recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดสง่างาม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางบริบูรณ์ อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 36 ไร่ 3 งาน 78 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสิริพัฒนโสภณ (เสริม ฐิตธมฺโม) เป็นเจ้าอาวาส 

วัดสง่างามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2456 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลัง เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

อุโบสถสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2514 และได้ทำการซ่อมแซมอีกครั้งเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 ระหว่างเดือนกรกฎาคมและเดือนตุลาคมของทุกปี น้ำในแม่น้ำปราจีนบุรีจะท่วมสูงบริเวณรอบอุโบสถประมาณ 1 เมตร ทำให้พระภิกษุลงไปทำสังฆกรรมต่าง ๆ ด้วยความยากลำบาก วัดจึงได้ยกฐานอุโบสถให้สูงขึ้นประมาณ 1.59 เมตร ประชาชนมักมาลอดใต้ท้องอุโบสถ โดยตั้งจิตอธิษฐานให้หายจากโรคภัยต่าง ๆ รวมทั้งโชคลาภ ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์ เป็นที่เก็บวัตถุโบราณจำนวนมาก เช่น พระพุทธรูป ถ้วยชาม และของเก่าต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Prachinburi". SBL Magazine. p. 80.
2. ↑  "วัดสง่างาม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดสง่างาม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วัดสง่างาม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดศีรษะทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศีรษะทอง อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

วัดศีรษะทองสร้างขึ้นสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เมื่อ พ.ศ. 2358 แต่เดิมบริเวณวัดเป็นป่ารกร้างไร้ผู้คนอาศัยเพราะอยู่ห่างจากแหล่งน้ำ จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้มีชาวลาวจากเวียงจันทน์อพยพมาตั้งถิ่นฐาน มีการถางป่าสร้างชุมชนขึ้น แล้วจึงสร้างวัดและได้ขุดพบเศียรพระพุทธรูปทองจมดินอยู่ จึงตั้งชื่อว่า **วัดหัวทอง** มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ หลวงปู่ไต เป็นชาวลาวที่มาจากเวียงจันทน์ จากวัดเล็ก ๆ กลายมาเป็นวัดใหญ่ สืบทอดเจ้าอาวาสมาอีก 6 รุ่นจนมาถึง สมัยหลวงปู่น้อย นาวารัตน์ ซึ่งได้สร้างความเจริญรุ่งเรืองให้แก่วัดและหมู่บ้านเป็นอย่างมาก ต่อมาทางการได้ขุดคลองเจดีย์บูชา แยกจากแม่น้ำนครชัยศรี ไปยังองค์พระปฐมเจดีย์เพื่อสะดวกในการเสด็จพระราชดำเนินไปนมัสการองค์พระปฐมเจดีย์ คลองนี้ผ่านพื้นที่ทางตอนใต้ของวัดหัวทองและหมู่บ้าน ชาวบ้านจึงอพยพมาอยู่ใกล้คลองเจดีย์​บูชาเพราะสะดวกในการคมนาคม วัดนี้จึงย้ายจากที่เดิมมาอยู่ใกล้คลองเจดีย์บูชาและเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดศีรษะทอง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2503

วัดนี้มีการศึกษาเกี่ยวกับเรื่องราวของดาราศาสตร์ โหราศาสตร์ และสมุนไพรมาตั้งแต่อดีต และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่โด่งดัง คือ พระราหู ซึ่งทางเจ้าอาวาส หลวงปู่น้อย นาวารัตน์ ท่านเป็นพระที่ฟื้นฟูเรื่องพระราหูขึ้นมา โดยวัดศีรษะทองได้จัดสร้างพระราหูขนาดใหญ่ไว้ให้ประชาชนได้มาสักการบูชาตามความเชื่อ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศีรษะทอง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดศีรษะทอง (Wat Siesathong)". องค์การบริหารส่วนจังหวัดนครปฐม.
3. ↑  "พิธีบูชาพระราหู วัดศีรษะทอง". สำนักวิทยบริการและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.
ตัวอย่างการเปรียบเทียบสัญญาณอนาลอก(สีแดง)กับสัญญาณดิจิทัลในรูปPCM(สีน้ำเงิน)โดยใช้อัตราการแซมปลิง26ครั้ง ครั้งละ4บิต
**การกล้ำรหัสของพัลส์** (อังกฤษ: Pulse Code Modulation) คือรูปแบบหนึ่งของกระบวนการบันทึกสัญญาณอนาลอกในรูปแบบดิจิทัลซึ่งมีการใช้งานแพร่หลายในระบบต่างๆ เช่นคอมพิวเตอร์,แผ่นซีดี,การฟังเพลงผ่านอินเทอร์เน็ตหรือโทรศัพท์พื้นฐานในปัจจุบัน โดยข้อมูลที่ถูกจัดเก็บแล้วจะประกอบไปด้วยสองส่วนหลักๆ คือ แอมพลิจูดและความถี่ของการจัดเก็บสัญญาณ ลักษณะการทำงานของการเข้ารหัสแบบนี้สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ขั้นตอน ได้แก่ การแซมปลิง (sampling) การทำควอนไทซ์ (quantization) และการเข้ารหัสไบนารี (binary encoding)

*การแซมปลิง* สัญญาณเสียงซึ่งอยู่ในรูปของสัญญาณแอนาล็อกจะถูกสุ่มค่าอย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอด้วยอัตราคงที่ค่าหนี่ง ซึ่งตามทฤษฎีบทของไนควิสต์ (Nyquist's theorem) แล้วจะต้องทำการสุ่มด้วยอัตราที่มีค่าอย่างน้อยเป็น 2 เท่าของความถี่สูงสุดของสัญญาณเสียงเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา aliasing เนื่องจากสัญญาณ
เสียงมีองค์ประกอบความถี่อยู่ระหว่าง 300-3400Hz ฉะนั้นอัตราการสุ่มมาตรฐานที่เลือกใช้กันทั่วไปมีค่าเท่ากับ 8000Hz ให้สังเกตว่าขั้นตอนการแซมปลิง
เปรียบเสมือนการแปลงสัญญาณที่มีค่าต่อเนื่องทางเวลาไปเป็นสัญญาณที่มีลักษณะเป็นดิสครีตทางเวลา  

ในอุตสาหกรรมดนตรีจะนิยมทำแซมปลิงที่ความถี่ 44.1kHz เนื่องจากอัตราการสุ่มจะเป็นสองเท่าของความถี่สูงสุดที่มนุษย์สามารถได้ยินพอดี จึงทำให้เสียงที่ไม่มีการตกหล่นใดๆ ในทางทฤษฎี  

ส่วนอุตสาหกรรมภาพยนตร์จะทำแซมปลิงที่ความถี่ 48kHz เนื่องจากสามารถหารได้ลงตัวกับจำนวนเฟรมของภาพ  

สำหรับห้องอัดหรือสตูดิโอจะมีการทำแซมปลิงที่ความละเอียดสูงกว่านั้นเพื่อใช้สำหรับการตัดแต่งเสียง ความถี่ที่ใช้จะมีตั้งแต่ 88.2kHz 96kHz 192kHz 384kHz หรือสูงยิ่งกว่านั้น แต่เมื่อชิ้นงานทำเสร็จแล้วก็มักวางจำหน่ายในความถี่ที่ต่ำลง เนื่องด้วยขนาดไฟล์ที่เล็กกว่า ต่อมาเมื่อเทคโนโลยีพัฒนาขึ้นก็เริ่มมีความต้องการไฟล์ที่มีความละเอียดสูงเหล่านี้จากกลุ่มผู้ที่ฟังเพลงจริงจัง จึงเริ่มเห็นไฟล์ที่มีอัตราแซมปลิงสูงๆเหล่านี้วางจำหน่าย แม้จะมีข้อถกเถียงกันว่าประสาทหูของมนุษย์จะสามารถแยกแยะความแตกต่างเหล่านี้ได้จริงหรือเปล่าก็ตาม

*การทำควอนไทเซชัน* เป็นการนำค่าแอมพลิจูดของสัญญาณที่สุ่มได้ในแต่ละเวลามาแปลงให้เป็นค่าดิสครีต กล่าวคือ จะมีการแบ่งระดับแอมพลีจูดของสัญญาณออกเป็นช่วงเล็ก ๆ ขนาดเท่ากัน โดยช่วงของระดับสัญญาณที่กำหนดขึ้นจะต้องครอบคลุมขนาดแอมพลิจูดของสัญญาณที่เป็นไปได้ทั้งหมด

*การเข้ารหัสไบนารี* ซึ่งมีหน้าที่ในการแทนช่วงระดับการควอนไทซ์ของสัญญาณแต่ละช่วงด้วยชุดบิตไบนารี ทั้งนี้เพื่อแทนค่าของสัญญาณที่มีแอมพลิจูดตกอยู่ภายในช่วงระดับ
สัญญาณแต่ละช่วงหรือค่าของสัญญาณที่ผ่านการควอนไทซ์แล้วด้วยชุดตัวเลขไบนารี

อ้างอิง
-------

1. ↑  ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถาน สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ ๑๑ มี.ค. ๒๕๔๕
2. ↑

ลัญฉกร วุฒิสิทธิกุลกิจ. หลักการระบบโทรศัพท์เคลื่อนที่. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2546.[*ระบุข้อมูลทางบรรณานุกรมไม่ครบ*]
**วัดสนวนวารีพัฒนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวหนอง อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 3 งาน 3 ตารางวา

วัดสนวนวารีพัฒนารามเดิมชาวบ้านเรียกว่า **วัดบ้านหัวหนอง** อีกแหล่งข้อมูลระยุว่าเดิมชื่อ **วัดชนวน** เพราะมีต้นขนวนอยู่ภายในวัด เมื่อเวลาผ่านไปจึงเพี้ยนจาก "ขนวน" มาเป็น "สนวน" ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 โดยการบริจาคตามกำลังศรัทธาของชาวบ้าน รวบรวมได้สองร้อยบาท มีช่างญวนเป็นช่างใหญ่และเป็นช่างแต้ม สิมของวัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2466 โดยช่างก่อสร้าง คือ นายแกว ทองผา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2466 สิมหลังใหม่แบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2540

