recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**อะแด็ปเตอร์แพตเทิร์น** (Adapter pattern) เป็นดีไซน์แพตเทิร์น ที่ใช้เชื่อมการทำงานระหว่างคลาสผู้เรียกและคลาสที่ถูกเรียกในกรณีที่คลาสที่ถูกเรียกมีเมธอดที่แตกต่างจากที่ผู้เรียกคาดหวัง ตัวอย่างที่เห็นได้ในชีวิตประจำวันเช่น หม้อแปลงไฟฟ้า หรือปลั๊กไฟที่มีขาต่างรูปทรงต่างกันจะต้องมีตัวแปลงเพื่อต่อเชื่อมเป็นต้น

การนำไปใช้งาน
-------------

การสร้างคลาสสำหรับทำหน้าที่เป็นอะแด็ปเตอร์สามารถทำได้สองวิธีดังนี้

วิธีการแบบ inheritance ให้คลาสอะแด็ปเตอร์ซับคลาสจากคลาสที่จะถูกใช้งานจริงและให้อิมพลิเมนท์อินเตอร์เฟสตามที่คลาสผู้เรียกคาดหวัง ความสัมพันธ์ระหว่างผู้แปลงและผู้ถูกแปลงจะเป็นในแบบ is-a ดังภาพประกอบ

คลาสไดอะแกรมของอะแด็ปเตอร์แพตเทิร์นชนิด inheritance ในแบบ UML
วิธีการแบบ delegation ให้คลาสอะแด็ปเตอร์อิมพลิเมนท์อินเตอร์เฟสตามที่คลาสผู้เรียกคาดหวังแต่ไม่ต้องซับคลาส คลาสอะแด็ปเตอร์เรียกเมธอดของคลาสที่จะถูกใช้งานผ่านทางอ็อบเจกต์ของคลาสที่ถูกใช้งานนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างผู้แปลงและผู้ถูกแปลงจะเป็นในแบบ has-a ดังภาพ

คลาสไดอะแกรมของอะแด็ปเตอร์แพตเทิร์นชนิด delegation ในแบบ UML

ตัวอย่างโปรแกรม
---------------

### ภาษาจาวา

ซอร์สโค้ดอะแด็ปเตอร์แบบ inheritance

```
public class Adapter extends Adaptee implements ExpectedInterface {
 public void doWork() {
 actualDoWork();
 }
}

```

ซอร์สโค้ดอะแด็ปเตอร์แบบ delegation

```
public class Adapter implements ExpectedInterface {
 private Adaptee adaptee;

 public void doWork() {
 adaptee.actualDoWork();
 }
}

```

อินเตอร์เฟสที่โค้ดผู้เรียกคาดหวัง

```
public interface ExpectedInterface {
 public void doWork();
}

```

คลาสที่ถูกแปลง

```
public class Adaptee {
 public void actualDoWork() {
 // do work
 }
}

```

การเรียกใช้งาน

```
expectedInterface.doWork();

```

อ้างอิง
-------

* Design Patterns: Elements of Reusable Object-Oriented Software (ISBN 0-201-63361-2) โดย Erich Gamma, Richard Helm, Ralph Johnson และ John Vlissides (Gang of four: GoF)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Adopt Adapter เก็บถาวร 2007-02-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน โดย David Geary (อังกฤษ)
* Design Patterns in Java: Adapter[*ลิงก์เสีย*] โดย Steven John Metsker (อังกฤษ)
* อะแด็ปเตอร์แพตเทิร์น โดย อนุภาค มาตรมูล(ไทย)
ตะกร้าที่ใช้วางทารกโมเสส
ภาพจิตรกรรมโดย Konstantin Flavitsky แสดงเหตุการณ์ที่พระราชธิดาของฟาโรห์พบทารกโมเสสที่อยู่ในตระกร้า
**ตะกร้าต้นกก** (อังกฤษ: ark of bulrushes; ฮีบรู: תבת גמא, อักษรโรมัน: *têḇaṯ gōme*) เป็นตะกร้าที่ใช้วางทารกโมเสสตามเรื่องราวที่เป็นที่รู้จักในชื่อว่าการพบโมเสสในหนังสืออพยพของคัมภีร์ไบเบิล 

ตะกร้าที่ใส่ทารกโมเสสวัยสามเดือนถูกวางอยู่ในกอของต้นปรือ (พืชในวงศ์กก) ริมฝั่งแม่น้ำ (สันนิษฐานว่าเป็นแม่น้ำไนล์) โดยโยเคเบดมารดาของโมเสส เพื่อปกป้องโมเสสจากรับสั่งของฟาโรห์แห่งอียิปต์ที่ให้ทิ้งเด็กชายชาวฮีบรูเกิดใหม่ทุกคนลงแม่น้ำ ภายหลังพระราชธิดาของฟาโรห์ได้พบตะกร้าที่วางทารกโมเสสในกอปรือจึงทรงรับมาเป็นโอรสบุญธรรม

วิเคราะห์
---------

หนังสืออพยพระบุว่าตะกร้านี้สานจากต้นกก ถูกยาด้วยยางมะตอยและชัน ตระกร้านี้ในภาษาอังกฤษเรียกว่า "ark of bulrushes" คำภาษาอังกฤษว่า "ark" แปลมาจากภาษาฮีบรู תֵּבָה (*tevah*, ปัจจุบัน *teiva*) เป็นเป็นคำเดียวกับที่ใช้ในคำว่า Noah's Ark (เรือโนอาห์) นักนิรุกติศาสตร์เออร์วิง ฟิงเกลกล่าวว่า คำว่า *tevah* เกือบจะเหมือนกันกับคำภาษาบาบิโลเนียของเรือรูปรี (*ṭubbû*) โดยเฉพาะเมื่อเมื่อพิจารณาว่า "v" และ "b" เป็นอักษรเดียวกันในอักษรฮีบรูคืออักษร bet (ב)

คำว่า "กก" หรือ "bulrushes" (ฮีบรู: גֹּ֫מֶא *gome*) น่าจะหมายถึงต้นกกอียิปต์ (*Cyperus papyrus*) ที่นำมาทาด้วยยางมะตอยและชัน

มีเรื่องเล่าที่คล้ายคลึงแต่ปรากฏก่อนหน้านี้ในเรื่องเล่าเกี่ยวกับพระเจ้าซาร์กอนแห่งแอกแคด

อ้างอิง
-------

1. ↑  อพยพ 2:2 -3
2. ↑  อพยพ 1:22
3. ↑  อพยพ 2:3
4. ↑  Finkel 2014, chpt.14.
5. ↑  "Ark". *New International Encyclopedia*. 1905.

บรรณานุกรม
----------

* Finkel, Irving L. (2014), *The Ark Before Noah: Decoding the Story of the Flood*, Hodder & Stoughton, ISBN 9781444757071

| * ด
* ค
* ก
* **หนังสืออพยพ**
 |
| --- |
| บท | 
* 1–6
* 6–9
* 10–13
* 13–17
* 18–20
* 21–24
* 25–27
* 27–30
* 30–34
* 35–38
* 38–40

 |
| บุคคล | 
* โมเสส
* วงศ์วานอิสราเอล
* เกอร์โชม
* ชิฟราห์และปูอาห์
* นาดับและอาบีฮู
* เบซาเลล
* พระราชธิดาของฟาโรห์
* ฟาโรห์
* มหาปุโรหิตแห่งอิสราเอล
* มาราห์
* มิเรียม
* เยโธร
* โยชูวา
* ศิปโปราห์
* อาโรน
* อิธามาร์
* เอลิม
* เอลีเอเซอร์
* โอโฮลีอับ

 |
| วัตถุ | 
* ขนมปังเฉพาะพระพักตร์
* คันประทีป
* เครื่องหอมถวาย
* โคทองคำ
* ตะกร้าต้นกก
* เตฟิลลิน
* พระที่นั่งกรุณา
* พลับพลา
* พุ่มไม้ที่มีเปลวไฟ
* มานา
* ไม้เท้าโมเสส
* ไม้เท้าอาโรน
* เสาเมฆและเสาเพลิง
* เสาอาเช-ราห์
* เสื้อตำแหน่งของปุโรหิต
	+ ชั้นใน
	+ ทับทรวง
	+ ผ้ามาลา
	+ แผ่นหน้าผากทองคำ
	+ สายรัดเอว
	+ เสื้อยาวกรอมเท้า
	+ เสื้อคลุม
* หีบแห่งพันธสัญญา
* อ่างทองสัมฤทธิ์

 |
| สถานที่ | 
* ชูร์
* ถิ่นทุรกันดารสิน
* ทะเลแดง
* ปิหะหิโรท
* พี-ราเมส
* ภูเขาซีนาย
* ภูเขาโฮเรบ
* มัสสาห์และเมรีบาห์
* ยุทธการที่เรฟีดิม
* สถานที่ของการอพยพ
* อียิปต์

 |
| เหตุการณ์ | 
* การอพยพ
* ภัยพิบัติแห่งอียิปต์
* บัญญัติ 10 ประการ
* ศิปโปราห์ที่โรงแรม

 |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ← ปฐมกาล |  | เลวีนิติ → |

 |
**อ็อบเซิร์ฟเวอร์แพตเทิร์น** (observer pattern หรือเรียกอีกชื่อว่า พับลิช/ซับสไครบ์ publish/subscribe) เป็นดีไซน์แพตเทิร์นที่ใช้แจ้งเหตุการณ์หรือข้อมูลข่าวสารจากคลาสต้นกำเนิดไปยังคลาสที่สมัครเป็นผู้รับข่าวสาร ตัวอย่างที่เด่นชัดได้แก่การสมัครเป็นสมาชิกรับหนังสือพิมพ์หรือนิตยสาร

การนำไปใช้งาน
-------------

โครงสร้างของอ็อบเซิร์ฟเวอร์แพตเทิร์นมีส่วนหลักสองส่วนคือ*ผู้ส่งสาร*และ*ผู้รับสาร*

ผู้ส่งสารมีเมธอดหลักคือเมธอดสำหรับเพิ่มและลดผู้รับสาร และเมธอดสำหรับส่งสารไปยังผู้บอกรับข่าวสารทั้งหมด จากตัวอย่างคลาสไดอะแกรมอินเตอร์เฟส Publisher และคลาส NewspaperPublisher มีเมธอด subscribe(), remove() และ publish() ตามลำดับ

ส่วนผู้รับสารจะต้องมีเมธอดสำหรับที่ผู้ส่งสารใช้เรียกเมื่อต้องการส่งข่าวสาร จากคลาสไดอะแกรมอินเตอร์เฟส Subscriber และคลาส Reader มีเมธอด receive() ที่ Publisher เรียกใช้เมื่อต้องการส่งข่าวสาร

