recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดนาควัชรโสภณ** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร วัดประกอบด้วยกลุ่มโบราณสถานที่ล้อมรอบด้วยคูน้ำกว้างประมาณ 10 เมตร ยาวประมาณ 509 เมตร มีเนื้อที่ตั้งวัด 62 ไร่

วัดนาควัชรโสภณ เดิมชื่อ **วัดช้าง** สร้างขึ้นในสมัยสุโขทัยตอนปลาย ประมาณหลังพุทธศตวรรษที่ 19 เป็นวัดอยู่ในกลุ่มอรัญญิกด้านทิศตะวันออก หน้าวัดมีร่องรอยถนนพระร่วงตัดผ่าน มีสภาพเป็นวัดร้างนาน 400–500 ปี จนเมื่อ พ.ศ. 2509 พระวิชัย ปสนฺโน ได้จาริกธุดงค์มาปักกลดจำพรรษาอยู่ ณ บริเวณเจดีย์โบราณสถานวัดช้าง ชาวบ้านต่างเลื่อมใสท่าน ต่อมาจ่าสิบเอกศักดิ์ และนางสังเวียน เดชานนท์ มีจิตศรัทธาบริจาคที่ดินมอบถวายให้สร้างวัด และภายหลังมีผู้ซื้อที่ดินถวายเพิ่มเติมอีก รวมเป็นเนื้อที่ทั้งสิ้น 76 ไร่ 1 งานเศษ จากนั้นได้เริ่มสร้างเสนาสนะ จนเมื่อ พ.ศ. 2511 ได้ขออนุญาตสร้างวัด และเริ่มก่อสร้างอุโบสถ โดยได้รับความอุปถัมภ์จาก พระราชมุนี (โฮม โสภโณ) วัดปทุมวนารามราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร เมื่อ พ.ศ. 2513 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (จวน อุฏฺฐายี) ได้ประทานชื่อจากวัดช้าง (เดิม) เป็น "วัดนาควัชรโสภณ" และกระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2513 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2513 ได้ยกฐานะวัดนาควัชรโสภณขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2539

โบราณสถานมีลักษณะสถาปัตยกรรมศิลปะลพบุรี มีเจดีย์ประธานทรงระฆังฐานสี่เหลี่ยม ด้านล่างประดับช้างปูนปั้นครึ่งตัวจำนวน 18 เชือก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนาควัชรโสภณ". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
2. ↑  "วัดนาควัชรโสภณ (วัดช้าง) พระอารามหลวง". สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดกำแพงเพชร.
3. ↑  "วัดช้าง\_นาควัชรโสภณ". อุทยานประวัติศาสตร์ กำแพงเพชร.
**วัดนังคัลจันตรี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 19 ไร่ 37 งาน

วัดนังคัลจันตรีสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2436 สร้างโดยพระครูโทน วัดบำเพ็ญเหนือ อำเภอมีนบุรี กับสมภารแป้น ก้อนนาค และประชาชนร่วมกันสร้าง (ซึ่งต่อมาสมภารแป้นได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเป็นรูปแรก) โดยมีหลวงโยธาภิบาลและคุณหญิงสะอาด เป็นผู้ถวายที่ดินประมาณ 20 ไร่ เพื่อสร้างวัด ชาวบ้านเรียกว่า **วัดคลองเจ็ด** หรือ **วัดปากคลองเจ็ด**

ภายในวัดมีพระพุทธรูปโบราณและปูชนียวัตถุ อาทิเช่น *หลวงพ่อโต* เป็นพระประธานในโบสถ์ *หลวงพ่อประสิทธิโชค* พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ในวิหาร นอกนั้นยังมีหลวงพ่อพุทธโสธรจำลอง รอยพระพุทธบาทจำลอง ท้าวเวสสุวรรณ ศาลเจ้าศักดิ์สิทธิ์ เซียงซือกง และมีสะพานไม้โบราณ *สะพานนรการผดุง* ตั้งอยู่หน้าที่ว่าการอำเภอลำลูกกา สร้างขึ้นด้วย 3 ไม้ คือ ไม้เต็ง ไม้แดง ไม้ตะเคียน เมื่อปี พ.ศ. 2437 และได้นำชื่อ ขุนนรการผดุง นายอำเภอลำลูกกาขณะนั้นมาตั้งเป็นชื่อสะพาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ตลาดริมน้ำวัดนังฯ คลอง 7 ลำลูกกา". เทศบาลตำบลลำลูกกา.
2. ↑  "วัดนังคัลจันตรี Wat Nang Khan Chan Tri ลำลูกกา ปทุมธานี". ทัวร์วัดไทย.
3. ↑  "ปทุมธานี!! นอภ.ชวนเที่ยวตลาดน้ำโบราณริมน้ำวัดนังคัลจันตรี พร้อมสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์". ทีนิวส์.
**วัดนาทวี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาทวี อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา

วัดนาทวีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เพื่อแทนที่วัดนาหว้า ซึ่งถูกเผาทำลายไปในสมัยสงครามเมื่อครั้งต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เดิมเป็นที่ดินของนายยอดทอง ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากเมืองจะโหน่งให้ดำรงตำแหน่งหัวเมือง นายทองหัวเมืองจึงนำความไปปรึกษากับเจ้าคณะหมวดที่เมืองจะนะตกลง สร้างวัดขึ้นใหม่ในที่ดินของตนเอง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2558

ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ *หลวงพ่อโต* เป็นพระพุทธรูปโบราณปางมารวิชัย สร้างในสมัยอยุธยา มีหน้าตักกว้าง 2.20 เมตร ทำจากปูนปั้นฝีมือช่างท้องถิ่น ด้านการเคารพนับถือจากชาวบ้าน เชื่อว่าเมื่อชาวบ้านแถบนาทวีและใกล้เคียง เกิดเรื่องข้าวของหายหรือถูกโจรลักขโมยวัวควาย จะเดินทางมากราบไหว้บนบานหลวงพ่อโต ขอให้ได้สิ่งของหรือสัตว์เลี้ยงกลับคืน ซึ่งส่วนมากมักจะได้คืนกลับมา วัดยังมี *แหวนพุทธดำรง* มีลักษณะคล้ายแหวนทำด้วยหยก แต่เป็นกำไลโบราณที่ทำจากหินคาเนเลี่ยนหรือหินนำโชค ซึ่งขุดพบที่ท้องนาในอำเภอนาทวี ชาวบ้านที่ขุดพบได้นำมาถวายให้กับวัด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนาทวี". กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
2. ↑  "วัดนาทวี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดนาทวี Wat Nathawee : Secred Temple with Legend". เทศบาลตำบลนาทวี.
แม่แบบ:กล่องข้อมูลการ์ตูน/อนิเมะ

***ก๊วนป่วนโรงเรียนศิลป์*** (ญี่ปุ่น: GA 芸術科アートデザインクラス; โรมาจิ: *GA Geijutsuka Āto Dezain Kurasu*; ทับศัพท์: GA Geijutsuka Art Design Class) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นสี่ช่องจบ โดย ซาโตโกะ คิยุซึกิ ตีพิมพ์ครั้งแรกลงในนิตยสาร *Comic Gyutto!* ของสำนักพิมพ์ Heiwa Shuppan เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2004 ต่อมา นิตยสาร Comic Gyutto! ก็ได้เลิกตีพิมพ์ไปหลังพิมพ์ไปได้แค่เพียง 3 ฉบับ ทำให้ย้ายสังกัดมาอยู่ สำนักพิมพ์ Houbunsha โดยได้ตีพิมพ์ลงในนิตยสาร *Manga Time Kirara Carat* ในฉบับเดือน พฤศจิกายน 2005 และอนิเมะผลิตโดย AIC กำกับโดย ฮิโรอากิ ซาคุราอิ ออกอากาศระหว่างวันที่ 6 กรกฎาคม ถึง 21 กันยายน 2009

ตัวละคร
-------

### ตัวละครหลัก

ยามากุจิ คิซารากิ
(ญี่ปุ่น: 山口 如月; โรมาจิ: *Yamaguchi Kisaragi*)
ให้เสียงโดย ฮารุกะ โทมัตสึ
โอโอมิจิ มิยาบิ
(ญี่ปุ่น: 大道 雅; โรมาจิ: *Oomichi Miyabi*)
ให้เสียงโดย คาโอริ นาซึกะ
โทโมคาเนะ
(ญี่ปุ่น: 友兼; โรมาจิ: *Tomokane*)
ให้เสียงโดย มิยูกิ ซาวาชิโระ
โนซากิ นามิโกะ
(ญี่ปุ่น: 野崎 奈三子; โรมาจิ: *Nozaki Namiko*)
ให้เสียงโดย ยูอิ โฮริเอะ
โนดะ มิกิ
(ญี่ปุ่น: 野田 美紀; โรมาจิ: *Noda Miki*)
ให้เสียงโดย ไอ โทคุนากะ
### นักเรียน

อาวาระ จิคาโกะ
(ญี่ปุ่น: 芦原 ちかこ; โรมาจิ: *Awara Chikako*)
ให้เสียงโดย อาเคมิ คันดะ
มิซึบุจิ
(ญี่ปุ่น: 水渕; โรมาจิ: *Mizubuchi*)
ให้เสียงโดย อามิ โคชิมิสึ
อูโอโซมิ
(ญี่ปุ่น: 魚住; โรมาจิ: *Uozomi*)
ให้เสียงโดย คัตสึยูกิ โคนิชิ
ยาสึมุระ
(ญี่ปุ่น: 保村; โรมาจิ: *Yasumura*)
ให้เสียงโดย เรียว นาอิโต
### อาจารย์

โซโตมะ ทาคุมะ
(ญี่ปุ่น: 外間 巧真; โรมาจิ: *Sotoma Takuma*)
ให้เสียงโดย เคียวเซอิ สึคุอิ
อูซามิ มายูมิ
(ญี่ปุ่น: 宇佐美 真由実; โรมาจิ: *Usami Mayumi*)
ให้เสียงโดย โอมิ มินามิ
ซาซาโมโตะ
(ญี่ปุ่น: 笹本; โรมาจิ: *Sasamoto*)
ให้เสียงโดย มินามิ ทาคายามะ
### อื่นๆ

โยชิคาว่า
(ญี่ปุ่น: 吉川; โรมาจิ: *Yoshikawa*)
โนซากิ
(ญี่ปุ่น: 野崎先輩; โรมาจิ: *Nosaki*)
พี่สาวของโนดะ
มิทสึ
นักเรียน GA ปี 3

