recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**การเลี้ยวเบนแฟรแนล** (Fresnel diffraction) เป็นปรากฏการณ์การเลี้ยวเบนที่อธิบายโดยวิธีการคำนวณที่เสนอโดยออกุสแต็ง-ฌ็อง แฟรแนล ถือเป็นการประมาณของการเลี้ยวเบนเคียร์ชฮ็อฟ–แฟรแนลที่สามารถใช้ได้สำหรับการเลี้ยวเบนสนามใกล้ สำหรับกรณีการเลี้ยวเบนสนามไกลจะสามารถอธิบายได้โดยการเลี้ยวเบนเฟราน์โฮเฟอร์

คำนิยาม
-------

การเลี้ยวเบนถูกสันนิษฐานว่าเป็นส่วนหนึ่งของเส้นห่อหุ้มคลื่นทรงกลมตามหลักการของเฮยเคินส์ อย่างไรก็ตาม หลักการนี้เพียงอย่างเดียวไม่สามารถหาการแจกแจงความเข้มของแสงที่เลี้ยวเบนได้ แฟรแนลได้แสดงให้เห็นว่าเราสามารถคำนวณได้โดยการพิจารณาให้การเลี้ยวเบนเป็นส่วนหนึ่งของการแทรกสอด

เมื่อคลื่นระนาบของแสงผ่านรูรับแสงด้วยฟังก์ชันรูรับแสง (1 สำหรับรูรับแสงและ 0 สำหรับส่วนที่ถูกบัง) *f*(*x*,*y*) และส่องใส่หน้าจอที่อยู่ห่างไประยะ R การแจกแจงแอมพลิจูดบนหน้าจอ *u*(*x*′,*y*′) จะคำนวณได้จากปริพันธ์ของคลื่นแสงที่ผ่านรูรับแสง ได้เป็น

{\displaystyle u(x',y')={\frac {A}{i\lambda }}\iint {\frac {f(x,y)}{R}}\exp \left(ik{\sqrt {R^{2}+(x-x')^{2}+(y-y')^{2}}}\right)~\mathrm {d} x\,\mathrm {d} y}

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| *f*(*x*,*y*) | : | ฟังก์ชันรูรับแสง |
| A | : | แอมพลิจูด |
| i | : | หน่วยจำนวนจินตภาพ |
| k | : | เลขคลื่น |
| R | : | ระยะห่างระหว่างรูรับแสงกับหน้าจอ |
| λ | : | ความยาวคลื่น |
| *x*, *y* | : | ตำแหน่งบนรูรับแสง |
| *x*′, *y*′ | : | ตำแหน่งบนหน้าจอ |

การเลี้ยวเบนแฟรแนลจะเกิดขึ้นเมื่อขนาดรูรับแสงเล็กเพียงพอเมื่อเทียบกับระยะห่างจากหน้าจอ นั่นคือเมื่อ

{\displaystyle R^{3}\gg {\frac {1}{8\lambda }}\left[(x-x')^{2}+(y-y')^{2}\right]^{2}}
การแจกแจงแอมพลิจูด *u*(*x*′,*y*′) บนหน้าจอจะเขียนได้เป็น

{\displaystyle u(x',y')={\frac {A}{i\lambda R}}\exp(ikR)\iint f(x,y)\exp \left(ik{\frac {(x-x')^{2}+(y-y')^{2}}{2R}}\right)~\mathrm {d} x\,\mathrm {d} y}
นี่คือสูตรสำหรับการเลี้ยวเบนแฟรแนล

ดูเพิ่ม
-------

* การเลี้ยวเบน
* การเลี้ยวเบนเฟราน์โฮเฟอร์
* ออกุสแต็ง-ฌ็อง แฟรแนล
* ปริพันธ์แฟรแนล

อ้างอิง
-------

1. ↑  M. Born & E. Wolf, *Principles of Optics*, 1999, Cambridge University Press, Cambridge.
**อนุสรณ์สถานลิงคอล์น** (อังกฤษ: Lincoln Memorial) เป็นอนุสาวรีย์แห่งชาติอเมริกาสร้างเพื่อเป็นเกียรติแก่เอบราแฮม ลิงคอล์น ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 16 ตั้งอยู่ปลายตะวันตกของเนชันแนลฮอลในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ตรงข้ามอนุสาวรีย์วอชิงตัน เฮนรี เบคอนเป็นสถาปนิก ผู้ออกแบบอนุสาวรีย์หลัก *เอบราแฮม ลิงคอล์น*ปี 1920 คือ ดาเนียล เชสเตอร์ เฟรนช์ รูปปั้นลิงคอล์นแกะสลักโดยพี่น้องปิกกีริลลี และจิตรกรผนังภายใน คือ ฌูล เกแร็ง (Jules Guerin) มีการอุทิศใน ค.ศ. 1922 เป็นอนุสาวรีย์แห่งหนึ่งที่สร้างเพื่อให้เกียรติแก่ประธานาธิบดีสหรัฐ เป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญตลอดมาและตั้งแต่คริสต์ทศวรรษที่ 1930 เป็นศูนย์กลางสัญรูปที่มุ่งสนใจความสัมพันธ์ระหว่างเชื้อชาติ

สิ่งก่อสร้างนี้อยู่ในรูปเทวสถานกรีกดอริก และมีประติมากรรมเอบราแฮม ลิงคอล์นนั่งขนาดใหญ่และรอยจารึกสุนทรพจน์ขึ้นชื่อสองครั้งของลิงคอล์น ได้แก่ *คำปราศรัยเก็ตตีสเบิร์ก*และ*คำปราศรัยพิธีเข้ารับตำแหน่งครั้งที่สอง*ของเขา อนุสรณ์สถานนี้เป็นจุดที่มีสุนทรพจน์ที่มีชื่อเสียงหลายครั้ง ซึ่งมีสุนทรพจน์ "ผมมีฝัน" ของมาร์ติน ลูเทอร์ คิง เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1963 ระหว่างการชุมนุมเมื่อสิ้นการเดินขบวนไปวอชิงตันเพื่ออาชีพและเสรีภาพ (March on Washington for Jobs and Freedom)

เช่นเดียวกับอนุสาวรีย์อื่นในเนชันแนลมอล ซึ่งมีอนุสรณ์ทหารผ่านศึกเวียดนาม อนุสรณ์ทหารผ่านศึกสงครามเกาหลี และอนุสรณ์สงครามโลกครั้งที่สองแห่งชาติ อนุสรณ์นี้บริหารโดย กรมอุทยานแห่งชาติ (National Park Service) ภายใต้กลุ่มเนชันแนลมอลและอุทยานอนุสรณ์ มีการขึ้นบัญชีในทะเบียนสถานประวติศาสตร์แห่งชาติเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1966 เปิดแก่สาธารณะ 24 ชั่วโมงต่อวัน ใน ค.ศ. 2007 สถาบันสถาปนิกอเมริกาจัดอยู่ในอันดับที่เจ็ดบนรายการสถาปัตยกรรมยอดนิยมของอเมริกา นับแต่ ค.ศ. 2010 มีประชาชนมาเยือนอนุสรณ์ประมาณ 6 ล้านคนต่อปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Lincoln Memorial National Memorial; Washington, DC National Park Service
2. ↑
**ปลาอีคุด** (หรือสะกดว่า **ปลาอีคลุด**; อังกฤษ: Picnic seabream; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Acanthopagrus berda*) ปลากระดูกแข็งชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาอีคุด หรือ วงศ์ปลาจาน (Sparidae)

มีลำตัวกว้าง และแบนข้าง ส่วนโค้งนูนของหัวและสันหลังต่างกับท้องมาก หัวโต นัยน์ตาโปน จะงอยปากทู่ ปากเล็ก มุมปากยื่นเข้ามาเป็นแนวใต้จุดกึ่งกลางนัยน์ตา ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยวเป็นซี่แข็งปลายแหลม 11 ก้าน และก้านครีบแขนง 10-13 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบเดี่ยว 3 ก้าน ก้านครีบอันกลางใหญ่และยาวกว่าก้านครีบอื่น ๆ และก้านครีบแขนง 11 หรือ 11 ก้าน ครีบอกยาวปลายแหลม ครีบท้องค่อนข้างใหญ่ และมีก้านครีบเดี่ยวเป็นซี่แข็งปลายแหลม 1 ก้าน ครีบหางปลายเป็นแฉกไม่ลึก ลำตัวเป็นสีเทาอมดำ ท้องสีขาวอมดำ ครีบหลังและครีบก้นมีขอบดำเปราะ ๆ เกล็ดมีความเงางาม

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 75 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ตามบริเวณปากแม่น้ำและชายฝั่งที่เป็นทราย ตั้งแต่บริเวณน้ำตื้น ๆ ถึงน้ำลึกประมาณ 50 เมตร พบได้ทั้งในอ่าวไทยและทะเลอันดามัน

เป็นปลาเศรษฐกิจ เนื้อค่อนข้างแข็งจึงนิยมนำไปต้มมากกว่าวิธีการปรุงอย่างอื่น จึงทำให้มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ปลาหม้อแตก" หรือ "ปลากูกู" ในหมู่ชาวมุสลิม นอกจากนี้แล้วยังนับว่าเป็นปลาเพียงไม่กี่ชนิดในวงศ์เดียวกันนี้ ที่สามารถปรับตัวให้เข้ากับน้ำกร่อยหรือน้ำจืดสนิทได้ จึงมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย โดยเป็นปลาที่เลี้ยงง่าย ไม่ดุร้ายทำร้ายปลาชนิดอื่นในที่เลี้ยงด้วยกัน และราคาไม่แพง

ที่อยู่อาศัย
------------

ปลาอีคุดพบได้ในมหาสมุทรอินเดีย และยังพบในชายฝั่งแอฟริกาใต้ โมซัมบิก อินเดีย และในทะเลแดง อ่าวเปอร์เซีย กับมาเลเซีย (เกาะปีนังและเกาะลังกาวี ใกล้สิงคโปร์)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Russell, B.; Mann, B.Q.; Buxton, C.D.; Pollard, D.A.; Carpenter, K.E.; Iwatsuki, Y.; Liao, L.; Shao, K.-T.; Sparks, J.S. (2017). "*Acanthopagrus berda*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2017**: e.T170266A96231628. doi:10.2305/IUCN.UK.2017-3.RLTS.T170266A96231628.en. สืบค้นเมื่อ 12 November 2021.
2. ↑  ปลาหม้อแตก
3. ↑  หน้า 110-129, *Amphidromous Story สุดยอดนักล่า ปลาสองน้ำ*, "Wild Ambition" โดย ชวิน ตันพิทยคุปต์, กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์, นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ. Aquarium Biz ปีที่ 3 ฉบับที่ 35: พฤษภาคม 2013
4. ↑  "Acanthopagrus berda summary page". *FishBase* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2019-09-29.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q2704854
* Wikispecies: Acanthopagrus berda
* BOLD: 15168
* FishBase: 5526
* GBIF: 2392290
* iNaturalist: 445590
* IRMNG: 10833717
* ITIS: 647906
* IUCN: 170266
* NCBI: 119680
* Plazi: B38B1730-12BA-DB75-698A-63608065D285
* WoRMS: 218588

 |
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โยนิ (แก้ความกำกวม)
หินโยนีใน Cát Tiên sanctuary ประเทศเวียดนาม
**โยนี** หรือ **โยนิ** (สันสกฤต: योनि *yoni*) เป็นภาษาสันสกฤตหมายถึงอวัยวะเพศหญิง ตรงข้ามกับลึงค์ คำนี้มีหลายความหมายตามบริบท เช่น มดลูก สถานที่เกิด เกสรตัวเมีย ฐานรองรับ แหล่งที่มา ต้นกำเนิด น้ำพุ บ้าน รัง เพนียด แหล่งเก็บรักษา ที่นั่ง ปัญญา

