recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Playok** หรือรู้จักอีกชื่อหนึ่งว่า **Kurnik** เป็นเว็บไซต์เล่นเกมกระดานและเกมไพ่ออนไลน์กับผู้อื่นแบบ real-time เว็บไซต์นี้สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2544 โดย Marek Futrega เริ่มแรกถูกสร้างในเฉพาะเว็บไซต์ภาษาโปแลนด์ ในต้น พ.ศ. 2548 เว็บไซต์นี้มีเกมกระดานและเกมไพ่มากกว่า 30 เกม และมีรูปแบบภาษา 33 ภาษา รูปแบบเกมยังคงพัฒนาโดย Futrega เรื่อยมา

Playok เป็นเว็บไซต์เล่นเกมกระดานออนไลน์ซึ่งเป็นที่นิยมมากที่สุดในประเทศโปแลนด์ ตั้งแต่วันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2547 ทุกกฏของเกมในเว็บไซต์ Kurnik อยู่ภายใต้สัญญาอนุญาตครีเอทีฟคอมมอนส์แบบแสดงที่มาและไม่ใช้เพื่อการค้า

งานวิจัยของ gemiusTraffic ได้สำรวจพบว่าในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2547 มีผู้เข้าเยี่ยมชมเว็บแตกต่างกันทั้งหมดถึง 1.2 ล้านคน รุ่นภาษาโปแลนด์มีผู้ใช้งานลงทะเบียนถึง 100,000 คน และในเดือนมกราคม พ.ศ. 2550 อเล็กซาได้จัดอันดับให้ Playok เป็นเว็บที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดเป็นอันดับประมาณที่ 1,200

ในปี 2556 เวบ Playok ภาษาไทยมี 8 เกม ดังนี้

* หมากรุกไทย
* หมากฮอสไทย
* หมากล้อม
* โอเทลโล่
* โกโมคุ
* หมากรุกญี่ปุ่น
* หมากรุกจีน
* หมากรุกสากล

ในปี 2556 เวบ Playok ภาษาอังกฤษ มีเกม ดังนี้

**เกมกระดาน**


|  |  |
| --- | --- |
| * chess(หมากรุกสากล)
* checkers(หมากฮอสสากล)
* draughts
* go(หมากล้อม)
* gomoku
 | * reversi
* backgammon
* morris
* shogi(หมากรุกญี่ปุ่น)
* xiagqi(หมากรุกจีน)

  |

**เกมไพ่**


|  |  |
| --- | --- |
| * 3-5-8
* barbu-king
* bridge
* canasta
* durak
* euchre
 | * gin rummy
* hearts
* oh hell!
* pinochle
* skat
* spades

  |

**เกมอื่น ๆ**


|  |  |
| --- | --- |
| * blogpoly
* dice
* dominoes
 | * lineballs
* ludo
* mahjong

  |

อ้างอิง
-------

1. ↑  Alexa ranking[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* PlayOK
* Kurnik.pl - เว็บไซต์ในประเทศโปแลนด์
หอระฆังซันมาร์โก
หอระฆังซันมาร์โก
มหาวิหารซันมาร์โก
**หอระฆังซันมาร์โก** (อิตาลี: *Campanile di San Marco*, อังกฤษ: St Mark's Campanile) คือ หอระฆังของมหาวิหารซันมาร์โก ในเมืองเวนิส ประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ในลานซันมาร์โก (Piazza San Marco) หอระฆังแห่งนี้คือหนึ่งในสถานที่ที่ผู้คนจดจำได้มากที่สุดของเมือง

หอระฆังสูง 98.6 เมตร (323 ฟุต) ตั้งอยู่บนมุมของลานซันมาร์โก ใกล้กับด้านหน้ามหาวิหารซันมาร์โก หอระฆังแห่งนี้มีรูปแบบที่เรียบง่าย สร้างอิฐสี่เหลี่ยมเรียงกันเป็นชั้น ๆ เหนือขึ้นไปมีระเบียงล้อมรอบหอระฆัง ซึ่งประกอบด้วยระฆัง 5 ใบ ส่วนบนของหอระฆังเป็นลูกบาศก์สี่เหลี่ยมที่มีรูปหน้าของสิงโตซันมาร์โก (Lion of Saint Mark) ประดับอยู่โดยรอบ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสาธารณรัฐเวนิสและตัวแทนผู้หญิงของเมืองเวนิส หลังคาของหอระฆังถูกครอบด้วยยอดแหลมทรงพีระมิด และยอดบนสุดประดับด้วยกังหันอากาศ (weather vane) ในรูปแบบของอัครทูตสวรรค์กาเบรียล (archangel Gabriel) หอระฆังแห่งนี้สร้างขึ้นในรูปแบบของหอเดิม ที่สร้างตั้งแต่ ค.ศ. 1514 โดยหอระฆังปัจจุบันถูกสร้างขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 1912 หลังจากการพังทลายใน ค.ศ. 1902 และมีซ่อมใหม่ฐานรากใหม่เพื่อที่จะหยุดการทรุดตัวของหอระฆัง

การจำลองอาคาร
-------------

หอระฆังซันมาร์โกเป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบอาคารอื่น ๆ ทั่วโลก โดยเฉพาะอาคารต่าง ๆ ในเขตเมืองเวนิช ที่ออกแบบอาคารใกล้เคียงกับหอระฆังแต่มีขนาดเล็กกว่า แบบจำลองหอระฆังซันมาร์โกยังปรากฏอยู่ทั่วโลก ได้แก่

* ศาลาว่าการนครบริสเบน เมืองบริสเบน ออสเตรเลีย
* แดเนียล & ฟิสเชอร์ทาวเวอร์ เมืองเดนเวอร์ สหรัฐอเมริกา
* 14 วอลล์ สตรีท นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
* ตึกเมโทรโพลิแทน ไลฟ์ อินชัวเรนซ์ นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
* เดอะเวเนเชียน (ลาสเวกัส) เมืองลาสเวกัส สหรัฐอเมริกา
* เดอะเวเนเชี่ยนมาเก๊า เขตบริหารพิเศษมาเก๊า
* เขตอิตาลี วอลต์ดิสนีย์เวิลด์ รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา
* เวเนเชียน ทาวเวอร์ เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปน


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**หอระฆังซันมาร์โก**
**เจ็บเจียนตาย** (อังกฤษ: Hurts Like Hell) เป็นละครกึ่งสารคดีแบบ ลิมิเต็ดซีรีส์ ความยาว 4 ตอนจบที่ผลิตโดย เน็ตฟลิกซ์ จากการกำกับของ กิตติชัย วรรณ์ประเสริฐ นำแสดงโดย ธเนศ วรากุลนุเคราะห์, วิทยา ปานศรีงาม, ณัฏฐ์ กิจจริต, นพชัย ชัยนาม และ ภูริภัทร พูลสุข

นักแสดงและตัวละคร
-----------------

* ธเนศ วรากุลนุเคราะห์ รับบท คม

เซียนมวยรุ่นใหญ่ที่มีผู้คนนับหน้าถือตาเป็นจำนวนมาก จนทำให้เขาสามารถใช้อำนาจได้ตามใจตัวเอง
* วิทยา ปานศรีงาม รับบท วิรัตน์

กรรมการผู้ชี้ขาดบนเวที ด้วยหน้าที่การงานทำให้เขาเข้าไปเกี่ยวข้องกับผู้มีอิทธิพล
* ณัฏฐ์ กิจจริต รับบท พัด

เซียนมวยที่มีความสามารถในการวิเคราะห์ความเก่งกาจของนักมวย และมีความฝันที่จะเปิดค่ายมวยเป็นของตนเอง
* นพชัย ชัยนาม รับบท ครูต้อย

ครูมวยเจ้าของค่ายมวย ผู้มองเห็นแววของนักมวยรุ่นเยาว์จนนำมาสู่การสนับสนุนและปั้นนักมวยรุ่นใหม่
* ภูริภัทร พูลสุข รับบท วิเชียร

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4 5  Hurts Like Hell เจ็บเจียนตาย ลิมิเต็ดซีรีส์ที่อยากชวนทุกคนมาสัมผัส…ความจริง!
2. ↑  ตั้งการ์ดรับความเจ็บไปกับ ‘Hurts Like Hell เจ็บเจียนตาย’ ลิมิเต็ดซีรีส์ที่จะมาเปิดแผลวงการมวยไทย
**เจ้าหญิงมาติลเดแห่งเฟือร์สเทินแบร์ค** (อังกฤษ: Her Serene Highness Princess Matilde of Fürstenberg) (นามเดิม: เคาน์เตสมาติลเด ดี ปรินชีปี บอร์โรเมโอ อรีส ทาเวอร์นา) ประสูติเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ณ มิลาน ประเทศอิตาลี เป็นนักขี่ม้าชาวอิตาลี โดยตระกูลเมื่อแรกประสูติของพระองค์ เป็นตระกูลขุนนางชาวอิตาลีที่มีความผูกพันทางประวัติศาสตร์กับโรมันคาทอลิก และ ดัชชีมีลาโน โดยเป็นบุตรีคนที่ 3 ของ คาร์โล แฟดีนันโด บอร์โรเมโอ เคานต์แห่งอโรนา และ มารีออน ซีบิล โซตา โดยทรงมีพระพี่น้อง 2 ท่าน คือ ลาวิเนีย บอร์โรเมโอ และ อิซาเบลลา บอร์โรเมโอ นอกจากนี้ยังทรงมีพระขนิษฐาต่างพระชนนี 1 คน คือ เบียทริซ บอร์โรเมโอ โดยเบียทริซ ได้สมรสกับ ปีแยร์ กาสิรากี พระโอรสใน เจ้าหญิงการอลีน เจ้าหญิงแห่งฮันโนเฟอร์ พระภาคิไนยใน เจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก

ก่อนหน้าจะเสกสมรส พระองค์ทรงงานในฟาร์มของครอบครัวใน โลเมลินา โดยหลังจากที่ได้รับปริญญาด้านการเพาะพันธุ์และสวัสดิภาพสัตว์ที่ มหาวิทยาลัยมิลาน ก็ทรงงานในอุตสาหกรรมและเริ่มเพาะพันธุ์ม้ากระโดดโลดเต้นในปี 2549 ไม่นานหลังจากที่ทรงเริ่มแข่งขันในสนามขี่ม้า และได้ขี่ม้าที่ทรงเลี้ยงด้วยตัวพระองค์เอง ก่อนจะได้เข้าร่วมการแข่งขันระดับนานาชาติ ทรงเข้าร่วมการแข่งขัน Global Champions Tour, Master of Paris, Master of Verona และที่ Piazza di Siena โดยทรงเป็นตัวแทนของอิตาลี โดยทรงขว้าอันดับสองในมอนติ คาร์โล และอันดับแรกในทอร์โทนา ที่สองในเวโรนา และอันดับหนึ่งในตรุคคาซซาโน และถูกจัดอยู่ในอันดับที่เก้าในวันแรกและวันที่สอง และอันดับที่สิบในวันที่สามในกรังปรีซ์ ระดับเฟิร์สคลาสของ CIS ที่งาน Milano Winter Show ในปี 2558 ทรงดำรงตำแหน่งหัวหน้าแอมบาสเดอร์ของงาน Milano Winter Show และ Fiera Verona Cavalli

