recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *มิยาซาวะ*

**เค็นจิ มิยาซาวะ** (ญี่ปุ่น: 宮沢 賢治 หรือ 宮澤 賢治; โรมาจิ: *Miyazawa Kenji*; เอสเปรันโต: *Mijazaŭa Kenĝi*; 27 สิงหาคม ค.ศ. 1896 – 21 กันยายน ค.ศ. 1933) เป็นนักเขียนวรรณกรรมเด็กและนักกวีชาวญี่ปุ่นจากเมืองฮานามากิ จังหวัดอิวาเตะ ในช่วงปลายยุคไทโชและต้นยุคโชวะ มิยาซาวะยังเป็นที่รู้จักว่าเป็นครูสอนวิชาวิทยาศาสตร์การเกษตร, ผู้รับประทานมังสวิรัติ, นักเล่นเชลโล, พุทธศาสนิกชนผู้เคร่งครัด และนักเคลื่อนไหวทางสังคมแบบอุตมรัฐ

ผลงานสำคัญส่วนหนึ่งของมิยาซาวะ ได้แก่ *รถไฟสายทางช้างเผือก*, *คาเซะ โนะ มาตาซาบูโร*, *โกซุ อัจฉริยะนักเซลโล่* และ *ทาเนยามากาฮาระ โนะ โยรุ* เค็นจิหันมานับถือพุทธศาสนานิกายนิจิเร็งหลังจากได้อ่านสัทธรรมปุณฑรีกสูตรและเข้าร่วมโคกูชูไกซึ่งเป็นองค์กรของนิกายนิจิเร็ง ความเชื่อทางศาสนาและสังคมของมิยาซาวะสร้างความร้าวฉานระหว่างเขาและครอบครัวที่มั่งคั่งของเขาโดยเฉพาะบิดา แม้ว่าหลังการเสียชีวิตของมิยาซาวะครอบครัวของเขาก็หันมานับถือนิกายนิจิเร็งตามมิยาซาวะในที่สุด เค็นจิก่อตั้งสมาคมเกษตรกรราซุเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของชาวนาในจังหวัดอิวาเตะ มิยาซาวะยังเป็นนักพูดภาษาเอสเปรันโตและแปลบทกวีบางส่วนของเขาเป็นภาษาเอสเปรันโต

มิยาซาวะเสียชีวิตด้วยโรคปอดบวมในปี ค.ศ. 1933 เกือบตลอดชีวิตของมิยาซาวะไม่เป็นที่รู้จักในฐานะนักกวี ผลงานของมิยาซาวะมีชื่อเสียงขึ้นมาหลังการเสียชีวิตของเขา และได้รับความนิยมเป็นอย่างมากในช่วงกลางทศวรรษ 1990 ในโอกาสอายุครบรอบหนึ่งร้อยปีของมิยาซาวะ  พิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้ชีวิตและผลงานของมิยาซาวะเปิดตัวในปี ค.ศ. 1982 ในเมืองบ้านเกิดของมิยาซาวะ วรรณกรรมเด็กหลายเรื่องของมิยาซาวะได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะ โดยเรื่องที่โดดเด่นมากที่สุดคือ *รถไฟสายทางช้างเผือก* ผลงานบทกวีทังกะและบทกวีอิสระอื่น ๆ หลายบทของมิยาซาวะได้รับการแปลเป็นหลายภาษาและยังคงได้รับความนิยมในทุกวันนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Curley, Melissa Anne-Marie, "Fruit, Fossils, Footprints: Cathecting Utopia in the Work of Miyazawa Kenji", in Daniel Boscaljon (ed.), *Hope and the Longing for Utopia: Futures and Illusions in Theology and Narrative*, James Clarke & Co./ /Lutterworth Press 2015. pp.96–118, p.96.
2. ↑  Makoto Ueda, *Modern Japanese Poets and the Nature of Literature*, Stanford University Press, 1983 pp.184–320, p.184
3. ↑  Kilpatrick 2014, pp. 11–25.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **เค็นจิ มิยาซาวะ**

* e-texts of Kenji Miyazawa's works at Aozora Bunko
* The Miyazawa Kenji Museum in Hanamaki เก็บถาวร 2015-06-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Kenji Miyazawa's grave
* J'Lit | Authors : Kenji Miyazawa | Books from Japan (อังกฤษ)
* Public Domain Audiobooks of Kenji Miyazawa's works เก็บถาวร 2014-07-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Japanese Classical Literature at Bedtime
* ผลงานโดย เค็นจิ มิยาซาวะ บนเว็บ LibriVox (หนังสือเสียง ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ)
**ฉัตรปตี ศิวาจี มหาราช วัสตุสังครหาลัย** (อักษรโรมัน: Chhatrapati Shivaji Maharaj Vastu Sangrahalaya, CSMVS) เป็นพิพิธภัณฑ์ในมุมไบ ประเทศอินเดีย ที่บอกเล่าเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของอินเดีย ก่อตั้งขึ้นโดยบริติชราชในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เพื่อระลึกถึงโอกาสการเดินทางเยือนบอมเบย์ของเจ้าชายแห่งเวลส์ พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในใจกลางตอนใต้ของมุมไบ ไม่ไกลจากประตูสู่อินเดีย ชื่อปัจจุบันของพิพิธภัณฑ์เปลี่ยนมาใช้ตั้งแต่ปี 1998 โดยตั้งตามฉัตรบดี ศิวาจี มหาราช ปฐมกษัตริย์แห่งจักรวรรดิมราฐา

พิพิธภัณฑ์มีวัตถุจัดแสดงราว 50,000 ชิ้นจากประวัติศาสตร์ของอินเดีย และจากต่างประเทศ และแบ่งออกเป็นสามส่วนใหญ่ ๆ ได้แก่ ศิลปกรรม โบราณคดี และประวัติศาสตร์ธรรมชาติ โดยมีโบราณวัตถุตั้งแต่อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ, คุปตะ, โมรยะ, จาลุกยะ และ ราษฏรกูฏ

อาคารพิพิธภัณฑ์ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1915 แต่ถูกแปรสภาพมาใช้เป็นศูนย์สวัสดิการเยาวชน และโรงพยาบาลกองทัพ ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ก่อนจะถูกส่งคืนในปี 1920 พิพิธภัณฑ์ประกอบพิธีเปิดเป็นทางการในวันที่ 10 มกราคม 1922 โดยเลดีลอยด์ ภริยาของจอร์จ ลอยด์ ผู้ว่าการนครบอมเบย์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Press Information Bureau: Union Ministry of Culture (5 September 2008). "Union Ministry of Culture give Administrative approval for 124.3 million Rupees for Modernization of Chhatrapati Shivaji Maharaj vastu Sangrahalaya, Mumbai". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 January 2019. สืบค้นเมื่อ 2 April 2009.
2. ↑
3. ↑  "Prince of Wales Museum". *Extract from Frommer's India, 4th Edition*. The New York Times. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 August 2010. สืบค้นเมื่อ 3 December 2011.
4. ↑  Desai, Kalpana (2002). *Jewels on the Crescent: Masterpieces of Chhatrapati Shivaji Maharaj Vastu Sangrahalaya* (Illustrated ed.). Mapin Publishing. p. 356. ISBN 978-81-88204-00-7.[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑
สำหรับวงดนตรี ดูที่ ค็อกเทล (วงดนตรี)
ค็อกเทลโดยทั่วไปซึ่งจัดเสิร์ฟในแก้วค็อกเทล
**ค็อกเทล** (อังกฤษ: cocktail) เป็นเครื่องดื่มชนิดหนึ่ง ใช้เหล้าชนิดต่าง ๆ ผสมกัน ใส่น้ำแข็ง แล้วเขย่า และอาจใส่น้ำผลไม้หรือชิ้นผลไม้เพื่อเพิ่มสีหรือรสให้แปลก ๆ ออกไป นิยมดื่มก่อนอาหาร

ประวัติ
-------

ต้นกำเนิดของเครื่องดื่มค็อกเทลนั้นไม่ปรากฏชัด ส่วนการผสมเครื่องดื่มแบบนี้มีมาแต่สมัยศตวรรษที่ 14 ในประเทศฝรั่งเศส โดยใช้เบียร์ เหล้า น้ำผึ้ง เป็นหลักแล้วจึงนำมาผสมกับเหล้าที่ใส่เครื่องเทศ และมีพัฒนาการไปใช้ ไวน์ เหล้า เครื่องเทศ น้ำตาล น้ำผลไม้ผสมกัน โดยชาวฝรั่งเศสเรียกว่า "ก็อกแตล" (*coquetel*)

ประมาณปี พ.ศ. 2318 ถึง พ.ศ. 2326 ทหารฝรั่งเศสเดินทางไปช่วยสหรัฐอเมริกาทำสงครามกับประเทศอังกฤษและทหารฝรั่งเศสได้ผสมเครื่องดื่มแบบนี้ดื่มกันและได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วในหมู่ทหารของสหรัฐอเมริกา แม้สงครามจะหยุดลงแล้วความชื่นชอบในเครื่องดื่มชนิดนี้ก็ยังคงอยู่ และแพร่หลายในประเทศสหรัฐอเมริกา ส่วนการเรียกขานชื่อคาดว่าเพี้ยนมาจากคำว่า "ก็อกแตล" ในภาษาฝรั่งเศส

ร้านค็อกเทลอุบลในปัจจุบันมีเยอะแยะมากมาย ภายใต้คอนเซ็ปที่แตกต่างกันไป เป็นเสมือนแม่เหล็ดดึงดูดให้กับร้าน ทำให้ลูกค้าติดใจ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-03-03. สืบค้นเมื่อ 2011-11-15.
2. ↑  รู้จักกับค็อกเทล

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ค็อกเทล**

* ค็อกเทล คืออะไร เก็บถาวร 2015-09-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* สูตรค็อกเทล
**ชอฮีซินดา** (อุซเบก: Shohizinda; เปอร์เซีย: شاه زنده; Shah-i-Zinda, แปลว่า "กษัตริย์ผู้ยังดำรงชีพอยู่") เป็นสุสานใหญ่ในซามาร์กันด์ ประเทศอุซเบกิสถาน หมู่อาคารประกอบด้วยสิ่งปลูกสร้างย่อยสามกลุ่ม: ตอนบน ตอนกลาง และตอนล่าง ทั้งหมดเชื่อมต่อกันด้วยทางเดินมีโดมคลุมเรียกว่า chartak สิ่งปลูกสร้างที่เก่าแก่ที่สุดในชอฮีซินดาอายุราวศตวรรษที่ 11-12 ส่วนสิ่งปลูกสร้างส่วนใหญ่ที่ยังเห็นถึงปัจจุบันอายุมาจากศตวรรษที่ 14-15 ถึงแม้จะมีการก่อสร้างใหม่ในศตวรรษที่ 16-19 แต่ก็ไม่ได้มีผลมากต้อองค์ประกอบหรือลักษณะของหมู่อาคารมากนัก ส่วนหลักของหมู่อาคารเดิมทีคือหมู่อาคารกูซามิบน์อับบาส (Kusam-ibn-Abbas) ตั้งอยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ประกอบด้วยหลายอาคาร โดยมีอาคารที่เก่าแก่สุดคือกูซามิบน์อับบาส (Kusam-ibn-Abbas) และมัสยิด จากศตวรรษที่ 16

