recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**วัดสะแกราย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนยายหอม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

วัดสะแกรายตั้งวัดเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2536 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2542

ภายในวัดมีหลวงพ่อสองพี่น้อง เป็นพระพุทธรูปที่อยู่ในวิหาร ประวัติของพระพุทธรูป กล่าวกันว่ามีชาวบ้านเหวี่ยงแหหาปลาในคลองและพบทั้งสององค์อยู่ในคลองจึงนำมาประดิษฐานไว้ในวิหาร ต่อมาชาวบ้านจึงเรียกชื่อว่า *หลวงพ่อสองพี่น้อง* เป็นพระพุทธรูปที่ชาวบ้านมาขอพรแล้วจะได้ตรงตามที่ขอ จึงเป็นที่ศรัทธาของชาวบ้านว่าศักดิ์สิทธิ์ ทุกปีจะมีงามนมัสการประจำปีและชาวบ้านได้สร้างองค์จำลององค์ใหญ่ไว้ที่หน้าวัดเพื่อให้ชาวบ้านได้สักการะบูชา

เนื่องจากวัดตั้งอยู่ในบ้านสะแกราย ชุมชนไทดำ ซึ่งเคลื่อนย้ายมาจากเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี ชาวบ้านจึงได้ตั้งศูนย์วัฒนธรรมไทดำ บริเวณวัดสะแกราย โดยสร้างเป็นอาคารเรือนไทดำบนพื้นที่ประมาณ 60 ตารางเมตร ไม่มีรั้วกั้นในการแบ่งพื้นที่ของศูนย์วัฒนธรรม เพราะตั้งอยู่ภายในบริเวณวัด ตัวเรือนของศูนย์วัฒนธรรม สร้างขึ้นจากไม้ มีโครงสร้างหลังคาเป็นเหล็ก และมุงด้วยจาก อันเป็นลักษณะเฉพาะของชาวไทยดำในแถบพื้นที่นี้ จัดแสดงข้าวของที่เกี่ยวข้องกับชาวไทยดำ เช่น ปานเผือน โห้ กระติ๊บข้าวเหนียว ลูกช่วง เชี่ยนหมาก โดยจัดแสดงบนเรือน และวางตำแหน่งวัตถุข้าวของบนเรือนในบริเวณพื้นที่ที่จะเกิดพิธีกรรมนั้นจริง ๆ

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระอาจารย์อุทัย เตชปญฺโญ
* พระสมุห์ สมทรง เขมวีโร
* พระใบฎีกา อุดม ชาคโร พ.ศ. 2549

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสะแกราย". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "หลวงพ่อสองพี่น้อง วัดสะแกราย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "ศูนย์วัฒนธรรมไทดำ บ้านสะแกราย". พิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย.
**แรนดี้ แมนกูบัท** (Randy Mangubat) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 สถิติการชก 67 ครั้ง ชนะ 32 (น็อค 14) เสมอ 12 แพ้ 23

ประวัติ
-------

แมนกูบัทขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 19 มีนาคม พ.ศ. 2537 ชนะน็อค อาร์โนลด์ โซลิส ยก 1 จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ และเคยมาชกแพ้คะแนน ฤทธิชัย เกียรติประภัสร์ในไทยเมื่อ พ.ศ. 2539 จากนั้น แมนกูบัทได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2539 แพ้คะแนน เรย์ วีญามอร์ จากนั้นมาชกในไทย แพ้น็อค พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คะนองศักดิ์ ยก 3 ต่อมาใน พ.ศ. 2540มาชกนอกรอบ ชนะคะแนนโดยเทคนิค พยัคฆ์ นครหลวงโปรโมชั่น ยก 7 และมาชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวท ชนะน็อค ขวัญใจ สามเคแบตเตอรีเมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2540 แมนกูบัทป้องกันแชมป์ไว้ได้ 1 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ แพ้คะแนน สงคราม ป.เปาอินทร์ เมื่อ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2540 หลังจากนั้น แมนกูบัทยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง ไปชนะคะแนนโดยเทคนิค ยูยีน กอนซาเลซและ เสมอกับ อัตซูชิ ซาอิ ที่ ญี่ปุ่น มาชิงแชมป์ PABA รุ่นซุเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 3 มีนาคม พ.ศ. 2543 เสมอกับเมจิ ซีพียิม ไม่ได้แชมป์

แมนกูบัทประสบความสำเร็จในการชิงแชมป์เมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2543 เมื่อชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBC ชนะน็อค คิม จองวาน ยก 1 ที่ฟิลิปปินส์ แมนกูบัทชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 3 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คะนองศักดิ์ จากนั้น ก็เสียแชมป์เงาในรุ่นเดีวกันเมื่อ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 แพ้คะแนนโดยเทคนิค ดิออสกาโด กาบี จากนั้น แมนกูบัทมีโอกาสได้ชิงแชมป์อีก 2 ครั้ง โดยชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 แพ้น็อค เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ยก 7 และชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 แพ้น็อค ทับทิมแดง ณ ราชวัตร ยก 5 จากนั้น แมนกูบัทก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ PABA รุ่นมินิมั่มเวท( 2540)
	+ ชิง 6 มิ.ย. 2540 ชนะน็อค ขวัญใจ 3เคแบตเตอรี่ ยก 9 ที่ จ.นนทบุรี
	+ ป้องกันครั้งที่ 1, 7 ก.ย. 2540 เสมอกับ สงคราม ป.เปาอินทร์ ที่ ดอนเมือง
	+ เสียแชมป์ 21 ธ.ค. 2540 แพ้คะแนน สงคราม ป.เปาอินทร์ ที่ พระรามเก้า
* แชมป์นานาชาติรุ่นฟลายเวท WBC
	+ ชิง 14 ตุลาคม 2543 ชนะน็อค คิม จองวอน ยก 1 ที่ฟิลิปปินส์
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 24 กุมภาพันธ์ 2544 ชนะน็อค เบิร์ต คาโน่ ยก 4 ที่ ฟิลิปปินส์
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 28 กรกฎาคม 2544 ชนะน็อค มัลคอร์ม ทูนาเกา ยก 4 ที่ มะนิลา
	+ ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 20 พฤศจิกายน 2545 ชนะคะแนนโดยเทคนิค เบิร์ต คาโน่ ที่มะนิลา
	+ เสียแชมป์ 9 พฤศจิกายน 2546 แพ้คะแนน ดิออสกาโด กาบี ที่ ฟิลิปปินส์
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท 3 มี.ค. 2543 เสมอกับ เมจิ ซีพียิม ที่ จ. กระบี่
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC 6 มิ.ย. 2546 แพ้คะแนน พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ ที่ จ. สงขลา
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ 2548 แพ้น็อค เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ยก 7 ที่ กทม.
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 31 กรกฎาคม 2549 แพ้น็อค ทับทิมแดง ณ ราชวัตร ยก 5 ที่ กทม.

อ้างอิง
-------

* สถิติการชก เก็บถาวร 2013-12-24 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
**วัดสังกระต่าย** เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ในตำบลศาลาแดง อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง อุโบสถมีอายุกว่า 400 ปี

ประวัติ
-------

วัดสังกระต่าย เดิมชื่อว่า **วัดสามกระต่าย** แต่ภายหลังได้เรียกเพี้ยนมาเป็น "วัดสังกระต่าย" ผู้สร้างวัดคือ ทวดติ จันทนเสวี เป็นพระมารดาของพระยาหัสกาล เป็นวัดที่มีพระภิกษุสงฆ์มาจำพรรษาอยู่นาน สภาพวัดบริเวณด้านซ้ายเป็นสระน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งต่อมาได้ถมดินกลบไปแล้ว ข้างอุโบสถมีกุฏิสร้างเรียงรายอยู่หลายหลัง ต่อมาพระภิกษุสงฆ์เกิดทะเลาะวิวาทกัน จนทำให้ต้องแยกย้ายกันไป ชาวบ้านก็เริ่มเสื่อมศรัทธาไม่เข้ามาทำบุญ พระสงฆ์ไม่มีจำวัดกลายเป็นวัดร้าง ภายหลังที่เป็นวัดร้างร่วมร้อยปี มีการสร้างวัดใหม่ชื่อ วัดไผ่ล้อม ชาวบ้านได้ย้ายกุฏิของวัดสังกะต่ายไปที่วัดไผ่ล้อม เพื่อให้พระภิกษุสงฆ์ได้ใช้จำวัด ทำให้วัดสังกระต่ายเหลือเพียงอุโบสถร้าง ถูกปกคลุมไปด้วยต้นโพธิ์

แต่เดิมนั้นภายนอุโบสถมีพระพุทธรูป 3 องค์ คือ หลวงพ่อวันดี หลวงพ่อศรี และหลวงพ่อสุข แต่มีสภาพที่โดนตัดเศียรกองไว้กับพื้น จนต้องมีการบูรณะซ่อมแซมต่อเศียรพระไว้กับองค์พระ ส่วนหลวงพ่อแก่น ได้นำเศียรพระที่ถูกตัดมาจากอำเภอวิเศษชัยชาญ มาบูรณะสร้างองค์ใหม่และประดิษฐานไว้ แต่ยังมีชาวบ้านบางส่วนยังมีความเลื่อมใส ศรัทธาในตัววัดถึงแม้จะเป็นวัดร้างก็ตาม ชาวบ้านยังมีการแห่งนาคมาเวียนรอบอุโบสถ ก่อนจะไปแห่นาคไปยังวัดที่จะอุปสมบทอีกที

อุโบสถและต้นโพธิ์
-----------------

ส่วนที่หลงเหลือมีเพียงอุโบสถแค่ส่วนผนังที่มีต้นโพธิ์ 4 ต้น ขึ้นปกคลุมแล้วยึดผนังอุโบสถเอาไว้ในลักษณะ 4 มุมพอดี อุโบสถมี 3 ห้อง มีพระประธานและพระพุทธรูปอยู่ทั้งสิ้น 4 องค์ ในห้องแรกประดิษฐานหลวงพ่อแก่น ในห้องใหญ่ตรงกลางประดิษฐานหลวงพ่อวันดี หลวงพ่อศรี และหลวงพ่อสุข ในห้องสุดท้ายนั้นเป็นห้องของพ่อปู่ฤาษี ช่องหน้าต่างสามารถมองเข้าไปตรงกับองค์พระพอดี กับผนังที่ถูกอุ้มไว้ด้วยรากของต้นโพธิ์

กระทรวงวัฒนธรรมได้ประกาศขึ้นทะเบียนต้นโพธิ์ล้อมโบสถ์วัดสังกระต่าย เป็นต้นไม้ทรงคุณค่าที่ได้รับการขึ้นทะเบียนและได้ประกาศให้เป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน เมื่อ พ.ศ. 2560