เคาน์เตสมาติลเด ดี ปรินชีปี บอร์โรเมโอ อรีส ทาเวอร์นา ได้สมรสกับ เจ้าชายอังตองนีอูแห่งเฟือสเทินแบร์ค พระโอรสพระองค์เล็กใน ไฮน์ริช เจ้าชายแห่งเฟือร์สเทินแบร์ค เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2554 รับพระราชทานพระอิสริยยศ **เจ้าหญิงแห่งเฟือร์สเทินแบร์ค พระชายา** พร้อมฐานันดร เซอรีนไฮเนส มีพระโอรส 2 พระองค์ คือ

* เจ้าชายคาร์ล อิกอนแห่งเฟือร์สเทินแบร์ค
* เจ้าชายอเล็กซานเดอร์แห่งเฟือร์สเทินแบร์ค

อ้างอิง
-------

* Redazione, Di (28 September 2011). "Prince and Princess Antonius Zu Furstenberg". Vogue. Condé Nast. Retrieved 15 December 2018.
* Schieppati, Cristiana (17 November 2016). "IL CAVALLO E' CHIC! DA MATILDE BORROMEO A RICCARDO POZZOLI (AD DI THE BLONDE SALAD). LA MODA E' IN SELLA". Crisalide Press. Retrieved 15 December 2018.
* "Matilde Borromeo, son mari Antonius et son frère Carlo réunis pour Ma…". 2019-02-17. Archived from the original on 2019-02-17. Retrieved 2019-02-17.
* "MILANO WINTER SHOW". Class Horse TV. Retrieved 15 December 2018.
* "Matilde Borromeo". Fédération Equestre Internationale. Retrieved 15 December 2018.
* "Matilde Borromeo â€" Adavante". EEM TV. Retrieved 15 December 2018.
* "Matilde Borromeo". Longines Global Champions Tour. Retrieved 15 December 2018.
* "Class 02: Monaco 2017 CSI2\* 1.25/1.30 m" (PDF). Jumping Monaco. Retrieved 15 December 2018.
**กบอกหนาม** (อังกฤษ: Spiny-breasted Giant Frog, ชื่อวิทยาศาสตร์: *Paa fasciculispina*) เป็นกบชนิดหนึ่งในวงศ์กบนา (Ranidae) พบในประเทศกัมพูชาและประเทศไทย จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามบัญชีรายชื่อสัตว์ป่าคุ้มครอง พ.ศ. 2546

ประวัติ
-------

กบอกหนามมีการค้นพบในวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 และได้รับการตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ในปี พ.ศ. 2513 โดยผู้เชี่ยวชาญชาวอเมริกัน ดร.โรเบิร์ต อิงเกอร์ แห่งพิพิธภัณฑ์ฟิลด์ ชิคาโก สหรัฐอเมริกา ต่อมาได้มีการเปลี่ยนชื่อสกุลจากเดิม *Rana* ไปเป็น *Paa* และ *Quasipaa* ตามลำดับ

ปัจจุบัน ตัวอย่างต้นแบบแรกหมายเลข 513-1385 เก็บรักษาไว้ที่ศูนย์รวบรวมตัวอย่างอ้างอิงทางชีววิทยา สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย

ลักษณะ
------

กบชนิดนี้มีรูปร่างโดยทั่วไปคล้ายคลึงกับคางคก โดยมีผิวหนังหยาบ ขรุขระเป็นสันและปุ่ม ลำตัวสีเขียว น้ำตาลจนถึงสีดำ มีจุดประสีน้ำตาลทั่วตัว ในฤดูผสมพันธุ์กบตัวผู้จะมีกลุ่มหนามแหลมสีดำ กลุ่มละ 5-10 อัน กระจายกันอยู่บนแผ่นอกและใต้คาง เมื่อสิ้นฤดูผสมพันธ์หนามเหล่านี้จะหลุดหายไป เหลือเพียงรอยสีคล้ำๆ ตรงตำแหน่งเดิม นิ้วเท้ามีแผ่นหนังยึดอยู่เต็มตลอดนิ้ว และปลายนิ้วเท้ายังขยายพองออกกว้างราวสองเท่าของความกว้างนิ้ว

ถิ่นอาศัยและการกระจายพันธุ์
---------------------------

กบอกหนามชอบอาศัยอยู่ใน บริเวณที่ชื้น ตามริมลำธารที่มีน้ำไหลแรงในระดับความสูง 200-800 เมตรจากระดับน้ำทะเล วางไข่ใต้ก้อนหินใหญ่ริมลำธาร กบขนาดใหญ่จะอาศัยอยู่ในบริเวณลำธารกว้าง หรือรอบแอ่งน้ำตก ลูกกบขนาดเล็กชอบ เกาะอยู่บนก้อนหินติดกับระดับน้ำ ตามริมลำธารเล็ก ๆ ที่มีกระแสน้ำไหลเอื่อย กบอกหนามออกหากินในเวลากลางคืน ผสมพันธุ์ในฤดูหนาว ประมาณเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม

พบเฉพาะเฉพาะในบริเวณแคบ ๆ ตั้งแต่บริเวณทิศตะวันออกเฉียงใต้ของไทย โดยอาศัยอยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว ในจังหวัดจันทบุรี ไปจนถึงเทือกเขาบรรทัดทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของกัมพูชา

อ้างอิง
-------

1. ↑  van Dijk, P.P. & Swan, S. 2004. Paa fasciculispina. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Downloaded on 23 July 2007.
2. ↑  บัญชีรายชื่อสัตว์ป่าคุ้มครอง พ.ศ. 2546 มูลนิธิ สืบ นาคะเสถียร
3. 1 2 3 4  กบอกหนาม[*ลิงก์เสีย*] หมายเหตุนิเวศวิทยา ปีที่ 1 ฉบับที่1 พ.ศ. 2550
4. ↑  สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจังหวัดจันทบุรี เก็บถาวร 2003-11-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน เครือข่ายกาญจนาภิเษก
5. 1 2  พืชและสัตว์ที่ใกล้จะสูญพันธุ์ในประเทศไทย สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย ISBN 9740079806
อเล็กซานดรา ฟอน เฟือร์สเทนแบร์ก (อังกฤษ: Alexandra von Fürstenberg) เกิดเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2515 ณ สหรัฐ เป็นธิดาคนเล็กใน โรเบิร์ต วาร์เรน มิลเลอร์ และ มารีอา กลารา เบแซร์รา โดยเธอมีพี่น้องอีก 2 คนคือ ปีอา เก็ตตี้ และ เจ้าหญิงมารี-แชนทัล มกุฎราชกุมารีแห่งกรีซ เธอได้รับการเลี้ยงดูใน ฮ่องกง, ปารีส และ นิวยอร์ก เธอจบการศึกษาแฟชั่นและประวัติศาสตร์ศิลปะที่โรงเรียนพาร์สันส์ของการออกแบบจาก มหาวิทยาลัยบราวน์ เมื่อเรียนจบเธอทำงานให้กับ บริษัทไดแอน ฟอน เฟือร์สเทนแบร์ก ในฐานะผู้กำกับภาพ ซึ่งเป็นบริษัทของ ไดแอน ฟอน เฟือร์สเทนแบร์ก อดีตพระสัสสุ (แม่ยาย)

ใน พ.ศ. 2550 เธอได้ก่อตั้งบริษัทเครื่องเรือนร่วมสมัยในชื่อ อเล็กซานดรา ฟอน เฟือร์สเทนแบร์ก แอลแอลซี ซึ่งเป็นผู้ออกแบบเครื่องเรือนอะครีลิกสมัยใหม่

นอกจากนี้เธอยังเป็นพระมารดาทูลหัวให้กับเจ้าชายคอนสแตนติน อเล็กซิออสแห่งกรีซและเดนมาร์ก พระภาคิไนย

สมรส
----

เธอสมรสครั้งแรกกับ เจ้าชายอเล็กซานเดอร์ ฟอน เฟือร์สเทนแบร์ก เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2538 รับพระราชทานพระอิสริยยศและฐานันดรเป็น **เฮอร์เซอรีนไฮนีส เจ้าหญิงอเล็กซานดรา ฟอน เฟือร์สเทนแบร์ก** มีพระบุตร 2 พระองค์คือ

1. เจ้าหญิงทาลิตา ฟอน เฟือร์สเทนแบร์ก
2. เจ้าชายทัสเซโล ฟอน เฟือร์สเทนแบร์ก

ต่อมาใน พ.ศ. 2545 ทั้งสองหย่าจากกัน เธอไม่ได้เป็นเจ้าหญิง แต่เธอมีนามเพียงอเล็กซานดรา ฟอน เฟือร์สเทนแบร์ก ต่อมาใน พ.ศ. 2558 เธอได้สมรสใหม่กับ แด็กซ์ มิลเลอร์ แต่ไม่มีบุตรร่วมกัน

อ้างอิง
-------

* Some ancestry of the Miller sisters by Julie Helen Otto and William Addams Reitwiesner.
* Alexandra von Furstenberg talks about fashion.