หมู่อาคารตอนบนประกอบด้วยอนุสรณ์ศพจำนวนสามอาคารหันหน้าเข้าหากัน ในจำนวนนี้มีอาคารเก่าแก่สุดคืออนุสรณ์ไว้ศพโฆดยา-อัฆมัด (Khodja-Akhmad Mausoleum, สร้างในทศวรรษ 1340) หมู่อาคารตอนกลางประกอบด้วยอนุสรณ์ไว้ศพจากปลายศตวรรษที่ 14 ถึงต้นศตวรรษที่ 15 มีชื่อตั้งตามชื่อของญาติ นายพล และขุนนางของจักรพรรดิตีมูร์ อาคารสำคัญในหมู่อาคารตอนกลางนี้มีอาคารทางตะวันตก คืออนุสรณ์ศพชาดีมูลก์อากา (Mausoleum of Shadi Mulk Aga) หลานสาวของจักรพรรดิตีมูร์ ส่วนตรงข้ามกันเป็นอนุสรณ์ไว้ศพของชีรินบีกาอากา (Mausoleum of Shirin Bika Aga) พี่/น้องสาวของจักรพรรดิตีมูร์ ในบรรดาหมู่อาคารตอนล่างมีอาคารสำคัญคืออนุสรณ์ไว้ศพของกาซี ซาเด อัลรูมี นักวิทยาศาสตร์และนักดาราศาสตร์คนสำคัญ สร้างขึ้นโดยอูลุก เบก และมีความสูงเทียบเท่ากับอนุสรณ์ศพของสมาชิกในราชวงศ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  The Shakh-i-Zinda Ensemble
2. ↑  Kusam-ibn-Abbas Complex
3. ↑  The upper group of Shah-i-Zinda
4. ↑  Khodja-Akhmad Mausoleum
5. ↑  Mausoleum of 1361
6. ↑  The middle group of Shakh-i-Zinda
7. ↑  Mausoleum of Shadi Mulk Aga
8. ↑  Mausoleum of Shirin Bika Aga
9. ↑  Double-cupola mausoleum
**วัดนาปัง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาปัง อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน ที่ดินของวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 49 ตารางวา 

วัดนาปังสร้างมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย จากหลักฐานทางโบราณคดี ประวัติศาสตร์ศิลปะเมืองน่านกล่าวถึงพระยาสารผาสุม (พระยางั่วผาสุม) ได้โปรดให้สร้างพระพุทธรูป 5 องค์ขึ้นในเมืองน่านราว พ.ศ. 1969–1970 พระพุทธรูปปางลีลาวัดนาปังได้สร้างขึ้นภายหลังไม่นาน จึงสันนิษฐานได้ว่าวัดนาปังน่าจะสร้างก่อน พ.ศ. 1970 ได้รับประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 โดยมีครูบาพรหมเสน เป็นเจ้าอาวาสองค์แรก พงศาวดารเมืองน่าน จารึกว่า เจ้าอนันตวรฤทธิเดช เจ้าผู้ครองนครน่านองค์ที่ 61 ได้สร้างวิหารวัดนาปัง เป็นลำดับที่ 4 ในจำนวน 
22 วัด คือ วัดพระธาตุช้างค้ำวรวิหาร วัดกู่คำ วัดมิ่งเมือง และวัดนาปัง ตามลำดับ วัดนาปังได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2492

วัดนาปังมีโบราณวัตถุและโบราณสถานต่าง ๆ เช่น พระประธานปางมารวิชัย พระพุทธรูปปางลีลาศิลปะล้านนา (องค์ด้านซ้ายขวาของพระประธาน) พระเพชร พระเจ้าทันใจ สัตตภัณฑ์ ธรรมาสน์กุฏิก่ออิฐถือปูน หลังคากระเบื้องวิบูลย์ศรี เป็นตึกรุ่นเก่า หอไตร เป็นสถานที่เก็บหีบธรรมและธรรมใบลาน บนหอไตรแห่งนี้มีหีบธรรม จำนวน 13 ใบ และมีธรรมใบลานประมาณ 4,000 ผูก ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง กุฏิหรือโฮงครูบาบุญศรีสร้างในสมัยครูบาบุญศรีอินทสาโร (พระครูอินทสารปยุต) เป็นเจ้าอาวาสเมื่อประมาณ พ.ศ. 2489 รูปทรงเป็นอาคารตึกก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น มีมุขยื่นด้านหน้าปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติวัด ทั่วราชอาณาจักร จังหวัดน่าน" (PDF). สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดน่าน.
2. ↑  "วัดนาปัง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดนาปัง". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
4. ↑  กรมศิลปากร. "วัดนาปัง" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 19 ตุลาคม 2566. เข้าถึงจาก
**ปลาปีศาจครีบพัด** (อังกฤษ: fanfin seadevils หรือ Caulophryne jordani) เป็นปลาทะเลลึก ในตระกูลปลาตกเบ็ด ปลาปีศาจครีบพัดมีสิ่งที่แปลกและโดดเด่นกว่าปลาในตระกูลปลาตกเบ็ดทั่วไปก็คือ พวกมันไม่มีคันเบ็ดเรืองแสงบนหัวที่ใช้ปลาในตระกูลปลาตกเบ็ดใช้สำหรับการล่อเหยือในที่มืด และทั่วทั้งร่างกายของมันมีครีบยาวที่ยาวคล้ายพัด
และเช่นเดียวกับปลาในตระกูลปลาตกเบ็ดเพศผู้มีขนาดเล็กกว่ามากเพศเมีย เพศผู้เมื่อโตเต็มที่จะมีขนาดเพียง 0.5 นิ้ว ( 1.27 เซนติเมตร ) ส่วนเพศเมียจะมีขนาดใหญ่ได้ถึง 10 นิ้ว ( 25 เซนติเมตร ความยาวไม่รวมหนวด) พวกมันจะพบได้ที่บริเวณมหาสมุทรแปซิกฟิกมหาสมุทรแอตแลนติกและมหาสมุทรอินเดีย

การค้นพบ
--------

สมารถพบได้ที่บริเวณมหาสมุทรแปซิกฟิกมหาสมุทรแอตแลนติกและมหาสมุทรอินเดีย ที่ระดับความลึกประมาณ700 - 3000 เมตรค้นพบครั้งแรก โดย C. jordani บริเวณน่านน้ำของชายฝั่งรัฐนิวเซาท์เวลส์ที่ประเทศออสเตรเลียไปทางใต้ของเกาะนอร์ฟอล์ก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Theodore W. Pietsch (2005). "Caulophrynidae". Tree of Life web project. สืบค้นเมื่อ 4 April 2006.
2. ↑  Froese, Rainer, and Daniel Pauly, eds. (2005). "Caulophrynidae" ในฐานข้อมูลปลา. ฉบับ February 2005
3. ↑  Fanfin Anglerfish

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สาระคดีปลาตกเบ็ดของnationalgeographic (อังกฤษ)
* คู่พิสดารสัตว์โลก
* ปลาตกเบ็ด (Anglerfish) คันเบ็ดที่หัวเรืองแสงได้อย่างไร ต้องอ่าน
* ขอมูลโดยรวมต่างๆของปลาตกเบ็ด (อังกฤษ)
* ข้อมูลปลาตกเบ็ดของmongabay (อังกฤษ)
* ข้อมูลปลาตกเบ็ด(อังกฤษ) เก็บถาวร 2021-03-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**พระครูพิศาลพรหมจรรย์** หรือ **หลวงพ่อสวัสดิ์ ปุณณสีโล** (18 มีนาคม พ.ศ. 2451 - 1 เมษายน พ.ศ. 2547) เป็นพระเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงรูปหนึ่งของชลบุรี และภาคตะวันออก เชื่อกันว่าท่านสำเร็จอภิญญา อิทธิวัตถุมงคลทุกรุ่นที่ท่านตั้งจิตอธิษฐานจิตปลุกเสกไว้มีพุทธคุณเป็นเยี่ยมทางด้านมหาอุดและคงกระพันให้โจษจันเล่าขานตลอดมา เมื่อประจักษ์แก่สายตาของบรรดาเหล่าศิษย์

ประวัติ
-------

**หลวงพ่อสวัสดิ์ ปุณณสโล** ท่านเกิดเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2452 ตรงกับปลายแผ่นดินรัชกาลที่ 5 อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่ออายุ 25 ปี ตรงกับวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2476 ณ พัทธสีมา วัดดอกไม้ ตำบลคลองโค อำเภอพิชัย จังหวัดอุตรดิตถ์ โดมีหลวงพ่อกล่อม เป็นพระอุปัชฌาย์ หลังจากอุปสมบทได้อยู่ปฏิบัติพระอุปัชฌาย์ 2 พรรษา แล้วออกเดินธุดงค์สั่งสมประสบการณ์ในทางธรรมไปในสถานที่ต่าง ๆ เช่น ภาคเหนือ ภาคอีสาน ก่อนข้ามไปศึกษาวิชาในเขมร จนถึงปี พ.ศ. 2479 เข้าจำพรรษาอยู่ที่วัดกำแพง ก่อนที่จะเป็นเจ้าอาวาสวัดซากนิมิตรวิทยา อำเภอบ้านบึง พอถึงปี พ.ศ. 2528 ได้สร้างสำนักวิปัสสนาเม้าสุขา จากนั้นปี พ.ศ. 2530 ได้ย้ายมาเป็นเจ้าอาวาสวัดบึงบวรสถิตย์และเป็นเจ้าคณะอำเภอบ้านบึงจนถึงปี พ.ศ. 2542 หลวงพ่อท่านมรณภาพเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2547 ในแผ่นดินรัชกาลที่ 9 รวมสิริอายุได้ 96 ปี พรรษา 70