ในศาสนาฮินดู
------------

ลึงค์-โยนี ณ Cat Tien sanctuary ประเทศเวียดนาม
ในคัมภีร์พระเวทโบราณของอินเดียปรากฏคำ "โยนิ" ในหลายบริบท โดยปรัชญาของฮินดูตามลัทธิตันตระ โยนีเป็นต้นกำเนิดของชีวิตและเป็นตัวแทนเชิงนามธรรมของศักติและเทวี อันเป็นพลังสร้างสรรค์ที่เคลื่อนที่ผ่านไปทั่วเอกภพ

ลึงค์-โยนี
----------

ลึงค์เป็นพลังสร้างสรรค์ของธรรมชาติและเป็นตัวแทนของพระศิวะ หินลึงค์มักวางอยู่ในโยนี โยนีเป็นต้นกำหนดของสิ่งทั้งปวงซึ่งหากปราศจากโยนีแล้ว ความเป็นบุรุษก็ไร้ค่าและปราศจากความหมาย ลึงค์และโยนีอยู่ร่วมกันเป็นตัวแทนนามธรรมของการสรรค์สร้าง

การบูชา
-------

ตามความเชื่อของนิกายศักติ มีการเฉลิมฉลองและบูชาโยนิระหว่าง อัมพุพาจี เมลา เทศกาลประจำปีที่จัดในเดือนมิถุนายน ในรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย เป็นการเฉลิมฉลองการมีระดูของโลก การสักการะมีระดูประจำปีของเทพีกามาขยา จัดขึ้นในกามาขยามนเทียร ซึ่งจะปิดเป็นเวลา 3 วันแล้วจึงเปิดใหม่เพื่อรับผู้แสวงบุญ วัดแห่งนี้เป็นสถานที่สำคัญแห่งหนึ่งของโลกมีผู้มาเยี่ยมชมเป็นล้านคนต่อปี และระหว่างสี่วันของเทศกาลดังกล่าวมีผู้มาแสวงบุญกว่า 100,000 คน

ดูเพิ่ม
-------

* ปรัชญาฮินดู
* Proto-Vedic Continuity
* ศิวลึงค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Sacred Sanskrit words, p.111

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**โยนี (ภาษาสันสกฤต)**
**วัดประสาท** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหอรัตนไชย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ในเกาะเมืองติดต่อกับถนนอู่ทอง ปัจจุบันมีพระครูวิทิตธรรมธาดา (สมชาย) เป็นเจ้าอาวาส

วัดประสาทเป็นวัดเก่าแก่มีมาแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1900 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วประมาณ พ.ศ. 1920 เมื่อคราวเรื้อถอนอุโบสถหลังเดิม พ.ศ. 2502 ได้ขุดพบเสาก่อด้วยอิฐเป็นเสา 6 เหลี่ยม จำนวน 2 ต้น เป็นเส้นผ่าศูนย์กลาง 80 เซนติเมตร และพื้นปูด้วยอิฐสลับเป็นลายขัด เข้าใจว่าเป็นฐานอุโบสถหลังแรก

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 26.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 มีโครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาการเปรียญกว้าง 8 เมตร เป็นอาคารคอนกรีต หอระฆังคอนกรีตเสริมเหล็ก หอไตรเป็นอาคารไม้ ฌาปนสถานศาลาบำเพ็ญกุศล 2 หลัง และหอสวดมนต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดประสาท". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดประสาท". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "วัดปราสาท". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**อาสนวิหารนักบุญเฮดวิก** (เยอรมัน: *St.-Hedwigs-Kathedrale*) เป็นอาสนวิหารคาทอลิกตั้งอยู่บนจัตุรัสบาเบลพลัทซ์ ในมิตเตอ เบอร์ลิน สร้างขึ้นอุทิศแด่นักบุญเฮดวิกแห่งซีเลเซีย ระหว่างปี 1747 ถึง 1887 โดยดำริของเฟรเดอริกมหาราช ตามแปลนออกแบบโดยเยออร์จ เวนเซลเลาส์ ฟอน คโนเบลสดอฟฟ์ ด้วยสถาปัตยกรรมบาโรก ก่อนจะได้รับความเสียหายจากการทิ้งระเบิดของสัมพันธมิตรในเบอร์ลินในสงครามโลกครั้งที่สอง และได้รับการก่อสร้างใหม่ในระหว่างปี 1952 ถึง 1963 ด้วยรูปแบบมอเดิร์นยุคหลังสงคราม

หลังเกิดพอกรอมที่คริสทัลนัชท์เมื่อ 9–10 พฤศจิกายน 1938 เบิร์นฮาร์ด ลิชเทนบวร์ก ผู้เป็นคันนอนแห่งคาฮีดรอลแชปเตอร์ของอาสนวิหารนักบุญเฮดวิกตั้งแต่ปี 1931 ได้ประกอบพิธีสวดภาวนาแด่พี่น้องชาวยิวสู่สาธารณะ ต่อมาลิชเทนบวร์กถูกพวกนาซีจับและเสียชีวิตระหว่างถูกนำตัวไปค่ายกักกันดาเชา

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Destruction and reconstruction". *St. Hedwigs Kathedrale Berlin*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 April 2018. สืบค้นเมื่อ 19 October 2016.
2. ↑  "Bernhard Lichtenberg - the righteous among the nations". *Yad Vashem*. สืบค้นเมื่อ 28 April 2023.
**หลี่ หลานชิง** (จีนตัวย่อ: 李岚清; จีนตัวเต็ม: 李嵐清; พินอิน: *Lǐ Lánqīng*; 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2475 – )  เป็นอดีตนักการเมืองชาวจีน เคยดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีลำดับที่ 1 แห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างปี พ.ศ. 2541–2546, สมาชิกคณะกรรมการกรมการเมืองถาวรแห่งพรรคคอมมิวนิสต์จีนระหว่างปี พ.ศ. 2540–2545 และเป็นสมาชิกคณะกรรมการประจำกรมการเมืองแห่งพรรคคอมมิวนิสต์จีนระหว่างปี พ.ศ. 2535–2540

ประวัติ
-------

หลี่ หลานชิง เกิดเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2475 ในเมืองเจิ้นเจียง, มณฑลเจียงซู จบการศึกษาจากแผนกการจัดการธุรกิจของมหาวิทยาลัยฟู่ตั้น (复旦大学) ในเซี่ยงไฮ้ในปี 2495 จากนั้นในปี 2499 เขาถูกส่งไปศึกษาต่อที่สหภาพโซเวียต ซึ่งเขาทำงานเป็นนักศึกษาฝึกงานในโรงงานผลิตรถยนต์ 2 แห่งในมอสโก ในปี 2502 เขาทำงานเป็นเลขานุการที่กระทรวงอุตสาหกรรมเครื่องจักร ในปี 2505 เขาทำงานเป็นเลขานุการที่สำนักงานคณะกรรมการเศรษฐกิจแห่งชาติ หลังจากการปฏิวัติวัฒนธรรมในปี 2509 เขาถูกส่งไปทำงานที่โรงเรียนนายทหารฝ่ายเสนาธิการในวันที่ 7 พฤษภาคม ในปี พ.ศ. 2515 เขากลับมาทำงานที่ตงเฟิง มอเตอร์ คอร์ปอเรชั่น ในปี 2521 เขามีส่วนร่วมในการวางแผนสำหรับ "ไชน่า เอฟเอดับเบิ้ลยู กรุป คอร์ปอเรชั่น" ในปี 2524 หลังจากการปฏิรูปเศรษฐกิจเริ่มต้นขึ้น หลี่ถูกส่งไปทำงานกับรัฐบาลในกรุงปักกิ่ง โดยเป็นหัวหน้าสำนักงานหนี้ของรัฐบาลต่างประเทศ ที่คณะกรรมาธิการการลงทุนต่างประเทศของรัฐ ในปี 2526 เขาถูกย้ายไปที่เทียนจิน ซึ่งเขาทำงานภายใต้นายกเทศมนตรีหลี่ รุ่ยหวน ในตำแหน่งรองนายกเทศมนตรี ต่อมาหลี่ได้ดำรงตำแหน่งในกระทรวงอุตสาหกรรมเครื่องจักรและคณะกรรมาธิการเศรษฐกิจแห่งรัฐ นอกจากนี้ หลี่ยังดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการใหญ่ของฝ่ายการบริหารการลงทุนต่างประเทศ ของกระทรวงความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจและการค้าต่างประเทศ หลี่ยังเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการและจากนั้นเป็นรัฐมนตรีกระทรวงความสัมพันธ์เศรษฐกิจและการค้าต่างประเทศ เขาเป็นสมาชิกของโบลิตบูโรของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ระหว่างปี 2540 ถึง 2545 ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของอำนาจในการเมืองจีน ขณะอยู่ในรัฐบาล เขาเป็นรองนายกรัฐมนตรีอันดับที่ 1 ซึ่งบางครั้งเรียกว่า "รองนายกรัฐมนตรีใหญ่" ในฐานะรองนายกรัฐมนตรี หลี่รับผิดชอบนโยบายการศึกษาของชาติ เขาเป็นผู้เขียนหนังสือ "***การศึกษา 1.3 พันล้านคน: 10 ปีแห่งการปฏิรูปและพัฒนาการศึกษา***" หนังสือเล่มนี้ขายได้มากกว่า 750,000 เล่มในจีน และได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษ 

หลังจากเกษียณ หลี่ได้ฝึกฝนการเขียนพู่กัน นอกจากนี้เขายังพยายามหางานเป็นเจ้าของร้านสะดวกซื้อในท้องถิ่น แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ได้รับการว่าจ้างหลังจากที่เจ้าของรู้จักเขา เขาเพิ่งเข้าร่วมการประชุมใหญ่ของพรรคครั้งที่ 20 เมื่ออายุ 90 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "中共中央政治局常委生日揭密". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-05-12. สืบค้นเมื่อ 2018-05-11.
2. ↑  李岚清称退休后曾到小店应聘打工 被认出后遭拒. *QQ News*. March 18, 2012.
**มาตรการบังคับใช้สิทธิ** (compulsory licensing หรือ CL) หรือ **สิทธิเหนือสิทธิบัตร** คือการที่รัฐบาลออกมาตรการบังคับต่อเจ้าของสิทธิบัตร ลิขสิทธิ์ หรือสิทธิผูกขาดอื่นใด โดยให้รัฐหรือใครก็ตามได้รับสิทธิในการใช้สอยงานนั้นๆ โดยชอบธรรม. โดยปกติแล้วเจ้าของสิทธิมักจะได้รับค่าตอบแทนในการอนุญาตให้ใช้สิทธิจากกรณีนี้ ซึ่งอาจจะมีระบุไว้ในตัวบทกฎหมายหรือตัดสินโดยผู้ชี้ขาดแล้วแต่กรณีไป.

