----------

อาร์เกลันเดอร์เกิดที่เมืองเมเมิล (ปัจจุบันคือเกล็ยเปดา ประเทศลิทัวเนีย) ซึ่งขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรปรัสเซีย โดยมีบิดาเป็นชาวเยอรมันและมารดาเป็นชาวฟินแลนด์ เขามีโอกาสได้ศึกษากับฟรีดริช เบ็สเซิล ในเคอนิชส์แบร์ค (คาลีนินกราด)

ตั้งแต่ปี 1822 ถึง 1836 เขาเป็นผู้อำนวยการหอดูดาวในตุรกุและเฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์ ก่อนที่จะย้ายไปที่บ็อน ด้วยความช่วยเหลือของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 ผู้สร้างหอดูดาวแห่งใหม่ในบ็อน เขาได้ร่วมมือกับอาดัลแบร์ท ครือเกอร์ และเอดูอาร์ท เชินเฟ็ลท์ จัดทำ *บ็อนเนอร์ดวร์ชมุสเทอรุง* ซึ่งตีพิมพ์ระหว่างปี 1852–1859 บันทึกตำแหน่งและขนาดของดาวได้ 324,198 ดวง โดยไม่นับรวมดาวฤกษ์ในซีกท้องฟ้าใต้ นี่เป็นสารบัญแฟ้มสุดท้ายที่สร้างขึ้นก่อนที่จะถึงสมัยที่มีการใช้การสังเกตการณ์ด้วยภาพถ่าย

ในปี 1863 เขาได้รับรางวัลเหรียญทองของสมาคมดาราศาสตร์หลวง และในปีนั้นเขาก็ได้มีสวนร่วมในการก่อตั้งสมาคมดาราศาสตร์เยอรมัน และยังได้จัดทำสารบัญแฟ้มสมาคมดาราศาสตร์ขึ้นมา

ดาวเคราะห์น้อย 1551 อาร์เกลันเดอร์ ได้รับการตั้งชื่อตามเขา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "(1551) Argelander = 1930 BL = 1938 DC1 = 1940 XD = 1951 XG1 = 1953 GD1 = 1957 KR = 1962 XP". MPC. สืบค้นเมื่อ 2021-08-13.
**การเลือกตั้งซ่อมสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 2 ลำพูน พ.ศ. 2555** เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน แทนที่ นายสถาพร มณีรัตน์ ซึ่งเสียชีวิต

ที่มา
-----

การเลือกตั้งซ่อมสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดลำพูน พ.ศ. 2555 เกิดขึ้นเนื่องจากการเสียชีวิตของนายสถาพร มณีรัตน์ ส.ส. เดิมในพื้นที่จากการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 ของพรรคเพื่อไทย ทำให้ตำแหน่งในเขตนี้ (**อำเภอป่าซาง อำเภอบ้านโฮ่ง อำเภอทุ่งหัวช้าง อำเภอลี้ และอำเภอเวียงหนองล่อง**) ว่างลง คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) จึงมีมติให้มีการเลือกตั้งซ่อมในวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2555

ผู้สมัคร
--------

มีผู้สมัครรับเลือกตั้ง 3 คน ดังนี้

|  | พรรค | หมายเลข | ผู้สมัคร |
| --- | --- | --- | --- |
|  | ประชาธิปัตย์ | 1  | นายบรรจง วิพรหมชัย |
|  | เพื่อไทย | 2  | นางรังสรรค์ มณีรัตน์ |
|  | เครือข่ายชาวนาแห่งประเทศไทย | 3  | นายวันชัย ปารมีกาศ |
|

### นายบรรจง วิพรหมชัย

นายบรรจง วิพรหมชัย ผู้สมัครหมายเลข 1 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ เป็นน้องชายของนายขยัน วิพรหมชัย อดีต ส.ส.ลำพูน สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้งซ่อมแทนนายอนุสรณ์ วงศ์วรรณ เมื่อปี พ.ศ. 2551 แต่ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 จำนวน ส.ส.ของจังหวัดลำพูนลดลงจากเดิม 3 ที่นั่ง เหลือ 2 ที่นั่ง นายขยัน จึงสอบตก โดยแพ้ให้กับนายสถาพร มณีรัตน์ จากพรรคเพื่อไทย

### นายรังสรรค์ มณีรัตน์

นายรังสรรค์ มณีรัตน์ ผู้สมัครหมายเลข 2 สังกัดพรรคเพื่อไทย เป็นน้องชายและเป็นผู้ช่วยทำงานการเมืองของนายสถาพร มณีรัตน์ อดีต ส.ส.เจ้าของพื้นที่ ซึ่งเสียชีวิตลง และนายรังสรรค์ ยังมีตำแหน่งทางการเมืองเป็นรองนายกเทศมนตรีตำบลบ้านธิ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูนด้วย

### นายวันชัย ปารมีกาศ

นายวันชัย ปารมีกาศ ผู้สมัครหมายเลข 3 สังกัดพรรคเครือข่ายชาวนาแห่งประเทศไทย

ผลการเลือกตั้ง
--------------

|  |
| --- |
| **สัญลักษณ์และความหมาย** |
| \* | ส.ส. ที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา |
| † | ผู้สมัครที่ถูกตัดสิทธิ์ |
| ✔ | ผู้สมัครที่เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว |
| ( ) | หมายเลขประจำตัวของผู้สมัคร |
| **ตัวหนา** | ผู้สมัครที่ชนะการเลือกตั้ง |

เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอป่าซาง อำเภอเวียงหนองล่อง อำเภอบ้านโฮ่ง อำเภอทุ่งหัวช้าง และอำเภอลี้

| ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแทนตำแหน่งที่ว่าง เขต 2 จังหวัดลำพูน |
| --- |
| พรรค | ผู้สมัคร | คะแนนเสียง | % | ± |
|  | **เพื่อไทย** | **รังสรรค์ มณีรัตน์ (2)** | **72,778** | **60.47** | **+2.33** |
|  | ประชาธิปัตย์ | บรรจง วิพรหมชัย (1) | 44,031 | 36.59 | -4.38 |
|  | เครือข่ายชาวนาแห่งประเทศไทย | วันชัย ปารมีกาศ (3) | 3,543 | 2.94 |  |
| ผลรวม | 120,352 | 100.00 | — |
|  |
|
| บัตรดี | 120,352 | 94.36 | – |
|
| ไม่ประสงค์ลงคะแนน | 4,587 | 3.60 | – |
|
| บัตรเสีย | 2,606 | 2.04 | – |
|
| ผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง | 127,545 | 80.33 | – |
|
| ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง | 158,782 | 100.00 | — |
|
|  | เพื่อไทย **รักษาที่นั่ง** |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  โรคไตคร่าชีวิต"สถาพร มณีรัตน์"ส.ส.ลำพูนเพื่อไทย
2. ↑  ประกาศคณะกรรมการการเลือกตั้ง เรื่อง การสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแทนตำแหน่งที่ว่าง (จังหวัดลำพูน เขตเลือกตั้งที่ ๒)
**วัดปทุมวัน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหลักชัย อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่

