recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**เจ้าชายฟรีดริชแห่งปรัสเซีย** (เยอรมัน: *Prinz Friedrich Georg Wilhelm Christoph von Preußen*; 19 ธันวาคม ค.ศ. 1911 – 20 เมษายน ค.ศ. 1966)

พระประวัติ
----------

เจ้าชายฟรีดริชแห่งปรัสเซีย ประสูติเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1911 เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 4 ใน เจ้าชายวิลเฮล์ม มกุฎราชกุมาร และดัชเชสเซซิลีแห่งเม็คเล็นบูร์ก-ชเวรีน เป็นพระราชนัดดาใน จักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี และเป็นพระญาติใน เจ้าชายเกออร์ค ฟรีดริช เจ้าชายแห่งปรัสเซีย พระประมุขพระองค์ปัจจุบันแห่งราชวงศ์ปรัสเซีย

เสกสมรส
-------

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เลดีเบียร์กิด กินเนสส์ โดยพระชายาได้รับพระราชทานพระนามและพระอิสริยยศเป็น **พระชายาฟรีดริชแห่งปรัสเซีย** โดยมีพระบุตรดังนี้

1. เจ้าชายฟรีดริช
2. เจ้าชายวิลเลียม
3. เจ้าหญิงวิกตอเรีย มารีนา
4. เจ้าชายรูเพิร์ต
5. เจ้าหญิงอันโทเนีย ดัชเชสแห่งเวลลิงตัน

การศึกษาและทรงถูกกักขัง
-----------------------

ในขระทรงพระเยาว์นั้น ทรงศึกษาใน มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ พระองค์ถูกกักขังในฐานะนักโทษเนื่องมาจากผลของสงครามโลก โดยเมื่อพระองค์ถูกคุมขังนั้น ทีงใช้เวลานานในการทำความดีจนพระองค์ได้รับการเลื่อนเป็น **หัวหน้านักโทษ** และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น **เคานต์แห่งลีนเจน**

สิ้นพระชนม์
-----------

เจ้าชายฟรีดริช สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1966 ขณะมีพระชันษา 54 ชันษา โดยการจมน้ำตายในแม่น้ำไรน์
**เจ้าชายฟรีดริชแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ** (เยอรมัน: *Prinz Friedrich zu Schaumburg-Lippe* ; 30 มกราคม ค.ศ. 1868 - 12 ธันวาคม ค.ศ. 1945) เป็นเจ้าชายชาวเยอรมันและเป็นประมุขตระกูลนาโชดของราชวงศ์เชาม์บวร์ค-ลิพเพอ

พระประวัติ
----------

เจ้าชายฟรีดริชแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ ประสูติเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1868 ณ ปราสาทรีโบริส ราชอาณาจักรโบฮีเมีย เป็นพระโอรสใน เจ้าชายวิลเลียมแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ และ เจ้าหญิงบาทิลดิชแห่งอันฮัลท์-เดสซู

เสกสมรส
-------

พระองค์ทรงเสกสมรสครั้งแรกกับ เจ้าหญิงลูอีสแห่งเดนมาร์ก เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1896 ณ พระราชวังอมาเลียนบอร์ก ซึ่งเป็นสถานที่ประสูติของพระชายา เจ้าหญิงลูอีสรับพระราชทานพระอิสริยยศที่ **เจ้าหญิงแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ พระชายา** โดยมีพระบุตร 3 พระองค์ดังนี้

1. เจ้าหญิงมารี ลูอีสแห่งปรัสเซีย
2. เจ้าชายคริสเตียนแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ
3. เจ้าหญิงสเตฟานีแห่งเบ็ตเท็มและสไตน์เฟิร์ต

โดยภายหลังการเสกสมรสนั้น ชีวิตคู่ของพระองค์ไม่ค่อยราบรื่นนักและระหองระแหงเป็นอย่างมาก โดยพระองค์และพระบุตรอาศัยอยู่ ณ ราชอาณาจักรโบฮีเมีย เจ้าหญิงลูอีสจะเสด็จไปทรงเยี่ยมพระโอรส ธิดาและพระสวามี 2-3 ครั้งต่อปี โดย สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 8 แห่งเดนมาร์ก พระสัสสุระ (พ่อตา) จะเสด็จพระราชดำเนินทรงเยี่ยมพระราชนัดดาทุกครั้ง ภายหลังที่เจ้าหญิงลูอีสพระองค์สิ้นพระชนม์จากพระอาการติดเชื้อในพระมัตถลุงค์ (สมอง) อย่างรุนแรงเนื่องมาจากการจมน้ำในทะเลสาบเขตพระราชวังของพระองค์พร้อมกับ เจ้าชายวิลเลียมแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ พระบิดาที่สิ้นพระชนม์ตามหลังพระสุณิสาไปเพียง 5 ชั่วโมง พระองค์ก็ทรงเสกสมรสใหม่กับ เจ้าหญิงอ็องตัวแน็ตแห่งอันฮัลท์ เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2452 มีพระบุตร 2 พระองค์ ดังนี้

1. เจ้าชายเลโอปอลด์
2. เจ้าชายวิลเลียม
**นักองค์มจะ (หม่อมเจ้า) นโรดม จันทรังสี** (Norodom Chantaraingsey) เป็นเชื้อพระวงศ์และนักการเมืองชาตินิยมในกัมพูชา โดยเริ่มจากเป็นหัวหน้ากองกำลังต่อสู้กับฝรั่งเศส และเป็นผู้นำกองทัพแห่งชาติเขมรในสงครามกลางเมืองกัมพูชา นอกจากนั้น ยังทำธุรกิจและเป็นนักเขียนด้วย เชื่อว่าพระองค์ถูกสังหารระหว่างสู้รบกับเขมรแดงใน พ.ศ. 2518 หรือ พ.ศ. 2519

การต่อสู้กับฝรั่งเศส
--------------------

นักองค์มจะนโรดม จันทรังสีเป็นพระนัดดาของสมเด็จพระนโรดมพรหมบริรักษ์ และเป็นพระญาติกับพระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2469 ในพนมเปญ พระองค์เริ่มเป็นทหารในสงครามโลกครั้งที่สองระหว่างที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครองกัมพูชา โดยเข้าร่วมกับกองกำลังที่สนับสนุนญี่ปุ่นและต่อต้านฝรั่งเศสของเซิง งอกทัญ หลังสงครามสิ้นสุดและฝรั่งเศสกลับมาปกครองกัมพูชาอีก พระองค์ลี้ภัยเข้ามาในประเทศไทย และเป็นหนึ่งในผู้นำเขมรอิสระที่ไม่นิยมคอมมิวนิสต์ ควบคุมกองกำลังที่จังหวัดกำปงสปือและจังหวัดกำปงธม ใน พ.ศ. 2492 พระองค์เข้าร่วมกับคณะกรรมการปลดปล่อยแห่งชาติเขมร โดยเป็นหนึ่งในหัวหน้าฝ่ายทหารระดับสูง แต่ใน พ.ศ. 2494 พระองค์ได้แยกกองกำลังของพระองค์ออกมาที่จังหวัดเสียมราฐพร้อมกับเซิง งอกทัญ

กลุ่มชาวกัมพูชาที่นิยมคอมมิวนิสต์เคยเห็นว่าพระองค์เป็นหนึ่งในตัวเลือกที่จะเป็นกษัตริย์แทนสมเด็จพระนโรดม สีหนุ แต่พระองค์กลับระแวงอิทธิพลของเวียดนามในกลุ่มผู้นิยมคอมมิวนิสต์ นอกจากนั้น พระองค์ยังนิยมระบอบสาธารณรัฐมากกว่า อย่างไรก็ตาม เมื่อกัมพูชาได้รับเอกราช พระองค์เข้าร่วมกับระบอบสังคมของสมเด็จพระนโรดม สีหนุ แต่เมื่อถูกตั้งข้อสงสัยว่าร่วมมือกับผู้นำเขมรอิสระคนอื่นเพื่อวางแผนรัฐประหารโค่นล้มอำนาจสมเด้จพระนโรดม สีหนุ พระองค์จึงถูกถอดยศทางทหารและทางราชสกุล และถูกจำคุก 3 ปี ระหว่างนี้ พระองค์หันมาเขียนนิยายโรแมนติก, เมื่อพ้นโทษได้ออกไปทำธุรกิจส่วนตัว

กองทัพแห่งชาติเขมร
------------------

เมื่อเกิดรัฐประหาร พ.ศ. 2513 ลน นลแต่งตั้งให้นักองค์มจะ นโรดม จันทรังสี เป็นผู้บังคับการกองพันที่ 3 หรือที่เรียกว่ากองพันเสือ ซึ่งรับผิดชอบบริเวณจังหวัดกำปงสปือ กองพันของพระองค์เป็นหน่วยรบที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดในกองทัพแห่งชาติเขมรซึ่งเข้าร่วมรบในสงครามกลางเมือง

หลังพนมเปญแตกเมื่อ 17 เมษายน พ.ศ. 2518 เชื่อว่าพระองค์ยังคงสู้รบอยู่ในบริเวณคีรีรมย์ บางคนกล่าวว่าพระองค์ถูกสังหารในเดือนพฤษภาคมเมื่อพยายามข้ามแดนมายังประเทศไทย แต่บางแหล่งก็กล่าวว่าพระองค์ยังคุมทหาร 2,000 คนรบกับเขมรแดงที่เทือกเขาบรรทัดเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2518 ซึ่งผู้อพยพชาวกัมพูชาในประเทศไทยกล่าวว่ากองกำลังนี้ยังอยู่จนถึง พ.ศ. 2519 – 2520 วันที่เสียชีวิตของพระองค์ไม่แน่นอน บ้างกล่าวว่าถูกสังหารเมื่อปลายปี พ.ศ. 2518 ที่พระตะบอง หลังจากไปช่วยพระชายาที่ถูกเขมรแดงจับตัวไปไม่สำเร็จ, บ้างก็ว่าถูกสังหารที่เทือกเขาด็อมเร็ยเมื่อ พ.ศ. 2519

ชีวิตครอบครัว
-------------

พระองค์ทรงเสกสมรสกับพระสีสุวัตถิ์ สมานวรพงษ์ พระธิดาของพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ และเป็นพระบิดาที่แท้จริงของพระนราธิปที่หายสาบสูญใน พ.ศ. 2518