สิมมีขนาดความกว้าง 5 เมตร ยาว 7.30 เมตร มุงหลังคาใหม่ด้วยสังกะสี ต่อหลังคาลงมาเป็นปีก รอบสิม ใต้วงกบมีช่องลมเล็ก ๆ เพื่อระบายอากาศ ด้านหน้ามีประตู 1 ช่อง หน้าต่าง 2 ช่อง ด้านข้างมีหน้าต่างข้างละ 3 ช่อง ตรงบันใดจะมีรูปปั้นพญานาคอยู่ 2 ตัว ช่างแต้มหรือผู้เขียนภาพฝาผนัง คือ นายหยวก และนายแดง เขียนภาพฝาผนังเมื่อ พ.ศ. 2469 เขียนภาพทั้งด้านในและด้านนอกด้วยสีฝุ่น เป็นเรื่องราววรรณกรรมพื้นบ้าน ด้านในเขียนเรื่องพระเวสสันดรชาดก สินไซ ราหูอมจันทร์นาคครุฑสิงห์ ด้านนอกเขียนเรื่องสินไซ (สังข์ศิลป์ไชย) และนรกภูมิ รูปแบบหน้าต่างทำเป็นวงโค้ง 2 ชั้น เขียนลวดลายเครือเถาไม่ซ้ำแบบกัน ผนังด้านนอกมีเสาติดผนัง เขียนลายเครือเถา และลวดลายพญานาคเกี่ยวพันกัน ภายในสิมประดิษฐkนพระพุทธรูปเป็นพระประธาน มีลักษณะผอมสูง แต่องค์อื่นมีลักษณะธรรมดา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสนวนวารีพัฒนาราม". ฐานข้อมูลพุทธศิลป์ในภาคอีสาน.
2. ↑  "วัดสนวนวารีพัฒนาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดสนวนวารีพัฒนาราม**
**วัดศาลาตึก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งลูกนก อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่วัด 42 ไร่ 89 ตารางวา วัดตั้งอยู่ในเขตรอยต่อ 3 จังหวัด คือ นครปฐม ราชบุรี และกาญจนบุรี

คำว่า *ศาลาตึก* เป็นซากโบราณสถาน สันนิษฐานว่าเรียกตามประวัติทางโบราณคดีโดยมีหลักฐานที่เหลือร่องรอยไว้เป็นซากอิฐโบราณสร้างเป็นรูปตึกแถว ตามคำบอกเล่าของชาวบ้านเล่าว่า สร้างในสมัยสมเด็จพระพุทธพันปี สำหรับให้คนเดินทางมาพักแรมหลบภัยอันตรายจากสัตว์ร้ายต่าง ๆ ในยามค่ำคืน น่าจะเป็นเส้นทางสำหรับผู้คนที่ไปนมัสการพระแท่นดงรัง จังหวัดกาญจนบุรี ชั้นล่างเป็นที่พักช้างพักม้า ชั้นบนสำหรับเป็นที่พักคนเดินทาง ทางวัดได้อนุรักษ์ไว้นับเป็นโบราณสถานสำคัญในด้านประวัติศาสตร์ท้องถิ่น

สำหรับประวัติการสร้างวัด หลวงพ่อลำเจียก อดีตเจ้าอาวาส ได้ริเริ่มสร้างวัดบริเวณที่ดินของท่านเอง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2489 ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2489 เริ่มแรกท่านได้สร้างอุโบสถเป็นโครงสร้างไม้มุงสังกะสี และตั้งชื่อวัดว่า "วัดศาลาตึก" ด้วยเหตุที่ว่ามีซากอาคารเก่านั้นอยู่ ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร หลวงพ่อลำเจียกได้สร้างอุโบสถหลังใหม่โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก แบบทรงไทย หลังคาลด 3 ชั้น 2 มุข ยกพื้นขึ้นสูงเป็น 3 ชั้น ทุกชั้นมีกำแพงแก้ว ปิดทองคำเปลวตามลวดลายทั้งหลังและบานประตูหน้าต่าง แกะสลักเป็นทศชาติชาดก สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2500 และภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ภาพพระพุทธเจ้าและภาพประเพณีไทย วัฒนธรรมไทย 4 ภาค ส่วนพระประธานประจำอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีซุ้มเรือนแก้วลงรักปิดทองคำแท้ พร้อมพระอัครสาวก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศาลาตึก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 114 จังหวัดนครปฐม". p. 94–95.
**การกำเนิดของยอห์นผู้ให้บัพติศมา** (ศัพท์โปรเตสแตนต์) หรือ**การเกิดของยอห์นผู้ทำพิธีล้าง** (ศัพท์โรมันคาทอลิก) (อังกฤษ: Nativity of St. John the Baptist) เป็นเหตุการณ์สำคัญเหตุการณ์หนึ่งในศาสนาคริสต์ มีรายละเอียดปรากฏในพระวรสารนักบุญลูกา คริสต์ศาสนิกชนโรมันคาทอลิกฉลองเหตุการณ์นี้ในวันที่ 24 มิถุนายนของทุกปี เรียกว่า**วันสมโภชนักบุญยอห์น แบปติสต์ บังเกิด** (Solemnity of the Birth of St. John the Baptist)

เหตุการณ์
---------

พระวรสารนักบุญลูการะบุว่า ในรัชสมัยพระเจ้าเฮโรดมหาราช นักบุญเศคาริยาห์ปุโรหิตและนักบุญเอลีซาเบธเป็นสามีภรรยาที่มีความรู้และเคร่งครัดในธรรมบัญญัติอย่างไม่มีที่ติ แต่ทั้งสองกลับไม่มีบุตรด้วยกัน เพราะเอลีซาเบธเป็นหมัน 

ระหว่างที่เศคาริยาห์กำลังเผาเครื่องหอมบูชาพระยาห์เวห์อยู่นั้น ทูตสวรรค์กาเบรียลก็มาปรากฏตัวต่อหน้าเขา แล้วแจ้งว่าภรรยาของเขาจะตั้งครรภ์และคลอดบุตรชาย ให้ตั้งชื่อบุตรนั้นว่า**ยอห์น** เมื่อโตขึ้นยอห์นจะเป็นผู้นำวงศ์วานอิสราเอลกลับมาหาพระยาห์เวห์ แต่เศคาริยาห์ไม่อยากเชื่อเพราะตนกับภรรยาอายุมากแล้ว กาเบรียลจึงทำให้เศคาริยาห์เป็นใบ้ไปจนกว่าเหตุการณ์ทั้งหมดจะเป็นจริงตามคำทำนาย เพื่อลงโทษที่เศคาริยาห์ไม่ยอมเชื่อคำทำนายนั้น ต่อมาเอลีซาเบธก็ตั้งครรภ์ขึ้น เมื่อตั้งครรภ์ได้ 6 เดือน มารีย์ซึ่งเพิ่งตั้งครรภ์พระเยซูก็มาเยี่ยมเธอ ทันทีที่ได้ยินเสียงมารีย์ร้องทัก ยอห์นซึ่งอยู่ในครรภ์ของเอลีซาเบธก็ดิ้นด้วยความดีใจ มารีย์มาพักอยู่กับครอบครัวเศคาริยาห์นานถึง 3 เดือนจึงกลับ

เอลีซาเบธตั้งครรภ์ได้ 9 เดือนแล้วจึงคลอดบุตรชาย ตอนแรกญาติจะตั้งชื่อว่าเศคาริยาห์ตามบิดา แต่เศคาริยาห์ซึ่งเป็นใบ้อยู่ก็นำกระดานชนวนมาเขียนว่าเด็กนี้ต้องชื่อว่ายอห์น ทันใดนั้นเศคาริยาห์ก็กลับมาพูดได้ดังเดิม ทุกคนแปลกใจมาก เศคาริยาห์กล่าวสรรเสริญพระเจ้า แล้วพยากรณ์ว่าภายหน้ายอห์นจะเป็นผู้เผยพระวจนะ

การสมโภช
--------

เนื่องจากเอลีซาเบธตั้งครรภ์ยอห์นก่อนที่มารีย์จะตั้งครรภ์พระเยซู 6 เดือน เมื่อสมมติให้วันที่ 25 ธันวาคมเป็นวันสมโภชพระคริสตสมภพ วันที่สมมติการบังเกิดของยอห์นจึงตรงกับวันที่ 24 มิถุนายน

อ้างอิง
-------

เชิงอรรถ

1. ↑  "ลก. บทที่ 1". สมาคมพระคริสตธรรมไทย. สืบค้นเมื่อ 18 June 2013.

บรรณานุกรม

* สมาคมพระคริสตธรรมไทย, *พระคริสตธรรมคัมภีร์ฉบับมาตรฐาน 2011*
* คณะกรรมการคาทอลิกเพื่อคริสตศาสนธรรม แผนกพระคัมภีร์, *พระคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาใหม่*, พิมพ์ครั้งที่ 3, 2550
**เริ่น เสียนฉี** (หรือที่นิยมเรียกว่า **เยิ่น เสียนฉี**) (อักษรจีนตัวเต็ม: 任賢齊, อักษรจีนตัวย่อ: 任贤齐, พินอิน: rèn xián qí) นักร้องและนักแสดงชาวไต้หวัน เกิดเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1966 ที่จางฮั่ว ประเทศไต้หวัน มีชื่อภาษาอังกฤษว่า **ริชชี เริ่น** (Richie Ren) หรือ **ริชชี่ เจิ่น** (Richie Jen) มีชื่อเล่นที่เพื่อน ๆ นิยมเรียกว่า **เสี่ยวฉี**

เริ่น เสียนฉี จบการศึกษาที่วิทยาลัยเหวินฮัวด้านกายภาพ มีงานอดิเรกคือขับรถแข่งและขี่จักรยานยนต์แข่ง เล่นกีตาร์, ฟลุตและฮาร์โมนิกา เข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการออกอัลบั้มในฐานะนักร้องที่ไต้หวัน เมื่อปี ค.ศ. 1990 มีชื่อเสียงโด่งดังที่ไต้หวัน ก่อนจะขยายชื่อเสียงไปยังฮ่องกงและจีนแผ่นดินใหญ่