1. ↑   Carey Goldberg, 1995, "Quiet high-society wedding is a spectacle for gawkers," The New York Times (online), October 29, 1995, see [1], accessed July 14, 2015.
2. ↑   Seven Americans who married royalty: "Alexandra Natasha Miller" retrieved January 15, 2012. Archived August 18, 2012, at the Wayback Machine.
3. ↑   Alexandra Von Furstenberg LLC website, retrieved January 15, 2012.[better source needed]
|  |  |
| --- | --- |
| ค.ศ. | บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา  |

**จอห์น ราล์ฟ รากัซซินี** (อังกฤษ: John Ralph Ragazzini; ค.ศ. 1912 — 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988) เป็นวิศวกรไฟฟ้าชาวอเมริกัน และศาสตราจารย์ทางด้านวิศวกรรมไฟฟ้า ผลงานของ รากัซซินีในเรื่องการแปลง Z มีส่วนสำคัญอย่างมากในพัฒนาสาขาการประมวลผลสัญญาณ (signal processing) และการควบคุมดิจิทัล (digital control)

ประวัติ
-------

รากัซซินี เกิดที่รัฐนิวยอร์กสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาบัณฑิตทางด้านวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมไฟฟ้าจากวิทยาลัยประจำเมืองนิวยอร์ก (City College of New York) ในปี ค.ศ. 1932 และ ปี ค.ศ. 1933 ตามลำดับ และเข้ารับการศึกษาทางด้านอักษรศาสตร์มหาบัณฑิต (A.M.) และระดับปริญญาเอกด้านวิศวกรรมไฟฟ้าที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย (Columbia University) ในปี ค.ศ. 1939 และ ค.ศ. 1941 นอกจากนี้ รากัซซินี ยังเคยเป็นคณบดีประจำคณะวิศวกรรมและวิทยาศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก และในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง รากัซซินียังเคยมีส่วนร่วมในโครงการแมนฮัตตัน ขณะดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้าที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย

ผลงาน
-----

รากัซซินี มีลูกศิษย์ที่มีชื่อเสียงสาขาทฤษฎีระบบควบคุมในเวลาต่อมาหลายคน ได้แก่ รูดอล์ฟ คาลมาน ผู้คิดค้นตัวกรองคาลมาน (Kalman filter) และเป็นผู้นำเสนอแบบจำลองปริภูมิสถานะมาใช้ในการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ของระบบ อันเป็นการนำองค์ความรู้ของทฤษฎีระบบควบคุมไปสู่ยุคใหม่ ที่เรียกว่า ทฤษฎีระบบควบคุมสมัยใหม่ (modern control theory) และ อีไลเอฮู อิมบราแฮม จัวรี่ (Eliahu Ibraham Jury) ผู้มีส่วนร่วมในการพัฒนาการแปลง Z (Z-transform) และคิดค้นการแปลง Z ขั้นสูง และ ล็อทฟี่ แอสเกอร์ ซาเด็ท (Lotfi Asker Zadeh) ผู้คิดค้นเซตวิภัชนัย (Fuzzy sets) และ ตรรกศาสตร์คลุมเครือ (Fuzzy logic) โดยในปี ค.ศ. 1952 รากัซซินี และ ซาเด็ท ได้ร่วมกันพัฒนา การแปลง Z สำหรับการประมวลและการวิเคาระห์สัญญาณบนโดนเมนเวลาวิยุต (discrete-time signal processing)

ในปี ค.ศ. 1979 สภาวิชาการการควบคุมอัตโนมัติแห่งสหรัฐอเมริกา (American Automatic Control Council) ได้ตั้งรางวัล จอห์น อาร์ รากัซซินี (John R. Ragazzini Award) เพื่อเป็นรางวัลที่มอบให้แก่นักวิจัยที่มีคุณูปการแก่วงการวิชาการทฤษฎีระบบ และ รากัซซินี เป็นผู้ที่ได้รับรางวัลนี้คนแรก

อ้างอิง
-------

1. ↑  ชีวประวัติของล็อทฟี่ แอสเกอร์ ซาเด็ท[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* John R. Ragazzini's Obituary จาก เดอะนิวยอร์กไทมส์
* John R. Ragazzini's on the Mathematics Genealogy Project's page.

| [[วิกิพีเดีย:|ข้อมูลบุคคล]] |
| --- |
| ชื่อ | Ragazzini, John} |
| ชื่ออื่น |  |
| รายละเอียดโดยย่อ |  |
| วันเกิด | 1912 |
| สถานที่เกิด |  |
| วันตาย | November 22, 1988 |
| สถานที่ตาย |  |
**ผู้อำนวยการสำนักคุ้มครองสิ่งแวดล้อมแห่งสหรัฐ** เป็นหัวหน้าหน่วยงานคุ้มครองสิ่งแวดล้อมของรัฐบาลกลางสหรัฐฯ และด้วยเหตุนี้จึงต้องรับผิดชอบในการบังคับใช้กฎหมายเกี่ยวกับอากาศและน้ำสะอาดของประเทศ ตลอดจนกฎเกณฑ์ด้านสิ่งแวดล้อมอื่น ๆ อีกมากมาย ผู้บริหารจะได้รับการเสนอชื่อโดยประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกาและต้องได้รับการรับรองโดยการลงคะแนนเสียงของวุฒิสภา สำนักงานผู้บริหารของหน่วยงานคุ้มครองสิ่งแวดล้อมก่อตั้งขึ้นในปีพ. ศ. 2513 ตามกฎหมายที่ร่างขึ้นมาเพื่อจัดตั้งหน่วยงาน

ผู้อำนวยการฯ EPA เทียบเท่าตำแหน่งรัฐมนตรี โดยเข้าร่วมประชุมกับประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีและรัฐมนตรีกระทรวงอื่นๆอีก 15 คน นับตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษ 1980 เป็นต้นมา มีการเคลื่อนไหวเพื่อให้ตำแหน่งผู้อำนวยการของสำนักคุ้มครองสิ่งแวดล้อมแห่งสหรัฐฯ มีตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีจึงทำให้สำนักคุ้มครองสิ่งแวดล้อมสหรัฐเป็นกระทรวงที่ 16 เพื่อรับมือกับนโยบายด้านสิ่งแวดล้อม ผู้อำนวยการ EPA มีศักดิ์เทียบเท่ากับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสิ่งแวดล้อมในประเทศอื่น ๆ 

ผู้บริหารปัจจุบันของหน่วยงานคุ้มครองสิ่งแวดล้อมคือ Scott Pruitt วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2017
**จอห์น มอนทากิว เอิร์ลที่ 4 แห่งแซนด์วิช** (อังกฤษ: John Montagu, 4th Earl of Sandwich) เป็นรัฐบุรุษชาวอังกฤษ ดำรงตำแหน่งทางทหารและตำแหน่งทางการเมืองที่สำคัญอย่าง เจ้ากระทรวงทหารเรือ, อธิบดีกรมไปรษณีย์, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเหนือ อย่างไรก็ตาม ผู้คนจดจำเขามากที่สุดในฐานะที่เป็นผู้คิดค้นอาหารยอดนิยมอย่างแซนด์วิช

จอห์น มอนทากิว เกิดใน ค.ศ. 1718 เป็นบุตรของ เอ็ดเวิร์ด มอนทากิว ไวเคานต์ฮินชิงบูร์ก บิดาของเขาถึงแก่อนิจกรรมขณะเขามีอายุได้ 4 ขวบทำให้เขากลายเป็นทายาทของตระกูล และเมื่อปู่ของเขา เอิร์ลที่ 3 แห่งแซนด์วิช ถึงแก่อนิจกรรมใน ค.ศ. 1729 เขาก็รับสืบทอดตำแหน่งเอิร์ลแห่งแซนด์วิชต่อขณะมีอายุ 10 ขวบ เขาเข้ารับการศึกษาที่วิทยาลัยอีตันและวิทยาลัยทรินิตี เคมบริดจ์ ใน ค.ศ. 1739 เขาได้เข้าเป็นสมาชิกสภาขุนนางจากการเข้าฝากตัวกับดยุกแห่งเบดฟอร์ด ขุนนางที่ร่ำรวยและทรงอิทธิพลมากในสภา ต่อมาใน ค.ศ. 1744 เขาก็เข้าดำรงตำแหน่งในรัฐบาลของเฮนรี เพแลม โดยคำเชิญของดยุกแห่งเบดฟอร์ด

ในหนังสือ *Tour to London* ของปิแยร์-ฌ็อง กรอเล กวีท่องเที่ยวชาวฝรั่งเศส ได้กล่าวว่า ท่านลอร์ดแซนด์วิชนั้นถือเป็นนักเล่นไพ่ชั้นเซียนและเขาไม่ค่อยมีเวลาที่จะปลีกตัวจากโต๊ะพนันไปรับประทานอาหาร เขาจึงบอกกล่าวแก่คนรับใช้ให้นำเนื้อสองแผ่นที่ประกอบด้วยขนมปังสองแผ่นมาให้เขา และกลายเป็นที่ชินตาในบรรดาสหายนักพนัน ในที่สุดก็เริ่มมีคนอื่นทำตามโดยมักจะสั่งว่า *"เอาเหมือนกับแซนด์วิช!"* ในที่สุดประโยคก็ถูกกร่อนเหลือเพียง "แซนด์วิช"

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Montagu, John (MNTG735J)". A Cambridge Alumni Database. University of Cambridge.
2. ↑  Hexmaster's Factoids: Sandwich
3. ↑  Sandwiches, History of Sandwiches
บัตรผู้เข้ามามีถิ่นที่อยู่ถาวรสหรัฐ (กรีนการ์ด) (พฤษภาคม 2559)
**ผู้เข้ามามีถิ่นที่อยู่ถาวรชอบด้วยกฎหมายของสหรัฐ** (อังกฤษ: United States lawful permanent residency) เป็นสถานภาพการเข้าเมืองของบุคคลที่ได้รับอนุญาตให้อยู่อาศัยและทำงานในสหรัฐอเมริกาอย่างถาวร

บัตรผู้เข้ามามีถิ่นที่อยู่ถาวรสหรัฐ (แบบ USCIS I-551) เดิมคือ บัตรการจดทะเบียนคนต่างด้าว หรือบัตรใบรับการจดทะเบียนคนต่างด้าว (แบบ INS I-151) เป็นบัตรประจำตัวรับรองความถูกต้องของสถานภาพผู้เข้ามามีถิ่นที่อยู่ถาวรของคนต่างด้าวในสหรัฐ มีชื่อเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า **กรีนการ์ด** ("บัตรเขียว") เพราะมีสีเขียวตั้งแต่ปี 2489 ถึง 2507 และเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2553 มีการเปลี่ยนกลับมาเป็นสีเขียวอีกครั้ง กรีนการ์ดยังหมายถึงกระบวนการการเข้าเมืองของการมาเป็นผู้เข้ามามีถิ่นที่อยู่ถาวร กรีนการ์ดใช้เป็นหลักฐานว่าผู้ถือบัตร ผู้เข้ามามีถิ่นที่อยู่ถาวรชอบด้วยกฎหมาย (lawful permanent resident) ได้รับผลประโยชน์การเข้าเมืองอย่างเป็นทางการ ซึ่งรวมการอนุญาตให้พำนักและเข้าทำงานในสหรัฐ ผู้ถือต้องคงไว้ซึ่งสถานภาพผู้เข้ามามีถิ่นที่อยู่ถาวร และอาจถูกขับออกจากสหรัฐได้หากไม่เป็นไปตามเงื่อนไขบางประการของสถานภาพนี้

เดิมราชการการเข้าเมืองและแปลงสัญชาติ (INS) เป็นผู้ออกกรีนการ์ด แต่รัฐบัญญัติความมั่นคงมาตุภูมิปี 2002 (Pub. L. No. 107–296, 116 Stat. 2135) ยุบ INS และแยกหน่วยงานเดิมเป็นสามส่วนประกอบในกระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ (DHS) ส่วนแรก ราชการความเป็นพลเมืองและการเข้าเมืองสหรัฐ (USCIS) จัดการคำขอรับผลประโยชน์การเข้าเมือง อีกสองหน่วยงานถูกตั้งขึ้นเพื่อดูแลการทำหน้าที่เดิมของ INS คือ การบังคับการเข้าเมือง ได้แก่ การบังคับการเข้าเมืองและอากรศุลกากรสหรัฐ (U.S. Immigration and Customs Enforcement) และการคุ้มครองอากรศุลกากรและเขตแดนสหรัฐ (U.S. Customs and Border Protection) ตามลำดับ

