recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***ผีปั่น☆ไอดอลป่วน*** (ญี่ปุ่น: 神クズ☆アイドル; โรมาจิ: *Kami Kuzu Aidoru*; "ไอดอลขยะครึ่งเทพ") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรมโดยฮิจิกิ อิโซฟลาโวน ตีพิมพ์ในนิตยสาร*คอมิกซีโรซัมรายเดือน* นิตยสารมังงะแนว*โจเซ*ของสำนักพิมพ์อิจิจินชะตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (*ทังโกบง*) ถึงเล่มที่ 6 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์ ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอโกกูมิ ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2565

เนื้อเรื่อง
-----------

นิโยโดะ ยูยะเป็นไอดอลที่เพิ่งเปิดตัวเพื่อหวังจะได้เงินมาง่าย ๆ ผู้จัดการเห็นว่ายูยะไม่กระตือรือร้นในการเป็นไอดอลจึงบอกว่าหากยังเป็นเช่นนี้อาจจะพิจารณาไล่ออก และแล้วยูยะก็ได้พบกับโมงามิ อาซาฮิ ไอดอลชื่อดังที่เสียชีวิตกะทันหันเมื่อหนึ่งปีก่อน อาซาฮิที่เป็นผียังคงวนเวียนในโลกมนุษย์เพราะเธอรักการเป็นไอดอลอย่างมาก ทั้งคู่จึงทำข้อตกลงร่วมกันว่าอาซาฮิจะเข้าสิงยูยะในระหว่างการทำกิจกรรมไอดอล

ตัวละคร
-------

### ตัวละครหลัก

นิโยโดะ ยูยะ (仁淀ユウヤ, *Niyodo Yūya*)
ให้เสียงโดย: ฟูมิยะ อิไม
สมาชิกของยูนิตไอดอล ZINGS เปิดตัวเป็นไอดอลเพื่อหวังจะได้เงินมาง่าย ๆ แต่ขาดความกระตือรือร้นในการแสดงรวมถึงแฟนเซอร์วิส เขายอมให้อาซาฮิมาสิงร่างตนระหว่างทำกิจกรรมไอดอล
โมงามิ อาซาฮิ (最上アサヒ, *Mogami Asahi*)
ให้เสียงโดย: นาโอะ โทยามะ
ไอดอลชื่อดังผู้เสียชีวิตในอุบัติเหตุรถยนต์เมื่อหนึ่งปีก่อนจะมาเจอกับยูยะ
โยชิโนะ คาซึกิ (吉野カズキ, *Yoshino Kazuki*)
ให้เสียงโดย: ชุน โฮริเอะ
ไอดอลและสมาชิกของ ZINGS ผู้อยากให้ยูยะอยู่ร่วมวงเพราะตนไม่สามารถแสดงเพียงคนเดียวได้
### ตัวละครอื่น ๆ

ชินาโนะ ฮิโตมิ (信濃ヒトミ, *Shinano Hitomi*)
ให้เสียงโดย: เอริ คิตามูระ
ผู้จัดการวง ZINGS และเป็นประธานบริษัทที่วง ZINGS สังกัดอยู่
คะเซ็นจิกิ (河川敷, *Kasenjiki*)
ให้เสียงโดย: ฮิโตมิ อูเอดะ
แฟนคลับตัวยงของนิโยโดะ มักสวมที่คาดหัวที่มีแท่งไฟเสียบอยู่
ซึกิโกะ (ツギコ, *Tsugiko*)
ให้เสียงโดย: โย ไทจิ
แฟนคลับของนิโยโดะผู้ทำงานเป็นพนักงานบริษัท
ชิกุทาโระ (しぐたろ, *Shigutaro*)
ให้เสียงโดย: มานากะ อิวามิ
แฟนคลับของนิโยโดะผู้เป็นนักศึกษา
เซโตอุจิ ฮิคารุ (瀬戸内ヒカル, *Setouchi Hikaru*)
ให้เสียงโดย: ทากูมะ เทราชิมะ
หัวหน้าของวงไอดอลชื่อดัง Cgrass
มิซากิ จิฮิโระ (岬チヒロ, *Misaki Chihiro*)
ให้เสียงโดย: ทากูยะ ซาโต
สมาชิกวง Cgrass
อุจิฮามะ อากิระ (内濱アキラ, *Uchihama Akira*)
ให้เสียงโดย: ทัตสึยูกิ โคบายาชิ
สมาชิกวง Cgrass
นาดะ ยูกินาริ (灘ユキナリ, *Nada Yukinari*)
ให้เสียงโดย: ฮารูกิ อิชิยะ
สมาชิกวง Cgrass
ฮาคาตะ โฮมาเระ (伯方ホマレ, *Hakata Homare*)
ให้เสียงโดย: โยเฮ อาซากามิ
สมาชิกวง Cgrass
ผู้บรรยาย (ナレーション, *Narēshon*)
ให้เสียงโดย: โช ฮาซามิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Ghost Idol Comedy Manga Phantom of the Idol Listed With TV Anime". Anime News Network. November 25, 2021. สืบค้นเมื่อ November 26, 2021.
2. 1 2 3  "Phantom of the Idol TV Anime Confirmed". Anime News Network. November 26, 2021. สืบค้นเมื่อ November 26, 2021.
3. 1 2 3 4 5  "Phantom of the Idol Anime's Teaser Video Reveals More Cast, Summer Debut". Anime News Network. March 20, 2022. สืบค้นเมื่อ March 20, 2022.
4. 1 2 3 4 5  "Phantom of the Idol Anime Reveals Trailer, Additional Cast, Theme Songs, July 1 Premiere". Anime News Network. May 25, 2022. สืบค้นเมื่อ May 25, 2022.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของมังงะ (ญี่ปุ่น)
* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
* อนิเมะ *ผีปั่น☆ไอดอลป่วน* ทางปีลีปีลี
* *ผีปั่น☆ไอดอลป่วน* (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**ปริญญา เจริญผล** หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ **น้องตุ้ม** เกิดเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2524 ที่กรุงเทพมหานคร แต่เติบโตที่จังหวัดเชียงใหม่ ในครอบครัวที่มีพี่น้องทั้งหมด 6 คน โดยเป็นคนที่ 4 พ่อชื่อ บรรจง แม่ชื่ออำพร ปริญญาเป็นสาวประเภทสอง อดีตแชมเปียนมวยไทยที่ใช้ชื่อในการชกมวยว่า **ปริญญา เกียรติบุษบา** ยังเป็นนักแสดงและนางแบบ ชีวิตและเรื่องราวของเธอยังได้รับนำสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง *บิวตี้ฟูล บ๊อกเซอร์* 

ปริญญา เกียรติบุษบา เริ่มมีชื่อเสียงในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 เมื่อได้เอาชนะคะแนนอย่างเป็นเอกฉันท์ต่อ โอเว่น ส.บุญญา คู่ชกในการชกที่เวทีมวยลุมพินี ในฐานะที่เป็นนักมวยกะเทย แต่งหน้าทาปาก และแสดงออกต่อสื่อว่าต้องการชกมวยเพื่อหาเงินเป็นค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดแปลงเพศ โดยการจัดของโปรโมเตอร์ เชน เมืองชล โดยครั้งนั้นปริญญาได้ค่าตัวจำนวน 50,000 บาท เธอได้รับการผ่าตัดในปีเดียวกันนั้นเอง

ในปี พ.ศ. 2549 เธอได้กลับมาชกมวยใหม่อีกครั้ง ใช้ชื่อในการชกว่า **น้องตุ้ม แฟร์เท็กซ์** 

ปัจจุบัน ได้เป็นครูสอนมวยไทยที่อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ โดยสอนให้แก่ทั้งชาวไทย ชาวต่างประเทศ และเด็กเยาวชน

ผลงาน
-----

### ภาพยนตร์

* มนุษย์เหล็กไหล (2549)
* คู่แรด (2550)
* หอแต๋วแตก แหกสัปะหยด (2567)

### ละคร

* เศรษฐีตีนเปล่า (2544) ช่อง 7
* บุษบาครับผม (2548) ช่อง 3
* มวยสะดิ้ง หมัดซิ่งสายฟ้า (2566) ช่อง 8

### รายการโทรทัศน์

* ซูเปอร์สตาร์ ที่สุดแห่งดาว ฤดูกาลที่ 2

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
3. 1 2  [ 
ยูโทเปีย...เกียรติและ ศักดิ์ศรีผู้ชายนะยะ][*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  变性拳王欲参加中泰拳赛夺一分 中方恐拒绝 (จีน)
5. ↑  บันทึกชีวิต&งานนักมวยนะยะรุ่น1 "น้องตุ้ม" ปริญญา เกียรติบุษบา
6. ↑  สารคดี ผ่าตัดแปลงเพศ ผ่าตัดชีวิตหญิงในร่างชาย ตอนที่ 3[*ลิงก์เสีย*]
7. ↑  'ผ่าตัดเปลี่ยนเสียง' ภัยเสี่ยงสาวประเภทสอง!? สำเนาจาก เดลินิวส์ 27 เมษายน 2552
8. ↑  "น้องตุ้มคืนเวทีตะบันนักชกยุ่น ที่พัทยา26นี้". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2010-05-04.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **ปริญญา เจริญผล**
**ซี.ไอ.เอ.วีอาร์ นักฆ่า 2000** (อังกฤษ: Hot War, จีน: 幻影特攻, พินอิน: Waan ying dak gung) ภาพยนตร์แอ็คชั่นสัญชาติฮ่องกง นำแสดงโดย เจิ้ง อี้เจี้ยน, เฉิน เสี่ยวชุน, เฉิน ฮุ่ยหลิน, หยิน สื่อเว่ย กำกับการแสดงโดย จิงเกล มา อำนวยการสร้างโดย เฉินหลง

เรื่องย่อ
---------

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1998 ก่อนการแข่งขันฟุตบอลโลก ที่ฝรั่งเศสจะเริ่มขึ้น หน่วยงานซี.ไอ.เอ.ของสหรัฐอเมริกา ได้มีโครงการที่สร้างทหารจำลองขึ้นมาเพื่อให้มีสภาพร่างกายที่แข็งแกร่งกว่าทหารทั่วไป รวมทั้งสภาพจิตใจที่เหี้ยมโหด ด้วยการควบคุมทางจิตใต้สำนึก ภายใต้การดำเนินงานของเหล่านักวิทยาศาสตร์ชาวจีน ซือถูฮุ่ยหลาน นักวิทยาศาสตร์สาวผู้ชำนาญเรื่องจิตใต้สำนึกถูกผู้ก่อการร้ายลักพาตัวไป ในงานแต่งงานที่ไมอามีของ ซงสู เพื่อนร่วมงานเธอ 

