recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ป้ายฮอลลีวูด** (อังกฤษ: Hollywood Sign) เดิมชื่อ **ป้ายฮอลลีวูดแลนด์** (อังกฤษ: Hollywoodland Sign) เป็นสถานที่สำคัญและสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมของอเมริกาที่มองเห็นจากฮอลลีวูด ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ตั้งอยู่บนเมาต์ลี ในพื้นที่บีชวูดแคนยอน บนเทือกเขาซานตาโมนิกา สะกดด้วยคำว่า *Hollywood* (อ่านว่า *ฮอลลีวูด*) อักษรตัวพิมพ์ใหญ่สีขาวสูง 13.7 เมตร (45 ฟุต) และยาว 106.7 เมตร (350 ฟุต) สร้างขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2466 เพื่อโฆษณาชั่วคราวสำหรับการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ในท้องถิ่น แต่เนื่องจากเป็นที่นิยมเพิ่มมากขึ้นจึงไม่ได้ทำการรื้อถอนต่อมา และในปี พ.ศ. 2521 จึงแทนที่ด้วยโครงสร้างเหล็กทั้งหมดที่มีความทนทานมากขึ้น

ในบรรดาสถานที่สำคัญที่รู้จักกันดีทั้งในแคลิฟอร์เนียและสหรัฐอเมริกา ป้ายดังกล่าวมักปรากฏในวัฒนธรรมประชานิยมโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการถ่ายทำภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์ ที่ถ่ายทำบรรยากาศรอบ ๆ ฮอลลีวูด โดยบางครั้งถูกล้อเลียนการใช้สัญลักษณ์และรูปแบบที่คล้ายกัน แต่สะกดคำต่างกัน และหอการค้าฮอลลีวูดเป็นผู้ถือสิทธิ์ในเครื่องหมายการค้าป้ายฮอลลีวูด

เนื่องจากเป็นป้ายที่ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางและมองเห็นได้จากหลายจุดทั่วลอสแอนเจลิส ป้ายจึงเป็นเป้าหมายของการแกล้งและการก่อกวนตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา จึงได้รับการบูรณะตั้งแต่นั้นมา รวมถึงการติดตั้งระบบรักษาความปลอดภัยเพื่อป้องกันความเสียหาย ป้ายนี้ได้รับการคุ้มครองและส่งเสริมโดยองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร เดอะฮอลลีวูดไซต์ทรัสต์ ในขณะสถานที่และที่ดินโดยรอบเป็นส่วนหนึ่งของสวนสาธารณะกริฟฟิทพาร์ก

ผู้เข้าชมสามารถเดินขึ้นไปที่ป้ายได้จากทางเข้าบรอนสันแคนยอน ไปยังกริฟฟิทพาร์ก หรือหอดูดาวกริฟฟิท นอกจากนี้ยังมีทางเดินใกล้กับอ่างเก็บน้ำทะเลสาบฮอลลีวูดนอกกริฟฟิทพาร์ก และถึงแม้จะไม่ใช่จุดเชื่อมต่อในตัวเองก็ตาม แต่ก็มีจุดชมวิวยอดนิยมรอบ ๆ ทะเลสาบฮอลลีวูดพาร์กใกล้กับกับทางเดิน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "Fast Facts About The Hollywood Sign". *The Hollywood Sign*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 16, 2017. สืบค้นเมื่อ January 1, 2017.
2. ↑  "The Hollywood Sign: A Beat-by-Beat Plotline" (PDF). *The Hollywood Sign*. พฤษภาคม 19, 2005. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ สิงหาคม 9, 2007. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 12, 2007.
3. ↑  "Licensing for the Walk of Fame | Hollywood Walk of Fame". *walkoffame.com*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 3, 2019. สืบค้นเมื่อ 2019-02-03.
4. ↑  "About the Hollywood Sign Trust". *The Hollywood Sign*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 10, 2017. สืบค้นเมื่อ February 8, 2018.
5. ↑  "The Hollywood Sign: Best Viewpoints". *The Hollywood Sign*. June 20, 2017. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 22, 2019. สืบค้นเมื่อ November 12, 2017.
6. ↑  "The Hollywood Sign: Hiking to the Sign". *The Hollywood Sign*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 11, 2017. สืบค้นเมื่อ November 12, 2017.
7. ↑  "Lake Hollywood Reservoir Trail | Los Angeles | Hikespeak.com". *www.hikespeak.com* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 21, 2019. สืบค้นเมื่อ 2020-01-03.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ป้ายฮอลลีวูด**
**วัดท่าสุทธาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางบาล ในตำบลไทรน้อย อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดท่าสุทธาวาสเดิมเรียกว่า **วัดผีมด** สร้างสมัยปลายกรุงศรีอยุธยาราว พ.ศ. 2315 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2320

อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ ศาลา หอพระไตรปิฎก และกุฏิ ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือประธานในอุโบสถ หลวงพ่อเศียรและหลวงพ่อเฒ่า มีคำขวัญของวัดคือ "หลวงพ่อเศียรคุ้มเกล้า หลวงพ่อเฒ่าคุ้มภัย"

วัดท่าสุทธาวาสตั้งอยู่ในพื้นที่ถูกน้ำท่วมทุกปี ทำให้ได้รับความเดือดร้อน ทรัพย์สินของมีค่าศิลปะโบราณสมบัติเก่าแก่ของวัดต้องคอยขนย้ายหนีทุกปี ทางวัดได้ของบช่วยเหลือไปยังสำนักพุทธศาสนามอบเงินช่วยเหลือมาให้ 2.2 ล้านบาท ในการซ่อมแซมบูรณะวัด มีการว่าจ้างช่างจากจังหวัดสกลนคร มาดำเนินการดีดศาลาหอพระไตรปิฎกคอนกรีตหนักกว่า 30 ตัน กุฏิสงฆ์จำนวน 11 หลังรวมเป็นเสาทั้งหมดจำนวน 400 กว่าต้น ดีดให้สูงของเดิมสูง 3 เมตร ดีดขึ้นอีก 1.2 เมตร รวมความสูง 4.20 เมตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดท่าสุทธาวาส". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดท่าสุทธาวาส". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดกรุงเก่า เร่งดีดศาลากุฏิเสา 400 ต้นหนีน้ำท่วม". ไทยรัฐ.
**กองพลทหารภูเขาสรรพาวุธที่ 13 แห่งเอ็สเอ็ส "ฮันจาร์"** (เยอรมัน: *13. Waffen-Gebirgs-Division der SS „Handschar"*) เป็นกองพลทหารภูเขาแห่งหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส,เป็นสาขาหนึ่งของกองกำลังติดอาวุธของพรรคนาซีเยอรมันที่ได้ทำหน้าที่ควบคู่ แต่ไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเวร์มัคท์อย่างเป็นทางการในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1944 เป็นการต่อสู้รบในการทัพปราบปราบการก่อกบฎเพื่อต่อกรกับกลุ่มคอมมิวนิสต์ภายใต้การนำของพลพรรคยูโกสลาเวีย กองกำลังต่อต้านในรัฐเอกราชโครเอเชีย รัฐหุ่นเชิดฟาสซิสต์ของเยอรมนีที่คลอบคลุมเกือบทั้งหมดของโครเอเชียสมัยใหม่,ทั้งหมดของบอสเนีย-เฮอร์เซโกวีนาสมัยใหม่เป็นเช่นเดียวกับส่วนหนึ่งของเซอร์เบีย การให้คำสมญานามว่า ฮันจาร์ มาจากมีคต่อสู้ท้องถิ่นหรือดาบที่ถูกถือโดยตำรวจชาวออตโตมันในช่วงศตวรรษที่ว่าภูมิภาคนี้เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออตโตมัน เป็นกองพลวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สหน่วยแรกที่ไม่ใช่ชาวเยอรมันและได้ถูกก่อตั้งในการขยายตัวของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สเข้าสู่กองกำลังทหารหลากหลายเชื้อชาติ ประกอบไปด้วยชาวบอสเนียมุสลิม (เชื้อชาติบอสนีแอก) ซึ่งบางส่วนเป็นทหารชาวโครแอตคาทอลิก และเจ้าหน้าที่นายทหารและระดับชั้นประทวน (noncommissioned officer-NCOs) ส่วนใหญ่เป็นชาวเยอรมันและยูโกสลาฟ Volksdeutsche (เชื้อชาติเยอรมัน) ที่ได้ให้คำสาบานความจงรักภักดีต่อทั้งอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ และผู้นำโครเอเชีย Ante Pavelić

กองพลนี้ได้เข้าสู้รบเพียงสั้น ๆ ใน Syrmia ภูมิภาคทางตอนเหนือของแม่น้ำซาวา (Sava) ก่อนที่จะก้าวข้ามไปยังทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของบอสเนีย หลังจากได้ก้าวข้ามซาวา ก็ได้จัดตั้งด้วยกำหนด"เขตความปลอดภัย"ในด้านตะวันออกเฉียงเหนือของบอสเนียระหว่างแม่น้ำซาวา, บอสนา (Bosna), ดรีนา (Drina) และ Spreča นอกจากนี้ยังได้มีการสู้รบด้านนอกของเขตความปลอดภัยหลายต่อหลายครั้งและได้รับชื่อเสียงสำหรับความโหดเหี้ยมและป่าเถื่อน ไม่เพียงเท่านั้นในช่วงระหว่างการสู้รบ แต่ยังได้ผ่านด้วยการสังหารหมู่อย่างโหดเหี้ยมต่อพลเรือนชาวเซอร์เบียและชาวยิว ในช่วงปลาบปี ค.ศ. 1944 ส่วนหนึ่งของกองพลได้ถูกเคลื่อนย้ายเพียงสั้น ๆ ที่พื้นที่ Zagreb หลังจากนั้นซึ่งสมาชิกที่ไม่ใช่เยอรมันเริ่มที่จะละทิ้งหน้าที่ไปเป็นจำนวนมาก ในช่วงฤดูหนาวของปี ค.ศ. 1944–1945 ได้ถูกส่งไปยังภูมิภาค Baranja ที่ได้เข้าทำการสู้รบต่อกรกับกองทัพแดงและกองทัพบัลแกเรียในทางตอนใต้ของฮังการี จนต้องถอยทัพกลับไปยังส่วนของแนวป้องกันจนกระทั่งพวกเขาได้เข้าไปอยู่ในชายแดนไรช์ ชาวมุสลิมส่วนใหญ่ที่หลงเหลือได้ถูกทิ้งไว้จุดนี้และได้พยายามที่จะกลับไปยังบอสเนีย ส่วนที่เหลือได้หลบหนีไปยังทางด้านตะวันตกที่ห่างไกลออกไป ด้วยความหวังว่าจะยอมจำนนต่อสัมพันธมิตรตะวันตก สมาชิกส่วนใหญ่ที่เหลือได้กลายเป็นเชลยของกองทัพอังกฤษ เวลาต่อมา, เจ้าหน้าที่นายทหาร 38 นายได้ถูกส่งไปยังยูโกสลาเวียเพื่อเผชิญหน้ากับข้อกล่าวหาอาชญากรรม และ 10 นายได้ถูกตัดสินโทษด้วยการประหารชีวิต