คลาสไดอะแกรมของอ็อบเซิร์ฟเวอร์แพตเทิร์น ในแบบ UML

ตัวอย่างโปรแกรม
---------------

### ภาษาจาวา

ตัวอย่างโปรแกรมจำลองการทำงานของผู้พิมพ์หนังสือพิมพ์และผู้รับหนังสือพิมพ์ที่มีการทำงานในแบบอ็อบเซิร์ฟเวอร์แพตเทิร์น

อินเตอร์เฟส Publisher

```
public interface Publisher {
 public void subscribe(Subscriber subscriber);
 public void remove(Subscriber subscriber);
 public void publish();
}

```

คลาส NewspaperPublisher

```
import java.util.ArrayList;
public class NewspaperPublisher implements Publisher {
 private ArrayList<Subscriber> subscribers = new ArrayList<Subscriber>();

 public void subscribe(Subscriber subscriber) {
 subscribers.add(subscriber);
 }
 
 public void remove(Subscriber subscriber) {
 subscribers.remove(subscriber);
 }

 public void publish() {
 Publisher pub = new NewspaperPublisher();
 for (Subscriber subscriber : subscribers) {
 subscriber.receive(pub);
 }
 }
}

```

อินเตอร์เฟส Subscriber

```
public interface Subscriber {
 public void receive(Publisher publication);
}

```

คลาส Reader

```
public class Reader implements Subscriber {
 private String name;

 public Reader(String name) {
 this.name = name;
 }

 public void receive(Publisher publication) {
 System.out.println(name + "received "+ publication);
 }
}

```

การเรียกใช้งาน

```
public class PublishSubscribeTest {
 public static void main(String[] args) {
 Reader reader1 = new Reader("reader 1");
 Reader reader2 = new Reader("reader 2");
 
 Publisher publisher = new NewspaperPublisher();
 publisher.subscribe(reader1);
 publisher.subscribe(reader2);
 
 publisher.publish();
 }
}

```

ผลการรัน

```
reader 1 received NewspaperPublisher@6b97fd
reader 2 received NewspaperPublisher@6b97fd

```

อ้างอิง
-------

* Design Patterns: Elements of Reusable Object-Oriented Software (ISBN 0-201-63361-2) โดย Erich Gamma, Richard Helm, Ralph Johnson และ John Vlissides (Gang of four: GoF)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* An inside view of Observer เก็บถาวร 2007-02-07 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน โดย David Geary (อังกฤษ)
**ทรัพย์สินทางปัญญา** หมายถึง สิทธิทางกฎหมายที่ให้เจ้าของสิทธิ หรือ "ผู้ทรงสิทธิ" มีอยู่เหนือสิ่งที่เกิดจากความคิดสร้างสรรค์ทางปัญญาของมนุษย์ โดยอาจแบ่งทรัพย์สินทางปัญญาออกได้ 2 ประเภทหลัก คือ (1) ทรัพย์สินทางอุตสาหกรรมและ (2) ลิขสิทธิ์ สำหรับทรัพย์สินทางอุตสาหกรรมยังแบ่งออกได้อีก 6 ประเภท ได้แก่ (1) สิทธิบัตร (2) อนุสิทธิบัตร (3) เครื่องหมายการค้า (4) ความลับทางการค้า และ (5) สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ (6) ภูมิปัญญาท้องถิ่น

สิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาจัดเป็นคนละสิทธิหรือการเป็นเจ้าของในสิ่งที่เป็นผลผลิตทางทรัพย์สินทางปัญญานั้น เช่น ลิขสิทธิ์ในหนังสือจะไม่ใช่เป็นสิ่งเดียวกันกับความเป็นเจ้าของหนังสือซึ่งจับต้องได้ สิทธิบัตรในเรื่องอิเล็กทรอนิกส์จะแยกต่างหากจากความเป็นเจ้าของเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ ดังนั้น เจ้าของหนังสือหรือเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ จึงมีกรรมสิทธิ์ในการใช้หรือจัดการทรัพย์นั้นตามความประสงค์ แต่ไม่สามารถทำการใด ๆ ซึ่งละเมิดต่อสิทธิแต่เพียงผู้เดียวของผู้ทรงสิทธิ์นั้น เช่น เจ้าของหนังสือจะไม่สามารถทำหนังสือขึ้นมาจำหน่ายเองโดยปราศจากความยินยอมของเจ้าของลิขสิทธิ์ เนื่องจากสิทธิในการทำซ้ำเป็นสิทธิทางกฎหมายแต่เพียงผู้เดียวของผู้ทรงสิทธิ์นั้น หรือผู้ซื้อซอฟต์แวร์จะเป็นเจ้าของสินค้านี้เพื่อการนำไปใช้ประโยชน์ต่อ แต่จะไม่ได้รับอนุญาตให้ทำซอฟต์แวร์นั้นขึ้นมาจำหน่ายเอง เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากผู้ทรงสิทธิก่อนเท่านั้น

ทรัพย์สินทางอุตสาหกรรม เป็นความคิดสร้างสรรค์ของมนุษย์ที่เกี่ยวกับสินค้าอุตสาหกรรม โดยอาจเป็นความคิดในการประดิษฐ์คิดค้น การออกแบบผลิตภัณฑ์ทางอุตสาหกรรม ซึ่งเป็นกระบวนการ หรือเทคนิคในการผลิตที่ได้ปรับปรุงหรือคิดค้นขึ้นใหม่ หรือที่เกี่ยวข้องกับตัวสินค้า หรือผลิตภัณฑ์ที่เป็นองค์ประกอบและรูปร่างสวยงามของตัวผลิตภัณฑ์ นอกจากนี้ยังรวมถึงเครื่องหมายการค้าหรือยี่ห้อ ชื่อและถิ่นที่อยู่ทางการค้า ที่รวมถึงแหล่งกำเนิดสินค้าและการป้องกันการแข่งขันทางการค้าที่ไม่เป็นธรรม

ทรัพย์สินทางปัญญาในประเทศไทย
----------------------------

ประเทศไทยได้เข้าร่วมเป็นภาคีของอนุสัญญาสำคัญ ๆ ว่าด้วยการคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญาซึ่งเกือบทุกประเทศในโลกเป็นสมาชิก เช่น อนุสัญญากรุงแบร์น (Berne Convention) ความตกลง TRIPs (Agreement on Trade - Related Aspects of Intellectual Property Rights) WTO และ GATT เป็นต้น ซึ่งประเทศไทยได้มีการแก้ไขกฎหมายที่เกี่ยวข้องให้สอดคล้องและเป็นไปตามอนุสัญญาหรือความตกลงดังกล่าวเรื่อยมา

ประเทศไทยมีกฎหมายให้ความคุ้มครองทรัพย์สินปัญญาหลายฉบับ เช่น พระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. 2522 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมมาแล้วสองครั้งโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535 และพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2542 พระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2537 และพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2559 พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 พระราชบัญญัติคุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวม พ.ศ. 2543 เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-11-25. สืบค้นเมื่อ 2020-04-09.
**ตะกวดบิตาตาวา** (อังกฤษ: Bitatawa monitor, Northern Sierra Madre Forest monitor lizard) เป็นสัตว์เลื้อยคลานในวงศ์เหี้ย (Varanidae) ที่เพิ่งค้นพบเมื่อปี ค.ศ. 2010

มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Varanus bitatawa* มีรูปร่างคล้ายสัตว์ชนิดอื่นในวงศ์นี้ทั่วไป มีขนาดความยาวตั้งแต่หัวจรดหางประมาณ 2 เมตร น้ำหนักราว 10 กิโลกรัม ลำตัวมีเกล็ดสีดำเหลือบน้ำเงิน มีลายเป็นจุดสีเขียวหรือเหลืองซีด มีสีสว่างบริเวณหน้าอก ส่วนหางเป็นลายสลับสีดำและเขียว ตัวผู้มีอวัยวะเพศเป็นคู่ ซึ่งเรียกว่าถุงพีนิสคู่ ซึ่งบางครั้งจะพบในงูหรือกิ้งก่า โดยจะใช้อวัยวะเพศคู่นี้สลับกันในการยึดเกาะกับตัวเมียขณะผสมพันธุ์

เป็นสัตว์ที่เพิ่งค้นพบใหม่เมื่อกลางปี ค.ศ. 2010 โดยพบกระจายพันธุ์ในป่าดิบทางตอนเหนือของเกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ พฤติกรรมและนิเวศวิทยายังไม่เป็นรู้แน่ชัดเนื่องจากเป็นชนิดใหม่ที่เพิ่งค้นพบ แต่เชื่อว่าใช้ชีวิตส่วนใหญ่บนต้นไม้ และอีกหนึ่งพฤติกรรมที่น่าสนใจคือ กินพืชเป็นอาหาร โดยกินผลไม้ประเภทเตยหรือปะหนัน ซึ่งเหมือนกับอีกชนิดหนึ่ง คือ ตะกวดเทา (*V. olivaceus*) ที่พบบนเกาะลูซอนเช่นเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lizard with 2 penises found in Philippines
2. ↑  monitor
3. ↑  Spectacular New Giant Fruit-Eating Lizard Species Discovered in Sierra Madres of Northern Philippines

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Varanus bitatawa ที่วิกิสปีชีส์


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ ***Varanus bitatawa***
**องค์การเอกราชกะชีน** (อังกฤษ: Kachin Independence Organization, **KIO**; พม่า: ကချင်လွတ်လပ်ရေး အဖွဲ့ချုပ်) จัดตั้งขึ้นเมื่อ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 เพื่อปฏิเสธอำนาจของรัฐบาลพม่าที่เข้ามาแทรกแซงกิจการภายในรัฐกะชีน ผู้ก่อตั้งชุดแรกได้แก่ ซอตูและซอดิน ซึ่งเคยเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยย่างกุ้ง ส่วนที่เป็นกองกำลังติดอาวุธขององค์กรนี้คือกองทัพเอกราชกะชีน

เขตอิทธิพลขององค์กรนี้อยู่บริเวณชายแดนจีน-พม่า กองกำลังของกะชีนเข้มแข็งใน พ.ศ. 2505 จนสามารถควบคุมรัฐกะชีนได้เกือบหมดเมื่อ พ.ศ. 2507 ความผันแปรในองค์กรเริ่มขึ้นเมื่อซอดินถูกฆ่าตายในการสู้รบกับพรรคคอมมิวนิสต์พม่าเมื่อ พ.ศ. 2514 ซอเส็งและซอตูถูกทหารกะชีนรุ่นใหม่ที่ไม่พอใจนโยบายของเขาฆ่าตาย ผู้นำองค์กรรุ่นต่อมาคือปราง เส็ง และซอมาย

องค์การเอกราชกะชีนให้การสนับสนุนพรรคคอมมิวนิสต์พม่าและรับความช่วยเหลือจากจีนในช่วง พ.ศ. 2520–2522 รัฐบาลพม่าพยายามเปิดการเจรจากับองค์กรตั้งแต่ พ.ศ. 2536 และมีการลงนามในข้อตกลงหยุดยิงเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537

อ้างอิง
-------

1. ↑  Smith, Martin (1991). *Burma: Insurgency and the politics of ethnicity* (2. impr. ed.). London: Zed Books. ISBN 0862328683.