อ้างอิง
-------

1. ↑  Birth date also given as 1924 in some sources.
2. 1 2  Savoeun, H.A Biography of Prince Norodom Chantaraingsey, accessed 22-05-08
3. 1 2  Corfield, J. and Summers, L. *Historical dictionary of Cambodia‎*, Scarecrow Press, 2003, pp.286-7
4. ↑  Gayn, M. *Cambodia consulting the stars*, New York Times magazine, 22-04-73
5. ↑  Corfield, J. *A History of the Cambodian Non-Communist Resistance 1975-1983*, Monash University, 1991.
6. ↑  *All in a Day's Work*, *Phnom Penh Post, 09-02-07*
**เจ้าชายมีแชลแห่งบูร์บง-ปาร์มา** (อังกฤษ: Prince Michel of Bourbon-Parma) ประสูติ 4 มีนาคม 2469 เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 3 และ 2 ใน พระองค์ชายเรอเนแห่งบูร์บง
-ปาร์มา และ เสด็จพระองค์เจ้าหญิงมาร์กาเร็ตแห่งเดนมาร์ก เป็นพระอนุชาใน ราชินีอานา และ พระมาตุลา (น้าชาย) ใน สมเด็จพระราชินีนาถมาร์กาเรตาที่ 1 แห่งโรมาเนีย พระองค์เป็นพระญาติใน แกรนด์ดยุกฌ็อง พระเจ้าบอริสที่ 3 เมื่อนับทางฝ่ายพระบิดา และ เป็นพระญาติใน สมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก ทางฝ่ายพระมารดา ทรงเสกสมรสจำนวน 2 ครั้งกับ เจ้า่หญิงโยลันเดอ เด เบลอกิล-รีเวล และ เจ้าหญิงมาเรีย ปีอาแห่งบูร์บง-ปาร์มา และมีพระบุตรจากการเสกสมรสครั้งแรก 5 พระองค์ เจ้าชายมีแชล สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 พระชันษา 92 ปี ภายหลังการสวรรคตลงของ สมเด็จพระราชินีอานาแห่งโรมาเนีย พระเชษฐภคินีเพียง 1 ปี เศษ โดยทรงเป็นพระนัดดาใน เจ้าชายวัลเดมาร์แห่งเดนมาร์ก พระองค์สุดท้ายที่สิ้นพระชนม์

อ้างอิง
-------

* (in French) Michel de Bourbon, En parachute, Presses de la Cité, 1949 ASIN B0000DPIAZ
* (in Danish) Michel de Bourbon, Faldskaermsjaeger : Fra den franske maquis til Indo-Kinas jungle, Hasselbalch, 1949
* (in French) Michel de Bourbon-Parme et Jean-Louis Tremblay, Un prince dans la tourmente, Nimrod, 2010 ISBN 291524328X
**อึ่ง หสิตะเสน** เดิมคือ **เจ้าจอมอึ่ง** เป็นอดีตพระสนมในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ เป็นนางละครในเจ้าคุณจอมมารดาเอม หม่อมครูอึ่งเป็นผู้วางรากฐาน และเป็นผู้ถ่ายทอดท่ารำละครตัวพระ ทั้งหมดของคณะละครวังสวนกุหลาบ ภายหลังจากกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญทิวงคตแล้วได้กราบบังคมทูลลาออกจากพระราชวังบวรสถานมงคล

ประวัติ
-------

อึ่งเป็นธิดาของหม่อมหลวงชม อภัยกุล[] ต่อมาได้เข้ามาเป็นตัวละครในเจ้าคุณจอมมารดาเอม ซึ่งคณะละครนั้นได้ตกทอดไปถึงกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญพระราชโอรสในเจ้าคุณจอมมารดาเอม ต่อมาได้ถวายตัวเป็นพระสนมในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญมีบรรดาศักดิ์เป็น เจ้าจอมอึ่ง

ต่อมาจากกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญทิวงคตแล้วได้กราบบังคมทูลลาออกจากพระราชวังบวรสถานมงคล ไปสมรสกับเปล่ง หสิตะเสน มีบุตรธิดา 2 คนคือ

1. ปริก (ช.) เป็นพระอาจารย์สอนตีขิมแก่เจ้านายหลายพระองค์
2. แส (ญ.)

ภายหลังได้เข้ามาเป็นครูละครวังสวนกุหลาบ เป็นผู้วางรากฐาน และเป็นผู้ถ่ายทอดท่ารำละครตัวพระ ทั้งหมดของคณะละครวังสวนกุหลาบ อึ่งมีความเชี่ยวชาญในกระบวนลีลาท่ารำตัวพระทุกประเภท ได้เป็นครูให้กับละครคณะต่างๆ อาทิ ละครหลวงในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว อึ่งสิ้นชีวิตเมื่อใดไม่ปรากฏ แต่สันนิษฐานว่าสิ้นชีวิตหลังหม่อมครูนุ่ม

ผลงาน
-----

1. ท่ารำเพลงช้าเพลงเร็วของตัวพระที่เป็นแบบแผนของวิทยาลัยนาฏศิลปในปัจจุบัน ซึ่งคุณครู ลมุล ยมะคุปต์ ได้เป็นผู้วางรูปแบบไว้
2. กระบวนท่ารำของ พระอรชุน พระอินทร์ ในเรื่องรามเกียรติ์
3. กระบวนท่ารำของท้าวสามล พระสังข์ ในเรื่องสังข์ทอง
4. กระบวนท่ารำ พระอุณรุท พระบรมจักรกฤษณ์ ในเรื่องอุณรุท
5. กระบวนท่ารำ จรกา ในเรื่อง อิเหนา
6. กระบวนท่ารำ รามปรศุ พระคเณศร์ ในเรื่องอิเหนา

อึ่งมีศิษย์คนสำคัญอาทิ ท่านผู้หญิงแผ้ว สนิทวงศ์เสนี และเฉลย ศุขะวณิช ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง พ.ศ. 2530 และครูลมุล ยมะคุปต์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "หม่อมครูอึ่ง หสิตะเสน". ช่างรำ. 13 มีนาคม 2555. สืบค้นเมื่อ 17 กรกฎาคม 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
2. ↑  ศันสนีย์ วีระศิลปชัย, *อักขรานุกรมประวัติศาสตร์ไทย*, หน้า 46
3. ↑  "การสืบทอดท่ารำ". บ้านจอมยุทธ์. 13 มีนาคม 2555. สืบค้นเมื่อ 17 กรกฎาคม 2560. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
4. ↑  หม่อมครูอึ่ง หสิตะเสน[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  นางเฉลย ศุขะวณิช
**พระปทุมเทวาภิบาล (ราชบุตร)** (ถึงแก่อนิจกรรม พ.ศ. 2400) เป็นเจ้าเมืองหนองคายคนที่ 2 ถัดจาก พระปทุมเทวาภิบาล (บุญมา) เจ้าเมืองหนองคายคนแรก

ประวัติ
-------

**พระปทุมเทวาภิบาล (ราชบุตร)** เจ้าเมืองหนองคายคนที่ 2 มีนามเดิมว่า **ท้าวหน้า** ในพงศาวดารเมืองยโสธรกล่าวว่ารับราชการเป็นกรมการเมืองยโสธรในตำแหน่ง ราชบุตรเมืองยโสธร ในสมัยที่พระสุนทรราชวงศา (สีชา) เป็นเจ้าเมืองยโสธร ซึ่งในเอกสารเรียกว่า **ราชบุตรบ้านสิงโคก** ภายหลังปราบกบฏเจ้าอนุวงศ์ ได้ตามเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์) เมื่อครั้งเป็นเจ้าพระยาราชสุภาวดีไปราชการทัพเมืองเวียงจันทน์ พร้อมด้วยท้าวสุวอธรรมา (บุญมา) เมื่อปราบกบฏเจ้าอนุวงศ์สำเร็จ เจ้าพระยาราชสุภาวดีได้ให้ราชบุตร (หน้า) ทำราชการ ณ เมืองหนองคาย โดยรับพระราชทานสัญญาบัตรเป็น **พระอุปฮาด (หน้า)** อุปฮาดเมืองหนองคาย โดยปรากฏตามเอกสาร ประวัติท้าวสุวอเจ้าเมืองหนองคาย ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ 70 เรื่อง เมืองนครจำปาศักดิ์ ซึ่งเป็นคณะอาญาสี่ กรมการเมืองหนองคายชุดแรก ประกอบด้วย

1. ท้าวสุวอธรรมา (ท้าวบุญมา) เป็น พระปทุมเทวาภิบาล เจ้าเมืองหนองคาย 

2. ราชบุตร (ท้าวหน้า) เมืองยโสธร เป็น อุปฮาด

3. ท้าวพิมพ์ น้องชายพระปทุมเทวาภิบาล (บุญมา) เป็น ราชวงศ์ 

4. ท้าวปิตา หลานพระปทุมเทวาภิบาล (บุญมา)เป็น ราชบุตร

ในปี พ.ศ. 2395 พระปทุมเทวาภิบาล (บุญมา) เจ้าเมืองหนองคาย ถึงแก่อนิจกรรม ต่อมาในปี พ.ศ. 2397 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระอุปฮาด ดำรงตำแหน่งเป็น **พระปทุมเทวาภิบาล** เจ้าเมืองหนองคายคนที่ 2 โดยปรากฏในพงศาวดารย่อเมืองเวียงจันทร์ ระบุว่า พระอุปฮาด (ราชบุตรเมืองสิงโคก) ขึ้นเป็นเจ้าเมืองหนองคาย เมื่อวันอังคาร ขึ้น 11 ค่ำ เดือน 5 จุลศักราช 1216 ตรงกับปีขาล พ.ศ. 2397 ความว่า 

*"...ศักราชได้ 1214 ตัว ปีเต้าไจ้ เดือน 5 ขึ้น 11 ค่ำ วันอาทิตย์ มื้อฮวยเส็ด ยามกองงาย ท้าวสุวอรวงศา ผู้เป็นพระปทุมเทวาเจ้าเมืองหนองคายนิพพาน มื้อนั้นแล* *ศักราชได้ 1215 ตัว ปีกาเป้า เดือน 3 แรม 4 ค่ำ วันพฤหัสบดี จึงให้เผาศพเจ้าเมืองแล* *ศักราชได้ 1216 ปีกาบยี เดือน 5 ขึ้น 11 ค่ำ วันอังคาร **ราชบุตรบ้านสิงโคก ผู้เป็นอุปฮาด ขึ้นนั่งเมืองหนองคาย** มื้อนั้น..."*