อ้างอิง
-------

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Official *GA Geijutsuka Art Design Class* anime site (ญี่ปุ่น)
* Mania.com review of vol. 1 เก็บถาวร 2009-06-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Pop Culture Shock review of vol. 2
**ดุสิต โสภิตชา** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี 5 สมัย เป็นนักการเมืองที่เคยต้องโทษจำคุกในความผิดต่อตำแหน่งหน้าที่สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

ประวัติ
-------

ดุสิต เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 จบการศึกษา พุทธศาสตรบัณฑิค จากมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย และปริญญาโท ทางรัฐศาสตร์ จากประเทศอินเดีย

ดุสิต เข้าสู่งานการเมืองโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 สังกัดพรรคเสรีธรรม และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก 

ต่อมาได้รับเลือกตั้งอีก 4 สมัยต่อเนื่อง คือ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 ในนามพรรคกิจประชาคม ซึ่งต่อมาได้ยุบพรรคไปรวมกับพรรครวมไทย และเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคเอกภาพ

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 ในนามพรรคกิจสังคม

ภายหลังจากพ้นโทษจำคุก เขากลับสู่สนามการเมืองอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคประชาสันติ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 สังกัดพรรคประชาธิปไตยใหม่

ดุสิต มีบทบาทในทางพระพุทธศาสนาของไทย อาทิ การเรียกร้องให้รับรองพระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติในรัฐธรรมนูญ การเขียนหนังสือทำไมรัฐธรรมนูญไม่บัญญัติรับรองให้พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติ ในปี 2545 และการเขียนบทความทางหนังสือพิมพ์ ""สงฆ์เคลื่อนไหวตั้งสังฆราช 2 องค์"

คดีความ
-------

ดุสิต ได้รับฉายาว่า "ส.ส.จอมแฉ" เขาต้องโทษในคดีกรรโชกทรัพย์ บริษัททิปโก้ แอสฟัลท์ จำกัด โดยถูกจับเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2533 ถูกฟ้องในความผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ในการยุติธรรม และข้อหากรรโชกทรัพย์ โดยคำฟ้องอัยการระบุว่า เขาเรียกรับเงินจำนวน 2 ล้านบาท และรถยนต์กระบะ 1 คัน จากนายประสิทธิ์ ทรัพย์สาคร เจ้าของบริษัท ทิปโก้ แอสฟัลท์ จำกัด โดยขู่ว่าหากไม่ยินยอมจะนำเรื่องการทุจริตเกี่ยวกับการซื้อขายยางมะตอยของบริษัททิปโก้ไปอภิปรายเปิดโปงในสภาผู้แทนราษฎร ต่อมาเขาได้รับการปล่อยตัวในปี พ.ศ. 2547

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2538 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
* พ.ศ. 2535 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  ทำเนียบสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2532. สำนักงานเลขารัฐสภา. 2532
2. ↑  รายงานผลการเลือกตั้ง ส.ส. ปี 2554 จังหวัดอุบลราชธานี
3. ↑  กกต.อุบลราชธานี เผยรายชื่อผู้สมัคร ส.ส. 38 คน ใน 11 เขตเลือกตั้ง[*ลิงก์เสีย*]
4. ↑  เบื้องหลังการสถาปนาสมเด็จพระสังฆราช องค์ที่ 19
5. ↑  289 ข่าวดัง 3 ทศวรรษหนังสือพิมพ์มติชน
6. ↑  เนรเทศ"หมวยโซ"พ้นไทย
7. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-10-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๒ ตอนที่ ๑๗ ข หน้า ๗, ๔ ธันวาคม ๒๕๓๘
8. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-09-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๐๙ ตอนที่ ๑๕๔ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๑๗, ๔ ธันวาคม ๒๕๓๕
เส้นสีเขียว คือ หลอดตะแกรง; เส้นประสีเขียว คือ เซลล์ตะแกรง, สีชมพูอ่อน คือ เซลล์ข้างเคียง, สีชมพูเข้ม คือ นิวเคลียส, สีเหลือง คือ สารอาหาร
ในกายวิภาคศาสตร์พืช, **เซลล์หลอดตะแกรง** (sieve tube member) เป็นเซลล์ชนิดพิเศษในเปลือกชั้นในซึ่งยึดขยายขนาดออกมา ตรงปลายสุดของเซลล์หลอดตะแกรงจะเชื่อมต่อกับเซลล์หลอดตะแกรงอีกเซลล์หนึ่ง ซึ่งการเชื่อมต่อนี้เองที่ทำให้เกิดการสร้าง**หลอดตะแกรง** หน้าที่หลักของหลอดตะแกรงคือการลำเลียงคาร์โบไฮเดรต, ซูโครสส่วนใหญ่ ลำเลียงไปในพืช (อาทิ ลำเลียงจากใบไปยังผลและราก ซึ่งแตกต่างจากท่อในระบบท่อลำเลียงน้ำซึ่งไม่มีชีวิตเมื่อพืชเจริญเติบโตเต็มที่ เซลล์หลอดตะแกรงเป็นเซลล์ที่มีชีวิต มีความแปลกตรงที่ไม่มีนิวเคลียสเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

ข้อมูลเพิ่มเติม
---------------

* เปลือกชั้นใน
* คำอธิบายที่ครอบคลุมเกี่ยวกับเซลล์หลอดตะแกรง เก็บถาวร 2007-08-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - คณะชีววิทยา มหาวิทยาลับฮัมเบิร์ก
* อารัมภบทของเนื้อเยื่อลำเลียงอาหารชั้นทุติยภูมิ เก็บถาวร 2000-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน โดย ดร.เดวิด ที. เว็บป์ - มหาวิทยาลัยฮาวาย

อ้างอิง
-------

* Katherine Esau (1969). *The Phloem* -in: Encyclopedia of Plant Anatomy. Gebrüder Borntraeger, Berlin, Stuttgart.
* Campbell, N. A. (1996) *Biology* (4th edition). Benjamin Cummings NY. ISBN 0-8053-1957-3
* Hartig, T. (1837) Vergleichende Untersuchungen über die Organisation des Stammes der einheimischen Waldbäume. Jahresber. Fortschr. Forstwiss. Forstl. Naturkd. 1:125-168
**อู-571 ดิ่งเด็ดขั้วมหาอำนาจ** ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่อง **U-571** นำแสดงโดย แมทธิว แม็คคอนาเฮย์, บิลล์ แพ็กตัน, ฮาวีย์ ไคเทล, จอน บอง โจวี กำกับการแสดงโดย โจนาธาน มอสโทว์

คำโปรย
------

* *Full Speed Ahead*

เนื้อเรื่อง
-----------

ค.ศ. 1942 ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพเรือสหรัฐจับสัญญาณเรดาร์ได้ว่า เรือดำน้ำของนาซีเยอรมันรุ่น อู-571 (U-571) ลำหนึ่งจอดเสียลอยน้ำอยู่กลางมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ที่สำคัญในเรือลำน้ำมีเครื่องส่งสัญญาณ "อีนิกม่า" (Enigma) อยู่ด้วย ซึ่งถ้ายึดเครื่องนี้มาได้จะเป็นจุดหักเหของยุทธบริเวณมหาสมุทรแอตแลนติกเลยทีเดียว

ดังนั้น ภารกิจพิเศษครั้งนี้จึงถูกกำหนดขึ้น เรือโท ไมค์ ดาห์ลเกร็น (บิลล์ แพ็กตัน) อดีตกัปตันเรือดำน้ำสมัยสงครามโลกครั้งที่ 1 ที่กำลังจะปลดระวางตนเอง ต้องกลับมาปฏิบัติหน้าที่อีกครั้ง โดยมี แอนดรูว์ ไทเลอร์ (แมทธิว แม็คคอนาเฮย์) นายทหารหนุ่มรุ่นน้องผู้คอยโอกาสที่จะขึ้นมาบังคับบัญชาเรือดำน้ำเองเป็นผู้ช่วย โดยภารกิจครั้งนี้มีผู้ล่วงรู้เพียงไม่กี่คน ทั้งหมดจะต้องปลอมตัวเป็นทหารนาซีเยอรมันแสร้งเข้าไปช่วยเหลือเรือ อู-571 ลำนั้นและยึดไว้ให้ได้ แต่ขณะที่ปฏิบัติการอันน่าระทึกอยู่นั้น กัปตันดาห์ลเกร็นก็ถูกระเบิดเสียชีวิตกลางทะเล ไทเลอร์จึงต้องขึ้นควบคุมเรือแทน และยังต้องนำพาเรือที่ทั้งเสียและเก่าครึลำนี้พร้อมด้วยชีวิตนายทหารอีก 8 คน ที่บางคนเป็นเด็กหนุ่มเพิ่งจบชั้นมัธยมมาด้วยซ้ำฝ่าวิกฤตต่าง ๆ ไปให้ได้ ทั้งการโจมตีจากทั้งฝ่ายเยอรมันและฝ่ายสหรัฐอเมริกาเอง

เสียงวิจารณ์
------------

U-571 เป็นผลงานการกำกับเรื่องที่ 2 ของโจนาธาน มอสโทว์ ต่อจาก *Breakdown* ภาพยนตร์แอ๊คชั่นระทึกขวัญในปี ค.ศ. 1997 ที่ได้รับคำชมว่าสามารถสร้างบรรยายกาศกดดันความรู้สึกคนดูได้เป็นอย่างดี

สำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้แล้ว นับได้ว่าเป็นภาพยนตร์ที่เกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่มีงานสร้างและการออกแบบศิลป์ย้อนไปในยุคสมัยนั้นอย่างแท้จริง ซึ่งไม่ได้มีมานานแล้วสำหรับวงการภาพยนตร์ฮอลลีวู้ด จนมีการนำไปเปรียบเทียบกับเรื่อง *Das Boot* ภาพยนตร์ที่เกี่ยวกับเรือดำน้ำสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 อีกเรื่องหนึ่งก่อนหน้านั้นที่ประสบความสำเร็จ และเมื่อเข้าฉายแล้วก็สามารถทำรายได้เป็นอันดับ 1 ของตารางบ็อกออฟฟิศได้ถึง 2 สัปดาห์ติดต่อกัน

ภาพยนตร์ได้รับเสียงวิจารณ์ว่าสร้างบรรยายกาศกดดันได้เป็นอย่างดี และได้ชนะเลิศรางวัลออสการ์ สาขาลำดับเสียงยอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 73 ด้วย แต่สำหรับ สนานจิตต์ บางสะพาน นักวิจารณ์ภาพยนตร์ชื่อดังชาวไทยได้เขียนวิจารณ์ภาพยนตร์เรื่องนี้ในหนังสือพิมพ์เดลินิวส์สรุปเป็นใจความสั้น ๆ ได้ว่า *"เป็นหนังที่ถีบลูกน้องจมน้ำ"*