อ้างอิง
-------

1. ↑  Keegan 1970, p. 138. sfn error: no target: CITEREFKeegan1970 (help)
สาวหิมะ
**สาวหิมะ** หรือ **ยูกิอนนะ** (ญี่ปุ่น: 雪女; โรมาจิ: *yuki onna*) ตามความเชื่อของชาวญี่ปุ่น เป็นชื่อที่ใช้เรียกภูตหิมะที่มีรูปร่างเป็นสตรีที่งดงาม ว่ากันว่าเป็นจิตวิญญาณแห่งฤดูหนาว ซึ่งยูกิอนนะนี้ จะมีลักษณะเป็นผู้หญิงสาวสวย สวมชุดกิโมโนสีขาวสะอาด นางจะปรากฏตัวบนภูเขาหิมะในวันที่มีพายุหิมะ และหลอกล่อให้ผู้ชายที่หลงใหลในความงามของนางไปสู่ความตาย เรื่องเล่าของสาวหิมะมีหลากหลายอยู่ว่า บางครั้งเล่ากันว่าในวันที่หิมะตกหนัก นักเดินทางที่โชคไม่ดี จะได้พบกับสาวหิมะท่ามกลางพายุหิมะที่อันตราย เธอจะสวมกิโมโนสีขาว และค่อนข้างตัวสูง บ้างก็เล่าว่าเธอสวมกิโมโนสีแดง แล้วรอยเท้าที่เธอเดิน เต็มไปด้วยคราบเลือด บางครั้งเชื่อว่าสาวหิมะเป็นวิญญาณของหญิงที่ตั้งครรภ์ ที่ตายเพราะพายุหิมะ และเมื่อใครเดินผ่านมาตามทางแล้วพบเห็นเธอเข้า เธอจะยิ้มแล้วยอมให้คนนั้นอุ้มลูก เหยื่อจะไม่สามารถปล่อยลูกของเธอได้เมื่ออุ้มแล้ว และลูกของเธอจะหนักขึ้นและเย็นจนแข็ง ทำให้เหยื่อขยับไปไหนไม่ได้ และจะจมหิมะตาย

ทว่าเรื่องเล่าที่มีชื่อเสียงของสาวหิมะ เป็นเรื่องที่มีอยู่ว่า ชายตัดฟืน 2 คน คนหนึ่งยังหนุ่ม ส่วนอีกคนค่อนข้างมีอายุ ติดอยู่ท่ามกลางพายุหิมะไม่สามารถกลับได้ จึงต้องหาที่พักซึ่งเป็นกระท่อมร้างเพื่อหลบหิมะก่อน เมื่อทั้งคู่หลับลง กลางดึกนั้นมีเพียงชายคนที่อายุน้อยกว่ากึ่งหลับกึ่งตื่น เห็นผู้หญิงที่สวมกิโมโนสีขาว หน้าตาซีดเผือด และมีแววตาที่น่ากลัว เป่าลมหายใจใส่ชายคนที่มีอายุกว่า ชายคนที่อายุน้อยกว่าตกใจมากจนพูดไม่ออก แล้วสาวหิมะก็เข้ามากระซิบว่าเธอจะไว้ชีวิตเขา ตราบเท่าที่เขาไม่แพร่งพรายเรื่องของเธอให้ใครรู้ แล้วสาวหิมะก็หายตัวไป เขาพบว่าชายคนที่สูงวัยกว่าได้แข็งตายไปแล้ว 

หลังจากนั้น 1 ปีให้หลัง เขาได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ค่อนข้างสูง หน้าตาซีดเผือด แต่เป็นผู้หญิงที่หน้าตาดี เขาตัดสินใจแต่งงานและอยู่กินกับเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะมีลูกกับเขาถึง 10 คน แต่ความงามของเธอไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยซักนิดเดียว วันหนึ่งสามีก็เกิดหลุดปาก เล่าเรื่องสาวหิมะออกมาให้เธอฟัง เมื่อเธอได้ยิน เธอก็คืนร่างกลับเป็นสาวหิมะตนเดิม ตนเดียวกับที่สามีเคยเจอ ด้วยความเป็นมนุษย์ ฝ่ายสามีเกิดหวาดกลัวภรรยา แต่เพราะว่าเธอเห็นแก่ลูกๆ จึงไว้ชีวิตสามีแล้วหายตัวไป หลังจากนั้นก็ไม่มีใครได้พบกับสาวหิมะนางนั้นอีกเลย

ส่วนใหญ่แล้ว เรื่องเล่าของ ยุกิอนนะ จะปรากฏในทางตอนเหนือของเกาะญี่ปุ่นเสียเป็นส่วนมาก ไม่ว่าจะเป็นทางแถบฮกไกโดหรือทางแถบจังหวัดอิวาเตะ เนื่องจากทางตอนเหนือของญี่ปุ่นจะมีอากาศหนาวเย็น และมีหิมะปกคลุมอยู่เกือบตลอดทั้งปี จึงมีเรื่องเล่าขานของยูกิอนนะ มากกว่าท้องที่อื่นๆ 
และนอกจากนี้เกมออนไลน์ชื่อดังอย่างเทลส์รันเนอร์ยังใช้เรื่องของสาวหิมะมาทำเป็นการแข่งขันโดยใช้ชื่อเจ้าหญิงหิมะ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ข้อมูลสาวหิมะ จาก obakemono.com (14/10/2007) (อังกฤษ)
* ข้อมูลสาวหิมะ จาก Youkai Library เก็บถาวร 2007-10-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน(14/10/2007) (อังกฤษ)
**การเชิดสิงโต** (จีนตัวย่อ: 舞狮; จีนตัวเต็ม: 舞獅; พินอิน: *wǔshī*) เป็นประเพณีการเต้นรำอย่างหนึ่งในวัฒนธรรมจีนและประเทศอื่น ๆ ในทวีปเอเชียที่ผู้แสดงเลียนแบบการเคลื่อนไหวของสิงโตในชุดสิงโต การเชิดสิงโตปกติจะแสดงในเทศกาลตรุษจีนและในเทศกาลทางประเพณี วัฒนธรรม และศาสนาของชาวจีนอื่น ๆ การเชิดสิงโตอาจแสดงในโอกาสสำคัญ เช่น งานเปิดตัวธุรกิจ การเฉลิมฉลองในโอกาสพิเศษ หรืองานสมรส หรืออาจใช้เชิดชูเกียรติแขกพิเศษในชุมชนของชาวจีน

การเชิดสิงโตของจีนมักมีผู้สับสนกับการเชิดมังกร ความแตกต่างคือสิงโตต้องใช้นักเต้นสองคน ในขณะที่มังกรต้องใช้คนหลายคน ในการเชิดสิงโต ใบหน้าของผู้แสดงจะแสดงให้เห็นเป็นครั้งคราว เนื่องจากพวกเขาอยู่ภายในตัวสิงโต ในการเชิดมังกร ใบหน้าของผู้แสดงจะแสดงให้เห็นได้ง่ายเนื่องจากมังกรจะยึดอยู่กับเสา การเคลื่อนไหวพื้นฐานในการเชิดสิงโตพบได้ในศิลปะการป้องกันตัวของจีนหลายแขนง

การเชิดสิงโตของจีนมีสองรูปแบบหลัก คือ สิงโตเหนือและสิงโตใต้ การแสดงทั้งสองรูปแบบพบได้ทั่วไปในประเทศจีน แต่ที่อื่นในโลกมักพบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ การเชิดสิงโตแบบใต้มีมากกว่าเนื่องจากได้รับการเผยแพร่โดยชุมชนจีนพลัดถิ่นซึ่งส่วนใหญ่มีต้นกำเนิดจากจีนตอนใต้ การเชิดสิงโตรูปแบบอื่น ๆ อาจพบในประเทศญี่ปุ่น เกาหลี ทิเบต และเวียดนาม การเชิดสิงโตอีกรูปแบบหนึ่งมีในวัฒนธรรมอินโดนีเซีย แต่เป็นประเพณีที่แตกต่างไปและอาจเรียกว่าซีงาบารง

| * ด
* ค
* ก
เทศกาลตรุษจีน |
| --- |
| วัฒนธรรมจีน |
| หัวข้อ | 
* เหนียน
* การเชิดสิงโต
* การเชิดมังกร
* ภาพปีใหม่
* อั่งเปา
* มื้อเย็นรวมญาติ
* ดอกไม้ไฟ
* ประทัด
* มังกรจีน
* ฝู

 |  |
| อาหาร | 
* ขนมเข่ง
* ชุนปิ่ง
* เกี๊ยว
* โร่วกาน
* หลัวฮั่นไจ
* ถ้วยฟู
* ฝาดฉ่อย
* เกี๊ยวกวางตุ้ง
* ข้าวหลาม
* กั่ว
* เม็ดบัว
* พายสัปปะรด
* ลูกพิราบ
* โอ่วก้วย
* ขนมผักกาด
* ยฺหวีเชิง
* เมล็ดแตง
* ส้มแมนดาริน
* ปลา

 |
| อื่น ๆ | 
* *ซีซีทีวีนิวเยียส์กาลา*
* ปฏิทินจีน
* ชุน-ยฺวิ่น
* สีในวัฒนธรรมจีน

 |
| โกลเดนวีก |
ภาพถ่ายเมื่อปี 1901 แสดงตัวอย่างของ "คนบ้าหอบฟาง"
"**วอลต์ซิงมาทิลดา**" (อังกฤษ: Waltzing Matilda) เป็นบทเพลงประเภท "ลำนำชายทุ่ง" (bush ballad) ซึ่งเป็นที่รู้จักมากที่สุดในประเทศออสเตรเลีย และถือกันว่า เป็นเพลงชาติฉบับไม่เป็นทางการของประเทศนี้

ชื่อเพลงเป็นภาษาปากออสเตรเลีย หมายความว่า บ้าหอบฟางเดินทอดน่อง คำว่า "waltzing" แปลว่า เดินทอดน่อง ตัดมาจากวลีเยอรมันว่า *auf der Walz* ซึ่งสื่อถึงการเดินเตร็ดเตร่เร่รับจ้างทำงานช่างต่าง ๆ ส่วน "matilda" แปลว่า ข้าวของที่ม้วนเป็นห่อสะพายหลัง