ซงสู กับ วุนเต๋อเกา เพื่อนร่วมงานเธอจึงต้องเข้ารับการทดลองในโครงการนี้ เพื่อให้เป็นยอดทหารให้ได้ในเวลา 7 วัน ด้วยการฝึกผ่านไวช่วลแอฟเฟกต์ ทั้งคู่ได้บุกเข้าไปช่วยตัวฮุ่ยหลานมาได้จากฮ่องกง แต่ซงสูได้ฆ่าเจนนี่ หนึ่งในผู้ก่อการร้ายด้วยความเหี้ยมโหดแบบไม่รู้ตัว ต้นสังกัดของทั้งสาม จึงมีคำสั่งให้ควบคุมตัว แต่แล้วซงสูก้ได้ขัดขืนและพลั้งมือฆ่าฮุ่ยหลานไป ซึ่งทั้งสามที่ความผูกพันกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ ด้วยความที่เป็นเด็กกำพร้าทั้งหมด ขณะที่ทางซี.ไอ.เอ. ได้มีคำสั่งให้วุนเต๋อเกาตามเก็บซงสู ผู้เป็นเพื่อนรัก ขณะที่ทางผู้ก่อการร้ายต้องการจะสะกดจิตผู้คนผ่านหน้าจอโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม ขณะที่กำลังชมการถ่ายทอดฟุตบอลโลก

นักแสดง
-------

* เจิ้ง อี้เจี้ยน...วุนเต๋อเกา
* เฉิน เสี่ยวชุน...ซงสู
* เฉิน ฮุ่ยหลิน...ซือถูฮุ่ยหลาน
* หยิน สื่อเว่ย...เอเลี่ยน (ผู้ก่อการร้าย)
* วาเนสซ่า หยิง...เจนนี่

เบื้องหลัง
----------

*Hot War* เป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นทริลเลอร์แนววิทยาศาสตร์ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1998 โดยได้ผู้กำกับฉากแอ็คชั่น คือ สตีเฟ่น ถัง ผู้กำกับฉากแอ๊คชั่นที่มีผลงานในระยะเดียวกันอีก 2 เรื่อง คือ *Downtown Torpedoes* และ *Enter the Eagles* แต่ได้รับคำวิจารณ์ว่าทำได้ดี ท่ามกลางบทภาพยนตร์ที่อ่อนและอารมณ์ที่ไม่ถึง 2 เรื่องนี้

ขณะเดียวกันการพูดภาษาอังกฤษในเรื่องของนักแสดง คือ เอเลี่ยน ที่รับบทโดย หยิน สื่อเว่ย ก็ได้ทำแย่มาก ในบทของหัวหน้าผู้ก่อการร้ายที่ต้องปฏิบัติการร่วมกับชาวตะวันตกหลายชาติ

ภาพยนตร์เข้าฉายทั้งในฮ่องกงและประเทศไทยในปี 1998 และฉายทางโทรทัศน์ระบบฟรีทีวีและโทรทัศน์ระบบบอกรับเป็นสมาชิกในประเทศไทย ถึง 3 ครั้ง

ช่อง 7

- ครั้งแรก ยอดภาพยนตร์นานาชาติ ออกอากาศเมื่อปี 2002 (ไม่ทราบวันที่ออกอากาศ) เวลา 09.30 น.

- ครั้งที่ 2 หนังรอบเช้า ออกอากาศเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ปี 2012 เวลา 08.25 น.

ช่อง 3

- ครั้งที่ 3 แชนแนลทรีมูฟวี่ส์ ออกอากาศเมื่อ วันที่ 29 เมษายน ปี 2023 เวลา 23.40 น.

ยูบีซี หรือ ทรูวิชั่นส์ ในปัจจุบัน 

- ออกอากาศตั้งแต่ปี 2001-2013

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *ซี.ไอ.เอ.วีอาร์ นักฆ่า 2000* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ
**นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธ** มีชื่อจริงคือ **คำเพียว สีจันทึก** ชื่อเล่น **เพียว** (กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 – 7 เมษายน พ.ศ. 2564) เป็นอดีตนักมวยไทย เป็นน้องชายของนำพล หนองกี่พาหุยุทธ ที่เป็นอดีตนักมวยไทยเช่นกัน

ประวัติ
-------

นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธ เกิดในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 ที่อำเภอหนองกี่ จังหวัดบุรีรัมย์ แรกเริ่มไม่ได้เป็นนักมวยไทยที่เก่งกาจหรือชกเป็นคู่เอกแต่อย่างใด เพราะถือเป็นนักมวยที่ชกตามนำพล ผู้เป็นพี่ชาย และเคยทำสถิติแพ้น็อกเร็วที่สุดด้วยโดยแพ้น็อกยกแรก ในเวลาเพียง 33 วินาทีให้กับ วังจั่นน้อย ส.พลังชัย มาแล้ว ซึ่งทำให้วังจั่นน้อยได้รับฉายาว่า "ไอ้หมัด 33 วิ"

แต่เมื่อในปี พ.ศ. 2534 ที่นำพลพี่ชายแขวนนวมไปจากอุบัติเหตุทางรถ นำขบวนซึ่งขณะเกิดเหตุได้นอนดูวิดีโออยู่ที่บ้าน จึงไม่ได้รับบาดเจ็บด้วย จากนั้นมานำขบวนได้พัฒนาฝีมือขึ้นมา กลายเป็นยอดมวยที่ชกได้สวย กลายเป็นมวยเอกภายในระยะเวลาไม่นาน นำขบวนมีท่าไม้ตายทีเด็ดคือ "ไถนา" คือการจับขาของคู่ชกแล้วไถดันไปข้างหลังให้เสียหลัก จึงได้รับฉายาจากแฟนมวยว่า "จอมไถนา"

นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธ เป็นนักมวยหน้าตาดี ชกได้สวยเหมือนนำพล พี่ชาย เคยไปชกที่ประเทศญี่ปุ่นโดยพบกับ "ไอ้แรดดง" เหนือธรณี ทองราชา โดยเหนือธรณีออกอาวุธได้หนักหน่วงกว่า จะแจ้งกว่า แต่นำขบวนสามารถใช้ลีลาแม่ไม้มวยไทยได้สวยงามกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้ท่ามณโฑนั่งแท่น ซึ่งเป็นแม่ไม้ที่ไม่ค่อยมีนักไทยคนไหนใช้กัน เนื่องจากใช้ยาก กรรมการจึงตัดสินให้นำขบวนชนะคะแนนไป และสร้างประวัติศาสตร์โดยเป็นแชมป์รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท (130 ปอนด์) ของเวทีลุมพีนียาวนานถึง 6 ปี โดยไม่มีใครสามารถชิงแชมป์ได้ จนต้องสละตำแหน่งไป และเคยเป็นแชมป์ของสภามวยไทยโลกด้วย โดยมีค่าตัวการชกสูงสุดถึง 260,000 บาท

จากการที่นำขบวนชอบใช้ลูกไถนานี้ จึงได้มีการประชุมกติกาและตกลงกันใหม่ว่า ห้ามนักมวยไทยใช้ลูกไถนานี้อีก เนื่องจากเป็นการเอาเปรียบคู่ต่อสู้ ซึ่งยังใช้เป็นกติกามาจนปัจจุบัน

นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2564 ขณะอายุได้ 48 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "บุรีรัมย์-ตำนานยอดมวย "นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธ" ป่วยมะเร็ง". *Buriram World*. January 22, 2021. สืบค้นเมื่อ April 8, 2021.
2. ↑  "สิ้นลม นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธ ยอดมวยไทย หลังสู้มะเร็งร้าย ด้วยวัย 48 ปี". *ข่าวสด*. April 8, 2021. สืบค้นเมื่อ April 8, 2021.
**โกงกางใบเล็ก** เป็นไม้ขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ที่ขึ้นได้ในดินเลนที่ค่อนข้างอ่อน ลึกและมีน้ำทะเลท่วมถึงตลอดเวลา ดังนั้นจึงพบไม้ชนิดนี้ขึ้นตามชายฝั่งทะเลริมแม่น้ำ, ชายคลองและป่าชายเลน สามารถพบได้ในตอนเหนือของประเทศออสเตรเลีย (รัฐควีนส์แลนด์ และนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี), กวม, ประเทศอินเดีย, ประเทศอินโดนีเซีย, ประเทศมาเลเซีย, ประเทศมัลดีฟส์, ภูมิภาคไมโครนีเซีย, นิวแคลิโดเนีย, ประเทศปาปัวนิวกินี, ประเทศฟิลิปปินส์, ประเทศสิงคโปร์, หมู่เกาะโซโลมอน, ประเทศศรีลังกา, ไต้หวัน, ประเทศไทย ประเทศวานูอาตู และประเทศเวียดนาม

มีชื่อพื้นเมืองดังนี้: โกงกาง (ระนอง), โกงกางใบเล็ก (ภาคกลาง), พังกาทราย (กระบี่), พังกาใบเล็ก (พังงา)

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

โกงกางใบเล็กเป็นไม้ต้นขนาดใหญ่ สูง 25-35 ม. ระบบรากเป็นระบบรากแก้วมีรากเสริมออกมาเหนือโคนต้น 3-8 ม. รากที่โคนต้นหรือรากค้ำยันลำต้นแตกแขนงระเกะระกะไม่เป็นระเบียบ ทำมุมเกือบตั้งฉากกับลำต้นและหักเกือบเป็นมุมฉากลงดินเพื่อพยุงลำต้น เรือนยอดรูปกรวยคว่ำแคบ ๆ 

ลำต้นมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 30-50 ซม. เปลือกสีเทาคล้ำหรือเทาอมชมพู แตกเป็นร่องตื้น ๆ ตามยาวทั่วไปและอาจมีร่องสั้น ๆ แตกตามขวางคั่นระหว่างร่องยาวอย่างไม่เป็นระเบียบ เมื่อทุบเปลือกทิ้งไว้สักครู่จะพบว่าเปลือกในจะมีสีแสดถึงแดงเลือดหมู 

ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงตรงข้ามสลับทิศทางตั้งฉาก ใบคู่ล่างๆ จะร่วงไปเหลือแต่คู่ใบ 2-4 คู่ เป็นกลุ่มที่ปลายกิ่ง รูปรี กว้าง 4-8 ซม. ยาว 7-18 ซม. ปลายแหลมหรือเป็นติ่งแหลมเล็กยาว แข็ง สีดำ โคนรูปลิ่ม เส้นกลางใบด้านล่างสีแดงเรื่อ ๆ หรือชมพูอมแดง เส้นแขนงใบปรากฏราง ๆ แผ่นใบหนา ก้านใบยาว 1.5-3.5 ซม. มักมีสีแดงเรื่อ ๆ หูใบแคบ ปลายแหลมยาวประกบกันเป็นคู่ระหว่างคู่ใบ เห็นได้ชัดที่ปลายกิ่ง ยาว 4-9 ซม. สีชมพู ร่วงง่าย ใบเล็กกว่าโกงกางใบใหญ่ 

ดอกสมบูรณ์เพศ ช่อดอกสั้นมาก ออกตามง่ามใบที่ใบร่วงไปแล้ว ก้านช่อดอกยาว 0.6-2 ซม. ตรงปลายก้านช่อมีดอกที่ไม่มีก้านหรือมีก้านสั้น 1 คู่ ดอกตูมรูปไข่ ยาว 1.2-1.6 ซม. ใบประดับที่ฐานดอกติดกันคล้ายรูปถ้วย กลีบเลี้ยง 4 กลีบ รูปไข่ กว้าง 6-8 มม. ยาว 0.7-1.2 ซม. กลีบหนา ปลายแหลม ต่อมาจะโค้งลงเกือบแนบก้านดอก กลีบดอก 4 กลีบ ร่วงง่าย รูปใบหอก กว้าง 1-2 มม. ยาว 0.7-1.2 ซม. สีเหลืองอมเขียวหรือเหลืองอ่อน ขอบกลีบไม่มีขน เกสรเพศผู้ 12 อัน ก้านชูอับเรณูสั้นมากหรือไม่ปรากฏชัด 

