recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
เชื้อในกลุ่ม ***Acinetobacter* spp.** เป็นเชื่อแบคทีเรียแกรมลบ (gram-negative bacteria) ทรงแท่ง ที่มีความสำคัญมากขึ้นในฐานะที่เป็นเชื้อก่อโรคในโรงพยาบาลที่พบได้บ่อยขึ้น และมักเป็นเชื้อที่ดื้อต่อยาปฏิชีวนะหลายชนิด *Acinetobacter* spp. เป็นสาเหตุของโรคปอดบวม (pneumonia) ชนิด ventilator-associated ที่พบบ่อยที่สุดในหอผู้ป่วยหนัก (Intensive Care Unit, ICU; Intermediate Care Unit) ของโรงพยาบาลรามาธิบดี ในพ.ศ. 2542  นอกจากนี้ยังมีรายงานการพบเชื้อนี้มากขึ้นในหลายๆ ประเทศ โดยส่วนใหญ่เป็นการติดเชื้อในโรงพยาบาล แม้ว่าจะมีรายงานการติดเชื้อ *Acinatobacter* จากชุมชน แต่ก็ไม่มากนักเมื่อเทียบกับการติดเชื้อในโรงพยาบาล

ความสำคัญอีกประการหนึ่งของ *Acinetobacter* spp. คือ เชื้อเหล่านี้มักจะดื้อต่อยาปฏิชีวนะพร้อมๆ กันหลายชนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งการดื้อต่อยาในกลุ่ม Carbapenems โดยเชื้อที่ดื้อต่อ Carbapenems มักจะดื้อต่อยาปฏิชีวนะหลายชนิดในเวลาเดียวกัน ทำให้มีความยากลำบากในการเลือกใช้ยาปฏิชีวนะในการรักษาภาวะติดเชื้อ Acinetobacter spp.

จุลชีววิทยา
-----------

เชื้อในสกุล *Acinetobacter* spp. มีลักษณะสำคัญคือเป็นแบบทีเรียรูปร่างกลม-แท่ง ประเภทแกรมลบที่ไม่เคลื่อนไหว (non-motile Gram-negative coccobacilli) ซึ่งบางครั้งอาจติดสีคล้ายแบคทีเรียแกรมบวกได้ รูปร่างของเชื้ออาจเป็นได้ทั้งรูปร่างแบบกลมหรือแบบแท่ง แต่มักจะพบแบบกลมในอาหารเลื้ยงเชื้อแบบเหลว และในช่วงแรกของการเจริญเติบโต นอกจากนี้อาจยังมีรูปร่างที่แตกต่างกันออกไป ทำให้สามารถจำแนกเชื้อชนิดนี้ออกจากเชื้ออื่นๆที่ก่อโรคในสิ่งส่งตรวจได้ยาก

การเจริญเติบโตของเชื้อนี้ เป็นแบบอาศัยออกซิเจนเท่านั้น และให้ผลบวกกับปฏิกิริยากับเอนไซม์คาตาเลส (catalase) กับผลลบกับปฏิกิริยากับเอนไซม์ออกซิเดส (oxidase) มีสัดส่วนของเบสกัวนีน (guanine) รวมกับเบสไซโตซีน (cytosine) ในดีเอ็นเอ หรือค่า G+C content ระหว่างร้อยละ 39 ถึง 47

อนุกรมวิธาน
-----------

  

ตามอนุกรมวิธาน *Acinetobacter* spp. เป็นสกุลหนึ่งในวงศ์ *Moraxellaceae* ซึ่งประกอบด้วยแบคทีเรียในสกุล *Moraxella*, *Acinetobacter* และ *Psychrobacter* รวมทั้งเชื้ออื่นที่มีความสัมพันธ์กับเชื้อเหล่านี้) 

ความก้าวหน้าทางจุลชีววิทยาระดับโมเลกุล ทำให้การจัดแบ่งสปีชีส์ ของเชื้อทำได้แน่นอนขึ้นกว่าในอดีต โดยใช้วิธีการ Transformation test และ DNA-DNA hybridization แต่วิธีการดังกล่าวทำได้ยากในห้องปฏิบัติการทั่วไป จากการศึกษาเปรียบเทียบดีเอ็นเอ ของ *Acinetobacter* spp. เพื่อแบ่งแยกสปีชีส์โดยถือว่าเชื้อที่มีการจัดเรียงตัวและลำดับของ นิวคลีโอไทด์ เหมือนกันตั้งแต่ร้อยละ 70 ขึ้นไป และมีค่าของความแตกต่างของอุณหภูมิการแยกสายดีเอ็นเอ (ΔTm) น้อยกว่า 5 °C ถือว่าเป็นสปีชีส์เดียวกัน โดยเรียกว่า genomic species หรือ DNA group (หากเชื้อใน genomic species ใด มีลักษณะทาง phenotypes ที่แตกต่างจาก genomic species อื่นเด่นชัด ก็สามารถตั้งชื่อ species อื่นได้) ปัจจุบันสามารถแบ่งกลุ่มของ *Acinetobacter* spp. ได้เป็นสามสปีชีส์ คือ

* *Acinetobacter calcoaceticus-baumanii complex*
* *Acinetobacter lwoffii*
* *Acinetobacter haemolyticus*

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศิริลักษณ์ อภิวาณิชย์, วาทินี คัชมาตย์, บรรณจง วรรณยิ่ง. การเฝ้าระวังโรคปอดบวมจากการใช้เครื่องช่วยหายใจของผู้ป่วยอายุรกรรมในโรงพยาบาลรามาธิบดี. จุลสารชมรมควบคุมโรคติดเชื้อในโรงพยาบาลแห่งประเทศไทยแห่งประเทศไทย 2000;10:33-41.
2. ↑  Bergogne-Berezin E, Towner KJ. Acinetobacter spp. as nosocomial pathogens: microbiological, clinical and epidemiological features.. Clin Microbiol Rev. 1996;9:148-65.
เกาะอัลคราทราซ
**เกาะอัลคาทราซ** (บางครั้งเรียกว่า อัลคาทราซ หรือ เดอะร็อค) เป็นเกาะเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่กลางอ่าวซานฟรานซิสโก ในแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา เกาะนี้เคยเป็นสถานที่ตั้งประภาคาร ป้อมปราการของกองทัพ และยังเป็นคุกทหารจนถึงปี 1963 หลังจากนั้น เกาะอัลคาทราซก็กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยว

ปัจจุบันนี้ เกาะอัลคาทราซเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์จากการอนุมัติโดยหน่วยงานอุทยาน แห่งชาติ ที่เป็นส่วนหนึ่งของ "Golden Gate National Recreation Area" และเปิดเป็นสถานที่ท่องเที่ยว นักท่องเที่ยวสามารถไปเยี่ยมชมโดยเรือเฟอร์รี่จากท่าเรือ 33 ใกล้กับ ฟิชเชอร์แมนวาร์ฟ (Fisherman's Wharf) ในซานฟรานซิสโก นอกจากนี้เกาะแห่งนี้ยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติในปี 1986

ชื่อของเกาะได้รับการตั้งขึ้นเมื่อปี 1775 เมื่อนักสำรวจชาวสเปน ฮวน มานูเอล เดอ อยาลา ทำการสำรวจอ่าวซานฟานซิสโก และตั้งชื่อตามขนาดของเกาะว่า ลา อิสลา เดอ ลอส อัลคาทราซ ซึ่งแปลว่า "เกาะแห่งนกกระทุง" เกาะแห่งนี้ไม่เหมาะที่จะอยู่อาศัย เนื่องจากกระแสน้ำทะเล พืชผักที่มีปริมาณน้อยมาก และพื้นดินที่แห้งแล้ง

เนื่องจากเกาะแห่งนี้ตั้งอยู่โดดเดี่ยวกลางอ่าวตามธรรมชาติ ล้อมรอบด้วยน้ำที่มีอุณหภูมิเยือกแข็งและคลื่นลมแรง เกาะอัลคาทราซ จึงได้รับการพิจารณาให้ใช้เป็นที่คุมขังนักโทษ ในปี 1861 เกาะนี้ได้เป็นที่รองรับนักโทษจากสงครามกลางเมืองจากรัฐต่าง ๆ และผลพวงจากสงครามสเปน-อเมริกัน ในปี 1898 ทำให้จำนวนนักโทษเพิ่มขึ้นจาก 26 คน เป็น 450 คน จากนั้นในปี 1906 ได้เกิดแผ่นดินไหวในซานฟานซิสโก (ที่ทำลายเมืองนี้อย่างรุนแรง) บรรดานักโทษจึงถูกย้ายไปบนเกาะเพื่อความปลอดภัย ในปี 1912 มีการก่อสร้างคุกขนาดใหญ่ที่ใจกลางเกาะ และในปลายทศวรรษ 1920 อาคารสามชั้นนี้ก็เสร็จสมบูรณ์

กองทัพสหรัฐใช้เกาะอัลคาทราซมามากว่า 80 ปี คือจากปี 1850 จนถึงปี 1933 จากนั้นเกาะนี้ได้ย้ายไปอยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงยุติธรรมเพื่อใช้เป็นที่คุมขังนักโทษ รัฐบาลได้ใช้เป็นสถานที่ดัดสันดานที่มีระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุด ปราศจากสิทธิพิเศษใด ๆ เพื่อจัดการกับบรรดานักโทษ และแสดงถึงประสิทธิภาพทางกฎหมายที่รัฐบาลต้องการลดคดีอาชญากรรมที่มีมากมาย ในช่วงปี 1920 และปี 1930

เกาะอัลคาทราซ ไม่ใช่ "เกาะแห่งความชั่วร้ายของอเมริกา" อย่างที่ปรากฏในหนังสือและภาพยนตร์ต่าง ๆ จำนวนนักโทษโดยเฉลี่ยประมาณคือ 260-275 คน (จำนวนนักโทษนี้ยังไม่ถึงปริมาณที่รองรับได้สูงสุด 336 คน ซึ่งนับได้ว่าจำนวนนักโทษของเกาะมีสัดส่วนน้อยกว่า 1% ของจำนวนนักโทษทั่วประเทศ) มีนักโทษมากมายถูกพิพากษาไว้ชีวิต และมีสภาพความเป็นอยู่ที่ดีกว่านักโทษที่อื่น (ยกตัวอย่างเช่น นักโทษหนึ่งคนต่อหนึ่งห้องขัง) ซึ่งมีนักโทษหลายคนขอย้ายไปอยู่ที่เกาะอัลคาทราซ 

เกาะดังกล่าวถูกนำไปใช้เป็นสถานที่หลักในการดำเนินเนื้อเรื่องภาพยนตร์ชุด เรซิเดนต์อีวิล (ภาพยนตร์ชุด) Resident Evil: Death Island ผีชีวะ เชื้อคลั่งเกาะหายนะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-01-15. สืบค้นเมื่อ 2009-06-19.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เกาะอัลคาทราซ**

