มัสยิดโอมาร์ อาลี ไซฟุดดีนที่ประเทศบรูไนในช่วงต้นเดือนเราะมะฎอน ราชอาณาจักรอันร่ำรวยนำเมอลายูอิซลัมเบอราจา (*ราชาธิปไตยอิสลามมลายู*) มาใช้เป็นปรัชญาแห่งชาติตั้งแต่เป็นเอกราชใน ค.ศ. 1984
**ความเป็นมลายู** (อังกฤษ: Malayness; มลายู: *Kemelayuan*, อักษรยาวี: كملايوان‎) เป็นสถานะของความเป็นมลายูหรือลักษณะเฉพาะของมลายู สิ่งนี้อาจรวมถึงสิ่งที่ผูกมัดและแยกแยะชาวมลายูและเป็นพื้นฐานของเอกภาพและอัตลักษณ์ของพวกเขา ผู้ที่เรียกตนเองเป็นมลายูพบได้ในประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลายประเทศที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันด้วยอัตลักษณ์ร่วมทางความคิด แต่ถูกแบ่งด้วยขอบเขตทางการเมือง ประวัติศาสตร์ที่แตกต่างกัน ภาษาถิ่นที่แตกต่างกัน และลักษณะเฉพาะของประสบการณ์ในท้องถิ่น ในขณะที่ศัพท์ 'มลายู' ใช้กันอย่างแพร่หลายและเข้าใจได้ง่ายในภูมิภาคนี้ แต่ยังคงเปิดกว้างต่อการตีความที่แตกต่างกัน เนื่องจากคุณลักษณะที่หลากหลายและลื่นไหล 'มลายู' ในฐานะอัตลักษณ์หรือสัญชาติจึงถือเป็นหนึ่งในแนวคิดที่ท้าทายและน่าสงสัยที่สุดในโลกที่มีความหลากหลายทางเชื้อชาติของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ลักษณะพื้นฐานทางด้านสังคมที่มีร่วมกันของอัตลักษณ์มลายูส่วนใหญ่คาดว่ามีต้นกำเนิดมาจากการขึ้นครองอำนาจของรัฐสุลต่านมะละกาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 หลังการพิชิตมะละกาใน ค.ศ. 1511 แนวคิดเรื่องความเป็นมลายูพัฒนาขึ้นในสองวิธี: วิธีหนึ่งเพื่ออ้างสิทธิ์สายตระกูลของกษัตริย์หรือยอมรับการสืบเชื้อสายจากศรีวิชัยและมะละกา และอีกรูปแบบเพื่อสื่อถึงความเป็นพหุพาณิชพลัดถิ่นรอบนอกของโลกมลายูที่ยังคงไว้ซึ่งภาษามลายู ขนบธรรมเนียม และวิธีปฏิบัติทางการค้าของศูนย์การค้ามะละกา ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 แนวคิดต่อต้านลัทธิล่าอาณานิคมตะวันตกของความเป็นมลายูที่ถูกโรแมนติไซซ์ (romanticize) เป็นองค์ประกอบสำคัญของชาตินิยมมลายูที่ทำให้การปกครองของอังกฤษในมาลายาสิ้นสุดลง

ปัจจุบัน เสาหลักของความเป็นมลายูที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดคือ ผู้นำมลายู ภาษาและวัฒนธรรมมลายู และศาสนาอิสลาม ทั้งหมดเป็นสถาบันในประเทศบรูไนและประเทศมาเลเซียที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นมลายูทั้งสองประเทศ โดยบรูไนประกาศให้ราชาธิปไตยอิสลามมลายูเป็นปรัชญาประจำชาติ ส่วนมาเลเซียระบุอัตลักษณ์มลายูในรัฐธรรมนูญมาเลเซีย มาตราที่ 160

อ้างอิง
-------

1. ↑  Barnard 2004, p. 320
2. ↑  Barnard 2004, p. 4
3. ↑  Milner 2010, p. 230
4. ↑  Hood Salleh 2011, pp. 28–29
5. ↑  Azlan Tajuddin 2012, p. 94
6. ↑  Khoo & Loh 2001, p. 28
7. ↑  Chong 2008, p. 60
8. ↑  Hefner 2001, p. 184
9. ↑  Benjamin & Chou 2002, p. 55

บรรณานุกรม
----------

* Azlan Tajuddin (2012), *Malaysia in the World Economy (1824–2011): Capitalism, Ethnic Divisions, and "Managed" Democracy*, Lexington Books, ISBN 978-0-7391-7196-7
* Barnard, Timothy P. (2004), *Contesting Malayness: Malay identity across boundaries*, Singapore: Singapore University press, ISBN 9971-69-279-1
* Benjamin, Geoffrey; Chou, Cynthia (2002), *Tribal Communities in the Malay World: Historical, Cultural and Social Perspectives*, London: Institute of Southeast Asian Studies, ISBN 978-981-230-166-6
* Chong, Terence (2008), *Globalization and Its Counter-forces in Southeast Asia*, Institute of Southeast Asian Studies, ISBN 978-981-230-478-0
* Hefner, Robert W. (2001), *Politics of Multiculturalism: Pluralism and Citizenship in Malaysia, Singapore, and Indonesia*, University of Hawaii Press, ISBN 978-0-8248-2487-7
* Hood Salleh (2011), *The Encyclopedia of Malaysia*, vol. 12 - Peoples and Traditions, Editions Didier Millet, ISBN 978-981-3018-53-2
* Khoo, Boo Teik; Loh, Francis (2001), *Democracy in Malaysia: Discourses and Practices (Democracy in Asia)*, Routledge, ISBN 978-0-7007-1161-1
* Milner, Anthony (2010), *The Malays (The Peoples of South-East Asia and the Pacific)*, Wiley-Blackwell, ISBN 978-1-4443-3903-1