ผลมีรูปไข่กลับยาว 2-3 ซม. สีน้ำตาลคล้ำ ผิวค่อนข้างขรุขระ เมล็ดงอกได้ในขณะที่ผลยังติดอยู่กับต้น ลำต้นใต้ใบเลี้ยงรูปทรงกระบอก เรียงโค้งเล็กน้อย ยาว 30-40 ซม. เส้นผ่านศูนย์กลาง 1-1.2 ซม. มีขนาดโตขึ้นที่ส่วนปลาย ผิวเป็นมัน สีเขียวหรือเขียวอมม่วง ค่อนข้างเรียบหรือมีตุ่มขรุขระกระจัดกระจาย เมื่อร่วงหล่นลงสู่พื้นจะปักลงในดิน

เสริม 2561 พบว่าใบของโกงกางเป็นสมุนไพร ไว้คลาดร้อน เครียด ปวดท้องรุนแรง แต่ควรต้มก่อน สามารถรวมกับอย่างอื่นเพื่อเปลี่ยนรสชาติได้

ประโยชน์
--------

* น้ำจากเปลือกใช้ชะล้างแผล ห้ามเลือด แก้ท้องร่วง แก้บิด น.ส.พ.คม-ชัด-ลึก วันที่ : 17 ก.ค. 50

</ref>

* เปลือกให้น้ำฝาดสีน้ำตาลใช้ ย้อมผ้า อวน
* ลำต้นใช้ทำเสาเข็มในที่น้ำทะเลขึ้นถึง เผ่าถ่าน
* เนื่องจากเปลือกมีสารแทนนินและฟีนอล เป็นสารที่ใช้ทำสี, หมึกและยา จึงมีการนำไปสกัด
* ใบ เป็นสมุนไพรได้ ตามเสริม

วิธีการทำสีย้อมผ้า
------------------

สีน้ำตาลแก่จากเปลือกไม้โกงกาง นำเอาเปลือกไม้โกงกางที่แห้งพอหมาด มาล้างน้ำให้สะอาด แช่น้ำไว้ 1 คืน แล้วต้มเคี่ยวไว้ 2 วัน แล้วกรองเอาแต่น้ำย้อม

อ้างอิง
-------

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน. 2538. อนุกรมวิธานพืช อักษร ก
2. ↑
พระไตรปิฎกฉบับซีเซี่ย หรือ ฝานต้าจั้งจิง (蕃大藏經)เป็นหนึ่งในชุดพระไตรปิฎกภาษาจีน สร้างขึ้นในอาณาจักรซีเซี่ย สมัยพระเจ้าเหรินจง หรือเมื่อปีที่ 6 รัชสมัยต้าเต๋อแห่งราชวงศ์หยวน หรือค.ศ. 1302 มีจำนวนทั้งสิ้น 3620 ผูก พิมพ์ขึ้นจากอักษรซีเซี่ย แต่คาดว่าจำลองขึ้นจากพระไตรปิฎกฉบับไคเป่า (开宝藏) สมัยราชวงศ์ซ่ง ซึ่งเป็นพระไตรปิฎกฉบับพิมพ์ครบชุดฉบับแรกของโลก ปัจจุบันฉบับซีเซี่ยเหลือเพียงบางส่วนเท่านั้น  

แม้ว่าอาณาจักรซีเซี่ยจะถูกชาวมองโกลแห่งราชวงศ์หยวยนทำลายจนพินาศย่อยยับ แต่ยังเหลือพระไตรปิฏกชุดนี้ไว้ โดยชาวหยวนได้สืบทอดมาปรับปรุงให้ดีขึ้น และพิมพ์แพร่หลายต่อในศตวรรษที่ 14 ซึ่งอาณาจักรซีเซี่ยได้อันตรธานไปนานแล้ว และภาษาซีเซี่ย หรือภาษาตังกุต ก็ยังแทบไม่มีคนใช้ ปัจจุบันพระไตรปิฎกชุดนี้ ได้รับการศึกษาและเผยแพร่โดยนาย เอริก กรินสเตด (Eric Grinstead) ซึ่งถ่ายมาจากกรุงปักกิ่ง และเลนินกราด ผู้ที่ตีพิมพ์ฉบับนี้ที่กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย เมื่อปี 1971 ในชื่อ พระไตรปิฏกฉบับตังกุต (The Tangut Tripitaka) บ้างก็เรียกว่า Mi Tripitaka 

ทั้งนี้ ชาวซีเซี่ย หรือชาวตังกุต (Tangut) เป็นชนชาติเชื้อสายทิเบต-พม่า อาศัยอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน ระหว่างปีค.ศ. 1038 - 1227 ชนชาตินี้ได้สถาปนาราชวงศ์ซีเซี่ย (西夏) หรืออาณาจักรไป๋เกาต้าเซี่ยกั๋ว (白高大夏國) คาบเกี่ยวกับราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์เหลียว และราชวงศ์หยวน ทั้ง 4 อาณาจักรนี้ แม้สถาปนาโดยคนต่างเชื้อชาติกัน แต่กับเนื่องเป็นหนึ่งในราชวงศ์ทางการตามประวัติศาสตร์จีนโบราณ อีกทั้ง ทั้ง 4 ราชวงศ์ยังอุปถัมภ์ศาสนาพุทธอย่างยิ่งยวดไม่แพ้กัน 

ผิดกันเพียงแต่ว่า ชาวซ่ง ชาวเหลียว และชาวหยวน ใช้ภาษาและอักษรจีนในการจารึกพระไตรปิฎก ขณะที่ชาวซีเซี่ยใช้ภาษาของตนเองในการจารึก เป็นภาษาที่คล้ายกับภาษาทิเบต แต่ใช้อักษรคล้ายจีน หากมีความซับซ้อนในเชิงการผสม ปัจจุบันมีนักวิชาการพยายามรื้อฟื้นภาษาตังกุตขึ้นมาเพื่อใช้งานด้านวิชาการ และมีการเผยแพร่สิ่งพิมพ์สมัยซีเซี่ยดังเช่น พระไตรปิฎกฉบับซีเซี่ยฉบับนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑   The Cambridge History of China, Vol. 6: Alien Regimes and Border States. หน้า 204
2. ↑  蕃大藏经
3. ↑  国图藏西夏文文献的价值

บรรณานุกรม
----------

* 蕃大藏经 ใน
* 国图藏西夏文文献的价值 ใน
* Denis C. et al. (1994). The Cambridge History of China, Vol. 6: Alien Regimes and Border States, 907-1368. Cambridge. Cambridge University Press
**สมเด็จพระเจ้าอับดุลลอฮ์ที่ 1 แห่งจอร์แดน** หรือ **อับดุลเลาะฮ์ อิบนิ ฮูไซน์** (Abdullah ibn Husein) เป็นปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์ฮัชไมต์จอร์แดน เสด็จพระราชสมภพที่เมืองมักกะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบียเมื่อ พ.ศ. 2425 เป็นโอรสของชะรีฟ ฮูไซน์ อิบนิ อาลี ผู้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งฮิญาซ และ อับดียา บินท์ อับดุลเลาะฮ์เป็นพระมารดา ในวัยเยาว์ ทรงเติบโตในพระราชวังของสุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 ต่อมาได้เป็นตัวแทนของฮิญาซในรัฐสภาออตโตมันระหว่าง พ.ศ. 2451 – 2457

การต่อต้านการปกครองของชาวเติร์กในหมู่ชาวอาหรับเริ่มขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ใน พ.ศ. 2457 อับดุลเลาะฮ์ได้เจรจากับกงสุลใหญ่อังกฤษประจำอียิปต์ก่อนจะนำชาวอาหรับเข้าร่วมกับอังกฤษในการต่อต้านออตโตมัน เมื่อสงครามสิ้นสุด ชารีฟ ฮูไซน์ได้แต่งตั้งฟัยศ็อล น้องชายของอับดุลเลาะห์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งซีเรีย และให้อับดุลเลาะห์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิรัก แต่ฝรั่งเศสคัดค้านเพราะต้องการครอบครองซีเรีย อังกฤษจึงตัดสินใจแยกจอร์แดนออกจากปาเลสไตน์ แล้วยกให้อับดุลเลาะห์ปกครองในตำแหน่งเอมิเรตส์แห่งทรานส์จอร์แดนเมื่อ พ.ศ. 2464 ส่วนฟัยศ็อลนั้นให้ไปเป็นกษัตริย์ปกครองอิรัก 

ในตอนแรก การแต่งตั้งอับดุลเลาะฮ์เป็นพระมหากษัตริย์จอร์แดนจะเป็นการชั่วคราวเพียง 6 เดือน แต่ภายหลัง อังกฤษประกาศต่ออายุการเป็นพระมหากษัตริย์จอร์แดนของอับดุลเลาะห์ออกไปอย่างไม่มีกำหนด และประกาศแยกจอร์แดนออกจากปาเลสไตน์ที่เตรียมยกให้ขบวนการไซออนิสต์อย่างถาวร การปกครองของอับดุลเลาะฮ์ได้รับการสนับสนุนจากอังกฤษอย่างมาก จนหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 จึงได้รับเอกราชจากอังกฤษเมื่อ พ.ศ. 2489 ทรงดำรงตำแหน่งพระมหากษัตริย์แห่งจอร์แดน เมื่อเกิดวิกฤตการณ์ปาเลสไตน์ และการจัดตั้งประเทศอิสราเอล พระองค์ต่อต้านชาวยิวอย่างเปิดเผย ส่งกองทัพเข้ายึดครองฝั่งตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดนและชายฝั่งทะเลแดงมาเป็นของจอร์แดน ใน พ.ศ. 2493 ต่อมา พระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์เมื่อ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2494

อ้างอิง
-------

* มนัส เกียรติวาริช. อับดุลเลาะห์ อิบนิ ฮูไซน์ ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2539. หน้า 14 - 15

ผู้สืบทอดตำแหน่ง
----------------

| ก่อนหน้า |  | สมเด็จพระเจ้าอับดุลลอฮ์ที่ 1 แห่งจอร์แดน |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  **พระมหากษัตริย์จอร์แดน** (ค.ศ. 1921— ค.ศ. 1951) |  | **สมเด็จพระราชาธิบดีฎอลาลแห่งจอร์แดน** |

ดูเพิ่ม
-------

* รายพระนามพระมหากษัตริย์จอร์แดน
**หอรำลึกซุน ยัตเซ็น** หรือ **หอรำลึกจงซาน**เป็นอาคารทรงแปดเหลี่ยมในเมืองกว่างโจว เมืองหลวงของมณฑลกวางตุ้ง