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* คุกอัลคาทราส เก็บถาวร 2012-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ เกาะอัลคาทราซ
	+ ภาพถ่ายดาวเทียมจากวิกิแมเปีย หรือกูเกิลแมปส์
	+ แผนที่จากลองดูแมป หรือเฮียวีโก
	+ ภาพถ่ายทางอากาศจากเทอร์ราเซิร์ฟเวอร์

พิกัดภูมิศาสตร์: 37°49′36″N 122°25′24″W﻿ / ﻿37.826667°N 122.423333°W﻿ / 37.826667; -122.423333
พิกัดภูมิศาสตร์: 37°49′48″N 120°45′03″E﻿ / ﻿37.829989°N 120.750732°E﻿ / 37.829989; 120.750732

ศาลาเผิงไหลและมุมมองของศาลาเผิงไหลจากชายหาดใกล้ ๆ
**ศาลาเผิงไหล** หรือ **เจดีย์เผิงไหล** (จีนตัวย่อ: 蓬莱阁; จีนตัวเต็ม: 蓬萊閣; พินอิน: *Pénglái Gé*) เป็นหอคอยที่มีชื่อเสียงในนครเผิงไหล มณฑลชานตง หนึ่งในหอคอยยิ่งใหญ่ทั้งสี่ของประเทศจีน เจดีย์เผิงไหลยังเป็นที่รู้จักในฐานะจุดขึ้นฝั่งของเทพเจ้าแปดเซียน และเป็นจุดที่สามารถเห็นเส้นแบ่งของทะเลเหลือง และ ทะเลป๋อไห่ พื้นที่การท่องเที่ยวในบริเวณนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนพื้นที่ทิวทัศน์สวยงามระดับห้าเอ โดยองค์การการท่องเที่ยวแห่งชาติจีน

ขุนศึก "นายพลเนื้อหมา" เคยนิพนธ์บทกวี "เยี่ยมเยียนศาลาเผิงไหล" ("Visiting Pengai Pavilion") ซึ่งชื่นชมความงามของศาลานี้ บทกวีดังกล่าวมีชื่อเสียงในแง่ของความหยาบคาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "AAAAA Scenic Areas". *China National Tourism Administration*. 16 November 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 April 2014. สืบค้นเมื่อ 9 April 2011.
2. ↑  "The Profane Poetry Of Zhang Zongchang". 24 November 2018. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-30. สืบค้นเมื่อ 14 February 2019.
3. ↑  "民國時期最狂軍閥，出版過詩集的草莽將軍張宗昌" [The most insane warlord during the Republic of China, the published poetry collection of the generals Zhang Zongchang]. *The News Lens*. 10 August 2018. สืบค้นเมื่อ 2 February 2019.
**สุชาติ เทียนทอง** (9 ธันวาคม พ.ศ. 2481 - 23 มิถุนายน พ.ศ. 2528) เป็นนักร้องลูกทุ่งชายชื่อดังในอดีต มีผลงานเพลงเด่น เช่น เหล้าจ๋า รักกันบ่ได้ และเป็นนักแต่งเพลงเจ้าของนามปากกา *ป.เทียนสุวรรณ* เคยปั้นนักร้องดังอย่าง รักชาติ ศิริชัย ที่ประสบความสำเร็จในเพลง "ฉันทนาที่รัก "และ "รักข้ามคลอง"

ประวัติ
-------

สุชาติ เทียนทอง ชื่อจริง *ประเทือง เทียนสุวรรณ* เกิดที่ ต.สำเภาล่ม อ.พระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2481 มีประสบการณ์ทำงานมาหลายอย่าง เช่น พายเรือขายของ ทำงานรับจ้าง ชกมวย เนื่องจากมีฐานะยากจน 

เมื่ออายุ 18 ปี ได้เข้าเป็นสมาชิกวงจุฬารัตน์ ของครูมงคล อมาตยกุล บันทึกเสียงครั้งแรก ด้วยผลงานเพลงจากฝีมือการแต่งเพลงของตัวเอง ในเพลง บ้านนาของเรา และมีเพลงที่ประสบความสำเร็จเช่น ครวญหาแม่, ปักษ์ใต้วิปโยค, ปลาบู่ทอง, วันสุดท้าย และ วิวาห์อาดูร 

หลังจากนั้นได้ลาออกจากวงจุฬารัตน์ และมาตั้งวงดนตรีของตนเอง ต่อมาเกิดปัญหาคออักเสบ ต้องผ่าตัดต่อมทอนซิล ทำให้เสียงของสุชาติที่เคยหวาน ก็กลับใหญ่ ไม่สามารถร้องเพลงแบบเดิมได้ สุชาติจึงเปลี่ยนแนวมาร้องเพลงแนวสนุก เช่นเพลง เหล้าจ๋า, เพราะคุณคนเดียว, รักกันบ่ได้ , แว่นวิเศษ ได้รับความนิยมอย่างมาก และยังได้นำเอาเพลงสากล มาแปลงเนื้อเป็นเพลงไทยลูกทุ่ง อย่างมารักกัน และดิงดอง กันบ่ ในปี 2527 สุชาติต้องยุบวงดนตรี และทุ่มเทกับการแต่งเพลง เพื่อเก็บเงินไว้ทำศพแม่ เพลงสุดท้ายที่สุชาติได้แต่งไว้มีชื่อว่า "พบกันที่เชิงตะกอน" รวมแล้ว สุชาติ เทียนทองมีผลงานเพลงที่ประพันธ์ไว้ 484 เพลง

สุชาติ เทียนทอง เสียชีวิตจากโรคประจำตัว เมื่อ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2528 สิริรวมอายุ 46 ปี สวดศพที่วัดเชิงหวาย และฌาปนกิจวันที่ 2 ก.ค. 2528 โดยมีนายห้างประจวบ จำปาทอง ดูแลเรื่องการทำศพ เนื่องจากสุชาติ เสียชีวิตในช่วงที่อยู่ในฐานะยากจนมาก

ผลงานเพลงดัง
------------

* เหล้าจ๋า
* ฮักกันบ่ได้
* รำวงกลางทุ่ง
* เพราะคุณคนเดียว
* แว่นวิเศษ
* ยิ่งเมายิ่งมัน
* เมาลูกเดียว
* ขี้เมาไร้เทียมทาน
* วันสุดท้าย
* วิวาห์อาดูร
* ครวญหาแม่
* ปักษ์ใต้วิปโยค
* ปลาบู่ทอง
* สุภาษิตในวงเหล้า
* สงสัย
* พ่อค้าหาบเร่
* กองทัพขอทาน
* เห็นแล้วเฉยไว้
* วิธีหารัก
* อยากได้
* เข็มขัดกันชู้
* มารักกัน
* สุชาติยอดยูโด
* ดิงดองกันบ่
* เกลียดคนชื่อต้อย

ฯลฯ

ผลงานแต่งเพลงให้นักร้องคนอื่น
-----------------------------

* หนิงหน่อง (สังข์ทอง สีใส)
* โทน (สังข์ทอง สีใส)
* คนสวยใจดำ (ระพิน ภูไท)
* ชุมทางเขาชุมทอง (ระพิน ภูไท)
* อีแมะ (ระพิน ภูไท)
* รักคนชื่อน้อย (เพชร โพธาราม)
* หนูไม่ยอม (หฤทัย หิรัญญา)
* ฉันทนาที่รัก (รักชาติ ศิริชัย)
* รักข้ามคลอง (รักชาติ ศิริชัย)
* บัตรเชิญสีเลือด (แมน เนรมิตร)
* เอาแน่ (ยอดรัก สลักใจ)

ปัญหาลิขสิทธิ์
--------------

หลังการเสียชีวิต ทายาทของสุชาติ มีปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์เพลงของสุชาติกับห้างเสียงสยาม แผ่นเสียงเทป ของนายปรีชา อัศวฤกษ์นันท์ ซึ่งศาลได้ตัดสินให้ต่างฝ่ายต่างสามารถให้เช่าลิขสิทธิ์ได้ แต่ส่วนใหญ่ คนในวงการจะเช่าลิขสิทธิ์กับอดีตภรรยา คือ นาง สุมน เทียนทองหรือแก้วกัลยา เพราะต้องการช่วยเหลือทายาทของนักแต่งเพลงผู้ล่วงลับ

อ้างอิง
-------

1. ↑  สุชาติ เทียนทอง
2. ↑  จาก Bloggang.com
แผนที่ของแคเมอรูนใต้(อัมบาโซเนีย)
**อัมบาโซเนีย** (Ambazonia) เป็นองค์กรก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2528 เพื่อแบ่งแยกดินแดนแคเมอรูนใต้ ซึ่งเป็นเขตที่ใช้ภาษาอังกฤษในจังหวัดตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงใต้ในแคเมอรูน อัมบาโซเนียใช้เป็นชื่อองค์กรและชื่อประเทศที่เกิดจากการแยกตัวของสหภาพระหว่างแคเมอรูนใต้กับแคเมอรูนเมื่อ พ.ศ. 2504 

สาธารณรัฐอัมบาโซเนียประกาศเอกราชเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2542 โดยกองกำลังแบ่งแยกดินแดนในบริเวณที่เคยเป็นดินแดนในอารักขาของอังกฤษทางภาคใต้ของแคเมอรูน การประกาศเอกราชนี้ไม่ได้รับการยอมรับจากประเทศใดหรือแม้แต่สหประชาชาติ พ.ศ. 2548 อัมบาโซเนียเข้าเป็นสมาชิกขององค์กรชาติและประชาชนที่ไม่เป็นที่รู้จัก ประชากรในบริเวณนี้พูดภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง ส่วนใหญ่เชื่อว่าสิทธิของชนกลุ่มน้อยที่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้รับการยอมรับจากคนส่วนใหญ่ของแคเมอรูนที่พูดภาษาฝรั่งเศส และการปกป้องสิทธิคือการเรียกร้องเอกราช ชาวอัมบาโซเนียที่ลี้ภัยออกนอกประเทศจัดตั้งพรรคปลดปล่อยอัมบาโซเนียในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2547

แคเมอรูนใต้เป็นดินแดนที่เคยอยู่ภายใต้การอารักขาของสหประชาติและรวมเข้ากับสาธารณรัฐแคเมอรูน (เดิมคือแคเมอรูนของฝรั่งเศส) เมื่อ พ.ศ. 2504 หลังจากการลงประชามติ ทางภาคเหนือของแคเมอรูนอังกฤษเลือกรวมเข้ากับไนจีเรีย

อัมบาโซเนียอยู่ระหว่างไนจีเรียทางตะวันตกและเหนือ สาธารณรัฐแคเมอรูนอยู่ทางตะวันออก มีสภาพเป็นลิ่มระหว่างแอฟริกาตะวันตกและอิเควทอเรียลแอฟริกาของฝรั่งเศส ถ้าได้รับเอกราช อัมบาโซเนียจะมีเขตแดนทางทะเลติดต่อกับไนจีเรีย แคเมอรูน และอิเควทอเรียลกินี มีขนาด 43,000 ตร.กม. ประชากร 6 ล้านคน

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Ambazonia Political Party Formed*. The Post Online

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Ambazonia on Indymedia เก็บถาวร 2006-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
หน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ *หวาง (王)*

