***เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา: ลิงส์อะเวกเคนนิง*** (อังกฤษ: The Legend of Zelda: Link's Awakening; ญี่ปุ่น: ゼルダの伝説 夢をみる島) เป็นวิดีโอเกมแนวต่อสู้-ผจญภัยใน ค.ศ. 1993 พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยนินเท็นโดสำหรับเกมบอย เกมนี้เป็นเกมลำดับที่ 4 ของซีรีส์และเป็นภาคแรกที่ทำลงเครื่องเล่นเกมพกพา ตัวเกมเป็นหนึ่งในไม่กี่ภาคที่ไม่ได้ดำเนินเรื่องอยู่ในอาณาจักรไฮรูล และไม่มีเจ้าหญิงเซลดาและไทรฟอร์ซเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่จะดำเนินเรื่องอยู่บนเกาะที่มีชื่อว่าโคโฮลินท์ ซึ่งคุ้มครองโดยผู้พิทักษ์นามว่ามัชฉาแห่งสายลม โดยที่ผู้เล่นจะสวมบทบาทเป็นลิงก์ คอยจัดการกับศัตรูและแก้ไขปริศนาต่างๆพร้อมกับตามหาเครื่องดนตรีทั้งแปดเพื่อปลุกมัจฉาแห่งสายลมจากการหลับใหลเพื่อออกไปจากเกาะแห่งนี้

*ลิงกส์อเวกเคนนิง* ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ นักวิจารณ์ต่างพากันชื่นชมในความลึกล้ำและลูกเล่นใหม่ๆของเกม แต่ก็มีข้อติติงอยู่ที่การควบคุมและการแสดงผลซึ่งยังเป็นขาวดำ ต่อมาได้มีการรีเมคโดยใช้ชื่อว่า ***เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา: ลิงส์อะเวกเคนนิงดีเอ็กซ์*** ลงเกมบอยคัลเลอร์ในปี ค.ศ. 1998 ซึ่งใช้กราฟิกสี รองรับการใช้เกมบอยปริ้นเตอร์ซึ่งสามารถพิมพ์รูปได้ และเพิ่มดันเจี้ยนที่ต้องใช้สีในการแก้ปัญหาเข้ามาด้วย เกมทั้งสองเวอร์ชันสามารถขายได้มากกว่าหกล้านตลับทั่วโลก และได้ปรากฏในหลายสื่อที่เกี่ยวกับวิดีโอเกมว่าเป็นหนึ่งในเกมที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลอีกด้วย และยังมีเกมภาครีเมคสามมิติซึ่งวางจำหน่ายบนนินเท็นโดสวิตช์ใน ค.ศ. 2019

เค้าโครงเรื่อง
--------------

### ตัวละคร

*ลิงส์อะเวกเคนนิง* แตกต่างจากภาคอื่นๆที่การดำเนินเรื่องนั้นอยู่นอกอาณาจักรไฮรูลซึ่งไม่มีการเอ่ยถึงตัวละครและสถานที่จากภาคก่อนๆรวมถึงเจ้าหญิงเซลด้าด้วย แต่จะเล่าถึงเกาะโคโฮลินท์ ซึ่งเป็นเกาะที่ตัดขาดจากโลกภายนอกที่ถึงแม้จะมีขนาดเล็ก แต่ก็มีเส้นทางเชื่อมต่อถึงกันอยู่มากมาย
ภายในเกมนั้น เราจะได้รับคำแนะนำจากตัวละครเช่นอูริร่า ชายแก่ขี้อายที่ชอบติดต่อผ่านทางโทรศัพท์ ขณะเดียวกันก็มีการล้อเลียนตัวละครจากเกมอื่นๆในเครื่องเล่นเกมนินเท็นโดด้วยกัน เช่น วาร์ท โยชิ เคอร์บี้ เจ้าชายริชาร์ดผู้ถูกเนรเทศ ดร.ไวร์ท จากเกม *ซิมซิตี้* ในเครื่องซุปเปอร์นินเท็นโด (ชอมพ์จากเกมซีรีส์มาริโอก็ได้อยู่ในเกมด้วยหลังจากที่มีการเพิ่มเติมตัวเกมให้ลิงก์สามารถพามันไปเดินเล่นได้ ,กูมบาจากซูปเปอร์มาริโอบรอสก็ได้ปรากฏตัวในฉากไซด์สครอลลิ่งใต้ดิน โดยสามารถเลือกได้ว่าจะกระโดดเหยียบหัวหรือใช้อาวุธจัดการก็ได้ และแต่ละวิธีก็จะได้โบนัสแตกต่างกันไป
) ผู้กำกับทาคาชิ เทซึกะบอกว่าเนื่องจากความเป็นอิสระของเกม ทำให้ภาคนี้ดูเป็นภาคออกแนวล้อเลียนของซีรีส์เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา ตัวละครในเกมยังสามารถจะทำลายกำแพงที่สี่ (fourth wall) ได้ด้วย (เช่น มีเด็กคนหนึ่งให้คำแนะนำเกี่ยวกับเทคนิคการเซฟเกม แต่เจ้าตัวกับไม่เข้าใจสิ่งที่ตัวเองพูดเลยแม้แต่น้อย)