อ้างอิง
-------

1. ↑  "พาไหว้พระขอพร'หลวงพ่อแก่น'วัดสังกระต่าย โบสถ์เก่ากว่า400ปี Unseenแห่งใหม่อ่างทอง". แนวหน้า.
2. ↑  "วัดสังกระต่าย". สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬา จังหวัดอ่างทอง.
3. ↑  "วัดสังกระต่าย". การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.).
4. ↑  "วัดสังกระต่าย". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
**วัดสำปะซิว** (คาตากานะ: ワット・サンパシウ; อักษรโรมัน: *Wat Sampa Siw*) ตั้งอยู่ที่ตำบลสนามชัย อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นที่รู้จักในฐานะวัดที่มีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนถึงตัวละครการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง *โดราเอม่อน* ปรากฏขึ้นที่อุโบสถวัด อาทิ โดเรม่อนตกกระทะทองแดง, โดเรม่อนเฝ้าพระพุทธเจ้า, โดเรม่อนเล่นน้ำ และโนบิตะตกนรก ซึ่งสร้างสรรค์ภาพขึ้นโดยรักเกียรติ เลิศจิตรสกุล โดยมีภาพตัวละครดังกล่าวที่เขียนขึ้นที่วัดแถวธาร ตำบลบ้านซ่อง อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่เขียนภาพโดยศิลปินคนเดียวกัน ซึ่งทีมงานถ่ายทำสารคดีจากประเทศญี่ปุ่นได้เดินทางมาถ่ายทำเรื่องราวที่น่าสนใจเหล่านี้ในเวลาต่อมา

ทั้งนี้ พระมหาอนันต์ กุสลาลงกาโร ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสที่ทราบในภายหลังก็เข้าใจว่าผู้วาดมีเจตนาดี ด้วยการสอดแทรกหลักธรรมะ เพื่อสร้างความน่าสนใจให้กับเด็กที่มาเยี่ยมชม ทาง วิศรุต อินแย้ม ซึ่งเป็นผู้อำนวยการการท่องเที่ยวของจังหวัดสุพรรณบุรี เข้าใจว่าผู้สร้างสรรค์คงมีกุศโลบายสร้างปริศนาธรรมเพื่อสอดแทรกหลักธรรมะด้านการทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว โดยภาพดังกล่าวสร้างความน่าสนใจต่อผู้เข้าชมเป็นอย่างมาก

ประวัติ
-------

จากบันทึกประวัติศาสตร์ และจากการเล่าขานสืบต่อกันมา ระบุว่า เดิมเป็นวัดเก่าแก่ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1857 ในสมัยอยุธยาตอนต้น ด้วยพื้นที่ราว 20 ไร่ จากนั้น ใน พ.ศ. 1860 วัดแห่งนี้ก็ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา วัดแห่งนี้ได้รับการบันทึกและเล่าสืบต่อกันมาว่าเคยเป็นวัดร้าง ต่อมา กองทัพแห่งสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ได้มาพัก ณ ที่แห่งนี้เพื่อตรวจบัญชีว่าคงเหลือทหารเหลืออยู่ในกองทัพอยู่เป็นจำนวนกี่นาย โดยในสมัยนั้นเรียกว่า สางบัญชี และในภายหลัง จึงได้มีการบูรณะวัดแห่งนี้ขึ้นพร้อมกับให้ชื่อวัดว่า วัดสางบัญชี ก่อนที่จะแผลงมาเป็นวัดสำปะซิวในปัจจุบัน

ปัจจุบัน วัดสำปะซิวเป็นวัดที่รู้จักกันในฐานะของวัดที่มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ซึ่งมีภาพของโดราเอมอน ตลอดจนแองกรีเบิร์ดส์ และเบ็นเท็นซ่อนอยู่ ซึ่งได้รับความสนใจจากเด็ก ๆ เป็นอย่างมาก

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  "แห่ดูโบสถ์ดัง-วาดรูปฝาผนัง'โดเรมอน'". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 2011-12-27.
2. 1 2  โผล่อีกวัด จิตรกรรม"โดเรมอน"[*ลิงก์เสีย*]
3. 1 2 3 4  "ฮือโดเรมอนโผล่บนจิตรกรรมฝาผนังวัด". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-02-20. สืบค้นเมื่อ 2021-10-15.
4. ↑  ฮือฮา! วัดสำปะซิว วาดรูปฝาผนังโดราเอมอน โนบิตะ[*ลิงก์เสีย*]
5. ↑  "ฮือฮา โดเรมอน โผล่จิตรกรรมฝาผนังวัดสำปะซิว". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-01-20. สืบค้นเมื่อ 2011-12-27.
6. ↑  เสถียร ท้วมจันทร์. สดจากเยาวชน. **ข่าวสด**. ปีที่ 22 ฉบับที่ 7,903. วันพฤหัสบดีที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2555. ISSN 1686-8218. หน้า 24

ดูเพิ่ม
-------

* รายชื่อวัดในจังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดแถวธาร
* โดเรม่อน

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* ฮือฮา! วัดสำปะซิว วาดรูปฝาผนังโดราเอมอน โนบิตะ
* ฮือฮา! วัดสำปะซิว วาดโดเรมอนบนผนังสอนธรรม
**วัดเกษมสุทธาราม** หรือ **วัดท่าขาม** ตั้งอยู่ที่ ตำบลท่าคอย อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี

ประวัติ
-------

ตั้งแต่เริ่มก่อสร้าง จนถึงปัจจุบัน ในการก่อสร้างวัดเกษมสุทธาราม เริ่มเมื่อปี พ.ศ. 2484 โดยชาวบ้านในระแวกใกล้เคียง บ้านท่าขาม บ้านท่าต้นโพธิ์ บ้านวังขุนด่าน บ้านคอละออม ได้ทำการปลูกสร้างที่พักสงฆ์พออยู่อาศัย ชั่วคราวก่อน ต่อมาได้ทำการก่อสร้างกุฏิให้ถาวรขึ้นตามลำดับ และมีพระจำพรรษาอยู่หลายรูป ซึ่งมีพระทองใบ เป็นหัวหน้าที่พักสงฆ์ อยู่จำพรรษาได้ 2 พรรษา ต่อมาโดยมีนายเกตุ อ่วมศิริ และกรรมการของวัด ได้

ไปนิมนต์พระอธิการชิน พุทฺธสโร ซึ่งอยู่วัดโตนดหลวง มาเป็นเจ้าอาวาสเมื่อปี พ.ศ. 2487 

ทำการก่อสร้างกุฏิ เมื่อปีพ.ศ. 2489 

หลังจากหลวงพ่อชินมาอยู่แล้ว นายเกตุ อ่วมศิริ ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินในขณะนั้น ได้ถวายที่ดินโอนให้เป็นกรรมสิทธิ์ของวัด เมื่อ พ.ศ. 2499 

และทำเรื่องขอสร้างวัด ได้รับอนุญาตให้เป็นวัด เมื่อปี พ.ศ. 2500 

และปิดทองผูกพัทธสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2502 

หลวงพ่อชิน อยู่จำพรรษาได้ประมาณ 18 พรรษา และมรณภาพ เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2505 โดยมีอายุ 53 ปี พรรษา 33 เป็นเจ้าอาวาสอยู่ที่วัดเกษมสุทธาราม 18 พรรษา

ต่อมาเมื่อเจ้าอาวาสว่างลง คณะกรรมการวัด และชาวบ้านได้พร้อมใจกันกับเจ้าคณะอำเภอท่ายาง ได้ตั้งพระภิกษุเทื้อน ซึ่งเป็นพระลูกวัดอยู่ในขณะนั้น เป็นเจ้าอาวาส และได้เป็นเจ้าอาวาสจนถึง พ.ศ. 2515 พระอธิการเทื้อนก็ได้ลาสิกขาออกไป เจ้าคณะอำเภอ และ ชาวบ้าน ได้พร้อมใจกันตั้ง

พระภิกษุปลด ขันธิโก ซึ่งเป็นพระลูกวัดอยู่ในขณะนั้นเป็นเจ้าอาวาส ได้เป็นเจ้าอาวาสมาจนได้พระครูชั้นโท ในพระราชทินนามว่า (พระครูขันติวัชรคุณ) และได้ลาสิกขาเมื่อปี พ.ศ. 2540
ต่อจากนั้นชาวบ้านก็ได้พร้อมใจกันไปรับ

พระไพโรจน์ จิรวิโรจโน และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสเมื่อปี พ.ศ. 2540 จนถึงปัจจุบัน และได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ที่ พระครูประสิทธิ์พัชรสารเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2545

สถานที่ใกล้เคียง
----------------

โรงเรียนวัดท่าขาม (สะเทื้อนราษฎร์อุปถัมภ์)

อ้างอิง
-------

* สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดดีเด่น "วัดเกษมสุทธาราม จ.เพชรบุรี "เก็บถาวร 2012-07-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
* วัดเกษมสุทธาราม(วัดท่าขาม)[*ลิงก์เสีย*]

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* เว็บไซต์ของวัดเกษมสุทธาราม(วัดท่าขาม)
**วัดสำราญนิเวศ** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบุ่ง อำเภอเมืองอำนาจเจริญ จังหวัดอำนาจเจริญ

วัดสำราญนิเวศสร้างเมื่อ พ.ศ. 2484 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2487 โดยมีขุนสกุลและคุณแม่บุญเยือง สุวรรณกูฎ, คุณแม่
คำหยาด ระพาเพศ และกำนันนวน สุวรรณกูฎ ได้ร่วมกันบริจาคที่ดินของตนรวมประมาณ 36 ไร่ ถวายให้สร้างวัด เมื่อ พ.ศ. 2484 เจ้าประคุณสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (ติสสะมหาเถระ) ได้เดินทางมาพักแรมที่วัดนี้ เห็นว่าบริเวณนี้เหมาะแก่การปฏิบัติธรรม สมควรที่จะตั้งขึ้นเป็นวัด เมื่อตั้งวัดใช้ชื่อว่า "วัดสำราญนิเวศ" ให้เป็นวัดคู่กับวัดพรหมวิหาร อำเภอเลิงนกทา จังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบันขึ้นกับจังหวัดยโสธร) ได้รับพระราชทานเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เป็นกรณีพิเศษ ตั้งแต่วันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2543

ภายในวัดมีพระสังกัจจายน์ หน้าตักกว้าง 6 เมตร สูง 10 เมตร โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กผิวนอกฉาบปูน ประดับด้วยกระเบื้องเคลือบสี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518