**อ้องค้าง** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **หวาง ค่าง** (จีน: 王伉; พินอิน: *Wáng Kàng*) เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน

ประวัติ
-------

อ้องค้างเป็นชาวเมืองจ๊ก (蜀郡 สู่จฺวิ้น) รับราชการเป็นเจ้าหน้าที่ในเมืองเองเฉียง (永昌郡 *หย่งชางจฺวิ้น*; ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนทางตะวันตกของมณฑลยูนนานในปัจจุบัน) ของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก

ในปี ค.ศ. 223 ยงคีก่อกบฏในภูมิภาคหนานจงต่อต้านจ๊กก๊ก ยงคีตกลงสวามิภักดิ์ต่อง่อก๊ก ซุนกวนผู้ปกครองง่อก๊กจึงตั้งให้ยงคีเป็นเจ้าเมือง (太守 *ไท่โฉฺ่ว*) ของเมืองเองเฉียง เมื่อยงคีเดินทางเพื่ออ้างสิทธิ์ควบคุมเมืองเองเฉียง อ้องค้างและเจ้าหน้าที่อีกคนของเมืองเองเฉียงชื่อลิคีปฏิเสธที่จะยอมรับความชอบธรรมของยงคี ทั้งคู่นำข้าราชการและราษฎรในท้องถิ่นต่อต้านยงคีและป้องกันไม่ให้ยงคีเข้าเมืองเองเฉียง

ในปี ค.ศ. 225 จูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กนำทัพจ๊กก๊กปราบกบฏในภูมิภาคหนานจง ยงคีถูกสังหารในที่รบ จูกัดเหลียงยกย่องอ้องค้างเป็นอย่างสูงที่ "ยังคงความภักดีแม้ถูกตัดขาดในที่ห่างไกลมากกว่าสิบปี" จึงมอบบรรดาศักดิ์ระดับถิงโหฺว (亭侯) และแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองเองเฉียง

อ้างอิง
-------

1. ↑  (... 而郡太守改易，凱與府丞蜀郡王伉帥厲吏民，閉境拒闓。) *จดหมายเหตุสามก๊ก* เล่มที่. 43.
2. ↑  (而王伉亦封亭侯，為永昌太守。) *จดหมายเหตุสามก๊ก* เล่มที่ 43.

* ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). *จดหมายเหตุสามก๊ก* (*ซานกั๋วจื้อ*).
**ตระกูลโฮโจ** (ญี่ปุ่น: 北条氏; โรมาจิ: *Hōjō shi*) เป็นตระกูล ซะมุไร ที่ทรงอิทธิพลใน ยุคคามากูระ เพราะผู้นำตระกูลคนแรกคือ โฮโจ โทกิมาซะ เป็นพ่อตาของ มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ โชกุนคนแรกของ  รัฐบาลโชกุนคามากูระ และเป็น ชิกเก็ง ในสมัยของมินาโมโตะ โนะ โยริอิเอะ โชกุนคนที่ 2 ผู้เป็นหลานชาย

ตระกูลโฮโจเริ่มมีบทบาทสำคัญเมื่อ **โฮโจ โทกิมาซะ** ได้ช่วยชีวิต **มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ** จากการถูกไล่ฆ่าพร้อมกับสนับสนุนโยริโตโมะให้ลุกขึ้นสู้กับ ตระกูลไทระ และยกลูกสาวให้แต่งงานด้วย

หลังจากสงครามเก็มเป ปรากฏว่า ตระกูลมินาโมโตะ ได้ชัยชนะและทรงอำนาจในแผ่นดินเหนือราชสำนักจึงทำให้ตระกูลโฮโจมีอำนาจและอิทธิพลตามไปด้วย

หลังจาก จักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ สวรรคตใน ค.ศ. 1192 โยริโตโมะจึงได้รับพระราชทานตำแหน่งโชกุนจาก จักรพรรดิโกะ-โทบะ ยิ่งทำให้ตระกูลโฮโจทรงอำนาจและอิทธิพลมากขึ้น

ต่อมาใน ค.ศ. 1202 โยริโตโมะถึงแก่อสัญกรรม **โยะริอิเอะ** บุตรชายคนโตจึงขึ้นเป็นโชกุนสืบต่อมาแต่ในสมัยของโยะริอิเอะอำนาจทั้งหมดอยู่ที่โทกิมาซะผู้เป็นตาพร้อมกันนั้นยังบีบบังคับโชกุนโยะริอิเอะให้ตั้งตัวเองเป็น **ชิกเก็ง** หรือผู้สำเร็จราชการทำให้โชกุนโยะริอิเอะไม่พอใจสละตำแหน่งให้ **ซะเนะโตะโมะ** ผู้เป็นน้องชายหลังจากดำรงตำแหน่งเพียง 1 ปีซึ่งหลังจากสมัยของโชกุนโยะริอิเอะเป็นต้นไปอำนาจทั้งหมดอยู่ที่ชิกเก็งที่มาจากตระกูลโฮโจทั้งสิ้น

ตระกูลโฮโจหมดอำนาจลงใน ค.ศ. 1333 หลังจาก ตระกูลอาชิกางะ ที่นำโดย อะชิกะงะ ทะกะอุจิ กระทำรัฐประหาร บุกเข้ายึด **คามากูระ** ทำให้ตระกูลโฮโจหมดอำนาจลงพร้อมกับตระกูลมินาโมาโตะ

ชิกเก็ง
-------

* **(1)** โฮโจ โทกิมาซะ (ดำรงตำแหน่ง 1199–1205)
	+ **(2)** โฮโจ โยะชิโตะกิ (ค.ศ. 1205–1224)
		- **(3)** โฮโจ ยะซุโตะกิ (ค.ศ. 1224–1242)
			* **(-)** โฮโจ โทะกิอุจิ
				+ **(4)** โฮโจ สึเนะโตะกิ (ค.ศ. 1242–1246)
				+ **(5)** โฮโจ โทะกิโยะริ (ค.ศ. 1246–1256)
					- **(8)** โฮโจ โทะกิมุเนะ (ค.ศ. 1268–1284)
						* **(9)** โฮโจ ซะดะโตะกิ (ค.ศ. 1284–1301)
							+ **(13)** โฮโจ ทะกะโตะกิ (ค.ศ. 1316–1326)
					- **(-)** โฮโจ มุเนะมะซะ
						* **(10)** โฮโจ โมะโระโตะกิ (ค.ศ. 1301–1311)
		- **(-)** โฮโจ ชิเงะโตะกิ
			* **(6)** โฮโจ นะงะโตะกิ (ค.ศ. 1256–1264)
				+ **(-)** โฮโจ โยะชิมุเนะ
					- **(-)** โฮโจ ฮิซะโตะกิ
						* **(15)** โฮโจ โมะริโตะกิ (ค.ศ. 1326–1333)
			* **(-)** โฮโจ นะริโตะกิ
				+ **(-)** โฮโจ โทะกิกะเนะ
					- **(13)** โฮโจ โมะโตะโตะกิ (ค.ศ. 1315–1316)
		- **(7)**โฮโจ มะซะมุระ (ค.ศ. 1264–1268)
			* **(-)** โฮโจ โทะกิมุระ
				+ **(-)** โฮโจ ทะเมะโตะกิ
					- **(12)** โฮโจ ฮิโระโตะกิ (ค.ศ. 1312–1315)
		- **(-)** โฮโจ ซะเนะยะซุ
			* **(-)** โฮโจ ซะเนะโตะกิ
				+ **(-)** โฮโจ อะกิโตะกิ
					- **(14)** โฮโจ ซะดะอะกิ (ค.ศ. 1326)
	+ **(-)** โฮโจ โทะกิฟุซะ
		- **(-)** โฮโจ โทะโมะนะโอะ
			* **(-)** โฮโจ โนะบุโตะกิ
				+ **(11)** โฮโจ นุเนะโนะบุ (ค.ศ. 1311–1312)
PNI logoPNI logo
**พรรคแห่งชาติอินโดนีเซีย** (Indonesian National Party; ภาษาอินโดนีเซีย: Partai Nasional Indonesia, PNI) เป็นพรรคการเมืองอินโดนีเซียก่อตั้งตั้งแต่ พ.ศ. 2470

ก่อนได้รับเอกราช
----------------

ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2470 ซูการ์โนและสมาชิกของชมรมนักศึกษาบันดุงได้จัดตั้งขบวนการเรียกว่าสมาคมแห่งชาติอินโดนีเซีย ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2471 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นพรรคแห่งชาติอินโดนีเซีย องค์กรนี้มีแนวคิดที่จะเรียกร้องเอกราชทางเศรษฐกิจและการเมืองให้แก่หมู่เกาะอินโดนีเซีย โดยไม่ร่วมมือกับรัฐบาลอาณานิคมของดัตช์ เมื่อ พ.ศ. 2472 พรรคนี้มีสมาชิกราว 10,000 คน ทำให้พรรคเริ่มถูกปราบปราม ซูการ์โนเป็นหนึ่งในผู้นำพรรค 7 คนที่ถูกจับเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2472 และถูกตัดสินจำคุกในเดือนกันยายน พ.ศ. 2473 ในที่สุดพรรคได้สลายตัวไปใน พ.ศ. 2474

หลังได้รับเอกราช
----------------

หลังจากการประกาศเอกราชของอินโดนีเซียในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2488 และได้จัดตั้งคณะกรรมการกลางแห่งชาติอินโดนีเซียเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2488 และได้จัดตั้งพรรคแห่งชาติอินโดนีเซียขึ้นอีก แต่ก็ในวันที่ 1 กันยายน ปีเดียวกัน

ต่อมาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2489 ได้ฟื้นฟูพรรคแห่งชาติอินโดนีเซียขึ้นใหม่โดยไม่มีซูการ์โนเนื่องจากขณะนั้นเป็นประธานาธิบดีที่ต้องอยู่เหนือการเมือง พรรคนี้ได้รับการสนับสนุนมากและได้เสียงข้างมากในการเลือกตั้งในอินโดนีเซียเมื่อพ.ศ. 2498 พรรคนี้เน้นแยกศาสนาออกจากการเมืองและแนวคิดชาตินิยม

ฝ่ายซ้ายของพรรคถูกขับออกหลังรัฐประหาร พ.ศ. 2508 และเหตุการณ์ 30 กันยายนทำให้พรรคอ่อนแอลง ในสมัยของซูฮาร์โต พรรคเข้าร่วมการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2514 แต่ได้คะแนนน้อยกว่า7% ใน พ.ศ. 2516 พรรคได้รวมเข้ากับพรรคแนวชาตินิยมอื่นๆและพรรคของชาวคริสต์ เนื่องจากมีคำสั่งจำกัดจำนวนพรรคการเมือง หลังจากประธานาธิบดีซูฮาร์โตลาออกใน พ.ศ. 2541 พรรคนี้ได้รับการฟื้นฟูขึ้นใหม่และเข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2542

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ricklefs (1982) pp.174-176
2. ↑  Kahin (1970) pp. 90-93
3. ↑  Kahin (1970) p148
4. ↑  Ricklefs (1982) p209
5. ↑  Liddle (1978) p46
6. ↑  Bambang Setiawan & Bestian Nainggolan (Eds) (2004) pp. 25-26
7. ↑  Evans (2003) p23