ดูเพิ่ม
-------

* Das Boot
* อู-571
* อีนิกม่า

อ้างอิง
-------

* 

1. ↑  ข้อมูลจากหลังใบปิดภาพยนตร์
2. ↑  บทวิจารณ์จากหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ พ.ศ. 2543

*

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลจากIMDb
**ทีป โอล** (Tiv Ol) เป็นครูและนักการเมืองชาวกัมพูชาที่นิยมคอมมิวนิสต์ โอลเข้าร่วมกับพรรคปฏิวัติประชาชนเขมรซึ่งต่อมาได้กลายเป็นพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2502 โอลจัดอยู่ในกลุ่มครูหัวรุนแรงในพนมเปญ เมื่อมีการประกาศชื่อฝ่ายซ้าย 34 คนของพระนโรดม สีหนุเมื่อ 8 มีนาคม พ.ศ. 2506 มีชื่อของเขาด้วย นอกจากนั้น เขายังเป็นสมาชิกของสมาคมมิตรภาพเขมร-จีนระหว่าง พ.ศ. 2508 – 2510

ใน พ.ศ. 2510 กลุ่มครูฝ่ายซ้ายของโอลเริ่มออกไปสู่ชนบท เพื่อหลีกเลี่ยงการกดดันของรัฐ โอลเองนั้นออกไปเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2510 และเดินทางไปรวมตัวที่หน่วยลับของพรรคคอมมิวนิสต์ วอน เว็ตเป็นผู้กล่าวยืนยันการอพยพนี้ ใน พ.ศ. 2513 โอลได้เป็นหนึ่งในผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ เมื่อคอมมิวนิสต์ยึดครองพื้นที่ได้ โอลจะเปิดโรงเรียนและโรงพยาบาลขึ้นใหม่ในพื้นที่นั้น

โอลเป็นเช่นเดียวกับผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์คนอื่นที่มาจากกัมพูชาตะวันออกคือมีความเกี่ยวข้องกับเวียดนาม ใน พ.ศ. 2517 โอลได้เดินทางไปฮานอย ระหว่างนั้น เขาได้เขียนบทกวีเกี่ยวกับความเป็นหนึ่งเดียวของอินโดจีนและได้ตีพิมพ์ในวารสารในประเทศเวียดนาม ซึ่งทำให้พล พตไม่พอใจ ต่อมา ใน พ.ศ. 2520 โอลได้เป็นเหยื่อของเขมรแดงเพราะเขาเคยเป็น สมาชิกของสมาคมมิตรภาพเขมร-จีน เขาถูกจับเมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2520 และถูกประหารชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Kiernan, Ben. *How Pol Pot Came to Power*. London: Verso, 1985. p. 185
2. 1 2  Kiernan, Ben. *How Pol Pot Came to Power*. London: Verso, 1985. p. 266
3. ↑  Kiernan, Ben. *How Pol Pot Came to Power*. London: Verso, 1985. p. 202, 242
4. 1 2  Kiernan, Ben. *How Pol Pot Came to Power*. London: Verso, 1985. p. 419
5. 1 2
6. ↑  Kiernan, Ben. *How Pol Pot Came to Power*. London: Verso, 1985. p. 315
7. ↑  Kiernan, Ben. *How Pol Pot Came to Power*. London: Verso, 1985. p. 388
8. ↑  Kiernan, Ben. *How Pol Pot Came to Power*. London: Verso, 1985. p. 294
**นาซีอูดุก** (อินโดนีเซีย: *nasi uduk*) เป็นข้าวนึ่งแบบอินโดนีเซีย หุงกับกะทิ ที่มีจุดเริ่มต้นจากจาการ์ตา ซึ่งเป็นที่นิยมทั่วทั้งประเทศ นาซีอูดุกเป็นอาหารที่นิยมสำหรับผู้เดินทางไปกลับที่เร่งรีบในกรุงจาการ์ตา พบได้ตลอดทั้งวันตั้งแต่เช้าจนถึงกลางคืน 

นาซีอูดุกในภาษาอินโดนีเซียแปลว่า "ข้าวผสม" เพราะการเตรียมอาหารต้องการส่วนผสมมากกว่าการหุงข้าวธรรมดา และมีเครื่องเคียงที่ต่างกันไป

การเตรียม
---------

นาซีอูดุกเป็นข้าวที่หุงกับกะทิแทนที่จะใช้น้ำ ใส่กานพลู อบเชย และตะไคร้ กินกับเครื่องเคียงได้หลากหลาย เช่น ไข่เจียว ไข่ต้ม เอิมปัล (เนื้อทอด) สตูเนื้อในซีอิ๊วหวาน ไก่ทอด เตอรีกาจัง (ปลาร้ากับถั่วลิสง) เต็มเปทอด หอมใหญ่ทอด หอมใหญ่ผัด ข้าวโพดทอด ซัมบัลบางชนิดนิยมรับประทานคู่กับนาซีอูดุกเช่น ซัมบัลกาจัง ซึ่งเป็นซัมบัลถั่วลิสง

ความหลากหลาย
------------

ในแต่ละชุมชนรอบ ๆ จาการ์ตาจะมีรูปแบบอาหารที่หลากหลาย เช่น นาซีอูดุกซลีปี จากจาการ์ตาตะวันตก มีอาหารที่คล้ายกันในมาเลเซีย บรูไน สิงคโปร์ และภาคใต้ของไทยเรียกนาซีเลอมัก อาหารที่ต่างไปเล็กน้อยเรียกนาซีอูลัม

อ้างอิง
-------

1. ↑   เก็บถาวร 2015-09-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Jakarta Post - Betawi cuisine
2. ↑   เก็บถาวร 2015-09-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Jakarta Post - Betawi cuisine

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**นาซีอูดุก**

* Jakarta Mixed Rice (Nasi Uduk) recipe
**สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวไท่จง** (เย่ว์ลู่เต๋อกวง) (902-947) เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ในจักรพรรดิเหลียวไท่จู่ โดยเป็นพระอนุชาในองค์ชายเย่ว์ลู่ทู่อี้ พระราชบิดาของจักรพรรดิเหลียวซื่อจง เมื่อเย่ว์ลู่ทู่อี้ พระเชษฐาซึ่งเป็นองค์รัชทายาท ถูกฮองเฮาสู้ลี่ว์พระมารดาและข้าราชสำนักบีบบังคับ ให้ลี้ภัยไปยังราชสำนักโฮ่วถัง และตั้ง เย่ว์ลู่เต๋อกวง พระราชโอรสองค์รองที่ทรงพระปรีชาสามารถด้านการทหาร ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทแทน เมื่อจักรพรรดิเหลียวไท่จู่สวรรคตในปี พ.ศ. 1469 (ค.ศ. 926) องค์รัชทายาทเย่ว์ลู่เต๋อกวง พระชนม์ 24 พรรษา จึงขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิเหลียวไท่จง จักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์เหลียว

จักรพรรดิเหลียวไท่จงทรงสานนโยบายการปกครองของเหลียวไท่จู่พระราชบิดา และทรงศึกษาวัฒนธรรมของชาวฮั่น ส่วนการปกครองได้นำระบอบการปกครองของราชวงศ์ถังมาใช้ และสนับสนุนการเกษตร จึงทำให้เศรษฐกิจของต้าเหลียวและขุมกำลังเจริญรุดหน้าและเข้มแข็งขึ้น

ปี ค.ศ. 936 (พ.ศ. 1479) เหลียวไท่จงทรงสบโอกาสเข้ามาขยายอิทธิพลในภาคกลาง โดยกองทัพเหลียว (ชิตัน) ได้ยกทัพเข้ามาช่วยสือจิ้งถัง
ล้มล้างราชวงศ์โฮ่วถัง (หนึ่งในห้าราชวงศ์) และสถาปนาราชวงศ์โฮ่วจิ้นขึ้น โดยโฮ่วจิ้นได้รับดินแดนแถบมณฑลเหอเป่ยและมณฑลซานซี 16 เมือง (ปัจจุบันคือปักกิ่งและต้าถง) อีกทั้งบรรณาการประจำปีเป็นการตอบแทน

แต่เมื่อสือจิ้งถังสิ้นชีพลง ผู้สืบทอดตำแหน่งต้องการเป็นอิสระจากต้าเหลียว จักรพรรดิเหลียวไท่จงจึงยกกองทัพลงใต้บุกยึดเมืองไคฟง เมืองหลวงของราชวงศ์โฮ่วจิ้นได้สำเร็จ แต่เนื่องจากทรงไม่ได้เตรียมกองเสบียงมา เหล่าทหารจึงต้องออกปล้นเสบียงของชาวบ้านตลอดทางที่ผ่าน จึงทำให้ได้รับการต่อต้านอย่างหนักจากชาวบ้าน กองทัพเหลียวจึงต้องถอยร่นกลับขึ้นเหนือ และจักรพรรดิเหลียวไท่จงสวรรคตอย่างกะทันหันระหว่างการถอยร่นกลับขึ้นเหนือในครั้งนี้

เมื่อกองทัพเหลียวกลับถึงเมืองหลวง ก็เกิดการแย่งชิงราชสมบัติกันระหว่างหลี่หู พระราชอนุชาในจักรพรรดิเหลียวไท่จง และเย่ว์ลี่หร่วนพระโอรสในองค์รัชทายาทองค์ก่อน ที่ร่วมรบในสงครามครั้งนี้ นายทัพได้ยกเขาให้ขึ้นครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิเหลียวซื่อจง ปรากฏว่าหลี่หู ที่ซู่ว์ลี่ฮองเฮาสนับสนุนพ่ายแพ้ จึงตกลงกันทำสัญญาว่าจะให้ทายาทของทั้ง 2 สายสลับกันขึ้นครองราชสมบัติ ส่วนเหลียวซื่อจง ฮองเฮาก็สนับสนุนให้ครองราชย์ต่อไป