สิทธิบัตร
---------

ประเทศสมาชิกองค์กรการค้าโลก (World Trade Organization หรือ WTO) ได้มีความตกลงว่าด้วยสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาด้านการค้า (Agreement on Trade-Related Aspects of Intellectual Property Rights หรือ TRIPs) ซึ่งได้กำหนดไว้ว่า เจ้าหน้าที่ของประเทศสมาชิกสามารถบังคับใช้สิทธิ เหนือสิทธิบัตรได้โดยมีเงื่อนไขว่า ประเทศต้องอยู่ในภาวะอันตราย (national emergency) หรือความจำเป็นเร่งด่วน (extreme urgency)

การบังคับใช้สิทธิภายใต้ TRIPS จะควบคู่ไปกับ Parallel Import ในกรณีที่ประเทศที่บังคับใช้สิทธิ ขาดความสามารถในการผลิตได้เองภายในประเทศ

หลังจากเจ้าหน้าที่ของประเทศที่ใช้สิทธิได้เจรจากับเจ้าของสิทธิบัตรแล้ว ไม่ประสบความสำเร็จ เจ้าหน้าที่มีสิทธิที่บังคับใช้ CL
ประเทศที่บังคับใช้สิทธิแล้ว สามารถเลือกที่จะผลิตยาตัวนั้นเอง หรือนำเข้า (Parallel Import)ในกรณีที่ขาดกำลังการผลิต โดยจะจ่ายค่าชดเชยให้ตามที่เห็นเหมาะสม (ตัวเลขประมาณของประเทศกำลังพัตนาอยู่ที่ 3-5%) แต่ทั้งนี้การบังคับใช้สิทธิต้องไม่เป็นไปเพื่อการค้า

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ความจำเป็นของ ‘การบังคับใช้สิทธิ’ และประสบการณ์ในต่างประเทศ ที่ ประชาไท
**วัดอ้อน้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยขวาง อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม

วัดอ้อน้อยเป็นวัดในโครงการเฉลิมพระเกียรติในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๙ ทรงเจริญพระชนมพรรษา 72 พรรษา เดิมเป็น **สำนักสงฆ์ธรรมอิสระ** เริ่มก่อสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2532 และสำนักสงฆ์ธรรมอิสระได้รับพระราชทานวิสุงคามวามสีมา ยกฐานะขึ้นเป็นวัดอ้อน้อย (ธรรมอิสระ) ในปี พ.ศ. 2535 โดยคุณ โยมทองห่อ วิสุทธิผล ได้บริจาคเงินซื้อที่ดินเริ่มแรก จำนวน 9 ไร่ พร้อมได้จัดการขออนุญาตสร้างวัด ต่อกรมการศาสนาให้อีกด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2539

ที่ดินเดิมเป็นที่ลุ่มมีน้ำท่วมขังสูงท่วมศีรษะและมีที่ดินดอนอยู่เพียง 1 ไร่เศษ ซึ่งได้เริ่มทำการก่อสร้างเมื่อต้นปี พ.ศ. 2533 โดยพุทธะอิสระได้เป็นผู้นำ พัฒนาบุกเบิกสร้างวัดขึ้น โดยวางรูปแบบตามตำราโบราณแล ตามหลักพิชัยณรงค์สงคราม การพัฒนาและจัดสร้างทุกขั้นตอน ในระยะเริ่มแรกมีพระภิกษุสองรูปและสามเณรสามรูป ทั้งได้ช่วยกันปลูกสร้างกุฏิ ปลูกต้นไม้ 

อาคารเสนาสนะและสิ่งน่าสนใจในวัด ได้แก่ อุโบสถรูปทรงจัตุรมุข มีคูน้ำล้อมรอบ ศาลาอเนกประสงค์ หอพระกรรมฐาน ต้นศรีมหาโพธิ์ซึ่งได้ปลูกขึ้นที่หน้าหอพระกรรมฐาน โดยพุทธะอิสระได้บรรจุอัฐิฐาตุของหลวงปู่ทวดไว้ที่โคนต้น กุฏิสงฆ์ และสวนเกษตรเพื่อชีวิต

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พลิกประวัติ "พุทธะอิสระ" แห่งวัดอ้อน้อย". นิว18.
2. ↑  "ประวัติวัดอ้อน้อย".
**ปาลัซโซเดลลาโรเวเร** (อิตาลี: *Palazzo Della Rovere*; วังตระกูลเดลลาโรเวเร) หรือ **ปาลัซโซเดเปนีเซนซีเอรี** (Palazzo dei Penitenzieri) เป็นวังในโรม ประเทศอิตาลี หันหน้าออกสู่วิอาเดลลากอนซิลิอาซิโอเน

วังเริ่มก่อสร้างในปี 1480 โดยพระคาร์ดินัลโดเมนีโก เดลลา โรเวเร ผู้เป็นญาติของพระสันตะปาปาซิกตูสที่สี่ เดลลา โรเวเร คาดว่าเป็นผลงานออกแบบของสถาปนิกชาวฟลอเรนซ์ บักโก ปอนเตลลี การก่อสร้างวังมีขึ้นระหว่างปี 1480 ถึง 1490 ตั้งอยู่ทางใต้ของจัตุรัสสกอซซากาวัลลีซึ่งถูกทำลายทิ้งในปี 1937 พร้อม ๆ กับ *spina* di Borgo วังนี้สร้างขึ้นโดยปอนเตลลีถอดแบบมาจากรูปแบบสถาปัตยกรรมของปาลัซโซเวเนเซีย ภายในวังมีโถงที่มีเปียโนโนบีเล และภาพเขียนเฟรสโกที่สำคัญ โถงเหล่านี้ในปัจจุบันใช้เป็นโถงต้อนรับของคณะสงฆ์อัศวินขี่ม้าแห่งพระคูหาศักดิ์สิทธิ์แห่งเยรูซาเลม

ชื่อปัจจุบันนี้ตั้งขึ้นในรัชสมัยของพระสันตะปาปาอาเล็กซันเดอร์ที่เจ็ดได้ย้ายให้สงฆ์ผู้ฟังคำสารภาพบาป (confessors) ที่ทำงานประจำในบาซิลิกานักบุญปีเตอร์ สงฆ์เหล่านี้มชื่อเรียกว่า *penitenzieri* เดิมทีอาคารนี้เคยเป็นโรงแรมโกลัมบัส (Hotel Columbus) ในปัจจุบันใช้งานเป็นที่ทำการของคณะสงฆ์พระคูหาศักดิ์สิทธิ์ ปัจจุบันเครือโรงแรมโฟร์ซีซันส์เป็นผู้เช่าที่

เพดานเซมิกอดส์
ในเดือนกรกฎาคม 2023 นักโบราณคดีประกาศว่าค้นพบซากของโรงละครเนโรในลานกลางของวัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Ancient Roman ruins of Nero's Theatre discovered under hotel garden". *ABC Australia* (ภาษาอังกฤษแบบออสเตรเลีย). Associated Press. 28 July 2023. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 July 2023.
2. ↑  Nadeau, Barbie Latza (28 July 2023). "Lost for centuries, Emperor Nero's theater is unearthed in Rome". *CNN* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน).

แหล่งข้อมูลเพิ่ม
----------------

* Aurigemma, Maria Giulia & Cavallaro, Anna (1999). *Il Palazzo di Domenico della Rovere in Borgo.* Roma: Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato, Libreria dello Stato, 1999. ISBN 8824036856, 9788824036856
* Kehl, Pia (1993). "Il palazzo dei Penitenzieri in Borgo," in: Laura Dal Prà (ed.), *I Madruzzo e l'Europa 1539–1658. I principi vescovi di Trento tra Papato e Impero*, (Trent: Provincia Autonoma and Milan: Charta, 1993).
* *Roma*. Milan: Touring Club Editore. 1999. ISBN 88-365-1324-7.

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี

 |
พระอักโษภยพุทธะ, กุรกิหาร, ศตวรรษที่ 11 สมัยปาละ, ทองแดงรมดำ เลี่ยมเงิน เลี่ยมทอง - พิพิธภัณฑ์ศิลปะฟิตช์บูร์ก
**กุรสมบัติกุรกิหาร** (อังกฤษ: Kurkihar hoard) ประกอบด้วยโบราณวัตถุทองสัมฤทธิ์จำนวน 226 ชิ้น ส่วนใหญ่เป็นชิ้นงานในศาสนาพุทธ อายุราวศตวรรษที่ 9-12 ค้นพบในหมู่บ้านกุรกิหาร ใกล้กับเมืองพุทธคยา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย เนื้อหาในจารึกจำนวนหนึ่งเสนอว่าในอดีต กุรกิหารเป็นแหล่งรวมผู้จาริกแสวงบุญที่สำคัญระดับโลก สมบัติของกรุที่กุรกิหาร เช่น ประติมากรรมพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร อายุจากศตวรรษที่ 12 และมีบรรยายไว้ว่ามีลักษณะ "สุกสกาว" (resplendent)

งานทองสัมฤทธิ์ที่พบที่กุรกิหารได้รับการเปรียบเปรยกับงานจากนาลันทา และมีการเสนอว่าประติมากรจากนาลันทา ซึ่งอยู่ไม่ไกล อาจจะมาตั้งรกรากอยู่ในบริเวณกุรกิหาร

การค้นพบ
--------

สมบัติส่วนใหญ่จากกรุเก็บรวบรวมโดย พลเอก มาร์กัม คิตโต (Major Markham Kittoe) เดินทางไปยังกุรกิหารสองครั้งในปี 1847 และในการเดินทางไปครั้งที่สอง เขาใช้เวลานานสี่วันในการเก็บรวบรวม "รูปเคารพ จากสมัยพุทธะและตามริกะ รวมกว่า 10 คันรถ" งานสะสมส่วนใหญ่ในปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑ์อินเดีย ในโกลกาตา บางส่วนอยู่ที่พิพิธภัณฑ์บริทิช ในลอนดอน

