recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
สำหรับวัดพระนอนแห่งอื่น ดูที่ วัดพระนอน

**วัดพระนอน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่

ประวัติ
-------

ตามตำนานเล่าว่าวัดพระนอนสร้างโดยเจ้าพระยาชัยชนะสงครามและพระนางเจ้าอู่ทองศรีพิมพาเมื่อ จ.ศ. 236 อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1320

แต่เดิมนั้นวัดนี้มีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ คือพระนอนซึ่งองค์จริงนั้นเป็นหินยาวขนาดหกศอก ต่อมาเจ้าปู่ท้าวคำ ซึ่งเป็นพระอัยกาของเจ้าพระยาชัยชนะสงคราม เห็นว่าไม่ปลอดภัย จึงสั่งให้สร้างพระนอนองค์ใหญ่ครอบองค์เดิมไว้ และช่วยกันตกแต่งพระพุทธรูปนอนองค์ใหม่ให้สวยงาม พอดีมีกองทัพพม่ามารุกรานเมืองโกศัย ชาวเมืองตื่นกลัวพากันอพยพหลบลี้ตามป่าเขา โดยยังมิทันได้ฉลองพระพุทธรูปนอน เจ้าพระยาชัยชนะสงครามได้ออกศึกและสวรรคตในสนามรบ นางพิมพาจึงได้ลงมือสร้างวัดพระนอนและเจดีย์ขึ้น แล้วจารึกในแผ่นทองคำ

เมื่อนครโกศัยไม่มีเจ้าเมืองปกครอง วัดพระนอนจึงถูกละทิ้งเป็นวัดร้างเป็นเวลานานเท่าใดไม่ปรากฏ ชาวบ้านได้พบต้นไม้ใหญ่เป็นต้นมะม่วงขึ้นปกคลุมพระนอนคล้ายกับร่ม ชาวบ้านได้บูรณะวัดและตั้งชื่อใหม่ว่า **วัดม่วงคำ** และในการบูรณะครั้งนั้นได้พบแผ่นทองคำจารึกของพระนางพิมพาจึงทำให้รู้ว่าแต่เดิมคือวัดพระนอนที่สร้างสำเร็จในเดือนเก้าเหนือขึ้นสิบห้าค่ำ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2336

อาคารเสนาสนะ
------------

อุโบสถซึ่งสร้างแบบสมัยเชียงแสนไม่ได้เจาะหน้าต่างแต่ทำผนังเป็นช่องแสงแทน มีลวดลายแบบอยุทธยาตอนปลายผูกเป็นลายก้านขดและมีภาพรามเกียรติ์ประกอบ วิหารมีชายคาไม้ฉลุโดยรอบและหลังคาประดับด้วย ไม้แกะสลักเป็นรูปพญานาคบริเวณหน้าจั่ว พระพุทธรูปนอนปางสีหไสยาสน์ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปูนปั้น มีความยาว 5 เมตร ลงรักปิดทองตลอดองค์ เจดีย์ตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ เป็นเจดีย์ทรงระฆังคว่ำรูป 8 เหลี่ยม มีพระพุทธรูปอยู่ 4 ด้าน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดพระนอน". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดพระนอน". มิวเซียมไทยแลนด์.
3. ↑  "วัดพระนอน". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
***เปเปอร์มาริโอ*** (อังกฤษ: Paper Mario) หรือชื่อญี่ปุ่นคือ ***มาริโอสตอรี*** (*อังกฤษ: **Mario Story***; ญี่ปุ่น: マリオストーリー; โรมาจิ: *Mario Sutōrī*) และชื่อเดิมคือ ***ซูเปอร์มาริโออาร์พีจี 2*** (อังกฤษ: Super Mario RPG 2)เป็นวิดีโอเกมสวมบทบาทพัฒนาโดยบริษัทอินเทลลิเจนต์ซิสเต็มส์ และจำหน่ายโดยนินเท็นโดสำหรับเครื่องเล่นนินเท็นโด 64 เกมออกจำหน่ายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2000 ในอเมริกาเหนือวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001 และในยุโรปและออสเตรเลียวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 2001 *เปเปอร์มาริโอ*ออกจำหน่ายซ้ำลงคอนโซลเสมือน วี ของนินเท็นโดในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2007 และวียู ใน ค.ศ. 2015

*เปเปอร์มาริโอ*มีฉากอยู่ที่อาณาจักรเห็ด ขณะที่ตัวเอก มาริโอพยายามช่วยชีวิตเจ้าหญิงพีชจากบาวเซอร์ ที่ยกปราสาทของเธอขึ้นบนฟ้าและต่อสู้ชนะศัตรูหลังจากขโมยคทาดวงดาว หรือ สตาร์ร็อด (Star Rod) จากสตาร์เฮฟเวน (Star Heaven) และทำให้เขาเป็นทนทานต่อการโจมตีทุกรูปแบบ มาริโอต้องตามหา "สตาร์สปิริต" เจ็ดดวงโดยเอาชนะสมุนของบาวเซอร์ที่คอยคุ้มครองสตาร์สปิริตที่จะลบล้างอานุภาพของสตาร์ร็อดที่บาวเซอร์ขโมยไปใช้จนตนเป็นอมตะ เพื่อรักษาอาณาจักรเห็ด พาตัวเจ้าหญิงพีชกลับมา ดึงปราสาทลงมา และเอาชนะบาวเซอร์ ผู้เล่นควบคุมตัวมาริโอและเพื่อนร่วมทางจำนวนหนึ่งเพื่อแก้ปริศนาในโอเวอร์เวิลด์ของเกม และต่อสู้กับศัตรูในระบบการต่อสู้แบบเทิร์นเบส การต่อสู้เป็นเอกลักษณ์โดยการที่ผู้เล่นมีผลต่อประสิทธิภาพในการโจมตี โดยอาศัยการควบคุมตามที่เห็นในหน้าจอที่เรียกว่า "แอ็กชันคอมมานด์" (action command)

*เปเปอร์มาริโอ*เป็นเกม*มาริโอ*สวมบทบาทเกมที่สองที่ออกจำหน่าย (ต่อจาก*ซูเปอร์มาริโออาร์พีจี*) และเป็นเกมแรกของเกมชุด*เปเปอร์มาริโอ* เปเปอร์มาริโอเป็นเกมที่มาก่อนเกม*เปเปอร์มาริโอ: เดอะเทาซันด์เยียร์ดอร์* บนเครื่องเกมคิวบ์ เกม*ซูเปอร์เปเปอร์มาริโอ* บนเครื่องวี และ*เปเปอร์มาริโอ: สติกเกอร์สตาร์* บนเครื่อง 3ดีเอส เกมได้รับการตอบรับด้านบวกจากสื่อ ได้รับคะแนนรวม 88% จากเว็บไซต์เกมแรงกิงส์ และ 93% จากเมทาคริทิก เกมอยู่ในอันดับที่ 63 ของเกมที่ดีที่สุดบนระบบนินเท็นโด ในรายชื่อ "เกม 200 เกมยอดเยี่ยม" จัดโดยนิตยสาร*นินเท็นโดพาวเวอส์*ใน ค.ศ. 2006

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Game Rankings: Paper Mario". Game Rankings. สืบค้นเมื่อ 2008-08-17.
2. ↑  "Metacritic—Paper Mario". Metacritic. สืบค้นเมื่อ 2008-08-17.
3. ↑  Michaud, Pete (January 2006). "NP Top 200". *Nintendo Power*. **199**: 42–43.
**ปลาเรดเทลแคทฟิช** (อังกฤษ: Redtail catfish) เป็นปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในอันดับปลาหนัง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Phractocephalus hemioliopterus* ในวงศ์ปลากดอเมริกาใต้ (Pimelodidae) จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Phractocephalus* ที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์ ทั้งนี้เนื่องจากชนิดอื่นที่อยู่ร่วมสกุลกันได้สูญพันธุ์ไปตั้งแต่ยุคไมโอซีนตอนต้นแล้ว (ราว 13.5 ล้านปีก่อน) คือ *P. nassi* ซึ่งค้นพบซากดึกดำบรรพ์ในปี ค.ศ. 2003 จากยูรูมาโค ในเวเนซุเอลา รวมถึงชนิดอื่นจากรัฐอาเกร ในบราซิล

มีรูปร่างส่วนหัวแบนกว้างและใหญ่ ปากมีขนาดใหญ่ และอ้าปากได้กว้าง ภายในช่องปากจะมีฟันหยาบ ๆ สีแดงสด ซึ่งฟันลักษณะนี้จะใช้สำหรับดูดกลืนอาหารเข้าไปทั้งตัว โดยไม่เคี้ยวหรือขบกัด แต่จะใช้งับเพื่อไม่ให้ดิ้นหลุดเท่านั้น บริเวณส่วนหัวมีจุดกระสีน้ำตาลหรือดำกระจายอยู่ทั่ว ลำตัวด้านบนสีน้ำตาลแดง ส่วนท้องและด้านข้างลำตัวสีขาวหรือสีเหลือง ปลายหางและครีบหลังมีสีแดงจัด อันเป็นที่มาของชื่อ มีหนวดทั้งหมดสี่คู่ คู่แรกยาวที่สุดอยู่บริเวณมุมปาก หนวดอื่น ๆ อยู่บริเวณใต้คาง

ปลาเรดเทลแคทฟิช เป็นปลาที่หากินตามท้องน้ำ โดยกินอาหารได้แก่ ปลาขนาดเล็กกว่าและสามารถกินได้ถึงขนาดที่เท่าตัวหรือใหญ่กว่าได้ ด้วยการกลืนเข้าไปทั้งตัวโดยไม่เคี้ยว เป็นปลาที่ตะกละ กินจุ กินไม่เลือก และเจริญเติบโตได้เร็วมาก โดยเฉพาะลูกปลา

พบกระจายพันธุ์ในลุ่มแม่น้ำอเมซอน, โอริโนโค และเอสเซคิวโบ โดยมีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า ***Cajaro*** และ ***Pirarara*** หรือ ***ปลากล้วย***

มีขนาดโตเต็มที่ได้ประมาณ 1-1.5 เมตร น้ำหนักหนักได้ถึง 51.5 กิโลกรัม ซึ่งเป็นน้ำหนักของส่วนหัวมากถึง 1 ใน 4