* Bambang Setiawan & Bestian Nainggolan (Eds) (2004) *Partai-Partai Politik Indonesia: Ideologi dan Program 2004-2009 (Indonesian Political Parties: Ideologies and Programs 2004-2009* Kompas ISBN 979-709-121-X (อินโดนีเซีย)
* Evans, Kevin Raymond, (2003) *The History of Political Parties & General Elections in Indonesia*, Arise Consultancies, Jakarta, ISBN 979-97445-0-4
* Gosnell, Harold F. (1958) *Indonesians Go to the Polls: The Parties and their Stand on Constitutional Issues* in *Midwest Journal of Political Science*
* Kahin, George McTurnan (1970), *Nationalism and Revolution in Indonesia*, Cornell University Press, ISBN 0-8014-9108-8
* Liddle, R. William, *The 1977 Indonesian and New Order Legitimacy*, South East Asian Affairs 1978, Translation published in *Pemilu-Pemilu Orde Baru*, LP3ES, Jakarta, ISBN 979-8015-88-6 (อินโดนีเซีย)
* Ricklefs, M.C. (1982), *A History of Modern Indonesia*, Macmillan Southeast Asian reprint, ISBN 0-333-24380-3
ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *โฮโจ*

**โฮโจ โยชิโตกิ** (ญี่ปุ่น: 北条 義時; โรมาจิ: *Hōjō Yoshitoki*; ค.ศ. 1163 – 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1224) ผู้นำตระกูล โฮโจ คนที่ 2 และ ชิกเก็ง (ผู้สำเร็จราชการแทนโชกุน) คนที่ 2 แห่ง รัฐบาลโชกุนคามากูระ ดำรงตำแหน่งเมื่อ ค.ศ. 1205 ภายหลังจากการสละตำแหน่งของ โฮโจ โทกิมาซะ ผู้เป็นบิดาจนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมเมื่อ ค.ศ. 1224

ประวัติ
-------

โยชิโตกิเกิดเมื่อ ค.ศ. 1163 ที่ แคว้นอิซุ เป็นบุตรชายของ โฮโจ โทกิมาซะ เจ้าแคว้นอิซุและ **โฮโจ โนะ มากิ** โยชิโตกิมีพี่สาวคนหนึ่งคือ โฮโจ มาซาโกะ และมีน้องชายคนหนึ่งคือ โฮโจ โทกิฟูซะ โดยตระกูลโฮโจนั้นสืบเชื้อสายจาก ตระกูลไทระ และมีศักดิ์เป็นราชนิกุล

ในขณะนั้นตระกูลไทระซึ่งมี ไทระ โนะ คิโยโมริ เป็นผู้นำตระกูลกำลังเรืองอำนาจอยู่ใน เคียวโตะ ที่เป็นเมืองหลวงได้ทำการกวาดล้าง ตระกูลมินาโมโตะ ตระกูลที่เป็นคู่แข่งทางการเมืองส่งผลให้ โยชิโตโมะ ที่เป็นผู้นำตระกูลถูกประหารและเนรเทศ โยริโตโมะ ผู้เป็นบุตรชายมายัง อิซุ

อ้างอิง
-------


| ก่อนหน้า |  | โฮโจ โยชิโตกิ |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **โฮโจ โทกิมาซะ** |  | **ชิกเก็ง คนที่ 2** (ค.ศ. 1205–24) |  | **โฮโจ ยาซูโตกิ** |
| **โฮโจ โทกิมาซะ** |  | **โทกุโซ** (ค.ศ. 1205–24) |  | **โฮโจ ยาซูโตกิ** |
**ชารอน แอล. เลชเตอร์** (อังกฤษ: Sharon L. Lechter; 12 มกราคม ค.ศ. 1954 – ) เป็นทั้งนักบัญชี, นักเขียน และนักธุรกิจหญิงชาวอเมริกัน เธอเป็นผู้ร่วมเขียนหนังสือ*พ่อรวยสอนลูก* และผู้ก่อตั้งรวมถึงประธานบริหารของเพย์ยัวร์แฟมิลีเฟิสต์ ซึ่งเป็นองค์กรการศึกษาด้านการเงิน

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2008 เลชเตอร์ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งประธานที่ปรึกษาของสภาที่ปรึกษาด้านความรู้ทางการเงิน เพื่อดำรงตำแหน่งวาระละสองปี

ในปี ค.ศ. 1997 เลชเตอร์ร่วมเขียนหนังสือ*พ่อรวยสอนลูก*พร้อมกับหนังสืออื่น ๆ อีก 14 เล่มในชุด*พ่อรวย* และเป็นประธานบริหารของบริษัทริชแดดมากว่า 10 ปี นอกจากนี้ เธอยังใส่คำอธิบายประกอบหนังสือ*ชนะปีศาจร้ายด้วยปัญญา* (ค.ศ. 1938) โดยความร่วมมือกับมูลนิธินโปเลียน ฮิลล์ และร่วมเขียนสิ่งพิมพ์*ทรีฟีตฟรอมโกลด์*

ชีวิตส่วนตัว
------------

เลชเตอร์สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยฟลอริดาสเตต ด้วยปริญญาการบัญชีในปี ค.ศ. 1979 จากนั้นทำงานช่วงสั้น ๆ ให้แก่สำนักงานบัญชีขนาดเล็ก "บิ๊กเอท" เธอได้พบกับไมเคิล เลชเตอร์ สามีของเธอในปี ค.ศ. 1980 ต่อจากนั้น เลชเตอร์ได้พบกับโรเบิร์ต คิโยซากิ และร่วมกันก่อตั้งบริษัทริชแดด เลชเตอร์ระบุว่าเธอดำรงตำแหน่งการจัดการหลายตำแหน่งโดยมีบริษัทคอมพิวเตอร์, การประกันภัย และบริษัทสิ่งพิมพ์ที่ไม่มีชื่อ ในขณะที่รักษาหนังสือรับรองของเธอในฐานะซีพีเอระดับอาชีพ[]

เพย์ยัวร์แฟมิลีเฟิสต์
---------------------

ในปี ค.ศ. 2007 เลชเตอร์ได้ก่อตั้งบริษัทการศึกษาความรู้ทางการเงิน

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  Treasury Web site link to President's Council เก็บถาวร 2008-07-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
3. ↑  "Calendar: Charles A. Bruning Distinguished Speaker". Florida State University. สืบค้นเมื่อ February 22, 2020.
4. ↑  About Pay Your Family First

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ชารอน เลชเตอร์
***คายดะคิงส์*** (อังกฤษ: Kinda Kinks) เป็นผลงานอัลบั้มชุดที่สองของวงร็อคอังกฤษ เดอะคิงส์ ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1965 อัลบั้มนี้ทำการบันทึกเสียงและออกจำหน่ายภายในเพียงสองสัปดาห์หลังจากทางวงเพิ่งกลับมาจากทัวร์คอนเสิร์ตที่เอเชีย โดยมีซิงเกิลแรกและซิงเกิลเดียวจากอัลบั้ม "*Tired of Waiting for You*" ขึ้นอันดับหนึ่งบน ชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร ต่อมาในภายหลัง เรย์ เดวีส์ ได้ออกมาเปิดเผยว่าทั้งเขาและสมาชิกคนอื่นๆ ภายในวงไม่พอใจกับการผลิตอัลบั้มชุดนี้

อัลบั้มถูกทำการบันทึกเสียงอย่างรวดเร็ว ทันทีหลังจากพวกเขาได้กลับมาจากทัวร์คอนเสิร์ตในเอเชีย บันทึกเสียงเสร็จสิ้นและออกจำหน่ายภายในเวลาเพียงแค่ "สองสัปดาห์" ทำให้การผลิตผลงานในครั้งนี้ถูกทำขึ้นออกมาอย่างเร่งรีบ เรย์ เดวีส์ ได้ออกมากล่าวว่า "**เดอะคิงส์**" ไม่พอใจกับผลงานที่ปล่อยออกมา เนื่องมาจากความกดดันของบริษัทค่ายเพลงที่รีบเร่งในการผลิตอัลบั้ม เป็นเหตุทำให้กระบวนการผลิตไม่เป็นไปตามมาตรฐาน เรย์แสดงความคิดเห็นว่า *"อัลบั้มควรจะถูกเอาใจใส่มากกว่านี้นะ... ถึงอัลบั้มนี้จะมีเพลงหลายเพลงที่ดีกว่าอัลบั้มแรก แต่มันก็ไม่ควรจะเป็นแบบนี้ มันไม่ถูกต้องเลย"*

  

อัลบั้มวางจำหน่ายในสหราชอาณาจักรวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1965 และในสหรัฐอเมริกาวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1965 โดยมีลิสต์รายชื่อเพลงและปกอัลบั้มที่แตกต่างกัน ติดชาร์ตอันดับสามบนชาร์ตอัลบั้มแห่งสหราชอาณาจักร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gallucci, Michael GallucciMichael. "When the Kinks Rush-Released Their Second Album, 'Kinda Kinks'". *Ultimate Classic Rock* (ภาษาอังกฤษ).
2. ↑  "Kinda Kinks", *Wikipedia* (ภาษาอังกฤษ), 2022-08-17, สืบค้นเมื่อ 2022-09-10
**รองเท้านารีเหลืองตรัง** หรือ **รองเท้านารีเหลืองพังงา** เป็นกล้วยไม้ในสกุลรองเท้านารี ถูกค้นพบโดยชาวอังกฤษชื่อ Mr.Murton แห่งสวนพฤกษศาสตร์หลวงเมืองคิว ประเทศอังกฤษ รองเท้านารีเหลืองตรังเป็นสายพันธุ์หนึ่งของรองเท้านารีขาวชุมพร

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

รองเท้านารีเหลืองตรังมีต้นเป็นพุ่มกว้างประมาณ 15-20 ซม. ใบกว้าง 2.5-3.5 ซม. ยาว 15-17 ซม. ใบด้านบนเป็นลายสีเขียวเข้มสลับเขียวเทา บางต้นสีเขียวเข้มจะมากกว่าจนดูคล้ายใบสีเขียวเข้ม ใต้ท้องใบสีม่วงคล้ำ ดอกค่อนข้างกลม กว้างประมาณ 5-8 ซม. ใหญ่กว่ารองเท้านารีขาวสตูลเล็กน้อย สีพื้นดอกมีทั้ง สีขาว สีครีม สีเหลืองอ่อนถึงเหลืองเข้ม มีลายสีม่วงแดงถึงม่วงน้ำตาลกระจายหนาแน่นทั่วกลีบดอก ก้านช่อดอกค่อนข้างสั้นประมาณ 5-10 ซม. ช่อหนึ่งมี 1-2 ดอก ฤดูกาลออกดอกเดือนมีนาคม – มิถุนายน