ทางด้านผลงานการแสดง มีผลงานครั้งแรกในแบบภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1999 เรื่อง *Fly Me To Polaris* ด้วยการแสดงคู่กับนางเอก จาง ป๋อจือ ซึ่งเจ้าตัวแสดงเป็นหนุ่มใบ้ได้อย่างน่าประทับใจ ซึ่งภาพยนตร์ก็ประสบความสำเร็จอย่างงดงามและได้รับรางวัลไปหลายรางวัล, *Seoul Raiders* ในปี ค.ศ. 2005 และในส่วนของซีรีส์เรื่องต่าง ๆ อาทิ *มังกรหยก ภาคจอมยุทธอินทรี* ซึ่งเจ้าตัวรับบทเป็น เอี้ยก้วย ในปี ค.ศ. 1998, *กระบี่เย้ยยุทธจักร* ในปี ค.ศ. 2000 และ *ชอลิ้วเฮียง* ในปี ค.ศ. 2001 ซึ่งถึงแม้ว่าจะได้รับเสียงวิจารณ์ว่าบุคคลิกไม่เหมาะสมก็ตาม

เริ่น เสียนฉี ได้ชื่อว่าเป็นพระเอกที่หน้าตาไม่หล่อ แต่นิสัยดี ในปี ค.ศ. 2007 ได้ร่วมกับเพื่อนนักแสดงคนอื่น ๆ เยี่ยมผู้ประสบพิบัติภัยที่มณฑลเสฉวน และในกลางปี ค.ศ. 2010 ได้ยกเลิกคอนเสิร์ตของตนเองที่ฟิลิปปินส์ เนื่องจากต้องการประท้วงรัฐบาลฟิลิปปินสืที่ปล่อยให้นักท่องเที่ยวชาวฮ่องกงถึง 8 คนเสียชีวิตทั้งหมดบนรถโดยสารที่กรุงมะนิลา ในวิกฤตการณ์จับกุมตัวประกัน

ชีวิตส่วนตัว มีบุตรชายที่เกิดในปี ค.ศ. 2008 กับภริยาที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม ถึงแม้ว่าจะไม่ได้จัดพิธีแต่งงานกันก็ตาม แต่ทั้งคู่ก็จดทะเบียนสมรสกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

ภาพยนตร์
--------

* Cops & Robbers (1991)
* Top Cool (1993)
* No Sir III (1994)
* A Bug's Life (1998)
* A Beautiful New World (1998)
* Gorgeous (1999)
* Fly Me To Polaris (1999)
* Summer Holiday (2000)
* Life Express (2002)
* Marry A Rich Man (2002)
* Summer I Love You (2002)
* Honesty (2003)
* Truth or Dare: 6th Floor Rear Flat (2003)
* Silver Hawk (2004)
* Elixir Of Love (2004)
* 20, 30, 40 (2004)
* Breaking News (2004)
* Seoul Raiders (2005)
* 2 Become 1 (2006)
* Exiled (2006)
* Happy Birthday (2007)
* Contract Lover (2007)
* Storm Rider Clash Of Evils (2008)
* Lady Cop & Papa Crook (2008)
* The Sniper (2009)
* Accident (2009)
* Fire Of Conscience (2010)
* Adventure Of The King (2010)
* Flirting Scholar 2 (2010)
* Punished (2011)
* May Day 3DNA (2011)
* Life Without Principle (2011)
* Legendary Amazons (2011)
* The Allure Of Tears (2011)
* Scheme With Me (2012)
* Will You Still Love Me Tomorrow? (2013)
* First of May (2014)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "เยิ่นเสียนฉี" จวกฟิลิปปินส์ปล่อยนักท่องเที่ยวฮ่องกงเสียชีวิต จากผู้จัดการออนไลน์

*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เริ่น เสียนฉี**

* เว็บไซต์ส่วนตัว เก็บถาวร 2006-06-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เพลงคั่น กั้ว ไหล Kan Guo Lai - Richie Ren เก็บถาวร 2009-09-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* วิดีโอคลิปเพลงประกอบ *กระบี่เย้ยยุทธจักร* เก็บถาวร 2010-10-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดหอมเกร็ด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำนครชัยศรี ในหมู่ที่ 4 บ้านหัวไทร ตำบลหอมเกร็ด อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม

ประวัติ
-------

วัดหอมเกร็ดเป็นวัดเก่าในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จากหลักฐานเอกสารเก่าของวัดได้แก่ โฉนดที่ดินของวัดได้จดทะเบียนเมื่อปี ร.ศ. 125 ตรงกับปี พ.ศ. 2449 และจากหลักฐานโบราณสถานและโบราณวัตถุที่มีอยู่ในวัด จากหนังสือ *ประวัติวัดหอมเกร็ด* ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าอยู่หัว มีพระธุดงค์รูปหนึ่งเดินทางมาจากมณฑลราชบุรี มีนามว่า หลวงพ่อรุ่ง มาปักกลดอยู่ในบริเวณหมู่ที่ 3 ตำบลหอมเกร็ดปัจจุบัน ชาวบ้านต่างเลื่อมใสจึงได้สร้างวัดและนิมนต์ท่านเป็นเจ้าอาวาส เรียกว่า "วัดไร่" หรือ "วัดบ้านไร่" ต่อมาวัดเกิดความแห้งแล้งและกันดาร ประชาชนจึงได้นิมนต์หลวงพ่อรุ่งมาจำพรรษาอยู่ในที่แห่งใหม่อันเป็นที่ตั้งของวัดหอมเกร็ดในปัจจุบัน

วัดหอมเกร็ดประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2425 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2514 ปัจจุบันมีพระครูจารุวัฒนคุณ (เพ้ง จารุวณฺโณ) เป็นเจ้าอาวาสวัด

อาคารเสนาสนะ
------------

พระอุโบสถมีหลวงพ่อโตเป็นพระประธาน ชาวบ้านนิยมมาขอพรจากหลวงพ่อและมาแก้บนกับหลวงพ่อด้วยขนุนหาบและประทัด เดิมวัดมีเจดีย์มอญ แต่ปัจจุบันได้รับการบูรณะใหม่โดยการสร้างพระเจดีย์ทรงพระปฐมเจดีย์ขนาดย่อครอบไว้ โดยยังคงตำแหน่งเดิมไว้ไม่ได้ขยับย้ายที่ตั้ง

อาคารหอปริยัติธรรมเป็นอาคารขนาดใหญ่ 2 ชั้น ยาวประมาณ 10 ช่วงเสา หลังคาสร้างแบบอาคารยุโรป ทรงจั่วธรรมดา ไม่มีชายคากันสาด มุงกระเบื้องปูน ฝาผนังไม้สักลักษณะสภาพทรุดโทรม ศาลาการเปรียญยกสูงเป็นที่ปฏิบัติธรรมและสวดมนต์ของผู้ปฏิบัติทุกวันอาทิตย์และทำบุญในวันสำคัญต่าง ๆ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหอมเกร็ด". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "ประวัติวัดหอมเกร็ด". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-30. สืบค้นเมื่อ 2020-12-30.
3. ↑  "วัดหอมเกร็ด". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์.
**อนุสัญญาว่าด้วยการป้องกันมลพิษทางทะเลเนื่องจากการทิ้งวัสดุเหลือใช้และวัสดุอย่างอื่น** หรือเรียกสั้น ๆ ว่า **อนุสัญญาลอนดอน** หรือ **LC '72** หรือย่อว่า **ทิ้งขยะกลางทะเล** (อังกฤษ: Convention on the Prevention of Marine Pollution by Dumping of Wastes and Other Matter หรือ Convention on the Prevention of Marine Pollution by Dumping of Wastes and Other Matter หรือ London Convention หรือ LC '72 หรือ Marine Dumping) คือสนธิสัญญาเพื่อการควบคุมมลพิษทางทะเลที่เกิดจากการทิ้งของเสียหรือขยะ โดยการสนับสนุนข้อตกลงระดับภูมิภาคในการเพิ่มเติมอนุสัญญาหลัก สาระสำคัญของสนธิสัญญาครอบคลุมการจงใจทิ้งขยะโดยเรือ, ยานบิน และแท่นเจาะน้ำมันกลางทะเล และไม่ครอบคลุมสิ่งที่ทิ้งลงทะเลจากสิ่งที่ตั้งอยู่บนแผ่นดินเช่นจากท่อ หรือของเสียอันเกิดจากการเดินเรือ หรือ การตั้งสิ่งของในทะเลโดยวัตถุประสงค์อื่นที่ไม่ใช่เพื่อการทิ้ง ที่ไม่ขัดกับจุดประสงค์ของอนุสัญญา อนุสัญญามีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1972 โดยมีภาคี 81 ชาติ

อ้างอิง
-------

* Office for the London Convention 1972, part of the International Maritime Organization (IMO)
* IMO summary of London Convention and amendments เก็บถาวร 2009-12-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* EPA summary of convention
* NOAA summary of convention เก็บถาวร 2005-04-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* CIA World Factbook, 2003 edition
**วัดหัวเวียง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจองคำ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 3 งาน 95 ตารางวา

วัดหัวเวียงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2406 ตามประวัติวัดระบุว่า หัวเวียง ก็คือ หัวเมือง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2390 จากนั้นจึงสร้างวัดขึ้น ไม่ทราบนามผู้สร้างวัด ทราบแต่ว่าเป็นวัดแห่งที่สองของเมืองแม่ฮ่องสอน ชาวเมืองแม่ฮ่องสอนเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า **วัดกลางเวียง** วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2519 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

เสนาสนะที่สำคัญ คือ วิหารพระเจ้าพาราละแข่ง เป็นวิหารไม้ ศิลปกรรมแบบศิลปะไทใหญ่ เป็นอาคารไม้ที่แบ่งพื้นที่ของอาคารออกเป็น 2 ส่วน มีส่วนยอด ที่ทำเป็นหลังคาซ้อนชั้นเหมือนปราสาทจำนวน 2 ยอด ยอดแรกเป็นปยาทาดแบบพม่า ส่วนอีกยอดหนึ่งเป็นปยาทาดมีโดมด้านบน ซึ่งได้รับอิทธิพลศิลปะตะวันตกแบบอังกฤษ 1 ใน 2 ยอด (ยอดแบบอังกฤษ) เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป *พระเจ้าพาราละแข่ง* เป็นพระพุทธรูปสำคัญประจำเมือง โดยสร้างขึ้นจำลองจากพระมหามัยมุนี สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2460 จองโพหญ่าและจองหวุ่นนะ สองพ่อค้าวัวพร้อมด้วยคณะเดินทางไปยังเมืองมัณฑะเลย์เพื่อจัดสร้างพระพุทธรูปองค์นี้ ยังได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุขนาดเท่าเม็ดข้าวโพดที่ในพบเชี่ยนหมากในป่า เมื่อสร้างพระพุทธรูปเสร็จจึงได้แยกออกเป็น 9 ชิ้น บรรทุกลงเรือ 9 ลำ น้ำหนักรวม 999 กิโลกรัม ล่องมาตามแม่น้ำสาละวิน ขึ้นที่ท่าเรือบ้านท่าโป่งแดง จังหวัดแม่ฮ่องสอน จากนั้นนำไปประกอบที่วัดพระธาตุดอยกองมู ก่อนอัญเชิญไปประดิษฐานยังวัดหัวเวียงจนถึงปัจจุบัน

