recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**แลออนิด ดานือลอวึช กุชมา** (ยูเครน: Леоні́д Дани́лович Ку́чма; 9 สิงหาคม พ.ศ. 2481 –) เป็นนักการเมืองชาวยูเครนซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดียูเครนตั้งแต่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 จนถึง 23 มกราคม พ.ศ. 2548 ในสมัยที่เขาดำรงนั้นเต็มไปด้วยปัญหาการทุจริต ฉ้อราษฎร์บังหลวง รวมถึงการจำกัดเสรีภาพสื่อสารมวลชนในประเทศ

เขาประสบความสำเร็จจากอาชีพการงานในอุตสาหกรรมเครื่องจักรของสหภาพโซเวียต ต่อมาเขาเริ่มเข้าสู่เส้นทางการเมืองใน พ.ศ. 2533 จากการที่เขาได้รับเลือกตั้งเข้าสู่รัฐสภายูเครน โดยเขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรียูเครนตั้งแต่ พ.ศ. 2535 ถึง พ.ศ. 2536 จนกระทั่งใน พ.ศ. 2537 เขาชนะการเลือกตั้งอีกครั้งและดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของประเทศ หลังจากนั้นเขาชนะการเลือกตั้งอีกครั้งใน พ.ศ. 2532 ซึ่งการทุจริตนั้นพุ่งสูงขึ้นตั้งแต่ที่เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีในสมัยแรก จนกระทั่ง พ.ศ. 2543–2544 อำนาจของเขาเริ่มเสื่อมลงจากการเผชิญหน้ากับสื่อมวลชน ทั้งนี้ ในสมัยของเขาเศรษฐกิจซบเซาเป็นอย่างมาก แต่เขายังสามารถทำให้เศรษฐกิจฟื้นตัวได้บ้างใน พ.ศ. 2543 และในการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของเขา เขาเริ่มฟื้นฟูความสัมพันธ์กับประเทศรัสเซียจนดีขึ้นตามลำดับ

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา
-----------------------

เขาเกิดในหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่แคว้นแชร์นีฮิว เป็นบุตรของดานือลอและปารัสกา กุชมา บิดาของเขาได้รับบาดเจ็บในสงครามโลกครั้งที่สองและถึงแก่กรรมขณะที่เขาอายุได้ 4 ขวบ ส่วนมารดาของเขาทำงานที่ฟาร์มคอลคอซ เขาเริ่มเข้าเรียนที่โรงเรียนกอสตอบอบรอแวในเขตแซแมนิวกา และศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติดนีปรอแปตร็อวสก์ และสำเร็จการศึกษาใน พ.ศ. 2503 ในปีเดียวกันเขาได้เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์สหภาพโซเวียต

เขาสมรสกับลยุดมือลา กุชมา ใน พ.ศ. 2510 มีลูกสาวคือออแลนา ปินชุก

เครื่องอิสริยาภรณ์
------------------

ตราอาร์มของกุชมา ในฐานะผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์กิตติคุณฝ่ายพลเรือน จากประเทศสเปน
* สเปน:  เครื่องราชอิสริยาภรณ์กิตติคุณฝ่ายพลเรือน ชั้นสายสร้อย
* อิตาลี:  เครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งสาธารณรัฐอิตาลี ชั้นประถมาภรณ์พร้อมสายสร้อย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Profile: Leonid Kuchma". BBC. 29 October 1999.
2. ↑  Adrian Karatnycky, "Ukraine's Orange Revolution," *Foreign Affairs,* Vol. 84, No. 2 (Mar. – Apr. 2005), pp. 35–52 in JSTOR
3. ↑  Robert S. Kravchuk, "Kuchma as Economic Reformer," *Problems of Post-Communism* Vol. 52#5 September–October 2005, pp 48–58
4. ↑  "Leonid Kuchma | president of Ukraine". *Encyclopædia Britannica*. สืบค้นเมื่อ 2016-01-13.
5. ↑  "single | The Jamestown Foundation". *www.jamestown.org*. สืบค้นเมื่อ 2016-01-13.
6. ↑  "Engology,Engineer, Leonid Kuchma - President of the Ukraine". *www.engology.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2003-09-23. สืบค้นเมื่อ 2016-01-13.
7. ↑  "Profile: Leonid Kuchma". *BBC*. 2002-09-26. สืบค้นเมื่อ 2016-01-13.
8. ↑  Erlanger, Steven (1994-07-12). "UKRAINIANS ELECT A NEW PRESIDENT". *The New York Times*. ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ 2016-01-13.
9. ↑  First ladies of Ukraine เก็บถาวร 2014-10-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, ITAR-TASS (6 June 2014)
10. ↑  Bollettino Ufficiale di Stato
11. ↑  Sito web del Quirinale: dettaglio decorato.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Liudmyla Shanghina, "UKRAINE IS NOT AMERICA", *ราซุมคอฟ*
* "Yushchenko Won the Competition of Personalities", (Kuchma's 2005 interview), *วเรเมียโนโวสเต* (Russia) (ในภาษารัสเซีย)
**เซฟาโลคอร์ดาตา** (Cephalochordata) เป็นสัตว์มีแกนสันหลังที่มีรูปร่างหัวท้ายแหลม ฝังตัวตามพื้นทรายในทะเล มีโนโตคอร์ดและไขสันหลังตลอดชีวิต ไม่มีสมอง ลำตัวเป็นปล้องชัดเจน กินอาหารโดยกรองจากน้ำ น้ำออกตามรูด้านหลังเรียกเอทริโอพอร์ (atriopore) มีอวัยวะสำคัญเรียกเอนโดสไตล์ (endostyle) ซึ่งสะสมไอโอดีนได้ มีหน้าที่สร้างเมือกเพื่อจับอาหารที่มากับน้ำ คาดว่าอวัยวะชนิดนี้วิวัฒนาการไปเป็นต่อมไทรอยด์ในสัตว์ชั้นสูง ตัวอย่างเช่น แอมฟิออกซัส (Amphioxus) ซึ่งเหลืออยู่เพียงสองสกุลคือ *Branchiostoma* และ *Asymetron* พบฟอสซิลของเซฟาโลคอร์ดาตา (*Yunnanozoon*) ทางภาคใต้ของจีนซึ่งมีอายุย้อนไปถึงยุคแคมเบรียนตอนต้น จัดเป็นฟอสซิลที่เก่าที่สุดของสัตว์กลุ่มนี้

ลักษณะทั่วไป
------------

*Branchiostoma cultellus*
สัตว์ในกลุ่มเซฟาโลคอร์ดาตาไม่มีกระดูกสันหลัง กะโหลกศีรษะและขากรรไกร แต่มีแกนสันหลังตลอดชีวิต ยาวตลอดตัว  ไม่มีครีบข้างลำตัวแต่มีครีบหลังยาวตลอดตัว ก้านครีบมีโครงสร้างเป็นเจลาติน ช่องเปิดของทวารหนักอยู่ที่ส่วนหน้าของครีบหาง และมีช่องน้ำออกเรียกเอทริโนพอร์ ที่ส่วนหน้าของครีบท้อง ปากอยู่ทางด้านล่างของหัว ขอบปากนูนเป็นสันเรียกวีลัม มีหนวดรอบๆปาก 12 เส้น มีกล้ามเนื้อเป็นปล้องๆเรียกไมโอโตม ช่วยในการเคลื่อนที่ 

สัตว์กลุ่มนี้กินอาหารด้วยการกรอง โดยหนวดจะโบกพัดน้ำเข้าปาก  แผงเหงือกจะกรองอาหารแล้วส่งไปย่อยที่ลำไส้ น้ำที่เข้าไปจะถูกขับออกทางช่องเอทริโนพอร์ กากอาหารถูกขับออกทางทวารหนัก หายใจด้วยเหงือกและขับปัสสาวะทางโพรโทเนฟริเดียมที่หน้าท้อง สืบพันธุ์แบบอาศัยเพศโดยปฏิสนธิภายนอก

อ้างอิง
-------

1. ↑  Chen, J.-Y. Dzik, J. Edgecombe, G.D. Ramsköld, L. and Zhou, G.-Q. 1995. "A possible Early Cambrian chordate" *Nature* 377: 720-722.
2. ↑  K.M. Van De Graaff and J.L. Crawley, *A Photographic Atlas for the Zoology Laboratory*
3. ↑  K.M. Van De Graaff and J.L. Crawley, *A Photographic Atlas for the Zoology Laboratory*
**นิราศท่าดินแดง** หรือ **กลอนเพลงยาวนิราศ เรื่องรบพม่าที่ท่าดินแดง** เป็นกลอนเพลงยาวประเภทนิราศ พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทรงพระราชนิพนธ์วรรณกรรมเรื่องนี้ขึ้นเมื่อคราวเสด็จกรีธาทัพหลวงพร้อมด้วยสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ไปตีพม่าที่ท่าดินแดง ปลายลําน้ําไทรโยค เมืองกาญจนบุรี เมื่อ พ.ศ. 2329

เนื้อหา
-------

เนื้อหาโดยรวม ตอนต้นพรรณนาความรู้สึกที่ต้องจากนางไปไกล โดยนางที่ผู้ประพันธ์ทรงถวิลหานั้น เป็นการถวิลหาอาวรณ์ถึงเหล่าสตรีนางในโดยรวม มิได้กล่าวอย่างเฉพาะเจาะจง หลังจากนั้นพรรณนาระยะทางเสด็จฯ ซึ่งการกรีธาทัพหลวงในครั้งนี้ เป็นการเสด็จทางชลมารค เนื้อหากล่าวชมความงามของธรรมชาติสลับกับการหวนนึกถึงนาง ในตอนท้ายกล่าวถึงการรบกับพม่าที่ท่าดินแดง 