ผู้เข้ามามีถิ่นที่อยู่ถาวรชอบด้วยกฎหมายของสหรัฐตั้งแต่อายุสิบแปดขึ้นไปต้องถือกรีนการ์ดตัวจริงตลอดเวลา หากไม่สามารถทำได้จะเป็นการละเมิดรัฐบัญญัติการเข้าเมืองและสัญชาติ โดยมีโทษปรับไม่เกิน 100 ดอลลาร์สหรัฐ หรือจำคุกไม่เกิน 30 วัน หรือทั้งจำทั้งปรับ สำหรับแต่ละกระทง มีเฉพาะรัฐบาลกลางเท่านั้นที่กำหนดบทลงโทษเหล่านี้ได้

กรีนการ์ดมีผลใช้ได้เป็นเวลา 10 ปีสำหรับผู้เข้ามามีถิ่นที่อยู่ถาวร และ 2 ปีสำหรับผู้เข้ามามีถิ่นที่อยู่ถาวรแบบมีเงื่อนไข หลังพ้นระยะนี้ ต้องต่ออายุหรือเปลี่ยนการ์ด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "USCIS – Our History". Uscis.gov. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-01-14. สืบค้นเมื่อ 2012-12-30.
2. ↑  INA §264(e), 8 U.S.C. § 1304(e)
3. ↑  8 U.S.C. § 1304 : US Code – Section 1304: Forms for registration and fingerprinting
*Cornell University Law Schools, retrieved April 28, 2011*
**วัดใหม่ห้วยลึก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนป่าน อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 30 ไร่

วัดใหม่ห้วยลึก เดิมมีเนื้อที่ 2 ไร่ 4 งาน ตั้งอยู่บริเวณหมู่ที่ 1 สร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2443 (โดยประมาณ) แต่ข้อมูลกรมการศาสนาระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ในขณะนั้นมีชาวบ้านเริ่มมาอาศัยอยู่รอบวัด จึงเห็นว่าไม่สงบ ไม่เหมาะแก่การปฏิบัติธรรม ทางวัดจึงได้ย้ายออกมาตั้งอยู่ที่อยู่ปัจจุบัน เจ้าอาวาสที่ปกครองวัดอยู่คือ พระอาจารย์โสฬส ในตอนนั้นมีกุฏิอยู่หลังหนึ่งซึ่งเป็นแบบรวม คือ หอสวดมนต์ หอฉันและเป็นกุฏิด้วยมีโบสถ์หนึ่งหลังแต่ยังไม่มีเมรุ เมื่อพระอาจารย์โสฬสมรณภาพแล้ว จึงได้อาราธนาพระอธิการปลีก ขนฺติพโล จากวัดหนองดินแดงมาเป็นเจ้าอาวาส ครั้งพระอธิการปลีก ขนฺติพโล มรณภาพจึงได้กราบนิมนต์พระอธิการเสม สุธมฺโม ซึ่งขณะนั้นอยู่วัดพระงามมาเป็นเจ้าอาวาสในช่วงที่ท่านพระอธิการเสมได้มาอยู่ ได้มีความพัฒนาอย่างมากอย่างเห็นได้ชัด

ในสมัยที่อาจารย์โสฬสปกครองอยู่ ได้สร้างอุโบสถขึ้นเป็นครั้งแรก เมื่อมรณะภาพแล้ว ต่อมาพระอธิการปลีก ขนฺติพโล ได้สร้างศาลาการเปรียญขึ้น 1 หลังและเมรุอีก 1 หลัง เมื่อพระอธิการปลีก ขนฺติพโล ได้มรณะภาพลงต่อมาพระอธิการเสม สุธมฺโม ได้ซื้อที่ดินเพิ่ม 10 งาน เพื่อสร้างกุฏิหลังใหม่เป็นกุฏิตึกปูนสองชั้นสร้างเสร็จ พ.ศ. 2533 ต่อมาได้สร้างหอระฆังขึ้นเป็นแบบสองชั้นพร้อมกับหอปริยัติธรรม ต่อมาได้ซื้อที่ดินเพิ่มขึ้นอีก 14 ไร่ 2 งาน ต่อมาได้ย้ายศาลาการเปรียญเข้ามาอยู่ข้างกุฏิหลังใหม่ ต่อมาได้สร้างเมรุหลังใหม่ขึ้นแทนหลังเก่าเป็นแบบเมรุลอย 

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อแดงเป็นพระประธานประจำอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปั้น ขนาดสูง 2.80 หน้าตักกว้าง 1.80 เมตร มีเรื่องเล่าว่า เป็นหนึ่งในพระพุทธรูป 3 องค์ ที่ปรากฏขึ้นที่บริเวณแม่น้ำริมวัดมโนธรรมาราม จังหวัดกาญจนบุรี พระอาจารย์โสฬสได้นิมนต์หลวงพ่อแดงมาประดิษฐานยังวัดใหม่ห้วยลึก หลวงพ่อแดงเป็นพระพุทธรูปแบบสมัยอยุธยาตอนต้น แต่เดิมองค์หลวงพ่อเป็นเนื้อศิลาแลง และครั้งแรกที่ชาวบ้านพบหลวงพ่อที่ลอยน้ำอยู่เห็นเป็นองค์สีแดง จึงขนานนามว่า *หลวงพ่อแดง*

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์โสฬร
* พระอธิการปลีก ขนฺติพโล
* พระครูสุโชติธรรมจารี (เสม สุธมฺโม)
* พระประยงค์ เปมสีโล
* พระปลัด มณี วฑฺฒโน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหม่ห้วยลึก". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดใหม่ห้วยลึก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-02-04. สืบค้นเมื่อ 2021-07-13.
**วัดใหม่คลองตันประชาสรรค์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองตัน อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 25 ไร่ 3 งาน มีพระสมุห์สุทิตย์ กตปุญฺโญ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

ประชาชนชาวบ้านในตำบลคลองตันได้มีจิตศรัทธาได้ร่วมกันบริจาคทรัพย์เป็นจำนวนเงิน 5 ล้านบาท เพื่อจัดซื้อสำหรับดำเนินการสร้างวัด เมื่อ พ.ศ. 2556 ในการดำเนินการขอสร้างวัด พระมงคลพัฒนาภรณ์ เจ้าคณะอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร และเจ้าอาวาสวัดหลักสี่ราษฎร์สโมสร ผู้ขอสร้างวัดคือ พระครูสาครพิพัฒนาภรณ์ ดำเนินการขอสร้างวัด เมื่อ พ.ศ. 2559 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ประกาศให้เป็นวัดที่ 98 ของ จังหวัดสมุทรสาคร ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 ใช้ชื่อว่า "วัดใหม่คลองตันประชาสรรค์" ซึ่งสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ผู้ปฏิบัติหน้าที่แทนสมเด็จพระสังฆราช (ในขณะนั้น) ประทานชื่อ

ภายในวัดใหม่คลองตันประชาสรรค์มีความสงบร่มรื่น ประกอบด้วยต้นไม้หลากหลายชนิด ศาลาปฏิบัติธรรมและอาคารสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ มีวังมัจฉา ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อเงินเป็นพระพุทธรูปหินทราย อายุมากกว่า 200 ปี ขนาดหน้าตักกว้าง 19 นิ้ว ประดิษฐาน ณ ศาลาปฏิบัติธรรม หลวงพ่อเศรษฐีทันใจเป็นพระพุทธรูปเนื้อทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 100 นิ้ว สูง 160 นิ้ว เป็นพระประธานในศาลาปฏิบัติธรรม และหลวงพ่อทองเป็นพระพุทธรูปหินทราย อายุมากกว่า 200 ปี ขนาดหน้าตักกว้าง 19 นิ้ว ประดิษฐาน ณ ศาลาปฏิบัติธรรม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง ตั้งวัดในพระพุทธศาสนา [วัดใหม่คลองตันประชาสรรค์]" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
2. ↑  "วัดใหม่คลองตันประชาสรรค์". สำนักงานคณะสงฆ์ภาค ๑๔.
3. ↑  "วัดใหม่คลองตันประชาสรรค์".
**การผลิตภาพยนตร์**, **การทำภาพยนตร์** หรือ **การสร้างภาพยนตร์** (อังกฤษ: filmmaking หรือ film production) เป็นกระบวนการในการผลิตภาพยนตร์ ที่อาจแยกออกเป็นหลายขั้นตอนอย่าง เรื่องราวเบื้องต้น แนวคิด หรือการดำเนินการผ่านขั้นตอนเขียนบท คัดเลือกนักแสดง ถ่ายทำ บันทึกเสียง และการผลิตซ้ำ การตัดต่อ และการฉายผลงานที่เสร็จสิ้นก่อนฉายให้ผู้ชม และจัดแสดง การผลิตภาพยนตร์มีเกิดขึ้นในที่ต่าง ๆ ของโลก ที่แตกต่างกันทั้งทางด้านเศรษฐกิจ สังคม บริบททางการเมือง และการใช้เทคโนโลยีที่หลากหลายและเทคนิคภาพยนตร์ โดยทั่วไปแล้วการผลิตภาพยนตร์จะมีผู้เกี่ยวข้องจำนวนมาก และอาจใช้เวลาหลายเดือนถึงหลายปีจนกว่าจะเสร็จ

ขั้นตอนการสร้าง
---------------

การผลิตภาพยนตร์ประกอบด้วย 5 ขั้นตอนสำคัญดังนี้

* **พัฒนา**: เป็นขั้นตอนแรกในการคิดสร้างสรรค์ภาพยนตร์ การซื้อลิขสิทธิ์จากหนังสือ/บทประพันธ์ หรือการซื้อ เป็นต้น รวมถึงการเขียนบทภาพยนตร์ การหาเงินทุน
* **การเตรียมงาน**: จัดการและเตรียมงานเพื่อถ่ายทำ เช่น จ้างนักแสดงและทีมงานถ่ายทำ เลือกสถานที่และสร้างฉากภาพยนตร์
* **ถ่ายทำ**: เป็นการถ่ายทำองค์ประกอบต่าง ๆ ของภาพยนตร์ ให้ได้เป็นภาพดิบ
* **หลังการถ่ายทำ**: ภาพ เสียง เทคนิคภาพพิเศษ ของภาพยนตร์ที่บันทึกไปแล้ว จะนำมาตัดต่อ และรวมกันในขั้นตอนนี้เพื่อให้ภาพยนตร์เสร็จสมบูรณ์
* **แจกจ่าย**: ภาพยนตร์ที่เสร็จสมบูรณ์จะนำมาจัดจำหน่าย ทำการตลาด และฉายบนจอภาพยนตร์ หรือออกขายเป็นโฮมวิดีโอ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Steiff, Josef (2005). *The Complete Idiot's Guide to Independent Filmmaking*. Alpha Books. pp. 26–28.
**จอร์จ แลสเซิลส์ เอิร์ลที่ 7 แห่งฮาร์วุด** (อังกฤษ: George Lascelles, 7th Earl of Harewood)