เป็นปลาที่นิยมตกเป็นเกมกีฬา และนิยมบริโภคกันทั่วไป โดยเฉพาะในประเทศไทยมีการเพาะเลี้ยงกันเพื่อบริโภคแทนเนื้อปลาคัง (*Hemibagrus wyckioides*) ซึ่งเป็นปลาพื้นบ้านทดแทน เนื่องด้วยการที่เพาะขยายพันธุ์ง่ายและเติบโตเร็ว อีกทั้งเนื้อยังมีรสชาติดี และยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย ซึ่งจัดว่าเป็นปลาจากต่างประเทศที่มีการเลี้ยงกันมานานกว่า 30 ปีแล้ว มีราคาขายที่ไม่แพง ในปัจจุบัน ยังมีการผสมข้ามพันธุ์กับปลาในวงศ์เดียวกัน เช่น ปลาไทเกอร์โชวเวลโนส (*Pseudoplatystoma fasciatum*) เกิดเป็นลูกผสมสายพันธุ์ใหม่ หรือมีสีสันที่แตกต่างไปจากปลาดั้งเดิมอีกด้วย เช่น สีขาวล้วน หรือสีดำทั้งลำตัว หรือปลาเผือก ซึ่งปลาที่มีสีสันแปลกเช่นนี้จะมีราคาซื้อขายที่แพงกว่าปลาปกติมาก แต่ขณะเดียวกันก็ก่อให้เกิดเป็นปัญหาชนิดพันธุ์ต่างถิ่น เมื่อมีปลาบางส่วนได้หลุดรอดลงไปในแหล่งน้ำธรรมชาติ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Paleobiology Database". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-09-28. สืบค้นเมื่อ 2016-07-02.
2. 1 2  *Lair Of Giants*, "River Monsters". สารคดีทางอนิมอลพลาเน็ต ทางทรูวิชั่นส์: อาทิตย์ที่ 13 มกราคม 2556
3. ↑  หน้า 101 คอลัมน์ Case Study โดย หมอตาอ้อย, RoF, Sea Angel นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 12 ปีที่ 1 ประจำเดือนมิถุนายน 2011
4. ↑  คอลัมน์ สกายฟาร์ม ตำนานปลาหมอสีแห่งสยาม โดย RoF นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 8 ปีที่ 1 ประจำเดือนกุมภาพันธ์ 2011
5. ↑  "10 ปลาเอเลี่ยนในเมืองไทย ที่กำลังยึดแหล่งน้ำโดยคุณไม่รู้ตัว". spokedark. August 13, 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-06-30. สืบค้นเมื่อ July 2, 2016.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Phractocephalus hemioliopterus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาเรดเทลแคทฟิช (อังกฤษ)
**ปราสาทเปเลช** (โรมาเนีย: *Castelul Peleș* ออกเสียง: [kasˈtelul ˈpeleʃ] ( ฟังเสียง)) เป็นวังทรงเรนเนสซองส์ใหม่ในเทือกเขาคาร์เพเทีย ใกล้กับเมืองซีนายา แคว้นปราฮอวา ประเทศโรมาเนีย ก่อสร้างขึ้นระหว่างปี 1873 ถึง 1914 เปิดใช้ครั้งแรกในปี 1883 โดยก่อสร้างให้แก่กษัตริย์กาโรลที่หนึ่งแห่งโรมาเนีย ปัจจุบันปราสาทเปิดให้เข้าชมแก่สาธารณะ โดยมีสามราคาซึ่งมีชั้นต่าง ๆ ของอาคารเพิ่มเติมตามราคาค่าตั๋ว

เดิมทีมีการเสนอแปลนก่อสร้างอยู่สามแปลนโดยคัดลอกแบบมาจากปราสาทอื่น ๆ ในยุโรปตะวันตก กษัตริย์กาโรลที่หนึ่งปฏิเสธทุกแบบเนื่องจากขาดความดั้งเดิมและค่าก่อสร้างสูงเกินไป กระทั่งสถาปนิกชาวเยอรมัน โยฮันเนส ชูลซ์ เสนอแปลนก่อสร้างที่มีความดั้งเดิมและเข้ากับรสนิยมของกษัตริย์กาโรลที่หนึ่ง โดยมีลักษณะเป็นวังแบบอัลไพน์ผสมผสานองค์ประกอบของยุโรปแบบคลาสสิก ส่วนใหญ่มาจากความวิจิตรแบบอิตาลี และสุนทรียภาพแบบเยอรมัน บนเส้นของศิลปะยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการ การออกแบบยังนำร่วมโดยสถาปนิก กาโรง เบเนสช์ มีการต่อเติมภายหลังอีกในปี 1893 ถึง 1914 โดยสถาปนิกชาวเช็ก คาเรล ลีมัน ผู้ออกแบบหอคอยต่าง ๆ รวมถึงหอคอยกลางซึ่งสูง 66 เมตร (217 ฟุต) ลีมันยังเป็นผู้ควบคุมการก่อสร้างของปราสาทเปลีชอร์ ซึ่งสร้างขึ้นใกล้กันในภายหลัง

อ้างอิง
-------

1. ↑  "Participarea Președintelui României la dineul oficial de la Castelul Peleș - Familia Regală a României / Royal Family of Romania". *Romaniaregala.ro*. สืบค้นเมื่อ 8 October 2017.
2. ↑  "Ticket prices". *Peles.ro*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 กันยายน 2016. สืบค้นเมื่อ 8 ตุลาคม 2017.
3. ↑  
Paul Constantin, *Universal Dictionary of Architects* *(Dicționar Universal al Arhitecților)*, București, Editura Stiințifică si Enciclopedică, 1986 p. 39.
***ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ตอน จอมโจรจอมดาบ*** เป็นนวนิยายเล่มที่สามในชุด*ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ* ประพันธ์โดยปีเตอร์ ลีแรนกิส และตีพิมพ์ฉบับภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์เนมแอนด์โนเบิลในเดือนมกราคม 2553 ต้นฉบับภาษาอังกฤษตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์สกอลาสติกในวันที่ 3 มีนาคม 2552 *The Sword Thief* เนื้อเรื่องในเล่มนี้ดำเนินเรื่องต่อจาก*ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ตอน ผจญค่ายกลกระดูก* โดยริก ไรออร์แดน และ*ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ตอน หนึ่งโน้ตมรณะ* โดยกอร์ดอน คอร์แมน

เรื่องย่อ
---------

แดน, เอมี่ และพี่เนลลี่เดินทางไปโตเกียว ในขณะที่กำลังขึ้นเครื่อง อิริน่า สปัสกี้ปลอมตัวเป็นเจ้าหน้าที่สนามบินมาขวางทางแดนกับเอมี่ไว้ เอียนกับนาตาลี คาบร้าสวมรอยเป็นแดนกับเอมี่ขึ้นเครื่องบินไปแทน ทำให้สองพี่น้องต้องออกมาจากสนามบิน และพี่เนลลี่ต้องเผชิญกับสองพี่น้องคาบร้าจอมวางร้าย เอมี่และแดนพบกับอลิสแตร์ โอหน้าสนามบิน อลิสแตร์เสนอตัวพาทั้งสองไปส่ง โดยแลกกับการที่ทั้งสองบอกเงื่อนงำปริศนาในครั้งนี้ให้ เอมี่และแดนตกลง ทั้งสามจึงนั่งเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวไปโตเกียวได้สำเร็จ ทางฝั่งของเนลลี่ โกเมซ ซึ่งต้องเผชิญกับสองพี่น้องคาบร้า นาตาลี คาบร้าแอบหยดยาพิษลงในน้ำอัดลมของเนลลี่ แต่เนลลี่รู้ทันจึงสาดน้ำใส่หน้าทั้งสอง เอียนและนาตาลียอมยกเงินที่มีทั้งหมดในตัวให้เนลลี่ เพื่อแลกกับยาถอนพิษ ทางฝั่งของแดน, เอมี่ และลุงอลิสแตร์ก็กำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับโทะโยะโทะมิ ฮิเดะโยะชิ ซึ่งเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ที่เป็นบรรบุรุษของสายตระกูลโทมัส ทั้งสามค้นพบว่ามีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปในแผนที่อุโมงค์สมัยก่อนกับแผนที่รถไฟฟ้าใต้ดินกรุงโตเกียว ทั้งสามจึงตัดสินใจเข้าไปสำรวจในรางรถไฟฟ้าใต้ดิน คำปริศนานำไปสู่เงื่อนงำใหญ่ในโซล ประเทศเกาหลีใต้ คำไขปริศนาคือ "ทองคำ"

ดูเพิ่ม
-------

* ตัวละครในปริศนาสมบัติอัจฉริยะ

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการของปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ประเทศไทย เก็บถาวร 2014-12-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เว็บไซต์ทางการของปริศนาสมบติอัจฉริยะ เก็บถาวร 2013-06-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เว็บไซต์ทางการของ Scholastic เกี่ยวกับปริศนาสมบัติอัจฉริยะ
* เว็บไซต์ทางการของริก ไรออร์แดน เกี่ยวกับปริศนาสมบัติอัจฉริยะ เก็บถาวร 2015-10-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Amazon: The Sword Thief Retrieved on 2009-04-27
ภายหลังโปรตุเกสถอนตัวออกไปเมื่อปี พ.ศ. 2518 โดยมิได้จัดการปกครองให้แก่ติมอร์ตะวันออกแต่อย่างใด เป็นเหตุให้ประเทศอินโดนีเซียส่งทหารเข้ายึดครองติมอร์ตะวันออกโดยผนวกเข้าเป็นจังหวัดที่ 27 ของประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งต่อมาได้ถูกคัดค้านจากประชาชนชาวติมอร์ตะวันออกเป็นเหตุให้เกิดความรุนแรงขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่การชุมนุมทางศาสนาในพิธีมิสซาที่โบสถ์โมตาเอล (Motael) เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 ริมทะเลกรุงดิลี โดยผู้ชุมนุมได้เดินขบวนไปยังสุสานซานตาครูซจำนวนผู้ร่วมชุมนุมจึงมีมากขึ้น และการชุมนุมก็เปลี่ยนเป็นการเรียกร้องเอกราช โดยมีนายชานานา กุฌเมา เป็นผู้นำที่มีบทบาทอย่างมากต่อการเรียกร้องเอกราชจากอินโดนีเซีย 

อย่างไรก็ดีเมื่อรัฐบาลอินโดนีเซียยินยอมให้ชาวติมอร์ตะวันออกลงประชามติเพื่อแยกตัวเป็นเอกราชจากอินโดนีเซีย ในวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2542 ประชาชนชาวติมอร์ตะวันออกกว่าร้อยละ 80 ออกเสียงสนับสนุนการแยกตัวเป็นเอกราช จึงก่อให้เกิดเหตุการณ์รุนแรงในติมอร์ตะวันออกโดยกลุ่มกองกำลังมิลิเทีย (militia) ที่นิยมอินโดนีเซีย สหประชาชาติจึงได้ตัดสินใจจัดตั้งกองกำลังนานาชาติ (International Force in East Timor – INTERFET) เมื่อ 15 กันยายน 2542 เพื่อส่งเข้าไปรักษาสันติภาพในติมอร์ตะวันออก ก่อนที่จะประกาศเอกราชในวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ในขณะนี้ สหประชาชาติดำเนินการสนับสนุนติมอร์ตะวันออกภายใต้ United Nations Mission of Support in East Timor (UNMISET) ตั้งแต่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2545
**นกอินทรีปาปัว** (อังกฤษ: Papuan eagle; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Harpyopsis novaeguineae*) หรือที่รู้จักในชื่ออินทรีฮาร์ปีปาปัว อินทรีนิวกินี และอินทรีกาปุล มีความยาว 75-90 เซนติเมตร ความยาวปีก 157 เมตร น้ำหนัก 1600-2400 กรัม เป็นนกล่าเหยื่อชนิดหนึ่ง มีขนสีน้ำตาลเทาและหงอนสั้น ปีกสามแถบ จะงอยปากที่ทรงพลัง ม่านตาใหญ่ หางกลมยาวและส่วนท้องสีขาว นกชนิดนี้มีขาไร้ขนที่ยาวและมีพลังด้วยกรงเล็บที่แหลมคม ลักษณะของเพศผู้และเมียใกล้เคียงกัน โดยตัวเมียใหญ่กว่าตัวผู้เล็กน้อย มันเป็นสมาชิกของสัตว์ที่มีวงศ์เดียวคือ *Harpyopsis*

นกอินทรีปาปัวเป็นสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นในป่าฝนเขตร้อนที่ไม่ถูกรบกวนของเกาะนิวกินี ซึ่งนกชนิดนี้กลายเป็นนักล่าหลักของเกาะ อาคารของมันประกอบด้วยสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้อง เช่น คอมมอนบรัชเทลพอสซั่ม หรือคาพูลในภาษาท้องถิ่น ซึ่งกลายเป็นอีกชื่อหนึ่งของมัน อย่างไรก็ตามมันก็เป็นอาหารของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ นก และงู

นกอินทรีปาปัวเป็นหนึ่งในสี่ของกลุ่มนกอินทรีขนาดใหญ่ที่สุด สายพันธุ์อื่น ๆ ได้แก่ นกอินทรีเครสทิดในทวีปอเมริกา นกอินทรีฮาร์ปีในทวีปอเมริกาใต้ นกอินทรีฟิลิปปินในประเทศฟิลิปปินส์ นกอินทรีปาปัวคือนกภูเขาโดยพื้นฐานซึ่งทำรังอยู่บนต้นไม้ป่าสูง แต่อาจจะถูกพบในระดับน้ำทะเลในบางพื้นที่ซึ่งป่ายังคงไม่ถูกรบกวน

เนื่องจากการสูญเสียพื้นที่ป่าอย่างต่อเนื่อง จำนวนประชากรที่เล็กน้อย และการล่าเพื่อเอาขนของมันซึ่งใช้ในโอกาสงานพิธี นกอินทรีปาปัวจึงถูกจัดให้เป็นสัตว์เกือบอยู่ในข่ายใกล้การสูญพันธุ์ในบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติของสายพันธุ์ที่ถูกคุกคาม และถูกขึ้นบัญชีบนภาคผนวกที่ 2 ของอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าที่ใกล้สูญพันธุ์ (CITES)

ดูเพิ่ม
-------

* นกอินทรีปาปัว birdlife.org เก็บถาวร 2014-12-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

อ้างอิง
-------

1. ↑  BirdLife International (2012). "*Harpyopsis novaeguineae*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2*. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.
**วัดถ้ำทัมพุลละ** (อังกฤษ: Dambulla cave temple; สิงหล: දඹුල්ල රජ මහා විහාරය, ทํพุลฺล รช มหา วิหารย; ทมิฬ: தம்புள்ளை பொற்கோவில், ตมฺปุฬฺไฬ โปะรฺโกวิลฺ) หรือ **วัดทองแห่งทัมพุลละ** (อังกฤษ: Golden Temple of Dambulla) เป็นหมู่ถ้ำในพุทธศาสนาและแหล่งมรดกโลก ตั้งอยู่ในเมืองทัมพุลละในภาคกลางของประเทศศรีลังกา ห่างไป 148 กิโลเมตร (92 ไมล์) ทางตะวันออกของโคลอมโบ

หมู่ถ้ำทัมพุลละเป็นหมู่ถ้ำที่ใหญ่ที่สุดและได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดในศรีลังกา ถ้ำเหล่านี้ตั้งอยู่ที่ความสูง 160 เมตรจากพื้นที่โดยรอบ และในบริเวณโดยรอบยังมีถ้ำอีก 80 แห่งที่มีการบันทึกไว้ ถ้ำที่สำคัญในหมู่ถ้ำทัมพุลละมีอยู่ห้าถ้ำซึ่งมีขนาดต่างกันไป ภายในมีทั้งจิตรกรรมและประติมากรรมที่เกี่ยวของกับพระโคตมพุทธเจ้าและพุทธประวัติ โดยมีพระพุทธรูปอยู่รวม 153 องค์, กษัตริย์แห่งศรีลังกาสามองค์ และเทพเทวาในพุทธศาสนามากมาย รวมถึงพระวิษณุและพระคเณศ งานจิตรกรรมฝาผนังกินพื้นที่กว่า 2,100 ตารางเมตร (23,000 ตารางฟุต) และมีเรื่องราวจากพุทธประวัติซึ่งรวมถึงตอนปราบมารและการแสดงปฐมเทศนาธัมมจักกัปปวัตตนสูตร มีการอนุรักษ์โดยเฉพาะงานจิตรกรรมฝาผนังภายในถ้ำ โดยมีรายงานการทำความสะอาดและทาสารเคลือบผิวตั้งแต่ทศวรรษ 1960

เชื่อว่าในหมู่ถ้ำเหล่านี้ยังเคยใช้อยู่อาศัยโดยมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์และก่อนพุทธศาสนา มีการพบซากหลุมฝังศพมนุษย์อายุราว 2700 ปี ที่อิพพันกตุวะไม่ไหลจากวัดถ้ำทัมพุลละ

อ้างอิง
-------

1. ↑  Golden Temple of Dambulla, UNESCO
2. ↑  Dambulla Cave Temple in Sri Lanka, Discover Sri Lanka with Lakpura
3. ↑  Senake Bandaranayake (1997). Neville Agnew (บ.ก.). *Conservation of Ancient Sites on the Silk Road: The Dambulla Rock Temple Complex, Sri Lanka*. Los Angeles: The Getty Conservation Institute. pp. 50-56.
ระวังสับสนกับ ไทยประกันชีวิต หรือ เมืองไทยประกันภัย

**เมืองไทยประกันชีวิต** เป็นบริษัทให้บริการด้านการประกันชีวิต ก่อตั้งเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2494 โดยเป็นบริษัทแห่งแรกในประเทศไทยที่ได้รับพระมหากรุณาธิคุณให้แต่งตั้งเป็นบริษัทประกันชีวิตในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2502 

บริษัท เมืองไทยประกันชีวิต จำกัด (มหาชน) เริ่มกิจการอย่างเป็นทางการในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2494 ณ สำนักงาน แห่งแรกที่ถนนเสือป่า ซึ่งในขณะนั้นประเทศไทยต้องประสบปัญหาจากผลกระทบของสงครามมหาเอเซียบูรพา เศรษฐกิจของประเทศอยู่ในระยะการฟื้นตัว นายจุลินทร์ ล่ำซำ ผู้ดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการในขณะนั้น และกลุ่มเพื่อนนักธุรกิจ ตลอดจนผู้ใหญ่ในวงราชการ ได้ร่วมกันก่อตั้งบริษัท เมืองไทยประกันชีวิต จำกัด (มหาชน) ขึ้น

บริษัทฯ ได้สร้างอาคารเมืองไทยประกันชีวิต สำนักงานใหญ่แห่งใหม่ ณ ถนนเจริญกรุง เมื่อปี 2494 แต่เดิมบริษัทเมืองไทยประกันภัยเคยเป็นฝ่ายหนึ่งในบริษัทเมืองไทยประกันชีวิต แต่เมื่อมีกฎหมายห้าม มิให้บริษัทประกันชีวิตทำธุรกิจประกันวินาศภัยแยกออกมาเป็นบริษัทเมืองไทยประกันภัย เมื่อ พ.ศ. 2541

รางวัล
------

| ปี | รางวัล | สาขา | ผล |
| --- | --- | --- | --- |
| 2566 | Thailand Zocial Awards 2023 | Best Brand Performance on Social Media กลุ่มธุรกิจประกันภัย (ประกันวินาศภัยและประกันชีวิต) | ชนะ |

อ้างอิง
-------

1. ↑   แจ้งความสำนักพระราชวัง ที่ ๑๑/๒๕๐๒ เรื่อง พระราชทานตราตั้งแก่บริษัทเมืองไทยประกันชีวิตจำกัด
2. ↑  ""ล่ำซำ" ยึดธุรกิจประกัน เส้นทาง80ปีจาก "กวางอันหลง"". ผู้จัดการออนไลน์.
3. ↑  "ธุรกิจประกันของตระกูล "ล่ำซำ" ในมือของ นวลพรรณ และ สาระ ล่ำซำ". marketeeronline.
4. ↑  "ประกาศผล Thailand Social Awards ครั้งที่ 11 แบรนด์และผู้ทรงอิทธิพลบนโลกโซเชียลยกทัพร่วมงานคับคั่ง". *ไทยรัฐ*. 2023-02-24. สืบค้นเมื่อ 2023-02-25.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์เมืองไทยประกันชีวิต
**กองพลยานเกราะที่ 12 แห่งเอ็สเอ็ส "ยุวชนฮิตเลอร์"** (เยอรมัน: *12. SS-Panzerdivision "Hitlerjugend"*) เป็นกองพลยานเกราะเยอรมันของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สแห่งนาซีเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ส่วนใหญ่ของทหารเกณฑ์วัยหนุ่มที่ถูกดึงมาจากสมาชิกของยุวชนฮิตเลอร์ ในขณะที่ได้มีเจ้าหน้าที่นายทหารอาวุโสระดับชั้นประทวน (non commissioned officer-NCOs) และเจ้าหน้าที่นายทหารจากกองพลวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สอื่น ๆ

กองพลนี้ได้ก่ออาชญากรรมสงครามมากมายหลายครั้งในขณะที่ได้ออกเดินทางและในช่วงระหว่างการสู้รบช่วงแรกในนอร์ม็องดี รวมทั้งการสังหารหมู่ที่ Ascq และ Ardenne Abbey ได้แสดงให้เห็นเป็นครั้งแรกในการออกปฏิบัติเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1944 เป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการป้องกันของเยอรมันที่ก็อง

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1944 กองพลได้เข้าต่อสู้กับกองทัพสหรัฐในการรุกป่าอาร์แดน ภายหลังจากปฏิบัติการล้มเหลว ซึ่งได้กลายเป็นที่รู้จักกันคือ ยุทธการตอกลิ่ม กองพลได้ถูกส่งไปยังฮังการีเพื่อเข้าร่วมในการสู้รบในรอบ ๆ บูดาเปสต์ จนในที่สุดแล้ว กองพลได้ถอยทัพกลับเข้าไปในประเทศออสเตรียและยอมจำนนต่อกองทัพสหรัฐที่ 7 เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1945

ภายหลังสงครามได้ยุติลง เหล่าสมาชิกจำนวนมากของกองพล รวมทั้งควร์ท ไมเออร์ ได้ถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาก่ออาชญากรรมสงคราม

อ้างอิง
-------

1. ↑  Official designation in German language as to „Bundesarchiv-Militärarchiv" in Freiburg im Breisgau, stores of the Wehrmacht and Waffen-SS.
การปาหินในศาสนาคริสต์ เพื่อลงโทษผู้ละเมิดข้อกำหนดวันสะบาโต ภาพจากพระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิม ฉบับพิมพ์ ค.ศ. 1545
แผนที่แสดงท้องที่ที่ยังใช้การปาหินเป็นการลงโทษ ไม่ว่าโดยกฎหมายหรือนอกกฎหมาย (ตามข้อมูลใน ค.ศ. 2013)
**การปาหิน** (อังกฤษ: stoning หรือ lapidation) เป็นวิธีประหารชีวิตโดยให้บุคคลปาก้อนหินใส่นักโทษให้นักโทษบาดเจ็บจนตาย เป็นวิธีที่ใช้มาแต่สมัยโบราณสำหรับลงโทษผู้กระทำความผิดมหันต์ และยังใช้อยู่ในบางท้องที่ แต่ปัจจุบันเป็นที่วิจารณ์กันว่า เป็นวิธีการโหดร้ายหรือไร้มนุษยธรรม

คัมภีร์ของศาสนาคริสต์และศาสนายิว เช่น โทราห์และทัลมัด กำหนดให้การปาหินเป็นวิธีลงโทษสำหรับความผิดบางอย่าง แต่ในช่วงเวลาหลายร้อยปี ศาสนายิวแบบแรบไบได้พัฒนาข้อกำหนดในการพิจารณาคดีขึ้น ซึ่งทำให้กฎหมายปาหินนั้นไม่สามารถนำมาใช้ได้อีกในทางปฏิบัติ ส่วนคัมภีร์ของศาสนาอิสลาม เช่น โกหร่าน ไม่ได้เอ่ยถึงการปาหินไว้ แต่กระบวนการยุติธรรมในประเทศอิสลามแต่โบราณนำการปาหินมาเป็นวิธีลงโทษความผิดบางประการที่เกี่ยวกับการร่วมประเวณี โดยอ้างอิงว่า เป็นไปตามหะดีษ (บันทึกถ้อยคำ การกระทำ หรือการอนุญาตโดยนัยของนบีมุฮัมหมัด) นอกจากนี้ ยังวางข้อกำหนดบางประการที่ทำให้การพิสูจน์ความผิดเกี่ยวกับการร่วมประเวณีนั้นแทบจะทำไม่ได้ทางปฏิบัติ

ในทางประวัติศาสตร์ การปาหิน ปรากฏว่า เป็นวิธีมาตรฐานในการประหารชีวิตนักโทษในอิสราเอลโบราณ และยังมีบันทึกอยู่ในต้นยุคศาสนาคริสต์ แต่ในสมัยหลัง ๆ องค์กรตุลาการของยิวมักเลี่ยงไปใช้โทษอื่นแทนการปาหิน ส่วนในประเทศอิสลาม มีการปาหินเพียงไม่กี่กรณีที่บันทึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ยุคก่อนปัจจุบัน ส่วนในยุคปัจจุบันนั้น ประเทศมุสลิมส่วนใหญ่แม้จะใช้กฎหมายอาญาที่อ้างอิงรูปแบบมาจากตะวันตก แต่ได้สอดแทรกการปาหินและการลงโทษแบบอื่น ๆ เข้าไปภายใต้อิทธิพลของกลุ่มเคลื่อนไหวทางอิสลาม การลงโทษเหล่านี้กลุ่มอนุรักษนิยมทางศาสนามองว่า มีความสำคัญ เพราะถือว่า มีที่มาจากคัมภีร์ทางศาสนา

ปัจจุบัน การปาหินเป็นวิธีลงโทษตามกฎหมายหรือตามประเพณีในกาตาร์ ซาอุดีอาระเบีย ซูดาน โซมาเลีย ไนจีเรียตอนเหนือ บรูไน ปากีสถานในภูมิภาคที่เป็นชนเผ่า มอริเตเนีย เยเมน สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ อัฟกานิสถาน อิรัก และอิหร่าน ในท้องที่เหล่านี้ มีบางแห่ง เป็นต้นว่า อัฟกานิสถานและอิรัก ที่การปาหินไม่ใช่การลงโทษตามกฎหมาย แต่เป็นการลงโทษตามประเพณี และมีการใช้งานในทางนอกเหนือกฎหมาย เช่น โดยคำสั่งของทหารหรือหัวหน้าเผ่า และในบางแห่ง เช่น ไนจีเรียและเยเมน ที่การปาหินเป็นการลงโทษตามกฎหมาย แต่ก็ไม่เคยปรากฏการนำมาใช้งานในทางกฎหมาย อนึ่ง ในโลกมุสลิมนั้น ปรากฏว่า ประชาชนส่วนใหญ่เห็นชอบกับการลงโทษผู้กระทำชู้ด้วยการปาหินให้ตาย เช่น คิดเป็นร้อยละ 86 ของมุสลิมทั้งหมดในปากีสถาน แต่การลงโทษเช่นนี้เป็นที่ประณามของกลุ่มสิทธิมนุษยชนและสังคมโลก ทั้งยังก่อให้เกิดข้อโต้เถียงในระดับนานาชาติอยู่เสมอ

อ้างอิง
-------

1. 1 2  
Emma Batha (September 29, 2013). "FACTBOX: Stoning - where does it happen?". *www.trust.org/*. Thomson Reuters Foundation. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-11-17. สืบค้นเมื่อ 15 November 2015.
2. 1 2  
Batha, Emma (29 September 2013). "Special report: The punishment was death by stoning. The crime? Having a mobile phone". *The Independent*. London: independent.co.uk. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-06. สืบค้นเมื่อ October 4, 2013.
3. ↑  Ida Lichter, Muslim Women Reformers: Inspiring Voices Against Oppression, ISBN 978-1591027164, p. 189
4. ↑  Tamkin, Emily (March 28, 2019). "Brunei makes gay sex and adultery punishable by death by stoning". *Washington Post*.
**เพลงสำคัญของแผ่นดิน** คือ เพลงที่รัฐบาลไทยจัดให้มีความสำคัญในระดับชาติอย่างเป็นทางการ ตามมติคณะรัฐมนตรีลงวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ซึ่งมีทั้งหมด 6 เพลง ได้แก่ เพลงสรรเสริญพระบารมี เพลงชาติไทย เพลงมหาชัย เพลงมหาฤกษ์ เพลงสดุดีมหาราชา และเพลงภูมิแผ่นดิน นวมินทร์มหาราชา ต่อมา มติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 เพิ่มเพลงสำคัญของแผ่นดินอีก 2 เพลง คือ เพลงสดุดีจอมราชา และ เพลงสดุดีพระแม่ไทย โดยยกเหตุผลว่าเพลงเหล่านี้ "เป็นเพลงที่มีคุณค่า แสดงถึงคุณค่าและความเจริญของคนในชาติ เป็นภูมิปัญญาของแผ่นดิน รวมทั้งแสดงความจงรักภักดีและสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณแด่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบรมราชจักรีวงศ์"

ตามมติคณะรัฐมนตรีดังกล่าว ได้กำหนดให้ส่วนราชการ รัฐวิสาหกิจ และหน่วยงานอื่นของรัฐ ใช้เพลงสำคัญของแผ่นดินตามฉบับที่คณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติจัดทำขึ้นใหม่ เป็นต้นฉบับในโอกาสต่างๆ ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2547 เป็นต้นไป

วงดนตรีที่ใช้บรรเลง
-------------------

ในการจัดทำต้นฉบับเพลงสำคัญของแผ่นดินครั้งนี้ คณะผู้จัดทำได้จัดทำทั้งดนตรีสากลและดนตรีไทย สำหรับประเภทดนตรีสากล ได้บรรเลงและขับร้องโดยวงดนตรี 3 ประเภท ได้แก่

1. วงออร์เคสตราสี่เหล่าทัพ (ได้แก่ วงดุริยางค์ทหารบก ทหารเรือ ทหารอากาศ และตำรวจ) และวงดุริยางค์กรมศิลปากร
2. วงบิ๊กแบนด์ โดย วงเฉลิมราชย์
3. วงโยธวาทิต โดย วงดุริยางค์กรมศิลปากร

ในส่วนของดนตรีไทย ได้ใช้วงดนตรี 3 ประเภท ซึ่งบรรเลงและขับร้องโดยวงดนตรีกรมศิลปากร ร่วมกับนักดนตรีไทยสี่เหล่าทัพ ได้แก่ 

1. วงปี่พาทย์เครื่องใหญ่
2. วงเครื่องสายเครื่องคู่
3. วงมโหรีเครื่องคู่

คณะผู้จัดทำ
-----------

* **จัดทำโดย:** คณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี
* **ผู้ควบคุมการผลิต:** นายแมนรัตน์ ศรีกรานนท์ ศิลปินแห่งชาติ
* **ผู้ช่วยควบคุมการผลิต:** นาวาเอกณรงค์ แสงบุศย์
* **ผู้บันทึกเสียง:** จ่าเอกชูศักดิ์ ทองสิมา
* **บริษัทผู้ผลิต:** บริษัท เฉลิมราษฎร จำกัด
* **ผู้เผยแพร่:** กรมประชาสัมพันธ์, สำนักงานเสริมสร้างเอกลักษณ์ของชาติ, สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี

อ้างอิง
-------

* สำนักงานสร้างเสริมเอกลักษณ์ของชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี
* เพลงสำคัญของแผ่นดิน เก็บถาวร 2012-11-29 ที่ archive.today จากเว็บไซต์ กรมประชาสัมพันธ์

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ฟังเพลงสำคัญของแผ่นดิน บรรเลงโดยวงดนตรีต่างๆ จาก เว็บไซต์ของสำนักงานเสริมสร้างเอกลักษณ์ของชาติ เก็บถาวร 2008-08-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**จังหวัดไกลกังวล** เป็นโครงการจัดตั้งจังหวัดใหม่ของประเทศไทย สืบเนื่องจาก วันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2549 คณะรัฐมนตรีรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ได้พิจารณาการนำเสนอโครงการจัดตั้งจังหวัดที่ 77 เป็นการรวม 5 อำเภอ 2 จังหวัดในแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของประเทศคือ อำเภอชะอำ และอำเภอท่ายาง จากจังหวัดเพชรบุรี และอำเภอหัวหิน อำเภอปราณบุรี และอำเภอสามร้อยยอด จากจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เข้าเป็นจังหวัดเดียว

ทั้งนี้คณะรัฐมนตรีได้มอบหมายให้กระทรวงมหาดไทย ศึกษาความเป็นไปได้ในการจัดตั้ง เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในวโรกาสฉลองครบรอบ 80 พรรษาของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ใน พ.ศ. 2550 และอำเภอหัวหินยังเป็นที่ตั้งของวังที่ประทับอีกด้วย แต่โครงการนี้ได้ถูกยกเลิกไปพร้อมกับรัฐบาลชุดดังกล่าว 

ต่อมาใน พ.ศ. 2551 ได้มีการนำเรื่องส่งเข้ามาพิจารณาอีกครั้ง โดยอ้างเหตุผลเพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติในวโรกาสที่สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ มีพระชนมายุครบ 77 พรรษา พร้อมเหตุผลประกอบในการจัดตั้งจังหวัดใหม่ให้เป็นไปตามมติคณะรัฐมนตรีวันที่ 8 ธันวาคม 2524 จนกระทั่งเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 นายปานชัย บวรรัตนปราณ ผู้ว่าราชการจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ได้แจ้งหนังสือเวียนด่วนที่สุดที่ ปข 0017/21174 เรื่องพระราชบัญญัติจัดตั้ง**จังหวัดไกลกังวล** ให้ทุกหน่วยงานตอบแสดงความเห็นตามแบบสอบถามไปยังสำนักงานปกครองจังหวัด โดยระบุว่าได้รับแจ้งจากกระทรวงมหาดไทยว่าสำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรีได้ส่งสำเนาร่าง พรบ.ตั้งจังหวัดไกลกังวลเพื่อพิจารณาเสนอความเห็นในรายละเอียดผลดี ผลเสีย สาระสำคัญของร่าง พรบ.ดังกล่าว ได้อ้างเหตุผลความจำเป็นว่า เนื่องจากจังหวัดประจวบคีรีขันธ์มีประชากรอาศัยจำนวนมาก และมีพื้นที่กว้าง ส่งผลให้ประชาชนไม่ได้รับความสะดวกในการติดต่อราชการ เพื่อให้เป็นประโยชน์ในการปกครองและอำนวยความสะดวกให้กับประชาชน จึงสมควรแยก อำเภอปราณบุรี อำเภอหัวหิน อำเภอสามร้อยยอด ออกจากจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ และแยกอำเภอชะอำออกจากการปกครองของจังหวัดเพชรบุรี รวมตั้งขึ้นเป็นจังหวัดไกลกังวล โดยให้เปลี่ยนชื่ออำเภอหัวหินเป็นอำเภอเมืองไกลกังวล 

จนถึงปัจจุบันยังไม่มีความคืบหน้าในการจัดตั้งจังหวัดดังกล่าว

อ้างอิง
-------

* เก็บถาวร 2008-03-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* 
* 
* 
* เก็บถาวร 2006-10-22 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* 
* เก็บถาวร 2007-05-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* 


| * ด
* ค
* ก
จังหวัดและเขตการปกครองของประเทศไทยในอดีต และโครงการจัดตั้งในอนาคต |
| --- |
| อดีต | 

|  |  |
| --- | --- |
| มณฑล | 
* กรุงเก่า (อยุธยา)
* กรุงเทพ
* จันทบุรี
* ไทรบุรี
* นครไชยศรี
* นครราชสีมา
* นครศรีธรรมราช
* นครสวรรค์
* บูรพา (เขมร)
* ปราจิณบุรี
* ปัตตานี
* พายัพ (ลาวเฉียง)
* พิษณุโลก
* เพชรบูรณ์
* ภูเก็ต
* มหาราษฎร์
* ร้อยเอ็ด
* ราชบุรี
* สุราษฎร์
* อีสาน (ลาวกาว)
* อุดร (ลาวพวน)
* อุบล

 |
| จังหวัด | 
* กระบินทร์บุรี
* ขุขันธ์
* ตะกั่วป่า
* ธนบุรี
* ธัญญบุรี
* นครจัมปาศักดิ์
* นครหลวงกรุงเทพธนบุรี
* พระตะบอง
* พระนคร
* พระประแดง
* พิบูลสงคราม
* มีนบุรี
* ลานช้าง
* สวรรคโลก
* สายบุรี
* หล่มศักดิ์
* หลังสวน

 |
| อื่น ๆ | 
* อำเภอเมืองพาน
* สหรัฐไทยเดิม
* สี่รัฐมาลัย

 |

 |  |
| โครงการ | 

|  |  |
| --- | --- |
| ไม่ผ่านพิจารณา | 
* ปทุมทอง (2498)
* ชุมแพ (2518, 2546)
* ภูเขียว (2519)
* สุวรรณภูมิมหานคร (2545)
* แม่สอด (2547)
* พระนารายณ์ (2547)
* ไกลกังวล (2549)
* ฝาง (2552)
* บัวใหญ่ (2555)

 |
| รอพิจารณา | 
* แม่สะเรียง (2563)
* ทุ่งสง (2564)

 |

 |
**รัฐวิสาหกิจอานโตนอฟ** (ยูเครน: Державне підприємство «Антонов») เดิมชื่อ **ศูนย์วิทยาศาสตร์และเทคนิคการบินอานโตนอฟ** (ยูเครน: Авіаційний науково-технічний комплекс імені Антонова) เป็นบริษัทผลิตและให้บริการอากาศยานของประเทศยูเครน ตั้งชื่อตาม โอเล็ก อานโตนอฟ หัวหน้านักออกแบบของบริษัท อานโตนอฟเชี่ยวชาญในด้านเครื่องบินที่มีขนาดใหญ่และเครื่องบินที่ใช้รันเวย์ที่ไม่ได้เตรียมไว้ อานโตนอฟ (ใช้คำนำหน้ารุ่นเครื่องบินว่า "อาน-") ได้สร้างเครื่องบินไปทั้งหมดประมาณ 22,000 ลำ และมีหลายพันลำที่ประจำการอยู่ในอดีตสหภาพโซเวียต และในประเทศที่กำลังพัฒนา

บริษัท อานโตนอฟ จำกัด มหาชน (Antonov Company) เป็นรัฐวิสาหกิจที่ก่อตั้งขึ้นในเมืองโนโวซีบีสค์ ประเทศรัสเซีย ในปี พ.ศ. 2495 บริษัทได้ย้ายที่ตั้งไปที่เมืองเคียฟ ประเทศยูเครน ซึ่งในขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 ได้มีการโอนย้ายกิจการจากกระทรวงการพัฒนาเศรษฐกิจและการค้า ไปยังการอุตสาหกรรมการป้องกันประเทศยูเครน (อุโครโบรอนพรหม) ซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจเช่นเดียวกัน

ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2559 อุโคโบรอนพรหม ผู้ผลิตอาวุธรายใหญ่ของรัฐบาลยูเครน ได้ประกาศจัดตั้งบริษัท อากาศยานยูเครน จำกัด เพื่อรวมบริษัทผู้ผลิตเครื่องบินทั้งหมดในยูเครนเข้าไว้ด้วยกัน

1. ↑  "Information About the Company". *antonov.com*. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 February 2018. สืบค้นเมื่อ 13 April 2022.
สำหรับสถานที่อื่นที่มีชื่อเดียวกัน ดูที่ วัดบางใหญ่

**วัดบางใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองพุนพิน ในตำบลลีเล็ด อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดบางใหญ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2457 แต่จากข้อมูลของวัดระบุว่าน่าจะสร้างเมื่อประมาณ 2452 สมัยพระครูชลาธรธำรง เจ้าอาวาสรูปแรกของวัด โดยสร้างร่วมกับชาวบ้าน พระสงฆ์ ในสมัยแรกอุโบสถของวัดสร้างจากไม้ ซึ่งไม้ที่นำมาสร้างได้มาจากตำบลบ่อกรัง อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี นำเข้าด้วยการล่องเรือมา ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2510–2515 มีการบูรณะอุโบสถใหม่เป็นปูนโดยสร้างครอบหลังเก่าเอาไว้ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกเมื่อปีพ.ศ. 2484 และกองทัพพันธมิตรก็ทิ้งระเบิดใส่กองทัพญี่ปุ่น รวมถึงทำลายเส้นทางคมนาคมอย่างสะพานจุลจอมเกล้าที่ตำบลท่าข้าม อำเภอพุนพิน ทำให้ชาวบ้านต้องอพยพและมาอาศัยอยู่ที่วัดบางใหญ่แห่งนี้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ชุมชนลีเล็ด สุราษฎร์ธานี". อนุรักษ์.
2. ↑  "วัดบางใหญ่". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
3. ↑  "ลีเล็ด". ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ อาณาจักร
**ราชอาณาจักร** (อังกฤษ: kingdom, realm) รูปอันเป็นลักษณะของประเทศ หรือ รูปแบบของรัฐ ( FORM OF STATE ) ในประวัติศาสตร์สมัยใหม่ ซึ่งได้มีการรวมประเทศเป็นรัฐสมัยใหม่ เรียกว่า "รัฐประชาชาติ" ( NATIONAL  STATE ) ซึ่งมี 2 แบบคือ 1.รัฐเดียว ( UNITARY  STATE ) 2. หลายรัฐ ( MULTI- STATE  ) รัฐเดียว เรียกว่า ราชอาณาจักร( KINGDOM ) บ้าง ราชรัฐ   ( KINGDOM  STATE ) บ้าง สหราชอาณาจักร ( UNITED KINGDOM ) บ้าง หรือ จักรวรรดิ ( EMPIRE ) บ้าง ส่วนการรวมประเทศแบบหลายรัฐ อาจจะเรียกว่า "สาธารณรัฐ" หรือ "สหรัฐ" หรือ รัฐบาลสหพันธ์ ( FEDERAL GOVERNMENT  ) หรือ รัฐบาลมลรัฐ  ( STATE  GOVERNMENT )

คำในภาษาอังกฤษ
--------------

"Realm" มักใช้กับรัฐซึ่งมีคำว่า "kingdom" ปรากฏอยู่ในชื่อ (เช่น the United Kingdom) เพื่อหลีกเลี่ยงการกล่าวซ้ำคำในประโยค นอกจากนี้ ยังเป็นประโยชน์ในการอธิบายประเทศที่ผู้เป็นพระมหากษัตริย์ (monarch) ถูกเรียกว่าอย่างอื่นนอกเหนือจาก "พระมหากษัตริย์" (king) หรือ "สมเด็จพระราชินีนาถ" (queen) เช่น แกรนด์ดัชชีแห่งลักเซมเบิร์กเป็น realm แต่ไม่เป็น kingdom เพราะผู้เป็นพระมหากษัตริย์มีบรรดาศักดิ์เป็น Grand Duke (แกรนด์ดุ๊ก) ไม่ใช่ King
**ซีโอทู** (อังกฤษ: C-O-TWO หรือ CO2) นักร้องดูโอ้ภายใต้สังกัด Harp Music Record เริ่มมีผลงานเพลงเป็นครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ. 2540 กับอัลบั้ม "C-O-TWO" โดยมีเพลงสร้างชื่อเสียงคือเพลง "รักเธอคนเดียว"

ประวัติ
-------

**ซีโอทู** (อังกฤษ: C-O-TWO หรือ CO2) เป็นนักร้องดูโอประกอบสมาชิกคือ "โอ๋ - อรพรรณ ศรีสะอาด (ปัจจุบันใช้ชื่อ ปูชิตา ศรีสะอาด) และ อ้อ - พัชรี ศรีสะอาด (น้องสาว)" ภายใต้สังกัด Harp Music Record เริ่มมีผลงานช่วงปีพ.ศ. 2540 มีผลงานอัลบั้มเพลง 1 ชุดด้วยกันคืออัลบั้ม "C-O-TWO" โดยมีเพลงฮิตและเป็นเพลงที่ถูกเปิดทางคลื่นวิทยุมาจนถึงปัจจุบันคือเพลง "รักเธอคนเดียว"

โดยในอัลบั้มชุดนี้ได้ "วีระศักดิ์ ศรีสะอาด" ซึ่งเป็นคุณพ่อของทั้งสอง มาเป็นโปรดิวเซอร์ และแต่งเพลงให้กับอัลบั้มชุดนี้อีกด้วย

หลังจากที่วงซีโอทูเริ่มเป็นที่รู้จัก "อ้อ" หนึ่งในสมาชิกของวงได้เสียชีวิตกะทันหันด้วยโรคไข้เลือดออก เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2540

ในปีพ.ศ. 2541 โอ๋ อรพรรณ ได้ออกอัลบั้มเดี่ยวชุดแรก ภายใต้สังกัดBGM ชื่ออัลบั้ม "โอ๋ C-O-TWO แด่เธอที่คิดถึง" โดยนำเพลงเก่าจากอัลบั้มชุดแรกมาขับร้องใหม่ในสไดล์อคูสติก เวอร์ชัน ได้แก่เพลง รักเธอคนเดียว, ตัดใจ, ลึก ลึก และเพลง หากเรามีรัก เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีเพลงใหม่ โดยแต่งเพื่อให้กับการจากไปของอ้อ พัชรี ในเพลง "คิดถึงเพียงเธอ" และเพลง "เพียงเธอคนเดียว"

ในปี พ.ศ. 2543 ออกอัลบั้มชุดที่สอง โดยมีสมาชิกเพิ่มสามคน ได้แก่ อรวรรณ์ ศรีสะอาด (แอล), พรสวรรค์ ศรีสะอาด (เต๋า), จันทกาญจน์ ศรีจิตร์ (ออม) อัลบั้ม "C-O-TWO Fresh & Fun"

ในปี พ.ศ. 2545 วงซีโอทู กลับมามีผลงานอัลบั้มอีกครั้ง ภายใต้ชื่ออัลบั้ม "C-O-TWO SURE" โดยมีสมาชิกใหม่เพิ่มอีก 3 คน เต๋า - พรสวรรค์ ศรีสะอาด, ปู - ยอดขวัญ เวสารัชกร และ บุญศักดิ์ พลสนะ หรือแมน อดีตแชมป์แบดมินตันประเทศไทย" โดยมีเพลงเปิดตัวคือเพลง "อยากบอกรักเธอ" แต่อัลบั้มไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร

ผลงาน
-----

ปกอัลบั้ม *C-O-TWO* (พ.ศ. 2540)
### อัลบั้ม "C-O-TWO" (พ.ศ. 2540)

* รายชื่อเพลง
	+ หากเรามีรัก
	+ รักเธอคนเดียว -
	+ คิดรักใคร
	+ ฉันเป็นฉันเอง
	+ เพียงคนเดียว
	+ ตัดใจ
	+ เชื่อไม่ได้
	+ อะไรจะปานนั้น
	+ ลึก ลึก
	+ หากเรามีรัก

### อัลบั้ม "แด่เธอที่คิดถึง" (พ.ศ. 2541)

* รายชื่อเพลง
	+ คิดถึงเพียงเธอ
	+ เพียงเธอคนเดียว
	+ รักเธอคนเดียว
	+ ลึก ลึก
	+ ตัดใจ
	+ หากเรามีรัก
	+ รักเธอคนเดียว (Backing Track)
	+ คิดถึงเพียงเธอ (Backing Track)

ปกอัลบั้ม *C-O-TWO Fresh & Fun* (พ.ศ. 2543) ของวงซีโอทู สังกัดรถไฟดนตรี
### อัลบั้ม "C-O-TWO Fresh & Fun" (พ.ศ. 2543)

* รายชื่อเพลง
	1. กระซิบ
	2. เก็บคำสัญญา
	3. หวนคืนกลับมา
	4. เป่ายิ้งฉุบ
	5. บอกกี่ครั้ง
	6. รักเธอเต็มหัวใจ
	7. แอบรักเธอ
	8. จิ๊บจ๊อย
	9. IMF
	10. ดื่มนม

### อัลบั้ม "C-O-TWO SURE" (พ.ศ. 2545)

* รายชื่อเพลง
	+ You're my Everything
	+ อยากบอกรักเธอ
	+ ไม่เลือนรักเธอ
	+ แค่ใครสักคน
	+ คนไร้ค่า
	+ โอมพุทธัง
	+ ชัวร์
	+ สมน้ำหน้า
	+ ปิ๊งเลย
	+ ถามพ่อดูซิ

อ้างอิง
-------

1. ↑  รักเธอคนเดียว

* (หัวข้อกระทู้: เพลงรักเธอคนเดียว ของวงซีโอทู ที่นักร้องเสียชีวิตน่ะค่ะ)
* (หัวข้อกระทู้: ข่าวดารา...พาช็อค)เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**เตงเหียน** (มีบทบาทในช่วง ค.ศ. 211-228) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **เติ้ง เสียน** (จีน: 鄧賢; พินอิน: *Dèng Xián*)เป็นนายทหารของเล่าเจี้ยงขุนศึกในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ภายหลังเป็นนายทหารของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน

ประวัติ
-------

เตงเหียนเดิมเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเล่าเจี้ยง

ในปี ค.ศ. 213 รัชสมัยพระเจ้าเหี้ยนเต้แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เล่าปี่ยกทัพเข้ารบกับเล่าเจี้ยงเพื่อชิงมณฑลเอ๊กจิ๋ว เตงเหียนพร้อมด้วยเล่ากุ๋ย เหลงเปา และเตียวหยิมร่วมกันรักษาอำเภอโปยเสีย (涪縣 *ฝูเซี่ยน*; ปัจจุบันคือเขตฝูหลิง นครฉงชิ่ง) เพื่อป้องกันการโจมจีของทัพเล่าปี่ หลังจากพ่ายแพ้ในการรบกับทัพเล่าปี่ เตงเหียนและคนอื่น ๆ ต่างก็ล่าถอยไปยังอำเภอกิมก๊ํก (綿竹 *เหมียนจู๋*)

ในปี ค.ศ. 228 รัชสมัยจักรพรรดิโจยอยแห่งวุยก๊ก เบ้งตัดเจ้าเมืองซินเสีย (新城 *ซินเฉิง*) และอดีตขุนพลของเล่าปี่ผู้แปรพักตร์เข้าด้วยวุยก๊ก ได้กลับไปเข้าด้วยจ๊กก๊กและเตรียมจะก่อกบฏต่อวุยก๊ก เตงเหียนผู้เป็นหลานชายของเบ้งตัดและลิจูผู้ใต้บังคับบัญชาของเบ้งตัดลอบร่วมมือกับสุมาอี้ เปิดประตูเมืองให้ทัพวุยก๊กที่นำโดยสุมาอี้เข้าเมือง เบ้งตัดถูกจับและถูกประหารชีวิต ในบันทึกประวัติศาสตร์ไม่มีการระบุถึงเตงเหียนอีกหลังจากนั้น

ในนิยาย*สามก๊ก*
---------------

* 

ในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง*สามก๊ก*ในศตวรรษที่ 14 ซึ่งเล่าเรื่องเหตุการณ์ก่อนและระหว่างยุคสามก๊ก แบ่งบทบาทของเตงเหียนให้เป็นสองตัวละครที่แยกจากกัน

เตงเหียนคนแรกเป็นนายทหารของเล่าเจี้ยง เมื่อเล่าเจี้ยงจัดงานเลี้ยงต้อนรับเล่าปี่ที่อำเภอโปยเสีย เตงเหียนร่วมรำกระบี่กับนายทหารคนอื่น ๆ เพื่อปกป้องเล่าเจี้ยงจากการปองร้ายจากนายทหารของเล่าปี่ ภายหลังเมื่อเล่าปี่เริ่มทำศึกชิงมณฑลเอ๊กจิ๋ว เตงเหียน เล่ากุ๋ย เหลงเปา และเตียวหยิมไปรักษาอำเภอลกเสีย (雒城 *ลั่วเฉิง*) เพื่อป้องกันการโจมตีของทัพเล่าปี่ เตงเหียนและเหลงเปานำทหารมาตั้งค่ายอยู่นอกลกเสีย อุยเอี๋ยนขุนพลของเล่าปี่ยกกำลังทหารมาตีค่ายเหลงเปาแต่กลับถูกเหลงเปาตีแตกพ่าย อุยเอี๋ยนล่าถอยมาเจอเตงเหียนนำทหารมาสกัด ม้าของอุยเอี๋ยนเกิดก้าวพลาดล้มลงทำให้อุยเอี๋ยนตกจากหลังม้า เตงเหียนจึงขับจะใช้ทวนสังหารอุยเอี๋ยน แต่ขุนพลฮองตงตามมาช่วยอุยเอี๋ยนและยิงเกาทัณฑ์สังหารเตงเหียน 

  

เตงเหียนคนที่สองเป็นหลายชายของเบ้งตัด เมื่อเบ้งตัดก่อกบฏต่อวุยก๊ก เตงเหียนร่วมกับลิจูทรยศเบ้งตัดมอบเมืองซินเสียให้สุมาอี้ สุมาอี้มอบหมายให้เตงเหียนและลิจูรักษาเมืองซินเสีย

ในวัฒนธรรมประชานิยม
-------------------

ในละครโทรทัศน์เรื่อง *สุมาอี้ นักปราชญ์ยอดขุนพล* (พ.ศ. 2560) เตงเหียนรับบทโดย หลี ยฺหวี่เหา

อ้างอิง
-------

1. ↑  《三國志·蜀書2先主传》
2. ↑  《三國志·魏書3明帝紀》
**ศูนย์อวกาศสตีษ ธวัน** (อังกฤษ: Satish Dhawan Space Centre; SDSC) หรือชื่อเดิม **ศรีหริโกฏเรนจ์** (อังกฤษ: Sriharikota Range; SHAR) เป็นท่าอวกาศหลักขององค์การค้นคว้าอวกาศอินเดีย (ISRO) ตั้งอยู่ในศรีหริโกฏ รัฐอานธรประเทศ ศูนย์เปลี่ยนชื่อในปี 2002 เพื่อเป็นเกียรติแก่อดีตประธาน ISRO สตีษ ธวัน

ปัจจุบันศูนย์มีแท่นยิงจรวดสองแท่นที่ใช้งานอยู่ มีไว้สำหรับการปล่อยจรวดซาวดิง, ดาวเทียมโพลาร์ และ ดาวเทียมจีโอซิงโครนัส โพรบสำรวจดวงจันทร์ของอินเดีย ทั้งจันทรยาน-1, จันทรยาน-2, จันทรยาน-3, ภารกิจโคจรรอบดาวศุกร์ และภารกิจสำรวจดวงอาทิตย์ อาทิตยะ-แอล1 ล้วนปล่อยจากแท่นยิงจรวดที่นี่