จริยวัตร
--------

หลวงพ่อสวัสดิ์ท่านเป็นคนสมถะเรียบง่าย มีความเมตตาต่อญาติโยม ไม่ว่าใครจะมีทุกข์ร้อนอะไรมาขอความช่วยเหลือ ท่านจะช่วยสงเคราะห์ให้ตลอด เป็นนักพัฒนารูปสำคัญของจังหวัดชลบุรี ได้ดำริจัดสร้างสถานที่ต่าง ๆ ไว้มากมาย รวมทั้งให้ความสำคัญกับการศึกษาของเด็กและเยาวชนด้วยการจัดตั้งโรงเรียนสอนเด็กวันอาทิตย์โรงเรียนสอนเด็กอ่อนเกณฑ์ในวัดรวมทั้งสถานที่ปฏิบัติธรรมเพื่อหล่อหลอมจิตใจของชาวบ้าน โดยการอบรมวิปัสสนากรรมฐานอย่างต่อเนื่อง เป็นผู้นำพระภิกษุทั่วทั้งอำเภอออกธุดงค์เป็นเวลาประมาณ 1 เดือนเป็นประจำทุกปีและนำสิ่งของไปช่วยผู้ประสบอุทกภัยและวาตภัยทั่วประเทศอยู่เสมอมา

อ้างอิง
-------

1. **หนังสือรวมสุดยอดพระคณาจารย์ทั้งหมด 180 พระองค์**
สำหรับนโยบายของวิกิพีเดีย ดูที่ วิกิพีเดีย:ขอความเห็น
**เอกสารขอความเห็น** (อังกฤษ: Request for Comments (RFC)) เป็นสิ่งพิมพ์จากหน่วยงานที่ทำหน้าที่พัฒนาทางเทคนิคหลักและกำหนดมาตรฐานสำหรับ อินเทอร์เน็ต โดยมักจะเป็น คณะทำงานเฉพาะกิจด้านวิศวกรรมอินเทอร์เน็ต (Internet Engineering Task Force หรือ IETF) RFC แต่ละฉบับจะจัดทำโดยบุคคลหรือกลุ่มวิศวกรและนักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ ในรูปแบบของบันทึกที่อธิบายวิธีการ พฤติกรรม การวิจัย หรือนวัตกรรมที่เกี่ยวข้องกับการทำงานของอินเทอร์เน็ตและระบบที่เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ต RFC จะถูกส่งเพื่อรับพิชญพิจารณ์ หรือเพื่อถ่ายทอดแนวคิด ข้อมูลใหม่ๆ หรืออารมณ์ขันทางวิศวกรรมในบางครั้ง 

คณะทำงานเฉพาะกิจด้านวิศวกรรมอินเทอร์เน็ตนำข้อเสนอบางส่วนที่เผยแพร่เป็น RFC มาใช้เป็นมาตรฐานบนอินเทอร์เน็ต อย่างไรก็ตาม RFC จำนวนมากมีลักษณะเป็นการให้ข้อมูลหรือเป็นการทดลอง และไม่ใช่มาตรฐาน  ระบบ RFC ถูกคิดค้นโดยสตีฟ คร็อกเกอร์ (Steve Crocker) ในปี 2512 เพื่อช่วยบันทึกบันทึกอย่างไม่เป็นทางการเกี่ยวกับการพัฒนา ARPANET ตั้งแต่นั้นมา RFC ได้กลายเป็นเอกสารอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับข้อกำหนดอินเทอร์เน็ต โพรโทคอล ขั้นตอน และเหตุการณ์ต่างๆ  ตามข้อมูลของคร็อกเกอร์ เอกสารดังกล่าว "กำหนดรูปแบบการทำงานภายในของอินเทอร์เน็ตและเกื้อหนุนความสำเร็จของระบบอินเตอร์เน็ต" แต่ไม่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางภายนอกชุมชนนักพัฒนาอินเทอร์เน็ต

ภายนอกชุมชนนักพัฒนาอินเทอร์เน็ต เอกสารอื่นๆ ที่เรียกว่า *Request for Comments* ก็ได้รับการตีพิมพ์โดย รัฐบาลกลางสหรัฐ เช่น การบริหารความปลอดภัยการจราจรบนทางหลวงแห่งชาติ

การเข้าดูเอกสารขอความเห็น
-------------------------

แหล่งเก็บ RFC อย่างเป็นทางการคือ RFC Editor โดย RFC ที่ได้รับการเผยแพร่แล้วสามารถเข้าถึงได้โดยยูอาร์แอล เช่น  จะนำทางไปยัง RFC 5000 เป็นต้น

ลิขสิทธิ์
---------

โดยทั่วไปจะถือว่าผู้เขียนเอกสารขอความเห็นนั้นๆ หรือผู้ว่าจ้างของเขาได้ถือลิขสิทธิ์ เว้นแต่ถ้าพวกเขาโอนย้ายลิขสิทธิ์อย่างชัดแจ้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  *A Standard for the Transmission of IP Datagrams on Avian Carriers*. doi:10.17487/RFC1149. RFC 1149.
2. ↑  Huitema, Christian; Postel, Jon; Crocker, Steve (April 1995). *Not All RFCs are Standards*. IETF. doi:10.17487/RFC1796. RFC 1796. สืบค้นเมื่อ May 15, 2018.
3. ↑  "RFC's, Internet Request For Comments". Livinginternet.com. สืบค้นเมื่อ April 3, 2012.
4. ↑  "Stephen D. Crocker, *How the Internet Got Its Rules*, The New York Times, 6 April 2009". *The New York Times*. April 7, 2009. สืบค้นเมื่อ April 3, 2012.
5. ↑  "Notice and Request for Comments". *Federal Register*. 2018-01-16.
6. ↑  "Reproducing RFCs". IETF Trust. สืบค้นเมื่อ 2021-08-12.
**ธนาคารแห่งประเทศอังกฤษ** (อังกฤษ: Bank of England) คือธนาคารกลางของสหราชอาณาจักรซึ่งถือเป็นต้นแบบของธนาคารกลางทั่วโลก ธนาคารแห่งประเทศอังกฤษก่อตั้งเมื่อปีค.ศ. 1694 ในรัชสมัยพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ ด้วยทุนประเดิม 1.2 ล้านปอนด์ เมื่อแรกจัดตั้งมีชื่อว่า **ผู้ว่าแลบริษัทธนาคารแห่งประเทศอังกฤษ** (อังกฤษ: Governor and Company of the Bank of England) จัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นนายธนาคารรับฝากเงินให้แก่รัฐบาลอังกฤษ เมื่อแรกก่อตั้งมีผู้ถือหุ้นใหญ่เป็นเอกชนจนกระทั่งรัฐบาลได้เข้าไปซื้อหุ้นใหญ่ในปีค.ศ. 1946 ธนาคารแห่งนี้ถือเป็นธนาคารกลางที่เก่าแก่เป็นอันดับสองของโลกรองจากธนาคารแห่งชาติสวีเดน และเป็นธนาคารที่เก่าแก่เป็นอันดับ 8 ของโลกในปัจจุบัน 

แม้ธนาคารแห่งประเทศอังกฤษจะมีเขตอำนาจทั่วทั้งสหราชอาณาจักร แต่ธนาคารรับผิดชอบการพิมพ์เงินตราสกุลปอนด์สเตอร์ลิงเฉพาะที่ใช้ในประเทศอังกฤษและเวลส์เท่านั้น ส่วนเงินตราสกุลปอนด์สเตอร์ลิงที่ใช้ในประเทศสกอตแลนด์และไอร์แลนด์เหนือจะถูกพิมพ์ขึ้นโดยธนาคารพาณิชย์ท้องถิ่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "House of Commons Debate 29th October 1945, Second Reading of the Bank of England Bill". Hansard.millbanksystems.com. สืบค้นเมื่อ 12 October 2012.
2. ↑  "Bank of England Act 1946" (PDF). สืบค้นเมื่อ 12 October 2012.
3. ↑  "The Bank of England's Role in Regulating the Issue of Scottish and Northern Ireland Banknotes". *Bank of England website*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-04. สืบค้นเมื่อ 31 October 2011.
**เดมีตรี คาริม มิตเชลล์** (อังกฤษ: Demetri Karim Mitchell ; เกิด 11 มกราคม พ.ศ. 2540) นักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษ ในตำแหน่งกองหลัง ปัจจุบันเล่นให้กับเอ็กซิเตอร์ซิตี ในอีเอฟแอลลีกวัน

อาชีพ
-----

### แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

มิตเชลล์เริ่มต้นการเป็นนักฟุตบอลที่ศูนย์ฝึกเยาวชนเฟลตเชอร์มอสเรนเจอร์สเช่นเดียวกับ แคเมอรอน บอร์ธวิก-แจ็กสัน และ มาร์คัส แรชฟอร์ด ก่อนจะย้ายเข้ามาอยู่ที่ศูนย์ฝึกเยาวชนของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเมื่อ พ.ศ. 2556 ขณะอายุเพียง 16 ปีโดยในช่วงแรกมิตเชลล์เล่นในตำแหน่งกองหน้ากระทั่งบอร์ธวิก-แจ็กสันซึ่งเล่นในตำแหน่งกองหลังถูกยืมตัวไปเล่นกับทีม วูล์ฟแฮมป์ตันวันเดอเรอร์ส มิตเชลล์จึงสลับมาเล่นตำแหน่งกองหลังจนถึงปัจจุบัน

มิตเชลล์ถูก โชเซ มูรีนโย ผู้จัดการทีมชุดใหญ่ของปีศาจแดงเรียกตัวเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 เพื่อไปร่วมฝึกซ้อมกับทีมชุดใหญ่ก่อนนัดที่จะออกไปเยือนทีม อาร์เซนอล ที่ เอมิเรตส์สเตเดียม แต่มิตเชลล์ก็ถูกตัดชื่อออกไม่มีชื่อเป็น 1 ใน 18 นักเตะที่ร่วมเดินทางกระทั่งอาทิตย์ต่อมามิตเชลล์ได้ร่วมเดินทางไปกับทีมชุดใหญ่เป็นครั้งแรกในฐานะตัวสำรองในนัดที่ออกไปเยือนและแพ้ ทอตนัมฮอตสเปอร์ 1–2 แต่มิตเชลล์ก็ไม่มีโอกาสได้ลงเล่น

กระทั่งเกมนัดสุดท้ายใน ฤดูกาล 2016–17 มิตเชลล์ก็ได้มีโอกาสประเดิมสนามเป็นครั้งแรกในนัดที่ทีมปีศาจแดงเปิดโอลด์แทรฟฟอร์ดเอาชนะคริสตัลพาเลซไป 2–0
**แนนซี แฮตช์ ดูพรี** (อังกฤษ: Nancy Hatch Dupree; ปาทานและเปอร์เซีย: نانسی هاتچ دوپری; เกิด: 3 ตุลาคม ค.ศ. 1927 – 10 กันยายน ค.ศ. 2017) เป็นผู้อำนวยการศูนย์อัฟกานิสถาน มหาวิทยาลัยคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน และยังเป็นผู้เขียนหนังสือประวัติศาสตร์อัฟกานิสถานจำนวนห้าเล่มช่วงปี ค.ศ. 1962-1970