รายนามเจ้าอาวาส
---------------

* พระสุทธิสารมุนี (บุญรักษ์ ฐิตปญฺโญ)
* พระครูสารธรรมคุณาภรณ์ (คำ จนฺทสาโร) ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
* พระวิชัยมุนี (ไพฑูรย์ เมตฺตจิตฺโต ป.ธ.3) พ.ศ. 2546–

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดสำราญนิเวศ". สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
2. ↑  "วัดสำราญนิเวศ (ธ)". ระบบฐานข้อมูลพระกฐินพระราชทาน.
3. ↑  "วัดสำราญนิเวศ". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
ร้อยตำรวจเอกหญิง**ลภัสภร ถาวรเจริญ** (เดิมชื่อ **จุฑามาศ ถาวรเจริญ**; 21 ธันวาคม พ.ศ. 2524 – ) เกิดในจังหวัดสงขลา เป็นนักกรีฑาประเภทวิ่งระยะสั้น ซึ่งแข่งขันในระดับระหว่างประเทศในนามของประเทศไทย

ในการแข่งขันซีเกมส์ 2009 ซึ่งจัดขึ้นในเวียงจันทน์ ลภัสภรลงป้องกันตำแหน่งแชมป์วิ่งผลัด 4×100 เมตรหญิง ร่วมกับจินตหรา เสียงดี ภัสสร จักษุนิลกร และนงนุช แสนราช ได้เหรียญทอง ทำสถิติ 44.82 วินาที

ลภัสภรเข้าร่วมการแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ซึ่งจัดขึ้นในปักกิ่ง โดยเข้าร่วมการแข่งขันประเภทวิ่ง 100 เมตร และเข้าเส้นชัยเป็นลำดับที่หก ทำเวลาไป 11.82 วินาที ไม่สามารถผ่านเข้าไปแข่งขันในรอบสองได้ ได้เข้าร่วมการแข่งขันวิ่งประเภท 4×100 เมตร ร่วมกับสังวาลย์ จักษุนิล ณีรนุช กล่อมดีและนงนุช แสนราช ในรอบแรกพวกเขาเข้าเส้นชัยเป็นลำดับที่ห้า ทำเวลาไป 44.38 วินาที ทำให้อยู่ในลำดับที่ 11 จาก 16 ชาติที่เข้าร่วมการแข่งขัน ไม่ผ่านการคัดเลือกเข้าสู่รอบสุดท้าย

ความสำเร็จ
----------

| ปี | การแข่งขัน | สถานที่ | อันดับที่ | หมายเหตุ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| แข่งขันในนาม  ไทย |
| 2546 | กรีฑาเยาวชนชิงชนะเลิศแห่งเอเชีย | มะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ | 1 | 4x100 ม. |
| 2552 | ซีเกมส์ | เวียงจันทน์ ประเทศลาว | 1 | 4x100 ม. |
| 2553 | เอเชียนเกมส์ | กว่างโจว ประเทศจีน | 1 | 4x100 ม. |

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
---------------------

* พ.ศ. 2548 –  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นที่ 3 ตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)

อ้างอิง
-------

1. 1 2 3  Athlete biography: Jutamass Thavoncharoen, beijing2008.cn, ret: Aug 27, 2008
2. ↑  "วิ่งผลัด 4×100 ม.หญิง วิ่ง 44.58 วิ. คว้าทองซีเกมส์". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-11-29. สืบค้นเมื่อ 2010-12-06.
3. ↑  ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ประจำปี ๒๕๔๘ เพิ่มเติม เก็บถาวร 2022-05-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, เล่ม ๑๒๒ ตอนที่ ๒๔ ข หน้า ๒, ๒๑ ธันวาคม ๒๕๔๘
**วัดเกษมประทีป** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะสะท้อน อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส มีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 76 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 2 แปลง เนื้อที่ 37 ไร่ 3 งาน

วัดเกษมประทีป หรือ **วัดเกาะสะท้อน** สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2310 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2310 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 177 เมตร ยาว 202 เมตร และผูกพัทธสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2320 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน มีพื้นที่
โบราณสถาน 1 ไร่ 3 งาน 52 ตารางวา เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2564

จากโบราณคดีที่หลงเหลืออยู่ล้วนเป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 25 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฏิมีลักษณะสถาปัตยกรรมภาคใต้ เป็นอาคารไม้ยกพื้นสูง ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคามุงกระเบื้องดินเผา มีมุขยื่นออกมาทางด้านหน้า มีบันไดขึ้นลงขนาบทั้ง 2 ข้าง ตัวอาคารทั้งด้านนอกและด้านในประดับตกแต่งด้วยไม้แกะฉลุลงสีเป็นรูปต่าง ๆ เช่น ลายดอกไม้และพรรณพฤกษา มีหน้าต่างและช่องลูกกรงไม้สำหรับระบายอากาศ

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเกษมประทีป". พระสังฆาธิการ.
2. ↑  "วัดเกษมประทีป (วัดเกาะสะท้อน)". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
3. ↑  "ประกาศกรมศิลปากร เรื่อง ขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา.
4. ↑  "วัดเกษมประทีป". ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
**กฎความสัมพันธ์** (อังกฤษ: Association Rules) เป็นกระบวนการหนึ่งในการทำ Data Mining ที่ได้รับความนิยมมาก โดยจะใช้ Association Rules ในการหาความสัมพันธ์ของข้อมูลสองชุดหรือมากกว่าสองชุดขึ้นไปภายในกลุ่มข้อมูลที่มีขนาดใหญ่ ในการหากฎความสัมพันธ์นั้นจะมีขั้นตอนวิธีการหาหลายวิธีด้วยกัน แต่ขั้นตอนวิธีที่เป็นที่รู้จักและใช้อย่างแพร่หลายคือ ขั้นตอนวิธี Apriori

ตัวอย่างหนึ่งของ Association Rules ที่ใช้กันก็คือ Market Basket Analysis ที่ใช้ในการหาความสัมพันธ์ของสินค้าที่ลูกค้ามักจะซื้อพร้อมกัน เพื่อใช้ในการจัดรายการส่งเสริมการขาย

หลักการพื้นฐาน
--------------

กฎความสัมพันธ์ (Association Rule) สามารถเขียนได้ในรูปเซ็ตของ Item ที่เป็นเหตุ ไปสู่เซ็ตของ Item ที่เป็นผล

โดยกำหนดให้

I ={ i1 , i2 ,…,im} เป็น set ของ Items

D ={t1 , t2 ,…,tm} เป็น set ของ Transaction ซึ่งแต่ละ Transaction ใน D จะมีหมายเลข Transaction ID ที่ไม่ซ้ำกันและกำหนดให้ t เป็น subset ของ I

ตัวอย่างเช่น รายการที่ลูกค้าซื้อสินค้าทั้งหมด 5 Transaction ซึ่งมีรายละเอียดดังตาราง

| Transaction ID | Milk | Bread | Butter | Beer |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1 | 1 | 0 | 0 |
| 2 | 0 | 1 | 1 | 0 |
| 3 | 0 | 0 | 0 | 1 |
| 4 | 1 | 1 | 1 | 0 |
| 5 | 0 | 1 | 0 | 0 |

จากนั้น นำข้อมูล Transaction มาสร้าง Co-Occerence Table หรือตารางนับความถี่ของเหตุการณ์ เพื่อหาความสัมพันธ์ว่าเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นคู่กับเหตุการณ์อะไร ดังนี้

|  | Milk | Bread | Butter | Beer |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Milk | 2\* | 2 | 1 | 0 |
| Bread | 2 | 4\* | 2 | 0 |
| Butter | 1 | 1 | 2\* | 0 |
| Beer | 0 | 0 | 0 | 1\* |

*\*เป็นการบอกว่ามีการซื้อสินค้านั้นกี่ครั้ง*

จากนั้นจึงทำการสร้างกฎจากความสัมพันธ์ที่เป็นไปได้ โดยใช้ IF condition Then result เช่น

1.If Milk Then Bread

2.If Milk Then Butter เป็นต้น

ซึ่งจำนวนกฎที่เป็นไปได้ทั้งหมด จะคำนวณจากสมการ 2n-1 โดย n คือ จำนวนชนิดของ Items ทั้งหมด เช่น จากตารางมีจำนวนสินค้าทั้งหมด 4 ชนิด ดังนั้น จำนวนกฎที่เป็นไปได้ทั้งหมด คือ 24-1 = 15 กฎ
กฎความสัมพันธ์ที่ได้ จะไม่ได้บอกว่าเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นก่อนหลัง เพียงแต่บอกว่าเหตุการณ์เหล่านั้น เกิดขึ้นด้วยกันเท่านั้น

### ตัวชี้วัดที่ใช้ในการหากฎที่มีความน่าสนใจ

**1.Support Factor** เป็นค่าที่บ่งบอกว่าเหตุการณ์ A กับ B มีความถี่ในการเกิดขึ้นมากน้อยแค่ไหน

A → B : Support Factor =(A U B)

**2. Confident Factor** เป็นค่าที่บอกว่า เมื่อเกิดเหตุการณ์ B แล้ว มีโอกาสที่จะเกิดเหตุการณ์ A มากน้อยแค่ไหน

A → B : Confident Factor= P(A|B)

อ้างอิง
-------

*
**วัดเกษมสรณาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลอัมพวา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดเกษมสรณาราม เดิมชื่อ **วัดใหม่ตาเพชร** จากนั้นเปลี่ยนชื่อเป็น **วัดบางจาก** เพราะอยู่ติดคลองบางจาก และต่อมาเปลี่ยนเป็น "วัดเกษมสรณาราม" แต่ชาวบ้านยังคงเรียกว่า "วัดบางจาก" ประวัติของวัดนั้น จากคำบอกเล่ากล่าวว่า ตาเพชรเป็นผู้ถวายที่ดินและทำการสร้างวัดขึ้น กรมการศาสนาระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2420

วัดนี้เคยมีพระภิกษุรูปหนึ่งอาคมขลัง เรียกกันว่า หลวงพ่ออ้น ท่านเป็นภิกษุชั้นหม่อมเจ้า มาผนวชอยู่นานทีวัดนี้จนมรณภาพ หลวงพ่ออ้นได้ทำพระเครื่องชนิดหนึ่ง แจกให้ประชาชนทั่วไปนับถือว่าขลัง และศักดิ์สิทธิ์ เป็นพระผงขาว เหมือนกับสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) วัดระฆัง เล่ากันว่าท่านเป็นศิษย์ของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)