### เนื้อเรื่อง

หลังจากภารกิจในภาค *ออราเคิลออฟซีซันส์ และ ออราเคิลออฟเอจเจส* ลิงก์ได้ออกเดินทางไปฝึกวิชาต่อ ในขณะที่เดินทางอยู่บนเรือนั้น ก็ได้มีพายุพัดเรือจนอับปางกลางทะเล ลิงก์ลอยมาอยู่บนชายฝั่งเกาะโคโฮลินท์ หลังจากที่มารินได้ช่วยพาเขามาที่บ้านของทาริน พ่อของเธอ เธอก็เริ่มสนใจในตัวลิงก์และโลกภายนอกที่กว้างใหญ่ เธอเล่ากับลิงก์ว่าถ้าเธอได้เป็นนกนางนวล เธอจะโบยบินไปสู่โลกภายนอก หลังจากลิงก์ได้ดาบคืนมา เขาก็ได้รับคำบอกกล่าวจากนกฮูกปริศนาว่าต้องปลุกมัจฉาแห่งสายลม ซึ่งหลับใหลอยู่ในไข่ใบยักษ์บนยอดภูเขาทามารานช์ โดยลิงก์จำเป็นต้องหาเครื่องดนตรีแห่งไซเรนทั้งแปดในการปลุกเพื่อให้ผู้พิทักษ์พาลิงก์กลับบ้าน

ในระหว่างการเดินทาง ลิงก์ได้เจอซากโบราณสถานแห่งหนึ่งซึ่งมีภาพฝาผนังที่บอกเล่าเกี่ยวกับความจริงของเกาะแห่งนี้ ลิงก์พบว่าเกาะแห่งนี้เป็นเพียงความฝันของมัจฉาแห่งสายลมเท่านั้น หลังจากที่ได้รับรู้ความจริง เจ้านกฮูกก็ได้โผล่มาบอกว่ามีเพียงแค่มัจฉาแห่งสายลมเท่านั้นที่รับรู้ถึงเรื่องนี้ เหล่าอสุรกายในเกาะได้คิดจะขัดขวางการตามหาเครื่องดนตรีของลิงก์ เพื่อการยึดครองความฝันมัจฉาแห่งสายลมมาเป็นของตน

หลังจากลิงก์ตามหาเครื่องดนตรีทั้งแปดเจอแล้ว เขาก็ได้ขึ้นไปบนภูเขาทามารานช์ แล้วเล่นบทเพลงมัจฉาแห่งสายลมทำให้ไข่แตกออกเป็นทางให้เขาเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับปีศาจตัวสุดท้าย '*ไนท์แมร์* ซึ่งจะปรากฏตัวได้หลายแบบ ทั้งร่างกานอน และร่างอสุรกายอีกมากมายที่ลิงก์เคยพบเจอมา ลิงก์ต่อสู้จนเจอกับร่างสุดท้ายคือเดทล์ ซึ่งเป็นเงาปีศาจตัวกลมๆ มีหนวดยื่นออกมาทั้งสองข้างคล้ายกับวาเอติ หลังจากเดทล์ถูกจัดการแล้ว มัจฉาแห่งสายลมก็ได้บอกกับลิงก์ว่าโคโฮลินท์นั้นเป็นความฝันที่เกิดจากลิงก์เองทั้งหมด เมื่อเขาเล่นเพลงของมัจฉาแห่งสายลมอีกครั้ง พวกเขาทั้งสองจะตื่นจากภวังค์ เกาะโคโฮลินท์จะค่อยๆเลือนหายไป จากนั้นลิงก์ก็พบตัวเองกำลังลอยเกาะท่อนไม้อยู่กลางทะเล ในขณะที่มัจฉาแห่งสายลมได้บินเหนือหัวเขาไป (ถ้าผู้เล่นไม่เคยตายเลย จะมีภาพของมารินโผล่ออกมา เธอจะมีปีกในเวอร์ชันเกมบอยขาวดำ และเธอจะเป็นนกนางนวลในเวอร์ชันเกมบอยคัลเลอร์)

### ระบบการเล่น

ในภาคนี้ ยังคงรูปแบบเกมแอคชั่นผจญภัยเหมือนภาคอื่นๆ โดยที่มุมมองส่วนใหญ่จะเป็นมุมมองจากข้างบน ผู้เล่นจะต้องผจญภัยอยู่ในเกาะโคโฮลินท์ ต่อสู้กับศัตรูและตะลุยดันเจี้ยน ในภาคนี้ดันเจี้ยนจะกว้างและยากกว่าภาคก่อนๆ และมีบอสที่เรียกว่า ไนท์แมร์ ซึ่งเราต้องจัดการเแล้วเอาเครื่องดนตรีทั้งแปดมาเพื่อจบเกม โดยที่เมื่อเราชนะไนท์แมร์แต่ละตัว เราจะได้หัวใจเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งช่อง ถ้าหัวใจเราหมด เราจะตายแล้วเริ่มใหม่ที่ประตูบานล่าสุดที่เราเปิดในเกม

ภาคนี้เป็นภาคมุมมองด้านบนภาคแรกที่ตัวเอกสามารถกระโดดได้ (รวมทั้งฉากแบบ"ไซด์สครอลลิ่ง" ซึ่งคล้ายๆกับ *เซลดา II ดิแอดเวนเจอร์ออฟลิงก์*) ผู้เล่นสามารถเพิ่มความสามารถของลิงก์ด้วยไอเท็ม ซึ่งพบได้ในดันเจี้ยนหรือการคุยกับตัวละคร ไอเท็มที่ได้มานั้นสามารถใช้เปิดทางที่เราไม่สามารถผ่านไปได้ และจำเป็นต้องใช้ในการตะลุยดันเจี้ยนด้วย (ผู้เล่นสามารถขโมยไอเท็มในร้านค้าได้ แต่ชื่อผู้เล่นจะเปลี่ยนเป็น "THIEF" ตลอดทั้งเกม และเมื่อกลับเข้าไปในร้าน เจ้าของร้านจะฆ่าเราจนตาย)