ประวัติ
-------

แนนซี เกิดเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1927 ในคูเปอส์ทาว์น รัฐนิวยอร์ก สำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยเบอร์นาร์ด และมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย เธอเข้าไปอัฟกานิสถานครั้งแรกในปี ค.ศ. 1962 ในฐานะภริยานักการทูต หลายปีต่อมาเธอจึงพบกับศาสตราจารย์หลุยส์ ดูพรี นักโบราณคดีและนักวิชาการด้านวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์อัฟกานิสถานผู้มีชื่อเสียง ทั้งสองรักกันและแต่งงานเมื่อปี ค.ศ. 1966 หลังทั้งสองหย่าร้างกับคู่สมรสเดิม

ทั้งสองและเพื่อนร่วมงานจากสหรัฐอเมริกาทำงานร่วมกันในคาบูลกว่า 15 ปี รวบรวมเอกสารงานเขียนเกี่ยวกับประวัติศาสตร์อัฟกานิสถานมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เดินทางทั่วประเทศเพื่อสำรวจแหล่งโบราณคดีด้วยรถแลนด์โรเวอร์ กระทั่งช่วงสงครามกลางเมืองที่ผ่านมาเธอยังคงทำงานอยู่ที่ศูนย์การเรียนรู้สำหรับผู้ลี้ภัยอัฟกานิสถานในเมืองเปชวาร์ ประเทศปากีสถาน

ในปัจฉิมวัยแนนซีพำนักไปมาระหว่างอัฟกานิสถาน กับบ้านอีกหลังที่รัฐนอร์ทแคโรไลนา

แนนซีเสียชีวิตหลังล้มป่วยมานานที่คาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน สิริอายุ 89 ปี

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Mashal, Mujib (September 10, 2017). "Nancy Hatch Dupree, Scholar of Afghanistan, Is Dead at 89". *The New York Times*.
2. ↑
3. ↑  Lynne O'Donnell (15 ธันวาคม 2014). "American seeks to preserve storied Afghan past". *Yahoo! News* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2 พฤษภาคม 2016.[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  Graham-Harrison, Emma (26 March 2013). "From Kabul love affair to Afghanistan's first centre for study of its history". The Guardian. สืบค้นเมื่อ 2015-01-12.
5. ↑  Nancy Dupree: Still Fighting for Afghanistan
6. ↑  "'Grandmother of Afghanistan' Nancy Hatch Dupree says it may be time to move on". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-02-12. สืบค้นเมื่อ 2016-05-02.
7. ↑
8. ↑  "Nancy Dupree: Renowned US historian dies in Afghanistan". *Al Jazeera*. Al Jazeera Media Network. 10 September 2017. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 September 2017. สืบค้นเมื่อ 10 September 2017.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แนนซี ดูพรี
**รองโกทัยคอลเลจ** (อังกฤษ: Rongotai College) เป็นโรงเรียนมัธยมชายล้วนในย่านรองโกทัยของเมืองเวลลิงตัน ประเทศนิวซีแลนด์ เปิดสอนตั้งแต่ชั้นปีที่ 9 ถึง 13 (อายุ 12 ถึง 18 ปี) โรงเรียนมีนักเรียน 622 คน ณ เดือนกรกฎาคม พ. ศ. 2558

นักเรียนประมาณร้อยละ 40 มีเชื้อสายยุโรป ร้อยละ 20เป็นปาซิฟิกาและเป็นชาวเมารีร้อยละ 15 นอกจากนี้ยังมีนักเรียนชาวตะวันออกกลาง เอเชีย และแอฟริกันอยู่อีกจำนวนหนึ่ง

หนึ่งในประเพณีสําคัญโรงเรียนคือการแข่งขันกรีฑา McEvedy Shield ที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี 

โล่งานกีฬา McEvedy Shield

สถานที่ตั้ง
-----------

โรงเรียนตั้งอยู่บนคอคอดที่แบ่งกั้นอ่าวไลอัลและช่องแคบคุกทางทิศใต้ ออกจากอ่าวอีแวนส์และท่าเรือเวลลิงตันทางทิศเหนือ โรงเรียนจึงมีทะเลอยู่ขนาบสองด้าน ทำให้มีสภาพภูมิอากาศที่เป็นคลื่นลมแรง โดยเฉพาะลมกระโชกแรงจากทางเหนือ และในฤดูหนาวจะมีลมหนาวพัดมาจากทางใต้ โรงเรียนมีอาณาเขตติดกับสนามบินเวลลิงตันทางทิศตะวันออก ห่างออกไปทางตะวันตกเฉียงเหนือไม่กี่กิโลเมตรเป็นใจกลางเมืองเวลลิงตัน

ประวัติ
-------

รองโกทัยคอลเลจ เปิดทำการในปี พ.ศ. 2471 โดยมีนายฟริตซ์ มาร์ติน เรนเนอร์ เป็นอาจารย์ใหญ่คนแรกและมีอาจารย์สอนเจ็ดคน โรงเรียนก่อตั้งเนื่องจากการ "ล้น" ของเวลลิงตันคอลเลจ ซึ่งมีนักเรียนมากจนเกินไป และรองโกทัยได้กลายเป็นโรงเรียนใหม่สำหรับเด็กชายชาวเวลลิงตัน

แต่เดิม รองโกทัยคอลเลจเปิดรับนักเรียนระดับประถมศึกษาด้วย แต่เมื่อโรงเรียนประถมอีแวนส์เบย์เปิดทำการเรียนการสอนในปี พ.ศ. 2507 รองโกทัยคอลเลจก็เปิดสอนแต่เพียงชั้นมัธยมศึกษาเท่านั้น หรือที่ในปัจจุบันเรียกว่าชั้นปีที่ 9 ถึง 13

หอประชุมใหญ่ หรือที่เรียกว่า หอประชุมเรนเนอร์ เปิดอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2509 และได้รับการตั้งชื่อตามอาจารย์ใหญ่ผู้ก่อตั้งโรงเรียน ฟริตซ์ มาร์ติน เรนเนอร์

ผู้นำของโรงเรียน
----------------

### อาจารย์ใหญ่

| ช่วงเวลา | รายชื่อของอาจาร์ญใหญ่ |
| --- | --- |
| พ. ศ. 2471 - 2488 | นายฟริตซ์ มาร์ติน เรนเนอร์ |
| พ. ศ. 2489 - 2494 | นายเอช. เอ. เฮเร็น |
| พ. ศ. 2494 - 2505 | นายเอ. อี. ล็อก |
| พ. ศ. 2506 - 2525 | นายโนเอล แม็คเคย์ |
| พ. ศ. 2526 - 2534 | นายเอ. ดี. พาวเวลล์ |
| พ. ศ. 2534 - 2552 | นายแกรม จาร์เร็ต |
| พ. ศ. 2553 - ปัจจุบัน | นายเควิน คาร์เตอร์ |
|

บ้าน
----

บ้านทั้งหมดสี่บ้านตั้งชื่อตามชื่ออาจาร์ยใหญ่ของรองโกทัยคอลเลจ 4 ท่านแรก

* เรนเนอร์ (แดง)
* เฮเรน (ฟ้า)
* ล็อก (เขียว)
* แม็คเคย์ (เหลือง)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "New Zealand Schools – Education Counts". Ministry of Education. สืบค้นเมื่อ 16 May 2013.
2. ↑  "Rongotai College History". Rongotai College Website. สืบค้นเมื่อ 7 February 2009.
3. ↑  "Rongotai College Parent and Caregiver Guide" (PDF). Rongotai College. 2018. p. 16. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2021-01-31. สืบค้นเมื่อ 2021-02-28.
สำหรับความตกลงปารีส พ.ศ. 2497 ดูที่ การประชุมลอนดอนและปารีส

**ความตกลงปารีส** (อังกฤษ: Paris Agreement) เป็นความตกลงตามกรอบอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (ยูเอ็นเอฟซีซีซี) เพื่อกำหนดมาตรการลดการปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์ตั้งแต่ พ.ศ. 2563 ความตกลงดังกล่าวเจรจากันในช่วงการประชุมภาคีสมาชิกของยูเอ็นเอฟซีซีซีครั้งที่ 21 ณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส และได้รับความเห็นชอบในวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2558 โลร็อง ฟาบีอุส ประธานที่ประชุมและรัฐมนตรีว่าการต่างประเทศของฝรั่งเศส กล่าวว่าแผนการอัน "ทะเยอทะยานและสมดุล" นี้คือ "จุดเปลี่ยนทางประวัติศาสตร์" ในความพยายามลดภาวะโลกร้อน

เป้าหมาย
--------

เป้าหมายของอนุสัญญามีระบุไว้ในข้อ 2 ว่า เพื่อ "ส่งเสริมการบังคับใช้" ยูเอ็นเอฟซีซี ด้วยการ

"(ก) ควบคุมอุณหภูมิเฉลี่ยของโลกไม่ให้เพิ่มขึ้นเกิน 2 องศาเซลเซียสจากระดับอุณหภูมิช่วงก่อนยุคอุตสาหกรรม และพยายามจำกัดการเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิ 1.5 องศาเซลเซียสจากระดับอุณหภูมิช่วงก่อนยุคอุตสาหกรรม โดยตระหนักว่า ความพยายามนี้จะช่วยลดความเสี่ยงและผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศลงอย่างมีนัยสำคัญ
(ข) เพิ่มพูนความสามารถในการปรับตัวให้เข้ากับผลกระทบที่ไม่พึงประสงค์จากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และประคับประคองความคงทนต่อสภาพอากาศและการพัฒนาที่ก่อแก๊สเรือนกระจกในระดับต่ำ ด้วยแนวทางที่ไม่เป็นภัยคุกคามต่อการผลิตอาหาร
(ค) ก่อให้เกิดการไหลเวียนของกระแสเงินทุนซึ่งสอดคล้องกับแนวทางไปสู่การพัฒนาที่ก่อแก๊สเรือนกระจกในระดับต่ำและคงทนต่อสภาพอากาศ"