วัดปทุมวัน เดิมมีชื่อว่า **วัดคลองญี่ปุ่น** หรือ **วัดญี่ปุ่น** ที่มาของชื่อวัดเหตุเพราะครั้งหนึ่งได้มีพวกทหารญี่ปุ่นมาตั้งค่ายพักค้างแรมและทำการขุดคลองเพื่อเป็นเส้นทางในการเดินทางไปจังหวัดกาญจนบุรี จึงเรียกคลองญี่ปุ่น รวมถึงเรียกวัดว่า "วัดญี่ปุ่น" ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2455 โดยมีกำนันหนู นางทับทิม พูลชะโก และนายย้อย นางลำจวน ล่วงลือ เป็นผู้ถวายที่ดินสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2477

ปูชนียวัตถุและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปโบราณ จำนวน 5 องค์ เป็นพระพุทธรูปเนื้อสำริด ความสูง 2.5 เมตร เป็นปางห้ามสมุทร 1 องค์ ปางห้ามญาติ 4 องค์ จีวรลายดอกพิกุล อายุกว่า 300 ปี รูปแบบสมัยอยุธยาตอนปลาย พระพุทธรูปปางมารวิชัย ไม่มีชื่อปรากฏ เนื้อสำริด หน้าตักกว้าง 5 นิ้ว สูง 11 นิ้ว อายุกว่า 200 ปี สมัยรัตนโกสินทร์ ปัจจุบันพระพุทธรูปองค์นี้เก็บรักษาไว้ที่หอสวดมนต์ หลวงพ่อพระพุทธปฐมธัมจักร หลวงพ่อรวย หลวงพ่อประทานพร หลวงพ่อนวม พระเจ้า 5 พระองค์และพระสามสมัย พระหยกเขียว "หลวงพ่อมุณีรัตนมงคล" หลวงพ่อหยกประทานพรสมเด็จพระเกศแก้วจุฬามณีศรีเตาะเจริญสุข ศาลปู่แก่น และศาลปู่หนู ภายในหอสวดมนต์มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวชาดกและภาพพุทธประวัติ การให้สีของแต่ละภาพจะใช้สีโทนอ่อน เพื่อไม่ให้ตัดกับฝาผนังไม้สัก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปทุมวัน Wat Pathumwan (วัดญี่ปุ่น) อยุธยา". ทัวร์วัดไทย.
2. ↑  "วัดปทุมวัน". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**สงครามโชซ็อนโบราณ–ฮั่น** (อังกฤษ: Gojoseon–Han War; จีน: 汉灭朝鲜之战) เป็นสงครามระหว่างอาณาจักรโชซ็อนโบราณกับราชวงศ์ฮั่น ระหว่าง 109–108 ปีก่อนคริสศศักราช

นับตั้งแต่พระเจ้าวีมันแห่งโชซ็อนโบราณ (Wiman of Gojoseon) ขึ้นครองราชย์ ความสัมพันธ์ระหว่างโชซ็อนโบราณกับฮั่นก็เสื่อมถอยลง ในรัชสมัยพระเจ้าอูกอแห่งโชซ็อนโบราณ (Ugeo) มีการขัดขวางไม่ให้ผู้นำเผ่าต่าง ๆ ของเกาหลีติดต่อกับราชวงศ์ฮั่น จักรพรรดิฮั่นอู่จึงส่งผู้แทนนามว่าเช่อ เหอ (She He) ไปสอบถาม แต่เช่อ เหอก็ยังไม่สามารถแก้ไขเรื่องดังกล่าวได้ ขณะเดินทางกลับ เช่อ เหอได้ฆ่าข้าราชการของกษัตริย์โชซ็อน พระเจ้าอูกอจึงส่งคนไปฆ่าเช่อ เหอ และสั่งให้ฆ่าคณะทูตของราชวงศ์ฮั่น ซึ่งทำให้จักรพรรดิฮั่นอู่กริ้วมาก อย่างไรก็ตามนักประวัติศาสตร์สมัยใหม่สันนิษฐานว่าราชวงศ์ฮั่นก่อสงครามนี้ขึ้นเพื่อกำจัดอาณาจักรโชซ็อนโบราณก่อนจะร่วมเป็นพันธมิตรกับกลุ่มชนซฺยงหนู ซึ่งเป็นหนึ่งในศัตรูที่ฮั่นกำลังทำสงครามอยู่ หรือเป็นการตอบโต้ที่พระเจ้าวีมันสั่งห้ามการค้าระหว่างชินบ็อน (Jinbeon) กับฮั่น

ในปีที่ 109 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิฮั่นอู่ได้ส่งกองทัพสองกองรวมทหารกว่า 50,000 นาย ล่องเรือข้ามทะเลปั๋วไห่ (Bohai Sea) และเดินทัพไปที่วังก็อม-ซ็อง (Wanggeom-seong) เมืองหลวงของโชซ็อนโบราณ ในช่วงแรกของสงคราม ทหารฮั่นไม่สามารถยึดเมืองหลวงได้ จนกระทั่งรวมเป็นทัพเดียวและโจมตีหนักขึ้น ที่ปรึกษาโชซ็อนหลายคนเสนอให้พระเจ้าอูกอยอมจำนน แต่พระองค์ไม่ยอม ต่อมาในเดือนเมษายน 108 ปีก่อนคริสต์ศักราช ที่ปรึกษาโชซ็อนได้ยอมจำนนต่อกองทัพฮั่นและปลงพระชนม์พระเจ้าอูกอ แต่ฝ่ายโชซ็อนบางส่วนที่นำโดยซ็อง กี (Seong Gi) ยังไม่ยอมแพ้ แต่ในที่สุดกองทัพฮั่นก็ยึดเมืองหลวงได้สำเร็จ และซ็อง กีถูกสังหาร 

ภายหลังสงคราม มีการจัดผู้บัญชาการชาวฮั่นสี่นายเพื่อดูแลดินแดนโชซ็อน การล่มสลายของโชซ็อนโบราณนำไปสู่ยุคก่อนสามอาณาจักรเกาหลี (Proto–Three Kingdoms of Korea)

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Sin 2006, 22−23 harvnb error: no target: CITEREFSin2006 (help).
2. 1 2 3  Pai 2000, 142 harvnb error: no target: CITEREFPai2000 (help).
3. ↑  Pai 1992, 309 harvnb error: no target: CITEREFPai1992 (help).
4. ↑  Pai 2000, 144–145 harvnb error: no target: CITEREFPai2000 (help).
5. ↑  West 2009, 412 harvnb error: no target: CITEREFWest2009 (help).
**วัดปรกราษฎร์รังสฤษฏ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโรงหีบ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นวัดตั้งอยู่ท่ามกลางสวนผลไม้ และคลองวัดกลางเหนือ ปัจจุบันมีพระครูสมุทรวรวงศ์ เป็นเจ้าอาวาส

วัดปรกราษฎร์รังสฤษฏ์เป็นวัดโบราณอายุประมาณ ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง ได้ขออนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2405 เมื่อแรกตั้งสมัยโบราณเป็นเรือนไม้สักทั้งสิ้น อุโบสถสร้างใหม่ก่ออิฐถือปูนแบบโบราณเพราะของเก่าได้ชำรุดทรุดโทรมไป ส่วนกุฏิสงฆ์ หอฉัน หอสวดมนต์ ยังอนุรักษ์ของเก่าไว้

สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ อุโบสถเก่าแบบโบราณหลังเล็ก หน้าบันและหน้าประตูประดับด้วยเครื่องถ้วยชามแบบวัดสมัยกรุงธนบุรี ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระศิลาแลง ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 1.70 เมตร สูง 2.27 เมตร เป็นพระพุทธรูปโบราณคู่มากับอุโบสถ รูปหล่อพระอธิการแต้มในอุโบสถ อดีตเจ้าอาวาส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปรกราษฎร์รังสฤษฎ์". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดปรกราษฎร์รังสฤษฎิ์". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
3. ↑  "วัดปรกราษฎร์รังสฤษฎิ์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดบ้านแสน** (Wan Seng Monastery) เป็นวัดในอำเภอเชียงตุง รัฐฉาน ประเทศพม่า หน้าวัดเป็นเส้นทางสัญจรโบราณที่เชื่อมต่อไปยังเมืองยาง

วัดบ้านแสนเป็นวัดในชุมชนบ้านแสนซึ่งเป็นชาวลัวะ สันนิษฐานว่าวัดสร้างในสมัยพญากือนาแห่งอาณาจักรล้านนา

อาคารเสนาสนะที่สำคัญที่สุดคือ *วิหารโหลง* (วิหารหลวง) มีรูปแบบคล้ายวิหารศิลปะล้านนาและสิมศิลปะล้านช้าง คงได้รับการต่อเติมเรื่อยมา ปัจจุบันมีขนาดกว้าง 3 ห้อง ยาว 9 ห้อง โครงสร้างเป็นไม้ หลังคาทรงจั่วซ้อนสองตับ มุงกระเบื้องดินขอ ลดมุขด้านหน้าและหลัง คล้ายวิหารในล้านนาและล้านช้างผสมกัน ผนังภายในวิหารตกแต่งด้วยลายทองล่องชาด จิตรกรรมสีฝุ่น แผงไม้คอสองและบานประตูด้านในปิดทองล่องชาดภาพหม้อน้ำปรณกลศ โบสถ์ตั้งอยู่ขวามือของวิหาร เป็นโบสถ์โถงขนาดเล็ก ไม่มีผนัง ทางขึ้นโบสถ์สลักเป็นรูปพญานาค มีสีมาทำจากก้อนหินวางไว้ 4 มุม นอกจากนั้นภายในวัดยังมีศาลาการเปรียญตั้งอยู่ทางขวามือของวิหาร รูปทรงแบบพม่า มีกุฏิ 6 หลัง โครงสร้างทำด้วยไม้ ก่อผนังด้วยอิฐฉาบปูน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบ้านแสนแห่งเชียงตุง..งดงามด้วยสถาปัตยกรรมล้านนาผสมไทลื้อ".
2. ↑  ชาญคณิต อาวรณ์. "การศึกษามรดกศิลปกรรมในเมืองโบราณเวียงลอ: รูปแบบศิลปะ และข้อสันนิษฐานรูปแบบโบราณสถาน". *วารสารวิจิตรศิลป์*: 108.
3. ↑  วิบูลย์ ลี้สุวรรณ (มกราคม-มีนาคม 2559). "ศิลปะเชียงตุง". *วารสารราชบัณฑิตยสถาน*. **41** (1): 75. `{{cite journal}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**แฟร์ดีนันท์ อาด็อล์ฟ ไฮน์ริช เอากุสท์ กราฟ ฟ็อน เซ็พเพอลีน** (เยอรมัน: *Ferdinand Adolf Heinrich August Graf von Zeppelin*) เป็นนายพลและนักประดิษฐ์ชาวเยอรมันจากเวือร์ทเทิมแบร์ค เขาเป็นผู้คิดค้นเรือเหาะแบบมีโครง *เซ็พเพอลีน* อันเป็นตระกูลเรือเหาะที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก และยังเป็นผู้ก่อตั้งบริษัท *เรือเหาะอากาศเซ็พเพอลีน* (*Luftschiffbau Zeppelin*) เรือเหาะของเขามีการใช้งานทางพลเรือนระหว่าง ค.ศ. 1909–1914 และถูกใช้งานอย่างที่สุดทางทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ประวัติ
-------

การทดสอบเรือเหาะเซ็พเพอลีนลำแรก LZ 1 เมื่อ ค.ศ. 1900
เขาเกิดในตระกูลขุนนาง บิดาคือเสนาบดีเวือร์ทเทิมแบร์ค ฟรีดริช เฌโรม วิลเฮ็ล์ม คาร์ล *กราฟ* ฟ็อน เซ็พเพอลีน (*Friedrich Jerôme Wilhelm Karl Graf von Zeppelin*) มารดาคือชาวฝรั่งเศสนาม อาเมลี ฟร็องซวซ ปอลีน (*Amélie Françoise Pauline*) แฟร์ดีนันท์เติบโตมากับพี่สาวที่คฤหาสน์เกียร์สแบร์คใกล้เมืองค็อนชตันทซ์และได้รับการศึกษาจากครูส่วนตัว

ใน ค.ศ. 1853 เซ็พเพอลีนออกจากบ้านเพื่อไปศึกษาวิชาสารพัดช่างที่เมืองชตุทท์การ์ท และในปีค.ศ. 1855 เข้าเรียนเตรียมทหารในเมืองลูทวิชส์บวร์ค และได้บรรจุเป็นทหารสัญญาบัตรในกองทัพราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค ต่อมาใน ค.ศ. 1858 ร้อยโทเซ็พเพอลีนเข้าศึกษาวิทยาศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์ และวิชาเคมีที่เมืองทือบิงเงิน ในช่วงนี้เอง สงครามออสเตรีย-ซาร์ดิเนียปะทุขึ้น เขาถูกเรียกตัวไปสังกัดกรมทหารช่างปรัสเซียที่เมืองอุล์ม

ใน ค.ศ. 1863 เซ็พเพอลีนเดินทางไปยังทวีปอเมริกาเหนือเพื่อร่วมสังเกตการณ์การสู้รบของฝ่ายสหภาพในสงครามกลางเมืองอเมริกา และมีโอกาสเดินทางลึกเข้าไปในตอนกลางของสหรัฐอเมริกาโดยมีผู้นำทางเป็นชาวพื้นเมือง เขาเดินทางจนไปถึงเซนต์พอล และได้พบกับโยน ชไตเนอร์ (*John Steiner*) นักบอลลูนพเนจรชาวเยอรมัน เซ็พเพอลีนได้รับประสบการณ์บนอากาศเป็นครั้งแรกในชีวิตบนบอลลูนของชไตเนอร์ ซึ่งได้จุดประกายความคิดที่จะสร้างบอลลูนแบบมีโครงเพื่อใช้เดินอากาศในอีกหลายปีต่อมา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Zeppelin Biographie". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2009. สืบค้นเมื่อ 4 เมษายน 2009.
2. ↑  "Ferdinand Graf von Zeppelin" (ภาษาเยอรมัน). Deutsches Historisches Museum. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-07-12. สืบค้นเมื่อ 6 December 2012.
3. ↑  This article incorporates text from a publication now in the public domain: Rines, George Edwin, บ.ก. (1920). "Zeppelin, Ferdinand". *Encyclopedia Americana*.
4. ↑  "John Steiner Balloon Ascension Ambrotype, 1857". *National Air and Space Museum*. Smithsonian Institution. 16 May 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-06-13. สืบค้นเมื่อ 9 March 2017.
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**สงครามโปแลนด์-ลิทัวเนีย-ทิวทัน** หรือ **มหาสงคราม** (โปแลนด์: *Wielka Wojna*, อังกฤษ: Polish–Lithuanian–Teutonic War หรือ Great War) เป็นสงครามที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1409 จนถึงปี ค.ศ. 1411 ระหว่างราชอาณาจักรโปแลนด์และอาณาจักรแกรนด์ดยุคแห่งลิทัวเนียฝ่ายหนึ่ง และ อัศวินทิวทันอีกฝ่ายหนึ่ง สงครามจบลงด้วยการลงนามในสนธิสัญญาธอร์นครั้งที่หนึ่งหลังจากฝ่ายอัศวินทิวทันได้รับความพ่ายแพ่อย่างย่อยยับในยุทธการกรุนวอลด์ (Battle of Grunwald) และทำให้สูญเสียอำนาจต่างๆ ที่เคยมีก่อนสงครามโดยไม่มีโอกาสได้ฟื้นตัวขึ้นอีกหลังจากนั้น