เนื้อหาเพลงว่าด้วย ชายบ้าหอบฟาง (swagman) คนหนึ่งซึ่งเร่รับจ้างไปทั่ว ชายผู้นี้นั่งจิบชาอยู่ริมทุ่ง แล้วลักจับแกะ (jumbuck) ชาวบ้านมาฆ่ากิน เจ้าของแกะซึ่งที่จริงแล้วอาศัยอยู่ในที่ดินโดยบุกรุก เรียกขานกันว่า "ผู้บุกรุกที่ดิน" (squatter) จึงแจ้งตำรวจ ตำรวจมากันสามนาย จะจับชายรับจ้างไปดำเนินคดี ชายนั้นจึงกระโจนหนีลงห้วย (billabong) จมน้ำขาดใจตาย กลายเป็นผีคอยหลอกหลอนอยู่ในท้องที่นั้น

เนื้อเพลงดั้งเดิมนั้นประพันธ์ขึ่นเมื่อปี 1895 เป็นฝีมือร้อยกรองของกวีชาวออสเตรเลียชื่อ แบนโจ แพเตอร์ซัน (Banjo Paterson) โน้ตเพลงตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี 1903 ใจความของเพลงที่มีเรื่องราวชาวบ้านชายทุ่ง และกลวิธีในการประพันธ์ ทำให้เกิดพิพิธภัณฑ์สำหรับเพลงนี้ขึ้นโดยเฉพาะ คือ ศูนย์วอลต์ซิงมาทิลดา (Waltzing Matilda Centre) ในเมืองวินตัน รัฐควีนส์แลนด์ ประเทศออสเตรเลีย อันเป็นที่ซึ่งแพเตอร์ซันประพันธ์เพลงนี้ ครั้นปี 2012 เมืองวินตันประกาศให้วันที่ 6 เมษายนของทุกปี เป็นวันวอลต์ซิงมาทิลดา เพื่อรำลึกถึงความสำคัญของเพลงดังกล่าว ทั้งนี้ วันที่ 6 เมษายน เป็นวันที่เพลง "วอลต์ซิงมาทิลดา" ได้รับการขับร้องบรรเลงต่อสาธารณชนเป็นหนแรก

เพลง "วอลต์ซิงมาทิลดา" บันทึกเสียงเป็นครั้งแรกในปี 1926 ผู้บันทึกเสียง คือ จอห์น คอลลินซัน (John Collinson) กับรัสเซล แคลโลว์ (Russell Callow) ต่อมาในปี 2008 หอภาพยนตร์และเสียงแห่งชาติ (National Film and Sound Archive) ขึ้นทะเบียนเพลงนี้ในหมู่ "เสียงแห่งออสเตรเลีย" (Sounds of Australia) ให้เหตุผลว่า เป็นเพลงออสเตรเลียที่บันทึกเสียงไว้มากที่สุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Who'll Come A Waltzing Matilda With Me?". National Library of Australia. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-06-06. สืบค้นเมื่อ 3 October 2015.`{{cite web}}`: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
2. ↑  Oxford English Dictionary, Draft Revision March 2001. "Matilda, n."
3. ↑  "Waltzing Matilda Centre". Matildacentre.com.au. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-13. สืบค้นเมื่อ 2013-01-07.
4. 1 2  Arthur, Chrissy (6 April 2012). "Outback town holds first Waltzing Matilda Day". ABC News.
5. ↑  "Waltzing Matilda Day". Waltzing Matilda Centre, Winton. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-27. สืบค้นเมื่อ 2016-01-26.
6. ↑  "National Film and Sound Archive: Waltzing Matilda on australianscreen online". Aso.gov.au. สืบค้นเมื่อ 2013-01-07.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิซอร์ซ มีงานต้นฉบับเกี่ยวกับ:
**Waltzing Matilda** 

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วอลต์ซิงมาทิลดา**
**วอร์เรน เฮสติงส์** (อังกฤษ: Warren Hastings) เป็นผู้บริหารอาณานิคมของอังกฤษ ซึ่งดำรงตำแหน่งหัวหน้าสภาสูงสุดของอินเดีย และเป็นผู้สำเร็จราชการคนแรกของอินเดียในปี ค.ศ. 1772-1785 เขาและโรเบิร์ต ไคลฟ์ได้รับการยกย่องในการวางรากฐานของจักรวรรดิบริติชในอินเดีย เขาเป็นนักปฏิรูปที่กระตือรือร้น ในปี ค.ศ. 1779-1784 เขานำกองกำลังของบริษัทอินเดียตะวันออกต่อต้านพันธมิตรระหว่างรัฐพื้นเมืองกับฝรั่งเศส ในที่สุดฝ่ายอังกฤษที่มีการจัดการที่ดีก็ได้รับชัยชนะในขณะที่ฝรั่งเศสสูญเสียอิทธิพลในอินเดีย ในปี ค.ศ. 1787 เขาถูกกล่าวหาว่าคอร์รัปชั่นและถูกถอดถอน แต่หลังจากการพิจารณาคดีเป็นเวลานาน เขาก็พ้นผิดในปี ค.ศ. 1795 และเขาได้รับตำแหน่งองคมนตรีในปี ค.ศ. 1814

ประวัติ
-------

เฮสติงส์เกิดในเชอร์ชิลล์, ออกซฟอร์ดเชอร์ ในวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1732 โดยมีพ่อชื่อ เพนนีสโตน เฮสติงส์ เป็นสุภาพบุรุษผู้น่าสงสาร และแม่ชื่อเฮสเตอร์ เฮสติงส์ ซึ่งเสียชีวิตไม่นานหลังจากที่เขาเกิด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Warren Hastings". BBC. สืบค้นเมื่อ 17 July 2020.
2. ↑  "Warren Hastings, maker of British India". *Journal of the Royal Central Asian Society*. **22** (3): 476–480. 1935. doi:10.1080/03068373508725383.
3. ↑  Sir Alfred Lyall (1889). *Warren Hastings*. Macmillan and Co. p. 1.
วอลเดน 7
**วอลเดน 7** (อักษรโรมัน: Walden 7) เป็นอาคารอะพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง ผลงานออกแบบของบริษัทริการ์ดูบูฟิลย์ตาเยร์เดอาร์กิเตกตูรา ตั้งอยู่ในเมืองซันฌุสต์ดัซแบร์น ใกล้กับบาร์เซโลนา ประเทศสเปน สร้างเสร็จในปี 1975 โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากนวนิยายเรื่อง *วอลเดนทู* ของ บี. เอฟ. สกินเนอร์ ซึ่งเล่าเรื่องของชุมชนยูโทเปียและอ้างอิงนวนิยายเรื่อง *วอลเดน* ของเฮนรี เดวิด ทอโร อีกทอดหนึ่ง วอลเดน 7 เป็นที่รู้จักดีจากการใช้มอดูล (module) เพื่อสร้างห้องอะพาร์ตเมนต์และพื้นที่สาธารณะของชุมชนมากมาย

โครงการเดิมทีประกอบด้วยห้องพักอาศัยจำนวน 446 หน่วย ด้วยงบประมาณที่ต่ำกว่างบประมาณมาตรฐานสำหรับการอุดหนุนที่อยู่อาศัยผู้มีรายได้น้อยในเวลานั้น เดิมทีมีแผนจะสร้างบล็อกคล้ายกันนี้รวม 5 บล็อก อาคารประกอบด้วย 18 หอที่แยกกันที่ฐาน จากนั้นจึงมีส่วนโค้งที่เชื่อมเข้ากับหอที่อยู่ใกล้กัน ซึ่งมีผู้บรรยายไว้ว่าเป็น "เขาวงกตแนวตั้ง ที่มีลานภายใน 7 ลานเชื่อมต่อกันอยู่"

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  King, Emily (2016-04-28). "Fortress of Solitude". *Frieze* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2019-08-27.
2. ↑  Naja, Ramzi (2013-02-22). "AD Classics: Walden 7 / Ricardo Bofill". *ArchDaily* (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2019-08-30.
3. ↑  "An Apartment Building Inspired By a Sci-Fi Utopia". *Atlas Obscura* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2019-08-30.
**"การเดินทาง (Backpack)"** เป็นซิงเกิลในปี พ.ศ. 2557 ของนักร้องชาติ สุชาติ จากเวทีเดอะวอยซ์ไทยแลนด์ สังกัดค่ายวอทเดอะดัก ประพันธ์เนื้อร้องโดย ชาติ สุชาติ ทำนองโดย-เรียบเรียงโดย ชาติ สุชาติ ,โกมล บุญเพียรผล ออกจำหน่ายในวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2558

จุดเริ่มต้นของเพลงเกิดขึ้นขณะที่ชาติได้เดินทางไปเที่ยวยังที่ที่หนึ่งในเมืองไทย ระหว่างนั่งรถก็คิดถึงเรื่องความรักและการ?เดินทางว่า ถ้าคนสองคนมีความเข้าใจและอดทน ก็จะทำให้ความรักและการเดินทางมีความสุข เพลงนี้เปรียบการเดินทางกับความรัก ถ้าต่างคนต่างเข้าใจการเรียนรู้ก็จะทำให้คนสองคนไปด้วยกันได้ดี

การตอบรับ
---------

เพลง การเดินทาง (Backpack) ได้อันดับสูงสุด 13 จากการจัดอันดับของอีเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ ประจำวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนวน 40 สถานี

### ชาร์ต

| ชาร์ต (พ.ศ. 2559) | อันดับสูงสุด |
| --- | --- |
| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ | 13 |
| แคตเรดิโอ ชาร์ตท็อป 30 | 22 |
| Line Music Thailand Top 100 | 12 |
|

อ้างอิง
-------

1. ↑  "EFM 94 Top Air Play 94 เพลง ที่ถูกเปิดมากที่สุดบนหน้าปัดวิทยุในประเทศไทย ประจำวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-05-12. สืบค้นเมื่อ 2016-06-18.
2. ↑  "CAT RADIO CHART TOP 30 : ประจำวันเสาร์ที่ 12 กันยายน 2558". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-26. สืบค้นเมื่อ 2016-06-18.
พันเอก เจ้าชาย**อี อู** (เกาหลี: 이우; ฮันจา: 李鍝; อาร์อาร์: *I U*; เอ็มอาร์: *Yi U*; ญี่ปุ่น: 李鍝; โรมาจิ: *Ri Gū*; 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2455 – 7 สิงหาคม พ.ศ. 2488) เป็นเชื้อพระวงศ์เกาหลีที่รับราชการในกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2