เส้นทางเริ่มต้นจากกองทัพหลวงยกออกจากกรุงเทพ เมื่อวันแรมเก้าค่ำ เดือนสาม เวลาย่ำรุ่ง ผ่านมาทางด่านดาลมาถึงนางนองแล้วผ่านโขลนทวาร ซึ่งตั้งอยู่ตรงวัดไทร เขตจอมทอง หลังจากนั้นมาถึงคลองมหาไชยแล้วเข้าเขตเมืองสาครบุรี (สมุทรสาคร) จากนั้นผ่านมาทางบ้านบ่อนางขวางจนถึงย่านชื่อ ผ่านคลองสุนักข์ใน เข้าสู่สมุทรบุรี (สมุทรสงคราม) จนถึงตำบลบางกุ้ง หลังจากนั้นผ่านย่านบ้านนกแขวก เข้าสู่บ้านบำหรุ แล้วเข้าเขตเมืองราชบุรี ไปถึงท่าราบ ผ่านตำบลเจ็ดเสมียนมาถึงท่าลาด เดินทางต่อถึงบ้านม่วงชุม ผ่านมาทางปากแพรกจนมาถึงแก่งหลวงศิลาดาล หลังจากนั้นเดินทางต่อมาอีกสองวันถึงวังยางแล้วผ่านมาถึงบางลาน เดินทางต่อมาถึงน้ำตก ผ่านมาพบศาลเทพารักษ์ซึ่งเป็นศาลที่ตั้งอยู่ปากน้ำ หลังจากนั้นมาถึงวังนางตะเคียน ไปเขาท้องไอยราหลังจากนั้นถึงไทรโยค เดินทางต่อมาถึงด่านขนุน ตำบลท่าดินแดง ตําบลสามสบ ตามลําดับ

เมื่อกองทัพหลวงมาถึงด่านท่าขนุนแล้ว ก็ได้ตั้งค่ายบริเวณเชิงเขา ณ ที่นั้น หลังจากตั้งค่ายแล้วทรงมีรับสั่งให้ไพร่พลอันประกอบด้วย ลาว มอญ เขมร และไทย เข้าโจมตีทัพพม่าที่ตั้งอยู่ที่ค่ายดินแดง เมื่อทหารเข้ารบพุ่งเป็นเวลาสามวันทัพพม่าก็แตกพ่าย ปรากฎว่าไทยเป็นฝ่ายชนะ ทรงให้ติดตามพม่าที่หลบหนีไปจนถึงลำน้ำแม่กษัตริย์ การสงครามที่ท่าดินแดงจึงยุติลง

อ้างอิง
-------

1. ↑  วทัญญู ฟังทอง, ธิษณา วีรเกียรติสุนทร, ยุวรี โชคสวนทรัพย์. *กลอนเพลงยาวนิราศ เรื่องรบพม่าที่ท่าดินแดงกับมุมมองของเอกสารประวัติศาสตร์พม่า: เอกสารลำดับที่ 84*. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.`{{cite book}}`: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
2. ↑  "เพลงยาวนิราศรบพม่าที่ท่าดินแดง". นามานุกรมวรรณคดีไทย.
**ธานี ยี่สาร** เป็นนักการเมืองชาวไทย เคยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบุรี 5 สมัย ระหว่างปี 2535 จนถึงปี 2549 เคยเป็นแกนนำกลุ่ม 16 และเป็นอดีตกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย (บ้านเลขที่ 111)

ประวัติ
-------

ธานี ยี่สาร เกิดเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2497 เป็นบุตรของนายพิน กับนางเฉลา ยี่สาร เขาเข้าเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนท่ายางประชาสรรค์ ชั้นมัธยมที่โรงเรียนอรุณประดิษฐ จนได้เรียนต่อปริญญาตรีทางด้านรัฐศาสตร์ และปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง

ธานี ยี่สาร สมรสกับนางทัศนาวดี ยี่สาร (สกุลเดิม บริสุทธิ์) ไม่มีบุตร

การทำงาน
--------

ธานี ยี่สาร เริ่มทำงานการเมืองท้องถิ่นในปี 2523 โดยการลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาจังหวัด (ส.จ.) จนกระทั่งมีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 เขาจึงได้เข้าร่วมกับพรรคสามัคคีธรรม โดยการชักชวนของพลอากาศเอก เกษตร โรจนนิล และได้รับเลือกเป็น ส.ส.สมัยแรก

จากนั้นเขาจึงได้ย้ายไปสังกัดพรรคชาติพัฒนา และรวมกลุ่ม ส.ส.เป็นกลุ่ม 16 ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยที่ 2 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 และย้ายไปสังกัดพรรคชาติไทย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 แต่ในปี 2539 เขาตัดสินใจไม่ลงสมัครรับเลือกตั้ง เพื่อหลีกทางให้กับ พิเชษฐ สถิรชวาล ซึ่งเคยเป็นผู้สมัครพรรคเดียวกันแต่สอบตกในครั้งก่อน

ธานี ยี่สาร เข้าร่วมงานการเมืองอีกครั้งในปี 2544 กับพรรคไทยรักไทย และเป็นกรรมการบริหารพรรค รวมทั้งลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น ส.ส.อีก 2 สมัย คือ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 จนกระทั่งเกิดการรัฐประการในปี 2549 และยุบพรรคไทยรักไทย

ธานี ยี่สาร เป็นนักการเมืองมากบารมีคนหนึ่ง เคยได้รับการแต่งตั้งเป็นเลขานุการรัมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม (สมพงษ์ อมรวิวัฒน์) เลขานุการรัฐมนตรีฯ (สรอรรถ กลิ่นประทุม)

หลังถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง เขาก็ยังมีบทบาทในการจัดวางตัวผู้สมัคร ส.ส.ให้กับพรรคเพื่อไทย

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2546 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
* พ.ศ. 2544 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)

อ้างอิง
-------

1. ↑  เปิดตำนานกลุ่ม 16 เช็คชื่อใครเป็นใคร? - มติชนออนไลน์
2. 1 2 3 4  นักการเมืองถิ่นจังหวัดเพชรบุรี
3. ↑  สิ้นยุค "เดอะแป๋ง" "อังกินันทน์" ต้องไปต่อ?
4. ↑  ว่าที่ผู้สมัคร ส.ส.2 พรรคใหญ่เมืองเพชรเริ่มออกหาเสียง
5. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2015-09-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๐ ตอนที่ ๑๙ ข หน้า ๓๒, ๑ ธันวาคม ๒๕๔๖
6. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย เก็บถาวร 2017-12-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๑๘ ตอนที่ ๒๒ ข หน้า ๖๕, ๔ ธันวาคม ๒๕๔๔
ในชื่อบุคคลญี่ปุ่นนี้นามสกุลคือ  *อาซาอิ*

**อาซาอิ นางามาซะ** (ญี่ปุ่น: 浅井長政; โรมาจิ: *Azai Nagamasa*; ค.ศ. 1545 – 26 กันยายน ค.ศ. 1573) เป็นไดเมียวผู้ครอบครองแถบแคว้นโอมิในยุคเซ็งโงกุ

ประวัติ
-------

นางามาซะเกิดในปราสาทโอดานิ เป็นบุตรของอาซาอิ ฮิซามาซะ เป็นไดเมียวรุ่นที่สองของตระกูล และเป็นไดเมียวรุ่นสุดท้ายของตระกูล ตระกูลอาซาอินั้นมีตระกูลคู่ปรับคือตระกูลรกกากุ ใน ค.ศ. 1560 นางามาซะได้ขึ้นมาเป็นหัวหน้าตระกูล บิดาของนางามาซะมีทีท่าว่าจะยอมจำนนต่อรกกากุ แต่นางามาซะนั้นยังต่อต้านต่อไป ต่อมานางามาซะนั้นได้ถูกส่งตัวให้ไปสมรสกับเจ้าหญิงแห่งรกกากุ เขาล้มงานลงด้วยตัวของเขาเอง แล้วกลับปราสาทโอดานิ

สงครามกับรกกากุ
---------------

นางามาซะได้ทำสงครามกับรกกากุ โยชิกาตะ โดยการยึดปราสาทฟูโตะกลับคืนใน ค.ศ. 1561 หลังจากนั้นนางามาซะก็รบกับตระกูลรกกากุในศึกโนราดะ และได้ชัยชนะ หลังจากสงคราม นางามาซะได้แต่งงานกับโออิจิ น้องสาวของโอดะ โนบูนางะ และได้เป็นพันธมิตรกัน แล้วเขาก็ช่วยโนบูนางะบุกแคว้นมิโนะเผชิญหน้ากับ ไซโต ทัตสึโอกิ ทั้งสองนั้นเป็นพันธมิตรที่น่าเชื่อถือต่อกันมาก โดยเฉพาะโนบูนางะที่มีความไว้วางใจต่อนางามาซะมากยิ่งนัก

ต่อต้านโนบูนางะ สงครามอาเนงาวะ
------------------------------

ใน ค.ศ. 1570 โนบูนางะได้ทำสงครามกับตระกูลอาซากูระ นำโดยอาซากูระ โยชิอากิ โนบูนางะนั้นหวังการช่วยเหลือจากนางามาซะ แต่เมื่อนางามาซะกลับช่วยอาซากูระ ทำให้โนบูนางะต้องถอยทัพ และไปขอความช่วยเหลือจากโทกูงาวะ อิเอยาซุ และทัพผสมของโอดะและโทกูงาวะ ก็ต่อสู้กับทัพผสมของอาซากูระและอาซาอิก็เกิดขึ้นที่แม่น้ำอาเนงาวะ ทัพของโยชิอากิและนางามาซะพ่ายแพ้ แต่หลังจากนั้นก็มีศึกเกิดขึ้นอีกเป็นย่อม ๆ อยู่หลายครั้ง

วาระสุดท้าย
-----------

นางามาซะได้อยู่ปราสาทโอดานิของตน และใน ค.ศ. 1573 นางามาซะได้ถูกโนบูนางะบุกล้อมปราสาท โนบูนางะนั้นให้โอกาสครั้งสุดท้าย แต่นางามาซะปฏิเสธ แล้วปราสาทโอดานิก็ถูกเผา นางามาซะส่งตัวโออิจิให้โนบูนางะ พร้อมกับเหล่าลูกของเขา แล้วนางามาซะก็กระทำการฮาราคีรีเป็นจุดจบของตนในที่สุด

* ว่ากันว่าหลังจากเหตุการณ์นั้นโออิจิไม่พูดคุยกับพี่ชายของตนอีกเลย
* หนึ่งในลูกสาวของนางามาซะนั้นได้สมรสกับโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ด้วย

อ้างอิง
-------


* "The Samurai Archives Japanese History Page". *Samurai-archives.com*. สืบค้นเมื่อ 30 June 2018.
* "Asai Nagamasa". *Wiki.samurai-archives.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 August 2013. สืบค้นเมื่อ 30 June 2018.
**อาซาดิน อันฮาร์** (Azadin Anhar) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 25 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 4) แพ้ 15