### ข้อมูล

* Leithead, Alastair (22 February 2010), *Burma's Kachin army prepares for civil war*, BBC
* พรพิมล ตรีโชติ. *ชนกลุ่มน้อยกับรัฐบาลพม่า.* กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนงานวิจัย, 2542, หน้า 140–143.
* Martin Smith, "Burma: Insurgency and the Politics of Ethnicity"
* Edmund Ronald Leach, "Political Systems of Highland Burma: A Study of Kachin Social Structure
ประเภทผู้เล่นในกีฬาฟุตบอล
ม้านั่งตัวสำรองของทีมชาติอาร์เจนตินา
ในฟุตบอล **ตัวสำรอง** (อังกฤษ: substitute) คือผู้เล่นที่ได้รับการพาลงสนามระหว่างการแข่งเพื่อสับเปลี่ยนกับนักฟุตบอลที่มีอยู่ โดยทั่วไปการเปลี่ยนตัวจะทำเพื่อทดแทนผู้เล่นที่เหนื่อยล้าหรือได้รับบาดเจ็บ หรือผู้ที่ทำผลงานได้ไม่ดี หรือด้วยเหตุผลทางกลยุทธ์ (เช่น การส่งสไตรเกอร์เข้ามาแทนที่กองหลัง) โดยนักฟุตบอลที่รับการเปลี่ยนตัวระหว่างการแข่งจะไม่มีส่วนร่วมในเกมอีกต่อไป ในเกมที่เล่นภายใต้กติกาฟุตบอลของคณะกรรมการสมาคมฟุตบอลระหว่างประเทศ

ตัวสำรองได้รับการเพิ่มอย่างเป็นทางการในกติกาฟุตบอลเมื่อ ค.ศ. 1958 ซึ่งก่อนหน้านี้เกมส่วนใหญ่เล่นโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ โดยมีข้อยกเว้นเป็นครั้งคราวในกรณีที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสหรือนักฟุตบอลมาการแข่งไม่ตรงเวลา

จำนวนตัวสำรองเพิ่มขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป เช่นเดียวกับจำนวนผู้เล่นสำรองที่ได้รับอนุญาตให้ได้รับการเสนอชื่อ โดยเป็นเรื่องปกติที่เกมอนุญาตให้มีการเปลี่ยนตัวได้สูงสุด 5 คน ซึ่งการแข่งบางรายการอนุญาตให้มีการเปลี่ยนตัวเพิ่มเติมเมื่อเล่นในช่วงต่อเวลาพิเศษ อนึ่ง มี "โอกาสในการเปลี่ยนตัว" สูงสุด 3 ครั้งให้แก่แต่ละทีมในช่วงเวลาปกติ และโอกาสพิเศษในช่วงต่อเวลาพิเศษ การเปลี่ยนตัวสามารถทำได้ในช่วงพักครึ่งเวลาระหว่างช่วงปกติและช่วงต่อเวลาพิเศษ รวมถึงช่วงพักเต็มเวลา (ก่อนเริ่มช่วงต่อเวลาพิเศษ) แต่ไม่นับเป็นโอกาสในการเปลี่ยนตัว นอกจากนี้ ยังมีข้อกำหนดในการเปลี่ยนตัวเพิ่มเติมนอกเหนือจากขีดจำกัดใด ๆ ก็ตามของแมตช์ที่กำลังดำเนินอยู่ เพื่อใช้สำหรับผู้เล่นที่สมองกระทบกระเทือนโดยเฉพาะ

โดยทีมต่าง ๆ เลือกผู้เล่นสำรองจากชุดตัวสำรองที่เลือกไว้ล่วงหน้า โดยนักฟุตบอลเหล่านี้มักจะนั่งอยู่ในเขตเทคนิคร่วมกับโค้ช และว่ากันว่า "อยู่ตรงม้านั่ง" เมื่อตัวสำรองเข้าสู่สนามแข่ง จะมีการกล่าวว่าได้*เข้ามา*หรือ*พามา*แล้ว ในขณะที่นักฟุตบอลที่พวกเขากำลังเปลี่ยนตัวกำลัง*ออกมา* หรือ*พามา* หรือ*ทดแทน* กลุ่มผู้เล่นสำรองนี้ยังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในการแข่งส่วนใหญ่ ซึ่งปัจจุบันอนุญาตให้สำรองได้ 5, 7 หรือ 9 คน ในขณะที่ในการแข่งระดับนานาชาติ เป็นเรื่องปกติที่ผู้เล่นทุกคนที่ได้รับเลือกในทีมทัวร์นาเมนต์ (ปกติจะมีผู้เล่นทั้งหมด 23 คน) จะเป็นตัวสำรองที่มีสิทธิ์ หากพวกเขาจะไม่ถูกระงับจากเกม

ทั้งนี้ ผู้เล่นที่ได้รับการกล่าวขานว่าลงสนามบ่อยครั้งหรือทำประตูสำคัญในฐานะตัวสำรอง มักเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า "ซูเปอร์ซับ" (super sub)

ประวัติ
-------

ต้นกำเนิดของตัวสำรองฟุตบอลย้อนกลับไปอย่างน้อยต้นคริสต์ทศวรรษ 1860 โดยเป็นส่วนหนึ่งของเกมฟุตบอลโรงเรียนรัฐบาลอังกฤษ การใช้คำว่าตัวสำรองเดิมในฟุตบอลคือการอธิบายถึงการแทนที่ผู้เล่นที่ไม่มาเข้าร่วมการแข่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Fisher, Ben (27 July 2016). "FA announces plans to introduce fourth substitute during extra time of FA Cup". *The Guardian*.
2. ↑  "LAW 3 – The Players". *IFAB*. สืบค้นเมื่อ Dec 9, 2022.
3. ↑  Thompson, Jaylon. "What is FIFA concussion protocol for World Cup 2022?". *USA Today*. สืบค้นเมื่อ Dec 9, 2022.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ตัวสำรองฟุตบอล
**วอร์เนอร์บราเธอส์พิคเจอส์** (อังกฤษ: Warner Bros. Pictures) เป็นบริษัทผลิตและจัดจำหน่ายภาพยนตร์อเมริกันในเครือวอร์เนอร์บราเธอส์พิคเจอส์กรุป ของวอร์เนอร์บราเธอส์เอ็นเตอร์เทนเมนต์ (ท้ายที่สุดแล้ววอร์เนอร์บราเธอส์ดิสคัฟเวอรี เป็นเจ้าของทั้งคู่) สตูดิโอเป็นผู้ผลิตภาพยนตร์หลักสำหรับภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันภายใน Warner Bros. Pictures Group และตั้งอยู่ที่ Warner Bros. Studios complex ในเบอร์แบงก์ แคลิฟอร์เนีย ภาพยนตร์การ์ตูนที่ผลิตโดยวอร์เนอร์บราเธอส์แอนิเมชัน ก็อยู่ภายใต้ร่มธงของสตูดิโอเช่นกัน

ปัจจุบัน วอร์เนอร์บราเธอส์พิคเจอส์เป็น 1 ใน 5 สตูดิโอภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันภายใน Warner Bros. Pictures Group สตูดิโออื่น ๆ ได้แก่ นิวไลน์ซินีมา, ดีซี สตูดิโอส์, Castle Rock Entertainment และ Spyglass Media Group เครื่องรางยมทูตซึ่งเป็นภาคสุดท้ายของภาพยนตร์ชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์ เป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงสุดทั่วโลกของสตูดิโอที่ 1.3 พันล้านเหรียญสหรัฐ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Company history". Warnerbros.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 16, 2015. สืบค้นเมื่อ April 9, 2014.
2. ↑  "Business Entity Detail: Warner Bros. Pictures (search on Entity Number: C2502930)". *California Business Search*. California Secretary of State. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-02-23. สืบค้นเมื่อ June 19, 2019.
3. ↑  Mendelson, Scott (August 13, 2020). "Every 'Harry Potter' Movie Ranked By Worldwide Box Office". *Forbes*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 23, 2021. สืบค้นเมื่อ December 23, 2021.
**สถานีโทรทัศน์อาร์ทีวี** (อินโดนีเซีย: *Rajawali Televisi*) (ย่อมาจาก RTV ซึ่งก่อนหน้านี้รู้จักกันในชื่อ B Channel) เป็นสถานีโทรทัศน์เชิงพาณิชย์ระดับชาติในอินโดนีเซียเจ้าของโดย Rajawali Corpora และ Mayapada ปัจจุบัน RTV แบ่งเป็น "รายการโทรทัศน์ครอบครัว" ได้รับอนุญาตจากคณะกรรมการการแพร่ภาพกระจายเสียงของอินโดนีเซียและมีการประสานงานเรื่องความถี่ส่งสัญญาณ RTV ออกอากาศอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรกในวันที่ 1 พฤศจิกายน 2009 ที่กรุงจาการ์ตาในฐานะ "B Channel" ด้วยเวลาออกอากาศเริ่มต้นเวลา 3.30 น. รายการปัจจุบันของ RTV มุ่งเน้นไปที่ความบันเทิงข่าวเบา ๆ และรายการสำหรับครอบครัวที่หลากหลาย B Channel เปลี่ยนชื่อเป็น RTV ด้วยการเปิดตัวรายการ Langit Rajawali เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 2014