ในปี 1930 ยังมีการค้นพบงานทองสัมฤทธิ์ 226 ชิ้น และวัตถุอื่นอีกห้าชิ้นที่กุรกิหาร หลังจากการขุดค้นในเนินดินหลักของกุรกิหาร ลึกลงไป 25 ฟุต ปัจจุบันของสะสมในชุดนี้เก็บรักษาที่พิพิธภัณฑ์ปัฏณา นอกจากนี้ยังมีบางส่วนที่ชาวบ้านในพื้นที่นำไปเคารพบูชาในวิหารในท้องถิ่นของกุรกิหาร และยังคงมีการเคารพบูชาเรื่อยมาถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Guy, The "Påala-Sena" Schools of Sculpture, Volume 10 of Studies in South Asian Culture, The "Pala-Sena" Schools of Sculpture, Susan L. Huntington Brill Archive, 1984, p. 141
2. ↑  जिद धरोहर बचाने की : गया के कुर्किहार के घर-घर में है धरोहर, विदेशों से था संबंध, Bhaskar News, 13 June 2017
3. ↑  Resplendent Sculpture of Avalokiteshvara from Kurkihar (Bihar, India) from 12th Century, 10 January 2017, Ellen Kaufman
4. ↑  The Bronzes of Nalanda and Hindu-javanese Art, A.J. Bernet Kampers, Brill Archive, 1933, p. 19-64
5. ↑  The "Påala-Sena" Schools of Sculpture, Volume 10 of The "Pala-Sena" Schools of Sculpture, Susan L. Huntington, Brill Archive, 1984 p. 5-153
6. ↑  "KURKIHAR, -The remnants of an artistic age, 10 December 2009 20:10". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 October 2014. สืบค้นเมื่อ 27 October 2017.
7. ↑  British Museum collection
|  |
| --- |
|  |
| เดชเรต, มงกุฎแดง(สัญลักษณ์รูปมงกุฎเป็นตัวกำหนด) |
|  |
|  |
|  |
| ไฮเออโรกลีฟอียิปต์ |

**เดชเรต** (อียิปต์โบราณ: 𓂧𓈙𓂋𓏏𓋔, โรมัน: dašrat, แปลว่า 'สีแดง') เป็นมงกุฎแดงแห่งอียิปต์ล่าง เมื่อรวมกับมงกุฎเฮดเจต (มงกุฏขาว) ของอียิปต์บนก็จะกลายเป็นมงกุฎสเกนต์ (มงกุฎคู่) ซึ่งในภาษาอียิปต์โบราณเรียกว่า *เซเคมติ*

มงกุฎแดงในอักษรอียิปต์โบราณถูกใช้เป็นตัวอักษรแนวตั้ง "*n*" โดยอักษรอียิปต์โบราณ "*n*" ดั้งเดิมจากช่วงสมัยยุคก่อนราชวงศ์และสมัยราชอาณาจักรเก่าเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงระลอกคลื่นของน้ำ

คำว่า **เดชเรต** ยังหมายถึงทะเลทรายสีแดงที่ด้านใดด้านหนึ่งของเคเมต (ดินแดนสีดำ) ซึ่งเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำไนล์อันอุดมสมบูรณ์

ความสำคัญ
---------

ในตำนานเทพเกบ ซึ่งเป็นเทพแห่งพื้นพิภพ โดยทรงเป็นผู้ปกครองดั้งเดิมของอียิปต์ที่ทรงให้เทพฮอรัสทรงปกครองอียิปต์ล่างฟาโรห์แห่งอียิปต์ซึ่งมองว่าพระองค์เองทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของเทพฮอรัส และสวมมงกฎเดชเรตเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของพระราชอำนาจเหนืออียิปต์ล่าง เทพเจ้าพระองค์อื่น ๆ ก็สวมมงกุฎเดชเรตเช่นกันหรือถูกระบุว่าเป็นสัญลักษณ์ด้วย เช่น เทพีวาดเจต ซึ่งเป็นเทพีงูผู้ทรงคุ้มครองและเทพีผู้สร้างของเมืองซาอิสพระนามว่า นิอิธ ซึ่งมักจะทรงสวมมงกุฏแดง

ต่อมามงกุฎแดงจะถูกรวมเข้ากับมงกุฎขาวของอียิปต์บนเพื่อประกอบขึ้นเป็นมงกุฎคู่ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการปกครองทั่วทั้งดินแดนอียิปต์ "ดินแดนทั้งสอง" ตามที่ชาวอียิปต์แสดงไว้

อ้างอิง
-------

1. ↑  Ewa Wasilewska, *Creation Stories of the Middle East*, Jessica Kingsley Publishers 2000, p.128
2. ↑  Toby A. H. Wilkinson, *Early Dynastic Egypt*, Routledge 1999, p.194
3. ↑  George Hart, *The Routledge Dictionary Of Egyptian Gods And Goddesses*, p.100
4. ↑  Ana Ruiz, *The Spirit of Ancient Egypt*, Algora Publishing 2001, p.8
ภาวะเงินเฟ้อรุนแรงในเวเนซุเอลา แสดงตามเวลาที่ใช้ก่อนที่เงินจะสูญเสียมูลค่าลง 90% 
ในทางเศรษฐศาสตร์ **เงินเฟ้อรุนแรง** (อังกฤษ: hyperinflation) ถือเป็นอัตราเงินเฟ้อที่สูงมากและโดยทั่วไปเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว มักจะทำให้มูลค่าที่แท้จริงของสกุลเงินถดถอยอย่างรวดเร็ว เนื่องจากราคาสินค้าทั้งหมดเพิ่มขึ้น สิ่งนี้ทำให้ผู้คนลดการถือครองในสกุลเงินนั้น เนื่องจากประชาชนจะเปลี่ยนไปใช้สกุลเงินต่างประเทศที่มีความเสถียรกว่า หากวัดจากสกุลเงินต่างประเทศที่มีเสถียรภาพแล้ว ราคาทั่วไปจะยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

สิ่งที่ต่างจากอัตราเงินเฟ้อต่ำ กระบวนการขึ้นราคาต่าง ๆ จะยืดเยื้อและโดยทั่วไปไม่สามารถสังเกตเห็นได้ชัดเจน ยกเว้นโดยการศึกษาราคาตลาดในอดีต ส่วนอัตราเงินเฟ้อรุนแรงจะเห็นการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและต่อเนื่องของราคา ต้นทุนสินค้า และในอุปทานของสกุลเงิน อย่างไรก็ตามโดยทั่วไปแล้วระดับราคาโดยทั่วไปจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วกว่าปริมาณเงิน เนื่องจากผู้คนไม่ต้องการถือครองเงินที่มีค่าลดลง เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้น เงินคงเหลือที่แท้จริงจะลดลงอย่างมาก 

ภาวะเงินเฟ้อรุนแรงเกือบทั้งหมดมีสาเหตุมาจาก การขาดดุลงบประมาณของรัฐบาลซึ่งเป็นผลจากการสร้างสกุลเงิน ภาวะเงินเฟ้อรุนแรงมักเกี่ยวข้องกับความตึงเครียดที่มีผลต่องบประมาณของรัฐบาล เช่น สงครามหรือผลที่ตามมา ความวุ่นวายทางการเมืองและสังคม การล่มสลายของอุปทานรวมหรือราคาส่งออก หรือวิกฤตอื่น ๆ ที่ทำให้รัฐบาลเก็บรายได้จากภาษีได้ยาก รายได้ภาษีที่แท้จริงที่ลดลงอย่างมาก ควบคู่ไปกับความต้องการอย่างมากในการรักษาการใช้จ่ายของรัฐบาล รวมถึงการไม่สามารถหรือไม่เต็มใจที่จะกู้ยืม อาจทำให้ประเทศเข้าสู่ภาวะเงินเฟ้อรุนแรงได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  O'Sullivan, Arthur; Steven M. Sheffrin (2003). *Economics: Principles in action*. Upper Saddle River, New Jersey 07458: Pearson Prentice Hall. pp. 341, 404. ISBN 0-13-063085-3.`{{cite book}}`: CS1 maint: location (ลิงก์)
2. 1 2  Bernholz, Peter 2003, chapter 5.3
3. ↑  Bernholz, Peter 2003, chapter 5.2 and Table 5.1
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**สนธิสัญญาพอร์ตสมัท** (อังกฤษ: Treaty of Portsmouth) เป็นสนธิสัญญาสันติภาพ ซึ่งเกิดขึ้นภายหลังจากที่สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น ในปี 1904-1905 จบลงโดยที่มีจักรวรรดิญี่ปุ่นเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ โดยสนธิสัญญานี้มีการลงนามและประทับตรา ณ อาคารในอู่ต่อเรือพอร์ตสมัทของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 5 กันยายน 1905 และคณะองคมนตรีแห่งสมเด็จพระจักพรรดิได้ให้สัตยาบัน เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 1905

สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นในปี 1904-1905 ถือเป็นสงครามครั้งใหญ่ครั้งแรกที่เกิดขึ้นในศตวรรศที่ 20 ฝ่ายหนึ่งมีกองทัพบกที่ใหญ่ที่สุดในโลกอย่างจักรวรรดิรัสเซีย และฝ่ายที่มีกองทัพเรือที่แข็งแกร่งที่สุดในเอเชียตะวันออกอย่างจักรวรรดิญี่ปุ่น

การเจรจา
--------

การเจรจาสนธิสัญญาพอร์ตสมัท โต๊ะที่ใช้จัดการเจรจา ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภันฑ์เมจิ-มุระ ในจังหวัดไอชิ
การเจรจามีขึ้นจากการที่ประธานาธิบดีทีโอดอร์ โรเซอเวลต์แห่งสหรัฐฯ ได้เชิญทั้งสองชาติมาจัดการเจรจากันที่สถานที่ที่เป็นกลาง อย่างรัฐนิวแฮมป์เชียร์ อันเป็นผลมาจากความพยายามของผู้ว่าการ แมคเลน ที่อยากจะให้พอร์ทสมัธเป็นสถานที่ที่มีการลงนามสนธิสัญญาระหว่างประเทศในสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรก

ผู้แทนในการลงนามครั้งนี้ ได้แก่ *เซียร์เก วิตเต* (Серге́й Ви́тте) และ *โรมัน โรเซ็น* (Роман Розен) จากฝ่ายรัสเซีย กับ *โคมูระ จูตาโร* และ *ทากาฮิระ โคโงโร* จากญี่ปุ่น และมีเหล่าทูตานุทูตจากนิวแคสเซิลในรัฐนิวแฮมป์เชียร์ ร่วมเป็นสักขีพยาน

สำหรับการเจรจานั้น มีขึ้นที่อาคาร *General Stores* ในฐานทัพเรือ ซึ่งบรรดาเฟอร์นิเจอร์ไม้มะฮอกกานีในการเจรจาครั้งนี้ ถูกจัดไว้แบบเดียวกับห้องประชุมรัฐบาลในทำเนียบขาว และถูกส่งมาจากวอชิงตัน ดี.ซี.