ประวัติ
-------

อันฮาร์ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 ชนะน็อค ลิตเติล โปโน่ ยก 1 หลังจากชกชนะบ้าง แพ้บ้างอีก 3 ครั้ง อันฮาร์ก็ขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2528 ชนะน็อค ลิตเติล โปโน่ ยก 10 และต่อมาก็ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBFเมื่อ 8 กันยายน พ.ศ. 2530 แพ้น็อค ชอย จุมฮวาน ยก 3 ที่อินโดนีเซีย หลังจากนั้น อันฮาร์ก็เสียแชมป์อินโดนีเซียโดยเป็นฝ่ายแพ้คะแนน อูดิน บาฮารุดดินไปเมื่อ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530

อันฮาร์กลับมาชกสร้างฟอร์มใหม่ ชนะ 5 แพ้ 1 แล้วจึงไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 แพ้น็อค ชุง ซุงยอง ยก 12 ที่เกาหลีใต้ จากนั้น อันฮาร์ขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวทกับคู่ปรับเก่า อูดิน บาฮารุดดินเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 คราวนี้ อันฮาร์เป็นฝ่ายชนะคะแนนได้แชมป์ไปครอง หลังจากนั้น อันฮาร์ไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่เกาหลีใต้อีกครั้ง เมื่อ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 แต่ก็แพ้น็อค ชา นัมฮุน ยก 7 จากนั้น อันฮาร์ มาชกแพ้คะแนน ฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ ที่ กทม. และเมื่อสถาบันสหพันธ์มวยโลกเข้ามาเผยแพร่ในประเทศไทย และมีการจัดชกชิงแชมป์ของสถาบันนี้ครั้งแรกเมื่อ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 อันฮาร์ได้มาชิงแชมป์ WBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่ว่างกับสายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อคไปในยกที่ 5 หลังจากนั้น อันฮาร์หยุดชกไป 5 ปี กลับมาชกอีก 3 ครั้งในช่วง พ.ศ. 2542 – 2544 แต่ก็แพ้ตลอด หลังจากที่ชกครั้งล่าสุด แพ้น็อค ฮูลิโอ ดีลาบาเซส ยก 6 เมื่อ 3 เมษายน พ.ศ. 2544 อันฮาร์ก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวท (2528 – 2530, 2533)
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF เมื่อ 9 สิงหาคม 2530 แพ้น็อค ชอย จุมฮวาน ยก 3 ที่ อินโดนีเซีย
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวท เมื่อ 12 พฤศจิกายน 2531 แพ้น็อค ชุง ซุงยอง ยก 1 ที่ เกาหลีใต้
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวท เมื่อ 4 พฤษภาคม 2534 แพ้น็อค ชา นัมฮุน ยก 7 ที่ เกาหลีใต้
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBF เมื่อ 9 กรกฎาคม 2537 แพ้น็อค สายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ ยก 5 ที่ สมุทรปราการ

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก boxrec.com (อังกฤษ)
สมดุลดอนนันที่เกิดขึ้นผ่านเยื่อหุ้มเซลล์
**ผลกระทบกิบส์–ดอนนัน** (หรือรู้จักกันในชื่อ **ผลกระทบดอนนัน**, **กฎดอนนัน**, **สมดุลดอนนัน** หรือ **สมดุลกิบส์–ดอนนัน**) เป็นชื่อพฤติกรรมของอนุภาคมีประจุใกล้กับเยื่อเลือกผ่านที่ไม่สามารถกระจายตัวผ่านทั้งสองฝั่งของเยื่อหุ้มเซลล์ สิ่งนี้แสดงให้เห็นถึงสารประจุต่างกันที่ไม่สามารถผ่านเยื่อหุ้มเซลล์และสร้างประจุไฟฟ้าไม่สม่ำเสมอ ยกตัวอย่างเช่น โปรตีนแอนไอออนขนาดใหญ่ในพลาสมาที่ไม่สามารถผ่านเยื่อหุ้มหลอดเลือดฝอย ทั้งนี้เป็นเพราะแคตไอออนถูกดึงดูดไว้ แต่ไม่ได้มีพันธะติดกับโปรตีน ทำให้แอนไอออนขนาดเล็กจะข้ามผ่านผนังหลอดเลือดฝอย แยกจากโปรตีนแอนไอออนิกได้ดีกว่าที่แคตไอออนขนาดเล็กทำได้

เมื่ออนุภาคไอออนิกขนาดเล็กวิ่งผ่านตัวกั้นในขณะที่อนุภาคทำไม่ได้ ทำให้สารละลายนี้อาจะเป็นเจล คอลลอยด์ หรือสารละลายอิเล็กโทรไลต์ ที่กั้นระหว่างเจลกับเจล หรือเจลกับของเหลว สามารถหน้าที่เป็นเยื่อเลือกผ่านได้ ศักย์ไฟฟ้าที่เกิดขึ้นระหว่างสารละลายสองสารเรียกว่าศักย์ดอนนัน

ผลกระทบนี้ตั้งชื่อตามนักฟิสิกส์ชาวอเมริกัน โจซิอัช วิลลาร์ด กิบส์ ซึ่งเสนอทฤษฎีนี้ใน ค.ศ. 1878 และนักเคมีชาวบริติช เฟรเดริก จอร์จ ดอนนัน ซึ่งทดลองเพื่อศึกษาเรื่องนี้ใน ค.ศ. 1911

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Gibbs–Donnan effect". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-06-18. สืบค้นเมื่อ 2006-08-28.
2. ↑  The Gibbs–Donnan Equilibrium... D.C. Mikulecky, retrieved 28 August 2006
3. ↑  Donnan, F. G. (1911). "Theorie der Membrangleichgewichte und Membranpotentiale bei Vorhandensein von nicht dialysierenden Elektrolyten. Ein Beitrag zur physikalisch-chemischen Physiologie" [The theory of membrane equilibrium and membrane potential in the presence of a non-dialyzable electrolyte. A contribution to physical-chemical physiology]. *Zeitschrift für Elektrochemie und Angewandte Physikalische Chemie*. **17** (10): 572–581. doi:10.1002/bbpc.19110171405.

* IUPAC Compendium of Chemical Terminology 2nd Edition (1997)
* Van C. Mow *Basic orthopaedic biomechanics and mechano-biology*, 2nd Ed. Lippincott Williams & Wilkins, Philadelphia, 2005
* Mapleson W. W. "Computation of the effect of Donnan equilibrium on pH in equilibrium dialysis". Journal of Pharmacological Methods, May 1987.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Gibbs–Donnan effect simulator
* Difference between observed and expected oncotic pressure values
**อาชิกางะ โยชิฮารุ** (足利 義晴; 2 เมษายน 1511 - 20 พฤษภาคม 1550) เป็นโชกุนคนที่ 12 ของรัฐบาลโชกุนอาชิกางะระหว่างปี ค.ศ. 1521 ถึงปี ค.ศ. 1546 ในช่วงปลายยุคมูโรมาจิ เขาเป็นบุตรชายของโชกุนคนที่ 11 คือ อาชิกางะ โยชิซูมิ ชื่อในวัยเด็กของเขาคือ คาเมโอมารุ (亀王丸) ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1521 หลังจากที่โชกุนอาชิกางะ โยชิตาเนะซึ่งเป็นบิดาบุญธรรมของเขาและเป็นโชกุนคนที่ 10 แต่ได้กลับมาดำรงตำแหน่งโชกุนอีกครั้งหนึ่งกับโฮโซกาวะ ทากากูนิ (細川高国) ได้ต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงอำนาจเหนือรัฐบาลซึ่งโยชิตาเนะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในสงครามและถูกเนรเทศไปยังเกาะอาวาจิ มินาโมโตะ โนะ โยชิฮารุได้รับการแต่งตั้งให้เป็นโชกุนขณะที่เขาเข้าสู่เกียวโต

เขาไม่มีอำนาจทางการเมืองและถูกบังคับให้ออกจากตำแหน่งในปี ค.ศ. 1546 เนื่องจากการต่อสู้ทางการเมืองระหว่างมิโยชิ นางาโยชิ และโฮโซกาวะ ฮารุโมโตะ ทำให้บุตรชายของเขาคืออาชิกางะ โยชิเตรุได้เป็นโชกุนคนที่ 13 เขาถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1550 ต่อมาในปี ค.ศ. 1568 จากการสนับสนุนของโอดะ โนบูนางะ ทำให้บุตรชายอีกคนของเขาคืออาชิกางะ โยชิอากิ กลายเป็นโชกุนคนที่ 15 และคนสุดท้ายของรัฐบาลโชกุนอาชิกางะ

จากมุมมองของตะวันตกโยชิฮารุมีความสำคัญในขณะที่เขาเป็นโชกุนเมื่อมีการติดต่อกันเป็นครั้งแรกของญี่ปุ่นกับชาติในยุโรปโดยเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1543 เมื่อเรือโปรตุเกสลำหนึ่งซึ่งกำลังเดินทางไปจีนถูกคลื่นพัดพาไปที่ญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1526 โยชิฮารุเชิญนักธนูจากจังหวัดใกล้เคียงมาที่เมืองหลวงเพื่อแข่งขันยิงธนู

เหตุการณ์ในสมัยของโยชิฮารุ
--------------------------

เหตุการณ์สำคัญในช่วงที่โยชิฮารุเป็นโชกุน

* ค.ศ. 1521 – โฮโซกาวะ ทากากูนิแต่งตั้งให้โยชิฮารุเป็นโชกุน
* ค.ศ. 1526 – กบฏคาไซ, กบฏมิโยชิ: จักรพรรดิโกะ-นาระสืบราชบัลลังก์
* ค.ศ. 1533 − เกิดกบฏอิกโก-อิกกิ
* ค.ศ. 1536 − จักรพรรดิโกะ-นาระ ประกอบพิธีบรมราชาภิเษก
* ค.ศ. 1546 − โชกุนโยชิฮารุหนีไปโอมิ โยชิเตรุบุตรชายของเขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นโชกุน

หมายเหตุ
--------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Ackroyd, Joyce. (1982). *Lessons from History: The Tokushi Yoron*, p. 332.
2. ↑  Titsingh, Isaac. (1834). **Annales des empereurs du japon*, p. 370.*, p. 370, ที่ Google Books
3. ↑  Titsingh, *p. 371.*, p. 371, ที่ Google Books
4. ↑  Titsingh, *p. 379.*, p. 379, ที่ Google Books
5. ↑  Titsingh, *p. 373.*, p. 373, ที่ Google Books