นอกจากภารกิจหลักแล้ว ในเกมยังมีภารกิจย่อยต่างๆ รวมถึงการเก็บเปลือกหอยที่ซ่อนอยู่ในเกม เมื่อเก็บครบ 20 อัน เราจะได้ดาบอันทรงพลังที่สามารถปล่อยลำแสงได้ขณะที่มีหัวใจเต็มหลอด คล้ายกับเกม *เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา* ภาคนี้ยังเป็นภาคแรกที่มีมินิเกมแลกของ โดยที่เราต้องให้ไอเท็มกับตัวละครหนึ่งแล้วตัวละครนั้นจะให้ไอเท็มอีกชิ้นหนึ่งกลับมาแทนและยังเป็นภาคแรกที่สามารถปรับแต่งปุ่ม A กับ B สำหรับใช้ไอเท็มต่างๆได้ ทำให้ปริศนาในเกมมีความหลากหลายและสามารถใช้ไอเท็มร่วมกันได้ นอกจากนั้น ภาคนี้ยังเป็นจุดเริ่มต้นของอีเวนท์ประจำเกมซีรีส์เซลด้าหลายอีเวนท์ อาทิ ตกปลา, เรียนรู้บทเพลงใหม่จากออคารินา ซึ่งภายหลังได้ไปอยู่ในเกมเซลด้าภาคถัดมา *เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา ออคารินาออฟไทม์*

### ช่วงการพัฒนา

A long-haired man wearing a coat and a striped shirt.นักออกแบบเกม โยชิอากิ โคอิซุมิ รับหน้าทีเขียนเนื้อหาของเกมและพล็อตเรื่องหลักๆเช่นเกาะแห่งความฝัน เป็นต้น
*ลิงส์อะเวกเคนนิง* นั้นแต่เดิมเป็นโปรเจกต์ที่ยังไม่ได้รับอนุมัติในการสร้างจากบริษัท โปรแกรมเมอร์นาม คาซุเอคิ โมริตะ ได้ลองสร้างเกมเลียนแบบเซลด้าด้วยชุดพัฒนาเกมบอย และเอาไปลองวัดสมรรถนะของเครื่อง หลังจากนั้นสมาชิกคนอื่น ๆ ใน Nintendo EAD ก็ได้เข้ามาร่วมทำในช่วงเวลาหลังเลิกงาน จนเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา จากนั้นปี 1991 *เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา: อะลิงก์ทูเดอะแพสต์* ก็ได้วางขายสู่ตลาด ผู้กำกับ ทาคาชิ เทซุกะ ได้คิดจะทำเซลด้าลงเครื่องเกมพกพาโดยการพอร์ทลงเกมบอย แต่จากเสียงโหวตนั้นได้เลือกที่จะทำเกมใหม่แทน พวกเขาจึงร่วมกันพัฒนาเกมลิงส์อะเวกเคนนิงเป็นเวลาปีครึ่งจึงเสร็จสมบูรณ์

เทซุกะเล่าว่าในช่วงการพัฒนาแรกๆนั้น ตัวเกมที่ออกมามีหลายสิ่งหลายอย่างมั่วปนเปกันไปหมด เช่น ตัวละครจากเกม**มาริโอ**และ**เคอร์บี้** โผล่มาระหว่างเล่น เคนซุเกะ ทานาเบะ ผู้เขียนสคริปต์เกม อะลิงก์ทูเดอะแพสต์ ได้เข้าร่วมทีมและทำหน้าที่ร่างบทเกม เทซุกะแนะนำทานาเบะว่าให้เขียนเรื่องเป็นเหมือนภาคเสริมและทิ้งคอนเซปต์เดิมๆเช่น เจ้าหญิงเซลด้า ไทรฟอร์ซ ไฮรูล ซึ่งในที่สุดทานาเบะก็ตัดสินใจให้ตัวเกมดำเนินเนื้อเรื่องอยู่ในเกาะแห่งหนึ่งที่มีไข่ยักษ์อยู่บนภูเขา

หลังจากนั้น โยชิอาคิ โคอิซุมิ ผู้ที่ได้ช่วยวางพล็อตเกมภาค *อะลิงก์ทูเดอะแพสต์* ก็ได้เข้าร่วมทีมพัฒนา โคอิซุมิได้รับหน้าที่วางโครงเรื่องภาค *ลิงส์อะเวกเคนนิง* และเขาได้ใช้แนวคิดเกี่ยวกับเกาะแห่งความฝันในเกม และสร้างการปฏิสัมพันธ์กับชาวบ้านด้วย *อะลิงก์ทูเดอะแพสต์* ได้ เออิจิ อาโอนุมะ มากำกับโดยเขาได้ทำให้เกมมีพล็อตเรื่องที่เหมาะสมกับตัวมันเอง ซึ่งมีลักษณะแบบโรแมนติกตามฉบับโคอิซุมิ เทซุกะได้สร้างโลกในเกมให้บรรยากาศคล้ายซีรีส์ทีวีทวินพีค ซึ่งตัวละครในเกมจะมีพวกที่มีลักษณะพิรุธอยู่เหมือนกับซีรีส์เรื่องนี้ ซึ่งได้นำมาใช้ใน *เซลด้า* ภาคต่อๆมา ทานาเบะได้สร้างตัวละครประหลาดๆและภารกิจเสริมในเกม รวมถึงเขียนบทพูดตัวละครเกือบทั้งหมดที่ไม่เกี่ยวข้องกับนกฮูกและมัจฉาแห่งสายลม ทานาเบะได้ใช้ไอเดียเรื่องจุดจบของโลกเมื่อไข่ยักษ์แตกบนยอดเขา ซึ่งเป็นไอเดียเดิมในภาค *อะลิงก์ทูเดอะแพสต์* ทานาเบะนั้นอยากจะเห็นไอเดียนี้ในเกมมากและนำมาใช้เป็นคอนเซปต์พื้นฐานของภาค *ลิงส์อะเวกเคนนิง* ในที่สุด