สำหรับข้อตกลงร่วมกันในสนธิสัญญา ทั้งญี่ปุ่นและรัสเซีย ต่างตกลงที่จะปล่อยแมนจูเรีย คืนแก่เจ้าของที่แท้จริงคือจีน แต่ญี่ปุ่น ขอเช่าคาบสมุทรเหลียวตง (ประกอบด้วยเมืองพอร์ตอาเธอร์ และ ต้าเหลียน) ตลอดจนเช่าทางรถไฟของรัสเซียในภาคใต้ของแมนจูเรีย เพื่อการเข้าถึงทรัพยากรสำคัญทางยุทธศาสตร์ และญี่ปุ่น ยังได้ครอบครองพื้นที่ครึ่งหนึ่งทางใต้ของเกาะซาฮาลินจากรัสเซีย ทั้งหมดนี้ในทางพฤติการณ์ เท่ากับว่าจักรวรรดิญี่ปุ่นได้เข้าปกครองดินแดนแมนจูเรีย

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**สนธิสัญญาพอร์ตสมัท**

วิกิซอร์ซ มีงานต้นฉบับเกี่ยวกับ:
**สนธิสัญญาพอร์ตสมัท** 

* The Treaty of Portsmouth, 1905, Russo-Japanese War (อังกฤษ) (ข้อความฉบับจริงในหนังสือสนธิสัญญา)
* Portsmouth Peace Treaty website of the Japan-America Society of New Hampshire เก็บถาวร 2019-05-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
* The Museum Meiji Mura เก็บถาวร 2016-11-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Imperial rescript endorsing the treaty of Portsmouth (from the National Archives of Japan)
จัตุรัสฌันดาร์เมินมาคท์ ในภาพเห็นค็อนท์แซร์ทเฮาส์และอาสนวิหารฝรั่งเศส
**ฌันดาร์เมินมาคท์** (เยอรมัน: *Gendarmenmarkt*) เป็นจัตุรัสในเบอร์ลินและที่ตั้งของหมู่สิ่งปลูกสร้างที่รวมถึงค็อนท์แซร์ทเฮาส์ (หอแสดงดนตรี), อาสนวิหารฝรั่งเศส และอาสนวิหารเยอรมัน ตรงกลางจัตุรัสมีรูปปั้นขนาดใหญ่ของกวีฟรีดริช ชิลเลอร์ จัตุรัสนี้สร้างขึ้นโดยโยฮัน อาร์น็อลท์ เนริง ในช่วงปลายศตวรรษที่ 17 ในชื่อ "ลินเดิน-มาคท์" (*Linden-Markt*) และสร้างขึ้นใหม่โดยเกออร์ค คริสทีอัน อุงเงอร์ ในปี 1773 ชื่อของจัตุรัสฌันดาร์เมินมาคท์ได้มาจากกรมทหารม้าเครื่องเกราะปรัสเซียกรมหนึ่งที่มีชื่อว่า ฌันดาร์เมิน [de] ซึ่งมีโรงเลี้ยงม้าอยู่ที่จัตุรัสนี้จนถึงปี 1773 อาคารส่วนใหญ่ในจัตุรัสเสียหายอย่างหนักจากสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ได้รับการฟื้นฟูบูรณะทั้งหมดแล้ว

จัตุรัสสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1688 เพื่อใช้จัดตลาดนัดและเป็นส่วนหนึ่งของการขยายนครเบอร์ลินออกมาทางตะวันตกในย่านฟรีดริชสตัท

ในช่วงเทศกาลคริสต์มาส ตลาดคริสต์มาสที่จัตุรัสนี้ถือเป็นหนึ่งในตลาดคริสต์มาสที่ได้รับความนิยมที่สุดในเบอร์ลิน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Architecture". *www.konzerthaus.de*. Konzerthaus Berlin. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 October 2014. สืบค้นเมื่อ 25 November 2014.
2. ↑  Welle (www.dw.com), Deutsche. "10 Christmas markets in Berlin | DW | 27.11.2017". *DW.COM* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2020-09-18.

แหช่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ฌันดาร์เมินมาคท์**

* Website of das Konzerthaus
* Der Gendarmenmarkt on Berlin Tourism
* Gendarmenmarkt Panorama

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต (ผ่าน VIAF)

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* เยอรมนี

 |
| อื่น ๆ | 
* มิวสิกเบรนซ์ สถานที่

 |
ฤดูกาล**ไฟป่าป่าฝนแอมะซอน พ.ศ. 2562** มีการเพิ่มขึ้นของไฟป่าในป่าฝนแอมะซอนและชีวนิเวศแอมะซอนในประเทศบราซิล โบลิเวีย ปารากวัย และเปรูระหว่างฤดูแล้งเขตร้อนแถบแอมะซอน ปกติไฟป่าเกิดในช่วงฤดูแล้งอันเนื่องจากวิธีการทำไร่เลื่อนลอย (slash-and-burn) เพื่อใช้ถางป่าสำหรับทำที่กสิกรรม เลี้ยงปศุสัตว์ ทำไม้และทำเหมือง ทำให้เกิดการทำลายป่าฝนแอมะซอน แม้การกระทำดังกล่าวโดยทั่วไปมิชอบด้วยกฎหมายในประเทศเหล่านี้ แต่การบังคับใช้การคุ้มครองสิ่งแวดล้อมอาจหละหลวม การเพิ่มจำนวนครั้งไฟป่าในปี 2562 ทำให้เกิดความกังวลนานาชาติเกี่ยวกับชะตากรรมของป่าฝนแอมะซอน ซึ่งเป็นแหล่งกักเก็บคาร์บอนไดออกไซด์ใหญ่สุดของโลกและมีบทบาทสำคัญในการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศของโลก

สถาบันวิจัยอวกาศแห่งชาติบราซิล (อิงปี) เป็นผู้รายงานเหตุเป็นครั้งแรกในเดือนมิถุนายนและกรกฎาคม 2562 ผ่านระบบการเฝ้าสังเกตด้วยดาวเทียม แต่นานาประเทศเริ่มให้ความสนใจสถานการณ์ในเดือนสิงหาคม 2562 เมื่อนาซายืนยันข้อค้นพบของอิงปี และควันจากไฟป่าซึ่งมองเห็นได้จากดาวเทียมปกคลุมนครเซาเปาลูแม้อยู่ห่างจากไฟป่าหลายพันกิโลเมตร ในวันที่ 29 สิงหาคม 2562 อิงปีรายงานอัคคีภัยกว่า 80,000 ครั้งทั่วประเทศบราซิล ซึ่งเพิ่มขึ้น 77% เมื่อเทียบกับช่วงเวลาเดียวกันเมื่อปีก่อน และกว่า 40,000 ครั้งอยู่ในเขตอามาโซนียาเลกัลของบราซิลซึ่งมีป่าแอมะซอน 60% นอกจากนี้ ยังมีรายงานอัคคีภัยเพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อนในโบลิเวีย ปารากวัย และเปรูด้วย โดยจำนวนครั้งอัคคีภัยในปี 2562 มีกว่า 19,000 ครั้ง, 11,000 ครั้ง และ 6,700 ครั้งตามลำดับจากสถิติ ณ วันที่ 29 สิงหาคม 2562 ประมาณการว่ามีพื้นที่ป่ากว่า 9,060 ตารางกิโลเมตรในชีวนิเวศแอมะซอนสูญเสียไปจากไฟป่าในปี 2562 นอกเหนือจากผลกระทบต่อภูมิอากาศโลกแล้ว ไฟป่ายังก่อให้เกิดความกังวลด้านสิ่งแวดล้อมจากปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์และคาร์บอนมอนอกไซด์สูงที่ไฟปล่อยออกมา ผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นต่อความหลากหลายทางชีวภาพของแอมะซอน และภัยคุกคามต่อชนเผ่าพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ในป่า 

อัตราอัคคีภัยที่เพิ่มขึ้นในบราซิลทำให้เกิดความกังวลเมื่อผู้นำระหว่างประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แอมานุแอล มาครง ประธานาธิบดีฝรั่งเศส และองค์การนอกภาครัฐด้านสิ่งแวดล้อมระบุว่าสาเหตุมาจากนโยบายนิยมธุรกิจของฌาอีร์ โบลโซนารู ประธานาธิบดีบราซิล ซึ่งผ่อนปรนการคุ้มครองสิ่งแวดล้อมและส่งเสริมการทำลายป่าแอมะซอนหลังเข้ารับตำแหน่งในเดือนมกราคม 2562 โบลโซนารูทีแรกปฏิเสธการเรียกร้องของนานาชาติให้ออกมาตรการ แต่หลังประชาคมระหว่างประเทศเพิ่มแรงกดดันในการประชุมกลุ่ม 7 ครั้งที่ 45 และการขู่ปฏิเสธความตกลงการค้าเสรีสหภาพยุโรป–เมร์โกซูร์ โบลโซนารูจึงส่งทหารกว่า 44,000 นายและจัดสรรงบประมาณเพื่อดับเพลิง และต่อมาออกกฤษฎีกาป้องกันไฟป่าดังกล่าวเป็นเวลาหกสิบวัน ในการประชุมกลุ่ม 7 มาครงเจรจากับชาติอื่นเพื่อจัดสรรเงินช่วยเหลือฉุกเฉิน 22 ล้านดอลลาร์สหรัฐแก่ประเทศแถบแอมะซอนที่ได้รับผลกระทบจากไฟป่า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "'Record number of fires' in Brazilian rainforest". BBC News. August 21, 2019. สืบค้นเมื่อ August 21, 2019.
2. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-06-20. สืบค้นเมื่อ 2019-09-08.
3. ↑  "Brazil's Bolsonaro says he will accept aid to fight Amazon fires". CBS News. August 27, 2019. สืบค้นเมื่อ August 30, 2019.
พิกัดภูมิศาสตร์: 52°25′55″N 10°48′14″E﻿ / ﻿52.43194°N 10.80389°E﻿ / 52.43194; 10.80389

**ฟ็อลคส์วาเกินอาเรนา** (เยอรมัน: *Volkswagen Arena*) เป็นสนามฟุตบอลแห่งหนึ่งในเมืองว็อลฟส์บวร์ค รัฐนีเดอร์ซัคเซิน ประเทศเยอรมนี ปัจจุบันเป็นสนามเหย้าของสโมสรเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค ซึ่งลงเล่นในรายการบุนเดิสลีกาของเยอรมนี สนามแห่งนี้ก่อสร้างตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 และเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2002 มีความจุ 30,000 คน ชื่อของสนามแห่งนี้มีที่มาจากบริษัทโฟล์กสวาเกน ซึ่งเป็นทั้งผู้สนับสนุนหลักของสโมสรว็อลฟส์บวร์คและสนามฟุตบอล ฟ็อลคส์วาเกินอาเรนาถูกใช้แทนที่สนามเฟาเอ็ฟเอ็ล-ชตาดีอ็อนอัมเอ็ลส์เทอร์เวค (*VfL-Stadion am Elsterweg*) ซึ่งมีความจุ 17,600 คน ซึ่งเป็นสนามเหย้าเดิมของสโมสร