หอรำลึกได้รับการออกแบบโดยลู่ ยันจื่อ และถูกสร้างขึ้นด้วยเงินที่ระดมทุนโดยคนจีนทั้งในและต่างประเทศเพื่อรำลึกถึงคุณงามความดีของดร.ซุน ยัตเซ็น งานก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1929 และเสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 1931 ห้องโถงเป็นโครงสร้างแปดเหลี่ยมขนาดใหญ่ที่มีความยาว 71 เมตรโดยไม่มีเสาหลัก หอรำลึกตั้งด้วยเวทีขนาดใหญ่และบรรจุคนได้ 3,240 คน

ประวัติ
-------

ในช่วงสาธารณรัฐจีน ป้ายประกาศจิ่วกวงเตียลู่ จะเห็นได้ว่าหอรำลึกซุน ยัตเซ็นเป็นสถานที่สำคัญในกวางโจวในเวลานั้น
สนามหญ้าหน้าหอรำลึก
หอรำลึกในอดีตนั้นเคยเป็นที่ตั้งที่มีชื่อว่า **ทำเนียบประธานาธิบดีกวางตุ้ง** เมื่อครั้งที่ดร.ซุน ยัตเซ็นทำกับสู้รบเพื่อรวบรวมประเทศจีนในยุคขุนศึก

มาถึงปี ค.ศ. 1931 ทำเนียบประธานาธิบดีได้ถูกเปลี่ยนเป็นหอรำลึกซุน ยัตเซ็นสร้างขึ้นเพือรำลึกถึง ดร.ซุนยัดเซ็น ถือว่าเป็นบิดาของคนจีนยุคใหม่ ดร.ซุน ยัดเซ็น เป็นผู้ก่อตั้งพรรคก๊กมินตั๋ง และเป็นประธานาธิบดีคนแรกของจีน เป็นแกนนำคนสำคัญในการโค่นล้มราชวงศ์ชิง เป็นผู้ที่มีพระคุณกับชาวจีนอย่างใหญ่หลวงเพราะเป็นผู้ที่ปลดปล่อยชาวจีนให้รอดพ้นจากสังคมเดิมที่ล้าหลัง และระบบกษัตริย์ราชวงศ์ชิง

ธนบัตรที่ออกโดยธนาคารมณฑลกวางตุ้งในปี ค.ศ. 1949 แสดงรูปของหอรำลึกซุน ยัตเซ็น ในช่วงสาธารณรัฐจีนสมัยปกครองแผ่นดินใหญ่
หอรำลึกซุน ยัตเซ็น ได้รับการบูรณะอีกครั้งในปี ค.ศ. 1972 สร้างเพื่อระลึกวันเกิดร้อยปีของ ดร.ซุน ยัตเซ็น สัญลักษณ์ของหอที่ระลึกแห่งนี้คือรูปปั้นเหมือนของตัวท่าน ที่ตั้งอยู่ทางด้านหน้าของพิพิธภัณฑ์ และแผ่นป้ายที่เขียนว่า "เทียนเซี้ยะเหวยกง" ซึ่งท่านก็เป็นผู้เขียนด้วยตัวของท่านเอง โครงสร้างภายนอกเลียนแบบวังจีน หลังคาปูด้วยกระเบื้องสีเหลือง ภายในหอมีห้องประชุมใหญ่ ห้องสมุด ดร.ซุน ยัตเซ็น ห้องภาพ และห้องบรรยาย ในห้องโถงใหญ่มีรูปปั้น ดร.ซุน ยัตเซ็น ที่ทำจากทองแดงแท้ สูง 5.8 เมตร ฐานสูง 3.1 เมตร ภายในอนุสรณ์สถานนั้นเป็นหอประชุมขนาดใหญ่รูปทรงแปดเหลี่ยม ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นสถาปัตยกรรมชิ้นเยี่ยม เพราะสร้างขึ้นโดยไม่มีเสากลางห้องที่จะบดบังสายตาของผู้ที่เข้ามาเยี่ยมชม

การเดินทาง
----------

สามารถเข้าถึงหอรำลึกซุน ยัตเซ็นได้จากรถไฟใต้ดินกว่างโจวโดยใช้เส้นทางสถานีหอรำลึกซุน ยัตเซ็น

ดูเพิ่ม
-------

* อนุสรณ์สถานแห่งชาติ ซุน ยัตเซ็น ที่เมืองหนานจิง
* หอรำลึกซุน ยัตเซ็นที่เมืองไทเป
* หอรำลึกซุน ยัตเซ็น (หนานหยาง) ที่ประเทศสิงค์โปร์

อ้างอิง
-------

บรรณานุกรม
----------

* Beck, Sanderson (2007), *Republican China in Turmoil 1912–1926*.
* Pakula, Hannah (2009), *The Last Empress: Madame Chiang Kai-shek and the Birth of Modern China*, New York: Simon & Schuster.
เดวิด รอบินสัน
**เดวิด มัวรีส รอบินสัน**(David Maurice Robinson)เกิดวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ 1965 เป็นนักกีฬาบาสเก็ตบอลที่รีไทร์แล้ว เล่นตำแหน่ง เซนเตอร์ (Center)ให้กับทีม ซานอันโตนิโอ สเปอร์ส(San Antonio Spurs) ตลอดชีวิตกาลเป็นนักกีฬา ซึ่งก่อนที่เขาจะเข้ามาเล่นในลีก เอ็นบีเอ เขาได้เข้ารับราชการทหารในสังกัด ทหารเรือ จึงเป็นที่มาของฉายาในขณะเล่นว่า "The Admiral" หรือ "พลเรือเอก"นั้นเอง เขาและเพื่อนร่วมทีมในตำแหน่งพาวเวอร์ ฟอร์เวิด ทิม ดังแคน(Tim Duncan)ถูกเรียกว่า "หอคอยคู่" ประจำทีม ชื่อของเขาได้รับเลือกให้เข้าไปอยู่ในหอเกียรติยศ ร่วมกับ ไมเคิล จอร์แดน (Micheal Jordan)แห่ง ชิคาโก้ บูลส์ (Chicago Bulls), จอห์น สต็อกตัน (John Stockton)แห่ง ยูท่าห์ แจ๊ส(Utah Jazz)ในวันที่ 1 กันยายน 2009 เขาถูกพูดถึงในฐานะที่เป็นผู้เล่นในตำแหน่ง เซนเตอร์ ที่ยอดเยี่ยมตลอดกาล ของ ลีก Nba

ชีวิตในวัยเยาว์
---------------

เดวิด มัวรีส รอบินสัน เกิดวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1965 ในฟลอริดา เป็นบุตรคนที่สองของครอบครัว ซึ่งพ่อของเค้าได้รับราชการทหารในกองทัพเรือ ทำให้ต้องถูกย้ายที่บ่อย หลังจากพ่อของเขาเกษียณออกจากราชการ ครอบครัวของเขาก็ได้ลงหลักปักฐานที่ วู้ด บริดจ์ รัฐ เวอร์จิเนีย(Woodbridge Verginia)ซึ่งเป็นที่ๆรอบินสันได้แสดงศักยภาพทั้งการเรียน และการกีฬาทุกอย่างยกเว้นบาสเก็ตบอล ในขณะที่อยู่มัธยมต้น เขามีส่วนสูงถึง 5ฟุต9นิ้ว เขาได้ลองเล่นบาสเก็ตบอลดูแต่สุดท้ายก็หยุดเล่น แต่เมื่อเขาได้เข้าเรียนมํธยมปลาย เขาสูงถึง 6ฟุต7นิ้ว โดยโค้ชได้จับเขาซึ่งตัวสูงเข้ามาอยู่ในทีมแต่ก็ยังไม่ได้เล่นบาสเก็ตบอลอย่างจริงจังเนื่องจากขาดการแข่งขันเพราะพื้นที่เขตที่เขาอยู่เป็นพื้นที่นอกเมืองวอชิงตัน ซึ่งรอบินสันได้รับรางวัลชมเชยเล็กๆน้อยๆจากภายในพื้นที่ชุมชนและเขตที่เขาอาศัยอยู่เท่านั้น ซึ่งเขาก็ไม่ได้รับความสนใจจากโค้ชบาสเก็ตบอลในมหาวิทยาลัยดังๆเท่าไหร่นัก รอบินสันสอบวัดระดับเข้ามหาวิทยาลัยได้คะแนนสูงถึง 1320 เขาจึงเลือกที่จะเข้า โรงเรียนนายเรือของกองทัพเรือสหรัฐ (U.S. Naval Academy)

การเล่นบาสในมหาวิทยาลัย และ การรับใช้ชาติในกองทัพเรือ
-----------------------------------------------------
มหาวิทยาลัยลาวาล
**มหาวิทยาลัยลาวาล** (ฝรั่งเศส: *Université Laval*) เป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในแคนาดา และเป็นมหาวิทยาลัยแรกในอเมริกาเหนือที่เปิดสอนเป็นภาษาฝรั่งเศส ตั้งอยู่ที่นครเกแบ็ก เมืองหลวงของรัฐเกแบ็ก ลาวาลถูกจัดอยู่หนึ่งในสิบมหาวิทยาลัยด้านวิจัยทางด้านการแพทย์ของแคนาดา และหนึ่งในสิบมหาลัยชั้นนำของแคนาดา และในปี 2007 ลาวาลจัดอยู่อันดับที่ 35 ของมหาวิทยาลัยทั้งหมดในแคนาดาและอเมริกา เป็นอันดับที่ 4 ของแคนาดา ในด้านชีววิทยา และสิ่งแวดล้อม

ประวัติ
-------

มหาวิทยาลัยลาวาลถูกสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1663 ที่ Séminaire de Québec หรือเมืองเก่าของเมืองเกแบ็ก โดยหัวหน้าบาทหลวงแห่งคิวเบก *ฟรองซัว เดอ ลาวาล* ต่อมาในปี 1852 มีการจัดตั้งวิทยาเขตใหม่ที่เมืองมอนทรีออล และวิทยาเขตใหม่นี้ได้ถูกเปลี่ยนชื่อมาเป็น *มหาวิทยาลัยมงเตรอาล* (Université de Montréal) ในปี 1919 แต่ปัจจุบันมหาวิทยาลัยลาวาลตั้งอยู่ที่เขต Sainte-Foy ย่านศูนย์การค้าของเมืองเกแบ็ก และสถานที่เก่าที่ Séminaire de Québec เป็นสถานที่เรียนของคณะสถาปัตยกรรม

ในปี 2002 ลาวาลได้เปิดสอนหลักสูตรต่างๆมากกว่า 350 หลักสูตร มีนักศึกษากว่า 37000 และ 20% ของนักศึกษาทั้งหมด กำลังศึกษาในระดับปริญญาเอก และมีนักศึกษาต่างชาติมากกว่า 2500 คนมาศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ในแต่ละปี (ในปี 2007 มีนักเรียนไทยราว 10 คนที่กำลังเรียนภาษาฝรั่งเศสใน สถาบันสอนภาษาของมหาวิทยาลัย และ 1 คนกำลังศึกษาในระดับปริญญาตรี) และราว 1000 คนมาจากรัฐอื่นของแคนาดา และยังเป็นมหาวิทยาลัยเดียวที่เปิดสอนหลักสูตร forestry engineers ในรัฐคิวเบก

