ระฆัง จารึก และคำปริวรรตอักษรจารึก
**ระฆังทมิฬ** (อังกฤษ: Tamil Bell) เป็นระฆังบรอนซ์แตกที่ค้นพบในราวปี 1836 โดยมิชชันนารี วิลเลียม คอเลนโซ ขณะนั้นระฆังถูกใช้เป็นหม้อต้มมันฝรั่งโดยชาวเมารีใกล้กับแวงกาเรในนิวซีแลนด์เหนือ

ระฆังมีขนาดยาว 13 cm และลึก 9 cm มีจารึกริมขอบเขียนด้วยอักษรทมิฬ ปริวรรตได้ว่า "มุไกยฺยตีณฺ วกฺกุจุ อุไฏย กปฺปลฺ อุไฏย มณิ" (Mukaiyyatīṉ vakkucu uṭaiya kappal uṭaiya maṇi") แปลว่า "ระฆังของเรือโมโหยิเดน บูกส์" ("Mohoyiden Buks ship’s bell") อักษรบางตัวเป็นรูปแบบโบราณที่ไม่มีใช้แล้วในอักษรทมิฬสมัยใหม่ อักษรต่าง ๆ ที่ปรากฏเสนอว่าระฆังนี้อายุราว 500 ปี และเป็นไปได้ว่ามาจากสมัยปัณทยะตอนปลาย ด้วยความแปลกของระฆังที่ปรากฏในพื้นที่ที่ไม่ค่อยมีประวัติการติดต่อกับทมิฬ ระฆังนี้ถูกจัดว่าเป็นโบราณวัตถุแปลก

ภาพระฆังจากอีกแหล่งข้อมูลหนึ่ง
นักภารตวิทยา วีอาร์ รามจันทระ ทิชศิตาร์ ระบุไว้ใน *The Origin and Spread of the Tamils* ว่านักผจญทะเลชาวทมิฬโบราณอาจรู้จักออสเตรเลียและพอลีนีเซียมาตั้งแต่โบราณ การค้นพบระฆังนี้นำไปสู่การตั้งข้อสงสัยถึงความเป็นไปได้ว่าอาจมีชาวทมิฬอยู่ในนิวซีแลนด์มาแต่โบราณ กระนั้น ระฆังนี้ไม่ถือเป็นหลักฐานโดยตรงถึงการติดต่อกันระหว่างชาวทมิฬกับดินแดนนิวซีแลนด์ในยุคแรก มีความเป็นไปได้ว่านักผจญทะเลจากตริณโกมลีอาจเดินทางถึงนิวซีแลนด์ในสมัยที่เริ่มมีการค้ามากขึ้นระหว่างทมิฬกับรัฐวันนีและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ระฆังนี้อาจถูกทิ้งลงบนชายฝั่งโดยเรือของโปรตุเกส ที่ซึ่งก่อนหน้าได้เดินทางไปยังอินเดีย นอกจากนี้ ยังมีเรือของอินเดียจำนวนหนึ่งที่ถูกจับได้โดยชาวยุโรปในยุคนั้น จึงมีความเป็นไปได้อีกแบบคือระฆังอาจมาจากเรือที่ล่มในเหตุการณ์ดังกล่าว และลอยมาติดชายฝั่งของนิวซีแลนด์

วิลเลียมได้มอบระฆังนี้ให้กับพิพิธภัณฑ์ดอมีเนียน (Dominion Museum) ปัจจุบันคือพิพิธภัณฑ์นิวซีแลนด์เตปาปาตองงาเรวา

อ้างอิง
-------

1. ↑  Hilder, Brett (2008). "THE STORY OF THE TAMIL BELL". *Journal of Polynesian Society*. Journal of Polynesian Society. สืบค้นเมื่อ 22 May 2022.
2. ↑  Sridharan, K. (1982). *A maritime history of India*. Government of India. p. 45.
3. ↑  Dikshitar, V. R. Ramachandra (1947). *Origin and Spread of the Tamils*. Adyar Library. p. 30.
4. ↑  Kerry R. Howe (2003). *The Quest for Origins: Who First Discovered and Settled New Zealand and the Pacific Islands?* pp 144–5 Auckland:Penguin.
5. ↑  *New Zealand Journal of Science*. Wise, Caffin & Company. 1883. p. 58. สืบค้นเมื่อ 3 June 2013.
6. ↑  New Zealand Institute (1872). *Transactions and Proceedings of the New Zealand Institute*. New Zealand Institute. pp. 43–. สืบค้นเมื่อ 3 June 2013.

ดูเพิ่ม
-------

* "Ship's Bell". Museum of New Zealand.
* Robert Langdon (1975). *The lost caravel*. Pacific Publications. pp. 243–244. ISBN 978-0-85807-021-9.
* *The journal of the Polynesian Society, Volume 84*. Polynesian Society (N. Z.). 1975. pp. 477–483.
* *Transactions of the New Zealand Institute, Volume 4*. Royal Society of New Zealand. 1872. pp. 40–41.
* Michael Malthus Trotter; Beverley McCulloch; John Wilson (1997). *Digging up the past: New Zealand's archaeological history*. Penguin Books. p. 99. ISBN 978-0-670-87440-8.
* *The New Zealand journal of history, Volumes 4–5*. History Department, University of Auckland. 1970. p. 10.
* *Ethnographical Considerations on the Whence of the Maori* (PDF). *Transactions and Proceedings of the New Zealand Institute, Volume 4*. National Library of New Zealand. 1871. pp. 22–23.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Picture of the bell at Te Ara: The Encyclopedia of New Zealand
* The Tamil Bell from the collection of the Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa