recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ดร.วิชิต ชี้เชิญ** เป็นผู้เชี่ยวชาญพิเศษด้านกระบี่กระบองและมวยไทย แห่งสถาบันอาศรมศิลป์ ผู้ทำการฝึกสอนวิชากระบี่กระบองให้แก่นักมวยไทยชาวต่างชาติ รวมถึงได้รับการยกย่องให้เป็นครูภูมิปัญญาไทยของสำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา และเป็นครูผู้สอนวิชากระบี่กระบองคนแรกของอาจารย์โชคอนันต์ อังสกุลอาภรณ์

ทั้งนี้ อาจารย์วิชิต ชี้เชิญ ได้รับการจัดให้เป็นผู้นำด้านกระบี่กระบองระดับสูงสุด ของการพลศึกษาแห่งประเทศไทย

ประวัติ
-------

พ.ศ. 2550 วิชิต ชี้เชิญ ซึ่งเป็นอาจารย์จากสถาบันอาศรมศิลป์ ได้เป็นหนึ่งในผู้ดำเนินกิจกรรมกีฬาภูมิปัญญาไทยเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และเป็นผู้แสดงให้เห็นถึงประโยชน์ของกีฬาไทยในแง่มุมต่าง ๆ โดยมีผู้เข้าร่วมกิจกรรมดังกล่าวที่ประมาณ 1,600 คน ณ จังหวัดเชียงราย

พ.ศ. 2556 วิชิต ชี้เชิญ ซึ่งเป็นตัวแทนจากสถาบันอาศรมศิลป์ ได้ร่วมมือกับมหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ, กรมพลศึกษา และคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จัดการแข่งขัน "นอร์ทกรุงเทพมหกรรมกีฬาไทย" ครั้งที่ 8 ชิงถ้วยเกียรติยศจากพิจิตร กุลละวณิชย์ ผู้เป็นองคมนตรี โดยเน้นให้สถาบันการศึกษาทั่วประเทศ รวมถึงกลุ่มประเทศอาเซียน ได้เห็นคุณค่าของกีฬาไทย ที่สืบทอดมาจากสมัยบรรพบุรุษจนถึงปัจจุบัน

วันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ได้มีการจัดงานวันมวยไทย ขึ้นที่เวทีกลางแจ้ง ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย ซึ่งวิชิต ชี้เชิญ ได้รับเกียรติให้เป็นครูผู้ประกอบพิธีอ่านโองการสรรเสริญบูชาครู รวมทั้งมีบรมครูมวยไทย 5 สายเข้าร่วม ซึ่งได้แก่ ยอดธง ศรีวราลักษณ์ (มวยไทยภาคกลาง), ประเสริฐ ยาและ (มวยไทยไชยา), จ.ส.อ.สมนึก ไตรสุทธิ (มวยไทยลพบุรี), พ.อ.(พิเศษ) อำนาจ พุกศรีสุข (มวยไทยโคราช), รศ.ดร.สมพร แสงชัย (มวยไทยท่าเสา และพระยาพิชัยดาบหัก) และจรัสเดช อุลิต (มวยไทยพลศึกษา)

นอกจากนี้ อาจารย์วิชิต ชี้เชิญ ยังได้รับการกล่าวถึง ในฐานะผู้มอบธรรมทานด้านมวยไทย ตามวิถีพุทธมาอย่างยาวนาน

เกียรติประวัติ
--------------

* ปรมาจารย์อาวุโส กิตติมศักดิ์ (มงคล ๙ - มงคลทอง) แห่งสมาคมครูมวยไทย
* ครูภูมิปัญญาไทยสาขาศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวของไทย ปี 2548
* 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ได้รับโล่เชิดชูเกียรติบุคคลทรงคุณค่า เนื่องในงานครบรอบ 73 ปี สนามศุภชลาศัย ที่สนามศุภชลาศัย สนามกีฬาแห่งชาติ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Mongkol 9 (Honorary) - Master Muaythai Association
2. ↑  "โชคอนันต์ อังสกุลอาภรณ์" ผู้ถ่ายทอดกระบี่-กระบอง สานต่อกีฬาไทย[*ลิงก์เสีย*]
3. ↑  ""โชคอนันต์ อังสกุลอาภรณ์" ผู้ถ่ายทอดกระบี่-กระบอง สานต่อกีฬาไทย". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-06. สืบค้นเมื่อ 2014-03-30.
4. ↑  Krabikrabong - AITMA - Homepage
5. ↑  ZOOM - สสส.
6. ↑  อาศรมศิลป์จับมือ ม.นอร์ทกรุงเทพลุยกีฬาไทย - สยามธุรกิจ
7. ↑  ระเบิดศึกมหกรรมกีฬาไทย 3 ธ.ค.นี้ - สยามธุรกิจ
8. ↑  งานวันมวยไทยจัดยิ่งใหญ่! 'สนธยา' เตรียมดันมวยไทยเข้าโอลิมปิก
9. ↑  วธ.จัดไหว้ครูวันมวยไทยยิ่งใหญ่[*ลิงก์เสีย*]
10. ↑  สืบสานศิลปะแม่ไม้มวยไทยจัดพิธีไหว้ครู เนื่องในวันมวยไทย ๒๕๕๕[*ลิงก์เสีย*]
11. ↑  "6 กุมภาพันธ์วันมวยไทยวิถีพุทธ : ศาสนาพระเครื่อง : ข่าวทั่วไป : คมชัดลึก". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-02-20. สืบค้นเมื่อ 2021-10-16.
12. ↑  73 ปี สนามศุภชลาศัย - กรมพลศึกษา :: รายละเอียดข่าวกรมพลศึกษา[*ลิงก์เสีย*]
เกล็ดแก้วหัววุ้น
**เกล็ดแก้ว** (อังกฤษ: Pearlscale; ญี่ปุ่น: チンシュリン; โรมาจิ: *chinshurin*) เป็นปลาทองสายพันธุ์หนึ่งที่นิยมเลี้ยงกันในปัจจุบัน มีรูปร่างลักษณะ ตัวอ้วนกลมคล้ายลูกกอล์ฟ มีลักษณะเด่นคือ เกล็ดทุกเกล็ดจะปูดนูนออกมา จึงเป็นที่มาของชื่อเกล็ดแก้ว หัวมีขนาดเล็กมาก จนอาจนับได้ว่าเป็นปลาทองสายพันธุ์ที่มีหัวเล็กที่สุด ครีบหางแผ่กางออกแลดูสวยงาม สีสันของลำตัวมีมากมายหลากหลาย ทั้ง ขาว, น้ำตาล, เหลือง และส้ม และหลากหลายสีในตัวเดียวกัน แต่ไม่พบปลาที่มีสีดำทั้งตัว และมีทั้งหัววุ้นและหัวมงกุฎ

เกล็ดแก้วเป็นปลาทองที่ชาวไทยเป็นผู้เพาะพันธุ์ขึ้นมาเป็นครั้งแรก แต่ทว่าไม่ปรากฏหลักฐานว่าผู้ใดเป็นผู้คิดค้นและทำไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่

อ้างอิง
-------

1. ↑  Erik L. Johnson, D.V.M.; Richard E. Hess (2006). *Fancy Goldfish: A Complete Guide to Care and Collecting*. Weatherhill, Shambala Publications. ISBN 0-8348-0448-4.
2. ↑  "ปลาทองเกล็ดแก้ว (Pearl Scales Goldfish)". *goldfishth.com*. สืบค้นเมื่อ 10 มิถุนายน 2023.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เกล็ดแก้ว

  


| * ด
* ค
* ก
สายพันธุ์ปลาทอง |
| --- |
| สายพันธุ์ | สิงห์จีน • สิงห์ญี่ปุ่น • รันชู • สิงห์ลูกผสม • ลักเล่ห์ • แพนด้า • เดเมกิ้น • ลูกโป่ง • ออรันดา • เกล็ดแก้ว • โคเมทโทะซะกิน • ริวกิ้น • สิงห์ดำตามิด • ชูบุงกิ้น • จิกิ้น • ตากลับ • วากิ้น • ฟุนะ • ฮิบุนะ • วาโตไน |  |
ผลึกเกลือ เมื่อส่องขยาย (เฮไลต์/เกลือแกง)
ในทางเคมี **เกลือ** เป็นสารประกอบไอออนิก ประกอบด้วยแคตไอออนและแอนไอออน ทำให้ผลผลิตที่ได้เป็นกลาง (ประจุสุทธิเป็นศูนย์) ไอออนเหล่านี้อาจเป็นอนินทรีย์ (Cl−) กับอินทรีย์ (CH3COO−) หรือไอออนอะตอมเดี่ยว (F−) กับไอออนหลายอะตอม (SO42−) ก็ได้ เกลือจะเกิดขึ้นได้เมื่อกรดและเบสทำปฏิกิริยากัน

สมบัติ
------

### สี

เกลือส่วนมากมีลักษณะใสและไม่มีสี ในหลายกรณี สีและความใสจะถูกกำหนดโดยขนาดของรูปผลึก

เกลือมีสีก็มี ตัวอย่างเช่น

* สีเหลือง (โซเดียมโครเมต)
* สีส้ม (โพแทซเซียมไดโครเมต)
* สีฟ้า (คอปเปอร์ซัลเฟตเพนตะไฮเดรต,เฟอร์ริกเฮกซะไซยาโนเฟอร์เรต)
* สีม่วง (โฟแทซเซียมเปอร์แมงกาเนต)
* สีเขียว (นิคเกิลคลอไรด์เฮกซะไฮเดรต)
* สีขาว (โซเดียมคลอไรด์)
* ไม่มีสี (แมกนีเซียมซัลเฟตเฮปตะไฮเดรต)และ
* สีดำ (แมงกานีสไดออกไซด์)

แร่ธาตุและรงควัตถุส่วนใหญ่ รวมไปถึง สีย้อมอินทรีย์เป็นเกลือ สีของเกลือแต่ละชนิด ขึ้นกับการคงอยู่ของอิเล็กตรอนที่ไม่เกิดพันธะใน d-orbital ของธาตุโลหะทรานซิชัน

### รสชาติ

เกลือที่แตกต่างกันสามารถล้วงเอารสชาติออกมาได้ทั้ง 5 รสพื้นฐาน ตัวอย่างเช่น รสเค็ม (โซเดียมคลอไรด์), รสหวาน (เลตไดอะซิเตต), รสเปรี้ยว(โพแทซเซียม ไบทาร์เทต), รสขม (แมกนีเซียมซัลเฟต) และรสอูมามิ (โมโนโซเดียมกลูตาเมต)

### กลิ่น

เกลือของกรดแก่และเบสแก่ เป็นเกลือที่ไม่สามารถระเหยได้ และไม่มีกลิ่น แต่เกลือของกรดอ่อนและเบสอ่อน สามารถเกิดกลิ่นได้หลังจากกระบวนการการเกิดคู่กรด-เบส (เช่นสารประกอบอะซิเตต สามารถให้อะซิเตตไอออน (น้ำส้มสายชู) หรือ สารประกอบไซยาไนด์ สามารถให้ไฮโดรเจนไซยาไนด์ (อัลมอนด์)) ของไอออนประกอบ กระบวนการนี้เกิดขึ้นอย่างช้าๆ และส่วนใหญ่จะถูกเร่งโดยกระบวนการไฮโดรไลซิสอันเกิดจากการมีน้ำหรืออยู่ในสภาพสารละลาย

การเรียกชื่อ
------------

ชื่อของเกลือเริ่มด้วยการเรียกชื่อของแคทไอออน (เช่น โซเดียม หรือ แอมโมเนียม) ตามด้วยชื่อของแอนไอออน (เช่นคลอไรด์ หรือ อะซิเตต) เกลือมักถูกกล่าวถึงโดยชื่อของแคทไอออนเพียงอย่างเดียว (เช่น เกลือโซเดียม หรือ เกลือแอมโมเนียม) หรือเรียกโดยชื่อของแอนไอออน (เช่น เกลือคลอไรด์ หรือ เกลืออะซิเตต)
  
แคทไอออนพื้นฐานที่เป็นองค์ประกอบสามัญ ประกอบด้วย:

* แอมโมเนียม NH4+
* แคลเซียม Ca2+
* เหล็ก Fe2+ and Fe3+
* แมกนีเซียม Mg2+
* โพแทสเซียม K+
* พีริมิดีน C5H5NH+

  
แอนไอออนพื้นฐานที่เป็นองค์ประกอบสามัญ ประกอบด้วย:

* อะซิเตต CH3COO− (กรดน้ำส้ม)
* คาร์บอเนต CO32− (กรดคาร์บอนิก)
* คลอไรด์ Cl− (กรดเกลือ)
* ซิเตรต HOC(COO−)(CH2COO−)2 (กรดซิตริก)
* ไซยาไนด์ CN− (N/A)
* ไฮดรอกไซด์ OH− (N/A)
* ไนเตรต NO3− (กรดไนตริก)
* ออกไซด์ O2− (N/A)
* ฟอสเฟต PO43− (กรดฟอสฟอริก)
* ซัลเฟต SO42− (กรดกำมะถัน)

การสังเคราะห์
-------------

เกลือสามารถสังเคราะห์จากปฏิกิริยาเคมีระหว่าง:

* กรดและเบส เช่น NH3 + HCl → NH4Cl
* โลหะและกรด เช่น Mg + H2SO4 → MgSO4
* โลหะและอโลหะ เช่น Ca + Cl2 → CaCl2
* เกลือสามารถเกิดจากกระบวนการการสลับหมู่ของสารประกอบเกลือ 2 ประเภท เกิดเป็นสารประกอบเกลือใหม่ที่ไม่ละลายน้ำ เช่น Pb(NO3)2(aq) + Na2SO4(aq) → PbSO4(s) + 2 NaNO3(aq

อ้างอิง
-------
เกล็ดหิมะที่เพิ่งตกใหม่ ๆ
การจำแนกประเภทของเกล็ดหิมะในยุคแรกโดย Israel Perkins Warren
**เกล็ดหิมะ** เป็นผลึกน้ำแข็งเดี่ยว ๆ ที่มีขนาดใหญ่พอสมควร และอาจรวมกับเกล็ดหิมะอื่น แล้วตกลงสู่บรรยากาศของโลกเป็นหิมะ เกล็ดหิมะแต่ละเกล็ดก่อเป็นรูปร่างรอบอนุภาคฝุ่นในมวลอากาศอิ่มตัวยิ่งยวดโดยดึงดูดละอองน้ำเมฆเย็นจัดซึ่งจะแช่แข็งและเกาะกันในรูปผลึก เกล็ดหิมะเกิดเป็นรูปทรงซับซ้อนเมื่อมันเคลื่อนผ่านอุณหภูมิและเขตความชื้นที่ต่างกันในบรรยากาศ ทำให้เกล็ดหิมะแต่ละเกล็ดมีรายละเอียดต่างกัน แต่สามารถจำแนกหมวดได้กว้าง ๆ เป็น 8 หมวด หิมะมองเห็นเป็นสีขาวแม้เกิดขึ้นจากน้ำแข็งใสไม่มีสี ทั้งนี้ เนื่องจากการสะท้อนกระจายในสเปกตรัมของแสงโดยผิวหน้าราบผลึกขนาดเล็กของเกล็ดหิมะ

ระเบียงภาพ
----------

ภาพถ่ายของเกล็ดหิมะในรูปทรงต่าง ๆ โดย วิลสัน เบนต์ลีย์ (ค.ศ. 1865 – 1931):

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

อ้างอิง
-------

1. ↑  Knight, C.; Knight, N. (1973). Snow crystals. Scientific American, vol. 228, no. 1, pp. 100-107.
2. ↑  Lawson, Jennifer E. (2001). "Chapter 5: The Colors of Light". *Hands-on Science: Light, Physical Science (matter)*. Portage & Main Press. p. 39. ISBN 978-1-894110-63-1. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-01-01. สืบค้นเมื่อ 2009-06-28.
**ท้องฟ้าจำลองเนห์รู** (อังกฤษ: Nehru Planetarium) เป็นหนึ่งในท้องฟ้าจำลองห้าแห่งในอินเดีย ที่ตั้งชื่อตามชวาหะร์ลาล เนห์รู นายกรัฐมนตรีคนแรกของประเทศอินเดีย กระจายตัวอยู่ในมุมไบ นิวเดลี ปูเณ และบังคาลอร์ รวมถึงท้องฟ้าจำลองชวาหะร์ในอลาหาบาด เมืองเกิดของเนห์รู 

ท้องฟ้าจำลองเนห์รูตั้งอยู่บนพื้นที่ของตรีมูรติภวัน ในกรุงนิวเดลี หรือที่รู้จักกันอย่างเป็นทางการว่า 'พิพิธภัณฑ์และห้องสมุดอนุสรณ์เนห์รู' ซึ่งก่อนหน้าเป็นที่พำนักอย่างเป็นทางการของชวาหระลาล เนห์รู นายกรัฐมนตรีคนแรกของอินเดีย และปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์รำลึกของเนห์รู ในปีพ.ศ. 2507 กองทุนอนุสรณ์ชวาหะร์ลาล เนห์รู ได้รับการจัดตั้งขึ้นเพื่อส่งเสริมความคิดริเริ่มของเขาในดำเนินการสร้างท้องฟ้าจำลองเนห์รูโดยมีเป้าหมายเพื่อส่งเสริมการศึกษาด้านดาราศาสตร์ ท้องฟ้าจำลองแห่งนี้ดำเนินงานเพื่อวัตถุประสงค์เดียวกับท้องฟ้าจำลองในมุมไบเพื่อเป็นพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์ของอินทิรา คานธี เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527

หนึ่งในนิทรรศการสำคัญของท้องฟ้าจำลองเนห์รูคือ ยานโซยุส ที-10 (Soyuz T-10) ซึ่งบรรทุกราเกซ เชอร์มา นักบินอวกาศคนแรกของอินเดียสู่อวกาศ พร้อมกับชุดอวกาศและบันทึกภารกิจของเขา 

โดมท้องฟ้าจำลองที่แสดง ณ ท้องฟ้าจำลองเนห์รู ได้รับความนิยมอย่างมากและดึงดูดผู้เข้าชมมากกว่า 200,000 คนต่อปี โดมท้องฟ้าจำลองเป็นโถงรูปโดมแสดงข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มดาวและดาวเคราะห์ ภาพต่างๆ เช่น การ์ตูน ภาพวาด คอมพิวเตอร์แอนิเมชั่น คลิปวิดีโอ และเอฟเฟกต์พิเศษต่าง ๆ ถูกนำมาใช้ในการแสดงที่นี่ 

ท้องฟ้าจำลองเนห์รูปิดทำการซ่อมแซมชั่วคราวและเปิดขึ้นอีกครั้งในเดือนกันยายน พ.ศ. 2553 มูลค่าการบูรณะ 110 ล้านรูปี เพื่อแล้วเสร็จก่อนการแข่งขันกีฬาเครือจักรภพปี พ.ศ. 2553 และได้รับไม้ผลัดของสมเด็จพระราชินี ปัจจุบันใช้เครื่องฉายดาวความละเอียดสูง Definiti "Megastar" ที่สามารถแสดงดาวได้ 2 ล้านดวง นอกจากนี้ยังติดตั้งกล้องโทรทรรศน์เก่า กล่องฉายภาพ และตัวกรองแสงอาทิตย์เมื่อมีการเกิดสุริยุปราคาขนาดใหญ่ด้วย

ระเบียงภาพ
----------

### ท้องฟ้าจำลองเนห์รู นิวเดลี

* ป้ายหินทางเข้าป้ายหินทางเข้า
* ทางเข้าทางเข้า
* ประตูทางเข้าประตูทางเข้า
* เครื่องฉายดาวหลัก Antrikshaเครื่องฉายดาวหลัก Antriksha
* ยานโซยุส ที-10 ซึ่งบรรทุกราเกซ เชอร์มา และคณะยานโซยุส ที-10 ซึ่งบรรทุกราเกซ เชอร์มา และคณะ
* ห้องจัดแสดงนิทรรศการห้องจัดแสดงนิทรรศการ
* ห้องจัดแสดงนิทรรศการหลักห้องจัดแสดงนิทรรศการหลัก
* ห้องจัดแสดงนิทรรศการห้องจัดแสดงนิทรรศการ
* ป้ายหินวาทะของชวาหะร์ลาล เนห์รูป้ายหินวาทะของชวาหะร์ลาล เนห์รู

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Features" on *Press Information Bureau of India*
2. ↑  "Nehru Planetarium ready to receive the Queen's Baton". *The Hindu*. 30 September 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 October 2010.
3. ↑  "Nehru Planetarium all set for the eclipse [". *The Hindu*. 22 July 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 26 July 2009.
4. ↑  "Children throng Nehru Planetarium for glimpse of eclipse". *The Times of India*. 16 January 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 August 2011.
**สบู่แดง** (อังกฤษ: bellyache bush; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Jatropha gossypifolia*) หรือ **ละหุ่งแดง** หรือ **สบู่เลือด** เป็นไม้ประดับในวงศ์ยางพารา (Euphorbiaceae) มีถิ่นกำเนิดในอเมริกากลาง

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
-------------------

สบู่แดงเป็นไม้พุ่มสูง 1-2 เมตร แตกกิ่งก้านจากโคนต้น ลำต้นและกิ่งมีขนสีทองปกคลุมหนาแน่น ทุกส่วนของต้นมียางขาว ใบเดี่ยวเรียงสลับรูปฝ่ามือ ขอบใบเว้าลึก 3-5 แฉก ใบอ่อนสีแดงอมม่วง เมื่อแก่เปลี่ยนเป็นสีเขียวอมแดง ก้านใบสีแดง ช่อดอกเชิงลดหลั่นออกที่ปลายกิ่ง ดอกย่อยสีแดงเข้ม ดอกตัวผู้และดอกตัวเมียอยู่บนต้นเดียวกัน กลีบเลี้ยง 5 กลีบ แต่ละช่อย่อยมีดอกตัวเมีย 1 ดอก ที่เหลือเป็นดอกตัวผู้ ผลค่อนข้างกลม มี 3 พู เมื่อแก่แตกได้ มี 3 เมล็ด ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ดหรือปักชำ

ความเป็นพิษ
-----------

เมล็ดสบู่แดงมีโปรตีนเป็นพิษ คือ เซอร์ซิน (curcin) และน้ำมันจากเมล็ดมีฤทธิ์เป็นยาถ่าย หากรับประทานเข้าไป จะมีผลต่อระบบทางเดินอาหาร ทำให้คลื่นไส้อาเจียน ท้องเดิน ปวดท้อง อ่อนเพลีย จุกเสียด กระหายน้ำ ปวดศีรษะ อาจถ่ายเป็นเลือด ความดันเลือดต่ำ อัมพาต ผิวหนังแดง ชัก ม่านตาขยาย และสั่น น้ำยางมีฤทธิ์ระคายเคืองต่อผิวหนัง ทำให้คัน ปวดแสบปวดร้อน อักเสบบวม พองเป็นตุ่มน้ำใส หากถูกตา จะทำให้ตาอักเสบ อาจทำให้ตาบอดชั่วคราวหรือถาวร

ประโยชน์
--------

สบู่แดงมีคุณสมบัติหลายอย่างในทางเภสัชวิทยา เช่น ช่วยลดความดันโลหิต ต้านเชื้อจุลินทรีย์ และเป็นยาระงับปวด น้ำยางจากลำต้นใช้ห้ามเลือดได้ ใบใช้ต้มกินแก้ปวดท้อง ลดไข้ และใช้ย้อมสีได้ นอกจากนี้ สารสกัดจากใบแก่ของสบู่แดงยังใช้เป็นยาฆ่าแมลงได้

ดูเพิ่ม
-------

* ละหุ่ง
* สบู่เลือด

อ้างอิง
-------

1. ↑  'ว่านสบู่เลือด' รักษามะเร็ง
2. ↑  "สบู่แดง สรรพคุณประโยชน์ของต้นสบู่แดง 15 ข้อ ! (ละหุ่งแดง) - Frynn". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-05-28. สืบค้นเมื่อ 2015-05-02.
3. ↑  E-Herbarium (eherb) - ข้อมูลของ สบู่แดง ละหุ่งแดง
4. ↑  *Jatropha gossypifolia* L. - Thai Biodiversity[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  *Jatropha gossypifolia* - Globinmed
6. ↑  สบู่ดำ และ สบู่เลือด - สำนักงานข้อมูลสมุนไพร
7. ↑  *Jatropha gossypiifolia* L. (Euphorbiaceae): A Review of Traditional Uses, Phytochemistry, Pharmacology, and Toxicology of This Medicinal Plant
8. ↑  Use of *Jatropha gossypifolia* stem latex as a haemostatic agent: how safe is it?
9. ↑  สบู่แดง : *Jatropha gossypifolia* L. - องค์การสวนพฤกษศาสตร์
10. ↑  สบู่แดง -- กรมหม่อนไหม กระทรวงเกษตรและสหกรณ์[*ลิงก์เสีย*]
11. ↑  Insecticidal activity of *Jatropha gossypifolia* L. (Euphorbiaceae) and *Cleome viscosa* L. (Capparidacae) on *Spodoptera litura* (Lepidoptera: Noctuidae).

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สบู่แดง
ตามความเชื่อในศาสนาคริสต์ **การชำระให้บริสุทธิ์** (อังกฤษ: sanctification) เป็นกระบวนที่พระเป็นเจ้าทรงช่วยมนุษย์ให้ได้รับความรอดและความบริสุทธิ์ในฝ่ายจิตวิญญาณ ผู้ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์เรียกว่า "ผู้บริสุทธิ์" หรือ "ผู้ศักดิ์สิทธิ์"

ในศาสนาพุทธเรียกการชำระจิตให้บริสุทธิ์จากกิเลสว่าว่า "วิสุทธิ" หรือ "ไตรสิกขา" ซึ่งเป็นหลักธรรมเพื่อการบรรลุมรรคผลนิพพาน

ศาสนาพุทธ
---------

ดูบทความหลักที่: วิสุทธิ
ในรถวินีตสูตร พระปุณณมันตานีบุตรกล่าวกับพระสารีบุตรว่าการประพฤติพรหมจรรย์เพื่อบรรลุนิพพานเปรียบเหมือนการนั่งรถ 7 ผลัด นักปฏิบัติต้องประกอบด้วย วิสุทธิ 7 ประการ ได้แก่

1. **ศีลวิสุทธิ**
2. **จิตตวิสุทธิ**
3. **ทิฏฐิวิสุทธิ**
4. **กังขาวิตรณวิสุทธิ**
5. **มัคคามัคคญาณทัสสนวิสุทธิ**
6. **ปฏิปทาญาณทัสสนวิสุทธิ**
7. **ญาณทัสสนวิสุทธิ**

วิสุทธิแต่ละข้อเป็นปัจจัยส่งเสริมวิสุทธิในข้อต่อไปเป็นลำดับ จนถึงอนุปาทาปรินิพพาน

เมื่อสรุปวิสุทธิ 7 ลงในไตรสิกขา ศีลวิสุทธิคือศีล จิตตวิสุทธิคือสมาธิ ทิฏฐิวิสุทธิ กังขาวิตรณวิสุทธิ มัคคามัคคญาณทัสสนวิสุทธิ ปฏิปทาญาณทัสสนวิสุทธิ และญาณทัสสนวิสุทธิ คือปัญญา

ศาสนาคริสต์
-----------

ในศาสนาคริสต์ ความบริสุทธิ์ หมายถึง ความดีพร้อม ปราศจากบาป ทั้งทางจิตวิญญาณ จิตใจ และร่างกาย ด้วยการประพฤติตามพระบัญญัติของพระเจ้าอย่างครบถ้วน การละเมิดพระบัญญัติแม้เพียงข้อเดียวถือว่าเป็นบาป

คริสต์ศาสนิกชนถือว่ามนุษย์ไม่สามารถชำระตนเองให้บริสุทธิ์ได้ แต่ต้องอาศัยค่าไถ่ของพระคริสต์ และมนุษย์ร่วมรับผิดชอบการชำระนี้โดยการดำเนินชีวิตของตนให้บริสุทธิ์ คือ

1. เชื่อฟังพระเป็นเจ้า และทำสิ่งที่พระองค์พอพระทัย
2. อ่านคัมภีร์ไบเบิล อธิษฐาน ร่วมการนมัสการพระเจ้ากับพี่น้องคริสตชนและคริสตจักร

อ้างอิง
-------

* **พระไตรปิฎก ฉบับสยามรัฐ**
* **พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน 2011**, สมาคมพระคริสตธรรมไทย

1. ↑  1 คร. 6:11
2. ↑  รถวินีตสูตร, พระไตรปิฎก เล่มที่ 12 พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ 4 มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์
3. ↑  1 ธส. 5:23
4. ↑  1 ยน. 3:4
5. ↑  ศิลป์ชัย เชาวน์เจริญรัตน์, *หลักความเชื่อคริสเตียนและศาสนศาสตร์ระบบ*, กรุงเทพฯ : สถาบันคริสเตียนศึกษาและพัฒนาคริสตจักร, หน้า 150
**ชุนหิงสแควร์** (จีน: 信兴广场 หรือ 地王大厦; อังกฤษ: Shun Hing Square) เป็นตึกระฟ้าความสูง 384 เมตร (1,260 ฟุต) ตั้งอยู่ที่เมืองเชินเจิ้น สาธารณรัฐประชาชนจีน ชุนหิงสแควร์เป็นตึกที่สูงที่สุดอันดับที่ 5 ของประเทศจีน และอันดับที่ 9 ของโลก และเคยสูงที่สุดในประเทศจีนตั้งแต่ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2539 ระหว่างที่ตึกซิติคพลาซาในเมืองกว่างโจวจะก่อสร้างเสร็จในปีต่อมา การใช้งานส่วนใหญ่จะใช้เป็นสำนักงาน แต่มี 35 ชั้นที่เป็นที่อยู่อาศัย มีลานจอดรถและศูนย์การค้า 5 ชั้น ลิฟต์มีทั้งลิฟต์โดยสาร และลิฟต์ขนส่งจำนวน 2 ตัว พื้นที่แต่ละชั้นในตึกมีทั้งสิ้น 3,450 ถึง 4,900 ตารางเมตร ส่วนชั้นสูงสุดเรียกว่า *เมอริเดียนวิวเซ็นเตอร์* ซึ่งเป็นที่สำหรับชมวิว

อ้างอิง
-------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ชุนหิงสแควร์**

1. ↑  "Shun Hing Square". Skyscraperpage.com. สืบค้นเมื่อ 2008-07-08.
2. ↑  "Shun Hing Square". Emporis.com. สืบค้นเมื่อ 2008-07-08.
3. ↑  "Shun Hing Square". skyscraperpicture.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-07-25. สืบค้นเมื่อ 2008-07-08.


พิกัดภูมิศาสตร์: 22°32′43″N 114°06′21″E﻿ / ﻿22.54528°N 114.10583°E﻿ / 22.54528; 114.10583
***แผนสังหารนรกทีละขั้น*** (อังกฤษ: In the Line of Fire) เป็นภาพยนตร์ที่กำกับโดยวูล์ฟกัง ปีเตอร์เซน เกี่ยวกับฆาตกรที่พยายามลอบสังหารประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา โดยมีเจ้าหน้าที่พิเศษที่มีหน้าที่อารักขาประธานาธิบดี พยายามปกป้อง และตามจับตัวฆาตกร ภาพยนตร์ออกฉายในปี ค.ศ. 1993

ภาพยนตร์นำแสดงโดยคลินต์ อีสต์วุด รับบทเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษที่เคยปฏิบัติหน้าที่อารักขาประธานาธิบดีหลายคนมาอย่างต่อเนื่อง เป็นเวลา 20 ปี นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 ในสมัยจอห์น เอฟ. เคนเนดี บทฆาตกรโรคจิตรับบทโดย จอห์น มัลโควิช โดยก่อนหน้านี้บทนี้เคยมีการเสนอให้โรเบิร์ต เดอ นีโร แต่ถูกปฏิเสธไปเนื่องจากตารางเวลาการถ่ายทำ ซ้อนกับภาพยนตร์เรื่องอื่น

ในภาพยนตร์กล่าวถึงการหาเสียงเลือกตั้งชิงตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐเป็นสมัยที่สอง ซึ่งในขณะที่ภาพยนตร์ออกฉาย ตรงกับการดำรงตำแหน่งสมัยแรกของบิล คลินตัน (ค.ศ. 1993 - 2001) ผู้สร้างภาพยนตร์ได้ใช้ภาพฟุตเตจการรณรงค์หาเสียงของบิล คลินตัน กับจอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช มาตัดต่อใช้ในภาพยนตร์

นักแสดง
-------

* คลินต์ อีสต์วุด เป็น แฟรงค์ ฮอร์ริแกน
* จอห์น มัลโควิช เป็น มิตช์ เลียรี
* เรเน รุสโซ เป็น ลิลลี เรนส์
* ดีแลน แมคเดอร์ม็อต เป็น อัล ดี แอนเดีย

ดูเพิ่ม
-------

* *In the Line of Fire* ที่อินเทอร์เน็ตมูวีเดตาเบส
* รายละเอียดภาพยนตร์เรื่อง แผนสังหารนรกทีละขั้น ในเว็บไซต์ สยามโซน
* Movie stills
มิไรกัง
**พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และนวัตกรรมสมัยใหม่แห่งชาติ** (ญี่ปุ่น: 日本科学未来館; โรมาจิ: *นิปปง คะงะกุ มิไรคัง*) หรือเรียกสั้นๆว่า **มิไรคัง** (ญี่ปุ่น: 未来館; โรมาจิ: *พิพิธภัณฑ์แห่งอนาคต*) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2544 โดยสำนักงานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศญี่ปุ่น (JST) 

เป็นสถานที่ๆท่านสามารถเรียนรู้สิ่งหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นกับโลกจากมุมมองของทางวิทยาศาสตร์และท่านจะได้มีโอกาสที่จะพูดคุยถกปัญหา ครุ่นคิดถึงอนาคตที่รออยู่ภายหน้า โดยท่านจะได้สัมผัสกับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีล่าสุด ได้ประสบการณ์ต่างๆมากมาย 

มิไรคังมีการนำเสนอข้อมูลเชิงนิทรรศการ โดย**นิทรรศการประจำนั้นแบ่งเป็น 3 โซน** แต่ละโซนจะมีคอนเซ็ปต่างกัน

1. โลกธรรมชาติและเรา (ชั้น 1 ) ชีวิตบนโลกและสิ่งแวดล้อมเชื่อมต่อเกี่ยวข้องกับเราอย่างไร
2. สร้างอนาคต (ชั้น 3 ) สังคมหรือการใช้ชีวิตที่เราอยากให้มีขึ้น ทำความคิดไอเดียต่างๆให้เป็นจริงได้หรือไม่
3. สำรวจโลก (ชั้น 5 ) สำรวจเกี่ยวกับจักรวาล โลก สิ่งแวดล้อม

นอกจากนิทรรศการประจำแล้ว ยังมีนิทรรศการพิเศษจัดขึ้นแล้วแต่ช่วงเวลานั้นๆ ซึ่งติดตามรายละเอียดได้ที่เว็บไซต์

นิทรรศการพิเศษที่น่าสนใจ ที่จัดขึ้นในปี 2017 

- ข้าวและอนาคตอันยั่งยืน "Beautiful Rice - For a Sustainable Future"

- ไม่มีปลาให้ทานอีกแล้ว "No choice? The earth - sold out! ～SDGs×Backward from the future～"

ที่มิไรคังท่านสามารถเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆได้ เช่น ทดลองนั่ง UNI-CUB ชมหุ่นยนต์ ทำการทดลอง เป็นต้น 

ยังมีการเอื้ออำนวยการเรียนรู้สำหรับครอบครัว(สำหรับผู้ปกครองและเด็กเล็ก) เช่น ลานโอยักโกะฮิโรบะ ที่ชั้น 3

นอกจากนี้ท่านสามารถสนุกกับการเรียนรู้เพิ่มขึ้นโดยดาวน์โหลดแอพลิเคชั่นที่ทางมิไรคังเตรียมไว้ 

**สถานที่ตั้ง**

โอะไดบะ ในโตเกียว สามารถเดินทางไปโดยขึ้นรถไฟฟ้าจากสถานีชิมบาชิ (Shimbashi ) ไปเส้นยุริกะโมะเมะราว 15 นาที ลงที่สถานี Telecom center หรือ Funeno kagaku kan (ใช้เวลาเดินประมาณ 5 นาที ถึงมิไรคัง)

**สิ่งอำนวยความสะดวก**

ตู้ล็อกเกอร์ อำนวยความสะดวกด้านภาษาอังกฤษ (วิทยากรสามารถอธิบายภาษาอังกฤษได้)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**มิไรกัง**

* Miraikan website in Japanese
* Miraikan website in English
มาดากัสการ์ตั้งอยู่นอกชายฝั่งตะวันออกของทวีปแอฟริกา
**แผนมาดากัสการ์** (เยอรมัน: *Madagaskarplan*) เป็นข้อเสนอจากรัฐบาลนาซีเยอรมันเพื่อโยกย้ายชาวยิวจากทวีปยุโรปไปยังเกาะมาดากัสการ์ ฟรันซ์ ราเดมาแคร์ หัวหน้าแผนกยิวของสำนักงานต่างประเทศเยอรมันได้เสนอความคิดนี้ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1940 ไม่นานก่อนที่ฝรั่งเศสถูกยึดครอง ข้อเสนอนี้ได้เรียกว่าสำหรับการมอบอำนาจในการควบคุมมาดากัสการ์ อาณานิคมของฝรั่งเศสแก่เยอรมนีในฐานะส่วนหนึ่งของข้อตกลงการยอมจำนวนของฝรั่งเศส

ความคิดของการจัดการชาวยิวเชื้อสายโปลใหม่ในมาดากัสการ์โดยรัฐบาลโปแลนด์ในปี ค.ศ. 1937 แต่กองกำลังเฉพาะกิจที่ได้ส่งไปเพื่อประเมินศักยภาพของเกาะซึ่งได้สรุปผลออกมาแล้วว่ามีเพียง 5,000 ถึง 7,000 ครอบครัวเท่านั้นที่จะสามารถอาศัยอยู่ได้หรือแม้แต่ประมาณไม่กี่ 500 ครอบครัวโดยการประเมินบางส่วน เพราะความพยายามของนาซีเพื่อส่งเสริมการอพยพประชากรชาวยิวของเยอรมนีในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สองเป็นเพียงบางส่วนที่ประสบความสำเร็จ ความคิดที่จะเนรเทศชาวยิวให้ไปยังเกาะมาดากัสการ์ได้ถูกรื้อฟื้นโดยรัฐบาลนาซีในปี ค.ศ. 1940

ราเดมาแคร์ได้แนะนำเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1940 มาดากัสการ์ควรจะจัดให้เป็นจุดหมายปลายทางสำหรับชาวยิวในยุโรป ด้วยการอนุมัติของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ อาด็อล์ฟ ไอช์มัน ได้เผยแพร่บันทึกข้อตกลงในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1940 ได้เรียกร้องสำหรับให้มีการตั้งถิ่นฐานใหม่ของชาวยิวนับล้านคนต่อปีจากสี่ปี ด้วยเกาะที่ถูกควบคุมให้เป็นรัฐตำรวจภายใต้เอ็สเอ็ส พวกเขาได้สันนิษฐานว่าชาวยิวจำนวนมากจะต้องยอมรับเงื่อนไขที่รุนแรงที่ควรดำเนินตามแผนต่อไป แผนนั้นกลับไร้ผลเนื่องจากการปิดล้อมทางทะเลของอังกฤษ ดังนั้นจึงถูกเลื่อนออกไปหลังจากนาซีได้พ่ายแพ้ในยุทธการที่บริเตนในเดือนกันยายน ค.ศ. 1940 และได้ถูกเก็บไว้อย่างถาวรในปี ค.ศ. 1942 ด้วยการเริ่มต้นของมาตรการสุดท้าย ซึ่งทำหน้าที่เป็นขั้นตอนทางจิตวิทยาที่สำคัญ

หมายเหตุ
--------

1. ↑  the World Factbook estimates Madagascar's population as 23,812,681 ข้อมูลเมื่อ กรกฎาคม 2015[update].

อ้างอิง
-------

1. ↑  Browning 2004, p. 82. sfn error: no target: CITEREFBrowning2004 (help)
2. ↑  Nicosia 2008, p. 280. sfn error: no target: CITEREFNicosia2008 (help)
3. ↑  World Factbook 2015. sfn error: no target: CITEREFWorld\_Factbook2015 (help)
4. ↑  Longerich 2010, p. 162. sfn error: no target: CITEREFLongerich2010 (help)
5. ↑  Browning 1995, pp. 18–19, 127–128. sfn error: no target: CITEREFBrowning1995 (help)
ตัวอย่างแผนภาพแสดงสถานะ
**แผนภาพแสดงสถานะ** หรือ **สเตตไดอะแกรม** (state diagram) ใช้เพื่อแสดงสถานะของวัตถุ รวมไปถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่สามารถทำให้สถานะของวัตถุนั้นเปลี่ยนแปลงไปและการกระทำที่เกิดขึ้นเมื่อสถานะของระบบเปลี่ยนไป สามารถบอกสถานะของวัตถุได้ โดยใช้หลักการให้ความสนใจ ณ เวลาต่าง ๆ กันนั้น วัตถุจะมีสถานะเป็นแบบใดบ้าง

การเขียน State Diagram เพื่อการทำ Object Oriented Analysis and Design นั้นจะแทนด้วยสัญลักษณ์ สี่เหลี่ยมมุมมน ซึ่งแทน State โดยมีชื่อของ State ระบุอยู่ และจะใช้เครื่องหมายลูกศรเพื่อแทน Transition โดยลากจาก State เริ่มต้นไปยัง State ที่ต้องการ โดยบนลูกศรจะมีชื่อของ Transition หรือกิจกรรมกำกับอยู่ด้วย การเขียนชื่อของกิจกรรมกำกับบนลูกศร มีรูปแบบดังนี้ 

[Condition /Action]

  

โดยที่

* Condition หมายถึง เงื่อนไขในการเข้าหรือออกจาก State
* Action หมายถึง กิจกรรมที่ทำระหว่างการเปลี่ยน State
* ทั้งนี้ในลูกศรจะมี Condition หรือ Action หรือไม่มีก็ได้ แต่ต้องมีตัวใดตัวหนึ่งเป็นอย่างน้อย
* จุดเริ่มต้นของกิจกรรมต่าง ๆ ใน State diagram เรียกว่า Initial state
* จุดสิ้นสุดของกิจกรรมทั้งหมดใน State diagram เรียกว่า End State

หลักในการเขียน State Diagram ให้มีประสิทธิภาพ
---------------------------------------------

* จาก Class Diagram ดูว่ามีจำนวนของ State Diagram กี่ตัวที่ต้องเขียน ปกติจะเท่ากับจำนวน Function ของแต่ละ Class รวมกัน
* ไม่จำเป็นที่จะต้องเขียน State Diagram ของทุก ๆ Function ของทุก ๆ Class Diagram ก็ได้
* ในบาง Function ที่กิจกรรมไม่ซับซ้อนมากมาย ไม่จำเป็นต้องมี State Diagram
* ให้พิจารณาว่าในแต่ละ Class จะมี State อะไรบ้าง (โดยยึดจากหลักการของความเป็นจริง) ไม่ต้องคำนึงว่ามี Function อะไรอยู่
* จาก State ที่มีอยู่ให้เขียน State Diagram ของแต่ละ Function
* เพิ่ม state ที่จำเป็นเพิ่มเติม เพื่อให้ state diagram สมบูรณ์ยิ่งขึ้น
* ทำจนกว่าจะได้ State Diagram ของ 1 Class ที่สมบูรณ์
* ทำซ้ำจนครบทุก ๆ Class ใน Class Diagram

Moore Model
-----------

การเขียน State Diagram ของ Moore จะใช้ตัวอักษรและตัวเลขเขียนอยู่ในวงกลม โดยที่ตัวอักษรแสดงถึง State ตัวเลขแสดงถึง Output เช่น W/0 หมายความว่า ที่ State W ที่เวลาใดๆ ถ้าได้รับ Input แล้ววงจรจะเชื่อมด้วยเส้นตรงหรือเส้นโค้งมีหัวลูกศรกำกับและแต่ละเส้นที่เชื่อมกันก็ยังมีตัวเลขอีกชุด แสดงถึงการป้อน Input กำกับไว้ด้วย

Moore Model ใช้ในกรณีที่ Output ของวงจรไม่ได้ขึ้นอยู่กับ Input แต่จะขึ้นอยู่กับ Present State เท่านั้น ดังนั้น State table และ State Diagram ตามแบบของ Moore จะแตกต่างกับแบบของ Mealy

จากรูปคือ

ถ้าให้ State W เป็น Present State และวงจรได้รับ Input X=0 แล้ว Next State ของวงจรเป็น State Y และให้ Output Z=0 แต่ถ้าวงจรได้รับ Input X=1แล้ว Next State ของวงจรเป็น State X และให้ Output Z=0

ถ้าให้ State X เป็น Present State และวงจรได้รับ Input X=0 แล้ว Next State ของวงจรจะคงอยู่ที่ State X และให้ Output Z=1 แต่ถ้าวงจรได้รับ Input X=1แล้ว Next State ของวงจรเป็น State Yและให้ Output Z=1

ถ้าให้ State Y เป็น Present State และวงจรได้รับ Input X=0 แล้ว Next State ของวงจรเป็น State X และให้ Output Z=0 แต่ถ้าวงจรได้รับ Input X=1แล้ว Next State ของวงจรเป็น State W และให้ Output Z=0

ข้อดี

Output ไม่เปลี่ยนตาม Input
ทำให้ไม่เกิดปัญหา momntary change หรือ Glitch 

ข้อเสีย
ใช้จำนวนสภาวะมากกว่าในการออกแบบวงจรชนิดเดียวกัน

อ้างอิง
-------

* State diagram เก็บถาวร 2011-11-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**แผนโบจินกา** (อาหรับ: بوجينكا; ตากาล็อก: *Oplan Bojinka*) เป็นแผนการโจมตีขนาดใหญ่สามระยะที่วางแผนโดยร็อมซี ยูซุฟ และคอลิด เชค มุฮัมมัด การโจมตีดังกล่าวจะเกี่ยวข้องกับแผนลอบปลงพระชนม์สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 การวางระเบิดสายการบิน 11 แห่ง และผู้โดยสารประมาณ 4,000 คนที่จะบินจากเอเชียไปยังสหรัฐอเมริกา และข้อเสนอของอับดุลฮากิม มุร็อดให้ชนเครื่องบินเข้ากับสำนักงานใหญ่หน่วยสืบราชการลับกลางแห่งสหรัฐอเมริกา ในแฟร์แฟกซ์เคาน์ตี รัฐเวอร์จิเนีย นอกเหนือไปจากแผนวางระเบิดเครื่องบินหลายลำ

แม้จะมีการวางแผนอย่างระมัดระวังและทักษะของร็อมซี ยูซุฟ แผนโบจินกาถูกขัดขวางหลังถังดับเพลิงเคมีดึงความสนใจของตำรวจฟิลิปปินส์เมื่อวันที่ 6 และ 7 มกราคม พ.ศ. 2539 ยูเซฟติดตั้งระเบิดทดสอบในห้างสรรพสินค้าและโรงภาพยนตร์ ทำให้มีผู้บาดเจ็บหลายคน และมีผู้เสียชีวิตหนึ่งคนในเหตุการณ์ คือ ผู้โดยสารที่นั่งอยู่ใกล้กับระเบิดไนโตรกลีเซอรินบนฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 434 ซึ่งสามารถก่อความเสียหายเพียงพอให้เสียเครื่องบินทั้งลำได้ เงินที่ส่งมาให้แก่ผู้วางแผนนั้นมาจากอัลกออิดะฮ์

อ้างอิง
-------

1. ↑  Mazzetti, Mark (November 14, 2009). "Portrait of 9/11 'Jackal' Emerges as He Awaits Trial". *New York Times*. สืบค้นเมื่อ November 15, 2009.
2. ↑  Lumpkin, John J. "Global Security". Global Security. สืบค้นเมื่อ 2010-11-06.
**สงครามเบ็ดเสร็จ** (อังกฤษ: Total war) คือ ความขัดแย้งอันไร้ขอบเขตซึ่งประเทศคู่สงครามได้ทำการเรียกระดมทรัพยากรทั้งหมดเพื่อใช้ในการทำสงคราม ไม่ว่าจะเป็น ทรัพยากรมนุษย์ อุตสาหกรรม เกษตรกรรม การทหาร ธรรมชาติ เทคโนโลยีหรือปัจจัยอื่น ๆ ในความพยายามที่จะทำลายประเทศคู่สงครามอย่างสิ้นเชิง หรือทำลายความสามารถของอีกฝ่ายหนึ่งที่จะทำการรบต้านทานต่อไปอีก การทำสงครามเบ็ดเสร็จเคยถูกใช้ในการทำสงครามมานานหลายศตวรรษแล้ว ในการทำสงครามเบ็ดเสร็จ ความแตกต่างระหว่างทหารและพลเรือนมีน้อยมากเมื่อเทียบกับสงครามประเภทอื่น ๆ และมนุษย์ทุกคนจะถูกพิจารณาว่าเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามในการทำสงครามของคู่สงคราม

หนังสืออ่านเพิ่มเติม
--------------------

* David A. Bell. *The First Total War: Napoleon's Europe and the Birth of Warfare as We Know It,* (2007)
* Eric Markusen and David Kopf; *The Holocaust and Strategic Bombing: Genocide and Total War in the Twentieth Century,* (1995)
* Mark E. Neely Jr.; "Was the Civil War a Total War?" *Civil War History,* Vol. 50, 2004
* Daniel E. Sutherland and Grady McWhiney; *The Emergence of Total War,* (1998) US Civil War
**อาร์ดีตี** (มาจากคำกริยาของภาษาอิตาลี คำว่า *ardire*, lit. "เพื่อความกล้า", และแปลความหมายคือ "เหล่าผู้กล้าหาญ") เป็นชื่อนามที่ถูกตั้งขึ้นแก่หน่วยรบพิเศษระดับหัวกะทิ โดยกองทัพบกราชอาณาจักรอิตาลีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พวกเขาเป็นกองกำลังทหารจู่โจม(shock troops) กลุ่มแรกในยุคสมัยใหม่และถูกระบุเอาไว้ว่า "เป็นกองกำลังทหารที่น่ากลัวที่สุดโดยกองทัพฝ่ายข้าศึก"

รีพาร์ตี ดาสซาโต(หน่วยทหารจู่โจม) ถูกก่อตั้งขึ้นในช่วงฤดูร้อน ปี ค.ศ. 1917 โดยพันเอกบาสซี และได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่บทบาททางยุทธวิธีของกองกำลังทหารจู่โจม เพื่อเข้าทำลายการป้องกันของฝ่ายข้าศึก เพื่อเตรียมปูทางสำหรับการรุกของทหารราบในวงกว้าง อาร์ดีตีนั้นไม่ใช่หน่วยทหารในกองพลทหารราบ แต่ถือว่าเป็นหน่วยกองกำลังรบที่แยกจากกัน

รีพาร์ตี ดาสซาโตประสบความสำเร็จในการนำระดับการเคลื่อนไหวไปสู่สิ่งที่เคยเป็นสงครามการเข้ายึดครองตำแหน่งที่มั่น พวกเขาสามารถเอาชนะในการสู้รบหลายครั้งโดยใช้อาวุธเป็นหลักด้วยมีดสั้นและระเบิดมือ ซึ่งได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามีประสิทธิภาพอย่างมากในพื้นที่แคบ ๆ ของสนามเพลาะ พวกเขาได้หาประโยชน์ในสนามรบเป็นแบบอย่าง และพวกเขาได้มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์การทหารของอิตาลี พวกเขาถูกปลดประจำการในปี ค.ศ. 1920

ชื่อของอาร์ดีตีนั้นต่อมาได้ถูกใช้ในปี ค.ศ. 1919-20 โดยผู้ปกครองอิตาลีในฟียูเมซึ่งนำโดย Gabriele D'Annunzio ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสมาชิกของกองทัพราชอาณาจักรอิตาลี ชุดเครื่องแบบที่พวกเขาใช้ด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำและหมวกทรงแบบเฟซ(Faz)สีดำ ซึ่งได้ถูกนำไปใช้ในเวลาต่อมาโดยกองกำลังกึ่งทหารของเบนิโต มุสโสลินี แบล็คเชิ้ต

ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1975 ธงประจำของกรมทหารอาร์ดีตีที่ 10 (ถูกก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1942 โดยเอาแบบอย่างของหน่วยจู่โจมที่ 9 ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง) ได้ถูกนำมาใช้โดย 9º Reggimento d'Assalto Paracadutisti Col Moschin (กรมทหารพลร่มจู่โจมที่ 9 Col Moschin) จนถึงทุกวันนี้ ปฏิบัติการของ Col Moschin และหน่วยคอมมานโดมนุษย์กบของอิตาลีซึ่งเป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า "อาร์ดิตี อินเคอร์โซริ" และถูกมองว่าเป็นผู้สืบทอดของหน่วยอาร์ดีตีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

อ้างอิง
-------

1. ↑  Polizzotto, Francesco (6 December 2018). "L'Esercito italiano rispolvera il mito degli Arditi". *Eco Internazionale* (ภาษาอิตาลี). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-04-25. สืบค้นเมื่อ 2021-05-27.
2. ↑  "100 anni fa nascevano gli "Arditi" il corpo più temuto dagli eserciti avversari" (ภาษาอิตาลี). 31 July 2018.
**จั่วเกิ่ว** (เวียดนาม: *Chùa Cầu*) หรือ **เกิ่วเหฺญิตบ๋าน** (*Cầu Nhật Bản*; "สะพานญี่ปุ่น") เป็นสะพานเดินเท้าที่บนสะพานมีศาลเจ้าตั้งอยู่ สะพานตั้งอยู่ในโห่ยอาน จังหวัดกว๋างนาม ประเทศเวียดนาม สะพานมีความยาว 18 เมตร กว้าง 3 เมตร ปลายตอนเหนือของสะพานมีศาลเจ้าตั้งอยู่ โดยมีทางเข้าศาลอยู่กลางสะพาน

ศาลเจ้าบนจั่วเกิ่วประดับประดาอย่างวิจิตรด้วยสังคโลก ในศาลมีรูปปั้นลิงและสุนัข แทนปีที่เริ่มสร้างและปีนักษัตรที่สร้างเสร็จตามลำดับ ในอดีต ศาลเจ้านี้บูชาเทพเจ้าเจิ๊น หวู และมีเทศกาลฉลองเป็นประจำทุกวันที่ 20 ของเดือน 7 ตามระบบจันทรคติ

ประวัติศาสตร์
-------------

ในศตวรรษที่ 16 มีวาณิชชาวญี่ปุ่นเริ่มมาตั้งรกรากในเมืองท่าโห่ยอาน ในปี 1593 วาณิชกลุ่มหนึ่งสร้างสะพานที่มีหลังคาคลุมข้ามคลอง สะพานสร้างเสร็จในปี 1595 และเป็นทางข้ามเชื่อมต่อชุมชนญี่ปุ่นกับชาวจีนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง ในปี 1653 ชาวญี่ปุ่นในโห่ยอานสร้างศาลเจ้าบนสะพานเพื่อสงบปีศาจนามาซู (Namazu) ซึ่งเชื่อกันว่าทำให้เกิดแผ่นดินไหว

ในการเดินทางเยี่ยมเยียนโห่ยอานในปี 1719 เหงียน ฟุก จู ตั้งชื่อสะพานว่า *ลายเหวียนเกี่ยว* แปลว่า "สะพานที่ต้อนรับแขกจากไกลโพ้น" ตามปีที่ระบุบนหลังคาหรือบนจารึกที่หัวสะพาน สะพานได้รับการสร้างขึ้นใหม่ในปี 1817 แต่ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าในการนั้นได้สร้างศาลเจ้าใหม่ด้วยหรือไม่ ศาลเจ้ามีบันทึกว่าสร้างใหม่ในปี 1817, 1865, 1915 และ 1986 ซึ่งตลอดทุกครั้งก็จะค่อย ๆ นำเอาองค์ประกอบสถาปัตยกรรมแบบจีนและเวียดนามเข้ามาใช้แทนที่องค์ประกอบแบบญี่ปุ่น

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3 4  "Chùa Cầu - linh hồn di sản Hội An". *vnexpress.net* (ภาษาเวียดนาม). October 2, 2021. สืบค้นเมื่อ November 10, 2021.
2. 1 2  "Japanese Bridge (Chua Cau Nhat Ban) Hoi An - Chùa Cầu Hội An". *VietnamOnline.com*. สืบค้นเมื่อ November 10, 2021.
3. 1 2 3  "Japanese Covered Bridge". *Atlas Obscura*. สืบค้นเมื่อ November 10, 2021.
4. ↑  "Lịch sử chùa Cầu ở Hội An". *Bạn Nên Biết* (ภาษาเวียดนาม). July 7, 2019. สืบค้นเมื่อ November 10, 2021.
5. 1 2  Lê, Quốc (February 8, 2016). "Khám phá nơi thờ khỉ độc nhất vô nhị của Việt Nam". *trithuccuocsong.vn* (ภาษาเวียดนาม). สืบค้นเมื่อ November 10, 2021.
6. ↑  "Japanese Covered Bridge – The Legacy Of Ancient Japan in Hoi An". *vietnamdiscovery.com*. June 10, 2019. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-08-10. สืบค้นเมื่อ November 10, 2021.
**อาร์ตาบาร์นุสแห่งเปอร์เซีย** (หรือ **อาร์ตาบาร์นุสแห่งเฮอร์เคเนีย**; กรีกโบราณ: Ἀρτάβανος) เป็นบุคคลสำคัญทางการเมืองของเปอร์เซียในสมัยราชวงศ์อะคีเมนิด ซึ่งมีการบันทึกว่าเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งเปอร์เซียในช่วงนะยะเวลาไม่กี่เดือน (ระหว่าง 465 ปีก่อนคริสตกาล - 464 ปีก่อนคริสตกาล)

อาร์ตาบาร์นุสบุคคลดังกล่าวไม่ได้เป็นบุคคลเดียวกันกับไม่ต้องสับสนกับพระปิตุฉาของกษัตริย์เซอร์ซีสที่มีพระนามเดียวกัน คือ อาร์ตาบาร์นุส บุตรแห่งฮิสตัสเปส (และเป็นพระอนุชาของพระราชบิดาของกษัตริย์เซอร์ซีสที่ 1 คือ กษัตริย์ดาริอุสที่ 1)

อาร์ตาบาร์นุส อาจจะมีต้นกำเนิดมาจากมณฑลเฮอร์เคเนีย และมีบันทึกว่าได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าขุนนางของกษัตริย์เซอร์ซีสที่ 1 และได้รับการพิจารณาว่าให้ทำหน้าที่เป็นราชมนตรีหรือหัวหน้าผู้คุ้มกันประจำพระองค์

ตามคำกล่าวของอริสโตเติล อาร์ตาบาร์นุสเป็นมีส่วนต่อการทิวงคตของมกุฎราชกุมารดาริอุส จากนั้นก็กลัวว่ากษัตริย์เซอร์ซีสทรงจะหาทางแก้แค้นและจึงดำเนินการปลงพระชนม์กษัตริย์ ในทางกลับกันจูนีอานุส จัสตินุสได้บันทึกไว้ว่า อาร์ตาบาร์นุสมีความทะเยอทะยานส่วนตัวในการครองพระราชบัลลังก์ ในตอนแรกอาร์ตาบาร์นุสลอบปลงพระชนม์กษัตริย์เซอร์ซีสอย่างลับๆ จากนั้นจึงกล่าวหาว่า เจ้าชายดาริอุสเป็นผู้ลอบปลงพระชนม์กษัตริย์ ส่งผลให้พระองค์ทรงถูกสำเร็จโทษ โดยลำดับเหตุการณ์ดังกล่าวยังไม่แน่นอน แต่การสวรรคตของกษัตริย์เซอร์ซีสและมกุฎราชกุมารดาริอุส จึงทำให้พระราชบัลลังก์ว่างลง

และขึ้นมามีอำนาจของอาร์ตาบาร์นุสก็ยังคงไม่แน่ชัดเช่นกัน เรื่องเล่าบางเรื่องก็ว่าอาร์ตาบาร์นุสได้แย่งชิงพระราชบัลลังก์ด้วยตัวเอง ส่วนคนอื่นคิดว่าอาร์ตาบาร์นุสได้แต่งตั้งให้กษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 1 ขึ้นเป็นกษัตริย์ และทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และมีอำนาจอยู่เบื้องหลังพระราชบัลลังก์ สถานการณ์เช่นนี้คงอยู่ได้เพียงไม่กี่เดือน ซึ่งมีการบันทึกว่า กษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสทรงสังหารอาร์ตาบาร์นุสด้วยพระแสงดาบของพระองค์เอง ไม่ว่าจะในการต่อสู้หรือใดๆ ก็ตาม อาร์ตาบาร์นุสก็ปรากฏชื่ออยู่ในกลุ่มกษัตริย์แห่งราชวงศ์อะคีเมนิด แม้ว่าจะไม่มีความเกี่ยวข้องกันกับพระราชวงศ์เลยก็ตาม

แหล่งข้อมูลจากสมัยคลาสสิค
-------------------------

* Aristotle, *Politics* 5.131Ib
* Diodorus Siculus, *Historical Library* 11.69
* Justin, *Epitome of Philipic Histories of Pompeius Trogus* III 1
* Photius, *Epitome of Persica of Ctesias* 20
* Plutarch, *Life of Themistocles* 27
**อาร์ชดัชเชสโดโรเธียแห่งออสเตรีย** (เยอรมัน: *Dorothea Theresa Marie Franziska, Prinzessin von Bayern*; อังกฤษ: Archduchess Dorothea of Austria; 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1920 – 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2015) เป็นสมาชิกแห่งราชวงศ์วิทเทลส์บัคและเป็นเจ้าหญิงแห่งบาวาเรียโดยกำเนิด เธอกลายเป็นแกรนด์ดัชเชสตอสคานาในนามตั้งแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1948 จนถึง 21 มกราคม ค.ศ. 1984 จากการอภิเษกสมรสกับอาร์ชดยุกก็อทฟรีทแห่งออสเตรีย โดโรเธียเป็นสมาชิกของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค เธอเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 2015

พระประวัติ
----------

อาร์ชดัชเชสโดโรเธียแห่งออสเตรีย เดิม *เจ้าหญิงโดโรเธียแห่งบาวาเรีย* ประสูติ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1920 ณ สาธารณรัฐไวมาร์ โดยทรงเป็นพระธิดาพระองค์ที่ 5 และพระองค์ที่ 4 ใน เจ้าชายฟรันซ์แห่งบาวาเรีย กีบ เจ้าหญิงอิซาเบล อันโตนีแห่งครอย พระองค์ทรงมีพระเชษฐา พระภคินีและพระอนุชาดังนี้

1. เจ้าชายลุควิกแห่งบาวาเรีย
2. เจ้าหญิงมาเรีย เอลิซาเบธแห่งบาวาเรีย
3. เจ้าหญิงอัลเดอ มาเรียแห่งบาวาเรีย
4. เจ้าหญิงเอเลนอร์ มารีแห่งบาวาเรีย
5. เจ้าชายรัสโซแห่งบาวาเรีย

เสกสมรส
-------

เจ้าหญิงโดโรเธีย เข้าพิธีเสกสมรสกับ อาร์ชดยุกก็อทฟรีทแห่งออสเตรีย เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1938 ณ ราชอาณาจักรฮังการี โดยหลังเสกสมรสแล้วเจ้าหญิงโดโรเธียได้รับการสถาปนาเป็น **อาร์ชดัสเชสโดโรเธีย แกรนด์ดัชเชสแห่งทัสคานี พระชายา** โดยมีพระบุตรร่วมกันดังนี้

1. อาร์ชดัชเชสเอลิซาเบธ
2. อาร์ขดัชเชสอลิซ
3. อาร์ชดยุกเลโอปอลด์ ฟรันซ์แห่งออสเตรีย
4. อาร์ชดัชเชสมาเรีย อองตัวเนต

สิ้นพระชนม์
-----------

อาร์ชดัชเชสโดโรเธียแห่งออสเตรีย สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 สิริพระชันษา 95 ปี ด้วยโรคพระชรา ณ ออสเตรีย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Darryl Lundy (24 May 2004). "Gottfried Erzherzog von Österreich". ThePeerage.com. สืบค้นเมื่อ 2009-12-17.
2. ↑  Paul Theroff. "BAVARIA". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. สืบค้นเมื่อ 2009-12-17.
3. ↑
**รอแบร์ กอแอน** (ฝรั่งเศส: *Robert Cohen*) นักมวยสากลชาวฝรั่งเศสเชื้อสายแอลจีเรีย เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 สถิติการชก 43 ครั้ง ชนะ 36 (น็อก 14) เสมอ 3 แพ้ 4

ประวัติ
-------

กอแอนซึ่งเป็นชาวฝรั่งเศสที่มีเชื้อสายยิวได้ครองแชมป์ฝรั่งเศสรุ่นแบนตัมเวตเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2496 และได้ครองแชมป์ยุโรปในอีก 3 เดือนต่อมา กอแอนได้ชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวตที่ว่างหลังจากจิมมี่ คารัทเทอร์สละตำแหน่ง เมื่อ 19 กันยายน พ.ศ. 2497 ชนะคะแนน จำเริญ ทรงกิตรัตน์ที่กรุงเทพมหานคร ต่อมา ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2498 กอแอนปฏิเสธที่จะชกป้องกันตำแหน่งกับราอูล มาเซียส ทำให้สมาคมมวยโลก (ขณะนั้นใช้ชื่อว่าสมาคมมวยแห่งชาติ – NBA) จึงประกาศไม่รับรองกอแอน และให้มาเซียสชิงแชมป์โลกทที่ว่างกับจำเริญ ทรงกิตรัตน์ อย่างไรก็ตามคณะกรรมการมวยแห่งนิวยอร์กและสหภาพมวยสากลยุโรปยังรับรองว่ากอแอนเป็นแชมป์โลก แต่ในปีเดียวกันนี้ กอแอนประสบอุบัติเหตุจากรถจักรยานยนต์ได้รับบาดเจ็บ แม้ว่าจะรักษาตัวจนหายและกลับมาชกได้อีก แต่ฟอร์มการชกก็ตกต่ำลง จนกระทั่งเสียแชมป์โลกให้กับมาริโอ อควาตา เมื่อ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2499 เขาได้รับการบรรจุชื่อในหอเกียรติยศเมื่อ พ.ศ. 2531

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ยุโรปรุ่นแบนตัมเวต (2497)
	+ ชิง, 27 กุมภาพันธ์ 2497 ชนะน็อก จอห์น เคลลี่ ยก 3ที่ไอร์แลนด์เหนือ
* แชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวต (2497 – 2499)
	+ ชิง, 19 กันยายน 2497 ชนะคะแนน จำเริญ ทรงกิติรัตน์ ที่กรุงเทพฯ
	+ ป้องกันครั้งที่ 1, 3 กันยายน 2498 เสมอ วิลลี่ โทวีล ที่ แอฟริกาใต้
	+ เสียแชมป์, 29 มิถุนายน 2499 แพ้น็อก มาริโอ อควาตา ยก 7 ที่ อิตาลี

อ้างอิง
-------

(อังกฤษ) สถิติการชก boxrec.com[*ลิงก์เสีย*]
**วัดพันเตา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 86 ตารางวา

วัดพันเตา หรือ **วัดปันเต้า** สร้างเมื่อ พ.ศ. 1934 เป็นวัดร่วมสมัยเดียวกับวัดเจดีย์หลวงวรวิหาร เนื่องจากเคยเป็นเขตสังฆาวาสของวัดโชติการาม (วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร) มีตำนานปฐมเหตุการตั้งเมืองเชียงใหม่ สมัยลัวะปกครองเล่าว่า "เศรษฐีผู้หนึ่งหื้ออยู่กลางเวียง ทั้ง 5 คนนี้มีชื่อว่า เศรษฐีพันเท้า เขาก็ได้ตั้งคุ้มอยู่ตามคำเจ้าระสีแล" จึงสันนิษฐานว่าวัดพันเตาในอดีตเป็นบริเวณบ้านของเศรษฐีคนดังกล่าว ต่อมาจึงได้ตั้งวัดพันเตาขึ้นในสมัยพระเจ้าแสนเมือง ขณะที่อีกตำนานหนึ่ง กล่าวว่า เดิมเป็นสถานที่ตั้งเส้าจำนวนพันเตาหลอมทองหล่อพระพุทธรูปอัฎฐารส ซึ่งประดิษฐานในวิหารวัดเจดีย์หลวง เมื่อทำการหล่อพระเสร็จแล้ว ชาวเมืองจึงสร้างวัดขึ้นในบริเวณนั้นเรียกว่า "วัดพันเตา"

เสนาสนะที่สำคัญ คือ วิหารหอคำสร้างด้วยไม้สัก เดิมเป็นหอคำของพระเจ้ามโหตรประเทศ ท่านได้สร้างขึ้นเมื่อได้เลื่อนฐานันดรศักดิ์และตำแหน่งจากพระยาอุปราชขึ้นเป็นพระยาเชียงใหม่มหาวงศ์ จึงได้สร้างหอคำขึ้นไว้ประดิษฐานพระพุทธรูป ปัจจุบันวิหารหอคำนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เมื่อ พ.ศ. 2523 ภายในประดิษฐาน *พระเจ้าปันเต้า* (พันเท่า) มีความหมายอันเป็นมงคลว่า "มีความสำเร็จเพิ่มพูนเป็นร้อยเท่าพันเท่า" ด้านหลังวิหารหอคำ คือเจดีย์ทรงระฆังบนฐานแปดเหลี่ยม รายล้อมด้วยเหล่าเจดีย์ราย

วัดยังมีโบราณวัตถุ คือ ธรรมาสน์โบราณ สร้างโดยพระเจ้าอินทวิชยานนท์ เมื่อ พ.ศ. 2416 โดยสร้างคู่กับองค์พระประธานในวิหารหอคำ

อ้างอิง
-------

1. ↑  ""วัดพันเตา" จากคุ้มเจ้าหลวงสู่วิหารไม้สัก". เชียงใหม่นิวส์. 6 พฤศจิกายน 2561. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "วัดพันเตา". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
3. ↑  "บันทึกประเทศไทย ฉบับที่ 99 จังหวัดเชียงใหม่ (วัดทั่วไทย)". p. 82–83.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**วัดพันเตา**
**สัทวิทยา**, **สรวิทยา** หรือ **วิชาระบบเสียง** (อังกฤษ: phonology) เป็นการศึกษาที่เกี่ยวกับเรื่องเสียงในภาษา โดยแยกย่อยออกเป็น 2 แขนง คือ สัทศาสตร์ (phonetics) และสรศาสตร์ (phonemics)

สัทศาสตร์
---------

**สัทศาสตร์** เป็นการศึกษาเกี่ยวกับลักษณะของเสียงในภาษาพูด มีแขนงย่อยอีก 3 สาขาคือ สรีรสัทศาสตร์ (articulatory phonetics) สวนสัทศาสตร์ (Acoustics phonetics) และโสตสัทศาสตร์ (auditory phonetics) 

### สรีรสัทศาสตร์

**สรีรสัทศาสตร์** เป็นศาสตร์ที่ว่าด้วยการเปล่งเสียงแต่ละเสียงว่าใช้อวัยวะคือ ลิ้น ริมฝีปาก เส้นเสียงแต่ละเส้นเสียง และลมออกทางช่องปากหรือช่องจมูก เป็นต้น

### สวนสัทศาสตร์

**สวนสัทศาสตร์** [สะวะนะสัดทะสาด], **สวันศาสตร์**, **กลสัทศาสตร์** หรือ **นินาทสัทศาสตร์** เป็นศาสตร์ที่เกี่ยวกับลักษณะของคลื่นเสียงที่เปล่งออกมาว่าอยู่ในลักษณะใด เช่น ระดับเสียง ระดับความถี่ของเสียง มีการใช้เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์เข้ามาช่วยในด้านการออกเสียง เรียกว่า Sound Spectrogragp Oscillograph เป็นต้น

### โสตสัทศาสตร์

**โสตสัทศาสตร์** เป็นการศึกษาเกี่ยวกับกระบวนการรับฟัง เสียงประเภทต่าง ๆ ที่มักจะเกี่ยวข้องโดยตรงกับการทำงานของสมอง เช่น เสียงพูดมีระดับสูง ต่ำมีส่วนส่งผลทางด้านจิตใจ

สรศาสตร์
--------

**สรศาสตร์** หรือ **วิชาหน่วยเสียง** เป็นการศึกษาภาษาศาสตร์ในด้านที่เกี่ยวกับหน่วยเสียง (phonemes) โดยศึกษาว่า เสียงในภาษาเสียงใดที่เป็นสิ่งสำคัญที่สามารถทำให้ความหมายของคำแตกต่างกัน

อ้างอิง
-------

* ฉลวย บุญประเสริฐ, ภาษาศาสตร์เบื้องต้น, หน้า 34
* คณาจารย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย, ภาษาศาสตร์เบื้องต้น, ตุลาคม 2552, หน้า 29
**เดอะบูตรูม** (อังกฤษ: The Boot Room) เป็นห้องที่มีชื่อเสียงในแอนฟีลด์ สนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล

ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษที่ 1960 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1990 ที่นี่เป็นสถานที่ที่สตาฟฟ์โค้ชของลิเวอร์พูลจะนั่งดื่มชาและหารือเกี่ยวกับทีม แท็กติก และวิธีการเอาชนะทีมคู่แข่ง บูตรูมก่อตั้งขึ้นเมื่อผู้จัดการทีมบิลล์ แชงคลีมาถึงลิเวอร์พูลในเดือนธันวาคม 1959 และกลายเป็น "สถาบันอย่างไม่เป็นทางการ" ซึ่งจะผลิตผู้จัดการทีมที่ประสบความสำเร็จในอนาคต 4 คน ได้แก่ บ็อบ เพสลีย์ โจ เฟแกน เคนนี แดลกลีช และรอย อีแวนส์ ตลอดระยะเวลา 39 ปี

รายละเอียด
----------

บูตรูมเป็นห้องเล็ก ๆ ใกล้กับห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นที่เก็บรองเท้าสตั๊ดของทีม บิลล์ แชงคลีดัดแปลงให้เป็นห้องประชุมของสต๊าฟโค้ชอย่างไม่เป็นทางการ พร้อมสร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลายสำหรับทีมลิเวอร์พูลที่กำลังสร้างขึ้นใหม่ในเวลานั้น สมาชิกดั้งเดิมของบูตรูมได้แก่ แชงคลี, บ็อบ เพสลีย์, รูเบน เบนเน็ตต์, ทอม ซอนเดอส์, โจ เฟแกน และรอนนี มอรัน ทั้งเบนเน็ตต์และซอนเดอส์ไม่เคยคุมทีม อย่างไรก็ตาม เบ็นเน็ตต์อยู่ที่แอนฟีลด์นานที่สุด