วิทยาเขตหลักของลาวาล มีเนื้อที่ประมาณ 1.2 ตร.กม. มากกว่า 30 อาคาร และอุโมงค์ใต้ดินยาว 10 กม. เชื่อมโยงอาคารต่างๆ ในวิทยาเขตไว้เป็นทางเดินในช่วงฤดูหนาว บรรยากาศรอบๆ วิทยาเขตประกอบไปด้วยพรรณไม้นานาชนิด สนามหญ้าและสัตว์ต่างๆ มากกว่า 67 ชนิด และพันธุ์นกกว่า 60 ชนิด

คณะวิชา
-------

* สถาปัตยกรรม การออกแบบ และวางผังเมือง
* นิติศาสตร์
* บัณฑิตวิทยาลัย
* ป่าไม้และภูมิสารสนเทศ
* อักษรศาสตร์และวรรณคดี
* แพทยศาสตร์
* ทันตแพทย์
* ดนตรี
* เภสัชศาสตร์
* ปรัชญา
* ศาสตร์การบริหาร
* เทคโนโลยีการเกษตรและอาหาร
* ศึกษาศาสตร์
* วิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์
* พยาบาลศาสตร์
* สังคมศาสตร์
* ศาสนศาสตร์

นักศึกษาไทยในลาวาล
------------------

นักศึกษาไทยโดยทุนรัฐบาลไทยและทุนรัฐบาลต่างประเทศได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นจำนวนพอสมควรในช่วงที่ผ่านมา เพื่อศึกษาต่อในระดับปริญญาโทและปริญญาเอก โดยเฉพาะด้านภาษาและวรรณคดีฝรั่งเศส แต่ในปี 2006 ได้มีนักศึกษาไทยจากทุนรัฐบาลไทยในความดูแลของสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน ให้มาเรียนต่อในรัฐคิวเบกจำนวน 39 คน เพื่อศึกษาในระดับปริญญาตรีในทุกสาขาวิชา และได้มี นักศึกษาไทย 9 คนมาเรียนภาษาฝรั่งเศสที่โรงเรียนสอนภาษาของมหาวิทยาลัยลาวาล

พิกัดภูมิศาสตร์: 46°46′48″N 71°16′29″W﻿ / ﻿46.78000°N 71.27472°W﻿ / 46.78000; -71.27472
**รัฐบาลต้าเสวียซื่อ** หรือ **เน่ย์เก๋อต้าเสวียซื่อ** (จีนตัวเต็ม: 内阁大学士; จีนตัวย่อ: 內閣大學士; พินอิน: *Nèigé dàxué shì*) คือ คณะรัฐบาลที่ก่อตั้งขี้นในสมัยราชวงศ์หมิง ประกอบด้วย มหาอำมาตย์พระที่นั่งจงจี้ (中极殿大学士), มหาอำมาตย์พระที่นั่งเจี้ยนจี่ (建极殿大学士), มหาอำมาตย์พระที่นั่งเหวินฮั่ว (文华殿大学士), มหาอำมาตย์พระที่นั่งอู่อิง (武英殿大学士), มหาอำมาตย์ศาลาเหวินหยวน (文渊阁大学士), มหาอำมาตย์ศาลาตง (东阁大学士), หน้าที่หลัก คือ ตรวจฎีกา กลั่นกรอง แล้วลงมติตามสมควร ซึ่งสมาชิกอาวุโสสุดเรียกกันทั่วไปว่า อำมายต์นายก (首輔 "โฉวฝู่")

ในสมัยราชวงศ์ชิง หลังรัชศกหย่งเจิ้งปีที่ 8 (ค.ศ. 1730) คณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อได้เลื่อนขั้นจากขุนนางขั้น 5 ชั้นเอก เป็นขุนนางขั้น 1 ชั้นเอก และในวันที่ 4 ธันวาคม รัชศกเฉียนหลงปีที่ 13 (22 มกราคม ค.ศ. 1749) คณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อ ได้เปลี่ยนจากสี่พระที่นั่งสองศาลา เป็นสามพระที่นั่งสามศาลา และตำแหน่งมหาอำมาตย์พระที่นั่งจงเหอถูกยกเลิก มีการตั้งมหาอำมายต์ศาลาถี่เริ่น (体仁阁大学士) ขึ้นมาแทน

โฉวฝู่
------

โดยทั่วไปแล้วในสมัยราชวงศ์หมิง โฉวฝู่หมายถึงขุนนางที่เข้าร่วมรัฐบาลต้าเสวียซื่อนานที่สุด เป็นผู้อาวุโสที่สุด และมีตำแหน่งทางการสูงสุด ด้วยปัจจัยนี้มักจะได้รับความไว้วางใจจากจักรพรรดิมากที่สุด ทำให้มีอำนาจและสถานะที่สำคัญ นอกจากจะมีโฉวฝู่ ยังมีตำแหน่งรองอำมายต์นายก (次輔"ชื่อฝู่")

### อำนาจของโฉวฝู่

ในสมัยราชวงศ์หมิงโฉวฝู่เป็นประธานของรัฐบาลต้าเสวียซื่อและมีอำนาจมากที่สุด โดยเฉพาะอำนาจในการ "ร่างหมาย" 

* ประการแรกโฉวฝู่มีอำนาจในการลงหมึกสีชาดแทนจักรพรรดิ
* ประการที่สองโฉวฝู่อิทธิพลต่อหกกระทรวง
* ประการที่สามโฉวฝู่มักจะควบตำแหน่งอื่นด้วย

นอกจากนี้ยังมีอำนาจในการหักล้างพระราชโองการที่ไม่เหมาะสมของ จักรพรรดิด้วยการส่งคืนจักรพรรดิ ซึ่งอำนาจที่แท้จริงของโฉวฝู่นั่นจะแตกต่างกันไปในแต่ละคน แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่กล้าที่ใช้อำนาจที่แท้จริงของโฉวฝู่ เช่น จาง จฺวีเจิ้ง เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  張帆．中國古代簡史．北京：北京大學出版社
2. ↑  中国历代职官词典
3. ↑  (票擬)方誌遠. 明代內閣的票擬製度[J]. 江西師範大學學報(哲學社會科學版)
4. ↑  張帆．中國古代簡史．北京：北京大學出版社
**เยือร์เกิน โคเลอร์** (เยอรมัน: *Jürgen Kohler*; เกิด 6 ตุลาคม ค.ศ. 1965) เป็นนักฟุตบอลและผู้จัดการทีมชาวเยอรมันผู้คว้าแชมป์ฟุตบอลโลก โดยเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็กตั้งแต่ ค.ศ. 2018 ถึง 2020 เขาคุมทีมเยาวชนของวิคโทรีอาเคิลน์

ระดับสโมสร
----------

โคเลอร์เป็นนักฟุตบอลอาชีพมาอย่างยาวนานโดยลงเล่นไป 500 นัด โดยเล่นเป็นเซ็นเตอร์แบ็กในบุนเดิสลีกาเยอรมัน และในเซเรียอาอิตาลี โดยประสบความสำเร็จทั้งในระดับประเทศและระดับนานาชาติร่วมกับไบเอิร์นมิวนิก, โบรุสซีอาดอร์ทมุนด์ และยูเวนตุส

โคเลอร์เริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลของเขาโดยเริ่มต้นที่วัลท์โฮฟมันไฮม์ ซึ่งเขาประเดิมสนามในบุนเดิสลีกาในฐานะผู้เล่นสำรองที่พบกับแอร์สเทอ เอ็ฟเซ ไคเซิร์สเลาเทิร์นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1984 ประตูแรกในอาชีพของเขาเกิดขึ้นในชัยชนะเหนือชัลเคอ 04 5–2 เมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1985 โดยเป็นประตูที่ 4 ของทีม

เขาอยู่กับแอร์สเทอ เอ็ฟเซ เคิลน์ 2 ปีก่อนย้ายไปไบเอิร์นมิวนิก กับสโมสรจากรัฐไบเอิร์นเขาคว้าแชมป์บุนเดิสลีกาในฤดูกาลแรกของเขา

ใน ค.ศ. 1991 โคเลอร์ย้ายไปยูเวนตุส หลังจากได้รับเลือกให้เป็นผู้เล่นต่างชาติยอดเยี่ยมของเซเรียอาใน ค.ศ. 1992 เขาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของทีมที่คว้าแชมป์ยูฟ่าคัพฤดูกาล 1992–93 เจอกับโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ รวมถึงคว้าดับเบิลทั้งแชมป์ลีกและบอลถ้วยในฤดูกาล 1994–95

เขากลับมาเยอรมนีเพื่อเล่นให้กับดอร์ทมุนท์ในปี 1995 โคเลอร์คว้าแชมป์ลีกอีกสมัยในปี 1996 และช่วยให้สโมสรเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกปี 1997

อ้างอิง
-------

1. ↑  Matthias Arnhold (26 July 2012). "Jürgen Kohler – Matches and Goals in Bundesliga". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. สืบค้นเมื่อ 2 August 2012.
2. ↑  "Der FC Schalke 04 in der Saison 1984/1985". *FC Schalke 04* (ภาษาเยอรมัน). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 March 2016. สืบค้นเมื่อ 17 March 2016.
3. 1 2  "Jürgen Kohler". UEFA. 31 August 2011.
**ลิลี โคลอี นิเนตต์ ทอมสัน** (อังกฤษ: Lily Chloe Ninette Thomson: เกิด 5 เมษายน ค.ศ. 1989) หรือรู้จักในชื่อการแสดงว่า **ลิลี เจมส์** (อังกฤษ: (Lily James) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ เริ่มมีงานการแสดงจากซีรีส์ทางโทรทัศน์ในอังกฤษเรื่อง *Just William* (2010) จากนั้นรับบทสมทบในซีรีส์แนวชีวิตย้อนยุคเรื่อง *Downton Abbey* (2012–15) เธอมีผลงานแรกจากการรับบทนำในภาพยนตร์เรื่อง *ซินเดอเรลล่า* (2015)

เจมส์รับบทเป็น นาตาชา รอสโตวา ในซีรีส์แนวย้อนยุคเรื่อง *War & Peace* (2016) และแสดงในภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง อย่าง *Baby Driver* (2017), ภาพยนตร์ชีวิตแนวสงครามเรื่อง *Darkest Hour* (2017), ภาพยนตร์ชีวิตแนวประวัติศาสตร์เรื่อง*The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society* (2018), และภาพยนตร์เพลง *Mamma Mia! Here We Go Again* (2018) และ *Yesterday* (2019)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mahalia Chang (14 July 2017). "Everything You Need To Know About 'Baby Driver' Star Lily James". Elle. สืบค้นเมื่อ 12 January 2019.
2. ↑  Kaleem Aftab (12 July 2017). "Lily James: "You're at the Mercy of Circumstance"". The Talks. สืบค้นเมื่อ 12 January 2019.
3. ↑  "Lily James: Actress (1989–)". Biography.com (A&E Networks). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-12-30. สืบค้นเมื่อ 30 December 2018.
แหนบรับไฟแบบมีแขนลักษณะรูปเพชร ของทางรถไฟในสวิสเซอร์แลนด์
**แหนบรับไฟ** (อังกฤษ: Pantograph) หรือศัพท์เก่าคือ **สาลี่** เป็นอุปกรณ์ที่ติดตั้งบนหลังคาของตู้รถไฟ, รถราง หรือยานพาหนะไฟฟ้า มีแปรงถ่านแกรไฟต์ซึ่งมีคุณสมบัตินำไฟฟ้า เพื่อใช้แตะกับสายส่งไฟฟ้าในระบบจ่ายไฟฟ้าเหนือหัว แหนบรับไฟถูกคิดค้นขึ้นในปี ค.ศ. 1879 โดย วัลเทอร์ ไรเชิล (Walter Reichel) หัวหน้าวิศวกรของบริษัท ซีเมนส์ & ฮัลส์เคอ (Siemens & Halske) ในจักรวรรดิเยอรมัน