ประวัติ
-------

จอร์จ แลสเซิลส์ เอิร์ลที่ 7 แห่งฮาร์วุด เกิดเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1923 ณ เชอร์เตนเฟรด เฮาส์ เป็นพระโอรสคนใหญ่ใน เจ้าหญิงแมรี พระราชกุมารีและเคาน์เตสแห่งแฮร์วูด และ  เฮนรี แลสเซิลส์ เอิร์ลที่ 6 แห่งฮาร์วุด เป็นพระราชนัดดาคนแรกใน พระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร ขณะที่เขาเกิด เขาอยู่ในลำดับที่ 6ในการสืบราชสันตติวงศ์ และเมื่อเขาเติบใหญ่ เขาได้เข้าร่วมพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของ พระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร ผู้เป็นพระมาตุลา โดยเมื่อเจริญวัย เขาได้กลายเป็น หทารบังคับบัญชาแห่งอังกฤษใน สงครามโลกครั้งที่สอง

เมื่อสงครามสงบลง เขาได้กลายเป็นที่ปรึกษาของบริษัท แอด-เดอ-แคมป์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1945-1946 ต่อมาเขาได้กลายเป็นที่ปรึกษาของรัฐสภาแคนาดาเมื่อปี ค.ศ. 1947-1953 และในปี ค.ศ. 1956 อีกครั้ง และในที่สุดเขาได้กลายเป็นขุนนางเมื่อปี ค.ศ. 1956 ในฐานะที่ปรึกษาของหัวหน้าสภาอังกฤษ

สมรส
----

จอร์จ แลสเซิลส์ เอิร์ลที่ 7 แห่งฮาร์วุด สมรสครั้งแรกกับ มารีออน สตืน ซึ่งเป็นนักเปียโน โดยมีบุตร 3 คนดังนี้

1. เดวิด แลสเซิลส์ เอิร์ลที่ 8 แห่งฮาร์วุด
2. เจมส์ แลสเซิลส์
3. เจเรมี แลสเซิลส์

ต่อมาเมื่อปี ค.ศ. 1967 เขาได้หย่าขาดจากภริยาคนแรก ซึ่งขณะนั้นเป็นที่วิจารณ์ของสื่อมวลชนเป็นอย่างมาก ต่อมา ในปีเดียวกัน เขาได้สมรสใหม่กับ แพรทิเซีย ทัคเวลล์ น้องสาวของ แบร์รี ทัคเวลล์ นักไวโอลีนชื่อดัง โดยแพรทิเซียได้รับบรรดาศักดิ์เป็น **เคาน์เตสแห่งฮาร์วุด** มีบุตร 1 คนคือ

1. มาร์ค แลสเซิลส์

หน้าที่การงาน
-------------

เขาเป็นที่ปรึกษาของรัฐบาลเพียงคนเดียวที่ไม่ใช่เจ้าชายหากแต่เป็นพระราชวงศ์สหราชอาณาจักร และต่อมาเขาได้รับตำแหน่งนายกสมาคมผู้ปกครองแห่งมหาวิทยาลัยยอร์ก และเมื่อปี ค.ศ. 1986 สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้เขาเป็นอัศวินแห่งสหราชอาณาจักรบริตริช และยังได้รับความไว้วางพระราชหฤทัยให้เป็นนายกสมาคมศิลปะแห่งออสเตเรีย
**การฝังกลบ** ในอดีตถึงปัจจุบัน เป็นวิธึการหลักในการกำจัดขยะเกือบทุกชนิด บางแห่ง เป็นการฝังอย่างถาวรเช่นของเสียจากปฏิกิริยานิวเคลียร์ แต่บางแห่งใช้ฝังเพื่อเป็นที่เก็บรักษาชั่วคราว หรือเพื่อทำการรวบรวมก่อนส่งไปเข้าขบวนการอื่น หรือเพื่อการนำกลับมาใช้อีก และที่สำคัญก็คือเพื่อผลิตเป็นเชื้อเพลิงชีวภาพ ในปัจจุบัน เรามีเทคโนโลยีด้านนี้ เพื่อใช้ประโยชน์จากขยะให้ได้มากที่สุด จุดประสงค์หลักก็คือ เพื่อแก้ปัญหาพลังงาน และสิ่งแวดล้อม

มาตรฐาน
-------

บ่อกลบต้องอยู่ในพื้นที่หน่วยงานรับผิดชอบอนุญาต ต้องถูกออกแบบ ปฏิบัติงานและควบคุมสอดส่องจากเจ้าหน้าที่ตลอดระยะเวลาการดำเนินงาน บ่อฝังกลบขยะแข็งต้องระวังเรื่องสารปนเปื้อนที่อาจออกมาจากไอน้ำ ต้องมีการตรวจวัดการปนเปื้อนของน้ำใต้ดินและการรั่วไหลจากแก๊สในบ่อหมัก และมีมาตรการรองรับเมื่อเกิดปัญหา บ่อกลบต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดดังกล่าว รวมทั้งข้อกำหนด ดังต่อไปนี้

* ตำแหน่งที่ตั้ง ต้องไม่อยู่ใกล้รอยเลื่อนของเปลือกโลก, พื้นที่ชุ่มน้ำ หรือเขตหวงห้ามที่ประกาศ
* มีดินเหนียวอัดแน่นหนา 60 ซม.กับแผ่นวัสดุกันน้ำ ปูทั้งด้านล่างและด้านข้างของบ่อ เพื่อป้องกันน้ำใต้ดินซึมเข้าไป หรือน้ำชะขยะรั่วซึมออกมา
* มีระบบการเก็บกักและระบายน้ำชะขยะ เพื่อนำไปบำบัดก่อนทิ้ง
* มีกิจกรรมต่อเนื่องเพื่อบดอัดและเติมดินหนาๆปิดผิวหน้าเพื่อลดกลิ่น, มูลฝอย, แมลง, สัตว์กัดแทะ เพื่อสุขลักษณะที่ดี
* การปิดบ่อและการดูแลหลังการปิดบ่อ ต้องมีมาตรการคลุมบ่อและมาตรการดูแลระยะยาวกับบ่อที่ปิดแล้ว
* จัดทำกิจกรรมแก้ไข ควบคุมและทำความสะอาดบ่อที่หมดสภาพและกิจกรรมเพื่อป้องกันคุรภาพของน้ำใต้ดิน
* ประกันด้านการเงินโดยให้ทุนสำหรับการป้องกันสิ่งแวดล้อม ทั้งก่อนและหลังการปิดบ่อ

การฝังกลบที่ Hawai จะเห็นแผ่นกันซึมบุผนังบ่อด้านซ้าย
วัสดุบางอย่างที่เป็นขยะชุมชนเช่น สีทาบ้าน, สารเคมี, น้ำมันเครื่อง, แบตเตอรี และยาฆ่าแมลง อาจถูกห้ามไม่ให้ฝังกลบของชุมชน เพราะเป็นขยะอันตราย ควรแยกออกไปดำเนินการกำจัดต่างหาก

อ้างอิง
-------

1. ↑   เก็บถาวร 2013-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, การกำจัด กรมควบคุมมลพิษ
2. ↑  , มาตรฐานสหรัฐ

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**การฝังกลบ**
**การก่อการกำเริบอู่ชาง** (จีน: 武昌起義; พินอิน: *Wǔchāng Qǐyì*; อังกฤษ: Wuchang Uprising) เป็นกบฏที่มีการใช้อาวุธต่อต้านราชวงศ์ชิง (清朝) ซึ่งปกครองประเทศจีนอยู่ เกิดขึ้น ณ เขตอู่ชาง (武昌区) ในมณฑลหูเป่ย์ (湖北省) เป็นการกำเริบครั้งแรกที่มีกลุ่มเล็กกลุ่มน้อยต่าง ๆ ในทัพใหม่ (新軍) เป็นผู้นำแล้วประสบความสำเร็จ การกำเริบครั้งนี้ได้อิทธิพลมาจากแนวคิดปฏิวัติของถงเหมิงฮุ่ย (同盟會; "สมัชชาร่วมสาบาน") ภายหลังการกำเริบครั้งนี้ ทั่วจีนตอนใต้เกิดการกำเริบอื่น ๆ ติดตามมาอย่างรวดเร็วโดยเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิวัติซินไฮ่ (辛亥革命) การกำเริบอู่ชางและการปฏิวัติที่เกิดขึ้นในบั้นปลายนั้นทำให้ราชวงศ์ชิงและระบอบกษัตริย์กว่าห้าพันปีสิ้นสุดลง นำไปสู่การก่อตั้งสาธารณรัฐจีน (中華民國) ขึ้นซึ่งถือเอาวันเริ่มก่อการกำเริบ คือ วันที่ 10 ตุลาคม เป็นวันชาติ

การกำเริบครั้งนี้สืบเนื่องจากความวุ่นวายในหมู่ประชาชนเกี่ยวกับวิกฤติการณ์การรถไฟที่เรียก ขบวนการปกป้องทางรถไฟ (保路運動) โดยอาศัยจังหวะที่เกิดเหตุการณ์นั้นมาเตรียมการ ครั้นวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1911 ทัพใหม่ที่ประจำอยู่ในอู่ชางก็เริ่มโจมตีจวนของรุ่ยเฉิง (瑞澂) ซึ่งว่าที่หู-กวั่งจ่งตู (湖廣總督; "ผู้สำเร็จราชการหู-กวั่ง") รุ่ยเฉิงหนีออกจากจวนอย่างรวดเร็ว เปิดช่องให้คณะก่อการยึดเมืองไว้ได้โดยสิ้นเชิงในไม่ช้า

อ้างอิง
-------

1. ↑  Esherick and Wei 2013, p. 122. sfn error: no target: CITEREFEsherick\_and\_Wei2013 (help)
2. ↑  Esherick and Wei 2013, p. 89. sfn error: no target: CITEREFEsherick\_and\_Wei2013 (help)
3. ↑  Esherick and Wei 2013, p. 140–41. sfn error: no target: CITEREFEsherick\_and\_Wei2013 (help)
**วัดใหม่กระทุ่มล้ม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลำต้อยติ่ง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัด 16 ไร่ 6 งาน 16 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 25 ไร่ 3 งาน 64 ตารางวา