อ้างอิง
-------

* Ackroyd, Joyce. (1982) *Lessons from History: The Tokushi Yoron*. Brisbane: University of Queensland Press. ISBN 9780702214851; OCLC 7574544
* Titsingh, Isaac. (1834). *Nihon Ōdai Ichiran*; ou, *Annales des empereurs du Japon*. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 585069
**จีนกันส์** (อังกฤษ: CHINGUNS) นิตยสารปืนอัดลมจีนฉบับแรกของโลก เกิดขึ้นตามคำเรียกร้องของผู้ที่นิยมเล่นปืนบีบี เนื่องจากตลาดปืนของเล่นประเภทปืนอัดลมเบามีแนวโน้มที่จะเติบโตขึ้นอีกหลายเท่าตัว โดยเฉพาะปืนอัดลมเบาที่มาจากประเทศจีน ซึ่งผู้เล่นหรือรู้จักปืนบีบีเรียกตรงกันว่า "ปืนจีน" ซึ่งปัจจุบันกลายเป็นทางเลือกระดับต้นๆ ที่แม้แต่มืออาชีพ ผู้หัดเป็นช่างซ่อมปืน หรือผู้นิยมการดัดแปลงแต่งปืนของเล่นให้ความสนใจตลอดเวลา เนื่องจากผลงานการผลิตปืนบีบีจากประเทศจีนสามารถดัดแปลงแต่งเติมด้วยอุปกรณ์ เสริมสารพัดชนิดของประเทศญี่ปุ่นได้ด้วย อีกทั้งความพยายามบรรจงสร้างปืนให้ออกมามีรายละเอียดและการใช้งานในระดับ เสมือนจริง ในราคาที่ถูกกว่า ดังนั้น ปืนจีนที่ถูกผลิตออกเท่าไรก็แทบไม่พอกับความต้องการของผู้ซื้อ

จีนกันส์ฉบับปฐมฤกษ์เปิดตัวเมื่อ 28 กันยายน 2550 เป็นนิตยสารรายสองเดือน โดยสุวิชา กลินทะ รวบรวมผู้รู้ในวงการปืนจีนตั้งทีมขึ้นมาใหม่หลังจากที่นิตยสารเกมกันส์ดำเนินมาไก้เกือบ 2 ปี เพื่อถ่ายทอดความรู้ แนะแนวทางแก้ไขปัญหา รวมไปถึงการดัดแปลงให้แก่ผู้ที่เลือกเล่นปืนจีนโดยเฉพาะ ด้วยว่ามีข้อมูล รายละเอียด และผู้สนับสนุนมากมาย สิทธิเจต รอดแก้ว ทีมงานหลักจากเกมกันส์เข้ามาเป็นบรรณาธิการ ร่วมด้วย สุนทร คำขจร ผู้เชี่ยวชาญปืนจีนระดับต้นของประเทศเป็นรองบรรณาธิการ

จีนกันส์ ไม่ได้มุ่งเน้นการนำเสนอเนื้อหาสาระของปืนที่มาจากประเทศจีนเพียงอย่างเดียว แต่ยังให้ข้อมูล ข่าวสาร รายละเอียดเกี่ยวกับปืนของเล่นที่ผลิตจากฮ่องกงและไต้หวันอีกด้วย

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* gamestar เก็บถาวร 2010-06-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
ในคณิตศาสตร์เชิงวิเคราะห์ **ผลคูณโคชี** (อังกฤษ: Cauchy product) คือการคอนโวลูชันแบบไม่ต่อเนื่อง (หรือเรียกอย่างง่ายคือการคูณ) ของอนุกรมอนันต์สองอนุกรม ตั้งชื่อตามนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส โอกึสแต็ง ลวี โคชี

นิยาม
-----

กำหนดให้ทั้ง {\displaystyle \sum \_{n=0}^{\infty }a\_{n}} และ {\displaystyle \sum \_{n=0}^{\infty }b\_{n}} เป็นอนุกรมลู่เข้าสัมบูรณ์ ซึ่งทำให้อนุกรม

{\displaystyle \sum \_{n=0}^{\infty }c\_{n}} โดยที่ {\displaystyle c\_{n}=\sum \_{k=0}^{n}{a\_{k}b\_{n-k}}=\sum \_{i+j=n}a\_{i}b\_{j}}
ลู่เข้าสัมบูรณ์ด้วยเช่นกัน และเกิดความสัมพันธ์ดังนี้

{\displaystyle \left(\sum \_{n=0}^{\infty }a\_{n}\right)\cdot \left(\sum \_{n=0}^{\infty }b\_{n}\right)=\sum \_{n=0}^{\infty }c\_{n}.}
เราเรียกอนุกรม {\displaystyle \sum \_{n=0}^{\infty }c\_{n}} นี้ว่า **ผลคูณโคชี**ของอนุกรม {\displaystyle \sum \_{n=0}^{\infty }a\_{n}} และ {\displaystyle \sum \_{n=0}^{\infty }b\_{n}}

สูตรดังกล่าวสามารถแจกแจงได้ดังนี้

{\displaystyle \left(\sum \_{n=0}^{\infty }a\_{n}\right)\cdot \left(\sum \_{n=0}^{\infty }b\_{n}\right)=\underbrace {(a\_{0}b\_{0})} \_{c\_{0}}+\underbrace {(a\_{0}b\_{1}+a\_{1}b\_{0})} \_{c\_{1}}+\underbrace {(a\_{0}b\_{2}+a\_{1}b\_{1}+a\_{2}b\_{0})} \_{c\_{2}}+...+\underbrace {(a\_{0}b\_{n}+a\_{1}b\_{n-1}+...+a\_{k}b\_{n-k}+...+a\_{n}b\_{0})} \_{c\_{n}}+...}
เมื่อแทนค่า {\displaystyle n} แล้ว เราจะได้ค่าใกล้เคียงของผลคูณที่ต้องการหาค่า

อนุกรมยกกำลัง
นอกจากอนุกรมอนันต์แล้ว ผลคูณโคชียังสามารถนำมาใช้กับอนุกรมยกกำลังได้ ดังนี้

กำหนดอนุกรมยกกำลังสองอนุกรม {\displaystyle \sum \_{i=0}^{\infty }a\_{i}x^{i}} และ {\displaystyle \sum \_{j=0}^{\infty }b\_{j}x^{j}}

โดยที่ {\displaystyle \{a\_{i}\}} และ {\displaystyle \{b\_{j}\}} คือสัมประสิทธิ์เชิงซ้อน ผลคูณโคชีของอนุกรมยกกำลังสองอนุกรมนี้นิยามได้ว่า

{\displaystyle \left(\sum \_{i=0}^{\infty }a\_{i}x^{i}\right)\cdot \left(\sum \_{j=0}^{\infty }b\_{j}x^{j}\right)=\sum \_{k=0}^{\infty }c\_{k}x^{k}} โดยที่ {\displaystyle c\_{k}=\sum \_{l=0}^{k}a\_{l}b\_{k-l}}

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  Canuto & Tabacco 2015, p. 20.
2. ↑  Canuto & Tabacco 2015, p. 53.
3. ↑  Mathonline, Cauchy Product of Power Series.

อ้างอิง
-------

* Apostol, Tom M. (1974), *Mathematical Analysis* (2 nd ed.), Addison Wesley, p. 204, ISBN 978-0-201-00288-1.

* Canuto, Claudio; Tabacco, Anita (2015), *Mathematical Analysis II* (2nd ed.), Springer.

* Königsberger, Konrad (2004), *Analysis 1* (ภาษาเยอรมัน), Springer, ISBN 3-540-41282-4.

* Mathonline, *Cauchy Product of Power Series*.
**ซาแมนธา สมิธ** (29 มิถุนายน พ.ศ. 2515 – 25 สิงหาคม พ.ศ. 2528) เป็นเด็กนักเรียนหญิงชาวอเมริกัน นักเคลื่อนไหวเรียกร้องสันติภาพ และนักแสดงหญิงเด็กจากเมืองแมนเชสเตอร์ รัฐเมน ผู้มามีชื่อเสียงในยุคสงครามเย็นทั้งในสหรัฐอเมริกาและสหภาพโซเวียต ใน พ.ศ. 2525 สมิธเขียนจดหมายถึงเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์สหภาพโซเวียตที่เพิ่งได้รับแต่งตั้งใหม่ ยูรี อันโดรปอฟ และได้รับการตอบเป็นการส่วนตัว ซึ่งรวมไปถึงการเชิญให้เดินทางเยือนสหภาพโซเวียตเป็นการส่วนตัว ที่เธอตอบรับ

สมิธได้รับความสนใจจากสื่ออย่างกว้างขวางในสองประเทศว่าเป็น "เอกอัครราชทูตความปรารถนาดี" (Goodwill Ambassador) และกลายเป็นที่รู้จักว่า "เอกอัครราชทูตอายุน้อยที่สุดของอเมริกา" โดยเข้าร่วมกิจกรรมสร้างสันติภาพในญี่ปุ่น เธอเขียนหนังสือเกี่ยวกับการเดินทางเยือนสหภาพโซเวียตของเธอ และร่วมแสดงในซีรีส์โทรทัศน์ *ไลม์สตรีท* ก่อนเสียชีวิตในเหตุเครื่องบินบาร์ฮาร์บอร์แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 1808 ตก ด้วยวัย 13 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Saint-André, Yvette Irène. "I Remember Samantha Smith: Goodwill Ambassador". U.S. Embassy in Moscow. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-02-19. สืบค้นเมื่อ 2008-02-27.