อุโบสถวัดหลังใหม่ สร้างตามแบบอย่างสถาปัตยกรรมไทใหญ่ผสมผสานพม่า เป็นอาคารคอนกรีตหลังคายกชั้นสูงเป็นชั้น ๆ มุงกระเบื้องประดับลายเจาะสังกะสี

อ้างอิง
-------

1. ↑  อรรจนีลดา วุฒิจันทร์, อ่อนเดือน เทียนทอง (2533). "ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 9". กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 1039. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-17. สืบค้นเมื่อ 2021-08-31. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  ธนภัทร์ ลิ้มหัสนัยกุล. "พระเจ้าพาราละแข่ง". เดอะคลาวด์.
3. ↑  "วัดหัวเวียง". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดหัวเวียง**
**วัดหิรัญรูจีวรวิหาร** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในแขวงหิรัญรูจี เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร เดิมชื่อ **วัดน้อย** หรือ **วัดน้อยบางไส้ไก่** สร้างขึ้นราวปี พ.ศ. 2321 ในสมัยกรุงธนบุรี สร้างโดยเจ้าขรัวเงิน พระชนกของกรมสมเด็จพระศรีสุริเยนทรามาตย์ ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 4 พระยาอนุชิต [สันนิษฐานว่าคือพระยาอนุชิตชาญไชย (อุ่น)] ได้บูรณปฏิสังขรณ์ แล้วถวายเป็นพระอารามหลวงเมื่อปี พ.ศ. 2397 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานนามว่า วัดหิรัญรูจี ซึ่งมีความหมายตรงกับชื่อของผู้สร้างวัด และยังโปรดให้หล่อพระพุทธรูปปางมารวิชัยด้วยเงินทั้งองค์

วัดเป็นสถาปัตยกรรมไทยผสมจีน พระอุโบสถ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หน้าบันปูนปั้นลายรูปดอกไม้และนก หลังคาไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ก่ออิฐถือปูน ภายในมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยปิดทองทั้งองค์เป็นพระประธาน คือ หลวงพ่อดำ มีพระเจดีย์ใหญ่ทรงกลม และเจดีย์ 6 องค์ เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง พระพุทธรูป

อ้างอิง
-------

1. ↑  วัชรา คล้ายนาทร. "วัดใหญ่ศรีสุพรรณและวัดหิรัญรูจี" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-07-17. สืบค้นเมื่อ 2020-07-17.
2. ↑  "การประชุมคณะกรรมการจัดงานพิธีถวายผ้าพระกฐินพระราชทานสำนักงานบริหารหนี้สาธารณะ ประจำปีพุทธศักราช 2562 ครั้งที่ 1/2562". *สำนักงานบริหารหนี้สาธารณะ*.
3. ↑  "วัดหิรัญรูจีวรวิหาร". *กองการท่องเที่ยวกรุงเทพมหานคร*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-17. สืบค้นเมื่อ 2020-07-17.
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ สนธิสัญญาปักกิ่ง
อนุสัญญาปักกิ่ง
**อนุสัญญาปักกิ่ง** (อังกฤษ: Convention of Peking) หรือ **อนุสัญญาปักกิ่งที่หนึ่ง** (อังกฤษ: First Convention of Peking) เป็นชื่อเรียกสำหรับสนธิสัญญาสามฉบับระหว่างราชวงศ์ชิงกับสหราชอาณาจักร จักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 2 และจักรวรรดิรัสเซีย

เบื้องหลัง
----------

ในวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1860 สงครามฝิ่นครั้งที่สองถึงจุดลงเอย เมื่อทหารอังกฤษและฝรั่งเศสสามารถเข้านครต้องห้ามในกรุงปักกิ่งได้ ไม่นานหลังจากความพ่ายแพ้ของทหารจีน เจ้าชายกงถูกบังคับให้ลงนามในสนธิสัญญาเพื่อประโยชน์แก่รัฐบาลราชวงศ์ชิงกับผู้แทนอังกฤษและฝรั่งเศส และถึงแม้ว่ารัสเซียจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในสงครามครั้งนั้นก็ตาม แต่พระองค์ก็ทรงลงนามในสนธิสัญญากับผู้แทนรัสเซียอีกฉบับหนึ่ง

เดิม ชาติตะวันตกต้องการจะเผานครต้องห้ามเพื่อเป็นการลงโทษทางการจีนที่ปฏิบัติทารุณต่อนักโทษชาวยุโรป แต่การกระทำดังกล่าวอาจเป็นอันตรายต่อการลงนามในสนธิสัญญาได้ แผนการจึงถูกเปลี่ยนเป็นการเผาสวนของจักรพรรดิในพระราชวังฤดูร้อนอี๋เหอหยวนและพระราชวังฤดูร้อนหยวนหมิงหยวนแทน สนธิสัญญาระหว่างอังกฤษกับฝรั่งเศสได้รับการลงนามในกระทรวงพิธีการทางศาสนาในทันที ทางตอนใต้ของนครต้องห้าม เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1860

เงื่อนไข
--------

ดินแดนซึ่งเป็นที่รู้จักกันว่าคาบสมุทรเกาลูน ถูกยืมมาก่อนหน้านี้เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1860 แต่อนุสัญญาปักกิ่งเป็นการยุติการเช่า และเป็นการผนวกดินแดนเข้ากับอังกฤษอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1860

อนุสัญญาระหว่างจีนและสหราชอาณาจักรมาตรา 6 ระบุว่า จีนจะต้องยกดินแดนทางคาบสมุทรเกาลูน ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของ Boundary Street, เกาลูน ในปัจจุบัน และฮ่องกง รวมทั้งเกาะช่างตัดหิน ให้กับอังกฤษ โดยมีกำหนดคืนดินแดนให้กับจีนเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1997

สนธิสัญญาดังกล่าวยังเป็นการผนวกดินแดนแมนจูเรียนอกให้กับจักรวรรดิรัสเซีย ทำให้สนธิสัญญาดังกล่าวถูกมองว่าเป็นสนธิสัญญาที่ไม่เป็นธรรมอีกฉบับหนึ่ง

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Harris, David. Van Slyke, Lyman P. [2000] (2000). Of Battle and Beauty: Felice Beato's Photographs of China. University of California Press. ISBN 0899511007
2. ↑   Naquin, Susan. [2000] (2000). Peking: Temples and City Life, 1400-1900. University of California Press. ISBN 0520219910
3. ↑  Endacott, George Beer. Carroll, John M. [2005] (2005). A Biographical Sketch-book of Early Hong Kong. HK University press. ISBN 9622097421
**อนุสัญญาว่าด้วยสิทธิในการรวมตัวและการร่วมเจรจาต่อรอง** (อังกฤษ: Right to Organise and Collective Bargaining Convention) (1949) No 98 เป็นอนุสัญญาขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) เป็นหนึ่งในแปดอนุสัญญาพื้นฐานขององค์การฯ

เนื้อหา
-------

อารัมภบทของอนุสัญญาฉบับที่ 98 หมายเหตุว่ามีการลงมติรับเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1949 หลังจากนี้ ข้อหนึ่ง อนุสัญญาฯ ครอบคลุมสิทธิของสมาชิกสหภาพแรงงานในการจัดระเบียบอย่างอิสระ โดยปราศจากการแทรกแซงของนายจ้างในมาตรา 1 ถึง 3 ข้อสอง มาตรา 4 ถึง 6 กำหนดการสร้างสิทธิเป็นลายลักษณ์อักษรในการร่วมเจรจาต่อรอง และกฎหมายของรัฐสมาชิกแต่ละรัฐต้องให้การส่งเสริมสิทธิดังกล่าว

### สิทธิในการรวมตัว

มาตรา 1 ระบุว่าแรงงานจะต้องได้รับการคุ้มครองจากการเลือกปฏิบัติสำหรับการเข้าร่วมสหภาพแรงงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเงื่อนไขของนายจ้างที่ห้ามเข้าร่วมสหภาพแรงงาน การปลดออกหรือความเดียดฉันท์อื่นใดสำหรับการเป็นสมาชิกสหภาพแรงงานหรือเข้าร่วมกิจกรรมของสหภาพแรงงาน มาตรา 2 กำหนดให้ทั้งองค์การแรงงานและนายจ้าง (เช่น สหภาพแรงงานและสมาพันธ์ธุรกิจ) ไม่ควรถูกแทรกแซงในการจัดตั้ง การทำหน้าที่หรือการบริหารองค์การ โดยเฉพาะมาตรา 2(2) ห้ามสหภาพถูกนายจ้างครอบงำผ่าน "วิธีการทางการเงินหรือวิธีอื่น" (เช่น นายจ้างให้เงินทุนแก่สหภาพ หรือนายจ้างเข้ามามีอิทธิพลในตัวผู้ดำรงตำแหน่ง) มาตรา 3 กำหนดให้สมาชิก ILO แต่ละประเทศมีกลไกที่เหมาะสมสำหรับทำให้มาตรา 1 และ 2 เกิดผล เช่น องค์การเฝ้าดูภาครัฐ 