อ้างอิง
-------

* Daten und Fakten เก็บถาวร 2014-04-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, *vfl-wolfsburg.de* (เยอรมัน)

1. ↑  Volkswagen Arena, worldofstadiums.com
2. ↑  VfL-Stadion: Stadionkapazität, vfl-wolfsburg.de

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ฟ็อลคส์วาเกินอาเรนา**

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
แอปเปิลสโตร์ สาขาเซ็นทรัลเวิลด์ หนึ่งในผลงานของบริษัท
**ฟอสเตอร์แอนด์พาร์ตเนอส์** (อังกฤษ: Foster + Partners) เป็นบริษัทสัญชาติอังกฤษ ทำธุรกิจด้านสถาปัตยกรรม วิศวกรรม และการออกแบบผสมผสาน ก่อตั้งโดยนอร์มัน ฟอสเตอร์ ในปี ค.ศ. 1967 ปัจจุบันบริษัทเป็นธุรกิจทางสถาปัตยกรรมขนาดใหญ่ที่สุดของสหราชอาณาจักร มีพนักงานรวม 1,500 คน และสตูดิโอย่อยในอีก 13 ประเทศทั่วโลก

ผลงานของบริษัท อาทิ สะพานมิลเลนเนียมในลอนดอน, สนามกีฬาเวมบลีย์แห่งใหม่, สนามกีฬานานาชาติลูซัยล์ ประเทศกาตาร์, ท่าอากาศยานลอนดอนสแตนสเต็ด, ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง, ท่าอากาศยานนานาชาติเตโชตาเขมา ประเทศกัมพูชา, แอปเปิลพาร์ก, 30 เซนท์แมรีอักซ์, แอปเปิลสโตร์ สาขาเซ็นทรัลเวิลด์ (ร่วมกับ บริษัท สถาปนิก 49 จำกัด) และโครงการเดอะฟอเรสเทียส์ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Architects Journal 100
2. ↑  "Apple Central World Bangkok / Foster + Partners". *ArchDaily* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2020-08-13.
3. ↑  "Foster + Partners Designs Sustainable Masterplan in Bangkok". *ArchDaily* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2021-05-20.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ

| การควบคุมรายการหลักฐาน แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ |
| --- |
| ทั่วไป | 
* ISNI
	+ 1
* VIAF
	+ 1
* เวิลด์แคต

 |
| หอสมุดแห่งชาติ | 
* สหรัฐ

 |
| อื่น ๆ | 
* SUDOC (France)
	+ 1

 |
**ศาสตราจารย์ ดร.จรัญ มะลูลีม** อาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นักวิชาการด้านตะวันออกกลางศึกษา อดีตที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร กรรมการในคณะกรรมมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาการลอบวางระเบิด และก่อความไม่สงบเรียบร้อยในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้

ประวัติ
-------

ดร.จรัญ มะลูลีม มีพื้นเพเดิมเป็นชาวจังหวัดพระนครศรีอยุธยา จบการศึกษา B.A. Political Science, M.A. Political Science, M.Phil. West Asian Studies, Ph.D. West Asian Studies และ Diploma in Applied Art จาก Aligarh Muslim University ประเทศอินเดีย ปัจจุบันเป็นอาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สาขาการระหว่างประเทศ ตำแหน่งศาสตราจารย์

ดร.จรัญ เป็นนักวิชาการที่เชี่ยวชาญด้านตะวันออกกลางศึกษาและโลกมุสลิมคนสำคัญในประเทศไทย จึงมักได้รับเชิญเป็นอาจารย์พิเศษและวิทยากรพิเศษในมหาวิทยาลัยและองค์กรอื่นๆทั้งในและต่างประเทศ นอกจากนี้แล้วก็ยังเขียนบทความลงในวารสารที่เกี่ยวข้องกับโลกมุสลิมอย่างต่อเนื่อง

นอกจากนี้ยังมีผลงานทางวิชาการสคัญอีกมากมาย โดยในส่วนของงานแปลนั้นมีหลายผลงานด้วยกัน เช่น แปลหนังสือประวัติศาสตร์ชนชาติอาหรับจากงานเขียนของอัลเบิร์ต ฮูรานีและมาลิส รูทเวน แปลหนังสือศาสนากับโลกจากงานเขียนมุรตะฎอ มุเฏาะฮารี แปลหนังสือความสัมพันธ์ทางสังคมในอิสลามจากงานเขียนของซัยยิด มุฮัมหมัดและฮุเซน ตะบะตาบาอีย์ เป็นต้น ส่วนงานเขียนนั้นก็มีหลายผลงานด้วยกัน เช่น หนังสือภูมิภาคอ่าวเปอร์เซียหลังสงคราม หนังสือวิกฤต ฮินดู-มุสลิม : จากอโยธยาสู่บอมเบย์ = Hindu-Muslim conflict : Ayodhya to Bombay หนังสืออิรักหลังสงคราม เป็นต้น รวมถึงยังเป็นบรรณาธิการหนังสือที่สำคัญ เช่น หนังสือสัจธรรมแห่งฮัจญ์ หนังสือความเป็นจริงในตะวันออกกลาง(บรรณาธิการร่วมกับเสาวนีย์ จิตต์หมวด) และหนังสือปรัชญาอิสลาม(อิมรอน มะลูลีมและกิติมา อมรทัตค้นคว้าและเรียบเรียง) เป็นต้น

เมื่อพ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตรเป็นนายกรัฐมนตรี ได้แต่งตั้ง ดร.จรัญเป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี โดยให้คำปรึกษาเกี่ยวกับความสัมพันธ์กับประเทศตะวันออกกลาง โลกมุสลิม และกิจการศาสนาอิสลามภายในประเทศ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* 

* พ.ศ. 2563 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นสูงสุด มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.)
* 

* พ.ศ. 2557 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นสูงสุด มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
* 

* พ.ศ. ไม่ปรากฏ –  เหรียญจักรพรรดิมาลา (ร.จ.พ.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2019-01-11. สืบค้นเมื่อ 2016-09-29.
2. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๖๓, เล่ม ๑๓๘ ตอนพิเศษ ๑ ข หน้า ๑๘๗, ๒๒ มกราคม ๒๕๖๔
3. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๗ เก็บถาวร 2015-07-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๓๑ ตอนที่ ๒๗ ข หน้า ๑๖, ๓ ธันวาคม ๒๕๕๗
**ภาษาตูลู** เป็นภาษาตระกูลดราวิเดียน มีผู้พูดน้อยกว่า 2 ล้านคน ส่วนใหญ่อยู่ในทักษิณะ กันนาดา และอุทุปี ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของรัฐการณตกะ มีบางส่วนอยู่ใน กสารคท รัฐเกราลา อักษรเดิมที่ใช้เขียนภาษานี้ คล้ายอักษรมลยาฬัม แต่มีใช้น้อย ส่วนใหญ่เขียนด้วยอักษรกันนาดา ยังเป็นข้อโต้แย้งอยู่ว่า อักษรตูลู เป็นต้นกำเนิดของอักษรมลยาฬัมหรือไม่ แต่หลักฐานจากจารึกของทั้งสองภาษา แสดงให้เห็นว่า ภาษาตูลูเก่ากว่า การเขียนภาษาตูลูด้วยอักษรกันนาดา ริเริ่มโดยมิชชันนารีชาวเยอรมันเมื่อราว พ.ศ. 2400

การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์
--------------------------

บริเวณที่มีผู้พูดภาษาตูลูกระจายตัวอยู่คือ ทักษิณ กันณฑะ และตำบลอุทุปี กสรคทเหนือ

อักษร
-----

ในพุทธศตวรรษที่ 24 มิชชันนารีใช้อักษรกันนาดาในการแปลภาษาตูลู ส่วนใหญ่แล้ว ภาษาตูลูเขียนด้วยอักษรกันนาดาเพราะคนส่วนใหญ่เรียนภาษากันนาดาในโรงเรียนในขณะเดียวกันมีความพยายามที่จะรื้อฟื้นอักษรโบราณของภาษาตูลูหรืออักษรตูลูซึ่งมีลักษณะคล้ายอักษรมลยาฬัมขึ้นใหม่ แต่การใช้อักษรดั้งเดิมพบได้น้อย  จารึกภาษาตูลูพบได้ในบริเวณรอบๆหมู่บ้านพัรกุร

ลักษณะของภาษา
-------------

การสืบหาจุดกำเนิดของภาษานี้ค่อนข้างยาก นักวิชาการบางคนจัดให้ภาษาตูลูอยู่ในตระกูลภาษาดราวิเดียนและเป็นภาษาที่เก่าที่สุด โดยทั่วไป ภาษาตูลูมีสองสำเนียงคือ ศิวัลลีและสำเนียงทั่วไป แต่ในการวิเคราห์การออกเสียงจะแบ่งเป็นสี่สำเนียงคือ

* สำเนียงพราหมณ์หรือศิวัลลี พูดโดยพราหมณ์ชาวตูลู
* สำเนียงเชน พูดโดยผู้นับถือศาสนาเชน ทางเหนือของตูลู นาดู
* สำเนียงทั่วไป ใช้พูดในพ้นที่ส่วนใหญ่ของของตูลู นาดู เป็นสำเนียงที่ใช้ในการค้าและการละเล่น
* สำเนียงตริพัล ใช้พูดโดยชาวตริพัล ใกล้เคียงกับสำเนียงทั่วไป

ภาษาตูลูไม่มีการสอนในโรงเรียนและยังไม่ได้รับการยอมรับในฐานะภาษาราชการของอินเดีย จัดเป็นภาษาที่ใกล้ตาย.