ถึงแก่อนิจกรรม
--------------

พระปทุมเทวาภิบาล (ราชบุตร) เป็นเจ้าเมืองหนองคาย อยู่ 3 ปี ได้ถึงแก่อนิจกรรมในปีมะเส็ง พ.ศ. 2400 ตามข้อความในพงศาวดารย่อเมืองเวียงจันทร์ ความว่า

*"...ศักราชได้ 1219 ตัว ปีมะเส็ง นพศก...เดือน 10 แรม 7 ค่ำ **ราชบุตรบ้านสิงโคกผู้เป็นพระปทุมเทวาธิบาลเจ้าเมืองหนองคายนิพพาน** มื้อนั้นแล..."*

อ้างอิง
-------

1. ↑  **พงศาวดารเมืองยโสธร**
2. ↑   **ประวัติท้าวสุวอเจ้าเมืองหนองคาย,** ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๗๐ เรื่อง เมืองนครจำปาศักดิ์ ระบุว่า *"...เจ้าคุณพระยาบดินทรเดชาฯ ยกทัพไปตีเมืองเวียงจันทร์ เอาท้าวสุวอไปด้วย แล้วตั้งท้าวสุวอเป็นที่พระปทุมเทวาฯ เจ้าเมืองหนองคาย แล้วเอาราชบุตรเมืองยโสธร เป็นอุปฮาดเมืองหนองคายท้าวพิมพ์น้องชายพระปทุมฯ เป็นที่ราชวงศ์ท้าวบิตา หลานพระปทุมฯ เป็นราชบุตร..."*
3. 1 2  พงศาวดารย่อเมืองเวียงจันทน์, **ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ 70** โรงพิมพ์พระจันทร์ พ.ศ. 2484


| ก่อนหน้า |  | พระปทุมเทวาภิบาล (ราชบุตร) |  | ถัดไป |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **พระปทุมเทวาภิบาล (บุญมา)**  |  |  **เจ้าเมืองหนองคาย** (พ.ศ. 2397 - พ.ศ. 2400) |  | **พระยาวุฒาธิคุณ (เคน)** |
**พระกฎุมบงพิสี** (**เขมร**: កំបង់ពិសី) พระมหากษัตริย์แห่งจักรวรรดิเขมร ภายใต้การปกครองของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 แห่งอาณาจักรอยุธยา ในช่วงระหว่างประมาณ พ.ศ.1900

พระกฎุมบงพิสี พงศาวดารเขมรในประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๑ ระบุว่าเป็นพระโอรสของพระบรมลำพงษ์ราชา พระมหากษัตริย์เขมรพระองค์ก่อน แต่พงศาวดารเขมร ฉบับนักองค์เองระบุแตกต่างออกไปว่าเป็นพระโอรสของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 แห่งอาณาจักรอยุธยา 

หลังจากกองทัพอยุธยาซึ่งนำโดยสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1(ขุนหลวงพะงั่ว) สามารถตีนครธม ราชธานีเขมรแตกแล้ว  

ถ้าพระกฎุมบงพิสีเป็นพระโอรสของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 จริงสามารถอธิบายการปกครองในลักษณะนี้ได้ว่า สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 ทรงส่งพระโอรสของพระองค์ทั้ง 3 ไปปกครองจักรวรรดิเขมรแทนพระราชวงศ์เดิม ส่วนหนึ่งเพราะต้องการผนวกอำนาจการปกครองของเขมรให้มาอยู่ภายใต้อำนาจของอยุธยา โดยอาศัยฐานะรัฐเครือญาติ

พระกฎุมบงพิสี พระองค์จึงขึ้นครองราชย์ต่อมาอีก 1 เดือน (ใน พ.ศ. 1900) แล้วพระศรีสุริโยวงษ์ (เจ้าพญากลเมฆ (นักโพรก) ตามพงศาวดารเขมร ฉบับนักองค์เอง) พระราชวงศ์เขมรเดิมจึงได้ครองราชย์สืบต่อมา

อ้างอิง
-------

1. ↑  *Anafora*. Faculty of Humanities and Social Sciences Osijek.
2. ↑  บุตรดี, ประรินทร์; เฮงรัศ, สิริมาส (2019-06-26). "การคาดการณ์ผลกระทบของเรขาคณิตของเมืองต่อปรากฏการณ์เกาะความร้อนเมือง: กรณีศึกษากรุงเทพมหานคร". *Journal of Architectural/Planning Research and Studies (JARS)*. **16** (1): 107–124. doi:10.56261/jars.v16i1.167533. ISSN 2773-8868.
**สมเด็จพระ นโรดม ภูริสสระ** (Norodom Phurissara) เป็นนักการเมืองฝ่ายซ้ายในกัมพูชา พระองค์เป็นหนึ่งในสมาชิกราชวงศ์ที่หายสาบสูญไประหว่างถูกกักกันโดยเขมรแดงหลังจากขึ้นสู่อำนาจ

การศึกษาและบทบาททางการเมืองระยะแรก
----------------------------------

สมเด็จพระ นโรดม ภูริสสระ เป็นเชื้อพระวงศ์กัมพูชาในราชกุลนโรดม เป็นพระโอรสของสมเด็จกรมพระองค์มหาเสนาบดี นโรดม ภานุวงศ์ (พระราชโอรสในสมเด็จพระนโรดมพรหมบริรักษ์) และนักองค์มจะ Sisowath Sangvary Oponasc (พระธิดาในพระองค์มจะ สีสุวัตถิ์ อิสรวงศ์ ผู้เป็นพระราชโอรสของพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์) ประสูติเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2462 ณ พระบรมราชวังกรุงพนมเปญ เมื่อแรกประสูตินั้นมีพระอิสริยยศเป็น "นักองค์มจะ" (เทียบเท่าหม่อมเจ้าของราชสำนักไทย)

พระองค์สำเร็จการศึกษาทางด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยภูมินทร์พนมเปญ ต่อมา ใน พ.ศ. 2497 พระองค์เป็นเลขาธิการของพรรคประชาธิปไตย และมีบทบาทในการเมืองภายในของกัมพูชา โดยภูริสสระและกลุ่มนักศึกษาหัวรุนแรงได้ขับเคลื่อนให้มีการดำเนินนโยบายของพรรคเป็นฝ่ายซ้ายมากขึ้น สถานทูตสหรัฐอเมริกาได้รายงานว่า ภูริสสระได้ให้ความเห็นว่ากองทัพสหรัฐในกัมพูชาเป็นสิ่งที่ไม่เป็นธรรมชาติ และพระองค์ยังยอมรับแนวคิดคอมมิวนิสต์

อย่างไรก็ตาม เมื่อพรรคประชาธิปไตยแพ้ในการเลือกตั้งให้กับพรรคสังคมของสมเด็จพระ นโรดม สีหนุใน พ.ศ. 2498 พรรคจึงสลายตัวไปในที่สุด ซึ่งส่วนหนึ่งมาจากแรงกดดันของตำรวจลับของสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ในที่สุด ภูริสสระเข้าร่วมกับพรรคสังคมและเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศในราว พ.ศ. 2512 ซึ่งเป็นช่วงที่สีหนุมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับจีนและกลุ่มประเทศคอมมิวนิสต์

รัฐบาลพลัดถิ่น
--------------

หลังจากที่รัฐบาลของสมเด็จพระนโรดม สีหนุถูกโค่นล้มโดยรัฐประหาร พ.ศ. 2513 นำโดยนายพลลน นล ภูริสสระเข้าร่วมกับรัฐบาลพลัดถิ่นของสมเด็จพระนโรดม สีหนุ โดยเป็นการร่วมมือกับเขมรแดง และได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมของรัฐบาลพลัดถิ่นนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2516 แต่พรรคคอมมิวนิสต์ไม่ได้ยอมให้พระองค์มีอำนาจที่แท้จริง

ในต้นปี พ.ศ. 2519 หลังจากเขมรแดงได้ชัยชนะในสงครามกลางเมือง สมเด็จพระนโรดม สีหนุกลับมาเป็นประมุขของรัฐในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ แล้วทรงปฏิเสธภายหลัง เอียง ซารี และภูริสสระเป็นผู้มาทาบทามให้สมเด็จพระนโรดม สีหนุกลับมาเป็นประมุขอีก แต่สมเด็จพระนโรดม สีหนุปฏิเสธ เขมรแดงจึงให้เขียว สัมพันกับ พล พตขึ้นเป็นประมุขรัฐและรัฐมนตรี

ภูริสสระยังมีบทบาทในรัฐบาลต่อมาอีกหลายเดือน แต่ในที่สุดก็ถูกถอดออก เช่นเดียวกับผู้นิยมสมเด็จพระนโรดม สีหนุคนอื่น ๆ ในที่สุด พระองค์ถูกส่งไปเข้าค่ายสัมมนาใกล้กรุงพนมเปญ แล้วหายตัวไปในที่สุด สันนิษฐานว่าถูกประหารชีวิต สมเด็จพระนโรดม สีหนุเคยออกมาแสดงความกังวลว่าภูริสสระอาจจะถูกฆ่าเช่นเดียวกับสมาชิกราชวงศ์คนอื่น ๆ ที่กลายเป็นเป้าหมายเพราะพระองค์ปฏิเสธตำแหน่งประมุขรัฐ คาดว่าสมเด็จพระนโรดม ภูริสสระเสียชีวิตระหว่าง พ.ศ. 2519 - 2520

อ้างอิง
-------

1. ↑  Clymer, K. J. *The United States and Cambodia, 1870-1969*, Routledge, 2004, p.49
2. ↑  Dommen, A. *The Indochinese Experience of the French and the Americans*, IUP, p.967
**ลิงไลออนทามารินสีทอง** หรือ **ลิงมาโมเสทสีทอง** (อังกฤษ: Golden lion tamarin, Golden marmoset; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Leontopithecus rosalia*) เป็นลิงขนาดเล็กอาศัยอยู่ในป่าดิบชื้นแถบชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกของประเทศบราซิล

มีลักษณะเด่นคือ มีขนยาวฟูสีทองตลอดทั้งตัว โดยเฉพาะส่วนหัวทำให้แลดูเหมือนสิงโตตัวผู้ จัดเป็นลิงที่มีความสวยที่สุดในบรรดาลิงไลออนทามารินทั้ง 4 ชนิด มีหางที่ยาวไว้ใช้เกาะเกี่ยวต้นไม้ มีอุปนิสัยชอบอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม เป็นลิงขนาดเล็กมีขนาดความยาวตั้งแต่ส่วนหัวและลำตัวประมาณ 7.5-8.75 นิ้ว (19-22 เซนติเมตร) ความยาวหาง 10.25-13.5 นิ้ว (26-34 เซนติเมตร) น้ำหนัก 14-29 ออนซ์ (400-800 กรัม)

ลิงไลออนทามารินสีทอง เป็นลิงที่อาศัยอยู่กันเป็นฝูงและเป็นสังคมแบบครอบครัว ลิงตัวผู้จะเป็นฝ่ายดูแลลูกลิงขนาดเล็ก โดยการให้ลูกลิงเกาะขึ้นหลัง และหาอาหารให้ด้วย ขณะที่ลิงที่ยังมีอายุน้อยมักจะให้กำเนิดลูกแฝด มีอายุขัยโดยเฉลี่ย 15 ปี

พฤติกรรมตามปกติอาศัยอยู่บนต้นไม้ นอนในโพรงในเวลากลางคืนและออกหาอาหารในเวลากลางวัน โดยมีพฤติกรรมไต่ตามกิ่งไม้ต้นหนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่ง มีนิ้วที่ยาวช่วยให้สามารถเกาะเกี่ยวและปีนป่ายต้นไม้สูง กินอาหารได้หลากหลายทั้งพืชและสัตว์ เช่น ดอกไม้, ผลไม้, ยางไม้, แมลง หรือลูกนกตัวเล็ก ๆ 

แพร่กระจายพันธุ์ในป่าดิบชื้นของบราซิลทางฝั่งตะวันออกติดมหาสมุทรแอตแลนติก ปัจจุบันเป็นสัตว์ที่อยู่ในสถานะใกล้สูญพันธุ์เพราะถิ่นที่อยู่ถูกทำลายไปจากการนำไปเป็นพื้นที่เกษตรกรรมและอุตสาหกรรม และถูกจับขายเป็นสัตว์เลี้ยง ซึ่งมีทั้งถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย

อ้างอิง
-------

1. ↑  Rylands, A.B. Bampi, M.I. Chiarello, A.G. da Fonseca, G.A.B. Mendes, S.L. & Marcelino, M. (2003). *Leontopithecus rosalia*. *2006 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2006. Retrieved on 04 May 2006.
2. 1 2  *Leontopithecus rosalia* จาก zipcodezoo (อังกฤษ)
3. 1 2  Golden Lion Tamarin *Leontopithecus rosalia* จากเนชั่นแนลจีโอกราฟิก (อังกฤษ)
4. ↑  "นักวิชาการเชื่อสัตว์ประหลาด "งูหัวคน" ตัดต่อ จาก สวทช" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2013-08-17.

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Leontopithecus rosalia***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Leontopithecus rosalia ที่วิกิสปีชีส์
**วัดนิยมธรรมวราราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งบัว อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม

วัดนิยมธรรมวรารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2500 โดยมีนายพิน กันตะเพ็ง ศึกษาธิการอำเภอกำแพงแสนในสมัยนั้น ได้เป็นผู้ซื้อที่ดินจำนวน 60 ไร่เศษ ถวายพระครูสุกิจ ธรรมสรณ์ (หลวงพ่อหว่าง) เจ้าอาวาสวัดกำแพงแสน ต่อมาภายหลังหลวงพ่อได้มอบที่ดินเพื่อสร้างโรงเรียนวัดนิยมธรรมวราราม จำนวน 20 ไร่ และถูกทางรถไฟ สายชุมทาง หนองปลาดุก-สุพรรณบุรี ตัดผ่านอีกจำนวนหนึ่ง ทำให้มีที่ดินของทางวัด คงเหลือจำนวน 40 ไร่ 1 งาน 10 ตารางวา

วัดนิยมธรรมวรารามได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2503 ต่อมาพระครูสุกิจธรรมสรณ์ จึงได้แต่งตั้งให้หลวงพ่อสกล ปริสุทฺโธ มาเป็นเจ้าอาวาส ในขณะนั้นเมื่อเป็นวัดใหม่ยังไม่มีชื่อวัด ชาวบ้านเรียกว่า **วัดทุ่งควายหาย** ต่อมาจึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดนิยมธรรมวราราม" ต่อมา พ.ศ. 2515 หลวงพ่อสกล ลาออกจากเจ้าอาวาส ปีถัดมาพระสมาน สิริปฺโญ จึงได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสปกครองวัดสืบมา จนถึง พ.ศ. 2538 ได้ลาออกจากตำแหน่งเจ้าอาวาส ชาวบ้านจึงได้ไปนิมนต์พระสุริยา ปภากโร วัดทะเลบก ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มาเป็นเจ้าอาวาส ต่อมา พ.ศ. 2545 พระอธิการสุริยา ได้ลาออกจากตำแหน่งเจ้าอาวาส กำนันบุญชู และ ไวยาวัจกร ชาวบ้านจึงไปขอพระภิกษุจากพระครูสุธรรมนาถ วัดปลักไม้ลาย พระครูสุธรรมนาถ จึงส่ง พระอธิการเอกกุญชร อุชุจาโร มาในวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2546 และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส ในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 สืบมาจนถึงปัจจุบัน วัดนิยมธรรมวรารามได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2522 เมื่อ พ.ศ. 2558 วัดได้จัดสร้างวัตถุมงคลเพื่อนำรายได้บูรณะศาลาสวดมนต์และจัดสร้างศาลาปฏิบัติธรรม

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* หลวงพ่อสกล ปริสุทฺโธ พ.ศ. 2500–2515
* พระครูสิริปัญญารักษ์ (สมาน สิริปญฺโญ) พ.ศ. 2516–2538
* พระอธิการสุริยา ปภากโร พ.ศ. 2538–2545
* พระอธิการเอกกุญชร อุชุจาโร พ.ศ. 2546–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนิยมธรรมวราราม". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "ร่วมบุญสร้างศาลาปฏิบัติธรรมวัดนิยมธรรมวราราม". คมชัดลึก.
**ลิงบาร์บารี** หรือ **บาร์บารีเอป** หรือ **มาก็อต** (อังกฤษ: Barbary macaque, Barbary ape, Magot; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Macaca sylvanus*) เป็นลิงชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ลิงโลกเก่า (Cercopithecidae)

จัดเป็นลิงประเภทลิงแม็กแคกชนิดหนึ่ง จัดเป็นลิงเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่พบกระจายพันธฺุ์อยู่ทางตอนเหนือของทะเลทรายสะฮารา บริเวณยิบรอลตา, โมร็อกโก และในพื้นที่อนุรักษ์ของลิเบีย รวมถึงอาจพบได้ในทวีปยุโรปทางตอนใต้ที่กับช่องแคบยิบรอลตาได้ด้วย ซึ่งก็จัดได้อีกว่าเป็นลิงเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่พบได้ในทวีปยุโรป ซึ่งตามปกติแล้ว ทวีปยุโรปจะไม่มีลิง สันนิษฐานว่า เกิดจากการนำเข้ามาในฐานะของสัตว์เลี้ยงหรือเพื่อการละเล่นละครสัตว์

ลิงบาร์บารี มีลักษณะเหมือนลิงแม็กแคกชนิดอื่น ๆ มีขนตามลำตัวเป็นสีส้มฟูหนา เป็นลิงที่ไม่มีหาง อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง และสามารถปรับตัวให้อยู่ได้ในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี โดยสามารถพบได้ทั้งในทะเลทรายที่ร้อนระอุ รวมถึงสถานที่ ๆ อากาศเหน็บหนาวอุณหภูมิติดลบ มีหิมะและน้ำแข็งได้ด้วย กินอาหารได้หลากหลายทั้งพืช, เนืิ้อสัตว์ และสัตว์ขนาดเล็กต่าง ๆ 

ลิงบาร์บารีตัวผู้และลูกน้อย
แต่ลิงบาร์บารี มีพฤติกรรมที่แตกต่างไปจากลิงแม็กแคกชนิดอื่น ๆ คือ ตัวผู้มักจะกระเตงลูกไปไหนมาไหนด้วย และจะปกป้องดูแลลูกลิงเป็นอย่างดี จากการศึกษาพบว่า เป็นไปเพื่อการปฏิสัมพันธ์กับลิงตัวผู้ตัวอื่น ๆ โดยใช้ลูกลิงเป็นตัวเชื่อม บางครั้งจะพบลิงตัวผู้ตกแต่งขนให้กัน รวมทั้งดูแลลูกลิงซึ่งกันและกันด้วย

ลิงบาร์บารี นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง โดยกลุ่มลักลอบค้าสัตว์ป่าจะจับลูกลิงประมาณ 300 ตัวจากป่าในโมร็อกโกเพื่อส่งไปขายยังตลาดสัตว์เลี้ยงในยุโรปที่เติบโตขึ้น ส่งผลเสียต่อความยั่งยืนของจำนวนประชากร ปัจจุบันมีจำนวนประชากรอยู่เพียง 6,000 ตัว ในจำนวนนี้ 4,000-5,000 ตัวอยู่ในโมร็อกโก โดยหลักฐานทางโบราณคดีพบว่า ลิงบาร์รารีถูกเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงมานานนับพันปีมาแล้ว เพราะมีการพบโครงกระดูกของลิงชนิดนี้ใต้เถ้าถ่านของเมืองปอมเปอี, ลึกลงไปในสุสานใต้ดินของอียิปต์ รวมทั้งถูกฝังใต้ยอดเขาในไอร์แลนด์ที่ซึ่งกษัตริย์อัลส์เตอร์ในยุคสำริดเคยครองบัลลังก์อีกด้วย