เกาะศรีหริโกฏถูกเลือกเป็นสถานีปล่อยดาวเทียมในปี 1969 เกาะนี้ตั้งอยู่ห่างไปทางเหนือ 80 กิโลเมตรจากเจนไน ศูนย์เริ่มใช้งานในปี 1971 ที่ซึ่งมีการปล่อยจรวดแรก คือ RH-125 ซึ่งเป็นจรวดซาวดิง ที่ตั้งของศรีหริโกฏถูกเลือกเนื่องมาจากลักษณะภูมิศาสตร์และที่ตั้งของเกาะที่มีระเบียงอาซีมัธเหมาะสมต่อภารกิจต่าง ๆ, ระยะทางที่ใกล้กันกับเส้นศูนย์สูตร และความที่บริเวณนั้นไม่มีผู้อยู่อาศัยมากนัก

SHAR มีพื้นที่รวม 145 km2 (56 sq mi) บนชายฝั่งยาว 27 km (17 mi) ก่อนที่รัฐบาลอินเดียจะเข้าซื้อเกาะ ที่ดินตรงนี้เดิมใช้งานเป็นสวนปลูกต้นยูคาลิปตัสและคาซูอารินา (Casuarina) เพื่อใช้ทำถ่านฟืน แม้ที่ตั้งของเกาะจะต้องเผชิญกับทั้งมรสุมทางใต้และทางเหนือ แต่ฝนถล่มหนักบนเกาะก็มีเพียงเดือนตุลาคมและพฤศจิกายนเท่านั้น จึงยังคงมีวันอีกมากที่อากาศดีและฟ้าเปิดเหมาะสมกับปฏิบัติการณ์ต่าง ๆ ของศูนย์

SHAR เชื่อมต่อโดยถนนเข้ากับสุลลุรูเปฏผ่านทะเลสาบปูลิคัฏ และสุลลุรเปฏเป็นจุดเชื่อมต่อกับรถไฟอินเดียและทางหลวงสาย 16 ที่เชื่อมต่อไปยังโกลกาตาและเจนไน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rao, P. V. Manoranjan; B. N. Suresh; V. P. Balagangadharan, บ.ก. (2015). "4.1 The Spaceport of ISRO – K. Narayana". *From Fishing Hamlet to Red Planet: India's Space Journey* (ภาษาอังกฤษ). India: Harper Collins. p. 328. ISBN 9789351776901. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-03-08. สืบค้นเมื่อ 2023-09-03. This centre was originally named SHAR (an acronym for Sriharikota Range – mistakenly referred to as Sriharikota High Altitude Range by some people) by Sarabhai. SHAR in Sanskrit also means arrow, symbolic of the nature of activity and that seems to be the significance of the acronym.
2. ↑  "RH-125". Encyclopedia Astronautica.
3. 1 2  "About SDSC SHAR". ISRO. สืบค้นเมื่อ May 7, 2023.
4. ↑   เก็บถาวร 6 กันยายน 2009 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Sriharikota Launching Range-Source Bharatrakshak.com
กาลารามมนเทียรแห่งนาศิก
**กาลารามมนเทียร** เป็นมนเทียรเก่าแก่ บูชาพระราม ตั้งอยู่ในย่านปัญจวตีของเมืองนาศิก รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย คำว่ากาลาราม แปลตรงตัวว่าพระราม (ราม) องค์สีดำ (กาลา)

เชื่อกันว่ามนเทียรเล่าว่ามนเทียรถูกสร้างขึ้นมาในศตวรรษที่ 7 ตำนานกล่าวว่าขณะมนเทียรถูกโจมตีโดยกองทัพอิสลาม เทวรูปของพระรามถูกโยนลงไปในแม่น้ำโคทาวรีซึ่งติดกับมนเทียรเพื่อป้องกันเทวรูปจากการถูกทุบทำลาย มนเทียรใหม่ต่อมาสร้างขึ้นโดยสารทาร รังคาราว โอเธกร (Sardar Rangarao Odhekar) ในราวปี 1788 ตำนานกล่าวว่าโอเธกรมีฝันนิมิตเห็นเทวรูปพระรามองค์สีดำลอยอยู่ในแม่น้ำโคทาวรี โอเธกรจึงออกค้นหาและก็พบเทวรูปลอยอยู่ที่แม่น้ำจริง ๆ ตำนานการค้นพบเทวรูปนี้ยังเป็นส่วนสำคัญหนึ่งของประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของเมืองนาศิกเองเช่นกัน

มนเทียรเคยมีบทบาทสำคัญมากในขบวนการเพื่อสิทธิของทลิต บี อาร์ อัมเพทกร ได้นำการประท้วงด้านนอกมนเทียรในเมื่อ 2 มีนาคม 1930 เพื่อเรียกร้องให้มนเทียรเปิดรับชาวทลิตเข้าไปสักการะในมนเทียรได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  J. Gordon Melton (15 January 2014). *Faiths Across Time: 5,000 Years of Religious History [4 Volumes]: 5,000 Years of Religious History*. ABC-CLIO. pp. 1355–. ISBN 978-1-61069-026-3.
2. ↑  Rāmacandra Kshīrasāgara (1 January 1994). *Dalit Movement in India and Its Leaders, 1857-1956*. M.D. Publications Pvt. Ltd. pp. 123–. ISBN 978-81-85880-43-3.
3. ↑  K.N Jadhav (1 January 2005). *Dr. Ambedkar and the Significance of His Movement*. Popular Prakashan. pp. 93–. ISBN 978-81-7154-329-8.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ทางการ

พิกัดภูมิศาสตร์: 20°00′25″N 73°47′44″E﻿ / ﻿20.0069387°N 73.7955010°E﻿ / 20.0069387; 73.7955010
**ปะเทดลาว** (อังกฤษ: Pathet Lao; ลาว: ປະເທດລາວ) เป็นชื่อของขบวนการปฏิวัติลาวที่เป็นพันธมิตรกับพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามในสมาคมอินโดจีนช่วงแรก กลุ่มนี้มีความสัมพันธ์กับพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามตั้งแต่ พ.ศ. 2487 กำเนิดของกลุ่มนี้เริ่มจากการที่เจ้าสุภานุวงศ์ได้ต่อต้านการฟื้นฟูลัทธิจักรวรรดินิยมของฝรั่งเศส จนต้องเข้ามาลี้ภัยในไทยและออกไปเวียดนามเมื่อ พ.ศ. 2492 เมื่อมีการประนีประนอมระหว่างกลุ่มชาตินิยมลาวกับฝรั่งเศส เมื่อ พ.ศ. 2493 เจ้าสุพานุวงจึงจัดตั้งสมัชชาต่อต้านขึ้นที่แนวชายแดนเวียดนาม และตั้งกลุ่มต่อต้านรัฐบาลแห่งชาติที่เป็นที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อปะเทดลาว

กลุ่มปะเทดลาวถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าร่วมการประชุมเพื่อทำข้อตกลงเจนีวาว่าด้วยอินโดจีน ใน พ.ศ. 2497 หลังจากนั้นกลุ่มนี้ได้ก่อตั้งแนวลาวฮักซาดเป็นแนวร่วมของพรรคประชาชนปฏิวัติลาวหรือพรรคคอมมิวนิสต์ และยังเป็นชื่อเรียกของขบวนการปฏิวัติที่ยึดอำนาจได้เด็ดขาดเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2518

อ้างอิง
-------

* ไมเคิล ลีเฟอร์. พจนานุกรมการเมืองสมัยใหม่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กทม. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. 2548.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* 
* เก็บถาวร 2012-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* เก็บถาวร 2012-02-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* 
* 
* 
*
**ตัจญ์วีด** ตามความหมายในพจนานุกรม หมายถึง ความสมบูรณ์ การชื่นชม การทำดี แต่ความหมายตามวิชาการ หมายถึง หลักการและกฎเกณฑ์ที่ช่วยในการอ่านอัลกุรอานให้ดียิ่งขึ้น  ตัจญ์วีด จะนำเสนอเกี่ยวกับวิธีการออกเสียงอักขระอย่างถูกต้องจากตำแหน่งฐานของการเปล่งเสียง คุณสมบัติของเสียงแต่ละอักขระหรือเมื่อมันผสมกับพญชยัญชนะอื่น อีกกฎเกณฑ์หนึ่งที่สำคัญ คือ การหยุดอ่านและการอ่านเชื่อมต่อประโยคของอัลกุรอานตามสัญลักษณ์และความหมายของโองการ

อัลกุรอานจะถูกอ่านตามหลักการอ่านทั้งเจ็ดอันเป็นที่รู้จักกัน แต่การอ่านของท่าน ฮัฟศ์ ที่รายงานจากท่านอาซิม เป็นการอ่านที่น่าเชื่อถือและถูกรู้จักกันในโลกอิสลาม  สามารถแบ่งตัจญ์ออกเป็นสองภาค คือ ภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ ตัจญ์วีดภาคทฤษฎี หมายรวมถึงประมวลหลักการอ่านและกฎเกณฑ์ต่างๆ ซึ่งบรรดานักวิชาการมุสลิมได้วางกฎเกณฑ์ไว้เพื่อจะได้อ่านออกเสียงตัวพยัญชนะและคำของอัลกุรอานได้อย่างถูกต้อง เช่น เรื่องตำแหน่งฐานของการเปล่งแต่ละอักขระ คุณสมบัติของพยัญชนะต่างๆ  พยัญชนะที่ออกเสียงบาง พยัญชนะที่ออกเสียงหนา การควบพยัญชนะ (อิดฆอม)  พยัญชนะที่ออกเสียงลากยาว พยัญชนะที่ออกเสียงสั้น และเนื้อหาอื่นๆในลักษณะนี้ ส่วนตัจญ์วีดภาคปฏิบัติ หมายถึง เทคนิคและศิลปะในการอ่านอัลกุรอานบนพื้นฐานการออกเสียงพยัญชนะที่ถูกต้อง ด้วยสำเนียงอาหรับที่ชัดเจน ในภาคนี้ขึ้นอยู่กับการฝึกซ้อม ตัจญ์วีด เป็นศิลปะอย่างหนึ่งที่นักอ่าน (กอรี) ต้องฝึกฝนจนชำนาญ 

  

**เครื่องหมายและรูปแบบต่างๆของตัจญ์ในกุรอาน**

เครื่องหมายและรูปแบบต่างๆ มีรายละเอียดดังนี้:

1. สระ ( ฟัตหะฮ์ ฎอมมะฮ์ กัสเราะฮ์ รอฟอ์ นัศบ์ ญัร อะลิฟมัดดี ยามัดดี วาวมัดดี สุกูน)

2. เครื่องหมายการเว้นวรรค ( م หมายถึงจำเป็นต้องหยุด قلی หมายถึงเว้นวรรคดีกว่า صلی หมายถึงอ่านต่อดีกว่า جหมายถึงอนุญาตให้เว้นวรรค

3. เครื่องหมายของหลักการอ่าน ( มัด ชัดดะฮ์ วัศล์ อิชบาอ์ อิมาละฮ์ ฆุนนะฮ์ สักต์ อิดฆอม อิซฮาร อิคฟา อิกล๊าบ พยัญชนะที่ไม่อ่านออกเสียง) เครื่องหมายที่ใช้กันในอดีต ได้แก่

กอฟฟะฮ์ ط หมายถึงเว้นวรรคอย่างสมบูรณ์ ک หมายถึง เพียงพอ ز -ص-ق- وجه หมายถึง (ดี) صل หมายถึง ( ไม่ดี) صب หมายถึงอ่านเชื่อมกับประโยคหลัง صق หมายถึงอ่านเชื่อมกับประโยคก่อนหน้า

อ้างอิง
-------

* ستایشگر، مهدی. *واژه نامهٔ موسیقی ایران زمین جلد اوّل*. چاپ دوّم. تهران: اطلاعات، ۱۳۸۱. ISBN 964-423-305-0(جلد 1).