อ้างอิง
-------


***มีการทดสอบ ภาษาตูลู*** ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์

1. 1 2  Steever, Sanford B. (1998). *The Dravidian Languages*. Taylor & Francis. p. 162. ISBN 0415100232.
2. ↑  Radhika, M. (2005-10-08). "Dharam Singh pushes for Tulu rights". Tehelka. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-01-12. สืบค้นเมื่อ 2008-11-03. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
3. ↑  Tulunadu and Tulu community around the world - www.tuluver.com - Home
4. ↑  Kurzon, Dennis (2004). *Where East Looks West*. Multilingual Matters. p. 115. ISBN 1853596736.
5. ↑  Moseley, Christopher (2007). *Encyclopedia of the World's Endangered Languages*. Routledge. p. 345. ISBN 9780700711970.
ชาโมะ
 ชาโมะเล็ก
**ชาโมะ** (ญี่ปุ่น: 軍鶏シャモ; โรมาจิ: *shamo*) เป็นไก่พันธุ์หนึ่งที่ใช้สำหรับเป็น ไก่ชน เพื่อไว้ชม หรือบริโภคเนื้อ

กล่าวกันว่าสายพันธุ์นี้นำเข้าสู่ญี่ปุ่นจากประเทศไทยในยุคเอโดะแต่นับตั้งแต่มีการเปิดตัว ก็ได้รับการปรับปรุงการปรับปรุงพันธุ์ที่เป็นเอกลักษณ์ใน ญี่ปุ่น และในปี พ.ศ. 2484 ก็ได้ถูกกำหนดให้เป็นอนุสรณ์ทางธรรมชาติแห่งชาติญี่ปุ่นด้วยเหตุผลว่า "เป็นปศุสัตว์ที่มีลักษณะเฉพาะในญี่ปุ่น" นอกจากนี้ยังถือเป็นไก่สายพันธุ์พื้นเมืองในมาตรฐานเกษตรญี่ปุ่น

ประวัติศาสตร์
-------------

ว่ากันว่ามีการนำไก่ชนิดนี้เข้ามาจากญี่ปุ่นในยุคเอโดะตอนต้น แต่ไม่ทราบวันที่แน่ชัด ชื่อ "ชาโมะ" มีที่มาจากคำว่า "สยาม" ซึ่งเป็นชื่อเรียกเก่าของประเทศไทยในสมัยนั้น ด้วยความนิยมแพร่หลายของการชนไก่ ไก่ชนิดนี้จึงถูกเพาะพันธุ์ในที่ต่าง ๆ และสร้างสายพันธุ์ต่าง ๆ ขึ้นมา เนื่องจากการชนไก่มักใช้เป็นวิธีการพนัน เมื่อการพนันถูกห้ามจึงทำให้การเลี้ยงไก่ชนิดนี้เพื่อเป็นไก่ชนลดลงไปด้วย แต่เนื่องจากเนื้อมีรสชาติดีจึงถูกเลี้ยงเพื่อเป็นอาหาร ปัจจุบันมีการเพาะพันธุ์เพื่อเป็นอาหารตามท้องถิ่นต่าง ๆ มากมาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  佐藤優. "地鶏の起源と定義". *鶏病研究会報*. バイオメカニズム学会. **47** (1): 1–11.
**สารัชถ์ รัตนาวะดี** (ชื่อเล่น กลาง) เกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 เป็นนักธุรกิจชาวไทย เป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารและกรรมการบริษัท กัลฟ์ เอ็นเนอร์จี ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน) รองประธานกรรมการ ไทยคม (บริษัท)

ครอบครัวและการศึกษา
-------------------

สารัชถ์เป็นบุตรของพลเอกถาวร รัตนาวะดี อดีตหัวหน้านายทหารฝ่ายเสนาธิการ กองบัญชาการทหารสูงสุด กับนางประทุม รัตนาวะดี น้องสาวของนายวาริน พูนศิริวงศ์ นักธุรกิจและเจ้าของหนังสือพิมพ์แนวหน้า โดยสารัชถ์เป็นลูกคนกลาง โดยมีพี่ชายชื่อ สาณิต และน้องชายชื่อ สฤษดิ์

สารัชถ์แต่งงานกับ นลินี ตันติสุนทร ลูกสาวของนายรักษ์ ตันติสุนทร คหบดีชาวจีนในจังหวัดตาก มีบุตรด้วยกันสองคนคือสาริศและสิตมน

สารัชถ์ศึกษาที่โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย โดยเพื่อนร่วมรุ่นเรียกเขาว่า "แย้ม" ศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และปริญญาโท ด้านการบริหารจัดการวิศวกรรม จากมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา

การงาน
------

เมื่อศึกษาจบได้ก่อตั้ง บริษัท กัลฟ์ อิเล็คตริก จำกัด ซึ่งประกอบธุรกิจเกี่ยวกับพลังงานไฟฟ้า ในปี พ.ศ. 2537 ขณะอายุเพียง 29 ปี โดยสารัชถ์ดำรงตำแหน่ง กรรมการผู้จัดการใหญ่ จากนั้นได้จัดตั้งบริษัทอีกจำนวนหนึ่งที่ใช้คำนำหน้าว่า "กัลฟ์" เช่น บริษัท กัลฟ์ เพาเวอร์ เจเนอเรชั่น จำกัด (ก่อตั้ง พ.ศ. 2539) บริษัท กัลฟ์ โคเจนเนอเรชั่น จำกัด (ก่อตั้ง พ.ศ. 2539) บริษัท กัลฟ์ ยะลา กรีน จำกัด (ก่อตั้ง พ.ศ. 2540) และ บริษัท กัลฟ์ ไอพีพี จำกัด (ก่อตั้ง พ.ศ. 2547) เป็นต้น รวมถึงบริษัท กัลฟ์ เอ็นเนอร์จี ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน) เป็นผู้ผลิตกระแสไฟฟ้าของเอกชนรายใหญ่ที่สุดของไทยในแง่มูลค่าตามราคาตลาด เข้าจดทะเบียนซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย เมื่อ พ.ศ. 2560 ทำให้สารัชถ์ปรากฏอยู่ในทำเนียบมหาเศรษฐีไทยของนิตยสาร *ฟอบส์* ในปี 2561

ในปี พ.ศ. 2562 สารัชถ์ถือสินทรัพย์ที่เป็นหุ้นไทยที่มีมูลค่ามากที่สุดเป็นปีแรก จากนั้นครองอันดับ 1 ผู้มีหุ้นมากที่สุดเป็นสามปีซ้อน จากข้อมูลของนิตยสาร *ฟอบส์* ณ วันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2565 นายสารัชถ์ มีความมั่งคั่งสุทธิอยู่ที่ประมาณ 421,260 ล้านบาท (11,800 ล้านเหรียญสหรัฐ) ขึ้นเป็นอันดับ 1 แซงหน้าเจริญ สิริวัฒนภักดี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประวัติ สารัชถ์ รัตนาวะดี ซีอีโอ กัลฟ์ เอ็นเนอร์จี ดีเวลลอปเมนท์". ประชาชาติธุรกิจ.
2. ↑  "สารัชถ์ รัตนาวะดี แม่ทัพกัลฟ์ ผู้กว้างขวางในธุรกิจพลังงาน และมหาเศรษฐีอันดับ 5 ของไทย". บีบีซีไทย.
3. 1 2  "ผ่าแนวคิด 'สารัชถ์ รัตนาวะดี' ลุยดิจิทัลเต็มรูปแบบ". ฐานเศรษฐกิจ.
4. ↑  ศนิชา ละครพล. "10 อันดับ 'เศรษฐีหุ้นไทย' ปี 2564 'สารัชถ์ รัตนาวะดี' แชมป์ 3 สมัย". เดอะสแตนดาร์ด.
5. ↑  "สารัชถ์ ขึ้นแท่นอันดับ 1 มหาเศรษฐีไทย แทนเจ้าสัว 'เจริญ-ธนินทร์'". มติชน.
**แกว เมียส** (Keo Meas) หรือ**แก้ว มาส** เป็นนักการเมืองกัมพูชาที่นิยมคอมมิวนิสต์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2469 เรียนจบวิทยาลัยครูในพนมเปญ และเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนใน พ.ศ. 2489 และได้เป็นผู้นำในสมาคมเขมรอิสระและพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน สาขาพนมเปญ หลังจากที่โครงสร้างของพรรคในเมืองถูกทำลายเพราะการจับกุมครั้งใหญ่ใน พ.ศ. 2495 เมียสเป็นผู้จัดตั้งองค์กรขึ้นใหม่ และเป็นตัวแทนสมาคมเขมรอิสระไปร่วมการประชุมสันติภาพประชาชนในกรุงเวียนนาเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2495

เมื่อก่อตั้งพรรคปฏิวัติประชาชนเขมรใน พ.ศ. 2497 เมียสเป็นผู้นำสาขาพนมเปญ และได้เป็นตัวแทนในส่วนของเวียดมิญไปร่วมประชุมเจนีวาเกี่ยวกับอินโดจีน เมื่อพรรคปฏิวัติฯ กลายเป็นพรรคนอกกฎหมาย เมียสร่วมกับนวน เจีย และเพ็ญ ยุตจัดตั้งพรรคเขมรต่อต้าน (Khmer Resistance Party) เพื่อเป็นพรรคบนดินใน พ.ศ. 2497 แต่ถูกปฏิเสธจึงเปลี่ยนชื่อเป็นกรมประชาชนใน พ.ศ. 2498 เมียสได้ร่วมกับนน ซวน และนบ โบพันออกหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ชื่อ ประชาชน ใน พ.ศ. 2499

เมื่อตู สามุตขึ้นเป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ เมียสได้เป็นผู้นำอันดับสี่และเป็นผู้สมัครคนเดียวของกรมประชาชนที่เหลืออยู่ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2501 แต่ไม่ได้รับเลือก หลังจากนั้น เมียสจึงเข้าป่าไปร่วมต่อสู้กับพล พตเมียสได้เป็นคณะกรรมกลางของพรรคคอมมิวนิสต์เมื่อ พ.ศ. 2503 แต่ถูกปลดออกใน พ.ศ. 2506 เขาเดินทางไปฮานอยใน พ.ศ. 2511 เพื่อขอแรงสนับสนุนจากผู้นำคอมมิวนิสต์ชาวเขมรที่ลี้ภัยและขอความช่วยเหลือด้านอาวุธจากเวียดนามเหนือเพื่อโค่นล้มพระนโรดม สีหนุ แต่ไม่สำเร็จ เชื่อว่าเขาเป็นผู้จัดการให้พล พต ไปเยือนฮานอยและปักกิ่งใน พ.ศ. 2512 และเขายังอยู่ในฮานอยเมื่อพล พตกลับสู่กัมพูชา ต่อมาเมียสเป็นทูตของรัฐบาลราชอาณาจักรกัมพูชาพลัดถิ่นประจำสาธารณรัฐประชาชนจีน ต่อมา ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2515 เขาพ้นจากตำแหน่งและกลับสู่ฮานอย ทำงานภายใต้การควบคุมของเอียง ธีริท

เมียสกลับสู่กัมพูชาเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2518 เพื่อมาทำงานในสำนักงานกลางของพรรค เขาถูกจับกุมเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2518 ในข้อหาต้องสงสัยว่าฝักใฝ่เวียดนาม เขาถูกส่งไปยังคุก S-21 และเสียชีวิตใน พ.ศ. 2519