**ด้านครอบครัว**

พระมเหสีและพระโอรส
------------------

* พระมเหสี
	+ พระมเหสีเซียวหวิน
	+ พระสนมเซียว

* พระโอรส
	+ เย่ว์ลู่จิง (จักรพรรดิเหลียวมู่จง)
	+ เย่ว์ลู่เหยียนเฉอเกอ
	+ เย่ว์ลู่เทียนเต๋อ
	+ เย่ว์ลู่ตี้เลี่ย
	+ เย่ว์ลู่ปี้เซ่อ


| ก่อนหน้า |  | จักรพรรดิเหลียวไท่จง |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **จักรพรรดิเหลียวไท่จู่** |  | **จักรพรรดิจีน** (พ.ศ. 1469 - พ.ศ. 1490) |  | **จักรพรรดิเหลียวซื่อจง** |

| * ด
* ค
* ก
จักรพรรดิแห่งราชวงศ์เหลียว |
| --- |
| ราชวงศ์เหลียว | 
* ไท่จู่ (อาเป่าจี)
* ไท่จง (เย-ลฺวี่ เต๋อกวัง)
* ชื่อจง (เย-ลฺวี่ รฺหวัน)
* มู่จง (เย-ลฺวี่ จิ่ง)
* จิ่งจง (เย-ลฺวี่ เสียน)
* เชิ่งจง (เย-ลฺวี่ หลงซฺวี่)
* ซิงจง (เย-ลฺวี่ จงเจิน)
* เต้าจง (เย-ลฺวี่ หงจี)
* เทียนจั้ว (เย-ลฺวี่ หยานสี่)

 |
| ราชวงศ์เหลียวตะวันตก | 
* เต๋อจง (เย-ลฺวี่ ต้าฉือ)
* กั่นเทียนหฺวังโฮ่ว (เซี่ยว ถ่าปู้ยาน) (สำเร็จราชการแทน)
* เหรินจง (เย-ลฺวี่ อี๋เลี่ย)
* เฉิงเทียนไท่โฮ่ว (เย-ลฺวี่ ผู่ซู่หวาน) (สำเร็จราชการแทน)
* มั่วจู่ (เย-ลฺวี่ จื๋อหลูกู่)
* ชฺวีชู-ลฺวี่

 |
| เซี่ย → ชาง → โจว → ฉิน → ฮั่น → สามก๊ก → จิ้น / สิบหกรัฐ → เหนือ / ใต้ → สุย → ถัง → สิบรัฐ → เหลียว / ซ่ง / เซี่ยตะวันตก / จิน → หยวน → หมิง → ชิง → สาธารณรัฐจีน / สาธารณรัฐประชาชนจีน |
**ตัวกินมดยักษ์** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Myrmecophaga tridactyla*; อังกฤษ: Giant anteater) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ ที่กินแมลงเป็นอาหาร พบทางแถบในอเมริกากลาง, อเมริกาใต้ และทางตอนเหนือของอาร์เจนตินาทั้งในทุ่งหญ้าเขตร้อน, ป่าผลัดใบ และป่าฝน

ลักษณะโดยทั่วไป
---------------

ตัวกินมดยักษ์ จัดเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมที่ไม่มีฟัน มีรูปร่างใหญ่ มีความยาวประมาณ 182–217เซนติเมตร เพศผู้มีน้ำหนักประมาณ 33–41กิโลกรัม ส่วนเพศเมียมีน้ำหนักประมาณ 27–39 กิโลกรัม ในตัวเต็มวัย เพศผู้จะมีขนาดใหญ่กว่าเพศเมียเล็กน้อย ส่วนหัวเรียวและยาว ประมาณ 30เซนติเมตรและยาวเป็นพิเศษเมื่อเทียบกับตัวกินมดชนิดอื่นๆ สีขนมีสีน้ำตาลและมีสีดำพาดและสีขาวพาดช่วงไหล่ ขาหน้าเป็นขนสีขาวมีแถบสีดำที่ปลายเท้า  ปากคล้ายท่อที่เปิด มีตาและหูขนาดเล็กทำให้มีสายตาและการได้ยินที่ไม่ดี แต่มีสัมผัสในการรับกลิ่นที่ดีกว่ามนุษย์ถึง 40 เท่า ส่วนลิ้นมีความยาว 60 เซนติเมตร ลิ้นของมันยังปกคลุมไปด้วยน้ำลายเหนียว ยังสามารถยืดหดได้ถึง 150 ครั้ง / นาที มีนิ้วเท้า 5 นิ้ว ที่แข็งแรงมากเพื่อใช้ในการขุด อุณหภูมิของร่างกายต่ำกว่าสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั่วไป มีอุณหภูมิประมาณ 33 องศาเซลเซียส

พฤติกรรมการกินอาหาร
-------------------

ตัวกินมดยักษ์ เป็นสัตว์ที่กินมด ปลวก และด้วงตัวอ่อน จะใช้กรงเล็บเปิดส่วนของลำต้นของต้นไม้ที่มีสัตว์จำพวกมด ปลวกอาศัยอยู่ แล้วใช้ลิ้นตวัดไข่ ตัวอ่อน และตัวเต็มวัยของมด ที่อยู่ตามซอก ตัวกินมดยักษ์มีต่อมน้ำลายที่หลั่งน้ำลายที่เหนียวออกมาเพื่อป้องกันลิ้นระหว่างที่กินมด ใช้เวลาน้อยในการกินมดในแต่ละรัง

ลักษณะลิ้นของตัวกินมดยักษ์

การสืบพันธุ์และการตั้งครรภ์
---------------------------

ตัวกินมดยักษ์สามารถสืบพันธุ์ได้ตลอดทั้งปี ในการหาคู่เพศผู้จะเกี้ยวพาราสีเพศเมียที่ที่พร้อมสำหรับตั้งครรภ์ โดยจะตามและดมกลิ่นของตัวเมีย ในช่วงการผสมพันธุ์ ตัวผู้จะอยู่กับตัวเมียประมาณ 3 วัน
และสามารถผสมพันธุ์ได้หลายครั้งในช่วงนี้ ระยะการตั้งครรภ์ของตัวกินมดยักษ์ประมาณ 6 เดือน (180-190 วัน) ออกลูกครั้งละ 1 ตัว จะมีน้ำหนักสูงสุดประมาณ 1.4 กิโลกรัม
ลูกตัวกินมดยักษ์แรกเกิด ตาจะเปิดทั้งสองข้างและจะเปิดหลังคลอด 6 วัน แม่จะแบกลูกที่หลังของมันไว้ประมาณประมาณ 6-9 เดือน ลูกจะมีลำตัวแถบสีดำและสีขาวเป็นแนวตรง เหมือนกับสีขนของแม่ ทำให้ช่วยพรางตาและป้องกันศัตรูได้ มีการส่งเสียงเป็นการสื่อสารกับแม่ และใช้ลิ้นระหว่างที่แม่ป้อนนม
3 เดือนต่อมา ลูกตัวกินมดยักษ์จะเริ่มกินอาหารที่เป็นของแข็งได้และเริ่มหย่านมเมื่ออายุประมาณ 10เดือน
ตัวกินมดยักษ์จะพร้อมในการผสมพันธุ์เมื่อมีอายุประมาณ 2.5-4 ปี และจะมีอายุยืนเฉลี่ย 26 ปี

แม่ตัวกินมดยักษ์แบกลูกที่หลัง

พฤติกรรม
--------

จัดเป็นสัตว์รักสันโดษไม่ชอบรวมตัวอยู่เป็นกลุ่มใหญ่ๆ หากินตามพื้นดิน เวลากลางวันจะกินมดกินปลวก เวลานอนมันจะม้วนตัวนอนใช้หางปกคลุมร่างกาย และใช้เวลานอนประมาณ 15 ชั่วโมง/วัน

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑   เก็บถาวร 2015-05-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* iconสถานีย่อยโลกของสัตว์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ตัวกินมดยักษ์**

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Myrmecophaga tridactyla ที่วิกิสปีชีส์

* The Online Anteater: information, images, fun facts, and other stuff about the giant anteater เก็บถาวร 2013-08-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* ARKive – images and movies of the giant anteater. เก็บถาวร 2006-03-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Anteater, Sloth & Armadillo Specialist Group  – Giant anteater เก็บถาวร 2015-05-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Animal Diversity Web  – *Myrmecophaga tridactyla* Giant anteater
รูปวงโคจรของระบบลอเรนซ์ ที่ค่าพารามิเตอร์ r=28, σ = 10, b = 8/3

**ตัวดึงดูดลอเรนซ์** (Lorenz attractor) คิดขึ้นโดย เอ็ดเวิร์ด ลอเรนซ์ (Edward Lorenz) ในปี ค.ศ. 1963 เป็นระบบพลวัตไม่เป็นเชิงเส้น 3 มิติ โดยเป็นแบบจำลองในรูปอย่างง่ายของ การพัดพาความร้อนในบรรยากาศ ระบบนี้จะแสดงพฤติกรรมความอลวนที่ค่าพารามิเตอร์บางค่า รวมถึงลักษณของระบบที่เรียกว่า ตัวดึงดูดประหลาด (strange attractor) ซึ่งพิสูจน์โดย ทัคเกอร์ (W. Tucker) ในปี ค.ศ. 2001 ตัวดึงดูดประหลาดในที่นี้เป็น แฟร็กทัล ที่มีค่ามิติฮอสดอร์ฟ (Hausdorff dimension) อยู่ระหว่าง 2 ถึง 3 กราสเบอร์เกอร์ (Grassberger) ได้ประมาณค่ามิติฮอสดอร์ฟว่ามีค่าประมาณ 2.06 ± 0.01 และ ค่ามิติโครีเลชัน(correlation dimension) ประมาณ 2.05 ± 0.01

ระบบที่มีปรากฏพฤติกรรมตามแบบจำลองลอเรนซ์นี้คือ เลเซอร์, ไดนาโม และกังหันน้ำบางชนิด 

ตัวดึงดูดลอเรนซ์ เขียนในรูปสมการทางคณิตศาสตร์ได้ดังต่อไปนี้ :

{\displaystyle {\frac {dx}{dt}}=\sigma (y-x)}
{\displaystyle {\frac {dy}{dt}}=x(r-z)-y}
{\displaystyle {\frac {dz}{dt}}=xy-bz}
โดยที่ {\displaystyle \sigma } เรียกว่า ตัวเลขแพรนด์เทิล (Prandtl number) และ *r* เรียกว่า ตัวเลขเรย์โนลด์ (Reynolds number) {\displaystyle \sigma ,r,b>0} แต่ปกติแล้วจะมีค่า {\displaystyle \sigma =10}, 
{\displaystyle b=8/3} และ *r* เป็นค่าที่ปรับได้ ระบบจะแสดงพฤติกรรมความอลวนที่ค่า *r* = 28 แต่แสดงพฤติกรรมโคจรพันกันเป็นวงรอบ ที่ค่า *r* อื่นๆ ตัวอย่างเช่น ที่ค่า *r* = 99.96 วงโคจรจะเป็นรูป *T*(3,2) เงื่อนทอรัส(torus knot)