ถิ่นอาศัย
---------

พบอยู่ตามภูเขาหินปูนที่อยู่ติดชายฝั่งทะเล หรือตามเกาะที่มีลักษณะเป็นหน้าผาสูงชัน โดยขึ้นอยู่สูง 10 –100 เมตร จากระดับน้ำทะเล ตามรอยแยกของหินที่ปกคุมไปด้วยมอสส์ ซากใบไม้ที่ผุพังทับถมด้วยตะกอนดิน โดยขึ้นอยู่ตามซอกหินที่ได้รับร่มเงาของชะง่อนหิน หรือพุ่มไม้เตี้ยที่มีใบปกคุมหนาทึบ แสงแดดและน้ำฝนไม่สามารถสัมผัสได้โดยตรง แต่จะได้รับแสงที่สะท้อนจากน้ำทะเล เป็นรองเท้านารีที่พบอยู่ในสภาพแวดล้อมเดียวกับรองเท้านารีขาวสตูล พบในจังหวัดตรัง กระบี่ พังงา สตูล และบริเวณหมู่เกาะในฝั่งทะเลด้านตะวันตก

ดูเพิ่ม
-------

* ตัวอย่างกล้วยไม้ในประเทศไทย

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**รองเท้านารีเหลืองตรัง**

* *กล้วยไม้เมืองไทย*, รศ.ดร. อบฉันท์ ไทยทอง, สำนักพิมพ์บ้านและสวน, หน้า 38
**ซูเปอร์แบนตัมเวท** (อังกฤษ: super bantamweight) ชื่อเรียกรุ่นมวยที่อยู่ระหว่างรุ่นแบนตัมเวทกับรุ่นเฟเธอร์เวท โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 118 ปอนด์ (53.524 กิโลกรัม) และไม่เกิน 122 ปอนด์ (55.338 กิโลกรัม) สถาบันแรกที่ก่อตั้งรุ่นนี้ขึ้นมา คือ สภามวยโลก (WBC) ในปี ค.ศ. 1976 โดยเรียกชื่อรุ่นนี้ว่า ซูเปอร์แบนตัมเวท ทางสมาคมมวยโลก (WBA) สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และองค์กรมวยโลก (WBO) รวมทั้งในวงการมวยไทยจะเรียกชื่อรุ่นนี้ว่า **จูเนียร์เฟเธอร์เวท** (junior featherweight) โดยพิกัดนี้ไม่มีบรรจุไว้ในการแข่งขันมวยสากลสมัครเล่น (ในปัจจุบัน สมาคมมวยโลกเปลี่ยนการเรียกชื่อรุ่นเป็นซูเปอ​ร์แบนตัมเวทร่วมกันกับสภามวยโลก ตั้งแต่ปี ค.ศ.1998)​

สำหรับนักมวยไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้ มีทั้งหมด 4 คน ได้แก่ สามารถ พยัคฆ์อรุณ, ยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง, สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาลย์ และ พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม

และนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่เคยชกในพิกัดนี้ อาทิ วิลเฟรโด โกเมซ, ลูเป ปินตอร์, ฆวน เมซา, เจฟฟ์ เฟเนค, อซูม่าห์ เนลสัน, เอริก โมราเลส, แมนนี ปาเกียว, โทชิอากิ นิชิโอกะ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  World Champions: The Last 20 Years", *International Boxing Digest* 39, no. 1: 64, August 1997
**รองเท้านารีฝาหอย** (อังกฤษ: Egg-in-a-nest Orchid) เป็นกล้วยไม้ในประเทศไทย อยู่ในสกุลรองเท้านารี ค้นพบโดย Messrs Low และ Co. ในปี ค.ศ. 1888 พบในแถบมณฑลยูนนาน มณฑลกุ้ยโจว และทางตอนใต้ของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงของประเทศจีน ถึงอินโดจีน

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

รองเท้านารีฝาหอยมีลักษณะเป็นพุ่มต้นกว้างประมาณ 20-25 ซม. สูงประมาณ 10 ซม. ใบกว้าง 2.5-3.5 ซม. ยาว 15-17 ซม. ใบด้านบนเป็นลายสีเขียวสลับเขียวอ่อน ใต้ท้องใบมีจุดสีม่วงเข้มกระจายหนาแน่นทั่งใบ มักเจริญเติบโตเป็นกอใหญ่ ออกดอกเดี่ยว ค่อนข้างกลม กว้างประมาณ 3.5-7 ซม. กลีบบนและกลีบในสีขาวเป็นมัน ค่อนข้างหนา กลีบมีจุดสีม่วง-น้ำตาลขนาดใหญ่กระจายทั่วกลีบ ก้านช่อดอกอ่อน และสั้นขนาด 3-5 ซม. ออกดอกในช่วงเดือนพฤษภาคม – กรกฎาคม

ถิ่นอาศัย
---------

พบอยู่ตามภูเขาหินปูน โดยขึ้นอยู่สูง 700-1200 เมตร จากระดับน้ำทะเล ในป่าดิบภูเขา โดยขึ้นอยู่ตามรอยแตกของหินที่ปกคลุมไปด้วยมอส หรือตามบริเวณป่าไผ่ที่มีการทับถมของใบไผ่ และมีความชื้นสูง ได้ร่มเงาจากต้นไม้ โดยจะได้รับแสงที่ทะลุผ่านตามช่องของใบไม้ และจะได้รับแสงมากขึ้นเมื่อป่ามีการผลัดใบในหน้าหนาว ตามดอยสูงทางภาคเหนือ เช่น ดอยอินทนนท์ และดอยเชียงดาวจังหวัดเชียงใหม่

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**รองเท้านารีฝาหอย**

* รองเท้านารีฝาหอย เก็บถาวร 2009-01-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
* รองเท้านารีฝาหอย เก็บถาวร 2008-12-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน จากป่าดงดอย การท่องเที่ยว

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อกล้วยไม้ในประเทศไทย
**วัดบางหญ้าแพรก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 16 บ้านวัดบางหญ้าแพรก ตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ

วัดบางหญ้าแพรกสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2376 สร้างโดยชาวมอญที่อพยพมาตั้งบ้านเรือนอยู่นครเขื่อนขันธ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2380 ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2385 วัดมีประเพณีดั้งเดิมคือประเพณีแห่ยอดพระเจดีย์ทราย (ขนทรายเข้าวัด) ซึ่งโดยปกติจะทำกันในวันสงกรานต์ แต่ที่นี่จะต่างจากที่อื่นตรงที่จัดขึ้นเมื่อถึงวันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 6 โดยจะมีการจัดขบวนแห่ต้นเงินเข้าวัดเพื่อนำยอดเงินนั้นไปปักบนยอดพระเจดีย์ทราย การประกวดเจดีย์ทราย ประกวดธิดาเจดีย์ทราย เป็นต้น

อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ พระอุโบสถมีลักษณะทางไทย มีช่อฟ้าใบระกาและลวดลายไทย หน้าบันประตูหน้าต่าง ภายในประดิษฐานหลวงพ่อพุทธโสธรจำลองและหลวงพ่อโตจำลอง ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2488 กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารทรงไทย เรือนไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 5 หลัง โรงครัว และฌาปนสถาน

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงปู่หว่าง
* พระอธิการแทน
* พระอธิการเฟี้ยม
* พระอธิการเป๋า
* พระอธิการกือ
* พระอธิการวงศ์
* พระครูสถิตธรรมคุณ (หลวงพ่อเผย ฐานงฺกโร)
* พระมหามะลิ ชาตสิริ
* พระอธิการนิตย์ สุขจิตฺโต
* พระครูสมุทรานุสิฐ (สุชาติ สุชาโต)
* พระปลัดบำรุง อธิปญฺโญ
* พระครูสมุทรานุสิฐ
* พระบุญมี กิตติธโร รักษาการเจ้าอาวาส

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบางหญ้าแพรก". *เทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-02-15. สืบค้นเมื่อ 2020-10-16.
2. ↑  "ประชากร เศรษฐกิจ สังคม ประเพณี ศิลปะ และวัฒนธรรม". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-25. สืบค้นเมื่อ 2020-10-16.
สามรูปรจนาเขียนอักษรคำว่า *พุทธะ* ในรูปพระพุทธเจ้า โดย ซาเยด โมฮัมเหม็ด อันเวร์ (Syed Mohammed Anwer)
**สามรูปรจนา** (อักษรโรมัน: Samrup Rachna) เป็นชุดงานศิลปะอักษรวิจิตร 60 ชิ้น ที่สร้างขึ้นด้วยรูปแบบ *pni boli* ซึ่งประกอบทั้งอักษรเทวนาครีของภาษาฮินดีและอักษรนัสตะลีกของภาษาอูรดูเข้าด้วยกัน สร้างสรรค์โดยศิลปินชาวปากีสถาน ไซเยด โมฮัมเมด อานเวร์ (Syed Mohammed Anwer) คำว่า *สามรูป* เป็นคำสันสกฤตแปลว่าความสอดคล้องกัน ส่วน *รจนา* แปลว่า "งานสร้างสรรค์" ในภาษาฮินดูสถานนั้น สามารถเขียนได้ด้วยสองอักษร

อักษรวิจิตรนี้ผสมผสานอักษรเทวนาครีกับนัสตะลีกเข้าด้วยกัน โดยศิลปินเรียกรูปแบบการผสมผสานนี้ว่า *apni boli* เขาเรียนรู้การเขียนอักษรเทวนาครีจากมารดา ผู้สอนเขาว่าทั้งภาษาฮินดีและอูรดูนั้นเหมือนกัน เพียงแค่เขียนด้วยคนละอักษรกัน อักษรวิจิตรของเขาจะสร้างขึ้นโดยให้มีรูปเหมือนภาพหรือสัญลักษณ์ตามคำนั้น ๆ เช่นคำว่า *surahi* (สุรหี; แปลว่า "เหยือกน้ำ") เขียนออกมาในรูปที่ดูคล้าย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Cosmopolitanism and National Identities - The World of South Asian Scripts - The University of Chicago Library". *www.lib.uchicago.edu*. สืบค้นเมื่อ 2023-04-22.
2. ↑  "Pak lawyer fuses Urdu, Hindi in calligraphy". *Hindustan Times* (ภาษาอังกฤษ). 2016-02-01. สืบค้นเมื่อ 2023-04-22.
3. ↑  "زبان قربتوں کا ذریعہ نا کہ دوریوں کا".
4. ↑  Cheung, Yat-Shing (1992). "The form and meaning of digraphia: the case of Chinese". In K. Bolton and H. Kwok. Sociolinguistics Today: International Perspectives. London: Routledge.
5. ↑  "'Language has no religion': Pakistani lawyer fuses Urdu, Hindi in calligraphy". *The Express Tribune* (ภาษาอังกฤษ). 2016-02-03. สืบค้นเมื่อ 2023-04-22.
6. ↑  Urdu VOA (13 April 2012). "Syed Mohammad Anwar – Calligraphy Artist" – โดยทาง YouTube.
7. ↑  "A book of unique calligraphy | Pakistan Observer". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-21. สืบค้นเมื่อ 2016-03-18.
**วัดบ้านเกาะสิเหร่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรัษฎา อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต อยู่บนเกาะสิเหร่ เป็นเกาะขนาดเล็กทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะภูเก็ต