อาคารเสนาสนะและโบราณวัตถุที่สำคัญได้แก่ อุโบสถเก่าทรวดทรงแบบรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทรงไทยขนาดใหญ่ หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องลดชั้น มีเสาปูนสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่รองรับโครงหลังคา ช่อฟ้าใบระกาปูนปั้นประดับกระจก ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นปูนปั้นปางมารวิชัย คู่มากันการสร้างวัด เจดีย์ใหญ่หน้าอุโบสถคู่มากับวัดบรรจุพระเครื่องหลวงพ่ออ้น เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้สิบสองขนาดใหญ่ หอสวดมนต์ประดิษฐานพระพุทธรูปสำริด ปางมารวิชัย ฝีมือสมัยเชียงแสน หน้ากว้าง 32 นิ้ว สูง 17 นิ้วครึ่ง ศาลาการเปรียญมีขนาดไม่ใหญ่โต และใบเสมาตั้งอยู่ในซุ้มใบเสมาก่ออิฐถือปูนทรงคล้ายหัวเม็ดโปร่งใบเสมาคู่

อ้างอิง
-------

1. ↑  "วัดเกษมสรณาราม". ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม.
2. ↑  "วัดเกษมสรณาราม (วัดบางจาก)". แหล่งศิลปกรรมอันควรอนุรักษ์ - สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม.
**เจ้าชายไมเคิล องค์อธิปัตย์แห่งซีแลนด์** ทรงเป็นประมุขแห่งซีแลนด์ ประสูติเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ.1952 เป็นพระโอรสในเจ้าชายรอย องค์อธิปัตย์แห่งซีแลนด์และเจ้าหญิงโจแอนแห่งซีแลนด์ พระองค์ทรงมีส่วนสำคัญในการกอบกู้และสถาปนาอธิปไตยแห่งซีแลนด์

24 ธันวาคม ค.ศ.1966 เมื่อพระชนมายุ 14 พรรษา ทรงร่วมกับพระบิดาในการยืดครอง HM Fort Rough และทรงก่อตั้งสถานีวิทยุเถื่อน พระองค์ทรงลาออกจากโรงเรียนประจำและพำนักอยู่ที่ HM Fort Rough

2 กันยายน ค.ศ.1967 เจ้าชายรอย องค์อธิปัตย์แห่งซีแลนด์ทรงสถาปนาอำนาจอธิปไตยแห่งซีแลนด์ เจ้าชายไมเคิลพร้อมพระบรมวงศานุวงศ์เสด็จพำนัก ณ ซีแลนด์นับแต่นี้เป็นต้นมา

ค.ศ.1999 เจ้าชายรอย องค์อธิปัตย์แห่งซีแลนด์ได้มีพระบรมราชโองการให้ สมเด็จเจ้าฟ้าชายไมเคิล เจ้าฟ้ามหามกุฎราชกุมาร เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ปกครองซีแลนด์แทนพระราชบิดาซึ่งทรงครองราชย์มากว่าสามทศวรรษและมีพระพลานามัยที่ไม่สมบูรณ์

10 ตุลาคม ค.ศ.2012 ทางการของราชรัฐซีแลนด์ได้ประกาศว่า เจ้าชายรอย องค์อธิปัตย์แห่งซีแลนด์สิ้นพระชนม์ ขณะที่มีพระชนมายุ 91 พรรษา จากพระอาการของโรคอัลไซเมอ จึงทำให้สมเด็จเจ้าฟ้าชายไมเคิล เจ้าฟ้ามหามกุฎราชกุมาร ได้ขึ้นเป็นประมุขแห่งซีแลนด์
**จูน อาร์ลอส** หรือ **เนสเตอร์ ซี อารูลอส** (อังกฤษ: Jun Arlos) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 30 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 สถิติการชก 57 ครั้ง ชนะ 33 (น็อค 15) เสมอ 4 แพ้ 20

ประวัติ
-------

อาร์ลอสขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2536 เสมอกับวิเซนเต อันดราเลส ซึ่งอาร์ลอสขึ้นชกแก้มือและเป็นฝ่ายชนะคะแนนได้ในการชกครั้งต่อมา หลังจากนั้น อาร์ลอสชกชนะรวด มาแพ้ครั้งแรกเมื่อเป็นฝ่ายแพ้คะแนนโรแลนโด ทูยูกอน เมื่อ พ.ศ. 2537 ซึ่งอาร์ลอสสามารถชกแก้มือ เป็นฝ่ายชนะคะแนนได้ในอีก 2 ปีต่อมา และเคยไปชกนอกรอบที่เกาหลีใต้เมื่อ พ.ศ. 2538 แพ้คะแนน ชอย โยซัม และคิม จินโฮ อาร์ลอสมีโอกาสได้ชิงแชมป์โลกครั้งแรกเมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 โดยขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF ที่ว่างที่จ.ยะลา ซึ่งอาร์ลอสเป็นฝ่ายแพ้คะแนนรัตนพล ส.วรพินไป หลังจากนั้น อาร์ลอสเดินทางไปชกที่เกาหลีใต้กับซุห์ มยุงวู สองครั้งใน พ.ศ. 2539 – 2540 ซึ่งครั้งแรกอาร์ลอสเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ส่วนในการชกครั้งที่สอง อาร์ลอสเป็นฝ่ายชนะน็อคในยกที่ 6

จากนั้น อาร์ลอสได้ชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 แพ้คะแนน ร็อกกี้ พัลมา ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้นไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่เกาหลีใต้เมื่อ 10 เมษายน พ.ศ. 2541 แพ้คะแนนชอย โยซัมไป อาร์ลอสขึ้นชกอย่างต่อเนื่องมาจน พ.ศ. 2541 แล้วหยุดชกไปสี่ปี กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2545 โดย อาร์ลอสได้ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน นำชัย รัตนชัยยิม ไม่ได้แชมป์ หลังจากนั้น อาร์ลอสได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ชนะคะแนน อีสิโดร โลโรนา ก่อนจะเสียแชมป์เมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2547 แพ้คะแนน เอลเมอร์ เกยอน จากนั้น ได้มาชิงแชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 เสมอกับวันดี สิงห์วังชาและมาชกนอกรอบ แพ้คะแนน ไก่ชน ส.วรพิน

ต่อมา อาร์ลอสได้ชิงแชมป์ ABCO รุ่นไลท์ฟลายเวท เมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2548 แพ้คะแนน เพชรตาปี ปิ่นสินชัย จากนั้น ไปชกนอกรอบ ชนะน็อค คิม แจวอน ยก 7 ที่เกาหลีใต้ จากนั้นมาชกแพ้คะแนน ปิ๊กมี่ เมืองชัยภูมิ ต่อมาเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2549 อาร์ลอสมาชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวท แพ้คะแนน พรสวรรค์ ป.ประมุข หลังจากนั้น อาร์ลอสขึ้นชกอีกเพียงครั้งเดียวเมื่อ 17 มีนาคม พ.ศ. 2550 แพ้คะแนน ดอนดอน จีเมนา จากนั้นก็แขวนนวมไป

เกียรติประวัติ
--------------

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวท (2546 – 2547)
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
	+ ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ 18 พฤษภาคม 2539 แพ้คะแนน รัตนพล ส.วรพิน ที่ จ.ยะลา
	+ ชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 18 กุมภาพันธ์ 2541 แพ้คะแนน ร็อคกี้ พัลมา ที่ มะนิลา
	+ ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 10 เมษายน 2541 แพ้คะแนน ชอย โยซัม ที่ เกาหลีใต้
	+ ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นมินิฟลายเวทเมื่อ 7 กุมภาพันธ์ 2545 แพ้คะแนน นำชัย รัตนชัยยิม ที่ นนทบุรี
	+ ชิงแชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 16 พฤศจิกายน 2547 เสมอกับ วันดี สิงห์วังชา ที่ นนทบุรี
	+ ชิงแชมป์ ABCO รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 31 สิงหาคม 2548 แพ้คะแนน เพชรตาปี ปิ่นสินชัย ที่ กทม.
	+ ชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 22 สิงหาคม 2549 แพ้คะแนน พรสวรรค์ ป. ประมุข ที่ สุรินทร์

อ้างอิง
-------


* สถิติการชก boxrec.com เก็บถาวร 2014-04-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (อังกฤษ)
**ฮวาง งี** (เวียดนาม: *Hoang Nghi*) หรือชื่ออังกฤษ **มาร์ก ฮวาง** (Marc Hoang) เกิดวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1967 เป็นแชมป์วูซู และเทควันโดชาวเวียดนาม-ฝรั่งเศส ซึ่งมีผลงานในภาพยนตร์เฉินหลงชุด *คู่ใหญ่ฟัดเต็มสปีด 3* ตลอดจนเคยเป็นนักแสดงแทน เจ็ต ลี ในภาพยนตร์ *จูบอหังการ ล่าข้ามโลก* มาแล้วครั้งหนึ่ง รวมถึงมีบทเป็นหมัดเมาในภาพยนตร์ *จีจ้า ดื้อสวยดุ* ในฉากต่อสู้ระหว่างหมัดเมาของจีน และเมรัยยุทธที่เขา กับจีจ้า ญาณิน ได้ต่อสู้กันในฉากสำคัญของเรื่อง ซึ่งเป็นครั้งแรกในโลกที่มีฉากต่อสู้นี้

ประวัติ
-------

ฮวาง งี เป็นบุตรคนแรกของอาจารย์ฮวาง นัม (ซึ่งเป็นอาจารย์คนแรกที่นำกังฟูไปยังประเทศฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1959) ฮวาง งี เริ่มฝึกการต่อสู้ตั้งแต่อายุ 5 ปี และเข้าร่วมการแข่งขันขณะมีอายุได้ 12 ปี เขาเป็นแชมป์กังฟูโลกใน ค.ศ. 1991 ที่จัดขึ้นในประเทศไต้หวัน รวมถึงได้รับเหรียญเงินจากการแข่งขันเทควันโดในรายการ เทควันโดเวิลด์เกมส์ ใน ค.ศ. 1993 ภายหลังจากที่เขาได้อำลาจากวงการกีฬา เขาก็ได้เริ่มหน้าที่สตันท์แมนใน ค.ศ. 1997 กับภาพยนตร์ชุด *โรนิน 5 มหากาฬล่าพลิกนรก*

ผลงานภาพยนตร์
-------------

#### สตันท์แมน

* ค.ศ. 2001 *จูบอหังการ ล่าข้ามโลก* (แสดงแทนเจ็ต ลี)