รูปร่างของตัวดึงดูดลอเรนซ์ที่คล้ายผีเสื้อนี้ เป็นส่วนหนึ่งของจุดกำเนิดของคำ **ปรากฏการณ์ผลกระทบของผีเสื้อ (butterfly effect)** ในทฤษฎีความโกลาหล (chaos theory)
**อายุความ** (อังกฤษ: prescription หรือ limitation) คือระยะเวลาที่กฎหมายกำหนดให้ใช้สิทธิเรียกร้อง สิทธิฟ้อง หรือสิทธิร้องทุกข์ หากปล่อยเนิ่นนานไปจนล่วงระยะเวลาดังกล่าวแล้ว สิทธิเช่นว่าจะเป็นอันยกขึ้นอ้างอีกมิได้ ซึ่งเรียกว่า "การขาดอายุความ" เช่น สิทธิเรียกร้องขาดอายุความ คดีขาดอายุความ หนี้ขาดอายุความ เป็นต้น 

|  |
| --- |
|  |

เหตุผลของอายุความ
-----------------

การที่กฎหมายกำหนดอายุความไว้นั้นมีเหตุผลสามประการ ดังต่อไปนี้ 

1. เป็นนิตินโยบายของรัฐเพื่อดำรงความสงบเรียบร้อยและความมั่นคงในการอ้างสิทธิของบุคคล อันเป็นการห้ามปรามมิให้มีการนำเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาเนิ่นนานแล้วมาเรียกร้องต่อกัน เพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาเนิ่นนานแล้วนั้นย่อมยุ่งยากสำหรับผู้เกี่ยวข้องในการหาพยานหลักฐานมาพิสูจน์แก่กัน พยานหลักฐานอาจสูญหาย เสื่อมสภาพ บกพร่อง หรือคลาดเคลื่อนไปตามกาลเวลาได้ ซึ่งจะส่งผลให้การวินิจฉัยข้อพิพาทนั้นไม่อาจเป็นธรรมได้อย่างแท้จริง

2. เป็นโทษสำหรับเจ้าหนี้ที่ปล่อยปละละเลยไม่ใช้สิทธิเรียกร้องของตนเสียที จนกระทั่งล่วงเลยอายุความที่กำหนดไว้ ซึ่งส่งผลให้ลูกหนี้เกิดมี "สิทธิปฏิเสธ" (อังกฤษ: right of refusal) ขึ้นสามารถปฏิเสธการเรียกร้องของเจ้าหนี้ที่เพิ่งมากระทำเมื่อล่วงเลยอายุความไปแล้วได้ ดังนั้น อายุความจึงเป็นเครื่องกระตุ้นให้เจ้าหนี้ระแวดระวังในการใช้สิทธิของตนมากขึ้น

3. เป็นการช่วยปลดเลื้องภาระของลูกหนี้ในอันที่จะต้องเก็บรักษาหลักฐานในการชำระหนี้ไว้ ไม่ต้องคอยพะวงรักษาสิ่งเหล่านั้นไว้จนชั่วชีวิต เพราะเมื่อล่วงอายุความไปแล้ว ลูกหนี้ก็สามารถปฏิเสธการชำระหนี้ต่อเจ้าหนี้ได้โดยเพียงต่อสู้ว่าหนี้ขาดอายุความแล้วเท่านั้น

อายุความแพ่ง
------------

ดูบทความหลักที่: อายุความแพ่ง
**อายุความแพ่ง** เป็นอายุความสำหรับประเด็นตามกฎหมายแพ่ง ซึ่งแบ่งเป็นสองประเภทใหญ่ ๆ คือ อายุความได้สิทธิ และอายุความเสียสิทธิ

อายุความอาญา
------------

ดูบทความหลักที่: อายุความอาญา
**อายุความอาญา** เป็นอายุความตามกฎหมายอาญาและกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา อาทิ อายุความสำหรับฟ้องคดีอาญา อายุความสำหรับการนำตัวผู้กระทำความผิดอาญามาลงโทษ

(1) ยี่สิบปี สำหรับความผิดต้องระวางโทษประหารชีวิต จำคุก ตลอดชีวิต หรือจำคุกยี่สิบปี

(2) สิบห้าปี สำหรับความผิดต้องระวางโทษจำคุกกว่าเจ็ดปีแต่ ยังไม่ถึงยี่สิบปี

(3) สิบปี สำหรับความผิดต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปี

(4) ห้าปี สำหรับความผิดต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งเดือนถึง หนึ่งปี

(5) หนึ่งปี สำหรับความผิดต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หนึ่งเดือน ลงมาหรือต้องระวางโทษอย่างอื่น

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  ราชบัณฑิตยสถาน, 2549 : ออนไลน์.
2. ↑  กำชัย จงจักรพันธุ์, 2551 : 86.
3. ↑  กำชัย จงจักรพันธุ์, 2551 : 89.
4. ↑  พระยาเทพวิทุรพหุลศรุตาบดี (บุญช่วย วณิกกุล), 2509 : 592.
5. ↑  กำชัย จงจักรพันธุ์, 2551 : 90.

อ้างอิง
-------

* กำชัย จงจักรพันธุ์. (2551, พฤศจิกายน). *คำอธิบายประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่าด้วยระยะเวลาและอายุความ.* (พิมพ์ครั้งที่ 7, แก้ไขเพิ่มเติม). กรุงเทพฯ : คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. ISBN 9789744663474.
* พระยาเทพวิทุรพหุลศรุตาบดี (บุญช่วย วณิกกุล). (2509). *คำอธิบายประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 1-2 มาตรา 1 ถึง 240.* กรุงเทพฯ : ไทยพิทยา.
* ราชบัณฑิตยสถาน. (2549, 9 กุมภาพันธ์). *พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542.* [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: <คลิก เก็บถาวร 2009-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน>. (เข้าถึงเมื่อ: 14 สิงหาคม 2552).
***ฮาเร็มแคมป์!*** (ญี่ปุ่น: ハーレムきゃんぷっ！; โรมาจิ: *Hāremu Kyanputsu!*) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นโดยยูกิเอชบี เผยแพร่ออนไลน์ทางเว็บไซต์สครีโมของสำนักพิพม์ซูอิเซชะตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (*ทังโกบง*) ถึงเล่มที่ 2 ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอโฮกิโบชิ ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2565

ตัวละคร
-------

อาซูมะ ฮารูกิ (東間ハルキ, *Azuma Haruki*)
ให้เสียงโดย: มิอุ ยูซูฮาระ
มินามิ อากิ (南愛生, *Minami Aki*)
ให้เสียงโดย: ยูกะ ฮินาตะ
ไซอนจิ โทโกะ (西園寺橙子, *Saionji Tо̄ko*)
ให้เสียงโดย: มาชิโระ คานาฮานะ
คิตามูระ นัตสึกิ (北村奈月, *Kitamura Natsuki*)
ให้เสียงโดย: เร็ง ซางามิ
ยามามิจิ เค็นซูเกะ (山道健介, *Yamamichi Kensuke*)
ให้เสียงโดย: มาซาฮิโตะ

สื่อ
----

### อนิเมะ

ซีรีส์อนิมะโทรทัศน์ดัดแปลงผงผลิตโดยสตูดิโอโฮกิโบชิออกอากาศตั้งแต่วันที่ 2 ตุลาคมถึง 5 ธันวาคม พ.ศ. 2565 กำกับโดยโทชิฮิโระ วาตาเซะ และเขียนบทโดยเอโยะ คูโนซากิ ออกแบบตัวละครโดยคาซูยะ คูโรดะ ซึ่งรับหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้กำกับแอนิเมชันด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7  "Harem Camp! Manga Gets AnimeFesta Anime in October". Anime News Network. August 10, 2022. สืบค้นเมื่อ August 24, 2022.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
* *ฮาเร็มแคมป์!* (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**วัดแหล่งทองแดงพรหมสราราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาก้อง อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

วัดแหล่งทองแดงพรหมสรารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2543 ผู้ขออนุญาตตั้งวัดคือ นางสาวบุญชุบ มากลัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2557 วัดแห่งนี้เป็นวัดที่หลวงพ่อแช่ม วัดตาก้อง ได้มามรณภาพลง ณ วัดแห่งนี้ ซึ่งสถานที่แห่งนี้เดิมเป็นที่ดินในครอบครัวของหลวงพ่อแช่ม ต่อมาได้ยกให้หลานสาวผู้บวชเป็นแม่ชีดูแล และต่อมาได้ถวายที่ดินนี้แด่สมเด็จพระพุทธปาพจนบดี (ทองเจือ จินฺตากโร) วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร จนมาถึงยุคสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (อัมพร อมฺพโร) วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร เป็นผู้อุปถัมภ์ดูแล และได้มอบหมายให้ท่านเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือพระอาจารย์สมาน ปสันนจิตโต เป็นผู้ดูแลตราบเท่าทุกวันนี้

อุโบสถของวัดได้รับพระราชทานแบบอุโบสถจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ประธานมูลนิธิชัยพัฒนา ภายในบริเวณวัดมีความร่มรื่นเย็นสบาย ยังคงความสงบเหมาะแก่การปฏิบัติธรรม มีรูปเหมือนของเกจิอาจารย์ต่าง ๆ เช่น หลวงพ่อแช่ม หลวงปู่ทวด หลวงปู่โต หลวงพ่อเงิน หลวงปู่สุข และหลวงปู่มั่น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา (วัดแหล่งทองแดงพรหมสราราม)" (PDF).
2. ↑  "วัดแหล่งทองแดงพรหมสราราม ตำบลตาก้อง อำเภอเมือง จังหวัดนครปฐม". มูลนิธิชัยพัฒนา.
**วัดแหลมใต้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 44 ตารางวา วัดอยู่ริมฝั่งแม่น้ำบางปะกง เป็นลักษณะคุ้งน้ำ

วัดแหลมใต้ หรือ **วัดภิกขุสังขรณ์** สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2476 สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2506 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 13 เมตร ยาว 30 เมตร 

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่าเป็นแบบจีน มีอาคารศาลาท่าน้ำ เป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมมีมุขด้านหน้ายื่นลงไปในแม่น้ำบางปะกง หลังคาทรงมะนิลา มุงกระเบื้องดินเผาหางมน บริเวณชายคาประดับด้วยไม้ฉลุลานขนมปังขิง ซึ่งเป็นรูปแบบที่นิยมกันในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และมีเรือนแพที่มีอายุประมาณร้อยกว่าปี ตัวเรือนแพประกอบด้วย หลังคาจั่ว 2 ช่วงต่อกัน กว้างประมาณ 8 เมตร ยาวประมาณ 12 เมตร ฝาผนังเป็นไม้สักตีเรียงกันทางตั้ง บานประตูส่วนใหญ่เป็นบานเปิด ยกเว้นประตูด้านหน้าซึ่งเป็นประตูบานกระทุ้ง เพื่อความสะดวกในการค้าขาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแหลมใต้". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "เรือนแพวัดแหลมใต้". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
เจ้าหญิงเฟลิซิตัสแห่งปรัสเซีย (อังกฤษ: Princess Felicitas of Prussia)