วัดบ้านเกาะสิเหร่ **วัดเขาเกาะสิเหร่** หรือ **วัดเกาะสิเหร่** ตั้งวัดเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2548 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553 สร้างขึ้นโดยมีหลวงพ่อสุภา กันตสีโล เป็นผู้ดำเนินงานด้วยความสนับสนุนของญาติโยม ผู้มีจิตศรัทธา

จุดเด่นของวัดคือ วิหารประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ (พระนอน) บนยอดเขาเกาะสิเหร่ และประดิษฐานพระธาตุอินทร์แขวน (จำลอง) ซึ่งประดิษฐานอยู่ตรงอุโบสถ เป็นหินสีทองขนาดใหญ่ความสูง 5.5 เมตร ก่อสร้างขึ้นโดยช่างชาวมอญ และแรงศรัทธาที่ร่วมกันบริจาคของชาวบ้าน มีพิธีอัญเชิญพญานาคราชมาคุ้มครองปกปักรักษาไป เมื่อต้นเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2559 พระธาตุอินทร์แขวนยังถือเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เคารพสักการะของชาวพม่า เป็นพระธาตุประจำปีเกิดของผู้ที่เกิดปีจอ วัดยังมีพระพุทธรูปทรงเครื่องพม่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเกาะสิเหร่". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-09. สืบค้นเมื่อ 2021-09-09.
2. ↑  "เที่ยวท่องมองเมือง ฉบับจังหวัดภูเก็ต ปี 2011".
3. ↑  "พาไปเที่ยวชมพระธาตุอินทร์แขวน จำลอง วัดเกาะสิเหร่ ภูเก็ต กันจร้า". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-09. สืบค้นเมื่อ 2021-09-09.
**รองเท้านารีอินทนนท์** เป็นกล้วยไม้อยู่ในสกุลรองเท้านารี มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่รัฐอัสสัม สาธารณรัฐอินเดีย จนถึงทางตอนใต้ของประเทศจีน

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

รองเท้านารีอินทนนท์มีลักษณะ พุ่มต้นกว้าง ในประเทศประมาณ 25-30 ซม. ใบกว้าง 3.5-4 ซม. ยาว 30-40 ซม. ใบด้านบนสีเขียวเป็นมัน ใต้ใบบริเวณโคนกาบใบ มีจุดประสีม่วง แตกหน่อได้ดี มักเจริญเติบโตเป็นกอใหญ่ ดอกเป็นดอกเดี่ยว ขนาดประมาณ 10-12 ซม. ก้านดอกตั้งตรงยาว 10-12 ซม. กลีบดอกหนาเป็นมันเงา พื้นดอกสีเหลืองปนน้ำตาล กลีบบนบริเวณขอบมีสีเหลืองหรือขาว โคนกลีบบนสีน้ำตาลเข้ม กลีบในมีเส้นสีน้ำตาลเข้มแบ่งกึ่งกลางตามความยาวกลีบ กระเป๋าสีน้ำตาลเป็นมันเงา มีเส้นร่างแหสีน้ำตาล

ฤดูการออกดอกในช่วง มกราคม – มีนาคม

ถิ่นอาศัย
---------

พบในทำเลที่เป็นป่าดิบภูเขา ปกคลุมด้วยต้นไม้ใหญ่หนา โดยขึ้นอยู่สูงประมาณ 1200-1500 เมตร จากระดับน้ำทะเล เป็นรองเท้านารีชนิดอิงอาศัย (Epiphytic) โดยพบขึ้นอยู่บนต้นไม้ใหญ่ ที่มีลักษณะเปลือกหนา มีการผุพังของเปลือกไม้ง่าย ปกคลุมด้วย มอสส์ เฟิร์น ตะไคร่น้ำ อุ้มความชื้นได้ดี โดยหยั่งรากไปตามเปลือกไม้ ตามดอยสูงทางภาคเหนือ เช่น ดอยอินทนนท์ และดอยเชียงดาวจังหวัดเชียงใหม่ ดอยแม่อูคอจังหวัดแม่ฮ่องสอน และบริเวณภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน บริเวณภูหลวงจังหวัดเลย พม่า อินเดีย ตะวันตกเฉียงใต้ของจีน

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**รองเท้านารีอินทนนท์ี**

* *กล้วยไม้เมืองไทย*, รศ.ดร. อบฉันท์ ไทยทอง, สำนักพิมพ์บ้านและสวน, หน้า 44
**ราฟาเอล โฮเซ โอโรซโก มาเอสเตร** (สเปน: *Rafael José Orozco Maestre*, 24 มีนาคม 1954 - 11 มิถุนายน 1992) เป็นนักร้องเพลงบาเยนาโตชาวโคลอมเบีย เขาเป็นหนึ่งในนักดนตรีเพลงพื้นเมืองยอดนิยมของโคลอมเบีย โดยเป็นนักร้องนำและผู้ร่วมก่อตั้งวงบิโนมิโอเดโอโรเดอาเมริกา (ร่วมกับเพื่อนนักหีบเพลงชักอย่างอิสราเอล โรเมโร) ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมากในโคลอมเบีย เม็กซิโก และเวเนซุเอลา

เขาถูกมือปืนลอบสังหารที่หน้าบ้านของเขาในบาร์รังกิยา จังหวัดอัตลันติโก ระหว่างงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบ 15 ปีของลูกสาวของเขา เชื่อกันว่ามือสังหารได้รับการว่าจ้างจากเจ้าพ่อยาเสพติดซึ่งภรรยาหรือคนรักอาจมีความสัมพันธ์กับโอโรซโก มีการกล่าวหาว่าโอโรซโกมีความสัมพันธ์กับหญิงสาวชื่อ มาริอา อังเฮลิกา นาบาร์โร โอเกลียสติ ซึ่งระบุว่าเป็นคนรักของโฮเซ เรย์นัลโด เฟียโล มือปืนแก๊งค้ายาเสพติดซึ่งถูกสังหารในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1992 ตามคำสั่งของปาโบล เอสโกบาร์ เจ้าพ่อยาเสพติดชื่อดัง

ประวัติ
-------

### ชีวิตในวัยเด็ก

โอโรซโกเติบโตในเมืองเล็ก ๆ ชื่อเบเซร์ริล ในวัยเด็กเขาขายน้ำที่เก็บมาจากแม่น้ำมารากัสโดยบรรทุกบนหลังลาชื่อ "เอลญาโต" ตอนแรกเขาอยากจะเป็นนักเล่นหีบเพลงชักเหมือนพ่อของเขา เขาเข้าเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โกเลฮิโอนาซิโอนัลโลเปเรนาในบาเยดูปาร์

### อาชีพ

ใน ค.ศ. 1975 หลังจากจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย เขาได้บันทึกเสียง 2 อัลบั้มร่วมกับเอมิลิโอ โอบิเอโด นักเล่นหีบเพลงชัก อัลบั้มแรกของเขามีชื่อว่า *อาเดลันเต* และอัลบั้มที่สองมีชื่อว่า *กอนเอนตูเซียสโม*

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Ya son 20 años de la muerte de Rafael Orozco" (ภาษาสเปน). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-08-12. สืบค้นเมื่อ 2014-08-11.
2. ↑  "Rafael Orozco". *ElTiempo*. สืบค้นเมื่อ November 6, 2022.
3. ↑  "Rafael Orozco biografía". *BuscaBiografías*. สืบค้นเมื่อ November 6, 2022.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ราฟาเอล โอโรซโก มาเอสเตร**

* Discogs
* MusicBrainz
* Allmusic
บล็อคเครื่องยนต์หกสูบเรียงของ BMW1; ห้องข้อเหวี่ยงตั้งอยู่บริเวณครึ่งล่างของบล็อคเครื่อง
**ห้องข้อเหวี่ยง** (อังกฤษ: Crankcase) คือห้องของเฟืองเพลาข้อเหวี่ยงในเครื่องยนต์สันดาปภายในแบบลูกสูบ ห้องข้อเหวี่ยงของเครื่องยนต์สมัยใหม่จะรวมอยู่ในบล็อกเครื่องยนต์ ห้องข้อเหวี่ยงของเครื่องยนต์ส่วนใหญ่มักตั้งอยู่บริเวณส่วนครึ่งล่างของรองลื่นหลัก (main bearing) แต่เครื่องยนต์บางแบบมีห้องข้อเหวี่ยงอยู่รายล้อมรองลื่นหลัก น้ำมันหล่อลื่นเครื่องยนต์เกินครึ่งจะอยู่ภายในห้องข้อเหวี่ยง

เครื่องยนต์สองจังหวะ
--------------------

เครื่องยนต์สองจังหวะมีการออกแบบให้อัดเชื้อเพลิงภายในห้องข้อเหวี่ยง สภาพสุญญากาศจะดูดไอผสม(เชื้อเพลิง/อากาศ)เข้าสู่ภายในเครื่องยนต์ในขณะที่ลูกสูบเลื่อนขึ้น จากนั้นเมื่อลูกสูบเลื่อนลง ช่องอากาศเข้าเปิดออก ไอผสมที่ถูกบีบอัดถูกดันจากห้องข้อเหวี่ยงไปสู่ห้องเผาไหม้

การออกแบบให้อัดเชื้อเพลิงภายในห้องข้อเหวี่ยงมักใช้กับเครื่องยนต์เบนซินขนาดเล็กสำหรับจักรยานยนต์ เครื่องปั่นไฟ ตลอดจนอุปกรณ์ทำสวน การออกแบบเช่นนี้บางครั้งพบในเครื่องยนต์ดีเซลเช่นกันแต่ไม่เป็นที่นิยม

เครื่องยนต์สี่จังหวะ
--------------------

การหมุนเวียนน้ำมันหล่อลื่นในเครื่องยนต์สี่จังหวะแบบอ่างแห้ง (Dry sump)
เครื่องยนต์สี่จังหวะส่วนใหญ่มีห้องข้อเหวี่ยงที่บรรจุน้ำมันหล่อลื่นเครื่องยนต์ รวมไปถึงระบบอ่างน้ำมันและระบบอ่างแห้ง ห้องข้อเหวี่ยงในเครื่องยนต์สี่จังหวะไม่ได้เป็นสถานที่ผสมเชื้อเพลิงเข้ากับอากาศเหมือนดั่งเครื่องยนต์สองจังหวะ