อ้างอิง
-------

* Kiernan, Ben. How Pol Pot Came to Power. London: Verso, 1985.
นาฬิกาอะตอมซีเซียมที่ถูกใช้เพื่อสอบเทียบเวลาอะตอมระหว่างประเทศตั้งแต่ปี 1984 ถึงปี 1993 ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติและวิทยาศาสตร์แห่งชาติ
**เวลาอะตอมระหว่างประเทศ** (ฝรั่งเศส: *temps atomique international*, อักษรย่อ: **TAI**, อังกฤษ: International Atomic Time) คือเวลาบนนาฬิกาอะตอมที่ถูกกำหนด จัดการ และใช้งานในระดับนานาชาติในปัจจุบัน

ในระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศ (SI) ได้นิยามว่า "วินาที คือระยะเวลา 9192631770 เท่าของคาบการแผ่รังสี ที่สอดคล้องกับ การเปลี่ยนสถานะระหว่างระดับไฮเปอร์ไฟน์สองระดับของ สถานะพื้นของอะตอมซีเซียม-133"

ภาพรวม
------

เวลาอะตอมระหว่างประเทศ (TAI) คือค่าเฉลี่ยของเวลาที่รักษาไว้โดยนาฬิกาอะตอมประมาณ 300 เรือน ซึ่งรวมถึงนาฬิกาอะตอมซีเซียม จำนวนมากที่ตั้งอยู่ในกว่า 50 ประเทศทั่วโลก ดำเนินการและบริหารจัดการโดยสำนักงานชั่งตวงวัดระหว่างประเทศ (BIPM)

นิยามเวลาของ TAI นั้นได้รับการสอบเทียบโดยการเปรียบเทียบนาฬิกาอะตอมที่เข้าร่วมเป็นระยะของ เพื่อรักษาความเที่ยงตรงสูงสุด การสอบเทียบนี้ใช้ในงานที่ต้องการความแม่นยำระดับนาโนวินาที สัญญาณเวลาของคลื่นวิทยุที่ปล่อยออกมาจากดาวเทียม GPS ถูกใช้อย่างกว้างขวางในฐานะแหล่งเวลาแบบเวลาจริงที่สนับสนุนโดย TAI

จุดเริ่มต้นของ TAI คือ 00:00:00 น. วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2501 (UT2) = 00:00:00 น. วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2501 อย่างไรก็ตาม ในปี พ.ศ. 2519 พบว่า TAI เร็วกว่าค่า SI วินาทีที่กำหนดไว้ จึงได้รับการแก้ไขในปี พ.ศ. 2520 เมื่อคิดย้อนไปจึงไม่ได้สอดคล้องกับเวลาเริ่มต้นนั้นแล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑   เก็บถาวร 2023-04-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 「国際文書第 8 版　(2006)　国際単位系 （SI）　日本語版」 2.1.1.3 時間の単位（秒）　(独)産業技術総合研究所　計量標準総合センター訳・監修、p.23
2. ↑  飯島重孝 1977. sfn error: no target: CITEREF飯島重孝1977 (help)
3. ↑  IAU 1976. sfn error: no target: CITEREFIAU1976 (help)

| * ด
* ค
* ก
เวลา |
| --- |
| แนวคิดหลัก | 

|  |
| --- |
| 
* อดีต
* ปัจจุบัน
* อนาคต
* นิรันดร

 |
| 
* วิทยาการลำดับเวลา
* ประวัติศาสตร์
* เส้นเวลา
* อนาคตศาสตร์

 |

 |
| การวัดและมาตรฐาน | 

|  |  |
| --- | --- |
| วิทยาการวัดเวลา | 
* UTC
* UT
* TAI
* หน่วยเวลา
	+ วินาที
	+ นาที
	+ ชั่วโมง
	+ วัน
	+ สัปดาห์
	+ เดือน
	+ ปี
* อันดับของขนาด (เวลา)

 |
| ระบบการวัด | 
* เวลาดาราคติ
* เวลาสุริยคติ
* เขตเวลา

 |
| ปฏิทิน | 
* ปีสุริยคติ
* เกรโกเรียน
* ฮิจญ์เราะหฺ
* จูเลียน

 |
| นาฬิกา | 
* นาฬิกาแดด
* นาฬิกาน้ำ

 |
| 
* อธิกวินาที
* ปีอธิกสุรทิน

 |

 |
| 
* หมวดหมู่ หมวดหมู่
* หน้าคอมมอนส์ คอมมอนส์
* สถานีย่อย สถานีย่อย

 |
ภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงถึงการลอบสังหารฉินอ๋องของจิงเคอ (ฉินอ๋อง-ซ้าย), (จิงเคอ-ขวาและถูกจับตัวไว้ได้), (ฉินอู่หยาง หมอบกราบอยู่ตรงกลาง)
จิงเคอ
**จิงเคอ** (จีน: 荊軻, อังกฤษ: Jing Ke, เวด-ไจลส์: Ching K'o, พินอิน: *Jīng Kē*) เป็นมือสังหารที่ลอบสังหารฉินอ๋อง หรือจิ๋นซีฮ่องเต้ ที่ปรากฏนามในประวัติศาสตร์จีนในยุคจ้านกว๋อ

ในประวัติศาสตร์
---------------

เจ้าชายไท่จื่อตัน รัชทายาทแห่งแคว้นเยี่ยนได้ตกเป็นตัวประกันอยู่ในแคว้นฉินเป็นเวลานาน ตลอดเวลาถูกกดขี่สารพัด ต่อมาได้หลบหนีกลับไปยังแคว้นเยี่ยนได้สำเร็จ จึงกลายเป็นศัตรูอีกคนหนึ่งที่สำคัญของฉินอ๋อง 

ต่อมาแคว้นฉินได้บุกโจมตีแคว้นฉี, แคว้นฉู่, แคว้นฮั่น, แคว้นวุ่ย และแคว้นเจ้า ได้ราบคาบ สถานการณ์จึงคาดหมายได้ว่า ต่อไปจะบุกแคว้นเยี่ยนอย่างแน่นอน 

ไท่จื่อตันจึงมีบัญชาให้ จิงเคอ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญการใช้มีด ปลอมตัวเป็นทูตแคว้นเยี่ยน พร้อมกับผู้ช่วยชื่อ ฉินอู่หยาง ไปยังเมืองเซียนหยาง เมืองหลวงของแคว้นฉินพร้อมกับบรรณาการคือ แผนที่เมืองจีชาง ของแคว้นเยี่ยน พร้อมกับศีรษะของฝานอี๋ว์ชี ซึ่งเป็นศัตรูคนสำคัญคนหนึ่งของฉินอ๋องที่หลบหนีไปยังแคว้นเยี่ยน เพื่อเสแสร้งว่าแคว้นเยี่ยนสยบยอมต่อแคว้นฉิน 

ทางฝ่ายแคว้นฉินไม่ทราบมาก่อนว่านี่เป็นแผนการ ได้จัดการต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ ในการเข้าเฝ้าครั้งนี้ จิงเคอเป็นผู้เดินนำหน้าถือกล่องใส่ศีรษะของฝานอี๋ว์ชีเดินนำหน้า ขณะที่ฉินอู๋หยางถือม้วนแผนที่เดินตามหลัง แต่กิริยาของฉินอู๋หยางตื่นตระหนกมีพิรุธให้จับได้ ฉินอ๋องจึงสั่งให้ฉินอู๋หยางหยุดอยู่ห่าง ๆ แล้วรับสั่งให้จิงเคอรับแผนที่มาคลี่ให้ทอดพระเนตร ปรากฏว่ามีดสั้นที่ซ่อนอยู่ปลายสุดของแผนที่แล่บออกมาให้เห็น แผนการลอบสังหารฉินอ๋องครั้งนี้จึงล้มเหลว แม้จิงเคอจะพยายามใช้มีดสั้นนั่นจ้วงแทงฉินอ๋องแล้วก็ตาม แต่ฉินอ๋องก็หลบหลีกไปได้พ้น ท้ายสุดเป็นฝ่ายจิงเคอและฉินอู้หยางที่ถูกองครักษ์ของฉินอ๋อง สังหารลงในท้องพระโรงทันที

การลอบสังหารฉินอ๋องในครั้งนี้เกิดขึ้นในปีที่ 227 ก่อนคริสต์ศักราช เป็นที่เลื่องลือไปทั่ว ซือหม่าเซียน นักประวัติศาสตร์ในยุคราชวงศ์ฮั่นตอนต้น แม้จะเป็นในยุคหลังผ่านมาหลายร้อยปีแล้วก็ตาม ก็ได้บันทึกถึงเหตุการณ์ครั้งนี้ไว้ ชื่อ *刺客列傳* (*ชีวประวัตินักลอบสังหาร*)

ในวัฒนธรรมต่าง ๆ
----------------

เรื่องราวการลอบสังหารของจิงเคอในครั้งนี้ ได้ถูกดัดแปลงในวัฒนธรรมร่วมสมัยของจีนในยุคปัจจุบันหลายอย่าง อาทิ *The Emperor and the Assassin* ภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1999 ตัวละครจิงเคอรับบทโดย จาง เฟิงอี้ จากการกำกับของ เฉิน ไคเก๋อ หรือถูกดัดแปลงเป็นตัวละครใน *ฮีโร่* ในปี ค.ศ. 2003 จากการกำกับของ จาง อี้โหมว ซึ่งตัวนักลอบสังหารแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย หรือในละครโทรทัศน์ชุด *The Rise of the Great Wall* ในปี ค.ศ. 1986 โดย ATV ตัวละครจิงเคอแสดงโดย หลิว สงเหยินและ *Assassinator Jing Ke* ในปี ค.ศ. 2004 นำแสดงโดย หลิว ยี่

นอกจากนี้แล้ว เหตุการณ์ครั้งนี้ได้กลายมาเป็นภาษิตในภาษาจีนคำว่า *图穷匕见* (จีนกลาง: *ถูฉงชีเสี้ยน*, แต้จิ๋ว: *โต่วเคี้ยงชิกหิ่ง*) แปลว่า "สุดแผนที่มีดปรากฏ" ซึ่งหมายถึง "แผนการแตกไม่สามารถปกปิดได้"

อ้างอิง
-------

1. ↑  劉煒/著. [2002] (2002) Chinese civilization in a new light 中華文明傳真#3 春秋戰國. Publishing Company. ISBN 9620753119 pg 28-29.
2. ↑  "จิ๋นซีกำลังสนุกไม่ควรพลาด ตอนจิงเคอลอบสังหาร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-05. สืบค้นเมื่อ 2011-10-15.
3. ↑  Emperor Qin
4. ↑  แก้วชัย ธรรมาชัย แปล, *สุภาษิต 3 ภาษา ไทย, แต้จิ๋ว, จีนกลาง* หน้า 228-230 (สำนักพิมพ์สุขภาพใจ) ไม่ปรากฏปีที่พิมพ์และ ISBN
5. ↑  เก็บถาวร 2012-10-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ถูฉยงปี่เสี้ยน: สุดแผนที่ ปรากฏมีดสั้น จากผู้จัดการออนไลน์