### สิทธิในการร่วมเจรจาต่อรอง

มาตรา 4 ว่าด้วยการร่วมเจรจาต่อรอง โดยกำหนดให้กฎหมายส่งเสริม "การพัฒนาและการใช้ประโยชน์อย่างสมบูรณ์ซึ่งกลไกสำหรับการเจรจาโดยสมัครใจ" ระหว่างองค์การแรงงานและกลุ่มนายจ้างเพื่อวางระเบียบการจ้างงาน "ด้วยวิธีการความตกลงร่วม" มาตรา 5 ระบุว่า กฎหมายของชาติสามารถมีกฎหมายต่างหากสำหรับตำรวจและทหาร และอนุสัญญาฯ ไม่มีผลต่อกฎหมายที่มีอยู่เมื่อสมาชิก ILO ให้สัตยาบันอนุสัญญาฯ มาตรา 6 ยังให้ข้อยกเว้นแก่ "ตำแหน่งข้าราชการซึ่งมีส่วนในการบริหารจัดการรัฐ"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Conventions and ratifications". *International Labour Organization*. May 27, 2011.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Text of the Convention
**วัดหัวเนิน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกงในตำบลลาดขวาง อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดหัวเนินน่าจะสร้างในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เดิมวัดไม่ได้อยู่ ณ ที่ตั้งปัจจุบัน เนื่องจากในสมัย พ.ศ. 2461 สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (เจริญ ญาณวโร) วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร ได้เดินทางมาทางเรือเพื่อจะไปธุระที่วัดแสนภูดาษ ได้ล่องเรือผ่านวัดหัวเนินและเห็นว่าที่ตั้งเดิมของวัดอยู่ในที่อับ ไม่เหมาะในการเดินทางมาทำบุญของชาวบ้าน จึงได้หารือกับนายแป๊ะ ศรนารายณ์ ซึ่งเป็นมัคทายกวัด ว่าควรหาที่ตั้งวัดใหม่ ประกอบกับนางเข็ม หมุดธรรม มีจิตศรัทธาถวายที่ดินให้ จำนวน 11 ไร่ 2 งาน และซื้อที่ดินเพิ่มเป็น 120 ไร่ ในที่ตั้งปัจจุบันของวัด จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2557

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จํานวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบําเพ็ญกุศลจํานวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก โรงครัว 2 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจจำอุโบสถ ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 พระศรีอริยเมตไตรย 1 องค์ พระนาคปรก 1 องค์ ศิลปวัตถุ มีธรรมาสน์บุษบก สร้างด้วยไม้สัก เมื่อ พ.ศ. 2486 และตู้ไม้สักแกะลาย 1 ตู้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2446

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหัวเนิน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดหัวเนิน". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
แม่น้ำแอพะแลชิโคลา (สีน้ำเงิน)
แม่น้ำแอพะแลชิโคลาใกล้กับฟอร์ตแกดสเดนในรัฐฟลอริดา
**แม่น้ำแอพะแลชิโคลา** (อังกฤษ: Apalachicola River) เป็นแม่น้ำสายหนึ่งในรัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา ความยาวประมาณ 112 ไมล์ (180 กิโลเมตร) ไหลลงสู่อ่าวเม็กซิโก ลุ่มน้ำขนาดใหญ่ที่สุดซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อลุ่มน้ำเอซีเอฟ ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 19,500 ตารางไมล์ (50,505 ตารางกิโลเมตร) ระยะทางของต้นน้ำไกลที่สุดอยู่ในรัฐจอร์เจียทางตะวันออกเฉียงเหนือยาวประมาณ 500 ไมล์ (800 กิโลเมตร) ชื่อของแม่น้ำมาจากเผ่าแอพะแลชิโคลาซึ่งอาศัยอยู่ตามลุ่มน้ำแห่งนี้

แม่น้ำแอพะแลชิโคลารวมตัวจากแม่น้ำสองสายได้แก่ แม่น้ำแชตตะฮูชี และแม่น้ำฟลินต์ ไหลมาบรรจบกันที่ทะเลสาบเซมิโนลซึ่งเกิดจากการเก็บกักน้ำของเขื่อนจิม วูดรัฟฟ์ เป็นจุดเริ่มต้นแบ่งพรมแดนระหว่างรัฐฟลอริดากับรัฐจอร์เจีย ใกล้กับเมืองแชตตะฮูชีตั้งอยู่ที่ประมาณ 60 ไมล์ทางตะวันออกเฉียงเหนือของพานามาซิตี แม่น้ำแอพะแลชิโคลาไหลลงทางใต้ผ่านป่าในฟลอริดาแพนแฮนเดิล ผ่านเมืองบริสทอล บริเวณตอนเหนือของเทศมณฑลกัลฟ์มีแม่น้ำชิโพลาสายสั้น ๆ เข้ามาบรรจบจากด้านตะวันตก ปลายน้ำอยู่ที่อ่าวแอพะแลชิโคลาซึ่งเป็นเวิ้งน้ำแห่งหนึ่งของอ่าวเม็กซิโก แม่น้ำสายนี้เป็นเส้นแบ่งระหว่างเขตเวลาตะวันออกกับเขตเวลากลางของสหรัฐอเมริกายกเว้นบริเวณปากแม่น้ำ

บริเวณแม่น้ำแอพะแลชิโคลาเป็นแหล่งที่มีชื่อเสียงเรื่องน้ำผึ้งดอกไม้ชนิดเดียว (monofloral honey) คุณภาพสูงจากต้นทูพิโล (tupelo) ที่ขึ้นอยู่บริเวณตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา น้ำผึ้งชนิดบริสุทธิ์ที่สุด (ที่ได้รับรองโดยการวิเคราะห์เกสร) และแพงที่สุดผลิตจากบริเวณลุ่มน้ำแห่งนี้ น้ำผึ้งทูพิโลในปีที่ได้ผลผลิตดีโดยกลุ่มเกษตรกรผู้เลี้ยงผึ้งที่เชี่ยวชาญมีมูลค่าสูงถึง 900,000 ดอลลาร์สหรัฐในฤดูใบไม้ผลิแต่ละครั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  , p. 19

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* U.S. Army Corps of Engineers: Flint-Chatahoochee-Apalachicola basin เก็บถาวร 2011-09-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Florida State Univ: Apalachicola River Ecological Management Plan เก็บถาวร 2004-08-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Blountstown Bridge เก็บถาวร 2008-06-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* The Nature Conservancy on the Apalachicola River เก็บถาวร 2010-03-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน The river basin is home to a multitude of biological diversity.
* Apalachicola River: an American Treasure เก็บถาวร 2007-08-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Apalachicola Riverkeeper
* Apalachicola River Watershed - Florida DEP
* U.S. Geological Survey Geographic Names Information System: Apalachicola River

### หนังสืออ่านเพิ่มเติม

* Light, H.M. M.R. Darst, and J.W. Grubbs. (1998). *Aquatic habitats in relation to river flow in the Apalachicola River floodplain, Florida* [U.S. Geological Survey Professional Paper 1594]. Washington, D.C.: U.S. Department of the Interior, U.S. Geological Survey.

พิกัดภูมิศาสตร์: 29°43′36″N 84°58′39″W﻿ / ﻿29.72667°N 84.97750°W﻿ / 29.72667; -84.97750
**แพร์ วิกทอร์ เอดมัน** (สวีเดน: *Pehr Victor Edman*; 14 เมษายน ค.ศ. 1916 – 19 มีนาคม ค.ศ. 1977) เป็นนักชีวเคมีชาวสวีเดน เกิดที่กรุงสต็อกโฮล์ม เป็นบุตรของวิกทอร์และอัลบา เอดมัน เรียนวิชาแพทย์ที่สถาบันแคโรลินสกา ต่อมาเอดมันถูกเกณฑ์เข้ากองทัพสวีเดนในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง หลังสงคราม เอดมันกลับไปเรียนปริญญาเอกที่สถาบันแคโรลินสกา ในปี ค.ศ. 1947 เอดมันเดินทางไปที่สถาบันวิจัยการแพทย์ร็อกเกอะเฟลเลอร์ของมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน ก่อนจะกลับมาดำรงตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยลุนด์ ในปี ค.ศ. 1950 เอดมันตีพิมพ์บทความวิชาการเรื่องการสลายเอดมัน (Edman degradation) ซึ่งเป็นวิธีการหาลำดับกรดอะมิโนในเพปไทด์ ในปี ค.ศ. 1957 เอดมันย้ายไปดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนแพทย์เซนต์วินเซนต์ในเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย ขณะทำงานที่นั่น เอดมันและเจ็ฟฟรีย์ เบ็กก์ได้ร่วมกันพัฒนาเครื่องหาลำดับโปรตีนอัตโนมัติที่เรียกว่าซีเควเนเตอร์ (sequenator) ต่อมาในปี ค.ศ. 1972 เอดมันย้ายมาทำงานที่สมาคมมักซ์พลังค์ในมิวนิก ประเทศเยอรมนี

ด้านชีวิตส่วนตัว เอดมันแต่งงานกับซีรี แบร์ยสเตริม (Siri Bergström) ในปี ค.ศ. 1944 มีบุตรด้วยกันสองคน ภายหลังทั้งคู่หย่าร้าง ต่อมาในปี ค.ศ. 1968 เอดมันแต่งงานกับแอกเนส เฮนเชน (Agnes Henschen) มีบุตรด้วยกันสองคน เอดมันเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1977 ด้วยโรคเนื้องอกในสมอง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Partridge, S. M.; Blomback, Birger (1979). "Pehr Victor Edman 14 April 1916-19 March 1977". *Biographical Memoirs of Fellows of the Royal Society*. **25**: 241–265. doi:10.1098/rsbm.1979.0008. PMID 11615794.
2. ↑  Edman, Pehr Victor - Encyclopedia.com
3. ↑  Edman, P.; Högfeldt, Erik; Sillén, Lars Gunnar; Kinell, Per-Olof (1950). "Method for determination of the amino acid sequence in peptides". *Acta Chem. Scand*. **4**: 283–293. doi:10.3891/acta.chem.scand.04-0283`{{cite journal}}`: CS1 maint: postscript (ลิงก์).
4. ↑  Pehr Victor Edman - Australian Dictionary of Biography
**เคียงนัมฮานอยแลนด์มาร์กทาวเวอร์** (อังกฤษ: Keangnam Hanoi Landmark Tower หรือ Keangnam Landmark 72) คือตึกระฟ้าแห่งหนึ่งบนถนน Pham Hung เขต Từ Liêm ฮานอย ประเทศเวียดนาม อาคารถูกจองสำหรับบริษัทขนาดใหญ่หลายแห่ง เพื่อที่จะก่อตั้งสำนักงานใหญ่ ได้แก่ บริษัทเคพีเอ็มจี, สแตนดาร์ดชาร์เตอร์ด, ไพรซ์วอเทอร์เฮาส์คูเปอส์, แอลจี อีเลคทรอนิคส์, และอื่นๆ ตัวอาคารประกอบด้วยอาคารสำนักงาน 72 ชั้น 1 หลัง ด้วยความสูง 350 เมตร และอาคารที่พักอาศัย 48 ชั้น 2 หลัง 