เครื่องยนต์สี่จังหวะมีการหมุนเวียนน้ำมันหล่อลื่น และกิจกรรมที่ว่านี้ก็เกิดขึ้นภายในห้องข้อเหวี่ยง น้ำมันหล่อลื่นจะถูกเก็บไว้ที่ก้นของห้องข้อเหวี่ยง (ในเครื่องยนต์แบบมีอ่างน้ำมัน) หรือถูกเก็บไว้ที่อ่างเก็บน้ำมันที่แยกตัวออกมาต่างหาก (ในระบบแบบอ่างแห้ง) จากจุดนี้ น้ำมันจะถูกดันโดยปั๊ม (และโดยทั่วไปมากไหลผ่านกรองน้ำมันเครื่อง) แล้วจึงถูกพ่นไปที่เฟืองเพลาข้อเหวี่ยง, รองลื่นก้านสูบที่อยู่ต่อกัน และผนังกระบอกสูบ ก่อนที่ท้ายที่สุดจะหยดลงสู่ก้นห้องข้อเหวี่ยง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "How Two-stroke Engines Work". *www.howstuffworks.com* (ภาษาอังกฤษ). 1 April 2000. สืบค้นเมื่อ 27 September 2019.
2. ↑  "Why do some engines use a dry sump oil system?". *www.howstuffworks.com* (ภาษาอังกฤษ). 1 April 2000. สืบค้นเมื่อ 27 September 2019.
3. ↑  "How Car Engines Work". *www.howstuffworks.com* (ภาษาอังกฤษ). 5 April 2000. สืบค้นเมื่อ 27 September 2019.
**รองศาสตราจารย์** (associate professor) ใช้อักษรย่อว่า **รศ.** เป็นตำแหน่งทางวิชาการ ต่อมาจากตำแหน่ง ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ก่อนจะเป็น ศาสตราจารย์ โดยต้องมีชั่วโมงสอน มีผลงานเอกสารคำสอนอย่างน้อย 1 รายวิชา คุณภาพดี และงานแต่ง เรียบเรียง แปลหนังสือ คุณภาพดี หรือผลงานวิจัย คุณภาพดี หรือ ผลงานทางวิชาการในลักษณะอื่นที่เป็นที่ยอมรับ

ตำแหน่งรองศาสตราจารย์แสดงถึงผู้มีความรู้ ความสามารถ และมีผลงานทางวิชาการ ตรงตามเกณฑ์ที่กำหนด โดยมีหน้าที่หลักในมหาวิทยาลัยหรือสถาบันการศึกษาชั้นสูง คือ มีชั่วโมงสอนประจำวิชาใดวิชาหนึ่งที่กำหนดไว้ในหลักสูตรของสถาบันอุดมศึกษาและมีความชำนาญพิเศษในการสอนและ ทำการสอนโดยใช้เอกสารคำสอน ประกอบการสอนมาแล้ว ทำการวิจัย ทำประโยชน์แก่สาธารณะ อาจมีงานแต่ง เรียบเรียง ตำรา หรือหนังสือที่ใช้ประกอบการศึกษาในระดับอุดมศึกษา ซึ่งมีคุณภาพดี และได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ตามเกณฑ์ที่ ก.พ.อ. กำหนด

ในประเทศไทย ตำแหน่งรองศาสตราจารย์ จะต้องดำรงตำแหน่ง ผู้ช่วยศาสตราจารย์ และปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งดังกล่าวมาแล้วไม่น้อยกว่า 3 ปี และได้อยู่ปฏิบัติหน้าที่ราชการตามปกติ หรือได้รับอนุมัติให้ลาศึกษาบางส่วน (อย่างมากไม่เกิน 10 ชั่วโมง/สัปดาห์) ซึ่งตำแหน่งรองศาสตราจารย์จะต้องผ่านการกลั่นกรองและประเมินผลงานอย่างเคร่งครัดและเข้มงวดในความถูกต้องของวิชา เมื่อผ่านการประเมินแล้วจึงจะได้รับการแต่งตั้งของสภามหาวิทยาลัย การเสนอขอแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง รองศาสตราจารย์ ผู้เสนอขอสามารถดำเนินการเพื่อขอแต่งตั้งได้ 2 วิธี คือ วิธีปกติ และวิธีพิเศษ ดังต่อไปนี้

1. **วิธีปกติ** หมายถึง ผู้เสนอขอมีคุณสมบัติเฉพาะสำหรับตำแหน่ง มีความรู้ ความสามารถ และมีผลงานทางวิชาการ ตรงตามเกณฑ์ที่กำหนดทุกประการ
2. **วิธีพิเศษ** หมายถึง ผู้เสนอขอมีคุณสมบัติเฉพาะสำหรับตำแหน่งต่างไปจากที่กำหนดไว้ในมาตรฐานกำหนดตำแหน่ง เช่น ระยะเวลาไม่ครบ หรือเสนอขอข้ามขั้น ซึ่งผู้เสนอขอต้องเป็นผู้มีความรู้ ความสามารถ และมีผลงานทางวิชาการที่สูงกว่าปกติ

ในปี พ.ศ. 2557 มีผู้ดำรงตำแหน่งรองศาสตราจารย์ในสถาบันอุดมศึกษา จำนวน 6,336 คน และรองศาสตราจารย์พิเศษ จำนวน 36 คน

ในปี พ.ศ. 2564 มีผู้ดำรงตำแหน่งรองศาสตราจารย์ในสถาบันอุดมศึกษา จำนวน 6,617 คน และ รศ.พิเศษ จำนวน 47 คน
ที่มา หนังสือ ดัชนีวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม บันไดสู่การพัฒนาประเทศ 2564 วช.

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-01-25. สืบค้นเมื่อ 2013-06-10.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา-สกอ. (2549). **หลักเกณฑ์และวิธีพิจารณาแต่งตั้งบุคคลให้ดำรงตำแหน่ง ผู้ช่วยศาสตราจารย์ (ผศ.) รองศาสตราจารย์ (รศ.) และศาสตราจารย์ (ศ.)** พ.ศ. 2549 (ฉบับใหม่) เริ่มใช้ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2549.
**วัดสุวรรณประสิทธิ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองกุ่ม เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 19 ตารางวา

วัดสุวรรณประสิทธิ์สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร นายเกษียร วงศ์ชัยสุวรรณ เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด โดยได้บริจาคที่ดินร่วมกับนางอยู่ ปอประสิทธิ์ เพื่อใช้สำหรับสร้างวัด โดยชื่อวัดก็ได้มาจากการนำเอาคำว่า "สุวรรณ" และ "ประสิทธิ์" ซึ่งเป็นคำสุดท้ายของนามสกุลของทั้ง 2 คน ซึ่งเป็นผู้บริจาคที่ดิน มารวมกันเข้าไว้เป็นนามวัด เพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์แห่งความดี ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2515 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัดอย่างถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2518 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2523

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เป็นอาคารไม้ทรงไทยซึ่งแกะสลักลวดลายไว้อย่างสวยงาม โดยมีพระพุทธรูปตั้งอยู่รายล้อมบริเวณ มีศาลาการเปรียญลักษณะทรงไทยสองชั้น คอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 23 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ หลวงพ่อปาน และ หลวงพ่อโสธรที่มีความศักดิ์สิทธิ์และเป็นที่เคารพอย่างมาก

อ้างอิง
-------

1. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 328–329. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "ประวัติวัดสุวรรณประสิทธิ์ นวมินทร์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-23. สืบค้นเมื่อ 2021-03-01.

| * ด
* ค
* ก
เขตบึงกุ่ม |
| --- |
| แขวง | 
* คลองกุ่ม
* นวมินทร์
* นวลจันทร์

 | ที่ตั้งของเขตบึงกุ่มในกรุงเทพมหานคร |
| ประวัติศาสตร์ | 
* จังหวัดพระนคร
	+ ตำบลคลองกุ่ม
* เขตบางกะปิ
	+ แขวงคลองกุ่ม
* เขตบึงกุ่ม

 |
| ภูมิศาสตร์ | 
* คลอง
	+ กุ่ม
	+ เกรียง
	+ ตาเร่ง
	+ ตาหนัง
	+ บางชวดด้วน
	+ ระหัส
	+ ลำเจียก
	+ ลำชะล่า
	+ ลำปลาดุก
	+ ลำพังพวย
	+ แสนแสบ
	+ หนองแขม
	+ หลวงวิจิตร
	+ อ้ายหลาว
* บึงกุ่ม
* สวนเสรีไทย

 |
| เศรษฐกิจ | 

|  |  |
| --- | --- |
| คมนาคม | 
* ถนน
	+ 350 (รัชดาภิเษก-รามอินทรา)
	+ คลองลำเจียก
	+ นวมินทร์
	+ นวลจันทร์
	+ ประเสริฐมนูกิจ
	+ โพธิ์แก้ว
	+ สุคนธสวัสดิ์
	+ เสรีไทย
* รายชื่อทางแยก
* รถไฟฟ้า
	+ *สายสีชมพู* (โครงการ)
	+ *สายสีน้ำตาล* (โครงการ)

 |

 |
| สังคม | 

|  |  |
| --- | --- |
| การศึกษา | 
* โรงเรียน
	+ นวมินทราชูทิศ
	+ บดินทรเดชา ๒
	+ พิชัยพัฒนา
	+ วัดพิชัย
	+ สุขุมนวพันธ์อุปถัมภ์
* พิพิธภัณฑ์
	+ เสรีไทยอนุสรณ์
	+ บึงกุ่ม

 |
| วัฒนธรรม | 
* วัดสุวรรณประสิทธิ์
* วัดพิชัย
* สวนเสรีไทย

 |

 |
| หมวดหมู่ หมวดหมู่ |
**รองเท้านารีดอยตุง**เป็นกล้วยไม้ในสกุลรองเท้านารี ค้นพบโดย Mr.R.Moore ในปี ค.ศ. 1893 ในประเทศพม่า มีการกระจายพันธุ์ในแถบรัฐฉาน ประเทศพม่ารวมถึงประเทศไทยที่มีอาณาเขตติดกัน และในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน รองเท้านารีดอยตุงออกดอกในช่วงเดือนสิงหาคม – ตุลาคม

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

รองเท้านารีดอยตุงมีพุ่มต้นกว้างประมาณ 20-25 ซม. ใบกว้าง 2.5-3 ซม. ยาว 20-25 ซม. ใบด้านบนสีเขียวเป็นมัน ใต้ใบบริเวณโคนกาบใบมีจุดประสีม่วง แตกหน่อง่าย มักเจริญเติบโตเป็นกอ ดอกเป็นดอกเดี่ยว ขนาดดอก กว้างประมาณ 7-9 ซม. ช่อตั้งตรงยาว 10-12 ซม. กลีบบนพื้นสีขาว มีเส้นลายสีชมพูเข้มหนาแน่น ไล่จากโคนกลีบขึ้นไปด้านบน กลีบในแคบงุ้มมาด้านหน้ามีสีเหลืองอมน้ำตาล กระเป๋าสีเหลืองอมน้ำตาลเป็นมัน โล่สีขาว กึ่งกลางมีติ่งสีเหลือง

ถิ่นอาศัย
---------

พบอยู่ตามภูเขาหินปูน โดยขึ้นอยู่สูง 1,200–1,600 เมตร จากระดับน้ำทะเล ตามรอยแยกของหินที่มีลักษณะเป็นแอ่งเล็กๆ ปกคลุมไปด้วยมอสส์ โดยได้รับแสงค่อนข้างมาก แต่ไม่สัมผัสแสงอาทิตย์โดยตรง พบที่ภาคเหนือตอนบนของประเทศไทย รัฐฉานในพม่า และทางตะวันออกของรัฐอัสสัมในอินเดีย