หนังสืออ่านเพิ่ม
----------------

* Smith, Samantha; Smith, Arthur (1985). *Journey to the Soviet Union*. Boston and Toronto: Little Brown and Co. ISBN 0-316-80176-3.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* SamanthaSmith.info - Official site
* Samantha Smith ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
มาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์ กล่าวสุนทรพจน์ "ผมมีฝัน"

"**ผมมีฝัน**" (อังกฤษ: I Have a Dream) เป็นสุนทรพจน์สาธารณะโดยนักกิจกรรมสิทธิพลเมืองชาวอเมริกัน มาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์ ระหว่างการเดินขบวนสู่วอชิงตันเพื่ออาชีพและเสรีภาพในวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1963 ซึ่งเขาเรียกร้องสิทธิพลเมืองและสิทธิทางเศรษฐกิจ และยุติคตินิยมเชื้อชาติในสหรัฐ มีผู้ฟังเป็นผู้สนับสนุนสิทธิพลเมืองกว่า 250,000 คน จากทั่วประเทศอนุสรณ์สถานลินคอล์นในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. สุนทรพจน์นี้เป็นขณะที่นิยามขบวนการสิทธิพลเมือง และถือเป็นสุนทรพจน์ที่มีชื่อเสียงมากเป็นอันดับต้น ๆ ในประวัติศาสตร์สหรัฐ

เริ่มต้นด้วยการพาดพิงถึงการประกาศเลิกทาสของประธานาธิบดีอับราฮัม ลินคอร์น ใน ค.ศ. 1863 คิงกล่าวว่า "หนึ่งร้อยปีต่อมา เนโกรยังไม่มีอิสระ" ในช่วงปลายสุนทรพจน์ คิงพูดนอกเหนือจากข้อความที่เตรียมไว้โดยเป็นบทสรุปที่คิดขึ้นสด ๆ ส่วนหนึ่งในแก่น "ผมมีฝัน" ทำให้มาฮาเลีย แจ็กสันร่ำไห้ "บอกพวกเขาเกี่ยวกับฝันสิมาร์ติน!" ในสุนทรพจน์ส่วนนี้ ซึ่งทำให้ผู้ฟังรู้สึกตื่นเต้นมากที่สุดและเป็นส่วนที่มีชื่อเสียงที่สุดของสุนทรพจน์นี้ คิงอธิบายฝันของเขาที่เสรีภาพและความเสมอภาคถือกำเนิดขึ้นจากแผ่นดินทาสและความเกลียดชัง จอน มีชัมเขียนว่า "ด้วยวลีเดียว มาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนอร์อยู่ในชั้นเดียวกับเจฟเฟอร์สันและลินคอร์นเป็นชายผู้ก่อร่างอเมริกาสมัยใหม่" สุนทรพจน์นี้จัดเป็นสุนทรพจน์ของอเมริกาอันดับแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในการสำรวจความเห็นของนักวิชาการสุนทรพจน์สาธารณะ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Special Collections, March on Washington, Part 17". *Open Vault*. at WGBH. August 28, 1963. สืบค้นเมื่อ September 15, 2016.
2. ↑  Hansen, D, D. (2003). *The Dream: Martin Luther King Jr. and the Speech that Inspired a Nation*. New York, NY: Harper Collins. p. 177. OCLC 473993560.
3. ↑  Tikkanen, Amy (August 29, 2017). "I Have a Dream". *Encyclopædia Britannica*. สืบค้นเมื่อ May 7, 2019.
4. ↑  I Have a Dream: Martin Luther King Jr. and the Future of Multicultural America, James Echols – 2004
5. ↑  Alexandra Alvarez, "Martin Luther King's 'I Have a Dream': The Speech Event as Metaphor", *Journal of Black Studies* 18(3); doi:10.1177/002193478801800306.
6. ↑  See Taylor Branch, Parting the Waters: *America in the King Years 1954–1963*.
7. ↑  Meacham, Jon (August 26, 2013). "One Man". *Time*. p. 26.
8. ↑  Stephen Lucas and Martin Medhurst (December 15, 1999). "I Have a Dream Speech Leads Top 100 Speeches of the Century". University of Wisconsin–Madison. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-07-09. สืบค้นเมื่อ July 18, 2006.

พิกัดภูมิศาสตร์: 38°53′21.4″N 77°3′0.5″W﻿ / ﻿38.889278°N 77.050139°W﻿ / 38.889278; -77.050139
**วัดลังกา** (เขมร: វត្តលង្កា) เป็นวัดที่ตั้งอยู่ในกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา

ตามพระราชพงศาวดารกัมพูชากล่าวว่า เจ้าพระยาญาติ ผู้ตั้งเมืองพนมเปญ ทรงได้ปฏิสังขรณ์วัดพนมโฎนปึญ (วตฺตภฺนํฎูนเพญ) และทรงให้สร้างวัดอีกหลายแห่ง ดังความว่า "พระบรมมหาราชวังได้ก่อสร้างขึ้นทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของภูเขาโดนเปญ (เขายายเพ็ญ) พระองค์ได้จัดแจงขุดคลอง พูนดินก่อสร้างถนนหนทาง และวัดพนมให้ได้สดสวยงาม เจดีย์ใหญ่เหนือยอดเขาโดนเปญ ตั้งอยู่ด้านหลังพระวิหาร ได้ถูกก่อสร้างโดยพระองค์ เพื่อที่จะประดิษฐานพระพุทธรูปจตุรทิศทำด้วยสัมฤทธิ์ พระองค์ได้จัดแจงสร้างวัดวาอารามที่รอบวัดพนม มีวัดลังกา สำหรับประดิษฐานพระคัมภีร์ไตรปิฎก วัดอุณาโลมและวัดพระพุทธโฆสะ (วัดเจ็นด็อมแดก-วัดจีนตีเหล็ก)" โดยมี 3 วัดที่ตั้งชื่อสอดคล้องกัน คือ วัดเกาะ วัดลังกา และวัดพระพุทธโฆสาจารย์ โดยเกี่ยวข้องกับเรื่องที่กล่าวว่า พระพุทธโฆสะไปคัดลอกคัมภีร์จากเกาะลังกา วัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 1985

ในช่วงเขมรแดงปกครอง วัดถูกใช้เป็นโกดังเก็บของจึงทำให้วัดรอดพ้นจากการทำลายโดยสิ้นเชิงจากเขมรแดง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "จารึกพระยาบดินทร์ ยังอยู่ดีที่...พนมเปญ". *ไทยรัฐ*.
2. ↑  "Wat Langka Phnom Penh". *Cambodia Begins at 40*.
3. ↑  ""Ancient Sri Lankan Monk Home"". *cityseeker*.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดลังกา**
**วัดลาดหญ้าไทร** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยขวาง อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูพินิตสุตาคม (สมพงษ์ สุตาคโม)

วัดลาดหญ้าไทรเริ่มสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2432 มีพระอาจารย์แฉ่ง และนายยิ้ม (ไม่ทราบนามสกุล) พร้อมด้วยชาวบ้าน ซึ่งตั้งภูมิลำเนาอยู่ในท้องถิ่นนั้นร่วมกันสร้างขึ้นในพื้นที่ว่างเปล่า ยังไม่มีใครจับจองเป็นเจ้าของ ตามหลักฐานในใบระวาง มีเนื้อที่จำนวน 24 ไร่ 2 งาน 24 ตารางวา สถานที่ตั้งวัดครั้งแรกนั้นอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของวัดที่ตั้งอยู่ปัจจุบันนี้ เริ่มแรกมีเพียงที่พักสงฆ์ ต่อมาพระอาจารย์แวว ได้ขอตั้งเป็นวัด ชื่อว่า **วัดทุ่งลาดหญ้าไทร** ประกาศเป็นวัดโดยสมบูรณ์เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2442 ในชื่อ "วัดลาดหญ้าไทร" ตามชื่อหมู่บ้านที่วัดตั้งอยู่ สถานที่ตั้งวัดแต่เดิมเป็นที่ดอนบริเวณรอบ ๆ วัดจะเป็นทุ่งนาและมีลำรางลาดลึกกว่าท้องทุ่งนายาวประมาณ 900 เมตร อยู่ทางทิศตะวันตกของวัด ในลำรางนี้เป็นที่ลาดลงไปตามลำดับมีหญ้าชนิดหนึ่งขึ้นอยู่หนาแน่นมาก หญ้าชนิดนี้ตามลำต้นและใบมีขนแข็งและคมมาก เรียกว่า *หญ้าไทร* บริเวณนี้จึงเรียกว่า "ลาดหญ้าไทร"

อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก แบบกรมศิลปากรประเภท ข.3 ลด 3 ชั้น กว้าง 10.80 เมตร ยาว 25.00 เมตร ผนังก่ออิฐถือปูน หน้าบันแกะลายไทยหลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบกาบกล้วย อุโบสถหลังใหม่นี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2533 และได้ผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์แฉ่ง
* พระอาจารย์แวว
* พระอาจารย์แคล้ว
* พระอาจารย์สวน
* พระอาจารย์โก้ง
* พระอาจารย์ยวง
* พระอาจารย์บุญเชิด
* พระอาจารย์เปลี่ยน
* พระครูสิงห์โต อภงฺกโร
* พระอาจารย์สาย เตชวโร
* พระอธิการจรัส ญาณวุฑฺโฒ
* พระครูอาชววิมล (สุดใจ อุชุจาโร) พ.ศ. 2519–2541
* พระครูพินิตสุตาคม (สมพงษ์ สุตาคโม) พ.ศ. 2542

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดลาดหญ้าไทร". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดลาดหญ้าไทร". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดร้องวัวแดง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลร้องวัวแดง อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่

วัดร้องวัวแดงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2303 ตรงกับช่วงเวลาฟื้นฟูเมืองเชียงใหม่จากการโดนพม่ายึดครองและถูกทิ้งร้างมายาวนาน ตั้งชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้าน ซึ่งเล่ากันว่าาในอดีตบริเวณนี้เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของวัวกระทิงป่าหรือวัวแดง ส่วนคำว่า "ร้อง" คงเพี้ยนมาจากคำว่า "ฮ่อง" หรือ "ร่อง" หมายถึงลำธารน้ำ ซึ่งไหลไปบรรจบกับลำห้วยแม่ออน ภายในวัดมีรูปปั้นวัวแดงอยู่ในวัดหลายตัว เพราะชาวบ้านเชื่อว่าเป็นสัตว์ ที่แข็งแกร่ง มีเสน่ห์ และศักดิ์สิทธิ์ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2319 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2487

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา หน้าบันลวดลายพรรณพฤกษา ประดับกระจกสี ผนังหน้าพระวิหาร และจิตรกรรมฝาผนังภายในวิหารเขียนรูปพุทธประวัติ มีการยกเก็จของผัง โครงสร้างก่ออิฐฉาบปูน กับโครงสร้างไม้ เครื่องบนสร้างด้วยโครงสร้างไม้ในระบบเสาและคาน หลังคาเป็นทรงจั่วมีการซ้อนชั้นของหลังคาด้านหน้าสามชั้น ด้านหลังสองชั้นสัมพันธ์กับการยกเก็จของผัง หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาหรือแป้นเกล็ด ด้านหลังวิหารมี *พระธาตุเจดีย์มงคลศรีสยาม* เป็นเจดีย์ทรงปราสาทล้านนา ประดับด้วยสีทอง โดยรอบมีการจำลอง พระธาตุประจำปีเกิดทั้ง 12 ด้านหน้าเจดีย์มีพระพุทธรูปสมปรารถนาพุทธชยันตีปิดทอง ตั้งอยู่ในตู้กระจก