ครอบคลุมการออกอากาศ
-------------------

RTV ออกอากาศจากกรุงจาการ์ตาและเข้าถึงทุกพื้นที่โดยรอบด้วยถี่ช่องที่ 23 UHF ตั้งแต่เดือนเมษายน 2011 RTV มีให้บริการทั่วทั้งอินโดนีเซียจากดาวเทียม Palapa D (ก่อนหน้านี้จากดาวเทียม Apstar 6) นอกจากนี้การออกอากาศ RTV สามารถดูได้จากโทรทัศน์บอกรับสมาชิกรวมถึง TransVision, Groovia TV, First Media, BiG TV, Aora, Skynindo และ Centrin TV นี่คือนอกเหนือจากเครือข่ายโทรทัศน์ท้องถิ่นในอินโดนีเซียที่ออกอากาศ RTV ปัจจุบัน RTV เข้าถึงพื้นที่ได้ใน 30 เมืองในอินโดนีเซีย ต่อไปนี้เป็นเมืองที่สามารถรับชมการออกอากาศ RTV: [1] RTV 4 Cakep Kamis 4 Mei 2018 และ Rajawali TV 5 Makin Cakep Jumat 3 Mei 2019-sekarang

1. จาการ์ตา - 23 UHF
2. แบนเทน - 20 UHF
3. บันดาอาเจะห์ - 50 UHF
4. โบกอร์ - 34 UHF
5. สุราบายา - 38 UHF
6. บันดุง - 36 UHF
7. เมดาน - 53 UHF
8. เซมารัง - 56 UHF
9. ยอกยาการ์ตา - 55 UHF
10. เดนปาซาร์ - 51 UHF
11. บรรจบศิลป์ - 48 UHF
12. ปาดัง - 61 UHF
13. เปกันบารู - 40 UHF
14. Banyuasin - 52 UHF
15. ลำพูน - 44 UHF
16. บาตัม - 55 UHF
17. Cikarang - 60 UHF
18. Cirebon - 40 UHF
19. Malang - 24 UHF
20. Fakfak - 31 UHF (วางแผน)
21. Padangsidempuan - 26 UHF (วางแผน)
22. Bojonegoro - 59 UHF (วางแผน)
23. Ternate - 36 UHF (วางแผน)
24. Tual - 53 UHF (วางแผน)
25. บอร์เนียวเหนือ - 37 UHF (ผ่าน Tarakan TV) (วางแผน)

ในของความครอบคลุม RTV เป็นหนึ่งในเครือข่ายทีวีชั้นนำในประเทศอินโดนีเซีย ปัจจุบันมีสถานีส่งสัญญาณ 42 แห่งใน 206 เมืองในประเทศ นอกจากทีวียังมีอยู่ในแพลตฟอร์มอื่น ๆ เช่นเพย์ทีวีสตรีมมิ่งออนไลน์ และสื่อดิจิตอลอื่น ๆ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ
**โครงการมิวโทเปีย** (อังกฤษ: Mutopia Project) เป็นโครงการจัดตั้งห้องสมุดออนไลน์เพื่อเก็บรวบรวมชีทมิวสิกที่เป็นเนื้อหาเสรี โดยอาศัยการทำงานของอาสาสมัคร ทำนองเดียวกับโครงการกูเทนแบร์ก

สมาชิกของโครงการจะนำชีทมิวสิกของผลงานดนตรีเก่าที่หมดลิขสิทธิ์แล้ว มาคัดลอกโน้ตดนตรี และแปลงเป็นดิจิตอลในรูปแบบ GNU LilyPond และเปิดให้ดาวน์โหลดได้ทั้งรูปแบบ PDF, MIDI, โพสต์สคริปต์ และ LilyPond มีลิขสิทธิ์แบบครีเอทีฟคอมมอนส์

ผลงานดนตรีที่เผยแพร่ในปัจจุบัน มีมากกว่า 1,700 ชิ้น ส่วนใหญ่เป็นชีทมิวสิกสำหรับบรรเลงด้วยเปียโน นอกนั้นเป็นผลงานสำหรับการขับร้อง และบรรเลงด้วยเครื่องดนตรีอื่น

เซิร์ฟเวอร์หลักของโครงการตั้งอยู่ที่มหาวิทยาลัยวอเทอร์ลู รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา มีเซิร์ฟเวอร์สำรองอยู่ที่สหรัฐอเมริกา และโปรตุเกส

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **โครงการมิวโทเปีย**

* Mutopia Project home page เก็บถาวร 2008-11-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Mutopia Project mirror (USA)
* Mutopia Project mirror (Portugal) เก็บถาวร 2009-04-17 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* Mutopia Project archive via ftp เก็บถาวร 2013-07-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา

นักดนตรี
**ริชาร์ด เดวิด เจมส์** (อังกฤษ: Richard David James) เกิดเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1971 เป็นที่รู้จักกันในนาม **เอเฟ็กซ์ ทวิน** (อังกฤษ: Aphex Twin) เป็นนักดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ชาวอังกฤษ โดยเขาจะรวมเพลงแนวอื่นอย่าง ดนตรี อินเทลลิเจนท์แดนซ์มิวสิก เบรนแดนซ์ ดรัมแอนด์เบส เทคโน อีเล็กโทร จังเกิล และ ดนตรีแอมเบียนต์ เขาถูกอธิบายโดยสำนักข่าวเดอะกราเดี้ยนชองอังกฤษว่า *เป็นแรงขับเคลื่อนและมีอิทธิพลอย่างมากสำหรับดนตรีอิเล็กทรอนิกส์* และยังเป็นผู้ก่อตั้งค่ายเพลง *Rephlex Records* กับ เกรนด์ วินด์สัน-คาลริจเอจ อัลบั้มของเอเฟ็กซ์ ทวิน *Selected Ambient Works 85-92* ได้ถูกเรียกว่าเป็นหนึ่งในอัลบั้มที่ดีในช่วงยุค 1990 จัดโดยนิตรสาร Fact เจมส์ยังได้วางจำหน่าย EP ตั้งแต่ปี 1991 เช่นอัลบั้มจำพวก Analogue Bubblebath และอัลบั้ม EP Analord เจมส์ยังคงมีนามแฝงจำนวนมากมายอาทิ Polygon Window , Caustic Window และ The Tuss 

นอกเหนือจากนั้น เจมส์ยังได้อัดเพลงกับ Warp Records , R&S Records , Sire Records , Mighty Force Records , Rabbit City Records และ Men Records และการปล่อยภาพของเอเฟ็กซ์ในสาธารณะต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น สหราชอาณาจักร , นิวยอร์กซิตี้ , สหรัฐอเมริกา เพื่อโปรโมตอัลบั้มชุดที่หกของเจมส์ ในเดือนตุลาคม 2014 , ทวิตเตอร์ของเอเฟ็กซ์ ทวินได้ยืนยันการวางจำหน่ายอัลบั้มชุดที่หกของเขา *Sryo* ผ่านทางต้นสังกัด Warp Music ในเดือนกุมภาพันธ์ 2015 , อัลบั้ม Syro ได้รางวัลแกรมมี่อวอร์ด สาขาผลงานเพลงการเต้นและอิเล็กโทรนิคที่สุดยอด
และอัลบั้มยังได้รับการชิงเสนอชื่อจาก IMPALA อัลบั้มเพลงอิสระที่สุดยอดแห่งปี
ซึ่งคาดไม่ถึงว่า เจมส์ก็ได้โพสเพลงที่ยังไมได้วางจำหน่ายประมาณ 230 เพลงใน Soundcloud ในช่วงต้นเดือนแรกของปี 2015 , ทำให้เพลงดังกล่าวที่ถูกอัปโหลดลงสามารถดาวน์โหลดฟรีได้ในช่วงเวลานั้น

ผลงาน
-----

บทความหลัก: ผลงานเพลงของเอเฟ็กซ์ ทวิน
**สตูดิโออัลบัมในชื่อ Aphex Twin**

* *Selected Ambient Works 85–92* (1992)
* *Selected Ambient Works Volume II* (1994)
* *...I Care Because You Do* (1995)
* *Richard D. James Album* (1996)
* *Drukqs* (2001)
* *Syro* (2014)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Lester, Paul (5 October 2001). "Tank boy". *The Guardian*. London: Guardian Media Group. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-06-10. สืบค้นเมื่อ 2008-06-14.
2. ↑  "The 100 Best Albums of the 1990s – FACT Magazine: Music News, New Music". Factmag.com. 2012-09-03. สืบค้นเมื่อ 2014-02-20.
3. ↑  "23 albums up for European Independent Album of the Year Award". *IMPALA*. 29 January 2015. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-02-26. สืบค้นเมื่อ 2015-06-09.
**พระราชมหาเจติยาภิบาล (ต่อศักดิ์ สุนฺทรวาที)** ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดอรุณราชวราราม รักษาการเจ้าอาวาสวัดโบสถ์ ที่ปรึกษาประธานสำนักงานกำกับดูแลพระธรรมทูตไปต่างประเทศ ประธานสมาคมวัดอรุณสหราชอาณาจักร เมืองนอริช

ประวัติ
-------

พระราชมหาเจติยาภิบาล นามเดิม **ต่อศักดิ์ สิงหสุรศักดิ์** เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2517 เป็นชาวอำเภอบ้านเขว้า จังหวัดชัยภูมิ พ.ศ. 2529 ได้บรรพชา ณ วัดมัชฌิมาวาส อำเภอบ้านเขว้า จังหวัดชัยภูมิ โดยมีพระครูโชติวราจารย์ เป็นพระอุปัชฌาย์ พ.ศ. 2531 สอบได้นักธรรมชั้นเอก สำนักเรียนคณะจังหวัดนนทบุรี วัดเฉลิมพระเกียรติ พ.ศ. 2537 ได้อุปสมบท ณ วัดมัชฌิมาวาส จังหวัดชัยภูมิ โดยมีพระธรรมสิริชัย เจ้าอาวาสวัดอรุณราชวราราม เป็นพระอุปัชฌาย์ ในการนี้ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าพระราชทาน เครื่องอัฐบริขารการอุปสมบท เป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา ตามหมายรับสั่ง สำนักพระราชวังที่ 25003 ลงวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2536 ถึงพ.ศ. 2538 สอบได้เปรีญธรรม 3 ประโยค สำนักเรียนคณะจังหวัดชัยภูมิ วัดกลางเมืองเก่า ตั้งแต่อุปสมบทแล้วได้สนองงานพระอุปัชฌาย์มาโดยตลอด ต่อมาได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้รักษาการเจ้าอาวาสวัดโบสถ์ จังหวัดปทุมธานี ถึงปีพ.ศ. 2545 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดอรุณราชวราราม เป็นกรณีพิเศษ และต่อมาได้เป็นเจ้าคณะ 5 วัดอรุณราชวราราม ตามลำดับ ในปีพ.ศ. 2558 ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งเป็น ที่ปรึกษาประธานสำนักงานกำกับพระธรรมทูตไปต่างประเทศ ในปี พ.ศ. 2561 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดโบสถ์ ต.บ้านกลาง อ.เมือง จ.ปทุมธานี อีกครั้งหนึ่ง