#### นักแสดงชาย

* ค.ศ. 2007 *คู่ใหญ่ฟัดเต็มสปีด 3* รับบทเป็น ผู้เฝ้าประตูหอไอเฟล
* ค.ศ. 2009 *จีจ้า ดื้อสวยดุ* รับบทเป็น หมัดเมา

อ้างอิง
-------

1. 1 2  จีจ้า โชว์ลีลาเมรัยยุทธ มวยเมาไทย หนักหน่วงรุนแรง ปะทะ ฮองนีแชมป์วูซู จากฝรั่งเศส โชว์หมัดเมาจีน[*ลิงก์เสีย*] (ไทย)
2. 1 2  Marc Hoang - Filmography by type (อังกฤษ)
3. ↑  Hoang Nghi, ฮอง นี (ไทย)

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Hoang Nghi - Le Maître Hoang Nam - École de Kung Fu เก็บถาวร 2011-12-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ฝรั่งเศส)
* Nghi Hoang (Hoang Nghi) on Myspace
* Marc Hoang ที่ IMDb
**จูน โรส เบลลามี** (อังกฤษ: June Rose Bellamy) หรือชื่อพม่า **ยะดะหน่านะเม** (พม่า: ရတနာနတ်မယ် "เทพีแห่งนพรัตน์"; 1 มิถุนายน ค.ศ. 1931 – 1 ธันวาคม ค.ศ. 2020) เป็นภริยาคนที่สี่ของนายพล เน วิน ผู้นำเผด็จการทหารชาวพม่า

ประวัติ
-------

เบลลามีและเจ้าหญิงเทะตินมะละ
จูน โรส เป็นธิดาของเฮอร์เบิร์ต เบลลามี (Herbert Bellamy) นักสะสมกล้วยไม้ชาวออสเตรเลีย กับมารดาคือเจ้าหญิงเทะตินมะละ (ထိပ်တင်မလတ် *Hteiktin Ma Lat*) พระนัดดาในเจ้าชายกะนอง (ကနောင်မင်းသား *Kanaung Mintha*) แห่งราชวงศ์อลองพญา

จูน โรสสมรสครั้งแรกกับมารีโอ ปอสตีลยีโอเน (Mario Postiglione) แพทย์และที่ปรึกษาโรคมาเลเรียขององค์การอนามัยโลกในร่างกุ้ง, ดามัสกัส, เจนีวา และมะนิลา มีบุตรชายด้วยกันสองคน ก่อนหย่าจากกันในปี ค.ศ. 1954

ต่อมาเธอพบกับนายพลเน วินครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1963 ที่ยุโรปซึ่งเธอพำนักอยู่ในขณะนั้น เน วินได้ชี้ชวนให้เธอกลับประเทศมาตุภูมิ แม้จะไม่เต็มใจนักแต่เธอก็ทำตามข้อเสนอของเขาแล้วออกมาจากอิตาลี จูน โรสสมรสกับเน วินเมื่อปี ค.ศ. 1976 แต่ชีวิตสมรสรื่นรมย์อยู่เพียงห้าเดือนและลงเอยด้วยการหย่า

หลังจากนั้นจูน โรสย้ายกลับไปอยู่ที่อิตาลี ซึ่งเธอสอนภาษาพม่า และสอนทำอาหารอิตาลีที่เมืองฟลอเรนซ์ และร่วมองค์กรการกุศลบริจาคทรัพย์แก่นักศึกษาแพทย์ผ่านสถาบันศึกษาด้านการแพทย์ที่ย่างกุ้ง จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2020 ด้วยวัย 88 ปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  "ဦးနေဝင်း၏ ဇနီးဟောင်း ရတနာနတ်မယ် ကွယ်လွန်". *Mizzima Daily* (ภาษาพม่า). 2 December 2020.[*ลิงก์เสีย*]
2. 1 2  "Hamish McDonald, "Between two worlds", *Griffith REVIEW Edition 27: Food Chain*". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-06-13. สืบค้นเมื่อ 2016-05-28.
3. ↑  "ကုန်းဘောင်မင်းဆက် ကနောင်မင်းသားကြီး၏ မြစ်တော်စပ်သူ ရတနာနတ်မယ် ကံတော်ကုန်လွန်". *The Myanmar Times* (ภาษาพม่า). 2 December 2020. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-02-19. สืบค้นเมื่อ 2020-12-03.

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* Studio June Bellamy, Oriental and Italian cuisine school
**ปลาไม่มีขากรรไกร** (อังกฤษ: jawless fish) เป็นปลาที่อยู่ในชั้นใหญ่ Agnatha (กรีก: ไม่มีขากรรไกร) เป็นปลาในชั้นหนึ่ง ที่แตกต่างไปจากปลากระดูกแข็ง หรือ ปลากระดูกอ่อน ซึ่งเป็นปลาส่วนใหญ่ที่พบได้ทั่วไปและเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี โดยปลาในชั้นนี้จะไม่มีกรามหรือขากรรไกร แต่จะมีปากแบบวงกลมและมีฟันแหลมคมจำนวนมากอยู่รอบ ๆ ใช้สำหรับดูดเลือดและเนื้อเยื่อของปลาชนิดอื่นกินเป็นอาหาร มีลำตัวยาวเหมือนปลาไหล มีโครงสร้างของกระดูกเป็นกระดูกอ่อน พบได้ทั้งน้ำจืดและทะเล

บรรพบุรุษของปลาไม่มีขากรรไกร วิวัฒนาการมาจากปลาในชั้นออสตราโคเดิร์มซึ่งสูญพันธ์ไปแล้ว ฟอสซิลที่ถูกค้นพบครั้งล่าสุด พบว่า มีอายุกว่า 500 ล้านปีมาแล้ว และฟอสซิลที่ถูกค้นพบนั้นมีความสลับซับซ้อนมาก จึงเป็นที่น่าคาดการได้ว่า ออสตราโคเดิร์ม เก่าแก่มาก และน่าจะสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว 

ปลาไม่มีขากรรไกร สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 กลุ่ม คือ Petromyzontida และ Myxini ซึ่งในปัจจุบัน กลุ่ม Petromyzontida มีเหลืออยู่เพียงประเภทเดียว คือ ปลาแลมป์เพรย์ ส่วน Myxini ก็เหลือเพียงประเภทเดียวเช่นกัน คือ แฮคฟิช

### การจำแนก

* Cyclostomes
	+ Myxini
	+ Hyperoartia (Petromyzontida)
		- Petromyzontidae
* Ostracoderms
	+ †Pteraspidomorphi
	+ †Thelodonti
	+ †Anaspida
* Cephalaspidomorphi
	+ †Galeaspida
	+ †Pituriaspida
	+ †Osteostraci

อ้างอิง
-------

1. ↑  Xian-guang, H. (2002). "New evidence on the anatomy and phylogeny of the earliest vertebrates" (PDF). *Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences*. **269** (1503): 1865–1869. doi:10.1098/rspb.2002.2104. PMC 1691108. PMID 12350247. `{{cite journal}}`: ไม่รู้จักพารามิเตอร์ `|coauthors=` ถูกละเว้น แนะนำ (`|author=`) (help)
2. ↑  "ปลาไม่มีขากรรไกร ( SuperClass Agnatha)". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-12-13. สืบค้นเมื่อ 2011-09-24.
3. ↑  จาก ITIS.gov (อังกฤษ)
**มานะ ประเสริฐวงศ์** หรือ อ้วน ไมโคร เกิดเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม 2507 เกิดที่ระยอง เคยเป็นนักร้องก่อนอยู่วงไมโคร เมื่อปี พ.ศ. 2525 จนถึง พ.ศ. 2526 มี 2 อัลบั้ม หลังจากนั้นก็มาอยู่วงไมโคร พอวงไมโครได้ยุบวงเมื่อ ปี พ.ศ. 2541 มานะก็หันมาเป่าฟลุตในเพลงของ ดิอิมพอสซิเบิล , ชรินทร์ นันทนาคร , สุเทพ วงศ์กำแหง และ เล่นแบคอัพกีต้าร์ในอัลบั้มลงเอย พี่น้องร้องเพลงอัสนี วสันต์ ปี พ.ศ. 2543 และ ยินยอม พี่น้องร้องเพลงอัสนี วสันต์ในปี พ.ศ. 2545 ก่อนที่วงไมโครและอำพลจะกลับมารวมตัวอีกครั้ง

ผลงานเพลง
---------

### อัลบั้มแรก ข้าคอยอยู่ (ปี พ.ศ. 2525)

1. รักอยู่แห่งหนใด

2. ฝากรักไว้

3. วิญญาณ

4. แสนดี

5. เจ็บช้ำใจ

6. ข้าคอยอยู่

7. เหตุไฉนเธอจึงโกรธ

8. รำคาญฤทัย

9. เธอน่าน้อยใจ

10. โศกาอาลัย

### อัลบั้มที่ 2 ทรวงอก (ปี พ.ศ. 2526)

1. ทรวงอก

2. ยิ้มกันเถอะ

3. รักเอย

4. คนพิเศษ

5. ยามราตรีนั้นมีเธอ

6. เดินอยู่ในสายน้ำ

7. จันทร์

8. ดวงฤทัยลับลอย

9. กรรมหรือเวร

10. หวาน

คอนเสิร์ต
---------

* คอนเสิร์ต อำพลคนไวไฟ (2535)
* คอนเสิร์ต อัศวินม้าเหล็ก (2537)
* คอนเสิร์ต อำพลกับคนไว้ใจ ตอน เอากะเขา (อีก) หน่อย (2537)
* คอนเสิร์ต Amphol Big Story Concert 1986-1996 (2539)
* คอนเสิร์ต 25 ปี นิติพงษ์ ห่อนาค (2550)
* คอนเสิร์ต 12 ปี เสก โลโซ"ใจสั่งมา (2553)

ผลงานละคร
---------

* ใฝ่หามานาน ปี พ.ศ. 2526

ผลงานภาพยนตร์
-------------

* วัยระเริง
**ปลาไหลผีอะบาอะบา** (อังกฤษ: Aba aba, Aba knifefish) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Gymnarchus niloticus* ในอันดับปลาลิ้นกระดูก (Osteoglossiformes) อยู่ในวงศ์ Gymnarchidae ซึ่งมีอยู่เพียงชนิดเดียวเท่านั้น เป็นปลาขนาดใหญ่ สามารถยาวได้ถึง 1-1.5 เมตร มีรูปร่างยาวเรียวคล้ายปลาไหล ส่วนหัวมีขนาดเล็ก ตาเล็ก มีครีบพริ้วไหวตลอดลำตัวด้านบน พื้นลำตัวสีเทา ส่วนท้องสีขาว ปลายหางเล็กและเรียวยาว เกล็ดมีขนาดเล็กมาก