แหนบรับไฟถือเป็นตัวรับกระแสไฟ (current collector) ที่ใช้งานแพร่หลายมากที่สุด เนื่องจากเหมาะแก่การรับไฟฟ้าแรงสูงซึ่งเอื้อต่อการเดินรถที่ความเร็วสูงกว่า เนื่องจากตัวรับกระแสไฟทำจากก้อนถ่านจึงมีความเปราะบาง สามารถแตกหรือหลุดออกมาได้ระหว่างใช้งาน ดังนั้นจึงจำเป็นต้องหมั่นตรวจสอบและเปลี่ยนแปรงถ่านอยู่บ่อยครั้ง แหนบรับไฟที่มีสภาพไม่ดีอาจสร้างความเสียหายแก่สายส่งได้ 

หลักการทำงานของแหนบรับไฟ จะใช้ระบบนิวเมติกส์ (อังกฤษ: Pneumatic system) ในการยกแขนของแหนบรับไฟ และใช้ หน้าสัมผัสคาร์บอน (อังกฤษ: carbon contact) ในการรับไฟเข้าสู่ระบบ 

วีดีโอ อธิบายหลักการทั้งงานทั้งหมดของแหนบรับไฟใน YouTube : The Brilliant Engineering behind Pantographs! , working principle of pantograph | how does pantograph works?




| * ด
* ค
* ก
โครงสร้างทางรถไฟ |
| --- |
| ทางรถไฟ | 
* ทางเดี่ยว
* การสวนทาง
* ทางคู่
* ทางสาม
* ทางสี่

 |
| การสับราง | 
* บอลลูนลูป
* เฮดส์ชัน
* ย่านรถไฟ
* คลาสิฟิเคชันยาร์ด

 |
| ชุมทางรถไฟ | 
* ชุมทางต่างระดับ
* ชุมทางตัดกัน
* ชุมทางคู่
* Facing and trailing
* ชุมทางสี่แยก
* สามเหลี่ยมกลับรถจักร
* ประแจ
* ตะเฆ่
* จุดตัดเสมอระดับทางรถไฟ

 |
| สถานีรถไฟ | 
* ชานชาลา
	+ ชานชาลาด้านข้าง
	+ ชานชาลาเกาะกลาง
	+ ชานชาลายื่น
	+ ชานชาลาต่างระดับ
	+ สเปนิชโซลูชัน
	+ ชานชาลาเปลี่ยนเส้นทาง
* สถานีรถไฟปลายทาง
* สถานีรถไฟเปลี่ยนเส้นทาง
* บอลลูนลูป

 |
| การไต่เขา | 
* โค้งเกือกม้า
* รางซิกแซ็ก
* รางเกลียว

 |
| เทคนิคทางราง | 
* ช่วงกว้างราง
* รัศมีความโค้งราง
* ความลาดชันราง
* การจ่ายไฟฟ้า (รางที่สาม · รางที่สี่ · เหนือหัว · แหนบรับไฟ)
* ตัวรับกระแสไฟ
* Cant deficiency

 |
*ระวังสับสนกับ ธนภัทร นิรันดร นักฟุตบอลชาย (เกิด 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2544)*

**ธนภัทร นิรันดร** (เกิด 15 มีนาคม พ.ศ. 2548) เป็นนักกีฬาเทนนิสอาชีพชาวไทย ในปี พ.ศ. 2564 เขาสามารถคว้าแชมป์การแข่งขันประเภทชายคู่ เทนนิสเยาวชนนานาชาติ ไอทีเอฟ เวิลด์ เทนนิส ทัวร์ จูเนียร์ เกรด 2 รายการ "เจ2 ไคโร สแมช สปอร์ติ้ง คลับ" แข่งขันคอร์ตดิน ที่กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ และแชมป์เทนนิสเยาวชนชายเดี่ยว ไอทีเอฟ เวิลด์ เทนนิส ทัวร์ จูเนียร์ เกรด 3 รายการ "เจทรี มอนทรีออล 2021" ที่ประเทศแคนาดา ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2564 เขาชนะเลิศประเภทชายคู่ รายการเทนนิสเยาวชนนานาชาติ ไอทีเอฟ เวิลด์ เทนนิส ทัวร์ จูเนียร์ ระดับเกรด บี 1 รายการ "เจบีวัน ปูเน่ 2021" ที่ประเทศอินเดีย ชนะเลิศชายคู่การแข่งขันไอทีเอฟ เวิลด์ เทนนิส ทัวร์ จูเนียร์ เกรด 1 รายการ "ไอทีเอฟ จูเนียร์ เกรด 1" ที่ศูนย์พัฒนากีฬาเทนนิสแห่งชาติ เมืองทองธานี ประเทศไทย

ประวัติ
-------

ธนภัทร มีชื่อเล่นว่า ต้นไม้ หรือ ทรี เกิดที่สหรัฐ โดยเป็นลูกชายของ พิมพิสมัย กันสุทธิ อดีตนักเทนนิสหญิงทีมชาติไทย

ต้นไม้เริ่มเล่นเทนนิสตั้งแต่อายุ 6 ขวบ โดยคุณแม่เป็นผู้ฝึกสอนให้ ด้วยความที่คุณแม่เป็นนักเทนนิสมาก่อน จึงถ่ายทอดทักษะและประสบการณ์ให้กับต้นไม้ได้เป็นอย่างดี ทำให้ต้นไม้มีความสามารถและทักษะการเล่นเทนนิสที่ดีตั้งแต่อายุยังน้อย

ต้นไม้เริ่มสร้างชื่อให้กับตัวเองจากการคว้าแชมป์เยาวชนระดับประเทศหลายรายการ ก่อนที่จะก้าวขึ้นมาสู่ระดับนานาชาติ

ความสำเร็จ
----------

### ประเภทเดี่ยว

| การแข่งขัน | 2022 | SR | W–L | Win% |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **แกรนด์สแลม** |
| ออสเตรเลียนโอเพน | R32 | 0 / 8 | 6–8 | 43% |
| ROLAND GARROS | R64 | 0 / 6 | 3–6 | 33% |
| วิมเบิลดัน | R64 | 0 / 8 | 6–8 | 43% |
| ยูเอสโอเพน | R64 | 0 / 7 | 9–7 | 56% |
| Win–Loss | 0–1 | 0 / 29 | 24–29 | 45% |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น "ทรี-ธนภัทร นิรันดร" ทายาทนักเทนนิสไทย". *mgronline.com*. mgronline. สืบค้นเมื่อ 21 December 2023.
2. ↑  ""ต้นไม้ - ธนภัทร นิรันดร" ผงาดแชมป์เทนนิสเยาวชนแคนาดา". *www.komchadluek.net*. คมชัดลึกออนไลน์. สืบค้นเมื่อ 21 December 2023.
3. ↑  "ยืนเฉยๆ ก็หล่อ "ต้นไม้ ธนภัทร" นักเทนนิสดาวรุ่ง มากความสามารถ ดีกรีทายาททีมชาติ". *www.sanook.com*. sanook. สืบค้นเมื่อ 21 December 2023.
4. ↑  ""ต้นไม้"แชมป์ชายคู่ "รวงข้าว"แชมป์หญิงคู่เทนนิสไอทีเอฟ... สามารถติดตามต่อได้ที่ : https://www.dailynews.co.th/news/848124/". *www.dailynews.co.th*. เดลินิวส์ออนไลน์. สืบค้นเมื่อ 21 December 2023. `{{cite web}}`: แหล่งข้อมูลอื่นใน ``|title=`` (help)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ธนภัทร นิรันดร ที่อินสตาแกรม
* ฐานข้อมูลนักเทนนิส
รูปปั้นตำนานกวนเกษียรสมุทร ที่ชั้นขาออก สนามบินสุวรรณภูมิ
**เกษียรสมุทร** เป็นทะเลของน้ำนมตามคติความเชื่อของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู เป็นวรรณกรรมมหาภารตยุทธและในภควัตปุราณะ ซึ่งเล่าเรื่องถึงครั้งที่พระอินทร์เสด็จลงมาบนโลกและได้พบกับฤๅษีทุรวาสที่รับดอกไม้สักการะจากพระแม่ปาราวตี แต่ฤๅษีเห็นว่าหากตนคล้องดอกไม้จากพระแม่คงจะไม่เหมาะสม จึงได้ถวายดอกไม้นั้นแก่พระอินทร์ เมื่อพระอินทร์รับแล้วก็ทรงมอบแก่พระชายาอีกต่อหนึ่ง แต่ด้วยกลิ่นของดอกไม้ทำให้พระชายามึนเมาจึงทิ้งไป ฤๅษีเห็นดังนั้นก็โกรธจึงสาปแช่งพระอินทร์และบริวารให้อ่อนกำลังลงและพ่ายแพ้ในสงคราม เมื่อสาปแช่งดังนี้แล้วฤๅษีก็เดินจากไป พลันกำลังของเทวดาก็ลดลงกึ่งหนึ่ง และเมื่ออสูรทราบข่าวพระอินทร์โดนสาปแช่งจึงได้ยกทัพไปตีสวรรค์ ทำให้พระอินทร์พ่ายแพ้ และเพื่อฟึ้นคืนกำลังจึงต้องทำการกวนเกษียรสมุทรให้เกิดน้ำอมฤตที่เมื่อดื่มกินจะเป็นอมตะและกำลังมากขึ้นกว่าที่เคยมี

พระนารายณ์ได้เสด็จมาเป็นองค์ประธานในการย้ายภูเขามันทรคีรี ซึ่งเป็นภูเขาที่เป็นแหล่งกำเนิดมณีนพรัตน์มาไว้เกษียรสมุทร แต่เนื่องจากเทวดาฝ่ายเดียวไม่สามารถกวนเกษียรสมุทรให้สำเร็จได้จึงต้องชักชวนอสูรมาด้วย โดยเทวดาออกอุบายว่าจะแบ่งน้ำอมฤตครึ่งหนึ่งให้ 