มาซานาโอะ อาริโมโตะและ ชิเงฟุมิ ฮิโนะ ได้รับหน้าที่ออกแบบตัวละคร ขณะที่ โยอิชิ โคทาเบะได้รับหน้าที่วาดภาพประกอบ ซึ่งภาพในฉากเปิด ฉากปิด และภาพทั้งหมดในเกมนั้นวาดขึ้นโดยอาริโมโตะ ส่วนยาซาฮิสะ ยามามูระรับหน้าที่ออกแบบดันเจี้ยน และไอเดียเกี่ยวกับห้องและทางเดิน รวมถึงตำแหน่งที่ศัตรูปรากฏตัวด้วย และถึงแม้ว่าชิเงรุ มิยาโมโตะ โปรดิวเซอร์ภาค *ลิงส์อะเวกเคนนิง* จะไม่ได้ช่วยคิดไอเดียอะไรใหม่ๆให้กับทีม แต่เขาก็รับหน้าที่เป็น "เกม เทสเตอร์" และคำวิพากย์วิจารณ์จากเขาก็มีส่วนช่วยต่อช่วงครึ่งหลังของการพัฒนาเกมด้วย

ไดเรคเตอร์เกม *เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา* คุณเออิจิ อาโอนุมะในงาน Game Developers Conference ปี 2007
เพลงใน ลิงส์อะเวกเคนนิง ได้มินาโก ฮามาโนะ และโคซูเอะ อิชิกาว่าเป็นผู้ประพันธ์ (ซึ่งนี่เป็นงานเกี่ยวกับเกมครั้งแรกของพวกเขาทั้งสองคนอีกด้วย) และคาซุมิ โททาคะ เป็นผู้รับผิดชอบด้านซาวน์ โปรแกรมมิ่งและซาวน์เอฟเฟคทั้งหมด ลิงส์อะเวกเคนนิงนั้นจะมีเพลงโอเวอร์เวิร์ลบรรเลงระหว่างเล่นเหมือนกับภาคที่ผ่านมา โดยเพลงไตเติ้ลนั้นแต่งโดยอิชิกาว่า และเพลงสตาฟ เครดิต "ยูเมะ โอ มิรุ ชิมา เอะ" แต่งโดยคอนโดะ ฮามาโนะและอิชิกาว่า ซึ่งได้ถูกนำไปประพันธ์สำหรับวงออเครสตร้าโดย ยุคะ สึจิโยโคะและบรรเลงในงาน *Orchestral Game Music Concert 3* ในปี 1993 
(เกม Super Smash Bros. Brawl นั้นก็มีเพลงรีมิกซ์จากเกมคือ ทอล ทอล ไฮทส์อยู่ด้วยเช่นกัน)

ครั้นเมื่อมีการสัมภาษณ์เกี่ยวกับพัฒนาการของเกมเซลด้า อาโอนุมะเรียก"ลิงส์อะเวกเคนนิง"ว่าเป็น "ภาคที่มีความสมดุลของเกมมากที่สุด" เขากล่าวว่าภาคก่อนหน้า *อะลิงก์ทูเดอะแพสต์* และ *ออคารินาออฟไทม์* จะมีความแตกต่างจากสองภาคนี้อย่างมาก หลายอย่างใน "ลิงส์อะเวกเคนนิง" ถูกนำมาใช้ในภาคต่อๆมา เช่น มินิเกมตกปลาใน"ออคารินาออฟไทม์"และภาคอื่นๆที่โมริตะสร้างขึ้น, ระบบแลกของที่ทานาเบะพัฒนาขึ้น เทซุกะเปรียบเทียบระบบนี้เหมือนกับนิทานพื้นบ้านญี่ปุ่นเรื่อง *Straw Millionaire* ซึ่งมีคนมาแลกฟางข้าวกับของที่ล้ำค่ากว่า ซึ่งได้ถูกนำมาใช้เกือบทุกภาคหลังจากนั้น

### การวางจำหน่าย

นินเท็นโดได้ทำการโปรโมทเกม *ลิงส์อเวกเคนนิง* ที่อเมริกาเหนือ โดยจัดงานที่มีชื่อว่า เซลด้า วิสเทิล ทัวร์ และในช่วงสามวันสุดท้ายจะมีการให้ผู้เล่นเล่นเกมแข่งกับเวลา ซึ่งไม่ได้มีเพียงแค่โชว์เกมอย่างเดียว ยังมีการแสดงเครื่องเกมบอยที่ปรับปรุงให้เล่นได้นานขึ้นและพกพาสะดวก ซึ่งทำให้มีคนเข้าถึงเกม*เซลดา* มากยิ่งขึ้น โดยที่นิตยสาร *นินเท็นโดเพาเวอร์* ได้จัดจำหน่ายบทสรุปในเดือนกรกฎาคม 1993