พระประวัติ
----------

เจ้าชายอี อู เป็นพระโอรสในเจ้าชายอี คัง ประสูติแต่สนมซูอิน และเป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิโคจง ต่อมาได้ถูกยกให้เป็นพระโอรสบุญธรรมของเจ้าชายอี จุน พระภาติยะในจักรพรรดิโคจง

พระองค์มีอุปนิสัยที่แตกต่างออกไปจากเจ้าชายอี ก็อน พระเชษฐา ด้วยยังธำรงความเป็นเกาหลีได้ดีกว่าจนเป็นพระโอรสองค์โปรดของพระชนก ขณะที่พระเชษฐาเสกสมรสกับสตรีสามัญชาวญี่ปุ่น พระองค์ได้เสกสมรสกับสตรีเกาหลีชื่อ พัก ชัน-จู (박찬주, 朴贊珠; 11 ธันวาคม 2457 – 13 กรกฎาคม 2538) หลานสาวของมาร์ควิสพัก ย็อง-ฮโย พระภัสดาในเจ้าหญิงย็องฮเย 

เจ้าชายอี อู และพัก ชัน-จูมีพระโอรสด้วยกัน 2 พระองค์ คือ 

1. อี ช็อง (이청, 李淸; 23 เมษายน 2479)
2. อี จง (이종, 李淙; 9 พฤศจิกายน 2483 – 25 ธันวาคม 2509)

การทรงงาน
---------

เจ้าชายอี อู รับราชการทหารในกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2476 แรกเริ่มพระองค์ประจำการในประเทศจีนในตำแหน่ง *ร้อยตรี* ก่อนเลื่อนขึ้นเป็น *ร้อยโท* เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2478, *ร้อยเอก* เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2481, *พันตรี* เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2484 และ *พันโท* เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2487 ตามลำดับ

ในปี พ.ศ. 2488 พระองค์ได้ย้ายไปประจำการที่ฮิโระชิมะ ล่วงมาวันที่ 6 สิงหาคมปีเดียวกันนั้น พระองค์ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการระเบิดปรมาณู และสิ้นพระชนม์ในวันต่อมา ณ สถานีพยาบาล หลังสิ้นพระชนม์พระองค์ได้รับการปูนบำเหน็จหนึ่งชั้นยศขึ้นเป็น *พันเอก*

เมื่อสิ้นการปลงศพ พันโทฮิโระชิ โยะชินะริ (ญี่ปุ่น: 吉成 弘; โรมาจิ: *Yoshinari Hiroshi*) นายทหารผู้ช่วย ได้กระทำเซ็ปปุกุเนื่องจากไม่สามารถรักษาพระชนม์ชีพของเจ้าชายไว้ได้ ครั้นสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 พระศพของเจ้าชายอี อูได้ถูกเคลื่อนย้ายกลับไปยังมาตุภูมิที่ประเทศเกาหลีใต้ และฝังพระศพที่ฮึงว็อนเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2488

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ อี อู
***คาเงกิ โชโจะ!!*** (ญี่ปุ่น: かげき！！; โรมาจิ: *Kageki Shōjo!!*; "เด็กสาวอุปรากร") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยคูมิโกะ ไซกิ ตีพิมพ์ในชื่อ *คาเงกิ โชโจะ!* (ญี่ปุ่น: かげきしょうじょ！; โรมาจิ: *Kageki Shoujo!*) ในนิตยสาร*จัมป์ไค* นิตยสารการ์ตูนแนว*เซเน็ง*ของสำนักพิมพ์ชูเอชะระหว่างปี พ.ศ. 2555 ถึง พ.ศ. 2557 ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (*ทังโกบง*) 2 เล่ม ภายหลังได้รับการตีพิมพ์ซ้ำในชื่อ *คาเงกิ โชโจะ!! ซีซั่นซีโร่* (ญี่ปุ่น: かげきしょうじょ！！　シーズンゼロ; โรมาจิ: *Kageki Shoujo!! Shīzun Zero*) เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่มเล่มเดียวจบโดยสำนักพิมพ์ฮากูเซ็นชะในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2562 มังงะภาคต่อโดยไซกิตีพิมพ์ในนิตยสารเมโดดี นิตยสารการ์ตูนแนว*โชโจะ*ของสำนักพิมพ์ฮากูเซ็นชะตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558 ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่มถึงเล่มที่ 10 เวอร์ชันตีพิมพ์ซ้ำของซีรีส์ภาคแรกใช้ชื่อเรื่องว่า *คาเงกิ โชโจะ!! ซีซั่นซีโร่* (ญี่ปุ่น: かげきしょうじょ！！　シーズンゼロ; โรมาจิ: *Kageki Shoujo!! Shīzun Zero*) ตีพิมพ์เป็นหนังสือสือการ์ตูนหนึ่งเล่มในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2562 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอไพร์แจม ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 3 กรกฎาคมถึง 26 กันยายน พ.ศ. 2564

ตัวละคร
-------

วาตานาเบะ ซาราสะ (渡辺さらさ, *Watanabe Sarasa*)
ให้เสียงโดย: ซายากะ เซ็มบงงิ
นาราตะ ไอ (奈良田愛, *Narata Ai*)
ให้เสียงโดย: ยูมิริ ฮานาโมริ
ซุงิโมโตะ ซาวะ (杉本紗和, *Sugimoto Sawa*)
ให้เสียงโดย: สึมิเระ อุเอซากะ
โฮชิโนะ คาโอรุ (星野薫, *Hoshino Kaoru*)
ให้เสียงโดย: โย ไทจิ
ยามาดะ อายาโกะ (山田彩子, *Yamada Ayako*)
ให้เสียงโดย: ริโกะ ซาซากิ
ซาวาดะ จิกะ (沢田千夏, *Sawada Chika*)
ให้เสียงโดย: ริซาเอะ มัตสึดะ
ซาวาดะ จิอากิ (沢田千秋, *Sawada Chiaki*)
ให้เสียงโดย: ซัตสึมิ มัตสึดะ
ซาโตมิ เซย์ (里美星, *Satomi Sei*)
ให้เสียงโดย: ฮิโรกิ นานามิ
โนจิมะ ฮิจิริ (野島聖, *Nojima Hijiri*)
ให้เสียงโดย: คานะ ฮานาซาวะ
นากายามะ ริซะ (中山リサ, *Nakayama Risa*)
ให้เสียงโดย: มิกาโกะ โคมัตสึ
ทาเกอิ อาเคมิ (竹井朋美, *Takei Akemi*)
ให้เสียงโดย: ยูกะ เทราซากิ
อันโด มาโมรุ (安道守, *Ando Mamoru*)
ให้เสียงโดย: จุนอิจิ ซูวาเบะ
นาราตะ ไทจิ (奈良田太一, *Narata Taichi*)
ให้เสียงโดย: เค็นจิ โนจิมะ
ชิราคาวะ อาคิยะ (白川暁也, *Shirakawa Akiya*)
ให้เสียงโดย: เค็งโงะ ทากานาชิ
ชิราคาวะ โคซาบุโร (白川煌三, *Shirakawa Kōsaburō*)
ให้เสียงโดย: ทาเคฮิโตะ โคยาซุ

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Loo, Egan (April 16, 2021). "Kageki Shoujo!! The Curtain Rises TV Anime's 1st Full Promo Reveals Cast, Opening Song Artists, July Debut". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ April 16, 2021.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Hodgkins, Crystalyn (June 1, 2021). "Kageki Shojo!! Anime Reveals Videos, 7 More Cast Members, July 3 Debut". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ June 1, 2021.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
* *คาเงกิ โชโจะ!* เก็บถาวร 2021-07-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ที่ ปีลีปีลี
* *คาเงกิ โชโจะ!!* (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**ยางรีเคลม** (Reclaim Rubber) หมายถึง การนำผลิตภัณฑ์ยางที่วัลคาไนซ์แล้วมาผ่านกระบวนการนำกลับมาใช้ใหม่อีกครั้งโดยการที่ทำให้โมเลกุลของยางที่มีการเชื่อมโยง แตกออกเป็นโมเลกุลเล็ก ๆ ซึ่งสามารถนำไปผสมสารเคมีแล้วนำกลับมาวัลคาไนซ์ใหม่ได้อีกครั้งหนึ่ง

การทำยางรีเคลม มีกระบวนการต่าง ๆ ดังนี้

1. Digester Process
2. Heater Process หรือ Pan Process
3. Reclaimtor Process

กระบวนการการทำยางรีเคลมที่มาจากยางธรรมชาติ ไม่ต้องใช้สารเคมี ใช้เพียงความร้อนเท่านั้น แต่ยางรีเคลมที่ทำมาจากยางสังเคราะห์จะต้องใช้ทั้งความร้อนและสารเคมีชนิดอื่น ๆ เช่น พลาสติไซเซอร์ ซึ่งจะช่วยให้โมเลกุลยางแยกออกจากกันได้ง่ายขึ้น, แทคคิไฟเออร์ (Tackifier) ช่วยในการแปรรูปหลังให้ความร้อนซึ่งทำให้ยางเหนียวและนุ่มขึ้น, และ reclaiming agent ช่วยในการดำเนินกระบวนการรีเคลมเป็นไปได้อย่างรวดเร็ว

กระบวนการทำยางรีเคลมจะต้องผ่านการออกซิเดช้น ความร้อน และการล้าง ทำให้ยางปกติที่ผ่านการวัลคาไนซ์แล้วนำมาทำยางรีเคลมจะทนทานต่อการออกซิไดซ์ได้ดีขึ้น แต่สมบัติด้านความทนทานต่อการสึกหรอ, ความทนทานต่อแรงดึง, ระยะยืดเมื่อขาด และความกระเด้งตัวของยางไม่ดี