ในการกวนเกษียรสมุทร ได้ใช้ภูเขามันทรคีรีเป็นแกนกลาง โดยมีพระนารายณ์ประทับนั่งบนภูเขามัทรคีรี และได้แบ่งภาคของพระองค์ กลายเป็นเต่ากุรมะรองรับอยู่ใต้เขา ใช้พญานาควาสกุรีใช้ต่างเชือกพันรอบเขา โดยให้ฝ่ายเทวดาดึงที่ฝั่งหาง ให้ฝ่ายอสูรดึงที่ฝั่งหัว ทั้งสองฝ่ายก็ช่วยกันดึงไปมา ระหว่างที่กวนเกษียรสมุทร พญาวาสุกรีที่ถูกดึงไปมาก็เกิดเวียนหัวจึงสำรอกพิษร้ายกระเด็นไปโดนเหล่าอสูรเป็นที่ปวดแสบปวดร้อนจึงเป็นเหตุให้เหล่าอสูรมีหน้าตาผิวพรรณตะปุ่มตะป่ำนับแต่นั้นเป็นต้นมา

ระหว่างที่กวนเกษียรสมุทรดำเนินไปได้ 1,000 ปี ได้เกิดสิ่งมงคลออกมากจากสมุทร 14 สิ่ง ลอยออกมา ตามลำดับ ดังนี้

1. หม้อบรรจุพิษ หะราหระ
2. วัวกามเธนุ
3. ม้าอุจไฉศรพัส
4. ช้างเอราวัณ
5. เพชรเกาสตุภมณี
6. ต้นกัลปพฤกษ์
7. สังข์
8. ธนูหริธนู
9. พระจันทร์เสี้ยว
10. พระแม่ลักษณมี
11. เทวีวารุณี พร้อมสุราเมรัย
12. เหล่านางอัปสร
13. เทวะแพทย์ ธนวันตริ
14. คนโถบรรจุน้ำอมฤต ที่เทวะแพทย์เป็นผู้ถือ

แต่เมื่อกวนจนได้น้ำอมฤตมาแล้วเทวดาก็ออกอุบายหลอกอสูรเพื่อให้พวกตนได้ดื่มน้ำอมฤตก่อน แต่ราหูได้แปลงตนเป็นเทวดาทำให้ได้ดื่มน้ำอมฤต แต่พระอาทิตย์กับพระจันทร์ทราบเรื่องจึงฟ้องพระนารายณ์ พระนารายณ์จึงขว้างจักรตัดราหูขาดเป็นสองท่อนแต่ไม่ตายเพราะได้ดื่มน้ำอมฤตทำให้เป็นอมตะแล้ว ราหูจึงโกรธแค้นพระอาทิตย์กับพระจันทร์เมื่อเจอกันครั้งใดก็จะอมพระอาทิตย์กับพระจันทร์ ซึ่งวรรณกรรมนี้ถูกถ่ายทอดมาเป็นความเชื่อดั้งเดิมของคนในบริเวณสุวรรณภูมิที่เชื่อว่าจันทรุปราคาและสุริยุปราคาเกิดจากราหูอมพระจันทร์และพระอาทิตย์เอาไว้ ความเชื่อในวรรณกรรมนี้ปรากฏให้เห็นได้เช่น บนผนังกำแพงคตของนครวัดและประติมากรรมชั้นขาออกของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  นิธิ เอียวศรีวงศ์: กวนเกษียรสมุทร
2. ↑  [ ตำนานเกษียรสมุทร
3. ↑  "รู้ไหมทำไม สนามบินสุวรรณภูมิถึงต้องมีประติมากรรม "กวนเกษียรสมุทร"". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-04-21. สืบค้นเมื่อ 2015-11-24.
4. ↑  ตำนานกวนเกษียรสมุทร
**พระอัยยิกาซวนอี้** หรือ **ซวนอี้ไท่เฟย์** (จีน: 宣懿皇太妃; พินอิน: *Xuān yì huáng tài fēi*) พระอัยยิกาในจักรพรรดิเทียนฉี่และจักรพรรดิฉงเจิน พระนางทรงเป็นผู้ดำรงพระราชอิสริยยศ "หวงไท่เฟย์" เพียงพระองค์เดียวในประวัติศาสตร์ราชวงศ์หมิง

พระราชประวัติ
-------------

ในรัชศกว่านลี่ในปีที่6 (ค.ศ. 1578) พระนางหลิวได้รับพระราชทานยศเป็น "จาวเฟย์ (昭妃)" ขณะมีพระชนมายุ 17 พรรษา

ในปีรัชกาลเทียนฉี่ (ค.ศ. 1620) ซวนอี้ไท่เฟย์ในฐานะพระอัยยิกา ทรงมีพระราชจริยวัตรที่อ่อนโยนและเอื้อเฟื้อ จึงได้รับความเคารพอย่างสูงและได้รับเกียรติให้ดำรงพระราชอิสริยยศเป็น หวงไท่เฟย์ (皇太妃) ทำหน้าที่แทนหวงไท่โฮ่ว และให้ทรงประทับที่พระตำหนักฉือหนิง (慈寧宮 "ฉือหนิงกง")

ในรัชศกเทียนฉี่ ซวนอี้ไท่เฟย์ทรงมีบทบาทโดยเป็นผู้คัดเลือกพระชายาแซ่โจวให้กับจักรพรรดิฉงเจิน

สวรรคต
------

รัชศกฉงเจินปีที่ 15 (ค.ศ. 1642) ซวนอี้ไท่เฟย์ทรงเสด็จสวรรคต ได้เพียง 2 ปี ราชวงศ์หมิงก็ล้มสลาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  《明史 》卷一百十四 與後同日冊封者有昭妃劉氏。天啟、崇禎時，嘗居慈寧宮，掌太后璽。性謹厚，撫愛諸王。莊烈帝禮事之如大母。嘗以歲朝朝見，帝就便坐，俄假寐。太后戒勿驚，命尚衣謹護之。頃之，帝覺，攝衣冠起謝曰：「神祖時海內少事；今苦多難，兩夜省文書，未嘗交睫，在太妃前，困不自持如此。」太妃為之泣下。崇禎十五年薨，年八十有六。
บทความนี้เกี่ยวกับมัสยิดหลักของนครอิสลามาบาดในประเทศปากีสถาน สำหรับมัสยิดใน Sharjah สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ดูที่ มัสยิดคิงฟัยศ็อล (Sharjah)

**มัสยิดฟัยศ็อล**, **มัสยิดไฟซอล** หรือ **มัสยิดฟัยซัล** (อังกฤษ: Faisal Mosque; อูรดู: فیصل مسجد, อักษรโรมัน: *faisal masjid*) เป็นมัสยิดในอิสลามาบาด ประเทศปากีสถาน ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขา Margalla Hills มัสยิดนี้ประกอบด้วยการออกแบบร่วมสมัย มีชั้นนอกของอาคาร 8 ด้านซึ่งได้รับแรงบันดาลใจมาจากกระโจมเบดูอิน (Bedouin tent) มัสยิดฟัยศ็อลเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของทั้งประเทศปากีสถานและของเมืองอิสลามาบาด และได้รับการเรียกขานว่าเป็นมัสยิดที่มีสถาปัตยกรรมร่วมสมัยที่มีอิทธิพลต่อสถาปัตยกรรมอิสลาม

การก่อสร้างมัสยิดเริ่มต้นขึเนในปี 1976 หลังการจัดสรรงบประมาณ $120 ล้าน ที่พระราชทานโดย สมเด็จพระราชาธิบดีฟัยชัลแห่งซาอุดิ ที่ซึ่งมัสยิดตั้งชื่อจากพระนามของพระองค์ งานออกแบบที่แปลกใหม่นี้เป็นผลงานของสถาปนิกชาวตุรกี Vedat Dalokay ซึ่งได้รับการคัดเลือกจากการประกวดในระดับนานาชาติ ด้วยลักษณะที่ขาดโดมแบบที่พบในมัสยิดทั่วไป มัสยิดฟัยศ็อลล้อมรอบด้วยหออะษานสูง 260ฟุต สี่หอ ภายในมัสยิดสามารถจุคนได้ 10,000 คน

ด้วยพื้นที่รวมทั้งหมดของมัสยิดอยู่ที่ 54,000 ตารางฟุต มัสยิดฟัยศ็อลจึงเป็นส่วนสำคัญของภูมิทัศน์เมืองอิสลามาบาด มัสยิดตั้งอยู่ที่ปลายด้านเหนือของถนนฟัยศ็อล (Faisal Avenue) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมือง เชิงเขาของ Margalla Hills ซึ่งเป็นส่วนเชิงเขาตอนปลายทางตะวันตกที่สุดของเทือกเขาหิมาลัย มัสยิดนี้เป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศปากีสถาน และเคยดำรงตำแหน่งมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในโลกตั้งแต่ปี 1986 ถึงปี 1993 จนกระทั่งโครงการมัสยิดขนาดใหญ่ต่าง ๆ ในประเทศซาอุดีอาระเบียสร้างสำเร็จ ในปัจจุบันมัสยิดฟัยศ็อลเป็นมัสยิดที่มีพื้นที่ความจุสูงที่สุดในโลกเป็นอันดับที่สี่

รางวัลและเกียรติยศ
------------------

* รางวัลอะกา ข่าน เพื่อสถาปัตยกรรม (Aga Khan Award for Architecture) สำหรับสถาปนิกผู้ออกแบบมัสยิดฟัยศ็อล

ระเบียงภาพ
----------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

ดูเพิ่ม
-------

* มัสยิดบาดชาฮี
* สถาปัตยกรรมอิสลาม
* รายชื่อมัสยิดที่ใหญ่ที่สุด

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "Three Pakistani mosques make it to 'world's most beautiful mosques' list – The Express Tribune (newspaper)". *The Express Tribune* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 3 August 2015. สืบค้นเมื่อ 17 December 2019.
2. 1 2  "King of All Mosques – Faisal Mosque". *HOPES* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 6 November 2015. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-06-07. สืบค้นเมื่อ 17 December 2019.
3. ↑  "Faisal Mosque attracts visitors from all over country". *The News International (newspaper)*. สืบค้นเมื่อ 17 December 2019.
4. ↑  Mass, Leslie Noyes (2011). *Back to Pakistan: A Fifty-Year Journey*. Rowman & Littlefield. p. 157. ISBN 978-1-4422-1319-7.
5. ↑  "Faisal Mosque – Islamabad, Pakistan". *www.sacred-destinations.com*. สืบค้นเมื่อ 17 December 2019.
6. ↑  "Faisal Mosque". *Atlas Obscura*. สืบค้นเมื่อ 17 December 2019.
7. ↑  Planet, Lonely. "Shah Faisal Mosque in Islamabad & Rawalpindi". *Lonely Planet*. สืบค้นเมื่อ 17 December 2019.
8. ↑

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **มัสยิดฟัยศ็อล**

แม่แบบ:National symbols of Pakistan
**รองศาสตราจารย์ ดร.ณัฐวุฒิ พิมพา** เป็นนักวิชาการชาวไทย ณ RMIT University (Royal Melbourne University of Technology) ประเทศออสเตรเลีย และวิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดล (CMMU) โดยมีผลงานทางวิชาการในด้านการตลาด sustainable business และการจัดการระหว่างประเทศ และ มีบทบาทต่อสื่อมวลชนภายในประเทศออสเตรเลียในฐานะนักวิชาการผู้นำเสนอข้อมูลด้านเศรษฐกิจและสังคมของประเทศไทยและอาเซียนในออสเตรเลีย โดยเฉพาะในช่วงวิกฤตการเมืองไทย รศ. ดร.ณัฐวุฒิ พิมพา เป็นหนึ่งในผู้ร่วมวิพากษ์ความเคลื่อนไหวในประเทศไทยและจริยธรรมทางธุรกิจในไทยให้สื่อมวลชนในออสเตรเลียและเอเชีย เช่น Channel News Asia, Australian Broadcasting, SBS Radio และเป็นหนึ่งในคณะกรรมการวินิจฉัยการเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมระหว่างเพศ (วลพ.)ชุดที่ ๒ แห่งกระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์