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Butynski, T. M. Cortes, J. Water, S. Fa, J. Hobbelink, M. E. van Lavieren, E. Belbachir, F. Cuzin, F. de Smet, K. Mouna, M. de Iongh, H. Menard, N. & Camperio-Ciani, A. (2008). *Macaca sylvanus*. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 4 January 2009.
2. ↑  Linne´, Carl von (1758). *Systema naturæ. Regnum animale* (10 ed.). p. 25. สืบค้นเมื่อ 19 November 2012.
3. ↑  "Magot, n.". *Oxford English Dictionary*. สืบค้นเมื่อ 15 May 2013.
4. ↑  หน้า 171, *สัตว์สวยป่างาม* (สิงหาคม, 2518) โดย ชมรมนิเวศวิทยามหาวิทยาลัยมหิดล
5. ↑  "วานรน้อยแห่งโมร็อกโก". เนชั่นแนลจีโอกราฟฟิก. สืบค้นเมื่อ 10 November 2014.[*ลิงก์เสีย*]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Macaca sylvanus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Macaca sylvanus ที่วิกิสปีชีส์
**วัดหนองพะอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านหลักสี่ ตำบลสวนหลวง อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 1 งาน 57 ตารางวา บริเวณวัดยังมีตลาดน้ำหนองพะอง

วัดหนองพะองสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2425 ชาวบ้านเรียกว่า **วัดใหม่หนองพะอง** โดยนางเปาะ จุลสิงห์ เป็นผู้ถวายที่ดินให้สร้างวัด ต่อมานายไล้และนางเพี้ยน คุณรักษา ได้ถวายเพิ่มขึ้นอีก พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินทางชลมารคมาขึ้นพักที่ศาลาท่าน้ำของวัด ในกาลนั้นได้โปรดเกล้าฯ พระราชทานทรัพย์ส่วนพระองค์เพื่อสร้างอุโบสถเป็นจำนวนเงินห้าร้อยบาทถ้วน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร 

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 15.50 เมตร ยาว 29 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2437 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางขัดสมาธิเพชร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2437 ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ มีพระประธานเป็นพระพุทธรูปเนื้อทองเหลือง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ วิหาร กว้าง 9 เมตร ยาว 11 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 13 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระคง
* พระทอง
* พระกล่อม
* พระพูล พ.ศ. 2439–2446
* พระเหนี่ยง พ.ศ. 2446–2451
* พระท้วม พ.ศ. 2451–2454
* พระแห พ.ศ. 2454–2473
* พระครูสุตาธิการี พ.ศ. 2473–2526
* พระครูสีลาธิการี พ.ศ. 2526–ปัจจุบัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ชวนไป "ตลาดน้ำหนองพะอง" เดินช้อป ชิล อิ่มท้อง เที่ยวหย่อนใจไม่ไกลกรุงเทพฯ". ผู้จัดการออนไลน์. 8 มีนาคม 2562. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
2. ↑  "วัดหนองพะอง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดนารีราษฎร์ประดิษฐ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองสิบสอง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ 25 ตารางวา และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 42 ไร่ 1 งาน 18 ตารางวา

วัดนารีราษฎร์ประดิษฐ์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2443 โดยอำแดงผึ้ง สามีชื่อจีนหลำ ได้บริจาคที่ดินส่วนหนึ่งของตนสร้างวัด พร้อมได้ถวายเรือนไม้สักให้เป็นกุฏิ 1 หลัง ในระยะแรกตั้งชื่อว่า "วัดนารีราษฎร์ประดิษฐ์" เมื่อได้สร้างวัดขึ้นแล้วได้ไปนิมนต์อาจารย์สุกจากวัดแสนเกษมมาปกครองวัด ต่อมาอำแดงผึ้งได้ร่วมกับชาวบ้านสร้างเสนาสนะต่าง ๆ แม้กระทั่งพระพุทธรูปก็ได้ใช้ปูนปั้นสร้างเองบ้าง ในระยะต่อมาได้ใช้ชื่อวัดตามที่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า **วัดพระยาปลา** แต่ก็เปลี่ยนกลับมาเป็น "วัดนารีราษฎร์ประดิษฐ์" เมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2517 ตามชื่อเดิมที่มีความหมายเกี่ยวกับผู้สร้างวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2460 หรือก่อนหน้านั้น ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2472 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2541

อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างใหม่เมื่อ พ.ศ. 2496 หลังคา 2 ลด ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตัก 47 นิ้ว กุฏิสงฆ์มีจำนวน 14 หลัง มีทั้งที่เป็นอาคารคอนกรีตและอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ส่วนมากเป็น 2 ชั้น หอสวดมนต์เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 มีเครื่องบนเป็นไม้สัก มีพระพุทธรูปปางสมาธิและปางมารวิชัย ภายในวิหารเป็นที่ประดิษฐานพระปางห้ามญาติและปางอุ้มบาตร

อ้างอิง
-------

1. ↑  "รายงานทะเบียนวัด" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2017-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-02-11.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 128–129. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดหนองงูเหลือม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองงูเหลือม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

วัดหนองงูเหลือม สร้างขึ้นด้วยความศรัทธาของชาวบ้านที่สนับสนุนช่วยกันก่อสร้างวัด ได้แก่ ประชาชนบ้านหนองแก ไร่นิคม ทัพนางชี หนองตะลุ หนองไผ่ล้อม และชาวหนองงูเหลือม ได้ร่วมกันจัดสร้างขึ้นเป็นสำนักสงฆ์ เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2513 ที่ดินเดิมที่ตั้งวัดเป็นของ นางใหม่ ผิวอ่อน, นายนำและนางมูล ครองระวะ, นายทองและนางทองดี ผิวอ่อน, นายสุดและนางปั้น บุตรศรีด้วง และ นายมั่นและนางเทียน พันธา รวมเนื้อที่ทั้งหมด 20 ไร่ 2 งาน ต่อมาตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 ได้รับพระราชทานรับวิสุงคามสีมา เมื่อ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างขึ้นมาพร้อมกับการสร้างวัดหนองงูเหลือม เมื่อประมาณ พ.ศ. 2519 วิหารหลวงพ่อสุพรรณรังษีภายในประดิษฐาน *หลวงพ่อสุพรรณรังษี* หรือ *หลวงพ่อใหญ่* เป็นประธานฝ่ายเทวดา เป็นพระพุทธปฏิมาสร้างด้วยศิลาในสมัยกรุงศรีอยุธยา

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูวิสุทธิ์สารนิวิฐ (เหว่า) พ.ศ. 2517–2543
* พระครูพิศิษฏ์สรการ พ.ศ. 2549–2551
* พระปลัด มานพ ฐานมุตฺตโม พ.ศ. 2552

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนองงูเหลือม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดหนองงูเหลือม". พระสังฆาธิการ.
3. ↑  "อุโบสถ วัดหนองงูเหลือม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
4. ↑  "วิหารหลวงพ่อสุพรรณรังษี". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดนาวง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหลักหก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 49 ไร่ 2 งาน 75 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 328 ไร่ 2 งาน 75 ตารางวา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูปทุมเขตวิกรม (สมพงษ์ รวิวณฺโณ)

วัดนาวงสร้างเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2443 โดยมีท่านหนู ท่านสิน ท่านปุก ท่านอุ่น ท่านศิริอากรสอน พร้อมด้วยท่านรองอำมาตย์เอกหลวงนาวาเกณิกร โปษยจินดา ร่วมใจกันบริจาคที่ดินและสร้างวัด ชาวบ้านเรียกว่า **วัดโรงหีบ** เพราะที่ตั้งเดิมเป็นโรงหีบอ้อยและเคี่ยวน้ำอ้อย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2448 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 5.67 เมตร ยาว 15.56 เมตร ด้านการศึกษา ได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2484

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม มีคลองบ้านใหม่ผ่านทิศใต้ ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 5.67 เมตร ยาว 15.56 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2443 ลักษณะเป็นแบบจีน กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ศาลาท่าน้ำ ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปประทับนั่ง 7 องค์ ประทับยืน 9 องค์ และเจดีย์โบราณ 1 องค์

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนาวง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  สมคิด ทองสิมา, บุญมา ศรีสุรเมธี (2526). *ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2*. กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. p. 611–612. `{{cite book}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|date=` (help)
**วัดน้อยแสงจันทร์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองแม่กลอง ในตำบลลาดใหญ่ อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดน้อยแสงจันทร์สร้างเมื่อพ.ศ. 2459 ผู้สร้างคือ นายเหม็น นางน้อย นายจันทร์ และนางแสง ได้สละทรัพย์สมบัติ และที่ดินให้สร้างวัดพร้อมกับเรือนฝากระดานอีก 3 หลัง และยังได้จัดเพิ่มเติมให้ตลอดมา จึงได้ให้ชื่อวัดนี้ว่า "วัดน้อยแสงจันทร์" ตามชื่อผู้สร้าง เพียงแต่รายที่ 4 ซึ่งมีนามว่านายเหม็นนั้นเจ้าตัวเห็นว่าชื่ออาจจะไม่เป็นมงคลนัก จึงให้ใช้ชื่อเพียง 3 ราย

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2473 สร้างโดยโดยนางน้อยและนายจันทร์ มีลักษณะเป็นอาคารเครื่องไม้มุงกระเบื้อง หลังคามุงกระเบื้องสีลดชั้นสองชั้น ช่อฟ้าใบระกาปูนปั้นประดับกระจก ด้านหน้ามีพาไลยื่นมีเสาสี่เหลี่ยมรองรับ ชายคาปีกนกด้านข้างมีเสากลมรองรับ ฝาอุโบสถเป็นฝาไม้กระดานลูกฟัก ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปนั่งปางสมาธิ หล่อด้วยทองเหลือง หน้าตักกว้าง 27 นิ้ว สูง 32 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2449 ศาลาการเปรียญภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นะพระพุทธรูปนั่งปางสมาธิ หล่อด้วยทองเหลือง หน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สูง 36 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2449

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ร่วมบุญสร้างศาลาวัดน้อยแสงจันทร์". คมชัดลึก.
2. ↑  "วัดน้อยแสงจันทร์". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดน้อยแสงจันทร์". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
4. ↑  "วัดน้อยแสงจันทร์". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดนิกรชนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอาเนาะรู อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี มีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 34.2 ตารางวา