ยางที่ผ่านกระบวนการรีเคลมจะนำไปใช้งานในด้านอุตสาหกรรมต่าง ๆ เช่น อุตสาหกรรมรถยนต์, อุตสาหกรรมรองเท้า, อุตสาหกรรมเครื่องกลต่าง ๆ เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  พรพรรณ นิธิอุทัย, สารเคมีสำหรับยาง, 2532, คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, หน้า 325-340
**ยางแท่งความหนืดคงที่** (Constant Viscosity Rubber) : เป็นยางธรรมชาติที่ผลิตขึ้นเพื่อใช้ในอุตสาหกรรมทำผลิตภัณฑ์ที่ต้องการควบคุมความหนืดของยางที่ใช้ในการแปรรูป เช่น อุตสาหกรรมยางท่อ, อุตสาหกรรมทำกาว ยางแท่งความหนืดคงที่มี 3 เกรด คือ STR 5 CV, STR 10 CV และ STR 20 CV มีการปรับความหนืดให้สม่ำเสมออยู่ที่ 37-39 หน่วยมูนี่ โดยเติมสารเคมีควบคุมความหนืดในกลุ่ม monofunctionaldehydic condensing reagents ลงไปทำปฏิกิริยากับอนุมูลหมู่อัลดีไฮด์ เพื่อป้องกันการเกิดพันธะไฮโดรเจนระหว่างโครงสร้างโมเลกุลยาง ที่เป็นสาเหตุให้ความหนืดเพิ่ม เรียกว่า storage-hardening ส่งผลให้ค่าความอ่อนตัวแรกเริ่มของยางดิบ (P0) สูงขึ้น สารปรับความหนืดที่นิยมใช้กันคือ Hydroxylamine hydrochloride เพราะราคาถูก และหาซื้อง่าย ใช้ในรูปของเกลือที่ละลายในน้ำ
วัตถุดิบที่ใช้ในการผลิตมี 2 แบบ คือ น้ำยาง และ ยางก้อนจับตัว ในน้ำยางจะใส่ Hydroxylamine hydrochloride ในปริมาณ 0.15% โดยน้ำหนัก ส่วนในยางก้อนจับตัวจะใส่ในปริมาณ 0.4% โดยน้ำหนัก แล้วแช่ไว้ 16 ชั่วโมง จึงนำยางมาเข้าสู่กระบวนการแปรรูป และเพื่อปรับปรุงสมบัติและป้องกันการติดของยางแท่ง จะมีการเติมน้ำมันละหุ่งลงไป 0.7% โดยน้ำหนัก ลงไปในน้ำยางแล้วกวน หรือ สเปรไปบนยางที่ย่อยแล้วในกรณียางก้อนจับตัว

อ้างอิง
-------

1. ↑  เสาวนีย์ ก่อวุฒิกุลรังษี, การผลิตยางธรรมชาติ, ภาควิชาเทคโนโลยียางและพอลิเมอร์ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 2546, หน้า 179-183
กระบอกต่อ
 ภาพช่วงความชัดตื้น (โบเก้) ที่ถ่ายโดยใช้กระบอกต่อ ความยาวโฟกัส 50 มม. ค่าเอฟ F1.4
**กระบอกต่อ** (extension tube หรือ closeup tube) เป็นอุปกรณ์ถ่ายภาพประเภทหนึ่ง ใช้สำหรับการถ่ายภาพขยาย มีรูปร่างเป็นทรงกระบอกและไม่ได้มีตัวเลนส์ใส่อยู่ข้างใน

ภาพรวม
------

ติดตั้งอยู่ระหว่างตัวกล้องถ่ายภาพและเลนส์ถ่ายภาพ ช่วยทำให้ระยะการถ่ายภาพในระยะใกล้ที่สุดของกล้องนั้นสั้นลงไปอีกโดยขยายต่อระบบเชิงแสงของเลนส์ ยิ่งใช้กระบอกต่อยาวเท่าใด ก็ยิ่งมีกำลังขยายมา และสามารถถ่ายภาพวัตถุได้ใกล้ขึ้นเท่านั้น แต่ก็ต้องใช้เวลาเปิดหน้ากล้องที่นานขึ้น นอกจากนี้ยังสามารถนำมาประกอบต่อกันไปได้

ผลิตภัณฑ์บางส่วนใช้ได้กับแผ่นช่องรับแสงแบบปรับอัตโนมัติ แต่บางส่วนก็ใช้เป็น แผ่นช่องรับแสง แบบปรับเอง

ในปัจจุบันนี้เลนส์มหัพภาคหรือพวกอุปกรณ์พกพาเช่นสมาร์ทโฟนที่มีโหมดถ่ายภาพระยะใกล้ได้รับความนิยมมากขึ้น กระบอกต่อจึงไม่ค่อยมีการใช้แล้ว

อ้างอิง
-------

1. ↑  McHugh, Sean. "Macro Extension Tubes & Close-up Lenses". *CambridgeInColour.com*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 July 2021. สืบค้นเมื่อ 31 July 2021.
2. ↑  Schranz, Paul Robert (1993). "Extension tubes". ใน Stroebel, Leslie; Zakia, Richard (บ.ก.). *The Focal Encyclopedia of Photography* (Third ed.). Boston: Focal Press. p. 293. ISBN 0-240-80059-1. สืบค้นเมื่อ 31 July 2021.
Louis Désiré Blanquart-Evrard ในปี ค.ศ. 1869, การถ่ายภาพแบบแอลบูเมน
**การถ่ายภาพแบบแอลบูเมน** (อังกฤษ: albumen print) ได้รับการเผยแพร่ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1847 โดย Louis Désiré Blanquart-Evrard และเป็นวิธีถ่ายภาพทางการค้าครั้งแรก ที่ตีพิมพ์ลงในกระดาษ ในลักษณะเนกาทีฟ โดยใช้แอลบูเมนที่พบได้ในไข่ขาวผสมเข้ากับสารเคมีบนกระดาษ จนภาพจัดเจนขึ้นเป็นภาพโพซิทีฟ วิธีนี้ใช้กันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1855 จนถึงเปลี่ยนศตวรรษที่ 20 โดยมีจุดสูงสุดระหว่างปี ค.ศ. 1860-90 จนช่วงกลางศตวรรษที่ 19 วิธีถ่ายภาพแบบการ์ตเดอวีซิตได้รับความนิยมกว่าวิธีแบบแอลบูเมน

อ้างอิง
-------

[]

1. ↑  Blanquart-Evrard, Louis-Désiré (1869). *La photographie, ses origines, ses progrès, ses transformations* (ภาษาฝรั่งเศส). Lille, France: L. Danel.
2. ↑  Newhall, Beaumont (April 1955). "60,000 Eggs A Day" (PDF). *Image, Journal of Photography of George Eastman House*. Rochester, N.Y.: International Museum of Photography at George Eastman House Inc. **IV** (4): 25–26. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 4 March 2016. สืบค้นเมื่อ 20 July 2014.
**ชีสพิซซ่า** (อังกฤษ: pizza cheese) หมายรวมถึงชีสและผลิตภัณฑ์นมหลากหลายชนิดที่ถูกออกแบบและผลิตเพื่อใช้ทำพิซซ่าโดยเฉพาะ อย่างเช่น ชีสแปรรูปและปรุงแต่งคล้ายมอซซาเรลลา ชีสพิซซ่าสามารถเป็นชีสใด ๆ ที่เหมาะสมกับพิซซ่า ในสหรัฐอเมริกา ชีสที่ใช้เตรียมพิซซ่าประมาณร้อยละ 30 เป็นชีสมอซซาเรลลา, โปรโวโลเน, เชดดาร์ และพาร์มิแซน ในขณะที่ชีสเอ็มเมินทาล, โรมาโน และรีค็อตตามักใช้โรยหน้า ส่วนชีสแปรรูปที่ผลิตสำหรับพิซซ่านั้นจะมาจากการผลิตจำนวนมาก

ชีสพิซซ่าแปรรูปผลิตขึ้นเพื่อทำบราวนิง หลอมเหลว ทำให้แผ่บาง และเพิ่มประมาณไขมันและความชื้น การศึกษาและการทดลองหลายครั้งได้วิเคราะห์ผลกระทบของน้ำมันพืช การผลิตและกระบวนการหมัก โปรตีนหางนมที่ผิดธรรมชาติ และความเปลี่ยนแปลงอื่น ๆ เพื่อผลิตชีสพิซซ่าในอุดมคติและประหยัด ใน ค.ศ. 1997 มีการประมาณว่าการผลิตชีสพิซซ่าถึง 2 พันล้านปอนด์ในสหรัฐอเมริกา และ 200 ล้านปอนด์ในยุโรป และใน ค.ศ. 2000 อุปสงค์ที่มีต่อชีสพิซซ่าเพิ่มขึ้นร้อยละ 8 ต่อปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  John Correll. "Chapter 9 - Pizza Cheese". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-25. สืบค้นเมื่อ 2012-10-13.
2. ↑  "DuPont Nutrition & Health Hurdles the Process Challenges for Pizza Cheese". Danisco.com. April 3, 2012. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-04-17. สืบค้นเมื่อ October 16, 2012.
แฟนบาสเก็ตบอลชายของ Kansas Jayhawks เฉลิมฉลองช่วงดึกที่ Phog ด้วยกระบองลมเชียร์กีฬา
 กระบองลมเชียร์กีฬาที่ยังไม่ได้เป่าลม 
**กระบองลม** หรือ **กระบองลมเชียร์กีฬา** หรือ **กระบองพลาสติกอัดลม** (Thundersticks - ธันเดอร์สติ๊ก) บางครั้งเรียกว่า **แบมแบม** เป็นลูกโป่งพลาสติกทรงกระบอกยาวที่ใช้ในการสร้างเสียงที่ดังกว่ามากและใช้แรงน้อยกว่าการตบมือ โดยการตีกระบองลมสองอันกระทบกัน นอกจากนี้ยังใช้โบกประกอบจังหวะการเชียร์และสามารถพกพาได้สะดวกด้วยการเป่าลมเมื่อต้องการใช้ โดยทั่วไปมักใช้ในการแข่งขันกีฬา

ที่มาและความนิยม
----------------

กระบองลมเชียร์กีฬา หรือธันเดอร์สติ๊ก (thunderstick) ในภาษาอังกฤษเนื่องจากมีเสียงที่ดัง หรือเรียกในภาษาเกาหลีว่า 막대풍선 (*makdae pungseon* แปลว่า แท่งบอลลูน) เนื่องจากสร้างและใช้ครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ. 2537 ในเกาหลีใต้ผลิตโดย Balloon Stix Korea ในการแข่งขันเบสบอลของทีมแอลจีทวินส์ (LG Twins) ต่อมาพวกเขาได้รับความนิยมในอเมริกาเหนือ เมื่อแฟน ๆ ของ Anaheim Angels ใช้ในช่วง World Series ปี 2002 ปัจจุบันแฟนกีฬาหลายทีมใช้กระบองลมเชียร์เพื่อแสดงการเชียร์กีฬา เช่น ฟุตบอล วอลเล่ย์บอล วิ่งทางไกล และยังใช้ในกิจกรรมการแสดงอื่น ๆ รวมทั้งในการแสดงคอนเสิร์ต แต่ปัจจุบันกระบองลมถูกลดความนิยมเนื่องจากสร้างความรำคาญต่อผู้อื่นและบดบังการชมกีฬา และถูกห้ามนำเข้าคอนเสิร์ตเนื่องจากมีเสียงที่ดังเกิน รบกวนการแสดงและผู้ชมอื่น ๆ  และเปลี่ยนไปใช้แท่งไฟหรือป้ายไฟต่าง ๆ แทน