สาเหตุ
------

ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 อัศวินทิวทันได้รับคำเชิญจากคุลเมอร์แลนด์ (Chełmno Land) ให้มาช่วยในการป้องกันมาโซเวียและมาเปลี่ยนเพกันให้หันมานับถือคริสต์ศาสนา ตามพระราชประกาศของพระสันตะปาปาอัศวินทิวทันได้รับสิทธิเต็มตัวในการปฏิการดังว่า ซึ่งทำให้อัศวินทิวทันทำการวางรากฐานทางอำนาจในบริเวณที่เข้าไป และยึดครองบริเวณชายฝั่งทะเลบอลติกที่ในปัจจุบันคือลัตเวีย, ลิทัวเนีย และ เอสโตเนีย และมีเค้าว่าจะขยายอำนาจเพิ่มขึ้น การรุกรานในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ทำให้ยึดครองเมืองสำคัญสองเมืองได้โพเมอราเรีย และ คูยาเวีย ในการพยายามขยายอำนาจเหนือรัฐลิทัวเนียที่เป็นเพกัน อัศวินทิวทันก็เริ่มการรณรงค์ทางทหารที่เรียกว่าสงครามครูเสดตอนเหนือ โดยการพยายามหว่านล้อมการสนับสนุนจากรัฐต่างๆ ในยุโรป

ในปี ค.ศ. 1385 พระราชบัญญัติสหภาพเครโวมีผลในการรวมราชบัลลังก์ระหว่างโปแลนด์และลิทัวเนียโดยการเสกสมรสระหว่างโยไกลา แกรนด์ดยุคแห่งลิทัวเนียและราชินีเจดวิกาผู้ครองโปแลนด์ที่มีผลในการเปลี่ยนแปลงความสมดุลทางอำนาจ ทั้งโปแลนด์และลิทัวเนียทราบว่าการรวมตัวกันเท่านั้นที่จะสามารถหยุดยั้งการขยายอำนาจของอัศวินทิวทันได้ โยไกลายอมรับนับถือคริสต์ศาสนาและขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระเจ้าวลาดิสเลาสที่ 2 ยากีลโลแห่งโปแลนด์ การเปลี่ยนไปนับถือคริสต์ศาสนาของลิทัวเนียทำให้จุดประสงค์ของในการต่อต้านเพกันของอัศวินทิวทันหมดความหมาย

แต่ในปี ค.ศ. 1398 อัศวินทิวทันก็ยังคงดำเนินการรุกรานอาณาจักรต่างๆ ในโปแลนด์และลิทัวเนียทั้งที่ได้เปลี่ยนมาเป็นคริสเตียนแล้ว แต่ขณะนั้นโปแลนด์และลิทัวเนียก็ต้องยอมรับการรุกราน เพราะยังไม่มีทางต่อสู้เพราะไม่มีความพร้อมเพรียงทางทหารในการต่อต้านอัศวินทิวทัน แต่มาพ่ายแพ้ในยุทธการกรุนวอลด์ เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1410 ในการต่อสู้กับกองทัพโปแลนด์-ลิทัวเนียที่นำโดยสมเด็จพระเจ้าวลาดิสเลาสที่ 2 ยากีลโลแห่งโปแลนด์

อ้างอิง
-------

* Stephen Turnbull, Tannenberg 1410 Disaster for the Teutonic Knights, 2003, London: Osprey Campaign Series no. 122 ISBN 9781841765617

ดูเพิ่ม
-------

* ประวัติศาสตร์โปแลนด์
* ประวัติศาสตร์ลิทัวเนีย
**วัดบ้านอ่าง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอ่างคีรี อำเภอมะขาม จังหวัดจันทบุรี

วัดบ้านอ่าง เดิมชื่อ **วัดอ่างคีรี** เป็นชื่อพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว หลังจากย้ายวัดมาเรียบร้อยแล้ว จากนั้นสร้างอุโบสถจนสำเร็จ โดยอุโบสถที่สร้างครั้งนั้นอยู่ใกล้กับเจดีย์ เมื่อวัดเจริญขึ้น อาณาเขตวัดก็เริ่มคับแคบลง จากนั้นนายเช้า อุทัยรัศมี ดำรงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนบ้านอ่างระหว่าง พ.ศ. 2483–2484 ได้จัดซื้อที่ดินใกล้กับวัด โดยซื้อที่ดินจากนางอยู่ พวงใหญ่ จำนวน 1 ไร่ 2 งาน และของนายพัน ไม่ทราบนามสกุล อีกประมาณ 5 ไร่ รวมทั้งที่ดินเดิมของกำนันศอ บุญถนอม บริจาคแก่วัดที่ดิน 2 ไร่เศษ รวมเป็น 8 ไร่เศษ ต่อมาไม่มีใครเรียกวัดอ่างคีรีทั้ง ๆ ที่เป็นนามพระราชทาน วัดบ้านอ่างประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2454 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508

อุโบสถหลังใหม่กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร วางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2505 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร โดยมีพระเดชพระคุณท่านเจ้าคุณจันทกวี (อดีตเจ้าคณะจังหวัดจันทบุรี) เป็นองค์อุปถัมภ์ พระครูหวัด สุมโน (อดีตเจ้าอาวาส) และพระใบฎีกาดรุณ สุเมโธ (รองเจ้าอาวาส) เป็นผู้อำนวยการสร้างหลังจากวางศิลาฤกษ์แล้ว เริ่มลงมือก่อสร้างกันเรื่อยมา แล้วเสร็จ พ.ศ. 2512 ภายในประดิษฐานพระประธานมีความกว้างของพระเพลา 3 ศอก 9 นิ้ว เริ่มเททองเมื่อวันอาทิตย์ที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2515

อ้างอิง
-------

1. ↑  "SBL บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 103 - จังหวัดจันทบุรี". pp. 146–147.
2. ↑  "วัดบ้านอ่าง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดบ้านอ่าง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดบ้านไร่เจริญผล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านไร่ ตำบลพันท้ายนรสิงห์ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร

ประวัติ
-------

วัดบ้านไร่เจริญผลเป็นวัดมอญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2414 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2542 เดิมมีเนื้อที่ 25 ไร่ เนื่องจากวัดนี้อยู่ติดกับคลองที่มีเรือเครื่องวิ่งผ่านไปมาเป็นประจำ จึงถูกคลื่นซัดเซาะที่ของวัดลงน้ำไปเสียเป็นจำนวนมาก ปัจจุบันมีเนื้อที่เหลือ 17 ไร่ 60 ตารางวา ทางทิศใต้จดคลองสนามชัย ทิศตะวันออกจดโรงเรียน ทิศตะวันตกจดคลองวัดบ้านไร่

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถกว้าง 5.50 เมตร ยาว 12.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2485 เป็นอาคารเครื่องไม้หลังคาซ้อนชั้น 2 ชั้น หลังคามุงกระเบื้องซีเมนต์สีแดงใช้ปูนปั้นทับสันหลังคา ช่อฟ้าใบระกาปั้นปูนเป็นรูปหงส์ทาสีทอง มีประตูทางเข้าทั้งสองด้านด้านละ 2 ประตู ผนังอุโบสถไม้ทำเป็นช่องหน้าต่างด้านละ 5 ช่อง ทาสีขาว ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 42 นิ้ว ทำจากมรกตซึ่งเป็นศิลปะแบบมอญ นำมาจากประเทศพม่า

เจดีย์พระพุทธรัตนชยันตมหาเจดีย์สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2556 เป็นจดีย์ทรงมอญ สีเหลืองทองอร่าม จำลองจากเจดีย์ชเวดากองที่พม่า มีความกว้าง 29 เมตร สูง 29 เมตร ด้านในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ส่วนบนของเจดีย์บรรจุหินหยกทั้ง 8 ที่นำมาจากพม่า

ศาลาการเปรียญกว้าง 15.50 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 หอสวดมนต์กว้าง 11 เมตร ยาว 24.75 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 8 หลัง ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 12 เมตร ยาว 21.30 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง สร้างด้วยไม้ 1 หลัง เจดีย์เก่า 2 องค์ อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ หอระฆังและโรงครัว วัดยังมีเรือโบราณตั้งไว้ที่ด้านหลังของพระพุทธปฏิมากรหยกขาว

กิจกรรม
-------

วัดดำรงรักษาประเพณีมอญ เช่น ในวันสงกรานต์ มีแห่หงส์ธงตะขาบ งานเทศกาลลอยกระทงของไทยซึ่งจะจัดเป็นประจำทุกปี วัดมีตลาดนัดในวันจันทร์ วันพฤหัสบดี และวันเสาร์

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระจุ๊
* พระตั้ว
* พระเร
* พระมหาแน๊ต
* พระวงศ์
* พระเครื่อง
* พระมาก
* พระเอม
* พระเชิญ
* พระครูรัตนธรรมโสภณ (พ.ศ. 2509–ปัจจุบัน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบ้านไร่เจริญผล". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.
2. 1 2  "วัดบ้านไร่เจริญผล".
3. ↑  "วัดบ้านไร่เจริญผล". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดปทุมธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองบัว อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท

วัดปทุมธาราม เดิมชื่อว่า **วัดหนองบัว** เนื่องจากหมู่บ้านนี้มีหนองน้ำและมีบัวหลวงมากมาย ผู้สร้างวัดคือ สมเด็จเจ้าเถื่อน สมเด็จพร กับขรัวยายไข่ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2365 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารที่ประดิษฐานพระพุทธรูป รูปเหมือนหลวงปู่ศุข กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ หลวงพ่อจาดอดีตเจ้าอาวาส ด้านหน้าวิหารมีพระพุทธรูปปางประทานพรสีทององค์ใหญ่ พระมหาธาตุเจดีย์ศรีชัยนาท เป็นเจดีย์ที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดชัยนาท สร้างขึ้นเพื่อพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองราชย์สมบัติครบ 50 ปี เพื่ออัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุ และพระธาตุของพระอรหันต์สาวกไปบรรจุอยู่ ณ บุษบกยอดพระเจดีย์ ปูชนียวัตถุอื่นมีพระร่วงเลิศฤทธิ์ และพระพุทธวงศ์ 28 พระองค์ ประดิษฐานอยู่ในองค์เจดีย์ บานประตูหน้าต่างแกะสลักเป็นรูปสัตว์หิมพานต์สีทอง ทางขึ้น 8 ทิศ เป็นบันไดนาค

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดปทุมธาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดชัยนาท.
2. ↑  "วัดปทุมธาราม (วัดหนองบัว)". องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
**การนำพลังงานกลับมาใช้ใหม่** หรือ **การรีไซเคิลพลังงาน** เป็นการนำพลังงานที่ใช้แล้ว ซึ่งปกติจะปล่อยทิ้งไป แต่ยังมีศักยภาพอยู่ กลับมาใช้ใหม่ โดยเปลี่ยนรูปให้เป็นพลังงานความร้อน หรือพลังงานไฟฟ้า ขบวนการนี้ส่วนใหญ่เกิดขึ้นที่โรงงานผลิต หรือโรงไฟฟ้า หรือสถาบันใหญ่ๆเช่นมหาวิทยาลัยหรือโรงพยาบาล มันช่วยเพิ่มประสิทธิภาพ ในขณะเดียวกัน ก็ลดค่าใช้จ่ายด้านพลังงานและลดมลภาวะในการปล่อยแก๊สเรือนกระจกไปด้วยในตัว ขบวนการนี้ได้รับการยอมรับว่าช่วยลดโลกร้อนได้ ขบวนการนี้ปกติจะถูกดำเนินการในรุปของกำลังความร้อนร่วม (cogeneration) หรือ การกู้กลับคืนของของเสียที่เป็นความร้อน (Waste heat recovery)

รูปแบบ
------

### การกู้กลับคืนของของเสียที่เป็นความร้อน

ความร้อนที่ถูกใช้แล้ว ส่วนเกินปกติจะถุกปล่อยทิ้งไป เราสามารถนำความร้อนนี้กลับมาใช้ใหม่ได้ในรูปของพลังงานความร้อนหรือพลังงานไฟฟ้า หรือป้อนกลับไปในขบวนการผลิตใหม่ในรูปของลมร้อน หรือรูปของน้ำร้อน หรือรูปของสารประเภท glycol หรือรูปของน้ำมัน โรงงานประเภทนี้ได้แก่ โรงานผลิตโลหะ แก้ว เยื่อกระดาษ เป็นต้น

### การกู้กลับคืนความร้อนจากเครื่องปรับอากาศ

โรงผลิตสารทำความเย็นมักจะมีความร้อนเป็นผลพลอยได้จึงเก็บไว้ในถังใต้ดิน และนำออกมาใช้ใรฤดูหนาว เพื่อทำความอบอุ่นในอาคาร เพื่อประหยัดเชื้อเพลิงในการผลิตความร้อน หรืออาจเก็บความเย็นในฤดูหนาวเพื่อนำมาใช้สร้างความเย็นในอาคารในฤดูร้อน

รูปแสดงการทำงานแบบ Cogeneration เพื่อผลิตไฟฟ้า 1. เครื่องปั่นไฟ 2. กังหันไอน้ำ 3. Condenser. 4. ปั้ม 5. Heater 6. กังหันแก๊ส (รูปคอยล์ที่อยู่ใน Heater ควรอยู่ในกังหันแก๊สเพื่อเก็บความร้อนที่เหลือส่งไปให้กังหันไอน้ำ
### กำลังความร้อนร่วม