วัดนิกรชนาราม ชาวบ้านนิยมเรียกว่า **วัดหัวตลาด** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2477 สืบเนื่องจากพระธรรมวโรดม (เซ่ง อุตฺตโม) วัดราชาธิวาส เจ้าคณะมณฑลนครศรีธรรมราชมาตรวจการคณะสงฆ์ ได้มาพำนักที่วัดตานีนรสโมสร พระธรรมวโรดมมีความประสงค์จะสร้างวัดในเมืองปัตตานีเพิ่มอีกหนึ่งวัด เนื่องจากในเมืองปัตตานีมีวัดอยู่เพียงสองวัด คือ วัดตานีนรสโมสรกับวัดนพวงศาราม ท่านได้เดินทางเพื่อหาที่สร้างวัดหลายแห่ง จนพบที่ดินที่เป็นป่าช้าแห่งหนึ่ง จึงได้ขอที่ดินแปลงนี้ต่อพระบริรักษ์ภูธร ข้าหลวงประจำจังหวัด และขุนชูปรีชาวุฒิ นายอำเภอสะบารัง ข้าหลวงประจำจังหวัดและนายอำเภอไม่ขัดข้อง เพราะเห็นว่าในบริเวณดังกล่าวมีชุมชนชาวจีนอาศัยอยู่หนาแน่น สามารถที่จะดูแลอุปฐากพระสงฆ์ได้ไม่อัตคัด เริ่มแรกสร้างเป็นสำนักสงฆ์หัวตลาด มีการสร้างกุฏิที่พักสงฆ์ จำนวน 9 หลัง ได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ ฉลองสมโภชในปี พ.ศ. 2481 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 15 เมตร ยาว 45 เมตร

สมัยพระครูวิโรจน์ธรรมาภรณ์ (เมือง ชุตินฺธโร) ท่านได้ดำเนินการสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2519 สร้างศาลาการเปรียญคอนกรีตเสริมเหล็กเมื่อ พ.ศ. 2534 สร้างหอฉันและหอระฆังเมื่อ พ.ศ. 2538 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในศาลาการเปรียญ เป็นพระพุทธรูปหล่อปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 1 เมตร 35 เซนติเมตร มีฐานสิงห์สูง 50 เซนติเมตร หล่อติดกับองค์พระ และพระพุทธรูปสร้างด้วยเกสรดอกไม้ ปางมารวิชัย หนักตักกว้าง 1 ศอก นางยกเฮี้ยว เลขะกุล สร้างถวาย

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระครูสโมสรสิทธิการ (แก้ว) พ.ศ. 2478–
* พระครูโสภณธรรมจารี
* พระชื่น ฐิตกุโล
* พระครูวิโรจน์ธรรมาภรณ์ (เมือง ชุตินฺธโร) พ.ศ. 2516–2542
* พระครูถาวรธรรมารักษ์ (เคี้ยง ถาวโร) พ.ศ. 2543–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนิกรชนาราม". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดนิกรชนาราม (วัดหัวตลาด)". โครงการการพัฒนาเศรษฐกิจฐานวัฒนธรรมเชิงพื้นที่วงแหวนพหุวัฒนธรรมเมืองปัตตานี.
**วัดน้ำรอบ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลน้ำรอบ อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

ประวัติ
-------

กรมการศาสนาระบุว่าวัดน้ำรอบตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1890 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1901 ส่วนขอมูลจากหนังสือ *บุดวัดน้ำรอบ* ระบุว่าสร้างมาตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา มีตำนานเล่าว่าได้สร้างวัดน้ำรอบพร้อมกับวัดเขาพระอานนท์ วัดถ้ำสิงขร และเคยเป็นวัดหลวงมาก่อนแต่ถูกทิ้งร้างไปจนกระทั่งถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้หลวงวิจารธาวุธ กรมพระกลาโหมเป็นแม่กองเดินสำรวจรังวัดหัวเมืองปักษ์ใต้ จะยกพระพุทธศาสนาขึ้นหลวงวิจารธาวุธเป็นแม่กอง สืบถามเถ้าแก่ผู้ใหญ่บ้านให้รู้ว่าสมเด็จพระมหากษัตริย์แต่ก่อนสืบมาทรงพระราชศรัทธาอุทิศถวายที่ดินเป็นวัดปู่ย่าตายายได้บอกเล่าต่อ ๆ กันมาว่าเดิมวัดชื่อ **วัดหัววังน้ำรอบ** มีราชาคณะพระครูหาได้ขึ้นแก่ราชาคณะวัดหัวเมืองไชยาไม่แต่ขึ้นแก่ราชาคณะเมืองนครศรีธรรมราช พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระพุทธรูปหล่อทรงเครื่องให้แก่วัดน้ำรอบ 2 องค์ คือ พระพุทธรูปเงินสูง 2 ศอกหล่อหนักห้าชั่ง กับพระมณฑปสองยอดทรงกัลปนาที่ดินแก่วัดพร้อมถวายข้าพระ 500 คน บริเวณใกล้เคียงวัดเป็นที่ราบต่ำในฤดูฝนน้ำมักท่วมจึงเรียกว่า วัดน้ำรอบ

อาคารเสนาสนะ
------------

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างด้วยไม้ตำเสาเป็นอาคารทรงไทยหลังคาจั่วมีช่อฟ้าใบระกาและปีกนกรองรับ 2 ชั้น ส่วนของหลังคามีลักษณะแอ่นโค้งคล้ายท้องสำเภา ผนังโบสถ์เป็นผนังเตี้ย ๆ ก่ออิฐฉาบปูนตำอิฐก่อขึ้นมาจากพื้นไม่มีฐานบัวรองรับเหมือนโบสถ์ทั่วไป ช่องรับแสงวางระหว่างหน้าบันกับผนังโบสถ์ซึ่งเปิดโล่งมีผนังทุกด้านเจาะช่องปูนปั้นประดับมองคล้ายเป็นซี่กรง ผนังด้านสกัดมีปูนปั้นรูปเทวดา เป็นซี่กรงส่วนผนังด้านข้างมีปูนปั้นเป็นรูปลายดอกไม้สี่กลีบ หน้าบันอุโบสถแกะสลักไม้หน้าบันด้านทิศตะวันออกแกะสลักเป็นรูปลายพันธ์ุพฤกษาตอนล่างแกะเป็นรูปหน้าอสูร (คงเลียนแบบมาจากลายหน้ากาล) อุโบสถเคยซ่อมบูรณะครั้งใหญ่ เมื่อ พ.ศ. 2493

เจดีย์รายอยู่ทางด้านหน้าอุโบสถทางทิศตะวันออกมีเจดีย์ก่ออิฐ 2 องค์ องค์องค์ซ้ายมือเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองขนาดเล็กประกอบด้วยฐานเขียง 1 ชั้น รองรับฐานสิงห์และองค์ระฆังปล้องไฉนและปลียอดหักหายไป องค์ขวามือเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ประกอบด้วยฐานเขียง 1 ชั้นถัดขึ้นไปเป็นฐานสิงห์ที่ท้องไม้คาดลูกแก้วอกไก่รองรับองค์ระฆัง ส่วนยอดเป็นบัวถลาถัดขึ้นไปเป็นปล้องไฉนปลียอดและเม็ดน้ำค้างศิลปะอยุธยาตอนปลาย

วัดยังมีศิลาจารึกทำจากหินชนวนขนาดกว้าง 53 เซนติเมตรยาว 111 เซนติเมตรหนา 4.5 เซนติเมตร จารึกอักษรไทยภาษาไทย ใน พ.ศ. 2371 เล่าถึงประวัติวัด ปัจจุบันศิลาจารึกตั้งอยู่ด้านหน้าพระประธานในอุโบสถซึ่งเป็นพระพุทธรูปศิลาทรายแดง นอกจากนี้ภายในวัดยังเก็บรักษาพระโมคลานะแบบกษัตริย์ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 3 เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องประทับยืนปางประทานอภัยฉลองพระองค์แบบกษัตริย์ตกแต่งลวดลายไทยประดับกระจกสี ส่วนพระพุทธรูปเงินทางวัดน้ำรอบได้ให้วัดวิหารหมู่ 4 ตำบลน้ำรอบยืมไป

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดน้ำรอบ". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดน้ำรอบ". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
3. ↑  "วัดน้ำรอบ". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**วัดหนองกระพง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันพระครูสมุทรธีรคุณ (พีระ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

ผู้ริเริ่มสร้างวัด คือ พระครูพิศิษฏ์ประชานาถ เจ้าอาวาสวัดอินทาราม และผู้ใหญ่สนาน แสวงลาภ และประชาชนในท้องถิ่น โดยตั้งคณะกรรมการผู้ริเริ่มดำเนินการจัดซื้อที่ดินของประชาชนจำนวน 6 ไร่ 2 งาน 69 ตารางวา แล้วขออนุญาตสร้างวัด โดยนายด่วน จาตุรัส เป็นผู้ขอ และได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2531 ถึงวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2536 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัด เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2540 มหาเถรสมาคมพิจารณาลงมติให้ตั้งชื่อว่า "วัดหนองกระพง" ตามชื่อของหมู่บ้านหนองกระพง และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2558 เมื่อแรกสร้างวัดการเดินทางลำบากมาก ต้องเดินทางโดยทางเรือผ่านคลองวัวด้านหลังวัด ปัจจุบันสามารถเดินทางโดยรถยนต์ได้สะดวก

เสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถมีพระประธานในอุโบสถ และกุฏิสงฆ์ทรงไทยโดยประชาชนบริจาคบ้านเรือนไว้ให้

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนองกระพง". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดหนองกระพง". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดหนองกระทุ่ม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองกระทุ่ม อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 28 ไร่ 3 งาน 