กระบองลมเชียร์กีฬาบางครั้งก็มีชื่อเรียกต่าง ๆ เช่น "แบงเกอร์"

ดูเพิ่ม
-------

อุปกรณ์การเชียร์กีฬาอื่น ๆ

* วูวูเซลา
* มือตบ
* แผ่นการแปรอักษร

อ้างอิง
-------

1. ↑  ไทยรัฐ ตร.เชียงใหม่ผวา นำกำลังตรึงแดง ที่แท้เกาหลีใต้เชียร์บอล 12 มิถุนายน 2553.
2. ↑  "막대풍선이란?". *벌룬스틱스 코리아 주식회사*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-07-31. สืบค้นเมื่อ 28 March 2017.
3. ↑  "전태수 사장이 밝히는 막대풍선의 역사". *동아닷컴* (ภาษาเกาหลี). 27 October 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-01-20. สืบค้นเมื่อ 28 March 2017.
4. ↑  Mercer, Bobby (18 March 2011). *ManVentions: From Cruise Control to Cordless Drills - Inventions Men Can't Live Without* (ภาษาอังกฤษ). Simon and Schuster. ISBN 9781440510748. สืบค้นเมื่อ 28 March 2017.
5. ↑  ReadAlert เกิดทันมั้ย? แท่งไฟแบบเนี้ย! เก็บถาวร 2021-01-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 12 พฤศจิกายน 2562.
6. ↑  ไทยรัฐ ตร.เชียงใหม่ผวา นำกำลังตรึงแดง ที่แท้เกาหลีใต้เชียร์บอล 12 มิถุนายน 2553.
7. ↑  Pantip Buriram Marathon งานมาราธอนที่นักวิ่งมีความสุขที่สุดและยิ่งใหญ่ไม่เหมือนใคร 15 กุมภาพันธ์ 2560.
8. ↑  Jeff Raasch Thunder sticks steal thunder from real cheering[*ลิงก์เสีย*] Iowa State Daily, 23 ตุลาคม 2545.
9. ↑  กฎระเบียบและข้อห้ามคอนเสิร์ต 4 กุมภาพันธ์ 2561.
10. ↑  Daniel Engber. "Who Made That Inflatable Noisemaker?" *The New York Times*, June 13, 2014
ในทางคอมพิวเตอร์ **สแปมเด็กซิง** หรือ **สแปมเว็บ** (อังกฤษ: Spamdexing; search spam, search engine spam, web spam, Search Engine Poisoning ก็เรียก) เป็นกระบวนการที่ทำขึ้นโดยมีเจตนาเปลี่ยนแปลงดัชนีการค้นหา (Index) ของเสิร์ชเอนจิน เช่น การใช้คำที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องซ้ำไปมาเพื่อเพิ่มความเกี่ยวข้องหรือความสำคัญของเนื้อหาที่กับเรื่องที่กำลังค้นหา ในลักษณะที่ขัดกับวัตถุประสงค์ทั่วไปของระบบการเก็บดัชนี 

สแปมเด็กซิงมักถูกโยงไปเป็นส่วนหนึ่งของการเพิ่มประสิทธิภาพเครื่องมือค้นหา (SEO) แม้ว่าจะมีการทำ SEO หลายประการที่ทำให้คุณภาพและการแสดงผลของเนื้อหาดีขึ้น และให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อผู้ใช้ก็ตาม เสิร์ชเอนจินใช้ขั้นตอนวิธีหลายรูปแบบเพื่อวัดลำดับความเกี่ยวข้องของเนื้อหา เช่น ดูว่าเนื้อหาที่ต้องการอยู่ในแท็ก META ในยูอาร์แอลหรือในเว็บเพจนั้นหรือไม่ นอกจากนี้ยังเช็คการทำสแปมเด็กซิงและนำหน้าที่ทำสแปมเด็กซิงนั้นออกจากผลการค้นหา นอกจากนี้ ผู้ที่ทำงานเกี่ยวกับ SEO ยังสามารถบล็อกผลการค้นหาที่มาจากเว็บไซต์ใด ๆ ที่ใช้สแปมเด็กซิงได้ โดยขึ้นอยู่กับคำร้องเรียนของผู้ใช้หรือผลการค้นหาที่ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง การที่สแปมเด็กซิงเกิดขึ้นในยุคกลางทศวรรษที่ 1990 ทำให้เสิร์ชเอนจินชั้นนำในเวลานั้นลดประโยชน์ลง เนื่องจากผลการค้นหาจะไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่ต้องการค้นหาจริง

วิธีการทำสแปมเด็กซิงที่นิยมทำกันทั่วไปทำโดยใช้สองวิธีกว้าง ๆ คือ การสแปมด้วยเนื้อหา (Content spam/term spam)  และการสแปมลิงก์ (Link spam)

อ้างอิง
-------

1. ↑  *SearchEngineLand*, Danny Sullivan's video explanation of Search Engine Spam, October 2008 เก็บถาวร 2008-12-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Retrieved 2008-11-13.
2. ↑  "Word Spy - spamdexing" (definition), March 2003, webpage:WordSpy-spamdexing เก็บถาวร 2014-07-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
3. 1 2  Gyöngyi, Zoltán; Garcia-Molina, Hector (2005), "Web spam taxonomy" (PDF), *Proceedings of the First International Workshop on Adversarial Information Retrieval on the Web (AIRWeb), 2005 in The 14th International World Wide Web Conference (WWW 2005) May 10, (Tue)-14 (Sat), 2005, Nippon Convention Center (Makuhari Messe), Chiba, Japan.*, New York, NY: ACM Press, ISBN 1-59593-046-9
4. 1 2  Ntoulas, Alexandros; Manasse, Mark; Najork, Marc; Fetterly, Dennis (2006), "Detecting Spam Web Pages through Content Analysis", *The 15th International World Wide Web Conference (WWW 2006) May 23–26, 2006, Edinburgh, Scotland.*, New York, NY: ACM Press, ISBN 1-59593-323-9

ดูเพิ่ม
-------

### หน้ารายงานเว็บเพจที่สแปมเด็กซิง

* จากผลการค้นหา ของกูเกิล
* จากผลการค้นหา ของยาฮู!

### หน้าช่วยเหลือของเสิร์ชเอนจิน สำหรับผู้ดูแลเว็บ

* จาก กูเกิล
* จาก ยาฮู!

### อื่น ๆ

* AIRWeb series เกี่ยวกับการเก็บข้อมูลบนเว็บ
ภาพตัดของกระบอกสูบ
ในวิชาเครื่องยนต์ **กระบอกสูบ** (อังกฤษ: Cylinder) คือช่องว่างทรงกระบอกภายในเสื้อสูบ เป็นช่องว่างเพื่อให้ลูกสูบสามารถเลื่อนขึ้นลงขณะเครื่องยนต์ทำงาน ดังนั้นกระบอกสูบต้องมีผิวภายในที่เรียบแข็งและมีความเสียดทานต่ำ กระบอกสูบสามารถจำแนกเป็นสองประเภท คือแบบที่หล่อเป็นชิ้นเดียวกับเสื้อสูบ และแบบที่แยกเป็นคนละชิ้นกับเสื้อสูบแล้วนำมาสวมเข้าด้วยกัน กระบอกสูบแบบแยกนี้บางครั้งเรียก **ปลอกสูบ** (อังกฤษ: Cylinder sleeve) ซึ่งมีอยู่สองประเภท คือปลอกสูบแบบแห้ง (ไม่สัมผัสน้ำหล่อเย็น) และปลอกสูบแบบเปียก (สัมผัสน้ำหล่อเย็น)

กระบอกสูบเมื่อผ่านการใช้งานเป็นระยะเวลานานย่อมเกิดการสึกหรอซึ่งเกิดจากการเสียดสีของแหวนลูกสูบกับผนังกระบอกสูบ การสึกหรอจะมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับความสะอาดของอากาศที่ถูกดูดเข้าไปรวมถึงความสะอาดของน้ำมันหล่อลื่น ด้านบนของกระบอกสูบจะมีอุณหภูมิสูงกว่าและได้รับการหล่อลื่นได้ไม่ดีเท่าด้านล่างของกระบอกสูบ ในระหว่างที่เครื่องยนต์ทำงาน ด้านข้างผนังของกระบอกสูบจะเป็นส่วนที่รับภาระกรรมมากที่สุด และมีความเสี่ยงที่จะกระบอกสูบจะเบี้ยวเป็นวงรี ดังนั้นเพื่อลดความสึกหรอของส่วนนี้ จึงมีการออกแบบให้มีการฉีดน้ำมันหล่อลื่นผนังกระบอกสูบเป็นพิเศษ น้ำมันหล่อลื่นที่ว่านี้ถูกส่งมาจากปั๊มที่รูน้ำมันบริเวณเพลาข้อเหวี่ยง และถูกฉีดออกมาจากรูที่ก้านสูบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Brain, Marshall. "HowStuffWorks "Basic Engine Parts"". HowStuffWorks, Inc. สืบค้นเมื่อ 3 May 2012.
2. 1 2 3 4  วิชาเครื่องยนต์ หลักสูตรซ่อมรถยนต์ทหารและการป้องกันน้ำยานยนต์ หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน กองทัพเรือ
สาหร่ายทะเลและลิ่นทะเลในแอ่งน้ำตามชายฝั่ง
**ชีวินก้นทะเล** หรือ **เบนทอส** (อังกฤษ: Benthos) เป็นชุมชนของสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในหรือใกล้ก้นทะเล แม่น้ำ ทะเลสาบ หรือก้นลำธาร หรือที่เรียกว่าเขตพื้นใต้น้ำ ชุมชนสิ่งมีชีวิตนี้อาศัยในหรือใกล้กับสภาพแวดล้อมการสะสมของตะกอนน้ำเค็มหรือน้ำจืด ตั้งแต่แอ่งน้ำตามชายฝั่งจนถึงไหล่ทวีปและไปจนถึงเขตความลึกก้นสมุทร

สิ่งมีชีวิตจำนวนมากที่ปรับตัวให้เข้ากับแรงดันน้ำลึกไม่สามารถดำรงอยู่ได้ในน้ำตื้นได้ อาจมีความแตกต่างของความดันมาก (ประมาณหนึ่งบรรยากาศสำหรับความลึกของน้ำแต่ละ 10 เมตร)