เชิงอรรถ
--------

1. «تفاوت تجوید با قرائت» เก็บถาวร 2009-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ‎(فارسی)‎. اندیشه قم. بازبینی‌شده در ۲۴ آذر ۱۳۸۶.
2. ท่านอาซิม คือนักอ่านคนหนึ่งที่เลืองชื่อในโลกอิสลามپرش به بالا↑ عاصم یکی از هفت قراء مشهور جهان اسلام است.
3. پرش به بالا↑  เก็บถาวร 2015-02-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
4. پرش به بالا↑ *دانشنامه جهان اسلام*. سرواژه: تجوید
5. پرش به بالا↑ ستایشگر، ۲۳۱
6. پرش به بالا↑ الصافی، ج1، ص71؛ النشر، ج1، ص209؛ بحارالانوار، ج81، ص188
7. پرش به بالا↑ تجویدالقرآن ازبیگلری

1. ↑  แม่แบบ:یادکرد وب
2. ↑  عاصم یکی از هفت قراء مشهور جهان اسلام است.
3. ↑  "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-02-02. สืบค้นเมื่อ 2017-10-18.
4. ↑  *دانشنامه جهان اسلام*. سرواژه: تجوید
5. ↑  تجویدالقرآن ازبیگلری
หอควบคุมจราจรสนามบินที่ท่าอากาศยานบอร์โด–เมอรีญัก
หอควบคุมจราจรสนามบินที่ท่าอากาศยานนานาชาติฉัตรปาตี ศิวะจี ในมุมไบ อินเดีย
หอควบคุมจราจรสนามบินที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ประเทศไทย
หอควบคุมจราจรสนามบินหมายเลข 1 (ATCT-1) ที่ ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ มาเลเซีย
หอควบคุมจราจรสนามบินที่ท่าอากาศยานออสโล การ์เดอร์มอน นอร์เวย์
หอควบคุมจราจรสนามบินที่ท่าอากาศยานนานาชาติจูอันดา อินโดนีเซีย
หอควบคุมจราจรสนามบินที่ท่าอากาศยานลากวาร์เดีย (LGA) ในนิวยอร์กซิตี้
**การควบคุมจราจรทางอากาศ** (อังกฤษ: Air traffic control หรือ ATC) เป็นบริการภาคพื้นดินของผู้ควบคุมจราจรทางอากาศทั้งติดต่อโดยตรงกับอากาศยานบนพื้นดินและผ่านน่านฟ้าที่ควบคุมอยู่ และสามารถให้คำแนะนำบริการกับอากาศยานในน่านฟ้าที่ไม่ได้ควบคุมอยู่ได้ วัตถุประสงค์หลักของการควบคุมจราจรทางอากาศคือ การป้องกันการชนกัน จัดระเบียบและเร่งรัดการจราจรทางอากาศ และให้ข้อมูลและการช่วยเหลืออื่น ๆ กับนักบิน ในบางประเทศ การควบคุมจราจรทางอากาศ มีบทบาทในด้านความปลอดภัยและการป้องกัน หรือดำเนินการโดยฝ่ายทหาร

ในการป้องกันการชนกันของอากาศยาน ผู้ควบคุมจราจรทางอากาศจะบังคับใช้กฎการแยกจราจร (Traffic separation rules) ซึ่งเพื่อจะทำให้มั่นใจได้ว่าอากาศยานแต่ละลำจะคงมีพื้นที่ว่างขั้นต่ำรอบ ๆ เครื่องตลอดเวลา อากาศยานจำนวนมากยังมีระบบหลีกเลี่ยงการชน ซึ่งจะเพิ่มความปลอดภัยโดยการเตือนนักบินเมื่อมีอากาศยานลำอื่นเข้ามาใกล้มากจนเกินไป

ในหลายประเทศ การควบคุมจราจรทางอากาศมีให้บริการทั้งแบบส่วนบุคคล ทางทหาร และเชิงพาณิชย์ภายในน่านฟ้า ซึ่งขึ้นอยู่กับประเภทของเที่ยวบิน และระดับของน่านฟ้า ผู้ควบคุมการจราจรทางอากาศอาจออก *คำสั่ง* (instructions) ซึ่งนักบินจะต้องปฏิบัติตาม หรือออก *คำแนะนำ* (advisories) (รู้จักกันในนาม *ข้อมูลการบิน* (flight information) ในบางประเทศ) ซึ่งนักบินอาจใช้ดุลยพินิจของตนหรือเพิกเฉยได้ ผู้รับผิดชอบเที่ยวบินทั้งหมด (Pilot in command) เป็นผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในการปฏิบัติการสำหรับความปลอดภัยของอากาศยาน และในบางครั้งสำหรับกรณีฉุกเฉิน อาจมีการเบี่ยงเบนจากคำสั่งของผู้ควบคุมการจราจรทางอากาศ ตามขอบเขตที่กำหนดไว้เพื่อให้สามารถใช้ดำเนินความปลอดภัยของอากาศยานได้

ภาษา
----

ดูเพิ่ม: วลีศัพท์เกี่ยวกับการบิน และ ภาษาอังกฤษเพื่อการบิน
ตามข้อกำหนดขององค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ (ICAO) ผู้ควบคุมจราจรทางอากาศจะดำเนินการโดยใช้ภาษาอังกฤษหรือภาษาที่ใช้กันโดยสถานีภาคพื้นดิน ในทางปฏิบัติ ภาษาท้องถิ่นในแต่ละภูมิภาคนั้นถูกใช้เป็นปกติ อย่างไรก็ตาม ภาษาอังกฤษจะต้องถูกใช้เมื่อมีการร้องขอ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "FAA 7110.65 2-1-1". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ มิถุนายน 7, 2010.
2. 1 2  "IDAO FAQ". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 20, 2009. สืบค้นเมื่อ 2009-03-03.
Diagram illustrating the particles and antiparticles of electron, neutron and proton, as well as their "size" (not to scale). It is easier to identify them by looking at the total mass of both the antiparticle and particle. On the left, from top to bottom, is shown an electron (small red dot), a proton (big blue dot), and a neutron (big dot, black in the middle, gradually fading to white near the edges). On the right, from top to bottom, are show the antielectron (small blue dot), antiproton (big red dot) and antineutron (big dot, white in the middle, fading to black near the edges).ภาพประกอบของประจุไฟฟ้าเช่นเดียวกับขนาดของอนุภาคทั่วไป (ซ้าย) และปฏิยานุภาค (ขวา) จากบนลงล่าง; อิเล็กตรอน/โพซิตรอน, โปรตอน/แอนติโปรตอน, นิวตรอน/แอนตินิวตรอน
**ปฏิยานุภาค** (อังกฤษ: antiparticle) เป็นอนุภาคที่มีความสอดคล้องมากที่สุดกับอนุภาคปกติธรรมดา มีความสัมพันธ์กันคือมีมวลเท่ากันและมีประจุไฟฟ้าที่ตรงกันข้าม ยกตัวอย่างเช่น ปฏิยานุภาคของอิเล็กตรอนเป็นอิเล็กตรอนที่มีประจุบวก, หรือเรียกว่าโพซิตรอนที่ถูกสร้างขึ้นในการสลายตัวของสารกัมมันตรังสีบางชนิดตามธรรมชาติ

กฎของธรรมชาติระหว่างอนุภาคและปฏิยานุภาคแทบจะสอดคล้องได้ส่วนกัน ตัวอย่างเช่นแอนติโปรตอนและโพสิตรอนสามารถสร้างอะตอมแอนติไฮโดรเจน (antihydrogen atom) ได้ ซึ่งมีคุณสมบัติเดียวกันที่เกือบจะเหมือนกับอะตอมไฮโดรเจน สิ่งนี้นำไปสู่​​คำถามที่ว่าทำไมการก่อตัวของสสารหลังบิ๊กแบงส่งผลให้ในจักรวาลประกอบด้วยสสารเกือบทั้งหมด แทนที่จะเป็นส่วนผสมอย่างละครึ่งหนึ่งของสสารและปฏิสสาร การค้นพบการละเมิดซีพี (CP violation) ช่วยทำให้ปัญหานี้กระจ่างขึ้นโดยการแสดงให้เห็นว่าสัดส่วนนี้ ความคิดสร้างสรรค์ที่สมบูรณ์แบบเป็นเพียงการประมาณเท่านั้น

คู่อนุภาค-ปฏิยานุภาคสามารถประลัยซึ่งกันและกันเกิดเป็นโฟตอนขึ้นและเนื่องจากประจุของอนุภาคและปฏิยานุภาคมีค่าตรงกันข้าม, ประจุรวมทั้งหมดจะอนุรักษ์ ตัวอย่างเช่น โพสิตรอนที่ถูกผลิตขึ้นในการสลายตัวกัมมันตรังสีตามธรรมชาติจะถูกประลัยอย่างรวดเร็วด้วยอิเล็กตรอน, การผลิตคู่ของรังสีแกมมา, กระบวนการใช้ประโยชน์ในโพซิตรอนอีมิสชันโทโมกราฟี

ปฏิยานุภาคถูกผลิตขึ้นตามธรรมชาติในการสลายให้อนุภาคบีตา และในอันตรกิริยาของรังสีคอสมิกในชั้นบรรยากาศของโลก เพราะว่าประจุจะต้องถูกอนุรักษ์ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างปฏิยานุภาคโดยไม่ต้องทำลายทั้งอนุภาคที่มีประจุที่เหมือนกันไปด้วย (เช่น ในการสลายให้อนุภาคบีตา) หรือในการสร้างอนุภาคที่มีประจุที่ตรงกันข้ามก็ตาม ในระยะหลัง ๆ จะเห็นในหลาย ๆ กระบวนการในการที่ทั้งอนุภาคและปฏิยานุภาคจะถูกสร้างขึ้นมาพร้อม ๆ กัน เช่น ในเครื่องเร่งอนุภาค

ดูเพิ่ม
-------

* แบริโอเจเนซิส

อ้างอิง
-------

  

1. ↑  ภาควิชาฟิสิกส์ คณะวิทยาศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล. โพสิตรอนและปฏิยานุภาคอื่น ๆ เก็บถาวร 2012-05-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.

* R. P. Feynman (1987). "The reason for antiparticles". ใน R. P. Feynman and S. Weinberg (บ.ก.). *The 1986 Dirac memorial lectures*. Cambridge University Press. ISBN 0-521-34000-4.
* S. Weinberg (1995). *The quantum theory of fields, Volume 1: Foundations*. Cambridge University Press. ISBN 0-521-55001-7.