เบื้องหลัง
----------

ตามที่ระบุไว้ในกรอบอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศนั้น อาจมีการตกลงรับตราสารทางกฎหมายหลายฉบับเพื่อให้เป้าหมายของอนุสัญญาบรรลุผลก็ได้ ฉะนั้น จึงมีการตกลงเกี่ยวกับมาตรการลดแก๊สเรือนกระจกตามความในพิธีสารเกียวโตใน พ.ศ. 2540 เพื่อดำเนินงานในช่วง พ.ศ. 2540 ถึง 2551 ต่อมา มีการตรา "ข้อแก้ไขเพิ่มเติมโดฮา" (Doha Amendment) เพื่อแก้ไขเพิ่มเติมพิธีสารดังกล่าวให้ขยายการดำเนินงานออกไปจนถึง พ.ศ. 2563

ในระหว่างการประชุมสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ พ.ศ. 2554 มีการกำหนด "แผนงานเดอร์บัน" (Durban platform) พร้อม "คณะทำงานเฉพาะกิจว่าด้วยแผนงานเดอร์บันสำหรับการดำเนินงานเพิ่มเติม" (Ad Hoc Working Group on the Durban Platform for Enhanced Action) เพื่อมุ่งเจรจาเกี่ยวกับตราสารทางกฎหมายฉบับหนึ่งว่าด้วยมาตรการบรรเทาความเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศนับแต่ พ.ศ. 2563 ฉะนั้น ใน พ.ศ. 2558 จึงมีการตกลงรับตราสารดังกล่าว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Paris climate talks: France releases 'ambitious, balanced' draft agreement at COP21". *ABC Australia*. 12 December 2015.
2. ↑  Doyle, Allister; Lewis, Barbara (12 December 2015). "World seals landmark climate accord, marking turn from fossil fuels". *Reuters*. Thomson Reuters. สืบค้นเมื่อ 12 December 2015.
3. ↑  "FCCC/CP/2015/L.9/Rev.1" (PDF). *UNFCCC secretariat*. สืบค้นเมื่อ 12 December 2015.
4. ↑  "UN climate talks extend Kyoto Protocol, promise compensation". *BBC News*. 8 December 2012.
5. ↑  "UNFCCC:Ad Hoc Working Group on the Durban Platform for Enhanced Action (ADP)". สืบค้นเมื่อ 2 August 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อความต้นฉบับของความตกลงปารีสที่ได้รับการเห็นชอบ ณ วันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2558
"The King and I" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับละครโทรทัศน์เกาหลี ดูที่ บันทึกรักคิมชูซอน สุภาพบุรุษมหาขันที
เดอะคิงแอนด์ไอ ฉบับปี พ.ศ. 2499
**เดอะคิงแอนด์ไอ** หรือ **พระราชากับข้าพเจ้า**  *(The King and I)*  เป็นละครบรอดเวย์ ที่ออกแสดงครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2494 ที่โรงละครเซนต์เจมส์ นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา แต่งบทร้องโดย ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 และประพันธ์ดนตรีโดย ริชาร์ด ร็อดเจอร์ โดยดัดแปลงมาจากนวนิยาย Anna and the King of Siam (แอนนากับพระเจ้ากรุงสยาม) ฉบับปี พ.ศ. 2487 ของมาร์กาเร็ต แลนดอน ซึ่งดัดแปลงมาจากหนังสืออัตชีวประวัติของนางแอนนา ลีโอโนเวนส์ 2 เล่ม คือ "The English Governess at the Siamese Court" และ "The Romance of the Harem" 

ละครบรอดเวย์ เดอะคิงแอนด์ไอ นำแสดงโดย ยูล บรินเนอร์ (รับบท คิงมงกุฎ) และเกอร์ทรูด ลอว์เรนซ์ (รับบท แอนนา) ได้รับความนิยมมาก เล่นซ้ำถึง 1,246 รอบ และได้รับรางวัลโทนี ประจำปี พ.ศ. 2495 และมีผู้นำไปจัดแสดงที่โรงละครเวสต์เอนด์ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2496 และสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2499 นำแสดงโดย ยูล บรินเนอร์ และ เดบอราห์ เคอร์ (รับบท แอนนา) เดอะคิงแอนด์ไอ ฉบับภาพยนตร์ ได้รับรางวัลออสการ์ถึง 5 สาขา 

บทคิงมงกุฎ สร้างชื่อเสียงให้กับยูล บรินเนอร์ เป็นอย่างมาก จากนักแสดงที่ไม่มีชื่อเสียง ทำให้เขาได้รับบทหลากหลาย ทั้งในละครเพลงและภาพยนตร์ เช่นรับบทเป็น ฟาโรห์รามเสสที่สอง ในภาพยนตร์ *The Ten Commandments* (1956) (ชื่อไทย บัญญัติสิบประการ) บทคาวบอย ใน *The Magnificent Seven* (1960) (ชื่อไทย เจ็ดสิงห์แดนเสือ) ยูล บรินเนอร์ รับบทคิงมงกุฎ ห้าครั้ง ในปี พ.ศ. 2494 ในภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2499 ละครเพลงฉบับสร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2520 และ 2528 และละครทางโทรทัศน์ในปี พ.ศ. 2515 (ใช้ชื่อว่า Anna and the King) ได้รับรางวัลออสการ์ และรางวัลโทนีจากบทนี้

ละครเพลง เดอะคิงแอนด์ไอ ได้รับความนิยมและถูกนำมาจัดแสดงใหม่อีกหลายครั้งทั้งที่นิวยอร์ก และลอนดอน รวมทั้งภาพยนตร์แอนิเมชั่น ในปี พ.ศ. 2542 ซีรีส์ฉายทางโทรทัศน์ ในปี พ.ศ. 2515 และภาพยนตร์ *Anna and the King* ในปี พ.ศ. 2542 นำแสดงโดย โจวเหวินฟะ (รับบท คิงมงกุฎ) โจดี ฟอสเตอร์ (รับบท แอนนา) และ ไป่ หลิง (รับบท ทับทิม)

ภาพยนตร์ เดอะคิงแอนด์ไอ เข้ามาในประเทศไทย ทดลองฉายที่โรงภาพยนตร์เฉลิมเขตร์ และผ่านการพิจารณาจากแผนกพิจารณาภาพยนตร์ กองทะเบียนกรมตำรวจ เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2499 แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกฉาย จากคำสั่งของจอมพล ป. พิบูลสงคราม  การครอบครองภาพยนตร์เรื่องนี้อาจผิดกฎหมาย เนื่องจากนำเสนอข้อมูลที่ไม่ตรงกับข้อเท็จจริง และไม่เหมาะสม เกี่ยวกับพระมหากษัตริย์ไทย[]

อ้างอิง
-------

1. ↑  "จากแอนนากับพระเจ้ากรุงสยาม ถึง The King and I ภาพสะท้อนแนวคิดเสรีนิยม และชาตินิยมแบบไทยๆ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-03-23. สืบค้นเมื่อ 2008-04-07.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *The King and I (1956)* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* ละครบรอดเวย์ The King and I ฉบับปี 2000
* ตัวอย่างภาพยนตร์ The King and I (1956)  (Quicktime)
**ชลบน** (เกาหลี: 졸본) เป็นเมืองหลวงแห่งแรกของโกกูรยอซึ่งเกิดขึ้นทางตอนเหนือของคาบสมุทรเกาหลี ชลบนอยู่ในภูเขาหวูหนู มณฑลชเหลียวหนิง

ใน 37 ปีก่อนคริสตกาล จูมง ได้หนีจาก อาณาจักรพูยอตะวันออก เพื่อหลีกเลี่ยงความตายจากพระหัตถ์ของ แทโซ รัชทายาทแห่ง พูยอตะวันออก ซึ่งแสดงความอิจฉาต่อ จูมง หลังจากที่เขาหนีไป จูมง ได้ก่อตั้งอาณาจักรใหม่ขึ้นใน 37 ปีก่อนคริสตกาลเรียกว่า โคกูรยอ ในภูมิภาคชลบน ใน ชลบน พระองค์อภิเษกสมรสกับ พระนางโซซอโน ซึ่งเป็นบุตรสาวของหัวหน้าเผ่าในท้องถิ่น

ชลบน เป็นเมืองหลวงแห่งแรกของอาณาจักรโคกูรยอตั้งแต่ 37 ปีก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 3 กษัตริย์องค์ที่สอง โอรสของพระเจ้าทงมย็อง พระเจ้ายูรี ย้ายเมืองหลวงไปยัง กุงแน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Jeon ho-tae, 《Koguryo, the origin of Korean power & pride》, Northeast Asia History Foundation, 2007. p.9
2. ↑  기, 경량 (2017). "The location and character of Goguryeo's early capital, Jolbon". *인문학연구*. **34**: 129–162. สืบค้นเมื่อ 2019-10-23.[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  Lim SK, 《Asian Civiizations:Ancient to 1800 AD》, Asiapac Books Pte Ltd, 2011. ISBN 9812295941 p.77
4. ↑  Pae-yong Yi, 《Women in Korean History》, 2008. p.120
5. ↑  Lee Injae, Owen Miller, Park Jinhoon, Yi Hyun-hae, 《Korean History in Maps》, Cambridge University Press, 2014. ISBN 1107098467 p.30
6. ↑  King Yuri(1) เก็บถาวร 2019-02-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน "KBS World", Retrieved 2015-06-27
แร็กนาร์ ลอดบร็อค กับบุตรชายทั้งสองของเขา ได้แก่ อีวาร์และอุบบี ในจุลจิตรกรรมสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15
**แร็กนาร์ ลอดบร็อค** (นอร์สเก่า: *Ragnarr Loðbrók*) เป็นวีรบุรุษชาวไวกิงในตำนาน และเป็นกษัตริย์แห่งเดนมาร์กและสวีเดนในตำนาน เขาเป็นที่รู้จักจากกวีนิพนธ์นอร์สโบราณของสมัยไวกิง นิยายซากาในภาษาไอซ์แลนด์ และพงศาวดารเกือบร่วมสมัย ตามวรรณกรรมดั้งเดิม รักนาร์ได้สร้างชื่อเสียงโด่งดังให้กับตัวเขาเองด้วยการบุกเข้าโจมตีหมู่เกาะอังกฤษและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์หลายครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 9 เขายังปรากฎในตำนานนอร์ส และซากาเชิงตำนานอย่าง *เรื่องเล่าของบุตรชายแห่งรักนาร์* (*Ragnarssona þáttr*) และ *เศษเสี้ยวของซากาว่าด้วยกษัตริย์โบราณบางพระองค์* (*Sǫgubrot af nokkrum fornkonungum*) กล่าวว่า บิดาของรักนาร์ โลดโบรก เป็นกษัตริย์แห่งสวีเดนในตำนาน มีพระนามว่าซิกูร์เดอร์ ริงเกอร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Harrison 1993, p. 16. sfn error: no target: CITEREFHarrison1993 (help)
2. ↑  Lindbergh, Katarina Harrison (2017). *Nordisk mytologi: Från a till Ö*. ISBN 978-9175453705.
3. ↑  Butler, Josh "The Real Ragnar Lothbrok." *Historic UK*. Retrieved 21 April 2020.
**หมื่นพรหมสมพัตสร (มี)** [พฺรม-สม-พัด-สอน] เป็นกวีและจิตรกรในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ศึกษาทางธรรมจนรู้แจ้งในภาษาไทย บาลี และสันสกฤต สามารถแต่งคำประพันธ์ประเภทกาพย์ กลอน จนมีชื่อเสียงโด่งดัง มีผลงานบทประพันธ์อาทิ นิราศถลางหรือนิราศฉลาง นิราศเดือน นิราศพระแท่นดงรัง นิราศสุพรรณ กลอนเพลงยาวสรรเสริญพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และทศมูลเสือโค