เนื่องจากแสงถูกดูดซับหมดก่อนที่จะไปถึงเขตทะเลลึก แหล่งพลังงานของระบบนิเวศบริเวณก้นน้ำลึกมักเป็นสารอินทรีย์จากชั้นที่สูงขึ้นที่จงลงไป สสารที่ตายและผุพังพวกนี้ค้ำจุนห่วงโซ่อาหารของชีวินก้นทะเล ชีวินก้นทะเลส่วนใหญ่เป็นสัตว์กินซากหรือผู้ย่อยสลาย

คำว่าเบนทอสบัญญัติโดย Haeckel ในปี 1891 มาจากคำนามภาษากรีก βένθος "ความลึกของทะเล" นอกจากนั้นคำว่าชีวินก้นทะเลใช้ในชีววิทยาน้ำจืดอีกด้วย เพื่ออ้างถึงสิ่งมีชีวิตที่อยู่ด้านล่างของแหล่งน้ำจืด เช่น ทะเลสาบ แม่น้ำ และลำธาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  Benthos from the Census of Antarctic Marine Life website
2. ↑  *Haeckel, E. 1891. Plankton-Studien. Jenaische Zeitschrift für Naturwissenschaft 25 / (Neue Folge)* 18: 232-336. BHL.
3. ↑  "North American Benthological Society website". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-07-05. สืบค้นเมื่อ 2008-08-16.
**คลองชายทะเล** หรือ **คลองใหม่** บางทีก็เรียก **คลองชลประทาน** เป็นคลองที่ขุดเชื่อมระหว่างคลองบางปิ้งที่อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ไหลขนานชายฝั่งทะเลและถนนสุขุมวิท ผ่านอำเภอบางบ่อไปบรรจบคลองสำโรงที่อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ความยาวในเขตจังหวัดสมุทรปราการ 36.850 กิโลเมตร ปัจจุบันยังเป็นที่ตั้งของสถานีสูบน้ำขนาดใหญ่ 7 แห่ง

คลองชายทะเลมีบทบาทสำคัญช่วยป้องกันและแก้ไขปัญหาน้ำท่วม โดยเฉพาะในเขตพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมและโรงงานในเขตจังหวัดฉะเชิงเทราและสมุทรปราการ รวมทั้งสนามบินสุวรรณภูมิ ทำหน้าที่เป็นบ่อพักน้ำหรือรับน้ำ กล่าวคือได้ใช้แนวถนนสุขุมวิทเป็นคันกั้นน้ำทะเลที่หนุนท่วมขึ้นมาบนชายฝั่งทะเล และใช้พื้นที่ด้านในของถนนสุขุมวิทเป็นพื้นที่พักน้ำที่ไหลมาจากตอนบน การก่อสร้างสถานีสูบน้ำตามคลองต่าง ๆ เลียบถนนสุขุมวิทตามแนวคลองชายทะเล สามารถระบายน้ำขังออกทะเล 267 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที ทำให้น้ำตามคลองต่าง ๆ ของพื้นที่ด้านบน ไหลลงสู่ด้านล่างได้สะดวกรวดเร็วขึ้น

คลองชายทะเลยังตัดกับสะพานน้ำยกระดับที่สร้างขึ้นจากแนวพระราชดำริของ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เมื่อ พ.ศ. 2546 เปิดใช้อย่างเป็นทางการ เมื่อ พ.ศ. 2553

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม สำหรับโครงการหรือกิจการที่อาจก่อให้เกิดผลกระทบต่อชุมชนอย่างรุนแรง ทั้งทางคุณภาพสิ่งแวดล้อม ทรัพยากรธรรมชาติและสุขภาพ โครงการทดแทนโรงไฟฟ้าพระนครใต้ ระยะที่ 1" (PDF). p. 102. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2023-02-11. สืบค้นเมื่อ 2022-06-10.
2. ↑  ""รองฯประพิศ" ลงพื้นที่เร่งรัดงานสำคัญ 2 โครงการพื้นที่ จ.ฉะเชิงเทรา". สยามรัฐ.
3. ↑  "ทฤษฏีการแก้ไขปัญหาน้ำท่วมอันเนื่องมาจากพระราชดำริตามแนวทางการบริหารจัดการด้านน้ำท่วมล้น". มูลนิธิชัยพัฒนา.
4. ↑  "โครงการป้องกันและบรรเทาอุทกภัย แนวพระราชดำริเกี่ยวกับน้ำ". มูลนิธิปิดทองหลังพระ สืบสานแนวพระราชดำริ.
5. ↑  "สะพานน้ำยกระดับ สามารถลดความเดือดร้อนของชาวสมุทรปราการและบริเวณใกล้เคียงได้มาก โดยเฉพาะพื้นที่น้ำท่วม ( 5 ก.ย.60 )". โครงการส่งน้ำและบำรุงรักษาพลเทพ.[*ลิงก์เสีย*]
**แถม นุชเจริญ** เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงราย 2 สมัย อดีตรองหัวหน้าพรรคประชาธิปไตย และอดีตหัวหน้าพรรคชาติสยาม

ประวัติ
-------

ตราพรรคชาติสยาม ในปี พ.ศ. 2519
แถม นุชเจริญ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงรายครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 ในนามพรรคประชาธิปัตย์ และสมัยที่ 2 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์เช่นเดิม หลังจากว่างเว้นทางการเมืองไปนานกว่าสิบปี เนื่องจากการรัฐประหารยึดอำนาจ

ในปี พ.ศ. 2517 นายแถม ได้เข้าร่วมกับ ชุมพล มณีเนตร อดีต ส.ส.จังหวัดฉะเชิงเทรา นิสิต เวทย์ศิริยานันท์ อดีต ส.ส.จังหวัดศรีสะเกษ ก่อตั้งพรรคประชาธิปไตย ขึ้น โดยเขารับตำแหน่งรองหัวหน้าพรรค โดยนำเสนอนโยบายสำคัญ คือ การยกฐานะกำนัน ผู้ใหญ่บ้านให้มีสิทธิเท่าเทียมข้าราชการทั่วไป แต่ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2518 และ พ.ศ. 2519 เขาไม่ได้รับเลือกตั้ง และพรรคประชาธิปไตย ก็ได้เพียง 2 ที่นั่ง และ 1 ที่นั่งตามลำดับเท่านั้น

ต่อมาเขาก็ได้ก่อตั้งพรรคการเมืองขึ้นมาและดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคเอง คือ พรรคชาติสยาม ในปี พ.ศ. 2519 โดยใช้สโลแกนว่า "ความมั่นคงของชาติอยู่เหนือสิ่งอื่นใด"

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2513 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 3 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจัดตั้งพรรคการเมือง เก็บถาวร 2011-11-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีนราชกิจจานุเบกษา เล่ม 92 ตอนที่ 193 วันที่ 18 กันยายน 2517
3. ↑  ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจดทะเบียนพรรคการเมือง (พรรคชาติสยาม)
4. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เก็บถาวร 2022-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๘๗ ตอนที่ ๑๒๒ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๗๖๒, ๓๑ ธันวาคม ๒๕๑๓
สัญลักษณ์ของกองพลน้อยแดงอิตาลี
**กองพลน้อยแดงอิตาลี** (Red Brigades) เป็นกลุ่มนิยมลัทธิคอมมิวนิสต์ที่ต้องการแยกประเทศอิตาลีออกจากการเป็นพันธมิตรของชาติตะวันตก ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2512 โดยมีจุดเริ่มต้นจากขบวนการนักศึกษา เน้นการต่อสู้ด้วยความรุนแรงเพื่อให้เกิดการปฏิวัติสังคม และเรียกร้องให้อิตาลีถอนตัวออกจากนาโต

ตั้งแต่ พ.ศ. 2523 เป็นต้นมา กองพลน้อยแดงอิตาลีเริ่มเสื่อมถอยลง ใน พ.ศ. 2527 ได้แตกออกเป็นสองกลุ่มย่อย ยังคงปฏิบัติการด้วยความรุนแรงอยู่ แต่ไม่เป็นข่าวดังเหมือนช่วงแรกๆของปฏิบัติการ ปฏิบัติการของกองพลน้อยแดงอิตาลีที่เคยเป็นข่าวดังคือการลักพาตัวอัลโดโมโร อดีตนายกรัฐมนตรีของอิตาลีไปสังหารเมื่อ พ.ศ. 2521 และการลักพาตัวนายทหารสหรัฐอเมริกา เมื่อ พ.ศ. 2524 แต่ไม่สำเร็จ

อ้างอิง
-------

* ศราวุฒิ อารีย์. การก่อการร้าย มุมมองของโลกอิสลาม. กทม. สถาบันเอเชียศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2550. หน้า 99- 101

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Brigate Rosse - Fatti, Documenti e Personaggi - เอกสารที่เกี่ยวข้อง
* Strike One to Educate One Hundred: the rise of the Red Brigades in Italy in the 1960s and 1970s เก็บถาวร 2004-12-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - มีลิงก์ไปยังเอกสารสแกนจากหนังสือ "Strike One to Educate One Hundred", ของกองพลน้อยแดงอิตาลี มีเอกสารเกี่ยวกับการเมืองของอิตาลีและการปฏิวัติของฝ่ายซ้ายในอิตาลี
***ร้านขายชุดเกราะสำหรับผู้ใหญ่ในโลกแฟนตาซี*** (ญี่ปุ่น: おとなの防具屋さん; โรมาจิ: *Otona no Bōguya-san*) เป็นซีรีส์การ์ตูนญี่ปุ่นสี่ช่องโดยฟูมิ ยายามิยะ เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2560 ผ่านเว็บไซต์เว็บคอมมิก *GANMA!* เรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของเคาตซ์ พนักงานคนใหม่ของร้านขายชุดเกราะที่ขายเฉพาะชุดเกราะเซ็กซี่เผยเนื้อหนังของนักผจญภัยหญิงที่สร้างด้วยค่าสถานะสูงแต่ขายในราคาถูก ทำให้สถานะทางการเงินของร้านเข้าขั้นวิกฤต จึงต้องพยายามแก้ปัญหานี้ขณะที่ต้องรับมือกับเพื่อนรับงานและลูกค้าไปด้วย หนังสือการ์ตูนรวมเล่มเล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 โดยสำนักพิมพ์ Earth Star Entertainment