ในปี 1998 นินเท็นโดได้ปล่อย *เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา: ลิงส์อะเวกเคนนิงดีเอ็กซ์* เหมือนกับ *ซูเปอร์มาริโอบรอส ดีลักซ์* และเกมอื่นๆเพื่อโปรโมทเกมบอยคัลเลอร์ที่ใช้กราฟิกสีเต็มรูปแบบและสนับสนุนเกมของเกมบอยรุ่นก่อน ซึ่งภาคใหม่นี้จะประกอบไปด้วยดันเจี้ยนใหม่ซึ่งมีศัตรูหน้าใหม่และปริศนาที่ใช้สีในการแก้ (แต่ดันเจี้ยนนี้จะเข้าไม่ได้ในเกมบอยรุ่นก่อนซึ่งยังไม่มีการแสดงผลเป็นสี) หลังจากจบดันเจี้ยน ผู้เล่นสามารถเลือกได้ว่าจะสวมเสื้อสีแดงหรือสีฟ้า ซึ่งจะเพิ่มแรงโจมตีและการป้องกันตามลำดับ ในภาค *ดีเอ็กซ์* ยังสามารถถ่ายสกรีนช๊อตได้หลังจากเข้าร้านกล้องในเกม คนถ่ายจะอยู่ตามสถานที่สำคัญต่างๆในเกมและเราสามารถถ่ายได้ทั้งหมดสิบสองภาพ ซึ่งสามารถดูได้ที่ร้านหรือพิมพ์ผ่านเกมบอยปริ้นเตอร์ สำหรับภาค *ลิงส์อะเวกเคนนิงดีเอ็กซ์* ได้เทซุกะกลับมารับหน้าที่คุมงาน พร้อมกับโยชิโนริ ซึจิยาม่าในฐานะไดเร็คเตอร์คนใหม่ในทีม โนบุโอะ มาซึมิยะได้ร่วมมือกับซึจิยาม่าในการเปลี่ยนแปลงสคริปต์ในเกม เช่น มีการเพิ่มคำพูดบอกใบ้ในการสู้กับบอส สำหรับดันเจี้ยน
ใหม่นั้น ยูอิจิ โอซากิได้แต่งเพลงประกอบโดยใช้รูปแบบเพลงดันเจี้ยนของคอนโดะจาก *เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา* เป็นหลัก

ในปี 2010 นินเท็นโดประกาศวางขายเกมเวอร์ชัน *ดีเอ็กซ์* อีกครั้งในเวอร์ชัวล์คอนโซลของนินเท็นโด 3ดีเอสและเริ่มจำหน่ายในเดือนมิถุนายน 2011 ต่อมาในช่วงกรกฎาคม 2013 ได้มีการนำเสนอให้สมาชิกอีไลท์ในคลับนินเท็นโดสามารถแลกเป็นของขวัญได้

 
### ผลตอบรับ

*ลิงส์อะเวกเคนนิง* ได้รับคำวิจารณ์ไปในทางที่ดี และได้คะแนนเฉลี่ยไป 90% จากเว็บไซต์เกมแรงกิงส์ ซึ่งในบทความของ Jeremy Paris จากนิตยสาร *Electronic Gaming Monthly* ได้ขนานนาม *ลิงส์อะเวกเคนนิง* ว่า "เป็นเกมบอยที่ดีที่สุดเท่าที่มีมา สำหรับการผจญภัยอันยิ่งใหญ่และอลังการที่จะทำให้เราลืมทุกสิ่งทุกอย่างและเข้าไปอยู่ใน'ความฝัน'อันหลอกลวง!" Ben Reeves จากเว็บไซต์ *เกมอินฟอร์เมอร์* ได้ยกย่องให้เป็นเกมบอยที่ดีที่สุดเป็นเป็นอันดับสาม Chip Carter จากหนังสือพิมพ์ *เดอะวอชิงตันโพสต์* ได้กล่าวว่านินเท็นโดได้สร้าง "ตำนานบนมือพวกคุณทุกคนแล้ว" และเขาชื่นชมในเรื่องการพกพาและความลึกซึ้งของเกม นักเขียนจากหนังสือพิมพ์ *Mainichi Shimbun* บอกว่าเขาเพลิดเพลินไปกับดนตรีและเนื้อหาของเกม สำนักเกมหลายแห่งได้ยกย่องให้เป็น"เกมผจญภัยฉบับพกพายอดเยี่ยมที่เหมาะกับคนไม่มีเวลาเล่นเกม"

ที่อย่างงั้น เหล่านักวิจารณ์ก็ได้ติตัวเกมที่แสดงผลเป็นขาวดำซึ่งยากต่อการมองระหว่างเล่นและได้หวังว่าตัวเกมจะแสดงผลเป็นสี นักวิจารณ์บางคนยังตำหนิเรื่องกราฟิกที่ *ย่ำแย่จนไม่มีอะไรจะบรรยาย* และการเปลี่ยนอาวุธจากปุ่มทั้งสองที่ดูอืดอาดยุ่งยาก แต่ส่วนที่เหลือของเกมก็ทำให้มันดู *น่าตื่นตาตื่นใจ*อยู่ดี