มีการแพร่กระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำของทวีปแอฟริกาแถบตะวันตก ในลุ่มแม่น้ำแกมเบีย โดยอาศัยในความลึกประมาณ 1-1.5 เมตร เป็นปลาที่สามารถอาศัยในแหล่งน้ำที่มีปริมาณออกซิเจนต่ำได้เป็นอย่างดี ด้วยสามารถฮุบอากาศได้เอง สายตาไม่ดี หาอาหารด้วยการนำทางโดยการสร้างกระแสไฟฟ้าอย่างอ่อน ๆ กินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กชนิดอื่นเป็นอาหาร

เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม ราคาไม่แพง จัดเป็นปลาที่เลี้ยงง่ายมากชนิดหนึ่ง แต่ว่าเป็นปลาที่มีนิสัยดุร้ายมาก ไม่สามารถเลี้ยงรวมกับปลาชนิดอื่นได้เลย

ดูเพิ่ม
-------

* ปลาไหลไฟฟ้า

อ้างอิง
-------

1. ↑  "*Gymnarchus niloticus*". *IUCN Red List of Threatened Species. Version 3.1*. 2009. สืบค้นเมื่อ June 2, 2011.
2. ↑  *Gymnarchus niloticus* - Aba Aba

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

* รูปและข้อมูลปลาไหลผีอะบาอะบา เก็บถาวร 2016-05-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Gymnarchus ที่วิกิสปีชีส์


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาไหลผีอะบาอะบา**
**ปลาไหลญี่ปุ่น** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Anguilla japonica*; ญี่ปุ่น: 日本鰻; โรมาจิ: *nihon'unagi*; ทับศัพท์: นิฮงอูนางิ) เป็นปลาไหลชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาตูหนา (Anguillidae) พบในญี่ปุ่น, เกาหลี, จีน, ไต้หวัน และเวียดนาม ตลอดจนแถบภาคเหนือของฟิลิปปินส์ เช่นเดียวกับปลาไหลอื่น ๆ ในวงศ์เดียวกัน ปลาไหลญี่ปุ่นใช้ชีวิตอยู่ในน้ำจืดเป็นส่วนใหญ่แต่จะไปวางไข่ในน้ำทะเล พื้นที่วางไข่ของปลาไหลญี่ปุ่นคือบริเวณกระแสน้ำศูนย์สูตรเหนือทางตะวันตกของมหาสมุทรแปซิฟิกไปจนถึงแถบตะวันตกของหมู่เกาะมาเรียนา ในขณะที่ยังเป็นตัวอ่อน พวกมันจะถูกเรียกว่าปลาเมือก พวกมันจะถูกพัดพาโดยกระแสน้ำเส้นศูนย์สูตรเหนือไปทางตะวันตกของแปซิฟิก ต่อจากนั้นก็จะถูกพัดขึ้นทางเหนือไปยังเอเชียตะวันออกโดยกระแสน้ำญี่ปุ่น (คูโรชิโอะ) ซึ่งในเอเชียตะวันออกนี้เอง พวกมันอาศัยอยู่ตามแม่น้ำ, ทะเลสาบ และปากแม่น้ำ

ปลาไหลญี่ปุ่นถือเป็นอาหารที่สำคัญของเอเชียตะวันออก ทำให้เกิดเป็นอุตสาหกรรมประมงบ่อเลี้ยงปลาขึ้นในประเทศส่วนใหญ่ของภูมิภาคนี้ ในญี่ปุ่นจะเรียกปลาชนิดนี้ว่า *อูนางิ* ถือเป็นวัตถุดิบสำคัญในวัฒนธรรมอาหารของญี่ปุ่น ร้านอาหารจำนวนมากนิยมเสิร์ฟโดยการย่าง กลายเป็นอาหารที่เรียกว่า *คาบายากิ* (蒲焼) นอกจากนี้ยังถูกใช้ในศาสตร์การแพทย์ของจีนอีกด้วย อย่างไรก็ตาม แม้จะมีการทำประมงปลาชนิดนี้อย่างมหาศาล แต่จำนวนที่พบในธรรมชาติกลับลดน้อยลงจนเข้าสู่ภาวะเสี่ยงใกล้สูญพันธุ์ ตามการจัดอันดับของสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ (IUCN)  ถึงแม้ว่าปัจจุบันจะสามารถเพาะพันธุ์ปลาชนิดนี้แล้วก็ตาม แต่ทว่าผลผลิตที่ได้ในแต่ละปีเพียงแค่ 3,000–4,000 ตัว เท่านั้น เพราะขาดซึ่งเงินทุนสำหรับพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานที่จำเป็นที่จะผลิตให้ได้ปีละหลายหมื่นตัว แต่ทว่า ดร.คัตสึชิ สิคะโมะโตะ แห่งมหาวิทยาลัยนิฮง ได้ค้นพบเมื่อปี ค.ศ. 2009 ว่าปลาไหลญี่ปุ่นจะวางไข่ที่บริเวณร่องน้ำลึกมาเรียนาตะวันตก ใกล้เกาะกวม ทำให้ได้ทราบถึงวิถีชีวิตตลอดจนถึงพฤติกรรม รวมถึงการให้อาหารที่เหมาะสมในแต่ละช่วงวัย ซึ่งจะทำให้ได้ผลผลิตที่มากขึ้นในอนาคต

รูปภาพ
------

* ภาพสเก็ตภาพสเก็ต
* ส่วนหัวส่วนหัว
* ปลาไหลญี่ปุ่นย่างซีอิ๊วปลาไหลญี่ปุ่นย่างซีอิ๊ว
* ลักษณะฟาร์มเพาะพันธุ์ลักษณะฟาร์มเพาะพันธุ์
* แผนภูมิแสดงอัตราการผลิตในฟาร์มแต่ละปีแผนภูมิแสดงอัตราการผลิตในฟาร์มแต่ละปี

อ้างอิง
-------

1. ↑  Pike, C.; Kaifu, K.; Crook, V.; Jacoby, D.; Gollock, M. (2020). "*Anguilla japonica*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2020**: e.T166184A176493270. doi:10.2305/IUCN.UK.2020-3.RLTS.T166184A176493270.en. สืบค้นเมื่อ 19 November 2021.
2. ↑  "日本鰻". *Local Sensei*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 May 2014. สืบค้นเมื่อ 27 May 2014.
3. ↑  Vietnam Faunas, vncreatures.net
4. ↑  FishStat database, FAO.
5. ↑
6. ↑  หน้า 7 วิทยาการ-เกษตร, *นักวิจัยญี่ปุ่นเปิดฟาร์มเพาะพันธุ์ปลาไหลใกล้สูญพันธุ์*. "ชื่นชีวิต". **ไทยรัฐ**ปีที่ 68 ฉบับที่ 21759: วันศุกร์ที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2560 แรม 11 ค่ำ เดือน 9 ปีระกา

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
**ปลาไหลญี่ปุ่น**

* Fishbase.org

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q1140081
* Wikispecies: Anguilla japonica
* ADW: Anguilla\_japonica
* BOLD: 30415
* EoL: 46561258
* EPPO: ANGLJA
* FishBase: 295
* GBIF: 5213022
* iNaturalist: 122882
* IRMNG: 11126209
* ITIS: 161134
* IUCN: 166184
* NCBI: 7937
* WoRMS: 271705

 |

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* อิสราเอล
* สหรัฐ

 |
สำหรับปลาตะเพียนทรายชนิดอื่น ดูที่ ปลาขาวนา

**ปลาไส้ตันตาแดง** (อังกฤษ: Beardless Barb; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Anematichthys apogon*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) พบได้แพร่หลายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ลักษณะ
------

มีรูปร่างคล้ายปลาตะเพียนทั่วไป แต่ตัวกว้างกว่าและหัวค่อนข้างแหลม ปากเล็ก ริมฝีปากบาง ไม่มีหนวด จะงอยปากและหน้าผากมีริ้วบาง ๆ หลายริ้ว ตาเล็ก ครีบหลังยกสูง มีก้านหยักแข็ง 1 อัน ครีบหางเว้าลึก เกล็ดเล็ก ตัวแบนข้าง ลำตัวสีเงินวาวอมน้ำตาลอ่อน ลำตัวด้านบนมีสีคล้ำ มีแถบข้างลำตัวสีคล้ำ 7-9 แถบพาดตามแนวยาวใกล้โคนหาง ที่โคนหางมีแต้มสีคล้ำรูปกลม ขอบตาบนมีสีแดง เป็นที่มาของชื่อ ครีบสีแดงเรื่อหรือแดงสด ขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 15 เซนติเมตร ใหญ่สุดที่พบ 20 เซนติเมตร

ปลาไส้ตันตาแดงอยู่กลางระหว่างปลากระแห (*Barbonymus schwanenfeldii*; บน) และบนปลาร่องไม้ตับวานเดิร์ส (*Osteochilus waandersii*; ล่าง)

ที่อยู่
-------

มักอาศัยอยู่เป็นฝูงเล็ก ๆ ในแม่น้ำและแหล่งน้ำทั่วประเทศ ปรับตัวแพร่พันธุ์ได้เร็วในอ่างเก็บน้ำต่าง ๆ เป็นปลาที่พบชุกชุม นำมาแปรรูปเป็นปลาร้า เป็นปลาราคาถูก และใช้เลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

ชื่อเรียกอื่น
-------------

ปลาไส้ตันตาแดง มีชื่อที่เป็นภาษาถิ่นที่เรียกต่างออกไปอีก เช่น "ปลาแม่สะแด้ง" ในภาษาอีสาน "ปลาหญ้า" ในภาษาใต้ และมีชื่อเรียกอื่นอีกว่า "ปลาตะเพียนทราย" หรือ "ปลาสร้อยหางแดง" เป็นต้น