อังกฤษ: Combined Heat and Power or CHP โรงไฟฟ้ากังหันแก๊สจะใช้แก๊สธรรมชาติเป็นเชื้อเพลิงผลิตไฟฟ้าได้แล้วหนึ่งระบบ ไอเสียจากกังหันแก๊ส ซึ่งมีความร้อนสูงเกือบ 500°C แทนที่จะทิ้งไปเปล่าๆ ถูกส่งไปผ่านหม้อน้ำ และถ่ายเทความร้อนให้กับน้ำ ทำให้น้ำเดือดกลายเป็นไอความดันสูง ถูกส่งไปขับกังหันไอน้ำ ผลิตพลังงานไฟฟ้าได้อีกหนึ่งระบบ ในประเทศไทยโรงไฟฟ้าแก๊สส่วนใหญ่จะใช้เป็นแบบนี้ เนื่องจากให้ประสิทธิภาพดีกว่า เช่น โรงไฟฟ้าพระนครเหนือ โรงไฟฟ้าพระนครใต้ โรงไฟฟ้าน้ำพอง โรงไฟฟ้าราชบุรี เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  , โรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วม

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**Recycling Energy**
**แฟรงก์ ริชาร์ด จอร์จ แลมพาร์ด** (อังกฤษ: Frank Richard George Lampard) หรือ **แฟรงก์ แลมพาร์ด ซีเนียร์** (*Frank Lampard Sr.*; เกิด 20 กันยายน ค.ศ. 1948 ที่อีสต์แฮม ลอนดอน) เป็นอดีตนักฟุตบอลทีมชาติอังกฤษของเวสต์แฮมยูไนเต็ด

ประวัติ
-------

แฟรงก์ แลมพาร์ด ซีเนียร์ เริ่มต้นค้าแข้งกับสโมสรเวสต์แฮมยูไนเต็ดในปี1967 ในตำแหน่งแบ็คซ้ายและถือเป็นหนึ่งในนักเตะขวัญใจตลอดกาลของแฟนบอลโดยมีการนำเขาไปเทียบกับเซอร์ บ็อบบี้ มัวร์อยู่บ่อยครั้ง 

แลมพาร์ดเล่นให้ทีมชาติอังกฤษชุดใหญ่ครั้งแรกในนัดเจอยูโกสลาเวียปี 1972 ส่วนในระดับสโมสรเขาได้แชมป์เอฟเอคัพในปี 1975 และปี 1980 กับสโมสรเวสต์แฮมยูไนเต็ดต้นสังกัดของเขาและยังช่วยให้สโมสรคว้าแชมป์ดิวิชัน 2 เดิม (ลีกแชมเปียนชิพในปัจจุบัน) ในปี 1981 แลมพาร์ดหมดสัญญากับเวสต์แฮมหลังจบฤดูกาล 1984-1985 หลังจากอยู่กับทีมมากกว่า 10 ปี และลงเล่นทุกรายการรวมกันถึง 660 นัดยิงได้ 22 ประตู โดยแลมพาร์ด ซีเนียร์จัดเป็นหนึ่งในนักเตะระดับตำนานของทีมและเป็นที่ชื่นชอบของแฟนบอลอย่างมาก

หลังจากหมดสัญญากับสโมสรเวสต์แฮมยูไนเต็ดเขาได้ย้ายไปร่วมทีมเซาท์เอนด์ยูไนเต็ดแบบไม่มีค่าตัวภายใต้การคุมทีมของเซอร์บ็อบบี มัวร์ ซึ่งเป็นอดีตนักเตะขวัญใจตลอดกาลของแฟนบอลเวสต์แฮมอีกคนหนึ่ง แต่เขาอยู่กับทีมแค่ปีเดียวก็ประกาศแขวนสตั๊ดในเวลาต่อมา 

แลมพาร์ด ซีเนียร์กลับมาสู่เวสต์แฮมอีกครั้งในปี 1994โดยทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยของแฮรี เรดแนปป์ ญาติคู่เขยของเขาซึ่งในขณะนั้นเป็นผู้จัดการของเวสต์แฮมยูไนเต็ดและทำหน้าที่นี้จนถึงปี 2001

ครอบครัวของแลมพาร์ด ซีเนียร์จัดเป็นครอบครัวนักฟุตบอลอย่างแท้จริงเมื่อแฮรี่ เร้ดแนปป์ญาติคู่เขยของเขาเป็นผู้จัดการทีมชื่อดังของพอร์ตสมัทและเจมี เรดแนปป์หลานชายของเขาเป็นอดีตกัปตันทีมลิเวอร์พูลและเป็นอดีตนักเตะทีมชาติอังกฤษ แพตภรรยาของเขาจัดเป็นแฟนบอลตัวยงและแฟรงก์ แลมพาร์ด จูเนียร์ ลูกชายของเขาเป็นนักเตะทีมชาติอังกฤษของเชลซี

วันที่ 24 เมษายน 2008 แพตภรรยาของแฟรงก์เสียชีวิตอย่างกะทันหันด้วยโรคปอดอักเสบ
กลไกการนำสารเข้าสู่เซลล์โดยใช้แคลทริน
**การนำสารเข้าสู่เซลล์แบบใช้ตัวรับ** (อังกฤษ: Receptor-mediated endocytosis;RME) หรือ**การนำสารเข้าสู่เซลล์โดยใช้แคลทริน** (clathrin-dependent endocytosis) เป็นการนำสารเข้าสู่เซลล์โดยสารที่จะเข้าสู่เซลล์นั้นต้องจับกับตัวรับที่จำเพาะบนเยื่อหุ้มเซลล์ก่อน จากนั้นตัวรับที่จับสารแล้วจะเว้าเข้าไปในเซลล์แล้วหลุดเป็นกระเปาะหรือเวสิเคิลขนาดเล็กเข้าไปข้างในเซลล์ สารที่เข้าสู่เซลล์ด้วยวิธีนี้ได้แก่ ฮอร์โมน สารพิษ แอนติบอดี ไวรัส เป็นต้น

หลังจากที่สารจับกับตัวรับที่จำเพาะบนเยื่อหุ้มเซลล์ จะมีการส่งสัญญาณผ่านทางเยื่อหุ้มเซลล์ มีแคลทรินเข้ามาจับกับเยื่อหุ้มเซลล์ด้านในของตัวรับ ทำให้เกิดการม้วนของเยื่อหุ้มกลายเป็นเวสิเคิล จากนั้นแคลทรินจะหลุดออก เวสิเคิลแต่ละอันที่ไม่ถูกแคลทรินหุ้มจะรวมเข้าด้วยกันกลายเป็นเอนโดโซม เนื่องจากตัวรับเป็นการทำงานภายในร่วมกับมือจับ ระบบนี้จึงอิ่มตัวได้และการนำเข้าเซลล์จะลดลงจนกว่าตัวรับจะถูกนำกลับมาใช้ใหม่ที่เยื่อหุ้มอีกครั้ง