*ร้านขายชุดเกราะสำหรับผู้ใหญ่ในโลกแฟนตาซี* ได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะขนาดสั้นโดยสตูดิโอ IMAGICA Lab ออกอากาศระหว่างวันที่ 9 ตุลาคมถึง 25 ธันวาคม พ.ศ. 2561 แต่ละตอนมีความยาว 4 นาที อนิเมะออกอากาศทางช่อง Tokyo MX และ BS11 และเผยแพร่ทางแอปพลิเคชัน Ganma! app กับบริการ AbemaTV ยังมีตอนพิเศษเพิ่มเติมอีก 3 ตอนที่ออกอากาศระหว่างวันที่ 6 ถึง 20 มีนาคม พ.ศ. 2563 ฤดูกาลที่ 2 เริ่มออกอากาศระหว่างวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2564 ถึง 20 มีนาคม พ.ศ. 2564

ตัวละคร
-------

เคาตซ์ (カウツ, *Kautsu*)
ให้เสียงโดย: มาร์ก อิชิอิ
ตัวละครหลักของซีรีส์ เป็นผู้กล้าผู้หางานทำ แล้วได้มาทำงานเป็นพนักงานร้านขายเสื้อเกราะ
ลิเลียตต้า (リリエッタ, *Ririetta*)
ให้เสียงโดย: นาโอะ โทยามะ
พนักงานหญิงที่ทำงานที่ร้าน มักได้รับหน้าที่เป็นนางแบบลองเสื้อเกราะหลากหลายชนิด
นาร์เดน (ナーデン, *Nāden*)
ให้เสียงโดย: ทากาฮิโระ ซากูไร
เจ้าของร้าน มีนิสัยจริงจังโดยธรรมชาติ
เฟรอาลิก้า (フレアリカ, *Furearika*)
ให้เสียงโดย: มิกาโกะ โคมัตสึ
ลูกค้าขาประจำของร้าน ชอบแกล้งเคาทซ์ เป็นนักดาบหญิงที่แข็งแกร่ง
เอมิน่า (エミナ, *Emina*)
ให้เสียงโดย: ยุย โองุระ
เนียร์ (ニーアル, *Nīaru*)
ให้เสียงโดย: เอนาโกะ
จอมมารผู้แข็งแกร่งในร่างของเด็กผู้หญิง
เซล่า (セラ, *Sera*)
ให้เสียงโดย: ยูมิริ ฮานาโมริ
เอลฟ์ที่แต่งตัวข้ามเพศและเป็นลูกค้าของร้าน
มินะ (ミナ, *Mina*)
ให้เสียงโดย: อาซุมิ วากิ
จอมเวทย์และลูกค้าของร้าน

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Loo, Egan (September 16, 2018). "Otona no Bōguya-san Comedy Manga About Fantasy Armor Shop Gets Short TV Anime". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ November 17, 2018.
2. ↑  "おとなの防具屋さん(1) (アース・スターコミックス)". *Amazon.co.jp* (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 17 November 2018.
3. 1 2  "Otona no Bōguya-san Anime Gets 3 New Episodes in March". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ 19 February 2019.
4. ↑  "Otona no Bōguya-san Anime's 2nd Season Reveals Cast, January 1 Premiere". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ 15 December 2020.
5. 1 2  Mateo, Alex (December 15, 2020). "Otona no Bōguya-san Anime's 2nd Season Reveals Cast, January 1 Premiere". *Anime News Network*. สืบค้นเมื่อ December 15, 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของมังงะ (ญี่ปุ่น)
* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ (ญี่ปุ่น)
* *ร้านขายชุดเกราะสำหรับผู้ใหญ่ในโลกแฟนตาซี* (มังงะ) ที่เครือข่ายข่าวอนิเมะ
**นีโนสลาฟ มารีนา**  (สกอเปีย, สาธารณรัฐมาซิโดเนีย, 25 สิงหาคม พ.ศ. 2517) เป็นอธิบดีมหาวิทยาลัยวิทยาการสารสนเทศและเทคโนโลยีในออคริต, สาธารณรัฐมาซิโดเนีย

ประวัติ
-------

จบการศึกษาจากคณะวิศวกรรมไฟฟ้า Ss.Cyril and Methodius University ได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตจาก École Polytechnique Fédérale de Lausanne (EPFL) ในปี พ.ศ. 2547 และได้ถูกนำวิทยานิพนธ์ไปเป็นข้อมูลในการประยุกต์ระบบเครือข่ายไร้สายโดย Nokia Research Centre ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการงานวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่ Sowoon Technologies ในปีพ.ศ. 2548 ถึง พ.ศ. 2550 ศึกษาดูงานที่ University of Hawaii ในปีพ.ศ. 2550 ถึง พ.ศ. 2551 ดำรงตำแหน่งนักวิจัยที่ University of Oslo ในปีพ.ศ. 2551 ถึง พ.ศ. 2552 เข้าร่วม Postdoctoral Research Associate ที่ Princeton University ในปีพ.ศ. 2553 ถึงปัจจุบัน

ความสำเร็จทางวิทยาศาสตร์
------------------------

ได้รับเชิญเป็นอาจารย์พิเศษจาก 20 มหาวิทยาลัยใน สหรัฐอเมริกา, ญี่ปุ่น, สหราชอาณาจักร, อิสราเอล, รัสเซีย, บราซิล, ฮ่องกง, นอร์เวย์, ฟินแลนด์, โปรตุเกส และสาธารณรัฐเช็ก ระดมเงินทุนผ่านช่องทางสาธารณะต่างๆทั้งด้านการศึกษาและอุสาหกรรม โปรแกรม เช่น The Swiss CTI, Swiss NSF, the European Commission and the European Space Agency ดำรงตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมิณผลและวิจารณ์ใน European Commission’s 6th และ 7th Framework Program ดำรงตำแหน่งสมาชิกอาวุโสแห่ง Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE) และเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้ง Macedonian Chapter of the IEEE Information Theory Society

อ้างอิง
-------



1. ↑  "UIST 'St Paul the Apostle'". www.uist.edu.mk. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-06. สืบค้นเมื่อ 2015-06-08.
2. ↑  "Ninoslav Marina - European commission". European commission.
**กองพลทหารภูเขาอาสาที่ 7 แห่งเอ็สเอ็ส "พรินทซ์อ็อยเกน"** (เยอรมัน: *7. SS-Freiwilligen-Gebirgs-Division „Prinz Eugen"*)เป็นกองพลทหารราบภูเขาเยอรมันของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส กองกำลังปีกติดอาวุธของพรรคนาซีเยอรมันที่ได้ทำหน้าที่เทียบเท่า แต่ไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเวร์มัคท์อย่างเป็นทางการในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในยูโกสลาเวีย ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1941 จาก Volksdeutsche (ชนชาติเยอรมัน) กลุ่มทหารอาสาสมัครและทหารเกณฑ์จาก Banat, รัฐเอกราชโครเอเชีย (NDH), ฮังการีและโรมาเนีย ได้ต่อสู้ในการทัพปราบปรามการก่อกบฏซึ่งได้ต่อกรกับกลุ่มคอมมิวนิสต์ภายใต้การนำของพลพรรคยูโกสลาเวีย กองกำลังต่อต้านในเขตยึดครองเซอร์เบีย, NDH และมอนเตเนโกร การได้ให้สมญานามว่า พรินทซ์อ็อยเกน มาจากพระนามของเจ้าชายเออแฌนแห่งซาวอย ผู้นำทางทหารที่โดดเด่นของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ผู้ปลดปล่อย Banat และกรุงเบลเกรดจากจักรวรรดิออตโตมันในสงครามออสเตรีย-ตุรกีในปี ค.ศ. 1716-18 มันเป็นชื่อแต่เดิมว่า SS-Freiwilligen-Division Prinz Eugen (กองพลทหารภูเขาอาสาเอ็สเอ็สที่ 7 พรินทซ์อ็อยเกน)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Official designation in German language as to „Bundesarchiv-Militärarchiv" in Freiburg im Breisgau, stores of the Wehrmacht and Waffen-SS.
**เคานต์แห่งแฟลนเดอส์** (ฝรั่งเศส: *Compte de Flandre*, ดัตช์: *Graaf van Vlaanderen* อังกฤษ: Count of Flanders) คือบรรดาศักดิ์ของผู้ปกครองของเคาน์ตีฟลานเดอร์ที่ก่อตั้งมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 จนกระทั่งการยกเลิกในสมัยการปฏิวัติฝรั่งเศสในปีค.ศ. 1790

ในช่วงแรกของอาณาจักร ผู้ปกครองแคว้นมักจะอยู่ในบรรดาศักดิ์ มาร์เกรฟ หรือ มาร์ควิส จนกระทั่งเว้นไปในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 12 และต่อมาจนทำให้ตำแหน่งผู้ปกครองกลายเป็นเพียงแค่ **"เคานต์แห่งแฟลนเดอส์"**

บรรดาศักดิ์ในยุคปัจจุบัน
------------------------

### ราชวงศ์ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา

ตราอาร์มของ**เคานต์แห่งแฟลนเดอส์**แห่งราชวงศ์เบลเยียม
* เจ้าชายฟิลิปแห่งเบลเยียม พระราชโอรสในพระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม (ค.ศ. 1840 - ค.ศ. 1905)
* เจ้าชายชาลส์แห่งเบลเยียม พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ที่ 1 แห่งเบลเยียม (ค.ศ. 1905 - ค.ศ. 1983)

ในยุคสมัยปัจจุบัน ตั้งแต่ปีค.ศ. 1831 เป็นต้นมา บรรดาศักดิ์ "เคานต์แห่งแฟลนเดอส์" นั้นจะพระราชทานให้กับพระราชโอรสพระองค์รอง หรือพระองค์ถัดไปของพระมหากษัตริย์ (ละติน: *rex Belgarum*) ซึ่งบรรดาศักดิ์นี้ได้ถูกยกเลิกไปในปีค.ศ. 1983 (ส่วนพระราชโอรสพระองค์ใหญ่จะมีบรรดาศักดิ์เป็น "ดยุกแห่งบราบันต์")

### ราชวงศ์บูร์บง

บรรดาศักดิ์ **"เคานต์แห่งแฟลนเดอส์"** ยังถือเป็นหนึ่งในบรรดาศักดิ์ของพระมหากษัตริย์สเปน โดยถือเป็นเพียงบรรดาศักดิ์ตามการอ้างสิทธิ์ 

ผู้อ้างสิทธิในบรรดาศักดิ์นี้ในปัจจุบันคือ สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1

อ้างอิง
-------

1. ↑  Gilliat-Smith, Ernest (1909). *The story of Bruges* (4th ed.). London: J. M. Den & Co. p. 5. ISBN 978-1-4446-6629-8. สืบค้นเมื่อ 7 July 2016.
2. ↑  "Prince Regent Charles". *www.monarchie.be*. สืบค้นเมื่อ July 7, 2016.