วัดหนองกระทุ่ม เดิมเป็นที่พักสงฆ์ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2479 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 ผูกพัทธสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2534 มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระครูสถิตวุฒิคุณ (หลวงพ่อปลั่ง เขมจารี) อดีตเจ้าคณะตำบลทุ่งลูกนก ส่วนเจ้าอาวาสองค์รูปปัจจุบันคือ พระครูโกศลนวการ (ปั่น กวิสสโร) ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสวัดหนองกระทุ่ม เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 และเป็นเจ้าคณะตำบล พ.ศ. 2549 ทางวัดหนองกระทุ่มจะมีงานประจำปีทุกวันที่ 16 เมษายน ของทุกปีและมีพิธีสวดสะเดาะเคราะห์ต่อชะตาให้กับผู้มาร่วมงาน ประชาชนมักมาสักการะ *หลวงพ่อพระพุทธมงคลนิมิต* พระพุทธรูปคู่วัด และวัดยังเป็นสถานที่ลานบุญ-ตลาดอิ่มบุญ ตลาดของฝาก ที่ประชาชน มาทำบุญ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดหนองกระทุ่ม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดหนองกระทุ่ม". องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกระทุ่ม.
3. ↑  "สายบุญแห่ชิมก๋วยเตี๋ยวบาทเดียว ของอร่อยของดี วัดหนองกระทุ่ม กำแพงแสน". สยามรัฐ.
**วัดนารังนก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองอู่ตะเภา ในตำบลแม่ทอม อำเภอบางกล่ำ จังหวัดสงขลา

วัดนารังนกสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2310 สมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระที่นั่งสุริยาสน์อมรินทร์ (พระเจ้าเอกทัศน์) แห่งกรุงศรีอยุธยา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2387

อาคารเสนาสนะที่สำคัญได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อใดไม่ปรากฏ แต่เดิมหลังคามุงด้วยสังกะสี ต่อมามุงด้วยกระเบื้องดินเผาต่างบาง ๆ ตามลำดับมาสมัยหลวงพ่อยก ธมมฺทินโน ได้เป็นเจ้าอาวาสปกครองวัด ได้เริ่มสร้างอุโบสถหลังปัจจุบัน กว้าง 9 เมตร ยาว 18 เมตร สูง 21 เมตร หลังคา 2 ชั้น มีลวดลายประดับปูนปั้นรูปเทพนมล้อมรอบด้วยลายกนก อยู่บริเวณหน้าบัน ผนังอุโบสถวาดภาพจิตรกรรมพุทธประวัติ ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2445 หน้าบันเป็นลวดลายรูปสัตว์ และดอกไม้ต่าง ๆ และกุฎิสงฆ์ทรงไทยสร้างด้วยไม้มีหลังคา กระเบื้องสีแดงแบบโบราณ

สถูปบรรจุอัฐิธาตุ (กระดูก) ของพ่อท่านลิ้นดำ (อดีตเจ้าอาวาส) หรือที่ชาวบ้านเรียกติดปากว่า ท่านในบัว ความศักดิ์สิทธิ์ มีประชาชนจำนวนมากที่เคารพนับถือและทราบกิตติศัพท์ความศักดิ์สิทธิ์ของพ่อท่านลิ้นดำต่างก็เดินทางมากราบไหว้สักการบูชาขอพรมาบนบานศาลกล่าวให้ช่วยขจัดทุกข์เหตุเภทภัย

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนารังนก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "อุโบสถวัดนารังนก". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "วัดนารังนก". องค์การบริหารส่วนตำบลแม่ทอม จ.สงขลา (อบต.แม่ทอม).
**วัดนิยมยาตรา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนิยมยาตรา อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 68 ตารางวา
มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา

วัดนิยมยาตราได้สร้างเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2428 โดยมีนายหงิมและนางเหมือน ชื่นชม เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ได้มีนามตามท้องที่ตั้งวัด วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2497 ในด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2478 และมีหน่วย อ.ป.ต. ห้องสมุดตั้งอยู่ที่วัดนี้ นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนตั้งอยู่ติดต่อกับวัดทางทิศตะวันตก

พระอุโบสถกว้าง 15 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 ภายในเป็นที่ประดิษฐานพระประธานหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว รวมถึงยังมีหลวงพ่อสิทธิมงคล เป็นพระพุทธรูปศิลปะรัตนโกสินทร์ ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2541 วัดยังมีระฆังมากกว่า 200 ใบ แขวนเรียงรายอยู่ภายในศาลาวัด

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์ เหม
* พระอาจารย์ บุตร
* พระอธิการ หา
* พระครูพินิจสมณคุณ (หลวงพ่อคำ)
* พระครูสมุทรสาธุวัตร (หลวงพ่อบุญเลิศ จิรานนโท)
* พระครูวินัยธรอนุชา วรุตตโม

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดนิยมยาตรา". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดนิยมยาตรา". หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ.
3. ↑  "ประวัติวัดนิยมยาตรา" (PDF).[*ลิงก์เสีย*]
สลักจิตร เทียนหิรัญ หรือ "ใบ้จอมศอกกลับ" เป็นอดีตนักมวยดัง ที่มีเอกลักษณ์ในการใช้แม่ไม้มวยไทย ในการต่อสู้กับคู่ต่อสู้ ไฟท์ที่เป็นภาพจำ และอยู่ในความทรงจำของแฟนมวยไทยอาชีพ คือการเอาชนะน็อค โดยใช้แม่ไม้มวยไทย "ศอกกลับ" นักมวยชื่อดังค่าตัวสูงในขณะนั้นอย่าง "นกน้อย รังนักไทย" ได้ที่เวทีมวยช่อง 7 สี และที่สำคัญถือว่าเป็นผู้ที่ไม่สามารถพูดได้ จึงมีฉายาในวงการมวยในขณะนั้นว่า "ใบ้" นอกจากนี้ยังมีเอกลักษณ์ในเรื่องท่าไหว้ครู จนเป็นที่รู้กันว่า เป็นต้นตำรับไหว้ครู "ท่าทอดแห"

ประวัติ
-------

สลักจิตร เทียนหิรัญ หรือ "ใบ้จอมศอกกลับ" มีชื่อจริงว่า นายกรี สังข์บัวแก้ว (พ.ศ. 2499-2561) เป็นชาวคลองกระจง จังหวัดสุโขทัย ในวัยหนุ่มได้เคยใช้ชีวิตต่อยมวยไทยอาชีพ เป็นเวลาหลายปี จนกระทั่งมีชื่อเสียงและเป็นที่กล่าวขวัญถึง เมื่อเลิกจากอาชีพชกมวย ก็ไปประกอบอาชีพ และใช้ชีวิตปกติที่บ้านเกิด คือจังหวัดสุโขทัย จนกระทั่งมาเป็นข่าวอีกครั้งด้วยอุบัตเหตุ ตกน้ำเสียชีวิต ในวัย 62 ปี ถูกกระแสน้ำยมพัดร่างจมหาย ขณะดำน้ำงมแหจับปลา บริเวณฝายยางลำน้ำยม หมู่ 4 ต.คลองกระจง อ.สวรรคโลก จ.สุโขทัย ตั้งแต่เมื่อเวลา 01.30 น. วันที่ 20 ก.ค. 61 ดังปรากฏเป็นภาพข่าวถึงอุบัตเหตุ ว่า พบแล้วศพอดีตนักมวยดังถูกกระแสน้ำพัดจมหายขณะจมแหหาปลา

สถิติการชกมวย
-------------

* ชนะคู่ต่อสู้ นกน้อย รังนกไทย ด้วยแม่ไม้มวยไทย ศอกกลับ
*

อ้างอิง
-------



1. ↑  พบแล้วศพอดีตนักมวยดังถูกกระแสน้ำพัดจมหายขณะจมแหหาปลา
2. ↑  ไทยรัฐออนไลน์ : พบแล้วศพอดีตนักมวยดังถูกกระแสน้ำพัดจมหายขณะจมแหหาปลา
**รอยประสานท้ายทอย** (lambdoid suture) เป็นข้อต่อชนิดเนื้อเส้นใยคั่น ประกอบด้วยเนื้อเยื่อเกี่ยวพันเส้นใยหนาที่แบ่งระหว่างกระดูกข้างขม่อม (parietal bone) และกระดูกขมับ (temporal bone) ออกจากกระดูกท้ายทอย (occipital bone) บนกะโหลกศีรษะ

ชื่อของซูเจอร์นี้มาจากลักษณะของรอยประสานนี้มีรูปร่างเหมือนอักษรแลมบ์ดาของภาษากรีก

ความสำคัญทางคลินิก
------------------

เมื่อแรกเกิด กระดูกของกะโหลกศีรษะจะไม่ได้ประกอบรวมกันเป็นชิ้นเดียวกัน หากกะโหลกชิ้นใดชิ้นหนึ่งโตเร็วกว่าชิ้นอื่นๆ อาจทำให้กะโหลกศีรษะมีรูปร่างที่ผิดปกติที่เรียกว่า craniosynostosis กล่าวคือมีการปิดของซูเจอร์หรือกระหม่อมที่เร็วกว่าปกติ 

หากรอยประสานท้ายทอยนี้ปิดเร็วกว่าอีกข้างหยึ่ง กะโหลกศีรษะจะบิดและไม่สมมาตร ซึ่งเรียกภาวะว่า สภาพหัวเบี้ยว (plagiocephaly)

อ้างอิง
-------

* "Sagittal suture." *Stedman's Medical Dictionary, 27th ed.* (2000).
* Moore, Keith L. and T.V.N. Persaud. *The Developing Human: Clinically Oriented Embryology, 7th ed.* (2003).