### ผลงาน

พระราชมหาเจติยาภิบาล เป็นผู้ริเริ่มและฟื้นฟูประเพณีวันมาฆบูชาที่วัดอรุณราชวราราม ซึ่งในการนี้ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ ได้เสด็จเป็นองค์ประธาน บำเพ็ญพระกุศลสวดสรรเสริญพระรัตนตรัย และเดินเทียนเวียนทักขิณาวัฏรอบองค์พระปรางค์ และได้ปฏิบัติเป็นประเพณีสืบมา นอกจากนี้ยังเป็นผู้ริเริ่มจัดโครงการต่างๆ เช่น การจัดงานสัปดาห์ส่งเสริมพระพุทธศาสนาเนื่องในเทศกาลวันวิสาขบูชา งานประเพณีหล่อเทียนพรรษา งานเจริญพุทธมนต์ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ เป็นต้น ปีพ.ศ. 2550 ได้เป็นประธานดำเนินการก่อสร้าง ศูนย์ปฏิบัติธรรมอรุณธรรมสถาน ในพระสังฆราชูปถัมภ์ฯ จังหวัดชัยภูมิ เพื่อสืบทอดเจตนารมณ์พระเดชพระคุณพระธรรมสิริชัย อดีตเจ้าอาวาสวัดอรุณราชวราราม ในปีพ.ศ. 2552 ได้เป็นผู้ออกแบบเมรุปราสาทรามัญ งานออกเมรุพระราชทานเพลิงศพ พระธรรมสิริชัย(บุญเลิศ โฆสโก) ในปีพ.ศ. 2555 ได้รับมอบหมายให้เป็นประธานดำเนินการยกร่างโครงการบูรณะพระอาราม วัดอรุณราชวราราม เฉลิมพระกียรติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยุ่หัว 84 พรรษา และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ 80 พรรษา และยังได้รับมอบหมายให้เป็นประธานฝ่ายพิธีการ ฝ่ายสถานที่ ฝ่ายดูแลภูมิทัศน์ วัดอรุณราชวราราม จนถึงปัจจุบัน

### **ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง**

* ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดอรุณราชวราราม
* รักษาการเจ้าอาวาสวัดโบสถ์
* เจ้าคณะอาราม ๕ วัดอรุณราชวราราม
* ที่ปรึกษาประธานสำนักงานกำกับดูแลพระธรรมทูตไปต่างประเทศ
* ผู้อำนวยการก่อสร้าง ศูนย์ปฏิบัติธรรมอรุณธรรมสถาน พระธาตุชัยภูมิ  ในพระสังฆราชูปถัมภ์
* ประธานสมาคมวัดอรุณสหราชอาณาจักร เมืองนอริช ประเทศอังกฤษ

สมณศักดิ์
---------

* พ.ศ. 2538 เป็นพระปลัด
* พ.ศ. 2545 เป็นพระครูปลัดธรรมวงศานุวัตร
* พ.ศ. 2549 เป็นพระครูอรุณธรรมานุวัตร
* พ.ศ. 2554 เป็นพระครูสัญญาบัตร ผู้ช่วยเจ้าอาวาสพระอารามหลวง ชั้นพิเศษ ในราชทินนามเดิม
* พ.ศ. 2555 เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ พระศากยปุตติยวงศ์
* ๒๘ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๖๒ เป็น พระราชาคณะชั้นราช ที่ พระราชมหาเจติยาภิบาล สุพพิธานเจติยสถานพิพัฒน์ มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
**สาธารณรัฐกอสปายา** (อิตาลี: *Repubblica di Cospaia*; อัลโตตีเบรีนี: Republica de' Cošpäja) เป็นอดีตนครรัฐอิสระขนาดเล็กแห่งหนึ่งของยุโรปคั่นกลางระหว่างรัฐสันตะปาปากับสาธารณรัฐฟลอเรนซ์ มีเอกราชช่วงปี ค.ศ. 1440 ถึง ค.ศ. 1826

ปัจจุบันพื้นที่ของอดีตสาธารณรัฐกอสปายาเป็นส่วนหนึ่งของเมืองซันจูสตีโน (*San Giustino*) จังหวัดเปรูจา แคว้นอุมเบรีย ประเทศอิตาลี

ประวัติ
-------

กอสปายาในอดีต
สาธารณรัฐกอสปายา ถือกำเนิดขึ้นในปี ค.ศ. 1440 หลังจากสมเด็จพระสันตะปาปายูจีนที่ 4 ทรงมีปัญหากับสภาบาเซล จากการขายดินแดนให้แก่สาธารณรัฐฟลอเรนซ์ ซึ่งในสัญญาการขายมีการตกหล่นดินแดนแถบเล็ก ๆ บริเวณ 500 เมตรเมื่อนับจากแม่น้ำจนถึงหลักเขตแดนที่เรียกว่า "รีโอ" (*Rio*) สิริรวม 3.2 ตารางกิโลเมตร โดยประชาชนซึ่งอาศัยในแถบนั้นซึ่งกลายเป็นผู้ไร้รัฐได้ประกาศตัวเป็นรัฐอิสระไม่ขึ้นแก่ใครแต่นั้น และได้รับการยอมรับในปี ค.ศ. 1484

กระทั่งวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1826 กอสปายาแยกออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งไปรวมเข้ากับแกรนด์ดัชชีตอสคานา และส่วนหนึ่งไปรวมกับรัฐสันตะปาปา ตามสนธิสัญญาที่ลงนามโดย 14 สมาชิกของกอสปายา เพื่อแลกกับเหรียญเงินและขออนุญาตขยายพื้นที่ปลูกยาสูบ

การปกครอง
---------

สาธารณรัฐกอสปายาไม่มีรัฐบาลหรือแม้แต่รัฐธรรมนูญหรือกฎหมายอย่างเป็นทางการ รวมทั้งไม่มีกองกำลังทหาร ตำรวจ หรือแม้แต่คุกเนื่องจากเป็นประเทศที่มีขนาดเล็ก ทั้งนี้จะมีสภาอาวุโสและหัวหน้าครอบครัวโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่โบสถ์แม่พระรับสาร (Church of Annunciation)

เศรษฐกิจ
--------

กอสปายาเป็นศูนย์กลางการผลิตยาสูบในอิตาลี โดยมีพื้นที่เพาะปลูกเพียง 25 เฮกตาร์ และสาเหตุที่ทำให้กอสปายารุ่งเรืองจากการค้ายาสูบก็เพราะที่นี่มิได้ปฏิบัติตามพระราชโองการของสมเด็จพระสันตะปาปาที่ทรงประกาศห้ามมิให้ปลูกยาสูบเพียงแห่งเดียว และที่นี่จึงผูกขาดด้านการผลิตยาสูบ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Settimio ed Emilio Gennaioli, *Cospaia e la sua storia in ottava rima*, Bologna, Negri, 1999, p. 5
2. ↑  Ellingham, written and researched by Tim Jepson, Jonathan Buckley, and Mark (2009). *The Rough Guide to Tuscany & Umbria* (7th ed.). London: Rough Guides. p. 505. ISBN 9781405385299.
3. 1 2 3  "Cospaia (Umbria)". *penelope.uchicago.edu*. สืบค้นเมื่อ 8 January 2017.
4. ↑  Heywood, William (1921). *A History of Pisa: Eleventh and Twelfth Centuries*. The University Press. p. 104. ISBN 9781177788007.
5. 1 2  Marconi, Francesco Testa, Aroldo (2001). *The Toscano : the complete guide to the Italian cigar* (2. ed.). Firenze: Giunti. p. 43. ISBN 9788809016514.
6. ↑  Angelo Ascani. *Cospaia. Storia inedita della singolare repubblica*. tipografia Sabbioni, Città di Castello 1977, p. 15
7. ↑  "The incredible story of Cospaia | UmbriaTouring.it". *www.umbriatouring.it*. สืบค้นเมื่อ 8 January 2017.
8. ↑  Ploeg, Jan Douwe van der (1995). *Beyond modernization: the impact of endogenous rural development*. Assen: Van Gorcum. p. 158. ISBN 978-9023229384.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ กอสปายา
* Cospaia: storia della repubblica più piccola al mondo (อิตาลี)
**เกริกฤทธิ์ ทวีกาญจน์** (ชื่อเล่น: **ก้อง**; เกิดวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535) เป็นนักฟุตบอลชาวไทย เล่นในตำแหน่งปีกซ้าย ปัจจุบันลงเล่นให้กับชลบุรี และทีมชาติไทย

ประวัติ
-------

เกริกฤทธิ์ เกิดที่จังหวัดนครศรีธรรมราช เริ่มเล่นฟุตบอลมีพ่อเป็นแรงบันดาลใจในการเล่นฟุตบอล ซึ่งพ่อของเขาก็เคยเป็นนักฟุตบอลมาก่อน โดยเริ่มเล่นฟุตบอลในตำแหน่งกองหน้ากับทีมโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย ชลบุรี ในระดับฟุตบอลนักเรียน ติดทีมชาติชุดเยาวชนตั้งแต่อายุ 14 ปี กระทั่งปี พ.ศ. 2551 ได้เล่นฟุตบอลอาชีพครั้งแรกกับสโมสรศรีราชาและเคยได้รับรางวัลนักเตะยอดเยี่ยมของดิวิชั่น 1 โดยในขณะที่เกริกฤทธิ์อยู่กับสโมสรศรีราชา เจ้าก้อง ได้รับการคัดเลือกจากไนกี้ให้ไปฝึกซ้อมกับบาร์เซโลนา สโมสรชื่อดังในลาลิกา เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์เป็นเวลา 1 สัปดาห์ โดยเขามีโอกาสได้ฝึกซ้อมกับรอนัลดีนโย สุดยอดนักเตะทีมชาติบราซิลด้วย

หลังจากนั้นเกริกฤทธิ์ก็ถูกดันขึ้นทีมชุดใหญ่ของชลบุรี ตามด้วยถูกยืมตัวไปที่อีสาน ยูไนเต็ด และสิงห์ท่าเรือ ตามลำดับ ซึ่งเขาทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยม โดยการพาสิงห์ท่าเรือ เลื่อนชั้นขึ้นมาอยู่ไทยลีกได้สำเร็จ จนกระทั่งชลบุรี เรียกตัวกลับไปใช้งานอีกครั้ง