พระประวัติ
----------

เจ้าหญิงเฟลิซิตัสพร้อมด้วยพระอัยกา เจ้าชายวิลเฮล์ม มกุฎราชกุมารแห่งปรัสเซีย และ  ดัชเชสเซซิลีแห่งเม็คเล็นบูร์ก-ชเวรีน พระอัยยิกา
เจ้าหญิงเฟลิซิตัสแห่งปรัสเซีย ประสูติเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2477 เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ใน เจ้าชายวิลเฮล์มแห่งปรัสเซีย (2449-2483) และ โดโรเทีย ซอลเวียติ เป็นพระนัดดาใน เจ้าชายวิลเฮล์ม มกุฎราชกุมารแห่งปรัสเซีย และเป็นพระราชปนัดดาใน จักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี โดยทรงมีพระขนิษฐา 1 พระองค์คือ

1. เจ้าหญิงคริสตา

โดยเมื่อ สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เจ้าชายวิลเฮล์ม มกุฎราชกุมารแห่งปรัสเซีย พระอัยกาของพระองค์ได้ถูกเนรเทศสู่เนเธอร์แลนด์ ในปีพ.ศ. 2461 ซึ่งทำให้สถาบันกษัตริย์แห่งเยอรมันล่มสลาย โดย เจ้าชายวิลเฮล์มแห่งปรัสเซีย (2449-2483) พระบิดาของพระองค์ถูกสังหารในประเทศฝรั่งเศส เมื่อปี พ.ศ. 2483 ขณะเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง

เสกสมรส
-------

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ ดินนิส คาร์ล ฟริดริช วอน เดอ โอสเทน เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2501 มีพระบุตรดังนี้

1. ฟรีเดอริก วอน เดอ โอสเทน
2. ดินนิส วิลเฮล์ม วอน เดอ โอสเทน
3. ฮูแบร์ตุส คริสตอฟ วอน เดอ โอสเทน
4. ซิซิล วอน เดอ โอสเทน

ต่อมา ทรงหย่าขาดจากพระสวามีคนแรกในปี พ.ศ. 2515 ต่อมาเมื่อวันที่ 27 ตุลาคมในปีเดียวกัน ทรงเสกสมรสใหม่กับ จอร์ก ฮาร์ตวิก วอน นอสทิส-วอลวิส โดยมีพระธิดาร่วมกันคนเดียวคือ 

1. ไดอานา วอน นอสทิส-วอลวิส

สิ้นพระชนม์
-----------

พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2552 สิริพระชันษา 75 ชันษา โดยครอบครัวของพระองค์ไม่ได้เปิดเผยถึงสาเหตุการสิ้นพระชนม์
**วัดแสงธรรมบุราราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองใหม่ ตำบลบางปู อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระปลัดอนันต์ อานนฺโท

วัดแสงธรรมบุรารามได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2513 โดยมีนายเที่ยง เกิดแสง อดีตครู เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ชื่อของวัดมาจากชื่อและนามสกุลผู้สร้างวัด คำว่า *แสง* มาจากนามสกุล ส่วนคำว่า *บุร* มาจากนามบิดาผู้สร้างวัดซึ่งมีนามว่า หลวงบุรานุรักษ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2558 วัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2543

ในสมัยพระปลัดอนันต์ อานนฺโท เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน มีการจัดพิธีพุทธาภิเษกหลวงปู่ทวดและทำบุญให้กับแม่ย่านางรถ เพื่อสะเดาะเคราะห์ให้ตัวเองและสร้างสิ่งที่ดีงามให้แก่ชีวิตและรถยนต์ โดยจัดขึ้นปีละหนึ่งครั้ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดแสงธรรมบุราราม". หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ.
2. ↑  "สมุทรปราการ - รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-01-08.
3. ↑  "วัดแสงธรรมบุราราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "สมุทรปราการ-แห่ทำบุญแม่ย่านางรถ". ช่อง 3.[*ลิงก์เสีย*]
**วัดโกเมศรัตนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านศาลาพัน ตำบลเชียงรากน้อย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

ผู้ริเริ่มสร้างวัดคือนางตวงรัตน์ โกเมศ ได้กราบเรียนปรึกษากับสมเด็จพระวันรัต (จับ ฐิตธมฺโม) เจ้าอาวาสวัดโสมนัสราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ท่านได้มอบหมายให้พระธรรมเมธาจารย์ (อิ่ม อรินฺทโม) เป็นผู้ควบคุมดูแลการสร้างวัดฝ่ายสงฆ์ มีการตรวจดูสถานที่ที่จะสร้างวัดเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2527 ที่ดินมีเนื้อที่จำนวน 42 ไร่เศษ ทั้งหมดเป็นของนางตวงรัตน์ แต่ขณะนั้นที่ดินยังอยู่กลางทุ่งนา ไม่มีทางเข้าออก จึงได้ติดต่อกับเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นทั้งกำนันและผู้ใหญ่บ้านหมู่ที่ 4 และชาวบ้านในละแวกนั้น เพื่อขอที่ดินบางส่วนทำถนนเข้าวัด ได้สร้างถนนเลียบคลองเปรมประชากรเข้าไป ถนนกว้าง 8 เมตร ยาว 1,300 เมตร เมื่อ พ.ศ. 2528 ใช้เวลา 8 เดือน

พระธรรมเมธาจารย์ได้กำหนดการวางศิลาฤกษ์ในวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2529 โดยมีสมเด็จพระวันรัต (จับ ฐิตธมฺมเถร) เป็นประธานในพิธี เพื่อสร้างวัดและโรงเรียนพระปริยัติธรรมสำหรับให้เป็นที่ศึกษาศิลปวิทยาการทั้งทางโลกและทางธรรมของพระภิกษุสามเณร

วันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2529 ได้เริ่มก่อสร้างหอสวดมนต์ โดยได้ตั้งชื่อว่า *ศาลาสวาสดิ์โกเมศ* เพื่อเป็นที่ระลึกแก่นางสวาสดิ์ โกเมศ มารดาของผู้สร้างวัด ศาลาสวาสดิ์โกเมศเป็นอาคาร 2 ชั้น มีกุฏิ 5 หลังทรงไทยคล้ายคุ้มขุนแผน ขนาดกว้าง 28 เมตร ยาว 29 เมตร ชั้นบนหอกลางใช้สำหรับสวดมนต์ไหว้พระและทำสังฆกรรม ชั้นล่างใช้เป็นห้องเรียนชั่วคราวของพระภิกษุสามเณรนักเรียน ต่อมาใน พ.ศ. 2553 ทางวัดได้เปิดการเรียนการสอนระดับอุดมศึกษา (ปริญญาตรี) สาขารัฐศาสตร์การปกครองขึ้น โดยรับทั้งภิกษุสามเณรและประชาชนทั่วไปเข้ามาศึกษา

จากข้อมูลของกรมการศาสนา วัดโกเมศรัตนารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538

อ้างอิง
-------

1. ↑  "นำเที่ยววัดโกเมศรัตนาราม ต.เชียงรากน้อย อ.สามโคก จ.ปทุมธานี".
2. ↑  "รายงานทะเบียนวัด จังหวัดปทุมธานี" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-01-25. สืบค้นเมื่อ 2021-03-17.
**สายลับ เลิศรัตนชัย** (12 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 – ) เป็นนักกีฬาขี่ม้าทีมชาติไทย เธอเป็นลูกสาวของวินิจ เลิศรัตนชัย กับเพ็ญ พิสุทธิ์ และมีน้องสาวเป็นนักกีฬาขี่ม้าทีมชาติชื่อ เสียงซอ เลิศรัตนชัย โดยสายลับเป็นผู้มอบม้า "วิกตอรี่" ให้แก่น้องสาวของเธอในเวลาต่อมา

ประวัติ
-------

สายลับใช้ม้าชื่อ "วิกตอรี่ บีบี" เข้าแข่งขันรายการ เอฟอีไอเวิลด์ชาเลนจ์ 2010 ที่จังหวัดระยอง เพื่อคัดตัวนักกีฬาเข้าแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ซึ่งเธอทำคะแนนขึ้นนำนักกีฬาทีมชาติไทยที่เข้าแข่งทั้งสิ้น 4 คน อย่างไรก็ตาม จากจำนวนโควตาที่กำหนดไว้สำหรับโซนอาเซียนในครั้งนี้ที่มีอยู่ 5 ประเทศ จะเหลือเพียง 4 ประเทศ เนื่องจากนักกีฬาจากประเทศสิงคโปร์ได้รับสิทธิในฐานะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน และมีประเทศอื่นทำคะแนนได้ดีกว่า เธอจึงพลาดโอกาสเข้าร่วมแข่งในครั้งดังกล่าว

ทั้งนี้ สายลับสามารถคว้าแชมป์รายการเพรซิเดนท์คัพในประเภทจัมปิ้งโชว์ และในภายหลัง วินิจ เลิศรัตนชัย ผู้เป็นบิดาได้ส่งเธอไปศึกษาต่อที่ประเทศเนเธอร์แลนด์เพื่อทำการฝึกซ้อมกับแชมป์โอลิมปิก

พ.ศ. 2557 สายลับได้เป็นหนึ่งในตัวแทนนักกีฬาทีมชาติไทย ในการแข่งขันกีฬาขี่ม้าในเอเชียนเกมส์ 2014 ที่จัดขึ้น ณ อินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งเธอทำการฝึกซ้อมอย่างต่อเนื่องก่อนเข้าร่วมการแข่งขันนี้มาเป็นเวลากว่า 1 ปี จากการแข่งขันครั้งดังกล่าว เธอได้อันดับที่ 15 ในประเภทโชว์จัมปิง