อ้างอิง
-------

1. 1 2  Lumbantobing, D.; Vidthayanon, C. (2020). "*Cyclocheilichthys apogon*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2020**: e.T181284A89800549. doi:10.2305/IUCN.UK.2020-2.RLTS.T181284A89800549.en. สืบค้นเมื่อ 19 November 2021.
2. ↑  Froese, Rainer and Pauly, Daniel, eds. (2015). "*Cyclocheilichthys apogon*" in FishBase. October 2015 version.
3. ↑  ความหมายของคำว่า "ตะเพียน" ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
4. ↑  ชวลิต วิทยานนท์. *ปลาน้ำจืดไทย*. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์, 2544. 116 หน้า. หน้า 44. ISBN 974-475-655-5

|  |  |
| --- | --- |
| การแยกแยะหน่วยอนุกรมวิธาน | 
* Wikidata: Q3233557
* Wikispecies: Cyclocheilichthys apogon
* BOLD: 367062
* EoL: 211387
* FishBase: 10313
* GBIF: 2364440
* iNaturalist: 187287
* IRMNG: 10412977
* ITIS: 163723
* IUCN: 181284
* NCBI: 227275
* WoRMS: 1015573

 |
สตมภศีรษะบนพื้นของสารนาถ คาดว่าถ่ายราวปี 1904–05
**หัวเสาอโศกรูปสิงห์** (อังกฤษ: Lion Capital of Ashoka) หรือ **สิงหจตุรมุขสตมภศีรษะ** (ฮินดี: सिंहचतुर्मुख स्तम्भशीर्ष) เป็นประติมากรรมรูปสิงโตเอเชียยืนหันหลังชนกันบนฐานที่แกะสลักอย่างวิจิตรที่มีสัตว์อื่นประกอบอยู่ด้วย ภาพของสิงหจตุรมุขสตมภศีรษะได้ถูกนำมาวาดเป็นรูปแบบกราฟิกใช้เป็นตราประจำชาติอินเดียนับตั้งแต่ปี 1950 เป็นต้นมา สตมภศีรษะนี้เคยตั้งอยู่บนยอดของอโศกสตมภ์ที่สารนาถ สถานที่สำคัญทางศาสนาพุทธ โดยพระเจ้าอโศกมหาราชในราว 250 ปีก่อนคริสตกาล ตัวอโศกสตมภ์ (เสาอโศก) นั้นยังคงตั้งอยู่ที่สถานที่เดินที่พบที่สารนาถ ส่วนหัวเสา (สตมภศีรษะ) นั้นปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์สารนาถ รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ความสูงของหัวเสาสูงรวม 2.15 เมตร (7 ฟุต) รวมฐาน หัวเสาจตุรมุขนี้มีรายละเอียดที่ครบสมบูรณ์ที่สุดในบรรดาหัวเสาอื่น ๆ ของอโศกสตมภ์ที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบัน และมีจารึกพระบรมราชโองการของพระเจ้าอโศก หัวเสาบางชิ้นที่เหลืออยู่มีสัตว์เพียงตัวเดียว (เอกมุขสตมภศีรษะ) เช่นที่สาญจี

หัวเสานี้แกะสลักจากหินทรายก้อนเดี่ยวขัดเงา และถูกสร้างให้แยกออกจากตัวเสามาตั้งแต่แรก สตมภศีรษะนั้นประกอบด้วยสิงโตเอเชียสี่ตัวบนอะบาคัสและฟรีซ พร้อมกับภาพสลักนูนสูงแสดงช้าง, ม้า, กระทิง, สิงโต คั่นด้วยลักษณะของล้อราชรถ ทั้งหมดนี้ตั้งอยู่บรบานบัวคว่ำรูประฆัง ดั้งเดิมแล้วหัวเสานี้ครอบด้วย 'ธรรมจักร' หรือ "อโศกจักร" ที่มี 32 ซี่ มีการพบธรรมจักรลักษณะนี้หักอยู่ที่ค้นพบเสา ลักษณะหัวเสาที่ครอบด้วยธรรมจักรนี้มีการสร้างเลียนแบบขึ้นในศตวรรษที่ 13 โดยพระยามังรายและถูกรักษาไว้อย่างดีที่วัดอุโมงค์ จังหวัดเชียงใหม่

อ้างอิง
-------

1. ↑  State Emblem, Know India india.gov.in
2. ↑  "Sarnath site". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 June 2017. สืบค้นเมื่อ 2 October 2014.
3. ↑  Harle, 24
4. ↑  Allen, caption at start of Chapter 15
5. ↑  "Wat Umong Chiang Mai". *Thailand's World*. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 December 2013. สืบค้นเมื่อ 26 November 2013.

### บรรณานุกรม

* Allen, Charles, *Ashoka: The Search for India's Lost Emperor*, 2012, Hachette UK, ISBN 1408703882, 9781408703885, google books
* "Companion": Brown, Rebecca M. Hutton, Deborah S. eds. *A Companion to Asian Art and Architecture*, Volume 3 of Blackwell companions to art history, 2011, John Wiley & Sons, 2011, ISBN 1444396323, 9781444396324, google books
* Harle, J.C. *The Art and Architecture of the Indian Subcontinent*, 2nd edn. 1994, Yale University Press Pelican History of Art, ISBN 0300062176
อัศวินแห่งโชมงถวายพระราชสาส์นจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส แก่สมเด็จพระนารายณ์ ณ พระที่นั่งสรรเพชญปราสาท วันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1685
**อาแล็กซ็องดร์ อัศวินแห่งโชมง** (ฝรั่งเศส: *Alexandre, Chevalier de Chaumont*; ค.ศ. 1640 – 28 มกราคม ค.ศ. 1710 ปารีส) รู้จักในไทยด้วยตำแหน่ง **เชอวาลีเยเดอโชมง** ("อัศวินแห่งโชมง") เป็นข้าราชการชาวฝรั่งเศสในสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส

เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นราชทูต ตำแหน่ง "อัศวินแห่งโชมง" ไปยังกรุงศรีอยุธยาในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์

คณะทูตดังกล่าว นอกจากอาแล็กซ็องดร์แล้ว ยังมีบาทหลวงฟร็องซัว-ตีมอเลอง เดอ ชัวซี (François-Timoléon de Choisy), บาทหลวงกี ตาชาร์ (Guy Tachard) จากคณะเยสุอิต, และบาทหลวงเบนีญ วาเช (Bénigne Vachet) จากคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส เดินทางไปกรุงศรีอยุธยาพร้อมด้วยคณะทูตที่สมเด็จพระนารายณ์ทรงส่งไปกรุงปารีสก่อนหน้านี้ใน พ.ศ. 2226 ซึ่งมีเจ้าพระยาโกษาธิบดี (ปาน) เป็นหัวหน้า

อาแล็กซ็องดร์ได้พยายามชักชวนให้สมเด็จพระนารายณ์เข้ารีตเป็นคริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิก เพื่อให้การเจรจาทำสัญญาทางการค้าสำคัญหลายฉบับเป็นไปอย่างราบรื่นขึ้น แต่การนี้ไม่ประสบความสำเร็จ

อาแล็กซ็องดร์ได้บันทึกความเป็นอยู่ของบ้านเมืองสยามในครั้งนั้น ซึ่งเป็นประโยชน์อย่างยิ่งแก่การศึกษาหลายด้านในปัจจุบัน

ดูเพิ่ม
-------

* ความสัมพันธ์ไทย-ฝรั่งเศส
* ราชทูตสยามไปฝรั่งเศส (พ.ศ. 2229)

อ้างอิง
-------

1. ↑  Asia in the Making of Europe By Donald F. Lach, p.253
**ภาษาแอกแคด** (อังกฤษ: Akkadian language; แอกแคด: 𒀝𒅗𒁺𒌑 *akkadû*) เป็นภาษากลุ่มเซมิติกใช้พูดในเมโสโปเตเมียโบราณ รวมทั้งชาวบาบิโลเนียและชาวอัสซีเรีย ชื่อของภาษานี้มาจากเมืองแอกแคดซึ่งเป็นศูนย์กลางของอารยธรรมเมโสโปเตเมีย

ไวยากรณ์
--------

เป็นภาษาที่มีการผันคำ ลักษณะทางไวยากร์ใกล้เคียงกับภาษาอาหรับคลาสสิก คำนามแบ่งเป็นสองเพศ (บุรุษ – สตรี) แบ่งเป็นสามบุคคล (เอกพจน์ – ทวิพจน์ - พหูพจน์) แบ่งสรรพนามบุรุษที่สองเป็นสองเพศด้วย มีสันธานกริยา มีการกสามแบบสำหรับคำนามและคำคุณศัพท์คือการกประธาน กรรมตรงและความเป็นเจ้าของ คำนามผันตามเพศ จำนวน และการก คำคุณศัพท์ผันแบบเดียวกับคำนามที่ขยาย

ภาษาแอกแคดมีรากศัพท์ 13 กลุ่ม โดยกลุ่มพื้นฐานมีสามกลุ่มคือ กลุ่มรากศัพท์พื้นฐานสามกลุ่ม (numbered I, หรือ Grundstamm, G-Stamm) จะถูกเพิ่มเติมด้วยการซ้ำอักษรตัวที่สอง (II หรือDoppelungsstamm, D-Stamm), อุปสรรค-š- (III or Š-Stamm) หรือ อุปสรรค-n (IV or N-Stamm). ลำดับที่สองสร้างโดยเติมพยางค์ ta ระหว่างรากศัพท์สองตัวแรก สองแบบนี้เป็นวิธีที่พบบ่อย กลุ่มที่สามเป็นการเติมพยางค์ tan ระหว่างอักษรตัวที่ 1 หรือ 2 รากศัพท์สุดท้ายใช้ทั้งอุปสรรค-š และการซ้ำอักษรตัวที่สอง 

คำกริยาภาษาแอกแคดเป็นรากศัพท์พยัญชนะสามตัว แต่บางรากศัพท์มีพยัญชนะ 2 หรือ 4 ตัวมีสามกาลคือ ปัจจุบัน อดีต และเหตุการณ์ที่ต้องใช้คำนำหน้า การเรียงประโยคเป็นแบบประธาน-กรรม-กริยาซึ่งต่งจากภาษาเซมิติกโบราณอื่น ๆ เช่น ภาษาอาหรับและภาษาฮีบรูในไบเบิลที่เป็นแบบกริยา-ประธาน-กรรม คาดว่าการเรียงคำแบบนี้ได้รับอิทธิพลมาจากภาษาซูเมอร์ซึ่งเรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา เช่นเดียวกัน

อ้างอิง
-------

1. ↑  Black, Jeremy A.; George, Andrew; Postgate, J. N. (2000-01-01). *A Concise Dictionary of Akkadian*. Otto Harrassowitz Verlag. p. 10. ISBN 9783447042642. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-11. สืบค้นเมื่อ 2020-10-15.
2. ↑  John Huehnergard & Christopher Woods, "Akkadian and Eblaite", *The Cambridge Encyclopedia of the World's Ancient Languages*. Ed. Roger D. Woodard (2004, Cambridge) Pages 218-280

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------


***มีการทดสอบ ภาษาแอกแคด*** ของวิกิพีเดีย ที่วิกิมีเดีย อินคิวเบเตอร์

สำหรับรายการคำที่เกี่ยวข้องกับ ภาษาแอกแคด ดูที่หมวดหมู่ของ ***ภาษาแอกแคด*** ในวิกิพจนานุกรม อภิธานศัพท์เสรี

* วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ภาษาแอกแคด
* วิกิซอร์ซมีงานที่เกี่ยวข้องกับ ภาษาแอกแคด
* Akkadian cuneiform ที่ Omniglot (Writing Systems and Languages of the World)
* Introduction to Cuneiform Script and the Akkadian language ที่ The Open Richly Annotated Cuneiform Corpus (Oracc)

|  |  |
| --- | --- |
| การควบคุมรายการหลักฐาน: หอสมุดแห่งชาติ แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ | 
* ฝรั่งเศส (ข้อมูล)
* เยอรมนี
* อิสราเอล
* สหรัฐ
* ญี่ปุ่น
* เช็กเกีย

 |
แฮร์มัน กรืนชปาน หลังจากถูกจับกุม (7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1938)
**แฮร์มัน กรืนชปาน** (เยอรมัน: *Hermann Grünspan*) หรือ **แฮร์เชิล ไฟเบิล กรืนชปาน** (*Herschel Feibel Grynszpan*; 28 มีนาคม ค.ศ. 1921 – มีข่าวลือว่ามีชีวิตอยู่ครั้งสุดท้ายใน ค.ศ. 1946 และถูกประกาศว่าเสียชีวิตใน ค.ศ. 1960) เป็นผู้ลี้ภัยชาวโปแลนด์เชื้อสายยิวที่เกิดในประเทศเยอรมนี เขาเป็นผู้ลอบสังหารแอ็นสท์ ฟ็อม ราท เจ้าหน้าที่การทูตของนาซี เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1938 ในกรุงปารีส เป็นเหตุให้พวกนาซีเยอรมันใช้เป็นข้ออ้างในการทำร้ายชาวยิวและโจมตีทำลายร้านค้าและธรรมศาลาของชาวยิวหลายแห่งในเยอรมนี ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ชื่อว่า "คืนกระจกแตก" (*Kristallnacht*) เมื่อวันที่ 9–10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1938 กรืนชปานถูกตำรวจลับจับกุมหลังจากฝรั่งเศสถูกเยอรมนียึดครอง และถูกนำตัวไปยังเยอรมนี

ยังไม่ทราบว่าชะตากรรมของกรืนชปานเป็นอย่างไร โดยทั่วไปสันนิษฐานกันว่าเขาอาจไม่รอดชีวิตจากสงครามโลกครั้งที่สอง เขาถูกประกาศว่าเสียชีวิตใน ค.ศ. 1960 อย่างไรก็ตาม ภาพที่ได้รับการเผยแพร่ใน ค.ศ. 2016 ถูกใช้เป็นหลักฐานเพื่ออ้างว่าเขายังมีชีวิตอยู่ในค่ายย้ายถิ่นฐานในบัมแบร์คในเยอรมนี เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1946
**จนิรา พัชราจารยะ** (เนปาล: चनिरा बज्राचार्य; เกิด พ.ศ. 2538) เป็นอดีตกุมารีแห่งปาฏัน ประเทศเนปาล หรือเป็นที่รู้จักในนาม "เทพีผู้มีลมหายใจ" ดำรงตำแหน่งใน พ.ศ. 2543 ถึง พ.ศ. 2553

จนิราเกิดในตระกูลพัชราจารยะซึ่งเป็นตระกูลหนึ่งของชาวเนวารที่นับถือศาสนาพุทธแบบเนวาร และเป็นหลานสาวของธนะ กุมารี พัชราจารยะ (धन कुमारी बज्राचार्य) กุมารีแห่งปาฏันผู้ดำรงตำแหน่งยาวนานกว่าสามทศวรรษเพราะขาดประจำเดือน และยังใช้ชีวิตอย่างกุมารีอยู่แม้ถูกษัตริย์ปลดจากตำแหน่งไปแล้ว

ครั้นเมื่อจนิราอายุ 5 ขวบ ก็ถูกเลือกเป็นกุมารีหรือตัวแทนของเทพีตาเลชุ (तालेजु) เทพีที่มีลมหายใจตามธรรมเนียมฮินดูเนปาล เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2543 ระหว่างดำรงตำแหน่งกุมารี เธอได้รับการเล่าเรียนจนสามารถใช้ภาษาอังกฤษได้ดี ปลายเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2544 จนิราร้องไห้เป็นเวลายาวนานถึงสี่วัน ซึ่งการกระทำนี้ถูกตีความว่าลางร้ายกำลังเกิดขึ้น กระทั่งรุ่งขึ้นหลังจนิราหยุดร่ำไห้ ก็เกิดเหตุการณ์การสังหารหมู่ราชวงศ์เนปาลในวันนั้นเอง ในเวลาต่อมาเมื่อจนิรามีประจำเดือนครั้งแรกในวัย 15 ปี ตำแหน่งกุมารีจึงสิ้นสุดลงตามธรรมเนียม โดยสมิตา พัชราจารยะ (समिता बज्राचार्य) ผู้ผ่านการคัดเลือก ได้ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นกุมารีแห่งปาฏันสืบต่อมา

จนิราสำเร็จการศึกษาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยกาฐมาณฑุ

อ้างอิง
-------

1. ↑  เมฆา วิรุฬหก (5 เมษายน 2562). ""กุมารี" เทพเจ้าบนโลก กับการละเมิดสิทธิเด็ก และตราบาปที่ถูกมองเป็น "คนกินผัว"". *ศิลปวัฒนธรรม*. สืบค้นเมื่อ 13 กันยายน 2564. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
2. ↑  "Nepal's earthquake forces 'living goddess' to break decades of seclusion". theguardian.com. 2015-07-20. สืบค้นเมื่อ 2016-12-08.
3. 1 2  Narang, Sonia (2014-06-18). "Nepal's living goddess who still has to do homework". *BBC News* (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2016-12-08.
4. ↑  "เทพธิดา กุมารี – เทวนารีผู้ยังมีลมหายใจ". *National Geographic ฉบับภาษาไทย*. 16 มิถุนายน 2563. สืบค้นเมื่อ 13 กันยายน 2564. `{{cite web}}`: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: `|accessdate=` และ `|date=` (help)
5. 1 2  Emily, Emily (15 July 2022). "Ex-Goddess Works to Reform 700-Year Tradition. Her M.B.A. Helps". *The New York Times*. สืบค้นเมื่อ 27 July 2022.
6. ↑  McCarthy, Julie (2015-08-28). "The Very Strange Life Of Nepal's Child Goddess". npr.org. สืบค้นเมื่อ 2016-12-08.
**ปลาปอมปาดัวร์เขียว** (อังกฤษ: Green discus; ชื่อวิทยาศาสตร์: *Symphysodon aequifasciatus*) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae)

เป็นปลาปอมปาดัวร์ชนิดหนึ่ง แม้จะมีชื่อว่าเขียว แต่ทว่าสีพื้นลำตัวของปลาปอมปาดัวร์เขียวมักออกไปทางโทนสีเขียวอมเหลือง และมีลักษณะที่แตกต่างจากปลาปอมปาดัวร์ชนิดอื่น ๆ ที่เห็นได้ชัดเจน คือ มีจุดสีแดงคล้ายสนิมขนาดเล็กขึ้นกระจายอยู่ตามลำตัว ซึ่งจุดเหล่านี้เป็นลักษณะที่พบได้บ่อยในปลาปอมปาดัวร์เขียวโดยปลาแต่ละตัวอาจจะมีจำนวนจุด และการกระจายมากน้อยแตกต่างออกไปตามแต่ละตัว แต่อย่างน้อยจะต้องมีปรากฏลักษณะจุดเช่นนี้บริเวณรอบครีบทวารเสมอ โดยปลาตัวใดที่มีจุดดังกล่าวมากและเห็นชัดเจน โดยที่มีลวดลายสีเขียวมรกตขึ้นชัดเจนตามบริเวณแนวครีบหลังและครีบท้องด้วย จะเรียกว่า "Red spotted green"

ปลาปอมปาดัวร์เขียว พบในแหล่งน้ำที่เป็นน้ำสีชา หรือ "Black Water" เช่นเดียวกับปลาปอมปาดัวร์เฮคเคล (*S. discus*) แต่จะพบในสภาพที่มีความเป็นกรดเป็นด่าง หรือ pH น้อยกว่า คือ ประมาณ 5.0-6.0 จึงไม่พบว่าปลาปอมปาดัวร์ทั้งสองชนิดนี้อยู่ในแหล่งน้ำเดียวกันเลย นอกจากนี้แล้ว ปลาปอมปาดัวร์เขียวมีแหล่งกระจายพันธุ์เทียบกับปลาปอมปาดัวร์ชนิดอื่นแคบกว่า ดังนั้น จึงเป็นปลาที่ถูกจับนำมาขายในตลาดปลาสวยงามน้อยที่สุดในบรรดาปลาปอมปาดัวร์ทั้งหมด

การจำแนก
--------

ปลาปอมปาดัวร์เขียว ยังถูกจำแนกออกเป็นชนิดย่อยได้อีก 3 ชนิด ได้แก่

* *S. a. aequifasciatus* (ปลาปอมปาดัวร์เขียว หรือ Green discus)
* *S. a. axelrodi* (ปลาปอมปาดัวร์น้ำตาล หรือ Brown discus)
* *S. a. haraldi* (ปลาปอมปาดัวร์น้ำเงิน หรือ Blue discus)

แต่ทว่าการจำแนกเช่นนี้ยังไม่เป็นที่ยุติ เนื่องจากในระยะหลังนี้ได้มีนักมีนวิทยาบางคนได้เสนอให้ปรับเปลี่ยนวิธีการจำแนกชนิดของปลาปอมปาดัวร์เสียใหม่ โดยเสนอให้แยกปลาปอมปาดัวร์เขียวออกเป็นชนิดต่างหาก และรวมปลาปอมปาดัวร์น้ำตาลและปลาปอมปาดัวร์น้ำเงินเป็นชนิดเดียวกัน คือ *S. haraldi*

อ้างอิง
-------

1. ↑  หน้า 96-121, Wild Discus ทำความรู้จักปอมฯ ป่า. "Wild Ambition" โดย เอกราช กลิ่นบุปผา/Jack @ Brilliant Discus, น.สพ.ฐิตินันท์ เศียรอักษร, กองบรรณาธิการ. นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 44 ปีที่ 4: กุมภาพันธ์ 2014

คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ:  
***Symphysodon aequifasciatus***

แหล่งข้อมูลอื่น
---------------

 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Symphysodon aequifasciatus ที่วิกิสปีชีส์