เกียรติประวัติ
--------------

### บิลล์ แชงคลี

* ฟุตบอลลีกเฟิสต์ดิวิชัน (3): 1963–64, 1965–66, 1972–73
* ฟุตบอลลีกเซคันด์ดิวิชัน (1): 1961–62
* เอฟเอคัพ (2): 1964–65, 1973–74
* เอฟเอแชริตีชีลด์ (2): 1964, 1965
* ยูฟ่าคัพ (1): 1972–73

อ้างอิง
-------

1. 1 2  "The legacy of the boot room". 21 December 2001. สืบค้นเมื่อ 27 November 2018 – โดยทาง news.bbc.co.uk.
2. ↑  "QosFC: Reuben Bennett". *qosfc.com*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-04-07. สืบค้นเมื่อ 27 November 2018.
**วัดพิจิตรสังฆาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโนนยาง อำเภอหนองสูง จังหวัดมุกดาหาร

วัดพิจิตรสังฆารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2464 โดยพระเหรีญญู เจ้าไชยมาส เจ้าราชรินทร นายติว พร้อมด้วยชาวบ้านร่วมกันสร้าง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2538 โรงธรรมหรือหอแจกหลังแรกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2469 หลังปัจจุบันบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2500 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดิน โบราณสถาน วัดพิจิตรสังฆาราม มีพื้นที่โบราณสถาน 2 งาน 44 ตารางวา ประกาศ ณ วันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564

วัดพิจิตรสังฆารามมี *ธรรมาสน์เสาเดียว* สร้างเมื่อ พ.ศ. 2473 ประดิษฐานอยู่ในหอแจก เป็นธรรมาสน์ที่สร้างขึ้นให้ตั้งอยู่บนเสาไม้หนึ่งต้น คันทวยแกะสลักเป็นรูปพญานาคสี่ตัว วางไว้สี่ทิศ ชั้นธรรมาสน์ห้องสี่หลี่ยมจัตุรัส มีหน้าต่างสามบาน บานประตูหนึ่งบานมีลักษณะคล้ายหน้าต่าง หลังคาธรรมาสน์ สร้างเป็นเก๋งห้าชั้น ลดหลั่นขึ้นไปถึงยอดสูงสุด

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพิจิตรสังฆาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "ประกาศกรมศิลป์ ให้วัดพิจิตรสังฆาราม ธรรมาสน์เสาเดียว จ.มุกดาหาร เป็นเขตโบราณสถาน". มติชน.
3. ↑  "วัดพิจิตรสังฆาราม". ฐานข้อมูล พุทธศิลป์ในภาคอีสาน.
พ.ศ. 2554 เป็นปีที่สหประชาชาติประกาศให้เป็น**ปีสากลแห่งป่าไม้** เพื่อสร้างความตระหนักและเสริมการจัดการ การอนุรักษ์และการพัฒนาป่าไม้ทุกประเภทอย่างยั่งยืนเพื่อประโยชน์แห่งชนรุ่นปัจจุบันและชนรุ่นหลัง

เบื้องหลัง
----------

ป่าไม้เป็นส่วนสำคัญในการพัฒนาอย่างยั่งยืนระดับโลก ตามการประเมินของธนาคารโลก พลโลกมากกว่า 1,600 ล้านคนอาศัยป่าในการดำรงชีพ และราว 300 ล้านคนอาศัยอยู่ในป่า อุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์ป่าไม้เป็นแหล่งการเติบโตทางเศรษฐกิจและการจ้างงาน โดยมูลค่าผลิตภัณฑ์ป่าไม้โลกที่ค้าขายกันในระดับระหว่างประเทศประเมินไว้ที่ 327,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

องค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติประเมินว่า โลกเสียพื้นที่ป่าไม้ 130,000 กม.2 ทุกปี จากการตัดไม้ทำลายป่า การเปลี่ยนป่าไม้เป็นพื้นที่การเกษตร, การตัดไม้อย่างไม่บันยะบันยัง, การปฏิบัติการจัดการที่ดินอย่างไม่สมเหตุสมผล และการตั้งถิ่นฐานมนุษย์เป็นสาเหตุทั่วไปที่สุดสำหรับการสูญเสียพื้นที่ป่าไม้

ตามข้อมูลของธนาคารโลก การตัดไม้ทำลายป่าเป็นเหตุให้ปลดปล่อยแก๊สเรือนกระจกมากถึง 20% ซึ่งมีส่วนทำให้เกิดปรากฏการณ์โลกร้อน องค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติประเมินว่าป่าไม้และดินป่าไม้ของโลกกักเก็บคาร์บอนมากกว่าหนึ่งล้านล้านตัน สองเท่าของปริมาณที่พบในบรรยากาศ ธนาคารโลกประเมินว่าป่าไม้เป็นที่อยู่อาศัยของสปีชีส์ราวสองในสามของโลกทั้งใบ และการตัดไม้ทำลายป่าฝนเขตร้อนปิดอาจเป็นเหตุให้สูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพถึง 100 สปีชีส์ต่อวัน

ตามข้อมูลของสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ (IUCN) และพันธมิตรระดับโลกว่าด้วยการฟื้นฟูภูมิทัศน์ป่าไม้ "ทั่วโลกมีพื้นที่ป่าไม้ที่สูญเสียหรือคุณภาพเลวลงมากกว่าหนึ่งพันล้านเฮกตาร์ที่สามารถฟื้นฟูได้"

อ้างอิง
-------

1. 1 2  UN official site

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปีสากลแห่งป่าไม้**
**โรสทาวเวอร์** (อังกฤษ: The Rose Tower) หรือที่รู้จักในชื่อ โรสเรฮาน บาย โรตานา คือ โรงแรมสูง 333 เมตร (1,098 ฟุต) จำนวน 72 ชั้น บนถนนเช็ค ซายิดในดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ โรสทาวเวอร์เป็นโรงแรมที่สูงที่สุดในโลกใน ค.ศ. 2009-2012 แต่เดิมนั้นอาคารมีความสูง 380 เมตร (1,250 ฟุต) แต่มีการปรับรูปแบบอาคารลดความสูงลงเหลือ 333 เมตร (1,093 ฟุต)

การก่อสร้างอาคารเริ่มใน ค.ศ. 2004 และเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 2007 ตัวอาคารสร้างเสร็จถึงยอดแหลมเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 2006 ความสูงโดยรวมกับยอดตึกสูงกว่าบุรจญ์อัลอาหรับ ซึ่งมีความสูง 321 เมตร (1,053 ฟุต) แม้ว่าจะมีการตกแต่งภายในเสร็จใน ค.ศ. 2007 อาคารยังไม่ถูกเปิด จนกระทั่งเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 2009

โรสเรฮาน บาย โรตานา คือ หนึ่งในแบรนด์โรงแรมหลักแห่งแรกที่เปิดในดูไบ โดยปราศจากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ โรงแรมมีร้านอาหาร 2 แห่งและร้านกาแฟตลอด 24 ชั่วโมง กลุ่มลงทุนนานาชาติบอนยันคือ ผู้พัฒนาและลงทุนอาคารแห่งนี้เป็นมูลค่า 180 ล้านดอลลาร์สหรัฐ อาคารเสร็จสมบูรณ์อย่างเป็นทางการด้วย 482 ห้อง ห้องสูท และห้องดาดฟ้า

ดูเพิ่ม
-------

* ตึกระฟ้า
* รายชื่อตึกที่สูงที่สุดในโลก
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Rose Tower

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rose Rayhaan by Rotana skyscrapercenter.com
2. ↑  Rose Tower emporis.com
3. ↑  The Rose Tower glasssteelandstone.com
4. ↑  Rose Rayhaan by Rotana skyscraperpage.com
**ด้วงกว่างสามเขาจันทร์** หรือ **ด้วงกว่างสามเขาคอเคซัส** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Chalcosoma caucasus*; อังกฤษ: Giant rhinoceros beetle) เป็นด้วงกว่างสามเขาสีดำที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ตัวที่ใหญ่ที่สุดพบเก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แมลงของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน มีขนาดลำตัวยาวถึง 120 มิลลิเมตร

ลักษณะ
------

ลักษณะเขาหน้าซึ่งเป็นเขาตั้งขึ้นที่ส่วนหัวมีฟันงอกแยกออกมาด้านในบริเวณใกล้โคนเขา ขนาดของด้วงกว่างชนิดนี้ตัวเล็กก็จะมีเขาสั้น เขาหน้าเป็นแฉกสามแฉก ส่วนตัวใหญ่ เขาหน้าเป็นปลายแหลมปลายเดี่ยวค่อนข้างยาว ปัจจุบันพบเฉพาะภาคตะวันออก โดยเฉพาะที่จังหวัดจันทบุรี แถบเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาวและบางส่วนของน้ำตกพลิ้ว, น้ำตกตรอกนอก เท่านั้น แต่จะพบมากทางตะวันตกของประเทศมาเลเซีย และเกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าที่พบในประเทศไทย ตัวที่มีขนาดใหญ่อาจมีลำตัวยาวถึง 130 มิลลิเมตร ซึ่งด้วงกว่างสามเขาคอเคซัสถือเป็นด้วงกว่างสามเขาที่ใหญ่และยาวที่สุดในโลกด้วย

ขณะที่ตัวเมียมีขาสั้นกว่าตัวผู้ ลำตัวมีผิวหยาบเป็นรอยโดยเฉพาะส่วนหัวและสันหลังอก มีปีกที่มีผิวหยาบเป็นเม็ด แต่มีขนอ่อนสีน้ำตาลแดงปกคลุมอยู่ซึ่งมองเห็นได้ชัดเจน

ตัวยาวที่สุดพบที่เกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย ยาว 130 มิลลิเมตร และพบมากในทางตะวันตกของมาเลเซีย ระยะเป็นตัวหนอนจะกินระยะเวลานาน 2-3 ปี ซึ่งนับมากกว่าด้วงกว่างชนิดอื่น ๆ มักพบเป็นตัวเต็มวัยในช่วงฤดูผสมพันธุ์ คือ ประมาณปลายเดือนพฤษภาคมถึงสิงหาคม

 เก็บถาวร 2013-03-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน The breeding manual of a *Chalcosoma caucasus*]</ref>

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Chalcosoma caucasus* (Fabricius, 1801)[*ลิงก์เสีย*]
2. ↑  พิสุทธิ์ เอกอำนวย, คู่มือคนรักแมลง 2 การเลี้ยงด้วง (มีนาคม พ.ศ. 2552) หน้า 161 ISBN 978-974-660-832-9
3. ↑  พิสุทธิ์ เอกอำนวย, คู่มือคนรักแมลง 1 ด้วงปีกแข็ง แมลงลึกลับ กับเทคนิคการเพาะเลี้ยง (สิงหาคม พ.ศ. 2551) ISBN 978-974-8132-25-9

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Chalcosoma caucasus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Coleoptera (Interesting beetles) ด้วงปีกแข็งที่น่าสนใจ