ดูเพิ่ม
-------

* ตัวอย่างกล้วยไม้ในประเทศไทย

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**รองเท้านารีดอยตุง**

* Braem, G. & Chiron, G. *Paphiopedilum*, Tropicalia, France, 2003.
* Cribb, P. *The Genus Paphiopedilum*, Second Edition, Natural History Publications (Borneo) Sdn. Bhd. 1998.
* *กล้วยไม้เมืองไทย*, รศ.ดร. อบฉันท์ ไทยทอง, สำนักพิมพ์บ้านและสวน
**คลองลาวน** หรือ **คลองละวน** เป็นคลองธรรมชาติสายหนึ่งในอำเภอแกลง จังหวัดระยอง ตั้งต้นจากหมู่ที่ 8 บ้านแขมงคงมั่น ตำบลชากโดน ไหลเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างตำบลกร่ำกับตำบลชากพง ก่อนไปลงทะเลที่อ่าวตาล มีความกว้างโดยเฉลี่ย 40 เมตร ความยาวประมาณ 20 กิโลเมตร เหตุที่ชื่อว่า "คลองลาวน" เพราะลำคลองมีลักษณะโค้งวนไปมา เดิมคลองมีความกว้างประมาณ 40 เมตร ภายหลังมีสภาพตื้นเขิน มีความกว้างราว 3–4 เมตร

สุนทรภู่บันทึกไว้ใน *นิราศเมืองแกลง* ว่าตนเองได้เดินทางจากแหลมทองหลางถึงปากคลองลาวน ดังความว่า

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| แล้วภิญโญ โมทนา ลีลาลาศ |  | ลงเลียบหาด ปรีดิ์เปรม เกษมสันต์ |
| ถึงปากช่อง คลองน้ำ เป็นสำคัญ |  | ตำแหน่งนั้น ชื่อชะวาก ปากลาวน |

น้ำในคลองลาวนมี 3 ลักษณะคือ น้ำจืด น้ำกร่อย และน้ำเค็ม ชาวบ้านโดยรอบพื้นที่ประกอบอาชีพประมงพื้นบ้านและเพาะเลี้ยงหอยนางรม บริเวณคลองถือเป็นแหล่งเพาะเชื้อหอยนางรมแหล่งใหญ่เพื่อส่งขายในพื้นที่จังหวัดชลบุรี ตลอดแนวลำคลองนี้เนืองแน่นไปด้วยแท่งปูนปั้นที่เกาะบนเส้นเชือกยาวเป็นสาย ต่อมาก็ได้มีการเพิกถอนการเพาะเลี้ยงหอยนางรมเนื่องจากเป็นการรุกล้ำป่าชายเลน โดยมีมติคณะรัฐมนตรีเมื่อ พ.ศ. 2543 ประกาศให้พื้นที่ดังกล่าวเป็นป่าชายเลนประเภทที่ 1 ซึ่งเป็นป่าชายเลนเขตอนุรักษ์ ไม่สามารถเข้าใช้ประโยชน์หรือบุกรุกทำลายให้เกิดความเสื่อมสภาพได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. *อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย เล่ม ๔ (อักษร ย-ฮ) ฉบับราชบัณฑิตยสภา.* พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ : สำนักงานราชบัณฑิตยสภา, 2561.
2. ↑  "โครงการ Fisherman's Village Resort วิสาหกิจท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ชุมชนคลองลาวน จังหวัดระยอง (Fisherman's Village Resort)". กรมประมง เกษตรกลาง. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-10-30. สืบค้นเมื่อ 2022-10-30.
3. 1 2  "'หอยนางรม'รุกคลองประวัติศาสตร์". *คมชัดลึกออนไลน์*. 21 July 2014. สืบค้นเมื่อ 30 October 2022.
4. ↑  "ชุมชนคลองลาวน". องค์การบริหารส่วนจังหวัดระยอง.
5. ↑  "ฟ้องรัฐเปิดช่องเอกชนเลี้ยงหอยในคลองอนุรักษ์ ชาวระยองยื่นศาลปกครองเหตุทำสิ่งแวดล้อมพัง". GREENNEWS.AGENCY.
**รองเท้านารีปีกแมลงปอ** หรือ **รองเท้านารีสุขะกูล** เป็นกล้วยไม้ถิ่นเดียวในสกุลรองเท้านารี พบได้เพียงในทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยเท่านั้น ค้นพบครั้งแรกโดย ประสงค์ สุขะกูล ในปี พ.ศ. 2507

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

ต้นสูง 10-15 ซม. ใบเดี่ยวออกสลับ ใบรูปขอบขนาน ยาว 10-12 ซม.กว้าง 2.5-3 ซม. ปลายแหลม มีหยักแหลมตื้น แผ่นใบด้านบนสีเขียวแก่สลับเขียวอ่อน ด้านล่างสีเขียวอ่อนอมเทา โคนซ้อนกัน ก้านช่อดอกสูง 18-30 ซม. ดอกออกเดี่ยวที่ปลายก้านยาว กลีบเลี้ยงด้านบนรูปหัวใจ ปลายแหลม สีขาว และมีเส้นเขียวพาดตามยาว กลีบเลี้ยงด้านล่าง 2 กลีบเชื่อมกันและแคบ กลีบดอกด้านข้างรูปขอบขนานปลายเรียว สีเขียวอ่อน และมีเส้นสีเขียวเข้มพาดตามความยาว มีจุดสีม่วงอมน้ำตาลทั่วกลีบ ขอบมีขนสีน้ำตาล กลีบกระเป๋ารูปรองเท้า ปลายสีเขียวเหลือบ โคนสีม่วงอมน้ำตาล มีเส้นสีม่วงเป็นตาข่ายกระจายทั่วไป ออกดอกเดือนพฤษภาคม - มิถุนายน

ถิ่นอาศัย
---------

พบในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย บนภูเขาหินทรายในป่าดิบเขา ที่ระดับความสูง 1000-1500 เมตร

อ้างอิง
-------

* *กล้วยไม้เมืองไทย*, รศ.ดร. อบฉันท์ ไทยทอง, สำนักพิมพ์บ้านและสวน, หน้า 42-43

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Paphiopedilum sukhakulii at the Culture Sheet[*ลิงก์เสีย*]


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**รองเท้านารีปีกแมลงปอ**
**อลัน วู** หรือ **หวู เจิ้นเทียน** (จีน: 吴振天; พินอิน: *Wú Zhèntiān*) หรือชื่อเดิม **หวู เจิ้นยู่** (จีน: 吴振宇; พินอิน: *Wú Zhènyù*) เกิดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2515 เป็นชาวสิงคโปร์ โดยมีเชื้อสายจีน-อเมริกัน เป็นนักแสดง, พิธีกร, อดีตวีเจเอ็มทีวี เอเชีย และที่สร้างชื่อเสียงที่สุดของอาชีพการงานของเขาก็คือการเป็นพิธีกรเรียลลิตี้โชว์ชื่อดังอย่าง **ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย**

ประวัติ
-------

อลันจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กเลย์ และได้เข้าสู่วงการบันเทิง ด้วยบุคลิกและภาพลักษณ์ที่ดี จึงเข้ามาเป็นนายแบบสังกัดฟอร์ด เอเจนซี่ ในขณะนั้นเองเขาได้ร่วมแข่งขันรายการเฟียร์ แฟ็คเตอร์โดยได้ลำดับ 2 ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปและมุ่งหน้าสู่ฮ่องกงเพื่อเริ่มต้นอาชีพนักแสดง

เขาต้องฟันฝ่าอุปสรรคกับภาษาจีนกลางและภาษาจีนกวางตุ้ง เอ็มทีวีไต้หวันได้ให้โอกาสเขาได้เป็นวีเจ โดยเป็นพิธีกรร่วมในคอนเสิร์ตวันคริสต์มาส และงานแสดงละครเรื่อง "Wu Yan De Ai" และภาพยนตร์ตลกโรแมนติกอย่าง "I Do, I Do" ของประเทศสิงคโปร์

ความโด่งดังของเขายิ่งทวีคูณเพิ่มขึ้นเมื่อเขาได้เป็นพิธีกรในรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย ตั้งแต่ฤดูกาลแรกจนถึงปัจจุบัน ทางช่องเอเอ็กซ์เอ็น ทำให้เขาเป็นที่รู้จักไปทั่วเอเชียเนื่องจากรายการนี้เป็นรายการที่ดังมากและออกอากาศทั่วทั้งเอเชีย รวมถึงยังมีอีกหลายประเทศที่ซื้อรายการไปฉายต่อในประเทศตนเองภายหลังอีกด้วย

เขาแต่งงานกับนักแสดงสาวชาวสิงคโปร์ชื่อว่า "หว่อง ลี่หลิน" มีลูกสาวชื่อเซ็จ และลูกชายโจนัส โดยงานแต่งงานของทั้งสองจัดขึ้นโดยบริษัทฟลาย เอ็นเตอร์เทนเมนต์

รายการทีวี
----------

* Beautiful Connection (2002)
* Always On My Mind 无炎的爱 (2003)
* Night Corridor (2003)
* True Heroes (2003)
* Baby Blues (2005)
* I do, I do (2005)
* My Lucky Charm (2005)
* House of Joy (2006) (นักแสดงสมทบ)
* ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย (2006 – ปัจจุบัน) (พิธีกร)
* ดิ อะเมซิ่ง เรซ 16 (2010) (เป็นผู้ถือคำใบ้)
* Kung Fu Hip-Hop (2008)
* Beg for Death
* C.I.D 刑警二人组
* Shanghai Idol (พิธีกร)
* A Child's Hope 孩有明天
* A Child's Hope II 孩有明天II
* My In Laws
* City Of Heroes
* The Unbeatables
* Bukit Ho Swee 河水山
* Love Matters – Coffee on Cream
* Fear Factor (ผู้เข้าแข่งขัน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  นิตยสาร เม็นส์ เฮ็ลท์ส ฉบับฮ่องกง เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2006
2. ↑  "Amazing Race Asia a 'wild ride' for Allan Wu". Channel NewsAsia. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-10-01. สืบค้นเมื่อ 2006-11-01.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Allan Wu ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส

| * ด
* ค
* ก
ดิอะเมซิ่งเรซ |
| --- |
| สหรัฐอเมริกา | 

|  |  |
| --- | --- |
| ฤดูกาล | 1  **·**  2  **·**  3  **·**  4  **·**  5  **·**  6  **·**  7  **·**  8  **·**  9  **·**  10  **·**  11  **·**  12  **·**  13  **·**  14  **·**  15  **·**  16  **·**  17  **·**  18  **·**  19  **·**  20  **·**  21  **·**  22  **·**  23  **·**  24  **·**  25  **·**  26  **·**  27  **·**  28  **·**  29  **·**  30  **·**  31  **·**  32  **·**  33 |
| ผู้ดำเนินรายการ | ฟิล คีโอแกน |

 |
| เอเชีย | 

|  |  |
| --- | --- |
| ฤดูกาล | 1  **·**  2  **·**  3  **·**  4  **·**  5 |
| ผู้ดำเนินรายการ | อลัน วู |

 |