ประวัติ
-------

นายมี หรือเสมียนมี คงจะเกิดในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ราวปีเถาะ พ.ศ. 2338 หรือปีมะโรง พ.ศ. 2339 เป็นบุตรพระโหราธิบดี บ้างสันนิษฐานว่า คือพระโหราธิบดี (โลกเนต) พ.ศ. 2300 –2355 หรือพระโหราธิบดี (สมุ) พ.ศ. 2300–2371 หรือพระโหราธิบดี (ชุม) ซึ่งเป็นโหรมีชื่อว่าชำนาญวิชาสุริยาตรพยากรณ์ แตกฉานในอักษรสมัยทั้งเป็นอาจารย์บอกพระปริยัติธรรมแก่พระภิกษุและสามเณรและมีสำนักอยู่ที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ส่วนมารดาชื่อใดไม่ปรากฏ

เมื่อบวชอยู่ในวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ในสมัยสมเด็จกรมพระปรมานุชิตชิโนรสทรงครองวัด ร่วมสมัยกับพระภิกษุสุนทรภู่ เป็นศิษย์ของสุนทรภู่ ดังที่ได้เขียนเล่าไว้ในวรรณคดีที่แต่งหลายเรื่อง เช่น กล่าวไว้ในนิราศถลางว่า "ฉันเป็นศิษย์สุนทรยังอ่อนศักดิ์ พิไรรักมิ่งมิตรกนิษฐา" ผลงานประพันธ์บางเรื่องของนายมี บ้างมีความเข้าใจว่าเป็นผลงานของสุนทรภู่ เช่น นิราศพระแท่นดงรัง และนิราศสุพรรณ นอกจากนี้นายมียังมีความรู้ทางดนตรีและเป็นผู้บอกสักวาด้วย

ต่อมานายมีได้เข้าเป็นมหาดเล็กช่างเขียนในกรมช่างเขียนมหาดเล็กฝ่ายพระบรมมหาราชวัง มีส่วนร่วมในการเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังที่พระระเบียงวัดพระศรีรัตนศาสดารามทำให้ได้รับสมญานามว่า *นายมีลงกาใหม่* เหตุเพราะมีความคิดริเริ่มที่แปลกใหม่ในการเขียนภาพจิตรกรรมเรื่อง *รามเกียรติ์* ตอนพระวิศวกรรมลงมาสร้างพระนครลงกาใหม่ให้แก่ทศกัณฐ์

จน พ.ศ. 2387 นายมีได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหมื่นพรหมสมพัตสร นายอากรเมืองสุพรรณ นายมีถึงแก่กรรมเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน สันนิษฐานว่าคงก่อนสิ้นรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว

ผลงาน
-----

* นิราศเดือน
* นิราศถลาง
* พระสุบิน ก กา
* นิราศพระแท่นดงรัง
* นิราศสุพรรณ
* กลอนเพลงยาวสรรเสริญพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
* ทศมูลเสือโค หรือ เสือโค ก กา เรียกสั้น ๆ ว่า ทศมูล
* สุภาษิตศรีสวัสดิ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  จันทรัมพร, อาจิณ; เรืองณรงค์, ประพนธ์ (2555). *นายมี (เสมียนมี) ศิษย์เอกสุนทรภู่*. วสี ครีเอชั่น. ISBN 978-616-7236-23-0.
2. ↑  "ประวัตินายมี หมื่นพรหมสมพัตสร".
3. ↑  "หมื่นพรหมสมพัตสร (มี)". นามานุกรมวรรณคดีไทย.
**ไก่ป่าชวา** (อังกฤษ: Javan junglefowl) หรือ **ไก่ป่าเขียว** (*green junglefowl*; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Gallus varius*) เป็นไก่ป่าชนิดหนึ่ง

ไก่ป่าชวามีลำตัวยาวประมาณ 75 เซนติเมตร มีลักษณะเด่น คือ ตัวผู้มีขนสร้อยคอสั้นและกลมมนสีขาว ตัวเมียมีหน้าอกสีน้ำตาลคล้ำ ส่วนของลำตัวมีลายสีดำทั่วไป พบกระจายพันธุ์ในเกาะชวาและเกาะบาหลี และเกาะต่าง ๆ รายรอบในประเทศอินโดนีเซีย เช่น เกาะโกโมโด, เกาะโฟลเร็ซ เป็นต้น พบได้ในที่ราบและจนถึงพื้นที่สูงถึง 2,000 เมตร ในป่าเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน

ไก่ป่าชวาที่ผสมข้ามพันธุ์กับไก่ป่า (*G. gallus bankiva*) ที่พบในชวา ได้ลูกผสมที่เรียกว่า "เบอกีซาร์" เป็นที่นิยมกันมากในชวาตะวันออก

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2004). *Gallus varius*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 09 May 2006.
2. ↑  *ไก่ป่า*, คอลัมน์เรื่องน่ารู้ หน้า 28 เกษตร: **เดลินิวส์**ฉบับที่ 23,125. ประจำวันจันทร์ที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 แรม 9 ค่ำ เดือน 2 ปีมะโรง
3. ↑  Blackwood, Kermit. *Ayam Bekisar*.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Gallus varius***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ ไก่ป่าชวา ที่วิกิสปีชีส์
*Spheniscus humboldti*
**เพนกวินฮุมบ็อลท์** หรือ **เพนกวินเปรู** (อังกฤษ: Humboldt penguin, Peruvian penguin) หรือ **ปาตรังกา** (สเปน: *Patranca*) เป็นเพนกวินชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Spheniscus humboldti*

จัดเป็นเพนกวินขนาดกลาง มีความสูงเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 40 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 5 กิโลกรัม เมื่อโตเต็มที่มีจุดเด่นคือ มีสีดำคาดที่หน้าอก บริเวณใต้คอและรอบดวงตาสีขาว จะงอยปากเป็นเนื้อสีชมพู

พบกระจายพันธุ์อยู่บริเวณชายฝั่งทะเลด้านมหาสมุทรแปซิฟิกในทวีปอเมริกาใต้ทางแถบประเทศเปรูและชิลี และถือว่าเป็นเพนกวินเพียงชนิดเดียวที่สามารถพบได้ในพื้นที่แห้งแล้งอย่างทะเลทราย ออกลูกเป็นไข่ครั้งละ 2 ฟอง อาศัยอยู่บริเวณชายฝั่งและโขดหินริมทะเล โดยตัวผู้เป็นฝ่ายกกไข่ ทำรังด้วยการขุดโพรงตามพุ่มไม้หรือป่าละเมาะริมทะเล สร้างรังด้วยก้อนหิน กิ่งไม้หรือใบไม้ เป็นสัตว์สังคมอยู่เป็นฝูงเล็ก ๆ ติดต่อสื่อสารกันด้วยเสียงร้อง  ลูกเพนกวินฮุมบ็อลท์ที่ยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เมื่อพ่อแม่นกมิได้อยู่ดูแล จะมีการป้องกันตัวเองด้วยการถ่ายมูลใส่ผู้คุกคามหรือหันหลังถีบเศษหินเศษกรวดใส่

เพนกวินชนิดนี้นิยมเลี้ยงกันตามสวนสัตว์ ในประเทศไทย มีการเลี้ยงที่สวนสัตว์ดุสิต สวนสัตว์สงขลา และสวนสัตว์เปิดเขาเขียว เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Birdlife International, 2005
2. 1 2  "สุดยอดสารคดีโลก: ล้วงลับชีวิตเพนกวิน ตอน ย่างก้าวแรก". ไทยพีบีเอส. 19 May 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-07-02. สืบค้นเมื่อ 20 May 2014.
3. ↑  "นกเพนกวินฮุมบ็อลท์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-24. สืบค้นเมื่อ 2011-01-04.
4. ↑  เผยโฉมลูกนกเพนกวินฮุมบ็อลท์ต้อนรับเทศกาลคริสต์มาสและปีใหม่
5. ↑  เขาดินมอบเพนกวิน 2 คู่ ให้สวนสัตว์สงขลาเป็นของขวัญปีใหม่ จากผู้จัดการออนไลน์

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Spheniscus humboldti***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Spheniscus humboldti ที่วิกิสปีชีส์
**หม่อมเจ้ากิติปปียา กิติยากร** (6 ธันวาคม พ.ศ. 2466 – 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2555) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ ประสูติแต่หม่อมละเมียด กิติยากร ณ อยุธยา

พระประวัติ
----------

หม่อมเจ้ากิติปปียา กิติยากร มีพระนามลำลองว่า **ท่านหญิงองุ่น** เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ ประสูติแต่หม่อมละเมียด กิติยากร ณ อยุธยา (สกุลเดิม เปลี่ยนประยูร) เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2466 เป็นพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และเป็นพระปิตุจฉา (อาหญิง) องค์เล็กในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง

เสกสมรส
-------

หม่อมเจ้ากิติปปียา กิติยากร เสกสมรสกับ หม่อมเจ้าจีริดนัย กิติยากร เชษฐาต่างมารดา มีโอรสหนึ่งคน คือ หม่อมราชวงศ์วงศ์ดนัย กิติยากร