ส่วน *ลิงส์อะเวกเคนนิงดีเอ็กซ์* นั้นได้รับคำวิจารณ์ไปในทางที่ดีเช่นเดียวกัน ซึ่งเกมนี้ได้คะแนนเฉลี่ยไป 92% บนเว็บเกมแรงกิงส์ นักวิจารณ์ชื่นชมว่านินเท็นโดได้ปรับปรุงเกมให้มีมาตรฐานที่ดีขึ้นโดยมีการเพิ่มเติมคอนเท้นท์ต่างๆ เช่น สีในเกมทำให้เล่นง่ายขึ้น การถ่ายภาพสถานที่ในเกมที่ท้าทายให้ผู้เล่นตามเก็บสะสมระหว่างเล่น ถึงแม้ว่าคอนเท้นท์ที่เพิ่มเข้ามาจะน้อยนิดก็ตาม แต่ก็ยังดึงดูดให้กลับมาเล่นได้อยู่ดี

*ลิงส์อะเวกเคนนิง* ทำยอดขายได้ดีและช่วยให้เกมบอยขายดีขึ้น 13 เปอร์เซ็นต์ในปี 1993 ทำให้เป็นปีที่นินเท็นโดได้กำไรมากที่สุดในช่วงเวลานั้น ตัวเกมขึ้นแท่นเบสท์ เซลเลอร์ติดต่อกันนานกว่า 90 เดือน และทำยอดขายไปได้ 3.83 ล้านตลับในปี 2004 ส่วนเวอร์ชัน *ดีเอ็กซ์* ขายไปได้ 2.22 ล้านตลับ