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดร้องวัวแดง". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดร้องวัวแดง จ.เชียงใหม่". ศูนย์ข้อมูลกลางด้านศาสนา.[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดร้องวัวแดง**
เบนิโชงะหั่นฝอยที่มีเตรียมไว้ให้ในร้านอาหารกีวดง
 เบนิโชงะหั่นบาง ๆ
**เบนิโชงะ** (ญี่ปุ่น: 紅生姜; โรมาจิ: *beni shōga*) เป็นสึเกโมโนะประเภทหนึ่งที่ทำจาก เหง้าของขิงนำมาดองในน้ำส้มสายชูบ๊วย

ที่มา
-----

วิธีการดองในน้ำส้มสายชูถูกใช้เพื่อทำให้ขิงคงความสดได้นาน แต่ในภูมิภาคคันโตส่วนใหญ่จะใช้ซอสเปรี้ยวหวานทำเป็นการิ ส่วนในภูมิภาคคันไซนั้นส่วนใหญ่จะน้ำส้มสายชูทำเป็นเบนิโชงะ

วิธีการทำ
---------

เริ่มจากดึงส่วนน้ำออกจากรากขิงโดยการดองด้วยเกลือหรือตากแดดให้แห้ง แล้วนำไปดองในน้ำส้มสายชูบ๊วย (น้ำที่เหลือหลังจากการดองอุเมโบชิ) เป็นเวลาหลายวัน เพื่อป้องกันเชื้อรา โดยพื้นฐานแล้วจะทำด้วยขิงแห้งซึ่งมีความชื้นเพียงเล็กน้อย เมื่อทำขิงใหม่ ๆ จะมีน้ำมาก ดังนั้นอาจขาดน้ำหลังจากฝานบาง ๆ

จากนั้นเมื่อใช้น้ำส้มสายชูบ๊วยแดงใส่ชิโซะ ก็จะเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ในกรณีที่ใช้น้ำส้มสายชูบ๊วยแดงหลังจากเอาชิโซะแดงออกแล้ว อาจสีอ่อนลงเล็กน้อย แม้แต่กรณีที่ใช้น้ำส้มสายชูบ๊วยขาวที่ไม่ใช้ชิโซะ แต่เนื่องจากขิงใหม่ก็มีสารสีแอนโทไซยานิน ใกล้กับลำต้น จึงทำปฏิกิริยากับกรดของน้ำส้มสายชูบ๊วยและก็จะเกิดเป็นสีแดงอ่อน ๆ นอกจากนี้เบนิโชงะสีแดงเข้มยังผลิตโดยใช้สีผสมอาหารที่มีสีแดงเพื่อให้มีสีแดงโดดเด่น

ในกรณีของการผลิตเชิงอุตสาหกรรม มีหลายวิธีในการดองขิงซึ่งหั่นเป็นเส้นบาง ๆ ไว้ล่วงหน้าใน เครื่องปรุงรสที่มีน้ำส้มสายชูบ๊วยซึ่งแต่งสีด้วยสีผสมอาหาร

อ้างอิง
-------

1. ↑  紅しょうがってなんで赤いの？紅しょうが赤いワケ ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
**ธิดา ธัญญประเสริฐกุล** หรือ **ธิดา จงนิรามัยสถิต** ชื่อเล่น **เหมียว** เป็นนักแปลที่มีชื่อเสียงของไทย ครั้งหนึ่งเธอเคยมีความคิดที่จะเลือกศึกษาต่อในสาขาวิชาอักษรศาสตร์ แต่แล้วเธอก็ตัดสินใจศึกษาต่อในคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และภายหลังจากจบการศึกษาระดับปริญญาตรีแล้ว เธอได้เข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาโทที่คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี จากนั้นเธอได้ทำงานในด้านสายวิศวกรรมเป็นระยะเวลา 11 ปี และเป็นอาจารย์พิเศษให้กับมหาวิทยาลัยหลายแห่ง ก่อนที่จะออกมาเปิดบริษัทซอฟต์แวร์เป็นของตนเองในเวลาต่อมา ผลงานแปลเรื่องแรกของเธอคือนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง ข้าคือหุ่นยนต์ ซึ่งเป็นงานประพันธ์ของไอแซค อาซิมอฟ นอกจากนี้ เธอยังมีผลงานแปลฉบับภาษาไทยที่มีชื่อเสียงหลายรายการ อาทิ *ตำนานบุตรแห่งฮูริน* และ*ตำนานแห่งซิลมาริล*

ประวัติ
-------

ธิดา ธัญญประเสริฐกุล เคยเข้าร่วมการแข่งขันรายการแฟนพันธุ์แท้ตอนสุนทรภู่ รวมทั้งเป็นเจ้าของตำแหน่งสุดยอดแฟนพันธุ์แท้เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ในแฟนพันธุ์แท้ปี 2003 และเธอมีเว็บไซต์เกี่ยวกับสุนทรภู่เป็นของตนเอง รวมทั้งเป็นเจ้าของเว็บไซต์แฟนคลับเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ที่มีชื่อเสียงของประเทศไทย ปัจจุบัน เธอมีงานอดิเรกคือการแปลบทความในวิกิพีเดีย รวมทั้งเป็นผู้ดูแลสถานีย่อยโลกวรรณศิลป์และดาราศาสตร์ในวิกิพีเดียภาษาไทย

รวมถึง เธอยังมีผลงานร่วมกับนักแปลที่มีชื่อว่า กานต์ ยืนยง ในหนังสือ วิถีแมนเดลา ซึ่งเล่าถึงเรื่องราวการฟันฝ่าอุปสรรค และวิถีชีวิตของเนลสัน มันเดลา ผู้เป็นอดีตประธานาธิบดีของประเทศแอฟริกาใต้ โดยหนังสือดังกล่าว ได้รับคำนิยมจากอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ สมัยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ด้วยเช่นกัน

ปัจจุบัน เธอมีผลงานแปลเกี่ยวกับชีวประวัติของเนลสัน มันเดลา อีกครั้ง โดยเป็นหนังสือ *บันทึกแมนเดลลา* ซึ่งเป็นการเล่าเรื่องราวการเติบโตบุคคลธรรมดาคนหนึ่ง กับการเติบโตที่ไม่ธรรมดาของเขา

อ้างอิง
-------

1. ↑  ธิดา ธัญญประเสริฐกุล. (2553). **โซรอสเลกเชอร์**. สำนักพิมพ์โพสต์บุ๊กส์. ISBN 9786167061580. หน้าประวัติผู้แปล
2. ↑  ธิดา ธัญญประเสริฐกุล, กานต์ ยืนยง. (2553). **วิถีแมนเดลา**. สำนักพิมพ์โพสต์บุ๊กส์. ISBN 9786167061351. หน้าประวัติผู้แปล
3. ↑  ธิดา ธัญญประเสริฐกุล, กานต์ ยืนยง. (2553). **วิถีแมนเดลา**. สำนักพิมพ์โพสต์บุ๊กส์. ISBN 9786167061351. ปกหลัง
4. ↑  พยาธิ เยิรสมุด. เดอะ แกรนด์ ดีไซน์. **มติชนรายวัน**. ปีที่ 34 ฉบับที่ 12335. วันอาทิตย์ที่ 18 ธันวาคม 2554. ISSN 1686-8188. หน้า 19

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* My Writing All about Middle Earth
* Spring of Arda เก็บถาวร 2010-09-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดเลาขวัญ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเลาขวัญ อำเภอเลาขวัญ จังหวัดกาญจนบุรี ปัจจุบันมีพระครูผาสุกกาญจนธรรมเป็นเจ้าอาวาส มีเนื้อที่ 45 ไร่

หมู่บ้านเหล่ากัน ซึ่งมีบ้านอยู่ประมาณ 7 หลังคาเรือน ราษฎรทั้งหมดเป็นชาวจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ทำบุญที่วัดจิกด่างซึ่งได้สร้างมาตั้งแต่สมัยทวารวดี โดยมีพระพุทธรูปปางนาคปรก ที่ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถเป็นหลักฐาน เป็นวัดที่ร้างมานานเพราะการทำสงครามระหว่างไทยกับพม่า ต่อมามีพระภิกษุนามว่า หลวงปู่เพน เห็นว่า วัดจิกด่างได้ชำรุดทรุดโทรมและผุพังลงมาก ไม่สามารถที่จะบูรณปฏิสังขรณ์ให้ดีขึ้นได้ จึงได้ตกลงร่วมกับชาวบ้านสร้างวัดขึ้นใหม่ห่างจากวัดจิกด่างไปราว 300 เมตร และเรียกชื่อวัดสร้างใหม่นี้เช่นเดียวกับหมู่บ้าน คือ "วัดเลาขวัญ" ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2451 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513 วัดเลาขวัญเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างปี พ.ศ. 2519 ของกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ 

ภายในวัดมีต้นศรีมหาโพธิ์จากประเทศอินเดียและต้นโพธิ์ใหญ่เรียงรายอยู่หน้าบริเวณมณฑป ภายในมณฑปมีโลงแก้วบรรจุศพพระครูกาญจนคุณาธาร (เยี่ยม สญฺหวาโจ) อดีตเจ้าอาวาสและเจ้าคณะอำเภอเลาขวัญซึ่งมรณภาพเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2542 ซึ่งสังขารไม่เน่าเปื่อย

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงปู่เพน
* หลวงปู่วัน
* หลวงพ่อนาค
* หลวงปู่เทียน
* หลวงปู่แจ่ม
* พระอาจารย์คิด
* พระอาจารย์กุน
* พระอาจารย์ขาว
* พระอาจารย์เจ๊ก
* พระอาจารย์จุย
* พระอาจารย์ก๊ก
* พระครูกาญจนคุณาธาร (เยี่ยม สญฺหวาโจ)
* พระครูผาสุกกาญจนธรรม (พระใบฎีกาสมบูรณ์ ผาสุโก)

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเลาขวัญ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดโบสถ์สระจิกด่าน พระสมุห์สุรศักดิ์ ปสนโน เจ้าอาวาสวัดโบสถ์สระจิกด่าน". เทศบาลตำบลเลาขวัญ. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-12-15. สืบค้นเมื่อ 2021-12-15.
3. ↑  "วัดเลาขวัญ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
4. ↑  "วัดเลาขวัญ".[*ลิงก์เสีย*]
**วัดละไม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะเร็ต อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดละไมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2425 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2434 ถือเป็นวัดที่เก่าแก่เป้นอันดับ 3 บนเกาะสมุย

วัดมีเจดีย์เก่าแก่ ชื่อว่า *พระบรมธาตุเจดีย์ศรีละไม* เป็นเจดีย์ขนาดเล็ก บรรจุพระธาตุซึ่งได้อัญเชิญมาจากประเทศศรีลังกาเมื่อราว พ.ศ.2525–2526

ภายในวัดเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดละไม เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น ก่อตั้งขึ้นด้วยการสนับสนุนจากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ เมื่อ พ.ศ. 2529 เพื่อเป็นสถานที่เก็บรวบรวมข้าวของเครื่องใช้ดั้งเดิมที่บอกเล่าเรื่องราววิถีชีวิตชาวเกาะสมุยในอดีต มีการจัดแสดงสิ่งของ เช่น ตะเกียงโบราณ กลองมโหระทึกอายุกว่า 300 ปี เป็นศิลปกรรมในยุคโลหะของวัฒนธรรมดองซอนตอนเหนือของเวียดนาม ค้นพบเมื่อ พ.ศ. 2543 ใช้ในพิธีกรรมขับไล่ผีขอฝน โคมไฟ แจกันเคลือบ ถ้วยชามกระเบื้องเคลือบ โอ่งมังกร มีดดาบ เครื่องทองเหลือง เครื่องลายคราม กรงนกเขา เครื่องปั้นดินเผา เครื่องโม่แป้ง เครื่องจักสาน และเครื่องไม้เครื่องมือในการทำสวนมะพร้าว ได้แก่ จอบ เสียม มีดพร้า เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัดจังหวัดสุราษฎร์ธานี". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดละไม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "พิพิธภัณฑ์บ้านละไม". มหกรรมพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นภาคใต้.
4. ↑  "ประวัติความเป็นมา". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-20. สืบค้นเมื่อ 2021-08-20.
ภาษาวิทยาศาสตร์ เป็นภาษาที่เกิดขึ้นใหม่อยู่เสมอ เพราะโลกมีความเคลื่อนไหว ความก้าวหน้าจากทฤษฎีใหม่ๆ จากการค้นพบใหม่ๆ ทั้งแบบค่อยเป็นค่อยไป และแบบก้าวกระโดด ส่งผลให้เกิดคำที่เกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์อย่างต่อเนื่อง เพื่อให้ความเข้าใจเกี่ยวกับภาษาวิทยาศาสตร์ หลักการและการค้นพบทางวิทยาศาสตร์เป็นไปโดยเข้าใจตรงกัน จึงต้องมีการดำเนินการเกี่ยวกับภาษาวิทยาศาสตร์นั้นๆ ไม่ว่าจะเป็นการให้ความหมาย การบัญญัติศัพท์ การทับศัพท์

### คำจำกัดความ

นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่า วิทยาศาสตร์คือศาสตร์ของเหตุและผล ความถูกต้องที่เชื่อถือได้จากการพิสูจน์และการวัดที่มาตรฐาน แต่บ่อยครั้งที่เราพบว่า คำจำกัดความมีหลากหลายชวนสงสัยและเข้าใจผิด ประการสำคัญ คำจำกัดความมิใช่คำแปล ความรู้วิทยาศาสตร์ควรมีคำอธิบายชัดเจน หากใช้ภาษาที่เข้าใจง่ายสำหรับคนทั่วไปย่อมสร้างประโยชน์ได้มากมาย "

### ภาษาวิทยาศาสตร์ที่ใช้ในภาษาไทย

ภาษาวิทยาศาสตร์ที่ใช้ในภาษาไทยแสดงการผสมผสานระหว่างภาษาไทยและภาษาบาลีสันสกฤต อาจมีผลให้สื่อสารเข้าใจยาก ราชบัณฑิตยสถาน ได้ดำเนินภารกิจในการบัญญัติศัพท์และกำหนดมาตรฐานการแปลงอักษรโรมันเป็นภาษาไทย แต่ไม่ได้รับการยอมรับจากประชาชนเท่าที่ควร เพราะประชาชนไม่ได้รับทราบข้อมูลเกี่ยวกับระเบียบวิธีการคิดและตัดสินใจของราชบัณฑิต ซึ่งหากประชาชนทราบ เชื่อว่าผลงานของราชบัณฑิตยสถานจะได้รับการยอมรับมากขึ้น

อ้างอิง
-------

1. ↑  Nature 23 October 2008 "What's in a word? Definitions that drive you mad.|
**วัดเมตารางค์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก ในตำบลเชียงรากน้อย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่

วัดเมตารางค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2364 ปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เดิมชื่อ **วัดปากคลองเชียงรากน้อย** เปลี่ยนเป็น "วัดเมตารางค์" มีชื่อวัดภาษามอญ **เภียมิตรัง** ภายหลังได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2391 ใครเป็นผู้อุทิศ ได้มาอย่างไร ไม่ทราบแน่ชัด เริ่มสร้างมีกุฏิ 3 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง อุโบสถ 1 หลัง สร้างศาลาการเปรียญคู่กับหลังเก่าอีก 1 หลัง และซ่อมแซมศาลาที่ทรุดโทรม

ภายในมีเจดีย์แบบชเวดากองเป็นรูปแปดเหลี่ยม ยอดเจดีย์มีฉัตรทำด้วยทองเหลืองเป็นลายเทพนม หอสวดมนต์พื้นไม้สัก เสาไม้แก่นกลมศาลาการเปรียญ มีเสาหงส์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของวัดมอญ มีรูปหงส์อยู่บนยอดเสา และพระพุทธรูปต่าง ๆ ที่สร้างขึ้นในสมัยพระอธิการสง่า

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอริยมหาเถร พ.ศ. 2317–2365
* พระครูอุตตโม พ.ศ. 2370–2445
* พระอธิการสง่า พ.ศ. 2447–2492
* พระครูสมุห์สงบ พ.ศ. 2494–2516
* พระอาจารย์บุญส่ง พ.ศ. 2519–2521
* พระอาจารย์กุญชร พ.ศ. 2521–2539
* พระครูปทุมธรรมสิริ พ.ศ. 2540–2560
* พระสมุห์บวรพจน์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเมตารางค์". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
2. ↑  "วัดเมตารางค์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดเมตารางค์". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
**วัดเวฬุราชิณ** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ในแขวงบางยี่เรือ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร ช่วงเวลาในการสร้างวัดคาบเกี่ยวกัน 2 แผ่นดิน คือ รัชกาลที่ 3 และรัชกาลที่ 4

ประวัติ
-------

ผู้สร้างวัดคือ เจ้าพระยาพลเทพ (เอี่ยม ชูโต) โดยได้นำเงิน ค่าภาษีไม้ไผ่สีสุกที่ท่านเป็นเจ้าภาษีรับสัมปทานผูกขาดการเก็บอยู่มาใช้เป็นค่าสร้างวัด แต่เดิมใช้ชื่อวัดว่า **วัดท้องคุ้ง** ตามสภาพภูมิศาสตร์ที่ตั้งวัดที่เป็นคุ้งใหญ่ในคลองบางกอกใหญ่ สร้างเสร็จในสมัยรัชกาลที่ 4 จึงได้น้อมเกล้าฯ ถวายเป็นพระอารามหลวง ได้รับพระราชทานนามว่า วัดเวฬุราชิณ ซึ่งแปลว่า *วัดซึ่งเกิดจากหนี้ภาษีไม้ไผ่ของพระราชา* ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 4 พระยาพิศาลศุภผล (ชื่น พิศาลบุตร) และขุนตาลวโนชากร (นิ่ม เสนะวัต) ได้ร่วมกันปฏิสังขรณ์วัดใหม่ทั้งหมด เป็นการปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่เท่ากับเป็นการสร้างวัดใหม่ ต่อมาพระไพโรจน์ธรรมาภรณ์เป็นเจ้าอาวาสได้บูรณะวัด

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
--------------------------

พระอุโบสถ มีลักษณะสถาปัตยกรรมทรงไทย หลังคาลด 2 ชั้น มุงกระเบื้อง ประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นลายปูนปั้นงดงาม ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องชาดก เหนือหน้าต่างเป็นภาพเทพพนม พัดแฉกคนธรรพ์ และเทพบันเทิงฝาผนังหลังพระประธาน เป็นภาพพระพุทธเจ้าทรงแสดงพระธรรมเทศนาโปรดพระพุทธมารดา พระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย

พระวิหารทิศ 4 หลังมีมุขลดหน้าบันจำหลักไม้เป็นรูปพระพุทธเจ้าแสดงพระธรรมเทศนาแก่เหล่าเทวดา มีพระพุทธสีหไสยาสน์ประดิษฐานประดิษฐานอยู่ภายใน ส่วนพระเจดีย์ทรงลังกาอยู่หลังพระอุโบสถ ตั้งอยู่บนฐานทักษิณสี่เหลี่ยม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเวฬุราชิน (๔ มิถุนายน ๒๕๕๓)". *สำนักงานราชบัณฑิตยสภา*. 4 มิถุนายน 2553. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "วัดเวฬุราชิณ" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-07-20. สืบค้นเมื่อ 2020-07-20.
3. ↑  กรมการศาสนา. (2551). พระอารามหลวง เล่ม 1. กรุงเทพฯ : กรมการศาสนา. หน้าที่ 195–196

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดเวฬุราชิณ**
**จันทรวงศ์**, **ไอละ**, หรือ **อิลละ** (บ้างสะกด **อิล**) เป็นราชวงศ์ใหญ่ในวรรณะกษัตริย์ที่เอ่ยถึงในเอกสารโบราณของอินเดียคู่กับ สุริยวงศ์ และถือกันว่า สืบเชื้อสายมาจากเทวดาที่เกี่ยวข้องกับดวงจันทร์ เช่น พระโสม หรือพระจันทร์ พระกฤษณะก็เป็นผู้หนึ่งที่เชื่อกันว่า ประสูติในสายตระกูลยาฑุของราชวงศ์นี้

เอกสาร *ศตปถพราหมณะ* ระบุว่า พระเจ้าปุรูรวัส พระมหากษัตริย์พระองค์แรกแห่งราชวงศ์นี้ มีพระบิดา คือ พระพุธ พระโอรสของพระโสม มีพระมารดา คือ ท้าวอิลราช พระโอรสของพระมนูศรัทธาเทวะ ซึ่งสลับเพศไปมาระหว่างชายกับหญิง และมีพระปนัดดา (เหลน) คือ พระเจ้ายยาติ ส่วน *มหาภารตะ* ระบุว่า ต้นราชวงศ์นี้ คือ ท้าวอิลราช ซึ่งครองเมืองประยาคราช และมีพระโอรส คือ พระเจ้าศศพินทุ