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* SUNY Figs *22:01-03* (Posterior)
* SUNY Figs *22:03-02* (Lateral)
* Roche Lexicon - illustrated navigator, at Elsevier *34256.000-2*
* Diagram at SUNY/Upstate เก็บถาวร 2009-06-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**ซัยยิด ฮะซัน นัศรุลลอห** หรือ นัซรุลเลาะห์ หรือ นัซรัลเลาะห์ หรือ นัซรอลเลาะห์ เลขาธิการใหญ่พรรคฮิซบุลลอหฺ เกิดที่กรุงเบรุต เลบานอน เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2503 ขึ้นครองตำแหน่งเลขาธิการใหญ่หลังจากที่ซัยยิด อับบาส อัลมูสะวีย์ถูกอิสราเอลลอบสังหารในปี พ.ศ. 2535

นัศรุลลอหฺเป็นนักวิชาการอิสลาม จบการศึกษาด้านศาสนาจากนะญัฟ ประเทศอิรัก และกุม ประเทศอิหร่าน เป็นบุคคลผู้เคร่งครัดในศาสนา เริ่มเข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองของพรรคอะมัล ตั้งแต่อายุ 15 ปี ภายหลังเมื่อ ซัยยิด อับบาส อัลมูสะวีย์บุคคลสำคัญในพรรคอัลอะมัล แยกตัวออกมาตั้งพรรคฮิซบุลลอหฺ นัศรุลลอหฺก็ได้ร่วมเป็นตัวตั้งตัวตีในการก่อตั้งพรรคฮิซบุลลอหฺ

เมื่อนัศรุลลอหฺเป็นผู้นำฮิซบุลลอหฺ ก็ได้เปลี่ยนแผนการปฏิบัติการสู้รบกับอิสราเอล เป็นเหตุให้อิสราเอลต้องถอนกองทัพออกจากภาคใต้ของเลบานอนในปี พ.ศ. 2543 ชาวอาหรับต่างชื่นชมนัศรุลลอหฺเป็นอย่างมากที่สามารถขับไล่อิสราเอลออกจากเลบานอนได้ แม้ว่าอิสราเอลจะยึดครองมาเป็นเวลา 18 ปีแล้วก็ตาม

ฮะซัน นัศรุลลอหฺพำนักอยู่ในเบรุตกับภรรยาชื่อฟาฏิมะหฺ ยาซีน และบุตรธิดา 5 คน บุตรชายคนโตคือมุฮัมมัด ฮาดี ถูกทหารอิสราเอลสังหารวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2540 ขณะนั้นมีอายุเพียง 18 ปี และเก็บศพเป็นตัวประกัน อิสราเอลส่งศพของมุฮัมมัด ฮาดีคืนให้แก่นัศรุลลอหฺ วันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2541 พร้อมด้วยตัวประกันอื่น ๆ รวม 40 คนโดยแลกกับตัวประกันอิสราเอล
รูปปั้นมันเนอเกินปิส เป็นรูปปั้นเด็กกำลังถ่ายปัสสาวะ
**การถ่ายปัสสาวะ** (อังกฤษ: urination) เป็นการขับปัสสาวะจากกระเพาะปัสสาวะผ่านท่อปัสสาวะสู่ปากช่องท่อปัสสาวะนอกร่างกาย 

ในมนุษย์ซึ่งมีสุขภาพดี (และสัตว์อื่นอีกหลายชนิด) กระบวนการการถ่ายปัสสาวะอยู่ใต้การควบคุมอำนาจใจ ในทารก ผู้สูงอายุบางคน และผู้ที่ได้รับบาดเจ็บทางประสาท การถ่ายปัสสาวะอาจเกิดเป็นรีเฟล็กซ์ มนุษย์ผู้ใหญ่ปกติถ่ายปัสสาวะมากได้เจ็ดครั้งต่อวัน

ในสัตว์บางอย่าง นอกเหนือจากการถ่ายปัสสาวะเพื่อขับของเสียแล้ว ยังสามารถทำเครื่องหมายบอกอาณาเขตหรือแสดงการยอมจำนนด้วย ในทางสรีรวิทยา การถ่ายปัสสาวะอาศัยการประสานงานระหว่างระบบประสาทส่วนกลาง ระบบประสาทอิสระและระบบประสาทกาย ศูนย์สมองซึ่งกำกับการถ่ายปัสสาวะมีศูนย์ถ่ายปัสสาวะพอนส์ เนื้อเทาข้างท่อน้ำสมอง (periaqueductal gray) และเปลือกสมอง ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีรก (Placentalia) เพศผู้หรือชาย ปัสสาวะถูกขับออกทางองคชาต ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีรกเพศเมียหรือหญิง ปัสสาวะจะถูกขับผ่านโยนีหรือองคชาตเทียม (pseudo-penis):38,364

เชิงอรรถ
--------

1. ↑  มีคำภาษาอังกฤษหลายคำ ศัพท์ทางแพทย์ว่า micturition, voiding, uresis, หรือ emiction, ภาษาปากว่า tinkling, peeing, weeing, และ pissing

อ้างอิง
-------

1. ↑  American Urological Association (2014). "Diagnosis and Treatment of Overactive Bladder (Non-Neurogenic) in Adults: AUA/SUFU Guideline" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2015-04-26. สืบค้นเมื่อ 1 June 2015.
2. ↑  Marvalee H. Wake (15 September 1992). *Hyman's Comparative Vertebrate Anatomy*. University of Chicago Press. p. 583. ISBN 978-0-226-87013-7. สืบค้นเมื่อ 6 May 2013.
3. ↑  Roughgarden, Joan (2004). *Evolution's Rainbow: Diversity, Gender, and Sexuality in Nature and People*. University of California Press. ISBN 978-0-520-24073-5. สืบค้นเมื่อ 17 October 2013.
**รอยัลการ์เดนพลาซา พัทยา** (อังกฤษ: Royal Garden Plaza Pattaya) เป็นห้างสรรพสินค้าที่เก่าแก่ที่สุดในพัทยา ก่อสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2535 และเปิดในปี พ.ศ. 2536 ตั้งอยู่บนถนนเลียบชายหาดและถนนสายสอง พัทยาใต้ มีจุดเด่นที่สำคัญคือ "เครื่องบินสีแดงชนอาคาร" ทางฝั่งถนนสายสอง ซึ่งเป็นส่วนของพิพิธภัณฑ์ **ริปลีย์ เชื่อหรือไม่** (Ripley's Believe It or Not!) ในชั้นที่ 3 ซึ่งเป็นแฟรนไชส์เพียงแห่งเดียวในประเทศไทย รอยัลการ์เด้นพลาซ่ายังเป็นที่รู้จักในฐานะห้างสรรพสินค้าที่นำเรื่องลี้ลับ ชวนค้นหา และแฟรนไชส์เอนเตอร์เทนเมนต์ระดับโลกทั้ง โกดังผีสิง มหัศจรรย์เขาวงกต โรงภาพยนตร์ 12 มิติ เขาวงกตเลเซอร์ พิพิธภัณฑ์หลุยส์ ทุโซ่ เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีบอลลูนฮีเลียมขนาดใหญ่บนดาดฟ้า เพื่อใช้ชมวิวเมือง ที่เรียกว่า "*ริปลีย์สกายไรเดอร์ มหาปวินทิดาอนันตองคชาติพิลาศโยนี*" ซึ่งมีเส้นรอบวงกว้างกว่า 72 ม. จึงทำให้เป็นบอลลูนที่ใหญ่ที่สุดในไทย

ในส่วนของชั้นที่ 1 และ 2 ประกอบด้วยร้านอาหาร ภัตตาคารต่างๆ รวมถึงร้านขายเสื้อผ้าแบรนด์เนม นอกจากนี้ยังมีการจัดแสดงโชว์ในครั้งคราว ในส่วนชั้นที่ 3 เป็นส่วนของสวนสนุก พิพิธภัณฑ์ต่างๆ ร้านค้า ร้านอาหารต่างๆ และในชั้นที่ 4 เป็นส่วนของศูนย์อาหารฟู๊ดเวฟฟ์ (Food Wave) ซึ่งสามารถนั่งทานเพื่อชมวิวทะเลข้างนอกได้

อ้างอิง
-------

1. ↑  รอยัล การ์เด้น พลาซ่า พัทยา เก็บถาวร 2014-04-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ,pattayaconcierge.com/ .สืบค้นเมื่อ 2 พฤษภาคม 2016
2. ↑  เปิดประสบการณ์ลอยฟ้ากับ Ripley’s Sky Rider ในโปรโมชั่นราคาสุดพิเศษวันนี้ เก็บถาวร 2015-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน , เก็บถาวร 2016-05-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน .วันที่ 2 เม.ย. 2556
3. ↑  รอยัล การ์เด้น พลาซ่า พัทยา (Royal Garden Plaza) ,ipattaya.co/ .สืบค้นเมื่อ 2 พฤษภาคม 2016
โฆษณาชวนเชื่อต่อต้านอเมริกาของนาซีเยอรมนีในเนเธอร์แลนด์ในปี 1944
**การต่อต้านอเมริกา** (อังกฤษ: anti-Americanism) เป็นการคัดค้านหรือเป็นปรปักษ์ต่อนโยบาย วัฒนธรรม สังคม เศรษฐกิจ นโยบายต่างประเทศ บทบาทระหว่างประเทศหรือบทบาทอภิมหาอำนาจของสหรัฐอเมริกา ภาพลักษณ์เชิงลบร่วมสมัยสามัญของอเมริกันมีการยืนยันว่าชาวอเมริกันก้าวร้าว ยโส ขาดความรู้ น้ำหนักเกิน แต่งกายไม่เรียบร้อย นิยมวัตถุ หมกมุ่นกับการหาเงิน ยึดมั่นคุณธรรมตามแบบ (moralistic) เกิน และโดยทั่วไปน่ารังเกียจ (obnoxious)

นักรัฐศาสตร์ เบรนดอน โอคอนเนอร์แห่งศูนย์สหรัฐศึกษา (United States Studies Centre) แนะว่าการต่อต้านอเมริกาไม่อาจแยกเป็นปรากฏการณ์ต้องกัน และคำดังกล่าวกำเนิดเป็นองค์ประกอบหยาบ ๆ ของภาพพจน์ อคติและการวิจารณ์ต่อชาวอเมริกันหรือสหรัฐอเมริกา แล้ววิวัฒนาเป็นการวิจารณ์ที่ยึดการเมืองมากขึ้น นักวิชาการชาวฝรั่งเศส มารี-ฟร็อง ตัวเน (Marie-France Toinet) กล่าวว่า การใช้คำนี้ "มีเหตุผลชอบเต็มที่เฉพาะเมื่อสื่อความการคัดค้านอย่างเป็นระบบ เป็นปฏิกิริยาภูมิแพ้แบบหนึ่ง ต่ออเมริกาโดยรวม"

americans deserve all the discrimination they face abroad, there is nothing wrong with discriminating against americans because they are racist themselves.

อ้างอิง
-------

1. ↑  William Russell Melton. *The new American expat: thriving and surviving overseas in the post-9/11 world*. (Intercultural Press 2005. p. XIX.)
2. ↑  O'Connor, Brendan: "A Brief History of Anti-Americanism from Cultural Criticism to Terrorism" เก็บถาวร 2006-08-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Australasian Journal of American Studies, July 2004, pp. 77–92