ตัวเกมนั้นได้รับรางวัลมากมาย รวมไปถึงด้านกราฟิค, เสียง, ความท้าทาย, เพลงประกอบ และภาพโดยรวมของเกมในกลุ่มประเภทเกมบอยในงานนินเท็นโดเพาเวอร์อวอร์ดปี 1993 และยังได้รางวัลเกมจากเกมบอยที่ดีที่สุดประจำปี 1993 โดยนิตยสาร *Electronic Gaming Monthly* และขึ้นอันดับเกมนินเท็นโดที่ดีที่สุดอันดับที่ 56 โดยนิตยสาร *นินเท็นโดเพาเวอร์* ส่วนเวอร์ชัน *ดีเอ็กซ์* นั้นได้อันดับเกมเกมบอยหรือเกมบอยคัลเลอร์ที่ดีที่สุดเป็นอันดับสอง และ IGN ได้ให้อันดับเกมที่ดีทีสุดจากคนเล่นและนักวิจารณ์เป็นอันดับที่ 40 และ 78 ตามลำดับ เหล่านักวิจารณ์กล่าวว่า "ขณะที่เกมภาคเสริมในเครื่องพกพาส่วนใหญ่มักจะถูกมองว่าเป็นภาคที่ย่ำแย่ของซีรีส์ *ลิงส์อะเวกเคนนิง* ได้พิสูจน์ให้เห็นว่าการนำประสบการณ์การเล่นที่ดีเยี่ยมจากคอนโซลมาลงสู่เครื่องพกพานั้นสามารถทำได้จริงๆ" เกมนี้ยังได้อันดับที่ 42 จาก 50 เกมที่มีความสำคัญและมีอิทธิพลต่อวงการวิดีโอเกมตลอดกาลใน *บันทึกสถิติโลกกินเนสส์* ประจำปี 2009 อีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. ↑  ゼルダの伝説 夢をみる島 (ภาษาญี่ปุ่น). Nintendo Co. Ltd. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 16, 2008. สืบค้นเมื่อ March 26, 2009.
2. ↑  "Game Boy (original) Games" (PDF). Nintendo of America Inc. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ December 14, 2010. สืบค้นเมื่อ January 17, 2011.
3. ↑  "Iwata Asks: Zelda Handheld History – Like an Afterschool Club". Nintendo of Europe GmbH. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 29, 2012. สืบค้นเมื่อ January 17, 2011.
4. ↑  The Legend of Zelda: Link's Awakening (1993) Game Boy release dates - MobyGames เก็บถาวร เมษายน 26, 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน: "Country: United Kingdom - Release Date: Nov 18, 1993"
5. ↑  Mega Fun 11/1993 (German magazine; Scan @ Kultboy.com เก็บถาวร พฤษภาคม 1, 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน): "Erscheinungstermin: November" (Release date: November)
6. ↑  "Zeldaの伝説 – Introduction" (ภาษาญี่ปุ่น). Nintendo Co. Ltd. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 16, 2008. สืบค้นเมื่อ January 17, 2011.
7. ↑  "Guide 64: Game Boy Release Schedule". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 9, 1999.
8. ↑  "The Legend of Zelda: Link's Awakening DX". Nintendo of Europe GmbH. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 29, 2012. สืบค้นเมื่อ May 17, 2009.
9. ↑  "Zelda Retrospective Part 2". *GameTrailers*. MTV Networks. 2006-10-20. สืบค้นเมื่อ 2011-03-10.
10. ↑  Nintendo Co. Ltd (1998-12-01). *The Legend of Zelda: Link's Awakening DX*. Nintendo of America Inc. **Kid**: Hey man! When you want to save, just push all the Buttons at once! ...Uh, don't ask me what that means, I'm just a kid!
11. ↑  "The Official Zelda Timeline, Now With Added Detail". Kotaku.com. 2011-12-27. สืบค้นเมื่อ 2012-11-16.
12. ↑  Nintendo Co. Ltd (1998-12-01). *The Legend of Zelda: Link's Awakening DX*. Nintendo of America Inc. **Marin**: You must still be a little woozy. You are on Koholint Island!
13. ↑  Nintendo Co. Ltd (1998-12-01). *The Legend of Zelda: Link's Awakening DX*. Nintendo of America Inc. **Marin**: If I was a seagull, I would fly as far as I could! I would fly to far away places and sing for many people! ...If I wish to the Wind Fish, I wonder if my dream will come true...
14. ↑  Nintendo Co. Ltd (1998-12-01). *The Legend of Zelda: Link's Awakening DX*. Nintendo of America Inc. To the finder, the isle of Koholint is but an illusion... Human, monster, sea, sky... a scene on the lid of a sleeper's eye... Awake the dreamer, and Koholint will vanish much like a bubble on a needle... Cast-away, you should know the truth!
15. ↑  "Zelda Retrospective Part 6". *GameTrailers*. MTV Networks. 2006-11-20. สืบค้นเมื่อ 2011-03-10.
16. ↑  *The Legend of Zelda: Link's Awakening – Nintendo Player's Guide*. Nintendo of America Inc. 1994. p. 84.
17. ↑  "Strategy – Bosses of the Egg". Nintendo of America Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1998-02-24. สืบค้นเมื่อ 2014-10-16.
18. ↑  Nintendo Co. Ltd (1998-12-01). *The Legend of Zelda: Link's Awakening DX*. Nintendo of America Inc. **Wind Fish**: But, verily, it be the nature of dreams to end! When I dost awaken, Koholint will be gone...
19. ↑  "Link's Awakening – Frequently Asked Questions". Nintendo of America Inc. 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-05-15. สืบค้นเมื่อ 2007-12-04.
20. ↑  *The Legend of Zelda: Link's Awakening Instruction Booklet*. Nintendo of America Inc. August 1993. pp. 9–28.
21. ↑  Vestal, Andrew; O'Neill, Cliff; Shoemaker, Brad. "History of Zelda". *GameSpot*. CBS Interactive Inc. p. 13. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2003-10-16. สืบค้นเมื่อ 2007-12-04.`{{cite web}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
22. 1 2  "「ゼルダの伝説 夢をみる島」開発スタッフ名鑑". *Nintendo Official Guide Book – The Legend of Zelda: Link's Awakening* (ภาษาญี่ปุ่น). Shogakukan Inc. July 1993. pp. 120–124. ISBN 4-09-102448-3.
23. 1 2 3  "開発スタッフアンケート". *ゲームボーイ＆ゲームボーイカラー 任天堂公式ガイドブック ゼルダの伝説 夢を見る島DX* (ภาษาญี่ปุ่น). Shogakukan Inc. 1999-02-20. pp. 108–111. ISBN 4-09-102679-6.
24. ↑  Kohler, Chris (2007-12-04). "Interview: Super Mario Galaxy Director On Sneaking Stories Past Miyamoto". *Wired: GameLife*. Condé Nast Digital. สืบค้นเมื่อ 2010-06-10.
25. ↑  "Interview: Nintendo's Unsung Star". *Next Generation*. Future US, Inc. 2008-02-06. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-02-08. สืบค้นเมื่อ 2010-07-11.
26. ↑  "Iwata Asks: The History of Handheld The Legend of Zelda Games – Make All the Characters Suspicious Types". Nintendo of America Inc. January 2010. สืบค้นเมื่อ 2011-01-13.
27. ↑  Skrebels, Joe (2014-02-19). "Monkey Men: talking to Michael Kelbaugh and Kensuke Tanabe". *Official Nintendo Magazine*. Nintendo. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-03-06. สืบค้นเมื่อ 2014-02-21.