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  สายลับ เลิศรัตนชัย[*ลิงก์เสีย*]
2. 1 2  สโมสรนักสู้ 25/08/55 - ข่าวไทยรัฐออนไลน์
3. ↑  ทีวีไกด์: รายการ ที่นี่หมอชิต เจ้าพ่อโปรเจกต์ "วินิจ เลิศรัตนะชัย" - ข่าวอะไรที่ไหน
4. ↑  'จ๊อกกี้'วัยใส เสียงซอ เลิศรัตนชัย : ข่าวสดออนไลน์[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  "Sport - Manager Online - "เสียงซอ เลิศรัตนชัย" ทะยานไปบนหลังม้า". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2013-07-03.
6. ↑  สายลับสุดเฉียบรั้งฝูงขี่ม้าคัดยูธโอลิมปิก - สยามสปอร์ต
7. ↑  สายลับฟอร์มแจ่มแชมป์ขี่ม้าคัดยูธโอลิมปิก - สยามสปอร์ต
8. ↑  สายลับชวดดวลศึกขี่ม้ายูธโอลิมปิกที่ลอดช่อง - สยามสปอร์ต
9. ↑  **มติชน**. วันพฤหัสบดีที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2557. ปีที่ 37 ฉบับที่ 13339. ISSN 1686-8188. หน้า 15
10. ↑  ขี่ม้า‘สายลับ’จบ 15 โชว์จัมปิ้ง. **มติชน**. ปีที่ 37 ฉบับที่ 13353. วันพฤหัสบดีที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2557. ISSN 1686-8188. หน้า 15
บทความนี้เกี่ยวกับต้นไม้ สำหรับนก ดูที่ สาลิกาลิ้นทอง (นก)

**มะจอเต๊ะ** หรือ **ไทรไข่มุก** หรือ **สาริกาลิ้นทอง** เป็นไม้ทรงพุ่มขนาดเล็ก อยู่ในวงศ์ขนุน (Moraceae) โดยที่ชื่อ "มะจอเต๊ะ" เป็นภาษามลายูปัตตานี ทั้งนี้เนื่องจากยังไม่มีการกำหนดชื่ออย่างเป็นทางการในภาษาไทย

ลักษณะ
------

มะจอเต๊ะ เป็นไม้พื้นเมืองที่พบอยู่ทางตอนใต้ของประเทศไทย แถบจังหวัดนราธิวาส จึงทำให้มีชื่อเป็นภาษามลายูถิ่น ลักษณะเป็นไม้พุ่มอิงอาศัยเกาะตามต้นไม้ใหญ่ ลำต้น กิ่งและใบ มีน้ำยางสีขาวขุ่น ผลแบบมะเดื่อออกตามซอกใบ แบ่งออกเป็น 2 ชนิดย่อย (*F. d. deltoidea*, *F. d. motleyana*) คือชนิดใบแคบ ที่ใบรูปขอบไข่กลับ ขนาดใบ กว้าง 2 – 2.5 เซนติเมตร ยาว 4 – 5 เซนติเมตร กับชนิดใบกว้าง ใบรูปไข่กลับกว้าง ๆ จนเกือบกลม ขนาดใบ กว้าง 4 – 7 เซนติเมตร ยาว 5 – 9 เซนติเมตร ทั้งสองพันธุ์ สามารถพบได้ในป่าในแถบจังหวัดนราธิวาส

อ้างอิง
-------

1. ↑  องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ. **เกร็ดวิทย์ชวนรู้: มะจอเต๊ะ** เก็บถาวร 2007-12-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน -- ปทุมธานี: กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q406938
* Wikispecies: Ficus deltoidea
* EoL: 2885998
* EPPO: FIUDI
* GBIF: 7262889
* GRIN: 16826
* iNaturalist: 344879
* IPNI: 852727-1
* IUCN: 163458901
* NCBI: 182111
* Plant List: kew-2810169
* POWO: urn:lsid:ipni.org:names:852727-1
* Tropicos: 21302108

 |
**เอื้อ อัญชลี** เป็นนามปากกาของ **อัญชลี เอื้อกิจประเสริฐ** (พ.ศ. 2517-) เป็นนักเขียนที่เป็นที่รู้จักจากคอลัมน์ สามก๊ก ฉบับคนกันเอง ในนิตยสาร มติชนสุดสัปดาห์ ผลงานการประพันธ์ของเธอเรื่อง *เงาฝันของผีเสื้อ* ได้รับการคัดเลือกเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์ปี 2552

การศึกษาและอาชีพการงานช่วงต้น
-----------------------------

อัญชลี จบการศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตเพาะช่าง คณะวิจิตรศิลป์ แผนกถ่ายภาพ เธอได้รับรางวัลช่อการะเกดจากเรื่องสั้น ให้ฉันไปจากเธอ ในปี 2538 หนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มแรกของเธอชื่อ *ความสุข* พิมพ์รวมเล่มโดยสำนักพิมพ์เมฆปีกนก ในเดือนมกราคม 2540 หลังจากนั้น ในเดือนกุมภาพันธ์ 2541 เธอได้ตีพิมพ์รวมบทกวีเล่มแรกของเธอออกมาในชื่อ '*งานศพดอกไม้* ซึ่งเป็นการรวบรวมบทกวีที่เธอเขียนขึ้นตั้งแต่ 2536-2540 ก่อนที่เรื่องสั้น *ลมผีเสื้อ* ของเธอได้รับการตีพิมพ์ลง ช่อการะเกด 30 (มกราคม-กุมภาพันธ์ 2540) ในเดือนธันวาคม 2542 รวมเรื่องสั้นเล่มที่สองของเธอจึงได้รับการรวมเล่มโดยสำนักพิมพ์เมฆปีกนกในชื่อ *ความทุกข์* เรื่องสั้นในเล่มนี้มีรูปแบบการเขียนที่หลากหลาย ทั้งแบบเป็นนิทาน หรือไดอารี่ หลังจากนั้น เธอยังได้รับรางวัลรางวัลสุภาว์ เทวกุล จากเรื่องสั้น *ตำรับเซลล์แมน* ในปี 2543 ด้วย

สามก๊ก ฉบับคนกันเอง
-------------------

เอื้อ อัญชลี เป็นที่รู้จักในวงกว้างจากคอลัมน์ของเธอ *สามก๊ก ฉบับคนกันเอง* ซึ่งตีพิมพ์ในมติชนสุดสัปดาห์ โดยเธอเริ่มเขียนคอลัมน์ตั้งแต่ฉบับที่ 1250 ประจำวันที่ 30 กรกฎาคม - 5 สิงหาคม 2547 จนถึงปัจจุบัน โดยเธอจะเขียนวิเคราะห์บุคลิกตัวละครในสามก๊กโดยเปรียบเทียบกับเรื่องราวต่างๆในชีวิตประจำวัน เช่น เปรียบเทียบบุคลิกของ ลิโป้ กับพระเอกการ์ตูนผู้หญิงเรื่อง Mars (สิงห์นักบิด สาวนักโบก) หรือเปรียบเทียบเตียวหุยกับบิดาของตนเอง เน้นอารมณ์ความรู้สึก และความสัมพันธ์ของตัวละครมากกว่าการวิเคราะห์กลยุทธ์การศึกในนิยาย ปัจจุบัน ได้มีการรวมบทความจากคอลัมน์ดังกล่าวออกตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์มติชน 2 เล่มด้วยกัน คือ *สามก๊กฉบับคนกันเอง ภาคหนึ่ง: ขุนเขาไม่เปลี่ยน สายน้ำไม่ขาด* (มีนาคม 2549)  และ *สามก๊กฉบับคนกันเอง ภาคสอง: ความดีมีด่างพร้อย ความชั่วมีความเป็นมา* (สิงหาคม 2550) 

นอกจากบทความแล้ว เธอยังมีรวมเรื่องสั้นซึ่งได้แรงบันดาลใจจากฉาก ตัวละคร และข้อคิดต่างๆจากสามก๊ก คือ *ขงเบ้งเจอคนบ้า* และนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ซึ่งเล่าเรื่องชีวิตของผู้แต่งสามก๊ก หลอ กว้านจง *เงาฝันของผีเสื้อ* ซึ่งทำให้เธอได้เข้าชิงรางวัลซีไรต์ปี 2552

งานเขียนอื่นๆ
-------------

เธอมีเรื่องสั้นลงใน *สนามหญ้า 3: สถานที่หนึ่งในหัวใจ* ของสำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม (มีนาคม 2545) ร่วมกับนักเขียนคนอื่นๆ เช่น เสี้ยวจันทร์ แรมไพร, ฟ้า พูลวรลักษณ์, วาด รวี เป็นต้น และ*สนามหญ้า 4.1: เธอเต้นรำอย่างเดียวดาย* นอกจากนั้น เอื้อ อัญชลียังเป็นหนึ่งในนักเขียนที่เข้าร่วมโครงการคลังข้อมูลภาษาไทยแห่งชาติของภาควิชาภาษาศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และภาควิศวกรรมไฟฟ้า คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  7 นวนิยายเข้มข้นชิงซีไรต์'52 เก็บถาวร 2009-07-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน หนังสือพิมพ์ไทยโพสต์
2. ↑   "คอลัมน์ คุยกับหนังสือ". หนังสือพิมพ์มติชน. 21 กุมภาพันธ์ 2552. `{{cite news}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑
4. ↑
5. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-02-10. สืบค้นเมื่อ 2009-07-03.
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑
**วัดบูรพ์** สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2224 ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแห่งกรุงศรีอยุธยา พร้อมกับการสร้างเมืองนครราชสีมา ปัจจุบันตั้งอยู่ ณ ถนนจอมพล ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

ประวัติ
-------

ปี พ.ศ. 2224 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา วัดบูรพ์สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา พร้อมกับการสร้างเมืองนครราชสีมา สมเด็จพระนารายณ์มหาราชได้โปรดฯ ให้โดยพระยายมราช (สังข์) เป็นผู้สร้าง โดยมีช่างชาวฝรั่งเศสเป็นผู้ช่วยออกแบบผังเมือง 

เมื่อสร้างเมืองแล้วเสร็จ ประชาชน คฤหบดีและขุนนาง ได้สร้างวัดในกำแพงเมืองขึ้น 6 วัด โดยขุนนาง เป็นผู้สร้างวัดพระนารายณ์มหาราช (วัดกลาง) วัดบึง และวัดสระแก้ว โดยคหบดีและชาวบ้าน เป็นผู้สร้างวัดบูรพ์ วัดอิสาน และวัดพายัพ เนื่องจากวัดที่สร้างโดยขุนนางจะดูดูสวยงามพิถีพิถันตามแบบขุนนางจากกรุงศรีอยุธยา

วันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2554 วัดบูรพ์ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา

### ที่มาของชื่อ

วัดบูรพ์ ชื่อมาจากคำว่า **ทิศบูรพา** เนื่องจากตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกภายในเขตกำแพงเมืองเก่านครราชสีมา

เจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม
-----------------------

| ลำดับที่ | เจ้าอาวาส | ปี |
| --- | --- | --- |
| 1 | พระอรรถจารีสีมาจารย์ | พ.ศ.2472-2482 |
| 2 | พระณรงค์ ญาณวโร | พ.ศ.2482-2494 |
| 3 | พระครูรัตนาภิธาร | พ.ศ.2495-2496 |
| 4 | พระมหาแสง สุกฺกโร | พ.ศ.2596-2499 |
| 5 | พระครูอรรถโกวิท | พ.ศ.2499-2530 |
| 6 | พระครูปริยัติบูรพากร | พ.ศ.2531 |
| 7 | พระครูวรปัญญาคม (ทองพูล จกฺกวโร) | เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน |
|

สิ่งก่อสร้าง
------------

อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย อุโบสถ หอฉัน ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล และฌาปณสถาน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "วัดบูรพ์". สารสนเทศท้องถิ่นนครราชสีมา, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
**วัดบูรพาภิรมย์** ตั้งอยู่ที่ บ้านโนนสว่าง หมู่ที่ 6 ตำบลนาขาม อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นชนิดวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2484

ประวัติ
-------

### ประวัติ

"วัดบูรพาภิรมย์" ตั้งเมื่อ พ.ศ 2484 ตั้งอยู่ที่ บ้านโนนสว่าง หมู่ที่ 6 ตำบลนาขาม อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย 

ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่ อาณาเขต ทิศเหนือ ประมาณ 5 เส้น จดถนนสาธารณประโยชน์ ทิศใต้ ประมาณ 5 เส้น 5 วา จดถนนสาธารณประโยชน์ ทิศตะวันออก ประมาณ 5 เส้น 5 วา จดถนนสาธารณประโยชน์ 7 วา จดถนนสาธารณประโยชน์ ทิศตะวันตก ประมาณ 9 เส้น จดถนนสาธารณประโยชน์ 

วัดบูรพาภิรมย์ ตั้งเมื่อ พ.ศ 2484 เดิมชื่อวัดป่าบูรพาภิรมย์ การบริหารการปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ รูปที่หนึ่ง พระอธิการม้วน พ.ศ. 2484 - 2501 รูปที่สอง พระอธิการฉวี พ.ศ. 2514 - 2523 รูปที่สาม พระอธิการมี อาจาโร พ.ศ. 2524 - 2530 รูปที่สี่ พระอธิการจอม จุลฺลธมฺโม พ.ศ. 2531 - จนถึงปัจจุบัน 

### ศาสนวัตถุ

### ลำดับเจ้าอาวาส

|  |
| --- |
| **ลำดับเจ้าอาวาสวัดบูรพาภิรมย์ ต.นาขาม อ.กุฉินารายณ์ จ.กาฬสินธุ์**  |
| ที่ | รายนาม/สมณศักดิ์ | ตำแหน่ง | เริ่มวาระ | สิ้นสุดวาระ | หมายเหตุ |
|  | พระอธิการม้วน | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2484 | พ.ศ. 2501 | มรณภาพ |
|  | พระอธิการฉวี | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2514 | พ.ศ. 2523 | มรณภาพ |
|  | พระอธิการมี อาจาโร | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2524 | พ.ศ. 2530 | มรณภาพ |
|  | พระอธิการจอม จุลฺลธมฺโม  | เจ้าอาวาส | พ.ศ. 2531 | ปัจจุบัน |  |

อ้างอิง
-------

1. ↑  กองพุทธสถาน,กรมการศาสนา. ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร หน้าที่ เล่ม 13 ,กรุงเทพฯ : กองพุทธศาสนสถาน กรมการศาสนา, 2526.
**วัดบ้านมุง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านมุง อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก

วัดบ้านมุงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2379 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2535

ภายในวัดมีถ้ำนางสิบสอง เป็นถ้ำหินปูนที่สามารถเดินทะลุถึงยอดเขาได้ จากเอกสารของนายสังวาล ศรีนวล ระบุว่า พระครูสถิตรัตนากร (หลวงตาแก้ว อมโร) เจ้าอาวาสวัดบ้านมุง เล่าให้ฟังว่า พระรถเป็นคนบ้านมุง เป็นโอรสของเจ้าเมืองขิง ส่วนนางเมรีเป็นยักษ์อยู่ฝั่งลาว ปัจจุบันสถานที่ที่เรียกว่าเมืองขิงนั้นอยู่ในบ้านมุง ชาวบ้านมุงมีความเชื่อว่าบรรพบุรุษของชาวบ้านมุงคือชาวลาวที่แตกทัพมาจากเวียงจันทน์ สมัยเจ้าอนุวงศ์ อพยพมาตั้งถิ่นฐานอยู่รอบนอกของบ้านมุง ต่อมาขาดแคลนน้ำในการทำเกษตรกรรม จึงย้ายขึ้นมาทางเหนือซึ่งคือบ้านมุง ภายหลังได้สร้างวัดเป็นศูนย์กลางชุมชน

บริเวณนี้ยังเป็นจุดชมค้างคาว เป็นค้างคาวหน้ายักษ์เล็กจมูกปุ่ม หรือชื่อวิทยาศาสตร์คือ Hipposideros halophyllus วงศ์ HIPPOSIDERIDAE นับล้านตัว

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดบ้านมุง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  รัตนพล ชื่นค้า. "บทบาทของนิทานเรื่องนางสิบสอง-พระรถเมรีที่มีต่อชุมชน: กรณีศึกษาที่บ้านมุง จังหวัดพิษณุโลก และพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี".
3. ↑  "วัดบ้านมุง". เทศบาลตำบลบ้านมุง.
4. ↑  "ฝูงค้างคาวนับล้านตัวบินจากถ้ำบ้านมุง !!!".

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดบ้านมุง**
**มะกอกแดง** ชื่อวิทยาศาสตร์: *Spondias purpurea*เป็นพืชในสกุลมะกอก วงศ์มะม่วง เป็นพืชพื้นเมืองของทวีปอเมริกา โดยทั่วไปรู้จักในชื่อสามัญว่า **Jocote** ซึ่งมาจากคำในภาษานาฮวต *xocotl* หมายถึงผลไม้ ชื่อสามัญอื่นๆคือ **Red Mombin** **Purple Mombin** **Hog Plum** **Sineguela** และ **Siriguela** เป็นไม้พื้นเมืองในเขตร้อนของทวีปอเมริกา ชาวสเปนนำมาปลูกที่ฟิลิปปินส์ 

ผลมะกอกแดง
มะกอกแดงเป็นไม้ยืนต้นผลัดใบ เปลือกต้นสีเทาหรือสีน้ำตาล กิ่งขนาดใหญ่ เปราะหักง่าย ใบประกอบ ใบบางคล้ายกระดาษ ดอกช่อดอกสีแดงหรือม่วง ผลสดมีเมล็ดเดียวแข็ง เปลือกสีแดง ม่วง หรือเหลือง เนื้อสีเหลืองมีกลิ่นหอม รับประทานผลสุกเป็นผลไม้ ในเอลซัลวาดอร์นำไปเป็นส่วนผสมในการทำไซรับ ผลสุกนำไปเชื่อมหรือทำเยลลี่ ผลดิบนำไปดอง ใช้เป็นอาหารสัตว์ เนื้อไม้เบาเหมาะแก่การทำกระดาษ เปลือกลำต้นใช้รับประทานแก้ท้องเสีย

มะกอกแดงในฟิลิปปินส์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Spanish Royal Academy Dictionary

* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 2: ไม้ผลและไม้ผลเคี้ยวมัน. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 408
ระวังสับสนกับ มะกอกฝรั่ง

ผลมะกอกสีดำ
ต้นมะกอกโบราณในกรีซ
การเก็บเกี่ยวมะกอกในคริสต์ศตวรรษที่ 14
**มะกอกออลิฟ** (อังกฤษ: olive; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Olea europaea*) เป็นมะกอกชนิดที่นำมาทำน้ำมันมะกอก เป็นพืชท้องถิ่นในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เป็นไม้ยืนต้น ลำต้นออกสีเทาออกขาวนวล ต้นโค้งงอ ดอกสีขาวครีมขนาดเล็ก กลิ่นหอม ผลเล็กเท่านิ้วหัวแม่มือ ผลดิบสีเขียว ผลสุกเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลแดงหรือสีม่วง

การใช้ประโยชน์
--------------

เนื้อมะกอกออลิฟรับประทานได้แต่มีรสเฝื่อนเพราะมีสารอัลคาลอยด์ จึงต้องนำไปดองเกลือก่อนรับประทาน น้ำมันมะกอกออลิฟใช้ปรุงอาหารแทนน้ำมันพืชหรือเนย ใช้ผสมในน้ำสลัด และใช้เป็นยารักษาโรคทางเดินอาหาร บำรุงกระดูก บำรุงผม

คุณค่าทางอาหาร
--------------

ผลมะกอกออลิฟสีเขียว 100 กรัม ประกอบไปด้วย :

* แคลอรี 145
* ไขมัน (กรัม): 15.32
* คาร์โบไฮเดรต (กรัม): 3.84
* เส้นใย (กรัม): 3.3
* โปรตีน (กรัม): 1.03
* คอเลสเตอรอล (มิลลิกรัม): 0

ความเชื่อ
---------

ชาวกรีกถือว่ามะกอกออลิฟเป็นสัญลักษณ์แทนอิสรภาพและความหวัง กีฬาโอลิมปิกสมัยโบราณจะใช้มงกุฎใบมะกอกออลิฟประดับศีรษะให้นักกีฬาที่ชนะการแข่งขัน สหประชาชาติยังใช้ช่อมะกอกออลิฟเป็นสัญลักษณ์บนธงเพื่อสื่อถึงเสรีภาพและมิตรภาพ ชาวยิวใช้น้ำมันมะกอกออลิฟถูตัวในพิธีทางศาสนา

อ้างอิง
-------

* นิดดา หงส์วิวัฒน์ และทวีทอง หงส์วิวัฒน์. "มะกอกโอลีฟ" ใน **ผลไม้ 111 ชนิด: คุณค่าอาหารและการกิน.** กรุงเทพมหานคร : แสงแดด, 2550, หน้า 131.

1. ↑  Search the USDA National Nutrient Database for Standard Reference เก็บถาวร 2015-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Nal.usda.gov. Retrieved on 2011-12-07.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มะกอกออลิฟ**

วิกิพจนานุกรม มีความหมายของคำว่า ***olive***

* Olives ที่เว็บไซต์ Curlie