การศึกษาและผลงานวิชาการ
-----------------------

รศ.ดร.ณัฐวุฒิ เป็นศิษย์เก่าโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จบปริญญาตรีในสาขาภาษาอังกฤษและประว้ติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปริญญาโทและเอกจาก มหาวิทยาลัยวิกตอเรีย และ มหาวิทยาลัยโมนาช โดยทุนรัฐบาลไทย เคยเป็นข้าราชการกระทรวงศึกษาธิการ และ อาจารย์ด้านการบริหาร ณ มหาวิทยาลัยบูรพา
ผลงานทางวิชาการในสาขาการจัดการระหว่างประเทศและการศึกษาของ รศ.ดร.ณัฐวุฒิ ตีพิมพ์ในวารสารนานาชาติเป็นจำนวนมาก เช่น Higher Education, Journal of Studies in International Education, International Journal of Training and Development, Journal of Asia-Pacific Management, International Journal of Globalisation and Business นอกจากนี้ยังเป็นบรรณาธิการวารสารวิชาการด้านธุรกิจไทยและไทยศึกษา The International Studies of Thai Business, Society and Culture เก็บถาวร 2017-12-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน นอกจากนี้ยังได้รับการแต่งตั้งให้เป็น ศาสตราจารย์ ในสาขาการจัดการจาก The American University ในปี 2024

ตัวอย่างผลงานวิชาการ
--------------------

### หนังสือ

Corporate Social Responsibility and the Inclusivity of Women in the Mining Industry: Emerging Research and Opportunities (Advances in Business Strategy and Competitive Advantage)

Global Marketing for Australian Education (2010)

Marketing Like a Professional (2006)

### บทความวิชาการ

UN toolkit to help businesses become more gender-inclusive

Overcoming Gender Barriers i Entrepreneurship Education (2022)

Poverty Alleviation and Business(2013)

Business and Human Rights[*ลิงก์เสีย*] (2013)

International Business Education[*ลิงก์เสีย*] (2011)

Embracing Guanxi (2010)

Transnational MBA in Thailand (2009)

Internationalisation of Australian Education (2009)

### บทความสื่อต่างประเทศ

Kingsgate's Thai Mine and Community Engagement

Lessons from South Korea's Chaebol Economy

Growth in Our MIST

Politics Written in Blood

Class Warfare in Thailand

The Unlucky road for Yingluck

Australia and ASEAN

ABC Interview

  

รศ.ดร.ณัฐวุฒิเป็นตัวแทนนักวิชาการจากรัฐวิกตอเรียในองค์กร The Australian New Zealand Comparative and International Education Societies ซึ่งเป็นองค์กรเอ็นจีโอด้านการศึกษาระหว่างประเทศในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ และเป็นคอลัมน์นิสต์รับเชิญที่เขียนบทความด้านจริยธรรมทางธุรกิจให้กับนิตยสาร Business Plus, Forbes Thailand และเว็บไซต์ the Conversation

อ้างอิง
-------

* 
* 
*
***เดอะวอยซ์*** (อังกฤษ: The Voice) เป็นรายการโทรทัศน์เรียลลิตีประกวดร้องเพลงออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางช่องเอ็นบีซี รายการยึดตามฉบับดั้งเดิม *เดอะวอยซ์ออฟฮอลแลนด์* ของประเทศเนเธอร์แลนด์ แนวคิดของรายการคือให้ค้นหาผู้มีพรสวรรค์ด้านการร้องเพลง (เดี่ยวหรือคู่หรือกลุ่มมากสุดที่สามคน) ที่ต้องการเป็นนักร้อง อายุ 15 ปีขึ้นไป และลดลงมาเหลืออายุ 13 ปีตั้งแต่ฤดูกาลที่ 12 โดยการออดิชันต่อหน้าสาธารณชน ผู้ชนะจะกำหนดโดยยอดผู้ชมที่โหวตผ่านโทรศัพท์ อินเทอร์เน็ต บริการข้อความสั้น และผ่านการซื้อเพลงที่ผู้เข้าแข่งบันทึกเสียงไว้ที่ร้านไอทูนส์ พวกเขาจะได้รับเงิน 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ และได้เซ็นสัญญากับค่ายยูนิเวอร์แซลมิวสิกกรุป ผู้ชนะการประกวดทั้งสิบสามฤดูกาลได้แก่ ฮาเวียร์ โคลอน, เจอร์เมน พอล, แคสซาดี โพป, แดเนียล แบรดเบรี, เทสแซน ชิน, จอช คอฟแมน, เครก เวย์น บอยด์, ซอว์เยอร์ เฟรเดอริก, จอร์แดน สมิธ, อะลิแซน พอร์เตอร์, ซันแดนซ์ เฮด, คริส บลู, โคลอี้ โคฮานสกี้, บรินน์ คาร์เทลลี่ และ ชาร์เวล เชฟรเพร็ด

รายการจ้างโค้ช 4 คนซึ่งเป็นผู้วิจารณ์การแสดงของศิลปิน และให้คำแนะนำศิลปินที่ตนเลือกเข้ามาตลอดทั้งฤดูกาล พวกเขายังแข่งขันกันเพื่อให้ศิลปินของตนเองชนะการแข่งขัน ทำให้เขาเป็นโค้ชผู้ชนะด้วย โค้ชรายการได้แก่ แอดัม เลอวีน (ฤดูกาลที่ 1-16) เบลก เชลตัน (ฤดูกาลที่ 1-ปัจจุบัน) คริสตินา อากีเลรา (ฤดูกาลที่ 1-3, 5, 8, 10) ซีโล กรีน (ฤดูกาลที่ 1-3, 5) ชากีรา (ฤดูกาลที่ 4, 6) อัชเชอร์ (ฤดูกาลที่ 4, 6) เกว็น สเตฟานี (ฤดูกาลที่ 7, 9, 12,17,19,22,24) ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์ (ฤดูกาลที่ 7-10) ไมลีย์ ไซรัส (ฤดูกาลที่ 11, 13) อลิเชีย คีส์ (ฤดูกาลที่ 11-12, 14) เจนนิเฟอร์ ฮัดสัน (ฤดูกาลที่ 13, 15) เคลลี คลาร์กสัน (ฤดูกาลที่ 14-21,23) จอห์น เลเจนด์ (ฤดูกาลที่ 16-22,24-ปัจจุบัน) นิก โจนาส (ฤดูกาลที่ 18,20) อารีอานา กรานเด (ฤดูกลาลที่ 21) กามิลา กาเบโย (ฤดูกาล 22) แชนซ์ เดอะ แรปเปอร์ (ฤดูกาลที่ 23,25-ปัจจุบัน) ไนออล ฮอแรน (ฤดูกาล 23-24) รีบา แมคเอนไทร์ (24-ปัจจุบัน) แดน+เชย์ (25-ปัจจุบัน)

*เดอะวอยซ์*เริ่มออกอากาศในวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 2011 เดิมทีออกอากาศในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ต่อมารายการเป็นที่นิยมและได้ขยายไปออกอากาศในฤดูใบไม้ร่วงในฤดูกาลที่สาม ซึ่งนับเป็นการออกอากาศตามช่วงฤดูกาลของโทรทัศน์อย่างเป็นทางการ ปัจจุบันรายการได้ออกอากาศมาถึงฤดูกาลที่ 18 แล้ว

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  "About 'The Voice'". *NBC*. สืบค้นเมื่อ June 8, 2013.
2. ↑  "How to Audition for "The Voice"". *NBC*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-06-15. สืบค้นเมื่อ May 17, 2013.
**สิทธิชัย กิตติธเนศวร** เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครนายก 3 สมัย ระหว่างปี 2539 ถึงปี 2549 และเป็นพี่ชายของ วุฒิชัย กิตติธเนศวร ส.ส.นครนายก

ประวัติ
-------

สิทธิชัย กิตติธเนศวร หรือ เสี่ยแหมะ เกิดวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2495 เป็นบุตรของนายกิมไฮ้ กับนางซิวคี้ แซ่โง้ว จบการศึกษานิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และ ศิลปศาสตรบัณฑิต จาก สถาบันราชภัฏเพชรบุรีวิทยาลงกรณ์ เขามีบุตร 2 คนคือ นายเกรียงไกร กิตติธเนศวร สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 26 สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครนายก และ น.ส.กนกนวรรณ กิตติธเนศวร

การทำงาน
--------

สิทธิชัย กิตติธเนศวร ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครนายกครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 สังกัดพรรคชาติไทย และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก ต่อมาในปี 2544 ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยที่ 2 พร้อมกับน้องชาย คือ วุฒิชัย กิตติธเนศวร ในนามพรรคชาติไทยเช่นเดิม

ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 เขาและน้อยชายจึงย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย และลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้ง ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.อีกสมัย กระทั่งในปี 2550 เขาถูกเพิกถอนสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี ตามคำวินิจฉัยในคดียุบพรรคการเมือง เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ของคณะตุลาการรัฐธรรมนูญ หรือถูกเรียกในกลุ่มว่า "สมาชิกบ้านเลขที่ 111" 

สิทธิชัย กลับเข้าสู่การเมืองอีกครั้งโดยเข้ารับตำแหน่งเป็นผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ต่อมาลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย โดยหลีกทางให้น้องชายลงสมัคร ส.ส.แบบเขตเลือกตั้งซึ่งจังหวัดนครนายกเหลือเพียงเขตเดียว ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง เนื่องจากพรรคเพื่อไทยมีจำนวน ส.ส.พึงมีน้อยกว่าจำนวน ส.ส.ในสภาผู้แทนราษฎร ต่อมาในปี พ.ศ. 2563 เขาจึงลงสมัครรับเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครนายกในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2563 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
* พ.ศ. 2543 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  เรตมวยเก๋า ส.ส.เสื้อแดง ลุยสังเวียน อบจ.
2. ↑  7 ตัวละครในขุมธุรกิจ 380 ล้าน"เสี่ยแหมะ-สิทธิชัย"
3. ↑  ""ปาร์ตี้ลิสต์" จัดเต็ม 7 พรรค เปิดบัญชีรายชื่อ 56-150 คน ฉบับสมบูรณ์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-02-14. สืบค้นเมื่อ 2021-06-06.
4. ↑  "ผลการนับคะแนนเลือกตั้งนายก อบจ.นครนายก อย่างไม่เป็นทางการ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-06. สืบค้นเมื่อ 2021-06-06.
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2015-09-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๐ ตอนที่ ๑๙ ข หน้า ๙, ๑ ธันวาคม ๒๕๔๖
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย, เล่ม ๑๒๐ ตอนที่ ๑๙ ข หน้า ๒๙, ๑ ธันวาคม ๒๕๔๓