ใน *มหาภารตะ*
-------------

ผังตระกูล

ในเอกสารฮินดู สงครามทุ่งกุรุเกษตรซึ่งเป็นแก่นเรื่องของมหากาพย์ *มหาภารตะ* นั้น หลัก ๆ แล้วเกิดขึ้นระหว่างสายตระกูลที่เข่นเคี่ยวกันของราชวงศ์นี้ ซึ่งเป็นเหตุให้อรชุนลังเลที่จะเข้าร่วมจนถูกพระกฤษณะ ผู้เป็นอาจารย์ ติเตียนโดยกล่าวว่า ธรรมะอยู่เหนือทุกสิ่ง และข้อความตอนนี้กลายเป็นเสาหลักทางวัฒนธรรมของตระกูลทั้งสี่แห่งวรรณะกษัตริย์

เมื่อสิ้นสงครามดังกล่าว สายตระกูลยาฑุแทบจะไม่รอด และเมื่อเมืองทวารกาจมบาดาล ก็นำไปสู่การสิ้นสุดลงของสายยาฑุทั้งหมด เว้นแต่พระเจ้าวัชรนภที่อรชุนช่วยไว้ได้ และภายหลังได้ครองเมืองมถุรา เนื่องจากพระเจ้าวัชรนภเป็นพระนัดดาพระองค์เดียวที่รอดชีวิตของพระกฤษณะ สายตระกูลทั้งหลายจึงมักอ้างว่าตนสืบเชื้อชายจากพระกฤษณะผ่านทางพระเจ้าวัชรนภ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Paliwal, B. B. (2005). *Message of the Purans*. Diamond Pocket Books Ltd. p. 21. ISBN 978-8-12881-174-6.
2. ↑  Thapar 2013, p. 308. sfn error: no target: CITEREFThapar2013 (help)
3. ↑  A. K. Warder (1972). *An Introduction to Indian Historiography*. Popular Prakashan. pp. 21–22.
4. ↑  Doniger, Wendy (1999). *Splitting the difference: gender and myth in ancient Greece and India*. University of Chicago Press. p. 273. ISBN 978-0-226-15641-5. สืบค้นเมื่อ 25 August 2011.
**วัดละหารไร่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองละลอก อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง

วัดละหารไร่ เดิมชื่อ **วัดไร่วารี** เนื่องจากมีน้ำอยู่ล้อมรอบ ว่ากันว่าเป็นที่กันดารมาก ถ้าจะไปต้องบุกป่าฝ่าดงพอสมควร และอาจหลงทางได้ โดยในสมัยนั้นยังไม่มีถนน มีแต่ทางเดินแคบ ๆ เท่านั้น ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2354 โดยหลวงพ่อสังข์เฒ่าเริ่มสร้างที่พักไว้เมื่อถึงเวลาเข้าพรรษา จำพรรษาที่วัดละหารใหญ่ ต่อมามีผู้คนไปทำไร่ในแถบใกล้ ๆ นั้นมากขึ้น เห็นว่ามีพระสงฆ์อยู่จึงจัดภัตตาหารไปถวายเป็นประจำ จนภายหลังมีพระภิกษุไปอยู่เพิ่มมากขึ้น จึงได้ก่อสร้างกุฏิวิหาร มีหลวงพ่อเฒ่าเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก มีเจ้าอาวาสปกครองวัดละหารไร่ ตามลำดับ คือ หลวงพ่อเกิด หลวงพ่อสิงห์ หลวงพ่อจ๋วม เกจิอาจารย์ที่มีลูกศิษย์มาก คือ พระครูภาวนาภิรัต (ทิม อิสริโก) ต้นตำรับวัตถุมงคลผงพรายกุมาร อันเลื่องชื่อ รวมถึงพระครู วิจิตรธรรมาภิรัต (หลวงพ่อเชย)

วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516 ภายในวัดประดิษฐานหลวงปู่ทิมองค์ใหญ่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "หลวงปู่ทิม วันนี้ในเมื่อ 44 ปีก่อน". คมชัดลึก.
2. ↑  "วัดละหารไร่". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "หลวงปู่ทิม อิสสริโก วัดละหารไร่ จ.ระยอง". ข่าวสด.
4. ↑  "วัดละหารไร่". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
5. ↑  "วัดละหารไร่".
**วัดเลา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองสนามชัย ในแขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร

วัดเลาเป็นเก่าแก่ที่สร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาและน่าจะร้างไป มีเพียงผนังของอุโบสถที่ทึบตัน เล่ากันว่าเดิมมีชาวลาวเพชรบุรีและราชบุรีมาอาศัยบริเวณนี้ จึงเรียกว่า "วัดลาว" และภายหลังเพี้ยนเสียงเป็น "วัดเลา" วัดได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2466 ครั้นระหว่าง พ.ศ. 2476–2477 ท่านพระเทพสิทธินายก เจ้าอาวาสในขณะนั้นได้จัดการสร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรมขึ้นหลังหนึ่ง ตัวโรงเรียนเป็นปั้นหยา 2 ชั้น ยาว 8 วา กว้าง 2 ศอก ด้านตัดมุข 5 วา ในวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2478 ได้จัดซื้อที่ดินขยายเขตด้านหน้าอุโบสถให้กว้างออกไปอีกเป็นเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 55 ตารางวา และในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2478 นางหมา ตลาดท่าเตียนได้ถวายที่ดินให้เป็นส่วนศาสนสมบัติอีก 12 ไร่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2516

อุโบสถมีขนาด 5 ห้อง เป็นพระอุโบสถหลังใหม่ มีกำแพงแก้วล้อมรอบ ชาวบ้านดั้งเดิมในบริเวณนี้ได้พบพระพุทธรูปหินทรายจึงนำไปประดิษฐานที่พระอุโบสถ วัดมีกุฏิสงฆ์ 2 ชั้น 3 ชั้น รวม 12 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศลอเนกประสงค์ 2 หลัง ศาลารายฌาปนกิจ 4 หลัง

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระเทพสิทธินายก (ท่านเจ้าคุณเลียบ)
* พระมหาสุดใจ ธมมปาโล (ประเบียบ) ป.ธ.5 น.ธ. เอก
* พระมหาเวก วิเวกโก (ใจภักดี) ป.ธ.5 น.ธ. เอก
* พระพิศาลพัฒนพิสุทธิ์ (ท่านเจ้าคุณผูก)
* พระครูสกลกิจวิธาน (กล้า อภิชาโต) นธ.เอก ป.บส.

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2020-10-27.
2. ↑  กรรณิการ์ สุธีรัตนาภิรมย์. "กรุงธนบุรีในสมัยอยุธยาถึงต้นรัตนโกสินทร์" (PDF). มหาวิทยาลัยศิลปากร. p. 264.
**วัดลาดสนุ่น** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี

วัดลาดสนุ่นสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระราชดำริจะปรับปรุงพื้นที่ทุ่งรังสิตซึ่งเป็นที่ดินกว้างขวางและว่างเปล่าอยู่มาก ให้เป็นประโยชน์ในด้านการเกษตร กสิกรรม จึงโปรดเกล้าให้บริษัทขุดคลองแลคูนาสยาม ขุดคลองส่งน้ำขึ้น โดยให้พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์เป็นผู้ควบคุมดำเนินการในครั้งนั้น เมื่อขุดมาถึงคลองซอยที่ 1 หมู่บ้านลาดสนุ่น ได้พบพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อพระภิกษุโทน เป็นญาติกับนายเที่ยง (ต้นตระกูลบัวเที่ยง) ซึ่งอาศัยอยู่ในโรงนาเล็ก ๆ ที่ปากบึงลาดสนุ่น เกิดศรัทธาจึงคิดสร้างวัดขึ้นบนเนื้อที่ 16 ไร่ แต่ไม่ได้ทำรังวัด ต่อมา พ.ศ. 2464 พระอธิการหมง เจริญมาก เจ้าอาวาสในสมัยนั้น ได้ทำเรื่องขอเนื้อที่จากพระคลังมหาสมบัติ และได้รับอนุญาตให้เป็นที่วัด โดยมอบให้หอทะเบียนที่ดินจังหวัดธัญบุรีจึงไปทำการรังวัดให้ ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2506 นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาล สอนระดับประถมศึกษา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2511

เสนาสนะภายในวัด คือ อุโบสถ กุฏิสงฆ์ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญหลังเก่า ศาลาการเปรียญหลังใหม่ วิหาร มีปูชนียวัตถุ คือ พระประธานในอุโบสถแบบสุโขทัย หน้าตักกว้าง 41 นิ้ว ปางมารวิชัย และมีพระพุทธรูปปางมารวิชัย 3 องค์ อยู่ที่ศาลาการเปรียญ วิหาร และหอสวดมนต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดลาดสนุ่น". เทศบาลเมืองคูคต. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-02. สืบค้นเมื่อ 2021-06-02.
2. ↑  "วัดลาดสนุ่น". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "วัดลาดสนุ่น". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดเลขธรรมกิตติ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำนครนายก ในตำบลบางอ้อ อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก มีพื้นที่ 25 ไร่ 2 งาน 74 ตารางวา 

วัดเลขธรรมกิตติ์ มีความหมายว่า "วัดมีเกียรติด้วยธรรมอันจารึกไว้แล้ว" เป็นวัดเก่าแก่ตั้งแต่ปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา เดิมมีชื่อว่า **วัดบางอ้อนอก** ว่ากันว่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เคยเสด็จทางชลมารคและขึ้นมาประทับเพื่อเสวยพระกระยาหารที่วัดแห่งนี้ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2413 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2511

อุโบสถหลังเก่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 โดยเจ้าอาวาสในสมัยนั้น และมีคุณปู่เผือกและคุณย่าลำภูเป็นผู้อุปถัมภ์ในการก่อสร้างอุโบสถหลังนี้ มีสภาพหลงเหลือเพียงผนังบางส่วนและซุ้มประตูอุโบสถที่ถูกปกคลุมด้วยรากและต้นโพธิ์ขนาดใหญ่ ผนังฝั่งหนึ่งหลงเหลือหน้าต่างสองบาน มีรากไม้ขนาดใหญ่เลื้อยคลุมโดยรอบ ด้านในอุโบสถเก่ามีศาลาเล็ก ๆ ประดิษฐานพระพุทธรูป ส่วนอุโบสถหลังใหม่สร้างทดแทนหลังเดิมสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2508

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเลขธรรมกิตติ์". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  ""ซุ้มประตูแห่งกาลเวลา" ณ โบสถ์เก่า วัดเลขธรรมกิตติ์". ผู้จัดการออนไลน์.