โดยที่เกริกฤทธิ์เป็นนักฟุตบอลที่เป็นคนถนัดซ้ายที่เล่นได้ทั้งตำแหน่งกองหน้า กองกลางตัวรุกคอยสร้างสรรค์เกมให้เพื่อน ๆ และปีกซ้ายจอมเลื้อย โดยมีจุดเด่นอยู่ที่ความเร็วและความคล่องแคล่วที่มาพร้อมกับลีลาการกระชากลากเลื้อยที่โดดเด่น มีทักษะการเปิดบอลและการยิงอันยอดเยี่ยม ทำเอาตัวรับฝ่ายตรงข้ามต้องผวาไปตาม ๆ กัน

ความฝันอันแน่วแน่ของเกริกฤทธิ์ตั้งแต่เด็กที่อยากเป็นนักฟุตบอลทีมชาติ คอยผลักดันให้เขาเป็นตัวเลือกอันดับต้น ๆ ในนามทีมชาติไทยชุดใหญ่เพื่อลุยศึกต่าง ๆ มากมาย เกริกฤทธิ์มีของสะสมเป็นพวกโมเดล 3 มิติ ซึ่งให้เหตุผลว่าการต่อโมเดล 3 มิติ ช่วยฝึกสมาธิได้เป็นอย่างดี ไม่เพียงเท่านี้เกริกฤทธิ์ยังชอบเที่ยวทะเลอีกด้วย

เกียรติประวัติ
--------------

### ทีมชาติ

* พ.ศ. 2557
	+ ชนะเลิศ เอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ 2014
	+ อันดับที่ 4 การแข่งขันฟุตบอลในเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 17 ณ อินช็อน ประเทศเกาหลีใต้
* พ.ศ. 2556
	+ เหรียญทองซีเกมส์ ครั้งที่ 27 ณ ประเทศเมียนมา.
	+

อ้างอิง
-------

1. ↑  [ "ฉลามชล" ปล่อยตัว "เกริกฤทธิ์" ซบ นครศรีฯ ด้วยสัญญายืมตัว
2. ↑  ความจงรักและกตัญญูเพียงสโมสรเดียวของ "เกริกฤทธิ์ ทวีกาญจน์"

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

| * ด
* ค
* ก
ผู้เล่นชุดปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลชลบุรี  |
| --- |
| 
* 1 เดย์โต
* 2 นพนนท์
* 3 ฉัตรมงคล
* 5 กฤษดา(c)
* 6 ทรงชัย
* 7 ชาญณรงค์
* 8 สิทธิโชค
* 9 ลีรา
* 10 เกริกฤทธิ์
* 11 มูรีลู
* 14 พิทักษ์
* 15 จักรพงษ์
* 19 สหรัฐ
* 20 สุขสันต์
* 22 เบน
* 23 ศุภวัฒน์
* 24 ภานุพงศ์
* 26 ธีรภัทร
* 32 รชต
* 33 โบเน
* 35 ชนินทร์
* 42 กิตติพงษ์
* 64 กษิดิศ
* 81 วาตารา
* 88 ยศกร
* หัวหน้าผู้ฝึกสอน: เทงูราโมริ

 |
Generalfeldmarschall of Prussian Army ( 1760–1831)
**เอากุสท์ วิลเฮ็ล์ม อันโทน ไนท์ฮาร์ท** (เยอรมัน: *August Wilhelm Anton Neidhardt*) หรือหลังปี 1814 ได้รับยศขุนนางเป็น **กราฟไนท์ฮาร์ท ฟ็อน กไนเซอเนา** (*Graf Neidhardt von Gneisenau*) เป็นนักการทหารและจอมพลชาวเยอรมันจากราชอาณาจักรปรัสเซีย เขาเป็นผู้ปฏิรูปกองทัพปรัสเซียในสงครามปลดแอก

กไนเซอเนาเกิดที่เมืองชิลเดา ราชรัฐซัคเซิน ในครอบครัวยากจน บิดาของเขานายทหารปืนใหญ่ชาวซัคเซิน ครอบครัวเขาย้ายถิ่นฐานไปอยู่เวือทซ์บวร์คและแอร์ฟวร์ท ซึ่งในปี 1777 เขาเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยแอร์ฟวร์ท และสองปีถัดมาก็เข้ารับราชการทหารในกรมทหารออสเตรียประจำแอร์ฟวร์ท ต่อมาเขาเข้าสังกัดหน่วยทหารของมาร์คกราฟแห่งไบร็อยท์-อันส์บัค หน่วยทหารดังกล่าวได้รับการว่าจ้างจากอังกฤษให้สู้รบในสงครามปฏิวัติอเมริกา ด้วยเหตุนี้ กไนเซอเนาจึงได้เรียนรู้ภาษาอังกฤษและได้รับประสบการณ์อันมีค่าในทวีปอเมริกา จนกระทั่งเดินทางกลับยุโรปในปี 1786 และเข้ารับราชการทหารปรัสเซียในชั้นยศร้อยโท กรมทหารราบ ต่อมาในปี 1790 เขาได้เลื่อนยศเป็นร้อยเอก และปฏิบัติหน้าที่ในโปแลนด์ระหว่างปี 1793–1794

ในปี 1806 ระหว่างสงครามนโปเลียน พันตรี กไนเซอเนาเป็นนายทหารฝ่ายเสนาธิการประจำพลเอก ฟรีดริช เจ้าชายแห่งโฮเอินโลเออ และได้มีส่วนร่วมในยุทธการที่ซาลเฟ็ลท์และเยนา ต่อมาได้บัญชาการกองพลน้อยทหารราบชั่วคราวในการทัพลิทัวเนีย ในปี 1807 กองทัพปรัสเซียส่งพันตรี กไนเซอเนาเป็นผู้บังคับกองพันทหารประจำค็อลแบร์ค และสามารถรักษาเมืองจากการโจมตีของกองทัพนโปเลียนไว้ได้จนเกิดสนธิสัญญาทิลซิท กไนเซอเนาจึงได้เลื่อนยศเป็นพันโทและได้รับเหรียญพัวร์เลอเมรีท และมีความก้าวหน้าตามลำดับ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Chisholm 1911, p. 148. sfn error: no target: CITEREFChisholm1911 (help)
นโปเลียนลงนามเอกสารสละราชบัลลังก์
**สนธิสัญญาฟงแตนโบล** (ฝรั่งเศส: *Traité de Fontainebleau*) ซึ่งได้รับการลงนามในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1814 ที่กรุงปารีส และต่อมาได้รับสัตยาบันในวันที่ 14 เมษายน โดยจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ที่พระราชวังฟงแตนโบล เป็นข้อตกลงระหว่างนโปเลียนกับบรรดาผู้แทนของจักรวรรดิออสเตรีย จักรวรรดิรัสเซีย และราชอาณาจักรปรัสเซีย ซึ่งเป็นการยุติสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่หก

สนธิสัญญาฉบับนี้ประกอบด้วย 21 ข้อซึ่งมีสาระสำคัญคือการสละราชบัลลังก์ฝรั่งเศสและอิตาลีของนโปเลียน ตลอดจนการเนรเทศนโปเลียนไปพำนักที่เกาะเอลบาซึ่งตั้งอยู่กลางมหาสมุทรแอตแลนติก ตลอดจนห้ามมิให้ลูกหลานญาติวงศ์ของนโปเลียนมีอำนาจในฝรั่งเศส อย่างไรก็ตาม นโปเลียนและมเหสียังคงสามารถใช้คำนำหน้าว่าจักรพรรดิและจักรพรรดินีเพื่อเป็นเกียรติยศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Alphonse de Lamartine, p. 202. (ข้อที่ 1) *His Majesty the Emperor Napoleon renounces, for himself, his successors and descendants as well as for each of the members of his family, all right of sovereignty and domination, as well as over the French Empire and the kingdom of Italy as over all other countries.*
2. ↑  Alphonse de Lamartine, p. 202. (ข้อที่ 2) *Their Majesties the Emperor Napoleon and the Empress Marie-Louise, will preserve their titles and qualities to enjoy them during their lives. The mother, brothers, sisters nephews and nieces of the Emperor shall equally preserve, wherever they may be sojourning, the titles of princes of his family.*
**คลองกะเปอร์** บ้างเรียก **แม่น้ำกะเปอร์** เป็นคลองในอำเภอกะเปอร์ จังหวัดระนอง เกิดจากคลองแพรกขวาไหลไปรวมกับคลองแพรกซ้ายที่บ้านกลาง ตำบลบ้านนา ไปออกทะเลอันดามัน ที่ตำบลม่วงกลวง คลองมีความยาว 35 กิโลเมตร

บริเวณปากคลองกะเปอร์เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ชุ่มน้ำอุทยานแห่งชาติแหลมสน-ปากแม่น้ำกระบุรี-ปากคลองกะเปอร์ ซึ่งได้รับการลงทะเบียนเป็นที่มีความสำคัญในระดับนานาชาติ ลำดับที่ 1183 (14 สิงหาคม พ.ศ. 2545) อันเนื่องจากมีระบบนิเวศหลากหลาย เป็นพื้นที่ป่าชายเลนแห่งแรกของโลกที่ได้รับการลงทะเบียน

ปากคลองกะเปอร์มีทั้งป่าชายเลน หาดทรายและแหล่งปะการัง ป่าชายเลนบางแห่งอยู่ติดกับภูเขาและหาดเลน พบนกอย่างน้อย 50 ชนิด เป็นนกน้ำ นกชายเลนอย่างน้อย 20 ชนิด นกประจำถิ่น 38 ชนิด นกอพยพนอกฤดูกาลผสมพันธุ์ 10 ชนิด นกอพยพในฤดูกาลผสมพันธุ์ 1 ชนิด สัตว์ที่พบเช่นลิงลมและลิงแสม