28. ↑  Nintendo Co. Ltd (1998-12-01). *The Legend of Zelda: Link's Awakening DX*. Nintendo of America Inc. Scene: staff credits.
29. ↑  *Orchestral Game Music Concert 3*. Sony Records. 1993.
30. ↑  "Smash Bros. Dojo!! – Full Song List with Secret Songs". Nintendo of America Inc. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-08-12. สืบค้นเมื่อ 2008-04-09.
31. ↑  "GDC 2004: The History of Zelda". *IGN.com*. IGN Entertainment, Inc. 2004-03-25. สืบค้นเมื่อ 2008-02-04.
32. ↑  Williamson, Matt (1993-08-20). "'Legend of Zelda' Still Growing". *Rocky Mountain News*. p. C1.
33. ↑  Bette, Harrison (1993-08-30). "Riding the rails for Nintendo contest". *The Atlanta Journal-Constitution*. p. B2.
34. ↑  "'The Legend of Zelda: Link's Awakening' Guide". *Nintendo Power*. Nintendo of America Inc. **1** (50): 57–66. July 1993.
35. ↑  "Mega Mirror; Win two Game Boy games". *The Mirror*. 1999-02-27. p. 41.
36. ↑  Musashi (2000-02-07). "Reviews – The Legend of Zelda: Link's Awakening DX". RPGFan. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-03-27. สืบค้นเมื่อ 2011-06-05.
37. ↑  Scullion, Chris (2010-09-26). "3DS Virtual Console Will Play Game Boy Games". *Official Nintendo Magazine*. Future Publishing Limited. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-03. สืบค้นเมื่อ 2010-12-04.
38. ↑  Goldfarb, Andrew (2013-07-15). "2013 Club Nintendo Elite Status Rewards Now Available". IGN Entertainment, INC. สืบค้นเมื่อ 2013-07-16.
39. ↑  "The Legend of Zelda: Link's Awakening for Game Boy". *GameRankings*. CBS Interactive Inc. สืบค้นเมื่อ 2007-07-16.
40. ↑  Parish, Jeremy (2006-11-15). "Link of A Thousand Faces". *1UP.com*. UGO Entertainment, Inc. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-25. สืบค้นเมื่อ 2011-03-10.
41. ↑  Carter, Chip (1993-08-04). "Nintendo Creates Legend That Fits in Your Hand". *The Washington Post*.
42. ↑  Joukiri, An (2007-07-04). "「ゼルダの伝説 夢幻の砂時計」レビュー". *ITmedia +D Games* (ภาษาญี่ปุ่น). ITmedia Inc. สืบค้นเมื่อ 2011-03-08.
43. ↑  "ゲームクエスト(ライブラリ) – ゼルダの伝説 夢をみる島". *Mainichi.jp* (ภาษาญี่ปุ่น). Mainichi Newspapers Co. Ltd. 2005-02-25. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-03-03. สืบค้นเมื่อ 2008-02-08.
44. ↑  Diamond, John (1993-12-19). "Little Plumber Boy; Night and Day". *The Mail*. p. 33.
45. ↑  Hughes, Gwyn (1993-12-09). "The Guardian Features Page". *The Guardian*. p. 21.
46. ↑  Provick, Bill (1994-08-04). "Nintendo's Game Boy on big screen". *The Ottawa Citizen*. p. J2 (Citizen Section: Weekend Fun; Electronic Gaming).
47. ↑  Burrill, William (1993-10-14). "Plot is a bit cliched, but Rocket Knight game has big, bright graphics". *The Gazette*. p. E5.
48. ↑  Monk, Katherine (1999-05-06). "Zelda lives up to her legend". *The Vancouver Sun*. p. F23.
49. ↑  "The Legend of Zelda: Link's Awakening DX for Game Boy Color". *GameRankings*. CBS Interactive Inc. สืบค้นเมื่อ 2007-07-16.
50. ↑  Cleveland, Adam (1999-09-17). "Legend of Zelda: Link's Awakening DX – Game Boy Color Review". *IGN.com*. IGN Entertainment, Inc. สืบค้นเมื่อ 2007-12-04.
51. ↑  Davis, Cameron (2000-01-28). "The Legend of Zelda: Link's Awakening DX Review". *GameSpot*. CBS Interactive Inc. สืบค้นเมื่อ 2007-05-14.
52. ↑  Wilson, A. (1999-01-14). "What's On; The Legend of Zelda DX". *Courier Mail*. p. 4.
53. ↑  Amjadali, Samantha; Scatena, Dino (1999-05-20). "Game on". *The Daily Telegraph*. p. T6.`{{cite news}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
54. ↑  "Zelda: Link's Awakening DX". *Total Games' Guide to the Game Boy Color*. Paragon Publishing Ltd (2): 16. 1999.
55. ↑  Smith, David (1993-10-20). "Video games master Nintendo forecasting a record sales year". *The Vancouver Sun*. p. D5.
56. ↑  Kelley, Malcom (2000-11-19). "Fun time for couch potatoes: Video game reviews". *National Post*. p. F6.
57. ↑  Parton, Rob (2004-03-31). "Japandemonium – Xenogears vs. Tetris". RPGamer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-03-12. สืบค้นเมื่อ 2008-06-21.
58. ↑  "Nester Awards Results". *Nintendo Power*. Nintendo of America Inc. **1** (60): 54–57. May 1994.
59. ↑  "Electronic Gaming Monthly's Buyer's Guide". *Electronic Gaming Monthly*. Ziff Davis Media Inc. January 1994.
60. ↑  "NP Top 200". *Nintendo Power*. Nintendo of America Inc. **1** (200): 58–66. February 2006.
61. ↑  "Nintendo Power – The 20th Anniversary Issue!". *Nintendo Power*. Future Publishing Limited (231): 72. August 2008.
62. ↑  "Readers' Picks Top 100 Games: 31–40". *IGN.com*. IGN Entertainment, Inc. 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-12-26. สืบค้นเมื่อ 2008-01-22.
63. ↑  "IGN Top 100 Games 2007 – 78. The Legend of Zelda: Link's Awakening". *IGN.com*. IGN Entertainment, Inc. 2007-12-09. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-09-26. สืบค้นเมื่อ 2011-06-04.
64. ↑  Gibson, Ellie (2009-02-27). "Guinness lists top 50 games of all time". *Eurogamer.net*. Eurogamer Network Ltd. สืบค้นเมื่อ 2009-05-17.

| * ด
* ค
* ก
เกมชุด *เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา* |
| --- |
| เครื่องเกมประจำที่ | *เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา* · *ดิแอดเวนเจอร์ออฟลิง* · *อะลิงก์ทูเดอะแพสต์* · *ออคารินาออฟไทม์* · *เมเยอราส์แมสก์* · *เดอะวินด์เวกเกอร์* · *โฟร์ซอดส์แอดเวนเจอส์* · *ทไวไลต์พรินเซสส์* · *สกายวอร์ดซอร์ด* · *บรีทออฟเดอะไวลด์* · *เทียร์ออฟเดอะคิงดอม* |
| เครื่องเกมแบบพกพา | *ลิงส์อะเวกเคนนิง* · *ออราเคิลออฟซีซันส์ และ ออราเคิลออฟเอจเจส* · *โฟร์ซอดส์* · *เดอะมินิชแคป* · *แฟนทัมเอาเออร์แกลสส์* · *สปิริตแทร็กส์* · *ออคารินาออฟไทม์ 3D* · *อะลิงก์บีทวีนเวิลส์* · *เมเยอราส์แมสก์ 3D* · *ไทรฟอร์ซฮีโรส์* |