วัดใหม่กระทุ่มล้มสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2437 โดยมีนายทองและนางเข็มดำเนินการสร้างวัดและคงเป็นผู้บริจาคที่ดินด้วย เมื่อได้สร้างวัดแล้วขนานนามว่า "วัดใหม่กระทุ่มล้ม" หมายถึงวัดที่สร้างขึ้นใหม่ที่คลองกระทุ่มล้ม ได้นิมนต์พระธุดงค์รูปหนึ่งนามว่าหลวงพ่อพลอยมาปกครองวัดเป็นรูปแรก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2452 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2452 ทางวัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2490 

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่ากว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างประมาณ พ.ศ. 2452 ต่อมาได้ทำการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่เมื่อ พ.ศ. 2525 กว้าง 8 เมตร ยาว 8 เมตร ลักษณะเป็นทรงไทยครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาการเปรียญกว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างด้วยไม้เนื้อเข็ง 2 ชั้น มีมุขหน้าหลังคาลักษณะเป็นทรงปั้นหยา ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถหน้าต้าง 1.50 เมตร พร้อมด้วยพระโมคคัลลาและพระสารีบุตร เป็นพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์ จีวรดอกพิกุล

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อพลอย
* หลวงพ่อปลิ่ม
* หลวงพ่อพุฒ
* พระอาจารย์วัน
* พระอธิการอั๋น
* พระอธิการเจิม
* พระอธิการฉวย กวิวํโส
* พระอาจาย์ทองใบ
* พระอธิการบุญเสริม อภิปุญฺโญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-02-24.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 343–344. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**ธรรมราชิกสถูป** (อูรดู: دھرم راجک اسٹوپا) มีอีกชื่อว่า **มหาสถูปแห่งตักศิลา** เป็นสถูปของศาสนาพุทธใกล้ตักศิลา ประเทศปากีสถาน ที่สร้างขึ้นโดยกุษาณะในคริสต์ศตวรรษที่ 2 เพื่อบรรจุชิ้นส่วนพระอัฐิขนาดเล็กของพระพุทธเจ้า สถูปนี้กับอารามขนาดใหญ่ที่ถูกพัฒนาในภายหลัง อยู่ในกลุ่มซากตักศิลา - ซึ่งถูกบรรจุลงในแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกใน ค.ศ. 1980

ประวัติ
-------

มีความเชื่อว่าสถูปนี้ถูกสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 2 โดยกุษาณะเพื่อบรรจุพระธาตุของพระพุทธเจ้า ซึ่งอาจมาจากอนุสรณ์ก่อนหน้า และถูกฝังในบริเวณนี้ช่วง ค.ศ. 78 คัมภีร์ศาสนาพุทธระบุถึงการใช้กำยานในพิธีทางศาสนาที่ธรรมราชิก ในขณะที่บริเวณรอบ ๆ ถูกปูด้วยกระเบื้องแก้วสีสันสดใส
มีการอ้างว่าธรรมราชิกสถูปสร้างขึ้นบนซากสถูปที่มีอายุเก่าแก่กว่า ซึ่งสร้างโดยพระเจ้าอโศกมหาราชในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช แม้ว่านักโบราณคดีบางส่วนกล่าวแนะว่าเป็นเรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้ มีผู้พบเหรียญอินโด-กรีกที่สืบถึงศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราชในพื้นที่นี้ กล่าวแนะถึงการสร้างอนุสรณ์ทางศาสนาช่วงแรกสุดในบริเวณนี้

### การทำลาย

แปลนธรรมราชิกสถูป
พื้นที่นี้ถูกทำลายโดยชาวฮันขาวในคริสต์ศตวรรษที่ 5 และถูกทอดทิ้งไป Mihirakula กษัตริย์ฮัน กดขี่ชาวพุทธในภูมิภาคนี้ ในรัชสมัยนี้ มีอารามศาสนาพุทธถูกทำลายมากกว่าพันแห่งทั่วแคว้นคันธาระ

### การขุดค้น

เซอร์ จอห์น มาร์แชลล์ขุดค้นบริเวณนี้ใน ค.ศ. 1913 ตัวสถูปถูกปล้นสดมภ์ก่อนหน้าการค้นพบของมาร์แชลล์ และอยู่ในสภาพย่ำแย่มาก มาร์แชลล์กล่าวว่ามีการสร้างคูขนาดใหญ่เพื่อนำของมีค่าจากสถูปออกมา มีผู้พบโครงกระดูกมนุษย์ในพื้นที่เปิดทางใต้ของสถูป และส่วนเหลือของพระสงฆ์ที่ถูกฆ่าในช่วงการรุกรานของชาวฮันขาว

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "Dharmarajika: The Great Stupa of Taxila". *GoUNESCO*. UNESCO. 1 September 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-04-20. สืบค้นเมื่อ 22 June 2017.
2. 1 2 3 4  Scarre, Geoffrey; Coningham, Robin (2013). *Appropriating the Past: Philosophical Perspectives on the Practice of Archaeology*. Cambridge University Press. ISBN 9780521196062. สืบค้นเมื่อ 22 June 2017.
3. 1 2  Higham, Charles (2014). *Encyclopedia of Ancient Asian Civilizations*. Infobase Publishing. ISBN 9781438109961.
4. ↑  "Taxila". UNESCO. สืบค้นเมื่อ 23 June 2017.
5. ↑  *The Silk Road in World History*. Oxford University Press. 2010. ISBN 9780195338102. สืบค้นเมื่อ 23 June 2017.
6. 1 2 3 4  Behrendt, Kurt A. (2004). *Handbuch der Orientalistik*. BRILL. ISBN 9789004135956.
7. ↑  Le, Huu Phuoc (2010). *Buddhist Architecture*. Grafikol.

บรรณานุกรม
----------

* "Taxila" Sir John Marshall
**วัดใหญ่ดงรัง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองขาว อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี

วัดใหญ่ดงรังตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่น่าจะสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ในขณะนั้นตำบลหนองขาวประกอบด้วย 2 หมู่บ้าน คือ หมู่บ้านดงรัง (มีวัดประจำหมู่บ้านคือวัดส้มใหญ่หรือวัดใหญ่ดงรัง) และหมู่บ้านดอนกระเดื่อง (มีวัดโบสถ์เป็นวัดประจำหมู่บ้าน) ชาวบ้านทั้งสองหมู่บ้านได้สู้รบอย่างกล้าหาญจนหมู่บ้านถูกทำลายเสียหาย เหลือเพียงซากวัดและเจดีย์ หลังสงครามสงบจึงไปตั้งหมู่บ้านที่บ้านหนองหญ้าดอกขาว ชาวบ้านยังเชื่อว่า วัดใหญ่ดงรังเป็นนวัดที่ขุนไกร พ่อของขุนแผนมาเรียนวิชา และเป็นที่วัดพลายแก้วหรือขุนแผนมาบวชเณร (วรรณคดีเรื่อง ขุนช้างขุนแผน)

วัดได้รับการบูรณะใหม่อีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2525 ในขณะที่วัดโบสถ์วัดประจำหมู่บ้านดอนกระเดื่องถูกทิ้งร้างไปจนปัจจุบันกลายเป็นที่ตั้งโรงเรียนหนองขาวโกวิทพิทยาคม ปัจจุบันมีโบราณสถานภายในวัดหลายแห่งอันได้แก่ วิหาร อุโบสถ เจดีย์ และหอระฆัง รวมถึงบ่อน้ำเก่า มีการบูรณปฏิสังขรณ์วัดครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2538 ลักษณะสถาปัตยกรรมของหอระฆังวัดใหญ่ดงรัง เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ทำเป็นฐานสูงซ้อนกัน 3 ชั้น ชั้นล่างก่อทึบ ชั้นกลางและชั้นบนเป็นมณฑป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหญ่ดงรัก". ฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดีที่สำคัญในประเทศไทย.
2. ↑  "วัดใหญ่ดงรัก". สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-20. สืบค้นเมื่อ 2021-09-20.
ประเทศโครเอเชียปรับมาใช้สกุลเงินยูโรนับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2023 กลายมาเป็นประเทศสมาชิกลำดับที่ 20 ของเขตยูโรโซน และถือเป็นสมาชิกใหม่รายแรกนับตั้งแต่ลิทัวเนียเข้าร่วมใน ค.ศ. 2015 โดยอัตราแลกเปลี่ยนได้มีการตั้งไว้ที่อัตรา 1 ยูโร = 7.53450 กูนา

สกุลเงินเดิมของโครเอเชียคือกูนาได้ผูกอ้างอิงค่าเงินกับยูโร (และก่อนหน้ายูโรคือมาร์คเยอรมัน) เป็นหลักมาตั้งแต่ถือกำเนิดสกุลเงินใน ค.ศ. 1994 และธนาคารแห่งชาติโครเอเชียได้มีนโยบายตั้งแต่แรกตั้งในการควบคุมให้อัตราแลกเปลี่ยนของกูนากับยูโรอยู่ภายในขอบเขตที่คงที่

การเป็นสมาชิกภาพสหภาพยุโรปของโครเอเชีย ทำให้ประเทศต้องนำเอาสกุลเงินยูโรมาใช้หลังสามารถปฏิบัติตามข้อกำหนดการเปลี่ยนสกุลเงินเป็นยูโร ก่อนการเข้าสู่สหภาพยุโรปของโครเอเชียในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 บอริส วูยชิช ผู้ว่าการธนาคารแห่งชาติโครเอเชีย ระบุว่าเขาต้องการให้ยูโรมาแทนที่กูนาทันทีที่โครเอเชียสามารถบรรลุข้อกำหนดได้ โดยจะต้องเป็นเวลาอย่างน้อยสองปีหลังจากที่โครเอเชียเข้าร่วมกลไกอัตราแลกเปลี่ยนยุโรป II (นอกเหนือจากนั้นเป็นไปตามเกณฑ์อื่น ๆ) โครเอเชียเข้าร่วมกลไกอัตราแลกเปลี่ยนยุโรป II เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 อันเดรย์ เปลงกอวิช นายกรัฐมนตรีโครเอเชียระบุไว้เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020 ว่าโครเอเชียมีเจตจำนงจะปรับมาใช้ยูโรในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2023 และจะมีแผนการทำงานที่ออกโดยรัฐบาลในปลายเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020

ธุรกิจขนาดเล็กจำนวนมากในโครเอเชียมีหนี้ที่กำหนดโดยใช้สกุลยูโรก่อนที่โครเอเชียจะปรับมาใช้ยูโร การตั้งราคาสินค้า ตลอดจนเงินเก็บในธนาคารของคนจำนวนมากในโครเอเชียก็เป็นยูโรอยู่แต่แรกแล้ว

ในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 โรงกษาปณ์โครเอเชียเริ่มการผลิตเหรียญยูโรที่มีสัญลักษณ์ของโครเอเชีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Croatia set to join the euro area on 1 January 2023: Council adopts final required legal acts". *www.consilium.europa.eu* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-07-13.
2. ↑  "Joining the euro area". *Council of the EU and the European Council*. General Secretariat of the Council. สืบค้นเมื่อ 24 July 2021.
3. ↑  THOMSON, AINSLEY (4 June 2013). "Croatia Aims for Speedy Adoption of Euro". *Wall Street Journal*. สืบค้นเมื่อ 7 September 2013.
4. ↑  "Communiqué on Croatia" (Press release). European Central Bank. 10 July 2020. สืบค้นเมื่อ 11 July 2020.
5. ↑  Reuters Staff (11 November 2020). "Croatia eyes euro adoption in 2023 -PM". *Reuters* (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 9 June 2021.
6. ↑  "Croatia adopts plan for replacing kuna by euro to protect consumer rights". *SeeNews* (ภาษาอังกฤษ). 23 December 2020. สืบค้นเมื่อ 9 June 2021.
7. ↑  Joy, Oliver (21 January 2013). "Did Croatia get lucky on EU membership?". CNN.
8. ↑  "Početak proizvodnje hrvatskih eurokovanica". *croatianmint.hr* (ภาษาโครเอเชีย). Hrvatska kovnica novca. 18 July 2022. สืบค้นเมื่อ 2 August 2022.
9. ↑  "Počela proizvodnja hrvatskih eurokovanica, kao dio eurozone bit ćemo zaštićeniji u nošenju s izazovima". *vlada.gov.hr* (ภาษาโครเอเชีย). Government of Croatia. 18 July 2022. สืบค้นเมื่อ 2 August 2022.
10. ↑  "È iniziato il conio delle monete di euro croate". *La Voce del Popolo* (ภาษาอิตาลี). 18 July 2022. สืบค้นเมื่อ 2 August 2022.
**การก่อการการกำเริบโดยประชาชน** (อังกฤษ: People's uprising) เป็นคำศัพท์ทางการเมืองที่หมายถึง การลุกขึ้นต่อต้านอำนาจผู้ปกครองหรือภาครัฐอันกระทำโดยประชาชนที่พร้อมใจกันในประเทศใดประเทศหนึ่ง เป็นการต่อต้านในประเด็นที่ต่างกันออกไป เช่น การต่อต้านการสืบทอดอำนาจ การต่อต้านระบอบอำนาจนิยมแบบเบ็ดเสร็จ หรือการต้องการการเปลี่ยนแปลงการปกครอง เป็นต้น

ในบางครั้ง การก่อการการกำเริบโดยประชาชนอาจจะพัฒนาไปสู่การเป็นกระบวนการทางการเมืองที่เป็นรูปเป็นร่างเป็นระบบที่มั่นคงขึ้นต่อไปได้ เช่น พรรคบอลเซวิคที่เกิดขึ้นหลังการกำเริบรัสเซีย เป็นต้น

ตัวอย่างของการก่อการกำเริบโดยประชาชน เช่น การกำเริบฝรั่งเศส ระหว่าง ค.ศ. 1789 − ค.ศ. 1799, เหตุการณ์จลาจลที่เมืองกวางจู, การก่อการกำเริบ 8888, การประท้วงต่อต้านรัฐบาลในพม่า พ.ศ. 2550

ในทางการเมืองไทย ปรากฏการณ์การก่อการกำเริบโดยประชาชนที่ปรากฏเด่นชัดได้แก่ การประท้วงการเลือกตั้งสกปรก พ.ศ. 2500, เหตุการณ์ 14 ตุลา และเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ

อ้างอิง
-------

* People Power Revolution : การกำเริบประชาชน เก็บถาวร 2008-12-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

ดูเพิ่ม
-------

* ปฏิวัติ
* กบฏ
สมเด็จพระอภิสิริสุคนธามหาสังฆราชาธิบดี (บัวร์ กรี) สมเด็จพระสังฆราชฝ่ายคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกายแห่งพระราชอาณาจักรกัมพูชา
ธรรมยุติกนิกายเข้าสู่กัมพูชาในปี พ.ศ. 2398 โดยพระบาทสมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ ได้อาราธนาพระมหาปาน ปญฺญาสีโล ซึ่งเป็นภิกษุชาวกัมพูชาที่เข้ามาบวชในคณะธรรมยุตให้กลับตั้งคณะธรรมยุตที่กัมพูชา ต่อมาพระมหาปานได้เป็นพระสังฆราชฝ่ายธรรมยุติกนิกายพระองค์แรกของกัมพูชา 

ปัจจุบันสมเด็จพระอภิสิริสุคนธามหาสังฆราชาธิบดี (บัวร์ กรี) ทรงเป็นพระสังฆราชฝ่ายธรรมยุติกนิกายพระองค์ที่ 2 แห่งกัมพูชา พำนักอยู่ที่วัดปทุมวดีราชวราราม กรุงพนมเปญ

ประวัติ
-------

ธรรมยุติกนิกายเป็นพุทธศาสนาที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงตั้งขึ้นเมื่อพระองค์ยังทรงผนวชในรัชกาลที่ 3 ต่อมาในปี ค.ศ. 1864 สมเด็จพระหริรักษ์รามาอิศราธิบดี (พระองค์ด้วง) ได้ขอพระราชทานธรรมยุติกนิกายไปเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศกัมพูชา พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดเกล้าฯ ให้พระอมรภิรักขิต (เกิด) พระมหาปาน ปญฺญาสีโล (ต่อมาได้เป็นสมเด็จพระสุคนธาธิบดี พระสังฆราชฝ่ายธรรมยุติ) และพระสงฆ์ 8 รูป อุบาสก 4 คน เดินทางไปสืบศาสนายังกรุงกัมพูชา สมเด็จพระหริรักษ์รามาอิศราธิบดีได้ทรงอาราธนาพระมหาปานให้จำพรรษาอยู่ที่วัดศาลาคู่ (วัดอ์พิลปี) กรุงอุดงค์มีชัย พุทธศาสนาแบบธรรมยุติกนิกายจึงเริ่มมีขึ้นในประเทศกัมพูชาตั้งแต่ครั้งนั้น 

การนำเอาธรรมยุตินิกาย (ซึ่งเน้นที่การทำให้พระธรรมวินัยบริสุทธิ์ตามที่มีมาในพระไตรปิฎก) จากสยามเข้ามาเผยแพร่ ได้ทำให้พุทธศาสนาเถรวาทในกัมพูชาเกิดการแบ่งแยกเป็น 2 คณะ โดยคณะสงฆ์เถรวาทเดิมได้ชื่อว่า คณะมหานิกาย เช่นเดียวที่เกิดขึ้นในประเทศสยาม คณะธรรมยุติกนิกายในกัมพูชามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพระราชวงศ์เช่นเดียวกับที่เป็นในสยา มแต่คณะธรรมยุติกนิกายในกัมพูชากลับมีส่วนนำความก้าวหน้าเพียงเล็กน้อยมาสู่ชาวกัมพูชาที่ไม่ใช่เจ้านายและชนชั้นสูง อีกทั้งไม่ได้มีมีบทบาทในการนำความทันสมัยมาสู่สังคมกัมพูชาดังเช่นที่เป็นในสยาม ในขณะที่มหานิกายซึ่งเป็นนิกายดั้งเดิมซึ่งมีความเคร่งครัดในพระธรรมวินัยน้อยกว่า กลับมีบทบาทที่โดดเด่นกว่าคณะธรรมยุติกนิกาย

อ้างอิง
-------

1. ↑   อุเทน วงศ์สถิตย์. (2549). "ธรรมยุติกนิกาย : ศาสนมรดกไทยในกัมพูชา", หนังสือรวมบทความทางวิชาการจากการประชุมทางวิชาการนานาชาติ เรื่อง : มรดกวัฒนธรรม : ไทยกับเพื่อนบ้าน".
หอประชุมมหาวิทยาลัยศิลปากร วังท่าพระ 21-23 มิถุนายน 2549.
2. ↑   [ศานติ ภักดีคำ,ความสัมพันธ์ทางพระพุทธศาสนาระหว่างสยามสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวกับกรุงกัมพูชา", ในวารสาร สงขลานครินทร์ ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษย์ศาสตร์ ปีที่ 18 ฉบับที่ 3 ก.ค.-ก.ย. 2555 หน้า 3-19]
3. ↑  พระระพิน พุทธิสาโร. (2559). ธรรมยุติกนิกายในกัมพูชา : ความสัมพันธ์ทางการเมืองและศาสนาของไทยและกัมพูชา. วารสารพุทธอาเซียน ปีที่ 1 ฉบับที่ 2 กรกฎาคม-ธันวาคม 2559
4. ↑  ธิบดี บัวคำศรี. ประวัติศาสตร์กัมพูชา. กรุงเทพมหานคร : เมืองโบราณ, 2555.
**วัดใหม่คูมอญ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวไทร อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดใหม่คูมอญ เดิมชื่อ **วัดทุ่งสามัคคี** ชาวบ้านเรียกว่า "วัดใหม่คูมอญ" ต่อมาเพื่อให้สอดคล้องกับชื่อหมู่บ้านจึงได้ขอเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดใหม่คูมอญ" ตามประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ วันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2546 วัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 ตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2520 ผู้บริจาคที่ดิน คือนางบุญธรรม สารโภค และนางยี่ จันทร์ทอง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2522

วัดใหม่คูมอญ เป็นวัดประจำหมู่บ้าน เป็นวัดมอญใช้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาและกิจกรรมทางวัฒนธรรม ประเพณี เป็นวัดที่จัดบวชศีลจาริณีในโอกาสต่าง ๆ เป็นประจำตลอดปี และจัดบรรพชาอุปสมบทและบวชศีลจาริณีภาคฤดูร้อนเป็นประจำ

หอระฆังวัดใหม่คูมอญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น ทาสีขาวแดงและสีทอง หลังคาประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ปูนปั้น ยอดเป็นทรงระฆังคว่ำ เน้นสีทองเป็นหลัก

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระใบฎีกาจรัญ ธมฺมวิจาโร พ.ศ. 2516–2537
* พระอธิการบุญสม จิรธมโม พ.ศ. 2538–2543
* พระครูสุภาจารโสภิต พ.ศ. 2544 ถึงปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหม่คูมอญ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "หอระฆังวัดใหม่คูมอญ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
ตัวอย่างงานก่อสร้างอาคารบ้านพักสำเร็จรูป
งานก่อสร้างอาคารขนาดใหญ่
**การก่อสร้าง** (อังกฤษ: construction) คือกิจกรรมหรือการกระทำที่ทำให้เกิด การประกอบหรือการติดตั้ง ให้เกิดเป็นอาคาร โครงสร้าง ระบบสาธารณูปโภค หรือส่วนประกอบของสิ่งที่กล่าวข้างต้น และมักจะหมายถึงงานทางด้านโยธาเป็นส่วนใหญ่