สิ้นชีพิตักษัย
--------------

หม่อมเจ้ากิติปปียา กิติยากร สิ้นชีพิตักษัยด้วยโรคมะเร็งที่อันตะคุณ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 สิริชันษา 88 ปี 170 วัน นับเป็นหม่อมเจ้าองค์สุดท้ายของราชสกุลกิติยากร การนี้พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานหีบทองทึบประกอบศพ ฉัตรเบญจาตั้งประดับ ปี่ กลองชนะประโคมเวลาพระราชทานน้ำหลวงสรงศพ และรับศพอยู่ในพระบรมราชานุเคราะห์โดยตลอด มีพระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมเวลากลางคืน กำหนด 7 คืน ทั้งนี้สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถเสด็จแทนพระองค์ไปในการสวดพระอภิธรรมศพ มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ณ เมรุด้านใต้ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  อนุสรณ์ในงานพระราชทานเพลิงศพ ม.จ.ไกรสิงห์ วุฒิชัย ณ เมรุวัดธาตุทอง วันพุธ ที่ 23 มิถุนายน 2519. [ม.ป.ท.]: มงคลการพิมพ์; 2519.
2. ↑  สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนาฯ. *จุฬาลงกรณราชสันตติวงศ์ :พระนามพระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา*. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์บรรณกิจ, 2548. 136 หน้า. ISBN 9742217467
บทความนี้เกี่ยวกับเกมไพ่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ 1234 (แก้ความกำกวม)
**1234** เป็นเกมไพ่ชนิดหนึ่ง ที่ไม่ใช้สำหรับการพนัน ใช้ไพ่ 52 ใบ ผู้เล่น 2-4คน (หรือมากกว่านั้น)

วิธีเล่น
--------

แจกไพ่ให้ผู้เล่นคนละ 5 ใบในตอนเริ่มเกม
เมื่อแจกครบ เปิดไพ่ใบถัดมาเป็นใบเริ่มต้น
ผู้ที่ชนะตาก่อนหน้า (หรือตามแต่ตกลง) จะได้เริ่มก่อน และวนขวา

การลงไพ่
--------

การลงไพ่ ต้อง ลงไพ่ที่ผลรวมค่าของทุกใบมากกว่า ผลรวมไพ่ก่อนหน้า 1 หรือ 2 หรือ 3 หรือ 4 (+1 +2 +3 +4)
เช่น เปิดใบแรก ได้ 2 คนต่อไปจะลง 3 4 5 6 เท่านั้น
โดย
2 มีค่า 2
3 มีค่า 3
.
.
.
10 มีค่า 10
J = 11
Q = 12
K = 13
ส่วน A = 1 ยกเว้นถ้าลง A ใบเดียวจะหมายถึง -4 การลง A ใบเดียวสามารถลบแต้มรวม 4 และผ่านตาได้ (ห้ามลง A ขณะที่ไพ่ต่ำกว่า 4 : ใช้ A ได้เมื่อไพ่รวมเป็น 4 ขึ้นไป)
(ในกรณีที่ไม่มีไพ่ลง สามารถใช้ A เพื่อข้ามเราไป แล้วลดผลรวมไพ่ลง 4 ได้)
2มีค่าให่ยสุด

การจั่วไพ่
----------

เกมนี้ ห้ามมีไพ่ในมือเกิน 5 ใบ
ห้ามจั่วเกินทีละ 3
แต่จะลงเท่าใดก็ได้เช่น
ลง 4 ใบ ก็ได้ แต่หยิบไพ่คืนได้เพียง 3 ใบ ฯลฯ

จบ
--

ถ้าอีกฝ่ายไม่สามารถลงไพ่ได้ ก็จะคว่ำมือไป
คนที่เหลือสุดท้ายก็จะชนะ
หรือ
ถ้ายังตัดสินไม่ได้ จนไพ่ใบสุดท้ายในกองถูกจั่ว
จะหยุดเล่น แล้วหยิบใบสูงสุดในมือออกมา
ใครมากกว่าก็ชนะ
ถ้าชนกันคือเสมอ (ไม่ดูออก)

ตัวอย่าง
--------

1.
ใบแรกเปิดมาได้ Q (=12) [ไพ่ในมือคือ 2 3 4 4 5]
เราสามารถลง 4 4 5 (รวม=13=12**+1**) จั่ว 3 ใบ

2.
สมมติตาก่อนหน้า อีกฝ่ายลง K J 5 (=29)
เรามี [10 10 7 3 2]
เราสามารถลง 10 10 7 3 (=30) ได้ แต่ควรพูดว่า (30 ลงสี่ใบ) เพื่อให้ผู้อื่นรู้ว่าตานี้ลงไปสี่ใบจึงหยิบได้แค่อีกสามใบเท่านั้น
(ถ้าตาต่อไปใช้ไพ่เพียงสองใบก็สามารถ จั่วขึ้นมือได้ ห้าใบดังเดิม

3.
สมมติตาก่อนหน้า รวม 38
เรามี [K J 9 2 A]
ถ้าลงหมดมือ (คือมากสุดแล้ว รวมเพียง 36 เท่านั้น) ก็ลงไม่ได้
เราสามรถใช้ A แล้วบอกว่า 34 ได้
**วัดห้วยปลากั้ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลริมกก อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีเนื้อที่ประมาณ 15 ไร่ ตั้งอยู่บนเนินเขาลูกเล็ก ๆ ในชุมชนห้วยปลากั้ง

วัดห้วยปลากั้งก่อตั้งขึ้นโดยพระอาจารย์ พบโชค ติสสะวังโส เจ้าอาวาส สภาพเดิม เป็นเนินเขาที่มีเพียงซากของวัดร้างและพงหญ้ารกชัฏ ต่อมาพระอาจารย์พบโชคซึ่งเป็นพระภิกษุจำพรรษาอยู่ที่วัดร่องธาร เชียงราย จึงมีจิตศรัทธาต้องการบูรณะ จึงได้ย้ายไปพำนักอยู่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 โดยมีชาวชุมชนห้วยปลากั้งร่วมบูรณะ เริ่มจากการตั้งเป็นสำนักสงฆ์ จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 โดยมีพระอธิการพบโชค ติสฺสวํโส เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ *พบโชคธรรมเจดีย์* สร้างขึ้นตามชื่อของพระอาจารย์ เป็นเจดีย์ทรงสามเหลี่ยมต่อกันเป็นชั้น ๆ จำนวน 9 ชั้น และมีเจดีย์เล็กจำนวน 12 องค์ล้อมรอบ สร้างขึ้นตามนิมิตของพระอาจารย์พบโชคที่ฝันเห็นว่าบนเนินเขาแห่งนี้ จนมีวิศวกรคนหนึ่งจากกรุงเทพแจ้งความประสงค์ที่จะสร้าง จากนั้นได้พบนักธุรกิจชาวไต้หวันชื่อ เฉิน เซียน เป่า ได้สนับสนุนงบประมาณในการสร้าง เริ่มตอกเสาเข็มเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2550 ภายในเจดีย์ประดิษฐานนพระแม่กวนอิมโพธิสัตว์ปางประทานพรและอภัยทาน สร้างด้วยไม้จันทน์หอมมาจาก 3 ประเทศคือ จีน เมียนมา และอินเดีย ใช้เวลาแกะสลักนาน 108 วัน องค์รูปมีความกว้าง 7 เมตร สูง 7 เมตร นอกจากนั้นในเจดีย์ยังมี พระโพธิสัตว์กวนอิมทั้ง 12 ปาง หลวงพ่อโสธรสร้างด้วยไม้ รูปปั้นสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)

วัดห้วยปลากั้งยังมีอุโบสถสีขาวและมีรูปปั้นพระโพธิสัตว์กวนอิมที่มีขนาดสูงถึง 69 เมตร หรือเกือบเท่าตึก 25 ชั้น ภายในองค์พระจะมีการติดตั้งระบบขึ้นลงด้วยลิฟต์เพื่อให้สามารถขึ้นไปดูทิวทัศน์ของเมืองเชียงราย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดเชียงราย". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดห้วยปลากั้ง". เทศบาลนครเชียงราย.
3. ↑  "วัดห้วยปลากั้ง-เชียงราย ชมเจดีย์ 9 ชั้น-อุโบสถงาม". ข่าวสด.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดห้วยปลากั้ง**
**วัดพระพุทธบาทศรีสุราษฎร์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าอุแท อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดพระพุทธบาทศรีสุราษฎร์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ที่มาของวัดเริ่มขึ้นจากการพบพบรอยพระพุทธบาท หมู่ที่ 7 บ้านเขาต่อ ตำบลท่าอุแท อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยหน่วยศิลปากรที่ 8 ได้ขึ้นไปสำรวจ เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2519 รอยพระพุทธบาทมีความยาว 145 ซม. กว้าง 47 ซม. ลึกประมาณ 80 ซม. ยังไม่สามารถสันนิษฐานอายุได้ และเป็นรอยพระพุทธบาทชนิดเดียวกับที่เคยพบมาแล้วที่จังหวัดสระบุรี ซึ่งเป็นที่รู้จักกันแพร่หลาย จึงเป็นรอยพระพุทธบาทแห่งที่ 2 ที่มีปรากฏขึ้นในประเทศไทย ด้วยความศรัทธา ชาวบ้านจึงร่วมกันสร้างวัดขึ้นพร้อมก่อสร้างบันไดถึง 244 ขั้น

วัดพระพุทธบาทศรีสุราษฎร์ตั้งอยู่บนเขาต่อ ด้านบนจะพบมณฑปสีขาว ครอบรอยพระพุทธบาทซึ่งไม่ใหญ่มาก แต่มีความลึกลงไปมากกว่าพระพุทธบาทแห่งอื่น พื้นปูด้วยหินแกรนิต ด้านในเป็นกระจกทั้งหมดจนถึงหลังคา ทำให้ภายในดูสว่าง รวมถึงพระพุทธมิ่งมงคลหินหยกขาวตั้งอยู่ใกล้ ๆ พระพุทธบาทศรีสุราษฎร์ มีบันไดเล็ก ๆ สำหรับเดินลงไปสักการะบูชา ในอุโบสถมีพระประธาน นอกจากนั้นวัดยังมีศาลาพระแม่กวนอิม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รอยพระพุทธบาท". องค์การบริหารส่วนตำบลท่าอุแท.
2. ↑  "รอยพระพุทธบาท วัดพระพุทธบาทศรีสุราษฎร์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดพระพุทธบาทศรีสุราษฎร์ อ.กาญจนดิษฐ์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-29. สืบค้นเมื่อ 2021-08-29.
4. ↑  "วัดพระพุทธบาทศรีสุราษฎร์". กองการท่องเที่ยวและกีฬา องค์การบริหารส่วนจังหวัดสุราษฎร์ธานี.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **วัดพระพุทธบาทศรีสุราษฎร์**
**"กาแฟเที่ยงคืน"** เป็นซิงเกิลของวงดนตรีเครสเชนโด้ จากอัลบั้ม *Continue* ประพันธ์เนื้อร้องและแต่งทำนองโดย อุทัย บุนทรีรัตน์ และเรียบเรียงโดย นรเทพ มาแสง (นอ), ชินพัฒน์ หงส์อัมพร (แชมป์) เนื้อหาเศร้าเปรียบความทุกข์ เหมือนรสชาติของกาแฟที่ขม เจ็บปวดร้าวรานภายในใจที่ยังตื่นไม่ยอมเข้านอน