อาคารตั้งอยู่บนพื้นที่ 46,054 ตารางเมตร และมีพื้นที่ในแต่ละชั้นทั้งหมด 609,673 ตารางเมตร ซึ่งเป็นอาคารเดี่ยวที่มีพื้นที่ต่อชั้นใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 5 ของโลก นักลงทุน ผู้บริหาร และผู้ดำเนินการอาคารแห่งนี้คือ บริษัทที่มีฐานอยู่ในเกาหลีใต้นามว่า "เคียงนัม เอ็นเตอร์ไพรส์ จำกัด" งบลงทุนสำหรับอาคารนี้อยู่ที่ประมาณ 1.05 พันล้านดอลล่าร์สหรัฐ ซึ่งเป็นตึกที่สูงที่สุดอันดับที่ 37 ของโลก และสูงที่สุดในคาบสมุทรอินโดจีน ตึกที่สูงอันดับ 2 ของเวียดนามคือ ไบเทกซ์โกไฟแนนเชียลทาวเวอร์ ในนครโฮจิมินห์

ดูเพิ่ม
-------

* ตึกระฟ้า
* รายชื่อตึกที่สูงที่สุดในโลก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Keangnam Hanoi Landmark Tower skyscraperpage.com
2. ↑  Keangnam to Build Vietnams Tallest Tower koreatimes.co.kr

สมุดภาพ
-------

* ตุลาคม พ.ศ. 2553ตุลาคม พ.ศ. 2553
* ตุลาคม พ.ศ. 2553ตุลาคม พ.ศ. 2553
* กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
* พฤษภาคม พ.ศ. 2555พฤษภาคม พ.ศ. 2555
ประทับตราด้วยพระนามของฟาโรห์นาร์เมอร์จากทาร์คัน
**ทาร์คัน** เป็นพื้นที่สุสานอียิปต์โบราณ ตั้งอยู่ประมาณ 50 กิโลเมตร ทางใต้ของกรุงไคโรบนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไนล์ สุสานแห่งนี้ถูกขุดขึ้นในสองฤดูกาลโดยฟลินเดอรส์ พีทรี ซึ่งปรากฏว่าได้ค้นพบหลุมฝังศพของเกือบทุกยุคสมัย แต่ที่สำคัญที่สุด คือ ค้นพบสุสานจำนวนมากจากสมัยการก่อตั้งรัฐของอียิปต์ หรือสมัยราชวงศ์ตอนต้น ราวประมาณ 3100 ปีก่อนคริสตกาล โดยพีทรีได้ค้นพบหลุมฝังศพมากกว่า 2,000 หลุม ซึ่งส่วนใหญ่เป็นหลุมธรรมดาบนพื้นที่เป็นสุสานของสามัญชนทั่วไป อย่างไรก็ตาม ยังค้นพบมาสตาบาหลายหลังจากสมัยราชวงศ์ที่หนึ่ง ซึ่งประดับประดาด้วยกรอบหน้าพระราชวัง

การค้นพบที่สำคัญที่สุด ได้แก่ หลุมฝังศพที่ปรากฏตราประทับมากมายที่เป็นของฟาโรห์นาร์เมอร์และชุดทาร์คัน ซึ่งเป็นหนึ่งในชุดที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในอียิปต์ สุสานในยุคต่อมาเรียกว่า คัฟร์ อัมมัร ถึงแม้ว่าจะอยู่เคียงข้างกับสุสานในยุคก่อนก็ตาม และพบภาพเหมือนของมัมมี่ฟัยยูมจากหลุมฝังศพสมัยโรมัน

สุสานหมายเลข 1060
-----------------

สุสานหมายเลข 1060 เป็นมาสตาบาที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดในทาร์คัน ซึ่งถูกแบ่งออกเป็นหลายห้อง โดยส่วนใหญ่จะใช้สำหรับเก็บของที่ใช้ในฝังศพ แม้ว่าจะหลงเหลือมาเพียงเล็กน้อยก็ตาม ตรงกลางเป็นห้องฝังศพใต้ดินที่มีห้องเล็กๆ ด้านข้างสี่ห้อง ซึ่งไม่มีประตูเชื่อมถึงกัน แต่มีประตูเจาะบนผนังซึ่งทำหน้าที่เป็นห้องสัญลักษณ์ ซอกที่ทาด้วยสีแดงนั้น ซึ่งมีเพียงช่องเดียวที่มีพื้นไม้ไม่ทาสี ซึ่งอาจจะบ่งบอกถึงสถานที่ทางศาสนาสำหรับผู้เสียชีวิต รอบ ๆ มาสตาบามีกำแพง ซึ่งไม่ทราบชื่อเจ้าของ

ระเบียงภาพ
----------

* สิ่งของจากหลุมฝังศพหมายเลข 99 ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1 จากหลุมฝังศพที่ 99 ที่ทาร์คัน (คัฟร์ อัมมัร) ประเทศประเทศอียิปต์ จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอียิปต์พีทรี กรุงลอนดอนสิ่งของจากหลุมฝังศพหมายเลข 99 ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1 จากหลุมฝังศพที่ 99 ที่ทาร์คัน (คัฟร์ อัมมัร) ประเทศประเทศอียิปต์ จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอียิปต์พีทรี กรุงลอนดอน
* โถดินเผา ซึ่งเป็นภาชนะสีอ่อนและยังเชือกพันเดิมยังอยู่ จากสมัยทอเลมีในทาร์คัน (คัฟร์ อัมมัร) ประเทศอียิปต์ จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอียิปต์พีทรี กรุงลอนดอนโถดินเผา ซึ่งเป็นภาชนะสีอ่อนและยังเชือกพันเดิมยังอยู่ จากสมัยทอเลมีในทาร์คัน (คัฟร์ อัมมัร) ประเทศอียิปต์ จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอียิปต์พีทรี กรุงลอนดอน

บรรณานุกรม
----------

* Wolfram Grajetzki: "The architecture and the signification of the Tarkhan mastabas" In: *Archeo-Nil* 18 (2008), p. 103-112
* W. Grajetzki, *Tarkhan*, In: J. Picton, I. Pridden (editors): *Unseen Images, Archive Photographs in the Petrie Museum, Volume I: Gurob, Sedment and Tarkhan*, London 2008, p. 185-237 ISBN 978-1-906137-04-5
* W M. Flinders Petrie, G.A. Wainwright, B.A. A.H. Gardiner, D. Litt.: *Tarkhan I and Memphis V*, London 1913
* W.M. Flinders Petrie: *Tarkhan II*, London 1914
* W.M. Flinders Petrie: *Heliopolis, Kafr Ammar and Shurafa*, London 1915
**กฤษณกุมาร กุนนาถ** (Krishnakumar Kunnath; 23 สิงหาคม 1968 – 31 พฤษภาคม 2022) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ **KK** เป็นนักร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ชาวอินเดีย มีผลงานเพลงทั้งในภาษาฮินดี, ทมิฬ, เตลูกู, กันนาดา, มลยาฬัม, มราฐา, โอริยา, เบงกอล, อสาม และ คุชราต

KK เริ่มต้นอาชีพในสายดนตรีด้วยการร้องเพลงและทำนองประกอบโฆษณา เขาเดบิวต์ในภาพยนตร์จากซาวด์แทร็กให้กับ เอ. อาร์. ระห์มาน ในปี 1999 เขาปล่อยอัลบัมเดบิวต์ในชื่อ *Pal* ซึ่งมีเพลง "*Pal*" และ "*Yaaron*" ที่เป็นที่นิยมมากในงานเลี้ยงอำลาของโรงเรียนในอินเดีย เพลงดังอื่น ๆ ของเขา เช่น "Tadap Tadap" จาก *Hum Dil De Chuke Sanam* (1999), เพลงทมิฬ "Apadi Podu", "Dola Re Dola" จาก *Devdas* (2002), "Kya Mujhe Pyaar Hai" จาก *Woh Lamhe...* (2006), "Aankhon Mein Teri" จาก *Om Shanti Om* (2007), "Khuda Jane" จาก *Bachna Ae Haseeno* (2008), "Piya Aaye Na" จาก *Aashiqui 2* (2013), "Mat Aazma Re" จาก *Murder 3* (2013), "India Wale" จาก *Happy New Year* (2014) และ "Tu Jo Mila" จาก *Bajrangi Bhaijaan* (2015) เขาเคยได้รับเสนอชื่อเข้ารับรางวัลฟิล์มแฟร์อะวอร์ดหกครั้ง และเคยได้รับฟิล์มแฟร์อะวอร์ดเซาธ์หนึ่งครั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Singh, Ritika (23 August 2019). "Know How Singer KK, Kirorimal Graduate Make It To Bollywood: Birthday Treat". *dailyaddaa.com* (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 August 2020. สืบค้นเมื่อ 28 November 2020.
2. ↑  K, K. "Hindustan Times KK Death". สืบค้นเมื่อ 31 May 2022.
3. ↑  "The right note". *The Hindu*. 9 December 2006. สืบค้นเมื่อ 2 October 2017.
4. ↑  Staff, Billboard; Staff, Billboard (2022-05-31). "KK, Prominent Indian Singer, Dies at 53". *Billboard* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2022-06-01.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**เคเค (นักร้อง)**

* เคเค ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* เคเค ที่ทวิตเตอร์
* เคเค ผลงานเพลงที่ดิสคอกส์

  