อ้างอิง
-------

1. ↑  สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. *อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย เล่ม ๒ (อักษร ก-ธ) ฉบับราชบัณฑิตยสภา*. พิมพ์ครั้งที่ ๔. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา, ๒๕๕๙. (แก้ไขปรับปรุงข้อมูลเมื่อ พ.ศ. ๒๕๖๓)
2. ↑  "ชวนไปรู้จัก 15 พื้นที่ชุ่มน้ำไทยขึ้นทะเบียนแรมซาร์ไซต์". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "ความหลากหลายทางชีวภาพในพื้นที่ชุ่มน้ำอุทยานแห่งชาติแหลมสน-ปากแม่น้ำกระบุรี-ปากคลองกะเปอร์ จังหวัดระนอง" (PDF).
**ณวีณัฐ นรทรัพย์ปรีชา** หรือชื่อเดิม **พัฒนิดา พุ่มชูแสง** ชื่อเล่น **มายด์** เป็นนักแสดงและนางแบบหญิงชาวไทย สังกัดช่อง 7 เอชดี และเป็นเจ้าของตำแหน่งมิสทีนไทยแลนด์ 2014 ประจำปี 2557 มีผลงานที่เป็นที่รู้จักและมีชื่อเสียง คือ *กำนันหญิง , บ้านไร่สายสมร , กองป่วนก๊วนเหลือเชื่อ , ธิดาวานร* เป็นต้น

ประวัติ
-------

ณวีณัฐ เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2539 ที่จังหวัดนครปฐม จบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ วิทยาเขตศาลายา เธอมีความสามารถพิเศษ คือ เล่นแบดมินตัน และทำอาหารไทย

### การทำงาน

ณวีณัฐ เริ่มต้นเข้าสู่วงการบันเทิงจากการเข้าประกวด Missteen Thailand 2014 แล้วได้รับรางวัลชนะเลิศ หลังจากนั้นจึงได้เซ็นสัญญาเข้าเป็นนักแสดงในสังกัดทางช่อง 7 HD เธอได้เริ่มแสดงละครเรื่องแรก คือ *กำนันหญิง* ในบทบาท "โสมโสภา" และต่อมาก็มีผลงานละครออกมาเรื่อยๆ เช่น บ้านไร่สายสมร , กองป่วนก๊วนเหลือเชื่อ , ธิดาวานร เป็นต้น

ผลงาน
-----

### ละครโทรทัศน์

* ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางช่อง 7 เอชดี

| ปี | เรื่อง | บทบาท |
| --- | --- | --- |
| 2564 | *กำนันหญิง* | โสมโสภา |
| *บ้านไร่สายสมร* | ธารใส |
| *กองป่วนก๊วนเหลือเชื่อ* | นิดา |
| *ธิดาวานร* | เอมฤดี |
| 2565 | *หมอลำซัมเมอร์* | พิมพ์ศิริ แสงอนันต์ (พรีม) |
| 2566 | *ดั่งฟ้าสิ้นตะวัน* | วิยะดา (วิว) |
| 2567 | *สองทระนง* | หงส์ |
| *ฟ้าพยับ* | อมรรัตน์ |

### ละครสั้น

ฟ้ามีตา ตอน ทุกข์จนตาย (ออกกาศเมื่อวันเสาร์ที่ 5 มีนาคม 2565) 

ฟ้ามีตา ตอน เรื่องขำๆที่ไม่ขำ (ออกอากาศเมื่อวันเสาร์ที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2565) 

ฟ้ามีตา ตอน คนมีกับคนไม่มี (ออกอากาศเมื่อวันเสาร์ที่ 26 พฤศจิกายน 2565) 

ฟ้ามีตา ตอน อย่าเอาเเต่ด่ากัน (ออกอากาศเมื่อวันเสาร์ที่ 21 มกราคม 2566) 

ฟ้ามีตา ตอน ของขลัง...ของเขลา (ออกอากาศเมื่อวันเสาร์ที่ 1 เมษายน 2566)

ฟ้ามีตา ตอน คนไม่มีอะไรดี (ออกอากาศเมื่อวันเสาร์ที่ 1 กรกฎาคม 2566)

### เพลงประกอบละคร

ละครหมอลำซัมเมอร์ ชื่อเพลง "รัก 24 ชั่วโมง" (ต้นฉบับ สุนทรี ใหม่ละออ)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Co.LTd, BBTV New Media. "มายด์ พัฒนิดา พุ่มชูแสง - ประวัติ งานละคร รูปถ่าย instagram ตารางงาน มายด์ พัฒนิดา พุ่มชูแสง". *Ch7 Stars Society*.
2. ↑  "7HDSocietyFc7". *www.facebook.com*.
3. ↑  "น้องมายด์ พัฒนิดา คว้าตำแหน่ง มิสทีน ไทยแลนด์ 2014". *www.sanook.com/campus*.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ณวีณัฐ นรทรัพย์วีปรีชา ที่อินสตาแกรม
แม่น้ำภาคิรถี และเทือกเขาหิมาลัยในนครคงโคตริ
**คังโคตรี** (ฮินดี: गंगोत्री) เป็นเมืองในอำเภออุตตรากาสี ในรัฐอุตตราขัณฑ์ ประเทศอินเดีย ห่างจากตัวเมืองอุตตรากาสีซึ่งเป็นเมืองหลักของรัฐอุตตราขัณฑ์ 99 กิโลเมตร นครแห่งนี้เป็นเมืองซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของแม่น้ำคงคาที่ชาวฮินดูในประเทศอินเดียมาเริ่มต้นแสวงบุญริมฝั่งแม่น้ำภาคิรถี ตามเทพปกรณัมของศาสนาฮินดู แม่พระคงคาเสด็จลงมา ณ ที่นี้เป็นที่แรกในโลกมนุษย์หลังจากเมื่อพระอิศวรปล่อยแม่น้ำคงคาอันยิ่งใหญ่ออกจากพระเกศา (มวยผม) ของพระองค์

เมืองนี้จะเปิดให้ผู้แสวงบุญเข้ามาเยือนได้เพียงปีละหกเดือน ระหว่างต้นเดือนพฤษภาคม ถึงปลายเดือนตุลาคม ของทุกปี หลังจากนั้นเมืองนี้จะปิดในช่วงฤดูหนาวที่มักมีหิมะตกหนัก และหิมะถล่ม ชาวเมืองจะย้ายลงไปอยู่ที่เมืองอื่นๆด้านล่าง เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิชาวบ้านและผู้แสวงบุญชาวฮินดูจะอัญเชิญเทวรูปนางพระคงคาขึ้นเสลี่ยงเดินเท้าขึ้นมาจากหมู่บ้านมุกห์วาส ใกล้เมืองฮาร์ซิล และมีพิธีเฉลิมฉลองต้อนรับการกลับมาของพระนางคงคาทุก ๆ ปี

คงโคตริมนเทียร
--------------

คงโคตริมนเทียรเป็นโบสถ์พราหมณ์สร้างจากหินแกรนิตสีขาว อันสถาปนาโดยผู้บัญชาการทหารกูรข่า อมาร์ สิงห์ ทาพา ในพุทธศตวรรษที่ 23 (คริสต์ศตวรรษที่ 18) อุทิศให้แก่พระแม่คงคาเทวี โดยโบสถ์พราหมณ์แห่งนี้ตั้งอยู่ใกล้ก้อนหินใหญ่ริมฝั่งแม่น้ำชื่อ ภคีรถศิลา ที่เชื่อกันว่าพระราชาภคีรถบำเพ็ญตบะขอให้พระศิวะอัญเชิญพระแม่คงคาลงมาจากสรวงสวรรค์เพื่อล้างบาปให้แก่บรรพบุรุษของพระองค์

คงโคตริ มณเฑียร จะปิดตั้งแต่หลังเทศกาลทีปาวลี(เริ่มต้นในฤดูหนาว)เนื่องจากหิมะตกอย่างหนัก และจะอัญเชิญเทวรูปพระแม่คงคาไปประดิษฐานที่หมู่บ้านมุขบาและจะกลับมาเปิดอีกครั้งในช่วงฤดูใบไม้ผลิก่อนเทศกาลคงคาทุศเซราตามปฎิทินอินเดีย

อ้างอิง
-------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  "Gangotri Dham – The Origin Of River Ganges | RitiRiwaz" (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2019-12-04. สืบค้นเมื่อ 2022-05-14.
4. ↑

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ **คังโคตรี**
**เมียจระเข้** หมายถึง ชู้ โดยเฉพาะเมียน้อยที่ไม่เปิดเผย แปลตรงตัวจากวลี "Crocodile Wife" ในภาษาอังกฤษ

วลีนี้มีจุดเริ่มต้นมาจากนิทานปรัมปรา และเป็นที่รู้จักกันทั่วเมื่อนายโมฮัมมัด อัลฟาเยด กล่าวถึงคามิลลา ปาร์กเกอร์ โบลส์ว่าเป็น "เมียจระเข้" ของเจ้าฟ้าชายชาร์ลส์ ในช่วงที่มีการสืบสวนหาสาเหตุการตายของนายโดดี อัลฟาเยด กับเจ้าหญิงไดอานา

นิทานเรื่องนี้เป็นนิทานของติมอร์ โดยมี่ชายชาวประมงคนหนึ่งถูกจระเข้ตัวเมียเชื้อเชิญให้ไปชมสมบัติในถ้ำใต้น้ำของเธอ เธอให้ชาวประมงนั้นขี่หลัง อีกทั้งยังสัญญาว่าจะแบ่งสมบัติให้ถ้าชาวประมงยอมมีเพศสัมพันธ์กับเธอ ชายชาวประมงจึงนอนกับ "เมียจระเข้" ของเขาในยามกลางวัน และนอนกับภรรยาของเขาในยามค่ำคืน จนภรรยาของเขาเริ่มระแวงและแอบตามเขาไป เมื่อเมียจระเข้พบนางเข้า เธอจึงฆ่าชาวประมงนั้นเสีย

เมียจระเข้เองก็เป็นตัวละครหนึ่งที่ปรากฏในนิทานของอินเดียเรื่อง "ลิงกับจระเข้" โดยมีลิงที่ป้อนแอปเปิลให้จระเข้ทานเป็นประจำจนเมียจระเข้อิจฉา เธอจึงเชิญลิงมาที่บ้านด้วยวางแผนจะสังหารเสีย แต่ลิงไหวตัวทันและหนีไปได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  BBC NEWS | UK | Diana murdered, Al Fayed claims
2. ↑  "Literary Masks and Metaphysical Truths: Intimations from Timor" by David Hicks in American Anthropologist, New Series, Vol. 90, No. 4 (Dec. 1988) , pp. 807-817, Publisher: Blackwell Publishing on behalf of the American Anthropological Association.
3. ↑  The Monkey and the Crocodile - Panchatantra
**วัดวังคำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสงเปลือย อำเภอเขาวง จังหวัดกาฬสินธุ์ มีเนื้อที่กว่า 8 ไร่ มี "พระครูสังวรสมาธิวัตร (จรัญ ขนุติปาโล) เป็นเจ้าอาวาส