การก่อสร้างเป็นการปฏิบัติวิชาชีพแขนงหนึ่ง ซึ่งประกอบด้วยงานไม้ งานคอนกรีต งานปูนก่อฉาบ งานเหล็ก ช่างซึ่งปฏิบัติงานในงานแขนงนั้นๆ ก็จะเรียกตามประเภทของงานนั้นๆ เช่น ช่างไม้ ช่างปูน ฯลฯ คำที่เรียกโดยรวมก็คือ **ช่างก่อสร้าง** และผู้ที่มีอาชีพลงทุนรับจ้างทำงานก่อสร้างจะเรียกทั่วๆ ไปว่า **ผู้รับเหมา** ผู้รับเหมาก่อสร้างที่จดทะเบียนในรูปแบบนิติบุคคล จะมีชื่อเรียกโดยทั่วไปว่า **บริษัทรับสร้างบ้าน**

ประเภทของโครงการก่อสร้าง
------------------------

ประเภทของโครงการก่อสร้าง ได้แก่

**งานอาคาร** ได้แก่

* งานบ้านพักอาศัย
* งานอาคารพักอาศัยรวม ขนาดใหญ่
* งานอาคารสำนักงาน
* งานโรงเรียน
* งานอาคารทางศาสนา
* งานอาคารทางด้านอุตสาหกรรม เช่นโรงงาน โรงเก็บวัสดุ ฯลฯ
* งานอาคารเพื่อกิจกรรมอื่น ๆ เช่นสนามกีฬา โรงเก็บเครื่องบิน อาคารที่พักผู้โดยสาร ฯลฯ

**งานถนนและระบบสาธารณูปโภคด้านขนส่ง** ได้แก่

* ถนน
* ทางรถไฟ
* งานระบบทางด่วน
* สนามบิน
* ท่าเทียบเรือ

**งานระบบชลประทาน** ได้แก่

* เขื่อน
* คลองส่งน้ำชลประทาน
* งานอาคารประกอบอื่น ๆ

**งานระบบสาธารณูปโภค อื่น ๆ** ได้แก่

* ท่อส่งน้ำ ท่อส่งน้ำมัน ท่อส่งแก๊ส
* โรงผลิตน้ำประปา
* โรงบำบัดน้ำเสีย
* โรงงานกำจัดขยะ และระบบกำจัดขยะแบบอื่น ๆ
* โรงไฟฟ้า ฯลฯ

ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในโครงการก่อสร้างโดยตรง
------------------------------------------

* ผู้ลงทุน
* สถาปนิก
* วิศวกร
	+ วิศวกรโยธา
	+ วิศวกรโครงสร้าง
	+ วิศวกรงานระบบ
	+ วิศวกรไฟฟ้า

* ผู้รับเหมา
* ที่ปรึกษางานก่อสร้าง
* โฟร์แมน

อ้างอิง
-------

* Cronin, Jeff (2005). "S. Carolina Court to Decide Legality of Design-Build Bids". Construction Equipment Guide.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**การก่อสร้าง**

- เว็บไซต์รวบรวมข้อมูลผู้ให้บริการเกี่ยวกับการ ก่อสร้าง

| * ด
* ค
* ก
โครงสร้างพื้นฐาน |
| --- |
| 
* สะพาน
* คลอง
* ทางข้ามแหล่งน้ำ
* เขื่อน
* การระบายน้ำ
* สะพานลอย
* ทางแยกต่างระดับ
* คันดิน
* ทางยกระดับ
* การขนส่งทางสายท่อ
* ถนน
* ทางเชื่อมลอยฟ้า
* ท่อระบายน้ำ
* อุโมงค์

 |
| 
* *ดูเพิ่ม:* สถาปัตยกรรม
* อะรีนา
* วิศวกรรมโยธา
* การก่อสร้าง
* สนามเด็กเล่น
* สาธารณะ
* สนามกีฬา
* โรงละคร
* สวนสาธารณะของเมือง

 |
เหล่าทหารจากไรชส์แวร์ ได้กล่าวคำสัตย์ปฏิญาณฮิตเลอร์ในปี ค.ศ. 1934, ด้วยการทำท่ายกมือแบบ *schwurhand* ดั้งเดิม
คำว่า **คำสัตย์ปฏิญาณฮิตเลอร์** (เยอรมัน: *Führereid หรือ Eid auf den Führer* "คำสัตย์ปฏิญาณท่านผู้นำ") มักถูกเรียกกันบ่อยในภาษาอังกฤษอย่างง่ายๆว่า **คำสัตย์ปฏิญาณของทหาร** -หมายถึง คำสัตย์ปฏิญาณของความจงรักภักดีโดยเจ้าหน้าที่และทหารของกองทัพเยอรมันและข้าราชการพลเรือนของนาซีเยอรมนี ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1934 ถึง ปี ค.ศ. 1945 ด้วยคำสัตย์ปฏิญาณว่าจะจงรักภักดีกับอดอล์ฟ ฮิตเลอร์โดยเฉพาะ แทนที่จะจงรักภักดีต่อรัฐธรรมนูญของประเทศ

> ข้าพเจ้าสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อรัฐธรรมนูญของไรช์และปฏิญาณ เมื่อข้าพเจ้าได้เป็นทหารที่หาญกล้าที่มีความต้องการที่จะพิทักษ์ไรช์เยอรมันและสถาบันกฏหมายเสมอ (และ) เชื่อฟังต่อท่านประธานาธิบดีและต่อผู้บังคับบัญชาของข้าพเจ้า
> 
> — คำสัตย์สาบานของเหล่าทหารแห่งกองทัพไรชส์แวร์ในช่วงสาธารณรัฐไวมาร์

> ข้าพเจ้าสาบานต่อพระเจ้าด้วยคำปฏิญาณอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อข้าพเจ้าต้องการที่จะปฏิบัติหน้าที่อย่างซื่อสัตย์และจริงใจแก่ประชาชนและปิตุภูมิของข้าพเจ้า และเตรียมพร้อมที่จะเป็นทหารที่หาญกล้าและเชื่อฟัง เพื่อที่จะเสี่ยงชีวิตของข้าพเจ้าเพื่อคำปฏิญาณนี้ตลอดกาล
> 
> — คำสัตย์สาบานของเหล่าทหารแห่งกองทัพไรชส์แวร์ในช่วงหลังจากฮิตเลอร์ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี, รัฐบัญญัติมอบอำนาจ และไกลช์ชัลทุง

> ข้าพเจ้าสาบานต่อพระเจ้าด้วยคำปฏิญาณอันศักดิ์สิทธิ์ ที่ท่านผู้นำของจักรวรรดิเยอรมันและประชาชน อดอล์ฟ ฮิตเลอร์, ผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพ ข้าพเจ้าจะยอมรับเชื่อฟังอย่างไม่มีเงื่อนไขและเป็นทหารที่หาญกล้า ข้าพเจ้าจะเตรียมตัวพร้อมตลอดกาล เพื่อที่จะพลีชีพของข้าพเจ้าสำหรับคำปฏิญาณนี้
> 
> — คำสัตย์สาบานของเหล่าทหารแห่งกองทัพแวร์มัคท์ต่ออดอล์ฟ ฮิตเลอร์, วันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1934

> ข้าพเจ้าสาบาน: ข้าพเจ้าจะซื่อสัตย์และเชื่อฟังต่อท่านผู้นำจักรวรรดิเยอรมันและประชาชน อดอล์ฟ ฮิตเลอร์, เพื่อปฏิบัติตามกฏหมาย และเพื่อปฏิบัติหน้าที่ในงานราชการของข้าพเจ้าอย่างเต็มที่, ขอพระเจ้าจงช่วยข้าพเจ้า
> 
> — คำสัตย์สาบานของข้าราชการพลเรือน

อ้างอิง
-------

1. ↑  For example, in *Total War: Causes and Courses of the Second World War* by Peter Calvocoressi and Guy Wint (Penguin and Pantheon, 1972), The Western Hemisphere, Part I, chapter 2, "From Versailles to the Soldiers' Oath: 1919-34"
**วัดใหม่พิเรนทร์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงวัดอรุณ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร วัดมีมีเนื้อที่ 8 ไร่ 46 ตารางวา

ประวัติ
-------

วัดใหม่พิเรนทร์สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2384 แต่เดิมชื่อว่า **วัดใหม่บ้านข้าวหลาม** เนื่องจากชาวบ้านที่อยู่บริเวณที่ตั้งวัดประกอบอาชีพทำข้าวหลามขาย ต่อมาเมื่อมีการตัดถนนอิสรภาพผ่านหน้าวัด ประกอบกับอยู่ใกล้สามแยกโพธิ์สามต้น ชาวบ้านจึงเรียกว่า **วัดใหม่โพธิ์สามต้น** แต่ชาวบ้านคนเก่าแก่นิยมเรียกว่า **วัดใหม่ขี้หมู** เนื่องจากสถานที่สร้างวัดเดิมเป็นที่อยู่ของหมูป่าเป็นจำนวนมากและหมูได้ถ่ายมูลไปทั่ว ต่อมาพระพิเรนทรเทพ (ขำ ณ ราชสีมา) และญาติพี่น้องได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดแห่งนี้ จึงได้ขนานนามวัดตามตามบรรดาศักดิ์ว่า "วัดใหม่พิเรนทร์"

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กว้าง 8.80 เมตร ยาว 23.80 เมตร บูรณะครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2498 บูรณะครั้งที่ 2 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2544 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีนามว่า *พระพุทธนิมิต* มีภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงเหตุการณ์ในพุทธประวัติ

ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย นามว่า *หลวงพ่อเทพมงคล* เป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย ขนาดหน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สูง 39 นิ้ว แต่เดิมพระพิเรนทรเทพได้นำมาประดิษฐานไว้ที่หอฉัน (หอสวดมนต์) หลังจากที่ได้มาบูรณปฏิสังขรณ์วัด ต่อมาหลวงพ่อพระครูได้ดำเนินการก่อสร้างวิหารจึงนำองค์พระมาประดิษฐานที่วิหาร

อาคารเสนาสนะอื่นได้แก่ กุฏิสงฆ์ 9 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้นมุงหลังคาด้วยกระเบื้องเคลือบ หอสวดมนต์ เป็นเสาคอนกรีต ฝาและพื้นเป็นไม้สัก มีสามจั่ว ศาลาเอนกประสงค์ เป็นตึกสองชั้น ตรีมุข มีช่อฟ้าใบระกาหางหงษ์ ที่หน้าบันจารึกพระพุทธรูปไว้ทั้งสามด้าน ศาลาการเปรียญ หอระฆัง ฌาปนสถาน ศาลาบำเพ็ญกุศล เมรุ และสุสาน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดใหม่พิเรนทร์". *สำนักงานเขตบางกอกใหญ่*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-02-19. สืบค้นเมื่อ 2020-09-29.
2. ↑  "วัดใหม่พิเรนทร์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-10-23. สืบค้นเมื่อ 2020-09-29.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดใหม่พิเรนทร์**