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* CytoChemistry.net เก็บถาวร 2005-12-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน- A lecture on RME with some nice pictures
องค์หญิงพัดเหล็กกับเห้งเจีย จิตรกรรมฝาผนังพระราชวังฤดูร้อนในกรุงปักกิ่ง
**องค์หญิงพัดเหล็ก** (จีนตัวย่อ: 铁扇公主; จีนตัวเต็ม: 鐵扇公主; พินอิน: *Tiě shàn gōngzhǔ*; อังกฤษ: Princess Iron Fan หรือ Steel Fan Princess) หรือ **นางรากษส** (จีนตัวย่อ: 罗刹女; จีนตัวเต็ม: 羅剎女; พินอิน: *Luó shā nǚ*; จีนกลางว่า *หลัวชา* จีนฮกเกี้ยนว่า *ล่อซั่ว*) เป็นตัวละครจากนวนิยายคลาสสิกของจีนเรื่องไซอิ๋ว

นางเป็นภริยาของราชาปีศาจกระทิง และเป็นมารดาของเด็กแดง โดยปรกติ นางจะปรากฏกายเป็นเทพธิดามีรูปโฉมงดงาม แต่ที่จริงแล้ว นางเป็นรากษสี (รากษสตัวเมีย) นางอาศัยอยู่ในถ้ำใต้ดินร่วมกับครอบครัว มักจะรอสามีกลับบ้านเสมอ แต่จะเกรี้ยวกราดเป็นอันมากเมื่อทราบว่าสามีไปยุ่งเหยิงกับบรรดานางจิ้งจอก นางยังเป็นเจ้าของพัดที่เรียกว่า "พัดเหล็ก" ซึ่งอันที่จริงแล้วทำจากใบตอง ในโอกาสทั่วไป พัดนี้จะมีขนาดเล็ก และองค์หญิงพัดเหล็กจะอมเก็บไว้ในปาก แต่เมื่อจะใช้ พัดสามารถขยายรูปได้มหาศาลตามต้องการ และมีคุณวิเศษ เมื่อใช้โบกแล้วจะบันดาลลมสลาตัน

ในเรื่องไซอิ๋ว คณะจาริกของพระถังซัมจั๋งได้เดินทางมาถึงจุดแห่งเทือกเขาไฟที่ลุกเป็นเพลิงอย่างใหญ่หลวง และจะผ่านเส้นทางนั้นได้ก็แต่โดยให้เทือกเขาสงบลง เห้งเจียต้องการยืมพัดเหล็กขององค์หญิงพัดเหล็กมาดับเทือกเขาเพลิง แต่นางบอกปัด เพราะเห้งเจียคงเคยทำร้ายสามีและลูกของนางมาก่อน เห้งเจียจึงแปลงตัวเป็นแมลงวันบินเข้าไปในปากนาง จากลำคอลงสู่กระเพาะ แล้วถีบถองทุบเตะนางอยู่ข้างใน จนนางเจ็บปวดมิอาจทนได้ และยอมส่งพัดให้ ทว่า เป็นพัดที่ใช้โบกแล้วจะโหมให้ไฟลุกทวีขึ้น คณะจารึกจึงต้องผจญเพลิงหนักยิ่งกว่าเดิม เห้งเจียกลับไปหานางอีกครั้ง โดยแปลงตัวเป็นราชาปีศาจกระทิง แล้วล่อหลอกขอยืมพัดเหล็กมา องค์หญิงพัดเหล็กจึงส่งพัดให้ หลังจากนั้นไม่นาน ราชาปีศาจกระทิงกลับบ้าน และโมโหเป็นอันมากเมื่อทราบเรื่อง เขาจึงแปลงกายเป็นตือโป๊ยก่าย แล้วเดินไปบอกเห้งเจียว่าจะช่วยถือพัดเหล็กให้ แต่เห้งเจียจับได้ จึงเกิดต่อสู้กัน ราชาปีศาจกระทิงแพ้ เห้งเจียยึดพัดเหล็กไปได้

ในคำแปลเรื่องไซอิ๋ว จัดพิมพ์โดย พระโสภณอักษรกิจ (เล็ก สมิตะศิริ) ในสมัยรัชกาลที่ 5 บรรยายว่า

> "นางล่อซั่วผู้นี้ กำเนิดเดิมนางเป็นยักษ์รากษส นางมีพัดเหล็กวิเศษอยู่พัดหนึ่ง มีฤทธาอานุภาพมาก อาจพัดให้บังเกิดเป็นลมพายุใหญ่และห่าฝนตกลงมาได้ในที่ใช่ฤดูแห่งฝน และจะพัดให้ไฟติดขึ้นจนไม่รู้จักดับก็ได้ นางเป็นภรรยาของงู้ม่ออ๋อง และเป็นมารดาของอั้งฮั้ยยี้ซึ่งมีฤทธิ์เดชมาก ปากพ่นเป็นไฟได้ ที่สำนักของนางอยู่ที่เขาม่อฮุ่นซัว ถ้ำปอเจียวต๋อง แต่งู้ม่ออ๋องไปมีภรรยาใหม่ นางอยู่ในสำนักแต่ผู้เดียว"
> 
>

ในวรรณกรรมร่วมสมัย
------------------

ญี่ปุ่นนำเรื่องราวตอนนี้ไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ความยาวยี่สิบสี่ตอน เรื่อง "ไซยูกิ" (Saiyuuki)

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  พระโสภณอักษรกิจ (เล็ก สมิตะศิริ). (2547). *ไซอิ๋ว.* กรุงเทพฯ : ศรีปัญญา. ISBN 9749207769. หน้า 525.
2. ↑  พระโสภณอักษรกิจ (เล็ก สมิตะศิริ). (2547). *ไซอิ๋ว.* กรุงเทพฯ : ศรีปัญญา. ISBN 9749207769. หน้า 432.

ดูเพิ่ม
-------

* ไซอิ๋วในวรรณกรรมร่วสมัย
**วงศ์ย่อยหอยมือเสือ** (อังกฤษ: Giant clam; วงศ์ย่อย: Tridacninae) เป็นวงศ์ย่อยของหอยสองฝา ในวงศ์ใหญ่ Cardiidae ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Tridacninae

เป็นหอยสองฝาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก แบ่งออกได้เป็น 2 สกุล 9 ชนิด ได้แก่

* *Tridacna*
	+ *T. gigas*
	+ *T. derasa*
	+ *T. squamosa*
	+ *T. maxima*
	+ *T. crocea*
	+ *T. tevoroa* (เป็นชนิดสุดท้ายเพิ่งพบและรายงานไว้ล่าสุด พบในมหาสมุทรอินเดีย มีลักษณะใกล้เคียงกับ ชนิด*T. squamosa*)

* *Hippopus*
	+ *H. hippopus*
	+ *H. porcellanus*

หอยมือเสือ มีแหล่งอาศัยดำรงชีวิตอยู่ตามแนวปะการัง พบแพร่กระจายอยู่เฉพาะในทะเลเขตร้อนแถบอินโด-แปซิฟิกเท่านั้น เป็นทรัพยากรสัตว์น้ำที่มนุษย์นำมาใช้ประโยชน์ตั้งแต่สมัยโบราณมาแล้ว เนื้อของหอยมือเสือโดยเฉพาะกล้ามเนื้อยึดเปลือก เป็นอาหารซึ่งมีราคาแพง เป็นที่นิยมบริโภคในหลายประเทศ เปลือกใช้ทำเครื่องใช้, เครื่องประดับ รวมทั้งมุก ซึ่งหอยมือเสือก็สามารถให้ได้เหมือนกัน ส่วนหอยมือเสือขนาดเล็กนิยมนำมาเลี้ยงในตู้ปลาทะเลสวยงาม