วัดวังคำเริ่มก่อสร้างอย่างเป็นทางการตั้งแต่วันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 โดยคณะชาวบ้านนาวีและหมู่บ้านใกล้เคียง และได้รับการประกาศตั้งเป็นวัดในพระพุทธศาสนามีนามว่า "วัดวังคำ" สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุตนิกาย เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 ได้รับพระราชทานเขตวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2545 เริ่มจากการสร้างกุฏิเล็ก ๆ ศาลาเล็ก ๆ หลังคามุงหญ้าคาในพื้นที่เล็ก ๆ แต่ด้วยแรงจิตศรัทธาจากญาติโยมก็ทำให้ทางวัดได้ขยับขยายพื้นที่เพิ่มขึ้น พร้อมทั้งมีการก่อสร้างสิ่งก่อสร้างสำคัญต่าง ๆ ของทางวัดเพิ่มเติมมากขึ้น

สิมมีรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบวัดเชียงทอง ประเทศลาว โดยนำมาสร้างแบบย่อส่วนลงมาเล็กน้อย หลังคาสิมทรงปีกนกปกคลุมต่ำซ้อน 3 ชั้นลดหลั่นกันลงมา มีลวดลายลงรักปิดทองประดับรูปเทพต่าง ๆ เป็นสีทองมีพื้นหลังสีดำ ค้ำยันหรือคันทวยทำลวดลายคล้ายที่วัดเชียงทอง ส่วนด้านหลังนั้นก็มีลวดลายประดับกระจกสี ส่วนศาลาการเปรียญหลังใหญ่ที่ภายในประดิษฐาน *หลวงปู่วังคำ* พระประธานศิลปะล้านช้าง และยังมีธรรมาสน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  ปิ่น บุตรี. ""วัดวังคำ" วิจิตรงามล้ำ...มุมใหม่ชวนทึ่งแห่ง "กาฬสินธุ์"". ผู้จัดการออนไลน์.
2. ↑  "วัดวังคำ". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
เบลอเดอตาแวร์นีเย ซึ่งจำลองขึ้นใหม่
**เบลอเดอตาแวร์นีเย** (ฝรั่งเศส: *Bleu de Tavernier*) หรือ **แทเวอร์เนียร์บลู** (อังกฤษ: Tavernier Blue) เป็นเพชรขนาดยักษ์ สีน้ำเงิน ซึ่งพ่อค้าชาวฝรั่งเศสนาม ฌ็อง-บาติสต์ ตาแวร์นีเย (*Jean-Baptiste Tavernier*) นำมาจากประเทศอินเดียมาขายให้แก่พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส และภายหลังถูกโจรกรรมไปใน ค.ศ. 1792 ช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส ปัจจุบันเชื่อว่าถูกตัดแบ่งออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเพื่ออำพรางอัตลักษณ์ และกระจัดกระจายอยู่ตามที่ต่าง ๆ หนึ่งในชิ้นส่วนดังกล่าวเชื่อกันว่าได้แก่เพชรโฮป

ตัวเพชรดั้งเดิมหนัก 112 3/16 กะรัตฝรั่งเศสโบราณ ฌ็อง-บาติสต์ ตาแวร์นีเย พ่อค้าชาวฝรั่งเศส ขายเพชรนี้ให้แก่พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 โดยได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินสดและบรรดาศักดิ์ เพชรได้รับการนำไปประดับไว้บนเข็มกลัดอกเมื่อ ค.ศ. 1674 ต่อมาใน ค.ศ. 1715 ได้รับการนำไปประดับไว้บนเข็มอิสริยาภรณ์ขนแกะทองคำ เข็มอิสริยาภรณ์ดังกล่าว พร้อมทั้งเพชรนี้ ได้รับการบรรจุเข้าเป็นหนึ่งในเครื่องอัญมณีประจำราชาธิปไตยฝรั่งเศสเมื่อ ค.ศ. 1749 ต่อมาใน ค.ศ. 1775 พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส รับสั่งให้ถอดเพชรนี้ออกจากเข็มอิสริยาภรณ์ และให้ฌ็อง ปีโต (*Jean Pitau*) ช่างเพชรหลวง เจียระไนกลายเป็นเพชร 68 กะรัต ตั้งชื่อใหม่ว่า **เบลอเดอฟร็องส์** (*Bleu de France*) จากนั้น เพชรจึงได้รับการบรรจุกลับเข้าเป็นหนึ่งในเครื่องอัญมณีประจำราชาธิปไตย

ใน ค.ศ. 1792 ระหว่างชุลมุนในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส มีผู้โจรกรรมเพชรเบลอเดอฟร็องส์นี้ไป เชื่อกันว่า เพชรถูกตัดออกเป็นชิ้นย่อยเพื่อปกปิดอัตลักษณ์ และหนึ่งในชิ้นเหล่านั้นคือเพชรโฮป หนัก 45.52 กะรัต ความเชื่อนี้เป็นที่ยอมรับของนักประวัติศาสตร์และนักอัญมณีมายาวนาน และใน ค.ศ. 2005 มีงานวิจัยสนับสนุนความเชื่อดังกล่าว โดยใช้วิทยาการสมัยใหม่จำลองภาพ 3 มิติขึ้น

นอกจากเพชรโฮปแล้ว เชื่อกันว่า อีกชิ้นส่วนหนึ่งของเพชรเบลอเดอฟร็องส์ได้แก่เพชรซึ่งจักรพรรดินีมาเรีย พระมเหสีของจักรพรรดิปัฟเวลที่ 1 แห่งรัสเซีย ทรงนำไปประดับไว้บนพระธำมรงค์ และต่อมาใน ค.ศ. 1860 ทายาทของพระนางโอนให้แก่กองทุนเพชรแห่งรัสเซีย ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พระราชวังอะเล็กซานเดอร์

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  T. Edgar Willson (February 7, 1911). "Editor Jewelers' Circular Writes of the Stories of Misfortunes". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ July 9, 2011. ..as far as he can learn, the authentic history of this gem goes back only to 1830...
2. 1 2  Agence France-Presse (November 18, 2008). "U.S. has Sun King's stolen gem, say French experts". Canada.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 10, 2012. สืบค้นเมื่อ July 9, 2011. ...new evidence unearthed in France's National Museum of Natural History shows beyond reasonable doubt that the Hope Diamond is the same steely-blue stone once sported by the Sun King...
3. 1 2 3  "The Hope Diamond". *Encyclopedia Smithsonian*. Smithsonian Institution. January 2003. สืบค้นเมื่อ February 24, 2017.
4. 1 2  "Hope Diamond: Timeline". *Treasures of the World*. Corporation for Public Broadcasting (PBS). 1999. สืบค้นเมื่อ February 24, 2017.
5. 1 2  Wise, Richard W. (2009), "From the Sun King to the Smithsonian: The Epic Journey of the Hope Diamond", *The French Blue*, สืบค้นเมื่อ February 24, 2017
6. 1 2  "Tracing the Hope Diamond's Lineage". *Spotlight on Science*. Vol. 3 no. 2. Smithsonian Institution. February 25, 2005. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 4, 2005.
**ไครโอนิกส์** (อังกฤษ: Cryonics) คือ การเก็บรักษาศพของมนุษย์หรือหัว ด้วยความหวังว่า ในอนาคตจะมีเทคโนโลยีที่สามารถ ทำให้ฟื้นคืนชีพและกลับมามีชีวิตได้อีกครั้ง โดยอุณหภูมิที่ใช้ในการแช่แข็งร่างกาย หรือสมอง จะอยู่ที่ -196 องศาเซลเซียส หรือ 77.1 เคลวิน 

ไครโอนิกส์ ถูกมองด้วยความขี้สงสัยโดยชุมชนวิทยาศาสตร์เนื่องจากความเสียหายที่เกิดจากความหนาวเย็นในเซลล์ต่างๆแม้ว่าจะมีผู้ประท้วงแบบไครโอ ในปี 2018 มีการพัฒนากระบวนการใหม่การจับยึดแต่มันไม่มีการรักษาเกณฑ์ความตื่นตัวของความสามารถในการจับตัวของซินธิไซเซอร์ ในปี 2023 ความเร่งด่วนจึงเป็นการค้นคว้าโดยตรงเกี่ยวกับการรักษาระดับความตื่นตัวของความสามารถในการเกิดก๊าซขึ้นในระหว่างการฝังตัว

ประวัติ
-------

การเก็บรักษาด้วยวิธีการแช่แข็งถูกนำไปใช้กับเซลล์ของมนุษย์ ในปี ค.ศ.1954 โดยใช้ในการแช่แข็งสเปิร์มและนำมาละลายเพื่อใช้ในการผสมเทียมให้กับผู้หญิงสามคน การแช่แข็งมนุษย์ครั้งแรกถูกนำเสนอโดย ศาสตราจารย์ โรเบิร์ต เอตทิงเกอ

การเริ่มต้นแช่แข็งมนุษย์รายแรก เกิดขึ้นในเดือนเมษายน พ.ศ. 2509 แต่ไม่ประสบผลสำเร็จโดยหญิงสาวที่ถูกแช่แข็ง เป็นเวลาสองเดือน ถูกไว้ในไนโตรเจนเหลวและเก็บไว้ที่จุดเยือกแข็ง ผลปรากฏว่าร่างของหญิงสาวละลายการเริ่มต้นแช่แข็งมนุษย์ในครั้งนี้จึงไม่ประสบผล

ต่อมาได้มีร่างที่ถูกนำมาแช่แข็งอีก ด้วยความหวังในการฟื้นฟูและพัฒนาของเทคโนโลยีในอนาคต โดยร่างเป็นของ James Bedford ที่ถูกแช่แข็งร่างกายของเขา ที่เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง ในปี 1967 ร่างของ James Bedford ถูกแช่แข็งโดย Robert Nelson อดีตช่างซ่อมโทรทัศน์ ศพของ James Bedford เป็นศพเดียวที่ถูกแช่แข็งก่อนปี 1974 ต่อมาในปี1976 สถาบัน Cryonics ถูกก่อตั้งขึ้น โดยศาสตราจารย์ โรเบิร์ต เอตทิงเกอ

ใน ปี 2018 การก่อตั้งของ Y-Combinator ในชื่อว่า Nectome ได้รับการยอมรับในการพัฒนาวิธีเก็บรักษาสมองด้วยสารเคมีแทนที่จะแช่แข็ง วิธีเป็นอันตรายเป็นอย่างมาก แต่ความหวังคือเทคโนโลยีในอนาคตจะทำให้สมองถูกสแกนเข้าสู่การจำลองด้วยคอมพิวเตอร์


1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