ในภาคดนตรีเน้นอารมณ์เพลงเป็นหลัก ดนตรีเพลงนี้จะมีไดนามิกค่อนข้างเยอะในแต่ละท่อนจะมีความแตกต่างเรื่องอารมณ์ให้เห็นเสมอ เริ่มจาก Intro เข้าท่อน verse - pre- และท่อน hook ดนตรีจะมีความสัมพันธ์กับเนื้อหาเพลงไปตลอดสร้างอารมณ์แรงขึ้นเรื่อย ๆ เพลงนี้จะรับรู้ถึงความศร้า ส่วนหนึ่งมาจากการอัดสดพร้อมกันทุกชิ้น ทำให้อารมณ์ในการเล่นไปในทิศทางเดียวกัน และเพลงนี้ก็ไม่มีการ over dub หรือการบันทึกเสียงเครื่องดนตรีเพิ่มอีกเลย เรียกว่าสด และ เข้าถึงอารมณ์ได้อย่างลึกซึ้ง

การตอบรับ
---------

เพลง "กาแฟเที่ยงคืน" ได้อันดับสูงสุดที่ 16 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2555 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2555) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 | 16 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  Crescendo - กาแฟเที่ยงคืน
2. ↑  Seed Chart Top 20 (97.5 FM) วันอาทิตย์ 28 ตุลาคม 2555
**วัดพุฒิปรางค์ปราโมทย์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านบางศรีเมือง ตำบลบางศรีเมือง อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่

วัดพุฒิปรางค์ปราโมทย์สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 เดิมมีชื่อว่า **วัดบางชาวเหนือ** เนื่องจากมีชาวเหนือมาอาศัยอยู่ เมื่อรวมกลุ่มกันได้ร่วมกันสร้างวัด ต่อมาวัดได้ชำรุดทรุดโทรมลงมากจนกระทั่งได้รับการบูรณะและสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2494 โดยคุณหญิงปรางค์ ปราโมทย์ และพระยาเจริญราชไมตรีเป็นผู้มีจิตศรัทธาสร้างอุโบสถ เจ้าอาวาสจึงได้เปลี่ยนนามวัดมาเป็น "วัดพุฒิปรางค์ปราโมทย์" ตามนามผู้สร้างเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494 ต่อมาอุโบสถชำรุด อาจารย์เฉื่อยร่วมกับนางสาวเกลี้ยง ไม้เกตุ และนางผัน มั่นตรงจิต ได้สร้างอุโบสถขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2510 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517

อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2494 และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2510 เพราะชำรุดทรุดโทรมมาก วิหาร กว้าง 5 เมตร ยาว 8 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 8 เมตร ยาว 20.25 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 11 หลัง สร้างด้วยไม้ และหอระฆัง ส่วนปูชนียวัตถุ มีพระพุทธรูปนามว่า *หลวงพ่อขาว* ประดิษฐานอยู่ในวิหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพุฒิปรางค์ปราโมทย์". เทศบาลเมืองบางศรีเมือง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-08-05. สืบค้นเมื่อ 2021-03-23.
2. ↑  "วัดพุฒิปรางค์ปราโมทย์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 483–484.
**พิพิธภัณฑ์ยิว เบอร์ลิน** (อังกฤษ: Jewish Museum Berlin, *Jüdisches Museum Berlin*) เป็นพิพิธภัณฑ์ยิวตั้งอยู่ในเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี เปิดให้บริการในปี 2001 และถือเป็นพิพิธภัณฑ์ยิวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในทวีปยุโรป ด้วยพื้นที่ใช้สอย 3,500 ตารางเมตร (38,000 ตารางฟุต) พิพิธภัณฑ์จัดแสดงประวัติศาสตร์ของชาวยิวในเยอรมนีนับตั้งแต่ยุคกลางมาจนถึงยุคปัจจุบัน ตัวพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยสามอาคาร ในจำนวนนี้มีสองอาคารที่สร้างขึ้นมาใหม่และเป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิก ดาเนียล ลีเบอสไคด์ พิพิธภัณฑ์มีของสะสม หอสมุด และหอจดหมายเหตุที่เก็บรวบรวมและบอกเล่าเรื่องราสของประวัติศาสตร์ขาวยิวในเยอรมนี

ในปี 2012 ได้มีการสร้างสถาบันดับเบิลยู ไมเคิล บลูเมินทัล แห่งพิพิธภัณฑ์ยิว เบอร์ลิน ขึ้น ตัวอาคารออกแบบโดยลีเบอสไคด์เช่นกัน ภายในสถาบันประกอบไปด้วยหอจดหมายเหตุ, หอสมุด, ส่วนงานการศึกษาพิพิธภัณฑ์, โถงบรรยาย และ "สวนผู้ลี้ภัย" (Diaspora Garden)

พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในเขตที่อดีตเป็นเบอร์ลินตะวันตก และประกอบด้วยสองอาคาร คือ อาคารเก่าสถาปัตยกรรมบาโรก "คอลเลอเฌียนเฮาส์" (Kollegienhaus) อดีตใช้งานเป็นคัมเมอร์เฌริตช์ และเคยใช้งานเป็นพิพิธภัณฑ์เบอร์ลิน และอาคารหลังใหม่ สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบคติรื้อสร้างใหม่ ผลงานออกแบบโดยลีเบอสไคด์ อาคารหลังใหม่นี้มีขนาดพื้นที่ 15,000 m2 (160,000 sq ft) สร้างด้วยแปลนรูปซิกแซ็ก หักงอ และไม่มีทางเชื่อมติดต่อกับอาคารหลังเก่าบนดิน มีแต่ทางเดินใต้ดินเชื่อมกัน ชั้นใต้ดินของอาคารมีโถงทางเดินเอียง ๆ สามทางที่เชื่อมต่อกัน ลักษณะคล้ายกันกับอาคารแรกของลีเบอสไคด์ ซึ่งคือ เฟลีกซ์ นูซเบาม์ เฮาส์ อย่างเห็นได้ชัด ทางสามทางนี้ยังแบ่งต่อเป็นพื้นที่สามส่วนที่แทนสามความหมาย "แกนสามแกน" นี้แทนความหมายของวิถีชีวิตสามทางของชาวยิวในเยอรมนี คือ คงอยู่ต่อในประวัติศาสตร์ของเยอรมนี, อพยพออกจากเยอรมนี และ ฮอโลคอสต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rosenfield, Karissa (17 November 2012). "Daniel Libeskind's Academy of the Jewish Museum Berlin Opens Today". ArchDaily.
2. ↑  "Berlin Wall Trail". *City of Berlin*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 December 2014. สืบค้นเมื่อ 9 December 2014.
3. ↑
4. 1 2  "Information about the architecture". *Jewish Museum Berlin*. สืบค้นเมื่อ 9 December 2014.
**วินนี่เดอะพูห์ รัมบลีทัมบลีแอดเวนเจอร์** (อังกฤษ: Winnie the Pooh's Rumbly Tumbly Adventure) เป็นวิดีโอเกมแนวแอ็คชั่น-ผจญภัย ที่ได้รับการเปิดตัวใน ค.ศ. 2005 เกมนี้ได้รับการเปิดตัวโดย ยูบิซอฟท์ และ ดิสนีย์อินเตอร์แอ็คทีฟ และได้รับการพัฒนาโดยฟีนิกซ์สตูดิโอ เกมอิงมาจากตัวละครวินนี่-เดอะ-พูห์ในเวอร์ชันของดิสนี่ย์

รูปแบบการเล่น
-------------

เกมนี้มีวัตถุประสงค์สำหรับเด็กเล็ก และมีสามโหมดที่แตกต่างกัน ซึ่งได้แก่ เบิร์ธเดย์แอดเวนเจอร์, จูเนียร์โหมด และมัลติเพลย์เยอร์เกม โดยเบิร์ธเดย์โหมด เป็นโหมดการผจญภัยแบบพื้นฐาน ในขณะที่คริสโตเฟอร์ โรบิน และวินนี่เดอะพูห์ทำการผจญภัยในป่า พูห์เริ่มรู้สึกจะหิว คริสโตเฟอร์ โรบิน บอกให้พูห์ระลึกถึงความทรงจำอันแสนสุข พูห์คิดว่านี่เป็นความคิดที่ดี เขาจึงไม่ห่วงเรื่องนั้นในภายหลัง ส่วนจูเนียร์โหมดเป็นโหมดสำหรับเด็กที่มีอายุน้อย และมัลติเพลย์เยอร์เกมนี้ช่วยให้ผู้เล่นสามารถเล่นมินิเกมต่างๆได้

การตอบรับ
---------

เกมนี้ได้รับคะแนนที่ 5.5 เต็ม 10 คะแนนจากเว็บไซต์ไอจีเอ็น โดยได้รับการยกย่องสำหรับการนำเสนอ แต่รูปแบบการเล่นไม่ได้รับการยกย่องเฉกเช่นเดียวกับการนำเสนอ และได้รับ 6 คะแนนจากคะแนนเต็ม 10 คะแนน ที่เว็บไซต์เฌอวิดีโอ ส่วนเว็บไซต์เมต้าคริทิคให้คะแนนเกมดังกล่าวที่ 59 คะแนน สำหรับระบบเกมคิวบ์ ในขณะที่เว็บไซต์เกมแรงกิงส์ให้การตอบรับที่ค่าระดับ 65.65% สำหรับระบบเดียวกันนี้

ผู้ให้เสียงพากย์
----------------

* จอห์น ฟีดเลอร์ พากย์เสียงเป็น พิกเล็ต
* จิม คัมมิงส์ พากย์เสียงเป็น วินนี่เดอะพูห์/ทิกเกอร์
* เคน แซนซัม พากย์เสียงเป็น แร็บบิท
* ปีเตอร์ คัลเลน พากย์เสียงเป็น อียอร์
* นิกิต้า ฮอปกินส์ พากย์เสียงเป็น รู
* อังเดร สทอยกา พากย์เสียงเป็น ลุงฮูก
* ไมเคิล โกก์ พากย์เสียงเป็น โกเฟอร์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Winnie the Pooh's Rumbly Tumbly Adventure". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-30. สืบค้นเมื่อ 2012-01-24.
2. ↑  Winnie the Pooh's Rumbly Tumbly Adventure - Metacritic
3. ↑  Winnie the Pooh's Rumbly Tumbly Adventure for GameCube