จึงทำให้หอยมือเสือถูกจับขึ้นมาใช้ประโยชน์มากจนเกินกำลังธรรมชาติจะทดแทนได้ทันในทุกแหล่งการแพร่กระจายจนกระทั่งอยู่ในสภาวะใกล้สูญพันธุ์ หรือบางชนิดถูกทำลายจนหมดไปจากบางแหล่ง จึงเป็นหนึ่งในจำนวนสัตว์น้ำที่ได้รับการขึ้นบัญชีในรายชื่อสัตว์และพืชที่ใกล้สูญพันธุ์หรือหายากในอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดของสัตว์ป่าและพืชป่าที่ใกล้จะสูญพันธุ์ หรือ CITES และจัดอยู่ในบัญชีสัตว์สงวนและคุ้มครองประเภท 2 ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ของกฎหมายไทย

ในน่านน้ำไทยพบหอยมือเสืออยู่ทั้งในอ่าวไทยและทะเลอันดามัน พบทั้งหมด 5 ชนิด จำนวนประชากรหอยมือเสือในน่านน้ำไทยในปัจจุบันมีเหลืออยู่ไม่มาก เนื่องจากหอยมือเสือมีแหล่งอาศัยอยู่ตามแนวปะการังที่มีระดับน้ำไม่ลึกเพราะต้องอาศัยแสงสว่างในการดำรงชีพเพื่อให้สาหร่ายซึ่งอาศัยอยู่ในเนื้อเยื่อสามารถสังเคราะห์แสงได้จึงทำให้หอยมือเสือถูกจับขึ้นมาได้ง่าย ปัจจุบัน หอยมือเสือทุกชนิดได้มีการเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในประเทศไทย ยกเว้น ชนิด หอยมือเสือยักษ์ (*T. gigas*) เท่านั้น เนื่องจากหาพ่อแม่พันธุ์ไม่ได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  *เปิดโผสัตว์ป่ายอดนิยม ' นางอาย ' อันดับหนึ่ง !*, คมชัดลึก ฉบับวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546
2. ↑  หอยมือเสือ[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  *แฟนพันธุ์แท้*. รายการ, แฟนพันธุ์แท้แห่งปี 2008 รอบชิงชนะเลิศ: วันศุกร์ที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2552 ทางช่อง 5

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิสปีชีส์มีข้อมูลภาษาอังกฤษเกี่ยวกับ ***Tridacninae***
แผนที่อำเภออาชิงาราชิโมะ พื้นที่ในยุคเมจิแสดงด้วยสีเหลือง พื้นที่ในปัจจุบันแสดงด้วยสีเขียว  
  
1 - ฮาโกเนะ, 2 - มานาซูรุ, 3 - ยูงาวาระ
**อำเภออาชิงาราชิโมะ** (ญี่ปุ่น: 足柄下郡; โรมาจิ: *Ashigarashimo-gun*) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเป็นภูเขามีประชากรเบาบาง และเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ พื้นที่ส่วนใหญ่ของนครโอดาวาระเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงาราชิโมะ

ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 48,713 คน ความหนาแน่น 346 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 140.73 ตารางกิโลเมตร

เมืองและหมู่บ้าน
----------------

* เมืองฮาโกเนะ
* เมืองยูงาวาระ
* เมืองมานาซูรุ

ประวัติศาสตร์
-------------

แผนที่อำเภออาชิงาราชิโมะในอดีต
อำเภออาชิงาราชิโมะเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ตามระบบริตสึเรียวในยุคนาระ ภายใต้ชื่ออำเภออาชิโนชิโมะ (ญี่ปุ่น: 足下郡; โรมาจิ: *Ashinoshimo-gun*) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลโฮโจยุคหลังในยุคเซ็งโงกุ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ หลังจากเกิดภัยพิบัติจากการปะทุของภูเขาไฟฟูจิ พื้นที่ส่วนหนึ่งก็ถูกจัดให้เป็นดินแดน*เท็นเรียว*ที่ปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ

### ลำดับเวลา

หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ในตอนแรกอำเภอนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอาชิงาระซึ่งมีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดคานางาวะภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 ในปี 1889 อำเภอนี้แบ่งการปกครองออกเป็น 2 เมือง (โอดาวาระ และฮาโกเนะ) และ 30 หมู่บ้าน เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 1940 โอดาวาระได้ยกฐานะเป็นนคร ในปี 2005 มีแผนที่จะควบรวมเมืองยูงาวาระให้เป็นของนครโอดาวาระ แต่ถูกปฏิเสธโดยผู้มีสิทธิเลือกตั้งในท้องถิ่นในการลงประชามติเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2004

| * ด
* ค
* ก
 จังหวัดคานางาวะ |
| --- |
| โยโกฮามะ (เมืองหลวง) |
| นครโดยข้อบัญญัติ | 

|  |  |
| --- | --- |
| คาวาซากิ | 
* เขตคาวาซากิ
* เขตไซไว
* เขตทากัตสึ
* เขตทามะ
* เขตนากาฮาระ
* เขตมิยามาเอะ
* เขตอาซาโอะ

 |
| ซางามิฮาระ | 
* เขตชูโอ
* เขตมิโดริ
* เขตมินามิ

 |
| โยโกฮามะ | 
* เขตคานางาวะ
* เขตคานาซาวะ
* เขตโคโฮกุ
* เขตโคนัง
* เขตซากาเอะ
* เขตเซยะ
* เขตทตสึกะ
* เขตนากะ
* เขตนิชิ
* เขตมิโดริ
* เขตมินามิ
* เขตสึซูกิ
* เขตสึรูมิ
* เขตอาซาฮิ
* เขตอาโอบะ
* เขตอิซูมิ
* เขตอิโซโงะ
* เขตโฮโดงายะ

 |

 | จังหวัดคานางาวะ |
| นครศูนย์กลาง | 
* โยโกซูกะ

 |
| นครพิเศษ | 
* ชิงาซากิ
* ยามาโตะ
* อัตสึงิ
* โอดาวาระ
* ฮิรัตสึกะ

 |
| นคร | 
* คามากูระ
* ซามะ
* ซูชิ
* ฟูจิซาวะ
* มินามิอาชิงาระ
* มิอูระ
* อิเซฮาระ
* อายาเซะ
* เอบินะ
* ฮาดาโนะ

 |
| เมืองและหมู่บ้านแบ่งตามอำเภอ | 
* อำเภอโคซะ
	+ ซามูกาวะ
* อำเภอมิอูระ
	+ ฮายามะ
* อำเภอนากะ
	+ นิโนมิยะ
	+ โออิโซะ
* อำเภออาชิงารากามิ
	+ ไคเซ
	+ นากาอิ
	+ มัตสึดะ
	+ ยามากิตะ
	+ โออิ
* อำเภออาชิงาราชิโมะ
	+ มานาซูรุ
	+ ยูงาวาระ
	+ ฮาโกเนะ
* อำเภอไอโก
	+ คิโยกาวะ
	+ ไอกาวะ

 |
| 
พื้นที่อื่น
โชนัง
เอโนชิมะ
 |

พิกัดภูมิศาสตร์: 35°12′38″N 139°03′16″E﻿ / ﻿35.21056°N 139.05444°E﻿ / 35.21056; 139.05444

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* ญี่ปุ่น

 |