แม่แบบ:Screen Award for Best Male Playback Singer

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* สหรัฐ

 |
| อื่น ๆ | 
* มิวสิกเบรนซ์ ศิลปิน

 |
ระวังสับสนกับ ชาวปาเลสไตน์ หรือ ฟิลิปปินส์
รายละเอียดจากพระคัมภีร์ระบุเมืองของฟิลิสตีน 5 แห่ง: กาซา, อัชโดด, อัชเกลอน, เอกรอน และGath
**ชาวฟิลิสตีน** (อังกฤษ: Philistines; ฮีบรู: פְּלִשְׁתִּים, อักษรโรมัน: *Pəlīštīm*; กรีกคอยนี (LXX): Φυλιστιείμ, อักษรโรมัน: *Phulistieím*) เป็นกลุ่มชนโบราณซึ่งตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณชายฝั่งตอนใต้ของคานาอันในช่วงศตวรรษที่ 12 จนถึง 604 ปีก่อนคริสต์ศักราชก่อนที่จะถูกเนรเทศไปยังเมโสโปเตเมียโดยพระเจ้าเนบูคัดเนสซาร์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิบาบิโลเนียใหม่ หลังดินแดนนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดินี้และจักรวรรดิเปอร์เซีย พวกเขาจึงสูญเสียเอกลักษณ์ทางชาติพันธุ์และหายไปจากบันทึกทางประวัติศาสตร์และโบราณคดีในปลายศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสต์ศักราช ชนกลุ่มนี้มักมีข้อขัดแย้งกับวงศ์วานอิสราเอลในเรื่องคัมภีร์ไบเบิล แม้ว่าแหล่งข้อมูลหลักเกี่ยวกับชาวฟิลิสตีนนั้นพบได้ในคัมภีร์ฮีบรู มีการบันทึกถึงพวกเขาครั้งแรกในภาพพิมพ์ผิวนูนที่วิหารของฟาโรห์แรเมซีสที่ 3 ที่มะดีนะฮ์ฮาบู ซึ่งบันทึกชื่อพวกเขาเป็น Peleset (ยอมรับเป็นคำร่วมเชื้อสายของภาษาฮีบรูว่า Peleshet); เทียบกับศัพท์ภาษาอัสซีเรียเป็น Palastu, Pilišti, หรือ Pilistu

หมายเหตุ
--------

1. ↑  𓊪𓏲𓂋𓏤𓏤𓐠𓍘𓇋𓍑
2. ↑  𒉺𒆷𒀸𒌓
3. ↑  𒉿𒇷𒅖𒋾
4. ↑  𒉿𒇷𒅖𒌓

อ้างอิง
-------

1. ↑  St. Fleur, Nicholas. 2019. "DNA Begins to Unlock Secrets of the Ancient Philistines." *New York Times.*
2. ↑  Meyers 1997, p. 313.
3. ↑  Raffaele D'Amato; Andrea Salimbeti (2015). *Sea Peoples of the Bronze Age Mediterranean c.1400 BC-1000 BC*. Bloomsbury Publishing. pp. 30–32. ISBN 978-1-4728-0683-3.
4. ↑  Hans Wildberger (1979) [1978]. *Isaiah 13-27: A Continental Commentary*. แปลโดย Thomas H. Trapp. Fortress Press. p. 95. ISBN 978-1-4514-0934-5.

### ข้อมูล

* Meyers, Eric M. (1997). *The Oxford Encyclopedia of Archaeology in the Near East: Volume 4*. Oxford, United Kingdom: Oxford University Press. ISBN 0-19-506512-3.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ชาวฟิลิสตีน**

|  |
| --- |
| แหล่งข้อมูลห้องสมุดเกี่ยวกับ  **ชาวฟิลิสตีน** 

---

 |
| * Online books
* Resources in your library
* Resources in other libraries
 |

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* เยอรมนี

 |
**เร็วทะลุนรก** (จีน: 烈火戰車２極速傳說; อังกฤษ: The Legend of Speed) ภาพยนตร์ดราม่า-แอ็คชั่นสัญชาติฮ่องกง นำแสดงโดย เจิ้ง อี้เจี้ยน, ถัน เหย้าเหวิน, จาง ป๋อจือ, เยิ่น ต๊ะหัว, หลิน ซีเหลย กำกับโดย แอนดริว เลา

เรื่องย่อ
---------

สกาย เป็นเด็กหนุ่มลูกชายของมหาเศรษฐีผู้หยิ่งจองหอง สกายใช้เวลาไปกับการแข่งรถซิ่งบนท้องถนนของฮ่องกง สกายแข่งรถชนะจิงโก้ และเดิมพันด้วยการตีขาของจิงโก้จนหัก จิงโก้กับพวกจึงเก็บความแค้นนี้ไว้ เมื่อ เติ้งฟง พี่ชายของจิงโก้พ้นโทษออกมาแล้วจากเรือนจำ ได้ออกมาล้างแค้นให้ ด้วยการเดิมพันแข่งกับสกาย โดยที่ เพ็ดดี้ เพื่อนของสกายที่เชี่ยวชาญการตกแต่งเครื่องยนต์ได้เตือนแล้ว แต่สกายก็ไม่ฟัง ผลปรากฏว่าสกายแพ้ โดยเกิดอุบัติเหตุตกจากทางด่วน ซ้ำยังทำให้ เคลลี่ แฟนสาวต้องเสียชีวิต ขณะเดียวกันก็ถูกตำรวจจับเนื่องจากถูกยัดยาเสพติด

สกายจึงต้องเดินทางมายังประเทศไทย เพื่อตามหา ปีศาจตง พ่อของตนเองที่เป็นอดีตตำนานนักแข่งรถที่เคยขับเคี่ยวกับเติ้งฟงมาก่อน ที่นั่น สกายได้พบกับ ปีศาจตงที่พัทยา ปรากฏว่าปีศาจตงกลายเป็นคนขาพิการ ซ้ำยังมีมือข้างซ้ายที่สั่นเทา เพราะถูกเติ้งฟงตัดเส้นเอ็น แต่ก็มีความสุขดีกับชีวิตครอบครัวใหม่ที่ไทย ปีศาจตงได้ทำให้สกายฟื้นกลับมาเป็นคนใหม่ ขณะเดียวกันที่ฮ่องกง ระหว่างรอสกายอยู่ เติ้งฟงได้ท้าเพ็ดดี้ให้แข่งด้วย ด้วยการพันผ้าเทปกับพวงมาลัย ปรากฏว่าเพ็ดดี้เกิดอุบัติเหตุ เสียชีวิต แนนซี่ น้องสาวของเพ็ดดี้ได้เดินทางมาไทยเพื่อแจ้งข่าวแก่สกาย สกายจึงกลับไปยังฮ่องกงอีกครั้ง เพื่อสู้กับเติ้งฟงและล้างแค้นให้เพ็ดดี้

นักแสดง
-------

* เจิ้ง อี้เจี้ยน รับบทเป็น สกาย
* ถัน เหย้าเหวิน รับบทเป็น เพ็ดดี้
* หลิน ซีเหลย รับบทเป็น เคลลี่
* จาง ป๋อจือ รับบทเป็น แนนซี่
* เยิ่น ต๊ะหัว รับบทเป็น เติ้งฟง
* เดวิด เจียง รับบทเป็น โทนี่
* จอห์น อิสรัมย์ รับบทเป็น จอห์น อิสรัมย์
* เม้ง ป.ปลา รับบทเป็น เจ้าของร้านในเยาวราช
* เค้อ เช่าเหลียง รับบทเป็น ปีศาจตง

เบื้องหลังและคำวิจารณ์
----------------------

*The Legend of Speed* เป็นภาพยนตร์จาก บ็อบโปรดักชั่น นับเป็นเรื่องที่ต่อจาก *A Man Called Hero* ในปีเดียวกัน โดยมีนักแสดงนำ คือ เจิ้ง อี้เจี้ยน และผู้กำกับฯที่เคยร่วมงานกันมาก่อน คือ แอนดริว เลา

ภาพยนตร์มีเนื้อหาเกี่ยวกับ สกาย เด็กหนุ่มลูกชายมหาเศรษฐีที่ใช้ชีวิตเสเพลไปวัน ๆ กับการแข่งรถบนท้องถนนของฮ่องกง ซึ่งเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย และทำให้แฟนสาวของตัวเองต้องตาย สกายได้เรียนรู้เกี่ยวกับชีวิตที่แท้จริงกับปีศาจตง พ่อแท้ ๆ ของตนที่ไทย ซึ่งนี่เป็นสูตรสำเร็จสำหรับภาพยนตร์แนวพาณิชย์โดยทั่วไปของฮ่องกง แต่ถือว่าเป็นสิ่งใหม่สำหรับ แอนดริว เลา และการแสดงของจาง ป๋อจือ ซึ่งเป็นนักแสดงหน้าใหม่ เธอทำได้ดีทีเดียวกับบทเด็กสาวที่ไร้เดียงสา ซึ่งทำให้ภาพยนตร์สดใสมีชีวิตชีวาขึ้นมาทีเดียว

อ้างอิง
-------

1. ↑  烈火戰車2極速傳說 The Legend of Speed (1999) (อังกฤษ)
2. ↑  *The Legend of Speed* (อังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* *เร็วทะลุนรก* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
**องค์การแห่งชาติสิงคโปร์เชื้อสายมลายู** (อังกฤษ: Singapore Malay National Organisation; มลายู: *Pertubuhan Kebangsaan Melayu Singapura, PKMS*; จีน: 新加坡马来民族机构) เป็นพรรคการเมืองในสิงคโปร์ หัวหน้าพรรคคนปัจจุบันคือ อาลี บิน อัสยาดี และเลขาธิการทั่วไปของพรรคคือ โมห์ด นาเซ็ม ซูกี

องค์กรนี้มีที่มาจากสหภาพสิงคโปร์เชื้อสายมลายูที่ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2469 เพื่อเป็นตัวแทนของชาวมลายู หลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง สหภาพนี้ได้ออกมาต่อต้านสหภาพมาลายาและได้รวมตัวเข้ากับอัมโนซึ่งกลายเป็นพรรคที่โดดเด่นในสหพันธ์ ส่วนองค์การแห่งชาติมลายูที่ตั้งขึ้นใหม่นี้ ขยายตัวมาจากสาขาในโจโฮร์บะฮ์รูของอัมโน และเข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2498 และได้ 1 ที่นั่งจากอูลูเบอโดะก์ ในการเลือกตั้งทั่วไปของสิงคโปร์ พ.ศ. 2502 อัมโนได้ 3 ที่นั่งในพื้นที่ที่มีชาวมลายูมาก ต่อมา ในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 สาขาของอัมโนได้ไปจดทะเบียนในชื่อสหองค์การแห่งชาติสิงคโปร์เชื้อสายมลายู

องค์กรนี้ได้เข้าร่วมในพรรคพันธมิตรสิงคโปร์ ซึ่งต่อมาได้ขยายตัวและได้รวมสาขาของสมาคมชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนและสภาชาวมาเลเซียเชื้อสายอินเดีย พรรคนี้สนับสนุนการรวมเข้ากับมาเลเซียและต่อต้านคอมมิวนิสต์ องค์กรได้เข้าร่วมในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2506 ในนามพรรคพันธมิตรสิงคโปร์ แต่ได้ที่นั่งลดลง ซึ่งเป็นผลมาจากความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดกับรัฐบาลกัวลาลัมเปอร์ จนสิงคโปร์แยกตัวออกมาจากมาเลเซียใน พ.ศ. 2508

ในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2510 องค์กรเปลี่ยนชื่อเป็นองค์การแห่งชาติสิงคโปร์เชื้อสายมลายู แต่ยังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับอัมโนอยู่ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2511 องค์กรไม่ได้ส่งตัวแทนเข้าร่วมและสนับสนุนแนวร่วมสังคมนิยมที่คว่ำบาตรรัฐสภาสิงคโปร์ ต่อมา ในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 องค์กรนี้เข้าร่วมในแนวร่วมที่เรียกพันธมิตรประชาธิปไตยสิงคโปร์ ซึ่งประกอบด้วยพรรคยุติธรรมสิงคโปร์ พรรคประชาชนสิงคโปร์ และพรรคความเป็นปึกแผ่นแห่งชาติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Roff, William R. (1995). *The Origins of Malay Nationalism*. New York: Oxford University Press (USA). p. 90. ISBN 967-65-3059-X.
2. ↑  "Muhammad Eunos Bin Abdullah". *MSN Encarta*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-11-01. สืบค้นเมื่อ 25 June 2008.
3. ↑  "Singapore Legislative Assembly General Election 1955". Singapore Elections. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-10-15. สืบค้นเมื่อ 8 July 2012.
4. ↑  "Singapore Legislative Assembly General Election 1959". Singapore Elections. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-07-09. สืบค้นเมื่อ 8 July 2012.
5. ↑  "Pertubuhan Kebangsaan Melayu Singapura". Singapore Elections. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-03-28. สืบค้นเมื่อ 8 July 2012.
6. ↑  "Singapore Democratic Alliance". Singapore Elections. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-06-29. สืบค้นเมื่อ 8 July 2012.

บรรณานุกรม
----------

* Lau, Albert (1998). *A Moment of Anguish: Singapore in Malaysia and the Politics of Disengagement*. Singapore: Times Academic Press. ISBN 981-210-1349.
* Roff, William R. (1995). *The Origins of Malay Nationalism*. New York: Oxford University Press (USA). p. 90. ISBN 967-65-3059-X.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
**แม่น้ำเฮลมันด์** (อังกฤษ: Helmand River; ปาทาน/เปอร์เซีย: هیرمند / هلمند; กรีกโบราณ: Ἐτύμανδρος; ละติน: *Erymandrus*) เป็นแม่น้ำที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศอัฟกานิสถาน และเป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดในอัฟกานิสถานและเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำสายหลักด้วย

ศัพทมูลวิทยา
------------

แม่น้ำนี้มีชื่อเดิมในภาษาอเวสตะว่า *Haētumant* (หมายถึงเขื่อนที่เต็ม)

ภูมิศาสตร์
----------

แม่น้ำเฮลมันด์มีความยาวทั้งหมด 1,150 กิโลเมตร (710 ไมล์) มีต้นกำเนิดจากเทือกเขาฮินดูกูชทางตะวันตกของคาบูลประมาณ 40 กิโลเมตร (34°34′N 68°33′E﻿ / ﻿34.567°N 68.550°E﻿ / 34.567; 68.550) ,ไหลผ่านทางเหนือของทางผ่านอูนัย ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของ Hazarajat ที่ Behsud Maidan Wardak จากนั้นจึงไหลไปทางตะวันตกที่DaykundiกับUruzgan แล้วเข้าสู่ทะเลทรายมาร์โก แล้วลงสู่ทะเลสาบน้ำเค็มซิสตานที่อยู่ระหว่างชายแดนของอัฟกานิสถานกับอิหร่าน (31°9′N 61°33′E﻿ / ﻿31.150°N 61.550°E﻿ / 31.150; 61.550) และยังมีแม่น้ำขนาดเล็กอย่าง Tarnak และ Arghandab ที่ไหลไปยังแม่น้ำเฮลมันด์ด้วย

แม่น้ำสายนี้ยังคงเป็นน้ำจืดตลอดความยาวส่วนใหญ่ ซึ่งต่างจากแม่น้ำที่ไม่มีทางออกทะเลอื่นๆ แม่น้ำนี้ส่วนใหญ่ใช้เพื่อการชลประทาน แม้จะมีเกลือแร่เจือปนอยู่มาก น้ำนี้มีความจำเป็นสำหรับเกษกรในอัฟกานิสถาน และอิหร่านในบริเวณใกล้เคียงกับทะเลสาบซิสตาน เขื่อนที่สร้างบนแม่น้ำสายนี้ได้แก่เขื่อนกายาไกในอัฟกานิสถาน สาขาหลักของแม่น้ำสายนี้คือ แม่น้ำอาร์ฆันดับ 31°27′N 64°23′E﻿ / ﻿31.450°N 64.383°E﻿ / 31.450; 64.383)ซึ่งมีเขื่อนบนแม่น้ำสายนี้ที่กันดะฮาร์ ขอบเขตของแม่น้ำเฮลมันด์เป็นที่รู้จักในชื่ออาณาจักรแห่งซิสตาน

เขื่อนกายาไก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "History of Environmental Change in the Sistan Basin 1976 - 2005" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2007-08-07. สืบค้นเมื่อ 2007-07-20.
2. ↑  Jack Finegan. *Myth & Mystery: An Introduction to the Pagan Religions of the Biblical World*. Baker Books, 1997. ISBN 0-8010-2160-X, 9780801021602
3. ↑  "HELMAND RIVER i. GEOGRAPHY – Encyclopaedia Iranica". *www.iranicaonline.org*. สืบค้นเมื่อ 2020-06-14.
4. ↑  "Helmand River | river, Central Asia". *Encyclopedia Britannica* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-06-15.

ข้อมูล
------

* Various authors. "HELMAND RIVER". *Encyclopædia Iranica* (Online ed.). United States: Columbia University.
* Frye, Richard N. (1963). *The Heritage of Persia*. World Publishing company, Cleveland, Ohio. Mentor Book edition, 1966.
* Toynbee, Arnold J. (1961). *Between Oxus and Jumna*. London. Oxford University Press.
* Vogelsang, W. (1985). "Early historical Arachosia in South-east Afghanistan; Meeting-place between East and West." *Iranica antiqua*, 20 (1985), pp. 55–99.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**แม่น้ำเฮลมันด์**

* From Wetland to Wasteland: The Destruction of the Hamoun Oasis

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต (ผ่าน VIAF)

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ

 |
| อื่น ๆ | 
* National Archives (US)

 |
ระวังสับสนกับ วัดพันท้ายนรสิงห์

**วัดศาลพันท้ายนรสิงห์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ติดศาลพันท้ายนรสิงห์ ในตำบลพันท้ายนรสิงห์ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีเนื้อที่ทั้งหมด 15 ไร่ โดยประมาณ

วัดศาลพันท้ายนรสิงห์ตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2550 ผู้สร้างวัดคือ พระครูปลัดชลอ วิมโล เจ้าอาวาสของวัดท่าซุง จังหวัดอุทัยธานี เดิมมีชื่อว่า **วัดพันท้ายนรสิงห์** เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดศาลพันท้ายนรสิงห์" เพื่อไม่ให้ซ้ำกับวัดอื่น โดยสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติเห็นชอบเปลี่ยนชื่อวัดเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2554

ภายในวัดมีอุโบสถพระราชพรหมยานประดิษฐานพระประธาน สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าองค์ปฐม และมีรูปหล่อเกจิอาจารย์ชื่อดังหลายรูป เช่น หลวงพ่อปาน หลวงพ่อฤๅษีลิงดำ เป็นต้น มีศาลาการเปรียญสำหรับประกอบพิธีทางศาสนา เช่น ถวายสังฆทาน ที่วัดศาลพันท้ายนรสิงห์ยังมีแม่ชีมาถือศีลเป็นจำนวนมาก มีพระเจดีย์จุฬามณี เช่นเดียวกับที่วัดท่าซุง ที่ชั้นสองมีพระวิสุทธิเทพประดับด้วยกระจกประทับทั้งองค์นั่งห้อยพระบาทอยู่บนแท่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศาลพันท้ายนรสิงห์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "ประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง เปลี่ยนแปลงชื่อวัด [วัดพันท้ายนรสิงห์ เป็น วัดศาลพันท้ายนรสิงห์]" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
3. ↑  "วัดศาลพันท้ายนรสิงห์". อบต. พันท้ายนรสิงห์. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-02. สืบค้นเมื่อ 2021-04-07.
**วัดศักดิ์คุณาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพุมเรียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีเนื้อที่ 24 ไร่

ในบริเวณวัดศักดิ์คุณารามเคยเป็นสนามรบไทยกับพม่า ปรากฏหลักฐานคือคันคูรบหรือคูค่าย ประชาชนจึงเรียก **วัดหัวคู** ต่อมากรมพระยาวชิรญาณวโรรสได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น **วัดวินัยนิวาสประดิษฐ์** เรียกสั้น ๆ ว่า **วัดวินัย** หลังจากนั้นพระปลัดศักดิ์ ได้มาเป็นเจ้าอาวาสและได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระครูคณานุกุล เมื่อท่านมรณภาพ คณะสงฆ์ได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดศักดิ์คุณาราม" สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2387 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2389

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่มีหลังคาสองชั้นมุงกระเบื้อง พื้นคอนกรีตเสริมเหล็ก ฝาผนังครึ่งปูนครึ่งไม้ เสาประตูหน้าต่างทำด้วยไม้ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานทำด้วยปูนลงรักปิดทอง ปางประทานพร หน้าตักกว้าง 1.6 เมตร สูง 2.25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2389 และมีศาลาการเปรียญทรงไทย หลังคาสองชั้น เป็นอาคารชั้นเดียว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2342

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูคณานุกูล (ศักดิ์ ธมฺมรกฺขิโต) พ.ศ. 2453–2475
* พระสมุห์ ชู เกสโร พ.ศ. 2476–2490
* พระอธิการมหาพร้อม ญาณโสภโณ พ.ศ. 2490–2495
* พระครูกิตติญาณโสภิต (มงคล ปิยสโภ) พ.ศ. 2496–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดศักดิ์คุณาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "การศึกษาวิเคราะห์ศิลปะบนใบเสมาของวัด ในบริเวณแหล่งชุมชนโบราณ พื้นที่อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี" (PDF). p. 37.